S-83/2014

Mál þetta, sem dómtekið var 2. mars sl., er höfðað með ákæru ríkissaksóknara, útgefinni 25. apríl 2014, á hendur X;

„fyrir brot gegn valdstjórninni, með því að hafa að kvöldi sunnudagsins 5. maí 2013, fyrir utan veitingastaðinn [A], er lögregla hafði afskipti af ákærðu, sparkað í hægri sköflung lögreglumannsins [B] með þeim afleiðingum að hann hlaut 4 sm lagt mar á ofanverðum sköflungi.

Telst þetta varða við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærða verði dæmd til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Verjandinn, I-kk-nf Þ-kk-nf hdl., krefst þess að ákærða verði sýknuð af kröfum ákæruvalds og að sakarkostnaður, þ.m.t. málsvarnarlaun hans, verði lagður á ríkissjóð. Til vara krefst verjandinn þess að ákærða verða dæmd til vægustu refsingar sem lög leyfa.

I.

Samkvæmt rannsóknargögnum var óskað eftir aðstoð lögreglu sunnudaginn 5. maí 2013, kl. 23:29, að veitingastaðnum A, vegna konu sem þar væri í annarlegu ástandi og léti ófriðlega. Vegna anna gat lögreglan ekki sinnt erindinu þegar í stað, en þegar önnur tilkynning barst, kl. 23:41, um að átök væru í gangi var þegar brugðist við. Var C lögreglumaður fyrstur á vettvang, en í kjölfarið komu lögreglumennirnir D, E og B á fólksbifreið lögreglunnar á höfuðborgarsvæðinu.

Í frumskýrslu B, sem árituð er af nefndum samstarfsmönnum hans, sat ákærða, X, við útidyratröppur veitingastaðarins er C lögreglumann bar að garði. Var ákærða blóðug í andliti og eftir að hafa átt stutt orðaskipti við hana fór C inn á veitingastaðinn til að grennslast fyrir um tildrög málsins. Átti hann þar orðastað við starfsmennina F og G. Þeir greindu frá því að ákærða hefði þá um kvöldið verið á meðal gesta veitingastaðarins, en átt í útistöðum við aðra gesti og af þeim sökum verið vísað út. Staðhæfðu starfsmennirnir að ákærða hefði ekki látið sér segjast, en að auki hefði hún m.a. sakað þá um að hafa tekið af sér greiðslukort og hafa nauðgað sér. Vegna þess hefði F vísað ákærðu aftur út, en hún þá brugðist við og slegið hann, en hann þá samstundis svarað fyrir sig og slegið hana með þeim afleiðingum að hún fékk skurð á höfuðið og féll á jörðina.

Samkvæmt frumskýrslunni gaf nafngreindur vegfarandi sig fram á vettvangi og framvísaði myndskeiði, þar sem má sjá og heyra hluta af þeirri atburðarás sem gerðist á milli ákærðu og starfsmanna veitingahússins utandyra. Er myndskeiðið á meðal gagna málsins.

Í frumskýrslu segir frá því að eftir að lögreglumennirnir B, E og D komu á vettvang hafi þeir rætt við ákærðu, en hún þá verið mjög æst og greinilega í annarlegu ástandi. Fram kemur að lögreglumennirnir hafi illa áttað sig á frásögn ákærðu að öðru leyti en því að hún hefði haft orð á því að hún væri ættuð frá Akureyri. Skráð er að við þessar aðstæður hefði ákærða skyndilega tryllst, en í framhaldi af því sagt við B lögreglumann: „Hættu að reyna að tala eins og ég!“. Og í beinu framhaldi af þessum orðum hefði hún sparkað af fullum krafti í hægri sköflung B. Er í þessu viðfangi þess getið í skýrslunni að B sé fæddur og uppalinn á ... og tali því með norðlenskum hreim.

