E-2625/2013

Mál þetta var höfðað 24. júní 2013 og dómtekið 1. apríl 2014.

Stefnandi er K-kvk-nf D-kvk-nf E-kvk-nf, Ásbrún, Hvolsvelli.

Stefndu eru Vátryggingafélag Íslands hf., Ármúla 3, Reykjavík og S-kk-nf S-kk-nf, Þjóðólfshaga 1, Hellu.

Stefnandi krefst þess að stefndu verði gert að greiða henni óskipt skaðabætur að fjárhæð 9.150.435 kr. með 4,5% ársvöxtum frá 12. september 2011 til 7. jan. 2013, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 frá þeim degi til greiðsludags, allt að frádregnum 5.982.707 kr. sem stefnda greiddi þann 30. janúar 2013. Þá krefst stefnandi málskostnaðar eins og málið væri eigi gjafsóknarmál.

Stefndu krefjast sýknu af kröfum stefnanda og málskostnaður að mati dómsins.

I.

Málavextir

Þann 12. mars 2011 lenti stefnandi í umferðarslysi en atvikum er lýst svo í lögregluskýrslu, dagsettri 13. mars 2012, að vörubifreiðinni RB-P49, hafi verið ekið aftan á bifreið stefnanda sem var kyrrstæð við gangbraut. Ökumaður RB-P49 var stefndi S-kk-nf S-kk-nf en bifreiðin var tryggð ábyrgðartryggingu hjá meðstefnda Vátryggingafélagi Íslands (VÍS) sem viðurkenndi skaðabótaábyrgð stefndu.

Lagt var mat á afleiðingar slyssins af matsmönnunum Á-kk-þgf K-kk-þgf bæklunarlækni og I-kk-þgf S-kk-þgf hrl. Samkvæmt niðurstöðum matsgerðar frá 28. nóvember 2012 tognaði stefnandi í hálsi og mjóbaki og var varanlegur miski hennar metinn 15 stig og varanleg örorka 15%. Stöðugleikapunktur var 12. september 2011.

Þann 7. desember 2012 sendi stefnandi stefnda VÍS kröfubréf á grundvelli matsgerðarinnar en krafan sundurliðaðist svo:

Sjúkrakostnaður og annað fjártjón skv. 1. gr. skbl. 230.570 kr.

Þjáningabætur skv. 3. gr. skbl. 151.200.kr.

Varanlegur miski skv. 4. gr. skbl. 1.153.920 kr.

Varanleg örorka skv. 5.-7. gr. skbl. 9.150.435 kr.

Vextir skv. 16. gr. skbl. 629.408 kr.

Innheimtuþóknun 540.949 kr.

Vsk. 137.942 kr.

Samtals 11.763.854 kr.

Í kröfubréfinu er vísað til þess að stefnandi telji rétt að byggja á 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga við útreikning á bótum fyrir varanlega örorku enda hafi verið fyrir hendi óvenjulegar aðstæður í tilviki stefnanda. Stefnandi byggði á því að eingöngu ætti að miða við launatekjur hennar árið 2011, uppreiknaðar til 12 mánaða auk 8% vinnuframlags vinnuveitanda í lífeyrissjóð. Taldi stefnandi það réttasta mælikvarðann á líklegar framtíðartekjur hennar.

Stefndi VÍS féllst ekki á sjónarmið stefnanda varðandi tekjuviðmið og taldi að leggja ætti lágmarkslaunaviðmið 3. mgr. 7. gr. skaðabótalaga til grundvallar útreikningi. Þann 30. janúar 2013 fór fram uppgjör bóta í samræmi við þetta viðmið. Tók stefnandi við greiðslu bóta, samtals 5.982.707 krónur, með fyrirvara um tekjuviðmið.

Þegar slysið varð var stefnandi við nám á fyrsta ári í lögfræði við Háskóla Íslands. Hún hafði áður lokið verslunarprófi og stúdentsprófi frá Borgarholtsskóla. Hún hætti námi í lögfræði nokkru eftir slysið og hóf störf hjá Strandaglóp ehf. Samhliða námi sínu vann hún ýmis störf. Stefnandi eignaðist barn í júní 2012 en eftir fæðingarorlof í maí 2013 hóf hún aftur störf hjá Strandaglóp ehf.

II.

