E-3381/2018

I. Kröfur aðila

Mál þetta, sem dómtekið var að lokinni aðalmeðferð þess 1. apríl 2019, var höfðað 18. október 2018 af Eimskip Norway AS, sem er félag skráð í Noregi, á hendur G-kk-þgf K-kk-þgf P-kk-þgf, Hlíðarvegi 12 á Suðureyri.

Stefnandi krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnanda skuld að fjárhæð 63.000 norskar krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001, um vexti og verðtryggingu. Til vara er krafist vaxta af 63.000 norskum krónum samkvæmt norskum lögum um dráttarvexti, Forsinkelsesrenteloven (Lov om renter ved forsinket betaling LOV-1976-12-17-100) eins og þeim var síðast breytt þann 16.03.2013 (LOV-2013-02-15-8) af 63.000 norskum krónum eða 8,5% ársvöxtum (p.a.) frá 4. október 2016 til greiðsludags. Þá er krafist málskostnaðar úr hendi stefnda.

Stefndi krefst sýknu af kröfum stefnanda, auk málskostnaðar.

II. Málsatvik

Stefnandi í málinu krefst greiðslu á reikningi að fjárhæð 63.000 norskar krónur sem hann kveður til kominn vegna flutningsþjónustu, sem hann hafi veitt stefnda í október 2016. Fyrir liggur í málinu að tilteknar vörur stefnda voru fluttar til Noregs í október 2016, en ágreiningur málsins lýtur að því hvernig þær voru fluttar þangað og hvort og þá hvaða þjónustu stefnandi hafi veitt stefnda í tengslum við það. Stefnandi byggir á því að stefnda beri að greiða fjárhæðina sem hann er krafinn um í stefnu þar sem hann hafi keypt af honum þjónustu vegna flutnings á vörum sem stefndi keypti af Sæstáli ehf. Stefndi hefur mótmælt þessum reikningi og þá vísað til þess að hann hafi ekki keypt neina þjónustu af stefnanda.

Reikningurinn sem um er að ræða í málinu var gefinn út 4. október 2016 og auðkenndur með númerinu 482047. Í reikningnum er þjónustunni sem reikningurinn tekur til lýst á þann veg að um sé að ræða innflutning frá Íslandi gegnum Danmörku á veiðibúnaði sem sé 500 kílógrömm að þyngd en reikningurinn sé til kominn vegna greiðslu virðisaukaskatts samkvæmt tollskýrslu sem gerð væri til bráðabirgða. Þá segir í reikningnum að á greiðslu sem greidd sé eftir eindaga verði lagðir vextir í samræmi við gildandi vaxtafót samkvæmt ,,Lov om renter ved forsinket betaling“. Þá segir í reikningnum að gerður verði síðar reikningur vegna tollmeðferðar og gerðar T-1 skýrslu. Í vitnisburði S-kvk-ef H-kvk-ef, starfsmanns stefnanda, við aðalmeðferð málsins fram að T-1 sé tímabundin tollskýrsla sem geri mögulegt að flytja vöru inn í landið.

Í málinu er ágreiningslaust að stefnandi ferðaðist með ferjunni Norrænu frá Seyðisfirði til Danmerkur í október 2016. Stefndi hafi farið í þá ferð á serðabíl en í bílnum hafi verið búnaður til línuveiða sem stefndi kveðst hafa smíðað á Íslandi til notkunar í Noregi.

Í Danmörku, þaðan sem stefndi hugðist aka til Noregs, mun stefndi hafa lent í vandræðum þar sem gerð var krafa um tollafgreiðslu búnaðarins. Í tölvupósti, dags. 2. október 2016, til E-kk-ef H-kk-ef, starfsmanns Eimskipa á Íslandi óskaði stefndi eftir aðstoð til að leysa búnaðinn út. Frekari samskipti áttu sér svo stað og sendi E-kk-nf H-kk-nf erindi til S-kvk-ef H-kvk-ef, starfsmanns stefnanda, um leiðir til þess að aðstoða stefnda og útskýrði stefndi stöðuna fyrir E-kk-þgf. Í tölvupóstinum segir m.a:

,,Vona að þú getir fengið hana S-kvk-þf til að leysa þessi leiðindi hjá okkur strax í fyrramálið. Höngum hér á hóteli og getum ekkert annað en krosslagt fingur um að þetta leysist farsællega.

