E-5254/2006

Mál þetta er höfðað með stefnu birtri 19. september 2006 og gagnstefnu birtri 20. október 2006. Málið var dómtekið 9. mars sl. Aðalstefnandi er H-kk-nf G-kk-nf, Hraunbæ 45, Reykjavík. Gagnstefnandi er Volti ehf., Vatnagörðum 10, Reykjavík.

Aðalstefnandi krefst þess að gagnstefnandi verði dæmdur til greiðslu 450.119 króna ásamt dráttarvöxtum, sbr. 1. mgr. 6. gr. l. nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, frá 27. mars 2006 til greiðsludags. Hann krefst einnig málskostnaðar.

Gagnstefnandi krefst sýknu í aðalsök og að aðalstefnandi verði dæmdur til að greiða 661.252 krónur í gagnsök. Hann krefst einnig málskostnaðar.

I

Málsatvik

Aðalstefnandi er rafmagnsiðnfræðingur að mennt og félagsmaður í Rafiðnaðarsambandi Íslands. Hann hóf störf hjá gagnstefnanda 4. febrúar 2002 og var gerður við hann skriflegur ráðningarsamningur. Hann starfaði hjá gagnstefnanda til 27. mars 2006. Í málinu krefur aðalstefnandi gagnstefnanda um ógreitt orlof sem gjaldféll við starfslok hans. Gagnstefnandi mótmælir ekki kröfu aðalstefnanda um orlof, en krefur aðalstefnanda um bætur sem nema helmingi af launum í uppsagnarfresti hans vegna ólögmæts brotthlaups hans úr starfi eða brots hans, svo sem síðar greinir. Meginágreiningur aðila snýr að því hvernig starfslok aðalstefnanda bar að, þ.e. hvort honum var sagt fyrirvaralaust upp eða hvort hann hvarf sjálfur úr starfi með ólögmætum hætti.

Í málinu er ágreiningslaust að nokkrir starfsmenn, þar á meðal aðalstefnandi, höfðu hug á því að kaupa gagnstefnanda og ræddu í því skyni við þáverandi aðaleiganda gagnstefnanda og framkvæmdastjóra, M-kk-þf Þ-kk-þf M-kk-þf. Fyrir liggur að um mitt ár 2005 tók nefndur M-kk-nf endanlega þá ákvörðun að selja fyrirtækið ekki til starfsmannanna. Eftir áramótin 2005/2006 hófust viðræður um sölu fyrirtækisins fyrir milligöngu Á-kk-ef T-kk-ef, löggilts endurskoðanda, og E-kk-ef G. G-kk-ef hdl. Lyktaði þeim með því að af hálfu Jóhanns Ólafssonar & Co ehf. og eigenda gagnstefnanda var skrifað undir viljayfirlýsingu um sölu á fyrirtækinu föstudaginn 17. mars 2006. Í málinu er óumdeilt að lykilstarfsmönnum, þar á meðal aðalstefnanda, var tilkynnt um sölu fyrirtækisins símleiðis næsta dag, laugardaginn 18. sama mánaðar. Þá hafði fyrirsvarsmaður Jóhanns Ólafssonar & Co ehf. samband við aðalstefnanda símleiðis sunnudaginn 19. sama mánaðar í því skyni að tryggja að aðalstefnandi starfaði áfram hjá fyrirtækinu. Mánudaginn 20. sama mánaðar var boðað til fundar með starfsmönnum gagnstefnanda, þar sem sala fyrirtækisins var tilkynnt. Gögnum málsins ber saman um að vilji hinna nýju eigenda hafi verið sá að halda lykilstarfsmönnum gagnstefnanda, þar á meðal aðalstefnanda.

Samkvæmt aðilaskýrslu aðalstefnanda hugleiddi aðalstefnandi að hætta störfum hjá gagnstefnanda í framhaldi af tilkynningu um sölu fyrirtækisins og hefja eigin atvinnurekstur. Tók aðalstefnandi þátt í því, ásamt öðrum tilteknum aðilum, að kanna kaup á öðru fyrirtæki, Rafport ehf. sem sinnti innflutningi og heildsölu á ýmsum rafvörum, líkt og gagnstefnandi. Aðalstefnandi tók þátt í því að koma á fót félaginu el-is ehf. og eru samþykktir þess félags dagsettar sunnudaginn 26. mars 2006. Gagnstefnandi hefur lagt fram gögn um tengsl milli el-is ehf., Rafports ehf. og verslunarinnar Lúmex sem ekki þykir ástæða til að rekja sérstaklega. Í málinu liggur fyrir að el-is ehf. keypti Rafport ehf. nokkrum dögum síðar. Er jafnframt ágreiningslaust að Rafport ehf. var ætlað að stunda sambærilega atvinnustarfsemi og gagnstefnandi rak.

