S-18/2020

Mál þetta, sem var dómtekið 2 7. ágúst sl., var höfðað með tveimur ákærum lögreglustjórans á Norðurlandi eystra, á hendur G-kk-þgf S-kk-þgf B-kk-þgf, kt. [...], [...], [...].

Sú fyrri er dagsett 10. janúar 2020, og ákærða gefnar að sök „eftirtaldar líkamsárásir sem hann framdi aðfaranótt sunnudagsins 29. júlí 2018 á tjaldsvæðinu á Húsavík:

I.

Að hafa slegið A, kt. [...], tveimur eða þremur hnefahöggum í andlitið, með þeim afleiðingum að hann hlaut glóðarauga, skurð og bólgu við auga og bólgu og mar á vinstra hluta vara og grunnan skurður við nefið.

II. og í framhaldi af því slegið B, kt. [...], þremur hnefahöggum í andlitið þegar B-x-x að koma félaga sínum A til aðstoðar, með þeim afleiðingum að hann hlaut lítinn skurð á enni, mar fyrir neðan hægra eyra og eymsli þar undir.

Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20/1981.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu sakarkostnaðar.

Einkaréttarkröfur:

1. Í málinu gerir A, kt. [...], [...], [...], bótakröfu á hendur ákærða að fjárhæð kr. 500.000-, með vöxtum skv. 8. gr., laga nr. 38, 2001, um vexti og verðtryggingu frá 29. júlí 2018 til 24. febrúar 2019, en síðan dráttarvöxtum samkvæmt 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Þá er krafist lögmannsþóknunar úr hendi sakbornings, brotaþola að skaðlausu, skv. mati dómsins eða samkvæmt síðar framlögðum málskostnaðarreikningi, að viðbættum virðisaukaskatti.

2. Í málinu gerir B, kt. [...], [...], [...], bótakröfu á hendur ákærða að fjárhæð kr. 144.614-, með vöxtum skv. 8. gr., laga nr. 38, 2001, um vexti og verðtryggingu frá 29. júlí 2018 til 24. febrúar 2019, en síðan dráttarvöxtum samkvæmt 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.“

Síðari ákæran er dagsett 15. febrúar 2021 vegna líkamsárásar „með því að hafa að aðfaranótt sunnudagsins 8. apríl 2018 við gatnamót Veltusunds og Austurstrætis, Reykjavík, ráðist með ofbeldi á D, kt. [...], með því að ýta við honum með þeim afleiðingum að hann féll í götuna. Í framhaldinu kýldi ákærði D ítrekað í höfuðið með þeim afleiðingum að hann hlaut nefbrot og mörg opin sár á höfði.

Telst háttsemi þessi varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með síðari breytingum.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkrafa:

Vegna málsins gerir B-kk-nf H-kk-nf E-kk-nf lögmaður f. h. D, kt. [...], hér eftir nefndur brotaþoli, þá kröfu að ákærði verði dæmdur til að greiða brotaþola skaðabætur að fjárhæð kr. 2.291.000 auk vaxta samkvæmt 8. gr., sbr. 4. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 2.000.000 kr. frá 8.4.2018 til þess dags þegar mánuður er liðinn frá því bótakrafa er kynnt fyrir sakborningi en með dráttarvöxtum skv. 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. sömu laga af 2.291.000 kr. frá þeim degi til greiðsludags. Þá er jafnframt krafist málskostnaðar auk virðisaukaskatts á málflutningsþóknun fyrir dómstólum.“

Ákærði krefst þess að honum verði ekki gerð refsing en til vara krefst hann vægustu refsingar sem lög leyfa. Hann krefst þess að bótakröfum í fyrri ákæru verði vísað frá dómi, til vara að hann verði sýknaður af þeim en til þrautavara að fjárhæð bóta verði lægri en krafist er. Varðandi bótakröfu í síðari ákæru krefst hann þess að bætur verði ákveðnar lægri en krafist er. Loks krefst ákærði málsvarnarlauna til handa skipuðum verjanda sínum, sem greiðist úr ríkissjóði.

