S-8/2006

Mál þetta, sem var dómtekið 19. maí sl., höfðaði sýslumaðurinn á Ísafirði 15. mars sl., með ákæru á hendur K-kk-þgf F-kk-þgf B-kk-þgf, kt. [...], Hringbraut 119, Reykjavík,

„fyrir líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 29. maí 2005 við Blómaturninn, Austurvegi 2, Ísafirði, slegið P-kk-þf P-kk-þf, kt. [...], þungt hnefahögg í andlitið með þeim afleiðingum að hann kjálkabrotnaði og hlaut skurð á hægri hluta höku.

Telst þetta varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20/1981 og 111. gr. laga nr. 82/1998.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu sakarkostnaðar.

Í málinu gerir B-kk-nf J-kk-nf hdl., fyrir hönd P-kk-ef P-kk-ef, kröfu um að ákærði verði dæmdur til greiðslu bóta að fjárhæð kr. 934.912 auk vaxta skv. 8. gr. laga nr. 38/2001 frá 29. maí 2005 til 14. október 2005 en dráttarvaxta samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 38/2001, sbr. 9. gr. sömu laga, frá 14. október 2005 til greiðsludags. Þá er krafist greiðslu á lögfræðikostnaði skv. reikningi auk kostnaðar af frekari meðferð bótakröfunnar á síðari stigum málsins.“

Ákærði krefst aðallega sýknu, en til vara vægustu refsingar sem lög leyfa fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga og að hún verði bundin skilorði. Þá er krafist sýknu eða frávísunar bótakröfu, en til vara að hún verði lækkuð.

I.

Lögreglu var tilkynnt um slagsmál fyrir utan veitingastaðinn Krúsina aðfaranótt 29. maí 2005. Segir í frumskýrslu J-kk-ef G-kk-ef lögreglumanns, sem hann staðfesti hér fyrir dómi, að mikið hafi verið af fólki á staðnum, en engin slagsmál verið sýnileg. Hann hafi séð tvo menn blóðuga í framan, þá G-kk-þf I-kk-þf I-kk-þf og P-kk-þf P-kk-þf. Hann hafi talað við P-kk-þf, sem hafi sagt sér að þeir G-kk-nf I-kk-nf hefðu lent í slagsmálum.

J-kk-nf var farinn að ræða við M-kk-þf P-kk-þf héraðslögreglumann og stóð um fimm metra frá P-kk-þgf, er hann sá mann ganga að P-kk-þgf og veita honum þungt hnefahögg í andlitið svo að hann féll og stór skurður opnaðist á höku hans. J-kk-nf hugaði að P-kk-þgf og ræddi því næst við árásarmanninn sem stóð nálægt og virtist rólegur. Sagði maðurinn á sér deili við J-kk-þf. Er hann ákærður í þessu máli.

M-kk-nf P-kk-nf héraðslögreglumaður gaf einnig skýrslu hér fyrir dómi. Hann kveðst hafa snúið baki við P-kk-þgf er höggið var greitt.

P-kk-nf P-kk-nf fór á sjúkrahús til aðhlynningar. Segir í áverkavottorði F-kk-ef F-kk-ef G-kk-ef, sérfræðings í almennum skurðlækningum og meltingarfæraskurðlækningum að P-kk-nf hafi verið með stjörnulaga skurð, um 2 sm, á hægri hluta höku. Hafi svæðið verið þvegið, deyft og saumað. Áætlað hafi verið að taka saumana eftir 5 daga, en sjúklingur hafi ekki komið aftur. Læknabréf hafi borist frá Landspítala, um að gerð hafi verið aðgerð á honum vegna kjálkabrots.

F-kk-nf F-kk-nf kom hér fyrir dóm og gaf skýrslu. Kvaðst hann ekki hafa orðið var við að kjálki væri brotinn. Hann sagði að venjulega fylgdi því mikill sársauki ef bein væri brotið. Ef tilfærsla væri á beini væru líkur á að það uppgötvaðist við venjulega skoðun, nema hún væri mjög lítil. Aðspurður kvaðst hann telja hugsanlegt að eitt högg á höku valdi slíkum skurði og einnig kjálkabroti, sem P-kk-nf reyndist vera með.

