S-689/2014

Ár 2014, mánudaginn 10. nóvember, er á dómþingi héraðsdóms Reykjavíkur, sem háð er í Dómhúsinu við Lækjartorg af P-kk-þgf G-kk-þgf, héraðsdómara, kveðinn upp dómur í sakamálinu nr. 689/2014: Ákæruvaldið (M-kvk-nf Ó-kvk-nf) gegn H-kk-þgf E-kk-þgf G-kk-þgf (A-kk-nf Þ-kk-nf S-kk-nf hrl.), sem tekið var til dóms hinn 31. október.

Málið er höfðað með ákæru ríkissaksóknara, dagsettri 19. ágúst sl. á hendur ákærða, H-kk-þgf E-kk-þgf G-kk-þgf, [...], sem ekki er skráður til lögheimilis, „fyrir eftirtalin brot framin að kvöldi föstudagsins 21. desember 2012 í Reykjavík, nema annað sé tekið fram:

I.

1. Vopnalagabrot með því að hafa, í [...] í Reykjavík, borið hníf með 20 sm löngu blaði á almannafæri.

Telst þetta varða við 1. mgr. 30. gr., sbr. 1. mgr. 36. gr. vopnalaga nr. 16/1998.

2. Brot gegn valdstjórninni með því að hafa, í kjölfar atvika sem lýst er í ákærulið I./1, hótað lögreglumanninum B, sem þar var við skyldustörf í lögreglubifreið, ofbeldi með því að ógna honum með hnífi með því að nálgast lögreglubifreiðina með hnífinn í hendi og er B ók bifreiðinni á brott af ótta við ákærða slegið hnífnum í lögreglubifreiðina og hlaupið á eftir henni með hnífinn á lofti.

Telst þetta varða við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

3. Brot gegn valdstjórninni með því að hafa, skömmu eftir atvik þau sem lýst er í ákærulið I./2, við [...], hótað lögreglumönnunum C og D, sem þar höfðu afskipti af ákærða vegna framangreindra atvika, ofbeldi með því að ógna lögreglumönnunum með hnífi en ákærði kastaði hnífnum í átt að þeim, en hæfði þá ekki.

Telst þetta varða við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga

II.

Rán, með því að hafa, aðfaranótt laugardagsins 9. mars 2013, veist með hótunum um ofbeldi að E, kt. [...], með því að sparka upp hurð að heimili hennar að [...], ryðjast þar inn með andlit sitt að mestu leyti hulið, neita að yfirgefa íbúðina og krefjast þess að E afhenti honum fjármuni, sem hún gerði að fjárhæð kr. 1.500 í reiðufé sem ákærði, ásamt þráðlausum heimasíma að óþekktu verðmæti, hafði á brott með sér út úr íbúðinni.

Telst þetta varða við 252. gr. almennra hegningarlaga.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdir til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Málavextir

I.1 - 3:

Samkvæmt staðfestri skýrslu C lögregluvarðstjóra var það föstudaginn 21. desember 2012 að tilkynnt var um það að maður hefði veist með hnífi að B lögreglumanni sem var í lögreglubíl hjá Frímúrarahúsinu í Bríetartúni (áður Skúlagötu). Fóru lögreglumenn á vettvang og sáu karlmann með hníf í hendi fyrir utan húsið nr. 32, sem svaraði til lýsingar sem gefin hafði verið á manni þessum. Var hann handtekinn eftir talsverða mótspyrnu samkvæmt skýrslunni og eftir að hann hafði kastað hnífnum að þeim C og D, lögreglumönnum. Var hann færður í fangageymslu lögreglunnar.

