S-528/2012

Mál þetta, sem dómtekið var í dag, er höfðað með ákæru útgefinni af ríkissaksóknara 5. júní 2012 á hendur X, kennitala [...],[...], fyrir húsbrot og tilraun til manndráps, með því að hafa, aðfaranótt sunnudagsins 1. apríl 2012, brotið sér leið inn í íbúðarhúsnæði að [...] og ráðist að A sem flúði út úr húsnæðinu. Ákærði elti hana og fyrir utan húsnæðið sló hann konuna ítrekað af miklu afli með kertastjaka í andlit og höfuð þannig að A féll í jörðina. Ákærði settist þá klofvega yfir hana og tók hana kverkataki sem hann hélt uns vitni náðu að draga hann ofan af A þar sem hún lá meðvitundarlaus á bifreiðastæði utan við íbúðarhúsnæðið.

Við atlöguna hlaut A heilahristing, fjóra skurði á höfði, þar af þrjá djúpa, sem sauma þurfti með samtals 15 sporum, marga yfirborðsáverka á höfði, yfirborðsáverka á hálsi, mar á augnloki og augnsvæði og mar á öxl og upphandlegg.

Telst þetta varða við 231. gr. og 211. gr., sbr. 20. gr., almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkrafa:

A, kennitala [...], krefst skaðabóta að fjárhæð kr. 1.560.000, skv. 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga, auk vaxta skv. 8. gr. vaxtalaga nr. 38/2001 frá 1. apríl 2012 en síðan dráttarvaxta skv. 9. gr. vaxtalaga, sbr. 1. mgr. 6. gr. sömu laga, að liðnum mánuði frá birtingu kröfunnar til greiðsludags. Einnig er krafist að hinum ákærða verði gert að greiða málskostnað að mati dómsins eða samkvæmt síðar framlögðum málskostnaðarreikningi, að viðbættum virðisaukaskatti á málflutningsþóknun.

Ákærði gerir þá aðalkröfu að hann verði sýknaður af kröfum ákæruvaldsins í málinu um tilraun til manndráps og húsbrot en brot hans verði alfarið heimfært undir ákvæði 1. mgr. 218. gr. og til vara 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Til vara krefst hann vægustu refsingar sem lög framast leyfa og að refsingin verði skilorðsbundin frá dómsuppsögu eftir því sem við getur átt honum til hagsbóta. Þá krefst hann þess að gæsluvarðhaldsvist sem hann hefur sætt frá 1. apríl 2012 komi til frádráttar tildæmdri refsingu.

Ákærði hefur gengist við bótaábyrgð og við greiðslu sanngjarnra bóta að mati réttarins.

Ákærði hefur viðurkennt að hafa meitt brotaþola vegna þess að hann hafi orðið reiður og barið hana með kertastjaka a.m.k. þrisvar sinnum. Tilgangurinn hafi ekki verið að deyða brotaþola heldur ná eyrum hennar og sambandi við hana. Árásin hafi ekki verið lífshættuleg því hann hafi ekki beitt kertastjakanum af afli og látið sjálfur af hengingartakinu eins og segir í greinargerð hans.

I.

Það var um miðnættið þann 1. apríl sl. að sögn lögreglu að tilkynnt var að kona hefði flúið undan manni að [...] vegna þess að hann hafi lagt á hana hendur. Gaf konan sig fram á lögreglustöð við Dalveg í Kópavogi. Að sögn lögreglu sagði konan, brotaþoli í máli þessu, að sonur eiginmanns hennar hefði lagt á hana hendur og hún hafi því flúið íbúðina. Ákærði átti þarna ekki lögheimili svo honum var vísað úr íbúðinni. Ekki hafi verið að sjá að ákærði væri undir áhrifum áfengis og hann hafi ekið burt. Sagði konan að upphafið að deilum þeirra hafi mátt rekja til þess að ákærði ásakaði hana um að hafa stolið frá sér fimmtán hundruð krónum en þegar hún hafi neitað þessum ásökunum þá hafi hann ráðist á hana þar sem hún sat í sófa og kýlt hana og tekið kverkataki, auk annars ofbeldis og hótana, og sagt m.a. að hún yrði að fara úr lífi föður hans annars dræpi hann hana.

