E-532/2013

Mál þetta, sem var dómtekið 11. september sl., er höfðað af Fagflísum ehf., Fosshálsi 27, Reykjavík, á hendur J-kvk-þgf S. V-kvk-þgf, Guðrúnargötu 9, Reykjavík, með stefnu birtri 4. febrúar 2013.

Dómkröfur stefnanda eru þær að stefnda verði dæmd til að greiða stefnanda 236.442 kr. ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 5. desember 2012. Þá krefst hann vaxtavaxta skv. 12. gr. sömu laga. Að auki krefst stefnandi þess að stefnda verði dæmd til að greiða honum málskostnað.

Dómkröfur stefndu eru að stefnukröfur verði lækkaðar í 120.000 kr. og að stefnda verði alfarið sýknuð af öðrum kröfum stefnanda. Þá krefst stefnda málskostnaðar úr hendi stefnanda.

II

Málavextir

Stefnandi tók að sér vinnu við flísalagnir á baðherbergi í fasteign í eigu stefndu að Guðrúnargötu 9, Reykjavík, haustið 2012. Greinir aðila á um hvort stefnandi hafi gert bindandi tilboð í verkið en stefnandi hefur gert stefndu reikning samkvæmt tímaskýrslu. Þá tók starfsmaður stefnanda, sem vann framgreint verk, jafnframt að sér að sparsla og mála loft og veggi baðherbergisins o.fl. Er ágreiningur um það hvort greiða átti fyrir þetta aukaverk beint til stefnanda eða starfsmannsins. Þá telur stefnda að um aðildarskort sé að ræða þar sem hún hafi ekki samið við stefnanda heldur eiginmaður hennar.

Skýrslur fyrir dóminum gáfu fyrirsvarsmaður stefnanda, I-kk-nf P-kk-nf Þ-kk-nf, stefnda, M-x-x K-x-x, starfsmaður stefnda, H-kk-nf G-kk-nf, eiginmaður stefndu og S-kk-nf G-kk-nf M-kk-nf.

III

Málsástæður stefnanda

Stefnandi byggir kröfur sína á meginreglu kröfuréttarins um efndir fjárskuldbindinga. Hann mótmælir því að um fast verðtilboð í flísalagnir á baðherberginu hafi verið að ræða heldur hafi átt að vinna verkið í tímavinnu. Hvað varðar viðbótarverkið þá vísar stefnandi til þess að það hafi verið unnið af starfsmanni stefnanda með tækjum í eigu stefnanda. Hann mótmælir málsástæðu stefndu um aðildarskort sem of seint fram kominni.

Um lagarök vísar stefnandi til laga nr. 42/2000. Kröfu um dráttarvexti styður hann við lög nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu. Krafa um málskostnað styður hann við 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Málsástæður stefndu

Af hálfu stefndu er á því byggt að stefnandi hafi gert bindandi verðtilboð í flísalögn á baðherbergi. Hafi það hljóðað upp á 120.000 kr. Stefnda hafi borið það tilboð undir annan múrara, sem einnig hefði verið leitað til með verkið, og hafi sá ráðlagt stefndu að taka tilboðinu. Þegar verkinu hafi verið lokið hafi stefnda boðið fram greiðslu í samræmi við tilboðið og óskað eftir upplýsingum um bankareikning til að leggja inn á. Stefnandi hafi hins vegar neitað að upplýsa um bankareikning og krafist hærri greiðslu. Um viðtökudrátt sé því að ræða af hálfu stefnanda sem hann geti ekki nýtt sér til að krefja stefndu um dráttarvexti.

Stefnda mótmælir því sem röngu að samið hafi verið við stefnanda um önnur verktakaverk en flísalögnina. Stefnda kannast við að hafa fengið starfsmann stefnanda til taka að sér að vinna aukaverk sérstaklega. Það hafi hins vegar verið stefnanda með öllu óviðkomandi enda sú vinna unnin utan dagvinnutíma.

