E-13285/2009

Mál þetta, sem dómtekið var 16. desember sl., er höfðað fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur af B-kk-þgf H-kk-þgf J-kk-þgf, Ásgarði 27, Reykjavík, á hendur Tryggingamiðstöðinni hf., Síðumúla 24, Reykjavík, með stefnu áritaðri um birtingu hinn 24. nóvember 2009.

Dómkröfur stefnanda eru þær að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnanda 359.280 krónur með almennum vöxtum frá 25. mars 2008 til 11. apríl 2008 en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. vaxtalaga nr. 38/2001 frá þeim degi til greiðsludags og málskostnað að mati dómsins.

Dómkröfur stefnda eru aðallega þær að sýknað verði af kröfum stefnanda í máli þessu, en til vara að þær verði lækkaðar. Í aðalkröfu er krafist málskostnaðar að skaðlausu stefnda til handa að mati dómsins en í varakröfunni að málskostnaður verði felldur niður.

Málavextir

Í stefnu greinir svo frá að stefnandi hafi orðið fyrir slysi þann 19. janúar 2008 á hótelinu LK Metropole í borginni Pattaya í Tælandi. Nánari atvik hafi verið þau að stefnandi hafi verið að ganga inn á hótelið ásamt samferðarfólki. Við göngu sína hafi honum verið litið aftur fyrir sig en gengið þá á tröppur, sem lágu upp á við, inn í inngang hótelsins, svo hann hafi hrasað og skollið með andlitið á tröppur stigans. Við slysið hafi tannbrú brotnað sem sett hafði verið í stefnanda í Tælandi í október 2007. Með stefnanda í för hafi verið P-kk-nf S-kk-nf sem hafi orðið vitni að slysinu, en skriflegur vitnisburður hans liggi fyrir í málinu.

Stefnandi kveðst hafa leitað samdægurs til tannlæknisins Dr. P-x-x C-x-x í Pattaya Tælandi, þess hins sama og hafi sett tannbrúna í hann í október 2007. Meðferð vegna slyssins hafi falist í að fjarlægja hina brotnu tannbrú, setja upp bráðabirgðabrú og smíða nýja brú og koma henni fyrir. Kostnaðurinn vegna læknismeðferðarinnar hafi numið 180.000 tælenskum baht, sem stefnandi hafi greitt þann 25. janúar 2008. Stefnandi kveðst á slysdegi, 19. janúar, hafa óskað eftir aðstoð frá SOS International a/s en SOS annist neyðarþjónustu vegna korthafa Mastercard.

Með bréfi, dagsettu 3. mars 2009, hafnaði stefndi greiðslu bóta úr ferðatryggingu stefnanda hjá stefnda með vísan til þess að fullnægjandi gögn hefðu ekki borist félaginu svo unnt væri að meta bótaskyldu.

Stefnandi beindi málinu til úrskurðarnefndar í vátryggingarmálum, sem kvað upp úrskurð hinn 25. ágúst 2008. Úrskurðarnefndin komst að þeirri niðurstöðu að stefnandi ætti ekki rétt á bótum úr ferðatryggingu hjá stefnda þar sem ekki lægju fyrir fullnægjandi upplýsingar um slys stefnanda og vottorð og/eða vitnisburðir samferðarfólks lægju ekki fyrir í málinu.

Stefnandi hefur ekki sætt sig við afstöðu stefnda og hefur því höfðað mál þetta til greiðslu bóta vegna tjóns hans. Stefnandi miðar við gengi tælensks baht gagnvart íslenskri krónu hinn 25. janúar 2008 þegar stefnandi greiddi kostnað vegna slyssins, 180.000 baht, og reiknast krafan þannig: 1,996*180.000 = 359.280 krónur, sem er stefnufjárhæð málsins.

