S-186/2014

Mál þetta, sem dómtekið var þriðjudaginn 1. apríl 2014, er höfðað með ákæru, útgefinni af lögreglustjóranum á höfuðborgarsvæðinu 11. febrúar 2014, á hendur A-kk-þgf M-kk-þgf V-kk-þgf, kt. 000000-0000, ... Reykjavík, fyrir líkamsárás með því að hafa, föstudaginn 11. október 2013, innandyra í sameigninni að ... í Reykjavík, slegið X, kt. 000000-0000, með krepptum hnefa í hægri kinn þannig að hún skall með höfuðið í vegg og síðan á gólfið, allt með þeim afleiðingum að X hlaut bólgu og mar á hægra kinnbeini, kúlu og áverka aftan á hnakka og vægan heilahristing.

Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20/1981 og 110. gr. laga nr. 82/1998.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Af hálfu X, kt. 000000-0000 er krafist skaða- og miskabóta að fjárhæð 375.000 krónur, auk vaxta samkvæmt 1. mgr. 8. gr., sbr. 4. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 11. október 2013, en síðan með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. sömu laga, frá birtingu kröfunnar til greiðsludags.

Verjandi ákærða krefst þess aðallega að ákærði verði sýknaður af kröfum ákæruvalds, en til vara að hann verði dæmdur til vægustu refsingar er lög leyfa. Þess er aðallega krafist að framkominni bótakröfu verði vísað frá dómi, en til vara að bætur verði stórlega lækkaðar. Þá krefst verjandi hæfilegra málsvarnarlauna, sem greiðist úr ríkissjóði.

Málsatvik

Föstudaginn 11. október 2013, klukkan 16:15, var lögregla kvödd að fjölbýlishúsi að ... í Reykjavík, vegna líkamsárásar. Á vettvangi hittu lögreglumenn fyrir íbúa í húsinu, X, og kemur fram að hún hafi verið í miklu uppnámi. Hún kvað nágranna sinn, ákærða, hafa ráðist á sig í anddyri hússins og slegið sig hnefahögg í andlitið. Hefði höggið lent á hægra kinnbeini og hún fallið við það í gólfið og höfuð hennar lent á steinsteyptum vegg. Lögreglumenn knúðu dyra á íbúð ákærða, en ekki var að sjá að neinn væri þar heima.

Meðal gagna málsins er vottorð F-kk-ef S-kk-ef, sérfræðings í slysa- og bráðalækningum, þar sem kemur fram að X hafi leitað á bráðadeild Landspítala klukkan 16:50 þennan dag og lýst því að hafa orðið fyrir líkamsárás. Við skoðun reyndist hún vera bólgin yfir hægra kinnbeini og með byrjandi mar þar fyrir neðan. Hún hafi jafnframt lýst þreifi eymslum neðan við kinnbein og aftan til á hnakkanum, en þar hafi lítil markúla verið að myndast.

Ákærði var yfirheyrður af lögreglu 28. október 2013 og neitaði alfarið sök.

Við aðalmeðferð málsins kvaðst ákærði ekki kannast við þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru. Hann kvaðst ekki vita hvort hann hefði hitt brotaþola þennan dag, en hún búi í íbúð við hliðina á honum. Þá kvaðst hann ekki kannast við að lögregla hefði kvatt dyra á íbúð hans eins og komið hefði fram í skýrslu lögreglu. Ákærði gerði grein fyrir ágreiningi sem hefði verið á milli þeirra nágrannanna um þriggja eða fjögurra ára skeið, sem tengdist vatnsnotkun í íbúð hans. Hann kvað brotaþola hafa lagt sig í einelti og teldi hann unnusta hennar meðal annars hafa unnið skemmdir á bifreið sinni. Kom fram hjá ákærða að hann hefði lagt fram kæru á hendur brotaþola 16. maí 2013 vegna ágreiningsmála þeirra.

Vitnið X kvaðst í umrætt sinn hafa verið að koma heim og hefði hún séð að ákærði var að henda rusli í ruslatunnu utan við húsið. Hún hefði gengið inn í forstofuna og verið að opna millihurðina þar með lykli, þegar ákærða hefði borið að. Hún kvaðst hafa snúið sér til vinstri og hefði ákærði þá slegið hana hnefahögg í hægri kinn svo að hún féll í gólfið og höfuðið skall utan í vegg. Ákærði hefði ausið einhverju út úr sér þegar hann sló hana, en síðan farið inn í húsið. Hún kvaðst hafa farið upp í íbúð sína, reynt að ná símasambandi við unnusta sinn, en síðan hringt í eigendur íbúða þeirra ákærða. Hefði síðan orðið úr að hún hringdi í lögreglu.

