S-929/2013

Mál þetta, sem dómtekið var 21. janúar síðastliðinn, var höfðað með ákæru ríkissaksóknara, útgefinni 2. október síðastliðinn og framhaldsákæru, útgefinni 14. október síðastliðinn, á hendur S-kk-þgf L-kk-þgf S-kk-þgf, kt. 000000-0000,Trönuhrauni 7, Hafnarfirði, nú gæslufanga, S-kk-þgf B-kk-þgf, kt. 000000-0000, Fangelsinu Litla Hrauni, Eyrarbakka, D-kk-þgf F-kk-þgf M-kk-þgf, kt. 000000-0000, Sæviðarsundi 13, Reykjavík, nú gæslufanga, H-kk-þgf G-kk-þgf H-kk-þgf, kt. 000000-0000, Fangelsinu Litla Hrauni, Eyrarbakka og G-kk-þgf Þ-kk-þgf G-kk-þgf, kennitala 000000-0000, Fangelsinu Litla Hrauni, Eyrarbakka. Þá höfðaði lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu mál á hendur ákærða S-kk-þgf L-kk-þgf með ákæru útgefinni 15. október síðastliðinn og með ákæru, útgefinni sama dag, höfðaði lögreglustjóri mál á hendur ákærða S-kk-þgf B-kk-þgf. Hafa þessar þrjár ákærur verið sameinaðar, sbr. 1. mgr. 169. gr. laga nr. 88/2008.

Með ákæru ríkissaksóknara er málið höfðað:

„I

Á hendur ákærðu S-kk-þgf L-kk-þgf S-kk-þgf, S-kk-þgf B-kk-þgf, G-kk-þgf Þ-kk-þgf G-kk-þgf, og H-x-x G-kk-þgf H-kk-þgf fyrir frelsissviptingu og sérstaklega hættulega líkamsárás gegn B, kennitala 000000-0000, á tímabilinu frá því um kl. 21:00 sunnudaginn 30. júní 2013 og fram undir hádegi mánudaginn 1. júlí 2013, þegar hann losnaði frá þeim.

1. Með því að hafa, í samkvæmi í íbúð að C, [...], um kl. 21:00 sunnudaginn 30. júní 2013, veist með ofbeldi að B og svipt hann frelsi sínu, þar sem meðal annars ákærði S-kk-nf L-kk-nf sló B með keðju, veitti honum ítrekuð hnefahögg í andlitið, stakk hann með óhreinum sprautunálum og ítrekað með skrúfjárni í axlir og brjóst, ákærði G-kk-nf Þ-kk-nf sparkaði með hné ítrekað í andlit B og aðrir ákærðu slógu hann og bundu.

2. Fyrir miðnætti sama kvöld fluttu ákærðu G-kk-nf Þ-kk-nf og H-kk-nf G-kk-nf, B, að undirlagi ákærða S-kk-ef L-kk-ef, gegn vilja hans í bifreiðinni [...] frá C, að D í [...], en skömmu síðar flutti ákærði S-kk-nf L-kk-nf hann í bifreiðinni [...] til baka að C, en á leiðinni stakk ákærði S-kk-nf L-kk-nf, B ítrekað með dúkahníf.

3. Nokkru eftir kl. 01:00 mánudaginn 1. júlí var B fluttur að undirlagi ákærðu gegn vilja sínum að E í U, þar sem hann mátti þola hnefahögg af hendi ákærðu.

4. Síðar aðfaranótt mánudagsins 1. júlí var B fluttur aftur að C, [...], þar sem ákærðu einkum ákærðu S-kk-nf L-kk-nf og S-kk-nf B-kk-nf beittu hann ofbeldi, en hann slapp úr haldi þeirra nálægt hádegi.

Á framangreindum stöðum og tímum beittu ákærðu B ofbeldi þar sem meðal annars S-kk-nf L-kk-nf og S-kk-nf B-x-x slógu hann ítrekað með hnefum í andlit, með stórri kylfu í hnéskeljar, handarbak hans og með minni kylfu ítrekað í höfuð og kinnbein sem við það brotnaði, stungu hann og skáru ítrekað með eggvopni og klipptu í eyru hans. Stakk ákærði S-kk-nf B-x-x hann með óhreinum sprautunálum ítrekað á meðan ákærði S-kk-nf L-kk-nf hélt honum auk þess sem aðrir ákærðu tóku þátt í að slá B.

Hlaut B af framangreindu brot í hægri augntóft og hægra kinnbeini, mar og bólgu á vinstri kinn, mar og skurð á hægri hendi, bólgu og skurð á upphandlegg, hvíturöskun í auga, glóðaraugu, rispur, skurði og aðra áverka víða um líkamann.

Brot ákærðu teljast varða við 2. mgr. 218. gr. og 1. mgr. 226. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

II

Á hendur ákærðu öllum, fyrir frelsissviptingu, ólögmæta nauðung og sérstaklega hættulega líkamsárás gegn A, kennitala 000000-0000, á tímabilinu frá um kl. 00:30 aðfararnótt mánudagsins 1. júlí 2013 fram til síðdegis sama dag.

1. Með því að ákærðu S-kk-nf B-x-x, D-kk-nf F-kk-nf, G-kk-nf Þ-kk-nf og H-kk-nf G-kk-nf ruddust aðfaranótt mánudagsins 1. júlí 2013 um kl. 00:30 inn á heimili A að F, [...], að undirlagi ákærða S-kk-ef L-kk-ef eftir að hafa fengið hann til að opna dyrnar með blekkingum og sviptu hann frelsi sínu, slógu hann ítrekað með kylfum í fætur og höfuð, og ákærði S-kk-nf B-x-x otaði hníf að A og hótaði að stinga hann ef hann ekki fylgdi þeim. Fluttu þeir A gegn vilja sínum í bifreiðinni [...] frá F að C, [...], þegar þangað var komið sló ákærði S-kk-nf L-kk-nf hann ítrekað í andlitið eftir að hann steig út úr bifreiðinni og beittu ákærðu allir A grófu ofbeldi í íbúðinni að C.

2. Skömmu eftir komuna í C, fluttu ákærðu S-kk-nf B-kk-nf, D-kk-nf F-kk-nf, G-kk-nf Þ-kk-nf og H-kk-nf G-kk-nf, að undirlagi S-kk-ef L-kk-ef, A að E í [...], þar sem ákærðu D-kk-nf F-kk-nf, G-kk-nf Þ-kk-nf og S-kk-nf B-x-x hjálpuðust að við að binda hann á höndum og fótum fyrir aftan bak, að fyrirmælum ákærða S-kk-ef L-kk-ef, og veittust að honum með höggum, og var hann látinn liggja á gólfinu um tíma bundinn í sársaukafullri stellingu, þar sem ákærði S-kk-nf B-x-x sparkaði í höfuð hans og nokkrum sinnum í líkama hans. Eftir þetta mátti A þola ýmiskonar líkamsmeiðingar af hendi ákærðu meðal annars sem hér segir. Eftir að ákærði S-kk-nf L-kk-nf kom að E nokkru síðar veittust hann og ákærði S-kk-nf B-x-x að A og slógu hann með kylfu, skáru í hann, helltu rakspíra á brjóstkassa hans og kveiktu í. Ákærði S-kk-nf L-kk-nf færði A úr buxunum, hæddist að kynfærum hans, helti rakspíra yfir þau og kveikti í. Eftir að efri vör A rifnaði, vegna höggs sem ákærði S-kk-nf L-kk-nf veitti honum með kylfu og braut einnig framtönn hans, saumaði ákærði D-kk-nf F-kk-nf hana saman með garni og saumnál. Skiptust allir ákærðu á um að slá hann ítrekað. Neyddi ákærði S-kk-nf L-kk-nf ofan í hann fjölda óþekktra tafla sem líklega innihéldu deyfandi lyf, steig ofan á höfuð honum vinstra megin á eyrað og snéri fætinum fram og til baka og stakk hann með skrúfjárni í líkamann, ákærði D-kk-nf F-kk-nf sprautaði A með óþekktu lyfi í rassinn.

3. Að morgni mánudagsins 1. júlí 2013 fluttu ákærðu S-kk-nf B-x-x og D-kk-nf F-kk-nf A frá E, að G á [...], í bifreiðinni [...], þar sem ákærði S-kk-nf B-x-x sló A með belti og einhverskonar snúru í líkamann og ákærði D-kk-nf F-kk-nf sló hann í andlitið með olnboganum, afklæddu og skildu hann eftir nakinn íklæddan svörtum plastpoka í kjallara hússins, bundinn við burðarstoð eftir að hafa bundið beisli um höfuð honum þannig að mélin voru í munni hans. Dvaldi A bundinn þar nokkrar klukkustundir þangað til húsráðandi losaði hann síðdegis sama dag.

Hlaut A af atlögunni skurð í efri vör og munnhol, mar á hægra eyra, stórt mar á upphandlegg vinstra megin, rispur, skurði og aðra áverka víða um líkamann, brotna hægri framtönn og sprungu og dældun í hægra nefbeini.

