E-3603/2018

Dómur

Mál þetta, sem var dómtekið 27. nóvember sl., var höfðað 1. nóvember 2018 af Verkfari ehf., Mávanesi 16 í Garðabæ, gegn Samtökum endurhæfðra mænuskaddaðra, Sléttuvegi 3 í Reykjavík.

Stefnandi krefst þess að stefnda verði gert að greiða honum 4.476.541 krónu með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 2.728.422 krónum frá 15. til 28. desember 2017, af 4.322.781 krónu frá 28. desember 2017 til 31. janúar 2018, en af 4.476.541 krónu frá þeim degi til greiðsludags, allt að frádregnum 2.500.000 krónum sem voru greiddar 6. desember 2017. Þá er þess krafist að dráttarvextir leggist við höfuðstól kröfunnar á 12 mánaða fresti, sbr. 12. gr. laga nr. 38/2001. Jafnframt er krafist málskostnaðar úr hendi stefnda.

Endanlegar dómkröfur stefnda eru þær aðallega að hann verði sýknaður af kröfum stefnanda. Til vara er þess krafist að stefnda verði gert að greiða stefnanda 31.541 krónu, en til þrautavara 185.301 krónu. Þá er í öllum tilvikum krafist málskostnaðar úr hendi stefnanda.

Dómendur, lögmenn og fyrirsvarsmenn aðila gengu á vettvang að morgni 27. nóvember sl. og var aðalmeðferð fram haldið síðar þann dag.

I

Helstu málsatvik

Mál þetta verður rakið til þess að í byrjun árs 2016 hófst undirbúningur framkvæmda á húsnæði stefnda að Sléttuvegi 3 í Reykjavík. Það stóð meðal annars til að gera endurbætur á samkomusal, salernisaðstöðu og eldhúsi. Við undirbúning framkvæmdanna nutu fyrirsvarsmenn stefnda aðstoðar G-kvk-ef A-kvk-ef arkitekts og voru hugmyndir hennar kynntar á fundum stjórnar stefnda 2. maí og 4. október 2016. Þá var kostnaðaráætlun sem G-kvk-nf vann vegna verksins lögð fram á fundi stjórnar stefnda 10. janúar 2017. Þar var fjallað um helstu verkliði framkvæmdarinnar og kostnað, en gert var ráð fyrir að málningarvinna og lagfæringar sem tengdust þeirri vinnu myndu kosta 1.545.500 krónur. Fram kom í fundargerð stefnda frá 4. apríl 2017 að einn smiður hefði lýst áhuga á að taka verkið að sér og að framkvæmdir ættu að hefjast 17. júlí sama ár. Samið var við Þ-kk-þf Þ-kk-þf, smið hjá Suðurbæ ehf., um að taka að sér verkið, að undanskilinni málningarvinnu og lagfæringum í tengslum við hana. Þá samþykkti stefndi á grundvelli tillagna umrædds smiðs að stefnandi myndi taka að sér málningarvinnu og lagfæringar sem henni tengdust. Stefnandi var beðinn um að gera tilboð í verkið, en hann taldi það ekki mögulegt þar sem umfang verksins væri ófyrirsjáanlegt. Það fór svo að ekki var samið um verð, heldur ákveðið að stefnandi myndi vinna verkið í tímavinnu.

Stefnandi hóf vinnu við verkið í lok október 2017 og kom fram í fundargerð stjórnar stefnda 7. nóvember 2017 að gert væri ráð fyrir að allri málningarvinnu yrði lokið um miðjan nóvember það ár. Stefnandi gaf út reikning 15. nóvember 2017 sem nam samtals 2.278.422 krónum að meðtöldum virðisaukaskatti. Reikningurinn var sundurliðaður í kostnað vegna vinnu, sem nam 1.853.800 krónum, og kostnað við efniskaup sem nam 346.540 krónum. Kostnaður vegna vinnu var miðaður við 299 stundir og tímagjaldið var 6.200 krónur. Fram kom í fundargerð stjórnar stefnda 12. desember 2017 að fjárhæð reikningsins væri hærri en búist hefði verið við en að stjórnin hefði ákveðið að halda áfram með verkefnið og afla fjár fyrir þessum kostnaði. Stefndi greiddi stefnanda 2.500.000 krónur vegna verksins 6. desember 2017.

