S-2283/2022

I.

Ákæra, dómkröfur o. fl.:

Mál þetta, sem dómtekið var 24. febrúar 2023, er höfðað með ákæru, útgefinni af lög-reglustjóranum á höfuðborgarsvæðinu 17. maí 2022, á hendur J-x-x V-x-x S-x-x, kt. [...], [...], Reykjanesbæ, „fyrir hótun gegn A, kt. [...], með því að hafa, aðfaranótt sunnudagsins 12. janúar 2020, á [...] að Hverfisgötu [...] í Reykjavík, haldið hnífi upp að kviði A en hótunin var til þess fallin að vekja hjá honum ótta um líf sitt, heilbrigði og velferð.

M.

[...] .

Telst brot þetta varða við 233. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Ákæran var birt 14. júní 2022 og málið þingfest 29. september sama ár. Ákæruvaldið gerir sömu dómkröfur og greinir í ákæru. Ákærði neitar sök og krefst aðallega sýknu en til vara vægustu refsingar. Þá er gerð krafa um hæfileg málsvarnarlaun til handa skipuðum verjanda sem greiðist úr ríkissjóði.

II.

Málsatvik:

Meintar hótanir áttu sér stað aðfaranótt sunnudagsins 12. janúar 2020 á veitingastað á þeim stað sem greinir í ákæru. Ákærði og A, hér eftir nefndur brotaþoli, voru gestir á staðnum, sem og vitnið B. Samkvæmt frumskýrslu var lögregla umrædda nótt send til aðstoðar þar sem dyraverðir voru með ákærða í tökum fyrir utan staðinn. Í aðalatriðum fengust þær upplýsingar að dyraverðir hefðu vísað ákærða út af staðnum þar sem hannhefði stuttu áður verið að ógna öðrum manni með hnífi og/eða orðið uppvís að hnífaburði á staðnum. Að auki hefði komið til atvika af svipuðum toga gagnvart dyravörðum og það leitt til þess að hann var yfirbugaður. Lögregla hefði tekið við ákærða úr haldi dyravarða, handtekið hann og fært á lögreglustöð þar sem hann var vistaður í klefa fram yfir hádegi sama dag. Þá hefði lögregla lagt hald á téðan hníf.

Í frumskýrslunni greinir meðal annars að lögregla hafi rætt við vitni, dyraverði og aðra ná læga, þar með talið brotaþola og téðan B, og skráð niður upplýsingar um hvað hefði gerst. Í frumskýrslunni greinir frá verkaskiptingu lögreglumanna á staðnum og eru skráðar reifanir á því helsta sem kom fram í samtali við brotaþola og önnur vitni. Í samtali við brotaþola hefði meðal annars komið fram að ákærði hefði, stuttu áður en lögregla kom á staðinn, dregið upp hníf og haldið honum upp við vinstri síðu brotaþola, sem og að það hefði verið þegar brotaþoli og B ætluðu að ræða við ákærða um peningaskuld. Jafnframt að B hefði staðfest fyrir lögreglu frásögn brotaþola. Í samtali við C, vaktstjóra, hefði meðal annars komið fram að hún hefði einhverju áður séð ákærða og annan mann í áköfum samræðum og hinn síðarnefndi sagt af hverju reyndir þú að stinga mig?C hefði kallað til dyraverði og þeir vísað honum út. Ákærði hefði teygt sig í vasa, tekið upp hnífinn, dregið hnífsblaðið upp og beint að dyravörðum. Þá hefði hann í framhaldi verið yfirbugaður af dyravörðum og færður í tök. Í samtali við D, yfirdyravörð, hefði meðal annars komið fram að hann hefði verið kallaður til út af ákærða. Hann hefði haldið á hnífnum en hnífsblaðið ekki verið sjáanlegt eða útdregið. Ákærða hefði verið vísað út en hann tekið upp hnífinn við dyrnar og ógnað dyravörðum með hnífsblaði. Dyraverðir hefðu reynt að fá ákærða til að láta hnífinn frá sér og þeir neytt færis þegar færi gafst og ákærði leit undan með því að þeir tóku um hendur hans, færðu hann í tök og héldu honum uns lögregla kom á staðinn. Í samtali við E hefði meðal annars komið fram að brotaþoli hefði beðið hana um að kalla til dyraverði þar sem maður sem hann héldi í væri með hníf. Brotaþoli hefði haldið um báðar hendur mannsins og um hefði verið að ræða saman-fellanlegan hníf. Hnífurinn hefði verið lokaður. E hefði farið til systur sinnar, C, og hún kallað til dyraverði í talstöðvarkerfi. Dyraverðir hefðu komið og fært manninn út. Þá hefði maðurinn, þar sem hann var utandyra, opnað hnífinn og byrjað að hóta dyravörð-unum og verja sig með hnífnum. Þeir hefðu snúið hann niður og náð hnífnum af honum.

