E-4028/2012

I.

Mál þetta var höfðað 29. nóvember 2012 og dómtekið 2. maí 2013 að loknum munnlegum málflutningi. Þann 15. maí 2013, ákvað dómari að taka málið upp aftur á grundvelli 104. gr. laga nr. 91/1991 og var það dómtekið sama dag.

Stefnandi er Jens Guðjónsson ehf., Síðumúla 35, Reykjavík, en stefndi er H-kvk-nf J-kvk-nf, til heimilis að Garðhúsum 33, Reykjavík.

Stefnandi krefst þess að viðurkennt verði með dómi að Jens Guðjónsson ehf., sé réttur eigandi að vörumerkjaskráningum nr. 582/1991 JENS (orð- og myndmerki) og nr. 583/1991 JENS (orð- og myndmerki) í vörumerkjaskrá hjá Einkaleyfastofunni. Þá krefst hann málskostnaðar.

Stefndi krefst sýknu af öllum kröfum stefnanda. Stefndi krefst jafnframt málskostnaðar.

II.

Málsatvik

Árið 1962 voru hönnuð tvö vörumerki til að auðkenna gullsmíðamuni J-kk-ef G-kk-ef og voru þau notuð í einkarekstri J-kk-ef G-kk-ef og eiginkonu hans I-kvk-ef Ó-kvk-ef. Þann 1. febrúar 1991 lagði J-kk-nf inn beiðni hjá Einkaleyfastofu, um skráningu vörumerkjanna og fengu þau skráningarnúmerin 582/1991 og 583/1991 í vörumerkjaskrá.

Þann 31. desember 1987 keypti fyrirsvarsmaður stefnanda J-kk-nf S-kk-nf S-kk-nf 20% í atvinnurekstri og eignum gullsmíðaverkstæðis J-kk-ef G-kk-ef. Var samningurinn undirritaður af seljendum þeim J-kk-þgf G-kk-þgf og I-kvk-þgf Ó-kvk-þgf og kaupanda J-kk-þgf S-kk-þgf S-kk-þgf. Samkvæmt samningnum selja seljendur 20% í gullsmíðaverkstæði J-kk-ef G-kk-ef og er hið selda tilgreint Vélar og áhöld, vörulager, rekstur verkstæðis og verslana. Þá segir í kaupsamningnum að umsamið kaupverð sé þegar greitt, þar sem kaupandi hafi að fullu staðið skil á hinum selda eignarhluta. Hann sé því löglegur eigandi að 20% alls rekstursins. Á sama tíma eignaðist stefnda 20% eignarhlut í atvinnurekstrinum. Stefnandi og stefndi voru starfsmenn hjá J-kk-þgf G-kk-þgf á þessum tíma. Var starfsemin skráð á J-kk-þf G-kk-þf persónulega (óskráð einkafirma) en starfsemin í sameign fyrrgreindra aðila sem fyrr segir.

Rekstrarformi starfsemi J-kk-ef G-kk-ef var breytt á árinu 1992 með stofnun hlutafélagsins Jens Guðjónsson hf. Samkvæmt stofnsamningi, dags. 1. apríl 1992 er tilgangur félagsins rekstur gullsmíðaverkstæðis og verslun með skartgripi. Í samningnum kom fram að allt hlutafé væri þegar greitt. Hlutafé félagsins var 500.000 krónur og skiptist á milli fyrrgreindra aðila þannig að J-kk-nf G-kk-nf átti 100.000 krónur, I-kvk-nf Ó-kvk-nf 90.000 krónur, fyrirsvarsmaður stefnanda J-kk-nf S-kk-nf S-kk-nf 200.000 krónur, stefnda H-kvk-nf J-kvk-nf 100.000 krónur og S-kvk-nf S-kvk-nf 10.000 krónur. Í kjölfar þess að hlutafélagið tók við rekstrinum hinn 1. apríl 1992, var einkarekstur J-kk-nf G-kk-nf færður af virðisaukaskattsskrá frá og með 1. maí sama ár.

Á eyðublaði RSK 10.22 til skattstjórans í Reykjavík sem er tilkynning um virðisaukaskattsskylda starfsemi Jens Guðjónssonar hf., kemur fram að rekstur stefnanda hafi byrjað 1. apríl 1992. Þá kemur fram í G-lið eyðublaðsins að um sé að ræða yfirtöku á starfsemi J-kk-ef G-kk-ef frá og með sama tíma og að vörubirgðir einstaklingsreksturs J-kk-ef G-kk-ef hafi verið yfirteknar.

Á árinu 1995 jókst eignarhlutur stefndu í félaginu í 40% þegar J-kk-nf og I-kvk-nf Ó-kvk-nf afsöluðu til hennar eignarhlut að nafnverði 100.000 krónur og með samkomulagi, dags. 15. ágúst 1997, keypti stefnandi síðan alla eignarhluti stefndu í félaginu eða 40% af heildarhlutafé félagsins.

Með bréfi stefndu, dags. 9. mars 1997 til stefnanda er þess farið á leit að eigendur hlutafélagsins gangi tryggilega frá samningi um eftirlaun og laun fyrir J-kk-þf G-kk-þf og I-kvk-þf Ó-kvk-þf, þar sem hlutafélagið er alfarið stofnað utan um það fyrirtæki sem þau alfarið stofnuðu og unnu til þeirrar stöðu sem það er í dag.

Þann 16. september 1998 slitu hjónin J-kk-nf G-kk-nf og I-kvk-nf Ó-kvk-nf samvistum. Samkvæmt skilnaðarkjarasamningi þeirra, dags. 14. nóvember 1998 komu hlutabréf þeirra í stefnanda eða sem nam 18% af heildarhlutafé félagsins í hlut I-kvk-ef.

Þann 11. mars 1999, sendi lögmaður J-kk-ef G-kk-ef stefnanda bréf þar sem þess var krafist að stefnandi léti tafarlaust af notkun vörumerkjanna. Kom fram í bréfinu að starfsemi og vörur stefnanda hefðu verið auðkenndar eingöngu undir nafninu J-kk-þgf, sem væri eiginnafn og listmannsnafn J-kk-ef G-kk-ef. Auk þess sem vörumerkin hefðu verið notuð af stefnanda í leyfisleysi. Þá var þess krafist að notkun innsigla sem hefðu að geyma vörumerkið JENS, og sem vörur framleiddar á gullsmíðaverkstæðinu Jens Guðjónsson ehf. væru merktar með, yrði hætt tafarlaust og innsiglin afhent J-kk-þgf G-kk-þgf. Í niðurlagi bréfsins var áréttað að vörumerkin væru skráð í eigu J-kk-ef G-kk-ef persónulega. Því kæmi ekki til álita að þau hafi fylgt með framsali á atvinnustarfsemi hans til stefnanda. Þar hafi einungis verið um að ræða framsal á rekstri gullsmíðaverkstæðis. Þá var tekið fram að ef ekki yrði orðið við kröfum J-kk-ef innan tveggja vikna frá dagsetningu bréfsins mætti stefnandi búast við að mál yrði höfðað til að fylgja þeim eftir án frekari fyrirvara.

Í skýrslutöku af fyrirsvarsmanni stefnanda fyrir dómi kom fram að hann hefði í framhaldinu rætt við lögmanninn, og ekki heyrt meira af málinu í kjölfarið eins og boðað hefði verið í niðurlagi fyrrgreinds bréfs, dags. 11. mars 1999.

Með bréfi, sem barst hlutafélagaskrá þann 10. júní 1999 og undirritað var af stefndu og J-kk-þgf G-kk-þgf var þess óskað að nöfn þeirra yrðu tekin út af hlutafélagaskrá Jens Guðjónssonar ehf. Þá segir í sama bréfi að þau hafi gengið úr stjórn félagsins og öllum þeirra störfum þar sé löngu lokið.

Þann 31. júlí 2001 lagði stefnandi inn hjá Einkaleyfastofu tvær beiðnir um endurnýjanir á vörumerkjunum og greiddi endurnýjunargjöld. Sama dag endurgreiddi Einkaleyfastofan gjöldin á þeim grundvelli að búið væri að endurnýja vörumerkin.

Þann 9. október 2008, framseldi J-kk-nf G-kk-nf H-kvk-ef J-kvk-ef hin umþrættu vörumerki, sbr. framsöl sem afhent voru Einkaleyfastofunni sama dag.

Með bréfi, dags. 5. júní 2009, frá stefnanda til stefndu áskildi stefnandi sér rétt til að fá vörumerkin framseld frá stefndu ella krefðist hann þess að skráningar þeirra hjá Einkaleyfastofu yrðu afmáðar. Kom fram í sama bréfi að stefnandi hefði notað vörumerkin í marga áratugi. Samkvæmt vörumerkjalögum nr. 45/1997 ætti stefnandi því rétt til vörumerkisins á grundvelli notkunar, sbr. m.a. 3. og 36. gr. þeirra laga.

Þann 13. apríl 2010 fór stefnandi fram á að vörumerkin yrðu færð yfir á nafn stefnanda í vörumerkjaskrá. Þeirri beiðni var hafnað með ákvörðun Einkaleyfastofunnar, dags. 26. október 2010. Þeirri ákvörðun var skotið til áfrýjunarnefndar hugverkaréttinda. Nefndin vísaði málinu aftur til Einkaleyfastofunnar með þeim tilmælum að stofnunin benti stefnanda á að höfða mál til staðfestingar á eignarrétti að vörumerkjunum. Með bréfi Einkaleyfastofu, dags. 5. júlí 2012, var stefnanda bent á í samræmi við niðurstöðu áfrýjunarnefndarinnar að höfða mál til staðfestingar á eignarhaldi vörumerkjanna og var veittur til þess sex mánaða frestur frá dagsetningu bréfsins.

III.

1. Málsástæður og lagarök stefnanda

Stefnandi reisir kröfu sína á því að skjöl þau sem lögð voru fram hjá Einkaleyfastofu hafi ekki verið skoðuð af Einkaleyfastofu þegar vörumerkin voru skráð á nafn stefndu. Skráningin hafi því ekkert efnislegt gildi. Þá er á því byggt að ekki hafi verið heimilt að framselja vörumerkjaskráningarnar þar sem J-kk-nf G-kk-nf hafi ekki verið réttur og löglegur eigandi þeirra, heldur stefnandi. Vörumerkin hafi verið eign stefnanda á þeim tíma þegar framsal þeirra fór fram, en vörumerki séu eign í skilningi eignarréttarákvæðis stjórnarskrárinnar sbr. 72. gr. laga nr. 33/1944. Stefnda hafi verið grandsöm um að vörumerkin tilheyrðu stefnanda og atvinnurekstri hans. Sé grandsemi hennar staðfest í bréfi hennar til stefnanda frá 9. mars 1997.

Vörumerkið JENS, hafi verið notað af gullsmiðum verkstæðisins í áratugi til að auðkenna skartgripi stefnanda. J-kk-nf G-kk-nf hafi notað vörumerkið á þá muni sem hann smíðaði.

Eftir skilnað J-kk-ef G-kk-ef og I-kvk-ef Ó-kvk-ef á árinu 1998 hafi J-kk-nf hætt öllum afskiptum af félaginu, en félagið hafi notað vörumerkin áfram. J-kk-nf G-kk-nf hafi sent stefnanda bréf í mars 1999, þar sem hann krafðist þess að stefnandi hætti að nota vörumerkin. Í kjölfar þess bréfs hafi fyrirsvarsmaður stefnanda, farið á fund með J-kk-þgf og féll J-kk-nf G-kk-nf þá frá þeim kröfum sem hann hafði sett fram og hafðist ekkert frekar að vegna málsins.

Stefnandi byggir kröfur sínar á þeirri lögfestu meginreglu vörumerkjaréttar að ef atvinnustarfsemi er framseld þá eignast framsalshafi vörumerki þau sem atvinnustarfseminni tilheyra nema vörumerkin hafi sérstaklega verið undanþegin, sbr. 2. mgr. 36. gr. vörumerkjalaga nr. 45/1997. Vörumerkin hafi ekki verið undanþegin þegar hlutafélagið J-kk-nf G-kk-nf var stofnað á árinu 1992 og tók við öllum atvinnurekstri J-kk-ef G-kk-ef. Telur stefnandi að hann sé því réttur og löglegur eigandi hinna umdeildu vörumerkja. Því til stuðnings vísar stefnandi til þess að stofnendur félagsins hafi verið J-kk-nf G-kk-nf og fjölskylda hans, þ.e. sömu aðilar og áttu atvinnureksturinn eða þær eignir sem upphaflega voru skráðar á persónulega kennitölu J-kk-ef G-kk-ef. Sömu starfsmenn hafi unnið áfram hjá félaginu og höfðu unnið hjá J-kk-þgf G-kk-þgf. J-kk-nf G-kk-nf hafi skilað inn virðisaukaskatti á eigin kennitölu frá upptöku virðisaukaskatts og þar til hlutafélagið tók við rekstrinum. Viðskiptavild hafi verið tengd nafninu J-kk-nf G-kk-nf, sem varð einnig nafn félagsins. Félagið hafi haldið áfram starfsemi í sama húsnæði og atvinnurekstur J-kk-ef G-kk-ef hafði áður verið rekinn í. Tveir af stofnendum félagsins, þau J-kk-nf S-kk-nf S-kk-nf og H-kvk-nf J-kvk-nf, hafi keypt hvort um sig 20% í atvinnurekstri J-kk-ef G-kk-ef, þegar félagið var stofnað utan um reksturinn. Vörumerkin hafi ekki verið undanskilin sérstaklega við þau kaup. Auk þess sé endurnýjun stefnanda á skráningu merkjanna hjá Einkaleyfastofu til marks um það að hann sé hinn rétti eigandi merkjanna.

Stefnandi telur að honum beri að fá vörumerkjaskráningarnar sem hann er raunverulegur eigandi að skráðar á sitt nafn hjá Einkaleyfastofu sbr. 1. mgr. 20. gr. laga nr. 45/1997.

Krafa stefnanda um málskostnað er byggð á því að stefnda hafi neitað að framselja vörumerkin til stefnanda. Hún hafi ekki svarað efnislega bréfi stefnanda um lausn málsins utan réttar frá 4. október 2012 og af þeim sökum hafi hann þurft að leita atbeina dómstóla. Krafan um málskostnað er byggð á 130. gr. laga nr. 91/1991.

2. Málsástæður og lagarök stefndu

Kröfu sína um sýknu byggir stefnda í fyrsta lagi á því að stefnanda hafi hvorki tekist að sýna fram á að félagið sé eigandi umræddra vörumerkja né að stefnda sé ekki réttur eigandi þeirra.

Samkvæmt stofnsamningi stefnanda skyldi hlutafé greitt með peningum, en ekki að neinu leyti með verðmætum úr einkarekstri J-kk-ef G-kk-ef.Vísar stefnda til ákvæða 1. og 2. tölul. 5. gr. þágildandi laga um hlutafélög þar sem mælt hefði verið fyrir um að í stofnsamningi skyldi m.a. greina 1. Ef hluti má greiða með öðrum verðmætum en reiðufé. 2. Ef hlutafélagið skal taka við síkum verðmætum gegn greiðslu í öðru en hlutum. Þá hefðu verið í 2. og 3. mgr. 5. gr. laganna skýr ákvæði um hvernig skyldi fara með, ef hið nýja félag yfirtæki rekstur annars félags eða ef hlutafé væri greitt í öðru en peningum. Þá hefði komið fram í 4. mgr. 5. gr. laganna að Samningar um yfirtöku eða kaup fyrirtækja í sambandi við stofnun hlutafélags, sem ekki er getið í stofnsamningi, eru ekki gildir gagnvart félaginu. Væri ákvæði 5. gr. núgildandi laga um einkahlutafélög óbreytt að þessu leyti.

Telur stefnandi samkvæmt framangreindu ljóst að allt hlutafé Jens Guðjónssonar hf. hafi verið greitt með peningum og ekki að neinu leyti með verðmætum úr einkarekstri J-kk-ef G-kk-ef. Því hafi ekkert framsal farið fram í skilningi 2. mgr. 36. gr. laga nr. 45/1997. Geti stefnandi af þeim sökum ekki byggt málatilbúnað sinn á því, að við stofnun hafi félagið orðið eigandi umræddra vörumerkja. Stefnandi beri sönnunarbyrðina fyrir því að vörumerkin hafi verið framseld. Stefnda telur að túlka verði 2. mgr. 36. gr. laga nr. 45/1997 með hliðsjón af því, að um undantekningarreglu sé að ræða frá þeirri almennu meginreglu að menn teljist ekki selja eigur sínar nema það komi greinilega fram í samningum. Skömmu fyrir stofnun stefnanda hafði faðir stefndu, J-kk-nf G-kk-nf, sérstaklega fyrir því að skrá á sitt nafn hin umdeildu vörumerki. Hann hafi aldrei framselt þau fyrr en með framsalinu til stefndu árið 2008. Atvinnureksturinn hafi aldrei verið framseldur hlutafélaginu. Mótmælir stefnda þeim atriðum sem stefnandi tilgreinir í því sambandi. Að auki sé það sérstaklega varhugavert að fallast á málatilbúnað stefnanda í ljósi þess, að við stofnun stefnanda hafi J-kk-nf G-kk-nf aðeins eignast 20% hlut í félaginu. Eignarhlutföll hafi því breyst mjög frá því sem áður hafði verið. Skráning á virðisaukaskattsskrá hafi enga þýðingu haft í þessum efnum. Alþekkt sé að einstaklingar geti átt vörumerki og haft af þeim arð, án þess að vera skráðir á virðisaukaskattskrá. Þannig hafi frá upphafi verið undanþága á virðisaukaskattsskyldu ef velta væri mjög lítil, sbr. nú 3. tl. 4. gr. laga 50/1988 um virðisaukaskatt og fyrir listamenn að því er varðar sölu þeirra á eigin listaverkum, sbr. 2. tl. sömu greinar.

Verði ekki fallist á framangreind sjónarmið þá byggir stefnda á því að eftir sem áður verði að hafna kröfum stefnanda á þeim grundvelli að meint réttarvernd til handa stefnanda sé niður fallin, þar sem stefnanda hafi verið það ljóst frá stofnun félagsins að umrædd vörumerki væru skráð á J-kk-þf G-kk-þf persónulega. Gögn málsins gefi til kynna að það geti ekki hafa verið síðar en árið 1999 eða jafnvel á árinu 1991, sbr. það sem fram hafi komið í aðilaskýrslu stefnanda fyrir dómi sem stefnanda hafi verið kunnugt um að J-kk-nf G-kk-nf teldi sig eiga vörumerkin persónulega. Stefnanda hafi þá þegar borið að gera ráðstafanir til að gæta réttar síns, það hafi hann ekki gert fyrr en árið 2010, eða meira en 11 árum eftir að J-kk-nf G-kk-nf hafi skorað á hann að láta af notkun vörumerkjanna.

Stefnda byggir á því að tómlæti valdi réttarspjöllum í þessum efnum. Með því að stefnandi hafi ekki gætt réttar síns innan þess 10 ára tímabils sem vörumerki njóta réttarverndar hverju sinni, hafi hann glatað öllum þeim rétti sem félagið kunni að hafa átt til umræddra vörumerkja. Vísar stefnda til 22. gr. laga nr. 45/1997, sem sýni glöggt þá ríku þörf sem er á réttarvissu á þessu sviði. Stefnandi hafi ekki gert athugasemdir innan tveggja mánaða frá skráningu vörumerkisins árið 1991, innan tveggja mánaða frá stofnun stefnanda árið 1992, innan tveggja mánaða frá bréfi J-kk-ef G-kk-ef árið 1999, né innan tveggja mánaða frá því að endurnýjun J-kk-ef G-kk-ef var samþykkt árið 2001. Slíkt tómlæti leiði til réttarmissis í vörumerkjamálum að mati stefndu. Þá sé ljóst að stefnandi hafi ekki neytt úrræða sem mælt sé fyrir um í 25. gr. laga nr. 45/1997. Samkvæmt 26. gr. laganna gildi vernd skráðs vörumerkis í 10 ár frá og með skráningardegi. Stefnda telji rétt að túlka ákvæðið þannig, að réttarstaða stefndu sem sé hinn raunverulega skráði eigandi vörumerkis geti ekki að þessu leyti orðið lakari en réttarstaða stefnanda sem telur sig réttan eiganda, en sé ekki skráður eigandi þess. Því telji stefnda að eftir 1. apríl 2002 hafi meintur réttur stefnanda til vörumerkisins fallið niður. Þá byggir stefnda sjálfstætt á því að réttur hennar til vörumerkisins gangi framar meintum rétti stefnanda, sbr. 7. gr. laga 45/1997.

Stefnda telur málatilbúnað stefnanda ekki samrýmast lögum nr. 45/1997. Þannig sé ekki gerð krafa um ógildingu ákvörðunar Einkaleyfisstofu, en skilja megi ákvæði 29. gr. laganna þannig að gera verði slíka dómkröfu. Einnig megi vísa til orðalags 2. mgr. 28. gr. laganna, sem og ákvæðis 30. gr. a sömu laga þar sem sérstaklega sé fjallað um kröfu til að skráning verði felld úr gildi. Ekki sé gerð sérstök frávísunarkrafa vegna þessa, en lagt í vald dómsins að meta hvort málið sé dómtækt í þeim búningi sem stefnandi hefur klætt það.

Kröfu sína um málskostnað styður stefnandi við ákvæði XXI. kafla laga 91/1991. Vísað er til 129. og 130. gr. laganna.

IV.

Niðurstaða

Í máli þessu er deilt um hvort vörumerkin í vörumerkjaskrá nr. 582/1991 JENS (orð- og myndmerki) og nr. 583/1991 JENS (orð- og myndmerki) hafi flust yfir til stefnanda þegar stefnandi tók við einkarekstri J-kk-ef G-kk-ef á árinu 1992 og hvort stefnandi sé þar með réttur eigandi vörumerkjanna.

Svo sem fram kemur í gögnum málsins var rekstur Gullsmíðaverkstæðis Jens Guðjónssonar einkarekstur J-kk-ef G-kk-ef allt til ársins 1987, er fyrirsvarsmaður stefnanda, J-kk-nf S-kk-nf S-kk-nf, og stefnda eignuðust samtals 40% eignarhlut í rekstrinum. Samkvæmt kaupsamningi, sem dags. er 31. desember 1987, selja þau J-kk-nf G-kk-nf og I-kvk-nf Ó-kvk-nf J-kk-þgf S-kk-þgf S-kk-þgf 20% í gullsmíðaverkstæði J-kk-ef G-kk-ef og er hið selda tilgreint Vélar og áhöld, vörulager, rekstur verkstæðis og verslana. Rekstrarformi gullsmíðaverkstæðisins var síðan breytt á árinu 1992, með stofnun hlutafélagsins Jens Guðjónsson hf. Voru stofnendur félagsins sömu aðilar og að framan greinir, auk S-kvk-ef S-kvk-ef.

Í stofnsamningi hlutafélagsins, dags. 1. apríl 1992, kemur fram að tilgangur þess sé rekstur gullsmíðaverkstæðis og verslun með skartgripi og að allt hlutafé hafi verið greitt. Í samningnum var ekki mælt sérstaklega fyrir um yfirtöku á eignum Gullsmíðaverkstæðis Jens Guðjónssonar, sem eins og áður segir var á þessum tíma m.a. í sameign fyrirsvarsmanns stefnanda, stefndu og þeirra J-kk-ef G-kk-ef og I-kvk-ef Ó-kvk-ef. Þá er ekki mælt sérstaklega fyrir um það í ársreikningi stefnanda fyrir árið 1992 eða skattframtali árið 1993 að rekstur J-kk-ef G-kk-ef hafi verið yfirtekinn. Á eyðublaði RSK 10.22 sem er tilkynning til skattstjórans í Reykjavík um virðisaukaskattsskylda starfsemi stefnanda kemur á hinn bóginn fram að um sé að ræða yfirtöku á starfsemi J-kk-ef G-kk-ef ásamt vörubirgðum.

Samkvæmt 1. mgr. 3. gr. laga nr. 45/1997, getur vörumerkjaréttur stofnast með skráningu vörumerkis fyrir vöru eða þjónustu í samræmi við ákvæði laganna eða með notkun vörumerkis sem er og hefur verið notað hér á landi fyrir vöru eða þjónustu. Samkvæmt 1. mgr. 36. gr. sömu laga má framselja rétt til vörumerkis ásamt atvinnustarfsemi þeirri sem það er notað í eða eitt sér. Í 2. mgr. sömu greinar er mælt fyrir um að framselji einhver atvinnustarfsemi sína eignist framsalshafi vörumerki sem henni tilheyra, nema um annað hafi verið samið. Þá segir í 1. og 2. mgr. 37. gr. laganna að hver sá er eignast hefur rétt á skráðu vörumerki skuli tilkynna það til Einkaleyfastofu sem skuli geta eigendaskiptanna í vörumerkjaskrá. Þar til framsal er tilkynnt teljist sá eigandi merkis sem síðast var skráður eigandi þess.

Að virtum kaupsamningi stefnanda og J-kk-ef G-kk-ef og I-kvk-ef Ó-kvk-ef frá 31. desember 1987, stofnsamningi fyrir stefnanda frá árinu 1992, fyrrgreindri tilkynningu til skattstjóra um virðisaukaskattsskylda starfsemi stefnanda auk óslitinnar notkunar stefnanda á hinum umdeildu vörumerkjum allt frá stofnun félagsins telur dómurinn að fallast verði á það með stefnanda að við stofnun hlutafélagsins á árinu 1992 hafi stefnandi tekið yfir allan rekstur J-kk-ef G-kk-ef og þar með talin hin umþrættu vörumerki, sbr. 2. mgr. 36. gr. laga nr. 45/1997. Af fyrrgreindum gögnum málsins verður ekki annað ráðið en að allur gullsmíðareksturinn hafi verið færður yfir í hlutafélagið. Í því felst að nægjanlega telst upplýst í málinu að vörumerkin hafi verið framseld til hlutafélagsins í tengslum við framsal rekstrarins til hlutafélagsins. Fær þessi niðurstaða einnig stoð í síðari athöfnum aðila, svo sem sölu stefndu á eignarhlutum sínum til stefnanda þann 15. ágúst 1997, í samningi um skilnaðarkjör J-kk-ef G-kk-ef og I-kvk-ef Ó-kvk-ef, dags. 14. nóvember 1998 og bréfi stefndu til fyrirsvarsmanns stefnda, dags. 9. mars 1997 sem gerð er grein fyrir í málsatvikum. Stefndi hefur vísað til 5. gr. þágildandi laga um hlutafélög máli sínu til stuðnings. Þau eiga þó ekki við eins og atvik eru vaxin í máli þessu þar sem allir stofnendur og hluthafar Jens Guðjónssonar hf. samþykktu í raun þær forsendur sem lágu til grundvallar stofnunar hlutafélagsins.

Ekki verður fallist á með stefndu að stefnandi hafi glatað rétti til vörumerkjanna fyrir tómlæti, þar sem ekki liggur annað fyrir en að stefnandi hafi notað vörumerkin óslitið frá stofnun félagsins árið 1992, sbr. 2. tölul. 3. gr. laga nr. 45/1997.

Samkvæmt framangreindu telst stefnandi réttur eigandi að vörumerkjaskráningum nr. 582/1991 JENS (orð- og myndmerki) og nr. 583/1991 JENS (orð- og myndmerki) í vörumerkjaskrá hjá Einkaleyfastofunni.

Eftir þessari niðurstöðu, og með hliðsjón af 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991, er stefnda dæmd til að greiða stefnanda 778.400 krónur í málskostnað.

R-kvk-nf S-kvk-nf héraðsdómari kvað upp dóm þennan.

DÓMSORÐ:

Stefnandi telst réttur eigandi að vörumerkjaskráningum nr. 582/1991 JENS (orð- og myndmerki) og nr. 583/1991 JENS (orð- og myndmerki) í vörumerkjaskrá hjá Einkaleyfastofunni.

Stefnda greiði stefnanda, Jens Guðjónssyni ehf., 778.400 krónur í málskostnað.

R-kvk-nf S-kvk-nf (sign.)