Kl. 5.15 um nóttina barst lögreglu tilkynning um að framan við [...] væri kona að hrópa eftir hjálp og voru lögreglumenn komnir á staðinn tveimur mínútum síðar og þá hafi verið þar hópur fólks saman kominn og sáu þeir strax hvar kona lá á jörðinni en tveimur metrum þar frá lágu þrír karlmenn með karlmann í tökum. Var konan meðvitundarlaus og átti í miklum öndunarörðugleikum og heyrðu lögreglumennirnir nærstadda segja að karlinn hafi verið að kyrkja konuna. Á vettvangi fundu lögreglumenn stóran kertastjaka sem reyndist vera barefli sem hafði verið notað til að berja konuna með. Sá sem þeir handtóku reyndist vera ákærði í máli þessu, sem var alblóðugur á höndum en hann sagðist hafa skorið sig við að brjóta sér leið inn í íbúðina sem brotaþoli býr í. Hann hafi verið í miklu uppnámi og sagt að hann hafi verið að reyna að drepa konuna. Ekki var svo að sjá, að sögn lögreglu, að ákærði væri þá undir áhrifum áfengis eða vímuefna.

II.

Verður nú rakinn framburður ákærða og vitna fyrir dómi eftir því sem þurfa þykir.

Ákærði sagði fyrir dóminum að hann og brotaþolinn, A, hafi verið í ástarsambandi frá 31. október sl. sem stóð til þess dags sem þeir atburðir urðu sem leiddu til ákærunnar í málinu. Hann kvaðst hafa verið staddur á heimili föður síns og A að [...] þá um kvöldið og verið að horfa á sjónvarp ásamt A þegar hann varð svangur en tók þá eftir því að það vantaði pening sem hann hefði verið með þarna á einhverju borði. Þegar hann spurði brotaþola hvort hún hefði séð peninginn þá hafi hún brugðist illa við og sagt honum að hypja sig út en þegar henni varð ljóst að hann færi hvergi nema hún léti hann fá peningana, sem hann kvaðst í fyrstu hafa haldið að hún hefði tekið, hafi hún fundið þá og látið hann hafa. Hann hafi í framhaldinu neitað að fara út og þau farið að rífast þar til hún sagðist vilja fara út að ganga, sem hún gerði, en komið að vörmu spori aftur með lögregluþjóna með sér og var ákærða síðan vísað út af heimilinu. Kvaðst ákærði hvorki á þessum tíma né áður hafa haft í neinum hótunum við brotaþola en samband hans og hennar hafði leitt til þess að faðir ákærða hafði skilið við brotaþola. Hafi þetta valdið spennu í samskiptum þeirra og þegar honum fannst hún hafna honum hafi hann reiðst. Sagðist hann seinna um nóttina hafa komið til baka að [...] og klifrað upp á svalirnar. A hafi rætt við hann út um glugga en ekki viljað hleypa honum inn og haft á orði að hún vildi ekki sjá hann meir og rétt honum einhvern plastpoka og sæng út um gluggann eins og hverjum öðrum útigangsmanni. Kvaðst ákærði hafa bankað og reynt að fá hana til þess að hleypa sér inn en þá hafi þau farið að rífast og hafi rifrildið stigmagnast og endað með því að hann greip kertastjaka úr gluggakistunni og braut rúðuna til þess að komast inn. Þá hafi brotaþoli orðið hrædd og hlaupið út úr íbúðinni og hann elt hana út á gangstétt þar sem hann lamdi hana með kertastjakanum að minnsta kosti þrisvar sinnum í höfuðið með þeim afleiðingum að hún féll niður. Sagðist ákærði þá hafa beygt sig yfir hana, tekið í hálsmálið og hrist hana til án þess að ná sambandi við hana þó að hann hafi ekki talið að hún væri meðvitundarlaus. Hann hafi þá orðið var við konu sem nálgaðist og þá hafi hann staðið upp. Fljótlega hafi komið fleiri að og þar á meðal einhverjir þrír strákar sem settust ofan á hann og skömmu síðar hafi lögreglan komið. Sagði ákærði að höggin með kertastjakanum hafi að vísu verið þung en hann hefði getað slegið miklu fastar, sem hann hafi ekki gert vegna þess að hann ætlaði ekki að drepa brotaþola. Sagðist ákærði ekki hafa tekið brotaþola kverkataki eftir höggin heldur aðeins tekið í kragann, en hann segist vera þess fullviss að brotaþoli hafi verið með meðvitund þegar sjúkrabíllinn kom sem sótti hana. Aðspurður um það hvers vegna hann hafi ítrekað sagt þarna á vettvangi að hann hafi ætlað að drepa brotaþola svaraði hann því til að hann hafi verið í uppnámi og gaf meðal annars þá skýringu að íslenska væri ekki hans móðurmál vegna þess að hann hafi alist upp í [...] um þrettán ára skeið. Hann gaf þá skýringu á því að hann hafi hætt árásinni að hann hafi séð konu nálgast sig og hann gert sér grein fyrir því að þetta athæfi hans skilaði engu, eins og hann orðaði það, og sagði jafnframt að hann hefði að sjálfsögðu hætt þótt þessi kona hefði ekki komið aðvífandi. Sagði ákærði nánar aðspurður að engin önnur skýring væri á því að brotaþoli lét vísa honum út fyrr um kvöldið en rifrildi um fimmtán hundruð krónur og að það hafi liðið um það bil fjórir tímar frá því að honum var vísað út þar til hann braust síðan inn til brotaþola. Ákærði þvertekur fyrir að hafa slegið brotaþola fyrr um kvöldið. Aðspurður af verjanda um það hvort hann hafi einhverja hernaðarþjálfun hlotið þá segist ákærði hafa verið í frönsku útlendingahersveitinni í um fjóra mánuði. Sagði ákærði að samband hans við brotaþola hafi mikið snúist um kynlíf og óljós mörk hafi veri milli sambands brotaþola við ákærða og föður hans og hún slegið úr og í varðandi framtíðina en vilji hans hafi verið ákveðinn og hún vitað að hann vildi að þau yrðu saman í framtíðinni. Sagði ákærði að líklega hefði hann getað orðið brotaþola að bana hefði það verið hans vilji.

