S-12/2008

Mál þetta höfðaði lögreglustjórinn í Borgarnesi með ákæru 16. janúar 2008 á hendur ákærðu, X..., kt. ..., .... Málið var dómtekið 7. maí 2008.

Í ákæruskjali segir að málið sé höfðað gegn ákærðu „fyrir líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt laugardagsins 19. nóvember 2005, uppi á stigapalli fyrir framan fasteignina Vallarkot 3, Bifröst, Borgarbyggð, slegið Ó-kk-þf K-kk-þf E-kk-þf, kt. 200573-3749, í andlitið og sparkað í sköflung hans, með þeim afleiðingum að hann hlaut væga bólgu yfir nefrót og marbletti á sköflung, ca. 4 x 2½ cm. og ca. 1 x 1 cm að stærð.“ Þessi háttsemi er talin varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga, nr. 19/1940, með síðari breytingum.

Í ákæru er þess krafist að ákærða verði dæmd til refsingar. Jafnframt gerir ætlaður brotaþoli, Ó-kk-nf K-kk-nf E-kk-nf, þá kröfu á hendur ákærðu að hún verði dæmd til að greiða honum 350.000 krónur í miskabætur og 100.485 krónur vegna lögfræðikostnaðar eða samtals 450.485 krónur, ásamt vöxtum samkvæmt II. kafla laga um vexti og verðtryggingu, nr. 38/2001, frá 19. nóvember 2005 til 17. janúar 2008, en dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærða krefst þess að hún verði sýknuð af kröfum ákæruvaldsins og sakarkostnaður felldur á ríkissjóð.

I.

Í frumskýrslu lögreglu er málsatvikum lýst þannig að laust fyrir kl. 2 aðfaranótt laugardagsins 19. nóvember 2005 hafi lögreglu borist tilkynning um að til ágreinings hafi komið á kaffihúsi sem rekið er á háskólasvæðinu á Bifröst. Einnig segir að fram hafi komið hjá tilkynnanda að í hlut ætti kraftlyftingamaður sem væri orðinn mjög æstur. Meðan lögreglumenn voru á leið á vettvang barst önnur tilkynning þess efnis að viðkomandi einstaklingur væri orðin mjög illskeyttur og réðist á fólk á svæðinu. Framhaldinu er síðan lýst þannig í frumskýrslunni að rignt hafi inn tilkynningum frá fólki, sem var skelfingu lostið, og óttaðist um sjálft sig og aðra.

Á vettvangi var lögreglu greint frá því að sá sem hafður væri fyrir sök væri Ó-kk-nf K-kk-nf E-kk-nf. Einnig kom fram að ákærða og S-kvk-nf J-kvk-nf hefðu orðið fyrir líkamsárás af hendi Ó-kk-ef. Þá var lögreglu sagt að Ó-kk-nf hefði haft í hótunum við M-kvk-þf S-kvk-þf T-kvk-þf.

Upptök málsins má rekja til þess að til ágreinings kom á kaffihúsinu með Ó-kk-þgf og sambúðarkonu hans, B-kvk-þgf M-kvk-þgf K-kvk-þgf. Mun sú deila hafa endað með því að B-kvk-nf hellti úr glasi yfir Ó-kk-þf og yfirgaf kaffihúsið. Í kjölfarið lenti Ó-kk-nf í útistöðum við gesti á kaffihúsinu og er honum gefið að sök að hafa þar skallað E-kk-þf M-kk-þf B-kk-þf. Frá kaffihúsinu hélt Ó-kk-nf heim á leið í nemendaíbúð skammt fram kaffihúsinu. Á þeirri göngu varð á vegi hans M-kvk-nf S-kvk-nf T-kk-nf en til einhverra orðahnippinga mun hafa komið milli þeirra. Þegar ákærði kom að íbúðinni var B-kvk-nf, sambúðarkona hans, innandyra en á stigapallinum fyrir framan íbúðina, sem er á efri hæð hússins, voru ákærða og S-kvk-nf J-kvk-nf, sem þar voru í þeim tilgangi að gæta að B-kvk-þgf. Þar er Ó-kk-þgf gefið að sök að hafa ráðist að ákærðu og S-kvk-þgf. Ákærðu er hins vegar gefið að sök að hafa slegið og sparkað í Ó-kk-þf. Samhliða þessu máli hefur verið rekið hér fyrir dómi mál gegn Ó-kk-þgf vegna sakargifta á hendur honum.