Tekin var skýrsla af B, lögreglumanni, þennan sama dag og sagðist honum svo frá að hann hefði verið einn á ferð í lögreglubíl austur Bríetartún og séð mann standa á gangstéttinni sunnan götunnar við Rauðarárstíg. Hefði maðurinn verið með stóran hníf í hendi. Virtist maðurinn æsast upp við það að sjá lögreglubílinn og hefði hann tekið að sveifla hnífnum og ota honum í áttina að honum jafnframt því sem hann gaf B bendingar um að koma til sín. Hafi maðurinn svo gengið í átt að lögreglubílnum en B kvaðst þá hafa ekið af stað þar sem hann áleit manninn ætla að ráðast á sig með hnífnum. Hefði maðurinn samt náð að slá hnífnum í bílinn og kvaðst hann hafa séð í speglinum manninn hlaupa á eftir bílnum. Aðrir lögreglumenn hefðu fljótt svarað kalli hans um aðstoð og handtekið manninn.

Ákærði var yfirheyrður 22. desember 2012 að viðstöddum verjanda og sagðist honum svo frá að hann hefði verið undir áhrifum örvandi efna í umrætt sinn. Kvaðst hann hafa misst stjórn á sér eftir að hafa tekið lyfið únó, sem væri það sama og rítalín. Hann hafði ekki ætlað að gera lögreglumönnunum neitt en hann hefði þó verið reiður út í lögregluna almennt. Hefði hann ætlað sér að ögra lögreglunni en ekki til þess að að vinna neinum mein. Lögreglubíll hefði komið aðvífandi, eins og kallaður, og þá fokið í hann og hann viljað hræða lögreglumanninn í honum með hnífnum. Hefði hann kallað á manninn að koma út úr bílnum og svo hlaupið á eftir bílnum og náð að slá í hann með hnífnum. Hefði reiði hans eingöngu beinst að lögreglunni almennt en ekki að þessum tilteknu lögreglumönnum eða öðru fólki. Hann kvaðst hafa gætt þess að kasta hnífnum til hliðar þegar hinir lögreglumennirnir komu til þess að handtaka hann og gert þetta til þess að losa sig við hnífinn. Hefði hann alls ekki ætlað sér að ógna þeim. Hann kvaðst sjá eftir þessum athöfnum. Hann kvaðst vera geðklofasjúklingur og hafa vanrækt að taka lyf við sjúkdóminum en neytt vímuefna í þeirra stað. Hann kvaðst aldrei áður hafa veist að öðrum með vopni. Hann kvað hnífinn ekki hafa verið beittan.

Myndir eru af búrhníf með lögregluskýrslunni og er hann þar sagður vera 32 cm að lengd og blaðið 20 cm.

Aðalmeðferð málsins.

Ákærði neitar sök um báða þessa ákæruliði. Kveðst hann hafa verið á hlaupum á Bríetartúni í umrætt sinn. Hafi hann verið á leið út í búð og þá séð lögreglubíl aka um götuna. Hafi hann hlaupið á eftir bílnum en ekki hafi hann gert það til þess að ógna neinum. Hafi hann ekki nálgast bílinn né neitt talað við lögreglumennina. Þá kvaðst hann ekki hafa verið með hníf. Hann segist hafa verið handtekinn af tveimur lögreglumönnum fyrir það að hlaupa á eftir lögreglubílnum. Hann kveðst ekki hafa verið yfirheyrður um þennan atburð hjá lögreglunni og kannast ekki við undirritun undir skýrslu um það. Skýrslan er borin undir ákærða og segir hann hana vera ranga og ekki hafa gefið hana. Hann segist þó kunna að hafa verið ölvaður þarna en hann hafi ekki snert á neinum.

Ákærði kveðst ekki kannast við það að hafa veist að tveimur öðrum lögreglumönnum sem hafi komið á vettvang. Hann hafi ekki hent hnífi í neinn enda ekki verið með hníf. Hann tjáir sig ekki frekar um þetta sakarefni.

