S-3967/2020

Dómur

I

Mál þetta, sem dómtekið var 10. nóvember síðastliðinn, var höfðað með ákæru héraðssaksóknara, útgefinni 18. júní síðastliðinn, á hendur X, kennitala [...], [...], [...], „fyrir brot gegn valdstjórninni, með því að hafa aðfaranótt mánudagsins 8. júlí 2019 á heimili sínu að [...] í [...], sparkað í kálfa á vinstri fæti lögreglumanns nr. [...], sem var við skyldustörf, með þeim afleiðingum að lögreglumaðurinn hlaut af mjúkvefjaáverka á kálfanum.

Telst þetta varða við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærða verði dæmd til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Ákærða neitar sök og krefst sýknu. Hún krefst þess að sakarkostnaður, þar með talin málsvarnarlaun, verði greiddur úr ríkissjóði.

II

Málavextir eru þeir að nefndan dag var lögreglan kvödd að heimili ákærðu. Tilkynnandinn var dóttir ákærðu sem sagði hana vera í annarlegu ástandi. Samkvæmt skýrslu lögreglu tóku ákærða og dóttir hennar á móti lögreglumönnum. Dóttirin var í uppnámi og hafði áhyggjur af ákærðu. Ákærða var í annarlegu ástandi, átti erfitt með að standa í fæturna, var ör og talaði samhengislaust. Kallaður var til varðstjóri og fór hann með dótturina inn í eldhús til að ræða við hana um málið. Ákærða reyndi þá að komast inn í eldhúsið. Þegar hún hlýddi ekki fyrirmælum lögreglumanna um að fara ekki þangað inn tóku þeir um handleggi hennar og gáfu henni fyrirmæli um að halda sig frá eldhúsinu. Þá sparkaði hún með hægri fæti í lögreglumann þann sem í ákæru getur. Í framhaldinu var hún handjárnuð og flutt á lögreglustöð.

Framangreindur lögreglumaður fór á slysadeild og í vottorði þaðan er haft eftir lögreglumanninum að hann hafi verið „að handtaka konu í annarlegu ástandi, hélt aftur af henni þegar hún sparkar af fullu afli aftan á vinstri kálfa hans. Finnur eftir þetta fyrir vægum verk í kálfanum en getur stigið í og gengið.“ Niðurstaða skoðunar var: „Ekkert markvert er að finna við skoðun á vinstri kálfa. Ekki að sjá bólgu eða mar og engin eymsli eru við þreifingu á kálfanum. Ekki önnur áverkamerki að finna.“ Greiningin í vottorðinu var mjúkvefjaáverki/mar á kálfa. Síðar í vottorðinu er áréttað að engin áverkamerki væru á kálfa eftir líkamsárás.

Ákærða var yfirheyrð af lögreglu en mundi ekki eftir málsatvikum.

III

Við aðalmeðferð skýrði ákærða svo frá að hún hefði verið mjög ölvuð heima hjá sér þennan dag og sofnað ölvunarsvefni. Dóttir hennar, sem var að koma erlendis frá, hringdi dyrabjöllunni en ákærða kvaðst ekki hafa heyrt í henni. Dóttirin hefði svo hringt í síma hennar og hefði hún þá opnað fyrir henni. Ákærða kvaðst hafa verið milli svefns og vöku og verið í rugluðu ástandi, eins og hún orðaði það. Dóttirin hefði ekki náð sambandi við sig og auk þess hefði hún séð lítinn hvítan poka á sófaborði. Taldi dóttirin að hún hefði innbyrt eitthvað annað en áfengi. Í framhaldinu hefði dóttirin viljað hringja á sjúkrabíl í 112. Það hefði hún svo gert þótt ákærða hefði ekki viljað það. Þrátt fyrir að hringt hefði verið á sjúkrabíl hefðu komið tveir lögreglumenn. Ákærða kvaðst ekki hafa viljað fá þá inn í íbúðina en þeir hefðu samt ruðst inn í heimildarleysi, eins og hún orðaði það. Annar lögreglumannanna hefði svo hringt í varðstjóra sem hefði komið inn þrátt fyrir að hún hefði ekki viljað það.

Ákærða kvað varðstjórann hafa farið með dóttur hennar inn í eldhús og hefði hún viljað fara þangað líka. Þá hefðu hinir lögreglumennirnir gripið hvor um sinn handlegg hennar. Hún neitaði alfarið að hafa sparkað í lögreglumann en kvað vel geta verið að sér hefði skrikað fótur og rekist í lögreglumanninn, enda hefði hún verið mjög drukkin. Í framhaldinu hefðu lögreglumenn fært hana inn í stofu og handjárnað hana. Ákærða kvaðst telja að hún hefði verið á inniskóm.