Málsástæður og lagarök stefnanda

Eins og áður segir kveðst stefnandi hafa óskað strax á slysdegi, hinn 19. janúar 2008, eftir aðstoð frá SOS International a/s. Stefnandi kveðst hafa aðstoðað starfsmenn SOS við öflun gagna vegna slyss hans, hafi ítrekað orðið við beiðni SOS um frekari gögn vegna slyssins og haft milligöngu um að gögnin væru útveguð. Stefndi hafi fengið send frá SOS International a/s öll gögn vegna slyssins en stefndi hafi dregið stefnanda á svari, með vísan til þess að gögn vantaði. Stefndi hafi loks hafnað bótaskyldu úr ferðatryggingu stefnanda hjá stefnda með bréfi, dags. 3. mars 2009, á grundvelli þess að fullnægjandi gögn hefðu ekki borist félaginu svo unnt væri að meta bótaskyldu.

Stefnandi fór með mál sitt fyrir úrskurðarnefnd í vátryggingarmálum, sbr. fyrrgreindan úrskurð nefndarinnar, dags. 25. ágúst 2008, en nefndin komst að þeirri niðurstöðu að stefnandi ætti ekki rétt á bótum úr ferðatryggingu hjá stefnda þar sem ekki lægju fyrir fullnægjandi upplýsingar um slys hans og vottorð og/eða vitnisburðir samferðarfólks lægju ekki fyrir í málinu. Þá komi eftirfarandi fram í niðurstöðu nefndarinnar: “Fyrir liggur að hafi M orðið fyrir því slysi sem hann heldur fram að hann hafi orðið fyrir þá hann rétt á bótum…“. Að mati stefnanda hafi hann fært fram fullnægjandi sönnur um að hann hafi orðið fyrir umræddu slysi. Fyrrgreind niðurstaða úrskurðarnefndar í vátryggingarmálum sé því ekki rétt og sé honum í kjölfarið nauðsynlegt að höfða mál gegn stefnda til greiðslu bóta vegna tjóns hans.

Í vátryggingarskilmálum stefnda vegna ferðaslysatryggingar og sjúkrakostnaðar komi fram í lið 4.3.3. að stefndi bæti vátryggingartaka kostnað vegna nauðsynlegrar tannlæknaþjónustu vegna sannanlegs slyss. Af skilmálum tryggingarinnar sé ljóst að stefnda hafi borið að bæta stefnanda þann kostnað sem hann hlaut af slysinu 19. janúar 2008 og hafi fullnægjandi gögn verið lögð fram til að hægt sé að meta bótaskyldu. Stefnandi byggir kröfu sína á því að fullnægjandi gögn af hálfu stefnanda hafi verið lögð fram hinn 27. mars 2008 en stefnandi hafði þá þegar veitt SOS International öll umbeðin gögn auk umboðs til félagsins til öflunar viðbótarröntgenmynda sem þeir töldu þörf á að afla umfram þær röntgenmyndir sem þegar lágu fyrir. Stefnandi hafi með framlögðum gögnum sínum og umboði sínu til stefnda til öflunar viðbótargagna uppfyllt skyldur sínar samkvæmt 1. mgr. 120. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga.

Stefnandi mótmælir enn fremur þeim rökstuðningi stefnda að nauðsynlegt hafi verið að afla viðbótarröntgenmynda til að geta metið tjón stefnanda þar eð röntgenmyndir hafa ekki þýðingu í málinu þar sem um brot á tannbrú var að ræða en ekki brot á tönnum. Varðandi sönnun stefnanda á tjóni sínu bendi stefnandi á tölvupóst frá SOS hinn 20. febrúar 2008 þar sem SOS International taki fram að félagið véfengi ekki að stefnandi hafi orðið fyrir slysi. Af læknisfræðilegum gögnum sé enn fremur ljóst að stefnandi hafi orðið fyrir því slysi sem um ræðir og hin læknisfræðilega meðferð sem stefnda beri að standa kostnað af, sé vegna þess slyss.

