E-436/2014

Þetta mál, sem var tekið til dóms 12. desember 2014, er höfðað af G-kk-þgf A-kk-þgf M-kk-þgf, kt. 240573-2969, Berjarima 9, Reykjavík, með stefnu birtri 7. febrúar 2014, á hendur InnX innréttingum ehf., kt. 700698-2709, Fosshálsi 1, Reykjavík.

Stefnandi krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða sér laun og orlof að fjárhæð 683.680 krónur ásamt dráttarvöxtum, samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, frá 1. júní 2013 af 237.565 krónum til 1. júlí 2013 og frá þeim degi af 683.680 krónum til greiðsludags.

Stefnandi krefst málskostnaðar úr hendi stefnda að viðbættum virðisaukaskatti.

Stefndi krefst sýknu af kröfum stefnanda en til vara mjög verulegrar lækkunar fjárkröfu.

Að auki krefst hann málskostnaðar úr hendi stefnanda að teknu tilliti til virðisaukaskatts á málflutningsþóknun og til vara að málskostnaður verði látinn falla niður.

Málsatvik, málsástæður og lagarök stefnanda

Að sögn stefnanda hóf hann störf hjá fyrirtækinu Innx ehf. í febrúar 2004 þar til félagið var tekið til gjaldþrotaskipta í apríl 2009. Í ágúst 2009 hóf hann störf hjá stefnda, InnX innréttingum ehf. Að hans sögn var það fullt starf við að setja upp húsgögn og innréttingar hjá einstaklingum og fyrirtækjum. Þar sem stefnandi var í námi samhliða vinnu hafi verið samið um að stefnandi fengi frí til þess að undirbúa og þreyta próf. Af þeim sökum hafi stefnandi frá ágúst 2009 unnið óreglulegan og breytilegan fjölda stunda á mánuði.

Frá 1. janúar 2013 hafi verið samið um að stefnandi kæmi í fullt starf alla virka daga með vinnutíma frá kl. 08:00-17:00. Umsamin laun voru 2.028,87 krónur á tímann. Stefnandi sagði upp starfi sínu í lok mars 2013. Hann telur sig hafa áunnið sér kjarasamningsbundinn þriggja mánaða uppsagnarfrest og hafi sá frestur því verið apríl, maí og júní 2013. Stefnandi starfaði til 21. maí en þá varð hann óvinnufær.

Stefnandi afhenti stefnda læknisvottorð, 22. maí 2013, þar sem staðfest var að hann væri óvinnufær. Samkvæmt grein 8.2.2 í kjarasamningi VR og SA sem gildi frá 22. júní 2011 eigi launþegi, eftir eins árs starf, tveggja mánaða veikindarétt á hverju 12 mánaða tímabili. Stefnandi hafi því áunnið sér fullan veikindarétt þegar hann varð óvinnufær, 21. maí 2013.

Stefnandi hafi unnið alla virka daga í maí 2013 frá kl. 08:00-17:00 þar til hann varð óvinnufær, alls 9 klst. á dag að frádreginni hálfri klukkustund í mat og því reiknað 8,5 klst. í vinnu á dag. Stefnandi hafi á tímabilinu, áður en hann varð óvinnufær, fengið þrjá veikindadaga greidda og því eigi hann 40,34 veikindadaga inni hjá stefnda þ.e. stefnandi eigi veikindarétt út uppsagnarfrestinn. Samkvæmt útgefnum launaseðli fyrir maí 2013 hafi stefnandi einungis fengið greiddar 88 klst. en hefði átt að fá 119 klst. greiddar fyrir unna tíma og 76,5 klst. greiddar vegna veikinda, alls 195,5 klst. x 2.028,87 krónur = 396.644 krónur. Mismunur á því sem hann hafi fengið og því sem hann hefði átt að fá í laun nemi því 218.103 krónum auk orlofs fyrir maí 2013.

Engin laun hafi verið greidd fyrir júní 2013 annað en uppgjör uppsafnaðs orlofs. Samkvæmt kjarasamningi hafi stefnandi áunnið sér veikindarétt og eigi því eftir að fá greidda 20 veikindadaga í júní x 8,5 klst. á dag = 170 klst. x 2.028,87 krónur = 344.908 krónur svo og orlof.

