E-3168/2015

Mál þetta sem höfðað var 25. september 2015 var dómtekið eftir aðalmeðferð þess 10. október 2016. Stefnandi er Garðheimar Gróðurvörur ehf., [...] en stefndi Dalsnes ehf., [...]

Stefnandi krefst þess að stefnda verði gert að greiða stefnanda 30.120.000 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 frá 8. febrúar 2014 til greiðsludags. Þá krefst stefnandi málskostnaðar að skaðlausu úr hendi stefnda.

Stefndi gerir þá kröfu að hann verði sýknaður af kröfum stefnanda. Þá krefst hann málskostnaðar.

I.

Með leigusamningi 17. maí 2001 tók stefnandi fasteignina að Stekkjarbakka 4-6, 109 Reykjavík á leigu af stefnda.

Leigugjaldið var ákveðið þannig að grunnleiga næmi 4.116.000 krónum á mánuði. Helmingur leigugjalds var verðtryggður miðað við vísitölu neysluverðs og helmingur við gengi myntkörfu. Þann 28. mars 2007 var leigugjaldið hækkað um 320.000 kr. sem skyldi vera verðtryggt miðað við vísitölu neysluverðs. Miðaðist mánaðarlegt leigugjald að sögn stefnda við 0.98% af kaupverði eignarinnar.

Stefnanda bar samkvæmt samningnum að tryggja efndir hans og var tryggingin fólgin í því að stofnaður hafði verið sérstakur bankareikningur þar sem skyldi leggja inn allar greiðslukortagreiðslur verslunar stefnanda. Bankanum var svo heimilt að skuldfæra af reikningnum fyrir húsaleigugreiðslum.

Eftir viðræður við ýmsa aðila, og á endanum fulltrúa leigusala, fékk stefndi, að sögn, leiguna lækkaða um 1.000.000 króna á mánuði frá september 2011 út desember 2013, gegn því að samningar næðust um áframhaldandi leigu ÁTVR sem rak verslun í hluta húsnæðisins. Ástæða þessa voru rekstrarerfiðleikar stefnda en leigan hækkaði mikið eftir bankahrun vegna gengisfalls íslensku krónunnar. Einnig var samið um að ÁTVR skyldi framvegis leigja beint af stefnda í stað stefnanda sem hafði frá 2. janúar 2006 framleigt þann hluta til 28. febrúar 2012. Óskaði stefndi jafnframt eftir því að stefnandi myndi tæma skemmu þar sem heildsala stefnanda var til húsa til að hægt væri að leigja það húsnæði til matvöruverslunar og samþykkti stefnandi að skoða þau mál. Stefndi mótmælir því að hann hafi gefið loforð um þessa lækkun í 28 mánuði.

Þann 31. október 2011 sendi stefndi stefnanda kreditnótu upp á 2.000.000 króna vegna afsláttar á leigu í september og október, og þann 2. desember 2011 aðra kreditnótu að sömu fjárhæð vegna nóvember og desember. Stefndi segir þetta hafa verið til að koma til móts við erfiðleika í rekstri stefnanda.

Stefndi kveðst að auki hafa veitt stefnanda talsverðar tilslakanir á skuldbindingum sínum. Tók hann m.a. þátt í kostnaði stefnanda við að innrétta kaffihús í eigninni. Enn fremur hafði stefndi fallist á að greiða stefnanda 10.000.000 króna auk virðisaukaskatts vegna jarðvegsframkvæmda á eigninni sem stefnandi hafði ráðist í.

Að sögn stefnanda kallaði forsvarsmaður stefnda forsvarsmann stefnanda til sín á fund í lok janúar 2012 og tjáði honum að hann væri búinn að selja fasteignina að Stekkjarbakka 4-6 og bauð, að sögn stefnanda, að greiða það sem eftir stóð af umsaminni leigulækkun með eingreiðslu gegn því að stefnandi félli frá forkaupsrétti og samþykkti að auka við það húsnæði sem leigt yrði til ÁTVR þannig að það yrði á bilinu 400-500 fm. Stefndi mótmælir þessari atvikalýsingu og segir að salan hefði ekki farið fram fyrr en um vorið þetta ár, enda kaupandinn S7 ehf. ekki stofnaður fyrr en í apríl 2012.

