S-1007/2011

I.

Mál þetta, sem dómtekið var að aflokinni aðalmeðferð 15. nóvember sl., er höfðað með ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, útgefinni 7. september 2011, á hendur X, kt. 000000-0000, [heimilisfang] „fyrir neðangreind brot gegn nálgunarbanni:

1. Með því að hafa á tímabilinu 13. júlí til 27. júlí 2011 hringt 46 sinnum í heimasíma fyrrverandi eiginkonu sinnar A og B, sambýlismanns hennar og 6 sinnum í farsíma A, þrátt fyrir bann Héraðsdóms Reykjaness frá 2. júlí 2011, sem staðfest var með dómi Hæstaréttar frá 7. júlí 2011, við því að ákærði hringi í heima-, vinnu- eða farsíma þeirra.

007-2011-36804

2. Með því að hafa á tímabilinu 7. júlí til 28. júlí 2011 sent A 59 smáskilaboð í farsíma hennar þrátt fyrir bann Héraðsdóms Reykjaness frá 2. júlí 2011, sem staðfest var með dómi Hæstaréttar frá 7. júlí 2011, við því að ákærði nálgist hana og B á almannafæri, hringi í heima-, vinnu- eða farsíma þeirra eða setji sig á annan hátt í beint samband við þau.

007-2011-36804

3. Með því að hafa á tímabilinu 13. júlí til 18. ágúst 2011 sent A 8 tölvupósta á netföngin […]og […] af netfangi sínu […] þrátt fyrir bann Héraðsdóms Reykjaness frá 2. júlí 2011, sem staðfest var með dómi Hæstaréttar frá 7. júlí 2011, við því að ákærði nálgist hana og B á almannafæri, hringi í heima-, vinnu- eða farsíma þeirra eða setji sig á annan hátt í beint samband við þau.

007-2011-36804

4. Með því að hafa fimmtudaginn 11. ágúst 2011 nálgast þau A og B við Ásvallalaugina í Hafnarfirði, ekið að þeirra bifreið og lagt fyrir aftan hana, síðan bakkað upp að hlið bifreiðar þeirra og hrópað að þeim þrátt fyrir bann Héraðsdóms Reykjaness frá 2. júlí 2011, sem staðfest var með dómi Hæstaréttar frá 7. júlí 2011, við því að ákærði veiti þeim eftirför, nálgist þau á almannafæri, hringi í heima-, vinnu- eða farsíma þeirra eða setji sig á annan hátt í beint samband við þau.

007-2011-48906

5. Með því að hafa miðvikudaginn 17. ágúst 2011 ekið á eftir A frá Öldutúnsskóla í Hafnarfirði um götur bæjarins og að heimili hennar að [heimilisfang] þrátt fyrir bann Héraðsdóms Reykjaness frá 2. júlí 2011, sem staðfest var með dómi Hæstaréttar frá 7. júlí 2011, við því að ákærði komi á eða í námunda við heimili hennar og B á svæði sem afmarkast við 50 metra radíussvæði umhverfis húsið, veiti þeim eftirför, nálgist þau á almannafæri, hringi í heima-, vinnu- eða farsíma þeirra, eða setji sig á annan hátt í beint samband við þau.

007-2011-50199

Teljast brot ákærða varða við 1. mgr. 232. gr., almennra hegningarlaga, nr. 19 frá 1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls skarkostnaðar.“

Mál nr. 1127/2011, sem sameinað var þessu máli hinn 27. september sl., er höfðað með ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, útgefinni 27. september 2011, á hendur ákærða „fyrir brot gegn nálgunarbanni, með því að hafa, að morgni miðvikudagsins 14. september 2011, gengið að heimili fyrrverandi eiginkonu sinnar, A, og B, sambýlismanns hennar, að [heimilisfang] hent tösku að útidyrahurðinni og hringt dyrabjöllunni þrátt fyrir bann Héraðsdóms Reykjaness frá 2. júlí 2011, sem staðfest var með dómi Hæstaréttar frá 7. júlí 2011, við því að ákærði komi á eða í námunda við heimili hennar og B á svæði sem afmarkast við 50 metra radíussvæði umhverfis [heimilisfang], mælt frá miðju hússins.

