E-3024/2011

Mál þetta, sem dómtekið var 16. maí sl., er höfðað fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur af V-kk-þgf L-kk-þgf, Tjarnarbraut 25, Hafnarfirði, á hendur Vátryggingafélagi Íslands hf., Ármúla 3, Reykjavík, með stefnu birtri 21. júlí 2011.

Stefnandi gerir þær dómkröfur að viðurkenndur verði réttur hans til greiðslu bóta úr hendi stefnda, Vátryggingafélagi Íslands hf., á grundvelli slysatryggingar íþróttamanna, hópvátryggingar knattspyrnudeildar Fylkis, vegna líkamstjóns af völdum slyss stefnanda þann 24. júlí 2008 á Ásvöllum í Hafnarfirði.

Þá krefst stefnandi málskostnaðar úr hendi stefnda að mati réttarins, eins og málið væri eigi gjafsóknarmál og er þess krafist að tekið verði tillit til skyldu stefnanda til að greiða virðisaukaskatt af málflutningsþóknun, þar sem stefnandi er ekki virðisaukaskattskyldur aðili.

Af hálfu stefnda er þess krafist að hann verði sýknaður af öllum kröfum stefnanda og stefnda tildæmdur málskostnaður úr hans hendi, að mati dómsins.

Málavextir

Stefnandi var leikmaður með meistaraflokki Fylkis í knattspyrnu samkvæmt samningi við félagið frá 15. febrúar 2007. Þann 24. júlí 2008 varð stefndandi fyrir slysi í knattspyrnuleik gegn meistaraflokki Hauka er hann fékk slink á hægra hné, hneig niður og fékk við það áverka á hnéð. Að sögn stefnanda var honum skipt út af strax í kjölfarið og kveðst hann hafa fengið þrýstingsumbúðir sem hann hafi haft yfir nóttina.

Stefnandi leitaði til G-kk-ef L-kk-ef bæklunarskurðlæknis daginn eftir slysið. Samkvæmt vottorði hans frá 12. september 2010 vöknuðu við skoðun grunsemdir um fremri krossbandsáverka og einnig um áverka á innra hliðarliðband. Stefnandi var þá settur á bólgueyðandi lyf og í sjúkraþjálfun. Jafnframt pantaði læknirinn frekari rannsóknir á hnénu, sem fengust 7. ágúst 2008. Sýndu þær að fremra krossbandið var slitið, rifa var í ytri liðþófa og beinmar á hnénu utanverðu. Hliðarliðbönd hafi virst heil. Þar sem stefnandi hafði fullan hug á að sinna íþrótt sinni áfram hafi verið ákveðið að gera aðgerð á hnénu.

Samkvæmt áðurnefndu vottorði var þann 16. september 2008 gerð hefðbundin fremri krossbandsaðgerð á hnénu. Aðgerðin gekk að óskum og engir fylgikvillar urðu vegna hennar. Við endurkomur stefnanda til læknisins þann 19. og 29. september 2008 leit allt vel út. Við endurkomu þann 14. október 2008 var stefnandi með óútskýrðan vökva í hnénu og þann 17. nóvember 2008 var stefnandi með hita og hafði hnéð verið að fyllast af vökva. Í kjölfarið hafi stefnandi verið sendur á Landspítala-háskólasjúkrahús til rannsóknar og aftöppunar. Vaknaði strax grunur um sýkingu þó svo að engar bakteríur hafi ræktast í sýnum. Hnéð var speglað og skolað rækilega. Þann 12. desember 2008 hafi allt litið ágætlega út og verið á réttri leið.

Þann 6. janúar 2009 vöknuðu svo grunsemdir um að nýtt rof væri komið í krossbandið sem sett hafði verið í hnéð. Samkvæmt læknisvottorðinu taldi læknirinn að stefnandi hefði fengið „slink á hægra hnéð aftur“ og verið með vökva í hnénu. Var stefnandi sendur í segulómun 9. janúar 2009, sem vakti grunsemdir um, að hann hefði líklega fengið áverka á fremra krossbandið aftur við lærbeinsfestu. Við speglun þann 17. febrúar 2009 var hreinsað burt töluvert af örvef en læknir taldi krossbandið hins vegar líta ágætlega út og spenna sig vel við prófun. Stefnandi kom síðan aftur þann 26. febrúar 2009 og var honum ráðlögð áframhaldandi stíf sjúkraþjálfun sem hann kveðst hafa fylgt.

Fram hefur komið af hálfu stefnanda að vegna afleiðinga áverkans og áframhaldandi einkenna frá hnénu hafi hann lítið sem ekkert leikið og æft knattspyrnu tímabilið 2009.

Samkvæmt áðurnefndu vottorði leitaði stefnandi enn og aftur til læknisins vegna áframhaldandi óstöðugleika í hnénu eftir sumarið 2009. Kveður læknirinn að þrátt fyrir mikla sjúkraþjálfun hafi stefnandi ávallt virst hafa los við prófun á fremra krossbandinu við skoðun. Þar sem stefnandi treysti hnénu alls ekki hafi verið tekin ákvörðun um að gera aðra aðgerð á hægra hnénu þann 13. október 2009. Voru í aðgerðinni teknar sinar frá vinstra hné og búið til nýtt krossband og sett í það hægra. Kom greinilega í ljós í aðgerðinni los á skrúfunni, sem átti að festa eldra krossbandið í lærbeinsbogaganginn. Var skrúfan fjarlægð, allt hreinsað út og byrjað frá grunni. Gekk þessi síðari krossbandsaðgerð án athugasemda. Kom stefnandi síðan tvisvar aftur til læknisins, þann 16. október 2009 og 27. október 2009. Síðasta koma stefnanda til G-kk-ef vegna afleiðinga slyssins var síðan þann 24. júní 2010.

Samkvæmt vottorði G-kk-ef L-kk-ef er greinilegt að hægra hné stefnanda varð fyrir miklum skakkaföllum, eins og segir í vottorðinu. Varðandi framtíðarhorfur telur læknirinn líklegt að stefnandi komi ávallt til með að finna fyrir ákveðnum óþægindum frá hnénu þrátt fyrir vel heppnaða seinni aðgerð. Stefnandi sé greinilega viðkvæmur í hnénu og möguleiki sé á snemmbæru sliti í hnénu, er sé vel þekkt eftir fremra krossbandsslit. Kveður læknirinn mjög erfitt að segja til um, hvort stefnandi komist aftur á fullt varðandi fótboltann og um starf hans hjá Fylki megi segja, að hann hafi verið óvinnufær frá slysdegi 24. júlí 2008 og fram á sumar 2010.

