S-980/2014

Ár 2015, fimmtudaginn 16. apríl, er á dómþingi héraðsdóms Reykjavíkur, sem háð er í Dómhúsinu við Lækjartorg af héraðsdómurunum P-kk-þgf G-kk-þgf (dómsformanni), H-kk-þgf B-kk-þgf og K-kvk-þgf K-kvk-þgf, kveðinn upp dómur í sakamálinu nr. 980/2014: Ákæruvaldið (E-kk-nf T-kk-nf) gegn A (O-kk-nf E-kk-nf hrl.), sem tekið var til dóms að aflokinni aðalmeðferð hinn 27. mars sl.

Málið er höfðað með ákæru ríkissaksóknara, dagsettri 13. nóvember sl. á hendur ákærða, A, kennitala [...], [...], „fyrir stórfellda líkamsárás, með því að hafa föstudaginn 17. maí 2013, utandyra við [...] í Reykjavík, veist með ofbeldi að B, slegið og sparkað ítrekað í höfuð hans og líkama, m.a. með hafnaboltakylfu, hnúajárni og armbandsúri sem ákærði beitti sem hnúajárni. Ákærði veitti B höggin og spörkin er B stóð og einnig er hann lá á jörðinni. Við þetta hlaut B brot á 11. rifbeini vinstra megin, nefbrot með hliðrun til hægri, tilfært brot í hægri augntóftarbotni í framvegg hægra kinnbeins og neðri augntóftarbrún. Þá missti B báðar miðframtennur og báðar hliðarframtennur í efri gómi og hlaut brot í beinvef umhverfis nefndar framtennur. Einnig hlaut B skurð í gegnum efri vör vinstra megin þvert í gegnum hringvöðva munnsins og upp í vinstra nefhol og inn eftir slímhimnu á miðnesinu og gegnum miðlæga nasavængsbrjóskið vinstra megin, grunna skurði á vinstri kinn og djúpan skurð á hægri kinn, tvo skurði á efra augnloki hægra megin, grunnan skurð til hliðar við hægri augntóft, tvö stór tætt stjörnulaga sár á enni, stóran skurð í vinstri eyrnablöðku og rifinn undirliggjandi brjóskvef auk aflokaðrar blóðsöfnunar undir höfuðleðri í hnakka.

Telst þetta varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar. Þá er þess krafist að ákærða verði gert að sæta upptöku á eftirtöldum munum sem lögregla lagði hald á: Hnúajárn (munur nr. 378773), armbandsúr (munur nr. 378550) og hafnaboltakylfa (munur nr. 378538 ) með vísan til 1. og 3. tölul. 1. mgr. 69. gr. a. almennra hegningarlaga.

Einkaréttarkrafa:

Af hálfu B, kt. [...], er þess krafist að ákærði verði dæmdur til að greiða B miskabætur að fjárhæð krónur 5.000.000, ásamt vöxtum skv. 8. gr., sbr. 4. gr. vaxtalaga nr. 38/2001, frá 17. maí 2013, til þess dags þegar liðinn var mánuður frá því að ákærða var birt skaðabótakrafan, en með dráttarvöxtum samkvæmt 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001, frá þeim degi til greiðsludags. Þess er jafnframt krafist að ákærði verði dæmdur til þess að greiða brotaþola skaðabætur að fjárhæð krónur 2.000.000, vegna tannlæknakostnaðar. Til vara er gerð krafa um skaðabætur að álitum vegna tannlæknakostnaðar. Þá er þess krafist að ákærði verði dæmdur til þess að greiða brotaþola málskostnað við að halda fram kröfu þessari samkvæmt síðar framlögðu málskostnaðaryfirliti eða mati dómsins að viðbættum 25,5% virðisaukaskatti.“

Af hálfu ákærða er þess krafist að hann verði sýknaður en til vara að hann verði ekki dæmdur til refsingar. Til þrautavara er þess krafist að ákærði sæti vægustu refsingu sem lög leyfa. Þá er þess krafist að ákærði verði sýknaður af bótakröfunni í málinu og loks að málsvarnarlaun verjandans verði greidd úr ríkissjóði. Byggt er á því af hálfu ákærða að ósannað sé að hann hafi valdið áverkunum á B. Þá er á því byggt að ákærði hafi verið með skerta rænu af höfuðhögginu sem B greiddi honum og því ósakhæfur í skilningi 15. gr. almennra hegningarlaga. Verði hann talinn sekur um verknaðinn, sem lýst er í ákærunni, er loks á því byggt að verkið hafi verið unnið í neyðarvörn, sbr. 12. gr. sömu laga. Allt hljóti þetta að leiða til sýknu í málinu.

Málavextir

Klukkan 17:03, föstudaginn 17. maí 2013, var lögregla kvödd í [...] í Reykjavík vegna hópslagsmála sem sagt var að ættu sér þar stað. Samkvæmt staðfestri skýrslu C lögreglumanns sáu lögreglumennirnir alblóðugan mann standa á bílastæði við húsið nr. [...]. Var það [...] sem virtist vera með mikil meiðsl í andliti, skurði, brotnar tennur og bólgu um augun. Þá var hann bólginn á hægri hendi og með áverka á baki. Var hann fluttur á slysadeild með sjúkrabíl.

Á vettvangi var D, íbúi í nálægu húsi og er haft eftir honum í skýrslunni að fjórir eða fimm menn hefðu kýlt og sparkað í andlit mannsins en hann kvaðst ekki hafa séð hver gerði hvað. Þá vildi hann ekki tjá sig frekar um málið.

Fram kemur í skýrslunni að ákærði hafði farið af vettvangi í bíl þegar hér var komið.

Þá er í málinu staðfest skýrsla E rannsóknarlögreglumanns sem m.a. fór á slysadeild og hitti þar B. Er haft eftir honum að ákærði og F hefðu ráðist á hann og veitt honum þá áverka sem hann var með og lýst er í skýrslunni. Hefði hann farið heim til ákærða til þess að ræða við hann um ásakanir á hendur honum og G nokkrum [...] um að sá síðarnefndi hefði nauðgað kærustu ákærða. Hefðu þeir ákærði og F þegar ráðist á hann en hann náð að verja sig lítillega þar til þeir höfðu hann undir og veittu honum áverkana. F hefði verið með hafnaboltakylfu en hefði ekki notað hana í árásinni að hann áleit. Þá segir í skýrslunni að á slysadeildinni hefði einnig verið ákærði með stóran skurð á enninu. Hefði ákærði sagt það eftir kærustu sinni að þeir [...] hefðu nauðgað henni nokkrum dögum áður. Hefði ákærði neitað því að hafa ráðist á B.

Í staðfestri skýrslu H rannsóknarlögreglumanns segir um vettvanginn að þar hafi verið blóðblettir og blóðkám fyrir utan húsin nr. [...], á tveimur bílum sem þar stóðu. Þá lágu tvær tennur í blóðinu ásamt krossi á hálskeðju. Blóðugir íþróttaskór voru þarna einnig og neðar í götunni, við hús nr. [...] var blóðug, gyllt armbandskeðja. Þá er þess getið að í runna handan götunnar hafi fundist hafnaboltakylfa og virtist blóð vera á henni. Tekin voru sýni af blóði á gangstétt, götu og öðrum bílnum svo og af því sem talið var vera blóð á kylfunni.