Vilt þú biðja hana að senda skýrsluna á okkur einnig, þá vitum við hvenær við getum farið í tollinn og sótt bílinn.

Vonandi gildir þessi útflutningsskýrsla einnig fyrir tollinn í Svíþjóð og Noregi.

Ef ekki, þurfum við einnig að fá sent á tollinn í Svíþjóð til að komast einnig þar í gegn, þar sem við verðum að taka ferju til Gautaborgar og keyra innlandsveginn E 45 í Svíþjóð áður en við förum yfir til Noregs. Þetta er ekki tollskyldur varningur í Noregi þar sem þetta eru útgerðarvörur (rederiutsyr).“

Í svarpósti S-kvk-ef H-kvk-ef, starfsmanns Eimskipa í Danmörku, kveðst hún ætla að kanna hvað tolladeildin þeirra geti gert en hana vanti upplýsingar um hvað sé að koma og hvert það sé að fara, en enginn reikningur hafi fylgt með fyrri pósti. Þá þurfi hún einnig upplýsingar um með hvaða skipi búnaðurinn hafi komið og sendingarnúmer. Einnig segir í tölvupóstinum að ef varningurinn væri að fara áfram til Noregs gæti verið að það þyrfti að gera tímabundinn innflutning til Danmerkur sem síðan þyrfti að loka aftur þegar komið væri til Noregs.

Stefndi svaraði póstinum morguninn eftir og kvaðst hafa komið með Norrænu á sendibifreiðinni VZ 213 og ferðinni sé heitið til norður Noregs. Í bílnum séu útgerðarvörur, þ.e. tækjabúnaður til línuveiða og veiðarfæri. Smyrilline hafi ekki annast tollskýrslugerð og starfsmaður tollsins á Ísafirði hafi bent stefnda á að leita til E-kk-ef H-kk-ef um þá vinnu. Eftir samtal og tölvupósta þeirra í milli hafi stefndi talið málið leyst, allt hafi verið orðið rafrænt og því lægi þetta fyrir. Þá tók stefndi fram að ekki væri um að ræða innflutning í Danmörku þar sem hann væri á leiðinni til Noregs.

Af gögnum málsins verður ráðið að J-kk-nf P-x-x M-x-x, starfsmaður stefnanda, hafi aðstoðað stefnda við tollafgreiðslu með því að útbúa svonefnt T1 skjal. Fékk stefndi þá bifreiðina, með búnaðinum, afhenta og gat hann haldið ferð sinni áfram til Noregs, sbr. tölvupóstsamskipti dags. 3. - 4. október 2016.

Í gögnum málsins kemur fram að fyrrnefndur J-x-x P-x-x M-x-x, hafi með tölvupósti, dags. 4. október 2016, fyrir hönd stefnanda, sent stefnda reikning. Af tölvupóstinum, sem er á dönsku og er ekki lagður fram í íslenskri þýðingu, verður ekki annað ráðið en að stefnandi hafi sent stefnda reikning vegna virðisaukaskatts sem viðhengi og að reikningurinn hafi verið auðkenndur með númerinu 482047. Í tölvupóstinum, var vísað til bankareiknings stefnanda í tengslum við greiðslu. Þá kemur þar fram að síðar verði sendur reikningur vegna tollmeðferðar o.fl.

Í skýrslu S-kvk-ef H-kvk-ef fyrir dómi sagði að þeim sem flytur inn vörur til Danmerkur sé að jafnaði gert að greiða virðisaukaskatt af þeim innflutningi. Að sögn hennar hafi stefndi ekki fengið neinn ádrátt af hennar hálfu um að hann þyrfti ekki að greiða opinber gjöld af innflutningi vörunnar. Af hálfu hennar kom fram að Eimskip legði út fyrir greiðslu á virðisaukaskatti ef innflytjandi hefði ekki danska kennitölu.

Með tölvupósti, dags. 10. október 2016, ítrekaði J-kk-nf P-x-x beiðni sína um að stefndi staðfesti að hafa greitt reikninginn og síðan aftur með tölvupósti 11. október 2016. Þar kom fram að stefnandi þyrfti á greiðslunni að halda til að geta innt af hendi greiðslu sem fyrst til norskra tollyfirvalda.

