S-182/2010

Mál þetta, sem var dómtekið 3. september sl., höfðaði ríkissaksóknari þann 1. júní 2010 á hendur X;

„fyrir nauðgun, með því að hafa í júlí 2009, í […], með ofbeldi eða ólögmætri nauðung og með því að notfæra sér reynsluleysi og yfirburðastöðu vegna aldurs, þroska og líkamsburða, þvingað A til að hafa við sig samræði.

Telst þetta varða við 1. mgr. 194. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 3. gr. laga nr. 61/2007.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

A krefst þess að ákærði verði dæmdur til að greiða sér 2.000.000 króna, auk vaxta skv. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38, 2001 frá 24. júlí 2009 til 16. maí 2010, en síðan með dráttarvöxtum skv. 9. gr. sbr. III. kafla laganna til greiðsludags.

Ákærði krefst sýknu af kröfum ákæruvalds og að bótakröfu verði vísað frá dómi.

I.

Ákærði og stúlkan A, […], hafa búið við sömu götu […] og þekkst lengi. Ákærði rekur upphaf kynferðislegra samskipta þeirra til þess, að vorið 2009 hafi stúlkan heimsótt hann til að fá lánaðan svokallaðan flakkara. Þá hafi hún haft það eftir ungum syni hans að það væri stórt undir ákærða. Jafnframt hafi hún stungið farsíma upp í sig og líkt eftir því að höfð væru við hana munnmök.

Stúlkan kveðst muna eftir að hafa í þetta sinn haft eftir syninum að stórt væri undir ákærða. Segir hún að sér og vinkonu sinni hafi ekki þótt viðeigandi að barnið lét þessi orð falla. Hún neitar eindregið að hafa stungið upp í sig síma á þann hátt sem ákærði lýsir.

Ákærði kveður stúlkuna hafa sent sér textaskilaboð (sms), eftir þetta, þar sem hún hafi spurt hvort það væri rétt sem sonur hans hefði orðað. Segir hann samskipti þeirra síðan hafa þróast í þann farveg sem hann lýsir og verður rakið síðar.

Ákærði hafði 174 sinnum samband við stúlkuna úr tilteknu símanúmeri í júlímánuði 2009, 310 sinnum í ágúst og 313 sinnum í september. Stúlkan hafði samband við ákærða úr tilteknu símanúmeri 28 sinnum í júlí, 68 sinnum í ágúst og 304 sinnum í september. Segir í yfirliti lögreglu um þetta að þarna sé ekki tíundaður mismunur á samtölum, textaskilaboðum (sms) eða myndskilaboðum (mms). Ekki liggur fyrir hvert efni þessara samskipta var og ákærði og stúlkan eru ósammála um það. Allt mun það vera endanlega glatað nema myndir sem síðar verða nefndar.

Í júlímánuði 2009 hóf stúlkan störf á sama vinnustað og ákærði og vann við hlið hans ásamt vinkonu sinni. Fjórði starfsmaðurinn mun hafa verið við vinnu, en sinnt sérstöku hlutverki og verið að mestu annars staðar. Fleiri munu ekki hafa verið við vinnu, þegar fæst var vegna sumarleyfa. Vinkonan var í leyfi vegna íþróttakeppni þegar það gerðist sem ákæra varðar. Ákærði og stúlkan luku þá kaffitíma með því að fara á baðherbergi og hafa þar samfarir. Þau eru sammála um að þau hafi síðar haft samfarir fjórum sinnum, bæði á vinnustað og á heimili ákærða.

Sumarleyfum mun hafa lokið í byrjun ágúst og fjölgaði þá á vinnustaðnum. Meðal annarra kom þá til starfa B, þáverandi tengdamóðir ákærða. Hún skýrði svo frá fyrir dómi að stúlkan hefði þá gert sig til fyrir ákærða og lýsti því í einstökum atriðum. Kveðst vitnið hafa séð að hún væri yfir sig ástfangin af ákærða. Hún hafi spurt ákærða um þetta tvívegis, en hann hafi þrætt fyrir að nokkurt samband væri milli þeirra. Síðar hafi annað komið upp og það valdið skilnaði dóttur vitnisins og ákærða.

Síðla í ágúst flutti stúlkan tímabundið að heiman vegna skólagöngu. Í september sendi hún ákærða nokkrar myndir af sér nakinni símleiðis. Ákærði kveður það hafa verið að sínu frumkvæði og segist stúlkan hafa gert þetta að þrábeiðni hans. Sambýliskona hans fann myndirnar í síma hans í lok september. Lauk samskiptum hans og stúlkunnar þar með.

