E-2291/2012

Mál þetta, sem dómtekið var 12. febrúar 2013, er höfðað af D-x-x W-x-x, Ólafsbraut 42, Ólafsvík, með stefnu áritaðri um birtingu 27. júní 2012, á hendur Vátryggingafélagi Íslands hf., Ármúla 3, Reykjavík.

Stefnandi krefst þess að viðurkennd verði bótaskylda Vátryggingafélags Íslands hf. úr slysatryggingu launþega Breiðuvíkur ehf. vegna vinnuslyss sem stefnandi varð fyrir 13. febrúar 2009. Þá er krafist málskostnaðar að viðbættum virðisaukaskatti, eins og málið væri eigi gjafsóknarmál.

Stefndi krefst sýknu af kröfum stefnanda og málskostnaðar að mati dómsins.

Með bréfi innanríkisráðuneytisins, dagsettu 18. nóvember 2011, var stefnanda veitt gjafsókn við rekstur máls þessa fyrir héraðsdómi.

I.

Í stefnu er málavöxtum lýst þannig að stefnandi hafi orðið fyrir vinnuslysi 13. febrúar 2009 þar sem hún starfaði við beitningar hjá Breiðavík ehf. Stefnandi hafi verið á leið frá vinnusvæði að kaffistofu þegar óhapp varð. Hún hafi ekki tekið eftir fiskbitum, sem hafi legið á gólfinu, en stigið á þá, runnið og dottið. Við fallið hafi hún borið hægri höndina fyrir sig og því dottið á höndina. Hún hafi strax fundið fyrir miklum verkjum í hægri öxl og viðbeini og hafi verkirnir ágerst næstu daga.

Hinn 17. febrúar 2009 leitaði stefnandi til J-kk-ef B-kk-ef læknis. Þar var hún greind með bólgu í axlarlið vegna áverka og fékk hún sterasprautu í liðinn. Gefið var út læknisvottorð til atvinnurekanda vegna fjarvista stefnanda frá 17. febrúar til 20. febrúar 2009 en í vottorðinu kemur fram að stefnandi hafi verið óvinnufær með öllu vegna sjúkdóms umrætt tímabil.

Hinn 10. mars 2009 fékk stefnandi aftur sterasprautu í öxlina hjá J-kk-þgf B-kk-þgf lækni. Stefnandi kveðst þá hafa hafið störf að nýju en það hafi reynst sér mjög erfitt og hafi hún fundið fyrir miklum og viðvarandi verkjum.

Hinn 26. mars 2009 fór stefnandi aftur í skoðun til J-kk-ef B-kk-ef læknis. Stefnandi lýsir því í stefnu að þá hafi ástand hennar verið orðið allmiklu verra og að hún hafi ekki getað hreyft hægri hönd sína. Teknar hafi verið röntgenmyndir af hægri öxl og liggur fyrir í læknisvottorði frá 23. júní 2010 að stefnanda var þá vísað á bráðamóttöku Landspítala-háskólasjúkrahúss í Reykjavík. Stefnandi kveðst þar hafa verið skoðuð og þá hafi verið teknar úr henni blóðprufur og henni verið gefin verkjalyf og sprautur. Þá hafi verið stungið á öxlina og loft sogið út. Stefnandi hafi verið höfð á spítalanum fram á næsta dag, 27. mars, en þá hafi verið teknar röntgenmyndir. Af þeim myndum hafi sést að hægra viðbeinið væri brotið og vöðvafestingar slitnar. Stefnandi fékk læknisvottorð til atvinnurekanda vegna fjarvista og kemur þar fram að stefnandi hafi verið óvinnufær með öllu frá 26. mars til 1. apríl 2009 vegna vinnuslyss.

