E-2572/2009

Mál þetta sem dómtekið var 23. mars sl. er höfðað með stefnu birtri 25. febrúar 2009.

Stefnandi er Ó-kk-nf M-kk-nf A-kk-nf, Fléttuvöllum 11, Hafnarfirði.

Stefndi er Parket og gólf ehf., Ármúla 23, Reykjavík.

Dómkröfur stefnanda eru þær að stefndi verði dæmdur til að greiða honum 3.461.478 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 38/2001 af 226.087 krónum frá 1. ágúst 2008 til 1. september 2008, af 885.122 krónum frá þeim degi til 1. október 2008, af 1.535 122 krónum frá þeim degi til 1. nóvember 2008, af 2.185.122 krónum frá þeim degi til 1. desember 2008 en af 3.461.478 krónur frá þeim degi til greiðsludags.

Stefnandi krefst málskostnaðar.

Stefndi krefst þess aðallega að hann verði sýknaður af öllum dómkröfum stefnanda.

Stefndi krefst þess til vara að dómkröfur stefnanda verði lækkaðar og að viðurkennd verði til lækkunar á dómkröfum stefnanda, gagnkrafa stefnda á hendur stefnanda til skuldajafnaðar, að fjárhæð 1.657.466 krónur, allt að sömu fjárhæð og dómkröfur stefnanda kunni að verða viðurkenndar. Þá er þess krafist að gagnkrafa til skuldajafnaðar beri dráttarvexti samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 38/2001, frá 29. júlí 2008 til greiðsludags.

Í báðum tilvikum krefst stefndi málskostnaðar úr hendi stefnanda.

MÁLAVEXTIR OG MÁLSÁSTÆÐUR

Stefnandi kveðst hafa hafið störf hjá stefnda árið 2001 sem sölustjóri. Samkvæmt ráðningarsamningi hans við stefnda sem síðast var gerður 29. desember 2007 sé vinnutími stefnanda ekki skilgreindur sérstaklega og það tekið fram að ekki sé greitt sérstaklega fyrir störf utan venjulegs vinnutíma. Samkvæmt samkomulagi við þáverandi framkvæmdastjóra kveðst stefnandi hafa fengið greitt fyrir vinnu um helgar með auka frídögum.

Eigendaskipti hafi orðið að stefnda í lok júní 2008. Stefnandi hafi farið í sumarfrí í júlí 2008 og samkvæmt skráningu sumarleyfa starfsmanna hafi hann átt að snúa aftur til vinnu hinn 28. júlí 2008. Stefnandi sjálfur og verslunarstjóri stefnanda hafi haft umsjón með sumarleyfum starfsmanna. Stefnandi hafi hitt verslunarstjóra stefnda að máli eftir að fríið hófst og óskað eftir að framlengja fríið um tvær vikur og hafi hann talið að ekkert væri því til fyrirstöðu. Engar athugasemdir hafi borist stefnanda frá stefnda þar til hann kom til baka úr fríinu 6. ágúst 2008.

Samkvæmt ráðningarsamningi og sérstöku samkomulagi við fyrri eigendur stefnda hafi stefnandi átt inni 14 orlofsdaga frá tímabilinu 1. maí 2008 til 31. júlí 2008. Auk þess hafi stefnandi átt rétt til frídaga vegna vinnu um helgar samtals fyrir 8 laugardaga og 1 sunnudag sem, þegar tekið sé tillit til yfirvinnuálags, reiknist 14 vinnudagar (9 X 1.6 = 14 dagar). Stefnandi hafi tekið út 8 frídaga frá 28. júlí til 6 ágúst 2008 og standi því eftir 6 ógreiddir frídagar til viðbótar við áunnið orlof frá 30. apríl 2007 til 1. maí 2008.