Stefnandi vísi enn fremur til læknisvottorðs Dr. P-x-x C-x-x þar sem fram komi að hann hafi skoðað stefnanda hinn 19. janúar 2008 og að um brot á tannbrú í kjölfar slyss hafi verið að ræða. Í vottorði læknisins komi fram að stefnandi hafi verið greindur með brot á gamalli tannbrú og meðferðin verið fólgin í að fjarlægja gömlu brúna, setja upp bráðabirgðabrú og smíða nýja brú og koma henni fyrir í munnholi stefnanda. Einnig liggi fyrir þrjú vottorð og reikningur sem staðfesti að læknismeðferð stefnanda hafi verið vegna slyss hans. Þá liggi enn fremur fyrir skriflegur vitnisburður Dr. P-x-x C-x-x um læknismeðferð vegna slyssins og skriflegur vitnisburður P-kk-ef S-kk-ef sem hafi orðið vitni að umræddu slysi. Stefnandi telji því að fram hafi verið færð fullnægjandi gögn til að taka afstöðu til bótaskyldu í tilviki hans og beri stefndi að bæta honum tjón hans líkt og réttur stefnanda úr ferðatryggingu sinni hjá stefnda standi til.

Krafa stefnanda sé gerð þannig að miðað sé við gengi tælensks bahts gagnvart íslenskri krónu þann 25. janúar 2008 þegar stefnandi greiddi kostnað vegna slyssins, 180.000 baht, og reiknist krafan þannig: 1,996*180.000 = 359.280. Krafa stefnanda um dráttarvexti á kröfu sína sé miðuð við 11. apríl 2008 en þá hafi verið liðnir 14 dagar frá því að félagið átti kost á að afla fullnægjandi gagna sem þörf hafi verið á til þess að kanna ábyrgð sína og reikna út endanlega fjárhæð bóta sbr. 121. gr. laga nr. 40/2003 og ákvæði 3.1. í skilmálum vátryggingarskilmála stefnda.

Stefnandi byggir kröfur sínar á ákvæðum laga um vátryggingarsamninga nr. 30/2004. Kröfu sína um almenna vexti styðji stefnandi við ákvæði 123. gr. laga nr. 30/2004 og kröfu sína um dráttarvexti við lög um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, einkum 1. mgr. 6. gr. Kröfu um málskostnað styðji stefnandi við 129. gr. og 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Varðandi varnarþing vísar stefnandi til 33. gr. l. 91/1991 um meðferð einkamála.

Málsástæður og lagarök stefnda

Stefndi byggir sýknukröfu sína á því að stefnandi hafi ekki lagt fram fullnægjandi sönnunargögn um tjón vegna nauðsynlegrar tannlæknaþjónustu í kjölfar slyss. Af þeim sökum sé óhjákvæmilegt að hafna bótaskyldu úr ferðatryggingu stefnanda hjá stefnda og með vísan til þess krefst stefndi sýknu í máli þessu.

Stefndi telji að mál þetta líði enn fyrir augljósan skort á fullnægjandi gögnum og að þegar af þeirri ástæðu sé tjón stefnanda með öllu ósannað. Á fyrri stigum þessa máls hafi ítrekað verið óskað eftir röntgenmyndum sem sýndu þann áverka sem stefnandi kveðst hafa hlotið í kjölfar fallsins hinn 19. janúar 2008. Þá hafi einnig ítrekað verið óskað eftir myndum af meðferð stefnanda í október 2007, bæði fyrir og eftir þá meðferð, sem yrðu til samanburðar við áverka og ástand stefnanda í kjölfar slyssins. Í málinu liggi aðeins fyrir ljósmyndir af ódagsettum röntgenmyndum þar sem annars vegar sjáist að framjaxlar hafi verið fjarlægðir og hins vegar sjáist gómur stefnanda fullbúinn. Ekki liggi fyrir neinar myndir þar sem unnt sé að greina áverka í kjölfar slyss 19. janúar 2008. Þá liggi ekki fyrir viðhlítandi vottorð þar sem áverki sé almennilega greindur og nauðsynlegri meðferð lýst.

