S-318/2006

Mál þetta, sem dómtekið var 28. febrúar 2007, er höfðað hér fyrir Héraðsdómi Norðurlands eystra með ákæru lögreglustjórans á Húsavík, dags. 15. september 2006, á hendur X;

„fyrir líkamsárás, með því að hafa í átökum við [A], sunnudaginn 27. mars 2005, við [...], snúið hann niður og sparkað margsinnis í hann þar sem hann lá á jörðinni og jafnframt eftir að þeir höfðu verið skildir að, slegið [A] hnefahöggi í andlitið þar sem [A] var haldið í tökum, allt með þeim afleiðingum að hann hlaut lítinn skurð á enni vinstra megin, smáskurði á vinstri kinn, eyra og háls vinstra megin, kúlu á gagnauga vinstra megin og mar á bak, hægri hönd og hægra læri.

Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20, 1981.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar.“

Af hálfu ákærða er aðallega krafist sýknu í málinu, en til vara vægustu refsingar sem lög leyfa. Þá krefst skipaður verjandi ákærða málsvarnarlauna sér til handa og að málskostnaður verði greiddur úr ríkissjóði.

I.

Samkvæmt rannsóknargögnum eru helstu málsatvik þau, að aðfaranótt sunnudagsins 27. mars 2005 var ákærði við drykkju ásamt A og B á ..., en um ellefuleytið að morgni fór ákærði heim til sín að ..., og var hann þá að sögn sambýliskonu sinnar ofurölvi og sofnaði í stofusófa. Skömmu síðar komu félagar hans, þeir A og B og gengu óboðnir inn á heimili ákærða og hófu þar drykkju áfengis. Virðist ákærði síðan hafa vaknað eða verið vakinn og eftir það kom til átaka milli hans og A þegar ákærði var að koma A út eftir að hann hafði neitað að yfirgefa húsið að beiðni sambýliskonu ákærða. Bárust átök ákærða og A m.a. út úr húsinu og lauk þeim þar með því að A var haldið niðri og lögregla kvödd á staðinn. Kom lögregla nokkru síðar á staðinn og handtók A og vistaði hann í fangaklefa. Þann 1. apríl 2005 mætti C, tengdafaðir ákærða, á lögreglustöðina á Þórshöfn og lagði fram kæru á A fyrir skemmdarverk er hann taldi hann hafa unnið á húsi sínu í framangreindum átökum. Þann 5. s.m. mætti D, sambýliskona ákærða, á lögreglustöðina á Þórshöfn og kærði téðan A fyrir húsbrot og skemmdarverk. Þann 27. apríl s.á. mætti svo A á lögreglustöðina á Þórshöfn og kærði ákærða fyrir líkamsárás þá, sem hann er ákærður fyrir í máli þessu. Í framhaldi af því fór fram nokkuð ítarleg lögreglurannsókn þar sem vitni voru yfirheyrð og liggja þær skýrslur frammi í málinu.

II.

Hér fyrir dóminum neitar ákærði því alfarið að hafa framið þau brot, sem honum eru að sök gefin í ákæru, en viðurkennir að hafa lent í átökum við A við að koma honum út af heimili sínu og varna honum inngöngu. Nánar skýrir ákærði svo frá, að hann hafi legið sofandi í sófanum og vaknað svo upp við mikil læti og hafi þá sambýliskona hans verið grátandi með son þeirra og verið að berjast á móti A til að reyna að koma honum út. Kveðst ákærði hafa byrjað á að reyna að tala við A og reyna að koma honum út með góðu, en ekkert hafi verið hægt að ræða við hann. Kveðst ákærði hafa reynt að ýta A út, en hann hafi streist á móti, en að lokum hafi honum tekist það og lokað hurðinni. Ákærði segir að A hafi síðan ítrekað komist inn, en hurðin hafi verið kviklæst og opnast við að sparkað var í hana. Segir ákærði að honum hafi tekist að koma A jafnóðum út aftur en í átökum þessum hafi A klemmst á fingri, en ekki fengið aðra áverka. A hafi svo farið að grýta álruslatunnu í húsið og kveðst ákærði þá hafa farið út og m.a. snúið A niður einu sinni og reynt að halda honum svoleiðis.

