E-647/2022

Mál þetta var höfðað 25. mars 2022 og dómtekið að lokinni aðalmeðferð 22. september sl. Stefnandi er A, [...], Reykjavík, og stefndi B ehf., [...], Kópavogi.

Endanlegar dómkröfur stefnanda eru þær að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnanda 152.313 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 1. október 2021. Þá krefst hún málskostnaðar úr hendi stefnda og vaxta af málskostnaði samkvæmt 3. kafla laga nr. 38/2001 frá 15. degi eftir uppkvaðningu dóms til greiðsludags.

Stefndi krefst þess aðallega að kröfu um vangoldið dagvinnukaup í september 2021 verði vísað frá dómi og að stefndi verði sýknaður af öðrum kröfum. Til vara krefst hann sýknu af öllum kröfum stefnanda. Þá krefst hann málskostnaðar úr hendi stefnanda. I.

Stefnandi hóf störf hjá stefnda, sem rekur verslunina C, í apríl 2016. Upphaflega starfaði hún við almenn afgreiðslustörf en haustið 2020 mun hún hafa leyst verslunarstjóra verslunarinnar af vegna fæðingarorlofs. Enginn ráðningarsamningur var gerður milli stefnanda og stefnda en ráðið verður af gögnum málsins að umsamin laun stefnanda hafi verið 3.600 krónur á tímann auk þess sem hún fékk bæði sölubónus og bónusgreiðslur vegna kvölds- og helgarvinnu. Óumdeilt er að stefnanda var sagt upp störfum í lok júní 2021 og var uppsagnarfrestur þrír mánuðir, þ. e. júlí, ágúst og september sama ár, í samræmi við kjarasamningsbundinn uppsagnarfrest. Stuttu eftir uppsögnina varð stefnandi hins vegar óvinnufær og afhenti stefnda læknisvottorð því til staðfestingar. Var hún í kjölfarið leyst frá vinnuskyldum 24. júlí 2021. Uppgjör launa í uppsagnarfresti fór fram við lok uppsagnarfrests en stefndi millifærði auk þess á stefnanda 21.288 krónur 10. maí sl. sem hann kveður hafa verið greiðslu vegna leiðrétts orlofsuppgjörs.

Í kjölfar þess að stefnandi hætti störfum hjá stefnda leitaði hún til VR og óskaði eftir aðstoð við innheimtu þess sem hún taldi sig hafa fengið ógreitt í störfum hjá stefnda. Með bréfi starfsmanns VR til stefnda 18. október 2021 var fyrir hönd stefnanda gerð krafa um útistandandi laun, m. a. 27.000 krónur vegna vangoldinna launa sem stefnandi taldi felast í að henni hefðu verið reiknaðir 123,5 dagvinnutímar í september 2021 í stað 131, og orlof á bónusgreiðslur til hennar frá janúar 2020 til september 2021. Af hálfu stefnda var ekki brugðist við erindinu og höfðaði stefnandi því mál þetta í mars 2022.

Ágreiningur aðila málsins laut í upphafi að bónusgreiðslum í uppsagnarfresti, meintum vangoldnum dagvinnustundum í september 2021, prósentuhlutfalli orlofs og skyldu stefnda til greiðslu orlofs á kvöld-, helgar- og sölubónusa. Við aðalmeðferð málsins féll stefnandi hins vegar frá kröfum vegna annarra atriða en kröfu um orlof á bónusgreiðslur og vangoldin dagvinnulaun í september 2021. Lýtur úrlausn dómsins að umræddum atriðum.

Við aðalmeðferð málsins gáfu skýrslu stefnandi sjálf og Þ-kk-nf S-kk-nf, fyrirsvarsmaður stefnda. Þá gaf skýrslu A-kvk-nf A-kvk-nf, fyrrverandi starfsmaður stefnda.

II.

