S-226/2013

Mál þetta, sem var dómtekið 19. nóvember sl., höfðaði sýslumaðurinn á Akureyri 15. nóvember 2013, gegn X,

,,fyrir líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 19. maí 2013, í [...] á Akureyri, á bílastæði nálægt [...skóla], ráðist að [A], skellt honum í götuna og síðan lagst ofan á hann, með þeim afleiðingum að hann viðbeinsbrotnaði hægra megin, auk þess sem hann hlaut hruflsár og eymsli yfir acromioclavicular liðnum.

Telst þetta varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20/1981. Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar“

Getið er í ákæru bótakröfu, sem [B], gerir vegna ólögráða sonar síns, [A]. Er krafist 900.000 króna úr hendi ákærða, með vöxtum samkvæmt 8. gr., sbr. 4. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, frá 19. maí 2013 til 23. ágúst 2013, en síðan dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga til greiðsludags.

Ákærði krefst aðallega sýknu, en til vara að verða dæmd vægasta refsing sem lög leyfi. Þá krefst hann þess að bótakröfu verði vísað frá dómi, ella sýknu, en til vara að hún verði lækkuð.

I

Ákærði og brotaþoli voru staddir í gleðskap ungmenna í íbúð skammt frá ...skóla. Tveir gestir þar, C og D urðu saupsáttir og tókust á. Fóru þeir síðan út til að ljúka átökunum þar. Út fóru einnig ákærði og brotaþoli. Hinn síðarnefndi mundaði farsíma sinn til að mynda með honum áflogin. Líkaði ákærða það ekki. Brotaþoli sinnti ekki tilmælum hans að hætta. Ákvað ákærði þá að taka af honum símann, sem brotaþoli vildi ekki lausan láta. Féll brotaþoli og ákærði á hann ofan. Brotaþoli fór eftir þetta á sjúkrahús, en ákærði niður í miðbæ.

II

Samkvæmt áverkavottorði deildarlæknis kom brotaþoli á slysa- og bráðamóttöku Sjúkrahússins á Akureyri aðfaranótt 19. maí 2013 og kvartaði um verki í hægri öxl. Höfð er eftir honum frásögn um að hann hefði verið ,,tekinn og rifinn niður í jörðina, lent[...] illa á hægri öxlinni, [...] tekinn hálstaki og [...] strákurinn [legið] lengi ofan á honum.“

Brotaþoli er sagður hafa verið skýr og hafa sagt vel frá. Hann hafi verkjað töluvert og átt erfitt með nánar greindar hreyfingar. Á öxlinni var hann með hruflsár yfir ,,acromioclavicular“ liðnum. Honum voru gefin verkjalyf, fatli settur á hann og hann brautskráður með fyrirmælum um að koma í myndatöku daginn eftir ,,...til þess að staðfesta brot á viðbeini hægra megin.“ Daginn eftir kom brotaþoli á ný. Tekin var röntgenmynd og sást á henni brot á hægra viðbeini. Var honum gert að vera með fatla næstu fjórar vikur hið minnsta, taka höndina út og hreyfa um olnboga, en vera að öðru leyti í fatlanum. Honum var sagt að yfirleitt greru brot sem þessi á fjórum til sex vikum og ekki væri talin þörf á endurkomu að þeim tíma liðnum.

Brotaþoli leitaði til E heimilislæknis 16. desember 2013 og kvartaði yfir verkjum í hægri öxl og handlegg við áreynslu. Við skoðun 13. janúar 2014 voru skertar hreyfingar í öxlinni og ,,maximal“ hreyfingar ollu verkjum.

III

Ákærði bar fyrir dómi að hann hefði ætlað að taka símann af brotaþola, en hann hefði ekki viljað sleppa. Þeir hefðu fallið, brotaþoli á öxlina og ákærði ofan á hann. Þeir hefðu þegar staðið á fætur. Ákærði hefði síðan gengið á milli D og C og að því búnu farið af vettvangi. Hann hefði hitt brotaþola síðar um nóttina. Hann hefði þá sagst vera slasaður. Ákærði hefði beðið hann afsökunar.

Nánar spurður kvað ákærði það vel geta verið að hann hefði valdið því að brotaþoli féll. Þeir hefðu báðir verið ,,blindfullir“. Brotaþoli hefði togað á móti og ákærði ekki sleppt og vegna þess hefði brotaþoli fallið. Spurður hvort vakað hefði fyrir honum að meiða brotaþola neitaði hann því. Borin var undir hann lýsing hans fyrir lögreglu, þar sem hann kvaðst hafa ,,ýtt eitthvað við“ brotaþola sem hefði dottið og dregið hann með sér. Sagði hann þessa lýsingu rétta, en ekki geta lýst því nánar hvernig hann hefði ýtt við brotaþola. Hann hefði haldið um höndina á brotaþola þegar hann féll.

Vitnið A kvaðst hafa verið að taka kvikmynd af áflogum D og C með síma sínum. Ákærði hefði viljað að hann hætti því, en hann neitað. Ákærði hefði þá hlaupið að honum. Vitnið giskaði hér á 20 metra vegalengd. Ákærði hefði gripið í höndina á honum, kastað honum niður og tekið hann hálstaki. Hann hefði verið máttlaus á eftir og farið beint á slysadeild. Hann kvaðst hafa verið búinn að drekka tvo til þrjá bjóra.