Daginn eftir, 28. mars 2009, hafi stefnandi svo farið með læknisvottorðið á vinnustað sinn og haft túlk með í för. Stefnandi kveðst hafa sagt yfirmanni sínum að vegna meiðslanna gæti hún þurft að dveljast heima við lengur en læknisvottorðið kvæði á um. Henni hafi þá verið sagt að nýtt vottorð væri óþarft þar sem auðséð væri að hönd hennar væri ekki heil. Jafnframt hafi hún verið fullvissuð um að hún fengi greidd laun. Af þessum ástæðum hafi stefnandi ekki sótt um nýtt læknisvottorð þegar veikindatími vegna fyrra vottorðs rann út. Stefnandi hafi síðan fengið greidd laun fyrir mars 2009 en stefnanda var sagt upp störfum með bréfi, dagsettu 2. apríl 2009, vegna samdráttar og tók uppsögnin gildi mánuði síðar.

Hinn 18. maí 2009 leitaði stefnandi til Á-kk-ef K-kk-ef bæklunarlæknis sem greindi hana „impingement syndrome of shoulder“ og gerði liðspeglun. Stefnandi leitaði aftur til Á-kk-ef K-kk-ef í október 2009 og var hún þá enn greind með „impingement syndrome of shoulder“, og einnig frosna öxl og með slæma vöðvabólgu. Hinn 29. janúar 2010 hafi stefnandi leitað á heilsugæslu þar sem hún kveður að verkir hafi aukist skyndilega. Henni hafi þá verið vísað í þriðja skiptið til Á-kk-ef K-kk-ef sem hafi þá greint hana með „shoulder-hand-syndrome“ sem sé verkjaástand vegna truflunar í ósjálfráða taugakerfinu. Hinn 24. júní 2010 leitaði stefnandi enn til Á-kk-ef K-kk-ef sem gaf út læknisvottorð til atvinnurekanda vegna fjarvista, þar sem fram kemur að stefnandi sé óvinnufær með öllu. Hún sé með skerta hreyfigetu og afl í hægri handlegg.

Lögmaður stefnanda tilkynnti atvikið til stefnda 6. janúar 2010. Í tjónstilkynningunni kemur fram að stefnandi hafi runnið á sleipu gólfi og dottið á hægri öxl og hendi.

Tekin var lögregluskýrsla af Þ-kk-þgf B-kk-þgf, forsvarsmanni Breiðavíkur ehf., 14. febrúar 2010. Hann kvaðst ekki hafa vitað um atvikið og því hefði hann hvorki tilkynnt það til lögreglu, Vinnueftirlits ríkisins né Sjúkratrygginga Íslands í kjölfarið. Hann hefði hins vegar tilkynnt Sjúkratryggingum Íslands um atvikið 19. apríl 2010.

Lögregluskýrslur voru teknar af samstarfsfélögum stefnanda í febrúar og mars 2010. Bar vitnunum saman um að enginn hefði verið vitni að því þegar stefnandi datt umrætt sinn.

Hinn 25. febrúar 2010 úrskurðaði Gildi lífeyrissjóður stefnanda 100% örorkulífeyri.

Stefnandi hefur farið fram á að stefndi bæti henni tjón sitt vegna slyssins, en Breiðavík ehf. hefur slysatryggingu launþega hjá stefnda. Með bréfi, dagsettu 6. september 2010, hafnaði stefndi því að bótaskylda væri til staðar þar sem ósannað væri að umrætt atvik hefði átt sér stað. Stefnandi skaut málinu til úrskurðarnefndar í vátryggingamálum, sbr. málskot dagsett 9. nóvember 2010. Úrskurðarnefndin kvað upp úrskurð 30. desember 2010 þess efnis að stefnandi ætti ekki rétt á bótum úr slysatryggingu launþega Breiðavíkur ehf. hjá stefnda. Var vísað til þess að engin vitni hefðu verið að því er stefnandi féll í gólfið og að af kvörtunum stefnanda yrði ekki ráðið með óyggjandi hætti að hún hefði slasast við vinnu hjá Breiðavík ehf. Stefnandi er ósammála niðurstöðu úrskurðarnefndarinnar og telur hana byggða á röngum forsendum.

II.

