S-471/2019

Dómur

Mál þetta, sem dómtekið var 23. október sl., höfðaði lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu með ákæru 29. maí 2019 á hendur: „X, kennitala […], [...], [...], fyrir eftirtalin brot framin í Reykjavík:

1. Fyrir brot gegn valdstjórninni, með því að hafa að kvöldi 25. júlí 2018, eftir að hafa hótað ótilteknum starfsmönnum Tryggingastofnunar ríkisins líkamsmeiðingum fyrr þann dag, kastað brúsa með bensíni að húsi númer [...] við [...] í því skyni að valda A, kennitala [...], starfsmanni Tryggingarstofnunar ríkisins sem hafði með mál ákærða að gera hjá stofnuninni, ótta og með því reyna að neyða hana til að leiðrétta og endurgreiða bótagreiðslur ákærða en ásetningur ákærða stóð til að kasta brúsanum að heimili A sem býr við sömu götu.

(M. 0072018050690)

2. Fyrir brot gegn valdstjórninni, með því að hafa laugardaginn 23. febrúar 2019 hótað A, kennitala [...], starfsmanni Tryggingarstofnunar ríkisins, ofbeldi með því að senda tölvupóst á vinnunetfang hennar með orðunum „ég verð víst að heimsækja fjölskyldu þína aftur, helvítis tussan þín..kannski [...] langi til að nauðga þér ég vill allt annað…“

3. Fyrir brot gegn valdstjórninni, með því að hafa sunnudaginn 24. febrúar 2019 hótað A, kennitala [...], starfsmanni Tryggingarstofnunar ríkisins, ofbeldi með því að senda tölvupóst á vinnunetfang hennar með orðunum „helvítis tussa sem ætti skilið eða dæturnar að vera stungnar með skítugri sprautunál….þið hatið mig og ég hata ykkur meira og veit hvar þið búið!!!!“

4. Fyrir brot gegn ávana og fíkniefnum, með því að hafa fimmtudaginn 28. febrúar 2019 haft í vörslum sínum 0,38 grömm af marihuana sem lögreglan fann við leit á heimili hans að [...].

5. Fyrir brot gegn vopnalögum, með því að hafa fimmtudaginn 28. febrúar 2019 haft í vörslum sínum án skotvopnaleyfis 10 haglaskot af tegundinni Winchester, sem lögreglan fann í ólæstri náttborðsskúffu við leit á heimili hans að [...], og án þess að geyma skotfærin á fullnægjandi hátt.

(M. 3002019000042/0072019011720)

Telst háttsemi samkvæmt 1., 2. og 3. tl. ákæru varða við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og háttsemi samkvæmt 4. tl. ákæru við 2. gr., sbr. 5. og 6. gr. laga um ávana og fíkniefni nr. 65/1974 ásamt síðari breytingum og 2. gr., sbr. 1. mgr. 14. gr. reglugerðar um ávana og fíkniefni og önnur eftirlitsskyld efni nr. 233/2001, sbr. reglugerð nr. 848/2002 og háttsemi samkvæmt 5. tl. ákæru við 1. og 2. mgr. 23. gr., sbr. 1. mgr. 36. gr. vopnalaga nr. 16/1998.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar. Þá er krafist upptöku á 0,38 grömmum af marihuana sem lagt var hald á sbr. 4. tl. ákæru, skv. 6. og 7. mgr. laga nr. 65/1974 og 2. mgr. 14. gr. reglugerðar nr. 233/2001, sbr. reglugerð nr. 848/2002. Jafnframt er krafist upptöku á 10 haglaskotum sem lagt var hald á sbr. 5. tl. ákæru, skv. 1. mgr. 37. gr. vopnalaga nr. 16/1998.“

Ákærði krefst þess að hann verði sýknaður af fyrsta, öðrum og fjórða. ákærulið en til vara dæmdur til vægustu refsingu er lög leyfa og einnig vegna þriðja og fimmta ákæruliðar. Þá krefst verjandi ákærða hæfilegra málsvarnarlauna að mati dómsins sem auk sakarkostnaðar greiðist að hluta úr ríkissjóði og að höfð verði hliðsjón af tímaskýrslu verjanda. Þá er þess krafist að við ákvörðun málsvarnarlauna verði tillit til virðisaukaskatts.

