S-464/2019

Dómur

Mál þetta, sem dómtekið var 4. nóvember 2019, var höfðað með ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, dags. 28. maí 2019, á hendur:

„X, kt. [...], [...],

Fyrir ofbeldi í nánu sambandi, með því að hafa:

1. Aðfaranótt mánudagsins 7. ágúst 2017, inni á bifreiðastæði sunnan við litla sviðið í [...], veist að Y, fyrrverandi sambýliskonu sinni og slegið hana í andlitið með flötum lófa, með þeim afleiðingum að hún féll í jörðina og rotaðist en við það hlaut hún yfirborðsáverka á höfði.

2. Að kvöldi sunnudagsins 3. febrúar 2019, rutt sér leið inn í íbúð [...] að [...] Kópavogi, með því að brjóta rúðu í svalahurð og veist þar að Y, fyrrverandi sambýliskonu sinni, hrint henni, rifið í hár hennar, sparkað í kvið hennar og slegið hana einu hnefahöggi aftan á hnakka, allt með þeim afleiðingum að hún hlaut rifbrot og marga yfirborðsáverka á mjöðm, læri, fótlegg, öxl og upphandlegg.

Teljast brot þessi varða við 1. mgr. 218. gr. b. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkrafa:

Y, kt. [...], gerir kröfu um að ákærða verði gert að greiða brotaþola miskabætur, skv. 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 að fjárhæð kr. 1.500.000,, auk vaxta samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, sbr. 16. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, frá 07.08.2017 til þess dags er mánuður er liðinn frá birtingu bótakröfu þessarar en með dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr., laga nr. 38/2001 frá þeim degi til greiðsludags.

Þá er krafist málskostnaðar að mati dómara eða samkvæmt síðar framlögðum reikningi, auk virðisaukaskatts á málskostnað.“

Verjandi ákærða krefst þess að honum verði dæmd vægasta refsing er lög leyfa vegna ákæruliðar 1. Þá krefst hann þess aðallega að ákærði verði sýknaður af ákærulið 2 en til vara að honum verið dæmd vægasta refsing er lög leyfa. Þá krefst hann hæfilegra málsvarnarlauna sér til handa.

I.

Við þingfestingu málsins 27. júní 2019 játaði ákærði sök samkvæmt 1. ákærulið. Fór því ekki fram sönnunarfærsla fyrir dómi hvað hann varðaði.

Málsatvikum hvað 2. ákærulið varðar er svo lýst í frumskýrslu lögreglu að tilkynning hafi borist að kvöldi sunnudagsins 3. febrúar sl. um að maður hefði brotið sér leið inn í tiltekna íbúð að [...] og gengið í skrokk á brotaþola, sem er fyrrverandi unnusta ákærða. Á vettvangi hittist brotaþoli fyrir ásamt vini sínum, Z. Segir í frumskýrslu lögreglu að brotaþoli hafi virst allsgáð en Z hafi verið ölvaður. Vettvangi er lýst svo að glerbrot úr svaladyrum hafi legið á stofugólfinu og blóðdropar víðsvegar um íbúðina.

Lýsti brotaþoli atvikum svo að þau Z hefðu verið sofandi í svefnherberginu. Þau hafi heyrt rúðu brotna og síðan hafi ákærði komið inn í svefnherbergið og ráðist á þau. Hafi hann rifið hana út á gólfið og sparkað í maga hennar og að því búnu ráðist á Z en síðan haft sig á braut. Einnig var rætt við Z á staðnum og kvaðst hann hafa vaknað við hnefahögg í andlit frá ákærða. Á honum voru ekki sjáanlegir áverkar.

Í skýrslu rannsóknarlögreglumanns sem kom á vettvang í kjölfarið er að finna ítarlegri lýsingu brotaþola og Z á atvikum og því hvernig ákærði hafi veist að henni í svefnherbergi íbúðarinnar. Þá lýsti hún samskiptum sínum og ákærða eftir að þau slitu samvistum. Teknar voru ljósmyndir af vettvangi íbúðarinnar, sem er á jarðhæð, og af brotaþola, en sjá mátti rispu á vinstri upphandlegg hennar. Kvaðst hún einnig finna til eymsla í kvið.

