E-3007/2007

Mál þetta, sem dómtekið var hinn 22. nóvember sl., að loknum munnlegum málflutningi, var höfðað fyrir dómþinginu af S-kvk-þgf B-kvk-þgf J-kvk-þgf, Hringbraut 80, Hafnarfirði, á hendur Tryggingastofnun ríkisins, Laugavegi 114, Reykjavík, með stefnu áritaðri um birtingu hinn 20. apríl sl.

Endanlegar dómkröfur stefnanda eru þær, að viðurkennt verði með dómi að hún eigi rétt á bótum úr hendi stefnda vegna tjóns af fylgikvilla í kjölfar krabbameinsmeðferðar á Landspítala háskólasjúkrahúsi árið 2003, samkvæmt lögum nr. 111/2000, um sjúklingatryggingu. Þá krefst stefnandi málskostnaðar, auk virðisaukaskatts á málflutningsþóknun, að skaðlausu úr hendi stefnda, eins og málið væri eigi gjafsóknarmál.

Dómkröfur stefnda eru þær, að hann verði sýknaður af öllum kröfum stefnanda og stefnandi dæmdur til þess að greiða stefnda málskostnað, að skaðlausu.

Gætt var ákvæða 115. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála, áður en dómur var kveðinn upp.

II

Málavextir eru þeir, að í ársbyrjun árið 2003 gekkst stefnandi undir skurðaðgerð vegna hnúts í skjaldkirtli , sem reyndist vera góðkynja. Jafnframt var tekinn eitill úr hálsi ofan við skjaldkirtil, sem reyndist vera krabbameinsmeinvarp. Stefnandi gekkst undir geislameðferð á hálsi í mars og apríl 2003 og eina lyfjameðferð. Þá fór stefnandi í geislameðferð á höfði í ágúst sama ár. Í lok geislameðferðarinnar hafði stefnandi talsverð óþægindi og særindi við kyngingu auk ógleði. Meðferðin vegna krabbameinsins í eitlum í hálsi leiddi til örvefsbreytinga í efsta hluta vélinda og varð þrenging í efsta hluta vélindans og neðsta hluta koks á u.þ.b. 5-7 cm svæði. Vegna þessa hefur stefnandi þurft að gangast undir víkkunarmeðferð á vélinda á 6-8 vikna fresti, þar sem vélindað er víkkað út til að auðvelda kyngingu. Stefnandi hefur því orðið fyrir varanlegri heilsufarsskerðingu vegna meðferðarinnar.

Stefnandi tilkynnti stefnda um atburðinn hinn 16. nóvember 2005. Stefndi hóf þá gagnaöflun og leitaði m.a. álits óháðs sérfræðings í krabbameinslækningum, H-kvk-ef S-kvk-þf.

Í álitsgerð hennar kemur fram, að heilsutjón stefnanda megi rekja til meðferðarinnar og hún telji það falla undir 4. tl. 2. gr. laga um sjúklingatryggingu. Vísar hún til þess að stefnandi hafi verið greind og meðhöndluð á réttan hátt, með lyfja- og geislameðferð. Geislameðferðin dragi úr líkindum á enduruppkomu upprunalegs æxlis. Sé eingöngu lyfjameðferð beitt séu líkurnar 90%, en annast 75%, og lengi þetta lífslíkur eftir 2 ár um 5-7%. Í álitsgerðinni segir, að geislameðferð geti haft síðbúnar aukaverkanir. Vélinda sé talið fremur geislaþolið líffæri og mjög lítil áhætta sé á varanlegum þrengslum á vélinda við geislun eins og stefnandi fékk, eða um 0-0,2%. Krabbameinslyf auki áhættuna eitthvað, en megináhættan stafi frá geislunum. Möguleg ástæða vélindaþrengingar gæti verið sveppasýking eða bakflæði, en slíkt hefði verið útilokað í tilviki stefnanda. Mat H-kvk-ef er því það, að langlíklegast sé um að ræða langvinnar afleiðingar samtvinnaðrar meðferðar með geislum og krabbameinslyfjum.