Í munnlegum málflutningi byggði stefnda jafnframt á því að sýkna ætti hana af öðrum kröfum en greiðslu á 120.000 kr. þar sem hún hafi ekki verið samningsaðili stefnanda, heldur eiginmaður hennar. Hafi hann ekki haft umboð hennar til að gera bindandi samning um verkið.

Um lagarök vísar stefnda til ákvæða VII. kafla laga nr. 42/2000, einkum 28., 29. og 32. gr. laganna.

IV

Niðurstaða

Í máli þessu deila aðilar um réttmæti reiknings stefnanda á hendur stefnda vegna flísalagningarvinnu o.fl. á heimili stefndu að Guðrúnargötu 9, Reykjavík.

Stefnda byggir á því að sýkna beri hana vegna aðildarskorts, sbr. 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Eiginmaður stefndu hafi samið við fyrirsvarsmann stefnanda og starfsmann stefnanda um verkið en ekki hún og sé kröfum stefnanda því ranglega beint að henni. Af hálfu stefnanda er þessari málsástæðu mótmælt sem of seint fram kominni. Skýrlega kemur fram í stefnu að stefndu er stefnt vegna umrædds verks og reikningur sá sem stefnandi byggir kröfu sína á er stílaður á hana. Í greinargerð stefndu verður ekki séð að byggt sé á aðildarskorti. Þvert á móti kemur fram að stefnandi hafi gert stefndu tilboð og að stefnda hafi fengið starfsmann stefnanda til að vinna fyrir sig aukaverk. Þá gerði stefnda ekki athugasemdir við aðild sína á fyrri stigum málsins er stefnandi beindi innheimtuáskorunum sínum að henni. Að auki verður ekki annað ráði en að umræddar framkvæmdir hafi farið fram að ósk stefndu, sem er eigandi fasteignarinnar við Guðrúnargötu 9, þótt eiginmaður hennar hafi haft milligöngu um samningsgerð. Er því hafnað að sýkna beri stefndu sökum aðildarskorts.

Um viðskipti aðila gilda lög nr. 42/2000 um þjónustukaup. Í VII. kafla laganna er fjallað um verð fyrir keypta þjónustu. Í 28. gr. laganna er kveðið á um að hafi ekki verið samið um verð skuli neytandi greiða það verð sem telja má sanngjarnt með hliðsjón af því hve vinnan er mikil og hvers eðlis hún er. Kemur því fyrst til skoðunar hvort samið hafi verið um verð í viðskiptum aðila. Í framburði fyrirsvarsmanns stefnanda, I-kk-ef P-kk-ef Þ-kk-ef, kom fram að hann hafi kynnt eiginmanni stefndu, H-kk-þgf G-kk-þgf, að verkið myndi kosta 120-130 þúsund kr. Eiginmaður stefndu hefði þá ítrekað fjárhæðina 120.000 kr. Hefði virðisaukaskattur ekki verið innifalin í því verði þar sem stefnda myndi fá hann endurgreiddan. Ekki hafi verið um fast verðtilboð að ræða heldur áætlun. Í framburði H-kk-ef kom fram að hann hefði fengið tilboð frá fyrirsvarsmanni stefnanda upp á 120.000 kr. í verkið. Hann kvaðst hafa vitað að ekki hefði verið innifalinn virðisaukaskattur í því verði enda hafi ekki átt að gefa út reikning fyrir verkinu. Að mati dómsins verður að leggja til grundvallar að H-kk-nf hafi mátt líta svo á að aðilar hafi samið um fast verð, 120.000 kr., enda hefur komið fram að stefnandi kynnti stefnda ekki verðskrá sína eða gaf honum upplýsingar um áætlað tíma sem verkið myndi taka. Þjónusta stefnda er samkvæmt lögum nr. 50/1988 virðisaukaskattsskyld. Þótt virðisaukaskattur hafi ekki verið innifalin í tilboði stefnanda verður að horfa til þess að H-kk-nf hafði vitneskju um það atriði, sbr. 32. gr. laga nr. 42/2000. Verður stefnda því dæmd til að greiða stefnanda 120.000 kr. auk virðisaukaskatts að fjárhæð 30.600 kr., samtals 150.600 kr.

