S-419/2007

Mál þetta er höfðað með ákæru ríkissaksóknara, dagsettri 12. október s.l. á hendur X, „fyrir kynferðisbrot, með því að hafa, föstudaginn 23. mars 2007, á sólbaðstofu í eigu ákærða að B, gægst inn í ljósalampa þar sem að stúlkan K, þá 15 ára, lá á nærbuxum einum fata og þannig sært blygðunarsemi hennar með ósiðlegu athæfi.

Telst þetta varða við 209. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 15. gr. laga nr. 40/1992 og 3. mgr. 99. gr. barnarverndarlaga nr. 80/2002.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar.

Einkaréttarkrafa:

Af hálfu K, er krafist skaðabóta að fjárhæð kr. 900.000, auk vaxta skv. 8. gr. sbr. 4. gr. laga nr. 38/2001 frá 23. mars 2007 til 6. október 2007, en með dráttarvöxtum frá þeim degi skv. 9. gr., sbr. 6. gr. til greiðsludags.“

Verjandi ákærða krefst sýknu af öllum kröfum ákæruvaldsins en til vara að ákærði hljóti vægustu refsingu sem lög leyfa. Þá var krafist frávísunar á framkominni bótakröfu og málsvarnarlauna úr ríkissjóði að mati dómsins. Til vara var krafist lækkunar á bótakröfunni. Réttargæslumaður kæranda, P-kvk-nf B-kvk-nf, hdl., lækkaði kröfu kæranda í 500.000 krónur við upphaf málflutnings og krafðist þess að krafan næði fram að ganga og henni yrði dæmd hæfileg þóknun samkvæmt framlögðum reikningi.

Málavextir.

Mánudaginn 26. mars 2007 kom kærandi, K, á lögreglustöðina ásamt móður sinni og lagði fram kæru á hendur ákærða fyrir að gægjast á K þar sem hún hafi legið nakin í ljósalampa í verslunarhúsnæði ákærða. Hafi þetta gerst þremur dögum áður, eða föstudaginn 23. mars á bilinu frá kl. 13:15 til 13:30. Kvaðst kærandi hafa keypt 10 tíma kort á 3.800 krónur og hafi þetta verið fyrsti tíminn. Hafi vinkona hennar, S, verið með henni og hafi hún verið í hinum lampanum. Kærandi kvaðst hafa legið á bakinu í nærbuxum einum fata og verið að laga höfuðpúðann er hún kvaðst hafa orðið vör við ákærða þar sem hann kraup við fótgaflinn á ljósabekknum og var að kíkja inn. Kvað kærandi ákærða hafa staðið upp og farið út er hann hafi orðið var við að hún opnaði augun. Hafi þá verið eftir um 8 mínútur af tímanum. Kærandi kvaðst hafa læst hurðinni að herberginu áður en hún fór í lampann en hafa tekið eftir því að lykill að hurð sem liggi að sturtuaðstöðu hafi verið hálfur úr úr skránni en hurðin hafi samt verið læst. Þá kvaðst hún hafa tekið eftir því að hurð að sturtuaðstöðinni sem liggi fram á gang hafi verið opin en hún hafi verið lokuð þegar hún hafi farið í lampann. Kærandi kvaðst hafa sagt vinkonu sinni frá þessu og hafi þær ákveðið að tilkynna fulltrúa sýslumanns frá atvikinu. Fulltrúinn hafi hins vegar ekki verið við og því hafi kæra ekki verið lögð fram fyrr en þremur dögum síðar.

Ákærði var yfirheyrður miðvikudaginn 28. mars sama ár og neitaði þá sök. Hann kvaðst hafa selt kæranda og vinkonu hennar ljósakort en hann reki tvo ljósalampa í verslunarhúsnæði sínu. Hann kvað enga aukalykla til að herbergjunum en hann kvað að kvartað hefði verið undan því að strákar væru að kíkja á stúlkur sem væru í lömpunum.

Ákæri var aftur yfirheyrður 4. maí s.l. Hann kvaðst hafa brugðist við gægjum stráka með því að setja undir hurðina að klefunum þannig að ekki væri hægt að gægjast þar undir. Hins vegar hefði hann haft þann háttinn á að kíkja undir vegg til að sjá hve mikið væri eftir af tímanum hjá viðskiptavininum. Samkvæmt gögnum málsins er klukka sem sýnir keyptan tíma á vegg við hliðina á ljósabekknum og kom fram við vettvangsgöngu að hægt er að sjá á hana með því að kíkja undir vegginn en ekki sást inn í bekkinn með því móti.

Ákærða var birt skaðabótakrafa kæranda 6. september s.l. og mótmælti hann henni en hann vildi ekki tjá sig um hana að öðru leyti.

Framburður ákærða og vitna fyrir dómi.

