S-995/2011

I.

Mál þetta, sem dómtekið var að aflokinni aðalmeðferð 16. nóvember sl., er höfðað með ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, útgefinni 6. september 2011, á hendur A-x-x T-x-x, kt. 000000-0000, Vesturbergi 149, Reykjavík „fyrir líkamsárás, með því að hafa, miðvikudagskvöldið 23. mars 2011, elt K, kt. 000000-0000, frá Miðvangi í Hafnarfirði að Hjallabraut þar sem hann féll í jörðina, rifið hann á fætur og slegið hann hnefahöggi í höfuðið með þeim afleiðingum að hann hlaut heilahristing og roða á hægri upphandlegg.

Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20/1981 og 110. gr. laga nr. 82/1998.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Af hálfu ákærða er þess krafist að hann verði dæmdur til vægustu refsingar sem lög leyfa. Þá er krafist hæfilegra málsvarnarlauna.

II.

Samkvæmt skýrslu lögreglu, dags. 23. mars 2011, barst lögreglu tilkynning frá fjarskiptamiðstöð klukkan 19:39 þann sama dag þess efnis, að drengur hefði verið laminn á Hjallabraut og að tilkynnandi væri við hringtorg á Hjallabraut/Miðvangi. Í skýrslunni segir að lögregla hafi þegar farið á staðinn og síðan elt tilkynnanda, H-kk-þf B-kk-þf, að gatnamótum Hjallabrautar og Laufvangs. Þar hafi verið fyrir árásarþoli, K, ásamt vitnunum Í, M, S-kvk-þgf og H-kvk-þgf. Þeim K, Í og M hafi verið mjög brugðið, en fram hafi komið að K hefði verið sleginn í höfuðið af fullorðnum manni, sem hafði elt þá félaga frá leikvellinum við Miðvang að Laufvangi þar sem K hefði fallið á gangstéttina.

Þeir K, Í og M tjáðu lögreglu að þeir hefðu verið að leika sér á leikvellinum á bak við blokkina við Miðvang 41 þegar maður hefði komið út á svalir á fyrstu hæð (annarri hæð) og steytt hnefa í átt að strákunum og gefið þeim merki með fingrinum. Sögðust þeir þá hafa steytt hnefann á móti manninum og haldið áfram að leika sér. Um það bil 10 mínútum síðar hefðu þeir hætt að leika sér og gengið af stað frá leikvellinum og hefðu þeir þá áttað sig á því að maður væri á gangi á eftir þeim, en það hefði verið sami maður og steytti hnefann í átt að þeim skömmu áður. Hefðu þeir orðið hræddir og hlaupið í burtu og maðurinn á eftir þeim.

Þegar þeir hefðu verið komnir á móts við Laufvang hefði K dottið á gangstéttina og hefði maðurinn þá hlaupið að honum. K sagðist hafa sagt við manninn á ensku „I did not do anything“, en maðurinn hefði tekið hann upp á annarri hendinni og slegið hann í hnakkann og fram eftir kinninni hægri megin. Maðurinn hefði síðan farið af vettvangi og í átt að Samkaupum við Miðvang. Hann hefði verið klæddur í einhvers konar dúnúlpu og ljósar buxur. Þá hefði hann verið sköllóttur.

Í skýrslunni segir að H-kvk-nf, S-kvk-nf og H-kk-nf hafi öll sagst hafa orðið vitni að árásinni. S-kvk-nf og H-kk-nf sögðust hafa verið að aka niður Hjallabraut þegar þau hefðu séð mann rífa ungan dreng á fætur, en drengurinn hefði legið á gangstétt við Hjallabrautina. Hefði maðurinn slegið drenginn í andlitið og látið sig svo hverfa. H-kvk-nf sagðist hafa verið á gangi og séð það sama og S-kvk-nf og H-kk-nf. Þau H-kvk-nf, S-kvk-nf og H-kk-nf hafi gefið eftirfarandi lýsingu á geranda: Karlmaður, breiðvaxinn, í ljósum buxum, brúnum jakka með loðfóðri og með ljósa húfu á höfði. Þá hefði maðurinn verið með skeggbrodda, þ.e. þriggja daga skegg.

