S-709/2019

Dómur

Mál þetta, sem dómtekið var að lokinni aðalmeðferð 18. febrúar, er höfðað með ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, útgefinni 25. júní 2019, á hendur X, kt. 0000000000, […]

, „fyrir líkamsárás með því að hafa, laugardagskvöldið 18. nóvember 2017, utandyra að […] í Kópavogi, veist með ofbeldi að B

, kt.

000000

0000

, gripið um vinstri hendi hans og kreist, slegið hann ítrekað í andlit og víðar um líkamann, meðal annars í úlnlið vinstri handar, þannig að B féll í götuna og missti meðvitund, en ákærði lét ekki af háttsemi sinni og sló áfram í andlit hans og víðar í líkamann, með þeim afleiðingum að B hlaut brot á bátsbeini vinstri úlnliðar og mar á vinstri kinn. Jafnframt brotnuðu gleraugu B í atlögunni. Er þetta talið varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20/1981. Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkrafa: Þá gerir H-kvk-nf E. H-kvk-nf, hrl., f.h. B, kt. 0000000000, kröfu um að ákærði verði dæmdur til þess að greiða B kr. 1.000.000, auk vaxta samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 18. nóvember 2017, þar til mánuður er liðinn frá birtingu kröfunnar, en síðan dráttarvaxta samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sbr. 9. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags, svo og er krafist greiðslu útlagðs kostnaðar að fjárhæð 48.790 króna vegna gleraugna, svo og er gerð krafa um greiðslu kostnaðar vegna læknis og heilbrigðisþjónustu, samkvæmt síðar framlögðum reikningum, og greiðslu kostnaðar vegna lögmannsaðstoðar að mati dómara, eða samkvæmt síðar framlögðum reikningi, auk virðisaukaskatts á málskostnað.“ Ákærði neitar sök og krefst sýknu og þess að bótakröfu verði vísað frá dómi. Til vara krefst hann vægustu refsingar sem lög leyfi og þess að bótakrafa verði lækkuð. Sakarkostnaður verði greiddur úr ríkissjóði, þar á meðal málsvarnarlaun verjanda hans.

Málavextir

Samkvæmt lögregluskýrslu kom B, brotaþoli, á lögreglustöð hinn 24. nóvember 2017 og kærði líkamsárás sem hann hefði orðið fyrir hinn 18. nóvember við Byko, Skemmuvegi 4 í Kópavogi. Foreldrar hans voru viðstödd skýrslutöku af honum. Í skýrslunni er haft eftir honum að hann hafi að kvöldi 18. nóvember verið í heimsókn hjá C vini sínum. C hafi sent „snapp“, mynd af brotaþola, og hafi myndin meðal annars farið til D, fyrrverandi vinkonu brotaþola. Hún hafi haft samband og beðið þá um að hitta sig við Iceland í Engihjalla. Þeir hafi farið þangað en þar hafi D komið til þeirra og beðið þá um að fara að Byko. Það hafi þau gert. Þar hafi hún viljað tala við C í einrúmi og gengið frá með honum. Hafi þá komið að brotaþola „gaur“ sem hann hafi síðar frétt að héti X, ákærði í máli þessu, og væri unnusti D. Hafi ákærði verið ógnandi við sig og sagt eitt og annað og eftir nokkurt rifrildi hafi ákærði sagt að brotaþoli hefði áreitt D kynferðislega. Hafi ákærði meðal annars tekið um vinstri hönd brotaþola og kreist fast. Brotaþoli hafi sagt að þeir skyldu ræða við D, þeir hafi farið til hennar. Í framhaldi af samtali þar hafi ákærði ógnað brotaþola mikið. Að lokum hafi brotaþoli kýlt ákærða í hálsinn, ekki fast en nægilega til að losna frá honum. Ákærði hafi kýlt brotaþola í andlit með krepptum hnefa og lamið svo nokkurum sinnum. Hafi brotaþoli þá séð að tveir eða þrír vinir ákærða væru komnir út úr nálægri bifreið. Brotaþoli hafi dottið í götuna eftir högg frá ákærða og teldi sig hafa „aðeins misst meðvitund“ en jafnað sig fljótt. Ákærði hefði haldið áfram að lemja brotaþola í andlit og víðar, að minnsta kosti sex sinnum á meðan hann hefði legið í götunni. Þegar ákærði hafi verið kýla brotaþola hafi brotaþoli varið sig með vinstri hönd og við það hafi hún brotnað og hann fundið mikinn sársauka.

D gaf skýrslu hjá lögreglu 4. desember. Í samantekt er meðal annars haft eftir henni að ákærði og brotaþoli hafi komið að henni og ákærði spurt hvort brotaþoli hefði farið inn á hana kynferðislega. Hún hafi játað því og brotaþoli þá kýlt ákærða hnefahöggi undir höku og ákærði svarað með höggi til baka. Eftir þetta hafi menn orðið rólegri og rætt saman en skyndilega hafi brotaþoli aftur kýlt ákærða sem aftur hafi svarað með hnefahöggi. Ákærði hafi tekið um hendur brotaþola og lagt hann rólega niður á jörðina og ákærði „verið kominn ofan á [brotaþola] í átökum. D og piltur að nafni F hafi gripið inn í og náð ákærða af brotaþola.

Ákærði gaf skýrslu hjá lögreglu 13. desember 2017. Í skýrslutökunni var honum kynnt að í kæruskýrslu af brotaþola segði meðal annars að ákærði hefði við Byko sagði brotaþola að brotaþoli hefði pirrað fólk og látið berja [...]. Ákærði hafi komið ógnandi að brotaþola sem hafi sett fingur á bringu ákærða til að halda honum frá sér. Er bókað eftir ákærða að hann geri ekki athugasemd við þessa frásögn.

Í málinu liggur vottorð G sérfræðings á slysa og bráðadeild Landspítalans, dags. 30. nóvember 2017. Af vottorðinu verður ráðið að brotaþoli hafi komið á deildina 19. nóvember. Í vottorðinu segir um ástæðu komu brotaþola á slysadeild: „Beðið er um læknisvottorð vegna áverka sem [brotaþoli] hlýtur í líkamsárás þann 18. 11. 2017 og er metinn á bráðamóttöku næsta dag. Í gærkvöldi var jafnaldri hans ógnandi og [brotaþoli] ákveður að slá fyrsta högg en er síðan sleginn ítrekað í andlit af þessum dreng og vinir þessa drengs hjálpa honum við að halda honum niðri. Hann dettur í jörðina, ver sig með hendi og fær högg á úlnliðinn. Ekkert sparkað í hann. Þessi drengur reynir að stinga fingrum í augu en tekst ekki. Þetta mun hafa tekið um 30 mínútur. Hann rotaðist ekki en finnur fyrir höfuðverk, er miður sín og hefur grátið talsvert. Kemur í fylgd móður.“ Um skoðun brotaþola segir: „Almennt: Hann er vakandi með fulla meðvitund og gefur ágæta sögu. Rauð og þrútin augu en ekki vegna áverka. Andlit: Það eru eymsli yfir vinstri kinn og líklegast mar að koma fram en ekki brotalegt, engin sár. Engir aðrir áverkar á andliti. Háls: Full hreyfigeta og engin áverkamerki. Brjóstkassi: Hann er aumur framanvert, neðanvert vinstra megin í brjóstkassa og mar að koma fram þar. Ekki merki um rifbrot og lungnahlustun hrein. Kviður: Mjúkur og einkennalaus. Bak: Engin áverkamerki. Útlimir: Það er bólga og eymsli yfir vinstri úlnlið. Hann heldur um höndina og vill lítið hreyfa.“ Í vottorðinu segir að brotaþoli hafi farið röntgenmynd af vinstri úlnlið og læknirinn hafi ekki séð brot á myndinni, en röntgenlæknar hafi daginn eftir bent á að á myndinni sæist „ótilfærð sprunga í gegnum scaphoid bein.“ Í vottorðinu eru skráðar greiningarnar „Yfirborðsáverki á öðrum hlutum höfuðs, S00.8, Mar á kinn“ og „Tognun og ofreynsla á úlnlið“ en einnig viðbótargreiningin „Brot á nökkvabeini, S62.0, bátsbeinsbrot“. Í vottorðinu er gefin þessi samantekt: „[...] ára strákur sem lendir í líkamsárás af hendi jafnaldra en fleiri en einum og greinist með brot í bátsbeini, einnig mar á kinn og brjóstkassa.“

Í málinu liggur ljósmynd af ákærða. Sýnir hún áverka á hálsi hans. Unnusta hans, D, kvaðst fyrir dómi hafa tekið myndina er heim var komið eftir atvikið.

