S-251/2017

Mál þetta er höfðað með ákæru Lögreglustjórans í Vestmannaeyjum 5. desember 2017, á hendur G-kk-þgf Þ-kk-þgf, Reykjavík

„I.

fyrir eignaspjöll

með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 27. september 2015 kveikt í kofa sem stóð á baklóðinni við […] í Vestmannaeyjum og meðan eldurinn logaði hent tveimur garðstólum á eldinn og velt sæþotu af stoðum sem hún stóð á og að eldinum allt með þeim afleiðingum að kofinn og garðstólarnir brunnu til kaldra kola og sæþotan skemmdist mikið. Þá sprakk gler í bíslagi við inngang inn í íbúð á jarðhæð að […] vegna hita frá eldinum.

(Mál nr. 319-2015-3546)

Telst þetta varða við 1. mgr. 257. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með síðari breytingum.

II.

fyrir húsbrot

með því að hafa strax í kjölfar atburða sem lýst er í fyrsta lið ákærunnar ruðst heimildarlaust inni í íbúð á jarðhæð að […] í Vestmannaeyjum með því að brjóta rúðu í útidyrahurð íbúðarinnar, en ákærði var inni í íbúðinni þegar heimilisfólk varð hans vart.

(Mál nr. 319-2015-3546)

Telst þetta varða við 231. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með síðari breytingum.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Málið var þingfest 8. febrúar 2018.

Ákærði neitar sök.

Aðalmeðferð málsins fór fram 8. nóvember 2018 og var málið tekið til dóms að henni lokinni.

Af hálfu ákæruvalds eru þær kröfur gerðar sem að ofan greinir.

Af hálfu ákærða er þess aðallega krafist að ákærði verði sýknaður af öllum kröfum ákæruvalds í málinu, en til vara að honum verði gerð vægasta refsing sem lög leyfa. Þá er krafist málsvarnarlauna til handa skipuðum verjanda ákærða, sem greiðist úr ríkissjóði eins og allur annar sakarkostnaður.

Með úrskurði dómsins 13. júlí 2018 var hafnað frávísunarkröfu ákærða.

Fyrir uppkvaðningu dóms var gætt 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88/2008.

Málavextir

Samkvæmt frumskýrslu lögreglu 27. september 2015 barst lögreglunni tilkynning gegnum fjarskiptamiðstöð að morgni þess dags kl. 05:54, um að verið væri að reyna að kveikja í einbýlishúsi við […] í Vestmannaeyjum. Þegar lögregla kom á vettvang sást mikill reykur berast frá húsinu aftanverðu og var þá slökkvilið ræst út. Var brotaþolinn A, sem þar býr, að reyna að slökkva eld með duftslökkvitæki í timburkofa sem stóð í ljósum logum sunnan megin við húsið. Var ákærði staddur þarna og í annarlegu ástandi skv. skýrslunni.

Kvaðst A hafa vaknað við einhver hljóð og litið út um svefnherbergisglugga sinn og séð þar ákærða vera að henda garðhúsgögnum úr timbri á eld sem logaði í timburkofanum. Hafi A öskrað á ákærða hvað hann væri að gera, en ákærði engu svarað. Hafi A þá snarast í föt og farið út í garðinn til að stöðva þetta. Þegar hann hafi verið að klæða sig hafi hann heyrt brothljóð og þegar hann kom út í garðinn hafi hann séð hvar búið hafi verið að brjóta rúðu í kjallarahurð, en ákærði hafi þá ekki verið sjáanlegur. Hafi A farið inn að sækja slökkvitæki en þegar hann hafi komið út aftur hafi hann orðið var við ákærða þar sem hann hafi verið að reyna að velta á eldinn sæþotu, sem hafi verið á búkkum við hlið timburkofans.

Er í skýrslunni haft eftir A að í timburkofanum hafi verið ýmislegt dót, s.s timburhúsgögn, leikföng, veiðistöng o.fl.

Reyndi lögregla að hafa tal þarna af ákærða en hann reyndist óviðræðuhæfur sakir annarlegs ástands. Var hann hruflaður og með blæðandi sár á höndum og talsvert blóð í fötum hans. Var hann handtekinn grunaður um íkveikju og fluttur á lögreglustöð þar sem m.a. fannst við leit á honum sími og kveikjari sem á var blóðkám.