Ákærði gaf skýrslu eftir hádegi sama dag á lögreglustöð í tengslum við það að hann var látinn laus og greindi frá atvikum eins og þau horfðu við honum. Í skýrslunni kom meðal annars fram að hann kannaðist við að hafa verið á staðnum og verið yfirbugaður af dyra-vörðum. Hann kannaðist hins vegar ekki við þær sakir sem bornar voru á hann og bar því við að fyrrgreindum hnífi hefði verið komið fyrir í fatnaði hans stuttu fyrir handtökuna.

Í ágúst 2021 var tekin skýrsla símleiðis af vitninu D sem starfaði sem yfirdyravörður á umræddum veitingastað. Í skýrslu greinir hann meðal annars að ákærði hefði haldið á hnífi inni á staðnum og það leitt til þess að honum var vísað út. Þá hefði ákærði verið með hníf á sér í samskiptum við dyraverði. Brotaþoli og vitnið B gáfu skýrslur símleiðis í september og október sama ár og greindu í aðalatriðum frá hinu sama og áður greinir um það sem haft var eftir þeim í frumskýrslu.

Meðal málsgagna eru upplýsingaskýrslur um myndefni úr öryggismyndavélum umrædda nótt. Er þar annars vegar um að ræða upptökur frá [...]og hins vegar frá öðrum nálægum veitingastað, [...]. Í skýrslunni um [...] greinir meðal annars frá ferðum og athöfnum ákærða á dansgólfi og fleira af svipuðum toga inni á staðnum. Ekki hefði sést í upptöku að ákærði væri með hníf á staðnum en upptökur hefðu hins vegar sýnt dyraverði bregðast skjótt við og yfirbuga og færa hann út af staðnum. Í skýrslunni um [...] greinir meðal annars frá veru ákærða á þeim stað en að ekkert markvert hefði komið fram um að ákærði hefði verið með hníf þar inni. Þá er meðal gagna ljósmynd af haldlögðum hnífi sem var í fórum ákærða. Er um að ræða svartan oddhvassan veiðihníf með blaði sem lyft er upp úr skafti.

III.

Skýrslur fyrir dómi:

1.

