S-158/2006

I.

Mál þetta, sem dómtekið var 10. janúar sl. að aflokinni aðalmeðferð, er höfðað með ákæru ríkissaksóknara, útgefinni 19. október 2006, á hendur H-kk-þgf M-kk-þgf, kt. 000000-0000, Búðavegi 52, Fáskrúðsfirði fyrir eftirgreind brot framin aðfaranótt sunnudagsins 21. maí 2006 á Fáskrúðsfirði:

1. Húsbrot með því að fara í heimildarleysi inn í íbúðarhúsið að [heimilisfang].

2. Kynferðisbrot með því að hafa eftir að inn kom reynt að setja getnaðarlim sinn í kynfæri A, kennitala 000000-0000, sem þar svaf í rúmi sínu.

Telst háttsemi ákærða samkvæmt 1. ákærulið varða við 231. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, en samkvæmt 2. ákærulið aðallega við 196. gr. sbr. 20. gr., en til vara við 209. gr. almennra hegningarlaga

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar.

Af hálfu ákærða er aðallega krafist sýknu og að allur sakarkostnaður, þ.m.t. málsvarnarlaun skipaðs verjanda, greiðist úr ríkissjóði. Til vara er þess krafist að ákærði verði dæmdur til vægustu refsingar sem lög framast leyfa.

II.

Málavextir

Samkvæmt frumskýrslu barst lögreglu tilkynning um fjarskiptamiðstöð kl. 6.59 aðfaranótt 21. maí 2006 um að kona að nafni A óskaði eftir aðstoð lögreglu vegna ókunnugs manns sem væri inni á heimili hennar og hefði leitað á hana þar sem hún hefði legið sofandi í rúmi sínu. Í skýrslunni segir að lögregla hafi þegar farið á vettvang að [heimilisfang] á Fáskrúðsfirði þar sem A búi ásamt sambýlismanni og börnum. Þegar á vettvang hafi komið hafi útidyrahurðin verið í hálfa gátt og ákærði á leið út úr húsinu. Innan við anddyrið í forstofudyrum hafi A staðið á náttslopp og tjáð lögreglunni að ákærði hefði komið óboðinn inn á heimilið og leitað á hana í svefni. Í skýrslunni segir að sambýlismaður A, B, hafi sofið ölvunarsvefni í hjónarúmi í svefnherberginu og börn A hafi einnig verið sofandi í sínum herbergjum. A hafi tjáð lögreglu að ekki hefði verið hægt að vekja B.

Í frumskýrslunni er haft eftir A að þau B hafi verið úti að skemmta sér um nóttina ásamt fleira fólki og þau farið á Reyðarfjörð. Farið hefði verið á bifreið þeirra B og ökumaðurinn síðan ekið þeim heim aftur undir morgun ásamt samferðafólki þeirra. A hafi sagt að hún myndi ekki hvenær þau hefðu komið heim, en hún hefði fljótlega farið inn að sofa. Einhverjir hefðu farið út í bílskúr, en hún sagðist ekki muna hvort ákærði hefði komið þangað. Enginn hefði hins vegar komið inn í sjálft húsið og engum verið boðið þar inn. Sagðist A síðan hafa vaknað upp við það að ákærði var kominn upp í rúm til hennar og að hún hefði fundið fyrir því að hann snerti kynfæri hennar. Sagðist hún þá hafa öskrað og reynt að vekja B með því að lemja harkalega í hann en það ekki tekist þar sem hann hefði sofið ölvunarsvefni. Sagðist A hafa ýtt ákærða á undan sér út úr svefnherberginu og síðan náð í síma og hringt á neyðarlínuna. Í skýrslunni segir að A hafi ekki virst mikið ölvuð, en óskað eindregið eftir því að ákærði yrði fjarlægður af heimilinu.

Í frumskýrslunni segir að ákærði hafi verið klæddur svartri, upphnepptri skyrtu, svörtum buxum með belti og í sokkum og svörtum skóm. Hann hafi beðið fyrir utan húsið á meðan lögregla ræddi við A. Ákærði hafi bersýnilega verið mjög ölvaður. Ákærði hafi sagt að hann hefði verið að skemmta sér á Café Kósý á Reyðarfirði og hitt þar A og B. Hann hafi sagst þekkja B vel en A lítið. Hann hafi sagt að A hefði leitað á hann á veitingastaðnum og m.a. kysst hann blautum kossum og því hefði hann haldið að hún vildi eitthvað meira. Hann hefði komið að heimili þeirra A og B undir morgun, en þar hefði verið fleira fólk í fyrstu en síðan hefði honum verið boðið inn. Hann hefði farið inn í svefnherbergið með A og allt sem þar hefði farið fram hefði verið gert með hennar samþykki. Í skýrslunni segir að ákærði hafi sagt lögreglu að hann væri mjög miður sín yfir þessu öllu og hafi aldrei ætlað sér að gera neitt á hlut A.