Vitnið C kennari bjó á sömu heimavist og stúlkan. Kveðst hún á öndverðum vetri hafa orðið vör við hana drukkna og grátandi á heimavistinni að næturlagi, haft afskipti af henni og tilkynnt skólameistara um hegðun hennar daginn eftir. Skömmu síðar hafi stúlkan sagt sér að hún ætti við erfiðleika að stríða, en ekki tilgreint þá. Segist vitnið ekki muna hvort stúlkan hafi þá notað orðið kynferðisbrot, en skömmu eftir áramót hafi hún sagt sér að sumarið áður hefði hún ítrekað farið með einhverjum manni inn á baðherbergi á vinnustað. Kveður vitnið stúlkuna hafa sagt að fyrst hefði sér fundist þetta allt vera í lagi, en þó hefði hún ekki vitað hvort þetta væri í lagi eða ekki. Hún hefði þó ítrekað sagt nei við manninn. Stúlkan hafi ekki sagt nánar frá atvikinu og vitnið ekki spurt. Hafi stúlkan verið óviss um stöðu sína og þannig ekki verið viss um hvort eitthvað hefði mátt gera eða ekki, jafnvel þótt hún vildi það ekki. Vitnið sagði aðspurt að stúlkan væri skýr, vel gefin og gengi vel í námi.

Hinn 19. janúar 2010 ritaði C tilkynningu um kynferðislegt ofbeldi gegn stúlkunni og sendi barnaverndaryfirvaldi. Hún rakti þar ölvun stúlkunnar og grátkast, sem í tilkynningunni er sagt hafa sprottið af því að sumarið áður hafi maður, sem stúlkan vann með, fengið hana til að taka af sér klámfengnar myndir og senda honum símleiðis. Síðar, þann 18. janúar, hefði stúlkan greint frá því að sami maður hefði sumarið áður reglulega tekið hana með sér inn á baðherbergi í vinnutíma. Stúlkan hefði ekki greint frá því hvað þar hefði gerst, en brostið í grát og hefði verið auðvelt að álykta að þar hefði eitthvað átt sér stað sem henni þætti erfitt að tala um. Hún hefði sagt að hún hefði jafnan neitað, en eftir einhvern tíma farið að telja sér trú um að þetta væri allt í lagi.

Barnaverndaryfirvöld vísuðu málinu til lögreglu með bréfi 28. janúar 2010. Lögregla yfirheyrði stúlkuna 19. febrúar. Hún lýsti því atviki sem ákæra varðar þannig, að ákærði hafi spurt hvort hún vildi koma inn á bað. Hún hafi sagt: „Nei.“ Hann hafi sagt: „Jú, komum okkur inn á bað.“ Hann hafi þá ætlað að halda í hana og leiða hana, en hún sleppt og sagst ekki ætla að fara. Hann hafi sýnt meiri ágengni og loks tekið utan um hana og lyft henni og haldið á henni inn í baðherbergið. Þar hafi hann tekið fatnað niður um hana og haft samfarir við hana. Eftir þetta hefðu þau haldið áfram vinnu. Stúlkan var yfirheyrð á ný 16. mars. Lýsti hún atvikinu á sama veg.

II.

Að tilhlutan C hringdi stúlkan til móður sinnar, D, eftir að C hafði heyrt frásögn stúlkunnar í janúar sl. D ber að þá hafi hún eingöngu vitað um nektarmyndirnar. Frá þeim hafi stúlkan sagt henni í byrjun október, eftir að fyrrverandi sambýliskona ákærða hafði veist að henni fyrir utan skemmtistað. Segir D að stúlkan hafi þá sagt að hún hafi látið undan þrábeiðni ákærða um slíkar myndir og vonað að hann myndi láta hana í friði eftir það. Kveðst hún ekki hafa spurt stúlkuna um aðdraganda þess eða ástæðu að ákærði hefði farið að nauða um slíkar myndir. Er stúlkan hefði hringt í janúar hefði hún sagt að ákærði hefði þvingað hana til samræðis á kaffistofu vinnustaðarins. Hefði hann þrábeðið hana um það, hún ætíð neitað, en ákærði samt sem áður gert þetta við hana. Vitnið kveðst ekki hafa talað mikið um þetta við stúlkuna, en kveðst hafa tekið eftir því sumarið 2009 að hún hafi verið ör, alltaf verið úti að hjóla eða hlaupa, verið lengi í steypibaði, ekki viljað vera heima við, ekki getað horft í augu vitnisins og ekki getað haft frið. Kveðst vitnið hafa skynjað eftir á að stúlkunni hafi liðið hræðilega. Vitnið gat þess að hún hefði verið ófús haustið 2009 að koma heim um helgar og kvað sér hafa verið það óskiljanlegt þá. Einnig hafi hún verið treg að koma heim til dvalar í sumar og fremur viljað fá sér vinnu annars staðar. Það hafi orðið úr, m.a. fyrir þrýsting frá vitninu, að stúlkan hafi komið heim. Þá hafi hún ákveðið að búa hjá föður sínum og neitað að búa heima hjá vitninu, til að þurfa ekki að búa í grennd við ákærða.

