S-48/2013

Mál þetta var dómtekið að lokinni aðalmeðferð föstudaginn 20. september 2013.

Hinn 31. maí 2013 gaf ríkissaksóknari út ákæru á hendur X, og Z.

Í dómi þessum verður ákæra ríkissaksóknara nefnd fyrsta ákæra, en einnig hefur lögreglustjórinn á Akureyri gefið út átta ákærur á hendur ákærða X og verða þær nefndar önnur til níunda ákæra, svo sem síðar greinir. Hafa öll þessi mál, eða eftir atvikum þáttur ákærða X í þeim, verið sameinuð. Verða ákærur nú raktar og afstöðu ákærðu til ákæruatriða jafnóðum lýst.

Fyrsta ákæra

Ákæra ríkissaksóknara á hendur ákærða X og ákærðu Z, er

„fyrir hegningar- og fíkniefnalagabrot, framin við verslunarmiðstöðina Kaupang á Akureyri sunnudaginn 3. júní 2012 svo sem hér greinir:

1. Gegn ákærðu báðum fyrir rán og sérstaklega hættulega líkamsárás, með því að hafa sammælst um að fremja rán í Akureyrarapóteki og farið í þeim tilgangi að verslunarmiðstöðinni Kaupangi. Ákærðu fóru fótgangandi og vopnuð hnífum og kúbeini inn um opnar dyr á starfsmannainngangi apóteksins þar sem kom til átaka á milli ákærðu og A, starfsmanns apóteksins. A reyndi að halda ákærða [X] en ákærða [Z] ýtti við A þannig að hann féll við. Ákærði [X] sló þá A tvisvar til þrisvar sinnum með kúbeininu, þar af einu sinni í höfuðið og hrifsaði með sér peninga sem lágu á borði í apótekinu. Ákærðu lögðu síðan á flótta en náðust skömmu síðar. Við árásina hlaut A bólgur vinstra megin á hnakka, eymsli í hálsi og rispur á vinstri framhandlegg.

Telst þetta varða við 2. mgr. 218. gr. og 252. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

2. Gegn ákærða [X] fyrir fíkniefnalagabrot, með því að hafa á ofangreindum stað og tíma haft í vörslum sínum 0,76 g af amfetamíni sem lögregla fann við leit.

Telst þetta varða við 2. gr., sbr. 5. og 6. gr. laga um ávana- og fíkniefni nr. 65/1974 og 2. gr., sbr. 1. mgr. 14. gr. reglugerðar um ávana- og fíkniefni og önnur eftirlitsskyld efni.

Þess er krafist að ákærðu verði dæmd til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar, þá er þess krafist að framangreind 0,76 gr. af amfetamíni, sem hald var lagt á, verði gerð upptæk samkvæmt 6. mgr. 5. gr. laga um ávana- og fíkniefni og 2. mgr. 14. gr. reglugerðar um ávana- og fíkniefni og önnur eftirlitsskyld efni.“

Ákærði X neitar sök samkvæmt fyrri ákærulið en játar sök samkvæmt síðari.

Ákærða Z játar sök að öðru leyti en því að hún kveðst ekki hafa farið í apótekið til að fremja líkamsárás og ekki hafa vopnazt til slíks. Telur hún brot sitt ekki varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga.

Önnur ákæra

Hinn 14. marz 2013 gaf lögreglustjórinn á Akureyri út ákæru á hendur ákærða X fyrir „fíkniefnalagabrot, með því að hafa aðfaranótt laugardagsins 10. nóvember 2012, verið með í vörslum sínum inni á veitinga- og skemmtistaðnum Café Amour, Ráðhústorgi 9 á Akureyri, 5,41 grömm af amfetamíni og 2,46 grömm af ecstasy.

Telst þetta varða við 2. gr., sbr. 5. gr. og 6. gr. laga um ávana- og fíkniefni, nr. 65, 1974, með síðari breytingum og 2. gr. sbr. 14. gr. reglugerðar um ávana- og fíkniefni og önnur eftirlitsskyld efni nr. 233, 2001, með síðari breytingum.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar, til greiðslu alls sakarkostnaðar og til að sæta upptöku á efnum þeim, sem lögreglan lagði hald á og tilgreind eru í efnaskrá nr. 23.940, samkvæmt 6. mgr. 5. gr. laga nr. 65, 1974 og 2. mgr. 14. gr. reglugerðar nr. 233, 2001.“

Ákærði játar sök að því leyti að hann kveðst hafa verið með amfetamínið í vörzlum sínum, en neitar annars sök.

Þriðja ákæra

Hinn 22. marz 2013 gaf lögreglustjórinn á Akureyri út ákæru á hendur ákærða X fyrir

„eftirtalin hegningarlagabrot:

I. (Ólögmæt meðferð fundins fjár)

Með því að hafa sunnudaginn 3. mars 2013, slegið eign sinni á veski í eigu B, fæddur […], ferðamanns frá Belgíu, en ákærði fann veskið fyrir utan veitingasöluna Hlöllabáta í miðbæ Akureyrar, en í veskinu voru greiðslukort og 2.500- krónur í peningum.

Telst þetta varða við 246. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940.

II. (Fjársvik)

Með því að hafa, sama dag notað greiðslukort úr veskinu til að svíkja út flugfarseðil að verðmæti 21.340- krónur af Flugfélagi Íslands hf.

Telst þetta varða við 248. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940.

III. (Tilraun til fjársvika)

Með því að hafa sama dag reynt að nota greiðslukort úr nefndu veski til að kaupa fatnað og vörur, að verðmæti 45.000- krónur í versluninni Indy á Glerártorgi á Akureyri.

Telst þetta varða við 248. gr., sbr. 20. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Ákærði játar sök.

Fjórða ákæra

Hinn 18. apríl 2013 gaf lögreglustjórinn á Akureyri út ákæru á hendur ákærða X fyrir eignaspjöll með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 24. marz 2013 farið ásamt öðrum nafngreindum manni

„saman að […], á Akureyri og brotið þar rúðu við hlið útidyrahurðar inn í íbúðina og valdið tjóni á umgjörð á opnanlegu gluggafagi í íbúðinni, en ástæða þess var að íbúi íbúðarinnar neitaði að hleypa þeim inn til sín“.

Er þetta sagt varða við 1. mgr. 257. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og er þess krafizt að ákærði verði dæmdur til refsingar . Þá er krafizt upptöku á golfkylfu og sporjárni sem notuð hafi verið og vísað til 1. tl. 1. mgr. 69. gr. a almennra hegningarlaga. Annar maður var einnig ákærður í málinu en þáttur ákærða X-kk-ef klofinn frá því og sameinaður öðrum málum hans.

Ákærði játar sök.

