S-240/2021

Mál þetta, sem dómtekið var 1 7. mars 2021, höfðaði lögreglustjórinn á Suðurnesjum með ákæru 1. febrúar 2021 á hendur ákærða, Þ-kk-þgf G-kk-þgf S-kk-þgf, kt.[...], [...], [...];

„fyrir líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 14. júlí 2019, við barborð skemmtistaðarins Fish house, Hafnargötu 6 í Grindavík, slegið A, kt. [...], með krepptum hnefa vinstri handar einu höggi í andlitið þannig að A féll aftur fyrir sig og skall með höfuðið í gólfið, með þeim afleiðingum að A missti meðvitund í skamma stund, hlaut kúlu á hnakka, heilahristing, litlar contusions blæðingar frontal beggja vegna á heila, jafnvægisleysi, svima og heyrnarskerðingu á hægra eyra.

Telst háttsemi ákærða varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkrafa:

Af hálfu A, kt. [...], er gerð sú krafa að ákærði verði dæmdur til að greiða honum miskabætur, samtals að fjárhæð kr. 1.583.540,- með vöxtum skv. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 14. júlí 2019 til 21. janúar 2021 en með dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags auk málskostnaðar.“

Ákærði krefst þess að honum verði gerð sú vægasta refsing sem lög leyfa. H vað bótakröfu brotaþola varðar krefst ákærði þess að miskabótakrafan verði lækkuð verulega. Kröfur um þjáningabætur og útlagðan kostnað segir ákærði svo vanreifaðar að frávísun varði, að minnsta kosti að hluta.

Farið var með mál þetta samkvæmt 164. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Ákærði játaði sök í þinghaldi 17. mars sl. og var málið þá tekið til dóms án frekari sönnunarfærslu eftir að sækjanda og verjanda ákærða hafði verið gefinn kostur á að tjá sig um lagaatriði máls og ákvörðun viðurlaga. Verjanda var einnig gefinn kostur á að tjá sig um bótakröfu brotaþola en um þá kröfu vísaði sækjandi til hinnar skriflegu kröfu og fylgigagna hennar.

I

Eins og fyrr var getið hefur ákærði játað sök í málinu. Að mati dómsins samrýmist játning ákærða framlögðum gögnum. Brot ákærða telst því sannað og varðar það við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, svo sem vísað er til í ákæru.

Ákærði er í málinu sakfelldur fyrir líkamsárás með því að hafa slegið brotaþola með krepptum hnefa í andlitið sem við það féll aftur fyrir sig og skall með höfuðið í gólfið, allt með þeim afleiðingum að brotaþoli missti meðvitund í skamma stund, hlaut kúlu á hnakka, heilahristing, litlar „ contusions“ blæðingar að framan beggja vegna á heila, jafnvægisleysi, svima og heyrnarskerðingu á hægra eyra.

Við ákvörðun refsingar verður að líta til alvarleika þeirrar háttsemi ákærða að slá brotaþola með krepptum hnefa í höfuðið og þeirra áverka sem af háttseminni leiddi samkvæmt framansögðu, sbr. 1., 2. og 3. tölulið 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga. Samkvæmt gögnum málsins hafði brotaþoli ekki náð fullum bata tæpu hálfu ári eftir að atvik máls gerðust og talið var óvíst hvort svo yrði.

Játning ákærða horfir honum til málsbóta. Þá er sakaferill hans hverfandi. Þá verður ekki framhjá því litið, sem gögn málsins bera skýrlega með sér og vísað var til af hálfu ákærða fyrir dómi, að brotaþoli átti upptökin að átökum þeirra ákærða með því að slá hann í andlitið, sbr. 2. málslið 3. mgr. 218. gr. c. almennra hegningarlaga. Til alls þessa ber að líta við ákvörðun refsingar ákærða, sbr. 5., 7. og 8. tölulið 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga.

Að öllu framangreindu virtu þykir refsing ákærða réttilega ákveðin fangelsi í 30 daga. Eftir atvikum þykir mega fresta fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

II

Samkvæmt framansögðu hefur ákærði verið sakfelldur fyrir líkamsárás gagnvart brotaþola. Með hinni refsiverðu háttsemi hefur ákærði bakað sér bótaábyrgð. Brotaþoli á því rétt til miskabóta úr hendi ákærða á grundvelli a-liðar 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Bæturnar þykja að broti ákærða virtu, því sem fyrir liggur um áverka brotaþola samkvæmt framansögðu og þess að brotaþoli átti upptökin að átökum þeirra, réttilega ákvarðaðar 350.000 krónur.

Ákærði hefur sérstaklega mótmælt kröfu brotaþola um þjáningabætur. Á það verður að fallast með ákærða að þau læknisfræðilegu gögn sem lögð hafa verið fram til stuðnings kröfunni séu ekki viðhlítandi grundvöllur ákvörðunar þjáningabóta samkvæmt 3. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Kröfunni er því vísað frá dómi vegna vanreifunar.

Krafa brotaþola um sjúkrakostnað á sér stoð í 1. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Framlögð gögn bera með sér að sá kostnaður hafi numið samtals 196.317 krónum. Verður ákærði því dæmdur til greiðslu þeirrar fjárhæðar.

Eins og krafa brotaþola er fram sett fer um vexti og dráttarvexti af kröfu hans svo sem í dómsorði greinir, en krafan var birt ákærða 21. desember 2020.

Í þinghaldi 17. mars sl. var Á-kvk-nf B-kvk-nf E-kvk-nf lögmaður skipuð réttargæslumaður brotaþola í málinu. Af þeim sökum eru ekki lagaskilyrði til þess að dæma brotaþola málskostnað úr hendi ákærða, sbr. ákvæði 3. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, heldur verður réttargæslumanni ákveðin þóknun samkvæmt fyrirmælum 1. mgr. 48. gr. sömu laga.

III

Með vísan til sakfellingar ákærða, sbr. 1. mgr. 235. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, verður honum gert að greiða sakarkostnað málsins. Ákærði dæmist því til að greiða sakarkostnað samkvæmt yfirliti lögreglustjórans á Suðurnesjum, samtals 66.430 krónur, vegna öflunar vottorða læknis og sjúkraþjálfara, en vottorðin eru til stuðnings áverkalýsingu í ákæru. Þá greiði ákærði einnig þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, Á-kvk-ef B-kvk-ef E-kvk-nf lögmanns, er hæfilega þykir ákveðin eftir umfangi málsins svo sem í dómsorði greinir. Skipaður verjandi ákærða, S-kk-nf C-kk-nf lögmaður, afsalaði sérþóknun fyrir verjanda starfann.

Dóm þennan kveður upp K-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari.

Dómsorð:

Ákærði, Þ-kk-nf G-kk-nf S-kk-nf, sæti fangelsi í 30 daga, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði 278.470 krónur í sakarkostnað, þar með talda þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, Á-kvk-ef B-kvk-ef E-kvk-ef lögmanns, 212.040 krónur að virðisaukaskatti meðtöldum.

Kröfu brotaþola, A, um þjáningabætur að fjárhæð 83.540 krónur er vísað frá dómi.

Ákærði greiði brotaþola 546.317 krónur ásamt vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 350.000 krónum frá 14. júlí 2019 til 30. janúar 202 0, en af 546.317 krónum frá þeim degi til 21. janúar 2021, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga af 546.317 krónum frá þeim degi til greiðsludags.

K-kk-nf H-kk-nf