Í skýrslunni er því lýst að ákærða hafi verið handtekin í beinu framhaldi af sparkinu. Hafi hún verið tekin lögreglutökum og handjárnuð, en í framhaldi af því færð í fólksbifreið lögreglunnar og ekið áleiðis að lögreglustöðinni við Hverfisgötu. Greint er frá því að á leiðinni hafi ákærða látið öllum illum látum, öskrað og barist um. Þá hafi hún sakað lögreglumennina um margs konar misþyrmingar, þ. á m. nauðgun, en um þessa framkomu hennar og það sem síðar gerðist er vísað til eyewitness-upptöku úr lögreglubifreiðinni sem fylgir skýrslunni. Greint er frá því að þegar komið var að lögreglustöðinni hefði komið í ljós að ákærða hafði náð að smeygja annarri hendi sinni úr handjárnunum, en því til viðbótar hefði hún neitað að fara úr lögreglubifreiðinni. Segir í skýrslunni að vegna þess hefðu lögreglumennirnir þurft að beita ákærðu lögreglutökum við að færa hana úr bifreiðinni, en í framhaldi af því hefði hún verið lögð á grúfu og handjárnuð á ný.

Í skýrslunni segir að er varðstjóri í fangamóttöku lögreglustöðvarinnar tók við ákærðu hefði blóð lekið úr sárinu á höfði hennar. Af þeim sökum hefði verið tekin ákvörðun um að skoða áverkann frekar. Hefði hjúkrunarfræðingur, sem staddur var á lögreglustöðinni, gert tilraun til þess, en hætt við þar sem ákærða hefði verið mjög ósamvinnuþýð. Vegna þess hefði verið ákveðið að fara með ákærðu á slysa- og bráðadeild Landspítala-Háskólasjúkrahúss í Fossvogi. Hefði hún verið flutt með lögreglubifreið á sjúkrahúsið, en tekið er fram að á leiðinni hafi hún haldið uppteknum hætti og m.a. viðhaft sams konar orðalag og áður, en auk þess haldið því fram að lögreglumennirnir hefðu valdið sárinu á höfði hennar. Greint er frá því að ákærða hefði jafnframt sparkað nokkrum sinnum í lögreglumanninn E.

Í skýrslunni er greint frá því að á slysadeild sjúkrahússins hafi læknir skoðað höfuðáverka ákærðu, en að ekki hefði verið talin þörf á sérstakri aðhlynningu að svo stöddu, enda hefði þá að mestu verið hætt að blæða. Hefði ákærða því á ný verið flutt á lögreglustöðina á Hverfisgötu, þar sem munir, þ. á m. greiðslukort, voru teknir af henni, en hún að auki verið færð úr peysu og blóðugu vesti. Tekið er fram að ákærða hefði barist mikið um og öskrað stanslaust á lögreglumennina á meðan á þessu stóð, en að hún hefði að lokum verið vistuð í fangaklefa.

Í niðurlagi skýrslu nefnds lögreglumanns segir að vegna fyrrnefnds sparks ákærðu hefði hann verið með áverka á hægri sköflungi. Af þeim sökum hefði hann laust eftir miðnættið umrædda nótt látið lækni á slysa- og bráðadeild í Fossvogi líta á áverkann.

Fyrrnefndir samstarfsmenn B, lögreglumennirnir D, E og C, rituðu allir sjálfstæðar skýrslu um atvik máls og athæfi ákærðu, þ. á m. spark hennar í B. Skýrslur þessar eru dagsettar 6. og 12. maí og 21. og 25. júní 2013. Efni þeirra er nær samhljóða frumskýrslu málsins um sakarefni málsins.

Samkvæmt rannsóknargögnum var ákærða yfirheyrð um kæruefnið þann 6. maí 2013, kl. 12:30, en í framhaldi af því var hún leyst úr haldi lögreglu, kl. 13:18.

Fram kemur í dagbók lögreglu að haft hafi verið tal af ákærðu þann 10. maí sama ár, þar sem hún var í Kvennaathvarfinu í Reykjavík. Haft er eftir ákærðu að umrædda nótt hefði hún upplifað sig sem fórnarlamb og að lögreglan hefði beitt hana hörðu ofbeldi, m.a. í fangaklefa. Einnig er haft eftir ákærðu að vegna þessa hefði hún hugleitt að leggja fram kæru á hendur þeim lögreglumönnum sem við sögu komu.

