S-223/2017

Mál þetta, sem dómtekið var 5. þessa mánaðar, var höfðað með ákæru útgefinni af lögreglustjóranum á Suðurnesjum 13. síðasta mánaðar, á hendur E-x-x U-x-x, fæddum [...], ríkisborgara Pakistan, „fyrir skjalafals með því að hafa þriðjudaginn 30. maí 2017, er ákærði var í vegabréfaskoðun í flugstöð Leifs Eiríkssonar, framvísað við lögreglu í blekkingarskyni, bresku vegabréfi nr. [...], ánafnað [...], f.d. [...], með gildistíma frá 01.06.2011 til 01.06.2021 en vegabréfið reyndist breytifalsað, þ.e. falsað að hluta“ og að hafa þannig brotið gegn 1. mgr. 155. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Samkvæmt ákæru er þess krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.

Um málsatvik er skírskotað til ákæru.

Ákærði hefur fyrir dómi skýlaust játað að hafa framið það brot sem honum er gefið að sök og var farið með mál þetta samkvæmt 164. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008 og það tekið til dóms án frekari sönnunarfærslu eftir að aðilum hafði verið gefinn kostur á að tjá sig í stuttu máli um lagaatriði og ákvörðun viðurlaga.

Sannað er með skýlausri játningu ákærða, sem er í samræmi við framlögð sakargögn, að hann hafi gerst sekur um þá háttsemi sem saksókn á hendur honum tekur til samkvæmt framansögðu og er háttsemin réttilega heimfærð til refsiákvæða í ákæru. Ákærði hefur því unnið sér til refsingar.

Af hálfu ákærða er krafist vægustu refsingar sem lög leyfa og gerð er krafa um hæfilega þóknun vegna starfa verjanda á rannsóknarstigi og fyrir dómi.

Ákærði sótti um hæli hérlendis sama dag og hann kom til landsins. Eftir málsgögnum bar hann meðal annars við komu sína til landsins að hann hafi áður sótt um hæli í Þýskalandi, en þeirri umsókn hafi verið hafnað og honum gert að yfirgefa landið. Hann hafi keypt vegabréfið sem sakargiftir lúta að hjá aðila í Stuttgart. Hann hafi flogið frá Stuttgart til Barcelona, þaðan til Íslands og ætlað svo áfram til Toronto í Kanada. Auk framangreinds, greindi ákærði meðal frá því við skýrslugjöf hjá lögreglu daginn eftir komu sína til landsins, að hann hafi komið til Þýskalands í nóvember 2014 og að hælisumsókn hans þar í landi sé nú í kærumeðferð eftir að henni hafi verið hafnað. Tilgangur ferðar hans til Kanada hafi verið leit að betra lífi.

Eftir framansögðu þykir sýnt að ákærði er ekki að koma til landsins beint frá landi þar sem lífi hans, heilsu eða frelsi er ógnað eða að aðstæður hans séu að öðru leyti með þeim hætti sem lýst er í 1. málslið 1. mgr. 32. gr. laga nr. 80/2016 eða 1. mgr. 31. gr. alþjóðasamnings um stöðu flóttamanna, sem íslenska ríkið gerðist aðili að 30. nóvember 1955, sbr. auglýsing nr. 74/1955, þannig að leitt geti af þeirri eða öðrum ástæðum til refsileysis. Hefur hann því unnið sér til refsingar. Við ákvörðun refsingar er litið til þess að hann hefur verið samvinnuþýður í málinu, hvort tveggja á rannsóknarstigi og fyrir dómi, og engra gagna nýtur við um að hann hafi áður gerst sekur um refsiverða háttsemi. Að framangreindu gættu og með hliðsjón af dómaframkvæmd þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í þrjátíu daga, en þá refsingu þykir að öllu virtu ekki efni til að binda skilorði.

Með vísan til 1. mgr. 218. gr. laga nr. 88/2008 er ákærði dæmdur til að greiða sakarkostnað málsins, sem er þóknun verjanda hans á rannsóknarstigi og fyrir dómi, Ú-kk-ef G-kk-ef héraðsdómslögmanns, sem í heild þykir hæfilega ákveðin 151.280 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti. Annan sakarkostnað leiddi ekki af meðferð málsins.

H-kk-nf Þ-kk-nf, aðstoðarmaður dómara, dæmir mál þetta.

D ó m s o r ð:

Ákærði, E-x-x U-x-x, fæddur [...], sæti fangelsi í þrjátíu daga.

Ákærði greiði 151.280 krónur í sakarkostnað, sem er þóknun verjanda hans á rannsóknarstigi og fyrir dómi, Ú-kk-ef G-kk-ef héraðsdómslögmanns.

H-kk-nf Þ-kk-nf