E-12652/2009

Mál þetta, sem dómtekið var hinn 18. nóvember sl., er höfðað fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur af A-kk-þgf Þ-kk-þgf S-kk-þgf, Teigaseli 5, Reykjavík, gegn íslenska ríkinu með stefnu áritaðri um birtingu 3. nóvember 2009.

Dómkröfur stefnanda eru þær að ákvörðun bótanefndar samkvæmt lögum nr. 69/1995 frá 17. október 2008 í máli nr. 095/2005, verði felld úr gildi og að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnanda 675.204 krónur með 4,5% vöxtum samkvæmt 16. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 af 310.860 krónum frá 2. ágúst 2004 til 6. ágúst 2005, með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 250.000 krónum, frá 2. ágúst 2004 til 6. ágúst 2005 og með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 114.344 krónum, frá 1. júní 2005 til 6. ágúst 2005, en með dráttarvöxtum samkvæmt 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af fjárhæð 675.204 krónum frá þeim degi til greiðsludags.

Þá er krafist málskostnaðar auk virðisaukaskatts á málflutningsþóknun, eins og mál þetta væri ekki gjafsóknarmál.

Dómkröfur stefnda eru þær aðallega að hann verði sýknaður af öllum kröfum stefnanda og að stefnandi verði dæmdur til að greiða stefnda málskostnað að mati dómsins.

Stefndi krefst þess til vara að dómkröfur stefnanda verði lækkaðar og að málskostnaður verði látinn niður falla.

Málsatvik

Hinn 2. ágúst 2004 varð stefnandi máls þessa fyrir líkamstjóni. Stefnandi kveður málavexti vera þá að þann 2. ágúst 2004 hafi hann verið staddur í miðbæ Reykjavíkur að skemmta sér ásamt félögum sínum. Stefnandi og félagi hans hafi gengið Hafnarstrætið og þá tekið eftir því að tveir menn voru að ganga í skrokk á þriðja manninum í sundi við Naustið á bak við skemmtistaðinn Kaffi Viktor. Stefnandi hafi þá ákveðið að reyna að skakka leikinn, gengið í átt að árásinni og kallað til árásarmannanna og beðið þá að láta af iðju sinni. Skyndilega hafi hann verið sleginn í andlitið með glasi og rigndi yfir hann glerbrotum. Stefnandi kveðst hafa skorist illa í andlitinu og orðið alblóðugur í framan. Lögreglan hafi komið á vettvang og handtekið mann að nafni S-kk-nf Þ-kk-nf, tekið skýrslu af honum en sleppt honum í framhaldinu. Stefnandi hafi fengið aðhlynningu á staðnum og í framhaldinu hafi hann verið fluttur með sjúkrabifreið á slysa- og bráðadeild Landspítalans í Fossvogi þar sem gert hafi verið að áverkum hans. Hafi stefnandi verið með tvo skurði þvert yfir nefið og þriðja skurðinn lóðréttan rétt fyrir neðan hægra augnlok niður á miðja kinn. Hafi þurft að sauma stefnanda 8 spor í andlitið og hafi hann að því búnu verið útskrifaður.

Hinn 8. september 2004 mætti stefnandi til lögreglustjórans í Reykjavík og lagði fram kæru á hendur óþekktum aðila vegna líkamsárásar sem hann kvaðst hafa orðið fyrir þegar hann var staddur á bak við Kaffi Viktor þann 2. ágúst 2004. Áskildi stefnandi sér rétt til að leggja fram bótakröfu á síðari stigum málsins.

Hinn 21. október 2004 var lögð fram skaðabótakrafa stefnanda hjá lögreglunni í Reykjavík að fjárhæð 669.013 krónur þar sem krafist var greiðslu þjáninga- og miskabóta ásamt lögfræðikostnaðar.

Með bréfi dagsettu 11. febrúar 2005 var stefnanda kynnt sú ákvörðun lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu að rannsókn málsins hefði verið hætt þar sem ekki hefði tekist að upplýsa hver árásarmaðurinn væri, sem ráðist hefði á stefnanda umrætt sinn. Í framhaldinu sendi stefnandi kröfu á bótanefnd þann 5. júní 2005 og óskaði eftir að bætur yrðu greiddar á grundvelli ákvæða laga nr. 69/1995 um greiðslu ríkissjóðs á bótum til þolenda afbrota. Hafði stefnandi þá gengist undir örorkumat þar sem metnar voru varanlegar afleiðingar árásarinnar fyrir hann samkvæmt skaðabótalögum.

