E-3422/2016

Mál þetta, sem var dómtekið 21. júní sl., var höfðað 31. október 2016.

Stefnandi er A, [...], [...].

Stefndi er B, [...], [...].

Vátryggingafélagi Íslands hf., Ármúla 3, Reykjavík, er stefnt til réttargæslu.

Stefnandi krefst þess að viðurkennd verði skaðabótaskylda stefnda B vegna líkamsáverka sem hann hlaut í slysi þann 10. mars 2015. Þá krefst hann málskostnaðar, líkt og málið væri eigi gjafsóknarmál.

Stefndi og réttargæslustefndi skiluðu sameiginlegri greinargerð í málinu. Stefndi krefst þess aðallega að hann verði sýknaður af kröfu stefnanda, en til vara að krafan verði einungis tekin til greina að hluta. Í báðum tilvikum krefst hann málskostnaðar úr hendi stefnanda.

Réttargæslustefndi gerir ekki sjálfstæðar dómkröfur.

I

Málavextir eru þeir að stefnandi, sem starfaði hjá D á M, var þann 10. mars 2015 í erindagjörðum fyrir vinnuveitanda sinn og fór með bifreið félagsins til viðgerðar á C, sem staðsett er rétt hjá D. C var á þeim tíma firmaheiti persónulegs rekstrar stefnda og húsnæði verkstæðisins var í eigu stefnda, sem starfaði þar ásamt syni sínum.

Þennan dag var kalt í veðri og talsverður snjór. Stefnandi lagði bifreiðinni fyrir utan sérstakan inngang fyrir bifreiðar. Því næst gekk hann inn um aðalinngang verkstæðisins til að láta vita af sér og bifreiðinni. Hann fór svo aftur út um sama inngang. Þar sem hann gekk fyrir utan húsnæðið rann hann til í hálku og féll fram fyrir sig.

Starfsmaður bifreiðaverkstæðisins, sonur stefnda, færði stefnanda inn á verkstæðið eftir slysið þar sem kalt var úti og hvasst. Skömmu síðar komu sjúkraflutningamenn ásamt lækni á vettvang auk lögreglu sem ritaði skýrslu um málið.

Við skoðun kom í ljós að stefnandi hafði farið úr lið og brotnað illa á hægri ökkla. Stefnandi hefur verið óvinnufær síðan. Samkvæmt vottorði E bæklunarlæknis frá 11. mars 2016 var um alvarlegt brot að ræða, svokallað trimalleolar brot. Stefnanda hafi reynst erfitt að komast í gang og þegar hann hafi farið á fullt í sjúkraþjálfun hafi hann fengið svokallað stressbrot sem teljist vera afleiðing af fyrra broti. Hann væri ekki enn góður í ökklanum en hefði ekki hug á frekari aðgerðum. Þann 5. september 2016 var stefnandi metinn til 10% læknisfræðilegrar örorku vegna slyssins í tengslum við bótaskyldu úr launþegatryggingu vinnuveitanda síns.

Stefnandi fór fram á það, með bréfi 22. janúar 2016, við C, að upplýst væri um vátryggingar félagsins auk þess að krafist var viðurkenningar á skaðabótaskyldu vegna slyssins. Með bréf 26. janúar sama ár var stefnanda tilkynnt að verkstæðið hefði á þeim tíma verið rekið á kennitölu stefnda, sem væri með tryggingar sínar hjá réttargæslustefnda.

Réttargæslustefndi hafnaði bótaskyldu úr húseigandalið ábyrgðartryggingar stefnda með bréfi 12. febrúar 2016. Þar var því hafnað að bifreiðaverkstæðið hefði ekki sinnt skyldum sínum til að tryggja öryggi vegfarenda sem áttu leið hjá eða á verkstæðið og að atvikið mætti rekja til óhappatilviks og/eða gáleysis stefnanda.

Stefnandi var ósáttur við synjunina og bar málið undir úrskurðarnefnd í vátryggingamálum. Með niðurstöðu úrskurðarnefndarinnar 24. apríl 2016 í málinu nr. 76/2016, var bótaskyldu hafnað þar sem ekki var talið að sýnt hefði verið fram á að stefndi hafi vanrækt skyldur sína varðandi umbúnað og öryggi á svæðinu eða aðstæður hafi verið með þeim hætti að stefnda hafi borið skylda til að gera sérstakar ráðstafanir á athafnasvæðinu. Var því ekki talin liggja fyrir sönnun þess að slys stefnanda yrði rakið til atriða sem stefndi beri ábyrgð á.