Vitnið E, faðir stúlkunnar, var og er verkstjóri á vinnustað ákærða. Hann kveðst hafa farið í leyfi um 20. júlí 2009. Ákærði hafi sagt fyrir verkum á meðan og verið yfirmaður stúlknanna. Hann kveðst ekki hafa orðið var við neitt óvenjulegt í samskiptum ákærða og dóttur sinnar, en frétt frá móður hennar, fyrrverandi eiginkonu sinni, að ákærði hefði þvingað hana til samræðis. Vitnið kveðst lítið hafa talað um þetta við stúlkuna. Þó hafi hún sagt sér að ákærði hafi reynt við hana, hún sagt nei og að hún vildi ekki vera með honum, en hann hafi haldið áfram og þvingað hana. Vitnið kveðst hafa áttað sig á því eftir á að þetta muni hafa verið ástæða þess að stúlkan hafi verið orðin skapþung og ófús að koma heim í helgarleyfum. Síðastliðið sumar hafi henni þótt slæmt að dvelja í sama byggðarlagi og ákærði. Hún hafi ekki viljað búa hjá móður sinni, í sömu götu og hann.

Vitnið F kveðst aldrei hafa veitt því athygli að eitthvað ætti sér stað milli stúlkunnar og ákærða. Þó kveðst hún hafa tekið eftir að ákærði hafi veitt stúlkunni meiri áhuga en sér. Einnig hafi stúlkan tekið upp á því að vilja fara á reiðhjóli til vinnu, í stað þess að þiggja far með ákærða. Vitnið kveðst hafa tekið eftir því síðastliðið haust, þegar þær hófu nám við sama skóla, að hún hafi verið þyngri í samskiptum en áður. Vitnið kveðst síðan hafa frétt að eitthvað hefði átt sér stað milli ákærða og stúlkunnar þegar hún var að fara til lögreglu að gefa skýrslu. Þá hafi stúlkan ekki lýst því nákvæmlega hvað gerst hefði, en þó sagt að ákærði hefði gert eitthvað sem hún hefði ekki viljað.

Síðastgreind tvö vitni geta þess bæði að stúlkunni hafi létt mikið meðan ákærði var fjarri heimabyggð í leyfi síðastliðið sumar.

Vitnið G, vinkona stúlkunnar, ber að hún hafi sagt sér frá því drukkin sl. vetur að sér hefði verið nauðgað á vinnustað, en hún hafi ekki lýst því nánar. Vitnið kveðst hafa fært þetta í tal aftur, er stúlkan var allsgáð. Þá hafi hún nefnt að hún hefði einnig sent manninum myndir af sér og getið þess að hann hefði dregið hana inn á baðherbergi.

Stúlkan hefur sótt fjögur viðtöl til Þ, sálfræðings, auk þess sem þær hafa skipst á tölvupóstum. Í vottorði Þ, dagsettu 2. september sl., segir m.a. að stúlkan sé sérstaklega hlý og kurteis og hafi tjáð sig greiðlega og af yfirvegun. Hún hafi glímt við vanlíðan frá því að ætlað brot hafi átt sér stað. […]

Þ staðfesti framangreint vottorð fyrir dómi og skýrði efni þess nánar. Segir hún lýsingu stúlkunnar á því hversu erfitt hún hafi átt með að glíma við endurupplifanir, kvíða og skort á trausti og sjálfsmati, vera lýsandi fyrir fólk sem hafi lent í áföllum sem hafi breytingar í för með sér. Spurð hvort einkenni stúlkunnar séu bundin við afleiðingar kynferðisbrots kvað vitnið endurupplifun hennar a.m.k. tengjast þessu tiltekna atviki, þannig að stúlkan tengi einkenni sín við það og telji hafa verið brotið á sér.