Málsástæður og lagarök stefnanda

Sem fyrr greinir lýtur endanleg dómkrafa stefnanda að vangoldnum launum fyrir september 2021 og greiðslum vegna orlofs á kvöld-, helgar- og sölubónusa. Hvað hið fyrrnefnda varðar byggir stefnandi á því að við greiðslu launa í uppsagnarfresti vegna september 2021 hafi hún einungis fengið greitt miðað við 123,5 unnar vinnustundir þrátt fyrir að hún hafi að meðaltali unnið 131 klukkustund á mánuði. Byggir stefnandi á því að hún hafi átt að vera eins sett og ef hún hefði unnið út uppsagnarfrestinn og því hafi stefnda borið að greiða sér miðað við 131 dagvinnutíma umræddan mánuð. Kveðst stefnandi þannig hafa átt að fá 471.600 krónur greiddar þennan mánuð í stað 444.600 krónaog gerir því kröfu um 27.000 krónur vegna umrædds kröfuliðar.

Hvað varðar orlof á bónusgreiðslur vísar stefnandi til þess að samkvæmt grein 1.11.1. í kjarasamningi VR og SA skuli liggja fyrir skriflegur ráðningarsamningur innan tveggja mánaða frá því að starfsmaður hefur störf. Skriflegur ráðningarsamningur hafi ekki verið gerður milli stefnanda og stefnda og því miði stefnandi við fyrrgreindan samning ásamt orlofslögum nr. 30/1987. Samkvæmt 1. gr. þeirra skuli orlof reiknað á öll laun og falli allir bónusar þar undir. Stefndi hafi greitt kvöld-, helgar- og sölubónus samkvæmt útgefnum launaseðlum frá janúar 2020 til starfsloka stefnanda en hann hafi hins vegar ekki greitt orlof af þeim fjárhæðum. Beri stefnanda að fá þann mismun greiddan.

Eftir fyrrgreindar breytingar á kröfugerð stefnanda sundurliðast krafa hans sem hér segir:

Mismunur á greiddri dagvinnu í september 2021 27.000

Orlof á helgarbónus janúar til apríl 2020 5.271

Orlof á helgarbónus maí 2020 til apríl 2021 23.917

Orlof á helgarbónus maí til september 2021 8.293

Orlof á kvöldbónus janúar til apríl 2020 705

Orlof á kvöldbónus maí 2020 til apríl 2021 18.411

Orlof á kvöldbónus maí til september 2021 11.132

Orlof á sölubónus janúar til apríl 2020 2.114

Orlof á sölubónus maí 2020 til apríl 2021 46.625

Orlof á sölubónus maí til september 2021 3.213

Stefnandi vísar til þess að samkvæmt grein 1.9. í kjarasamningi VR og SA eigi laun að greiðast fyrsta dag eftir að þeim mánuði ljúki sem laun séu greidd fyrir. Að auki skuli vinnuveitandi greiða þegar áunnið orlof til launþega við lok ráðningarsambands samkvæmt 8. gr. orlofslaga nr. 30/1987. Þar sem innheimtutilraunir hafi reynst árangurslausar sé málshöfðun nauðsynleg og farið fram á ítrustu kröfur eftir lögum og kjarasamningum.

Stefnandi vísar einnig til laga nr. 28/1930 um greiðslu verkkaups, laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga, laga nr. 139/2003 um tímabundna ráðningu starfsmanna, meginreglna kröfu- og vinnuréttar og kjarasamnings VR og SA.

