E-614/2005

Mál þetta, sem dómtekið var þann 7. nóvember 2006, að loknum munnlegum málflutningi, er höfðað með stefnu birtri 21. nóvember 2005 af Nordea Bank Danmark A/S, Nörregade 14, 7500 Holsterbro, Danmörku, á hendur J-kk-þgf L-kk-þgf B-kk-þgf, Vanabyggð 4 E, 600 Akureyri, til greiðslu skuldar, auk vaxta og kostnaðar.

Stefnandi krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða honum skuld að fjárhæð DKK 9.918,22 auk vaxta af útlánum samkvæmt vaxtalista stefnanda, af DKK 9.918,22 frá 04.08.1999 til greiðsludags.

Til vara krefst stefnandi að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnanda skuld að fjárhæð DKK 9.918,22 auk dráttarvaxta samkvæmt birtum lista Seðlabanka Íslands yfir dráttarvexti af peningakröfum í dönskum krónum, sem nú eru 5,5% af DKK 9.918,22 frá 04.08.199 til greiðsludags.

Þá krefst stefnandi málskostnaðar samkvæmt málskostnaðarreikningi, en að auki virðisaukaskatts af málflutningsþóknun.

Stefndi krefst sýknu af kröfu stefnanda, auk málskostnaðar.

Fyrir liggur í málinu að Nordea Bank keypt Unibank í Danmörku og öðlaðist þannig hin umþrættu kröfuréttindi.

I.

Stefnandi lýsir málavöxtum svo í stefnu að hann sé viðskiptabanki í Danmörku og veiti einstaklingum og fyrirtækjum fjárfestingabankaþjónustu og alhliða fjármálaþjónustu.

Stefnandi byggir á því að umþrætt stefnukrafa sé vegna skuldar stefnda á tékkareikningi. Nánar tiltekið sé um að ræða skuld vegna óheimils yfirdráttar stefnda á reikningi nr. 0811-149-144, sem sé hlaupareikningur í dönskum krónum (konvertiabel kronekonto). Stefnandi segir að höfuðstóll skuldarinnar sé DKK 9.918,22, en þar við reiknist breytilegir vextir samkvæmt vaxtalista stefnanda og hafi heildarskuld stefnda með vöxtum numið DKK 18.966,54 er hún hafi farið í lögfræðilega innheimtu í ágúst 2004, en þar af hafi DKK 9.048,32 verið vegna áfallinna vaxta.

Stefnandi ber að umrædd skuld hafi borið breytilega vexti og séu vextir stefnanda á útlánum frá fyrsta vaxtadegi skuldarinnar til útgáfudags stefnu 17. nóvember 2005 þessir: 04.08.1999 13,75%, 09.11.1999 14,25%, 21.03.2000 14,75%, 14.06.2000 15,50%, 10.10.2000 16.00%, 01.07.2001 14,25%, 04.09.2001 13,75%, 15.11.2001 13,50%, 22.02.2002 13,50%, 10.12.2002 13,25% og 12.06.2003 13,00%. Stefnandi ber að stefndi hafi í engu sinnt innheimtutilraunum og hafi því málshöfðun verið nauðsynleg til heimtu skuldarinnar.

Til stuðnings kröfum sínum vísar stefnandi til meginreglna samninga- og kröfuréttar um skuldbindingagildi loforða og efndir fjárskuldbindinga. Kröfu um vexti styður stefnandi við framlagt yfirlit stefnanda yfir vexti af útlánum, sem og lög nr. 38, 2001 um vexti og verðtryggingu, þá sérstakalega 3. gr. laganna. Þá er af hálfu stefnanda vísað í birtan lista Seðlabanka Íslands yfir dráttarvexti af peningakröfum í dönskum krónum. Kröfur um málskostnað styður stefnandi við 129. gr. og 130. gr. laga nr. 91, 1991 um meðferð einkamála, en um varnarþing til 32. gr. sömu laga. Kröfu um virðisaukaskatt styður stefnandi við lög nr. 50, 1988.

Við þingfestingu málsins hinn 15. desember 2005 sótti stefndi þing og var honum leiðbeint sem ólöglærðum. Hann lagði fram greinargerð sína 19. janúar 2006, en frá 4. apríl s.á. naut hann lögmannsaðstoðar.

