S-231/2009

Mál þetta, sem tekið var til dóms að lokinni aðalmeðferð 24. nóvember, er höfðað með fjórum ákærum lögreglustjórans á Akureyri, útgefnum 9. september 2009, á hendur X.

Mál samkvæmt fyrstu ákæru hlaut númerið S-231/2009 og er ákærða þar gefið að sök

„fíkniefnalagabrot, með því að hafa föstudaginn 27. febrúar 2009, verið með í vörslum sínum 12,25 grömm af amfetamíni og 0,91 grömm af hassi á heimili sínu að [...] á Akureyri og hafa tveimur til þremur dögum áður fengið um 20 grömm af amfetamíni frá óþekktum aðila, sem flutti efnið með sér frá Reykjavík og að afhenda tæplega 10 grömm af þessu efni til aðila sem stóð með honum í þessum viðskiptum og flutningi á efnunum og fyrir að hafa sama kvöld og hann var handtekinn selt [A] um eitt gramm af amfetamíni fyrir 8.000- krónur.

Telst þetta varða við 2. gr., sbr. 5. gr. og 6. gr. laga um ávana- og fíkniefni, nr. 65, 1974, sbr. lög nr. 60, 1980, sbr. lög nr. 13, 1985 og sbr. lög nr. 82, 1998 og 2. gr. sbr. 14. gr. reglugerðar um ávana- og fíkniefni og önnur eftirlitsskyld efni nr. 233, 2001.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar, til greiðslu alls sakarkostnaðar og til að sæta upptöku á efnum þeim, sem lögreglan lagði hald á og tilgreind eru í efnaskrá nr. 15.322, samkvæmt 6. mgr. 5. gr. laga nr. 65, 1974 og 2. mgr. 14. gr. reglugerðar nr. 233, 2001.“

Mál samkvæmt annarri ákæru hlaut númerið S-232/2009 og er ákærða þar gefið að sök

„fíkniefnabrot, með því að hafa laugardagskvöldið 28. mars 2009, verið með í vörslum sínum á þáverandi dvalarstað sínum að [...] á Akureyri, 73,96 grömm af hassi, en efni þetta fann lögreglan undir sturtubotni í íbúðinni.

Telst þetta varða við 2. gr., sbr. 5. gr. og 6. gr. laga um ávana- og fíkniefni, nr. 65, 1974, sbr. lög nr. 60, 1980, sbr. lög nr. 13, 1985 og sbr. lög nr. 82, 1998 og 2. gr. sbr. 14. gr. reglugerðar um ávana- og fíkniefni og önnur eftirlitsskyld efni nr. 233, 2001.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar, til greiðslu alls sakarkostnaðar og til að sæta upptöku á efnum þeim, sem lögreglan lagði hald á og tilgreind eru í efnaskrá nr. 15.476 og tveimur tölvuvogum sem notaðar höfðu verið til meðhöndlunar fíkniefna, samkvæmt 6. mgr. og 7. mgr. 5. gr. laga nr. 65/1974 og 2. mgr. 14. gr. reglugerðar nr. 233, 2001.“

Mál samkvæmt þriðju ákæru hlaut númerið S-233/2009 og er ákærða þar gefið að sök

„fíkniefnabrot, með því að hafa aðfaranótt fimmtudagsins 4. júní 2009, verið með í vörslum sínum á þáverandi dvalarstað sínum að [...], á Akureyri, 10,84 grömm af hassi, en lögreglan fann efnin við húsleit hjá ákærða.

Telst þetta varða við 2. gr., sbr. 5. gr. og 6. gr. laga um ávana- og fíkniefni, nr. 65, 1974, sbr. lög nr. 60, 1980, sbr. lög nr. 13, 1985 og sbr. lög nr. 82, 1998 og 2. gr. sbr. 14. gr. reglugerðar um ávana- og fíkniefni og önnur eftirlitsskyld efni nr. 233, 2001.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar, til greiðslu alls sakarkostnaðar og til að sæta upptöku á efnum þeim, sem lögreglan lagði hald á og tilgreind eru í efnaskrá nr. 15.835, samkvæmt 6. mgr. 5. gr. laga nr. 65, 1974 og 2. mgr. 14. gr. reglugerðar nr. 233, 2001.“

Mál samkvæmt fjórðu ákæru hlaut númerið S-234/2009 og er ákærða þar gefið að sök fíkniefnalagabrot með því að

„hafa aðfaranótt miðvikudagsins 3. júní 2009, verið með í vörslum sínum á dvalarstað sínum að [...] á Akureyri, 11,10 grömm af hassi, en lögreglan fann efnin við húsleit, sem fram fór í tilefni afskipta hennar af ákærða og meðákærða [B] kvöldið áður.