Stefndi svaraði póstinum með tölvupósti 11. október 2016 þar sem hann spurðist fyrir um hvort greiða þyrfti virðisaukaskatt af veiðibúnaði. J-kk-nf P-x-x svaraði þeim tölvupósti, 12. október 2016 og greindi stefnanda frá því að greiðslan lyti að virðisaukaskatti en ekki tolli. Í tölvupóstinum kom jafnframt fram að norsk tollyfirvöld krefðust almennt virðisaukaskatts af öllum innflutningi.

Með tölvupóstum 13. október 2016, 17. október 2016, 18. október 2016, 21. október 2016, 24. október 2016, og 3. september 2018 ítrekaði stefnandi beiðni sína um greiðslu.

Stefnandi sendi stefnda reikning að fjárhæð 1.375 norskra króna, dags. 4. nóvember 2016, fyrir aðstoð stefnanda við tollafgreiðslu veiðibúnaðarins og greiddi stefndi þann reikning um hæl. Í reikningnum, sem er númer 482629, kemur fram að um sé að ræða flutning frá Íslandi til Noregs í gegnum Danmörku á 500 kg veiðibúnaði. Var reikningurinn sundurliðaður þannig að 400 norskrar krónur voru fyrir tollmeðferð, 250 norskar krónur vegna T1 skjal og 450 norskrar krónur vegna þjónustugjalds stefnanda. Á reikningnum var stefndi tilgreindur sem innflytjandi en sendandi Sæstál ehf. á Íslandi.

Í málinu liggur einnig fyrir tollskýrsla gerð af starfsmanni stefnanda, J-kk-þgf P-x-x M-x-x sem dagsett er 4. nóvember 2016, um flutning 500 kg veiðibúnaðar fyrir stefnda en innflutningsverðmæti búnaðarins hafi verið 250.000 norskar krónur en 252.000 norskar krónur að teknu tilliti til leiðréttingar. Þá kemur fram í skýrslunni að reiknaður virðisaukaskattur vegna innflutningsins sé 63.000 norskar krónur. Í tollskýrslunni er vísað til fjárhags- og bankaupplýsinga sem dagsettar séu 20. september 2016. Er stefndi tilgreindur tilgreindur sem viðtakandi í skýrslunni en þar kemur einnig fram að sendandi sé Sæstál ehf., Freyjugötu 6 á Suðureyri. Þá segir í farmbréfinu að viðtakandi hafi flutt vöruna sjálfur.

Í gögnum málsins er einnig að finna reikning sem Sæstál ehf. gaf út á hendur stefnda í málinu, sem þar er sagður til heimilis að Sor Arnoy í Noregi, en þar er andlagi reikningsins lýst sem ,,2 stk línukerfi í báta án vsk.“ að fjárhæð 250.000 norskar krónur.

Einnig liggur fyrir í gögnum málsins dagslokareikningur (,,dagskredittfaktura“), dags. 7. nóvember 2016, frá skattstofunni í Molde en þar er útistandandi krafa á hendur stefnanda vegna stefnda tilgreind sem 63.000 norskar krónur. Í umræddum dagslokareikningi er í tengslum við þessa fjárhæð vísað til nafns stefnanda og númersins 2016044566, en það er númer endanlegrar tollskýrslu vegna þess innflutnings sem krafa stefnanda lýtur að. Þá kemur fram í reikningnum að fjárhæðin sem greidd var sökum stefnda sé vegna virðisaukaskatts. Af gögnum málsins er ljóst að stefnandi greiddi þessa fjárhæð 7. nóvember 2016 með millifærslu á reikning norskra skattyfirvalda.

Stefnandi sendi stefnda innheimtubréf vegna vangoldinnar skuldar sem svarar til stefnufjárhæðarinnar 30. janúar 2018, ásamt dráttarvöxtum að fjárhæð 7.180 norskra króna, eða samtals 70.188 norskra króna. Með bréfi, dags. 21. febrúar 2018, var krafa stefnanda ítrekuð.

