S-399/2014

Mál þetta, sem var dómtekið 30. f.m., var höfðað með ákæru lögreglustjórans á Suðurnesjum, útgefinni 21. júlí 2014, á hendur A, kt. 000000-0000, [...]

Ákærða er gefin að sök líkamsárás „með því að hafa, aðfaranótt sunnudagsins 16. mars 2014, slegið eiginkonu sína, B, kt. 000000-0000, ítrekað með flötum lófa í andlitið þar sem þau voru stödd á sameiginlegu heimili þeirra, [...], með þeim afleiðingum að hún hlaut roða og yfirborðsáverka í andliti.“

Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Ákærði krefst aðallega sýknu, en til vara að honum verði gerð vægasta refsing sem lög frekast leyfa.

I

Samkvæmt gögnum málsins var lögregla kvödd að heimili ákærða að [...] aðfaranótt sunnudagsins 16. mars 2014. Segir í frumskýrslu lögreglu að borist hafi tilkynning „vegna heimilisofbeldis og að gerandinn væri á staðnum“. Ákærði hafi opnað fyrir lögreglumönnum þegar þeir knúðu dyra. Hann hafi síðan gengið að eiginkonu sinni, B, sem staðið hafi innar á ganginum, og sagt við hana „sérðu hvað þú ert búin að gera“. Að því búnu hafi hann slegið „í hægri hliðina á B“. Hafi ákærði þá verið settur í handjárn og færður á lögreglustöðina í Reykjanesbæ. Í samtali við lögreglumann hafi B skýrt svo frá að ákærði hafi komið drukkinn heim fyrr um nóttina og strax byrjað að rífast við hana og kalla hana öllum illum nöfnum. Við það hafi tvær dætur þeirra, 9 og 11 ára, vaknað og farið að gráta. Hún hafi lagst við hliðina á yngri dótturinni í sófa í stofunni. Ákærði hafi þá slegið hana með flötum lófa í andlitið nokkrum sinnum. Hún hafi náð að komast í síma og hringja á lögreglu. Ákærði hafi þá gengið inn í eldhús.

Við skýrslugjöf hjá lögreglu bar ákærði fyrir sig minnisleysi. Hann kvaðst þó muna að lögreglan hafi komið og handjárnað hann og að börnin hans hafi verið að kalla á hann.

Við þingfestingu málsins neitaði ákærði sök. Þegar leitað var eftir afstöðu hans til sakargifta við aðalmeðferð málsins kvaðst hann ekkert muna eftir atvikum í umrætt sinn. Hann hafi verið „blindfullur og vitlaus“. Hann kvaðst þó ekki draga í efa að hann hafi viðhaft þá háttsemi sem honum er gefin að sök í málinu, enda sé engin ástæða til að ætla að eiginkona hans sé að bera á hann rangar sakir. Þá gaf hann þá skýringu á því að hann hafi hagað sér svona að eiginkona hans hafi haldið framhjá honum. Hún hafi aldrei viljað ræða það og í umrætt sinn hafi reiði hans vegna þess máls brotist fram. Þau búi enn saman og hafi náð sáttum að því er fortíðina varðar, en þetta mál hangi þó yfir þeim og valdi vissum óróa. Um eitt einstakt tilvik hafi verið að ræða.

