S-344/2011

Mál þetta, sem þingfest var þann 20. október 2011 og dómtekið þann 29. nóvember sama ár, er höfðað með ákæru lögreglustjórans á Selfossi, dagsettri 26. september 2011, á hendur S-kk-þgf I-kk-þgf V-kk-þgf, kt. 000000-0000, Fífutjörn 8, Selfossi; „fyrir líkamsárás með því að hafa, aðfaranótt sunnudagsins 7. mars 2010 fyrir utan Hótel Örk, Breiðamörk 1c í Hveragerði, slegið E-x-x U-x-x C-x-x, kt. 000000-0000, þremur hnefahöggum í andlit og háls þannig að E-x-x félli [sic] jörðina allt með þeim afleiðingum að E-x-x hlaut mar og bólgur í andliti, innkýlt nefbrot beggja vegna, brot í miðnesbrjóski fært yfir til vinstri, brot í forjaxl í efri góm hægra megin, brot í skjaldkirtilsbrjóski, brot á utanverðu ökklabeini ásamt því að hlutagómur [tanngervi] brotnaði.

Telst brot ákærða varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19 frá 1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20 frá 1981.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Í ákæru er tekin upp einkaréttarkrafa E-x-x U-x-x C-x-x en krafan er svohljóðandi:

„Einkaréttarkrafa:

Í málinu gerir T-kk-nf R-kk-nf S-kk-nf hdl. fyrir hönd E-x-x U-x-x C-x-x, kt. 000000-0000, kröfu um að ákærða verði með dómi gert að greiða bætur að fjárhæð kr. 1.980.396, auk vaxta skv. 8. gr. vaxtalaga nr. 38/2001 frá tjónsdegi til þess dags er mánuður er liðinn frá dagsetningu bótakröfunnar, og dráttarvaxta samkvæmt 9. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags, sbr. 6. gr. vaxtalaga. Verði tjónþola ekki skipaður réttargæslumaður er þess krafist að ákærði verði dæmdur til að greiða lögmannskostnað tjónþola skv. tímaskýrslu, auk virðisaukaskatts, sem lögð verður fram við aðalmeðferð málsins fyrir dómi. Krafan er gerð með vísan til 3. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Verði bótakröfunni vikið til meðferðar fyrir dómi í sérstöku einkamáli gerir tjónþoli kröfu um málskostnað að skaðlausu úr hendi kærða samkvæmt framlögðum málskostnaðarreikningi eða að mati dómsins og við þá ákvörðun verði tekið tillit til skyldu brotaþola til greiðslu virðisaukaskatts á málflutningsþóknun.p [sic]“

Mál þetta var þingfest þann 20. október 2011. Ákærði mætti fyrir dóm við þingfestingu ásamt S-kk-þgf J-kk-þgf hrl., sem var skipaður verjandi ákærða að hans ósk. Málinu var frestað til 27. október sl. Þann dag mætti ákærði fyrir dóm ásamt verjanda sínum, og neitaði sök að hluta og hafnaði framkominni bótakröfu í málinu. Málið var næst tekið fyrir þann 3. nóvember sl., þegar verjandi ákærða lagði fram greinargerð í málinu. Við upphaf aðalmeðferðar þann 29. nóvember sl., lagði sækjandi fram ljósrit rannsóknargagna í máli lögreglu nr. 33-2010-1516, kæra á hendur brotaþola fyrir líkamsárás sama dag, en lögreglustjóri felldi málið niður. Einnig lagði sækjandi fram ljósmyndir sem teknar voru af ákærða á lögreglustöðinni á Selfossi og myndir sem teknar voru af brotaþola við komu á sjúkrahús. Þá leiðrétti sækjandi villu í ákæruskjali á þann veg að í stað orðanna „ þannig að E-x-x félli jörðina allt…“ eigi að standa „þannig að E-x-x féll í jörðina allt…“. Að loknum málflutningi var málið dómtekið eins og áður greinir.

Verjandi ákærða krefst þess að refsing ákærða verði felld niður og að háttsemin verði heimfærð undir 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Krafist er sýknu af bótakröfu en til vara að krafan verði lækkuð. Til þrautavara er þess krafist að bótakröfu verði vísað frá dómi. Þá krefst verjandi ákærða hæfilegra málsvarnarlauna sér til handa og að þau verði greidd úr ríkissjóði.

Af hálfu brotaþola eru gerðar sömu kröfur og greinir í bótakröfunni sjálfri og fram kemur í ákærunni.

Málsatvik

Umrædda nótt voru starfsmenn Reykjagarðs og gestir þeirra á dansleik í Hótel Örk. Að dansleiknum loknum beið rúta eftir samkomugestum á bifreiðastæðinu við hótelið og fyrir liggur að ákærði og brotaþoli ætluðu báðir að fara með rútunni. Samkvæmt frumskýrslu lögreglunnar á Selfossi, dagsettri 11. mars 2010, barst tilkynning um líkamsárás við hótelið klukkan 02:42 aðfaranótt sunnudagsins 7. mars 2010. Þegar lögregla kom á vettvang lá brotaþoli, E-x-x U-x-x C-x-x, aftan við rútu á bifreiðastæði við hótelið en rútan var í gangi og þéttsetin farþegum. Brotaþoli, sem var blóðugur í andliti og á höndum og hljóðaði af sársauka, hafi hvorki getað tjáð sig né staðið upp. Stuttu eftir að lögregla kom á vettvang var brotaþoli fluttur með sjúkrabifreið á heilsugæslustöðina á Selfossi og þaðan á Landspítalann í Fossvogi.

Í frumskýrslu segir að ákærði, sem setið hafi inni í rútunni, hafi verið handtekinn grunaður um líkamsárás. Haft er eftir ákærða á vettvangi að brotaþoli hafi ítrekað angrað hann fyrr um kvöldið, m.a. rifið skyrtu hans, og fram kemur í skýrslunni að skyrta ákærða hafi verið rifin í hálsmáli. Fram kemur að ákærði hafi greint lögreglu frá því að hann hafi staðið ásamt kærustu sinni fyrir utan rútuna þegar brotaþoli hafi komið aðvífandi og kýlt ákærða í andlitið. Kvaðst ákærði þá hafa kýlt hann til baka einu sinni með krepptum hnefa í andlitið. Áverkum á ákærða er þannig lýst í frumskýrslu að sjá hafi mátt skrámur á hægri hnúa og efri vör hafi verið bólgin. Fyrir liggur að ákærði var færður í fangageymslu lögreglu og að skýrsla var tekin af honum klukkan 12:58 sunnudaginn 7. mars 2010. Ákærði var látinn laus að skýrslutöku lokinni.

