E-631/2016

I.

Mál þetta, sem tekið var til dóms 23. febrúar sl., er höfðað með áritun á stefnu 15. júní 2016.

Stefnandi er M, kt. 000000-0000, [....].

Stefnda er K, kt. 000000-0000, [...].

Dómkröfur stefnanda eru þær að stefnda verði dæmd til að greiða honum 4.637.526 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 frá 3. mars 2016 til greiðsludags. Þá krefst stefnandi málskostnaðar úr hendi stefndu.

Stefnda krefst þess aðallega að hún verði sýknuð af öllum kröfum stefnanda, en til vara að kröfur stefnanda verði lækkaðar verulega. Í báðum tilvikum krefst stefnda málskostnaðar úr hendi stefnanda að viðbættum virðisaukaskatti.

II.

Málsaðilar kynntust í júlí 2014 og hófu sambúð eftir stutt kynni. Þau festu kaup á fasteign, nánar tiltekið að X, íbúð 01-0102, fastanúmer ..., með kaupsamningi, dagsettum 10. desember 2014. Seljandi var Almenni lífeyrissjóðurinn.

Þegar málsaðilar hófu sambúð um mitt ár 2014 kveðst stefnda hafa verið að glíma við erfið veikindi eftir að hafa greinst með krabbamein. Kveðst hún hafa glímt við þessi veikindi frá því um áramótin 2011 og 2012 og farið í aðgerðir bæði hérlendis og erlendis. Í upphafi sambúðar kveðst stefnda hafa sótt í vinskap stefnanda og stuðning hjá honum í sínum erfiðleikum. Mál hafi þróast þannig að aðilar hafi búið sitt í hvoru lagi þar til þau hafi fengið íbúðina við X afhenta í byrjun desember 2014. Hins vegar hafi verið mikil og náin samskipti þeirra í milli og nánast daglega frá fyrstu kynnum og þar til þau slitu samvistum í lok september 2015.

Þinglýst eignarhlutföll málsaðila í fasteigninni að X voru að jöfnu, þ.e. eignarhlutur hvors um sig var 50%. Kaupverð íbúðarinnar að X nam 38.500.000 krónum. Þinglýsingargjöld og önnur gjöld vegna kaupa á íbúðinni hafi numið 395.079 krónum. Í tengslum við kaupin á íbúðinni að X setti stefnandi fasteign sína að Y í Reykjavík, íbúð 02 0402, fastanúmer ..., í söluferli.

Samkvæmt kaupsamningi um íbúðina að X skyldi greiða 2.000.000 króna við kaupsamning og afhendingu eignar, 16.200.000 krónur að lokinni þinglýsingu skuldabréfa og 20.300.000 krónur gegn útgáfu afsals eigi síðar en 2. mars 2015.

Við gerð kaupsamnings um íbúðina að X , hinn 4. desember 2014, lagði stefnda til 2.000.000 króna til kaupanna. Þá greiddi hún þinglýsingarkostnað að fjárhæð 283.000 krónur og annan kostnað að fjárhæð 112.079 krónur. Samkvæmt framansögðu lagði stefnda því samtals 2.395.079 krónur til kaupanna. Síðar í desember sama ár gáfu málsaðilar út til Arion banka hf. tvö veðskuldabréf vegna kaupanna, samtals að nafnvirði 30.800.000 krónur, tryggt með veði í íbúðinni að X. Málsaðilar voru samskuldarar að þeim bréfum að jöfnu. Að frádregnum lántökukostnaði og öðrum gjöldum var til ráðstöfunar af lánsfjárhæðinni 30.368.521 króna. Sameiginlegt framlag málsaðila til kaupanna á íbúðinni að X með lántökunni var því sem fyrr segir 30.368.521 króna eða 15.184.260,5 krónur frá hvoru um sig. Þá fjárhæð sem upp á vantaði til fullrar fjármögnunar kaupanna, þ.e. 6.131.479 krónur, komu frá stefnanda, en þeir fjármunir komu úr sölu á áðurgreindri fasteign hans að Y. Seldi stefnandi þá íbúð með kaupsamningi, dagsettum 6. maí 2015, og nam söluandvirði hennar 26.000.000 króna.