P-kk-nf leitaði til S-kk-ef G-kk-ef tannlæknis þann 30. maí 2005. Í vottorði hans segir að hann hafi greint hluta tannar 26 brotinn af, þannig að bjarmaði af tauginni. Neðri kjálki hafi verið brotinn á svæði vinstri augntannar. Gert var við tannbrotið með fyllingu og sjúklingi vísað til meðferðar á slysadeild LSH.

Í vottorði J-kk-ef V-kk-ef A-kk-ef, sérfræðings í munn- og kjálkaskurðlækningum, dags. 25. ágúst 2005, segir að samkvæmt sjúkraskýrslum LSH og sínum muni P-kk-nf hafa verið sleginn í andlitið aðfaranótt 29. maí 2005 með þeim afleiðingum að hann fékk sprungur á tveimur stöðum í neðri kjálka, við hægri endajaxl og við vinstri liðhaus. Var hann lagður inn til aðgerðar á LSH-Fossvogi og þann 31. maí 2005 gerð aðgerð í svæfingu, þar sem komið var fyrir vírspöngum á efri og neðri góms tennur og tennur víraðar saman í rétta bitafstöðu. P-kk-nf var brautskráður af spítalanum 1. júní og kom í eftirlit til sérfræðingsins. Var bati eðlilegur og ekki sjáanlegt að P-kk-nf yrði fyrir neinum varanlegum skaða af völdum þessara brota. Tennur hafi ekki skaddast og kjálkataug hafi verið í góðu lagi. Allar festingar hafi síðan verið fjarlægðar fjórum vikum síðar og P-kk-nf brautskráður.

II.

Vitnið P-kk-nf P-kk-nf skýrir svo frá að hann hafi þessa nótt lent í ryskingum við G-kk-þf I-kk-þf I-kk-þf frænda sinn. Hafi G-kk-nf I-kk-nf slegið sig í andlitið og höggið lent á vinstra kinnbeini. Sér hafi fundist höggið laust og ekki orðið áverki eftir það. Segir hann ekki rétt sem haft er eftir honum í lögregluskýrslu að G-kk-nf I-kk-nf hafi slegið hann fleiri en eitt högg í andlitið. Hann hafi síðan staðið fyrir utan verslunina Blómaturninn, er ákærði hafi komið og slegið sig, svo að hann féll og rotaðist. Hann kveðst muna næst er hann var að tala við lögreglumann. Eftir það kveðst hann hafa farið á sjúkrahús og leitað læknis. P-kk-nf kveðst hafa verið búinn að neyta einhvers áfengis um kvöldið og nóttina, en ekki hafa verið undir nema óverulegum áhrifum af því.

P-kk-nf kveðst hafa fundið fyrir sársauka í kjálkanum morguninn eftir. Hann leitaði til tannlæknis, sem hann segir hafa sent sig til Reykjavíkur í aðgerð.

Ákærði neitar að hafa slegið P-kk-þf. Hann kveðst ekki þekkja P-kk-þf, en hafa spurt P-kk-þf hvers vegna hann hefði slegið G-kk-þf I-kk-þf I-kk-þf. P-kk-nf hafi þá hrækt á sig. Ákærði kveðst þá hafa ýtt á brjóstkassann á P-kk-þgf. Lögreglumaður hafi þá tekið sig og fært á brott.

Ákærði kveðst hafa séð P-kk-þf í slagsmálum, þ.á.m. við G-kk-þf I-kk-þf I-kk-þf. P-kk-nf hafi fengið „fjölda högga frá fjölda manns“. Hafi P-kk-nf verið skrámaður í andliti áður en ákærði hrinti honum.

