S-85/2009

Mál þetta, sem dómtekið var 29. október, er höfðað með ákæru lögreglustjórans á Akureyri, útgefinni 13. marz 2009, á hendur X,

„fyrir umferðarlagabrot, með því að hafa aðfaranótt laugardagsins 31. janúar s.l. ekið bifreiðinni [...], án þess að vera fær um að stjórna ökutækinu örugglega vegna neyslu lyfja (Prómetazín 210 ng/ml. og Zolpidem 275 ng/ml) suður Mýrarveg, vestur Skógarlund og norður [ ...lund ] við heimili ákærða að [...], þar sem lögreglan hafði afskipti af honum.

Telst þetta varða við 2. mgr. 44. gr., sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, sbr. lög nr. 82/1998.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar, greiðslu alls sakarkostnaðar og sviptingar ökuréttar samkvæmt 101. gr. nefndra umferðarlaga, sbr. lög nr. 44/1993.“

Ákærði neitar sök og krefst sýknu. Verjandi hans krefst málsvarnarlauna sér til handa úr ríkissjóði. Til vara krefst ákærði vægustu refsingar sem lög leyfi.

Málavextir

Samkvæmt lögregluskýrslu sem liggur fyrir í málinu voru lögreglumenn staddir í kyrrstæðri bifreið á Mýrarvegi, á mótum Skógarlundar og Mýrarvegar, er þeir sáu bifreiðinni ... ekið suður Mýrarveg. Segir í skýrslunni að bifreiðinni hafi verið ekið á miðjum veginum og við gatnamótin hafi hann hemlað skyndilega og beygt í átt að Skógarlundi. Bifreiðin hafi stöðvazt á veginum, skammt frá lögreglubifreiðinni, á ská á götunni. Henni hafi síðan verið ekið af stað inn Skógarlund og hafi lögregla þekkt ökumann sem X, ákærða í þessu máli. Lögregla hafi ekið eftir ákærða og séð greinilega að hann hefði aukið ferð bifreiðar sinnar sem mjög hefði rásað á götunni. Ákærði hafi beygt inn Hlíðarlund en er þangað hafi verið komið hafi lögregla séð för eftir bifreiðina að ..., heimili ákærða. Í skýrslunni segir, að þar hafi lögregla komið að ákærða sem hafi verið að reyna að opna bifreiðageymsludyr og rætt við hann. Ákærði hafi verið þvoglumæltur, seinn til svars og augnhreyfingar hægar. Hafi hann verið fluttur á lögreglustöð vegna sterks gruns um akstur undir miklum áhrifum lyfja.

Samkvæmt gögnum málsins kom A læknir á lögreglustöð aðfaranótt 31. janúar og framkvæmdi þar, frá kl. 03:10 til 03:30 mat á aksturshæfni ákærða. Er í vottorði læknisins, sem liggur fyrir í málinu, haft eftir ákærða að hann hafi um eittleytið tekið tvær 25 mg töflur af phenergan og 2 af imovane. Um ákærða segir í vottorðinu: „Við skoðun fremur svipbrigðalítill, sljór yfirbragðs, svolítið þvoglumæltur. Virðist eiga erfitt með að fylgja skipunum eða skilja þær. Húð nokkuð eðlileg. Svolítið flöktandi augnaráð, vægur roði í augnhvítum en ljósop eðlileg að stærð og svara eðlilega ljósi, ekkert augntif. Þurrar slímhúðir í munni. Hjartsláttartíðni 112 mín., reglulegur hjartsláttur. Skammtímaminnispróf skert, man 2 tölur af 4. Getur ekki gengið eftir beinni línu, getur ekki staðið á öðrum fæti. Mjög skert samhæfing hreyfinga, sérlega við fingur-nef próf. Virðist áttaður á stað og stund en tímaskyn virðist brenglað. Getur ekki talið með vissu tölur frá 107 og aftur á bak.“

Gefur læknirinn í lok vottorðs síns þá niðurstöðu að ákærði sé, að sínu mati, „ekki fær um að stjórna ökutæki örugglega.“