Lögregla ræddi á vettvangi við vitnin E-kk-þf Þ-kk-þf G-kk-þf, K-kk-þf P-kk-þf og næturvörð á hótelinu.

Meðal gagna málsins er læknisvottorð T-kk-ef F-kk-ef, sérfræðings á slysa- og bráðadeild Landspítala - háskólasjúkrahúss í Fossvogi, dagsett 10. september 2010. Þar segir að klukkan 04:31 þann 7. mars 2010 hafi verið komið með E-x-x U-x-x, brotaþola í máli þessu, á slysadeild í Fossvogi vegna áverka sem hann hafi hlotið fyrr um kvöldið þegar hann hafi verið sleginn endurtekið í andlitið og sparkað í hann liggjandi. Við skoðun hafi brotaþoli verið með mikla áverka í andliti. Mikið dreift mar og bólgu, yfir enni á báðum augnlokum, bjúgur og blæðing í augnhvítu beggja vegna, bólga yfir nefi og nefrót og merki um blóðnasir í báðum nösum. Mikill bólga á vörum og út á kinnbein beggja vegna. Talsvert mikil eymsli framanvert á hálsi, sérstaklega yfir barkakýli og þar í kring. Einnig dreifð eymsli á brjóstkassa og um kvið og þá hafi vinstri ökkli augljóslega verið brotinn. Tekin hafi verið sneiðmynd af höfði, hálsi og hálshrygg brotaþola. Sneiðmynd af höfði hafi ekki sýnt brot á kúpubeinum eða kúpubrot, en myndin hafi sýnt kurlað innkýlt brot á nefbeini beggja vegna, brot í miðsnesbrjóski og var það fært til vinstri sem og brotnar tennur bæði í efri og neðri góm. Sneiðmynd af hálsi hafi sýnt brot í skjaldkirtilsbrjóski [barkakýli, innskot dómara] þannig að þar hafi komið talsvert högg eða áverki þó hann hafi ekki sést að utan. Röngenmynd hafi sýnt brot á utanverðu ökklabeini vinstri ökkla með nokkurri tilfærslu, eða u.þ.b. hálfum sentimeter. Fram kemur að brotaþoli hafi lagst inn á sjúkrahús þar sem gert hafi verið að ökklabrotinu og einnig gerð aðgerð á nefi með því að brjóskbrotin voru rétt upp eins og hægt var sem og nefbeinið og hafi hann verið með nefspelku í fjóra daga eftir aðgerðina. Greint er frá því að brotaþoli hafi komið í eftirlit hjá læknum á háls, nef- og eyrnadeild 13. apríl 2010 og síðasta eftirlit til bæklunarlækna hafi verið 21. maí 2010 þegar skrúfa úr ökkla hafi verið fjarlægð. Í niðurlagi vottorðsins segir: „Í samantekt er hér um að ræða talsvert mikla og alvarlega andlitsáverka. Ljótt nefbrot og miklir maráverkar í öllu andliti. Einnig virðist hann hafa fengið högg eða áverka á skjaldkirtilsbrjósk sem olli því að það brotnaði. Talsverðir tannáverkar og maráverkar á hálsi, brjóstkassa og kvið. Einnig tilfært ökklabrot sem krafðist aðgerðar. Hugsanlegar afleiðingar þessara áverka eru andlitslýti og jafnvel erfiðleikar með öndun í gegnum nef en slíkt leiðir tíminn í ljós. Maráverkar ættu annars að jafna sig að mestu leyti á hálfum til einum mánuði. Ökklabrot ætti einnig að gróa vel á 6-8 vikum en eftir svona ökklabrot er hætt við viðvarandi verkjum, jafnvel bólgu og bjúg í kringum ökklann í nokkra mánuði. Einnig er viss hætta á viðvarandi verkjavandamáli og síðan slitbreytingum í ökklaliðnum sem geta leitt til gigtar. Hvað varðar tannáverka og afleiðingar þeirra vísast í vottorð tannlæknis.“

Í málinu liggur einnig frammi vottorð J-kk-ef S-kk-ef S-kk-ef, tannlæknis, dagsett 22. febrúar 2011. Þar segir að brotaþoli hafi komið til skoðunar 26. ágúst 2010. Hann hafi fengið högg á andlitið aðfaranótt sunnudagsins 7. mars fyrir utan Hótel Örk. Við höggið hafi hlutagómur (tanngervi) brotnað. Einnig hafi forjaxl í efri gómi hægra megin brotnað og þurft að rífa hann úr. Meðferð þann 26. ágúst sl., hafi falist í því að forjaxl hafi verið dreginn út og undirbúin smíði á nýjum hlutagómi.

Framburður ákærða og vitna fyrir dómi.