B lögreglumaður, hefur skýrt frá því að hann hafi verið á ferð í lögreglubíl og þá séð mann standa á horni Rauðarárstígs og Bríetartúns og virtist hrópa eitthvað út í loftið. Hafi hann verið með búrhníf í hendi. Kveðst hann hafa numið staðar en maðurinn hlaupið út á götuna og fram fyrir lögreglubílinn og í áttina að bílstjórahurðinni. Kveðst vitnið hafa ekið hratt af stað þegar maðurinn var kominn fyrir framenda bílsins, enda álitið að maðurinn ætlaði að ráðast á sig. Hafi maðurinn lagt með hnífnum til bílsins og komið á loftnetsstöng sem skekkst hafi við þetta. Hann hafi svo séð manninn í baksýnisspeglinum hlaupa á eftir bílnum allnokkurn spöl en svo gengið upp á gangstétt. Hafi hann kallað eftir aðstoð annarra lögreglumanna sem komu og yfirbuguðu manninn og fluttu á brott. Hann sér ákærða í dóminum og telur hann vera þennan mann. Hann segir bílrúður hafa verið skrúfaðar upp. Hann segir að maðurinn hefði hugsanlega getað opnað bílinn og stungið sig með hnífnum, hefði hann ekki ekið af stað. Þá hefði hann hugsanlega getað brotið rúðu með hnífnum eða þá með olnboga eða hnefa. Hann kveðst ekki hafa séð ákærða kasta hnífnum að hinum lögreglumönnunum.

C, lögregluvarðstjóri, hefur skýrt frá því að þeir D komið að ákærða á Bríetartúni. hafi maðurinn verið með fremur stóran hníf í hægri hendi og þeir því haft með sér kylfur og úðabrúsa þegar þeir stigu út úr bílnum. Hafi maðurinn ekki sinnt fyrirmælum þeirra að leggja frá sér hnífinn og sett sig í árásarstöðu gagnvart þeim. Eftir frekari áskoranir hafi maðurinn hent hnífnum af nokkru afli í áttina að þeim úr á að giska 4 – 6 metra fjarlægð, en þeir getað vikið sér undan hnífnum, sem hafi flogið yfir þá. Hafi þeir þá staðið andspænis manninum. Álítur vitnið að hnífnum hafi verið ætlað að hæfa þá. Hann kveðst álíta að hann hafi verið í hættu af manninum. Hafi þeir skipað honum að leggjast niður en hann ekki sinnt því að heldur og gert sig líklegan að veitast að þeim. Hafi þeir þá beitt á hann bæði gasi og kylfum og yfirbugað eftir talsverða mótspyrnu.

D, lögreglumaður, hefur skýrt frá því að hjálparkall hafi borist frá lögreglumanni stöddum í Bríetartúni að maður hefði veist að honum með hnífi. Þeir C hafi farið á vettvang og séð mann sem svaraði til lýsingarinnar sem þeir höfðu fengið. Hafi hann verið í Bríetartúni og hann haldið á stórum búrhníf. Hafi hann virst vera æstur og þeir stigið út með brugðnar kylfur og skipað honum að leggja frá sér hnífinn og ítrekað það. Maðurinn hafi hins vegar kastað að þeim hnífnum og virtist hann reyna að hæfa þá. Hafi verið um ein til ein og hálf bíllengd milli þeirra og mannsins þegar hann kastaði hnífnum sem hafi hafnað handan götunnar. Hafi þeir þá gert atlögu að manninum með úðavopni en hann hafi ekki látið skipast við það. Hafi þeir því orðið að beita á hann kylfunum og getað yfirbugað hann. Maðurinn hafi svo verið fluttur í fangageymslu.

F, lögreglumaður, tók skýrslu af ákærða á lögreglustöðinni. Hún sér ákærða í réttinum og segir ákærða vera þann mann sem hún yfirheyrði í málinu.

Niðurstaða

Ákærði neitar nú sök um 2. tölulið I. kafla ákærunnar. Hjá lögreglu játaði hann hins vegar að hafa ætlað að hræða lögreglumanninn í bílnum með hnífnum og lýsti þá aðförum sínum. Hefur ákærði ekki skýrt það hvers vegna hann hefur breytt framburði sínum að þessu leyti. Játningu ákærða hjá lögreglu ber saman við framburð B, lögreglumanns, og þykir mega byggja á þeim skýrslum í málinu. Er ákærði orðinn sannur að því að hafa ógnað B með hnífi, eins og lýst er í þessum ákærulið. Hefur hann orðið sekur um brot gegn 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga.

