S-781/2009

Mál þetta, sem dómtekið var í dag, er höfðað með ákæru útgefinni af lögreglustjóranum á höfuðborgarsvæðinu 12. ágúst 2009 „á hendur E-kk-þgf E-kk-þgf J-kk-þgf, kt. (…), Fljótaseli 16, Reykjavík, H-kk-þgf J-kk-þgf, kt. (…), Flúðaseli 42, Reykjavík, J-kk-þgf Þ-kk-þgf H-kk-þgf, kt. (…), Hagaseli 22, Reykjavík og K-kk-þgf S-kk-þgf, kt. (…), Jóruseli 9, Reykjavík fyrir líkamsárás með því að hafa, aðfaranótt sunnudagsins 15. júní 2008 á Laugavegi við Bergstaðastræti í Reykjavík, í félagi veist að M-x-x R-x-x G-x-x, kt. (…), með ítrekuðum hnefahöggum og spörkum í líkama og höfuð, og á hendur ákærða J-kk-þgf Þ-kk-þgf fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás með því að hafa slegið M-x-x með golfkylfu í bak, síðu og handlegg, en við höggin brotnaði golfkylfan í tvennt, og því næst kastaði ákærði J-kk-nf Þ-kk-nf neðri helmingi golfkylfunnar í höfuð M-x-x. Afleiðingar árása ákærðu urðu þær að M-x-x hlaut mar og bólgu hægra megin á hnakka, skrap og yfirborðssár hægra megin á enni, mar vinstra megin á hálsi, stífleika í hálsliðum, mar og tognun í hægri öxl og þreifieymsli yfir neðstu rifjum vinstra megin.

Háttsemi ákærðu telst varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, en háttsemi ákærða J-kk-ef Þ-kk-ef einnig við 2. mgr. 218. gr. sömu laga.

Þess er krafist að ákærðu verði dæmdir til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Af hálfu M-x-x R-x-x G-x-x er krafist miskabóta að fjárhæð kr. 600.000, auk dráttarvaxta skv. lögum nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá því mánuður er liðinn frá því að krafan var kynnt ákærðu til greiðsludags. Auk þess er gerð krafa um þóknun við réttargæslu að mati réttarins að viðbættum virðisaukaskatti á réttargæsluþóknun. Jafnfram er þess krafist að dráttarvextir leggist á höfuðstól dómkröfu á 12 mánaða fresti, í fyrsta sinn 12 mánuðum eftir upphafsdag vaxta.“

II.

Aðfaranótt sunnudagsins 15. júní 2008 var óskað aðstoðar lögreglu vegna slagsmála við Kaffibarinn við Bergstaðastræti og sagt að menn beittu þar kylfum. Kemur fram í frumskýrslu lögreglu að í þann mund sem lögregla hafi verið að koma á vettvang hafi borist tilkynning um að meintir gerendur hefðu hlaupið inn í tilgreinda bifreið og ekið niður Laugaveginn. Er lögreglumenn komu á vettvang hafi þeir strax tekið eftir tveimur mönnum hlaupa niður Laugaveginn. Hafi lögreglumenn hlaupið á eftir þeim og náð þeim á móts við veitingastaðinn Pizza Pronto á Laugavegi. Hafi þar verið um að ræða brotaþola og ákærða J-kk-þf Þ-kk-þf. Hafi verið greinilegt að þeir hefðu verið í einhverjum ryskingum. Er haft eftir brotaþola að þrír menn hefðu ráðist á hann og einn þeirra, ákærði J-kk-nf Þ-kk-nf, hefði lamið hann með kylfu í höfuðið. Kvaðst brotaþoli ekki vita ástæðu þess að mennirnir hefðu ráðist á hann. Er áverkum brotaþola lýst svo að hann hafi verið með stóra kúlu fyrir ofan hnakkann og hafi verið greinilegt að hann hefði fengið þungt högg aftan á höfuðið. Einnig hafi hann kennt sér eymsla í hægri öxl. Eftir ákærða J-kk-þgf Þ-kk-þgf er haft að hann og félagar hans hafi ekið saman niður Laugaveginn. Hafi hann séð mann þar á gangi sem hann taldi sig kannast við. Hafi hann ætlað að ræða við hann en maðurinn þá tekið því illa og verið með stæla við hann. Hafi hann og félagar hans þá ákveðið að leggja bifreiðinni aðeins neðar á Laugaveginum og labba til baka að Kaffibarnum og athuga hvað maðurinn vildi. Er þeir hafi verið hálfnaðir þangað hafi þeir snúið við að bifreiðinni. Hafi hann tekið úr farangursgeymslu hennar golfkylfu en einn vina hans hafi tekið hamar. Hafi þeir gengið aftur að Kaffibarnum, séð þar umræddan mann og hafi sá verið ber að ofan. Hafi maðurinn horft á þá eins og hann væri til í slagsmál og það sama hafi átt við um J-kk-þf Þ-kk-þf og vini hans. Maðurinn hafi svo ráðist á þá og J-kk-nf Þ-kk-nf þá slegið hann með golfkylfu í bakið, en J-kk-nf Þ-kk-nf kannaðist ekki við að hafa lamið manninn í höfuðið. Þá segir í skýrslunni að ákveðið hafi verið að handtaka J-kk-þf Þ-kk-þf fyrir líkamsárás. Einnig kemur fram í rannsóknargögnum að þremur mínútum eftir handtöku hans hafi þrír félagar hans verið stöðvaðir í bifreið við gatnamót Bankastrætis og Lækjargötu. Hafi þeir einnig verið handteknir. Ákærði K-kk-nf hafi hins vegar ekki fundist.

Lögreglumenn fluttu brotaþola til aðhlynningar á slysadeild Landspítala-háskólasjúkrahúss og var félagi hans, L-x-x T-x-x, með í för. Í áverkavottorði kemur fram að brotaþoli hafi verið með mar og yfirborðsáverka á höfði, mar og tognun í öxl, mar á brjóstkassa og mar á hálsi.

