S-67/2015

Mál þetta, sem dómtekið var að lokinni aðalmeðferð þriðjudaginn 25. október, er höfðað með ákæru lögreglustjórans á Norðurlandi eystra, útgefinni 15. júní 2015, á hendur X,

„fyrir líkamsmeiðingar af gáleysi og umferðarlagabrot, með því að hafa laugardagskvöldið 7. febrúar 2015, ekið bifreiðinni [...], suður Skógarlund á Akureyri, án nægilegrar aðgæslu og of hratt miðað við aðstæður, við merkta gangbraut, í myrkri og rigningu, á götu sem var blaut og með hálkublettum og þannig ekið á gangandi vegfaranda, [A], sem var á leið yfir gangbrautina við gatnamót Skógarlundar og Tjarnarlundar, með þeim afleiðingum að [A] brotnaði á úlnlið vinstra megin og hlaut einnig svokallaða Bennett fractura, sem er brot á nærlægri helming metacarpus 1 í liðfletinum. Hann hlaut smá afrifubrot hliðlægt í hægri olnboga og vinbeinsbrotnaði [sic] vinstra megin. Hann brotnaði á hægra hné, það er liðbandsberandi tibia maskaðist mikið. Hann hlaut liðbandsáverka á vinstra hné, það er krossbandsrof og rof á hliðlæga hliðarbandi hnésins. Hann hlaut einnig kvarnaðist upp úr vinstri framtönn og hann fékk skrapsár víða um líkamann.

Telst þetta varða við 219. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940 og 1. mgr. 4. gr. og 1. mgr. og b lið, d lið, hlið 2. mgr. 36. gr., sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50, 1987, með síðari breytingum.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar, til greiðslu alls sakarkostnaðar og til sviptingar ökuréttar samkvæmt 101. gr. nefndra umferðarlaga, sbr. 18. gr. laga nr. 66, 2006.“

Ákærði kveðst hafa ekið bifreiðinni umrætt sinn og á A. Hann neitar að hafa ekið án nægilegrar aðgæzlu og of hratt miðað við aðstæður. Hann krefst sýknu en vægustu refsingu til vara. Verjandi hans krefst þóknunar úr ríkissjóði.

Gengið var á vettvang 25. október 2016.

Málavextir

Samkvæmt lögregluskýrslu barst lögreglu tilkynning kl. 22:42 hinn 7. febrúar 2015 um að ekið hefði verið á gangandi vegfaranda. Í fyrstu tilkynningu frá fjarskiptamiðstöð var gefin upp staðsetningin Kjarnalundur-Kjarnavegur og hraðaði lögregla sér þangað. Þar var engan að sjá en þá barst tilkynning um að rétt staðsetning væri við Furulund. Þar kom lögregla um kl. 22:54. Í skýrslunni segir meðal annars: „Vettvangur var á Skógarlundi við gangbraut sem liggur yfir Skógarlund á milli Tjarnarlunds og Furulunds. Svolítil rigning var er óhappið varð og fremur dimmt yfir þrátt fyrir góða götulýsingu. Gangbrautin er rækilega merkt, bæði með yfirborðsmerkingu og ljósaskiltum beggja vegna götunnar. Gatan var blaut en ekki var mikil hálka á vettvangi. [...] Bifreiðin ..., sem ekið hafði verið á [A], var á hægri akrein skammt framan við [A]. Dæld var á vélarhlíf bifreiðinnar og framrúða brotin ásamt fleiri minni ákomum.“ Skýrsluritari, M-kvk-nf J-x-x lögregluþjónn, kveður ákærða hafa gefið sig fram sem ökumann og verið blóðugan um hendur. Hafi verið ákveðið fara með hann á lögreglustöðina til að ljúka upplýsingaöflun. Í skýrslunni segir: „[X] kvaðst hafa ekið suður Skógarlund og hafi hann ekið á um 40 kílómetra hraða. [X] kvaðst hafa skotrað augum í átt að blokk við Tjarnarlund, þar sem bróðir hans eigi heima, á meðan hann ók og þá hafi hann allt í einu rekist á eitthvað. [X] kvaðst ekki hafa verið viss í fyrstu hvað það hafi verið sem hann lenti á, enda hafi hann aldrei séð til ferða neins. [X] kvaðst hafa nauðhemlað um leið og áreksturinn varð og hann hafi svo litið í baksýnisspegilinn og þá séð að það lá maður á götunni fyrir aftan bifreiðina.“ Er haft eftir ákærða að hann hafi beðið ökumann nálægrar bifreiðar að hringja á Neyðarlínuna en sá ekki verið með síma. Ákærði hefði þá farið í bifreið sína, fundið síma sinn í farþegasætinu en skorið sig á glerbrotum.

