S-2259/2019

Dómur

Mál þetta, sem var tekið til dóms 15. maí síðastliðinn, höfðaði lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu með ákæru 19. nóvember 2019 á hendur V-kvk-þgf M-kvk-þgf G-kvk-þgf, kt. 0000000000, [...],,,fyrir umferðarlagabrot með því að hafa sunnudaginn 25. mars 2018 ekið bifreiðinni [...] svipt ökurétti og óhæf til að stjórna henni örugglega vegna áhrifa ávana og fíkniefna og slævandi lyfja (í blóði mældist amfetamín 111 ng/ml, klónazepam 17 ng/ml, alprazólam 12 ng/ml og tetrahýdrakannabínól 6,3 ng/ml) um Reykjanesbraut í Reykjavík, við Bústaðaveg, þar sem lögregla stöðvaði aksturinn.

Telst brot þetta varða við 1., sbr. 2. mgr. 44. gr., 1. sbr. 2. mgr. 45. gr. a. og 1. mgr. 48. gr., allt sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987. Þess er krafist að ákærða verði dæmd til refsingar, til greiðslu alls sakarkostnaðar og til að sæta sviptingu ökuréttar skv. 101. og 102. gr. laga nr. 50/1987, sbr. 25. og 26. gr. laga nr. 44/1993, sbr. 18. gr. laga nr. 66/2006.“

Með ákæru 18. desember 2019 höfðaði héraðssaksóknari mál á hendur ákærðu,,fyrir brot gegn valdstjórninni, með því að hafa laugardaginn 29. júní 2019, í lögreglubifreið á leið frá Vesturhólum og á lögreglustöð við Hverfisgötu 113 í Reykjavík, hótað lögreglumönnum nr. A og B og fjölskyldum þeirra lífláti og fyrir að hafa reynt að bíta í handlegg lögreglumanns nr. B en lögreglumennirnir voru við skyldustörf.

Telst þetta varða við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þess er krafist að ákærða verði dæmd til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Með bréfi ríkissaksóknara 10. desember 2019 var héraðssaksóknara falinn rekstur beggja málanna, sbr. 5. mgr. 21. gr. og 143. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Í þinghaldi 7. febrúar 2020 var mál héraðssaksóknara á hendur ákærðu sameinað máli lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, sbr. heimild í 1. mgr. 169. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

I

Ákærða játar sök samkvæmt ákæru útgefinni 19. nóvember 2019. Með vísan til þeirrar játningar ákærðu, sem samrýmist gögnum málsins, verður ákærða sakfelld samkvæmt þeirri ákæru og er háttsemi ákærðu þar réttilega heimfærð til ákvæða þágildandi umferðarlaga nr. 50/1987. Umferðarlagabrot ákærðu teljast nú varða við 1. sbr. 2. mgr. 48. gr., 1. sbr. 2. mgr. 50. gr., 1. sbr. 2. mgr. 58. gr., allt sbr. 1. sbr. 2. mgr. 50. gr. umferðarlaga nr. 77/2019.

Ákærða neitar sök varðandi brot það sem ákæra 18. desember 2019 greinir og krefst sýknu, en til vara vægustu refsingar sem lög leyfa og að refsing verði skilorðsbundin. Þá gerir skipaður verjandi ákærðu kröfu um hæfilega þóknun sér til handa.

II

Málsatvik eru þau að aðfararnótt laugardagsins 29. júní 2019 barst lögreglu tilkynning um konu í annarlegu ástandi í strætóskýli Breiðholti. Lögreglumenn númer A og B fóru á vettvang og sáu lögreglumennirnir ákærðu sitja í strætóskýli í Vesturhólum við Höfðabakka í Breiðholti. Ákærða var undir áhrifum áfengis. Lögreglumennirnir gáfu sig á tal við ákærðu og buðu fram aðstoð sína. Ákærða brást illa við og neitaði gefa lögreglu upp nafn sitt. Ákærða var þá handtekin og færð í aftursæti lögreglubifreiðar sem síðan var ekið að lögreglustöðinni á Hverfisgötu. Lögreglumaður númer A ók bifreiðinni, en lögreglumaður númer B sat í aftursæti bifreiðarinnar ásamt ákærðu. Samkvæmt framansögðu er ákærðu í málinu gefið að sök að hafa í lögreglubifreiðinni og á lögreglustöðinni á Hverfisgötu brotið gegn valdstjórninni með þeim hætti sem greinir í ákæru.