Málsástæður og lagarök stefnanda

Af hálfu stefnanda er á því byggt að við útreikning á bótum fyrir varanlega örorku skuli meta árslaun hennar sérstaklega í samræmi við 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 en ekki byggja á 3. mgr. sama ákvæðis, sbr. 1. mgr. Samkvæmt 2. mgr. 7. gr. megi víkja frá meginreglu 1. mgr. séu fyrir hendi óvenjulegar aðstæður á síðastliðnum þremur almanaksárum sem leiði til þess að laun tjónþola á tímabilinu sé ekki réttur mælikvarði á líklegar framtíðartekjur hans. Stefnandi telur að aðstæður í hennar máli séu óvenjulegar og að annar mælikvarði sé réttari á líklegar framtíðartekjur sínar, skilyrði 2. mgr. 7. gr. séu þ.a.l. uppfyllt.

Stefnandi hafi verið ung að árum þegar hún lenti í slysinu og hafði ekki lagt grunn að sérstökum starfsréttindum. Samkvæmt fyrirliggjandi matsgerð miði matsmenn við að stefnandi eigi að geta unnið flest léttari störf en með nokkrum takmörkunum. Geta til erfiðari starfa teljist hins vegar nokkuð skert og telji þeir að taka verði tillit til þess í ljósi þess að um er að ræða unga konu sem ekki hafi markað sér ákveðinn starfsvettvang. Með hliðsjón af því sé varanleg örorka hennar metin 12%. Stefnandi telur að líta verði til niðurstöðu matsgerðarinnar varðandi þetta atriði þegar rétt tekjuviðmið er ákveðið. Líkt og fram hafi komið hafi stefnandi verið í námi sl. þrjú ár fyrir slysið. Hún hafi þó verið í hlutastarfi, þrátt fyrir að hafa verið í náminu, eins og sjáist á skattframtölum hennar árin 2009, 2010 og 2011. Stefnandi hóf störf hjá Strandaglóp ehf. í maí 2011. Hún hafi þá í fyrsta skipti verið í fullu starfi enda hafi hún þá verið hætt í náminu. Umrætt starf hjá fyrirtækinu hafi aðallega falist í afgreiðslu og starfsréttinda var því ekki krafist. Það megi því segja að starfið sé í samræmi við niðurstöður matsgerðar um framtíðarhag hennar.

Stefnandi byggi einnig á því að samkvæmt lögskýringargögnum með 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga sé ekki ætlast til að orðin „óvenjulegar aðstæður“ í ákvæðinu séu túlkuð þröngt. Það sé t.d. nóg að um sé að ræða atvik sem hafa haft þau áhrif að tekjur tjónþola séu ekki þær sem hann hefði getað haft ef umrædd atvik hefðu ekki orðið. Þá sé einnig tekið fram í lögskýringargögnum, með 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga, að í þeim tilvikum er breytingar hafi orðið á högum tjónþola skömmu fyrir slys, eða þegar fullyrða megi að slíkar breytingar standi fyrir dyrum, sé eðlilegra að ákveða viðmiðunarlaunin miðað við nýjar aðstæður frekar en launatekjur liðinna ára. Sem dæmi um breyttar aðstæður sé ef tjónþoli hafi skipt um starfsvettvang. Með vísan til þessa telji stefnandi skýrt að uppi séu óvenjulegar aðstæður í máli hennar. Hún hafi skipt um starfsvettvang stuttu eftir slysið og hafi það haft áhrif á tekjur hennar til hækkunar.

Árin 2008 til 2010, sem miða ætti við samkvæmt meginreglu 1. mgr. 7. gr. skaðabótalaga, hafi stefnandi verið í námi og í hlutastarfi með fram því. Hún hafi verið á þessum tíma 18 til 20 ára. Eftir grunnskóla, eða árið 2008, hafi stefnandi lokið verslunarprófi og svo stúdentsnámi frá Borgarholtsskóla árið 2010. Hún hafi verið í lögfræðinámi við Háskóla Íslands þegar hún lenti í slysinu, eða frá 2010-2011, en brá námi nokkru eftir slysið. Með fram námi, og raunar allt frá árinu 2007, hafi stefnandi starfað hjá Rangárþingi eystra, bæði um helgar og svo á sumrin. Stefnandi hafi átt barn í júní 2012 og hafi verið í fæðingarorlofi en hóf störf í Landeyjahöfn að nýju í lok maí 2013. Fyrir árið 2007 hafi stefnandi unnið ýmis afgreiðslu- og þjónustustörf, hjá golfskála, fataverslun og á veitingastað. Stefnandi telji ljóst, með hliðsjón af þessari sögu, að uppi séu óvenjulegar aðstæður í skilningi 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga í máli hennar. Þau tekjuár sem miða ætti útreikning á bótum fyrir varanlega örorku við, samkvæmt 1. mgr. 7. gr. skaðabótalaga, gefi engan veginn raunhæfa mynd af tekjuöflunarhæfni stefnanda. Tekjur hennar hafi verið mjög lágar á meðan hún var aðeins í hlutastarfi og í námi en hafi hækkað um leið og hún fór í fullt starf.