Með svarbréfi stefnda, dagsettu 24. október 2006, er talið að eingöngu komi 4. tl. 2. gr. laga um sjúkratryggingu til skoðunar, þar sem 1.-3. tl. eigi ekki við. Við mat á bótaskyldu samkvæmt 4. tl. 2. gr. skuli annars vegar líta til þess hve tjón er mikið og hins vegar til sjúkdóms og heilsufars sjúklings að öðru leyti. Þá skuli taka mið af því hvort algengt sé að tjón verði af meðferð eins og þeirri sem sjúklingur gekkst undir og hvort eða að hve miklu leyti gera megi ráð fyrir að hætta sé á slíku tjóni. Þessi skilyrði túlkar stefndi svo, að fylgikvillinn þurfi bæði að vera alvarlegur í samanburði við veikindi sjúklings og tiltölulega sjaldgæfur (minna en 1-2% tilvika) til að réttlætanlegt sé að fella hann undir 4. tl. Þá segir einnig í svari stefnda, að ef augljós hætta sé á að sjúklingur hljóti mikla örorku eða deyi ef sjúkdómurinn sé látinn afskiptalaus verði menn að sætta sig við verulega áhættu á alvarlegum eftirköstum meðferðar. Öll geislameðferð valdi staðbundinni bólgu og í tilviki stefnanda hafi hún fengið mjög sjaldgæfan fylgikvilla sem líklega sé afleiðing meðferðarinnar. Stefndi vísar til þess, að þar sem stefnandi hafi verið með mjög alvarlegan sjúkdóm og batahorfur ekki miklar, þurfi hún að sætta sig við áhættu á mjög alvarlegum fylgikvillum. Stefndi vísar til þess, að íslensku lögin séu samin að fyrirmynd danskra laga, sem hafi sömu skilyrði. Niðurstaða stefnda sé í samræmi við framkvæmd sjúklingatrygginga í Danmörku.

Í úrskurði úrskurðarnefndar í almannatryggingum er tekið undir öll sjónarmið stefnda. Í niðurstöðu nefndarinnar segir: „Að mati úrskurðarnefndar hefði ekki verið hægt að komast hjá heilsutjóni með því að haga meðferð á annan hátt. Um er að ræða þekkta, en afar sjaldgæfan fylgikvilla við lífsnauðsynlega krabbameinsmeðferð. Til þess að bótaskylda sé fyrir hendi þarf sjúklingur að vera talsver verr settur eftir meðferðina en fyrir hana. Þegar litið er til þess hve grunnsjúkdómur er alvarlegur svo og batahorfa er fylgikvillinn að mati úrskurðanefndar ekki nægjanlega alvarlegur til þess að falla undir 4. tl. 2. gr. laga nr. 111/2000 um sjúklingatryggingu.“

III

Stefnandi byggir kröfur sínar á því, að hún eigi rétt á bótum samkvæmt lögum nr. 111/2000, um sjúklingatryggingu úr höndum stefnda.

Stefnandi gerir athugasemdir við vísan stefnda til danskra laga og framkvæmdar í Danmörku. Í fyrsta lagi eigi dönsk lög og dönsk framkvæmd ekki við í máli stefnanda. Í öðru lagi sé tilvísun til danskrar framkvæmdar almennt mjög óljós og ógjörningur sé fyrir stefnanda að vita hvað stefndi eigi við með svo almennri tilvísun. Í þriðja lagi séu dönsk lög ekki orðuð nákvæmlega eins og þau íslensku, sbr. 4. tl. 2. gr. beggja laga, sbr. tilvitnað ákvæði úr lögum nr. 111/2000, um sjúklingatryggingu og lovbekændgørelse nr. 228/1997, om patientforsikring. Samkvæmt dönsku lögunum skuli að hluta líta til alvarleika afleiðinganna, að hluta til sjúkdóms og heilbrigðis sjúklings með tilliti til þess hvort um algengt tjón sé að ræða. Orðalag íslensku laganna sé ekki alveg með sama hætti þó færa megi rök fyrir því að efnislegt inntak eigi að vera það sama.