Í skýrslunni segir að móðir K hafi komið á vettvang og ætlað að fara með K á slysadeild til skoðunar, en hann hafi kvartað undan höfuðverk. Þá segir að lögregla hafi ekið þeim M og Í heim, en áður hafi þeir sýnt lögreglu úr hvaða íbúð maðurinn hefði komið og hafi það verið íbúð nr. 208 að Miðvangi 41. Hafi þeir spurt þá M og Í að því hvort þeir hefðu verið að henda snjóboltum eða einhverju því um líku í húsið, en þeir hefðu neitað því. Í skýrslunni segir að þeir hafi rætt við foreldra drengjanna og gert þeim grein fyrir málinu.

Lögreglumenn hafi síðan farið að Miðvangi 41 og að íbúð nr. 208 og hitt þar fyrir ákærða í máli þessu. Hann hafi verið klæddur ljósum buxum og verið örlítið þykkur um mittið og með skeggbrodda. Ákærði hafi ekki talað íslensku, en kona hans hafi eitthvað getað tjáð sig á íslensku. Þá hafi verið haft samband við O-kvk-þf D-kvk-þf, sem hafi túlkað fyrir ákærða. Ákærða hafi verið kynnt að hann væri grunaður um líkamsárás og jafnframt hafi honum verið gerð grein fyrir réttarstöðu sinni.

Ákærði hafi tjáð lögreglu að síðustu þrjá daga væru einhverjir óþekktarpésar búnir að vera að grýta snjóboltum í rúður í blokkinni og hafi hann talið áðurgreinda þrjá drengi hafa átt þar einhvern hlut að máli. Kvaðst hann hafa farið út á svalir og sagt þeim að hætta þessu og hefðu þeir þá látið sig hverfa í smá stund, en síðan hefði aftur verið hent í rúðurnar. Hefði hann þá ákveðið að fara út og ræða við drengina. Þeir hefðu þá hlaupið í burtu og hann á eftir þeim þar til einn þeirra hefði dottið. Sagðist ákærði hafa togað hann upp á annarri hendinni og slegið hann í hnakkann. Að því loknu hefði hann haldið heim til sín. Í skýrslunni segir að ákærði hafi verið bent á að á Íslandi væri bannað að leggja hendur á fólk. Sagðist ákærði ekki hafa vitað það, en í heimalandi hans væru óþekktarormar hýddir með beltum og þess háttar. Ákærða var gerð grein fyrir að hann gæti átt von á kæru vegna líkamsárásar og að hann yrði að öllum líkindum boðaður í skýrslutöku vegna málsins.

Á meðal gagna málsins er læknisvottorð S-kvk-ef G. H. J-kvk-ef, læknis á slysa- og bráðadeild Landspítala háskólasjúkrahúss, dags. 13. apríl 2011. Þar segir að K hafi leitað á bráðamóttöku í Fossvogi skömmu eftir að hann varð fyrir líkamsárás hinn 23. mars 2011 um kl. 19.30. Við komu á bráðamóttökuna hafi K tjáð lækni að hann hefði verið leika sér með tveimur vinum sínum sama kvöld og átt einhver samskipti við mann uppi á svölum með nokkurs konar táknmáli. Eftir þessi samskipti hefði maðurinn komið niður af svölunum og elt þá uppi. Þeir hefðu hlaupið, en K hefði fallið og dottið á hægra hné. Maðurinn hefði þá þrifið hann upp með því að grípa um hægri handlegg og því næst hefði hann slegið K hnefahöggi á hægri hluta höfuðsins við gagnaugað. K hefði misst meðvitund um stund eða orðið sljór og ekki sagst muna alveg í smáatriðum hvað gerðist eftir þetta. Kvaðst hann hafa vaknað upp og verið þreyttur, með höfuðverk og ljósfælni. Höfuðverkurinn hefði verið dreifður um höfðið og einnig hefði hann verið með suð fyrir vinstra eyra. Einnig hefði hann verið með hellu í vinstra eyra og hefði honum fundist heyrnin eitthvað daufari. Þá hefði hann verið með verk aftan í hálsi. Í vottorðinu segir að drengurinn hafi þó ekki verið með stífleika í hálsi og hafði ekki kastað upp. Þá segir að vinstri fóturinn hafi verið þrútinn á þeim stað þar sem hann fékk högg þegar hann datt.

