X-189/2011

Mál þetta var þingfest 29. september 2011, en þá var lagt fram bréf slitastjórnar SPB hf. (áður Sparisjóðabanka Íslands hf.), þar sem óskað var úrlausnar Héraðsdóms Reykjavíkur vegna ágreinings um lýsta kröfu sóknaraðila (áður Kaupþings banka hf.), við slitameðferð varnaraðila. Krafan var vegna þriggja símgreiðslna sem Kaupþing banki hf. annaðist til viðskiptavina sinna á grundvelli svokallaðra SWIFT-fyrirmæla frá Sparisjóðabanka Íslands hf. 29. september og 9. október 2008. Höfuðstóll greiðslnanna var 63.444 sterlingspund, 23.860,22 evrur og 3.041,00 japönsk jen. Kröfunni, ásamt dráttarvöxtum til 22. apríl 2009, var lýst sem sértökukröfu samkvæmt 109. gr. laga nr. 21/1991, um gjaldþrotaskipti o.fl. Að auki var krafist kostnaðar og dráttarvaxta frá 22. apríl 2009 til greiðsludags, en þeirri kröfu var lýst sem eftirstæðri kröfu samkvæmt 114. gr. sömu laga. Krafan var færð á kröfuskrá og þar merkt nr. 241.

Slitastjórn varnaraðila samþykkti kröfuna sem almenna kröfu að fjárhæð 16.851.401 krónu, en hafnaði því að krafan yrði viðurkennd sem sértökukrafa, enda væru umræddir fjármunir hvorki sérgreindir né í vörslum varnaraðila. Kröfuhafi mótmælti afstöðu slitastjórnar, en ágreiningur aðila varð ekki jafnaður. Í kjölfarið var ákveðið að vísa ágreiningnum til úrlausnar héraðsdóms samkvæmt 2. mgr. 120. gr., sbr. 171. gr. laga nr. 21/1991.

Endanlegar kröfur sóknaraðila eru svohljóðandi:

Aðallega að viðurkennt verði að sóknaraðili eigi rétt til þess að varnaraðili afhendi honum 23.860,22 evrur af reikningi varnaraðila hjá Commerzbank AG, Frankfurt am Main, Þýskalandi, og 3.041 japönsk jen af reikningi varnaraðila hjá Bank of Tokyo-Mitsubishi UFJ Ltd., Tokyo, Japan, ásamt þeim vöxtum sem fallið hafa á þær fjárhæðir á tilgreindum bankareikningum varnaraðila frá 9. október 2008 að því er varðar fyrri reikninginn, en frá 29. september 2008 að því er varðar seinni reikninginn, allt þar til afhending fjármunanna fer fram.

Til vara að viðurkennt verði að sóknaraðili eigi kröfu í bú varnaraðila sem njóti réttindastöðu við skipti varnaraðila samkvæmt 112. gr. laga nr. 21/1991, að fjárhæð 16.771.041 króna, og eftirstæða kröfu samkvæmt 114. gr. sömu laga um dráttarvexti samkvæmt lögum um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 af þeirri fjárhæð frá 22. apríl 2009 til greiðsludags.

Til þrautavara að viðurkennt verði að sóknaraðili eigi almenna kröfu í bú varnaraðila sem njóti réttindastöðu við skipti varnaraðila samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991, að fjárhæð 16.771.041 króna, og eftirstæða kröfu samkvæmt 114. gr. sömu laga um dráttarvexti samkvæmt lögum um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 af þeirri fjárhæð frá 22. apríl 2009 til greiðsludags.

Í öllum tilvikum er krafist málskostnaðar að skaðlausu úr hendi varnaraðila, að teknu tilliti til þess að sóknaraðili hefur ekki með höndum virðisaukaskattskylda starfsemi.

Varnaraðili krefst þess að öllum kröfum sóknaraðila verði hafnað og að sóknaraðila verði gert að greiða honum málskostnað að skaðlausu samkvæmt mati dómsins, auk virðisaukaskatts af málflutningsþóknun.

Málið var tekið til úrskurðar að loknum munnlegum málflutningi 16. maí sl.

II

Ekki er deilt um málsatvik, en í megindráttum eru þau sem hér segir:

Sparisjóðabanki Íslands hf. var um árabil reikningsbanki sparisjóðanna og þjónustubanki þeirra á sviði alþjóðaviðskipta, lausafjárstýringar og fjármögnunar á innlendum og erlendum fjármálamörkuðum. Annaðist hann einnig greiðslumiðlun og átti af því tilefni gjaldeyrisreikninga hjá erlendum bönkum, þar sem geymdur var gjaldeyrir í eigu hans og annarra sem hann annaðist greiðsluþjónustu fyrir.