I

Málsatvik

Málið barst lögreglu með kæru Tryggingastofnunar ríkisins (TR) 27. júlí 2019 þar sem kærð voru þau atvik sem greint er frá í fyrsta ákærulið. Þá liggur fyrir frumskýrsla lögreglu vegna tilkynningar um að bensínbrúsa hefði verið kastað í útidyr að [...]. Vitni sáu þegar bifreiðinni [...] var ekið að húsinu og karlmaður kom út úr bifreiðinni og kastaði brúsanum í dyrnar. Brúsinn fannst á vettvangi og reyndist vera um að ræða fimm lítra brúsa, hálffullan af bensíni, og var síðar staðfest með rannsókn rannsóknarstofu Háskóla Íslands að um bensín hefði verið að ræða. Athugun lögreglu leiddi í ljós að ákærði var eigandi bifreiðarinnar og fékk lögregla upplýsingar frá vitninu A um að ákærði hefði átt í deilum við TR undanfarið þar sem vitnið starfi. Hefði hann m.a. komið í stofnunina 25. júlí og þá verið ósáttur og sagt að hann gæti fundið heimilisfang lögfræðinga TR og farið heim til þeirra og hafi hótað því að lemja þá.

Þá barst lögreglu einnig kæra TR frá 26. febrúar 2019 vegna þeirra tölvupósta sem tilgreindir eru í öðrum og þriðja ákærulið. Fíkniefni þau og haglaskot sem greinir í fjórða og fimmta ákærulið fundust á heimili ákærða þegar húsleit var framkvæmd þar 28. febrúar 2019.

Ákærði gaf skýrslur við rannsókn málsins og viðurkenndi hann þar þá háttsemi sem greinir í ákæru og kom m.a. fram hjá honum að tilgangur hans með háttsemi sinni gagnvart starfsmönnum TR hefði verið að ná fram þeim breytingum sem hann vilji á bótagreiðslum sínum. Þá hafi hann verið ósáttur við stofnunina vegna afskipta af því hvar hann sé með lögheimili. Hann var spurður hvernig hann gæti framfylgt þeim hótunum sem greinir í öðrum ákærulið og sagði ákærði að hann væri einungis með hótanir, hann ætlaði ekki að framfylgja þeim. Það væri erfitt að framfylgja þeim því hann þyrfti að „ganga svo langt“. Þá kom fram hjá honum að tilgangur hans með því að senda tölvupóstana hafi verið sá að valda sama kvíða og hann búi við.

Við rannsókn málsins voru einnig teknar skýrslur af starfsmönnum TR, þ. á m. A, en ekki er ástæða til að rekja efni þeirra.

Vegna rannsóknar málsins var B geðlæknir dómkvaddur sem matsmaður til að framkvæma geðrannnsókn á ákærða og er greinargerð hans dagsett 29. mars 2019. Varð það niðurstaða matsmanns að ákærði væri sakhæfur og að refsing gæti borið árangur. Í niðurstöðu hans segir einnig:

[...]

II

Framburður ákærða og vitna fyrir dómi Verður nú gerð grein fyrir framburði ákærða og vitna fyrir dómi að því marki sem nauðsynlegt er til úrlausnar málsins.

Ákærði kvaðst játa alla þá háttsemi sem greinir í ákæru. Hvað varðar fyrsta ákærulið sagði hann einhvern starfsmann TR hafa breytt heimilisfangi hans tvisvar sinnum og hefði lögregla verið sett í það mál. Hann hefði ekki mátt hafa heimilisfang sitt þar sem hann bjó og hefði hann á endunum gefist upp á þessu. Hann kvaðst hafa 25. júlí farið í TR og þar hefðu starfsmenn hótað honum „að hann skyldi“ búa einn í íbúðinni sinni. Hann hefði verið með góða aðstöðu til að leyfa öðrum að gista en verið bannað það af starfsmönnum stofnunarinnar. Hann hefði þá hótað að senda einhverja þeirra sem bjuggu hjá honum á starfsmennina, en muni ekki nákvæmlega hverju hann var að hóta. Í þessari heimsókn hefði hann viljað fá leiðréttingu af því að tekin hefði verið af honum heimilisuppbót og hefði hann ekki viljað bíða í ár eftir leiðréttingu. Þá kvaðst hann kannast við að hafa að kvöldi sama dags kastað brúsa með bensíni að húsi. Það gerði hann örugglega í sama tilgangi, að ná fram leiðréttingu. Í [...] sé heimilisfang eins starfsmanna stofnunarinnar en muni ekki hvers og hafi ætlunin verið sú að henda brúsanum að heimili starfsmannsins en hann hefði hent honum að röngu húsi. Hann hefði verið búinn að safna heimilisföngum og símanúmerum starfsmanna TR og það endað með því að hann fór með brúsann þangað í þetta skipti. Hann hafði sama dag farið á bensínstöð og sett bensín á brúsann í þeim tilgangi að fara með hann í [...]. Tilgangurinn með því hefði verið að valda ótta og verknaðnum beint að þessum tiltekna starfsmanni.