III

Verður nú gerð grein fyrir framburði ákærðu og vitna við aðalmeðferð málsins að því marki sem nauðsynlegt þykir við úrlausn þess.

Ákærða lýsti málsatvikum svo fyrir dómi að hún hefði þetta kvöld mætt í jarðarför vinkonu sinnar. Eftir jarðaförina hefði hún gengið að strætóskýli til að bíða þar eftir því að eiginmaður hennar kæmi og skutlaði henni heim. Ákærða hefði verið undir áhrifum áfengis en engum til ama. Hún hefði setið í strætóskýlinu þegar lögreglu bar að garði. Lögregla hefði spurt ákærðu að nafni og hefði síðan í kjölfarið handjárnað hana og fært hana inn í lögreglubifreiðina. Ákærða kvaðst ekki muna eftir því að hafa hótað lögreglumönnunum, en aðspurð kannaðist ákærða þó við sig á myndskeiði af atburðinum. Engin meining hefði legið að baki þeim hótunum sem heyrast á myndskeiðinu. Ákærða kvaðst hvorki þekkja lögreglumennina né vita nokkuð um heimilishagi þeirra. Hún telji að hún hefði verið handtekin að ósekju í umrætt sinn og að of harkalega hefði verið tekið á henni við handtökuna. Það hefði líklega verið ástæða þess að hún hefði brugðist illa við. Ákærða kvaðst ekki muna eftir því að hafa reynt að bíta lögreglumann númer B. Aðspurð hvers vegna ákærða hefði þá svarað spurningu lögreglumannsins þess efnis játandi, svo sem heyrist á myndskeiðinu, sagði ákærða að það svar hefði komið frá henni í reiði eftir að lögreglumaðurinn hefði ítrekað spurt sig hvort hún ætlaði að bíta sig. Í framburði ákærðu kom fram að hún hefði síðan atburðir málsins áttu sér stað sótt meðferð á Vík og hefði nú verið edrú í níu mánuði og væri virk í AA samtökunum.

Lögreglumaður númer A lýsti atvikum þannig að hann og lögreglumaður númer B hefðu svarað útkalli vegna konu í strætóskýli í Breiðholti. Þegar þeir hefðu komið á vettvang hefðu þeir séð ákærðu sem hefði verið í mjög annarlegu ástandi. Þeir hefðu spurt ákærðu að því hvort hægt væri að veita henni aðstoð, en ákærða hefði strax brugðist mjög illa við. Ákærða hefði orðið mjög æst þegar lögregla hefði reynt að hafa samskipti við hana. Hefði ákærða aðspurð neitað að gefa upp nafn sitt. Fljótlega hefði verið ljóst að lítið væri hægt að ræða við ákærðu. Ekki hefði verið unnt að skilja ákærðu eina eftir í þessu ástandi og hefðu hún verið handtekin og færð inn í lögreglubifreiðina. Ákærða hefði setið í aftursæti bifreiðarinnar ásamt lögreglumanni númer B. Í lögreglubifreiðinni á leiðinni á lögreglustöðina við Hverfisgötu hefði ákærða verið áfram mjög æst og haft í frammi þó nokkuð af kynferðislegum athugasemdum við lögreglumennina. Þá hefði ákærða hótað fjölskyldu og börnum lögreglumannanna. Aðspurður kvaðst lögreglumaðurinn eiga fjölskyldu. Í bifreiðinni á leiðinni á lögreglustöðina hefði ákærða gert tilraun til þess að bíta lögreglumann númer B. Aðspurður kvaðst lögreglumaðurinn ekki sjálfur hafa séð ákærðu reyna að bíta lögreglumanninn eða muna nákvæm orðskipti tengd því atviki en vísaði í þessu samhengi til myndskeiðs af atburðinum. Aðspurður kvaðst lögreglumaðurinn ekki þekkja ákærðu og því ekki vita hvort hún væri líkleg til þess að láta verða af hótununum.

