E-362/2006

Mál þetta var höfðað 13. október 2006 og dómtekið 20. febrúar sama ár. Stefnandi er E-kvk-nf L-kvk-nf P-kvk-nf, Bárðarási 21 í Snæfellsbæ, en stefndi er M-kk-nf B-kk-nf M-kk-nf, Einigrund 4 á Akranesi.

Stefnandi krefst þess að stefnda verði gert að greiða sér 560.500 krónur með vöxtum samkvæmt 16. gr. skaðabótalaga, nr. 50/1993, sbr. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu, nr. 38/2001, frá 24. apríl 2005 til 15. október sama ár, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst stefnandi málskostnaðar úr hendi stefnda.

Stefndi krefst þess að hann verði sýknaður af kröfum stefnanda.

I.

Með ákæru 18. júlí 2005 var stefnda gefið að sök að hafa 24. apríl sama ár á veitingastaðnum Kaffi Mörk að Skólabraut 14 á Akranesi slegið stefnanda hnefahögg á munninn með þeim afleiðingum að hún hlaut brot á hægri framtönn frá tannholdsbrún að framan og skáhalt upp á tannrót að innanverðu, tannvegsbólgu og væga bólgu á efri vör. Var brotið talið varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Samkvæmt dómi réttarins 28. september 2005 játaði stefndi brotið fyrir dómi og var játning hans talin í samræmi við gögn málsins. Stefndi var því sakfelldur fyrir brotið og dæmdur til refsingar.

Eftir atburðinn hefur stefnandi gengið til tannlækna og hefur verið gert við framtönn stefnanda til bráðabirgða. Samkvæmt vottorðum I-kk-ef B-kk-ef, tannlæknis, sem stundað hefur stefnanda, er sennilegt að hún þurfi að fá ígræddan tannplanta í stað þeirrar tannar sem brotnaði.

II.

Stefnandi hefur sundurliðað kröfu sína á hendur stefnanda þannig:

Þjáningabætur kr. 10.500

Miski kr. 400.000

Sjúkrakostnaður kr. 150.000

Samtals kr. 560.500

Stefnandi heldur því fram að hún hafi verið veik í skilningi 3. gr. skaðabótalaga frá tjónsdegi til 4. maí 2005 eða í 10 daga. Á þessu tímabili hafi stefnandi þjáðst af bólgum og verkjum, ekki síst á matmálstíma, en þessir verkir hafi rénað þegar á leið og verið að mestu horfnir eftir 10 daga. Er byggt á því að um hafi verið að ræða veikindi án rúmlegu og miðað við 1.050 krónur í þjáningarbætur fyrir hvern dag.

Stefnandi reisir kröfu um miskabætur á 4. gr. og 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga og vísar til töflu örorkunefndar um miskastig. Varanlegur miski fyrir algjöran tannmissi sé 5-8 stig og miðar stefnandi kröfu sína við 6 stig. Jafnframt bendir stefnandi á að árás stefnda hafi verið tilefnislaus og valdið stefnanda miklum þjáningum, eymslum og ama. Loks er bent á að stefnandi munu þurfa að gangast undir frekari læknisaðgerðir sem munu valda henni óþægindum.

Krafa um sjúkrakostnað er reist á útlögðum kostnaði stefnanda og áætlun um kostnað vegna fyrirhugaðra aðgerða hjá tannlækni sem stefnandi þurfi að gangast undir. Telur stefnandi að þessari kröfu sé stillt í hóf og megi gera ráð fyrir að þessi kostnaður geti orðið töluvert hærri.

Stefnandi vísar til þess að kröfunni hafi verið beint að stefnda með bréfi 15. september 2006 og því sé krafist dráttarvaxta að mánuði liðnum frá því tímamarki.

III.

Í greinargerð stefnda er því andmælt að hann hafi játað fyrir dómi að hafa slegið stefnanda af ásetningi. Heldur stefndi því fram að stefnandi hafi komið aðvífandi þar sem stefndi stóð á milli vina hennar og jafnvel gert sig líklega til að bíta í hönd stefnda. Telur stefndi að hann hafi ósjálfrátt slæmt til hendinni sem hafi hafnað í andliti stefnanda og telur stefndi að um hafi verið að ræða sjálfsvörn. Þá heldur stefndi því fram að sakamálið á hendur sér hafi ekki verið nægjanlega rannsakað þar sem tiltæk vitni hafi ekki verið yfirheyrð.

IV.