Í málinu liggja fyrir tvö læknisvottorð. Annars vegar er um að ræða vottorð sem ritað var vegna áverka B lögreglumanns og hins vegar er læknisvottorð sem skipaður verjandi ákærðu aflaði eftir höfðun málsins. Í fyrra vottorðinu, sem dagsett er 4. janúar 2014 og ritað er af H sérfræðilækni, segir að nefndur lögreglumaður hafi komið á slysa- og bráðadeild Landspítala-Háskólasjúkrahúss í Fossvogi, þann 6. maí 2013, kl. 00:53, og greint frá því að hann hafi skömmu áður við skyldustörf sín haft afskipti af konu sem hefði brugðist illa við og sparkað í hægri sköflung hans. Í vottorðinu segir um skoðun, greiningu og meðferð lögreglumannsins:

„...Við skoðun sést 4 cm langt mar á ofanverðum sköflungi. Neitar áverkum á öðrum stöðum. ... Yfirborðsáverki á fótlegg, ótilgreindur. ... Ekki ástæða til neinnar sérstakrar meðferðar. Útskrifast heim að skoðun lokinni. Á ekki fleiri komur á bráðamóttöku í Fossvogi vegna afleiðinga þessa áverka.“

Í áverkavottorði I, sérfræðilæknis á nefndri sjúkrastofnun, sem dagsett er 13. febrúar 2015, er greint frá því að lögregla hefði komið með ákærðu á bráðamóttökuna um miðnættið þann 5. maí 2013 eftir að hún hafði verið handtekin. Greint er frá því að ákærða hefði verið með um 2 cm skurð í hársverði og að lögregla hefði óskað eftir því að skurðsárið yrði metið áður en hún yrði flutt í fangageymslu. Tekið er fram að við komu hafi ákærða verið mjög óróleg og barist á móti og ekki hlýtt fyrirmælum og hafi virst undir áhrifum áfengis. Þá segir að þar sem ákærða hafi ekki verið til samvinnu hafi ekki verið hægt að sauma sárið. Því hefði ákærða verið færð af vettvangi af lögreglu og afráðið að hún kæmi á ný næsta morgun til að láta sauma sárið ef þyrfti og þegar hún yrði orðin allsgáð. Í vottorðinu er greint frá því að ákærða hafi komið á ný á sjúkrahúsið daginn eftir, kl. 13:31. Greint er frá því að þá hafi ákærða verið með asma og verið frekar slæm, en að hún hefði tengt það við fangelsisdvölina, en einnig segir að hún hefði sögu um kvíðasjúkdóm. Í greiningu er ástandi ákærðu lýst og segir að við taugaskoðun hafi ekkert sést markvert en að skurður hafi verið hægra megin og hliðlægt á höfði hennar. Þá hafi hún verið með glóðarauga vinstra megin og með bólgu á vinstri kinn. Einnig hafi hún verið með eymsli yfir kjálkaliðnum og fundið til eymsla um úlnlið beggja vegna en auk þess hafi verið bólga og eymsli yfir fyrsta miðhandarbeini við þumalfingur vinstra megin. Þá hafi verið mar á hægri olnboga og upphandlegg vinstra megin en einnig eymsli yfir háls- og mjóhrygg og óbein eymsli yfir brjósthrygg. Loks hafi verið aukinn liðvökvi í hægra hné og mar og eymsli yfir miðlægu liðbandi hægra hnés og verkir við álag á liðþófa hægri handar. Tekið er fram að við sneiðmynd á andlitsbeinum hafi ekki sést nein merki um brot. Meðferð ákærðu er lýst þannig að hún hafi fengið lyf vegna asmaeinkenna, en einnig verkja- og bólgueyðandi lyf vegna verkja. Þá hafi verið óskað eftir meðferð hjá hjúkrunarfræðingi í áfallateymi og ákærðu ráðlagt að leita til heimilislæknis ef áframhaldandi stoðkerfisverkir kæmu fram. Í vottorðinu er greint frá því að ákærða hefði komi á ný á sjúkrahúsið þann 8. maí sama ár, en að þá hefði hún tjáð lækni að hún héldi til á Kvennaathvarfinu. Greint er frá því að ákærða hafi lýst frekari bólgum en einnig andlegri vanlíðan. Tekið er fram að það hafi verið álit læknis að ákærða hefði verið með streitueinkenni og af þeim sökum fengið kvíðastillandi lyf. Í niðurlagi vottorðsins segir eftirfarandi um áverka og meðferð ákærðu:

„Um er að ræða [...] ára gamla konu sem undir áhrifum lenti í ryskingum við dyravörð og var kölluð til lögregla. Í átökum sem höfðu átt sér stað hlaut hún skurð á höfði og mar í andliti og víðar. Var ekki samvinnufús í fyrstu komu á bráðamóttöku í Fossvogi en leitaði svo næsta dag og fékk þá aðhlynningu og rannsókn. Ekki sýnt fram á nein beinbrot eða innvortis blæðingar en hlaut eins og áður sagði mar og skurð sem búið var um en ekki þótti ástæða til að sauma. Leitaði svo í þriðja sinn vegna streituviðbragða og virtist ekki hafa jafnað sig eftir atvikið. Henni var boðin eftirfylgd af hálfu hjúkrunarfræðings í áfallateymi en undirrituð hefur ekki upplýsingar um komu þangað. Horfur á bata eru góðar hvað varðar líkamlega áverka. Þó er ljóst að henni var greinilega brugðið við að lenda í þessum aðstæðum hvernig svo sem nákvæm tildrög voru að atviki.“

II.