Brot ákærðu teljast varða við 2. mgr. 218. gr., 225. gr. og 1. mgr. 226. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

III

Á hendur S-kk-þgf L-kk-þgf S-kk-þgf, fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás, með því að hafa 15. október 2012, í íbúð að H, [...] á heimili I, kennitala 000000-0000, vafið belti af baðslopp um háls hennar og dregið hana um íbúðina á beltinu þannig að henni lá við köfnun, en losað takið þegar hún var við það að kafna og endurtekið þetta einu sinni. Hlaut I punktblæðingar í augum vegna æðaþrýstings í höfði.

Brot ákærða telst varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

IV

Á hendur S-kk-þgf L-kk-þgf S-kk-þgf, fyrir húsbrot og hótanir með því að hafa sunnudaginn 30. júní 2013 ruðst í heimildarleysi inn á heimili Í, kennitala 000000-0000 og J, kennitala 000000-0000 að K, og hótað þeim að drepa dóttur þeirra I og föður hennar J.

Brot ákærða telst varða við 231. gr. og 233. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærðu verði dæmdir til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkröfur:

A krefst þess að ákærðu samkvæmt II. kafla ákæru þeir S-kk-nf L-kk-nf S-kk-nf, S-kk-nf B-kk-nf, D-kk-nf F-kk-nf M-kk-nf, G-kk-nf Þ-kk-nf G-kk-nf og H-kk-nf G-kk-nf H-kk-nf, verði sameiginlega dæmdir til að greiða honum skaða og miskabætur, samtals að fjárhæð kr. 6.152.529,- auk vaxta samkvæmt 8. gr., sbr. 4. gr. laga nr. um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 af ofangreindri fjárhæð frá 1. júlí 2013 til þess dags þegar mánuður er liðinn frá því að bótakrafan er kynnt fyrir sakborningi, en með dráttarvöxtum frá þeim degi samkvæmt 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. sömu laga til greiðsludags.

Gerð er krafa um þóknun vegna réttargæslu fyrir brotaþola úr hendi sakborninga samkvæmt mati réttarins eða samkvæmt síðar framlögðum málskostnaðarreikningi, að viðbættum virðisaukaskatti á réttargæsluþóknun.“

Með framhaldsákærunni var gerð þessi bótakrafa:

„Einkaréttarkröfur:

B, kt. 000000-0000, gerir þá kröfu að ákærðu S-kk-nf L-kk-nf, S-kk-nf B-kk-nf, G-kk-nf Þ-kk-nf og H-kk-nf G-kk-nf, verði in solidum dæmdir til að greiða honum skaða- og miskabætur að fjárhæð kr. 7.729.950 ásamt vöxtum skv. 8. gr., sbr. 4. gr. vaxtalaga nr. 38/2001, af kr. 5.092.400 frá 1. júlí 2013 til þess dags þegar liðinn var mánuður frá því að ákærðu var birt skaðabótakrafan, en með dráttarvöxtum samkvæmt 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001, af kr. 7.729.950 frá þeim degi til greiðsludags. Þá er þess krafist að ákærðu verði, in solidum dæmdir til þess að greiða brotaþola málskostnað við að halda fram kröfu þessari skv. síðar framlögðu málskostnaðaryfirliti.“

Lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu höfðaði mál á hendur ákærða S-kk-þgf L-kk-þgf „fyrir eftirtalin brot framin á höfuðborgarsvæðinu á árinu 2012 og 2013:

I.

1. Fyrir líkamsárás og húsbrot, með því að hafa föstudaginn 29. mars 2013 farið heimildarlaust inn að K í [...], heimili J og synjað því að fara út þegar skorað var á ákærða að yfirgefa heimilið og í framhaldinu skallað J, kt. 000000-0000 í andlitið og bitið hann í vísifingur vinstri handar, allt með þeim afleiðingum að J hlaut yfirborðsáverka á vör og munnholi, mar á efri vör og opið sár á fingri.

Telst þetta varða við 217. gr. og 231. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940.

II.

2. Fyrir eignaspjöll, með því að hafa sama dag og getur um í ákærulið I.1, sparkað í bifreiðina [...], skráður eigandi J, sem stóð fyrir utan K, með þeim afleiðingum að aftari hurð vinstra megin á bifreiðinni dældaðist.

Telst þetta varða við 1. mgr. 257. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940.

III.

Fyrir umferðarlagabrot á árinu 2013 nema annað sé tekið fram, með því að hafa:

3. Fimmtudaginn 20. september 2012 sl. ekið bifreiðinni [...] við Sæbraut/Kalkofnsveg í Reykjavík án gildra ökuréttinda.

Telst þetta varða við 1. mgr. 48., sbr. 1. mgr. 100. gr., umferðarlaga nr. 50,1987, sbr. 1. gr. laga nr. 48,1997.

4. Sunnudaginn 3. mars ekið bifreiðinni [...] undir áhrifum ávana- og fíkniefna óhæfur til að stjórna ökutæki örugglega (amfetamín í blóði mældist 295 ng/ml og tetrahýdrókannabínól 8 ng/ml) við bensínstöð Olís við Reykjanesbraut í Garðabæ, þar sem lögregla stöðvaði aksturinn.

5. Föstudaginn 29. mars ekið bifreiðinni [...] undir áhrifum ávana- og fíkniefna óhæfur til að stjórna ökutæki örugglega (amfetamín í blóði mældist 590 ng/ml og tetrahýdrókannabínól 8,9 ng/ml) við gatnamót Starmýrar og Safamýrar í Reykjavík þar sem lögregla stöðvaði aksturinn.

6. Mánudaginn 8. apríl ekið bifreiðinni [...] undir áhrifum ávana- og fíkniefna óhæfur til að stjórna ökutæki örugglega (amfetamín í blóði mældist 375 ng/ml, MDMA 565 ng/ml og tetrahýdrókannabínól 8 ng/ml) í Skeifunni við verslun Pennans í Reykjavík, þar sem lögregla stöðvaði aksturinn.

7. Mánudaginn 15. apríl ekið bifreiðinni [...] undir áhrifum ávana- og fíkniefna óhæfur til að stjórna ökutæki örugglega (amfetamín í blóði mældist 245 ng/ml og tetrahýdrókannabínól 11 ng/ml) við Bústaðaveg í Reykjavík, þar sem lögregla stöðvaði aksturinn.

8. Fimmtudaginn 18. apríl ekið bifreiðinni [...] undir áhrifum ávana- og fíkniefna óhæfur til að stjórna ökutæki örugglega, (amfetamín í blóði mældist 135 ng/ml, kókaín 130 ng /ml og tetrahýdrókannabínól 18 ng/ml) við Stakkahraun í Hafnarfirði, þar sem lögregla stöðvaði aksturinn.

9. Föstudaginn 17. maí sl. ekið bifreiðinni [...] undir áhrifum ávana- og fíkniefna óhæfur til að stjórna ökutæki örugglega, án nægjanlegrar aðgæslu og tillitsemi, (amfetamín í blóði hans mældist 265 ng/ml og kókaín 140 ng/ml) við gatnamót Sæbrautar og Súðarvogs í Reykjavík, með þeim afleiðingum að bifreiðin lenti á ljósastaur þar sem akstri lauk.

Telst þetta varða við 1., sbr. 2. mgr., 45. gr. a, er varðar ákærulið III. 4-9 og einnig við 1. mgr. 4. gr. er varðar ákærulið III. 9, allt sbr. 1. mgr. 100. gr., umferðarlaga nr. 50, 1987, sbr. 5. gr. laga nr. 66, 2006.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar, greiðslu alls sakarkostnaðar og til sviptingar ökuréttar skv. 101. og 102. gr. nefndra umferðarlaga, sbr. 25. gr. laga nr. 44, 1993 og 18. gr. laga nr. 66, 2006.“

Lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu höfðaði mál á hendur ákærða S-kk-þgf B-kk-þgf „fyrir eftirtalinn brot framin á árinu 2013:

1. Fyrir umferðarlagabrot, með því að hafa að kvöldi miðvikudagsins 12. júní ekið bifreiðinni [...], undir áhrifum ávana- og fíkniefna og óhæfur til að stjórna henni örugglega (amfetamín í blóði 410 ng/ml, kókaín 110 ng/ml og tetrahýdrókannabínól 5,6 ng/ml), án ökuréttinda, norður Reykjanesbraut í Reykjavík við Sæbraut á 98 km hraða á klst. þar sem leyfður hámarkshraði er 60 km á klst. og eigi sinnt fyrirmælum lögreglu um að stöðva bifreiðina, en bifreiðinni var ekið inn Súðarvog, þar sem akstri lauk við Kænuvog, þar sem lögregla hafði afskipti af kærða.

Telst þetta varða við 3. mgr. 5. gr., 1., sbr. 3. mgr. 37. gr., 1., sbr. 2. mgr., 45. gr. a, og 1. mgr. 48. gr., allt sbr. 1. mgr. 100. gr., umferðarlaga nr. 50, 1987, sbr. 5. gr. laga nr. 66, 2006.

2. Fyrir líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 23. júní utandyra við skemmtistaðinn L í [...], skallað M, kt. 000000-0000 í andlitið, með þeim afleiðingum að hann hlaut mar yfir nefi, glóðarauga beggja vegna, og nefbrot.

Telst þetta varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940.