Stefnanda hafi verið tilkynnt hinn 29. júlí 2008 með bréfi á heimilisfang stefnanda að litið væri svo á að með því að mæta ekki til starfa umræddan dag hefði stefnandi sagt upp starfi sínu fyrirvaralaust. Stefnandi hafi verið staddur á Spáni í sumarleyfi eins og stefnda hafi verið kunnugt um. Stefnanda hafi því ekki verið kunnugt um tilkynningar stefnda fyrr en framkvæmdastjóri stefnda hafi hringt í stefnanda hinn 6. ágúst 2008, sama dag og stefnandi kom til landsins úr sumarleyfi, og tilkynnt honum að hann þyrfti ekki að mæta til vinnu. Síðar sama dag hafi stefnandi tekið við tilkynningu stefnda um uppsögn frá 29. júlí 2008 en þá hafi einnig verið lokað á netfang hans. Stefnandi hafi verið með farsíma sinn opinn á meðan á sumarfríinu stóð og sinnt fjölda símtala tengdri vinnunni í sumarleyfinu, en engar athugasemdir hafi verið gerðar við fjarveru hans.

Hinn 21. ágúst 2008 hafi VR, fyrir hönd stefnanda, sent mótmæli gegn fyrirvaralausri uppsögn stefnanda af hálfu stefnda og vinnuframlag hans verið boðið í uppsagnarfresti. Ljóst sé að einhver misskilningur hafi verið uppi á milli eldri og fyrri eigenda stefnda um orlofsrétt starfsmanna en nýr framkvæmdastjóri stefnda hefði ekki komið að máli við stefnanda frá eigendaskiptum. Samkvæmt almennum reglum vinnuréttar hafi stefnda borið að veita stefnanda áminningu áður en hann rifti starfssamningi við hann. Í kjarasamningi VR og SA sem gildi frá febrúar 2008 sé í kafla 12.1. kveðið á um að eftir 6 mánaða starf hjá sama fyrirtæki skuli uppsagnarfrestur vera 3 mánuðir og skuli uppsögn vera skrifleg og miðast við mánaðamót.

Samkvæmt 1.9 gr. í kjarasamningi VR og SA eigi laun að greiðast fyrsta dag eftir að mánuði þeim lýkur sem laun eru greidd fyrir. Skv. 8. gr. orlofslaga, nr. 30/1987, beri vinnuveitanda að greiða áunnin orlofslaun við lok ráðningartímans auk þess að greiða áunnið hlutfall launþega af orlofs- og desemberuppbótum skv. köflum 1.3.1 og 1.3.2 í kjarasamningi VR og SA.

Stefndi hafi hafnað vinnuframlagi stefnanda bæði almennt og á uppsagnarfresti. Stefnandi fari því fram á að fá vangreidd laun fyrir ágúst 2008 auk þriggja mánaða launa í uppsagnarfresti fyrir september, október og nóvember 2008, 650.000 krónur fyrir hvern mánuð auk 14 daga orlofs fyrir tímabilið 1. maí til 30. nóvember 2008, samtals 419.930 krónur, 6 ógreiddra frídaga vegna vinnu um helgar, samtals 179.970 krónur, ógreiddan hlut af orlofsuppbót 7.543 krónur og ógreiddan hlut af desemberuppbót 18.913 krónur. Innborgun á orlof 157.430 krónur hafi verið greidd í lok ágúst 2008 og komi til frádráttar kröfu stefnanda.

Stefndi hafi án skýringa dregið 226.087 krónur fyrir launalaust leyfi af júlí launum stefnanda. Stefnandi kannast ekki við að hafa tekið slíkt leyfi. Jafnframt hafi stefndi dregið frá launum stefnanda í ágúst 2008 166.465 krónur sem sé óskilgreind krafa sem stefnandi kannist ekki við. Því sé krafist endurgreiðslu á samtals kr. 392.552 sem dregnar hafi verið af launum stefnanda án frekari skýringa.

