S-623/2015

I

Mál þetta, sem dómtekið var 8. febrúar síðastliðinn, var höfðað með ákæru ríkissaksóknara, útgefinni 13. október 2015, á hendur G-x-x S-x-x, Reykjavík, „fyrir brot gegn valdstjórninni með því að hafa aðfaranótt laugardagsins 15. nóvember 2014, í strætisvagnabiðskýli við Höfðabakka í Reykjavík, slegið lögreglumennina A og B, sem þar voru við skyldustörf, A í hægri hönd en B í höfuðið, með þeim afleiðingum að B hlaut mar vinstra megin á enni.

Telst þetta varða við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Ákærði neitar sök og krefst sýknu. Hann krefst þess að sakarkostnaður, þar með talin málsvarnarlaun verjanda hans, verði greiddur úr ríkissjóði.

II

Samkvæmt lögregluskýrslu eru málavextir þeir, að lögreglunni barst tilkynning um mann er lægi í strætisvagnabiðskýli á þeim stað er í ákæru greinir. Framangreindir lögreglumenn fóru á vettvang og fundu ákærða sofandi. Hann var vakinn og reistur við. Þegar hann vaknaði og áttaði sig á að lögreglumenn voru komnir æstist hann upp og sló fyrrnefndan lögreglumann eins og í ákæru greinir. Lögreglumenn kölluðu til aðra lögreglumenn á stærri bifreið og var ætlunin að flytja ákærða á lögreglustöð, enda var hann mjög ölvaður. Meðan beðið var eftir bifreiðinni æsti ákærði sig aftur upp og viðhafði ógnandi tilburði við lögreglumenn. Honum voru gefin fyrirmæli um að vera rólegur og halda sig frá lögreglumönnunum. Hann hlýddi því ekki og sló síðarnefndan lögreglumann eins og í ákæru greinir. Í framhaldinu var ákærði lagður í jörðina og handjárnaður. Hann var svo fluttur á lögreglustöð og vistaður í fangaklefa.

Ákærði var yfirheyrður daginn eftir og kannaðist ekki við að hafa slegið lögreglumenn. Hann hefði verið ölvaður í samkvæmi og þar hefði verið ráðist á hann.

Síðarnefndur lögreglumaður fór á slysadeild og skýrði þar frá málsatvikum eins og rakið var hér að framan. Í vottorði læknis segir að lögreglumaðurinn hafi verið með 2 cm mar vinstra megin á enni og samrýmist áverkinn sögu hans.

III

Við aðalmeðferð bar ákærði að umrætt kvöld hefði hann verið laminn í samkvæmi og gleraugu hans brotin. Lögregla og sjúkralið hefðu komið en ekki hjálpað honum, heldur farið. Eftir að gleraugun brotnuðu kvaðst hann ekkert hafa séð. Hann kvaðst ekki vita hvort hann hefði verið í strætisvagnaskýlinu þar eð hann hefði ekkert séð. Ef til vill hefði hann verið þar. Hann kvaðst hafa verið smávegis undir áhrifum áfengis en svaraði ekki spurningu um hvort hann hefði legið sofandi í skýlinu. Þegar hann var spurður hvort hann hefði séð lögreglumenn ítrekaði hann að gleraugu hans hefðu brotnað og hann því ekkert séð. Hann var spurður hvort hann hefði slegið lögreglumenn eins og hann væri ákærður fyrir og ítrekaði hann enn á ný að hann hefði ekkert séð enda gleraugnalaus. Spurður aftur kvaðst hann ekki muna eftir að greina frá samskiptum sínum við lögreglumennina. Hann kannaðist hins vegar við að hafa verið handtekinn. Síðar í aðalmeðferðinni kannaðist ákærði við að hafa sofnað í skýlinu.