Á heimili ákærða, í húsinu nr. [...], var lagt hald á blóðugan, gulan bol og blóðugt armbandsúr með slitinni keðju. Stroksýni var tekið af úrinu. Þá var hald lagt á buxur og skó af ákærða á slysadeildinni en á þeim mátti sjá blóð.

Allmargar ljósmyndir eru í málinu af vettvangi, haldlögðum munum, heimili ákærða og af áverkunum á B og ákærða.

Í málinu er staðfest skýrsla I, rannsóknarlögreglumanns, sem annaðist vettvangsrannsókn. Er vettvanginum þar lýst á líkan veg og hér að ofan. Þá er þar getið vitna sem gáfu sig þar fram, J, D og K.

Þá er að geta hnúajárna sem fylgja málinu og fundust á ákærða 23. maí 2013, samkvæmt staðfestri skýrslu L lögreglumanns, sex dögum eftir atburðinn í [...]. Talið var að blettur á þeim væri blóð og var tekið sýni úr blóðblettinum til rannsóknar.

DNA-rannsókn á blóðsýnunum, sem gerðar voru hjá „Statens kriminaltekniska laboratorium“ í Svíþjóð, leiddi eftirfarandi í ljós:

-Sýni af hnúajárni reyndist ekki vera úr B.

-Sýni úr bol sem hald var lagt á á heimili ákærða reyndust vera úr B og blóð í öðru sýni úr bolnum reyndist vera úr „óþekktum karlmanni“. Þá var í þriðja sýninu blanda af DNA-sniðum B, að megninu til, og í minna magni af sniði úr hinum óþekkta karlmanni.

-Öll átta sýni úr náttbuxum ákærða og inniskóm reyndust innihalda DNA úr sama óþekkta karlmanninum.

-Sýni af armbandsúri leiddi í ljós blöndu af DNA-sniði B, sem var þar í meira mæli, og DNA-sniði af hinum óþekkta karlmanni, í minna mæli.

-Sýni af hnúajárni reyndist vera úr öðrum karlmanni en B.

-Sýni af hafnaboltakylfu reyndist vera úr B.

Í skýrslum M rannsóknarmanns lögreglunnar um áreiðanleika þessara rannsóknarniðurstöðu segir að líkurnar á því að finna sams konar snið úr óskyldum einstaklingi séu ávallt minni en einn á móti milljarði.

Meðal gagna í málinu eru tvö staðfest læknisvottorð N sem var yfirlæknir á slysadeildinni þegar B var fluttur þangað. Í vottorði, dagsettu 15. júní 2013, segir að miklir áverkar hafi verið á höfði hans og andliti. Hann hefði verið alblóðugur á höfði, varir margsprungnar og flestar framtennur í efri og neðri gómi brotnar úr munninum. Djúp sár og skurðir hefðu verið víðsvegar í andlitinu, sá stærsti á enninu. Þá hafi hann verið bólginn yfir vinstra kinnbeini og kvartað undan eymslum þar. Þá hafi hann kvartað um eymsli ofarlega aftan á hálsinum. Hægra auga hafi verið sokkið að nokkru leyti í bólgu. Í sneiðmynd af höfði hafi sést miklir áverkar á andlitsbeinum, þ.e. brot á augntóttargólfi, miðlægt brot í augntótt og einnig hliðlægt hægra megin. Hafi augntóttarbrotið verið niðurkýlt um 2-3 mm. Þá hafi verið brot í aftari vegg kinnkjálkaholu hægra megin og kinnbeinsboga vinstra megin. Loks segir að nefbein hafi verið brotin og færð til hægri. Í viðbótarvottorði, dagsettu 28. apríl 2014, segir ennfremur að brot hafi verið á framtönnum og í efra kjálkabeininu yfir þeim „bilateralt“. Þá hafi sést „röntgenþétt“ tannfylling sem virtist hafa brotnað og brot úr henni í nefkoki, hægra lunga og á „magasvæði“. Þá er getið um brot á 11. rifbeini vinstra megin.

Meðal gagna málsins er ennfremur staðfest vottorð O sérfræðilæknis á háls-, nef- og eyrnadeild Landspítala, dagsett 17. september sl. Segir þar að við skoðun 17. maí 2013 hafi komið í ljós margir skurðir á höfði B og sá stærsti náð þvert í gegnum hringvöðva munnsins. og upp í vinstra nefhol, inn eftir slímhimnu á miðnesi og í gegnum miðlæga nasavængsbrjóskið vinstra megin. Brotið miðnesbrjóskið hafi skagað inn í vinstra nefhol og nefrótin verið innkýld, laus og breikkuð. Nefið hafi verið flatt út og hliðrað til hægri vegna brotsins á nefbeinunum. Vinstri nösin hafi verið verulega víkkuð vegna áverkanna á nasavængsbrjóskinu. Allar fjórar framtennur í efri kjálka hefðu verið með áverka, ein tönn horfin, tvær brotnar við rót og ein laflaus með áverka við rót. Brot hafi verið í umlykjandi stuðningsbeini um framtennurnar og einnig talsvert bein- og slímhúðartap umhverfis þær. Grunnir skurðir hafi verið á vinstri kinn en djúpur skurður hafi verð á hægri kinn sem náð hafi inn að kinnbeini og þar undir laus beinflaski í neðri augntóttarrönd. Tveir skurðir hafi verið á augnloki hægra megin og augnloksvöðvinn að hluta til í sundur. Grunnur skurður hafi verið til hliðar við hægri augntótt og náði aðeins inn að neðra augnloki. Tvö stór og tætt, stjörnulaga sár hafi verið á enninu, stór skurður á vinstra eyra og brjóskið þar rifið tvennt. Þá hafi verið blóðgúll undir húð á hnakka.

Í málinu er staðfest vottorð P tannlæknis þar sem segir að B hafi komið til hans 5. júní 2013. Hafi bólga verið í sárabörmum þar sem framtennurnar höfðu verið, hvöss beinnibba hafi staðið út úr slímhimnu við augntönnina nr. 13 og á augntönninni nr. 23 hafi verið opið inn í bein um 3-4 mm neðan við tannholdsbrún. Tannholur hafi verið ógrónar og ytra tanngarðsbein við tennur nr. 11, 21, 21 og 22 hafi verið horfið langleiðina upp úr.

Tekin var skýrsla af B hjá lögreglu 23. maí 2013 að viðstöddum réttargæslumanni. Kvaðst hann hafa farið heim til ákærða í bíl ásamt þeim G og R. Þar fyrir utan hefði verið fyrir múgur manna. Kvað hann ákærða hafa veist að sér og farið að rífa í sig og hefði hann sjálfur farið að rífast. Hefði ákærði kýlt sig nokkrum sinnum í andlit og hendur og hann orðið þess áskynja að ákærði var með hnúajárn eða eitthvert annað járn í hendinni við þetta. Þá kvaðst hann muna að F hefði komið hlaupandi með kylfu og reynt að slá með henni en misst hana af klaufaskap. Kvaðst hann halda að hann hefði slegið kylfuna úr höndum F sem hefði svo hlaupið í burtu. Kvaðst svo hafa tekið kylfuna og fleygt frá sér til þess að ákærði næði henni ekki. Hann hefði síðan verið barinn eitthvað frekar en kvaðst svo ekki muna eftir sér fyrr en hann rankaði við sér og stóð á fætur. Hefði hann ekki séð út úr augunum, líklega fyrir blóði, og lagst niður aftur. Kvaðst hann lítið muna hvað gerðist eftir það. Aðspurður sagðist hann ekki hafa fengið kylfuna í höfuðið en hún hafi margsinnis lent á höndunum þegar hann bar þær fyrir sig. Þá hefði ákærði slegið hann með kylfunni í bakið svo að hann rifbeinsbrotnaði. Hann kvaðst hafa kastað kylfunni í áttina að ákærða og gæti hugsast að kylfan hefði lent í honum.

