S-548/2014

Mál þetta, sem dómtekið var 14. október síðastliðinn, var höfðað með ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, dagsettri 3. júní síðastliðinn, á hendur J-kk-þgf H. A-kk-þgf Á-kk-þgf, Reykjavík, „fyrir líkamsárás, gegn fyrrverandi sambýliskonu og barnsmóður sinni, A, með því að hafa, að kvöldi sunnudagsins 29. september 2013, á heimili hans í Reykjavík hrint A svo hún féll með hægri hlið líkamans á járnhillu sem staðsett er á gangi framan við íbúð J-kk-ef og í stiga utan við íbúð hans hrint henni svo hún féll fram fyrir sig, með þeim afleiðingum að A hlaut mar á hægri olnboga, roða á vinstri olnboga, mar á vinstri fótlegg og mar neðan við hægra hné.

Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20/1981 og 110. gr. laga nr. 82/1998.

Af hálfu I-kvk-ef L-kvk-ef B-kvk-ef hdl. fyrir hönd A er gerð krafa þess efnis að ákærða verði gert að greiða henni miskabætur að fjárhæð kr. 1.000.000.-, auk vaxta skv. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 29. september 2013, en með dráttarvöxtum skv. 9. gr. vaxtalaga, sbr. 1. mgr. 6. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá þeim degi er mánuður er liðinn frá því að bótakrafa þessi er birt til greiðsludags. Einnig er krafist greiðslu málskostnaðar að mati dómsins eða samkvæmt síðar framlögðum málskostnaðarreikningi, auk virðisaukaskatts á málflutningsþóknun.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Við aðalmeðferð var bótakrafan lækkuð í 500.000 krónur en vaxtakrafa er óbreytt. Þá var krafist greiðslu þóknunar réttargæslumanns.

Ákærði neitar sök og krefst sýknu. Hann krefst þess að bótakröfunni verði vísað frá dómi. Þá er þess krafist að sakarkostnaður verði greiddur úr ríkissjóði þar með talin málsvarnarlaun verjanda.

II

Málavextir eru þeir að 7. október 2013 kom brotaþoli á lögreglustöð og kærði ákærða, sem er fyrrverandi sambýlismaður hennar, fyrir líkamsárás þá sem ákært er fyrir. Í upphafi skýrslunnar skýrði hún frá því að þau ákærði hefðu byrjað saman 2006 og eignast sitt fyrra barn 2008 og síðara barnið 2010. Hún lýsti síðan í skýrslunni ofbeldi af hálfu ákærða svo og fíkniefnaneyslu hans. Varðandi ákæruefnið þá kvaðst brotaþoli hafa verið heima hjá ákærða nefndan dag til að sækja börn þeirra, en þau höfðu verið hjá honum. Annað barnið hefði verið að leika sér með blandara og við það hefði slest úr honum. Ákærði hefði reiðst þessu og einnig orðið reiður við hana er hún hefði beðið hann að róa sig. Brotaþoli kvaðst nú hafa viljað fara og gengið fram á gang með börnin en þá hefði ákærði komið og hrint henni utan í járnhillu þannig að hún hefði fallið í gólfið. Hún kvað íbúð ákærða vera í kjallara og þegar hún hefði verið á leiðinni burt, komin hálfa leið upp tröppurnar, hefði ákærði komið á eftir henni og hrint henni af afli.

Brotaþoli fór á slysadeild að morgni 30. september og í vottorði þaðan segir að ekki sé að sjá áverkamerki á brjóstkassa, kvið eða baki og engin áverkamerki séu á fótleggjum. „Um það bil 6 cm hringlaga mar er á hægri olnboga og á vinstri olnboga er lítill rauður blettur.“ Brotaþoli kom aftur á slysadeild 2. október og kvaðst hafa tekið eftir nýtilkomnum marblettum á báðum fótleggjum. Rakti hún þá til árásarinnar sem er tilefni ákærunnar. Í vottorðinu segir að brotaþoli lýsi „aumum punktum undir vinstra hné og á miðjum vinstri fótlegg og á vinstri fótlegg sést brúnleitur marblettur á samsvarandi stað við óþægindin 2x2 cm að stærð. Einnig eru merki um vægan marblett um 1x2 cm neðan við hægra hné.“

Ákærði var yfirheyrður af lögreglu og viðurkenndi að hafa hrint brotaþola á járngrind. Þá kannaðist hann við að hafa ýtt brotaþola upp tröppurnar og sagt henni að fara, en ekki kannaðist hann við að hafa með því valdið henni áverkum.