Málvöxtum og málsástæðum lýsir stefndi svo í greinargerð að hann hafi í ársbyrjun 1997 flust til Danmerkur og stofnað til viðskipta við Unibank í Thisted. Í samráði við þjónustufulltrúa bankans hafi hann, ásamt þáverandi eiginkonu sinni, fest kaup á húseigninni Ranselvej 18 og notaðri bifreið og greitt út 10% af kaupverði. Við skilnað þeirra hjóna á árinu 1998 hafi hann í samráði við nefndan banka skipt nefndum eignum þannig, að hann hafi haldið húseigninni en konan bifreiðinni ásamt því að yfirtaka lán sem á bifreiðinni hvíldi. Nefnd húseign hafi þarfnast viðhalds og hafi hann samið um lán hjá Unibank í Thisted til viðhaldsframkvæmda, enda hafi eignin átt að standa undir þeim skuldbindingum. Stefndi hafi ákveðið að flytja til Íslands í árslok 1999 og hafi þá verið um það samið að umræddur banki hefði umsjón með sölu á fasteigninni, enda hafi söluverð eignarinnar fyllilega átt að standa undir öllum skuldum sem á eigninni hvíldu, og sem bankinn hefði og áður samþykkt veðhæfni fyrir. Stefndi fullyrðir að fyrri hluta árs 2000 hafi honum borist yfirlit yfir bankareikning og skuldabréf á hans nafni hjá nefndum banka, þar sem fram hafi komið að skuld hans við bankann væri enginn, enda hefði nefnd húseign þá verið seld og hann því ætlað að hann hefði greitt upp allar skuldir sínar. Stefnda hafi hins vegar ekki borist nein gögn um sölu fasteignarinnar. Í ágústmánuði 2004 hafi hann hins vegar fengið ábyrgðarbréf þar sem fram hafi komið ætluð skuld hans við Unibank í Thisted.

Við munnlegan málflutning áréttaði stefndi kröfu sína um sýknu með vísan til ofannefndra raka, þ.e. að hann hefði að fullu staðið í skilum við umræddan banka. Hann geti hins vegar ekki rökstutt kröfu sína frekar þar eð öll skjöl hans og skilríki hafi týnst við flutninga hans frá Danmörku. Staðhæfing hans standi hins vegar óhögguð og byggir hann á því að stefnandi hafi sönnunarbyrði fyrir tilvist stefnukröfunnar gegn neitun hans.

Við flutning málsins áréttaði stefndi bókun sem hann bar fram á dómþingi hinn 21. september 2006, þess efnis að hann mótmælti dráttarvaxtakröfu stefnanda og upphafsdegi hennar, með vísan til 2. tl. 3. gr. laga nr. 14, 1905.

II.

Af málatilbúnaði aðila er ljóst að ekki er deilt um greiðsluskyldu stefnda, heldur um það hvort hann hafi þegar greitt stefnukröfu stefnanda. Byggir stefndi sýknukröfu sína á því að hann hafi gert samkomulag við stefnanda um fullnaðarskil á skuldum sínum á árinu 1999, með sölu á fasteign sinni í Danmörku.

Enginn skriflegur samningur liggur fyrir í málinu, og hefur stefndi engin skilríki lagt fram máli sínu til stuðnings.

Af hálfu stefnanda er vísað til framlagðrar yfirlýsingar stefnda, sem hann undirritaði þann 11. júní 1997, varðandi umræddan tékkareikning nr. 0811-149-144. Í henni kemur fram m.a. að stefndi hafi sem reikningseigandi fengið afhent eintak af almennum viðskiptakjörum Unibank. Þá hefur stefnandi lagt fram reikningsyfirlit yfir nefndan tékkareikning, en þar er kemur fram að skuld stefnda við stefnanda hinn 4. ágúst 1999 hafi verið DKK 9.918,22, sem er stefnukrafa málins.

Með því að ósannað er, gegn andmælum stefnanda, að stefndi hafi greitt stefnukröfuna og þar sem engin gögn liggja fyrir í málinu sem styðja það að hann hafi verið leystur undan skyldum sínum ber að taka dómkröfur stefnanda til greina. Þá kemur fyrningarmálsástæða stefnda varðandi dráttarvexti eigi til álita gegn andmælum stefnanda, þar sem hún þykir of seint fram komin. Ber stefnda að greiða dráttarvexti eins og greinir í dómsorði.

Samkvæmt ofangreindri niðurstöðu, en einnig með hliðsjón af því að samhliða þessu máli rekur stefnandi tvö önnur skuldamál gegn stefnda, sbr. 30. gr. laga nr. 91, 1991, þykir málskostnaður til handa stefnanda hæfilega ákveðinn kr. 120.681, og er þá ekki tekið tillit til virðisaukaskatts.

Dóm þennan kveður upp Ó-kk-nf Ó-kk-nf héraðsdómari.

D Ó M S O R Ð :

Stefndi, J-kk-nf L-kk-nf B-kk-nf, greiði stefnanda, Nordea Bank Danmark A/S, danskar krónur 9.918,22 með dráttarvöxtum samkvæmt 11. gr. vaxtalaga nr. 25, 1987 frá 04.08.1999 til 01.07.2001, en frá þeim degi til greiðsludags dráttarvexti samkvæmt 2. mgr. 10. gr. laga nr. 38, 2001 um vexti og tryggingu.

Stefndi greiði stefnanda 120.681 kr. í málskostnað.