S-700/2009

Mál þetta, sem dómtekið var 25. nóvember 2009, er höfðað með ákæru útgefinni af lögreglustjóranum á höfuðborgarsvæðinu 18. ágúst 2009 á hendur A, kt. […], Hafnarfirði, B, kt. […], Hafnarfirði, C, kt. […], Hafnarfirði, E, kt. […], Hafnarfirði, F, kt. […], Reykjavík, og D, kt. […], Hafnarfirði, fyrir eftirtalin brot framin á árinu 2008, nema annað sé tekið fram:

I.

Gegn ákærða A:

1. Misneytingu, með því að hafa notfært sér andlegan misþroska H, kt. […], og það að H er einhverfur og 75% öryrki, til þess að hafa af honum fé og afla sér og öðrum hagsmuna án endurgjalds í eftirgreind skipti:

1.1. Þann 27. maí er ákærði A í félagi við annan mann, sem er ósakhæfur sökum aldurs, notaði debetkort og pin númer H í hraðbanka við Strandgötu í Hafnarfirði, og tók út kr. 10.000 í reiðufé, en þeir höfðu fengið H til að lána sér debetkortið sitt og pin númer fyrr sama dag.

1.2. Þann 27. maí er ákærði A í félagi við annan mann, sem er ósakhæfur sökum aldurs, notaði debetkort og pin númer H í hraðbanka við Strandgötu í Hafnarfirði, og tók út kr. 20.000 í reiðufé, en þeir höfðu fengið H til að lána sér debetkortið sitt og pin númer fyrr sama dag.

1.3. Þann 28. maí er ákærði A, í félagi við ákærða E og þriðja mann sem er ósakhæfur sökum aldurs, notuðu debetkort og pin númer H í hraðbanka við Strandgötu í Hafnarfirði, og tók út kr. 10.000 í reiðufé, en ákærði A hafði í félagi við þann sem er ósakhæfur sökum aldurs fengið H til að lána sér debetkortið sitt og pin númer fyrr sama dag.

Þetta er talið varða við 253. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

2. Líkamsárás, með því að hafa að kvöldi fimmtudagsins 4. september, á skemmtistaðnum Nasa við Austurvöll, Reykjavík, kýlt G, kt. […], með krepptum hnefa í andlitið, með þeim afleiðingum að hann hlaut þrota og þreifieymsli yfir nefrót og það kvarnaðist úr innanverðri vinstri framtönn.

Þetta er talið varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20/1981.

3. Húsbrot, með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 14. desember, farið heimildarlaust inn í íbúð á 3. hæð hússins við Hjallabraut 39, Hafnarfirði, með því að rykkja upp hurð svo skemmdir urðu á læsingarjárni og hurðarpósti.

Þetta er talið varða við 231. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Vegna ákæruliðar I-3 gerir Tryggingamiðstöðin, kt. […], kröfu um að ákærða, A, verði gert að greiða skaðabætur að fjárhæð kr. 99.747, auk vaxta samkvæmt 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, frá tjónsdegi sem var 14. desember 2008, en síðan dráttarvaxta samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga að liðnum mánuði frá birtingu kröfunnar til greiðsludags.

II.

Gegn ákærða B:

1. Þjófnað, með því að hafa laugardaginn 31. mars 2007, í verslun Hagkaupa, Smáralind, Kópavogi, stolið ilmvatni og brúnkukremi, samtals að verðmæti kr. 6.938.

2. Þjófnað, með því að hafa föstudaginn 7. nóvember, í verslun Hagkaupa, Smáralind, Kópavogi, stolið 4GB minniskorti að verðmæti kr. 3.990.

Þetta er talið varða við 244. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

3. Umferðarlagabrot, með því að hafa aðfaranótt þriðjudagsins 13. janúar 2009, ekið bifreiðinni […], óhæfur um að stjórna henni örugglega vegna áhrifa ávana- og fíkniefna, austur Esjubraut, Akranesi, uns lögregla stöðvaði akstur bifreiðarinnar á bifreiðastæði við Olís, Esjubraut, Akranesi.

4. Umferðarlagabrot, með því að hafa aðfaranótt miðvikudagsins 4. febrúar 2009, ekið bifreiðinni […], óhæfur um að stjórna henni örugglega vegna áhrifa ávana- og fíkniefna, á bensínstöðvarplani N1, við Heiðartún 1, Garði.

Þessi brot eru talin varða við 1., sbr. 2., mgr. 45. gr. a, sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, sbr. 5. gr. laga nr. 66/2006.

III.

Gegn ákærða C:

1. Þjófnað, með því að hafa laugardaginn 11. október, í verslun Hagkaupa, Smáralind, Kópavogi, stolið svitalyktareyði og nærfatnaði, samtals að verðmæti kr. 5.768.

Þetta brot er talið varða við 244. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

2. Gripdeild, með því að hafa miðvikudaginn 18. febrúar 2009, á salerni í verslunarmiðstöðinni Kringlunni, Reykjavík, tekið derhúfu að verðmæti kr. 10.900 af höfði drengs og hlaupið með hana á brott.

Brotið er talið varða við 245. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

IV.

Gegn ákærðu B, C og E:

Hylmingu, með því að hafa tekið við peningum eða öðrum ávinningi af ákærða A og tveimur öðrum mönnum sem eru ósakhæfir sökum aldurs, eða stuðlað að því að þeir héldu slíkum ávinningi, sem þeir höfðu aflað sér með ólögmætum hætti svo sem greinir í ákæruliðum I-1.1, I-1.2. og I-1.3., og ákærðu B, C og E mátti vera ljóst að hefði verið aflað með ólögmætum hætti, í eftirgreind skipti:

1. Þann 27. maí í bifreið á ótilgreindum stað í Hafnarfirði er ákærði C fékk í sinn hlut kr. 5.000 af þeirri fjárhæð sem um getur í ákæruliðum I-1.1. og I-1.2.

2. Þann 27. maí 2008 í bifreið á ótilgreindum stað í Hafnarfirði er ákærði B fékk í sinn hlut kr. 3.000 af þeirri fjárhæð sem um getur í ákæruliðum I-1.1. og I-1.2. fyrir bensíni.

3. Þann 28. maí á sama tíma og sama stað og um getur í ákærulið I-1.3. er ákærði E stuðlaði að því að ákærði A og þriðji maður sem er ósakhæfur sökum aldurs héldu ávinningi sínum af broti sínu sem um getur í ákærulið I-1.3. og fékk í sinn hlut sígarettupakka sem keyptur var fyrir peninginn.