Með svokölluðum SWIFT-fyrirmælum óskaði varnaraðili eftir því í september og október 2008 að sóknaraðili annaðist millifærslu á gjaldeyrisinnstæðu tiltekinna viðskiptavina varnaraðila inn á tiltekna bankareikninga í eigu viðskiptavina sóknaraðila. Í samræmi við fyrirmæli varnaraðila millifærði sóknaraðili með SWIFT-skeytum eftirtaldar fjárhæðir til viðskiptavina sinna:

1. 29. september 2008 3.041 japönsk jen til MP banka hf., að beiðni MP banka hf. Samkvæmt SWIFT-skeytinu átti varnaraðili sama dag að greiða fjárhæðina af reikningi sínum hjá Bank of Tokyo-Mitsubishi UFJ Ltd., inn á reikning sóknaraðila í American Express Bank Ltd. í Tokyo.

2. 9. október 2008 63.444 sterlingspund til Útgerðarfélagsins Einhamars ehf., að beiðni Danica sjávarafurða ehf. Samkvæmt SWIFT-skeytinu átti varnaraðili sama dag að greiða fjárhæðina af reikningi sínum hjá Barclays Bank inn á reikning sóknaraðila í Lloyds TSB Bank.

3. 9. október 2008 23.860,22 evrur til Særóts ehf., að beiðni SPRON Factoring hf. Samkvæmt SWIFT-skeytinu átti varnaraðili sama dag að greiða fjárhæðina af reikningi sínum í Commerzbank AG inn á reikning sóknaraðila í sama banka.

Ágreiningslaust er að fjárhæðir þessar voru aldrei millifærðar af reikningum varnaraðila inn á reikninga sóknaraðila. Hins vegar millifærði sóknaraðili greiðslurnar inn á reikninga viðskiptavina sinna eins og varnaraðili hafði óskað eftir. Í greinargerð varnaraðila er fullyrt að þeir reikningar varnaraðila sem vísað hafi verið til, þ.e. í Bank of Tokyo-Mitsubishi UFJ Ltd., Barclays Bank og Commerzbank AG, hafi verið notaðir af varnaraðila til greiðslumiðlunar og alþjóðlegrar greiðsluþjónustu með erlendar myntir, og því ekki einungis stofnaðir eða ætlaðir til notkunar vegna þeirra viðskipta sem urðu tilefni þessa máls. Í tilefni af áskorun sóknaraðila hefur varnaraðili upplýst að staða reikningsins hjá Bank of Tokyo hafi verið 74.128.743 japönsk jen í lok dags 30. september 2008, 125.410 evrur hjá Commerzbank AG í dagslok 10. október 2008, en neikvæð um 69.970 sterlingspund hjá Barclays Bank, einnig í dagslok 10. október 2008.

Sem fyrr greinir samþykkti slitastjórn varnaraðila kröfu sóknaraðila sem almenna kröfu samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991, að fjárhæð 16.851.401 króna. Kröfur sóknaraðila eru hins vegar á því reistar að viðurkenna beri kröfu hans, aðallega sem sértökukröfu samkvæmt 109. gr. sömu laga , en til vara sem forgangskröfu samkvæmt 112. gr. laganna.

III

Aðalkrafa sóknaraðila byggist á því að hann hafi átt rétt til þess að fjármunir á reikningum varnaraðila í þeim bönkum sem varnaraðili tilgreindi í umræddum SWIFT-skeytum yrðu færðir yfir á þar tilgreinda reikninga sóknaraðila. Varnaraðili hafi hins vegar brotið gegn þessum rétti sóknaraðila með því að annast ekki millifærslu fjárins. Fyrir liggi að innstæða hafi verið næg á reikningum varnaraðila hjá Bank of Tokyo og Commerzbank AG á þeim tíma sem varnaraðili átti að annast millifærsluna, og hafi varnaraðila því ekkert verið að vanbúnaði að ráðstafa því fé sem hann hafði skuldbundið sig til. Peningar þessir séu eign sóknaraðila og nægilega sérgreindir á umræddum reikningum í vörslu varnaraðila. Telur sóknaraðili að uppfyllt séu skilyrði 109. gr. laga nr. 21/1991 til að verða við kröfu hans.