Ákærði gaf skýrslu hjá lögreglu 31. marz 2015 og í samantekt er haft eftir honum: „[X] sagði varðandi ökuhraðann að hann hafi sagt í kringum 40 km/klst, þegar hann hafi talað við lögregluna á vettvangi en þá hafi hann verið í sjokki. Honum hafi fundist það þá að hraðinn hafi verið þessi. [X] sagði að hann viti ekki á hvaða hraða hann hafi ekið en hann gæti hafi verið þar í kring (40 km/klst). Hann sagði að hann væri búinn að hugsa þetta aftur og aftur og viti ekki hvað hann fór hratt. Alls ekki meiri en 40 km/klst.“

Í annarri lögregluskýrslu, undirritaðri af S-kk-þgf A-kk-þgf lögregluþjóni, sem einnig kom á vettvang, segir meðal annars: „Við gangbrautina yfir Skógarlundinn, við Tjarnarlund, eru gangbrautarmerki báðu megin og eru þau með innbyggðum ljósum sem blikka. Gott útsýni er fyrir ökumenn um Skógarlund til að sjá gangandi vegfarendur, á þessum stað. Bifreiðin ... stóð á vestari akrein Skógarlundar og sneri til suðurs. Bifreiðin stóð sunnan við Tjarnarlund eða 14,2 m frá sjáanlegum gangbrautarmerkingum á gangbraut yfir Skógarlundinn. Gangbrautin er norðan við Tjarnarlund. Bifreiðin stóð samsíða gangbrautarkanti en 1,9 m mældust frá bifreiðinni og að gangstéttarkantinum. Ekki fundust nein bremsuför á vettvangi eftir bifreiðina [....] Bifreiðin [...] var á vel negldum dekkjum. Á milli bifreiðarinnar [...] og gangstéttarkantsins, lá A, þegar að var komið. Bjórdós, af gerðinni Viking Lager (græn að lit), fannst við gangstéttarkantinn, þar sem [A] lá, á móts við afturenda [...] eða 14,4 m frá gangbrautinni. Vélarhlíf bifreiðarinnar [...], var beygluð hægra megin við miðju. Framrúða bifreiðarinnar PI-[...] var brotin hægra megin og hafði hún losnað úr falsi og þannig opnast inn í bíl. Sjá mátti beyglu á gluggapósti bifreiðarinnar [...], hægra megin að framan. Einnig var plasthlíf við rúðuþurrkur, hægra megin, brotið.“

Ákærði blés í mæli og gaf þvagsýni eftir atvikið. Engin merki fundust um að hann hefði neytt áfengis eða fíkniefna. Blóðsýni var tekið úr brotaþola á sjúkrahúsi og mældist alkóhólmagn í blóði hans 2,49‰.

Í málinu liggur áverkavottorð um brotaþola, dags. 11. apríl 2015, undirritað af B-kk-þgf G-kk-þgf lækni við sjúkrahúsið á Akureyri. Þeir áverkar sem taldir eru upp í ákæru eru einnig raktir upp í vottorðinu.

Skýrslur fyrir dómi

Ákærði kvaðst ekki hafa ekið of hratt miðað við aðstæður. Bifreið sín, af gerðinni Subaru Justy, árgerð 1991, væri frekar lággíruð sem merkti að þegar henni væri ekið í lágum gíri væri farið frekar hægt. Ákærði hefði ekið bifreiðinni í þriðja gíri „og maðurinn var ekki á gangbrautinni, hann var aðeins fyrir aftan gangbrautina. Og þegar ég kem að gangbraut þá sleppi ég bensíngjöf og síðan gef ég aftur í, bara rólega samt. Og plús það að mælirinn á bílnum mínum hann sýnir aðeins hraðari akstur heldur en ég er að fara.“ Kvaðst ákærði hafa sannreynt það sjálfur en hraðamælir hefði verið settur upp „á veginum hjá KA“ og hefði sá mælir sýnt að bifreið ákærða væri ekið á 30 km hraða á klukkustund en mælirinn í bifreiðinni þá sýnt 35 kílómetra.