Ákærði hefur frá upphafi neitað sök um 3. tl. þessa ákærukafla. Kveðst hann ekki hafa ætlað sér að ógna lögreglumönnunum tveimur með hnífnum. Sagðist hann í lögregluyfirheyrslu hafa gætt þess sérstaklega að kasta hnífnum til hliðar við lögreglumennina tvo. Lögreglumönnunum tveimur ber saman um það að ákærði hafi kastað hnífnum að þeim en ekki hæft þá. Hafi hann virst reyna að hæfa þá með hnífnum. Verður að telja sannað að ákærði hafi viljandi kastað hnífnum að lögreglumönnunum og hlaut honum að vera ljóst að það var hættulegt tiltæki og til þess fallið að vekja ótta. Er hann orðinn sannur að því að hafa ógnað lögreglumönnunum, C og D, með hnífinum, eins og lýst er í þessum ákærulið, og með því gerst sekur um brot gegn 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga.

Loks liggur fyrir með játningu ákærða, framburði lögreglumannanna þriggja og því sem upplýst er um hnífinn í málinu að ákærði var með hann á almannafæri, eins og gefin er sök á í 1. tl. I. kafla ákærunnar. Braut hann með því gegn 1. mgr. 30. gr., sbr. 1. mgr. 36. gr. vopnalaga.

II.

Málavextir

Laugardagsnóttina 9. mars 2013 var tilkynnt um það til lögreglu að maður væri á [...], þar sem eru íbúðir aldraðra, að stela þar frá fólki. Samkvæmt staðfestri skýrslu G, lögreglumanns, sem fór á vettvang við fjórða mann, var þeim sagt þar að brotist hefði verið inn hjá einum íbúanum, E. Hittu lögreglumenn E, sem var í uppnámi. Kvaðst hún hafa vaknað um nóttina við hávaða og að dökkklæddur maður með húfu niður í augu var kominn inn til hennar. Hefði hann ráfað um íbúðina, eins og í leit að einhverju. Þá hefði hann beðið hana um peninga og hún látið hann hafa það sem hún var með af þeim í veskinu. Þá hefði komið til einhverra ryskinga með þeim. Sagðist hún halda að maðurinn væri sonur konu sem ætti heima þarna í húsinu. Hann hefði svo að endingu tekið þráðlausan síma og haft á brott með sér. Samkvæmt skýrslunni hafði hurð á íbúð E verið sparkað upp og fylgir mynd af ummerkjum um það með skýrslunni.

E kom á lögreglustöðina við Hverfisgötu tveim dögum síðar og kærði yfir því að maður að nafni H-kk-nf Ö-kk-nf G-kk-nf hefði brotist inn til hennar umrædda nótt. Krafðist hún þess að honum yrði refsað. Sagði hún hann hafa farið um og virst leita að einhverju. Hefði hún reynt að vísa honum út en ekki tekist það. Hefði komið til einhverra ryskinga með þeim og hún meiðst við það á hendi svo að blæddi. Hann hefði heimtað 1500 krónur í peningum og hún ekki þorað öðru en að láta hann fá þær. Þá hefði hann tekið heimasíma hennar og farið. H-kk-nf Ö-kk-nf hefði verið með svarta húfu, fyrir mestu af andlitinu. Kvaðst hún hafa óttast um líf sitt, enda hefði maðurinn verið í miklu andlegu ójafnvægi. Tveim dögum eftir þessa skýrslugjöf kom E að máli við lögregluna og kvaðst ekki leggja fram kæru vegna líkamsárásar.

Meðal gagna málsins er óstaðfest vottorð H heimilislæknis, dagsett 23. apríl 2013. Segir þar að E hafi komið í heilsugæsluna á [...] hinn 11. mars það ár vegna fingurmeiðsla sem hún hefði hlotið við að reka sig í eða klemma sig í fáti sem yfir hana kom þegar brotist var inn til hennar. Reyndist væg bólga og mar á vinstri löngutöng og hafði blætt frá naglrót.