Til stuðnings varakröfu sinni byggir sóknaraðili á því að honum sé á grundvelli meginreglna um aðilaskipti að kröfuréttindum, svo og með vísan til 115. gr. laga nr. 21/1991, um gjaldþrotaskipti o.fl., heimilt að ganga inn í réttarstöðu viðskiptavina sinna, en krafa þeirra teljist „millifærsla í hefðbundinni almennri bankastarfsemi“ samkvæmt lögum nr. 98/1999, um innstæðutryggingar og tryggingakerfi fyrir fjárfesta. Við slit á búi varnaraðila beri að skipa slíkri kröfu í réttindaröð samkvæmt 112. gr. laga nr. 21/1991, sbr. 3. mgr. 102. gr. laga um fjármálafyrirtæki nr. 161/2002, með síðari breytingum. Við munnlegan flutning málsins tefldi sóknaraðili einnig fram þeirri málsástæðu að honum væri með sömu rökum heimilt að ganga inn í réttarstöðu viðskiptavina varnaraðila. Við sama tækifæri féll sóknaraðili hins vegar frá þeirri málsástæðu, sem höfð var uppi í greinargerð hans, að með millifærslu hans á þeim gjaldeyri sem varnaraðili hafði óskað eftir, hefði sóknaraðili sjálfur öðlast kröfu á hendur varnaraðila sem nyti réttarstöðu samkvæmt tilvitnuðum lagaákvæðum.

Fallist dómurinn ekki á framangreind rök byggir sóknaraðili einnig á því að krafa hans njóti stöðu í réttindaröð samkvæmt 7. tölulið 112. gr. gjaldþrotaskiptalaga, þar sem líta verði svo á að varnaraðili hafi farið með sjálfstæða fégæslu eftir að hann sendi sóknaraðila fyrirmæli um millifærslu áðurnefndra fjármuna. Hafi varnaraðila borið að tryggja að gjaldeyrir væri til staðar á reikningum sínum.

Þrautavarakrafa sóknaraðila byggist á því að enginn ágreiningur sé um rétt hans í þessu tilliti. Leiði það og af atvikum máls að hann eigi kröfu vegna vanefnda varnaraðila á greiðslum, sbr. 113. gr. laga nr. 21/1991. Einnig bendir hann á að dráttarvaxtaútreikningur hans fram til 22. apríl 2009 hafi ekki sætt andmælum af hálfu varnaraðila og njóti vaxtakrafan sömu stöðu í réttindaröð og krafan að öðru leyti. Þá sé ágreiningslaust að krafa hans um vexti eftir 22. apríl 2009 njóti stöðu sem eftirstæð krafa samkvæmt 114. gr. sömu laga.

Um lagarök vísar sóknaraðili til almennra reglna samningaréttar, m.a. um skuldbindingarargildi loforða, laga um gjaldþrotaskipti, laga um fjármálafyrirtæki, laga um vexti og verðtryggingu og laga um meðferð einkamála. Málskostnaðarkrafa hans styðst við XXI. kafla laga um meðferð einkamála, aðallega 1. mgr. 130. gr. þeirra.

IV

Varnaraðili hafnar rökstuðningi sóknaraðila að baki aðalkröfu hans um viðurkenningu á stöðu kröfunnar utan skuldaraðar. Bendir hann á að tvö skilyrði þurfi að vera fyrir hendi til þess að krafa sóknaraðila geti notið stöðu sem sértökukrafa samkvæmt 109. gr. laga nr. 21/1991. Annars vegar þurfi sóknaraðili að sanna eignarrétt sinn að því fé sem hann krefjist, en hins vegar þurfi féð að vera sérgreint í vörslum búsins. Hvorugt sé uppfyllt í þessu máli. Í umræddum SWIFT-skeytum hafi varnaraðili aðeins óskað eftir millifærslum af nánar tilgreindum bankareikningum hans í erlendum bönkum, en reikningana hafi varnaraðili notað við greiðsluþjónustu. Í fyrirmælum varnaraðila hafi þannig einungis falist loforð um greiðslu, en ekkert hafi þar verið sagt um að það fé sem átti að millifæra væri sérgreind eign sóknaraðila. Ekki verði heldur leitt af fyrirmælunum eða eðli viðskiptanna að fé þetta hafi verið sérgreint í vörslum varnaraðila, enda hafi varnaraðila ekki borið nein skylda til slíks. Loks bendir varnaraðili á að dómstólar hér á landi hafi margoft staðfest að innstæða á innlánsreikningi feli ekki í sér sérgreiningu á ákveðnum fjármunum í vörslu fjármálafyrirtækis, heldur stofni aðeins til greiðslukröfu á hendur því. Í ljósi ofanritaðs telur varnaraðili að engin heimild standi til þess að fallast á aðalkröfu sóknaraðila.