Sættir hafi verið reyndar og hafi stefndi haldið því fram að stefnandi hafi unnið í veikindaleyfi en stefnandi hafni því alfarið.

Samkvæmt grein 1.9 í kjarasamningi VR og SA eigi laun að greiðast fyrsta dag eftir að þeim mánuði lýkur sem laun eru greidd fyrir. Samkvæmt 8. gr. orlofslaga nr. 30/1987 beri vinnuveitanda að greiða áunnin orlofslaun við lok ráðningartímans og áunnið hlutfall launþega af orlofs- og desemberuppbótum samkvæmt köflum 1.3.1 og 1.3.2 í kjarasamningi VR og SA.

Krafan sundurliðast þannig:

Þar sem innheimtutilraunir, sbr. bréf VR 9. júlí 2013 og ítrekunarbréf lögmanns stefnanda 13. ágúst 2013, hafi reynst árangurslausar sé málshöfðun nauðsynleg, og geri stefnandi ýtrustu kröfur samkvæmt lögum og kjarasamningum.

Stefnandi styður kröfur sínar við lög nr. 28/1930 um greiðslu verkkaups, lög nr. 30/1987 um orlof, meginreglur kröfu- og vinnuréttar, kjarasamninga VR og Samtaka atvinnulífsins og bókanir sem teljist hluti kjarasamninga. Kröfur um dráttarvexti og vaxtavexti styður stefnandi við reglur III. kafla laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu. Kröfu um málskostnað styður hann við 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991, sbr. 4. mgr. 129. gr. um vexti af málskostnaði. Hann krefst einnig virðisaukaskatts af málskostnaði þar sem stefnandi sé ekki virðisaukaskattsskyldur.

Málsatvik, málsástæður og lagarök stefnda

Stefndi segir rétt að fram til janúar 2013 hafi stefnandi verið ráðinn á þeim kjörum að vinnutími hans væri mjög óreglulegur og á hans eigin forsendum. Það sé hins vegar rangt að frá 1. janúar 2013 hafi orðið einhver breyting þar á. Staðreyndin sé að sú tilhögun, sem stefnandi byggi, að því er virðist, sjálfur á að hafi gilt til 1. janúar það ár, hafi ekki breyst þann dag.

Eðli samningssambands aðila hafi því verið óbreytt og stefnandi áfram lausráðinn starfsmaður og hafi haft allt að því frítt spil varðandi það hvenær hann mætti til vinnu og hvenær hann byði stefnda krafta sína. Þannig hafi hann getað samstillt vinnuframlag sitt í þágu stefnda við nám sitt í Háskóla Íslands. Engin afmörkuð vinnuskylda hafi hvílt á honum eða forskrift um hvenær vinna skyldi innt af hendi. Eins og fram lagðir launaseðlar gefi mjög glöggt til kynna og stefnandi tíundi sjálfur í stefnu hafi unnar stundir því verið mjög mismunandi margar í hverjum mánuði og stundum hafi stefnandi hreint ekki mætt til vinnu vegna anna í náminu. Þetta komi einnig skýrt fram á yfirliti yfir launagreiðslur. Samningssamband aðila hafi því borið meiri keim af verktakasamningi að þessu leyti.

Þrátt fyrir að gengið væri út frá því að stefnandi væri launþegi hafi hann ekki verið ráðinn ótímabundið heldur til að sinna ákveðnum og skýrt afmörkuðum verkefnum í þágu stefnda eftir því sem þau féllu til. Hvorki hafi staðið til að fastráða stefnanda né gera við hann ótímabundinn starfssamning. Því hafi eðli máls samkvæmt enginn slíkur samningur verið lagður fram. Til frekara marks um tilhögun starfa stefnanda vísar stefndi til bréfs VR til stefnda, 9. júlí 2013, þar sem starfsmaður VR tíundi vinnuframlag stefnanda sem nam tveimur mánuðum 2011 og níu mánuðum 2010.

Stefndi telji stefnanda ekki hafa gert neinn reka að því að sækja þann rétt sem hann, eftir að í odda skarst, telji að hann hafi átt til greiðslna vegna veikinda 14. febrúar 2013 eða vegna lokunar fyrirtækisins 25. febrúar 2013. Að mati stefnda sé þetta óræk vísbending um að hvorugur aðila hafi látið það hvarfla að sér að greitt yrði fyrir þá daga sem ekkert vinnuframlag yrði innt af hendi enda, eins og skýrt komi fram í gögnum málsins, slíkt aldrei gert.

