E-7389/2007

Mál þetta, sem dómtekið var 3. mars sl., er höfðað með stefnu birtri 12. október 2007.

Stefnandi er A-kvk-nf H-kk-ef, Bergþórugötu 1, Reykjavík.

Stefndi er P-kk-nf B-kk-nf, Frakkastíg 17, Reykjavík.

Dómkröfur stefnanda eru þær að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnanda skuld að fjárhæð 213.972 krónur, ásamt dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 af 105.000 krónum frá 24. maí 2004 til 4. júní 2007 og af 213.972 krónum frá þeim degi til greiðsludags.

Þess er jafnframt krafist að dráttarvextir leggist við höfuðstól skuldarinnar á tólf mánaða fresti, í fyrsta sinn þann dags. 24. maí 2008, sbr. 12. gr. laga nr. 38/2001.

Þá er krafist málskostnaðar.

Stefndi gerir þær dómkröfur að hann verði sýknaður af öllum kröfum stefnanda í málinu.

Þá krefst stefndi að stefnandi verði dæmd til að greiða stefnda málskostnað.

MÁLSATVIK OG MÁLSÁSTÆÐUR:

Krafa stefnanda er til komin vegna vinnu við þakskipti að Bergþórugötu 1, skv. tilboði sem leitað var í verkið. Tilboð verktaka hljóðaði upp á kr. 750.220.- og var þar miðað við að umrætt: þak væri 70m2. Við framkvæmdina kom hins vegar í ljós að þakið reyndist vera 80m2 og var reikningurinn því hlutfallslega hærri í samræmi við það.

Reikningur verktaka hljóðaði samtals upp á kr. 810.720.- en þar af greiddi stefnandi óskipt kr. 146.000.- vegna vinnu við þakglugga. Eftirstöðvar reikningsins voru því kr. 664.720.- Stefndi er eigandi 35% húseignarinnar að Bergþórugötu 1 og ber honum því að greiða kostnað við viðgerð á sameign í samræmi eignarhlutdeild sína sbr. ákvæði laga um fjöleignarhús nr. 26/1994. Hlutur stefnda í umræddum reikningi eru því kr. 232.652 en af þeirri fjárhæð dregst virðisaukaskattur sem stefnandi hefur sótt um endurgreiðslu á að fjárhæð kr. 18.680.-. Hljóðar krafa stefnanda því upp á kr. 213.972.-

Krafa stefnanda hefur ekki fengist greidd þrátt fyrir innheimtutilraunir og því nauðsynlegt að höfða mál til greiðslu hennar.

Lagatilvísanir:

Vísað er til ákvæða laga um fjöleignarhús nr. 26/1994, einkum III. kafla og 38. gr. þeirra.

Kröfu um dráttarvexti, styður stefnandi við reglur III. kafla laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 með síðari breytingum.

Kröfu um að dráttarvextir leggist við höfuðstól skuldarinnar á tólf mánaða fresti byggir stefnandi á 12. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu.

Krafan um málskostnað styðst við 1. mgr. 130. gr. laga 91/1991 um meðferð einkamála. Einnig er krafist virðisaukaskatts á málskostnað og byggir sú krafa á ákvæðum laga um virðisaukaskatt nr. 50/1988.

Varðandi varnarþing vísast til 32. gr. laga nr. 91/1991.

Stefndi byggir kröfu um sýknu fyrst og fremst á því að stefnda sé á engan hátt skylt að greiða einhliða kröfu stefnanda vegna þakviðgerða á fasteigninni Bergþórugötu 1, Reykjavík.