I

Ákæra dags. 10. janúar 2020

Málavextir

Samkvæmt frumskýrslu lögreglu eru málavextir þeir að klukkan 2:50 aðfaranótt 29. júlí 2018 barst lögreglu tilkynning um líkamsárás á tjaldsvæðinu á Húsavík. Lögregla fór á staðinn og hitti þar fyrir hóp ungs fólks sem flest var í uppnámi. Var lögreglu tjáð að A og B h efðuorðið fyrir barsmíðum. Talsverðir áverkar voru á A en minna sást á B. Þeir voru færðir til skoðunar á Heilbrigðisstofnun Norðurlands. Vitnið E, kærasta B, tjáði lögreglu að ákærði hefði verið þar að verki. Að lokinni læknisskoðun var þeim ekið aftur á tjaldstæðið og A beint í frekari skoðun á Sjúkrahúsinu á Akureyri. Samkvæmt upplýsingaskýrslu lögreglu var ákærða leitað í framhaldinu og fannst hann í fellihýsi þar sem hann lá í rúmi. Lýsti hann atvikum fyrir lögreglu eins og þau horfðu við honum.

Framburðir ákærða og vitna

Ákærði kvaðst hafa verið með félögum sínum í fellihýsi á Mærudögum á Húsavík. Hann hafi sest hjá stúlkum sem þar voru og spjallað við þær. Hann hafi farið í taugarnar á stúlku sem var þar nærri og átt við hana stutt orðaskipti en svo haldið áfram að tala við hinar stúlkurnar. Stúlkan hafi þá náð í tvo stóra stráka og beðið þá að segja honum að koma sér í burtu. Hann hafi sagst vera að fara en ætla að klára drykkinn sinn eldsnöggt. Stúlkan hafi farið að öskra á hann að fara heim. Drengirnir tveir hafi þá orðið mjög æsti rog annar þeirra, sem ákærði viti nú að heiti A, hafi komið að honum og öskrað: „L et ́s fucking go, let ́s fucking go.“ Stúlkan hafi þá farið að rífa í hann þar sem hann sat. Hann hafi reynt að leiða þetta hjá sér en A hafi verið ógnandi og virst ætla að berja hann. Hinn drengur innhafi tekið glasið af honum. Ákærði hafi þá staðið upp til að taka glasið og Atekið stólinn hans og fleygt honum frá. A hafi slegið í hönd ákærða og ýtt honum, og hinn pilturinn ýtt í bakið á honum. Þeir hafi ráðist að honum og hann ekkert brugðist við í fyrstu. Ákærði hafi svo snúið sér að A sem hafi þá slegið glasið úr hendi hans. Þeir hafi svo báðir farið að kýla í hann og sparka. Þau hafi verið þrjú í kringum hann og hann hafi því reynt að finna sér útgönguleið og slegið frá sér til að komast burt, öðruvísi hefði hann ekki komist undan frekari barsmíðum. Hann hafi svo tekið sprettinn í burtu frá þeim enda verið hræddur. Hann hafi fundið til í hægra læri, við hægra auga og á vinstri síðu. Hann hafi verið skjálfandi af hræðslu og falið sig í skógi, hann hafi svo farið í fellihýsið en lítið náð að sofa. Hann hafi verið mjög hræddur, sagt félögum sínum frá þessu og reykt kannabis til að róa sig. Lögregla hafi svo komið og rætt við hann næsta dag. Hann kvað lögreglu ekki hafa spurt hann um áverka eða skoðað hann.

Vitnið A kvaðst hafa komið á tjaldsvæðið með B, æskuvini sínum, og E, kærustu hans. Ákærði hafi verið þar og þau strax séð að hann væri í annarlegu ástandi og því viljað að hann færi. Hann hafi ekki svarað þeim þótt þau hafi ítrekað beðið hann að fara. Ákærði hafi setið í stól en stokkið upp og kýlt vitnið tvisvar. B hafi þá ýtt ákærða frá honum og ákærði kýlt B. Ákærði hafi aftur reynt að kýla vitnið en ekki hitt. E hafi hrópað að hún væri búin að hringja í lögreglu og ákærði þá hlaupið í burtu. Vitnið kvaðst ekki vita til þess að neinn hafi slegið ákærða eða sparkað í hann. Vitnið kvaðst enn eiga í þeim meiðslum sem hann varð fyrir, sé hræddur, hafi ör og fái hausverki. Aðspurður um að hann sjáist á myndbandi fleygja tjaldstól og öskra að ákærða kvaðst ákærði ekki minnast þess, og ef til vill ekki muna atvikin vel.