III.

Í framburði brotaþola kom fram að fyrra atvikið umrætt kvöld hafi borið að með þeim hætti að hún og ákærði hafi setið saman í sófa þegar ákærði hafi ætlað að fara og kaupa sér eitthvað að borða en ekki fundið peningana sína sem höfðu dottið á bak við hillu. Bar hann á brotaþola að hún hefði stolið frá honum fimmtán hundruð krónum. Sagði brotaþoli að ákærði hefði þá farið að berja hana með handklæði og þegar þau fundu peningana hafi hann ekki farið ofan af því að hún hafi verið að stela peningunum hans og orðið mjög æstur og farið að setja púða yfir andlit hennar. Sagðist brotaþoli þá hafa gengið út og sótt lögregluna sem vísaði ákærða af heimilinu. Þegar þetta gerðist fannst brotaþola hún sjá vín á ákærða. Samband hennar við ákærða hafi verið mjög erfitt og sagðist hún ekki telja hann heilan á geði. Hafi hún reynt að fela hnífa fyrir honum vegna þess að hann hafi hótað henni með hnífum. Þá hafi ákærði barið hana og hótað að drepa hana. Sagði brotaþoli að ákærði hafi verið mjög afbrýðisamur og reynt að fylgjast með hverju fótmáli hennar í víðasta skilningi. Hún hafi tekið hótanir ákærða mjög alvarlega og óttast hann. Sagðist brotaþoli hafa hlaupið undan honum þegar hann braust inn í íbúðina um nóttina en hann hafi náð henni og barið hana með kertastjakanum með þeim afleiðingum að hún missti meðvitund og rankaði ekki við sér fyrr en uppi á spítala. Brotaþoli segist ennþá vera með höfuðverk og svima og víða aum eftir árás ákærða sem hún kvaðst viss um að hafi verið gerð í þeim tilgangi að drepa hana, enda hafi hann öskrað það fyrir utan húsið að það ætlaði hann að gera. Sagðist brotaþoli ekki hafa áður en þetta gerðist þorað að kæra ákærða til lögreglu vegna ótta við hann. Ekki kvaðst brotaþoli hafa búið heima hjá ákærða en verið þar dag og dag og gist þar. Ákærði hafi verið hrifinn af henni en hún hafi ekki endurgoldið tilfinningar hans og reynt að leiða þetta ástarhjal hjá sér. Vill brotaþoli ekki meina að um ástarsamband hafi verið að ræða vegna þess hvað þetta hafi allt verið ljótt eins og hún kemst að orði. Brotaþoli kvaðst hafa reynt að leyna fyrir föður ákærða sambandi hennar við ákærða.

