E-4601/2009

Mál þetta, sem tekið var til dóms 15. júní sl., er höfðað hinn 22. október 2009.

Stefnandi er B-kk-nf H-kk-nf, Jafnakri 3, Garðabæ.

Stefnda er M-kvk-nf S-kvk-nf S-kvk-nf, Jórsölum 2, Kópavogi.

Dómkröfur stefnanda eru að stefnda verði dæmd til að greiða stefnanda 3.323.682 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. vaxtalaga nr. 38/2001 frá 18. febrúar 2009 til greiðsludags. Til frádráttar kröfunni komi 499.533 krónur og 346.000 krónur miðað við 4. apríl 2009. Þá krefst stefnandi málskostnaðar úr hendi stefndu.

Dómkröfur stefndu eru að hún krefst aðallega sýknu af öllum kröfum stefnanda. Til vara krefst stefnda þess að henni verði gert að greiða mun lægri upphæð eftir mati dómsins og að dráttarvaxtakröfu verði hafnað. Til þrautavara krefst stefnda þess að henni verði gert að greiða mun lægri upphæð að mati dómsins og að upphafstími dráttarvaxta verði 5. nóvember 2009. Í öllum tilvikum er gerð sú krafa að stefnandi greiði stefndu málskostnað.

II.

Með kaupsamningi frá 18. nóvember 2007 seldi Tarsis ehf., Laugavegi 178, Reykjavík stefndu sumarhúsið nr. 8 við Hvítárskóga í Borgarbyggð, fastanúmer 229-6330, ásamt öllu sem fylgir og fylgja ber, fyrir 35.000.000 króna. Skyldi stefnda greiða 10.070.000 krónur með eignarhlut í Elena 48; 5.000.000 krónur við undirritun kaupsamnings og 3.323.682 krónur þann 15. desember 2007. Afsal skyldi gefið út 20. desember 2007. Í kaupsamningi er vitnað til skilalýsingar sem fylgi og þar skráð að kaupandi og seljandi hafi kynnt sér efni hennar.

Tarsis ehf. framseldi kaupsamningskröfu sína á hendur stefndu að fjárhæð 3.323.682 krónur til stefnanda, ásamt dráttarvöxtum og kostnaði. Undir kröfuframsalið ritar S-kk-nf H-kk-nf þáverandi stjórnarformaður f.h. Tarsis ehf. Er það dagsett 10. júní 2008. Sama dag undirrita stefnandi og S-kk-nf H-kk-nf afsal fyrir sumarhúsinu til stefndu.

Þann 18. febrúar 2009 gáfu V-kk-nf Þ-kk-nf E-kk-nf og H-kvk-nf P-kvk-nf, Háulind 32, Kópavogi út afsal til Tarsis ehf. fyrir Hvítárskógum 8 í Borgarbyggð, en eignina höfðu seljendur afhent 25. febrúar 2008. Afsalinu var þinglýst 27. október 2009. Tarsis ehf. var úrskurðað gjaldþrota með úrskurði héraðsdóms Reykjavíkur 24. mars 2009. Sama dag var Þ-kvk-nf H-kvk-nf héraðsdómslögmaður skipaður skiptastjóri þrotabúsins.

Stefnda fékk sent innheimtubréf frá stefnanda sem er dagsett 5. október 2009. Þar segir að krafa um lokagreiðslu samkvæmt kaupsamningi frá 18. nóvember 2007 hafi verið framseld af Tarsis ehf. til stefnanda 10. júní 2008. Enn fremur að frá mars 2009 hafi ítrekað verið reynt að fá stefndu og eiginmann hennar til að mæta á fundi vegna uppgjörs kröfunnar og til að gefa út afsal til stefndu, en án árangurs.

