S-386/2017

I.

Mál þetta, sem dómtekið var að lokinni aðalmeðferð 25. apríl, er höfðað með tveimur ákærum héraðssaksóknara, á hendur D-x-x U-x-x, kt. 000000-0000, [...] Reykjanesbæ.

Fyrri ákæra er gefin út 23. október 2017 og er „fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt föstudagsins 25. desember 2015, ruðst heimildarlaust inn á heimili við Njarðvíkurbraut 54 í Reykjanesbæ og þar ráðist á B með því að slá hann með felgulykli í andlitið, í höfuðið vinstra megin, í hálsinn hægra meginn, í hægri upphandlegg og í bakið, með þeim afleiðingum að B hlaut roða á vinstra eyra, blæðingu í vinstri eyrnagangi og rof á hljóðhimnu vinstra eyra, mar í hársverði ofan við vinstra eyra, innkýlt brot á vinstra kinnbeini og mar og eymsl þar yfir, mar hægra megin á hálsi, mar á hægri upphandlegg og mar á baki. Telst þetta varða við 2. mgr. 218. gr. [...] almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Síðari ákæra er gefin út 6. nóvember 2017 og er „fyrir umferðarlagabrot, með því að hafa að kvöldi fimmtudagsins 13. apríl 2017 ekið bifreiðinni sviptur ökurétti austur Hafnarbraut og inn Þórustíg í Reykjanesbæ þar sem lögregla stöðvaði aksturinn. Telst þetta varða við 1. mgr. 48. gr. sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 með áorðnum breytingum. Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.“ Málin voru sameinuð.

Ákærði neitar sök samkvæmt fyrri ákæru en játar sök samkvæmt síðari ákæru. Í fyrri ákæru var tekin upp bótakrafa brotaþola sem krafðist greiðslu 800.000 króna skaðabóta auk vaxta og málskostnaðar. Við þingfestingu málsins var krafan felld niður með vísan til 2. mgr. 174. gr. laga nr. 88/2008 og jafnframt fært til bókar að dómara hefði verið tilkynnt með tölvubréfi að kröfunni yrði ekki fylgt eftir.

II.

Samkvæmt lögregluskýrslu barst lögreglu klukkan 05:36 um jólanóttina 2015 tilkynning um líkamsárás sem framin hefði verið á Njarðvíkurbraut 52 í Reykjanesbæ. Lögregla hafi farið á vettvang og þar hitt fyrir brotaþola, B. Í skýrslunni er eftir honum haft að D-x-x U-x-x, ákærði í máli þessu, hafi komið inn í herbergi brotaþola. Þar hafi hann átt einhver orðaskipti við E, systur brotaþola, og rekið hana á dyr. Því næst hafi hann ráðizt á brotaþola „með einhverju áhaldi, líklega felgulykli.“ Hafi ákærði barið brotaþola í síður og höfuð. Í skýrslunni segir jafnframt að enga áverka hafi verið að sjá á höfði brotaþola en á baki hans hafi verið hringlaga far með roða í miðju. Ákærði hafi verið ölvaður. Hann hafi farið af vettvangi á nánar greindri bifreið. Þá segir í skýrslunni að skömmu eftir að lögregla hafi yfirgefið vettvang hafi henni verið tilkynnt að sjúkrabifreið væri á leið þangað. Lögregla hefði þá haldið á vettvang að nýju og hafi brotaþoli þá sagt að hann hefði misst heyrn á vinstra eyra og kvartað yfir sársauka í eyranu. Sjúkraflutningamenn hafi ekki séð áverka á eyranu og talið brotaþola hafa hellu fyrir því. Brotaþola hafi verið boðinn flutningur til læknisskoðunar en hann afþakkað.

Í málinu liggur vottorð H læknis á heilbrigðisstofnun Suðurnesja. Segir þar um brotaþola: „Kom 25. 12. 2015 á læknavakt HSS. Sagðist hafa verið laminn í nótt með einhvers konar járnáhaldi. Kom í fylgd vinar. Verkar undir áhrifum þ.e. áfengis. Verkjaður í höfðinu, aðallega á vi eyrnasvæði. Við skoðun þar sést blæðing í eyrnagöngum. Vitandi þetta var maðurinn sendur beint á Landspítala Fossvogi til að gangast undir frekari rannsóknir.“