Tekin voru blóð- og þvagsýni úr ákærða. Samkvæmt gögnum málsins mældist ekkert alkóhól í sýnunum. Í matsgerð B, dósents við rannsóknarstofu í lyfja- og eiturefnafræði, sem liggur fyrir í málinu, segir meðal annars: „Í blóðinu fannst prómetazín (Phenergan®) og zolpidem (Stilnoct®). Prómetazín í blóði mældist 210 ng/ml. Zolpidem í blóði mældist 275 ng/ml. Prómetazín er lyf, sem notað er m.a. við ofnæmi, ógleði og svefntruflunum. Zolpidem er svefnlyf. Bæði lyfin hafa slævandi verkun á miðtaugakerfið og kunna að vera að einhverju leyti samverkandi. Styrkur prómetazíns í blóði er talsvert umfram það, sem búast má við þegar lyfið er tekið í lækningalegum skömmtum. Styrkur zolpidems er eins og búast má við eftir stærstu svefnskammta af lyfinu. Gera má ráð fyrir að ökumaður hafi ekki getað stjórnað bifreið með öruggum hætti vegna áhrifa prómetazíns og zolpidems.“

Í málinu liggur fyrir vottorð C læknis, dagsett 18. júní 2009. Í því segir að ákærði hafi verið sjúklingur hans um fimmtán ára skeið og hafi heilsa hans batnað jafnt og þétt síðustu ár. Ákærði hafi ekki notað áfengi í áratug. Ákærði taki, að læknisráði, T. Seroxat 20 mg, tvær töflur að morgni, imovane 7,5 mg, tvær töflur að kvöldi og phenergan 25 mg, tvær töflur að kvöldi. Taka þessara lyfja í ráðlögðum skömmtum eigi ekki að skerða færni hans til að aka vélknúnu ökutæki.

Í málinu liggur fyrir vottorð D læknis. Í því segir að ákærði hafi, að læknisráði, fengið imovane 7,5 mg og 25 mg phenergan vegna svefntruflana. Muni hann aldrei hafa verið sérlega varaður við akstri.

Verða nú rakin skýrslugjöf og framburður ákærða og vitna fyrir dómi eftir því sem ástæða þykir til.

Ákærði kvaðst taka inn imovan og phenergan lyf samkvæmt læknisráði, um tíuleytið að kvöldi. Tæki hann lyfin til að öðlast ró. Á þeim tíma sem málið varði hafi hann hins vegar tekið inn stilnoct. Ákærði kvaðst ekki sérstaklega hafa lesið fylgiseðla með lyfjum sínum, en hafa tekið þau í mörg ár. Þá kvaðst ákærði ekki vita nákvæmlega hvað rauður þríhyrningur á lyfjaumbúðum merkti, en vita að það væri viðvörunarmerki.

Ákærði kvaðst hafa sofið í að minnsta kosti tvær klukkustundir, áður en hann hefði farið að heiman umrædda nótt. Hefði hann verið í um tuttugu mínútur í ferðinni, farið í verzlun og heim aftur. Hefði aksturinn á engan hátt reynzt sér erfiður og verið hefðbundinn að öllu leyti. Svolítil hálka hefði verið og bifreiðin aðeins runnið til en ákærði hefði þó haft fulla stjórn á henni.

Vitnið E kvaðst hafa verið á eftirlitsferð og ekið austur Skógarlund. Er þeir hefðu verið við mót Mýrarvegar hefðu þeir séð bifreið ákærða ekið suður Mýrarveg, á miðjum vegi. Hált hefði verið og skyndilega hefði bifreiðinni verið hemlað og hún tekið að renna og stefnt á lögreglubifreiðina. Ökumaður hefði þó náð að stöðva bifreiðina áður til árekstrar hefði komið. Ökumaðurinn hefði því næst tekið af stað að nýju og hefði vitnið þá séð að ákærði hefði verið við stýrið.

Vitnið hefði ekið á eftir ákærða, en nokkur tími hefði þó farið í að breyta um akstursstefnu. Þegar lögregluþjónarnir hefðu nálgazt bifreið ákærða hefðu þeir séð að ákærði hefði aukið ferðina og æki nú fremur greitt. Bifreið ákærða hefði verið ekið inn Hlíðarlund og þar hefðu þeir fylgt hjólförum hennar ofan í bifreiðakjallara. Þar hefðu þeir séð ákærða stíga út úr bifreiðinni, farið til hans og rætt við hann. Þeim hefði fundizt hann „mjög einkennilegur í háttum“ og hefði þá vaknað grunur um að ekið hefði verið undir áhrifum lyfja. Ákærði hefði verið seinn til svars, með starandi augnaráð og sljór í hreyfingum. Þegar lögregluþjónar hefðu beðið ákærða um að fylgja sér á lögreglustöð hefði hann óskað eftir því að fá að „setja mótorhjólið inn“, og þegar vitnið hefði spurt hvaða vélhjól hann ætti við, hefði ákærði skammað vitnið einarðlega fyrir heimskulega spurningu og bent á bifreið sína.