Lögreglumaður númer B skýrði frá því að lögreglu hefði borist tilkynning um konu sem væri ein á ráfi í Breiðholtinu. Þegar lögreglan kom á vettvang fannst ákærða í strætóskýli. Reynt hefði verið að fá upplýsingar hjá ákærðu um heimilisfang til þess að bjóða henni far heim til hennar en ákærða hefði verið skólaus. Ákærða hefði ekki viljað gefa lögreglu upp nafn og hefði sýnt ógnandi framkomu í garð lögreglumannanna. Ákærða hefði þá verið handtekin og færð í lögreglubifreiðina. Í bifreiðinni á leið á lögreglustöðina á Hverfisgötu hefði ákærða verið með mjög grófar kynferðislegar athugasemdir í garð lögreglumannanna. Þá hefði ákærða hótað að drepa börn þeirra og gæludýr. Vitnið kvaðst vera foreldri og eiga gæludýr. Aðspurð kvaðst vitnið ekki muna nákvæmt orðalag hótananna en að þær hefðu verið ógeðfelldar og eitthvað á þá leið að ákærða hefði sagst ætla að,,slátra börnunum ykkar“ og,,skera þau á háls.“ Ákærða hefði ítrekað hallað sér fram að ökumanni bifreiðarinnar, lögreglumanni númer A. Ákærða hefði reynt að bíta lögreglumann númer B í hægri handlegg þegar vitnið hefði reynt að halda ákærðu frá ökumanni bifreiðarinnar. Kvaðst vitnið þá hafa spurt ákærðu hvort hún hefði reynt að bíta sig og hefði ákærða svarað því játandi. Aðspurt kvaðst vitnið ekki þekkja ákærðu og viti því ekki hvort hún væri líkleg til að láta verða af hótununum. Vitnið kvaðst ekki hafa gert neinar ráðstafanir varðandi öryggi sitt í kjölfar þess að ákærða hótaði vitninu. Aðspurt hvort hótanirnar hefðu vakið með vitninu ugg eða ótta svaraði vitnið því til að þetta væri útkall sem ekki gleymdist.

IV

Ákærðu í máli þessu er gefið að sök brot gegn valdstjórninni með því að hafa laugardaginn 29. júní 2019, í lögreglubifreið á leið frá Vesturhólum og á lögreglustöð við Hverfisgötu 113 í Reykjavík, hótað lögreglumönnum númer A og B og fjölskyldum þeirra lífláti og fyrir að hafa reynt að bíta í handlegg lögreglumanns númer B en lögreglumennirnir voru við skyldustörf. Brot ákærðu er í ákæru heimfært til 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 en í ákvæðinu segir að hver sá sem ræðst með ofbeldi eða hótunum á opinberan starfsmann, þegar hann er að gegna skyldustarfi sínu eða út af því, skuli sæta refsingu eins og nánar greinir í ákvæðinu.

Við aðalmeðferð málsins 15. maí 2020 gáfu ákærða og lögreglumenn númer A og B skýrslur fyrir dómi. Ákærða ber fyrir sig minnisleysi og kveðst hafa verið ölvuð og í uppnámi vegna handtöku sem hún taldi óréttmæta. Kvaðst ákærða þó þekkja sjálfa sig á myndskeiði af atburðinum en enginn ásetningur hefði legið að baki þeim hótunum sem heyrast á myndskeiðinu. Þá kvaðst ákærða ekki muna eftir því að hafa reynt að bíta lögreglumann númer B. Framburður lögreglumannanna tveggja er að mati dómsins samhljóða í öllum þeim atriðum sem máli skiptir. Þá fær framburður lögreglumannanna ótvíræða stoð í myndskeiði því sem liggur frammi í málinu og spilað var við aðalmeðferð málsins. Þannig ber myndskeiðinu og vitnisburði lögreglumannanna saman um að ákærða hafi hótað lögreglumönnunum og fjölskyldum þeirra lífláti. Þá telst jafnframt sannað gegn neitun ákærðu að hún hafi gert tilraun til þess að bíta í handlegg lögreglumanns númer B, enda fær sú niðurstaða stuðning í framburði beggja lögreglumannanna og fyrrnefndu myndskeiði og svari ákærðu sjálfrar við spurningu þar að lútandi á myndskeiðinu.