Stefndi telji einnig rétt að benda sérstaklega á að stefnandi hefði einvörðungu átt rétt á endurgreiðslu á útlögðum sjúkrakostnaði vegna nauðsynlegrar tannlæknaþjónustu eða meðferð til að lina þjáningar, sbr. grein 4.3.3 í skilmála nr. 357. Af þeim sökum veki athygli stefnda að sú brú sem sett var í stefnanda eftir slysið sé stærri en sú sem var þar fyrir og engin skýring liggi fyrir um hvers vegna það var nauðsynlegt. Enn fremur sé með öllu óljóst hvers vegna stefnandi þurfti heila nýja brú í stað þess að gert væri við fyrri brú. Þá sé óljóst með öllu hvernig það slys sem stefnandi kveðst hafa lent í hinn 19. janúar 2008 hafi aðeins átt að hafa valdið skaða á framjöxlum sinn hvorum megin í efri gómi án þess að skaða framtennur og hér sé vísað til athugasemda ráðgefandi tannlæknis hjá SOS International a/s. Að auki liggi ekki fyrir hvort þær krónur sem séu í neðri gómi hafi verið settar fyrir slysið eða eftir það. Vegna áþreifanlegs skorts á gögnum hafi stefndi óhjákvæmilega ákveðnar efasemdir um hvort stefnandi hafi raunverulega lent í því slysi sem hann hefur lýst. Þá telji stefndi að svar frá starfsmanni SOS International a/s, um að hann hafi ekki efasemdir um að slysið hafi átt sér stað, feli ekki í sér yfirlýsingu um viðurkenningu á greiðsluskyldu þannig að stefndi verði bundinn af henni með nokkru móti.

Stefndi bendi á að það sé stefnanda að færa sönnun fyrir tjóni sínu og sýna fram á að hann hafi lent í slysi sem hafi leitt til áverka. Þá sé það stefnanda að sýna fram á með viðeigandi gögnum hvaða áverka hann hafi hlotið og hvers konar tannlæknaþjónusta hafi verið nauðsynleg í kjölfarið. Það geti ekki, að mati stefnda, talist fullnægjandi sönnun á tjóni að tannlæknir staðfesti tæpum tveimur árum frá slysi að meðferð hjá honum hinn 19. janúar 2008 og dagana þar á eftir hafi verið nauðsynleg og áríðandi, án þess að viðhlítandi gögn styðji beinlínis við slíka yfirlýsingu. Þá telji stefndi að fyrirliggjandi vottorð gefi mjög takmarkaðar upplýsingar um málið. Stefnda sé illmögulegt að skilja hvernig tannlækni sé unnt að sinna svo stóru verki sem hér um ræðir, með faglegum hætti, án þess að hafa undir höndum skoðunargögn, skýrar myndir af áverka og nákvæma áverka- og meðferðargreiningu. Af fyrirliggjandi gögnum málsins sé ekki nokkur möguleiki að greina hvaða áverka stefnandi hlaut nákvæmlega og hvaða tannlæknaþjónusta var nauðsynleg í kjölfarið. Stefndi leitaði enn fremur eftir áliti ráðgefandi tannlæknis og taldi hann ekki mögulegt að gefa álit á umræddu máli vegna skorts á gögnum. Einu myndirnar sem lagðar hafi verið fram af hálfu stefnanda séu myndir sem sýni að framjaxlar hafi verið fjarlægðir eftir slys og síðan mynd að lokinni fullri meðferð. Stefndi hafni því alfarið að ódagsettar röntgenmyndir sem sýni engin merki um áverka, ásamt yfirlýsingu tannlæknis og ófullnægjandi vottorðum, feli í sér sönnun á tjóni stefnanda. Í raun sýni fyrirliggjandi ljósrit af röntgenmyndum einungis fram á að brú hafi verið sett í stefnanda í efri gómi og krónur í neðri gómi. Engin merki séu um áverka á þessum myndum.

Í vátryggingarskilmála nr. 357 komi fram, í grein 4.3.3. vegna sjúkrakostnaðar, að tryggingin bæti kostnað við nauðsynlega tannlæknaþjónustu vegna sannanlegs slyss eða til þess að lina þjáningar. Stefndi telji ekkert í gögnum málsins sýna fram á hvaða áverka stefnandi hlaut í kjölfar slyssins né hvaða meðferð hafi verið nauðsynleg. Þá telji stefndi að auki að óhjákvæmilega sé uppi vafi um hvort stefnandi hafi lent í slysi.

