S-201/2015

Mál þetta, sem þingfest var 18. júní sl. og dómtekið þann 7. október sl., er höfðað með ákæru útgefinni af lögreglustjóranum á Suðurlandi þann 15. maí 2015, sem barst dóminum 2. júní sl., á hendur A

„fyrir fíkniefnalagabrot

með því að hafa að kvöldi þriðjudagsins 3. febrúar 2014 í kjallaraíbúð í fjölbýlishúsinu að Fossheiði 62 á Selfossi haft í vörslu sinni í sölu- og dreifingarskyni 49,4 g af maríhúana í söluumbúðum sem lögregla fann við húsleit í íbúðinni umrætt sinn.

Telst brot ákærða varða við 2. gr., sbr. 5. og 6. gr. laga um ávana- og fíkniefni nr. 65, 1974 með síðari breytingum og 2. gr., sbr. 1. mgr. 14. gr. reglugerðar um ávana- og fíkniefni og önnur eftirlitsskyld efni nr. 233/2001 með síðari breytingum.

Þess er krafist að ákærði veðri dæmdur til refsingar, til að sæta upptöku á framangreindum fíkniefnum (efnaskrár nr. 29607), samkvæmt 6. mgr. 5. gr. laga nr. 65/1974 og 2. mgr. 14. gr. reglugerðar nr. 233/2011 og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Ákærði mætti ekki fyrir dóminn við þingfestingu málsins þann 18. júní sl. en T-kk-nf R. S-kk-nf hrl., sótti þing vegna G-kk-ef M. A-kk-ef hrl., sem skipaður er verjandi að ósk ákærða á birtu fyrirkalli. Var málinu frestað, með samþykki ákæruvaldsins. Við fyrirtöku málsins þann 27. ágúst sl. mætti ákærði ásamt skipuðum verjanda og játaði skýlaust að hafa átt umrædd efni en að einungis helmingur efnanna hafi verið ætlaður í sölu og dreifingarskyni. Var málinu frestað. Í fyrirtöku málsins þann 7. október sl., óskaði ákæruvaldið eftir breytingu á ákæruskjali þannig að fallið var frá orðalaginu „í sölu- og dreifingarskyni“ hvað varðar 25 g af efninu maríhúana. Eftir umræddar breytingar voru aðilar sammála um að hægt væri að ljúka málinu á grundvelli 1. mgr. 164. gr. laga nr. 88/2008 og sá dómari því ekkert til fyrirstöðu.

Með vísan til skýlausrar játningar ákærða og þar sem dómari taldi ekki ástæðu til að draga í efa að játning hans væri sannleikanum samkvæm var farið með málið í samræmi við ákvæði 1. mgr. 164. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, eftir að sækjanda og verjanda ákærða hafði verið gefinn kostur á að tjá sig um lagaatriði og ákvörðun viðurlaga.

Um málavexti vísast til ákæruskjals að teknu tilliti til breytinga sem ákæruvaldið gerði á því undir rekstri málsins. Sannað er að ákærði hefur gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru að teknu tilliti til breytinga af hálfu ákæruvaldsins og þar þykir rétt færð til refsiákvæða. Ákærði hefur með háttsemi sinni unnið sér til refsingar.

Samkvæmt framlögðu sakavottorði hefur ákærði A sex sinnum áður sætt refsingu. Þannig hefur ákærði einu sinni sætt sekt og sviptingu ökuréttar vegna aksturs undir áhrifum fíkniefna, og fjórum sinnum sætt sekt vegna brota gegn lögum nr. 65/1974 um ávana- og fíkniefni, síðast 13. apríl 2015 fyrir sölu á maríhúana. Þá var hann dæmdur í 4 mánaða skilorðsbundna fangelsisrefsingu fyrir brot gegn 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 þann 9. apríl sl.

Við ákvörðun refsingar í máli þessu ber að líta sakarferils ákærða en hann er samfelldur frá árinu 2012 og kemur því 5. tl. 70. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 til refsiþyngingar. Til refsimildunar kemur hins vegar skýlaus játning ákærða fyrir dómi. Brot það sem ákærði er nú sakfelldur fyrir er framið fyrir uppkvaðningu síðastgreinds dóms og verður því nú dæmdur hegningarauki. Verður að ákvarða ákærða nýja heildarrefsingu í málinu, bæði fyrir það brot sem hér er til meðferðar og brot í málinu frá 9. apríl sl. Er refsing ákveðin fangelsi í 5 mánuði en fullnustu hennar skal frestað og fellur hún niður að liðnum tveimur árum frá birtingu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Við ákvörðun refsingar hefur verið höfð hliðsjón af 78. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 auk þess sem dómurinn frá 9. apríl sl., er dæmdur með, sbr. 60. gr. almennra hegningarlaga.

Með vísan til 6. mgr. 5. gr. laga nr. 65/1974 og 2. mgr. 14. gr. reglugerðar nr. 233/2001, eru gerð upptæk framangreind fíkniefni líkt og greinir í dómsorði.

Með vísan til 218. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, ber að dæma ákærða til greiðslu alls sakarkostnaðar, sem er þóknun skipaðs verjanda hans og þykir hæfilega ákveðin 105.400 krónur, að teknu tilliti til virðisaukaskatts, auk ferðakostnaðar verjanda er nemur 23.507 krónum.

K-kk-nf Ó-kk-nf U-kk-nf, löglærður aðstoðarmaður dómara, kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð :

Ákærði, A, sæti fangelsi í 5 mánuði en fresta skal fullnustu refsingarinnar skilorðsbundið og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Gerð eru upptæk 49,4 g af maríhúana, sbr. efnaskrá lögreglu nr. 29607.

Ákærði greiði í sakarkostnað 105.400 króna þóknun verjanda síns G-kk-ef M. A-kk-ef hrl. að teknu tilliti til virðisaukaskatts, og ferðakostnað verjanda sem nemur 23.507 krónum.

K-kk-nf Ó-kk-nf U-kk-nf.