Ákærði kvaðst kannast við að hafa sent þann tölvupóst sem greinir í öðrum ákærulið. Telji hann að þetta hafi verið á sama tíma og Klaustursmálið og sagði að ef háttvirtir menn í þjóðfélaginu geti „verið svona“ þá geti hann gert hvað sem er, en hann hafi ekki verið drukkinn. Um hefði verið að ræða sama starfsmann og bjó í [...] og hefði hann með orðinu „aftur“ greinilega verið að vísa til þeirrar heimsóknar. Aðspurður hvað hann eigi við með orðunum „… ég vill allt annað…“ kvaðst ákærði neita að svara þeirri spurningu. Tölvupóstinn sem greinir í þriðja ákærulið hefði hann sent sama einstaklingi og viðurkenndi hann að hafa sent póstinn. Einnig viðurkenndi ákærði að hafa framið þau brot sem greinir í fjórða og fimmta ákærulið.

Ákærði kvaðst vera búinn að vera „viðskiptavinur“ TR síðustu tuttugu ár og sé búið að vera „mikil kergja“ milli hans og stofnunarinnar á þeim tíma. Hann hafi t.d. misst heimilisuppbót á tímabili þegar hann var sviptur fjárræði þar sem hann hefði verið með heimilisfang á skrifstofu lögráðamanns. Nú sé búið að leiðrétta bætur til hans og fái hann einnig heimilisuppbót en mál þetta hafi snúist um það að hann hefði ekki fengið heimiliuppbót sem sé um 40.000 krónur á mánuði. Ákærði kveðst alltaf vera í kvíðakasti vegna „kerfisins“ og fái engin lyf við kvíða og sé kergja í honum sem brjótist út á þennan hátt. Hann sé búinn að fara í geðmat. Hann hefði einu sinni verið í öryggisgæslu vegna morðtilraunar o.fl. Hjálpin sem hann biðji um í dag sé að fara í fangelsi.

Þá sagði ákærði að enginn hlusti á hann hjá TR og því verði hann að beita ofbeldi og mæta fyrir dóm. Hann sé með fíknisjúkdóm og hafi haft þó nokkrar greiningar sem hafi verið tilraunagreiningar. Lyfin sem hann hefði verið settur á henti honum ekki. Hann kaupi lyfin sem hann þurfi á svörtum markaði. Í dag teljist hann vera heilbrigður og sé ekki í neinni meðferð. Hann hefði oft leitað til Landspítala og oft verið synjað um meðferð þar. Hann eigi sér langa sögu um sjálfskaðahugsanir og ofbeldishugsanir sem hann hefði látið vita af en hann þurfi að „fixa“ sig sjálfur til að komast í gegnum það. Eftir að hann var í gæsluvarðhaldi komst hann að hjá fangelsissálfræðingi og hann losnaði við kvíðann þegar hann var í gæslu en svo missti hann tök á öllu aftur.