Mismunur á orlofsuppbót 7.453

Mismunur á desemberuppbót 18.913

Höfuðstóll 3.461.478

Stefnandi styður kröfur sínar við lög um greiðslu verkkaups nr. 28/1930, um orlof nr. 30/1987, meginreglur kröfuréttar, meginreglur vinnuréttar og kjarasamninga VR og vinnuveitenda, og bókanir sem teljast hluti kjarasamninga.

Kröfur um dráttarvexti og vaxtavexti styður stefnandi við reglur III. kafla vaxtalaga nr. 38/2001.

Kröfur um málskostnað styður stefnandi við 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 sbr. 129. gr. 4. tl. um vexti af málskostnaði. Einnig er krafist virðisaukaskatts af málskostnaði þar sem stefnandi er ekki virðisaukaskattskyldur.

Af hálfu stefnda er vísað til þess að í júnímánuði 2008 hafi orðið breytingar á eignarhaldi stefnda en nýir hluthafar hafi þá komið að félaginu. Samhliða hafi nýr framkvæmdastjóri tekið til starfa og fyrri framkvæmdastjóri látið af störfum. Framangreindar breytingar hafi ekki haft áhrif með beinum hætti á starfsmenn eða starfsemi fyrirtækisins.

Stefnandi hafi, í samráði við stefnda, skipulagt sumarorlofstöku frá byrjun júlímánaðar 2008 sem skyldi ljúka hinn 27. júlí 2008. Stefnandi hafi ekki mætt til starfa við lok sumarorlofstöku og hafi hann ekkert samráð haft um það við stefnda. Stefndi hafi að fullu og öllu efnt skyldur sínar gagnvart stefnanda samkvæmt ákvæðum ráðningarsamnings og kjarasamnings og beri því að sýkna hann af öllum kröfum hans.

Varðandi aðalkröfu sína um sýknu vísar stefndi til þess að um ráðningarsamband launþega og vinnuveitanda gildi meginreglur íslensks vinnuréttar. Nokkrar af þeim meginreglum, sem slíkt ráðningarsamband byggi á, felist í trúnaðar- og hlýðniskyldu sem og starfsskyldum launþega gagnvart vinnuveitanda. Í því felist m.a. að launþegum beri að hlíta ákvæðum laga, kjarasamninga, ráðningarsamninga sem um réttarsamband gilda og jafnframt beri launþegum að hlýða lögmætum fyrirmælum sem vinnuveitandi gefi. Í framangreindu felist m.a. réttur vinnuveitenda til að stjórna framkvæmd vinnunnar og skipulagi að öðru leyti, þ.m.t. því er lýtur að töku orlofs o.fl. Í vinnurétti sé skyldan að inna vinnuframlag af hendi ein af meginskyldum launþega og um leið grundvöllur ráðningarsambands við vinnuveitanda. Brot starfsmanns á slíkum skyldum geti leitt til þess að ráðningarsamningi verði slitið líkt og hér hafi átt sér stað. Synjun starfsmanns á að inna vinnuskyldu af hendi og/eða brotthlaup úr starfi feli í sér verulega vanefnd launþegans og leiði til riftunar af hálfu starfsmanns sem og að forsendur ráðningarsambands teljist brostnar. Við slíkar aðstæður falli niður gagnkvæmar skyldur launþega og vinnuveitanda, þ.m.t. vinnuskyldan og skylda til greiðslu launa.