III. Málsástæður aðila

Málsástæður stefnanda

Stefnandi vísar til þess að hann veiti einstaklingum og fyrirtækjum flutningsþjónustu. Í október 2016 hafi hann flutt vörur frá Íslandi að beiðni stefnda, á uppgefið heimilisfang hans í Noregi. Umkrafin fjárhæð sé samkvæmt reikningi að fjárhæð 63.000 norskar krónur, sem hafi verið gefinn út á hendur stefnda vegna þeirrar þjónustu. Krafan hafi ekki fengist greidd þrátt fyrir innheimtutilraunir stefnanda. Sé honum því nauðungur sá kostur að höfða mál til greiðslu hennar.

Stefnandi vísar til meginreglu samninga og kröfuréttarins um efndir fjárskuldbindinga, varðandi gjalddaga er vísað til meginreglu 49. gr. laga nr. 50/2000 og um vexti til 71. gr. sömu laga. Um aðalkröfu um dráttarvexti er vísað til III. kafla laga nr. 38/2001, um vexti og verðtryggingu, einkum 1. mgr. 5. gr og 1. mgr. 6. gr. laganna. Um varakröfu um dráttarvexti er vísað til norskra laga nr. 100 frá 17. desember 1976 um dráttarvexti, með síðari breytingum. Krafa um málskostnað styðst við 129. og 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Um varnarþing er vísað til 3. mgr. sbr. 1. mgr. 36. gr. sömu laga, enda hafi sú þjónusta sem um ræði verið veitt erlendis.

Málsástæður stefnda

Stefndi krefst sýknu af kröfum stefnanda, enda sé ekki fótur fyrir kröfunni eins og hún sé fram sett af hálfu stefnanda. Í stefnu sé þess krafist að stefndi greiði stefnanda skuld vegna flutnings stefnanda á vörum stefnda frá Íslandi til Noregs. Sá flutningur hafi hins vegar aldrei átt sér stað. Stefndi hafi sjálfur flutt vörurnar til með ferjunni Norrænu frá Seyðisfirði til Danmerkur á serðabíl með skráningarnúmerið VZ 213. Í bifreiðinni hafi verið búnaður til línuveiða sem stefndi hafi smíðað á Íslandi, en til notkunar í Noregi. Í Danmörku, þaðan sem stefndi hafi fyrirhugað að aka til Noregs, hafi hins vegar verið gerð krafa um tollafgreiðslu línuveiðibúnaðarins. Stefndi hafi óskað eftir aðstoð Eimskipa á Íslandi eftir aðstoð til að leysa þann tækjabúnað út 2. október 2016. Sú beiðni hafi verið framsend stefnanda, en starfsmaður á hans vegum hafi í kjölfarið aðstoðað við tollafgreiðslu. Þeirri aðstoð hafi lokið með því að stefndi hafi fengið bifreiðina með búnaðinum afhenta, sem hafi gert honum kleift að halda ferð sinni áfram til Noregs. Stefnandi hafi svo sent stefnda reikning, sem er á meðal gagna málsins, fyrir þá þjónustu, sem stefndi hafi greitt.

Stefndi hafi hins vegar einnig fengið sendan þann reikning sem krafa stefnanda byggir á, sem sé alls ekki fyrir flutningsþjónustu stefnanda í þágu stefnda, líkt og stefnandi haldi fram, heldur vegna virðisaukaskatts í Danmörku eða Noregi. Þannig sé það skjal sem stefnandi vísi til sem farmbréf vegna meints flutnings tollskýrsla í reynd, enda komi þar fram að um sé að ræða „EGEN TRANSPORT“, eða „eigin flutning“. Stefnandi hafi því ekki átt neina kröfu á hendur stefnda vegna flutningsþjónustu, enda hafi hann ekki veitt stefnda þjónustu. Sá reikningur virtist vera vegna virðisaukaskatts, en stefnandi hafi ekki sýnt fram á, hvorki við innheimtutilraunir né í stefnu, að hann hafi greitt umrædda fjárhæð til viðkomandi yfirvalda í þágu stefnda.

Jafnvel þótt sýnt yrði fram á að stefnandi hafi greitt viðkomandi fjárhæð í raun og veru ætti hann enga endurkröfu á hendur stefnda enda hafi hann aðeins óskað eftir aðstoð við að tollafgreiða tiltekinn búnaði. Í því skyni hafi verið gerður reikningur fyrir búnaðinum og sérstaklega tilgreint að hann væri án virðisaukaskatts.