II

Stefnandi byggir kröfu sína á því að stefndi, sem er með tryggingar sínar hjá réttargæslustefnda, beri skaðabótaábyrgð á líkamstjóni hans á grundvelli sakarreglunnar, reglunnar um skaðabótaábyrgð fasteignareiganda og reglunnar um vinnuveitandaábyrgð. Stefndi hafi valdið stefnanda tjóni með saknæmu athafnaleysi sínu og starfsmanna hans.

Stefndi hafi rekið atvinnustarfsemi undir heitinu C, en um hafi verið að ræða þjónustustarfsemi í fasteigninni að [...] að M, sem sé í eigu stefnda, atvinnurekanda í húsnæðinu. Með vísan til þeirra reglna sem hafi þróast í réttarframkvæmd séu almennt gerðar ríkar kröfur til athafnaskyldu húseiganda og/eða umráðamanns, einkum þegar um þjónustustarfsemi sem þessa sé að ræða.

Aðstæður fyrir utan bifreiðaverkstæðið í umrætt sinn hafi verið óforsvaranlegar að teknu tilliti til skorts á hálkuvörnum. Í lögregluskýrslu vegna slyssins sé staðfest að orsakavaldur þess hafi verið hált yfirborð fyrir utan bifreiðaverkstæðið. Ríkar kröfur séu gerðar til athafnaskyldu húseigenda og umráðaaðila hennar, þar sem um þjónustustarfsemi er að ræða. Það sé eðlilegt þegar beinlínis sé til þess ætlast að fólk eigi erindi á staðinn á auglýstum opnunartíma. Slysið hafi orðið við fasteign þar sem ströng skilyrði hafi verið gerð til eigenda og umráðamanna fasteigna til athafna. Með vísan til dómaframkvæmdar um skaðabótaábyrgð fasteignareigenda verði að telja að viðkomandi aðilum beri skylda til að gera allar þær ráðstafanir sem sanngjarnar megi telja, til að tryggja öryggi þeirra sem þeir reyni að laða til viðskipta við sig.

Umræddan dag hafi verið frost og snjór á svæðinu. Það hafi gefið stefnda og starfsmönnum hans fulla ástæðu til athafna við að draga úr hættu á hálkuslysum í kringum fasteignina og þá sérstaklega við umferðarleiðir fótgangandi viðskiptavina. Slíkt hafi mátt gera með einföldum hætti, til að mynda með því að sandbera eða notast við íseyðandi efni til að draga úr slysahættu við aðalinnganginn.

Slysið hafi átt sér stað kl. 13:00. Stefndi hafi því haft nægilegt ráðrúm og tíma til að gera það sem í hans valdi stóð til að draga úr þeirri hættu sem myndast gat í ljósi veðurskilyrða. Stefnda og starfsmönnum hans hafi því augljóslega verið fært að bregðast við því ástandi sem hafði myndast. Slysið varð beint fyrir utan aðalinngang verkstæðisins. Viðskiptavinir rekstraraðila í þjónustustarfsemi megi almennt búast við því að svæði við aðalinngang sé eins hættulaust og hugsast getur. Gera verði þá kröfu til fasteignareigenda að þeir sjái til þess að umferðarleiðir viðskiptavina séu greiðar og hálkulausar. Þeirri skyldu hafi ekki verið sinnt í umrætt sinn. Stefndi verði að bera hallann af því hvort slíkt hefði komið í veg fyrir slysið eða ekki. Stefndi hafi sýnt af sér saknæmt gáleysi með ónógu eftirliti og skorti á öryggis- og varúðarráðstöfunum. Tryggja verði viðskiptamönnum hættulausa för inn og út um húsnæði og að öryggi á gönguleiðum sé tryggt. Nauðsynlegt og eðlilegt hafi verið fyrir stefnanda að ganga út um téðan inngang til að komast leiðar sinnar frá verkstæðinu.

Stefnandi hafi ekki verið varaður við hálku eða þeirri staðreynd að planið fyrir utan aðalinnganginn væri ósaltað og án hálkuvarna. Starfsmönnum stefnda hafi ekki getað dulist að hálka væri á svæðinu. Alvarleg vanræksla hafi því falist í athafnaleysi þeirra.