4. Á ótilgreindum tíma á árinu 2008 á ótilgreindum stað í Hafnarfirði er ákærði C fékk í sinn hlut kr. 2.000 af fjárhæð sem félagi hans sem er ósakhæfur sökum aldurs aflaði sér með ólögmætum hætti frá H, kt. […], á ótilgreindum tíma á ótilgreindum stað í Hafnarfirði.

5. Á ótilgreindum tíma á árinu 2008 á ótilgreindum stað í Hafnarfirði er ákærði C fékk í sinn hlut kr. 1.000 af fjárhæð sem félagi hans sem er ósakhæfur sökum aldurs aflaði sér með ólögmætum hætti frá H, kt. […], á ótilgreindum tíma á ótilgreindum stað í Hafnarfirði.

Þessi brot eru talin varða við 1. mgr. 254 gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

V.

Gegn ákærðu B, A og F:

Þjófnað, með því að hafa aðfaranótt miðvikudagsins 11. júní, í félagi við fjórða mann sem er ósakhæfur sökum aldurs, brotist inn í níu strætisvagna á athafnasvæði Hagvagna, Melabraut 18, Hafnarfirði, og stolið úr þeim söfnunarbaukum samtals að verðmæti kr. 405.000, með áætlaðri fjárhæð kr. 180.000.

Þetta er talið varða við 244. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Vegna ákæruliðar V gera Hagvagnar hf., kt. […], og Strætó bs., kt. […], kröfu um að ákærðu, B, A og F, verði gert að greiða skaðabætur að fjárhæð kr. 585.000, auk áfallinna dráttarvaxta samkvæmt vaxtalögum af höfuðstól kröfunnar frá 23. júlí 2008 til greiðsludags.

VI.

Gegn ákærðu B og F:

Þjófnað, með því að hafa aðfaranótt laugardagsins 14. júní, brotist inn í þrjá strætisvagna á athafnasvæði Hagvagna, Melabraut 18, Hafnarfirði, og stolið úr þeim söfnunarbaukum að ótilgreindu verðmæti.

Þetta brot er talið varða við 244. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

VII.

Gegn ákærðu, B, og D:

Líkamsárás og eignaspjöll, með því að hafa að kvöldi sunnudagsins 2. nóvember, í Hlíðarbergi við Lindarberg, Hafnarfirði, í félagi við þriðja mann sem er ósakhæfur sökum aldurs, stöðvað bifreiðina ON-542 og ráðist að bílstjóra bifreiðarinnar, A-kk-þgf J-kk-þgf S-kk-þgf, kt. […], þar sem ákærði B kýldi hann einu höggi í andlit og ákærði D sparkaði í síðuna á honum, og ákærðu báðir spörkuðu í bifreiðina, með þeim afleiðingum að A-kk-þgf J-kk-þgf hlaut bólgur á vinstri kinn, fleiðursár innan á báðum vörum, eymsli í tönnum og brot upp úr framtönn í neðri gómi, og bifreiðin dældaðist.

Þetta er talið varða við 1. mgr. 217. gr. og 1. mgr. 257. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20/1981.

Vegna ákæruliðar VII gerir M-kvk-nf S-kvk-nf, kt. […], kröfu um að ákærðu, B og D, verði gert að greiða skaðabætur að fjárhæð kr. 299.662, auk vaxta samkvæmt 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, frá tjónsdegi sem var 2. nóvember 2008, en síðan dráttarvaxta samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga að liðnum mánuði frá birtingu kröfunnar til greiðsludags.

Þess er krafist að ákærðu verði dæmdir til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar, og að ákærði B verði dæmdur til sviptingar ökuréttar samkvæmt 101. og 102. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, sbr. 25. gr. laga nr. 44/1993 og 18. gr. laga nr. 66/ 2006.

Ákærði A krefst þess að hann verði sýknaður af broti samkvæmt 3. tl. I. kafla ákæru, en vægustu refsingar hvað varðar önnur brot. Þá gerir verjandi ákærða kröfu um hæfilega þóknun sér til handa.

Ákærði B krefst vægustu refsingar er lög leyfa.

Ákærði C krefst þess aðallega að ákvörðun refsingar verði frestað skilorðsbundið, en til vara er krafist vægustu refsingar er lög leyfa. Þá gerir verjandi hans kröfu um hæfilega þóknun sér til handa.

Ákærði E krefst þess aðallega að ákvörðun refsingar verði frestað skilorðsbundið, en til vara er krafist vægustu refsingar er lög leyfa.

Ákærði F krefst þess að ákvörðun refsingar verði frestað skilorðsbundið, en til vara þess að honum verði gerð vægasta refsing er lög leyfa.

Ákærði D gerir aðallega kröfu um að hann verði sýknaður af kröfum ákæruvaldsins, en til vara er þess krafist að ákvörðun refsingar verði frestað skilorðsbundið. Til þrautavara krefst ákærði vægustu refsingar er lög leyfa. Verjandi ákærða gerir kröfu um hæfilega þóknun sér til handa.

1. og 2. töluliður I. kafla ákæru. Misneyting og líkamsárás.

Ákærði A hefur skýlaust játað brot sín samkvæmt 1. tölulið ákæru. Sannað er með játningu ákærða og öðrum gögnum málsins að hann er sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök og eru brot hans rétt heimfærð til refsiákvæða í ákæru.

Við þingfestingu málsins 10. september 2009 lýsti ákæruvaldið því yfir að fallið væri frá ákæru í 2. tl. I. kafla.

3. töluliður I. kafla ákæru. Húsbrot.

I.

Aðfaranótt sunnudagsins 14. desember 2008 var óskað aðstoðar lögreglu að Hjallabraut 39, vegna þess að sparkað hefði verið upp hurð á íbúð á 3. hæð til hægri. Í frumskýrslu lögreglu segir að lögreglumenn sem komu á vettvang hafi hitt G-kk-þf J-kk-þf Á-kk-þf, húsráðanda íbúðarinnar. Hann hefði skýrt frá því að hann hafi verið sofandi, en vaknað við það þegar hurðinni að íbúð hans hafi verið sparkað upp. Hann hefði kallað og spurt hver væri þar á ferð og hafi verið svarað: „A“. G-kk-nf hefði drifið sig á fætur og séð til drengs ganga í burtu frá hurðinni. G-kk-nf hefði lýst drengnum sem lágvöxnum, stuttklipptum og „þykkum“. Þegar lögreglumenn hafi verið að ræða við G-kk-þf hafi komið út úr íbúð á 4. hæð ákærði A, K og L. Þegar G-kk-nf hafi séð drengina hafi hann talið að A væri sá sem hefði sparkað upp hurðinni. Illa hafi gengið að fá persónuupplýsingar um drengina, en þeir hafi ekki verið fúsir til að gefa þær upp og verið erfiðir viðureignar. Þar sem illa hafi gengið að ræða við ákærða A um málið hafi verið ákveðið að færa hann í lögreglubifreið og ræða við hann þar. Þeir K og L hafi þá reynt að espa ákærða A upp með því að kalla að hann þyrfti ekki að fara með lögreglunni og að hann réði alveg við báða lögreglumennina. Í lögreglubifreiðinni hafi ákærði A neitað allri aðild að málinu.