Stefnandi telur að ekki sé sanngjarnt að hún sé látin bera tjón sitt bótalaust. Þegar vegið sé saman hve mikið tjón stefnandi hafi beðið gagnvart alvarleika sjúkdómsins verði að taka mið af því hve algengt sé að tjón verði af meðferðinni og hvort eða að hve miklu leyti gera hafi mátt ráð fyrir að hætta væri á slíku tjóni. Slíkt mat sé í samræmi við danska framkvæmd.

Bent hafi verið á að geislameðferðin hafi verið meginorsök tjónsins og séu um 0-0,2% líkur á því að þeir sem gangist undir slíka aðgerð á vélinda fái þau einkenni sem stefnda hafi fengið. Vinnuregla hjá stefnda sé að miða við 1-2% og því ljóst að um mjög sjaldgæf einkenni sé að ræða sem engin leið hafi verið fyrir stefnanda að sjá fyrir . Til samanburðar megi nefna að Hæstiréttur Danmerkur hafi talið að um 2-3% líkur á aukaverkunum teljist sjaldgæf einkenni.

Einkenni stefnanda séu mjög alvarleg og hafi í för með sér að hún þurfi að fara í aðgerð á 6-8 vikna fresti með tilheyrandi álagi á líkama og sál. Ekki sé gert lítið úr alvarleika sjúkdómsins sem var fyrir, en dönsk dómaframkvæmd og orðalag 4. tl. 2. gr. laga um sjúklingatryggingu nr. 111/2000 beri það með sér að það útiloki ekki bótaskyldu eins og stefndi vilji halda fram og úrskurðarnefnd almannatrygginga virðist taka undir. Hér hljóti að eiga að leggja til grundvallar hve ólíklegar og alvarlegar afleiðingarnar séu fyrir stefnanda.

Einnig verði að líta til þess, að ekki geti talist eðlilegt, að sá sem haldinn sé lífshættulegum sjúkdómi þurfi að sætta sig við hvaða afleiðingar meðferðar sem er. Þótt stefnandi hafi verið haldin alvarlegum sjúkdómi útiloki það ekki rétt hennar til bóta, samkvæmt lögum um sjúklingatryggingu, enda væri slík niðurstaða bersýnilega ósanngjörn. Þetta sé í samræmi við túlkun Hæstaréttar Danmerkur á sambærilegu skilyrði.

Ágreiningslaust sé í málinu að tjónið megi að öllum líkindum rekja til meðferðar stefnanda. Ágreiningurinn sé um hvort tjónið sé með þeim hætti að skilyrðum 4. tl. 1. mgr. 2. gr. laga um sjúklingatryggingu sé fullnægt og tjónið teljist bótaskylt af hálfu stefnda.

Samkvæmt öllu framansögðu sé ljóst, að stefndi beri skylda til að greiða stefnanda bætur samkvæmt lögum um sjúklingatryggingu.

Um lagarök vísar stefnandi til laga nr. 111/2000, um sjúklingatryggingu.

Kröfu um málskostnað byggir stefnandi á XXI. kafla laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála.

Kröfu um virðisaukaskatt á málflutningsþóknun byggir stefnandi á lögum nr. 50/1988, um virðisaukaskatt.