Síðdegis hinn 21. maí 2006 fór lögregla að [heimilisfang] og rannsakaði vettvang. Í rannsóknarskýrslu segir að fasteignin sé 138 fm steinsteypt einbýlishús á einni hæð og að húsið sé bakhús. Svefnherbergi þeirra A og B sé í suðvesturhorni hússins. Aðalinngangur hússins sé að austanverðu en bílskúr sé við norðausturhorn hússins og segir í skýrslunni að ekki sé innangengt á milli hans og hússins. Er inn í húsið komi taki við forstofa með salerni á hægri hönd. Gangur liggi eftir endilöngu húsinu í vestur og sé svefnherbergi hjóna við enda gangsins. Er komið sé inn á ganginn sé fyrst eldhús á hægri hönd og stofa á vinstri hönd. Inni á ganginum séu þrjú svefnherbergi auk hjónaherbergis og baðherbergis. Farið hafi verið inn í svefnherbergið þar sem leitað hafi verið að ummerkjum eftir ákærða og hafi A tjáð þeim að á gólfinu undir glugga væri jakki, sem líklega tilheyrði ákærða, svo og plastpoki merktur ÁTVR sem í hafi verið tvær óopnaðar ½ lítra dósir af bjór og ein líkjörsflaska. Á náttborði hægra megin við rúmið, glugga megin, hafi verið opin ein ½ lítra bjórdós, sem A kannaðist ekki við að eiga. Lagt hafi verið hald á jakkann, pokann og dósina. Lak hafi verið tekið af rúmi og það haldlagt í þágu rannsóknar málsins. Þá hafi verið leitað fingrafara á bjórdósum og áfengisflösku og fingrafar eða hluti af fingrafari fundist á opnu bjórdósinni, sem verið hafi á náttborðinu.

Í málinu liggur fyrir vottorð Ó-kk-ef Á-kk-ef, læknis á Heilbrigðisstofnuninni Egilsstöðum, dags. 7. júní 2006. Þar segir að A hafi leitað til hans 24. maí 2006 og tjáð honum að henni hefði verið nauðgað að morgni sunnudags. Hún hefði tilkynnt lögreglu um atvikið, sem lítið hefði aðhafst í málinu, en hún hefði í fyrstu beðið með að fara í sturtu ef frekari rannsóknir þyrfti að gera. Þá hefði hún hringt í heilsugæslulækni daginn áður og hann ráðlagt henni að fara á Fjórðungssjúkrahúsið á Neskaupstað í skoðun. Hún hefði ekki treyst sér til að fara Oddskarðið og því leitað til heilsugæslunnar á Egilsstöðum.

Í vottorðinu segir ennfremur að við skoðun hafi komið í ljós marblettur á innanverðu hægra læri og verkur við hreyfingar á hægri mjöðm. Ekki hafi fundist aðrir áverkar. Loks segir í vottorðinu að vegna gruns um nauðgun hefði verið skynsamlegra að senda A á neyðarmóttöku fyrir þolendur kynferðisbrota á Fjórðungssjúkrahúsinu á Akureyri þar sem hún hefði undirgengist rannsókn. Nú þremur dögum síðar hefði hún alloft farið í sturtu og skipt um föt.

Verður nú rakinn framburður ákærða og vitna fyrir dóminum.

Ákærði neitaði sakargiftum. Hann kannaðist við að hafa verið á Café Kósý á Reyðarfirði umrætt kvöld og að hafa verið mjög ölvaður. Hann sagðist hafa staðið upp við barinn einhvern tímann um kvöldið og þá hefði kvenmaður komið aðvífandi og byrjað að kyssa hann blautum kossum. Enginn aðdragandi hefði verið að þessu framferði konunnar og ekkert fleira hefði farið þeim á milli á veitingastaðnum. Hann sagðist ekki hafa áttað sig á því strax hver þetta var en síðan séð að þetta var A, en ákærði sagðist aðeins vera kunnugur henni í sjón. Hann sagðist hafa hitt A, F og fleira fólk úti í bíl fyrir utan staðinn. Hann sagðist ekki muna hvort þá hefði komið til tals að fara í samkvæmi. Ákærði sagðist hafa fengið far með öðru fólki til Fáskrúðsfjarðar og ekki orðið samferða A og hennar samferðafólki.

Ákærði var spurður hvers vegna hann hefði farið í samkvæmið í bílskúrnum heima hjá A og B og svaraði ákærði því svo til að heimili þeirra væri skammt frá sínu heimili og því gæti verið að hann hefði runnið á hljóðið eftir að heim kom. Þegar hann hefði komið í bílskúrinn hefðu verið þar fyrir A, B, F, G, D og E. Hann sagðist ekki muna um hvaða leyti hann kom í bílskúrinn. Hann sagði að menn hefðu rápað svolítið inn og út úr íbúðinni, m.a. til að fara á salerni. Hann sagðist sjálfur hafa farið a.m.k. einu sinni á salernið um nóttina og þá hitt A og F í eldhúsinu, en þau hefðu verið þar að tala saman. Á þeim tíma hefði B enn verið úti í bílskúrnum. Hann sagðist ekki muna hvort þau A hefðu rætt það að hann kæmi inn í húsið seinna um nóttina. Hann sagði að töluverður tími hefði liðið áður en A og B hefðu farið inn til sín úr samkvæminu í bílskúrnum. Fólki hefði síðan smám saman fækkað þar og sagði ákærði að sig minnti að síðast hefði hann verið einn eftir.

Aðspurður sagðist ákærði hafa farið inn í hús A og B um aðalinngang og ætlað að hafa tal af A, en útidyrnar hefðu verið ólæstar. Hann sagðist hafa farið að svefnherberginu og kallað á A. Þegar inn í svefnherbergið kom hefði hann séð að A var ekki með sængina alveg yfir sér og því séð að hún var allsnakin. Hann sagði að A hefði beðið hann um að koma upp í rúm til sín og sagt orðrétt: Komdu upp í. Hann sagði að maðurinn hennar hefði legið sofandi við hliðina á henni. Sagðist ákærði hafa farið upp í til A og byrjað að kyssa hana og láta vel að henni og A kysst hann á móti. Hann sagði að A hefði síðan allt í einu hljóðað upp og sagt: Af hverju gerir þú þetta, fíflið þitt?. Aðspurður sagðist hann ekki átta sig á því hvað þessi framkoma hafi átt að fyrirstilla hjá henni og sagðist engar skýringar hafa á þessum viðbrögðum hennar. Hann sagði að framburður A um að hann hefði ætlað að hafa við hana samfarir í rúminu með eiginmanninn sofandi við hliðina á henni væri alrangur. Sagðist ákærði hafa verið alklæddur og ekki verið með getnaðarlim sinn úti. Hann sagðist ekki minnast þess að einhverjar stimpingar hefðu orðið þarna á milli þeirra A. Eftir þetta hefði hann farið fram á gang og hún hringt í lögregluna. Hann hefði þá farið út og beðið eftir lögreglunni.