Ákærði var yfirheyrður hjá lögreglu 20. maí 2013. Skýrði hann svo frá að kona hans hefði verið í samkvæmi nokkrum dögum fyrr hjá vinafólki og þá verið nauðgað þar af tveimur mönnum, G og B, eftir að henni hefði verið byrlað ólyfjan. Kvaðst hann hafa reiðst ákaflega þegar honum var sagt þetta og hafa hringt í B sem hefði þrætt fyrir þetta. Hefði B svo komið askvaðandi heim til hans og kvaðst hann hafa fengið högg á höfuðið með kylfu og ekki muna meir. Þá hefði B bitið fingur nærri því af honum.

Ákærði var yfirheyrður að nýju 11. júlí s. á. og sagði hann þá allt vera í móðu fyrir sér sem gerðist eftir höfuðhöggið en þó myndi hann einhverjar glefsur. Hann kvaðst hafa verið í mikilli geðshræringu yfir því sem komið hafði fyrir konu hans þennan dag. Þá hefði F félagi hans fengið símhringingu þar sem sagt var að þrír bílar væru á leið til ákærða og til stæði að taka hann af lífi. Næst hefði hann orðið þess áskynja að menn voru fyrir utan hjá honum. Þar á meðal hafi verið B með hafnaboltakylfu og kvaðst ákærði hafa fengið kylfuna í höfuðið. Auk hans sjálfs, sagði ákærði, að heima hjá honum hefðu verið kona hans, [...], sem ákærði segist hafa kvatt til sín, S og T. Kvaðst hann hafa farið út til þess að kanna hvað væri á seyði. Hann neitaði því að hafa verið með hnúajárn. Þá sagði hann að fyrsta höggið í átökunum hefði verið það sem hann fékk með kylfunni. Um hnúajárn, sem á honum fannst síðar, sagði ákærði að það hefði hann fengið lánað hjá F eftir atburðinn. Hann kvað það rangt að kylfan umrædda hefði verið inni hjá honum heldur hefði B verið með hana. Þá sagðist hann hafa rifið kylfuna af honum og fleygt henni frá sér. Hefði hann ekki beitt henni á B. Hann kannaðist við að eiga gulan bol. Hann sagði S hafa komið að þar sem þeir B veltust um í götunni og hefði hann skilið þá að. Ákærði kvaðst kannast við kylfuna og hefði hún verið inni í skáp heima hjá honum. Ákærði kvaðst hafa átt hendur sínar að verja þarna.

Meðal gagna málsins er skýrsla sem F gaf hjá lögreglu 19. maí 2013, en F er nú látinn. Rétt þykir að gera hér grein fyrir skýrslunni, sbr. 3. mgr. 111. gr. laga um meðferð sakamála nr. 8, 2008. Sagði F svo frá að hann hefði umræddan dag farið heim til ákærða ásamt vini sínum, U, út af misklíð sem upp var komin vegna þess að kona ákærða var talin hafa orðið fyrir kynferðisbroti. Sagði hann þrjá bíla hafa komið akandi heim til ákærða og hefði B verið í einum þeirra. Hefði B og V komið gangandi að húsi ákærða, sem hefði farið út til móts við þá. Hefði hann heyrt U segja að þeir væru farnir að slást og kvaðst hann því hafa farið út með hafnaboltakylfu til þess að skakka leikinn. Þegar hann kom út hefðu engin átök verið með þeim en B hefði verið móður og öskrað að hann væri handleggsbrotinn. Ákærði hefði virst æstur. Kvaðst F hafa gengið að B til þess að stilla til friðar en B þá þrifið af honum kylfuna og sveiflað henni. Kvaðst hann hafa fengið tvö eða þrjú högg af kylfunni. Hefði hann þá tekið í B og þeir fallið í götuna. Þegar þeir voru staðnir upp kvaðst hann hafa gefið honum tvisvar eða þrisvar „létt utan undir“. Hefði B þá hlaupið upp götuna. Einhver frekari átök hlytu að hafa orðið þarna. Þau hlytu að hafa verið mikil því að blóð hefði verið á bílnum sem þeir „[...]“ og „[...]“ voru í, en hann kvaðst hafa fengið far með þeim á brott frá staðnum. Kvaðst hann ekki hafa séð átökin því að bíllinn hefði skyggt á. Hann sagði þetta ekki hafa verið hópslagsmál, heldur hefði verið einn á móti einum.

Meðferð málsins fyrir dómi

Ákærði neitar sök. Hann hefur greint svo frá að kona hans hafi greint frá því grátandi að hún hefði orðið fyrir kynferðisbroti á stað sem hún tiltók og hefðu tveir menn sem brutu á henni hótað því að drepa ákærða ef hún segði honum frá brotinu. Segist ákærði hafa komist í mikla geðshræringu við þetta og hringt í annan þessara manna, G, til þess að fá botn í málið. Hafi sá maður vísað á B og kveðst ákærði hafa þá hringt í hann. Hafi B hótað sér í símann og sagst vera á leiðinni heim til ákærða að útkljá málið. Kveðst hann þá hafa hringt í vin sinn, F, sem þekkti þessa tvo menn og beðið hann um að sefa þá. Mennirnir hafi komið akandi að heimili ákærða á þremur bílum, að honum skildist á F, og þeir sagt F að þeir ætluðu að „stúta“ ákærða. Með B hafi komið G, R og einhverjir fleiri. Hann kveðst ekki muna nákvæmlega atburðarásina en allt hafi gerst mjög hratt. F hafi verið kominn þarna og reynt að lægja öldurnar en úr þessu hafi orðið einhver læti. Fleiri hafi verið staddir heima hjá honum, X, Y og einnig kona hans, Z. Hann kveðst hafa mætt B fyrir utan hjá sér og B hótað sér og síðan hafi hann fengið barefli í höfuðið. Hafi hann reynt að komast undan manninum í framhaldinu en hann muni lítið eftir sér vegna höfuðhöggsins. Þó hafi honum skilist að þeir B hafi lent í „einhverjum byltum eftir það“. Minnist hann þess helst að hafa verið að halda B. Ákærði segir aðspurður að hann geti hafa verið klæddur í gulan bol. Minnir hann að hann hafi farið fram í dyr þegar mennina bar að garði en F hafi farið út á móti þeim og haft með sér hafnaboltakylfu, eftir því sem honum skildist seinna. Geti verið að þeir hinir hafi haldið sér inni á meðan. Ákærði kveðst svo hafa farið út en þá hafi B verið búinn að ná kylfunni af F, eftir því sem honum skildist síðar. Kveðst hann hafa séð hann sveifla barefli og kveðst svo hafa fengið þungt högg af því í höfuðið. Hafi þurft að sauma sárið, sem kom af högginu, 20 sporum. Kveðst hann hafa vankast verulega af högginu og lítið muna af því sem gerðist næst. Þeir B hafi svo hnoðast eitthvað og endað í götunni. Hann neitar því að hafa barið B með kylfunni. Hann kveðst aðspurður ekki geta skýrt það að blóð úr B var á kylfunni á annan hátt en að henni hafi verið beitt gegn manninum en segir að aðrir geti hafa gert það. Hann hafi þó ekki séð slíkt gerast. Um hnúajárn, sem hald hafi lagt verið á hjá honum sex dögum eftir atburðinn, neitar ákærði að hafa notað það á B en segist hafa fengið það lánað eftir atburðinn af ótta við hótanir sem honum hefðu borist. Um armbandsúrið og blóð sem á því fannst úr B segir ákærði til skýringar að þeim tveim hafi lent saman og þeir velst um á jörðunni. Neitar hann því að hafa beitt armbandsúrinu sem hnúajárni. Hann segist aðspurður muna óljóst eftir því að hafa reynt að losa sig þegar B beit hann í fingurinn en segist ekki minnast þess að hafa slegið hann hnefahögg í því skyni. Þessi atburðarás sé óljós fyrir sér. Kveðst hann hafa fengið bitsár á fingurinn. Hann kveðst ekki geta skýrt áverkana á B og hvorki muna eftir höggum né spörkum í því sambandi. Hann telji sig ekki vera valdan að áverkunum á honum. Ákærði segir að hann hafi farið á slysadeild í bíl með öðrum manni, „[...]“ vegna áverkans sem hann hlaut.

