S-373/2007

Mál þetta, sem var dómtekið 16. janúar s.l., höfðaði sýslumaðurinn á Akureyri hér fyrir dómi þann 6. nóvember 2007, á hendur X;

„fyrir líkamsmeiðingar af gáleysi og umferðarlagabrot, með því að hafa sunnudaginn 3. júní 2007 ekið bifreiðinni JS-818 vestur Grænugötu á Akureyri og yfir gatnamót Grænugötu/Glerárgötu og Geislagötu og virða ekki nægilega umferðarmerki um biðskyldu á gatnamótunum, fyrir þá sem aka um Grænugötu, þannig að hann ók á létt bifhjólið UR-627, sem ekið var suður Glerárgötu á sömu stundu, með þeim afleiðingum að ökumaður bifhjólsins, [A], kastaðist af hjólinu og hlaut við það brot á vinstri ökkla, tannbrot, blæðingar undir húð vinstra megin á enni, sár á vinstri augabrún, sár á vinstra augnloki og neðan við vinstra auga, skrapsár frá kinn uppá enni, skrapsár á hægra handarbaki og vinstri olnbogann, skrapsár á hægra hné, 15 sentimetra bogalaga sár á vinstra læri og 10 sentimetra sár á vinstri kálfa.

Telst þetta varða við 219. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940 og 1. mgr. 5. gr. og 2. mgr. 25. gr., sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50, 1987.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til sviptingar ökuréttar samkvæmt 101. gr. nefndra umferðarlaga sbr. lög nr. 44, 1993.“

Ákærði krefst þess að verða dæmd vægasta refsing sem lög leyfa, hún verði bundin skilorði og hafnað verði kröfu ákæruvaldsins um sviptingu ökuréttar ákærða.

I.

Þann 3. júní 2007 kl. 11:31 var lögreglu tilkynnt um umferðarslys á Glerárgötu. Samkvæmt frumskýrslu B, lögreglumanns, varð slysið þegar ákærði ók bifreiðinni JS-818 vestur Grænugötu og inn á Glerárgötu með fyrirhugaðan akstur beint inn á Smáragötu, (sem ranglega er kölluð Geislagata í frumskýrslu og ákæru). Ók hann þá í veg fyrir létta bifhjólið UR-627, sem var ekið suður Glerárgötu af A. Frásögn ákærða á vettvangi er rakin svo að hann hefði litið til vinstri er hann kom að Glerárgötu og séð til ferða bifreiðar á leið til norðurs við gangbrautarljósin skammt norðan Gránufélagsgötu. Hefði hann síðan litið til hægri og séð til ferða bifreiðar, að honum hefði fundist í svipaðri fjarlægð. Hefði hann síðan litið aftur til vinstri og í framhaldi af því aftur til hægri og metið aðstæður svo að óhætt væri að aka yfir gatnamótin. Hann hefði ekki séð til ferða létta bifhjólsins fyrr en framendi bifreiðar hans var kominn inn á vinstri akrein Glerárgötu til suðurs. Þá hefði hann hemlað og sveigt til vinstri, en ekið á hlið hjólsins og ökumaðurinn kastast af því.

Ökumaður hjólsins, A, var flutt af vettvangi í sjúkrabifreið. Samkvæmt mælingum lögreglu hafði hún kastast af hjólinu, um það bil fjóra metra frá þeim stað þar sem ökutækin staðnæmdust. Hjálmur hennar lá í um það bil 16 metra fjarlægð frá sama stað. Ekki er vitað um vitni að slysinu.

Við rannsókn málsins tók lögregla skýrslu af ákærða þann 7. júní s.l. Skýrði hann í öllum efnisatriðum frá atvikum á sama veg og á vettvangi, samkvæmt fyrrnefndri frumskýrslu, að því viðbættu að spurður um hraða er áreksturinn varð kvaðst hann hafa ekið mjög hægt og efaðist um að hann hefði verið búinn að skipta upp úr fyrsta gír. Þá tók hann það fram að líkleg ástæða þess að slysið varð væri að ökumaðurinn og bifhjólið hefðu fallið saman við umhverfið.

Í málinu liggur frammi vottorð læknis um áverka A sem er lýst svo, að sjúklingur hafi verið með mikla blæðingu undir húð vinstra megin á enni, T-laga sár rétt fyrir ofan vinstri augabrún með mikilli blæðingu, tveggja cm langt grunnt sár á vinstra augnloki og lítið tiltölulega grunnt sár um það bil fjóra cm neðan við vinstra auga, skrapsár alveg frá kinn og upp á enni og aðeins í hársvörðinn og skrapsár á hægra handarbaki og vinstri olnboga. Þá hafi hún verið með skrapsár á hægra hné, sem að hluta hafi náð niður í undirhúð. Á vinstra læri hliðlægt hafi verið um það bil 15 cm bogalaga sár þar sem flipi hafi losnað. Beinskorið, um það bil 10 cm langt sár hafi verið á vinstri kálfa hliðlægt og töluverð blæðing undir húð á vinstri fótlegg neðanverðum og í kringum ökkla. Ein tönn hafi sést vera brotin í munni og á röntgenmynd af vinstri ökkla hafi sést um það bil 2-3 mm stórt afrifubrot frá beini sem hafi verið meðhöndlað með teygjubindi. Í lok vottorðsins segir að ekki sé líklegt að sjúklingur hljóti varanleg mein af þessum áverkum.

