S-39/2015

Mál þetta er höfðað með ákæru lögreglustjórans á Suðurlandi dagsettri 23. febrúar 2015 á hendur ákærðu, I-kvk-þgf R-kvk-þgf P-kvk-þgf, kt.....,

„fyrir tilraun til þjófnaðar

með því að hafa, fimmtudaginn 26. júní 2014, í verslun Húsasmiðjunnar við Eyraveg á Selfossi, reynt að stela vörum að verðmæti kr. 11.175, sem ákærða stakk í handtösku er hún hafði meðferðis en var stöðvuð af starfsmanni verslunarinnar áður en hún hafði yfirgefið verslunina með vörurnar meðferðis.

Telst brot ákærðu varða við 1. mgr. 244. gr., sbr. 1. mgr. 20. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærða verði dæmd til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Málavextir.

Samkvæmt lögregluskýrslu hringdi starfsmaður Húsasmiðjunnar á Selfossi til lögreglu kl. 13:36 fimmtudaginn 26. júní 2014 og tilkynnti um þjófnað í versluninni. Lögreglumenn fóru á vettvang og höfðu tal af A, starfsmanni verslunarinnar, en ákærða var þá stödd á skrifstofu hans. A kvaðst hafa stöðvað ákærðu framan við afgreiðslukassa og hafi munir í eigu verslunarinnar fundist í tösku hennar. Bókað er í lögregluskýrslunni að ákærðu hafi verið gerð grein fyrir réttarstöðu sinni og þá kvaðst A gera kröfu um refsingu fyrir hönd verslunarinnar. Gerður var listi yfir þær vörur sem fundust í fórum ákærðu og nam verðmæti þeirra 11.175 krónum. Var þar um að ræða kjöthníf og gaffal, fiskispaða, þeytara, peruprófara og flúrperur. Tekin var skýrsla af ákærðu á vettvangi og er bókað eftir henni að hún óski ekki eftir verjanda. Kvaðst ákærða hafa verið í versluninni með sambýlismanni sínum og syni og hafi hún ætlað að stela þessum vörum. Hún hafi tekið eftir því að starfsfólk væri að tala sig saman og hafi hún þá ákveðið að hætta við. Hún hafi ekki verið komin að afgreiðslukössunum þegar hún hafi verið stöðvuð. Hafi sambýlismaður hennar og sonur hennar farið á undan og hafi þeir ætlað að láta hana sitja eftir í súpunni og því hafi hún hætt við. Ákærða ritar undir skýrslu þessa.

Framburður ákærðu og vitna fyrir dómi.

Ákærða skýrði svo frá fyrir dómi að að hún hafi verið stöðvuð og ásökuð um að stela úr búðinni. Hún kvaðst hafa farið inn í búðina ásamt sambýlismanni sínum og syni og hafi þeir sennilega farið út úr búðinni á undan henni. Hún kvaðst ekki muna hvað hún hafi verið ásökuð um að hafa reynt að stela. Borinn var undir ákærðu framburður hennar hjá lögreglu þess efnis að hún hafi ætlað að stela þessum vörum en hún hafi hætt við. Hún kvaðst ekki hafa sagt þetta, en sagðist hafa sagt að hún myndi greiða vöruna við afgreiðslukassann. Hún kvaðst ekki hafa sett vörurnar í körfu heldur sett þær í tösku sína. Hún kvaðst hafa ætlað að greiða fyrir vörurnar en aldrei komist til þess. Ákærða kannaðist við undirskrift sína undir vettvangsskýrslu þar sem framburður hennar kom fram.

Vitnið B, lögreglumaður, skýrði svo frá fyrir dómi að borist hafi tilkynning um þjófnað í Húsasmiðjunni. Hann kvaðst hafa hitt A og ákærðu á skrifstofu í versluninni og hafi verið hlutir á borðinu sem ákærða hafi verið grunuð um að hafa ætlað að stela. Hann hafi tekið af henni stuttan framburð á skrifstofunni og hafi hún sagt að hún hafi verið þar ásamt eiginmanni sínum og syni og hafi hún tekið vörur ófrjálsri hendi. Þegar hún hafi tekið eftir því að starfsfólkið hafi verið að fylgjast með henni hafi eiginmaður hennar og sonur farið út og skilið hana eftir. Hafi hún þá ætlað að hætta við en þá hafi starfsfólkið haft afskipti af henni þar sem hún hafi verið stödd framan við afgreiðslukassana. Hann kvað ákærðu hafa verið gerð grein fyrir réttarstöðu sinn og hafi hún ekki óskað eftir verjanda. Hann kvaðst hafa lesið skýrsluna fyrir ákærðu sem hafi staðfest hana með undirritun sinni.