Málið höfðaði stefnandi 22. október 2009. Við þingfestingu þess 4. nóvember s.á. varð útivist af hálfu stefndu og var málinu lokið með áritun dómara á stefnu. Að kröfu stefndu var málið endurupptekið í þinghaldi þann 3. febrúar 2010 og var málinu frestað til greinargerðar af hálfu stefndu til 24. febrúar s.m. Í þinghaldi málins 18. maí sl. krafðist stefnda þess að dómari kvæði á um það með úrskurði að réttaráhrif áritunar féllu niður að öllu leyti. Af hálfu stefnanda var þeirri kröfu ekki andmælt. Réttaráhrif áritunar á stefnu í málinu 9. desember 2009 voru felld niður með úrskurði dómsins uppkveðnum 21. maí sl.

Þann 25. maí 2010 gaf skiptastjóri þb. Tarsis ehf. út afsal til stefndu fyrir sumarhúsinu nr. 8 við Hvítárskóga. Fram kemur í afsalinu að eignin hafi verið afhent kaupanda 1. ágúst 2008 og að kaupverðið sé að fullu greitt. Þá segir í afsalinu að þar sem seljandi hafi ekki skilað eigninni í umsömdu ástandi sé samkomulag milli seljanda og kaupanda um að lokagreiðsla á gjalddaga 15. desember 2007 falli niður og að kaupandi sætti sig við vanefndir seljanda varðandi frágang og skil eignarinnar að öllu leyti. Afsali þb. Tarsis ehf. til stefndu var þinglýst 9. júní 2010.

Ágreiningur er með aðilum um framsal á kröfu til lokagreiðslu samkvæmt kaupsamningi um sumarhúsið Hvítárskóga 8 í Borgarbyggð, frá seljanda, Tarsis ehf., til stefnanda og um það hvort húsið hafi verið afhent stefndu í samræmi við skilalýsingu.

Fyrir dóminn komu og gáfu skýrslu stefnandi, B-kk-nf H-kk-nf, svo og S-kk-nf H-kk-nf, fyrrverandi framkvæmdastjóri Tarsis ehf. og eiginmaður stefndu, K-kk-nf G-kk-nf R-kk-nf.

III.

Stefnandi kveður kröfu sína byggða á ógreiddri lokagreiðslu samkvæmt kaupsamningi um sumarhúsið nr. 8 við Hvítárskóga í Borgarbyggð, með fastanúmer 229-6330. Hafi lokagreiðslan verið framseld af Tarsis ehf. til stefnanda með kröfuframsali 10. júní 2008 og því sé stefnandi réttur aðili málsins. Stefnda skyldi greiða lokagreiðslu samkvæmt kaupsamningnum 15. desember 2007 að fjárhæð 3.323.682 krónur. Samkvæmt A-lið kaupsamningsins beri að greiða dráttarvexti sé ekki greitt á gjalddaga. Stefnda hafi ekki staðið við að greiða eftirstöðvar kaupverðsins þrátt fyrir ítrekaðar tilraunir til að fá stefndu eða eiginmann hennar, K-kk-þf G-kk-þf R-kk-þf, til að ganga frá uppgjöri við stefnanda vegna kaupsamningsins og greiðslu eftirstöðva hans. Engin viðbrögð hafi orðið við innheimtubréfi því sem stefnda fékk í október 2009 og því sé málsóknin nauðsynleg.

Hvaða lagarök varðar vísar stefnandi til meginreglu samningaréttarins um skuldbindingargildi samninga og til meginreglu kröfuréttarins um efndir fjárskuldbindinga. Kröfu um dráttarvexti styður stefnandi við 1. mgr. 6. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 og kröfuna um málskostnað við 1. mgr. 130. gr. laga um meðferð einkamála. Um varnarþing vísar stefnandi til 33. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

IV.