Slysið hafi ekki verið tilkynnt af stefnda til Vinnueftirlitsins, en fyrir liggi tilkynning frá vinnuveitanda stefnanda sem hafi borist Vinnueftirlitinu 24. júlí 2015. Orsök og aðstæður á vettvangi slyssins hafi því ekki verið rannsakaðar. Með slíkri rannsókn hefði mátt leiða í ljós hvers eðlis hálkan hafi verið og hvort einhverjar ráðstafanir hafi verið gerðar eða hefðu verið mögulegar með hliðsjón af aðstæðum. Stefndi beri því allan halla af skorti á sönnun um atvik málsins.

Slysið verði ekki rakið til eigin sakar stefnanda eða óhappatilviljunar. Stefnandi hafi sýnt af sér nægilega aðgæslu. Hann hafi gengið rólega um svæðið og gætt að sér eins og unnt var. Meginorsök slyssins sé hálka beint fyrir framan aðalinngang fasteignarinnar. Stefndi beri ábyrgð á henni, enda hefði verið auðvelt að koma í veg fyrir slysið. Hálkan hafi komið stefnanda að óvörum með fyrrgreindum afleiðingum.

III

Stefndi byggir sýknukröfu sína einkum á því að hann eigi enga sök á slysi stefnanda en til vara á eigin sök stefnanda. Varakrafa stefnda, um að viðurkenningarkrafan verði einungis tekin til greina að hluta, byggist einnig á eigin sök stefnanda.

Stefnandi, sem tjónþoli í skaðabótamáli, verði að sanna að öll skilyrði þess bótagrundvallar sem hann byggi á séu uppfyllt. Um skaðabótaábyrgð fasteignareigenda gildi hin almenna sakarregla. Stefnandi verði að sanna að stefndi hafi valdið tjóni hans með saknæmri og ólögmætri háttsemi eða athafnaleysi. Stefnandi byggi á því að á stefnda hafi hvílt athafnaskylda sem hann hafi ekki sinnt. Ekki sé byggt á því að fasteignin sem slík hafi verið vanbúin heldur á því að stefnda hafi borið skylda til að ryðja snjó og/eða fjarlægja hálku sem stefnandi hafi fallið á. Takist stefnanda að sanna tilvist slíkrar skyldu og að stefndi hafi vanrækt hana verði hann því næst að sanna bein orsakatengsl meints saknæms athafnaleysis við tjón stefnanda sem og að tjón hans hafi verið sennileg afleiðing athafnaleysisins.

Engar aðstæður séu uppi í máli þessu sem heimili að sönnunarbyrðinni verði snúið við eða slakað verði á sönnunarkröfum. Stefndi hafi tilkynnt slysið til lögreglu sem hafi rannsakað það. Stefnda hafi ekki verið skylt að tilkynna slysið til Vinnueftirlitsins enda ekki um starfsmann í skilningi 79. gr. laga nr. 46/1980 að ræða og ekki um mengunarhættu skv. 80. gr. sömu laga að ræða. Engin skylda hvíli á rekstraraðilum að tilkynna Vinnueftirlitinu um slys á lóð atvinnurekstrar þegar tjónþoli er ekki starfsmaður þeirra. Í slíkum tilvikum sé algjörlega fullnægjandi að tilkynna lögreglu um slysið. Þá hefði rannsókn Vinnueftirlitsins engu breytt um það hversu vel málsatvik eru upplýst.

Það sé óumdeilt að stefnandi hafi orðið fyrir tjóni í slysi á bifreiðastæði fyrir framan húsnæði sem stefndi bar ábyrgð á sem rekstraraðili bifreiðaverkstæðis sem var þar til húsa. Stefndi byggi á því að aðstæður á M umræddan dag hafi verið þannig að ekki sé unnt að leggja á hann bótaábyrgð fyrir að hafa ekki tryggt að lóð verkstæðisins væri laus við snjó og hálku. Það hafi einfaldlega ekki verið hægt í því veðri sem var. Um sé að ræða malarbifreiðaplan og því sé aldrei hægt að ryðja það alveg niður að föstu undirlagi. Aðstæður á lóðinni hafi ekki með nokkru móti verið frábrugðnar aðstæðum annars staðar á M þennan dag. Það hafi verið úti dimm él og hvergi hafði verið rutt burt snjó eða komið í veg fyrir hálku, enda hafi það ekki verið hægt.