Stúlkan skýrði svo frá fyrir dómi að ákærði hafi farið að sýna henni áhuga fljótlega eftir að þau fóru að vinna saman. Þá hafi hann trúað henni fyrir því að sér þætti sambýliskona sín ekki sýna sér áhuga lengur. Hann hafi sagt stúlkunni í textaskilaboðum að hún væri falleg og að hann langaði í hana. Hún hafi ekki vitað hvernig hún ætti að bregðast við, en svarað og þakkað honum fyrir. Hann hafi slegið hana á rassinn, í fyrstu með hönskum, síðan með berum höndum. Sér hafi fundist þetta óþægilegt og spurt hann hví hann gerði þetta, en ekki treyst sér til að segja frá þessu eða kvarta.

Þau hafi verið tvö í vinnu og verið að yfirgefa kaffistofu í lok kaffitíma er ákærði hafi tekið í hönd hennar og spurt hvort þau ættu ekki að fara inn á baðherbergi. Hún hafi neitað. Hann hafi borið hana inn á baðherbergið. Hún hafi sagt honum að gera þetta ekki, hún vildi þetta ekki og spurt hvað hann væri að fara að gera. Hún hafi viljað gera allt til að stöðva þetta og spurt ákærða hvað hann ætlaði að gera ef einhver kæmi og lagt til að þau færu til vinnu. Hann hafi tekið föt hennar niður og haft samfarir við hana. Þau hafi ekki talað meira. Hún hafi „frosið“ og aðeins getað hugsað um það hvað væri að gerast og hvort raunin væri sú að þetta væri að gerast. Er samförunum hafi lokið hafi þau farið til vinnu.

Stúlkan sagði að aðdragandinn er þau höfðu samfarir nokkrum sinnum eftir þetta hafi verið með svipuðum hætti, að því leyti að það hafi verið með litlum sem engum fyrirvara og hún andmælt en ákærði ekki tekið mark á því. Hún hafi verið hrædd og ekki vitað hvað ákærði myndi taka til bragðs ef hún reyndi að forða sér. Hún hafi gert allt sem ákærði hafi sagt henni að gera. Þannig hafi hún farið heim til hans og velt fyrir sér hvað hann vildi í raun, en ekki viljað trúa því að hann ætlaði að hafa mök við hana þegar börn hans væru heima við. Sér finnist sem hann hafi náð að komast inn í heila hennar og heilaþvo hana. Hún muni í raun ekki neitt hvað hún hafi verið að gera þetta sumar, t.d. hvort hún hafi farið eitthvað með vinkonum sínum. Hún hafi óttast að segja nokkrum manni frá þessu, fundist sem allir myndu horfa á sig eins og hún væri ógeðsleg og óttast þá tilhugsun mikið. Sér hafi liðið illa, hún hafi talað lítið við fjölskyldu sína og vini, stundað hjólreiðar og reynt að vera sem mest ein. Hún hafi forðast sem mest að fara heim í helgarleyfum um haustið. Hún eigi nú erfitt með að treysta fólki og óttist fullorðna karla. Aðspurð hvort samskiptum þeirra ákærða símleiðis hafi lokið vegna þess að sambýliskona hans fann myndir af henni, sagði hún það ekki hafa verið ástæðuna. Var á henni að skilja að það hefði verið að sínu frumkvæði að þessum samskiptum lauk.