Hinn 30. desember 2008 lögðu G-kk-nf J-kk-nf Á-kk-nf og sambýliskona hans, E-kvk-nf P-kvk-nf, fram kæru vegna framangreinds atviks. Samkvæmt því sem kemur fram í lögregluskýrslu kvaðst hún hafa verið uppi í rúmi og verið að horfa á kvikmynd, en það hafi verið samkvæmi í íbúðinni fyrir ofan þau á 4. hæð. Rétt fyrir klukkan tvö um nóttina hefði hún heyrt mikil læti í forstofunni og einhvern koma inn. Hún hefði farið og fætur og kallað og spurt hver væri þarna á ferð. Henni hefði þá verið svarað með karlmannsröddu: „A.“ Í því hefði G-kk-nf farið fram í forstofu.

G-kk-nf skýrði frá því að þegar E-kvk-nf hefði kallað hefði hann áttað sig á því að einhver hefði brotist inn í íbúðina. Hann hefði flýtt sér á fætur og klætt sig í föt. Þegar hann hafi komið að forstofunni hafi hann séð þéttvaxinn karlmann fara út úr íbúðinni. Það hafi verið myrkur í íbúðinni, en birta komið frá jólaskreytingu á sameignarganginum. Karlmaðurinn hefði farið upp og inn í íbúð á hæðinni fyrir ofan þar sem samkvæmið var. Um klukkustund síðar hefði lögreglan komið á staðinn. Í millitíðinni hefði hann staðið í dyragættinni þar sem búið var að brjóta dyrakarminn. Þegar lögreglumenn hafi verið komnir og hann hafi verið að ræða við þá frammi á ganginum hefðu þrír ungir karlmenn komið úr íbúðinni fyrir ofan. Þegar hann hafi séð þá hafi hann um leið þekkt þann sem hafði brotist inn hjá þeim. Lögreglan hefði spurt manninn að nafni og hann sagst heita A. Lögreglan hefði þá fært A í lögreglubifreið.

Vitnið L gaf skýrslu hjá lögreglu 14. janúar 2009. Hann kvaðst hafa verið í samkvæmi á fjórðu hæð umrædds húss, ásamt ákærða A og K. Í samkvæminu hefði ákærði farið út ásamt tveimur stúlkum til að reykja. Þegar ákærði hafi komið aftur í húsið hafi hann haldið að íbúðin sem þau voru í væri á 3. hæð hússins. Ákærði hefði tekið í hurðina þar og hún opnast. Ákærði hefði þá farið inn í íbúðina og þá einhver komið á móti honum og spurt hver hann væri. Ákærði hefði svarað: „Ég heiti A.“ Ákærða hafi verið sagt að „drulla sér út“ og ákærði þá farið út og komið á hæðina fyrir ofan. Vitnið kvaðst ekki hafa séð þegar ákærði fór inn í íbúðina á 3. hæð en ákærði hefði sagt vitninu frá því, þegar hann kom aftur, að hann hefði farið í vitlausa íbúð og hvernig það hefði atvikast.

Vitnið K greindi frá því hjá lögreglu 10. febrúar 2009 að hann hefði verið í samkvæmi á 4. hæð hússins. Ákærði A hefði sagt vitninu frá því að hann hefði farið ásamt tveimur stúlkum út að reykja. Ákærði hefði síðan komið aftur og farið dyravillt og tekið í hurðina á hæðinni fyrir neðan. Ákærði hefði tekið í hurðarhúninn og það verið læst. Ákærði hefði þá hrist húninn og rykkt honum til þannig að hurðin hefði opnast. Ákærði hefði þá gengið inn í anddyri íbúðarinnar en þá hefði einhver spurt hver væri þarna á ferð. Ákærði hefði svarað því til að þetta væri A. Ákærði hefði þá verið rekinn út úr íbúðinni og farið upp í íbúðina sem þau voru í.

II.

Verður þá rakinn framburður ákærða og vitna fyrir dómi.

Ákærði A kvaðst ekki vita hvað hefði gerst á þeirri hæð sem húsbrot hefði átt sér stað, en hann hafi verið í samkvæmi á hæðinni fyrir ofan. Inntur eftir því hvort hann hefði farið út úr samkvæminu kvaðst hann hafa gert það eitt sinn ásamt einhverjum stúlkum. Hann hefði farið niður og beint upp aftur. Borið var undir ákærða að vitni hefðu greint frá því hjá lögreglu að hann hefði sagst hafa farið íbúðavillt. Ákærði kvaðst ekkert hafa um þennan vitnisburð að segja.

Vitnið G-kk-nf J-kk-nf Á-kk-nf sagði að konan sín hefði vaknað við að hurðinni hefði verið sparkað upp. Hún hefði farið fram úr og vitnið klætt sig á meðan. Hún hefði séð strák standa inni í íbúðinni og þegar vitnið hafi komið fram hafi hann enn verið þar. Hluti af karminum hefði legið á gólfinu og í sófa sem er við hliðina á hurðinni. Vitnið sagði að strákurinn hefði hlaupið út úr íbúðinni og upp stigaganginn. Vitnið kvaðst hafa séð strákinn greinilega, en það hefði verið ljós frammi á ganginum og hurðin hafi verið opin. Vitnið sagði að hann hefði verið dökkhærður og frekar lágvaxinn. Hann hefði verið þrekvaxinn. Um einum og hálfum tíma síðar, þegar lögreglan hafi verið nýkomin, hafi strákurinn komið niður ásamt tveimur öðrum. Vitnið kvaðst hafa þekkt hann aftur.

Vitnið E-kvk-nf P-kvk-nf sagðist hafa verið uppi rúmi. Það hefði verið hávaði í íbúðinni fyrir ofan. Vitnið kvaðst hafa heyrt einhverja fara út úr húsinu og koma svo inn aftur stuttu síðar. Í framhaldi þess hefðu heyrst mikil læti og vitnið séð að búið var að brjóta upp hurðina og strákur staðið þar. Vitnið hefði sagt honum að koma sér út. Vitnið kvaðst ekki hafa séð hann greinilega en hafa borið kennsl á hann þegar hann hafi komið niður stigaganginn ásamt tveimur öðrum.