Stefnandi byggir enn fremur á því að það væri í andstöðu við tilgang skaðabótalaga, sem sé að stuðla að því að tjónþoli fái fullar bætur vegna tjóns síns, ef farið væri eftir 1. mgr. 7. gr. laganna í máli hennar og miðað við lágmarkslaunaviðmið 3. mgr. sama ákvæðis, en ekki 2. mgr. sama ákvæðis.

Stefnandi telji, með vísan til atvika, eðlilegast að miða árslaun, við útreikning á bótunum, við raunveruleg laun hennar frá því að hún hóf störf hjá Strandaglóp ehf., enda hafi hún starfað þar alveg þangað til hún hafi farið í fæðingarorlof á árinu 2012. Stefnandi hóf störf hjá Strandaglóp ehf. að nýju þegar fæðingarorlofinu lauk. Hún telji að laun hennar á slysári, 2011, séu réttur mælikvarði á framtíðartekjur hennar en þó verði að taka tillit til þess að hún starfaði þar aðeins hluta ársins, í átta mánuði, eða frá maí 2011 eins og staðgreiðsluyfirlit hennar 2011 ber með sér. Af hálfu stefnanda sé því byggt á að miða skuli við laun hennar 2011, uppreiknuð til tólf mánaða og m.t.t. launavísitölu, auk 8% mótframlags vinnuveitanda í lífeyrissjóð. M.t.t. þessa verða árslaun hennar 2011 samtals 4.459.016 kr.

Í þessu sambandi sé bent á að meðaltekjur þeirra, sem hafi unnið sömu störf og stefnandi, séu hærri en þær tekjur sem hún vilji miða við. Nefnir stefnandi dæmi um þetta í stefnu. Árslaunaviðmiðið sem stefnandi vilji byggja á sé því engan veginn í ósamræmi við meðaltekjur þeirra sem hafi stundað sambærileg störf og hún. Krafa stefnanda sé því hvorki ósanngjörn né úr hófi fram.

Í greinargerð er að finna útreikning á dómkröfu stefnanda. Stefnandi styður kröfur sínar fyrst og fremst við umferðarlög nr. 50/1987, einkum 88. gr., 90. gr. og 91. gr., og skaðabótalög nr. 50/1993, einkum 5.-7. gr. og 16. gr. Um aðild vísar stefnandi til 90. og 97. gr. umferðarlaga. Um varnarþing er vísað til 33. gr. og 42. gr. laga um meðferð einkamála og um málskostnað til 129. og 130. gr. sömu laga. Um dráttarvexti er vísað til 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001, sbr. 9. gr. sömu laga, og um virðisaukaskatt til laga nr. 50/1988.

III.

Málsástæður og lagarök stefndu

Stefndu byggja kröfur sína um sýknu á því að stefnandi hafi fengið tjón sitt að fullu bætt samkvæmt skaðabótalögum með þegar greiddum bótum. Stefnandi eigi þar af leiðandi ekki lögvarinn rétt til frekari bóta úr hendi stefndu. Stefnandi beri sönnunarbyrði fyrir því að miða beri við annað og hærra launaviðmið en lagt hafi verið til grundvallar við bótauppgjörið. Regla 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, með síðari breytingum, sé undantekning sem skýra beri þröngt samkvæmt hefðbundnum lögskýringarreglum. Byggja stefndu á því að í tilviki stefnanda séu skilyrði hennar ekki uppfyllt.