Í yfirheyrsluskýrslu ákærðu, sem fram fór á lögreglustöðinni við Hverfisgötu í Reykjavík, í beinu framhaldi af dvöl hennar í fangageymslu aðfaranótt 6. maí 2013, er í upphafi vísað til áðurrakinna tildraga þess að lögreglumenn höfðu afskipti af henni við nefndan veitingastað, en tekið er fram að ekki liggi enn fyrir kæra frá þeim starfsmanni veitingahússins sem átti í hlut. Þá er í skýrslunni getið um það athæfi ákærðu, sem leiddi til handtöku hennar, og að það væri kæruefnið. Ákærða óskaði ekki eftir aðstoð lögmanns. Í skýrslunni greinir ákærða frá viðveru sinni á veitingastaðnum, ásamt erlendri vinkonu, að hún hefði neytt þar áfengis, en verið vísað út af staðnum og eftir það lent í einhverjum átökum við starfsmann. Greindi ákærða frá því að hún hefði slegið til starfsmannsins í gríni, en hann þá slegið á móti með þeim afleiðingum að hún hefði fallið í götuna. Vegna barsmíðarinnar hefði hún fengið áverka á höfuð og verið illa vönkuð. Haft er eftir ákærðu varðandi framkomu hennar við lögreglu að henni hafi fundist sem henni væri ógnað og af þeim sökum brugðist við á þann hátt sem hún gerði. Vísaði ákærða til þess að hún hefði verið hrædd og liðið líkt því sem henni hefði verið nauðgað. Ákærða staðhæfði að lögreglumennirnir hefðu hreinlega gengið í skrokk á henni og valdið henni áverkum.

Fyrir dómi neitaði ákærða sök. Ákærða neitaði því að hafa sparkað í lögreglumann fyrir utan veitingastaðinn A, en kannaðist við að hafa átt þar í ryskingum við fleiri en einn lögreglumann og bar að vel gæti verið að einn þeirra hefði hlotið ákomu af þeim sökum og sagði: „Það getur vel verið að hann hafi fengið sitt mar þar, ég geri mér ekki alveg grein fyrir því.“

Ákærða lýsti atvikum máls fyrir komu lögreglu á þann veg að hún hefði verið á umræddum veitingastað ásamt vinkonu, en hún kvaðst hafa neytt áfengis. Hún kvað umrædda vinkonu hafa farið, en eftir það kvað hún atvik máls þessa hafa gerst. Ákærða kannaðist við að hafa angrað aðra gesti veitingastaðarins. Hún kvaðst hins vegar hafa verið á leið út af staðnum, enda þá verið búin að greiða fyrir veitingarnar, þegar eigandinn hefði gefið henni tvö skot sem hún hefði drukkið. Eftir það lýsti ákærða atburðarásinni þannig: „... svo bara fer þessi hringrás, atburðarás af stað ... ég fer að gantast sem sagt við dyravörðinn og ég svona í léttu gríni þá slæ ég hann utan undir ..., og hann brást svona rosalega illa við ... sló mig svona rosalega fast ... og ég hentist á gangstéttina og fékk einhvern smáskurð á höfuðið ... það kom ekki blóð strax ... ég náttúrulega reiðist við dyravörðinn ... svo kemur sem sagt lögreglan og á einhver afskipti af mér þarna og talar eitthvað við mig og ég labba svo bara í burtu ... mér var svo ofboðslega mikið um þetta allt saman að ég rík bara í burtu ... bara algjört áfall og ætlaði bara að drífa mig upp á hótel.“