Stefndi telji málatilbúnað stefnanda byggðan á verulega vanbúnum og fátæklegum gögnum. Að mati stefnda verði stefnandi að bera hallann af þeim sönnunarskorti sem uppi sé í máli þessu. Stefndi telji það engu breyta um sönnunarbyrði stefnanda þó hann hafi veitt starfsmönnum SOS a/s heimild til að kalla eftir gögnum frá tannlækni sínum þar sem tannlæknir hans bætti engu við fyrri gögn þrátt fyrir ítrekaða beiðni. Þá telji stefndi það engu breyta þótt meðferðartannlæknir hafi ekki orðið við beiðni um fullnægjandi gögn, hvort heldur sú beiðni kom frá stefnanda eða starfsmönnum SOS International a/s. Það hvíli á stefnanda að sanna tjón sitt og að mati stefnda hafi sú sönnun ekki tekist. Stefndi telji að ekki verði unað við þann bersýnilega skort á gögnum sem uppi sé í málinu. Af þeim sökum sé óhjákvæmilegt að hafna bótaskyldu og með vísan til þess telji stefndi að sýkna beri stefnda af kröfum stefnanda.

Verði ekki fallist á sýknukröfu og talið sannað að stefnandi hafi hlotið áverka í slysi hinn 19. janúar 2008 í Pattaya í Tælandi þannig að tannbrú hafi brotnað, krefst stefndi þess til vara að bætur verði lækkaðar þannig að þær verði í samræmi við kostnað fyrir nauðsynlegri tannlæknaþjónustu í kjölfar slyss, sbr. grein 4.3.3. í skilmála nr. 357, að áliti dómsins.

Um varakröfu sé vísað til rökstuðnings í aðalkröfu og á það bent að stefndi telji með öllu ósannað hvers konar áverka stefnandi kann að hafa fengið í kjölfar hins óljósa slyss og því skorti allar forsendur til að meta hvaða tannlæknaþjónusta kunni að hafa verið nauðsynleg á sínum tíma.

Þá er þess krafist að krafa stefnanda beri ekki vexti frá 25. mars 2008 með vísan til 3. mgr. 123. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga. Stefndi telji að skortur á fullnægjandi gögnum í máli þessu eigi að leiða til þess að vextir reiknist ekki á því tímabili þar sem viðhlítandi gögn skorti. Enn fremur krefst stefndi, með sömu rökum, að krafa stefnanda skuli ekki bera dráttarvexti frá 11. apríl 2008 heldur að horft verði til 3. mgr. 5. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu.

Vísað sé til laga um vátryggingarsamninga nr. 30/2004. Þá sé einnig vísað til skilmála nr. 357 um ferðatryggingu fyrir Mastercard korthafa. Varðandi kröfu um dráttarvexti sé vísað til laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu. Málskostnaðarkrafa stefnda styðjist við XXI. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Niðurstaða

Eins og fram hefur komið kveður stefnandi sig hafa orðið fyrir tjóni í borginni Pattaya á Tælandi 19. janúar 2008 þegar hann gekk á tröppur og hrasaði við inngang hótels LK Metropole. Stefnandi kveður tannbrú hafa brotnað við slysið og að hann hafi leitað samdægurs til tannlæknis, sem fjarlægði brúna, setti upp bráðabirgðabrú, smíðaði nýja brú og kom henni fyrir í munni stefnanda. Þann sama dag hafi stefnandi haft samband við SOS neyðarþjónustu Mastercard korthafa en hann hafi verið tryggður ferðaslysatryggingu sem korthafi Mastercard. Stefnandi kveðst hafa útvegað þau gögn sem SOS bað um.

Með bréfi, dagsettu 3. mars 2009, hafnaði stefndi bótaskyldu úr ferðatryggingu stefnanda á þeim grundvelli að ekki væri hægt að meta bótaskyldu þar sem félaginu hefði ekki borist fullnægjandi gögn.