Telst þetta varða við 2. gr., sbr. 5. gr. og 6. gr. laga um ávana- og fíkniefni, nr. 65, 1974, sbr. lög nr. 60, 1980, sbr. lög nr. 13, 1985 og sbr. lög nr. 82, 1998 og 2. gr. sbr. 14. gr. reglugerðar um ávana- og fíkniefni og önnur eftirlitsskyld efni nr. 233, 2001.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar, til greiðslu alls sakarkostnaðar og til að sæta upptöku á efnum þeim, sem lögreglan lagði hald á og tilgreind eru í efnaskrá nr. 15.832 & 15.834, samkvæmt 6. mgr. 5. gr. laga nr. 65, 1974 og 2. mgr. 14. gr. reglugerðar nr. 233, 2001.“

Upphaflega var þessi ákæra á hendur ákærða þessa máls og B, og hafði B verið gefið að sök fíkniefnabrot, með því að

„hafa þriðjudagskvöldið 2. júní 2009, verið með í vörslum sínum 90,86 grömm af hassi í bifreiðinni LZ-564, þar sem hann ók um Skipagötu á Akureyri, norður Glerárgötu, austur Grænugötu, suður Norðurgötu, austur Gránufélagsgötu og norður Kaldbaksgötu, þar sem hann lagði bifreiðinni við hús nr. 6, og reyndi að fela efnin í drasli sem þar lá í nágrenninu.“

Öll framangreind mál voru sameinuð undir númerinu S-231/2009 en jafnframt var þáttur B skilinn frá.

Fyrir dómi lýsti ákærði afstöðu sinni svo, að hann játaði sök samkvæmt ákæru þeirri sem upphaflega hafði hlotið númerið S-231/2009, að því frátöldu að hann kvaðst hvorki hafa afhent né selt amfetamín.

Ákærði neitaði alfarið sök samkvæmt ákæru þeirri sem hlotið hafði númerið S-232/2009, og hafnaði kröfu um upptöku tölvuvoga.

Ákærði játaði sök samkvæmt ákæru sem hlotið hafði númerið S-233/2009.

Ákærði játaði sök samkvæmt ákæru sem hlotið hafði númerið S-234/2009 en tók fram að hann hefði verið í herbergi 204 en ekki 206. Gerði ákæruvaldið ekki athugasemd við það og verður litið svo á.

Ákærði krefst vægustu refsingar sem lög leyfa, vegna þeirra ákæruefna sem hann meðgengur. Að öðru leyti krefst hann sýknu. Verjandi hans krefst málsvarnarlauna sem greidd verði úr ríkissjóði.

Sækjandi og verjandi lýstu sig sammála um að sök teldist sönnuð vegna ákæra sem hlotið höfðu númerin S-233/2009 og S-234/2009. Með hliðsjón af því og játningu ákærða fyrir dómi, sem fær stoð í gögnum málsins, er ákærði sannur að sök þar og hefur unnið sér til refsingar, en háttsemi hans er rétt færð til refsiheimildar.

Víkur þá sögu þangað sem ákærði neitar sök að hluta eða öllu leyti.

Um þau atriði, þar sem ákærði neitar sök, eru málavextir þessir helztir.

Samkvæmt lögregluskýrslu sem liggur fyrir í málinu hafði lögregla upplýsingar um að X, ákærði í máli þessu, hefði á heimili sínu, ..., amfetamín sem hann hygðist selja. Hafi lögregla því ákveðið að fylgjast með húsinu. Hinn 27. febrúar 2009, klukkan 17:45 hafi ákærði komið að húsinu og hafi C ekið honum og þau bæði farið inn í húsið. Klukkan 17:55 hafi annarri bifreið verið ekið þangað, og út úr henni stigið og farið inn í húsið A, sem hafi áður komið við sögu lögreglu vegna fíkniefnamála. Klukkan 18:02 hafi A komið út úr húsinu og ekið á braut. Hann hafi verið stöðvaður og framvísað tæpu grammi af amfetamíni sem hann hafi geymt í veski sínu. Lögregla hafi þá farið að íbúð ákærða og knúið dyra. Ákærði og C hafi lokið upp en reynt að skella aftur er þau hafi kennt lögreglu komna. Ákærði hafi hlaupið inn í íbúðina og lögregla haldið á eftir og handtekið hann. Í íbúðinni hafi fundizt lítilræði af hassi og amfetamíni í náttborðsskúffu en stór pakkning af amfetamíni í frystikistu. Þá hafi fundizt ætlaðir skuldalistar.