Stefnda var tilkynnt um slys stefnanda 23. júlí 2010 en stefnandi segir að daginn áður hafi hann leitað til lögmanns vegna málsins. Stefndi hafnaði bótaskyldu með bréfi 20. október 2010 á þeim forsendum, að lögboðinn tilkynningafrestur samkvæmt. 1. mgr. 124. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingasamninga (vsl.) væri liðinn og bótaréttur því glataður. Stefnandi skaut þeirri niðurstöðu til Úrskurðarnefndar í vátryggingamálum og byggði á því, að honum hefðu ekki orðið kunnar varanlegar afleiðingar slyssins fyrr en í fyrsta lagi eftir síðari krossbandsaðgerðina, 13. október 2009. Niðurstaða nefndarinnar varð hins vegar hin sama og hjá stefnda, sbr. álit nefndarinnar dags. 4. janúar 2011.

Í samningnum frá 15. febrúar 2007 er ákvæði um skyldu Fylkis til að slysatryggja stefnanda og segir þar að um vátryggingarskilmála sé að öðru leyti en hvað varðar bótaskyld tilvik og bótafjárhæð vísað til almennra slysatrygginga hjá stefnda.

Stefnandi var ásamt 33 öðrum leikmönnum slysatryggður hjá stefnda, samkvæmt hópslysatryggingu íþróttamanna, sem Fylkir hafði keypt hjá stefnda, sbr. vátryggingarskírteini nr. 2008-8329374, útgefnu af stefnda til Fylkis 10. júlí 2008. Giltu um trygginguna skilmálar stefnda nr. SS55, dagsettir 1. maí 2008, ásamt sameiginlegum skilmálum YY10, dagsettum 24. nóvember 2008. Samkvæmt vátryggingunni greiðast bætur vegna andláts, varanlegrar læknisfræðilegrar örorku og tímabundins missis starfsorku auk tannbrots af völdum slyss. Hugtakið slys er þar skilgreint sem skyndilegur utanaðkomandi atburður sem valdi meiðslum á líkama þess sem vátryggður sé og gerist án vilja hans, en varðandi meiðsl á útlimum sé þess þó einungis krafist að um sé að ræða skyndilegan atburð sem valdi meiðslum á líkama vátryggðs og gerist án vilja hans.

Með bréfi dagsettu 20. október 2010 hafnaði stefndi bótaskyldu vegna slyssins með þeim rökum að stefnanda hafi í síðasta lagi verið kunnugt um afleiðingar slyssins þann 16. september 2008 og telji stefndi að upphaf ársfrests samkvæmt 1. mgr. 124. gr. vsl. eigi að miða við það tímamark og því hafi fresturinn verið liðinn þegar stefnda barst tilkynning þann 22. júlí 2010.

Stefnandi skaut þessari ákvörðun stefnda til Úrskurðarnefndar í vátryggingamálum sem komst að sömu niðurstöðu þann 4. janúar 2011.

Málsástæður og lagarök stefnanda

1. Almennt um grundvöll bótaábyrgðar

Stefnandi telur að Vátryggingafélag Íslands hf. sé greiðsluskylt vegna slysatryggingar íþróttamanna hópvátryggingar (SS55) knattspyrnudeildar Fylkis vegna þess tjóns sem hann varð fyrir í slysi þann 24. júlí 2008. Mál þetta er höfðað sem viðurkenningarmál samkvæmt heimild 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Samkvæmt d-lið 2. gr. vsl. er hópvátrygging vátrygging þar sem réttindi og skyldur fyrir hópinn sem vátryggingin tekur til eru ákvörðuð með samningi sem vátryggingartaki gerir vegna eða til hagsbóta fyrir þá sem teljast til hópsins.

Stefnandi byggir rétt sinn á því að Knattspyrnudeild Fylkis hafi keypt hjá stefnda framangreinda slysatryggingu fyrir leikmenn meistaraflokks karla sem hafi verið í gildi á slysdegi. Óumdeilt er að stefnandi hafi verið skráður þátttakandi hópsins og því slysatryggður samkvæmt skilmálum tryggingarinnar, en samkvæmt gr. 2.1 í A-kafla skilmálanna gildir vátryggingin við skipulagðar æfingar og keppni á vegum þess hóps íþróttafélagsins sem kemur fram á vátryggingarskírteini.

Stefnandi vísar til þess að stefndi hafi gefið út vátryggingarskírteini, sem taki meðal annars til örorkubóta og dagpeninga handa þátttakendum hópsins sökum tjóns af völdum slysa.

Samkvæmt 11. gr. B-kafla skilmálanna greiðir félagið bætur vegna slyss sem vátryggður verður fyrir, ef það leiðir til andláts, varanlegrar læknisfræðilegrar örorku, tímabundins missis starfsorku eða tannbrots. Í 3. gr. A-kafla skilmálanna er hugtakið slys skýrt sem skyndilegur utanaðkomandi atburður sem valdi meiðslum á líkama þess sem vátryggður sé og gerist án vilja hans, en varðandi meiðsl á útlimum sé þess þó einungis krafist að um sé að ræða skyndilegan atburð sem valdi meiðslum á líkama vátryggðs og gerist án vilja hans.

Stefnandi telur ljóst af fyrirliggjandi gögnum málsins að hann hafi öðlast rétt til bóta úr fyrrgreindri hópvátryggingu þar sem hann hafi lent í slysi og hlotið meiðsl á útlim, samkvæmt skilgreiningu skilmálanna við skipulagða keppni á vegum íþróttafélagsins og orðið fyrir varanlegu líkamstjóni. Um líkamstjón stefnanda vísast til meðfylgjandi læknisvottorðs G-kk-ef L-kk-ef, dagsett 12. september 2010, en með því gagni, ásamt öðrum gögnum málsins, er sýnt fram á hagsmuni stefnanda af málshöfðun þessari.

2. Um tilkynningarfrest 1. mgr. 124. gr. laga um vátryggingarsamninga nr. 30/2004

Stefndi byggir á því að stefnanda hafi átt að vera kunnugt um atvik sem krafa hans er reist á þegar á þeim tíma er hann hafi verið tekinn inn til fremri krossbandsaðgerðar þann 16. september 2008. Hafi fresturinn því byrjað að líða á þeim degi, eða innan við tveimur mánuðum frá slysi, og verið liðinn ári síðar, eða þann 16. september 2009. Þessu hafnar stefnandi.