Stefnandi gaf út annan reikning 28. desember 2017 sem nam 1.594.259 krónum að meðtöldum virðisaukaskatti, en þar af nam kostnaður vegna 183 stunda vinnu 1.134.600 krónum og kostnaður vegna efniskaupa 151.173 krónum. Fram kom í fundargerð frá stjórnarfundi stefnda 9. janúar 2018 að reikningnum hefði verið synjað og að óskað hefði verið eftir betri skýringum. Það liggur fyrir að í janúar 2019 kom stefnandi að frekari vinnu fyrir stefnda og gaf út þriðja reikninginn 31. janúar 2018 sem nam 153.760 krónum að meðtöldum virðisaukaskatti vegna 20 vinnustunda..

Í kjölfar móttöku reiknings stefnanda frá 28. desember 2017 hafði formaður stefnda samband við fyrirsvarsmann stefnanda og óskaði eftir því að fá afhentar tímaskýrslur eða önnur gögn sem sýndu fram á hvaða vinna stæði að baki reikningunum. Stefnda voru í kjölfarið afhentar tímaskýrslur vegna verksins og eru þær meðal gagna málsins. Þar koma fram upplýsingar um dagsetningar og tímafjölda, en af flestum þeirra verður ekki ráðið við hvaða verkþætti hafi verið unnið á hverjum tíma eða hversu mikill tími hafi farið í einstaka verkliði. Þó kemur fram að 22 tímar hafi farið í að „sparsla og mála klósett og fleira“ á dögunum 25., 26., 30. og 31. janúar 2018. Þá voru tvær skýrslnanna ómerktar og tvær merktar „Hlíðarhjalli 51“ og „Hagamelur 41“. Af skýrslunum verður ráðið að unnið hafi verið við verkið 25., 26., 27., 30. og 31. október 2017. Þá hafi verið unnið við verkið 1. til 4., 6. til 10., 13. til 18. og 20. til 29. nóvember 2017. Jafnframt hafi vinna farið fram 25., 26., 28. og 31. janúar 2019. Stefndi kveðst hafa talið tímaskýrslurnar ótrúverðugar og ófullnægjandi. Hann hafnaði því frekari greiðsluskyldu. Með innheimtubréfi 30. apríl 2018 skoraði stefnandi á stefnda að inna af hendi greiðslu samkvæmt reikningunum þremur og nam krafan samtals 2.078.820 krónum, að teknu tilliti til innborgunar stefnda. Með bréfi stefnda 24. maí 2018 var kröfunni mótmælt og tekið fram að stefndi hefði þegar greitt það sem sanngjarnt gæti talist fyrir verkið, auk þess sem hann teldi vera galla á verkinu og áskildi sér rétt til að krefjast bóta á þeim grunni.

Undir rekstri málsins var að beiðni stefnda dómkvaddur matsmaðurinn H-kk-nf S-kk-nf Ó-kk-nf málarameistari til að leggja mat á hvað teldist hæfilegt og sanngjarnt endurgjald vegna þeirrar vinnu sem stefnandi innti af hendi. Jafnframt var matsmanni falið að meta hvort verkið væri haldið einhverjum annmörkum og ef svo væri hvað myndi kosta að lagfæra þá annmarka. Matsfundur fór fram 6. mars 2019 að Sléttuvegi 3 og voru meðal annars viðstaddir fyrirsvarsmenn aðila og lögmenn aðila. Í fundargerð var bókað að mikill ágreiningur væri um vinnubrögð við framkvæmd verksins „sem var spörslun og málun á loftum og veggjum, einnig málun og lökkun á gluggum“. Þá sagði að matsmaður hefði farið „yfir allt verkið með viðkomandi og skrifaði hjá sér punkta sem betur mættu fara“. Tekið var fram að menn hefðu ekki verið alsáttir við ýmsa hluti, en að yfirferð hefði lokið eftir rúma klukkustund og hefði matsmaður síðan mælt allt verkið til frekari skoðunar.

