E-344/2014

Mál þetta, sem tekið var til úrskurðar um frávísunarkröfu stefndu 12. maí 2014 er höfðað 31. janúar 2014 og þingfest 4. febrúar sama ár.

Stefnandi er J-kk-nf M-kk-nf G-kk-nf, Hrísateigi 1, Reykjavík og stefnda er O-kvk-nf G-x-x sama stað.

Stefnandi gerir þær dómkröfur að „viðurkennt verði með dómi efni samnings um fasteignina Hrísateig 1, 105 Reykjavík, sem stefnandi og stefndi gerðu með sér og undirrituðu þann 26. júlí 2013.“ Þá kefst hann málskostnaðar.

Stefnda krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá dómi en til vara að hún verði sýknuð af kröfum stefnanda. Þá krefst hún málskostnaðar.

Stefnandi krefst þess að frávísunarkröfu stefndu verði hafnað og honum dæmdur málskostnaður í þessum þætti málsins.

Hér er aðeins til úrlausnar frávísunarkrafa stefndu ásamt kröfu um málskostnað. Við úrlausn þess ágreinings er stefnda sóknaraðili en stefnandi varnaraðili.

I

Í þinghaldi í málinu 4. mars sl. krafðist stefnandi úrskurðar um að stefnu í málinu yrði þinglýst en þeirri kröfu var hafnað með úrskurði 28. mars. sl.

Af greinargerð stefndu í málinu má ráða að aðilar hafi áður verið í sambúð og megi rekja ágreining þeirra til slita þeirrar sambúðar. Stefnandi hefur lagt fram í málinu afrit af samningi milli aðila sem dagsettur er 26. júlí 2013. Kemur m.a. fram í samningnum að stefnda sé ein skráð eigandi fasteignarinnar að Hrísateigi 1, Reykjavík en að aðilar séu sammála um að þau eigi eignina í raun að jöfnu. Í greinargerð stefndu er því m.a. lýst að stefnandi hafi þvingað hana til að undirrita umræddan samning. Þá er og lýst margvíslegum ávirðingum stefndu í garð stefnanda sem ekki þykir ástæða til að rekja nánar hér.

II

Í stefnu eru málavextir sagðir þeir að 26. júlí 2013 hafi stefnandi og stefnda gert með sér samning um fasteignina að Hrísateigi 1, Reykjavík, sem veitt hafi stefnanda „ýmis réttindi varðandi fasteignina og sölu hennar.“ Samningur þessi hafi verið saminn og vottaður af nafngreindum lögmanni. Umræddur lögmaður hafi síðan afhent frumrit samningsins til stefndu sem hafi tekið við því og hafi ekki verið tilbúin að afhenda frumritið eða rita undir nýtt eintak af samningnum. Afrit samningsins sé til staðar og fylgi stefnunni. Þar sem stefnda hafi ekki verið tilbúin að afhenda frumrit umrædds samnings frá 26. júlí 2013 sé stefnanda nauðsynlegt að fá dóm um efni þess samnings sem jafngildi frumriti hans til að tryggja rétt sinn og nota í frekari lögskiptum sem tengist samningnum, s.s. við þinglýsingu.

Stefnandi kveðst styðja viðurkenningarkröfu sína víð 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þá kveðst stefnandi jafnframt vísa til reglna samningaréttar og meginreglunnar um að samninga skuli halda. Málskostnaðarkrafa sé byggð á XXI. kafla laga nr. 91/1991.

III

Stefnda kveðst byggja frávísunarkröfu sína á því að kröfugerð stefnanda sé of óákveðin og óljós til að geta kveðið á um réttindi í skilningi 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991. Þannig sé efni samningsins ekki lýst í stefnu. Í öðru lagi byggi frávísunarkrafan á því að kröfugerðin uppfylli ekki skilyrði d. liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um að vera tilgreining á tilteknum réttindum. Hugmyndin að baki því að hafa kröfugerð skýra og ljósa sé sú að hægt sé að taka kröfuna beint upp í dómsorði. Það sé vandséð að slíkt sé hægt að gera við kröfugerð stefnanda. Í þriðja lagi byggi stefnda frávísunarkröfu sína á því að það virðist sem stefnandi sé að biðja um lögfræðilega álitsgerð sem sé í andstöðu við 1. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991.

