E-1110/2006

Mál þetta er höfðað með stefnu birtri 16. júní 2006 af Unimerco A/S í Danmörku á hendur Bindi ehf., Bæjarhrauni 20 í Hafnarfirði.

Stefnandi krefst þess að stefnda verði gert að greiða honum 475.359 danskar krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt lögum nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 1. maí 2006 til greiðsludags. Þá er krafist málskostnaðar.

Stefndi skilaði greinargerð þar sem aðallega var krafist var sýknu af kröfum stefnanda, en til vara lækkunar á þeim. Þá krafðist stefndi málskostnaðar.

Útivist varð af hálfu stefnda í þinghaldi 26. f.m., en þá var fyrirhugað að aðalmeðferð í málinu færi fram. Var lögð fram sókn af hálfu stefnanda og málið því næst dómtekið.

Samkvæmt framangreindu og með vísan til 3. mgr. 96. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála er dómur nú lagður á málið eftir framkomnum kröfum, gögnum og sókn stefnanda með tilliti til þess sem hefur komið fram af hálfu stefnda.

I.

Samkvæmt stefnu áttu aðilar málsins með sér viðskipti um nokkurra mánaða skeið sem fólust í kaupum stefnda á vörum af stefnanda. Munu þau hafa hafist í desember 2005 og staðið fram í apríl á síðasta ári. Að sögn stefnanda fór fljótlega að bera á greiðsludrætti af hálfu stefnda. Hinn 2. maí 2006 hafi skuld félagsins við stefnanda numið 475.359 dönskum krónum. Þá skuld, sem styðjist við 25 vörureikninga, hafi stefndi ekki greitt þrátt fyrir ítrekaðar áskoranir. Því hafi verið óhjákvæmilegt fyrir stefnanda að höfða mál þetta.

Varnir stefnda samkvæmt greinargerð eru grundvallaðar á því að samið hafi verið um ákveðið verð á þeim vörum sem félagið keypti af stefnanda og að stefnandi hafi ekki staðið við það samkomulag heldur krafið stefnda um umtalsvert hærra endurgjald. Í trausti þess að um mistök væri að ræða af hálfu stefnanda og að staðið yrði við gerða samninga hafi stefndi áfram móttekið vörur frá stefnanda og selt þær. Þar sem stefnandi hafi í engu sinnt kröfum stefnda um leiðréttingu á verði vöru hafi stefndi þann 18. apríl 2006 greitt allar útistandandi kröfur stefnanda en að frádreginni kröfu stefnda vegna ábyrgðarviðgerða að fjárhæð 553.183 krónur og 56.000 evrum sem stefndi hafi átt rétt á úr hendi stefnanda 31. desember 2006 samkvæmt samningi þeirra. Samhliða þessu hafi stefndi upplýst stefnanda um það að ekki yrði um frekari greiðslur að ræða fyrr en stefnandi hefði lagt fram bankaábyrgð fyrir framangreindri samningsgreiðslu, enda hafi stefndi litið svo á að ekki væri nokkur trygging fyrir því að sú fjárhæð fengist greidd ef vörureikningar stefnanda yrðu greiddir að fullu.

Í framlagðri sókn leitast stefnandi við að svara framangreindri málsvörn stefnda. Segir þar að aðilar hafi gert með sér samning um að stefndi tæki að sér að selja vörur stefnanda hér á landi. Í samræmi við samning aðila hafi stefnandi greitt stefnanda 56.000 evrur í janúar 2006. Þá hafi verið um það samið að stefnandi myndi inna sömu fjárhæð af hendi til stefnda í janúar 2007. Með samningnum hafi stefndi skuldbundið sig til að selja einungis vörur frá stefnanda í tilteknum vöruflokki. Vegna lausafjárskorts hafi stefndi ekki greitt fyrir mótteknar vörur frá stefnanda. Er því reyndar haldið fram að ásetningur stefnda hafi staðið til þess að greiða ekki fyrir móttekna vöru. Stefndi hafi einnig brotið gerðan samning við stefnanda með því að hefja sölu á vörum frá samkeppnisaðilum stefnanda, meðal annars eftirlíkingar frá Kína. Þá sé það alrangt hjá stefnda að stefnandi hafi skuldbundið sig til að selja honum vörur á lægra verði en reikningar stefnanda hljóði upp á. Stefndi hafi í fyrstu greitt reikninga stefnanda athugasemdalaust, en hætt að greiða þegar lausafjárstaða félagsins hafi farið að versna. Það sé því seinni tíma fyrirsláttur af hálfu stefnda að verð á vörum frá stefnanda samkvæmt reikningum hans hafi ekki verið í samræmi við það sem aðilar sömdu um, enda hafi stefndi selt vörurnar með álagningu. Þá hafi aldrei verið um það samið að stefnandi legði fram bankatryggingu fyrir greiðslu sem félagið hafi átt að standa stefnda skil á ef samningur aðila yrði réttilega efndur og ekki heldur að stefndi gæti haldið eftir greiðslu fyrir mótteknar vörur vegna þessarar samningsskyldu stefnanda. Viðskiptum aðila hafi lokið í apríl 2006 vegna vanefnda stefnda. Mál þetta sé einfalt skuldamál, þar sem fyrir liggi viðurkenning stefnda á móttöku félagsins á vörum frá stefnanda sem stefnukrafan taki til. Sönnunarbyrði fyrir því að samið hafi verið um annað og lægra verð en framlagðir reikningar stefnanda hljóða um hvíli á stefnda. Sönnun þar um liggi ekki fyrir.