Ákærði H-kk-nf lýsti atvikum svo hjá lögreglu að allir ákærðu og B-kk-nf M-kk-nf B-kk-nf hefðu ekið saman niður Laugaveginn. Tveir menn hefðu þá komið þar að, líklega Pólverjar, og reynt að toga J-kk-þf Þ-kk-þf út úr bifreiðinni. Vegna þessa hefðu ákærðu allir stokkið út. Lýsti H-kk-nf framhaldinu á eftirfarandi veg: „Þeir hoppuðu á okkur og J-kk-nf Þ-kk-nf, E-kk-nf og K-kk-nf réðust á þá með höggum. Ég tók eftir því að E-kk-nf og J-kk-nf voru komnir í jörðina og voru undir. Ég sá að K-kk-nf var allur orðinn blóðugur. Við náðum síðan að komast undan þeim og hlupum að bifreiðinni sem var lagt aðeins neðar á Laugaveginum. Við fórum í skottið á bifreiðinni og sóttum tvær golfkylfur og einn hamar. Ég tók hamarinn, J-kk-nf Þ-kk-nf tók golfkylfu og E-kk-nf tók hina golfkylfuna. Við sveifluðum þessum áhöldum í áttina að Pólverjunum. Ég sá að J-kk-nf Þ-kk-nf og E-kk-nf voru að sveifla kylfunum og ég sá að annar hvor þeirra náði að berja einn Pólverjann með kylfunni. Ég sá síðan að einn af þeim lá á jörðinni og E-kk-nf var að berja hann með hnefunum í líkamann og höfuðið. Ég fór til E-kk-ef og sparkaði tvisvar í gaurinn sem E-kk-nf var að berja og lá þarna í götunni. Spörkin komu í kviðinn á náunganum.“ H-kk-nf lýsti manninum sem hann sparkaði í og E-kk-nf var að berja þannig að hann væri „sköllóttur, nokkuð massaður um ca. 185 cm á hæð.

Ákærði E-kk-nf E-kk-nf lýsti atvikum svo að allir ákærðu og B-kk-nf M-kk-nf hefðu ekið saman niður Laugaveginn með alla glugga bifreiðarinnar opna. Hefði þá einhver útlendingur komið og sér virst sem hann reyndi að slá til J-kk-ef Þ-kk-ef og rífa hann út úr bifreiðinni. Ákærðu hefðu þá allir farið út og gengið að fjórum Pólverjum. Pólverjarnir hefðu strax náð að snúa J-kk-þf Þ-kk-þf og K-kk-þgf niður og sagði E-kk-nf einn þeirra hafa ráðist á sig. Kvaðst hann hafa náð að hrinda honum af sér og farið þá strax til aðstoðar við K-kk-þf. Þeim hefði svo tekist að losa sig frá Pólverjunum og snúið aftur að bifreiðinni. Þar hefðu þeir J-kk-nf Þ-kk-nf náð í golfkylfur, H-kk-nf í hamar en K-kk-nf ekki neitt. Að svo búnu hefðu þeir gengið til baka að Pólverjunum. „Einn þeirra réðist strax á mig og náði mér í jörðina. Við það missti ég kylfuna og við tókumst þarna á í jörðinni. Ég náði að slá hann nokkur högg í andlit og líkama. Hann náði einnig að slá mig nokkur högg m.a. í andlitið. Ég náði að rífa mig lausan frá þessu og ég ásamt H-kk-þgf náðum að komast inn í bifreiðina hjá B-kk-þgf. Við vorum nýkomnir inn í bifreiðina þegar lögreglan stöðvaði okkur og við vorum handteknir og færðir á lögreglustöðina.“ Aðspurður kvaðst E-kk-nf hafa misst golfkylfuna strax í upphafi og því ekki beitt henni. Þá hefði hann eingöngu verið í slagsmálum við einn mann sem hefði ráðist á hann að fyrra bragði. Hefði sá verið um „182 cm á hæð, þrekinn og snoðklipptur og um 23 ára að aldri“. Hefði hann ábyggilega slegið tíu högg, bæði í andlit og líkama. Þá kvaðst hann hafa séð J-kk-þf Þ-kk-þf slá einn mannanna alla vega þrjú högg í síðuna.

Ákærði J-kk-nf Þ-kk-nf sagði þrjá menn hafa verið á Laugaveginum er þeir óku fram hjá. Kvaðst hann hafa kallað til eins þeirra, sem hann taldi sig þekkja, út um opinn bílgluggann. Einn af mönnunum hefði þá komið æðandi að bifreiðinni og gripið sig hálstaki. J-kk-nf Þ-kk-nf kvaðst þá hafa sagt að hann hefði ekkert á móti honum og hefði maðurinn þá sleppt sér. Þá hefði félagi mannsins hins vegar komið að bifreiðinni og slegið sig í andlitið. Hefðu ákærðu þá allir farið út til að hefna kinnhestsins og kvaðst ákærði strax hafa ráðist á manninn sem tók hann hálstaki. Hefðu þeir verið í smáryskingum einhverja stund uns K-kk-nf hefði komið og gefið manninum „upphandarkrókshögg“ í andlitið. Í framhaldi af þessu hefðu ákærðu haldið aftur að bílnum og hefði hann sjálfur og E-kk-nf tekið þar golfkylfur en H-kk-nf hamar. Því næst hefðu þeir haldið til baka, til móts við mennina. Hefði einn þessara manna þá verið kominn úr að ofan. Kvaðst ákærði síðan hafa látið golfkylfuna „vaða“ aftan í bakið á manninum sem tók hann hálstaki. Eftir það hefði allt logað í slagsmálum. Allt í einu hefðu félagar hans verið farnir í burtu og mennirnir þrír komið æðandi að honum. Kvaðst hann þá hafa slegið einn þeirra með kylfunni. Hefði höggið komið í síðu mannsins og kylfan brotnað. Hann kvaðst þá hafa grýtt þyngri helmingnum í einn mannanna og hlaupið í burtu.

Ákærði K-kk-nf lýsti aðdraganda árásarinnar á svipaðan veg og aðrir ákærðu. Sagði hann einn Pólverjanna hafa slegið J-kk-þf Þ-kk-þf inn um opinn bílgluggann. Ákærðu hafi þá allir farið út og slagsmál fljótlega hafist milli hópanna. Kvaðst K-kk-nf hafa komið hnefahöggum á einhvern mannanna og þau líklega lent í andliti mannsins. Þá hefði hann og slegið mann, sem þá hefði verið í slagsmálum við J-kk-þf Þ-kk-þf, „upphandarkrók“ sem hefði lent á kinnbeini mannsins. Ákærðu hefðu þá allir snúið til baka, J-kk-nf Þ-kk-nf og E-kk-nf náð í golfkylfur og þeir allir að svo búnu farið til að slást við sömu menn. Kvaðst ákærði þá hafa fengið glerbrot í höfuðið, við hægra auga, og mikið blætt úr. Hefði hann því engan þátt átt í seinni slagsmálunum, en kvaðst hafa séð J-kk-þf Þ-kk-þf slá einn Pólverjann með kylfunni í upphandlegginn.