Ákærði var spurður að því hvort honum hefði ekki fundist einkennilegt að leggjast þarna upp í hjá allsnakinni konu með eiginmanninn sofandi við hliðina á henni. Svaraði ákærði því til að A hefði verið búin að gefa honum ýmislegt til kynna um kvöldið og hann álitið að eitthvað meira væri á bak við það. Hann hefði því ákveðið að kyssa hana og láta vel að henni til að athuga hversu langt hann kæmist. Aldrei hefði hins vegar staðið til að hafa við hana samfarir þarna í rúminu við hliðina á eiginmanninum. Aðspurður sagðist ákærði ekki hafa haft áhyggjur af því að eiginmaður A myndi vakna.

Ákærði sagði að áður en þessir atburðir gerðust hefði hann ekki haft önnur samskipti við A en þau að rekast stundum á hana þegar hún verslaði í dagvörubúð þar sem hann starfaði. Aðspurður um áfengisneyslu sína umrætt kvöld sagðist ákærði hafa byrjað að neyta áfengis kl. 19.30 eða 20.00 í samkvæmi hjá vini sínum. Hann sagðist hafa drukkið fimm stóra bjóra í samkvæminu og þrjá til fjóra bjóra á Café Kósý og eitthvað af bjór í bílskúrnum. Hann sagði að áfengisdrykkjan hefði haft einhver áhrif á minni sitt, en sagðist þó muna nokkurn veginn hvernig kvöldið gekk fyrir sig.

Ákærði gaf skýrslu hjá lögreglu 31. maí 2006 sem er í megindráttum í samræmi við framburð hans fyrir dóminum.

Vitnið A sagðist hafa farið á Café Kósý umrætt kvöld ásamt sambýlismanni sínum og vinum hans, m.a. D og F. Hún sagðist hafa verið búin að drekka einn bjór áður en lagt var af stað til Reyðarfjarðar og á veitingastaðnum hefði hún drukkið nokkra bjóra og nokkur svokölluð konuskot. Hún sagðist lítið muna eftir því þegar þau hefðu verið að tygja sig til brottfarar frá Reyðarfirði, en sagðist hins vegar muna eftir því þegar hún hefði stigið út úr bifreiðinni heima hjá sér þegar komið var til baka, en þá hefði hún farið beint á salernið. Hún sagðist ekki muna eftir að hafa séð ákærða um kvöldið, hvorki á Café Kósý né í samkvæminu í bílskúrnum. Þegar heim var komið hefðu þau öll farið út í bílskúrinn, en þau B hefðu ekki verið þar lengi. Aðspurð sagðist hún ekki muna eftir að hafa séð ákærða í bílskúrnum, en þó gæti hann hafa verið þar. Hún sagðist ekkert þekkja til ákærða og ekki skilja hvaða erindi hann átti í bílskúrinn. Hún sagðist ekki minnast þess að menn hefðu verið að fara á salernið við útidyrahurðina í íbúðinni eftir að heim var komið frá Reyðarfirði. Aðspurð sagði hún að enginn hefði komið inn í eldhúsið úr samkvæminu í bílskúrnum og sagðist hún ekki muna eftir að hafa verið þar á tali við F eftir að þau komu frá Reyðarfirði. Hún sagðist muna eftir að hafa tekið í höndina á B og leitt hann inn í húsið. Þá sagðist hún minnast þess að hafa sett pítsu í ofninn og að þau hafi fengið sér af henni. Að svo búnu hefðu þau bæði farið að sofa. Sagðist hún hafa berháttað sig, en hún sagðist hafa það fyrir venju að sofa nakin. Hún sagði að B hefði hins vegar sofnað alklæddur enda hefði hann verið ölvaður. Sagðist hún síðan hafa vaknað upp við stunur og að einhver hefði verið að reyna að setja liminn inn í kynfæri hennar. Hún sagðist hafa fundið fyrir því að ákærði hélt utan um getnaðarlim sinn og reyndi að ýta honum inn í leggöng hennar en hún sagðist hafa fundið til sársauka við þetta. Sagðist hún telja að hún hefði vaknað upp við sársaukann. Hún sagðist hafa klemmt fótleggina saman, en þá hefði ákærði rifið í hægri fótlegginn og reynt að ýta lærunum í sundur. Hún sagði að þetta hefði verið sárt og hún öskrað upp. Sagðist hún hafa verið með strengi í náranum eftir þetta, sem lýstu sér svipað og strengir sem maður fengi eftir að hafa verið á hestbaki og einnig hefði verið vont að fara á salernið. Því næst hefði hún snúið sér að B og reynt að vekja hann með því að ýta við honum og banka í hann en hann hefði ekki vaknað. Eftir að ákærði var kominn fram úr hefði hún litið upp og þá hefði ákærði staðið yfir þeim og horft á þau í rúminu, en á því augnabliki hefði hún áttað sig á því hver þetta var. Því næst hefði hún snúið sér aftur að B og reynt að vekja hann og þegar hún hefði litið til baka hefði ákærði verið farinn út úr herberginu. Hún hefði að svo búnu farið í sloppinn og farið fram á gang og sagt ákærða að fara út. Hann hefði ekki viljað fara fyrr en hann fengi úlpuna sína. Því næst hefði hún hringt á lögregluna og sagt ákærða að bíða. Hún sagðist hafa spurt ákærða af hverju hann hefði gert þetta og hann sagt henni að hún hefði gefið honum merki. Hún sagðist þá hafa spurt hann hvernig merki það hefði verið; hvort það hefði verið þegar hún heilsaði honum í búðinni eða brosti og hefði ákærði jánkað þessu öllu. Hún sagðist ekki kannast við að hafa látið vel að ákærða á Café Kósý, enda sagðist hún ekki minnast þess að hafa séð hann þar. Eini maðurinn sem hún hefði látið vel að þar hefði verið B sambýlismaður hennar og sagðist hún hafa hangið mikið utan í honum. Aðspurð um klæðnað ákærða sagði hún að sig rámaði í að ákærði hefði verið í köflóttri skyrtu, en sagðist ekki muna eftir fatnaði hans að öðru leyti. Aðspurð sagðist hún ekki minnast þess að hafa sagt H vinkonu sinni að hún myndi eftir að hafa séð ákærða á Café Kósý. Hún sagðist halda að það væri einhver misskilningur hjá H. Hún sagðist ekki muna eftir að hafa séð ákærða þar. Þá sagðist hún ekki minnast þess að ákærði hefði setið í aftursæti sömu bifreiðar og hún var í fyrir utan Café Kósý á Reyðarfirði. Hún sagði að minni sitt væri hins vegar mjög gloppótt þetta kvöld vegna ölvunar.

