S-831/2022

Mál þetta, sem dómtekið var í dag, er höfðað með ákæru útgefinni af lögreglustjóranum á höfuðborgarsvæðinu 3. maí 2022 á hendur X, kt. 000000- 0000, [...], Reykjavík, fyrir líkamsárás með því að hafa, mánudaginn 3. ágúst 2020, utandyra við [...]veist með ofbeldi að A, kt. 000000- 0000, er hann var farþegi í bifreiðinni [...], slegið grjóti í rúðu bifreiðarinnar þannig að hún brotnaði og glerbrot fóru inn í bifreiðina og í kjölfarið slegið A ítrekað hnefahöggum í andlit og höfuð, þá reif ákærði í hár B, kt. 000000- 0000, fyrrverandi kærustu sinnar, en hún var ökumaður bifreiðarinnar, og reyndi að draga hana til sín, allt með þeim afleiðingum að A hlaut mar og yfirborðsáverka á andliti og í hársverði og skrámur í vinstri lófa og B hlaut áverka á hægri handlegg.

Þetta er talið varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.

Ákærði krefst sýknu af kröfum ákæruvaldsins en til vara er krafist vægustu refsingar er lög leyfa. Þá krefst verjandi ákærða hæfilegrar þóknunar sér til handa.

I.

Í frumskýrslu lögreglu kemur fram að lögregla var kölluð að [...]3. ágúst 2020, kl. 23:40. Á vettvangi greindi brotaþoli B lögreglu frá því að hún hefði verið með brotaþola A, vini sínum, í bíltúr. Hún hefði tekið eftir því að einhver væri að elta þau. Bifreiðinni hafi svo verið ekið í veg fyrir þau þegar þau hafi verið á leið út úr hringtorginu á [...]. Ákærði hefði komið út úr bifreiðinni og sparkað í rúðuna, bílstjóra meginá bifreið hennar. Hún hefði þurft að bakka bifreið sinni til að komast fram hjá ákærða. Ákærði hefði haldið áfram að elta hana og hann hefði keyrt við hlið hennar í hringtorginu á [...], við [...], svo að hún kæmist ekki út úr hringtorginu. Hún hefði ekið inn [...] til vesturs og ákærði komið og lagt bifreið sinni fyrir framan bifreið hennar á [...]við [...]. Ákærði hafi stigið út úr bifreiðinni og lamið á rúðuna bílstjóramegin hjá henni. Síðan hafi hann farið að rúðunni farþegamegin og lamið í rúðuna. Ákærði hefði svo tekið upp grjót og lamið í rúðuna þar til hún brotnaði. Þá hafi ákærði kýlt brotaþola A nokkrum sinnum í andlitið og hótað að stinga hann. Einnig hefði hann sagt að hann ætlaði að koma heim til brotaþola A og að hann væri búinn að ræða við C. Nánari vitnisburður brotaþola B á vettvangi var hljóðritaður og liggur fyrir í lögregluskýrslu. Þar kemur meðal annars fram að brotaþoli var spurð hvort ákærði hefði eitthvað gert við hana og hún svarað: „Hann reif eitthvað aðeins í hárið á mér og ætlaði að reyna að draga mig eitthvað.“ Innt eftir því hvort hún hefði meiðst sagði hún: „Bara eitthvað glerbrot og smá skurðir.“

Einnig segir í frumskýrslu að brotaþoli A hafi skýrt frá því að brotaþoli B hafi haldið að einhver væri að elta þau og það reynst rétt. Þau hefðu ekið þó nokkuð marga hringi í hringtorginu á [...]áður en þau hafi ekið inn [...]til vesturs. Bifreiðinni hefði þá verið ekið fram hjá þeim og í veg fyrir þau. Ákærði hefði komið út úr bifreiðinni og sparkað í rúðuna bílstjóramegin og svo komið að rúðunni hjá sér og kýlt í rúðuna. Ákærði hefði svo tekið upp grjót og kýlt því í rúðuna og brotið hana. Ákærði hefði svo kýlt hann í andlitið þó nokkrum sinnum. Fram kemur í frumskýrslu að brotaþoli A hafi verið með áverka á vinstra eyra. Ítarlegri vitnisburður brotaþola A á vettvangi var hljóðritaður og liggur fyrir í lögregluskýrslu. Þar kemur nánar fram að brotaþoli skýrði frá því að þegar ákærði hafi brotið rúðuna hafi hann teygt sig inn og reynt að toga brotaþola út úr bifreiðinni og kýlt hann 15- 20 höggum. Brotaþoli sagði að ákærði hefði kýlt sig í síðuna. Einnig hafi hann fengið kúlu á enni og það hefði blætt úr eyranu. Eitthvað smá á kjálkanum. Á meðan á þessu stóð hafi ákærði reynt að opna dyrnar á bifreiðinni en brotaþoli hefði haldið hendi hans frá svo að það gerðist ekki. Þá hafi ákærði farið hálfur inn í bifreiðina og reynt að toga brotaþola B út. Brotaþoli kvaðst ekki muna alveg nákvæmlega hvernig ákærði hefði haldið í hana, eitthvað í hárið. Svo hefði ákærði reynt að toga í sig einnig á hárinu og ákærði hefði verið hálfur inni í bifreiðinni þegar lögregla kom á vettvang.