Eftir söluna á íbúðinni á Y kveðst stefnandi hafa endurgreitt stefndu hinn 5. júní og 13. ágúst 2015 hennar fjárframlag til kaupa á íbúðinni að X og rúmlega það eða samtals 2.578.664 krónur. Þegar upp hafi verið staðið hafi framlag stefndu til kaupanna á áðurgreindri íbúð því eingöngu verið fólgið í því að axla ábyrgð á helmingi lánsins frá Arion banka hf.

Stefnda bendir á að þegar andvirði veðlánsins hjá Arion banka hf. hafi verið greitt út hinn 22. desember 2014 hafi 16.345.816 krónum verið ráðstafað upp í kaupverð íbúðarinnar að X og þá hafi 14.134.784 krónum verið ráðstafað til uppgreiðslu áhvílandi láns á íbúðinni að Y. Eftir uppgreiðslu á því láni hafi verið gefið út til Almenna lífeyrissjóðsins tryggingarbréf að fjárhæð 20.000.000 króna með gjalddaga 2. mars 2015 og því þinglýst með fyrsta veðrétti í fasteign stefnanda að Y. Sala á íbúðinni að Y hafi dregist verulega fram yfir gjalddaga tryggingarbréfsins, en hún hafi að lokum verið seld með kaupsamningi, dagsettum 6. maí 2014. Fyrsta greiðsla samkvæmt þeim kaupsamningi, 20.000.000 króna, hafi gengið til uppgjörs á tryggingarbréfi Almenna lífeyrissjóðsins. Önnur kaupsamningsgreiðsla vegna Y að fjárhæð 5.000.000 króna hafi verið greidd 5. júní 2014. Af þeirri fjárhæð hafi 358.256 krónur gengið til greiðslu eftirstöðva síðustu kaupsamningsgreiðslunnar til Almenna lífeyrissjóðsins, 578.664 krónum var ráðstafað til stefndu, 563.080 krónur gengu til greiðslu sölulauna vegna Y og loks var 3.500.000 krónum ráðstafað til stefnanda. Þar af greiddi stefnandi stefndu 2.000.000 króna.

Eftir mjög skamman sambúðartíma slitu aðilar samvistum og seldu þau íbúðina að X 24. nóvember 2015. Eftir uppgreiðslu lána og söluþóknunar stóðu eftir 11.941.224 krónur, sem varðveittar voru á fjárvörslureikningi fasteignasölu þeirrar sem annaðist sölu íbúðarinnar. Þar sem aðilar komu sér ekki saman um skiptingu þessara fjármuna var undirrituð yfirlýsing þess efnis að fasteignasalan skyldi greiða málsaðilum út fjárhæðina til helminga með þeim skýra fyrirvara að ekki væri um að ræða endanlegt samkomulag á skiptingu söluandvirðis og að báðir aðilar kynnu að eiga kröfu á hendur hinum. Í kjölfar undirritunar yfirlýsingarinnar fengu málsaðilar hvor um sig greiddar 5.970.612 krónur.

Stefnda kveður að fljótlega eftir að aðilar tóku saman hafi stefnandi farið að leita eftir fjárhagslegum stuðningi hjá henni. Fyrst um sinn kveðst stefnda hafa lagt út fyrir ýmsum kostnaði, bæði sameiginlegum kostnaði og sérstökum kostnaði stefnanda. Frá og með hausti 2014 hafi hún síðan millifært peninga af reikningi sínum og yfir á reikning stefnanda. Með aðilum hafi því myndast fjárhagsleg samstaða á sambúðartímanum. Á þessum tíma hafi fjárhagsstaða stefndu verið góð, en hins vegar kveðst stefnda hafa ástæðu til að ætla að fjárhagsstaða stefnanda hafi verið mjög erfið.

Stefnda bendir á að fjárhagsstaða hennar haustið 2014 hafi gert málsaðilum kleift að festa kaup á fasteigninni að X, þ.e. að fá lán hjá Arion banka hf. til kaupanna. Stefnda hafi haft góða eiginfjárstöðu, en auk þess að leggja fram fjármagn til kaupanna eins og áður greinir hafi hún greitt allar afborgarnir af áhvílandi lánum, sem tekin voru hjá Arion banka hf., samtals að fjárhæð 1.930.100 krónur á tímabilinu frá janúar 2015 til janúar 2016. Auk þess hafi hún millifært beint inn á reikning stefnanda 1.726.000 krónur á tímabilinu 7. nóvember 2014 til 22. maí 2015. Þá hafi hún keypt málningu fyrir 200.000 krónur. Samtals nemi þessar greiðslur 6.251.179 krónum.