Hún sagði að mjög óraunverulegt og einkennilegt hefði verið að vakna við þetta athæfi ákærða. Þá sagði hún að atvikið hefði haft áhrif á sig til lengri tíma litið og sagðist t.d. eiga erfitt með svefn og vilja lítið fara út úr húsi. Hún sagðist alltaf vera hrædd þegar hún væri ein og til að draga úr hræðslunni hefði hún fengið sér hund, sem ætti að gegna hlutverki varðhunds. Hún staðfesti að húsið hefði verið ólæst um nóttina og sagði að þau B hefðu gleymt að læsa því. Hún ítrekaði refsikröfu sína á hendur ákærða vegna húsbrots.

Vitnið gaf skýrslur hjá lögreglu 24. maí og 6. september 2006 sem er í samræmi við ofangreint. Í síðari skýrslunni kom fram hjá A að þegar þau B hefðu verið að ræða atburðinn daginn eftir hefði dóttir hennar sagt henni að hún hefði vaknað við öskrin í henni og séð þegar lögreglan kom og tók ákærða.

C, níu ára dóttir A, sagðist hafa vaknað umrædda nótt við hávaða eða læti og farið fram úr, staðið í dyrunum á sínu herbergi og kíkt fram, en ekki séð neinn og farið þá aftur upp í og reynt að sofna. Aðspurð sagðist hún ekki hafa farið inn í svefnherbergi móður sinnar og ekki kíkt þar inn. Næst hefði hún heyrt að mamma hennar fór fram og því hefði hún ákveðið að gera slíkt hið sama. Hún sagðist hafa heyrt mömmu sína segja við manninn að ef hann færi ekki myndi hún hringja á lögregluna. Hún sagði að mamma sín hefði verið á náttslopp. Maðurinn, sem hefði staðið við útidyrahurðina, hefði hins vegar viljað fá jakkann sinn. Sagðist hún hafa séð aftan á manninn. Mamma hennar hefði síðan hringt á lögregluna og hún séð þegar lögreglan kom og tók manninn. Hún sagðist síðan hafa farið að sofa og mamma sín líka. Vitnið var beðið um að lýsa betur hávaðanum sem hún vaknaði upp við og sagði hún þá að hávaðinn hefði verið í mömmu sinni og að hún hefði verið að reyna að vekja S-kk-þf, sem hefði verið sofandi. Einnig sagði hún að maðurinn hefði verið uppi á mömmu sinni. Hún sagði að herbergið sitt væri vinstra megin á ganginum næst svefnherbergi móður sinnar.

B sagði að rétt væri að á heimili hans hefði verið samkvæmi um kvöldið og síðan hefði verið farið á Café Kósý. Hann sagðist hafa verið þreyttur og því orðið ölvaður um nóttina. Þegar hann hefði lagst til hvílu hefði hann verið alveg búinn að vera vegna þreytu og ölvunar. Hann sagðist muna eftir ákærða á Café Kósý, en sagðist ekki hafa séð að A ætti nein samskipti við hann á veitingastaðnum. Hann sagðist hafa farið á milli borða á veitingastaðnum og talað við fólk, en A hefði aldrei verið langt undan. Hann sagði að þegar þau hefðu komið heim aftur hefði upphafist samkvæmi í bílskúrnum þeirra og þar hefðu verið F, G, D, E og svo hann og A. Hann sagði að fyrst í stað hefði ákærði ekki verið í bílskúrnum, en hann hefði komið þangað síðar. Hann sagði að um fimmleytið hefði A náð í sig út í bílskúr og þau farið inn og fengið sér að borða. Hann sagði að áður hefði A verið úti í bílskúrnum, en síðan farið inn og komið svo aftur út til að ná í hann. Eftir að þau hefðu verið búin að fá sér að borða hefðu þau lagst til svefns og hann sofnað strax mjög fast.