Ákærði skýrði svo frá fyrir dómi að hann myndi eftir því að hafa afgreitt kæranda og vinkonu hennar um ljósakort og hefði hann ekki haft önnur afskipti af þeim eftir að þær hefðu farið í ljósabekkina. Hann taldi þær hafa nýtt sér kortið samdægurs. Hann kvað fyrirkomulagið þannig að viðskiptavinurinn fengi pening sem stungið væri í kassa við hliðina á lampanum og logaði þá á honum í 18 mínútur. Hann kvað sér hafa verir ráðlagt að láta veggi hvorki ná niður á gólf né upp í loft vegna loftræstingar. Eftir að borið hafi á því að strákar væru að kíkja undir hurðir hafi hann sett undir þær til að koma í veg fyrir slíkt. Ákærði kvaðst á tímabili, eða þegar mest hafi verið að gera hjá honum, hafa kíkt undir vegginn til að sjá á klukkuna en hann tók fram að hann sæi ekki inn í bekkinn. Ákærði kvað móður kæranda hafa komið samdægurs og tekið kort dóttur sinnar til baka. Kvaðst ákærði þá hafa haldið að hún væri ósátt vegna þess að hann hefði selt dóttur hennar kort í ljósabekk. Ákærði kannaðist ekki við að hafa kíkt á kæranda þar sem hún lá í ljósabekknum.

Kærandi skýrði svo frá fyrir dómi að hún hefði ásamt vinkonu sinni keypt 10 tíma kort í ljós hjá ákærða. Hefði hann strax verið mjög ánægður, gefið þeim aukatíma og hefðu þær farið í lampana. Hún kvað hurð inn í sturtuklefann hafa verið lokaða. Hún kvaðst hafa læst þeirri hurð og hurðinni inn í klefann. Hún kvaðst hafa klætt sig úr öllu nema nærbuxum og lagst í bekkinn. Hún kvaðst ekki hafa notað hlífðargleraugu en taldi ljósið í lampanum ekki hafa blindað sig. Hún kvaðst eftir að hafa legið nokkra stund í bekknum hafa eitthvað þurft að laga sig og er hún opnaði augun kvaðst hún hafa séð andlit ákærða er hann var að skjótast í burtu. Hún var fullviss um að þarna hefði verið um ákærða að ræða. Kvaðst hún hafa séð að ákærði var inni í klefanum og kraup við fótagafl ljósalampans. Hún kvaðst hafa séð að 8 mínútur voru eftir af tímanum og hafi hún þá klætt sig og farið yfir til vinkonu sinnar. Hún kvaðst hafa tekið eftir því að hurðin inn í sturtuklefann hafi þá verið opin. Þær hafi farið út og hafi ákærði þá verið að lesa í blaði og ekki kvatt þær þegar þær fóru. Hún kvaðst hafa verið í sjokki og hafi þær hafi farið og ætlað að tala við fulltrúa sýslumanns en hún hafi ekki verið við. Hún kvaðst þá hafa farið heim til sín og sagt móður sinni frá atvikum. Hún bar að henni hafi liðið mjög illa eftir þetta og kvaðst hún gera sér far um að forðast ákærða og syni hans, sem hún kvaðst kannast við.

Móðir kæranda, H, skýrði svo frá fyrir dómi að dóttir hennar hefði umræddan dag hringt til sín í vinnuna alveg í losti og skýrt sér frá því að ákærði hefði verið að kíkja á sig. Vitnið kvaðst strax hafa farið heim og rætt við kæranda. Hafi hún brotnað saman og farið að gráta. Kvaðst vitnið hafa talað við fulltrúa sýslumanns sem hafi bent henni á að kæra atvikið. Hafi kæra verið lögð fram á mánudeginum. Hún kvað kæranda hafa fengið martraðir nokkrar vikur á eftir en hún hafi ekki viljað aðstoð sálfræðinga.

Vitnið S, skýrði svo frá fyrir dómi að hún og kærandi hefðu keypt ljósatíma hjá ákærða og farið í ljósalampa í framhaldi af því. Hafi ákærði verið ánægður þegar þær komu og hafi hann látið þær fá aukapening í lampa. Þegar ljósatíminn hafi verið u.þ.b. hálfnaður kvaðst hún hafa heyrt þrusk og hélt þá að tíminn hjá kæranda væri búinn. Hún kvaðst hafa séð að það hafi verið 10 mínútur eftir af sínum tíma. Hafi kærandi komið til sín stuttu síðar í sjokki og gráti næst og skýrt frá því að ákærði hefði verið að kíkja á sig. Hafi hún beðið eftir að ljósatími vitnisins kláraðist, eða í 2 mínútur og hafi þær síðan farið út og séð ákærða þar sem hann sat og las í blaði og rétt kastaði á þær kveðju. Fannst vitninu eins og hann vissi upp á sig sökina. Vitnið kvað hurðina að sturtuklefanum hafa verið lokaða þegar þær fóru í ljósin en hún hafi verið opin þegar þær fóru út. Hún kvaðst ekki hafa orðið vör við að ákærði væri að kíkja á kæranda umrætt sinn, enda hafi hún verið í hinum lampanum og veggur á milli.