Stefnda kveðst vekja sérstaka áherslu á að hún hafi millifært 100.00 krónur inn á reikning stefnanda 11. maí 2015 og aftur sömu fjárhæð 22. sama mánaðar, en í bæði skiptin hafi þetta verið eftir að stefnandi fékk fyrstu greiðslu vegna sölu á íbúðinni að Y, en hún hafi verið innt verið af hendi 6. maí 2015.

Þá nemi Visa-reikningar stefnanda fyrir tímabilið 9. júlí 2014 til 11. nóvember 2015 samtals u.þ.b. 3.250.000 krónum.

Stefnda kveður ekki rétt að greiðsla stefnanda á 2.578.664 krónum til sín í júní og ágúst 2015 hafi verið endurgreiðsla á framlagi hennar til kaupa á íbúðinni að X. Eins og að framan sé rakið hafði stefnda á þessum tímapunkti, auk framlags til kaupanna á íbúðinni að X, millifært til stefnanda 1.810.000 krónur, auk þess að greiða ýmsan kostnað hans vegna. Umrædd greiðsla stefnanda hafi því verið eðlilegt framlag hans til sameiginlegs fjárfélags aðila, m.a. vegna umræddra fasteignakaupa, en ekki endurgreiðsla á framlagi stefndu til fasteignakaupanna.

Stefnda heldur því fram að það hafi verið sameiginleg ákvörðum málsaðila að skrá eignarhluta þeirra í fasteigninni í jöfnum hlutföllum með tilliti til þess sem að framan sé rakið um framlag beggja aðila til kaupanna.

Ekki verði hjá því komist að benda á að málsaðilar högnuðust verulega á sölu íbúðarinnar að X, en íbúðina hafi þau selt 24. nóvember 2015 á 44.000.000 króna, en hana hafi þau keypt ári fyrr á 38.500.000 krónur.

Stefnda kveður að ástæða þess að sambúðin hafi ekki enst lengur en raun ber vitni sé sú að sá stuðningur sem hún hafi vænst af stefnanda hafi brugðist og samstaða þeirra hafi rofnað, ekki síst í fjárhagslegu tilliti.

Málsaðilar komu fyrir dóminn og gáfu aðilaskýrslu. Þá kom fyrir dóminn sem vitni S-kk-nf B-kk-nf læknir.

III.

Stefnandi kveðst byggja kröfur sínar á ólögfestum reglum um fjárskipti við slit á óvígðri sambúð. Þær reglur feli í sér að líta skuli á sambúðarfólk sem tvo sjálfstæða einstaklinga. Þá skuli almennt gengið út frá því að hvor aðili um sig taki þær eignir sem hann átti við upphaf sambúðarinnar eða eignaðist meðan á sambúðinni stóð.

Í samræmi við almennar reglur fjármunaréttar gildi sú meginregla við fjárslit að þinglýst eignarheimild yfir fasteign veiti líkindi fyrir eignarrétti. Af þeirri reglu leiði að sá sem heldur því fram að slík skráning veiti ekki réttar upplýsingar um eignarrétt ber sönnunarbyrði fyrir slíkri staðhæfingu. Þannig hátti til um fasteign málsaðila. Til stuðnings kröfum sínum kveðst stefnandi vísa til þess að raunverulegir eignarhlutar málsaðila í fasteigninni að X hafi ekki verið í samræmi við þinglýst eignarhlutföll. Eignarhluti stefnanda sé með réttu 60,96% og stefndu 39,04%. Hin réttu eignarhlutföll séu í samræmi við það framlag sem hvort um sig hafi lagt til kaupa á fasteigninni. Óumdeilt sé að aðilar hafi verið samskuldarar að veðlánum hjá Arion banka hf., sem tekin voru í tengslum við kaupin, en framlag þeirra að öðru leyti hafi ekki verið í jöfnum hlutföllum. Skuli einnig áréttað að um mjög skamman sambúðartíma hafi verið að ræða og að ekki hafi skapast fjárhagsleg samstaða með aðilum.