Aðspurður sagði hann að menn hefðu farið á salerni við útidyrnar, en sagðist ekki muna eftir hvort einhver hefði komið inn í eldhúsið til þeirra A, enda hefði hann þá verið orðinn mjög þreyttur og ölvaður. Hann sagðist hafa sofið til kl. 10.00 morguninn eftir og þegar hann vaknaði hefði hann séð að eitthvað hafði komið fyrir hjá A. Hann sagði að henni hefði greinilega liðið mjög illa og verið tóm til augnanna og dofin. Hann sagði jafnframt að atvikið hefði haft áhrif á hana til lengri tíma litið. Hún væri mjög vör um sig heima, passaði alltaf upp á að læsa og liði illa þegar hann væri að vinna fram eftir. Ef hann þyrfti að vinna á nóttunni hefði hún krakkana uppi í hjá sér. Þá sagði hann að þau hefðu fengið sér hund vegna atviksins. Hann sagðist ítreka refsikröfu vegna húsbrots. Vitnið gaf skýrslu hjá lögreglu 7. september 2006, sem er í megindráttum í samræmi við framangreint. Hjá lögreglu sagðist hann þó ekki hafa séð ákærða í samkvæminu í bílskúrnum eftir að heim var komið.

D kannaðist við að hafa farið með A og B og fleirum á Café Kósý á Reyðarfirði umrætt kvöld og að E hefði verið ökumaður í þeirri ferð. Þá sagði hann sig minna að hafa séð ákærða bregða fyrir á veitingastaðnum um kvöldið, en sagðist hins vegar ekki minnast þess að ákærði hefði átt þar einhver samskipti við A. Hann sagðist hafa farið aftur til Fáskrúðsfjarðar með samferðafólki sínu og sagði aðspurður að ákærði hefði eitthvað verið að þvælast fyrir utan staðinn áður en þau lögðu af stað eftir lokun staðarins. Hann sagði að vel gæti staðist að H-kk-nf hefði setið aftur í bifreiðinni þar sem hún hefði beðið fyrir utan staðinn og að hann hefði verið beðinn um að fara út úr henni, eins og eftir honum væri haft í lögregluskýrslu. Einnig A hefði setið frammi í og E verið undir stýri. Hann sagði að þegar þau hefðu komið til baka á [heimilisfang] hefðu þau farið í bílskúrinn, en hann sagðist ekki muna eftir því hvenær ákærði kom þangað. Hann sagðist ekki muna eftir að ákærði og A hefðu átt einhver samskipti í bílskúrnum. Þá sagðist hann aðspurður ekki muna eftir að fólk hefði farið á salerni eða inn í eldhús í íbúðinni. Loks sagðist hann minnast þess að í lokin hefðu hann og ákærði verið tveir eftir í bílskúrnum og verið að tala saman um daginn og veginn. Hann hefði síðan farið heim að sofa og ákærði orðið eftir. Hann sagði að ákærði hefði verið vel við skál og sjálfur sagðist hann bæði hafa verið ölvaður og þreyttur. Vitnið gaf skýrslu hjá lögreglu 21. maí 2006 sem er í megindráttum í samræmi við ofangreint. Þar kemur fram að hann telji að hann hafi farið frá heimili A og B um kl. 6.30 um morguninn.

E sagðist hafa verið ökumaður bifreiðar B þegar farið hefði verið á Café Kósý á Reyðarfirði umrætt kvöld. Aðspurður sagðist hann hafa rekist þar á ákærða, en sagðist ekki muna eftir að ákærði og A hefðu átt þar einhver samskipti, enda hefði hann ekki verið að fylgjast með því. Hann sagði að ákærði hefði komið inn í bifreiðina fyrir utan veitingastaðinn áður en lagt hefði verið af stað frá Reyðarfirði, en mundi ekki hvort A hefði þá setið í bifreiðinni. Hann sagðist hafa ekið fólkinu aftur til Fáskrúðsfjarðar, en ákærði hefði ekki verið þar með í för. Þau hefðu farið á [heimilisfang] og þar hefði byrjað samkvæmi í bílskúrnum, en ákærði hefði komið eitthvað seinna þangað. Hann sagði að A hefði komið og farið úr bílskúrnum og stoppað stutt við. Sjálfur sagðist hann hafa verið í hálftíma til klukkutíma í bílskúrnum. Ekki sagðist hann minnast þess sérstaklega að fólk hefði farið á salerni eða inn í eldhús í íbúð A og B, en sagði að það gæti vel verið þó að hann hefði ekki tekið eftir því. Hann sagðist ekki muna eftir að ákærði og A hefðu haft einhver samskipti sín á milli í bílskúrnum. Vitnið gaf skýrslu hjá lögreglu 21. maí 2006 sem er í samræmi við ofangreint.

F sagðist hafa farið með A, B og fleira fólki á Café Kósý umrætt kvöld. Hann sagðist ekki muna eftir að hafa orðið vitni að einhverjum samskiptum á milli A og ákærða á veitingastaðnum. Hann sagðist hafa verið í samkvæminu í bílskúrnum hjá A og B eftir að heim var komið, en farið úr því samkvæmi á undan öðrum. Hann sagðist þó muna eftir að ákærði hefði komið í þetta samkvæmi. Hann sagði að A hefði verið heima við en sagðist ekki muna hvort hún var í bílskúrnum eftir að ákærði kom þangað. Þá sagðist hann ekki muna eftir að ákærði og A ættu einhver samskipti þar. Hann sagðist muna eftir að hafa farið á salerni, sem væri í anddyri íbúðarhússins, en sagðist ekki muna hvort aðrir hefðu gert það einnig. Aðspurður sagðist hann ekki muna eftir að hafa farið inn í eldhúsið í húsinu og talað þar við einhvern. Hann sagðist yfirhöfuð ekki muna eftir því að hafa talað við nokkurn inni í íbúðarhúsinu. Hann sagðist hins vegar hafa verið ölvaður og að minni hans frá þessu kvöldið væri gloppótt. Vitnið gaf skýrslu hjá lögreglu 14. júní 2006 sem samræmist ofangreindum framburði ágætlega.