Skýrsla var tekin af ákærða 12. febrúar 2019. Gekkst ákærði við því að hafa farið heim til brotaþola vegna grunsemda um að Z væri þar staddur. Hafi hann sparkað í rúðu í svalahurð eftir að hafa reynt að hringja á bjöllu, banka og hringja í brotaþola en án árangurs. Hafi hann skorið sig er hann teygði sig í hurðarhúninn. Kannaðist ákærði við að til handalögmála hefði komið á milli hans og Z í svefnherberinu og hafi brotaþoli reynt að stía þeim í sundur en við það hafi hún dottið á barnarúmið.

Meðal gagna er læknisvottorð Á, dagsett 7. mars 2019. Þar kemur fram að brotaþoli hafi leitað á slysadeild 5. febrúar 2019 og lýst líkamsárás ákærða á hana og vin hennar sem var staddur á heimili hennar. Hafi ákærði kastað henni fram og til baka, rifið í hár hennar og sett hana í gólfið. Þá hafi hann ítrekað sparkað í kvið hennar. Hafi hún ekki fundið til óþæginda strax en síðan farið að kenna til í vinstri síðu og vinstra megin í brjóstkassa og fylgt hafi óþægindi við að anda. Í vottorðinu segir að við skoðun á brotaþola hafi hún fundið til eymsla vinstra megin framan til á hæð við rif X. Væg eymsli hafi verið við þreifingu á kvið vinstra megin, bæði ofan og neðan við. Þá hafi verið skráma á framanverðum vinstri upphandlegg, marblettur hliðlægt á vinstri olnboga og dreifðir marblettir á ganglimum beggja vegna. Segir í vottorðinu að sterkur grunur sé um rifbrot vinstra megin. Greining læknisins var margir yfirborðsáverkar á mjöðm og læri, á öxl og upphandlegg og á fótlegg. Einnig rifbrot. Var brotaþoli útskrifuð af slysadeild og henni gefin verkjalyf. Fram kom að rifbrot væru að jafnaði um sex til átta vikur að gróa.

Verður nú gerð grein fyrir framburði ákærða, brotaþola og annarra vitna við aðalmeðferð málsins, að því marki sem nauðsynlegt þykir til úrlausnar þess.

Ákærði lýsti atvikum svo að hann hefði verið að skemmta sér kvöldið áður og þá hitt Z. Á þeim tíma hafi hann og brotaþoli verið hætt saman. Hins vegar hafi verið erfitt fyrir þau bæði að sleppa takinu hvort af öðru. Kvaðst hann hafa verið „pínu móðgaður“ þegar þarna var komið sögu því að hún hefði ekki viljað svara skilaboðum hans. Kvaðst hann hafa sagt við Z að hann mætti „fá hana“ en hann vildi gjarnan vilja vita hvort hann væri að hitta hana enda væri vandræðalegt ef hann væri að „ljúga upp í opið geðið“ á sér. Kvaðst ákærði í reynd hafa vitað að Z væri að hitta brotaþola og hafa beðið hann að koma hreint fram við sig hvað það varðaði. Hefði hann talið fyrir víst að þetta kvöld hefði hann, þrátt fyrir þetta, farið til hennar. Kvaðst ákærði hafa ekið fram hjá húsi brotaþola og séð bifreið hans þar. Kvaðst ákærði ekki hafa „trúað þessu“ og hreinlega „misst andlitið“. Hafi hann reynt að hringja í brotaþola og Z. Þegar ekki var svarað hefði hann hringt á dyrabjöllunni. Að lokum hefði hann brotið rúðu í svalahurð og farið inn. Kvað hann brotaþola og Z hafa komið „askvaðandi“ á móti sér og það hefðu orðið „læti“. Hafi þau verið í svefnherbergisgættinni. Kvaðst hann hafa byrjað að rífast við Z og síðan hafi komið til handalögmála við rúmendann, sem hann lýsti nánar sem höggum og ýtingum. Ákærði kvað brotaþola hafa reynt að stía þeim í sundur en við það hefði hún dottið á barnarúmið. Hafi hún verið á milli þeirra og hafi báðir ýtt henni til, enda í átökum, og ekki hleypt henni að. Kvaðst ákærði ekki muna hvort hann hefði rifið í hár hennar en gæti ekki útilokað það. Kvaðst hann muna að hann hefði sagt við hana að „hún ætti ekki að nota vini hans til að gera lítið úr honum“. Þá hafi hann ekki sparkað í hana eða lamið aftan á hálsinn á henni eins og honum sé gefið að sök. Kvaðst ákærði ekki geta skýrt áverka þá sem getið er í læknisvottorði, en tók fram að hún hefði farið á slysadeild einhverju eftir atvikið. Aðspurður kvað ákærði reiði sína hafa beinst að Z þó að hann vissi vel að hann hefði gengið fulllangt með því að brjótast inn á heimili brotaþola.