Stefnandi hafi með því háttarlagi sínu að mæta ekki til starfa að loknu orlofi slitið ráðningarsamningi aðila. Einhliða ákvörðun stefnanda um að framlengja orlofstöku hafi falið í sér alvarlegt brot á skyldum hans gagnvart stefnda, einkum svonefndum starfsskyldum. Byggir stefndi á því að samkvæmt 5. gr. laga nr. 30/1987, um orlof, skuli atvinnurekandi ákveða í samráði við launþega hvenær orlof skuli veitt. Segir ennfremur að atvinnurekandi skuli verða við óskum launþega um hvenær orlof skuli veitt, að svo miklu leyti sem unnt sé vegna starfseminnar. Á sama grunni byggi ákvæði kjarasamnings aðila, sbr. ákvæði greinar 4.4., en þar segi að samkomulag við vinnuveitanda ráði hvenær orlof er tekið. Sýnt þyki að stefnandi hafi með áðurnefndu háttarlagi sínu brotið gegn fyrrgreindum skyldum sem á honum hvíli samkvæmt meginreglum íslensks vinnuréttar og í háttarlagi starfsmanns hafi falist synjun eða höfnun hans á því að inna vinnuframlag af hendi og/eða brotthlaup úr starfi. Af framangreindu leiði að stefnandi teljist hafa slitið ráðningarsamningi og/eða fyrirgert rétti sínum til áframhaldandi starfs sem og frekari launagreiðslna. Á það skuli sérstaklega bent að jafnvel þó svo viðurkennt yrði að stefnandi hefði á tilgreindu tímamarki ekki lokið töku alls orlofs þyki sýnt að með háttarlagi sínu við einhliða ákvörðun um orlofstöku hafi stefnandi brotið gróflega gegn fyrrgreindum skyldum sem á honum hafi hvílt í vinnuréttarsambandi.

Af hálfu stefnda er kröfum stefnanda, eins og þeim er lýst í stefnu, mótmælt sérstaklega, bæði efnislega og að því er varðar fjárhæð þeirra. Í því sambandi leggur stefndi áherslu á eftirfarandi: Í fyrsta lagi er því ranglega haldið fram í stefnu að stefnandi hafi átt rétt til frídaga til að taka viðbótarorlof sem hann hugðist gera. Hið rétta sé að stefnandi hafði lokið töku alls orlofs og reyndar meira til. Þá er því hafnað að í gildi hafi verið samkomulag á milli aðila um sérstaka frídaga vegna vinnu um helgar. Ákvæði 2. mgr. 2. gr. ráðningarsamnings, kveði ótvírætt á um að ekki sé greitt sérstaklega fyrir störf utan venjulegs vinnutíma. Afstöðu fyrrverandi framkvæmdastjóra um þetta atriði, sem birtist í tölvupósti frá 20. ágúst 2008, verði að skoða annars vegar í ljósi þess að ráðningarsamningur aðila sé frá 29. desember 2007 og því hafi aldrei komið til þess að á efndir meints samkomulags hefði reynt áður en fyrrverandi framkvæmdastjóri lét af störfum og svo hins vegar að fyrrverandi framkvæmdastjóri hafði látið af störfum þegar yfirlýsing var gefin en hann hafi verið aðaleigandi stefnda fyrir það tímamark en verið þvingaður af viðskiptabanka til að selja fyrirtækið. Leiði af framangreindu að stefnandi hafði þegar tekið út allt orlof sitt og meira til og átt því undir engum kringumstæðum rétt til orlofs eins og dómkröfur hans byggi á. Með framangreint í huga sé ljóst að stefnandi eigi ekki rétt til greiðslu orlofsdaga, eins og krafist er í stefnu. Í öðru lagi bendir stefndi á að hann hafi dregið tvívegis af launagreiðslum til stefnanda, annars vegar vegna fjarvista umfram orlofsrétt, samtals 226.087 krónur nr. 16 og hins vegar vegna úttekta hans á peningum, vöru og þjónustu frá stefnda, samtals að fjárhæð 166.465 krónur. Síðarnefnda greiðslan hafi verið meðhöndluð sem fyrirframgreidd laun og því dregin frá við launaútborgun. Launafrádráttur þessi sé því ekki óútskýrður eins og haldið sé fram af stefnanda. Í þriðja lagi byggir stefndi á því að tilkynningu um ráðningarslit hafi verið nægilega og réttilega birt hinn 29. júlí 2008 og því miðist starfslok við þann dag. Fráleitt sé að byggja niðurstöðu máls á þeim málsástæðum stefnanda að miða beri við síðara tímamark eða 6. ágúst 2008 þar sem stefnandi hafi verið erlendis. Í því sambandi beri að líta til þess að stefnandi hafi verið í ólögmætum fjarvistum frá störfum og fráleitt annað en að hann beri hallann af því.