Skýrslur fyrir dómi

Ákærði sagðist hafa farið ásamt fleira fólki „að hitta C og [brotaþola]“, en ákærði hefði ætlað að tala við brotaþola um „meinta kynferðisáreitni sem hann átti að hafa beitt D, fá að heyra hans hlið“. Þeir hefðu spjallað saman „í dágóðan tíma áður en að samræðurnar fara yfir í rifrildi“. Ákærði hefði ásakað brotaþola um að gert á hlut D. Brotaþoli hefði orðið „auðvitað reiður og ræðst þarna á mig og það leiðir yfir í slagsmál“.

Ákærði sagði að D væri unnusta sín og hefði einnig verið það á þessum tíma. C væri vinur brotaþola.

Ákærði sagði að „D ætlaði að fara að hitta C og [ákærði] ákvað að hitta [brotaþola] í leiðinni fyrst hann var þarna á staðnum.“ Þetta hefði verið „í kring um Engihjallann og Smiðjuveginn“. D hefði verið „að tala við C á Snapchat og ég ákveð að ég vil tala við [brotaþola] og segi það við D að ég vilji tala við [brotaþola] um þetta meinta kynferðisbrot.“ Þau hefðu vitað að brotaþoli væri með C. Ákærði sagði að þau hefðu verið í bifreið, „einhvers staðar í nágrenninu“, þegar þetta hefði verið ákveðið. Þau hefðu farið upp að Smiðjuvegi og Engihjalla en hann myndi ekki nákvæmlega hvert. Spurðu hvers vegna farið hefði verið að Byko sagði ákærði að það væri „staður þar sem er ekki mikið af fólki, það eru myndavélar þarna, [...] þetta er bara staður þar sem við hefðum getað fengið að tala í einrúmi í rauninni.“ Spurður hvers vegna myndavélar hefðu skipt máli svaraði ákærði: „Það skipti máli, við ákváðum þennan stað af því að það voru myndavélar þarna, af því að þá mundi, af því að við fórum ekki þarna til þess að ráðast á hann, eða ég fór ekki þarna til þess að ráðast á hann, ég bara vissi að þetta væri viðkvæmt mál og ég í rauninni gerði ráð fyrir að eitthvað svona mundi gerast.“ Spurður hvort hann hefði gert ráð fyrir átökum sagði ákærði: „Ég er að ásaka hann um kynferðisáreitni.“ Ákærði sagði að brotaþoli hefði neitað að hafa áreitt D.

Ákærði sagði að milli þeirra brotaþola hefði orðið rifrildi, „svo fleygir hann þarna höggi á mig“. Höggið hefði verið með krepptum hnefa í andlitið. Ákærði hefði fengið áverka af og hefði kýlt brotaþola „til baka“ í andlitið. Ákærði sagði að höggin hefðu með mjög fá, en „eftir að ég kýldi hann þá tók ég utan um hann og lagði hann í jörðina“. Spurður hvernig það hefði farið fram sagði ákærði: „Hann sem sagt snerist við þegar ég lenti höggi á honum og ég sem sagt tek hann, tek utan um hann, tek utan um báðar hendur og líkama“. Ákærði sagðist ekki hafa haldið fast um hendur brotaþola fyrr en þegar hann hefði verið kominn í jörðina og það hefði verið vegna þess „að hann var að reyna að kýla mig meira“. Ákærði sagðist hafa slegið brotaþola einu höggi til viðbótar og hefði það lent „einhvers staðar í efri líkama“. Enginn annar hefði snert brotaþola í átökunum. Fleira fólk hefði komið eftir á, til að „hoppa inn í og fara á milli“ þeirra. Þetta hefðu verið C, D og F. Ákærði sagði að brotaþoli hefði einu sinni náð að losa hendur sínar og koma höggi í andlit sitt og hefði ákærði svarað með öðru höggi.

Ákærði sagði þau hafa komið saman á bifreið, hann, F, D, E og G. Hann kvaðst ekki muna hvar farið hefði verið úr bifreiðinni, „þetta var náttúrulega bara einhvers staðar þarna á Smiðjuveginum og Engihjalla“.

Ákærði sagði að C hefði verið nálægt mest allan tímann. Vinir sínir, aðrir en D, hefðu verið í bifreiðinni, en ákærði hefði sagt þeim að bíða „á meðan ég spjallaði við [brotaþola].“ C og D hefðu verið á staðnum þegar höggin hefðu verið veitt. F hefði komið til að „hjálpa D að brjóta upp slagsmálin“ en G og E hefðu haldið „sig frá þessu, voru bara í bílnum eða hjá bílnum.“ Ákærði hefði svo farið aftur að bifreiðinni en „F, D og C eru þarna eftir til þess að hjálpa [brotaþola] upp á fætur aftur“. Þegar ákærði hefði farið af vettvangi hefði úlnliður brotaþola verið óbrotinn. Brotaþoli hefði þá setið á jörðinni með hendur aftur fyrir sig á jörðina sér til stuðnings. Ákærði sagðist enga sérstaka áverka hafa séð á brotaþola, en hann hefði verið „eins og menn eru eftir slagsmál“. Sama hefði mátt segja um ákærða. Ákærði hefði ekki séð blóð, mar eða rispur á brotaþola.

Ákærði sagðist ekki hafa verið ógnandi við brotaþola.

Ákærði sagðist hafa fengið mar á andlitið eftir högg frá brotaþola og áverka á hálsi eftir að brotaþoli hefði sett hendur utan um háls sinn. Hvor hefði slegið hinn tvívegis. Ákærði sagðist ekki hafa slegið brotaþoli í úlnlið og ekki hafa tekið eftir að hann kveinkaði sér vegna úlnliðs. Ákærði sagðist ekki hafa séð brotaþola detta, „ekki nema þegar ég fór niður þarna með honum.“

Ákærði sagðist telja að atburðarásin hefði tekið fimm til tíu mínútur.

Ákærði var spurður um það sem eftir honum er haft í lögregluskýrslu, þess efnis að D hefði ákveðið að hitta C við Iceland í Engihjalla, þar sem hún hefði farið úr bifreiðinni og þar hefði brotaþoli einnig verið. Þeir félagarnir hafi ákveðið að bíða áfram í bifreiðinni og farið að Byko en D hefði gengið þangað með C og brotaþola. Ákærði sagðist muna „voðalega lítið“ eftir þessu.

Ákærði var spurður um það sem eftir honum er haft í lögregluskýrslu, þess efnis að hann hefði ekki slegið í hendi brotaþola og ekki vita hvernig hann brotnaði, en mögulega hefði brotaþoli orðið reiður og slegið í vegg. Ákærði sagði að þetta hefði bara verið hugdetta sín.

Ákærði sagðist ekki muna hvort brotaþoli hefði verið með gleraugu og ekkert vita um hvort gleraugu hefðu brotnað við atvikið.

Ákærði sagði að brotaþoli væri sér svipaður að hæð en grennri. Ákærði sagðist hafa haft ástæðu til að óttast ofbeldi af hans hálfu en ákærði hefði heyrt að hann hefði „verið í einhverjum dópmálum og þekkir einhverja“.