Þá kemur fram í frumskýrslu að lögregla ræddi við ákærða á vettvangi sem hafi greint frá því að hann hafi verið að aka D, vini sínum, heim þegar hann hafi mætt bifreið fyrrverandi kærustu sinnar og séð hana með mann í farþegasætinu. Hann hefði orðið reiður og elt þau. Hann hefði ekið í veg fyrir þau á [...] og ætlað að ræða við manninn. Maðurinn hefði gert lítið úr honumog þá hafi hann orðið mjög reiður, tekið upp grjót og brotið rúðuna. Hann kvaðst viðurkenna brotið og sjá eftir þessu en neitaði að hafa lamið brotaþola A. Ákærði hafi sagt að hann hefði reiðst mikið þegar hann hafi sé fyrrverandi kærustu sína með öðrum manni svo stuttu eftir sambandsslitin.

Jafnframt ræddi lögregla á vettvangi við vitnið C, sem var farþegi í bifreið ákærða. Vitnið greindi frá því að ákærði hafi verið rosalega reiður og að það hefði reynt að tala ákærða til á meðan bifreiðin var á ferð. Vitnið kvaðst ekki hafa farið út úr bifreið ákærða vegna þess að hann hafi verið á skilorði.

II.

Í málinu liggur fyrir vottorð E læknis, dags. 13. október 2020. Þar segir að brotaþoli A hafi komið á heilsugæslu 4. ágúst 2020 vegna líkamsárásar sem hann hefði orðið fyrir í [...]er hann var farþegi í bifreið. Brotaþoli hafi lýst höfuðverk, sársauka við að bíta saman tönnunum og við að borða og tyggja. Einnig hafi hann lýst vægri ógleði en hann hafi ekki kastað upp. Einnig hafi hann lýst að hann væri mjög stressaður eftir atburðinn. Við skoðun hafi brotaþoli verið með kúlu á enni ofarlega vinstra megin með lokaðri grunnri skrámu við hársvörðinn. Blóð hafi verið á vinstra ytra eyra þar sem blætt hafi frá eyrnalokk. „Palp. eymsli“ á vinstra gagnauga og við vinstri kjálkalið, aumur við að bíta saman tönnunum, þá sé verkur vinstra megin. Virðist þó ekki merki um brot á andlitsbeinum. Einnig lokaðar skrámur í vinstri lófa eftir glerbrot. Ekki hafi verið merki um glerbrot í lófanum. Þá hafi brotaþoli greint frá því að hann hefði fengið skilaboð frá vinum geranda og hann hafi átt erfitt með að sofa um nóttina.

III.