Þegar lögregla kom á vettvang var allt afstaðið og hélt ákærði til í íbúð sinni. Voru því ekki talin efni til aðgerða af hálfu lögreglu. Hinn 20. nóvember 2005 leitaði Ó-kk-nf sér aðhlynningar á Landspítalanum í Fossvogi. Í áverkavottorði segir svo:

Væg bólga yfir nefrót beggja vegna. Ekki sýnilegt blátt mar. Ekki nefbrotinn kliniskt. Á hægra hné sjást tveir marblettir ca 2½ x 2½ cm hvor við hnéskelina. Enginn aukinn vökvi í hnénu. Þessir marblettir eru brúnleitir. Framan á sköflungi u.þ.b. 3 cm neðan við hnéð er stærri marblettur ca 4 x 2½ cm. Annar lítill 1 x 1 cm um 4 cm neðan við þennan marblett. Væg bólga rétt fyrir ofan ökkla. Ekki mar sýnilegt. Ökklaliður heill.

II.

Ákærða sagði fyrir dómi að hún hefði verið sjónarvottur að því þegar Ó-kk-nf skallaði E-kk-þf M-kk-þf B-kk-þf inni á kaffihúsinu. Nánar lýsti ákærða þessu þannig að E-kk-nf hefði spurt Ó-kk-þf hvort allt væri ekki í lagi og þá hefði hann brugðist við á þennan veg. Einnig tók ákærða fram að Ó-kk-þgf hefði ekki tekist fyrr en í þriðju tilraun að koma högginu á E-kk-þf. Þá sagði ákærða að hún hefði séð Ó-kk-þf henda Þ-kk-þgf D-kk-þgf J-kk-þgf yfir borð á kaffihúsinu.

Um framhaldið sagði ákærða að S-kvk-nf J-kvk-nf hefði beðið sig að fara á eftir B-kvk-þgf, sambúðarkonu Ó-kk-ef, en tilgangurinn hefði verið að fá hana yfir í aðra íbúð þar sem henni væri ekki óhætt með Ó-kk-þgf. Þær S-kvk-nf hefðu svo farið saman að heimili B-kvk-ef og þegar þær komu þangað hefðu þær heyrt hávær öskur innan úr íbúðinni. Kvaðst ákærða eins hafa átt von á því að B-kvk-nf myndi vinna sér mein.

Þessu næst sagði ákærða að S-kvk-nf hefði farið að kalla að Ó-kk-nf væri að koma og kvaðst ákærða þá hafa reynt að fá hana til að vera ekki með hávaða í íbúðarhverfi með barnafólki. Í sömu andrá sagði ákærða að Ó-kk-nf hefði komið og tekið sig hálstaki þar sem hún stóð á stigapallinum. Átökin hefðu síðan borist út á stigapallinn og þar kvaðst ákærða hafa vegið salt á handriðinu og verið við það að falla yfir það. Taldi ákærða að hún hefði dottið yfir handriðið ef S-kvk-nf hefði ekki komið sér til hjálpar. Átökin hefðu síðan borist til baka en þá hefði B-kvk-nf opnað útidyrnar. Þegar hér var komið sagði ákærða að Ó-kk-nf hefði tekið sig og S-kvk-þf í sitt hvora höndina og sagt að þetta væri maðurinn sem þær hefðu kallað fram í honum. Nánar lýsti ákærða þessu þannig að Ó-kk-nf hefði haldið sér í kverkataki og þrengt að og kvaðst ákærða þá hafa brugðið á það ráð að slá hann flötum lófa utanundir til að reyna að fá sig lausa. Þessu næst sagðist ákærða hafa losnað en þá hefði Ó-kk-nf kýlt sig í höfuðið þannig að ákærða féll niður og síðan sparkað í sig ítrekað víða um líkamann. Aðspurð neitaði ákærða að hafa sparkað í Ó-kk-þf. Um ástand hans sagði ákærða að hann hefði verið brjálaður.