Samkvæmt skýrslu aðalstefnanda fyrir dómi fór hann utan til Þýskalands sunnudaginn 26. mars 2006. Samkvæmt skýrslu aðalstefnanda hafði áður verið fyrirhugað að hann færi til Danmerkur á fund hjá WindowMaster á þriðjudeginum 28. mars 2006 á vegum gagnstefnanda, en hann hafi ákveðið að flýta ferðinni og fara jafnframt til viðræðna við fulltrúa Berker í Þýskalandi á eigin vegum. Hafi ástæðan verið sú að fulltrúar B-x-x hafi óskað eftir viðræðum við hann vegna sölu gagnstefnanda. Fór aðalstefnandi á fundinn með framkvæmdastjóra Rafports ehf. Aðalstefnandi kom heim að kvöldi fimmtudagsins 30. mars 2006 og var þá el-is ehf. búið að gera tilboð í Rafport ehf.

Samkvæmt skýrslu aðalstefnanda fyrir dómi fékk hann smátextaskeyti frá H-kk-þgf Á-kk-þgf, sem einnig starfaði hjá gagnstefnanda, kvöldið 27. mars 2006, þar sem fram kom að þeir hefðu báðir verið reknir. Með símtali frá eiginkonu sinni frétti aðalstefnandi síðan af ábyrgðarbréfi lögmanns sem síðar greinir. Taldi hann í framhaldi af þessu að honum hefði verið sagt upp starfi og óþarft væri fyrir hann að skila uppsagnarbréfi.

Hinn 28. mars 2006 ritaði E-kk-nf G. G-kk-nf hdl. aðalstefnanda áðurnefnt ábyrgðarbréf, þar sem fram komu ásakanir um að aðalstefnandi hefði brotið lögbundnar þagnar- og trúnaðarskyldur, bæði með því að kaupa hlut í fyrirtæki sem ætti í samkeppni við gagnstefnanda, en einnig með því að hafa verið í sambandi við birgja gagnstefnanda og falast eftir umboðum sem gagnstefnandi hefði. Áskildi lögmaðurinn gagnstefnanda allan rétt vegna brota aðalstefnanda og vakti athygli á því að háttsemi hans væri sérlega til þess fallin að valda tjóni þar sem yfir stæði sala á gagnstefnanda. Vísað var þessu til stuðnings til ákvæða í ráðningarsamningi aðalstefnanda. Þá var skorað á aðalstefnanda að afhenda allt lausafé í eigu gagnstefnanda. Loks kom fram að gagnstefnandi myndi gera upp við aðalstefnanda þær greiðslur sem hann kynni að eiga til þess dags sem hann „teljist hafa hætt störfum“. Ekki yrði hins vegar um frekari launagreiðslur að ræða til aðalstefnanda.

Í málinu liggur fyrir að tveir erlendir birgjar, Berker og WindowMaster, sögðu upp umboðssamningum sínum við gagnstefnanda í framhaldi af sölu fyrirtækisins. Tilkynnti B-x-x um uppsögn sína 28. mars 2006, sama dag og aðalstefnandi fundaði með fulltrúum fyrirtækisins. Uppsögn WindowMaster barst með bréfi 25. apríl 2006. Var í bréfinu vísað til þess að aðalstefnandi og H-kk-nf Á-kk-nf störfuðu ekki lengur hjá gagnstefnanda. Liggur jafnframt fyrir í málinu að fyrrnefnt Rafport ehf., fyrirtæki aðalstefnanda og H-kk-ef, tók við umræddum umboðum.

Í stefnum og greinargerðum aðila er gerð grein fyrir ýmsum bréfaskiptum aðila og lögmanna þeirra vegna innheimtutilrauna aðalstefnanda sem ekki er ástæða til að rekja sérstaklega.

