S-137/2012

Málið, sem dómtekið var 18. apríl síðastliðinn, var höfðað með ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, útgefinni 21. febrúar 2012, á hendur „A, B og C, fyrir líkamsárás, með því að hafa í félagi þann 1. janúar 2011 utandyra við G, ráðist á D með þeim hætti að B sparkaði í mjöðm hans og A og C slógu hann með hnefahöggum í andlit, með þeim afleiðingum að hann hlaut kinnbeinsbrot á vinstri kinn.

Telst þetta varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20/1981 og 111. gr. laga nr. 82/1998.

Þess er krafist að ákærðu verði dæmdir til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Brotaþoli krefur ákærðu um greiðslu miskabóta að fjárhæð 550.000 krónur auk vaxta samkvæmt 1. mgr. 8. gr. vaxtalaga frá árásardegi til þess er liðinn er mánuður frá birtingu kröfunnar, en dráttarvaxta frá þeim degi til greiðsludags. Þá er krafist málskostnaðar.

Ákærði A játar að hafa slegið brotaþola eitt hnefahögg og krefst vægustu refsingar. Aðrir ákærðu neita sök og krefjast sýknu. Þess er krafist að sakarkostnaður, þar með talin málsvarnarlaun, verði greiddur úr ríkissjóði. Ákærðu krefjast þess að skaðabótakröfunni verði vísað frá dómi.

II

Framangreindur brotaþoli kom á lögreglustöð 3. janúar 2011 og kærði ákærða A og fleiri fyrir líkamsárás. Hann kvaðst hafa verið ásamt félögum sínum við G þegar fjórir eða fimm strákar hafi kallað á eftir þeim. Brotaþoli kvaðst hafa gefið merki með lófunum og kunni strákarnir að hafa túlkað það sem dónaskap. Skömmu síðar hafi verið sparkað í sig og hafi hann snúið sér við og þá verið laminn í andlitið. Taldi hann að ákærði B hefði sparkað í sig, en ákærði A hefði kýlt sig.

Við yfirheyrslu hjá lögreglu kvaðst ákærði A hafa kýlt brotaþola einu sinni. Ákærði B hefði rifið í hann og sparkað og ákærði C hefði kýlt hann nokkur högg. Ákærði C neitaði hjá lögreglu að hafa slegið brotaþola. Ákærði A hefði ráðist á hann eftir að ákærði B hefði sparkað í hann. Ákærði B neitaði alfarið sök við yfirheyrslu hjá lögreglu.

Brotaþoli fór á slysadeild og í vottorði þaðan segir að hann hafi verið kinnbeinsbrotinn, en ekki var talin þörf á aðgerð eða meðferð.

III

Ákærði A kvaðst hafa verið ásamt félögum sínum við G þegar brotaþoli hafi komið með félögum sínum. Einhver orðaskipti hafi verið milli þeirra en síðar hafi þeir allir farið að S og þar kvaðst ákærði hafa slegið brotaþola eitt högg í andlitið með krepptum hnefa. Ákærði kvaðst ekki vilja svara spurningum um þátt annarra. Borið var undir ákærða það sem hann bar hjá lögreglu og staðfesti hann að hafa gefið skýrsluna.

Ákærði B kvaðst hafa verið í G með félögum sínum og þar hefði byrjað rifrildi við brotaþola og félaga hans. Þeir hefðu síðan farið að S þar sem brotaþoli hefði farið að „rífa kjaft“ við sig og félaga sína. Ákærði kvaðst hafa sagt honum að hætta þessu og gengið burtu að því búnu ásamt félaga sínum. Skömmu síðar hefðu þeir heyrt öskur og þá hefði félaginn snúið við og stöðvað átökin. Ákærði kvaðst ekki hafa sparkað í brotaþola eða beitt hann öðru ofbeldi.