Framlög aðila til kaupanna hafi fyrst um sinn verið þau að stefnda reiddi fram 2.395.079 krónur, en stefnandi 6.131.479 krónur. Athuga beri hins vegar að stefnandi hafi endurgreitt stefndu hennar fjárframlag og rúmlega það eða samtals 2.578.664 krónur. Sú endurgreiðsla hafi því haft í för með sér að við kaupin hafi stefnandi í raun lagt til 8.526.558 krónur, en fjárframlag stefndu hafi þegar allt komi til alls eingöngu verið í því fólgið að axla ásamt stefnanda ábyrgð á veðláni, sem tekið hafi verið vegna kaupanna. Í íslenskri dómaframkvæmd hafi verið litið svo á að taki einstaklingur á sig ábyrgð á endurgreiðslu fengins veðláns við fasteignakaup skuli telja það til fjárframlags viðkomandi. Því beri að líta svo á að með því að báðir málsaðilar voru skuldarar á veðlánum frá Arion banka hf. hafi hvor málsaðila um sig lagt fram helming lánsins eða 15.184.260,5 krónur. Auk veðlánsins hafi fjárframlag stefnanda verið eins og fyrr segi 8.526.558 krónur.

Framlag stefnanda hafi því verið helmingur af andvirði veðlánsins eða 15.184.260,5 krónur að viðbættum 8.526.558 krónum eða samtals 23.710.818,5 krónur.

Framlag stefndu hafi verið helmingur af andvirði veðlánsins eða 15.184.260,5 krónur.

Í samræmi við hlutfallsreikning séu eignarhlutföllin eftirfarandi:

Eignarhluti stefnanda: 23.710.818,5 krónur / 38.895.079 = 0,6096 eða 60,96%.

Eignarhluti stefndu: 15.184.260,5 krónur / 38.895.079 = 0,3904 eða 39,04%.

Við uppgjör á söluandvirði íbúðarinnar að X, að frágengnum áhvílandi lánum og kostnaði, hafi staðið eftir 11.941.224 krónur, sem ganga skyldu til stefnanda og stefndu. Með réttu beri fyrst að greiða stefnanda hans sérstaka framlag til kaupanna á sínum tíma eða 8.526.558 krónur. Þar sem framlag stefndu hafi einungis verið fólgið í því að hún axlaði ábyrgð á helmingi veðlánsins komi sérstakar greiðslur henni til handa ekki til álita. Að teknu tilliti til endurgreiðslu á framlagi stefnanda hafi eftirstöðvarnar verið: 11.941.224 krónur – 8.526.558 krónur = 3.414.666 krónur, sem skiptist eftir eignarhlutföllum með eftirfarandi hætti:

Hlutur stefnanda: 3.414.666 krónur x 60,96% = 2.081.580 krónur.

Hlutur stefndu: 3.414.666 krónur x 39,04% = 1.333.086 krónur.

Af öllu framangreindu sé ljóst að söluandvirði íbúðarinnar að X, þ.e. samtals 11.941.224 krónur, ætti að skipta með eftirfarandi hætti:

Stefnandi: 8.526.558 krónur + 2.081.580 krónur = 10.608.138 krónur.

Stefnda: 1.333.086 krónur.

Þar sem stefndu hafi þegar verið greiddar 5.970.612 krónur beri henni að endurgreiða mismuninn, þ.e. 5.970.612 krónur – 1.333.086 krónur = 4.637.526 krónur.

Stefnandi kveður kröfu um dráttarvexti byggjast á lögum nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, einkum 1. mgr. 6. gr. Varðandi málsmeðferð sé byggt á lögum nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Krafa um málskostnað byggist á XXI. kafla sömu laga, einkum 1. mgr. 130. gr. Um varnarþing er vísað til 32. gr. sömu laga.

IV.

Stefnda kveðst í fyrsta lagi byggja sýknukröfu sína á þeirri málsástæðu að samkvæmt grundvallarreglum fjármunaréttarins staðfesti þinglýst eignarheimild eignarrétt viðkomandi aðila yfir umræddri fasteign.

Í því tilviki sem hér um ræði hafi fasteignin að X verið skráð í jafnri eigu hvors málsaðila um sig. Ef ætlunin hefði verið að hafa eignarhlutföllin með öðrum hætti, þ.e. ójöfn, svo sem vegna þess að sambúð aðila hafði varað í skamman tíma, bæði áttu börn úr fyrra hjónabandi o.fl., hafi verið tilefni til þess að ákveða önnur og ójöfn hlutföll við frágang kaupsamnings, en það hafi hins vegar ekki verið gert. Þegar af þeirri ástæðu beri að sýkna stefndu af kröfum stefnanda.