Við aðalmeðferð málsins gaf stefnandi aðilaskýrslu. Þá gaf skýrslu sem vitni H-kk-nf Á-kk-nf, fyrrverandi starfsmaður gagnstefnanda og núverandi meðeigandi aðalstefnanda að Rafport ehf., S-kk-nf H-kk-nf I-kk-nf, framkvæmdastjóri Jóhanns J. Ólafssonar ehf., V-kk-nf Þ-kk-nf H-kk-nf, fyrrverandi starfsmaður gagnstefnanda, Þ-kk-nf I-kk-nf M-kk-nf, sonur M-kk-ef Þ-kk-ef M-kk-ef fyrrverandi aðaleiganda gagnstefnanda, E-kk-nf G. G-kk-nf hdl., Á-kk-nf T-kk-nf löggiltur endurskoðandi, og G-kk-nf Þ-kk-nf R-kk-nf, starfsmaður gagnstefnanda. Samkvæmt skýrslu S-kk-ef H-kk-ef I-kk-ef, E-kk-ef G. G-kk-ef og Á-kk-ef T-kk-ef var endanlegt verð við sölu gagnstefnanda 70 milljónum króna lægra en gert hafði verið ráð fyrir við viljayfirlýsinguna 17. mars 2006. Kom jafnframt fram í skýrslum þeirra að ástæða lækkunarinnar hefði verið brotthvarf starfsmanna og skert viðskiptavild vegna umboðssamninga gagnstefnanda sem erlendir birgjar höfðu sagt upp. Að öðru leyti er ekki ástæða til að rekja munnlegar skýrslur sérstaklega.

II

Málsástæður og lagarök aðalstefnanda

Aðalstefnandi grundvallar málatilbúnað sinn á almennum reglum íslensks vinnuréttar og orlofslögum nr. 30/1987, einkum 1. og 8. gr. Aðalstefnanda hafi verið vikið úr starfi. Hann geri ekki kröfu til launa í uppsagnarfresti, þar sem hann hafi fljótlega hafið störf í eigin fyrirtæki. Hann hafni því hins vegar alfarið að hafa brotið þagnarskyldur eða trúnaðarskyldur gagnvart gagnstefnanda. Honum hafi verið fullkomlega heimilt í starfi sínu hjá gagnstefnanda að hefja undirbúning eigin fyrirtækis. Líta verði til þess að á þeim tímapunkti hafi hann ásamt fleirum verið í viðræðum við fyrri eigendur gagnstefnanda um kaup á fyrirtækinu. Nokkrum dögum áður en til brottrekstrar hafi komið hafi verið tilkynnt um sölu gagnstefnanda til Jóhanns J. Ólafssonar og & ehf. Engar kvaðir, hvorki samkvæmt ráðningarsamningi né samkvæmt lögum, hafi hvílt á aðalstefnanda um að hefja ekki eigin atvinnurekstur. Hafi hann ekki brotið neinar þagnar- eða trúnaðarskyldur gagnvart gagnstefnanda eða nýtt sér vitneskju sem hann hafi fengið frá gagnstefnanda í núverandi starfi sínu. Hann hafi t.d. ekki haft samband að fyrra bragði við neina af viðskiptavinum gagnstefnanda. Hann hafi það hins vegar ekki á valdi sínu við hverja viðskiptavinirnir tali. Þannig hafi erlendur umboðsaðili að fyrra bragði haft samband við Rafport ehf. og óskað eftir því að fyrirtækið tæki við umboði af gagnstefnanda. Slíkt geti ekki talist brot á þagnar- eða trúnaðarskyldum og veiti gagnstefnanda ekki heimild til að halda eftir launum stefnanda hjá stefnda, enda sé slíkur skuldajöfnuður beinlínis bannaður í 1. gr. l. 28/1930 um greiðslu verkkaups.

Aðalstefnandi telur að hafna eigi gagnkröfu gagnstefnanda. Aðalstefnanda hafi verið vikið úr starfi og sé því ekki hægt að krefja hann um bætur vegna brotthlaups úr starfi á grundvelli bótareglu hjúalaga. Vísar hann til fundar H-kk-ef Á-kk-ef 27. mars 2006 og bréfs lögmanns 28. sama mánaðar þessu til stuðnings. Í þessu sambandi vísar aðalstefnandi til þess að Þ-kk-nf I-kk-nf M-kk-nf hafi í raun gegnt starfi framkvæmdastjóra gagnstefnanda eftir að M-kk-nf faðir hans veiktist á árinu 2005. Hafi hann því haft vald til að vísa aðalstefnanda úr starfi. Það geti með engum hætti farið saman að senda ábyrgðarbréf í kjölfar starfsloka og fjalla þar um brot á þagnar- og trúnaðarskyldum og gera síðan kröfu til bóta á grundvelli brotthlaups úr starfi. Aðalstefnandi vísar einnig til þess að hvergi hafi þess verið krafist að hann ynni út uppsagnarfrest sinn. Því er ennfremur mótmælt að aðalstefnandi hafi átt frumkvæði að því að ræða við erlenda birgja gagnstefnanda. Telur aðalstefnandi ljóst að ástæða þess að umræddir birgjar ákváðu að segja upp samningum við gagnstefnanda hafi verið sú að búið var að selja gagnstefnanda og víkja þeim starfsmönnum gagnstefnanda úr starfi sem þeir höfðu átt samskipti við.