Vitnið B segir að þau hjónin hafi vaknað við óhljóð og hafi maður hennar sagt að verið væri að ráðast á konu beint fyrir utan blokkina hjá þeim og að það væri barn fyrir utan. Kvaðst vitnið hafa hlaupið út og hrópað: „Hvað er í gangi?“ og sá hún þá mann sitja klofvega yfir konu sem hann var að kyrkja í greipum sér. Kvaðst vitnið hafa reyt að toga manninn ofan af konunni en þá hafi aðrir komið aðvífandi og tekið hann ofan af henni. Sagði vitnið að þegar hún hafi farið að stumra yfir konunni þá hafi hún ekki andað í fyrstu eftir að maðurinn sleppti takinu og augun verið hálfopin. Lýsti vitnið því að maðurinn hafi alveg ríghaldið um háls konunnar og verið með spenntan líkamann en ekkert hafi heyrst í konunni fyrr en síðar, en þá hafi heyrst óhuggulegt hljóð þegar hún fór að reyna að anda eftir að vitnið hafði hrist á henni axlirnar. Minnist vitnið þess að hafa heyrt manninn segja að hann hafi ætlað að drepa konuna og sjálf hafi hún ekki séð konuna hreyfa sig. Sagðist vitnið ekki muna til þess að árásarmaðurinn hafi sagt neitt við hana en minnir að hann hafi urrað á sig þegar hún nálgaðist hann.

Vitnið C kvaðst hafa vakna um kl. 05 um nóttina við brothljóð og dynki og þegar hann leit út sá hann að verið var að misþyrma einhverjum, sem hann sá einhvern sitja klofvega ofan á með eitthvert áhald sem glampaði á. Þegar vitnið kom út sá það tvo lögreglumenn standa yfir konunni sem andaði slitrótt og lá hreyfingarlaus. Sagðist vitnið hafa heyrt árásarmanninn segja hátt og skýrt, þegar hann var spurður um það hvað hann hafi verið að gera, að hann hafi ætlað að drepa konuna.

Vitnið D kvaðst hafa verið sofandi umrædda nótt en hann hafi vaknað upp við mikinn hávaða og heyrt einhvern kalla á hjálp. Þegar hann fór að aðgæta hvað væri að gerast þá hafi hann séð einhvern á flótta frá byggingunni undan einhverjum manni með hettu sem veitti flóttamanninum eftirför með eitthvert áhald í hendinni sem glampaði á og sem líktist járni eða röri. Hann kvaðst hafa áttað sig á því hvaða fólk þetta var. Hann hafi séð X, sem hann þekkti, slá A, sem hann þekkti einnig, margsinnis og þegar hún lá í jörðinni virtist svo sem hann ætlaði að drepa hana. Sagði vitnið að kona sem kom þarna að hafi ætlað að fara að hjálpa fórnarlambinu og ýta árásarmanninum burt en hann hafi ýtt henni til baka. Þegar kona vitnisins kom að og sagði við X: „X, hvað ertu að gera?“ þá hafi verið eins og hann áttaði sig og farið ofan af stúlkunni. Sagði vitnið að A hefði fyrst öskrað en fljótlega misst meðvitund, enda hafi höggin með kertastjakanum verið þung. Segir vitnið að ákærði hafi haldið fórnarlambinu í kverkataki í nokkrar mínútur. Sagði vitnið að það hafi heyrt þarna á vettvangi að ákærði hafi aðspurður svarað: „Já ég er að reyna að drepa þessa konu.“

Vitnið E sagði að hann hafi vaknað upp við brothljóð, sem greinilega kom frá næstu blokk, og skömmu síðar heyrt óp frá konu. Sagðist vitnið hafa farið við annan mann á vettvang og séð konu liggjandi á jörðinni og þegar maður kom ógnandi á móti honum þá hafi hann slegið manninn og snúið hann niður. Sagðist vitnið hafa heyrt hrygluhljóð í konunni, sem vitninu virtist vera meðvitundarlaus, en maðurinn sem hann var með í tökum hafi sagt að hann hafi ætlað að drepa konuna.

Vitnið F sagðist hafa vaknað við brothljóð og þegar hann hafi komið út á svalir hafi hann heyrt konu hrópa: „Hjálp það er verið að drepa mig.“ Þegar út var komið hafi maður komið á móti honum og vitninu E-kk-þgf, og það skipti engum togum að E-kk-nf sló þann mann og sneri niður. Kvaðst vitið hafa heyrt árásarmanninn segja út í loftið að hann hafi ætlað að drepa konuna.