Fyrir dómi kvaðst ákærða ekki hafa neinar athugasemdir við framkomu þeirra lögreglumanna sem hún átti í samskiptum við fyrir utan nefndan veitingastað, og minntist helst að hafa rætt þar við einn lögreglumann, en vísaði til þess að atvik máls hefðu gerst mjög hratt. Ákærða kvaðst þannig mjög fljótlega hafa gengið frá veitingastaðnum og síðan áfram ... og inn á ..., en þar kvaðst hún hafa séð stóra lögreglubifreið og hitt fyrir lögreglumenn. Hún sagði að einn þeirra hefði haft orð fyrir þeim og sagt að hún væri blóðug. Vísaði ákærða til þess að þá hefði blóð verið farið að leka á jakkann hennar. Ákærða kvaðst hafa afþakkað aðstoð lögreglumannanna, en staðhæfði að þá hefði einn þeirra brjálast og ráðist á hana. Í framhaldi af þessu hefði hún verið snúin niður í götuna og eftir það hefðu orðið algjör slagsmál, enda hefði hún streist á móti. Ákærða sagði að hún hefði verið sett í handjárn, en í framhaldi af því verið færð í lögreglubifreiðina. Þar kvað hún ryskingarnar hafa haldið áfram, en hún að lokum verið færð á sjúkrahús vegna fyrrnefndra höfuðáverka. Ákærða staðhæfði að lögreglumennirnir hefðu barið hana í lögreglubifreiðinni, en af þeim sökum hefði hún óskað eftir aðstoð lækna á sjúkrahúsinu og haft á orði að lögreglan hefði nauðgað sér. Ákærða staðhæfði að vegna framferðis lögreglumannanna hefði hún handleggsbrotnað, tognað og hlotið önnur meiðsl. Ákærða staðhæfði enn fremur að greindir lögreglumenn hefðu áreitt hana og hermt eftir talsmáta hennar, en að auki kvaðst hún hafa orðið fyrir frekari misþyrmingum á lögreglustöðinni og þ. á m. meðan hún var færð úr yfirhöfnum og í fangaklefa. Vegna þessa alls kvaðst ákærða, auk handleggsbrotsins, hafa hlotið áverka á báðum höndum, glóðarauga, mar, brjósklos á hálsi, en einnig orðið fyrir miklu andlegu áfalli. Ákærða kvaðst hafa gefið skýrslu daginn eftir og bar að þá hefði hún verið hvött af lögregluvarðstjóra til að kæra meðferð lögreglumannanna, en hún ekki enn látið verða af því. Í þess stað hefði hún leitað stuðnings hjá Kvennaathvarfinu og á geðdeild. Fyrir dómi staðfesti ákærða efni eigin skýrslu hjá lögreglu, en andmælti gögnum lögreglu, þ. á m. um handtökustað og vísaði til eigin frásagnar þar um.

Vitnið G, eigandi veitingastaðarins A, skýrði frá því fyrir dómi að ákærða hefði verið viðskiptavinur umrætt kvöld. Hún hefði í fyrstu verið með öðrum gesti, en síðan setið ein eftir og þá farið að rífast við aðra viðskiptavini og m.a. slegið einn þeirra. Vegna þessarar framkomu hefði ákærðu verið vísað út af staðnum, en að þá hefði hún m.a. haft á orði að starfsmenn staðarins hefðu stolið af henni greiðslukortinu. Vitnið staðhæfði að eftir að ákærða var komin út fyrir hefði hún sturlast og ráðist á einn starfsmann veitingastaðarins og átt í átökum við hann, og þá fallið við. Vitnið bar að vegna þessa atgangs hefði í tvígang verið óskað eftir aðstoð lögreglu, en hann kvaðst hafa séð að ákærða sat í stiga fyrir utan veitingastaðinn þegar lögreglan kom á vettvang. Vitnið kvaðst ekki hafa fylgst gjörla með atburðarásinni eftir þetta, en þó séð að í viðskiptum við lögreglumenn hefði ákærða látið ófriðlega og öskrað, en einnig sparkað frá sér eftir að hún var handtekin. Vitnið staðhæfði að ákærða hefði verið ölvuð þegar atburður þessi gerðist.

Lögreglumaðurinn C kvaðst hafa verið nærri vettvangi er beiðni barst frá veitingastaðnum A umrædda nótt. Við komu á vettvang kvaðst vitnið hafa veitt því eftirtekt að ákærða var blóðug í andliti og virtist vera í annarlegu ástandi. Vitnið bar að ákærða hefði verið róleg í fasi þar sem hún sat fyrir utan veitingastaðinn, en bar að nærri hefðu verið starfsmenn. Vitnið kvaðst hafa fylgt ákærðu að lögreglubifreið þegar starfsfélagar hans komu á vettvang, en ekki fylgst með atburðarásinni utan dyra eftir það þar eð hann hefði farið inn á veitingastaðinn til að grennslast fyrir um hvað gengið hefði á.