Af hálfu ákærða er aðallega krafist sýknu og að sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, en til vara er krafist vægustu refsingar sem lög leyfa og að sakarkostnaður verði að mestu leyti lagður á ríkissjóð.

007-2011-53550

Telst þetta varða við 1. mgr. 232. gr. almennra hegningarlaga, nr. 19 frá 1940.“

Í þinghöldum 27. september og 12. október 2011 var af hálfu ákæruvalds fallið frá ákæruliðum nr. 1, 2, 3 og 5 í ákæru, útgefinni 7. september 2011. Eftir stendur því aðeins ákæruliður 4 í sömu ákæru og ákæran frá 27. september 2011.

Af hálfu ákærða er krafist sýknu af refsikröfu ákæruvalds, til vara að honum verið ekki gerð refsing í málinu og til þrautavara er þess krafist að hann verði dæmdur til vægustu refsingar sem lög leyfa. Þá er krafist málsvarnarlauna.

II.

Ákæruliður nr. 4 í ákæru, útgefinni 7. september 2011.

Samkvæmt skýrslu lögreglu, dags. 12. ágúst 2011, kom B að eigin frumkvæði þann sama dag á lögreglustöð og lagði fram kæru á hendur ákærða vegna brots hans gegn nálgunarbanni. Tjáði hann lögreglu að daginn áður hefði ákærði brotið mjög alvarlega gegn nálgunarbanni. Hann sagði að ákærði hefði átt að sækja dætur sínar eftir leikskóla og skóla umræddan dag og vera með þær um nóttina, en í gærdag hefði hann sent A tölvupóst og tilkynnt að hann mundi ekki sækja þær vegna veikinda. A hefði því farið og ætlað að sækja dætur sínar, en þá hefði ákærði verið búinn að sækja eldri stúlkuna í skólann en ekki þá yngri í leikskólann. Þeim hefði verið tjáð að faðir hennar hefði sótt eldri dótturina. Þau hefðu því næst ákveðið að fara í sund með yngri dótturina ásamt syni kæranda og vini hans. Þegar þau hefðu verið að koma að Ásvallalaug hefði ákærði komið inn á planið með dóttur sína í bílnum og lagt fyrir aftan þeirra bifreið. A hefði gengið á móti ákærða og spurt hvað væri í gangi. Ákærði hefði þá tjáð þeim að hann væri að skila dóttur sinni og að hann ætlaði að lemja B. Við þetta hefði stelpan brostið í grát og hlaupið yfir í bílinn til hans, þ.e. til kæranda og hinna barnanna. Hefði ákærði verið með ógnandi tilburði og ögrað honum, þ.e. sagt honum að koma út að tala við sig. Sagðist kærandi hafa setið sem fastast og ekki viljað vera með læti fyrir framan börnin. A hefði síðan komið inn í bifreiðina til hans og neitað að ræða við ákærða. Ákærði hefði þá orðið æstur og bakkað bifreið sinni upp að hlið bifreiðar þeirra og byrjað að kalla yfir til þeirra með látum. Börnin í bifreiðinni hefðu öll farið í uppnám og byrjað að gráta. Sagðist kærandi þá hafa ákveðið að hringja á lögreglu. Þegar ákærði hefði séð hann taka upp símann hefði hann öskrað á hann hvort hann væri að hringja á lögregluna. Kvaðst kærandi hafa játað því og þá fyrst hefði ákærði komið sér í burtu.

Ákæra, útgefin 27. september 2011.

Samkvæmt frumskýrslu lögreglu, dags. 16. september 2011, mættu þau A og B að eigin frumkvæði hjá lögreglu þann sama dag til að leggja fram kæru á hendur ákærða vegna brots á nálgunarbanni og húsbrots að [heimilisfang) hinn 14. september 2011.

Þau A og B sögðust hafa verið heima hjá sér um kl. 8.40 um morguninn þegar hringt hefði verið á dyrbjöllunni, en síðan hefði verið bankað harkalega á dyrnar. Hefðu dyrnar verið kviklæstar og viðkomandi náð að komast inn á stigaganginn, en þaðan sé stigi upp í íbúðina til þeirra A og B.

A sagði að þegar hún hefði gengið fram á stigaganginn hefði hún séð ákærða fyrir innan útidyrahurðina og hefði hann hent íþróttatösku dóttur þeirra inn í anddyrið. Sagðist hún hafa gengið niður í miðjan efri stigann, en ákærði hefði verið í anddyrinu rétt fyrir innan útidyrahurðina. Hún sagði að frá útidyrahurðinni væru tveir stigar upp í íbúðina og á milli þeirra væri stigapallur.