Matsgerð hins dómkvadda matsmanns lá fyrir 25. mars 2019. Þar kemur fram að matsmaður telji að hæfilegur og sanngjarn tímafjöldi miðað við umfang og eðli verksins, sem og að það hafi verið unnið af faglærðum aðila, sé í kringum 300 til 330 tímar. Þá telji matsmaður þann tímafjölda sem stefnandi haldi fram að hafi farið í verkið, það er 502 tímar, ekki hæfilegt og sanngjarnt miðað við þessar forsendur, magntölur og umfang verksins sem sé í flestum tilfellum mjög aðgengilegt. Þá sé efniskostnaður stefnanda ekki hæfilegur og sanngjarn miðað við umfang og eðli verksins að teknu tilliti til magntalna, en matsmaður lét þess einnig getið að reikningar um efniskaup væru ekki meðal þeirra gagna sem hann hefði fengið. Þá kom fram að með vísan til magntalna teldi matsmaður hæfilegan kostnað vegna efniskaupa vera 299.770 krónur. Sem svar við því hvaða heildarverð teldist sanngjarnt og eðlilegt fyrir þá vinnu sem stefnandi hefði innt af hendi taldi matsmaður það vera 2.805.184 krónur. Þá sagði í matsgerðinni: „Ég tel að samkvæmt þeim magntölum sem ég hef fengið á verkstað, sé sú tala sem ég hef reiknað út eftir minni bestu vitund en þess skal getið að það var ýmislegt sem hægt var að setja út á við framkvæmd verksins, en ég læt það liggja á milli hluta að sinni.“ Aðspurður um það hvort verkið hefði verið gallað, einkum með tilliti til undirvinnu og almenns frágangs á baðherbergjum, sal og eldhúsi, tók matsmaður fram að hann teldi svo vera og að nokkrir hlutir hefðu betur mátt fara. Nánar tiltekið sagði að skurður milli lofts og veggja væri ekki nógu vandaður, sparsl í gluggum væri ekki pússað nægilega vel og lakkið yfir ekki gott. Þá væri málun á bak við ofna ekki nægilega vel gerð, helgidagar og fleira. Þá teldi matsmaður ekki vera nægilega góða þekingu á loftum í eldhúsi og böðum, hefðu þau verið tvímáluð. Þar sem fagmaður hefði unnið verkið vantaði á heildina litið upp á snyrtimennsku. Fram kom að kostnaður við lagfæringar myndi samtals nema 119.833 krónum með virðisaukaskatti, en þar af næmi kostnaður við að mála loft í eldhúsi og á snyrtingu 44.800 krónum, kostnaður við blettingar, lagfæringar á skurði með loftum og fleira 37.080 krónum og efniskostnaður 14.800 krónum.

II

Helstu málsástæður og lagarök stefnanda

Stefnandi vísar til þess að verkið hafi verið umfangsmikið og það hafi meðal annars verið vegna þess að anddyrið hafi verið smíðað upp á nýtt og settir hornalistar á það sem smíðaðir voru úr gipsi, það hafi svo verið heilsparslað og málað, sem og loft og veggir. Á salerni hafi hornlistar verið settir utan um salerniskassa og verið heilsparslaðir, auk þess sem loft og veggir hafi verið heilsparslaðir. Þá hafi allir veggir verið heilsparslaðir og allt verið málað, auk þess sem það hafi verið mikil vinna að sparsla og mála við spegil á salerni. Í eldhúsi hafi loft og veggir verið sparslaðir og málaðir. Þá hafi þurft að gera við svalahurð. Á gangi við salerni hafi verið gert við hurðir inn á salernin, en þar hafi þurft að heilsparsla og mála loft og veggi. Í salnum hafi verið gert við rakaskemmdir í kringum glugga og niður við gólf. Gera hafi þurft við samskeyti lofts og veggs, rífa upp og setja borða og sparsla. Ljósakappi hafi verið sparslaður beggja megin og verið málaður. Hafi gluggar í sal verið illa farnir og þörf verið á að gera við þá alla, en sumir hafi verið sparslaðir þrisvar. Þá hafi allir gluggar verið lakkaðir. Hafi fjórir stórir ofnar og einn minni í sal verið spreyjaðir. Þegar búið var að mála salinn og ganginn hafi pípari þurft að opna göt á tveimur stöðum vegna stíflu í pípulögn. Hafi stefnandi þurft að sparsla og mála upp á nýtt þar sem götin voru gerð. Frá anddyri hafi verið málað niður á næstu hæð, stigagangur, veggir, loft og í kringum hurðagöt. Þá hafi þurft að mála rennihurðir við salerni og síðar þurft að mála vegginn þar fyrir ofan. Salur hafi verið málaður í gráum og hvítum lit. Stefnandi hafi séð um að kaupa allt efni vegna verksins og hafi kostnaður vegna þessa numið 497.713 krónum.

