S-4687/2020

Dómur

Mál þetta, sem dómtekið var 5. janúar sl., er höfðað með ákæru, útgefinni af lögreglustjóranum á höfuðborgarsvæðinu 11. ágúst 2020, á hendur X, kt. [...], [...], [...], fyrir ofbeldi í nánu sambandi með því að hafa, aðfaranótt sunnudagsins 28. apríl 2019, á heimili ákærða að [...] í [...], veist með ofbeldi að fyrrverandi maka sínum og barnsmóður, A, kt. [...], ítrekað skellt herbergishurð á hægri handlegg og öxl hennar þannig að hún klemmdist á milli stafs og hurðar og í framhaldinu tekið hana hálstaki, dregið hana þannig í gegnum húsið að útidyrahurðinni og hent henni út fyrir svo hún féll á stéttina, allt með þeim afleiðingum að A hlaut mar og fleiðursár á hægra hné, mar á brjóstkassa, mar á hægri öxl, mar og fleiðursár á aftanverðan hægri upphandlegg, og sár í vinstri lófa.

Er þetta talið varða við 1. mgr. 218. gr. b í almennum hegningarlögum nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Í málinu gerir E-kvk-nf D-kvk-nf Á-kvk-nf K-kvk-nf lögmaður þá kröfu f.h. A, kt. [...], hér eftir nefnd kröfuhafi, að ákærði verði dæmdur til að greiða kröfuhafa miskabætur að fjárhæð 2.500.000 kr. auk vaxta skv. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, frá 28. apríl 2019 þar til mánuður er liðinn frá því að ákærða var kynnt miskabótakrafa þessi, en dráttarvaxta skv. III. kafla sömu laga frá þeim degi til greiðsludags, sbr. 9. gr. sömu laga. Þá er krafist málskostnaðar að mati dómara eða samkvæmt síðar framlögðum reikningi, auk virðisaukaskatts á málskostnað.

Verjandi ákærða krefst þess aðallega að hann verði sýknaður en til vara vægustu refsingar sem lög leyfa. Jafnframt krefst hann þess að bótakröfu verði vísað frá en til vara lækkunar hennar. Þá krefst hann hæfilegrar þóknunar sér til handa.

Málsatvik

Þann 4. júní 2019 mætti brotaþoli til lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu til þess að leggja fram kæru á hendur ákærða fyrir líkamsárás og heimilisofbeldi sem hefði átt sér stað 28. apríl sama ár. Lýsti hún því að þau ákærði hefðu verið kærustupar frá árinu [...]. Sambandið hefði verið stormasamt og ákærði hefði lagt á hana hendur. Þau hefðu slitið sambandi sínu eftir alvarlegt atvik árið [...] en tekið saman aftur í lok árs [...]. Þá hefði hún búið í [...] og hann heimsótt hana og börnin þangað. Hún hefði flust heim til [...] í [...] [...]. Nokkrum dögum eftir það hefðu þau ætlað á stefnumót. Misskilningur hefði orðið á milli þeirra varðandi það hvar hún væri stödd og hann hefði verið dónalegur og barnalegur við hana í símann vegna þess. Hún hefði þá farið heim til föður hans en ákærði hefði verið að fara þaðan út. Hún hefði sest upp í bifreið hans en hann hefði ekið stuttan spöl og sagst vera að fara á fund. Hún hefði farið út úr bifreiðinni og gengið að heimili föður hans. Hann hefði hringt og sagt að hann vildi tala við hana næsta dag. Hún hefði hins vegar ekki sætt sig við það heldur viljað ræða málið strax. Hún hefði hringt oft til baka en hann hefði ekki svarað þannig að hún hefði ákveðið að bíða heima hjá föður hans sem hefði verið búinn að hleypa henni inni. Ákærði hefði komið heim milli kl. 1 og 2 um nóttina en ekki talað við hana heldur farið beint inn í herbergið sitt. Eftir stutta stund hefði hún farið að herberginu hans og reynt að opna dyrnar en ákærði hefði lokað á hana. Hún hefði svo aftur reynt að opna en ákærði þá verið búinn að setja stól fyrir hurðina. Þegar hún hefði reynt að taka stólinn frá hefði ákærði skellt hurðinni ítrekað á hægri hönd hennar og öxl. Hann hefði svo ráðist á hana, tekið hana hálstaki, dregið hana út úr húsinu og hent henni í stéttina. Hálstakið hefði verið fast og hún hefði óttast um líf sitt. Hann hefði svo skellt hurðinni á eftir sér og hent dótinu hennar út um gluggann. Eftir þetta hefði hún fundið til í öxl, hendi, handlegg, hálsi og höfði og átt erfitt með að kyngja. Hún hefði því farið á slysadeild. Hún lagði fram tvær myndir af áverkum á handlegg.

Í málinu liggur fyrir vottorð B, sérfræðilæknis á bráðamóttöku Landspítala, frá 20. júlí 2019. Þar kemur fram að brotaþoli hafi leitað á bráðamóttöku þann 28. apríl 2019 kl. 4:54 og greint frá því að hún hefði orðið fyrir líkamsárás. Hún hefði verið heima þegar kærasti hennar hefði komið heim. Hann hefði farið inn í herbergi og ekki viljað ræða við hana. Hún hefði viljað ræða málin og slegið hefði í brýnu milli þeirra sem hefði endað með því að hann skellti hurðinni á andlitið á henni þannig að hún klemmdist milli stafs og hurðar. Hann hefði síðan tekið hana hálstaki og hent henni út um útidyrnar þannig að hún lenti á hægri hlið og höndum. Síðan hefði hann kastað skónum hennar út um glugga.

Brotaþoli hafi greint frá eymslum aftan í hálsi, hægri síðunni allri, hægra hné og hægri handlegg. Við skoðun hafi brotaþoli verið meyr og grátið en gefið greinargóða sögu. Engin áverkamerki hafi verið að sjá á höfði eða hálsi og engin eymsli yfir höfði. Engin áverkamerki hafi verið í andliti. Hún hafi verið aum við þreifingu yfir hálshryggjarliðum en eðlileg hreyfigeta hafi verið á hálsi. Hún hafi jafnframt verið þreifiaum hliðlægt yfir rifbeinum hægra megin en ekki hafi verið að sjá mar eða önnur áverkamerki. Þá hafi hún verið þreifiaum yfir hægra læri og með fleiðursár á hægra hné. Á aftanverðum hægri upphandlegg hafi verið töluvert mar og fleiðursár og í vinstri lófa sár sem blætt hafi úr. Áverkarnir ættu að jafna sig vel á tíu dögum. Brotaþola hafi verið boðin áfallahjálp sem hún hafi þegið.

Í vottorði C meðferðaraðila, frá 20. júlí 2019, kemur fram að hún hafi unnið með brotaþola vegna áfalla sem tengdust ofbeldi að hálfu fyrrum sambýlismanns hennar, ákærða. Hún óttist hann og hræðist að hann komi inn á heimili hennar. Hún hafi greint frá ofbeldi af hans hálfu 28. apríl 2019 og að hún hefði óttast um líf sitt. Brotaþoli hafi einkenni áfallastreitu, kvíða og hræðslu sem hindri hana í daglegu lífi. Þá hafi hún áhyggjur af framtíð barnanna. Hún hafi sýnt mikinn vilja til að fá alla þá aðstoð sem sé í boði.

Í vottorði D sálfræðings, frá 3. júlí 2019, kemur fram að brotaþola hafi verið vísað í áfallahjálp hjá Áfallamiðstöð Landspítala í kjölfar ætlaðrar líkamsárásar 28. apríl 2019. Hún hafi mætt tvisvar og eigi annan bókaðan tíma. Afleiðingar atviksins hafi verið metnar og fylgst hafi verið með andlegu ástandi hennar, þ.m.t. einkennum áfallastreituröskunar. Brotaþoli hafi greint frá slæmri líðan eftir atvikið og henni hafi verið veitt áfallahjálp og sálrænn stuðningur. Brotaþoli eigi sögu um áföll og hafi stundað meðferðarvinnu vegna þeirra, auk þess sem hún eigi sögu um ýmsa þjónustu á geðsviði Landspítala. Áhersla hafi verið lögð á að styrkja bjargráð hennar og getu til að takast á við áfallastreitueinkenni og daglegt líf. Hún hafi verið samstarfsfús, tekið vel við fræðslu og virst áhugasöm um að nýta sér hana. Sálræn einkenni hennar hafi samsvarað einkennum sem séu þekkt hjá fólki sem hafi upplifað alvarleg áföll. Niðurstöður sjálfsmatskvarða hafi vel samsvarað frásögnum hennar. Brotaþoli hafi ávallt virst hreinskilin, trúverðug og samkvæm sjálfri sér. Áfallastreitueinkenni hennar hafi ekki farið minnkandi milli viðtala en fleiri viðtöl séu fyrirhuguð.

Framburður ákærða og vitna fyrir dómi Ákærði greindi frá því að hann og brotaþoli hefðu átt í sambandi frá árinu [...]. Sambandið hefði verið stormasamt og þau hefðu hætt saman á tímabilum. Þetta kvöld hefðu þau ætlað á stefnumót en misskilningur hefði orðið á milli þeirra um staðsetningu brotaþola og þau hefðu rifist vegna þessa og sambands þeirra. Brotaþoli hefði m.a. sagt að hann fengi ekki að hitta [...] þeirra. Hún hefði sagst vera í [...] í [...] en hann hefði ákveðið að fara á fund. Nokkrum mínútum eftir símtalið hefði brotaþoli hins vegar birst heima hjá honum í [...] þar sem hann hefði verið að fara á fundinn. Hún hefði stokkið inn í bifreið hans og heimtað að ræða málin. Hún hefði verið reið og orðljót. Hann hefði ekki viljað ræða við hana og beðið hana að fara út úr bílnum. Hann hefði átt stutt að fara og hefði því lagt bifreiðinni og skilið brotaþola eftir þar meðan hann hefði farið á fundinn. Þegar hann hefði komið út aftur hefði hún verið farin en þegar hann hefði komið heim hefði faðir hans setið í sófanum og brotaþoli við stofuborðið að borða. Hann hefði farið inn í herbergi og lokað að sér en hann hefði alls ekki viljað ræða við brotaþola þar sem erfitt væri að eiga við hana þegar hún væri í þessum ham og reynslan sýndi að það kæmi ekkert gott út úr því. Hún hefði reynt að komast inn í herbergið hans en hann hefði verið búinn að skorða stól við hurðina og fært rúmið sitt að. Þetta hefði gengið í bylgjum, brotaþoli hefði bankað og kallað inn og síðan hætt. Það sama hefði svo byrjað aftur korteri síðar. Hún hefði orðið reiðari og reiðari og tilraunir hennar til að komast inn hefðu stigmagnast. Þetta hefði gengið á í um eina og hálfa klukkustund. Hann hefði á meðan grátbeðið hana að fara. Hún hefði reynt að fara með öxl og hönd inn og reynt að ná í stólinn sem hefði verið skorðaður við hurðina. Hann hefði þurft að nota allan sinn styrk til að halda dyrunum lokuðum og tekið í hönd hennar og ýtt henni í burtu. Næst hefði brotaþoli birst á herbergisglugganum. Hún hefði öskrað og kastað garðúrgangi inn um gluggann. Hann hefði reynt að benda henni á að hann byggi ekki þarna einn en hún hefði sagt: „Mér er drullusama. Ég vil að allir viti hvað þú ert mikill fáviti.“ Hún hefði líka öskrað á hann að hann fengi ekki að sjá [...] þeirra aftur. Hann hefði tékkað á læsingum út og þegar brotaþoli hefði beðið um dótið sitt hefði hann rétt henni það í gegnum eldhúsgluggann. Hún hefði þá farið og í kjölfarið hefði faðir hans komið fram en hann hefði verið sofandi fram að þessu. Hann hefði þá orðið var við að brotaþoli hefði gengið berserksgang frammi í íbúðinni, m.a. hefði hún snúið upp á sólgleraugu, dæld hefði verið sjáanleg í fartölvu og búið að hella sweet chilisósu í skó. Ákærði kvaðst ekki hafa gert neitt af því sem honum væri gefið að sök í ákærunni. Hann taldi mögulegt að brotaþoli hefði hlotið áverka við það sem sem gengið hefði á, m.a. við að kasta sér á hurðina, enda fengi hún auðveldlega marbletti.