Þá segir ákærði að A hafi ítrekað ráðist á annan mann, E, sem hafi verið með honum. Ákærði kveðst hafa farið inn aftur eftir að hann hafði snúið A niður. A hafi haldið áfram að grýta ruslatunnunni í húsið og stól sem hafi verið fyrir utan húsið. Þá hafi hann hent grjóti í gegnum rúðu. Kveðst ákærði þá hafa farið út aftur til að reyna að yfirbuga manninn. Segir ákærði að þá hafi fleiri verið komnir að, of nefnir F, G bróðir A og C, tengdafaðir sinn. Ákærði segir að áður hafi C verið búinn að koma út en farið síðan upp til sín á efri hæð hússins til að hringja á lögregluna. Ákærði segir að þessir þrír menn hafi síðan yfirbugað A og hafi C setið með hann þar til lögreglan kom.

Aðspurður neitar ákærði að hafa sparkað í A þegar hann sneri hann niður, en hann kveðst hafa þrýst hnénu í bakið á honum til að halda honum niðri. Ákærði segir að einhver umferð hafi verið þarna, en kveðst ekki hafa gefið henni auga. Aðspurður segir ákærði að það sé ekki rétt að hann haf slegið A eftir að honum var haldið föstum eins og greinir í ákæru. Aðspurður kveðst ákærði kannast við að hafa komið út með steikarpönnu og gefur þá skýringu að hann hafi ætlað að ógna A með henni ef hann ætlaði sér aftur inn í húsið. Aðspurður kveðst ákærði hafa slegið A í andlit með krepptum hnefa og hafi það gerst í átökum er A hafði komið aftur inn og ákærði var að koma honum út úr húsinu. Ákærði kveðst ekki hafa orðið var við að A fengi áverka við högg þetta. Ákærði segir að A hafi verið berfættur og ber að ofan og hann hafi gengið í glerbrotum og skollið í veggi og hafi því sést á honum áverkar. Ákærði segir að hann og A hafi verið staddir í dyragættinni er hann veitti honum högg það í andlitið, sem áður er getið.