Vitnið Þ, skýrði svo frá fyrir dómi að kærandi hafi komið á sýsluskrifstofuna umræddan dag titrandi og skjálfandi með tárin í augunum og hafi hún skýrt frá því að maður hefði verið að horfa á sig í sólinni og þyrfti hún nauðsynlega að tala við fulltrúa. Hún kvaðst hafa tjáð henni að hún ætti ekki að ræða þetta við sig og bað hana að koma eftir helgi þegar fulltrúinn væri kominn. Hún hafi komið aftur eftir helgi með móður sinni og náð tali af fulltrúa. Vitnið mundi ekki eftir því að hafa séð nokkurn í slíkri geðshræringu á skrifstofunni áður.

Niðurstaða.

Ákærði hefur neitað sök og eru hann og kærandi ein til frásagnar um atburði. Ákærði hefur kannast við að hafa á tímabili, eða þegar mest hafi verið að gera hjá honum, kíkt undir vegginn til að sjá á klukku við hliðina á ljósabekknum og gaf til kynna hversu langur tími var eftir en hann tók fram að við það tækifæri sæist ekki inn í bekkinn. Við vettvangsgöngu var hægt að ganga úr skugga um að engin leið var að sjá inn í lampann með því að kíkja undir vegginn. Hins vegar kom í ljós að sá sem lá í bekknum gat séð andlit við fótagaflinn þegar kveikt var á ljósalampanum. Kærandi hefur borið að ákærði hafi kropið við fótagafl ljósalampans en látið sig hverfa þegar hún opnaði augun. Er framburður hennar að þessu leyti trúverðugur. Kæranda og vitninu S ber saman um að hurð að sturtuklefa hafi verið lokuð þegar þær fóru í lampana en hún hafi verið opin þegar þær fóru út. Vitnið S varð ekki vör við að ákærði væri að kíkja á kæranda, enda lá hún í öðrum lampa og var veggur á milli. Þannig háttar til að gengið er upp stiga úr versluninni á jarðhæð upp í herbergi á næstu hæð fyrir ofan þar sem ljósabekkirnir eru. Tvennar dyr eru að þeim klefa sem kærandi var í og samkvæmt gögnum málsins er hægt að læsa hurð að þeim báðum að innanverðu. Ákærði kvað ekki vera til aukalykla að hurðunum. Kærandi hefur borið að hún hafi læst báðum hurðunum en hún er ein til frásagnar um það atriði. Þegar aðstæður á vettvangi eru virtar er ekki loku fyrir það skotið að einhver annar er ákærði hafi þarna verið að verki. Þá verður að hafa í huga að kærandi hafði legið í ljósabekknum dágóða stund en kvaðst hafa séð andlit við fótagaflinn í þann mund er hún opnaði augun, en skær birta lampans hlýtur að hafa áhrif á skynjun kæranda að þessu leyti. Þegar allt framanritað er virt verður að telja gegn neitun ákærða að ekki sé fram komin lögfull sönnun fyrir sekt hans. Verður hann því sýknaður af öllum kröfum ákæruvaldsins í máli þessu

Með vísan til 3. mgr. 172. gr. laga nr. 19/1991 ber að vísa bótakröfu kæranda frá dómi.

Samkvæmt 1. mgr. 166. gr. laga nr. 19/1991, sbr. 164. gr. sömu laga ber að fella allan kostnað sakarinnar á ríkissjóð, þar með talin þóknun skipaðs verjanda ákærða, V-kk-ef H. V-kk-ef, hdl., 249.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti og 16.780 krónur vegna ferðakostnaðar og þóknun skipaðs réttargæslumanns kæranda, P-kvk-ef B-kvk-ef, hdl., 112.050 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

K-kk-nf G-kk-nf H-kk-nf, sýslumaður, flutti málið af hálfu ákæruvalds.

Dómsuppsaga hefur dregist fram yfir lögbundinn frest vegna anna dómarans.

DÓMSORÐ:

Ákærði, X, skal vera sýkn af öllum kröfum ákæruvaldsins í máli þessu.

Bótakröfu K er vísað frá dómi.

Allur kostnaður sakarinnar skal greiðast úr ríkissjóði, þar með talin þóknun skipaðs verjanda ákærða, V-kk-ef H. V-kk-ef, hdl., 249.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti og 16.780 krónur vegna ferðakostnaðar og þóknun skipaðs réttargæslumanns kæranda, P-kvk-ef B-kvk-ef, hdl., 112.050 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

H-kk-nf O. A-kk-nf