Ákærði var yfirheyrður tvívegis af lögreglu, fyrst 3. mars sl. og aftur 12. mars. Í fyrra sinnið greindi hann m.a. svo frá að hann hafi beðið stúlkuna að senda sér myndir af henni nakinni og hún fallist á það. Sambýliskona hans hafi fundið myndirnar í síma hans og skilið umsvifalaust við hann. Þetta hafi verið 29. september 2009. Í fyrstu neitaði hann að hafa átt kynferðisleg samskipti við stúlkuna. Er honum var kynntur framburður hennar um það efni greindi hann frá því að þau hafi haft samfarir, fyrst á baðherbergi á vinnustað. Ákærða var kynnt að stúlkan hefði sagt að hann hefði haldið á henni þangað inn og tekið hana úr buxunum. Hann gerði ekki sérstaka athugasemd við þessa lýsingu að fyrra bragði og var ekki spurður hvort hann vildi gera svo, en hann tók þegar fram að þetta hafi ekki verið gegn vilja hennar og hann hafi ekki neytt hana til neins. Hún hafi beðið hann að hætta, því hún væri hrædd um að einhver kæmi að þeim. Hann hafi sagt henni að enginn kæmi upp til þeirra og hún hafi þá ekki beðið hann frekar að hætta og ekki reynt að ýta honum frá sér. Hann hafi aldrei þvingað hana til kynmaka, sjálf hafi hún viljað hafa þau við hann. Í síðari skýrslu sinni fyrir lögreglu tók hann sérstaklega fram að hann hafi leitt stúlkuna inn á baðherbergið, en ekki dregið hana þangað nauðuga. Hún hafi sagt: „... nei, ég vil ekki, nei, mig langar ekki, mig langar líka eins og þig ...“. Síðan hafi þau farið inn á baðherbergið saman. Í samantekt V-kk-ef M-kk-ef lögreglumanns, sem yfirheyrði ákærða, er þess sérstaklega getið að ákærði hafi afhent honum síma sinn, í því skyni að endurheimt yrðu einhver textaboð sem honum og stúlkunni hefðu farið á milli. V-kk-nf staðfesti fyrir dómi að ákærði hafi staðhæft að þá sæist að stúlkan hafi sóst eftir kynmökum við hann.

Ákærði rakti atvik svo í skýrslu sinni fyrir dómi að er þau stúlkan hafi verið tvö í kaffistofunni hafi hann spurt hvort hún vildi hafa samfarir við hann. Hún hafi sagt já við því og spurt hann hvar þau gætu verið. Hann hafi sagt að þau gætu farið inn á baðherbergið. Þau hafi síðan farið þangað og haft samfarir. Það eina sem hafi valdið þeim áhyggjum hafi verið hætta á að einhver kæmi að þeim. Hann kveðst hafa tekið utan um stúlkuna og yfir um handleggi hennar, þannig að hún hafi verið í fangi hans, með bak að brjósti hans. Í þessu faðmlagi hafi þau gengið inn á baðherbergið. Þar hafi hann sleppt faðmlaginu. Hún hafi spurt í hvaða stellingu hann vildi vera. Hann hafi sagst ekki vita það. Hún hafi hallað sér upp að vegg, hvort um sig hafi tekið föt niður um sig og síðan hafi þau haft samfarir. Spurður hvort stúlkan hafi sagt að hún vildi þetta ekki, eða beðið hann að hætta, sagðist hann hafa spurt hana hvort hún vildi þetta og hún játað því. Hún hafi aldrei sagt honum að hætta, en bæði hafi þau verið hrædd um að einhver kæmi að þeim. Hún hafi aldrei sýnt merki um að hún vildi ekki hafa samfarir við hann og aldrei gefið til kynna að hún iðraðist þess. Samskiptum þeirra hafi lokið þegar sambýliskona hans fann myndirnar af stúlkunni.

III.

Ákærða er gefið að sök að hafa með ofbeldi eða ólögmætri nauðung og með því að notfæra sér reynsluleysi og yfirburðastöðu vegna aldurs, þroska og líkamsburða, þvingað stúlkuna til að hafa við sig samræði. Er ljóst að sakargiftir lúta að því er þau höfðu samfarir í fyrsta sinn. Því er ekki lýst í ákæru með hvaða hætti ákærði sé talinn hafa beitt stúlkuna ofbeldi eða ólögmætri nauðung. Framburður hvors þeirra um sig um aðdraganda að samförum þeirra hefur verið rakinn hér að framan, en um hann er ekki öðrum sönnunargögnum til að dreifa. Bæði hafa verið stöðug í frásögn sinni um þennan aðdraganda fyrir lögreglu og síðan fyrir dómi. Meginatriði í framburði stúlkunnar eru að ákærði hafi fært hana inn á baðherbergi með valdi og ekki sinnt því þótt hún segði honum að hætta. Vitnin C, D og G lýsa frásögn stúlkunnar á þann veg að hún hafi skýrt þeim frá að gengið hafi verið gegn vilja hennar, þótt hún virðist ekki hafa skýrt þessum vitnum frá einstökum atriðum. Vottorð og vitnisburður Þ um frásögn stúlkunnar eru skýr um að stúlkan hefur greint henni frá atvikum og líðan sinni á sama veg í öllum meginatriðum og hún gerði fyrir dómi. Hefur stúlkan þannig verið stöðug í frásögn sinni af atvikum eftir að hún byrjaði að greina frá þeim, en það gerði hún fyrst er margir mánuðir höfðu liðið. Þó kom fram í skýrslu C að stúlkan hefði lýst óvissu um það hvað leyfst hefði gagnvart henni, en C var viss um að hún hefði lýst því að brotið hefði verið gegn henni. Stúlkan leyndi móður sína því, er hún sagði henni frá því að hún hefði sent ákærða nektarmyndir af sér, að fleira hefði gerst milli þeirra ákærða, en ekki eru efni til að meta framburð hennar almennt ótrúverðugri en ella vegna þess.