III.

Fyrir dómi lýsti Ó-kk-nf K-kk-nf E-kk-nf atvikum þannig að hann og B-kvk-nf, sambúðarkona sín, hefðu farið á kaffihúsið á Bifröst til að lyfta sér upp. Það hefði gengið ágætlega framan af en síðan hefði B-kvk-nf orðið ósátt þar sem Ó-kk-nf fór að dansa við einhverja stúlku. Því hefði lyktað þannig að B-kvk-nf hellti úr glasi yfir Ó-kk-þf og sendi honum tóninn. Hún hefði svo haldið heim á leið en Ó-kk-nf kvaðst hafa ákveðið að vera áfram á kaffihúsinu um stund meðan B-kvk-nf jafnaði sig.

Um framhaldið sagði Ó-kk-nf að hann hefði lent í átökum á kaffihúsinu og kannaðist Ó-kk-nf við að hafa rekið höfð sitt í höfuð E-kk-ef M-kk-ef B-kk-ef. Tilefni þess sagði Ó-kk-nf að hann hefði ekki kunnað að meta ummæli sem E-kk-nf lét falla. Einnig sagði Ó-kk-nf að Þ-kk-nf D-kk-nf J-kk-nf hefði gripið í sig aftan frá en Ó-kk-nf kvaðst hafa hrist hann af sér og farið út af kaffihúsinu og áleiðis heim. Á þeirri leið hefði hann síðan hitt fyrir M-kvk-þf S-kvk-þf T-kk-þf sem hefði verið með einhverjar athugasemdir í sinn garð. Kvaðst Ó-kk-nf hafa brugðist við því með að benda henni á að skipta sér ekki af þessu.

Þegar Ó-kk-nf nálgaðist íbúðina þar sem hann bjó kvaðst hann hafa séð ákærðu og S-kvk-þf standandi fyrir framan útidyrnar á stigapallinum. Ó-kk-nf kvaðst hins vegar ekki hafa orðið var við sambúðarkonu sína og því gert ráð fyrir að hún væri innandyra. Þegar Ó-kk-nf kom upp á stigapallinn sagðist hann hafa heyrt í konu sinni grátandi inni. Kvaðst hann þá hafa beðið ákærðu og S-kvk-þf að hafa sig á brott en þær hefðu meinað sér inngöngu þar sem þær töldu að hann ætlaði að ganga í skrokk á konu sinni. Ó-kk-nf sagðist margítrekað hafa beðið þær að fara en þær í engu sinnt þeim tilmælum. Ó-kk-nf kvaðst hafa talið brýnt eins og málum var komið að ná tali af konu sinni og því hefði hann álitið sig nauðbeygðan til að beita valdi til að komast inn.

