S-1481/2005

Mál þetta sem dómtekið var 4. apríl sl. er höfðað samkvæmt ákæru útgefinni af lögreglustjóranum í Reykjavík 4. október 2005 á hendur Í-kk-þgf E-kk-þgf H-kk-þgf, kt. ..., Hverfisgötu 75, Reykjavík, fyrir skjalafals með því að hafa, þann 12. ágúst 2004, selt í Íslandsbanka, Lækjargötu, Reykjavík, falsað skuldabréf að fjárhæð 1.800.000 krónur, sem ákærði gaf út til bankans þann dag, með veði í íbúð að Hverfisgötu 75, Reykjavík, sem ákærði hafði sjálfur falsað með áritun á nafni E-kvk-ef D-kvk-ef Ó-kvk-ef, kt. ..., í reit fyrir samþykki þinglýsts eiganda á veðsetningunni.

Þetta er talið varða við 1. mgr. 155. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar.

Af hálfu Íslandsbanka hf., kt. ..., er þess krafist að ákærði verði dæmdur til greiðslu skaðabóta að fjárhæð 1.545.766 krónur auk vaxta samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001, sbr. 1. málsl. 4. gr. sömu laga frá 8. júní 2005 til 8. ágúst 2005 og með dráttarvöxtum samkvæmt 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr., sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Við aðalmeðferð málsins var af hálfu ákærða lögð fram yfirlýsing frá Íslandsbanka hf., nú Glitni hf., um að samkomulag hefði verið gert um ofangreinda skuld og að bótakrafa vegna málsins væri því afturkölluð.

Verjandi ákærða krefst þess aðallega að ákærði verði sýknaður en til vara að honum verði gerð vægasta refsing sem lög leyfa og að hún verði þá skilorðsbundin. Jafnframt krefst hann hæfilegra málsvarnarlauna úr ríkissjóði.

Málavextir.

Með bréfi, dags. 14. febrúar 2005, fór H-kk-nf Ö-kk-nf H-kk-nf héraðsdómslögmaður, f.h. E-kvk-þf D-kvk-þf Ó-kvk-þf, fram á það við lögreglustjórann í Reykjavík að hafin yrði opinber rannsókn á meintu skjalafalsi ákærða í máli þessu. Var kæran rökstudd með því að ákærði, sem verið hefði sambúðarmaður kæranda, hefði gefið út veðskuldabréf að fjárhæð 1.800.000 krónur til Íslandsbanka hf. með veði í sameiginlegri eign þeirra, fasteigninni að Hverfisgötu 75, og hefði ákærði falsað undirritun kæranda á bréfið. Hefði bréfið verið gefið út eftir að sambúð þeirra lauk, eða hinn 12. ágúst 2004.

Er skýrsla var tekin af ákærða hjá lögreglu 17. maí 2005 viðurkenndi hann að hafa ritað sjálfur nafn kæranda á skuldabréfið en kvaðst hafa gert það með hennar vitund og samþykki. Kemur fram að hann hafi gripið til þessa ráðs þar sem kærandi hafi verið stödd erlendis þegar frá bréfinu var gengið. Á þeim tíma hafi samband þeirra verið að leysast upp og hafi lánið verið tekið til að losa um yfirdrátt og greiða skuldabréf sem hann hefði tekið vegna kaupa á íbúðinni. Einnig er haft eftir ákærða í skýrslunni að vottarnir sem ritað hafi nöfn sín á skuldabréfið hafi ekki verið viðstaddir þegar nöfn útgefendanna voru rituð á bréfið.

Framburðir ákærða og vitna fyrir dómi.