Brotaþoli A kvað þau ákærða hafa átt í sambandi frá árinu [...]. Það hefði verið slitrótt vegna neyslu hans og andlegs og líkamlegs ofbeldis af hans hálfu. Hann hefði þó hætt í neyslu þegar [...]. Þennan dag hefðu þau ætlað á stefnumót en misskilningur milli þeirra hefði leitt til pirrings og dónaskaps af hans hálfu. Hún hefði haft áhyggjur og farið heim til hans þess vegna. Hann hefði þá verið á leiðinni út og hefði neitað að tala við hana. Hún hefði ekki sætt sig við að vera hunsuð og hefði farið upp í bifreið hans. Hann hefði ekið stutta vegalengd og farið á [...] kl. 11 um kvöldið. Hún hefði talið að hann myndi róast eftir fundinn og því beðið eftir honum heima hjá föður hans þar sem hann hefði búið. Þegar ákærði hefði komið heim seint um kvöldið, milli kl. 1 og 2, hefði hann hunsað hana og farið inn í herbergið sitt. Hún hefði verið í stofunni og rætt við föður ákærða. Hann hefði síðan farið að sofa og hún farið að dyrunum á herbergi ákærða. Faðir ákærða hefði sofið meðan á átökum hennar og ákærða hefði staðið en hún hefði séð hann inn um eldhúsgluggann eftir þau. Hún hefði reynt að komast inn í herbergi ákærða og tekist að koma hendi inn og reynt að færa stólinn sem hefði verið fyrir hurðinni. Ákærði hefði þá skellt hurðinni á hana mjög fast, aftur og aftur. Hann hefði hins vegar ekki skellt á andlit hennar eins og greini í læknisvottorði. Hann hefði síðan tekið hana hálstaki, dregið hana út og hent henni á stéttina. Því næst hefði hann rétt henni símann hennar og kastað skónum hennar út um eldhúsgluggann. Þessir atburðir hefðu tekið um klukkustund. Í kjölfarið hefði hún hringt í vinkonu sína sem hefði sagt henni að koma til sín. Þaðan hefði hún farið á bráðamóttökuna og svo aftur til vinkonu sinnar þar sem hún hefði gist. Hún hefði verið „í molum“ eftir þetta og hefði leitað sér sálfræðilegrar aðstoðar.

Vitnið E, faðir ákærða, kvað brotaþola hafa komið seint um kvöld og viljað ræða við ákærða. Hún hefði verið döpur þegar hún hefði komið og ósátt við ákærða. Þegar ákærði hefði komið hefði hún strax farið að rífast við hann en hann hefði farið inn í herbergi og lokað að sér. Ákærði hefði einnig hækkað róminn við hana. Hann hefði heyrt hávaða og rifrildi á milli þeirra en ekki orðið vitni að neinu ofbeldi. Hann hefði verið farinn að sofa en komið fram og séð brotaþola fara út og ákærða læsa á eftir. Þá hefði hann ekki orðið var við að neitt hefði verið breytt inni í íbúðinni eftir þetta.

Vitnið F, vinkona brotaþola, kvað hana hafa komið í heimsókn til sín þennan dag og greint frá því að hún ætlaði á stefnumót með ákærða. Misskilningur hefði orðið á milli þeirra og ekkert orðið af stefnumótinu, en brotaþoli hefði engu að síður farið með börnin í pössun. Brotaþoli hefði sent henni skilaboð um að hún hefði farið heim til ákærða en hann hefði verið á leiðinni út. Hún hefði svo beðið eftir honum heima hjá föður hans. Ákærði hefði farið beint inn í herbergið sitt og sett stól fyrir hurðina. Hún hefði svo fengið skilaboð frá brotaþola um að hún ætlaði að reyna einu sinni enn að komast inn og ræða við hann. Þá hefði hún sett höndina inn um dyrnar en ákærði hefði skellt hurðinni á hana og síðan opnað, tekið hana hálstaki og dregið út. Brotaþoli hefði hringt í hana eftir atvikið, grátandi og í miklu áfalli. Vitnið hefði sagt brotaþola að koma til sín. Hún hefði séð far á hálsi brotaþola, að hár hefði verið tætt af henni og klórför. Hún hefði talað um að sér væri illt í hálsinum og sést hefði á hendi. Brotaþoli hefði komið inn til hennar en svo farið á slysadeild. Hún hefði komið aftur seinna um nóttina og gist hjá henni. Hún hefði verið aum daginn eftir.

Vitnið G, bróðir ákærða, kvaðst búa á hæðinni fyrir ofan ákærða og föður þeirra. Hann kvaðst hafa orðið var við atvikið sem um ræði en hann hefði vaknað við háreysti og læti fyrir utan húsið um klukkan 3 eða 4 um nótt. Hann hefði heyrt brotaþola hóta því að ákærði fengi aldrei að sjá [...] sína aftur. Hann hefði hins vegar ekki heyrt í ákærða.

Þá kvaðst hann ekki hafa heyrt læti innan úr húsinu þrátt fyrir að vel heyrist á milli hæða. Mikið hefði gengið á í sambandi ákærða og brotaþola en sér hefðu virst viðbrögð brotaþola úr hófi. Hann þekkti vel til þeirra enda væri töluverður samgangur á milli þeirra.

Vitnið C sálfræðingur kvað brotaþola hafa komið til sín um miðjan maí 2019 í miklu áfalli eftir að hafa verið beitt ofbeldi. Hún hefði ekki séð áverka á henni en brotaþoli hefði talað um verki í handlegg. Hún hefði verið hjá henni vikulega og stundum oftar allt fram til upphafs ársins 2020 þegar annar meðferðaraðili hefði tekið við. Brotaþoli hefði greint frá því að hún væri óttaslegin á heimilinu með ákærða og hefði greint frá því að hafa áður orðið fyrir ofbeldi af hans hendi. Hún hefði búið við kvíða og öryggisleysi sem hái henni í daglegu lífi. Brotaþoli hefði sýnt mikinn vilja til að ná bata en hefði þó enn glímt við svefnleysi og ekki verið reiðubúin til að fara í vinnu.

Vitnið D, sálfræðingur í áfallateymi Landspítala, kvað brotaþola hafa verið vísað til sín í meðferð vegna vanlíðunar í kjölfar atviksins sem um ræði. Brotaþoli hefði virst hreinskilin, trúverðug og samkvæm sjálfri sér. Önnur áföll sem brotaþoli hefði orðið fyrir hefðu ekki virst há henni á þessum tíma. Hún hefði séð hana einu sinni til viðbótar við það sem fram kæmi í vottorði hennar. Brotaþoli hefði jafnframt greint frá því að hafa verið í meðferð í Bandaríkjunum og náð þar nokkrum árangri.

Vitnið B, sérfræðilæknir á bráðamóttöku Landspítala, greindi frá komu brotaþola á bráðamóttöku. Hún hefði verið í uppnámi og greint frá því að kærastinn hefði ráðist á hana. Áverkar hennar hefðu einkum verið á vinstri hlið líkamans. Hún hefði haft eymsli í hálsi og hnakka, á hné, læri og vinstri lófa. Þá hefði hún verið með áverka á hægri öxl og upphandlegg. Áætlaður batatími hennar hefði verið tíu dagar og hún hefði ekki komið aftur. Áverkar hennar hefðu getað samrýmst lýsingu hennar á atvikum um að hún hefði klemmst á milli stafs og hurðar, tekið hefði verið um háls hennar og henni kastað í gólfið. Áverkarnir gætu þó einnig hafa orsakast af því að hún hefði ýtt sér harkalega utan í hurð.

Niðurstaða

Ákærða er gefið að sök að hafa veist með ofbeldi að brotaþola, ítrekað skellt herbergishurð á hægri handlegg og öxl hennar þannig að hún klemmdist á milli stafs og hurðar og í framhaldinu tekið hana hálstaki, dregið hana þannig í gegnum húsið að útidyrahurðinni og hent henni út fyrir svo hún féll á stéttina, með nánar tilgreindum afleiðingum.

Ákærði neitar sök. Hann hefur lýst því að hann hafi ekki viljað hleypa brotaþola inn í herbergið sitt. Hún hafi reynt að komast inn og í því skyni hamast á hurðinni, teygt handlegg inn og reynt að losa stól sem hefði verið skorðaður fyrir hurðinni. Hann hefði ýtt henni í burtu en ekki beitt hana neinu því ofbeldi sem honum væri gefið að sök.

Brotaþoli hefur hins vegar lýst því hvernig ákærði hafi skellt hurðinni fast á handlegg hennar aftur og aftur, tekið hana hálstaki og hent henni út úr húsinu.

Engin vitni voru að framangreindum atvikum heldur stendur þar orð gegn orði .

Faðir og br óðir ákærða voru í húsinu en þeir urðu ekki varir við átökin fyrr en þeim var í raun lokið og brotaþoli var komin út úr húsinu .

Brotaþoli leitaði til vinkonu sinnar eftir atvikið en framburður hennar takmarkast af því sem brotaþoli greindi henni frá.

Þá liggja fyrir gögn um andlega vanlíðan brotaþola eftir atvikið.

Brotaþoli leitaði á slysadeild eftir atvikið. Af vottorði og myndum sem brotaþoli lagði fram sést að hún var með nokkra yfirborðsáverka víðs vegar um líkamann. Læknirinn sem gaf út vottorðið staðfesti það fyrir dóminum og kvað áverkana vera þess eðlis að þeir gætu samræmst lýsingu brotaþola á atvikum. Hins vegar gætu þeir einnig samræmst lýsingu ákærða á því sem gerðist.

Framburður brotaþola er trúverðugur og hefur ekkert komið fram sem rýrir hann. Ákærði hefur hins vegar eindregið hafnað því að hafa ráðist að brotaþola með þeim hætti sem honum er gefið að sök og hefur framburður hans verið stöðugur. Hann hefur greint frá því að áverkar á brotaþola hafi getað komið til vegna tilrauna hennar til að komast inn í herbergið hans og hefur viðurkennt að hafa ýtt henni út þegar hún reyndi að teygja sig inn og færa stól sem var fyrir hurðinni. Samkvæmt framburði læknis sem skoðaði áverka á brotaþola er ekki hægt að slá því föstu að áverkar á henni séu eftir að hurð hafi verið skellt á hana, eða hún tekin hálstaki og kastað á stétt.

Til þess að unnt sé að leggja trúverðugan framburð brotaþola til grundvallar niðurstöðu málsins verður hann að hafa þá stoð í skýrslum annarra vitna eða öðrum sönnunargögnum að nægi til sakfellis að virtum sönnunarkröfum í sakamálum. Endursögn vinkonu brotaþola og gögn um andlega líðan hennar eru ekki nægjanleg til þess að ráða úrslitum um sakfellingu ein og sér. Læknisfræðileg gögn styðja það ekki með beinum hætti að ákærði hafi gerst sekur um líkamsárás á hendur brotaþola þótt þau staðfesti að eitthvað hafi gengið á.

Af öllu framangreindu verður ekki talið að framburður brotaþola fái þá stoð í gögnum eða framburði vitna að nægi, gegn eindreginni og staðfastri neitun ákærða, til þess að ákæruvaldið hafi axlað þá sönnunarbyrði sem á því hvílir, sbr. 108. og 109. gr. laga nr. 88/2008. Samkvæmt því leikur slíkur vafi á því að ákærði hafi gerst sekur um þann verknað sem lýst er í ákæru að ekki verður talið að komin sé fram lögfull sönnun þess og verður hann því sýknaður af kröfum ákæruvaldsins.

Samkvæmt framangreindu ber að vísa einkaréttarkröfu brotaþola frá dómi, sbr.

2. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008.

Allur sakarkostnaður málsins, þ.m.t. málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, E-kk-ef O-kk-ef S-kk-ef lögmanns, 924.730 krónur, og þóknun réttargæslumanns brotaþola, K-kvk-ef G-kvk-ef lögmanns, 414.625 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti, greiðist úr ríkissjóði.

Dómsuppkvaðning hefur dregist fram yfir frest samkvæmt 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88/2008. Dómari og málflytjendur töldu ekki þörf á því að málið yrði flutt að nýju.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið L-kvk-nf Á-kvk-nf aðstoðarsaksóknari.

B-kvk-nf B-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði, X, er sýknaður af kröfum ákæruvaldsins.

Einkaréttarkröfu brotaþola, A, er vísað frá dómi.

Allur sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þ.m.t. málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, E-kk-ef O-kk-ef S-kk-ef lögmanns, 924.730 krónur, og þóknun réttargæslumanns brotaþola, K-kvk-ef G-kvk-ef lögmanns, 414.625 krónur. brotaþola, K-kvk-ef G-kvk-ef lögmanns, 414.625 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti, greiðist úr ríkissjóði.

Dómsuppkvaðning hefur dregist fram yfir frest samkvæmt 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88/2008. Dómari og málflytjendur töldu ekki þörf á því að málið yrði flutt að nýju.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið L-kvk-nf Á-kvk-nf aðstoðarsaksóknari.

B-kvk-nf B-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði, X, er sýknaður af kröfum ákæruvaldsins.

Einkaréttarkröfu brotaþola, A, er vísað frá dómi.

Allur sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þ.m.t. málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, E-kk-ef O-kk-ef S-kk-ef lögmanns, 924.730 krónur, og þóknun réttargæslumanns brotaþola, K-kvk-ef G-kvk-ef lögmanns, 414.625 krónur.