Vitnið G sagðist hafa fyrst heyrt bank og síðan brothljóð og skömmu síðar hafi hann farið út ásamt tveimur frændum sínum, þeim E-kk-þgf og V-kk-þgf, en þá hafi heyrst kallað á hjálp og hann heyrt konu, sem var þar úti, segja: „Hann er að reyna að drepa hana,“ og þá hafi árásarmaðurinn sagst vera að reyna að drepa hana eða hafa ætlað að drepa hana sem hann svo seinna endurtók. Kvaðst vitnið hafa veitt því athygli að fórnarlambið átti erfitt um öndun.

Vitnið Þ-kk-nf Ó-kk-nf lögreglumaður, sem kvaðst hafa gert frumskýrslu í málinu, sagði að fyrr um kvöldið hafi brotaþoli komið á lögreglustöð og sagt að hún hefði orðið fyrir ofbeldi á heimili sínu og þá hafi verið farið með henni heim og manninum, sem átti hlut að máli, vísað út. En það hafi ekki verið fyrr en hann var farinn sem í ljós kom að hún ásakaði þennan mann um að hafa sagt að hún yrði að fara út úr lífi föður hans annars mundi hann drepa hana.

Þegar komið var á vettvang seinna um nóttina þá hafi brotaþoli legið meðvitundarlaus á jörðinni þegar lögreglumanninn bar að garði og hafi heyrst í henni hrygluhljóð þannig að hann taldi ekki að um eiginlega öndun væri að ræða. Sagði vitnið að þeir sem voru þarna með ákærða í tökum hafi sagt að ákærði hafi sagt við þá að hann hafi verið að drepa konuna. Fannst vitninu eins og ákærði hafi haldið að hann væri búinn að drepa konuna. Ekki virtist vitninu ákærði vera undir áhrifum áfengis eða fíkniefna.

Vitnið B-kk-nf Á-kk-nf lögreglumaður sagði að hann hafi átt samtal við vitnið F um það bil viku fyrir umrætt atvik og hann hafi sagt honum að brotaþoli hafi sagt að hún hafi falið hnífa uppi á eldhúsinnréttingu vegna þess að ákærði hafi hótað henni með hníf. F hafði áður spurt brotaþola, er hann var að leita sér að hníf, hvar allir hnífarnir í húsinu væru.

Vitnið T-kk-nf Z-kk-nf geðlæknir staðfesti fyrir dóminum niðurstöður sem fram koma í fyrirliggjandi vottorði hans varðandi geðhagi ákærða en þar kemur fram að ákærði eigi erfitt með að hemja skap sitt og skorti enn frekar hömlur neyti hann áfengis. Sagði vitnið að náið ástarsamband brotaþola við ákærða og föður hans hafi verið eldfimt og til þess fallið að enda með ófyrirsjáanlegum hætti.

Vitnið S-kk-nf Ó-kk-nf R-kk-nf talar um tvö atvik og hið fyrra hafi átt sér stað um kvöldið þegar hann var kallaður til vegna konu sem stödd var utan við lögreglustöðina í Kópavogi. Sagðist konan hafa flúið heimili sitt og óskaði eftir aðstoð. Lýsti hún því að hún hefði lent í rifrildi við stjúpson sinn út af einhverri peningaupphæð sem hann hafi borið á hana að hún hefði stolið frá honum. Bað hún lögregluna um að koma með sér heim og vísa manninum út af heimilinu en hann hafði um kvöldið veist að henni og klipið hana. Ákærði X var staddur í íbúðinni þegar þangað var komið og virtist vera rólegur og ódrukkinn. Að beiðni lögreglu yfirgaf hann íbúðina og ók heim til sín á bíl sínum. Þegar ákærði var farinn lýsti konan því að það hefði komið til einhverra meiri átaka en hún hafði áður lýst á leiðinni heim til hennar í lögreglubílnum. Seinna atvikið átti sér stað seinna um nóttina en þá hafi verið tilkynnt að verið væri að kyrkja konu úti á bílastæði og þegar lögreglumenn komu á vettvang hafi ákærða verið haldið á grasbala við húsið af tveimur eða þremur mönnum en sjúkrabíll hafi komið og farið með konuna. Sagðist vitnið hafa spurt ákærða að því hvort hann hafi neytt einhverra fíkniefna eða áfengis frá því að hann hafði hitt hann fyrr um kvöldið og sagðist hann hafa drukkið þrjá bjóra. Lýsti ákærði því að brotaþoli væri barnsmóðir föður hans og hann hafi átt í ástarsambandi við hana í nokkrar vikur og að tilefni árásarinnar hafi verið að hún væri búin að eyðileggja líf þeirra beggja og hann vildi hana úr lífi þeirra. Lýsti ákærði því að hann hafi ætlað að ganga frá henni og kála henni eins og vitnið hafði eftir honum. Sagði vitnið að ákærði hafi verið rólegur þegar hann sagði þetta og ekki að sjá á honum nema lítils háttar áfengisáhrif. Sagði vitið að brotaþoli hafi andað slitrótt þegar hann kom.