III.

Framburðir fyrir dómi

Ákærði E-kk-nf E-kk-nf lýsti aðdraganda þess að ákærðu fóru út úr bifreiðinni á svipaðan veg og hjá lögreglu. Er ákærðu voru komnir út hefðu þrír til fjórir félagar mannsins sem kom inn um gluggann komið á staðinn og í framhaldi orðið „smáátök“ sem hefðu staðið í nokkrar sekúndur. Hinn hópurinn hefði greinilega haft yfirhöndina í þeim átökum, enda þeir bæði stærri og sterkari. Þegar ákærði var spurður nánar út í þessi átök voru lýsingar hans af þeim allar mjög óljósar og sagði hann undir lokin að aðallega hefði verið um að ræða einhverjar ýtingar og pústra. Sagði ákærði aðspurður að einhverjir tveir úr hópi hinna ákærðu hefðu verið „teknir í jörðina“ en hann væri ekki með á hreinu hverjir það væru. Sjálfur kvaðst hann hafa hent einhverjum ofan af einhverjum hinna meðákærðu. Enginn hefði ráðist á hann. Ákærðu hefðu svo hörfað aftur niður Laugaveginn, að bifreiðinni. Þar hefðu þeir J-kk-nf Þ-kk-nf sótt golfkylfur og H-kk-nf hamar og þeir allir snúið síðan aftur upp Laugaveginn í því skyni að ógna framangreindum mönnum. Þegar ákærðu hefðu nálgast hinn hópinn hefðu alla vega þrír úr þeirra hópi rifið sig úr að ofan. Hefðu átök hafist á ný. Sjálfur kvaðst ákærði hafa hent frá sér golfkylfu, sem hann hefði haldið á, þegar einn úr hinum hópnum hefði gengið til hans. Þeir hefðu síðan tekist á í smástund og skipst á höggum. Hefði maður þessi komið og hann „tekur mig í götuna og þetta skeður allt í jörðinni hjá mér“. Ákærði kvaðst hafa séð meðákærða J-kk-þf Þ-kk-þf slá mann eitt eða tvö og högg með golfkylfunni í síðuna. Aðspurður síðar taldi ákærði líklega réttan þann framburð sinn í lögregluskýrslu að höggin hefðu verið að minnsta kosti þrjú. Á þeim tímapunkti hefði hann séð að „allt var í slagsmálum“ og það „næsta sem ég veit er að við hörfum niður Laugaveginn“. Kvaðst ákærði ekki geta lýst þeim manni sem hann hefði verið í átökum við en það hefði ekki verið sá sami og J-kk-nf Þ-kk-nf hefði slegist við. Þeir hefðu skipst á höggum og sagði ákærði högg sín hafa lent í líkama og andliti manns þessa og sjálfur hefði hann verið sleginn í andlitið. Maður þessi hefði í kjölfarið rifið sig úr að ofan. Sagðist ákærði hafa séð meðákærðu á sama tíma í átökum við einhverja aðra úr hinum hópnum. Eftir stutta stund kvaðst ákærði svo hafa losnað frá manninum og þá hlaupið í áttina að bifreiðinni ásamt H-kk-þgf. Á þeim tíma hefðu J-kk-nf Þ-kk-nf og K-kk-nf enn verið í átökum nokkru ofar á Laugaveginum. Ákærði kvaðst hafa verið búinn að drekka um sex bjóra áður en framangreind atvik urðu og hefði hann eitthvað fundið á sér. Kvaðst hann hvorki geta lýst klæðnaði sínum né klæðnaði meðákærðu. Þá sagðist hann aðspurður ekki kannast við að hafa, ásamt einhverjum öðrum, sparkað í mann sem lá í götunni. Ákærði taldi að sú lýsing sem hann gaf í lögregluskýrslu á manninum gæti vel verið rétt.

Ákærði H-kk-nf lýsti aðdraganda átakanna á svipaðan hátt og E-kk-nf. Sagði hann J-kk-þf Þ-kk-þf hafa kallað út um opinn bílgluggann á einhvern sem hann taldi sig þekkja og áður en hann vissi af hefði maður verið kominn hálfur inn um gluggann hjá J-kk-þgf Þ-kk-þgf og dregið hann hálfan út. Kvaðst ákærða minna að maðurinn hefði verið krúnurakaður. Ákærðu hefðu þá allir farið út úr bílnum og einhverjir pústrar orðið þar gagnvart þessum aðkomumanni og nokkrum félögum hans. Lýsti ákærði þessum mönnum sem stórum og þrekvöxnum. Aðspurður kvað hann rétta þá lýsingu sína í lögregluskýrslu að þeir J-kk-nf Þ-kk-nf, E-kk-nf og K-kk-nf hefðu ráðist á mennina með höggum. Kvaðst ákærði muna mjög óljóst eftir þessu, en hann myndi þó að J-kk-nf Þ-kk-nf hefði legið í götunni og hefðu þeir hinir sem út úr bifreiðinni komu farið í að losa hann úr þeim átökum. Í framhaldi hefðu þeir farið aftur að bílnum. Kvaðst ákærði hafa náð þar í hamar en J-kk-nf Þ-kk-nf og E-kk-nf hefðu náð þar í golfkylfur. Hefðu þeir svo á ný haldið upp Laugaveginn og þrír mannanna, Pólverjar, þá klætt sig úr að ofan og mætt þeim þannig, en tveir eða þrír aðrir Pólverjar hefðu staðið álengdar. Þegar ákærðu komu að þeim hefði einhver mannanna spurt á ensku: „Viljið þið meira?“ J-kk-nf Þ-kk-nf hefði þá brugðist illa við þessu og slegið viðkomandi í síðuna. Sá hefði þá á móti sparkað í magann á J-kk-þgf Þ-kk-þgf. Ákærði kvaðst ekki vita hvort hann hefði verið í átökum við brotaþola eða einhvern annan. Ákærði var spurður hvort rétt væri eftir honum haft í lögregluskýrslu þar sem segir: „... E-kk-nf var að berja hann með hnefum í líkamann og í höfuðið. Ég fór til E-kk-ef og sparkaði tvisvar í gaurinn sem E-kk-nf var að berja og lá þarna í götunni. Spörkin komu í kviðinn á náunganum.“ Kvaðst hann ekki muna þetta nú en taldi líklegt að hann hefði munað þetta betur þegar lögregluskýrslan var tekin af honum. Líklega væri þessi framburður því réttur. Þá taldi hann og rétta þá lýsingu sína í lögregluskýrslu að hann hefði einnig sparkað í annan mann sem hefði verið að slást við K-kk-þf þannig að sá hefði kastast af K-kk-þgf. Loks taldi ákærði þann framburð sinn hjá lögreglu réttan að maðurinn sem E-kk-nf hefði verið að slást við hefði verið sköllóttur, nokkuð „massaður“ og um 185 cm á hæð. Ákærði kvaðst hafa verið „vel ölvaður“ í greint sinn.