Var eldurinn að lokum slökktur af slökkviliði, en timburkofinn brann til kaldra kola. Þá var sæþotan talsvert skemmd sem og trampolín sem var þar hjá. Í brunarústunum voru leifar af brunnum garðhúsgögnum. Þá var brotin rúða í kjallaradyrum og glerbrot innan dyra, ásamt því að víða mátti sjá blóðslettur innandyra á glófi og hurðakörmum. Þá var brotin rúða í bíslagi og taldi lögregla það vera vegna hitans frá eldinum.

Á vettvangi ræddi lögregla við B son A, en hann kvaðst hafa vaknað við brothljóð ásamt C unnustu sinni. Hafi hann klætt sig og farið fram og komið að ákærða inni í stofu. Hafi hann vísað ákærða út og þá séð timburkofann í ljósum logum og föður sinn að reyna að slökkva eldinn.

Þá var rætt við C, unnustu B, á vettvangi og kvaðst hún hafa áttað sig á því eftir að hafa kveikt ljós í svefnherberginu að hún væri útbíuð í blóði á vinstri öxl og jafnframt hafi verið blóðblettur í sæng hennar.

Samkvæmt vettvangsrannsókn lögreglu var ekkert rafmagn í timburkofanum og talið útilokað að eldurinn hafi kviknað þar nema af mannavöldum og með opnum eldi.

Í blóðsýni sem tekið var úr ákærða um nóttina var alkóhól 2,44 promille og kókaín 20 ng/ml skv. matsgerð Rannsóknastofu Háskóla Íslands í lyfja- og eiturefnafræði.

Við skýrslugjöf sína hjá lögreglu kvað ákærði að þegar hann hafi komið þarna að þá hafi logað eldur í timburkofanum, en ekki gat hann gert fyrir erindi sínu í téðum húsagarði. Kvaðst hafa ætlað að vekja fólk í húsinu, en hann gæti ekki gert rækilega grein fyrir þessu vegna ölvunar sinnar. Neitaði ákærði því að hafa kveikt eldinn. Kvaðst ekki muna að hafa fært garðhúsgögn á eldinn, en kvaðst telja að hann hafi reynt að færa sæþotuna frá eldinum. Kvaðst hafa fengið sár á höndina fyrr um kvöldið, en gat ekki gert grein fyrir hvernig það hefði gerst.

Ekki eru efni til að gera frekari grein fyrir rannsókn málsins, en við rannsóknina var m.a. dómkvaddur matsmaður til að meta almannahættu, en síðar verður gerð grein fyrir framburði hans.