Ákærði bar meðal annars um að hafa verið umrædda nótt að dansa á [...]. Brotaþoli og Bhefðu nálgast hann og krafið hann um greiðslu peningaskuldar og hótanir fylgt þessum samskiptum. Ákærði hefði þekkt B frá því áður þar sem ákærði hefði verið að vinna fyrir hann sem dyravörður. Ákærði hefði ekki viljað greiða umkrafða skuld og hann talið sig eiga ógreidd laun inni hjá B. Ákærði og brotaþoli hefðu farið að rífast og B vikið frá. Einhverju síðar hefði ákærði verið kominn í þá stöðu að vera einn á móti mörgum mönnum og dyraverðir fært hann með valdi út af staðnum. Ákærði hefði næst ætlað að fara en verið beittur ofbeldi fyrir utan staðinn og brotaþoli og B verið með hótanir. Ákærði hefði verið mjög hræddur, óttast um líf sitt og dregið upp hníf sem hann var með meðferðis. Það hefði verið fyrir utan veitingastaðinn. Hann hefði haldið hnífnum á lofti en ekki tekið út hnífsblaðið og hann ekki verið að ógna neinum. Þá hefði hann ekki reynt að stinga neinn með hnífnum og ekki haldið hnífsblaði upp að líkama brotaþola eins og honum væri gefið að sök í ákæru. Ákærði hefði næst verið yfirbugaður og beittur harðræði af dyravörðum. Hið sama hefði átt við um lögreglu eftir að hún var komin á staðinn. Þá kvaðst ákærði hafa hagað framburði sínum hjá lögreglu með fyrrgreindum hætti þar sem hann hefði verið miður sín eða illa fyrirkallaður við skýrslutökuna eftir hin undangengnu atvik.

2.

Brotaþoli greindi meðal annars frá því að hafa verið inni á [...]téða nótt og með honum í för hefði verið fyrrgreindur B. Ákærði hefði reynst vera á staðnum og B viljað ræða við hann vegna greiðslu skuldar. Það hefði verið tilviljun að þeir hittu ákærða á þessum tíma. Þeir hefðu gengið að ákærða þar sem hann stóð við horn á neðri hæð staðarins. Þeirhefðu ekki verið byrjaðir að ræða við hann þegar hann skyndilega dró upp hníf. Ákærði hefði næst beint hnífnum að kvið brotaþola og brotaþoli brugðist við með því að grípa um úlnliðinn eða framhandlegginn á ákærða, þar sem hann hélt á hnífnum, og halda honum frá sér. B hefði staðið við hlið hans þegar þessi atvik áttu sér stað. Brotaþoli hefði orðið skelkaður þegar hann sá hnífinn þar sem honum var beint upp að kviðnum og lítið hefði þurft til að koma svo líkamstjón yrði. Hann hefði upplifað þetta sem ógnun. Þá hefði hnífsoddurinn rifið lítið gat á peysuna á þeim stað sem hann beindist að brotaþola. Þetta hefði leitt til þess að kallað var eftir aðstoð dyravarða. Ákærði hefði næst verið færður með valdi út af staðnum í fylgd dyravarða. Brotaþoli hefði gert athugasemdir við það að dyraverðir létu ákærða lausan. Hann hefði viljað fá lögreglu á staðinn út af því sem á undan var gengið. Brotaþoli hefði veitt dyravörðum aðstoð við að yfirbuga ákærða og þeir haldið honum í tökum á jörðinni uns lögregla kom á staðinn.

3.

Vitnið B greindi meðal annars frá því að hafa um tíma verið vinnuveitandi ákærða í tengslum við dyravarðarstörf. Vitnið hefði einhverju áður tekið að sér að hafa milligöngu um peningalán til ákærða. Ákærði hefði ekki greitt til baka eins og til stóð og vitnið verið búið að vera í samskiptum við hann út af því. Þau samskipti hefðu þróast með þeim hætti að ákærði var hættur að svara símtölum frá vitninu. Vitnið og brotaþoli hefðu fyrir tilviljun séð ákærða inni á umræddum veitingastað og það leitt til þess að vitnið ætlaði að ræða við ákærða. Vitnið og brotaþoli hefðu nálgast ákærða við skot á neðri hæð staðarins en ákærði skyndilega dregið upp hníf án þess að orðaskipti væru byrjuð á milli þeirra. Vitninu hefði verið mjög brugðið en ákærði ekki náð að gera neitt með hnífnum. Ákærði hefði verið afvopnaður og dyraverðir fylgt honum út og honum verið haldið uns lögregla kom á staðinn. Vitnið kvaðst kannast við lýsingu af atvikum, eins og höfð voru eftir honum og/eða brotaþola í frumskýrslu. Þá kvaðst vitnið ekki muna eftir skýrslugjöf sinni símleiðis hjá lögreglu á síðari stigum rannsóknar. Frekar spurður út frá lögregluskýrslum kvaðst vitnið ekki muna allt með nákvæmum hætti sem gerðist í umrætt skipti vegna þess tíma semværi liðinn frá því að atvik áttu sér stað. Vitnið kvaðst telja að það gæti verið að ákærði hefði haldið hnífnum upp að síðu brotaþola en vitnið væri ekki alveg viss um það. Það gæti hins vegar hafa verið með þeim hætti ef brotaþoli hefði verið kominn alveg upp að ákærða. Þá kvaðst vitnið ekki muna nákvæmlega hvar hann var staddur þegar ákærði dró upp hnífinn en hann hefði verið nálægt vitninu á þeim tíma. Þá kvaðst vitnið telja að það væri rétt sem fram kæmi í skýrslu, að brotaþoli hefði haldið um hendi ákærða þegar hann hélt á hnífnum.