Vitnið B kvaðst hafa setið í hring með fleira fólki. Þar hafi komið einstaklingur sem enginn hafi þekkt, sest niður og hagað sér mjög undarlega. Vitninu hafi fundist hegðunin benda til þess að hann væri í neyslu, hann hafi talað mikið út í loftið og verið mjög skrítinn. Þau hafi beðið hann að fara en hann hafi ekki ansað því oghaldið áfram að tala. Vitnið og A hafi labbað að honum, vitnið hafi verið um einn og hálfan metra frá honum hægra megin við hann, en A vinstra megin. A hafi enn beðið ákærða að fara og ákærði þá staðið mjög skyndilega upp og lamið með hægri hnefa í vinstri kinn A. A hafi vankast eitthvað og þeir snúist og farið niður smá hæð. Vitnið hafi gengið á eftir þeim og tekið utan um ákærða, sem hafi verið bæði stærri og þyngri en hann. Ákærði hafi þá snúið sér við og lamið vitnið í andlitið og árásin haldið áfram því að ákærði hafi gengið á eftir honum. Vitnið hafi reynt að verja sig með einhverjum spörkum, en ákærði haldið áfram og sparkað til baka. Kærasta vitnisins hafi komið og gengið á milli. Ákærði hafi ekkert gert henni og sagt að hann slægist ekki við stelpur. Einhver hafi svo sagt að lögreglan væri að koma, ákærði hafi séð lögreglubifreiðina og hlaupið í burtu. Vitnið kvaðst ekki telja að þau hafi verið ógnandi við ákærða, aðeins beðið hann að fara. Aðspurður hvort hann hafi sparkað í ákærða kvað vitnið það geta verið þegar hann var að hrökklast undan honum. Vitnið kvaðst ekki hafa fundið lengi fyrir afleiðingum árásarinnar en ekki muna hve lengi.

Vitnið F, faðir ákærða, kvað ákærða hafa hringt í sig að morgni í mikilli angist og hafa lýst því að hafa orðið fyrir árás. Þá kvaðst vitnið hafa skoðað ákærða á þriðjudegi. Hann hafi þá verið með mar á andliti, læri og síðu. Hann hafi verið illa á sig kominn og sýnt einkenni áfallastreitu, svo sem svefnleysi og martraðir.

Lögreglumaður nr. H822 kvaðst hafa komið að handtöku ákærða. Vitnið kvaðst ekki hafa séð neina áverka á ákærða. Hendur hans hafi verið ljósmyndaðar og hann haft roða á hnúum. Hann hafi ekki minnst á neina áverka og ekki borið sig eins og hann væri slasaður.

Vitnið G kvaðst hafa verið í útilegu. Hún hafi setið í hring að spjalla á tjaldstæðinu ásamt fleirum, þar hafi a. m. k. verið vitnin H og E og brotaþolarnir B og A. Á kærði hafi komið til þeirra og farið að spjalla við þau. Einhverjum stúlknanna hafi þótt hann óþolandi en ekki henni. Hana minni að A hafi komið upp að ákærða og verið fúll. A hafi hrint ákærða og þá hafi brotist út slagsmál. Hún muni ekki hver hafi átt fyrsta höggið en þeir hafi farið í hringi og lamið hvor annan. H hafi hringt í lögregluna, hún hafi þá gripið í ákærða og sagt honum að lögreglan væri að koma og hann skyldi koma sér burt. Hún hafi þó nokkrum sinnum áður verið búin að segja honum að koma sér úr þessum aðstæðum. Vitnið kvaðst ekki muna til þess að ákærði hafi slegið neinn en hún hafi séð „þá“ með hnefa á lofti. Aðspurt kvað vitnið þetta hafa verið á opnu tjaldstæði og unnt hefði verið að labba bara burt. Aðspurð um ummæli höfð eftir henni í frumskýrslu lögreglu, að þeir A og B hafi verið að espa ákærða upp, kvað hún þá hafa komið rosalega nálægt honum og í hennar augum hafi þeir verið að espa hann upp.