Að öllu framangreindu virtu hafi stefnandi fyrirgert rétti sínum til frekari greiðslna, hvaða nöfnum sem nefnist, þ.m.t. launa á uppsagnarfresti, orlofs og annarra greiðslna. Stefndi hafi þegar innt af hendi lokuppgjör launa og annarra greiðslna sem feli í sér fullnaðaruppgjör við starfslok.

Stefndi gerir þá varakröfu í máli þessu að dómkröfur stefnanda verði lækkaðar og í því tilviki komi gagnkrafa stefnda á hendur stefnanda til skuldajafnaðar. Byggir stefndi varakröfu sína á sömu málsástæðum og röksemdum og aðalkröfu en leggur sérstaka áherslu á eftirfarandi:

Í fyrsta lagi byggir stefndi á því að viðmið starfsloka skuli byggja á yfirlýsingu, dags. 29. júlí 2008 en þann dag hafi símskeyti verið sent með tilkynningu um slit ráðningarsamnings. Verði ekki fallist á framangreint byggir stefndi á því að starfslok skuli þó aldrei miða við síðara tímamark en 6. ágúst s.á. en stefnandi staðfestir í málatilbúnaði sínum að hafa þann dag fengið vitneskju um tilkynningu.

Í öðru lagi vísar stefndi til fyrri röksemda varðandi orlofsrétt og/eða oftekið orlof stefnanda og telur að taka verði tillit til þessa við úrlausn lækkunarkröfu. Þá bendir stefndi á að greiðslur vegna orlofs, orlofsuppbótar og desemberuppbótar séu háðar tímalengd launagreiðslna og komi til lækkunar í samræmi við efnisniðurstöðu dóms í máli þessu.

Í þriðja lagi byggir stefndi á því að komi til þess að dómkröfur stefnanda verði að einhverju leyti teknar til greina beri jafnframt að taka til greina gagnkröfu stefnda á hendur stefnanda til skuldajafnaðar að því marki sem kröfur stefnanda kunna að verða viðurkenndar. Gagnkrafa stefnda nemi samtals 1.657.466 og sé í þremur liðum.

Í fyrsta lið byggir krafa á frádrætti sem gerður hafi verið á launagreiðslum sem tilgreindar séu hér að framan, að fjárhæð 226.087 krónur og 166.465 krónur eða samtals 392.552 krónur. Annars vegar sé um frádrátt að ræða vegna launalauss leyfis eða töku orlofsdaga umfram rétt. Hins vegar sé um að ræða frádrátt vegna úttekta á peningum, vöru og þjónustu frá stefnda. Stefnandi hafi stöðu sinnar vegna verið með aðgang að reikningum stefnda og úttektir hafi því borið að meðhöndla sem fyrirframgreidd laun og því hafi þær veri dregnar frá við launaútborgun.