Vitnið A skýrir svo frá, að hann hafi í greint sinn setið við drykkju á heimili ákærða og hafi hann þá fengið mikið höfuðhögg frá ákærða. Kveðst vitnið hafa dottið út og fengið mikinn verk í höfuðið. Síðan hafi átt sér stað átök alveg út í útidyr, þar hafi hurð verið skellt á tvo fingur sér þannig að neglur hafi klippst af og gróið burtu. Vitnið kveður þá X hafa átt í þessum átökum. Vitnið segir að síðan hafi þetta róast eitthvað og þeir hafi sest saman utanhúss í brekkuna og ræðst við. Síðan hafi þeir rokið saman aftur og hafi ákærði náð sér í götuna og sparkað sig allan út. Kveðst vitnið hafa fengið áverka um allan líkamann við þetta. Segir vitnið ákærða hafa sparkað í bakið á sér og hendurnar á sér þegar hann hafi varið andlitið á sér fyrir spörkum. Vitnið segir að ákærði hafi hlaupið inn eftir spörkin og kveðst vitnið hafa farið á eftir honum og þá látið stein vaða í gegnum rúðuna í reiði sinni. Ákærði hafi síðan komið út aftur með steikarpönnu og hafi hann ætlað að taka sig endanlega með henni, en verið stoppaður af með það. Þá hafi aðrir verið komnir á vettvang, þ.á.m. bróðir sinn og C, F og H. Vitnið kveðst ekki geta svarað því hvort einhver vitni hafi verið að því er ákærði sneri hann niður og sparkaði í hann. Vitnið segir að F hafi tekið pönnuna af ákærða. Fljótlega upp úr því hafi C tekið sig hálstaki og haldið sér föstum tökum og hafi ákærði þá náð að koma á sig höggi. Segir vitnið að höggið hafi lent í andlitinu á sér en kveðst ekki geta sagt um hvort um fleiri en eitt högg var að ræða. Höggið hafi komið hægra megin á andlitið á sér. Vitnið kveðst hafa farið til læknis daginn eftir og tekin hafi verið sneiðmyndataka af höfði hans, en ekkert komið fram. Vitnið kveðst þó ekki vera orðinn góður ennþá. Vitnið segir að ákærði hafi upphaflega veitt sér höfuðhöggið inni með flösku. Það sé höggið sem hann hafi fengið í dyragættinni. Vitnið kveðst hafa verið ölvaður og verið búinn að vera við drykkju í langan tíma, en telur sig muna þokkalega vel eftir atvikum. Vitnið kannast við að hafa valdið skemmdum og kveðst vera búinn að greiða fyrir þær bætur. Vitnið segir að áverkar þeir er hann fékk hafi allir verið eftir ákærða nema áverkar á fótum, sem hann hafi fengið við að stíga í glerbrot. Vitnið segir ákærða hafa slegið sig með flöskunni vinstra megin. Vitnið segir að C hafi haldið sér með aðstoð F. Telur vitnið að ástæða hafi verið til að halda sér þar sem hann hafi verið orðinn mjög reiður. Vitnið segir að sér sé ekki fullkomlega ljóst á hvern hátt ósamkomulagið byrjaði inni í húsinu, en telur að það hafi hafist með rifrildi milli sín og B. Vitnið kannast ekki við að hafa farið ítrekað aftur inn í húsið eftir að hann var settur út í fyrstu, en það kunni að hafa tekist að opna hurðina einu sinni. Vitnið kveðst hafa hent steininum í gegnum glerið af því að hann hafi ekki getað opnað hurðina.

Vitnið D, sambýliskona ákærða, skýrir svo frá að hún hafi verið södd uppi á efri hæð hússins á heimili foreldra sinna í hádegismat þegar hún heyrði einhvern hávaða niðri í íbúð á neðri hæð þar sem hún búi ásamt ákærða. Kveðst vitnið hafa vitað af ákærða niðri í íbúðinni þar sem hann var sofandi. Kveðst vitnið þá hafa farið niður og hafi þeir þá verið þar, A og B. Kveðst vitnið hafa gefið þeim A til kynna að hún vildi að þeir færu út með því að segja þeim að þeir ættu nú að vera heima hjá börnunum sínum frekar en að drekka á heimili sínu. Á þetta hafi þeir ekkert hlustað. A hafi svo staðið upp og farið út og migið á útidyrahurðina að utanverðu. Kveðst vitnið þá hafa beðið þá um að fara og þá verið orðin frekar reið. A hafi farið að æsa sig, tekið skóna sína og hent þeim út og bjórkippu einnig og verið reiður yfir því að hún væri að henda honum út. Vitnið kveðst hafa verið með barn sitt hágrátandi í fanginu og sjálf verið farin að gráta. Vitnið kveðst hafa náð að loka hurðinni á eftir A, en hann hafi komist inn aftur þar sem hurðin hafi verið svo léleg. Kveðst vitnið þá hafa vakið ákærða. Þegar ákærði hafi séð í hvernig ástandi vitnið var hafi hann reynt með góðu að koma A út, en það hafi ekki gengið. Hafi þá byrjað átök þar sem þau hafi reynt að henda A út en áður hafi hún verið búin að koma barninu fyrir inni í svefnherbergi. Skilja má vitnið þannig að hún hafi ekki séð ákærða veita A högg, hvorki með flösku né á annan hátt, en hún tekur fram að hún hafi verið mikið á ferðinni, m.a. til að gæta að barni sínu. Vitnið kannast þó við að A hafi klemmst í hurð er þau voru að reyna að koma honum út.

