S-413/2017

Mál þetta, sem dómtekið var 17. síðasta mánaðar, var höfðað með ákæru útgefinni af lögreglustjóranum á Suðurnesjum 13. þess mánaðar, á hendur G-x-x T-x-x, fæddum [...], ríkisborgara Georgíu, „fyrir skjalafals, með því að hafa, sunnudaginn 29. október 2017, framvísað við lögreglu, í Flugstöð Leifs Eiríkssonar, í blekkingarskyni lithá[í]sku vegabréfi nr. [...] á nafni A fd. [...] í Litháen, með gildistíma frá 25. apríl 2017 til 25. apríl 2027 sem reyndist breytifalsað, þ.e. falsað að hluta, er ákærði kom í vegabréfaskoðun vegna flugs FI603 til Toronto, Kanada“ og að hafa þannig brotið gegn 1. mgr. 155. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Samkvæmt ákæru er þess krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.

Um málsatvik er skírskotað til ákæru.

Ákærði hefur fyrir dómi skýlaust játað að hafa framið það brot sem honum er gefið að sök og var farið með mál þetta samkvæmt 164. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008 og það tekið til dóms án frekari sönnunarfærslu eftir að aðilum hafði verið gefinn kostur á að tjá sig í stuttu máli um lagaatriði og ákvörðun viðurlaga.

Sannað er með skýlausri játningu ákærða, sem ekki er talin ástæða til að draga í efa að sé sannleikanum samkvæm, að hann hafi gerst sekur um þá háttsemi sem saksókn á hendur honum tekur til samkvæmt framansögðu og er háttsemin réttilega heimfærð til refsiákvæðis í ákæru.

Af hálfu ákærða er krafist vægustu refsingar sem lög heimila og gerð er krafa um hæfilega þóknun vegna starfa verjanda á rannsóknarstigi og fyrir dómi, auk ferðakostnaðar.

Ákærði hefur ekki sótt um hæli hérlendis og upplýsti meðal annars við skýrslugjöf hjá lögreglu 30. október síðastliðinn að hann hafi ætlað sér til Kanada og Bandaríkjanna til að vinna. Við þá skýrslugjöf var hann spurður um hvort hann væri í hælismeðferð í einhverju landi svaraði hann neitandi, en að hann „vildi gera það í Kanada“. Við skýrslugjöfina greindi hann meðal annars einnig frá því að hafa keypt það vegabréf sem sakargiftir lúta að, í Litháen af manni að nafni I-x-x. Ákærði kvaðst hafa ferðast til Íslands frá Varsjá. För hans til Kanada var stöðvuð er hann varð uppvís þeirri háttsemi sem lýst er í ákæru. Að framangreindu gættu og að öðru leyti með vísan til gagna málsins, liggur ekkert fyrir um að aðstæður ákærða séu með þeim hætti að fallið geti að skilgreiningu 1. málsliðar 1. mgr. 32. gr. laga nr. 80/2016, eða ákvæðum alþjóðasamnings um stöðu flóttamanna, sem íslenska ríkið gerðist aðili að 30. nóvember 1955, sbr. auglýsing nr. 74/1955, þannig að leitt geti af þeirri eða öðrum ástæðum til refsileysis. Hefur hann því unnið sér til refsingar. Hann hefur verið samvinnuþýður í málinu, hvort tveggja á rannsóknarstigi og fyrir dómi, og er það virt honum til málsbóta. Þá nýtur engra gagna við um að hann hafi áður gerst sekur um refsiverða háttsemi. Að framangreindu virtu og með hliðsjón af dómaframkvæmd þykir refsing ákærða réttilega ákveðin fangelsi í þrjátíu daga, sem ekki verður bundin skilorði.

Með vísan til 1. mgr. 218. gr. laga nr. 88/2008 er ákærði dæmdur til að greiða sakarkostnað málsins. Sá kostnaður er þóknun verjanda hans á rannsóknarstigi og eftir höfðun málsins fyrir dómi, H-kvk-ef A-kvk-ef héraðsdómslögmanns. Þóknun verjandans þykir, með hliðsjón af vöxtum málsins og tímaskýrslu verjandans, hæfilega ákveðin 203.980 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti og nemur aksturskostnaður verjandans 10.080 krónum. Annan sakarkostnað leiddi ekki af meðferð málsins.

H-kk-nf Þ-kk-nf, aðstoðarmaður dómara, dæmir mál þetta.

D ó m s o r ð:

Ákærði, G-x-x T-x-x, fæddur [...], sæti fangelsi í þrjátíu daga.

Ákærði greiði þóknun verjanda síns á rannsóknarstigi og fyrir dómi, H-kvk-ef A-kvk-þgf héraðsdómslögmanns, 203.980 krónur, og ferðakostnað verjandans, 10.080 krónur.

H-kk-nf Þ-kk-nf