Forsendur og niðurstaða

Við aðalmeðferð skýrði ákærði frá því hafa komið þarna að og þá hafi verið eldur í timburkofanum. Kvaðst hann ekki muna almennilega hvað hann hafi verið að gera þarna, en hafi verið á leið á sjúkrahúsið til að láta gera að sári og stytt sér þarna leið milli garða. Honum hafi verið bent á að hann gæti stytt sér þessa leið með því að fara þarna milli garðanna. Það hafi verið D sem hafi bent sér á þetta. Ákærði hafi verið mjög drukkinn og undir áhrifum fíkniefna og muni atburðarásina mjög illa. Hann hafi svo farið inn í íbúðarhúsið til að vekja þá sem þar væru. Kvaðst muna að hafa opnað skúrinn og kíkt aðeins inn í hann, en þá hafi verið eldur í honum og hann hafi ekkert getað verið þarna inni. Skúrinn hafi ekki verið alelda þegar ákærði hafi komið að skúrnum, en hann hafi séð eldinn inn um glugga á honum. Minni sitt sé mjög gloppótt eftir það. Hann hafi reynt að koma einhverju dóti þarna frá, þ. á m. gaskúti sem þarna hafi verið. Fljótlega eftir það hafi hann sennilega farið þarna inn til að vekja fólk. Kvaðst ekki gera sér grein fyrir hversu langur tími hafi liðið. Hann hafi ekki verið með síma og ekki getað hringt í neinn. Hann hafi ekki vitað almennilega hvað hann hafi verið að gera og ekki hugsað sérstaklega rökrétt. Um það hvernig ákærði hafi farið inn í húsið kvaðst hann hafa sparkað upp hurð. Hann muni þó ekkert eftir að hafa verið inni í húsinu. Kvaðst muna að hafa kallað á fólk að það væri eldur. Kvaðst ekki gera sér grein fyrir hve lengi hann hafi verið í garðinum og kvaðst ekki þekkja neitt fólkið sem búi þarna. Kvaðst ekki hafa orðið var við neinn annan þarna. Kvaðst ekki muna til þess að hafa kastað garðhúsgögnum á eldinn. Kvaðst muna að hafa verið að toga eitthvað í sæþotu þarna, en hann hafi bara verið að reyna að bjarga henni. Hann hafi ekki haft ætlun til að hún myndi eyðileggjast. Ekki hafði ákærði skýringu á því að gaskúturinn hefði í raun verði færður nær eldinum en hann hafi upphaflega verið. Kvaðst ekki geta sagt til um hvort hann hafi verið eitthvað að reyna að aðstoða þarna á vettvangi. Aðspurður um hvort það hafi verið eðlileg forgangsröð að reyna fyrst að bjarga eignum og láta svo fólk vita um eldinn kvaðst ákærði ekki geta svarað því. Kvaðst ekki muna hvort honum hafi verið kalt og að hafa sagt á vettvangi að hann vildi ekki láta slökkva eldinn því þá yrði svo kalt. Kannaðist við að hafa verið með kveikjara við leit á lögreglustöð, en hann hafi verið notaður til að kveikja í vindlingum. Þá kannaðist ákærði við að hafa haft sár á hendi, en muna ekki hvernig það hafi verið til komið, en það hafi gerst fyrr um kvöldið og hafi verið erindi hans á sjúkrahúsið að fá gert að því. Hann hafi ekki farið á sjúkrahúsið þarna um nóttina. Kannaðist aðspurður við að hafa hitt D og spjallað eitthvað við hann og D hafi hringt á lækni fyrir hann og bent sér á hvar hann gæti farið styttri leið á sjúkrahúsið. Kvaðst ákærði muna þetta, en hann muni ekki hvar hann hafi hitt D og kvaðst ekki vita klukkan hvað. Kvaðst ekki gera sér grein fyrir hve lengi hann hefði verið í garðinum.

Ákærði gerði grein fyrir að hafa farið í áfengismeðferð og snúið lífi sínu til betri vegar.

Vitnið A brotaþoli og húsráðandi að […] kom fyrir dóminn við aðalmeðferð og skýrði frá því að hafa vaknað við eitthvað snark í eldi og þegar hann hafi opnað augun þá hafi hann séð bjarmann frá eldinum og litið út. Þar hafi ákærði verið að henda timburhúsgögnum á eldinn. Kvaðst vitnið vilja vísa til lögregluskýrslu sinnar. Hafi vitnið svo gargað út á ákærða hvað hann væri að gera. Hafi vitnið svo farið út en konan hans hringt á lögregluna. Í millitíðinni hafi ákærði brotið rúðu í kjallara og farið þar inn hjá syni vitnisins. Hafi sonurinn verið að fylgja ákærða út þegar vitnið hafi komið að. Vitnið hafi tekið slökkvitæki og vatnsslöngu til að reyna að slökkva eldinn. Mikill eldur hafi verið í kofanum. Timburhúsgögnin hafi verið bak við bílskúrinn u.þ.b. 10 metra frá eldinum áður en þau hafi verið borin á eldinn. Aðspurður um viðbrögð ákærða kvaðst vitnið minna að ákærði hafi sagst vera að slökkva eldinn. Vitnið hafi tæmt slökkvitækið á eldinn. Svo meðan hafi verið beðið eftir slökkviliðinu hafi ákærði verið að velta sæþotu á bálið, en sæþotan hafi staðið skammt frá. Ákærði hafi svo gert sig líklegan til að fara en vitnið hafi komið í veg fyrir það og svo hafi lögregla tekið við ákærða. Þá lýsti vitnið því að gaskútur hafi verið losaður frá gasgrilli og hafi verið blóð á grillinu. Ekki hafi þó tekist að setja kútinn á eldinn. Ekki kvaðst vitnið hafa séð neina aðra þarna. Ekki hafi ákærði verið að reyna að hjálpa neitt til þarna. Kofinn, trampolín og garðstólar hafi skemmst þarna, auk rúðu sem hafi brotnað. Ákærði hafi ekki haft neina heimild til að fara inn í húsið, en hann hafi greinilega verið undir einhverjum áhrifum. Vitnið kvaðst halda að ákærði hafi kveikt eldinn í kofanum, en þar hafi t.a.m. ekki verið neitt rafmagn. Aðspurður kvaðst vitnið ekki hafa séð þegar eldurinn hafi verið kveiktur. Þá kvað vitnið alveg vafalaust að ákærði hafi orðið sín var þegar vitnið hafi kallað út um gluggann.