Málsástæður og lagarök stefnda

Hvað varðar kröfu stefnanda um greiðslu 27.000 króna vegna mismunar á fjölda vinnustunda í september 2021 byggir stefndi á því að í stefnu sé engin tilraun gerð til þess að reikna meðalvinnutíma eða skýra hvernig tímaviðmiðið sem stefnandi miði við sé fengið. Krafan sé því vanreifuð og beri að vísa henni frá dómi með vísan til d. og e. liða 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Hvað varðar sýknukröfu sína vísar stefndi til þess að stefnandi hafi þegar fengið greidd full laun fyrir september 2021. Eins og launaseðill hennar sýni hafi hún fengið greidd dagvinnulaun miðað við 123,5 vinnutíma fyrir septembermánuð. Stefndi hafi við greiðslu fyrir umræddan mánuð tekið mið af vinnutímaplani í september 2020 enda hafi vinnutímafjöldi verið breytilegur á milli mánaða og tekjur stefnanda í þeim mánuði verið hærri en í nokkrum öðrum septembermánuði á ráðningartímanum. Það hvíli á stefnanda að sýna fram á að um sé að ræða ómálefnalegt viðmið og hafi hún ekki sýnt fram á það.

Um kröfu vegna orlofs á sölu-, helgar- og kvöldbónusa vísar stefndi til þess að hann hafi greitt stefnanda umrædda bónusa á ráðningartíma eins og öðru starfsfólki. Bónusgreiðslurnar hafi verið greiddar umfram skyldu samkvæmt kjarasamning um og hafi ekki verið hluti af ráðningarsamningum. Launabónusar séu hvorki skilgreindir í ráðningarsamningi né kjarasamningi og því miði fjárhæðir þeirra ekki við neina viðmiðunartaxta, hvorki í kjarasamningnum né annars staðar. Á launaseðlum stefnanda hafi aldrei á ráðningartímanum verið reiknað orlof ofan á bónusa en stefnandi þrátt fyrir það aldrei gert nokkrar athugasemdir. Af þeim sökum sé krafa stefnanda fallin niður sökum tómlætis.

Stefndi byggir á því að honum beri engin skylda til að greiða orlof ofan á bónusgreiðslur sem séu greiddar umfram kjarasamningsbundin lágmarkskjör. Bendi stefndi í þessu samhengi á dóm Hæstaréttar 17. febrúar 2011 í máli nr. 401/2020. Í því máli hafi verið deilt um orlof á bónusgreiðslur sem hafi ekki verið hluti af ráðningarkjörum starfsmanns heldur inntar af hendi samkvæmt ákvörðun atvinnurekanda hverju sinni í því skyni að veita starfsmanni hlutdeild í velgengni fyrirtækisins. Í héraðsdómi, sem staðfestur hafi verið í Hæstarétti, hafi verið talið nægilega í ljós leitt að umræddar greiðslur hafi ekki verið umsaminn hluti af launakjörum starfsmannsins og því ekki tengdar ráðningar- eða starfskjörum hans þannig að taka bæri tillit til orlofs vegna þeirra á grundvelli 2. mgr. 7. gr. orlofslaga nr. 30/1987. Hið sama eigi við í máli stefnanda.

Stefndi mótmælir einnig vaxtakröfu stefnanda og vísar í því sambandi til þess að stefnandi krefjist vangoldinna launa sem ýmist hafi átt að koma til greiðslu í maí, júní, júlí, ágúst og september 2021. Eins og krafa stefnanda sé sett fram sé augljóslega ekki miðað við 1. mgr. 5. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, sem fjalli um dráttarvexti af ógreiddri peningakröfu frá og með fyrirfram ákveðnum gjalddaga og fram að greiðsludegi. Samkvæmt 3. mgr. 5. gr. sömu laga sé heimilt að reikna dráttarvexti frá og með þeim degi þegar liðinn sé mánuður frá því að kröfuhafi sannanlega krafði skuldara um greiðslu. Fyrir liggi innheimtubréf 18. október 2021 þar sem stefndi hafi verið krafinn um greiðslu sömu fjárhæðar og miðað sé við í stefnu. Fallist dómurinn ekki á aðalkröfu stefnda sé byggt á því að rétt sé að miða upphafsdag dráttarvaxta við 18. nóvember 2021.

III.

