S-308/2010

Mál þetta, sem dómtekið var 29. júní 2010, er höfðað með ákæru útgefinni af ríkissaksóknara 12. apríl 2010 á hendur Ó-kk-þgf G-kk-þgf, kt. […], Brekkugötu 11, Vogum, fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás, með því að hafa fimmtudaginn 23. apríl 2009, við verslunina Krónuna, Jafnaseli, Reykjavík, stungið S-kk-þf A-kk-þf með hnífi í vinstra lærið og skorið framan af vinstri þumalfingri hans, með þeim afleiðingum að S-kk-nf hlaut 6 sm langan skurð í lærið, auk þess sem flipi úr gómi vinstri þumalfingurs fór af.

Þetta er talið varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20/1981.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Af hálfu S-kk-ef A-kk-ef, kt. […], er krafist skaða- og miskabóta, samtals að fjárhæð 1.692.980 krónur, með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, frá 23. apríl 2009, en síðan með dráttarvöxtum samkvæmt 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr., sömu laga, frá 31. september 2009 til greiðsludags.

Ákærði krefst sýknu af kröfum ákæruvaldsins en til vara er krafist vægustu refsingar er lög leyfa. Þá krefst verjandi ákærða hæfilegrar þóknunar sér til handa.

I.

Hinn 23. apríl 2009 barst lögreglu tilkynning um að maður hefði verið stunginn með hnífi við verslunina Krónuna, Jafnaseli, Reykjavík. Í frumskýrslu lögreglu, sem staðfest var fyrir dómi, segir að er lögregla kom á vettvang hafi maður, S-kk-nf A-kk-nf, legið á gangstétt fyrir framan verslunina og haldið um vinstra læri sitt. Kona hafi verið hjá honum og þrýst á sár hans. Þá hafi sést á þumalfingri S-kk-ef að kjötstykki vantaði. S-kk-nf hefði upplýst lögreglu um að árásarmaðurinn héti Ó-kk-nf, sem er ákærði í máli þessu. Þá greindi S-kk-nf frá því að ákærði hefði farið á brott í svartri Hondu Accord og gaf hann lögreglu upp símanúmer ákærða. Lögreglumenn hófu leit að bifreið ákærða og S-kk-nf var fluttur á slysadeild með sjúkrabifreið. Þá kom tæknideild lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu til að rannsaka vettvang. Enn fremur segir í frumskýrslu lögreglu að á vettvangi hefði lögreglumaður rætt við vitni, S-kvk-þf S-x-x R-x-x. Hún hefði skýrt frá því að hafa verið á leiðinni inn í verslunina Krónuna þegar hún hefði heyrt einhvern öskra: „Hann stakk mig, hann stakk mig.“ Vitnið hefði þá litið við og séð mann, um 180 cm á hæð, með svart sítt hár í tagli, klæddan gallabuxum og svartri yfirhöfn, hlaupa og fara upp í svarta fólksbifreið og aka á brott. Vitnið hefði svo séð hinn slasaða girða niður um sig buxurnar og skoða áverka á lærinu. Vitnið hefði aðstoðað hann þar til lögregla og sjúkralið komu á vettvang. Aðspurt hefði vitnið sagt að það hefði ekki séð þegar maðurinn, sem hljópst á brott, hefði stungið S-kk-þf.

Einnig kemur fram í frumskýrslu að lögreglumenn stöðvuðu bifreið ákærða við gatnamót Hotasels og Hólmasels. Ákærði var handtekinn og framkvæmd á honum öryggisleit. Á honum fannst dúkahnífur, svartur og hvítur að lit. Á lögreglustöðinni við Hverfisgötu sagði ákærði að S-kk-nf hefði lengi haft í hótunum við sig, m.a. með sms-skilaboðum, en þeir væru búnir að eiga í deilum í dálítinn tíma. S-kk-nf hefði beðið ákærða um að hitta sig við Krónuna í því skyni að leita sátta og S-kk-nf sagt að hann ætlaði að koma einn. Ákærði hefði farið í Jafnasel á bifreið sinni og hitt þar S-kk-þf, en með honum hefði verið annar maður. Síðan hefði S-kk-nf ráðist á sig. S-kk-nf og vinur hans hefðu náð nokkrum höggum á ákærða. Í sjálfsvörn hefði ákærði dregið upp dúkahníf og komið sér svo í burtu. Ákærði kvaðst alltaf vera með tvo dúkahnífa á sér, einn hvítan og einn gulan. Ákærði sagði að hann vissi ekki hvar sá guli væri, en hann væri eflaust einhvers staðar við Krónuna. Lögreglumenn leituðu umhverfis Krónuna en fundu ekki dúkahníf þar. Sími ákærða var haldlagður. Ákærði var yfirheyrður hjá lögreglu síðar sama dag og sagði að hann hefði verið boðaður að Krónunni til að semja frið um gamlar erjur. Hann hefði fengið margar hótanir frá ákærða og 3-4 þennan dag. Hann hefði hitt S-kk-þf og þeir rætt saman í smátíma. S-kk-nf hefði byrjað að kýla ákærða sem hefði varið sig með því að setja hendurnar fyrir andlitið, en S-kk-nf hefði elt sig um planið. Ákærði kvaðst hafa ætlað í sjoppuna til að hringja á lögregluna eða fá vitni að því sem hafi verið að gerast. Þá hefði S-kk-nf kallað á vin sinn sem hefði setið í bílnum og hann komið og byrjað að slá til ákærða. Ákærði kvaðst ekki vita hvort vinur S-kk-ef hefði náð að slá sig en hann hefði fengið á sig högg. Á þessum tímapunkti hefði ákærði farið í vasann og náð í dúkahníf. Þegar hann hefði lyft hnífnum upp hefði S-kk-nf slegið til ákærða. S-kk-nf hefði öskrað eitthvað og ákærði slegið frá sér og náð að hlaupa burt. Vinur S-kk-ef hefði hlaupið á eftir ákærða en hann hefði náð að komast inn í bíl sinn og aka brott. Nánar um aðdraganda þess að þeir hittust sagði ákærði að S-kk-nf hefði hringt í sig. Ákærði hefði sagt að hann hefði ekki tíma til að ræða við mann sem væri með svona hótanir og að afi sinn hefði dáið um nóttina og hann vildi því ræða þetta seinna. S-kk-nf hefði sagt að það kæmi ekki til greina og að hann kæmi einn. S-kk-nf hefði verið inni í Krónunni er ákærði kom og virst rólegur. S-kk-nf hefði farið út úr bílnum til að tala við sig og þá hefði hann ráðist á sig. Aðspurður kvaðst ákærði hafa óttast S-kk-þf og það hefði ekki verið meðvituð ákvörðun að taka upp hnífinn. Þetta hefðu verið ósjálfráð varnarviðbrögð. Ákærði sagði að þetta væru „engar smá hótanir“ sem hann hefði verið að fá, s.s. um að það yrðu teknir af sér puttar, hauskúpan mölvuð, tennur brotnar og það yrði komið á vinnustað hans og heimili. Ákærði kvaðst hafa verið með tvo dúkahnífa á sér, einn hvítan og einn gulan. Ákærði taldi að hann hefði misst annan hnífinn á planinu.