Fyrir dómi greindi ákærði frá því að hann hafi verið að keyra vin sinn heim þegar hann hafi mætt bifreið brotaþola B. Þau hafi nýlega verið hætt saman. Hann hefði séð mann sitja í bifreið hennar og verið forvitinn um hver væri í bifreiðinni. Hann hefði elt þau. Þau hefðu keyrt hratt svo að hann næði þeim ekki en hann hefði náð þeim. Þau hefðu flissað og hlegið að honum, að hann væri asnalegur að elta þau. Hann hefði verið sár og svekktur og viljað vita hver þetta væri í bifreiðinni með henni. Hann hefði farið fram fyrir bifreið hennar. Þá hefði hann farið út úr bifreið sinni og viljað tala við manninn. Hann hafi viljað að maðurinn kæmi út úr bifreiðinni og beðið hann um það nokkrum sinnum en maðurinn neitað. Þau hefðu ekið á brott og ákærði elt þau áfram að hringtorginu. Ákærði hefði farið fram fyrir bifreiðina og þau hefðu hlegið að honum og sagt að hann væri asnalegur og flissað að honum. Hann hafi beðið manninn nokkrum sinnum að koma út úr bifreiðinni. Síðan hafi hann tekið upp grjót og brotið rúðu og reynt að opna bifreiðina innan frá. Þau hefðu bæði reynt að ýta honum í burtu. Hundur hennar hafi verið einhvern veginn á milli. Lögregla hefði svo komið 1- 2 mínútum síðar. Spurður af hverju ákærði hafi brotið rúðuna sagði hann að hann hefði reiðst því „gríðarlega mikið“ að brotaþoli B hefði verið með öðrum manni. Ákærði hafi bara viljað tala við manninn en hann hefði gert lítið úr sér og ákærði verið svekktur að brotaþoli B væri með öðrum manni. Hann hafi bara viljað tala við manninn, ekkert annað. Þá sagði ákærði að honum hefði fundist eins og maðurinn hafi ætlað að taka hann upp á myndband. Ákærði kvaðst hafa snöggreiðst og brotið rúðuna. Ákærði neitaði að hafa kýlt brotaþola A í andlitið og rifið í hár brotaþola B. Janframt sagði ákærði að þau hefðu verið brjáluð og ýtt honum burt. Hann hefði ekki meiðst. Það hefðu verið „soldil læti“. Um áverka á brotaþola B, rispur á handlegg, sagði ákærði að það gæti verið eftir hund hennar, sem hafi verið í bílnum. Um samband sitt og brotaþola B sagði ákærði að þau hefðu kynnst á árinu 2018 og verið saman meira og minna í tæplega tvö ár. Hann kvaðst hafa hitt brotaþola tveimur dögum eftir framangreint atvik og þau hefðu verið saman í 2- 3 vikur eftir þetta. Ákærði kvaðst ekki vera stoltur af sjálfum sér fyrir að hafa brotið rúðuna og hann hefði látið gera við bifreið brotaþola B og látið þrífa hana.

Brotaþoli B sagði fyrir dómi að hún hefði verið í bíltúr með vini, brotaþola A, og tekið eftir bifreið að elta þau. Henni hefði sýnst þetta vera bifreið ákærða. Hann hefði svo keyrt við hliðina á bifreið hennar og horft inn til þeirra. Hann hefði keyrt mjög nálægt bifreið hennar og henni fundist þetta mjög óþægilegt. Hún hafi farið inn í hringtorg og ætlað að fara heim til foreldra sinna. Í hringtorginu hafi ákærði tekið fram úr henni og keyrt í veg fyrir hana. Hún hafi þá þurft að stöðva bifreiðina og hugsað hvort hún ætti að bakka eða hvað hún ætti að gera. Hann hefði farið útúr bifreið sinni og sparkað í rúðuna á bifreið hennar, bílstjóramegin, en rúðan ekki brotnað. Brotaþoli A hafi sagt henni að keyra áfram og hún hefði gert það og ekið fram hjá ákærða. Í hringtorginu við [...] hafi ákærði náð henni aftur. Þau hefðu farið sjö til átta hringi í hringtorginu, en hún hefði verið í innri hring og hann ytri og ákærði ekki hleypt henni út úr hringtorginu. Hún hafi loks náð að smeygja sér út úr hringtorginu og í hverfið þar sem foreldrar hennar búa. Ákærði hafi þá farið öfugan hring í hringtorginu og stöðvað bílinn fyrir framan hana þannig að hún kæmist ekki áfram. Einnig hafi verið bifreið fyrir aftan brotaþola og hún ekkert komist. Ákærði hafi farið út úr bifreið sinni og sagt brotaþola A að koma út úr bifreiðinni og að hann ætlaði að stinga hann. Einnig hafi ákærði sagt að hann væri búinn að tala við „C “og að menn væru að fara að koma heim til brotaþola A. Ákærði hafi svo fundið stein og mölvað rúðuna á bifreið hennar. Ákærði hafi reynt að rífa brotaþola A út úr bifreiðinni og kýlt hann eins oft og hann gat. Brotaþoli hafi reynt að vera þarna fyrir og ýta ákærða út úr bílnum. Hún hafi verið búin að hringja á lögregluna. Ákærði hafi verið hálfur inni í bílnum og verið í slagsmálum við brotaþola A þegar lögreglan kom og ákærði hætt um leið. Einnig kom fram hjá brotaþola að það hafi verið glerbrot í bifreiðinni. Nánar um árás ákærða sagði brotaþoli að ákærði hefði fyrst veist að brotaþola A og kýlt hann aftur og aftur, í andlitið, og rifið úr honum eyrnalokk. Það hafi blætt úr eyra hans. Þá minnti brotaþola að hann hafi verið með einhvern áverka á höfði en kvaðst ekki muna það alveg. Hún hafi fengið skurð á höndina þegar hún var að reyna að ýta ákærða úr bílnum. Hún hélt að hún hefði fengið skurðinn af rúðunni. Einnig sagði brotaþoli að ákærði hefði rifið í hár hennar og reynt að draga hana út úr bifreiðinni. Jafnframt sagði brotaþoli að hundur hennar hafi verið í bifreiðinni en hann hafi allan tímann verið í aftursætinu. Áverkar á hendi hennar hafi því ekki getað verið eftir hundinn, eins og ákærði hélt fram fyrir dómi. Aðspurð kvaðst hún ekki hafi hlegið að ákærða eða glott að honum. Þvert á móti hafi hún verið mjög stressuð við árás ákærða og ekki neitt sem hún myndi hlæja að. Um samband sitt og ákærða sagði brotaþoli að þau hefðu kynnst á árinu 2018. Í byrjun hafi þau verið vinir. Hún hafi aldrei kallað hann kærasta sinn og ekki getað losnað við hann. Það hafi gerst að hann hafi sparkað upp hurðinni hjá henni ef hún opnaði ekki fyrir honum og oft hafi hann mætt óboðinn til hennar. Þetta hafi ekki verið „venjulegt kærustu parasamband“. Þá kvaðst hún ekki hafa verið búin að sjá ákærða allt sumarið, áður en umrætt atvik gerðist. Jafnframt greindi brotaþoli frá því að ákærði hefði haft samband við hana strax eftir atvikið og viljað koma heim til hennar en hún hafi ekki viljað það. Þá kvaðst hún ekki hafa þorað annað en að svara símtölum frá ákærða eftir þetta atvik. Þegar hann hafi komist að því að hún væri byrjuð með núverandi kærasta sínum hafi átt sér stað svipuð atburðarás og það hafi ekkiverið fyrr en eftir það sem hann hafi hætt að tala við hana. Þegar þetta mál fór í gang hafi hann hins vegar reynt að hringja í hana en hún hafi ekki svarað.