Jafnvel þótt sú skylda yrði lögð á stefnda að hann tryggði ætíð, óháð veðri, að snjó væri rutt og komið í veg fyrir hálku þá geti sú skylda aldrei náð lengra en rétt við aðalinngang. Á öðrum svæðum á lóðinni verði fólk, líkt og á víðavangi eða á götum úti, að gæta sín og geti ekki ætlast til þess að jörð hafi verið rudd fyrir framan fætur þess. Í því samhengi sé minnt á að veðrið og aðstæður allar hafi ekki getað farið fram hjá stefnanda. Hann hafi vitað að úti væru él og að á jörðinni væri nýfallinn snjór. Hann hafi jafnframt vitað að snjóað hefði dagana á undan. Honum hafi því ekki getað dulist að undir nýföllnum snjónum væri annað snjóalag sem eðli málsins samkvæmt geti hafa þjappast vegna umferðar bifreiða um bifreiðastæðið. Dagana fyrir slysið hafi snjóað mikið og vont veður verið á M. Stefndi hafði mokað innkeyrsluna og bifreiðastæðið daginn áður og mokað frá aðalinnganginum eins vel og unnt hafi verið.

Í stefnu virðist byggt á að slysið hafi orðið rétt við inngangshurð verkstæðisins. Stefndi telji það vera rangt og bendi á að stefnandi beri fulla sönnunarbyrði fyrir þeirri staðhæfingu. Stefndi telji að slysið hafi orðið nokkuð langt frá inngangshurð verkstæðisins og utan umferðarleiðar gangandi vegfarenda. Það sé af og frá að á honum hafi hvílt skylda til að ryðja þar snjó í burtu eða tryggja með einhverjum hætti að hálka gæti ekki myndast. Það hvíli einfaldlega ekki skylda á fasteignareigendum að tryggja ætíð, óháð veðri, að öll lóð þeirra sé laus við snjó og hálku. Verði, þrátt fyrir mótmæli stefnda þar að lútandi, komist að þeirri niðurstöðu að ganga megi út frá að slysið hafi orðið við aðalinngang verkstæðisins sé byggt á að þar hafi verið búið að ryðja burt snjó og koma í veg fyrir hálku jafn vel og unnt hafi verið miðað við aðstæður.

Þær kröfur sem stefnandi geri til fasteignareigenda séu langt umfram það sem sé eðlilegt og mögulegt. Það sé einfaldlega ekki alltaf hægt að ryðja burt öllum snjó. Snjór sem þjappist saman geti valdið hálku. Stefndi hafi ekki getað komið í veg fyrir að það gerðist og enn síður að nýr snjór myndi falla þar ofan á.

Mikilvægt sé að hafa í huga að um malarbifreiðastæði hafi verið að ræða. Þegar undirlagið sé möl sé ekki hægt að ryðja burt öllum snjó. Það hafi afar takmörkuð áhrif á hálkumyndun og geti í raun gert illt verra að bera salt á þjappaðan snjó. Þá hafi sandburður einnig takmörkuð áhrif, sérstaklega þegar enn snjói og gangi á með éljum. Það sé ósannað að eiginleg hálka hafi verið á bifreiðastæðinu en stefnandi dragi rangar ályktanir þar að lútandi af skýrslu lögreglu.

Slys stefnanda hafi verið óhappatilvik sem engum verði um kennt nema ef til vill stefnanda sjálfum sem hafi borið að gæta sín sérstaklega við þær aðstæður sem hafi verið utandyra þennan dag. Verði talið að stefndi beri að einhverju leyti skaðabótaábyrgð á slysinu sé byggt á því að fella beri ábyrgð hans niður eða í öllu falli lækka hana verulega vegna eigin sakar stefnanda.

Sem áður segi hafi stefnanda borið að gæta sín sérstaklega vegna aðstæðna. Stefnandi hafi valið að ganga leið sem ekki sé ætluð gangandi vegfarendum frá húsnæði stefnda. Hann hafi auk þess verið í skóbúnaði sem hafi alls ekki verið til þess fallinn að ganga úti í því veðri sem hafi verið og hafi beinlínis stuðlað að slysinu. Þessi atriði séu aðalorsakir slyssins en stefnandi beri einn ábyrgð á þeim. Jafnvel þótt komist yrði að þeirri niðurstöðu að stefnda hafi borið að ryðja snjó betur eða bera hálkuvarnir á svæðið sé það einungis meðvirkandi þáttur og hverfandi í samanburði við það sem stefnandi beri sjálfur ábyrgð á. Verði bótaréttur stefnda ekki felldur niður að fullu sökum eigin sakar telji stefndi að lækka beri hann verulega og eðlilegt sé og í takt við dómafordæmi að miða við 2/3 hluta.