B hefur skýrt frá því að hann hafi komið heim til ákærða og „bankað upp á“ til þess að ræða atvikið með konu ákærða. Aðspurður hvort hann hefði verið búinn að hóta ákærða áður í síma og segir hann að það geti verið og að þeir hafi rifist, enda hefði ákærði sent skammir með símboðum. Kveðst hann hafa ætlað að hitta ákærða til þess að reyna að sefa hann og skýra málið. Reyndar segir vitnið að ekki hafi verið hótanir af þess hálfu, enda þeir ákærði „alveg góðir vinir“ sem hafi þekkst í mörg ár. Frekar hafi verið um að ræða hótanir á milli ákærða og G sem vitnið segist hafa ætlað að ræða við ákærða. G og Þ hafi verið með í förinni en ekið á brott þegar hann fór úr bílnum í [...]. Hafi komið 10 – 15 strákar út frá ákærða og segir hann ákærða strax og orðalaust hafa ráðist að sér. Kveðst hann hafa sagt að hann væri einungis kominn til þess að ræða við hann en ákærði hafi þá reynt að kýla hann. Hann hafi getað borið af sér höggin, sem hafi verið mörg, „fimmtíu til hundrað“ talsins en fimm högg hafi þó lent í andlitinu á honum. Kveðst hann hafa séð að ákærði var með alvöru hnúajárn á hægri hendinni og þá spurt ákærða hvort hann væri „klikkaður“. Aðspurður kveðst hann ekki geta útilokað það að ákærði hafi einnig notað úr sem barefli. F hafi komið hlaupandi með hafnaboltakylfu sem hann reyndi að slá vitnið með. Kveðst B hafa náð kylfunni af honum og fleygt henni í burtu. Á meðan hafði ákærði dregið sig í hlé og hvílt sig en F sótt að vitninu. Hafi ákærði sótt kylfuna og barið til vitnisins sem hafi borið hendur fyrir höfuð sér. Hafi ákærði þá barið vinstra megin í síðuna á vitninu svo að rif brotnaði. Hafi það verið eina höggið sem hann fékk með kylfunni. Eitthvað hafi þeir reynt að sparka í hann meðan hann stóð. Ákærði hafi haldið áfram árásum sínum og kveðst vitnið svo hafa „dottið út“ og ekki muna framhaldið fyrr en hann rankaði við sér á spítalanum. Hann segist hafa verið illa á sig kominn fyrir árásina, handleggsbrotinn á báðum höndum og hafa þá skömmu áður lent í bílslysi. Hafi hann því ekki barið frá sér og ekki hafi hann heldur sparkað frá sér. Hjá ákærða hafi verið staddir Æ „[...]“ og F. Segist B ekki hafa séð hverjir voru inni hjá ákærða heldur hafi verið stokkið á hann um leið og dyrnar opnuðust og hann einbeitt sér að því að verja sig. Aðspurður segist hann hafa óttast um líf sitt um tíma meðan árásin varði. Hann segir aðspurður ekki muna til þess að hafa slegið ákærða með kylfunni sem hann náði af F „[...]“. Aftur á móti segist hann hafa kastað henni í áttina að ákærða og áverka á ákærða megi mögulega rekja til þess. Svo segir hann ákærða ljúga því að hann hafi slegið hann með kylfunni. Segist hann furða sig á því hvers vegna ákærði sé ekki „kærður fyrir 211, fyrir tilraun til manndráps“. Kveður hann ákærða hafa reynt að drepa hann en tveir strákar, [...] og [...], hafi komið og dregið ákærða af honum þar sem ákærði var að reyna að kyrkja hann rotaðan og liggjandi á jörðinni. F „[...]“ hafi hins vegar reynt að lemja hann og hafi örugglega gert það eftir að hann „datt út“. Þó efist hann samt um það enda hafi honum skilist að ákærði sé einn valdur að áverkunum sem hann hlaut í þetta sinn.

B hefur verið spurður út í það sem haft er eftir honum um þátt F í árásinni og segir hann að ekki hafi verið ætlunin að draga dul á þátt F. Segist hann ekki hafa ætlað að ræða þetta við lögregluna enda hefðu þeir verið „búnir að semja um sættir í þessu máli“. „Þeir“ hefðu hins vegar aldrei borgað og hann því ákveðið að breyta framburði sínum. Aðspurður segir hann að F hafi ekki verið með hnúajárn en ekki geti hann sagt hvort hann hafi verið „með hringa“.

G, sem kveðst vera vinur B, hefur skýrt frá því að þeir tveir hafi verið saman þegar ákærði hringdi í æsingi yfir því að konu hans hefði verið nauðgað. Hefði hann verið með hótanir og viljað „klára einhver mál.“ B hafi viljað hitta ákærða og tala við hann, enda væru þeir vinir. Myndi hann útskýra málið fyrir ákærða sem hafi haldið að vitnið hefði nauðgað konu hans. Hafi þeir tveir því farið heim til ákærða í bíl ásamt [...] og B orðið þar eftir. Þeir [...] hafi hins vegar ekið á brott að ósk B. Segist vitnið hafa séð tvo menn heima hjá ákærða, V og [...] einhvern.

J, sem á heima rétt hjá vettvanginum, hefur skýrt frá því að hún hafi verið úti í garðinum hjá sér í umrætt sinn. Hafi bíll komið þar að með nokkra menn. Skyndilega voru komnir margir menn út úr húsinu [...] og hafi hóparnir æpt hvor að öðrum. Hafi þeir svo farið að slást nokkra metra frá henni. Hafi hún séð að „einn lá og annar lamdi“ og hafi hún séð spýtu eða barefli koma við sögu. Ekki hafi hún séð hvar bareflið lenti í manninum og ekki hafi hún séð spörk ganga þarna. Kveðst hún ekki geta lýst þessum mönnum og ekki þekkja þá í sjón. Hafi henni ofboðið þetta og hún farið frá og hringt í lögregluna. Hún segist ekki muna þetta vel nú enda sé langt liðið frá atburðinum.