Lögregla yfirheyrði ákærða síðar sama kvöld. Amfetamínið er fannst í frystikistunni kvað hann vera 10 grömm og í sinni eigu. Upphaflega hefði amfetamínið verið í 20 gramma pakkningu en ákærði skipt því í tvær 10 gramma kúlur fyrr þann sama dag. „10 grömm af þessum efnum átti ég en 10 grömm átti annar aðili“, er haft eftir ákærða í skýrslunni. Jafnframt er haft eftir honum í skýrslunni: „Ég skildi aðeins af efninu eftir á geisladiskahulstrinu þegar við vorum að skipta því niður. Svo hringdi ákveðinn aðili og ég bauðst til að selja honum eitt gramm. Ég tók eitthvað af efninu sem var á geisladisknum og blandaði vel með sykri áður en ég lét hann hafa. Hann var samt ekki búinn að borga heldur ætlaði að fá lánað fram að mánaðamótum.“ Er haft eftir ákærða að verðið hafi verið átta þúsund krónur. Ákærði er samkvæmt skýrslunni spurður hvort A sé sá maður er fengið hafi amfetamíngrammið og neitar ákærði að svara því. Þá er haft eftir ákærða að það, sem hann hafi fengið þeim manni, er hringt hefði, hefði hann tekið af hluta þess manns er átt hefði efnið á móti ákærða.

Í skýrslunni er haft eftir ákærða að hann hafi fengið efnin afhent fyrir tveimur eða þremur dögum, eftir að hafa mælt sér mót við ónafngreindan mann fyrir utan bæinn. Ákærði hafi síðan grafið efnin niður á vísum stað, en sókt fyrr um daginn „til að eiga góða helgi“.

Í skýrslunni segir að yfirheyrslu hafi lokið kl. 01:50 að morgni 28. febrúar. Síðar sama morgun var ákærði leiddur fyrir héraðsdómara og fór fram skýrslutaka samkvæmt b lið 59. gr. laga nr. 88/2008. Var ákærða þar sýnd framanrakin yfirheyrsluskýrsla, las hann skýrsluna og kvað rétt eftir sér haft og kvaðst hafa svarað óþvingaður. Kvaðst ákærði enga athugasemd gera við framkvæmd skýrslutökunnar. Væri allt satt sem hann hafi í henni sagt, utan eitt atriði sem ekki varðar ákæruefni þessa máls.

Samkvæmt efnaskýrslu fundust í íbúðinni alls 12,25 grömm af amfetamíni og 0,91 gramm af hassi. Amfetamínið fannst á þremur stöðum, 9,7 grömm í frystiskápi, 2,21 gramm á hillu í svefnherbergi og 0,34 grömm á borði í svefnherbergi.

Samkvæmt lögregluskýrslu taldi lögregla, að kvöldi 28. marz 2009, sig hafa rökstuddan grun um að ákærði stundaði fíkniefnamisferli frá bakhúsi við ... hér í bæ. Segir í skýrslunni að lögregla hafi því ákveðið að knýja þar dyra í rannsóknarskyni. Er lögregla hafi komið gangandi framan að húsinu hafi henni orðið ljóst að ákærði hefði orðið hennar var úr glugga. Lögregla hafi því hraðað sér að inngangi, sem væri bakatil. Inn um glugga hafi hún séð karlmann hraða sér inn á salerni og loka að sér en ákærði hafi komið í anddyri. Þar hafi hann opnað fyrir lögreglu. Ákærði og C hafi sem húsráðendur samþykkt leit lögreglu á staðnum og hafi hún farið fram með aðstoð hunds. Segir í skýrslunni að hundurinn hafi farið beinustu leið inn á baðherbergi og merkt þar frístandandi sturtuklefa. Undir honum hafi fundizt hassplata. Þá segir að í herbergi inn af anddyri hafi fundizt lítill hassbútur í kommóðu og tölvuvog með efnisleyfum. Í stofu hafi fundizt önnur tölvuvog, skuldalistar og neyzluáhöld.

Samkvæmt efnarannsóknarskýrslu fundust í íbúðinni alls 73,96 grömm af hassi. 73,63 grömm undir sturtubotninum og 0,33 grömm í kommóðu.

Verður nú rakinn skýrsla og framburður ákærða og vitna fyrir dómi eftir því sem ástæða þykir til.