Vitnið E, brotaþoli og húsráðandi að […], kom fyrir dóminn við aðalmeðferð og skýrði frá því að hafa vaknað að nóttu til ásamt manni sínum, A, en þá hafi verið eldur í garðinum. Hafi ákærði þá verið að bera garðstóla á eldinn. Svo hafi þau farið niður og þá hafi verið búið að brjóta gler í útidyrahurð þar. Hafi ákærði staðið þar inni alblóðugur. A, maður vitnisins, hafi staðið við gluggann í svefnherberginu og dregið frá og þá hafi vitnið séð bjarmann frá eldinum. Hafi vitnið vaknað við A. Vitnið kvaðst ekki muna að hafa hringt á Neyðarlínu, en það geti vel verið. Hún hafi sjálf séð eldinn út um gluggann, en hún hafi ekki sjálf farið út. Vitnið kvaðst hafa séð ákærða í garðinum og hafi hann verið að ýta eða reyna að ýta ónýtri sæþotu upp að timburkofanum. Hún hafi líka séð hann vera að drösla garðhúsgögnum á eldinn. Henni hafi fundist eins og ákærði væri að leggja til einhverja hjálp eða aðstoð þegar hann hafi farið inn í íbúðina í kjallaranum. Aðspurð kvaðst vitnið ekki hafa séð ákærða kveikja eldinn, en hún hafi séð hann setja garðhúsgögnin og sæþotuna á eldinn. Aðspurð vegna framburðar síns hjá lögreglu kvaðst vitnið allt að einu hafa séð þetta sjálf.

Vitnið B kom fyrir dóm við aðalmeðferð og skýrði frá því að hafa vaknað umrætt sinn við að barið hafi verið á útidyrahurðina. Svo þegar hann hafi vaknað þá hafi rúðan í hurðinni verið að brotna. Unnusta hans hafi vaknað líka. Hafi vitnið litið út um glugga og séð þá eldinn í garðinum. Svo hafi vitnið mætt ákærða í svefnherbergisdyrunum. Hafi ákærði verið blóðugur á höndum. Ákærði hafi talað eitthvað um að bjarga þeim. Vitnið hafi rekið ákærða út. Svo hafi vitnið verið að reyna að slökkva þetta með föður sínum, A. Ákærði hafi verið í garðinum. Vitnið kvaðst hafa séð ákærða henda garðstólum á eldinn, en þeir hafi verið bak við bílskúrinn kannski 7 metra frá eldinum. Svo hafi ákærði ætlað að hlaupa í burtu þegar lögregla hafi verið að koma, en faðir vitnisins hafi stoppað hann. Svo hafi ákærði verið að reyna að ýta sæþotunni að eldinum og tekist það. Vitnið hafi séð þetta. Ekki hafi verið þarna aðrir óviðkomandi. Ákærði hafi ekki haft neina heimild til að vera í íbúðinni. Ákærði hafi virst undir áhrifum og lyfjaður. Vitnið kvaðst ekki hafa séð ákærða kveikja í kofanum. Ákærði hafi verið að setja garðstólana á eldinn meðan vitnið og faðir þess hafi verið að baksa við að slökkva eldinn. Aðspurður kvað vitnið útilokað að ákærði hafi verið að reyna að draga sæþotuna frá eldinum. Aðspurður kannaðist vitnið við að ákærði hafi talað um að hjálpa vitninu og unnustu hans út úr húsinu. Vegna framburðar síns hjá lögreglu fullyrti vitnið að hafa séð ákærða setja stól á eldinn og ýta sæþotunni að eldinum.