Ákærði lýsti sambandi sínu og brotaþola sem ágætu til að byrja með en síðan hefði orðið ágreiningur þeirra á milli því ákærða hefði fundist hún sækja fullmikið í skemmtanir. Þá hafi verið óstöðugleiki og neysla en einnig afbrýðisemi og andlegt ofbeldi á báða bóga. Kvaðst hann ekki hafa beitt brotaþola líkamlegu ofbeldi nema í það skipti sem hann hafi þegar viðurkennt. Hún hafi hins vegar slegið til hans í eitt eða tvö skipti. Aðspurður kvaðst ákærði hafa átt við reiðivanda að stríða en hann hefði náð nokkuð góðum tökum á honum þegar atvik áttu sér stað.

Ákærði kvaðst ekki hafa heyrt neitt frá brotaþola fyrst eftir atvikið. Eftir það hefðu þau þó hist í um tvær vikur en ekkert síðan eftir apríl eða maí 2019. Taldi ákærði brotaþola ekki óttast hann eins og hegðun hennar gæfi til kynna. Aðspurður kvaðst hann vita að brotaþoli hefði verið hjá sálfræðingi vegna sambands þeirra en hann hefði ekki talið það sannfærandi.

Brotaþoli lýsti því að hún og ákærði hefðu slitið sambandi sínu er atvik áttu sér stað. Z hefði vantað húsaskjól og hún hefði boðið honum að gista. Hann hefði komið og verið þá undir áhrifum áfengis en hún hefði verið allsgáð. Hafi hann farið upp í rúm í svefnherberginu og sofnað. Brotaþoli kvaðst hafa verið sofandi þegar ákærði hefði hringt á dyrabjöllunni. Hún hafi síðan heyrt brothljóð frammi og fljótlega hafi Z vaknað. Kvaðst brotaþoli hafa staðið upp og farið að rennihurð svefnherbergisins. Ákærði hafi þá nánast verið kominn inn. Hann hafi hent henni í gólfið og tekið í höndina á henni þegar hún hefði reynt að stoppa hann og öskrað á hana og síðan ráðist að Z í rúminu og hann ekki getað varið sig. Kvað hún ákærða hafa sparkað í kvið hennar og rifið í hár hennar þegar hún var í gólfinu. Þá hefði hún einnig fengið högg á hnakkann. Til átaka hafi komið á milli ákærða og Z. Hefði ákærði alltaf ýtt henni frá þegar hún reyndi að koma Z til hjálpar með því að fara á milli og skilja þá að. Kvaðst hún ekkert hafa hugsað í þessum aðstæðum. Í látunum kvaðst brotaþoli hafa lent á gafli barnarúms sem í herberginu var og kippst til við sársaukann. Mikil öskur og læti hafi verið allan tímann en ákærði hafi verið undir áhrifum fíkniefna, æstur og reiður. Aðspurð kvað hún reiði hans hafa beinst að Z og henni. Aðspurð kvað brotaþoli allt hafa gerst mjög hratt, hugsanlega í fimm mínútur allt í allt. Hún hafi orðið fyrir framangreindu ofbeldi af hálfu ákærða á meðan á átökunum stóð en ekki í einni og sömu atrennunni. Z hafi aðeins verið að reyna að verja sig og hafi því ekki ýtt í hana, heldur ákærði. Hefði ákærði síðan farið af vettvangi en hann hefði skorið sig illa þegar hann braut sér leið inn í íbúðina. Kvaðst hún hafa hlotið áverka, m.a. rispu á handlegg og marbletti, en auk þess hefði hún verið aum í kvið. Kvaðst hún hafa rifbeinsbrotnað og taldi það hafa gerst þegar ákærði ýtti henni svo hún féll á barnarúmið. Aðspurð kvað brotþoli það vera rétt að hún hefði hitt ákærða eftir atvikið í um viku. Hún hafi látið undan honum en síðan hafi hún ekki viljað hitta hann aftur og kvað hún sér stafa ógn af honum.