Fimmta ákæra

Hinn 13. júní 2013 gaf lögreglustjórinn á Akureyri út ákæru á hendur ákærða X fyrir

„umferðarlagabrot, með því að hafa miðvikudagskvöldið 3. apríl 2013, ekið bifreiðinni […], sviptur ökurétti ævilangt og undir áhrifum fíkniefna, (í blóðsýni úr honum mældist tetrahýdrókannabínól 2,1 ng/ml) um Ártúnshöfða í Reykjavík, þar sem lögreglan stöðvaði akstur hans við verslun N1. Telst þetta varða við 1. mgr., sbr. 2. mgr. 45. gr. A og 1. mgr. 48. gr., sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50, 1987, með síðari breytingum. Þess er krafizt að ákærði verði dæmdur til refsingar, til greiðslu alls sakarkostnaðar og til sviptingar ökuréttar samkvæmt 101. gr. og 102. gr. nefndra umferðarlaga, sbr. síðari breytingar.“

Ákærði játar sök.

Sjötta ákæra

Hinn 8. ágúst 2013 gaf lögreglustjórinn á Akureyri út ákæru á hendur ákærða X fyrir „líkamsárás, með því að hafa mánudaginn 21. maí 2012, sparkað í maga C, kt. 000000-0000, á heimili hennar að […], en þangað kom ákærði ásamt öðrum aðila til að innheimta skuld sem sonur árásarþola skuldaði þeim, en afleiðingar þessarar árásar fyrir hana voru þær að hún hlaut mar og eymsli á kvið hægra megin við nafla. Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20, 1981. Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Ákærði neitar sök.

Sjöunda ákæra

Hinn 29. ágúst 2013 gaf lögreglustjórinn á Akureyri út ákæru á hendur ákærða X fyrir fjársvik, með því að hafa sunnudagskvöldið 28. júlí 2013, ásamt öðrum nafngreindum manni, svikið út veitingar að verðmæti 9.910 krónur á veitingastaðnum Greifanum, Glerárgötu 20 á Akureyri, en þeir hafi pantað sér mat og neytt hans, vitandi að þeir gátu ekki greitt fyrir hann. Þetta er sagt varða við 248. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og þess krafizt að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar. Ásamt ákærða var annar maður ákærður í málinu, en þáttur ákærða X var klofinn frá málinu og sameinaður öðrum málum hans.

Ákærði játar sök.

Áttunda ákæra

Hinn 29. ágúst 2013 gaf lögreglustjórinn á Akureyri út ákæru á hendur ákærða X, og breytti henni svo með framhaldsákæru sem út var gefin 10. september 2013 og ákærði samþykkti að kæmist að í málinu. Eftir breytingu er ákæran fyrir „þjófnað, með því að hafa þriðjudaginn 30. júlí 2013, stolið áfengisflösku af gerðinni Jagermeister 700 ml, að verðmæti 5.980 [krónur] í Vínbúðinni, Hólabraut 16 á Akureyri. Telst þetta varða við 1. mgr. 244. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940. Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Ákærði játar sök.

Níunda ákæra

Hinn 29. ágúst 2013 gaf lögreglustjórinn á Akureyri út ákæru á hendur ákærða X fyrir

„tilraun til þjófnaðar, með því að hafa laugardaginn 15. júní 2013, tekið í þjófnaðarskyni fjögur ilmvatnsglös, þremur svitalyktareyðum [sic], tveimur veiðihnífum [sic] og tveimur áteknum prufuglösum af ilmvatni [sic], samtals að verðmæti 61.890 krónur, en vörum þessum hafði hann komið fyrir í plastpoka sem hann hafði haft með sér inn í búðina, þegar starfsmenn verslunarinnar stöðvuðu hann. Telst þetta varða við 1. mgr. 244. gr., sbr. 20. gr., almennra hegningarlaga nr. 19, 1940. Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Ákærði neitar sök.

Málavextir

Ekki þykir ástæða til að rekja sérstaklega málavexti í þeim tilvikum þar sem sök er játuð að fullu.

Fyrsta ákæra

Samkvæmt lögregluskýrslu fékk lögregla tilkynningu klukkan 12:18, sunnudaginn 3. júní 2012, um að tveir einstaklingar væru að fremja rán í Akureyrarapóteki í verzlunarmiðstöðinni Kaupangi. Hélt lögregla þegar á vettvang á tveimur bifreiðum. Er lögregla kom þangað sá hún að tveir menn, annar þeirra A, héldu dökkklæddum einstaklingi niðri, á gangstétt skammt frá apótekinu. Reyndist það vera Z, ákærða í málinu. Var hún klædd svartri hettupeysu með hettuna yfir höfðinu, með klút vafinn um andlitið og ekki í skóm heldur þykkum gráum ullarleistum. Samkvæmt skýrslunni var hún mjög lyfjuð, með drafandi málróm og reikul í spori. Við leit á henni fannst svört plastgríma og í vasa hennar hnífur. Þá fannst í fórum hennar handskrifaður listi með ýmsum lyfjaheitum.

Önnur lögreglubifreiðin lenti í óhappi á leið sinni á vettvang og var lögregluþjónn úr henni settur út í Akurgerði þar sem tveir almennir borgarar, D og E, höfðu þá yfirbugað annan mann. Var það X, ákærði í máli þessu, og handtók lögregluþjónninn hann og færði í járn. Var ákærði klæddur svartri hettupeysu með hvíta grímu hálfa yfir andlitinu. Hann var með svartan bakpoka og við hlið hans lá svart kúbein. Við leit á honum fannst hnífur. Samkvæmt skýrslunni var ákærði með sár á báðum höndum, „mjög lyfjaður, veittur og þvoglumæltur.“

Kúbeinið sem fannst hjá ákærða er 38 cm á lengd, 612 g að þyngd. Hnífur hans er 18,5 cm að heildarlengd en blaðið 8 cm. Hnífur ákærðu er 16 cm að heildarlengd, blaðið 6,8 cm.

Samkvæmt læknabréfi, undirrituðu af Ö læknakandídat og dagsettu 3. júní 2012, kom A á slysadeild Fjórðungssjúkrahússins eftir líkamsárás. Hafi að sögn verið ráðizt á hann við vinnu í Akureyrarapóteki og haft eftir honum að hann hafi fengið högg á hnakka með kúbeini og mögulega fleiri högg, þar sem hann hafi lent í stympingum. Hafi A kvartað undan eymslum í hnakka, vinstri kjálkalið og hálsi. Í bréfinu segir meðal annars um skoðun á A: „Höfuð: bólga vinstra megin á hnakka með eymslum við þreifingu, verkur við þreifingu á vinstri kjálkalið og við hreyfingu á honum. Háls: eymsl eftir erector spinae báðum megin og eymsl í festum á processus mastoideus beggja vegna. Þreifieymsl yfir trapezius vöðva á báðum herðum. Vinstri framhandleggur: radialt á volar yfirborði rétt ofan úlnliðs eru rispur sem ná ekki niður í gegn um dermis.“

Lögregla bar kúbeinið við áverka á hnakka A og segir í rannsóknarskýrslu að lögun kúbeinsins hafi komið heim og saman við áverkann. Meðal gagna málsins er ljósmynd af kúbeininu við áverkann.

Akureyrarapótek er í verzlunarmiðstöðinni Kaupangi, syðst í austari byggingu á jarðhæð. Inngangur viðskiptavina er að austan en starfsmanna að sunnan. Þegar komið er inn um starfsmannainnganginn er á hægri hönd svæði þar sem lyf eru blönduð og lyfseðlar prentaðir út. Á vinstri hönd er gangur með geymslurými og þar inn af kaffistofa starfsfólks.