Hinn 25. ágúst 2008 komst úrskurðarnefnd í vátryggingarmálum að þeirri niðurstöðu að stefnandi ætti ekki rétt á bótum úr ferðatryggingu þar sem hann hefði ekki fært fram fullnægjandi sönnur um að hann hefði orðið fyrir því slysi sem hann sagðist hafa orðið fyrir. Byggðist niðurstaðan einkum á því að ekki lægju fyrir neinar upplýsingar um slys stefnanda nema frásögn hans sjálfs og vottorð og/eða vitnisburðir samferðafólks stefnanda lægju ekki fyrir í málinu.

Í máli þessu greinir aðila á um hvort stefnandi hafi sannað með nægilegum hætti að hann hafi orðið fyrir tjóni hinn 19. janúar 2008 og eigi þar af leiðandi rétt á að fá það tjón bætt úr hendi stefnda þar sem hann hafi verið tryggður með ferðaslysatryggingu Mastercard korthafa.

Stefnandi byggir á því að samkvæmt skilmálum ferðatryggingar Mastercard korthafa beri stefnda að bæta stefnanda þann kostnað sem hann hlaut af slysinu. Veiti gögn þau sem hann hafi lagt fram fullnægjandi upplýsingar um slys stefnanda. Að sögn stefnanda hafa þau gögn sem málið varða og stefndi hafi beðið um vegna málsins verið afhent stefnda. Stefnandi hafi þar að auki veitt stefnda umboð til að afla viðbótargagna. Hafi hann því uppfyllt skyldu sína samkvæmt 1. mgr. 120. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga.

Stefndi telur hins vegar að tjón stefnanda sé með öllu ósannað. Af fyrirliggjandi gögnum telji stefndi ómögulegt að greina hvaða áverka stefnandi hlaut nákvæmlega og hvaða tannlæknaþjónusta hafi verið nauðsynleg í kjölfarið. Vísar stefndi þar sérstaklega til þess að ekki liggi fyrir röntgenmyndir sem sýni þá áverka sem stefndi kveðst hafa hlotið hinn 19. janúar 2008.

Í skýrslutöku fyrir dóminum greindi stefnandi frá því að hann hafi hinn 19. janúar 2008 gengið á tröppur og dottið með andlitið á tröppurnar á hóteli í borginni Pattaya í Tælandi. Við þetta hafi tannbrú, sem sett hafi verið í hann nokkrum mánuðum áður, brotnað. Hafi hann eftir slysið leitað til sama tannlæknis og þess sem setti brúnna í stefnanda í fyrra skiptið. Ekki hafi verið hægt að laga gömlu brúna heldur þurfti að setja í nýja. Stefnandi kvaðst ekki muna eftir því að röntgenmyndir hefðu verið teknar.

Í málinu liggur fyrir yfirlýsing frá P-kk-þgf S-kk-þgf, samferðamanni stefnanda í Tælandi á þeim tíma er stefnandi varð fyrir slysi. Í yfirlýsingu sinni kveðst P-kk-nf hafa orðið vitni að því hinn 19. janúar 2008 þegar stefnandi féll í tröppum við LK Metropole hótelið á Pattaya í Tælandi. Kveður P-kk-nf slysið hafa valdið stefnanda áverka á tönnum og að stefnandi hafi þurft að leita til tannlæknis. Fyrir dóminum staðfesti P-kk-nf að hann hafi, hinn 19. janúar 2008, verið á gangi með stefnanda upp á hótel þegar stefnandi datt í tröppunum. Hafi hann séð stefnanda detta og jafnframt séð að það blæddi úr honum. Vitnið bar að stefnandi hafi hætt við að fljúga heim til Íslands vegna þessa atviks.

