E-3562/2021

Mál þetta, sem var dómtekið 8. mars 2022, er höfðað 28. júní 2021 af A, [...], á hendur Sjóvá- Almennum tryggingum hf., Kringlunni 5, Reykjavík.

Dómkröfur stefnanda eru þær að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnanda 3.054.908 krónur með 4,5% ársvöxtum af 690.865 krónum frá [...] 2016, af 3.054.908 krónum frá þeim degi til 11. mars 2020, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 3.054.908 krónum frá þeim degi til greiðsludags. Allt að frádreginni innborgun að fjárhæð 762.904 krónur þann 19. mars 2020 vegna greiðslu frá stefnda úr slysatryggingu launþega B. Þá krefst stefnandi málskostnaðar úr hendi stefnda eins og málið væri eigi gjafsóknarmál.

Stefndi krefst sýknu af kröfum stefnanda og að stefnanda verði gert að greiða stefnda málskostnað.

I Málsatvik

Málið á rætur að rekja til slyss sem stefnandi varð fyrir þann [...] 2016 við vinnu sína fyrir B. Var stefnandi að vinna í eldhúsi [...] umræddan dag við að bera fram morgunverð. Hún var á leið í [...]sal með fullan pott af hafragraut þegar hún rann til á eldhúsgólfinu og lenti harkalega á baki og vinstri olnboga með þeim afleiðingum að hún hlaut ótilfært brot á vinstri olnboga.

Slysið var tilkynnt til Vinnueftirlitsins [...] 2016 með þeirri lýsingu að þjónn hefði runnið í bleytu á gólfi og fallið með þeim afleiðingum að hann olnbogabrotnaði. Var slysið ekki rannsakað af hálfu eftirlitsins.

Faðir stefnanda tilkynnti slysið til lögreglu daginn eftir að það átti sér stað. Er rakið í dagbókarfærslu lögreglu að hann hafi komið á lögreglustöð og lýst því að dóttir hans hefði verið að bera fram morgunverð og verið með disk í hendi þegar hún hefði stigið í bleytu á eldhúsgólfi og fallið með þeim afleiðingum að hún olnbogabrotnaði.

Slysið var tilkynnt til Slysatrygginga Íslands 4. október 2016. Kom þar fram að stefnandi hefði verið að vinna við að framreiða morgunverð, runnið á sleipu gólfi með stóran pott í höndunum og fallið á bakið og olnbogann með þeim afleiðingum að hann brotnaði.

Með bréfi dagsettu [...] 2019 óskaði stefnandi eftir afstöðu stefnda til skaðabótaskyldu þar sem vinnuveitandi hennar bæri að hennar mati skaðabótaábyrgð á slysi hennar þar sem hann hefði ekki hlutast til um að grípa til viðeigandi ráðstafana vegna bleytu og fitu á gólfi eldhússins. Hefðu bæði stefnandi og samstarfsfólk hennar verið margbúin að gera athugasemdir við ástand gólfsins og óskað eftir að eitthvað yrði gert. Lýsti stefnandi því þar að gólfið í eldhúsinu hefði mjög oft verið hált sökum fitu og bleytu og ekki væru fyrir hendi fituleysandi efni eða reynt að draga úr hálku með öðru móti. Þá var þess getið í bréfinu að vegna vanrækslu vinnuveitanda á því að tilkynna slysið í samræmi við ákvæði laga nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum hefði Vinnueftirlitið ekki getað sinnt skyldu sinni samkvæmt 81. gr. umræddra laga og hefðu orsakir slyssins því ekki verið rannsakaðar með fullnægjandi hætti. Mætti ráða af dómaframkvæmd að strangar kröfur hvíldu á vinnuveitendum til að hlutast til um að fram færi viðunandi rannsókn á slysum.