Ákærði kvaðst hafa verið heima í ... þegar lögreglan hefði komið þangað. Hann hefði þó ekki átt þar lögheimili heldur hefði unnusta sín, C, átt þar heima frá því í febrúar og hann verið þar „meirihlutann af tímanum“. Stundum hefði ákærði þó sofið á lögheimili sínu. Hann kvaðst hins vegar ekki hafa litið á sig sem húsráðanda í Brekkugötunni, C hefði fremur verið í því hlutverki. Leigusamningur hefði verið á hennar nafni.

Ákærði kvaðst ekki hafa vitað af fíkniefnunum sem fundist hefðu á staðnum.

Ákærði sagði að lögregla hefði ekki knúið dyra heldur ruðzt inn, og kvaðst ekki muna hver viðbrögð sín hefðu verið við því. Lögreglan hefði farið um alla íbúð og handjárnað fólk. Á staðnum hefði verið D og þáverandi unnusta hans, E, en ákærði kvaðst neita að svara hvort þau hefðu haft fíkniefni um hönd. Hefði D verið staddur inni á baðherberginu þegar lögreglan hefði komið og kvaðst ákærði telja að E hefði verið þar með honum.

Ákærði kvaðst hafa einhvern tíma neytt fíkniefna í íbúðinni, en ekki endilega umrætt kvöld.

Ákærði kvað talsverðan gestagang hafa verið allt kvöldið, og verið átta eða níu mann þegar mest hefði verið. Þar hefðu meðal annarra komið F og G og hefðu verið drjúga stund, en aðrir staðið skemur við.

Ákærði lýsti húsaskipun svo, að gengið væri inn að aftanverðu og inn á efri hæð þar. Hefði ákærði verið á efri hæð þegar lögreglan hefði komið. Fyrir gluggum hefðu verið viðargardínur og nær útilokað að lögreglan hefði séð inn. Ákærði hefði hins vegar séð hana keyra fram hjá húsinu allnokkurum sinnum um kvöldið.

Ákærði var næst spurður um fíkniefni sem fundizt hefðu í ... . Hann ítrekaði játningu sína á vörzlum þeirra efna sem og neitun sína um afhendingu amfetamíns. Vegna þess hluta ákæru er snerist um afhendingu tæplega tíu gramma amfetamíns til óþekkts manns, kvað ákærði þá hafa verið tvo saman um fíkniefnakaup, ákærða og mann sem hann kvaðst neita að nafngreina, og efnunum hefði svo verið skipt til helminga. Ákærði hefði því hvorki afhent þessum manni né selt efnin. Ákærði neitaði að tjá sig um hvernig fíkniefnaviðskiptin hefðu farið fram. Þá neitaði ákærði að hafa selt A um eitt gramm af amfetamíni. Hefði A sókt ákærða heim og fengið amfetamínið hjá ákærða. Ákærði hefði hins vegar ekki selt honum efnið heldur fengið honum það, sem vinargreiða, eftir mikla áleitni A þar um. Ákærði hefði í lögregluskýrslu nefnt fjárhæðina átta þúsund krónur, til að ljúka skýrslutökunni.

Ákærða var sýnd lögregluskýrsla sem hann hefði gefið 27. febrúar 2009. Kvaðst hann kannast við skýrsluna og að rétt væri eftir sér haft.

Ákærði kvaðst ekki muna til þess að hafa verið færður fyrir dóm í framhaldi af rannsókn umræddra mála og ekki eftir að hafa þar staðfest lögregluskýrslu. Ákærða var þá sýnt endurrit þingbókar héraðsdóms Norðurlands eystra frá 28. febrúar 2009 og kannaðist hann við undirritun sína þar. Þá var ákærða kynnt samantekt úr yfirheyrslu yfir honum hjá lögreglu vegna rannsóknar máls sem varð að máli S-232/2009. Kvað ákærði þar rétt eftir haft.

Vitnið H lögregluþjónn kvaðst hafa verið við eftirlit á ómerktri lögreglubifreið er vitnið og félagi þess hefðu séð þrjá menn ganga inn portið við ... . Lögreglu hefði verið kunnugt um að ákærði ætti heima í húsinu og að talsverðar upplýsingar hefðu legið fyrir um að þar væru fíkniefni seld. Hefðu þeir því ekið aftur þar að og þá séð ákærða koma út, til móts við komumenn. Er ákærði hefði séð lögregluna hefði hann snúið við og farið aftur inn, en mennirnir þrír staðið eftir í portinu. Lögregluþjónarnir hefðu í framhaldinu ákveðið að knýja dyra og kanna málið frekar. Er þeir hefðu knúið dyra hefði orðið talsverður skarkali innandyra og inn um opnanlegt fag á baðherbergi hefðu þeir séð einhvern hlaupa inn á baðherbergi og hleypa niður úr salerni. Að því búnu hefði verið opnað fyrir þeim og veitt leyfi fyrir leit í íbúðinni. Við þá leit hefði fundizt hassplata undir sturtubotni auk smáræðis af meintum fíkniefnum annars staðar og grammavoga. Fíkniefnahundur hefði vísað á plötuna undir sturtubotninum. Vitnið kvaðst ekki telja að erfitt hefði verið að koma efnunum fyrir, vitnið kvaðst minna að svolítið bil hefði verið undir sturtubotninum. Efnin hefðu ekki verið fest við gólfið. Alveg væri mögulegt að efnunum hefði verið komið þar fyrir í flýti, en vitnið kvaðst ekki hafa skoðað verksummerki nákvæmlega.