Varnaraðili hafnar einnig þeirri málsástæðu sóknaraðila að honum beri á grundvelli sértökuréttar sóknaraðila að ráðstafa til hans þeim fjármunum sem séu á þeim erlendu reikningum sem varnaraðili hafi tilgreint í umræddum SWIFT-skeytum. Í því sambandi áréttar varnaraðili að reikningarnir hafi ekki verið hefðbundnir innstæðureikningar, eyrnamerktir tilteknum viðskiptavinum varnaraðila, heldur hafi þeir verið gjaldeyrisreikningar á nafni varnaraðila, og notaðir jöfnum höndum vegna greiðslumiðlunar varnaraðila fyrir eigin reikning og reikning viðskiptavina. Þótt varnaraðili hafi upplýst um stöðu reikninganna á þeim dögum sem millifærslur af þeim áttu að fara fram, hafi það þó enga þýðingu fyrir niðurstöðu málsins. Á hinn bóginn sýni þau gögn ljóslega að reikningarnir hafi verið almennir reikningar á nafni varnaraðila og hafi ekki eingöngu geymt þá fjármuni sem sóknaraðili geri nú kröfu um að verði afhentir honum.

Varnaraðili mótmælir sem of seint fram kominni þeirri málsástæðu sóknaraðila að baki varakröfu hans, að sóknaraðili geti gengið inn í réttarstöðu viðskiptavina varnaraðila á grundvelli reglna um kröfuhafaskipti, svo og tilvísun sóknaraðila til 115. gr. laga nr. 21/1991 henni til stuðnings. Þess utan telur varnaraðili að málsástæða þessi sé með öllu vanreifuð, sem og sú málsástæða að sóknaraðili telji sér heimilt að ganga inn í réttarstöðu viðskipavina sinna gagnvart varnaraðila. Hins vegar leggur varnaraðili áherslu á að ekkert liggi fyrir um að viðskiptavinir varnaraðila, sem óskuðu eftir millifærslu þeirra fjármuna sem hér um ræðir, hafi átt innstæðureikninga hjá varnaraðila. Því síður hafi þeir viðskiptavinir sóknaraðila, sem fengu í hendur það fé sem átti að millifærast af reikningum varnaraðila, átt innlánsreikninga hjá varnaraðila. Telur varnaraðili hafið yfir allan vafa að viðskipti aðila falli utan þess að geta kallast „innstæða“, enda hafi engir fjármunir runnið til varnaraðila, hvorki í formi „innláns“ né „millifærslu í hefðbundinni almennri bankastarfsemi“, sbr. 3. mgr. 9. gr. laga nr. 98/1999, um innstæðutryggingar og tryggingakerfi fyrir fjárfesta. Samkvæmt því geti krafa sóknaraðila ekki notið rétthæðar samkvæmt 1. og 2. mgr. 112. gr. laga nr. 21/1991, um gjaldþrotaskipti o.fl., sbr. 3. mgr. 102. gr. laga nr. 161/2002, um fjármálafyrirtæki, við slit varnaraðila.

Varnaraðili hafnar því einnig að skilyrði séu til að skipa kröfu sóknaraðila í réttindaröð samkvæmt 7. tölulið 112. gr. laga nr. 21/1991, enda hafi varnaraðili ekki verið „opinber sýslunarmaður“, eins og áskilið sé í ákvæðinu.

Í tilefni af þrautavarakröfu sóknaraðila, um að krafa hans verði viðurkennd sem almenn krafa samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991, þykir varnaraðila rétt að taka fram að enginn ágreiningur sé um að varnaraðili hafi frá upphafi viðurkennt kröfuna sem almenna kröfu við slit varnaraðila.

Um lagarök vísar varnaraðili til laga nr. 21/1991, um gjaldþrotaskipti o.fl., almennra reglna samninga- og kröfuréttar, laga nr. 161/2002, um fjármálafyrirtæki, laga nr. 98/1999, um innstæðutryggingar og tryggingakerfi fyrir fjárfesta, laga nr. 38/2001, um vexti og verðtryggingu og laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála. Málskostnaðarkrafa hans styðst við 129. og 130. gr. síðastnefndra laga.