Með bréfi dagsettu 14. nóvember 2008 hafnaði nefndin umsókn stefnanda um bætur með vísan til ákvæða 1. mgr. 1. gr. laga nr. 69/1995 um greiðslu ríkissjóðs á bótum til þolenda afbrota. Taldi bótanefndin málsatvik mjög óljós og að ekki væri sannað að stefnandi hefði hlotið áverka sína sem afleiðingu af hegningarlagabroti.

Með bréfi dagsettu 28. nóvember 2008 fór stefnandi þess á leit við bótanefndina að hún tæki málið til efnislegrar skoðunar að nýju.

Með bréfi dagsettu 29. janúar 2009 hafnaði nefndin því að taka umsókn stefnanda til nýrrar afgreiðslu þar sem hún taldi að engin ný gögn eða upplýsingar hefðu fram komið sem gæfu tilefni til að falla frá fyrri ákvörðun hennar eða breyta henni.

Stefnandi hefur gjafsókn í máli þessu samkvæmt gjafsóknarleyfi stefnanda, dagsettu 2. apríl 2009.

Málsástæður og lagarök stefnanda

Stefnandi byggir kröfur sínar á því að stefnda beri að greiða honum bætur úr ríkissjóði á grundvelli laga nr. 69/1995 vegna þess líkamstjóns sem hann varð fyrir í líkamsárásinni 2. ágúst 2004.

Stefnandi telji að rökstuðningi bótanefndar í málinu sé verulega áfátt. Þar komi fram að gögn málsins hafi ekki leitt í ljós að stefnandi hafi orðið fyrir tjóni vegna brots á almennum hegningarlögum ásamt því að gögn vanti til að varpa frekara ljósi á málsatvik. Stefnandi fallist engan veginn á þessa niðurstöðu. Þá telji stefnandi þann drátt sem varð á afgreiðslu máls hans hjá nefndinni óásættanlegan og í andstöðu við málshraðareglu stjórnsýslulaga nr. 37/1993 en rúmlega þrjú ár liðu frá því að krafa var send nefndinni þar til nefndin tók ákvörðun í málinu.

Í gögnum málsins komi skýrt fram að stefnandi hafi orðið fyrir líkamsárás þann 2. ágúst 2004. Í frumskýrslu lögreglu sem tekin var á vettvangi komi fram að þegar lögreglan hafi komið á staðinn hafi vitni að nafni P-kk-nf sagt við lögreglu að tveir aðilar, annar hvítklæddur með hvítan hatt og félagi hans sem var burstaklipptur í svörtum bol, hafi ráðist á stefnanda. Hafi aðilinn í svarta bolnum slegið stefnanda í andlitið með bjórglasi. Þá komi einnig fram í skýrslunni að lögregla hafi handtekið ,,hvítklædda manninn“, mann að nafni S-kk-nf Þ-kk-nf. Umræddur S-kk-nf kvaðst ekki hafa gert neitt en sagðist hafa orðið vitni að atburðinum en ekki vitað hvaða ,,náungi hefði gert það“ líkt og fram komi í skýrslunni. Kvaðst hann kannast við náungann í svarta bolnum og hann gæti fundið út hvað hann héti. Í framhaldinu sagðist hann svo ætla að koma þeim upplýsingum til lögreglunnar.

Stefnandi var fluttur á slysa- og bráðadeild Landspítalans í Fossvogi (LSH) þar sem gert var að sárum hans. Í vottorði sérfræðings LSH, sem annaðist stefnanda, komi fram að sjúklingur hafi komið í lögreglufylgd og hafi verið staddur á skemmtistað niðri í miðbæ þegar maður hafi komið aftan að honum og lamið hann í andlitið með bjórglasi. Sé um samtíma heimild á áverkum stefnanda að ræða.