Brotaþoli A greindi frá því fyrir dómi að hann hafi verið á rúntinum með brotaþola B. Það hefði byrjað einhver „glannaakstur“ þarna. Ákærði hefði stöðvað bifreið hennar, komið upp að glugganum og sagt honum að fara út en hann hefði ekki gert það. Ákærði hefði þá tekið upp stein, brotið rúðuna og reynt að draga hann út úr bílnum. Brotaþoli hefði stoppað það einhvern veginn og lögreglan komið á vettvang. Brotaþoli neitaði því að ákærði hefði kýlt hann og kvaðst ekki hafa fengið neina „varanlega“ áverka. Brotaþoli kvaðst ekki hafa „mikinn áhuga á að vera partur af þessu máli.“ Borið var undir brotaþola að samkvæmt ljósmyndum sem liggja fyrir í málinu hafi hann verið með áverka. Brotaþoli kvaðst ekki hafa séð myndirnar og ekki vita hvaða áverkar þetta væru. Hann kvaðst hafa verið að æfa [...] á þessum tíma. Brotaþoli var þá spurður um ástæðu þess að hann fór til læknis í skoðun í kjölfar árásar ákærða og kvaðst hann hafa farið til læknis „í hita leiksins“ ef það skyldi verða „eitthvað vesen með þetta mál“ en svo hafi ekki orðið. Brotaþoli kvaðst ekki muna hvort ákærði hefði rifið í hár brotaþola B. Borinn var undir brotaþola vitnisburður hans í lögregluskýrslu um árás ákærða og kvaðst hann ekki muna eftir að þetta hafi gerst þannig. Ákærði hafi sagt þeim að koma út úr bifreiðinni og brotaþoli B hafi verið eitthvað yfir sér og reynt að hindra að ákærði kæmist inn í bifreiðina. Þetta hafi bara verið „einhver hnoðningur“ en enginn hafi hlotið „varanlegan líkamlegan skaða“ af þessu. Var þá aftur borið undir brotaþola að samkvæmt ljósmyndum og áverkavottorði hafi hann hlotið áverka. Brotaþoli sagði þá: „Nei, eða þúveist nei, ekkert til að tala um.“ Þetta hafi ekki verið alvarlegt. Beðinn um að skýra af hverju vitnisburður hans væri breyttur frá því sem hann sagði hjá lögreglu sagði brotaþoli að hann hefði ekki hlotið neinn varanlegan skaða. Hann sagði svo að hann hefði engan skaða hlotið. Hann kvaðst engan áhuga hafa á að vera hluti af máli milli ákærða og brotaþola B.