Brotaþoli sagðist hafa verið heima hjá C, frænda sínum og vini. Fyrr um kvöldið hefði brotaþoli notað síma C til að senda „snap“ á alla vini C. Meðal vina C hefði verið D, en þau brotaþoli þá „ekki lengur vinir“. Eftir þetta hefði D hringt í C og spurt hvort þeir gætu hitt hana hjá Iceland í Kópavogi. Þeir hefðu samþykkt það og síðan beðið eftir henni þar fyrir utan. Eftir einhverja bið hefði D komið hlaupandi, móð og másandi, á bolnum í fjögurra stiga frosti, og hefði sagt þeim „að við ættum að fara hjá Byko“. Þeir hefðu spurt hvers vegna en hún hefði ekki viljað svara því. Þeir hefðu farið með henni. Á leiðinni hefði D sagt þeim að hún væri „mjög full og væri búin að taka fimm pillur“, en ákærði hefði ekki velt því sérstaklega fyrir sér. Þegar þau hefðu komið á bifreiðastæði Byko hefði D snúið sér við og sagt við C að hún þyrfti að tala við hann í einrúmi. Brotaþoli sagði að hann hefði ekki velt því sérstaklega fyrir sér en „leyfði þeim bara að fara að tala saman“. Hefði brotaþoli þá verið einn hjá byggingunni og verið í símanum. Hann hefði þá heyrt nafn sitt kallað og þegar hann hefði snúið sér í þá átt hefði hann séð „gaur, á bolnum, [...] mjög sveittur og í svona bol sem var svona aðeins of þröngur“. Brotaþoli hefði kynnt sig og þá hefði maðurinn farið að hóta sér „og segja að ég hafi látið lemja gaur sem heitir [...]“. Brotaþoli hefði aðeins þekkt einn mann sem héti því nafni og hefði spurt komumann hvort það væri sá sem hann ætti við, en maðurinn hefði ekkert vitað um það. Maður þessi, ákærði, hefði verið „frekar ógnandi“ en brotaþoli hefði reynt að halda ró sinni. Hann hefði oft lent í því áður að einhverjir reyndu að sýnast meiri en þeir væru og væru með hótanir. Reynsla sín væri sú að ef ekkert væri gefið eftir „þá vaða þeir ekki yfir mann“. Ákærði hefði farið „algjörlega upp við mig og bara var að hóta mér, og ég setti þrjá putta [...] á bringuna hans út af því að hann var kominn bara svona algjörlega upp við mig og ég sagði honum bara aðeins svona að bakka frá mér, bara mjög rólega.“ Ákærði hefði skipað sér að taka fingurna af sér og brotaþoli hefði svarað að það myndi hann gera ef hann færði sig aðeins. Þetta hefðu þeir endurtekið en svo hefði maðurinn stigið afturábak og brotaþoli þá hugsað með sér að hann væri viðræðuhæfur. Næst hefði ákærði sakað sig um „að hafa verið leiðinlegur við fólk á samfélagsmiðlum“, en brotaþoli hefði hugsað með sér að það gæti verið, þar sem hann hefði „lent í mörgum rökræðum á netinu“. Hann hefði spurt ákærða að nafni en ákærði ekki viljað svara. Brotaþoli hefði spurt hvort hann þekkti D en hann sagt svo ekki vera. Ákærði hefði talað óskýrt og brotaþoli hefði spurt hvort hann væri drukkinn en maðurinn neitað og sagt að hann væri „efnaður“. Eftir nánari umræður þeirra um þetta hefði ákærði sagt að hann hefði notað „spítt“. Brotaþoli hefði þá orðið áhyggjufullur. Hann hefði í framhaldinu hringt í vin sinn „til að spyrja hann hvort hann vissi hvort ég hefði látið lemja einhvern Ó-kk-þf, bara til þess að hafa einhvern annan með mér í því“, en brotaþoli hefði aldrei látið lemja neinn Ó-kk-þf.

Brotaþoli sagði að næst hefði ákærði sagt að brotaþoli „hefði kynferðislega áreitt D.“ Sér hefði brugðið „rosalega“ við það. Brotaþoli hefði neitað þessu „og þá fer hann aftur að vera svona alveg upp við mig“ og aftur hefði brotaþoli lagt þrjá fingur að bringu hans. Við það hefði ákærði eiginlega öskrað á sig kröfu um að taka fingurna þaðan. Brotaþoli hefði svarað að ef maðurinn bakkaði aðeins myndi hann gera svo. Ákærði hefði þá tekið í vinstri hönd brotaþola og kreist „alveg rosalega fast“, svo fast að nokkurum dögum síðar hefðu þar enn verið för eftir. Brotaþoli hefði þá lagt til að þeir færu og ræddu þetta við D og ákærði samsinnt því. Hefði brotaþoli þá verið farinn að hugsa með sér „að þessi gaur [væri] hérna bara til þess að berja“ brotaþola. Þetta væri „gildra“ sem brotaþoli þyrfti að koma sér út úr. Þeir hefðu farið þangað sem D var og þá hefði brotaþoli strax spurt hana hvort hann hefði áreitt hana kynferðislega. D hefði horft á brotaþola „undrandi og hikandi“ en síðan svarað játandi. „Og þá verður þetta bara virkilega steikt fyrir mér“, sagði brotaþoli. Ákærði, sem brotaþoli hefði þá enn ekki vitað hvað héti, hefði aftur orðið ógnandi við brotaþola og verið búinn að neyða hann út í horn. Brotaþoli hefði ekki vitað hvað hann ætti til bragðs að taka til að koma ákærða í burtu. „Ég hugsaði, ef ég myndi bara hlaupa í burtu þá myndi hann ná mér, hundrað prósent, [...] þannig að ég þyrfti einhvern veginn að koma mér í burtu.“ Brotaþoli sagði að hann hefði einhvern veginn misst síma sinn og hann hefði legið þarna einhvers staðar. Brotaþoli hefði hugsað með sér að ef hann næði að láta ákærða „hika“, „ef að ég slæ hann í hálsinn þá mun hann algjörlega hika í nokkura stund, þá get ég sagt C að halda honum, ég get náð í símann minn og hlaupið í burtu þangað til hann róar sig. [...] Og ég hugsa með mér, á ég nokkuð að slá með lófanum eða hnefanum?“ Brotaþoli hefði hugsað með sér að hann gæti ekki „tekið neina sénsa“ og hefði ákveðið að slá ákærða með hnefanum. „Hann var ekkert að búast við því að ég myndi lemja hann fyrst.“ Brotaþoli sagðist hafa verið sannfærður um „að hann ætlaði að fara að berja mig, en ég vissi það að hann var ekki að búast við því að ég myndi slá á undan. Þannig að ég kýli hann í hálsinn og hann stígur til baka, og það virkar, hann bara lamast svona í stutta stund, og ég segi C að halda honum“ en C hefði verið „stjarfur“ og rödd hans hefði skolfið og hann sagt nei. Á sama tíma hefði brotaþoli séð „þrjá gaura hoppa út úr bíl þarna, sem voru bara búnir að fylgjast með þessu og voru að hlaupa alveg rosalega hratt í áttina að okkur og síðan sé ég [ákærða] fara upp að mér og kýla mig í andlitið, og ég fer í vegginn, hann heldur áfram og ég missi smá meðvitund [...] og þetta bara heldur áfram í alvörunni, ég reyni að verja mig einhvern veginn og reyni bara að koma mér upp af jörðinni“. Atburðarásin hefði haldið áfram en væri í einhverri móðu. Brotaþoli sagði að hann myndi ekki allt en hefði verið kýldur „frekar oft“ og „hann var að segja mér að játa það að ég hafi kynferðislega áreitt hana D, á meðan hann var að kýla mig og ég var bara að segja nei, ég var bara að segja farðu af mér, hjálp“, og það var bara ekkert að gerast. Sími sinn hefði hringt allan tímann, því hann hefði verið búinn að senda vini sínum skilaboð um „að það væri gaur að hóta“ sér. Brotaþoli hefði náð að koma sér upp af jörðinni og setja þumla sína á augu ákærða og ákærði hefði reynt að gera það sama en hann verið „eitthvað svo úr út því að hann setur þumlana sína á augabrúnirnar“. Brotaþoli hefði þá hugsað með sér: „Þetta er sénsinn, ég get í alvörunni bara lamað hann hér og nú, en ég hugsa með mér, mig langar ekki að blinda hann, þannig að ég leysi takið smá, hann nær mér aftur í jörðina, ég set hendurnar fyrir andlitið“ í varnarskyni, „hann kýlir mig í vinstri hendina og ég finn virkilega mikinn sársauka.“ Ákærði hefði þá farið niður á hnén og haldið áfram „á meðan allir hinir voru að horfa“. Brotaþoli hefði reynt að komast í burtu og reynt að slá frá sér. Ákærði hefði verið „stjórnlaus“ og „hann var bara að segja mér að játa allan tímann“ en brotaþoli hefði áfram neitað. Þá hefði einn vina ákærða kallað „X, það er lögreglubíll, hættu“. Þá hefði ákærði hætt. Brotaþoli hefði reynt að skríða að síma sínum en D hefði þá komið „og svona krýpur hjá mér og kreistir hendurnar mínar“ mjög fast. Hún hefði haldið um upphandleggi brotaþola. „Þetta var einhvern veginn verra en að vera kýldur.“ Brotaþoli hefði látið „hana vita að þetta væri ógeðslega sárt sem hún væri að gera, en hún bara hélt áfram. Hún sleppti ekki, hún bara hélt fastar.“ Hún hefði skipað sér að biðjast afsökunar á því að vera „lélegur vinur“ og „borga henni ekki til baka 500 krónur og bara þess háttar mál.“ Ákærði hefði sagt við hana að myndi ekki biðjast afsökunar á einhverju sem hann hefði ekki gert og þá hefði hún hætt. Ákærði hefði þá horft á sig „frekar ógnandi og segir það er enginn að fara að kærða neinn.“ Brotaþoli hefði verið að reyna að ganga burt í átt að Iceland þegar hann hefði heyrt C kalla til sín, en þá hefði vinkona C verið komin á staðinn, en C hefði hringt til hennar á meðan á þessu hefði staðið. Brotaþoli hefði farið í bifreið hennar „og það fyrsta sem ég geri, fer á facebook, ýti bara á D“ og þar hefði blasað við mynd af ákærða. Vinkona C hefði ekið þeim að bifreið C við Iceland og þaðan hefði C ekið brotaþola heim. Á leiðinni hefði brotaþoli spurt C hvers vegna hann hefði ekki hjálpað sér en C engu svarað, „hann var eitthvað svo stressaður“. Þegar brotaþoli hefði komið heim hefði hann farið beint í herbergi sitt og reynt árangurslaust að sofna. Brotaþoli hefði vakað alla nóttina en svo hefði móðir sín kom í herbergið og hann þá brotnað niður. Þá hefði komið í ljós að C hefði sagt móður sinni söguna og hún talað við móður brotaþola. Í framhaldi af þessu hefði brotaþoli leitað læknis.