Fyrir dóminn komu lögreglumennirnir B, E og D. Var frásögn þeirra í meginatriðum samhljóða efni áðurrakinnar frumskýrslu lögreglu, en einnig öðrum rannsóknargögnum.

Við komu á vettvang kvaðst B hafa átt orðastað við ákærðu ásamt starfsfélögum sínum og bar að hún hefði þá verið nærri stiga við veitingastaðinn. Hann kvað ákærðu hafa verið með sár á enni og hafi hún verið mjög ölvuð. Hann sagði að erfiðlega hefði gengið að ræða við ákærðu vegna ástands hennar, en bar að við þær aðstæður hefði hún skyndilega sparkað nokkuð þungu sparki í hægri sköflung hans. Hann sagði að þetta atvik hefði verið tilefnið að handtöku ákærðu. Hann staðhæfði að í raun hefði ekki þurft að beita ákærðu miklum tökum þegar hún var handtekin eða síðar þegar hún var flutt á lögreglustöð og á sjúkrahús. Hann sagði að ákærða hefði á hinn bóginn barist mjög um þegar hún var færð í fangaklefa. Hann kvaðst ekki vita til þess að ákærða hefði hlotið áverka vegna lögregluaðgerðanna, enda hefði verið reynt að gæta öryggis hennar á meðan á þeim stóð. Hann sagði að áverki hans á sköflungi hefði ekki verið mikill. Einungis hefði verið um hrufl að ræða og hefðu ummerkin horfið á um hálfum mánuði og ekki háð honum. Er atvik gerðust kvaðst hann ekkert hafa þekkt til ákærðu.

E lýsti atvikum máls með líkum hætti og B. E kvaðst fyrst hafa átt orðastað við ákærðu þar sem hún sat fyrir utan nefndan veitingastað, en þá séð að hún var með blóðugan hársvörð. Hann kvaðst hafa metið það svo að ákærða hefði talið að starfsfélagi hans, B lögreglumaður, hefði verið að gera grín að henni vegna norðlensks hreims hennar, en hann kvaðst skyndilega hafa séð að hún sparkaði í sköflung hans. Vegna athæfisins hefði ákærða verið handtekin. Hann lýsti atvikum máls eftir þetta með líkum hætti og áður var rakið og andmælti m.a. andstæðum framburði ákærðu um handtökustað. Það var og ætlan hans að ákærða hefði ekki hlotið sérstaka áverka vegna lögregluaðgerðanna.

C lýsti einnig atvikum máls með líkum hætti og skráð var í frumskýrslu lögreglu. Hann kvaðst hafa reynt að aðstoða ákærðu á vettvangi við A í ..., enda hefði hún verið ölvuð og í annarlegu ástandi. Hann ætlaði að ákærða hefði talið að lögreglumaðurinn B hefði verið að gera grín að henni vegna norðlensks hreims þar eð hún hefði skyndilega sparkað í hægri sköflung hans. Hann sagði að engin sérstök vandkvæði hefðu verið við handtöku ákærðu eða þegar hún var færð á lögreglustöð, en minntist þess að hún hefði við þær aðgerðir viðhaft stór orð í garð lögreglumannanna.

Vitnið H sérfræðilæknir staðfesti áðurrakið vottorð um áverka B lögreglumanns. Vitnið sagði að um nýlegan yfirborðsáverka hefði verið að ræða á sköflungi og bar að tilkoma hans hefði getað verið í samræmi við frásögn lögreglumannsins, þ.e. eftir högg frá sljóum hlut, t.d. eftir spark.

Vitnið I sérfræðilæknir staðfesti áðurrakið vottorð um ákærðu og þ. á m. um ítrekaðar komur hennar á slysadeild sjúkrahússins í Fossvogi. Vitnið bar að lýsingar ákærðu á tilkomu áverka hennar hefðu verið óljósar og þ. á m. hver hefði átt í hlut hverju sinni. Vitnið bar að ákærða hefði ekki verið handleggsbrotin og þ. á m. hefði hún ekki verið með klínískt brot á þumalfingri. Það hefði m.a. verið staðfest með röntgenmynd. Vitnið sagði að vegna andlegs ójafnvægis hefði ákærðu verið boðin áfallahjálp. Vitnið sagði að líkamlegir áverkar hefðu ekki verið varanlegir.

