E-3180/2008

Mál þetta, sem dómtekið var 3. febrúar sl., er höfðað með stefnu birtri 30. apríl sl.

Stefnandi er Lagnalínan ehf., Urðarstekk 10, Reykjavík.

Stefndi er Guðmundur Kristinsson ehf., Gerðhömrum 27, Reykjavík.

Dómkröfur stefnanda eru þær að stefndi verði dæmdur til að greiða honum 420.811 krónur, ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38 2001 um vexti og verðtryggingu af kr. 420.811,00 frá 27.10.2007 til greiðsludags. Allt að frádregnum innborgunum að upphæð kr. 152.014,00. Þá er krafist málskostnaðar.

Stefndi krefst þess að hann verði sýknaður af öllum kröfum stefnanda en til vara að hann verði að svo stöddu sýknaður af öllum kröfum stefnanda og honum verði í báðum tilfellum gert að greiða stefnda málskostnað að mati dómsins.

Stefnandi kveðst byggja kröfu sína á reikningi vegna kaupa stefnda á vöru og þjónustu hjá stefnanda, sem rekur pípulagnaþjónustu, sem m.a. felist í pípulagnavinnu og efnissölu. Nánar er reikninginum lýst svo:

Nr. Útgáfudagur Gjalddagi Fjárhæð

0000047 27.09.2007 27.10.2007 420.811,00

Stefnandi kveðst hafa að fullu efnt viðskiptin af sinni hálfu.

Inn á skuldina hafi verið greidd innborgun hinn 31. október 2007 að fjárhæð 152.014 krónur, og verði tekið tillit til hennar við uppgjör kröfunnar. Eftirstöðvar skuldarinnar hafi ekki fengist greiddar þrátt fyrir innheimtutilraunir og er því nauðsynlegt að höfða mál til greiðslu hennar.

Stefnandi vísar til meginreglu kröfuréttarins um efndir fjárskuldbindinga, en regla þessi fái m.a. lagastoð í 45. og 51. gr. laga nr. 50/2000 um lausafjárkaup. Um gjalddaga kröfunnar er einkum vísað til meginreglu 49. gr. sömu laga. Kröfur um dráttarvexti styður stefnandi við reglur III. kafla laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001. Krafan um málskostnað styðst við 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Varðandi varnarþing vísast til 36.gr. laga nr. 91/1991.

Stefndi lýsir málavöxtum svo að stefndi sé að byggja stórt hús við Grensásveg 11 í Reykjavík. Hann hafi ráðið stefnanda til að vinna fyrir sig ákveðin pípulagnaverk. Hafi orðið að samkomulagi að verkið yrði unnið í tímavinnu og lagðir yrðu fram efnisreikningar til staðfestingar efnisnotkun. Einnig hafi orðið að samkomulagi að stefndi nyti þess afsláttar á efni sem h ann væri vanur að fá hjá seljanda vörunnar, sem í þessu tilfelli hafi verið BYKO hf., en stefndi hafi 38% afslátt þar af pípulagnaefni. Muni stefnandi hafa enn meiri afslátt.

Stefndi hafi greitt þrjá reikninga frá stefnanda. Hinn fyrsti hafi verið dagsettur 18. desember 2006 eftir að fyrsta áfanga af verkinu hafi lokið. Ekki hafi fylgt nein fylgiskjöl, hvorki tímaskýrslur né yfirlit yfir efniskaup. Stefndi kveðst hafa beðið um að fá þessi yfirlit og það eigi síðar en næsti reikningur kæmi. Einnig yrði að koma skýrt fram um afsláttinn sem hann ætti að njóta. Hafi stefnandi lofað upplýsingum þessum. Næsti reikningur hafi verið dagsettur 29. maí 2007. Enginn fylgiskjöl hefðu verið með reikningnum. Stefndi hafi mótmælt því að greiða reikning án tímaskýrslna og yfirlits um efnisnotkun og afslátt en allt komið fyrir ekki. Hafi stefndi loks greitt reikninginn til að liðka um hjá stefnanda en aftur gegn loforði hans um að yfirlit þessi kæmu. En allt kom fyrir ekki. Þriðji reikningurinn hafi verið dagsettur 27. ágúst 2007. Honum hafi aðeins fylgt efnisyfirlit sem tilheyrt hafi þeim reikningi en ekkert vegna fyrri reikninga og enn engar tímaskýrslur né yfirlit um afslátt. Stefndi hafi lýst því yfir við stefnanda að fleiri reikninga myndi hann ekki greiða án allra gagna og upplýsinga sem vantað hafi vegna fyrri reikninga. Undanlátsemi stefnda hafi verið þarna algjör þar sem hann hafi óttast að missa stefnanda úr vinnu og fá ekki aðra til starfa og myndi verk hans þá stöðvast og þá um leið aðrir iðnaðarmenn sem unnu við bygginguna.