Í upplýsingaskýrslu lögreglu, dags. 24. apríl 2009, segir að B-kk-nf L-kk-nf lögreglumaður hefði rætt við S-kk-þf á slysadeild þegar hann hafi farið í aðgerð. Hann hefði skýrt frá því að hafa boðað ákærða til sín á fund við Krónuna til að ræða gamlan ágreining, en ákærði hefði rænt vin sinn. S-kk-nf hefði orðið æstur og öskrað á ákærða og gengið að honum. Ákærði hefði hörfað aftur um 2-3 skref. Allt í einu hefði ákærði stungið hendinni ofan í vasann og dregið upp hníf og stungið S-kk-þf og svo hlaupið að bílnum og ekið brott. S-kk-nf gæti ekki lýst hnífnum sem ákærði var með, en honum hefði sýnst hnífurinn vera með svörtu haldi. Fram kom að með S-kk-þgf var H-kk-nf F-kk-nf K-kk-nf, en hann hefði setið í bílnum allan tímann og farið af vettvangi eftir árásina.

Hinn 13. júlí 2009 lagði S-kk-nf A-kk-nf fram kæru á hendur ákærða hjá lögreglu. Kærandi kvaðst hafa hringt í ákærða og óskað eftir því að hann kæmi og hitti sig, en kærandi hafi ætlað að ræða við hann um ofbeldi sem hann hefði sýnt vini sínum vegna skuldar þeirra á milli. Ákveðið hafi verið að hittast við Krónuna í Jafnaseli til að ræða málin. Þeir hefðu komið á staðinn á sama tíma og kærandi rætt við ákærða og óskað eftir því að hann léti vin sinn, O-kk-þf, í friði. Ákærði hefði tekið þessari beiðni illa og sagt að sér kæmi þetta ekki við. Kærandi hefði þá sagt við ákærða að hann vildi ekki fá sömu meðferð og ákærði væri búinn að beita O-kk-þgf. Ákærði hefði þá sagt: „Ertu að hóta mér dýrið þitt. Ég skal bara focking drepa þig.“ Um leið og ákærði hefði sagt þetta hafi hann slegið til sín. Kærandi hefði búist við höggi og borið fyrir sig vinstri höndina en þá hefði gómurinn á þumalfingri skorist af. Strax eftir þetta hefði ákærði skorið í vinstra læri kæranda. Kærandi kvaðst ekki muna hvort það hefði verið í sömu atrennunni sem fingurinn skarst og stungið var í lærið eða hvort gerðist á undan. Kærandi hefði strax hnigið niður eftir stunguna en ákærði hlaupið að bíl sínum og brunað í burtu. Aðspurður neitaði kærandi því að hafa kýlt eða hótað ákærða er þeir hittust.