Í fyrsta lagi hafi ekki verið tekin ákvörðun um umræddar framkvæmdir á löglega boðuðum húsfundi og stefnda ekki gefin nokkur kostur á að koma sjónarmiðum sínum eða tillögum á framfæri. Óumdeilt sé að þak hússins teljist sameign í skilningi laga nr. 26/1994 um fjöleignarhús. Samkvæmt skýrum ákvæðum 1. mgr. 39. gr. laga nr. 24/1994 eigi allir eigendur fjöleignarhúss skýran og óskorðaðan rétt til að taka þátt í öllum ákvörðun er varði sameignina bæði innan húss og utan og um sameiginleg málefni. Í ljósi þess að ekki hafi verið tekin ákvörðun á löglega boðuðum húsfundi sé stefndi ekki bundin af meintum ákvörðunum um framkvæmdir á þaki hússins, skv. 1. mgr. 40. gr. laga nr. 26/1994 og stefndi þar af leiðandi ekki greiðsluskyldur sbr. 2. mgr. 40. gr. laganna.

Í öðru lagi byggir stefndi á því að ekki hafi legið fyrir tilskilið samþykki fyrir umræddum framkvæmdum samkvæmt ákvæðum laga nr. 26/1994, þar sem þær hafi þurft samþykki allra eigenda. Í málinu sé óumdeilt að settir hafi verið nýir þakgluggar á þak hússins og hafi sú framkvæmd falið í sér breytingar á útliti hússins. Samkvæmt skýrum ákvæðum 1. mgr. 30. gr. sbr. 6. tölul. A. liðar 41. gr. laga nr. 26/1994, þurfi samþykki allra eigenda áður en heimilt sé að ráðast í slíkar framkvæmdir. Fyrir liggi að svo hafi ekki verið og því ljóst að stefnanda hafi með öllu verið óheimilt að ráðast í þær.

Þá liggi fyrir að stefnandi eða þeir aðilar sem unnu verkið hafi ekki aflað tilskilinna leyfa, þ.e. byggingar og framkvæmdaleyfa hjá byggingaryfirvöldum. Af þeim sökum hafi þeim sömuleiðis verið með öllu óheimilt að ráðast í framkvæmdir á húsinu.

Jafnframt er því mótmælt að stefnanda hafi verið heimilt að ráðast í hinar umdeildu framkvæmdir á grundvelli 38. gr. fjöleignarhúsalaga nr. 26/1994, enda skilyrði ákvæðisins engan vegin fyrir hendi. Umrætt ákvæði sé fyrir það fyrsta undanþágurákvæði frá meginreglu 39. gr. laganna og beri því að skýra ákvæðið þröngri skýringu. Þá liggi fyrir að engin ástandskönnun hafi verið gerð á ástandi þaksins og sé ástand þaksins fyrir viðgerðir því með öllu ósannað. Skilyrði 2. mgr. ákvæðisins séu því ekki uppfyllt auk þess sem að ósannað sé með öllu að skorað hafi verið á húsfélagið eða stefnda að ráðast í framkvæmdir á þakinu, sbr. 1. mgr. 38. gr.

Í þriðja lagi byggir stefndi á því að málatilbúnaður og málsástæður í stefnu séu vanreifaðar og verði þar af leiðandi ekki lagðar til grundvallar í málinu. Af umfjöllun í stefnu verði ekki séð á hvaða grundvelli krafa stefnanda sé reist, þ.e. á hvaða grundvelli stefndi eigi að teljast greiðsluskyldur. Sem dæmi megi nefna hvort greiðsluskylda eigi að byggja á ákvörðun húsfundar, sérstöku samkomulagi eða einhverju öðru. Þá telur stefndi kröfuna sömuleiðis vanreifaða þar sem ekki liggi fyrir upplýsingar um kostnaðarskiptingu í húsinu. Sé því með öllu óupplýst á hvaða forsendum stefnandi telji sér heimilt að krefja stefnda um 35% hins umstefnda reiknings. Beri stefnandi ótvírætt allan halla af þessari vanreifun á málatilbúnaði sínum.