Ákærði sagði atvikið „ekki alfarið“ sína sök. Þetta hafi verið „algjört slys“. Hann hefði enga skýringu á því.

Ákærði lýsti aðstæðum á vettvangi þannig að þar hefði verið „mjög dimmt og örlítil rigning“ en ekki hálka. Hálkublettir hefðu verið í kantinum upp við gangstéttina en engir þar sem ekið var. Götulýsing hefði verið eðlileg og ljós á öllum ljósastaurum. Ákærði hefði ekki tekið eftir brotaþola áður en bifreiðin hefði lent á honum. Hann hefði hemlað snögglega og farið út úr bifreiðinni og þá fyrst gert sér grein fyrir að hann hefði ekið á mann. Maðurinn hefði legið skammt frá bifreiðinni, hægra megin við hana. Hann hefði fyrst séð brotaþola þegar hann sá hann liggja í götunni.

Ákærði sagðist hafa hægt ferðina „fyrir gangbraut og ég var búinn að stíga á bensíngjöfina aftur, sem ég geri eftir gangbrautina“, og gæti hann því fullyrt að maðurinn hefði ekki verið á gangbraut þegar ekið hefði verið á hann.

Ákærði sagðist hafa litið snöggt til hliðar, í eina eða tvær sekúndur, „alveg slatta áður en gangbrautin kemur“. Hann hefði ekið mjög eðlilega og eins og hann væri vanur. Þessa leið þekkti hann vel og æki oft. Um brotaþola sagði hann: „En eins og kemur fram þá sá hann bíl sem stoppaði fyrir honum. Og henn er kominn að sko Rauða krossinum og Hjálpræðishernum og þá er hann kominn yfir allavega helminginn af gangbrautinni, út af því að bíllinn stoppar fyrir honum. Og síðan leggur hann af stað segir, og þá á hann, ég veit ekki, einn, tvo metra eftir af gangbrautinni, en hann var ekki á gangbrautinni, ég veit ekki hvort hann hafi ráfað eitthvað skakkt eða eitthvað. En þetta hefur verið svakalegur tími sem hann tók í það að koma sér yfir.“ Ákærði var spurður um ökuhraða sinn og taldi sig hafa verið „á löglegum hraða“ sem væri þrjátíu kílómetrar á klukkustund. Hraðamælirinn hefði sýnt „örlítið fyrir ofan þrjátíu“.

Ákærði var spurður um orð sín við lögreglu á vettvangi, að hann hefði verið á fjörutíu kílómetra hraða á klukkustund og við lögreglu í skýrslu 31. marz 2015 að hann hefði ekki verið á meiri hraða en fjörutíu. Ákærði sagðist hafa hugsað málið og hefði síðar hugsað út í að hann hefði sleppt eldsneytisgjöfinni.

Spurður nánar út í orð sín hjá lögreglu, þess efnis að hann hefði litið í átt til fjölbýlishúss við götuna, sagði ákærði að hann hefði litið „bara snögglega á Hrísalundsblokkina sem bróðir minn býr í og síðan leit ég bara aftur snögglega á hina blokkina, þú veizt, það hefur ekki tekið meira en sekúndu sko, þú veizt ég bara rétt lít en það í raun hefur ekki áhrif á það sem að gerðist vegna þess að ég var kominn með athyglina á veginn.“

Vitnið A, brotaþoli, kvaðst hafa átt heima í Tjarnarlundi, „efstu blokkinni alveg upp við Skógarlund“ og hafa verið „á leið yfir Skógarlundinn til vinar míns þarna þarna í Furulundinum“. Vitnið hefði verið ölvað og með bjór í hendi. Vitnið kvaðst hafa farið „yfir Skógarlundinn þá kom bíll sunnan að, kem ég, ég hélt að hann myndi stoppa fyrir mér, hann stoppaði ekki, fór bara yfir, þá lagði ég af stað yfir og svona, þegar ég lagði af stað þá sá ég út undan mér bíl að norðan, hann var þá svona, þetta var náttúrulega að kvöldi til og það var myrkur, cirka norðan megin þetta gæti verið við Furulundinn, svona cirka bát við það, ég man ekki alveg nákvæmlega. Ég fór yfir og allt svona, ég veit það ekki, kannski meter eftir að, einn og hálfur meter eftir af gangbrautinni þegar hann lenti á mér.“ Vitnið kvaðst ekki hafa séð ökumanninn sjálfan við aksturinn og ekki vita hvert hann hefði horft. Vitnið hefði séð bifreiðina koma að sér, andartaki áður en hún hefði skollið á því. Það kvaðst ekki gera sér grein fyrir ökuhraðanum og ekki hafa tekið eftir neinu athugaverðu við aksturslagið.