Í vottorðinu kemur fram að árásarþoli hafi verið greindur með heilahristing og yfirborðsáverka á öxl og upphandlegg. Þá hafi verið roði á hægri upphandlegg, sem gæti stemmt við það að þétt hefði verið tekið um upphandlegg hans með lófa. Óvíst væri þó af hverju roðinn stafaði.

Í lok vottorðsins segir að ljóst væri að drengnum væri nokkuð brugðið eftir atvikið og hafi verið óskað eftir því að hjúkrunarfræðingur í áfallateymi myndi fylgja málinu eftir. Þá segir að hann hafi komið aftur á bráðamóttöku í Fossvogi 29. mars 2011 til að fá framlengingu á skólavottorði vegna fjarvista í leikfimi. Rétt hafi þótt að drengurinn tæki frí frá skólaleikfimi á meðan einkenni heilahristingsins væru að ganga yfir. Loks segir að horfur séu góða og flestir ættu að jafna sig á u.þ.b. tveimur vikum eftir sams konar atvik, a.m.k. líkamslega. Hins vegar sé ljóst að þetta hafi verið andleg áraun fyrir piltinn.

Verður nú rakinn framburður ákærða og vitna fyrir dóminum og hjá lögreglu eftir því sem þurfa þykir:

Ákærði viðurkenndi að hafa elt K að Hjallabraut þar sem K hefði fallið í jörðina, lyft honum upp með því að toga í handlegg hans og slegið hann með flötum lófa aftan á höfuðið. Ákærði neitaði því að hafa slegið K hnefahöggi í höfuðið með þeim afleiðingum sem greinir í ákæru.

Ákærði sagði að hann og kona hans hefðu setið og horft á sjónvarpið þegar þau hefðu heyrt læti í krökkum fyrir utan. Sagðist hann hafa farið út á svalirnar og séð þrjá drengi fyrir utan, sem hefðu hlaupið í burtu og í átt að leikskólanum. Á eftir þeim hefði hlaupið kona, sem hefði komið úr fiskbúð í nágrenninu. Hann sagði að strákarnir hefðu kastað snjóboltum í konuna og síðan farið inn á lóð leikskólans og falið sig þar, en konan hefði farið til baka. Hann sagði að strákarnir hefðu farið hringinn í kringum leikskólann og síðan komið aftur fram fyrir hann og þá hefðu þeir tekið eftir honum á svölunum. Sagðist ákærði hafa sýnt drengjunum með látbragði að þetta mætti ekki gera, þ.e. kasta snjóboltum í fólk og hefðu drengirnir þá hlaupið í burtu. Sagðist ákærði síðan hafa farið aftur inn til sín. Eftir u.þ.b. 10 mínútur hefði hann orðið var við að snjóboltum var kastað í gluggann hjá honum. Sagðist hann hafa flýtt sér í yfirhöfn og farið út. Sagðist hann hafa séð til strákanna hinum megin við götuna við hornið á næsta húsi og hefðu þeir glott til hans. Sagðist hann hafa hlaupið á eftir þeim hringinn í kringum húsið. Hinum megin við húsið hefði verið smá snjóskafl og hefðu tveir strákanna farið yfir hann, en sá þriðji hefði dottið og hefði honum þá tekist að ná í handlegginn á honum. Hann sagði að drengurinn hefði reynt að losa sig, en ákærði sagðist hafa haldið kröftuglega um handlegg hans og lyft honum upp til að koma honum á gangstéttina. Sagðist ákærði hafa ætlað að taka drenginn með sér heim og biðja vinkonu sína, sem talaði íslensku, að tala við strákinn. Drengurinn hefði byrjað að gráta og reynt að komast undan. Ákærði sagðist skömmu áður hafa gengist undir hjartauppskurð og því verið móður og átt erfitt með að draga andann. Sagðist ákærði aðeins hafa slegið strákinn með flötum lófa aftan á höfuðið. Húfan hefði dottið af drengnum og hefði hann hlaupið í átt til vina sinna, en sjálfur hefði hann farið heim. Sagðist ákærði hafa stytt sér leið í gegnum garðinn og farið beint inn til sín. Eftir rúmlega klukkustund hefði lögreglan bankað upp á hjá honum.

Ákærði sagði að áður en þetta átti sér stað hefðu drengirnir verið við þessa iðju í fjóra daga, þ.e. að kasta snjóboltum í gluggana hjá honum og hefðu þeir haldið áfram eftir þetta atvik.