Samkvæmt 1. mgr. 124. gr. vsl. glatar sá sem rétt á til bóta, samkvæmt slysatryggingu, sjúkratryggingu eða heilsutryggingu, þeim rétti ef krafa er ekki gerð um bætur til vátryggingafélags innan árs frá því að viðkomandi fékk vitneskju um þau atvik sem krafan er reist á.

Stefnandi byggir á því að tilkynningarfrestur 1. mgr. 124. gr. vsl. hafi ekki verið liðinn þegar tilkynning um slysið barst stefnda og telur túlkun stefnda á því hvenær tilkynningarfresturinn hafi byrjað að líða ranga.

Stefnandi telur ljóst af orðalagi ákvæðisins að tilkynningarfresturinn hefjist við það tímamark er vátryggður fái vitneskju um atvik sem þurfi til þess að unnt sé að tilkynna um kröfu á hendur vátryggingarfélagi. Stefnandi hafi ekki haft tiltæka vitneskju um atvikin sem máli hafi skipt í hans tilviki, þ.e.a.s. um varanlegt líkamstjón vegna slyssins, fyrr en í fyrsta lagi eftir seinni aðgerðina þann 13. október 2009 og í síðasta lagi sumarið 2010 er læknismeðferð hjá G-kk-þgf L-kk-þgf lauk og hann leitaði sér aðstoðar lögmanns.

2.1. Tímamark vitneskju um varanlegt líkamstjón stefnanda

Stefnandi byggir á því að tilkynningarfresturinn samkvæmt 1. mgr. 124. gr. vsl. hafi ekki verið liðinn er tjónið hafi verið tilkynnt stefnda þar sem ekki hafi þá verið ár liðið frá því hann hafi fengið vitneskju um það frá meðferðarlækni sínum að líkamstjónið yrði varanlegt.

Stefnandi vísar til þess að í dómum Hæstaréttar Íslands hafi upphaf frests 1. mgr. 124. gr. vsl. verið túlkað þannig að það skuli ráðast af því tímamarki sem tjónþoli fái vitneskju um atvik sem bótakrafa hans sé reist á. Sé ekki um hlutlægan mælikvarða að ræða heldur mat á huglægri afstöðu tjónþola hverju sinni, þ.e. hvenær tjónþoli mátti vita um atvik, sem hann gæti reist bótakröfu á.

Stefnandi telur sig ekki hafa fengið vitneskju um að afleiðingar þær sem hann hafi hlotið í slysinu væru orðnar varanlegar fyrr en í fyrsta lagi þegar ljóst var eftir seinni aðgerðina þann 13. október 2009 að hann hefði ennþá einkenni og óþægindi í hnénu þrátt fyrir vel heppnaða aðgerð. Stefndi mótmælir því ekki að hann hafi þá haft vitneskju um að hann væri með slitið krossband, en hann kveðst ekki hafa haft vitneskju um varanlegt tjón fyrr en í fyrsta lagi eftir seinni aðgerðina, enda hafi hann vonast til þess að fá fullan bata eftir aðgerðina. Vísar stefnandi til þess að G-kk-nf L-kk-nf læknir hafi ekki talað um það við læknismeðferðina 2008 að búast mætti við því að um varanlegar afleiðingar yrði að ræða af slysinu. Þvert á móti hafi læknirinn upplýst hann um að hann gæti sinnt íþrótt sinni áfram og að fyrsta aðgerðin hefði gengið að óskum. Þá byggir stefnandi á því að hann geti ekki talist hafa haft vitneskju um varanlegar afleiðingar slyssins fyrr en í fyrsta lagi eftir knattspyrnutímabilið 2009 og í síðasta lagi sumarið 2010 þar sem hann hafi ekki getað látið reyna á hnéð af alvöru fyrr en þá og orðið ljóst að hann gat ekki stundað knattspyrnu lengur.

Um þessa túlkun vísar stefnandi einnig til þess að í athugasemdum við 124. gr., sbr. 51. gr. vsl. í frumvarpi til laganna segir orðrétt: „Í þessari grein frumvarpsins eru reglur um tómlæti vátryggðs og réttaráhrif þess. Um þetta eru nú ákvæði í 30. gr. VSL. Þær reglur sem gerð er tillaga um í frumvarpsgreininni eru nokkuð rýmri í garð vátryggðs, a.m.k. veita þær honum meiri lágmarksvernd en gildandi reglur.“

Ákvæði 1. mgr. 124. gr. vsl. varðar tómlæti vátryggðs/tjónþola en stefnandi telur sig ekki hafa sýnt af sér tómlæti í málinu. Þvert á móti hafi hann leitað sér læknisaðstoðar daginn eftir slysið og reynt markvisst í samráði við G-kk-þf L-kk-þf, sérfræðing í bæklunarskurðlækningum, að takmarka að fullu tjón sitt vegna afleiðinga slyssins með viðeigandi læknismeðferð. Þegar ljóst var að læknismeðferðin hafði ekki skilað stefnanda fullkomnum bata hafi hann leitað sér aðstoðar lögmanns þann 22. júlí 2010, eða innan við mánuði eftir að læknismeðferð hjá G-kk-þgf lauk þann 24. júní 2010.

Af öllu framansögðu telur stefnandi ljóst að hann hafi tilkynnt stefnda um kröfu sína vegna varanlegra afleiðinga slyssins 24. júlí 2008 innan þeirra tímamarka sem 1. mgr. 124. gr. vsl. áskilur.

3. Tímamark vitneskju vátryggingartaka um varanlegt líkamstjón stefnanda

Í öðru lagi byggir stefnandi á því að hann hafi fullnægt tilkynningarskyldu samkvæmt 1. mgr. 124. gr. vsl. þar sem hann hafi allt frá því hann varð fyrir slysinu og fram til sumarsins 2010 látið vátryggingartaka, knattspyrnudeild Fylkis, vita af slysinu, læknismeðferðinni og framvindu hennar og afleiðingum slyssins. Nóg sé fyrir vátryggðan/tjónþola að tilkynna vátryggingartaka hópvátryggingar um slys og önnur atvik samkvæmt 1. mgr. 134. gr. vsl.