Vitnið I skýrir svo frá, að hann hafi verið farþegi í bifreið, sem ekið hafi verið framhjá húsi ákærða í greint sinn. Kveðst vitnið hafa séð þá A og ákærða í slagsmálum úti á lóðinni. Kveðst vitnið hafa séð A liggjandi og ákærða sparka í hann. Segir vitnið að þeir hafi ekið framhjá húsinu og áfram, en snúið síðan við og ekið til baka. Þá kveðst vitnið hafa séð C þar sem hann hafi haldið A og hafi G og F staðið þar hjá. Vitnið segir að þeir hafi aðeins verið tveir þarna utan við húsið, A og ákærði, er þeir óku framhjá húsinu í fyrra sinnið. Vitnið telur sig hafa séð um 4-5 spörk frá ákærða í A. Telur vitnið spörkin hafa lent í bakinu á A.

Vitnið J skýrir svo frá, að hann haf verið á rúntinum í greint sinn og ekið framhjá heimili ákærða. Kveðst vitnið þá hafa séð átök milli ákærða og A og virtist vitninu ákærði hafa yfirhöndina. Kveðst vitnið hafa séð þá uppistandandi, en ákærði hafi síðan náð A niður og veitt honum bæði högg og spörk. Ákærði hafi síðan hlaupið inn til sín og lokað á eftir sér. Vitnið segist hafa séð eitt spark, sem hafi líklega lent í bakið á A eða síðuna öðru hvoru megin. Vitnið segir að A hafi síðan hlaupið á eftir ákærða að húsinu og virtist vitninu A vera að reyna að komast inn. Vitnið kveðst síðan aftur hafa ekið aftur að húsinu og þá hafi verið búið að róa ákærða niður og hafi C haldið honum með hálstaki. Vitnið segir að þeir hafi aðeins verið tveir þarna utan við húsið A og ákærði í fyrra skiptið er hann ók framhjá. Auk C kveður vitnið F hafa verið á staðnum í síðara skiptið er það kom að. Vitnið kveðst hafa stöðvað bílinn í fyrra sinnið er það kom að vettvangi, en í síðara sinnið hafi hann ekki stöðvað. Telur vitnið að um 3 mínútur hafi liðið á milli þess er hann kom að vettvangi.

Vitnið F skýrir svo frá, að kona A hafi hringt í sig í umrætt sinn og beðið sig að fara inn að ... þar sem A væri í slagsmálum. Vitnið segir að þegar hann hafi komið að hafi A verið utan við húsið ásamt C og ákærða og hafi C haldið A og hafi þeir verið í einhverjum fangbrögðum. Segir vitnið að ákærði hafi verið með pönnu, sem hann hafi ætlað að slá A með og kveðst vitnið hafa tekið af honum pönnuna og hent henni út á tún. Kveðst vitnið hafa farið að ræða við ákærða og reynt að róa hann niður og hafi það gengi ágætlega. Kveðst vitnið svo hafa snúið sér undan og farið að ræða við eiginkonu ákærða og hafi ákærði þá stokkið á A og slegið hann þar sem honum var haldið af C. Kveðst vitnið þá hafa tekið ákærða aftur frá A. Vitnið segir að þeir hafi síðan haldið A þar til lögregla kom frá Raufarhöfn og kveðst vitnið hafa farið með lögreglumanninum og A á lögreglustöð þar sem A hafi verið settur í fangaklefa. Vitnið segir að G hafi komið með sér á vettvang. Vitnið segir að eftir á hafi I komið að og með honum maður sem vitnið minnir að hafi verið J. Vitnið segir að A hafi verið illur og að það hafi verið full þörf á að halda honum. Vitnið segir að áverki hafi verið við hægra eyrað á A. hann hafi verið blóðugur og allur skítugur og kveðst vitnið ekki hafa séð áverka á skrokk hans. Vitnið segir að ekki hafi farið á milli mála að C hafi séð þegar ákærði sló A.