Í þinghaldi þann 27. október sl., viðurkenndi ákærði að hafa slegið brotaþola þrjú hnefahögg í andlitið með þeim afleiðingum að brotaþoli hafi fengið mar og bólgur í andlitið. Ákærði hafnaði því að brotaþoli hafi fallið í jörðina við höggin en kvað þá báða hafa fallið í jörðina. Ákærði neitaði að brot á utanverðu ökklabeini og brot í skjaldkirtilsbrjóski hafi verið afleiðingar umræddra högga. Þá kvaðst ákærði ekki geta tjáð sig um eftirtaldar afleiðingar sem lýst er í ákæru: Innkýlt nefbrot beggja vegna, brot í miðsnesbrjóski fært yfir til vinstri, brot í forjaxli í efri gómi hægra megin, ásamt því að hlutagómur (tanngervi) hafi brotnað. Í skýrslutöku við upphaf aðalmeðferðar lýsti ákærði atvikum þannig að strax í rútunni á leiðinni á Hótel Örk fyrr um kvöldið hafi brotaþoli angrað hann og sambýliskonu hans, D-x-x P-x-x, og þannig hafi það gengið alla nóttina. Nánar aðspurður um ástæðu þess sagði ákærði að brotaþoli hafi verið ósáttur við að ákærði væri að „slá sér upp með D-kvk-þgf“, en hún og brotaþoli hafi eitt sinn verið saman. Ákærði kvað brotaþola hafa slegið sig tvisvar síðar um kvöldið. Annars vegar við barinn, og við það hafi ákærði fengið örlitla sprungu á vör, og hins vegar fyrir framan salernið. Ákærði kvaðst hafa forðast brotaþola allt kvöldið en hann hafi verið eins og límdur við þau D-kvk-þf og virst ákveðinn í að láta þau ekki í friði. Atvikum eftir að dansleik lauk lýsti ákærði þannig að hann hafi staðið fyrir framan rútuna, þeim megin sem gengið var inn í hana, og verið að reykja ásamt sambýliskonu sinni og starfsmönnum Reykjagarðs sem hann þekkti ekki. Þá hafi brotaþoli komið að og slegið sig fyrirvaralaust beint á munninn og hafi sígarettan sem hann var með hnoðast upp að munni hans. Aðspurður um áverka eftir höggið vísaði ákærði til þess að hann hafi verið með áverka á munni eftir högg brotaþola á barnum fyrr um kvöldið en við þetta högg hafi hann ekki fengið frekari áverka. Þá kvaðst ákærði hafa misst þolinmæðina og reiðst, svarað fyrir sig og rifið í föt brotaþola og fært hann aftur með rútunni. Nánar aðspurður kvað ákærði þá hafa færst saman aftur með rútunni eins og gerist þegar menn séu í ryskingum. Þar hafi þeir báðir fallið í jörðina vegna hálku og kvaðst ákærði þá hafa slegið brotaþola með krepptum hnefa tvö eða þrjú högg sem hafi lent einhvers staðar í andliti brotaþola. Nánar aðspurður sagðist ákærði hafa slegið brotaþola þar sem hann lá á jörðinni en ákærði kvaðst ekki muna hvort hann stóð uppréttur eða hafi verið á hnjánum þegar hann sló brotaþola, líklega hafi hann verið á hnjánum við hliðina á brotaþola. Brotaþoli hafi reynt að svara fyrir sig en þar sem ákærði hafi haldið honum frá sér hafi brotaþoli ekki náð að koma á hann höggum og lét ákærði þess getið að hann sé umtalsvert stærri en brotaþoli. Aðspurður kvaðst ákærði ekki geta sagt til um það hvor hafi haft yfirhöndina í átökunum og ekki vilja tjá sig um það frekar. Ákærði ítrekaði að þar sem ekki hafi verið um að ræða fleiri högg og að hálka hafi verið á bifreiðastæðinu beri hann ekki ábyrgð á öllum þeim áverkum sem lýst er í ákæru. Að loknum átökunum kvaðst ákærði hafa farið inn í rútuna og beðið eftir að lögregla kæmi á staðinn. Ákærði kvaðst ekki hafa séð áverka á brotaþola enda hafi verið myrkur fyrir utan en fram kom hjá ákærða að brotaþoli hafi ekki verið með áverka áður en til átaka kom milli þeirra við rútuna. Sjálfur hafi hann verið með áverka á hendi eftir höggin sem hann veitti brotaþola og þá hafi skyrta hans rifnað en áverka á vör hafi hann fengið eftir högg frá brotaþola inni á barnum fyrr um kvöldið. Ákærði mótmælti þeim framburði vitnisins E-kk-ef Þ-kk-ef G-kk-ef hjá lögreglu að hann hafi staðið klofvega yfir brotaþola og slegið hann mörg högg og vísaði til þess að ljós hafi verið í rútunni en bifreiðastæðið óupplýst og því sé útilokað að vitnið hafi getað séð atburðarásina eins og hann lýsti henni í lögregluskýrslu.

Undir ákærða var borinn eftirfarandi framburður sem hann gaf hjá lögreglu laust eftir hádegi þann 7. mars 2010. „S-kk-nf sagðist hafa slegiið [sic] E-x-x í andlitið tvö til þrjú högg og við höggin hafi E-x-x fallið í jörðina.“ Ákærði kvaðst nú muna betur eftir atvikum en þegar hann gaf skýrslu hjá lögreglu enda hafi hann verið í miklu uppnámi. Ákærði ítrekaði að þeir hafi báðir fallið vegna hálku og brotaþoli hafi ekki fallið vegna þeirra högga sem ákærði veitti honum. Ákærði kvað brotaþola ekki hafa staðið upp meðan ákærði var fyrir utan rútuna en hvort hann hafi staðið upp síðar vissi ákærði ekki. Aðspurður um þá áverka sem sjást á brotaþola á myndum sem teknar voru á sjúkrahúsinu og lýst er í framlögðum læknisvottorðum ítrekaði ákærði að hann gæti ekki skýrt af hverju brotaþoli hafi verið með brot á miðnesbrjóski, nefi, skjaldkirtilsbrjóski [barkakýli], og ökklabroti, en þeir áverkar séu ekki af hans völdum og höggin hafi ekki lent á hálsi brotaþola. Ákærði kvaðst ekki vita til þess að einhver annar hafi ráðist á brotaþola. Ákærði kvaðst vera 1,82 metrar að hæð og 85 kg. að þyngd. Umræddan dag hafi hann verið svipaður að líkamsburðum. Ákærði kvaðst ekki hafa verið undir miklum áhrifum áfengis umrætt kvöld. Brotaþoli hafi hins vegar verið slagandi.