Vitnið sagði að í íbúðinni hefðu verið ákærði, C, D, E og stúlka sem vitnið kvaðst halda að héti I. D hefði verið á baðherberginu og hugsanlega E. Í íbúðinni hefðu verið notuð áhöld til fíkniefnaneyzlu.

Vitnið kvaðst ekki vita hversu lengi ákærði hefði átt heima í íbúðinni, þegar þarna hefði verið komið, en kvaðst telja það hafa verið nokkurar vikur.

Þá var vitnið spurt um þátt sinn í rannsókn þess máls er varðaði meinta fíkniefnasölu ákærða í ... . Vitnið kvað lögreglu hafa fengið upplýsingar um að ákærði hefði þar fíkniefni til sölu og hefði því haft auga með húsinu. Hefði vitnið séð ákærða koma þar að og fara inn og eftir það hefði annar maður, A, komið, gengið inn í húsið en komið út skömmu síðar. Er sá hefði ekið brott hefði lögregla stöðvað hann og fundið á honum fíkniefni. Hefði því næst verið knúið dyra hjá ákærða. Þar hefðu ákærði og C opnað en reynt að skella hurðinni í andlit komumanna þegar þau hefðu séð hverjir komnir væru. Lögreglan hefði farið inn í íbúðina á eftir ákærða og handtekið hann í herbergi sínu.

Vitnið J lögregluþjónn kvað lögreglu hafa verið á eftirlitsferð og þá séð nokkura unga menn fara inn í port ... . Vitað hefði verið að þar ætti ákærði heima og hefði hann lengi verið riðinn við fíkniefnamál. Lögreglan hefði farið á eftir piltunum inn í portið en er ákærði hefði séð lögregluþjónana koma hefði hann snúizt á hæli og farið inn aftur. Lögreglan hefði rætt við piltana en fengið fátt að vita um erindi þeirra. Hefði því verið ákveðið að finna ákærða að máli. Þá lögregla hefði komið aftur inn í portið hefði hún séð einhvern fylgjast með sér úr glugga á íbúðinni. Þegar komið hefði verið þar sem gengið er inn, hefði heyrzt mikill hamagangur úr baðherbergi sem hefði verið við þá hlið hússins. Meðan knúið hefði verið dyra, hefði verið hleypt niður úr salerni þar. Ákærði hefði komið til dyra og eftir nokkurar viðræður hefði hann heimilað leit í húsinu. Vitnið hefði verið með fíkniefnaleitarhund í för, og hefði hundurinn farið rakleitt inn á baðherbergið og gefið til kynna að fíkniefni væru undir sturtubotninum. Þar undir hefði fundizt „dágóð plata“.

Vitnið kvaðst ekki hafa tekið fíkniefnin sjálft, en félagar þess hefðu sagt sér að efnin hefðu einfaldlega legið á gólfinu undir sturtubotninum. Bæði hefði verið eitthvert bil milli sturtubotnshlífar og gólfs og einnig hefði verið hægt að fjarlægja hlífina. Eitthvert smáræði af fíkniefnum hefði fundizt víðar í íbúðinni auk áhalda. Vitnið kvaðst hins vegar ekki muna sérstaklega eftir tölvuvogum.

Vitnið sagði að þegar lögregla hefði komið inn í íbúðina hefði D komið út af baðherberginu.

Vitnið K rannsóknarlögregluþjónn kvaðst hafa komið á vettvang í ... þegar leit hefði hafizt. Vitnið hefði verið viðstatt er fíkniefnaleitarhundur hefði merkt sturtusvæðið til marks um að þar væri fíkniefni að finna. Þar hefðu fíkniefni fundizt liggjandi undir sturtubotninum og hefði þurft að færa botninn til að komast að efnunum, en botninn hefði verið laus á gólfinu.