Lögreglumaður sem kom á vettvang skýrði frá því fyrir dómi að hafa rætt við brotaþola B. Þá kvaðst lögreglumaðurinn hafa séð áverka á eyra brotaþola A. Vitnið kvaðst ekki muna eftir öðrum áverkum og vísaði í fyrirliggjandi lögregluskýrslu.

Annar lögreglumaður sem kom á vettvang greindi frá því fyrir dómi að hafa séð blóðugan aðila í farþegasæti bíls brotaþola B. Nánar tiltekið hafi farþeginn verið blóðugur við eyra. Vitnið kvaðst ekki muna eftir áverkum á brotaþola B og vísaði í lögregluskýrslu.

Vitnið D, vinur ákærða, kom fyrir dóm. Vitnið kvaðst hafa verið í bifreið með ákærða og þeir hefðu séð bifreið fyrrverandi kærustu ákærða, brotaþola B, með einhverjum öðrum aðila. Ákærði hefði elt bifreið hennar og stoppað hana. Ákærði hefði farið út úr bifreiðinni og hent steini í rúðuna á bifreið brotaþola B. Stuttu síðar hefði lögreglan komið á vettvang. Vitnið kvaðst hafa reynt að stoppa ákærða meðan á akstri stóð en ákærði hafi verið „soldið reiður“. Vitnið kvaðst ekki hafa séð ákærða slá brotaþola A eða rífa í hár brotaþola B.

Vitnið E læknir staðfesti fyrirliggjandi læknisvottorð og sagði að áverkar brotaþola A komi heim og saman við líkamsárás sem hann hafi lýst. Hann hafi lýst því að hafa snúið sér þannig að hann sneri beint að ákærða. Hann hafi verið í farþegasæti. Það geti því passað að hann hafi verið með áverka vinstra megin en ekki hægra megin. IV.

Ákærði neitar sök. Hann viðurkennir hins vegar að hafa elt bifreið brotaþola B. Hún var bílstjóri en brotaþoli A var farþegi í bifreiðinni. Nánar tiltekið liggur fyrir að ákærði elti þau og ók í veg fyrir bifreiðina þannig að þau þurftu að stöðva hana. Ákærði fór út úr bifreið sinni og reyndi að fá brotaþola A til að fara út úr bifreið brotaþola B. Ákærði sparkaði í rúðuna bílstjóramegin en hún brotnaði ekki við það. Brotaþoli B náði að komast undan á bifreið sinni en ákærði hélt áfram á eftir þeim. Eftir eltingaleik á hringtorginu við [...]náði ákærði að stöðva bifreið brotaþola B, en hann ók á móti henni. Hann fór að bifreið hennar og reyndi að fá brotaþola A til að fara út úr bifreiðinni en hann neitaði því. Ákærði tók þá upp stein og braut rúðuna farþegamegin. Glerbrot fóru inn í bifreiðina. Ákærði neitar að hafa veist svo með ofbeldi að brotaþola A, þ. e. að hafa slegið hann ítrekað hnefahöggum í andlit og höfuð. Einnig neitar hann því að hafa rifið í hár brotaþola B og reynt að draga hana til sín. Ákærði heldur því fram að hann hafi verið forvitinn um hver væri í bifreiðinni með brotaþola B og aðeins viljað tala við hann, brotaþola A. Þessi framburður ákærða er afar ótrúverðugur í ljósi þess að ákærði hafði elt brotaþolana á háskalegan hátt, náð þeim eitt sinn og sparkað í rúðuna á bifreiðinni, haldið áfram að elta þau eftir að þau komust undan, náð þeim og brotið rúðu á bifreiðinni með steini. Vitnið D, sem var í bifreið ákærða, sagði hjá lögreglu að ákærði hefði verið rosalega reiður og vitnið reynt að tala ákærða til á meðan á eltingaleiknum stóð. Þetta styður að ákærði hafi ekki aðeins ætlað að ræða við brotaþola. Þá er framburður ákærða ekki í samræmi við gögn málsins um áverka brotaþola.