Vitnið K-kk-nf S-kk-nf S-kk-nf kveðst hafa séð að P-kk-nf og G-kk-nf I-kk-nf voru að slást. Hafi þeir verið skildir að. Eftir það hafi P-kk-nf staðið nálægt bifreið kunningja vitnisins. Hafi ákærði þá komið og slegið P-kk-þf í andlitið svo að hann lá. Vitnið kveður P-kk-þf hafa verið með lítilsháttar blóðnasir áður en ákærði sló hann, en hafa verið með skurð á höku eftir það.

Vitnið H-kvk-nf M-kvk-nf M-kvk-nf kveðst hafa séð að ákærði hljóp að P-kk-þgf og sló hann niður með einu höggi. Hún kveðst hafa heyrt smell er ákærði greiddi höggið. Hún kveðst ekki hafa séð ryskingar P-kk-ef og G-kk-ef I-kk-ef.

Vitnið M-x-x J-x-x K-x-x var að vinna sem dyravörður þessa nótt. Hann þurfti að bera hátalara milli húsa. Þá sá hann ákærða hlaupa að P-kk-þgf P-kk-þgf og slá hann. Vitnið fór með P-kk-þf á sjúkrahús. Vitnið ber að P-kk-nf hafi verið „eitthvað í glasi.“ Hann hafi verið með skurð á höku og marinn og bólginn í andliti. Vitnið segir að P-kk-nf hafi viljað halda áfram að „djamma“, eftir að hafa vitjað læknis, en vitnið hafi tekið fyrir það og ekið P-kk-þgf heim.

Vitnið S-kk-nf B-x-x kveðst hafa hringt í ákærða til að boða hann til skýrslutöku fyrir lögreglu. Hann kveðst hafa kynnt ákærða um hvað málið snerist. Hafi ákærði kannast við málið. Staðfesti S-kk-nf að hafa ritað í upplýsingaskýrslu um þetta samtal að ákærði hefði í þessu símtali kannast við að hafa slegið P-kk-þf, en efast um að hafa valdið því að P-kk-nf kjálkabrotnaði.

Vitnið G-kk-nf I-kk-nf I-kk-nf ber að P-kk-nf hafi slegið sig nokkrum sinnum í andlitið og sjálfur hafi hann slegið P-kk-þf nokkrum sinnum í andlitið. Nánar spurður um fjölda högga kvaðst hann hafa slegið P-kk-þf a.m.k. þrjú högg í andlitið. Kveðst hann ekki geta metið hve þung þau hafi verið.

Vitnið K-kk-nf D-kk-nf kveðst hafa séð ákærða ganga að P-kk-þgf og slá hann niður. Hann kveðst ekki hafa séð nákvæmlega hvar höggið lenti á P-kk-þgf. Vitnið kveðst hafa séð að G-kk-nf I-kk-nf og P-kk-nf hefðu verið að slást áður, en ekki séð þau slagsmál greinilega.

Vitnið T-kk-nf M-kk-nf G-kk-nf kveðst hafa setið í bifreið og séð að maður, sem hann þekkti ekki, sló P-kk-þf P-kk-þf. Segir hann að sér hafi verið sagt að það hafi verið ákærði sem sló P-kk-þf.

Vitnið H-kk-nf S-kk-nf kveðst hafa setið í ökumannssæti kyrrstæðrar bifreiðar. Hann hafi séð P-kk-þf á gangi þegar ákærði hafi komið og slegið hann á hökuna, svo að hann féll.

Vitnið H-kvk-nf L-kvk-nf M-kvk-nf kveðst hafa verið stödd skammt frá P-kk-þgf og séð er ákærði sló hann niður.

III.