Vitnið E-x-x U-x-x C-x-x, brotaþoli í máli þessu, bar fyrir dómi að hafa greint ákærða frá því umrætt kvöld að D-x-x, sambýliskona ákærða, væri kærasta hans. Þá greindi vitnið frá samskiptum milli hans og D-x-x fyrir framan salerni um kvöldið. Um samskipti vitnisins og ákærða umrætt kvöld kom fram að ákærði hafi slegið vitnið í andlitið á barnum og komið hafi í ljós á sjúkrahúsinu að hann hafi nefbrotnað. Eftir höggið kvaðst brotaþoli hafa farið upp á efri hæðina og sest einn við borð og ákærði og D-x-x komið á eftir sér. Hann hafi verið mjög reiður, staðið upp og kýlt ákærða einu sinni á augað. Eftir að dansleikum lauk, e.t.v. einum eða tveimur klukkutímum síðar, hafi hann farið út í rútuna en ekki vitað að þar beið ákærði eftir honum. Hann hafi ekki komist í rútuna, þess í stað hafi hann farið á sjúkrahús. Nánar aðspurður um atvik fyrir framan rútuna kvaðst vitnið ekki muna það vel en þó muna að þegar hann hafi verið á leið í átt að rútunni hafi verið gripið í hann aftanfrá og hafi hann lent í götunni. Eftir það muni hann næst eftir sér þegar hann vaknaði á sjúkrahúsinu. Aðspurður kvaðst vitnið ekki hafa séð ákærða fyrir utan rútuna og tók fram að hefði hann vitað af ákærða þar, hefði hann ekki farið að rútunni. Fram kom að vinur hans, pólskur maður, sem líklega heiti R-x-x og hafi verið inni í rútunni, hafi séð hvað gerðist við rútuna og greint vitninu frá því. Vitnið kvaðst ekki hafa lent í átökum við aðra en ákærða umrætt kvöld. Ítrekað aðspurður kvaðst vitnið ekki muna eftir atvikum eftir að hann féll í jörðina þegar hann var á leið í rútuna en vinir hans hafi sagt honum frá því að ákærði hefði ráðist á hann. Vitnið neitaði að hafa slegið ákærða að fyrra bragði, hann hafi aðeins slegið ákærða inni í húsinu fyrr um kvöldið. Vitnið kvaðst ekki hafa meiðst á fæti áður en ráðist var á hann á bifreiðstæðinu og ekki hafa lent átökum eftir það. Vitnið gat ekki gert nánari grein fyrir átökunum en tók fram að hann hafi nefbrotnað, teknar hafi verið úr honum tennur og þá hafi hann allur verið marinn og blár og verið í sex mánuði að ná sér. Vitnið kvaðst vera 1,61 metrar á hæð og 61 kíló en á umræddum tíma hafi hann verið 59 kíló. Aðspurður kvaðst vitnið eingöngu hafa neytt áfengis umrætt sinn en verið mjög drukkinn og ef til vill hafi hann þess vegna ekki getað staðið upp eftir að hann féll í jörðina. Vitnið hafnaði því að hafa elt ákærða allt kvöldið vegna afbrýðisemi sem tengdist D-x-x, hann hafi aðeins rætt við ákærða um nefbrotið. Sérstaklega aðspurður kvaðst vitnið ekki hafa viljað blanda vinum sínum í málið og því hafi hann ekki tilgreint þá sem vitni þegar hann gaf skýrslu hjá lögreglu.

Vitnið J-kvk-nf E-kvk-nf C-kk-nf, lögreglumaður, mætti fyrir dóm og staðfesti frumskýrslu sína en kvaðst lítið muna eftir atvikum. Vitnið kvað brotaþola hafa legið á bifreiðaplaninu alblóðugur í framan og kvartað undan sársauka. Í viðtölum við þá sem þar voru hafi komið í ljós að ákærði, sem þá var inni í rútunni, hefði veitt brotaþola umrædda áverka og hafi hann verið færður í lögreglubifreiðina. Aðspurð um aðstæður kvaðst vitnið minna að það hafi verið snjór á bifreiðastæðinu.

Vitnið E-kvk-nf J-kvk-nf, lögreglumaður, lýsti atvikum með sama hætti og vitnið J-kvk-nf E. C-kvk-nf. Vitnið kvaðst hafa rætt við ákærða inni í lögreglubifreiðinni. Aðspurð um aðstæður á bifreiðastæðinu kvaðst vitnið minna að það hafi verið hálka, eða alla vega ekki alveg þurrt.

Vitnið, D-x-x P-x-x, sambýliskona ákærða gaf skýrslu fyrir dómi. Hún kvaðst hafa farið á hótelið ásamt ákærða með rútu frá Selfossi. Brotaþoli, sem hafi verið mjög drukkinn, hafi verið leiðinlegur við hana. Þegar á staðinn kom kvaðst hún hafa reynt að forðast brotaþola og setið langt frá honum. Aðspurð sagði vitnið að hún og brotaþoli hafi einu sinni verið nágrannar, vinnufélagar og góðir vinir í stuttan tíma, en ekki elskendur. Vitnið greindi frá atviki milli sín og brotaþola fyrir framan salerni hótelsins sem ekki er þörf á að rekja frekar. Að skemmtun lokinni hafi hún, ákærði og einhver hjón staðið fyrir framan rútuna að reykja þegar brotaþoli kom að. Hann hafi gengið beint að ákærða og ráðist á hann. Vitnið gat ekki sagt til um hvar höggið lenti enda hafi þetta gerst mjög hratt. Á bifreiðastæðinu hafi verið mikill snjór og mjög hált. Ákærði hafi ýtt brotaþola frá sér og brotaþoli ýtt ákærða til baka og í kjölfarið hafi þeir dottið saman í jörðina. Þau sem þarna voru hafi hrópað og reynt að stöðva átökin en ákærði og brotaþoli hafi velst um í snjónum og slegist. Aðspurð hvort hún hafi séð ákærða veita brotaþola högg annars staðar en í andlitið sagðist vitnið ekki geta sagt til um það því þeir hafi verið svolítið langt í burtu og velst um í snjónum. Síðan hafi lögreglan komið á staðinn. Nánar aðspurð minnti vitnið að þau sem með þeim voru fyrir framan rútuna hafi verið pólsk hjón og að maðurinn heiti A-x-x og vinni líklega enn í Reykjagarði. Aðspurð um birtuskilyrði við rútuna kom fram hjá vitninu að það hafi verið lítil birta og skuggi frá rútunni. Vitnið kvaðst ekki hafa séð átök milli ákærða og brotaþola inni í hótelinu enda hafi hún ekki verið með ákærða allan tímann.

