S-952/2016

Mál þetta, sem dómtekið var 17. mars sl., er höfðað með ákæru, útgefinni af lögreglustjóranum á höfuðborgarsvæðinu 13. desember 2016 á hendur X, kt. [...],[...],[...].

I.

Fyrir líkamsárás með því að hafa, aðfaranótt sunnudagsins 3. apríl 2016, ráðist á A á heimili X, að [...] í [...], og slegið hann tveimur höggum í andlitið, sparkað í fætur hans og þar sem A lá í gólfinu stigið ofan á og traðkað á hægri fæti hans, með þeim afleiðingum að A hlaut mar yfir vinstra auga, mar á hægri framhandlegg, fleiður á vinstri olnboga, brot á framristarbeini og bólgu og mar yfir hægri rist og hægri tám.

Telst brot þetta varða við 1. mgr. 218 gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

II.

Fyrir umferðarlagabrot með því að hafa, fimmtudaginn 3. mars 2016, ekið bifreiðinni [...] sviptur ökurétti eftir [...] á [...].

Telst brot þetta varða við 1. mgr. 48. gr., sbr. 1. mgr. 100. gr., umferðarlaga nr. 50/1987 með áorðnum breytingum.

Vegna ákærukafla I er af hálfu B-kk-ef E-kk-ef hdl., fyrir hönd A, kt. [...], gerð krafa þess efnis að ákærða verði gert að greiða A miskabætur að fjárhæð 2.000.000 króna, auk dráttarvaxta skv. lögum nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá því mánuður er liðinn frá því að krafa þessi er kynnt sakborningi til greiðsludags. Auk þess er gerð krafa um þóknun við réttargæslu úr hendi sakbornings að mati réttarins að viðbættum virðisaukaskatti á réttargæsluþóknun. Jafnframt er þess krafist að dráttarvextir leggist á höfuðstól dómkröfu á 12 mánaða fresti, í fyrsta sinn 12 mánuðum eftir upphafsdag vaxta.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Verjandi ákærða krefst aðallega sýknu vegna ákæruliðar I., til vara að refsing verði felld niður en til þrautavara krefst hann vægustu refsingar sem lög leyfa. Þá krefst hann vægustu refsingar sem lög leyfa vegna ákæruliðar II. Einnig krefst hann þess að bótakröfu verði vísað frá dómi. Þá krefst hann hæfilegrar þóknunar og þess að allur sakarkostnaður verði greiddur úr ríkissjóði.

Málsatvik

Samkvæmt skýrslu lögreglu var hún kölluð að [...] að morgni 3. apríl 2016. Er lögregla kom þangað sá hún brotaþola, A, utandyra. A hafði sjáanlega bólgu í andliti og mar var byrjað að myndast við vinstra kinnbein og eyra. Þá haltraði hann og átti greinilega erfitt með að stíga í vinstri fótinn. A var ör og óðamála og fór úr einu í annað. Kom fram hjá honum að hann hefði verið laminn af manni sem væri núna inni í íbúð við [...] og hann hefði áhyggjur af konunni sem hefði orðið eftir í íbúðinni. A kvaðst hafa tekið leigubíl með konunni heim úr miðbænum og hann hefði greitt fargjaldið. Konan hefði ekki vitað nákvæmlega hvert heimilisfangið væri. A kvaðst ekki hafa „riðið“ konunni og sagði að tveir menn væru inni í íbúðinni og lýsti þeim sem hefði veitt honum áverka. Mennirnir væru með debetkortið hans og gleraugun. Lögreglumenn fóru í íbúðina á meðan A beið. Ákærði kom til dyra og bauð lögreglumönnum inn. Hann var sjáanlega undir áhrifum áfengis. Kærasta hans, B, var sofandi í íbúðinni. Þá var þar staddur vinur ákærða, C.

Ákærði greindi frá því að hann óttaðist að kærastan hans hefði verið beitt kynferðislegu ofbeldi, en hann næði ekki að vekja hana. Lögreglumaður fór og vakti hana þar sem hún lá undir sæng í svefnherberginu og var greinilega undir áhrifum áfengis. Henni var brugðið við að sjá lögregluna inni hjá sér og kvaðst ekki muna hvað hefði gerst. Hún var í náttslopp, sem hún kvaðst oft sofa í, en engu öðru, sem hún taldi mjög skrítið.