Hinn 5. júní 2012 voru bæði ákærðu úrskurðuð í þriggja daga gæzluvarðhald vegna rannsóknar málsins.

Önnur ákæra

Samkvæmt lögregluskýrslu barst lögreglu ábending um að ákærði X hefði á veitingastaðnum Café amour sézt handleika poka sem í væru töflur. Lögregla hafi farið á veitingastaðinn og þar séð ákærða þar sem hann hafi staðið við barinn. Þegar hún hafi gripið í ákærða hafi hann stungið hendi í vinstri buxnavasa, dregið upp poka og sleppt honum á gólfið. Lagt hafi verið hald á pokann og ákærði fluttur á lögreglustöð. Þar hafi hann gengist við því að eiga pokann og sagt að í honum væru fíkniefnin MDMA, e-pillur og amfetamín. Hafi ákærði skýrt svo frá að hann hafi ætlað efnin til eigin nota.

Samkvæmt efnaskýrslu voru í pokanum 5,41 g af amfetamíni og 2,46 g af „Ecstasy“.

Sjötta ákæra

Samkvæmt lögregluskýrslu hringdi C í lögreglu klukkan 20:17 miðvikudaginn 21. maí 2012 og sagði mann að nafni F hafa hringt til sín og verið að leita að G, syni hennar, til að innheimta fíkniefnaskuld. Hafi F sagt að hann hygðist koma á heimilið til að innheimta skuldina. Er haft eftir C að hún hafi heyrt að annar einstaklingur hefði staðið hjá og hlustað á samtalið. Erindi hennar við lögreglu hefði verið að kanna hvort þessir menn væru líklegir til að sækja hana heim. Segir í skýrslunni að henni hafi verið sagt að allt væri mögulegt en lögregla myndi bregðast skjótt við ef hún óskaði eftir aðstoð.

Þá segir í skýrslunni að klukkan 20:29 hafi C hringt aftur og óskað eftir aðstoð fljótt, vegna „handrukkara“. Lögreglan hafi þegar farið að heimili hennar, […]. Hafi hún hitt C á vettvangi en ekki aðra. C hafi sagt að F hafi komið við annan mann sem hefði verið „frekar stór, grannur og klæddur í svarta hettupeysu.“ Sá hafi verið mjög ör og greinilega undir áhrifum fíkniefna. Hafi hann sparkað í maga C en mennirnir því næst haldið gangandi leiðar sinnar. Lögregla hafi leitað í hverfinu en ekki fundið þá. Hafi hún því næst snúið aftur til C sem hafi sagt að mennirnir hafi meðal annars snúið við árabáti sem væri í garðinum og brotið ár í bátnum. Þá hafi þeir brotið blómapotta. Hafi þeir sagzt ætla að koma aftur síðar.

Samkvæmt vottorði úr bráðamóttökuskrá Fjórðungssjúkrahússins kom C á slysadeild að kvöldi 21. maí 2012. Er í vottorðinu haft eftir henni að „handrukkarar“ hafi komið á heimili hennar og annar þeirra sparkað í kvið hennar. Finni hún til í kviðnum og sé roði hægra megin við nafla. Í vottorðinu segir meðal annars: „Kviður er mjúkur. Það er byrjandi mar ca 3 x 2 cm, greinilega nýtt mar. Það eru eymsli í kringum það. Engin indirect eymsli í kvið.“

Hinn 30. maí 2012 kom C á lögreglustöðina og kærði líkamsárásina.

F gaf skýrslu hjá lögreglu hinn 4. júní 2012. Í samantekt lögreglu er haft eftir honum að hann kannist ekki við þetta atvik. Hann hafi þó verið með ákærða X á þessu tímabili en þeir hafi báðir verið á miklu „fíkniefnatrippi“ og myndi F ekki mikið eftir atburðum. Hann hafi þó munað eftir því að hafa reynt að ná til G vegna skuldar, 3-4000 króna sem ekki kæmu fíkniefnum við, og hafa talað við móður hans í síma. Að öðru leyti hafi hann ekki munað til þess að þeir atburðir hafi orðið sem ákært er fyrir í málinu.

Ákærði X var yfirheyrður hjá lögreglu en kannaðist ekki við að hafa farið til C þennan dag né gert neitt á hennar hlut.

Níunda ákæra

Samkvæmt lögregluskýrslu var lögregla kölluð að verzluninni Hagkaupum kl. 17:25, laugardaginn 15. júní 2013, en þar hefði maður verið staðinn að þjófnaði. Þegar lögregla hafi komið á vettvang hafi hún hitt fyrir X, undir áhrifum einhverra vímugjafa og með hvítvínsflösku í hönd. Hefði komið í ljós að hann hefði komið fjórum ilmvatnsglösum, þremur stykkjum af svitalyktareyði, tveimur veiðihnífum og tveimur áteknum glösum af ilmvatnssýnishorni fyrir í hvítum poka sem hann hefði haft með sér í verzlunina. Hafi starfsmenn stöðvað för hans áður en hann hefði komizt fram hjá öryggishliði verzlunarinnar. Er í skýrslunni haft eftir ákærða að hann hafi átt 400 krónur á debit-korti sínu en hafi ætlað að stela vörunum til að koma í verð til fíkniefnakaupa.

Skýrslur ákærðu og framburður vitna fyrir dómi

Fyrsta ákæra

Ákærða Z

Ákærða Z kvaðst hafa farið í apótekið ásamt meðákærða X en kvaðst ekki muna hvort hefði átt upptök að því. Ástand beggja hefði verið slæmt og á leiðinni hefði meðákærði spurt hvert þau væru að fara. Þeir sem neyttu róandi taflna ættu til að „detta út“ og gleyma stund og stað.

Ákærða sagði að tilgangur sinn hefði ekki verið að ráðast á nokkurn heldur „ná [sér] í lyf“ og hefði ákærða áður tekið saman lista yfir þau lyf sem hún ætlaði sér að fá. Hefði hún ætlað að afhenda listann í apótekinu „og bíða svo sallaróleg“. Hún hefði verið „mjög vímuð“ og kvaðst ekki hafa talið ómögulegt að sér yrði einfaldlega afhent þau lyf sem hún hefði skrifað á listann.

Ákærða kvað þau meðákærða hafa verið með grímur til að þekkjast ekki. Spurð um atburðarásina inni í apótekinu sagðist hún hafa gripið „einhverja peninga sem eru þarna einhvers staðar á einhverju borði“, en svo hefði apótekarinn A tekið einhvern veginn í hana svo hún hefði ekki komizt út, en svo dottið út um dyrnar. Hún kvaðst ekki muna eftir að hafa hlaupið í burtu en þó því að hafa verið handtekin „þarna rétt hjá“. Tók hún fram að hún „hefði náttúrulega ekki grætt á því eitthvað að fara að ráðast á þennan mann“ og hefði það ekki verið ætlunin. Þó hefði hún lent í „smá kýting“ við A, en það hefði aðallega verið af því að hún hefði verið að reyna að komast út. A hefði reynt að loka dyrunum en hún líklega sett fót milli stafs og hurðar, að minnsta kosti hefði hún orðið blá og marin á vinstri fæti. Hún kvaðst ekki muna til þess að hafa ýtt við A svo hann hefði dottið, en A hefði fallið í gólfið einhvern tíma „fyrst“, en ákærða kvaðst ekki muna tildrög þess. Allt hefði þetta tekið mjög skamman tíma, örfáar sekúndur. A hefði rekið upp óp þegar þau hefðu komið inn. Sérstaklega spurð kvað hún hugsanlegt að A hefði ráðizt á meðákærða X. Kvaðst ákærða ekki hafa séð meðákærða beita kúbeini í apótekinu.