Lögreglumaðurinn sem í ákæru greinir bar að þeir lögreglumenn hefðu verið kvaddir að heimili ákærðu vegna annarlegs ástands hennar. Þegar þeir komu á heimilið var ákærða í annarlegu ástandi og dóttir hennar áhyggjufull vegna þess. Þeir hefðu farið inn á heimilið þrátt fyrir að ákærða hefði verið mjög ósátt við það. Í viðræðum við ákærðu hefðu þeir metið það svo að um barnaverndarmál væri að ræða vegna ungs aldurs dóttur ákærðu. Þess vegna hefði varðstjóri verið kvaddur til. Hann hefði komið og viljað ræða einslega við dótturina. Hann hefði því beðið hana um að koma með sér inn í eldhús. Ákærða hefði verið mjög ósátt við þetta og hefði verið mjög erfitt að ræða við hana. Hún hefði reynt að ryðjast inn í eldhúsið en þeir hefðu staðið í veginum fyrir henni. Þá hefði hún rifið sig úr peysu, öskrað á lögreglumennina og reynt að ryðjast fram hjá þeim og inn í eldhúsið. Lögreglumennirnir hefðu nú tekið í sinn hvorn handlegg hennar og haldið henni. Hann kvaðst hafa haldið í hægri handlegg ákærðu og þá hefði hún sparkað með hægra fæti í vinstri kálfa sinn. Hann kvað ákærðu hafa sparkað með af afli og hefði það verið vísvitandi. Hún hefði ekki verið að brjótast um þegar hún sparkaði. Í framhaldinu hefði ákærða verið handjárnuð og flutt á lögreglustöð.

Lögreglumaðurinn, sem skrifar frumskýrslu málsins, staðfesti hana. Hann bar á sama hátt og fyrri lögreglumaður um ástæðu þess að þeir fóru á vettvang og aðkomuna þar. Hann kvað ákærðu hafa reynt að ryðjast inn í eldhús þar sem varðstjóri var að ræða við dóttur ákærðu. Hann kvað lögreglumennina hafa tekið ákærðu og þá hefði hún sparkað í hinn lögreglumanninn. Hann kvaðst hafa séð sparkið en gat ekki lýst því nánar. Nánar spurður kvaðst hann hafa séð sparkið en ekki muna hvernig það var framkvæmt, eins og hann orðaði það. Lögreglumennirnir hefðu haldið um handleggi ákærðu og þá hefði hún sparkað í hinn lögreglumanninn en ekki mundi hann hvort hann hefði sagt eitthvað.

Varðstjórinn bar að hafa komið á vettvang. Hann kvaðst hafa reynt að ræða við ákærðu en það hefði ekki gengið vegna ástands hennar. Hann kvaðst því hafa farið með dóttur hennar inn í eldhús til að ræða við hana og fá hennar hlið á málinu. Meðan hann var að ræða við hana kvaðst hann hafa heyrt skarkala frammi og kvaðst hann hafa heyrt lögreglumennina segja „hvað ertu að gera“ eða eitthvað í þeim dúr. Hann kvaðst hafa lokið við að ræða við dótturina og farið svo fram. Þar hefðu lögreglumennirnir sagt honum að ákærða hefði sparkað í annan þeirra en hann kvaðst ekki hafa séð það.

Dóttir ákærðu bar að hafa komið heim úr ferðalagi. Hún hefði hringt dyrabjöllu en ekki hefði verið svarað. Þá kvaðst hún hafa hringt í ákærðu sem hefði hleypt henni inn. Ákærða hefði verið í mjög slæmu ástandi og greinilega verið búin að drekka allt of mikið. Dóttirin kvaðst hafa séð hvítt efni og talið að ákærða hefði verið að taka það. Hún kvaðst hafa orðið mjög hrædd og hringt á sjúkrabíl en í stað sjúkrabíls hefðu komið lögreglumenn. Ákærða hefði ekki viljað fá þá inn en þeir hefðu engu að síður komið inn í íbúðina. Þeir hefðu reynt að tala við ákærðu en það hefði gengið erfiðlega vegna ástands hennar. Þá hefði varðstjóri komið og hefði farið með hana inn í eldhús til að spyrja hana um málsatvik. Hún kvaðst ekki hafa séð ákærðu sparka í lögreglumann en hafa heyrt lögreglumann segja „hún sparkaði í mig“. Dóttirin kvaðst nú hafa farið fram úr eldhúsinu og þá séð ákærðu sem hafi verið róleg en áhyggjufull. Varðstjórinn hefði ekið henni til afa síns og ömmu en áður kvaðst hún hafa séð lögreglumennina handjárna ákærðu.

Læknir, sem ritar framangreint vottorð, staðfesti það. Hann kvað lögreglumanninn ekki hafa verið með áverka en greiningin hefði verið byggð á frásögn hans og hún fallið í þennan flokk hjá slysadeildinni.