A sagðist ekki muna hvort ákærði sagði eitthvað við hana. B sagði að þegar hann hafði áttað sig á því hvað um væri að vera, hefði hann sagst ætla að hringja í lögreglu og við það hefði ákærði forðað sér. A sagði að þegar hún hefði farið niður til að læsa dyrunum hefði ákærði komið til baka að dyrunum til að gera henni bylt við, en síðan hefði hann forðað sér í burtu á bifreið sinni.

Í skýrslunni segir að B hafi framvísað myndbandi þar sem ákærði sjáist koma að húsinu hinn 14. september, en með því hafi hann brotið gegn nálgunarbanni, sem honum hafi verið gert að sæta, auk þess sem hann hafi ruðst inn í íbúðina óboðinn.

Verður nú rakinn framburður ákærða og vitna fyrir dóminum:

Að því er varðar ákærulið nr. 4 í ákæru, útgefinni 7. september 2011, sagðist ákærði hafa farið með H, eldri dóttur sína, í skoðunarferð í Latabæ umræddan. Eftir það hefðu þau rúntað um bæinn og sagðist ákærði hafa ákveðið að kíkja til foreldra sinna, sem byggju í Vallahverfinu í Hafnarfirði. Hefðu þau þá orðið vör við bifreið A og hefði H talað um að þau væru að fara í sund og að hana langaði að fara með. Sagðist ákærði ekki hafa getað annað en látið það eftir barninu. Þegar þau hefðu komið að Ásvallalauginni hefði hann stoppað fyrir aftan bifreið A og hefði hún komið út úr bifreiðinni og spurt hvað þau væru að gera þarna. Hefði hann þá sagt henni að H langaði að fara með þeim í sund og spurt hvort það væri í lagi. A hefði sagt að það væri í lagi. H hefði því farið út úr bifreiðinni og gengið til móður sinnar. Sagðist ákærði síðan hafa ekið í burtu, en þá hefði hann orðið var við að myndir höfðu dottið úr pakka, sem H hafði fengi í Latabæ. Sagðist hann því hafa bakkað upp að bifreið A og ætlað að afhenda A myndirnar. Hefði sambýlismaðurinn þá teygt sig yfir A og komið í veg fyrir að hún gæti skrúfað niður rúðuna. Þá hefði sambýlismaðurinn verið með símann í hendinni og sagðist hann hafa spurt hvort hann væri að hringja í lögregluna. Hefði hann játað því og sagðist ákærði þá hafa farið í burtu.

Ákærði kvaðst ekki telja að hann hefði í umrætt sinn brotið gegn nálgunarbanni því, sem honum hefði verið gert að sæta, þar sem þetta atvik hefði tengst samskiptum þeirra A vegna barnanna. Þá hefðu þau verið í beinum samskiptum áður vegna barnanna þrátt fyrir nálgunarbannið. Aðspurður sagði hann að alrangt væri að hann hefði hrópað að þeim A og B í greint sinni.

Að því er varðar ákæru, útgefna 27. september 2011, sagði ákærði að hann hefði keyrt stelpurnar sínar í skólann og leikskólann umræddan morgun. Þegar hann hefði farið með eldri stelpuna í skólann hefði hún beðið hann um að fara með íþróttatöskuna sína heim til mömmu því það þyrfti að þvo fötin í henni fyrir næstu æfingu. Sagðist hann því hafa farið heim til A, skilið bílinn eftir í gangi fyrir utan hjá henni, hlaupið út, hengt töskuna á hurðarhúninn og hringt dyrabjöllunni. Hann hefði síðan tekið eftir að taskan datt af hurðarhúninum og því hefði hann gengið aftur að dyrunum og sett hana upp við dyrnar og farið. Sagðist ákærði ekki hafa orðið var við dyrnar opnuðust.