Í aðdraganda sölunnar voru viðræður á milli aðila, m.a. vegna trygginga fyrir efndum leigusamningsins, sem voru ekki til staðar lengur að mati stefnda þar sem stefnandi hafði skipt um þjónustuaðila vegna greiðslukorta. Stefndi taldi nauðsynlegt að úr þessu yrði bætt, jafnframt að stefnandi afsalaði sér forkaupsrétti vegna sölunnar gegn því að fá afslátt af leigu. Samkomulag var skrifað og gagntilboð gert en engar undirritanir áttu sér stað eða formlegur frágangur á meintu samkomulagi aðila.

Eignin var seld á 1.100.000.000 króna og féll stefnandi eftirá frá forkaupsrétti sínum.

II.

Stefnandi kveðst byggja mál sitt á almennum reglum samningaréttar um skuldbindingargildi samninga. Munnlegur samningur hafi komist á milli aðila um að stefndi myndi lækka leigugjald stefnanda um 1.000.000 kr. á mánuði í 28 mánuði. Gildi samkomulagsins hafi stefndi viðurkennt er hann gaf út tvær kreditnótur 31. október og 1. desember 2011. Sýni þessar nótur að umsamið hafi verið milli aðila að veittur yrði afsláttur af leigunni er næmi 1.000.000 kr. á mánuði.

Jafnframt staðfesti þetta tölvupóstur S-kk-ef S-kk-ef hdl. til A-kk-ef S-kk-ef fasteignasala, 11. maí 2012, þar sem lögmaðurinn lýsir því sem fram hafi farið milli aðila máls þessa og segist hafa fengið staðfestingu þriðja aðila, sem sat fundinn, á því samkomulagi sem gert hafi verið m.a. að leigusali hafi samþykkt tímabundna lækkun á leigu frá 1. september 2011 til 31. desember 2013, um 1.000.000 króna auk virðisaukaskatts á mánuði.

Þá byggir stefnandi einnig á því að stefndi hafi lofað eingreiðslu á hinni umsömdu fjárhæð gegn því að stefnandi félli frá forkaupsrétti og samþykkti að gefa eftir hluta hins leigða húsnæðis til ÁTVR. Stefnandi hafi staðið við bæði þau skilyrði. Þótt komist yrði að þeirri niðurstöðu að loforð um eingreiðslu hefði ekki verið gefið breytti það niðurstöðunni ekki að mati stefnanda enda hefði stefndi þá vanefnt fyrra loforð sitt um afslátt af leigugreiðslum í 28 mánuði. Beri stefnda því að greiða stefnanda þessa upphæð á grundvelli reglna um skaðabætur innan samninga enda hafi stefnandi orðið fyrir tjóni er nemur umsaminni upphæð. Stefnandi hafi hins vegar þurft að greiða fulla leigu enda ella þurft að sæta riftun á samningnum.

Stefnandi telur að svo geti virst að um hreinan örlætisgerning hafi verið að ræða en bendir á að stefndi hafi haft verulega hagsmuni af því að halda leigusamningnum við stefnanda og ef afsláttur hefði ekki verið veittur hefði verið hætta á því að stefnandi færi í þrot. Ef til þess hefði komið, hefði sú hætta skapast að húsnæðið stæði autt í langan tíma. Jafnframt telur stefnandi að nýr leigjandi, ef hann hefði fundist, hefði ekki samþykkt að greiða jafn háa leigu, en leiguverð stefnanda var þrátt fyrir lækkun um 1.000.000 króna, um 2.000 kr. á fm, sem sé umtalsvert hærra en meðalleiguverð á verslunarhúsnæði á sambærilegum svæðum sem hafi verið á bilinu 1.200-1.500 kr. á fm.