Forsendur og niðurstaða

Deila málsaðila lýtur að uppjöri vegna starfsloka stefnanda hjá stefnda. Er annars vegar deilt um hvaða tímafjölda hafi verið rétt að leggja til grundvallar við greiðslu launa til stefnanda fyrir september 2021 og hins vegar hvort stefnda hafi borið að greiða stefnanda orlof vegna bónusgreiðslna sem stefnandi fékk meðan á störfum hennar hjá stefnda stóð. Verður fyrst vikið að hinu fyrrnefnda.

A.

Af hálfu stefnda er sem fyrr segir gerð krafa um frávísun þess kröfuliðar stefnanda er lýtur að greiðslu vangoldinna launa í september 2021 með vísan tild. og e. liða 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Í stefnu málsins er krafa stefnanda rökstudd þannig að hún hafi fengið 123,5 tíma greidda í dagvinnu umræddan mánuð þrátt fyrir að vinnutíminn hafi að meðaltali verið 131 klukkustund á mánuði. Stefnandi hafi þannig átt að fá 471.600 krónur greiddar þann mánuð í stað 444.600 króna. Gerir stefnandi kröfu um mismun þessara fjárhæða auk orlofs. Undir rekstri málsins lagði stefnandi fram yfirlit yfir fjölda vinnustunda hennar allt árið 2020 og þá mánuði sem hún starfaði hjá stefnda árið 2021, en fyrrgreind krafa byggir á fjölda vinnustunda miðað við framlagt yfirlit. Að mati dómsins hefur stefnandi með þessum hætti gert nægilega gert grein fyrir dómkröfunni, þeim málsástæðum sem hún byggir kröfuna á svo og þeim atvikum sem greina þarf til þess að samhengi málsástæðna hennar sé ljóst, sbr. d. og e. liði 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Verður frávísunarkröfu stefnda af þeim sökum hafnað.

Stefnandi byggir sem fyrr greinir á því að stefndi hafi vantalið fjölda vinnustunda við greiðslu launa í september 2021. Fyrir starfslok sín hafi húnað meðaltali unnið 131 tíma á mánuði og því séu ógreiddar sem nemi 7,5 klukkustundum. Stefndi byggir hins vegar á því að þar sem vinnutími stefnanda hafi verið breytilegur hafi verið eðlilegt að miða fjölda vinnustunda hennar í september 2021 við sama mánuð árið á undan. Fyrir dómi lýsti fyrirsvarsmaður stefnanda því svo að september 2020 hafi verið hæst launaðasti septembermánuður stefnanda í fimm ár og því hafi hann miðað við þann mánuð henni til hagsbóta. Mánuðirnir fyrir starfslok stefnanda hafi ekki sýnt eðlilegan tímafjölda þar sem stefnandi hafi þá verið að leysa verslunarstjóra af vegna fæðingarorlofs. Viðkomandi verslunarstjóri hafi komið aftur til vinnu haustið 2021 og hafi tímafjöldi stefnanda fyrir september 2021 tekið mið af því.