Stefndi hafnaði bótaskyldu með bréfi dagsettu 28. ágúst 2019. Taldi stefndi ósannað að slys stefnanda mætti rekja til sakar starfsmanna vátryggingartaka eða vanbúnaðar sem vátryggingartaki bæri ábyrgð á. Þá vísaði stefndi til þess að vátryggingartaki gæti ekki borið ábyrgð á því að Vinnueftirlit og lögregla hefðu látið undir höfuð leggjast að rannsaka aðstæður á slysstað. Bæri því stefnandi sönnunarbyrði um að slys hennar yrði rakið til saknæms vanbúnaðar á slysstað og henni hefði ekki tekist sú sönnun.

Stefnandi leitaði í kjölfar þessa til úrskurðarnefndar í vátryggingamálum, með málskoti 27. september 2019. Komst úrskurðarnefndin að þeirri niðurstöðu 29. október 2019 að stefnandi ætti óskertan rétt á bótum úr ábyrgðartryggingu B hjá stefnda. Vísaði nefndin til þess í úrskurði sínum að slysið hefði ekki verið tilkynnt fyrr en tveimur dögum eftir að það átti sér stað og hefði ekki verið gerður frekari reki að því af hálfu vátryggingartaka að slysið og tildrög þess yrðu rannsökuð frekar. Hvíldi því sönnunarbyrðin á vátryggingartaka um það sem aðila greindi á um og hefði mátt fá upplýst ef rannsókn hefði farið fram strax í kjölfarþess að slysið varð.

Stefndi tilkynnti stefnanda í kjölfar þessa að hann myndi ekki hlíta umræddum úrskurði. Teldi hann að ekki hefði verið sýnt fram á að gólfið hefði verið hált og að vátryggingartaki gæti ekki borið ábyrgð á sinnuleysi Vinnueftirlits ríkisins um að rannsaka aðstæður á slysstað.

Óskað var eftir mati á afleiðingum slyssins, en á sama tíma var verið að meta afleiðingar umferðarslyss sem stefnandi varð fyrir í [...] 2015. Í matsgerð var varanlegur miski vegna vinnuslyssins sem um ræðir í máli þessu metinn 5 stig og varanleg örorka metin 5% samkvæmt skaðabótalögum nr. 50/1993.

Stefnandi sendi stefnda kröfu á grundvelli matsgerðarinnar 11. febrúar 2020. Stefndi féllst hins vegar einungis á að greiða bætur úr slysatryggingu launþega vátryggingartaka.

II

Málsástæður stefnanda

Stefnandi byggir dómkröfu sína á því að vátryggingartaki beri skaðabótaábyrgð á vinnuslysi sem hún varð fyrir hinn [...] 2016, enda megi rekja orsök slyssins til sakar vátryggingartaka. Hafi aðbúnaður á vinnustað verið óásættanlegur og vátryggingartaki vanrækt að ganga á eftir rannsókn á tildrögum slyssins. Þá hafi vátryggingartaki ekki sinnt tilkynningarskyldu sinni til Vinnueftirlits ríkisins.

Stefnandi vísar til þess að ábyrgð vátryggingartaka sé byggð á sakarreglu íslensks skaðabótaréttar og reglunni um ábyrgð vinnuveitanda á saknæmri háttsemi starfsmanna sinna. Hafi stefnandi orðið fyrir tímabundnu og varanlegu líkamstjóni vegna slyssins sem vátryggingartaka beri að bæta að fullu samkvæmt skaðabótalögum.

Stefnandi byggir á því að vátryggingartaki hafi haft vitneskju um að ástand eldhúsgólfsins, sem sé svokallað epoxy- gólf, hafi verið óviðundandi. Hafi það iðulega verið mjög hált sökum fitu og bleytu og bæði stefnandi sjálf og aðrir starfsmenn margsinnis gert athugasemdir við ástand þess og óskað eftir því að eitthvað yrði gert í málinu, enda hafi oft legið við slysi vegna þessa. Hafi vátryggingartaki hins vegar ekki gert neinar ráðstafanir til að draga úr hálku vegna bleytu og fitu.