Ó-kk-nf lýsti átökunum á stigapallinum þannig að hann hefði fyrst tekið um ákærðu og togað hana frá útidyrunum og sett hana aftur fyrir sig. Næst kvaðst Ó-kk-nf hafa fært S-kvk-þf frá en þegar því var lokið hefði ákærða staðið aftur fyrir dyrunum. Þannig hefði komið til átaka þegar Ó-kk-nf reyndi að koma þeim frá dyrunum en þær að varna honum inngöngu. Taldi Ó-kk-nf að í þessum átökum hefði ákærða dottið á stigapallinum. Ó-kk-nf kvaðst síðan hafa ákveðið að koma stúlkunum af pallinum með því að bera þær að stiganum en um það leyti hefði B-kvk-nf opnað útidyrnar og sagt sér að koma inn. Við það hefðu átökin hætt og kvaðst Ó-kk-nf þá hafa látið þau ummæli falla að með framferði sínu hefðu ákærða og S-kvk-nf kallað þetta fram í sér. Með ummælum sínum sagðist Ó-kk-nf hafa átt við að þær hefðu valdið því að hann þurfti að grípa til ofbeldis til að komast inn. Í þeirri andrá sem Ó-kk-nf lét þessi orð falla sagðist hann hafa fengið hnefahögg í andlitið frá ákærðu sem hefði hitt hann illa á nefið. Ó-kk-nf kvaðst hafa brugðist við þessum með því að rétta höndina út til að varna öðru höggi en þegar hann leit upp sagðist hann hafa sér S-kvk-þf halda um andlit sér. Taldi Ó-kk-nf hugsanlegt að hann hefði fyrir slysni rekið höndina í hana þótt hann hefði ekki fundið fyrir því. Þær hefðu svo haldið á brott og ákærði lokað á eftir sér.

Aðspurður neitaði Ó-kk-nf eindregið öllum sakargiftum á hendur sér í þá veru að hann hefði tekið ákærðu kverkataki, sparkað í hana eða hrint henni á pallinum og niður stigann. Hins vegar sagðist ákærði hafa fengið í sig spörk en gat ekki fullyrt hvort þau komu frá ákærðu eða S-kvk-þgf.

IV.

Vitnið S-kvk-nf M-kvk-nf sagði að sér hefði ekki litist á að B-kvk-nf, sambúðarkona Ó-kk-ef, væri ein þegar Ó-kk-nf kæmi heim eftir átökin á kaffihúsinu. Kvaðst hún því hafa beðið ákærðu að fara á eftir henni. Vitnið kvaðst síðan einnig hafa farið heim til B-kvk-ef og á leiðinni séð Ó-kk-þf vera að ógna M-kvk-þgf S-kvk-þgf T-kvk-þgf sem lá á gólfinu.

Þegar komið var að heimili Ó-kk-ef og B-kvk-ef sagðist S-kvk-nf hafa sagt ákærðu að Ó-kk-nf væri að koma. Hann hefði síðan fyrirvaralaust ráðist á ákærðu og gripið um háls hennar. Til stympinga hefði svo komið á stigapallinum sem lýstu sér í því að Ó-kk-nf hefði verið að bera sig til við að ýta ákærðu yfir handriðið á pallinum. Kvaðst S-kvk-nf hafa reynt að hindra þetta en þá hefði Ó-kk-nf snúið sér að henni og reynt að ýta vitninu niður tröppurnar. Einnig sagði S-kvk-nf að Ó-kk-nf hefði lyft sér eins og hann ætlaði að henda sér yfir handriðið. Þegar hér var komið hefði Ó-kk-nf látið þau ummæli falla að það væri vitnið og ákærða sem gerðu þetta. Þá hefði Ó-kk-nf haldið í ákærðu og hún brugðist við með því að slá hann löðrungi. Ó-kk-nf hefði þá fellt ákærðu og sparkað í hana margsinnis. Vitnið kvaðst hafa blandað sér í þetta en þá hefði Ó-kk-nf slegið sig með krepptum hnefa í andlitið. Þegar hér var komið hefði H-kvk-nf E-kvk-nf komið öskrandi ásamt fleira fólki og Ó-kk-nf þá farið inn í íbúðina. Aðspurð sagði S-kvk-nf að hún hefði ekki séð ákærðu sparka í Ó-kk-þf. Um hugarástand Ó-kk-ef sagði S-kvk-nf að hann hefði verið brjálaður.

V.