Ákærði sagðist aðeins muna eftir einni konu á vettvangi og hefði hún staðið u.þ.b. 30 metra frá þeim. Önnur vitni hefði hann ekki séð á vettvangi.

Ákærða var bent á að drengurinn hefði farið á slysadeild í kjölfar atviksins og þar hefði hann verið greindur með heilahristing. Sagðist ákærði þá aðeins hafa slegið drenginn með flötum lófa og sagði að hann gæti ekki ímyndað sér að fólk fengi heilahristing af slíku höggi. Hann væri hins vegar ekki læknir og gæti því ekki dæmt um þetta. Að því er varðar roða á hægri upphandlegg drengsins sagði ákærði að vel gæti að sá áverki væri af hans völdum því hann hefði haldið kröftuglega um handlegginn á stráknum. Ákærði sagðist hins vegar spyrja á móti hvers vegna drengurinn hefði ekki verið með roða eða aðra áverka á höfðinu ef satt væri að hann hefði slegið hann hnefahöggi í hnakkann. Þá sagðist hann halda að sá sem fengi heilahristing myndi missa meðvitund, en strákurinn hefði hins vegar hlaupið í burtu.

Ákærði sagðist aðspurður vera viss um að drengirnir, sem hann elti, hefðu verið þeir sömu og köstuðu í gluggann hjá honum.

K sagði að þeir vinirnir hefðu verið á gangi við leikskólann í umrætt sinn þegar þeir hefðu séð ákærða úti á svölum með hnefann á lofti. Þeir hefðu haldið að ákærði væri að grínast og allir sett hnefann á loft og brosað til hans. Þá hefði ákærði gefið höndina, eins og vitnið orðaði það, og hefðu þeir þá hlaupið og falið sig á bak við hraunið í smá stund. Þeir hefðu síðan gengið aðeins lengra í burtu og að Hjallabraut og þá hefðu þér tekið eftir að maðurinn var kominn út. Vinur hans hefði þá öskrað upp að maðurinn væri þarna og hefðu þeir hlaupið og maðurinn á eftir þeim. Á leiðinni hefði hann dottið tvisvar í snjónum því hann hefði verið í stígvélum, en hann hefði ekki meitt sig neitt við það, nema kannski aðeins í bakinu. Í síðara skiptið hefði ákærði náð honum. Hefði ákærði dröslað honum upp og sagt eitthvað við hann á litháísku, en einnig hefði hann sagt á ensku að hann ætlaði kannski að hringja í lögregluna. Vitnið sagðist hafa sagt á ensku: „Ég gerði ekki neitt, ég gerði ekki neitt.“ Hefði ákærði samt sem áður haldið áfram og sagt eitthvað og m.a. sagt honum að þegja og síðan hefði ákærði lamið hann. Hann sagði að ákærði hefði ætlað að yfirbuga hann svo að hann streittist ekki á móti honum, því ákærði hefði ætlað að toga hann heim til sín. Vitnið sagði að kona, sem hefði verið á vettvangi, hefði kallað til ákærða: „Þú gerir ekki svona“. Hefði ákærði þá litið á konuna og síðan hlaupið í burtu.

Nánar aðspurt sagði vitnið að ákærði hefði slegið hann með krepptum hnefa á gagnaugað og sagðist hann hafa dottið í jörðina við höggið og legið þar í smá stund á eftir. Sagðist ákærði hafa rotast og dottið út í um fimm sekúndur, enda hefði hann fengið heilahristing. Hann sagðist síðan hafa reynt að standa upp því hann hefði haldið að ákærði væri enn yfir honum og sagðist hann hafa stutt sig við húsvegginn. Þá hefði hann áttað sig á því að ákærði var farinn. Hann sagði að sér hefði liðið illa eftir árásina og verið með mikinn höfuðverk og svima. Á meðan á árásinni stóð sagðist hann hafa haldið að ákærði ætlaði að ganga frá honum. Þegar lögregla hefði komið á vettvang hefði honum liðið mjög illa og verið grátandi. Hann sagði að hann hefði þurft áfallahjálp á eftir árásina.

Vitnið kannaðist ekki við það að hann og vinir hans hefðu verið að kasta snjóboltum í gluggana hjá ákærða.