Vitnið G skýrir svo frá, að hann hafi komið á vettvang í greint sinn ásamt F. Vitnið segir að þegar það kom að hafi ákærði verið að veifa pönnu í átt að A og telur vitnið að F hafi tekið af honum pönnuna. C hafi tekið A hálstaki og haldið honum. Vitnið kveðst hafa staðið u.þ.b. 3 metra frá A þar sem C hélt honum og kveðst hafa séð ákærða gefa A kjaftshögg. Vitnið segir að höggið hafi verið kröftugt og kveðst ekki geta ímyndað sér að þeir sem viðstaddir voru hafi ekki séð það. Vitnið segir að eftir þetta hafi aðgerðir þeirra einkum verið í því fólgnar að vera á milli ákærða og A til að koma í veg fyrir frekari átök. Vitnið segir að eiginkona ákærða hafi verið þarna, en farið inn annað slagið og kveðst því ekki geta fullyrt að hún hafi séð er ákærði veitti A höggið.

Vitnið C, tengdafaðir ákærða, skýrir svo frá, að hann hafi verið staddur á efri hæð hússins á heimili sínu í greint sinn þegar hann hafi heyrt umbrot og læti niðri í íbúð ákærða og dóttur sinnar, sambýliskonu ákærða. Vitnið kveðst hafa farið niður en A og B hafi verið þar og kveðst vitnið hafa beðið þá að fara út. Segir vitnið að A hafi þá ráðist á sig og sparkað í sig og ætlað að henda í sig grjóti og kveðst vitnið þá hafa labbað í burtu. Vitnið segir að þetta hafi gerst úti við dyrnar. Vitnið segir að þeir A og B hafi verið komnir út þegar hann kom þarna niður og hafi dóttir sín og tengdasonur verið búin að loka hurðinni. Segir vitnið að A og B hafi tekist á þarna utan við húsið, B hafi verið að koma í veg fyrir að A kæmi inn í húsið. Segir vitnið að ákærða hafa lent í átökum við A þarna. Síðan hafi þeir komið þarna, F og G bróðir A. Kveðst vitnið ásamt F hafa tekið A föstum tökum og sest með hann úti á lóð og þar hafi þeir beðið þar til lögreglan kom. Segir vitnið að ákærði hafi aldrei komið neitt nálægt A eftir þetta. Vitnið segir ítrekað aðspurt að ákærði hafi ekki komið nálægt A eftir að hann og F tóku hann og ekki veitt honum neitt högg. Vitnið segir að engin orðaskipti hafi átt sér stað milli A og ákærða á meðan hann hélt A. Vitnið kveðst hafa séð smávegis blóð á kinn A.

Vitnið K, tengdamóðir ákærða, skýrir svo frá, að hún hafi séð eiginmann sinn, C, úti á lóð þar sem hann hafi haldið A. Kveðst hún hafa verið stödd á svölum á efri hæð hússins. Að öðru leyti kveðst vitnið lítið geta borið um atvik en segir að ákærði hafi ekki komið nálægt A meðan C hélt honum.

III.

Af framburði ákærða og vitna sem að framan eru raktir leið nokkur tími milli atvika þeirra er ákærði er sakaður um í ákæru. Að fyrra atvikinu voru auk ákærða og vitnisins A tvö vitni er áttu leið framhjá vettvangi í bifreið, þ.e. vitnin I og J. Bera bæði vitnin að þau hafi séð átök milli ákærða og A utan við heimili ákærða. Lýsa vitnin átökunum í aðalatriðum á sama veg og vitnið A. Kveðst vitnið I hafa séð A liggjandi og ákærða sparka í hann og hafi spörkin lent í baki A. Vitnið J ber að hann hafi séð ákærða ná A niður og veita honum bæði högg og a.m.k. eitt spark. Í málinu liggur fyrir læknisvottorð þar sem áverkum á A er lýst eins og greinir í ákæru og benda til þess að þeir stafi m.a. af höggum á bak og læri og hendur svo sem A hefur lýst.