Vitnið C kom fyrir dóm við aðalmeðferð og skýrði frá því að hafa verið sofandi umrætt sinn ásamt B unnusta sínum og svo hafi hún vaknað við einhverja dynki og þá hafi verið kýlt gegnum rúðu. Hún hafi vakið B og hann hafi farið fram og öskrað þar eitthvað. Svo hafi vitnið ekki alveg áttað sig á þessu og séð mann inni í herberginu en ekki vel. Hún hafi svo farið fram og upp og séð út um gluggann að kofinn væri logandi og verið að reyna að slökkva í honum sem og að kæla glerrúðu sem þarna var svo að hún spryngi síður. Hafi B og A verið að þessu. E hafi verið með vitninu og hafi hún verið búin að hringja á Neyðarlínuna. Vitnið kannaðist við að hafa heyrt brothljóð í kjölfar þess að hafa vaknað. Sér hafi virst ákærði vera að biðjast afsökunar, en hann hafi líka verið að reyna að ýta sæþotunni að kofanum. Henni hafi ekki fundist ákærði vera að reyna að takmarka tjónið. Enginn annar óviðkomandi hafi verið þarna. Þegar ákærði hafi komið inn í kjallarann hafi hann sagt eitthvað í þá veru að það væri eldur og þau yrðu að fara út. Ekki hafi ákærði haft neina heimild til að vera þarna. Henni hafi virst ákærði vera undir áhrifum.

Vitnið D kom fyrir dóminn við aðalmeðferð og skýrði frá því að hafa verið að ganga heim á leið ásamt fyrrverandi sambýliskonu og vini sínum. Þá hafi ákærði komið þar og farið að spjalla við þau og svo hafi vitnið tekið eftir því að ákærði hafi verið skorinn á hendi. Hafi vitnið sagt ákærða að fara á sjúkrahúsið að láta huga að því. Hafi vitnið hringt á vakthafandi lækni og sagt að ákærði væri á leiðinni. Þeir hafi gengið upp […] og hafi vitnið bent ákærða á hvar mætti stytta sér leið fram hjá […], en sú leið liggi fram hjá […]. Svo hafi vitnið farið heim án þess að fylgjast frekar með ákærða. Vitnið kvaðst ekki muna þetta mjög vel. Mögulega hafi vitnið ekki sjálft talað við lækninn heldur hafi F sennilega gert það. Þegar vitnið hafi skilið við ákærða hafi vitnið séð yfir í garðinn að […] og ekki séð neinn eld þar, en gat ekki gert grein fyrir því hvort timburkofinn hafi þá verið í sjónlínunni. Þá staðfesti vitnið að úr síma vitnisins hafi verið hringt í lækninn, vegna ákærða, kl. 05:13. Þetta væri samkvæmt símtalaskrá símans. Þá geti verið að þegar vitnið skildi við ákærða þá hafi klukkan verið 05:20, líkt og vitnið hafi borið í skýrslu sinni hjá lögreglu, en vitnið gat þó ekki staðfest það. Þá kannaðist vitnið við framburð sinn hjá lögreglu að hafa séð síðast til ákærða þar sem hann hafi gengið yfir grasið þar sem leiðir þeirra skildu.

Vitnið G gaf skýrslu gegnum síma við aðalmeðferð, en vitnið var dómkvatt undir rannsókn málsins sem matsmaður. Vitnið staðfesti að brunamótstaða í timburkofanum hafi verið lítil, líklegast undir 10 mínútum. Þetta stafi af því að hvert borð verpist við eldinn og því brenni þetta fljótt og verði eins og bálköstur. Borðin aðskiljist við bruna innandyra og þá byrji kofinn samtímis að brenna að utan. Ekki sé auðvelt að segja hversu lengi eldurinn hafi logað þegar myndband hafi verið tekið af honum um kl. 06:00, en það fari eftir því hversu öflugur hann hafi verið í byrjun. Eftir að eldurinn sé kominn í kofann sjálfan þá séu bara nokkrar mínútur þangað til hann sé alelda. Ef þetta hefði farið af stað sem glóðabruni þá hefði þetta tekið mun lengri tíma, en það sé mjög ólíklegt að þessi bruni hafi farið þannig af stað. Mesta aflið í eldinum sé meðan kofinn standi uppi, en það minnki eftir að hann er fallinn saman. Sæþotan hefði verið farin að loga ef slökkvilið hefði komið tveimur til þremur mínútum síðar. Sama gildi um trampolínið. Húsið og bílskúrinn hefði ekki brunnið.