Ákærði sagði þau hafa verið að skemmta sér í miðbænum ásamt C og B hefði farið heim á undan honum. Hann hefði komið heim um klukkan átta að morgni og komið að læstum dyrum. Hann hefði þá farið að svefnherbergisglugga þeirra. Rimlagardínurnar þar voru lausar og hann náði að losa þær þannig að þær féllu niður. Hann hefði þá séð hvar B hefði legið uppi í rúmi og karlmaður, sem hafi einungis verið íklæddur nærbuxum, við hlið hennar. Hann hefði sagt manninum að opna dyrnar. Hann hefði síðan veitt honum áverka með því að kýla hann einu sinni í svefnherberginu og einu sinni í eldhúsinu. Á þeim tímapunkti hefði C náð að taka ákærða frá manninum. Þeir hefðu hent fötunum í manninn en tekið debetkortið hans til þess að vera vissir um hver hann væri. Hann kvaðst hafa spurt manninn hvort hann hefði nauðgað B en hann hefði neitað. C, vinur ákærða, greindi frá því á vettvangi að hafa stöðvað ákærða eftir að hann hefði veitt manninum tvö högg.

Í framhaldi af framangreindum atvikum var brotaþoli handtekinn vegna gruns um kynferðisbrot og fluttur á lögreglustöð. Brotaþoli greindi lögreglu frá því að hann væri á geðlyfjum, en ekki undir áhrifum áfengis eða fíkniefna. Ekkert hefði gerst á milli hans og stúlkunnar, þau hefðu aðeins talað saman.

Í málinu liggur fyrir læknisvottorð S-kvk-ef G. H. J-kvk-ef, sérfræðings á slysa- og bráðadeild Landspítala í Fossvogi, frá 17. maí 2016. Þar kemur fram að brotaþoli hafi leitað á bráðamóttöku þann 3. apríl 2016. Hann lýsti því þar að hann hefði farið heim með stúlku sem hann hefði ekki sofið hjá. Tveir karlmenn hefðu komið nokkru síðar og annar þeirra sagst vera kærasti stúlkunnar. Þeir hefðu veist að brotaþola, veitt honum hnefahögg og stigið þunglega ofan á hægri rist hans og látið höggin dynja á útlimum hans. Í vottorðinu kemur fram að brotaþoli búi í þjónustuíbúð. Hann sé með geðsjúkdóm og sé í eftirliti á Landspítala. Þá sé hann á geðlyfjum, lyfjum sem hafi áhrif á sykurbúskap og lyfjum við flogaveiki. Við komu hefði hann verið með mar yfir vinstri augnumgjörð, mar á hægri framhandlegg og eilítið fleiður á vinstri olnboga. Þá hefði hann haft töluverða bólgu og mar yfir hægri rist og tám og ekki getað stigið í fótinn vegna verkja. Tekin var röntgenmynd af hægri rist brotaþola. Sáust beinflísar á milli nærliðar á fyrsta og öðru framristarbeini og einnig sást veruleg mjúkvefjabólga. Í framhaldi var tekin sneiðmynd af hægri rist og sáust þá kalkanir við grunnlið fyrsta framristarbeins og vaknaði þá grunur um lisfanc áverka sem getur haft áhrif á stöðugleika ristarbeina. Var brotaþoli greindur með mar á andliti, brot á framristarbeini og kramningsáverka á öðrum hlutum ökkla og fóta. Vegna áverka brotaþola og aðstæðna hans þótti ekki fært að útskrifa hann af bráðamóttöku og var hann því lagður inn á bæklunardeild þar sem hann fékk sérmótaða spelku á fót og ökkla en ekki er mælt með ástigi í einhverjar vikur eftir slíkan áverka.