4.

Vitnið C greindi meðal annars frá því að hafa verið við störf sem vaktstjóri á téðum veitingastað. Hún hefði orðið vör við að eitthvað væri að gerast á neðri hæð staðarins. Hún hefði gefið sig að þremur mönnum og spurt hvort allt væri í lagi. Hún hefði séð ákærða halda á hnífi og beina honum að maga annars hinna mannanna. Þá hefði annar þeirra einnig sagt að ákærði væri með hníf á móti þeim. Um hefði verið að ræða augljósa ógnun. Vitnið hefði gert dyravörðum aðvart í talstöðvarkerfi. Allir dyraverðir sem voru á vakt á staðnum hefðu komið til aðstoðar. Dyraverðir hefðu reynt að koma ákærða út en hann brjálast, barist um og reynt að stinga þá. Vitnið hefði um tíma vikið frá og gert ráðstafanir til að greiða götu dyravarða, segja fólki að halda sig frá og opna dyrnar út. Á meðan hefði vitnið ekki séð hvað gerðist í samskiptum dyravarða og ákærða. Ákærði hefði í framhaldi verið færður út af staðnum. Þegar út var komið hefði ákærði sloppið frá dyravörðum og í framhaldi reynt að stinga alla sem voru nálægir. Að lokum hefðu dyraverðir náð hnífnum af ákærða, yfirbugað hann og haldið honum þar til lögregla kom á staðinn. Vitnið tók fram að um hefði verið að ræða alvarlegt atvik og vitnið hefði aldrei áður þurft að kalla alla vakthafandi dyraverði til aðstoðar eins og var í þessu tilviki. Vitnið kvaðst muna eftir að hafa rætt við lögreglu umrædda nótt en ekki hverju hún greindi frá á þeim tíma.

5.

Vitnið D greindi meðal annars frá því að hafa umrædda nótt verið við störf sem yfirdyra-vörður á téðum veitingastað. Hann hefði veitt því athygli að eitthvað væri að gerast á neðri hæð staðarins í horni hjá salerni. Ákærði hefði verið að ræða við tvo menn en vitnið ekki heyrt orðaskil. Eitthvað hefði ekki verið í lagi. Vitnið hefði ásamt fleiri dyravörðum haft afskipti af þessu en vitnið ekki verið með fyrstu mönnum sem komu á staðinn. Búið hefði verið að ákveða að færa ákærða út af staðnum. Vitnið hefði fyrst orðið var við að ákærði væri með hníf þegar einhver kallaði upp að svo væri. Þetta hefði verið þegar ákærði var í dyrunum á leið út af staðnum. Þá hefði ákærði verið með hnífinn á lofti fyrir utan staðinn. Þetta hefði leitt til þess að vitnið og fleiri hefðu tekið sér stöðu og myndað hring utan um ákærða þar sem þeir voru fyrir utan. Þeir hefðu síðan náð að afvopna og yfirbuga ákærða uns lögregla var komin á staðinn. Ákærði hefði verið mjög hræddur þegar vitnið leitaðist við að ræða við ákærða þar sem hann hélt á hnífnum fyrir utan staðinn. Framangreind atvik hefðu gerst mjög hratt og í mikilli ringulreið og tók vitnið fram að erfitt væri að bera með nákvæmum hætti um allt sem hefði gerst. Þá væri einnig langt um liðið frá því að atvik áttu sér stað.