Vegna verkefnastöðu hafi forsvarsmaður stefnda ámálgað það við stefnanda, í lok árs 2012, hvort mögulegt væri, ef þyrfti, að stefndi hefði greiðari aðgang að þjónustu stefnanda í janúar. Stefnandi hafi tekið vel í það þar sem hann hefði þá dregið úr náminu og því gæti það allt eins gengið. Hins vegar hafi hvorki orðið breyting á stöðu aðila vegna þessa né einhverjir samningar gerðir um framhaldið.

Stefnandi hafi horfið á braut á grundvelli óvinnufærni 21. maí 2013. Forsvarsmenn stefnda hafi hins vegar komist að því, fyrir tilviljun, að stefnandi stundaði erfiðisvinnu eftir að hann tilkynnti sig veikan frá og með 21. maí 2013 og þáði fyrir það greiðslur. Stefnandi hafi ekki gert nánari grein fyrir því í hverju veikindi hans væru fólgin.

Þrátt fyrir að stefndi telji stefnanda ekki eiga neinn rétt, nema þann að fá greiddar þær vinnustundir sem hann sannanlega stóð skil á, hafi þess verið freistað að leysa málið. Stefnanda hafi meðal annars staðið til boða að fá kröfu sína að fullu greidda fyrir tilstuðlan þriðja manns en hann hafi ekki séð ástæðu til þess að taka því boði. Jafnframt sé rétt að halda því til haga að starfsfólk á skrifstofu VR, stéttarfélags stefnanda, hafi verið þeirrar skoðunar að eðli samningssambands aðila væri nákvæmlega það sem stefndi byggir á. Allt í einu hafi orðið kúvending og dómkrafan fæðst að því er virðist án meðgöngu.

Stefndi krefst sýknu á þeim grundvelli að stefnandi eigi hvorki rétt til greiðslu launa í uppsagnarfresti né veikindarétt hjá stefnda hvort sem er í uppsagnarfresti eða endranær.

Stefndi hafi greitt stefnanda allan hans starfstíma á grundvelli yfirlits stefnanda sjálfs yfir unnar stundir í þágu stefnda. Hvorki meira né minna. Því hafi ekki getað stofnast neinn réttur til uppsagnarfrests. Á stefnanda hafi ekki hvílt nein vinnuskylda heldur hafi honum verið með öllu frjálst að ákveða sjálfur hvenær hann innti af hendi þau verk sem honum voru falin, til að mynda hvort hann gerði það á virkum dögum eða um helgar.

Stefnandi hafi ekki áunnið sér neinn veikindarétt á grundvelli starfa sinna í þágu stefnda sem lausráðinn starfsmaður. Þegar af þeirri ástæðu að við hann hafi ekki verið gerður ótímabundinn ráðningarsamningur heldur tímabundinn sem miðaðist ætíð við tilfallandi verk. Stefndi hafi ætíð litið svo á og taldi stefnanda gera það líka, allt þar til ágreiningur skapaðist, að samningssamband aðila miðaðist einvörðungu við næsta verk og stefnandi væri alls ekki fastráðinn. Hefði stefnandi ákveðið að taka ekki fleiri verk að sér fyrir stefnda hefði hann getað gert það án fyrirvara og sér algjörlega að meinalausu þannig að stefndi hefði aldrei talið sig eiga einhver vanefndaúrræði undir slíkum kringumstæðum. Þrátt fyrir það sé sjálfsagt, og eðlileg tillitsskylda í samningssambandi sem þessu, að aðilar gefi hvor öðrum eitthvað svigrúm eins og stefnandi hafi vafalaust talið sig gera með því að tilkynna stefnda um starfslok sín með þriggja mánaða fyrirvara. Það hafi stefnandi hins vegar gert umfram skyldu.

