S-1660/2006

Mál þetta, sem dómtekið var að lokinni aðalmeðferð 23. janúar sl., er höfðað með ákæru lögreglustjórans í Hafnarfirði, dagsettri 10. nóvember 2006, gegn H-kk-þgf H-x-x, kt. 000000-0000, Stekkjarkinn 3, Hafnarfirði, ,,fyrir líkamsárás, með því að hafa, miðvikudaginn 26. júlí 2006, um klukkan 22:00, í garði við Stekkjarkinn 3, Hafnarfirði, kýlt K-kk-þf H-kk-þf H-kk-þf, kt. 000000-0000, í bringuna og hrint honum til í nokkur skipti með þeim afleiðingum að hann hlaut yfirborðsáverka á hálsi og á brjóstkassa.

Telst þessi háttsemi ákærða varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. lög nr. 20/1981.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar.“

Ákærði krefst aðallega sýknu af öllum kröfum ákæruvaldsins en til vara krefst hann þess að honum verði gerð vægasta refsing sem lög leyfa. Verjandi ákærða krefst hæfilegra málsvarnarlauna.

Málavextir eru þeir helstir samkvæmt frumskýrslu lögreglu að kl. 22:28 þann 26. júlí 2006 barst lögreglu tilkynning frá fjarskiptamiðstöð lögreglu um að maður hefði pissað á hús og húsbúnað í garðinum við Stekkjarkinn 3 í Hafnarfirði. Tveir lögreglumenn hefðu farið á staðinn og þar hitt fyrir ákærða málsins. Hann hefði sýnt lögreglumönnunum aðstæður en áfengislykt hefði lagt frá vitum hans. Miklar framkvæmdir hefðu verið við Stekkjarkinn 3, bæði við húsið og garðinn.

Ákærða hefði lýst því þegar unglingspiltur kom inn í bakgarðinn og migið utan í húsið. Ákærði hefði verið innan dyra en orðið var við ferðir piltsins og farið út og spurt piltinn hvað hann væri að gera. Ákærði hefði gripið til piltsins með þeim afleiðingum að pilturinn hefði látið sig falla á jörðina með „miklum leikrænum tilþrifum.“ Við þetta hefði pilturinn misst heyrnarhlífar sem hann var með og síðan hlaupið í burtu en gripið heyrnarhlífarnar með sér. Hefði ákærði sagst halda að eitthvað væri að piltinum og haft áhyggjur af því að kannski væru einhverjir að leita að honum.

Í frumskýrslunni er því lýst að á meðan lögregla ræddi við ákærða, hefði borist tilkynning á lögreglustöðina um að maður hefði veist að pilti við Stekkjarkinn 3 og lamið hann en pilturinn ætti heima þar skammt frá. Hefðu lögreglumennirnir rætt við piltinn, K-kk-þf H-kk-þf H-kk-þf, og hefði ákærði kannast við að K-kk-nf H-kk-nf væri pilturinn sem migið á húsið.

K-kk-nf H-kk-nf hefði verið í þarna við vinnu en með honum hefði verið yfirmaður hans. Hefði K-kk-nf H-kk-nf verið í nokkru uppnámi en lýst atvikum á þann veg að hann hefði þurft að pissa og leitað að stað til þess. Hann hefði valið Stekkjarkinn 3 þar sem hann hefði talið húsið vera mannlaust og í byggingu. Skyndilega hefði komið út maður sem hefði rifið í hann, gripið aftan í hálsinn á honum, slegið hann í bringuna og kastað honum í jörðina. Síðan hefði maðurinn kastað á eftir sér heyrnarhlífunum og gripið kústskaft og hlaupið á eftir sér en sjálfur hefði hann forðað sér á hlaupum. K-kk-nf H-kk-nf hefði verið rauður á hálsinum og hefði sagt það vera afleiðingar árásarinnar.

Í málinu liggur frammi læknisvottorð Á-kvk-ef E. E-kvk-ef, sérfræðilæknis á slysa- og bráðadeild Landspítala háskólasjúkrahúss í Fossvogi dagsett 6. september 2006. Er því lýst í vottorðinu að K-kk-nf H-kk-nf H-kk-nf hafi komið á slysa- og bráðadeildina 26. júlí sl. kl. 23:54 og lýst því að hann hafi orðið fyrir árás í einkagarði þangað sem hann hefði farið til að létta á sér. Hefði hann farið í þennan garð þar sem honum virtist ekki vera búið í húsinu. Út úr húsinu hefði þá komið maður sem skammað hann og kýldi hann í brjóstið, henti honum á húsvegg og reif í hnakkann á honum og henti honum í stillansa sem þar var. Maðurinn hefði haldið áfram að skammast í honum og að lokum hent honum í grasið en drengurinn hefði þá sagst hafa sætt lagi og flúið með manninn á eftir sér. Drengurinn hefði sagst finna til í hægri hlið hálsins.