Ákærða sagði að þau hefðu farið inn um bakdyr apóteksins þar sem þær hefðu verið opnar. Hefði það ekki verið ætlun þeirra áður.

Ákærða las yfir samantekt lögreglu af skýrslu sem tekin var af henni við rannsókn málsins. Var hún sérstaklega spurð um þau orð sín að hún hefði áður athugað á „netinu“ hvaða apótek væru opin á þessum tíma. Hún sagði að „mjög líklega [hefði] einhver alla vega skoðað hvaða apótek [væri] opið, af því að þetta varð fyrir valinu.“ Annars kvaðst ákærða lítið muna eftir skýrslutökunni.

Ákærða kvaðst nú bíða eftir plássi í fíkniefnameðferð, en það tefði fyrir að hún ætti marga meðferð að baki. Hún sagði sig langa mikið að komast í meðferð og komast út úr fíkniefnaneyzlu og hefði hún meðal annars nýlega óskað eftir að komast í afplánun í fangelsi, en hún ætti ólokið mánaðarafplánun vegna sekta, en ekki hefði verið unnt að verða við því.

Ákærði X

Ákærði X kvaðst muna óljóst eftir því að hafa gengið frá heimili sínu í Akureyrarapótek. Hann hefði verið grímubúinn þar sem hann hefði talið að myndavél væri í apótekinu. Hann hefði ætlað sér að brjótast inn í apótekið og stela lyfjum en ekki fremja rán, en hann hefði talið að apótekið yrði mannlaust. Þau hefðu farið bakdyramegin inn þar sem þær dyr hefðu verið opnar

Ákærði sagði að þegar þau hefðu komið inn hefðu þau séð A, sem hefði setið við borð en strax staðið upp og komið að þeim. Ákærði sagði að A hefði „gargað eitthvað“ en ekki sagt neitt svo ákærði myndi. A hefði ráðizt á þau meðákærðu Z og slegið kúbeinið úr hendi ákærða, en svo hefðu þeir báðir dottið í gólfið. Svo hefði hann náð að standa upp, taka kúbeinið og hlaupa út. Hann hefði þá séð að meðákærða var ekki komin út svo hann hefði snúið við og séð A halda henni í dyrunum. Ákærði hefði rifið hana lausa, þau dottið en svo hlaupið burt.

Ákærði kvaðst hafa átt kúbeinið en ekki muna sérstaklega eftir að hafa tekið það með sér í apótekið og ekki telja sig hafa slegið A með því. Þá kvaðst hann ekki vita hvers vegna hann hefði verið með hníf á sér en hugsanlega hefði hann á þessum tíma verið vanur að ganga með hníf á sér.

Ákærði kvaðst ekki muna til þess að meðákærða hefði ráðizt gegn A.

Ákærði var spurður um skýrslutöku sína hjá lögreglu og las yfir skýrslu sína. Kvaðst hann ekki muna sérstaklega eftir skýrslutökunni en telja víst að hann hefði sagt satt og rétt frá þar.

Ákærði sagði að staða sín væri nú góð, hann væri orðinn allsgáður og sækti fundi AA-samtakanna og reyndi nú að hætta fíkniefnaneyzlu.

Vitnið A kvaðst hafa verið í apóteki sínu á umræddum tíma, skömmu eftir hádegi og nýbúið að opna.

Vitnið kvaðst hafa skilið eftir rifu á dyrum til að lofta út. Það hefði staðið við borð þar sem lyfseðlar væru teknir til og skyndilega orðið vart við einhverja hreyfingu út undan sér, litið til hliðar og þá séð tvær manneskjur, aðra með hvíta sviplitla grímu en hina klút fyrir andliti. Sú grímuklædda hefði gengið „mjög rösklega“ að vitninu sem hefði fundizt hún lyfta hendinni. Síðar lýsti vitnið því með látbragði að maðurinn með grímuna hefði lyft hnefa hátt á loft. Vitnið kvaðst ekki hafa séð hvort grímuklæddi einstaklingurinn hefði verið með eitthvað í hendinni, en það hefði haft nær ekkert ráðrúm til að hugsa sinn gang. Þegar manneskjan hefði verið næstum alveg komin að vitninu hefði það tekið „skrefið á móti“ og þá brotizt út átök. Þeim lýsti vitnið svo að sér hefði fundizt það „ná að taka hann svona niður og halda svona utan um höfuðið á þeim grímuklædda“, en vitnið hefði alltaf haft áhyggju af hinum komumanni, þeim með klútinn fyrir andlitinu. Næst hefði vitnið misst takið einhvern veginn og dottið í gólfið og sá grímuklæddi yfir því, vitnið hálfliggjandi á bakinu. Þá hefði vitnið séð að maðurinn hélt á kúbeini og þá hefði vitnið orðið verulega hrætt og áttað sig á hversu alvarlegt málið var. Næst hefði orðið eitthvert „hnoð“ þegar vitnið hefði reynt að standa á fætur og sá grímuklæddi sennilega sleppt vitninu og hrifsað peninga sem legið hefðu á borði og hlaupið á stað út aftur, bakdyramegin.

Vitnið var spurt hvort það hefði verið slegið með kúbeininu. Kvaðst það vera nokkuð visst um það, þó að í atburðarás eins og þessari sé aldrei neitt „hundrað prósent“. Vitnið kvaðst ekki treysta sér til að segja hvort höggin hefðu verið fleiri en eitt, en þau hefðu ekki verið mörg.

Vitnið kvaðst ekki hafa orðið vart við að manneskjan með klútinn gripi inn í átökin og ekki muna til þess að hún hefði ýtt við vitninu og það því fallið í gólfið. Þegar hún hefði ætlað að fara á eftir þeim grímubúna út hefði vitnið gripið í öxl hennar og einnig reynt að loka dyrunum. Hefði það þá séð um glugga að sá grímuklæddi hefði snúið við og rifið upp hurðina og hefði vitnið þá ýtt báðum burt. Sá með grímuna hefði hlaupið vestur fyrir húsið en vitnið þá gripið í þann með klútinn. Hefði sá með grímuna þá snúið aftur við en vitnið þá sleppt þeim með klútinn. Úr hefði orðið eitthvað hnoð en komumenn svo hlaupið austur fyrir húsið og fram fyrir það, og vitnið á eftir.

