S-328/2015

Mál þetta, sem dómtekið var 20. október sl., er höfðað með ákæru útgefinni af lögreglustjóranum á höfuðborgarsvæðinu 26. maí 2015 á hendur M-kk-þgf A-kk-þgf G-kk-þgf, [..., ...], fyrir líkamsárás á hendur sambýliskonu sinni og barnsmóður, A, [...], með því að hafa aðfaranótt laugardagsins 17. janúar 2015 innandyra á heimili þeirra að [...], kýlt hana hægra megin í andlitið með krepptum hnefa, bitið hana í hægri kinn og tvívegis í ofanverðan hægri handlegg og bak, með þeim afleiðingum að hún hlaut útbrot og mar á hægri kinn og kjálka, einkenni eftir bit og mar á hægri upphaldlegg og annað minna á hægri öxl, þá hlaut hún einkenni eftir bit á mjóbaki.

Er þetta talið varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, ásamt síðari breytingum.

Er þess krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Ákærði neitar sök. Verjandi ákærða krefst aðallega sýknu, en til vara vægustu refsingar er lög leyfa. Þá krefst verjandi hæfilegra málsvarnarlauna sér til handa, er greiðist úr ríkissjóði.

Aðfaranótt laugardagsins 17. janúar 2015, kl. 04.44, barst lögreglu tilkynning um að fara að [...] vegna gruns um heimilisofbeldi. Samkvæmt tilkynningu átti brotaþoli að hafa yfirgefið íbúð sína og flúið inn í íbúð nágranna á hæðinni fyrir neðan. Í tilkynningu kom fram að ákærði væri enn í íbúð sinni og brotaþola. Í frumskýrslu segir að er lögregla hafi knúið dyra hjá nágrönnum brotaþola hafi hún hitt fyrir brotaþola, ásamt dóttur sinni. Húsráðendur hafi einnig verið á staðnum. Brotaþoli hafi verið í mikilli geðshræringu og grátandi. Hafi hún tjáð lögreglu að ákærði hafi ráðist á sig en hún hafi náð að komast út og niður til nágranna. Húsráðendur hafi lýst því að þau hafi vaknað við að barið hafi verið á dyrnar hjá þeim. Þau hafi hleypt brotaþola inn og því næst hringt á lögreglu. Samkvæmt frumskýrslu lögreglu var brotaþoli með sjáanlega áverka, þ. á m. fjögur bitför, á líkama og roða á hægri vanga. Fram kemur að ákærði hafi verið handtekinn á vettvangi og færður á lögreglustöð. Á meðal gagna málsins er skýrsla rannsóknarlögreglumanns er kom á vettvang. Teknar voru ljósmyndir af áverkum brotaþola, auk þess sem vettvangur var ljósmyndaður.

Samkvæmt gögnum málsins tók lögreglustjóri ákvörðun um nálgunarbann og brottvísun ákærða af heimili sínu og brotaþola, þann 17. janúar 2015. Brotaþoli mætti á lögreglustöð 18. janúar 2015 og lagði fram kæru á hendur ákærða fyrir líkamsárás. Með úrskurði héraðsdóms 20. janúar 2015 var staðfest sú ákvörðun lögreglustjóra að beita ákærða nálgunarbanni og skyldi það vara í 6 mánuði. Þá var staðfest ákvörðun lögreglustjóra um að vísa ákærða brott af heimili sínu og brotaþola.

Í gögnum málsins er læknisvottorð er heilsugæslulæknir hefur ritað, 2. febrúar 2015, vegna komu brotaþola á heilsugæslustöð. Í vottorðinu kemur m.a. fram að brotaþoli væri með væg merki um bit á hægri kinn og kjálka. Útbrot og mar væru farin að dofna. Marblettir á hægri upphandlegg og á hægri öxl væru greinilega eftir bit. Þá væri óljós marblettur við hægri olnboga og óljós einkenni eftir bit á mjóbaki. Fram kemur að brotaþola hafi liðið illa andlega.