3. Fyrir hegningar- og umferðarlagabrot með því að hafa að morgni þriðjudagsins 2. júlí ekið bifreiðinni [...], undir áhrifum ávana- og fíkniefna og slævandi lyfja (tetrahydrókannabínól í blóði 1,3 ng/ml, amfetamín í blóði 90 ng/ml, Nítrazepam 80 ng/ml og metýlfenídat 30 ng/ml), óhæfur til að stjórna henni örugglega, yfir leyfðum hámarkshraða á allt að 100 km á klst., þar sem leyfður hámarkshraði er 50 km á klst. gegn rauðu ljósi austur Bústaðaveg í Reykjavík við gatnamót Háaleitisbrautar, án nægilegrar aðgæslu og tillitsemi og án þess að hafa öðlast ökuréttindi, allt með þeim afleiðingum að bifreiðin ók bílstjóramegin inní hlið bifreiðarinnar [...], sem ók norður Háaleitisbraut en bifreiðin [...] valt og ökumaður bifreiðarinnar hlaut mörg rifbrot, áverka á lunga, og einhliða lungnamar.

Telst þetta varða við 219. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940 og 1. mgr. 4. gr., 1. mgr. 5. gr., 1., mgr. 25. gr., 1. mgr. 36. gr., 1. mgr. 37. gr., 1., sbr. 2. mgr. 44. gr., 1., sbr. 2. mgr., 45. gr., a, 1. mgr. 48. gr., allt sbr. 1. mgr. 100. gr., umferðarlaga nr. 50, 1987, sbr. 5. gr. laga nr. 66, 2006.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar og til sviptingar ökuréttar skv. 101. og 102. gr. nefndra umferðarlaga, sbr. 25. gr. laga nr. 44, 1993 og 18. gr. laga nr. 66, 2006.“

Ákærðu neita sök og krefjast sýknu en til vara vægustu refsingar. Þess er krafist að bótakröfunum verði vísað frá dómi en til vara að þær verði lækkaðar. Ákærðu krefjast þess að sakarkostnaður verði greiddur úr ríkissjóði svo og málsvarnarlaun verjenda þeirra.

II

Málavextir verða nú reifaðir í sömu röð og ákærurnar. Fylgt verður kaflaskiptingu í ákærunum nema hvað málavextir varðandi I. og II. kafla í ákæru ríkissaksóknara verða raktir í einu lagi. Í III. kafla verður gerð grein fyrir framburði ákærðu og vitna fyrir dómi og þar verður einnig getið um framburð þeirra við lögregluyfirheyrslur eftir því sem tilefni er til.

Upphaf máls þess, sem um getur í I. og II. kafla ákæru ríkissaksóknara, er að faðir brotaþolans A hafði samband við lögreglu að kvöldi 1. júlí síðastliðins og kvaðst óttast um son sinn. Hann hefði ekki heyrt í honum frá því síðdegis daginn áður og hann hefði ekki mætt til vinnu þá um morguninn. Um kvöldið hafði faðirinn aftur samband við lögregluna og kvaðst vera á leiðinni austur á N til að sækja son sinn. Eftir að þeir feðgar komu að austan fór brotaþoli á slysadeild og þar hafði lögreglumaður tal af honum. Í skýrslu lögreglu er haft eftir brotaþola að hann hafi verið heima hjá sér þegar hringt var í dyrasíma um klukkan 00:30 aðfaranótt 1. júlí. Í símanum hafi verið rödd sem kynnti sig sem félaga hans og hafi hann því opnað dyrnar að sameigninni og eins opnað dyr íbúðarinnar. Í framhaldinu hefðu fjórir menn ruðst inn í íbúðina og byrjað að berja sig. Hann kvaðst hafa þekkt einn þeirra sem „D-kk-þf litla“ og mun þar átt við ákærða D-kk-þf F-kk-þf sem hafi sagt „ég get ekki bjargað þér núna, út úr þessu sem þú hefur gert“. Einnig kvaðst brotaþoli hafa þekkt ákærða S-kk-þf B-x-x í hópi innrásarmanna. Hann kvað þá hafa verið með kylfur og tangir. Mennirnir hefðu tekið sig út úr íbúðinni og farið með sig að húsi í O í [...] þar sem ákærði S-kk-nf L-kk-nf hefði verið. Brotaþoli kvaðst því næst hafa verið fluttur á heimili föður ákærða S-kk-ef L-kk-ef og þar hafi hann verið bundinn á höndum og fótum og látinn liggja á gólfinu þar sem ákærðu S-kk-nf L-kk-nf og S-kk-nf B-kk-nf og hinir mennirnir, sem brotaþoli þekkti ekki, hefðu sparkað í hann og barið hann. Eins hefðu þeir potað í hann með kylfum eins og segir í lögregluskýrslunni. Honum hefði verið skipað að fara í sturtu og skola af sér blóð og svo hefðu þeir haldið áfram að berja hann og sparka í hann. Þá kvað brotaþoli ákærða S-kk-þf L-kk-þf hafa látið sig gleypa um 20 töflur og hafa sprautað sig í rassinn með lyfi. Eftir að hafa tekið lyfin kvaðst brotaþoli lítið muna af því sem gerðist. Hann kvað þó ákærðu S-kk-þf B-x-x og D-kk-þf hafa ekið með sig til N og farið með sig inn í hús þar sem hefði verið maður sem hann þekkti ekki. Í húsinu hefðu ákærðu lamið sig með belti víðsvegar um líkamann, en síðan afklætt sig og fært í svartan ruslapoka. Þeir hefðu síðan farið með hann niður í kjallara þar sem hann hefði verið keflaður og bundinn við staur eða súlu. Brotaþoli kvaðst ekki vita hversu lengi hann var í kjallaranum en að lokum hafi komið til sín maður, er greinilega var mjög hræddur, og hafi hann losað sig, lánað sér föt og peninga og fylgt sér að bensínstöðinni þar sem hann hefði getað tekið vagn til P. Brotaþoli hringdi hins vegar í föður sinn sem kom og sótti hann eins og rakið var.

Í lögregluskýrslunni er stuttlega gerð grein fyrir áverkum á brotaþola. Lögreglumaðurinn kvaðst hafa séð spotta lafa frá munni hans og þá hefði rifjast upp fyrir brotaþola að ákærðu hefðu verið að ræða það að klippa vörina af en ákærði D-kk-nf hefði saumað hana saman. Þá segir að í andliti hans hafi verið sár sem hann hefði sagt að væru eftir tangir sem notaðar hefðu verið til klípa hann víðs vegar um líkamann. Einnig hefði mátt sjá djúpar rauðar rákir á baki hans eftir belti. Þá var önnur framtönn hans brotin og hafi hann verið mjög blóðugur og bólginn í andliti.

Brotaþolinn kvað tilefni þess að ráðist var á sig hafa verið það að í febrúar 2013 hefði hann sofið hjá fyrrum kærustu ákærða S-kk-ef L-kk-ef.

Í framhaldi af rannsókn framangreinds máls vöknuðu grunsemdir um að brotaþolinn B hefði einnig orðið fyrir árás. Reynt var að hafa uppi á honum og er það tókst ekki var haft samband við foreldra hans. Faðir hans hafði samband við lögreglu miðvikudaginn 3. júlí og kvað syni sínum haldið nauðugum í íbúð í [...]. Lögreglumenn fóru þangað að kvöldi 3. júlí og náðu tali af brotaþolanum sem samþykkti að ræða við þá frammi á stigagangi. Síðan segir orðrétt í skýrslunni: „Báðum við B að segja okkur frá málsatvikum og óskuðum eftir afstöðu hans til að leggja fram formlega kæru í málinu. B var greinilega mjög óttasleginn og eftir nokkuð þóf sagðist hann ekki reiðubúinn að ræða málið við lögreglu þar sem hann óttaðist grimmilegar hefndaraðgerðir af aðilum, sem hann vildi ekki nefna, ef hann blandaði lögreglu í málið, t.d. með því að leggja fram kæru.“ Hann sagðist þó ætla að hugsa málið og myndi hann hafa samband við lögreglu síðar en nú vildi hann vera í friði.

Í skýrslunni segir að brotaþoli hafi verið með sjáanlega áverka í andliti, bæði marinn og bólginn. Hann hafi verið ber að ofan og hafi mátt sjá greinileg skurðarför á líkamanum, aðallega á hægri hendi.

Tekin var ítarleg skýrsla af brotaþolanum B 12. júlí þar sem hann lýsti atlögum ákærðu að sér og hinum brotaþolanum. Eru lýsingar hans að miklu leyti teknar upp í ákærunni. Þá kom fram hjá honum að ástæða árásanna á brotaþola báða hafi verið framangreind samskipti A og fyrrum kærustu ákærða S-kk-ef L-kk-ef, en B kvaðst hafa verið í sama samkvæmi og þau þar sem kunningsskapurinn stofnaðist.

Eins og áður sagði leitaði brotaþolinn A á slysadeild að kvöldi 1. júlí. Þar skýrði hann frá því að hann hefði verið numinn á brott af heimili sínu nóttina áður og barinn, meiddur og píndur. Hann hefði síðan verið fluttur til N. Þaðan komi hann í fötum, sem hann eigi ekki, og sé illa útlítandi. Loks er bókað að hann muni til þess að saumað hafi verið í vörina á honum.

