E-3880/2012

Mál þetta, sem dómtekið var 5. júní sl., var höfðað með stefnu birtri 16. nóvember 2012.

Stefnandi er Arion banki hf., Borgartúni 19, Reykjavík, en stefndi er I-kk-nf H-kk-nf, {……}, Reykjavík.

Endanleg dómkrafa stefnanda er sú að ógilt verði með dómi ákvörðun umsjónarmanns stefnda, dagsett 28. mars 2010, um að greiðsluaðlögun fasteignaveðkrafna skyldi komast á vegna fasteignarinnar að {……} í Reykjavík með fastanúmerið 203-1074.

Stefndi sótti þing við þingfestingu málsins 22. nóvember 2012 og lagði fram greinargerð sína í þinghaldi 21. febrúar 2013. Í þinghaldi 5. júní sl. lýsti lögmaður stefnda því yfir að ekki væri lengur haldið uppi vörnum í málinu og að engar kröfur væru gerðar af hálfu stefnda. Málið var dómtekið sama dag. Verður mál þetta því dæmt eftir framkomnum kröfum og gögnum með tilliti til þess, sem hefur komið fram af hálfu stefnda, sbr. ákvæði 3. mgr. 96. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála.

I.

Með úrskurði Héraðsdóms Reykjavíkur 28. janúar 2010 var stefnda veitt heimild til að leita tímabundinnar greiðsluaðlögunar fasteignaveðkrafna á íbúðarhúsnæði sínu að {……} í Reykjavík með fastanúmerið 203-1074 samkvæmt lögum nr. 50/2009. Sú ákvörðun var ekki borin undir héraðsdóm, sbr. 6. mgr. 8. gr. sömu laga, og komst greiðsluaðlögunin formlega á hinn 23. febrúar 2010, sbr. 7. mgr. 8. gr. sömu laga.

Samkvæmt ákvörðun umsjónarmanns um greiðsluaðlögun fasteignaveðkrafna fyrir stefnda skyldi stefndi greiða 45.000 krónur á mánuði vegna fasteignaveðkrafna í fimm ár, í fyrsta sinn hinn 5. maí 2010. Því er lýst í stefnu að stefndi hafi ekki staðið við greiðslur samkvæmt greiðsluaðlöguninni. Síðasti gjalddagi, sem stefndi hafi greitt samkvæmt ákvörðun umsjónarmanns, hafi verið 5. júní 2010 en síðan hafi stefndi ekkert greitt til stefnanda. Telur stefnandi því að stefndi hafi vanefnt verulega skuldbindingar sínar samkvæmt ákvörðun umboðsmannsins, sbr. 3. tölul. 1. mgr. 62. gr. laga nr. 21/1991, um gjaldþrotaskipti o.fl. Eigi því að verða við kröfu stefnanda um að ógilda ákvörðun umsjónarmannsins.

Kröfu sína um ógildingu á ákvörðun umsjónarmanns byggir stefnandi á heimild í 2. mgr. 11. gr. laga nr. 50/2009, um tímabundna greiðsluaðlögun fasteignaveðkrafna á íbúðarhúsnæði, sbr. 1. mgr. 62. gr. laga nr. 21/1991. Stefnandi vísar einnig til almennra reglna kröfuréttarins og meginreglna samningaréttarins um skuldbindingargildi loforða og skyldu til að efna samninga en reglur þessar fái m.a. stoð í lögum nr. 7/1936, um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga.

II.

Í greinargerð kveður stefndi stefnanda hafa virt að vettugi úrskurð Héraðsdóms Reykjavíkur frá 28. janúar 2010 og því hafi aldrei verið gengið rétt frá kröfum á hendur stefnda til samræmis við framangreindan úrskurð.

Stefndi kveðst einungis vilja vita hvað hann sé að borga en málið snúist ekki um að hann vilji ekki borga. Stefndi kveðst hafa greitt reikning í netbanka á sínum tíma sem verið hafi á umræddum fyrsta gjalddaga. Reikningurinn hafi verið svipaðrar upphæðar og umrædd leiga hafi átt að vera. Hins vegar hafi engin skýring verið við greiðsluna. Á þessum tíma hafi öll lán verið inni í netbankanum í greiðslukröfu, sem hafi átt að vera farin út af listanum. Hafi stefndi valið líklegasta reikninginn, sem var næstur upphæðinni, og greitt hann. Hann hafi óskað eftir skýringum frá bankanum og viljað fá að vita hvort hann hefði greitt rétta kröfu. Stefndi kveðst hvorki hafa fengið svör né skýringar á því, hvað hann hefði greitt. Hann kveðst hafa óskað eftir að fá tengilið vegna mála sinna í bankanum en án árangurs.

