S-65/2010

Málið, sem dómtekið var 16. mars síðastliðinn, er höfðað með ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, útgefinni 9. febrúar 2010 á hendur „J-kk-þgf P-kk-þgf H-kk-þgf, kt. 000000-0000, Hólabraut 4a, Hafnarfirði, fyrir fjárdrátt með því að hafa, á tímabilinu frá júlí til október 2008, sem stjórnarmaður og framkvæmdastjóri E.B. Veitinga ehf., kt. 000000-0000, Veltusundi 1, Reykjavík, dregið félaginu og notað í rekstur þess 336.000 kr., sem ákærði hélt eftir við útborgun launa eins starfsmanna félagsins 1. júlí, 1. ágúst, 1. september og 1. október sama ár, 84.000 kr. í hvert sinn, og sem ganga áttu til greiðslu á meðlagsskuld starfsmannsins hjá Innheimtustofnun sveitarfélaga samkvæmt 7. mgr. 5. gr. laga nr. 54, 1971 um Innheimtustofnun sveitarfélaga.

Telst þetta varða við 247. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Í málinu er þess krafist af hálfu Innheimtustofnunar sveitarfélaga að ákærði verði dæmdur til greiðslu skaðabóta:

Höfuðstóll 336.000 kr.

Innheimtuþóknun 59.232 -

Kostnaður v/birtingar

greiðsluáskorunar, útlagt 1.850 -

Samtals 397.082 kr.

Krafist er vaxta skv. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 14. nóvember 2008 en síðan dráttarvaxta samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr., sömu laga að liðnum mánuði frá birtingu kröfunnar til greiðsludags.“

Ákærði neitar sök og krefst sýknu. Þess er krafist að sakarkostnaður, þar með talin málsvarnarlaun, verði greiddur úr ríkissjóði. Ákærði krefst þess að skaðabótakröfunni verði vísað frá dómi.

II

Með bréfi 31. desember 2008 kærði Innheimtustofnun sveitarfélaga forsvarsmenn E.B. veitinga ehf. til lögreglunnar fyrir að hafa haldið eftir meðlagsgreiðslum af launum starfsmanns félagsins en ekki skilað þeim til stofnunarinnar. Um var að ræða framangreinda fjárhæð og var henni haldið eftir af launum starfsmannsins á tímabili því sem í ákæru greinir. Í kærunni kemur fram að félagið hafi skilað skilagreinum til stofnunarinnar þannig að ljóst væri að fjárhæðin hefði verið dregin af launum starfsmannsins. Samkvæmt gögnum frá Hlutafélagaskrá var ákærði stjórnarmaður og framkvæmdastjóri félagsins á þessum tíma og hafði auk þess prókúruumboð fyrir það.

Við yfirheyrslu hjá lögreglu kannaðist ákærði við að meðlagi hefði verið haldið eftir af launum starfsmannsins án þess að því hafi verið skilað. Kvaðst hann hafa verið í sambandi við stofnunina um greiðsluna en ekki unnist tími til að greiða, en honum hafi verið sagt upp störfum fyrirvaralaust 22. desember 2008. Þá hafi félagið átt nægilegt fé til að greiða skuldina. Félagið var úrskurðað gjaldþrota 23. febrúar 2009.

III

Við aðalmeðferð kvaðst ákærði hafa verið framkvæmdastjóri og stjórnarmaður félagsins frá ársbyrjun 2007 til 22. desember 2008. Hann kannaðist við að fjárhæð þeirri sem í ákæru greinir hafi verið haldið eftir af launum starfsmanns félagsins vegna meðlagsskuldar. Hann kvaðst hafa unnið störf sem framkvæmdastjóri félagsins, eins og að hafa samband við birgja, ráða og reka starfsfólk og annað þess háttar. Hann hafi hins vegar ekki reiknað út laun eða unnið önnur skrifstofustörf. Ákærði kvaðst hafa haft reikning fyrir félagið og þar inni hafi verið til peningar fyrir þessari skuld þegar honum var sagt upp störfum. Þá kvaðst hann hafa rætt við starfsmann Innheimtustofnunar í september 2008 um greiðslu skuldarinnar, en afdregin meðlög séu á gjalddaga 1. næsta mánaðar eftir að þau hafa verið dregin af launum og eindagi er 15. sama mánaðar.

Starfsmaður félags sem átti framangreint félag bar að ákærði hafi átt að sjá um að afdregnar greiðslur bærust til Innheimtustofnunar sveitarfélaga. Hann kvaðst ekki vita til þess að félagið hafi átt peninga til að greiða kröfuna þegar ákærða var sagt upp störfum. Fé hafi þvert á móti ekki verið til þá til að greiða laun fyrir desember 2008.

IV

Samkvæmt framburði ákærða, sem studdur er öðrum gögnum, var hann framkvæmdastjóri félagsins á þeim tíma sem meðlagsgreiðslunum var haldið eftir. Á honum hvíldu skyldur sem framkvæmdastjóra, sbr. 44. gr. laga nr. 138/1994 um einkahlutafélög. Þar á meðal var það að skila afdregnum meðlögum til Innheimtu- stofnunar sveitarfélaga fyrsta næsta mánaðar eftir að þeim hafði verið haldið eftir af launum, en eindagi var 15. hvers mánaðar. Þetta gerði hann ekki og hafði þeim ekki verið skilað þegar hann lét af störfum. Á þessu bar ákærði ábyrgð og verður því að sakfella hann fyrir það sem honum er gefið að sök í ákærunni og er brot hans þar rétt fært til refsiákvæðis. Engu breytir um þessa niðurstöðu þótt fé kunni að hafa verið í sjóði félagsins þegar ákærða var sagt upp störfum. Hafi svo verið hefði honum verið í lófa lagið að vera búinn að skila fénu til Innheimtustofnunar sveitarfélaga.

Ákærði hefur ekki áður gerst sekur um lögbrot og er refsing hans hæfilega ákveðin 30 daga fangelsi sem bundin skal skilorði eins og segir í dómsorði.

Af hálfu bótakrefjanda hefur ekki verið sótt þing. Þá er bótakrafan ekki í samræmi við áskilnað 173. gr. laga nr. 88/2008. Af þessum ástæðum verður kröfunni vísað frá dómi.

Ákærði skal greiða málsvarnarlaun verjanda síns eins og segir í dómsorði.

A-kk-nf Í-kk-nf héraðsdómari kvað upp dóminn.

D Ó M S O R Ð :

Ákærði, J-kk-nf P-kk-nf H-kk-nf, sæti fangelsi í 30 daga, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum 2 árum frá birtingu dómsins fyrir ákærða, haldi hann almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

Bótakröfu Innheimtustofnunar sveitarfélaga er vísað frá dómi

Ákærði skal greiða málsvarnarlaun verjanda síns D-kvk-ef A-kvk-ef hdl., 99.600 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

A-kk-nf Í-kk-nf.