Um skoðun segir í vottorðinu að drengurinn sé með fremur blóðhlaupin augu en gráti ekki og þá sé ekkert að finna við skoðun á höfði. Síðan segir: „Hann er hins vegar með roða og bólgu ásamt rispum hægra megin aftan á hálsi sem nær yfir um 10-15 cm svæði, vægt aumur þar við þreifingu. Hann er ekki bankaumur yfir hryggjartindum. Ekki bankaumur yfir nýrum og kviður er mjúkur og óaumur. Það er eðlileg skoðun á útlimum. Hann er með 2 rispur á baki, circa 8 cm langar, sem liggja á brjósthrygg. Einnig er á brjósthrygg hægra megin svæði með húðblæðingum sem er u.þ.b. 5x5 cm að stærð. Það eru óhindraðar hreyfingar. Greining: Yfirborðsáverki á hálsi, hluti ótilgreindur, S10.9 Yfirborðsáverki á brjóstkassa, S20.2.“ Loks kemur fram í vottorðinu að áverkar drengsins samrýmist vel því sem hann lýsi í sjúkrasögu og að ekki sé að merkja alvarlega áverka eða innri áverka.

Verður nú rakinn framburður ákærða og vætti vitna fyrir dóminum.

Ákærði hefur neitað sök. Hann kvaðst hafa setið umrætt sinn í stofunni við sjónvarpið ásamt konu sinni og drukkið eitt til tvö rauðvínsglös þegar þau urðu vör við hreyfingu utan við stofugluggana sem hefði færst að sólpallinum þar sem var grill og fleiri verðmæti. Ákærði kvaðst hafa farið fram í svaladyrnar til að athuga þetta og komið auga á pilt vera að kasta af sér vatni við nýhlaðinn vegg í garðinum. Vegna framkvæmda við húsið hefðu verið þarna verkpallar úr járni og því augljóst að þarna væru framkvæmdir í gangi. Ákærði kvaðst hafa spurt drenginn hvað hann væri að gera þarna en drengurinn hefði einskis orðið var enda með heyrnarhlífar yfir eyrunum. Ákærði kvaðst því hafa snert öxl piltsins en við það hefði piltinum brugðið svo illilega að honum skrikaði fótur um leið og hann sneri sér við og hefði síðan dottið kylliflatur aftur fyrir sig í drenskurð sem þarna var. Aðspurður taldi ákærði líklegra að drengurinn hefði fallið utan í verkpallana frekar en vegginn án þess þó að hann myndi eftir því að hafa séð það gerast. Ákærði kvaðst hafa teygt sig að piltinum til þess að hjálpa honum á fætur en pilturinn hefði þá smokrað sér úr einhvers konar peysuanorak sem hann var í og við það misst farsíma sinn í jörðina en peysan hefði orðið eftir í höndum ákærða. Pilturinn hefði hljóðað upp yfir sig allan tímann og verið skelfingu lostinn og kvaðst ákærði hafa talið að pilturinn væri andlega vanheill og því kallað til lögreglu. Ákærði kvaðst hafa rétt piltinum dótið sitt sem hefði tekið það og hlaupið hljóðandi út í náttmyrkrið.

Ákærði kvað atvikalýsingu í ákæru ekki rétta, hann hefði ekki veitt piltinum áverka en einungis tvisvar snert hann umrætt sinn, í fyrra sinnið þegar hann snerti vinstri öxl hans og í síðara sinnið þegar hann tók undir vinstri handlegg piltsins til að hjálpa honum á fætur. Þá væri röng sú lýsing piltsins sem fram kæmi í lögregluskýrslu um að þegar hann hefði forðað sér úr garðinum hefði ákærði tekið sér kúst í hönd og kallað á eftir honum að koma sér í burtu. Ef pilturinn hefði fallið utan í eitthvað þegar hann hljóp í burtu þótti ákærða líklegra að hann hefði dottið utan í verkpallinn frekar en vegginn.