Brotaþoli sagðist vera „rosalega aumur, það er ekki mikið sem ég get gert í slagsmálum og ég er ekki slagsmálamaður, en [...] ég lærði smá hvernig það virkar þegar einhver er að hóta manni“. Í nær öllum tilvikum væri það gert „til þess að valta yfir aðra“.

Brotaþoli sagði að gleraugu sín hefðu farið af sér snemma í atburðarásinni. „Þau skutust af einhvern veginn“.

Brotaþoli sagði að ákærði hefði aldrei lagt sig í götuna. Hann hefði ekki sveiflað sér til.

Brotaþoli var spurður um hvernig ákærði hefði hótað sér. Brotaþoli sagði að ákærði hefði talað um að hann ætti að berja brotaþola, „hann sagði að hann ætti að lemja mig, hann ætti að gera þetta og hann ætti að gera þetta“. Brotaþoli sagðist hafa tekið þessu sem mannalátum frekar en bókstaflega.

Brotaþoli sagðist hafa reynt að hrópa á hjálp nær allan tímann. Ákærði hefði haft yfirhöndina allan tímann. Rangt væri að hvor hefði komið tveimur höggum á hinn. Brotaþoli sagðist ekki vita hve mörg högg hann hefði fengið í andlitið en þau hefðu verið umtalsvert fleiri en tvö.

Brotaþoli sagðist hafa verið allsgáður.

Brotaþoli sagðist hafa náð sér á um sex vikum.

Brotaþoli sagði að þau D hefðu verið vinir en þeim vinskap hefði lokið vorið áður. Brotaþoli sagði að hann hefði ekki viðhaft kynferðislega áreitni við hana.

Brotaþoli sagði allt satt og rétt í skýrslu sinni hjá lögreglu.

Vitnið C, frændi og vinur brotaþola, sagði þá brotaþola hafa verið saman og hefði vitnið þá sent „snap“ af brotaþola. Stuttu síðar hefðu komið skilaboð frá D þar sem hún hefði spurt hvort brotaþoli væri enn hjá vitninu. Eftir að vitnið hefði svarað að svo væri hefði hún sagt þeim að koma og hitta sig í Iceland í Engihjalla. Þeir hefðu farið þangað en hún hefði viljað fara með þeim að Byko. D hefði látið eins og nauðsynlegt væri að fara að Byko og þeir hefðu elt hana þangað. Þau hefðu farið að innganginum og þar hefði vitnið spurt hver ástæðan væri. D hefði þá viljað að vitnið færi „afsíðis“ því hún þyrfti að tala við vitnið. Vitnið hefði farið með henni að fagmannainnganginum og sagt ítrekað ‚C lofaðu mér að þú munir ekki hata mig.‘, og ‚gerðu það, ekki hata mig fyrir þetta‘. Vitnið hefði spurt hvers vegna það ætti að hata hana en hún svarað ‚gerðu það bara C, hann ætlar bara að tala við hann.“ Vitnið hefði spurt hver ætlaði að tala við brotaþola og um hvað. Hefði vitnið næst heyrt öskur eða hávært tal. Þá hefði brotaþoli komið „strunsandi“ til vitnisins „með [ákærða] í eftirdragi“ og „þá byrjaði [ákærði] að vera mjög inni í honum“ og hefði brotaþoli verið „greinilega mjög pirraður“. Ákærði hefði því næst farið „í andlitið á [brotaþola]“, alveg að honum til ögrunar, greinilega til þess að fá brotaþola til að eiga fyrsta höggið. Brotaþoli hefði að lokum kýlt ákærða „fyrsta höggið“, í andlitið, og þá hefði vitnið áttað sig á „að það er eitthvað að gerast“ og „þá fer [ákærði] í [brotaþola] og lætur bara höggin dynja“. Brotaþoli hefði farið í jörðina en ákærði haldið áfram að lemja hann „og síðan fer [ákærði] af honum og þá fer D á hann og byrjar að öskra á hann ‚biðstu fyrirgefningar‘ eða eitthvað þannig.“ Brotaþoli hefði öskrað á móti ‚fyrir hvað?‘

Vitnið sagði „að þegar þetta byrjaði, þegar [ákærði] var að fara í hann öskraði hann ‚C, gerðu eitthvað‘, og ég fraus bara, ég vissi ekkert hvað ég átti að gera. Ég vissi ekki hvort ég ætti að halda honum eða hvað. Hann var með vini sínum, mig minnir að það hafi verið bróðir hans, og hann sagði [...] ‚ég er bara hérna ef hann fer of langt‘, sagði hann við mig.“

Vitnið sagði að eftir þetta hefði ákærði og félagar hans farið í bifreið og ekið burt. Um tíu mínútum síðar hefði vinkona vitnisins komið akandi að sækja þá. Hún hefði ætlað að hitta þá heima hjá vitninu en það hefði sent henni skilaboð, fyrst um að þeir væru hjá Iceland en svo að þeir væru hjá Byko. Í bifreiðinni hefði brotaþoli grátið og spurt vitnið hví það hefði ekki gert neitt. Vinkonan hefði ekið þeim heim til vitnisins. Vitnið sagðist ekki muna hvernig brotaþoli hefði farið heim til sín en sagðist halda að móðir hans hefði náð í hann.

Vitnið sagði að brotaþoli hefði aðeins slegið ákærða einu sinni en vitnið hefði ekki tölu á höggum ákærða. „Eftir þrjú högg er maður hættur að telja“ bætti vitnið við.

Þetta hefðu verið hnefahögg. Vitnið sagðist ekki muna eftir neinum spörkum. Vitnið sagðist ekki muna til þess að fingur hefðu verið settir í augu. Vitnið sagðist ekki muna hvernig brotaþoli hefði farið í götuna, en atburðarásin hefði verið mjög hröð. „Hann kýldi hann ekki þannig að hann datt á götuna skilurðu, þetta er meira bara svona, ég veit ekki hvort hann hafi dregið hann í götuna eða hrint honum en hann kýldi hann ekki og hann datt síðan í götuna, það var ekkert þannig, ég man bara að hann dró hann í götuna einhvern veginn.“ Þegar brotaþoli hefði legið hefði ákærði kropið fyrir ofan hann og lamið í andlitið.