Ákærði, Í-kk-nf Ö-kk-nf H-kk-nf, kvaðst hafa ritað nafn E-kvk-ef D-kvk-ef Ó-kvk-ef á skuldabréf það sem um er deilt í málinu, en það hafi verið gert með fullri vitund hennar og samþykki. Ákærði kvað þau E-kvk-þf D-kvk-þf hafa átt möguleika á að lækka vaxtagreiðslur með því að taka hagstæðara lán með veði í sameiginlegri fasteign þeirra. Þetta hefðu þau gert, en ákærði hefði ritað nafn E-kvk-ef D-kvk-ef á veðskuldabréfið þar sem hún hefði verið stödd erlendis. Ákærði kvað þau margsinnis hafa rætt þetta. Hafi E-kvk-nf D-kvk-nf ekki gert neina athugasemd við veðsetninguna fyrr en sex til átta mánuðum síðar er þau deildu um skipti vegna sambúðarslita. Ákærði kvað skiptum ekki vera lokið enn. Að sögn ákærða voru þau E-kvk-nf D-kvk-nf bæði með háan yfirdrátt á þessum tíma. Hefðu þau verið að kaupa fasteign og eytt fram úr hófi.

Vitnið, E-kvk-nf D-kvk-nf Ó-kvk-nf, kvaðst ekki hafa vitað af umræddu veðskuldabréfi fyrr en eftir að hún og ákærði slitu samvistum. Hefði lögfræðingur hennar farið yfir það hvaða skuldir hvíldu á íbúð þeirra og bent henni á veðbréfið sem hvíldi á eigninni. Vitnið kvað ekki rétt að hún hefði samþykkt veðsetninguna. Hún kvað þau ákærða hafa rætt, á meðan þau voru saman, hvað þau gætu gert til að grynnka á skuldum sínum. Ákærði hefði hins vegar veðsett íbúðina eftir að þau slitu sambúð og hún hefði ekki veitt samþykki sitt fyrir því að nafn hennar væri ritað undir veðskuldabréfið. E-kvk-nf D-kvk-nf sagði að sig minnti að hún hefði verið á Benidorm á Spáni þegar skuldabréfið var gefið út. Hún kvað ákærða hafa sagt að hann hefði greitt skuldir með láninu en sagðist vita að hann hefði farið til Bandaríkjanna. E-kvk-nf D-kvk-nf kvaðst ekki hafa fengið neitt af lánsfénu en sagði að einhverjar sameiginlegar skuldir hefðu ef til vill verið greiddar með því. Fjárhagur þeirra ákærða hafi verið sameiginlegur og hafi ákærði séð um fjármál þeirra að mestu leyti.

Niðurstaða.

Ákærði hefur viðurkennt að hafa ritað sjálfur nafn þáverandi sambýliskonu sinnar, E-kvk-ef D-kvk-ef Ó-kvk-ef, á skuldabréfið sem tilgreint er í ákæru, en þau voru sameigendur íbúðar að Hverfisgötu 75, Reykjavík, samkvæmt kaupsamningi. Hins vegar kvaðst ákærði hafa haft heimild hennar til þeirrar nafnritunar en hún hefði verið stödd erlendis á þeim tíma. Þessu hefur E-kvk-nf D-kvk-nf staðfastlega neitað. Þykir ákærði ekki hafa sýnt fram á að samþykki þetta hafi legið fyrir eða að hann hafi mátt ætla að slíkt samþykki lægi fyrir. Þykir sannað í málinu að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru og með því unnið til refsingar skv. 1. mgr. 155. gr. almennra hegningarlaga.

Samkvæmt sakavottorði ákærða hefur hann ekki áður gerst sekur um refsiverðan verknað að undanskildu því að á árinu 2000 gekkst hann undir lögreglustjórasátt vegna umferðarlagabrots, en brot þetta hefur engin áhrif á mat refsingar í máli þessu. Samkvæmt þessu og með hliðsjón af því að bótakrefjandi hefur lýst því yfir að samkomulag hafi verið gert um greiðslu umrædds skuldabréfs og því fallið frá bótakröfu í málinu þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í 2 mánuði. Fresta skal þó fullnustu refsingarinnar og hún falla niður að liðnum 2 árum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, G-kk-ef Á-kk-ef héraðsdómslögmanns, 110.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Af hálfu ákæruvaldsins var málið flutt af G-kk-þgf M-kk-þgf, fulltrúa lögreglustjórans í Reykjavík.

D ó m s o r ð

Ákærði, Í-kk-nf Ö-kk-nf H-kk-nf, sæti fangelsi í 2 mánuði en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún falla niður að liðnum 2 árum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, G-kk-ef Á-kk-ef héraðsdómslögmanns, 110.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Á-kk-nf M-kk-nf