D, eiginmaður J, hefur skýrt frá því að hann hafi verið á lóðinni heima hjá sér umrætt sinn og séð handan við götuna svolítinn hóp af mönnum, fimm til tíu talsins, fara að stympast. Hafi leikurinn færst upp eftir götunni og barsmíðarnar jafnframt orðið harkalegri. Hafi þær endað með því að einn lá í götunni í um 10 metra fjarlægð frá vitninu. Einn mannanna, ákærði í málinu sem vitnið ber kennsl á í dóminum, hafi gengið dálítið hart fram. Hafi hann verið í gulum, ermalausum bol og með húðflúr á handleggjunum. Hafi hann barið annan mann niður með hafnaboltakylfu, tveim til fjórum höggum í búkinn og frekari barsmíðar hafi fylgt í kjölfarið. Ekki kveðst hann hafa tekið eftir hnefahöggum en eitt eða tvö spörk frá manninum í gula bolnum hafi honum sýnst lenda í höfði mannsins þar sem hann lá og í kvið hans. Hann tekur þó fram að hópur manna hafi staðið í kringum átökin og fleiri en einn kunni að hafa haft hönd á bareflinu. Hafi mennirnir svo horfið, líklega á bílnum sem þeir komu á.

X, sem kveðst vera vinur ákærða, hefur greint frá því að hann hafi verið staddur hjá ákærða í umrætt sinn í gleðskap. Hafi kona ákærða komið heim og sagt frá einhverju sem hefði komið fyrir hana. Hefðu þá hafist símtöl ákærða við einhverja menn, þar á meðal B og ákærði verið mjög reiður. Hefði svo frést að mennirnir væru á leiðinni heim til ákærða. Hafi B og einhverjir aðrir komið að dyrunum hjá ákærða. Hjá ákærða hafi verið staddur F, sem þá var nýkominn, og hafi hann farið út til móts við B. Sá vitnið að þeir lentu í átökum og náði B kylfu af F. Hafi hann barið ákærða með henni í höfuðið og við það hafi kylfan hrokkið úr höndum hans. Hafi farið að blæða mikið úr ákærða og hann orðið reiður mjög. Þeir B hafi í framhaldinu lent í áflogum, sem hafi borist út á götu, og hafi hnefahögg gengið á milli þeirra. Hann kveðst hafa farið á eftir þeim og séð að allt var komið í óefni. Kveðst hann ekki hafa viljað blandast í málið og því hafa gengið niður götuna þar sem hann hitti Y, félaga sinn sem hafði farið á undan honum.

T, sem kveðst vera vinur ákærða og kunningi B, hefur greint frá því að hann hafi komið akandi heim til ákærða, að beiðni hans, ásamt S, félaga sínum. Hefði ákærði sagt í símann að einhverjir strákar væru á leiðinni til hans og ekki með gott í huga. Kveðst hann hafa séð ákærða og B standa hvorn andspænis öðrum og þeir virst vera að rífast. Hafi hann ekið fram hjá þeim og lagt bílnum. Hann hafi svo hitt stráka þarna og spurt hvað væri að gerast og þá heyrt skarkala úr áttinni frá þeim ákærða. Þegar hann sneri sér við hafi ákærði og B verið í áflogum og lentir í jörðinni, velst þar um blóðugir að sjá. Hann kveðst hvorki hafa séð hnefahögg né spörk ganga á milli manna. Þá hafi hann engin vopn séð. B hafi staðið á fætur og kastast á einhvern hátt utan í bíl vitnisins sem kveðst þá hafa ekið á brott ásamt S. Þá hafi F komið einnig í bílinn til þeirra. Hann segist hugsanlega hafa reynt að skilja þá ákærða í sundur og hafi S mögulega átt þátt í því.

Y, sem kveðst vera kunningi ákærða, hefur greint frá því að hann hafi verið staddur í umrætt sinn hjá ákærða í gleðskap. Hafi hann sofnað en svo vaknað við að eitthvað gekk á. Kveðst hann hafa haft sig út og niður eftir götunni. Hann hafi ekki séð átök en orðið var við að lögreglan var komin á staðinn. Þá kveðst hann engin vopn hafa séð.

R, sem kveðst vera vel kunnugur ákærða og B, kveðst hafa ekið að [...]ásamt þeim B og G. Þar hafi B farið úr bílnum til þess að ræða við einhvern og beðið um að verða sóttur síðar þegar því væri lokið. Ekki kveðst vitnið hafa vitað hvað ræða átti þarna en þó hafa vitað að einhver misklíð var með ákærða og G út af konunni. Þarna hafi verið fyrir [...] og F. Hann segir B hafa verið brotinn á báðum höndum og ekki vita til þess að hann hafi verið vopnaður.

Z, sambýliskona ákærða hefur komið fyrir dóm og skýrt frá því að hún hafi komið heim og sagt ákærða frá því sem komið hafði fyrir hana, að henni hefði verið nauðgað. Hafi þetta fengið mjög á hann en hann lítið sagt. Segir hún að B og Ö hafi hótað því að ákærði yrði drepinn ef hún segði ákærða frá þessu. Hún segist hafa farið inn í herbergi eftir þetta og ekki fylgst með því sem gerðist. Ákærði hafi verið meiddur eftir þetta og sagt B vera valdan að því.

K, sem var gestkomandi í [...] umrætt sinn, segist hafa heyrt öskur og læti að utan og litið út um glugga. Hún segist ekki hafa heyrt orðaskil og ekki nöfn nefnd. Hafi hún séð alblóðugan mann koma á fleygiferð, lenda á vélarhlífinni á bíl hennar og falla svo í götuna. Átökin hafi hún ekki séð, enda séu þarna bílskúr og tré sem skyggi á. Hafi maðurinn reynt að standa á fætur en svo dottið aftur. Næst hafi hún séð að fólk úr húsinu á móti fór til mannsins. Fljótlega eftir það hafi komið sjúkrabíll og lögregla. Hún kveðst hafa séð kylfu liggja á götunni, að hana minni, en ekki hafa séð að hún kæmi við sögu í átökum. Hún er spurð út í skýrslu sína hjá lögreglu en þar er framburður hennar ítarlegri í ýmsum greinum og segist hún hafa munað betur eftir atvikum þá. Ekki muni hún eftir að hafa heyrt nafnið [...] kallað upp og hljóti hún að hafa haft það eftir öðrum vitnum á vettvangi. Hana rámar í að maður hafi verið þarna í gulum bol og er á henni að skilja að það hafi verið sá sem datt á bíl hennar en ekki sá sem barði. Hún hljóti að hafa verið að endurtaka eitthvað sem aðrir sögðu, að [...] hafi barið manninn. Aðspurð hvort hún hafi séð átök tveggja manna og manninn í gula bolnum sparka, eins og haft er eftir henni í lögregluskýrslunni segist hún ekki geta greint nákvæmlega frá þessu en þó muni hún eftir að hafa séð slagsmál. Hún segir sig ráma í það að atlaga hafi verið gerð að manninum aftur eftir að hann féll við bíl hennar með því að sparka í hann, svo að hann kipptist allur til. Ekki muni hún hvar sparkað var í manninn. Um kylfuna segir hún aðspurð að hún muni nú aðeins eftir að hafa séð kylfu á jörðinni. Þá muni hún ekki eftir hnefahöggum nú. Vel geti verið að framburður hennar í lögregluskýrslunni sé sambland af því sem hún heyrði aðra segja og því sem hún skynjaði sjálf.