Vitnið kvaðst hafa haft afskipti af ákærða áður, meðal annars þegar ákærði hefði verið undir áhrifum lyfja, og hefði í eitt skipti farið með hann á sjúkrahús eftir að hann hefði fundizt nakinn utandyra. Þá kvaðst vitnið hafa reynslu af ákærða þegar hann hefði ekki virzt undir áhrifum lyfja.

Vitnið F lögregluþjónn kvaðst hafa verið á eftirlitsferð austur Skógarlund og við mót Mýrarvegar hefði rauð bifreið komið aðvífandi og ökumaður hennar átt erfitt vegna hálku. Litlu hefði munað að árekstur yrði. Lögregluþjónarnir hefðu þekkt ökumann og því snúið við og elt hann. Bifreið hans hefði rásað á veginum og lýsti vitnið aksturslaginu sem bifreiðinni hefði verið ekið í „S“, en þó ekki yfir á rangan vegarhelming. Þegar þeir hefðu komið að ökumanni við heimili hans hefði hann verið að „staulast út úr bílnum“. Þar hefðu þeir rætt við hann og hefði ökumaður verið þvoglumæltur og varla stigið í fætur og ekki tekizt að koma lykli sínum í skrá. Þegar hann hefði verið beðinn um að fylgja lögregluþjónunum af vettvangi hefði hann ætlað að setja vélhjól sitt í bifreiðaskúr og þá átt við bifreiðina.

Vitnið kvaðst einu sinni áður hafa haft afskipti af ákærða „í annarlegu ástandi“, en í þetta sinn hefði ástand hans verið „helmingi verra“. Vitnið kvaðst hins vegar ekki geta sagt neitt um hvernig ákærði væri í dagfari sínu.

Vitnið A læknir kvaðst hafa gert aksturshæfnismat á ákærða. Vitnið kvaðst hafa byggt mat sitt á aksturshæfni ákærða á heildarmati sínu á ástandi hans. Augnaráð hans hefði flökt, hann hefði verið jafnvægislaus og „sljór yfirlitum“.

Vitnið var spurt um aksturshæfni þess manns sem hefði tekið inn tvær 25 mg phenergan og tvær 10 mg imovan. Vitnið sagði skammt eins og þennan vera stærri en sjúklingar fengju í byrjun, en framhaldið færi svo eftir hverjum sjúklingi. Væri þetta tiltölulega hár skammtur en dæmi væru um sjúklinga sem þyrftu hans. Væru þessi lyf gefin að kvöldi vegna svefnvandamála. Almennt væri aksturshæfni skert, einni til tveimur klukkustundum eftir inntöku skammts sem þessa, en slíkt væri einstaklingsbundið. Vitnið taldi ólíklegt að unnt væri að mynda slíkt þol gegn lyfjunum að aksturshæfni skertist ekki. Imovan og stilnoct væru hliðstæð efni og notuð á svipaðan hátt en vitnið kvaðst ekki treysta sér til að svara hvort þol við öðru gæti verkað gegn hinu. Imovan væru tiltölulega vægar svefntöflur.

Vitnið kvað ákærða ekki hafa verið sjúkling sinn og kvaðst telja sig hafa hitt hann einu sinni, áður en fundum þeirra hefði borið saman vegna akstursmatsins.

Vitnið staðfesti vottorð sitt sem liggur fyrir í málinu.

Vitnið B dósent sagði að ekki kæmu önnur skráð lyf til greina en stilnoct, þar sem zolpidem hefði mælzt í blóði. Blóðrannsókn úr ákærða sýndi hins vegar engin merki þess að hann hefði tekið inn imovan. Stilnoct tæki um eina til tvær klukkustundir að ná hámarksvirkni, en eitthvað gæti það þó breytzt í hvora átt um sig, eftir því til dæmis hversu mikil fæða væri í maga. Phenergan og stilnoct væru algeng lyf við svefntruflunum.