Ákærði J-kk-nf Þ-kk-nf H-kk-nf kvað ástæðu þess að hann hefði játað sök við þingfestingu málsins en síðan fallið frá þeirri játningu þá að hann kannaðist við að hafa beitt kylfu gegn mönnum í greint sinn en hann væri hins vegar ekkert viss um að um sama manninn hefði verið að ræða í öllum höggunum. Lýsti ákærði aðdraganda átakanna þannig að hann hefði kallað út um glugga bílsins á mann sem hann hefði talið vinnufélaga sinn. Það hefði reynst misskilningur en maður þessi hefði ráðist á sig inn um gluggann á bílnum, tekið sig þar hálstaki og reynt að draga sig út úr bílnum. Kvaðst ákærði þá hafa opnað bílhurðina og farið út ásamt hinum ákærðu í málinu. Kvaðst hann hafa ráðist þar á manninn sem tók hann hálstaki og slegið hann. Hefðu þeir félagarnir síðan verið þar í stympingum við mann þennan og félaga hans, alls fjóra til fimm. Hefðu mennirnir allir verið annað hvort krúnurakaðir, snöggklipptir eða sköllóttir. Hefði vaxtalag þeirra allra verið svipað og erfitt að greina þá hvern frá öðrum. Eftir að út var komið kvaðst ákærði hafa verið sleginn hnefahöggi í andlitið. Einhver félaga sinna hefði þá slegið þann mann á móti. Þá kvaðst ákærði hafa rifið mann af K-kk-þgf og K-kk-nf svo í framhaldi slegið þann mann „upphandarhögg“ í andlitið. Sagði ákærði þá alla félagana hafa slegið einhver högg í þessum átökum. Taldi ákærði að þeir hefðu þó aldrei verið tveir eða fleiri saman í átökum við einn heldur hefðu átökin verið maður á mann. Undantekning frá þessu hefði verið þegar þurft hefði að hjálpa einhverjum úr hópnum. Þannig hefðu þeir H-kk-nf báðir farið í að hjálpa K-kk-þgf í greint sinn. Þegar þarna var komið hefðu þeir séð „að þeir væru með undirhöndina, alveg klárlega“. Hefðu ákærðu þá allir hörfað til baka einhverja metra að bílnum og náð þar í þau vopn sem um ræðir í þeim tilgangi að ógna mönnunum. Er þeir nálguðust mennina á ný hefðu allavega þrír mannanna rifið sig úr að ofan og hefði þessi hegðun þeirra og framkoma að öðru leyti augljóslega falið í sér að þeir væru að mana ákærðu til að slást við þá. Kvaðst ákærði hafa slegið einn mannanna í lærið eða rassinn með kylfunni. Hefði sá brugðist við með því að sparka í magann á honum. Einhver stúlka hefði komið þarna að og reynt að hindra ákærða í að halda áfram. Hann kvaðst hins vegar hafa slitið sig lausan og þá staðið andspænis Pólverjunum þremur sem höfðu farið úr að ofan. H-kk-nf og E-kk-nf hefðu þá verið á hlaupum í átt að bílnum en K-kk-nf hefði staðið þarna hjá, alblóðugur í framan. Er Pólverjarnir hefðu nálgast kvaðst hann hafa slegið einn þeirra með kylfunni. Hefði kylfan hrokkið í tvennt. Ákærði kvaðst svo hafa gripið upp þyngri hluta kylfunnar og grýtt honum í áttina að Pólverjunum, sem hefðu þá verið í nokkurra metra fjarlægð. Kvaðst hann þó ekki vita hvort hann hitti einhvern. Hann hefði svo hlaupið nokkur skref og komið þar í flasið á lögreglumönnum. Ákærði kvaðst hafa verið nokkuð drukkinn í greint sinn. Ákærði var spurður út í þann framburð sinn hjá lögreglu að hann hefði ráðist á manninn sem hefði tekið hann hálstaki og látið golfkylfuna vaða aftan í bakið á honum. Kvað hann þetta eflaust hafa verið rétt þó hann væri ekki alveg viss um það nú hvort þetta hefði verið sami maðurinn. Þá kvaðst hann fremur telja að höggið hefði lent á rassinum eða læri mannsins. Hins vegar stæðist hvorki sú lýsing brotaþola hjá lögreglu að hann hefði verið óviðbúinn þegar ákærði sló fyrsta höggið né að ákærði hefði slegið hann annað högg strax á eftir í handlegginn. Varðandi þá lýsingu hjá lögreglu að í framhaldi hefðu hafist mikil átök á milli þeirra kvað hann mann þennan hafa sparkað í magann á sér. Hann minntist þess hins vegar ekki að hafa slegið þennan sama mann aftur með kylfunni heldur hljóti þau átök að hafa falist í því að hann hafi slegið manninn hnefahöggum. Þá staðfesti hann þann framburð sinn hjá lögreglu réttan að þrír Pólverjar hefðu komið að ákærða. Ákærði hefði þá slegið einn þeirra högg í síðuna og við það hefði kylfan brotnað. Kvaðst ákærði ekki geta sagt til um hvort hér hafi verið um sama manninn að ræða og hann hefði áður slegið með kylfunni. Hefði hann grýtt þyngri hlutanum í einn mannanna en hann kvaðst ekki fremur en fyrr geta sagt hvort um sama mann var að ræða. Mennirnir hefðu allir verið búnir að klæða sig úr að ofan og verið mjög svipaðir í útliti. Ákærði kvaðst ekki minnast þess að sá sem hann sló með golfkylfunni hefði á einhverjum tímapunkti fallið í jörðina og ekki myndi hann heldur eftir því að á einhvern hefði verið ráðist þar sem hann lá liggjandi í jörðinni.