J, móðir brotaþola, sagði að K hefði hringt í hana hágrátandi umrætt kvöld og sagt henni að stór maður hefði ráðist á hann. Hefði hann grátið mjög mikið og verið hræddur og hefði hún fengið að tala við þann, sem leyfði honum að hringja, og hefði sá hinn sami sagt henni hvað gerðist og hvar þau væru. Sagðist hún hafa farið strax af stað. Þegar hún hefði komið á staðinn hefði verið þar fullt af fólki og hefði sonur hennar verið hágrátandi og í slæmu ástandi. Hún sagði að drengurinn hefði verið í sjokki og sagðist hún aldrei hafa séð hann jafn hræddan. Lögreglan hefði sagt við hana að best væri fyrir hana að fara með hann beint niður á Borgarspítala, sem hún hefði og gert. Þar hefði hann farið í skoðun og myndatöku og hefði komið í ljós að hann hafði fengið heilahristing. Hún sagði að K hefði verið mjög illt í höfðinu síðan þetta gerðist og hefði hann misst nokkra daga úr skólanum. Þá hefði hann þurft áfallahjálp. Hún sagði að sonur hennar hefði ekki þorað að fara í Samkaup eftir þetta og sagt aftur og aftur: „Við gerðum ekki neitt.“

K-x-x S-kk-nf H-kk-nf sagði að ákærði hefði búið fyrir neðan hann á Miðvanginum á fyrstu hæð. Ákærða hefði þótt mjög vænt um bílinn sinn og sagðist hann oft hafa orðið var við það um haustið að strákar úr Víðistaðaskóla lögðu leið sína í Samkaup og voru oft með fúkyrði og stæla í garð ákærða. Yfir bílinn ákærða og fleiri bíla á stæðinu og inn á svalirnar hjá ákærða hefði rignt grjóti og drasli. Hann sagði að strákarnir hefðu staðið við leikskólann og verið með fúkyrði og stæla við ákærða. Þetta hefði endað með því að ákærði gafst upp og hljóp út á eftir strákunum. Hann sagðist hins vegar ekki hafa orðið vitni að árásinni sjálfri. Þegar skýrsla hans hjá lögreglu var borin undir hann staðfesti hann hana, en tók fram að hann hefði ekki orðið vitni að átökunum sjálfum, en hann sagðist hafa séð ákærða slá létt á hausinn á stráknum til að leggja áherslu á orð sín.

M sagði að þeir vinirnir hefðu setið í rólunum á leikskólanum þegar maður hefði komið út á svalirnar og gefið þeim fingurinn, eins og vitnið orðaði það. K hefði þá einnig gefið honum fingurinn. Maðurinn hefði síðan farið inn til sín og þeir gengið eitthvað áfram. Maðurinn hefði síðan komið út og hlaupið á eftir þeim. Á leiðinni hefðu þeir K runnið, en staðið upp aftur og hlaupið lengra og sagðist hann sjálfur hafa farið inn í blokk í nágrenninu. Hinir hefðu hlaupið áfram og hefði K dottið. Hann sagðist ekki hafa séð þegar ákærði réðist að K. Hann kannaðist ekki við að þeir vinirnir hefðu verið að kasta snjóboltum í gluggana hjá ákærða.

S-kvk-nf P-kvk-nf sagðist hafa séð þrjá drengi koma hlaupandi yfir götu og hefði fullorðinn maður komið á eftir þeim. Einn drengjanna hefði dottið og hefði fullorðni maðurinn rifið í hann, þ.e. rifið hann upp og barið hann og hefði drengurinn farið að gráta. Nánar aðspurð sagði hún að maðurinn hefði barið drenginn með hnefanum, en hún sagðist ekki hafa séð hvar höggið lenti, en það hefði þó lent ofarlega á líkama drengsins. Aðspurt aftók vitnið það að ákærði hefði slegið drenginn létt aftan á hnakkann og sagði að það væri munur á því að slá eða berja. Hún sagðist vera þess fullviss að maðurinn hefði barið með hnefanum, en ekki með flötum lófa.

Hún sagði að drengurinn hefði reynt að tala við manninn, fyrst á íslensku og síðan á ensku þegar hann hefði áttað sig á því að hann talaði ekki íslensku. Hún sagði að ákærði hefði ekki svarað drengnum heldur gargað eitthvað á hann sem hún hefði ekki skilið. Hún sagðist hafa farið til drengsins og talað við hann og hefði hann verið hágrátandi og ofboðslega hræddur. Hún sagðist ekki hafa séð áverka á drengnum, en sagði að hann hefði haldið utan um höfuðið og talað um að hann fyndi til í því.