Að framangreindu virtu þykir fram komin lögfull sönnun á broti ákærða samkvæmt fyrra atviki ákærunnar þrátt fyrir neitun ákærða.

Af framburði ákærða og vitna er fram komið að Vitnið C tók A hálstaki og hélt honum föstum með aðstoð vitnisins F. Vitnið A kveður ákærða hafa slegið sig í andlitið þar sem honum var haldið svo sem lýst er í ákæru. Auk vitnisins F var vitnið G, bróðir A staddur á vettvangi nærri A og C. Bera bæði þessi vitni að ákærði hafi slegið A í andlitið svo sem greinir í ákæru en vitni þessi telja sig hafa verið í góðri aðstöðu til að sjá atvikið. Vitnið C kveðst hins vegar ekki hafa séð ákærða veita A umrætt högg og fullyrðir raunar að svo hefi ekki verið. Í áverkavottorði, sem er í samræmi við áverkalýsingu í ákæru er getið um lítinn skurð á enni vinstra megin og smáskurði á kinn, eyra og hálsi vinstra megin. Staðsetning áverka þessara er í samræmi við framburð vitna um framangreint högg ákærða. Þykir að framangreindu virtu ekki óvarlegt að telja sannað að atvik þetta hafi verið með þeim hætti sem lýst er í ákæru. Er sök ákærða því nægjanlega sönnuð að því er síðari þátt ákærunnar varðar.

Brot ákærða þykja varða við tilgreind lagaákvæði í ákæru.

IV.

Samkvæmt vottorði sakaskrár ríkisins hefur ákærði ekki sætt refsingum sem áhrif hafa á ákvörðun refsingar í þessu máli. Til mildunar refsingar þykir mega líta til þess að A átti verulegan þátt í átökum sínum og ákærða með því að neita að fara út af heimili ákærða og sambýliskonu hans þrátt fyrir tilmæli þar um svo og með því að valda skemmdum á munum og húsi ákærða sbr. 3. mgr. 218.gr.a almennra hegningarlaga. Þá þykir einnig mega líta til 4. töluliðs 74. gr. sömu laga þar sem ákærði framdi brotin í mikilli reiði og geðshræringu. Á hinn bóginn er óhjákvæmilegt að líta til þess að A var haldið og var því varnarlaus er ákærði veitti honum högg það er að framan greinir.

Að öllu þessu virtu og með hliðsjón af 77. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940 þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í 1 mánuð en rétt er að fullnustu refsingar verði frestað og að hún falli niður að liðnum 2 árum frá uppkvaðningu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga , sbr. 4. gr. laga nr. 22, 1955.

Við alalmeðferð málsins var lögð fram bótakrafa A á hendur ákærða. Af hálfu ákærða var bótakröfunni mótmælt sem of seint fram kominni og kemur hún því eigi til dóms í málinu.

Ekki liggja fyrir gögn um annan sakarkostnað en ferðakostnað skipaðs verjanda ákærða Ó-kk-ef R-kk-ef Ó-kk-ef hdl. kr. 12.376- og málsvarnarlaun sem þykja hæfilega ákveðin kr. 120.000- og er virðisaukaskattur þar innifalinn.

Uppkvaðning dóms þessa hefur tafist lítillega vegna anna dómarans.

Dóminn kveður upp F-kk-nf Ó-kk-nf, dómstjóri.

D Ó M S O R Ð.

Ákærði, X, sæti fangelsi í l mánuð, en fresta skal fullnustu refsingar og skal hún falla niður að liðnum tveim árum frá uppkvaðningu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22, 1955.

Ákærði greiði kr. 132.375- í sakarkostnað þar af kr. 120.000- í málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, Ó-kk-ef R-kk-ef Ó-kk-ef hdl., og er virðisaukaskattur þar innifalinn.