V

Í kröfulýsingu lýsti sóknaraðili upphaflega kröfu vegna fimm símgreiðslna sem hann hafði innt af hendi til viðskiptavina sinna í kjölfar SWIFT-fyrirmæla frá varnaraðila. Var þess krafist að krafan, ásamt dráttarvöxtum til 22. apríl 2009, yrði viðurkennd sem sértökukrafa, sbr. 109. gr. laga nr. 21/1991. Slitastjórn varnaraðila samþykkti kröfuna sem almenna kröfu samkvæmt 113. gr. sömu laga að fjárhæð 16.851.401 króna. Sóknaraðili féll síðar frá kröfu vegna tveggja símgreiðslna og stóð þá eftir sú krafa sem hér er til umfjöllunar. Við aðalmeðferð málsins lýsti sóknaraðili því síðan yfir að hann félli frá þeirri kröfu sinni í aðalkröfu að viðurkennt yrði að varnaraðila bæri að afhenda honum 63.444 sterlingspund af reikningi varnaraðila hjá Barclays Bank í London. Fyrir lágu þá upplýsingar frá varnaraðila um að staða á reikningi hans hjá Barclays Bank í London hefði verið neikvæð um 69.970 sterlingspund á sama tíma og varnaraðili óskaði eftir liðsinni sóknaraðila við að millifæra 63.444 sterlingspund af þeim reikningi til viðskiptavina sóknaraðila. Að teknu tilliti til þessa krefst sóknaraðila þess aðallega að varnaraðili afhendi honum 23.860,22 evrur og 3.041 japönsk jen af nánar tilgreindum erlendum reikningum varnaraðila, auk vaxta. Byggist krafan á því að hann hafi á grundvelli SWIFT-fyrirmæla frá varnaraðila annast millifærslu á fjármunum af erlendum reikningum sínum til viðskiptavina sinna, en varnaraðila hafi ekki millifært sömu fjárhæðir af sínum erlendu reikningum inn á reikninga sóknaraðila, þrátt fyrir að varnaraðili hafi skuldbundið sig til þess og næg innstæða hafi þá staðið á tilgreindum reikningum hans. Telur sóknaraðili að peningar þessir séu eign hans og nægilega sérgreindir á reikningum varnaraðila. Krefst hann afhendingar fjármunanna utan skuldaraðar, og vísar í því efni til 109. gr. laga nr. 21/1991.

Í dómaframkvæmd hafa verið sett tiltölulega þröng hlutlæg skilyrði fyrir afhendingu eignar úr þrotabúi á grundvelli 1. mgr. 109. gr. laga nr. 21/1991. Þegar um peningafjárhæðir er að ræða hefur þannig verið talið að tvö skilyrði þurfi að uppfylla til að ákvæðið eigi við. Í fyrsta lagi þarf sá sem krefst afhendingar á peningafjárhæð að sýna fram á eignarrétt sinn að henni, en í öðru lagi þarf féð að liggja sérgreint í vörslum búsins.

Fallast verður á það með varnaraðila að í máli þessu eru ekki uppfyllt skilyrði umrædds ákvæðis til að verða við aðalkröfu sóknaraðila, enda hefur sóknaraðili hvorki fært sönnur á eignarrétt sinn að þeim peningafjárhæðum sem hann krefst úr hendi varnaraðila, né hefur hann sýnt fram á að féð liggi sérgreint í vörslum varnaraðila. Lítur dómurinn þá sérstaklega til þess að gjaldeyrisinnstæður á áður tilgreindum innlánsreikningum varnaraðila hjá Commerzbank AG og Bank of Tokyo voru aðeins varnaraðila til ráðstöfunar, sem eign hans, og notaðar jöfnum höndum vegna greiðslumiðlunar fyrir eigin reikning og reikning viðskiptavina hans. Sóknaraðili átti enga hlutdeild í því fé svo vitað sé. Enn síður verður að telja að fé þetta sé sérgreint í vörslum varnaraðila, þótt ekki væri nema vegna þess að á báðum reikningunum voru innstæður töluvert hærri en þær fjárhæðir sem sóknaraðili gerir kröfu um að sér verði afhentar. Af þessum sökum eru engin skilyrði til að sóknaraðili geti samkvæmt 1. mgr. 109. gr. laga nr. 21/1991 krafist afhendingar þessara fjárhæða frá varnaraðila í skjóli eignarréttar yfir peningum í vörslum hans. Óumdeilt er hins vegar að sóknaraðili á fjárkröfu á hendur varnaraðila vegna þeirra viðskipta sem að framan eru rakin, enda millifærði varnaraðili aldrei umræddar fjárhæðir af gjaldeyrisreikningum sínum, svo sem hann þó hafði skuldbundið sig til.