6.

Vitnið E gaf skýrslu símleiðis og greindi meðal annars frá því að hafa verið umrædda nótt á téðum veitingastað. Vitnið kvaðst ekki muna vel eftir umræddum atvikum. Í vætti hennar kom meðal annars fram að hún hefði séð karlmann halda hnífi á lofti og að hún myndi eftir öskrum og hótunum. Atvik hefðu annað hvort verið innan- eða utandyra og hún hefði verið mjög hrædd. Vitnið kvaðst muna eftir að hafa rætt við lögreglu umrædda nótt en ekki geta sagt til um hvaða upplýsingar hún hefði veitt um það sem gerðist. Lýsti hún atvikum nánar með tilteknum hætti en frekar aðspurð kvaðst hún í raun ekki muna eftir atvikunum eða geta með vissu sagt til um hvað væri rétt í þeim efnum. Enn frekar spurð greindi vitnið frá því að það sem væri skýrast í hennar minningu um téð atvik væri það að maðurinn hefði tekið upp hnífinn og hún orðið mjög hrædd. Einnig að hún hefði strax skynjað það mjög sterkt að það að maðurinn tæki upp og héldi á hnífnum væri ekki í góðum tilgangi.

7.

Vitni, lögreglumaður nr. F, gaf skýrslu símleiðis, staðfesti og gerði nánar grein fyrir frumskýrslu og aðkomu sinni að málinu. Í vætti vitnisins kom meðal annars fram að hann hefði verið á vakt í miðborginni þegar tilkynning barst um aðstoð á [...]. Ákærði hefði verið í tökum dyravarða liggjandi á jörðinni þegar vitnið kom á staðinn. Fleiri lög-reglumenn hefðu um svipað leyti komið til aðstoðar. Lögregla hefði handtekið og hand-járnað ákærða og fært hann yfir í lögreglubifreið. Það hefði gengið vel fyrir sig og án vandræða. Upplýsingar sem fengust á staðnum hefðu verið á þá leið að ákærði hefði verið með hníf inni á staðnum og verið vísað út og þá hefði hann dregið hnífinn upp fyrir utan staðinn og ógnað dyravörðum.

8.

Vitni, lögreglumaður nr. G, gaf skýrslu símleiðis og gerði nánar grein fyrir aðkomu sinni að málinu. Í vætti vitnisins, sem tók að mestu mið af frumskýrslu, kom meðal annars fram að vitnið hefði talað við brotaþola og skráð frásögn hans niður. Í frásögninni hefði komið fram að brotaþoli og félagi hans hefðu kannast við ákærða, skuldamál hefði borið á góma í þeirra samskiptum, ákærði dregið upp hníf og beint að læri eða kvið brotaþola. Félagi brotaþola hefði staðið til hliðar á meðan rætt var við brotaþola og hlýtt á frásögn hans og síðan í raun aðeins staðfest hana í framhaldi í samskiptum við vitnið án þess að meira kæmi til.

IV.