III

Ákærði bar að umrætt kvöld hefði brotaþoli, sem er barnsmóðir hans, verið að sækja syni þeirra og hefði hann ætlað að ræða við hana um atvik er sonur hans hafði sagt sér frá og varðaði hana. Nánar tiltekið kvaðst hann hafa verið að setja efni í blandara og um leið verið að „tuða í henni“ eins og hann orðaði það. Hún hefði verið að „tuða“ á móti. Drengurinn hefði þá sett blandarann í gang og kvað ákærði sér hafa brugðið við það og barið í borðið. Brotaþoli hefði farið að róa hann og þau síðan farið fram í gang. Þar hefði hann verið að ræða við hana um atvikið og ýtt á mitti hennar og hefði hún lent á járnhillu er var á vegg í ganginum. Ákærði kvað brotaþola ekki hafa fallið. Nú hafi brotaþoli farið úr íbúðinni með sonum þeirra og kvaðst hann hafa fylgt þeim út og ætlað að kveðja þau. Hann kvaðst hafa ýtt á eftir brotaþola og sagt henni að drífa sig út. Hann kvað hana ekki hafa dottið við þetta. Þegar út var komið hefðu þau farið að rífast og drengirnir að gráta. Ákærði neitaði að hafa hrint brotaþola eins og hann er ákærður fyrir.

Brotaþoli bar að hafa verið að sækja börn sín og ákærða til hans. Hún kvað hann hafa verið í vondu skapi og verið að tala um mál sem hún hefði ekki viljað tala um. Hún kvaðst bara hafa viljað ná í börnin og fara. Hún kvað ákærða hafa tekið sig upp, hent sér í járnhillu og við það hefði hún dottið í gólfið. Þrátt fyrir þetta kvaðst hún bara hafa viljað fara. Hún kvaðst hafa tekið dót barnanna saman, bakkað út og upp stiga. Þegar hún hefði verið komin hálfa leið upp hefði ákærði komið og tekið í fætur sér og byrjað að draga sig niður. Við þetta kvaðst hún hafa dottið og öskrað á ákærða. Eftir þetta kvaðst hún hafa farið heim og hringt þaðan á lögreglu. Morguninn eftir kvaðst hún hafa farið á slysadeild. Hún kvaðst síðar hafa tekið eftir fleiri áverkum á sér og þá farið aftur á slysadeild.

Fyrir dóminn kom vinur brotaþola er bar að hún hefði sagt sér að hún væri hrædd við ákærða og hann hefði beitt hana ofbeldi en það hefði verið mörgum árum áður en atburður sá gerðist sem hér er ákært fyrir. Hann gat ekkert um þennan atburð borið.

Læknir, sem ritar framangreint vottorð, staðfesti það.

IV

Ákærði er annars vegar ákærður fyrir að hafa hrint brotaþola á járnhillu. Þetta hefur hann viðurkennt eins og rakið var. Hins vegar er hann ákærður fyrir að hafa hrint henni í stiga. Þessu hefur hann neitað. Í málinu nýtur ekki annarra vitna við en brotaþola. Áverkar hennar benda ekki ótvírætt til þess að hún hafi fallið fram fyrir sig eins og í ákæru segir að hún hafi gert er ákærði átti að hafa hrint henni í stiganum. Að þessu athuguðu er það niðurstaða dómsins að sakfella ákærða fyrir að hafa hrint brotaþola svo að hún féll á járnhillu. Við það gæti hún hæglega hafa marist á hægri olnboga og fengið roða á vinstri olnboga. Gegn neitun ákærða er hins vegar ósannað að hann hafi hrint brotaþola í stiga og verður hann sýknaður af þeim þætti ákærunnar. Brot ákærða er rétt fært til refsiákvæðis á ákærunni.

Sakaferill ákærða skiptir ekki máli við ákvörðun refsingar. Rétt þykir að fresta ákvörðun refsingar ákærða skilorðsbundið í tvö ár eins og nánar greinir í dómsorði.

Miskabætur til brotaþola eru hæfilega ákveðnar 100.000 krónur með vöxtum eins og í dómsorði greinir. Það athugast að ákærða var birt bótakrafan við þingfestingu málsins og miðast upphafsdagur dráttarvaxta við þann dag er liðnir voru 30 dagar frá þingfestingardegi.

Í ljósi úrslita málsins er rétt að dæma ákærða til að greiða kostnað vegna læknisvottorða brotaþola, en málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns og þóknun réttargæslumanns brotaþola, að meðtöldum virðisaukaskatti, að hálfu en að hálfu skulu þau greidd úr ríkissjóði, sbr. 1. mgr. 218. gr. laga nr. 88/2008.

A-kk-nf Í-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóminn.

D ó m s o r ð :

Ákvörðun refsingar ákærða, J-kk-ef H. A-kk-ef Á-kk-ef, er frestað og skal hún falla niður að liðnum 2 árum frá deginum í dag að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði A 100.000 krónur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 frá 29. september 2013 til 25. júlí 2014, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði greiði 64.600 krónur í sakarkostnað, málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, K-kvk-ef T-kvk-ef hdl., 281.120 krónur og þóknun réttargæslumanns brotaþola, I-kvk-ef L-kvk-ef B-kvk-ef hdl., 175.700 krónur að hálfu en að hálfu skulu laun þeirra greidd úr ríkissjóði.

A-kk-nf Í-kk-nf