Ákærði K-kk-nf S-kk-nf lýsti atvikum svo að J-kk-nf Þ-kk-nf hefði rennt niður bílrúðunni og kallað á mann sem hann hefði talið vinnufélaga sinn. Svo hefði þó ekki reynst vera. Hefði maður þessi stuttu síðar komið að glugganum og farið að rífa í J-kk-þf Þ-kk-þf og rífast við hann. J-kk-þgf Þ-kk-þgf hefði þó tekist að losa sig og er þeir félagarnir hefðu náð að átta sig á hlutunum, eftir að hafa ekið stuttan spöl áfram, hefðu þeir allir ákveðið í sameiningu að fara út úr bílnum. Hefðu þeir gengið upp Laugaveginn, í átt að nokkrum Pólverjum, sem allir hefðu verið krúnurakaðir og þéttvaxnir. Kvaðst ákærði hafa sjálfur skipst á höggum við einn mannanna. Hefðu þeir slegið hvor annan högg í andlitið. Hefðu þeir síðan tekin hvor annan tökum og Pólverjinn náð að snúa ákærða í jörðina. Ákærði kvaðst þó hafa náð að losna undan manninum og kvað ákærði réttan þann framburð sinn hjá lögreglu að H-kk-nf hefði aðstoðað við það. Ákærði kvaðst þá hafa heyrt J-kk-þf Þ-kk-þf kalla og því farið í að hjálpa honum. Kvaðst hann þá hafa slegið þann mann „upphandarhögg“ sem J-kk-nf Þ-kk-nf hefði verið að kljást við. Í framhaldi hefðu allir ákærðu farið að bílnum. Hefðu J-kk-nf Þ-kk-nf, E-kk-nf og H-kk-nf náð þar í áhöld til að ógna mönnunum með. Að svo búnu hefðu þeir haldið aftur uppeftir, í áttina að Pólverjunum, en þá hefðu þrír eða fjórir mannanna verið búnir að klæða sig úr að ofan. Þar hefði J-kk-nf Þ-kk-nf „látið eitt högg dynja“ með kylfu sinni í líkama eins Pólverjanna. Sjálfur kvaðst ákærði hafa farið að slást við næsta mann við hliðina. Hefði sá verið krúnurakaður og klæddur í þrönga peysu. Hefðu þeir skipst á nokkrum höggum. Ákærði kvaðst hafa fengið skurð við auga í þessum átökum svo að mikið blæddi úr. Sagðist hann í framhaldi hafa gengið aftur niður Laugaveginn og hringt þar í sjúkrabíl. Aðspurður kvaðst ákærði ekki hafa séð neinn hinna ákærðu sparka í liggjandi mann.

Vitnið L-x-x T-x-x kvaðst fyrir dómi ekki muna vel eftir atvikum. Kvaðst hann hafa verið á gangi með tveimur Pólverjum, brotaþola og M-x-x B-x-x. Einnig hefðu einhverjir íslenskir kunningjar þeirra verið í slagtogi með þeim. Bifreið hefði verið ekið fram hjá og einhverjir í henni kallað eitthvað til brotaþola. Hefði brotaþoli talað eitthvað við þá í framhaldi. Hann hefði svo komið til baka og kvaðst L-x-x hafa talið að málinu væri þá lokið. Kvaðst hann ekki hafa heyrt nein orðaskipti milli brotaþola og þessara manna en brotaþoli hins vegar sagt, er hann kom til baka, að mennirnir hefðu verið að angra hann. Þeir félagarnir hefðu staðið þarna og rætt saman þegar skyndilega hefði verið ráðist að þeim, aftan frá. Kvaðst L-x-x hafa verið sleginn eitt högg, líklega með einhvers konar kylfu. Í framhaldi hefði hann náð að ýta einhverjum árásarmannanna frá sér og þá dregið sig aðeins til hliðar. Brotaþoli hefði þá horfið honum sjónum í nokkrar mínútur en L-x-x kvaðst svo hafa séð að einhverjir árásarmannanna voru að sparka í brotaþola þar sem hann lá í götunni. Kvaðst L-x-x hafa farið honum til hjálpar og hefðu árásarmennirnir þá flúið í burtu. Stuttu síðar hefði lögreglan komið á vettvang. L-x-x kvaðst ekkert hafa séð til ferða M-x-x eftir að árásin hófst. Spurður um klippingu sína þegar atvik þessu urðu kvaðst L-x-x telja að hann hefði verið fremur stuttklipptur, en þó ekki snoðklipptur eða krúnurakaður. L-x-x kvaðst ekki hafa séð brotaþola sleginn með kylfu. Þá taldi hann hugsanlegt að brotaþoli hefði farið úr að ofan, enda hefði brotaþoli beðið hann, er þeir voru á leiðinni á spítalann, um að ná í bolinn sinn sem orðið hefði eftir á Laugaveginum. Minnti L-x-x að brotaþoli hefði verið ber að ofan í sjúkrabílnum. Hins vegar hefðu hvorki hann sjálfur né aðrir á staðnum verið berir að ofan. Bæði hann sjálfur og M-x-x hefðu verið í úlpum. L-x-x kvaðst ekki hafa orðið var við að árásarmennirnir yrðu fyrir höggum. Spurður út í framburð sinn hjá lögreglu, um að hann hefði séð ljóshærðan náunga berja brotaþola að minnsta kosti fjórum sinnum með golfkylfu, kvaðst L-x-x ekki muna eftir þessu vegna þess tíma sem liðinn væri frá því þessi atvik gerðust en hins vegar hlyti þessi framburður hans hjá lögreglu að vera réttur. Hann hefði munað betur eftir atvikum þá.

Vitnið M-x-x B-x-x kvaðst minnast þess að hafa verið á gangi með félögum sínum, brotaþola og L-x-x. Allt í einu hefðu menn ráðist að þeim og hann sjálfur verið sleginn í bakið, líklega með kylfu. Hann hefði þó ekki séð með hverju hann var sleginn en hann hefði séð mennina með golfkylfu í höndum. Kvaðst hann strax hafa látið sig hverfa þegar árásin byrjaði og hefði hann því ekki séð hvort hinir félagar hans hefðu verið slegnir.