Í samræmi við meginreglu vinnuréttar bar stefnda, við greiðslu launa þá mánuði sem vinnuframlags stefnanda var ekki óskað í uppsagnarfresti, að greiða stefnanda þá fjárhæð sem ætla mátti að hún hefði haft í laun hefði hún unnið umrætt tímabil. Fyrir liggur hins vegar að vinnutími stefnanda var almennt óreglulegur og háður vaktaplani sem stefndi útbjó hverju sinni. Þannig verður af yfirliti sem stefnandi hefur lagt fyrir dóminn um unnar vinnustundir árin 2020 og 2021 ráðið að fjöldi vinnustunda stefnanda hafi verið allt frá 121 klukkustund upp í 147 klukkustundir á mánuði. Í ljósi þessa, og þar sem ekki nýtur við vaktaplans sem stefnandi hefði að öðru óbreyttu átt að vinna eftir í september 2021, liggur ekki fyrir hversu margar stundir stefnandi hefði unnið hjá stefnda í september 2021 hefði hún ekki verið leyst undan vinnuskyldu á tímabilinu. Af fyrrgreindu yfirliti, sem ekki hefur hefur verið mótmælt af stefnda, verður hins vegar ráðið að meðaltal unna tíma á mánuði hafi allt árið 2021 verið 130 klukkustundir á mánuði. Virðist og mega ráða að tímafjöldinn hafi árið 2020 að meðaltali verið sá sami. Í ljósi þessa verður að falla st á það með stefnanda að stefndi hafi, með því að greiða henni því sem nam 123,5 klukkustundum fyrir september árið 2021, farið á svig við fyrrgreinda meginreglu um greiðslu fullra launa á uppsagnarfresti. Breytir engu í þeim efnum sú staðhæfing stefnda að tímafjöldinn síðustu mánuði fyrir starfslok gefi ranga mynd af vinnuálagi stefnanda vegna starfa hennar sem verslunarstjóri, enda verður af fyrrgreindu yfirliti ekki ráðið að tímafjöldi stefnanda hafi tekið slíkum breytingum haustið 2020, er hún tók við sem verslunarstjóri ásamt öðrum starfsmanni, að gera verði ráð fyrir að tímafjöldi hennar hefði lækkað til muna í september 2021. Verður umræddur kröfuliður stefnanda því tekin til greina en þó þannig að rétt er, miðað við fyrrgreint yfirlit hennar sjálfrar og útreikning dómsins, að miða við að vangreiddar stundir séu 6,5 klukkustundir. Verður stefndi samkvæmt því dæmdur til að greiða stefnanda 23.400 krónur auk 11,59% orlofs, en af hálfu aðila er ekki deilt um prósentuhlutfall orlofs á launagreiðslur stefnanda.

B.

Sem fyrr greinir fékk stefnandi sérstakar viðbótargreiðslur í formi sölu-, kvöld-og helgarbónuss. Er ekki ágreiningur um skyldu stefnda til greiðslu slíkra greiðslna eða fjárhæð bónusgreiðslna. Aðilar deila á hinn bóginn um það hvort stefnda hafi borið að greiða orlof á umræddar greiðslur.

Við aðalmeðferð málsins lýsti fyrirsvarsmaður stefnanda bónusgreiðslum svo að um hafi verið að ræða leið til þess að gera vel við starfsfólk þegar vel gekk. Sölubónusar hefðu virkað þannig að tilteknum greiðslum í hlutfalli af sölu í verslun væri deilt milli starfsmanna á viðkomandi vakt. Fyrirsvarsmaðurinn lýsti því fyrst að hann hefði velt því fyrir sér hvort greiða ætti orlof ofan á bónusgreiðslur en talið að sama regla gilti um bónusgreiðslur og desemberuppbót, þ. e. að orlofi væri ekki bætt við. Þetta hefðu stefndi og stefnandi rætt og henni því verið kunnugt um að ekki væri greitt orlof ofan á bónusa. Síðar í skýrslutökunni lýsti fyrirsvarsmaðurinn því hins vegar svo að orlof hefði verið greitt en að það hefði verið innifalið í bónusgreiðslunum og því ekki verið tiltekið sérstaklega á launaseðli. Öllum hafi verið ljóst að stefndi hefði greitt 500 krónur í bónus að viðbættu 10,17% orlofi eða um 600 krónur.

Stefnandi skýrði svo frá fyrir dómi að stefndi hefði rætt það á Facebook- síðu vinnustaðarins árið 2018 að starfsmenn fengju sölubónus. Það hafi síðan ekki verið fyrr en á árinu 2020 sem stefnandi og fleiri hefðu farið á fund fyrirsvarsmanns stefnda og hann í kjölfarið byrjað að greiða sölubónus. Fyrir hefði stefndi greitt starfsmönnum kvöld- og helgarálag. Aðspurð um það hvort hún hefði gengið út frá því að orlof væri inn í bónusgreiðslunum kvaðst hún hafa gengið út frá því að launin væru reiknuð rétt. Hvað varðar fjárhæð bónusgreiðslna kvað hún þær upphaflega hafa átt að vera 500 krónur á tímann en að stefndi hefði hækkað þær upp í 600 krónur eftir fund með stefnanda og öðrum starfsmanni.