Þegar fjórði reikningurinn og sá síðasti hafi komið, hafi bæði tímaskýrsla og yfirlit yfir efniskaupin fylgt honum, en ekkert yfirlit um afslátt. Hafi þá verið farið að reyna á samband stefnanda og stefnda. Stefndi hafi greitt innborgun sem numið hafi vinnulaununum 122.100 krónum auk virðisaukaskatts 29.914 krónum eða samtals 152.014 krónum. Hafi stefndi haft í huga að þrýsta þannig á stefnanda að framvísa öllum þeim upplýsingum sem upp á vantaði og hann hefði krafið um að fá.

Eftirstöðvar reikningsins hafi þá verið efnisfjárhæðin 215.901 krónur auk virðisaukaskatts eða samtals 268.797 krónur.

Stefndi hafi haldið fjárhæð þessari eftir og telur sér ekki skylt að greiða hana fyrr en stefnandi framvísi öllum gögnum. Telur hann að þessi fjárhæð samsvari þeim afslætti sem hann hafi átt að fá af efninu.

Stefnandi hafi ekki orðið við þeirri ósk stefnda að leggja fram upplýsingar um afsláttinn, þrátt fyrir að hún hafi verið margítrekuð þegar stefnandi hefur gengið eftir frekari greiðslum. Hafi hann svarað stefnda á þann veg að nánast megi skilja á stefnanda að stefnda komi ekki við þær upplýsingar sem hann hefur beðið um heldur skuli hann borga enda græði hann svo mikið á byggingunni.

Vegna þessa hafi stefndi ekki greitt og hafi staðið á þeim upplýsingum sem hann hafi óskað eftir. Muni stefndi greiða strax og þessar upplýsingar berist sé hann við þær sáttur og afsláttur hans sé ekki sú fjárhæð sem hann hafi haldið eftir.

Stefndi vísar til þess að hann hafi engar skyldur til að greiða fyrir vinnuframlag og efniskaup nema gerð sé grein fyrir hvað um sé að ræða. Þess frekar hafi hann ekki skyldur til þess þar sem hann hafi margkrafið um slíkar upplýsingar

Stefndi heldur því fram að hann hafi ekki notið þess afsláttar í viðskiptum sem um var samið milli aðila, þar sem hann ætti að njóta þess afsláttar sem hann fái á innkaupum á pípulagningaefni hjá BYKO hf. sem sé 38%.

Stefndi vísar til þess að hann sé byggingarmeistari sem njóti góðs afsláttar hjá öllum stóru byggingarvöruverslununum, hann sé með í byggingu stórt atvinnuhúsnæði á Grensásveginum og aldrei hafi annað komið til greina en að hann myndi nýta allan sinn afslátt í verslununum við byggingu hússins.

Um þetta hafi verið samið milli stefnanda og stefnda en ekki sé sjáanlegt á efnisreikningum að stefndi njóti afsláttarins. Stefnandi hafi aðeins átt að njóta þess afsláttar sem hann gæti fengið í BYKO hf. fram yfir afslátt stefnda.

Stefndi telur að sú fjárhæð sem hann eigi eftir að greiða samkvæmt framlögðum reikningum stefnanda 268.797 krónur sé lægri fjárhæð en hann ætti að fá í afslátt af því efni sem stefnandi hefur gert honum að greiða.