Stefnandi vísar til yfirlýsingar tveggja starfsmanna hjá vátryggingartaka sem staðfesti frásögn stefnanda. Komi fram í yfirlýsingu þeirra að gólfið hafi verið mjög sleipt og að margoft hafi verið gerðar athugasemdir við það af starfsfólki. Þá hafi oft legið við slysi af þessum sökum þegar starfsfólk var við vinnu í eldhúsinu. Einnig komi fram í yfirlýsingunni að undirmannað hafi verið miðað við vinnuálag og hafi því fáar hendur þurft að vinna hratt. Stefnandi telur umrædda yfirlýsingu staðfesta að vátryggingartaki hafi ekki fullnægt skyldum sínum samkvæmt lögum nr. 46/1980 og reglugerðum settum með stoð í þeim.

Stefnandi bendir einnig á að ekki hafi verið fyrir hendi fituleysandi efni til að þrífa gólfið með fullnægjandi hætti og hafi því umhirðu gólfsins verið mjög ábótavant. Hefði verið unnt að koma í veg fyrir að bleyta og fita safnaðist á gólfið með því að útvega betri hreinsiefni, útvega stamar mottur þar sem gólfið var hvað sleipast eða hreinlega endurnýja gólfefnið sem augljóslega hafi verið úr sér gengið. Þá hefði verið unnt að útvega starfsfólki skó með stömum sóla til að lágmarka enn frekar hættu á að fólk myndi renna til í bleytu og fitu. Hefði því verið unnt að koma í veg fyrir slys hennar með viðeigandi aðgerðum af hálfu vátryggingartaka sem hafi haft vitneskju um það hættuástand sem hafði skapast vegna bleytu og fitu á eldhúsgólfi [...].

Stefnandi byggir einnig á því að tildrög slyssins hafi ekki verið nægjanlega rannsökuð og tilkynningarskylda til Vinnueftirlits ríkisins hafi verið vanrækt. Það sé lögboðin skylda Vinnueftirlitsins að rannsaka orsakir slysa, sbr. 81. gr. laga nr. 46/1980, og tilgangur þess sé að tryggja að sambærileg slys endurtaki sig ekki á vinnustöðum. Einnig hvíli rannsóknarskylda á vinnuveitanda og sinni hann henni ekki geti hann ekki uppfyllt þá skyldu að endurskoða áhættumat og áætlun um öryggi og heilbrigði á vinnustaðnum.

Stefnandi telur skjóta skökku við að stefndi mótmæli því að gólfið hafi verið hált enda komi fram í nánast öllum samtímagögnum og tilkynningum að hún hafi dottið í bleytu á sleipu gólfi.

Stefnandi bendir á að þar sem slysið hafi verið tilkynningarskylt samkvæmt 79. gr. laga nr. 46/1980 hefði átt að tilkynna það til Vinnueftirlits ríkisins innan sólarhrings. Tilkynning til Vinnueftirlitsins sé hins vegar dagsett [...] 2016 og hafi ekki borist stofnuninni fyrr en [...] 2016, eða fjórum dögum eftir slysið. Í málinu sé deilt um hvort eldhúsgólfið hafi verið hált eða blautt og af hvaða orsökum. Viðhlítandi rannsókn af hálfu Vinnueftirlitsins hefði getað leitt það í ljós.

Stefnandi telur að vátryggingartaki geti ekki firrt sig ábyrgð með því að vísa til þess að Vinnueftirlitið hafi ekki staðið sig sem skyldi. Það sé á ábyrgð vinnuveitanda að ýta á eftir því að lögmæt rannsókn fari fram á orsökum slyss og stefnandi eigi ekki að bera hallann af því að það hafi ekki verið gert. Hafi í dómaframkvæmd verið byggt á þessari rannsóknarskyldu vinnuveitanda og hafi verið litið svo á að vinnuveitandi losni ekki undan ábyrgð á afleiðingum slyss við það eitt að hafa tilkynnt Vinnueftirlitinu slys, sérstaklega ef orsakir slyssins eru ekki taldar að fullu upplýstar. Hvíli því skylda á vinnuveitanda til að tryggja að fullnægjandi rannsókn fari fram á orsökum slyss og jafnframt að ganga á eftir því að Vinnueftirlitið sinni rannsóknarskyldu sinni.