Stefndu byggja á því að eins og atvikum sé háttað sé ekki rétt við útreikning örorkubóta til stefnanda að miða við árslaun hennar árið 2011 uppreiknuð til tólf mánaða. Réttara sé að miða við lágmarkslaun 3. mgr. 7. gr. skaðabótalaga eins og byggt hafi verið á við bótauppgjörið. Við útreikning örorkubóta til þeirra tjónþola sem séu tekjulausir eða hafi árstekjur undir lágmarkslaunum síðustu 3 ár fyrir slys, eins og til dæmis til námsfólks, barna og þeirra sem eru heimavinnandi, beri að nota lágmarkslaunaviðmið 3. mgr. 7. gr. skaðabótalaga.

Það sé meginregla skaðabótalaga, sem dómstólar hafi staðfest, að við uppgjör bóta ber að miða við aðstæður tjónþola á slysdegi. Óumdeilt sé að stefnandi hafi verið í námi á slysdegi og hafði verið undanfarin ár fyrir slys, en hafi einnig unnið einhver hlutastörf með skóla og á sumrin eins og algengt sé hjá námsmönnum. Sé því um alvanalegar aðstæður ungrar námskonu að ræða en ekki óvenjulegar.

Stefndu hafna því alfarið að rétt sé að líta til aðstæðna stefnanda eftir slys eins og byggt sé á í stefnu. Tjónþoli eigi ekki að geta haft áhrif á bótauppgjör með síðari háttsemi sinni eftir slys og/eða hagnast á því að bótauppgjör dragist. Bendi stefndu á að í þeim fáu undantekningartilvikum, þegar dómstólar hafa við ákvörðun árslauna litið til atvika eftir slysdag, sé fyrst og fremst um námsmenn að ræða sem hafi verið komnir nokkuð áleiðis í námi sínu eða höfðu lokið því og starfað í þeirri stétt sem námið gaf réttindi til þegar að bótauppgjöri kom. Í þessum undantekningartilvikum hafa tjónþolar haldið áfram námi sem þegar hafi verið hafið á slysdegi og háttsemi þeirra hvað varðar framtíðarstarfsvettvang því ekkert breyst frá slysi. Geti verið réttlætanlegt að líta til atvika eftir slysdag þegar svo hátti til. Slík staða sé hins vegar ekki uppi í þessu máli. Þá hafi engar breytingar orðið á högum stefnanda skömmu fyrir slys og ekkert liggi fyrir um að slíkar breytingar hafi staðið fyrir dyrum þegar slysið hafi orðið. Stefnandi hafi verið í námi á slysdegi en hætt í náminu eftir slys án þess að það hafi tengst slysinu og hafið störf hjá Strandaglóp ehf. Hér sé því um að ræða gjörbreyttar aðstæður stefnanda eftir slysdag og því verði ekki byggt á þeim við uppgjör bótanna.

Stefndu leggi áherslu á að stefnandi hafi ekki sýnt fram á að annar mælikvarði sé réttari á líklegar framtíðartekjur hennar en miðað hafi verið við í uppgjöri stefnda VÍS. Þrátt fyrir að á matsfundi hafi legið fyrir upplýsingar um tekjur ársins 2011 og hluta árs 2012 taki matsmenn það sérstaklega fram í matsgerð að tjónþoli sé ung kona sem ekki hafi markað sér ákveðinn starfsvettvang. Telji stefndu að til þess verði að líta við ákvörðun á tekjuviðmiðinu við uppgjör bótanna. Matsgerðin geti því engan veginn verið staðfesting á framtíðarstarfsvettvangi stefnanda eins og virðist byggt á í stefnunni. Þvert á móti sé hún sönnun þess að stefnandi hafi ekki markað sér ákveðinn starfsvettvang. Verður því ekki litið til tekna stefnanda árið 2011 sem réttari mælikvarða á líklegar framtíðartekjur hennar.