Vitnið kvaðst vera visst um að það hefði gengið á gangbrautinni sjálfri, ekki til hliðar við hana. Það kvaðst hins vegar ekki muna hvort það hefði gengið greitt eða rólega yfir. „Ég held að ég hafi gengið bara á svona ósköp venjulegum hraða bara yfir, ekki verið að flýta mér neitt eða svoleiðis sko,“ sagði vitnið.

Vitnið sagði að götur hefðu verið auðar, umferðarljós og götuljós hefðu verið til lýsingar en ekki annað og því hefði verið dimmt. Vitnið kvaðst hafa verið klætt í dökkbláar „jogging“-buxur og rauða treyju og með húfu. Það hefði engin endurskinsmerki borið.

Vitnið B kvaðst hafa verið á heimili sínu, Furulundi ..., „alveg við Skógarlundinn“, og hafa heyrt dynk fyrir utan. Vitnið hefði litið út um glugga og séð mann liggja í götunni. Það hefði hlaupið út og stumrað yfir manninum. Maðurinn hefði legið hreyfingarlaus um metra eða svo frá gangbrautinni. Bifreiðinni sem hefði ekið á manninn hefði verið lagt „hinu megin við götuna, dálítið frá gangbrautinni“.

Vitnið sagði að ákærði hefði sagt á vettvangi að hann hefði ekki séð manninn sem hann hefði ekið á og „og svo sagði hann, hann hefði kannski ekki verið á þrjátíu eða eitthvað svona“. Nánar spurt sagði vitnið: „hann var eitthvað að tala um að hann hefði kannski ekki verið á þrjátíu, það var einhver svona smá umræða þarna, en ég svo se var ekkert að leggja eyrun mikið að þessu af því að ég var upptekin af manninum, hvort að hann andaði eða svona“. Enn nánar spurt um orð ákærða svaraði vitnið: „Ja ég skynjaði það svona eins og að hann væri svona, honum hefði kannski fundizt hann hafa ekki verið alveg á löglegum hraða, ég skynjaði það þannig.“ Ákærði hefði verið í mjög miklu áfalli.

Vitnið M-kvk-nf J-x-x lögregluþjónn sagðist hafa komið á vettvang. Hinn slasaði hefði „svolítið frá gangbrautinni“ en vitnið kvaðst ekki geta sagt til um það nákvæmar. Vitnið sagði að sér fyndist ólíklegt að hann hefði verið á gangbrautinni þegar ekið hefði verið á hann, en kvaðst þó ekkert vita um það.

Vitnið sagðist fyrst og fremst hafa sinnt ákærða á vettvangi. Hann hefði staðið sig mjög vel og getað gefið „ótrúlega góða lýsingu á því sem að hafði átt sér stað“, og hefði honum bersýnilega liðið illa. „Hann sagðist bara hafa verið að aka þarna, hann gerði sér ekki nákvæmlega grein fyrir hraða, sagðist ekki hafa verið að aka hratt og hann hafi, bróðir hans byggi í einhverri íbúð þarna, í einhverju húsinu, og hann hefði svona skotrað augunum upp eftir, upp að íbúðinni svona til þess að sjá hvort að það væri ljós eða eitthvað, og þá hefði áreksturinn orðið. Hann hefði aldrei séð manninn og sá hann ekki, ekki nákvæmlega hvaðan hann kom eða neitt slíkt. Þetta var bara, maðurinn var bara allt í einu lentur á bílnum.“ Nánar spurt sagði vitnið: „ég skildi það sem svo að hann hefði bara rétt litið upp að glugganum og þá hafi árekstur orðið.“

Vitnið S-kk-nf A-kk-nf lögregluþjónn sagðist hafa komið á vettvang, tekið ljósmyndir á vettvangi og mælt hann. Vitnið sagði að þegar það hefði komið á vettvang hefði hinn slasaði verið kominn í sjúkrabifreið en vitninu hefði hins vegar verið sagt hvar á götunni hann hefði legið. Það hefði verið „á milli bílsins og gangstéttarinnar, við gangstéttina, við mig minnir þarna við hægra afturhornið.“

Vitnið kvaðst ekki geta sagt til um hvort hinn slasaði hefði verið á gangbrautinni eða utan hennar þegar ekið hefði verið á hann. Hvorki hefðu verið sjáanleg hemlunarför eftir bifreiðina né spor eftir hinn slasaða.