G sagðist hafa verið í samkvæmi á heimili A og B umrætt kvöld. Hann sagði að síðar um kvöldið hefði verið farið á Café Kósý á Reyðarfirði. Hann sagðist ekki muna eftir að hafa séð ákærða á veitingastaðnum. Sagðist hann hafa verið vel drukkinn og því ekki vel bær til frásagnar um atburði kvöldsins. Hann sagðist hins vegar muna eftir samkvæminu í bílskúrnum á [heimilisfang] eftir að heim var komið og sagðist hann ekki muna eftir að ákærði kæmi þangað. Ekki hefði verið stoppað lengi í bílskúrnum og sagðist hann ekki minnast þess að fólk hefði verið að fara á salernið inni í íbúðarhúsinu. Hann sagðist fljótlega hafa farið úr bílskúrnum með D og E eða eftir u.þ.b. klukkutíma viðdvöl þar. Hann sagðist ekki minnast þess að þá hefðu fleiri verið eftir þar. Skýrsla vitnisins hjá lögreglu 11. september 2006 er í samræmi við framangreint.

H staðfesti að A, sem væri kunningjakona sín, hefði hringt í sig um kl. 7.15 sunnudaginn 21. maí sl. og sagt sér að hún hefði skömmu áður vaknað upp við mikinn sársauka og að ákærði hefði verið með hendurnar í klofinu á sér og verið að reyna að troða limnum inn í leggöngin á sér. Hún sagði að A hefði verið í miklu uppnámi og sagt að sér hefði verið nauðgað. Þá hefði hún stokkið úr einu í annað þegar hún lýsti atburðarásinni. Hún sagði að A hefði ekki virst vera undir áhrifum áfengis heldur í uppnámi. A hefði t.d. ekki verið drafandi í tali. Hún staðfesti að A hefði sagt henni að hún hefði séð ákærða á Café Kósý fyrr um kvöldið, en einnig talað um það að hún þekkti ekki ákærða. Hún sagðist hafa kíkt til A síðar um daginn og þá hefði henni liðið illa en verið rólegri. Vitnið gaf skýrslu hjá lögreglu 14. júní 2006, sem er í samræmi við framburð þess hér fyrir dómi. Þar greindi hún einnig frá því að hún hefði rætt við dóttur A, C, sem hefði tjáð henni að hún hefði vaknað upp um nóttina við öskur og læti, farið fram og horft inn í svefnherbergi mömmu sinnar og séð þar mann.

G-kk-nf H-kk-nf G-kk-nf lögreglumaður sagði að hringt hefði verið í bakvaktarsíma lögreglu og óskað eftir aðstoð vegna ókunnugs og ölvaðs manns, sem komið hefði inn á heimili konu. Hann sagði að þegar hann hefði komið á staðinn hefði ákærði verið að stíga út úr húsinu og að A hefði staðið inni í ganginum. A hefði tjáð honum að hún hefði verið sofandi inni í hjónarúmi ásamt eiginmanni sínum og vaknað upp við að ákærði var kominn upp í rúm til hennar og að snerta kynfæri hennar. Hann sagði að A hefði verið æst og í miklu uppnámi og viljað losna við manninn af staðnum. Hún hefði hins vegar ekki virst vera mikið ölvuð. Hann sagðist síðan hafa rætt við ákærða, sem hefði verið mjög drukkinn. Ákærði hefði tjáð honum að sér hefði verið boðið inn í íbúðina og hann hafi ekki ætlað sér að gera neitt illt. Allt sem þarna hefði farið fram hefði verið gert með samþykki A. Hann sagði að þarna um morguninn hefði A ekki verið viss um hvort hún vildi kæra og ekki lýst háttsemi ákærða þannig að þörf hefði verið talin á því að fram færi rannsókn á ákærða og A. Hann sagðist því hafa ekið ákærða heim og síðan haft samband við rannsóknarlögreglumann. Þegar rannsóknarlögreglumaðurinn hefði tekið skýrslu af A hefði hún borið um að ákærði hefði gert eitthvað meira en að snerta hana.

Ó-kk-nf Á-kk-nf, læknir á Heilbrigðisstofnun Austurlands, staðfesti að A hefði leitað til sín þremur dögum eftir umrætt atvik og staðfesti læknisvottorð sem hann hefði ritað að beiðni lögreglu. Hann sagði að áverkar þeir, sem A hefði verið með við komu til hans, gætu samrýmst lýsingu A á atvikinu. Marbletturinn gæti samrýmst því að A hefði fengið högg eða orðið fyrir þrýstingi í einhvers konar átökum. Hann sagði að við skoðun hefði A verið með verki í hægri mjöðm og það gæti samrýmst því að hún hefði orðið fyrir tognun í mjöðminni. Hann sagði að marbletturinn á læri A hefði verið blár og ekki byrjaður að gulna og því gæti passað að hann hefði verið þriggja daga gamall þegar hann skoðaði hana. Aðspurður sagði hann að A hefði ekki verið í geðshræringu þegar hún kom til hans og ekki virst vera döpur.

III.

Niðurstaða.

Ákæruliður 1. Húsbrot.

Í 1. tölulið ákæru er ákærða gefið að sök húsbrot með því að hafa farið í heimildarleysi inn í íbúðarhúsið að [heimilisfang].