Vitnið K-kk-nf H-kk-nf P-kk-nf, bifreiðastjóri, kvaðst umrædda nótt hafa ekið starfsmönnum á árshátíð Sláturfélagsins. Að skemmtun lokinni hafi hann setið í bílstjórasætinu í rútunni og beðið eftir fólkinu. Hópur fólks hafi staðið fyrir utan rútuna þegar „lítil dökkur maður“ hafi komið vaðandi fyrir hornið á rútunni, rifið upp hendina og hjólað í mann sem þar stóð. Þeir hafi síðan borist aftur með rútunni en hvað þar fór fram kvaðst vitnið ekki hafa séð þaðan sem hann sat. Myrkur hafi verið úti en ljós inni í rútunni. Nánar aðspurður kvaðst vitnið ekki hafa séð „litla dökka manninn“ slá þann sem hann gekk að og hann viti ekki hvort hann hafi ætlað að faðma hann eða slá en sér hafi virst sem „lítill dökki maðurinn“ hafi ætlað að hjóla í manninn sem stóð fyrir utan rútuna. Vitnið kvaðst ekki geta greint nánar frá atvikum, hann hafi ekki farið út úr rútunni og ekki séð átök eða hvað fór á milli mannanna, en stuttu síðar hafi hann verið spurður hvort hann ætti teppi fyrir slasaðan mann við rútuna. Fram kom hjá vitninu að það hafi verið snjór og hálka á bifreiðaplaninu. Vitnið kvaðst ekki geta sagt til um það hvort þeir sem sátu við gluggann í rútunni hafi getað séð út úr rútunni.

Vitnið T-kk-nf F-kk-nf J-kk-nf, næturvörður á Hótel Örk, kvaðst hafa verið í vinnu umrætt kvöld og setið í móttöku hótelsins þegar starfsmenn höfðu samband við hann út af slagsmálum í salnum. Þegar hann kom á vettvang hafi slagsmálin verið yfirstaðin. Hann hafi rætt við ákærða og brotaþola, sem voru drukknir. Brotaþoli hafi verið með smá blóðnasir og greindi frá því að ákærði hafi kýlt sig. Ekkert hafi sést á nefi brotaþola og pínulítill blóðdropi hafi runnið úr nefi hans. Ákærði hafi neitað að hafa slegið brotaþola. Vegna þessa kvaðst vitnið hafa haft augun á báðum mönnunum allt kvöldið. Ákærði hafi skemmt sér en brotaþoli verið mjög reiður og með augun á ákærða allan tímann og reynt nokkrum sinnum að ganga að ákærða en þá kvaðst vitnið hafa stöðvað hann og beðið hann um að láta kyrrt liggja, sem hann hafi gert. Þetta eftirlit vitnisins með ákærða og brotaþola hafi átt sér stað síðustu einn og hálfan eða tvo tíma samkomunnar. Þá greindi vitnið frá því að eftir að skemmtun lauk og allir voru farnir út húsinu hafi hann séð sjúkra- og lögreglubifreiðir koma að hótelinu og farið út. Þá hafi hin ætlaða árás verið afstaðin, brotaþoli hafi verið á sjúkrabörum en ákærði í lögreglubifreið. Vitnið kvað snjó og hálku hafa verið á bifreiðaplaninu. Nánar aðspurður um ölvunarástand brotaþola og ákærða kvað vitnið þá ekki hafa verið ofurölvi, báðir hafi verið skýrir og hægt að ræða við þá, og brotaþoli hafi gengið óstuddur um hótelið.

Vitnið E-kk-nf Þ-kk-nf G-kk-nf, gaf skýrslu fyrir dómi. Vitnið kvaðst vera fyrrverandi vinnufélagi brotaþola en einnig séu faðir hans og faðir ákærða hálfbræður. Hann hafi setið við hliðina á vitninu I-kvk-þgf Ó-kvk-þgf G-kvk-þgf þegar hún hafi sagt honum að það væru slagsmál fyrir utan rútuna. Þá hafi hann litið út og séð tvo menn slást. Að slagsmálunum loknum hafi brotaþoli legið eftir. Vitnið tók fram að hann hefði ekki séð upphaf átakanna Hann hafi hlaupið út til að aðstoða brotaþola og einnig hringt á lögreglu. Nánar lýsti vitnið atvikum þannig að ákærði hafi ýtt brotaþola upp að rútunni og síðan grýtt honum niður á jörðina. Eftir það hafi ákærði staðið yfir brotaþola, beygt sig og slegið hann margsinnis í andlitið, líklega 7-8 högg. Nánar aðspurður kvað vitnið ákærða hafi staðið klofvega yfir brotaþola. Fram kom hjá vitninu að framangreinda atburðarás hafi hann séð út um glugga rútunnar og hún hafi staðið yfir í 35 til 40 sekúndur. Vitnið kvaðst hafa farið út þegar ákærði var kominn inn í rútuna og þá hafi brotaþoli legið í jörðinni alblóðugur og hálf meðvitundarlaus en vitnið náð að róa hann niður. Á bifreiðastæðinu hafi verið einhver snjór og dimmt en vitnið kvaðst þrátt fyrir það hafa séð átökin vel. Að mati vitnisins hafi ákærði haft yfirhöndina í átökunum en brotaþoli hafi reynt að verja sig en lítið getað gert. Vitnið kvaðst umrætt kvöld hafa verið undir áhrifum áfengis, svona í meðallagi. Brotaþoli hafi verið undir áhrifum áfengis en ekki slagað.

Vitnið I-kvk-nf Ó-kvk-nf G-kvk-nf, kvaðst hafa setið inni í rútunni við hlið vitnisins E-kk-ef Þ-kk-ef G-kk-ef þegar hún hafi heyrt læti fyrir utan. Hún hafi farið út að hlúa að manni sem þar lá á jörðinni. Að öðru leyti gat vitnið ekki borið um atvik máls.

Vitnið T-kk-nf F-kk-nf, læknir, gaf skýrslu fyrir dómi í gegnum síma og staðfesti framlagt læknisvottorð. Vitnið kvað einhverjar tennur hafa verið brotnar í brotaþola en venja sé að vísa mati á slíku til tannlækna. Þá hafi brotaþoli verið með gervigóm. Vitnið kvað ökklabrot yfirleitt verða af völdum snúningsáverka og geta orsakast af falli. Um brot í skjaldkirtilsbrjóski, þ.e. barkakýli, sagði vitnið að slíkt brot komi vegna höggs eða ef tekið er í hálsinn, slíkt brot verði ekki af höggi í andlit. Vitnið kvað erfitt að segja til um hvort högg þau sem brotaþoli fékk hafi verið þung en benti á að engin önnur andlitsbein en nefbein hafi brotnað.