E gaf aðra skýrslu fyrir lögreglu 13. júní 2013. Sagðist henni svo frá að ákærði hefði komið inn til eftir að hafa brotið upp útidyrnar að íbúð hennar. Hefði hann hringsnúist þarna inni hjá henni en hún spurt hann hvað hann vantaði. Hefði hann þá snúist í marga hringi á gólfinu en ekkert sagt. Næst hefði hann tekið símann hennar og farið. Spurð um peninga sem hún sagði hann í fyrri skýrslu hafa tekið hjá henni sagðist hún ekki muna það, enda væri hún orðin mjög gleymin. Þegar skýrslan var lesin fyrir henni sagði hún sig muna óljóst eftir þessu. Um fingurmeiðslin sagði hún að þau væru til komin af því að hún hefði gripið í útihurðina þegar ákærði fór en ekki af neinum átökum við hann. Loks sagði hún að henni hefði fundist ónotalegt þegar ákærði vakti hana og tvísté inni hjá henni. Ekki hafið það verið annað og henni fundist vera rugl á honum. Þá hefði henni staðið stuggur af honum fyrir það að hann reyndi að hylja andlitið með húfu og að koma til hennar á þessum tíma sólarhrings.

Ákærði var yfirheyrður um sakarefnið 11. mars 2013. Sagðist hann hafa verið undir áhrifum LSD, amfetamíns og kókaíns þegar þetta gerðist og ekki verið með sjálfum sér af þessum sökum. Hefði hann farið í [...] og fyrst hringt hjá móður sinni sem ekki hefði viljað hleypa honum inn. Þá hefði hann hringt hjá E sem hefði hleypt honum inn á stigaganginn. Hefði hann svo sparkað upp hurðinni hjá henni og farið inn. Þar hefði hann tekið 1100 krónur til þess að kaupa sígarettur fyrir. Þá kvaðst hann hafa tekið heimilissímann, sem hann svo fleygði frá sér eftir að út var komið. Kvaðst hann hafa haldið að E væri með 10 – 20 þúsund krónur en hún hefði einungis verið með þessar 1100 krónur. Aðspurður hvort hann hefði ætlað að „ræna“ E sagðist hann viðurkenna það en tók fram að hann hefði verið á „sýrutrippi“. Hann kvaðst ekki hafa snert E enda væri hún besta vinkona móður hans.

Aðalmeðferð

Ákærði hefur neitað því fyrir dómi að hafa brotist inn til E og kannast hann heldur ekki við að hafa verið yfirheyrður um það sakarefni. Hann viti þó hver konan sé en hún sé vinkona móður hans. Undir hann er borin skýrsla hans hjá lögreglu. Segir hann skýrsluna vera ranga og kannast ekki við að hafa gefið hana. Neitar hann að tjá sig frekar um sakarefnið. Hann heyrir upptöku af yfirheyrslunni en kannast ekki við að vera sá sem yfirheyrður er. Sé hún fals.

E hefur skýrt frá því að hún hafi vaknað um nótt og heyrt þrusk frammi. Hafi maður verið kominn inn til hennar og hafði verið brotist inn um dyrnar hjá henni. Maðurinn hafi verið með hettu eða húfu yfir höfðinu, svo að andlitið var hulið, og hafi hann gengið um, fram og aftur. Hún kveðst hafa reynt að tala við hann en maðurinn ekki viljað ansa henni. Hafi hann farið inn í herbergi en svo komið aftur fram. Hafi hann kippt með sér símatólinu. Hann hafi beðið hana um smávegis af peningum, fimm hundruð eða þúsund krónur eða svo. Hún kveðst hafa beðið hann um að fara. Ekki hafi annað gerst en þetta en fólk hafi komið eftir að hún hringdi og lét vita af þessu. Hún segist svo hafa reynt að gleyma þessu en hún hafi orðið hrædd við manninn. Vitnið segir nú að hún muni ekki til þess að maðurinn hafi beðið um peninga því hann hafi ekki sagt orð. Muni hún ekki hvort hann hafi beðið um peninga. Hún segir hann hafa komið áður til sín nokkrum sinnum eftir að hann hafði verið að heimsækja móður sína og fengið hjá sér fyrir fargjaldi í strætó. Hún segir manninn ekki hafa hreyft við sér meðan hann stóð við hjá henni þarna um nóttina en það hafi verið um fimm mínútur eða svo. Hún kveðst ekki muna til þess að lögreglan hafi komið þarna. Hún segist hafa sagt fólki frá því sem gerst hafði, þar á meðal manni, sem sé einhvers konar stjórnandi í húsinu. Þá hafi hún farið á lögreglustöðina og sagt frá atvikinu. Ítrekað aðspurð segir hún að maðurinn hafi ekki krafið hana um 1.500 krónur í peningum, enda hafi hann ekkert talað. Hafi hún sagt þetta hjá lögreglu hljóti það að vera rétt. Muni það vera rétt sem þar segir hún hafi látið hann hafa peningana til þess að hann færi strax. Hún tekur fram að hún sé farin að tapa minni. Hún segir að lokum að hún hafi getað þekkt manninn á fasi sínu og göngulagi. Hún kveðst hafa skorist á hendi á hurðinni sem brotin var upp.