Stefnda kveðst byggja aðalkröfu sína um sýknu á því að stefnandi geti ekki byggt rétt sinn á kröfuframsali Tarsis ehf. Kaupsamningur stefndu við Tarsis ehf. (nú þb. Tarsis ehf.) sé gagnkvæmur og um sé að ræða svonefnt gagnkvæmt skuldarasamband þar sem báðir aðilar eigi kröfu til greiðslu úr hendi gagnaðila. Réttur annars aðilans svari til skyldu hins. Gagnkvæmt skuldasamband leggi þannig skyldu á báða aðila og vísar stefnda til þess að skilyrði gagnkvæms skuldasambands felist einkum í tvennu, annars vegar að gilt loforð hafi stofnast af hálfu beggja skuldara, og hins vegar að ákveðið samhengi sé á milli greiðslna aðila þ.e. að réttur annars aðilans til efnda á grundvelli gilds loforðs sé háður því að hann inni einnig af hendi sína greiðslu til gagnaðila. Kaupsamningur milli Tarsis ehf. og stefndu hafi öll ofangreind einkenni og hafi stefndu borið að greiða lokagreiðslu til seljanda (Tarsis ehf.) sem hafi borið gegn réttri greiðslu að gefa út afsal fyrir eigninni. Stefnda heldur því fram að í tilviki stefnanda sé ekki um það að ræða og geti stefnandi ekki gefið út afsal því hann sé ekki og hafi aldrei verið afsalshafi. Því hvíli engin skylda á stefndu að greiða stefnanda og beri af þeirri ástæðu að sýkna stefndu af öllum kröfum stefnanda.

Sýknukrafa stefndu er einnig reist á verulegum vanefndum stefnanda og eftir atvikum seljanda. Stefnda kveður vanefndina vera tvíþætta; sú fyrri sé vanheimild seljanda þ.e. að samkvæmt kaupsamningi hafi seljandi átt, gegn greiðslu lokagreiðslunnar, að gefa út afsal. Útgáfa afsals hafi hins vegar verið ómöguleg þar sem seljandi varð ekki afsalshafi fyrr en 18. febrúar 2009. Heimild til að halda eftir greiðslu kveður stefnda byggða á 30. gr. laga um fasteignakaup nr. 40/2002, en samkvæmt ákvæðinu geti kaupandi fasteignar beitt vanefndarúrræðum ef seljandi gefur ekki út afsal á réttum tíma. Meðal vanefndarúrræða sem 30. gr. heimili sé að halda eftir greiðslu kaupverðs, sbr. 35. gr. laganna. Stefnda kveðst því hafa verið í fullum rétti að halda eftir greiðslu þar sem stefnandi/seljandi hafi ekki staðið við sinn hluta kaupsamningsins um útgáfu afsals. Síðari vanefndina kveður stefnda snúa að því að sumarhúsinu hafi aldrei verið skilað í samræmi við skilalýsingu. Allt frá kaupsamningsgerð hafi ítrekað verið kallað eftir efndum við stefnanda sem forsvarsmann seljanda en án árangurs.

Sem dæmi um slík samskipti kveður stefnda vera tölvupóst frá 23. maí 2008 þar sem eiginmaður hennar, K-kk-nf G-kk-nf R-kk-nf, hafi sent stefnanda og Tarsis ehf., tilmæli um að ljúka frágangi á því sem þá var eftir að ljúka, svo sem að laga stiga innanhúss, rennur og niðurföll, setja hurðarhúna, ljúka girðingu, hellulögn og fleiru. Í svari sama dag hafi stefnandi lofað að laga alla umrædda hluti og að þrífa húsið að utan sem innan, en við það hafi ekki verið staðið. Stefnda kveðst því hafa verið í fullum rétti til að halda eftir greiðslunni og hafi það verið gert í samráði við stefnanda sem fyrirsvarsmann seljanda. Við þetta megi bæta að samkvæmt skilalýsingu hafi seljandi átt að greiða öll inntaksgjöld fyrir heitt og kalt vatn ásamt rafmagnsheimtaug. Þessi gjöld hafi stefnda greitt.

Stefnda kveðst þegar hafa greitt 2.628.063 krónur vegna framangreindra gjalda og fyrir vinnu við pípulagnir og vegna trésmiða. Enn sé eftir að ljúka við hellulögn í samræmi við skilalýsingu. Séu það um 15 m2 og varleg áætlun um kostnað vegna jarðvegskipta og hellulagnar sé 1.875.000 krónur eða 12.500 krónur á hvern m2. Samtals sé því um að ræða 4.503.063 krónur sem stefnda hafi greitt eða eigi eftir að greiða vegna vanefnda stefnanda. Af þessum ástæðum hafi ekki verið kallað eftir kaupsamningsgreiðslunni fyrr en í mars 2009 og hafi það einnig verið vegna þess að stefnandi hafi ekki getað staðið við sinn hluta samningsins með útgáfu afsals. Á þeim tímapunkti hafi stefnandi hins vegar verið ófáanlegur til að ganga til uppgjörs og hafi krafist fullra efnda, án þess að tillit væri tekið til þess að stefnda hafði þegar greitt fyrir framkvæmdir sem þurfti til að koma sumarhúsinu í það ástand sem stefnandi/seljandi höfðu lofað að skila því í.

Sýknukröfu sína kveður stefnda einnig byggða á því að stefnandi/seljandi hafi vanefnt kaupsamninginn stórlega þegar sumarhúsið hafi ekki verið afhent í umsömdu ástandi. Samkvæmt 18. gr. laga um fasteignakaup nr. 40/2002 teljist fasteign gölluð ef hún stenst ekki þær kröfur sem gæði, búnað og annað sem leiðir af þessum lögum og kaupsamningi. Óumdeilt sé að stefnandi/seljandi hafi lofað að skila sumarhúsinu fullbúnu að utan sem innan, sbr. skilalýsingu og svar stefnanda þann 28. maí 2008 við umkvörtunum eiginmanns stefndu.

Í 37. gr. laga nr. 40/2002 segi að sé fasteign gölluð, án þess að því valdi atvik sem kaupanda er um að kenna eða hann af öðrum ástæðum ber ábyrgð á, geti kaupandi beitt vanefndaúrræðum og haldið eftir greiðslu, sbr. e-lið 37. gr. Í 44. gr. laganna segi að hafi kaupandi uppi réttmæta kröfu vegna galla, geti hann á eigin áhættu haldið eftir svo miklum hluta kaupverðs sem nægi til að tryggja greiðslu hennar. Sönnun þess að fasteignin hafi verið stórlega gölluð við afhendingu megi finna í svari stefnanda í tölvupósti frá 23. maí 2008, þar sem stefnandi gangist við öllum umkvörtunum eiginmanns stefndu og lofi jafnframt að öllu verði komið í umsamið horf. Stefnda vísar til nefndra ákvæða í lögum um fasteignakaup nr. 40/2002, skilalýsingarinnar, tölvupósts og til upplýsinga um útlagaðan kostnað hennar við að koma sumarhúsinu í umsamið ástand og kefst sýknu af kröfu stefnanda, þar með talið kröfu hans um dráttarvexti.

Varakröfu sína um að stefndu verði gert að greiða lægri fjárhæð að mati dómsins er studd framlögðum kostnaðarreikningum. Þá skírskotar stefnda til rökstuðnings fyrir aðalkröfu sinni varðandi þá kröfu að henni verði ekki gert að greiða dráttarvexti. Þrautavarakröfuna kveður stefnda vera þá sömu og varakröfuna utan þess að krafa er gerð um að stefndu verði ekki gert að greiða dráttarvexti fyrr en frá 5. nóvember 2009 eða mánuði eftir að stefnandi setti fram kröfu sína með innheimtubréfi þann 5. október 2009. Geti krafan ekki borið dráttarvexti fyrr en mánuði síðar og vísar stefnda í því sambandi til 3. mgr. 5. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001. Stefnda kveður gjalddaga stefnukröfunnar hafa verið óákveðinn þar sem sumarhúsið hafi ekki verið afhent í umsömdu ástandi og því hafi það ekki verið fyrr en stefnandi sendi innheimtubréfið 5. október 2009 sem hann krafði stefndu um rétta greiðslu. Fram að þeim tíma hafi stefnda verið í fullum rétti til að halda eftir greiðslu, ekki síst í ljósi loforða stefnanda/seljanda um úrbætur og að stefnda hafði þegar greitt að fullu úr eigin vasa allt það sem stefnanda/seljanda bar að framkvæma. Þá hafi það fyrst verið með innheimtubréfinu sem stefnda vissi að stefnandi ætlaði ekki að ganga til samninga við stefndu um uppgjör. Þá fyrst hafi greiðslan fallið í gjalddaga og gat fyrst borðið dráttarvexti 30 dögum síðar, eða þann 5. nóvember 2009, sbr. ákvæði 3. mgr. 5. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001.