Yrði litið svo á, þrátt fyrir mótmæli stefnda, að einhvers konar nýr samningur hafi tekist með aðilum, sem hefði átt að gilda frá 1. janúar 2013, sé að mati stefnda ljóst að stefnandi hefði undir þeim kringumstæðum ekki áunnið sér viðlíka réttindi og hann byggi kröfu sína á. Það eigi bæði við um veikindarétt og uppsagnarfrest. Ekki verði betur séð en að uppsagnarfrestur geti í mesta lagi verið einn mánuður, sbr. grein 12.1 í gildandi kjarasamningi VR og SA. Það sé þannig ljóst að störf stefnanda fyrir þennan tíma, það er árin 2010-2012, í þágu stefnda hafi engan rétt skapað og upphafstími réttindasöfnunar stefnanda geti aldrei verið fyrr en 1. janúar 2013 sem leiði til þessara áhrifa á uppsagnarfrest en einnig til þess að veikindaréttur sé mun minni. Stefndi tefli þessum sjónarmiðum fram til stuðnings bæði aðal- og varakröfu.

Varakrafa stefnda byggi á því að færi svo ólíklega að stefnandi yrði talinn hafa verið launþegi með hefðbundinn samning sem skapaði honum þann rétt sem hann byggir á í málinu sé, auk ofangreindra sjónarmiða um réttindasöfnun, gerð krafa um að frá stefnukröfum verði dregin þau laun sem hann vann sér inn hjá þriðja aðila í maí og júní 2013. Jafnframt byggi stefndi á því að komi í ljós að stefnandi hafi alls ekki verið óvinnufær þennan tíma sé ljóst að hann geti ekki gert neinar frekari kröfur á hendur stefnda hvernig sem á málið yrði litið því honum hafi þá borið að fullnægja vinnuskyldu út uppsagnarfrestinn hafi hann notið þeirra réttinda sem hann telji sig sjálfur eiga. Stefndi mótmælir einnig kröfum vegna orlofs- og desemberuppbótar og mótmælir auk þess upphafstíma dráttarvaxta.

Stefndi vísar til almennra reglna kröfu- og samningaréttar, auk meginreglna vinnuréttar einkum um lausráðningar og tímabundnar ráðningar. Vísað er til 3. gr. laga nr. 139/2003 um tímabundnar ráðningar starfsmanna og kjarasamnings VR og SA um veikindarétt og uppsagnarfrest. Kröfu um málskostnað byggir stefndi á 130. gr., sbr. 1. mgr. 129. gr. laga nr. 91/1991.

Niðurstaða

Stefnandi höfðar þetta mál til þess að fá greidd laun í uppsagnarfresti svo og orlof og orlofs- og desemberuppbót.

Stefndi krefst ekki frávísunar en telur að vísa beri málinu frá dómi án kröfu vegna vanreifunar. Fallist er á það með stefnda að stefnandi hefði að ósekju mátt vanda málatilbúnað sinn mun betur, þar á meðal hafa grundvöll fjárkröfu sinnar betur reiknaðan út og upp settan. Þar sem fram úr því má þó ráða með góðum vilja verður málinu ekki vísað frá vegna vanreifunar.

Eins og rakið hefur verið var stefnandi upphaflega í fullu starfi hjá fyrirrennara stefnda en sagði starfi sínu lausu árið 2009 til þess að afla sér frekari menntunar. Eftir að stefnandi hóf nám vann hann í fríum hjá stefnda en fór síðan að vinna hjá honum samhliða námi. Samkvæmt fram lögðum gögnum vann stefnandi hjá stefnda í níu mánuði árið 2010, í 2 mánuði árið 2011, 10 mánuði árið 2012 en í apríl og maí það ár vann hann ekki vegna prófa. Árið 2013 vann hann til 21. maí en þá var hann orðinn veikur. Með málsaðilum mótaðist vinnufyrirkomulag sem virðist hafa hentað báðum. Um það var þó ekki til skriflegur samningur. Stefnandi sendi stefnda tölvuskeyti í lok hvers mánaðar með yfirliti yfir unnar vinnustundir og ekna kílómetra og fékk greitt samkvæmt þessum yfirlitum.

Enda þótt vinna stefnanda hafi að nokkru verið afmörkuð við ákveðin verkefni, svo sem að setja upp eldhúsinnréttingu einn dag, baðinnréttingu annan og fataskápa þann þriðja, er ágreiningslaust að hann var ekki verktaki heldur launþegi hjá stefnda.