Þá bendi stefnandi jafnframt á tvenn drög að samkomulagi sem dagsett eru 26. apríl 2012. Fyrri drögin hafi verið útbúin af tveimur fasteignasölum er störfuðu fyrir stefnda. Þar sé í 1. gr. ákvæði er mæli fyrir um uppgjör á kröfum stefnanda, þ.e. annars vegar vegna mismunar á leigu ÁTVR og hins vegar vegna loforðs stefnda sem mál þetta fjalli um. Hafi þar verið boðið að ljúka þeim kröfum með 20.000.000 króna afslætti af leigu. Stefnandi hafi hins vegar hafnað því og útbúið mótdrög þar sem hann gerði kröfu um 25.000.000 króna vegna beggja krafnanna. Ekkert hafi hins vegar orðið úr frekari samningaviðræðum þar sem stefndi afsalaði eigninni til S7 ehf. Þótt ekki sé um bindandi samning að ræða telur stefnandi að samningsdrögin sýni fram á gildi þess samkomulags sem stefnandi reisir rétt sinn á.

Stefnandi telur stefnda enga skýringu hafa á því hvað sé fólgið í hinum umsamda afslætti skv. framangreindum kreditnótunum. Stefnda hafi verið í lófa lagið að leiðrétta misskilning ef hann hefði talið um slíkt að ræða hjá stefnanda í stað þess að hafna greiðsluskyldu eingöngu með þeim rökum að engin gögn lægju fyrir um hið munnlega loforð hans.

Stefnandi árétti að 6.000.000 króna afsláttur sem stefnandi fékk af leigugreiðslum frá S7 ehf. hafi ekki falið í sér efndir á því loforði sem mál þetta snýst um, heldur hafi verið um samningsbundinn afslátt að ræða vegna kostnaðar sem kynni að lenda á stefnanda vegna flutnings á lager, auk kostnaðar við að koma upp nýjum lager og endurröðunar í verslun vegna breytinga á verslun ÁTVR, eins og segi í samkomulagi aðila.

Stefnandi sundurliðar kröfu sína þannig að loforð stefnda hafi falið í sér greiðslu á 28.000.000 króna auk virðisaukaskatts, en óumdeilt sé að stefndi hafi veitt afslátt upp á 4.000.000 króna auk virðisaukaskatts. Standi þá eftir 24.000.000 króna, sem við bætist 25,5% virðisaukaskattur, og nemi því krafan 30.120.000 krónum. Þann 8. janúar 2014 hafi stefnandi farið fram á greiðslu kröfunnar og beri því krafan dráttarvexti skv. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 frá 8. febrúar 2014, sbr. 3. mgr. 5. gr. sömu laga.

Stefnandi byggir kröfu sína á almennum reglum samninga- og kröfuréttar um skuldbindingargildi samninga og efndir eftir efni samningsins (in natura). Þá er jafnframt vísað til reglna kröfuréttar um efndabætur. Málskostnaðarkröfu styður hann við 129. gr., sbr. 1. mgr. 130. gr., laga nr. 91/1991.

III.

Stefndi kveðst hafna málatilbúnaði stefnanda alfarið. Enginn samningur sé til grundvallar kröfu stefnanda, heldur eingöngu drög að samningi og að því er virðist upplifun einstakra forsvarsmanna stefnanda, og eftir atvikum ráðgjafa þeirra, á því að fyrirtæki þeirra hafi verið lofað, nánast einhliða, miklum fjármunum.

Grundvallarmunur sé á drögum að samningi og undirrituðum samningi. Undirritaður samningur sé skuldbindandi en drög að samningi ekki. Enginn samningur sé því til grundvallar kröfu stefnanda og sé hún því ósönnuð. Hið sama eigi við um þá fullyrðingu í stefnu að honum hafi verið lofað því að fá einhliða 28 milljónir króna í eingreiðslu í janúar 2012.

Svo virðist sem krafa stefnanda byggist á misskilningi eða mistúlkun tiltekinna atburða. Líkt og rakið sé í málsatvikalýsingu hafi vissulega farið fram ýmsar viðræður milli aðila á árunum 2011 til 2012 í tengslum við erfiðleika stefnanda í rekstri og mögulega yfirfærslu eignarinnar að Stekkjarbakka 4-6 yfir í annað félag. Aðeins hafi þó verið um að ræða vangaveltur sem gengu út á að stefnandi hefði þurft að skuldbinda sig til að gera tilteknar breytingar á skyldum sínum og réttindum samkvæmt leigusamningnum.