Í öðru lagi kveðst stefnda byggja sýknukröfu sína á þeirri málsástæðu að hún hafi með beinum og óbeinum hætti fjármagnað a.m.k. sinn helming af kaupverði fasteignarinnar að X, sem og rekstur eignarinnar á meðan hún var í eigu málsaðila.

Stefnda bendir á að í gögnum málsins megi sjá að við upphaf sambúðar málsaðila hafi hún átt u.þ.b. 7.400.000 krónur á bankareikningum, sem láti nærri því að vera jafnhá fjárhæð og eiginfjárhlutfall aðila hafi verið við kaupin á íbúðinni að X. Í gögnum málsins komi einnig fram að stefnda hafi á undanförnum árum verið að byggja upp efnahag sinn með ráðdeild.

Í gögnum sem stefnda hafi lagt fram sé gerð skilmerkileg grein fyrir þeim greiðslum sem stefnda hafi innt af hendi. Í fyrsta lagi hafi hún greitt 2.395.079 krónur vegna fasteignakaupanna og í öðru lagi 1.930.100 krónur í afborganir af áhvílandi lánum. Í þriðja lagi hafi stefnda millifært samtals 1.726.000 krónur af reikningum sínum yfir á bankareikning stefnanda á tímabilinu 7. nóvember 2014 til 22. maí 2015, en auk þess hafi stefnda keypt málningu fyrir 200.000 krónur. Samtals nemi þessar greiðslur 6.251.179 krónum.

Með vísan til framanritaðs sé ljóst að stefnda átti umtalsvert eigið fé til að leggja í fasteignakaupin og hafi eignastaða hennar gert lántöku hjá Arion banka hf. mögulega vegna kaupa á fasteigninni. Þá hafi stefnda greitt allar afborganir af áhvílandi lánum á fasteigninni og greitt með beinum hætti háar fjárhæðir til stefnanda. Því sé ljóst að stefnda hafi með beinum fjárframlögum eignast á sambúðartímanum a.m.k. helmingseignarhlut í fasteigninni að X.

Af hálfu stefndu er því mótmælt að stefnandi hafi með greiðslu á 2.578.664 krónum endurgreitt stefndu í júní og ágúst 2015 fjárframlag hennar til kaupanna á íbúðinni að X. Á engan hátt beri að líta á þessa greiðslu sem endurgreiðslu, heldur hafi þar verið um að ræða framlag stefnanda til sameiginlegs fjárfélags aðila. Stefnandi beri sönnunarbyrði fyrir hinu gagnstæða.

Jafnframt kveðst stefnda benda á að hún hafi staðið straum af stórum hluta sameiginlegs kostnaðar, þ.e. til heimilisreksturs á sambúðartímanum, þar sem fjárhagur stefnanda hafi verið bágur. Bendir stefnda á þær millifærslur af reikningi sínum yfir á reikning stefnanda, sem áður er getið, auk þess sem hún hafi millifært peninga yfir á reikning stefnanda eftir að stefnandi hafði fengið fyrstu greiðslu vegna sölu á íbúðinni að Y. Þá kveðst stefnda benda á framlögð yfirlit yfir Visa-reikning sinn fyrir tímabilið 9. júlí 2014 til 11. nóvember 2015 þar sem m.a. komi fram að stefnda hafi, auk sameiginlegs kostnaðar, greitt a.m.k. 200.000 krónur vegna kaupa stefnanda á fæðubótarefnum o.fl.

Verði ekki fallist á aðalkröfu stefndu um sýknu kveðst stefnda telja að veigamikil rök standi til þess að dómkrafa stefnanda verði lækkuð stórlega og vísar þar um til sömu málsástæðna og fyrir sýknukröfu sinni.

Hvað varðar lagarök vísar stefnda til almennra reglna fjármunaréttarins og meginreglna samninga- og kröfuréttar. Þá vísar stefnda til laga nr. 39/1978 um þinglýsingar. Um málskostnað vísar stefnda til XXI. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 1. mgr. 130. gr. þeirra laga. Loks vísar stefnda til laga nr. 50/1988 um virðisaukaskatt.