Vitnið H-kk-nf F-kk-nf K-kk-nf kvaðst ekki muna hvernig það kom til að vitnið fór með S-kk-þgf að Krónunni í Jafnaseli umrætt sinn, en líklega hefðu þeir verið á rúntinum. S-kk-nf hefði sagt sér að hann ætlaði að hitta ákærða, sem vitnið þekki ekki en viti hver er. Vitnið kvaðst vita að S-kk-nf hefði talað við ákærða rétt áður en þeir fóru að Jafnaseli. Þegar þeir hefðu komið þangað hefði S-kk-nf lagt bílnum framan við Krónuna og skömmu síðar hefði ákærði komið á bíl sínum og lagt skammt frá. S-kk-nf hefði þá farið út úr bílnum til að tala við ákærða, en beðið vitnið um að bíða í bílnum. Vitnið hefði setið í bílnum og fylgst með S-kk-þgf og ákærða tala saman. Eftir um eina eða tvær mínútur hefði vitnið allt í einu séð ákærða draga hníf úr vasa sínum. Blað hnífsins hefði verið opið og í laginu eins og krókur. Ákærði hefði höggvið hnífnum að S-kk-þgf sem hefði hnigið niður. Um leið hefði vitnið hlaupið út úr bílnum og til þeirra, en þá hefði ákærði lagt á flótta að bíl sínum og vitnið farið á eftir honum. Ákærði hefði komist í bílinn, lokað á eftir sér og keyrt á brott. Vitnið hefði þá litið við og séð S-kk-þf haltra að versluninni og leggjast þar niður. Þegar vitnið hefði komið til hans hafi hann verið illa skorinn á hendi og með djúpan skurð á vinstra læri. Mikið hefði blætt úr sárunum. Fólk hefði komið þarna að og einhver hringt á sjúkrabíl. Áður en sjúkrabíllinn hefði komið hafi S-kk-nf beðið vitnið um að taka bíl sinn og sækja konu sína og koma með hana á slysadeildina. Vitnið taldi að ákærði hefði tekið með sér í bílinn hnífinn sem hann beitti gegn S-kk-þgf. Þá sagði vitnið að sér sýndist hnífurinn fremur líkjast sveðju en hnífi því hann hafi verið það stór. Aðspurt kvaðst vitnið ekki hafa séð koma til átaka milli S-kk-ef og ákærða áður en hnífnum var beitt. Þeir hefðu einungis talað saman og allt í einu hefði ákærði tekið upp hnífinn og slegið honum til S-kk-ef. Innt eftir því hvort vitnið vissi um ágreining milli S-kk-ef og ákærða sagði vitnið að ákærði hefði verið með hótanir við vin S-kk-ef og S-kk-þf ætlað að ræða við ákærða til að stöðva það.

Vitnið S-kvk-nf S-x-x R-x-x gaf skýrslu hjá lögreglu 27. ágúst 2009. Vitnið kvaðst hafa verið statt fyrir utan verslunina Krónuna við Jafnasel og verið á leið þangað inn þegar vitnið heyrði rifrildi þriggja manna á planinu fyrir utan. Vitnið hefði staldrað við af forvitni og fylgst með mönnunum, en hún hefði ekki þekkt þá og aldrei séð þá áður. Vitnið kvaðst ekki hafa heyrt hvað þeir hefðu verið að rífast um. Tveir þeirra hefðu snúið á móti vitninu en sá þriðji snúið baki í vitnið. Líklega hefði vitnið verið í um 20 m fjarlægð. Allt í einu hefði vitnið séð að maðurinn sem sneri baki í vitnið hefði hlaupið að hinum tveimur en síðan frá þeim aftur og að bíl sem stóð þarna rétt hjá af gerðinni Honda Accord. Maðurinn hefði farið inn í bílinn og brunað í burtu. Annar mannanna sem hann hefði verið að rífast við hefði hrópað: „Hann stakk mig, hann stakk mig,“ og kallað til vitnisins að hringja á sjúkrabíl. Vitnið hefði gert það og síðan reynt að aðstoða manninn. Hann hefði verið með skurð á öðru lærinu og skorinn á hendi og mikið hefði blætt úr áverkum hans. Skömmu síðar hefði sjúkrabíll komið. Aðspurt sagði vitnið að engin átök eða ýtingar hefðu verið í gangi milli mannanna. Einungis hafi verið um að ræða eitthvert rifrildi áður en vitnið sá þriðja manninn hlaupa að hinum tveimur og síðan í burtu frá þeim og keyra af vettvangi. Vitnið kvaðst ekki hafa séð hníf á lofti eða honum beitt.

II.

Í læknisvottorði J-kk-ef H. H. S-kk-ef, sérfræðings í skurðlækningum við Landspítalann, dags. 21. júlí 2009, vegna komu S-kk-ef A-kk-ef á slysadeild 23. apríl 2009, segir að á vinstri þumalfingri hafi verið skorinn burtu píramídalagaður flipi úr gómnum. Skurðurinn hafi ekki náð inn að beini. Á vinstra læri hafi verið u.þ.b. 6 cm langur skurður og komið hafi í ljós að hann hafi náð í gegnum vöðvahylki og inn í vöðva. Búið var um sárið á fingrinum, vöðvahylkið saumað saman og sárinu á húðinni lokað. Þá segir í vottorðinu að hann hafi verið með heilmikla blæðingu í lærvöðvanum vegna stungunnar og verið lagður inn á skurðdeildina í sólarhring til eftirlits. Hann hefði komið í umbúðaskipti á endurkomudeild, síðast hinn 12. maí, og væri á góðum batavegi. Batahorfur væru góðar og reiknað væri með að hann næði fullum bata á 1½ - 2 mánuðum.

Fyrir liggja ljósmyndir sem tæknideild lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu tók á vettvangi. Þá var sími ákærða rannsakaður, en í honum voru 9 sms-skeyti sem S-kk-nf hafði sent honum. Hinn 21. apríl, tveimur dögum fyrir árásina, sagði S-kk-nf að hann væri búinn að missa alla þolinmæði og að hann ætlaði að finna ákærða. Sama dag og árásin var, 23. apríl, sagði S-kk-nf: „Þer verdur studad!“ og öðrum skilaboðum sama dag segir m.a.: „Vid erum komnir med nog af þer“ og „var ad tala vid J-x-x, þu ert Fuckt.“ Síðan segir í enn öðrum skilaboðum: „Drullast til ad svara mer, annars finnum vid tig i dag!“ Síðustu skilaboðin voru: „Fer nuna a fullt med alla ad finna tig!“

III.

Verður nú rakinn framburður ákærða og vitna fyrir dómi.

Ákærði sagði að S-kk-nf A-kk-nf hefði boðað sig að Krónunni til að leysa deilur. Þeir hefðu hist og verið búnir að ræða saman í stutta stund þegar S-kk-nf hefði ráðist á ákærða. Ákærði hefði reynt að bakka og farið um allt bílaplanið meðan S-kk-nf hefði verið að berja á sér. S-kk-nf hefði króað ákærða af við sjoppu og kallað á vin sinn, H-kk-þf, og þeir báðir barið ákærða. Þá hefði ákærði farið í vasa sinn og tekið upp hníf sem hann noti í vinnunni, lítinn dúkahníf, og slegið eitthvað frá sér. Við það hafi ákærði hæft fingur S-kk-ef og læri. Eftir það hefðu þeir látið ákærða í friði og hann hlaupið í bíl sinn og ekið á brott. Hann hefði svo stöðvað bílinn á einhverju bílaplani og reynt að átta sig á því sem gerðist. Stuttu síðar hefði hann verið stöðvaður af lögreglu og verið handtekinn. Um aðdraganda fundar síns við S-kk-þf sagði ákærði að það hefðu verið illdeilur á milli þeirra. Ákærði hefði fengið mikið af hótunum síðastliðnar tvær vikurnar sem hefðu ágerst seinni vikuna. Ástæða þess væri sú að S-kk-nf hefði talið sig eiga peninga inni hjá ákærða, 1.800.000 krónur, en það væri ekki rétt og S-kk-nf ætlað að berja það út úr sér. Ákærði sagði að sér hefði verið hótað lífláti, og að andlit sitt yrði brotið, puttar klipptir af sér, tennur mölvaðar, hauskúpan brotin og sér yrði nauðgað. Inntur eftir því hvernig S-kk-nf hefði ráðist á ákærða, er þeir hittust umrætt sinn, sagði ákærði að hann hefði slegið margoft í sig, um 15-15 sinnum. Ákærði hefði sett hendurnar fyrir sig og bakkað um bílaplanið. Höggin hefðu aðallega lent á höfði ákærða og höndum. Ákærði kvaðst ekki hafa verið með áverka eftir þetta, en hann hefði verið aumur í hausnum. Nánar inntur um atvik sagði ákærði að þegar hann hefði komið að Krónunni umræddan dag hafi hann séð bifreið S-kk-ef, en S-kk-nf ekki verið í henni. Ákærði hefði hringt í síma S-kk-ef og H-kk-nf svarað og sagt að hann væri inni í Krónunni. Þegar S-kk-nf hefði byrjað að berja á ákærða og króað hann af úti í horni hafi S-kk-nf kallað á H-kk-þf sem hafi stokkið út úr bifreiðinni og veist að ákærða, vinstra megin frá. Ákærði sagði að það hefðu verið ósjálfráð viðbrögð að slá frá sér með hnífnum. Hann hefði sveiflað hnífnum frá sér en gat annars ekki greint frá því hvernig hann hefði beitt honum. Ákærði kvaðst nota tvo dúkahnífa í vinnunni við að opna kassa á lager, einn mjóan og einn breiðari hníf, en hann viti ekki hvaða hníf hann hafi tekið úr vasa sínum. Þegar ákærði hafi verið handtekinn hafi hann verið með hníf á sér. Hann kvaðst ekki vita hvort hann hefði notað þann hníf eða annan og hvort hann hefði þá kastað hnífnum frá sér. Ákærði sagði að hann hefði fengið fleiri sms-skeyti frá S-kk-þgf en þau sem komu fram við rannsókn lögreglu, en mál þetta hefði átt sér lengri aðdraganda. Þá hefði ákærða verið hótað í símtölum. Ákærði kvaðst hafa verið skíthræddur þegar S-kk-nf og H-kk-nf hefðu ráðist á sig umrætt sinn. Þá sagði ákærði að H-kk-nf hefði verið mikill vexti og mun þreknari en hann væri nú.

Vitnið S-kk-nf A-kk-nf kvaðst hafa hitt ákærða hjá planinu við Krónuna í Jafnaseli, en þeir hefðu verið að ræða deilumál. Allt í einu hefði ákærði slegið til sín og það skorist af fingri sínum. Svo hefði vitnið fengið stungusár í lærið. Vitnið sagði að deilurnar hefðu snúist um vin vitnisins, O-kk-þf, en ákærði hefði rukkað O-kk-þf og rænt honum, þ.e. tekið hann í gíslingu. Ákærði hefði brjálast og stungið vitnið. Vitnið sagði að vinur sinn, H-kk-nf, hafi verið úti í bíl og séð þetta allt saman. H-kk-nf hefði beðið í bílnum en farið út úr honum þegar ákærði hafi verið búinn að stinga vitnið. H-kk-nf hefði hlaupið til vitnisins og hringt á sjúkrabíl. Vitnið neitaði því að það hefði komið til átaka milli sín og ákærða áður en ákærði stakk vitnið. Vitnið kvaðst hafa æst sig en það hefði ekki verið neitt meira en það. Vitnið neitaði því alfarið að hafa ráðist á ákærða. Þá sagði vitnið að H-kk-nf hefði ekki heldur ráðist á ákærða. Borinn var undir vitnið framburður vitnisins S-kvk-ef um að það hefði séð þrjá menn rífast. Vitnið sagði að þetta væri ekki rétt og H-kk-nf hefði ekki farið út úr bílnum fyrr en eftir að vitnið var stungið. Þegar vitnið var spurt hvort það hefði haft í hótunum við ákærða kvaðst vitnið hafa sent honum sms-skeyti um að drífa í að tala við sig. Nánar um það hvernig ákærði hefði beitt hnífnum kvað vitnið hann hafa slegið til sín og vitnið verið með höndina fyrir. Það hefði fokið stykki framan af putta vitnisins og hnífurinn farið í lærið. Vitnið sagði að þetta hefði ekki verið dúkahnífur, heldur sveðja og ákærði hefði verið með hana inni á sér. Þá sagði vitnið að H-kk-nf hefði svo farið og sótt kærustu vitnisins og þau komið upp á sjúkrahús. Um afleiðingar árásarinnar sagði vitnið að það væri enn aumt í fingrinum. Einnig hefði vitnið verið haltrandi eftir árásina og ekki getað stigið í fótinn í um mánuð án þess að það færi að blæða. Þá hefði vitnið haltrað lengi eftir það. Vitnið kvaðst oft vakna upp um nætur þar sem hann endurupplifi atvikið. Borið var undir vitnið sms-skeyti sem voru í síma ákærða og kvaðst vitnið hafa sent þau. Vitnið neitaði því að hafa kúgað fé út úr ákærða eða hótað honum lífláti o.þ.h. Aðspurt hvernig bíl vitnið eigi kvað vitnið það vera Hondu Accord. Nánar innt eftir því hvar atburðarásin hefði átt sér stað sagðist vitnið hafa verið stungið fyrir framan Moe's bar. Vitnið hefði svo tekið nokkur skref að Krónunni.

Vitnið H-kk-nf F-kk-nf K-kk-nf, vinur S-kk-ef A-kk-ef, lýsti því að hafa farið ásamt S-kk-þgf að Krónunni. Þeir hefðu lagt bílnum þar og ákærði lagt bíl sínum á planinu hjá sjoppu. Vitnið kvaðst hafa setið í bílnum en S-kk-nf farið úr bifreiðinni og rætt við ákærða. Eftir stutta stund, um 1-2 mínútur, hefði ákærði dregið upp hníf, úr úlpu- eða peysuvasanum, og höggvið í S-kk-þf, í puttann og lærið. Vitnið kvaðst hafa hlaupið þá út úr bifreiðinni að S-kk-þgf og ákærða, en sá síðarnefndi hefði þá hlaupið að bíl sínum og ekið brott. Aðspurt sagði vitnið að það hefði ekki komið til átaka milli þeirra og því hafi ekki verið um neyðarvörn ákærða að ræða. Vitnið kvaðst hafa hlaupið á eftir ákærða en hann hefði komist undan í bíl. Vitnið sagði að hópur fólks hefði verið komið að S-kk-þgf og búið að hringja á sjúkrabíl. Vitnið hefði þá tekið bíl S-kk-ef og farið að beiðni hans og sótt konu hans og farið á sjúkrahúsið. Vitnið sagði að hnífurinn sem ákærði beitti hafi verið eins og sveðja. Þetta hefði ekki verið dúkahnífur. Borinn var undir vitnið vitnisburður S-kvk-ef hjá lögreglu um að hafa orðið vitni að rifrildi þriggja manna og síðan hefði atlaga komið frá ákærða. Vitnið sagði að þetta væri lygi. Vitnið lýsti því að ákærði hefði lagt á planinu fyrir framan sjoppu, sem er við hliðina á Krónunni, en bílnum sem S-kk-nf og vitnið voru í hafi verið lagt á planinu við Krónuna. S-kk-nf og ákærði hefðu rætt saman fyrir framan sjoppuna og S-kk-nf verið stunginn þar. S-kk-nf hefði svo hlaupið í átt að Krónunni og lagst þar niður. Borinn var undir vitnið framburður þess hjá lögreglu um að ákærði hefði dregið hníf úr vasa sínum. Vitnið sagði að ákærði hefði dregið hnífinn upp úr jakka sínum, en það væri ekki hægt að koma honum fyrir í vasa. Vitnið kvaðst ekki geta útskýrt af hverju hann hefði orðað það þannig hjá lögreglu að hnífurinn hefði verið dreginn úr vasa.

Vitnið R-kk-nf Þ-kk-nf F-kk-nf greindi frá því að hafa verið við Krónuna í Jafnaseli umræddan dag. Vitnið kvaðst hafa setið í bifreið sinni fyrir utan Krónuna þegar það hefði komið þar að Land Cruiser bifreið með dúndrandi tónlist. Út úr bifreiðinni hefði hoppað þrekvaxinn maður með gleraugu og farið inn í Krónuna og verið þar í einhvern tíma. Á meðan hefði farþegi setið í bifreiðinni og verið með hafnaboltakylfu í hendi og sveiflað henni í takt við tónlistina. Síðan hefði maðurinn komið út úr Krónunni og gengið að ákærða. Þeir hefðu rætt saman í nokkrar mínútur eða þar til maðurinn hefði ráðist að ákærða. Ákærði hefði bakkað frá og farið fyrir húshornið. Farþeginn sem var með manninum hefði hlaupið út úr bifreiðinni sem hann var í og í áttina að þeim. Vitnið kvaðst þá hafa orðið skelkað og farið. Nánar um staðsetningu sína kvaðst vitnið hafa verið á bifreiðastæði við Krónuna, í stæði fjær húsinu. Vitnið var innt eftir ástæðu þess að það hefði ekki gefið sig fram við lögreglu sem vitni og svaraði vitnið því til að það hefði ekki séð mikið af þessu. Um tengsl sín við ákærða sagði vitnið að það hefði hitt ákærða í versluninni Nítró nokkrum mánuðum síðar og kannast við hann frá þessu atviki. Þeir hefðu hist þar fyrir tilviljun og byrjað að tala saman. Vitnið kvaðst hafa gengið að ákærða að fyrra bragði og spurt hvort hann hafi átt hlut að máli þessu. Ákærði hefði beðið um númer vitnisins ef það skyldi þurfa vitni í málinu. Vitnið sagði jafnframt að þeir hefðu ekkert þekkst áður en þeir hittust í versluninni. Innt eftir ástæðu þess að vitnið var við Krónuna sagðist vitnið hafa verið að kaupa sér að borða. Nánar innt eftir staðsetningu sinni kvaðst vitnið hafa verið á planinu fyrir framan sjoppuna við hliðina á Krónunni. Mennirnir hefðu verið á þessu bílaplani, fyrir framan sjoppuna. Þegar vitnið var beðið um að lýsa nánar samskiptum S-kk-ef og ákærða fyrir framan sjoppuna sagði vitnið S-kk-nf hefði ráðist á ákærða. Vitnið hefði farið áður en árásin var afstaðin.

Vitnið S-kvk-nf S-x-x R-x-x skýrði frá því að hún hafi verið á leið inn í Krónuna umræddan dag þegar hún hefði heyrt menn æpa á planinu fyrir framan Moe's bar og ákveðið að horfa á þá. Þetta hefðu verið þrír menn. Vitnið kvaðst hafa verið í um 15 m fjarlægð og séð þá rífast. Svo hefði einn mannanna, sem vitnið hefði séð aftan frá, hlaupið í átt að öðrum mannanna og svo farið inn í bílinn sinn. Maðurinn, sem hinn hefði hlaupið í átt að, hefði svo öskrað: „Hann stakk mig, hann stakk mig.“ Hann hefði svo gengið að Krónunni. Vitnið kvaðst ekki hafa séð hníf. Þá hefði vitnið ekki séð framan í þann sem hljóp að hinum manninum, en hann hefði verið meðalmaður að hæð, með dökkt hár í tagli, í dökkri yfirhöfn og dökkum buxum, gallabuxum að því er vitnið hélt. Sá sem var stunginn hafi verið um 180 cm á hæð, þybbinn með gleraugu. Hinn maðurinn hafi verið að meðalhæð, grannleitur og með ljóst hár. Sá hefði svo farið til að ná í kærustu þess sem var stunginn. Vitnið kvaðst hafa reynt að koma í veg fyrir það því mennirnir tveir hefðu lyktað af áfengi. Þá sagði vitnið að mennirnir tveir hefðu báðir keyrt í burtu ef vitnið hefði ekki skipað þeim sem var stunginn að setjast niður. Nánar spurt um atvik sagði vitnið að mennirnir þrír hefðu bara verið að rífast og engin slagsmál verið í gangi. Fram kom hjá vitninu að það hefði aldrei séð þessa þrjá menn áður.

Vitnið J-kk-nf Ó-kk-nf skýrði frá því að hafa verið vitni að hótunum S-kk-ef A-kk-ef í garð ákærða. Vitnið kvaðst vera góður vinur ákærða og þeir hefðu verið mikið saman. Ákærði hefði eitt sinn verið með „speakerinn“ á síma sínum og leyft vitninu að heyra hótanir S-kk-ef. Þetta hefðu m.a. verið hótanir um að menn kæmu heim til ákærða og honum hefði verið hótað nauðgun. Um ástæðu þessara hótana sagði vitnið að þær væru vegna þess að S-kk-nf taldi sig eiga inni peninga hjá ákærða, 1.800.000 krónur. Eftir árásina hefði ákærði fengið fleiri hótanir.

Vitnið J-kk-nf H. H. S-x-x læknir sagði að S-kk-nf A-kk-nf hefði verið með áverka á þumalfingri, en það hefði verið skorinn píramídalagaður flipi úr gómnum, og á vinstra læri hefði verið 6 sm langur skurður. Það hefði komið í ljós eftir deyfingu að skurðurinn hafi verið djúpur, þ.e. náð í gegnum vöðvahylki og inn í vöðva. Vitnið sagði að hnífsblaðið hafi ekki þurft að vera sérstaklega langt til að valda slíkum áverka, eða ekki nema um 5-6 sm ef stungunni hefði verið fylgt vel á eftir. Hvað varðar áverka á þumlinum kvaðst vitnið velta því fyrir sér hvort S-kk-þgf hafi verið haldið á meðan hann var skorinn því það hafi ekki verið nóg að skera einu sinni til að ná þessum flipa úr, heldur tvisvar. Aðspurt hvort áverkarnir gætu verið eftir dúkahníf eða sveðju sagði vitnið að líklegra væri að þeir væru eftir dúkahníf því hann væri það beittur.

Fyrir dóm komu lögreglumennirnir E-kk-nf Ó-kk-nf J-kk-nf, B-kk-nf S-kk-nf, B-kk-nf L-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf A-kvk-nf, en ekki er ástæða til að rekja framburð þeirra hér.

IV.

Ákærði hefur viðurkennt að hafa slegið með hnífi frá sér með þeim afleiðingum að hann fór í þumalfingur og læri S-kk-ef A-kk-ef, en hann telur þessa háttsemi sína refsilausa á grundvelli neyðarvarnar, sbr. 12. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Samkvæmt framburði ákærða og S-kk-ef hafði sá síðarnefndi frumkvæði að því að þeir hittust við Krónuna í Jafnaseli til að ræða deilumál. Þeim ber ekki saman um hvað ágreiningur þeirra snerist. Ákærði segir að S-kk-nf hafi hótað sér og talið sig eiga peninga inni hjá sér. S-kk-nf kveðst hins vegar hafa viljað ræða við ákærða, en hann hefði hótað og rænt vini sínum. Hvað sem líður ástæðu þess að þeir hittust liggur fyrir að ákærði kom á vettvang á bifreið sinni og S-kk-nf mætti ásamt vini sínum, H-kk-þgf F-kk-þgf K-kk-þgf.

Ákærði hefur lýst atvikum þannig að hann og S-kk-nf hafi verið búnir að ræða saman í stutta stund þegar S-kk-nf hefði ráðist á sig. Ákærði hefði hörfað og farið um allt bílaplanið meðan S-kk-nf hafi barið á sér. S-kk-nf hefði náð að króa hann af við sjoppu og kallað á vin sinn sem sat í bifreið, H-kk-nf F-kk-nf, og þeir hefðu báðir barið hann. Ákærði hefði þá farið í vasa sinn og tekið upp lítinn dúkahníf og slegið frá sér í varnarskyni. Við það hefði hann hæft fingur S-kk-ef og læri. Ákærði kveðst hafa fengið, ítrekað í nokkurn tíma fyrir atvik þetta, hótanir frá ákærða um líflát og líkamsmeiðingar. Vitnið J-kk-nf Ó-kk-nf bar um það fyrir dómi að hafa orðið vitni að hótunum S-kk-ef í garð ákærða, en við mat á sönnunargildi þess framburðar verður að líta til þess að vitnið er náinn vinur ákærða.

S-kk-nf neitar því alfarið að hafa ráðist á ákærða. Þeir hefðu rætt saman á planinu fyrir framan Moe's bar, sem er við hliðina á Krónunni, og allt í einu hefði ákærði stungið sig. Ekki hafi verið um að ræða dúkahníf heldur sveðju. Hann kveðst hafa verið æstur er hann ræddi við ákærða en hann hefði ekki veist að honum. Þá neitar hann því að hafa haft í hótunum við ákærða. Vitnið H-kk-nf F-kk-nf, vinur S-kk-ef, segir að S-kk-nf hafi ekki veist að ákærða og vitnið neitar því að hafa sjálft veist að ákærða, en vitnið hafi setið í bifreiðinni allt þar til ákærði stakk S-kk-nf.

Við aðalmeðferð málsins kom óvænt fram vitni, R-kk-nf Þ-kk-nf F-kk-nf, sem kveðst hafa verið fyrir utan Krónuna umrætt sinn og séð ákærða ráðast á S-kk-þf og H-kk-þf F-kk-þf koma hlaupandi úr bifreiðinni, en vitnið hefði þá farið af vettvangi. Nokkrum mánuðum síðan hefði vitnið hitt ákærða í verslun fyrir tilviljun og gefið sig á tal við hann og gefið honum símanúmer sitt. Að mati dómsins er vitnisburður þessi með nokkrum ólíkindablæ og hann hefur afar takmarkaða þýðingu í ljósi þess að vitnið hefur farið af vettvangi nokkru áður en S-kk-nf var stunginn.

Vitnið S-kvk-nf S-x-x R-x-x hefur borið um atvik með sama hætti hjá lögreglu og fyrir dómi. Þannig hefur vitnið lýst því að hafa verið stödd fyrir utan Krónuna umrætt sinn og veitt þremur mönnum athygli sem voru að rífast. Samkvæmt lýsingu vitnisins sneri ákærði baki í vitnið og hinir mennirnir stóðu á móti honum. Ákærði hefði svo hlaupið í áttina að öðrum mannanna, S-kk-þgf, og svo hlaupið í bíl sinn. S-kk-nf hefði öskrað: „Hann stakk mig, hann stakk mig.“ Engin átök hefðu átt sér stað fyrir þetta. Vitnið hefur hvorki tengsl við ákærða né brotaþola og að mati dómsins er framburður vitnisins mjög trúverðugur.

Þegar allt framangreint er virt er ekki unnt að fallast á með ákærða að honum hafi verið nauðsynlegt að grípa til hnífs til að verjast eða afstýra árás frá S-kk-þgf eða vini hans, H-kk-þgf F-kk-þgf. Þvert á móti hefur vitni lýst því að ákærði hafi hlaupið að S-kk-þgf. Vitnisburður J-kk-ef H. H. S-x-x læknis styður enn fremur að um ásetningsverk ákærða hafi verið að ræða, en vitnið bar um að áverkinn á læri S-kk-ef hefði verið þannig að hnífnum hefði verið fylgt vel eftir og halda mætti að S-kk-þgf hefði verið haldið þegar flipinn skarst af fingri hans en það hefði ekki verið nóg að skera einu sinni heldur tvisvar til að ná þessum flipa af. Að mati dómsins geta sms-skilaboð sem S-kk-nf sendi ákærða ekki réttlætt háttsemi ákærða. Þá er ósannað að ákærði hafi fengið önnur skilaboð eða símtöl með hótunum um líflát eða líkamsmeiðingar. Því hefur verið haldið fram af S-kk-þgf og vini hans, H-kk-þgf F-kk-þgf, að ákærði hafi verið með sveðju, en slíkt vopn fannst hvorki á vettvangi né á ákærða. Gegn andmælum ákærða verður að telja ósannað að hann hafi verið með sveðju. Verður því að leggja til grundvallar að um dúkahníf hafi verið að ræða. Samkvæmt framansögðu verður ákærði sakfelldur fyrir þá háttsemi og afleiðingar sem í ákæru greinir. Brot ákærða varðar við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20/1991.

Ákærði er fæddur í apríl 1976. Samkvæmt sakavottorði ákærða var hann á árinu 1997 dæmdur í þriggja mánaða fangelsi, skilorðsbundið í þrjú ár, fyrir brot gegn 1. mgr. 254. gr. og 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga. Með dómi 20. apríl 2007 var ákærði dæmdur í 30 daga fangelsi, skilorðsbundið í tvö ár, fyrir fíkniefnabrot. Skilorðstíminn var því rétt liðinn er ákærði framdi brot það sem hann er nú sakfelldur fyrir. Við ákvörðun refsingar verður að líta til þess að atlaga ákærða var hættuleg þar sem hann beitti hnífi og það var hending að ekki fór verr. Flipi skarst af vinstri þumalfingri brotaþola og á vinstra læri hlaut hann 6 sm langan skurð og samkvæmt vitnisburði læknis var skurðurinn djúpur. Fyrir dómi sýndi brotaþoli áverka sína, en hann er með ljótt ör á læri og fingurgómur aflagaður. Til nokkurra málsbóta horfir að ákærði hefur játað að hafa með hnífi veitt brotaþola framangreinda áverka. Þótt það geti ekki réttlætt háttsemi ákærða þykir einnig mega líta til þess að brotaþoli var æstur og hafði áður sent ákærða skilaboð eins og um að honum yrði „studad“ og hann væri „fuckt“. Að öllu þessu virtu þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin níu mánaða fangelsi, sem verður skilorðsbundin að hluta með heimild í 1. mgr. 57. gr. a almennra hegningarlaga, þannig að sex mánuðir af dæmdri refsingu falli niður að liðnum þremur árum frá dómsbirtingu, enda haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

V.

Í málinu liggur fyrir skaðabótakrafa brotaþola, S-kk-ef A-kk-ef, að fjárhæð 1.692.980 krónur, auk vaxta, sem sundurliðast þannig að krafist er 1.500.000 króna í miskabætur og 192.980 króna vegna lögfræðikostnaðar. Ákærði hefur verið sakfelldur fyrir líkamsárás og ber hann skaðabótaábyrgð á því tjóni brotaþola sem rekja má til hinnar refsiverðu háttsemi. Með vísan til a-liðar 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga, sbr. lög nr. 37/1999, verður ákærði dæmdur til að greiða miskabætur sem þykja hæfilega ákveðnar 200.000 krónur. Brotaþola var skipaður réttargæslumaður og verða honum því ekki dæmdar bætur vegna lögfræðikostnaðar. Dráttarvextir skulu reiknast frá 20. maí 2010 þegar liðinn var mánuður frá birtingu kröfunnar fyrir ákærða í fyrirkalli, sbr. 9. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001.

Með vísan til 1. mgr. 218. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála ber að dæma ákærða til að greiða allan sakarkostnað, alls 595.397 krónur. Samkvæmt yfirliti um sakarkostnað nemur kostnaður vegna læknisvottorðs 31.950 krónum. Þá er um að ræða vitnaþóknun að fjárhæð 30.072 krónur. Þóknun skipaðs verjanda fyrir dómi þykir hæfilega ákveðin, með hliðsjón af tímaskýrslu og tilkynningu dómstólaráðs nr. 1/2010, 282.375 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti. Þóknun réttargæslumanns þykir hæfilega ákveðin 251.000 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti.

Dóm þennan kveður upp S-kvk-nf B-kvk-nf héraðsdómari.

D ó m s o r ð:

Ákærði, Ó-kk-nf G-kk-nf, sæti fangelsi í níu mánuði, en fresta skal fullnustu sex mánaða þeirrar refsingar og sá hluti hennar falla niður að liðnum þremur árum frá birtingu dómsins, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði S-kk-þgf A-kk-þgf 200.000 krónur ásamt vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 23. apríl 2009 til 20. maí 2010, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr., sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði greiði 595.397 krónur í sakarkostnað, þar með er talin 282.375 króna þóknun skipaðs verjanda hans, A-kk-ef Þ-kk-ef S-kk-ef héraðsdómslögmanns, og 251.000 króna þóknun réttargæslumanns brotaþola, A-kk-ef K-kk-ef F-kk-ef héraðsdómslögmanns.

S-kvk-nf B-kvk-nf