Vitnið B-kvk-nf M-kvk-nf K-kvk-nf, sambúðarkona Ó-kk-ef, lýsti atburðum í umrætt sinn þannig að hún og ákærði hefðu farið á kaffihúsið til að lyfta sér upp, en vitnið kvaðst þá nýlega hafa misst föður sinn. B-kvk-nf sagði sér hafa mislíkað að Ó-kk-nf fór að dansa við einhverja stelpu og beðið hann að koma heim en því hefði Ó-kk-nf neitað. Þessu næst sagðist B-kvk-nf hafa tekið bjór og hellt yfir Ó-kk-þf og einnig hent stól í barborðið, en síðan farið heim. Þegar þangað var komið sagðist B-kvk-nf hafa séð út um stofugluggann að X... og S-kvk-nf voru að koma og kvaðst B-kvk-nf þá hafa læst útidyrunum, enda hefði hún ekkert átt vantalað við þær. X... og S-kvk-nf hefðu beðið vitnið um að koma með sér en síðan sagt að Ó-kk-nf væri að nálgast og þá sagðist vitnið hafa tekið útidyrnar úr lás. Þegar hér var komið kvaðst vitnið hafa heyrt skarkala fyrir utan íbúðina en ekki séð hvað gekk á, enda dregið fyrir glugga. Loks kvaðst vitnið hafa opnað útidyrnar og þá hefði Ó-kk-nf verið að draga X... niður tröppurnar. Vitnið kvaðst þá hafa spurt hvað væri í gangi og sagt Ó-kk-þgf að koma inn. Þá hefði allt stoppað, vitnið farið inn og Ó-kk-nf lokað dyrunum. Aðspurð sagði B-kvk-nf að hún hefði ekki séð högg ganga á milli þeirra sem voru á stigapallinum.

Vitnið M-kvk-nf S-kvk-nf T-kvk-nf kom fyrir dóm og greindi frá því að hún hefði verið á kaffihúsinu á Bifröst. Vitnið kvaðst hafa farið inn í skólann á salerni og mætt ákærðu sem hefði sagt sér á hlaupum að hún væri á leið til B-kvk-ef, sambúðarkonu Ó-kk-ef, auk þess að greina frá tilefninu. Þegar Ó-kk-nf kom kvaðst M-kvk-nf hafa ætlað að tefja fyrir honum með því að taka hann tali en þá hefði hann hótað vitninu. M-kvk-nf kvaðst þá hafa sagt að hún ætlaði að hringja á lögreglu en þá hefði fokið í Ó-kk-þf sem hefði þvingað vitnið í gólfið með hnefanum. Ó-kk-nf hefði síðan farið en M-kvk-nf kvaðst þá hafa sent honum tóninn en við það hefði hann ógnað henni á ný. Vitnið kvaðst loks hafa hlaupið út og beðið nærstadda að kalla til lögreglu. Aðspurð sagði M-kvk-nf að hún hefði ekki séð framhaldið. Um ástand Ó-kk-ef sagði vitnið að hann hefði verið eins og geðveikur.

Vitnið H-kvk-nf E-kvk-nf, sem búsett var í íbúð í næsta húsi skáhallt á móti þar sem Ó-kk-nf bjó, lýsti atvikum þannig fyrir dómi að hún hefði laust fyrir kl. 2 um nóttina verið að ræða við mann sinn sem var að störfum á kaffihúsinu. Hann hefði síðan þurft að ljúka samtalinu og gefið þá skýringu að Ó-kk-nf væri brjálaður. Þessu næst kvaðst H-kvk-nf hafa heyrt læti í stiganum fyrir framan íbúð Ó-kk-ef og séð út um stofugluggann að ákærða og S-kvk-nf voru að banka upp á og kalla á B-kvk-þf, sambúðarkonu Ó-kk-ef, en vitnið kvaðst hafa heyrt yfir til sín um opna glugga að B-kvk-nf var grátandi. S-kvk-nf hefði síðan kallað að Ó-kk-nf væri að koma. Vitnið sagði að Ó-kk-nf hefði farið að hreyta einhverju í ákærðu og S-kvk-þgf og til stympinga hefði komið sem vitnið gat ekki lýst. Hins vegar sagðist vitnið hafa séð að Ó-kk-nf hefði haldið annarri hvorri konunni eins og hann ætlaði að ýta henni yfir handriðið af annarri hæð en hin konan hefði verið að reyna að hindra það. Vitnið kvaðst síðan hafa heyrt Ó-kk-þf segja að þetta væri maðurinn sem þær hefðu kallað fram í sér. Þegar hér var komið hefði eitthvað gerst sem vitnið ekki sá en við það hefði Ó-kk-nf tryllst. Kvaðst vitnið næst hafa séð S-kvk-þf sitjandi og haldandi um sig en ákærða hefði legið og Ó-kk-nf verið að sparka í hana. Vitnið kvaðst þá hafa hlaupið til og öskrað að Ó-kk-þgf og fleiri hefðu komið og gert slíkt hið sama. S-kvk-nf hefði loks komið niður stigann blóðug í framan og á höndum. Aðspurt sagðist vitnið hvorki hafa sér ákærðu slá né sparka í Ó-kk-þf.