Síðarnefndi lögreglumaðurinn bar að hann og félagi hans hefðu verið send að strætisvagnaskýli vegna ölvaðs manns er þar svæfi ölvunarsvefni. Á vettvangi hefði ákærði legið sofandi. Hann hefði verið vakinn og reistur við. Þegar ákærði hefði séð lögreglumennina hefði hann umturnast, orðið æstur og byrjað að slá frá sér. Hann hefði veist að lögreglumönnum og náð að kýla hann í gagnaugað. Þeir hefðu náð að yfirbuga ákærða og handjárna hann. Ákærði hefði síðan verið fluttur í fangageymslu. Nánar spurður um höggið frá ákærða kvað lögreglumaðurinn það hafa verið hnefahögg en vegna ölvunar ákærða hefði hann ekki getað slegið af fullum þunga. Þá hefði ákærði slegið hinn lögreglumanninn í höndina. Lögreglumaðurinn kvaðst hafa verið einkennisbúinn. Hann kvaðst ekki muna hvort ákærði hafi verið með gleraugu og heldur ekki hvort ákærði hefði verið blóðugur.

Hinn lögreglumaðurinn bar á sama hátt um aðkomu lögreglumanna að máli þessu. Á vettvangi hefði ákærði verið vakinn og reistur við. Þegar ákærði sá lögreglumennina hefði hann séð rautt og orðið reiður. Hann hefði baðað út höndum og náð að slá hana máttleysislega í framhandlegg hægri handar. Ákærða var nú hjálpað á fætur og kvað hún hann hafa baðað út öllum öngum. Í þessu hefði ákærði náð að slá hinn lögreglumanninn í andlitið. Í framhaldinu hefði hann verið lagður í jörðina og handjárnaður. Hann hefði síðan verið fluttur á lögreglustöð. Hún kvað þau lögreglumennina hafa talað íslensku og ensku við ákærða en hann hefði svarað á rússnesku. Hún kvaðst ekki muna hvort ákærði hefði verið með gleraugu en hann hefði verið blóðugur.

IV

Ákærði neitar sök. Af framburði hans við aðalmeðferð má ráða að hann hefur verið verulega ölvaður í umrætt sinn og fær það stuðning í framburði lögreglumanna. Þeir bera báðir að ákærði hafi brugðist illa við er honum varð ljóst að lögreglumenn voru að hafa afskipti af honum. Þá bera þeir báðir að ákærði hafi veist að þeim á þann hátt er í ákæru greinir. Af framburði ákærða má helst ráða að hann hafi ekki séð hvað hann var að gera eða hvað gerðist vegna þess að gleraugu hans voru brotin og hann séð illa þess vegna.

Samkvæmt framansögðu er sannað með framburði lögreglumannanna, gegn neitun ákærða, að hann hafi slegið lögreglumennina eins og honum er gefið að sök í ákæru. Hann verður því sakfelldur samkvæmt ákærunni og er brot hans þar rétt fært til refsiákvæðis.

Ákærði var dæmdur í þriggja mánaða fangelsi, skilorðsbundið til tveggja ára, 11. nóvember 2014 fyrir brot gegn valdstjórninni. Var dómurinn staðfestur í Hæstarétti 17. september 2015. Ákærði var viðstaddur uppkvaðningu héraðsdómsins á sínum tíma og var hann þá birtur honum. Hann hefur nú rofið skilorðið og ber því að taka dóminn upp og dæma með þessu máli, sbr. 60. gr. almennra hegningarlaga. Þá er hér um ítrekun að ræða og verður að meta það til þyngingar, sbr. 3. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga. Refsing ákærða verður ákveðin samkvæmt 77. gr. sömu laga og er hún hæfileg 6 mánaða fangelsi sem ekki eru skilyrði til að skilorðsbinda.

Ákærði verður enn fremur dæmdur til að greiða sakarkostnað og málsvarnarlaun verjanda síns, að meðtöldum virðisaukaskatti, eins og í dómsorði segir.

A-kk-nf Í-kk-nf héraðsdómari kvað upp dóminn.

D ó m s o r ð :

Ákærði, G-x-x S-x-x, sæti fangelsi í 6 mánuði.

Ákærði greiði 29.710 krónur í sakarkostnað og málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, B-kk-ef E-kk-ef hdl. 245.520 krónur.

A-kk-nf Í-kk-nf