Aðalstefnandi sundurliðar kröfu sína þannig að um sé að ræða 225,96 orlofstíma á 2.228 krónur hvern eða 503.509 krónur. Í endanlegum málatilbúnaði aðalstefnanda hefur hann fallist á að frá þessari fjárhæð skuli draga skuld vegna flugmiða að samtals að fjárhæð 53.390 krónur. Nemur krafa aðalstefnanda því 450.119 krónum.

Að öðru leyti er vísað í reglur samningaréttarins um skuldbindingargildi samninga og vinnuréttarins um að virða beri kjarasamninga. Gildandi kjarasamningur á þessu samningssviði er sagður vera kjarasamningur RSÍ við SA sem gildi frá 5. apríl 2004 til 31. desember 2007. Varðandi kröfu um dráttarvexti er krafist dráttarvaxta frá gjalddaga sem séu starfslok, sbr. 8. gr. orlofslaga, eða 27. mars 2006, og vísast þar um til 5. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu.

III

Málsástæður og lagarök gagnstefnanda

Gagnstefnandi mótmælir því ekki að aðalstefnandi eigi kröfu til greiðslu orlofs að fjárhæð 503.509 krónur, svo sem gerð er grein fyrir í stefnu í aðalsök. Hann telur sig hins vegar eiga rétt til að skuldajafna gagnkröfu sinni að fjárhæð 607.862 krónur vegna brotthlaups eða annarra brota aðalstefnanda í starfi. Þá er ágreiningslaust að gagnstefnandi á kröfu á hendur gagnstefnanda vegna flugmiða að fjárhæð 53.390 krónur. Samtals nemur því gagnkrafa gagnstefnanda 661.252 krónum. Gagnstefnandi kveður fjárhæðina 607.862 krónur svara til fastra launa aðalstefnanda í einn og hálfan mánuð, þ.e. hálfan uppsagnarfrest, en föst mánaðarlaun aðalstefnanda hafi verið 405.241 króna. en þessari fjárhæð hefur ekki verið mótmælt tölulega af aðalstefnanda.

Skaðabótakrafa gagnstefnanda byggist á ólögmætu brotthlaupi aðalstefnanda úr starfi 27. mars 2006. Þennan dag hafi aðalstefnandi hætt fyrirvaralaust störfum hjá gagnstefnanda, án þess að virða þriggja mánaða uppsagnarfrest, sbr. ákvæði laga nr. 19/1979 um rétt verkafólks til uppsagnafrests o.fl., sbr. einnig ákvæði kjarasamnings RSÍ. Fullyrðingu um að gagnstefnandi hafi sagt aðalstefnanda upp er mótmælt sem rangri og tilhæfulausri. Uppsögnina hafi borið að á versta tíma fyrir gagnstefnanda honum að óvörum. Á því er byggt að aðalstefnandi beri sönnunarbyrðina fyrir staðhæfingu sinni um að gagnstefnandi hafi sagt aðalstefnanda upp störfum fyrirvaralaust. Einnig er byggt á því að Þ-kk-nf I-kk-nf M-kk-nf hafi ekki verið framkvæmdastjóri og ekki bær til þess að ráða eða segja upp fólki.