Stefnandi tekur fram að aðilar hafi samið um að stefnandi ynni verkið í tímavinnu og að greiðslur tækju þannig mið af þeim tíma sem varið væri til verksins. Stefnda beri að inna af hendi greiðslur í samræmi við reikninga stefnanda, enda hafi réttmæti þeirra ekki verið hnekkt. Þessu til stuðnings er meðal annars vísað til meginreglna kröfuréttar um efndir fjárskuldbindinga, sbr. 45., 51. og 54. gr. laga nr. 50/2000 um lausafjárkaup. Reikningar hafi verið sundurliðaðir í tímavinnu og efniskostnað. Þá liggi fyrir tímaskýrslur sem styðji nánar kröfu stefnanda um að greiða beri fyrir 502 tíma sem hafi verið varið til verksins og sé tímagjaldið 6.200 krónur, auk virðisaukaskatts, sanngjarnt. Hvað varðar efniskostnað er vísað til þess að við upphaf aðalmeðferðar hafi verið lagðir fram reikningar sem sýni réttmæti þess kostnaðar sem um ræðir. Stefnandi byggir á því að matsgerð, sem aflað var undir rekstri málsins, hafi ekki sönnunargildi þar sem hún sé haldin verulegum annmörkum. Því til stuðnings er einkum vísað til þess að matsmaður hafi ekki lagt mat á alla þá undirvinnu sem fram fór vegna verksins. Þannig virðist til að mynda ekki hafa verið litið til þess að hliðarloft í sal og eldhúsi voru heilspörsluð, en þau hafi verið með grófri perluáferð og þörf hafi verið á heilspörslun.

III

Helstu málsástæður og lagarök stefnda

Stefndi byggir á því að það endurgjald sem stefnandi krefst sé ósanngjarnt með hliðsjón af umfangi og eðli verksins. Þannig sé sá tímafjöldi sem stefnandi segi hafa farið í verkið langt umfram það sem geti talist vera sanngjarnt og eðlilegt. Þá séu þær greiðslur sem stefndi hafi þegar innt af hendi hærri en það sem sanngjarnt og eðlilegt geti talist miðað við umfang og eðli verksins.

Tekið er fram að stefndi hafi verið engu nær um hvaða vinna stæði að baki reikningum stefnanda eftir að honum voru afhentar tímaskýrslur, enda hafi þar í engu verið vikið að því hvaða verkliðir hefðu verið unnir á hvaða dögum eða hversu mikill tími hefði farið í einstaka verkliði. Hafi stefnandi ekki afhent gögn eða látið í té upplýsingar til að varpa nánara ljósi á umfang vinnunnar. Ætti sönnunarbyrðin um að umkrafið endurgjald sé eðlilegt og sanngjarnt því með réttu að hvíla á stefnanda. Megi ráða af fyrirliggjandi tímaskýrslum að ófaglærður starfsmaður stefnanda hafi verið á sama tímagjaldi og fyrirsvarsmaður stefnanda sem sé menntaður málarameistari. Sé tímagjald ófaglærða starfsmannsins óeðlilega hátt, enda megi gera ráð fyrir því að hann hafi minni þekkingu og reynslu en faglærður starfsmaður. Hafi vinna við verkið tekið lengri tíma en vænta mátti, hefði það verið unnið af fagmanni, auk þess sem gallar hafi verið á verkinu.

Stefndi telur að fyrirliggjandi matsgerð sýni glögglega að umkrafið endurgjald sé ósanngjarnt að teknu tilliti til umfangs verksins og þeirrar vinnu sem stefnandi hafi innt af hendi. Stefnandi krefjist greiðslu vegna 502 vinnustunda, en matsmaður telji að hæfilegur og sanngjarn tímafjöldi sé 300 til 330 tímar. Beri að leggja matsgerðina til grundvallar við úrlausn málsins og sýkna stefnda af kröfu stefnanda. Lögð er áhersla á að stefnandi hafi ekki leitast við að hnekkja matsgerðinni með yfirmati, heldur hafi hann látið við það sitja að setja fram einhliða athugasemdir og verði að líta fram hjá þeim.