Vitnið kvaðst ekki telja sig hafa átt upptök að átökunum. Það hefði tekið skref á móti þeim með grímuna en það hefði fremur verið í varnarskyni. Þá hefði það „öskrað mikið“ en það verið fyrst og fremst af undrun og reiði.

Vitnið sagði að eftir þetta hefði blætt úr hnakka þess og það verið með verk þar aftan til. Rannsóknarlögreglumaður á vettvangi hefði látið lögregluþjóna taka mynd af hnakkanum og kúbeininu og „það var svona, sagði hann, það var bara svona eins og lögunin á kúbeininu á hlið, á hnakkanum.“

Vitnið H kvaðst hafa verið við vinnu í apótekinu þegar það hefði heyrt „mikil öskur og læti“ bakatil. Vitnið hefði farið þangað og þá séð A „í slagsmálum við tvo einstaklinga sem voru bæði með grímur fyrir andlitinu“. A og annar grímuklæddi maðurinn hefðu þá legið í gólfinu og öskur verið og læti. Hinn grímuklæddi maðurinn hefði verið „að tosa í þá og eitthvað“. Vitnið hefði snúið sér við, vísað öllum viðskiptavinum úr apótekinu og reynt að þrýsta á neyðarhnapp, sem hefði reyndar ekki tekizt. Skömmu síðar hefðu tveir einstaklingar komið hlaupandi, farið út bakdyramegin, hlaupið „hringinn og burtu“. Vegfarendur hefðu elt þá uppi.

Vitnið D kvaðst hafa verið statt við blómabúðina Akur þegar það hefði séð inni í sundi tvo einstaklinga setja upp grímur. Hefði vitnið fyrst talið að þarna væru börn að leik en nokkurum mínútum síðar hefði vitnið heyrt öskur í apótekinu og í sömu andrá hefðu tveir menn hlaupið þaðan grímuklæddir út. Afgreiðslukona hefði öskrað og beðið um að þeir yrðu stöðvaðir og hefði vitnið hlaupið til, stöðvað annan og lagt hann í gangstéttina. Einhver hefði svo komið að og verið yfir manninum en vitnið þá elt hinn og náð við gangstéttina við Akurgerði eða Kotárgerði. Þá hefði maður þessi verið orðinn örmagna af þreytu og vitnið hefði tekið hann og lagt á gangstéttina. Annar maður hefði komið að og verið á reiðhjóli og hefði aðstoðað vitnið og þeir gætt hans þar til lögregla hefði komið.

Vitnið sagði að maðurinn sem það hefði elt hefði haldið á einhverju verkfæri, járnstykki sem hefði verið líkt kúbeini. Hefði hann reynt að slá því til vitnisins en árangurslaust.

Vitnið E kvaðst hafa verið á reiðhjóli þegar það hefði heyrt hark og háreysti við apótekið og séð „tvo krakka“, eftir því sem því hefði sýnzt, hlaupa út um bakdyr. Apótekarinn hafi komið á eftir og stokkið á annan „krakkann“ en hinn hlaupið burt. Vitnið hefði hjólað á eftir honum en þegar það hefði komið að honum hefði maðurinn snúið sér við og þá verið grímuklæddur og með kúbein á lofti. Hefði maðurinn reynt að slá með kúbeininu til vitnisins og annars manns, sem einnig hefði komið þarna að, en ekki hitt. Hefðu þeir við þetta getað stokkið á manninn og „komið honum í götuna.“ Þeir hefðu svo tekið af honum grímuna og þá komið í ljós að maðurinn væri ákærði X.

Vitnið Æ rannsóknarlögreglumaður sagðist hafa stjórnað rannsókn málsins. Vitnið sagði að upptökubúnaður hefði ekki virkað þegar ákærða var yfirheyrð og því hefði framburður hennar verið vélritaður upp og hún og verjandi hennar, sem viðstaddur hefði verið yfirheyrsluna, hefðu undirritað það. Ákærðu hefðu bæði verið komin „í ágætis ástand til þess að taka af þeim skýrslur, voru verri í fyrri skýrslunni en allt í lagi í seinni skýrslunni.“

Vitnið kvaðst hafa borið kúbeinið við áverkana á A og niðurstaðan orðið sú „að þá small þetta alveg saman, þetta er sami eða að sömu lögun og kúbeinið.“ Hefði lögun sársins verið eins og við rauf kúbeinsins. Blóð hefði verið á sloppi A en ekki sézt annars staðar á vettvangi.

Önnur ákæra

Ákærði sagðist ekki muna eftir því að hafa verið tekinn með fíkniefni á staðnum. Hann kvaðst ekkert muna eftir skýrslutöku af sér hjá lögreglu.

Vitnið Þ lögregluþjónn sagði að upplýsingar hefðu borizt um að ákærði væri hugsanlega með fíkniefni í poka inni á veitingastaðnum Kaffi Amor. Lögregla hefði farið þangað, séð ákærða og að hann hefði látið poka falla í gólfið. Hefði ákærði verið fluttur á lögreglustöðina til yfirheyrslu. Kvaðst vitnið ekki muna til þess að hann hefði við yfirheyrsluna gert greinarmun á eignarhaldi þeirra efna sem verið hefðu í pokanum.

Vitnið Y lögregluþjónn kvaðst hafa farið í þetta útkall. Vitnið hefði séð pokann með fíkniefnunum og hefði yfirheyrt ákærða á lögreglustöðinni. Ákærði hefði sagzt eiga fíkniefnin og hefði lýst því „hvernig væri um þau búið.“ Hann hefði ekki verið undir miklum fíkniefnaáhrifum, verið „kurteis og allt í góðu lagi með samstarfið.“

Sjötta ákæra

Ákærði kvaðst aldrei hafa farið á umrætt heimili, […], ekki vita hver C er og aldrei hafa hringt í hana eða son hennar til að innheimta skuld. Spurður hvað hann hefði gert þetta kvöld kvaðst hann vilja vísa til skýrslu sinnar hjá lögreglu, en hann hefði munað það atriði betur þá en nú.

Vitnið C sagði að hringt hefði verið á heimilið, hún ekki svarað en hringt til baka í númerið. Þá hefði orðið fyrir svörum maður sem kynnt hefði sig sem F og hefði sagzt hafa átt það erindi að innheimta 30.000 króna skuld sonar vitnisins. Vitnið hefði sagzt vita fyrir hvað þar væri innheimt og sú krafa yrði aldrei greidd. Hefði maðurinn tekið því illa, öskrað og hótað að hann kæmi á staðinn með menn með sér, ef ekki yrði greitt.

Eftir þetta samtal hefði vitnið haft samband við lögreglu og spurt hvort það þyrfti að óttast, en fengið þau svör að ósennilegt væri að mennirnir kæmu.

Vitnið sagði að svo hefði F komið og ákærði með honum. Vitnið hefði spurt hvort ákærði væri sá sem ætti að skelfa sig, en því hefði ekki sýnzt hann líklegur til stórræða, þar sem hann hefði verið valtur á fótum. Hefði ákærði þá sparkað í maga vitnsins en sjálfur dottið á sitjandann við það. Vitnið hefði spurt ákærða „hverslags aumingi hann væri að sparka í miðaldra konur“ en þá hefði „fjandinn [orðið] laus“ og ákærði tekið að sparka í blómapotta og annað lauslegt. F hefði reynt að stöðva ákærða og hefði beðið vitnið um að kalla hann ekki aumingja, því þá gæti hann orðið „alveg brjálaður“. Á endanum hefðu þeir hlaupið í burtu.