Vitnið var spurt hvort 210 ng/ml af prómetazíni og 275 ng/ml af zolpidemi, myndu hafa svipuð eða meira áhrif en 0,5 ‰ af vínanda, og kvað vitnið það vera „á mörkunum“. Gera mætti ráð fyrir því að ökumaður hefði ekki getað stýrt bifreið með öruggum hætti, en við rannsókn á prometazini hefði styrkur efnisins ekki verið mældur í blóði „heldur einungis gengið út frá skömmtum“ og síðan hafi það verið borið saman við 0,5 ‰ af vínanda, og gæti vitnið því ekki fullyrt þetta með algeru öryggi, en aðrar rannsóknir sýndu vitninu samhengi milli skammta og styrks í blóði og af því mætti draga ályktun, sem þó yrði ekki eins nákvæm og þegar mældur væri styrkur lyfsins í blóði og borinn saman við mælingu á styrk vínanda í blóði.

Vitnið kvaðst ekki vita hvort umrædd lyf væru þríhyrningsmerkt en í fylgiseðlum væri varað við akstri undir áhrifum þeirra.

Vitnið staðfesti matsgerð sína sem liggur fyrir í málinu.

Vitnið C læknir kvaðst hafa þekkt ákærða sem læknir í sextán ár. Framan af hefðu vandamál ákærða falizt í ofneyzlu áfengis en sá vandi væri nú áratug að baki. Í febrúar á síðasta ári hefði hann næstum orðið úti og staðið tæpt, en ákærða hefði meðal annars kalið á útlimum, einkum fingrum. Eftir það hefði ákærði haft einkenni þess sem kallað væri áfallastreituröskun og væri lyfjameðferð ætlað að hjálpa honum að sofa og vinna gegn depurð og kvíða, en þetta hefði orðið vonbrigðaár með vanlíðan.

Vitnið kvaðst ekki geta tjáð sig um göngulag og hreyfigetu ákærða en það hefði ekki skoðað hann til slíks.

Vitnið var spurt hvort lýsa mætti ákærða svo að hann væri þvoglumæltur dags daglega, og kvaðst vitnið sjálft þekkja ákærða svo vel að það skildi hann örugglega, en vera mætti að hann bæri svo ótt á og tafsaði, að öðrum og ókunnugum reyndist það erfiðara. Þegar ákærði hefði verið sem daprastur hefði talandi hans verið hægari og svipbrigði minni.

Vitnið var spurt um þau lyf sem það hefði ávísað ákærða og sagði vitnið að eftir venjulegum meðferðarskammti hefðu lyfin ekki átt að skerða aksturshæfni hans að deginum til. Ljóst væri hins vegar að skömmu eftir inntöku svefnlyfja ættu menn ekki að aka bifreið. Það magn zolpidems sem mælzt hefði í blóði ákærða hefði ekki verið óeðlilegt en vitnið sagði magn prómetazíns hafa verið um tífalt það sem venjulegur meðferðarskammtur segði til um. Vekti það grunsemdir um að ákærði hefði þar tekið umfram ráðleggingar. Væri lyfið sefandi og syfjuskapandi og skýrði þetta magn í blóðinu líklega það sem læknir hefði fundið við akstursmat. Vitnið taldi að maður með það í blóði sem fannst í ákærða, væri með skerta ökuhæfni. Mjög óráðlegt væri að maður, sem hefði tekið inn þetta mikið magn af prómetazíni, æki vélknúnu ökutæki. Ákærði hefði hins vegar ekki fengið lyf oftar hjá vitninu en sem svaraði hefðbundnum skömmtum.

Vitnið staðfesti vottorð frá því sem liggur fyrir í málinu. Upplýsingar þar um lyfjagjöf ættu hins vegar við um ritunartíma vottorðsins, en á þeim tíma sem skiptir máli hér hefði vitnið hins vegar ávísað stilnoct til ákærða. Vitnið hefði um tíma breytt um svefnlyf til ákærða og á þeim tíma hefði vottorðið verið gefið út.

Vitnið D læknir kvað ákærða hafa verið sjúkling sinn í þrjú til fjögur ár, en þeir hefðu þekkzt mun lengur. Ákærði væri öryrki og ætti erfitt með gang en ákærði hefði meðal annars hryggbrotnað og hefði fremur nýlega nær orðið úti. Ákærði hefði nokkuð sérstakan talanda og lægi fremur hátt rómur og legði mikinn þunga á orð sín og rykkti til höfði er hann talaði. Stundum væri hann þvoglumæltur og yrði þá erfiður skilnings. Vitnið var spurt hvort ákærði væri við þær aðstæður almennt fær um að aka ökutæki og svaraði það því til að svo virtist vera. Vitnið var spurt hvort erfiðleikar við að standa á öðrum fæti í senn væru venjulegt ástand ákærða, en kvaðst ekki treysta sér til að svara því. Ákærði hefði vissa óvenjulega takta og tilburði sem gætu ruglað óvana og gæti orðið til þess að þeir ranglega teldu hann óökufæran. Ætti það einnig við um lækni sem ekki þekkti ákærða.