Stefndi byggir einnig á því að hann eigi gagnkröfu til skuldajafnaðar þar sem gallar hafi verið á verkinu. Við úttekt verksins hafi komið í ljós annmarkar á vinnu stefnanda og að frágangur væri óvandaður. Þannig hafi meðal annars verið staðið illa að undirvinnu, en á mörgum stöðum hafi ekki verið nægilega slípað áður en sparslað var og málað yfir. Einnig hafi verið málað yfir rósettur og ofnakrana og verið illa málað þar í kring. Ofnar hafi einungis verið grunnaðir en ekki málaðir og víða málað utan í þá. Þá hafi almennur frágangur verið mjög óvandaður. Hafi verkið ekki verið í samræmi við þær kröfur sem stefndi mátti gera til árangurs og notagildis verksins og sé um galla að ræða í skilningi 9. gr. laga nr. 42/2000 um þjónustukaup, og samkvæmt almennum reglum. Vegna þessara galla á verkinu eigi stefndi rétt til skaðabóta og/eða afsláttar og beri að skuldajafna gagnkröfu stefnda við dómkröfu stefnanda. Krafan fái stoð í matsgerð þar sem talið hafi verið að verkið væri gallað og að úrbætur myndu kosta 119.883 krónur. Hafi stefnandi ekki hnekkt þeirri niðurstöðu.

Hvað varðar efniskaup leggi seljandi þjónustu, samkvæmt 2. mgr. 4. gr. laga nr. 42/2000, fram nauðsynleg efni og aðföng nema um annað sé sérstaklega samið. Í málinu hafi verið samið um að stefnandi myndi vinna verkið á grundvelli tímagjalds, en ekki hafi verið samið um að stefnda bæri að greiða fyrir efniskaup. Hafi stefnandi því borið ábyrgð á efniskaupum og beri að hafna kröfum stefnanda þar að lútandi. Þá er því mótmælt að þeir reikningar sem stefndi lagði fram við upphaf aðalmeðferðar geti stutt kröfu hans um efniskostnað. Reikningarnir hafi verið lagðir fram eftir að matsmaður skilaði matsgerð og hafi stefndi ekki forsendur til að meta réttmæti þeirra eða hvort umrætt efni hafi í reynd verið notað til verksins. Bent er á að heildarsamtala reikninganna sé ekki í samræmi við efniskostnað samkvæmt stefnu, auk þess sem aðeins hluti reikninga sé auðkenndur með vísan til verksins að Sléttuvegi 3. Þá sé meirihluti reikninganna ekki lögmætir sölureikningar og geti tilteknir reikningar ekki tengst verkinu að virtum þeim dagsetningum sem byggt sé á að stefnandi hafi unnið við verkið.

Stefndi byggir einnig á því að síðasti reikningur stefnanda eigi rætur að rekja til úrbóta sem hann gerði undir lok verksins. Stefnanda hafi borið að skila verkinu án galla og geti stefndi sem verkkaupi krafist úrbóta sem stefnandi verði að vinna á eigin kostnað. Sé því ekki unnt að krefja stefnda um greiðslu reikningsins, sbr. til hliðsjónar 12. gr. laga nr. 42/2000.

Varakrafa stefnanda er byggð á því að miða beri við niðurstöðu matsgerðar um að 2.805.184 krónur sé sanngjarnt og hæfilegt endurgjald vegna verksins, en frá því beri að draga innborgun stefnda sem nam 2.500.000 krónum, gagnkröfu stefnda vegna galla sem nemi 119.883 krónum og 153.760 krónur sem sé sú fjárhæð sem síðasti reikningur stefnda hafi numið, enda hafi hann verið vegna úrbóta sem stefnandi þurfi að standa straum af. Standi þá eftir 31.541 króna sem stefnda beri að greiða stefnanda. Þrautavarakrafa stefnda gerir ráð fyrir því að stefnda beri að greiða stefnanda 185.301 krónu. Krafan er reist á sama grunni og varakrafan að öðru leyti en því að ekki er gert ráð fyrir frádrætti vegna síðasta reiknings stefnanda.