Tekin var skýrsla af brotaþola hjá lögreglu þann 3. apríl 2016. Þar lýsti hann því að hafa hitt B í leigubílaröð. Hún hefði beðið hann um að koma með sér en ekki verið viss um heimilisfangið. Þegar heim til hennar hafi verið komið hefði hún fengið sér bjór en hann hefði fengið sér vatn. Hann hefði setið í stofunni en hún farið inn í svefnherbergi og komið aftur fram í slopp. Hann hefði tekið eftir því að hún hafi verið nakin undir sloppnum. Hann hefði verið þreyttur og ætlað að leggja sig en hún hefði sagt honum að fara inn í rúm og ekki viljað að hann færi. Hann hefði spurt hvort hann mætti fara úr buxunum þar sem það væri óþægilegt að sofa í fötum. Hann hefði haldið utan um stúlkuna og hún hefði látið hönd hans á hægra brjóst hennar, en ekkert annað hefði gerst. Hann hefði opnað fyrir kærasta hennar og vini þegar þeir hafi komið. Spurður um hvað hefði svo gerst svaraði brotaþoli því: „Hann sparkaði í mig og kýlir mig og stígur og sparkar í löppina á mér liggjandi þarna (óskýrt) og ég dett á eldhúsborðið.“ Átti brotaþoli þarna við kærasta stúlkunnar, ákærða, og sagði: „Hefði vinur hans ekki verið þarna ætli hann hefði ekki drepið mig.“ Spurður aftur um líkamsárásina sagði brotaþoli: „Hann kýlir mig allsstaðar og sparkar í löppina á mér þannig að ég missteig mig og kýlir mig og stappar á löppunum og hausnum á mér.“ Í framhaldi hefði hann farið út og hringt á lögregluna þar sem hann hefði haft áhyggjur af stúlkunni.

Framburður fyrir dómi

Ákærði greindi frá því fyrir dóminum að hann hefði verið að skemmta sér þessa nótt og kærasta hans, B, hefði farið heim á undan honum. Hann taldi að hún hefði verið miðlungsdrukkin. Hann kvaðst sjálfur hafa verið undir áhrifum áfengis en muna nákvæmlega hvað hefði gerst. Hann hefði komið að læstum dyrum og þótt það undarlegt. Hún hefði ekki komið til dyra og hann þá farið að svefnherbergisglugganum en C, vinur hans, hefði beðið við útidyrnar á meðan. Hann hefði séð mann rjúka upp úr rúminu í svefnherberginu. Maðurinn hefði svo komið til dyra en ekki getað sagt af hverju hann væri þarna eða af hverju hann væri á nærbuxunum. Ákærði hefði farið inn að skoða aðstæður. Hann hefði séð að búið hefði verið að eiga við slopp B og ekki getað vakið hana. Við það hefði hann komist í mikla geðshræringu en hann hefði óttast um kærustuna sína. Hann hefði slegið manninn tvisvar sinnum inni í herberginu og eldhúsinu með upphandlegg beggja handa. Hann neitaði því að hafa veist frekar að honum en taldi að áverkar aðrir en á fæti gætu verið af hans völdum. Maðurinn hefði fallið við síðara höggið og legið á gólfinu. Hann hefði ekki gert neitt á móti. Hann hefði fljótlega reist sig upp og setið upp við ofn. Hann hefði þá beðið C um að taka mynd af honum. Þá hefðu þeir tekið greiðslukort hans til þess að vera vissir um hver hann væri. Hann hefði spurt manninn hvað hann hefði verið að gera og hvort hann hefði nauðgað B en hann hefði neitað því. Hann hefði hins vegar margoft beðist afsökunar og hefði því vitað að hann hefði gert eitthvað rangt. Ákærði taldi C hafa lagt hönd á hann til að róa hann. Hann kvaðst ekki hafa viljað kalla lögreglu til strax en hefði beðið manninn um að fara út. Ákærði lýsti aðstæðum sínum í dag. Hann skýrði frá því að hann væri enn í sambandi með kærustunni sinni. Hún hefði sagt honum að hún hefði tekið leigubíl með þessum manni. Hún hafi reynslu af því að vinna á sambýli með svipuðu fólki. Hann hefði verið að segja henni sögu og hún hefði boðið honum inn til að klára söguna, en hún hefði vorkennt honum. Hún hefði fengið sér bjór en maðurinn afþakkað. Hún hefði sagst vera orðin þreytt og ætlað að fara að sofa og hefði skilið við manninn í stofunni.