Vitnið var spurt hvort það teldi mikið fyrirtæki hafa verið að koma efnunum fyrir undir sturtubotninum og kvað svo ekki vera, slíkt hefði hæglega mátt gera á hálfri mínútu. Hins vegar hefði ekkert sézt til efnanna og ekkert bent til að þar væri felustaður og hundlausri hefði lögreglunni ekki hugkvæmzt að leita þar. Þyrftu menn að vera kunnugir til að átta sig á að þar væri mögulegur felustaður. Hugsanlega hefði þó verið eitthvert bil milli botns og gólfs.

Á vettvangi hefði vitnið hitt ákærða og C, D og E þáverandi unnustu hans og auk þess hafi verið stúlka úr Reykjavík, I að nafni.

Vitnið var jafnframt spurt um þátt sinn í rannsókn meintra fíkniefnaviðskipta ákærða í ... . Vitnið kvað upplýsingar hafa legið fyrir um að ákærði seldi þar amfetamín. Hefði því verið fylgzt með húsinu. Þangað hefði komið akandi, drengur er lögregla þekkti vegna fíkniefnamála, A. A hefði skotizt inn í húsið og fljótt út aftur, en áður hefði lögregla séð ákærða fara inn í húsið. Lögregla hefði stöðvað A er hann hefði ekið burt og hefði hann framvísað einu grammi af amfetamíni án þess að vilja skýra sérstaklega frá hvar hann hefði fengið það. Vitnið kvaðst hafa skipað A að afhenda það sem hann hefði fengið „þarna inni“, og þá fengið amfetamínið afhent.

Lögregla hefði þá farið að íbúð ákærða og knúið dyra. Ákærða og C hefði brugðið við er þau hefðu opnað og kennt komumenn og reynt að skella á þá aftur en svo hlaupið burt. Lögregla hefði farið inn og handtekið bæði.

Vitnið kvaðst hafa yfirheyrt ákærða nokkurum klukkustundum eftir handtökuna.

C, unnusta ákærða, kom fyrir dóm en færðist undan að bera vitni. Með vísan til 2. mgr. 117. gr. laga nr. 88/2008 var hún leyst undan vitnaskyldu.

Vitnið D kvaðst hafa verið í heimsókn hjá ákærða í ..., þegar lögregla hefði komið á staðinn. Vitnið kvaðst ekki telja sig hafa verið þar lengi, en kvaðst þó ekki muna það nákvæmlega. Vitnið kvaðst hafa verið undir áhrifum fíkniefna á þessum tíma, en ekki haft fíkniefni undir höndum í íbúðinni. Kvaðst það muna óljóst eftir málavöxtum og ekki hverjir hafi verið á staðnum. Einhverjir þeirra hefðu þó verið undir áhrifum fíkniefna. Vitnið hefði verið inni á salerninu að kasta af sér vatni er lögregla hefði knúið dyra að íbúðinni, og hefði vitnið verið eitt síns liðs við þá iðju. Það hefði því næst farið inn í eldhús og þar hefði lögregla leitað á vitninu, en engin fíkniefni hefðu fundizt. Hefði því verið leyft að yfirgefa íbúðina skömmu síðar.

Vitnið kvaðst ekkert vita um hassið sem hefði fundizt undir sturtubotninum.

Vitnið kvaðst oft áður hafa komið í íbúðina enda væru þeir ákærði góðir vinir.

Vitnið A kvaðst hafa farið heim til ákærða í ..., í erindum sem vitnið kvaðst ekki lengur muna hver hefðu verið. Í samræðum þeirra hefði borið á góma að vitnið hygðist fara út á lífið um kvöldið, enda væri félagi þess að flytja úr landi, og skyldi „taka þetta með trompi áður en hann færi“. Vitnið kvað sig minna að það hefði í framhaldi af þessu spurt ákærða hvort hann „ætti eitthvað sem við myndum hafa gaman að“, en vitnið tók fram að það myndi atvik ekki nákvæmlega vegna mikillar fíkniefnaneyzlu sinnar á þessum tíma. Ákærði hefði játað þessu og látið vitnið fá það amfetamín sem fundizt hefði á því.

Vitnið var spurt hvort það hefði greitt ákærða fyrir efnið, og svaraði því til að það hefði verið „einhver smá peningur, ég man nú ekkert hvað það var“. Venjulegt verð „á götunni“ hefði á þessum tíma verið fimm þúsund krónur fyrir grammið, en vitnið kvaðst ekki muna hvað það hefði greitt ákærða, það hefði verið mun minna, sennilega þrjú til fjögur þúsund krónur.