Með framburði J-kk-ef G-kk-ef lögreglumanns, sem kveðst hafa séð ákærða greiða P-kk-þgf högg í andlitið svo að hann féll og skurður opnaðist á höku, svo og framburði P-kk-ef og vitnanna K-kk-ef S-kk-ef S-kk-ef, H-kvk-ef M-kvk-ef M-kvk-ef, M-x-x J-x-x K-x-x, K-kk-ef D-kk-ef, T-kk-ef M-kk-ef G-kk-ef, H-kk-ef S-kk-ef og H-kvk-ef L-kvk-ef M-kvk-ef, sem öll bera að ákærði hafi slegið P-kk-þf í andlitið, er sannað svo að hafið er yfir allan skynsamlegan vafa, að ákærði hafi greitt P-kk-þgf hnefahögg í andlitið með þeim afleiðingum að hann féll. Þá verður framburður J-kk-ef G-kk-ef, sem hafði haft tal af P-kk-þgf rétt áður en ákærði greiddi honum höggið, lagður til grundvallar og því slegið föstu að við þetta högg hafi skurður opnast á höku P-kk-ef.

Í málinu hefur verið lögð fram lögregluskýrsla um kæru P-kk-ef P-kk-ef 2. maí 2005 á hendur G-kk-þgf I-kk-þgf I-kk-þgf fyrir líkamsárás aðfaranótt 30. apríl 2005, þar sem hann ber að G-kk-nf I-kk-nf hafi slegið sig 10 til 12 högg í andlitið. Staðfesti P-kk-nf þessa skýrslu hér fyrir dómi. Ekki liggur annað fyrir um afdrif þessa máls en að samkvæmt lögregluskýrslu 4. maí 2005 kom faðir P-kk-ef á lögreglustöð þann dag og kvaðst draga kæru sonar síns til baka. Því var hreyft af hálfu ákærða að hugsanlega hafi sprungur myndast í kjálka P-kk-ef við þessi högg. Gegn því standa þó nokkrar líkur þar sem sársauki sem P-kk-nf lýsir kom fram miklu seinna og þess er ekki getið í vottorði J-kk-ef A-kk-ef að beinvefur hafi verið farinn að myndast, sem verður að telja líklegt, miðað við að brotið væri þetta gamalt.

Fyrir liggur í málinu að G-kk-nf I-kk-nf I-kk-nf og P-kk-nf P-kk-nf lentu í ryskingum skömmu áður en ákærði sló P-kk-þf. Kveður P-kk-nf G-kk-nf I-kk-þf hafa slegið sig eitt högg í andlitið, en G-kk-nf I-kk-nf kveðst hafa slegið P-kk-þf fleiri högg í andlit, a.m.k. þrjú högg. Með tilliti til þess að P-kk-nf kenndi ekki sársauka vegna sprungins kjálka fyrr en daginn eftir, verður fallist á að skynsamlegur vafi leiki á því hvort ákærði hafi hlotið þann áverka af völdum G-kk-ef I-kk-ef eða ákærða. Verður að meta þann vafa ákærða í hag. Með tilliti til þessa vafa um afleiðingar hnefahöggs ákærða verður hann því aðeins sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga.

IV.

Ákærði var dæmdur í 30 daga fangelsi fyrir þjófnað þann 27. september 2001, skilorðsbundið í tvö ár. Þann 25. október var hann dæmdur í tveggja mánaða fangelsi fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga og dómurinn frá 27. september 2001 þá dæmdur með. Refsingin var skilorðsbundin í tvö ár. Þann 29. nóvember sama ár var ákærði dæmdur í tveggja mánaða fangelsi, skilorðsbundið í tvö ár, fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga. Eftir það hefur ákærði tvívegis verið dæmdur til sektargreiðslna, árin 2003 og 2004.

Brot það sem ákærði er hér sakfelldur fyrir var framið án nokkurs tilefnis. Hann hefur með því ítrekað brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga. Verður honum gert að sæta fangelsi í 45 daga, sem rétt þykir að skilorðsbinda eins og nánar greinir í dómsorði.

V.