Vitnið L skýrði frá því að hann hefði verið hjá vinkonu sinni í umræddu húsi á 4. hæð. Ákærði hefði farið út úr húsinu, komið inn aftur og sagt við vitnið að hann hefði farið í vitlausa íbúð, á 3. hæð hússins.

Vitnið K greindi frá því að hann hefði verið í umræddu húsi greint sinn. Ákærði hefði farið út úr húsinu og komið aftur um 10 mínútum síðar. Vitnið kvaðst hafa heyrt af því að ákærði hefði farið inn í vitlausa íbúð en ekki rætt um það við ákærða.

III.

Ákærði neitar sök. Samkvæmt framburði ákærða og vitna eru atvik málsins þau að ákærði var umrædda nótt í samkvæmi í íbúð á 4. hæð hússins að Hjallabraut 39, Hafnarfirði. Íbúar á 3. hæð, vitnin G-kk-nf J-kk-nf Á-kk-nf og E-kvk-nf P-kvk-nf, voru í svefnherbergi sínu er þau heyrðu mikil læti í forstofu íbúðarinnar og einhvern koma inn í íbúðina. Vitnið G-kk-nf hefur lýst því að hann hafi farið fram í forstofuna og séð karlmann standa þar. Hann hefði farið út úr íbúðinni og upp á 4. hæð. Vitnið kallaði til lögreglu og þegar það ræddi við lögreglumenn á vettvangi kom ákærði ásamt tveimur öðrum piltum niður af 4. hæð. Vitnið kveðst hafa þekkt ákærða aftur sem þann sem hefði verið inni í íbúð vitnisins. Ákærði kannast við að hafa farið út úr samkvæminu og snúið aftur skömmu síðar. Vitnin L og K, vinir ákærða, greindu frá því hjá lögreglu og fyrir dómi að ákærði hefði farið út úr samkvæminu í um 10 mínútur og þegar hann hefði komið aftur hefði hann greint frá því að hann hefði farið íbúðavillt og farið í íbúð á 3. hæð hússins. Fyrir liggur að skemmdir urðu á læsingarjárni og hurðarpósti.

Þegar allt framangreint er virt verður að telja sannað að ákærði hafi með ásetningi ruðst heimildarlaust inn í umrædda íbúð með þeim hætti sem í ákæru greinir. Með verknaði sínum hefur ákærði gerst sekur um brot gegn 231. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

1.-3. töluliður II. kafla ákæru. Þjófnaður og umferðarlagabrot.

Ákærði B hefur skýlaust játað brot sín samkvæmt 1.-3. tölulið ákæru. Sannað er með játningu ákærða og öðrum gögnum málsins að hann er sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök og eru brot hans rétt heimfærð til refsiákvæða í ákæru.

4. töluliður II. kafla ákæru. Umferðarlagabrot.

I.

Aðfaranótt miðvikudagsins 4. febrúar 2009 voru lögreglumenn við eftirlit í Garði. Í frumskýrslu lögreglu segir að lögreglumennirnir hafi veitt athygli bifreið sem var í bifreiðastæði við Heiðartún 1, við bensínstöðina N1. Bifreiðin hefði verið í gangi og tveir drengir setið í henni. Ökumaður bifreiðarinnar hefði sagst heita B og farþeginn A. B hefði greint frá því að hann hefði lagt bifreiðinni þarna um 20 mínútum áður, en þeir væru að bíða eftir félaga sínum. Aðspurður hafi B sagt að hann hefði neytt fíkniefna um fjórum vikum áður og samþykkt að gangast undir fíkniefnapróf. Þvagsýni hafi gefið jákvæða svörun og hann verið handtekinn í framhaldinu. Blóðsýni hafi verið tekið af ákærða kl. 04.45.

Ákærði B var yfirheyrður hjá lögreglu eftir handtökuna. Í lögregluskýrslu kemur fram að hann hafi skýrt svo frá að hann hafi verið í kyrrstæðri bifreið í framangreindu bifreiðastæði og setið undir stýri með vél bifreiðarinnar í gangi. Hann hefði ekið bifreiðinni um 20-30 mínútum áður en lögregla kom á vettvang.

Fyrir liggur matsgerð Rannsóknastofu Háskóla Íslands í lyfja- og eiturefnafræði, dags. 5. mars 2009. Þar kemur fram að í blóði ákærða hafi mælst MDMA, 145 ng/ml.

II.

Verður þá rakinn framburður ákærða og vitna fyrir dómi.

Ákærði kvaðst hafa neytt fíkniefna deginum áður. Þá sagðist hann hafa ekið bifreiðinni um hálftíma áður en lögreglan kom á vettvang. Ákærði sagðist hafa setið í ökumannssætinu, en bifreiðin ekki verið í gangi.

Vitnið A greindi frá því að hann hefði verið með B og þeir keyrt frænda hans í Garð. Lögreglan hefði svo komið eftir að þeir höfðu stansað á einhverju plani. Vitnið sagði að B hefði verið ökumaður bifreiðarinnar. Vitnið kvaðst ekki muna hvort bifreiðin hefði verið í gangi þegar lögreglan kom.

Vitnið H-kvk-nf E-kvk-nf lögreglukona kvaðst hafa verið við eftirlit í Garði ásamt öðrum lögreglumanni. Þau hefðu veitt bifreið athygli við bensínstöð N1 og rætt við ökumann og farþega, en þeir hafi virst vera undir áhrifum fíkniefna. Aðspurður hefði ökumaðurinn sagst hafa neytt fíkniefna nokkrum vikum áður. Á lögreglustöðinni hafi ökumaðurinn gengist undir fíkniefnapróf sem hafi gefið jákvæða svörun. Í framhaldi af því hafi hann verið handtekinn. Vitnið sagði að bifreiðin hefði verið í gangi. Ökumaðurinn hefði sagt að hann hefði ekið bifreiðinni um 20 mínútum áður en lögreglan kom og verið að bíða eftir vini sínum.

Vitnið Þ-kk-nf Þ-kk-nf lögreglumaður kvaðst hafa verið við eftirlit í Garðinum og séð bifreið lagt við N1. Þar hefði ákærði setið undir stýri og farþegi með honum. Bifreiðin hefði verið í gangi. Ákærði hefði farið með þeim á lögreglustöðina og greint frá því að hann hefði ekið bifreiðinni. Þá hefði hann greint frá neyslu fíkniefna um tveimur vikum áður.

Vitnið S-kk-nf B-kk-nf lögreglumaður greindi frá því að hann hefði tekið framburðarskýrslu af ákærða, eftir að hann hefði verið handtekinn. Ákærði hefði viðurkennt að hafa keyrt út í Garð og setið þar í smátíma áður en lögreglan hafi komið að honum. Hann hafi sagt að hann hafi verið að bíða eftir félaga sínum og ætlað að fara til Reykjavíkur aftur. Hann hefði greint frá því að hafa neytt fíkniefna nokkrum vikum áður.