Í athugasemdum við 1. mgr. 134. gr., sbr. 1. mgr. 60. gr. vsl. í frumvarpi til laganna segir orðrétt: „Í þessari grein frumvarpsins eru reglur um ábyrgð félagsins þegar tilkynningar til eða frá þátttakendum í hópi sem nýtur vátryggingar misfarast. Í 1. mgr. eru reglur um tilkynningar til félagsins. Meginreglan er sú að einstakur þátttakandi í hópnum á ekki að bera hallann af því að tilkynning, t.d. um að hann tilheyri hópnum eða um tjón, skili sér ekki til félagsins. Ef vátryggingartaki bregst í slíkum tilvikum ber félagið hallann af því. [...].“

Vísar stefnandi til þess að stefndi geti ekki borið fyrir sig að tilkynning vátryggðs til vátryggingartaka hafi ekki borist til félagsins, sbr. fyrrgreinda 1. mgr. 134. gr. vsl., og að tilkynning samkvæmt 124. gr. vsl. geti verið munnleg enda engar formkröfur um tilkynninguna að finna í lögunum. Stefnandi tilkynnti og upplýsti vátryggingartaka um slysið strax í kjölfar þess og um læknismeðferð og afleiðingarnar um leið og þær lágu fyrir. Tilkynning til vátryggingartaka hafi því verið fullnægjandi á grundvelli 134. gr. vsl. og verður stefndi að bera hallann af því að tilkynningin hafi ekki borist til félagsins.

Stefnandi vísar einnig til þess að hann hafi ekki haft vitneskju um tilkynningarfrestinn samkvæmt 1. mgr. 124. vsl. enda hafi hvorki stefndi né vátryggingartaki fullnægt þeim sérstöku skyldum sem gilda um hópvátryggingar samkvæmt 128. gr., 129. gr. og 127. gr. vsl., sbr. 70. gr. vsl. Hvorki stefndi né vátryggingartaki sáu til þess að stefnandi fengi staðfest afrit af vátryggingarskírteininu og skilmálum hópvátryggingarinnar þar sem fram kom efnislega ákvæði 124. gr. vsl. um frest til að tilkynna slys eða með hvaða hætti tilkynna skyldi slys. Stefnandi hafi einvörðungu fengið lágmarksupplýsingar um trygginguna í leikmannasamningi sínum, en þar er hvergi getið um tilkynningarfrest 124. gr. vsl.

Af öllu framangreindu er ljóst að ekki þurfi að taka til sérstakrar skoðunar hvenær tilkynningarfrestur 1. mgr. 124. gr. vsl. hafi byrjað að líða þar sem vitneskja vátryggingartaka um atvikin, sem krafan er reist á, lá fyrir allan tímann.

4. Líkamstjón stefanda vegna slyssins og orsakatengsl

Óumdeilt er að stefnandi hlaut varanlegt líkamstjón í slysinu. Um það vísast til læknisvottorðs G-kk-ef L-kk-ef, dagsett 12. september 2010, en í niðurlagi þess segir orðrétt: „Greinilegt er að V-kk-nf hefur orðið fyrir miklum skakkaföllum með sitt hægra hné sem byrjaði með áverka í knattspyrnuleik þann 24.07. 2008 þegar hann fékk slink á hægra hnéð þegar hann var að spila á gervigrasi, greindist með fremra krossbandsrof og ytri liðþófaáverka. [...]. Varðandi framtíðarhorfur þá er líklegt að V-kk-nf komi ávallt til með að finna fyrir ákveðnum óþægindum frá þessu hægra hné þrátt fyrir vel heppnaða seinni aðgerð. Hann er greinilega viðkvæmur í þessu hné og taka verður fram að möguleiki er á snemmbæru sliti í þessu hné sem er vel þekkt eftir fremra krossbandsslit. Hefur þetta haft töluverð áhrif á V-kk-þf líka andlega þar sem hann var að spila knattspyrnu á hæsta stigi með liði í efstu deild en hefur þurft að sitja til hliðar og einungis fylgjast með síðustu ár. Mjög erfitt er að segja til hvort hann komist aftur á fullt varðandi fótboltann á nýju.“

Þar sem stefndi hafnaði bótaskyldu í málinu þann 20. október 2010 hefur stefnandi ekki farið í örorkumat vegna slyssins en fyrirliggjandi læknisvottorð og ofangreind tilvitnun úr vottorðinu sýnir án nokkurs vafa að stefnandi hefur hlotið varanlegar líkamlegar afleiðingar vegna slyssins sem koma til með að há honum í framtíðinni.

Með vísan til framangreinds er ljóst að orsakatengsl eru á milli slyssins þann 24. júlí 2008 og þeirra varanlegu afleiðinga sem stefnandi býr nú við og rekur til þess.

Dómkröfur stefnanda eru á því byggðar að slys hans þann 24. júlí 2008 við knattspyrnuleik á Ásvöllum í Hafnarfirði sé bótaskylt úr slysatryggingu íþróttamanna hópvátryggingu (SS55) sem knattspyrnudeild Fylkis hafði í gildi hjá stefnda á slysdegi. Krafa stefnanda byggir á heimild 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála til höfðunar viðurkenningarmáls en vísað er til framlagðs læknisfræðilegs gagns um afleiðingar slyssins sem sýna fram á hagsmuni stefnanda af málsókn þessari.

Stefnandi er ekki virðisaukaskattskyldur aðili. Þar sem lögmönnum er gert að innheimta virðisaukaskatt af þjónustu sinni ber honum nauðsyn til að fá dóm fyrir skatti þessum úr hendi stefnda.

Um bótaábyrgð vísar stefnandi til meginreglna íslensks vátryggingaréttar og til laga um vátryggingarsamninga nr. 30/2004, með síðari breytingum. Þá vísar stefnandi til skilmála (SS55) hjá stefnda sem giltu um slysatryggingu íþróttamanna. Þá er vísað til sameiginlegra skilmála stefnda (YY10) ásamt vátryggingaskírteinis vátryggingartaka dagsettu 30. september 2010 og til leikmannasamnings sem dagsettur er 15. febrúar 2007 og hliðarsamnings sem dagsettur er 8. febrúar 2007.

Um málshöfðun stefnanda er vísað til 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála um heimild til höfðunar viðurkenningarmáls. Um aðild stefnda, Vátryggingafélags Íslands hf., er vísað til III. kafla laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála og vátryggingasamningalaga nr. 30/2004 og þess að stefndi sé greiðsluskyldur vegna slysatryggingarinnar. Um varnarþing vísast til ákvæða V. kafla laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála, einkum 42. gr., en stefndi, Vátryggingafélag Íslands hf., á varnarþing í Reykjavík. Varðandi málskostnað vísar stefnandi til ákvæða 129. og 130. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála. Um virðisaukaskatt á málflutningsþóknun er vísað til laga nr. 50/1988 um virðisaukaskatt, með síðari breytingum.