Ákærði var spurður hvers vegna hann hefði ekki gert aðrar ráðstafanir vitandi það að hann var í nálgunarbanni. Sagðist ákærði bara hafa ákveðið að setja töskuna fyrir utan húsið án þess að hafa bein samskipti við A og B. Hann sagði að A hefði t.d. komið með póst heim til hans og skilið hann eftir í póstkassanum hjá honum. Einnig fatnað og annað varðandi börnin. Kvaðst ákærði ekki hafa talið þetta stóran glæp, en hann sagðist þó hafa vitað að hann væri í nálgunarbanni og mætti ekki fara að húsi A. Ákærði sagðist ekki hafa hitt neinn á heimili A, enda hefði hann orðið að vera snöggur þar sem hann hefði verið með bílinn í gangi og yngri dóttur sína í bílnum. Eftir þetta hefði hann farið með yngri dóttur sína í leikskólann. Hann sagði að ekki væri rétt að hann hefði farið inn í anddyrið og gert A bylt við.

Ákærði sagði að forsjáin hefði verið sameiginleg á meðan á nálgunarbanninu stóð. Sagðist ákærði hafa verið með börnin aðra hverja helgi og einn virkan dag í viku, annað hvort þriðjudag eða fimmtudag. Samskiptin á milli hans og A hefðu að mestu farið fram í gegnum foreldra A, en frá byrjun júní til loka júlí hefði hann nánast engu sambandi náð við þau og hefði verið eins og lokað hefði verið á hann. Sagðist ákærði hafa sótt dæturnar í skóla og leikskóla eða til foreldra A og skilað þeim þangað. Ákærði sagðist einnig hafa hitt A fyrir utan hjá sér eða annars staðar til að taka á móti börnunum, t.d. einu sinni á bensínstöð. Í tvö skipti hefði hann verið beðinn um að koma með börnin til foreldra A og í eitt skipti hefði A verið þar sjálf og í annað skipti hefðu þau verið þar bæði, þ.e. A og B. Þegar hann hefði komið með stelpurnar að húsinu hefði B stokkið fram eins og öryggisvörður og verið með ógnandi og ögrandi tilburði.

Ákærði sagði að þau A hefðu aðallega átt samskipti vegna barnanna með tölvupósti og smáskilaboðum. Einnig hefðu þau hringt hvort í annað. Í einhver skipti hefði A haft frumkvæði að samskiptunum. Hann sagðist ítrekað hafa reynt að ná í A til að fá skýringar á því af hverju hann fengi ekki börnin í sumarfríinu eins og samið hafði verið um í lok apríl, en samkvæmt samningnum hefði hann átt að vera með börnin frá 4. til 15. júlí. Hann sagði að þegar þau A hefðu hist ein á almannafæri hefðu samskipti þeirra verið með eðlilegum hætti, þ.e.a.s. þá hefði þau getað rætt saman eins og fólk og hún ekki verið hrædd. Hann sagðist hafa hitt A einu sinni á almannafæri á meðan á nálgunarbanninu stóð og hefði það verið fyrir utan frístundaheimili dótturinnar, en þá hefði hann haldið að hann ætti að sækja dótturina. Hefðu þau þá rætt saman í um 20 mínútur um börnin og það sem á daga þeirra hafði drifið. Hann sagði að þegar komið hefði verið fram í ágúst hefði verið nokkuð liðið á nálgunarbannið og hann talið að samskiptin væru farin að batna og að verða eðlilegri. Hann sagði að A hefði haft samband við hann í gegnum tölvupóst og með því að hringja í hann þrátt fyrir nálgunarbannið. Í skólabyrjun hefði A t.d. hringt í hann og beðið hann um að vera í sambandi í gegnum síma þar sem hún þyrfti að segja honum ýmislegt varðandi fyrsta skóladag eldri telpunnar.

Ákærði sagðist aldrei hafa hótað A eða beitt hana ofbeldi. Þá hefði hann aldrei verð með ógnandi tilburði í garð B og aldrei haft samband við hann. Hann sagði að A hefði haft frumkvæði að samskiptum við hann út af börnunum með tölvupóstum eða með því að hringja í hann. Ákærði sagðist ekki hafa hitt A á [heimilisfang] eftir að nálgunarbannið var lagt á, en hann sagðist hins vegar einu sinni hafa farið með tösku dótturinnar að dyrunum.