Reikningurinn sem dómkrafa stefnanda byggir á sé ekki fyrir flutning og meint farmbréf sé í reynd tollskýrsla. Því sé ekkert samhengi á milli dómkröfu stefnanda og svo þeirra málsatvika og málsástæðna sem dómkrafan byggir á. Þegar af þeirri ástæðu ber að vísa málinu frá án kröfu eða sýkna stefnda.

Eftir standi reikningur vegna meints virðisaukaskatts, sem stefndi þurfi ekki að greiða, enda hafi ekki verið um virðisaukaskattskylda sölu að ræða. Stefndi hafi ekki falið stefnanda, hvorki beint né óbeint, að greiða virðisaukaskatt fyrir sína hönd. Hafi stefnandi í reynd greitt umræddan virðisaukaskatt yrði stefndi ekki látinn bera hallan af samskiptaleysi og misskilningi á milli starfsmanna stefnanda sem því hafi valdið.

Um lagarök vísar stefndi til almennra reglna kröfu- og samningaréttar. Málskostnaðarkrafa styðst við 1. mgr. 130. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð einkamála.

IV. Niðurstaða

Stefndi hefur í málatilbúnaði sínum byggt á því að máli þessu beri að vísa frá dómi án kröfu þar sem ekki sé nægilegt samhengi milli dómkröfu stefnanda og þeirra málsástæðna og málsatvika sem dómkrafa stefnanda byggist á.

Samkvæmt e-lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála, ber að greina í stefnu svo glöggt sem verða má málsástæður sem stefnandi byggir málsókn sína á, svo og önnur atvik sem þarf að geta til þess að samhengi málsástæðna verði ljóst. Þótt stefnandi hafi vissulega ekki lýst nákvæmlega í stefnu að dómkrafa hans snerist um útlagðan kostnað hans vegna virðisaukaskatts, telur dómurinn engu að síður að stefnda hafi mátt vera fyllilega ljóst af þeim gögnum sem stefnandi lagði fram við þingfestingu málsins samhliða stefnu að krafa hans var byggð á þessum grundvelli. Þar sem ekki verður heldur séð að skortur á ítarlegri lýsingu málsástæðna í stefnu hafi hamlað vörnum stefnda um þetta atriði telur dómurinn ekki efni til að taka undir málatilbúnað stefnda að þessu leyti.

Ágreiningur málsins lýtur eins og áður segir að því hvort stefnda beri að greiða stefnanda þá fjárhæð sem greinir í stefnu vegna útlagðs kostnaðar stefnanda af virðisaukaskatti sem greiða þurfti af veiðarfærabúnaðinum sem stefndi flutti með sér á leið sinni til Noregs í október 2016. Þegar litið er til gagna málsins, sbr. þær upplýsingar sem raktar eru í kafla II hér að framan, verður að telja nægilega fram komið að stefnandi hafi innt af hendi þá fjárhæð til norskra skattyfirvalda sem krafa hans í málinu lýtur að, sbr. reikning frá Skatt Midt-Norge frá 7. nóvember 2016 og greiðslukvittun sem dagsett er sama dag, en hvort tveggja liggur fyrir í málinu.

Auk þess ber tollskýrslan sem fyrir liggur í málinu og dagsett er 4. nóvember 2016 greinilega með sér að stefndi hafi flutt inn veiðarfærabúnað að andvirði 252.000 norskra króna frá Íslandi til Noregs og að reiknaður virðisaukaskattur af þeirri fjárhæð sé 63.000 norskra króna. Að því er snertir málsástæðu stefnda um að honum beri ekki að greiða reikning vegna virðisaukaskatts, þar sem ekki hafi verið um virðisaukaskattskylda sölu að ræða, liggur fyrir í gögnum málsins útprentun frá norskum tollayfirvöldum þar sem fram kemur að almennt þurfi að greiða 25% virðisaukaskatt af vörum sem eru fluttar til Noregs, en hægt sé að fá undanþágur. Þá liggur fyrir í málinu reikningur frá Sæstál ehf., dags. 20. september 2016, sem gefinn er út á nafn stefnda að fjárhæð 250.000 norskra króna án virðisaukaskatts vegna ,,2 stk línukerfis í báta“. Loks verður það ráðið af gögnum málsins, og þá einkum af samskiptum stefnda við starfsmenn stefnanda, að greiðsla virðisaukaskattsins hafi verið forsenda þess að stefndi gæti fengið bifreið sína og veiðarfærabúnaðinn sem í henni var afhent og haldið áfram för sinni.