Samkvæmt framangreindu þykir, gegn neitun ákærðu, sannað að hún hafi framið þá háttsemi sem henni er gefið að sök. Verður ákærða því sakfelld samkvæmt ákæru og er brot hennar þar réttilega heimfært til refsiákvæða.

V

Ákærða er fædd í [...] og á að baki sakaferil sem nær aftur til ársins 2008 samkvæmt framlögðu sakavottorði. Við ákvörðun refsingar í máli þessu hefur eftirfarandi áhrif: Með dómi 3. desember 2008 var ákærða dæmd til greiðslu 140.000 króna sektar og gert að sæta tólf mánaða ökuréttarsviptingu vegna aksturs undir áhrifum ávana og fíkniefna og án þess að hafa ökuskírteini meðferðis. Með sektargerð lögreglustjóra 13. ágúst 2008 samþykkti ákærða greiðslu 140.000 króna sektar og að sæta sex mánaða ökuréttarsviptingu vegna aksturs undir áhrifum ávana og fíkniefna. Með sektargerð lögreglustjóra 13. október 2010 samþykkti ákærða greiðslu 60.000 króna sektar vegna aksturs svipt ökurétti. Með viðurlagaákvörðun 12. desember 2013 samþykkti ákærða greiðslu 370.000 króna sektar og að sæta sviptingu ökuréttar í þrjú ár fyrir umferðarlagabrot, meðal annars hraðakstur, akstur undir áhrifum ávana og fíkniefna og akstur án þess að hafa ökuskírteini meðferðis. Ákærða var sakfelld fyrir akstur svipt ökurétti og undir áhrifum ávana og fíkniefna með dómi 27. nóvember 2015 og dæmd í 30 daga fangelsi og var svipt ökurétti ævilangt.

Samkvæmt framangreindu um sakaferil ákærðu og að virtum umferðarlaga og valdstjórnarbroti hennar, sbr. 77. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, verður refsing ákærðu ákveðin fangelsi í fimm mánuði. Ekki eru efni til að skilorðsbinda refsinguna að neinu leyti.

Með vísan til 99. og 101. gr. umferðarlaga nr. 77/2019 er ævilöng ökuréttarsvipting ákærðu áréttuð.

Á grundvelli sakfellingar ákærðu, sbr. 1. mgr. 235. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, verður henni gert að greiða allan sakarkostnað málsins sem er þóknun skipaðs verjanda hennar, S-kk-ef S-kk-ef lögmanns, sem þykir að virtu umfangi málsins hæfilega ákveðin 310.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti. Þá greiði ákærða 228.047 krónur í annan sakarkostnað samkvæmt yfirliti ákæruvaldsins þar um.

J-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

Dómsorð:

Ákærða, V-kvk-nf M-kvk-nf G-kvk-nf, sæti fangelsi í fimm mánuði.

Ákærða er svipt ökurétti ævilangt.

Ákærða greiði þóknun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef S-kk-ef lögmanns, 310.000 krónur og 228.047 krónur í annan sakarkostnað.

J-kk-nf H-kk-nf

Með vísan til 99. og 101. gr. umferðarlaga nr. 77/2019 er ævilöng ökuréttarsvipting ákærðu áréttuð.

Á grundvelli sakfellingar ákærðu, sbr. 1. mgr. 235. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, verður henni gert að greiða allan sakarkostnað málsins sem er þóknun skipaðs verjanda hennar, S-kk-ef S-kk-ef lögmanns, sem þykir að virtu umfangi málsins hæfilega ákveðin 310.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti. Þá greiði ákærða 228.047 krónur í annan sakarkostnað samkvæmt yfirliti ákæruvaldsins þar um.

J-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

Dómsorð:

Ákærða, V-kvk-nf M-kvk-nf G-kvk-nf, sæti fangelsi í fimm mánuði.

Ákærða er svipt ökurétti ævilangt.

Ákærða greiði þóknun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef S-kk-ef lögmanns, 310.000 krónur og 228.047 krónur í annan sakarkostnað.

J-kk-nf H-kk-nf