Kröfu stefnanda um dráttarvexti er mótmælt. Tekið er fram að stefndi hafi óskað upplýsinga frá stefnanda, en fengið tímaskýrslur sem hafi ekki varpað ljósi á það hvort skráðir tímar væru sanngjarnir með hliðsjón af umfangi og eðli verksins. Verði fallist á kröfu stefnanda í heild eða að hluta geti dráttarvextir ekki byrjað að reiknast fyrr en í fyrsta lagi frá málshöfðunardegi, sbr. 4. mgr. 5. gr. laga nr. 38/2001, enda megi að stórum hluta rekja ágreining málsins til atvika er varði stefnanda, sbr. 7. gr. laganna.

IV

Niðurstaða

Það er ágreiningslaust að samningur tókst á milli aðila um að stefnandi tæki að sér málningarvinnu og lagfæringar í tengslum við húsnæði stefnda að Sléttuvegi 3. Aðilar eru jafnframt sammála um að miða hafi átt greiðslu til stefnanda við þær vinnustundir sem færu í verkið, en að ekki hafi verið gert tilboð í verkið eða samið um verð. Þá kom fram við munnlegan málflutning að ekki væri ágreiningur um að miða bæri tímagjald vegna vinnu stefnda við 6.200 krónur á klukkustund auk virðisaukaskatts.

Samkvæmt þessu sömdu aðilar ekki um greiðslu tiltekinnar fjárhæðar í endurgjald fyrir það verk sem unnið var í þágu stefnda. Það er meginregla kröfuréttar að við slíkar aðstæður beri verkkaupa að greiða það verð sem sanngjarnt er miðað við vinnuframlag, gæði verks, efniskaup og annað sem þýðingu hefur, sbr. til hliðsjónar 45. gr. laga nr.

50/2000 um lausafjárkaup og 28. gr. laga nr. 42/2000 um þjónustukaup. Stefndi telur að sú fjárhæð sem stefnandi krefst fyrir verkið samkvæmt reikningum sé ósanngjörn að teknu tilliti til umfangs og eðlis verksins. Sönnunarbyrði fyrir því að umkrafið verð sé ósanngjarnt hvílir á stefnda, sbr. til hliðsjónar dóm Hæstaréttar frá 26. janúar 2017 í máli nr. 305/2016 og dóm Landsréttar frá 11. október 2019 í máli nr. 909/2018.

Eins og rakið hefur verið var undir rekstri málsins dómkvaddur matsmaður og telur stefndi matsgerðina styðja málatilbúnað sinn um að þeir tímar sem stefnandi kveður hafa farið í verkið séu ofreiknaðir, sem og að umkrafinn efniskostnaður sé allt of hár.

Matsfundur fór fram 6. m ars 2019 að viðstöddum fyrirsvarsmönnum aðila og lögmönnum þeirra. Matsmaður skoðaði við það tækifæri húsnæði stefnda og umfang þess verks sem stefnandi vann. Þá liggur fyrir að matsmaður fékk öll gögn málsins afhent, þar með talið stefnu þar sem gerð er g rein fyrir þeirri vinnu sem stefnandi kveðst hafa innt af hendi. Það var, eins og áður greinir, niðurstaða matsmanns að hæfilegur og sanngjarn tímafjöldi miðað við umfang og eðli verksins væri 300 til 330 tímar. Þá var talið að hæfilegur kostnaður vegna efniskaupa næmi 299.770 krónum. Samkvæmt þessu taldi matsmaður að sá tímafjöldi sem stefndi áskildi sér greiðslu vegna, 502 tímar, gæti ekki átt við rök að styðjast að teknu tilliti til umfangs verksins og að hið sama ætti við um umkrafinn efniskostnað sem nam 617.164 krónum með virðisaukaskatti.

Stefnandi hefur ekki reynt að hnekkja niðurstöðu matsgerðarinnar með því að fá dómkvadda yfirmatsmenn, svo sem honum hefði verið unnt samkvæmt 64. gr. laga nr.