Vitnið kvaðst vera alveg sannfært um að ákærði væri sá sem hefði sparkað í sig.

Vitnið sagðist hafa farið á slysadeild daginn eftir, en það hefði verið marið og lengi vel með verki. Þetta hefði verið „skrambi vont og bara ótrúlegt hvað hann náði þó að sparka fast miðað við hvað hann var illa á sig kominn.“

Vitnið V lögregluþjónn sagðist muna eftir því að C hefði hringt í lögreglu og sagt einhverja menn hafa hótað að koma í heimsókn og innheimta fíkniefnaskuld sem þeir segðu son hennar standa í. Hún hefði fengið þau svör að lögregla myndi bregðast skjótt við, ef þeir létu verða af því. Síðar hefði hún hringt aftur, lögregla farið þegar í stað á vettvang, en mennirnir þá verið farnir.

Vitnið kvaðst ekki muna hvort C hefði nefnt nafn ákærða við lögreglu á vettvangi, langt væri liðið frá þessu.

Níunda ákæra

Ákærði kvaðst enn hafa verið í verzluninni, við snyrtivörudeildina, þegar hann hefði verið stöðvaður. Hann hefði sett vörurnar í bakpoka sinn þar sem hann „nennti ekki að vera með alveg stóra kerru undir þetta“. Hann hefði einfaldlega ekki verið búinn að greiða fyrir vörurnar en hefði ætlað að gera það. Hann hefði verið með debit-kort sitt á sér og talið sig eiga inneign fyrir vörunum. Kvaðst hann „nota mikið af ilmvatni“ og spurður hvort hann verði jafnvel um 61 þúsund krónum í ilmvötn svaraði hann: „Já já, þetta er dýrt.“ Spurður um tekjur sínar sagði ákærði þær vera „Féló bætur“, 138.000 krónur. Hann kvaðst ekki muna „hvað var langt síðan [hann] fékk útborgað“ þegar þetta gerðist.

Vitnið I afgreiðslustúlka kvaðst hafa verið á leið í snyrtivörudeild verzlunarinnar þegar það hefði séð ákærða beygja sig eftir einhverju í neðstu hillu, en ákærði hefði verið með „risastóran“ hvítan poka meðferðis. Vitnið hefði boðið honum aðstoð sína, sem hefði verið afþökkuð, svo það hefði farið og sinnt öðrum viðskiptavini en þó haft auga með ákærða. Hefði vitnið ekki séð hann setja neitt í pokann en séð hann lengi á sveimi í snyrtivörudeildinni. Loks hefði vitnið séð, gegn um pokann, gylltan límmiða eins og þá sem settir væru á snyrtivörur og þannig séð að ákærði væri með snyrtivörur í pokanum. Hefði vitnið þá hringt í yfirmann sinn, O, beðið hana um að fylgjast með ákærða. Ákærði hefði svo gengið innar í verzlunina en vitnið séð O bíða hans við öryggishlið við útganginn.

Næst hefði vitnið séð ákærða þegar O hefði verið að taka vörur upp úr poka hans. O hefði staðið við öryggishliðið og stöðvað ákærða þegar hann hefði verið „að koma eins og frá [afgreiðslu]kössunum“. Nánar spurt sagði vitnið að ákærði hefði verið kominn fram hjá hinum hefðbundnu afgreiðslukössum en hefði á útleiðinni átt eftir að fara fram hjá upplýsingaborði, þar sem einnig væri hægt að greiða fyrir vörur. Vitnið hefði í framhaldi af þessu farið með ákærða og O á skrifstofu verzlunarinnar og þar hefði verið hringt á lögreglu. Á skrifstofunni hefði ákærði sagt við þær „að hann hefði tekið þetta til þess að selja þetta fyrir síðasta skammtinum, því að hann væri að fara í fangelsi og [hann] langaði ekki að lifa lengur.“

Vitnið O afgreiðslustúlka sagði að vitnið I hefði hringt á sig og sagt sig gruna að ákærði væri að stela í verzluninni. Vitnið kvaðst hafa séð að í poka ákærða væri svitalyktareyðir með þjófavarnarlímmiða og þá hefði önnur starfstúlka sagt við sig að hún hefði séð ákærða setja hníf í pokann og hefði sú beðið vitnið um að bíða ákærða við útganginn. Þegar hann hefði komið þangað hefði vitnið beðið um leyfi að athuga poka hans og ákærði samþykkt það. Hún hefði þá tekið fjölmargar vörur úr pokanum og því næst beðið ákærða um að fylgja sér á skrifstofuna því hringja þyrfti á lögreglu. Hann hefði verið heldur tregur til þess en þó fylgt vitninu og I þangað. Þar hefði hann sagt þeim „að hann ætlaði að selja þetta til þess að kaupa sér þá eiturlyf eða eitthvað svoleiðis í staðinn.“

Vitnið sagðist hafa stöðvað ákærða við öryggishliðið en hann hefði ekki verið kominn fram hjá því. Hann hefði „í rauninni“ verið í hliðinu og farinn fram hjá afgreiðslukössum og augljóst að hann hefði verið á leiðinni út.

Vitnið sagði að prufuglös af snyrtivörum væru ekki seld í verzluninni, en hins vegar væri alltaf eitthvað um að fólk reyndi að stela þeim.

Vitnið sagði að ákærði hefði verið með eina fulla áfengisflösku í poka sínum. Á skrifstofunni hefði hann opnað hana, fengið sér af henni og þá farið að ræða fyrirætlanir sínar.

Vitnið Q lögregluþjónn kvaðst hafa komið á vettvang í verzlunina Hagkaup. Ákærði hefði þá verið undir talsverðum áfengisáhrifum og hugsanlega einhverjum fleiri áhrifum. Ákærði hefði verið búinn að gefa starfsstúlkum verzlunarinnar upp annað nafn en vitnið hefði þegar þekkt hann. Hefði ákærði sagt vitninu að hann hefði ætlað að stela snyrtivörunum, koma þeim í verð og nota söluverðið til fíkniefnakaupa. Vitnið kvaðst hafa spurt ákærða hvort hann hefði getað greitt fyrir vörurnar en ákærði sagzt hafa 400 krónur á debit-korti sínu.

Niðurstaða

Ákærði X játar sök að hluta í málinu. Játningar hans eru í samræmi við gögn málsins og telst hann sannur að sök og hefur unnið sér til refsingar en háttsemi hans er rétt færð til refsiheimilda. Verður næst hugað að því þar sem sök er neitað.