III.

Ákærði neitar sök en viðurkennir að hafa ekið bifreiðinni skömmu áður en lögregla kom á vettvang. Misræmi er í framburði ákærða hjá lögreglu og fyrir dómi. Er þetta til þess fallið að draga úr trúverðugleika framburðar hans. Við skýrslutöku hjá lögreglu sagði ákærði að bifreiðin hefði verið í gangi þegar lögregla kom á vettvang en fyrir dómi hélt hann því fram að hún hefði ekki verið í gangi. Hjá lögreglu kvaðst hann hafa neytt fíkniefna um þremur vikum áður en fyrir dómi kvaðst hann hafa neytt fíkniefna deginum áður. Tveir lögreglumenn sem voru á vettvangi hafa borið um fyrir dómi að bifreiðin hafi verið í gangi. Eins og fram kemur í matsgerð Rannsóknastofu Háskóla Íslands í lyfja- og eiturefnafræði mældist í blóði ákærða 145 ng/ml af MDMA.

Að öllu þessu virtu er sannað að ákærði hafi gerst sekur um að hafa ekið bifreiðinni óhæfur um að stjórna henni örugglega vegna áhrifa ávana- og fíkniefna, sbr. 1., sbr. 2., mgr. 45. gr. a, sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga, með áorðnum breytingum.

1.-2. töluliður III. kafla ákæru. Þjófnaður og gripdeild.

Ákærði C hefur skýlaust játað brot sín. Sannað er með játningu ákærða og öðrum gögnum málsins að hann er sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök og eru brot hans rétt heimfærð til refsiákvæða í ákæru.

1.-5. töluliður IV. kafla ákæru. Hylming.

Ákærðu, B, C og E, hafa skýlaust játað brot sín. Sannað er með játningu ákærðu og öðrum gögnum málsins að þeir eru sekir um þá háttsemi sem þeim er gefin að sök og eru brot þeirra rétt heimfærð til refsiákvæða í ákæru.

V. kafli ákæru. Þjófnaður.

Ákærðu, B, A og F, hafa skýlaust játað brot sín. Sannað er með játningu ákærðu og öðrum gögnum málsins að þeir eru sekir um þá háttsemi sem þeim er gefin að sök og eru brot þeirra rétt heimfærð til refsiákvæða í ákæru.

VI. kafli ákæru. Þjófnaður.

Ákærðu, B og F, hafa skýlaust játað brot sín. Sannað er með játningu ákærðu og öðrum gögnum málsins að þeir eru sekir um þá háttsemi sem þeim er gefin að sök og eru brot þeirra rétt heimfærð til refsiákvæða í ákæru.

VII. kafli ákæru. Líkamsárás og eignaspjöll.

I.

Að kvöldi sunnudags 2. nóvember 2008 komu A-kk-nf J-kk-nf S-kk-nf og G-kvk-nf R-kvk-nf H-kvk-nf á lögreglustöðina í Hafnarfirði til að tilkynna líkamsárás sem A-kk-nf J-kk-nf hefði orðið fyrir og skemmdarverk á bifreiðinni ON-542.

Daginn eftir, 3. nóvember, lagði A-kk-nf J-kk-nf S-kk-nf fram kæru hjá lögreglu vegna framangreinds atviks. Kærandi skýrði frá því að árásaraðilarnir ekið bifreið upp að hlið sér og horft inn í bílinn, sem kærandi var með að láni. Þetta hefðu verið þeir I, A, D og B. Þeir hefðu verið ósáttir við að hafa verið vísað út úr partíi hjá G-kvk-þgf í júlí. Kærandi kvaðst hafa tekið þátt í að vísa þeim út. Piltarnir hefðu skyndilega farið í veg fyrir bifreið kæranda og stansað. Þeir hefðu stokkið út og farið að bílstjórahurðinni. Kærandi hefði skrúfað niður rúðuna. Piltarnir hefðu farið að skammast í kæranda fyrir að hafa tekið í I þegar hann rak þá út úr partíinu. B hefði rifið upp bílstjórahurðina og hrækt framan í kæranda og kýlt hann hnefahöggi, á vinstri kjálka. Kærandi kvaðst hafa fengið tvö hnefahögg í viðbót, líklegast frá D og I. Þá hefði D sparkað í síðu kæranda. Kærandi kvaðst hafa fengið tvö spörk í síðuna, hitt líklega frá I. Hann hefði kippt bílstjórahurðinni til baka og reynt að læsa henni, en þá hefðu piltarnir sparkað í hana. A hefði hent ís inn um bílstjórarúðuna. Kærandi kvaðst hafa bakkað frá árásarmönnunum og ekið á lögreglustöðina í Hafnarfirði.

Vitnið G-kvk-nf R-kvk-nf H-kvk-nf gaf skýrslu hjá lögreglu 11. nóvember 2008. Hún skýrði frá því að hún hefði verið á „rúntinum“ með A-kk-þgf J-kk-þgf. Þegar þau hafi farið út af bifreiðaplaninu hafi bifreið verið á eftir þeim. Bifreiðinni hafi verið ekið upp að þeim og svo stansað fyrir framan þau. Í bifreiðinni hafi verið B, I, D og A. Þeir hefðu allir farið út úr bifreiðinni og I bankað á gluggann, ökumannsmegin. A-kk-nf J-kk-nf hefði skrúfað niður rúðuna og I þá kýlt hann í andlitið og spurt: „Varst það ekki þú sem tókst í mig í sumar?“ A-kk-nf J-kk-nf hefði svarað því til að hann hefði ekki tekið í hann heldur vísað honum út frá heimili vitnisins í sumar. B hefði opnað hurðina og hrækt framan í A-kk-þf J-kk-þf, auk þess sem B hefði kýlt hann. Þá hafi B sparkað í hliðarhurð bifreiðarinnar, en D skvett ís inn í bifreiðina. A hafi hins vegar staðið hjá en ekkert haft sig í frammi. Þeir hefðu allt í einu hætt og A-kk-nf J-kk-nf náð að halla aftur hurðinni og aka á brott.

Hinn 5. nóvember 2008 var ákærði D yfirheyrður hjá lögreglu. Kvaðst hann ekkert kannast við framangreint atvik, en hann hefði verið heima hjá sér allt kvöldið.