Vitnið S-kk-nf F-kk-nf, sem bjó í nágrenninu, bar fyrir dómi að hann hefði um nóttina heyrt mikil læti og farið út til að athuga hvað væri að gerast. Vitnið sagði að H-kvk-nf E-kvk-nf og eitthvað fleira fólk hefði þá verið komið á vettvang. Um atburði sagði vitnið að Ó-kk-nf, ákærða og S-kvk-nf hefðu verið uppi á pallinum í átökum, sem hefðu verið við það að ljúka. Vitnið kvaðst hafa séð Ó-kk-þf reyna að sparka ákærðu niður tröppurnar. Nánar aðspurður sagði S-kk-nf að hann hefði séð Ó-kk-þf í nokkur skipti sparka í ákærðu liggjandi. Um ástand Ó-kk-ef sagði vitnið að hann hefði væntanlega verið ölvaður og í sturlunarástandi.

Vitnið G-kvk-nf R-kvk-nf R-kvk-nf var búsett í nágrenninu og hún lýsti atvikum þannig að eftir miðnætti hefði hún heyrt mikil læti. Hún hefði ákveðið að fara út til að kanna þetta og þegar hún kom á vettvang hefði S-kvk-nf komið blóðug í framan niður tröppurnar frá húsinu þar sem Ó-kk-nf bjó. Uppi á stigapallinum sagðist vitnið hafa séð Ó-kk-þf standa ógnandi yfir einhverjum liggjandi. Jafnframt taldi vitnið sig muna eftir að Ó-kk-nf hefði sparkað í þann sem lá á stigapallinum.

Vitnið G-kvk-nf Á-kvk-nf G-kvk-nf, sem búsett var skammt frá heimili Ó-kk-ef, kom fyrir dóm og greindi frá því að hún hefði vaknað um nóttina við læti. Vitnið kvaðst hafa litið út um glugga en ekkert séð. Þessu næst kvaðst vitnið hafa farið aftur inn en þá hefðu lætin ágerst og þá sagðist vitnið hafa hlaupið út og séð Ó-kk-þf, ákærðu og S-kvk-þf á stigapallinum fyrir framan íbúð Ó-kk-ef. Þar hefðu verið átök sem lýstu sér þannig að Ó-kk-nf var að reyna að koma ákærðu niður stigann en S-kvk-nf hefði haldið um andlit sér og blætt hefði úr nefi hennar. Um framhaldið sagði G-kvk-nf að fleiri hefðu komið að en hún hefði að lokum tekið ákærðu inn til sín og hlúð að henni en ákærða hefði verið bólgin á fæti og miður sín.