Ákærði C neitaði sök en kvaðst hafa ýtt í brjóstkassa brotaþola. Hann kvaðst hafa verið við G með félögum sínum og hefði meðákærði A farið að tala við brotaþola. Meðákærði hefði síðan sagt sér og félögum sínum að elta brotaþola og hefðu þeir gert það. Ákærði kvað meðákærða hafa sagt sér að ýta við brotaþola og hefði hann gert það. Í framhaldinu hefði meðákærði slegið brotaþola, en ákærði kvaðst ekki hafa slegið hann. Ákærði kvaðst svo hafa verið dreginn á brott frá átökunum og ekki geta sagt til um hver þáttur meðákærða B hafi verið, en sér hafi sýnst meðákærði sparka í brotaþola eftir að meðákærði A hafði slegið hann.

Brotaþoli kvaðst hafa verið með félögum sínum í G í umrætt sinn. Þar hefðu þeir séð ákærðu sem hefðu kallað til þeirra, en hann kvaðst hafa svarað þeim og hefðu ákærðu elt þá í framhaldinu. Brotaþoli og félagar hans vildu ekkert við ákærðu tala, en þeir hefðu elt þá að íþróttavelli og þar hafi verið sparkað í bakið á sér, en ekki vissi hann hver gerði það. Hann kvaðst hafa snúið sér við og spurt af hverju sparkað hefði verið í sig og í því hefði hann verið kýldur en ekki vissi hann hver gerði það og raunar kvaðst hann ekki hafa vitað af sér fyrr en hann var kominn inn í hús. Hann kvaðst hafa verið sleginn fleiri höggum og eins hefði verið sparkað í sig.

E kvaðst hafa verið á vettvangi með brotaþola og F-kk-þgf félaga þeirra. Einhver orðaskipti hefðu orðið milli brotaþola og ákærða A sem leiddu til þess að ákærðu hefðu elt brotaþola og félaga hans að skólanum. F kvað ákærða C hafa kýlt brotaþola og síðar hefði ákærði A einnig kýlt brotaþola. E kvað engan hafa sparkað í brotaþola og ekki kvaðst hann hafa séð nokkurn ýta í hann. Hann kvað vin sinn hafa sagt sér að ákærði B hefði lyft fæti, en hann hefði ekki sparkað í brotaþola. Ákærði C hefði kýlt brotaþola þrjú högg en hann hefði ekki séð þetta vel vegna myrkurs.

H var á vettvangi með félögum sínum, þar með töldum brotaþola. Hann kvað ákærðu A og C hafa ráðist á brotaþola og kvaðst muna til þess að ákærði A hefði kýlt hann og ákærði C hefði annaðhvort kýlt hann eða sparkað í hann, en ekki mundi hann að greina nánar frá þessu. H kvaðst ekki muna til þess að ákærði B hefði gert eitthvað, en tveir strákar hefðu ráðist á brotaþola. Nánar spurður kvaðst hann telja að átökin hefðu hafist með því að ákærði C hefði sparkað í hann.

J kvaðst hafa verið á vettvangi og hefðu ákærðu veist að brotaþola, en ekki kvaðst hann muna hver gerði hvað. Lögregluskýrsla var borin undir hann en hann kvaðst ekki muna hvort hann hefði sagt það sem í henni stendur.

K var á vettvangi en kvaðst lítið muna, en hann hefði verið í G þegar ákærði A og brotaþoli fóru að þræta. Hann kvaðst hafa verið með ákærða B fjarri staðnum og eins hefði J verið fjarri. K taldi sig þó hafa séð ákærða A kýla brotaþola en ekki séð sparkað í hann og ekki séð annan mann kýla hann. Hann tók fram að hann hefði ekki verið beint á staðnum og ekki tekið þátt í þessu. Ákærði B hefði verið með sér og hefði hann ekki gert neitt á hlut brotaþola. Brotaþoli hefði heldur ekki gert neitt á hlut neins. Hann kvað ákærða C aðeins hafa stjakað við brotaþola og hefði hann þá rifið í ákærða og sagt honum að fara í burtu.