Vitnið, A, lögfræðingur hjá TR, sagði að ákærði hefði fyrir fimm til sex árum verið óstaðsettur í hús og hefði hún því kallað hann til viðtals til að kanna hvort hann vildi skrá sig til heimilis en hún hefði vitað að hann átti íbúð. Sagði vitnið að slík skráning komi betur út fyrir bótaþega sem búi einir og hefði greiðsla til ákærða hækkað um 50.000 krónur á mánuði þegar hann loks skráði sig með lögheimili. Hann taldi sig ekki geta skráð sig á lögheimili sitt þar sem honum stæði ógn af lögreglu sem væri á eftir honum. Vitnið hefði ekki fengið frekari skýringar en viðtalið endað með því að hann henti í hana plastglasi og reif niður borða sem var í lofti afgreiðslurýmis og hótaði að hella yfir hana og annað starfsfólk stofnunarinnar sýru. Á tímabilinu mars til apríl í fyrra hefði póstur til ákærða, sem sendur hafði verið á heimili hans, ítrekað verið endursendur. Hún hefði þá reynt að fá skýringar á því og varð þá það á að senda tölvupóst til ákærða úr vinnunetfangi hennar, þar sem nafn hennar kom fram, í stað pósts sem bar með sér að vera frá eftirliti stofnunarinnar. Einnig hafi hún á þessum tíma verið skráð í símaskrá. Ákærði hefði ekki svarað tölvupóstinum og hafi hún einnig reynt að hringja í hann en hann ekki svarað. Hefði þá verið ákveðið að stöðva tvær greiðslutegundir til ákærða sem voru lítill hluti af heildargreiðslum til hans og ekki hinar eiginlegu lífeyrisgreiðslur. Honum hefði verið sent bréf með góðum fyrirvara, í apríl, og áttu greiðslurnar að stöðvast 1. júní 2018. Í júlí hefði vitnið uppgötvað að fyrir mistök hefðu allar greiðslur til ákærða verið stöðvaðar 1. júní. Átti þá að setja greiðslur af stað aftur og var honum sent bréf um miðjan júlí þar sem þetta var tilkynnt og að leiðrétting yrði gerð í ágúst. Bréfið var sent ákærða en fyrir mistök hófust greiðslur ekki að nýju.

Vitnið sagði að ákærði hefði komið í afgreiðslu TR 25. júlí 2018 og verið mjög ógnandi og órólegur og viljað ræða við lögfræðing. Þegar hann fór sagði hann að hann gæti alveg fundið út hvar þessi lögfræðingur ætti heima. Vitnið kvaðst hafa ætlað að hringja í ákærða daginn eftir og boða hann í viðtal næsta föstudag á eftir. Um kvöldið hefði bensínbrúsa verið kastað á dyr á heimili nágranna vitnisins og hefði litlu mátt muna að nágranni hennar hefði verið búinn að opna dyrnar auk þess sem barnaherbergi var við hlið útidyra. Sást til ferða bifreiðar ákærða í götunni og var hann grunaður um verknaðinn og vaknaði þá grunur hjá vitninu að atlagan hefði átt að beinast gegn henni. Ákærði hefði ekki verið handtekinn fyrr en á föstudegi þegar hann mætti í TR, einum og hálfum sólarhring eftir að hann gerði þetta. Vitnið sagði að háttsemi ákærða vera mikla ógn við líf hennar, fjölskyldu og nágranna. Atvikið hefði haft mikil áhrif og kallað á viðbrögð t.d. gæslu í götunni sem hún býr við og frekari öryggisráðstafanir. Kvaðst vitnið telja að henni standi ógn af ákærða sem hefði haldið áfram að senda tölvupósta og hefði dregið fjölskyldu hennar inn í þetta. Finnist henni ógn vegna ákærða vera yfirvofandi. Hún kveðst gera sér grein fyrir því að ákærði sé veikur en hættan af honum sé ekki minni vegna þess.

Vitnið sagði að tölvupóst ákærða frá 23. febrúar 2019 upplifi hún sem mesta viðbjóð sem hugsast geti. Henni finnist hann vera að hóta sér lífláti þar sem næsti bær við nauðgun hljóti að vera það. Þá telji hún að með orðinu „aftur“ sé ákærði að vísa til þess þegar hann henti bensínbrúsanum í dyr nágranna hennar og að hann hefði greinilega átt að fara á hennar dyr. Hvað varðar tölvupóst ákærða frá 24. febrúar 2019 sagði vitnið að ákærði hefði greinilega einskis svifist og hefði dregið fjölskyldu hennar inn í þetta. Vitnið kvaðst hafa verið í fríi þegar ákærði kom í stofnunina föstudaginn 27. júlí. Hún fékk þær upplýsingar frá þeim starfsmönnum sem ræddu við hann að hjá honum byggju aðrir einstaklingar og voru því ekki forsendur til að greiða honum heimilisuppbót en hann fái hana nú greidda.