Vitnið H lögreglumaður gaf skýrslu við aðalmeðferð og skýrði frá því að timburkofinn hafi verið niðurbrunninn þegar vitnið hafi komið á vettvang. Augljóst hafi verið að kveikt hafi verið í kofanum, enda hafi eldurinn ekki getað kviknað nema af mannavöldum. Ekki hafi verið þar rafmagn, kerti eða annað sem hafi orsakað eldinn. Eldurinn hafi kviknað á gólfi kofans, enda hafi gólfið verið brunnið niður. Í rústunum hafi verið garðstóll, sem greinilega hafi verið hent á bálið, og annar fyrir utan. Þá hafi bíslag skammt frá kofanum verið skemmt vegna hitans, en þar hafi verið sprungin glerrúða. Þá hafi verið brotin rúða í útidyrahurð þar fyrir innan og blóðkám á veggjum. Þá hafi verið sæþota við kofann og hafi hún líka verið brunnin.

Vitnið I lögreglumaður kom fyrir dóminn við aðalmeðferð og skýrði frá því að hafa komið á vettvang umrætt sinn. Hafi komið tilkynning um mann sem væri að leggja eld að húsi. Þeir hafi reynt að slökkva eldinn, eins og húsráðandi, en það hafi ekki tekist. Hafi slökkvilið gert það. Húsráðandi hafi bent þeim á ákærða sem þann mann sem hafi kveikt í og hafi ákærði verið handtekinn í framhaldinu. Kannaðist við að við öryggisleit hafi verið tekinn kveikjari af ákærða. Sprunga hafi verið komin í rúðu í bíslagi skammt frá og rúðan verið heit. Ákærði hafi verið í mjög annarlegu ástandi.

Vitnið J fyrrverandi lögreglumaður gaf skýrslu gegnum síma við aðalmeðferð og skýrði frá því að hafa komið á vettvang umrætt sinn. Þá hafi verið eldur í kofa á baklóð og hafi vitnið tekið af þessu hreyfimynd á síma sinn. Slökkvilið hafi komið nokkru seinna, en ekki vissi vitnið hver hafði kallað það til. Á vettvangi hafi húsráðandi verið og ákærði, sem hafi verið handtekinn þar. Ekki kvaðst vitnið muna eftir öðrum brennandi munum en kofanum, en aðspurður kvað vitnið að þarna hafi verið gömul sæþota við kofann, en mundi ekki eftir hvort hún hafi verið brunnin. Ekki mundi vitnið eftir öðru sýnilegu tjóni. Ákærði hafi verið mikið ölvaður. Minnti vitnið að lögregla hafi tæmt slökkvitæki sín á eldinn.

Eins og að framan greinir er ákærða í málinu gefin að sök eignaspjöll með því að hafa kveikt í téðum kofa og hafa sett á eldinn tvo garðstóla og velt að eldinum sæþotu sem skemmdist við það, ásamt því að gler í bíslagi hafi skemmst vegna hitans frá eldinum, en jafnframt er ákærða gefið að sök húsbrot, allt eins og nánar greinir í ákæru.

Í málinu er ágreiningslaust að ákærði var á vettvangi þegar téðir atburðir gerðust, ásamt því að ágreiningslaust er að téður timburkofi brann til kaldra kola, garðstólarnir brunnu og sæþotan skemmdist mikið vegna eldsins, ásamt því að gler í bíslagi sprakk. Engin vitni eru að eldsupptökum.

Framburður ákærða um þessi atvik er brotakenndur, en hann kveðst muna þetta illa, bæði vegna þess að hann hafi verið undir miklum áhrifum, en jafnframt er all langt um liðið. Hann hefur þó neitað því að hafa kveikt í kofanum og kveðst ekki muna eftir að hafa sett garðstólana á eldinn. Hann hefur hins vegar ekki getað gert grein fyrir erindi sínu í garðinum, umfram það að hann hafi stytt sér þar leið. Þá telur hann að hann hafi fremur reynt að draga sæþotuna frá eldinum en að honum. Þá kom fram hjá ákærða að hann hafi farið inn í kjallarann til að láta fólk þar vita um eldinn. Að mati dómsins er framburður ákærða ekki trúverðugur, en m.a. er til þess að líta að ekki er líklegt að ákærði hafi fyrst hugað að eignum, en síðan viljað láta fólk vita um eldinn fyrst honum hafi fundist fólki standa ógn af eldinum. Framburður ákærða er í nokkru ósamræmi við framburð vitna í málinu. Þannig hafa vitnin A, E og B öll lýst því að ákærði hafi verið að setja garðhúsgögn úr timbri á eldinn, en jafnframt hafa þau lýst því að hafa séð ákærða vera að draga, ýta eða drösla sæþotunni á bálið.