Í málinu liggur vottorð F læknis á bráðamóttöku Landspítala í Fossvogi, dags. 8. júní 2016. Í vottorðinu segir að „slysdagur“ hafi verið 29. desember 2015. Þá segir að „samkvæmt sögukerfi“ hafi brotaþoli verið heima hjá sér „daginn fyrir komu á bráðamóttöku þegar að gestur ræðst á hann með skiptilykli, slær hann í andlitið og eyrað vinstra megin, hálsinn hægra megin og upphandlegg hægra megin. Einnig slær hann í bakið.“ Um skoðun við komu á bráðadeild: „Hann er með eðlilegan blóðþrýsting, hitalaus og mettar 100% án súrefnis en er aðeins hraður hjartsláttur 101 slög á mínútu. Kemur í fylgd félaga síns sem að túlkar einnig fyrir hann. Hann er vakandi og skýr, ekki meðtekinn af verk. Hann er með roða á vinstra ytra eyra og mar í hársverði ofan við eyrað. Það er blóð í eyrnagangi vinstra megin og rof neðst í hljóðhimnu neðan til samsvarandi klukkan sex á klukku. Þá er mar yfir kinnbeini vinstra megin og þreifieymsli þar yfir. Mar á hálsi hægra megin og mar á upphandlegg hægra megin og á baki.“ Þá segir í vottorðinu að tekin hafi verið „tölvusneiðmynd af höfði og andlitsbeinum. Ekki greindist blæðing innankúpu eða merki um heilablóðfall en það var hinsvegar innkýlt brot í kinnbeini vinstra megin með um 3,5 mm hliðrun.“

Ekki þykir ástæða til að rekja sérstaklega málavexti vegna síðari ákæru.

III.

Ákærði sagðist hafa farið í heimsókn til brotaþola síðla dags og þeir farið eitthvað að rífast. Ákærði hefði ýtt við brotaþola sem hefði dottið á rúmið. Þeir hefðu haldið áfram að rífast með öskrum og ljótum orðum. Þeir hefðu deilt um hluti sem þeir notuðu við vinnu sína. Nánar spurður um tímasetningu sagði ákærði að langt væri liðið frá atvikinu og hugsanlega hefði þetta verið um nóttina, en þó ekki langt undir morgun.

Ákærði sagði vin sinn hafa ekið sér til brotaþola. Ákærði sagðist ekki muna hvort brotaþoli hefði vitað af komu sinni fyrir fram.

Þegar ákærði hefði komið inn í herbergi brotaþola hefði brotaþoli verið í rúminu en staðið strax á fætur og þeir farið að ræða málin.

Ákærði lýsti átökum þeirra þannig að hann hefði ýtt brotaþola, sem hefði fallið á rúmið en staðið upp þegar. Ákærði sagðist ekki muna hvernig brotaþoli hefði lent á rúminu, en telja þó að brotþoli hefði lent á síðu eða baki. Foreldrar brotaþola hefðu svo komið að og byrjað að öskra á sig og hefði hann tekið að rífast við þá. Eftir þetta hefðu þeir brotaþoli farið að tala eðlilega saman og hefði brotaþoli lagt til að ákærði kæmi aftur daginn eftir og þá með myndir af þeim verkfærum sem hann vantaði.

Nánar spurður um ágreiningsefni þeirra sagði ákærði [...]. Hefði reiði sín vegna þess aukizt um langan tíma og þarna hefði hann farið til að ræða málið. Báðir hefðu verið undir áhrifum áfengis, brotaþoli sérstaklega.

Ákærði sagðist efast um að brotaþoli hefði áverka af sínum völdum. Ákærði sagðist ekki hafa slegið hann með krepptum hnefa en aðeins hafa rekið honum kinnhest og ýtt honum. Ákærði sagðist ekki hafa notað felgulykil eða annað vopn í átökunum. Hann hefði ekki haft neitt verkfæri með sér. Enginn felgulykill hefði verið í herberginu.

Ákærði sagði að brotaþoli hefði ekkert gert á hlut sinn þetta sinn.

Ákærði sagði að brotaþoli væri sér reiður eftir að hafa verið rekinn úr vinnu vegna áfengisdrykkju, en ákærði hefði sagt til hans. Ákærði hefði verið yfirmaður brotaþola við fiskvinnslu og hefði brotaþoli oft mætt ölvaður í vinnuna.

Ákærði sagðist hafa hitt brotaþola og fjölskyldu hans stuttu eftir þetta en ekki beðið þau afsökunar, nema mögulega stjúpföður brotaþola.