Vitnið C skýrði svo frá fyrir dómi að hún hafi verið að þrífa og hafi hún tekið eftir konu sem tekið hafi hnífasett og stungið því í töskuna sína. Hún kvaðst hafa fylgst betur með henni og þá hafi hún séð hana stinga öðrum hlut inn á sig að henni sýndist. Hún kvaðst þá hafa látið yfirmann sinn vita sem hafi haft afskipti af henni. Hún kvaðst sjálf ekki hafa heimild til að hafa afskipti af fólki við þessar aðstæður. Hún kvað ákærðu hafa staðið við kassana þegar hún hafi verið stöðvuð.

Sambýlismaður ákærðu, D, kom fyrir dóm en hann skoraðist undan vitnisburði.

Vitnið E, lögreglumaður, skýrði svo frá fyrir dómi að hann hefði tekið skýrslu af sambýlismanni ákærðu og kvað hann ákærðu fyrir þá skýrslutöku hafa sagt að þau væru ekki í sambúð.

Vitnið A skýrði svo frá fyrir dómi að starfsmaður hafi komið til sín og skýrt frá því að viðskiptavinur væri að setja vörur í tösku og inn á sig. Hafi verið fylgst með ákærðu og þegar hún hafi ætlað að ganga út hafi hann stöðvað hana. Hafi verið farið með hana inn á skrifstofu og hafi hún sýnt honum vörur sem hún hafi verið með innan á sér og í tösku. Hún hafi beðist velvirðingar á þessu, hún hefði ekki ætlað að gera þetta, en samt gert þetta. Hann kvað ákærðu hafa verið í námunda við afgreiðslukassana þegar hún hafi verið stöðvuð og hafi ekki farið á milli mála að hún hafi verið á leið fram hjá kassakerfinu. Hann kvað engan vafa hafa leikið á því hvað um væri að vera. Hann kvað ákærðu hafa játað fyrir lögreglu að hafa sett vörurnar innan á sig og í tösku. Hann kvað ákærðu hvorki hafa verið með innkaupakörfu né innkaupagrindur en boðið sé upp á slíkt fyrir viðskiptavini verslunarinnar.

Niðurstaða.

Ákærðu er í máli þess gefin að sök tilraun til þjófnaðar í verslun Húsasmiðjunnar á Selfossi með því að hafa stungið vörum að verðmæti 11.175 krónur í handtösku, en starfsmaður verslunarinnar stöðvaði hana áður en hún yfirgaf verslunina. Ákærða kannaðist fyrir dómi við að hafa sett vörurnar í tösku sína en hún hafi ekki sett þær í körfu. Hún kvaðst hafa ætlað að greiða fyrir vörurnar en aldrei komist til þess. Ákærða ritaði undir vettvangsskýrslu þar sem hún viðurkennir að hafa ætlað að stela þessum vörum en hún hafi hætt við. Hún kvaðst fyrir dómi ekki hafa sagt þetta, en hún hafi sagt að hún ætlaði að greiða vöruna við afgreiðslukassann. Vitnið B lögreglumaður kvað ákærðu hafa sagt að hún hafi tekið vörur ófrjálsri hendi. Þegar hún hafi tekið eftir því að starfsfólkið hafi verið að fylgjast með henni hafi eiginmaður hennar og sonur farið út og skilið hana eftir. Hafi hún þá ætlað að hætta við en þá hafi starfsfólkið haft afskipti af henni þar sem hún hafi verið stödd framan við afgreiðslukassana. Hann kvað ákærðu hafa verið gerð grein fyrir réttarstöðu sinni og hafi hún ekki óskað eftir verjanda. Hann kvaðst hafa lesið skýrsluna fyrir ákærðu sem hafi staðfest hana með undirritun sinni. Vitnið C, starfsmaður verslunarinnar, kvaðst hafa tekið eftir konu sem tekið hafi hnífasett og stungið því í töskuna sína og þá hafi hún stungið öðrum hlut inn á sig að henni sýndist. Hún kvað ákærðu hafa staðið við kassana þegar hún hafi verið stöðvuð. Vitnið A kvað ákærðu hafa sýnt honum vörur sem hún hafi verið með innan á sér og í tösku. Hún hafi verið í námunda við afgreiðslukassana þegar hún hafi verið stöðvuð og hafi ekki farið á milli mála að hún hafi verið á leið fram hjá kassakerfinu. Hann kvað ákærðu hafa játað fyrir lögreglu að hafa sett vörurnar innan á sig og í tösku.