Með vísan til þess sem að framan er rakið verður að telja nægilega fram komið að krafa stefnanda sé vegna virðisaukaskatts, sem stefnda var skylt að greiða vegna innflutningsins og að stefnandi hafi sýnt fram á að hann hafi innt kröfuna af hendi. Í ljósi þessa er fallist á kröfu stefnanda um að stefndi greiði höfuðstól kröfuna.

Að því er varðar kröfu stefnanda um dráttarvexti samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001, um vexti og verðtryggingu, frá 4. október 2016, þá verður að líta til þess að með lögum nr. 38/2001 var afnumin sérregla sem áður gilti samkvæmt vaxtalögum nr. 25/1987 um dráttarvexti af peningakröfum í erlendri mynt. Er nú miðað við að um dráttarvexti af slíkum kröfum fari samkvæmt almennum reglum, sjá hér til hliðsjónar dóm Hæstaréttar frá 2. október 2014 í máli nr. 79/2014.

Í athugasemdum með frumvarpi því er varð að lögum nr. 38/2001 eru tildrög þessarar lagabreytingar skýrð svo að þær aðstæður að baki sérreglu þágildandi 11. gr. laga nr. 25/1987 um dráttarvexti af peningakröfum í erlendri mynt, þ.e. rýrnun, krónunnar gagnvart flestum erlendum gjaldmiðlum, séu ekki lengur til staðar. Þá er sérstaklega vísað til þess að ósanngjarnt geti verið að hæð dráttarvaxta af kröfu í erlendri mynt fari eftir íslenskum lögum, enda taki hæð dráttarvaxta mið af styrkleika krónunnar á hverjum tíma. Þá er enn fremur sérstaklega áréttað í athugasemdunum að ekki sé sjálfgefið að afnám sérreglunnar leiði sjálfkrafa til þess að um dráttarvexti af kröfum í erlendri mynt fari samkvæmt sömu reglum og um dráttarvexti af peningakröfum í íslenskum krónum, þ.e. 6. gr. frumvarpsins. Aðra niðurstöðu kunni að leiða af reglum alþjóðlegs einkamálaréttar. Unnt sé að semja um að beita skuli lögum tiltekins ríkis til lausnar ágreiningi meðal annars um reglur hvaða ríkis skuli lagðar til grundvallar við útreikning á dráttarvöxtum, að öðrum kosti skera reglur alþjóðlegs einkamálaréttar úr um hvaða lög gilda, þar á meðal um útreikning dráttarvaxta.

Í 1. mgr. 4. gr. laga nr. 43/2000, um lagaskil á sviði samningarréttar, kemur fram að hafi samningur ekki að geyma ákvæði um það hvers lands lögum skuli beita, sbr. 3. gr., skuli beita lögum þess lands sem samningur hefur sterkust tengsl við. Þá segir þar ef afmarkaður hluti samnings hefur nánari tengsl við annað land en það sem leiða mundi af 1. málsl. þessarar málsgreinar sé heimilt að beita lögum þess lands að því er varðar þann hluta samningsins.

Þá segir í 2. mgr. 5. gr. sömu laga að með fyrirvara um ákvæði 5. mgr. skuli að jafnaði litið svo á að samningur hafi sterkust tengsl við það land þar sem sá aðili sem efna á aðalskyldu samningsins býr við samningsgerðina. Þegar um sé að ræða fyrirtæki, félag eða aðra lögpersónu skuli að jafnaði litið svo á að samningur hafi sterkust tengsl við það land þar sem aðili hefur aðalstöðvar sínar. Ef samningurinn er sé í tengslum við atvinnu eða atvinnurekstur viðkomandi aðila skal litið svo á að samningur hafi sterkust tengsl við það land þar sem sá sem aðalskylduna ber hefur aðalstarfsstöð sína. Ef efna á samning samkvæmt ákvæðum hans á annarri starfsstöð en þar sem aðili hefur aðalstarfsstöð sína skal beita lögum þess lands þar sem sú starfsstöð er. Rétt er að taka fram að þar sem ágreiningslaust er að stefnandi flutti veiðarfærabúnaðinn sem um ræðir sjálfur, verður ekki séð að ákvæði 4. mgr. 4. gr. laga nr. 43/2000 eigi við um atvik málsins.