IV

Stefndi byggir sýknukröfu sína á því, að í 2. gr. laga nr. 111/2000, um sjúklingatryggingu, komi fram til hvaða tjónsatvika lögin taki. Sett sé að skilyrði að heilsutjón sjúklings megi að öllum líkindum rekja til einhverra af fjórum tilgreindum atvikum, sem nánar séu rakin í 1.-4. tl. 2. gr. laganna. 1. tl. lúti að því hvort rétt hafi verið staðið að læknismeðferð, 2. tl. fjalli um bilun eða galla á tækjum eða áhöldum, 3. tl. um hvort beita hefði mátt annarri meðferð eða tækni og 4. tl. taki til heilsutjóns sem hljótist af sýkingu eða öðrum fylgikvillum meðferðar, sem ósanngjarnt þyki að sjúklingur þoli bótalaust.

Með orðalaginu „að öllum líkindum“ sé átt við, að það verði að vera meiri líkur en minni á að tjónið megi rekja til einhverra þessara atvika. Tjón sem verði vegna grunnsjúkdómsins sjálfs eða af öðrum völdum sé ekki bætt úr sjúklingatryggingu. Ef jafnlíklegt er að tjónið sé óháð meðferðinni sé bótaréttur ekki fyrir hendi. Orsakatengsl milli meðferðar og tjóns séu því grundvallarskilyrði bóta úr sjúklingatryggingu, samkvæmt lögum nr. 111/2000.

Ef líkur bendi til þess að heilsutjón sé afleiðing meðferðar sé jafnframt nauðsynlegt að skilyrði eins af fjórum töluliðum 2. gr. séu uppfyllt til þess að unnt sé að bæta það úr sjúklingatryggingu. Fyrst komi til skoðunar hvort 1. tl. eigi við, ef ekki þá 2. tl. og svo framvegis.

Ekkert bendi til þess að meðferð stefnanda, þ.e. skurðaðgerð, geislameðferð, og lyfjameðferð hafi verið á nokkurn hátt ábótavant. Komi fram í gögnum málsins, að meðferð hafi gengið vel og að hún hafi farið fram í samræmi við það sem tíðkist í sambærilegum tilvikum. Bætur samkvæmt 1. tl. 2. gr. komi því ekki til greina. Ákvæði 2. tl. 2. gr. eigi ekki við í þessu máli. Bætur samkvæmt 3. tl. 2. gr. komi ekki til greina, þar sem ekki liggi fyrir að komast hefði mátt hjá tjóni með því að beita annarri meðferð eða tækni, sem gert hefði sama gagn við meðhöndlun krabbameinsins. Það verði að vera unnt að slá því föstu að á grundvelli upplýsinga, sem fyrir liggi um málsatvik þegar bótamálið sé til afgreiðslu, hefði líklega mátt afstýra tjóni ef beitt hefði verið annarri jafngildri meðferð eða tækni. Með vísan til þess að stefnandi hafi hlotið fylgikvilla sem aðallega megi rekja til geislameðferðar komi 4. tl. 2. gr. til skoðunar við afgreiðslu umsóknar hennar um bætur úr sjúklingatryggingu.

Við mat á því hvort heilsutjón falli undir 4. tl. 2. gr. beri að líta til þess hvort misvægi sé annars vegar milli þess hversu mikið tjónið sé og hins vegar hve veikindi sjúklings hafi verið alvarleg og hins vegar afleiðinga af rannsókn eða meðferð sem almennt megi búast við. Fylgikvillinn þurfi því bæði að vera alvarlegur í samanburði við veikindi sjúklings og tiltölulega sjaldgæfur til að réttlætanlegt sé að fella hann undir 4. tl. Því meiri hætta sem sé á fylgikvilla eftir eðlilega meðferð, þeim mun meira tjón verði sjúklingur að bera bótalaust. Einnig eigi að taka mið af eðli veikinda sjúklings og því hversu mikil þau séu svo og almennu heilbrigðisástandi hans. Til þess að fylgikvilli teljist nægilega alvarlegur sé miðað við að afleiðingar fylgikvillans séu meiri og alvarlegri en búast hefði mátt við að orðið hefði ef grunnsjúkdómur sjúklings hefði ekki verið meðhöndlaður. Ef augljós hætta sé á að sjúklingur hljóti mikla örorku eða deyi ef sjúkdómurinn sé látinn afskiptalaus verði viðkomandi að sætta sig við verulega áhættu á alvarlegum eftirköstum meðferðar (fylgikvillum), sbr. athugasemdir við töluliðinn í greinargerð með frumvarpi til laga um sjúklingatryggingu. Til þess að bótaskylda sé fyrir hendi þurfi sjúklingur að vera talsvert verr settur eftir sjúkdómsmeðferðina en fyrir hana.