Fyrsta ákæra

Ákærðu fóru í Akureyrarapótek til að afla sér lyfja og ljóst að þau höfðu ekki lögleg ráð til þess. Ákærði X hafði kúbein meðferðis auk þess sem bæði höfðu á sér hníf. Þau komu að bakdyrum apóteksins opnum og fóru þar grímubúin inn. Þetta gerðist á sunnudegi. Að mati dómsins er ekki alveg hægt að slá því föstu að þau hafi farið af stað og búið sig til fararinnar í þeim tilgangi að fremja rán þó svo ljóst sé að þau hafi ætlað sér að komast yfir lyf með ólögmætum hætti.

Þegar þau koma að dyrum opnum mega þau hins vegar vita að starfsemi sé í apótekinu en engu að síður fara þau inn. Þegar þau verða vör við starfsmann snúast þau ekki á hæli heldur halda áfram. Verður að telja ljóst að í síðasta lagi þegar þau koma inn í apótekið sé vaknaður með þeim ásetningur um að fremja þar rán.

Vitnið A starfsmaður apóteksins fékk höfuðáverka í átökum. Fyrir liggur mynd af áverkanum og kúbeini því sem ákærði X hafði í fórum sínum. Af, ljósmyndinni og framburði A og vitnisins Æ þykir dóminum sannað að áverkinn hafi komið af kúbeininu og með þeim hætti að A hafi verið sleginn með því í höfuðið. Ekki þykir hins vegar sannað með óyggjandi hætti að hann hafi fengið fleiri högg en eitt.

Ákærði X hefur borið að hafa átt kúbeinið. Af framburði A verður ráðið að ákærði hafi verið með það höndum er átök urðu milli þeirra. Verður talið sannað að ákærði hafi slegið A einu sinni í höfuðið með kúbeininu, en frekari högg með kúbeininu eru ekki sönnuð í málinu. Verður að telja sérstaklega hættulega aðferð, í skilningi 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga, að slá annan mann í höfuðið með kúbeini, svo sem hér var gert.

Ákærða Z kveðst hafa lent í „smá kýtingi“ við A en fyrst og fremst er hann hafi reynt að stöðva för hennar út. Sjálfur sagði A fyrir dómi að hann myndi ekki til þess að hún hefði tekið beinan þátt í átökunum og ekki til þess að hún hefði ýtt við honum svo hann færi í gólfið. Vera hennar á staðnum hafi hins vegar orðið til þess að hann hafi jafnan haft áhyggju af félaga þess sem hann kljáðist við.

Sannað er með læknabréfi að A fékk þá áverka sem raktir eru í ákæru. Verður að telja ljóst að þá hafi hann fengið í átökum sínum við ákærða X.

Þegar á framanritað er horft verður að telja sannað að ákærðu hafi verið á vettvangi í sameiginlegum ásetningi um að fremja rán í apótekinu. Ránið hafi verið framið og verði bæði talin aðalmenn í því broti. Ákærði X, sem sannað er að hafi slegið A með kúbeini í höfuð svo áverki kom af, hefur auk þess með þeirri háttsemi brotið gegn 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga en hvorki er sannað að ákærða Z hafi brotið með beinum hætti gegn þeirri grein né haft ásetning til þess að það yrði gert. Þá er ekki sannað að hún hafi ýtt við A eins og sagt er í ákæru. Verður hún sýknuð af broti gegn 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga.

Önnur ákæra

Af hálfu ákærða er byggt á því að vörzlur á „ecstasy“ séu hvergi lýstar refsiverðar. Sé „ecstasy“ ekki það fræðiheiti efna sem refsivert sé að hafa undir höndum og sé ekki nægjanlegt að vísa til slíks í ákæru. Að mati dómsins er alkunna að með „Ecstacy töflum“ sé átt við efnið MDMA sem lýst er refisvert við vörzlur og meðferð, samkvæmt 2. sbr. 6. gr. laga nr. 65/1974 um ávana- og fíkniefni, og hafi vörn ákærða ekki spillzt af þessu orðalagi ákæru, þó þetta orðalag ákæru sé talsvert í óformlegra lagi.

Ákærði kvaðst ekkert muna eftir því að hafa verið handtekinn á veitingastaðnum. Með framburði lögregluþjónanna Þ og Y þykir það sannað, en fyrir liggur upptaka af yfirheyrslu yfir ákærða eftir handtökuna. Þá þykir sannað með framburði lögregluþjónanna að ákærði hafi verið með poka í fórum sínum og fíkniefni hafi verið í honum.

Þau fíkniefni, sem lagt var hald á, voru öll í poka sem ákærði var með í fórum sínum. Þykir ekkert hafa komið fram í málinu sem veki vafa um að hann hafi í raun haft fíkniefnin öll í vörzlum sínum og verður að álíta sök hans sannaða samkvæmt ákærunni, en háttsemin er rétt færð til refsiheimildar.

Sjötta ákæra

Vitnið C lýsti því að ákærði og annar maður hefðu komið heim til þess og þar hefði ákærði sparkað í maga hennar. Áverkavottorð styður að hún hafi fengið þá áverka sem hún lýsir og þykir óhætt að miða við það. Var C trúverðug að mati dómsins.

Ákærði neitar eindregið að hafa farið til C og veitt henni áverka. Einn maður var yfirheyrður hjá lögreglu og kannaðist við að hafa talað við C í síma vegna skuldar sem hann kvað son hennar standa í við sig vegna annarra hluta en fíkniefnaviðskipta, og sá maður kvaðst einnig hafa verið mikið með ákærða þessa daga. Hann kannaðist hins vegar ekki við að hafa farið heim til C. Þessi maður var ekki leiddur fyrir dóm. Lögregla fór á vettvang og leitaði svo í nágrenninu en varð ekki vör við ákærða eða ætlaðan félaga hans.

Þegar á framanritað er horft verður að líta svo á að, að því er varðar það atriði hvort ákærði hafi farið á heimili C og veitt henni áverka, standi orð á móti orði en ekki séu fyrir hendi þau sönnunargögn sem sanni sök ákærða þannig að nægt geti til sakfellingar gegn eindreginni neitun hans. Verður að sýkna ákærða af ákærunni.

Níunda ákæra

Óumdeilt er að ákærði hafi verið með umræddar vörur í poka sínum þegar starfsmaður verzlunarinnar stöðvaði hann. Var ákærði þá kominn fram hjá afgreiðslukössum en ekki farinn fram hjá öryggishliði. Ljóst þykir að hann hafi á vettvangi sagt við starfsmenn og lögregluþjón að hann hafi ekki ætlað sér að borga vörurnar heldur stela þeim til eigin sölu. Þá hefur lögregluþjónn borið að ákærði hafi á vettvangi skýrt svo frá að innstæða sín á debit-korti næmi 400 krónum og ekkert hefur komið fram í málinu sem bendir marktækt í aðra átt. Verðmæti varningsins nemur tæplega helmingi tekna ákærða, svo sem hann lýsti þeim fyrir dómi. Þegar horft er til þessa alls þykir fjarstæðukennt að ákærði hafi í raun haft í huga að kaupa vörurnar með heiðarlegum hætti heldur verður að telja sannað að hann hafi haft auðgunarásetning þegar hann setti vörurnar í poka sinn og fór með þær fram hjá afgreiðslukössum án þess að greiða fyrir þá. Er honum í ákæru gefin að sök tilraun til þjófnaðar og verður hann sakfelldur fyrir þá háttsemi sem honum er gefin að sök.