Z kvaðst hafa verið sofandi í svefnherberginu þegar hann hefði vaknað við að ákærði var kominn inn í íbúðina. Hann hafi legið í rúminu og heyrt í brotaþola og ákærða. Ákærði hafi komið inn í svefnherbergið og hafi vitnið varla náð að stíga upp úr rúminu en ákærði hafi alltaf ýtt honum aftur niður í rúmið þrátt fyrir að hann hafi reynt að reisa sig upp. Hins vegar hafi allir verið að „ýta í alla“. Hann hafi því ekki séð ákærða veitast að brotaþola með þeim hætti sem í ákæru greini. Hann kvaðst ekki hafa ýtt í brotaþola sjálfur enda ekki verið í aðstöðu til þess. Kvaðst vitnið hafa heyrt að brotaþoli reyndi að koma ákærða út og öskur og fúkyrði hefðu gengið þeirra á milli. Hafi eitthvert „havarí verið í gangi“ og þetta gerst á augabragði. Þegar ákærði var farinn hefðu þau farið fram og verið í áfalli. Sjálfur kvaðst vitnið ekki hafa verið í góðu ástandi áður en þetta gerðist og í neyslu. Brotaþoli hafi tjáð honum að hún hefði dottið í átökunum en aðspurður kvaðst hann ekki muna í dag hvað hún hefði sagt. Kvaðst hann ekki hafa séð neina áverka á henni en lögreglan hefði verið kölluð til í kjölfarið. Kvaðst vitnið hafa verið viðstaddur þegar lögreglan tók skýrsluna af brotaþola og hann tekið undir það sem þar var sagt. Aðspurður kvaðst hann hafa upplifað þetta svo að reiðin beindist að honum. Ákærði hefði mistúlkað vinskap hans og Y. Kannaðist vitnið við að hafa hitt ákærða í vikunni fyrir atvikið og Y verið þar einnig. Vissi hann að ákærði og brotaþoli hefðu verið „saman og sundur“ og að ákærði hefði talið hana „hafa leikið sig grátt“.

Á læknir fór yfir helstu atriði fyrirliggjandi læknisvottorðs. Gerði hún grein fyrir helstu niðurstöðum þess og kvað brotaþola hafa verið með dreifð eymsli í kvið og mar í kviðvegg. Þá hafi verið grunur um rifbrot. Brotaþoli hafi lýst því að henni hefði verið kastað fram og til baka. Hafi áverkarnir sem hún hafi verið með samrýmst þeirri lýsingu. Vitnið kvað hugsanlegt að brotaþoli hefði hlotið áverka sína við fleiri en eitt spark en einnig hefði hún getað hlotið þá við að lenda illa á einhverju. Aðspurð kvað vitnið það hafa verið klínískt mat að um rifbrot hefði verið að ræða. Það hafi byggst á lýsingu brotaþola en jafnframt skoðun og þreifingu, en ekki sé venja að mynda slíka áverka nema sérstakt tilefni sé til og sé því talað um grunsemdir í vottorðinu. Vitnið kvað verk vegna rifbrots venjulega koma fram strax, og þá við að anda djúpt. Hins vegar sé hugsanlegt að skert athygli í kjölfar áfalls hafi getað leitt til þess að brotaþoli áttaði sig ekki strax.