Stefnandi telur óhjákvæmilegt að leggja verði til grundvallar framburð hennar og yfirlýsingu fyrrverandi samstarfsmanna hennar, sem eigi sér stoð í gögnum málsins. Þá tekur stefnandi undir niðurstöðu úrskurðarnefndar í vátryggingamálum um að aðstæður gefi tilefni til að sönnunarbyrði sé í raun snúið við. Staðreyndin sé sú að vátryggingartaki hafi ekki hrakið yfirlýsingar samstarfsmanna stefnanda og ekki hlutast til um frekari rannsókn.

Fjárhæð dómkröfu byggir stefnandi á niðurstöðu matsgerðar sem hún og stefndi öfluðu sameiginlega og ákvæðum skaðabótalaga. Krefst hún 121.390 króna í þjáningabætur á grundvelli 3. gr. skaðabótalaga, 569.475 króna vegna varanlegs miska á grundvelli 4. gr. skaðabótalaga og 2.364.043 króna vegna varanlegrar örorku á grundvelli 5. til 8. gr. skaðabótalaga, eða samtals 3.054.908 króna. Stefnandi gerir jafnframt kröfu um greiðslu 4,5% vaxta samkvæmt 1. mgr. 16. gr. skaðabótalaga vegna þjáninga- og miskabóta, að fjárhæð samtals 690.865, frá tjónsdegi [...] til stöðugleikapunkts þann 12. september 2016 og að viðbættri kröfu vegna varanlegrar örorku, samtals að fjárhæð 3.054.908 krónur, frá stöðugleikapunkti til 11. mars 2020. Þá krefst stefnandi dráttarvaxta samkvæmt 9. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, sbr. 1. mgr. 6. gr. sömu laga til greiðsludags, en þá hafi verið mánuður frá því að kröfubréf var sent til stefnda. Allt að frádreginni innborgun að fjárhæð 762.904 krónur þann 19. mars 2020 vegna greiðslu frá stefnda úr slysatryggingu launþega.

Málsástæður stefnda

Stefndi telur að slys stefnanda verði einungis rakið til óhappatilviljunar. Byggir stefndi kröfu sína um sýknu aðallega á því að skilyrði fyrir bótaskyldu skaðabótaábyrgðar vátryggingartaka vegna slyss stefnanda séu ekki uppfyllt. Hafi ekki verið sýnt fram á að líkamstjón stefnanda verði rakið til saknæmra mistaka starfsmanna vátryggingartaka eða saknæms vanbúnaðar sem vátryggingartaki verði látinn bera skaðabótaábyrgð á gagnvart stefnanda.

Stefndi telur stefnanda ekki hafa sýnt fram á að starfsmenn vátryggingartaka hafi vitað eða mátt vita af bleytu á eldhúsgólfinu eða vanrækt að gera úrbætur. Þá mótmælir stefndi því sem röngu og ósönnuðu að umrætt eldhúsgólf sé hálla en gengur og gerist með gólf í eldhúsum á [...]. Gólfefnið sé þvert á móti af hefðbundinni gerð og stefnandi hafi ekki sýnt fram á að það sé á einhvern hátt vanbúið. Þetta sama gólfefni sé enn á eldhúsinu án þess að fleiri slys hafi orðið. Verði slys stefnanda því ekki rakið til saknæms vanbúnaðar sem vátryggingartaki gat borið ábyrgð á.

Stefndi mótmælir því að þrifum á umræddu gólfi hafi verið ábótavant og að ekki hafi verið til staðar fituleysandi efni til að skúra gólfið með. Þvert á móti hafi gólfið verið skúrað reglulega með hefðbundnum fituleysandi hreinsiefnum. Þá séu fullyrðingar í stefnu um að mottur á gólfi eldhússins hefðu komið í veg fyrir slys stefnanda ósannaðar. Væru slíkar lausar mottur jafnvel líklegar til að skapa slysahættu.

Stefndi mótmælir því að gólfefni hafi verið úr sér gengið á slysdegi og að vátryggingartaki hafi átt að útvega starfsmönnum sínum skóbúnað með stamari sóla. Gólfefnið hafi verið tiltölulega nýtt á slysdegi, en [...]rekstur hafi hafist í húsnæði B í [...] 2014, eftir gagngerar endurbætur á húsnæðinu. Hafi gólfefnið því einungis verið tveggja ára gamalt þegar slysið varð. Þá hafi starfsmenn notað sína eigin skó enda starfið ekki þess eðlis að vátryggingartaka hafi borið að útvega starfsmönnum skófatnað, sbr. I. og II. viðauka við reglur um notkun persónuhlífa nr. 497/1994.

Stefndi telur að skrifleg yfirlýsing fyrrverandi starfsmanna vátryggingartaka sem fyrir liggi í málinu hafi ekki nokkurt sönnunargildi. Yfirlýsingin hafi ekki verið gerð fyrr en rúmlega ári eftir slysið að beiðni stefnanda eða lögmanns hennar, líklega til að búa til bótagrundvöll úr ábyrgðartryggingu vátryggingartaka hjá stefnda. Sé yfirlýsingin ekki í neinu samræmi við upplýsingar frá vátryggingartaka sem kannist ekki við að starfsmenn hafi kvartað vegna hálku á umræddu eldhúsgólfi eða skorts á hreinsiefnum.

Stefndi mótmælir því að sönnunarbyrði um atvik slyssins hafi að einhverju leyti snúist við. Faðir stefnanda hafi tilkynnt um slysið til lögreglu daginn eftir að það varð. Komi fram í dagbókarfærslu lögreglu að stefnandi hafi stigið í bleytu á gólfi í eldhúsi og dottið. Vátryggingartaki hafi tilkynnt um slysið til Vinnueftirlits ríkisins með tilkynningu dagsettri [...] 2016. Komi þar fram að stefnandi hafi runnið í bleytu á gólfi og fallið. Sé lýsing á atvikum slyssins í samræmi við lýsingu stefnanda sjálfrar í tilkynningu til stefnda. Samkvæmt þeim samtímagögnum hafi enginn ágreiningur verið uppi um það hvernig slysið atvikaðist fyrst eftir slysið heldur hafi allir verið sammála um að stefnandi hefði orðið fyrir því óhappi að stíga í bleytu á eldhúsgólfinu og detta. Hafi því í raun ekki verið ástæða fyrir Vinnueftirlitið eða lögreglu að rannsaka aðstæður á vettvangi. Það hafi ekki verið fyrr en þremur árum síðar, með kröfubréfi dagsettu [...] 2019, að stefnandi hafi haft orð á því að slys hennar yrði rakið til einhvers konar vanbúnaðar á umræddu eldhúsgólfi.

Stefndi bendir á að vátryggingartaki geti ekki borið ábyrgð á því að Vinnueftirlit ríkisins hafi vanrækt rannsóknarskyldu sína samkvæmt 2. mgr. 81. gr. laga um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum nr. 46/1980 með því að rannsaka ekki aðstæður á slysstað, sem hafi verið óbreyttar fyrir utan það að búið hafi verið að þurrka upp bleytuna. Verði ekki séð að það hefði komið að sök eða haft nokkur áhrif á sönnunarstöðu þótt Vinnueftirlitið hefði rannsakað aðstæður slyssins tveimur eða þremur dögum seinna. Sama gólfefni hafi verið á gólfinu og sömu vitni einnig. Telji stefndi því að ekki sé unnt að fallast á að vátryggingartaki skuli við mat á sönnun um málsatvik bera hallann af því að Vinnueftirlitið lét hjá líða að rannsaka slysið í samræmi við skyldu sína samkvæmt 2. mgr. 81. gr. laga nr. 46/1980. Beri því stefnandi sönnunarbyrðina um að slys hennar verði rakið til saknæms vanbúnaðar sem vátryggingartaki hafi getað borið ábyrgð á eða saknæmra mistaka starfsmanna vátryggingartaka.