Vitnið, K-kk-nf H-kk-nf H-kk-nf, kærandi í máli þessu, kvaðst hafa verið að vinna við garðvinnu í hverfinu umræddan dag. Um kvöldið hefði hann þurft að pissa en ekki vitað hvert hann ætti að fara til þess enda ókunnugur í Hafnarfirði. Hann hefði gengið út í enda götunnar og farið að húsi þar sem var mikið af verkfærum, vinnutækjum og stillönsum. Hann hefði farið inn í garðinn við húsið og pissað. Þegar hann hefði verið um það bil að ljúka við að pissa, hefði hann heyrt á tal einhverra. Síðan hefði ákærði komið út, spurt vitnið hvað hann væri að gera og hugsanlega tekið í vitnið. Þegar vitnið sneri sér við hefði ákærði barið fast í bringu vitnisins með krepptum hnefa og hefði höggið komið á mitt brjóstið neðarlega. Vitnið kvaðst hafa svarað að hann væri að pissa en ákærði hefði þá orðið enn reiðari og tekið í föt vitnisins og í háls hans og hent honum utan í stillansana. Allt hefði þetta gerst mjög hratt en vitnið hefði þó náð að bera fyrir sig hendurnar. Kannaðist vitnið við að hafa dottið aftur fyrir sig þegar ákærði lamdi hann og kannaðist jafnframt við að ákærði hefði tosað hann upp og síðan fleygt honum eitthvert annað. Mundi vitnið ekki eftir að ákærði hefði verið með peysu hans í höndunum.

Loks hefði ákærði hent vitninu í grasið og við það hefði vitnið misst heyrnartólin af sér en náð að grípa þau með sér þegar hann hljóp í burtu. Hefðu þeir vitnið og ákærði öskrað hvor á annan. Minnti vitnið að þegar hann leit um öxl hefði ákærði verið með kústskaft í höndunum og virst ætla að fara á eftir honum. Vitnið kvaðst hafa hlaupið að vinnubílnum og sest inn í hann þar sem vinur hans sat. Kvaðst hann hafa verið í sjokki og farið að gráta. Að loknu samtali sínu við lögreglu á vettvangi kvaðst vitnið hafa farið á slysadeild. Aðspurður um áverka kvaðst vitnið hafa fengið áverka á hálsinn og skrámur og marbletti á bakið.

Vitnið, T-kk-nf Ö-kk-nf S-kk-nf, kvaðst hafa unnið með K-kk-þgf H-kk-þgf umrætt sinn og kvaðst hafa verið í símanum í vinnubílnum þegar vitnið kom þangað þetta kvöld. K-kk-nf H-kk-nf hefði verið í algjöru sjokki, „eins og hann hefði misst ástvin“ og átt erfitt með að segja frá því sem gerðist. Kvaðst vitnið aldrei fyrr hafa séð K-kk-þf H-kk-þf svo miður sín en þeir hefðu þekkst í tíu ár. Síðan hefði K-kk-nf H-kk-nf sagt vitninu frá því að hann hefði þurft að pissa og farið að húsi, sem hann taldi vera mannlaust, og pissað þar. Þá hefði komið út úr húsinu kona og síðan maður sem hefði tekið í hnakka hans og hent honum upp að vegg. Þá minnti vitnið að K-kk-nf H-kk-nf hefði sagt sér að maðurinn hefði kýlt hann í bringuna. Aðspurður kvaðst vitnið hafa séð áverka á hnakka K-kk-ef H-kk-ef.

Vitnið kvaðst hafa rætt við lögregluna þegar hún kom á staðinn og einnig við B-kk-þf J-kk-þf, vinnuveitanda þeirra K-kk-ef H-kk-ef.

Vitnið, B-kk-nf J-kk-nf Þ-kk-nf, var vinnuveitandi þeirra K-kk-ef H-kk-ef og T-kk-ef A-kk-ef í fyrrasumar. Hann kvað þá félaga hafa verið að klára vinnu í Grænukinn í Hafnarfirði þegar þetta var. Vitnið hefði brugðið sér frá í nokkrar mínútur en þá hefði K-kk-nf H-kk-nf hringt í sig grátandi með ekkasogum og varla verið viðræðuhæfur. Þegar K-kk-nf H-kk-nf hefði mátt mæla, hefði hann sagt vitninu frá því að honum hefði verið mál að pissa en ekki vitað hvar hann gæti farið á klósett og því gengið inn í garðinn hjá ákærða og pissað þar. Ákærði hefði komið út og ráðist á hann og tuskað hann til. Hefði K-kk-nf H-kk-nf lýst því hvernig ákærði hefði tekið í hálsinn á honum og kýlt hann einu höggi í bringuna eða magann og hrint honum til þannig að hann féll við. K-kk-nf H-kk-nf hefði verið miður sín og kvaðst vitnið hafa séð roða á hálsi hans.