Í skýrslu sinni fyrir dómi skýrði B svo frá að ákærði hafi verið mjög ölvaður þegar hann kom heim hina umræddu nótt. Hún hafi verið sofandi en hann hafi vakið hana og farið að rífast. Að endingu hafi hann slegið hana þrisvar sinnum í andlitið með flötum lófa. Aðspurð kvaðst hún ekkert geta sagt um ástæður þessa. Dætur þeirra hefðu vaknað við lætin og eðli máls samkvæmt orðið hræddar. Hún hafi hringt á lögreglu og beðið um að ákærði yrði fjarlægður af heimilinu. Nánar aðspurð um verknað ákærða og afleiðingar hans svaraði B því til að höggin hafi lent neðarlega á andliti hennar, vinstra megin. Eftir á hafi hún greint roða við kinnbein og á hálsi. Hún hafi fundið til en fyrst og fremst hafi hún þó verið slegin yfir þessu framferði eiginmanns síns. Fram kom hjá B að ákærði hefði aldrei áður slegið hana. Hann hafi einu sinni hrint henni og það atvik hafi átt sér stað á seinni hlut árs 2013. Þá kvaðst hún alfarið hafa hafnað því að sett yrði nálgunarbann á ákærða og sagt við lögreglumennina að hún vildi að hann kæmi heim aftur þegar hann væri búinn að sofa úr sér. Það hafi gengið eftir. Samskipti þeirra eftir þetta atvik hafi verið með eðlilegum hætti, þau búi enn saman og séu samhent þegar kemur að uppeldi dætranna. Þetta mál íþyngi henni og það sé „óþægilegt að hafa þetta ský yfir sér“. Hún hafi aldrei viljað að þetta gengi svo langt að höfðað yrði refsimál á hendur eiginmanni hennar, það sé nánast verið að þvinga hana til að skilja við hann.

II

Samkvæmt 2. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 skal mál ekki höfðað út af broti gegn 1. mgr. greinarinnar nema almenningshagsmunir krefjist þess. Eru ekki efni til að hrófla við því mati ákæruvalds að slíkir hagsmunir séu fyrir hendi að því er tekur til sakargifta á hendur ákærða.

Vitnisburður B fyrir dómi um það sem gerðist á heimili hennar og ákærða aðfaranótt sunnudagsins 14. mars 2014 og mál þetta er sprottið af er rakinn í kafla I hér að framan. Er hann einkar trúverðugur og í ágætu samræmi við þá skýrslu sem lögregla tók af henni strax þessa sömu nótt. Ákærði hefur borið við minnisleysi um atvik sökum ölvunar, en dregur frásögn B að engu leyti í efa. Er ekkert fram komið í málinu sem rýrir trúverðugleika vitnisburðar hennar eða dregur með öðrum hætti úr sönnunargildi hans. Með vísan til þessa er það niðurstaða dómsins að nægileg sönnun, sem ekki verði vefengd með skynsamlegum rökum, sbr. 1. mgr. 109. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sé komin fram um að ákærði hafi veist að B og slegið hana í andlitið með flötum lófa. Á grundvelli framburðar hennar fyrir dómi þykir mega leggja til grundvallar að um þrjú högg hafi verið að ræða, þau hafi lent neðarlega á andliti hennar vinstra megin og leitt til þess að hún hlaut lítilsháttar roða þar. Að öðru leyti verður engu slegið föstu um afleiðingar árásar ákærða, en í því sambandi er þess sérstaklega að geta að það er ekki skilyrði að áverkar hljótist af árás til þess að hún verði felld undir 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga, sbr. til dæmis dómur Hæstaréttar frá 20. desember 2007 í máli nr. 424/2007.

Ákærði hefur ekki áður sætt refsingu. Hann framdi brot sitt að ungum börnum sínum og B ásjáandi. Ber einkum í því ljósi að horfa til 3. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga við ákvörðun refsingar hans. Að því og atvikum að öðru leyti virtum þykir refsing ákærða samkvæmt 1. mgr. 217. gr. laganna hæfilega ákveðin fangelsi í 60 daga og verður fullnusta hennar bundin skilorði á þann hátt sem nánar greinir í dómsorði.

Ákærða verður gert að greiða málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, B-kk-ef E-kk-ef héraðsdómslögmanns, sem þykja að teknu tilliti til virðisaukaskatts hæfilega ákveðin 105.420 krónur. Annan sakarkostnað leiddi ekki af meðferð málsins.

Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf héraðsdómari kvað upp dóm þennan.

D ó m s o r ð

Ákærði, A, sæti fangelsi í 60 daga, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, B-kk-ef E-kk-ef héraðsdómslögmanns, 105.420 krónur.

Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf