S-25/2015

Mál þetta, sem var dómtekið 8. f.m., er höfðað með ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, útgefinni 13. janúar 2015, á hendur G-kk-þgf Ó-kk-þgf, kt. 000000-0000, Faxabraut 55 í Reykjanesbæ.

Ákærða er gefin að sök „líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 9. júní 2013, í söluskálanum Ungó við Hafnargötu 6 í Reykjanesbæ, slegið B einu höggi í andlitið, með þeim afleiðingum að B hlaut brot á vinstri miðframtönn efri góms og bólgu á efri vör.“

Telst þetta varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Ákærði krefst aðallega sýknu af kröfum ákæruvaldsins. Til vara gerir hann þá kröfu að honum verði gerð vægasta refsing sem lög leyfa og að fangelsisrefsing, komi til þess að hún verði dæmd, verði að fullu skilorðsbundin. Þá er þess krafist að allur sakarkostnaður, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, verði greiddur úr ríkissjóði.

I

Ákærði hefur viðurkennt að hafa slegið B í andlitið þar sem þeir voru staddir í söluskálanum Ungó við Hafnargötu í Reykjanesbæ aðfaranótt sunnudagsins 9. júní 2013. Hefur ákærði nánar tiltekið lýst þessari atlögu sinni á þann veg að hann hafi slegið brotaþola utan undir með flötum lófa hægri handar. Því hafi ekki verið um hnefahögg að ræða heldur kinnhest, höggið hafi lent á vinstri kinn brotaþola. Það sé með öllu útilokað að brotaþoli hafi við þetta hlotið þá áverka sem tilgreindir eru í ákæru, en að því er þá varðar styðst saksókn við vottorð tveggja lækna. Sé í öllu falli mun líklegra að áverkana megi rekja til átaka sem átt hefðu sér stað í kjölfar atviksins á Ungó og brotaþoli hafi átt aðild að. Er krafa ákærða um sýknu alfarið á þessu reist. Brotaþoli hefur aftur á móti borið á þann veg að ákærði hafi í umrætt sinn slegið hann í andlitið með krepptum hnefa og að höggið hafi lent framan á andlitinu.

Fyrir liggur í málinu að brotaþoli kom á Heilbrigðisstofnun Suðurnesja umrædda nótt. Í vottorði G aðstoðarlæknis kemur fram að skoðun sem brotaþoli gekkst þá undir hafi leitt í ljós að efri vör var bólgin og mest fyrir miðju vinstra megin. Þá segir svo í vottorðinu: „Allar tennur eru vel skorðaðar í munnholi. Við nánari athugun sést lína sem liggur þvert yfir tönn númer níu sem gæti samsvarað sprungu eða brotalínu.“ Þá er það mat læknisins að ofangreindir áverkar samrýmist frásögn brotaþola um tilkomu þeirra, en í vottorðinu er haft eftir brotaþola að hann hafi verið kýldur og að höggið hafi lent á neðri hluta andlits.

Brotaþoli leitaði til H tannlæknis 11. júní 2013. Kemur fram í gögnum frá honum að sprunga hafi verið í vinstri miðframtönn efri góms.

Þá er þess að geta að samkvæmt framlögðu læknisvottorði leitaði ákærði á slysadeild Landspítalans sunnudaginn 9. júní 2013 kl. 15:38 vegna líkamsárásar sem hann kvaðst hafa orðið fyrir um nóttina. Fram kemur í vottorðinu að ákærði hafi verið með „töluvert glóðarauga og mar í andliti, auk þess yfirborðsáverka eins og eftir hnúajárn eða eitthvað slíkt þar sem hluti af yfirhúð hefur farið úr á vörum og augabrún“. Hann hafi fundið mest til í kringum augnumgjörð hægra megin og við nefið. Tölvusneiðmynd af andlitsbeinum hafi sýnt brot í nefbeinum og tilfærslu á nefrót.

II

Fram er komið að ákærði og brotaþoli voru staddir í söluskálanum Ungó í Reykjanesbæ þegar það atvik, sem er til umfjöllunar í málinu, átti sér stað. Báðir voru þeir undir áhrifum áfengis. Hafði ákærði komið þangað ásamt kærustu sinni, E, og tveimur vinum þeirra, þeim I og C. Brotaþoli og vinur hans, D, bættust síðan í hópinn. Öll eru þau á svipuðum aldri og þekktu hvert annað vel.

Í skýrslu sinni fyrir dómi skýrði ákærði svo frá að hann og brotaþoli hefðu farið að rífast skömmu eftir að sá síðarnefndi kom inn í söluskálann. Hafi samskiptum þeirra lyktað með því að ákærði hafi slegið brotaþola utan undir. Aðspurður kvaðst ákærði ekki muna af hverju þeir fóru að rífast. Brotaþoli hafi verið með einhverja stæla og haft í frammi ógnandi tilburði gagnvart ákærða, sem þá hafi slegið hann í vinstri kinnina með flötum lófa hægri handar. Annað hafi hann ekki gert. Málinu hafi á hinn bóginn langt í frá verið lokið því að um það bil 10 til 15 mínútum síðar hefðu brotaþoli og vinir hans veist að ákærða með höggum og spörkum við söluturninn Hlöllabáta. Í þeim átökum sem þar áttu sér stað hafi brotaþoli tekið ákærða hálstaki aftan frá á meðan vinur hans hafi ítrekað lamið ákærða í andlitið. Ákærði hafi barist um meðan á þessu stóð og sé langt í frá útilokað að brotaþoli hafi í þeim atgangi hlotið þá áverka sem komu í ljós við læknisskoðun.

Fyrir dómi lýsti brotaþoli tildrögum þess, að ákærði sló hann, á þann veg að ákærði hafi verið dónalegur í hans garð. Brotaþoli hafi svarað ákærða fullum hálsi og þá eitthvað minnst á stera. Ákærði hafi þá kýlt hann fyrirvaralaust í andlitið. Hafi ákærði slegið hann með krepptum hnefa og höggið lent á munninum. Hann hafi fundið fyrir verk í tönnum strax eftir höggið. Við læknisskoðun sem hann gekkst undir síðar um nóttina hafi komið í ljós að hann var með sprungna vör og brotna tönn. Þegar brotaþoli var spurður út í ölvunarástand sitt svaraði hann því til að hann hafi ekki verið útúrdrukkinn og kvaðst muna vel eftir samræðum sínum við ákærða inni á Ungó og högginu sem ákærði hafi veitt honum þar. Þá hafnaði brotaþoli því alfarið að hann hafi hlotið framangreinda áverka í ryskingum sem áttu sér stað í kjölfar samskipta hans og ákærða á Ungó. Hann hafi ekki fengið annað högg á andlitið þessa nótt.

Vitnið D skýrði svo frá í skýrslu sinni fyrir dómi að einhverjar deilur hafi komið upp á milli ákærða og brotaþola inni á Ungó hina umræddu nótt og að samskiptum þeirra haf lyktað með því að ákærði hafi kýlt brotaþola í andlitið með krepptum hnefa. Lýsti vitnið högginu sem stungu og að það hafi lent framan á andliti brotaþola, nánar tiltekið á munninum. Kvaðst vitnið hafa staðið við hliðina á þeim þegar þetta gerðist. Blætt hafi úr vör eða gómi brotaþola eftir höggið. Aðspurt kvaðst vitnið hafa verið búið að neyta áfengis þegar hér var komið sögu en kvaðst engu að síður muna vel eftir þessu atviki.

Vitnið E, unnusta ákærða, lýsti því í skýrslu sinni fyrir dómi að ákærði og brotaþoli hefðu farið að rífast inni á Ungó og að óvinsamlegum samskiptum þeirra þar hafi lokið með því að ákærði hafi slegið brotaþola með flötum lófa á kinnina. Hún hafi rætt við brotaþola strax í kjölfar þessa atviks og ekki séð áverka á honum. Hann hafi á hinn bóginn verið æstur og reiður og sagt að ákærði hefði slegið sig. Kvaðst vitnið hafa reynt að fá brotaþola til að láta málið kyrrt liggja, en hann hafi verið farinn að hringja í vini sína vegna þess sem þarna hafði gerst. Þá kvaðst vitnið hafa séð allt sem gerðist við Hlöllabáta síðar þessa sömu nótt. Brotaþoli hafi þá kýlt ákærða og líka tekið hann hálstaki og þannig haldið ákærða á meðan félagar brotaþola veittust að honum með höggum.

Samkvæmt vitnisburði I átti brotaþoli upptökin að því að hann og ákærði fóru að rífast. Kvaðst I hafi setið á gólfi söluskálans og verið að ræða við E meðan á þessu stóð. Í fyrstu skýrði I svo frá að hann hafi séð ákærða slá til brotaþola. Síðar í vitnisburði sínum skýrði hann þetta þannig að hann hafi séð handarhreyfingu hjá ákærða, en gæti ekki sagt til um það hvort ákærði hafi kýlt brotaþola eða einungis ýtt við honum. Þegar atvikið inni á Ungó var afstaðið kvaðst I hafa reynt að róa ákærða og fá hann í burtu, en sér hafi þá virst sem brotaþoli væri farinn að kalla eftir liðsauka. Þessar tilraunir hafi ekki borið árangur. Aðspurður kvaðst I ekki minnast þess að brotaþoli hafi orðið fyrir höggi í þeim ryskingum sem urðu við Hlöllabáta skömmu síðar.

Vitnið C skýrði svo frá í skýrslu sinni að einhver átök hafi átt sér stað á milli ákærða og brotaþola inni á Ungó í umrætt sinn. Hann hafi setið á gólfinu og verið að ræða við E, kærustu ákærða. Ákærði og brotaþoli hefðu farið að rífast eitthvað og þá um fatnað hvor annars. Þeir hefðu báðir verið orðnir reiðir. Að endingu hafi komið til einhverra átaka en hann hafi ekki séð það sem þá gerðist.

Vitnið F lögreglumaður gaf skýrslu við aðalmeðferð málsins, en hann var einn þeirra lögreglumanna sem sinntu útkalli vegna slagsmálanna við Hlöllabáta sem getið hefur verið um hér að framan. Í vitnisburði F kom fram að hann hafi rætt við brotaþola á vettvangi. Brotaþoli hafi verið með sár á vör og sagt að ákærði hefði veitt sér þann áverka. Komið hafi til orðaskipta á milli þeirra á Ungó og þeim lyktað með því að ákærði hafi kýlt hann með krepptum hnefa. Loks er þess að geta að í vitnisburði F kom fram að ákærði hafi verið alblóðugur og að hann hafi verið með brotaþola í hálstaki þegar lögreglumenn komu á vettvang.

G kom fyrir dóm og staðfesti áður greint læknisvottorð sitt. Þá staðfesti hann að umfjöllun um sprungu eða brotalínu í tönn, sem vísað er til í vottorðinu sem tönn númer níu, eigi við um vinstri miðframtönn í efri gómi.

H tannlæknir gaf skýrslu fyrir dómi. Í vitnisburði hans kom fram að skoðun sem brotaþoli gekkst undir hjá honum hafi leitt í ljós að högg hafi komið á báðar framtennur í efri gómi brotaþola. Þær hefðu báðar verið örlítið hreyfanlegar og sprunga hafi verið í annarri tönninni, þ.e. í vinstri miðframtönn. Ekki hafi verið um eiginlegt brot að ræða heldur glerungssprungu. Um óafturkræfan áverka að þessu leyti sé að ræða og hann verði ekki rakinn til höggs af því tagi sem ákærði hefur gengist við að hafa veitt brotaþola. Þá hafi brotaþoli verið með áverka á vör.

III

Með framburði ákærða og vitna er í ljós leitt að til ósættis kom á milli hans og brotaþola, B, í söluskálanum Ungó við Hafnargötu í Reykjanesbæ aðfaranótt sunnudagsins 9. júní 2013. Að sögn brotaþola lyktaði samskiptum þeirra með því að ákærði kýldi hann fyrirvaralaust í andlitið með krepptum hnefa. Kom fram hjá brotaþola að höggið hafi lent á munni hans og að hann hafi strax eftir það fundið fyrir verk í tönnum. Vitnið D bar á sama veg um árás ákærða. Kvaðst vitnið hafa staðið við hlið ákærða og brotaþola þegar þetta gerðist og að blætt hafi úr vör eða gómi brotaþola eftir höggið. Við læknisskoðun á Heilbrigðisstofnun Suðurnesja þessa sömu nótt kom í ljós að efri vör brotaþola var bólgin og þvert yfir vinstri miðframtönn efri góms lá lína sem að mati læknis gat samsvarað sprungu eða brotalínu. Við skoðun sem brotaþoli gekkst undir hjá tannlækni var staðfest að um sprungu væri að ræða. Er um þessa tilgreiningu á áverkum brotaþola stuðst við fyrirliggjandi vottorð G læknis og H tannlæknis og vitnisburð þeirra fyrir dómi. Samrýmast áverkarnir fyllilega frásögn brotaþola og vitnisins D um atlögu ákærða, en verða aftur á móti að teljast fjarlægir ef tekið er mið af framburði ákærða og unnustu hans um það í hverju hún var fólgin.

Ekkert er fram komið sem rennir viðhlítandi stoðum undir þá málsvörn ákærða að brotaþoli hafi mögulega hlotið þá áverka sem að framan er lýst í ryskingum sem þeir áttu aðild að nokkrum mínútum eftir að framangreindum samskiptum þeirra lauk.

Að því virtu sem að framan er rakið er að mati dómsins hafið yfir skynsamlegan vafa, sbr. 108. og 109. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, að ákærði hafi í umrætt sinn slegið brotaþola einu sinni í andlitið og með því höggi veitt honum þá áverka á vör og vinstri miðframtönn efri góms sem að framan er getið. Rúmast sakfelling samkvæmt þessu innan verknaðarlýsingar ákæru. Í ljósi þeirra áverka sem af atlögu ákærða hlutust og í ljósi dómaframkvæmdar Hæstaréttar, sjá til dæmis dóma réttarins frá 14. júní 2012 í máli nr. 444/2012 og 2. október 2014 í máli nr. 795/2013, verður brot ákærða heimfært til 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. einnig 4. málsliður 1. mgr. 180. gr. laga um meðferð sakamála.

IV

Ákærði var með dómi 9. júní 2010 sakfelldur fyrir líkamsárás og gert að sæta fangelsi í einn mánuð skilorðsbundið til tveggja ára. Brotið framdi ákærði þegar hann var á 17. aldursári. Að teknu tilliti til þessa þykir refsing hans hæfilega ákveðin fangelsi í 30 daga og er fullnusta hennar bundin skilorði með þeim hætti sem í dómsorði greinir.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan sakarkostnað málsins samkvæmt yfirliti sækjanda um hann og ákvörðun dómsins um málsvarnarlaun skipaðs verjanda, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf dómstjóri kvað upp dóm þennan.

D ó m s o r ð

Ákærði, G-kk-nf Ó-kk-nf, sæti fangelsi í 30 daga, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði 488.922 krónur í sakarkostnað, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kvk-ef Y-kvk-ef Á-kvk-ef héraðsdómslögmanns, 434.000 krónur.

Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf