E-5218/2010

Mál þetta, sem dómtekið var 5. apríl sl., er höfðað fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur af Í-kvk-þgf H-kvk-þgf R-kvk-þgf, Klettási 17, Reykjanesbæ, gegn Pizza-Pizza ehf., Lóuhólum 2-6, Reykjavík, með stefnu birtri 3. september 2010.

Endanlegar dómkröfur stefnanda eru þær að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnanda 420.143 krónur með dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 30. apríl 2008 til greiðsludags að frádregnum innborgunum að fjárhæð 161.000 krónur þann 27. október 2010 og 12.721 krónu þann 21. desember 2010. Þá krefst stefnandi málskostnaðar.

Af hálfu stefnda er þess aðallega krafist að hann verði sýknaður af öllum kröfum stefnanda en til vara að stefnukrafan verði lækkuð verulega. Þá krefst hann málskostnaðar úr hendi stefnanda.

II

Málavextir

Hinn 1. janúar 2008 var stefnandi ráðinn sem verslunarstjóri í verslun stefnda við Hafnargötu 86 í Keflavík, þar sem seldar eru Domino‘s pizzur. Stefnandi hafði áður starfað hjá fyrirtækinu frá árinu 2005, þó með hléum. Samkvæmt skriflegum ráðningarsamningi voru umsamin mánaðarlaun 300.000 krónur og skyldu þau greiðast út síðasta virka dag hvers mánaðar. Uppsagnarfrestur samkvæmt kjarasamningi var einn mánuður. Hinn 15. apríl 2008 var stefnanda skriflega sagt upp störfum sem verslunarstjóri í samræmi við ákvæði kjarasamnings. Uppsögnin tók gildi frá og með 30. apríl 2008 og var uppsagnarfrestur frá þeim degi til og með 31. maí 2008. Stefnanda stóð engu að síður til boða, af hálfu stefnda, áframhaldandi starf í verslun hans. Að kvöldi 18. apríl 2008, að loknum vinnudegi, skilaði stefnandi ekki af sér dagsuppgjöri verslunarinnar að andvirði 161.709 krónur og braut með þeim hætti gegn starfsskyldu sinni. Að kvöldi 23. apríl 2008 hafði faðir stefnanda, R-kk-nf B-kk-nf, samband við starfsmann stefnda, Þ-kk-þf M-kk-þf S-kk-þf, og tilkynnti honum um atvikið. Þ-kk-nf M-kk-nf mun hafa sagt að það væri ekki í hans höndum að taka ákvörðun um framhald starfa stefnanda hjá stefnda og mætti hún til vinnu daginn eftir, en það mun hafi verið sumardagurinn fyrsti. Hinn 25. apríl 2008 mæti stefnandi aftur til vinnu en fyrir hádegi þann dag var henni sagt að starfskrafta hennar væri ekki lengur óskað og fór hún því heim. Síðar sama dag greiddi stefnandi 165.000 krónur inn á reikning stefnda en það var rúmlega endurgreiðsla á uppgjörinu sem hún hafði tekið hinn 18. apríl 2008. Stefndi kveðst ekki hafa fengið sérstaka tilkynningu um greiðsluna og hafi honum því ekki verið kunnugt um hana. Stefndi lagði fram kæru hjá lögreglu vegna brots kæranda sem rannsakaði málið. Kæran beindist enn fremur að fleiri dagsuppgjörum sem ekki höfðu skilað sér á því tímabili sem stefnandi var verslunarstjóri hjá stefnda. Hinn 19. mars 2010 var stefnandi ákærð fyrir að hafa hinn 18. apríl 2008, sem verslunarstjóri hjá stefnda, slegið eign sinni á 161.709 krónur sem var söluandvirði sem hún átti að fara með í banka. Með dómi Héraðsdóms Reykjaness frá 3. maí 2010 var kveðinn upp dómur í máli hennar en hún játaði sök fyrir réttinum. Var ákvörðun refsingar yfir stefnanda frestað í 2 ár héldi hún almennt skilorð. Stefndi lagði ekki fram einkaréttarkröfu í málinu.

Við útgáfu stefnu hafði stefnandi ekki fengið greidd laun fyrir aprílmánuð að fjárhæð 300.000 krónur, né laun út uppsagnarfrest sinn, 300.000 krónur. Þá hafði stefnandi ekki fengið greitt orlof fyrir tímabilið desember 2007 til maí 2008, sem er 10,17% skv. kjarasamningi eða 183.060 kr., kjarasamningsbundna orlofsuppbót að fjárhæð 11.960 kr. og desemberuppbót að fjárhæð 17.640 kr. Eftir útgáfu stefnu greiddi stefnandi stefnda hálf laun vegna aprílmánaðar og desemberuppbót. Hefur verið tekið tillit til þess við kröfu stefnanda sem og að hún var með laun annars staðar í maí 2008.

Hvað varðar málavexti er af hálfu stefnda sérstaklega vísað til þess að fljótlega eftir ráðningu stefnanda sem verslunarstjóra hafi komið í ljós að óeðlilega oft vantaði fjármuni í sjóðsvélina í uppgjöri og hafi því hafist sérstök skoðun til að komast að hvað ylli þeim mismun. Tímabilið janúar til apríl 2008 hafi þannig vantað samtals 430.241 krónu upp á innlegg verslunarinnar. Grunur hafi verið uppi um að tilteknir starfsmenn ættu sök á þessu. Stefnandi hafi sem verslunarstjóri borið ábyrgð á uppgjöri verslunarinnar. Í apríl 2008 hafi rekstrarstjórar stefnda talið að stefnandi réði ekki við þá ábyrgð sem verslunarstjórastöðunni fylgdi. Hinn 15. apríl 2008 hafi henni því verið sagt upp þeirri stöðu en boðið áfram að vinna sem almennur starfsmaður í versluninni. Hafi vaknað grunsemdir í byrjun vikunnar 21. – 25. apríl 2008 um að innlegg föstudagsins 18. apríl hefði ekki skilað sér í banka. Starfsmaður innra eftirlits stefnda, Þ-kk-nf M-kk-nf S-kk-nf, hafi þá skoðað eftirlitsmyndir af veitingastaðnum til að reyna að komast að hinu sanna. Hafi sú vinna tekið nokkra daga. Að kvöldi 23. apríl hafi faðir stefnanda hringt í Þ-kk-þf M-kk-þf og tilkynnt honum að stefnandi hefði tekið innlegg dagsins 18. apríl og vildi endurgreiða fjármunina. Þ-kk-nf hafi tilkynnt honum að málið yrði tekið fyrir á fundi hjá stjórn fyrirtækisins næsta virka dag, sem hafi verið föstudagurinn 25. apríl, og þar yrði tekin ákvörðun um framhaldið. Niðurstaða fundarins hafi verið sú að kæra stefnanda fyrir þjófnað og segja henni fyrirvaralaust upp störfum vegna alvarlegs brots í starfi og hafi Þ-kk-nf M-kk-nf tilkynnt stefnanda um það. Stefnandi hafi síðan verið kærð til lögreglu og einnig óskað rannsóknar á mismunum í fleiri uppgjörum sem urðu á starfstíma stefnanda. Stefnandi hafi verið kölluð til yfirheyrslu til Lögreglustjórans á Suðurnesjum þann 24. júní 2008 og hafi hún játað þar að hafa tekið innlegg dagsins 18. apríl 2008. Þ-kk-nf M-kk-nf hafi verið kallaður aftur til yfirheyrslu þann 25. júní 2008 en stefnandi hafi ekki fengið frekari upplýsingar um málið fyrr en dómur féll þann 3. maí 2010.