Vitnið, C, [...] TR, sagði ákærða hafa verið eftirlýstur eftir atvikin í [...] 25. júlí. Hann hefði komið á föstudegi eftir það atvik í afgreiðslu stofnunarinnar og hefðu þau þá gert lögreglu viðvart og var hann þá handtekinn. Lögreglumenn hefðu boðið þeim að ljúka afgreiðslu á málum ákærða að þeim viðstöddum og hefði hún þá farið niður og rætt við ákærða að viðstöddum fleiri starfmönnum og lögreglumönnum. Þá hefði hann viðurkennt blygðunarlaust að hafa kastað bensínbrúsanum og að hafa ætlað að kasta því í hús vitnisins A.

Vitnið D starfsmaður TR kvaðst hafa verið við vinnu í þjónustumiðstöð 25. júlí þegar ákærði kom þangað um klukkan tíu. Ákærði hefði komið beint til vitnisins og óskað eftir því að fá að tala við lögfræðing stofnunarinnar til að ganga í skrokk á viðkomandi. Vitnið hefði beðið ákærða um kennitölu og flett honum upp og var ákærði á meðan mikið á ferð um salinn og endurtók þessar hótanir og ýtti við húsgögnum. Hann hefði síðan sagt ákærða að engin væri laus og boðið honum að skilja eftir símanúmar svo hægt væri að hafa samband við hann. Það hefði ákærði gert en ekki verið sáttur og sagt á leiðinni að hann þyrfti að fara á aðra stofnun og ganga í skrokk á einhverjum þar. Á leiðinni hefði hann sparkað kröftuglega í upplýsingaskilti sem brotnaði og sagði að ef hann gæti ekki náð í viðkomandi hér þá vissi hann hvar hann ætti heima og gæti gengið að honum þar. Ákærði hefði svo komið aftur 27. júlí og ruðst fram fyrir og komið til hans. Öryggisvörður hefði þá tekið eftir að hann var kominn og kallað til lögreglu á meðan ræddi vitnið við ákærða og fletti upp máli hans. Lögreglumenn buðu þeim upp á að ræða við ákærða á meðan lögregla var á staðnum og hefðu yfirmenn vitnisins komið og rætt við ákærða.

Vitnið E starfsmaður TR sagði að hringt hefði verið í hann 27. júlí og honum sagt að ákærði væri niðri í afgreiðslu og að búið væri að hringja í lögreglu sem væri komin og bauð þeim upp á að ræða við ákærða að þeim viðstöddum. Hann hefði, ásamt fleiri starfsmönnum, farið niður og rætt við ákærða. Hefði vitnið C gert ákærða grein fyrir því að hegðun hans væri óásættanleg, sérstaklega að fara heim til starfsmanna og viðhalda þannig hótunum og hefði ákærði þá sagt að sér væri drullusama. Hafi vitnið skilið orð ákærða þannig að hann hefði viðurkennt verknaðinn. Þá sagði vitnið að ákvörðun um að greiða ákærða ekki heimilisuppbót hefði byggst á því að aðrir einstaklingar voru búsettir hjá honum.

Vitnið B, geðlæknir og dómkvaddur matsmaður, staðfesti matsgerð sína fyrir dómi. Hann sagði ákærða eiga sér langa sögu um vímuefnamisnotkun og ýmis samskipti við félagskerfið og yfirvöld og langa sögu um ítrekaðar hótanir og ógnanir. Virðist hann stjórna sínu umhverfi með slíkri hegðun eins og ákærði lýsti atvikum fyrir vitninu. Virðist ákærði, t.d. í máli því sem hér er til umfjöllunar, vita hvaða áhrif svona hótanir og ógnanir hafi á annað fólk og hvaða afleiðingar þessi hegðun geti haft fyrir hann. Ákærði skilji að þetta sé mögulega saknæmt og það muni leiða til refsingar.[…]. Taldi vitnið að ákærði væri sakhæfur og að engin ástæða sé til að ætla annað en að refsing gæti borið árangur. Kvaðst hann telja að ákærði væri hættulegur og sýni atvikið með bensínbrúsann það. [...]. Göngudeildarþjónusta eða sérhæfð þjónusta í tengslum við fangelsisvist ætti að þjóna ákærða vel í hans ástandi. Hann viti hvað hann geri og þó hann sé veikur á geði þá sé hann ekki ósakhæfur. [...]. Þá hefði ákærði einnig verulegt gagn af reglulegum stuðningi frá meðferðaraðila en telji að þá meðferð þurfi hann að þiggja sjálfviljugur. Loks kvaðst vitnið telja að yfirlýsing ákærða um að hann vilji fara í fangelsi sé eftir á skýring ákærða fyrst hann er kominn í þessa stöðu.