Óumdeilt er að starfsmaður stefnanda, M-x-x K-x-x, vann aukaverk á heimili stefndu, þ.e. spörslun og málun. Samkvæmt tímaskýrslu stefnanda var um að ræða 13,24 tíma og var tímagjaldið 3.750 kr. Krafa stefnanda vegna þessar vinnu er því 49.650 kr. án virðisaukaskatts og 62.310 kr. með virðisaukaskatti. Stefnda byggir á því að hún hafi samið beint við M-x-x um að hann tæki að sér verkið og hafi hann átt að fá þóknun fyrir verkið, tæpar 20.000 kr., greiddar til sín. Hafi M-x-x þegar fengið greiddar um 10.000 kr. vegna vinnunnar. M-x-x kom fyrir dóminn. Hann bar að hann hefði unnið verkið sem starfsmaður stefnanda og neitaði að hafa tekið við greiðslu fyrir verkið úr hendi stefndu. Stendur þannig orð gegn orði. Við mat á þessari málsástæðu verður að horfa til þess að umrætt viðbótarverk var unnið af starfsmanni stefnanda, með tækjum og tólum í eigu stefnanda, þannig að líkur standa til þess að stefnanda beri greiðslan fyrir verkið en ekki starfsmanni hans. Er því ekki unnt að fallast á það með stefndu að samkomulag um að starfsmaðurinn tæki að sé aukaverkið væri stefnanda með öllu óviðkomandi og skiptir þá ekki máli þótt starfið hafi verið innt af hendi utan hefðbundins vinnutíma. Þar sem stefndu hefur ekki tekist að sanna að M-x-x hafi tekið að sér verkið fyrir eigin reikning, eða að hún hafi greitt honum inn á það, verður hún því dæmd til að greiða stefnanda 62.310 kr. en ekki hefur komið annað fram í málinu en að reikningur stefnanda vegna verksins sé sanngjarn með hliðsjón af því umfangi og eðli vinnunnar, sbr. 28. gr. laga nr. 42/2000.

Samkvæmt framangreindu verður stefnda dæmd til að greiða stefnanda samtals 212.910 kr. vegna vinnu hans í þágu stefndu.

Stefnandi hefur gert kröfu um dráttavexti frá 5. desember 2012. Gegn andmælum stefndu er ósannað að henni hafi verið kynntur lögformlegur reikningur stefnanda og tímaskýrsla fyrr en með birtingu stefnu. Þykir því rétt að miða upphaf dráttarvaxta við 4. febrúar 2013, sbr. 4. mgr. 5. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu. Þá krefst stefnandi vaxtavaxta samkvæmt 12. gr. sömu laga er leggist við höfuðstól á 12 mánaða fresti. Vegna ákvæða 12. gr. vaxtalaga er ekki nauðsynlegt að taka sérstaklega fram í dómsorði að vaxtavextir leggist við höfuðstól.

Með hliðsjón af þessari niðurstöðu ber í samræmi við 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála að dæma stefndu til að greiða stefnanda málskostnað sem telst, með hliðsjón af atvikum og þeim hagsmunum sem í húfi eru, hæfilega ákveðinn 350.000 kr. og er þá tekið tillit til flutnings um frávísunarkröfu.

Af hálfu stefnanda flutti málið J-kk-nf Ö-kk-nf J-kk-nf hdl.

Af hálfu stefndu flutti málið B-kk-nf H-kk-nf hrl.

Dóminn kvað upp K-kvk-nf S-kvk-nf héraðsdómari.

D Ó M S O R Ð

Stefnda, J-kvk-nf S. V-kvk-nf, greiði stefnanda, Fagflísum ehf., 212.910 kr. með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 4. febrúar 2013.

Stefnda greiði stefnanda 350.000 kr. í málskostnað.

K-kvk-nf S-kvk-nf