S, sem kveðst vera kunningi ákærða, hefur skýrt frá því að þegar hann hafi ásamt T komið til ákærða í umrætt sinn hafi þeir staðið úti á götu þrír, F, ákærði og B. Hafi virst einhverjar deilur vera með þeim og þeir ákærði og B hafi farið að slást, og skiptast á höggum. Segist S hafa tekið eftir því að kylfa lá á gangstéttinni og kveðst hann hafa tekið kylfuna og kastað henni yfir götuna. Hann segist ekki hafa orðið var við önnur vopn þarna. Næst segist hann hafa séð að ákærði og B voru komnir í jörðina. Hafi þeir velst um í átökum og ákærði þá verið kominn með mikinn skurð á ennið. Þeir T hafi beðið mennina um að hætta þessu. Hafi þeir T svo farið í bílinn aftur þar sem þeir vildu ekki blandast í málið en þá hafi ákærði og B verið staðnir upp. Hann segir aðra en ákærða ekki hafa verið í átökum við B meðan hann sá til. F hafi komið í bílinn til þeirra T en B hafi einnig komið hlaupandi og virtist einnig vilja komast í bílinn hjá þeim. Hafi hann verið blóðugur í andliti og framan á bolnum sem hann var í. Hafi ákærði einnig verið blóðugur en ekki kveðst hann hafa séð á honum áverka. Hann segir þá þrjá hafa ekið suður í Kópavog til þess að þrífa blóðslettur af bíl T og einnig hafi U, vinur F sem verið hafði á vettvangi, komið á eftir þeim þangað á öðrum bíl einhverju síðar. S segist aðspurður hafa farið heim til ákærða að undirlagi T sem hafi viljað hressa ákærða við en hann hafi verið miður sín eftir að brotið hafði verið á konu hans. Hann segir aðspurður að auk þeirra þriggja, F, ákærða og B hafi verið þarna einhverjir strákar, sem hann viti ekki hvað heiti, en þeir hafi verið upp við húsið.

[...], kunningi ákærða, hefur skýrt frá því að hann hafi komið akandi á vettvang, en þegar hann hafði lagt bílnum hafi átökin verið afstaðin. Hafi hann verið þarna af tilviljun. Hafi hann mætt B úti á götu og þá hafi G og R verið þarna á leið á brott í bíl. Um það sem haft er eftir honum hjá lögreglu að ákærði og B hafi haldið þarna hvor í annan segir hann að atburðurinn sé allur í móðu fyrir sér. Hann kveðst hafa séð blóð og þá snúið á brott og ekkert séð af átökunum.

U, sem kveðst vera kunningi ákærða, hefur greint frá því að hann hafi farið heim til ákærða ásamt F eftir að hafa fengið að vita að þangað væri von manna með miður gott íhuga. Þegar þangað kom hafi ákærði verið miður sín yfir því sem komið hafði fyrir konu hans. Hafi hann sagt að menn væru á leiðinni, þar á meðal B. Hafi F sagst myndu sjá um að róa B. Þegar bílar komu þarna í götuna segist U hafa farið út ásamt F en B hafi komið gangandi til þeirra með einhverjum vini sínum og viljað ná tali af ákærða. Hafi ákærði þá komið út en þeir ákærði hafi svo farið inn, að hann minnir. F hafi verið með kylfu í höndunum. Einhver æsingur hafi verið í mönnum og hafi F tekið utan um hálsinn á B og beðið B að vera rólegur. B hafi sagt F að sleppa sér ella myndi hann drepa hann. Við þetta hafi F reiðst mjög og slegið B „upp-högg“ í andlitið með hnefanum, ekki muni hann hve mörg. Aftur á móti hafi hann ekki slegið B með kylfunni. B hafi svo losað sig úr takinu, rifið af honum kylfuna og snúið sér að ákærða sem kominn var út. Hafi hann reitt upp kylfuna báðum höndum og slegið henni í ennið á ákærða og síðan hafi kylfan fallið í jörðina. Eftir það hafi orðið „einhver smáátök“ með þeim ákærða en hann kveðst hafa orðið smeykur, snúið sér undan og gengið frá, líklega inn í hús ákærða. Hafi hann ekki fylgst vel með því sem gerðist eftir það. S hafi komið þarna að í jeppabíl ásamt fleirum en þá hafi átökunum verið lokið. Hafi F farið í jeppann og þeir ekið á brott. B hafi lent utan í jeppanum þegar honum var ekið upp götuna. Hann kveðst síðan hafa farið inn með ákærða en svo farið á brott. Hann segir ákærða og B hafa lent í jörðinni og tekist þar á. Ekki hafi hann séð hnefahögg ganga þarna né heldur spörk. Þá hafi hann ekki séð að vopnum væri beitt. Hann segir ákærða hafa verið blóðugan eftir þetta og það hafi B einnig verið. Aðspurður segir U að F hafi verið með stóra silfurhringa á fingrum.

I, rannsóknarlögreglumaður, hefur skýrt frá því að þegar hann kom akandi á vettvang hafi hann mætt ákærða í bíl með öðrum manni, sem hann þekkti undir nafninu „[...]“. Hafi hann stöðvað mennina og þá verið sagt að ákærði væri á leiðinni á slysadeild.

N læknir, sem er innkirtlasérfræðingur og var á vakt á slysadeildinni í umrætt sinn, hefur komið fyrir dóm og staðfest vottorð sitt í málinu. Meðal annars segir hann B hafa verið með bólgu eða roða á hendi, sem hugsanlega geti hafa tengst fyrri áverka á honum eftir beinbrot nokkru áður, sem sýking hafði komist í. Erfitt hafi verið að sjá hvort nýr áverki hefði bæst þar við en áverkarnir á B hafi að öðru leyti verið ferskir. Læknirinn kveðst ekki hafa fylgst með honum eftir þetta og ekki geta sagt til um batahorfur til frambúðar. Þá tekur hann fram að ekki hafi verið hægt að gera að öllum áverkunum á deildinni og sjúklingnum því verið vísað á háls-, nef- og eyrnalækna. Andlitsáverkarnir hafi verið mjög miklir og alvarlegir og megi leiða líkur að því að vöðvaskaðar á kinn og áverkar á tönnum séu varanlegir. Hann kveðst ekki geta fullyrt það af andlitsáverkunum hvort einhverjum vopnum hafi verið beitt gegn B en það sé alls ekki ólíklegt. Þá segir hann að líklegra að áverkarnir stafi af spörkum frekar en hnefahöggum. Rifbeinsbrotið hljóti að vera eftir nokkuð þungt högg á brjóstkassann.

O læknir hefur sagt fyrir dómi að ekki hafi verið gert við augntóttarbotninn í B. Hafi í fyrstu verið ákveðið að bíða með það en hann hafi svo ekki mætt í aðgerð í tvö skipti en í þriðja skiptið, um þrem vikum síðar, hafi hann verið búinn að jafna sig það vel að ekki hafi þótt rétt að gera slíka aðgerð. Steinar hefðu losnað í innra eyra við höggin sem hann hlaut og því fylgt svimi en það hafi verið lagað með æfingum. Slíkur áverki samræmist því að maðurinn hafi orðið fyrir þungu höfuðhöggi. Allir áverkarnir á honum hafi verið ferskir. Varanlegar afleiðingar séu í útliti svo og á tönnum, sem sé erfitt að laga. Áverkarnir í andliti B, einkum mjúkvefjaskaðinn, geti samrýmst því að barefli hafi verið notað á hann, svo sem hnúajárn. Þá sé ljóst að höggin sem hann hlaut hafi verið fleiri en eitt og stefnan á höggunum verið sú að hann fékk þau beint framan á andlitið en ekki sé hægt að segja hvort hann hafi fengið högg í stefnu upp á við. Höfuðhöggin hafi verið hættuleg og hefðu getað leitt til alvarlegra heilaáverka. Þá segir hann að þung höfuðhögg með barefli geti verið lífshættuleg.