Stefnda kveðst í öllum tilvikum gera kröfu um að stefnanda verði gert að greiða stefndu málskostnað.

V.

Í máli þessu liggur fyrir að stefnda keypti sumarhúsið Hvítárskóga 8 í Borgarbyggð af Tarsis ehf. með kaupsamningi sem dagsettur er 18. nóvember 2007. Lokagreiðsla samkvæmt þeim samningi, að fjárhæð 3.323.682 krónur, var framseld stefnanda máls þessa með skriflegri yfirlýsingu sem er dagsett 10. júní 2008. Undir yfirlýsinguna ritar S-kk-nf H-kk-nf þáverandi framkvæmdastjóri seljanda. Hann kom fyrir dóminn og staðfesti undirritun sína á skjalið. Stefnandi og áðurnefndur S-kk-nf H-kk-nf undirrituðu einnig afsal f.h. seljanda, Tarsis ehf., til stefndu fyrir sumarhúsinu. Telja verður slíkt framsal kröfu að fullu heimilt og er það mat dómsins að stefnandi geti því byggt rétt á kröfuframsalinu. Stefnda verður því ekki talin hafa haft réttmætar ástæður til að halda hjá sér lokagreiðslunni af þessum ástæðum, enda var svo um búið að afsal væri til reiðu fyrir hana gegn lokagreiðslu á gjalddaga 15. desember 2007. Verður því ekki fallist á sýknukröfu stefndu á þeim grundvelli að stefnandi geti ekki byggt á kröfuframsalinu og heldur ekki á þeim grundvelli að stefnandi hafi ekki verið bær til að gefa út afsal fyrir eigninni, enda lá slíkt afsal fyrir undirritað af þar til bærum aðila fyrir hönd seljanda eignarinnar, Tarsis ehf., skráðum eiganda eignarinnar samkvæmt fasteignaskrá.

Krafa stefndu um sýknu af kröfum stefnanda er öðrum þræði reist á því að henni hafi verið heimilt að halda eftir lokagreiðslunni þar sem sumarhúsinu hafi aldrei verið skilað í samræmi við skilalýsingu. Hafi stefnda allt frá gerð kaupsamnings kallað eftir efndum við stefnanda sem forsvarsmann seljanda en án árangurs. Kveðst stefnda hafa greitt alls 4.503.063 krónur, þar af 2.628.063 krónur vegna inntaksgjalda sem seljandi hafi átt að greiða samkvæmt skilalýsingu og fyrir smíðavinnu og vegna pípulagna. Um sé að ræða inntaksgjöld fyrir heitt og kalt vatn, svo og rafmagnsheimtaug. Þá er af hálfu stefndu byggt á því að eftir sé að ljúka hellulögn við húsið samkvæmt skilalýsingu sem sé um 15 fermetrar og sé kostnaður vegna jarðvegsskipta og hellulagnar varlega áætlaður 12.500 krónur á hvern fermetra eða alls 1.875.000 krónur. Óumdeilt sé að seljandi og stefnandi hafi lofað að skila sumarhúsinu fullbúnu að utan sem innan. Um það vitni skilalýsing og svar stefnanda í tölvubréfi 28. maí 2008 við umkvörtunum eiginmanns stefndu.