Stefndi kveðst hafa orðið fyrir miklum kostnaði vegna málefna sinna hjá bankanum en hann hafi verið starfsmaður bankans. Í greinargerðinni er því lýst að eftir rúmt ár hafi stefndi gefist upp á því að reyna að fá aðstoð hjá bankanum. Hafi orðið ljóst að aldrei hafi verið gengið frá þeim lánum, sem sett hafi verið í innheimtu hjá bankanum, og þá hafi bankinn ekki skráð dóm Héraðsdóms Reykjavíkur í þar til gert „samskiptakerfi samfélagsinnviða kerfa“, sem komi að innheimtu allra gjalda sem lúti að húsnæði. Stefndi hafi staðið í miklum og erfiðum samskiptum og reynt að koma málum sínum í eðlilegan farveg og hafi virðingar- og ábyrgðarleysi bankans valdið stefnda atvinnumissi, miklum kostnaði og andlegu álagi. .

Stefndi kveðst ekki hafa fjárhagslegt bolmagn til að kosta lögfræðiaðstoð fyrir sig og fór þess á leit í greinargerð sinni að dómurinn ákvæði með úrskurði að stefnandi kostaði lögfræðiaðstoð stefnda að því marki að jafnræði yrði tryggt milli málsaðila. Í greinargerð kveðst stefndi byggja allar sínar kröfur á almennum lögum um borgaraleg réttindi um jafnræði og réttláta meðferð fyrir dómstólum.

III.

Eins og áður er rakið naut stefndi aðstoðar lögmanns í málinu eftir að málinu var úthlutað til þess dómara sem nú fer með málið. Lýsti lögmaðurinn því yfir í þinghaldi 5. júní sl. að ekki væri lengur haldið uppi vörnum í málinu af hálfu stefnda og að engar kröfur væru gerðar af hans hálfu. Af gögnum málsins virðist mega ráða að ágreiningslaust sé að stefndi hafi ekki greitt samkvæmt ákvörðun umsjónarmanns um greiðsluaðlögun fasteignaveðkrafna fyrir stefnda frá 5. júní 2010. Samkvæmt ákvörðuninni bar stefnda hins vegar að greiða 45.000 krónur á mánuði í fimm ár, þ.e. frá 5. maí fram í júnímánuð 2015. Athugasemdir stefnda í greinargerð lúta fyrst og fremst að því að hann hafi ekki notið þeirrar aðstoðar hjá bankanum sem hann hafi átt rétt á. Þá er fullyrt í greinargerð að bankinn hafi ekki virt niðurstöðu Héraðsdóms Reykjavíkur og hafi það valdið stefnda atvinnumissi, miklum kostnaði og andlegu álagi.

Í 2. mgr. 11. gr. laga nr. 50/2009, um tímabundna greiðsluaðlögun fasteignaveðkrafna á íbúðarhúsnæði, segir að meðan á tíma greiðsluaðlögunar standi geti veðhafi, sem af henni er bundinn, leitað eftir ógildingu hennar eftir sömu reglum og gilda um ógildingu nauðasamnings. Samkvæmt 1. mgr. 62. gr. laga nr. 21/1991, um gjaldþrotaskipti o.fl., má, meðan nauðasamningur hefur ekki verið efndur að fullu, ógilda nauðasamning með dómi í máli sem einhver sá, sem á samningskröfu, höfðar á hendur skuldaranum, ef skuldarinn vanefnir verulega skuldbindingar sínar samkvæmt nauðasamningnum. Að framansögðu virtu verður að fallast á það með stefnanda að um verulegar vanefndir stefnda á þeirri tímabundnu greiðsluaðlögun fasteignaveðkrafna sem gerð var. Þá er ljóst af gögnum málsins að stefnandi á kröfu á hendur stefnda og telst veðhafi í skilningi 2. mgr. 11. gr. laga nr. 50/2009. Eru því uppfyllt skilyrði laganna til ógildingar á umræddri tímabundnu greiðsluaðlögun fasteignaveðkrafna á íbúðarhúsnæði. Að þessu virtu og gögnum málsins og jafnframt í ljósi framangreindrar afstöðu stefnda að halda ekki uppi vörnum í málinu er það niðurstaða dómsins að fallast beri á kröfu stefnanda eins og hún er fram sett í stefnu og nánar greinir í dómsorði.

A-kvk-nf E-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

Uppkvaðning dómsins hefur dregist vegna embættisanna dómarans.

D ó m s o r ð :

Ógilt er ákvörðun umsjónarmanns með greiðsluaðlögun stefnda, I-kk-ef H-kk-ef, dagsett 28. mars 2010, um að greiðsluaðlögun fasteignaveðkrafna skuli komast á vegna fasteignarinnar að {……….} í Reykjavík með fastanúmerið 203-1074.

A-kvk-nf E-kvk-nf