S-627/2006

Mál þetta, sem dómtekið var 6. september sl., er höfðað samkvæmt ákæru útgefinni af lögreglustjóranum í Reykjavík 18. apríl 2006 á hendur R-kk-þgf A-x-x M-kk-þgf A-x-x, Snorrabraut 35, Reykjavík, fyrir eftirtalin brot:

„I. Hótanir:

1. Miðvikudaginn 20. júlí 2005 sent A, fyrrverandi sambúðarkonu sinni tölvubréf á tölvupóstfang hennar „solvellir@visir.is“, með eftirgreindum orðum: „[...] þá slít ég hausin af þér [...]“ og var þetta til þess fallið að vekja hjá A ótta um líf, heilbrigði eða velferð sína.

2. Aðfaranótt föstudagsins 7. október 2005 sent símaskilaboð í farsíma B, sambúðarmanns nefndrar A, og hótað honum með eftirgreindum orðum: „drepa+[t]ig“, en þessi orð voru til þess fallin að vekja hjá B ótta um líf, heilbrigði eða velferð sína.

II. Þjófnað, með því að hafa þriðjudaginn 24. janúar 2006 að stolið dyrasíma að óþekktu verðmæti.“

Eru brot samkvæmt ákærulið I talin varða við 233. gr. almennra hegningarlaga, en brot samkvæmt ákærulið II talið varða við 244. gr. sömu laga.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar.

Ákærði krefst sýknu en að öðrum kosti vægustu refsingar er lög frekast leyfa.

Við aðalmeðferð málsins óskaði sækjandi eftir að bókuð yrði sú leiðrétting á lið I.2 í ákæru að í stað orðanna „drepa+þig“ hafi átt að standa þar „drepa+tig“ og var þetta leiðrétt.

Málavextir.

Ákæruliður I.

Af hálfu B var lögð fram kæra á hendur ákærða 8. október 2005 fyrir „meint brot hans m.a. á 225. gr. almennra hegningarlaga“. Er því lýst í kærunni að ákærði hafi sent kæranda og konu hans, A, ýmsar hótanir, einkum með sms-skilaboðum og tölvupósti. Hafi hótanirnar einkum snúið að því að kærandi og eiginkona hans skuldi ákærða fjármuni, en ákærði hafi ranghugmyndir þess efnis. Þá segir að ákærði hafi sent kæranda sms-skilaboðin „drepa+tig“.

Þá liggur frammi tölvupóstur ákærða til A þar sem segir meðal annars „Og ef þú ferð að kalla mig skrýtin eða geðveikan aftur á almanna vettvangi þá slít ég hausin af þér=mér var ráðlegt að blása aðeins út slappaðu af A mín við erum ekki búin“.

Tekin var skýrsla af ákærða hjá lögreglu 25. janúar sl. Sagði hann þá svo frá að A hefði logið því hjá Sýslumanninum í Reykjavík, vegna deilu þeirra um umgengni við son þeirra, að ákærði væri geðsjúkur. Ákærði kvaðst hafa skrifað A bréf þar sem hann hefði sagt henni að ef hún segði aftur opinberlega að hann væri geðsjúklingur myndi hann slíta af henni hausinn. Einnig sagði ákærði í skýrslutökunni að hann myndi aldrei fara að meiða einn eða neinn.

Þá var tekin skýrsla af ákærða 9. október 2005. Kvaðst hann ekki kannast við að hafa sent smáskilaboðin „drepa+tig“. Hann kvaðst ekki kannast við að hafa hótað B eða A, en kvaðst hins vegar hafa reynt að innheimta skuld samkvæmt víxli hjá þeim og af þeim sökum hefði hann ítrekað verið í sambandi við þau.

Ákæruliður II.