I fyrrum starfsmaður við íbúðir aldraðra við [...] hefur komið fyrir dóm. Hann segir að umrædda nótt hafi verið brotist inn hjá E og hurð spennt upp. Litlar skemmdir hafi þó orðið.

G, lögreglumaður, hefur skýrt frá því að hún hafi hitt E á heimili hennar eftir innbrotið hjá henni. Hafi hún verið skorin á hendi og í uppnámi. Hafi frásögn hennar um atburðinn verið óljós. Hafi hún gefið lýsingu á þeim sem braust inn og sagst halda að það væri maður sem stundum kæmi þarna í húsið. Þá kom fram að farið hafði verið í veski hennar en ekki vissi E hvað tekið hafði verið úr því en það gæti ekki hafa verið mikið.

J, lögreglumaður, hefur skýrt frá því að hann hafi yfirheyrt ákærða heima hjá móður hans. Hafi hann svarað því sem hann var spurður að og virtist frásögn hans vera trúverðug. Vitnið sér ákærða í dóminum og telur hann vera manninn sem gaf skýrsluna. Þá kveðst hann hafa tekið niður kæruskýrslu eftir E 11. mars 2013. Hafi sú skýrslugjöf gengið eðlilega fyrir sig. E hafi svo afturkallað kæru fyrir líkamsárás þar sem maðurinn hefði ekki veitt henni neina áverka.

K, lögreglumaður, hefur skýrt frá því að hann hafi tekið skýrslu af E, 13. júní 2013. Hafi komið fram að hún hafi verið farin að tapa minni og viljað gera lítið úr öllu.

Niðurstaða

Samkvæmt 252. gr. almennra hegningarlaga telst það vera rán ef maður með líkamlegu ofbeldi eða hótun um að beita því þegar í stað tekur af manni eða neyðir út úr honum fjármuni. Skilja verður ákæruna svo að hótun ákærða um ofbeldi við E hafi falist í því að hann braut sér leið inn til hennar, rúmlega áttræðrar, að næturlagi og með hulið andlit.

Ákærði hefur neitað sök fyrir dómi. Meðal gagna málsins er skýrsla sem hann gaf hjá lögreglu, 11. mars 2013, en þar kannaðist hann við að hafa brotist inn til konunnar og tekið 1100 krónur, sem hún átti, og síma. Hefur hann ekki gefið skýringu á því hvers vegna hann hefur breytt framburði sínum í málinu. Þykir ekki varhugavert að byggja á framburði hans í lögregluskýrslunni um það að hann hafi brotist inn til konunnar og haft þaðan með sér þessi verðmæti. Í yfirheyrslunni 11. mars var ákærði spurður hvort hann hefði ætlað sér að „ræna“ E og viðurkenndi hann það. Dóminum þykir þó varasamt að leggja of mikið upp úr þessu orðalagi skýrslunnar, sem komið er frá þeim sem hana ritaði. Alls óvíst er hvernig ákærði skildi þetta orð og kunnugt er að það hefur víðari merkingu í almennu tali en það hefur í refsiréttinum. Þó er ljóst af framburði ákærða að hann leit svo á að takan væri honum að ófrjálsu.