Eins og áður segir byggist varakrafa sóknaraðila einkum á því að honum sé heimilt að ganga inn í réttarstöðu viðskiptavina sinna á grundvelli reglna um aðilaskipti að kröfuréttindum. Af málatilbúnaði hans verður helst ráðið að með því telji sóknaraðili að hann öðlist kröfu sem njóti stöðu í réttindaröð samkvæmt 112. gr. laga nr. 21/1991, sbr. og 3. mgr. 102. gr. laga nr. 161/2002, um fjármálafyrirtæki, þar sem um „millifærslu í hefðbundinni almennri bankastarfsemi“ hafi verið að ræða samkvæmt lögum um innstæðutryggingar og tryggingakerfi fyrir fjárfesta nr. 98/1999. Taka verður undir það með varnaraðila að málsástæða þessi er verulega vanreifuð, enda verður með engu móti séð að viðskiptavinir sóknaraðila eigi nokkra kröfu á hendur varnaraðila, hvorki í formi innstæðu né af öðrum toga, eða að fyrir hendi séu skilyrði fyrir heimild sóknaraðila til að ganga inn í slíkar kröfur þótt unnt væri að sýna fram á tilvist þeirra. Ekki er síður vanreifuð sú málsástæða sóknaraðila að honum sé með sömu rökum heimilt að ganga inn í réttarstöðu viðskiptavina varnaraðila. Reyndar byggði sóknaraðili fyrst á þeirri málsástæðu við munnlegan flutning málsins og mótmælti varnaraðili henni sem of seint fram kominni. Þegar af þeirri ástæðu kemur hún ekki til álita við úrlausn málsins, sbr. 5. mgr. 101. gr. laga nr. 91/1991. Með vísan til ofanritaðs verður kröfu sóknaraðila um að krafa hans njóti rétthæðar samkvæmt 1. og 2. mgr. 112. gr. laga nr. 21/1991 því hafnað.

Til stuðnings varakröfu sinni vísar sóknaraðili einnig til 7. töluliðar 1. mgr. 112. gr. laga nr. 21/1991, en samkvæmt því ákvæði njóta forgangsréttar kröfur til eða vegna meðferðar fjár sem þrotamaðurinn hefur haft í vörslum sínum sem opinber sýslunarmaður með sjálfstæða fégæslu. Þar sem sóknaraðili hefur á engan hátt sýnt fram á að jafna megi stöðu varnaraðila til þess að hann hafi haft fjármuni í vörslum sínum sem opinber sýslunarmaður, verður þessari kröfu sóknaraðila einnig hafnað.

Fram er komið að varnaraðili hefur þegar viðurkennt kröfu sóknaraðila sem almenna kröfu samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991, að fjárhæð 16.851.401 króna. Engu að síður krefst sóknaraðili þess í þrautavarakröfu sinni að viðurkennt verði að hann eigi almenna kröfu í bú varnaraðila samkvæmt 113. gr. sömu laga, en að fjárhæð 16.771.041 króna. Engar skýringar er að finna á fjárhæð kröfunnar, né hvers vegna umkrafin fjárhæð er nokkru lægri en sú fjárhæð sem varnaraðili hefur þegar samþykkt. Þar sem varnaraðili hefur hins vegar þegar samþykkt kröfuna verður hvorki séð að ágreiningur standi um hana né að sóknaraðili hafi nokkra hagsmuni af efnisúrlausn um hana. Verður kröfunni því vísað frá dómi. Öðrum kröfum sóknaraðila verður hins vegar hafnað.

Með vísan til 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála, sbr. og 2. mgr. 178. gr. laga nr. 21/1991, um gjaldþrotaskipti o.fl., verður sóknaraðila gert að greiða varnaraðila málskostnað sem þykir hæfilega ákveðinn 450.000 krónur.

I-kk-nf E-kk-nf héraðsdómari kvað upp úrskurðinn.

Ú R S K U R Ð A R O R Ð:

Þrautavarakröfu sóknaraðila, Arion banka hf., um viðurkenningu á að krafa hans að fjárhæð 16.771.041 króna njóti stöðu almennrar kröfu samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991 við slitameðferð varnaraðila, SPB hf., er vísað frá dómi.

Öðrum kröfum sóknaraðila á hendur varnaraðila er hafnað.

Sóknaraðili greiði varnaraðila 450.000 krónur í málskostnað.

I-kk-nf E-kk-nf