Lögregla var kölluð að [...] eftir hádegi 24. janúar 2006 vegna skemmdarverka. A sagði lögreglumönnum svo frá að hún hefði verið að koma að húsi sínu og þá tekið eftir að búið var að fjarlægja dyrasímann af húsinu en hann hefði fyrr um morguninn verið á sínum stað. A sagði ákærða hafa hringt um morguninn og tilkynnt að ef hún ekki greiddi honum ákveðna upphæð myndi hann skrúfa einhverja hluti af húseigninni. Var ákærði handtekinn í kjölfarið og við skýrslutöku hjá lögreglu sama dag kvaðst hann hafa skrúfað símann af húsinu og tekið hann upp í skuld.

Framburður ákærða og vitna fyrir dómi.

Ákærði viðurkenndi að hafa sent þau boð sem tilgreind eru í ákæruliðum I.1 og I.2. Í þeim hafi hins vegar hvorki falist hótanir um ofbeldi né hafi hugsun hans verið sú að vekja ótta hjá viðkomandi um að lífi eða heilsu hans væri ógnað. Um orðin „þá slít ég hausin af þér“ sagði hann að ekki væri unnt að slíta hausinn af neinum. Væri þetta því marklaus athugasemd og gæti þannig engan veginn valdið ótta um líf, heilbrigði eða velferð. Með orðunum að slíta af hafi hann átt við „að manneskja væri lækkuð í tign eða að orðin ættu við í viðskiptalegu samhengi“. Ákærði kvað ástæðuna fyrir því að hann sendi skilaboðin vera þá að A hefði haldið því fram við Sýslumanninn í Reykjavík að hann væri geðsjúkur. Þá kvað hann svar hennar við tölvupóstinum vera þannig orðað að hún hefði ekki virst taka þetta alvarlega. Um hótanir í garð B sagði ákærði að +t í skeytinu til hans hefði hugsanlega staðið fyrir bókstafinn m. Hann hefði því eins getað átt við að ákærði ætlaði að drepa sjálfan sig eða þá að sonur hans dræpi sig. Þar sem skilaboðin fjölluðu í versta falli um annaðhvort ákærða sjálfan eða son hans gætu þau engan veginn talist til þess fallin að vekja ótta hjá B um líf hans og heilbrigði. Aðspurður hver hefði verið tilgangur hans með að senda sms-skeytin sagði ákærði að frá sínum bæjardyrum séð væri þetta búskipta- og forræðismál. Inntur eftir því hvers vegna hann væri að senda þessi tilteknu skilaboð sagði ákærði að verið væri að slíta þetta úr samhengi. Hafi boðin verið send vegna samræðna hans við A og B daginn áður. Kvaðst ákærði hafa verið í miklu uppnámi er hann sendi skilaboðin og hafi hann verið að fjalla um hvernig þau hefðu komið fram við sig en þau hefðu neitað honum um umgengnisrétt við son sinn og A.

Spurður um ákærulið II viðurkenndi ákærði að hann hefði skrúfað dyrasímann af húsinu að [...] Hann kvaðst hafa hringt deginum áður í A og B og sagt að hann myndi taka umræddan síma. Hefði hann síðan farið á staðinn og tekið símann niður í hádeginu tilgreindan dag. Lögreglan hefði gert athugasemd við þetta og í framhaldi hafi hann skilað dyrasímanum. Hann kvaðst ekki sjá að hann hefði gerst sekur um þjófnað. Ef um brot væri að ræða hlyti það fremur að teljast gertæki skv. 260. gr. almennra hegningarlaga þar sem hann hefði tekið símann sem greiðslu upp í skuld sem hann teldi A standa í við sig.

Vitnið A kvað sér hafa brugðið er hún fékk tölvupóstinn sem greinir í ákærulið I.1. Hún kvaðst ekki hafa fengið slíka beina hótun frá ákærða áður. Kvaðst hún hafa orðið hrædd og vör um sig eftir að hún fékk tölvupóstinn. Á sama hátt hafi þau B tekið sms-boðin samkvæmt ákærulið I.2 mjög alvarlega, einkum eftir að þeim bárust fleiri sms-sendingar. Kvaðst hún hafa skilið þetta bókstaflega þannig að ákærði ætlaði sér að drepa B ef hún hlýddi ekki boðum ákærða.