Í fjórða lagi er á það bent að hyggist stefnandi byggja kröfu sína á ákvæðum fjöleignarhúsalaga beri að sýkna stefnda vegna aðildarskorts. Ljóst sé að samkvæmt ákvæðum 57. gr. laga nr. 26/1994 um fjöleignarhús sé það á valdviði húsfélags að ráðast í utanhússframkvæmdir á sameign en ekki einstakra eigenda. Sé húsfélagið því eitt bært til að krefja eigendur um greiðslu fyrir slíkar framkvæmdir. Í máli þessu liggi fyrir að stefnandi stefni stefnda í eigin nafni þegar henni hafi í raun borið að krefjast greiðslu úr hendi húsfélags hússins. Í ljósi þessa sé á því byggt að stefndi sé ekki réttur aðili að máli þessu og þar af leiðandi beri að sýkna stefndu vegna aðildarskorts, sbr. 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Að öðru leyti er öllum málsástæðum og lagarökum stefnanda mótmælt.

Krafa um málskostnað styðst við 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Stefndi vísar máli sínu til stuðnings til ákvæða laga nr. 26/1994 um fjöleignarhús, einkum 38., 39., 40., 48., 57. og60.gr.

Þá vísar stefndi til 80. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð einkamála .

Krafa um sýknu vegna aðildarskorts, styðst við 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Krafa um málskostnað styðst við 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

NIÐURSTAÐA

Stefnandi byggir kröfu sína á því að hún sem myndi meirihluta húsfélags að Bergþórugötu 1 hafi tekið tilboði um þakskipti og fleira og látið framkvæma það verk. Stefndi var ekki boðinn til fundar þar sem ákvörðun þessi var tekin. Ljóst er að ákvörðun um umræddar framkvæmdir var ekki tekin á löglega boðuðum húsfundi og stefnda ekki gefin nokkur kostur á að koma sjónarmiðum sínum eða tillögum á framfæri. Þak hússins er sameign í skilningi laga nr. 26/1994 um fjöleignarhús. Samkvæmt ákvæðum 1. mgr. 39. gr. laga nr. 24/1994 eiga allir eigendur fjöleignarhúss óskorðaðan rétt til að eiga og taka þátt í öllum ákvörðun er varða sameignina, bæði innan húss og utan, og sameiginleg málefni sem snerta hana beint og óbeint. Fram kemur í 1. mgr. 40. gr. laga nr. 26/1994 að hafi eigandi ekki verið boðaður á húsfund með þeim hætti sem lög nr. 26/1994 mæla fyrir um þar sem ákvörðun er tekin um sameiginleg málefni þá er hann ekki bundinn af ákvörðunum sem á þeim fundi eru teknar.

Fram kemur í málinu að settir voru nýir þakgluggar á húsið og fól sú framkvæmd í sér breytingar á útliti hússins. Samkvæmt ákvæðum 1. mgr. 30. gr. sbr. 6. tl. A. liðar 41. gr. laga um fjöleignarhús nr. 26/1994, þarf samþykki allra eigenda áður en heimilt er að ráðast í slíkar framkvæmdir.

Ekki er sýnt fram á að stefnanda hafi verið heimilt að ráðast í hinar umdeildu framkvæmdir á grundvelli 38. gr. laga nr. 26/1994. Ákvæði þetta er undanþágurákvæði frá meginreglu 39. gr. laganna og verður því skýrt ákvæðið þröngri skýringu. Ekki liggur fyrir könnun á ástandi þaksins og því ósannað hver viðgerðarþörf var en skilyrði 2. mgr. greinarinnar um að aflað sé sönnunar á nauðsyn viðgerðar eru ekki uppfyllt hér auk þess sem ekki er sýnt fram á að skorað hafi verið á húsfélagið eða stefnda að ráðast í framkvæmdir á þakinu, sbr. 1. mgr. 38. gr.

Samkvæmt framansögðu er stefndi ekki bundinn af ákvörðunum stefnanda sem leiddi til kostnaðar þess er stefnandi krefur um greiðslu á hér og verður stefnandi því sýknaður af öllum kröfum stefnanda.

Eftir úrslitum málsins verður stefnandi dæmdur til að greiða stefnda 400.000 krónur í málskostnað.

DÓMSORÐ

Stefndi, P-kk-nf B-kk-nf, skal sýk af öllum kröfum stefnanda, A-kvk-ef H-kk-ef.

Stefnandi greiði stefnda 400.000 krónur í málskostnað.

A-x-x V. M-kk-nf.