91/1991 um meðferð einkamála. Hann hefur látið við það sitja að freista þess að hnekkja matinu með því að gera athugasemdir við einstaka þætti þess. Hefur þar einkum verið vísað til þess að matsmaður hafi ekki lagt fullnægjandi mat á undirvinnu vegna verksins og litið fram hjá því að hluti af verkinu hafi verið heilspörslun lofta. Fram kom í aðilaskýrslu fyrirsvarsmanns stefnanda fyrir dómi að vinna við spörslun á loftum hefði tekið til um 80 til 90 fermetra svæðis. Þá kom fram í skýrslu hins dómkvadda matsmanns fyrir dómi að hann hefði ekki gert ráð fyrir því að loft hefðu verið heilspörsluð í niðurstöðum sínum. Af framburði matsmannsins verður nánar ráðið að umfang þeirrar vinnu sem lagt var mat á hafi ráðist af skoðun á verkinu á matsfundi, sem og athugasemdum aðila. Hvað þetta varðar tók lögmaður stefnda fra m við munnlegan málflutning að það væri ágreiningur um umfang vinnu stefnanda að þessu leyti og bæri að miða við niðurstöðu matsgerðar. Af framlögðum tímaskýrslum verður, eins og áður greinir, ekkert ráðið um hvaða verkþættir voru unnir af hálfu stefnanda, að því undanskildu að vísað var til spörslunar og málunar salernis tiltekna daga í janúar 2018.

Verður stefnandi að bera hallann af óskýrleika um umfang verksins að þessu leyti og er ekki unnt að slá föstu að matsgerð sé haldin annmarka þar sem láðst hafi að taka tillit til hluta vinnu hans. Þá telur dómurinn, sem er skipaður sérfróðum meðdómanda, að vinna vegna heilspörslunar lofta sem stefnandi telur hafa tekið til 80 til 90 fermetra svæðis rúmist innan þeirra 30 tíma vikmarka sem taldist hæfilegur og sanngjarn tímafjöldi samkvæmt matsgerð. Verður því hvað sem öðru líður ekki séð að þetta atriði hafi þýðingu fyrir niðurstöðu matsins. Stefnandi hefur ekki fært haldbær rök fyrir því að matsgerðin sé að öðru leyti haldin annmörkum. Verður því lagt til grundv allar að miða beri endurgjald vegna vinnu stefnanda við niðurstöðu matsgerðar og þykir rétt að miða við

330 tíma. Aðilar eru sammála um að miða beri tímagjald við 6.200 krónur auk virðisaukaskatts og nemur endurgjald vegna tímavinnu stefnanda því samtals 2 .537.040 krónum.

Krafa stefnanda tekur einnig til efniskostnaðar vegna verksins, en telja verður að stefnda beri að greiða sanngjarnt endurgjald vegna þessa. Af hálfu stefnanda voru ekki lagðir fram reikningar til stuðnings efniskostnaði fyrr en við upphaf aðalmeðferðar og var því ekki tekið mið af þeim í matsgerð. Þeir reikningar sem nú liggja fyrir nema samtals rúmum 640.000 krónum, en það er ekki í samræmi við upplýsingar um efniskostnað í þeim reikningum sem stefnandi gerði stefnda og dómkrafa hans er byggð á.

Meirihluti reikninganna er prentaður úr bókhaldskerfi Málningar ehf. og er því ekki um að ræða lögmæta sölureikninga. Þá er aðeins lítill hluti reikninganna auðkenndur með vísan til verksins að Sléttuvegi 3, en ráðið verður af þeim tímaskýrslum se m stefnandi lét stefnda í té að hann hafi á tímabilinu unnið við tvö önnur verk. Jafnframt leikur verulegur vafi á að tilteknir reikningar séu vegna verksins, svo sem reikningur frá 4. desember 2017, en stefnandi byggir sjálfur á því að hann hafi ekkert un nið við verkið í desember. Að þessu virtu telur dómurinn umrædda reikninga ekki geta stutt kröfu stefnda um endurgjald vegna efniskostnaðar við verkið. Með vísan til þess sem áður greinir verður niðurstaða matsgerðar um að hæfilegt endurgjald vegna efniskostnaðar nemi 299.770 krónum lögð til grundvallar, enda hefur matinu ekki verið hnekkt.

Samkvæmt þessu telur dómurinn hæfilegt endurgjald vegna vinnu stefnanda nema samtals 2.836.810 krónum, en frá þeirri fjárhæð ber að draga greiðslu stefnda sem nam 2.500.

000 krónum hinn 6. desember 2017. Þá byggir stefndi á því að hann eigi gagnkröfu á hendur stefnanda þar sem gallar hafi verið á verkinu og að kostnaður við úrbætur nemi samkvæmt matsgerð 119.833 krónum. Eins og áður greinir var það niðurstaða matsmanns að ýmsir annmarkar hefðu verið á verkinu og er þeim lýst í matsgerðinni.