Brotaþoli sagðist hafa verið sofandi, í næsta herbergi við sitt eigið, þegar ákærði hefði komið þar og lamið sig. Ákærði hefði sparkað í brotaþola og lamið hann með felgulykli bæði í höfuð og líkama. Brotaþoli sagðist ekki muna hvort ákærði hefði lamið sig með krepptum hnefa. Brotaþoli sagði ákærða ekki hafa ýtt sér heldur hafa þegar tekið að lemja sig. Brotaþoli sagðist hafa fundið fyrir áfengisáhrifum en hafa þó verið búinn að sofa eitthvað eftir að drykkju hefði lokið. Hann kvaðst muna eftir atvikinu.

Brotaþoli sagði ákærða hafa gefið þá skýringu að brotaþoli hefði skrifað eitthvað á vefsíðuna „facebook“. Hann kvaðst ekki hafa tjáð sig þar um ákærða [...].

Brotaþoli sagði að þeir ákærði hefðu unnið saman en aldrei verið vinir. Ekki hefði hins vegar verið sérstök misklíð milli þeirra áður.

Brotaþoli sagði að systir sín hefði þessa nótt sofið í herbergi brotaþola. Þá hefðu foreldrar sínir verið í sínu eigin herbergi. Þau hefðu ekki séð atvikið sjálft en komið að eftir á. Þau hefðu beðið ákærða að fara en ákærði verið dónalegur við móður brotaþola.

Ákærði sagðist hafa fengið högg á báðar síður og hægra megin á andlit. Kinnbein hefði brotnað. Þeir áverkar sem komið hefðu fram við læknisskoðun hefðu allir verið af völdum ákærða.

Brotaþoli var spurður hvers vegna hann hefði fallið frá bótakröfu sinni og sagðist hann ekki vilja frekari óþægindi. Spurður hvort sér hefði verið hótað sagði hann að ákærði hefði haft á orði að hann myndi hverfa.

Vitnið C, móðir brotaþola, sagðist hafa vaknað við hávært tal og öskur í ákærða og brotaþola og þá farið inn í herbergi brotaþola. Dyrnar hefðu verið opnar. Í herberginu hefðu verið ákærði og brotaþoli og þeir verið að rífast og hefði ákærði verið búinn að ráðast á brotaþola. Ákærði hefði í framhaldinu haft uppi ljót orð við vitnið. Ákærði hefði haldið á felgulykli. Daginn eftir hefði ákærði komið og beðið vitnið afsökunar en hefði sagt brotaþola að hann ætlaði að ganga frá honum og láta hann hverfa.

Vitnið sagði að brotaþoli hefði sagt sér að ákærði hefði lamið sig með felgulykli. Sjálft hefði vitnið ekki séð ákærða ráðast á brotaþola.

Vitnið sagði að brotaþoli og eiginmaður vitnisins hefðu verið ölvaðir.

Vitnið D, stjúpfaðir brotaþola, sagði að daginn eftir atvikið hefði ákærði komið til þeirra og sýnt einhver skilaboð í síma sínum. Ákærði hefði beðið konu vitnisins afsökunar. Vitnið sagðist engar hótanir hafa heyrt.

Vitnið sagðist ekki hafa séð ákærða ráðast á brotaþola. Vitnið sagðist ekki hafa séð felgulykil á vettvangi.

Vitnið sagðist hafa verið undir áhrifum áfengis þessa nótt.

Vitnið E, systir brotaþola, sagðist hafa vaknað við læti. Ákærði hefði spurt sig hvar brotaþoli væri. Ákærði hefði verið með járnverkfæri í hönd. Vitnið hefði orðið mjög hrætt og hlaupið út. Vitnið kvaðst ekki hafa séð meira af atvikum málsins.

Þegar vitnið hefði komið aftur á vettvang hefðu allir þar verið mjög hræddir. Móðir vitnisins hefði sagt að brotaþoli hefði verið sleginn.

Vitnið F læknir staðfesti vottorð sitt. Vitnið sagði brotaþola hafa við komu sagt svo frá að gestur hefði ráðizt á sig með skiptilykli og slegið sig í andlit, eyra vinstra megin, háls hægra megin og hægri upphandlegg. Hefði brotaþoli talið sig hafa rotazt fljótt en ekki vita hversu lengi það hafi staðið. Á myndum hafi komið fram roði á vinstra eyra, mar á hárssverði, blóð í eyrnagangi, mar yfir kinnbeini, mar á hálsi hægra megin, mar á hægri upphandlegg og baki og mögulega sprunga í hljóðhimnu. Áverkarnir gætu komið heim og saman við að brotaþoli hefði verið sleginn með skiptilykli. Spurt hvort áverkarnir gætu hafa komið við að brotaþoli dytti sagði vitnið að þeir væru „ansi dreifðir fyrir byltu“.