Vitnið sagðist ekki hafa séð högg lenda á hönd brotaþola. Vitnið var spurt hvort brotaþoli hefði á einhverju stigi atburðarásarinnar kveinkað sér sérstaklega eins og við beinbrot, og sagði vitnið svo hafa verið. Nánar spurt sagði vitnið: „Ég náttúrulega man ekki hvernig [ákærði] lagði hann á jörðina [...] en ég man að hann bar hendina fyrir sig þegar hann datt“. Nánar spurt hvernig brotaþoli hefði dottið sagði vitnið: „Hann datt af því að [ákærði] hrinti honum einhvern veginn.“ Enn nánar spurt sagði vitnið: „Eða dró hann í jörðina eða eitthvað.“ Vitnið sagðist ekki vita hvort ákærði hefði tekið í handlegg, háls eða læri brotaþola þegar þetta hefði verið, en brotaþoli hefði ekki dottið við högg. Vitnið kvaðst telja að brotaþoli hefði handleggsbrotnað við þetta. Aðspurt sagði vitnið einnig hugsanlegt að handleggsbrotið hefði komið af því að hann hefði borið hönd fyrir sig til að verjast höggi.

Vitnið sagði að það hefði tekið sig margar vikur að sætta sig við að það hefði ekki gert neitt til að aðstoða brotaþola.

Vitnið D, unnusta ákærða, sagði þau ákærða hafa verið „á rúntinum“ með þremur öðrum þegar vitnið hefði fengið „snapchat frá C“ sem hefði sýnt að þeir brotaþoli væru saman. Vitnið hefði þá ákveðið að fara og „hitta þá“, en vitnið og brotaþoli hefðu þá „ekki verið vinir í einhvern tíma“. Vitnið hefði viljað tala við brotaþola um tiltekið atvik en hefði ekki treyst sér til þess og hefði því beðið ákærða um það. Vitnið hefði beðið brotaþola og C um að koma að Byko til að vera í meira næði. Vitnið hefði tekið „C frá svo að þeir gætu tveir talað saman“ og hefði vitnið verið „handan við hornið“ og ekki séð þegar fundum ákærða og brotaþola hefði borið saman. Vitnið hefði ekki séð „sjálft atvikið milli [brotaþola] og [ákærða] en ég reyni svo að tala við [brotaþola] eftir að [ákærði] labbar frá honum, til að reyna að róa stemmninguna þarna.“ Nánar spurt um erindið við brotaþola sagði vitnið að hann hefði nokkurum mánuðum áður áreitt vitnið kynferðislega. Vitnið hefði reynt að ræða það við brotaþola en hann ekki viljað ræða það. Eina leið sín til að ná tali af brotaþola hefði verið um C.

Vitnið sagðist hafa hitt C og brotaþola hjá Iceland en vitnið hefði vitað að C ætti heima þar skammt frá. Fjölmennt hefði verið í Iceland og vitnið því viljað að þau færu á rólegri stað. Þau hefðu farið þangað „og svo kemur [ákærði] einhverju seinna með vinum sínum á bíl, þannig að hann var ekki með okkur hjá Iceland“. Við innganginn að Byko hefði vitnið reynt að fá C með sér fyrir horn „svo [ákærði] gæti talað einn við [brotaþola]. Svo sé ég bílinn koma og [ákærði] kemur og talar við hann, svo sé ég ekki meira því við erum handan við hornið frá aðalinnganginum, ég og C.“ Vitnið sagðist ekki muna sérstaklega eftir hvað því og C hefði farið á milli en þegar hann hefði séð bifreiðina koma hefði vitnið sagt að ákærði ætlaði að tala við brotaþola í einrúmi. C hefði reynt að fara til þeirra en vitnið hefði beðið hann um að leyfa þeim að tala saman einum. Vitnið hefði reynt að róa C, „láta hann vita að þetta er ekkert alvarlegt“. Vitnið sagðist hafa sagt við C að hann mætti ekki hata vitnið. Það hefði vitnið sagt vegna þess að C hefði alltaf farið í vörn fyrir brotaþola þegar vitnið hefði rætt um brotaþola við C.

Eftir þetta hefði brotaþoli komið til þeirra „rosalega upptrekktur“ en vitnið reynt „að róa þetta“. Vitnið hefði ekki viljað fá annað en afsökunarbeiðni frá brotaþola. Vitnið hefði hvatt hann til að biðjast fyrirgefningar og sagt að það vildi ekkert meira en það. Vitnið var spurt um átök og svaraði að „voðalega lítil átök“ hefðu orðið. Vitnið hefði reynt að róa brotaþola sem hefði verið „rosalega æstur“ og baðað út höndunum. Vitnið hefði reynt „að halda honum niðri svo hann sé ekki að lemja allt í kringum sig“. Nánar spurt sagðist vitnið ekki hafa haldið brotaþola niðri heldur reynt að „halda höndunum hans frá“ vitninu. Brotaþoli hefði þá setið á jörðinni. Vitnið sagðist ekki vita hvers vegna hann hefði setið. Vitnið hefði reynt að „ýta honum aðeins frá“ og ná augnsambandi við hann. Brotaþoli hefði ekki viljað tala við vitnið og verið „eitthvað að reyna að koma sér út úr þessu.“ Ekki hefði orðið meira úr þessu og einhver komið að sækja brotaþola og C.

Nánar spurt um átök sagðist vitnið aðeins hafa séð „endann á átökunum“, þegar „ákærði hélt honum niðri“. Brotaþoli hafi legið á bakinu á jörðinni en ákærði kropið og haldið um hendur hans. Vitnið hefði engin högg séð. Aðrir hefðu ekki tekið þátt í átökum.

Vitnið sagði að í lokin hefði brotaþoli setið á jörðinni og hallað sér aftur á hendurnar og þá hafi gleraugu hans legið brotin á jörðinni. Vitnið sagðist ekki vita hvernig þau hefðu brotnað. Vitnið sagðist ekki hafa tekið eftir síma brotaþola á vettvangi.

Vitnið sagði að brotaþoli hefði verið „upptrekkur“ en „voðalega lítið“ barmað sér vegna sársauka.

Vitnið sagðist hafa munað atvik betur þegar það hefði gefið skýrslu hjá lögreglu. Borið var undir vitnið það sem eftir því er haft í lögregluskýrslu, þess efnis að brotaþoli hafi kýlt ákærða hnefahöggi undir höku og ákærði þá kýlt til baka. Vitnið sagði um þetta: „Jú, við erum handan við hornið og C held ég bendir mér á að það eru einhver átök í gangi og þá sný ég mér við og þá sé ég seinustu höggin, bara þessi, það var högg og svo högg og svo reynir [ákærði] að róa hann niður.“ Þarna hefðu þeir báðir verið standandi „og svo tekur [ákærði] þessu taki utan um hann og leggur hann niður í jörðina til að reyna að róa hann niður.“ Eftir það hefði vitnið engin högg séð. Vitnið sagðist ekki muna eftir að brotaþoli hefði kveinkað sér vegna handar sinnar. Vitnið sagði að þegar þau ákærði hefðu komið heim hefði vitnið tekið eftir að hann væri með áverka á hálsi og hefði vitnið tekið mynd af áverkanum.

Borið var undir vitnið það sem eftir því er haft í lögregluskýrslu, þess efnis að ákærði og brotaþoli hefðu komið saman að vitninu og þar hefði ákærði spurt hvort brotaþoli hefði einhvern tíma farið inn á hana á kynferðislegan hátt og hún svarað játandi en brotaþoli þá neitað og kýlt ákærða hnefahöggi undir höku og ákærði þá kýlt til baka. Vitnið kvaðst muna „voðalega lítið eftir þessu núna“ en „þetta ætti líklega að vera réttara í lögregluskýrslunni“. Borið var undir vitnið það sem eftir því er haft í lögregluskýrslunni í framhaldinu, þess efnis að ákærði og brotaþoli hefðu orðið rólegri og rætt saman, en brotaþoli hefði skyndilega kýlt ákærða sem hefði svarað með hnefahöggi og svo tekið um hendur brotaþola og lagt hann rólega í jörðina. Vitnið sagðist muna eftir þessu en þetta væri „rosalega óskýrt“ fyrir sér núna. Vitnið sagði rétt vera eftir sér haft.

Vitnið sagðist telja að ákærði og brotaþoli hefðu rætt saman í fimm eða tíu mínútur áður en átök hafi orðið.

Vitnið sagði að alls ekki hefði staðið til hjá þeim að beita brotaþola ofbeldi. Hefði komið sér „svolítið“ á óvart að svo hefði farið.

Vitnið sagði að ákærði hefði verið orðinn unnusti sinn á þessum tíma. Vitnið sagðist ekki vita hvort brotaþoli hefði vitað það. C hefði hins vegar vitað það.