Stefndi bendir á að laun stefnanda, orlof og orlofsuppbót hafi verið gerð upp í samræmi við lög um staðgreiðslu opinberra gjalda þann 30. apríl 2008. Hins vegar hafi verið ákveðið að halda eftir útborguðum launum vegna skaðabótakröfu stefnda á hendur stefnanda vegna brottvikningar fyrir eigin sök. Auk þess hafi ekki verið útséð um hversu umfangsmikil brot stefnanda hafi verið eða um heildarfjárhæð þeirra. Hafi föður stefnanda því verið tilkynnt í símtali að útborguðum launum hennar yrði haldið eftir þar til niðurstaða yrði ljós í málinu. Stefnandi hafi sætt sig við þá niðurstöðu enda hafi hún ekki hafið innheimtu launanna fyrr en dómur hafi verið fallinn. Í lok maí 2010 hafi fyrst borist innheimta frá lögmanni stefnanda um greiðslu launa. Stefndi hafi reynt að ná sáttum í málinu en það hafi ekki gengið.

Skýrslur fyrir dóminum gáfu stefnandi, R-kk-nf B-kk-nf, Þ-kk-nf M-kk-nf S-kk-nf og I-kvk-nf G-kvk-nf.

Í skýrslu stefnanda kom fram að faðir hennar hefði hring í Þ-kk-þf M-kk-þf og sagt honum frá broti hennar. Hafi Þ-kk-nf M-kk-nf sagt föður hennar að hún ætti að mæta aftur í vinnu sem hún hafi gert. Hinn 25. apríl 2008 hafi nýr verslunarstjóri komið til starfa og hafi hann tilkynnt henni að hún þyrfti ekki að starfa út uppsagnarfrestinn. Hún kveðst ekki hafa gert reka að innheimtu launa fyrr en eftir að dómur féll þar sem að faðir hennar hafi hringt í stefnda, eftir að henni var sagt að fara heim, sem hafi sagt henni að málið væri í biðstöðu.

Í skýrslu R-kk-ef B-kk-ef, föður stefnanda, kom fram að dóttir hans hefði skýrt honum frá broti sínu. Hann hafi þá hringt í Þ-kk-þf M-kk-þf S-kk-þf, starfsmann stefnda, og sagt honum hvað hefði gerst og að krafan yrði endurgreidd. Þ-kk-nf M-kk-nf hafi sagt að stefnandi myndi halda áfram störfum þangað til annað kæmi í ljós. Þá hafi Þ-kk-nf M-kk-nf sagt að hann vildi ekki endurgreiðslu. R-kk-nf kvaðst hafa gengið eftir því við stefnda að stefnandi fengi laun sín en verið sagt að málið væri í biðstöðu. Hafi hann vonast til þess að kærumálið yrði látið niður falla og því hafi ekki verið gerður reki að uppgjöri.

Í skýrslu Þ-kk-ef M-kk-ef S-kk-ef, fyrrum starfsmanns stefnda, kom fram að töluvert hefði horfið af peningum í versluninni sem stefnandi stýrði, m.a. heilu innleggin. Hafi hann því farið á vettvang og kannað málið, m.a. með því að skoða upptökur úr eftirlitsmyndavél. Að kvöldi dags hafi faðir stefnanda hringt í hann og sagt að stefnandi hefði tekið eitt innlegg og vildi endurgreiða það. Þ-kk-nf M-kk-nf kveðst hafa sagt honum að hann hefði ekki vald til að taka ákvörðun um það. Taldi vitnið að starfsmannastjóri stefnda hefði tekið ákvörðun um að rifta ráðningarsamningi. Hann kvaðst ekki muna hvort hann eða starfsmannastjórinn hefði sagt stefnanda upp. Hann hefði síðan lagt fram kæru hjá lögreglu vegna brots stefnanda. Hann sagði að stefnandi hefði starfað eitthvað áfram eftir að brotið komst upp. Hann gat þó ekki munað hvort hann hafi beðið hana um það þótt gera mætti ráð fyrir að hún hefði verið beðin um að mæta svo unnt væri að halda versluninni opinni.

Í skýrslu I-kvk-ef G-kvk-ef, starfsmannastjóra stefnda, kom fram að í nokkur skipti hefði vantað peninga í verslun þá sem stefnandi starfaði í. Eftir rannsókn Þ-kk-ef M-kk-ef hafi sést á myndvél að stefnandi hefði tekið peninga. Áður hafði stefnanda verið sagt upp sem verslunarstjóra. Síðan hafi verið tekin ákvörðun um að rifta samningi við stefnanda og taldi vitnið að Þ-kk-nf M-kk-nf hefði tilkynnt stefnanda um það. Hafi stefndi fengið mann að norðan til að stjórna versluninni og því orðið fyrir töluverðum útgjöldum vegna þessa, m.a. vegna þess að leigja þurfti íbúð fyrir hann. Faðir stefnanda hefði haft samband við hana og hafi hún tjáð honum að ekki yrði um greiðslur að ræða á meðan málið yrði í meðferð hjá lögreglu. Hafi henni ekki verið kunnugt um að stefnandi hefði greitt inn á reikning stefnda en ekki hafi verið um óeðlilegt innlegg af hálfu verslunarstjóra að ræða. Aldrei hafi verið látið vita sérstaklega um greiðsluna, t.d. með því að senda kvittun. Taldi vitnið að stefnandi hefði ekki verið látin starfa áfram hjá stefnda eftir að upp komst um brotið. Uppsagnir hjá fyrirtækinu væru allaf skriflegar en uppsagnarbréf hefði ekki fundist í þessu tilfelli. Taldi vitnið að líklega hefði Þ-kk-nf M-kk-nf tekið með sér uppsagnarbréf og afhent stefnanda.

III

Málsástæður stefnanda

Af hálfu stefnanda er vísað til þess að þótt hún hafi vissulega brotið gegn ákvæðum vinnusamnings, og hafi hlotið sinn dóm vegna þess, hafi henni ekki verið sagt upp störfum vegna þessa heldur beðin um að starfa áfram þangað til annar starfsmaður yrði fenginn til starfans. Stefnandi hafi gert það enda hafi hún starfað á uppsagnarfresti. Síðar hafi stefnanda verið tjáð að hún ætti ekki að vinna út uppsagnarfrest samkvæmt uppsögn frá 15. apríl 2008 þar sem annar starfsmaður hefði verið fenginn til starfans. Samkvæmt meginreglu vinnuréttar skuli greiðsla launa vera með þeim hætti sem kjarasamningur og ráðningarsamningur kveði á um. Í samningi aðila hafi verið kveðið á um að laun skyldu greidd síðasta virka dag hvers mánaðar. Stefnandi vísar til þess að það sé meginskylda atvinnurekanda að greiða starfsmanni laun á gjalddaga. Atvinnurekandi hafi ekki staðið skil á umsömdum greiðslum og þar af leiðandi brotið gegn ákvæðum ráðningar- og kjarasamnings.

Um lagarök vísar stefnandi til meginreglna samningalaga um skuldbindingargildi samninga, meginreglna vinnuréttar og ákvæða laga nr. 28/1930, um greiðslu verkkaups. Um vexti vísar hann til laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 og um málskostnað til ákvæða einkamálalaga nr. 91/1991.

Málsástæður stefnda

Af hálfu stefnda er vísað til þess að stefnandi hafi gegnt trúnaðarstöðu hjá stefnda. Atvik málsins sýni að stefnandi hafi með athöfnum sínum og háttsemi brotið gegn trúnaðar- og heiðarleikaskyldu ráðningarsamnings aðila með því að taka innlegg dagsins 18. apríl 2008 ófrjálsri hendi og nota það til einkanota. Þessi brot stefnanda á meginskyldum ráðningarsamnings aðila hafi heimilað stefnda að rifta ráðningarsamningi við stefnanda án fyrirvara og án greiðslu uppsagnarfrests. Sem verslunarstjóri hafi stefnandi verið ábyrg fyrir því fé sem hafi horfið á starfstíma hennar hjá stefnda en um sé að ræða samtals 430.241 krónu og hafi stefnandi verið sú eina sem hafi haft heimild til að fara með uppgjöri í banka. Stefndi bendir á að samkvæmt almennum reglum sé starfsmaður bundinn trúnaðarskyldu gagnvart vinnuveitanda sínum meðan hann er ráðinn hjá honum. Sé honum því óheimilt að vinna gegn hagsmunum vinnuveitandans. Refsiverð brot réttlæti fyrirvaralausa riftun á ráðningarsambandi aðila samkvæmt dómaframkvæmd og almennt viðurkenndum meginreglum í vinnurétti.

Stefndi telur að stefnandi hafi brotið svo gróflega af sér í starfi að stefnda hafi verið nauðugur einn sá kostur að rifta ráðningarsambandi fyrirvaralaust. Áhrif þess á stöðu stefnda hafi verið þau sömu og ef stefnandi hefði hætt störfum fyrirvaralaust enda hafi stefndi ekki notið vinnuframlags stefnanda á uppsagnarfresti vegna ákvörðunar stefnanda um refsivert athæfi gagnvart stefnda. Samkvæmt almennum reglum vinnuréttar og dómafordæmum sé starfsmaður bótaskyldur fyrir tjón sem ólögmætt brotthlaup úr starfi veldur með hliðsjón af ákvæðum 25. gr. hjúalaga nr. 22/1928. Bótaréttur atvinnurekanda, stefnda, séu meðalhófsbætur og nemi samkvæmt dómafordæmum að lágmarki helmingi af launum stefnanda á uppsagnarfresti. Stefnda sé heimilt að skuldajafna þessari skaðabótakröfu sinni við áunnin laun og orlof stefnanda. Skaðabótakrafa stefnda sé sprottin af ólögmætri athöfn stefnanda sem óhjákvæmilega hafi leitt til riftunar stefnda á vinnusamningi sínum við stefnanda. Þegar svo standi á banni lög nr. 28/1930 ekki að vinnulaunum sé skuldajafnað. Þessu til viðbótar vísar stefndi til ákvæðis 10. gr. ráðningarsamnings aðila þar sem fram komi að gerist fyrirtækið eða starfsmaður brotlegur á einhvern hátt, þar sem ekki sé farið eftir reglum og ákvæðum í ráðningarsamningi eða tengdum málum sem samþykkt hafa verið, sé hinum aðilanum heimilt að rifta samningi án viðvörunar eða segja honum upp. Sá brotlegi sé skuldbundinn til þess að bæta hinum aðilanum það tjón sem hljótist af broti hans.

Stefnandi hafi horfið úr starfi hjá stefnda þann 25. apríl 2008. Uppsagnarfrestur stefnanda hafi verið einn mánuður frá næstu mánaðamótum að telja. Stefnandi hafi því átt eftir að vinna í mánuð og fjóra virka daga til viðbótar. Laun fyrir þann tíma séu því samtals:

25. – 30. apríl 2008: 55.376 (300.000/21,67*4)

Maí 2008: 300.000

Orlof 10,17% 36.142

Samtals: 391.518

Bótakrafa stefnda á hendur stefnanda vegna brottvikningar að eigin sök sé því samtals 195.753 krónur. Séu það 42% heildarlauna stefnanda fyrir apríl auk uppgjörs. Sama hlutfall útborgaðra launa, að teknu tilliti vöruúttektar, sé því 113.727 krónur. Stefndi hafi greitt 161.000 krónur inn á reikning lögmanns stefnanda eftir útgáfu stefnu þann 27. október 2010, sem sé í samræmi við það sem stefndi telji stefnanda að hámarki geta átt rétt til vegna starfsloka sinna. Við útreikning fjárhæðarinnar hafi skaðabótakrafa vegna brottvikningar að eigin sök verið dregin frá útborguðum launum, samtals 149.642 krónur. Reiknaðir hafi verið dráttarvextir á fjárhæðina frá 3. maí 2010, um það bil 11.000 krónur.

Stefndi mótmælir kröfu stefnanda um dráttarvexti og upphafstíma þeirra. Samkvæmt III. kafla laga um vexti og verðtryggingu, sbr. 7. gr., reiknist ekki dráttarvextir ef greiðslu er haldið eftir af lögmætum ástæðum. Stefndi hafi ekkert forræði haft í málinu eftir að rannsóknarbeiðni hafði verið lögð fram hjá lögreglu. Sú ákvörðun að halda eftir útborguðum launum hafi verið eðlileg á meðan ekki hafi verið vitað hversu háa fjárhæð stefnandi skuldaði stefnda, enda hafi verið litið svo á að stefnandi hefði samþykkt þá bið á uppgjöri, bæði með því að gera ekki reka að innheimtu launanna fyrr og með samþykki í ráðningarsamningi, sbr. 10. gr. hans. Tómæti stefnanda eitt sér valdi því að dráttarvextir reiknast ekki fyrr en innheimta hófst. Stefndi kveðst fyrst hafa fengið upplýsingar um dóm á hendur stefnanda í fréttum í maí. Þá hafi komið fram að sú fjárhæð sem stefnandi hafði verið dæmd fyrir hafi verið lægri en sú sem hún hafi verið kærð fyrir af hálfu stefnda. Sú tímasetning sé sú fyrsta sem mögulegt er að miða upphafstíma dráttarvaxta við af mismun útborgaðra launa og skaðabóta vegna brottvikningar að eigin sök.

Varakröfu sína um lækkun stefnukrafna styður stefnandi við sömu rök og í aðalkröfu.

Um lagarök vísar stefndi til meginreglna vinnuréttar og dómaframkvæmdar, kjarasamnings Samtaka atvinnulífsins og Verkalýðs- og sjómannafélags Keflavíkur, laga um staðgreiðslu opinberra gjalda nr. 45/1987 og laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001. Enn fremur vísar hún, með lögjöfnun, til meginreglna hjúalaga nr. 22/1928. Kröfu um málskostnað styður hún við 130. og 131. gr. l. nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

IV

Niðurstaða

Í máli þessu deila aðilar um hvort stefnandi eigi rétt til frekari launagreiðslna vegna starfa sinna í þágu stefnda sem verslunarstjóri í upphafi árs 2008. Stefnandi hefur viðurkennt að hafa slegið eign sinni á innlögn verslunarinnar hinn 18. apríl 2008, 161.709 krónur. Hún viðurkenndi brot sitt 23. apríl 2008 og endurgreiddi féð tveimur dögum síðar. Telur stefndi að hann hafi verið í fullum rétti til að segja stefnanda fyrirvaralaust upp störfum vegna þess að hún hafi játað á sig refsivert brot við störf sín. Þá telur stefndi að þar sem honum hafi verið nauðugur einn sá kostur að rifta ráðningarsambandinu fyrirvaralaust eigi hann rétt til skaðabóta úr hendi stefnanda, líkt og um ólögmætt brotthlaup væri að ræða, sem honum sé heimilt að skuldajafna við kröfur stefnanda.