Ákærði hefur skýrt svo frá atvikum að hann hafi komið heim til sín aðfaranótt laugardagsins 17. janúar 2015. Hann hafi ekki verið með lykla og hafi brotaþoli vaknað og opnað fyrir honum. Hann kveðst hafa sagt að hann væri þreyttur, undir áhrifum áfengis og ætlaði að fara að sofa. Hann hafi farið upp í rúm og vaknað upp við það að brotaþoli hafi kýlt hann í andlitið. Brotaþoli hafi samstundis beðist fyrirgefningar á athæfinu og sagt að hún hafi ekki ætlað að kýla hann. Hún hafi öskrað á hann og spurt af hverju hann væri fullur. Ákærði kveðst hafa reist sig upp í rúminu en brotaþoli hafi gripið í háls hans. Hann hafi brugðist við með því að bíta brotaþola í kinnina. Í framhaldi hafi þau farið fram úr rúminu og fram í anddyri íbúðarinnar. Þau hafi rifist og ýtt hvort við öðru, hún hafi klipið hann og hann bitið hana í aðra höndina. Því næst hafi þau farið inn í stofu og hann beðið hana um að hætta að rífast. Hann hafi gripið blómaskreytingu og kastað henni frá sér í þeim tilgangi að koma brotaþola frá sér. Hann hafi bitið hana um leið og hún hafi klipið hann. Ákærði hafi ekki viljað meiða brotaþola. Hann hafi gripið einhvern hlut inni í eldhúsi, sem síðar hafi komið í ljós að var hnífur. Hann hafi slegið hnífnum í skurðarbretti og endi hnífsins brotnað af og brettið dottið í gólfið. Brotaþoli hafi tekið brettið upp og ákærði bitið brotaþola í bakið. Brotaþoli hafi farið inn í herbergi þar sem dóttir þeirra hafi sofið. Ákærði hafi farið á eftir henni inn í herbergið og hún öskrað að ákærði væri að hrinda sér. Brotaþoli hafi því næst farið með barnið út úr íbúðinni og niður til nágranna á næstu hæð fyrir neðan. Hann hafi elt hana hálfa leið niður og spurt hana hvað hún væri að gera. Ákærði hafi því næst farið aftur upp í íbúð og litið í kringum sig. Hafi honum fundist atburðarásin hin ótrúlegasta og verið í sjokki. Hann hafi hringt í móður sína og tjáð henni hvað gerst hefði. Á þeim tíma hafi hann gert sér grein fyrir því að líklega myndi lögregla koma á staðinn. Hann hafi verið inni er lögregla hafi komið og í framhaldi hafi hann verið handtekinn. Hann kvaðst telja að bitáverkar sem brotaþoli hafi fengið væru eftir hann. Hann hafi verið lagður í einelti í æsku og bitið frá sér í vörn. Hann ætti það þess vegna til að bíta frá sér væri hann beittur ofbeldi og brotaþoli hafi beitt sig ofbeldi umrædda nótt. Hann kvaðst sjálfur hafa fengið áverka um nóttina, en þar hafi verið um að ræða klór og önnur sár á hálsi, eftir neglur brotaþola. Hann hafi ekki leitað sér aðstoðar vegna þeirra. Ákærði kvaðst ekki hafa kýlt brotaþola í andlitið svo sem honum væri gefið að sök. Hann kvaðst á sínum tíma hafa samþykkt nálgunarbann er brotaþoli hafi farið fram á. Hafi hann tekið þá ákvörðun í ljósi þess að brotaþoli vildi ekki hitta hann. Þrátt fyrir það hafi brotaþoli eftir það hringt í hann og fengið hann til að koma í heimsókn.

Brotaþoli bar á þann veg að ákærði hafi tjáð sér að hann væri að vinna að kvöldi föstudagsins 16. janúar 2015. Hún hafi vaknað um nóttina við það að ákærði var kominn. Hann hafi farið beint að sofa. Hún hafi fundið áfengislykt af honum og borið á hann að hafa logið að sér varðandi vinnuna. Ákærði hafi þá verið hálf rænulaus uppi í rúmi og með aðra höndina yfir andliti sínu. Brotaþoli hafi ætlað að taka höndina frá andliti hans en óvart rekið hana í andlit hans. Hún hafi samtímis beðið ákærða afsökunar. Hann hafi risið upp og kýlt hana í andlitið með krepptum hnefa. Höggið hafi komið á hægri kinn hennar. Hún hafi farið fram úr rúminu en hann elt hana og bitið hana í kinn, handlegg og bak. Ákærði hafi lagt íbúð þeirra í rúst. Hann hafi tekið hníf í eldhúsi og hent honum í bretti. Brotaþoli hafi farið inn í svefnherbergi, tekið dóttur þeirra upp úr rúmi og ætlað með hana til nágranna á næstu hæð. Hafi ákærði gert tilraun til að stöðva för hennar en ekki tekist það. Nágrannar þeirra hafi vaknað og hleypt henni inn til sín. Í framhaldi hafi verið hringt á lögreglu og hún komið á staðinn en áður en hún kom hafi ákærði komið að íbúðinni, tekið í hurðarhún og reynt að komast inn.