Stefnandi byggir á því að hann hafi unnið í fullu starfi frá og með janúar 2013. Þetta er byggt á því að svo hafi samist um munnlega milli stefnanda og fyrirsvarsmanns stefnda í desember 2012. Að sögn S-kk-ef A-kk-ef R-kk-ef, fyrrverandi starfsmanns stefnda, sem vann meðal annars við útreikning launa, kom stefnandi að máli við hann í janúar 2013 og kvaðst hafa samið um fastráðningu við fyrirsvarsmann stefnda. Vitnið hafi greitt stefnanda laun eins og hann væri fastráðinn í fullu starfi hjá stefnda. Þegar vitnið hafi leitað til fyrirsvarsmanns stefnda hafi hann hafnað því að svo hafi samist um með þeim og hafi lagt fyrir vitnið að færa greiðslur launa stefnanda til fyrra horfs. Næstu mánuði á eftir hafi stefnandi fengið greitt samkvæmt því tímayfirliti sem hann lagði fram og orlof gert upp mánaðarlega.

Stefndi byggir á því í stefnu að stefnandi hafi verið ráðinn tímabundið og hafi hver ráðningarsamningur miðast við tilfallandi verk. Fyrir þessu færir stefndi þó ekki nein skrifleg gögn en byggir á því að allt yfirbragð vinnusambandsins beri þetta með sér.

Yfirlit yfir verkefni stefnanda, sem stefndi hefur ekki mótmælt að séu rétt, sýna að stefnandi var í tveimur til þremur verkefnum yfir daginn, á Rauðalæk fyrir hádegi og Hestvaði eftir hádegi og hugsanlega einnig að þrífa á verkstæði stefnda 1 klst. Hann er í Bjarkadal í Reykjanesbæ einn dag en næsta dag í Vindakór í Reykjavík. Ekki þarf að fjölyrða um að stefndi, sem vinnuveitandi, ber hallann af því að hafa ekki gert skriflegan samning við stefnanda hvort sem var um hvert verkefni vilji hann byggja á því að stefnandi hafi verið verkefnaráðinn, en þeir samningar hefðu væntanlega verið allmargir í hverjum mánuði, eða um annað tímabundið fyrirkomulag.

Að mati dómsins ber yfirbragð starfsins ekki meiri keim af tímabundinni ráðningu heldur en ótímabundinni með sveigjanlegum vinnutíma. Að mati dómsins getur hvorki það eitt að stefnandi sendi stefnda yfirlit yfir vinnuframlag sitt mánaðarlega né að hann fékk orlof greitt mánaðarlega haft þar úrslitaþýðingu. Þar sem stefndi tryggði sér ekki sönnun þess hvers eðlis ráðningarsamband hans og stefnanda væri hefur honum ekki tekist að sanna að stefnandi hafi verið ráðinn tímabundinni ráðningu og hafi því ekki áunnið sér nein kjarasamningsbundin réttindi. Þykir verða að ganga út frá því að stefnandi hafi verið ráðinn ótímabundið hjá stefnda og hann hafi því áunnið sér kjarasamningsbundin réttindi samkvæmt því.

Þá þarf að komast að því í hvaða starfshlutfalli stefnandi var hjá stefnda. Sjálfur byggir hann á því að hann hafi verið ráðinn til fullrar vinnu frá og með 1. janúar 2013. Meðal gagna málsins eru launaseðlar stefnanda allt frá janúar 2012 en fjöldi vinnustunda sem þar er tilgreindur byggir á tölvupóstum sem stefnandi sendi stefnda mánaðarlega. Á töflunni er yfirlit yfir vinnustundir frá janúar til og með maí 2013.

Þetta sýnir að vinnutími stefnanda var sveigjanlegur. Stefnandi byggir á því að hann njóti launakjara samkvæmt kjarasamningi VR. Samkvæmt þeim kjarasamningi er venjulegur dagvinnutími 171,15 klst. á mánuði. Í júlí 2012 fékk stefnandi greidd mánaðarlaun. Þegar tímakaupi er deilt upp í mánaðarlaun stefnanda kemur í ljós að mánaðarlaunin eru reiknuð út frá 170 klst. á mánuði og verður því miðað við það hér.

Þegar litið er til vinnuframlags stefnanda samkvæmt hans eigin skráningu svo og þess að hann byggir ekki á því að samið hafi verið við hann um mánaðarlaun heldur tímakaup er ekki fallist á að stefnandi hafi verið í fullu starfi hjá stefnda og hafi áunnið sér réttindi samkvæmt því.