Ekki hefur komið fram nein vísbending um það, hvorki fyrir dómi né við rannsókn málsins hjá lögreglu, að nokkur annar maður en ákærði hafi kveikt eldinn. Fyrir liggur að ákærði var á vettvangi, en í framburði vitnisins D kom fram að hann hafi vísað ákærða leið yfir lóðina að […] og hefur vitnið lýst því að það hafi verið um kl. 05:20, en skömmu fyrir kl. 06:00 var kofinn í björtu báli. Kemur tímasetning þessi heim og saman við framburð og niðurstöðu hins dómkvadda matsmanns um að eldurinn hafi að líkindum ekki logað lengi áður en hann náði hámarki, en hann lýsti því að eftir að eldurinn hafi komist á skrið hafi vart liðið nema nokkrar mínútur uns kofinn varð alelda. Þá liggur fyrir að eftir handtöku sína var ákærði með kveikjara á sér, en fram hefur komið að eldurinn geti ekki hafa kviknað nema af mannavöldum, en hvorki var rafmagn eða logandi kerti né annað í kofanum sem geti skýrt það að kviknað hafi í honum.

Er þannig hafið yfir skynsamlegan vafa að ákærði hafi kveikt í margnefndum timburkofa og öðru því sem lýst er í ákærulið I og þannig gerst sekur um eignaspjöll skv. 1. mgr. 257. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði hefur kannast við að hafa í óleyfi brotið sér leið inn í íbúð í kjallara umrædds húss. Hafa vitnin B, C og A öll borið um að þar hafi ákærði farið inn, en jafnframt hefur komið fram að þar innan dyra hafi verið blóðkám, en fram hefur komið að ákærði hafði blæðandi sár á hendi. Þá liggur fyrir að þar var brotin rúða í útidyrahurð og var talsvert af glerbrotum á gólfi þar fyrir innan. Ákærði hefur gefið þá skýringu að hann hafi líklega viljað gera fólki viðvart um eldinn, en að mati dómsins er sú viðbára hans fráleit í ljósi þess að hann hafi sjálfur kveikt eldinn og bætt á hann eldsmat. Er sannað að ákærði hefur gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákærulið II og er þar réttilega heimfærð til refsiákvæðis.

Hefur ákærði samkvæmt framansögðu unnið sér til refsingar, en hann hefur ekki áður sætt refsingu skv. fram lögðu sakavottorði. All nokkuð er um liðið og hefur komið fram að ákærði hefur farið í áfengismeðferð og snúið lífi sínu til betri vegar á þeim tíma sem liðið hefur frá broti hans. Er refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í 30 daga, en fresta ber fullnustu refsingarinnar skilorðsbundið eins og nánar greinir í dómsorði.

Samkvæmt 235. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála ber að dæma ákærða til greiðslu sakarkostnaðar. Samkvæmt sakarkostnaðaryfirliti er útlagður kostnaður rannsakara kr. 393.733, en þar af eru kr. 276.969 vegna mats á því hvort bruninn hafi haft í för með sér almannahættu, bersýnilegan lífsháska manna eða augljósa hættu á yfirgripsmikilli eyðingu á eignum annarra manna. Að virtri ákæru í málinu, þar sem háttsemi ákærða er talin fela í sér brot á 1. mgr. 257. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, en ekki 164. gr. sömu laga, verður ákærða ekki gert að greiða matskostnaðinn. Þá ber að dæma ákærða til greiðslu málsvarnarlauna skipaðs verjanda síns, A-kvk-ef Ó-kvk-ef lögmanns, kr. 596.130 að meðtöldum virðisaukaskatti.

S-kk-nf G. G-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð :

Ákærði, G-kk-nf Þ-kk-nf, sæti fangelsi í 30 daga.

Fresta ber fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum 2 árum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði sakarkostnað, alls kr. 712.894, þ.m.t. málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, A-kvk-ef Ó-kvk-ef lögmanns, kr. 596.130.

S-kk-nf G. G-kk-nf