Vitnið, A-kvk-nf H-kvk-nf sambýliskona ákærða, kvaðst ekki hafa orðið vör við átök umrætt sinn en hún hefði verið inni í húsinu allan tímann. Þau ákærði hefðu setið við sjónvarpið og séð einhvern eða einhverja hlaupa bak við húsið. Ákærði hefði farið út til að athuga málið og hefði hún heyrt hann kalla til viðkomandi og spurt hvað hann væri að gera hérna eða eitthvað í þá veru. Kvaðst vitnið ekki hafa orðið vör við fleira og engan séð. Aðspurð taldi vitnið að ekki hefði getað farið fram hjá fólki að einhverjir væru inni í húsinu umrætt sinn.

Niðurstaða.

Með vætti kæranda og vitnanna T-kk-ef A-kk-ef, vinar kæranda, og B-kk-ef J-kk-ef, vinnuveitanda kæranda, og framlögðu læknisvottorði er sannað að kærandi fékk áverka þá sem lýst er í ákæru umrætt sinn. Ákærði hefur neitað sök og kannast ekki við að hafa veitt kæranda tilgreinda áverka enda hann hefði einungis snert piltinn tvisvar sinnum umrætt sinn, í fyrra sinnið þegar hann kom við vinstri öxl hans og í síðara sinnið þegar hann tók undir vinstri handlegg piltsins í þeim tilgangi að hjálpa honum á fætur. Kærandi hefur aftur á móti borið að ákærði hafi kýlt sig fast í bringuna með krepptum hnefa og höggið hefði komið neðarlega á mitt brjóstið. Þá hefur kærandi borið að ákærði hafi tekið í háls hans og föt og hent honum utan í stillansa. Engin önnur vitni voru að samskiptum þeirra ákærða og kæranda umrætt sinn en þeir T-kk-nf Ö-kk-nf og B-kk-nf J-kk-nf hafa borið á sama veg um að kærandi hafi skömmu síðar verið í sjokki og vart mátt mæla. Þá hafa þeir báðir lýst frásögn kæranda af atburðum á sama veg og er sú lýsing í samræmi við vitnisburð kæranda hjá lögreglu, á slysa- og bráðadeild og hér fyrir dóminum. Þegar til alls framanritaðs er litið er ljóst að vætti vitnanna B-kk-ef J-kk-ef og T-kk-ef A-kk-ef og lýsing í læknisvottorði á áverkum kæranda styður frásögn kæranda sem hefur verið stöðug um þau atriði sem máli skipta. Verður því að telja sannað, þrátt fyrir neitun ákærða, að ákærði hafi gerst sekur um líkamsárás þá sem honum er gefin að sök í ákæru og verður sekt hans ekki dregin í efa með skynsamlegum rökum. Brot ákærða er rétt fært til refsiákvæða í ákæru. Ákærði er því sakfelldur eins og krafist er.

Refsiákvörðun o.fl.

Samkvæmt sakavottorði ákærða hefur hann þrisvar sinnum hlotið dóma fyrir umferðarlagabrot. Síðast hlaut hann dóm 16. apríl 2003 en þá var hann dæmdur til greiðslu 130.000 króna sektar fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga auk sviptingaraksturs. Við ákvörðun refsingar ákærða nú verður að líta til ákvæða 1. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Að þessu virtu þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í 30 daga en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún falla niður að liðnum tveimur árum frá birtingu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Eftir niðurstöðu málsins ber ákærða að greiða allan sakarkostnað sem eru málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hrl., sem teljast hæfilega ákveðin 194.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

A-kvk-nf H. J-kvk-nf, fulltrúi lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, flutti málið fyrir ákæruvaldið.

A-kvk-nf E-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð

Ákærði, H-kk-nf H-kk-nf, sæti fangelsi í 30 daga. Fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún falla niður að liðnum tveimur árum frá birtingu dóms þessa, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði allan sakarkostnað málsins, 194.000 krónur, sem eru málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hrl., að meðtöldum virðisaukaskatti.

A-kvk-nf E-kvk-nf

Rétt endurrit staðfestir.

Héraðsdómur Reykjaness 7.2.2007