III

Niðurstaða

Ákærði hefur skýlaust játað þá háttsemi sem honum er gefin að sök í þriðja og fimmta ákærulið.

Játning ákærða á þeim brotum sem þar er lýst fær fulla stoð í gögnum málsins. Sannað er með játningu ákærða og öðrum gögnum málsins að hann hafi gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í framangreindum ákæruliðum og eru brot hans þar rétt heimfærð til refsiákvæða.

Hvað varðar fyrsta, annan og fjórða ákærulið þá viðurkenndi ákærði þá háttsemi sem þar er lýst og fær sá framburður ákærða stoð í öðrum gögnum málsins. Hann neitar hins vegar sök hvað varðar fyrsta og annan ákærulið á þeim grundvelli að háttsemi hans verði ekki felld undir tilgreint lagaákvæði.

Samkvæmt 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga skal h ver, sem ræðst með ofbeldi eða hótunum um ofbeldi á opinberan starfsmann, þegar hann er að gegna skyldustarfi sínu eða út af því, og eins hver sá, sem á sama hátt leitast við að hindra framkvæmd slíks starfa eða neyða starfsmanninn til þess að framkvæma einhverja athöfn í embætti sínu eða sýslan, sæta fangelsi allt að 6 árum.

Óumdeilt er að starfsmenn TR eru opinberir starfsmenn. Framangreint ákvæði gerir ekki að skilyrði, þegar um hótun er að ræða sem verknaðaraðferð, að verknaðurinn hafi verið framkvæmdur í því skyni til að hafa áhrif á störf starfmanns. Ákærði hefur engu að síður viðurkennt að það hafi verið ætlun sín.

Hvað varðar fyrsta ákærulið þá hefur framburður ákærða verið skýr um að ætlun hans hafi verið að kasta bensíninu í hús vitnisins A

, en hann ruglast á húsum. Einnig hefur hann frá upphafi borið um að tilgangurinn með þessu hefði verið að ná fram leiðréttingu á bótagreiðslu TR til hans. Af framburði vitnisins A má ráða að hún hafi, eftir að hún vissi hver var að verki, skilið háttsemina sem hótun gegn henni vegna starfa hennar, eins og ætlun ákærða var. Þá átti verknaðurinn sér stað síðar sama dag og ákærði hafði í afgreiðslu T

R hótað að leita lögfræðinga stofnunarinnar uppi á heimilum þeirra og lýst því yfir að hann ætli að lemja þá. Telja verður að sá verknaður að kasta bensíni í hús verði, eins og atvikum er háttað í máli þessu, að teljast vera hótun um að valda viðkomandi tj óni og að sú háttsemi sé almennt til þess fallin að valda ótta. Hafa verður í huga að önnur refsiákvæði kynnu að koma til álita væri litið til háttsemi ákærða óháð samskiptum hans við starfsmenn TR og þá sem hugsanlegs brots gagnvart húseiganda eða íbúum hússins. Í greinargerð sem fylgdi ákvæði 106. gr. kemur fram að árás samkvæmt 1. mgr. ákvæðisins þurfi að vera á starfsmann persónulega. Þrátt fyrir að ákærði hafi kastað bensínbrúsanum í rangt hús náði hann með þeirri háttsemi fram vilja sínum með því að v alda tilteknum starfsmanni TR ótta um líf og velferð sinna, fjölskyldu sinnar og nágranna samkvæmt framburði starfsmannsins í því skyni að reyna að neyða hana til að leiðréttar greiðslur til ákærða. Verður þannig ekki fallist á það með ákærða að um tilraun abrot hafi verið að ræða.