Vitnið E, kærasta brotaþolans B, kvaðst hafa setið með hópi fólks í hring á tjaldstæðinu. Þangað hafi komið maður, sem ekkert þeirra þekkti, og sest hjá þeim. Hann hafi hagað sér mjög undarlega. Hún hafi setið á móti honum, alveg hinum megin í hringnum, og ekki heyrt hvað hann sagði en stúlkur í hópnum hafi beðið hann að fara. Ao g B hafi gengið til hans, A verið vinstra megin við ákærða og B hægra megin. Hún hafi ekki heyrt orðaskipti en maðurinn hafi allt í einu staðið upp úr stólnum og kýlt A með hægri hendi á vinstri kinn. Hún hafi svo séð þá hendast niður hæð þarna en hún ekki séð frekar hvað gerðist. Hún hafi þó séð að B fór aftan að manninum til að taka hann af A-x-þgf að hann hafi haldið áfram að ráðast á A. Þetta hafi allt gerst hratt en þegar hún hafi litið aftur niður hafi ákærði verið að sparka í B. Hún hafi þá hlaupið af stað og farið á milli þeirra en ákærði ætlað að ganga áfram til að komast að A og B. Hann hafi sagt henni að drulla sér í burtu og hún sagt slíkt hið sama og beðið hann að láta þau í friði. Hann hafi sagt að hann berði ekki stelpur en ætlað að hjóla aftur í strákana þar til lögreglan kom. Hún hafi sagt að lögreglan væri að koma og maðurinn þá hlaupið burt og látið sig hverfa. Hún kvaðst ekki hafa séð ákærða verða fyrir höggi og ekki að sparkað hafi verið í hann.

Vitnið I kvaðst ekki muna atvik vel. Hann hafi verið þarna meðvitninu J og þar hafi verið fleiri sem hann kannist við úr skólanum en hann sé ekki í neinu sambandi við. Þau hafi setið saman í hring þegar ungur maður hafi komið. Hann hafi ekki veitt honum athygli fyrr en einhverjir voru að biðja hann að fara. Á stuttum tíma hafi þetta breyst í ýtingar en vitnið viti ekki hvernig það byrjaði. Hann hafi séð þungt högg frá drengnum lenda á A. Vitnið kvaðst hafafarið að leita að lögreglu til að fá hjálp til að stöðva þettaen drengurinn verið farinn þegar lögregla kom. Vitnið kvaðst hafa séð bæði A og B slást við drenginn en ekki hafa séð önnur högg en þetta eina. Hann kvaðst þó hafa komist að því eftir á að B hafi orðið fyrir höggi og gera ráð fyrir að drengurinn hafi fengið á sig högg þótthann hafi ekki séð það.

Vitnið K kvaðst hafa verið með vinum sínum á Mærudögum. Þau hafi setið saman í tjaldstólum á tjaldstæðinu að spjalla. Allt í einu hafi komið maður sem enginn þekkti. Hann hafi verið með læti og þau ekki alveg fílað það. Margir hafi því beðið hann að fara. B hafi tekið af honum drykk og maðurinn þá staðið upp og gert sig líklegan til að gera eitthvað. A hafi þá farið til þeirra og ýtt í manninn. Hún hafi ekki séð frekari slagsmál. Hún kvaðst hafa tekið myndband sem liggur fyrir í málinu. Aðspurð um ummæli höfð eftir henni í frumskýrslu lögreglu, að A og B hafi verið að espa ákærða upp, kvað vitnið þá hafa ætlað að biðja hann að fara en þeir hefðu getað gert það öðruvísi. Þetta hefði ekki þurft að fara svona ef þeir hefðu ekki tekið af honum drykkinn og farið að ýta í hann.

Vitnið L kvað þennan strák hafa komið til þeirra þar sem þau sátu í hring. Hann hafi verið mjög drukkinn og með leiðindi. Hann hafi verið vinsamlega beðinn að fara en hann ekki orðið við því. A hafi farið með honum afsíðis og B á eftir. Hún kvaðst ekki muna hver átti fyrstu höggin, og kvaðst svo ekki hafa séð neinn verða fyrir höggi. Þá kvaðst hún ekki vissum hvort A hafi fyrst ýtt í manninn en alla vega hafi þetta endað með því að A varð mjög blóðugur. Hún kvað A og B ekki hafa verið ógnandi þegar þeir báðu ákærða að fara.