Í öðrum lið sé um að ræða launagreiðslur sem stefnandi hafi notið á tímabilinu frá 1. janúar 2008 til og með 31. júlí 2008 en á því tímabili hafi stefnandi greitt til stefnda sérstakrar mánaðarlegrar innágreiðslu kaupauka eða bónuss samkvæmt ákvæði 3. gr. ráðningarsamnings, samtals 150.000 krónur á mánuði. Ljóst sé að stefnandi hafi ekki náð markmiðum ársins í sölu, eins og þau hafi verið skilgreind í 3. gr. ráðningarsamnings, hvorki að fullu leyti né hafi hlutfallslegum markmiðum verið náð miðað við starfslokadag. Stefndi telur enn fremur að eðli slíkra greiðslna sé með þeim hætti að stefnanda hafi borið að skila fullum árangri en að öðrum kosti félli niður réttur hans til slíkra greiðslna. Eins og mál hafi þróast hafi þessar greiðslur falið í sér innborgun á launagreiðslur sem stefnandi hafi aldrei öðlast efnislegan rétt til. Stefndi í máli þessu geri þá kröfu að ofangreindar fjárhæðir (150.000. x 7 mán. eða samtals 1.050.000 krónur), komi til skuldajafnaðar á móti sérhverri kröfu sem stefnandi kunni að fá dæmda.

Í þriðja lið sé um að ræða eftirstöðvar úttekta stefnanda á peningum, vöru og þjónustu frá stefnda en eftirstöðvar á viðskiptareikningi hans hafi við starfslok numið 214.914 krónum. Stefnandi hafi stöðu sinnar vegna verið með aðgang að reikningum stefnda og úttektir beri því að meðhöndla sem fyrirframgreidd laun sem heimilt sé að draga frá við launaútborgun.

Samtala kröfu til skuldajafnaðar samanstandi því af framangreindum fjárhæðum (226.087+166.465+1.050.000+214.914 eða samtals 1.657.466 krónur). Upphafstímamark kröfu um dráttarvexti af gagnkröfu miðist við 29. júlí 2008 en þann dag hafi ráðningarsambandi aðila lokið og beri að miða gjalddaga kröfu við það tímamark.

Stefndi vísar til meginreglna íslensks vinnuréttar, meginreglna kröfuréttar og samningaréttar, ákvæða laga nr. 30/1987, orlofslög, ákvæða kjarasamnings VR og vinnuveitenda. Um heimild til að hafa uppi kröfur til skuldajafnaðar vísar stefndi til 1. mgr. 28. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála. Kröfu um dráttarvexti byggir stefndi á ákvæði III. kafla vaxtalaga nr. 38/2001. Kröfu um málskostnað byggir stefndi á ákvæði 129. og 130. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála.

NIÐURSTAÐA

Stefnandi átti að koma til starfa að loknu sumarleyfi sínu hinn 28. júlí 2008. Fram kom hjá vitninu S-kk-þgf H-kk-þgf, þáverandi framkvæmdastjóra stefnda, að hann hafi vitað af því að stefnandi var á Spáni í leyfi og að hann myndi ekki koma umræddan dag. Hefði vitnið sent stefnanda símskeyti á heimili hans þar sem honum var sagt upp án fyrirvara. Fram kom hjá vitninu að hann hefði ekki fundið að því við stefnanda að hann kæmi ekki á tilsettum tíma og ekki rætt við hann fyrr en eftir að hann var kominn til landsins hinn 6. ágúst 2008. Hefði hann þá vikið honum úr starfi hans þá þegar.

Samkvæmt kafla 12.1 í kjarasamningi milli VR og Samtaka atvinnulífsins skyldi uppsagnarfrestur 3 mánuðir. Þá segir í ákvæðinu að uppsagnarákvæðin gildi ekki ef starfsmaður sýnir vítaverða vanrækslu í starfi sínu. Stefnanda var sagt upp starfi án þess að fyrir liggi að honum hafi verið veitt áminning eða gefinn kostur á að bæta ráð sitt en ekki verður fallist á það að síðbúin koma hans úr sumarfríi sé þess eðlis að heimili fyrirvaralausan brottrekstur. Verður því fallist á það með stefnanda að hann eigi rétt til launa í uppsagnarfresti sem samkvæmt framansögðu er 3 mánuðir. Samkvæmt tilviknuðu ákvæði kjarasamnings skal uppsögn miðuð við mánaðamót og eins og atvikum er háttað hér verður við það að miða að uppsögn hafi borist til vitundar stefnanda á fundinum með framkvæmdastjóra stefnda hinn 6. ágúst 2008. Verður því fallist á það með stefnanda að honum beri laun í uppsagnarfresti þ.e. september, október og nóvember svo sem krafist er enda liggur fyrir að starfskraftar stefnanda voru boðnir fram þegar í bréfi 21. ágúst 2008. Þá verður og fallist á það með stefnanda að honum beri laun fyrir ágúst mánuð 2008 svo sem hann hefur krafist.