A sagði, að því er varðar atvikið við Ásvallalaugina, að ákærði hefði komið þeim skilaboðum til hennar að hann væri veikur og myndi ekki sækja stelpurnar. Sagðist hún því hafa farið sjálf að ná í þær og fyrst náð í yngri stelpuna á leikskólann. Þegar hún hefði ætlað að ná í þá eldri á frístundaheimilið hefði hún ekki verið þar og henni verið tjáð að ákærði hefði sótt hana. Sagðist hún því hafa kíkt á sms-skilaboðin í símanum sínum og séð að ákærði hafði sent smáskilaboð um að hann ætlaði að ná í stelpurnar og fara með þær í Latabæ og skila þeim síðan aftur til foreldra hennar. Þau B hefðu þá ákveðið að fara í sund með yngri dóttur hennar, son B og vin hans. Þegar þau hefðu verið að renna inn á bílaplanið við Ásvallalaug sagðist hún hafa séð ákærða koma aðvífandi á blæjubíl sínum. Sagðist hún hafa lagt bílnum og sagt B að bíða í bílnum með börnunum. Hún hefði síðan farið út úr bílnum og gengið í átt til ákærða, sem hafði lagt bifreið sinn um 10 metrum fyrir aftan þau. Sagðist hún hafa spurt ákærða hvað væri í gangi og hefði hann þá sagst vera að skila stelpunni. Eftir stutta þögn hefði hann síðan bætt við að hann ætlaði síðan hann að berja B. Eldri dóttirin hefði þá byrjað að skæla og spurt pabba sinn hvort hann ætlaði að berja B. Hefði ákærði þá bara sagst hafa verið að grínast. Sagðist hún hafa orðið hrædd og sagt eldri dóttur sinni að koma strax. Hefði dóttirin þá farið út úr bíl ákærða og hlaupið í átt að bifreið hennar og farið inn í bílstjórasætið þar sem bifreiðin hefði verið full af börnum. Sjálf sagðist hún hafa troðið sér inn í bílinn á eftir stelpunni og lokað hurðinni og reynt að læsa bifreiðinni, en ekki tekist það. Sagðist hún hafa orðið mjög hrædd því hún hefði ekki vitað á hverju hún átti von frá ákærða. Hún sagði að eldri dóttirin hefði verið grátandi og þá hefði sú yngri einnig farið að gráta. Ákærði hefði síðan bakkað upp að bílnum þeirra, en á meðan hefði hún hamast á læsingunni og á sama tíma hefði B tekið upp símann og hringt á lögregluna. Á meðan hefði ákærði verið með einhverjar bendingar fyrir utan og sagðist hún hafa reynt að horfa sem minnst á hann til að ögra honum ekki. Aðspurð sagði hún að vel gæti verið að ákærði hefði verið með einhverjar myndir, sem hann vildi koma til skila. Hún sagðist ekki hafa séð ákærða stíga út úr bifreið sinni.

Hún sagði að á þessum tíma hefði ákærði verið að hringla með það hvort hann ætlaði að sækja stelpurnar eða ekki og þá hefði hann á þessum sama tíma verið að senda henni mjög ljót smáskilaboð í síma. Í ljósi þess hefðu þau ekki upplifað umrætt atvik á þann veg að ákærði hefði bara verið að skila stelpunni. Þá hefði verið einkennilegt að ákærði hefði sótt eldri stelpuna þrátt fyrir að hann væri búinn að tilkynna að hann væri veikur. Hún sagði og að það hefði verið mjög ógnandi þegar ákærði tilkynnti henni að hann ætlaði að berja B. Hún sagði að allt hefði verið í góðu á milli þeirra daginn áður, en ákærði væri fljótur að breytast og sendi þá ljót smáskilaboð og sýndi ógnandi og ljóta hegðun. Öll þessi framkoma ákærða væri alveg óþörf og óviðeigandi.

Aðspurð sagðist hún ávallt hafa reynt að halda andlitinu þegar hún væri nálægt ákærða, stelpnanna vegna.

