S-252/2017

Mál þetta, sem tekið var til dóms 2. október síðastliðinn, er höfðað með ákæru héraðssaksóknara, útgefinni 7. júlí 2017, á hendur X, kt. [...] og Y, kt. [...], báðum til heimilis að [...], [...], „fyrir eftirtalin fjárdráttarbrot:

I

Á hendur ákærðu X og Y í sameiningu fyrir fjárdrátt með því að hafa á tímabilinu 4. janúar 2010 til 6. janúar 2014 sem eigendur, stjórnarmenn og prókúruhafar einkahlutafélagsins [...] ehf., kt. [...], nú gjaldþrota og afskráð, dregið sér samtals 8.394.173 krónur af fjármunum félagsins með millifærslum út af bankareikningi félagsins nr. [1] hjá Landsbankanum hf. inn á persónulega bankareikninga sína, nánar tiltekið bankareikninga ákærða X nr. [2] hjá Landsbankanum hf. og nr. [3] hjá Íslandsbanka hf. og bankareikning ákærðu Y hjá Íslandsbanka hf. nr. [4]. Ákærðu tileinkuðu sér féð og notuðu í eigin þágu á sama tíma og félagið var í viðvarandi vanskilum við embætti Tollstjóra sem innheimtumann ríkissjóðs á opinberum gjöldum sem gjaldfallin voru eða gjaldféllu á tímabilinu og félaginu bar að greiða. Með ráðstöfunum ákærðu á fjármunum félagsins öfluðu þau sér ótilhlýðilegra hagsmuna á kostnað þess auk þess að vanrækja að gæta hagsmuna kröfuhafa þess.

[...] ehf. var úrskurðað gjaldþrota 19. febrúar 2014 að kröfu Tollstjóra. Þrotabú félagsins reyndist nær eignalaust. Skiptum lauk 29. apríl sama ár. Ekkert fékkst greitt upp í lýstar kröfur, samtals að fjárhæð 14.174.659 krónur. Þar af var krafa Tollstjóra vegna vangreiddra opinberra gjalda 13.979.255 krónur, að meðtöldum vöxtum og gjöldum.

Samkvæmt skattframtölum ákærðu, sem eru hjón, taldi ákærði X fram launatekjur frá [...] ehf. á tímabilinu sem hér segir: tekjuárið 2010 3.312.000 krónur, tekjuárið 2011 3.312.000 krónur, tekjuárið 2012 3.648.000 krónur og tekjuárið 2013 912.000 krónur. Auk þess greiddu ákærðu inn á fyrrgreindan bankareikning félagsins samanlagt 1.016.150 krónur á tímabilinu. Þá bókfærði félagið úthlutaðan arð að fjárhæð 2.000.000 krónur fyrir árið 2012. Millifærslur ákærðu til sín af bankareikningi félagsins á tímabilinu námu í heildina 19.598.508 krónum. Að frádregnum í fyrsta lagi áætluðum launatekjum ákærða X frá félaginu eftir skatta samkvæmt fyrrgreindum skattframtölum hans, samtals 8.588.185 krónum, í öðru lagi fyrrgreindum innborgunum ákærðu á sama bankareikning og í þriðja lagi 1.600.000 krónum, vegna útgreiðslu fyrrgreinds arðs á árinu 2012 að frádregnum fjármagnstekjuskatti að fjárhæð 400.000 krónur sem borið hefði að greiða af slíkum arði, telst fjárdráttur ákærðu frá félaginu samkvæmt þessum ákærukafla nema þeirri fjárhæð sem fram kom í upphafi, 8.394.173 krónum.

Út- og innborganir ákærðu, og að hluta til bankakostnaður vegna þeirra, á fyrrgreindum bankareikningi [...] ehf. á tímabilinu sundurliðast svo, ýmist eftir nöfnum ákærðu, þar sem útborganir runnu þá inn á viðkomandi fyrrgreindan persónulegan bankareikning hvors um sig, eða eftir númerum sömu bankareikninga þeirra:

[...]

Framangreind brot teljast varða við 1. mgr. 247. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærðu verði dæmd til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

II

Á hendur ákærða X fyrir fjárdrátt með því að hafa á tímabilinu 18. desember 2006 til 20. ágúst 2013 sem eigandi, stjórnarmaður og prókúruhafi einkahlutafélagsins [...], kt. [...], nú gjaldþrota og afskráð, dregið sér samtals 1.715.444 krónur af fjármunum félagsins með því að láta félagið á þessu tímabili greiða af bankareikningi félagsins nr. [1] afborganir og vexti af láni, með lánsnúmerinu [...] og að fjárhæð 3.000.000 krónur, sem ákærði tók persónulega hjá Landsbanka Íslands hf. 3. desember 2006 og ráðstafað var að mestu leyti í þágu ákærða sjálfs, þ.e. fyrir utan þá greiðslu til félagsins sem að neðan greinir. Afborganir af láninu sem greiddar voru af fjármunum félagsins á tímabilinu námu samtals 2.846.444 krónum, með kostnaði. Að frádregnum í fyrsta lagi 550.000 krónum sem runnu til félagsins af lánsfjárhæðinni þegar lánið var tekið í desember 2006 og í öðru lagi innborgunum ákærða á bankareikning félagsins á árunum 2007 til 2009, samtals 581.000 krónum, telst fjárdráttur ákærða frá félaginu samkvæmt þessum ákærukafla nema þeirri fjárhæð sem fram kom í upphafi, 1.715.444 krónum.