Vitnið kvaðst hafa verið óvinnufær í fjórar vikur og enn finna til í öxlinni ef hann lyfti einhverju þungu.

Nánar spurður kvaðst vitnið hafa misst fóta við árásina. Ákærði hefði haldið í hann, svo að hann hefði ekki getað borið hendurnar fyrir sig. Ákærði hefði haldið takinu við fallið og þegar lagst ofan á hann. Spurður hvort hann teldi að ákærði hefði viljað meiða hann sagði hann að ákærði hefði ekki veist að símanum, hann hefði farið beint í sig. Hann hefði legið á sér í smástund og öskrað á sig, síðan staðið upp og farið í C.

Vitnið C bar að brotaþoli hefði verið að taka mynd og ekki mátt það fyrir ákærða, sem hefði hent honum í jörðina, ,,tæklað“ hann niður. Vitnið kvaðst ekki hafa séð nákvæmar hreyfingar, brotaþoli hefði verið ,,skallaður svona.“ Vitnið staðfesti að hafa sjálft verið að kljást við D, en kvaðst samt hafa getað séð þetta greinilega.

Vitnið F kvaðst hafa staðið hjá og fylgst með skiptum C og D. Ákærði hefði farið að rífast við brotaþola út af myndatöku. Vitnið hefði séð ákærða hrinda brotaþola, sem hefði fallið. Ákærði hefði einnig farið niður og öskrað á brotaþola um að ókurteist væri að taka myndina. S-hk-þf rámaði í hálstak, en hann gæti ekki staðfest það.

Vitnið kvaðst vera nokkuð viss um að brotaþoli hefði fallið vegna hrindingarinnar. Áður en ákærði hrinti hefði hann reynt að ná símanum. Sér hefði fundist hrindingin smá.

Vitnið G kvaðst hafa staðið uppi á inngöngusvölum fjölbýlishúss þar sem gleðskapurinn var haldinn. Hann hefði séð ákærða og brotaþola ,,kýtast“. Vitnið hefði farið aðeins inn í íbúðina. Er það hefði komið til baka hefði brotaþoli legið undir ákærða.

IV

Sýknukrafa ákærða er byggð á því að um óhappatilviljun hafi verið að ræða. Ákærði hafi aðeins ætlað að taka símann af brotaþola, en engan ásetning haft til að meiða hann. Beri ákæruvaldið sönnunarbyrði um ásetning ákærða og hafi það ekki axlað hana. Til vara byggir ákærði á því að háttsemi hans varði einungis við ákvæði 219. gr. almennra hegningarlaga.

Ljóst er að ákærði veittist að brotaþola í greint sinn. Ekki er ástæða til að rengja að tilgangur hans hafi verið að stöðva myndatöku brotaþola. Þrátt fyrir það verður ekki fram hjá því horft að ákærði beitti líkamlegu valdi til þess og hafði til þess fullan ásetning. Af valdbeitingu ákærða leiddi að brotaþoli féll og ákærði á hann ofan, með þeim afleiðingum sem raktar eru í ákæru og eru í samræmi við áverkavottorð. Þessar afleiðingar verða virtar ákærða til gáleysis, en með því að ákærði hafði ásetning til árásar eru saknæmisskilyrði 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga uppfyllt. Varðar háttsemi ákærða við það ákvæði.

V

Ákærði hefur ekki sætt refsingum sem hafa áhrif á ákvörðun refsingar hans í þessu máli. Hún þykir eftir atvikum hæfilega ákveðin fangelsi í einn mánuð, sem rétt er að skilorðsbinda eins og greinir í dómsorði.

Bótakröfu er getið í ákæru. Hún var rökstudd nánar fyrir dómi. Eingöngu er krafist miskabóta samkvæmt 26. gr. laga nr. 50/1993. Skilyrði þess að dæma slíkar bætur eru uppfyllt, sbr. a-lið 1. mgr. 26. gr. laga nr. 50/1993, sbr. 14. gr. laga nr. 37/1999. Bótafjárhæð þykir hæfilega ákveðin 250.000 krónur, með vöxtum eins og nánar greinir í dómsorði. Málskostnaður ákveðst 126.480 krónur, þar með talinn útlagður kostnaður og virðisaukaskattur.

Dæma ber ákærða til að greiða sakarkostnað, sem samkvæmt yfirliti nemur 19.800 krónum. Málsvarnarlaun skipaðs verjanda, A-kk-ef M-kk-ef M-kk-ef hdl., ákveðast eins og greinir í dómsorði, að virðisaukaskatti meðtöldum.

Dóminn kveður upp E-kk-nf S-kk-nf héraðsdómari. Gætt var ákvæðis 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88/2008.

DÓMSORÐ:

Ákærði, X, sæti fangelsi í einn mánuð, en fresta ber fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppsögu þessa dóms að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga með áorðnum breytingum.

Ákærði greiði A 250.000 krónur, með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr., laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, frá 19. maí 2013 til 24. ágúst 2013, en síðan dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga til greiðsludags og 126.480 krónur í málskostnað.

Ákærði greiði 205.800 krónur í sakarkostnað, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, A-kk-ef M-kk-ef M-kk-ef héraðsdómslögmanns, 186.000 krónur.