Stefndi byggir á því að viðurkennt sé að áhætta fylgi krabbameinsmeðferð og oft sé um aukaverkanir að ræða. Öll geislameðferð valdi staðbundinni bólgu og síðan örvefsmyndun og því hærri sem geislaskammturinn sé, þeim mun meiri líkur séu á því að meðferð hafi tilætluð áhrif á grunnsjúkdóm, en jafnframt aukist hætta á aukaverkunum vegna aukinna geislaáhrifa á eðlilegan vef. Eins og áður greini verði afleiðingar fylgikvillans að vera meiri og alvarlegri en búast hefði mátt við að orðið hefði ef grunnsjúkdómur sjúklings hefði ekki verið meðhöndlaður, svo að fylgikvilli meðferðar teljist nægilega alvarlegur til þess að falla undir 4. tl. 2. gr. laga um sjúklingatryggingu. Auk þess þurfi fylgikvillinn að vera tiltölulega sjaldgæfur, en miðað sé við minna en 1-2% tilvika. Þegar komist sé að þeirri niðurstöðu að fylgikvilli sé ekki nægilega alvarlegur í samanburði við grunnsjúkdóm til að falla undir 4. tl. 2. gr. skipti algengi fylgikvillans hins vegar ekki máli, þar sem tilvikið falli þegar af framangreindri ástæðu ekki undir 4. tl. 2. gr. Byggir stefndi á því að fyrir liggi að sjúkdómur sá sem stefnandi hafi verið meðhöndlaður við hafi verið mjög alvarlegur og batahorfur ekki miklar, eða 25%, þó svo að besta mögulega meðferð væri veitt, eins og fram komi í greinargerð H-kvk-ef S-kvk-ef krabbameinslæknis, dagsettri 9. maí 2006. Sú meðferð sem stefnandi hafi gengist undir hafi læknað hana af þeim sjúkdómi sem hún hafi glímt við.

Stefndi hafnar því alfarið að ekki standist að vísa til danskra laga og réttarframkvæmdar, þar sem fyrir liggi að íslensk lög um sjúklingatryggingu séu samin að fyrirmynd dönsku laganna. 4. tl. 2. gr. laga um sjúklingatryggingu, nr. 111/2000, sem ágreiningur málsins lúti að, sé nánast eins orðaðir og 4. tl. 2. gr. danskra laga um sjúklingatryggingu.

Sambærileg ágreiningsefni og hér um ræði hafi komið til úrlausnar hjá sjúklingatryggingunni í Danmörku. Í þeim málum hafi verið komist að þeirri niðurstöðu að tjón sem rakið hafi verið til geislameðferðar vegna meðhöndlunar á krabbameini hefði ekki verið nægilega alvarlegt í samanburði við alvarleika grunnsjúkdóms og bótaskyldu hafnað á grundvelli 4. tl. 2. gr. laga um sjúklingatryggingu.