Um ákærulið II sagði A að hún hefði fengið sms-skilaboð frá ákærða, er hún var stödd í verslun, um að hún gæti keypt dyrasímann sinn aftur á þúsund krónur. Er hún hafi komið heim til sín um klukkustund síðar hefði dyrasíminn verið farinn. Hún kvað ákærða enga heimild hafa haft til að skrúfa dyrasímann niður. Símanum hefði verið skilað aftur til þeirra í gegnum lögregluna en þá hefði hann verið skemmdur og kerfið ekki virkað sem skyldi.

Vitnið B sagði þau hafa litið tölvupóstinn og sms-skilaboðin samkvæmt ákæruliðum I.1 og I.2 mjög alvarlegum augum og skilið efni þeirra sem ótvíræða hótun í þeirra garð. Kvaðst hann telja ákærða vera hættulegan þeim A. Hann hafi tekið þessi skilaboð sem líflátshótun og að þau hafi átt að berast sér. Aðspurður kvað B dyrasímann samkvæmt ákærulið II hafa verið fastan við húsið og kvaðst hann hafa talið að ákærði hefði rifið hann af húsinu. Hann kvað þetta ekki vera venjulegan dyrasíma heldur væri einnig í honum öryggismyndavél. Hefði ákærði alls ekki haft heimild til að fjarlægja hann af húsinu. Lögreglan hefði náð í símann til ákærða. Hafi síminn verið skemmdur en þó virkað þokkalega.

Niðurstaða.

Ákæruliðir I.1 og I.2.

Ákærði játaði fyrir dómi að hafa sent þau skilaboð sem tilgreind eru í ákæruliðum þessum. Hins vegar hefur hann borið því við að orðalag tölvupósts samkvæmt ákærulið I.1 sé ekki til þess fallið að vekja ótta um líf, heilbrigði eða velferð. Þá hafi skilaboðin „drepa+tig“ samkvæmt ákærulið I.2 í raun ekki átt að merkja drepa „þig“ því stafurinn t gæti allt eins staðið fyrir stafinn m eða stafinn s. Kvaðst ákærði því alveg eins hafa meint með skeytinu að hann myndi hugsanlega drepa sig sjálfan eða að sonur þeirra A dræpi sig. Hafi skilaboðin því ekki getað verið til þess fallin að vekja hjá B ótta um líf, heilbrigði eða velferð.

Samkvæmt 233. gr. almennra hegningarlaga varðar það sekt eða fangelsi allt að 2 árum hafi maður í frammi hótun um að fremja refsiverðan verknað og hótunin er til þess fallin að vekja hjá öðrum manni ótta um líf, heilbrigði eða velferð sína eða annarra. Við mat á því hvort hin tilgreindu skilaboð samkvæmt þessum ákæruliðum falli undir framangreint refsiákvæði verður að skoða orðalag þeirra með hliðsjón af því í hvaða samhengi þau eru sett fram. Fram er komið að ákærði og A slitu sambúð fyrir rúmlega 11 árum síðan og að ákærði telur sig eiga í forræðisdeilu við hana vegna sameiginlegs sonar þeirra. Jafnframt telur hann sig eiga kröfu á hendur henni vegna bússlitanna, sbr. það sem rakið er hér á eftir vegna niðurstöðu ákæruliðs II. Skilaboðin samkvæmt ákærulið 1 komu fram í tölvupósti frá ákærða 20. júlí 2005 en þar segir m.a. svo: „[...]og svo legg ég til að þú reynir ekki meir að hamla umgengni“ [...]„Og ef þú ferð að kalla mig skrýtin eða geðveikan aftur á almanna vettvangi þá slít ég hausinn af þér...“ Sú skýring ákærða að með orðunum að slíta hausinn af hafi hann átt við „að manneskja væri lækkuð í tign“ og að orðin séu sett fram „í viðskiptalegu samhengi“ er illskiljanleg og ótrúverðug. Skilaboðin drepa+tig samkvæmt ákærulið 2 komu fram í sms-skilaboðum frá ákærða til núverandi sambýlismanns A, B, 7. október 2005. Sú skýring ákærða að hann hafi þarna í raun átt við annaðhvort „drepa mig“ eða „drepa sig“ verður og að teljast fráleit, enda alkunna að vegna vöntunar á stafnum þ í sms-skilaboðakerfinu er almennt notaður bókstafurinn t. Af vitnaframburði kærendanna A og B verður skýrlega ráðið að bæði túlkuðu þau hin tilgreindu skilaboð í þessum ákæruliðum á þann veg að um væri að ræða ótvíræða hótun ákærða í þeirra garð. Kvað A þær hótanir ákærða sem tilgreindar eru í ákærulið 1 hafa leitt til þess að hún var hræddari en áður og varari um sig. Bæði kváðust þau hafa skilið skilaboðin samkvæmt ákærulið 2 á þann veg að um beina líflátshótun hafi þar verið ræða gagnvart B.