Dimmt hefði verið og búið að rigna en „náttúrulega er góð götulýsing þarna og þarna það eru ljósaskilti við þarna gangbrautina sko, það logaði á þeim báðum“. Vitnið kvaðst telja að ökumaður sem hefði ekið þarna um á löglegum hraða og horft beint út um framrúðuna hefði átt að sjá mann sem gengi yfir götuna, þótt sá gangandi væri dökkklæddur. Myndir sem vitnið hefði tekið á vettvangi sýndu bifreið ákærða til dæmis vel, lýsingarinnar vegna.

Niðurstaða

Óumdeilt er í málinu að ákærði ók bifreiðinni ... umrætt sinn og á A. Þá eru óumdeildir þær áverkar sem A hlaut við atvikið og eru raktir í ákæru og fá stoð í vottorði B-kk-ef G-kk-ef læknis. Er þetta sannað í málinu. Ákærði neitar að hafa ekið án nægilegrar aðgæzlu og of hratt og krefst sýknu.

Samkvæmt 1. mgr. 4. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 skal vegfarandi sýna tillitssemi og varúð svo að hvorki leiði til hættu né valdi tjóni eða óþægindum. Ákærða er gefið að sök að hafa brotið gegn þessu ákvæði. Með vísan til dóma Hæstaréttar Íslands í málum nr. 625/2013 og 60/2015 verður þetta ákvæði ekki talið nægilega skýrt til að teljast tæk refsiheimild eitt og sér en það geymir meginreglu sem líta ber til við mat á því hvort ökumaður hafi sýnt af sér gáleysi.

Ákærða er gefið að sök að hafa ekið of hratt miðað við aðstæður. Samkvæmt 1. mgr. 36. gr. umferðarlaga skal jafnan miða ökuhraða við aðstæður með sérstöku tilliti til öryggis annarra. Ökumaður skal þannig miða hraðann við gerð og ástand vegar, veður, birtu, ástand ökutækis, hleðslu þess og umferðaraðstæður að öðru leyti. Er þannig ekki eingöngu að líta til þess ökuhraða sem almennt er heimilaður á hverri akbraut fyrir sig.

Þar sem atvikið varð er hæsti leyfði ökuhraði 30 kílómetrar á klukkustund. Engin gögn liggja fyrir um ökuhraða ákærða umrætt sinn. Ákærði tjáði lögreglu sama kvöld að hann hefði ekið á um 40 kílómetra hraða á klukkustund og talaði með svipuðum hætti í skýrslutöku um sex vikum síðar, en fyrir dómi kveður hann hraðann ekki hafa verið meiri en 30 kílómetra á klukkustund. Kveðst hann hafa hugsað málið betur síðan hann talaði við lögreglu, hann muni nú að hann hafi sleppt eldsneytisgjöfinni áður en hann hefði komið að gangbrautinni og síðan gefið aftur í, rólega þó. Þá hafi hann sjálfur hugað að hraðamæli bifreiðar sinnar með því að aka henni fram hjá hraðamæli er komið hafi verið fyrir við götu í bænum og sjái af því að mælir bifreiðarinnar sýni hærri hraða en raun sé á.

Hér verður að líta til almennrar reglu 1. mgr. 36. gr. umferðarlaga en einnig til sérstakra fyrirmæla 2. mgr. sömu greinar sem í b, d og h liðum leggur sérstaka skyldu á ökumann að aka nægilega hægt miðað við aðstæður þegar útsýn er takmörkuð vegna birtu eða veðurs, þegar ekið er nálægt gangbraut og þegar vegur er blautur eða háll.

Ákærði ók á blautum vegi við merkta gangbraut í rökkri þótt nokkur lýsing hafi verið. Þegar á aðstæður á vettvangi er horft verður að telja að ákærði hafi ekið of hratt miðað við aðstæður jafnvel þótt litið yrði svo á að hann hefði aðeins ekið á 30 kílómetra hraða svo sem hann sjálfur bar fyrir dómi.