Stefnandi heldur því fram að honum hafi borið frídagar vegna vinnu sinnar um helgar og vitnar um það til vottorðs Þ-kk-ef B-kk-ef B-kk-ef fyrrverandi framkvæmdastjóra stefnda sem fyrir liggur í málinu og hefur ekki verið mótmælt sem röngu eða óstaðfestu. Samkvæmt yfirliti sem stafar frá vitninu E-kk-þgf M-kk-þgf og dagsett er 19. ágúst 2008 hafði stefnandi unnið 7 laugardaga á því ári auk laugardags og sunnudags vegna sýningarinnar Verks og Vits 2008. Stefnandi byggir í kröfugerð sinni á því að honum beri frídagar vegna 6 daga samtals að fjárhæð 179.970 krónur vegna þessa. Á því verður byggt hér að með framangreindu vottorði sé sýnt fram á að stefnandi hafi átt rétt til frítöku eins og hann byggir á hér og verður þessi kröfuliður hans því tekinn til greina.

Hér að framan er komist að þeirri niðurstöðu að stefnanda beri laun fyrir ágústmánuð 2008 auk september-, október- og nóvembermánaðar. Samkvæmt 1. mgr. 3. gr. orlofslaga nr. 30/1987 skal orlof vera 2 dagar fyrir hvern mánuð eða 14 dagar í því tilviki sem hér er til úrlausnar. Verður því fallist á þennan kröfulið stefnanda.

Stefnandi gerir kröfu um endurgreiðslu 226.087 króna sem dregnar voru af júlílaunum hans við greiðslu þeirra 1. ágúst 2008. Af hálfu stefnda er sú skýring gefin á frádrætti þessum að stefnandi hefði tekið orlofsdaga umfram rétt. Samkvæmt yfirliti sem stafar frá stefnda er hér m.a. um að ræða 7 umframdaga í orlof á árinu 2007. Virðist af yfirliti þessu að stefndi hafi dregið frá stefnanda fjárhæð sem nemur sjö og hálfum degi vegna oftekins orlofs. Um þetta er þess að gæta að samkvæmt 13. gr. orlofslaga nr. 30/1987 er flutningur orlofslauna á milli orlofsára óheimill og skortir frádráttur þessi því lagastoð hvað nefnda 7 daga snertir og verður þessi kröfuliður stefnanda tekinn til greina með 209.965 krónum (29.995 x 7).

Fallast ber á kröfuliði stefnanda sem lúta að orlofsuppbót og desemberuppbót samtals að fjárhæð 26.456 krónur.

Við greiðslu launa til stefnanda fyrir ágústmánuð 2008 voru 166.456 krónur dregnar frá launum hans. Af hálfu stefnda er sú skýring gefin á frádrætti þessum, sem á launaseðli er skýrður sem endurgr. kostnaður, að hér sé um að ræða eftirstöðvar úttekta stefnanda á peningum, vöru og þjónustu frá stefnda. Er því haldið fram í greinargerð stefnda að hér hafi verið um að ræða fyrirfram greidd laun. Samkvæmt yfirliti sem stafar frá stefnda kveður hann hér um að ræða úttektir á peningum, vörum og þjónustu frá stefnda. Segir á yfirlitinu að skuldin sé 387.059 krónur. Ekki er fyrir að finna skýringar á því hvernig fjárhæð sú sem dregin er af launum stefnanda sé mynduð og verður á það að fallast að stefndi hafi ekki sýnt fram á það hér að stefnandi hafi þurft að sæta því að umræddar 166.456 krónur væru dregnar frá launum hans. Á hitt verður að líta að fallist er á kröfu stefnanda um greiðslu umsaminna launa fyrir ágústmánuð og er þar innifalin sú fjárhæð sem af honum var dregin. Þykja ekki efni til að hann fái hana endurgreidda tvisvar og er þessum lið kröfugerðar hans því hafnað.