Vitnið A kvaðst hafa verið í bænum að fá sér kaffi og vatn. Hann neyti ekki áfengis enda sé hann á geðlyfjum sem megi ekki drekka með. Hann hefði farið í leigubílaröðina og kannast við leigubílstjóra sem hefði ætlað að aka stúlku heim sem rataði ekki. Hann hefði farið með henni og greitt fargjaldið. Stúlkan hefði boðið honum inn. Þar hefði hún drukkið bjór og þau hefðu rætt saman. Hann hefði verið farinn að dotta og ætlað leggja sig í stofunni og hún hefði verið búin að klæða sig í slopp. Hún hefði þá boðið honum inn í herbergi. Ákærði hefði svo birst í glugganum og hann hefði hleypt honum inn ásamt öðrum manni. Ákærði hefði orðið brjálaður. Hann hefði sagt honum að hann hefði ekki snert stúlkuna og beðist afsökunar, en ákærði hefði kýlt hann. Hann hefði þá setið á stól í eldhúsinu en við þetta fallið í gólfið. Ákærði hefði þá stigið á hann, en brotaþoli taldi hugsanlegt að þetta hefði gerst óvart. Hann kvaðst ekki muna eftir spörkum. Eftir þetta hefði hann fundið mikinn verk í fætinum og hann hefði legið á gólfinu í nokkra stund. Vinur ákærða hefði gengið á milli og róað ákærða þannig að hann hefði hætt. Ákærði hefði hent fötunum í hann og hann hefði farið út og hringt á lögregluna. Hann hefði í framhaldinu verið handtekinn og vistaður í fangaklefa, en þar hefði liðið yfir hann vegna verkja. Hann hefði svo farið á sjúkrahús nokkrum klukkustundum síðar. Hann hefði verið rúmliggjandi í mánuð og síðan þurft að vera á Kleppi í sjö mánuði þar sem hann hefði ekki getað séð um sig sjálfur. Hann væri enn í sjúkraþjálfun tvisvar í viku.

Vitnið C kvaðst hafa verið vinur ákærða frá árinu 2009. Hann hefði verið með honum og B að skemmta sér í bænum. Þeir félagarnir hefðu haldið áfram er B hafi farið heim. Þeir hefðu verið meðaldrukknir en B aðeins drukknari. Þegar þeir hefðu komið heim til ákærða hefðu þeir komið að læstum dyrum. Ákærði hefði litið inn um glugga og komið aftur og sagt að einhver væri inni hjá B. Brotaþoli hefði komið til dyra á nærbuxunum. Þeir hefðu talað við hann og reynt að vekja B en það ekki tekist. Þeir hefðu svo farið inn í eldhúsið þar sem ákærði hefði kýlt brotaþola tvisvar sinnum í andlitið, líklega með hnefunum. Brotaþoli hefði fallið í gólfið en reist sig fljótlega upp. Hann kvaðst hafa séð mar framan í brotaþola en ekki aðra áverka. Þetta hefði gerst hratt og vitnið hefði gripið í ákærða svo hann gerði ekki meira. Ákærði hefði verið í mikilli geðshræringu og hann hefði sjálfur orðið reiður. Þeir hefðu tekið mynd af brotaþola og tekið debetkortið hans. Brotaþoli hefði beðist afsökunar. Þeir ákærði hefðu ekki viljað kalla lögregluna til heldur hafi ætlað að bíða þess að B vaknaði.

Vitnið B kvaðst lítið muna eftir þessari nótt, en hún hefði verið mjög ölvuð. Hún taldi að jafnvel hefði eitthvað verið sett út í drykkinn hennar. Hún hefði orðið viðskila við kærasta sinn og vin og ákveðið að fara heim með leigubíl. Hún kvaðst næst muna eftir því að vakna með lögregluna heima. Henni hefði brugðið mikið en hún hefði ekki vitað af hverju allt uppnámið væri. Hún hefði verið í slopp sem hún væri vön að sofa í, en engu innan undir. Hún kvaðst ekki muna eftir að hafa hitt brotaþola en henni hefði verið sagt að hún hefði tekið leigubíl með honum. Spurð um það sem fram kom hjá ákærða að hún hefði sagt við hann kvað hún það rétt að hana rámaði í að hafa verið í leigubíl með brotaþola og rætt við hann. Hún hefði hugsað að hún vorkenndi honum og boðið honum inn. Hún mundi ekki til þess að hafa sagt honum frá því að hún ætti kærasta.

Vitnið B-kk-nf K-kk-nf B-kk-nf lögreglumaður kvaðst hafa komið á vettvang umrætt sinn. Brotaþoli hefði staðið úti á götu og greint frá því að hann hefði orðið fyrir árás. Hann hefði verið hræddur og með áverka á andliti. Húsráðandi, ákærði, hefði greint frá því að hafa komið að manni hjá kærustunni sinni og slegið hann einu eða tveimur höggum og tekið debetkortið hans. Brotaþoli hefði sagt að hann hefði ekkert átt við stúlkuna. Ákærði hefði verið æstur og lítillega ölvaður. Hann hefði náð að vekja B sem hefði ekki virst muna hvað hefði gerst.