Brotaþoli lá ekki á gangbraut þegar að var komið eftir atvikið, heldur nokkuð frá henni. Í lögregluskýrslu segir að bifreið ákærða hafi staðið 14,2 metra frá gangbrautinni og að brotaþoli hafi legið milli bifreiðarinnar og gangstéttarkants.

Í gögnum málsins eru myndir af bifreið ákærða eftir atvikið. Sýna þær meðal annars beyglu á vélarhlíf, skammt ofan hægri framluktar, framrúða er brotin hægra megin og gengin úr falsi og beygla er á hægri gluggapósti.

Af ummerkjum á bifreið ákærða virðist ljóst að brotaþoli hefur við höggið farið upp á vélarhlíf bifreiðinnar og framrúðu hennar. Hefur hann þannig borizt eitthvað með bifreiðinni. Þá sýna ummerkin að það er hægri hluti bifreiðarinnar sem lendir á ákærða.

Ákærði segir brotaþola ekki hafa verið á gangbrautinni en brotaþoli segir sjálfur að þar hafi hann verið. Ákærði sá brotaþola ekki áður en atvikið varð en brotaþoli var hins vegar talsvert ölvaður. Þegar horft er til alls framanritaðs og þeirrar gönguleiðar sem ljóst virðist að brotaþoli hafi verið á, þykir ljóst að brotaþoli hafi annað hvort verið á gangbrautinni eða mjög skammt frá henni. Vafi um það verður skýrður ákærða í hag og miðað við það í sakamáli þessu að brotaþoli hafi verið mjög skammt frá gangbrautinni þegar ekið var á hann.

Ekkert er komið fram um að ganga brotaþola hafi verið óeðlileg, svo sem að hann hafi skyndilega kastast aftur á bak og fyrir bifreiðina eða numið staðar á götunni. Þykir enginn skynsamlegur vafi á að brotaþoli hafi gengið yfir götuna svo sem hann lýsir, þótt ekki verði fullyrt nákvæmlega um hraða hans.

Verður að miða við í málinu að brotaþoli hafi gengið meðfram Tjarnarlundi og yfir Skógarlund þar sem ekið hafi verið á hann. Ákærði hafi ekið hægra megin götunnar og það er hægri hluti bifreiðarinnar sem lendir á brotaþola. Hefur brotaþoli þannig gengið yfir meirihluta götunnar áður en bifreiðin lendir á honum.

Þegar á framanritað er horft verður að telja að ákærði hefði, sem ökumaður bifreiðarinnar, átt að sjá brotaþola ganga yfir götuna í veg fyrir sig og hefði ákærða borið að haga akstri sínum þannig að ekki hlytist slys af. Verður að virða ákærða til gáleysis að hafa við þessar aðstæður ekið bifreiðinni á brotaþola með þeim afleiðingum sem liggja fyrir. Er háttsemi hans réttilega færð til 219. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 í ákærunni og varðar einnig við b, d og h liði 2. mgr. 36. gr. umferðarlaga nr. 50/1987. Honum verður hins vegar ekki gerð refsing fyrir brot gegn 1. mgr. 4. gr. sömu laga.

Ákærði hefur samkvæmt vottorði ekki sakaferil. Hann var frekar nýorðinn 19 ára gamall þegar atvikið varð. Þegar á allt er litið verður ákveðið að fresta ákvörðun um refsingu ákærða og falli hún niður að liðnum tveimur árum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. laga nr. 19/1940. Ákærði verður sviptur ökurétti í fjóra mánuði. Loks verður ákærði dæmdur til greiðslu 496.000 króna þóknunar skipaðs verjanda síns, B-kvk-ef J-kvk-ef hdl., og er virðisaukaskattur innifalinn, og 50.710 króna annars sakarkostnaðar. Gætt var 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88/2008.

Þ-kk-nf D-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð

Ákvörðun um refsingu ákærða, X, er frestað og niður skal hún falla að liðnum tveimur árum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. laga nr. 19/1940.

Ákærði er sviptur ökurétti í fjóra mánuði.

Ákærði greiði 496.000 króna þóknun skipaðs verjanda síns, B-kvk-ef J-kvk-ef hdl., og 50.710 króna annan sakarkostnað.