Verði ekki á framangreint fallist byggir gagnstefnandi á því að það sé sannað að hegðun aðalstefnanda hafi verið ótilhlýðileg. Með henni hafi hann gerst sekur um þess háttar brot gegn trúnaðarskyldu sinni við gagnstefnanda, og þar með starfsskyldum, að jafngildi fyrirvaralausri riftun hans á ráðningarsambandinu. Gagnstefnandi vísar í þessu sambandi til ólögfestra meginreglna vinnuréttar um trúnaðarskyldur starfsmanna og ákvæðis 13. gr. laga nr. 57/2005. Aðalstefnandi hafi brotið gróflega gegn trúnaðarskyldum sínum við gagnstefnanda með því að taka þátt í ráðagerð, ásamt H-kk-þgf Á-kk-þgf og fulltrúum fyrirtækjanna Rafports ehf. og Lúmex ehf., um undirbúning og stofnun einkahlutafélags, sem kaupa átti Rafport ehf. Hann hafi ekki látið fyrirsvarsmenn gagnstefnanda vita af þessu og falast eftir umboðum sem gagnstefnandi hafði, m.a. með því að nota gögn frá gagnstefnanda. Hann hafi notfært sér trúnaðarupplýsingar um viðskiptasambönd gagnstefnanda í eigin þágu en til stórfellds tjóns fyrir gagnstefnanda, án þess að hann fengi rönd við reist. Fullyrðingu aðalstefnanda í þá veru að birgjar gagnstefnanda hafi haft frumkvæði að viðræðum við hann og hans nýja fyrirtæki um að taka við viðskiptasamböndunum er mótmælt sem rangri og raunar fjarstæðukenndri.

Gagnstefnandi byggir bótakröfu sína á undirstöðureglu 25. gr. hjúalaganna nr. 22/1928 sem hafi almennt gildi í vinnurétti með lögjöfnun samkvæmt dómafordæmum Hæstaréttar. Með vísan til fordæma Hæstaréttar telur hann skuldajöfnuð við orlofskröfu aðalstefnanda heimilan þrátt fyrir reglu 1. gr. laga nr. 28/1930 um greiðslu verkkaups. Ennfremur er áréttað að gagnstefnanda sé undir öllum kringumstæðum rétt að fá dómsúrlausn um kröfu sína með því að höfða gagnsök þessa. Dráttarvaxtakröfu aðalstefnanda er mótmælt, þar sem gagnstefnandi telur sig eiga hærri kröfu á hendur aðalstefnanda.

IV

Niðurstaða

Ekki er ágreiningur um kröfu aðalstefnanda um vangreitt orlof, svo sem málatilbúnaður hans í aðalsök byggist á. Með vísan til krafna og málsástæðna aðalstefnanda verður fallist á þessa kröfu hans. Víkur þá að ágreiningi aðila um gagnkröfu gagnstefnanda.

Í málinu liggur ekki annað fyrir um brottvikningu aðalstefnanda en smátextaskeyti sem H-kk-nf Á-kk-nf mun hafa sent aðalstefnanda að kvöldi 27. mars 2006 eftir fund hans og Þ-kk-ef I. M-kk-ef fyrr um daginn. Nefndur Þ-kk-nf, sem ekki gegndi formlegri stöðu hjá gagnstefnanda, hefur fyrir dómi mótmælt því að hafa haft umboð til að víkja aðalstefnanda fyrirvaralaust úr starfi. Þá hefur hann borið fyrir dóminum að vilji eigenda gagnstefnanda, svo og væntanlegra kaupenda fyrirtækisins, hafi eindregið verið sá að aðalstefnandi starfaði þar áfram. Að mati dómara er sú staðhæfing trúverðug með hliðsjón af atvikum málsins. Ekkert í bréfi E-kk-ef G. G-kk-ef hdl. 28. mars 2006 verður skilið á þá leið að aðalstefnanda hafi verið vikið úr starfi daginn áður eða sé með bréfinu sagt upp störfum. Öllu heldur styrkir bréfið þá niðurstöðu, sem fyrr greinir, að vilji fyrirsvarsmanna gagnstefnanda hafi verið sá að aðalstefnandi gegndi áfram starfi hjá fyrirtækinu með óbreyttum hætti.

Aðalstefnandi hefur borið fyrir dómi að hann hafi hugleitt að segja upp störfum í framhaldi af eigendaskiptunum, sem tilkynnt voru honum 18. mars 2006, og hefja eigin atvinnurekstur. Fyrir liggur að 26. mars 2006 hafði aðalstefnandi komið á fót félaginu el-is ehf. og hafið undirbúning að kaupum þess félags á einkahlutafélaginu Rafport ehf., meðal annars í félagi við samstarfsmann sinn hjá gagnstefnanda, H-kk-þf Á-kk-þf. Á sunnudeginum 26. mars 2006 hélt aðalstefnandi utan til Þýskalands ásamt framkvæmdastjóra Rafports ehf. til að ræða við fulltrúa mikilvægs birgis gagnstefnanda, Berker, án vitneskju stjórnenda gagnstefnanda.