Þar sem það er mat dómsins að stefnandi hafi verið í föstu starfi hjá stefnda en ekki í fullu starfi þarf að komast að því hvert starfshlutfall hans hafi verið.

Samkvæmt framlögðum gögnum vann stefnandi með námi fyrstu þrjá mánuði ársins 2012 að jafnaði (55 + 28 + 48 + 49,5 = 180,5 / 3) 60 klst. á mánuði og var samkvæmt því í 35% starfi en fékk leyfi frá störfum til þess að undirbúa og þreyta próf.

Við mat á því út frá hvaða starfshlutfalli stefnandi ávann sér réttindi þykir sanngjarnt að líta til þess tíma sem hann vann hjá stefnda eftir að prófum var lokið 2012 og til og með apríl 2013 en í maí það ár var stefnandi orðinn veikur og vann því aðeins hluta mánaðarins.

Á þessu 11 mánaða tímabili vann stefnandi (152 + 18 + 170 + 7 + 120 + 160 + 154+ 120 + 79 + 176 + 17 + 144 + 4,5 + 135 + 172,5) 1.629 klst. Það samsvarar því að hann hafi unnið 148 tíma á mánuði að jafnaði á þessu tímabili. Sé gengið út frá því að á þessum vinnustað hafi venjuleg dagvinna verið 170 klst. á mánuði þá samsvara 148 stundir að jafnaði 87% starfshlutfalli.

Ekki er deilt um það að tímakaup stefnanda hafi numið 2.028,87 krónum.

Þrátt fyrir að stefnandi hafi fengið leyfi vegna prófa í apríl og maí 2012 er ekki hægt að líta svo á að ráðningarsamband hans við stefnda hafi rofnað á því tímabili og því þykir verða að miða við að hann hafi starfað hjá stefnda samfellt í meira en ár og þar með unnið sér inn tveggja mánaða veikindaréttindi samkvæmt kjarasamningi VR og Samtaka atvinnulífsins, gr. 8.2.2.

Samkvæmt kjarasamningnum, gr. 12.1, hefur starfsmaður, sem hefur unnið í sex mánuði samfleytt hjá sama vinnuveitanda, þriggja mánaða uppsagnarfrest. Stefnandi sagði starfi sínu lausu í lok mars 2013. Uppsagnarfrestur hans stóð því í apríl, maí og júní.

Á því tímabili varð hann veikur og leitaði til læknis 22. maí 2013. Sá gaf þá þegar út læknisvottorð sem stefnandi afhenti fyrirsvarsmanni stefnda 23. maí. Að mati dómsins er engin ástæða til að vefengja vottorðið.

Sá sem hefur unnið í ár hjá sama vinnuveitanda á tveggja mánaða veikindarétt samkvæmt margnefndum kjarasamningi, gr. 8.2.2. Stefnandi átti því rétt til veikindalauna það sem eftir lifði uppsagnarfrestsins, það er til loka júnímánaðar 2013.

Samkvæmt fram lögðum gögnum hafði stefnandi þegar unnið 88 tíma í maí en miðað við það starfshlutfall sem hann sinnti að jafnaði, 87 %, (148 klst.) átti hann eftir að fá greiddar 60 klst. þann mánuð og 148 klst. í júní eða alls 208 klst.

Samkvæmt kjarasamningi, gr. 1.3.2, var orlofsuppbót á orlofsárinu sem hófst 1. maí 2012, 21.000 krónur. Samkvæmt kjarasamninginum telst fullt ár í þessu sambandi 45 unnar vikur eða meira, fyrir utan orlof. Stefnandi á því rétt á orlofsuppbót fyrir allt árið í samræmi við starfshlutfall sitt.

Orlofsuppbót á orlofsárinu sem hófst 1. maí 2013 er 21.600 krónur fyrir fullt ársstarf, en það nemur 1.800 krónum á mánuði. Stefnandi var í vinnuréttarsambandi við stefnda í maí og júní 2013 og skal því reikna orlofsuppbótina út frá 3.600 krónum.

Desemberuppbót fyrir árið 2013 er samkvæmt kjarasamningi 59.200 krónur. Af árinu 2013 var stefnandi í vinnuréttarsambandi við stefnda í sex mánuði og reiknast desemberuppbót hans því út frá 29.600 krónum.