Stefndi telur að ljóst sé að slys stefnanda falli undir óhappatilvik eins og það hugtak sé skýrt í skaðabótarétti. Enginn beri skaðabótaábyrgð á slíku óhappi að lögum heldur verði sá sem verði fyrir tjóni að bera það sjálfur.

III

Niðurstaða

Í máli þessu er deilt um skaðabótaábyrgð á slysi sem stefnandi varð fyrir við vinnu sína hjá B. Er óumdeilt að stefnandi rann á gólfi í eldhúsi með þeim afleiðingum að hún hlaut brot á vinstri olnboga.

Í 13. gr. laga um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum kemur fram að atvinnurekandi skuli tryggja að gætt sé fyllsta öryggis og góðs aðbúnaðar og hollustuhátta á vinnustað. Þá kemur fram í 37. gr. laganna að vinnu skuli haga og framkvæma þannig að gætt sé fyllsta öryggis og góðs aðbúnaðar og hollustuhátta og að fylgja skuli viðurkenndum stöðlum, ákvæðum laga og reglugerða þar að lútandi. Um gólf er fjallað sérstaklega í 6. gr. reglna um húsnæði vinnustaða nr. 581/1995. Þar segir meðal annars að gera skuli ráðstafanir til að draga úr hálku á gólfum þar sem þess gerist þörf. Þá kemur fram í 79. gr. fyrrnefndra laga um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum að slys þar sem líkur eru á að starfsmaður hafi orðið fyrir langvinnu eða varanlegu heilsutjóni skuli tilkynna Vinnueftirlitinu eigi síðar en innan sólarhrings. Loks kemur fram í 2. mgr. 81. gr. umræddra laga að starfsmenn Vinnueftirlitsins skuli fara á staðinn án ástæðulauss dráttar til að hefja vettvangskönnun.

Stefnandi byggir á því að umrætt gólf hafi iðulega verið mjög hált sökum fitu og bleytu og hafi bæði hún og aðrir starfsmenn margsinnis gert athugasemdir við það. Styðja frásagnir tveggja fyrrum starfsmanna B, sem gáfu skýrslu við aðalmeðferð málsins, frásögn hennar þar að lútandi.

Í málinu liggur fyrir tölvupóstur sem [...]stjóri vátryggingartaka, vitnið C, sendi sama dag og slysið átti sér stað, til samstarfsmanna sinna. Sagði hún þeim frá því að stefnandi hefði dottið í eldhúsinu og brotið á sér olnbogann. Segir síðan í tölvupóstinum: Gólfið í eldhúsinu er svakalega hált og ef einhver bleyta eða fita er á gólfinu þurfa menn að fara virkilega varlega. Ég þarf án efa að grípa til einhverra aðgerða til að gera vinnuaðstöðuna betri. Eruð þið með einhverjar lausnir í handraðanum? Ég er að velta fyrir mér einhverjum gúmmímottum... en fella menn sig þá ekki bara á þeim? Ég græja svo tilkynningu til Vinnueftirlitsins og sendi líka á ykkur þegar hún er tilbúin. Við aðalmeðferð málsins var tekin vitnaskýrsla af umræddri C. Hún staðfesti að hún hefði sent umræddan tölvupóst og að innihald hans væri rétt. Hún kvaðst hafa vitað að eldhúsgólfið væri mjög hált og þá sérstaklega við uppþvottavélina þar sem stefnandi féll í umrætt sinn.

Með hliðsjón af framangreindu telur dómurinn að leggja verði til grundvallar að full vitneskja hafi verið um það hjá vátryggingartaka að eldhúsgólfið væri óvenju hált, sérstaklega þegar fita eða bleyta væri á því og sérstaklega á þeim stað þar sem umrætt slys varð. Þá vissi vátryggingartaki að starfsmönnum stafaði hætta af hálu eldhúsgólfinu og að að grípa þyrfti til úrræða til að bregðast við hættunni.