V.

Málsaðilar deila um hvernig skipta beri söluandvirði íbúðar að X við slit á óvígðri sambúð þeirra.

Samkvæmt áralangri dómvenju gildir sú meginregla við fjárhagslegt uppgjör sambúðarfólks vegna slita á óvígðri sambúð að hvor aðili um sig tekur þær eignir sem hann átti við upphaf sambúðar eða eignaðist á meðan á sambúðinni stóð og ber jafnframt ábyrgð á sínum skuldum. Litið hefur verið svo á að opinber skráning eigna og þinglýstar eignarheimildir verði lagðar til grundvallar um eignarráðin, nema sá sem gerir tilkall til eignarréttar, sem ekki fær samrýmst opinberri skráningu, leiði annað í ljós.

Málsaðilar keyptu íbúðina að X í byrjun desember 2014 á 38.500.000 krónur og seldu hana aftur í lok nóvember 2015 á 44.000.000 króna. Íbúðin var þinglýst eign beggja málsaðila að jöfnu, þ.e. eignarhlutur hvors aðila um sig var 50%.

Samkvæmt því sem áður greinir um tilkall sambúðaraðila til eignarréttar sem ekki fær samrýmst opinberri skráningu hvílir á stefnanda sönnunarbyrði fyrir því að framlög hans til kaupa á fasteigninni og eignamyndunar í henni hafi verið með þeim hætti að raunverulegur eignarhluti hans í íbúðinni að X hafi verið 60,9%, en ekki 50% eins og opinber skráning og þinglýst eignarheimild gerir ráð fyrir. Í þessum efnum verður með hliðsjón af dómaframkvæmd m.a. að taka tillit til lengdar sambúðar, tekna aðila á sambúðartímanum, framlaga þeirra til eignamyndunar og fjárhagslegrar samstöðu.

Samkvæmt því sem fram hefur komið stóð sambúð málsaðila aðeins um nokkurra mánaða skeið og þrátt fyrir að aðilar hafi ruglað saman reitum að nokkru leyti verður ekki talið að hin skammvinna sambúð hafi leitt til fjárhagslegrar samstöðu þeirra. Stefnda var við upphaf sambúðarinnar ágætlega stödd fjárhagslega, þ.e. hún stundaði vinnu og hafði tekjur og átti einnig nokkurt sparifé. Óumdeilt er hins vegar að stefndi var félítill á þessum tíma, en hann hefur verið öryrki um árabil og þegið örorkubætur, en auk þess hafði stefndi nokkrar tekjur af framtalsgerð. Þá átti stefndi íbúðina að Y, en á henni hvíldu ekki miklar skuldir.

Fyrir liggur að kaupverð íbúðarinnar að X var 38.500.000 krónur. Óumdeilt er að stefnda greiddi við undirritun kaupsamnings 2.000.000 króna, auk kostnaðar vegna þinglýsingar o.fl. að fjárhæð 395.079 krónur. Þá liggur fyrir að málsaðilar tóku lán hjá Arion banka hf. vegna kaupanna að fjárhæð 30.800.000 krónur, en að frádregnum lántökukostnaði og öðrum gjöldum var til ráðstöfunar af lánsfjárhæðinni 30.368.521 króna. Voru málsaðilar samskuldarar að láninu að jöfnu og er óumdeilt að sameiginlegt framlag þeirra til kaupanna vegna lántökunnar nam síðastgreindri fjárhæð eða 15.184.260,5 krónum á hvort um sig. Loks er óumdeilt að eftirstöðvar kaupverðsins, 6.131.479 krónur, komu frá stefnanda, þ.e. úr sölu á fasteign hans að Y.

Eins og fram hefur komið greiddi stefnandi stefndu 2.000.000 króna hinn 5. júní 2015 og 578.664 krónur hinn 13. ágúst 2015 eða samtals 2.578.664 krónur. Stefnandi heldur því fram að með greiðslum þessum hafi hann endurgreitt stefndu hennar framlag til íbúðarkaupanna, þ.e. fyrstu útborgun í íbúðinni sem nam að meðtöldum kostnaði 2.395.079 krónum eins og fyrr greinir. Stefnda mótmælir þessu og kveður að greiðslurnar hafi verið framlag stefnanda til sameiginlegs fjárfélags þeirra.