Niðurstöður:

Ákærði neitar sök. Samkvæmt 1. mgr. 111. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála gildir sú grundvallarregla almennt að dómur skuli reistur á sönnunargögnum sem færð eru fram við meðferð máls fyrir dómi. Samkvæmt 108. gr. sömu laga hvílir sönnunar-byrði um sekt ákærða og atvik sem telja má honum í óhag á ákæruvaldinu og verður hann því aðeins sakfelldur að nægileg sönnun, sem ekki verði vefengd með skynsamlegum rökum, teljist fram komin um hvert það atriði er varðar sekt, sbr. 1. mgr. 109. gr. sömu laga. Þá metur dómurinn hvert sönnunargildi þær staðhæfingar hafa sem varða ekki bein-línis það atriði sem sanna skal en ályktanir má leiða af um það, sbr. 2. mgr. sömu laga-greinar.

Ágreiningslaust er að ákærði, brotaþoli og vitnið B voru inni á téðum veitingastað umrædda nótt. Þá ber þeim saman um að upphaf meintra atvika hafi á einn eða annan hátt tengst skuldauppgjöri sem laut að ákærða. Ákærði hefur borið af sér allar sakir sam-kvæmt verknaðarlýsingu ákæru. Ákærði kannast við að hafa verið færður út af staðnum með valdi og að hann hafi í framhaldi tekið fram og haldið á téðum hnífi fyrir utan veit-ingastaðinn en ekki verið með hnífsblaðið útdregið. Framburður ákærða um framangreint er með allt öðrum hætti en hann bar um hjá lögreglu. Við skýrslutöku hjá lögreglu kann-aðist hann ekki við að hafa verið með hníf á sér og bar um að hnífnum hefði verið komið fyrir á honum fyrir handtöku. Ákærði kannaðist við framburð sinn hjá lögreglu en gaf þær skýringar að hann hefði verið illa fyrirkallaður við skýrslugjöfina. Hvað svo sem því líður er ljóst að framburður ákærða hefur verið óstöðugur og dregur það úr trúverðugleika framburðarins, sbr. 115. gr. laga nr. 88/2008. Þá ber einnig að líta til þess, að því er varðar meint atvik fyrir utan veitingastaðinn, að framburður hans um að hann hafi ekki dregið út blaðið á hnífnum samrýmist ekki vætti D og C. Þau komu bæði að téðum atvikum sem starfsmenn veitingastaðarins og báru bæði um að ákærði hefði haldið á hnífi þar sem blaðið var sýnilegt. Framburður ákærða um allt framangreint er því heilt á litið ótrúverðugur og að engu hafandi fyrir úrlausn málsins.

Fyrir liggur að brotaþoli og vitnið B hafa báðir borið um að ákærði hafi tekið upp hníf þar sem þeir voru staddir á neðri hæð veitingastaðarins, auk þess sem þeir hafa báðir á einn eða annan hátt borið um að ákærði hafi beint hnífsblaðinu að brotaþola. Vætti þeirra beggja er í aðalatriðum í samræmi við það sem haft var eftir þeim við rannsókn málsins. Þá samrýmist vætti þeirra einnig vætti C sem bar með afar skýrum og greinargóðum hætti um að hún hefði séð ákærða beina hnífsblaði að öðrum þeirra manna sem ákærði var í samskiptum við og hlýtur það að hafa verið brotaþoli sem þar var átt við. Þessu til viðbótar liggur fyrir að C og D báru bæði um að hafa tekið eftir því að eitthvað óvenjulegt væri að eiga sér stað í samskiptum téðra manna stuttu áður en meint brot var framið. Við úrlausn málsins að þessu leyti verður einnig að líta til þess að vitnin C og D komu að téðum atvikum sem starfsmenn veitingastaðarins, að því er virðist án nokkurra tengsla við brotaþola. Þá hefur ekkert komið fram um það að þau hafi með vætti sínu fyrir dómi verið að draga taum brotaþola í málinu. Myndefni úr eftirlitsmyndavél virðist sýna skjót viðbrögð dyravarða sem samrýmist því sem fram hefur komið, að bregðast hafi þurft við aðsteðjandi hættu inni á staðnum. Framburðir brotaþola og framangreindra vitna fyrir dómi voru skýrir og trúverðugir og í öllum aðalatriðum í samræmi við skýrslur þeirra hjá lögreglu, að því marki sem unnt er að styðjast við þær skýrslur. Lögregluskýrslurnar bera hvorki með sér að vera mjög nákvæmar né heldur að þær hafi verið staðfestar af brotaþola og téðum vitnum.