Í vottorði læknis er skoðun á brotaþola lýst og er hún svohljóðandi: „Sjúklingur er allur í smásárum í andlitinu. Einnig með stóra rifu í gegnum efri vörina hægra megin. Þegar þetta er þrifið þá sést að þarna hefur verið saumað með tvinna eða hörtvinna að hluta til. Tveir saumar eru í þessu sem ég klippi burtu. Þetta er síðan þrifið allt upp og flipinn saumaður að utanverðu en sárið látið vera opið að innan. Settur á penicillin í framhaldi af þessu. Aðrir áverkar eru eftirfarandi: Fyrir utan yfirborðssár í andliti er stórt haematoma (mar) á vinstra eyranu. Á bakinu eru sár sem eru rispur eða för eftir svipur. Þetta eru grunn sár, fjölmörg en hætta við mitti. Á höndum er hann með svipaðar rispur og það er stórt mar á upphandlegg vinstra megin. Sjúklingur virðist ekkert meiddur neðan mittis, hvorki á lærum, hnjám, kálfum eða kynfærum en hann er með rispur svipaðar og eru á brjóstkassa á vinstri kálfa. Minni að atburðinum segir sjúklingur vera lítið og segir að sér hafi verið byrluð margs konar lyf og efni. Hér er tekið lyfjaskann í þvagi og það testast jákvætt fyrir öllu sem er prófað, það er kókaín, amfetamín, THC, MDMA, opiödum og benzodiazepani. Blóðprufur eru með skikkanlegum hætti. Hægri framtönn í efri góm er þverbrotin af svo munar um 2 mm í lengd framtanna.“

Í niðurstöðum vottorðsins segir að brotaþoli hafi, að því er virðist, orðið fyrir fólskulegri árás. „Hér hafa orðið mjög óvenjuleg atvik sem benda til misþyrminga. Hvernig þær hafa nákvæmlega verið framkvæmdar er erfiðara að segja til um en ummerkin ýmis þó engir séu áverkarnir örkumlandi eða lífshættulegir.“ Læknirinn kvaðst ekki hafa tekið eftir ummerkjum um bruna á kynfærasvæði og heldur ekki séð slík ummerki við endurkomu brotaþola 17. júlí. Með vottorðinu fylgdu ljósmyndir er teknar voru á slysadeild og sýna þær að útlit brotaþola var eins og lýst er í vottorðinu.

Brotaþolinn B leitaði á slysadeild að morgni 6. júlí. Hann kvaðst hafa orðið fyrir líkamsárás að kvöldi 30. júní. „Kvaðst hafa lent í átökum þar sem beitt var kylfum, hnífum og skærum. Aðalkvörtun hans við komu á bráðamóttöku í Fossvogi var að hann var með blóðhlaupið hægra auga en hann kvaðst hafa verið beittur miklu ofbeldi og að sparkað hafi verið í hann.“ Við skoðun á brotaþola hafi sést að hann var með mar og bólgu yfir vinstri kinn. „Einnig var hann með töluvert mar og skurði á hægri hendi. Við nánari skoðun á andliti er hann með bólgu yfir hægri kinn og glóðarauga beggja vegna, meira þó hægra megin. Ekki sást mar aftan við eyru. Hann er verulega aumur við þreifingu yfir kinn hægra megin. Þá var hann með kúlu eða fyrirferð á höfði vinstra megin á hnakka. Hægra auga var töluvert blóðhlaupið og blæðing í hvítu augans. Engin tvísýni eða þokusýn og engin sjónsviðsskerðing. Á vinstri hönd var bólga og stór skurður (nokkurra daga gamall) eftir upphandlegg.“ Tekin var sneiðmynd af andliti brotaþola og sást þá brot í hægri augntótt neðantil og hliðlægt. Einnig sást brot í hægra kinnbeini framan til og hliðlægt. Að auki er í vottorðinu talað um hvíturöskun og að augnlok hafi verið bólgið. Sneiðmyndin var tekin 9. júlí þegar brotaþoli leitaði til háls-, nef- og eyrnadeildar þar eð hann hafi enn verið með verki. Hann hafði ekki viljað að sneiðmynd væri tekin er hann kom á slysadeild 6. júlí.

Í samantekt vottorðsins segir að brotaþoli hafi verið barinn með kylfu, sparkað hafi verið í hann og beitt eggvopnum. „Hlaut fyrst og fremst áverka á andliti en einnig mar í hársverði og stungu eða skurðsár á handlegg. Reyndist hafa brot á kinnbeini og augntóft. Einnig var hann með skurð á framhandlegg.“ Meðal gagna málsins eru ljósmyndir er teknar voru að tilhlutan brotaþola og á þeim sjást yfirborðsáverkar þeir sem lýst er í vottorðinu.

Tæknideild lögreglunnar rannsakaði vettvang að C, að E í [...] og að G á [...]. Þá voru rannsakaðir tveir bílar. Ljósmyndir voru teknar í þessum húsum og af bílunum. Blóðsýni voru send til Statens Kriminalteknisk Laboratorium í Svíþjóð (hér eftir nefnt SKL) sem rannsakaði þau og bar saman við sýni úr framangreindum brotaþolum. Gögn um þessar rannsóknir eru meðal gagna málsins og verða þau nú reifuð.

Að C fundust margir blóðblettir á nokkrum stöðum og voru tekin sýni af þeim. Einnig var lagt hald á blóðuga muni og leitað að lífssýnum í þeim. Í niðurstöðum SKL segir að greining á sýnum sem tekin voru af laki og sængurveri, svo og sýni sem tekin voru af vegg í gangi og vegg í svefnherbergi hafi leitt í ljós að þau höfðu öll sama DNA-snið og DNA-snið brotaþolans B.

Að E fundust stakir blóðblettir á nokkrum stöðum og voru tekin sýni af þeim. Í niðurstöðum SKL segir að sýni úr blóðblettum á vegg við eldhúsinnréttingu hafi haft sama DNA-snið og sýni úr ákærða S-kk-þgf L-kk-þgf. Sýni úr tveimur sófum hafi haft sama DNA- snið og sýni úr brotaþolanum A.

Að G fannst blóð á munum, plastpoka og belti. Rannsókn SKL sýndi að DNA-snið sýna af þessum munum voru þau sömu og DNA-snið brotaþolans A. Þá var rannsakað stroksýni af mélum sem fundust að G og kom í ljós við rannsókn að DNA-snið þess var hið sama og DNA-snið brotaþolans.

Í bifreiðinni [...] fannst blóð á öskubakka en rannsókn á því sýndi að það tengdist ekki aðilum málsins. Einnig fannst blóð á breiðum enda kylfu sem fannst í hólfi í hurð ökumannsmegin. DNA-greining á blóðsýni af kylfunni sýndi að um var að ræða blöndu DNA-sniða frá báðum framangreindum brotaþolum. Í hinni bifreiðinni fannst blóðblettur en greining á sýni úr honum gaf ekki niðurstöður.

Ákærði S-kk-nf L-kk-nf var handtekinn að kvöldi 12. júlí eftir umfangsmikla leit. Hann var úrskurðaður í gæsluvarðhald daginn eftir og hefur setið í því síðan.

Ákærði S-kk-nf B-x-x var handtekinn 9. júlí og úrskurðaður í gæsluvarðhald 10. júlí. Hann sat í gæsluvarðhaldinu til 7. ágúst er hann hóf afplánun.

Ákærði D-kk-nf F-kk-nf var handtekinn við komu til landsins 21. ágúst. Hann var úrskurðaður í gæsluvarðhald 22. ágúst og hefur setið í því síðan.

Ákærði G-kk-nf Þ-kk-nf var handtekinn 11. júlí og úrskurðaður í gæsluvarðhald 12. júlí. Hann sat í gæsluvarðhaldinu til 7. ágúst er hann hóf afplánun.

Ákærði H-kk-nf G-kk-nf var handtekinn 20. júlí og úrskurðaður í gæsluvarðhald 21. júlí. Hann sat í gæsluvarðhaldinu til 7. ágúst er hann hóf afplánun.

Málavextir varðandi III. kafla í ákæru ríkissaksóknara eru þeir að brotaþoli kom á lögreglustöð 5. júlí og lagði fram kæru á hendur ákærða S-kk-þgf L-kk-þgf vegna líkamsárásar á sig í lok nóvember á þeim stað sem í ákæru greinir. Hún kvað ákærða hafa komið heim til hennar að kvöldi dags og verið bæði æstur og pirraður. Þau hafi farið að rífast og hann hefði tekið belti af baðslopp, vafið því um háls henni og dregið hana um íbúðina. Hún kvað hann hafa legið yfir sér og lofað sér að anda smástund þegar hún hafi verið við það að missa meðvitund, en síðan byrjað aftur.

Brotaþoli fór á slysadeild 18. október 2012 og í vottorði þaðan segir að þetta hafi gerst 15. október. Í vottorðinu er rakin saga brotaþola, en hún kvað barnsföður sinn hafa ráðist á sig tveimur dögum fyrr. „Hann kastar henni niður, dregur hana síðan áfram og setur band í kringum hálsinn á henni og herðir að og reynir að kyrkja hana. Gerðist tvisvar sinnum. Hann sleppti takinu inn á milli en fyrra skiptið sem var langt að hana minnir og henni fannst eins og að hún væri að líða út af og kafna. Hann hélt síðan áfram að hóta henni, sló hana hins vegar ekki í höfuðið né annars staðar að hana minnir en hún man ekki eftir öllu saman þó.“ Við skoðun læknis á brotaþola komu í ljós „subconjuctivar“ blæðingar í augum báðum megin, en meira þó vinstra megin. Þá segir að við skoðun á hálsi hafi komið í ljós að brotaþoli hafi verið þreifiaum yfir hálsvöðvum beggja vegna. Teknar voru myndir af áverkum brotaþola og sýna þær blæðingu í hvítu augnanna. Niðurstaða læknisvottorðsins er að áverkar brotaþola geti komið heim og saman við sögu hennar.