Hvað varðar annan ákærulið þá hefur ákærði viðurkennt að hafa sent tölvupóstinn. Fyrir dómi vildi hann ekki svara þeirri spurningu hvað hann hefði átt við með orðunum „ég vill allt annað“. Af framburði ákærða við rannsókn málsins má ráða að til þess að framkvæma það sem hann hafði í huga þyrfti hann að ganga mjög langt.

Samkvæmt framburði vitnisins A virðist hún hafa skilið efni tölvupóstsins á svipaðan hátt og ákærði vísaði til í framburði hjá lögreglu, þ.e. að ákærði væri að hóta henni alvarlegri verknaði en nauðgun. Hótun þarf að vera þess eðlis að hún sé á einhvern hátt framkvæmanleg og að það sé í valdi þess sem setur hótun fram að framkvæma hana. Verður í ljósi þess og orðalags tölvupóstsins ekki talið að ákærði hafi með háttsemi sinni verið að hóta því að nafngreindur maður nauðgaði vitninu heldur að sá verknaður hefði verið viðmið til skýringar á efni hótunnar ákærða, eins og vitnið skyldi hótunina. Til að talið verði að um hótun sé að ræða þarf að líta á hótunina á grundvelli almenns mats en ekki einungis til mats þess sem fyrir hótun verður. Engu að síður er nauðsynlegt, eins og á stendur, að skoða orð ákærða í ljósi atvika að öðru leyti. Hótun þessi er ein af fleiri hótunum sem beindust gegn vitninu. Þá hafði ákærði lengi verið ósáttur við þá þjónustu sem hann fékk hjá TR og hefur sjálfur borið um að háttsemi hans sé til komin vegna þess og ætlun hans með henni hafi verið að fá sínu framgengt gagnvart stofnuninni. Í ljósi þess, orðalags skilaboða ákærða og á grundvelli almenns mats á þeim er á það fallist með ákæruvaldinu að í orðum ákærða hafi falist hótun um ofbeldi gagnvart nefndum starfsmanni TR.

Ákærði hefur einnig neitað sök samkvæmt fjórða ákærulið. Í framburði sínum fyrir dómi kvaðst hann viðurkenna þá háttsemi sína en breytti ekki formlega afstöðu sinni til ákæruefnisins. Af hálfu ákærða hafa ekki komið fram sérstakar málsástæður til stuðnings sýknukröfu hans utan þess að hann þurfi á fíkniefnunum að halda vegna líðan sinnar. Ákærði var samkvæmt málsgögnum með fíkniefnin í vörslum sínum á heimili sínu þegar húsleit var gerð hjá honum. Óumdeilt er að vörslur efnisins eru bannaðar á grundvelli laga nr. 65/1974 um ávana og fíkniefni og reglum settum samkvæmt þeim. Í verknaðarlýsingu ákæru skorti á að með fullnægjandi hætti sé gerð grein fyrir heiti brots, þ.e. brots gegn lögum um ávana og fíkniefni en engu að síður telur dómurinn að sú tilvísun sem þar kemur fram sé nægjanleg í ljósi þeirrar heimfærslu til refsiákvæða sem fram kemur síðar í ákærunni.

Með vísan til alls framangreinds telur dómurinn nægilega sannað, þannig að hafið sé yfir skynsamlegan vafa, að ákærði hafi framið þau brot sem greinir í fyrsta, öðrum og fjórða ákærulið og eru brotin þar rétt heimfærð til refsiákvæða.