Vitnið J-kk-nf Ö-kk-nf K-kk-nf læknir, sem skoðaði brotaþola eftir árásina, sagði að hún hafi komið að nóttu til með sjúkrabíl og þá verið verulega meðvitundarlítil og ófær um að tjá sig. Sagði vitnið að brotaþoli hafi verið með fjóra skurði á höfðinu og þar af þrjá stóra og djúpa sem náðu alveg inn að höfuðkúpu og mar á báðum handleggjum, stóran marblett á öxl auk marbletta á andliti og höku og að öllu samanlögðu illa útleikin. Vitninu var sagt að brotaþoli hefði verið laminn í höfuðið með kertastjaka en hún hafi verið með mjög þykkt hár sem ef til vill hafi komið henni til góða og dregið úr áverkunum sem greinilega hafi verið af þungum höggum. Telur vitnið meðvitundarleysi komið til af heilahristingi vegna högganna og að tilviljun hafi ráðið að ekki fór verr en raunin varð en í svona tilfellum sé hætta á heilablæðingum sem geti verið lífshættulegir áverkar. Engir áverkar hafi sést á heila við myndatöku. Á hálsi brotaþola var grunnt mar og áverkar en engin skemmd á barka.

Niðurstaða:

Ákærði hefur sjálfur viðurkennt fyrir dóminum að hann hafi gerst sekur um þá háttsemi sem lýst er í ákæru en neitað því að tilgangur hans hafi verið að verða brotaþola að bana. Þá hefur hann fyrir dóminum sagt að vissulega hafi hann slegið brotaþola þungum höggum með kertastjakanum í höfuðið en hann hefði getað slegið hann enn þyngri höggum hefði það verið ætlan hans að ráða henni bana og haft á orði að líklega hefði hann getað orðið brotaþola að bana hefði það hefði verið hans vilji. Hefur ákærði lagt á það mikla áherslu að ákæruvaldinu hafi ekki tekist að sanna að ásetningur hans hafi staðið til þess að vinna brotaþola meira tjón en raunin varð. Í því sambandi verða ekki gerðar til slíkrar sönnunar meiri kröfur en að markmiðið sé hafið yfir allan skynsamlegan vafa og því ekki vefengt með skynsamlegum rökum, sbr. 109. gr. laga 88/2008. Í þessu samhengi verður að styðjast við framburð vitna, ákærða og brotaþola sjálfs. Fyrir dóminum var ákærði inntur eftir því hvers vegna hann hafi ítrekað sagt á vettvangi brotsins að hann hafi ætlað að drepa brotaþola og var svar hans að hann hafi verið í uppnámi og gaf hann meðal annars þá skýringu að íslenska væri ekki hans móðurmál vegna þess að hann hafi alist upp í Austurríki um þrettán ára skeið. Hann gaf þá skýringu á því að hann hafi hætt árásinni að hann hafi séð konu nálgast sig og hann gert sér grein fyrir því að þetta skilaði engu, eins og hann orðaði það, og sagði jafnframt að hann hefði að sjálfsögðu hætt þótt þessi kona hefði ekki komið aðvífandi. Í þessu máli ræðst niðurstaðan af því hvort sýnt er fram á að ákærði hafi með árás sinni viljað bana brotaþolanum. Hér er um að ræða megininntak hins viðurkennda almenna ásetningshugtaks. Af hálfu ákærða hefur því verið borið við að sanna þurfi að afleiðingar árásarinnar hafi í för með sér lífshættulegan áverka og atlagan sé sérlega harkaleg. Að mati dómara er hér um grundvallarmisskilning að ræða. Afleiðingar ráði ekki úrslitum um ásetning árásarmanns þótt vissulega geti slíkt gefið vísbendingar um hann.