Réttargæslustefndi taki undir allar kröfur og málatilbúnað stefnda. Hann bendi sérstaklega á að ef greiðsluskylda stefnda verði viðurkennd sé greiðsluskylda réttargæslustefnda eigi að síður háð skilmálum þeirra trygginga sem við kunni að eiga.

IV

Stefnandi slasaðist þegar hann féll í hálku þann 10. mars 2015 fyrir framan C sem var einkafirma stefnda. Engin vitni voru að slysinu sjálfu, en starfsmaður bifreiðaverkstæðisins kom að stefnanda liggjandi á jörðinni. Fyrir liggur að talsverður snjór var þennan dag og kalt í veðri. Stefnandi lagði bifreið sinni við húsið og gekk inn um göngudyr verkstæðisins. Á leiðinni frá húsinu féll hann, en ágreiningur er um hvar það gerðist. Eins og fram kom við flutning málsins er það hins vegar ágreiningslaust að stefnandi rann til í hálku, enda staðfestir lögregluskýrsla og framburður vitnis fyrir dóminum að hálka var á bifreiðastæðinu.

Stefnandi lýsti slysinu svo fyrir dómi að hann hefði átt pantaðan tíma á verkstæðinu kl. 13:00 umræddan dag. Það hefði verið leiðinlegt veður og snjór yfir öllu. Snjóað hefði nokkra daga á undan og þennan morgun. Hitastig hefði verið um frostmark. Hann hefði verið í alveg nýjum stígvélum með grófum sóla sem hann hefði fengið frá vinnuveitanda sínum. Hann hefði farið inn á verkstæðið um aðalinnganginn og afhent bíllyklana. Hann hefði farið sömu leið út og verið kominn um tvo til þrjá metra skáhalt frá húsinu þegar hann hefði fallið. Hann hefði séð andlit starfsmanns í glugga á verkstæðishurð og hann hefði svo komið honum til hjálpar. Hann kvaðst ekki vita nákvæmlega hvers vegna hann hefði fallið, hugsanlega hefði hann runnið í frosnu hjólfari.

Vitnið F, sonur stefnda og starfsmaður bifreiðaverkstæðisins, greindi frá því að veður hefði verið umhleypingasamt og snjóað dagana fyrir slysið. Daginn áður hefði hlýnað en aftur hefði farið að frysta og byrjað að élja. Einnig hefði verið vindur. Mokað hefði verið við verkstæðið daginn áður og hvítur þjappaður snjór hefði legið yfir. Ekki hefði verið notast við sand eða salt. Steypt væri um metra upp við göngudyrnar en að öðru leyti væri möl á planinu. Hann kvaðst hafa verið á verkstæðinu er hann hefði heyrt kvein í manni. Hann hefði þá litið út og séð hvar stefnandi lá á jörðinni fyrir utan. Hann hefði verið til móts við bil á milli tveggja innkeyrsluhurða um þrjá til fjóra metra frá húsinu. Hann hefði farið til stefnanda og dregið hann inn um innkeyrsluhurðina. Hann hefði tekið eftir því að stefnandi hefði verið í grænum frystihúsastígvélum. Stefnandi hefði sagt að hann hefði fallið. Vitnið mundi ekki til þess að hafa séð neitt sérstakt sem hefði valdið fallinu, en snjóföl hefði verið yfir hálku á planinu. Vitnið lýsti því að sá inngangur sem stefnandi hefði gengið inn um væri alltaf notaður. Oft væri lagt við hornið á húsinu og gengið fram hjá innkeyrsludyrunum yfir planið. Flestir færu þá leið til baka sem stefnandi hefði gert.

Í skýrslu lögreglu um slysið segir að borist hafi tilkynning um að maður hefði fallið fyrir utan hús og væri brotinn á fæti. Lögregla og sjúkrabifreið hafi farið á vettvang. Þarna hafi stefnandi runnið og dottið á jörðina fyrir utan C. Þegar lögregla hafi komið á staðinn hafi verið búið að færa stefnanda þar sem kalt hafi verið og frekar hvasst. Með skýrslu lögreglu fylgdu myndir af vettvangi. Stefndi tilkynnti slysið ekki til Vinnueftirlitsins, enda bar honum ekki skylda til að gera það, sbr. 79. og 80. gr. laga nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum.

Lögreglumaður sem mætti á vettvang gaf skýrslu fyrir dóminum, en gat ekki sagt nánar til um hvar slysið hefði átt sér stað. Af framburði þeim sem gerð var grein fyrir hér að framan verður ráðið að slysið hafi orðið nokkra metra frá húsinu, hugsanlega um þrjá til fjóra metra frá því, í námunda við útkeyrsludyr. Vitnið F lýsti því að þetta hefði verið á hefðbundinni leið viðskiptavina frá verkstæðinu. Verður því að hafna þeirri fullyrðingu stefnda að slysið hafi orðið nokkuð langt frá inngangshurð og utan alfararleiðar gangandi vegfarenda.