Í lögregluskýrslu af vitninu P-kk-þgf K-kk-þgf, dagsettri 26. janúar 2005, komi fram að vitnið hafi séð einhver átök milli tveggja manna fyrir aftan veitingastaðinn Kaffi Viktor umrætt sinn. Hafi hann séð þegar annar mannanna réðst á hinn og hafi hann grunað að árásarmaðurinn hafi verið með hníf eða flösku í hendinni þegar hann réðst á brotaþola. Hafi hann grunað þetta þar sem maðurinn sem ráðist var á hafi verið blóðugur í framan. Hins vegar kvaðst hann ekkert kannast við mennina tvo. Seinna í skýrslunni staðfesti hann svo framburð sinn í lögregluskýrslu sem tekin var af honum á vettvangi þann 2. ágúst 2004 þar sem haft sé eftir vitni að náungi í svarta bolnum hafi slegið stefnanda í andlitið með bjórglasi. Sé þetta í samræmi við lýsingu stefnanda í kæru sinni hjá lögreglunni.

Í gögnum málsins, bæði læknisfræðilegum gögnum og skýrslum lögreglu, sé ljóst að stefnandi hafi orðið fyrir líkamsárás þann 2. ágúst 2004.

Samkvæmt dómaframkvæmd falli árásin á stefnanda undir 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 þar sem hann hafi verið sleginn í höfuðið með glasi. Bótaskilyrðum 1. mgr. 1. gr. laga nr. 69/1995 sé því fullnægt. Þá eigi stefnandi rétt á greiðslu skaðabóta samkvæmt lögunum, þó svo að árásarmaðurinn sé óþekktur, sbr. 9. gr. laganna.

Sé því ótvírætt að stefnandi uppfylli skilyrði laga um greiðslu ríkissjóðs á bótum til þolenda afbrota. Þá sé ekkert í gögnum málsins sem styðji það að stefnandi eigi að bera hluta tjóns síns vegna eigin sakar. Þvert á móti eigi stefnandi rétt á fullum bótum fyrir það tjón sem hann hafi orðið fyrir í árásinni.

Stefnandi krefst þess að ákvörðun bótanefndar samkvæmt lögum nr. 69/1995 frá 17. október 2008 í máli nr. 095/2005 verði felld úr gildi. Jafnframt krefjist stefnandi þess að stefndi greiði honum skaðabætur að fjárhæð 675.204 krónur ásamt vöxtum og dráttarvöxtum og sundurliðist krafan svofellt:

a) Þjáningabætur skv. 3. gr. skaðabótalaga 21.210 kr.

Um er að ræða 21 dag sem stefnandi var ekki

rúmliggjandi (21 x 1.110 kr. = 21.210)

b) Varanlegur miski 289.650 kr.

(5% x 5.793.000 = 289.650)

c) Miskabætur skv. 26. gr. skaðabótalaga 250.000 kr.

d) Annað fjártjón, útlagður 114.344 kr.

kostnaður stefnanda

Samtals 675.204 kr.

Bætur fyrir þjáningar og miska séu grundvallaðar á niðurstöðu matsgerðar G-kk-ef B-kk-ef læknis og I-kk-ef S-kk-ef hrl.

Fjárhæð þjáningabóta reiknist samkvæmt 3. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, sbr. 15. gr. laganna. Bætur fyrir varanlegan miska reiknist samkvæmt 4. gr. skaðabótalaga, sbr. 15. gr. laganna. Upphæð miskabóta samkvæmt 26. gr. skaðabótalaga sé í samræmi við dómaframkvæmd Hæstaréttar í sambærilegum málum og grundvallist á dómvenju. Annað fjártjón stefnanda sé kostnaður vegna örorkumatsgerðar og styðjist við fyrirliggjandi kvittanir. Teljist slíkur kostnaður til annars fjártjóns í skilningi 1. mgr. 1. gr. skaðabótalaga.

Samkvæmt 16. gr. skaðabótalaga beri bætur fyrir þjáningar og varanlegan miska 4,5% vexti frá slysdegi. Miskabætur samkvæmt 26. gr. skaðabótalaga beri vexti samkvæmt 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 eða frá því að hið bótaskylda atvik átti sér stað.

Útlagður kostnaður stefnanda beri vexti samkvæmt 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 1. júní 2005 eða frá því að kostnaður vegna örorkumatsins var greiddur.

Krafan um dráttarvexti styðjist við 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 en 6. ágúst 2005 var mánuður liðinn frá því að stefnandi sannanlega krafði stefnda um bætur.