H, rannsóknarlögreglumaður, hefur komið fyrir dóm, staðfest skýrslu sína og skýrt frá því að vettvangurinn hafi borið það með sér að mikil átök höfðu orðið þarna. Ekki hafi fundist á vettvanginum önnur vopn en kylfan. Seinna hafi hann farið heim til ákærða og þá hafi fundist blóðugur, gulur bolur í sturtuklefa og armbandsúr á vaski með slitinni festi. Ekki muni hann hvar af úrinu blóðsýni var tekið.

M sérfræðingur hjá rannsóknardeild lögreglunnar hefur komið fyrir dóm og staðfest skýrslur um rannsókn sína í málinu. Hann upplýsir að ekki hafi verið tekið samanburðarsýni úr ákærða til DNA-rannsóknar.

P tannlæknir hefur skýrt frá því að hann hafi gert að tannáverkanum á B þegar hann kom til hans frá öðrum tannlækni. Fjórar framtennur hafi verið farnar úr efri gómi. Þá hafi beinplatan fyrir framan tennurnar, sem hélt þeim, verið farin. Tannholdið hafi verið tætt og rifið og beinflísar staðið út. Ástandið á tönnum B hafi annars verið gott. Lítið hafi verið hægt að gera að þessum áverka á þeim tíma og þurft að bíða þess að áverkinn greri. Til þess að koma fyrir „implant“-tönnum þurfi að koma fyrir nýju beini úr viðkomandi eða gervibeini til þess að byggja upp góminn. Kveðst hann hafa sett gervibein í manninn, sem fengið hafi að gróa í tilsettan tíma. Þá hafi verið settar skrúfur til þess að festa við gervitennur. Eftir það hafi hann ekki séð sjúklinginn. Viðgerð af þessu tagi geti aldrei bætt manni skaðann að fullu og framhaldið ráðist að miklu leyti af tannhirðu og líferni. Aðspurður kveðst hann ekki geta sagt hvernig áverkinn var til kominn.

E, lögreglumaður hefur komið fyrir dóm og staðfest skýrslur sínar í málinu. Segist hann muna að árásarþolinn hafi sagt tvo menn hafa ráðist á sig, A og F. Þá hefði hann hitt ákærða á slysadeild og hann sagt að kona hans hefði orðið fyrir kynferðisbroti. Vitnið kveðst hafa átt þátt í húsleit hjá ákærða og fundið armbandsúr í baðherbergi og stuttermabol sem var í sturtunni. Hvort tveggja hafi verið blóðugt og úrið eitthvað laskað að hann minni. Þá kveðst E hafa tekið ljósmyndir af B á slysadeild.

C, lögreglumaður hefur komið fyrir dóm og staðfest skýrslu sína. Hún kveðst muna það að eitt vitni hafi gefið sig fram á vettvangi en hafi lítið viljað ræða við lögreglumennina og virst vera hrætt við mennina sem þarna voru. Hafi vitnið sagt að það hefði ekki séð hvað gerðist. Á vettvangi hafi legið mikið slasaður maður, B, og hann virst vera í einhvers konar móki. Kveðst vitnið hafa tekið myndir af vettvangi, sem fylgja skýrslunni.

Samantekt

1. Áverkar og barefli.

Eins og fram er komið voru miklir áverkar í andliti B, djúpir skurðir og brot á andlitsbeinum og fleira. Þá var hann einnig rifbrotinn. Að áliti O læknis hafði B orðið fyrir fleiri en einu höggi í höfuð, þar á meðal þungu höfuðhöggi. Þá segir hann andlitsáverkana, einkum mjúkvefjaskaðann, geta samrýmst því að barefli hafi verið notað á hann, svo sem hnúajárn. Loks virðist stefnan á höggunum hafa verið beint framan á andlitið. N læknir hefur ennfremur sagt að ekki sé ólíklegt að einhver vopn hafi valdið andlitsáverkunum eða þá að þeir séu eftir spörk. Þá hljóti rifbeinsbrotið að vera eftir nokkuð þungt högg á brjóstkassann. Gerð hefur verið grein fyrir hafnaboltakylfu sem fannst á vettvangi með blóði úr B, armbandsúri ákærða með stálfesti sem fannst heima hjá honum með blóði, sem reyndist að mestu leyti vera úr B, svo og hnúajárni sem fannst á ákærða nokkrum dögum síðar, en blóð á því reyndist ekki vera úr B. Loks er að geta þess að U segir F hafi verið með stóra silfurhringa á fingrum.

2. Átök ákærða og B.

Eins og fram er komið neitar ákærði því að hafa veitt B áverka. Hann kveðst lítið muna eftir sér af völdum höfuðhöggsins en kannast þó við að hafa lent í átökum við B og segir þá hafa velst um og hnoðast í götunni. B hefur hins vegar borið að ákærði, með hnúajárn á hægri hendi, hafi fyrst veist að honum með hnefahöggum, 50 til 100 talsins, sem hann þó bar öll af sér að undanskildum fimm höggum sem hann fékk í andlitið. Þá hafi ákærði barið með kylfunni eitt högg í síðuna. D, nágranni ákærða, segist hafa séð hann ganga allhart fram gegn öðrum manni og berja hann niður með kylfuhöggum í búkinn og einnig berja hann frekar. Þá hafi hann virst sparka einu sinni eða tvisvar í höfuð manninum og kvið, þar sem hann lá. X, sem kveðst vera vinur ákærða, segir ákærða og B hafa lent í áflogum og hafi hann séð hnefahögg ganga á milli þeirra. Annar vinur ákærða, T, segir þá ákærða og B hafa velst um blóðuga í átökum í götunni. Kunningi ákærða, S, segir ákærða og B hafa slegist, skipst á höggum og velst um í jörðinni. Hafi B verið blóðugur í andliti. Annar kunningi ákærða, U, segir „einhver smáátök“ hafa orðið með þeim ákærða og B, þeir hafi fallið í götuna og tekist þar á.

3. Átök F og B.

Ekki hefur komið fram hjá ákærða að hann hafi orðið var við að B ætti í átökum við F í þetta sinn. B hefur sagt um þetta að F hafi reynt að lemja hann og þeir tekist á um kylfuna. Hafi hann náð kylfunni af F. Hann segir F hins vegar „örugglega“ hafa barið sig eftir að hann „datt út“. X segir B og F hafa lent í átökum og að sá fyrrnefndi hafi náð kylfunni af hinum. U segir F hafa tekið B hálstaki og slegið hann „upp-högg“ í andlitið með hnefanum, eitt eða fleiri, svo að blæddi úr honum. Loks er að geta skýrslu F hjá lögreglu þar sem hann sagðist hafa tekið í B og þeir fallið í götuna og þegar þeir voru staðnir upp hefði hann gefið B tvisvar eða þrisvar „létt utan undir“.

4. Framburður annarra vitna.

Lítið er að græða á framburði annarra sjónarvotta í málinu um átökin, þeirra G, J, Z, K, Y, R og [...], sem ýmist segjast ekki hafa séð átökin eða hafa gefið óljósar eða ruglingslegar skýrslur.