Vitnið J-kk-nf S-kk-nf S-kk-nf, tannlæknir, gaf skýrslu fyrir dómi og staðfesti framlagt læknisvottorð. Vitnið greindi frá því að brotaþoli hafi við skoðun verið með brotinn hlutagóm sem og brotna tönn í efri góm hægra megin sem hafi verið ónýt og því tekin. Þar sem brotaþoli hafi verið með hlutagóm sé ljóst að hann hafi vantað einhverjar tennur. Aðspurður sagði vitnið erfitt að meta hvort tannbrotið hafi verið nýtt eða gamalt brot.

Niðurstaða.

Samkvæmt framburði ákærða og brotaþola liggur fyrir að til einhverra átaka hafi komið milli þeirra inni á hótelinu meðan á skemmtuninni stóð. Ákærði kvaðst hafa fengið örlitla sprungu á vör eftir högg frá brotaþola og brotaþoli kvaðst hafa meiðst á nefi eftir högg frá ákærða. Þá liggur fyrir að vitnið T-kk-nf F-kk-nf J-kk-nf, starfsmaður hótelsins, fylgdist með ákærða og brotaþola síðasta einn og hálfan til tvo tíma samkomunnar eftir að vitninu var tilkynnt um slagsmál þeirra í milli.

Einnig liggur fyrir í málinu samkvæmt framburði ákærða, vitnanna D-x-x P-x-x, og E-kk-ef Þ-kk-ef G-kk-ef að til átaka kom milli ákærða og brotaþola fyrir framan rútuna á bifreiðastæðinu við hótelið eftir að skemmtun lauk. Ákærði og sambýliskona hans segja brotaþola hafa átt upptökin en við það kannast brotaþoli ekki. Vitnið E-kk-nf Þ-kk-nf G-kk-nf, sem sat inni í rútunni, sá ekki upphaf átakanna. Bílstjóri rútunnar, K-kk-nf P-kk-nf, sem sat allan tímann í bifreiðastjórasætinu, sá ekki átökin en lýsti því að hafa séð „lítinn dökkan mann“ koma vaðandi fyrir hornið á rútunni. Hann hafi rifið upp hendina eins og hann hafi ætlað að hjóla í mann sem þar stóð. Hvort hann hafi gert það gat vitnið ekki borið um. Þessir tveir menn hafi borist aftur með rútunni og vitnið ekki séð hvað þeim fór á milli. Með vísan til þess sem að framan er rakið þykir ekki óvarlegt að leggja til grundvallar að brotaþoli hafi átt upptök að átökunum við rútuna á bifreiðastæðinu.

Ákærði hefur viðurkennt að hafa slegið brotaþola þrjú hnefahögg í andlitið við rútuna á bifreiðastæðinu með þeim afleiðingum að brotaþoli hafi fengið mar og bólgur í andlitið. Ákærði neitaði því hins vegar alfarið að hafa slegið brotaþola í hálsinn og að brotaþoli hafi fallið í jörðina við höggin en segir þá báða hafa fallið í jörðina vegna hálku. Ákærði neitar því einnig að afleiðing umræddra högga hafi leitt til þess að ökkli og skjaldkirtilsbrjósk brotaþola hafi brotnað en tjáði sig ekki um innkýlt nefbrot beggja vegna, brot í miðsnesbrjóski, brot í forjaxli í efri gómi hægra megin og brot á hlutagóm (tanngervi).

Brotaþoli bar við minnisleysi eftir að gripið hafi verið í hann aftan frá og hann fallið í jörðina á leiðinni í rútuna. Þá kom fram hjá brotaþola að framburður hans hjá lögreglu um atburðarásina á bifreiðastæðinu hafi verið byggður á frásögn vina hans sem voru í rútunni.

Ákærði lýsti því hvernig hann hafi misst þolinmæðina í kjölfar höggs frá brotaþola, reiðst og svarað fyrir sig með því að rífa í föt brotaþola og fært hann aftur með rútunni. Nánar tiltekið hafi þeir færst saman aftur með rútunni eins og gerist þegar menn séu í ryskingum. Þar hafi þeir báðir fallið í jörðina vegna hálku og þá hafi hann, líklega á hnjánum, slegið brotaþola með krepptum hnefa tvö eða þrjú högg sem hafi lent einhvers staðar í andliti brotaþola. Brotaþoli hafi reynt að svara fyrir sig en ákærða tekist að halda honum frá sér og því hafi brotaþoli ekki náð að koma á hann höggum.

Brotaþoli er eins og áður segir ekki til frásagnar um átök milli hans og ákærða við rútuna.

Vitnið D-x-x P-x-x, sambýliskona ákærða, kvað atburðarásina hafa verið hraða og hafi hún ekki séð hvar högg ákærða lentu en þarna hafi mikill snjór og mjög hált. Ákærði hafi ýtt brotaþola frá sér og brotaþoli ýtt ákærða til baka og í kjölfarið hafi þeir dottið saman á jörðina, velst um í snjónum og slegist.

Vitnið I-kvk-nf Ó-kvk-nf G-kvk-nf, sem sat í rútunni hjá vitninu E-kk-þgf Þ-kk-þgf, gat hvorki borið um aðdraganda átakanna né átökin sjálf. Sama á við um vitnið T-kk-þf F-kk-þf sem á þeim tíma var við störf inni á hótelinu.

Vitnið E-kk-nf Þ-kk-nf G-kk-nf, sem eins og áður er rakið, sat inn í rútunni kvaðst hafa litið út þegar vitnið I-kvk-nf Ó-kvk-nf hafi sagt honum að það væru slagsmál fyrir utan rútuna. Að mati dómsins lýsti vitnið atvikum með trúverðugum hætti þannig. Ákærði hafi ýtt brotaþola upp að rútunni, grýtt honum niður á jörðina, staðið klofvega yfir honum og slegið hann margsinnis í andlitið, líklega sjö til átta högg. Að mati vitnisins hafi ákærði haft yfirhöndina í átökunum, brotaþoli hafi reynt að verja sig en lítið getað gert.