II.

Aðilar málsins gerðu með sér skriflegan samning 23. nóvember 2005 um viðskipti þeirra. Svo sem fram er komið hefur stefndi haldið því fram að hann sé nú krafinn um hærra endurgjald vegna vörukaupa af stefnanda en samningur þeirra um þau hafi gert ráð fyrir. Hefur undir rekstri málsins verið vísað til þess að þessi málsvörn stefnda styðjist við munnlegan samning sem komist hafi á milli aðila, enda er ekki mælt fyrir um verð í hinum skriflega samningi þeirra. Af greinargerð verður hins vegar helst ráðið að stefndi telji sig hafa staðið skil á kröfu stefnanda samkvæmt reikningum hans, en hann hafi með réttu haldið eftir greiðslu á grundvelli annarra samningsskuldbindinga stefnanda. Hvað sem þessu annars líður hafa engar sönnur verið færðar fram fyrir því af hálfu stefnda að fjárkrafa stefnanda í málinu sé í andstöðu við það sem um hafi samist á milli þeirra. Með því að málatilbúnaður stefnda hefur ekki á annan hátt beinst að réttmæti þessarar kröfu verður fallist á það með stefnanda að greiðsluskylda að því er tekur til hennar hvíli á stefnda.

Samkvæmt 2. gr. samningsins frá 23. nóvember 2005 skuldbatt stefnandi sig til að greiða stefnda samtals 112.000 evrur með tveimur jöfnum greiðslum 2. janúar og 31. desember 2006. Fyrir liggur að seinni greiðslan hefur ekki verið innt af hendi og stefnandi telur sér það ekki skylt þar eð stefndi hafi vanefnt samninginn. Svo sem málið liggur fyrir dóminum eru engin efni til að taka afstöðu til ágreinings sem er um það hvort stefnandi standi í skuld við stefnda samkvæmt þessu samningsákvæði. Þá hefur stefndi ekki rennt stoðum undir kröfu sem hann telur sig eiga á hendur stefnanda að fjárhæð 553.183 krónur, en að henni er vikið í kafla I hér að framan. Gagnkröfur stefnda samkvæmt greinargerð hans koma samkvæmt þessu ekki til álita við úrlausn málsins.

Með vísan til þess sem að framan er rakið verður krafa stefnanda að fullu tekin til greina og stefnda gert að greiða honum 475.359 danskar krónur ásamt dráttarvöxtum, en um þá fer svo sem í dómsorði greinir. Er þar um til þess að líta að með lögum nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu var numin úr gildi sérregla 11. gr. vaxtalaga nr. 25/1987 um dráttarvexti af peningakröfum í erlendri mynt. Fer því um dráttarvexti af slíkum kröfum eftir almennum reglum sbr. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001, nema um annað sé samið.

Eftir framangreindum málsúrslitum og með vísan til 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála verður stefnda gert að greiða stefnanda málskostnað, sem þykir hæfilega ákveðinn 300.000 krónur.

Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð :

Stefndi, Bindir ehf., greiði stefnanda, Unimerco A/S, 475.359 danskar krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 1. maí 2006 til greiðsludags.

Stefndi greiði stefnanda 300.000 krónur í málskostnað.

Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf