Y-1/2009

I

Mál þetta kom til dómsins með bréfi S-kk-ef G-kk-ef héraðsdómslögmanns, dagsettu og mótteknu 7. apríl 2009, þar sem lögmaðurinn krefst þess fyrir hönd A sóknaraðila í máli þessu, að felld verði úr gildi fjárnámsgerð nr. 024-2009-00039, sem sýslumaðurinn á Akureyri hafi gert hjá sóknaraðila hinn 16. febrúar 2009, í fasteigninni ... og bifreiðinni ..., fyrir kröfu að fjárhæð 687.628 krónur. Gerðarbeiðandi hafi verið B, varnaraðili í máli þessu.

Til vara er þess krafizt að efni fjárnámsgerðarinnar yrði breytt þannig að fjárnámskrafa lækki verulega. Loks er krafizt málskostnaðar úr hendi varnaraðila, auk virðisaukaskatts.

Varnaraðili krefst þess að hafnað verði kröfu um ógildingu fjárnámsins en sóknaraðila gert að greiða varnaraðila málskostnað. Málið var tekið til úrskurðar að loknum munnlegum málflutningi hinn 23. júní 2009.

II

Aðilar voru í sambúð og eiga saman ... . Sambúð aðila mun hafa lokið um áramót 2005 og 2006, og gerðu þeir dómsátt, sem liggur fyrir í málinu, dagsetta 27. apríl 2007, um forsjá, meðlag og umgengni við drengi sína. Skyldu aðilar fara saman með forsjá drengjanna en D eiga lögheimili hjá sóknaraðila en bræður hans tveir hjá varnaraðila. Vegna tveggja elztu drengjanna skyldi hvor aðili greiða hinum einfalt meðlag, til átján ára aldurs hvors drengs, en sóknaraðili skyldi greiða varnaraðila einfalt meðlag með yngsta drengnum frá staðfestingu sáttarinnar til átján ára aldurs hans. Þar til viðbótar skyldi sóknaraðili greiða varnaraðili einfalt meðlag með yngsta drengnum frá staðfestingu sáttarinnar til þriggja ára aldurs hans.

Í málinu liggur fyrir útprentað tölvubréf lögmanns varnaraðila til lögmanns sóknaraðila, sent 28. júní 2007. Segir þar meðal annars: „Ég tel rétt að skjólstæðingur þinn, A, leggi fram gögn um þann kostnað sem hann á að hafa greitt umfram vegna reksturs fasteignar aðila svo og þann kostnað sem hann á að hafa greitt af persónulegum kostnaði B. Varðandi meðlagsgreiðslur þá vil ég vekja athygli á því að kom [svo] í veg fyrir að B gæti starfað sem dagmóðir þannig að það var ekki ósanngjarnt að hann greiddi meðlag. Eins og fram kemur í tölvupósti þínum þá mun A hafa greitt meðlag frá 1. ágúst 2006, en samkvæmt sátt sem þau gerðu þá átti hann að greiða tvöfalt meðlag frá 27. apríl 2006 með drengnum C og með því að sleppa þessu aukameðlagi var komið til móts við A og þau útgjöld sem hann kynni að inna af hendi umfram B. Á sama hátt var upphafstími meðlagsgreiðslna ákveðinn löngu síðar en B átti kröfu um vegna útgjalda A á sameiginlegum kostnaði. Þá fékk B fjárhagsaðstoð til að greiða A húsaleigu sem hann gerði kröfu um.“

III

Sóknaraðili segir í kröfu sinni, að eftir samvistarslit aðila hafi varnaraðili haldið áfram búsetu sinni í íbúð þeirra að ... hér í bæ, ásamt ... þeirra. Þar hafi varnaraðili búið þar til íbúðin hafi verið afhent nýjum eiganda hinn 15. maí 2007. Varnaraðili hafi enga leigu greitt sóknaraðila fyrir afnotin og hafi sóknaraðili greitt allan rekstrarkostnað íbúðarinnar auk fleiri gjalda. Varnaraðili hafi ekki krafizt greiðslu viðbótarmeðlags með yngsta syni aðila fyrr en innheimtubréf hafi verið ritað hinn 27. nóvember 2008. Sóknaraðili segist telja fullt samkomulag hafa verið milli aðila um að endurgjaldslaus not varnaraðila af íbúðinni og greiðsla sóknaraðila á rekstrarkostnaði og fleiru kæmu í stað viðbótarmeðlags. Kveðst sóknaraðili hafa með þeim greiðslum og ívilnun í garð varnaraðila hafa greitt kröfu varnaraðila og vel það. Þá kveðst sóknaraðili hafa, þar sem aðilar fari saman með forsjá sona sinna, „ákveðið sjálfræði um það með hverjum hætti hann sinnir framfærsluskyldu sinni“ og hafi hann „kosið að gera það með beinum hætti án þess að greiða gerðarbeiðanda það með beinum greiðslum“.

Í greinargerð sinni rekur sóknaraðili nánar þær greiðslur sem hann kveðst hafa innt af hendi vegna umræddrar íbúðar, en hann segir allan rekstrarkostnað hennar hafa verið greiddan af greiðsluþjónustureikningi á sínu nafni. Sóknaraðili kveðst hafa greitt heimilistryggingu og bruna- og fasteignatryggingu fyrir varnaraðila, 49.251 krónu, alla reikninga fyrir rafmagn og heitt vatn, 248.593 krónur og fasteignagjöld til Akureyrarbæjar, 94.840 krónur, allar afborganir vegna íbúðaláns, en hlutur varnaraðila þar hefði verið 221.714 krónur, allan kostnað af heimasíma og farsíma varnaraðila á árinu 2006, 224.106 krónur. Kveðst sóknaraðili hafa þannig greitt 842.504 krónur sem ella hefði komið í hlut varnaraðila að greiða.

Sóknaraðili segist byggja aðalkröfu sína á því, að fullt samkomulag hafi verið milli aðila um að framanraktar greiðslur sóknaraðila, og búseta varnaraðila í íbúð þeirra, kæmi í stað viðbótarmeðlags með ... . Ekki hafi verið gerður skriflegur samningur um þetta, enda hafi sóknaraðili ekki talið þess þörf. Þó telji sóknaraðili þetta fyrirkomulag hafa verið staðfest í tölvubréfi lögmanns varnaraðila til lögmanns sóknaraðila hinn 28. júní 2007, þar sem segi að aukameðlagi hafi verið sleppt til að koma til móts við þau útgjöld sem sóknaraðili kynni að inna af hendi umfram varnaraðila. Ítrekað hafi komið fram í samtölum aðila að mikilvægt væri að högum fjölskyldunnar yrði raskað sem minnst við sambúðarslitin og þar sem varnaraðili hefði verið tekjulítil hefði verið fullt samkomulag um að hún byggi í íbúðinni en sóknaraðili greiddi rekstrarkostnað hennar.

Þá kveðst sóknaraðili byggja á því að hann hafi nokkurt sjálfdæmi um það hvernig meðlagsgreiðslum hans sé háttað. Barnalög leggi skyldu á foreldra til mánaðarlegrar fjárgreiðslu einfalds meðlags en ekki sé þar tekið á því hvernig háttað skuli greiðslu viðbótarmeðlags. Banni ekkert að slíkt meðlag sé greitt með öðrum hætti en venjulegt meðlag. Aðilar fari saman með forsjá yngsta sonar síns og feli sú skipan í sér að sóknaraðili hafi nokkurt sjálfdæmi um það hvernig greiðslu viðbótarmeðlags sé háttað. Í dómsátt aðila segi einungis að sóknaraðili skuli greiða einfalt meðalmeðlag með yngsta drengnum frá staðfestingu sáttar til þriggja ára aldurs hans, en ekkert um það að greiðsla þess skuli fara fram með mánaðarlegum greiðslum, líkt og sé með einfalda meðlagið.

Sóknaraðili kveðst byggja varakröfu sína á því, að krafa varnaraðila um dráttarvexti sé vanreifuð og beri því að lækka fjárnámskröfuna um fjárhæð þeirra. Sé í aðfararbeiðni engin grein gerð fyrir útreikningi dráttarvaxta og ekki unnt að átta sig á upphafstíma vaxtanna og sé krafan hvorki afmörkuð með því að tilgreina ákveðinn vaxtafót né með vísun til viðeigandi lagaákvæða. Sé aðfararbeiðnin að þessu leyti í andstöðu við 10. gr. laga um aðför og því ekki skilyrði fyrir fjárnámi til heimtu dráttarvaxta.

Þá kveðst sóknaraðili byggja á því, að dráttarvaxtakrafa sé of há. Í aðfararheimild sé ekki getið um gjalddaga greiðslu viðbótarmeðlags og hafi varnaraðili ekki krafið sóknaraðila um greiðslu þess fyrr en með bréfi dagsettu 27. nóvember 2008, en þá hafi ríflega tvö og hálft ár verið liðin frá því aðilar gerðu dómsátt sína. Hafi varnaraðili þann tíma aldrei krafið sóknaraðila um greiðslu umsamins viðbótarmeðlags. Í ljósi málsatvika sé ekki hægt að miða dráttarvaxtakröfu við það að meðlag hafi fallið í gjalddaga mánaðarlega heldur verði að miða hana við 27. desember 2008, er liðinn sé mánuður frá því varnaraðili hafi krafið sóknaraðila um greiðslu.

Loks kveðst sóknaraðili byggja á því að innheimtuþóknun sé úr hófi. Í ljósi málsatvika hefði verið eðlilegt að sér hefði gefist kostur á að tjá sig um kröfu varnaraðila áður en krafizt hefði verið fullrar innheimtuþóknunar af kröfunni. Hafi sóknaraðili þegar svarað innheimtubréfi en lögmaður varnaraðila ekki boðið upp á frekari viðræður um málið.

Sóknaraðili segist setja kröfu sína fram með vísan til 92. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Þá kveðst hann vísa, vegna aðalkröfu sinnar, til meginreglna kröfu- og samningaréttar um skuldbindingargildi samninga, og, að því er varði reglur um inntak forsjár, til 28. gr. barnalaga nr. 76/2003, og, að því er varði framfærsluskyldu, til IX. kafla þeirra laga. Sóknaraðili kveðst vísa, vegna varakröfu sinnar, til 5. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu og 10. gr. aðfararlaga. Kröfu sína um málskostnað segir sóknaraðili byggða á 129. sbr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

IV

Varnaraðili kveður engin rök fyrir því að ógilda hina umþrættu aðfarargerð. Hafi hún farið fram á grundvelli sáttar sem aðilar hafi gert með sér fyrir héraðsdómi hinn 27. apríl 2006 og verið staðfest sama dag. Í 2. gr. sáttarinnar segi að sóknaraðili skuli greiða einfalt meðlag aukalega með yngsta dreng aðila frá staðfestingu sáttar og þar til drengurinn yrði þriggja ára. Þetta meðlag hafi sóknaraðili ekki greitt og hafi varnaraðili þá ekki átt annan kost en að sækja kröfu sína með aðför, eins og sér sé heimilað með 4. tl. 1. gr. laga nr. 90/1989 um aðför.

Varnaraðili segir að við fyrirtöku aðfarargerðarinnar, hinn 16. febrúar 2009, hafi lögmaður sóknaraðila lagt fram bréf þar sem því hafi verið mótmælt að gerðin næði fram að ganga. Hafi þar verið vísað til einhvers samkomulags aðila um að sóknaraðili greiddi ekki viðbótarmeðlagið með beinum fjárframlögum til varnaraðila, en myndi þess í stað standa straum af útgjöldum vegna sameiginlegrar íbúðar þeirra að ... . Þá hafi verið fullyrt að varnaraðili hafi átt heima í íbúðinni fram í maí 2007. Þessu kveðst varnaraðili mótmæla sem röngu. Hafi ekkert samkomulag verið aðila í millum sem leysti sóknaraðila undan skyldu hans til að greiða aukameðlagið. Eftir sambúðarslitin hafi varnaraðili ætlað að gerast dagmóðir og sinna því starfi í ..., en sóknaraðili hafi komið í veg fyrir það og varnaraðili því orðið að flytja til foreldra sinna. Fullyrðingar sóknaraðila, um að varnaraðili hafi dvalið í ..., eigi því ekki við rök að styðjast. Þann tíma sem varnaraðili hafi átt þar heima, eftir sambúðarslit, hafi hún notið fjárhagsaðstoðar félagsmáladeildar Akureyrarbæjar og fengið 30.000 krónur á mánuði sem hún hafi greitt sóknaraðila sem húsaleigu.

Varnaraðili kveðst geta þess, að fjárfélagi aðila hafi ekki verið lokið með fullnægjandi hætti og ekkert skriflegt samkomulag sé um skipti. Samkomulag hafi orðið um skipti innbús en ekki annarra eigna. Margnefnd íbúð að ... hafi fyrir tilstilli sóknaraðila verið seld og hafi söluverðið átt að ganga til greiðslu lausaskulda. Varnaraðili hafi engar upplýsingar fengið um ráðstöfun þess fjár, sem samkvæmt kaupsamningi hafi numið samtals 4.282.271 krónu. Hafi varnaraðili fengið 200.000 krónur í sinn hlut og ekki gert athugasemd, þar eð hún hafi talið greiðslurnar hafa runnið til uppgjörs lausaskulda. Kveður varnaraðili það vekja athygli að sóknaraðili minnist ekki á þessar greiðslur sem komið hafi til hans vegna sölu íbúðarinnar. Þá verði að líta til þess, að við sambúðarslitin hafi sóknaraðili tekið til sín bifreið að verðmæti um 3 miljónir króna en varnaraðili hafi fengið í sinn hlut aðra bifreið, nær verðlausa og ekki ökuhæfa. Hafi sú bifreið nú verið afskráð sem ónýt. Megi af framanrituðu ráða að varnaraðili hafi borið skarðan hlut frá sambúðarslitaborði.

Varnaraðili segir sóknaraðila byggja kröfur sínar á ýmsum órökstuddum kostnaðarliðum og megi jafnvel ætla að sumir þeirra hafi verið greiddir við sölu íbúðarinnar. Þá beri einnig að líta til þess, að sóknaraðili krefji varnaraðila vegna íbúðarinnar á þeim tíma sem hún hafi átt heima hjá foreldrum sínum og íbúðin verið á vegum sóknaraðila.

Varnaraðili kveðst mótmæla því, að sóknaraðili hafi haft nokkurt sjálfdæmi um hvernig hann hagaði meðlagsgreiðslum. Séu meðlagsgreiðslur eingöngu til framfærslu barns og skuli greiddar óskertar í þeim tilgangi en ekki öðrum. Ef sóknaraðili hafi talið sig greiða meðlag með einhverjum hætti, hafi honum borið að tilkynna varnaraðila um þá greiðslu og hvernig hún gæti komið í staðinn fyrir meðlag, en það hafi sóknaraðili aldrei gert.

Varnaraðili kveðst mótmæla varakröfum sóknaraðila sem röngum og órökstuddum. Séu þær að auki of seint fram komnar, en þær hefðu átt að koma strax fram í kröfu um ógildingu aðfarar, sbr. 2. tl. 93. gr. laga nr. 90/1989 og almennar reglur um meðferð einkamála í héraði.

Sóknaraðili gaf skýrslu fyrir dóminum. Hann kvað sambúð þeirra varnaraðila hafa lokið um áramótin 2005-2006 og hefði hann þá flutt til foreldra sinna og verið þar fram á mitt ár. Varnaraðili hefði hins vegar átt áfram heima í íbúð þeirra, þar til íbúðin hefði verið afhent nýjum íbúum um miðjan maí 2007. Þau hefðu haft greiðsluþjónustureikning í banka og inn á hann hefði sóknaraðili greitt, og greiðsluþjónustureikningurinn notaður til að greiða allan kostnað af íbúðinni. Hefði samkomulag verið milli sín og varnaraðila um þessa tilhögun og kæmu þessar greiðslur í staðinn fyrir umsamið viðbótarmeðlag. Hefði varnaraðili haft frumkvæði að þessari tilhögun. Þetta samkomulag hefði verið gert mjög fljótlega eftir gerð dómsáttarinnar, munnlegt samkomulag og engin vitni verið að því. Þá kvað sóknaraðili rangt að varnaraðili hefði greitt sér húsaleigu vegna íbúðarinnar.

Sóknaraðili kvaðst hafa fengið um 180.000 krónur í sinn hlut vegna sölu íbúðar þeirra, og hefði varnaraðili fengið sama.

V.

Samkvæmt 1. mgr. 92. gr. laga nr. 90/1989 má krefjast úrskurðar héraðsdóms um aðfarargerð og skal krafa um hann berast héraðsdómara innan átta vikna frá því gerðinni var lokið. Er þetta skilyrði uppfyllt í málinu.

Með dómsátt aðila var kveðið á um að sóknaraðili skyldi greiða viðbótarmeðlag með yngsta syni þeirra. Var hið umþrætta fjárnám gert til tryggingar kröfu varnaraðila um greiðslu þess, vaxta og kostnaðar. Sóknaraðili heldur því fram, að milli þeirra hafi verið sérstakt samkomulag um að hann innti umsamda skyldu sína, til greiðslu viðbótarmeðlagsins, ekki með mánaðarlegum greiðslum þess, heldur með greiðslu annars kostnaðar, svo sem rakið hefur verið. Með hliðsjón af dómi Hæstaréttar Íslands í máli nr. 369/2008 álítur dómurinn að slíkt samkomulag sé almennt heimilt, svo fremi sem það uppfylli áskilnað 2. mgr. 63. gr. laganna, þar sem kveðið er á um að meðlag tilheyri barni og skuli notað í þess þágu.

Með gerð dómsáttar aðila skapaðist sóknaraðila greiðsluskylda viðbótarmeðlags til varnaraðila. Hann heldur því fram að hann hafi, samkvæmt sérstöku samkomulagi, innt þá skyldu af hendi með greiðslu annarra útgjalda. Varnaraðili neitar því að slíkt samkomulag hafi verið gert. Ber sóknaraðili sönnunarbyrði fyrir staðhæfingu sinni.

Samkvæmt 1. mgr. 63. gr. barnalaga nr. 76/2003 skal greiða meðlag mánaðarlega nema annað sé ákveðið. Í dómsátt aðila er ekki kveðið á um hvernig meðlagsgreiðslum samkvæmt henni verði háttað. Þar sem að ekki er sérstaklega samið um aðra tilhögun í dómsáttinni, telur dómurinn að skilja beri hana þannig að sóknaraðili skyldi greiða viðbótarmeðlagið mánaðarlega, eins og um hefðbundið einfalt meðlag væri að ræða.

Enginn slíkur samningur, sem sóknaraðili byggir á að gerður hafi verið, liggur fyrir í málinu. Var þess ekki heldur að vænta, þar sem sóknaraðili kveður samninginn hafa verið gerðan munnlegan, án vitna, en varnaraðili segir engan slíkan samning hafa verið gerðan.

Í 1. mgr. 55. gr. barnalaga segir að samningur um meðlag með barni sé því aðeins gildur að sýslumaður staðfesti hann eða að gerð sé sátt fyrir dómi um meðlagið. Verður að ætla, að áður en samningur um meðlag sé staðfestur, kanni sýslumaður eða dómari hvort samningurinn sé í samræmi við ákvæði laga og hagsmuni barns og geti sýslumaður synjað um staðfestingu hans telji hann samninginn í andstöðu við hagsmuni barnsins og beri að gera svo ef samningurinn er í andstöðu við lög. Á sama hátt geti dómari synjað aðilum um að gera dómsátt, sbr. 1. mgr. 108. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Er skilyrði þessu augljóslega fullnægt með dómsátt þeirri sem aðilar gerðu og rakin hefur verið. Er það álit dómsins, að vilji aðilar breyta samningi sínum eða sátt, þá gildi að jafnaði sömu reglur um þá breytingu og gilda um stofnun gerningsins. Sóknaraðili kveður, að með sérstöku samkomulagi hafi aðilar breytt þeirri dómsátt sem gerð hafi verið, með þeim hætti að greiðsla hans á ýmsum reikningum komi í stað viðbótarmeðlagsins. Eins og áður segir, þá kveður 2. mgr. 63. gr. barnalaga á um að meðlag tilheyrir barninu sjálfu og skal notað í þágu þess. Er það álit dómsins, að nauðsynlegt sé að gæta áskilnaðar 1. mgr. 55. gr. barnalaga vilji aðilar breyta þeim samningi eða sátt sem þeir hafa réttilega gert um meðlag með barni sínu. Með því að ljóst má vera, að slíkt hefur ekki verið gert hér, verður að líta svo á, að dómsátt aðila standi óhögguð, en eins og áður sagði verður að líta svo á, að í henni hafi verið gert ráð fyrir mánaðarlegri greiðslu aukameðlags með yngsta syni aðila, til varnaraðila. Verður því ekki þörf á að leysa úr því í máli þessu hvort aðilar hafi gert með sér það munnlega samkomulag sem sóknaraðili ber, enda niðurstaða dómsins að slíkt samkomulag, þó gert hefði verið, haggaði ekki dómsátt aðila.

Verður hið umþrætta fjárnám ekki fellt úr gildi með þeim rökum að aðilar hafi samið um að hann fullnægði meðlagsskyldu sinni með þeim hætti sem rakið hefur verið.

Kemur þá varakrafa sóknaraðila til skoðunar.

Með aðfararbeiðni varnaraðila, sem liggur fyrir í málinu, fylgdi dómsátt aðila og upptalning varnaraðila á þeim höfuðstóli er sagður var gjaldfallinn. Gat sóknaraðili því gert sér grein fyrir því af hvaða fjárhæð krafizt var dráttarvaxta. Krafizt var ákveðinnar fjárhæðar dráttarvaxta og þykir dóminum fjárnámskrafa varnaraðila hafa að þessu leyti verið með tíðkanlegum hætti og verður ekki fallizt á varakröfu sóknaraðila vegna þess hvernig vaxtaþáttur fjárnámskröfu var úr garði gerður.

Óumdeilt er í málinu að varnaraðili krafði sóknaraðila ekki greiðslu aukameðlagsins fyrr en með innheimtubréfi 27. nóvember 2008. Var þá tæpt ár liðið frá því skyldu sóknaraðila til greiðslu þess lauk samkvæmt dómsátt aðila. Þykir ekki rétt að sóknaraðila verði gert að greiða varnaraðila dráttarvexti fyrr en 27. desember 2008. Verður fallizt á lækkun aðfararfjárhæðar vegna þessa. Í innheimtubréfi sínu, dagsettu 27. nóvember 2008, kvað varnaraðili áfallna dráttarvexti þann dag nema 184.936 krónum og hefur þeirri tölu ekki verið sérstaklega mótmælt og þykir mega við hana miða. Þá námu dráttarvextir á þessum tíma 26,5% og má því slá föstu að mánaðarlegir dráttarvextir af höfuðstóli skuldar sóknaraðila, 374.649 krónum, hafi numið 8.273 krónum. Verður dráttarvaxtahluti hins umþrætta fjárnáms því lækkaður um 193.209 krónur og verður því 6.231 króna.

Loks hefur sóknaraðili krafizt þess að innheimtuþóknun varnaraðila verði lækkuð og í ljósi þeirrar lækkunar sem verður á kröfu varnaraðila, við það að ekki er fallizt á kröfur varnaraðila um dráttarvexti fyrr en 27. desember 2008, þykir innheimtuþóknun varnaraðila hæfilega ákveðin 60.000 krónur. Verður hún þannig lækkuð um 36.903 krónur og verður fallizt á varakröfu sóknaraðila að því leyti að alls verður fjárnámsfjárhæð lækkuð um 230.112 krónur og verður hún því 457.516. Ekki var gerð krafa um aðrar breytingar á gerðinni. Krafa sóknaraðila um lækkun fjárnámskröfu kom fram strax í kröfu hans um ógildingu aðfarargerðarinnar og þar áskildi hann sér jafnframt rétt til að leggja fram greinargerð af sinni hálfu. Var þar varakrafa hans meðal annars rökstudd með því að sóknaraðili hefði ekki verið krafinn um greiðslu fyrr en 27. nóvember 2008. Þykir varakrafa sóknaraðila ekki hafa komið svo seint fram að ekki verði úrskurður á hana lagður.

Hefur þannig aðalkröfu sóknaraðila verið hafnað en fallizt á varakröfu hans svo sem hér hefur verið rakið. Í ljósi þessara úrslita verður sóknaraðila gert að greiða varnaraðila 250.000 krónur í málskostnað.

Af hálfu sóknaraðila flutti mál þetta S-kk-nf G-kk-nf héraðsdómslögmaður en af hálfu varnaraðila G-kk-nf S-kk-nf hæstaréttarlögmaður.

Þ-kk-nf D-kk-nf kveður upp úrskurð þennan.

Ú R S K U R Ð A R O R Ð

Fjárnámsgerð þeirri, númer 024-2009-00039, er sýslumaðurinn á Akureyri gerði hinn 23. febrúar 2009, að kröfu varnaraðila, B, í eignum sóknaraðila, A, fasteigninni ..., skal breytt svo, að fjárnámið sé fyrir kröfu að fjárhæð 457.516 krónur, auk áfallandi dráttarvaxta samkvæmt 1. mgr. 6. gr. vaxtalaga nr. 38/2001, kostnaðar við gerðina og kostnaðar af frekari fullnustugerðum ef til þeirra kemur.

Sóknaraðili greiði varnaraðila 250.000 krónur í málskostnað.