Að því er varðaði atvikið á heimili hennar að [heimilisfang] hinn 14. ágúst sl., sagði hún að þau B hefðu enn verið á náttfötunum að borða morgunmat rétt fyrir klukkan níu um morguninn þegar dyrabjöllunni hefði verið hringt og dyrnar opnaðar. Hún sagði að ákærði hefði síðan allt í einu verið kominn inn í anddyrið og kallað upp til þeirra að dyrnar væru opnar, en hún sagði að áður hefði hún verið búin að fara niður til að hleypa kettinum út og greinilega ekki skellt alveg í lás. Sagðist hún hafa farið út á stigapallinn, kíkt niður og séð dyrnar í hálfa gátt og að ákærði var kominn inn fyrir. Hefði hann tjáð henni að hann væri að skila leikfimipoka eldri stelpunnar. Sagðist hún hafa frosið og beðið eftir því hvað gerðist næst. Sagðist hún ekki muna eftir því hvort ákærði sagði eitthvað fleira, en hann hefði síðan farið út. Hún hefði þá gengið niður stigann og verið komin niður í miðjar efri tröppurnar þegar ákærði hefði komið aftur og stokkið inn á móti henni til að gera henni bylt við. Hún sagði að B hefði hlaupið inn til að fara í buxur og síðan komið fram og þá hefði ákærði rokið í burtu.

Hún sagði að það hefði verið algjör óþarfi af ákærða að koma með leikfimipokann heim til þeirra og sagði að hann hefði getað skilið hann eftir með öðru dóti eldri dótturinnar í skólanum. Enginn tilgangur væri með þessari háttsemi ákærða og hann hefði vitað að nálgunarbann væri í gildi. Ákærði hefði heldur ekkert átt með það að opna dyrnar á heimili hennar, sérstaklega í ljósi þess sem átt hafði sér stað. Aðspurð sagðist hún hafa orðið að eiga einhver samskipti við ákærða þar sem þau ættu saman tvö börn og hann nyti umgengni við þau. Þessi samskipti hefðu átt sér stað í gegnum tölvupóst. Sagðist hún hafa verið búin að loka tveimur gsm-símanúmerum vegna ónæðis af völdum ákærða. Hún sagði að þegar hún hefði opnað á það að hann gæti hringt í hana, t.d. í vinnuna, hefði ákærði ekki getað haft hemil á sér og hringt í tíma og ótíma. Hún sagðist hafa sent allar tilkynningar og upplýsingar varðandi börnin til ákærða með tölvupósti, en að öðru leyti hefði hún ekki haft frumkvæði að samskiptum þeirra. Aðspurð sagðist hún hafa hringt í ákærða daginn sem dóttir þeirra byrjaði á fyrsta leikjanámskeiðinu því það hefði gengið svo vel og þetta hefði verið stór atburður í lífi dóttur þeirra. Henni hefði fundist það skylda sín að láta ákærða vita hvernig það hefði gengið.

Hún sagði að í miðri viku hefði ákærði sótt stelpurnar í skólann og skilað þeim í skólann, en um helgar hefði hann sótt þær í skólann en skilað þeim heim til foreldra hennar. Það hefði síðan verið hætt að virka og nú væru þau búin að breyta því fyrirkomulagi. Hún sagði að einu sinni hefði ákærði skilað dætrunum heima hjá foreldrum hennar og þá hefðu þau B verið þar því enginn annar hefði verið til staðar á heimili foreldra hennar. Þá sagðist hún einhvern tímann hafa sótt stelpurnar heim til ákærða á [heimilisfang] og sagðist hún hafa beðið úti í bíl og ákærði komið með stelpurnar niður til hennar.

Aðspurð sagði hún að símtöl og smáskilaboð frá ákærða hefðu verið vegna barnanna, en einnig hefði verið um áreiti af öðrum toga að ræða, þ.e. ljót skilaboð til hennar, B og fjölskyldu hennar. Endalausar beiðnir um útskýringar og hótanir um að gera eitt og annað. Hún sagðist ekki hafa haft nein samskipti við ákærða á meðan á nálgunarbanninu stóð önnur en þau sem vörðuðu börnin.