Við yfirheyrslu hjá lögreglu neitaði ákærði sök en kannaðist við að hafa verið reiður og hrist brotaþola aðeins til og gripið um hálsinn á henni.

Málavextir varðandi IV. kafla í ákæru ríkissaksóknara eru þeir að móðir barnsmóður ákærði S-kk-ef L-kk-ef kærði hann fyrir húsbrot og hótanir nefndan dag. Krafðist hún þess að ákærða yrði refsað. Í lögregluskýrslu er haft eftir henni að nefndan dag hefði hún og eiginmaður hennar verið heima ásamt dóttur þeirra. Ákærði hefði ruðst inn á heimilið og sagt mjög ógnandi „hvar er I, hún er að ríða öllum í bænum, ég ætla að drepa hana“. Hún kvað þau hafa reynt að koma ákærða út og er það hafði næstum tekist hefði hann sagt við þau „ég ætla að drepa ykkur“ og svo farið eftir að hafa skellt útihurðinni á eftir sér. Framangreind I er barnsmóðir ákærða. Hún var ekki á heimili foreldra sinna er þetta gerðist.

Við yfirheyrslu hjá lögreglu neitaði ákærði sök. Hann kvaðst hafa komið á heimilið til að kveðja dóttur sína og láta hana hafa smáaur. Hann kvaðst hafa hringt dyrabjöllu tvisvar og opnað dyrnar í framhaldinu eins og hann geri alltaf, enda einn af fjölskyldunni. Faðir barnsmóðurinnar hefði sagt honum að „drulla“ sér út, en ákærði kvað hann ekki þola sig. Hann kvaðst þá hafa farið á brott en faðirinn hefði elt sig með hníf sem hann hefði sveiflað. Ákærði kvaðst síðan hafa farið upp í bifreiðina, sem hann hefði komið á, og ekið á brott.

Málavextir varðandi fyrstu tvo liðina í ákæru lögreglustjóra á hendur ákærða S-kk-þgf L-kk-þgf eru þeir að faðir barnsmóður ákærða kærði hann fyrir líkamsárás, húsbrot og skemmdarverk. Hann kvaðst hafa verið heima hjá sér nefndan dag er hringt hafi verið dyrabjöllu og síðan hefði ákærði gengið inn, en hurðin hafi verið ólæst. Kærandi kvaðst hafa ýtt við ákærða og sagt honum að fara út úr íbúðinni og í framhaldinu hefðu orðið einhver átök þeirra á milli sem hefðu endað með því að ákærði hefði skallað sig í andlitið og bitið sig í fingur á vinstri hönd. Framangreind eiginkona kæranda bar á sama hátt og hann um komu ákærða á heimilið, en hún kvaðst ekki hafa séð ákærða skalla eða bíta kæranda, enda hefðu þeir staðið þétt saman. Þegar ákærði var að fara hefði hann sparkað í bifreið kæranda.

Faðirinn fór á slysadeild þennan sama dag og í vottorði þaðan segir að hann hafi skýrt svo frá að fyrrverandi kærasti dóttur hans hafi ráðist á sig, skallað sig á efri vör og bitið sig í fingur. Í vottorðinu segir: „Við skoðun má sjá mar innan á vinstri hluta efri varar sem gæti hæglega hafa gerst eftir að einhver hafi skallað hann á vörina. Einnig er hann með grunnt bitsár á vísifingri vinstri handar sem einnig gæti samræmst því að einhver hafi bitið hann.“

Lögreglumaður skoðaði bifreið kæranda og tók myndir af henni. Á þeim má sjá dæld á hurð vinstra megin að aftan. Einnig myndaði hann skófar í dældinni og loks tók hann mynd af skó ákærða og eru þessar myndir meðal gagna málsins.

Ákærði var yfirheyrður af lögreglu og kvaðst hann ekki hafa ruðst inn óboðinn heldur hefði móðir barnsmóðurinnar hleypt sér inn. Þá kvað hann að ráðist hefði verið á sig og hefði hann þá ýtt föðurnum frá sér. Loks neitaði hann að hafa sparkað í bílinn.

Málavextir varðandi 3. lið ákærunnar eru þeir að lögreglan stöðvaði ákærða nefndan dag þar sem hann ók bifreið eins og um getur í ákæruliðnum. Í lögregluskýrslu segir að ákærði hafi verið próflaus og samkvæmt ökuferilsskrá hans fékk hann útgefin ökuréttindi 12. ágúst 2008 til þriggja ára. Hann fékk síðan útgefin réttindi 21. september 2012 til 10. október 2051.

Með vísun til 3. mgr. 183. gr. laga nr. 88/2008 verða málavextir varðandi ákæruliði 4 til 9 ekki reifaðir, enda hefur ákærði skýlaust játað sök hvað þá varðar.

Málavextir varðandi 1. lið í ákæru lögreglustjóra á hendur ákærða S-kk-þgf B-kk-þgf eru þeir að nefndan dag voru lögreglumenn við hraðamælingar á þeim stað sem í ákæru getur. Samkvæmt skýrslu lögreglumanns mældi hann hraða bifreiðarinnar [...] klukkan 23:02 að kvöldi þess dags sem í ákæru getur. Í skýrslunni segir að ákærði hafi verið ökumaður og hafi honum verið gefin merki um að stöðva sem hann hafi ekki sinnt heldur ekið áfram. Lögreglumaðurinn kvaðst hafa veitt bifreiðinni eftirför og fundið hana inni á lóð í miðjum Kænuvogi. Samkvæmt skýrslunni var ákærði handtekinn í sömu götu klukkan 23:04. Hann kvaðst ekki hafa ekið bifreiðinni og var ekki með lykla að henni meðferðis. Lögreglumaður ræddi við tvær ungar stúlkur, er verið höfðu að leik í götunni, og hafði eftir þeim að maðurinn sem handtekinn hafði verið, það er ákærði, hefði verið ökumaður. Ákærða var tekið blóð til rannsóknar og sýndu niðurstöður hennar að í því voru fíkniefni eins og í ákæru greinir. Við yfirheyrslu hjá lögreglu neitaði ákærði að hafa ekið bifreiðinni, kvaðst ekkert kannast við hana og aldrei hafa sest upp í hana. Þá kvaðst hann ekki þekkja eiganda hennar.

Málavextir varðandi 2. lið ákærunnar eru þeir að brotaþoli kom á lögreglustöð 24. júní og lagði fram kæru vegna líkamsárásar sem hann kvaðst hafa orðið fyrir aðfaranótt 23. sama mánaðar. Hann kvaðst hafa verið að skemmta sér á nefndum skemmtistað og verið kominn út af honum þegar maður hefði gengið að sér og skallað sig. Brotaþoli kvaðst hafa fundið manninn á fésbók og væri það ákærði.

Ákærði var yfirheyrður af lögreglu og neitaði sök. Meðal gagna málsins er upptaka úr eftirlitsmyndavél og í skýrslu lögreglu um hana segir að á henni sjáist ákærði kýla brotaþola tvisvar í magann og skalla hann beint í andlitið. Ákærði kvaðst ekki vera sá sem sést gera þetta á upptökunni.

Brotaþoli fór á slysadeild og í vottorði þaðan segir að hann hafi verið með þá áverka sem í ákæru getur.

Málavextir varðandi 3. lið ákærunnar eru þeir að nefndan dag ók ákærði bifreiðinni [...] austur Bústaðaveg og á gatnamótum hans og Háaleitisbrautar varð árekstur með bifreið ákærða og bifreiðinni [...]. Samkvæmt gögnum málsins mun ákærði hafa ekið mjög hratt og á móti rauðu ljósi yfir gatnamótin. Ákærða var tekið blóð til rannsóknar og sýndu niðurstöður hennar að í því voru fíkniefni eins og í ákæru greinir. Við yfirheyrslu hjá lögreglu kvaðst ákærði ekki muna eftir þessu. Bar hann við minnisleysi vegna mikillar fíkniefnaneyslu. Samkvæmt læknisvottorði slasaðist ökumaður [...] eins og í ákæruliðnum greinir.

III

Við aðalmeðferð bar ákærði S-kk-nf L-kk-nf að hann kannaðist við brotaþolann B en hann kannaðist ekkert við það mál sem I. og II. kafli ákæru ríkissaksóknara fjallar um. Hann myndi ekkert eftir þessu. Hann kvað hins vegar vel geta verið að hann hefði verið á fylliríi að C á þessum tíma. Sjálfur hefði hann verið handleggsbrotinn á þessum tíma og ekki verið til stórræðanna. Ákæruefnin voru borin undir ákærða og hann kannaðist ekkert við að hafa átt þarna hlut að máli. Ákærði kvað móður sína eiga íbúð að E en ekkert vita hver búi þar og ekki kannaðist hann við að brotaþolinn A hefði farið þangað. Þá kvaðst hann ekki hafa vitað til þess að brotaþolinn hefði átt vingott við barnsmóður sína, enda hefði sambandi þeirra lokið fyrir einu ári. Ákærði kvaðst engin fyrirmæli hafa gefið um aðgerðir gegn brotaþolum. Þá kvaðst hann engan þátt hafa átt í ofbeldi gagnvart þeim. Hann kvaðst þekkja brotaþolann B og hafa tekið þátt í gleðskap með honum. Í þetta skipti hefði gleðskapurinn staðið í marga daga og brotaþolinn tekið þátt í honum. Hann hefði hvorki verið sviptur frelsi né fluttur eitthvert án vilja síns. Þá hefði brotaþolinn ekki reynt að komast í burtu. Ákærði kvaðst ekkert sökótt eiga við brotaþolana.