Vitnið M kvaðst hafa verið með ákærða á Mærudögum. Vitnið hafi setið í hring með fullt af fólki. Einhver ófriður hafi svo byrjað og einhverjir sagt einhverjum að snáfa. Þá hafi þrír piltar komið að, frekar agressífir, og sagt þeim að fara, sérstaklega ákærða. Ákærði hafi setið rólegur í stól og ekki viljað láta bola sér í burtu. Svo hafi það atvikast hratt að hann hafi verið rifinn upp úr stólnum og slegið hafi verið til hans þannig að hann hafi misst drykkinn sinn. Þetta hafi svo farið í háaloft, ákærði hafi þá slegið frá sér, náð að fá sig lausan og hlaupið burt en hafi verið eltur. Vitnið kvaðst ekki hafa verið í hópnum þar sem þetta gerðist, heldur setið í öðrum hópi, líklega um 20 metrum frá. Hann hafi ekki séð þetta velen þó séð hrindingar og „slegið frá sér“ en „engan hnefaleikabardaga“.

Um nóttina hafi ákærði hringt í hann. Hann hafi þá verið kominn út fyrir bæinn að fela sig fyrir þessum mönnum og vitninu hafi skilist að þeir hafi hringt í vini sína sem væru að leita að ákærða. Ákærði hafi verið hræddur og beðið vitnið að hafa augun opin fyrir því hvort hann yrði var við einhverja sem væru líklegir til að gera honum eitthvað.

Daginn eftir hafi ákærði svo sagt honum frá atvikum. Vitnið kvaðst ekki hafa séð áverka á ákærða og minntist þess ekki að ákærði hafi rætt það.

Vitnið N kvaðst hafa séð ákærða í hring á tjaldstæðinu með líklega 10- 13 manns. Vitnið hafi staðið á að giska 20- 25 metrum frá að spjalla við einhverja. Hann hafi svo allt í einu séð tvo hávaxna menn rífa ákærða upp. Ákærði hafi slegið frá sér, náð að sleppa og hlaupið í burtu. Vitnið kvaðst ekki hafa séð neinn verða fyrir höggi en hafa séð mennina ná ákærða upp, hrinda honum í jörðina og sparka í hann. Ákærði hafi staðið upp, slegið frá sér og hlaupið í burtu. Daginn eftir hafi ákærði sagst finna til í rifbeinunum og hann hafi verið með áverka í andliti, sem vitnið mund i þó ekki hvernig voru.

Vitnið J kvaðst hafa setið með fólki á tjaldstæðinu. Hún viti ekki hvað gerðist þar sem allt hafi gerst hratt, en A verið blóðugur og einhver að reyna að stoppa þetta. Hún hafi ekki séð nein högg.

Vitnið H kvaðst hafa verið að djamma á tjaldsvæðinu með vinkonum sínum. Ákærði hafi komið og talað við einhverja og hana minni að hann hafi verið pirraður. Hún muni ekki mikið annað en að hún talaði svo við lögregluna. Hún kvaðst ekki minnast þess að hafa staðið upp til að reyna að koma honum í burtu, en hún hafi verið mjög drukkin auk þess sem langur tími sé liðinn. Hana minni að einhver hafi verið kýldur en muni ekki hver.

Vitnið O kvaðst hafa verið í hóp á tjaldsvæðinu. Þau hafi setið í tjaldstólum að spjalla. Þá hafi komið strákur og sest hjá þeim og þau hafi leyft honum það. Hann hafi verið svolítið skrítinn og þeim fundist hann fyndinn í fyrstu en orðið þreytt á honum og beðið hann að fara. Hann hafi neitað að fara og hún muni að A og B hafi tekið hann upp úr stólnum. Hann hafi orðið brjálaður, snúið sér við, barið þá báða og hlaupið í burtu. Hún hafi ekki beinlínis séð hann slá þá, en séð hann slá frá sér, hann hlaupa í burtu og A-kvk-þf vera blóðugan í andliti. Hún kvaðst ekki hafa séð A og B slá eða sparka í ákærða og ekki séð ákærða sparka í þá.

Niðurstaða

Í málinu liggur fyrir stutt myndband sem vitnið K tók á síma sinn og sýnir aðdraganda þess atviks sem ákært er fyrir. Þar sést ákærði sitja í tjaldstól með drykk í plastglasi og virðist hinn kátasti. Vitnið H segir honum ítrekað að fara heim og karlmannsrödd heyrist tala um að fjarlægja hann. H og B ganga til ákærða, H tekur í vinstri handlegg hans og reynir að toga hann á fætur og B kemur hægra megin við hann og tekur af honum glasið. Þá kemur A ákærða á vinstri hönd og hrópar ítrekað „L et ́s fucking go.“ Ákærði stendur upp, fær aftur glasið sitt og talar við A og B, sem standa sinn hvorum megin við hann. A hendir stól ákærða í burtu, ýtir svo við honum, slær glasið úr hendi hans og ýtir aftur við honum. Ákærði sést svo snúa sér frá þeim og B-x-nf fara á eftir honum en þar lýkur upptökunni.