Samkvæmt öllu framangreindu, gegn neitun ákærða, þykir lögfull sönnun hafa tekist fyrir því að ákærði hafi haft í frammi þá háttsemi sem honum er gefin að sök samkvæmt ákæru. Var háttsemin til þess fallin að vekja hjá brotaþola ótta um líf sitt og heilsu, auk þess sem hann hefur borið um að hafa orðið skelkaður. Hið sama kom í raun fram í vætti B, C og E og er ljóst að ákærði var mjög ógnandi með hnífinn. Þykir ákærði með þessu hafa sýnt af sér hótun í verki þegar hann beindi honum að kvið brotaþola. Um er að ræða samhverft brot, eins og það hugtak hefur verið skýrt í refsirétti. Verður að telja út frá eðli verknaðar og verknaðar aðstæðum, eins og áður hefur verið lýst, að ákærði hafi mátt hafa vitund um refsinæmi og ólögmæti hegðunar sinnar. Samkvæmt framangreindu verður hann sakfelldur samkvæmt ákæru og varðar brotið við 233. gr. almennra hegningarlaga.

Ákærði er fæddur í [...]. Samkvæmt sakavottorði hefur hann fjórum sinnum frá 25. ágúst 2021 gengist undir sáttir hjá lögreglustjóra vegna umferðarlagabrota. Þá gekkst ákærði undir viðurlagaákvörðun 18. september 2019 vegna umferðarlagabrota og skjalamis-notkunar. Brot það sem ákærði hefur nú verið sakfelldur fyrir var að hluta framið áður og að hluta til eftir að fyrrgreind brot voru framin sem lokið var með lögreglustjórasátt-um. Að því virtu fer um ákvörðun refsingar að hluta samkvæmt 78. gr. í almennum hegn-ingarlögum. Til refsiþyngingar horfir að brotið beindist að mikilsverðum hagsmunum og að hætta stafaði í raun af ákærða, sbr. 1. og 3. tölul. 1. mgr. 70. gr. í sömu lögum. Tals-verðar tafir urðu á meðferð málsins fyrir útgáfu ákæru og verður tekið tillit til þess við ákvörðun refsingar, til mildunar. Að öllu framangreindu virtu þykir refsing hæfilega ákveðin fangelsi í 30 daga en fresta skal fullnustu refsingarinnar og fellur hún niður að liðnu einu ári frá deginum í dag að telja haldi ákærði almennt skilorð 3. mgr. 57. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Vegna framangreindra málsúrslita verður ákærða gert að greiða málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, O-kk-ef H-kk-ef lögmanns, vegna vinnu fyrir dómi, sem ráðast að mestu af tímaskýrslu, 1.000.000 króna, að meðtöldum virðisaukaskatti. Um tímagjald verjanda fer eftir reglum dómastólasýslunnar nr. 1/2023. Annan sakarkostnað leiddi ekki af með-ferð málsins.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið G-kvk-nf R-kvk-nf S-kvk-nf aðstoðarsaksóknari.

D-kk-nf K-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan. Dómarinn tók við meðferð málsins 27. janúar 2023 en hafði fram til þess engin afskipti haft af meðferð þess.

Dómsorð :

Ákærði, J-x-x V-x-x S-x-x, sæti fangelsi í 30 daga en fresta skal fullnustu refs-ingarinnar og fellur hún niður að liðnu einu ári frá deginum í dag að telja haldi ákærði almennt skilorð 3. mgr. 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, O-kk-ef H-kk-ef lögmanns, 1.000.000 króna.

D-kk-nf K-kk-nf