Þegar vitnið var nánar spurt hvort það væri víst um að hafa greitt fyrir efnið komu vöflur á það, og kvaðst það ekki muna nákvæmlega eftir málavöxtum, en efnið hefði það fengið hjá ákærða. Mögulegt væri hins vegar að vitnið hefði þarna greitt honum fyrir eitthvað annað en efnið, en vitnið hefði fengið lán hjá ákærða skömmu áður. Kvaðst vitnið nú ekki vilja fullyrða hvort það hefði greitt fyrir efnið eða þessa skuld.

Niðurstaða

Eins og áður segir hefur ákærði játað sakargiftir að hluta og telst hann þar sannur að sök og hefur unnið sér til refsingar. Víkur sögunni nú þangað þar sem hann neitar sök.

Ákærða er gefið að sök að hafa tekið við 20 grömmum af amfetamíni frá óþekktum aðila og hafa afhent öðrum manni, einnig óþekktum, tæplega 10 grömm af því. Er þessi hluti ákæru í raun að mestu byggður á skýrslugjöf ákærða eins, því einungis um tíu grömm af þessum ætluðu tuttugu fundust hjá ákærða og fer engum sögum, öðrum en framburði ákærða af hinum tíu. Ákærði bar hjá lögreglu að hann hefði tekið við amfetamíninu nokkurum dögum fyrir handtöku, grafið í jörðu, sókt svo á þann stað og svo hafi efninu verið skipt heima hjá honum, en annar maður, ónafngreindur, hafi átt efnin til jafns við ákærða. Sá hafi fengið sinn hluta í hendurnar. Með þessu þykir sannað að ákærði hafi í erindum sjálfs sín og annars manns tekið við tuttugu grömmum af amfetamíni og afhent öðrum manni tæplega helming þess. Þó ákærði hafi litið svo á, að sá helmingur hafi í raun verið í eigu þess manns, þá verður ekki horft fram hjá því að með því að taka við efninu, meðhöndla það með þeim hætti sem hér hefur verið rakið, og skipta því síðan svo annar maður geti fengið sinn helming, hefur ákærði afhent honum umræddan hluta efnisins, svo sem í ákæru greinir. Þykir ákærði sannur að sök samkvæmt þessum hluta ákærunnar.

Telja má sannað að ákærði hafi komið á lögheimili sitt síðdegis hinn 27. febrúar 2009. Skömmu síðar hafi A komið þangað, staðið stutt við, en verið með gramm af amfetamíni á sér er hann hafi verið handtekinn á leið frá húsinu. Fyrir dómi kvaðst A hafa fengið umrætt efni hjá ákærða og kvaðst fyrst hafa greitt honum fyrir, en er hann var nánar spurður urðu svör hans óljósari og hann kvaðst ekki treysta sér til að fullyrða hvort greiðsla hans til ákærða hefði verið fyrir fíkniefnið eða vegna eldri skuldar sinnar við ákærða. Ákærði hefur borið að ónafngreindur maður hafi þennan dag haft símasamband við sig og viljað fá hjá sér fíkniefni og hafi ákærði selt honum amfetamínsgramm, gegn greiðslufresti. Ljóst virðist að þetta hafi farið fram í íbúðinni í ... . Hjá lögreglu neitaði ákærði að svara því hvort A hefði verið sá sem amfetamínið hefði fengið, en við aðalmeðferð málsins fyrir dómi kvað ákærði A hafa fengið amfetamínið sem vinargjöf eftir mikinn þrýsting. Þegar horft er á þetta allt í samhengi; þann framburð ákærða hjá lögreglu, sem hann staðfesti síðar fyrir dómi, að hann hafi selt manni amfetamínsgramm, þann framburð A að hann hafi fengið amfetamínsgramm hjá ákærða og að eitthvað hafi hann greitt við móttöku þess, og svo þann framburð ákærða við aðalmeðferð málsins að hann hafi afhent A gramm af amfetamíni, þó ókeypis hafi verið, þykir sem telja verði sannað að ákærði hafi umræddan dag selt A um gramm af amfetamíni svo sem í ákæru greinir. Með því frátöldu, að ekki verður vegar slegið föstu hvaða verð hafi verið á amfetamíninu í þeim viðskiptum, þykir ákærði sannur að sök samkvæmt þeirri ákæru er upphaflega fékk númerið S-231/2009 og hefur unnið sér til refsingar.

Í íbúðinni ... fundust hinn 28. marz 73,96 grömm af hassi undir sturtubotni. Íbúðina hafði þá á leigu C, unnusta ákærða. Ákærði hefur borið að hann hafi um það leyti verið í íbúðinni fleiri nætur en ekki, þó stundum hafi hann sofið á lögheimili sínu. Þykir dóminum sem meta verði aðstæður og atvik þannig að ákærði og C hafi saman haldið til í íbúðinni og hana megi telja dvalarstað ákærða á umræddum tíma.