Eins og að framan greinir er ákærði ekki sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga, þar sem því verður ekki slegið nægilega föstu hvort það var árás hans eða G-kk-ef I-kk-ef I-kk-ef, sem leiddi til þess að hann kjálkabrotnaði. Við úrlausn um bótakröfu á hendur ákærða verður hins vegar litið til þess að árás hans var engu síður en árás G-kk-ef I-kk-ef fallin til þess að valda þessum afleiðingum og verður bótaskylda því lögð á ákærða vegna þeirra, í samræmi við almenna reglu skaðabótaréttar um sönnun, en í þessu máli verður ekki tekin afstaða til hugsanlegrar óskiptrar bótaskyldu G-kk-ef I-kk-ef á tjóninu.

Gerð er krafa um bætur vegna útlagðs kostnaðar vegna læknisvitjana, lyfjakostnaðar og flugfargjalds vegna læknisvitjunar í Reykjavík, samtals 54.049 krónur. Þessir liðir eru studdir gögnum og verða teknir til greina.

Gerð er krafa vegna tekjutaps að fjárhæð 484.203 krónur. Er hún á því byggð að tjónþoli hafi verið háseti á togara og miðað við laun staðgengils í nánar greindum veiðiferðum. Fram kemur að tjónþoli hafi ekki verið fastráðinn. Hann skýrði svo frá hér fyrir dómi að hann hefði átt að vera afleysingamaður hjá útgerðinni. Ekki liggur fyrir staðfesting útgerðarmanns á þessu og ekki liggur heldur fyrir vottorð um óvinnufærni tjónþola. Þykir verða að vísa þessum lið frá dómi sem vanreifuðum.

Gerð er krafa um þjáningabætur samkvæmt 3. gr. laga nr. 50/1993, vegna rúmlegu í tvo daga en veikinda án rúmlegu í 28 daga. Með tilliti til spítalavistar tjónþola verða dæmdar bætur vegna rúmlegu eins og krafist er, í tvo daga á 1.900 krónur hvorn, eða 3.800 krónur. Á hinn bóginn liggur ekki fyrir vottorð um óvinnufærni tjónþola þann tíma er hann var með vírspangir. Gegn mótmælum ákærða þykir því verða að vísa þeim þætti frá dómi sem vanreifuðum.

Enn fremur er gerð krafa um 300.000 króna miskabætur. Með vísan til 26. gr. laga nr. 50/1993 verður ákærði dæmdur til greiðslu miskabóta, sem þykja hæfilega ákveðnar 200.000 krónur.

Enn fremur er gerð krafa um endurgreiðslu kostnaðar af aðstoð lögmanns við gerð bótakröfu, sem nemur 62.300 krónum. Þykir rétt að taka þennan lið til greina að fullu.

Samkvæmt þessu verður ákærði dæmdur til að greiða P-kk-þgf P-kk-þgf skaðabætur að fjárhæð 320.149 krónur, með vöxtum eins og nánar greinir í dómsorði. Miðast upphafstími dráttarvaxta við það tímamark er mánuður var liðinn frá því er ákærða var kynnt bótakrafan.

Dæma ber ákærða til að greiða allan sakarkostnað, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, J-kk-ef E-kk-ef hdl., 224.100 krónur með virðisaukaskatti og útlagðan kostnað hans, 14.840 krónur. Ekki féll til annar sakarkostnaður á dómstigi. Við ákvörðun málsvarnarlauna er tekið tillit til þess að verjandinn var skipaður til að gæta hagsmuna ákærða við rannsókn málsins.

Ekkert liggur frekar fyrir um sakarkostnað á rannsóknarstigi og verður hann því ekki dæmdur.

Dóm þennan kveður upp E-kk-nf S-kk-nf, dómstjóri. Dómsuppsaga hefur dregist nokkuð vegna anna dómara.

Dómsorð:

Ákærði, K-kk-nf F-kk-nf B-kk-nf, sæti fangelsi í 45 daga, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppsögu þessa dóms að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði P-kk-þgf P-kk-þgf 320.149 krónur, með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 frá 29. maí 2005 til 26. febrúar 2006, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði greiði 238.940 krónur í sakarkostnað, þ.m.t. málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, J-kk-ef E-kk-ef hdl., 224.100 krónur.

E-kk-nf S-kk-nf