Stefnandi byggir á því að umrætt slys sé bótaskylt úr slysatryggingu launþega hjá stefnda. Á því hafi verið byggt í áliti úrskurðarnefndar í vátryggingamálum að stefnandi hefði ekki tilkynnt stefnda um slysið og hafi nefndin talið ósannað að Breiðavík ehf. hafi vitað um málsatvik fyrr en í janúar 2010 er félagið hafi fengið bréf í hendur frá lögmanni stefnanda. Nefndin nefni einnig í áliti sínu að engin vitni hafi verið að því þegar stefnandi féll í gólfið og af kvörtunum hennar við samstarfsfólk verði ekki ráðið með óyggjandi hætti að hún hafi slasast í vinnu hjá stefnda. Stefnandi sé ósammála niðurstöðu úrskurðarnefndar og vísar til þess að 28. mars 2009 hafi hún komið á vinnustaðinn með læknisvottorð vegna þeirra áverka sem hún hefði hlotið við slysið. Að mati stefnanda hafi Breiðavík ehf. borist vitneskja um slysið eigi síðar en þá. Þá liggi fyrir að samstarfskona stefnanda hafi hjálpað henni við að standa á fætur eftir að hún féll í gólfið. Augljóst sé því að stefnandi hafi fallið í gólfið og slasast þegar hún var í vinnu hjá stefnda.

Stefnandi byggir á því að á þeim tíma sem slysið varð hafi verið í gildi slysatrygging launþega fyrir starfsmenn Breiðavíkur ehf. sem keypt var hjá stefnda. Samkvæmt skilmálum tryggingarinnar gildi hún fyrir starfsmenn vátryggingataka, þ.e. starfsmenn Breiðavíkur ehf., sem verða fyrir slysum. Með hugtakinu slys sé samkvæmt skilmálunum átt við skyndilegan utanaðkomandi atburð sem valdi meiðslum á líkama starfsmanns og gerist án vilja hans. Bætur skuli meðal annars greiddar vegna slyss sem verði í starfi hjá vátryggingartaka. Hér undir falli það tjón, sem stefnandi hafi orðið fyrir hjá Breiðavík ehf., þar sem stefnandi hafi verið þar við vinnu sína. Fyrir slysni hafi hún runnið til á hálu gólfi á vinnustaðnum og slasast með áðurgreindum afleiðingum.

Stefnandi mótmælir því áliti stefnda að henni hafi ekki reynst unnt að staðfesta að slysið hafi orðið, enda sýni gögn málsins annað, m.a. læknisvottorð frá Heilsugæslunni í Ólafsvík, dagsett 23. júní 2010. Stefnandi telji því að öll skilyrði fyrir bótaskyldu stefnda séu fyrir hendi.

Um málshöfðunarheimild vísar stefnandi til 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála. Um bótaábyrgð vísar stefnandi til laga nr. 30/2004 um vátryggingasamninga og meginreglna vátryggingaréttar. Jafnframt vísar stefnandi til

skilmála tryggingar stefnda sem merktar eru nr. SÞ20. Um aðild stefnda vísar stefnandi til III. kafla laga nr. 91/1991 og laga nr. 30/2004 en félagið sé bótaskylt vegna þeirrar tryggingar sem krafist sé greiðslu úr. Um varnarþing vísar stefnandi til V. kafla laga nr. 91/1991. Málskostnaðarkrafa stefnanda er byggð á ákvæðum XX. kafla laga nr. 91/1991, einkum 129. og 130. gr. laganna. Krafa um virðisaukaskatt á málskostnað er byggð á lögum nr. 50/1988 en stefnandi sé ekki virðisaukaskattskyldur aðili.

III.

Stefndi mótmælir öllum málsástæðum og lagarökum stefnanda og byggir í fyrsta lagi á því að ósannað sé að meint atvik hafi átt sér stað. Sú meginregla gildi að sá sem krefst bóta eða viðurkenningar á bótaskyldu beri sönnunarbyrði fyrir því að hann hafi orðið fyrir tjóni og enn fremur að orsakatengsl séu á milli tjónsins og þess atviks sem viðurkenning fyrir bótaskyldu hvíli á. Eðli málsins samkvæmt geti sönnun aldrei talist fullnægjandi ef óljóst er hvort atvik, sem tjón sé rakið til, hafi átt sér stað.