Með því að láta félagið greiða af láni sem var persónuleg fjárskuldbinding ákærða og ráðstafað hafði verið að mestu til uppgreiðslu persónulegra skulda hans við Tollstjóra, sem voru félaginu óviðkomandi, dró ákærði sér umrædda fjármuni félagsins og aflaði sér ótilhlýðilegra hagsmuna á kostnað þess auk þess að vanrækja að gæta hagsmuna kröfuhafa þess en viðvarandi vanskil voru þá og síðar af hálfu félagsins á opinberum gjöldum sem gjaldfallin voru eða gjaldféllu á sama tímabili og félaginu bar að greiða.

Útborganir á tímabilinu af fyrrnefndum bankareikningi [...] ehf. vegna greiðslna af láni ákærða sundurliðast svo:

[...]

Framangreind brot teljast varða við 1. mgr. 247. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

III

Á hendur ákærða X fyrir fjárdrátt með því að hafa á tímabilinu 2. janúar 2009 til 4. mars 2013 sem eigandi, stjórnarmaður og prókúruhafi einkahlutafélagsins [...], kt. [...], nú gjaldþrota og afskráð, dregið sér samtals 3.211.878 krónur af fjármunum félagsins með því að láta félagið á þessu tímabili greiða af bankareikningi félagsins nr. [1] skuldir vegna notkunar ákærða á VISA greiðslukorti hans nr. [...]. Útborganir af bankareikningi félagsins sem runnu til greiðslu þessara greiðslukortaskulda ákærða námu samtals 3.851.593 krónum á tímabilinu en að frádregnum útgjöldum sem virða má ákærða í hag að hafi verið eða kunni að hafa verið kostnaður sem félaginu hafi endanlega borið að greiða, samanlagt að fjárhæð 639.715 krónum, telst fjárdráttur ákærða frá félaginu samkvæmt þessum ákærukafla nema þeirri fjárhæð sem fram kom í upphafi, 3.211.878 krónum.

Með því að láta félagið greiða greiðslukortaskuldir ákærða sjálfs vegna persónulegra útgjalda hans, sem voru félaginu óviðkomandi, dró ákærði sér umrædda fjármuni félagsins og aflaði sér ótilhlýðilegra hagsmuna á kostnað þess auk þess að vanrækja að gæta hagsmuna kröfuhafa þess, íslenska ríkisins, en viðvarandi vanskil voru þá og síðar af hálfu félagsins á opinberum gjöldum sem gjaldfallin voru eða gjaldféllu á sama tímabili og félaginu bar að greiða.

Útborganir, og ein innborgun, á tímabilinu á fyrrnefndum bankareikningi [...] ehf. vegna greiðslukortaskulda ákærða sundurliðast svo:

[...]

Framangreind brot teljast varða við 1. mgr. 247. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Kröfur ákærðu:

Ákærði X krefst þess aðallega að ákvörðun refsingar verði frestað, en til vara að honum verði gerð vægasta refsing sem lög leyfa sem verði skilorðsbundin að öllu leyti. Þá gerir verjandi ákærða kröfu um hæfilega þóknun sér til handa.

Ákærða Y krefst vægustu refsingar sem lög leyfa sem verði skilorðsbundin að öllu leyti. Verjandi ákærðu gerir kröfu um hæfilega þóknun sér til handa.

Farið var með mál þetta samkvæmt 164. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og var það tekið til dóms án frekari sönnunarfærslu er sækjanda og verjendur ákærðu hafði verið gefinn kostur á að tjá sig um lagaatriði og ákvörðun viðurlaga.

Ákærðu hafa bæði játað brot sín skýlaust. Sannað er með játningu ákærðu og öðrum gögnum málsins að þau eru sek um þá háttsemi sem þeim er gefin að sök og eru brot þeirra rétt heimfærð til refsiákvæða í ákæru.

Ákærði X er fæddur í nóvember [...], en ákærða X í júlí [...]. Ákærðu hafa ekki áður gerst sek um refsiverða háttsemi. Við ákvörðun refsingar er til þess að líta að ákærðu hafa játað brot sitt skýlaust. Til refsiþyngingar horfir að um stórfellt brot er að ræða sem náði yfir nokkurra ára tímabil. Lagt hefur verið fram vottorð A heilsugæslulæknis á Heilsugæslunni Miðbæ þar sem staðfest er að ákærða Y glímir við margvísleg veikindi [...]. Að mati dómsins eru ekki skilyrði til þess að láta refsingu ákærðu Y falla niður að öllu leyti svo sem krafist er.

Refsing ákærða X þykir hæfilega ákveðin fangelsi í átta mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppsögu dóms þessa að telja haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Refsing ákærðu Y þykir hæfilega ákveðin fangelsi í fjóra mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppsögu dóms þessa að telja haldi ákærða almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Með vísan til 1. mgr. 218. gr. laga nr. 88/2008 ber að dæma ákærðu til að greiða sakarkostnað málsins. Um er að ræða þóknun skipaðra verjenda ákærðu, P-kk-ef S-kk-ef G-kk-ef hdl. og G-kvk-ef Þ-kvk-ef hdl. sem þykir hæfilega ákveðin svo sem í dómsorði greinir. Tekið hefur verið tillit til virðisaukaskatts.

J-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð:

Ákærði, X, sæti fangelsi í átta mánuði. Fresta skal fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dómsins, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði, X greiði þóknun skipaðs verjanda síns, P-kk-ef S-kk-ef G-kk-ef hdl., 419.430 krónur, að virðisaukaskatti meðtöldum.

Ákærða, Y, sæti fangelsi í fjóra mánuði. Fresta skal fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dómsins, haldi ákærða almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærða, Y, greiði þóknun skipaðs verjanda síns, G-kvk-ef Þ-kvk-ef hdl., 301.785 krónur, að virðisaukaskatti meðtöldum.

J-kk-nf H-kk-nf