IV

Ákærði er fæddur árið [...]. Samkvæmt framlögðu sakavottorði ákærða hefur ákærði tvisvar gerst sekur um umferðarlagabrot og í öðru tilvikinu einnig brot gegn lögum um ávana og fíkniefni nr. 65/1974. Ákærði er í máli þessu sakfelldur fyrir brot gegn valdstjórninni með hótunum auk brots gegn vopnalögum og lögum um ávana og fíkniefni. Verður til refsiþyngingar litið til þess að brot ákærða eru alvarleg og ófyrirleitin og sveifst hann einskis til að fá sínum vilja framgengt gagnvart TR og veigraði sér ekki við því að ráðast gegn starfmönnum TR og skeytti þá engu um það hvort utanaðkomandi einstaklingar yrðu yfir brotum hans, eins og hvað varðar það tilvik sem greinir í fyrsta ákærulið. Verður í ljósi framangreinds litið til 1., 6. og 7. töluliðar 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga við ákvörðun refsingar. Í ljósi niðurstöðu geðmats og vættis B geðlæknis, um að ákærði virðist vitandi vits reyna að knýja fram vilja sinn með háttsemi sem þessari verður ekki á það fallist að það sé ákærða sérstaklega til málsbóta að mistök hafi orðið hjá TR vegna greiðslna til hans. Ákærði telst sakhæfur samkvæmt niðurstöðu geðmats og er einnig talið að refsing hans geti borið árangur. Með vísan til alls framangreinds þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í fjóra mánuði. Með hliðsjón af málsatvikum og alvarleika brota ákærða eru ekki efni til að skilorðsbinda refsingu hans. Til frádráttar dæmdri refsingu komi, samkvæmt 76. gr. sömu laga, gæsluvarðhaldsvist ákærða eins og í dómsorði segir.

Með vísan til 6. mgr. 5. gr. laga nr. 65/1974 og 2. mgr. 14. gr. reglugerðar nr. 233/2001 og 1. mgr. 37. gr. vopnalaga nr. 16/1998 sætir ákærði upptöku á 0,38 g af maríhúana og tíu haglaskotum.

Eftir úrslitum málsins, sbr. 1. mgr. 235. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, verður ákærði dæmdur til að greiða málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef F-kk-ef lögmanns, er telst alls hæfilega ákveðinn 670.000 krónur. Við ákvörðun málsvarnarlauna hefur verið tekið tillit til virðisaukaskatts. Ákærði greiði einnig 565.105 krónur í annan sakarkostnað samkvæmt framlögðu yfirliti ákæruvaldsins.

Við uppkvaðningu dómsins var gætt ákvæða 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið F-kk-nf S-kk-nf B-kk-nf aðstoðarsaksóknari.

S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

Dómsorð:

Ákærði, X, sæti fangelsi í fjóra mánuði en til frádráttar kemur gæsluvarðhald sem ákærði hefur setið í frá 1.29. apríl 2019, með fullri dagatölu.

Ákærði sæti upptöku á 0,38 g af maríhúana og tíu haglaskotum.

Ákærði greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef F-kk-ef lögmanns, sem samtals eru ákveðin 670.000 krónur og 565.105 krónur í annan sakarkostnað.

S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf geðmats og er einnig talið að refsing hans geti borið árangur. Með vísan til alls framangreinds þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í fjóra mánuði. Með hliðsjón af málsatvikum og alvarleika brota ákærða eru ekki efni til að skilorðsbinda refsingu hans. Til frádráttar dæmdri refsingu komi, samkvæmt 76. gr. sömu laga, gæsluvarðhaldsvist ákærða eins og í dómsorði segir.

Með vísan til 6. mgr. 5. gr. laga nr. 65/1974 og 2. mgr. 14. gr. reglugerðar nr. 233/2001 og 1. mgr. 37. gr. vopnalaga nr. 16/1998 sætir ákærði upptöku á 0,38 g af maríhúana og tíu haglaskotum.

Eftir úrslitum málsins, sbr. 1. mgr. 235. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, verður ákærði dæmdur til að greiða málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef F-kk-ef lögmanns, er telst alls hæfilega ákveðinn 670.000 krónur. Við ákvörðun málsvarnarlauna hefur verið tekið tillit til virðisaukaskatts. Ákærði greiði einnig 565.105 krónur í annan sakarkostnað samkvæmt framlögðu yfirliti ákæruvaldsins.

Við uppkvaðningu dómsins var gætt ákvæða 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið F-kk-nf S-kk-nf B-kk-nf aðstoðarsaksóknari.

S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

Ákærði, X, sæti fangelsi í fjóra mánuði en til frádráttar kemur gæsluvarðhald sem ákærði hefur setið í frá 1.29. apríl 2019, með fullri dagatölu.

Ákærði sæti upptöku á 0,38 g af maríhúana og tíu haglaskotum.

Ákærði greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef F-kk-ef lögmanns, sem samtals eru ákveðin 670.000 krónur og 565.105 krónur í annan sakarkostnað.

S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf