S-291/2013

Mál þetta, sem þingfest var þann 20. júní 2013 og dómtekið þann 29. október sama ár, er höfðað með ákæru lögreglustjórans á Selfossi, dagsettri 29. maí sama ár, á hendur A, „fyrir líkamsárás með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 8. júlí 2012 á bifreiðastæði fyrir framan C, slegið B, kt. 000000-0000 einu hnefahöggi í andlitið, með þeim afleiðingum að B hlaut blóðnasir og nefbrotnaði.

Telst brot ákærða varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, [sic]

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Í ákæru er tekin upp einkaréttarkrafa B, en krafan er svohljóðandi:

„Einkaréttarkrafa:

Í málinu gerir brotaþoli kröfu um að ákærða verði með dómi gert að greiða skaðabætur að fjárhæð kr. 600.000,- með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 og dráttarvöxtum í samræmi í [sic] 9. gr. sömu laga. Einnig sannanlegan kostnað vegna læknisþjónustu og vinnutaps samkvæmt 1. og 2. gr. skaðabótalaga. Þá er gerður áskilnaður til að koma fram frekari kröfum á síðari stigum ef tjón reynist meira.“

Við þingfestingu málsins þann 20. júní sl., var T-kk-nf R-kk-nf S-kk-nf hrl. skipaður verjandi ákærða að hans ósk. Ákærði neitaði sök og hafnaði framkominni einkaréttarkröfu. Málið var næst tekið fyrir þann 4. júlí sl., og mætti ákærði þá ásamt verjanda sínum og ítrekaði afstöðu sína til ákæru og einkaréttarkröfunnar. Málinu var frestað til skila á greinargerð til fimmtudagsins 3. október sl. Þann 2. október sl., barst tilkynning frá verjanda ákærða þar sem hann tilkynnti að hann félli frá ósk sinni um að skila greinargerð í málinu. Málið var, eins og áður greinir, dómtekið að lokinni aðalmeðferð þann 29. október sl.

Af hálfu ákærða er þess aðallega krafist að hann verði sýknaður af öllum kröfum ákæruvaldsins og einkaréttarkröfu verði vísað frá dómi. Til vara er þess krafist að ákærða verði gerð sú vægasta refsing sem lög frekast leyfa. Ákærði krefst aðallega sýknu af einkaréttarkröfunni, en til þrautavara að krafan verði lækkuð. Þá krefst verjandi ákærða málsvarnarlauna sér til handa og að þau verði greidd úr ríkissjóði.

Af hálfu brotaþola, sem flutti mál sitt sjálfur, eru gerðar sömu kröfur og í einkaréttarkröfunni greinir.

Málsatvik

Þann 23. júlí 2012 kom B, brotaþoli í máli þessu, á lögreglustöðina á L og lagði fram kæru á hendur ákærða fyrir líkamsárás aðfaranótt sunnudagsins 8. júlí 2012 fyrir framan veitingahúsið C. Í skýrslutöku af brotaþola þann 23. júlí 2012, sem tekin var upp með hljóði og mynd, kemur fram að brotaþoli hafi umrædda nótt starfað sem dyravörður á veitingahúsinu C og verið í bol merktum staðnum. Brotaþoli greindi frá afskiptum sínum af ákærða og félögum hans fyrir utan veitingahúsið eftir lokun staðarins sem hafi endað með því að ákærði hafi ráðist að manni einum sem lagt hefði brotaþola lið við að fá ákærða til að yfirgefa svæðið. Þegar ákærði réðist að umræddum manni kvaðst brotaþoli hafa gripið í ákærða, dregið hann niður á jörðina og reynt að róa hann. Þá hafi tveir til þrír vinir ákærða komið honum til hjálpar. Einn þeirra hafi hengt sig aftan á brotaþola og þegar brotaþoli hafi reynt að losna undan taki hans hafi ákærði kýlt brotaþola eitt hnefahögg á nefið með þeim afleiðingum að brotaþoli fékk blóðnasir og var aumur í nefinu. Eftir höggið hafi brotaþola tekist að losa sig og gengið á brott og ákærði og félagar hans hörfað.

Fyrir liggur að brotaþoli leitaði til heilsugæslunnar í K þann 10. júlí 2012. Í framlögðu læknisvottorði sem D, yfirlæknir, skráði úr sjúkraskýrslu brotaþola, og dagsett er þann 19. nóvember 2012, kemur fram að E, læknir, hafi skoðað brotaþola þegar hann leitaði til heilsugæslunnar áðurgreindan dag. Orðrétt segir í vottorðinu. „Er að vinna sem dyravörður í C, var kýldur í andlitið aðfaranótt 8. júlí, 2012. Var kýldur einu höggi í nefið. Lenti ekki í jörðinni og missti ekki meðvitund.“ Við skoðun kom í ljós smá skekkja á miðju nefi til hægri. Eymsli hafi verið efst á nefi, bólga og mar efst á nefi, einnig lítið sár efst til hliðar hægra megin. Tekin var sneiðmynd af andlitsbeinum og í skráningu E þann 13. júlí 2012 er greint frá niðurstöðu sneiðmyndatökunnar. „Komin niðurstaða úr CT af andlitsbeinum. Örlítill beinflaski vinstra megin úr nefi með lítilsháttar deviation (sveigja) til hægri [...] Greining: Nefbrot.“

Framburður ákærða og vitna fyrir dómi.

Ákærði, A, kvaðst hafa neytt áfengis umrætt kvöld og nótt og verið vel í glasi eins og hann orðaði það. Á þessum tíma hafi hann drukkið mikið, en þannig sé það ekki í dag. Ákærði kvaðst hafa rifist við brotaþola um klukkan tvö um nóttina fyrir utan veitingastaðinn í kjölfar þess að brotaþoli hafi skipað félaga ákærða að sópa upp glerbrot fyrir utan veitingastaðinn. Eftir þetta kvaðst ákærði hafa farið aftur inn á veitingastaðinn. Eftir lokun staðarins, þegar ákærði var að ganga í burtu, hafi brotaþoli komið á eftir ákærða og aftur byrjað að rífast. Einnig hafi vinur brotaþola, sem ákærði þekkti ekki, komið að og tekið þátt í rifrildinu sem hafi endað með því að vinur brotaþola hafi ráðist að ákærða og þeir tekist á í framhaldinu. Brotaþoli hafi þá stokkið á ákærða, tekið hann hálstaki aftan frá og rifið ákærða niður í jörðina og hafi ákærði lent ofan á brotaþola sem haldið hafi ákærða niðri í einhvern tíma. Aðspurður af verjanda kvað ákærði það geta verið að hann hafi rekist í andlit ákærða í þeim átökum. Þá hafi F, vinur ákærða, skilið ákærða og brotaþola að, og þannig hafi þessu lokið. Þá kvað ákærði það geta verið að vinur hans, G, hafi ekki komið þarna að. Ítrekaði ákærði að þannig hafi átökunum lokið og kvaðst ákærði síðan hafa farið heim. Ákærði kvaðst ekki hafa séð áverka á brotaþola og neitaði alfarið að hafa slegið eða kýlt brotaþola.

Undir ákærða var borinn eftirfarandi framburður hans hjá lögreglu þann 23. nóvember 2012. „Aðspurður kvaðst A öruggulega [sic] hafa slegið B hnefahögg í andlitið en hann hafi líka fengið hnefahögg í andlitið frá B og vini hans sem þarna var.“ Aðspurður hvort hann kannaðist við framangreindan framburð sagðist ákærði, þegar hann gaf skýrslu hjá lögreglu mörgum mánuðum eftir ætlaðan atburð, hafa staðið í þeirri trú að svona hefðu mál atvikast umrædda nótt. Eftir að hann hefði hugsað betur um atburðarásina og spurt þá sem voru á vettvangi hvað hafi gerst, hefði komið í ljós að atburðarásin hafi ekki verið eins og lýst sé í lögregluskýrslunni. Ákærði kvað brotaþola ekki hafa slegið sig, en brotaþoli hafi tekið sig hálstaki aftan frá með þeim afleiðingum að þeir lentu báðir á jörðinni, og hafi þetta verið árás af hálfu brotaþola. Þennan framburð sinn ítrekaði ákærði þegar borin var undir hann eftirfarandi frásögn í lögregluskýrslunni frá 23. nóvember 2012. „Eftir að hafa brotist um í dágóða stund losnaði hann úr taki B og þeir stóðu báðir upp. Þeir, A og B, héldu áfram að slá hvor til annars þar til þeir voru slitnir frá hvor öðrum“.

Undir ákærða var einnig borið eftirfarandi „Vinur B ætlaði að slá A hnefahögg en A kvaðst hafa getað vikið sér undan högginni [sic] þannig að það geigaði. Við þetta fór A í manninn og þeir tuskuðust en þá kom B aftan að A og tók hann niður í jörðina. Þar tókst B að halda A með hálstaki og með því að krossleggja fót yfir fætur A svo hann var í lás og gat ekkert gert“. Aðspurður kvað ákærði þessa lýsingu rétta. Þá kannaðist ákærði við að hafa helgina eftir beðið eiganda veitingastaðarins afsökunar á öllu veseni sem verið hefði á honum þessa nótt og áður.

Vitnið, B, brotaþoli í máli þessu, kvaðst í umrætt sinn hafa starfað sem dyravörður á veitingastaðnum C og verið í bol merktum veitingastaðnum ásamt stöðuheitinu dyravörður. Brotaþoli kvaðst ekki hafa verið undir áhrifum áfengis umrædda nótt.

Umrædda nótt hafi ákærði og félagar hans brotið flöskur og glös á gangstéttinni við staðinn og brotaþoli því farið út ásamt H starfsmanni C, sem umrædda nótt hafi verið stödd á veitingastaðnum. Þau hafi beðið ákærða og félaga hans að hætta og fara burtu. Í framhaldinu hafi einhver leiðinda orðræða orðið milli H og ákærða. Þá kvaðst brotaþoli hafa beðið ákærða að fara en ákærði verið með leiðindi eða skæting, eins og brotaþoli orðaði það. Brotaþoli kvaðst síðan hafa, ásamt H, sópað upp glerbrotin, en ákærði og félagar hans aftur lent í orðaskaki við H. Brotaþoli kvaðst ítrekað hafa beðið ákærða að fara en hann aftur svarað með skætingi. Síðan hafi ákærði lent í slagsmálum við einhvern gest staðarins. Brotaþoli kvaðst þess vegna hafa dregið A frá og lagt hann niður í jörðina. Nánar lýsti brotaþoli þessu þannig að hann hafi gripið undir handakrika ákærða aftan frá og dregið ákærða niður á jörðina og beðið hann um að róa sig. Við það hafi þeir báðir, ákærði og brotaþoli, lent í jörðinni og hafi ákærði lent ofan á brotaþola. Sérstaklega aðspurður kvað brotaþoli höfuð ákærða þá hafa numið við höfuð sitt. Brotaþoli taldi þá ekki hafa skollið á jörðina, hann hafi aðeins lagt ákærða niður. Brotaþoli kvaðst síðan hafa sleppt ákærða og þeir báðir staðið upp. Þegar brotaþoli var staðinn upp hafi einhver, sem brotaþoli vissi ekki hver var, stokkið aftan á brotaþola, gripið um hann og haldið honum. Þá, þegar brotaþola var haldið, hafi ákærði komið að og slegið brotaþola með krepptum hnefa eitt eða tvö högg á nefið. Eftir höggið hafi honum tekist að losna, staðið upp og þá tekið eftir því að mikið blæddi úr nefinu. Á þessum tímapunkti hafi ákærði verið hinum megin á planinu. Brotaþoli kvaðst hafa verið aumur, farið inn og þrifið blóðið. Aðspurður um ástæðu þess að hann hafi ekki leitað læknis um nóttina kvaðst brotaþoli hafa talið að ekki væri um alvarlegan áverka að ræða. Daginn eftir hafi nef hans hins vegar verið bólgið og skakkt. Um ástæðu þess að hann kallaði ekki á lögreglu sagðist brotaþoli hafa verið einn á vakt og haft í nógu að snúast við eftirlit með fólki fyrir utan veitingastaðinn. Aðspurður um ástæðu þess að hann lagði fram kæru mánuði eftir atvikið sagðist brotaþoli búa í bænum og ekki hafa komið austur fyrr. Brotaþoli kannaðist ekki við að einhver vinur hans hafi verið þarna á staðnum en taldi að H samstarfsmaður hans gæti borið um atvik í umrætt sinn.

Vitnið, F, æskuvinur ákærða, kvaðst hafa verið ásamt ákærða og fleira fólki fyrir utan veitingastaðinn C umrædda nótt og verið undir nokkrum áfengisáhrifum. Brotaþoli hafi verið þarna fyrir utan með kúst og otað honum að þeim félögum og sagt þeim að þrífa upp glerbrot. Upp úr því hafi rifrildi byrjað. Þegar þeir félagar voru staddir úti á bílastæðinu hafi brotaþoli komið þangað ásamt vini sínum, sem vitnið þekkti ekki, og rifrildi byrjað aftur. Þá hafi vinur brotaþola slegið til ákærða. Í framhaldi hafi slagsmál byrjað. Fram kom hjá vitninu að þarna á planinu hafi verið fjöldi drukkinna manna. Vitnið kvaðst minnast þess að brotaþoli hafi stokkið aftan á ákærða, tekið hann hálstaki með þeim afleiðingum að þeir féllu báðir í jörðina og hafi brotaþoli enn haft ákærða í hálstaki þegar niður á jörðina kom, en ákærði hafi lent ofan á brotaþola. Ákærði hafi barist um og verið eldrauður í andliti, en hvort það hafi verið vegna hálstaksins kvaðst vitnið ekki vita. Vitnið kvaðst þá hafa rifið ákærða ofan af brotaþola og dregið hann í burtu og þannig hafi þessu lokið. Vitnið kvaðst hafa séð að brotaþoli var með blóðnasir en ítrekaði að hann hafi ekki séð ákærða slá brotaþola. Taldi vitnið líklegt að þeir hafi skollið saman þegar þeir féllu í jörðina, þetta hafi verið harkalegt og gerst hratt. Þegar vitnið var spurt hvort högg hafi gengið milli manna ítrekaði vitnið að vinur brotaþola hafi slegið til ákærða en líklega hafi ákærði náð að beygja sig undan högginu. Líklega hafi ákærði einnig slegið til vinar brotaþola með krepptum hnefa. Vitnið kvaðst hvorki hafa séð ákærða slá brotaþola né brotaþola slá ákærða.

Vitnið, G, vinur ákærða, lýsti upphafi atvika með sama hætti og vitnið F. Vitnið, sem kvaðst hafa verið undir nokkrum áhrifum áfengis, lýsti því að þegar þeir félagar hafi verið á bílastæðinu hafi brotaþoli komið aftur til þeirra með sóp og beðið þá um að sópa planið. Vitnið kvaðst hafa staðið til hliðar en heyrt rifrildi og læti, litið við og þá séð brotaþola og ákærða liggjandi á jörðinni og hafi brotaþoli haft ákærða í hálstaki. Vitnið gat ekki nánar greint frá afstöðu brotaþola og ákærða. Vitnið kvaðst hafa komið að og aðstoðað vitnið F við að ná ákærða frá brotaþola og þannig hafi þeim tekist að stía ákærða og brotaþola í sundur. Í framhaldinu hafi brotaþoli farið inn og þeir félagar í burtu. Vitnið kvaðst engin högg hafa séð ganga milli ákærða og brotaþola. Aðspurður hvort hann hafi séð áverka á brotaþola sagðist vitnið hafa séð að brotaþoli var með blóðnasir þegar hann lá á götunni.

Vitnið, I, fyrrverandi vinnufélagi brotaþola, kvaðst umrætt kvöld hafa verið að skemmta sér á C og verið undir áhrifum áfengis. Hann kvaðst lítið muna eftir atvikum. Þegar hann hafi umrætt sinn staðið fyrir utan veitingastaðinn að reykja hafi hann séð einhverja menn brjóta glas og beðið þá um að hreinsa glerbrotin en þeir neitað. Í framhaldinu hafi eitthvert vesen byrjað og einhver kallað til hans að hann ætti að læra íslensku. Vitnið kvað konu sína, H, og brotaþola hafa sópað upp glerbrotin, en vitnið kvaðst hafa farið aftur inn á veitingastaðinn. Vitnið kvaðst hafa farið út aftur þegar hann heyrði læti utan frá. Vitnið gat ekki lýst því hvað ákærða og brotaþola fór á milli, en þegar vitnið snéri sér við hafi brotaþoli legið í jörðinni og verið alblóðugur í framan Vitnið kvaðst ekki hafa séð hvernig brotaþoli fékk umrædda áverka.

Vitnið H, vinnufélagi brotaþola, kvaðst hafa verið að skemmta sér umrætt kvöld á veitingastaðnum C og verið undir áhrifum áfengis. Vitnið kvaðst hafa verið fyrir utan skemmtistaðinn og séð vin ákærða brjóta glas. Þegar hann hafi verið beðinn um að sópa upp glerbrotin hafi hann og félagar hans farið að hlæja og meðal annars hrópað að I, eiginmanni vitnisins. Síðan kvaðst vitnið hafa sópað glerbrotin upp ásamt brotaþola. Meðan á því stóð hefðu piltarnir farið að hlæja og einn strákur tekið hreyfimyndir af henni að sópa í heimildarleysi. Hún hafi því farið og rætt við piltinn en þá heyrt, fyrir aftan eða til hliðar, einhver læti milli ákærða og brotaþola. Vitnið gat ekki lýst því hvað ákærða og brotaþola fór á milli, en þegar vitnið snéri sér við hafi brotaþoli legið í jörðinni og verið alblóðugur í framan. Vitnið mundi ekki hvort einhver annar en brotaþoli hefði legið á jörðinni en vitnið minnti að ákærði hafi verið þar nálægt. Vitnið kvaðst að öðru leyti ekki muna eftir atvikum. Aðspurt af verjanda um þann framburð sinn í skýrslu hjá lögreglu í desember 2012 að brotaþoli og ákærði hafi báðir legið í jörðinni þegar vitnið leit við, kvaðst vitnið það vel geta verið en í dag muni hún ekki eftir því.

Vitnið, E, læknir staðfesti að hafa tekið á móti brotaþola þann 10. júlí 2012. Sár hafi verið efst á nefi brotaþola sem og bólga og mar. Þá hafi verið skekkja á nefinu til hægri. Sneiðmynd hafi síðan sýnt beinflaska vinstra megin sem skekkt hefði nefið til hægri frá sjúklingnum séð. Vitnið kvaðst halda að til að veita slíkan áverka þurfi talsvert högg enda hafi brotnað hluti úr beini. Staðfesti vitnið að um hafi verið að ræða nefbrot. Aðspurð um aldur áverkanna þegar brotaþoli leitaði til vitnisins kvað vitnið marið hafa bent til að um hafi verið að ræða nýlegan áverka en vitnið tók fram að erfitt sé að aldursgreina mar nákvæmlega og treysti vitnið sér ekki til að aldursgreina áverkann nánar.

Vitnið, J, eigandi veitingastaðarins C og vinnuveitandi brotaþola, gaf skýrslu í gegnum síma. Vitnið kvaðst hafa komið á veitingastaðinn síðla umrætt kvöld eftir brúðkaup sitt og verið undir áhrifum áfengis. Um klukkan þrjú um nóttina kvaðst vitnið hafa orðið var við læti fyrir utan staðinn og farið út. Þá hafi brotaþoli staðið á bifreiðastæðinu blóðugur í andliti. Vitnið kvaðst ekki hafa séð ákærða og hvorki séð hvernig það atvikaðist að brotaþoli fékk áverka í andlit né átök. Þarna hafi verið hópur manna, allir brjálaðir og ýtandi hver við öðrum. Þá greindi vitnið frá því að ákærði hafi komið til sín helgina eftir og beðist afsökunar á því að hafa verið með læti umrætt kvöld og fyrir að hafa ráðist á brotaþola.

Niðurstaða.

Ákærða er gefið að sök líkamsárás aðfaranótt sunnudagsins 8. júlí 2012 með því að hafa á bifreiðastæði fyrir framan C, slegið B, sem umrædda nótt starfaði sem dyravörður í veitingahúsinu, einu hnefahöggi í andlitið með þeim afleiðingum að B hlaut blóðnasir og nefbrotnaði. Óumdeilt er að ákærði og brotaþoli áttu í samskiptum umrædda nótt og ber þeim og vitnum sem komu fyrir dóm nokkuð vel saman um aðdraganda atburðarásarinnar.

Ákærði, B, brotaþoli í máli þessu, og vinir ákærða, vitnin F og G sem og H, samstarfsmaður brotaþola og I, lýstu öll fyrir dómi nokkuð snörpum orðaskiptum milli ákærða og vina hans annars vegar og brotaþola hins vegar fyrir utan veitingahúsið eftir lokun staðarins vegna glerbrota á stétt við veitingahúsið sem brotaþoli taldi ákærða eða vini hans ábyrga fyrir. Þá ber ákærða, vitninu F og brotaþola saman um að komið hafi til átaka milli ákærða og óþekkts manns og að brotaþoli hafi haft afskipti af þeim átökum með því að grípa um ákærða aftan frá þannig að báðir lentu á götunni og hefði ákærði lent ofan á brotaþola. Hins vegar ber þeim ekki saman um hvernig brotaþoli hafi borið sig að í umrætt sinn. Ákærði og vitnið F kváðu brotaþola hafa tekið ákærða hálstaki en brotaþoli kvaðst hafa tekið utan um brjóstkassa ákærða.

Þegar hér er komið sögu ber ákærða og vitnunum F og G annars vegar og brotaþola hins vegar ekki saman um atvik. Ákærði kvað vitnið F hafa skilið sig og brotaþola að og þannig hafi samskiptum þeirra lokið. Þennan framburð ákærða staðfestu vitnin F og G. Brotaþoli lýsti atvikum hins vegar þannig að eftir að hann og ákærði féllu á götuna hafi þeir báðir staðið upp. Í því hefði einhver maður komið aftan að brotaþola, haldið honum föstum og þá hefði ákærði slegið brotaþola eitt eða tvö hnefahögg í nefið.

Vitnið F kvaðst hafa rifið ákærða ofan af brotaþola, dregið hann í burtu og þannig hafi þessu lokið. Vitnið kvaðst hafa séð að brotaþoli var með blóðnasir en ekki séð ákærða slá brotaþola. Vitnið G kvaðst hafa staðið til hliðar en heyrt rifrildi og læti, litið við og þá séð brotaþola og ákærða liggjandi á jörðinni og hefði brotaþoli haft ákærða í hálstaki en vitnið gat ekki nánar greint frá afstöðu brotaþola og ákærða. Vitnið kvaðst hafa aðstoðað vitnið F við að stía ákærða og brotaþola í sundur. Þannig hafi samskiptum ákærða og brotaþola lokið og kvaðst vitnið engar barsmíðar hafa séð milli þeirra en vitnið kvaðst hafa séð að brotaþoli hefði verið með blóðnasir þegar hann lá á götunni. Vitnin H, I og J gátu ekki borið um samskipti ákærða og brotaþola undir lok atburðarásarinnar. Vitnið H lýsti því að þegar hún hafi litið við hafi brotaþoli legið í jörðinni og verið alblóðugur í framan. Sama gilti um vitnið I, sem lýsti því að þegar hann kom að hafi brotaþoli legið alblóðugur í framan á jörðinni. Vitnið J kvað brotaþola hafi staðið á bifreiðastæðinu blóðugan í andliti þegar vitnið kom að.

Af framansögðu er ljóst að mikið ber á milli framburðar ákærða og vitnanna F og G annars vegar og brotaþola hins vegar um hnefahögg það sem ákærða er gefið að sök að hafa veitt brotaþola. Ákæruvaldið vísaði til þess í málflutningi sínum að ákærði hafi játað brot sitt hjá lögreglu þann 23. nóvember 2012 og hafnaði skýringum ákærða á breyttum framburði við upphaf aðalmeðferðar sem rakin hefur verið hér að framan. Þessu mótmælti verjandi ákærða og taldi að ekki hafi verið staðið rétt að skýrslutöku yfir ákærða í umrætt sinn. Skýrslan hefði hvorki verið tekin upp í hljóði né mynd. Þá hafi frásögn ákærða ekki verið færð til bókar orðrétt og óljóst hvort orðalag í lögregluskýrslunni hafi stafað frá ákærða. Þá vakti verjandi athygli á því að orðalagið „öruggulega [sic] slegið B hnefahögg“ feli ekki í sér ótvíræða játningu. Þá benti verjandi á að láðst hafi að láta ákærða staðfesta lögregluskýrsluna fyrir dómi.

Þó svo ákærði hafi ekki formlega staðfest skýrslu þá sem tekin var af honum hjá lögreglu þann 23. nóvember 2012 fyrir dómi, kom skýrt fram hjá ákærða að hann kannaðist við framangreinda skýrslutöku og gaf ákærði skýringar á tilteknum köflum skýrslunnar eins og rakið er að framan. Umrædd skýrslutaka lögreglu, sem tók 45 mínútur var hvorki tekin upp í hljóði né mynd. Í VIII. kafla laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, skýrslutaka við rannsókn, segir í 1. mgr. 66. gr. laganna, að þegar skýrsla er tekin af sakborningi eða vitni samkvæmt 61.-65. gr. skuli skráð á þar til gert eyðublað hvar skýrslutakan fer fram, hver tekur skýrsluna, hver gefur hana og hverjir aðrir eru viðstaddir. Skal þar jafnframt skráð hvenær skýrslutaka hefst og hvenær henni lýkur, hvernig henni er háttað, sbr. 2. mgr., og hvaða gögn eru lögð fyrir eða sýnd skýrslugjafa. Enn fremur athugasemdir hans, ef einhverjar eru, og athugasemdir verjanda eða réttargæslumanns, sbr. 4. mgr. 63. gr. Í 1. mgr. 4. gr. reglugerðar um réttarstöðu handtekinna manna, yfirheyrslur hjá lögreglu o.fl., nr. 651/2009, segir m.a. að lögreglumaður sem annist yfirheyrslu skuli gæta nákvæmlega að ákvæðum VIII. kafla laga nr. 88/2008. Með lögregluskýrslu af ákærða fylgdi ekki framangreint eyðublað samkvæmt 1. mgr. 66. gr. laganna.

Í 2. mgr. 66. gr. laga nr. 88/2008 segir að hljóðrita skuli, taka upp á myndband eða mynddisk það sem kemur fram við skýrslutöku af sakborningi, ef því verður við komið, annars skuli það ritað af þeim sem skýrslu tekur. Samskonar ákvæði er í 1. mgr. 9. gr. reglugerðar nr. 651/2009, en þar segir í b-lið 2. mgr. 9. gr., að þegar rannsökuð séu brot á XXIII. kafla almennra hegningarlaga, öðrum en 217. gr., skuli yfirheyrsla að jafnaði tekin upp með hljóði og mynd. Í framangreindri skýrslutöku lögreglu af ákærða var ekki gerð grein fyrir ástæðu þess að skýrslan var ekki tekin upp í hljóði og/eða mynd, en samkvæmt 2. málslið 5. mgr. 6. gr. reglugerðar nr. 651/2009 skal svo gert.

Í 2. mgr. 66. gr. laga nr. 88/2008 segir einnig að ef framburður er ekki hljóðritaður eða tekinn upp á annan hátt skuli leitast við að skrá orðrétt eftir skýrslugjafa og að í lok skýrslutöku skuli gefa skýrslugjafa tækifæri til að lesa það sem skráð hefur verið eftir honum. Vilji hann leiðrétta það sem þar kemur fram eða skýra það frekar beri að gefa honum kost á því, eftir atvikum með því að skrá niður athugasemdir hans. Samskonar ákvæði er í 1. málslið 5. mgr. 9. gr. reglugerðar nr. 651/2009. Að mati dómsins þykir nokkuð skorta á að framburður ákærða hafi verið skráður orðrétt eftir ákærða og ekki kemur fram hvort ákærði hafi lesið skýrsluna yfir áður en hann undirritaði hana.

Hér að framan hafa verið raktar skýringar ákærða fyrir dómi þegar borinn var undir hann eftirfarandi texti úr lögregluskýrslunni frá 23. nóvember 2012. „Aðspurður kvaðst A öruggulega [sic] hafa slegið B hnefahögg í andlitið en hann hafi líka fengið hnefahögg í andlitið frá B og vini hans sem þarna var.“ Þó svo skýringar ákærða verði að teljast hæpnar verður ekki fram hjá því litið hvernig staðið var að skýrslutökunni hjá lögreglu eins og rakið hefur verið hér að framan. Þá verður einnig, þegar mat er lagt á það hvort afturhvarf ákærða frá fyrri framburði fyrir lögreglu teljist ótrúverðugt, að líta til þess að framburður ákærða fyrir dómi er ekki í miklu ósamræmi við önnur gögn málsins auk þess sem hann fær stoð í framburði vitna fyrir dómi, ef undan er skilinn framburður brotaþola. Þá þykir orðalagið „Aðspurður kvaðst A öruggulega [sic] hafa slegið B hnefahögg í andlitið...“ ekki fela í sér skýlausa játningu þeirra sakagifta sem bornar eru á ákærða í máli þessu.

Hér að framan hefur ítarlega verið fjallað um framburð ákærða, brotaþola og annarra vitna fyrir dómi. Af þeirri umfjöllun er ljóst að engin þeirra vitna sem komu fyrir dóm gátu staðfest lýsingu brotaþola á höggi því sem ákærða er gefið að sök að hafa veitt brotaþola í umrætt sinn. Fyrir liggur að við það að brotaþoli greip um ákærða, féllu þeir báðir á götuna og bar ákærða, brotaþola og vitninu F saman um að ákærði hefði lent ofan á brotaþola. Brotaþoli lýsti því fyrir dómi að þá hefði höfuð hans numið við höfuð ákærða.

Að öllu framansögðu virtu er það niðurstaða dómsins að fyrir hendi sé skynsamlegur vafi um að ákærði hafi slegið B hnefahögg í andlitið með þeim afleiðingum sem lýst er í ákæru, og verður gegn neitun ákærða og með vísan til 108. og 109. gr. laga nr. 88/2008 að sýkna ákærða af broti gegn 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. lög nr. 82/1998. Með vísan til alls þess sem að framan er rakið er ákærði sýkn af öllum kröfum ákæruvaldsins.

Með vísan til framangreindrar niðurstöðu og 2. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008, er einkaréttarkröfu vísað frá dómi.

Með vísan til niðurstöðu málsins, sbr. 2. mgr. 218. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008, verður allur sakarkostnaður í máli þessu felldur á ríkissjóð, þ.e. útlagður sakarkostnaður vegna læknisvottorðs samkvæmt yfirliti, 29.705 krónur, og 363.950 króna málsvarnarlaun verjanda ákærða, T-kk-ef R-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, að meðtöldum virðisaukaskatti.

M-kvk-nf H-kvk-nf G-kvk-nf, fulltrúi lögreglustjórans á Selfossi, flutti málið af

hálfu ákæruvaldsins.

R-kvk-nf T-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð

Ákærði, A, er sýkn af öllum kröfum ákæruvaldsins.

Einkaréttarkröfu B er vísað frá dómi.

Allur sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talinn útlagður kostnaður, 29.705 krónur og málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, T-kk-ef R-kk-ef S-kk-ef hrl., 363.950 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti.

R-kvk-nf T-kvk-nf.