Um lagarök kveðst stefnda vísa til laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, einkum 1. og 2. mgr. 25. gr. og d. liðar 1. mgr. 80. gr. sömu laga. Krafa um málskostnað sé studd við XXI. kafla sömu laga. Þá sé gerð krafa um að tekið sé tillit til skyldu til greiðslu virðisaukaskatts af málflutningsþóknun við ákvörðun málskostnaðar, sbr. lög nr. 50/1988.

IV

Við munnlegan málflutning um frávísunarkröfu stefndu var því hafnað af hálfu stefnanda að málatilbúnaður hans væri óljós. Í stefnu kæmi fram megininntak þess samnings sem krafist væri að yrði viðurkenndur. Lagði lögmaður stefnanda fram máli sínu til stuðnings eignardómsstefnu útgefna af dómara sem birst hafði í lögbirtingarblaði. Vísaði hann og til þess að framsetning röksemda í stefnu ætti að vera stutt og hnitmiðuð. Kvaðst lögmaður stefnanda byggja á því að málatilbúnaður uppfyllti kröfur laga nr. 91/1991 um skýrleika og því bæri að hafna frávísunarkröfu stefndu.

V

Í 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála er því lýst hvað koma skal fram í stefnu í einkamáli. Greinir í d. lið umrædds lagaákvæðis að í stefnu skuli greina svo glöggt sem verða megi dómkröfur stefnanda, svo sem fjárhæð kröfu í krónum, bætur fyrir tiltekið skaðaverk án fjárhæðar ef enn er óvíst um hana, vexti ef því er að skipta, viðurkenningu á tilteknum réttindum, ákvörðun á eða lausn undan tiltekinni skyldu, refsingu fyrir tilgreind orð eða athafnir, ómerkingu tiltekinna ummæla, málskostnað o.s.frv. Þá skal og samkvæmt e. lið sama lagaákvæðis greina svo skýrt sem verða má málsástæður sem stefnandi byggir málsókn sína á, svo og önnur atvik sem þarf að greina til þess að samhengi málsástæðna verði ljóst, en þessi lýsing skal vera gagnorð og svo skýr að ekki fari milli mála hvert sakarefni er.

Í kröfugerð stefnanda er þess krafist að „…viðurkennt verði með dómi efni samnings um fasteignina Hrísateig 1, 105 Reykjavík, sem stefnandi og stefndi gerðu með sér og undirrituðu þann 26. júlí 2013.“ Um lagaheimild til að hafa uppi viðurkenningarkröfu vísar stefnandi til 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991. Að mati dómsins er framangreind kröfugerð stefnanda ekki nægilega skýr og afmörkuð til að fullnægja áskilnaði d. liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991, enda felur kröfugerðin ekki í sér lýsingu á þeim efnislegu réttindum sem stefnandi krefst viðurkenningar á. Getur tilvísun til dagsetningar samnings um tiltekna fasteign ekki talist nægileg tilgreining í þessum efnum.

Í stefnu er efnislegu innihaldi umrædd samnings ekki lýst með öðrum hætti en þeim að hann sé um fasteignina að Hrísateig 1, Reykjavík og hafi „veitt stefnanda ýmis réttindi varðandi eignina og sölu hennar.“ Getur síðastnefnd lýsing á þeim efnislegu réttindum sem umræddur samningur fjallar um ekki talist fullnægja áskilnaði e. liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991. Er málatilbúnaðar stefnanda svo vanbúinn að þessu leyti að málið telst vanreifað og leiðir það einnig til frávísunar þess.

Þegar af þeim ástæðum sem hér hafa verið raktar er það mat dómsins að málatilbúnaður stefnanda sé vanbúinn og í slíkri andstöðu við tilvitnuð lagaákvæði að ekki sé annað unnt en að verða við kröfu stefndu um frávísun málsins.

Með hliðsjón af þessum málsúrslitum verðu stefnandi úrskurðaður til að greiða stefndu málskostnað sem þykir hæfilega ákveðinn sú fjárhæð sem nánar greinir í úrskurðarorði. Er við þá ákvörðun tekið mið af því að áður hafði verið hafnað með úrskurði kröfu stefnanda um heimild til þinglýsingar stefnu málsins.

H-kk-nf B-kk-nf héraðsdómari kveður upp úrskurð þennan.

ÚRSKURÐARORÐ:

Máli þessu er vísað frá dómi.

Stefnandi, J-kk-nf M-kk-nf G-kk-nf, greiði stefndu, O-kvk-þgf G-x-x, 627.500 krónur í málskostnað.

H-kk-nf B-kk-nf