Í gögnum málsins er ekki að finna skýringar á áðurgreindum greiðslum stefnanda til stefndu. Fyrir liggur hins vegar að á tímabilinu 7. nóvember 2014 til 22. maí 2015 millifærði stefnda alls 1.726.000 krónur af reikningum sínum yfir á reikning stefnanda. Þá er óumdeilt að stefnda lagði út 200.000 krónur fyrir kaupum á málningu á íbúðina, sem og fyrir sendibifreið vegna flutninganna. Þá heldur stefnda því fram að hún hafi lagt út fyrir ýmsum kostnaði stefnanda, svo sem dýrum fæðubótarefnum, sem stefnandi hafi fengið að skuldfæra á Visa-kort hennar, en einnig hafi hún borið megin þungann af innkaupum til heimilisins. Stefnandi hefur viðurkennt að hafa verið félítill á þessum tíma og skuldað m.a. virðisaukaskatt vegna starfa sinna við framtalsgerð. Þá hefur stefnandi borið um að að stefnda hafi lánað honum háar fjárhæðir til greiðslu skulda, m.a. við skattayfirvöld. Óumdeilt er að stefnda greiddi ein allar afborganir af lánum þeim sem tekin voru til kaupa á íbúðinni að X, en fram hefur komið að afborganir af lánunum voru skuldfærðar sjálfkrafa á bankareikning hennar. Í byrjun ágúst 2015, þ.e. nokkru áður en stefnandi innti seinni greiðsluna af hendi til stefndu, hafði hún greitt samtals 1.149.188 krónur í afborganir af lánunum og nam helmingshlutur stefnanda í þeim 574.594 krónum. Samkvæmt framangreindu námu fjárútlát stefndu í þágu stefnanda á þessum tíma um 2,5 milljónum króna. Í ljósi framangreinds þykir stefnandi ekki hafa sýnt fram á, gegn mótmælum stefndu, að greiðslur hans til stefndu sumarið 2015, samtals að fjárhæð 2.578.664 krónur, hafi verið endurgreiðsla hans á framlagi stefndu til íbúðarkaupanna.

Með vísan til alls framangreinds ber því að miða við að framlag stefnanda til íbúðarkaupanna hafi numið samtals 21.315.739,5 krónum (6.131.479 + 15.184.260,5), en framlag stefndu hafi numið 17.579.339,5 krónum (2.395.079 krónur + 15.184.260,5 krónur). Eignarhluti stefnanda er því 54,8% (21.315.739,5 / 38.895.079 = 0,5480), en eignarhluti stefndu 45,2% (17.579.339,5 / 38.895.079 = 0,4519).

Ber því að skipta söluandvirði íbúðarinnar þannig að í hlut stefnanda komi 6.543.791 króna (11.941.224 x 54,8%), en í hlut stefndu komi 5.397.433 krónur (11.941.224 x 45,2%).

Samkvæmt gögnum málsins fékk stefnandi greiddar 5.970.612 krónur af söluandvirði íbúðarinnar hinn 11. mars 2016 og nemur mismunurinn á þeirri fjárhæð og því sem honum bar af söluandvirðinu því 573.179 krónum. Á hinn bóginn ber að líta til þess að stefnda greiddi ein afborganir af áhvílandi lánum af íbúðinni þar til hún var seld, sem námu á tímabilinu september 2015 til og með janúar 2016 alls 780.912 krónum. Nemur helmingshlutur stefnanda í þeim afborgunum því 390.456 krónum og kemur sú fjárhæð til frádráttar áðurgreindri fjárhæð. Er niðurstaða málsins því sú að stefndu er gert að greiða stefnanda 182.723 krónur (573.179 – 390.456) með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 15. júlí 2016 til greiðsludags.

Með hliðsjón af málsúrslitum og með vísan til 3. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 þykir rétt að hvor aðili um sig beri sinn kostnað af málinu.

R-kvk-nf B-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóminn. Við uppkvaðningu dómsins var gætt ákvæða 1. mgr. 115. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Dómsorð:

Stefnda, K, greiði stefnanda, M, 182.723 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 15. júlí 2016 til greiðsludags.

Málskostnaður fellur niður.

R-kvk-nf B-kvk-nf

Rétt endurrit staðfestir,

í Héraðsdómi Reykjaness, 28. mars 2017