Málsástæður og lagarök stefnda

Sýknukrafa stefnda er reist á því, að stefnandi eigi ekki bótarétt úr hópslysatryggingu vegna knattspyrnuslyss sem hann varð fyrir þann 24. júlí 2008, þar sem slysið hafi ekki verið tilkynnt stefnda innan lögboðins tilkynningarfrests samkvæmt 1. mgr. 124. gr. vsl. nr. 30/2004 og bótaréttur stefnanda hafi því glatast.

Byggir stefndi á því, að á stefnanda hafi hvílt sjálfstæð skylda til að tilkynna stefnda um slysið þegar hann fékk vitneskju um þau atvik sem krafa hans var reist á, en það hafi verið við fyrri krossbandsaðgerðina þann 16. september 2008. Það að stefnandi hafi látið F-kk-þf vita um slysið og læknismeðferðina jafngildi ekki tilkynningu eða gerð kröfu til stefnda um bætur samkvæmt 1. mgr. 124. gr. vsl. nr. 30/2004.

Byggir stefndi á því, að ákvæði 1. mgr. 124. gr. vsl. sé lögbundið og afdráttarlaust um tilkynningarskyldu vátryggðs eða rétthafa bóta að viðlögðum réttindamissi vegna tómlætis. Er ákvæðið sett í þágu vátryggingafélaganna, sbr. athugasemdir við 51. gr. vsl., sem vísað er til í athugasemdum við 124. gr. varðandi skýringar á þeirri grein. Segir í athugasemdunum við 51. gr. m.a. svo: „Í 1. mgr. er kveðið á um að vátryggður glati rétti til bóta ef krafa hans er ekki tilkynnt innan árs frá því að hann vissi um atvik sem eru tilefni kröfu hans. Geri hann það ekki fellur réttur hans niður vegna tómlætis.“

Í athugasemdunum segir einnig: „Félögin hafa af því mikla hagsmuni að kröfur komi fram sem fyrst og það hefur samfélagslega þýðingu að ljúka slíkum málum án óþarfa dráttar. Upphaf frestsins miðast við þann tíma er vátryggður fékk upplýsingar um þau atvik sem eru tilefni kröfu hans um vátryggingabætur. Ákvæðið gerir kröfu til vátryggðs þar sem það sé á hans ábyrgð ef hann gerir sér ekki grein fyrir að atvikin sem hann hefur upplýsingar um veita honum rétt til vátryggingabóta. Er óhjákvæmilegt að skipa reglum með þessum hætti, enda verður að ætlast til að vátryggður hafi sjálfur vara á sér í þessum efnum og í raun ekki öðrum til að dreifa.“

Stefnandi hefur viðurkennt að honum hafi verið kunnugt um að hann væri slysatryggður vegna knattspyrnuslysa og það kemur einnig fram í leikmannssamningi stefnanda við Fylki frá 15. febrúar 2007.

Byggir stefndi á því, að stefnanda hafi verið vandalaust að fá upplýst hjá Fylki hjá hvaða vátryggingafélagi stefnandi væri slysatryggður og kynna sér vátryggingarskírteinið og vátryggingarskilmálana hjá Fylki og/eða stefnda, en í 6. gr. sameiginlegu skilmálanna er tekið fram, að skyldan til að að tilkynna félaginu um vátryggingaratburð hvíli á vátryggðum. Er þar jafnframt tekið fram, að vátryggður eða hver sá sem á rétt til bóta glati bótaréttinum, ef hann tilkynnir félaginu ekki um kröfu sína innan árs frá því hann vissi um þau atvik sem hún er reist á. Er þetta einnig tekið fram í vátryggingarskírteininu. Hvíldi þannig sjálfstæð skylda á stefnanda um að tilkynna stefnda um slysið, bæði samkvæmt 1. mgr. 124. gr. vsl. og samkvæmt 6. gr. sameiginlegu skilmálanna auk ákvæðisins í skírteininu.

Þá byggir stefndi á því, að ósannað sé að stefnandi hafi sent vátryggingartaka (Fylki) tilkynningu um slysið svo sem tilskilið er í 1. mgr. 134. gr. vsl., en samkvæmt texta ákvæðisins er miðað við að tilkynning hafi verið „send vátryggingartaka“. Verður tilkynning vart send nema hún sé skrifleg. Það eitt að Fylkir hafi fengið vitneskju um slysið með einhverjum öðrum hætti er ekki nægilegt. Í annan stað átti stefnandi þess kost að kynna sér hvar tryggingin væri og skilmála hennar, svo sem rakið er hér að framan, og tilkynna stefnda um slysið, en stefnandi hafði ástæðu til að ætla að stefnda hefði ekki verið tilkynnt um slysið með því stefnandi heyrði ekkert frá stefnda og F-kk-nf sýndi ekki stefnanda fram á, að slysið hefði verið tilkynnt vátryggjanda. Getur stefnandi ekki af þessum ástæðum, sbr. síðari málslið 1. mgr. 134. gr. vsl., og einnig vegna hinnar sjálfstæðu tilkynningarskyldu sinnar, byggt nokkurn rétt gagnvart stefnda VÍS á því að hafa látið vátryggingartakann (F-kk-þf) vita af slysinu og læknismeðferðinni.

Þá byggir stefndi á því, að stefnandi geti ekki borið fyrir sig að hann hafi ekki haft vitneskju um tilkynningarfrestinn samkvæmt 1 mgr. 124. gr. vsl., þó að stefndi og vátryggingartaki (F-kk-nf) hafi ekki látið honum í té afrit vátryggingarskírteinis og vátryggingarskilmála, þar sem um er að ræða lögákveðinn tilkynningarfrest. Er megin réttarregla að enginn getur borið fyrir sig vanþekkingu á lögum og lagafyrirmælum. Þurfti því ekki að setja ákvæðið í vátryggingarskírteini og/eða vátryggingarskilmála eða senda skírteinið og skilmálana til stefnanda til þess að ákvæðið hefði réttarverkun gagnvart honum.