Vitnið V-kk-nf K-kk-nf Æ-kk-nf kvaðst lítið muna eftir atvikum. Kvaðst hann hafa verið staddur við veitingahúsið Kofa Tómasar frænda á Laugaveginum. Kvaðst hann í fyrstu einungis muna eftir að einhver strákur, fremur lágvaxinn, hefði verið að berja Pólverja með golfkylfu. Er ákærða var kynntur framburður hans hjá lögreglu kvað hann atvik rifjast upp fyrir sér og að sú skýrsla sem hann hefði gefið hjá lögreglu væri örugglega rétt frásögn af atburðum. Hann kvað það rifjast upp fyrir sér að Íslendingur hefði ráðist á Pólverjann með því að sparka í bakið á honum en ekki í andlit hans. Þá minntist hann þess að sami Pólverji hefði staðið upp, rifið sig úr að ofan og hlaupið niður Laugaveginn í þeim tilgangi að elta uppi árásarmennina. Hefði Pólverjinn nálgast mann sem hefði haldið á golfkylfu og sveiflað henni í kringum sig. Hefði maðurinn slegið Pólverjann með kylfunni í öxlina eða síðuna og kylfan brotnað við það. Í framhaldi hefði maðurinn tekið kylfuhausinn, grýtt honum að Pólverjanum og hitt hann í höfuðið.

A-kk-nf Þ-kk-nf B-kk-nf átti erfitt með að rifja upp atvik. Kvaðst hann hafa verið með félögum sínum á Laugavegi, nálægt veitingastaðnum Kofa Tómasar frænda. Þar hefði bifreið verið kyrrstæð og slagsmál verið í gangi rétt fyrir framan hana. Hefði maður legið þar í jörðinni. Kvaðst A-kk-nf hafa séð mann sparka í magann á þeim sem lá. Annar maður hefði staðið hjá og haft sig minna í frammi. Sá sem lá í jörðinni hefði svo staðið upp, rifið sig úr bolnum að ofan og hlaupið á eftir öðrum þeirra eða báðum. Enginn annar hafði farið úr að ofan. Minnti A-kk-þgf að þar á eftir hefðu svo hlaupið einn eða tveir aðrir og hefði annar þeirra verið mjög stór. Ákærði taldi að rétt væri haft eftir sér í lögregluskýrslu en tók þó fram að hann hefði ekki séð greinilega hvar spörkin lentu. Honum hefði þó virst sem þau hefðu hæft manninn í búk og höfuð. Þá kvaðst hann ekki muna vel eftir höggunum með golfkylfunni. Tók hann fram að hann hefði verið nokkuð undir áhrifum áfengis.

Vitnið B-kk-nf M-kk-nf B-kk-nf kvaðst hafa ekið með ákærðu niður Laugaveginn. J-kk-nf Þ-kk-nf hefði kallað á einhvern, „mjög stóran gaur“ sem hann hefði talið sig þekkja. Stuttu síðar hefði félagi þess stóra komið inn um gluggann á bílnum og tekið um J-kk-þf Þ-kk-þf. Kvaðst B-kk-nf mjög fljótt þar á eftir hafa stöðvað bílinn. Hefðu allir ákærðu farið út og aftur fyrir bílinn. Kvaðst hann þá sjálfur hafa ekið stutt áfram niður Laugaveginn. Kvaðst hann ekki hafa séð nein slagsmál. Ákærðu hefðu fljótlega komið aftur að bílnum og tekið eitthvað úr skottinu. Skömmu síðar hefðu svo H-kk-nf og E-kk-nf sest inn í bílinn og þeir ekið af stað. Kvaðst vitnið einnig hafa séð mann, beran að ofan, koma hlaupandi í áttina að bílnum. Þeir H-kk-nf og E-kk-nf hefðu ekkert sagt um hvað gerðist. Lögreglan hefði stöðvað bifreiðina örstuttu síðar og handtekið þá. B-kk-nf kvaðst viss um að sá sem komið hefði inn um gluggann hefði verið sá sami og hefði farið úr að ofan. Þá bar hann og að einungis þessi eini maður hefði verið ber að ofan.

Vitnið F-kk-nf T-kk-nf kvaðst hafa verið að keyra niður Laugaveginn umrætt kvöld með félaga sinum. Hefðu þeir þá séð aðra bifreið nema staðar og nokkra stráka stökkva út og einn þeirra verið með miklar blóðnasir. Taldi vitnið að það gæti hafa stafað af því að einn Pólverjinn hefði í byrjun komið að bíl strákanna og hugsanlega slegið einn þeirra inn um gluggann. Strákarnir hefðu þá farið í skottið á bílnum, náð þar í kylfur og einhver önnur verkfæri og hlaupið upp Laugaveginn. Kvaðst vitnið hafa hlaupið á eftir þeim til að sjá hvað væri að gerast. Hefði einn strákanna tekið sig til og lamið einn Pólverjann þétt í bakið með golfkylfu. Kvaðst F-kk-nf einungis hafa séð þetta eina kylfuhögg. Fleiri Pólverjar hefðu þá komið og snúist til varnar. Hefðu slagsmál orðið á miðri götu þar sem allir hefðu slegist. Sagði hann að hnefahögg hefðu gengið á báða bóga og að jafnt hefði verið komið á með hópunum tveimur. Hefði Pólverji verið felldur í götuna, en F-kk-nf kvaðst þó ekki hafa séð að sparkað væri í hann. Hefði Pólverjinn náð að komast á fætur og hefði hann þá klætt sig úr að ofan. Hefðu strákarnir, utan einn, þá hlaupið í burtu. Lýsingar vitnisins af atvikum voru fremur óljósar og kvaðst hann hafa munað betur hjá lögreglu hver sló hvern. Er honum var kynntur framburður sinn hjá lögreglu kvaðst hann ekki minnast þess að hafa séð einn strákanna standa á Pólverja og berja hann ítrekað með krepptum hnefa í andlitið. Hins vegar rifjaðist upp fyrir honum að sami Pólverjinn, sem þá hefði verið búinn að rífa sig úr að ofan, hefði farið að stráknum með kylfuna. Hefði strákurinn sveiflað kylfunni í kringum sig og hún svo hafnað í síðu Pólverjans. Hefði kylfan brotnað við það. Hins vegar kvaðst hann ekki minnast þess, sem hann hafði áður lýst hjá lögreglu, að hann hefði séð strákinn með kylfuna henda kylfuhausnum í höfuð Pólverjans. Aðspurður kvaðst F-kk-nf ekki hafa nein tengsl við ákærðu en kannast við þann sem hefði beitt kylfunni. Sá væri þó ekki kunningi sinn og neitaði F-kk-nf því að hafa rætt við hann um mál þetta.

