S-618/2014

Mál þetta, sem dómtekið var miðvikudaginn 14. janúar 2015, er höfðað með ákæru, útgefinni af ríkissaksóknara 3. júlí 2014, á hendur A, kt. [...], [...], Reykjavík, fyrir brot gegn valdstjórninni með því að hafa, aðfaranótt [...] 2013, fyrir utan skemmtistaðinn [...] í Reykjavík, ráðist með ofbeldi á lögreglumennina B og C, sem við skyldustörf höfðu afskipti af ákærðu, með því að sparka í vinstri ökkla C og í hægra læri B, með þeim afleiðingum að B fann til eymsla í hægra læri.

Telst þetta varða við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærða verði dæmd til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Verjandi krefst þess aðallega að ákærða verði sýknuð af kröfum ákæruvalds, en til vara að henni verði dæmd vægasta refsing er lög leyfa. Þá krefst verjandi málsvarnarlauna sér til handa, sem greiðist úr ríkissjóði.

Málsatvik

Aðfaranótt [...] 2013, klukkan 1:05, voru lögreglumenn á bifreið við eftirlit í [...], og komu þeir að þar sem dyravörður [...] var með unga konu í tökum, ákærðu í máli þessu. Kemur fram í skýrslu lögreglu að ákærða hefði verið æst og ósátt við aðgerðir dyravarðarins og hefði hún ítrekað reynt að sparka á milli fóta hans. Hefði dyravörðurinn greint frá því að konan hefði verið til vandræða inni á veitingastaðnum og henni því verið vísað út. Hún hefði verið ósátt við það og streist á móti. Þá kemur fram að lögreglumennirnir hafi tekið við ákærðu, sem enn hefði streist á móti og ítrekað reynt að sparka til þeirra. Hún hefði því verið lögð í jörðina og handjárnuð, en við það hefði hún hruflast á vinstri öxl. Ákærða hefði verið aðstoðuð við að rísa á fætur, en þá hafi hún reynt að sparka til lögreglumannanna. Tveir lögreglumenn hefðu leitt hana að lögreglubifreiðinni, en á þeirri leið hefði hún sparkað í þá og reynt að hrækja á þá. Hún hefði síðan verið flutt á lögreglustöðina við Hverfisgötu og vistuð í fangageymslu.

Í málinu er vottorð F, sérfræðilæknis á slysa- og bráðadeild Landspítala, frá [...] 2013, þar sem kemur fram að B lögreglumaður hafi leitað á deildina klukkan 4:17 um nóttina og kvartað undan því að kona í hælaskóm hefði sparkað í hann. Hefði sparkið lent á hægra lærsvæði miðsvæðis og hann verið með viðvarandi verki eftir það. Síðan segir í vottorðinu að áverkamerki hafi ekki sést við skoðun á læri, en þreifieymsli hafi verið framanvert á vinstra læri miðsvæðis. Niðurstaða greiningar var mar á læri - vöðvabólga.

Ákærða neitaði sök við aðalmeðferð málsins. Hún kvaðst muna illa atvik þetta kvöld. Ákærða kvaðst muna eftir sér þar sem hún var í röð framan við framangreindan veitingastað. Þá kvaðst hún muna einhverjar gloppur frá því þegar lögreglumenn leiddu hana á milli sín að lögreglubifreið. Hún hefði reynt að losa sig og hefði hún reynt að koma sér frá þeim með því að „nota þunga líkamans“. Hún kvaðst ekki minnast þess að hafa sparkað frá sér. Ákærða kvaðst ekki hafa skýringar á framburði þriggja lögreglumanna, sem hefðu borið um að hún hefði sparkað í tvo þeirra og kvaðst hún telja að það hefði ekki gerst. Hún kvaðst hafa verið búin að drekka úr 350 ml vodkapela þetta kvöld og hefði hún fengið ákveðið „blackout“.

B lögreglumaður lýsti atvikum með sama hætti og fram kemur í frumskýrslu lögreglu. Hann kvaðst hafa leitt ákærðu að lögreglubifreiðinni, ásamt C lögreglumanni, og hefði hún reynt að sparka í þá C á leiðinni. Hefði ákærða náð að sparka í hægra læri vitnisins. Þá hefði hann séð hana sparka í átt til C, sem hefði sagt honum eftir á að hann hefði fengið spark í ökkla. Vitnið tók fram að ákærða hefði verið í skóm með háum hælum og hefði hann fengið rúmlega hælstóran marblett á lærið.

C lögreglumaður bar einnig að ákærða hefði náð að sparka í þá B er þeir leiddu hana á milli sín. Þá hefði hún reynt að hrækja á þá eftir að hún var komin inn í bifreiðina. Vitnið kvað ákærðu hafa sparkaði í vinstri ökkla sinn. Þá hefði hann séð spark lenda í fæti B, neðarlega að því er hann taldi.

E lögreglumaður kvaðst hafa gengið á eftir félögum sínum þegar þeir leiddu ákærðu að bifreiðinni og hefði hún séð hana sparka í þá og reyna að hrækja á þá. Taldi hann að ákærða hefði náð að sparka í fætur lögreglumannanna neðan við hné.

F læknir staðfesti læknisvottorð sitt vegna lögreglumannsins B. Spurður um misræmi í vottorðinu kvaðst hann telja ritvillu sem þar komi fram að við skoðun hefði þreifieymsli verið á vinstra læri lögreglumannsins. Kvaðst vitnið muna eftir komu lögreglumannsins á slysadeild og minna að áverkinn hefði verið á hægra læri.

Þá kom fyrir dóminn sem vitni D, dyravörður á [...], en vitnið mundi ekki eftir atvikinu sem um ræðir.

Niðurstaða

Ákærða neitar sök og kveðst ekki minnast þess að hafa sparkað í lögreglumennina eins og lýst er í ákæru. Hefur komið fram hjá henni að sökum ölvunar muni hún ekki vel atvik í umrætt sinn.

Með samhljóða framburði lögreglumannanna þriggja, sem höfðu afskipti af ákærðu, telst sannað, gegn neitun hennar, að hún hafi sparkað í lögreglumennina B og C eins og í ákæru greinir. Hafa lögreglumennirnir jafnframt lýst því hvar þeir fengu í sig spörk, auk þess sem staðfest er í læknisvottorði að B hafi hlotið við þetta áverka. Mátti ákærðu vera ljóst að slys gat hlotist af því að hún veitti viðnám við handtökuna og sparkaði frá sér. Með vísan til framangreinds verður ákærða sakfelld samkvæmt ákæru og er háttsemi hennar þar rétt færð til refsiákvæða.

Ákærða er fædd [...] 1989. Hún hefur ekki áður sætt refsingu. Þykir refsing ákærðu hæfilega ákveðin fangelsi í tvo mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærða almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærða greiði málsvarnarþóknun skipaðs verjanda síns, V-kk-ef H. V-kk-ef hrl., 347.200 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti, og 30.800 krónur í annan sakarkostnað.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið M-kvk-nf Ó-kvk-nf aðstoðarsaksóknari.

R-kvk-nf H-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóminn.

D ó m s o r ð :

Ákærða, A, sæti fangelsi í tvo mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dómsins haldi ákærða almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærða greiði málsvarnarþóknun skipaðs verjanda síns, V-kk-ef H. V-kk-ef hrl., 347.200 krónur, og 30.800 krónur í annan sakarkostnað.

R-kvk-nf H-kvk-nf