Vitnið D, fyrrum starfsmaður stefnda, gaf einnig skýrslu fyrir dómi og skýrði svo frá að hún hefði ásamt stefnanda leyst verslunarstjóra verslunarinnar af tímabilið ágúst 2020 til vorsins 2021, er vitnið hefði sjálf farið í fæðingarorlof. Aðspurð um bónusgreiðslur lýsti vitnið því svo að um hefði verið að ræða sölubónusa auk greiðslna fyrir hverja unna klukkustund um helgar og á kvöldin. Vitnið kvaðst hvorki hafa velt því fyrir sér hvort orlof væri greitt á bónusgreiðslur né gert athugasemdir við að ekki væri greitt orlof. Eftir að hún hefði komið úr fæðingarorlofi hefði stefndi hins vegar greitt henni sérstaklega orlof ofan á bónusgreiðslur.

Af launaseðlum stefnanda sem liggja frammi í málinu verður ekki séð að tekið hafi verið tillit til orlofs þegar bónusgreiðslur voru ákveðnar. Af þeim orlofsgreiðslum sem tilgreindar eru á launaseðlunum verður þvert á móti ráðið að orlof stefnanda hafi, að því marki sem það var greitt, einungis myndað hlutfall af dagvinnulaunum stefnanda. Í ljósi þessa og þess framburðar fyrirsvarsmanns stefnda, að hann hafi ekki talið sig þurfa að greiða orlof vegna umræddra greiðslna, verður hafnað þeirri staðhæfingu stefnda að hann hafi í reynd greitt orlof á bónusgreiðslur. Verður enda að ætla að stefndi hefði tilgreint það sérstaklega á launaseðlinum ef greitt var orlof vegna umræddra greiðslna líkt og hann gerði í tilviki dagvinnulauna. Verður stefndi í öllu falli að bera hallann af því að hafa ekki tryggt sér sönnun þess að orlof teldist innifalið í bónusgreiðslum, en í málinu er hvorki fyrir að fara skriflegum ráðningarsamningi né öðrum skjallegum gögnum sem varpað geta nánara ljósi á samkomulag aðila hvað þetta varðaði.

Kemur þá til skoðunar hvort stefnda hafi borið skylda til að greiða orlof vegna umræddra bónusgreiðslna og stefnandi eigi af þeim sökum kröfu á hendur stefnda sem því nemur. Samkvæmt 1. gr. laga nr. 30/1987 skulu allir þeir sem starfa í þjónustu annarra gegn launum eiga rétt á orlofi og orlofslaunum samkvæmt reglum laganna. Leiðir af 2. m gr. 7. g r. laganna að reikna skuli orlof af heildarlaunum. Í lögunum er ekki skilgreint nánar hvað telja beri heildarlaun en gengið hefur verið út frá því í dómaframkvæmd og fræðiritum að orlof reiknist af öllum launum, hvort sem um er að ræða föst laun, laun vegna yfirvinnu eða aðrar álagsgreiðslur, sbr. m. a. dóm Hæstaréttar 2. apríl 2004 í máli nr. 411/2003.

Af gögnum málsins og framburðum fyrir dómi þykir að mati dómsins sýnt að stefnandi hafi fengið kvöld- og helgarbónus vegna vakta sem hún vann um kvöld og helgar og að sölubónus hafi samanstaðið af sölu stefnanda, og eftir atvikum annarra starfsmanna, á þeim vöktum sem hún vann sjálf á. Virðast umræddar greiðslur þannig allar hafa tekið mið af og verið beintengdar vinnuframlagi, viðveru eða afköstum stefnanda. Þá virðist óumdeilt að bónusgreiðslurnar hafi verið ræddar við starfsmenn og kynntar sem hluti af launakjörum hvers og eins, enda staðfestu bæði stefnandi og fyrirsvarsmaður stefnda fyrir dómi að þau hefðu rætt saman um greiðslurnar og fjárhæð þeirra á bæði fundum og Facebook- síðu starfsmanna stefnda. Í ljósi framangreinds er það mat dómsins að málsatvik í máli þessu geti ekki talist sambærileg þeim sem fjallað var um í dómi Hæstaréttar 17. febrúar 2011 í máli nr. 401/2010 enda var þar sérstaklega vísað til þess í forsendum héraðsdóms, sem staðfestur var með vísan til forsendna hans í Hæstarétti, að greiðslurnar sem um ræddi hefðu ekki verið umsaminn hluti af launakjörum viðkomandi starfsmanns.