Upplýst þykir í málinu að lögregla hafi haft gætur á ... íbúðinni vegna gruns um að þar væru fíkniefni seld. Við leit lögreglu í íbúðinni fundust meðal annars áhöld til fíkniefnaneyzlu og tölvuvog með efnisleyfum. Ekkert af þessu eitt og sér sannar hins vegar að ákærði hafi verið með það hass, er fannst undir sturtubotni á baðherbergi íbúðarinnar, í sínum vörzlum.

Ákærði neitar alfarið sök. Almennt má gera ráð fyrir að fíkniefni, sem falin eru á einkaheimili, séu þar á vegum og í vörzlum húsráðanda. Ekki er það þó einhlítt. Umrædd fíkniefni fundust undir sturtubotni á baðherbergi íbúðarinnar. Fyrir liggur í málinu að er lögregla kom í íbúðina var annar maður, D, á baðherberginu eða á leið þaðan fram. H lögregluþjónn kvað ekki hafa verið erfitt að koma efnunum fyrir undir sturtubotninum og kvað jafnframt svolítið bil hafa verið milli botns og gólfs. K rannsóknarlögregluþjónn bar á sama veg og taldi að vel hefði mátt koma efnunum undir botninn á hálfri mínútu. H og J báru að þegar lögregla hafi verið á leið að dyrum hefði skarkali og háreysti borizt að innan og var baðherbergið þar sérstaklega nefnt. Upplýst þykir í málinu að efnið var ekki fest við gólfið eða botninn heldur lá þar laust. Sá maður, er var á baðherberginu er lögregla kom, kvaðst hafa neytt fíkniefna á þessum tíma og kvaðst jafnframt oft hafa komið í íbúðina. Þegar á allt framanritað er horft, er það álit dómsins að ekki hafi alveg tekizt sönnun þess, að þau fíkniefni, sem fundust undir sturtubotninum, hafi verið í vörzlu ákærða og verður því að sýkna ákærða að því leyti.

Að öðru leyti en því að ákærði er sýknaður af vörzlu fíkniefnanna undir sturtubotninum og að ekki verður slegið föstu við hvaða verði hann hafi selt amfetamínsgramm það, er hann er sakfelldur fyrir að hafa selt, er hann sannur að sök samkvæmt ákærum og hefur unnið sér til refsingar.

Við ákvörðun refsingar verður horft til þess að ákærði játaði sök að hluta.

Þrátt fyrir fremur ungan aldur hefur ákærði talsverðan sakaferil að baki. Frá átján ára aldri sínum hefur ákærði fimmtán sinnum verið dæmdur, tíðum fyrir fíkniefnalagabrot, en auk þess umferðarlagabrot, eignaspjöll, auðgunarbrot og líkamsárásir. Síðast var hann hinn 21. ágúst 2009 dæmdur í tíu mánaða fangelsi fyrir fíkniefnalagabrot og þjófnað. Þau brot sem ákærði er nú sakfelldur fyrir framdi hann öll fyrir uppsögu þess dóms og verður honum því nú ákveðinn hegningarauki. Verður ákærði nú dæmdur til eins mánaðar fangelsis.

Þá þykir bera að fallast á allar upptökukröfur, þar á meðal upptöku tölvuvoga sem sýnt þykir að hafi verið notaðar við fíkniefnamisferli.

Ekki er getið um sérstakan sakarkostnað í gögnum málsins. Málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, I-kk-ef Þ-kk-ef héraðsdómslögmanns, ákveðast 238.450 krónur og hefur þá verið litið til reglna um virðisaukaskatt. Með hliðsjón af málsúrslitum skal ríkissjóður greiða launin að tveimur þriðju hlutum en ákærði að þriðjungi.

Af hálfu ákæruvaldsins fór með málið E-kk-nf Þ-kk-nf. Gætt var ákvæða 184. gr. laga nr. 88/2008.

Þ-kk-nf D-kk-nf kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð

Ákærði, X, sæti fangelsi í einn mánuð.

Upptæk skulu gerð 12,25 grömm af amfetamíni samkvæmt efnaskýrslu númer 15.322, 96,81 gramm af hassi samkvæmt efnaskýrslum númer 15.322, 15.476, 15.834 og 15.835, og tvær tölvuvogir.

Málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, I-kk-ef Þ-kk-ef héraðsdómslögmanns, 238.450 krónur, greiðist að tveimur þriðju hlutum úr ríkissjóði en ákærði greiði þriðjung.