IV

Ákærða neitar sök en kvað vel geta verið að hún hefði rekist í lögreglumanninn enda hefði hún verið mjög drukkin. Brotaþolinn kvað ákærðu hafa sparkað af afli og hefði sparkið verið vísvitandi. Hinn lögreglumaðurinn kvaðst hafa séð sparkið en gat ekki lýst því nánar og ekki mundi hann hvort brotaþoli hefði sagt eitthvað af þessu tilefni. Dóttir ákærðu sá ekki sparkið en kvaðst hafa heyrt lögreglumann segja að ákærða hefði sparkað í sig.

Hér að framan var rakið efni læknisvottorðs en samkvæmt því bar brotaþoli engin áverkamerki og engin eymsli hafi verið á kálfanum við þreifingu. Greiningin í vottorðinu hefði byggt á frásögn brotaþola. Lýsingin í læknisvottorðinu er þannig ekki í samræmi við frásögn brotaþola. Þá er framburður hins lögreglumannsins ekki svo ljós sem skyldi. Dóttir ákærðu ber hins vegar að lögreglumaður hefði sagt að ákærða hefði sparkað í sig. Þegar þetta er virt er óvarlegt að telja sannað að ákærða hafi af ásetningi sparkað í brotaþola og getur alveg eins verið að hún hafi í ölæði rekist í fót hans eins og hún ályktaði. Samkvæmt þessu verður að sýkna ákærðu og skal sakarkostnaður greiddur úr ríkissjóði. Einnig skal greiða úr ríkissjóði málsvarnarlaun verjanda ákærðu sem ákveðin eru með virðisaukaskatti í dómsorði. Einnig skal greiða úr ríkissjóði þóknun fyrri verjanda ákærðu sem einnig eru ákveðin með virðisaukaskatti í dómsorði.

A-kk-nf Í-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóminn.

Dómsorð :

Ákærða, X, er sýknuð af kröfum ákæruvaldsins.

Sakarkostnaður skal greiddur úr ríkissjóði þar með talin málsvarnarlaun verjanda hennar, J-kk-ef A-kk-ef J-kk-ef lögmanns, 802.900 krónur, og þóknun fyrri verjanda hennar, B-kk-ef J-kk-ef lögmanns, 137.640 krónur.

A-kk-nf Í-kk-nf

Læknir, sem ritar framangreint vottorð, staðfesti það. Hann kvað lögreglumanninn ekki hafa verið með áverka en greiningin hefði verið byggð á frásögn hans og hún fallið í þennan flokk hjá slysadeildinni.

IV

Ákærða neitar sök en kvað vel geta verið að hún hefði rekist í lögreglumanninn enda hefði hún verið mjög drukkin. Brotaþolinn kvað ákærðu hafa sparkað af afli og hefði sparkið verið vísvitandi. Hinn lögreglumaðurinn kvaðst hafa séð sparkið en gat ekki lýst því nánar og ekki mundi hann hvort brotaþoli hefði sagt eitthvað af þessu tilefni. Dóttir ákærðu sá ekki sparkið en kvaðst hafa heyrt lögreglumann segja að ákærða hefði sparkað í sig.

Hér að framan var rakið efni læknisvottorðs en samkvæmt því bar brotaþoli engin áverkamerki og engin eymsli hafi verið á kálfanum við þreifingu. Greiningin í vottorðinu hefði byggt á frásögn brotaþola. Lýsingin í læknisvottorðinu er þannig ekki í samræmi við frásögn brotaþola. Þá er framburður hins lögreglumannsins ekki svo ljós sem skyldi. Dóttir ákærðu ber hins vegar að lögreglumaður hefði sagt að ákærða hefði sparkað í sig. Þegar þetta er virt er óvarlegt að telja sannað að ákærða hafi af ásetningi sparkað í brotaþola og getur alveg eins verið að hún hafi í ölæði rekist í fót hans eins og hún ályktaði. Samkvæmt þessu verður að sýkna ákærðu og skal sakarkostnaður greiddur úr ríkissjóði. Einnig skal greiða úr ríkissjóði málsvarnarlaun verjanda ákærðu sem ákveðin eru með virðisaukaskatti í dómsorði. Einnig skal greiða úr ríkissjóði þóknun fyrri verjanda ákærðu sem einnig eru ákveðin með virðisaukaskatti í dómsorði.

A-kk-nf Í-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóminn.

Ákærða, X, er sýknuð af kröfum ákæruvaldsins.

Sakarkostnaður skal greiddur úr ríkissjóði þar með talin málsvarnarlaun verjanda hennar, J-kk-ef A-kk-ef J-kk-ef lögmanns, 802.900 krónur, og þóknun fyrri verjanda hennar, B-kk-ef J-kk-ef lögmanns, 137.640 krónur.

A-kk-nf Í-kk-nf