Ályktun

Þegar höfð er í huga skýrsla F hjá lögreglu og vætti B, X og U verður að byggja á því að F hafi barið B tvö eða þrjú hnefahögg í andlitið áður en kom til átakanna við ákærða. Til þess að ekki sé á ákærða hallað verður að telja að andlitsáverkar B stafi að einhverju leyti frá þeim höggum. Á hitt er þó að líta að B stóð í fæturna eftir þetta og ekkert sérstakt hefur komið fram í málinu sem bendir til þess að honum hafi orðið mikið um þessi högg, sem að sögn F voru létt.

Ekki er unnt að líta fram hjá því að framburður B í málinu hefur ekki að öllu leyti verið stöðugur og að nokkru leyti verið fullyrðinga- og ýkjukenndur. Hlýtur þetta að draga nokkuð úr sönnunargildi hans. Allt að einu telur dómurinn sannað með framburði hans og vætti D, sem telja verður einkar trúverðugt vitni, svo og að nokkru leyti með vætti þeirra X, R og S, sem eru í vinfengi eða kunningsskap við ákærða, að hann veittist með mörgum hnefahöggum að B. Þá telst sannað með framburði B og D að ákærði sló B í líkamann með kylfu en gegn neitun hans telst ósannað að hann hafi barið hann með kylfunni í höfuðið. Dómurinn álítur einnig sannað með vætti D og B sem studd eru læknisfræðilegum gögnum svo og því sem rakið er um armbandsúrið að ákærði hafi bæði sparkað í andlit B og notað úr sitt sem barefli við það að slá hann hnefahöggum í andlitið. Aftur á móti telst ósannað að hnúajárn, sem hald var lagt á hjá ákærða nokkrum dögum seinna, hafi komið við sögu í árásinni. Þá verður því slegið föstu að ákærði hafi með árás sinni á B valdið rifbrotinu og flestum af þeim höfuðmeiðslum sem hann varð fyrir.

Af hálfu ákærða er því haldið fram að hann hafi verið með skerta rænu af höfuðhögginu sem B greiddi honum og sé hann því ósakhæfur í skilningi 15. gr. almennra hegningarlaga. Þá er því haldið fram að verkið hafi verið unnið í neyðarvörn, sbr. 12. gr. sömu laga. Ekkert er komið fram í málinu sem styður það að þessi lagaákvæði eigi við í því og verður þessum sjónarmiðum ákærða því hafnað.

Árás ákærða á B var sérstaklega hættuleg vegna aðferðarinnar sem hann beitti og olli jafnframt umtalsverðu heilsutjóni. Telst hann með verknaðinum hafa brotið gegn 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga.

Refsing, skaðabætur og sakarkostnaður

Þegar ákærða er ákvörðuð refsing verður að líta til þess að árásin á B var sérstaklega hrottaleg og olli umtalsverðu og að nokkru leyti varanlegu líkamstjóni. Á hinn bóginn verður ekki litið fram hjá því að ákærði stóð í þeirri trú að B hefði brotið kynferðislega gegn konu hans, né heldur því að B, sem er þekktur ofbeldismaður, kom óboðinn heim til ákærða í framhaldi af líflátshótunum í hans garð. Loks ber að líta til þess að B hafði áður slegið ákærða þungu höggi með kylfu í höfuðið. Vísast um þetta til 1. – 3. og 6. tl. 1. mgr. 70. gr. svo og til 4. tl. 1. mgr. 74. gr. almennra hegningarlaga. Ákærði hefur rofið skilorð 4 mánaða fangelsisdóms frá því í desember 2010. Ber að dæma hann upp og gera ákærða refsingu í einu lagi. Þykir hún hæfilega ákveðin fangelsi í 18 mánuði.

Með heimild í 1. og 3. tl. 1. mgr. 69. gr. a almennra hegningarlaga ber að gera upptækt armbandsúr og hafnaboltakylfu, sem sannað er að ákærði framdi brotið með. Þá ber með heimild í 1. mgr. 37. gr. vopnalaga nr. 16, 1998 að gera upptækt hnúajárn sem hald var lagt á hjá ákærða.

Af hálfu brotaþolans B er þess krafist að ákærði verði dæmdur til að greiða honum miskabætur að fjárhæð 5.000.000 króna, ásamt vöxtum skv. 8. gr., sbr. 4. gr. vaxtalaga nr. 38, 2001, frá 17. maí 2013, til þess dags þegar liðinn var mánuður frá því að ákærða var birt skaðabótakrafan, en með dráttarvöxtum samkvæmt 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38, 2001, frá þeim degi til greiðsludags. Um lagarök vísar brotaþoli til 26. gr. skaðabótalaga nr. 50, 1993 og almennu skaðabótareglunnar.

Með vísan til þess að ákærði hefur verið sakfelldur fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás telur dómurinn skilyrði 26. gr. skaðabótalaga uppfyllt. Dæma ber ákærða til þess að greiða brotaþola miskabætur, sem í ljósi atvika þykja hæfilega ákveðnar 1.000.000 króna, ásamt almennum vöxtum samkvæmt 4., sbr. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38, 2001, frá 17. maí 2013 til 2. janúar 2015, en frá þeim degi með dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla laganna, til greiðsludags.

Þess er jafnframt krafist af hálfu brotaþola að ákærði verði dæmdur til þess að greiða honum skaðabætur að fjárhæð 2.000.000 krónur, vegna tannlæknakostnaðar. Til vara er gerð krafa um skaðabætur að álitum vegna tannlæknakostnaðar. Brotaþoli hefur lagt fram upplýsingar um tannlæknakostnað samkvæmt þremur reikningum. Reikningur dagsettur 29. janúar 2015 er að fjárhæð 79.970 krónur og tveir reikningar dagsettir 3. mars 2015 eru að fjárhæð annars vegar 581.360 krónur og hins vegar 461.300 krónur. Útlagður kostnaður brotaþola vegna tannlæknakostnaðar er því samtals 1.122.630 krónur og ber að dæma ákærða til að greiða brotaþola þá fjárhæð í bætur fyrir fjárhagstjón. Ekki eru efni til þess að ákveða skaðabætur að álitum.

Dæma ber ákærða til þess að greiða verjanda sínum, O-kk-þgf E-kk-þgf hrl. 2.075.567 krónur í málsvarnarlaun og V-kk-þgf H. V-kk-þgf hrl. 450.000 krónur í réttargæslulaun. Málsvarnar- og réttargæslulaunin eru ákveðin að meðtöldum virðisaukaskatti.

Þá ber að dæma að ákærði greiði annan kostnað af málinu, 511.066 krónur.

DÓMSORÐ:

Ákærði, A, sæti fangelsi í 18 mánuði.

Ákærði sæti upptöku á armbandsúri, hafnaboltakylfu og hnúajárni.

Ákærði greiði B 1.000.000 króna í miskabætur ásamt almennum vöxtum samkvæmt 4., sbr. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu, frá 17. maí 2013 til 2. janúar 2015, en með dráttarvöxtum samkvæmt III. kaflalaganna, frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði greiði B 1.122.630 krónur í bætur fyrir fjárhagstjón.

Ákærði greiði verjanda sínum, O-kk-þgf E-kk-þgf hrl. 2.075.567 krónur í málsvarnarlaun og V-kk-þgf H. V-kk-þgf hrl. 450.000 krónur í réttargæslulaun.

Loks greiði ákærði annan kostnað af málinu, 511.066 krónur.

P-kk-nf G-kk-nf

H-kk-nf B-kk-nf

K-kvk-nf K-kvk-nf