T-kk-nf F-kk-nf læknir staðfesti og skýrði vottorð sitt. Bar hann að gera mætti ráð fyrir að áverkarnir stöfuðu af höggum en erfitt væri að fullyrða um hvers konar högg hefði verið að ræða.

Brotaþoli, M-x-x R-x-x G-x-x, sem upplýst var að byggi erlendis, sinnti ekki ítrekuðum kvaðningum um að koma fyrir dóm þrátt fyrir loforð þar um.

IV.

Niðurstaða

Sakargiftir í máli þessu snúa annars vegar að því að ákærðu hafi allir í félagi veist að brotaþola með ítrekuðum hnefahöggum og spörkum í líkama og höfuð í greint sinn en hins vegar að því að ákærði J-kk-nf Þ-kk-nf hafi ráðist að brotaþola og slegið hann með golfkylfu og hent í höfuð hans neðri helmingi kylfunnar. Allir hafa ákærðu neitað sök.

Ákærðu hafa borið að þeir hafi allir farið út úr bifreiðinni í greint sinn og í framhaldi lent í átökum við Pólverjana þrjá. Hafa þeir lýst átökunum sem tveimur hrinum. Fyrri átökin hafi orðið strax eftir að þeir fóru út en að þeir hafi í framhaldi snúið til baka að bifreiðinni, náð þar í golfkylfur og hamar og haldið síðan á ný til móts við Pólverjana og lent þar á ný í átökum við þá. Vitnin L-x-x T-x-x og M-x-x B-x-x báru hins vegar á þann veg, bæði hjá lögreglu og fyrir dómi, að ákærðu hefðu ráðist fyrirvaralaust að þeim með kylfuhöggum, en að stuttu áður hefðu einhver orðaskipti átt sér stað á milli einhverra ákærðu annars vegar og brotaþola og þeirra hinna hins vegar. Kom fram hjá þeim að eftir það hefði bifreiðinni verið ekið spölkorn áfram niður Laugaveginn. Fær þetta einnig stuðning í framburði brotaþola hjá lögreglu sem áður hefur verið rakinn og þykir mega horfa til með vísan til 3. mgr. 111. gr. laga nr. 88/2008. Þá fær þessi framburður þeirra ótvíræða stoð í vætti F-kk-ef T-kk-ef, bæði hjá lögreglu og fyrir dómi, um að hann hafi séð nokkra stráka koma út úr bifreiðinni, fara í farangursgeymslu hennar, taka þaðan kylfur og önnur verkfæri, hlaupa upp Laugaveginn, og slá einn Pólverjann þétt kylfuhögg í bakið. Ákærðu hafa allir kannast við að hafa tekið meiri eða minni þátt í átökum við Pólverja í greint sinn, ýmist með hnefahöggum eða spörkum.

Í kæruskýrslu brotaþola hjá lögreglu kemur fram að árásarmennirnir hafi slegið hann í höfuðið og sparkað ítrekað í hann. Við árásina hafi skyrtubolur sem hann var í rifnað, hann þá rifið sig úr honum og eftir það verið ber að ofan. Af skýrslum vitnanna V-kk-ef K-kk-ef Æ-kk-ef, A-kk-ef Þ-kk-ef Æ-kk-ef og F-kk-ef T-kk-ef hjá lögreglu, sem teknar voru af þeim nokkrum dögum síðar, verður ótvírætt ráðið að ákærðu hafi verið gerendur í þeim átökum sem áttu sér stað. Kemur og fram í skýrslum þeirra að högg og spörk hafi sérstaklega beinst að einum Pólverjanna þar sem hann lá í götunni. Hafi þau hæft bæði höfuð hans og líkama. Hafi maðurinn í kjölfarið staðið upp, rifið sig úr skyrtunni og hlaupið á eftir árásarmönnunum. Staðfestu vitnin framangreindar lýsingar og skýrslur sínar að mestu leyti við aðalmeðferð málsins. Telur dómurinn, með hliðsjón af framangreindum vitnaframburðum og öðrum gögnum málsins, engum vafa undirorpið að brotaþoli sé sá sem að framan er lýst. Þá bar einnig vitnið L-x-x að hann hefði séð einhverja árásarmannanna sparka í brotaþola liggjandi í götunni. Samkvæmt því sem að framan er rakið telur dómurinn sannað að ákærðu hafi allir staðið saman að framangreindri árás og ekki sé ástæða til að greina þar í sundur hlut hvers fyrir sig. Verða ákærðu því sakfelldir fyrir að hafa í félagi veist að brotaþola með ítrekuðum höggum og spörkum í líkama og höfuð eins og í ákæru greinir.

Í skýrslu sinni hjá lögreglu kannaðist ákærði J-kk-nf Þ-kk-nf við að hafa slegið einn mannanna, í upphafi átakanna, aftan í bakið. Þá hefði hann slegið mann nokkru síðar í síðuna og kylfan brotnað við það högg. Honum hefði þá brugðið, gripið þyngri helming kylfunnar og grýtt honum í einn mannanna. Fyrir dómi bar J-kk-nf Þ-kk-nf að hann hefði slegið einn Pólverjanna í lærið eða rassinn með kylfunni. Hefði sá brugðist við með því að sparka í magann á honum. Framburður brotaþola hjá lögreglu var hins vegar á þann veg að maður hefði slegið hann með golfkylfu í fæturna og síðan í handlegginn en brotaþoli þá brugðist við með að sparka í maga árásarmannsins. Ákærðu E-kk-nf og H-kk-nf hafa báðir borið að þeir hafi séð ákærða J-kk-þf Þ-kk-þf slá með golfkylfunni í síðu eins Pólverjanna og kom fram hjá H-kk-þgf að sá sem fyrir högginu varð hefði á móti sparkað í maga J-kk-ef Þ-kk-ef. Í skýrslu sinni hjá lögreglu kvaðst ákærði K-kk-nf hafa séð J-kk-þf Þ-kk-þf slá einn mannanna með kylfu í upphandlegginn. Vitnið A-kk-nf Þ-kk-nf bar að maður sem hefði klætt sig úr að ofan hefði verið sleginn tvö högg með golfkylfu, í síðuna og annað hvort í höfuðið, hálsinn eða öxlina, og við það hafi kylfan brotnað. Lýsing vitnanna F-kk-ef og V-kk-ef K-kk-ef af þessu atviki hjá lögreglu var á þann veg að um hafi verið að ræða högg í síðu viðkomandi, kylfan brotnað og maðurinn með kylfuna þá tekið kylfuhausinn og hent honum í höfuð Pólverjans sem við það hefði fallið í götuna. F-kk-nf kvaðst hins vegar, við aðalmeðferð málsins, ekki muna eftir því að maðurinn hefði hent kylfuhausnum í höfuð Pólverjans eins og hann hafði þó áður lýst hjá lögreglu. Þegar til alls framangreinds er litið telur dómurinn nægilega sannað að ákærði J-kk-nf Þ-kk-nf hafi slegið brotaþola með golfkylfu og hent þyngri helmingi hennar í höfuð hans eftir að hún brotnaði í sundur við höggin. Þegar hins vegar einnig er haft í huga að vitnið M-x-x bar að hann hefði sjálfur í upphafi átakanna verið sleginn með kylfu í bakið, þykir verða við það að miða að höggin hafi einungis hæft brotaþola í handlegg og síðu en ekki í bak.