Ákærði lýsti aðdraganda átakanna á sama veg og sést á myndbandinu. Hann bar að í kjölfarið hafi þau verið þrjú í kringum hann, A og B hafi svo báðir farið að kýla í hann og sparka. Hann hafi reynt að finna sér útgönguleið og slegið frá sér til að komast burt og svo hlaupið af vettvangi.

Vitnin A, B og E, kærasta B, báru öll á þann veg að ákærði hafi skyndilega staðið upp og kýlt A. Er ljóst af upptökunni að atvik voru ekki með þeim hætti sem þau lýsa og hefur það óhjákvæmilega áhrif á mat á trúverðugleika framburðar þeirra um það hvað gerðist í framhaldinu. Framburðir vitnanna G, K, I, M og N samræmdust hins vegar upptökunni ágætlega þóttþeir hafi verið misítarlegir. Vitnið G kvað strákana hafa lamið hver annan, hún hafi ekki séð tiltekin högg en séð hnefa á lofti. Vitnin M, N og O lýstu því að ákærði hafi slegið frá sérog hlaupið í burtu. Vitnið I kvaðst hafa séð þungt högg frá ákærða á A en kvaðst gera ráð fyrir að ákærði hafi einnig fengið á sig högg. Fyrir liggur að A hlaut umtalsverða áverka sem lýst er í ákæru og B smávægilega áverka einnig. Ákærði kvaðst hafa fundið til í hægra læri, við hægra auga og á vinstri síðu. Fær það stoð í framburði vitnanna N og F en lögregla spurði ákærða ekki um áverka og skoðaði hann ekki með tilliti til þess.

Að framangreindu virtu verður talið sannað að það hafi verið A sem fyrst lét hendur skipta, þegar hann sló glas úr hendi ákærða, henti tjaldstól hans í burtu og ýtti við honum í tvígang. Þá verður talið sannað að í framhaldi hafi komið til átaka á milli þeirra þriggja, ákærða, A og B. Vitnið I, sem að mati dómsins var trúverðugur, sá þungt högg frá ákærða lenda á A og liggur fyrir að hann hlaut umtalsverða áverka. Verður talið sannað að ákærði hafi valdið þeim áverkum. Hins vegar hafa ekki önnur vitni en A og B lýst því að ákærði hafi slegið B. Nokkur vitni bera að þetta hafi verið slagsmál milli þeirra þriggja þar sem hnefar hafi verið á loftiog erfitt að sjá hver sló hvern. Er ekki unnt að útiloka að B hafi í atganginum hlotið áverkann á annan hátt en að ákærði hafi slegið hann.

Ákærði hefur meðal annars borið við neyðarvörn, sbr. 1. mgr. 12. gr. laga nr. 19/1940 og til vara 2. mgr. sömu greinar. Stendur það upp á ákærða að sýna fram á að skilyrði neyðarvarnar séu uppfyllt svo leiði til sýknu. Atvikin urðu á opnu tjaldstæði og lýsti vitnið G því að ákærði hefði getað gengið í burtu eftir að A ýtti við honum. Verðurekki annað ráðið en aðsvo hafi verið og ekki talið sannað ákærða hafiverið nauðsynlegt að verjast A og B á þennan hátt. Þá er einnig ósannað að ákærði hafi orðið svo skelfdur eða forviða að hann hafi ekki fullkomlega getað gætt sín.

Samkvæmt framangreindu verður ákærði sakfelldur fyrir það brot sem lýst er í ákærulið Iog varðar það við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Hann verður hins vegar sýknaður af broti sem honum er gefið að sök í ákærulið II.

II

Ákæra dags. 15. febrúar 2021.