II.

Ákærði kom fyrir dóm til skýrslugjafar og er framburður hans í öllum efnisatriðum sá sami og að framan er rakið um framburð hans hér fyrir lögreglu. Hann kveðst ekki hafa staðnæmst alveg áður en hann ók yfir gatnamótin, en farið sér mjög hægt. Hann hafi séð bifreiðir álengdar eins og nánar er lýst hér að framan, en ekki bifhjólið fyrr en það var rétt hjá bifreið hans. Þá hafi hann hemlað og sveigt til suðurs, en ekki náð að afstýra árekstri. Hann lýsti því að hann hefði þegar brugðist við með því að hringja til neyðarlínu og huga að A og tryggja að hún lægi kyrr uns hjálp bærist. Ákærði tók fram að hugsanlega hafi hann ekki tekið eftir hjólinu vegna þess að tré hafi verið í bakgrunni við götuna.

Nefndur B kom hér fyrir dóminn og staðfesti frumskýrslu sína. Hann athugaði myndir sem teknar voru á vettvangi og sagði að því hefði varla verið því til að dreifa að sól hefði skinið í augu ökumanns. Vitnið gat sér þess til að bifreið sem var ekið suður Glerárgötu á innri akrein hefði fangað athygli ákærða þannig að hann hefði ekki gætt að létta bifhjólinu á ytri akreininni.

Vitnið A kvaðst hafa ekið hjólinu á 40 kílómetra hraða, en hraðar geti það ekki farið. Hún hefði séð bifreið ákærða er hún var komin inn á Glerárgötu, en ekki komið til hugar að hún myndi ekki staðnæmast. Hún tók fram aðspurð að ökuljós á hjólinu væri ætíð tendrað.

III.

Leggja verður til grundvallar að ákærði hafi gætt að umferð til beggja hliða áður en hann ók vestur yfir Glerárgötu eins og hann lýsir, en samt sem áður ekki séð til ferða bifhjólsins fyrr en of seint til að hann næði að forðast árekstur við það. Verður að virða ákærða það til aðgæsluleysis að hafa ekki séð til ferða bifhjólsins. Leiddi það til áreksturs með þeim afleiðingum sem í ákæru er lýst. Með tilliti til áverka ökumanns bifhjólsins verður ákærði því sakfelldur fyrir brot gegn 219. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940.

Samkvæmt 1. mgr. 5. gr. umferðarlaga skal vegfarandi fara eftir leiðbeiningum um umferð, sem gefnar eru með umferðarmerkjum eða á annan nánar tiltekinn hátt og samkvæmt 2. mgr. 25. gr. laganna bar honum að veita bifhjólinu forgang. Með því að aka í veg fyrir það braut ákærði gegn þessum ákvæðum, þótt ástæða þess væri að hann veitti því ekki eftirtekt.

Afleiðingar slyssins samkvæmt áverkavottorði eru raktar hér að framan. Í vottorðinu kemur fram að sárin hafi hafst vel við og sjúklingur verið á góðum batavegi við útskrift, 5 dögum eftir að slysið varð og afrifubrot á vinstri ökkla hafi ekki háð sjúklingi þá. Samkvæmt vottorðinu var ekki talið líklegt að tjónþoli hlyti varanlegt mein af áverkum sínum.

Refsing ákærða, sem ekki hefur sætt refsingum áður, ákveðst fangelsi í 30 daga, sem rétt er að skilorðsbinda eins og greinir í dómsorði. Þá verður hann dæmdur til að greiða 20.000 króna sekt til ríkissjóðs innan fjögurra vikna frá birtingu þessa dóms að telja, en sæta ella fangelsi í tvo daga. Aðgæsluleysi ákærða verður ekki metið svo vítavert, sbr. 1. mgr. 101. gr. umferðarlaga, að efni séu til að svipta hann ökurétti. Verður því hafnað kröfu ákæruvaldsins þess efnis. Dæma ber ákærða til að greiða sakarkostnað, 15.000 krónur á rannsóknarstigi og á dómstigi málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, H-kk-ef P-kk-ef, hrl., sem ákveðast með virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dóm þennan kveður upp E-kk-nf S-kk-nf, héraðsdómari.

Dómsuppsaga hefur dregist vegna anna dómarans.

D Ó M S O R Ð :

Ákærði, X, sæti fangelsi í 30 daga, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppsögu þessa dóms að telja, haldi hann hið almenna skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955, að gerast ekki sekur um nýtt brot á skilorðstímanum.

Ákærði greiði 20.000 krónur í sekt til ríkissjóðs innan fjögurra vikna frá birtingu þessa dóms að telja, en sæti ella fangelsi í tvo daga.

Ákærði greiði 135.000 krónur í sakarkostnað, þ.m.t. málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, H-kk-ef P-kk-ef, hæstaréttarlögmanns, 120.000 krónur.