Framburður E í málinu hefur verið reikull í nokkrum þýðingarmiklum atriðum og ber með sér að ekki er óhætt að treysta fyllilega minni hennar um atburðinn. Þannig er ekki ljóst af framburði hennar hvort ákærði krafði hana um peninga, hvort hún rétti honum þá óbeðið eða þá hvort hann tók þá úr veski hennar eða öðrum stað. Í skýrslu ákærða er ekki annað haft eftir honum um þetta atriði en að hann hafi tekið peningana frá henni ásamt símanum. Verður því að telja ósannað að ákærði hafi krafið E um peningana og eins það að hún hafi afhent honum þá, eins og segir í ákærunni. Ekki er unnt að líta svo á að það athæfi ákærða eitt að brjótast inn til aldraðs manns að næturlagi jafngildi hótun um ofbeldi í skilningi 252. gr. almennra hegningarlaga, og það þótt ákærði eigi alls kostar við brotaþolann og hafi að hluta dulið andlit sitt. Að öllu þessu athuguðu lítur dómurinn svo á að ekki hafi verið sýnt fram á það að ákærði hafi hér hlutrænt séð gerst sekur um rán og ber að sýkna hann af ákæru fyrir það brot. Aftur á móti hefur ákærði gerst sekur um húsbrot og jafnframt um gripdeild með því að taka verðmætin og hafa á brott með sér. Leyfir verknaðarlýsing ákærunnar það að sakfella ákærða fyrir þau brot. Hefur ákærði með þessum verknaði brotið gegn 231. gr. og 245. gr. almennra hegningarlaga.

Refsing og sakarkostnaður.

Ákærði, sem telst sakhæfur, hefur frá 1986 hlotið sautján refsidóma fyrir hegningarlagabrot, einkum auðgunarbrot, skjalafals og nytjastuldi. Síðast var ákærði dæmdur í fjögurra mánaða skilorðsbundið fangelsi fyrir húsbrot og líkamsárás, 28. september 2012, og var þá dæmdur upp þriggja mánaða skilorðsdómur frá árinu áður fyrir þjófnað og fjársvik. Hefur ákærði rofið skilorðið svo að að dæma ber upp síðasta dóminn og gera ákærða refsingu í einu lagi. Brot ákærða þykja hafa einkennst af ofsa og ófyrirleitni og hann á að baki mikinn sakaferil. Þykir refsing hans vera hæfilega ákveðin fangelsi í 10 mánuði. Umtalsverður dráttur á meðferð málsins hjá ákæruvaldi hefur ekki verið skýrður. Þykir mega ákveða að fresta 7 mánuðum af refsingunni og ákveða að sá hluti hennar falli niður að liðnum 3 árum frá dómsuppsögu að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

Dæma ber ákærða til þess að greiða tvo þriðju hluta af málsvarnarlaunum verjanda síns, A-kk-ef Þ-kk-ef S-kk-ef hrl., 527.100 krónum, en jafnframt ber að dæma að þriðjungur þeirra greiðist úr ríkissjóði. Eru málsvarnarlaunin ákveðin að meðtöldum virðisaukaskatti.

Þá ber að dæma að ákærði greiði annan kostnað af málinu, 425.000 krónur.

DÓMSORÐ:

Ákærði, H-kk-nf Ö-kk-nf G-kk-nf, sæti fangelsi í 10 mánuði. Frestað er 7 mánuðum af refsingunni og fellur sá hluti hennar niður að liðnum 3 árum frá dómsuppsögu að telja, haldi ákærði almennt skilorð.

Ákærði greiði tvo þriðju hluta af málsvarnarlaunum verjanda síns, A-kk-ef Þ-kk-ef S-kk-ef hrl., 527.100 krónum, en ríkissjóður greiði þau að einum þriðja hluta.

Ákærði greiði annan kostnað af málinu, 425.000 krónur.

P-kk-nf G-kk-nf