Það sem ræður úrslitum í máli þessu er í fyrsta lagi trúverðugur vitnisburður B, sem kom fyrst á vettvang. Sagði hún að ákærði hefði setið klofvega yfir brotaþola sem hann var að kyrkja með báðum höndum. Hún hafi reynt að toga ákærða ofan af henni en þá hafi aðrir komið aðvífandi og tekið hann ofan af henni. Sagði vitnið að þegar hún hafi farið að stumra yfir konunni þá hafi hún ekki andað í fyrstu eftir að maðurinn sleppti takinu og augun verið hálfopin. Lýsti vitnið því að maðurinn hafi alveg ríghaldið um háls konunnar og verið með spenntan líkamann en ekkert hafi heyrst í konunni fyrr en síðar, en þá hafi heyrst óhuggulegt hljóð þegar hún fór að reyna að anda eftir að vitnið hafði hrist á henni axlirnar. Minnist vitnið þess að hafa heyrt manninn segja að hann hafi ætlað að drepa konuna. Sjálf hafi hún ekki séð konuna hreyfa sig. Bendir þess framburður sterklega til þess að ákærði hafi verið að reyna að kyrkja brotaþola sem lá bjargar- og meðvitundarlaus. Framburður vitna og ákærða er á eina lund varðandi það að ákærði hafði áður slegið brotaþola í rot með áhaldi sem reyndist vera þungur kertastjaki. Með vísan til þessa hátternis ákærða sem nú hefur verið lýst telur dómari það hafið yfir allan skynsamlegan vafa að ekkert gat hafa vakað fyrir ákærða annað en að ráða brotaþola bana. Er þessi ályktun í samræmi við það sem ákærði sagði sjálfur á vettvangi og áður hefur verið ítarlega rakið í dóminum. Að mati dómara eru skýringar ákærða, sem áður er getið, í þá veru að hann hafi ekkert meint með þeim orðum sínum að hann hafi ætlað að drepa brotaþola ekki trúverðugar og að engu hafandi þegar litið er til atburðarásarinnar og þess hvernig brotaþoli var leikinn eftir ákærða þegar fyrst var komið að. Ekkert er komið fram sem styður þá fráleitu skýringu ákærða að hann hafi með atlögu sinni ætlað að ná sambandi við brotaþola en samkvæmt vitnisburði J-kk-ef Ö-kk-ef K-kk-ef, læknis á bráðamóttöku, sem skoðaði brotaþola eftir árásina, var hún verulega meðvitundarlítil og ófær um að tjá sig.

Framburður annarra vitna styður framangreinda niðurstöðu um ásetning ákærða. Vitnið Í-kk-nf Ö-kk-nf H-kk-nf kvaðst hafa heyrt ákærða segja hátt og skýrt, þegar hann var spurður um það hvað hann hafi verið að gera, að hann hafi ætlað að drepa konuna.

Vitnin [...] og [...] báru öll fyrir dóminum á sama veg og vitnið [...]. Vitnið [...] hafði eftir ákærða að tilefni árásarinnar hafi verið að brotaþoli væri búinn að eyðileggja líf hans og föður hans og hann vildi hana úr lífi þeirra. Hafi ákærði lýst því að hann hafi ætlað að ganga frá henni og kála henni eins og vitnið hafði eftir honum.

Húsbrot, sem ákærði er sakaður um í ákæru, hefur hann viðurkennt fyrir dóminum.

Að mati dómara hefur sækjanda að öllu virtu tekist lögfull sönnun þess að ákærði sé sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru og þar er réttilega heimfærð til refsiákvæða. Verður hann því sakfelldur samkvæmt því fyrir brot gegn 231. gr. og 211. gr., sbr. 20. gr., almennra hegningarlaga.