Ákærði og stúlkan höfðu nokkrum sinnum samfarir eftir það atvik sem í ákæru greinir, fjórum sinnum að því er bæði telja, og einnig féllst stúlkan á beiðni ákærða um að senda honum nektarmyndir af sér. Þau höfðu mikil samskipti símleiðis í júlí, ágúst og september. Þeim samskiptum lauk snögglega í lok september. Liggur beint við að álykta að þeim hafi lokið vegna þess að sambýliskona ákærða fann nektarmyndirnar. Skýring stúlkunnar á þessum samskiptum er að hún hafi jafnan svarað skilaboðum ákærða, þótt henni þætti efni þeirra ekki alltaf viðeigandi, auk þess sem hún lýsir samskiptum sínum við hann þetta sumar almennt þannig að hún hafi með einhverjum hætti verið á valdi hans, eða eins og heilaþvegin af honum. Engin efni eru til að ætla að stúlkan beri rangt um líðan sína og tilfinningar að þessu leyti, en hafa verður í huga að lýsing hennar kom fyrst fram er nokkur tími var liðinn frá því að samskiptum hennar og ákærða lauk. Var engin slík lýsing sögð eða skráð meðan þau vörðu. Vitni bera að hún hafi verið hlédræg og einræn um sumarið og haustið. Er nærtækt að álykta að það hafi átt rót að rekja til kynferðislegra samskipta hennar og ákærða og þeirrar launungar sem var lögð á þau, auk þess sem þau höfðu mikil samskipti sín á milli símleiðis. Varhugaverðari er ályktun um að þetta hafi sönnunargildi um sakargiftir í ákæru.

Ekkert liggur sérstakt fyrir um reynsluleysi stúlkunnar annars vegar og reynslu ákærða hins vegar, en honum er gefið að sök að hafa notfært sér yfirburði gagnvart henni vegna reynsluleysis hennar. Líta má til þess að ákærði hefur verið í sambúð og er þriggja barna faðir, en stúlkan var ekki nema fimmtán ára gömul er atvik gerðust. Þó var hún þá ekki reynslulaus af kynlífi, þannig að fremur yrði að miða hér við að munur hafi verið á reynslu þeirra í samræmi við aldur.

Ákærði er 15 árum eldri en stúlkan. Um þroska þeirra liggur ekkert fyrir annað en að ekki eru efni til að ætla annað en að bæði séu eðlilega þroskuð miðað við aldur. Stúlkan kveðst vera 165 sm á hæð og vega 58 kg. Ákærði kveðst vera 173 sm hár og vega 80 kg. Er því umtalsverður munur á líkamsburðum þeirra. Auk þess sem þessi atriði verða metin ákærða til yfirburða er rétt að líta til þess að hann var sá sem sagði henni fyrir verkum á vinnustað þegar atvikið gerðist. Til hins verður einnig að líta og það er til þess fallið að draga verulega úr yfirburðastöðu ákærða gagnvart stúlkunni, að faðir hennar var og er yfirmaður hans á vinnustað. Ákærði kvaðst m.a. hafa haft af því áhyggjur að missa vinnu ef upp um samskipti þeirra kæmist. Ekki er sérstaklega rakið í ákæru með hvaða hætti ákærða er gefið að sök að hafa notfært sér yfirburði sína gagnvart stúlkunni til að þvinga hana til samræðis.