Að því virtu sem hér hefur verið rakið er það niðurstaða dómsins að í orðunum „... þá slít ég hausin af þér [...] “ og „drepa+tig“ felist hótun um að fremja refsiverðan verknað og að bæði þessi skilaboð hafi verið til þess fallin að vekja hjá kærendum ótta um líf eða velferð þeirra. Hafi ákærði mátt gera sér grein fyrir að þau hlutu að taka þessar hótanir hans alvarlega. Verður hann því sakfelldur fyrir þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæruliðum I.1 og I.2 og þar telst réttilega færð til refsiákvæðis.

Ákæruliður II.

Ákærði viðurkennir að hafa tekið dyrasíma af húsi þeirra A og B, kærenda máls þessa, en segir að um hafi verið að ræða gertæki en ekki þjófnað þar eð tilgangur hans með töku dyrasímans hafi verið að fá greiðslu upp í kröfu sem hann kveðst eiga á hendur þeim. Til skýringar máli sínu að þessu leyti hefur ákærði lagt fram mjög ógreinilegt ljósrit sem virðist vera af víxli að fjárhæð 250.000 krónur. Sýnist víxillinn vera samþykktur af A til greiðslu 10. júlí 1995. Ekkert liggur fyrir um þessa meintu kröfu að öðru leyti, hvort um gilda kröfu geti verið að ræða og þá hver eigandi hennar sé. Verður því ekki fallist á að hald sé í þessari vörn ákærða. Með játningu sinni, sem er í samræmi við önnur gögn málsins, er ákærði því sekur fundinn um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í þessum ákærulið og telst réttilega varða við 244. gr. almennra hegningarlaga.

Ákvörðun refsingar.

Ákærði var samkvæmt framlögðu sakavottorði dæmdur í fimm mánaða fangelsi fyrir fíkniefnalagabrot 20. febrúar 1996. Þá var hann dæmdur 28. september 1999 til að greiða 60.000 króna sekt fyrir ölvunarakstur og var þá einnig sviptur ökurétti í eitt ár. Ákærði var dæmdur til að greiða 60.000 króna sekt fyrir fíkniefnalagabrot 15. febrúar 2000, en þá var um að ræða hegningarauka. Loks gekkst ákærði undir 160.000 króna sekt og sviptingu ökuréttar í þrjú ár fyrir ölvunarakstur og sviptingarakstur.

Að virtu því sem hér hefur verið rakið, og með vísan til 77. gr. almennra hegningarlaga, þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í 60 daga, en rétt þykir að fresta fullnustu refsingar og að hún falli niður að 2 árum liðnum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. laga nr. 19/1940.

Engan sakarkostnað hefur leitt af máli þessu.

Af hálfu ákæruvaldsins var málið flutt af K-kvk-þgf H-kvk-þgf, fulltrúa lögreglustjórans í Reykjavík.

D ó m s o r ð

Ákærði, R-kk-nf A-x-x M-kk-nf A-x-x, sæti fangelsi í 60 daga, en fresta skal fullnustu refsingar og hún falla niður að 2 árum liðnum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. laga nr. 19/1940.

Á-kk-nf M-kk-nf