Með hliðsjón af því sem hér hefur verið rakið, og með hliðsjón af vottorði og vætti læknisins, telur dómurinn og sönnun fram komna um að þeir áverkar á brotaþola sem lýst er í ákæru hafi hlotist af árásum allra ákærðu. Verður árás þeirra, annar en J-kk-ef Þ-kk-ef, talin varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga, en beiting J-kk-ef Þ-kk-ef á golfkylfu og brotnum hluta hennar þykir vera þess eðlis að háttsemi hans varði við 2. mgr. 218. gr. sömu laga. Telur dómurinn að meta verði þátt ákærða J-kk-ef Þ-kk-ef í árásinni sem eitt brot og verði honum því ekki jafnframt refsað fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. eins og krafa sýnist gerð um í ákæru.

V.

Ákvörðun refsingar, skaðabætur o.fl.

Ákærðu hafa allir hreint sakavottorð, nema ákærði J-kk-nf Þ-kk-nf sem í þrígang hefur gengist undir að greiða sektir vegna umferðarlagabrota og fíkniefnabrota. Til refsiþyngingar horfir, sbr. 2. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga, að líkamsárásin var framin af mörgum saman. Hins vegar verður við ákvörðun refsingar horft til tafa sem orðið hafa á rannsóknarstigi málsins. Þannig virðist rannsókn málsins hafa lokið í júlí 2008, en ákæra þó ekki gefin út fyrr en rúmlega ári síðar, eða í ágúst 2009. Á hinn bóginn verður hvorki talin komin fram sönnun um slíka ertingu brotaþola í garð ákærðu að unnt sé að horfa til refsilækkunarheimildar í 3. mgr. 218. gr. b, né fallist á að um hafi verið að ræða átök í skilningi ákvæðisins. Að þessu gættu þykir refsing ákærða J-kk-ef Þ-kk-ef hæfilega ákveðin fangelsi í sex mánuði, en fresta skal fullnustu fjögurra mánaða af refsingunni og sá hluti hennar falla niður að liðnum tveimur árum frá birtingu dómsins haldi ákærði almennt skilorðs 57. gr. almennra hegningarlaga. Refsing annarra ákærðu, hvers um sig, ákveðst fangelsi í 60 daga, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún falla niður að liðnum tveimur árum frá birtingu dómsins haldi þeir almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

Af hálfu brotaþola er krafist miskabóta að fjárhæð 600.000 krónur, „auk dráttarvaxta skv. lögum nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá því mánuður er liðinn frá því krafan var kynnt ákærðu til greiðsludags“ og þóknunar réttargæslumanns. Ákærðu hafa verið sakfelldir fyrir að valda þeim meiðslum á brotaþola sem lýst er í ákæru. Með vísan til þess, og með hliðsjón af atvikum öllum og venju í slíkum málum, verður ákærðu gert að greiða brotaþola óskipt 250.000 krónur í miskabætur. Í kröfugerð lögmanns brotaþola, sem tekin er upp í ákæru, er ekki getið upphafstíma vaxta eða þeirrar vaxtaprósentu sem krafa er gerð um. Þar sem ekki er heldur vísað til 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 telst ekki fullnægt lagaskilyrðum 11. gr. sömu laga. Vaxtakrafan er því vanreifuð og ber að vísa henni frá dómi.

Loks verða ákærðu dæmdir til að greiða sakarkostnað, málsvarnarlaun verjenda sinna og þóknun réttargæslumanns brotaþola, að meðtöldum virðisaukaskatti, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsuppkvaðning hefur dregist fram yfir lögbundinn frest en dómari og sakflytjendur töldu ekki þörf endurflutnings, sbr. 1. mgr. 184. gr. laga um meðferð sakamála.

Á-kk-nf M-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð :

Ákærði, J-kk-nf Þ-kk-nf H-kk-nf, sæti fangelsi í sex mánuði, en fresta skal fullnustu fjögurra mánaða af refsingunni og sá hluti hennar falla niður að liðnum tveimur árum frá birtingu dómsins haldi ákærði almennt skilorðs 57. gr. almennra hegningarlaga.

Ákærðu, H-kk-nf J-kk-nf, E-kk-nf E-kk-nf J-kk-nf og K-kk-nf S-kk-nf, sæti hver um sig fangelsi í 60 daga, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún falla niður að liðnum tveimur árum frá birtingu dómsins haldi þeir almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

Ákærðu greiði M-x-x R-x-x G-x-x óskipt 250.000 krónur í miskabætur. Kröfu um dráttarvexti er vísað frá dómi.

Ákærði E-kk-nf E-kk-nf greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, J-kk-ef Á-kk-ef hdl., 400.000 krónur.

Ákærðu, H-kk-nf, J-kk-nf Þ-kk-nf og K-kk-nf, greiði óskipt málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, O-kk-ef E-kk-ef hdl., 640.000 krónur.

Ákærðu greiði óskipt 193.850 krónur í sakarkostnað, þar með talda þóknun réttargæslumanns brotaþola, B-kk-ef E-kk-ef hdl., 163.150 krónur.

Á-kk-nf M-kk-nf