Læknirinn, sem ritaði framangreint vottorð, staðfesti það og bar að brotaþoli hefði verið með ótilfært brot á kinnbeini vinstra megin. Hann taldi langalgengast að menn brotnuðu svona við hnefahögg eða við fall. Þessi meiðsli hefðu ekki þurft neinnar aðgerðar við og þau ættu að hafa gróið á 4 til 6 vikum og ekki skilja eftir sig varanleg mein. Þessi áverki valdi þó þjáningum í einhvern tíma eftir að hann er veittur.

IV

Ákærðu er gefið að sök að hafa ráðist á brotaþola í félagi á þann hátt sem í ákæru greinir og veitt honum þá áverka sem þar greinir. Ákærði A hefur játað að hafa slegið brotaþola eitt hnefahögg í andlitið, en hefur að öðru leyti ekki tjáð sig um málið. Játning ákærða fær stuðning í framburði meðákærða C og vitna eins og rakið var, en ekki var borið á ákærða að hafa slegið brotaþola fleiri högg. Ákærði verður því sakfelldur fyrir að hafa slegið brotaþola einu höggi í andlitið.

Ákærði B neitar sök. Meðákærði C taldi sig hafa séð ákærða sparka í brotaþola, en aðrir bera ekki um atlögu ákærða að brotaþola. Gegn neitun ákærða er því ósannað að hann hafi veist að brotaþola eins og hann er ákærður fyrir og verður hann sýknaður.

Ákærði C neitar sök en kvaðst hafa ýtt í brjóstkassa brotaþola og eftir það hefði meðákærði A slegið brotaþola. Eitt vitni ber að ákærði hafi kýlt brotaþola og annað ber að hann hafi annaðhvort kýlt hann eða sparkað í hann. Að öðru leyti bera vitni ekki um þátt ákærða eða þau bera á svipaðan hátt um þátt hans og hann sjálfur. Það er niðurstaða dómsins að gegn neitun ákærða sé ekki komin fram nægileg sönnun fyrir því að hann hafi veist að brotaþola og slegið hann hnefahöggum í andlit eins og hann er ákærður fyrir og verður ákærði því sýknaður.

Ákærði A verður því einn sakfelldur í málinu og er brot hans rétt fært til refsiákvæðis í ákærunni. Ákærða hefur ekki áður verið refsað. Hann var rétt tæplega 16 ára þegar hann framdi brotið og má því ákveða að fresta ákvörðun refsingar skilorðsbundið eins og í dómsorði greinir.

Samkvæmt þessum málsúrslitum verður ákærði einn dæmdur til að greiða brotaþola miskabætur að fjárhæð 150.000 krónur með vöxtum, eins og krafist er og nánar greinir í dómsorði. Það athugast að ákærða var birt bótakrafan 19. janúar 2011 og miðast upphafstími dráttarvaxta við þann dag er liðnir voru 30 dagar frá þeim degi. Einnig verður hann dæmdur til að greiða brotaþola málskostnað eins og í dómsorði greinir.

Loks verður ákærði dæmdur til að greiða sakarkostnað og málsvarnarlaun verjanda síns að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði. Málsvarnarlaun annarra verjenda skulu greidd úr ríkissjóði eins og í dómsorði greinir. Hið sama gildir um þann hluta sakarkostnaðar sem ekki snertir brot ákærða.

A-kk-nf Í-kk-nf héraðsdómari kvað upp dóminn.

D Ó M S O R Ð :

Ákvörðun refsingar ákærða, A, skal frestað og hún falla niður að liðnum 2 árum frá birtingu dómsins haldi hann almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Ákærðu, B og C, er sýknaðir af kröfu ákæruvaldsins.

Ákærði, A, greiði D 150.000 krónur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 frá 1. janúar 2011 til 19. febrúar 2011 en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags og 125.500 krónur í málskostnað.

Ákærði greiði 34.500 krónur í sakarkostnað og málsvarnarlaun verjanda síns, K-kk-ef S-kk-ef hrl., 150.600 krónur.

Málsvarnarlaun verjenda ákærðu, B og C, þeirra J-kk-ef E-kk-ef hrl. og S-kk-ef K-kk-ef K-kk-ef hdl., 150.600 krónur til hvors, skulu greidd úr ríkissjóði.

A-kk-nf Í-kk-nf