Vitnið H læknir kvaðst hafa tekið á móti brotaþola á læknamóttöku í Keflavík á jóladag. Brotaþoli hefði talað um að ráðizt hefði verið á sig um nóttina og hann laminn með einhverjum málmhlut. Brotaþoli hefði kvartað undan heyrnarskerðingu á vinstra eyra og við skoðun hefði komið í ljós blæðing í eyrnagöngum og hefði hann þá verið sendur til Reykjavíkur til frekari rannsóknar, en blæðing í eyrnagögnum geti verið vísbending um höfuðkúpubrot. Brotaþoli hefði þar farið á bráðamóttöku og við myndatöku þar hefði komið í ljós kinnbeinsbrot.

Vitnið sagði áverka brotaþota geta komið heim og saman við að hann hefði verið laminn með málmáhaldi. Einnig gætu áverkarnir komið af byltu. Engin leið væri að fullyrða um það.

Vitnið kvaðst hafa gert vottorð sem liggur fyrir í málinu og staðfesti það sem rétt.

Vitnið G lögregluþjónn sagði lögreglu hafa verið tilkynnt um líkamsárás. Lögregla hefði farið á vettvang og þar hefði brotaþoli tekið á móti henni, sjáanlega í uppnámi“. Þar hefðu og verið foreldrar brotaþola, sem væru með herbergi beint á móti herbergi hans og systir hans sem hefði verið í heimsókn frá Litháen. Brotaþoli hefði sagt ákærða hafa komið en þeir hefðu átt í einhverjum útistöðum áður. Hefði þessu lokið með því að ákærði hefði lamið brotaþola með einhverju áhaldi, felgulykli að því er brotaþoli héldi. Brotaþoli hefði verið með einhver för á baki, eftir eitthvað sem hugsanlega væri felgulykill. Lögregla hefði hvatt brotaþola til að leita læknis en hlotið litlar undirtektir. Hefði lögregla þá haldið af vettvangi en snúið þangað aftur þegar sjúkralið hefði haldið þangað skömmu síðar. Hefði brotaþoli þá kvartað undan skertri heyrn öðru megin. Sjúkraflutningamenn hefðu ekki séð neitt athugavert við skoðun í framhaldi af þessu.

Vitnið sagði að reynt hefði verið að hafa upp á ákærða en án árangurs.

Vitnið sagði að bæði tungumálaerfiðleikar og ölvun brotaþola hefði gert erfitt að fá upplýsingar á vettvangi. Brotaþoli hefði verið áberandi ölvaður og í uppnámi.

Vitnið sagði lögreglu hvorki hafa fundið felgulykil né annað slíkt áhald á vettvangi.

Vitnið staðfesti skýrslu sína.

IV.

Ljóst er að ákærði kom í herbergi brotaþola umrædda nótt. Er hann var farinn þaðan var lögregla kvödd þangað. Henni tjáði brotaþoli að ákærði hefði ráðizt á sig með einhverju áhaldi, líklega felgulykli, eins og það er orðað í lögregluskýrslu, en tungumálaörðugleikar munu hafa verið allnokkurir á vettvangi milli lögreglu og brotaþola, og brotaþoli auk þess ölvaður. Lögregla sá far á baki brotaþola en ekki aðra áverka. Skömmu síðar tjáði brotaþoli sjúkraflutningamönnum að hann hefði misst heyrn á öðru eyra og hefði þar sársauka. Sjúkraflutningamennirnir sáu ekki áverka á eyranu. Brotaþoli fór um nóttina til læknisskoðunar og sást þá blæðing í eyrnagöngum.

Af vottorðum læknanna H og F og skýrslu læknanna tveggja fyrir dómi er sannað að brotaþoli hafi leitað læknis og þá verið svo ástatt fyrir honum sem fram kemur í vottorðunum. Þannig er ljóst að 25. desember kom brotaþoli til læknis, sagðist hafa verið laminn með járnáhaldi, kvartaði yfir verkjum í höfði, einkum á vinstra eyrnasvæði og við læknisskoðun sást blæðing í eyrnagöngum. Styður þetta frásögn brotaþola.