Hún sagðist ekki hafa litið á það sem brot á nálgunarbanninu þegar hún hafði samband við hann vegna barnanna, en hins vegar hefði verið um brot á nálgunarbanninu að ræða þegar hann hafði samband við hana. Hún sagði aðspurð að rétt væri að umgengni ákærða við dæturnar hefði fallið niður í júlí, en þá hefði nálgunarbannið verið nýkomið á og þau verið að finna út úr því hvernig þau ættu að fara að þessu. Einnig hefði hegðun hans á þessum tíma verið ruglingsleg og brjálæðisleg. Hún sagði að samskiptin gengu ekki vel í dag og sagðist hún ekki geta hitt ákærða og að það væri fullreynt af sinni hálfu. Hún sagði að rétt væri að þau hefðu hist óvart í sundi í gær, en hún hefði verið með yngri stelpuna og hann með þá eldri. Sagðist hún ekki hafa gert dætrum sínum það að storma upp úr sundlauginni þótt ákærði væri þar og því hefði hún látið eins og ekkert hefði í skorist, en hún hefði þó reynt að færa sig undan ákærða. Sagðist hún ekki skynja það að allt væri í góðu þegar þau hittust, öfugt við ákærða, en hún sagði að skynjun þeirra á þessa hluti væri ekki sú sama.

B sagði, að því er varðar atvikið við Ásvallalaugina, að A hefði ætlað að sækja stelpurnar í skóla og leikskóla þennan dag, en þá hefði ákærði verið búinn að sækja eldri stelpuna. Þau A hefðu ákveðið að gera bara gott úr þessu og fara í sund með hin börnin. Þegar þau hefðu verið að leggja bifreiðinni við sundlaugina hefði ákærði komið aðvífandi og ætlað að skila eldri stelpunni. Hann sagði að ákærði hefði lagt fyrir aftan bifreið þeirra þar sem þau hefðu verið að taka sig til og verið að stíga út úr bifreiðinni. Hann sagði að A hefði gengið yfir til ákærða og spurt hvað væri í gangi og hefði ákærði þá sagt, svo að eldri telpan heyrði, að hann ætlaði að berja B. Stelpan hefði þá brostið í grát og hlaupið yfir í bílinn til hans. Þar hefði þá allt farið í uppnám og allir krakkarnir farið að gráta. A hefði síðan gengið í burtu frá ákærða og sest inn í bifreiðina og hefði ákærði þá bakkað bifreið sinni að þeirra bifreið og kallað eitthvað til þeirra. Hefði ákærði ögrað honum og viljað mana hann til að koma út að ræða við sig. Krakkarnir hefðu orðið hræddir og sagðist vitnið því hafa tekið upp símann og hringt á lögreglu.

Vitnið sagðist búa að [heimilisfang], en sagðist vera mikið á heimili A að [heimilisfang] og gista þar oft. Hann sagði að þau hefðu þó ekki tekið upp formlega sambúð. Að því er varðaði atvikið að [heimilisfang] sagði vitnið að þau A hefðu verið að borða morgunmat á heimili A umræddan morgun þegar ákærði hefði komið með einhverja sundtösku, sem engin þörf hefði verið á að koma með heim. A hefði verið búin að hleypa kettinum út fyrr um morguninn og hefði hurðin verið kviklæst. Ákærði hefði komið aðvífandi, bankað og rifið í hurðina og hún opnast. Hefði ákærði þá stigið inn fyrir og kallað eitthvað. Vitnið sagðist hafa verið á náttfötunum og farið inn til að klæða sig. Hann hefði síðan ætlað að stökkva niður, en þá hefði ákærði verið farinn út. Þegar A hefði verið að ganga niður stigann til að læsa dyrunum hefði ákærði komið aftur, stokkið að henni og gert henni bylt við. Ákærði sagðist ekki hafa séð ákærða í anddyrinu, en sagðist eiga myndbandsupptökur af ákærði í greint sinn, en vitnið sagðist hafa sett upp myndavélar við húsið.

Vitnið sagði að samskipti ákærða og A vegna barnanna hefðu farið fram með tölvupósti og smáskilaboðum í síma. Ákærði hefði ekkert erindi haft á [heimilisfang] umræddan morgun, annað en það að vera með eitthvert vesen. Sundtaskan hefði getað farið með barninu í skólann þar sem A hefði getað sótt hana.

III.

Með úrskurði Héraðsdóms Reykjaness, uppkveðnum 2. júlí 2011, var ákærða gert að sæta nálgunarbanni í þrjá mánuði frá uppkvaðningu úrskurðarins þannig að lagt var bann við því að hann kæmi á eða í námunda við heimili A og B að [heimilisfang], á svæði sem markast við 50 metra radíussvæði umhverfis [heimilisfang], mælt frá miðju hússins. Jafnframt var lagt bann við því að varnaraðili veitti A og B eftirför, nálgaðist þau á almannafæri, hringdi í heima-, vinnu- eða farsíma þeirra, eða setti sig á annan hátt í beint samband við þau.