Auk framangreinds er til þess að líta að mati dómsins að fyrir liggur útprentun af samskiptum á fyrrgreindri Facebook- síðu þar sem fyrirsvarsmaður stefnda upplýsir að helgarbónus verði annað hvort greiddur þannig að starfsmenn fái 500 krónur „á launaseðil og þá orlof (10,17)“ eða 500 krónur „frá mér persó um hver mánaðarmót“. Þá verður af framburði vitnisins A-kvk-ef A-kvk-ef ráðið að stefndi hafi nýlega hafið greiðslu orlofs ofan á umræddar bónusgreiðslur. Verður þannig ekki annað ráðið en að stefndi hafi sjálfur litið svo á, eða í öllu falli mátt vera ljóst, að greiða bæri orlof af títtnefndum greiðslum.

Samkvæmt framansögðu er fallist á það með stefnanda að fyrrgreindar bónusgreiðslur hafi verið hluti af heildarlaunum hennar og að stefnda hafi borið að greiða stefnanda orlof vegna þeirra. Þykir stefnandi ekki hafa sýnt af sér tómlæti við innheimtu kröfunnar, sem samkvæmt framansögðu tekur til áranna 2020- 2021, en að mati dómsins verða ekki gerðar svo ríkar kröfur til stefnanda að henni hafi mátt vera ljóst við greiðslu launa hvern mánuð að undir liðnum „orlof“ á launaseðli væri ekki reiknað orlof á allar launagreiðslur. Liggur og fyrir að stefnandi krafði stefnda um það sem ógreitt var að hennar mati um leið og hún varð þess áskynja að orlof hafði ekki verið greitt vegna umræddra launaliða.

Að framangreindu virtu verður fallist á kröfu stefnanda hvað umræddar orlofsgreiðslur varðar, en ekki er tölulegur ágreiningur um að fjárhæð þessara liða í kröfu stefnanda nemi samtals 119.681 krónum. Þá verða stefnanda dæmdar 26.112 krónur vegna vangoldinna launa í september ásamt orlofi. Verður stefndi því dæmdur til að greiða stefnanda 145.793 krónur með vöxtum svo sem nánar greinir í dómsorði en þeir verða látnir falla til frá þeim degi er mánuður var liðinn frá því að stefnandi gerði fyrst kröfu um greiðslu úr hendi stefnda.

Með hliðsjón af þessum úrslitum, og með vísan til 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, verður stefndi dæmdur til að greiða stefnanda málskostnað, sem þykir hæfilega ákveðinn með hliðsjón af umfangi málsins og rekstri þess fyrir dómi 7 6 0.000 krónur. Hefur þá verið tekið tillit til virðisaukaskatts á málflutningsþóknun. Krafa stefnanda um dráttarvexti á málskostnað á sér stoð í 4. mgr. 129. gr. laga nr. 91/1991 og því ekki þörf á að kveða sérstaklega á um hana í dómsorði.

H-kvk-nf Þ-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan að gættu ákvæði 1. mgr. 115. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Dómsorð:

Stefndi, B ehf. greiði stefnanda, A, 145.793 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 18. nóvember 2021 til greiðsludags.

Stefndi greiði stefnanda 7 6 0.000 krónur í málskostnað.

H-kvk-nf Þ-kvk-nf