S-802/2013

Mál þetta, sem dómtekið var 14. janúar síðastliðinn, var höfðað með ákæru ríkissaksóknara, útgefinni 11. september 2013, á hendur M-kk-þgf E-kk-þgf J-kk-þgf, kt. 000000-0000, Sogavegi 129, Reykjavík, „fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 22. apríl 2012 á skemmtistaðnum A við [...] í Reykjavík, kastað glasi í höfuðið á B, með þeim afleiðingum að B hlaut samtals sex skurði í andliti, þrjá á nefi, einn undir vinstra auga og tvo á enni.

Telst þetta varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Ákærði neitar sök og krefst sýknu en til vara vægustu refsingar. Þess er krafist að málsvarnarlaun verjanda ákærða verði greidd úr ríkissjóði svo og annar sakarkostnaður.

II

Lögreglan var kvödd að nefndum skemmtistað á þeim tíma sem í ákæru getur. Þar voru dyraverðir með ákærða í tökum en hann átti að hafa lamið brotaþola í höfuðið með glasi. Ákærði var handtekinn og fluttur á lögreglustöð til viðræðna, en brotaþoli var fluttur á slysadeild. Í frumskýrslu lögreglu er haft eftir ákærða að á skemmtistaðnum hafi komið til átaka milli félaga hans og annarra pilta. Í þeim átökum hefði hann verið sleginn í höfuðið og við það misst stjórn á skapi sínu og hent glasi í höfuð þess sem hefði slegið sig.

Við yfirheyrslu hjá lögreglu kannaðist ákærði við að hafa lent í átökum og að hafa fengið högg í andlitið í þeim. Hann kvaðst hafa verið með bjórglas í hendi og hefði það hafnað í andliti manns, en hann kvaðst ekki muna eftir að hafa kastað glasinu í hann.

Í læknisvottorði frá slysadeild segir að brotaþoli hafi leitað þangað og sagt að glas hefði verið brotið í andliti sínu á skemmtistað. Brotaþoli hefði verið með 6 skurði í andliti, 3 litla á nefi, einn undir vinstra auga, einn 2 cm langan á enni og einn lítinn þar fyrir ofan. Sárin voru límd saman.

III

Við aðalmeðferð bar ákærði að hann hefði verið á nefndum skemmtistað með félögum sínum. Til einhverra stimpinga hefði komið milli þeirra og annarra pilta, en ekkert hafi orðið úr þeim svo orð sé á gerandi. Skömmu síðar kvaðst ákærði hafa séð einn félaga sinn standa við barinn og hafi hann verið með glóðarauga og bólgu undir auganu. Ákærði kvaðst svo hafa verið á leið á salerni þegar hann hefði séð piltana, sem höfðu verið í stimpingum við félaga sína, sitja í sófa og hefði hann farið að ræða við þá. Kvaðst hann hafa spurt um glóðaraugað á félaga sínum en þeir lítið viljað kannast við það, töldu ef til vill að þeir hefðu rekist í hann. Einn piltanna hefði nú staðið á fætur og hefðu orðið einhverjar stimpingar milli hans og félaga ákærða sem hefðu endað með því að félaginn skallaði piltinn niður í sófann. Pilturinn hefði sprottið strax aftur upp úr sófanum og ráðist á félagann. Brotaþoli, sem sat við hlið piltsins, hefði einnig staðið á fætur og þeir hefðu báðir ráðist á félaga ákærða, en ákærði kvaðst hafa gengið á milli. Í þessu kvaðst ákærði hafa fengið högg vinstra megin á munninn. Hann kvaðst hafa borið hendur fyrir sig og verið með glas í hendi sem hefði lent í brotaþola þegar hann hefði slegið frá sér í neyðarvörn. Hann neitaði að hafa kastað glasi í andlit brotaþola.

Brotaþoli bar að hann hefði verið á skemmtistaðnum umrædda nótt. Hann kvaðst hafa verið með félögum sínum og hefði hann staðið við dansgólfið er piltar hefðu komið og farið að atast í félaga sínum. Einhver orðaskipti hefðu orðið milli þeirra en svo hefði hann og félaginn farið til að forðast illindi. Þeir hefðu verið við bar annars staðar á staðnum þegar umræddir piltar hafi komið og farið að glettast við félagann og hefði einhver slegið til félagans. Brotaþoli kvaðst hafa ætla að standa upp til að stöðva hugsanleg átök en þá lent í strák og fengið þungt högg. Hann kvaðst í fyrstu hafa talið að um hnefahögg hefði verið að ræða. Hann hefði snúið niður þann, er hefði slegið sig, en þá séð að blóð lak úr sér. Skömmu síðar hefðu dyraverðir komið og tekið strákinn af sér. Brotaþoli kvaðst halda að hann hefði verið kýldur með glasi. Hann kvaðst hafa farið á slysadeild en árásarmaðurinn hefði verið handtekinn.

Félagi brotaþola bar á sama hátt og hann um að þeir hefðu farið að öðrum bar á skemmtistaðnum til að forðast illindi við pilta. Piltarnir hefðu komið á eftir þeim og hefði einn þeirra slegið brotaþola í andlitið og hefði hann legið í gólfinu á eftir og verið alblóðugur. Hann kvaðst hins vegar ekki hafa séð þegar brotaþoli var sleginn.