II.

Ákærða er gefið að sök að hafa í tvö nánar aðgreind skipti beitt brotaþola ofbeldi. Brot hans eru talin varða við 1. mgr. 218. gr. b í almennum hegningarlögum og vera ofbeldi í nánu sambandi.

Ákærði hefur skýlaust játað brot sitt samkvæmt 1. tölulið ákæru og er sannað með játningu hans og gögnum málsins að hann hafi gerst sekur um það brot sem þar er lýst.

Ákærði hefur neitað sök hvað varðar 2. tölulið ákæru og kveður atvik ekki hafa verið að öllu leyti með þeim hætti sem í verknaðarlýsingu greinir. Hann viðurkennir þó að hafa ruðst inn í íbúðina með því að brjóta rúðu í svalahurð en ekki að hafa veist að brotaþola eins og þar er lýst.

Fyrir liggur að ákærði kom með látum inn og til átaka kom inni í svefnherbergi brotaþola. Ákærði kveður reiði sína einkum hafa beinst að vitninu Z og hafi hann veist að honum. Brotaþoli lýsti því að ákærði hefði hent sér í gólfið og sparkað í sig og rifið í hárið á sér. Ber henni og ákærða saman um að hún hafi síðan reynt að koma Z til hjálpar. Kvað brotþoli ákærða sífellt hafa ýtt sér frá og í eitt skiptið hefði hún lent á barnarúmi í herberginu og þá kennt mikið til.

Dómurinn metur framburð brotaþola trúverðugan og í meginatriðum í samræmi við þá lýsingu sem hún gaf á atvikum á rannsóknarstigi.

Framburður ákærða er í sjálfu sér ekki ótrúverðugur og er einnig í meginatriðum í samræmi við framburð hans hjá lögreglu. Á hinn bóginn verður ekki hjá því litið að hann hafði neytt áfengis og fíkniefna nokkru fyrir atvikið og var í miklum tilfinningarham sem braust út í bræði eins og raun bar vitni. Telur dómurinn afar ósennilegt að hann hafi við slíkar aðstæður gefið öllum sínum athöfnum gaum. Þá telur dómurinn að ráðið verði af framburði hans hér fyrir dómi að reiði hans hafi í reynd beinst að bæði brotaþola og Z af ástæðum sem áður eru raktar.

Að framangreindu virtu telur dómurinn því framburð brotaþola á heildina litið vera trúverðugri en framburð ákærða. Til þess að leggja megi hann til grundvallar sakfellingu þarf hann að fá fullnægjandi stoð af öðrum gögnum málsins.

Eins og fram er komið greindi vitnið Z frá því fyrir dómi að hann hefði ekki séð ákærða veitast að brotaþola. Hafi hann átt fullt í fangi með að verja hendur sínar og lengst af legið flatur í rúminu. Hann hafi aðeins heyrt lætin í ákærða og brotaþola og fengið lýsingu brotaþola á því sem gerðist eftir að ákærði var farinn af vettvangi. Þá hafi hann verið viðstaddur þegar skýrsla var tekin af brotaþola og tekið undir það sem hún sagði. Frásögn sú sem höfð sé eftir honum í skýrslu lögreglu sé því ekki sjálfstæð frásögn hans.

Umrædd skýrsla var tekin á heimili brotaþola en hún var ekki hljóðrituð. Ekki eru efni til að draga í efa að staðið hafi verið að skýrslutökunni með framangreindum hætti og verður ekki á henni byggt. Þykir frumskýrsla málsins styðja að Z hafi ekki verið vitni að átökum á milli ákærða og brotaþola og segir í skýrslunni að hann hafi lítið haft um málið að segja. Á hinn bóginn bar hann fyrir dómi að brotaþoli hefði lýst því fyrir lögreglu á vettvangi í áheyrn hans að ákærði hefði veist að henni.