Vitnið J-kk-nf B-kk-nf G-kk-nf lögreglumaður kvað brotaþola hafa verið úti á götu með sjáanlega áverka í andliti og átt erfitt með gang. Hann hefði verið ör og óðamála en ekki undir áhrifum áfengis og hefði greint frá því að hafa verið laminn af karlmanni inni í húsi sem hann benti á. Ákærði hefði boðið lögreglumönnum inn í húsið. Hann hefði viðurkennt að hafa veitt brotaþola áverka, en hann hefði kýlt hann tvisvar sinnum í andlit í eldhúsi og svefnherbergi. Vinur ákærða hefði staðfest þetta og sagst hafa stöðvað ákærða eftir þessi tvö högg. Ákærði hefði verið drukkinn og í uppnámi. Hann hefði talið að brotið hefði verið á kærustunni hans. Rætt hefði verið við B sem hefði verið drukkin og lítið munað eftir kvöldinu. Vitnið kvað ekkert hafa komið fram um hvernig brotaþoli hefði hlotið áverka á fæti. Þá kvað hann það geta verið rangt að um vinstri fót hefði verið að ræða, en hann mundi greinilega eftir að hann hefði átt erfitt með gang og sjáanlegt að hann væri ekki að fara langt.

Vitnið S-kvk-nf G. H. J-kvk-nf, bráðalæknir á Landspítala, staðfesti vottorð sitt í málinu og greindi frá skoðun á brotaþola. Brotaþoli hefði greint frá því að tveir menn hefðu komið að honum og annar þeirra kýlt hann og traðkað á honum. Hann hefði verið marinn yfir vinstra auga og átt erfitt með að komast um vegna áverka á fæti. Tekin hefði verið röntgenmynd af fæti sem hefði gefið til kynna slæman áverka á stuðningsliðbandi í fæti. Þetta sé það svæði sem mest reyni á í fætinum þegar stigið sé niður. Stöðugleiki minnki því við áverkann. Brotaþoli hefði verið lagður inn og þurft að vera lengi í eftirliti hjá bæklunarlækni. Við það að traðkað hefði verið á fæti hans hafi bein og vefir kramist og brotið sé hluti af því. Áverkarnir hefðu samræmst því að traðkað hefði verið nokkuð hressilega á honum en nokkuð þurfi til að valda þessum áverka. Afskaplega ólíklegt sé að slíkur áverki geti komið við að rekast í, misstíga sig eða eitthvað slíkt. Svona áverki komi til að við að fá mikinn þunga ofan á fótinn.

Niðurstaða

Ákærða er gefið að sök að hafa ráðist á brotaþola og slegið hann tveimur höggum í andlitið, sparkað í fætur hans og þar sem brotaþoli lá í gólfinu stigið ofan á og traðkað á hægri fæti hans, með þeim afleiðingum að brotaþoli hlaut mar yfir vinstra auga, mar á hægri framhandlegg, fleiður á vinstri olnboga, brot á framristarbeini og bólgu og mar yfir hægri rist og hægri tám. Ákærði hefur viðurkennt að hafa veitt brotaþola tvö högg í andlit en hefur neitað því að bera ábyrgð á áverkum á fæti hans.

Brotaþoli lýsti því fyrir dóminum að hann hefði fallið í gólfið við högg ákærða. Hann taldi að ákærði hefði þá stigið á sig en var ekki viss um hvort það hefði verið af ásetningi. Hann kvaðst hafa fundið mikla verki í fætinum eftir þetta, en það hefði verið allt í lagi með hann áður. Þá lýsti hann því að vinur ákærða hefði þurft að ganga á milli og stöðva ákærða. Brotaþoli lýsti þessu þannig við skýrslutöku hjá lögreglu að ákærði hefði sparkað í fótinn á sér og stigið eða stappað ofan á fætinum. Þá greindi hann einnig frá því á bráðamóttöku að stigið hefði verið þunglega ofan á hægri rist hans. Læknir sem skoðaði brotaþola staðfesti að áverkar hans hefðu verið í samræmi við það að traðkað hefði verið hressilega á fætinum. Þá lýsti hún því að talsvert þyrfti að koma til þess að slíkur áverki myndist. Hann komi við mikinn þunga ofan á fótinn og afskaplega ólíklegt sé að hann geti komið við að rekast í eða eitthvað slíkt. Annar þeirra lögreglumanna sem komu á vettvang lýsti því að brotaþoli hefði greinilega átt erfitt með gang og hefði augljóslega ekki verið að fara langt. Læknirinn bar á sama veg og sagði brotaþola hafa átt erfitt með að komast um vegna áverkans. Er með framangreindu sannað að brotaþoli hlaut áverkana á fæti inni hjá ákærða.