Stefnandi byggir kröfu sína á lögum nr. 69/1995. Þá vísar stefnandi til ákvæða skaðabótalaga nr. 50/1993 ásamt síðari breytingum og stjórnsýslulaga nr. 37/1993. Auk þess sé vísað til hegningalaga nr. 19/1940. Um varnarþing sé vísað til 3. mgr. 33. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991. Um vexti og dráttarvexti vísist til 16. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 og laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu. Varðandi málskostnað sé vísað til ákvæða XXI. kafla laga um meðferð einkamála nr. 91/1991. Krafa um virðisaukaskatt byggi á ákvæðum laga nr. 50/1988.

Málsástæður og lagarök stefnda

Stefndi byggir á því að engin skilyrði séu til að hnekkja ákvörðun bótanefndar og telji að ákvörðun hennar sé lögmæt í alla staði. Að mati stefnda sé ósannað að tjón það sem bóta sé krafist fyrir verði leitt af refsiverðri háttsemi á grundvelli almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Að mati stefnda sé þessu skilyrði 1. mgr. 1. gr. laga nr. 69/1995 ekki fullnægt og ber stefnandi sönnunarbyrði fyrir því að skilyrðinu hafi verið fullnægt. Ekki hafi verið um skaðabótaskylt atvik að ræða að mati stefnda.

Stefndi telji ósannað að meiðsli stefnanda hafi orðið með þeim hætti sem hann hafi lýst. Ósannað sé að stefnandi hafi orðið fyrir líkamsárás. Málavaxtalýsingu stefnanda sé mótmælt sem ósannaðri. Enginn hafi verið sakfelldur fyrir að hafa veitt stefnanda áverka og hafi bótanefnd samkvæmt lögum nr. 69/1995 því þurft að taka afstöðu til þess hvort skilyrðum 1. mgr. 1. gr. laga nr. 69/1995 hafi verið fullnægt, sbr. ákvæði 9. gr. Bótanefndin hafi talið málið óupplýst og málsatvik mjög óljós. Bótanefnd hafi talið að þótt stefnandi hafi borið nokkra áverka væri að mati nefndarinnar flest á huldu um hvernig stefnandi hafi hlotið þá eða við hvaða aðstæður. Yrði að svo búnu ekki annað unnt en að hafna umsókninni þar sem ekki yrði talið sannað að stefnandi hefði hlotið áverka sína sem afleiðingu af hegningarlagabroti. Stefndi taki undir þessi sjónarmið bótanefndarinnar.

Stefndi kveður bótanefndina hafa það hlutverk samkvæmt lögum að leysa úr umsóknum um greiðsluskyldu ríkissjóðs í samræmi við lög nr. 69/1995. Á því sé byggt af hálfu stefnda að eðlilega hafi verið staðið að hinni umdeildu ákvörðun, bæði formlega og efnislega og sé öðru mótmælt sem röngu. Engin efni séu til að fella ákvörðun nefndarinnar úr gildi eða til að taka kröfu stefnanda að öðru leyti til greina. Því sé mótmælt að afgreiðslu eða rökstuðningi bótanefndar á máli stefnanda hafi verið áfátt eins og stefnandi haldi fram.

Þó svo að afgreiðsla máls stefnanda hafi tekið rúmlega þrjú ár frá því að krafa var send nefndinni hafi stefnandi ekki orðið fyrir neinu tjóni vegna þess og fráleitt sé að það geti haft áhrif í því máli sem hér sé til umfjöllunar. Öllum sjónarmiðum vegna þessarar málsástæðu sé mótmælt, þ.m.t. að afgreiðsla nefndarinnar hafi verið í andstæðu við málshraðareglu stjórnsýslulaga.

Að mati stefnda séu ekki skilyrði til að dæma stefnanda bætur í máli þessu. Fyrir utan framangreint skorti að fullnægt sé skilyrðum um sennilega afleiðingu og orsakasamband. Stefnandi vísi í stefnu til 9. gr. laga nr. 69/1995. Það sé forsenda fyrir því að það ákvæði eigi við að tjón leiði af broti á almennum hegningarlögum. Þar sem ósannað sé að stefnandi hafi hlotið áverka sína sem afleiðingu af hegningarlagabroti, þá sé ábyrgð stefnda ósönnuð og eigi ákvæðið því ekki við í þessu máli. Að auki telji stefndi að skýra eigi undantekningarákvæði þetta þröngt.