Varðandi III. kafla ákæru ríkissaksóknara kvað ákærði sig og brotaþola hafa verið að rífast og hefði hann tekið í hálsmál hennar að framan og hrist hana til nokkrum sinnum, en ekki kvaðst hann muna hvernig hún var klædd á þessum tíma. Hann neitaði alfarið að hafa gert það sem hann er ákærður fyrir í þessum kafla. Hann kvað útilokað að brotaþoli hefði borið þær menjar sem í ákæru getur eftir að hann tók á henni. Á þessum tíma hefðu þau bæði búið í þessari íbúð.

Sakarefni IV. kafla í ákæru ríkissaksóknara var borið undir ákærða og kvaðst hann muna eftir þessu. Hann kvað barnsmóður sína hafa beðið sig að koma með peninga handa dóttur þeirra þar eð þær mæðgurnar væru að fara til útlanda. Hann kvaðst hafa ætlað að sækja dót í leiðinni sem hann hefði átt hjá barnsmóður sinni. Þegar hann hefði komið á heimili foreldra hennar hefði hún ekki verið heima og kvaðst hann hafa orðið reiður og farið út. Faðir hennar hefði komið út á eftir honum og verið með læti eins og ákærði orðaði það. Hann ítrekaði að hann hefði ekki ruðst inn á heimilið heldur hefði sér verið boðið að koma inn. Útidyrnar hefðu verið ólæstar og hefði hann farið inn í anddyrið. Þar hefðu foreldrar barnsmóður hans verið. Þau hefðu beðið sig að fara og hefði hann gert það. Hann kvaðst aldrei hafa hótað föður hennar en neitaði ekki að hann kynni að hafa sagt eitthvað í reiði en hann hefði ekki hótað að drepa einhvern. Ákærði kvað föðurinn hafa komið hlaupandi út á eftir sér með hníf. Hann kvaðst bæði hafa verið undir áhrifum áfengis og vímuefna auk þess að vera reiður. Hann kvað tvær stúlkur, S og R, hafa verið með sér svo og meðákærða H-kk-þf G-kk-þf.

Ákæra lögreglustjóra var borin undir ákærða. Varðandi fyrstu tvo liðina kvað hann sig ráma í að hafa komið á heimili kærenda þennan dag til að hitta barnsmóður sína. Ákærði kvaðst hafa bankað og svo gengið inn í forstofu íbúðarinnar og hefði það verið með leyfi húsráðenda. Hann kvaðst svo hafa farið að rífast við foreldra barnsmóður sinnar og síðan farið. Í því hefði barnsmóðirin komið og hefði hann sagt eitthvað við hana, en ekki kvaðst hann muna hvað það hefði verið. Engin átök hefðu orðið þarna. Ákærði neitaði að hafa sparkað í bílinn.

Ákærði neitaði sök í 3. lið ákæru lögreglustjóra og kvaðst hafa haft gild ökuréttindi á þessum tíma. Hann játaði sök í ákæruliðum 4 til 9.

Ákærði S-kk-nf B-kk-nf neitaði sök í I. kafla ákæru ríkissaksóknara. Hann kvaðst ekki kannast við brotaþolann B. Þá kvaðst hann heldur ekki hafa verið í C 30. júní síðastliðinn. Hann kvaðst ekkert vita um ætlaða árás á brotaþolann eða að hann hafi verið sviptur frelsi. Ákærði kvaðst ekkert kannast við það sem um er fjallað í II. kafla ákærunnar, hvorki að brotaþolinn A hafi verið beittur ofbeldi né sviptur frelsi sínu. Þá neitaði ákærði alfarið að hafa átt þátt í að flytja hann til N. Ákærði neitaði að hafa fengið símtal frá meðákærða S-kk-þgf L-kk-þgf nefndan dag. Ákærði kvaðst þjást af minnisleysi og kenndi um fíkniefnaneyslu og eins umferðarslysi sem fjallað verður um hér á eftir.

Ákæra lögreglustjóra var borin undir ákærða. Hann neitaði að hafa verið ökumaður bílsins sem um er fjallað í 1. lið ákærunnar, en kannaðist við að hafa verið handtekinn á vettvangi. Hann hefði verið á akstri með kærustu sinni og hefðu þau farið að rífast. Hann hefði þá beðið hana að stöðva og hefði hann farið úr bifreiðinni. Þá neitaði hann að hafa ráðist á mann eins og honum er gefið að sök í 2. lið. Hann kvaðst hafa séð upptökur úr myndavél af árásinni og hann væri ekki árásarmaðurinn. Ákærði kvaðst ekki geta staðfest að hann hefði verið fyrir utan nefndan skemmtistað á þessum tíma. Ákærði kvaðst kannast við ákæruefni 3. ákæruliðar, hann myndi þó ekki mikið eftir því sem gerðist, en það liti út fyrir að hann hafi verið ökumaðurinn eins og ákærði orðaði það. Ákærði kvað sig ráma í að hann hefði reynt að bremsa áður en áreksturinn varð. Hann kvaðst ekki vita hvort hann hafi verið undir áhrifum. Hann hefði vaknað á sjúkrahúsi.

Ákærði D-kk-nf F-kk-nf kannaðist við að hafa ruðst inn til brotaþolans A. Hann kvaðst hafa verið á leið heim til sín og hefði meðákærði S-kk-nf B-kk-nf verið með honum í bíl ásamt stúlkum. Hringt hefði verið í síma meðákærða og í framhaldinu hefði hann ekið að F. Ákærði kvaðst í fyrstu ekki hafa vitað af hverju hafi verið farið þangað, en eftir að aðeins var byrjað að taka á A, eins og hann orðaði það, kvaðst hann hafa sagt við A „hvað gerðirðu?, ég held ég geti ekki hjálpað þér núna“. Þeir hafi síðan farið út í bíl og ekið að E. Þar hafi A verið laminn eitthvað meira og bundinn eins og ákærði orðaði það. Ákærði kvað, að auk sín, hefðu meðákærðu S-kk-nf B-x-x, G-kk-nf Þ-kk-nf og H-kk-nf G-kk-nf verið þarna. Hann kvaðst hafa sótt meðákærðu G-kk-þf Þ-kk-þf og H-kk-þf G-kk-þf í D.

Nánar spurður um málavexti kvaðst ákærði hafa verið í C fyrr um daginn og þegar hann hefði farið þaðan hafi hann ákveðið að aka meðákærða S-kk-þgf B-x-x heim til sín. Á leiðinni hefði verið hringt í síma meðákærða og hann hefði ekið að F eins og getið var um hér að framan. Þar hefði brotaþola verið sagt að koma með þeim og væri hægt að segja að hann hefði verið sviptur frelsi. Ákærði kvaðst ekki vera viss um hvort brotaþoli hefði verið sleginn og ekki kannaðist hann við að meðákærði hefði haft með sér hníf eða barefli. Ákærði kvaðst ekki muna eftir að brotaþoli hafi verið fluttur að C og taldi hann hafa verið fluttan beint í E.

Ákærði kvaðst ekkert hafa átt sökótt við brotaþolann og aldrei hafa átt það. Hann kvaðst heldur ekki vita til þess að framangreindir meðákærðu hefðu átt sökótt við hann. Hann kvaðst í upphafi ekki hafa vitað ástæðu þess að þeir fóru til brotaþolans, en eftir að þeir voru komnir út hefði einhver sagt sér að hann hefði sofið hjá barnsmóður meðákærða S-kk-ef L-kk-ef. Hann kvaðst hins vegar ekki vita hvort atlagan að brotaþolanum hefði verið að undirlagi meðákærða. Síðar í yfirheyrslunni spurði dómsformaður ákærða um þátt meðákærða S-kk-ef L-kk-ef í atlögunni að A og svaraði ákærði því til að hann kysi að tjá sig ekki um það. Síðar spurði verjandi meðákærða sömu spurningar og kvaðst ákærði þá ekki hafa rætt um A við meðákærða og enn fremur að meðákærði hefði engin afskipti haft af máli A. Þá kvaðst ákærði ekki hafa séð brotaþolann B í E.