Ákærði neitar sök, en viðurkennir að hafa farið inn í fyrrgreint hús um aðalinngang og síðan inn í svefnherbergi þeirra A og B í því skyni að ná tali af A. Til að komast þangað þurfti ákærði að ganga úr anddyrinu sem er á húsinu að austanverðu eftir gangi sem liggur eftir endilöngu húsinu frá austri til vesturs og að svefnherberginu, sem er fyrir enda gangsins í suðvesturhorni hússins. Ákærði sagðist ekki muna hvort þau A hefðu rætt það að hann kæmi inn í húsið seinna um nóttina. Sagði ákærði að A hefði hins vegar gefið honum ýmislegt til kynna um kvöldið og hann hefði álitið að eitthvað meira væri á bak við það. Hefur hann og borið að á veitingastaðnum Café Kósý á Reyðarfirði hafi A skyndilega komið aðvífandi þar sem hann hefði staðið upp við barinn og byrjað að kyssa hann blautum kossum. Ekkert fleira hefði hins vegar farið þeirra á milli á veitingastaðnum. Þá hefur ákærði borðið að hafa farið á salerni inni í húsinu um nóttina á meðan á samkvæminu í bílskúrnum stóð og í sama skipti farið inn í eldhús og hitt þar A og F sem þar hafi verið saman á tali. Loks hefur ákærði borið að menn hafi rápað svolítið inn og út úr húsinu um nóttina, m.a. til að fara á salerni. Fram hefur komið að ákærði og A þekkjast ekki og ákærði hefur staðfest að áður en þessir atburðir gerðust hefðu þau engin samskipti átt fyrir utan að hann hefði stundum séð hana versla í dagvörubúð þar sem hann starfi.

A hefur borið hér fyrir dómi og hjá lögreglu að hún muni ekki eftir að hafa séð ákærða umrætt kvöld og nótt, hvorki á veitingastaðnum Café Kósý né í bílskúrnum eftir að heim var komið. Hún kannaðist ekki við að hafa látið vel að ákærða á fyrrgreindum veitingastað, enda sagðist hún ekki muna eftir að hafa séð hann þar. Ekkert þeirra vitna sem komu fyrir dóminn mundi eftir að hafa séð að ákærði og A ættu einhver samskipti á veitingastaðnum eða í bílskúrnum seinna um nóttina. Hvorki A né F kannast við að hafa talað saman inni í eldhúsinu um nóttina. Sagði A að enginn hefði komið inn í eldhúsið úr samkvæminu í bílskúrnum og F sagðist að vísu hafa skroppið á salernið í anddyrinu en kannaðist hvorki við að hafa farið inn í eldhús né að hafa talað við nokkurn mann inni í húsinu. B, sambýlismaður A, játaði því að menn hefðu farið á salerni í anddyrinu um nóttina, en önnur vitni könnuðust ekki við ferðir á þetta salerni.

Ljóst er af framburði ákærða og vitna að fljótlega fækkaði fólki í áðurgreindu samkvæmi í bílskúrnum og kom fram hjá ákærða og vitninu D að í lokin hefðu þeir tveir verið eftir og rætt saman um daginn og veginn. Sagðist D síðan hafa haldið af stað heim á leið og ákærði orðið einn eftir, en það er einnig í samræmi við framburð ákærða sjálfs. Þykir ljóst af framburðum vitna að þá hafði liðið góð stund frá því að A og B höfðu horfið á braut úr bílskúrnum og farið inn til sín að sofa. Hlaut ákærða því að vera ljóst að samkvæminu var lokið enda komið undir morgun. Ekkert er fram komið í málinu sem styður þann framburð ákærða að A hafi gefið honum til kynna með einhverjum hætti að hún ætlaðist til þess að hann kæmi inn í húsið síðar um nóttina. Þykir framburður ákærða um þetta atriði einnig mjög ótrúverðugur í ljósi þess að A hvarf úr bílskúrnum og inn til sín í fylgd sambýlismanns síns og hafði háttað ofan í rúm með honum þegar ákærða bar að. Þá er ekki fallist á að ákærði hafi mátt ætla að honum væri heimilt að fara inn í íbúðarhúsið í ljósi þess að ekki hafði verið amast við veru hans í bílskúrnum eða ferðum fólks á salernið í anddyrinu fyrr um nóttina, enda þykir málið horfa við með öðrum hætti eftir að gleðskapurinn var yfirstaðinn. Enga þýðingu hefur í málinu að aðaldyr voru ólæstar þar sem um íbúðarhús var að ræða.

Samkvæmt öllu því sem hér hefur verið rakið telur dómurinn sannað að ákærði hafi farið óboðinn inn í íbúðarhúsið að [heimilisfang] þar sem A hafði lagst til svefns og með því gerst sekur um húsbrot. Er háttsemin rétt heimfærð til refsiákvæða í ákærunni.

Ákæruliður 2. Kynferðisbrot.

Í 2. tölulið ákæru er ákærða gefið að sök kynferðisbrot með því að hafa eftir að hann kom inn í íbúðarhúsið að [heimilisfang] reynt að setja getnaðarlim sinn í kynfæri A sem þar svaf í rúmi sínu.

Ákærði hefur neitað sakargiftum. Skilja verður framburð ákærða á þann veg að hann telji að A hafi gefið honum til kynna umrætt kvöld að hún hefði áhuga á kynferðislegu samneyti við hann og af þeim sökum hafi hann farið inn í íbúðarhúsið til að ná tali af henni. Þá hefur ákærði borið að þegar hann hefði komið inn í svefnherbergið hefði hann séð að A var allsnakin undir sænginni og sambýlismaður hennar sofandi við hliðina á henni. A hefði síðan boðið honum upp í til sín og hann byrjað að kyssa hana og láta vel að henni og hún kysst hann á móti. Skyndilega hefði hún hljóðað upp og sagt: Af hverju gerir þú þetta, fíflið þitt ? Sagðist ákærði enga skýringu hafa á þessum skyndilegu sinnaskiptum konunnar.