Af öllu framangreindu telji stefndi ekki skilyrði til að dæma stefnanda bætur í máli þessu. Því séu ekki skilyrði til greiðslu þjáningarbóta samkvæmt 3. gr., bætur fyrir varanlegan miska skv. 4. gr. skaðabótalaga eða annað meint fjártjón eða nokkurrar annarrar tegundar bóta. Kröfum stefnanda sé mótmælt að öllu leyti.

Ekki séu skilyrði til að dæma miskabætur samkvæmt 26. gr. skaðabótalaga og sé þessi kröfuliður einnig vanreifaður að mati stefnda. Stefnandi hafi sönnunarbyrði fyrir öllu sem bótakröfu hans viðkemur. Stefndi mótmælir öllum málsástæðum og rökum stefnda.

Komist dómurinn að þeirri niðurstöðu að stefnandi eigi rétt á greiðslum á grundvelli laga nr. 69/1995 sé miskabótakröfu stefnanda mótmælt sem of hárri. Ákvörðun bótanefndar hafi legið fyrir 17. október 2008. Stefnandi hafi því haft möguleika á að stefna í málinu fyrr en hann gerði. Vextir eldri en 4 ár frá birtingu stefnu í málinu séu fyrndir. Séu því allir vextir eldri en frá 3. nóvember 2005 fyrndir. Stefndi fellst þó á að vextir reiknist frá 1. ágúst 2005 í þessu tilviki eins og atvikum sé háttað í málinu. Gerð sé krafa um að vextir frá 2. ágúst 2004 til 1. ágúst 2005 verði taldir fyrndir. Vegna fyrningar sé vísað til 3. gr. laga nr. 14/1905, aðallega 2. tl., sbr. einnig lög nr. 150/2007 um fyrningu kröfuréttinda. Stefndi vísar varðandi varakröfu til sömu málsástæðna og varðandi aðalkröfu.

Niðurstaða

Ljóst er af gögnum máls að stefnandi varð fyrir líkamstjóni þann 2. ágúst 2004. Í frumskýrslu lögreglunnar í Reykjavík frá 2. ágúst 2004 kemur fram að þegar lögreglan kom á vettvang hafi hún hitt fyrir stefnanda sem var með skurð undir hægra auga. Á vettvangi var einnig P-kk-nf K-kk-nf sem greindi frá því að hvítklæddur maður með hvítan hatt og vinur hans, sem var burstaklipptur og í svörtum bol, hefðu ráðist á stefnanda. Kvaðst P-kk-nf hafa séð náungann í svarta bolnum slá stefnanda í andlitið með bjórglasi. Í skýrslunni kemur jafnframt fram að lögreglumennirnir hafi náð hvítklædda manninum, sem heiti S-kk-nf Þ-kk-nf. Hafi S-kk-nf neitað því að hafa ráðist á stefnanda. Kvaðst hann hafa orðið vitni að atburðinum en ekki vitað hver hafi verið að verki.

Samkvæmt skýrslu lögreglu frá 26. janúar 2005 bar vitnið P-kk-nf K-kk-nf að hann hefði séð átök milli tveggja manna og séð að annar maðurinn hefði ráðist á hinn. Hafi hann grunað að annar þeirra hafi verið með hníf eða flösku í hendinni sem hann hafi ráðist á hinn með.

Fyrir dóminum bar stefnandi að hann hefði þann 2. ágúst verið að skemmta sér ásamt frænda sínum. Hann hefði séð tvo menn verið að berja einn og gengið að þeim. Hann hefði þá spurt hvað það þýddi að tveir væru að níðast á einum. Þá með það sama hefði hann fengið glas í andlitið aftan frá. Hann hefði ekki séð hvaðan það kom. Við þetta hefði hann vankast og aldrei séð hver hefði verið að verki. Stefnandi bar einnig að hann hefði verið undir áhrifum áfengis.

Fyrrgreint vitnið, P-kk-nf K-kk-nf, bar fyrir dóminum að hann hefði ekki séð þegar stefnandi hefði verið sleginn. Hann hefði heyrt brothljóð og læti, litið við og séð að greinilega hefði verið búið að ráðast á stefnanda. Þá staðfesti P-kk-nf framburð sinn hjá lögreglu þann 2. ágúst 2004.