Ákærði var beðinn að lýsa því sem gerðist í E og sagði hann þá að brotaþolinn A hefði verið eitthvað bundinn og svo eitthvað barinn eins og hann orðaði það. Hann hefði verið bundinn með hendur og fætur saman fyrir aftan bak. Hann kvaðst ekki vita af hverju brotaþolinn var bundinn og vildi ekki segja hver hefði gert það. Hann kvaðst heldur ekki vilja segja hver hefði barið brotaþola í E og heldur ekki hvernig hann hefði verið barinn. Ákærði kvaðst ekki vita til þess að brotaþoli hefði verið skorinn en vildi ekki tjá sig um hvort lyf hefðu verið neydd ofan í hann. Hann kannaðist þó við að eitthvert blóð hefði verið á brotaþola og að hann hefði verið sendur í sturtu. Ákærði neitaði að hafa sprautað brotaþola í rassinn eða slegið hann. Hann kvaðst hvorki hafa beitt brotaþola ofbeldi í E né á N. Hann kvaðst heldur ekki hafa beitt brotaþola ofbeldi í F. Ákærði kvaðst ekki muna eftir öðrum í E en þeim sem höfðu verið með honum í F og hann kvaðst ekki vilja tjá sig um hvort meðákærði S-kk-nf L-kk-nf hafi verið þar. Hann var spurður hvort meðákærði hefði beitt brotaþola ofbeldi í E og kvaðst hann þá kjósa að tjá sig ekki um það. Hann var líka spurður hvort meðákærði hefði gefið einhver fyrirmæli í málinu og kvaðst hann kjósa að tjá sig ekki um það. Ákærði kannaðist ekki við að kveikt hefði verið í A í E.

Ákærði kvaðst hafa sofnað um nóttina og ekki vita hverjir hafi þá verið í húsinu. Um morguninn hefði hann vaknað við hlið brotaþolans A. Hann kvaðst ekki vita hvernig misþyrmingunum á honum hefði lokið. Um morguninn kvað ákærði sig og meðákærða S-kk-þf B-x-x hafa flutt brotaþola til N. Ákærði kvaðst hafa ákveðið þetta, enda þekkti hann húsráðandann. Hann kvaðst hafa haft samband við hann og spurt hvort hann mætti kíkja á hann en ekki sagt honum hvað væri í vændum. Brotaþoli hefði komið með þeim án þess að berjast á móti. Brotaþoli hefði verið með rifu á vör sem ákærði kvaðst hafa saumað, enda hefði hann lært skyndihjálp. Hann taldi að vörin hefði rifnað við það að brotaþoli hefði verið barinn, en ekki hefði hann séð það. Þá kvað ákærði brotaþola hafa verið marinn og með sár sem hann hefði sótthreinsað og þrifið. Ákærði tók fram að brotaþoli hefði verið sofandi þegar hann saumaði hann. Ákærði var spurður um það hvort hann hefði séð brotaþola sleginn með kylfum, skorinn með hnífum eða stunginn og kvaðst hann ekkert slíkt hafa séð. Þá kvaðst hann ekki hafa orðið var við að framtönn brotaþola hefði verið brotin.

Þegar til N kom hefði brotaþoli verið bundinn og hýddur og færður ofan í kjallara. Ákærði neitaði að segja hver hefði hýtt brotaþola en neitaði að hafa gert það sjálfur. Hann kvaðst sjálfur ekki hafa ráðist á brotaþola. Hann kvað sig og meðákærða hafa fært brotaþola úr fötum og klætt hann í ruslapoka en ekki vissi hann af hverju þeir hefðu gert það. Þá kvaðst ákærði hafa hringt í húsráðandann á N og beðið hann að sleppa brotaþola. Ákærði kvaðst hafa neytt fíkniefna meðan á þessu öllu stóð, bæði róandi og örvandi efna.

Sækjandinn bar undir ákærða framburð hans hjá lögreglu um að meðákærði S-kk-nf B-x-x hefði kýlt brotaþolann A einu sinni eða tvisvar. Ákærði kvaðst ekki geta borið um hvort þetta hefði verið meðákærði eða einhver annar. Þá var hann spurður um þann framburð sinn að A hefði verið laminn í E og kvaðst hann kjósa að tjá sig ekki um það. Þá kvaðst ákærði ekki hafa séð A barinn í E. Í skýrslunni segir ákærði að A hafi verið barinn svolítið illa. Hann kvaðst hafa séð mar á honum og eins að vörin var skorin og þess vegna dregið þá ályktun að A hefði verið barinn illa, en hann hefði ekki séð það. Þá staðfesti ákærði að ofbeldið sem A var beittur í E hafi verið frekar ljótt en brotaþoli hefði verið með skurð. Þá var borið undir ákærða það sem hann segir í skýrslu, að allir ákærðu hefðu verið í E og kvaðst hann ekki geta staðfest að meðákærði S-kk-nf L-kk-nf hefði verið þar.

Ákærði var spurður af hverju hann hefði farið úr landi skömmu eftir að atburðir þeir urðu sem eru ákæruefnin. Hann kvað sér hafa verið kippt upp í bíl og menn verið með leiðindi við sig, eins og hann orðaði það, og hefði hann því talið best fyrir sig að fara til að ná áttum. Hann var spurður hvort honum hefði verið hótað og kvað hann sér ekki hafa verið hótað beint, en „jú“ sagði hann þegar hann var spurður nánar um það. Ákærði vildi ekki tjá sig um hverjir hefðu gert það eða á hvers vegum þeir hefðu verið. Þá var borið undir ákærða það sem haft er eftir honum í lögregluskýrslu um að hann hefði verið beittur þvingunum og reynt að bera á hann fé til að fá hann til að taka á sig allan verknaðinn og staðfesti hann að það væri rétt. Hann neitaði að þetta væri frá meðákærða S-kk-þgf L-kk-þgf komið en vildi að öðru leyti ekki tjá sig um það hvaðan þetta væri komið.

Ákærði kvað lögreglumenn hafa lofað sér ýmsu til að fá sig til að bera á meðákærða S-kk-þf L-kk-þf og eins hefðu þeir hótað honum með meðákærða. Þá hefðu lögreglumenn rætt við sig utan skýrslutöku og haft mikinn áhuga á meðákærða. Einnig kvað hann þá hafa lagt sér orð í munn.

Ákærði H-kk-nf G-kk-nf kvaðst hafa komið að C og hafi meðákærði G-kk-nf Þ-kk-nf verið þar ásamt pilti, sem síðar getur, og stúlku sem var sofandi. Hann kvaðst hafa dvalið þar í 15 til 20 mínútur en þá farið og komið svo aftur. Þá hafi brotaþolinn B verið þar og ein eða tvær stúlkur. Ákærði taldi brotaþola hafa verið húsráðanda. Ákærði kvað ekkert ofbeldi hafa átt sér stað í húsinu og þar hefðu engin vopn verið. Hann kvað brotaþolann hafa verið þarna með sér og fleirum einhverja daga, enda hefði þar verið gleðskapur. Ákærði neitaði því að brotaþolinn hefði verið sviptur frelsi.

Ákærði kvaðst hafa farið frá C upp í T og hefði piltur, sem nú er látinn og unnusta hans verið með í bílnum og einn annar, sem ákærði vildi ekki nafngreina. Fyrst hefði verið ekið að D en svo hefði verið farið heim til brotaþolans A í F. Þangað kvaðst ákærði hafa farið ásamt þremur öðrum sem hann vildi ekki segja hverjir voru. Hann tók þó fram að meðákærði S-kk-nf L-kk-nf hefði ekki verið þarna og heldur ekki meðákærði S-kk-nf B-x-x. Þegar að heimili brotaþola var komið kvaðst ákærði hafa hringt dyrabjöllu og sagst vera annar maður, sem er sameiginlegur kunningi hans og brotaþola, og svo farið inn með leyfi brotaþola. Ákærði kvað að brotaþoli myndi ekki hafa opnað fyrir sér ef hann hefði gefið upp rétt nafn. Þeir fjórir hefðu gengið inn í íbúðina og kvaðst ákærði hafa kýlt brotaþola í síðuna en neitaði að segja af hverju hann gerði það. Ákærði kvað tilefni þess að hann fór heim til brotaþola hafa verið það að hann hafi verið búinn að brjóta rúður heima hjá vini sínum. Eftir að brotaþoli hafði verið sleginn hefðu þeir farið með hann á rúntinn til að spjalla við hann, eins og ákærði orðaði það, en síðan hafi verið farið til U. Ákærði kvað þá sem með honum voru ekki hafa slegið brotaþola. Hann kvað brotaþola hafa komið með af fúsum vilja og rætt um að vilja laga einhver mál. Hann kvað þá hafa farið að húsi við E í U. Þar hafi verið vinur meðákærða S-kk-ef L-kk-ef en ekki vildi ákærði nafngreina hann. Hann kvað ekkert sérstakt hafa gerst þarna, að minnsta kosti ekkert sem hann hafi séð. Ákærði kvaðst ekki hafa tekið eftir að brotaþoli hafi verið beittur ofbeldi og kannaðist ekki við að hann hefði verið sendur í sturtu. Hann kvaðst engin vopn hafa séð og ekki hefði verið kveikt í brotaþola. Þeir hefðu mest verið að ræða málin við brotaþola, þar á meðal rúðubrotið. Ákærði tók fram að brotaþolinn A hefði ekki verið sviptur frelsi, en brotaþolinn B hefði ekki verið þarna og heldur ekki meðákærði S-kk-nf L-kk-nf. Meðákærði S-kk-nf B-kk-nf hefði ekki verið þarna en hann vildi ekki tjá sig um það hvort meðákærðu D-kk-nf og G-kk-nf hefðu verið þarna. Ákærði kvaðst svo hafa farið og ekki vita hvað varð um brotaþolann A eftir það. Hann tók hvað eftir annað fram að hann vildi bara tjá sig um sinn þátt en ekki um þátt annarra.