Bæði ákærðu hafa verið sakfelld fyrir rán sem þau frömdu í sameiningu og verður að horfa til samverknaðar þeirra. Þau fóru grímubúin inn í apótekið og hvarf hvorugt þeirra frá þegar þeim varð ljóst að starfsmaður yrði á vegi þeirra. Þá fremur ákærði líkamsárás sína með því að slá annan mann í höfuðið með kúbeini úr járni. Er sérstaklega alvarlegt að ráðast á höfuð manns og enn fremur þegar það er gert með slíku áhaldi.

Ákærði X játar sök að hluta og verður horft til þess. Hann kvaðst nú vera allsgáður, stunda AA-fundi og vilja hætta fíkniefnaneyzlu.

Ákærða Z játaði það brot sem hún er sakfelld fyrir. Hún lýsti miklum vilja sínum til að hætta fíkniefnaneyzlu og komast í meðferð í því skyni.

Ákærði X hefur töluverðan sakaferil, þar á meðal fyrir ofbeldisbrot. Hann sætti á árinu 2005 tvívegis sektum fyrir brot gegn lögum um ávana- og fíkniefni og árið eftir sekt fyrir brot gegn sömu lögum, 30 daga skilorðsbundnu fangelsi fyrir þjófnað og sekt fyrir þjófnað og brot gegn umferðarlögum, lögum um ávana- og fíkniefni og vopnalögum. Hinn 2. júní 2008 var hann dæmdur til að sæta 20 mánaða fangelsi fyrir brot gegn lögum um ávana- og fíkniefni, umferðarlögum og 1. mgr. 217. gr. og 2. gr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Var þá dæmdur upp áður nefndur skilorðsbundinn fangelsisdómur frá árinu 2006. Í maí 2009 var ákærði dæmdur í fjögurra mánaða fangelsi fyrir brot gegn 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga, 21. gr. áfengislaga, 1. mgr. 30. gr. vopnalaga, og 233. gr. almennra hegningarlaga. Hinn 25. október 2009 var honum veitt reynslulausn til tveggja ára af 240 daga eftirstöðvum refsinga samkvæmt tveimur síðastgreindu dómunum. Meðal skilyrða reynslulausnarinnar var að hann neytti ekki áfengis á reynslutímanum. Hinn 20. febrúar 2010 var reynslulausnin afturkölluð vegna rofs á því skilyrði. Hinn 7. júlí 2010 var ákærði dæmdur í fjögurra mánaða fangelsi fyrir líkamsárásir en hinn 19. ágúst hlaut hann reynslulausn á ný á 180 daga eftirstöðvum dóma sinna. Var sú reynslulausn án sérstakra skilyrða og reynslutími eitt ár. Hinn 28. október 2010 var hann dæmdur í átta mánaða fangelsi fyrir líkamsárás, en með broti sínu hafði hann rofið skilyrði reynslulausnar sem honum hafði verið veitt í ágúst, og var óafplánuð refsing dæmd með. Í febrúar 2012 var hann dæmdur í fjögurra mánaða fangelsi fyrir líkamsárás, vopnalagabrot og fíkniefnalagabrot, í apríl 2012 var hann sakfelldur fyrir fíkniefnalagabrot en ekki gerð refsing, en um hegningarauka var að ræða. Loks var hann hinn 28. september 2012, með dómi héraðsdóms Suðurlands, sakfelldur fyrir fíkniefnalagabrot en ekki gerð refsing, en þar var einnig um hegningarauka að ræða.

Brot sitt samkvæmt fyrstu ákæru framdi ákærði fyrir uppsögu dómsins hinn 28. september 2012, og verður honum því ákveðinn hegningarauki. Önnur brot sín framdi hann eftir uppsögu þess dóms. Verður refsing ákærða ákveðin í einu lagi. Þegar á allt er horft verður refsing hans nú ákveðin fangelsi í tvö og hálft ár og skilorðsbinding kemur ekki til greina. Fallast verður á gerðar upptökukröfur og ævilöng ökuréttarsvipting hans verður áréttuð. Sakarkostnaður vegna ákærða X nemur samkvæmt yfirliti sýslumannsins á Akureyri 216.695 krónum og verður ákærði dæmdur til greiðslu hans og málsvarnarlauna skipaðs verjanda síns, S-kk-ef G-kk-ef hdl., 370.225 króna, og er virðisaukaskattur innifalinn.

Sakaferill ákærðu Z hefur ekki ítrekunaráhrif við refsiákvörðun hér, sbr. 3. mgr. 71. gr. laga nr. 19/1940. Þótt hún sé sýknuð af broti gegn 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga er hún sakfelld fyrir alvarlegt brot. Verður refsing hennar ákveðin fangelsi í tólf mánuði. Þegar á allt er horft og meðal annars aðstæður hennar og yfirlýstan og trúverðugan vilja hennar og tilraunir til að snúa við blaðinu þykir mega ákveða að fullnustu tíu mánaða af refsingunni verði frestað og falli niður að liðnum tveimur árum, með þeim skilyrðum, auk almenns skilyrða 57. gr. almennra hegningarlaga, sem getið er í 3. tl. 3. mgr. greinarinnar. Samkvæmt 1. tl. verður ákveðið að hún sæti á skilorðstímanum sérstöku eftirliti fangelsismálastofnunar ríkisins. Í ljósi málsúrslita verður ákveðið að ríkissjóður greiði helming 301.200 króna málsvarnarþóknunar skipaðs verjanda hennar, Á-kk-ef A-kk-ef B-kk-ef J-kk-ef hdl., og er virðisaukaskattur innifalinn.

Gæzluvarðhald hvors ákærðu skal dragast frá refsivist þess.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið E-kk-nf Þ-kk-nf ftr. Gætt var ákvæða 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88/2008. Þ-kk-nf D-kk-nf kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð

Ákærði X sæti fangelsi í tvö ár og sex mánuði. Frá refsingunni dragist gæzluvarðhald sem hann sætti frá 5. til 8. júní 2012.

Ákærði er sviptur ökurétti ævilangt.

Ákærði greiði 370.225 króna málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef G-kk-ef hdl., og 216.695 króna annan sakarkostnað.

Upptæk eru gerð 6,17 grömm af amfetamíni og 2,46 grömm af MDMA sem lögregla lagði hald á.

Ákærða Z sæti fangelsi í tólf mánuði. Frá refsingunni dragist gæzluvarðhald sem hún sætti frá 5. til 8. júní 2012. Fullnustu tíu mánaða af refsingunni skal frestað og niður skal hún falla að liðnum tveimur árum haldi ákærða almennt skilyrði 57. gr. almennra hegningarlaga og sérstök skilyrði 3. tl. 3. mgr. sömu greinar. Skal ákærða á skilorðstímanum sæta sérstakri umsjón fangelsismálastofnunar ríkisins.

Málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærðu, Á-kk-ef A-kk-ef B-kk-ef J-kk-ef hdl., alls 301.200 krónur, greiði ákærða að hálfu leyti en ríkissjóður að hálfu.