Ákærði B var yfirheyrður hjá lögreglu 11. nóvember 2008. Greindi hann frá því að hann hefði hitt meðákærða A, I og meðákærða D umrætt kvöld í verslun Snælandsvídeós. Ákærði hefði boðið þeim í bílinn til sín og I þá bent á strák í öðrum bíl og sagt að hann hefði lamið sig fyrir einhverju síðan. Ákærði hefði þá ákveðið að elta strákinn. Ákærði hefði ekið upp að hlið hans, fram fyrir bifreiðina og stöðvað hann. Þeir hefðu síðan allir farið út úr bifreiðinni og gengið að bifreið stráksins. Strákurinn hefði skrúfað niður rúðuna. Þeir hefðu átt einhver orðaskipti og ákærði opnað bílstjórahurðina og kýlt strákinn einu höggi í andlit. Ákærði kvaðst einnig hafa sparkað í ökumannshurðina og dæld komið í hana. Auk þess hefði einhver annar sparkað í hurðina og dældin stækkað. Ákærði kvaðst ekki muna hvort einhver annar hefði kýlt eða sparkað í strákinn, en það gæti vel verið að svo hafi verið. Ákærði sagði jafnframt að A hefði hent ís inn í bílinn. Að lokum sagði ákærði að einhver annar hefði kýlt strákinn, en hann muni ekki hver það hafi verið.

A var yfirheyrður hjá lögreglu sama dag, 11. nóvember. Skýrði hann frá því að hann hefði hitt B fyrir utan Snælandsvídeó. B hefði boðið honum í bílinn til sín. Auk þess hefðu I og D verið í bílnum. I hefði séð einhvern strák í öðrum bíl og sagt að strákurinn hefði ráðist á sig í samkvæmi fyrr í sumar. B hefði ekið á eftir bifreiðinni, farið fram fyrir hana og stöðvað hana. Þeir hefðu allir farið út úr bifreiðinni og I farið að tala við strákinn. B hefði svo slegið strákinn. A kvaðst ekki muna hvort einhver hefði kastað ís inn í bílinn. Hann sagðist hafa séð B sparka í bílinn, en hann hefði ekki séð hvort einhver annar hefði sparkað í bílinn. Sjálfur hefði hann staðið þarna hjá og ekkert skipt sér af þessu.

Hinn 31. desember 2008 var I yfirheyrður hjá lögreglu. Faðir hans, X, var viðstaddur, vegna ungs aldurs hans. I greindi frá því að A-kk-nf J-kk-nf hefði vísað honum út úr samkvæmi um sumarið. Umrætt kvöld, 2. nóvember, hefði hann verið með D, A og B fyrir utan Snælandsvídeó. Þeir hefðu séð A-kk-þf J-kk-þf og B elt hann. B hefði ekið í veg fyrir A-kk-þf J-kk-þf og stöðvað hann. Þeir hefðu allir farið út og B kýlt A-kk-þf J-kk-þf. B hefði sparkað í bílinn, en A hent ísnum inn í bílinn. I sagði að hann hefði hvorki kýlt A-kk-þf né sparkað í bílinn, en vildi ekki tjá sig um hvað D hefði gert.

II.

Í málinu liggur fyrir læknisvottorð H-kk-ef Þ-kk-ef, sérfræðings á slysa- og bráðadeild Landspítalans í Fossvogi, dags. 5. nóvember 2008. Í vottorðinu segir að A-kk-nf J-kk-nf hafi leitað á slysa- og bráðadeild hinn 2. nóvember 2008, kl. 22:49. Samkvæmt skoðun læknisins hafi hann verið bólginn og aumur á vinstri kinn. Hann hafi verið með fleiðursár innan á báðum vörum, rétt vinstra megin við miðju. Hann væri aumur í tönn nr. 1, til vinstri í efri góm, og aumur í tönnum 3 og 4, til vinstri í neðri góm. Þá hefði sár á vísifingri, sem hann hefði fengið fyrr um daginn, rifnað upp. Greining var yfirborðsáverkar í andliti og var honum ráðlagt að láta tannlækni líta á tennurnar.

Fram kemur í vottorði M-kvk-ef M-kvk-ef Þ-kvk-ef tannlæknis, dags. 10. nóvember 2008, að A-kk-nf J-kk-nf hafi komið til hennar 3. nóvember 2008. Við skoðun og röntgengreiningu hafi komið í ljós að brotnað hefði úr einni framtönn í neðri góm og vinstri kjálki verið aumur viðkomu. Enn fremur hafi verið sár á efri og neðri vör. Gert hafi verið við framtönnina með tannlituðu fyllingarefni. Svo segir í vottorðinu að framtíðin verði að skera úr um hvort um frekari skaða væri að ræða, en eftir högg á tennur geti komið fram skaði seinna meir, t.d. rótardrep.

III.

Verður nú rakinn framburður ákærðu og vitna fyrir dómi.

Ákærði D kvaðst hafa farið út að keyra ásamt meðákærða B. Meðákærði hefði stöðvað bifreiðina og meðákærði farið út úr henni. Ákærði hefði einnig farið út úr bifreiðinni og séð meðákærða hrækja á og kýla A-kk-þf og sparka í bifreið A-kk-ef. Ákærði neitaði því að hafa sparkað í síðuna á A-kk-þgf eða í bifreiðina ON-542.

Ákærði B kvaðst muna lítið frá umræddu kvöldi. Þeir hefðu ekið í veg fyrir A-kk-þf og ákærði sparkað einu sinni í afturhurð bifreiðarinnar, ON-542. Einnig hefði ákærði kýlt hann. Aðspurður hvort meðákærði D hefði sparkað í bifreiðina eða A-kk-nf kvaðst ákærði ekki muna það. Inntur eftir því hvort hann telji sig hafa munað atvik betur þegar hann gaf skýrslu hjá lögreglu sagði ákærði að það hljóti að vera.

Vitnið A-kk-nf J-kk-nf S-kk-nf kvaðst hafa verið á „rúntinum“ með kærustu sinni og stansað fyrir utan Snælandsvídeó. Þau hefðu haldið áfram og strákarnir komið á bíl á eftir þeim, í honum hefðu verið I, B, A og D. Þeir hefðu komið upp að hlið vitnisins og farið svo á móti þeim og stöðvað þau. Þeir hefðu allir farið út úr bílnum og staðið fyrir framan gluggann hjá vitninu. Þeir hefðu talað við vitnið og einn þeirra, B, hefði hrækt framan í vitnið, opnað dyrnar og ráðist á vitnið ásamt I og D. Þeir hefðu svo hætt og vitnið ætlað að loka dyrunum. Þeir hefðu þá byrjað að sparka í bílinn og beyglað hann. Eftir það hefði vitnið bakkað bílnum og keyrt á lögreglustöðina. Nánar um árás ákærða D sagði vitnið að hann hefði sparkað í síðu sína. Þá hefði það einungis verið B sem hefði sparkað í bílinn.