III.

Í máli þessu, sem höfðað var á heimilisvarnarþingi ákærðu, er henni gefið að sök að hafa síðla kvölds sunnudagsins 5. maí 2013 fyrir utan veitingastaðinn A sparkað í hægri sköflung lögreglumannsins B.

Fyrir dómi hefur ákærða neitað sök. Ákærða hefur kannast við að hafa hitt fyrir lögreglumenn við veitingastaðinn og jafnframt sagt að það hafi gerst eftir að henni hafði verið vísað út og hún átti í útistöðum við starfsmann með þeim afleiðingum að hún hlaut blóðáverka á höfði. Ákærða hefur greint frá því að er atvik gerðust hefði hún verið undir áhrifum áfengis. Er það atriði í samræmi við frásögn lögreglumanna og vitna. Ákærða hefur staðhæft að hún hafi aðeins átt stutt samskipti við lögreglumennina á ..., en aftur á móti hitt þá fyrir á ... skömmu síðar og þá verið handtekin.

Framburður B lögreglumanns og starfsfélaga hans, D og E, eru á einn veg um að ákærða hefði eftir stutt samskipti við þá sparkað fyrirvaralaust í sköflung þess fyrstnefnda. Af gögnum málsins, þ. á m. myndskeiði sem lögreglu var afhent á vettvangi, verður ráðið að ákærða hafi auk ölvunar verið í andlegu ójafnvægi þegar atvik máls gerðust.

Þegar samhljóða framburður lögreglumannanna þriggja er virtur, en hann þykir m.a. hafa stoð í framburði vitnisins G og læknisvottorði, er að áliti dómsins fram komin lögfull sönnun um að ákærða hafi sparkað með þeim hætti sem lýst er í ákæru í sköflung B lögreglumanns. Ennfremur þykir ákæruvaldið hafa sannað með framlögðum gögnum og vitnisburði fyrir dómi að nefndur lögreglumaður var við skyldustörf sín á vettvangi við margnefnt veitingahús við ... þegar atvikið gerðist.

Frásögn ákærðu um atvik máls er að mati dómsins haldin óraunveruleikablæ og fær skynjun hennar á aðstæðum nær enga stoð í gögnum málsins. Frásögn ákærðu fær m.a. ekki staðist í verulegum atriðum, þ. á m. um handtökustað. Að mati dómsins er óumdeilt að ákærða veitti nokkurt viðnám við handtöku og við síðari aðgerðir lögreglu. Vörn ákærðu um að athæfi hennar hafi komið til vegna óhappatilviks er ennfremur hafnað.

Að öllu ofangreindu virtu þykir ákæruvaldið hafa sannað sök ákærðu. Verður hún því sakfelld samkvæmt ákæru og telst háttsemi hennar þar rétt færð til refsiákvæða.

IV.

Ákærða, sem er fædd ..., hefur ekki sætt refsingum, sem áhrif hefur í máli þessu. Þykir refsing hennar eftir atvikum hæfilega ákveðin fjörutíu og fimm daga fangelsi, sem heimilt þykir að skilorðsbinda með þeim hætti sem í dómsorði greinir.

Í ljósi málsúrslita ber að dæma ákærðu til að greiða allan sakarkostnað, þ.m.t. útlagðan kostnað ákæruvalds, 116.200 krónur, en einnig málsvarnarlaun skipaðs verjanda, I-kk-ef Þ-kk-ef hdl., 543.120 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti og 52.900 krónur vegna útlagðs kostnaðar hans.

Af hálfu ákæruvalds flutti málið Ó-kk-nf I-kk-nf Ó-kk-nf aðstoðarsaksóknari.

Gætt var ákvæða 184. gr. laga nr. 88, 2008.

Ó-kk-nf Ó-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóminn.

D Ó M S O R Ð :

Ákærða, X, sæti fjörutíu og fimm daga fangelsi, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún niður falla að liðnum tveimur árum frá dómsuppsögu, haldi hún almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22, 1955.

Ákærða greiði sakarkostnað, 712.220 krónur, þ.m.t. málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, I-kk-ef Þ-kk-ef hdl., 543.120 krónur, og 52.900 krónur vegna útlagðs kostnaðar hans.