Þjónn á skemmtistaðnum bar að hafa verið að vinna á barnum og þá hafi hún séð tvo pilta vera að rífast fyrir framan sig þegar annar þeirra hefði tekið bjórglas og fleygt því í andlitið á hinum. Þeir hefðu síðan flogist eitthvað á en svo hefðu dyraverðir komið og skilið þá. Áður en glasinu var fleygt hefðu átt sér stað einhverjar stimpingar milli manna á staðnum. Hún kvað glasinu hafa verið fleygt og ekki hefði verið um óhappatilvik að ræða. Nánar spurð kvaðst hún að vísu ekki geta sagt til um hvort slegið hefði verið með glasinu eða því kastað.

Dyravörður á skemmtistaðnum bar að hafa komið að málum eftir á og hefði sér þá verið sagt af ungu fólki, sem var þarna, að einn piltur hefði lamið annan með glasi í andlitið. Sá, sem var laminn, hefði verið alblóðugur. Sá blóðugi hefði öskrað á þann, sem sló hann „af hverju varstu að þessu?“ og eins hefðu allir í kring bent á árásarmanninn. Dyraverðir hefðu haldið árásarmanninum og afhent hann lögreglu.

Annar dyravörður bar að hafa komið að málunum eftir á. Hann hefði ekki séð sjálf átökin. Sér hefði verið sagt að sá, sem dyraverðir hefðu tekið og afhentu lögreglu, hefði verið sá sem sló með glasinu.

Vinur ákærða, sem var með honum á skemmtistaðnum, bar að hafa verið við barinn þegar ýtt hafi verið við honum. Hann kvaðst hafa ýtt á móti og þá hefði hafist rifrildi milli hans og þeirra er höfðu ýtt við honum. Seinna um kvöldið kvaðst hann hafa verið á leið á salerni með ákærða er piltur hefði staðið upp úr sófa og kvað hann sér hafa fundist eins og sá ætlaði að vaða í sig. Vinurinn kvaðst hafa skallað manninn og þá hefði annar maður staðið upp og þeir hefðu báðir vaðið í sig. Ákærði hefði komið sér til hjálpar en vinurinn kvaðst ekki hafa séð er glasið fór í andlit brotaþola.

Læknirinn, sem ritaði framangreint vottorð, staðfesti það. Hann kvaðst ekki hafa skoðað brotaþola en hefði verið ábyrgur sérfræðingur á slysadeild.

Lögreglumaðurinn, sem ritar frumskýrsluna, staðfesti hana. Hann kvað ákærða hafa sagt sér eftir handtöku að átök hefðu átt sér stað skemmtistaðnum og hann hefði hent glasi í brotaþola. Lögreglumaðurinn kvað ákærða hafa sagt sér að hann hefði misst stjórn á skapi sínu. Þá kvað hann aldrei hafa verið vafamál að árásarmaðurinn hafi verið handtekinn.

IV

Ákærði neitar sök en hann hefur kannast við að hafa slegið í áttina að brotaþola á skemmtistaðnum umrædda nótt og hafi hann þá haldið á glasi í hendinni. Hann hafi fengið högg og verið að verja hendur sínar eins og rakið var. Samkvæmt þessu og að öðru leyti með vísun til framburðar vitna, sem rakinn var í kaflanum hér að framan, telur dómurinn sannað að það hafi verið ákærði er veitti brotaþola áverka eins og ákært er fyrir. Í ákæru er ákærða gefið að sök að hafa kastað glasi í höfuð brotaþola með þeim afleiðingum sem þar greinir. Eins og rakið var úr framburði vitna í kaflanum hér að framan er ekki að fullu ljóst hvort ákærði kastaði glasinu eða hvort hann hélt á því og sló því í andlit brotaþola. Verður í raun engu slegið föstu um hvorri aðferðinni ákærði beitti. Hér er þó um að ræða aukaatriði brots, sbr. 1. mgr. 180. gr. laga nr. 88/2008 og því hægt að leggja dóm á málið. Sækjandi og verjandi tjáðu sig um þetta atriði við málflutning og hefur vörn ákærða í engu orðið áfátt. Að slá mann með gleri er sérstaklega hættulegt og hefur ákærði því gerst sekur um brot á 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga eins og í ákæru greinir. Í kaflanum hér að framan var gerð grein fyrir samskiptum ungra karlmanna á skemmtistað umrædda nótt. Til einhverra hnippinga kom milli þeirra og líklega pústra. Ryskingar þessar voru ekki þess eðlis að réttlætanlegt hafi verið af ákærða að bregðast við á þann hátt sem hann gerði. Gekk hann miklu lengra en efni voru til og er því hafnað að um neyðarvörn hafi verið að ræða af hans hálfu.

Ákærða hefur ekki áður verið refsað. Refsing hans er hæfilega ákveðin 6 mánaða fangelsi sem bundin skal skilorði eins og í dómsorði greinir. Þá verður ákærði dæmdur til að greiða sakarkostnað og málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði segir.

A-kk-nf Í-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóminn.

D ó m s o r ð :

Ákærði, M-kk-nf E-kk-nf J-kk-nf, sæti fangelsi í 6 mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum 2 árum frá deginum í dag að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði 32.400 krónur í sakarkostnað og málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, D-kk-ef P-kk-ef hdl., 269.500 krónur.

A-kk-nf Í-kk-nf