Ágreiningslaust sé að stefnandi hafi hlotið sjaldgæfan fylgikvilla í kjölfar meðferðar við krabbameini. Stefnandi hafi glímt við lífshættulegan sjúkdóm og hafi verið 25% líkur á því að hún læknaðist að því gefnu að hún fengi bestu mögulegu meðferð, þ.e. lyfja- og geislameðferð. Stefnandi hafi gengist undir slíka meðferð og hafi læknast af krabbameininu. Að teknu tilliti til alvarleika grunnsjúkdóms stefnanda og minni batahorfa, hefði geislameðferð ekki verið beitt, telur stefndi, með vísan til alls framanritaðs, að fylgikvillinn sé langt innan þeirra marka að stefnandi verði að þola hann bótalaust.

Kröfu um málskostnað byggir stefndi á 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála.

V

Eins og að framan hefur verið rakið gekkst stefnandi undir krabbameinsmeðferð á árinu 2003. Fékk hún geislameðferð á háls auk lyfjameðferðar. Eftir meðferðina varð þrenging í efsta hluta vélinda og neðsta hluta koks. Vegna þessa þurfti stefnandi að gangast undir meðferð til að víkka vélinda á 6-8 vikna fresti til að auðvelda henni að kyngja.

Samkvæmt 1. gr. laga nr. 111/2000, um sjúklingatryggingu eiga sjúklingar sem verða fyrir líkamlegu eða geðrænu tjóni í tengslum við rannsókn eða sjúkdómsmeðferð rétt til bóta. Samkvæmt 2. gr. sömu laga skal greiða bætur án tillits til þess hvort einhver beri skaðabótaábyrgð samkvæmt reglum skaðabótaréttarins, enda megi að öllum líkindum rekja tjónið til einhvers eftirtalinna atvika:

1. Ætla má að komast hefði mátt hjá tjóni ef rannsókn eða meðferð við þær aðstæðir sem um ræðir hefði verið hagað eins vel og unnt hefði verið og í samræmi við þekkingu og reynslu á viðkomandi sviði.

2. Tjón hlýst af bilun eða galla í tæki, áhöldum eða öðrum búnaði sem notaður er við rannsókn eða sjúkdómsmeðferð.

3. Mat sem síðar er gert leiðir í ljós að komast hefði mátt hjá tjóni með því að beita annarri meðferðaraðferð eða –tækni sem völ er á og hefði frá læknisfræðilegu sjónarmiði gert sama gagn við meðferð sjúklings.

4. Tjón hlýst af meðferð eða rannsókn, þ.m.t. aðgerð, sem ætlað er að greina sjúkdóm og tjónið er af sýkingu eða öðrum fylgikvilla sem er meira en svo að sanngjarnt sé að sjúklingur þoli það bótalaust. Annars vegar skal líta til þess hve tjón er mikið og hins vegar til sjúkdóms og heilsufars sjúklings að öðru leyti. Þá skal taka mið af því hvort algengt er að tjón verði af meðferð eins og þeirri sem sjúklingur gekkst undir og hvort eða að hve miklu leyti gera mátti ráð fyrir að hætta væri á slíku tjóni.

Stefnandi byggir viðurkenningarkröfu sína á því að hún eigi rétt á bótum úr hendi stefnda á grundvelli 4. tl. 2. gr. laga nr. 111/2000, um sjúklingatryggingu.

Eftir orðalagi ákvæðisins skal við mat á því hvað sé sanngjarnt að sjúklingur þoli bótalaust, líta til þess hve mikið tjónið er, sjúkdómsins, sem er verið að meðhöndla, hversu algengur fylgikvillinn er og hvort gera hefði mátt ráð fyrir honum. Við nánari skýringu hvað leggja eigi til grundvallar þessu mati verður því að líta til tilgangs löggjafans og hvert markmiðið er með ákvæðinu. Í greinargerð með ákvæðinu kemur fram, að markmið 4. tl. sé að ná til heilsutjóns, sem ekki er unnt að fá bætt samkvæmt 1.-3. tl. greinarinnar, en ósanngjarnt þyki að menn þoli bótalaust, einkum vegna misvægis milli þess hve tjónið er mikið og þess hve veikindi sjúklings voru alvarleg. Þá segir, að við matið skuli taka mið af eðli veikinda og hve mikil þau eru svo og almennu heilbrigðisástandi hans. Ef augljós hætta sé á að sjúklingur hljóti mikla örorku eða deyi ef sjúkdómurinn sé látinn afskiptalaus verði menn að sætta sig við verulega áhættu á alvarlegum eftirköstum meðferðar.