Stefndi byggir á því að vegna skorts á upplýsingum um atvikið sé með öllu óljóst hvort það hafi átt sér stað og verði stefnandi í samræmi við almennar sönnunarreglur að bera hallann af öllum vafaatriðum og sönnunarskorti í málinu. Vísar stefndi til þess að engir sjónarvottar hafi verið að hinu meinta atviki.

Þá hafi stefnandi ekki tilkynnt vinnuveitanda sínum um hið meinta atvik fyrr en ellefu mánuðum síðar, nánar tiltekið í janúar 2010. Þar sem vinnuveitandanum hafi ekki verið kunnugt um atvikið fyrr en löngu síðar, hafi hann ekki getað hlutast til um rannsókn á atvikinu með því að tilkynna það til lögreglu eða Vinnueftirlits ríkisins eða gætt hagsmuna sinna á annan hátt. Séu því ekki efni til að slaka á sönnunarkröfum í málinu.

Í þessu sambandi bendir stefndi á að í læknisvottorði til atvinnurekanda vegna fjarvista frá 17. febrúar 2009 segi að stefnandi hafi verið óvinnufær vegna sjúkdóms frá 17. febrúar til 20. febrúar eða í þrjá daga. Samkvæmt því hafi vinnuveitandi stefnanda ekki vitað að hugsanlega hefði átt sér stað vinnuslys. Þvert á móti hafi hann staðið í þeirri góðu trú að fjarvist stefnanda og óvinnufærni væri vegna sjúkdóms sem kallaði hvorki á tilkynningu af hans hálfu til Vinnueftirlits ríkisins né lögreglu. Því sé fráleitt að snúa sönnunarbyrðinni við í þessu máli. Jafnframt bendir stefndi á að þar sem stefnandi hafi ekki leitað til læknis fyrr en fjórum dögum eftir hið meinta atvik, liggi ekki fyrir samtíma læknisfræðileg gögn sem styðji að umrætt atvik hafi í raun átt sér stað á þeim tíma sem haldið hefur verið fram.

Að lokum beri að líta til þess, að samkvæmt áliti úrskurðarnefndar í vátryggingamálum teljist staðhæfingar stefnanda um málsatvik ósannaðar og því hafi stefnandi ekki sýnt fram á að hún eigi rétt til bóta úr slysatryggingunni. Að álitinu standi þrír löglærðir menn, reyndir á sviði skaðabóta og vátryggingaréttar. Sönnunarmat þeirra vegi þungt og ekki hafi verið sýnt fram á að það mat sé rangt. Mótmælir stefndi því að framlögð læknisvottorð feli í sér sönnun um það, hvernig umrætt atvik hafi gerst.

Verði talið að hið meinta atvik hafi átt sér stað þegar stefnandi var við vinnu sína hjá Breiðavík ehf. 13. febrúar 2009, byggir stefndi á því að ósannað sé að umrætt atvik teljist vera slys í skilningi vátryggingarskilmála slysatryggingar launþega sem Breiðavík ehf. var með hjá stefnda á umræddum tíma.

Hugtakið slys sé skilgreint með eftirfarandi hætti í 8. gr. slysatryggingar launþega í vátryggingarskilmálum nr. SÞ20: „Með hugtakinu slys er átt við skyndilegan utanaðkomandi atburð sem veldur meiðslum á líkama þess sem vátryggður er og gerist án vilja hans. Af skilgreiningunni sé ljóst að þrjú skilyrði verði að vera uppfyllt til þess að atvik geti talist vera slys, þ.e. að atburðurinn þurfi að vera skyndilegur, utanaðkomandi og án vilja hins vátryggða. Í samræmi við almennar sönnunarreglur og dómafordæmi Hæstaréttar hvíli sönnunarbyrðin fyrir því að um slys sé að ræða á tjónþola.