Nægilega er upplýst í máli þessu að ákærða setti umræddar vörur í handtösku sína en ekki í innkaupakörfu eins og alkunna er að teljist vera eðlilegir verslunarhættir hér á landi. Þá ritaði ákærða undir yfirlýsingu hjá lögreglu þess efnis að hún hafi ætlað að stela umræddum munum og fær sá framburður hennar stoð í skýrslu lögreglumannsins D og starfsmannsins A. Samkvæmt framansögðu er því að mati dómsins fram komin nægileg sönnun, sem ekki verður vefengd með skynsamlegum rökum, að ákærða hafi tekið ákvörðun um að slá eign sinni á umræddar vörur og hefur hún að mati dómsins ótvírætt sýnt þann ásetning í verki. Hefur ákærða því gerst sek um tilraun til þjófnaðar eins og henni er gefið að sök í ákæruskjali og er háttsemi hennar þar rétt færð til refsiákvæða.

Samkvæmt framlögðu sakavottorði hefur ákærða tíu sinnum áður sætt refsingu, þar af fjórum sinnum vegna auðgunarbrota. Var ákærða fyrst dæmd fyrir þjófnað þann 1. október 2004, en þá var hún dæmd í 30 daga fangelsi, skilorðsbundið í 2 ár. Þann 20. janúar 2005 var hún dæmd í 60 daga fangelsi fyrir þjófnað og var sá dómur einnig skilorðsbundinn í 2 ár. Þann 4. nóvember 2009 var hún sakfelld fyrir þjófnað og brot gegn ávana- og fíkniefnalöggjöf en ekki gerð sérstök refsing þar sem um hegningarauka var að ræða. Síðast hlaut ákærða dóm þann 16. september 2011 en þá var hún sakfelld fyrir fjársvik en ekki gerð sérstök refsing þar sem um hegningarauka var að ræða. Auk þessa hefur ákærða nokkrum sinnum fengið dóma fyrir brot gegn ávana- og fíkniefnalöggjöf. Ákærða hefur ekki sætt refsingu frá því að síðastgreindur dómur gekk.

Refsing ákærðu er hæfilega ákveðin með hliðsjón af sakarferli hennar og með vísan til 255. gr. almennra hegningarlaga fangelsi í 3 mánuði. Að virtum atvikum máls og þar sem ekki var um mikil verðmæti að ræða, þykir rétt að fresta fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum fjórum árum haldi ákærða almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með áorðnum breytingum.

Þá ber með vísan til 218. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála að dæma ákærðu til greiðslu alls sakarkostnaðar, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda hennar, S-kk-ef K-kk-ef K-kk-ef hrl., 150.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti auk ferðakostnaðar lögmannsins, 27.840 krónur.

H-kk-nf O. A-kk-nf dómstjóri kveður upp dóm þennan. Dómsuppkvaðning hans hefur dregist fram yfir lögbundinn frest en dómari og málflytjendur töldu ekki þörf endurflutnings.

Dómsorð:

Ákærða, I-kvk-nf R-kvk-nf P-kvk-nf, sæti fangelsi í 3 mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum fjórum árum, haldi ákærða almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

Ákærða greiði allan sakarkostnað, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda hennar, S-kk-ef K-kk-ef K-kk-ef hrl., 150.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti auk ferðakostnaðar lögmannsins, 27.840 krónur.

H-kk-nf O. A-kk-nf