Þá er því mótmælt sem röngu að stefndi hafi vanrækt upplýsingaskyldu sína samkvæmt 128. gr., 129. gr. og 127. gr., sbr. 70. gr. vsl., en stefndi fullnægði lögboðinni upplýsingaskyldu sinni með því að senda vátryggingartaka, F-kk-þgf, vátryggingarskírteinið og upplýsa F-kk-þf um vátryggingarskilmálana á vefsíðu sinni. Jafngildir aðgengi að skilmálunum þar afhendingu skilmálanna. Bar F-kk-þgf síðan að upplýsa stefnanda um skírteinið og skilmálana og sjá til þess að stefnandi fengi afrit þeirra, sbr. 128 og 129. gr. vsl.

Óumdeilt er að stefnandi hlaut slæman áverka á hægra hnéð við knattspyrnuslysið þann 24. júlí 2004. Gekk hann við hækjur og gat vart tyllt í hægri fót er hann kom til læknis daginn eftir. Vaknaði þá strax grunur um áverka á fremra krossband í hnénu. Sýndi rannsókn á hnénu, sem fengin var 7. ágúst 2008, að fremra krossbandið var slitið og að rifa var á ytri liðþófa. Var stefnanda gerð grein fyrir því og ákveðið í samráði við hann að gera á honum hefðbundna fremri krossbandsaðgerð, sem fór fram þann 16. september 2008. Slitið fremra krossband í hné er varanlegur skaði á hnénu. Slitið fremra krossband grær ekki saman og verður ekki jafngott og áður. Því er um að ræða varanlegan skaða. Hefðbundin fremri krossbandsaðgerð felst í því að nema brott slitna krossbandið eða leifar þess úr hnénu, búa til gervikrossband úr sin og festa það í staðinn. Slíkt krossband verður aldrei jafngott og hið upprunalega, þó að af því sé mikil bót ef krossbandsaðgerðin heppnast vel. Þá er snemmbært slit í hné vel þekkt eftir fremra krossbandsslit. Stefnandi hlaut að vita að hann hefði orðið fyrir varanlegri meinsemd í hnénu eftir að rannsóknir voru fengnar 7. ágúst 2008, sem sýndu krossbandsslitið, og í öllu falli eigi síðar en við krossbandsaðgerðina þann 16. september 2008. Er læknum skylt að upplýsa sjúkling um sjúkdómsgreiningu, ástand og afleiðingar viðkomandi meinsemdar. Þó að umfang hins varanlega hnéskaða hafi ekki verið ljóst, þegar krossbandsaðgerðin fór fram, og stefnandi hefði væntingar um að geta leikið knattspyrnu aftur, breytir það ekki þeirri staðreynd að um var að ræða varanlegan skaða, auk tímabundins missis starfsorku og langrar endurhæfingar. Bar stefnanda því að tilkynna stefnda um slysið eigi síðar en innan árs frá krossbandsaðgerðinni 16. september 2008, sbr. 1. mgr. 124. gr. vsl. og gr. 6.3 í sameiginlegu skilmálunum. Það gerði stefnandi ekki og var bótaréttur hans fallinn niður, þegar hann tilkynnti stefnda um slysið 22. júlí 2010. Ber því að sýkna stefnda af öllum kröfum stefnanda.

Um lagarök vísast einkum til 1. mgr. 124. gr. vsl. og 1. mgr. 51. gr. sömu laga, svo og athugasemda með 1. mgr. 51. gr. í frumvarpinu til vsl. Enn fremur vísast til 70. gr. og 127.-129. gr. vsl. Varðandi málskostnaðarkröfu stefnda vísast til 129. og 130. gr. eml.

Niðurstaða

Í máli þessu er deilt um það hvort stefnandi eigi rétt til bóta úr hendi stefnda á grundvelli slysatryggingar íþróttamanna, hópvátryggingar knattspyrnudeildar Fylkis, vegna líkamstjóns af völdum slyss sem stefnandi varð fyrir þann 24. júlí 2008.

Með málsókn þessari neytir stefnandi heimildar 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 til að leita dóms um viðurkenningu á skaðabótaskyldu stefnda en í ákvæðinu segir að hafi sóknaraðili lögvarða hagsmuni af því að skorið sé úr um tilvist eða efni réttinda eða réttarsambands geti hann leitað viðurkenningardóms um kröfur sínar í þeim efnum.

Óumdeilt er að stefnandi hafi verið skráður þátttakandi hópsins og því slysatryggður samkvæmt skilmálum tryggingarinnar, tjón stefnanda er afleiðing af slysinu og tryggingin tekur til þess tjóns sem stefnandi varði fyrir.

Ekki er um það deilt að stefnandi varð fyrir varanlegu líkamstjóni í umrætt sinn en örorkumat hefur ekki farið fram.

Samkvæmt 1. mgr. 124. gr. vsl. tapar sá sem rétt á til bóta samkvæmt slysatryggingu rétti sínum ef ekki er gerð krafa um bætur til félagsins innan árs frá því að hann fékk vitneskju um þau atvik sem hún er reist á. Í máli þessu er deilt um það við hvaða tímamörk upphaf ársfrestsins skuli miðað. Stefnandi telur að miðað skuli við það þegar hann fékk vitneskju frá lækni sinum um að tjónið yrði varanlegt en stefndi telur að í síðasta lagi verði miðað við það þegar hann fór í fyrri krossbandsaðgerðina þann 16. september 2008.

Samkvæmt 11. gr. í vátryggingarskilmálum SS55 skal félagið greiða bætur vegna slyss er vátryggður verður fyrir ef það leiðir til andláts, varanlegrar læknisfræðilegrar örorku, tímabundins missis starfsorku eða tannbrots. Af hálfu stefnanda er á því byggt að krafist sé bóta vegna varanlegrar læknisfræðilegrar örorku.

Stefnandi byggir rétt sinn á því að knattspyrnudeild Fylkis hafi keypt hjá stefnda framangreinda slysatryggingu fyrir leikmenn meistaraflokks karla sem hafi verið í gildi á slysdegi og tilkynningafrestur samkvæmt 124. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga (vsl.) hafi ekki verið liðinn þegar tilkynning um tjón barst stefnanda þann 22. júlí 2010. Byggir stefnandi á því að fresturinn miði við að þá hafi ekki verið liðið ár frá því að stefnandi fékk vitneskju frá lækni sínum um að tjónið yrði varanlegt.