Stefndi byggi þar á þeirri staðreynd að efnisþátturinn á öllum reikningunum nemur i 591.262 krónum en að viðbættum 144.859 krónum í virðisaukaskatt samtals 736.121 krónum. Miðað við að afsláttur stefnda nemi 38% af þeirri fjárhæð ætti hann að vera 279.726 krónur. Fjárhæð þessi sé um 10.929 krónum hærri en stefnandi eigi eftir að fá greitt skv. framlögðum reikningum samtals.

Stefndi byggi sýknukröfu sína þannig á því að hann hafi þegar ofgreitt til stefnanda vegna verka sem hann hafi unnið fyrir hann.

Varakröfu sina byggir stefnandi á því að honum beri engin skylda til að borga fyrir unnin verk ef nægileg grein sé ekki gerð fyrir kostnaði við hina einstaka vinnu- og efnisþætti. Það gefi auga leið að reikningarnir séu framlagðir án fullnægjandi skýringa og séu á engan hátt fullnægjandi.

Stefndi hafi þrábeðið stefnanda að gera betur grein fyrir vinnuframlaginu og efnisnotkun. Stefnandi hafi ætíð lofað að gera slíkt en gengið á bak orða sinna.

Því beri að sýkna stefnda að svo stöddu af kröfu stefnanda þar sem hann hafi ekki fullnægt þeim kröfum sem gerðar séu til framlagningar reikninga fyrir afgjald fyrir vinnuframlag og efniskostnað. Er í þessu sambandi vísað til 2. mgr. 26. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Stefndi vísar til samningalaga og meginreglna kröfuréttarins svo og til laga um lausafjárkaup nr. 50/2000. Krafan um málskostnað styðst við 129. gr. og 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

NIÐURSTAÐA

Af hálfu stefnanda er því mótmælt að samið hafi verið um afslátt af efni sem stefnandi notaði til verks þess er hann vann fyrir stefnda og að hann hafi gert athugasemdir við fyrsta reikning stefnanda. Hins vegar hafa vitnin B-kk-nf H-kk-nf trésmiður og E-kk-nf G-kk-nf húsasmiður borið að þeir hafi heyrt forsvarsmenn aðila ræðast við er þeir sömdu um að stefnandi tæki að sér pípulagnir. Báru bæði vitnin að stefndi hefði átt að fá sama afslátt og stefndi naut hjá BYKO og enn fremur báru vitnin að af hálfu stefnda hefðu verið gerðar athugasemdir við að reikningar stefnanda væru ekki sundurliðaðir þannig að sjá mætti hvað lægi að baki fjárhæðum vegna vinnu og efnis.

Af stefndi hálfu hefur verið lagt fram svonefnt afsláttarform fyrir stefnda sem stafar frá BYKO. Þar kemur fram að afsláttur til hans fyrir lagnaefni almennt skyldi 37 + 3%.

Eins og að framan greinir báru vitni að samið hafi verið um það með aðilum að stefndi skyldi njóta sama afsláttar og hann hafði hjá BYKO en af stefnda hálfu er á því byggt að sá afsláttur skyldi nema 38% og er þar vísað til framangreinds afsláttarforms. Telja verður að stefnda hafi tekist sönnun um að samningur aðila hafi verið þess efnis sem hann heldur fram hvað varðar afslátt sem hann skyldi njóta í skiptum aðila. Stefnandi hefur reiknað út að afsláttur til hans hefði átt að nema 279.725 krónum en eftirstöðvar reiknings stefnanda frá 27. september 2007 eftir greiðslu stefnda á 152.014 krónum eru 268.797 krónur.

Samkvæmt þessu verður stefndi sýknaður af öllum kröfum stefnanda og eftir úrslitum málsins verður stefnandi dæmdur til að greiða stefnda 200.000 krónur í málskostnað.

DÓMSORÐ

Stefndi, Guðmundur Kristinsson ehf., skal sýkn af öllum kröfum stefnanda, Lagnalínunnar ehf.

Stefnandi greiði stefnda 200.000 krónur í málskostnað.

A-x-x V. M-kk-nf