Samningsdrögin sem gengu á milli aðila lýsi ágætlega þessum vangaveltum. Nánar tiltekið hafi þær tillögur gengið m.a. út á að stefnandi kæmi tryggingum sínum fyrir leigusamningnum í lag og félli frá forkaupsrétti að eigninni. Ekkert hafi hins vegar orðið úr því að samkomulag næðist um þessi atriði.

Jafnvel þótt slíkt samkomulag hefði komist á hafi augljóslega ekki verið við það staðið af hálfu stefnanda. Ekki dugi til af hálfu stefnanda að benda á að forkaupsréttur hafi ekki verið nýttur síðar meir og að hann eigi af þeim sök rétt á greiðslum í staðinn. Hugmyndir stefnda hafi augljóslega gengið út á að stefnandi myndi með skuldbindandi hætti afsala sér forkaupsrétti fyrir fram og koma tryggingum vegna leigusamningsins í lag, sem var grundvallaratriði til að gera eignina söluvænni.

Þessar vangaveltur hafi verið settar fram að frumkvæði stefnda og hefðu, ef þær hefðu verið samþykktar, falið í sér mjög verulega og rausnarlega eftirgjöf stefnda á umsömdum leigutekjum til viðbótar við það sem þegar hafði verið komið til móts við stefnanda með. Á móti kom að það kynni að hafa haft í för með sér verulegan kostnað fyrir stefnanda að koma tryggingum í lag.

Stefnandi kjósi nú, hátt í fjórum árum síðar, að koma fram með þá túlkun sína á viðræðum aðila í lok árs 2011 og byrjun árs 2012, að honum hafi verið nánast einhliða lofað greiðslu á 28 milljónum króna.

Háttsemi stefnanda á þeim tæplega fjórum árum sem liðin eru bendi ekki til þess að hann hafi talið sig eiga inni 28 milljóna króna kröfu hjá leigusala. Á engum tímapunkti hafi stefnandi haldið eftir leigugreiðslu eða reynt að tryggja rétt sinn. Bréfi frá janúar um meinta kröfu stefnanda hafi hann í engu fylgt eftir í bráð. Stefnandi hafi hins vegar haldið eftir leigugreiðslu gagnvart stefnda í febrúar 2014 af öðrum ástæðum, líkt og ráðið verði af sérstöku dómsmáli sem rekið sé um þann ágreining fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur milli sömu aðila, nr. E-2455/2015.

Aðgerðarleysi stefnanda sýni að hann taldi ekki að nein skuldbinding hefði myndast, þótt því sé haldið fram núna.

Því sé hafnað sem ósönnuðu að munnlegur samningur um einhliða eftirgjöf leigu hafi komist á milli aðila. Einnig sé því hafnað, sem fram komi í framlögðum tölvupósti frá lögmanni stefnanda 13. maí 2012, að stefndi hafi samþykkt lækkun á leigu í 28 mánuði en í póstinum komi raunar fram að sá lögmaður hafi ekki sjálfur haft aðkomu að viðræðum milli aðila. Sé framlagning skjalsins því tilgangslaus.

Ef litið yrði svo á að fulltrúar eða fulltrúi stefnda hafi veitt loforð um að gefa afslátt, sem er mótmælt, hefðu fulltrúar stefnda ekki haft umboð til að skuldbinda félagið með þeim hætti.