Ákærði lýsti því að við síðara högg hans hafi brotaþoli fallið í gólfið. Ákærði neitar því að hafa stigið á eða sparkað í brotaþola og kveðst ekki hafa gert neitt frekar þegar hann féll í gólfið. Ákærði og C tóku þá myndir af brotaþola og tóku af honum debetkort hans. Vitnið C staðfesti fyrir dóminum að ákærði hefði ekki gert neitt frekar við brotaþola þótt hann hefði verið nálægt honum er hann hafi fallið. Ákærði, sem var mjög reiður, veittist að brotaþola og sló hann þannig að vinur hans þurfti að ganga á milli og róa hann. Öllum ber saman um að brotaþoli hafi ekki veitt neina mótspyrnu eða reynt að verjast. Þegar litið er til alls framangreinds er sannað að ákærði veitti brotaþola þá áverka á fæti sem honum er gefið að sök með því að stíga á hann eða traðka á honum, en ekkert annað getur skýrt áverkana. Ekki er þó sannað að ákærði hafi sparkað í brotaþola. Háttsemi ákærða er rétt færð til refsiákvæða í ákærunni.

Ákærði hefur játað skýlaust fyrir dómi að hafa framið það brot sem honum er gefið að sök í ákærulið II og er játning hans studd sakargögnum. Verður hann sakfelldur fyrir það brot og er það rétt heimfært til refsiákvæða í ákærunni.

Ákærði er fæddur í [...]. Samkvæmt sakavottorði hefur hann tvisvar sinnum gengist undir lögreglustjórasátt og tvisvar sinnum hlotið dóm vegna umferðarlagabrota. Við ákvörðun refsingar verður litið til þess að ákærði var umrætt sinn í verulegri geðshræringu og óttaðist um kærustuna sína. Verður þó ekki fallist á að verkið verði refsilaust af þessum sökum, enda liggur fyrir að brotaþoli greindi ákærða áður frá því að ekkert hefði gerst, veitti enga mótspyrnu og reyndi ekki að fara af vettvangi. Þá verður að líta til þess að miklar afleiðingar urðu af háttsemi ákærða. Með hliðsjón af framangreindu og 77. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í 90 daga en fullnustu refsingarinnar er frestað og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. laga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Af hálfu A er krafist miskabóta að fjárhæð 2.000.000 króna. Ákærði hefur krafist þess að bótakröfunni verði vísað frá dómi þar sem hún hafi ekki verið kynnt honum áður en rannsókn lauk. Verður að hafna þeirri kröfu, enda er heimilt að koma kröfunni að við ákæranda eftir lok rannsóknar máls, sbr. 1. mgr. 173. gr. laga nr. 88/2008. Brotaþoli á rétt á miskabótum með vísan til 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Afleiðingar brotsins voru alvarlegar fyrir brotaþola og hann hefur enn ekki náð sér að fullu. Þykja miskabætur hæfilega ákveðnar 650.000 krónur ásamt vöxtum eins og í dómsorði greinir. Þá á brotaþoli rétt til málskostnaðar sem ákveðinn verður 231.880 krónur.

Ákærði greiði málsvarnarþóknun skipaðs verjanda síns, U-kk-ef A-kk-ef E-kk-ef hdl., 690.525 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti, og 42.000 krónur í annan sakarkostnað.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið F-kvk-nf B-kvk-nf F-kvk-nf aðstoðarsaksóknari.

B-kvk-nf B-kvk-nf héraðsdómari kveður upp þennan dóm.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði, X, sæti fangelsi í 90 daga en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. laga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði A 650.000 krónur með dráttarvöxtum skv. lögum nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 20. febrúar 2017 til greiðsludags, og 231.880 krónur í málskostnað.

Ákærði greiði málsvarnarþóknun skipaðs verjanda síns, U-kk-ef A-kk-ef E-kk-ef hdl., 690.525 krónur og 42.000 krónur í annan sakarkostnað.

B-kvk-nf B-kvk-nf