Ákærði, sem er fæddur [...] 1988, hefur fyrir dóminum játað þá háttsemi sem hann er sakaður um en gert ágreining um heimfærslu til refsiákvæða að því er varðar 211. gr., sbr. 20. gr., almennra hegningarlaga. Brot gegn 231. gr. hegningarlaganna hefur hann játað. Ákærði gekkst undir geðrannsókn samkvæmt dómkvaðningu 1. apríl 2012. Var T-kk-nf Z-kk-nf geðlæknir fenginn til starfans. Niðurstaða hans um sakhæfi ákærða var á þá leið að ákærði hafi aldrei verið haldinn þeim sjúkdómum sem taldir eru upp í 15. gr. almennra hegningarlaga og aldrei verið alls ófær um að stjórna gerðum sínum. Þá kemst hann að þeirri niðurstöðu að ekkert læknisfræðilegt komi í veg fyrir að refsing geti borið árangur reynist hann sekur. Kom geðlæknirinn fyrir dóm og staðfesti skýrslu sína. Ákærði hlaut þriggja ára fangelsisdóm í [...], sem var skilorðsbundinn að hluta til tveggja ára, 2. apríl 2007 fyrir líkamsárás og eignaspjöll sem átti sér stað þann 14. október 2006. Ákærði, sem er sakhæfur, á sér engar málsbætur aðrar en að hafa játað brot sín. Að öllu virtu þykir refsing ákærða nú hæfilega ákveðin fangelsi í fimm ár. Frá refsingunni skal draga með fullri dagatölu gæsluvarðhald sem ákærði hefur sætt frá 1. apríl 2012.

Einkaréttarkrafa:

Brotaþolinn, A, krefst skaðabóta að fjárhæð 1.560.000 krónur, skv. 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga, auk vaxta skv. 8. gr. vaxtalaga nr. 38/2001 frá 1. apríl 2012 en síðan dráttarvaxta skv. 9. gr. vaxtalaga, sbr. 1. mgr. 6. gr. sömu laga, að liðnum mánuði frá birtingu kröfunnar til greiðsludags. Af gögnum málsins má sjá að krafan hafi verið birt ákærða þann 10. maí sl. er hún var borin undir hann í skýrslutöku. Er krafan rökstudd með þeim hætti að brot ákærða sé mjög alvarlegt og að um sé að ræða stórfellda og ólögmæta meingerð gegn frelsi, friði og æru brotaþola sem feli í sér miskatjón sem ákærði beri ábyrgð á og að með broti sínu hafi ákærði valdið því að brotaþoli óttaðist um líf sitt og heilbrigði. Ákærði hefur gengist við bótaábyrgð og við greiðslu sanngjarnra bóta að mati réttarins. Með vísan til miskabótakröfu sem brotaþoli hefur sett fram í málinu telur dómari rétt að fallast á hana eins og hún er fram sett og nánar greinir í dómsorði. Þá ber ákærða einnig að greiða sjúkrakostnað brotaþola í samræmi við kvittanir sem hún hefur framvísað til dómara að fjárhæð 49.228 krónur.

Sakarkostnaður.

Með vísan til 218. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008 ber að dæma ákærða til þess að greiða allan sakarkostnað en til hans telst þóknun skipaðs verjanda hans, J-kk-ef E-kk-ef hrl., 750.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti, auk ferðakostnaðar hans, 22.000 króna. Ákærði greiði einnig þóknun skipaðs réttargæslumanns bótakrefjanda, J-kvk-ef S-kvk-ef, 376.500 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti, sbr. 48. gr., 216. gr. og 1. mgr. 218. gr. sömu laga, og þóknun skipaðs verjanda ákærða á rannsóknarstigi, B-kk-ef H-kk-ef hrl., 251.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

S-kk-nf S-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð:

Ákærði, X, sæti fangelsi í fimm ár. Frá refsingunni skal draga með fullri dagatölu gæsluvarðhald sem ákærði hefur sætt frá 1. apríl 2012.

Ákærði greiði A miskabætur að fjárhæð 1.500.000 krónur auk vaxta skv. 8. gr. vaxtalaga nr. 38/2001 frá 1. apríl 2012 en síðan dráttarvaxta skv. 9. gr. vaxtalaga, sbr. 1. mgr. 6. gr. sömu laga, frá 10. júní 2012 til greiðsludags og 49.228 krónur í skaðabætur vegna sjúkrakostnaðar með dráttarvöxtum frá 28. september 2012 til greiðsludags.

Ákærði greiði allan sakarkostnað en til hans telst þóknun skipaðs verjanda hans, J-kk-ef E-kk-ef hrl., 750.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti, auk 22.000 króna ferðakostnaðar hans, þóknun skipaðs réttargæslumanns bótakrefjanda, J-kvk-ef S-kvk-ef hdl., 376.500 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti, sbr. 48. gr., 216. gr. og 1. mgr. 218. gr. sömu laga, og þóknun skipaðs verjanda ákærða á rannsóknarstigi, B-kk-ef H-kk-ef hrl., að fjárhæð 251.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

S-kk-nf S-kk-nf