H-kk-nf B-kk-nf sagðist hafa verið á leiðinni heim til sín með barnsmóður sína og barnið í bifreiðinni í umrætt sinn. Þegar þau hefðu ekið af Reykjavíkurveginum og inn á Hjallabrautina hefðu þau séð mann halda í strák og slá hann með krepptum hnefa í höfuðið og hefði strákurinn dottið við höggið. Sagðist hann hafa beygt að blokkinni og barnsmóðir hans hlaupið út til stráksins, en sjálfur hefði hann hringt á lögregluna. Hann sagði að drengurinn hefði verið hágrátandi. Þá sagði hann að barnsmóðir hans hefði hringt í móður hans sem komið hefði á vettvang.

H-kvk-nf H-kvk-nf sagðist hafa setið sem farþegi í bifreið með barnsföður sínum, H-kk-þgf B-kk-þgf, í umrætt sinn þegar hún hefði séð útundan sér mann standa hjá strák og halda í hálsmálið hjá stráknum. Maðurinn hefði síðan lamið drenginn með krepptum hnefa í höfuðið. Sagðist hún hafa beðið barnföður sinn um að stöðva bifreiðina og þegar hann gerði það hefði ákærði tekið á rás og gengið í hina áttina. Sagðist hún hafa verið hjá stráknum og leyft honum að hringja í móður sína, en beðið H-kk-þf um að hringja á lögreglu. Hún sagði að strákurinn hefði verið mjög hræddur og grátandi og talað um að hann fyndi til í höfðinu.

III.

Í máli þessu er ákærða gefið að sök að hafa í umrætt sinn elt K frá Miðvangi í Hafnarfirði að Hjallabraut þar sem hann féll í jörðina, rifið hann á fætur og slegið hann hnefahöggi í höfuðið með þeim afleiðingum að hann hlaut heilahristing og roða á hægri upphandlegg.

Ákærði hefur játað sakargiftir að öðru leyti en því að hann kveðst aðeins hafa slegið drenginn með flötum lófa aftan á höfuðið og hefur dregið í efa að drengurinn hafi fengið heilahristing af slíku höggi. Ákærði hefur neitað því að hafa slegið drenginn með krepptum hnefa. Ákærði hefur ekki mótmælt því að roði á hægri upphandlegg drengsins sé af hans völdum, enda hefði hann haldið kröftuglega utan um handlegg drengsins.

Með vísan til einkar skýrs og greinargóðs framburðar vitnanna K, S-kvk-ef P-kvk-ef, H-kk-ef B-kk-ef og H-kvk-ef H-kvk-ef, svo og með hliðsjón af framlögðu læknisvottorði, þykir í ljós leitt svo hafið sé yfir skynsamlegan vafa að ákærði hafi slegið drenginn í umrætt sinn með krepptum hnefa í höfuðið. Með vísan til framangreinds, játningar ákærða að öðru leyti og annarra gagna málsins þykir sannað að ákærði hafi haft í frammi háttsemi þá sem greinir í ákæru með þeim afleiðingum sem þar greinir. Þykir háttsemin réttilega heimfærð til refsiákvæða í ákærunni.

Ákærði hefur ekki áður sætt refsingu. Við ákvörðun refsingar er litið til þess að árás ákærða beindist að 12 ára gömlu barni og er það virt ákærða til refsiþyngingar, sbr. 1. og 3. tl. 70. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þykir refsing hans hæfileg ákveðin fangelsi 30 daga. Með því að ákærði hefur ekki áður gerst brotlegur þykir rétt að fresta fullnustu refsingar hans og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

Ákærði greiði 185.100 krónur í sakarkostnað, þ.m.t. málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hrl., sem þykja hæfilega ákveðin 150.600 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Dóm þennan kveður upp R-kvk-nf B-kvk-nf héraðsdómari.

Dómsorð:

Ákærði, A-x-x T-x-x, sæti fangelsi í 30 daga en fullnustu refsingarinnar er frestað og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði 185.100 í sakarkostnað, þ.m.t. málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hrl., 150.600 krónur.

R-kvk-nf B-kvk-nf

Rétt endurrit staðfestir

Héraðsdómur Reykjaness 14.12. 2011.