Vitnið G-kvk-nf R-kvk-nf H-kvk-nf sagði að hún hefði verið í bíltúr með fyrrverandi kærasta sínum, A-kk-þgf. Þau hefðu séð stráka koma á bifreið á eftir þeim. Strákarnir hefðu keyrt við hliðina á þeim og svo stöðvað bifreiðina fyrir framan þau þannig að þau hefðu ekki komist neitt. Strákarnir hefðu farið út úr bifreiðinni og talað við þau. A-kk-nf hefði skrúfað niður rúðuna og I litli, þ.e. I, hefði kýlt hann nokkrum sinnum. Strákarnir hefðu svo opnað hurðina og B spurt A-kk-þf af hverju hann hefði ráðist á I litla. A-kk-nf hefði neitað því að hafa gert það. B hefði þá sagt að hann hefði víst gert það og hrækt framan í hann og byrjaði að sparka í bifreiðina. D hefði þá komið og sparkað nokkrum sinnum í bifreiðina. Svo hefði ís verið hellt inn í bifreiðina. Þetta hefði gerst allt mjög hratt. Þau hefðu náð að loka hurðinni og keyra í burtu. Þeir hefðu elt þau þegar þau óku á lögreglustöðina. Vitnið var innt eftir því hvort D hefði sparkað í A-kk-þf og sagði vitnið að hann hefði sparkað í læri A-kk-ef. Þá sagði vitnið að það hefði ekki séð hvort D hefði sparkað í bifreiðina.

Vitnið A kvaðst hafa verið ásamt B, D og I á umræddum stað. Vitnið kvaðst ekki vita hvað hefði nákvæmlega gerst, en hann hefði setið inni í bifreið.

Vitnið I kom fyrir dóm og neitaði að tjá sig um atvik. Vitnið X, faðir I, staðfesti fyrir dómi undirritun sína á lögregluskýrslu 31. desember 2008, vegna yfirheyrslu yfir I.

IV.

Ákærði B hefur játað sök en ákærði D neitar sök. Atvik máls eru þau að ákærði B var fyrir utan Snælandsvídeó umrætt kvöld ásamt félögum sínum, ákærða D, A og I. A-kk-nf J-kk-nf og þáverandi kærasta hans, G-kvk-nf R-kvk-nf, voru einnig stödd þar á bifreiðinni ON-542. Samkvæmt því sem fram hefur komið í málinu taldi I sig eiga óuppgerðar sakir við A-kk-þf J-kk-þf vegna þess að hann hefði vísað sér úr samkvæmi heima hjá G-kvk-þgf R-kvk-þgf í júlí. Ákærði B, sem var bílstjóri, veitti bifreiðinni sem A-kk-nf var í eftirför og ók í veg fyrir hana til að stöðva hana. Ákærði B og félagar hans fóru úr bifreiðinni sem þeir voru á og hópuðust utan um bifreið A-kk-ef J-kk-ef.

Ákærði B viðurkennir að hafa kýlt A-kk-þf J-kk-þf einu höggi í andlit og sparkað í bifreiðina ON-542 þannig að hún dældaðist. Sannað er með játningu ákærða og öðrum gögnum málsins að hann er sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök.

A-kk-nf J-kk-nf lýsti því fyrir lögreglu og fyrir dómi að ákærði D hefði sparkað í síðu hans. G-kvk-nf R-kvk-nf sagði hins vegar fyrir dómi að ákærði D hefði sparkað í læri A-kk-ef J-kk-ef. Þannig er vitnisburður hennar ekki í samræmi við framburð A-kk-ef J-kk-ef og hjá lögreglu minntist hún ekkert á að ákærði D hefði sparkað í hann. Er því ekki unnt að byggja á vitnisburði hennar og önnur vitni hafa ekki getað borið um atvik fyrir dómi. Í fyrirliggjandi læknisvottorði kemur ekkert fram um að A-kk-nf J-kk-nf hafi verið með áverka á síðunni. Verður því ekkert staðhæft um að ákærði D hafi sparkað í síðu hans. Þá hefur ekkert vitni getað greint frá því fyrir dómi að hann hafi sparkað í bifreiðina. Þvert á móti greindi A-kk-nf J-kk-nf frá því að hann hefði ekki gert það. Samkvæmt framansögðu ber að sýkna ákærða D af kröfum ákæruvaldsins í VII. kafla ákærunnar. Brot ákærða B eru rétt heimfærð til refsiákvæða í ákæru.

Ákvörðun refsingar.

Ákærði A er fæddur í nóvember 1992. Samkvæmt sakavottorði hans hefur hann ekki áður gerst sekur um refsiverða háttsemi. Við ákvörðun refsingar er til þess að líta að hann var aðeins 15 ára er hann framdi nær öll brot sín. Þá hefur hann játað hreinskilnislega brot sín, að húsbrotinu undanskildu. Til þess er að líta að í 1. tl. I. kafla ákæru er um lágar fjárhæðir að ræða og þær voru endurgreiddar. Í V. kafla ákæru er hins vegar um töluverða fjárhæð að ræða. Þá horfir til refsiþyngingar að misneyting ákærða var unnin í félagi við aðra, sbr. 2. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Að öllu þessu virtu þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í þrjá mánuði. Rétt þykir með hliðsjón af ungum aldri ákærða, og því að hann hefur tekið sig á, að binda refsingu hans skilorði, eins og nánar greinir í dómsorði.

Ákærði B er fæddur í ágúst 1990. Samkvæmt sakavottorði hans var honum með dómi 29. janúar 2009 gert að greiða 70.000 króna sekt fyrir brot gegn 1., sbr. 2., mgr. 45. gr. a umferðarlaga. Jafnframt var hann sviptur ökuleyfi í fjóra mánuði frá 13. febrúar 2009. Með dómi 10. mars 2009 var ákvörðun refsingar frestað, skilorðsbundið í tvö ár, fyrir brot gegn 252. gr. almennra hegningarlaga. Brot þau sem ákærði er nú sakfelldur fyrir voru framin fyrir síðastgreindan dóm. Ber nú að dæma hegningarauka samkvæmt 78. gr. almennra hegningarlaga, en framangreindur dómur er dæmdur upp og ákærða gerð refsing í einu lagi, sbr. 60 og 77. gr. almennra hegningarlaga. Við ákvörðun refsingar verður að líta til ungs aldurs ákærða og þess að hann hefur játað öll brot sín, nema eitt umferðarlagabrot. Þá ber að horfa til þess að í II. og IV. kafla ákærunnar er ekki um háar fjárhæðir að tefla. Til refsiþyngingar horfir að um fjölmörg brot er að ræða og hluti af brotum ákærða eru framin í félagi við aðra. Þá er um töluverða fjárhæð að ræða í V. kafla ákæru. Hvað varðar brot ákærða samkvæmt VII. kafla ákæru þá var árás hans tilefnislaus. Að öllu þessu virtu þykir refsing ákærða nú hæfilega ákveðin fangelsi í tíu mánuði. Ákærði hefur greint frá því að hann hafi tekið sig á og farið í meðferð. Með hliðsjón af þessu og ungum aldri ákærða þykir rétt að binda refsingu hans skilorði, eins og nánar greinir í dómsorði. Jafnframt skal ákærði sviptur ökurétti í tvö og hálft ár frá birtingu dómsins.