Samkvæmt framangreindu liggur fyrir að 27. mars 2006 var aðalstefnandi langt kominn með að hrinda í framkvæmd fyrirætlunum um eigið fyrirtæki sem ætlað var að starfa á sama markaði og gagnstefnandi. Aðalstefnandi hefur sjálfur lýst því fyrir dómi að í viðræðum við fulltrúa Berker 28. mars 2006 hafi hann ekki lengur talið sig vera starfandi hjá gagnstefnanda. Þá lýsti hann því að eftir kaup hans á Rafport ehf. hefði verið „sjálfhætt“ af hans hálfu, þ.e. ekki hefði komið til greina að hann starfaði áfram hjá gagnstefnanda. Að lokum lýsti aðalstefnandi því fyrir dóminum að fimmtudagskvöldið 30. mars 2006, þegar hann kom að utan, hefði legið fyrir að tilboð hefði verið gert um kaup á Rafport ehf. af hálfu el-is ehf. Liggur þannig fyrir að frá og með þeim tíma sem aðalstefnandi kom heim úr viðskiptaferð, sem hann hóf án heimildar gagnstefnanda, taldi hann sig hvorki starfandi hjá gagnstefnanda, né taldi hann sér unnt að gegna áfram starfi sínu hjá gagnstefnanda.

Það er álit dómara að með athöfnum sínum 26. til 28. mars 2006 hafi aðalstefnandi brotið svo gróflega gegn trúnaðarskyldum sínum gagnvart gagnstefnanda að honum hafi verið ómögulegt að gegna áfram starfi sínu fyrir gagnstefnanda. Samkvæmt 1. mgr. 25. gr. hjúalaga nr. 22/1928 skal hjú greiða húsbónda bætur, sem svarar til helmings áskilins kaups fyrir umsaminn vistartíma, ef það, án þess að sjúkleiki eða önnur lögleg forföll tálmi, eða fyrir hendi séu ástæður, er heimili því að rifta vistarráðunum, gengur ólöglega úr vistinni. Samkvæmt ítrekuðum fordæmum Hæstaréttar hefur reglunni verið beitt fyrir lögjöfnun um það tilvik þegar starfsmaður vanefnir starfsskyldur sínar með því að hverfa fyrirvaralaust úr starfi. Að mati dómara á lögjöfnun frá umræddu ákvæði því frekar við þá aðstöðu þegar starfsmaður hefur komið sér, af ásettu ráði, í þá stöðu að geta ekki lengur sinnt starfsskyldum sínum án þess að brjóta gróflega trúnað við vinnuveitanda sinn. Verður því fallist á bótakröfu gagnstefnanda að fjárhæð 607.862 krónur sem ekki hefur verið mótmælt tölulega af hálfu aðalstefnanda.

Aðalstefnandi hefur í endanlegri kröfugerð sinni tekið tillit til kröfuliðar gagnstefnanda vegna flugmiða að fjárhæð 53.390 krónur. Verður þessi liður í kröfu gagnstefnanda því ekki tekinn til greina. Með vísan til 2. málsliðar 9. gr. laga nr. 38/2001 verður fallist á kröfu gagnstefnanda um dráttarvexti. Með vísan til fordæma Hæstaréttar verður fallist á að gagnstefnanda sé heimilt að skuldajafna bótakröfu sinni við orlofskröfu aðalstefnanda. Verður aðalstefnandi því dæmdur til að greiða gagnstefnanda 607.862 krónur með dráttarvöxtum frá 26. október 2006 að frádreginni orlofsinneign hans að að fjárhæð 450.119 krónur. Eftir atvikum málsins verður miðað við að inneignin hafi átt að koma til greiðslu 27. mars 2006.

Eftir úrslitum málsins verður aðalstefnandi dæmdur til að greiða gagnstefnanda málskostnað sem þykir hæfilega ákveðinn, í samræmi við umfang málsins, 350.000 krónur. Er þá tekið tillit til þess að mál þetta er samkynja öðru máli sem rekið hefur verið samhliða þessu máli. Við ákvörðun málskostnaðar er ekki tekið tillit til virðisaukaskatts

Af hálfu aðalstefnanda flutti málið L-kvk-nf V. J-kvk-nf hrl.

Af hálfu gagnstefnanda flutti málið G-kk-nf G-kk-nf H-kk-nf hdl.

S-kk-nf M-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð

Aðalstefnandi, H-kk-nf G-kk-nf, greiði gagnstefnanda, Volta ehf., 607.862 krónur með dráttarvöxtum frá 26. október 2006 að frádregnum 450.119 krónum hinn 27. mars 2006.

Aðalstefnandi greiði gagnstefnanda 350.000 krónur í málskostnað.