Vitnið sagði að bróðir ákærða, F, hefði einnig verið á staðnum. Vitnið sagðist ekki hafa heyrt F tala um að hann væri á staðnum til að tryggja að ákærði gengi ekki of langt.

Vitnið E sagðist hafa setið inni í bifreið með G og hefðu þeir verið nokkuð frá og ekki séð „almennilega hvað gerðist“. Þeir G hefðu verið að tala saman og „ekkert að pæla í þessu“. Vitnið sagðist hafa séð brotaþola slá í átt að brotaþola „og síðan var svarað til baka“. Þeir hefðu þá verið við dyrnar að Byko „eða þar nálægt, en síðan færðu þeir sig aftur á bak“ og vitnið hefði ekki velt því fyrir sér þar sem það hefði talið málinu lokið. D hefði verið úti með ákærða en F hefði staðið lengra frá, við pylsuvagn.

Vitnið sagðist þá G upphaflega hafa farið til að hitta ákærða, D og F. Þau hefðu farið „út á rúntinn“ fimm saman í sömu bifreið og þá hefði komið upp að farið skyldi að Byko af því að ákærði eða ákærði og D ætluðu „að tala við einhvern strák“.

Vitnið sagði að þegar þeir G hefðu komið gangandi til þeirra hefði brotaþoli verið að ganga í burtu. Vitnið hefði séð hann standa á fætur og ganga burt. Eftir þetta hefðu þau ekið burt.

Vitnið var spurt hvort það hefði séð ákærða ná einhverju taki á brotaþola og svaraði: „Ég sá eitthvað, eða tók eitthvað í og þeir sveifluðust einhvern hring“ en það hefði verið „rétt eftir að allt hættir.“ Nánar spurt sagði vitnið að í lok atburðarásarinnar hefði það séð „að [brotaþoli] dettur smá í jörðina, eftir að, ég var ekki alveg viss hvað gerðist, og síðan bara stendur hann upp og labbar í burtu þegar ég er að koma“. Spurt hvort það hefði séð brotaþola detta í jörðina svaraði vitnið: „Ég sá hann svona næstum því detta í jörðina, ég sá ekki alveg allt saman.“ Vitnið var nánar spurt hvort brotaþoli hefði dottið í jörðina, verið ýtt í jörðina verið kýldur niður eða verið lagður niður, og sagðist þá ekki muna „hvað gerðist, ég man bara að hann var í jörðinni og stóð svo upp og labbaði í burtu.“ Vitnið sagðist ekki hafa séð neinn ofan á brotaþola.

Vitnið sagði, nánar spurt, „að það kom einhver svona sveifla“ og annar hvor hefði gripið í hönd hins „og þeir snerust í hring“, en vitnið hefði ekki verið „að fylgjast með því þannig séð.“ Þetta hefði verið mjög nálægt lokum atburðarásarinnar, um mínútu áður en vitnið hefði farið úr bifreiðinni.

Vitnið sagði að bifreiðin hefði verið allnokkuð frá vettvangi og vitnið hefði ekki séð til ákærða og brotaþola allan tímann sem það hefði gengið til þeirra.

Vitnið sagðist ekki hafa séð neinn annan taka þátt í átökunum.

Vitnið sagði að eitthvað hefði verið rætt um brotaþola í bifreiðinni áður en farið hefði verið að Byko, en sagðist ekki muna efni umræðnanna og ekki hvort talað hefði verið um hann með jákvæðum eða neikvæðum hætti. Vitnið sagði að kynferðisleg áreitni hefði ekki verið rædd þá en komið til tals síðar.

Vitnið sagðist ekki hafa haft ástæðu til að ætla að tal ákærða og brotaþola yrði erfitt. Ákærði hefði alltaf verið „mjög góður gæi“.

Vitnið F, stjúpbróðir ákærða, sagðist hafa verið umrætt kvöld með ákærða, D, E og einum enn sem vitnið myndi ekki hvað héti. Þau hefðu farið frá heimili ákærða „að hitta C og [brotaþola]“ en „þeir“ hefðu ætlað „að ræða eitthvað saman“. Umræðuefnið hefði átt að vera eitthvað viðkvæmt sem farið hefði á milli D og brotaþola. Vitnið sagðist ekki muna hver hefði átt hugmyndina að fundinum. Aðspurt sagði vitnið að ekki hefði staðið til að beita brotaþola ofbeldi.

Aðspurt sagði vitnið að sig rámaði í að þau hefðu á leiðinni komið við á Iceland við Engihjalla, líklega til að fá sér eitthvað að borða. Þaðan hefði verið ekið að Byko.

Vitnið sagði að fyrir framan Byko hefðu verið í bifreiðinni auk vitnisins þeir E og sá maður er vitnið myndi ekki nafnið á. Ákærði hefði verið úti að spjalla við brotaþola. Vitnið og E hefðu svo farið út bifreiðinni því vitnið hefði verið forvitið um „hvað var í gangi“. Vitnið hefði farið nær „og síðan sé ég eitthvað högg, ég veit ekki hvort það hafi verið ýtt eða lamið, skilst að það hafi verið lamið, að [brotaþoli] hafi lamið frá sér í [ákærða] og [ákærði] hafi gefið högg til baka.“ Vitnið hefði staðið fyrir aftan ákærða og séð hann fara aftur á bak, eins og eftir högg, og eftir það hefði brotaþoli dottið í jörðina, aftur fyrir sig að því er vitnið teldi. Vitnið sagði að eftir þetta hefðu ekki verið fleiri högg og engin frekari snerting milli ákærða og brotaþola. Vitnið sagði að rifrildi hefði verið í gangi en vitnið myndi ekki einstök orð. Vitnið hefði komið að og stöðvað allt og reynt að róa menn niður. D og brotaþoli hefðu verið að rífast. Brotaþoli hefði legið í jörðinni með hendurnar aftur en D staðið og talað við hann. Vitnið hefði verið á milli og sagt báðum „að róa sig“. Þetta hefði verið „rosalegt í rauninni“. Rifrildi og öskur hefðu verið í margar mínútur.

Vitnið sagðist ekki hafa séð neinn annan í átökum við brotaþola.

Vitnið sagðist ekki muna eftir gleraugum á vettvangi, en tók fram að það myndi ekki vel „eftir þessari nótt“.

Vitnið sagðist ekki hafa talað við C á vettvangi en sagðist halda að E hefði eitthvað spjallað við hann.

Vitnið sagðist ekki hafa verið sérstaklega kominn til að tryggja að ákærði gengi ekki of langt. Hins vegar gætti vitnið þess alltaf að „ekki fari neitt úr böndum“ vegna þess að slagsmál væru „yfirhöfuð bara slæm“. Vitnið var spurt hvort það hefði haft á orði að það væri komið til þess að gæta þess að ákærði gengi ekki of langt. Vitnið svaraði að það myndi ekki til þess, en það gæti vel verið.

Vitnið sagðist hafa verið búið að fá sér bjór og aðrir í hópnum drukkið eitthvað. Engin fíkniefni hefðu verið höfð um hönd.

Vitnið G sagðist hafa séð mjög lítið af atburðarásinni og lítið muna frá kvöldinu. Vitnið hefði verið í bifreiðinni með E. Ákærði hefði ætlað að tala við brotaþola „sem fór svo greinilega í meira“. Vitnið sagðist hafa séð brotaþola slá til ákærða en ekki hafa séð meira. Vitnið hefði farið í símann og ekkert velt þessu fyrir sér.

Vitnið sagðist ekki muna eftir að hafa séð brotaþola fara í götuna.

Vitnið sagði að í sínum hópi hefðu allir verið „sallarólegir“ þegar farið hefði verið til fundar við brotaþola. Vitnið hefði ekki skynjað að til stæði að gera meira en ræða við hann. Umræðuefnið hefði verið kynferðisbrot sem D hefði sagt brotaþola hafa framið gegn sér.

Vitnið var spurt um það sem eftir því er haft í lögregluskýrslu, þess efnis að brotaþoli hafi slegið ákærða utan undir og ákærði hafi þá „tekið [brotaþola] niður í götuna“. Vitnið sagðist muna mjög lítið eftir samtali sínu við lögregluna en það hefði sagt satt og rétt frá.