Vitnið kvaðst ekki hafa bent ákærða sérstaklega á að lesa fylgiseðla með lyfjunum, en þau væru gefin í þeim tilgangi að svæfa sjúklinginn. Ákærði hefði líklega verið á þessum lyfjum í áratug hið minnsta og hefði vitnið meðal annars ávísað ákærða á stillnoct. Mögulegt væri að C hefði einnig ávísað lyfjum til ákærða.

Vitnið var spurt um aksturshæfni manns, klukkustund eða tveimur eftir að hann hefði tekið inn lyf sem svari til þess sem mælzt hefði í ákærða. Kvað vitnið menn vera fremur fljóta að mynda þol fyrir lyfjunum og hefði lyfjamagn sem þetta lítil áhrif á suma menn.

Niðurstaða

Af hálfu ákærða eru út af fyrir sig ekki bornar brigður á að hann hafi á umræddum tíma verið færður á lögreglustöð eftir akstur og ekki að háttalag hans hafi verið svo sem lögregla og vitnið A læknir hafa borið. Ákærði hefur í málinu með öðrum orðum ekki vefengt að hann kunni að hafa verið þvoglumæltur, hægur til augna og átt örðugt með ýmsar hreyfingar. Af hans hálfu var því hins vegar haldið fram að slíkt sé hans venjubundna ástand og sanni ekkert um aksturshæfni hans.

Í ljósi framansagðs og framburðar vitnanna E og F er sannað að ákærði hafi á umræddum tíma verið færður á lögreglustöð eftir akstur þá leið sem greinir í ákæru. Sömuleiðis þykir óhætt að byggja á því, með sömu rökum og ekki síður með vísan til vottorðs A, að ákærði hafi þá verið sljór í hreyfingum og þvoglumæltur. Þykir raunar óhætt að byggja á vottorði A um ytra ástand ákærða er ökuhæfnismat fór fram, en vottorðinu hefur ekki verið mótmælt að öðru leyti en því að ákærði mótmælir því að hafa ekki verið fær um að stjórna ökutæki örugglega. Kemur það nú til skoðunar.

Þá vefengir ákærði ekki niðurstöðu efnarannsóknar á blóði sínu. Verður byggt á því að í blóði ákærða hafi við aksturinn verið þau efni sem greinir í rannsóknarniðurstöðum. Vitnið B gefur í matsgerð sinni það álit, að gera megi ráð fyrir því að ákærði hafi, í ljósi þess sem í blóði hans mældist, ekki getað stjórnað bifreið örugglega. Fyrir dómi var vitnið spurt og kvaðst það þá ekki treysta sér til að fullyrða þetta með algeru öryggi, en þetta væri „á mörkunum“.

Vitnið D bar fyrir dómi að hann hefði verið læknir ákærða í þrjú til fjögur ár, en þekkt hann mun lengur. Kvað hann ákærða stundum verða þvoglumæltan og erfitt ókunnugum að skilja hann. Þá ætti hann til ýmsa takta og tilburði sem gerðu það að verkum að ókunnugum gæti orðið það á að telja hann ranglega vera óökufæran. Gæti það einnig átt við um lækna. Í málinu ber ákæruvaldið, samkvæmt 108. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sönnunarbyrði um hvaðeina sem ákærða telst í óhag. Þykir óhjákvæmilegt að skoða framburð vitnanna E, F og A, í ljósi þessa álits vitnisins D.

Ljóst er að ákærði hefur tekið inn phenergan og zolpidem áður en hann ók bifreið sinni umrædda nótt. Í læknisvottorði vitnisins A er haft eftir ákærða að það hafi hann gert um eittleytið, en mat læknisins fór fram á fjórða tímanum um nóttina. Hér verður þó að hafa í huga að læknirinn segir einnig í vottorðinu að tímaskyn ákærða virðist brenglað. Allt að einu virðist mega áætla að ákærði hafi tekið lyfin fremur skömmu fyrir aksturinn, en í matsgerð B segir að styrkur zolpidems (Stilnoct) hafi verið svo sem búast mætti við „eftir stærstu svefnskammta af lyfinu“ og styrkur prómetazíns (phenergan) hafi verið talsvert umfram það sem búast mætti við þegar lyfið væri tekið í stærstu lækningalegum skömmtum. Þá sagði vitnið C fyrir dómi að magn prómetazíns hafi verið um tífalt það sem venjulegur meðferðarskammtur segði til um. Sagði vitnið C jafnframt fyrir dómi að mjög óráðlegt væri að maður, sem tekið hefði inn slíkt magn prómetazíns, æki vélknúnu ökutæki, en lyfið væri sefandi og syfjuskapandi. Kvaðst vitnið telja að ökuhæfni manns, sem væri með það í blóði, sem mældist í ákærða, væri skert.