Fyrir liggur í málinu, að stefnandi fékk þá meðferð sem þekkt er við meðhöndlun á sjúkdómi hennar, í samræmi við það sem nú er talið vera besta meðferð við slíkum sjúkdómi og er talin lengja lífslíkur um 5-7% eftir 2 ár. Er talið að aðeins 10% sjúklinga læknist ef krabbameinslyfin eru eingöngu gefin, en geislameðferð bæti lífslíkur sjúklings þannig að allt að 25% sjúklinga geti átt von á því að læknast af krabbameininu.

Samkvæmt greinargerð H-kvk-ef S-kvk-ef krabbameinslæknis er orsök þrengingar í vélinda stefnanda, langvinnar afleiðingar geisla- og lyfjameðferðar. Fylgikvilli þessi sé þekktur en mjög sjaldgæfur, þar sem vélinda sé talið fremur geislaþolið líffæri og áhættan á varanlegum þrengslum á vélinda mjög lág, eða allt að 0,2% allra sem fá meðferð.

Fyrir liggur og kemur fram í gögnum málsins, að áhætta fylgir krabbameinsmeðferð og oft er um aukaverkanir að ræða. Öll geislameðferð veldur staðbundinni bólgu og síðan örvefsmyndun, og því hærri sem heildargeislaskammturinn er, þeim mun meiri líkur eru á læknandi meðferð, en um leið eykst hættan á aukaverkunum við meðferðina. Einnig veldur gjöf krabbameinslyfja samhliða geislameðferð, sem eykur líkur á bata, næmni vefjanna, sérstaklega krabbameinsæxla, fyrir geislameðferðinni, en getur einnig aukið áhættuna á aukaverkunum vegna aukinna geislaáhrifa á eðlilegan vef.

Ágreiningslaust er að stefnandi býr við mikið og erfitt heilsutjón eftir krabbameinsmeðferð. Samkvæmt framansögðu og gögnum málsins liggur fyrir að ekki var unnt að haga meðferð á sjúkdómi stefnanda öðru vísi og komast þannig hjá heilsutjóni, en um var að ræða lífsnauðsynlega krabbameinsmeðferð. Þegar allt framangreint er virt og litið er til alvarleika sjúkdóms stefnanda og batahorfa, án meðferðar þeirrar sem hún fékk, verður því ekki talið að fylgikvillinn, þótt hann sé sjaldgæfur, sé þess eðlis að hann geti fallið undir bótaskyldu 4. tl. 2. gr. laga nr. 111/2000, um sjúklingatryggingu.

Rétt þykir, þrátt fyrir þessa niðurstöðu að hvor aðila beri sinn kostnað af málinu.

Stefnandi fékk gjafsóknarleyfi með bréfi dóms- og kirkjumálaráðuneytisins, dagsettu 2. apríl 2007.

Gjafsóknarkostnaður stefnanda, 622.500 krónur, sem er þóknun lögmanns hennar, 500.000 krónur auk virðisaukaskatts á málflutningsþóknun, 122.500 krónur, greiðist úr ríkissjóði.

H-kvk-nf Þ-kvk-nf héraðsdómari kvað upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð :

Stefndi, Tryggingastofnun ríkisins, er sýkn af kröfum stefnanda, S-kvk-ef B-kvk-ef J-kvk-ef, í máli þessu.

Málskostnaður fellur niður.

Gjafsóknarkostnaður stefnanda, 622.500 krónur, þar af þóknun lögmanns hennar, 500.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði.

H-kvk-nf Þ-kvk-nf