Ákærði kveðst hafa lent í ryskingum við brotaþola, þannig að ákærði hafi ýtt við brotaþola sem hafi fallið á rúm. Þá kveðst hann hafa rekið brotaþola kinnhest. Hann segist telja áverka á brotaþola ekki vera af sínum völdum.

Af framanrituðu er ljóst að ákærði og brotaþoli lentu í einhvers konar ryskingum í herbergi brotaþola. Óumdeilt er að þangað kom ákærði óboðinn og fram kom hjá honum fyrir dómi að hann hafi verið ákærða reiður. Ekkert hefur komið fram í málinu, annað en ryskingar þeirra ákærða og brotaþola, sem líklegt er að skýrt geti áverka brotaþola. Móðir brotaþola og systir báru báðar að ákærði hefði verið með málmáhald í hönd. Vitnið F læknir á bráðamótökunni í Fossvogi taldi áverka brotaþola vera í dreifðara lagi, ef gera ætti ráð fyrir að brotaþoli hefði fengið þá við að detta. Vitnið H, sem tók á móti brotaþola í Keflavík, taldi ekki verða fullyrt um orsakir áverkanna að þessu leyti. Ekki annað en neitun ákærða þykir mæla gegn því að ákærði hafi veitt brotaþola umrædda áverka, eins og brotaþoli hefur borið. Þegar á allt framanritað er horft þykir hafið yfir skynsamlegan vafa að ákærði hafi aðfaranótt 25. desember 2015 veitt brotaþola, með því að slá hann með málmáhaldi, þá áverka sem taldir eru upp í ákæru. Áhaldið liggur ekki fyrir í málinu og verður ekki slegið föstu hvort um felgulykil er að ræða eða annað svipað áhald. Er háttsemi ákærða samkvæmt framansögðu rétt færð til refsiheimildar. Sakaferill ákærða er sá að hinn 19. apríl 2016 gerði hann sátt sem fól í sér greiðslu 160.000 króna sektar í ríkissjóð fyrir brot gegn 1. sbr. 3. mgr. 45. gr. umferðarlaga og var hann jafnframt sviptur ökurétti í 18 mánuði. Hinn 12. október 2016 gerði ákærði sátt sem fól í sér greiðslu 60.000 króna sektar fyrir brot gegn 1. mgr. 48. gr. umferðarlaga en ákærði hafði ekið sviptur ökurétti. Hinn 31. október 2016 gerði ákærði sátt sem fól í sér greiðslu 140.000 króna sektar fyrir brot gegn 1. sbr. 3. mgr. 37. gr. og 1. mgr. 48. gr. umferðarlaga en ákærði hafði ekið sviptur ökurétti. Var ákærði jafnframt sviptur ökurétti í einn mánuð frá 19. október 2017 að telja. Ákærði er nú sakfelldur fyrir brot gegn 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga og umferðarlagabrot. Ákærði réðst á brotaþola að nóttu á heimili hans og veitti honum áverka á höfuð með málmáhaldi. Er það mjög alvarlegt. Á hinn bóginn hefur ákærði ekki áður verið sakfelldur fyrir líkamsárás. Brot ákærða var framið um jólin 2015 en ákæra var gefin út í október 2017. Er ekki við ákærða að sakast um það hversu langur tími er liðinn frá brotinu. Þegar á allt er horft verður refsing ákærða ákveðin fangelsi í tólf mánuði en fullnustu tíu mánaða þar af frestað og falli hún niður að liðnum tveimur árum haldi ákærði almennt skilorð. Ákærða verður gert að greiða málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, B-kk-ef E-kk-ef lögmanns, 421.600 krónur með virðisaukaskatti og 30.300 króna annan sakarkostnað. Gætt var 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88/2008.

Af hálfu ákæruvaldsins fór F-kvk-nf B-kvk-nf F-kvk-nf saksóknarfulltrúi með málið. Þ-kk-nf D-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð

Ákærði, D-x-x U-x-x, sæti fangelsi í tólf mánuði. Fullnustu tíu mánaða af refsingunni skal frestað og niður skal hún falla að liðnum tveimur árum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. laga nr. 19/1940.

Ákærði greiði 421.600 króna þóknun verjanda síns, B-kk-ef E-kk-ef lögmanns og 30.300 króna annan sakarkostnað.

Þ-kk-nf D-kk-nf