Vitnið Þ-kk-nf G-kk-nf bar fyrir dómi að hann hefði farið út úr íbúð sinni þegar hann heyrði háreysti í nágrenninu. Þegar vitnið kom fyrir horn sagðist það hafa séð átök uppi á stigapallinum og hefði þetta verið eins og Ó-kk-nf ætlaði að henda ákærðu yfir handriðið. Hún hefði svo fallið á pallinum og dregið sig frá en þá sagðist vitnið hafa séð S-kvk-þf, sem síðan hefði komið niður, og blætt hefði úr nefi hennar. Aðspurður sagðist Þ-kk-nf ekki hafa séð nein högg eða spörk.

VI.

Ákærða hefur fyrir dómi kannast við að hafa slegið Ó-kk-þf K-kk-þf E-kk-þf flötum lófa utanundir í átökum á stigapallinum fyrir framan heimili ákærða að Bifröst. Ákærða telur hins vegar að þetta sé henni refsilaust þar sem háttsemi hennar hafi helgast af neyðarvörn. Aftur á móti hefur ákærða staðfastlega neitað að hafa sparkað í ákærða.

Ákærða hefur lýst atvikum þannig á stigapallinum í umrætt sinn að ákærði hafi komið fyrirvaralaust og ráðist að sér með því að taka sig hálstaki. Átökin hefðu síðan borist út á stigapallinn og þar kvaðst ákærða hafa vegið salt á stigahandriðinu og verið við það að fara yfir handriðið, en þaðan er hátt fall af efri hæð hússins. Eftir að B-kvk-nf, sambúðarkona Ó-kk-ef, opnaði útidyrnar hefði Ó-kk-nf síðan tekið ákærðu og S-kvk-þgf M-kvk-þgf í sitt hvora höndina og lýsti ákærða þessu þannig að Ó-kk-nf hefði tekið sig kverkataki og þrengt að öndunarveginum. Hún hefði því brugðið á það ráð að slá hann til að reyna að fá sig lausa. Í kjölfarið hefði Ó-kk-nf ráðist að ákærðu með höggum og spörkum. Um ástand Ó-kk-ef sagði ákærða að hann hefði verið brjálaður.

Þessi frásögn ákærðu um atvik á stigapallinum er í fullu samræmi við vætti S-kvk-ef hér fyrir dómi en hún hefur lýst því að Ó-kk-nf hafi fyrirvaralaust ráðist að X... og reynt að ýta henni yfir handrið á stigapallinum. Einnig sagði S-kvk-nf að Ó-kk-nf hefði haldið í ákærðu þegar hún sló hann löðrungi. Þá taldi S-kvk-nf eins og ákærða að Ó-kk-nf hefði verið brjálaður. Vegna atgangsins á stigapallinum komu íbúar í nágrenninu út og urðu sjónarvottar að því hvernig átökunum lyktaði. Er lýsing þeirra í góður samræmi við frásögn ákærðu um hvernig Ó-kk-nf veittist að henni. Þannig hefur vitnið H-kvk-nf E-kvk-nf sagt að hún hafi séð Ó-kk-þf sparka í ákærðu liggjandi. Einnig sagði vitnið S-kk-nf F-kk-nf að hann hefði séð Ó-kk-þf sparka í nokkur skipti í ákærðu sem lá á stigapallinum. Þá greindi vitnið G-kvk-nf R-kvk-nf G-kvk-nf frá því að hún teldi sig hafa séð Ó-kk-þf sparka í einhvern liggjandi á stigapallinum. Að þessu leyti er frásögn ákærðu studd framburði vitna en þar fyrir utan var ákærða greinargóð í frásögn sinni og bar hvergi á því að hún væri að gera meira eða minna úr atvikum en efni voru til. Að öllu þessu virtu verður frásögn ákærðu fyrir dómi metin mjög trúverðug. Þá geta engu breytt, við mat á frásögn ákærðu, þeir áverkar sem Ó-kk-nf hlaut í andliti, enda allt eins líklegt að hann hafi hlotið þá fyrr um nóttina þegar hann skallaði mann í andlitið.