Ákærði hefur viðurkennt að hafa slegið brotaþola þrjú högg með krepptum hnefa í andlitið. Með vísan til játningar ákærða, framburðar vitnisins E-kk-ef Þ-kk-ef, framlagðra læknisvottorða um áverka í andliti brotaþola, sem vitnin T-kk-nf F-kk-nf, læknir, og J-kk-nf S-kk-nf S-kk-nf, tannlæknir, staðfestu fyrir dómi, mynda sem teknar voru af andliti brotaþola við komu á sjúkrahúsið og mynda sem teknar voru af hægra handarbaki ákærða á lögreglustöðinni, er að mati dómsins framkomin lögfull sönnun þess að ákærði hafi slegið brotaþola þrjú högg með krepptum hnefa í andlitið með þeim afleiðingum að brotaþoli hlaut mar og bólgur í andliti, innkýlt nefbrot beggja vegna, brot í miðnesbrjóski, brot í forjaxl í efri gómi hægra megin og að hlutagómur í munni hans brotnaði.

Ákærði hefur hins vegar neitað því að hafa slegið brotaþola í hálsinn. Eins og áður er rakið bar vitnið E-kk-nf Þ-kk-nf fyrir dómi að högg ákærða hafi lent í andliti brotaþola. Í framburði vitnisins T-kk-ef F-kk-ef læknis kom fram að brot í skjaldkirtilsbrjóski, þ.e. barkakýli, geti ekki komið til vegna högga í andlit. Með vísan til þess sem að framan greinir er að mati dómsins ekki framkomin lögfull sönnun þess að atlaga ákærða að brotaþola hafi leitt til þess að brot hafi komið í skjaldkirtilsbrjósk eins og lýst er í ákæru.

Kemur þá til skoðunar hvort rekja megi ökklabrot brotaþola til árásar ákærða. Í ákæru er á því byggt að brotaþoli hafi fallið í jörðina við högg frá ákærða. Framburður ákærða hvað þetta varðar var á annan veg fyrir dómi en hjá lögreglu. Fyrir dómi kvað ákærði þá báða hafa fallið í jörðina og vísaði til þess að hálka hafi verið á bifreiðastæðinu og er sá framburður ákærða í samræmi við framburði vitna sem áður hafa verið raktir. Við yfirheyrslu hjá lögreglu greindi ákærði frá því að brotaþoli hafi fallið í jörðinna við höggin. Fyrir dómi kvaðst ákærði muna betur eftir atvikum en þegar hann gaf skýrslu hjá lögreglu enda hafi hann verið í miklu uppnámi. Í gögnum málsins er samantekt af framburði ákærða hjá lögreglu en skýrslan var tekin upp í hljóð og mynd. Dómari hefur kynnt sér hljóð- og myndbandsupptökuna þar sem ákærði lýsir því ítrekað að brotaþoli hafi fallið í jörðina við högg hans. Ákærði gaf umrædda skýrslu hjá lögreglu um ellefu klukkustundum eftir að hann var handtekinn á vettvangi. Að mati dómsins verður ekki ráðið af upptökunni að ákærði hafi verið í miklu uppnámi. Þvert á móti er framburður hans yfirvegaður, skýr og greinargóður og þykir breyttur framburður ákærða ótrúverðugur og verður hann því ekki lagður til grundvallar niðurstöðu málsins. Þá samræmist sá framburður ákærða fyrir dómi, að líklega hafi hann verið á hnjánum við hlið brotaþola þegar hann veitti honum höggin, ekki framburði vitnisins E-kk-ef Þ-kk-ef, sem lýsti því að ákærði hafi staðið kolvega yfir brotaþola og slegið hann í andlitið.

Áverkum sem brotaþoli fékk á ökkla er lýst í læknisvottorði vitnisins T-kk-ef F-kk-ef læknis. Í framburði vitnisins fyrir dómi kom fram að ökklabrot verði yfirleitt af völdum snúningsáverka og geti orsakast við fall. Þó fyrir liggi að snjór og hálka hafi verið á bifreiðastæðinu umrædda nótt þykir, með vísan til yfirburða ákærða í átökunum hvað líkamsburði varðar, áverka í andliti brotaþola og áverka á hægri hnúa ákærða, hafið yfir skynsamlegan vafa að atlaga ákærða að brotaþola hafi verið það kröftug að ákærði hafi við höggin fallið á jörðina. Með vísan til alls þessa þykir sannað, svo ekki verði vefengt með skynsamlegum rökum, sbr. 1. mgr. 109. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, að brotaþoli hafi fallið í jörðina við högg ákærða eins og í ákæru segir og við það ökklabrotnað.

Með greindri háttsemi hefur ákærði gerst sekur um líkamsárás með þeim afleiðingum sem lýst er í ákæru, að undanskildu broti í skjaldkirtilsbrjóski, og þannig brotið gegn 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 111. gr. laga nr. 82/1998 og 11. gr. laga nr. 20/1981.

Nokkur dráttur var á meðferð máls þessa hjá lögreglu og ákæranda. Ekki hefur verið skýrt tæplega fimm mánaða hlé sem varð á rannsókn málsins á tímabilinu 7. mars til 6. ágúst 2010 og aftur í tæpa sex mánaði á tímabilinu 6. ágúst 2010 til 3. febrúar 2011. Sækjandi upplýsti að málið hefði borist ákæranda í lok maí á þessu ári en ákæra hafi ekki verið gefin út fyrr en í lok september m.a. vegna sumarleyfa starfsmanna.