Stefndi byggir á því að ekki sé um slys að ræða í skilningi skilmálanna þegar fall á gólf eða það að maður detti og meiði sig sé eingöngu að rekja til hreyfingar tjónþola sjálfs eða til þess að tjónþoli missi jafnvægið eða misstígi sig án þess að eitthvað utanaðkomandi valdi því. Sé ósannað að einhver skyndilegur utanaðkomandi atburður hafi leitt til falls tjónþola beri hann hallann af því og atvikið falli ekki undir slysatrygginguna. Sé ósannað að eitthvað utanaðkomandi hafi verið á gólfinu og að það hafi valdið falli stefnanda á gólfið. Hins vegar verði hið meinta slys aðeins rakið til hreyfinga stefnanda sjálfs sem leiði til þess að það falli utan gildissviðs tryggingarinnar.

Í málinu liggi fyrir að enginn sjónarvottur var að atvikinu og sé stefnandi einn til frásagnar. Lýsingar á óhappinu í gögnum málsins séu af þeim sökum aðeins hafðar eftir stefnanda og í tjónstilkynningu til stefnda 6. janúar 2010 sé því haldið fram að stefnandi hafi runnið til á sleipu gólfi en því sé á hinn bóginn ekki lýst nánar, hvað hafi verið á gólfinu sem hafi gert það sleipt.

Þessi lýsing sé frábrugðin þeirri lýsingu, sem stefnandi virðist áður hafa gefið við komu til læknis 17. febrúar 2009, en þar sé þess hvergi getið að gólf hafi verið sleipt, heldur segi einungis að stefnandi hafi dottið aftur fyrir sig og lent illa. Framangreindar lýsingar séu svo báðar mjög frábrugðnar þeirri lýsingu sem komi fram í stefnu en þar segi að stefnandi hafi ekki tekið eftir fiskbitum, sem legið hafi á gólfinu, heldur hafi hann stigið á þá, runnið til og fallið á gólfið. Hér sé því haldið fram að fiskbitar hafi verið á gólfinu, stefnandi hafi stigið á þá og við það runnið og meitt sig. Stefndi mótmælir þessari atvikalýsingu í stefnu sem ósannaðri, enda sé hún alfarið byggð á frásögn stefnanda sjálfs sem fyrst kom fram þegar mál þetta var höfðað tæplega þremur og hálfu ári eftir slysið.

Þetta innbyrðis ósamræmi á lýsingum stefnanda á atvikinu í gögnum málsins valdi því að erfitt sé að meta, hvort skilyrði slysahugtaksins séu uppfyllt, en ekki geti komið til greiðslu úr slysatryggingunni nema hafið sé yfir allan vafa að umrædd skilyrði séu uppfyllt. Allan vafa verði að túlka stefnanda í óhag.

Stefndi vísar til þess að einkenni þau sem stefnandi reki til hins meinta atviks geti komið til án þess að um slys hafi verið að ræða. Líta beri til þess að í læknisvottorði Á-kk-ef K-kk-ef, dagsettu 19. maí 2009, greindust engin áverkamerki á öxlinni. Sönnunarbyrðin um að um hafi verið að ræða slys í skilningi slysatryggingarinnar hvíli alfarið á stefnanda. Þar sem hins vegar lýsingar hans á hinu meinta atviki séu óljósar og frábrugðnar hver annarri, sé ósannað að gólfið hafi yfirhöfuð verið sleipt sökum þess að fiskbitar hafi legið á því og að það hafi valdið því að stefnandi hafi dottið á gólfinu. Verði því að sýkna stefnda af öllum kröfum stefnanda í þessu máli.

Um lagarök vísar stefndi til skilmála slysatryggingarinnar, laga nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga, almennra reglna skaðabóta- og vátryggingaréttar og laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Stefndi byggir málskostnaðarkröfu sína á 129. gr. og 130. gr. laga nr. 91/1991.

IV.