Þegar litið er til athugasemda með frumvarpi því er varð að lögum nr. 38/2001, sem og ákvæðis 2. mgr. 4. gr. laga nr. 43/2000 verður að telja ljóst að ekki séu skilyrði til að beita ákvæðum 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um atvik málsins, enda lýtur krafan í málinu að greiðslu útlagðs virðisaukaskatts vegna innflutnings vöru í Noregi, sem stefndi flutti inn sjálfur en stefnandi annaðist tollskýrslugerð fyrir og greiddi virðisaukaskatt samkvæmt norskum lögum. Verður því ekki séð að skilyrði séu að lögum til að dæma dráttarvexti á grundvelli íslenskra laga samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 á kröfu stefnanda í norskum krónum, enda hefur krafa stefnanda mun sterkari tengsl við Noreg heldur en Ísland.

Til vara hefur stefnandi krafist vaxta 63.000 norskum krónum samkvæmt norskum lögum um dráttarvexti, Forsinkelsesrenteloven (Lov om renter ved forsinket betaling LOV-1976-12-17-100) eins og þeim var síðast breytt þann 16.03.2013 (LOV-2013-02-15-8) af 63.000 norskum krónum eða 8,5% ársvöxtum (p.a.) frá 4. október 2016 til greiðsludags.

Að því er varðar þessa varakröfu þá hefur stefnandi látið þar við sitja að vitna tiltekinna ákvæða í stefnu en ekki lagt fram nein gögn sem sýna fram á efni og tilvist ofangreindra réttarreglna með fullnægjandi hætti, sbr. 2. mgr. 44. gr. laga nr. 91/1991, sjá hér til hliðsjónar meðal ananrs dóma Hæstaréttar frá 28. október 2011 í málum nr. 300/2011, 301/2011, 311/2011, 312/2011, 313/2011 og 340/2011. Er kröfu hans því hafnað að þessu leyti.

Samkvæmt þessu verður ekki hjá því komist að sýkna stefnda af kröfu stefnanda um dráttarvexti samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001. Af sömu ástæðum þykir ekki unnt að vera við kröfu stefnanda um dráttarvexti á stefnukröfuna samkvæmt norskum lögum.

Það athugast að gögn þau sem aðilar málsins hafa lagt fram eru að miklu leyti á dönsku og ensku, án þess að þessum gögnum fylgi þýðing á íslensku. Þótt dómari telji sér fært að þýða skjölin þykir rétt að benda á að slík framlagning er ekki í samræmi við 3. mgr. 10. gr. laga nr. 91/1991.

Með vísan til niðurstöðu málsins og 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 verður stefndi dæmdur til að greiða stefnanda málskostnað sem þykir hæfilega ákveðinn 735.600 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti. Við þá ákvörðun hefur dómurinn haft hliðsjón af fyrirliggjandi tímaskýrslu lögmanns stefnanda, enda verður ekki annað séð af skýrslunni en að ákvörðun tímafjölda og fjárhæð endurgjalds sé hófleg með tilliti til atvika málsins.

K-kk-nf B-kk-nf B-kk-nf héraðsdómari kveður upp þennan dóm. Við uppkvaðningu dómsins var gætt ákvæða 115. gr. laga nr. 91/1991.

Dómsorð:

Stefndi, G-kk-nf K-kk-nf P-kk-nf, greiði stefnanda, Eimskip AS Norway, 63.000 norskar krónur. Stefndi er sýknaður af öllum kröfum stefnanda um dráttarvexti.

Stefndi greiði stefnanda 735.600 krónur í málskostnað.

K-kk-nf B-kk-nf B-kk-nf (sign.)