Stefnandi hefur mótmælt því að gallar hafi verið á verkinu, en ekki fært haldbær rök fyrir því eða leitast við að hnekkja matinu með öflun yfirmatsgerðar. Verður því lagt til grundvallar að verkið hafi verið gallað í skilningi meginreglna fjármunaréttar og að stefndi eigi rétt á að fá kostnað vegna úrbóta greiddan frá stefnanda. Verður samkvæmt þessu fallist á að stefndi eigi gagnkröfu sem nemur 119.833 krónum og að hún skuli koma til skuldajafnaðar við kröfu stefnanda. Höfuðstóll þeirrar kröfu stefnanda sem eftir stendur nemur því 216.977 krónum.

Stefndi hefur til vara krafist þess að frá endurgjaldi til stefnanda verði dregin fjárhæð þess reiknings sem stefnandi gaf síðast út. Því til stuðnings er vísað til þess að reikningurinn sé vegna lagfæringa sem stefnandi vann að beiðni stefnda . Af hálfu stefnanda hefur þessu verið andmælt og er því haldið fram að reikningurinn sé vegna vinnu sem fór fram í janúar 2018 í kjölfar annarra framkvæmda í húsnæðinu. Telja verður ósannað að umræddur reikningur hafi eingöngu verið vegna lagfæringa sem stefnandi skuli standa straum af. Verður þegar af þeirri ástæðu ekki fallist á að lækka beri kröfu stefnanda um þá fjárhæð sem reikningurinn nemur.

Stefnandi hefur stutt kröfu sína um dráttarvexti við þá reikninga sem hann gaf út, en í ljósi framangreindrar niðurstöðu dómsins er ekki unnt að fallast á það. Að teknu tilliti til þessa verður fallist á með stefnda að dráttarvextir geti ekki reiknast fyrr en frá o g með þeim degi sem dómsmálið var höfðað, sbr. 4. mgr. 5. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu. Krafa stefnanda um að dráttarvextir skuli leggjast við höfuðstól á 12 mánaða fresti á sér stoð í 12. gr. laga nr. 38/2001 og er því ekki þörf á að kveða sérstaklega á um það í dómsorði, sbr. til hliðsjónar dóm Hæstaréttar frá 15. febrúar 2018 í máli nr. 53/2017.

Samkvæmt framangreindu verður stefnda gert að greiða stefnanda 216.977 krónur með dráttarvöxtum eins og nánar greinir í dómsorði. Að teknu tilliti til úrslita málsins og þess að fallist hefur verið á kröfur stefnda í öllu verulegu verður stefnanda gert að greiða honum málskostnað sem þykir hæfilega ákveðinn 950.000 krónur, en þar er meðal annars tekið tillit til umfangs málsins og kostnaðar af öflun matsgerðar sem nam 223.646 krónum.

Dóm þennan kveður upp Á-kvk-nf R-kvk-nf héraðsdómari ásamt K-kvk-þgf K-kvk-þgf héraðsdómara og F-kk-þgf Þ-kk-þgf málarameistara.

DÓMSORÐ:

Stefndi, Samtök endurhæfðra mænuskaddaðra, greiði stefnanda, Verkfari ehf., 216.977 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 frá 1. nóvember 2018 til greiðsludags.

Stefnandi greiði stefnda 950.000 krónur í málskostnað.

Á-kvk-nf R-kvk-nf

K-kvk-nf K-kvk-nf

F-kk-nf

Þ-kk-nf

---------- ---------- --------

Rétt endurrit staðfestir:

Héraðsdómur Reykjavíkur 17. desember 2019

Stefndi, Samtök endurhæfðra mænuskaddaðra, greiði stefnanda, Verkfari ehf., 216.977 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 frá 1. nóvember 2018 til greiðsludags.

Stefnandi greiði stefnda 950.000 krónur í málskostnað.

Á-kvk-nf R-kvk-nf

K-kvk-nf K-kvk-nf

F-kk-nf

Þ-kk-nf

---------- ---------- --------

Rétt endurrit staðfestir:

Héraðsdómur Reykjavíkur 17. desember 2019