Samkvæmt öllu framansögðu er fallist á það að með stefnanda að stefnda eigi ógreiddar 3.452.443 krónur vegna ráðningarsambands aðila. Frá þeirri fjárhæð ber að draga 157.430 krónur sem stefnandi fékk greiddar í orlofslaun í ágúst 2008 og standa þá eftir 3.295.013 krónur.

Hér að framan er tekin afstaða til frádráttar þess sem stefndi beitti við launagreiðslur til stefnda 1. ágúst og 1. september 2008. Er því þeim hluta varakröfu hans að frá kröfu stefnanda verði dregnar 226.087 krónur og 166.456 krónur hafnað.

Þá krefst stefndi þess að launagreiðslur í formi kaupauka sem stefnandi fékk greiddar fyrir mánuðina janúar til júlí 2008 samtals að fjárhæð 1.050.000 krónur verði skuldajafnað við kröfu stefnanda. Samkvæmt ráðningarsamningi stefnanda skyldi hann fá 150.000 krónur á mánuði í innágreiðslu á bónus sem síðan skyldi dragast frá bónus ársins í uppgjöri við starfsmann. Stefnandi fékk greidd laun án fyrirvara og ekkert liggur fyrir um uppgjör eða forsendur uppgjörs við stefnanda og er þessum kröfulið stefnda hafnað.

Loks er gerð krafa um skuldajöfnuð á 214.914 krónum sem stefndi kveður eftirstöðvar úttektar stefnanda á peningum, vöru og þjónustu. Samkvæmt yfirliti því sem stefndi byggir á um fjárhæðir taka úttektir þessar til tímabilsins frá 10. ágúst til 31. júlí 2008. Frá árinu 2008 eru þó einungis taldar til úttektir að fjárhæð 6.857 og 9.169 krónur frá 31. júlí auk þess að stefnandi er talinn eiga innieign að fjárhæð 2.840 krónur frá 5. febrúar 2008. Krafa stefnanda á hendur stefnda er launakrafa og samkvæmt 1. gr. laga nr. 28/1930 skulu laun greidd með gjaldgengum peningum og má eigi greiða laun með skuldajöfnuði nema svo hafi verið áður sérstaklega um samið. Verður krafa stefnanda því ekki lækkuð á grundvelli skuldajafnaðar og þessum kröfulið stefnda hafnað. Samkvæmt því sem hér er að framan er rakið verður stefndi dæmdur til að greiða stefnanda 3.295.013 krónur með dráttarvöxtum eins og greinir í dómsorði.

Eftir úrslitum málsins verður stefndi dæmdur til að greiða stefnanda 400.000 krónur í málskostnað þ. m. t. virðisaukaskattur.

DÓMSORÐ

Stefndi, þrotabú EPG ehf., greiði stefnanda, Ó-kk-þgf M-kk-þgf A-kk-þgf, 3.295.013 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 209.965 krónum frá 1. ágúst 2008 til 1. september 2008, af 869.000 krónum frá þeim degi til 1. október 2008, af 1.519.000 krónum frá þeim degi til 1. nóvember 2008, af 2.169.000 krónum frá þeim degi til 1. desember 2008 en af 3.295013 krónum frá þeim degi til greiðsludags.

Stefndi greiði stefnanda 400.000 krónur í málskostnað.

A-x-x V. M-kk-nf.