Samkvæmt skilalýsingu fyrir sumarhúsið skyldi húsið afhendast tilbúið til innréttinga og gólfefna, nema á baðherbergjum. Þá segir að allir milliveggir skuli vera komnir upp og klæddir og þak (loft) klætt panel, en veggir klæddir gifsi og panel. Innihurðir komnar í, rafmagn frágengið og baðherbergi flísalögð, bæði gólf og veggir og klósett komið upp á neðri hæð ásamt vaski. Um frágang utanhúss segir í sömu skilalýsingu að aðkeyrsla að húsinu verði hellulögð samkvæmt teikningu. Blómasvæði í hellulögn grófjöfnuð með steyptri flaggstangafestingu. Að öðru leyti sé húsið á grónu svæði. Fram kemur að 220 fermetra pallur sé umhverfis húsið sem sé girtur af með grindverki og skjólvegg umhverfis pottasvæði. Um gjöld segir í lýsingunni að seljandi hafi greitt öll inntaksgjöld fyrir heitt og kalt vatn og fyrir rafmagnsheimtaug.

Aðila málins greinir á um það hvort húsinu hafi verið skilað í samræmi við skilalýsingu. Af hálfu stefndu er á því byggt að svo hafi ekki verið og því hafi stefnandi og seljandi vanefnt kaupsamninginn stórlega og sé eignin gölluð, sbr. 18. gr. laga um fasteignakaup nr. 40/2002, þar sem hún standist ekki þær kröfur um gæði, búnað og annað sem leiði af lögunum og kaupsamningi. Vísar stefnda í þessu sambandi til skilalýsingar og samskipta milli K-kk-ef G-kk-ef R-kk-ef, eiginmanns stefndu, og stefnanda í tölvubréfi frá 23. maí 2008. Af hálfu stefnanda er á hinn bóginn fullyrt að bætt hafi verið úr öllum ágöllum sem um er fjallað í tölvubréfinu og í raun hafi meira verið framkvæmt við sumarhúsið en kveðið sé á um í skilalýsingunni. Eigi það við um hellulögn við húsið.

Eins og fram er komið hefur dómurinn hafnað þeirri málsvörn stefndu að stefnandi geti ekki byggt á framsali Tarsis ehf. sem seljanda til stefnanda á lokagreiðslu kaupsamnings um sumarhúsið. Við framsalið til stefnanda glataði stefnda í engu rétti sínum að lögum til að hafa uppi allar þær mótbárur sem hún gat með réttu haft uppi við framseljanda, enda verður ekki talið að framsalshafi hafi öðlast meiri réttindi gagnvart stefndu sem skuldara, en framseljandi átti. Það er því mat dómsins að við framsal kröfunnar hafi framsalshafinn gengið inn í þau réttindi sem framseljandinn átti áður.

Stefnda styður bæði aðalkröfu sína og sýknu og varakröfu um lækkun stefnukröfunnar þeim rökum að hún hafi greitt samtals 4.503.063 krónur þar sem húsinu hafi ekki verið skilað fullbúnu í samræmi við skilalýsingu þá sem fylgdi kaupsamningi, þar af séu 1.875.000 krónur vegna hellulagnar við húsið. Að þessu fráteknu hefur stefnda ekki gert frekari grein fyrir þeim göllum sem hún telur vera á eigninni eða sundurliðað frekar þá fjárhæð sem hún kveðst hafa greitt í þessu skyni, að öðru leyti en því að leggja fyrir dóminn greiðsluseðil frá Rarik ohf. fyrir tengigjaldi rafmagnsheimtaugar að Hvítárskógum 8, að fjárhæð 346.000 krónur; innheimtubréf til stefndu á kröfu í eigu EJ ehf. að fjárhæð kr. 569.748 krónur með vöxtum og kostnaði; reikning frá Húsasmiðjunni stílaðan á K-kk-þf G-kk-þf R-kk-þf, dagsettan 28. júlí 2009, að fjárhæð 135.782 krónur. Á reikningnum er tilgreint tiltekið vörunúmer, en heiti vörunnar ekki tilgreint. Þá leggur stefnda fram kvittun fyrir greiðslu til Ferðaþjónustunnar Húsafelli að fjárhæð 499.533 krónur sem mun vera inntaksgjald fyrir heitt og kalt vatn. Frekari sundurliðun liggur ekki fyrir í málinu eða upplýsingar um nefndar greiðslur stefndu vegna vinnu við pípulagnir eða vegna trésmiða og þá ekki upplýsingar um það í hvaða ástandi húsið var afhent eða hvort og þá hvað hafi vantað upp á miðað við kaupsamning og skilalýsingu eða um kostnað við úrbætur.