Þá liggi fyrir að stefnandi hyggist aftur fara í nám, annaðhvort í lögfræði eða bókasafns- og upplýsingafræði. Samkvæmt því sé ekki hægt að líta á starf stefnanda hjá Strandaglóp ehf. sem framtíðarstarf. Þegar það sé haft í huga og atvik að öðru leyti sé ljóst að slík óvissa ríki um þá þætti sem geti verið hinu sérstaka mati 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga til grundvallar, að árslaunaviðmiðið verði ekki á þeim byggt. Að mati stefndu sé rétt að miða við að stefnandi hafi á slysdegi verið námsmaður á fyrsta ári í lögfræði við Háskóla Íslands. Tekjusaga hennar fyrir tjónsatburð sé stutt og með þeim hætti að ekki sé unnt að miða við meðalatvinnutekjur hennar síðustu þrjú almanaksárin fyrir slysdag eins og l. mgr. 7. gr. skaðabótalaga geri ráð fyrir. Því beri að beita lágmarkslaunaviðmiði 3. mgr. 7. gr. laganna. Vísað sé til skýrrar dómaframkvæmdar Hæstaréttar þar sem rétturinn hefur slegið því föstu að tjónþoli þurfi að vera að minnsta kosti hálfnaður með nám sitt og að námslok séu fyrirsjáanleg svo að beita megi 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga. Stefnandi byggir ekki á því að miða eigi árslaunin við launatekjur lögfræðinga og komi það því ekki til greina við uppgjör bótanna.

Stefndu byggi á að umfjöllun í stefnu um meðaltekjur þeirra sem hafi unnið sömu störf og stefnandi hjá Strandaglóp ehf. árið 2011 hafi enga þýðingu. Stefnandi hafi verið námsmaður að aðalstarfi á slysdegi, svo og undanfarin ár, og því hafi samanburður á tilteknum meðaltekjum í mismunandi starfaflokkum innan afgreiðslustarfa afar takmarkaða eða enga þýðingu við útreikning á örorkubótum í þessu máli. Þá benda stefndu á að uppreiknaðar launatekjur stefnanda fyrir átta mánuði árið 2011 séu mun hærri en uppreiknaðar launatekjur fyrir þá fimm mánuði sem hún hafi fengið laun hjá Strandaglóp árið 2012, áður en hún hafi farið í fæðingarorlof.

Með vísan til alls framangreinds byggja stefndu á því að ósannað sé að annar mælikvarði sé réttari við tekjuviðmiðun við bótauppgjörið en lágmarksárslaun skaðabótalaga. Skortir sönnun á því að stefnandi hefði í framtíðinni haft hærri tekjur en sem þeim nemur. Þannig skortir skilyrði 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga til að ákveða árslaun sérstaklega og sé enginn grundvöllur fyrir aðra tekjuviðmiðun við útreikning á bótum fyrir varanlega fjárhagslega örorku stefnanda en lágmarksárslaun skaðabótalaganna.

Stefndu vísa til meginreglna skaðabótaréttar og skaðabótalaga nr. 50/1993, með síðari breytingum, einkum 7. gr. laganna. Málskostnaðarkrafa stefndu er byggð á ákvæði 129. og 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

IV.

Niðurstaða

Ágreiningur máls þessa er einskorðaður við það hvort miða beri bætur fyrir varanlega örorku við lágmarkslaun samkvæmt 3. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, sbr. 6. gr. laga nr. 37/1999, eða hvort meta skuli árslaun sérstaklega, sbr. 2. mgr. 7. gr. laganna. Telur stefnandi að uppfyllt séu skilyrði síðara ákvæðisins enda séu óvenjulegar aðstæður fyrir hendi og því réttara að miða laun hennar við laun ársins 2011, þ.e. fyrir það starf sem hún gegnir í dag. Stefndi telur á hinn bóginn að bætur hafi verið að fullu greiddar og að lágmarkslaunaviðmið hafi verið rétt í tilviki stefnanda.

Samkvæmt 1. mgr. 7. gr. skaðabótalaga skulu árslaun til viðmiðunar bóta fyrir varanlega örorku vera meðalatvinnutekjur tjónþola að meðtöldu framlagi vinnuveitanda til lífeyrissjóðs þrjú síðustu almanaksárin fyrir þann dag er tjón varð, leiðrétt samkvæmt launavísitölu til þess tíma sem upphaf varanlegrar örorku miðast við. Samkvæmt 2. mgr. ákvæðisins skulu árslaun þó metin sérstaklega þegar óvenjulegar aðstæður eru fyrir hendi og ætla má að annar mælikvarði sé réttari á líklegar framtíðartekjur tjónþola. Samkvæmt 3. mgr. ákvæðisins skal þrátt fyrir ákvæði 1.-2. gr. ekki miða við lægri árslán en tilgreind eru þar í sérstakri töflu.