Andspænis þessu stendur frásögn Ó-kk-ef en hann hefur borið fyrir dómi að hann hafi lent í átökum við ákærðu og S-kvk-þf sem hafi varnað honum inngöngu á heimili sitt sökum ótta um að hann ætlaði að ganga í skrokk á sambúðarkonu sinni. Aðdraganda að höggi frá ákærðu lýsti Ó-kk-nf þannig að sambúðarkona hans hefði opnað útidyrnar og þá hefðu átökin hætt. Eftir að Ó-kk-nf hafði látið orð falla til skýringar á framgöngu sinni sagði hann að ákærða hefði fyrirvaralaust slegið sig í andlitið. Þegar virt er frásögn Ó-kk-ef í heild er til þess að líta að hún fær enga stoð í öðru því sem komið hefur fram í málinu. Þannig fer framburður hans í veigamiklum atriðum í bága við samhljóða frásögn ákærðu og S-kvk-ef, auk þess sem framburður hans fær með engu móti samrýmst því hvernig áðurnefnd vitni að átökunum hafa lýst atvikum. Að þessu gættu þykir framburður Ó-kk-ef hafa þann greinilega blæ að hann reyni eftir mætti að draga úr og gera hlut sinn betri en efni eru til. Verður dómur því ekki reistur á því hvernig Ó-kk-nf lýsir atvikum.

Samkvæmt því sem hér hefur verið rakið eru engin efni til að vísa á bug þeirri frásögn ákærðu að hún hafi slegið Ó-kk-þf í andlitið með flötum lófa til að fá sig lausa úr kverkataki sem hann hafði gripið hana. Er þá jafnframt til þess að líta að þeir sem borið hafa um ástand Ó-kk-ef þetta kvöld hafa lýst honum í æðiskasti en hann hefur með dómi réttarins í dag verið sakfelldur fyrir líkamsárásir gagnvart þremur einstaklingum, þar á meðal ákærðu. Þykir því að áliti dómsins engum vafa undirorpið að þau viðbrögð ákærðu að slá Ó-kk-þf í andlitið voru langt innan marka þeirra athafna sem henni var heimilt að grípa til í skjóli neyðarvarnar, sbr. 12. gr. almennra hegningarlaga. Þá er með öllu ósannað gegn neitun ákærðu að hún hafi sparkað í Ó-kk-þf, en hvorki hann né vitni af atburðum gátu borið um það fyrir dómi. Samkvæmt þessu verður ákærða sýknuð af refsikröfu ákæruvaldsins.

Eftir þessum málsúrslitum verður bótakröfu Ó-kk-ef K-kk-ef E-kk-ef á hendur ákærðu vísað frá dómi, sbr. 3. mgr. 172. gr. laga um meðferð opinberra mála, nr. 19/1991.

Allur sakarkostnaður málsins greiðist úr ríkissjóði svo sem nánar segir í dómsorði.

Það athugast að engin viðhlítandi skýring hefur verið gefin á þeim umtalsverða drætti sem orðið hefur á saksókn en ákæra var gefin út þegar ríflega tvö ár voru liðin frá þeim atburðum sem urðu tilefni hennar. Fer þetta í bága við meginreglu 1. mgr. 133. gr. laga um meðferð opinberra mála, nr. 19/1991, og er í andstöðu við 70. gr. stjórnarskrárinnar, sbr. 1. mgr. 6. gr. mannréttindasáttmála Evrópu. Þar fyrir utan eru sakargiftir á hendur ákærðu haldlausar með öllu, eins og málið lá þegar fyrir við útgáfu ákæru, og er því saksókn þessi að ófyrirsynju.

B-kk-nf B-kk-nf, héraðsdómari, kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð:

Ákærða, X..., er sýknuð af kröfum ákæruvaldsins.

Skaðabótakröfu Ó-kk-ef K-kk-ef E-kk-ef er vísað frá dómi.

Allur sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, B-kk-ef N-kk-ef, hæstaréttarlögmanns, 223.104 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

B-kk-nf B-kk-nf