Ákærði kom fyrir dóminn og játaði sök samkvæmt ákæru dags. 15. febrúar 2021. Er játning hans í samræmi við gögn málsins og verður hann sakfelldur fyrir brot sitt. Af hálfu ákærða er því andmælt að brotið varði við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Meðal afleiðinga árásarinnar á brotaþola var að nef hans brotnaði. Samkvæmt dómaframkvæmd varðar líkamsárás, sem veldur nefbroti, við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga og má þar til dæmis vísa til dóms Hæstaréttar Íslands frá 13. júní 2013 í máli nr. 657/2012. Verður fallist á heimfærslu ákæruvaldsins til 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga.

III

Sakaferill ákærða hefur ekki áhrif við ákvörðun refsingar í máli þessu. Þá verður litið til þess að meðferð málsins hefur tekið langantíma. Eins og að framan greinir þykir sannað að líkamsárásin sem lýst er í fyrri ákærunni hafi verið unnin í áflogum sem A átti upptök að. Verður því litið til 3. mgr. 218. gr. c almennra hegningarlaga hvað þann hluta málsins varðar. Varðandi síðari ákæruna liggur fyrir myndband úr öryggismyndavél þar sem má sjá að brotaþoli og ákærði mætast og brotaþoli ýtir framan á brjóstkassa ákærða sem bregst þá við með því að lemja brotaþola margsinnis, meðal annars þar sem hann liggur á götunni. Verður háttsemi brotaþolans ekki talin réttlæta ofsafengin viðbrögð ákærða. Þá verður litið til þess að þar var um að ræða grófa atlögu að liggjandi manni. Að öllu framangreindu virtu þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í fjóra mánuði. Verður fullnustu refsingarinnar frestað svo sem nánar greinir í dómsorði.

Brotaþolinn A gerir kröfu um 500.000 krónur í miskabætur úr hendi ákærða. Stefndi ber, samkvæmt 1. mgr. 26. gr. laga nr. 50/1993, bótaábyrgð á því tjóni sem hann olli Ameð saknæmri háttsemi sinni en með vísan tilþessað A átti upptök að átökunum þ ykjabætur hæfilega ákveðnar 100.000 krónur með vöxtum sem nánar greinir í dómsorði. Þá greiði ákærði A 300.000 krónur í málskostnað, að teknu tilliti til virðisaukaskatts.

Ákærði verður sýknaður af broti gegn B og er bótakröfu hans vísað frá dómi, sbr. 2. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008.

D krefst þess að ákærði verði dæmdur til að greiða honum 2.291.000 krónur í skaðabætur. Krafan sundurliðast þannig að gerð er krafa um 2.000.000 króna í miskabætur samkvæmt 26. gr. skaðabótalaga en 291.400 krónur í málskostnað. Stefndi ber, samkvæmt 1. mgr. 26. gr. laga nr. 50/1993, bótaábyrgð á því tjóni sem hann olli D-x-þgf saknæmri háttsemi sinni. Þykja bætur til hans hæfilega ákveðnar 400.000 krónur. Þá greiði ákærði bótakrefjanda málskostnað, sem þykir, að teknu tilliti til umfangs málsins, hæfilega ákveðinn 3 5 0.000 krónur að virðisaukaskatti meðtöldum.

Með vísan til úrslita málsins, sbr. 1. mgr. 235. gr. laga nr. 88/2008, verður ákærði dæmdur til greiðslu kostnaðar vegna læknisvottorðs fyrir D, 2/3 hluta málsvarnarlauna skipaðs verjanda síns, U-kk-ef A-kk-ef E-kk-ef lögmanns, sem í heild nema 745.173 krónum að virðisaukaskatti meðtöldum og 9.200 króna útlagðan kostnað hans.

A-kvk-nf S-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóminn. Fyrir dómsuppsögu var gætt ákvæðis 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð :

Ákærði, G-kk-nf S-kk-nf B-kk-nf, sæti fangelsi í fjóra mánuði en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppsögu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði A 100.000 krónur, með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, frá 29. júlí 2018 til 8. mars 2019, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Ákærði greiði A300.000 krónur í málskostnað.

Ákærði greiði D 400.000 krónur, með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, frá 8. apríl 2018 til 19. nóvember 2019, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Ákærði greiði D350.000 krónur í málskostnað.

Bótakröfu B er vísað frá dómi.

Ákærði greiði 534.5 82 krónur í sakarkostnað, þ. m. t. 2/3 hluta málsvarnarlauna skipaðs verjanda síns, U-kk-ef A-kk-ef E-kk-ef lögmanns, sem í heild nema 745.173 krónum og 9.200 króna útlagðan kostnað hans.