Úrskurður héraðsdóms var staðfestur með vísan til forsendna með dómi Hæstaréttar Íslands, uppkveðnum 7. júlí 2011.

Ljóst er að með úrskurði héraðsdóms var lagt bann við því að ákærði kæmi á og í námunda við heimili A að [heimilisfang] og hefði bein samskipti við A og B. Eru þar ekki undanskilin samskipti vegna barna ákærða og A.

Ákærði hefur viðurkennt að hafa hinn 11. ágúst 2011 nálgast þau A og B við Ásvallalaugina í Hafnarfirði með því að aka að bifreið þeirra og stöðva fyrir aftan hana og síðan bakka upp að hlið bifreiðar þeirra til að afhenda A myndir frá dóttur þeirra, þrátt fyrir áðurgreint bann um að hann nálgaðist þau á almannafæri. Ákærði neitaði því hins vegar að hafa hrópað að þeim A og B í greint sinn.

Þá hefur ákærði viðurkennt að hafa hinn 14. september 2011 gengið að heimili A að [heimilisfang], sett tösku upp að útidyrahurðinni og hringt dyrabjöllunni þrátt fyrir áðurgreint bann um að hann kæmi á eða í námunda við heimili A að [heimilisfang], á svæði sem markast við 50 metra radíussvæði umhverfis húsið mælt frá miðju þess.

Ákærði hefur viðurkennt að hafa vitað að nálgunarbann það, sem að framan er lýst, var í gildi í bæði ofangreind skipti.

Ljóst þykir að með framangreindri háttsemi braut ákærði gegn nálgunarbanni því, sem honum var gert að sæta með úrskurði Héraðsdóms Reykjaness hinn 2. júlí 2011, sem staðfestur var með dómi Hæstaréttar Íslands hinn 7. sama mánaðar, en eins og áður greinir eru samskipti vegna barna ákærða og A ekki undanþegin nálgunarbanninu.

Með vísan til framangreinds, framburðar ákærða og vitna og annarra gagna málsins þykir sannað að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi, sem greinir í ákærulið nr. 4 í ákæru, útgefinni 7. september sl. og í ákæru, útgefinn 27. september 2011, að því gættu að ekki telst sannað, gegn neitun ákærða, að hann hafi hrópað að A og B við Ásvallalaugina í Hafnarfirði hinn 11. ágúst 2011, enda fær það ekki nægilegan stuðning í framburði vitna fyrir dóminum. Þá kom fram hjá vitninu B að hann væri búsettur í K og að þau A hefðu ekki enn tekið upp formlega sambúð þótt hann dveldi oft á heimili hennar. Samkvæmt framangreindu verður því að líta svo á að [heimilisfang] sé heimili A, en ekki B eins og í ákæru greinir. Hefur þetta þó ekki áhrif á niðurstöðu málsins, enda er atvikalýsing í ákæru að öðru leyti rétt.

Háttsemi ákærða er réttilega heimfærð til refsiákvæða í ákæru.

Ákærði gekkst undir sektargreiðslu vegna fíkniefnalagabrota á árinu 2001 og 2008. Hafa þau brot ekki áhrif á ákvörðun viðurlaga í máli þessu.

Refsing ákærða þykir hæfilega ákveðin 75.000 króna sekt, sem greiða ber til ríkissjóðs innan fjögurra vikna frá uppkvaðningu dómsins ella sæti ákærði fangelsi í 6 daga.

Ákærði greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, A-kvk-ef B-kvk-ef J-kvk-ef hdl., sem þykja hæfilega ákveðin 125.500 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti. Annar sakarkostnaður hlaust ekki af meðferð málsins.

Dóm þennan kveður upp R-kvk-nf B-kvk-nf héraðsdómari.

Dómsorð:

Ákærði, X, greiði 75.000 króna sekt til ríkissjóðs innan fjögurra vikna frá uppkvaðningu dómsins að telja, en sæti ella fangelsi í 6 daga.

Ákærði greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, A-kvk-ef B-kvk-ef J-kvk-ef hdl., 125.500 krónur.

R-kvk-nf B-kvk-nf

Rétt endurrit staðfestir.

Héraðsdómi Reykjaness 13.12.2011.