Sannað er að til átaka kom á heimili brotaþola umrætt sinn eftir að ákærði braut sér leið inn í íbúðina, eins og áður er rakið. Þó að reiði hans hafi fyrst og fremst beinst gegn vitninu Z liggur fyrir að brotaþoli reyndi að koma í veg fyrir það og uppskar hún sterk viðbrögð ákærða fyrir vikið.

Dómurinn telur sannað að ákærði hafi hrint brotaþola og að hún hafi hlotið rifbrot þegar hún lenti illa á barnarúmi. Þá telur dómurinn sannað að ákærði hafi rifið í hár hennar. Á hinn bóginn er ósannað að ákærði hafi sparkað í kvið hennar og slegið hana hnefahöggi á hnakka, en um það hefur brotaþoli ein borið. Verður ákærði sýknaður af þeim hluta ákæru. Áverkar á brotaþola þykja styðja að hún hafi orðið fyrir hnjaski sem verði ekki rakið til annars en ákærða. Telur dómurinn yfirborðsáverka sem tilgreindir eru í ákæru vera sennilega afleiðingu átakanna.

Samkvæmt framansögðu er sannað að ákærði hafi beitt brotaþola ofbeldi í tvö skipti. Ákærði mótmælir heimfærslu til 218. gr. b í almennum hegningarlögum og telur háttsemina ekki geta talist til ofbeldis í nánu sambandi. Fyrir liggur að ákærði og brotaþoli voru í sambandi í þó nokkurn tíma, með hléum, auk þess sem þau bjuggu saman um hríð. Teljast þau því vera nákomin í skilningi ákvæðisins. Langur tími líður á milli þeirra atvika sem hér um ræðir og verður ekki annað séð en að forsendur hafi verið til þess að ljúka fyrra málinu skömmu eftir að atvik áttu sér stað, enda þá að fullu upplýst. Það er mat dómsins er litið er til atvika að ekki hafi verið um að ræða endurtekin brot í skilningi 1. mgr. 218. gr. b heldur tvö sjálfstæð tilvik þar sem ákærði er sakfelldur fyrir ofbeldi gegn brotaþola. Þá ber að líta til þess að aðdragandi og atvik voru frábrugðin.

Hvað varðar brot samkvæmt fyrri ákærulið er litið til þess að um var að ræða beinan ásetning en brotaþoli bar um að þetta hefði verið í fyrsta sinn sem ákærði beitti hana líkamlegu ofbeldi. Af gögnum verður ekki ráðið með vissu hvort brotaþoli hafi rotast í lendingu eða við höggið. Þykir þó mega leggja til grundvallar að höggið hafi verið kraftmikið þó ákærði hafi notað flatan lófa. Áverkar brotaþola voru ekki verulegir. Telur dómurinn háttsemina ekki hafa náð því alvarleikastigi sem áskilið er samkvæmt 1. mgr. 218. gr. b og verður háttsemi ákærða, sem telst sérlega vítaverð, heimfærð undir 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga.

Við mat á heimfærslu tilviks samkvæmt seinni ákæruliðnum ber að líta til þess líkamlega ofbeldis sem ákærði hefur verið sakfelldur fyrir en það telst ekki ná því alvarleikastigi að háttsemin verði heimfærð undir 1. mgr. 218. gr. b í almennum hegningarlögum. Ákærði var ekki ákærður fyrir húsbrot eða eignaspjöll sérstaklega, en eins og atvikum var háttað hefðu verið skilyrði til þess.

Sakarferill ákærða hefur ekki áhrif á refsiákvörðun í máli þessu. Þá játaði hann sök að hluta til. Við ákvörðun refsingar er litið til 1., 3., 6. og 7. tl. 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga og 3. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga, en tengsl á milli ákærða og brotaþola eru talin auka á grófleika verknaðar.