Þá liggja fyrir í málinu nokkur læknisvottorð frá tannlækninum, Dr. P-x-x C-x-x, staðsettum í Pattaya í Tælandi. Þá liggja jafnframt fyrir reikningur, sem gefinn var út af fyrrgreindum tannlækni og stílaður er á stefnanda, og staðfesting um meðferð stefnanda hjá tannlækninum. Í vottorði, dagsettu 25. janúar 2008, segir að Dr. P-x-x C-x-x hafi hinn 19. janúar 2008 skoðað stefnanda. Kemur þar fram að tannbrú hafi brotnað og niðurstaða skoðunar sé að bíða og fylgjast með einkennum. Samkvæmt öðru vottorði, dagsettu sama dag og það fyrrgreinda, skoðaði tannlæknirinn stefnanda hinn 21. janúar 2008. Niðurstaða læknis samkvæmt vottorðinu er að prófa og festa tannbrú í stefnanda. Í yfirlýsingu Dr. P-x-x C-x-x frá 25. janúar 2008 staðfestir hann að stefnandi hafi verið hjá honum í tannlæknameðferð. Greining er sögð vera brotin tannbrú. Meðferðinni er síðan lýst þannig að gerð var ný brú, gamla brúin hafi verið fjarlægð úr stefnanda og sú nýja sett í munn hans. Loks liggur fyrir reikningur, dagsettur 25. janúar 2008, þar sem tannbrú er tilgreind og upphæð sögð vera 180.000 baht.

Verður með vísan til framlagðra gagna málsins, þá einkum þeirra vottorða, sem lýst hefur verið, yfirlýsingar frá tannlækni og yfirlýsingar samferðamanns stefnanda, P-kk-ef S-kk-ef, sem hann staðfesti fyrir dóminum, að telja nægilega sannað að stefnandi hafi orðið fyrir slysi í Pattaya í Tælandi hinn 19. janúar 2008. Óumdeilt er að stefnandi var tryggður hjá stefnda sem korthafi Mastercard korts. Í vátryggingarskilmálum Mastercard, lið 4.3.3, segir að félagið bæti kostnað við nauðsynlega tannlæknaþjónustu vegna sannanlegs slyss eða til þess að lina þjáningar. Ber því stefnda, samkvæmt öllu framansögðu, að bæta stefnanda þann kostnað sem hann varð fyrir vegna nauðsynlegrar tannlæknaþjónustu í kjölfar slyssins.

Byggir stefndi varakröfu sína um lækkun bóta á því að samkvæmt framlögðum gögnum í málinu hafi ekki verið mögulegt að greina áverka og hvaða tannlæknaþjónusta hafi verið nauðsynleg stefnanda eftir slysið. Telur stefndi óljóst hvers vegna stefnandi hafi þurft heila brú í stað viðgerðar á þeirri sem þar var fyrir. Út frá fyrirliggjandi vottorðum má ráða að Dr. P-x-x C-x-x, sá tannlæknir sem stefnandi leitaði til eftir slysið, hafi metið nauðsynlegt að fjarlægja hina skemmdu tannbrú úr munni stefnanda og setja aðra nýja inn í staðinn. Hefur stefndi ekki sýnt fram á að þessar aðgerðir tannlæknisins hafi verið ónauðsynlegar eða að önnur meðferð hefði verið heppilegri. Verður því að leggja til grundvallar mat tannlæknisins á því að tannaðgerðir þær sem gerðar voru í kjölfar slyssins hafi verið nauðsynlegar. Með vísan til framangreinds verður ekki fallist á varakröfu stefnda um lækkun bóta.

Með vísan til alls þess er fram hefur komið verður fallist á kröfur stefnanda og hið stefnda félag dæmt til að greiða stefnanda 359.280 krónur með vöxtum og dráttarvöxtum eins og krafist er og í dómsorði greinir.

Eftir þessum úrslitum málsins ber að dæma stefnda til að greiða stefnanda málskostnað sem ákveðst 326.300 krónur. Við ákvörðun málskostnaðar er tekið tillit til virðisaukaskatts.

E-kk-nf Ó-kk-nf héraðsdómari kvað upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð :

Stefndi, Tryggingamiðstöðin hf., greiði stefnanda, B-kk-þgf H-kk-þgf J-kk-þgf, 359.280 krónur með 16,5 % vöxtum frá 25. mars 2008 til 11. apríl 2008 en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá þeim degi til greiðsludags og 326.300 krónur í málskostnað.

E-kk-nf Ó-kk-nf