Ákærði C er fæddur í febrúar 1992. Samkvæmt sakavottorði hans hefur hann ekki áður gerst sekur um refsiverða háttsemi. Við ákvörðun refsingar er til þess að líta að ákærði var aðeins 16 ára að aldri er hann framdi brot sín. Þá er um lágar fjárhæðir að ræða og verðmæti hafa komist til skila. Til refsiþyngingar horfir að um nokkur brot er að ræða og hluti af brotum hans eru framin í félagi við aðra. Þegar allt þetta er virt þykir rétt að fresta ákvörðun refsingar ákærða í tvö ár, enda haldi hann almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði E er fæddur í júlí 1992 og var því aðeins 15 ára er hann framdi brot sín. Samkvæmt sakavottorði hans hefur hann ekki áður gerst sekur um refsiverða háttsemi. Til þess er að líta að brot ákærða eru framin í félagi við aðra, en um smáræði er að tefla hvað ákærða varðar. Að öllu þessu virtu þykir rétt að fresta ákvörðun refsingar ákærða í tvö ár, enda haldi hann almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði F er fæddur í desember 1990. Samkvæmt sakavottorði hans hefur hann ekki áður gerst sekur um refsiverða háttsemi. Við ákvörðun refsingar er til þess að líta að hann var 17 ára er hann framdi brot sín. Þá hefur hann skýlaust játað brot sín. Fram hefur komið að ákærði hefur tekið sig á. Að öllu þessu virtu þykir rétt að fresta ákvörðun refsingar ákærða í tvö ár, enda haldi hann almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Bótakröfur.

Í málinu liggur fyrir skaðabótakrafa Tryggingamiðstöðvarinnar vegna húsbrots aðfaranótt sunnudagsins 14. desember 2008. Bótakrefjandi sótti ekki þing undir rekstri málsins og ber því að fella kröfuna niður, sbr. 2. mgr. 174. gr. laga nr. 88/2008.

Upplýst hefur verið að bótakrafa Hagvagna hf. og Strætó bs. hafi verið greidd og bótakrefjandi sótti ekki þing. Verður sú bótakrafa því jafnframt felld niður.

Í málinu liggur enn fremur fyrir skaðabótakrafa M-kvk-ef S-kvk-ef, að fjárhæð 299.662 krónur, auk vaxta, vegna tjóns á bifreiðinni ON-542, sbr. VII. kafli ákæru. Ákærði B hefur verið sakfelldur fyrir eignaspjöll á bifreiðinni og ber hann skaðabótaábyrgð á því tjóni sem rekja má til hinnar refsiverðu háttsemi. Krafan er studd gögnum og verður ákærða því gert að greiða kröfuna, auk vaxta eins og í dómsorði greinir, en dráttarvextir reiknast frá 17. janúar 2009 þegar liðinn var mánuður frá birtingu kröfunnar fyrir ákærða hjá lögreglu, sbr. 9. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001.

Sakarkostnaður.

Með vísan til 1. mgr. 218. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála ber að dæma ákærða A til að greiða sakarkostnað. Um er að ræða þóknun verjanda hans, G-kk-ef Á-kk-ef hdl., sem þykir hæfilega ákveðin, með hliðsjón af tímaskýrslu, 423.000 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti. Þar sem 2. tl. I. kafla ákæru var felldur niður ber með vísan til 2. mgr. 218. gr. laga nr. 88/2008 að fella sakarkostnað vegna áverkavottorðs á ríkissjóð, 6.745 krónur.

Samkvæmt yfirliti um sakarkostnað ber ákærða B að greiða í sakarkostnað alls 283.448 krónur. Um er að ræða útlagðan kostnað vegna áverkavottorðs, tveggja blóðtökuvottorða og matsgerða Rannsóknastofu Háskóla Íslands í lyfja- og eiturefnafræði.

Ákærða C ber að greiða í sakarkostnað þóknun verjanda síns, B-kk-ef E-kk-ef hdl., sem þykir hæfilega ákveðin 76.817 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti.

Allur sakarkostnaður ákærða D greiðist úr ríkissjóði, sbr. 2. mgr. 218. gr. laga nr. 88/2008. Um er að ræða þóknun skipaðs verjanda hans, B-kk-ef N-kk-ef hæstaréttarlögmanns, sem þykir hæfilega ákveðin 380.000 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti.

Dóm þennan kveður upp S-kvk-nf B-kvk-nf héraðsdómari.

D ó m s o r ð:

Ákærði, A, sæti fangelsi í þrjá mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún niður falla að liðnum tveimur árum frá birtingu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði, B, sæti fangelsi í tíu mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún niður falla að liðnum tveimur árum frá birtingu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði B er sviptur ökurétti í tvö og hálft ár frá birtingu dóms þessa að telja.

Ákvörðun refsingar ákærðu C, E og F er frestað skilorðsbundið í tvö ár, enda haldi þeir almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði D er sýkn af ákæru í málinu.

Ákærði B greiði M-kvk-þgf S-kvk-þgf 299.662 krónur ásamt vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 2. nóvember 2008 til 17. janúar 2009, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr., sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Bótakrafa Tryggingamiðstöðvarinnar er felld niður. Jafnframt er felld niður bótakrafa Hagvagna hf. og Strætó bs.

Ákærði A greiði í sakarkostnað 423.000 króna þóknun skipaðs verjanda síns, G-kk-ef Á-kk-ef héraðsdómslögmanns. Sakarkostnaður að fjárhæð 6.745 krónur greiðist úr ríkissjóði.

Ákærði B greiði 283.448 krónur í sakarkostnað.

Ákærði C greiði í sakarkostnað 76.817 króna þóknun skipaðs verjanda síns, B-kk-ef E-kk-ef héraðsdómslögmanns.

Allur sakarkostnaður ákærða D greiðist úr ríkissjóði, sem er 380.000 króna þóknun skipaðs verjanda hans, B-kk-ef N-kk-ef hæstaréttarlögmanns.

S-kvk-nf B-kvk-nf