Eftir að stefndi hafði lagt fram greinargerð féll niður þingsókn af hans hálfu. Verður málið því dæmt eftir kröfum og málatilbúnaði stefnanda að því leyti sem samrýmanlegt er framkomnum gögnum og með tilliti til þess sem komið hefur fram af hálfu stefnda, sbr. 1. og 3. mgr. 96. gr. laga um meðferð einkamála, nr. 91/1991.

Með dómi réttarins 28. september 2005 var stefndi sakfelldur fyrir líkamsárás gagnvart stefnanda með því að hafa slegið hana hnefahöggi á munn. Í þessu máli krefst stefnandi skaðabóta vegna þeirrar háttsemi stefnda. Samkvæmt 1. mgr. 138. gr. laga um meðferð opinberra mála, nr. 19/1991, hefur dómur fullt sönnunargildi um þau málsatvik sem í honum greinir uns hið gagnstæða er sannað. Stefndi hefur með engu móti leitt í ljós að atvik hafi verið á annan veg en lagt var til grundvallar í umræddum dómi. Verður því talið að stefndi hafi fellt á sig skaðabótaábyrgð vegna þess tjóns sem stefnandi hlaut þegar hún varð fyrir líkamsárás stefnda.

Stefnandi heldur því fram að hún hafi verið veik í skilningi 3. gr. skaðabótalaga, nr. 50/1993, og gerir kröfu um þjáningarbætur án rúmlegu í 10 daga. Með hliðsjón af þeim áverkum sem stefnandi hlaut er ljóst að hún hefur öðlast rétt til þjáningarbóta. Á hinn bóginn nýtur ekki við læknisfræðilegra gagna í málinu um hve lengi stefnandi var óvinnufær, en sú meginregla hefur verið staðfest í dómaframkvæmd að tjónþoli á ekki rétt á þjáningabótum ef hann er vinnufær. Verður þessum kröfulið því vísað frá dómi.

Stefnandi krefst miskabóta á grundvelli 4. gr. skaðabótalaga. Til stuðnings þeirri kröfu vísar stefnandi til töflu örorkunefndar um miskastig og telur miska nema 6 stigum. Þessi krafa er ekki studd læknisfræðilegum gögnum. Vegna vanreifunar verður því að vísa frá dómi kröfu stefnanda um bætur vegna varanlegs miska. Stefnandi hefur samhliða krafist miskabóta samkvæmt a-lið 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga og verður hún talin eiga rétt til þeirra bóta. Verður ekki talið standa í vegi fyrir að dómur gangi um þá kröfu þótt stefnandi hafi hagað kröfugerð sinni þannig að gera í einu lagi kröfu um bætur fyrir allt ófjárhagslegt tjón. Að öllum atvikum virtum þykja miskabætur hæfilega ákveðnar 150.000 krónur.

Stefnandi hefur lagt fram reikninga fyrir tannlæknakostnaði samtals að fjárhæð 13.751 króna, lyfjakostnaði að fjárhæð 946 krónur og komugjald á slysadeild að fjárhæð 940 krónur. Verður stefndi dæmdur til að greiða stefnanda nefndar fjárhæðir sem nema samtals 15.637 krónum. Að öðru leyti er krafa stefnanda um sjúkrakostnað byggð á lauslegri áætlun en í því horfi verður ekki dæmt um þá kröfu.

Krafa stefnanda um miskabætur ber vexti samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu, nr. 38/2001, frá tjónsdegi 24. apríl 2005 til 15. október sama ár, en þá var mánuður liðinn frá því stefnandi krafðist greiðslu. Frá þeim degi til greiðsludags reiknast dráttavextir á kröfuna.

Eftir þessum úrslitum verður stefndi dæmdur til að greiða stefnanda málskostnað sem þykir hæfilega ákveðinn svo sem í dómsorði greinir.

B-kk-nf B-kk-nf, héraðsdómari, kveður upp dóm þennan en uppsaga hans hefur dregist vegna embættisanna dómarans.

D Ó M S O R Ð:

Stefndi, M-kk-nf B-kk-nf M-kk-nf, greiði stefnanda, E-kvk-þgf L-kvk-þgf P-kvk-þgf, 165.637 krónur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu, nr. 38/2001, af 150.000 krónum frá 24. apríl 2005 til 15. október sama ár, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga af dæmdri fjárhæð frá þeim degi til greiðsludags.

Stefndi greiði stefnanda 200.000 krónur í málskostnað.

B-kk-nf B-kk-nf