Samkvæmt sakavottorði ákærða gekkst hann undir sátt fyrir umferðarlagabrot árið 2001. Með dómi Héraðsdóms Suðurlands frá 17. mars 2011 var ákærði dæmdur í 100.000 króna sekt fyrir brot gegn 1. mgr. 257. gr. almennra hegningarlaga og vopnalagabrot. Við ákvörðun refsingar er litið til þess sem áður er fram komið um að brotaþoli hafi átt upptök að átökunum fyrir framan rútuna, sbr. 3. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Hins vegar er til þess að líta að atlaga brotaþola að ákærða var smávægileg og að ákærði fékk enga áverka að eigin sögn. Atlaga ákærða að brotaþola var hins vegar gróf og hrottaleg og afleiðingar umtalsverðar. Refsing ákærða, sem ákveðin er með hliðsjón af 78. gr. almennra hegningarlaga, þykir hæfilega ákveðin fangelsi í sex mánuði, en rétt þykir með vísan til þess að ákærði hefur ekki áður sætt refsingu fyrir líkamsárás og þess dráttar sem varð á meðferð málsins hjá lögreglu og ákæranda, og var ákærða óviðkomandi, að fresta megi fullnustu refsingar og skal hún falla niður að liðnum þremur árum, frá birtingu dóms þessa, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Brotaþoli, E-x-x U-x-x C-x-x, gerir kröfu í málinu um bætur fyrir líkamstjón, þjáninga- og miskabætur auk vaxta og kröfu um málskostnað samkvæmt 3. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Samkvæmt greinargerð brotaþola sundurliðast bótakrafan hans þannig:

1.1. Bætur fyrir líkamstjón, sbr. 4. gr. I. kafla skaðabótalaga nr. 50/1993 nemi 1.291.947 krónum og er hún byggð á því að brotaþoli hafi fengið talsvert mikla andlitsáverka, misst tennur og hlotið brotið nef, miðnesbrjósk og tennur bæði í neðri og efri gómi, auk ökklabrots. Vísar brotaþoli þessu til stuðnings til töflu örorkunefndar um miskastig og miðar hann útreikning kröfu sinnar við samtals 15% varanlegan miska.

1.2 Þjáningabætur í einn mánuð, sbr. 3. gr. skaðabótalaga, nemi 54.208 krónum og er á því byggt að brotaþoli hafi verið rúmfastur í eina viku og veikur án þess að vera rúmfastur í 23 daga.

1.3 Útlagður kostnaður, sjúkrakostnaður og annað fjártjón nemi 34.241 krónu.

2.0 Bætur fyrir miska, sbr. III. kafla skaðabótalaga nr. 50/1993, nemi 600.000 krónum og er á því byggt að árásin gegn brotaþola hafi verið gerð af ásetningi eða stórfelldu gáleysi.

Þá vísar brotaþoli um vexti og dráttarvexti til 16. gr. skaðabótalaga, sbr. og III. og IV. kafla laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001.

Verjandi ákærða krefst sýknu af bótakröfu en til vara að krafan verði lækkuð. Til þrautavara er þess krafist að bótakröfu verði vísað frá dómi.

Hvað varðar kröfu brotaþola í tölulið 1.1, um bætur fyrir líkamstjón, skv. 4. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, er það mat dómsins að brotaþoli hafi ekki sýnt nægilega fram á hvers eðlis og hversu miklar afleiðingar ætlað tjón hans sé frá læknisfræðilegu sjónarmiði. Í framlögðu læknisvottorði eru einvörðungu raktar hugsanlegar afleiðingar þeirra áverka er brotaþoli varð fyrir af hálfu ákærða. Er því ekki unnt að fallast á þann lið kröfu brotaþola er snýr að bótum fyrir líkamstjón skv. 4. gr. nefndra skaðabótalaga. Krafa brotaþola í tölulið 1.2, sem snýr að þjáningabótum, telst sönnuð, með vísan til framlagðs læknisvottorðs um að ákærði hafi verið lagður inn á sjúkrahús og verið veikur eftir að hann var útskrifaður. Er því fallist á kröfuna eins og hún er sett fram. Krafa brotaþola í tölulið 1.3 er studd gögnum og er fallist á hana eins og hún er sett fram. Hvað varðar kröfu í tölulið 2.0 liggur fyrir að brotaþoli hlaut talsvert mikla og alvarlega andlitsáverka auk ökklabrots og hefur ákærði verið fundinn sekur um líkamsárás gegn brotaþola. Að mati dómsins þykja miskabætur hæfilega ákvarðaðar 500.000 krónur. Vextir af tildæmdum bótum skulu reiknast samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 7. mars 2010 til 7. nóvember 2011, en síðan með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001, sbr. 9. gr. sömu laga, frá 7. nóvember 2011, en þann dag var liðinn mánuður frá birtingu bótakröfunnar, til greiðsludags.

Ákærði greiði allan sakarkostnað með vísan til 1. mgr. 218. gr. laga nr. 88/2008, sbr. 216. gr. sömu laga, þ.m.t. 90.500 krónur í útlagðan sakarkostnað ákæruvaldsins vegna læknisvottorða og vinnu verjanda á rannsóknarstigi, 313.000 krónur í málsvarnarlaun til verjanda síns, S-kk-ef J-kk-ef, hæstaréttarlögmanns, vegna vinnu við dómsmeðferð málsins að meðtöldum virðisaukaskatti. Með vísan til áðurgreindra lagaákvæða og 48. gr. laga nr. 80/2008, greiði ákærði einnig þóknun skipaðs réttargæslumanns bótakrefjanda, T-kk-ef R-kk-ef S-kk-ef héraðsdómslögmanns, 251.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti vegna starfa hans á rannsóknarstigi málsins og við að halda fram kröfunni fyrir dómi.

J-kvk-nf G-kvk-nf, fulltrúi lögreglustjórans á Selfossi, flutti málið fyrir ákæruvaldið.

R-kvk-nf T-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóminn.

Dómsorð:

Ákærði, S-kk-nf I-kk-nf V-kk-nf, sæti fangelsi í sex mánuði en fresta skal fullnustu refsingarinnar skilorðsbundið í þrjú ár frá birtingu dómsins að telja og falli refsingin niður að þeim tíma liðnum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði E-x-x U-x-x C-x-x, kt. 000000-0000, 588.449 krónur, ásamt vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, frá 7. mars 2010 til 7. nóvember 2011, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr., laga nr. 38/2001, um vexti og verðtryggingu, sbr. 9. gr. sömu laga, frá 7. nóvember 2011 til greiðsludags.

Ákærði greiði allan sakarkostnað, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, S-kk-ef J-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 313.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti, útlagðan sakarkostnað, 90.500 krónur, og þóknun réttargæslumanns brotaþola, T-kk-ef R-kk-ef S-kk-ef, héraðsdómslögmanns 251.000 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti.

R-kvk-nf T-kvk-nf.