Vitnið G læknir sagði bátsbeinsbrot yfirleitt koma af því að fólk dytti fram fyrir sig og ber fyrir sig höndina. Ólíklegra væri að brotið kæmi til af því maður hefði borið höndina fyrir til þess að verjast höggi í átökum. Í þeim tilvikum væri oftar fingur eða handarbak sem brotnaði. Bátsbeinsbrot væri ekki útilokað í þeim tilvikum „en það er ekki svona það líklegasta“. Í því tilviki kæmi að öllum líkindum fram mar og líklega eymsli í kring. Vitnið sagðist telja mun líklegra að beinið hefði brotnað við það að brotaþoli hefði borið höndina fyrir sig við fall fram fyrir sig í jörðina. Ólíklegra en ekki útilokað væri að fá áverkann með sama hætti við fall aftur á bak.

Vitnið sagði að bátsbein lægi djúpt og brotnaði ekki sérstaklega auðveldlega.

Vitnið sagði að áverki yfir vinstri kinn brotaþola gæti komið af einu eða tveimur hnefahöggum. Vitnið var spurt hvort mögulegt væri að maður með áverka brotaþola hefði verið sleginn sex þungum hnefahöggum í andlit. Vitnið svaraði að líklegra væri að áverkarnir væru komnir af einu eða tveimur höggum en sex, en ekki væri hægt að útiloka sex högg. Almennt væri að búast við því að áverkar kæmu af föstu hnefahöggi í andlit.

Vitnið staðfesti vottorð sitt. Vitnið sagði að brotaþoli hefði verið innritaður klukkan 08:12 að morgni 19. nóvember.

Niðurstaða

Með vottorði G læknis og skýrslu hans fyrir dómi er sannað að læknirinn skoðaði brotaþola að morgni 19. nóvember 2017 og var brotaþoli þá með þá áverka sem í vottorðinu greinir. Ljóst er að átök urðu kvöldið áður milli ákærða og brotaþola og hefur ekkert haldbært komið fram í málinu sem bendir til þess að brotaþoli hafi fengið áverka sína af öðru en þeim átökum. Verður að miða við að áverkana hafi hann fengið umrætt sinn.

Margt þykir liggja ljóst fyrir og vera óumdeilt í málinu. Þannig liggur fyrir að ákveðið var að þeir brotaþoli og vinur hans, C, færu að hitta D. Munu þau hafa mælt sér mót við Iceland í Engihjalla en fært sig svo, að ósk D, að Byko þar skammt frá. Þá er ljóst að þótt þeir brotaþoli og C hafi talið sig fara á fund D þá var ætlun hennar sú að í raun yrðu það ákærði og brotaþoli sem hittust. Jafnframt er ljóst af skýrslum ákærða, brotaþola og annarra vitna af vettvangi, að D telur brotaþola hafa brotið kynferðislega gegn sér, en hann telur sig ekki hafa gert það. Ekki er ástæða til að draga í efa að þetta hafi verið ástæða þess að D vildi að ákærði og brotaþoli hittust.

Ekki er ástæða til að draga í efa að D og brotaþoli hafi verið vinir en þeirri vináttu lokið vorið 2017.

Þá verður að telja ljóst og óumdeilt að brotaþoli hafi átt fyrsta höggið í átökunum. Hann kveðst hafa slegið í háls ákærða en ákærði segir höggið hafa komið í andlitið. Ljóst er einnig að í framhaldi af þessu kýldi ákærði brotaþola í andlitið. Um framhald átakanna eru þeir ákærði og brotaþoli lítt sammála, að öðru leyti en því að báðir segja brotaþola hafa farið í jörðina. Ákærði kveðst hafa tekið utan um brotaþola og lagt hann í jörðina en brotaþoli lýsti atburðarásinni þannig að ákærði hefði slegið sig í andlitið, brotaþoli hefði farið í vegg, ákærði haldið áfram og brotaþoli misst meðvitund stutta stund, atlagan hafi haldið áfram og brotaþoli hafi reynt að verja sig og reynt að koma sér á fætur, „upp af jörðinni“.

Fyrir liggja upptökur úr eftirlitsmyndavélum. Engin þeirra sýnir atburðarásina í heild. Á einni þeirra virðist mega sjá mann í götunni, annan krjúpa við hann eða yfir honum og allt að þrjá einstaklinga þar í kring. Þær myndir eru ekki skýrar og taka ekki af tvímæli um hvað gerist á vettvangi. Þá eru upptökurnar þannig að ólíkar myndavélar taka upp til skiptis. Upptökurnar taka ekki af nein tvímæli um upphaf átakanna eða fjölda högga sem kunna að hafa gengið milli manna.

Allnokkur vitni komu fyrir dóminn og báru um það sem þau hefðu orðið áskynja á vettvangi. Þau tengjast ákærða eða brotaþola með ólíkum hætti. Vitnið C er vinur brotaþola, vitnið D er unnusta ákærða og fyrrverandi vinkona brotaþola en þeim vinskap var lokið er atvik málsins urðu, vitnið F er stjúpbróðir ákærða og vitnin E og G eru félagar ákærða.

Í málinu er ákærða gefið að sök að hafa gripið um vinstri hendi brotaþola og kreist, slegið hann ítrekað í andlit og víðar um líkamann, meðal annars í úlnlið vinstri handar, þannig að brotaþoli hafi fallið í götuna og misst meðvitund. Ákærði hafi ekki látið af háttsemi sinni heldur slegið áfram í andlit brotaþola og víðar í líkamann, með þeim afleiðingum að brotaþoli hafi hlotið brot á bátsbeini vinstri úlnliðar og mar á vinstri kinn. Jafnframt hafi gleraugu brotaþola brotnað.

Ákærði segir að D hafi haldið um upphandleggi sína svo hann hafi mjög kennt til. Hún segist hafa reynt að halda honum niðri svo hann væri ekki „að lemja allt í kringum sig.“ Ekkert komið fram um að neinn annar hafi átt þátt í átökunum.

Þegar metið er hvað af þessu, ef eitthvað, hafi verið sannað lögfullri sönnun, er fyrst til þess að líta að ákærði kveðst sjálfur hafa slegið brotaþola tvívegis. Fyrst hnefahögg í andlit í framhaldi af höggi frá brotaþola í upphafi átakanna, og svo öðru hnefahöggi, þegar brotaþoli hafi verið kominn í jörðina, en það högg hafi verið gefið í framhaldi af því að brotaþoli hafi komið höggi á sig. Vottorð og skýrsla H læknis styðja að brotaþoli hafi fengið högg í andlit. Þá kemur fram í vottorðinu að brotaþoli hafi verið aumur framanvert, neðanvert vinstra megin í brjóstkassa og mar að koma fram þar. Þegar á allt þetta er horft verður að telja sannað að ákærði hafi slegið brotaþola í andlit og bringu. Þegar metið er hversu mörg höggin hafi verið eru skýrslur vitna ólík. Ákærði kveðst hafa slegið brotaþola tvisvar, brotaþoli segir hann hafa slegið sig margoft, C sagðist ekki hafa haft tölu á höggunum og sagði að „eftir þrjú högg [væri] maður hættur að telja.“ D sagðist hafa séð eitt högg frá hvorum og engin eftir að brotaþoli hefði verið kominn í jörðina. F sagði að eftir að brotaþoli hefði verið kominn í jörðina hefðu ekki verið fleiri högg milli þeirra. Lýst hefur verið þeim áverkum sem getið er um í vottorði G læknis. Fyrir dómi sagði læknirinn að líklegra væri að áverkarnir í andlitinu væru komnir af einu eða tveimur höggum en sex, en ekki væri hægt að útiloka sex högg. Skynsamlegan vafa ber að skýra ákærða í hag. Þegar á allt framanritað er horft hefur ekki verið sannað lögfullri sönnun að ákærði hafi greitt brotaþola fleiri en eitt högg í andlitið. Í vottorði G er atvikalýsing sem læknirinn hefur tekið niður eftir brotaþola. Þar segir meðal annars: „Hann rotaðist ekki en finnur fyrir höfuðverk“. Ekki hefur verið færð fram lögfull sönnun fyrir því að brotaþoli hafi misst meðvitund. Að því er varðar það ákæruatriði að brotaþoli hafi fallið í götuna er ljóst að í götuna fór brotaþoli, þótt þeir ákærði séu eins og áður greinir ósammála um hvernig það gerðist. C sagði að ákærði hefði ekki kýlt hann niður, „hann kýldi hann ekki og hann datt síðan í götuna, það var ekkert þannig, ég man bara að hann dró hann í götuna einhvern veginn“ sagði vitnið fyrir dómi. D sagði að ákærði hefði lagt brotaþola í jörðina. E talaði um að ákærði og brotaþoli „sveifluðust einhvern hring“ og nánar spurður sagði E að brotaþoli hefði dottið „smá“ í jörðina en staðið upp eftir það og gengið á brott. F sagði ákærða hafa farið afturábak eins og eftir högg en eftir það hefði brotaþoli dottið í jörðina. Þegar á allt framanritað er horft verður að telja sannað að brotaþoli hafi farið í jörðina fyrir tilverknað ákærða en ekki verður slegið föstu hvort það hafi verið undan höggi eða ákærði hafi þvingað hann niður með öðrum líkamlegum hætti.