Sönnunarbyrði fyrir því að skilyrði 2. mgr. 7. gr. laga nr. 50/1993 séu uppfyllt hvílir á stefnanda. Telur hún að aðstæður hennar hafi verið óvenjulegar síðustu þrjú almanaksár fyrir slys, þ.e. á árunum 2008-2010 og því sé ekki réttlætanlegt að taka mið af stöðu hennar eins og hún var á slysdegi.

Stefnandi lenti í umferðarslysi 23. mars 2011 en þá var hún 20 ára og á fyrsta ári í lögfræðinámi. Með námi sínu vann hún ýmis hlutastörf en ekki liggur annað fyrir en að það hafi verið í lágu hlutfalli og að hún hafi stundað nám sitt með eðlilegum hætti. Samkvæmt læknisvottorði heimilislæknis frá 23. maí 2011 stóðst hún ekki próf um vorið og kenndi að hluta til einkennum og afleiðingum slyssins um slæmt gengi. Á þetta benti lögmaður stefnanda sérstaklega í málflutningi sínum fyrir dómi. Í matsgerð dómkvaddra matsmanna kemur þó fram að afleiðingar slyssins hafi ekki verið þess eðlis að hún hafi þurft að hverfa frá námi. Stefnandi réð sig í fullt starf í afgreiðslu í Landeyjahöfn eftir slysið. Fyrir liggur að stefnandi eignaðist barn í júní 2012 og fór í fæðingarorlof í kjölfarið en hóf svo aftur störf á sama vinnustað.

Eins og rakið hefur verið liggur fyrir að stefnandi var námsmaður, skammt á veg komin þegar slysið varð. Tekjusaga hennar fyrir slysið var mjög takmörkuð og eins og áður segir bundin við hluta- og sumarstörf eins og títt er með námsmenn. Hún hafði ekki markað sér ákveðinn starfsvettvang til framtíðar og óljóst hvort hún myndi snúa aftur í nám síðar þó ráðið verði af ummælum hennar í matsgerð að hún stefni á það.

Stefnandi byggir á því að núverandi starf hennar sé í samræmi við niðurstöður matsgerðar um framtíðarhag hennar, þ.e. létt starf sem henti henni með hliðsjón af varanlegri örorku hennar. Við flutning málsins kom fram hjá lögmanni hennar að í dag hefði hún ekki í hyggju að hefja nám að nýju. Að mati dómsins verður þó ekki hjá því litið að um þetta ríkir nokkur óvissa.

Með hliðsjón af því sem rakið hefur verið, verður við úrlausn máls þessa að taka mið af þeirri stöðu sem var þegar stefnandi varð fyrir slysinu og áður er lýst. Hefur stefnandi ekki sýnt fram á að aðstæður hennar réttlæti frávik frá meginreglu 1. mgr. 7. gr. skaðabótalaga og verður í þessu sambandi að taka mið af þeim dómum Hæstaréttar þar sem reynt hefur á mörkin á milli 2. og 3. mgr. 7. gr. skaðabótalaga þegar námsmenn eiga í hlut.

Bætur til stefnanda voru þannig að fullu greiddar með uppgjöri á tjóni hennar í samræmi við 3. mgr. 7. gr. laganna og eru ekki lagaskilyrði til að ákvarða árslaun stefnanda sérstaklega. Ber því að sýkna stefnda af kröfum stefnanda.

Með hliðsjón af niðurstöðu þessari ber stefnanda að greiða stefnda málskostnað sem hæfilegur þykir 350.000 krónur.

Stefnandi var veitt gjafsóknarleyfi þann 11. apríl 2013. Greiðist allur gjafsóknarkostnaður hennar, sem er þóknun lögmanns hennar K-kk-ef B. T-kk-ef hrl., 350.000 krónur, úr ríkissjóði.

S-kvk-nf H-kvk-nf héraðsdómari kveður upp þennan dóm.

D Ó M S O R Ð:

Stefndu, Vátryggingafélag Íslands hf. og S-kk-nf S-kk-nf, eru sýknaðir af kröfu stefnanda, K-kvk-ef D-kvk-ef E-kvk-ef.

Stefnandi greiði stefndu 350.000 krónur í málskostnað.

Allur gjafsóknarkostnaður stefnanda, sem er þóknun lögmanns hennar, 350.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði.

S-kvk-nf H-kvk-nf