Einnig byggir stefnandi á því að hann hafi allt frá því að hann varð fyrir tjóninu þar til sumarið 2010 látið vátryggingartaka, knattspyrnudeild Fylkis, vita af slysinu, læknismeðferðinni, framvindu hennar og afleiðingum slyssins. Með því hafi hann fullnægt tilkynningaskyldu sinni samkvæmt 1. mgr. 124. gr. vsl.

Fyrir liggur að ekki var um að ræða skriflega tilkynningu til félagsins. Í framburði A-kk-ef H-kk-ef, framkvæmdastjóra Fylkis, við aðalmeðferð málsins kom fram að hann hefði frétt af slysinu sjálfsagt á kaffistofunni daginn eftir og að hann hefði haft einhverjar spurnir af læknismeðferð sem stefnandi gekkst undir vegna þess en hann hefði ekki fylgst sérstaklega með þessu.

Meðal framlagðra gagna er tilkynning um íþróttaslys/beiðni um endurgreiðslu, til Íþrótta- og Ólympíusambands Íslands, dagsett 19. janúar 2009. Tilkynningin ber með sér að vera beiðni um að sambandið endurgreiði stefnanda kostnað vegna slyssins. Þar kemur fram að stefnandi sé enn óvinnufær vegna slyssins en ekkert kemur þar fram sem bendir til þess að talið sé að um varanlegt tjón sé að ræða.

Það er mat dómarans að ekki verði talið að með ofangreindu hafi stefnandi tilkynnt vátryggingartaka um slysið í samræmi við 1. mgr. 124. gr. vsl. Framlögð gögn bera ekki með sér að með þeim upplýsingum sem stefnandi veitti vátryggingartaka munnlega og með áðurnefndri tilkynningu hafi ætlunin verið sú að þær bærust áfram til stefnda. Né heldur kemur þar fram á hvaða grundvelli krafan væri gerð. Tilkynningin frá 19. janúar 2009 er augljóslega gerð í öðrum tilgangi. Einnig er til þess að líta að með hliðsjón af greinargerð sem fylgdi frumvarpi því sem varð að lögum 30/2004 verður að gera þá kröfu að tilkynningar samkvæmt 1. mgr. 124. gr. séu skriflegar.

Með hliðsjón af ofangreindu verður því ekki á það fallist af hálfu dómarans að stefnandi hafi tilkynnt vátryggingartaka um tjónið fyrr en 22. júlí 2010 þegar stefnda barst skrifleg tilkynning. Er því einnig hafnað, sem fram hefur komið af hálfu stefnanda, að ákvæði 134. gr. vsl. eigi við hér, þannig að stefndi geti ekki borið fyrir sig að hafa ekki fengið tilkynningu á fyrra tímamarki.

Stefnandi byggir einnig á því að stefndi og vátryggingartaki hafi vanrækt upplýsingaskyldu við hann þar sem honum hafi ekki verið sendir vátryggingarskilmálar og vátryggingarskírteini og því hafi hann ekki haft upplýsingar um þann frest sem tilgreindur er í 124. gr. vsl.

Ekki er fallist á þetta af hálfu dómarans. Í leikmannasamningi stefnanda kemur fram að félagið hafi tryggt hann hjá stefnda og jafnframt er þar vísað til skilmála slysatryggingar hjá stefnda. Telja verður að þar hafi komið fram nægjanlegar upplýsingar um þá tryggingu sem í gildi var og hafi stefnanda verið í lófa lagið að afla sér nánari upplýsinga en þar koma fram eftir því sem hann hafði þörf fyrir þær.

Stefnandi byggir á því að tilkynningarfresturinn hefjist við það tímamark þegar vátryggður fær þá vitneskju um atvik sem þarf til þess að unnt sé að tilkynna um kröfu á hendur vátryggingafélagi. Það hafi í fyrsta lagi verið eftir seinni aðgerðina 13. október 2009 og í síðasta lagi sumarið 2010 er læknismeðferð lauk og hann leitaði sér aðstoðar lögmanns. Hann telur sig ekki hafa fengið vitneskju um að afleiðingarnar væru varanlegar fyrr en í fyrsta lagi þegar ljóst varð eftir aðgerðina 13. október 2009 að hann hefði ennþá einkenni og óþægindi í hnénu þrátt fyrir vel heppnaða aðgerð. Stefnandi sagði í framburði sínum við aðalmeðferð málsins að hann hefði byrjað að æfa sumarið 2009 og allt hafi litið vel út þar til hann fór að auka æfingar í ágúst 2009 þá hafi aftur farið að myndast vökvi í hnénu.

Lög um vátryggingarsamninga og lögskýringargögn veita engar leiðbeiningar um það við hvað upphafstími frestsins skuli miðaður og ber því að líta til dómaframkvæmdar.

Í greinargerð sem fylgdi frumvarpi er varð að lögum 30/2004 um vátryggingarsamninga segir um 124. gr. að þar sé um að ræða sömu reglu og fram kemur í 51. gr. frumvarpsins. Samkvæmt greinargerð með 51. gr. er þar gerð tillaga um reglur sem eru nokkuð rýmri í garð vátryggðs, a.m.k. veita þær honum meiri lágmarksvernd en gildandi reglur. Síðan segir: „Í 1. mgr. er kveðið á um að vátryggður glati rétti til bóta ef krafa hans er ekki tilkynnt innan árs frá því að hann vissi um atvik sem eru tilefni kröfu hans. Geri hann það ekki fellur réttur hans brott vegna tómlætis. Reglan kann að virðast ströng en er þó mun rýmri en heimild stendur til eftir ákvæðum VSL. Félögin hafa af því mikla hagsmuni að kröfur komi fram sem fyrst og það hefur samfélagslega þýðingu að ljúka slíkum málum án óþarfa dráttar. Upphaf frestsins miðast við þann tíma er vátryggður fékk upplýsingar um þau atvik sem eru tilefni kröfu hans um vátryggingarbætur. Ákvæðið gerir kröfur til vátryggðs af því að það er á hans ábyrgð ef hann gerir sér ekki grein fyrir að atvikin sem hann hefur fengið upplýsingar um veita honum rétt til vátryggingabóta. Er óhjákvæmilegt að skipa reglum með þessum hætti, enda verður að ætlast til að vátryggður hafi sjálfur vara á sér í þessum efnum og í raun ekki öðrum til að dreifa.“

Í dómi Hæstaréttar í máli nr. 7/2009 segir að í skilningi 1. gr. 124. gr. vsl. geti tjónþoli ekki talist hafa vitneskju um atvik sem leiða af sér rétt hans til bóta, í því tilviki úr slysatryggingu launþega, vegna tímabundins missis starfsorku eða varanlegrar læknisfræðilegrar örorku fyrr en slíkar afleiðingar eru kunnar.