Samkvæmt 1. mgr. 1. gr. laga nr. 69/1995 um greiðslur á bótum til þolenda afbrota er það skilyrði fyrir greiðslum að um tjón sé að ræða sem sé afleiðing af broti gegn almennum hegningarlögum nr. 19/1940. Þá er í lögunum ekki gert að skilyrði fyrir greiðslum að tjónvaldur sé þekktur samanber 9. gr. Í athugasemdum sem fylgja frumvarpi því er varð að lögum nr. 69/1995 segir enn fremur að tjónþoli eigi lögvarða kröfu á hendur ríkissjóði til greiðslu bóta þegar skilyrði til greiðslu þeirra eru að öðru leyti uppfyllt.

Langt er um liðið síðan atburður sá er hér um ræðir átti sér stað. Verður því fyrst og fremst að líta til þeirra samtímagagna sem fyrir liggja þegar lagt er mat á atburðinn og hvort til refsiverðrar háttsemi hafi komið. Í frumskýrslu lögreglu frá 2. ágúst 2004 kemur fram að lögregla var kvödd á staðinn vegna tilkynningar um líkamsárás. Á vettvangi var P-kk-nf K-kk-nf sem kvaðst hafa orðið vitni að því að stefnandi hefði verið sleginn í andlitið með glasi. Stefnandi sem sjáanlega hafði hlotið áverka í andliti var fluttur með sjúkrabifreið á slysa- og bráðadeild, Fossvogi. Þar var gert að sárum hans, en samkvæmt læknisvottorði var hann með tvo skurði þvert yfir nefið og þriðja skurðinn lóðréttan rétt fyrir neðan hægra augnlok niður á miðja kinn. Sárin voru saumuð með 8 sporum. Sjálfur skýrði stefnandi svo frá í kæruskýrslu sinni hjá lögreglu 8. september 2004 að tiltekið sinn hefði hann fengið högg í andlitið og fundið að það brotnaði eitthvað. Hann kvaðst þá hafa áttað sig á því að hann hefði verið laminn í andlitið með glasi því að það rigndi glerbrotum yfir hann og hann skarst í framan. Að þessu virtu verður því slegið föstu að stefnandi hafi orðið fyrir verknaði sem er refsiverður samkvæmt almennum hegningarlögum. Verður því að telja nægilega sannað að tjón það sem stefnandi varð fyrir þann 2. ágúst 2004 verði leitt af refsiverðri háttsemi á grundvelli almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Er því fullnægt skilyrði 1. mgr. 1. gr. laga nr. 69/1995. Einnig er fullnægt skilyrðum laganna um bótagreiðslu samkvæmt 1. og 2. mgr. 6. gr.

Samkvæmt öllu framansögðu verður fallist á kröfu stefnanda um að felld verði úr gildi ákvörðun bótanefndar frá 17. október 2008 í máli nr. 095/2005. Verður því fallist á fjárkröfu stefnanda í málinu, einnig miskabótakröfu, sem ekki er úr hófi miðað við þá áverka, sem stefnandi hlaut. Verður því stefnda gert að greiða stefnanda 675.204 krónur í bætur, eins og krafist er og í dómsorði greinir.

Fallist er á með stefnda að vextir eldri en 4 ár frá birtingu stefnu í málinu séu fyrndir, sbr. 2. tl. 3. gr. laga nr. 14/1905 um fyrningu. Vextir af bótafjárhæð dæmast eins og í dómsorði greinir.

Rétt þykir að málskostnaður falli niður.

Allur gjafsóknarkostnaður málsins greiðist úr ríkissjóði þar með talin málflutningsþóknun lögmanns stefnanda Ó-kk-ef E-kk-ef hrl., 351.400 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

E-kk-nf Ó-kk-nf héraðsdómari kvað upp dóm þennan.

DÓMSORÐ:

Ákvörðun bótanefndar samkvæmt lögum nr. 69/1995 frá 17. október 2008 í máli nr. 095/2005 er felld úr gildi.

Stefndi, íslenska ríkið, greiði stefnanda, A-kk-þgf Þ-kk-þgf S-kk-þgf, 675.204 krónur, með 4,5 % vöxtum samkvæmt 16. gr. laga nr. 50/1993 frá 1. ágúst 2005 til 6. ágúst 2005, auk dráttarvaxta samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, sbr. 9. gr. laganna, frá 6. ágúst 2005 til greiðsludags.

Málskostnaður fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður málsins greiðist úr ríkissjóði þar með talin málflutningsþóknun lögmanns stefnanda Ó-kk-ef E-kk-ef hrl., 351.400 krónur.

E-kk-nf Ó-kk-nf