Gjalddagi þeirra launa sem voru ógreidd í maí 2013 var 1. júní 2013 og gjalddagi launa fyrir júní var 1. júlí 2013. Orlofið fyrir árið 2012 skyldi einnig gert upp við lok ráðningartímans, sbr. 8. gr. laga nr. 30/1987 um orlof. Orlofsuppbót fyrir orlofsárið sem hófst 1. maí 2012 skyldi gerð upp 1. júní 2013 en orlofsuppbót fyrir orlofsárið sem hófst 1. maí 2013 skyldi gerð upp við lok ráðningartímans, það er 1. júlí 2013 sem og desemberuppbót þess árs.

Samkvæmt þessu féllu í gjalddaga 1. júní 2013 laun fyrir maí (121.732 kr.) og orlofsuppbót fyrir orlofsárið sem hófst 1. maí 2012 (18.270 kr.) samtals 140.002 krónur.

Í gjalddaga 1. júlí 2013 féllu aðrar greiðslur sem stefnandi á rétt á, samtals 378.066 krónur.

Stefndi byggir á því að stefnandi hafi unnið fyrir annan eiganda stefnda á þeim tíma sem hann var í veikindaleyfi og því beri að draga frá kröfu hans það sem hann fékk greitt fyrir það verk. Af þessu tilefni gáfu skýrslu fyrir dómi J-kvk-nf M-kvk-nf S-kvk-nf, annar eigandi stefnda, Þ-kk-nf S-kk-nf, sonur hennar, G-kvk-nf S-kvk-nf, vinkona J-kvk-ef M-kvk-ef, og V-kk-nf G-kk-nf J-kk-nf vinur Þ-kk-ef.

Ekki er deilt um það að stefnandi innti einhver verk af hendi fyrir J-kvk-þf M-kvk-þf S-kvk-þf, annan eiganda stefnda, á þeim tíma sem hann var í leyfi frá vinnu í uppsagnarfresti hjá stefnda vegna veikinda. Með framburði vitna þykir einnig nægilega í ljós leitt að hann hafi fengið greitt fyrir þá vinnu. Fjárhæðin sem honum var afhent var hins vegar á reiki. Um hana eru ekki til nein gögn. Í vitnaskýrslum var nefnd fjárhæð á bilinu 30-100.000 krónur hugsanlega 70.000 krónur. Að mati dómsins þykir ekki fært að miða við einhverja tilviljanakennda fjárhæð á því bili. Sú fjárhæð sem dóminum reiknast til að stefnandi eigi enn ógreidda hjá stefnda verður því ekki lækkuð enda þótt sannað þyki að hann hafi fengið greitt fyrir vinnu á því tímabili sem hann var í veikindaleyfi frá störfum hjá stefnda.

Dómurinn hefur því fallist á að stefnandi hafi verið fastráðinn hjá stefnda en þó ekki í fullu starfi heldur í sveigjanlegu hlutastarfi. Vegna fastráðningarinnar hafi hann áunnið sér kjarasamningsbundin réttindi. Til þess að meta hversu mikil réttindi hann hafi áunnið sér er litið til vinnuframlags hans að jafnaði síðustu 11 mánuði áður en hann varð óvinnufær vegna veikinda á uppsagnarfresti.

Þar sem fallist hefur verið á megnið af kröfum stefnanda en þó ekki að öllu leyti verður stefndi dæmdur til að greiða honum málskostnað sem þykir, að meðtöldum virðisaukaskatti, hæfilega ákveðinn 500.000 krónur.

Vaxtavextir eru lögmæltir og þarf því ekki að kveða á um þá í dómsorði.

I-kvk-nf L-kvk-nf, settur héraðsdómari, kveður upp þennan dóm.

D Ó M s o r ð

Stefndi, InnX innréttingar ehf., greiði stefnanda, G-kk-þgf A-kk-þgf M-kk-þgf, 518.068 kr. ásamt dráttarvöxtum, samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, af 140.002 kr. frá 1. júní 2013 til 1. júlí 2013 en af 518.068 kr. frá þeim degi til greiðsludags.

Stefndi greiði stefnanda 500.000 krónur í málskostnað.

I-kvk-nf L-kvk-nf