Brotaþoli kvaðst hafa fengið bitför í andlitið, hönd og bak við árás ákærða. Henni hafi liðið illa eftir atvikið en ákærði hafi áður beitt hana ofbeldi og hún þurft tíma til að jafna sig. Brotaþoli og ákærði eigi barn saman og hafi hún eftir atvikið rætt við ákærða og þau skoðað hvort einhverjir möguleikar væru á því að þau tækju saman aftur. Til þess hafi ekki verið forsendur. Að kröfu brotaþola hafi ákærði sætt nálgunarbanni og í viðleitni til að skoða hvort framtíð væri í sambandinu hafi ákærði hitt brotaþola með hennar samþykki.

Nágrannar þeirra sem brotaþoli leitaði til umrætt sinn komu fyrir dóminn. Báru þau á þann veg að þau hafi verið sofandi, en vaknað við dynk sem borist hafi af efri hæð. Brotaþoli hafi stuttu síðar bankað og verið með barn sitt meðferðis. Hún hafi beðið um að hringt yrði á lögreglu og sagt að ákærði hafi ráðist á sig. Lögregla hafi komið stuttu síðar. Brotaþoli hafi verið í miklu andlegu uppnámi; verið hrædd og grátið.

Lögreglumenn sem unnu að rannsókn málsins komu fyrir dóminn og staðfestu þátt sinn í rannsókninni. Þá kom fyrir dóminn læknir sem ritað hefur áverkavottorð vegna komu brotaþola á heilsugæslustöð og kvaðst hann ekki hafa séð aðra áverka á brotaþola en fram kæmu í áverkavottorði.

Niðurstaða:

Ákærða er gefin að sök líkamsárás á hendur þáverandi sambýliskonu sinnar og barnsmóður með því að hafa ráðist á hana á heimili þeirra, aðfaranótt laugardagsins 17. janúar 2015, með því að hafa kýlt hana hægra megin í andlit með krepptum hnefa og með því að hafa bitið hana í hægri kinn, í ofanverðan hægri handlegg og bak. Er háttsemi ákærða talin varða við 1. mgr. 217. gr. laga nr. 19/1940.

Ákærði neitar sök. Hann viðurkennir að hafa bitið brotaþola, svo sem í ákæru greinir, en neitar að hafa kýlt hana hnefahöggi í andlitið. Ákærði ber við neyðarvörn og að brotaþoli hafi átt upptök að átökunum. Brotþoli hefur viðurkennt að hafa rekið hönd í andlit ákærða og hafi hún beðist fyrirgefningar á því, en atvikið hafi leitt til þess að hann hafi ráðist á hana.

Ákærði er stæðilegur maður en brotaþoli til muna minni. Þó svo brotaþoli hafi rekið hönd í andlit ákærða umrædda nótt réttlætir það á engan hátt hin ofbeldisfullu viðbrögð ákærða, en hann hefur viðurkennt að hafa bitið brotaþola í andlit, handlegg og bak. Ljósmyndir sem teknar voru af áverkum brotaþola þessa nótt sýna að ákærði hefur bitið brotaþola fast. Framferði hans getur á engan hátt helgast af neyðarvörn, svo sem atvikum er háttað. Eins og átökin þróuðust þá verður ekki talið að brotaþoli hafi átt upptök að þeim, svo sem ákærði heldur fram. Voru viðbrögð ákærða langt umfram tilefni.

Brotaþoli staðhæfir að ákærði hafi slegið sig hnefahöggi í andlitið. Hvorki áverkavottorð né ljósmyndir sem teknar voru af brotaþola staðfesta slíkt högg. Gegn neitun ákærða verður hann sýknaður af umræddu hnefahöggi. Að öðru leyti verður ákærði sakfelldur samkvæmt ákæru og er háttsemin þar rétt heimfærð til refsiákvæða.

Ákærði er fæddur í maí 1991. Sakaferill hans hefur ekki áhrif á ákvörðun refsingar. Með hliðsjón af atvikum málsins, sbr. og 3. mgr. 70. gr. laga nr. 19/1940, er refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í 3 mánuði, sem í ljósi sakaferils og atvika þykir heimilt að skilorðsbinda, svo sem í dómsorði er mælt fyrir um.

Ákærði greiði sakarkostnað samkvæmt yfirliti og málsvarnarlaun sem í dómsorði greinir. Við ákvörðun málsvarnarlauna hefur verið tekið tillit til virðisaukaskatts.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið S-kvk-nf I. G-kvk-nf fulltrúi.

S-kk-nf S-kk-nf héraðsdómari kveður upp þennan dóm.

D ó m s o r ð :

Ákærði, M-kk-nf A-kk-nf G-kk-nf, sæti fangelsi í 3 mánuði. Fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá birtingu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði 762.285 krónur í sakarkostnað þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kvk-ef Ý-kvk-ef J-kvk-ef héraðsdómslögmanns, 757.020 krónur.

S-kk-nf S-kk-nf