Ákærði hefur staðfastlega borið að hafa ekki beitt stúlkuna neins konar ofbeldi eða annars konar ólögmætri nauðung. Lýsing þeirra á atvikum er ekki samhljóða. Segir hún að hann hafi lyft henni upp og haldið á henni inn á baðherbergið, en hann kveðst hafa tekið yfir um hana og þau gengið þangað inn, þannig að hún hafi verið í fangi hans. Þá kveður stúlkan ákærða hafa tekið föt hennar niður um hana, en ákærði segir hana hafa gert það sjálfa. Þá eru þau ekki alveg samsaga um hvaða orðum þau skiptust á. Skiptir hér mestu að stúlkan kveðst hafa sagt nei. Ákærði kannast við það, en kveður það hafa eingöngu verið í samhengi við ótta stúlkunnar um að einhver kæmi að þeim. Hafi hann fullvissað hana um öryggi þeirra að þessu leyti og hefur eftir henni að hana hafi langað eins og hann. Ákærði staðhæfði einnig við lögreglu undir rannsókn málsins að textaskilaboð frá stúlkunni, ef endurheimtust, væru til merkis um að hún hafi viljug haft samfarir við hann. Er framburður ákærða eindreginn um að stúlkan hafi verið fús til þess og að hann hafi gengið úr skugga um það.

Svo sem að framan er nefnt hafa bæði ákærði og stúlkan verið stöðug í frásögn sinni og er ekki unnt að meta nein atriði svo að þau dragi úr trúverðugleika framburðar annars hvors þeirra. Vitnið B ber um ástleitni stúlkunnar við ákærða, en líta verður til þess að hér er um skynjun og mat á látbragði stúlkunnar að ræða. Það að stúlkan hafði nokkrum sinnum samfarir við ákærða og sendi honum nektarmyndir af sér, eftir það tilvik sem ákæra varðar, verður heldur ekki metið svo að það sé sönnun um að hún segi rangt frá, þótt sönnunarbyrði ákæruvaldsins sé ekki léttari en ella þessa vegna. Niðurstaða dómsins ræðst af því að ákæruvaldinu hefur ekki tekist að færa fram nein atriði sem verði metin til sjálfstæðs stuðnings framburði stúlkunnar, sem einn og sér nægir ekki til sönnunar sakargiftum í ákæru gegn eindreginni neitun ákærða. Hefur ákæruvaldinu því ekki tekist að sanna svo hafið sé yfir skynsamlegan vafa, að ákærði hafi beitt stúlkuna ofbeldi, eða að honum hafi mátt vera ljóst að hún væri ekki að hafa samfarir við hann ótilneydd og af fúsum og frjálsum vilja. Hefur ekki heldur tekist sönnun um að ákærði hafi með ólögmætum hætti og af ásetningi fært sér í nyt yfirburðastöðu, andlega eða líkamlega, gagnvart stúlkunni. Samkvæmt þessu ber að sýkna hann af kröfum ákæruvaldsins, sbr. 108. gr. og 1. mgr. 109. gr. laga nr. 88/2008. Þar með er skylt að vísa bótakröfu frá dómi og fella sakarkostnað á ríkissjóð, sbr. 2. mgr. 176. gr. og 218. gr. sömu laga. Málsvarnarlaun og ferðakostnaður skipaðs verjanda ákærða, A-kk-ef S-kk-ef hdl., og réttargæsluþóknun og ferðakostnaður skipaðs réttargæslumanns brotaþola, A-kvk-ef H-kvk-ef F-kvk-ef hdl., ákveðast að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir. Skipaður verjandi hefur þegar fengið greiddar 25.100 krónur inn á málsvarnarlaun, sem eru ákveðin í heild í dómsorðinu.

K-kvk-nf B-kvk-nf, settur saksóknari, flutti málið af hálfu ákæruvaldsins.

Dóminn kveða upp héraðsdómararnir E-kk-nf S-kk-nf, Ó-kk-nf Ó-kk-nf og Þ-kk-nf D-kk-nf. Gætt var ákvæðis 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88/2008 áður en dómur var kveðinn upp.

D Ó M S O R Ð :

Ákærði, X, er sýkn af kröfum ákæruvaldsins í þessu máli.

Bótakröfu A er vísað frá dómi.

Sakarkostnaður fellur á ríkissjóð, þ.m.t. málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, A-kk-ef S-kk-ef hdl., 263.550 krónur, ferðakostnaður hans, 23.607 krónur, þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, A-kvk-ef H-kvk-ef F-kvk-ef hdl., 251.000 krónur, og ferðakostnaður hennar, 23.607 krónur.