Fyrir liggur að stefnandi, sem hóf störf sem verslunarstjóri hjá stefnda 1. janúar 2008, var sagt upp störfum hjá stefnda með bréfi dagsettu 15. apríl 2008. Fram kom í bréfinu að stefnanda væri sagt upp störfum sem verslunarstjóri hjá stefnda. Uppsögnin tæki gildi frá og með 30. apríl 2008 og væri uppsagnarfrestur einn mánuður frá þeim degi eða til 31. maí 2008. Riftun ráðningarsamningsins yrði frá þeim degi en stefndi bauð henni áframhaldandi starf í versluninni væri áhugi fyrir því af hendi stefnanda. Af hálfu stefnda er því haldið fram að í kjölfar þess að upp komst um brot stefnanda hafi ráðningarsamningi við hana verið rift án fyrirvara hinn 25. apríl 2008. Stefnandi hefur mótmælt að henni hafi verið sagt upp án fyrirvara heldur hafi henni verið sagt að hún þyrfti ekki að vinna út uppsagnarfrestinn samkvæmt uppsögninni frá 15. apríl 2008. Þ-kk-nf M-kk-nf S-kk-nf, fyrrum starfsmaður stefnda, gat ekki staðfest að hann hefði sagt stefnanda upp eins og stefndi heldur fram. Þótt fallast megi á það með stefnda að hann hafi verið í fullum rétti til að segja stefnanda fyrirvaralaust upp störfum vegna refsiverðs brots er til þess að líta að ekki liggur fyrir skrifleg tilkynning um uppsögnina. Verður stefndi því að bera hallann af sönnun um hvort ráðningarsamningi við stefnanda hafi verið rift. Að mati dómsins er ekki unnt að skilja texta uppsagnarbréfsins frá 15. apríl 2008 öðruvísi en svo að starfslok stefnanda yrðu að öllu óbreyttu hinn 31. maí sama ár og því ekki óeðlilegt að stefnandi, sem er ung að árum, legði þann skilning í málið að hún þyrfti ekki að starfa út uppsagnarfrestinn er henni var sagt að yfirgefa vinnustað sinn. Enn fremur hefur komið fram að starfsmannastjóri stefnda hafi, er faðir stefnanda hafði sambandi við hana vegna kröfu um launauppgjör, tjáð honum að málið væri í biðstöðu. Með hliðsjón af framangreindu telst því ósannað að stefndi hafi hinn 25. apríl 2008 rift ráðningarsamningi við stefnanda án fyrirvara.

Stefndi gerir kröfu um að skaðabótum, sem hann telur sig eiga rétt á úr hendi stefnanda vegna ólögmætrar athafnar hennar sem óhjákvæmilega hafi leitt til riftunar stefnda á vinnusamningi, verði skuldajafnað við kröfu hennar um unnin laun og orlof. Þar sem ósannað telst að stefndi hafi nýtt sér þá heimild sem hann hafði til riftunar samningsins verður umrædd krafa ekki tekin til skuldajöfnunar.

Samkvæmt framangreindu verður stefndi dæmdur til að greiða stefnanda 420.143 krónur að frádregnum innborgunum að fjárhæð 161.000 krónur þann 27. október 2010 og 12.721 króna þann 21. desember 2010, en stefndi mótmælir ekki fjárhæð kröfunnar. Fallast ber á að stefndi hafi rétt til að halda eftir af launum stefnanda þar til fyrir lægi niðurstaða rannsóknar lögreglu vegna fjárdráttarkæru hans á hendur stefnanda, sem laut að hærri fjárhæð en ákært var fyrir, þannig að stefndi gæti látið reyna á rétt sinn til skuldajöfnunar. Virðist stefnandi með tómlæti sínu við innheimtu kröfunnar hafa viðurkennt þennan rétt stefnda. Með vísan til 7. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 verða því dráttarvextir ekki dæmdir fyrr en frá uppkvaðningu dóms í máli ákæruvaldsins gegn stefnanda, hinn 3. maí 2010, en þá mun stefndi fyrst hafa fengið upplýsingar um afdrif kærumálsins.

Með hliðsjón af framangreindri niðurstöðu ber, með vísan til 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, að dæma stefnda til að greiða stefnanda málskostnað sem telst hæfilega ákveðinn 500.000 og hefur þá ekki verið tekið tillit til virðisaukaskatts.

K-kvk-nf S-kvk-nf, settur héraðsdómari, kvað upp dóminn.

D Ó M S O R Ð

Stefndi, Pizza-Pizza ehf., greiði stefnanda, Í-kvk-þgf H-kvk-þgf R-kvk-þgf, 420.143 krónur með dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 3. maí 2010 til greiðsludags að frádregnum innborgunum að fjárhæð 161.000 krónur þann 27. október 2010 og 12.721 króna þann 21. desember 2010.

Stefndi greiði stefnanda 500.000 krónur málskostnað.

K-kvk-nf S-kvk-nf.