Eins og áður hefur verið rakið er ekkert fram komið í málinu sem styður þá frásögn ákærða að A hafi gefið ákærða til kynna að hún hefði kynferðislegan áhuga á honum eða að hún hefði ætlast til þess að hann kæmi inn í íbúðarhúsið þegar samkvæmið væri yfirstaðið. Þvert á móti hefur A borið um það að hún hafi ekki tekið eftir ákærða um kvöldið og nóttina, hvorki á Café Kósý né í bílskúrnum eftir að heim var komið. Hefur A og borið um það að hafa vaknað upp við stunur og fundið að einhver var að reyna að setja liminn inn í leggöng hennar en við það hafi hún fundið til sársauka. Hún hefði flýtt sér að klemma fótleggina saman en þá hefði ákærði rifið í hægri fótlegginn og reynt að ýta lærunum í sundur. Þetta hefði verið sárt og hún öskrað upp og síðan reynt að vekja sambýlismann sinn með því að ýta við honum og banka í hann.

Framburður A fær stuðning í framburði níu ára dóttur hennar, C, sem gaf skýrslu fyrir dómi 11. júlí sl. Bar hún um það að hafa vaknað upp um nóttina við hávaða og læti í mömmu sinni, sem hefði verið að reyna að vekja S-kk-þf. Hún hefði farið fram úr, staðið í dyrunum á sínu herbergi og kíkt fram en ekki séð neinn og þá farið aftur upp í og reynt að sofna. Hún sagðist hins vegar ekki hafa farið inn í svefnherbergi móður sinnar og ekki kíkt þar inn. Næst hefði hún heyrt að mamma hennar fór fram og þá hefði hún ákveðið að gera sjálf slíkt hið sama. Lýsti hún síðan skilmerkilega hvað ákærða og móður hennar fór á milli í ganginum og að lögreglan hefði að lokum komið og tekið ákærða. Framburður C var skýr og greinargóður og þykir dóminum hann trúverðugur.

Þá fær framburður A stoð í framburði H sem hefur borið um það að A hafi hringt í hana um kl. 7.15 umræddan morgun og sagt sér frá því að hún hefði skömmu áður vaknað upp við mikinn sársauka og að ákærði hefði verið með hendurnar í klofinu á sér og verið að reyna að troða getnaðarlim sínum inn í leggöngin á sér. Hefur hún og borið um það að A hafi virst vera í miklu uppnámi, en ekki drukkin. Þá sagðist hún hafa komið til A síðar um daginn og að þá hefði A verið rólegri en liðið illa. Einnig hefur G-kk-nf H-kk-nf G-kk-nf lögreglumaður borið um það að þegar hann hefði komið á vettvang hefði A verið æst og í miklu uppnámi og viljað losna við ákærða af staðnum. Einnig hefði hún tjáð honum að hún hefði vaknað við það að ákærði var kominn upp í rúm til hennar og að snerta kynfæri hennar. Loks hefur B, sambýlismaður A, borið um það að þegar hann hefði vaknað um kl. 10.00 um morguninn hefði A greinilega liðið mjög illa og hún verið dofin og tóm til augnanna. Jafnframt hefur hann borið um þau áhrif sem atvikið hefur haft á andlega líðan A þegar til lengri tíma væri litið, en sú frásögn er í samræmi við framburð A sjálfrar um þetta efni.

Loks fær framburður A stoð í framburði Ó-kk-ef Á-kk-ef læknis, sem hefur staðfest hér fyrir dómi að áverkar þeir sem A var með við skoðun þremur dögum eftir atburðinn geti samrýmst framburði A um að ákærði hafi rifið í hægri fótlegginn á henni og með því reynt að ýta lærum hennar í sundur.

Allt framangreint styður mjög frásögn A um það hvernig atvikum málsins var háttað. A hefur frá upphafi verið sjálfri sér samkvæm í frásögn af atburðum og framburður hennar fyrir dóminum var bæði skýr og greinargóður og er að mati dómsins trúverðugur.

Þegar allt framangreint er virt þykir sannað með trúverðugum framburði A, sem fær stuðning í framburði þeirra vitna sem komu fyrir dóminn og öðrum gögnum málsins, að atburðir hafi verið með þeim hætti sem í ákæru greinir, þ.e. að ákærði hafi notfært sér ölvun og svefndrunga brotaþola og gert tilraun til þess að hafa við hana samræði á meðan hún var sofandi. Þessi háttsemi ákærða er rétt heimfærð til refsiákvæða í ákærunni.

Ákærði hefur ekki áður hlotið refsingu. Með háttsemi sinni braut ákærði gróflega gegn friðhelgi heimilis brotaþola og fjölskyldu hennar, sem öll var í fastasvefni þegar ákærði fór óboðinn inn í húsið, svo og gegn kynfrelsi brotaþola. Ákvarða ber refsingu ákærða með hliðsjón af 77. gr. almennra hegningarlaga og þykir refsing hans hæfilega ákveðin fangelsi í 12 mánuði. Ekki þykja efni til að skilorðsbinda refsinguna.

Ákærði greiði sakarkostnað að fjárhæð 355.596 krónur, þar af málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, G-kk-ef M. A-kk-ef hdl., sem þykja hæfilega ákveðin 349.596 krónur og er þ.m.t. virðisaukaskattur.

Dóm þennan kveða upp R-kvk-nf B-kvk-nf dómstjóri, A-x-x V. M-kk-nf héraðsdómari og S-kvk-nf B-kvk-nf settur héraðsdómari.

Dómsorð:

Ákærði, H-kk-nf M-kk-nf, sæti fangelsi í 12 mánuði.

Ákærði greiði sakarkostnað að fjárhæð 355.596 krónur, þar af málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, G-kk-ef M. A-kk-ef hdl., að fjárhæð 349.596 krónur.

R-kvk-nf B-kvk-nf

A-x-x V-kk-nf M-kk-nf

S-kvk-nf B-kvk-nf