Samkvæmt 2. mgr. 44. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 má enginn stjórna eða reyna að stjórna ökutæki ef hann er, meðal annars vegna neyzlu deyfandi efna, þannig á sig kominn að hann sé ekki fær um að stjórna því örugglega.

Eins og áður segir þykir verða að skoða mat vitnanna A, E og F á ástandi ákærða í ljósi þess mats vitnisins D að vegna þess hvernig ákærði sé í háttum dags daglega geti ókunnugum orðið það á, að telja hann óökufæran, þó allsgáður væri.

Þegar horft er á niðurstöður efnarannsóknar, það álit vitnisins C að mjög óráðlegt sé að maður sem tekið hefði umrætt magn prómetazíns stjórni vélknúnu ökutæki, og það mat sama vitnis að skert sé ökuhæfni þess sem hafi í blóði sínu það sem mældist í ákærða, þykir dóminum hins vegar sem álit þeirra hafi fengið slíka stoð að byggja megi á því, þrátt fyrir það álit vitnisins D að svo geti staðið á að ókunnugir telji ákærða ranglega óökufæran. Verður hér einnig haft í huga, að í vottorði sínu gat vitnið A um fleiri atriði sem að mati dómsins gefa vísbendingu um ástand ákærða, svo sem að skammtímaminni hans væri skert, tímaskyn virtist brenglað og erfiðleika hans við að telja niður.

Þegar á framanritað er horft í heild er það mat dómsins að ákæruvaldið hafi fært fram þær sönnur á að ákærði hafi í raun verið ófær um akstur vélknúins ökutækis á umræddum tíma, að hann verði sakfelldur samkvæmt ákæru gegn neitun sinni. Ákærða hafi verið fullljóst að hann tæki inn lyf vegna svefnvandamála sinna og að augljóst sé að þau séu til þess fallin að skerða ökuhæfni sjúklingins. Er háttsemi ákærða rétt færð til refsiheimildar í ákæru.

Sakaferill ákærða er með þeim hætti að honum hefur þrívegis verið gerð refsing vegna brots á umferðarlögum, þar af tvívegis vegna brots á 1. sbr. 3. mgr. 45. gr. umferðarlaga, og einu sinni vegna brots á 244. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Síðast var ákærða gerð refsing með dómi hinn 11. nóvember 2002, 165.000 króna sekt fyrir umferðarlagabrot og hann sviptur ökurétti í þrjá mánuði frá 10. ágúst 2003 að telja. Brot ákærða nú var framið 31. janúar 2009. Í ljósi 3. mgr. 71. gr. almennra hegningarlaga hafa fyrri brot ákærða ekki ítrekunaráhrif í máli þessu. Verður ákærði dæmdur til að greiða 70.000 króna sekt í ríkissjóð og komi sex daga fangelsi í stað sektarinnar verði hún ekki greidd innan fjögurra vikna frá birtingu dómsins. Þá verður ákærði sviptur ökurétti í þrjá mánuði. Dæma ber ákærða til að greiða sakarkostnað málsins sem samkvæmt yfirliti sýslumannsins á Akureyri nemur 156.209 krónum og málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, G-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, sem ákveðast 224.100 krónur og hefur þá verið litið til reglna um virðisaukaskatt. Gætt var ákvæða 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88/2008.

Af hálfu lögreglustjórans á Akureyri flutti málið H-kvk-nf E-kvk-nf.

Þ-kk-nf D-kk-nf kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð

Ákærði, X, greiði 70.000 króna sekt til ríkissjóðs og komi sex daga fangelsi í stað sektarinnar verði hún ekki greidd innan fjögurra vikna frá birtingu dómsins.

Ákærði er sviptur ökurétti í þrjá mánuði frá birtingu dómsins að telja.

Ákærði greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, G-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 224.100 krónur og annan sakarkostnað 156.209 krónur.