Stefnandi byggir á því að túlka beri dóma Hæstaréttar svo að upphaf frestsins skuli miða við það tímamark er tjónþoli fái vitneskju um atvik sem bótakrafa hans er reist á og sé þá ekki um hlutlægan mælikvarða að ræða heldur mat á huglægri afstöðu tjónþola í hverju tilviki.

Af hálfu dómarans er ekki er fallist á það með stefnanda að huglæg afstaða tjónþola geti ein og sér ráðið því hvenær frestur er talinn hefjast heldur verður auk þess að líta til þess hvaða upplýsingar lágu þá fyrir.

Stefnandi byggir kröfu sína á því að hann hafi hlotið varanlega læknisfræðilega örorku vegna slyssins og beri því að miða við það tímamark er honum varð ljóst að örorka yrði varanleg. Þrátt fyrir að í gögnum málsins komi fram að stefnandi hafi verið óvinnufær eftir slysið byggir hann bótakröfu sína ekki á því, enda kom fram í skýrslu hans við aðalmeðferð málsins að hann hafi ekki verið í fastri vinnu á árinu 2008 heldur sinnt forfallakennslu og verið í skóla auk þess að leika með Fylki. Í greinargerð með frumvarpi sem varð að lögum 30/2004 segir um 51. gr., eins og rakið hefur verið, að það geri kröfur til vátryggðs og sé á hans ábyrgð ef hann gerir sér ekki grein fyrir að atvikin sem hann hefur fengið upplýsingar um veiti honum rétt til bóta.

Í framburði G-kk-ef L-kk-ef bæklunarskurðlæknis við aðalmeðferð málsins kom fram að hann teldi að stefnandi hefði átt mikla möguleika á fullum bata og að í langflestum tilvikum nái knattspyrnumenn sér eftir svona áverka þó að þeir verði ekki endilega jafngóðir og áður. Oft komi til aðrir áverkar ofan í þessa. Hann sagði að hann og stefnandi hafi allan tímann verið bjartsýna á að stefnandi myndi ná sér og sagði það almennt vera undantekningu að knattspyrnumenn næðu sér ekki eftir svona aðgerð eða færu a.m.k. aftur út á völlinn. Hann kvaðst hafa sagt stefnanda líklega í janúar 2011 að hann myndi ekki ná sér.

Það er álit dómarans að gögn málsins beri með sér að stefnandi hafi talið að hann yrði á ný fær um að leika knattspyrnu eftir fyrri aðgerðina og hafi öll læknismeðferð hans miðað að því að svo yrði. Einnig hafi hann sumarið 2009 hafið æfingar á ný. Það hafi ekki verið fyrr en eftir seinni aðgerðina þann 13. október 2009 sem honum hafi verið orðið ljóst að tjón hans yrði varanlegt og þar með fram komin forsenda fyrir bótakröfu hans. Þá vísast í ofangreindan framburð G-kk-ef L-kk-ef þar sem fram kom að hann hefði talið að stefnandi ætti mikla möguleika á fullum bata og hefði haldið að eftir seinni aðgerðina myndi hann ná sér. Það hafi ekki verið fyrr en í janúar 2011 sem hann hafi gert stefnanda grein fyrir því að svo yrði ekki. Samkvæmt læknabréfi frá G-kk-þgf L-kk-þgf sem liggur fyrir í málinu gafst stefnandi upp á því að reyna að æfa knattspyrnu á tímabilinu frá 24. júní 2010 þar til 14. janúar 2011. Eins og málið liggur fyrir, og áður hefur verið rakið, hefur ekkert komið fram um að stefnandi hafi orðið fyrir tímabundnu atvinnutjóni fyrir 13. október 2009 þrátt fyrir að hafa verið að einhverju leyti óvinnufær á því tímabili eða að honum hafi þá verið kunnugt um að hann hefði orðið fyrir slíkum meiðslum vegna slyssins að af því hlytist varanleg örorka. Það er því niðurstaða dómarans að stefnanda hafi í fyrsta lagi 13. október 2009 orðið ljóst að afleiðingar slyssins yrðu varanlegar. Þegar stefnda var send tilkynning um slysið þann 22. júlí 2010 hafi því ekki verið liðinn sá frestur sem tilgreindur er í 1. mgr. 124. gr. vsl. Er því tekin til greina krafa stefnanda á þann hátt sem í dómsorði segir.

Gjafsóknarkostnaður stefnanda, sem er þóknun lögmanns hans, B-kvk-ef G-kvk-ef hdl., sem telst hæfilega ákveðin 600.000 kr. að meðtöldum virðisaukaskatti, skal greiddur úr ríkissjóði.

Stefndi, Vátryggingafélag Íslands. greiði 600.000 kr. í málskostnað sem rennur í ríkissjóð.

Vegna anna dómara hefur uppkvaðning dómsins dregist fram yfir frest samkvæmt 1. mgr. 115. gr. laga nr. 91/1991. Var málið því endurflutt þann 13. júlí 2012 og dómtekið á ný.

Af hálfu stefnanda flutti málið B-kvk-nf G-kvk-nf hdl. og af hálfu stefnda flutti málið H-kk-nf Á-kk-nf hrl.

S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf, settur héraðsdómari, kvað upp dóminn.

D Ó M S O R Ð

Viðurkenndur er réttur stefnanda, V-kk-ef L-kk-ef, til greiðslu bóta úr hendi stefnda, Vátryggingafélags Íslands hf., á grundvelli slysatryggingar íþróttamanna, hópvátryggingar knattspyrnudeildar Fylkis, vegna líkamstjóns af völdum slyss stefnanda 24. júlí 2008 á Ásvöllum í Hafnarfirði.

Gjafsóknarkostnaður stefnanda, sem er þóknun lögmanns hans, B-kvk-ef G-kvk-ef hdl., 600.000 kr. að meðtöldum virðisaukaskatti, greiðist úr ríkissjóði.

Stefndi, Vátryggingafélag Íslands, greiði 600.000 kr. í málskostnað sem rennur í ríkissjóð.

S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf

Rétt endurrit staðfestir, Greitt 4.250 kr.

Héraðsdómi Reykjavíkur, 13. júlí 2012.