Við aðalmeðferð málsins gaf stefnandi skýrslu fyrir dóminum. Vitnaskýrslur gáfu H-kvk-nf B-kvk-nf K-x-x, Z-x-x P-x-x, I-x-x P-x-x, Þ-kk-nf B-kk-nf og A-kvk-nf M-kvk-nf. Verða skýrslur þeirra raktar eins og þurfa þykir.

Í máli þessu greinir aðila á um það, hvort stefnandi hafi orðið fyrir slysi 13. febrúar 2009 þegar hún starfaði við beitningar hjá Breiðavík ehf. og ef svo er, hvort atvikið teljist vera slys í skilningi vátryggingarskilmála slysatryggingar launþega sem Breiðavík ehf. var með hjá stefnda.

Stefnandi bar fyrir dómi að þegar atvikið átti sér stað hefðu þrír samstarfsfélagar hennar verið viðstaddir og hefðu þeir orðið varir við það þegar hún datt.

H-kvk-nf B-kvk-nf K-x-x bar fyrir dómi að hún hefði orðið vör við það þegar stefnandi datt, þar sem hún hefði hjálpað stefnanda að standa á fætur. Hún mundi þó ekki hvort hún hefði beinlínis séð stefnanda detta. Í lögregluskýrslu, dagsettri 12. mars 2010, kvaðst vitnið ekki hafa séð þegar stefnandi datt en hins vegar hefði hún séð þegar stefnandi var komin í gólfið og þá hefði hún hjálpað stefnanda á fætur.

Hjónin, I-x-x P-x-x og Z-x-x P-x-x, báru fyrir dómi að þau hefðu ekki séð stefnanda detta, enda hefðu þau verið að sinna vinnu sinni, auk þess sem útvarpið hefði verið stillt hátt. Stefnandi hefði síðar sagt þeim að hún hefði dottið og kvartað undan verkjum í öxlinni. Lögregluskýrsla, dagsett 21. mars 2010, sem tekin var af vitnunum er í meginatriðum á sama veg að þessu leyti og vætti þeirra fyrir dómi.

Þ-kk-nf B-kk-nf, forsvarsmaður Breiðavíkur ehf., kvaðst hafa fengið vitneskju um það um vorið 2009 að stefnandi hefði dottið. Það hefði hins vegar ekki verið frá stefnanda sjálfri, heldur frá öðrum starfsmönnum.

A-kvk-nf M-kvk-nf, fyrrverandi verkstjóri hjá Breiðavík ehf., kom fyrir dóminn og kvaðst ekki hafa verið viðstödd þegar stefnandi datt en hún hefði frétt af því frá öðrum starfsmanni. Þá hefði hún hitt stefnanda daginn eftir og hefði handleggur stefnanda þá verið mjög bólginn frá öxl. Í lögregluskýrslu, dagsettri 22. febrúar 2010, sagði A-kvk-nf að „hægri hönd D-x-x hefði verið fimmföld og stokkbólgin eftir að hún sagðist hafa dottið“.

Stefnandi kveðst í umrætt sinn hafa runnið til á hálu gólfinu og dottið. Hún hafi borið fyrir sig hægri höndina og við það meitt sig í hægri öxlinni. Stefnandi bar fyrir dómi að hún hefði strax orðið slæm í öxlinni en hún hefði ákveðið að harka af sér þar sem hún átti tíma hjá J-kk-þgf B-kk-þgf lækni fjórum dögum síðar vegna þess að hún hefði átt í vandræðum með vinstri olnboga. Þannig liggur fyrir að stefnandi leitaði fyrst til læknis 17. febrúar 2009. Var hún þá greind með bólgu í axlarlið vegna áverka og fékk læknisvottorð, dagsett sama dag, þar sem fram kemur að stefnandi hafi verið óvinnufær dagana 17. febrúar til 20. febrúar 2009 vegna sjúkdóms. Í framburði A-kvk-ef kom fram að stefnandi hefði komið til vinnu næsta dag en þurft að gefast upp og hafi verið augljóst að stefnandi gat ekki unnið vegna verkja. Eiginmaður stefnanda hafi þá komið í nokkra daga og unnið fyrir hana.