Vitnin A og B staðfestu að X hefði hringt til þeirra og greint þeim frá því að hún hefði orðið fyrir líkamsárás af hálfu ákærða í anddyri hússins. Kom fram hjá vitnunum að hún hefði verið í miklu uppnámi vegna atviksins. B kvað hana hafa verið óskiljanlega í símtalinu vegna þess hve mikið hún grét. Hann kvaðst hafa farið að hitta hana daginn eftir og hefði hún verið bólgin og með byrjandi mar í andliti.

Vitnið C, unnusti X, kvaðst hafa fengið símtal frá henni þennan dag og hefði hún lýst því að hún hefði verið að koma inn í húsið og verið stödd í anddyrinu þegar hún hefði heyrt hljóð fyrir aftan sig og snúið sér við. Hún hefði þá fengið hnefa í andlitið og kastast utan í vegg við höggið, en síðan fallið í gólfið. Hefði ákærði verið árásarmaðurinn. Vitnið kvað X hafa verið í miklu uppnámi þegar hann ræddi við hana og hefði hún hágrátið. Hann hefði farið til hennar og séð þá að hún var stokkbólgin í andliti.

Vitnið F-kk-nf S-kk-nf læknir gaf skýrslu fyrir dóminum og gerði grein fyrir læknisvottorði sínu. E-kvk-nf J-kvk-nf sálfræðingur gerði grein fyrir viðtölum sínum við ákærða og staðfesti að ágreiningsmál við nágrannakonu hefði borið á góma.

Loks komu lögreglumennirnir S og I dóminn, en þau komu á vettvang í umrætt sinn. Vitnin kváðu X hafa lýst atlögunni sem hún hefði orðið fyrir. Hún hefði verið í miklu uppnámi og grátið. S kvaðst hafa merkt áverka í andliti hennar og I sagði hana hafa verið með roða í andliti.

Niðurstaða

Ákærði neitar sök. Hann hefur alfarið vísað á bug framburði X og kveðst ekki kannast við að hafa verið á vettvangi umrætt sinn. Fyrir liggur að X hlaut áverka, svo sem fram kemur í læknisvottorði og framburði vitna, sem rakinn hefur verið. Geta áverkar sem lýst er í læknisvottorði vel samrýmst því að hún hafi orðið fyrir líkamsárás með þeim hætti sem hún hefur borið um. Þá hafa vitni sem X ræddi við þennan dag, þ. á m. lögreglumenn sem komu á vettvang, borið að hún hafi verið í miklu uppnámi og grátið. Að mat dómsins varð jafnframt glögglega ráðið af vitnisburði X við aðalmeðferð málsins að hún greindi frá atvikum, sem höfðu fengið mjög á hana.

Samkvæmt 109. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008 leggur dómari mat á sönnun, meðal annars hvaða ályktun verður dregin af óbeinum sönnunargögnum. Er það niðurstaða dómsins að frásögn X af atvikum hafi verið afar trúverðug, auk þess sem hún fær stuðning af læknisfræðilegum gögnum og framburði vitna sem komu fyrir dóminn. Þykir ekki óvarlegt að leggja frásögn X til grundvallar um atvik í umrætt sinn, en að sama skapi er framburði ákærða hafnað sem ótrúverðugum. Samkvæmt framansögðu telst sannað að ákærði er sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök og er brot hans rétt fært til refsiákvæða í ákæru.

Ákærði er fæddur árið 1971 og hefur hann ekki sætt refsingu. Við ákvörðun refsingar verður litið til þess að ákærði veittist að brotaþola við heimili hennar og án nokkurs tilefnis. Þykir refsing hæfilega ákveðin 200.000 króna sekt til ríkissjóðs, sem ákærði greiði innan fjögurra vikna frá birtingu dómsins að telja, en sæti ella fangelsi í 14 daga.

Með vísan til a-liðar 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 verður ákærði dæmdur til að greiða brotaþola miskabætur. Þykir framkomin krafa um miskabætur hófleg og verður hún dæmd eins og hún er fram sett, auk vaxta og málskostnaðar sem í dómsorði greinir.

Ákærði verður dæmdur til að greiða málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, H-kvk-þgf V-kvk-þgf H-kvk-þgf hdl., 200.800 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti. Ákærði greiði 34.200 krónur í annan sakarkostnað.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið E-kk-nf L-kk-nf aðstoðarsaksóknari.

R-kvk-nf H-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóminn.

Dómsorð:

Ákærði, A-kk-nf M-kk-nf V-kk-nf, greiði 200.000 króna sekt til ríkissjóðs innan fjögurra vikna frá birtingu dómsins að telja, en sæti ella fangelsi í 14 daga.

Ákærði greiði X 200.000 krónur, auk vaxta samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 11. október 2013 til 26. mars 2014, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags, og 175.700 krónur í málskostnað.

Ákærði greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, H-kvk-ef V-kvk-ef H-kvk-ef hdl., 200.800 krónur og 34.200 krónur í annan sakarkostnað.

R-kvk-nf H-kvk-nf