Það er mat dómsins að stefnda hafi sönnunarbyrði fyrir fullyrðingum um að sumarhúsið hafi verið gallað í skilningi laga um fasteignakaup nr. 40/2002 og eins og málið liggur fyrir hefur stefnda ekki rennt viðhlítandi stoðum undir mótbárur sínar gegn því að greiða kröfuna og verður að hafna sýknukröfu stefndu í málinu. Hvað varðar framangreind inntaksgjöld fyrir rafmagn í sumarhúsið og fyrir heitt og kalt vatn, samtals að fjárhæð 845.533 krónur, liggur fyrir að stefnda greiddi gjöld þessi og lagði fram kvittanir því til staðfestingar. Enn fremur liggur fyrir að stefnandi breytti kröfugerð sinni við aðalmeðferð málsins og samþykkti að gjöldin komi til frádráttar lokagreiðslu miðað við innborgunardag 4. apríl 2009.

Stefnda fékk hinn 25. maí 2010 útgefið afsal fyrir sumarhúsinu. Var afsalið, vottfest og þinglesið, lagt fram í þinghaldi málsins 9. júní 2010. Í afsalinu er að finna svofellt ákvæði: „Kaupverð er að fullu greitt. Þar sem seljandi skilaði eigninni ekki í umsömdu ástandi er samkomulag milli kaupanda og seljanda um að lokagreiðsla sem vera átti þann 15.12.2007 kr. 3.323.682,- falli niður. Sættir kaupandi sig þá við vanefndir seljanda varðandi frágang og skil eignarinnar að öllu leyti.“

Skoða verður ákvörðun skiptastjóra þb. Tarsis ehf. í maí 2010 um að fella lokagreiðsluna niður í því samhengi að krafan hafði tveimur árum áður verið framseld til stefnanda með gerningi sem ekki hefur verið hnekkt af skipastjóra eða öðrum aðila. Ákvörðun skiptastjóra um niðurfellinguna er óskuldbindandi fyrir stefnanda málsins.

Samkvæmt framangreindu er niðurstaða dómsins sú að stefnda í máli þessu verður dæmd til að greiða lokagreiðslu kaupsamnings um sumarhúsið, að frádregnum tengigjöldum vegna vatns og rafmagns, þ.e. 3.323.682 – 845.533 = 2.478.149 krónur.

Með vísan til þess að ekkert liggur fyrir um að stefndu hafi verið kunnugt um framsal kröfunnar til stefnanda fyrr en stefnda fékk sent innheimtubréf dagsett 5. október 2009, þykir rétt, með vísan til 3. mgr. 5. gr. laga nr. 38/2001, svo og þess að bréfaskipti áttu sér stað milli stefnanda og fulltrúa stefndu um ætlaðar vanefndir og úrbætur stefnanda vegna þeirra, að miða upphafstíma dráttarvaxta við það tímamark þegar mánuður var liðinn frá því að stefnandi krafði stefndu um skuldina.

Með vísan til 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála ber að dæma stefndu til að greiða stefnanda málskostnað, sem ákveðst 300.000 krónur.

Dóminn kveður upp J-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari.

Dómsorð:

Stefnda, M-kvk-nf S-kvk-nf S-kvk-nf, greiði stefnanda 2.478.149 krónur, ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, frá 5. nóvember 2009 til greiðsludags.

Stefnda greiði stefnanda 300.000 krónur í málskostnað.

J-kk-nf H-kk-nf

Rétt endurrit staðfestir.

Héraðsdómur Reykjaness 9.7. 2010.