Stefndi hafnar því að afsláttur, sem veittur var í október og desember 2011 og fól í sér afslátt upp á fjórar milljónir, hafi verið til marks um að samningur hafi komist á um að veita afslátt í 28 mánuði. Sá afsláttur hafi eingöngu verið vegna erfiðleika í rekstri stefnanda, sem stefndi vildi koma til móts við, en stefndi hafi sent tölvupóst þar sem hann kvaðst ekki eiga fyrir leigu. Þá sé einnig vakin athygli á því að umræddur afsláttur var veittur í október og desember 2011 en drög að samkomulagi milli aðila eru dagsett hálfu ári síðar, eða í apríl 2012

Þá sé á því byggt að ef talið verði að skuldbinding hafi stofnast, sem sé mótmælt, þá sé hún niður fallin fyrir sakir tómlætis af hálfu stefnanda. Stefnandi hafi ekkert gert til að tryggja meinta kröfu sína, hvorki gagnvart stefnda né S7 ehf., þótt viðvarandi leigusamband væri fyrir hendi og þótt stefnandi fengi senda leigureikninga í hverjum mánuði.

Enn fremur sé á því byggt að ef talið verði að skuldbinding hafi komist á milli aðila hafi verið um augljósan örlætisgerning af hálfu stefnda að ræða sem veiti stefnda mjög ríkar heimildir til að falla frá slíkum einhliða örlætisgerningi í samræmi við almennar reglur samninga- og kröfuréttar. Sú afstaða hafi í raun þegar komið fram af hálfu stefnda, í bréfi lögmanns hans til stefnanda 3. apríl 2014 þar sem kröfunni var hafnað.

Ef svo ólíklega færi, þrátt fyrir allt ofangreint, að dómurinn féllist á málatilbúnað stefnanda og að hann eigi kröfu á hendur stefnda, er á því byggt að stefndi hafi þá heimild til að skuldajafna upp á móti þeirri kröfu þeim fjármunum sem hann hafði veitt stefnanda árið 2011, nánar tiltekið greiðslum vegna jarðvegsskipta, 10.000.000 króna, vegna uppsetningar á kaffihúsi 6.000.000 króna, og afslátt af leigu í september til desember 2011, 4.000.000 króna, eða samtals 20.000.000 króna auk virðisaukaskatts.

Allar þessar greiðslur hafi verið umfram skyldu stefnda og ættu því með réttu að koma til móts við þá kröfu sem stefnandi teldist eiga gegn stefnda.

Þá andmæli stefndi sérstaklega vaxtakröfu stefnanda. Ef krafa stefnanda verður dæmd að hluta eða í heild, beri eingöngu að leggja vexti á frá dómsuppsögu.

Stefndi byggir á meginreglum samninga- og kröfuréttar. Varðandi málskostnað er vísað til 129. gr., sbr. 1. mgr. 130. gr., laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála.

IV.

Ágreiningslaust er í máli þessu að aðilar gerðu ekki með sér skriflegan samning um þá kröfu sem krafist er dóms fyrir í málinu, en að viðræður hafi sannanlega farið fram um lausn á nokkrum málum í samningssambandinu, eins og þau samningsdrög sem fyrir liggja í málinu frá apríl 2012 gefa til kynna.

Stefndi þvertekur hins vegar fyrir að samningar hafi þrátt fyrir þetta tekist, líkt og stefnandi byggir á. Jákvæður andi hafi verið í viðræðunum en þeim ekki verið lokið þegar stefndi seldi fasteignina til S7 ehf. 27. apríl 2012. Samningsdrögin, sem gengu á milli fulltrúa aðila, voru dagsett 26. apríl 2012.

Sá sem heldur því fram að munnlegur samningur hafi komist á, ber alla jafnan sönnunarbyrðina fyrir því, og þá hvers efnis samningur hafi verið. Hins vegar geta framlögð gögn og framburður vitna breytt þessari sönnunarstöðu. Það sem bendir í þessu máli til þess að samningur hafi komist á eru einkum umrædd samningsdrög og samskipti aðila eða fulltrúa þeirra um svipað leyti. Dómurinn telur að kreditnótur vegna afsláttar á leigu tímabilið frá september til og með desember 2011, ein milljón króna fyrir hvern mánuð auk virðisaukaskatts, megni ekki að sanna það að samkomulag hafi komist á, enda var ekki veittur frekari afsláttur og stefnandi hætti að gefa út slíkar nótur. Síðan líða tæpir fjórir mánuðir eftir því sem best verður séð, þar til aðilar hefja sannanlega viðræður samkvæmt gögnum málsins.