Í upphafi atvikalýsingu ákæru er ákærða gefið að sök að hafa gripið um vinstri hendi brotaþola og kreist. Samkvæmt læknisvottorði var brotaþoli með bólgu og eymsli yfir vinstri úlnlið. Fyrir liggur að brotaþoli brotnaði á bátsbeini vinstri úlnliðar og vottorðið verður ekki talið veita sönnur fyrir því að ákærði hafi kreist vinstri hönd brotaþola. Brotaþoli sagði fyrir dómi að ákærði hefði, áður en fyrstu högg hefðu verið veitt, tekið í vinstri hönd sína og kreist „rosalega fast“. Ákærði sagði að hann hefði ekki tekið fast um hendur brotaþola fyrr en þegar brotaþoli hefði verið kominn í jörðina og það hafi verið gert til að halda höndum hans. Verður að telja að orð standi á móti orði um það hvort ákærði hafi tekið um og kreist vinstri hönd brotaþola í upphafi atburðarásarinnar og telst það ekki hafa verið sannað lögfullri sönnun. Ekki verður talið að í ákærunni hafi að þessu leyti verið vísað til þess að ákærði hafi haldið höndum brotaþola er brotaþoli hafi legið í jörðinni.

Vitnið D sagði fyrir dómi að í lok atburðarásarinnar hafi gleraugu brotaþola legið brotin á jörðinni. Þykir mega slá því föstu að þau hafi brotnað í átökunum.

Ljóst er brotaþoli var með brot á bátsbeini er hann kom til læknisskoðunar morguninn eftir. Verður að miða við að það brot hafi hann fengið í átökunum. Fyrir liggur að ákærði sló ákærða og það var fyrir tilverknað ákærða sem brotaþoli fór í jörðina.

Ekkert hefur komið fram sem gerir sennilegt að það hafi verið fyrir annað en aðgerðir ákærða sem beinið brotnaði.

Þegar á allt framanritað er horft hefur verið sannað lögfullri sönnun í málinu að ákærði sló brotaþola að minnsta kosti einu sinni í andlit og einu sinni í búk og að vegna árásar ákærða hafi brotaþoli farið í jörðina og við þetta hafi brotaþoli fengið mar á vinstri kinn og brot á bátsbeini vinstri úlnliðar og jafnframt hafi gleraugu brotaþola brotnað.

Ekki verður fullyrt að brotaþoli hafi verið fenginn á vettvang í því skyni að þar yrði hann beittur ofbeldi, en ljóst er að hann var fenginn þangað á fölskum forsendum. Hann taldi sig vera að fara ásamt vini sínum að hitta fyrrverandi vinkonu en stóð svo skyndilega einn með ókunnum aðila sem fór að þýfga hann um ætlaða kynferðislega áreitni sem hann taldi brotaþola hafa haft í frammi.

Fyrir liggur að brotaþoli átti fyrsta höggið í átökunum. Það gaf hann eftir að hann hafði verið fenginn á staðinn á fölskum forsendum eins og áður segir. Í framhaldi af því höggi slær ákærði brotaþola. Þótt þá hafi verið kominn á vettvang C, vinur brotaþola, er ekki hægt að líta svo á að aðstæður hafi verið þannig að högg ákærða og aðrar síðari gerðir hans hafi verið honum refsilaus neyðarvörn. Verður að telja að með þeirri háttsemi, er sönnuð hefur verið í málinu, hafi ákærði brotið gegn 1. mgr. 218. gr. laga nr. 19/1940 eins og honum er gefið að sök í ákæru. Er ákærði framdi brot sitt var hann á átjánda ári. Fyrri sakaferill ákærða skiptir ekki máli við úrlausn málsins. Við hana verður horft til ungs aldurs ákærða er brotið var framið og þess að brotið var framið í nóvember 2017 en ákæra gefin meira en hálfu öðru ári síðar. Þá verður horft til þess að brotaþoli á fyrsta högg átakanna þótt það atriði skipti í ljósi aðstæðna minna máli en ella væri. Þegar á allt er horft verður ákveðið að ákvörðun um refsingu ákærða skuli frestað og niður falli hún að liðnum tveimur árum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga. Ákærði hefur framið ólögmæta meingerð gegn brotaþola og ber bótaábyrgð á henni. Brotaþoli kvaðst hafa gróið meina sinna á sex vikum og hljómar það sennilega í ljósi skýrslu G fyrir dómi. Ekki liggja fyrir sérfræðigögn um aðrar afleiðingar atviksins fyrir brotaþola. Þegar á allt er horft verður ákærði dæmdur til að greiða brotaþola 500.000 krónur í miskabætur ásamt vöxtum eins og í dómsorði greinir, en bótakrafa mun hafa verið birt 15. október 2019. Í málinu liggja gögn vegna umkrafins kostnaðar vegna gleraugna, 48.790 króna, og verður sú krafa tekin til greina. Þá liggja fyrir gögn um 4.870 króna annan útlagðan kostnað brotaþola og verður ákærða gert að greiða hann. Loks verður ákærða gert að greiða brotaþola 248.000 krónur í málskostnað og hefur þá verið litið til reglna um virðisaukaskatt. Málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, G-kk-ef S-x-x R-kk-ef lögmanns, ákveðast 463.760 krónur með virðisaukaskatti en í ljósi þeirra atriða í ákæru sem ekki voru talin sönnuð þykir rétt að ríkissjóður greiði fjórðung þeirra á móti ákærða, og sama verður sagt um 43.900 króna annan sakarkostnaðar. Gætt var 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88/2008. Af hálfu ákæruvaldsins fór B-kk-nf E-kk-nf aðstoðarsaksóknari með málið. Þ-kk-nf D-kk-nf kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð

Ákvörðun um refsingu ákærða, X, er frestað og niður skal hún falla að liðnum tveimur árum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. laga nr. 19/1940.

Ákærði greiði B 553.660 krónur ásamt vöxtum af 500.000 krónum, samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 18. nóvember 2017 til 15. nóvember 2019, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags, og 248.000 krónur í málskostnað.

Málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, G-kk-ef S-x-x R-kk-ef lögmanns, 463.760 krónur og 43.900 króna annan sakarkostnað greiði ákærði að þremur fjórðuhlutum en ríkissjóður að fjórðungi.

Þ-kk-nf D-kk-nf og hefur þá verið litið til reglna um virðisaukaskatt. Málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, G-kk-ef S-x-x R-kk-ef lögmanns, ákveðast 463.760 krónur með virðisaukaskatti en í ljósi þeirra atriða í ákæru sem ekki voru talin sönnuð þykir rétt að ríkissjóður greiði fjórðung þeirra á móti ákærða, og sama verður sagt um 43.900 króna annan sakarkostnaðar. Gætt var 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88/2008. Af hálfu ákæruvaldsins fór B-kk-nf E-kk-nf aðstoðarsaksóknari með málið. Þ-kk-nf D-kk-nf kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð

Ákvörðun um refsingu ákærða, X, er frestað og niður skal hún falla að liðnum tveimur árum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. laga nr. 19/1940.

Ákærði greiði B 553.660 krónur ásamt vöxtum af 500.000 krónum, samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 18. nóvember 2017 til 15. nóvember 2019, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags, og 248.000 krónur í málskostnað.

Málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, G-kk-ef S-x-x R-kk-ef lögmanns, 463.760 krónur og 43.900 króna annan sakarkostnað greiði ákærði að þremur fjórðuhlutum en ríkissjóður að fjórðungi.

Þ-kk-nf D-kk-nf