Af gögnum málsins má sjá að stefnandi fór aftur til J-kk-ef B-kk-ef læknis 10. mars 2009 og fékk þá sterasprautu í öxlina öðru sinni. Hinn 26. mars 2009 fór stefnandi enn á ný í skoðun til J-kk-ef B-kk-ef læknis og var þá send á Landspítalann til nánari skoðunar. Stefnandi fékk þá læknisvottorð þar sem fram kom að hún væri óvinnufær með öllu dagana 26. mars 2009 til 1. apríl 2009 vegna slyss. Upp frá þessu fór stefnandi fjórum sinnum til Á-kk-ef K-kk-ef bæklunarlæknis, eins og rakið er að framan. Hann greindi hana með meðal annars með „impingement syndrome of shoulder“ og „shoulder-hand-syndrome“ sem sé verkjaástand vegna truflunar í ósjálfráða taugakerfinu. Þá er meðal gagna málsins, læknisvottorð gefið út af Á-kk-þgf K-kk-þgf, dagsett 24. júní 2010, þar sem fram kemur að stefnandi sé óvinnufær með öllu vegna vinnuslyss.

Þrátt fyrir að stefnandi sé ein til frásagnar um atvikið sjálft, ber að líta til þess að frásögn hennar fær í meginatriðum stoð í vætti vitna. Öllum vitnunum ber saman um að stefnandi hafi kvartað undan verkjum eftir atvikið. Vitnið H-kvk-nf bar að hún hefði hjálpað stefnanda að standa á fætur og þá báru vitnin, A-kvk-nf og H-kvk-nf, að hægri handleggur stefnanda hefði verið mjög bólginn eftir atvikið. Tók vitnið A-kvk-nf fram að hún hefði aldrei efast um að stefnandi hefði dottið umrætt sinn. Þá er samkvæmt framangreindu ljóst að stefnandi var greind með áverka á hægri öxl nokkrum dögum eftir að hún segist hafa fallið í gólfið á vinnustað sínum. Að öllu framangreindu virtu og með hliðsjón af framangreindum lýsingum vitna um að stefnandi hafi kvartað undan verkjum í öxl umræddan dag vegna fallsins og að hún hafi verið með bólgna hægri öxl þegar hún mætti til vinnu í kjölfar slyssins og þurfti að vera frá vinnu vegna þess, eins og læknisvottorð greina, og jafnframt með hliðsjón af öðrum gögnum málsins, er það mat dómsins að sannað sé að stefnandi hafi dottið þegar hún var við vinnu sína hjá Breiðavík ehf. 13. febrúar 2009 og við fallið hlotið þá áverka á öxl sem læknisfræðileg gögn málsins bera með sér. Við það mat þykir ekki ráða úrslitum þótt í læknisvottorði frá 17. febrúar 2009 þar sem fjallað er um orsök óvinnufærni, sé hakað við reit „vegna sjúkdóms.“ Er enda ljóst að stefnandi talar mjög takmarkaða íslensku. Þá liggur fyrir samkvæmt vætti Þ-kk-ef, fyrirsvarsmanns Breiðavíkur ehf. á umræddum tíma, að hann frétti af óhappinu um vorið 2009 og sendi Sjúkratryggingum Íslands tilkynningu um slys, dagsetta 19. apríl 2010, þar sem hann tilgreinir að stefnandi hafi orðið fyrir slysi við vinnu hjá Breiðavík ehf. Er því ekki haldið fram að tilkynningin lúti að öðru atviki en hér um ræðir.

Kemur því næst til skoðunar hvort óhappið teljist vera slys í skilningi vátryggingarskilmála slysatryggingar launþega sem Breiðavík ehf. var með hjá stefnda.

Stefnandi byggir kröfu sína á því, að um sé að ræða slys í skilningi 8. gr. vátryggingarskilmála félagsins. Óumdeilt er að stefnandi var tryggð slysatryggingu launþega hjá stefnda þegar hún varð fyrir hinu umdeilda óhappi. Í 8. gr. skilmála tryggingarinnar kemur fram að með orðinu „slys“ sé átt við skyndilegan utanaðkomandi atburð sem veldur meiðslum á líkama vátryggðs og gerist sannanlega án vilja hans.