Samkvæmt aðilaskýrslu forsvarsmanns stefnda og vitnisburði tveggja löggiltra fasteignasala, sem voru að vinna að málinu, komst ekki á samkomulag. K-kvk-nf H-kvk-nf G-kvk-nf, framkvæmdastjóri stefnanda, kvaðst hins vegar vera fullviss um hið gagnstæða. Hún hafi talið samkomulag í höfn og ástæða þess að ekki var gengið frá því skriflega hafi verið sú að þau hafi treyst forsvarsmanni stefnda og ekki talið þörf á formlegum frágangi. Það kom reyndar fram í framburði hennar, að þegar vitnin A-kk-nf S-kk-nf og Þ-kk-nf Ó-kk-nf E-kk-nf, löggiltir fasteignasalar, hafi átt aðkomu að málinu, um vorið 2012, hafi forsvarsmenn stefnda ekki tekið þátt í viðræðum heldur einungis þeir tveir. Sú staðreynd varpar talsverðri rýrð á málatilbúnað stefnanda í ljósi málsatvika, en fasteignasalarnir töldu ekkert samkomulag hafa verið frágengið.

Vitnið J-kk-nf H-kk-nf G-kk-nf, hagfræðingur og rekstrarráðgjafi, sagðist einnig hafa gengið út frá því að samkomulag hefði komist á. Hann hafi heyrt G-kk-þf S-kk-þf, forsvarsmann stefnanda, tala þannig og sjálfur kynnt þá stöðu fyrir viðskiptabanka stefnanda, þegar hann var að aðstoða við endurskipulagningu á rekstri félagsins. Vitnið tók þó fram að hann hefði ekki heyrt eða séð forsvarsmenn stefnda lofa þessu heldur gengið út frá þessari stöðu af samskiptum sínum við forsvarsmenn stefnanda. Vitnið vísaði reyndar í tölvupósta og skjöl sem gæfu framangreint til kynna og hann ætti á skrifstofu sinni. Þessi skjöl hafa ekki ratað inn í málið.

Það vekur athygli að samskipti á milli aðila vegna þessa, þ.e. um lækkun á leigu um 1.000.000 kr. á mánuði í 28 mánuði alls, virðast engin strax eftir 26. apríl 2012, eftir að samningsdrögin gengu á milli, en daginn eftir var samþykkt kauptilboð um eignina til S7 ehf. en það félag var þá dótturfélag stefnda. Fljótlega eftir það eignast nýir aðilar allt hlutafé í S7 ehf. og hitta forsvarsmenn stefnanda í kjölfarið, en í lok maí 2012 mun hafa verið haldinn fundur með nýjum eigendum. Ekkert gagn í málinu staðfestir að til tals hafi komið það meinta samkomulag sem mál þetta snýst um, en stefnandi fullyrðir að nýir eigendur hafi í það minnsta sýnt óbilgirni og ekki samþykkt neinar kröfur sem rekja mætti til fyrri eiganda.

Þannig verður ekki betur séð, samkvæmt gögnum málsins, en að stefnandi hafi eftir 26. apríl 2012 ekki haft uppi neinar kröfur á grundvelli hins meinta samkomulags, hvorki á hendur nýjum eigendum sem yfirtóku leigusamninginn, né á hendur stefnda. Fyrsta krafan sem berst er með bréfi lögmanns stefnanda frá 8. janúar 2014, þar sem hún er sögð byggð á samkomulagi frá 15. september 2011. Stefndi hafði þá um þremur mánuðum fyrr, eignast fasteignina aftur og yfirtekið leigusamninginn við stefnanda, en það gerði hann 5. október 2013.