Myndbandsupptaka liggur fyrir í málinu sem er greinilega tekin úr bifreið sem var fyrir aftan bifreið brotaþola B, þegar ákærði kom á móti henni í hringtorginu og stöðvaði hana. Aðeins er um að ræða stutt brot sem sýnir ákærða taka upp stein og gera sig líklegan til að brjóta rúðuna bílstjóramegin á bifreið brotaþola B, en sá sem tók þetta upp keyrði svo á brott. Myndbandið sýnir því ekki atvik sem áttu sér stað áður og það sem gerðist eftir að ákærði tekur upp steininn.

Brotaþoli B hefur skýrt frá atvikum með sama hætti hjá lögreglu og fyrir dómi. Þannig hefur hún lýst því að ákærði elti hana og vin hennar, brotaþola A, eins og lýst er hér að ofan. Ákærði hafi reynt að fá brotaþola A til að fara út úr bifreið hennar og haft í hótunum við hann. Ákærði hafi svo tekið upp stein og brotið rúðuna farþegamegin. Ákærði hafi reynt að rífa brotaþola A út úr bifreiðinni og kýlt hann margsinnis í andlit og rifið úr honum eyrnalokk. Þá hafi ákærði rifið í hár hennar og reynt að draga hana til sín. Einnig lýsti hún því að hafa fengið skurð á höndina við árás ákærða. Er framburður brotaþola B trúverðugur og fær stoð í gögnum málsins. Framburður hennar fær einnig stoð í vitnisburði brotaþola A hjá lögreglu, en hann greindi frá því að eftir að ákærði braut rúðuna hafi ákærði kýlt hann ítrekað og það hefði blætt úr eyra hans. Einnig sagði hann hjá lögreglu að ákærði hefði reynt að toga brotaþola B út úr bifreiðinni og rifið í hár hennar. Fyrir dómi gerði brotaþoli A lítið úr atvikum og sagði að hann hefði ekki fengið neina „varanlega“ áverka og kvaðst ekki muna eftir að ákærði hefði rifið í brotaþola B. Þetta hefði verið einhver „hnoðningur“. Brotaþoli A gat ekki gefið eðlilegar skýringar á breyttum vitnisburði sínum. Vitnisburður hans hjá lögreglu er í samræmi við fyrirliggjandi læknisvottorð, ljósmyndir af áverkum sem teknar voru á vettvangi og vitnisburði brotaþola B. Virðist skýringin á breyttum framburði hans helst vera sú að hann óttist að málið hafi einhverjar afleiðingar fyrir hann. Verður því að leggja til grundvallar vitnisburð hans hjá lögreglu, enda fær hann stoð í gögnum málsins og vitnisburði brotaþola B.

Með vísan til alls framangreinds er sannað að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi sem greinir í ákæru og með þeim afleiðingum sem þar er lýst. Brot ákærða varðar við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Samkvæmt sakavottorði ákærða hefur hann ekki áður gerst sekur um refsiverða háttsemi. Er ekkert komið fram í málinu sem réttlætir eða afsakar háttsemi ákærða. Hann hefur hins vegar bætt tjón á bifreið brotaþola B. Meðferð málsins og útgáfa ákæru hefur dregist hjá lögreglu en hefur hér ekki áhrif á ákvörðun refsingar. Er refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í 30 daga, en rétt þykir að binda refsingu hans skilorði, eins og nánar greinir í dómsorði.

Með vísan til 1. mgr. 235. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála ber að dæma ákærða til að greiða allan sakarkostnað málsins, 713.584 krónur. Um er að ræða kostnað vegna læknisvottorðs, 16.084 krónur, og málsvarnarlaun skipaðs verjanda, Þ-kk-ef Þ-kk-ef, sem eru hæfilega ákveðin, með hliðsjón af tímaskýrslu, 697.500 krónur, að virðisaukaskatti meðtöldum.

Dóm þennan kveður upp S-kvk-nf B-kvk-nf héraðsdómari.

Dómsorð:

Ákærði, X, sæti fangelsi í 30 daga, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún falla niður að liðnum tveimur árum frá dómsuppsögu haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði 713.584 krónur í sakarkostnað, þar með talda 697.500 króna þóknun skipaðs verjanda síns, Þ-kk-ef Þ-kk-ef lögmanns.

S-kvk-nf B-kvk-nf