Litið er til þess hve langt er um liðið frá því að brot samkvæmt fyrri ákærulið var framið. Eins og áður greinir var brotið að fullu upplýst skömmu eftir atvik en ekkert var aðhafst í málinu fyrr en það var sent frá lögreglustjóranum í [...] 15. febrúar 2019 til sameiningar við mál ákærða samkvæmt seinni ákærulið, sem var þá til rannsóknar hjá lögreglustjóranum í Reykjavík. Ákæra var gefin út 28. maí 2019 vegna málanna beggja og eru þá liðin tæp tvö ár frá því að atvik vegna fyrra málsins áttu sér stað. Verður ákærða ekki kennt um þennan drátt hjá ákæruvaldinu.

Samkvæmt framansögðu og með vísan til 77. gr. almennra hegningarlaga þykir hæfileg refsing ákærða ákveðin fangelsi í fjóra mánuði en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði hefur verið sakfelldur fyrir líkamsárásir gagnvart brotaþola. Var háttsemi hans til þess fallin að valda brotaþola miska. Brotaþoli á rétt á miskabótum úr hendi hans á grundvelli 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Sálfræðigögn sem liggja fyrir í málinu lýsa andlegu heilsufari brotaþola yfir langt tímabil. Þau tengjast aðeins broti samkvæmt fyrri ákærulið að hluta til, og þá einkum í tengslum við bakslag sem varð í yfirstandandi meðferðarvinnu, og er höfð hliðsjón af því að nokkru. Fyrir liggur að brotaþoli tók upp samband við ákærða endurtekið eftir það en í dag er því lokið. Þykja miskabætur hæfilega ákveðnar 300.000 krónur og skulu vextir reiknaðir af kröfunni eins og nánar greinir í dómsorði.

Með vísan til 1. mgr. 235. gr. laga nr. 88/2008 verður ákærða gert að greiða allan sakarkostnað málsins, þ.m.t. málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, G-kk-ef Á-kk-ef lögmanns, 527.000 krónur, þóknun réttargæslumanns brotaþola, E-kk-ef O-kk-ef S-kk-ef lögmanns, 379.440 krónur, og U-kk-ef A-kk-ef E-kk-ef, réttargæslumanns á rannsóknarstigi, 189.720 krónur. Þá greiði ákærði 13.170 krónur í annan sakarkostnað. Tekið er tillit til virðisaukaskatts við ákvörðun þóknana lögmanna.

S-kvk-nf H-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

Dómsorð :

Ákærði, X, sæti fangelsi í fjóra mánuði en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði Y 300.000 krónur auk vaxta samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 150.000 krónum frá 7. ágúst 2017 til 3. febrúar 2019 en af 300.000 krónum frá þeim degi til 27. júlí 2019 en með dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, G-kk-ef Á-kk-ef lögmanns, 527.000 krónur, þóknun réttargæslumanns brotaþola, E-kk-ef O-kk-ef S-kk-ef lögmanns, 379.440 krónur, og U-kk-ef A-kk-ef E-kk-ef, réttargæslumanns á rannsóknarstigi, 189.720 krónur. Þá greiði ákærði 13.170 krónur í annan sakarkostnað.

S-kvk-nf H-kvk-nf

O-kk-ef S-kk-ef lögmanns, 379.440 krónur, og U-kk-ef A-kk-ef E-kk-ef, réttargæslumanns á rannsóknarstigi, 189.720 krónur. Þá greiði ákærði 13.170 krónur í annan sakarkostnað. Tekið er tillit til virðisaukaskatts við ákvörðun þóknana lögmanna.

S-kvk-nf H-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

Ákærði, X, sæti fangelsi í fjóra mánuði en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði Y 300.000 krónur auk vaxta samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 150.000 krónum frá 7. ágúst 2017 til 3. febrúar 2019 en af 300.000 krónum frá þeim degi til 27. júlí 2019 en með dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, G-kk-ef Á-kk-ef lögmanns, 527.000 krónur, þóknun réttargæslumanns brotaþola, E-kk-ef O-kk-ef S-kk-ef lögmanns, 379.440 krónur, og U-kk-ef A-kk-ef E-kk-ef, réttargæslumanns á rannsóknarstigi, 189.720 krónur. Þá greiði ákærði 13.170 krónur í annan sakarkostnað.

S-kvk-nf H-kvk-nf