Í þessu sambandi verður litið til þess að hugsunin með þessu samkomulagi, ef tekist hefði, var að létta róðurinn fyrir leigutaka, þ.e. stefnanda, um ákveðið skeið vegna rekstrarerfiðleika. Þegar sá aðili sem hafði tekið jákvætt í slíka ívilnun seldi eignina, og gekk þannig út úr samningssambandi við leigutaka, er ljóst að hann hafði engan ávinning af slíku samkomulagi lengur heldur þurfti leigusali að snúa sér að nýjum eiganda, sem og hann gerði, sbr. samkomulag hans við S7 ehf. 24. ágúst 2012. Jafnframt verður litið til þess að stefndi gerði ráð fyrir því endurgjaldi frá stefnanda að hann félli fyrir fram frá forkaupsrétti við sölu eignarinnar til S7 ehf. og kæmi tryggingum vegna leigugreiðslna í ásættanlegt horf. Þótt ágreiningur sé nú uppi um hvort tryggingum hafi nokkru sinni verið ábótavant, er ljóst að stefndi. leit a.m.k. svo á, sbr. þau drög sem fulltrúar hans sendu til stefnanda 26. apríl 2012. Ekki er óvarlegt að álykta sem svo að sú staðreynd og einnig hin, að stefnandi féll ekki frá forkaupsrétti fyrr en eftir söluna 27. apríl 2012, eða nánar tiltekið 14. maí sama ár, hafi gert stefnda fráhverfan samningi við stefnanda.

Ekkert í málinu undirbyggir, gegn neitun forsvarsmanns stefnda, að loforð hafi verið gefið í janúar 2012 um eingreiðslu á afslættinum, þar sem stefndi hefði þá þegar selt eignina. Ef loforðið hefði verið gefið þá var það ljóslega ekki samþykkt af stefnanda, í ljósi þeirra viðræðna sem fram fóru í kjölfarið, einkum í apríl það ár, enda það viðurkennt af stefnanda að hann hafi ekki viljað samþykkja boðið af ástæðum sem raktar eru í stefnu málsins. Ef þessi hefði hins vegar verið raunin, hefði enda verið einsýnt að stefnandi hefði þá gert slíka kröfu, strax eftir að hann frétti af sölu eignarinnar vorið 2012. Hann gerði enga slíka kröfu samkvæmt gögnum málsins.

Ekki er hægt að líta svo á að sú staðreynd að stefndi hafi selt eignina réttlæti með einhverju móti tómlæti stefnanda eða kröfugerð hans nú, enda gat stefnandi ekki vænst þess að sú staða kæmi upp að stefndi eignaðist eignina aftur, og vandséð hvaða lagasjónarmið myndu undirbyggja slíka kröfugerð.

Með vísan til alls framangreinds er það niðurstaða málsins, að stefnanda hafi ekki tekist sönnun um að tekist hafi með aðilum samkomulag um þá greiðslur sem stefnandi gerir kröfu um í málinu og því ekkert sem styður kröfugerð stefnanda nú. Dómurinn telur raunar að yrði talið að samningur hefði komist á 15. september 2011 eða í apríl 2012 hefði stefnandi þá glatað rétti sínum til að krefjast efnda fyrir tómlætissakir.

Því verður stefndi sýknaður af kröfum stefnanda í málinu.

Í ljósi þessara úrslita sem og með vísan til 3. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála, verður stefnanda gert að greiða stefnda hluta þess kostnaðar sem stefndi kveðst hafa haft af rekstri málsins. Þykir sá hluti hæfilega ákveðinn 750.000 krónur.

Fyrir hönd stefnanda flutti málið E-kk-nf G-kk-nf héraðsdómslögmaður og fyrir hönd stefnda Á-kk-nf H-kk-nf héraðsdómslögmaður.

Fyrir dómsuppkvaðningu var gætt ákvæðis 1. mgr. 115. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála, en lögmenn aðila voru sammála dómara um að endurflutningur væri óþarfur.

Dóm þennan kveður upp L-kk-nf K-kk-nf héraðsdómari.

D Ó M S O R Ð

Stefndi, Dalsnes ehf., er sýknað af kröfum stefnanda, Garðheima Gróðurvara ehf.

Stefnandi greiði stefnda 750.000 krónur í málskostnað.

L-kk-nf K-kk-nf