Þegar litið er til þess sem áður er rakið um þá vitneskju sem lá fyrir um hættuna sem stafaði af hálu eldhúsgólfinu mátti vátryggingartaka, að mati dómsins, vera ljóst að mikilvægt væri að Vinnueftirlitið rannsakaði tildrög slyssins og aðstæður á vettvangi. Var því mikilvægt að tilkynna slysið þegar í stað í samræmi við skýra skyldu þar að lútandi í 79. gr. laga nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum, en aðilar málsins eru sammála um að það hafi ekki verið gert. Þá hefði vátryggingartaki, í ljósi áðurnefndra aðstæðna, átt að gera frekari reka að því að tildrög slyssins yrðu rannsökuð. Kom raunar fram í fyrrnefndri vitnaskýrslu [...]stjóra vátryggingartaka við aðalmeðferð málsins að eftir á að hyggja hefði verið gott að fá Vinnueftirlitið til að taka út aðstöðuna eftir slysið. Telur dómurinn að með vísan til alls þessa verði stefndi að bera sönnunarbyrðina um þau atriði sem aðila greinir á um en hefði mátt upplýsa ef rannsókn hefði farið fram með þeim hætti sem gert er ráð fyrir í 81. gr. laga nr. 46/1980.

Með hliðsjón af framansögðu telur dómurinn að byggja verði á því að vátryggingartaki hafi ekki gripið til viðeigandi ráðstafana til að koma í veg fyrir slys vegna þess hve gólfið í eldhúsi var hált, í samræmi við skyldu sína samkvæmt 13. og 37. gr. laga um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum og 6. gr. reglna um húsnæði vinnustaða nr. 581/1995. Hafi mátt rekja umrætt slys til þess. Er það því niðurstaða dómsins að ekki hafi verið um að ræða óhappatilvik, eins og stefndi heldur fram, heldur verði að rekja umrætt slys og líkamstjón stefnanda vegna þess til saknæmrar vanrækslu starfsmanna vátryggingartaka.

Fjárhæð bótakröfu í málinu byggist á matsgerð sem aðilar málsins öfluðu sameiginlega. Um hana er ekki tölulegur ágreiningur. Verður því fallist á hana eins og hún er fram sett í stefnu ásamt vöxtum og dráttarvöxtum, eins og nánar greinir í dómsorði.

Stefnandi ímálinu hefur gjafsókn samkvæmt gjafsóknarleyfi dagsettu 11. febrúar 2020. Krefst stefnandi málskostnaðar úr hendi stefnda eins og málið væri eigi gjafsóknarmál. Útlagður kostnaður stefnanda er 13.567 krónur samkvæmt málskostnaðarreikningi. Með vísun til úrslita málsins og til 1. mgr. 130. gr. og 4. mgr. 128. gr. laga nr. 91/1991 verður stefnda gert að greiða málskostnað sem renni í ríkissjóð. Er fjárhæð hans ákveðin 1.183.567 krónur. Allur gjafsóknarkostnaður stefnanda greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun H-kvk-ef H-kvk-ef K-kvk-ef lögmanns sem þykir, að teknu tilliti til umfangs málsins og með hliðsjón af tímaskýrslu lögmannsins, hæfilega ákveðinn 1.170.000 krónur.

B-kk-nf Þ-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

Dómsorð :

Stefndi, Sjóvá- Almennar tryggingar hf., greiði stefnanda, A, 3.054.908 krónur með 4,5% ársvöxtum af 690.865 krónum frá [...] 2016, af 3.054.908 krónum frá þeim degi til 11. mars 2020, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 3.054.908 krónum frá þeim degi til greiðsludags, allt að frádreginni innborgun að fjárhæð 762.904 krónur þann 19. mars 2020.

Stefndi greiði 1.183.567 krónur í málskostnað sem renni í ríkissjóð.

Allur gjafsóknarkostnaður stefnanda, þar með talin þóknun H-kvk-ef H-kvk-ef K-kvk-ef lögmanns, 1.170.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði.

B-kk-nf Þ-kk-nf