Eins og áður er rakið telst sannað að óhappið hafi orðið með þeim hætti að stefnandi rann til og datt í gólfið. Fyrir dómi kvaðst stefnandi ekki muna hvort einhverjir fiskbitar hefðu verið á gólfinu umrætt sinn en kvaðst hafa runnið til því gólfið væri alltaf blautt og hefði því verið sleipt. Vitnið H-kvk-nf kvað stefnanda hafa dottið vegna bleytu á gólfinu. Þá kvað hún það koma fyrir að fiskbitar lægju á gólfinu en mundi ekki hvort svo hefði háttað til þegar stefnandi datt. Vitnin, Z-x-x og I-x-x, báru að ávallt gætu legið fiskbitar á gólfinu þegar verið væri að beita en gólfinu væri þó yfirleitt haldið hreinu. Vitnið A-kvk-nf bar fyrir dómi að ekki hefði verið óalgengt að fólk rynni þarna til þar sem gólfið hefði verið afar hált. Þar sem lýsingar vitnanna fyrir dómi renna stoðum undir þá lýsingu stefnanda að gólfið hafi verið hált umrætt sinn, verður hún lögð hér til grundvallar. Það er því niðurstaða dómsins að það sé nægilega sannað að orsök falls stefnanda hafi verið bleyta á gólfinu sem hafi gert það mjög hált.

Áður er rakin sú niðurstaða dómsins að sannað sé að stefnandi hafi við fallið hlotið áverka á öxl. Skilyrðið um utanaðkomandi atburð felur í sér að orsök meiðslanna eigi sér rætur utan líkama hins vátryggða þannig að það girði fyrir að sjúkdómar geti fallið undir slysahugtakið. Ekki skiptir máli hvers vegna stefnandi féll í gólfið með þeim afleiðingum að hún slasaðist. Ljóst er að fallið og orsök meiðslanna áttu sér rætur utan líkama hennar. Verður því ekki annað séð en að fall stefnanda hafi verið sá skyndilegi utanaðkomandi atburður sem olli meiðslum hennar. Af hálfu stefnda er ekki á því byggt að óhappið hafi orðið með vilja stefnanda.

Að öllu framangreindu virtu er það því mat dómsins að stefnandi hafi orðið fyrir slysi umrætt sinn og að slysið sé bótaskylt samkvæmt slysatryggingu launþega hjá stefnda. Verður viðurkenningarkrafa stefnanda því tekin til greina.

Eftir þessari niðurstöðu ber að dæma stefnda til þess að greiða stefnanda málskostnað sem ákveðst 699.129 krónur og greiðist í ríkissjóð.

Gjafsóknarkostnaður stefnanda, þ.e. málflutningsþóknun lögmanns stefnanda, H-kvk-ef E. H-kvk-ef hrl., 648.000 krónur, og útlagður kostnaður, 51.129 krónur, samtals 699.129 krónur, greiðist úr ríkissjóði. Við ákvörðun málflutningsþóknunar hefur verið tekið tillit til virðisaukaskattskyldu.

A-kvk-nf E-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð

Viðurkennd er bótaskylda stefnda, Vátryggingafélags Íslands hf., úr slysatryggingu launþega Breiðavíkur ehf. vegna vinnuslyss sem stefnandi, D-x-x W-x-x, varð fyrir 13. febrúar 2009.

Stefndi greiði stefnanda 699.129 krónur í málskostnað sem greiðist í ríkissjóð.

Gjafsóknarkostnaður stefnanda, þ.e. málflutningsþóknun lögmanns stefnanda, H-kvk-ef E. H-kvk-ef hrl., 648.000 krónur, og útlagður kostnaður, 51.129 krónur, samtals 699.129 krónur, greiðist úr ríkissjóði.

A-kvk-nf E-kvk-nf