Stefnandi byggir kröfu sína um viðurkenningu á skaðabótaskyldu stefnda á því að hann beri ábyrgð á tjóni hans vegna vanrækslu á að sjá til þess að umferðarleiðir væru hálkulausar. Stefndi rak bifreiðaverkstæði í fasteigninni þar sem stefnandi féll. Eins og að framan greinir gekk stefnandi hefðbundna gönguleið frá fasteigninni og var einungis kominn mjög skammt frá henni er hann féll í hálku. Ljóst er að stefndi átti von á því að viðskiptavinir gengju um þetta svæði á þessum tíma, en stefnandi átti pantaðan tíma hjá stefnda þegar slysið varð. Vitnið F lýsti því hvernig veðri hefði verið háttað á slysdag og dagana á undan. Við þessar aðstæður verður að telja að sú skylda hafi hvílt á stefnda að gera viðeigandi varúðarráðstafanir til þess að koma í veg fyrir slysahættu. Það leysir stefnda ekki undan ábyrgð þótt undirlag bifreiðaplansins hafi verið möl, en mikið hafði snjóað og snjór þjappast saman í hjólförum við útkeyrsludyrnar. Fram hefur komið að stefndi notaði engar hálkuvarnir, þrátt fyrir að það hefði hvorki verið tímafrekt né kostnaðarsamt, en mokað hafi verið daginn áður. Verður að telja að það hafi verið óforsvaranlegt að hafa ekki gert frekari ráðstafanir til þess að koma í veg fyrir hættu á því að viðskiptavinir bifreiðaverkstæðisins slösuðust á eðlilegri gönguleið við verkstæðið. Verður það því metið stefnda til gáleysis.

Stefndi byggir á því að um eigin sök stefnanda hafi verið að ræða eða óhappatilvik. Stefnanda hafi borið að gæta sín sérstaklega, en hann hafi gengið utan leiðar sem ætluð sé gangandi vegfarendum auk þess sem skóbúnaður hans hafi stuðlað að slysinu. Þegar hefur verið komist að þeirri niðurstöðu að stefnandi hafi gengið hefðbundna leið á bifreiðaplaninu þar sem von var á viðskiptavinum. Ekkert hefur komið fram í málinu sem bendir til þess að skóbúnaður stefnanda hafi stuðlað að slysinu eða verið sérstaklega varasamur. Þótt stefnanda hafi borið að gæta sín sérstaklega verður ekki talið að gáleysi af hans hálfu hafi átt þátt í slysinu þannig að ástæða sé til að leggja hluta sakar á hann. Verður að telja að aðstæður við inngang stefnda, eins og þeim hefur verið lýst, hafi verið óöruggar og óforsvaranlegar og orsök slyssins hafi verið skortur á hálkuvörnum. Ber stefndi því skaðabótaábyrgð á líkamstjóni stefnanda vegna slyss hans 10. mars 2015 og verður fallist á viðurkenningarkröfu stefnanda eins og í dómsorði greinir.

Stefnandi hefur gjafsókn í máli þessu samkvæmt bréfi innanríkisráðuneytisins 18. október 2016. Í samræmi við framangreinda niðurstöðu verður stefnda, með vísan til 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991, gert að greiða stefnanda málskostnað að fjárhæð 1.448.072 krónur sem renni í ríkissjóð. Allur gjafsóknarkostnaður stefnanda, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hans, 1.167.800 krónur, greiðist úr ríkissjóði, en í samræmi við dómvenju, sbr. dóm Hæstaréttar í málinu nr. 179/2017, hefur þá ekki verið tekið tillit til virðisaukaskatts.

B-kvk-nf B-kvk-nf héraðsdómari kveður upp þennan dóm.

D Ó M S O R Ð :

Viðurkennd er skaðabótaskylda stefnda, B, vegna líkamstjóns sem stefnandi, A, varð fyrir í slysi 10. mars 2015 fyrir utan C.

Stefndi greiði 1.448.072 krónur í málskostnað sem renni í ríkissjóð.

Allur gjafsóknarkostnaður stefnanda, þar með talin þóknun lögmanns hans, 1.167.800 krónur, greiðist úr ríkissjóði.