Varðandi ákæruefni IV. kafla ákæru ríkissaksóknara kvaðst ákærði hafa verið á rúntinum með meðákærða S-kk-þgf L-kk-þgf og þá farið heim til foreldra barnsmóður hans. Meðákærði hefði ekki farið inn heldur hefði hann opnað dyrnar en komið strax til baka og faðir barnsmóður hans á eftir honum með hníf. Ákærði kvaðst hafa farið út úr bílnum en faðirinn hefði sparkað í hann og stungið. Meðákærði hefði ýtt við föðurnum. Ökumaður bílsins hefði verið S.

Undir ákærða voru bornar skýrslur hans hjá lögreglu. Fyrst var borið undir hann það sem hann hafði borið um þá sem fóru að F og hvar þeir sátu í bifreiðinni. Ákærði kvaðst ekki vilja tjá sig um það. Hann ítrekaði að hann myndi eingöngu tjá sig um sjálfan sig. Hann kvað engin vopn hafa verið með í för og neitaði því að meðákærði S-kk-nf B-x-x hefði verið með hníf. Þá kvað ákærði brotaþolann A ekki hafa verið færðan í C. Þá hélt hann því fram að ofbeldið hefði alls ekki verið jafn mikið og af væri látið. Sjálfur hefði hann tekið eitt eða tvö högg á A þegar hann kom heim til hans, en hann vildi ekki tjá sig um þátt annarra. Þá kvað hann meðákærða D-kk-þf hafa sagt sér seinna að hann hefði sprautað A í rassinn, en sjálfur hefði hann ekki séð það.

Ákærði kvaðst ekki hafa veist að brotaþolanum B og ekki tekið eftir því að veist hefði verið að honum. Þá kvaðst hann eingöngu hafa veist að brotaþolanum A á heimili hans. Hann kvað B aldrei hafa verið sviptan frelsi.

Ákærði G-kk-nf Þ-kk-nf ítrekaði neitun sína og kvaðst ekkert hafa komið nálægt því sem er ákæruefni málsins. Hann kvaðst hafa verið í C umræddan dag en gat litla grein gert fyrir því nánar. Hann kvað brotaþolann B hafa verið þar en hann hefði ekki orðið var við líkamsmeiðingar eða átök. Þarna hefði verið samkvæmi sem brotaþolinn hefði tekið þátt í. Hann kvaðst ekki muna hverjir hafi verið þarna, en hann hefði verið undir miklum áhrifum fíkniefna. Ákærði kannaðist við að hafa farið að F í bíl með öðrum en ekki kvaðst hann muna hverjir voru með. Hann kvaðst ekki þekkja brotaþolann A, en hann kvaðst hafa verið undir svo miklum áhrifum fíkniefna að hann myndi ekki hvað hefði gerst þarna. Ákærði kvaðst muna eftir að hafa komið í E en þar hefði faðir meðákærða S-kk-ef L-kk-ef búið. Ekki kvaðst hann geta gert grein fyrir erindi sínu og ekki kvað hann neitt markvert hafa gerst þar. Hann kvaðst ekki muna hverjir voru með honum og ekki muna sérstaklega eftir brotaþolanum A í E.

Ákæruefnin voru nú borin undir ákærða og kvaðst hann ekkert kannast við þetta og neitaði alfarið sök. Hann kannaðist ekkert við að brotaþolar hefðu verið beittir ofbeldi og tók fram að brotaþolinn B hefði verið í samkvæmi í C og getað farið þegar hann vildi. Á sama hátt kvaðst hann ekki hafa hindrað brotaþolann A í að fara. Hann kannaðist við að hafa geymt síma fyrir B. Þá kvaðst hann hafa ekið B niður í V, en þar hefði hann ætlað að ná í lyf. Þaðan hefði verið ekið í X og kvaðst ákærði hafa lagt í Írabakka og farið í Y en brotaþoli orðið eftir í bílnum. Þegar ákærði hefði komið til baka hefði brotaþolinn verið farinn.

Sækjandinn bar undir ákærða skýrslu sem lögreglan tók af honum. Hann kvaðst hafa sagt í skýrslunni það sem lögreglan vildi að hann segði, en lögreglumenn hefðu sagt að hann fengi að ganga frjáls út eftir skýrslutöku ef hann gerði svo. Þegar einstök atriði í skýrslunni voru borin undir ákærða kvaðst hann ekki ætla eða geta svarað spurningum um það sem hann hafði borið í skýrslunni. Ákærði kvað lögreglumenn hafa haft mestan áhuga á meðákærðu S-kk-þgf L-kk-þgf og S-kk-þgf B-x-x.

Brotaþolinn B kvaðst hafa verið að C 30. júní síðastliðinn. Með sér hefðu verið ákærðu S-kk-nf L-kk-nf og G-kk-nf Þ-kk-nf, S og Z. Hann kvaðst hafa sagt ákærða S-kk-þgf L-kk-þgf frá því að brotaþolinn A hefði verið með barnsmóður hans. Eftir það hefðu Z og ákærði G-kk-nf farið og skömmu síðar ákærði S-kk-nf L-kk-nf og S. Ákærði S-kk-nf L-kk-nf hefði síðan hringt í sig og sagt sér að fela fíkniefni, sem voru í húsinu. Hann sagði að lögreglan gæti komið því að það hefði komið dálítið upp á. Um það bil tíu mínútum síðar hefðu þeir komið í C, ákærðu S-kk-nf B-x-x og G-kk-nf og hefði Z verið með þeim. Einnig hefði ákærði S-kk-nf L-kk-nf komið og hefði hann kýlt sig tvisvar eða þrisvar í andlitið. Hann kvað þá hafa tekið af sér úrið og ákærði S-kk-nf L-kk-nf hefði tekið í hálskeðju, sem hann var með, og ætlað að kyrkja sig en keðjan hefði slitnað. Einnig hefðu þeir tekið af sér símann. Síðan hefðu ákærðu D-kk-nf og H-kk-nf komið og hefðu þeir verið að berja sig, aðallega þó ákærði S-kk-nf L-kk-nf en hinir hefðu staðið og horft á. Einnig hefði verið þarna framangreint kærustupar og hefðu þau verið vitni að árásinni auk S. Þeir hefðu síðan farið út og hefðu þá ákærðu G-kk-nf og H-kk-nf verið hvoru sínum megin við sig með eggvopn og hafi þeir gætt þess að hann kæmist ekki undan. Hann kvað þá hafa stungið sig í höndina ef hann reyndi eitthvað að gera á móti þeim. Hins vegar kannaðist brotaþoli ekki við að ákærði G-kk-nf hefði sparkað í andlit sér. Ástæðu árásarinnar á sig kvað B vera þá að ákærði S-kk-nf L-kk-nf hefði talið hann hafa svikið sig með því að segja sér ekki fyrr frá samskiptum brotaþolans A og barnsmóður ákærða.

Eftir að farið var frá C kvað brotaþoli að fyrst hefði verið ekið upp í D og kvaðst hann hafa setið aftur í bílnum milli ákærðu G-kk-ef og H-kk-ef. Pilturinn, sem nú er látinn, hafi setið í framsæti og hafi unnusta hans ekið. Þarna kvað hann þau hafa hitt ákærða S-kk-þf L-kk-þf og S, en þau höfðu komið í öðrum bíl. Þarna hefði ákærði S-kk-nf L-kk-nf kýlt sig aftur og tekið sig inn í bílinn sem hann hefði komið á. Þar hefði hann farið að spyrja sig spurninga og stungið sig hvað eftir annað með litlu eggvopni í öxlina og höndina. Eftir þetta var aftur ekið í C og skömmu síðar var komið með A þangað og taldi brotaþoli komu A tengjast samskiptum hans við barnsmóður ákærða S-kk-ef L-kk-ef. Þarna hafi A verið hent í gólfið og hann barinn með hafnaboltakylfum og hann verið beittur ofbeldi en sjálfur kvaðst B hafa verið látinn í friði. Hann tók fram að farið hefði verið með A inn í svefnherbergi og hefði hann ekki séð hvað þar gerðist en séð stóran blóðpoll á gólfinu í svefnherberginu og einnig frammi. Inni í svefnherbergi hefðu verið ákærðu S-kk-nf L-kk-nf, S-kk-nf B-x-x og D-kk-nf. Nánar spurður hverja hann hafi séð beita A ofbeldi kvaðst hann hafa séð ákærðu S-kk-þf L-kk-þf og S-kk-þf B-x-x gera það en hinir hafi meira staðið hjá. Svo hafi einhver hrópað að lögreglan væri að koma og hafi þá verið hlaupið út og yfir í næsta stigagang.

Eftir að lögreglan var farin hafi verið ekið suður í U þar sem haldið hafi verið áfram að berja brotaþola báða. Þar hefðu allir ákærðu verið auk annars fólks. B kvað A hafa verið fleygt í gólfið og ákærði S-kk-nf L-kk-nf hefði hoppað á baki hans auk þess að skera hann í andlitið með eggvopni. Þá hefði A verið sendur í sturtu og ákærðu, nema ákærði G-kk-nf að því er hann minnti, hrækt á hann og kýlt hann til skiptis. Auk þess hefði ákærði S-kk-nf L-kk-nf troðið lyfjum í A og varð hann „hálfsloj“ af þessu eins og hann orðið það. B kvaðst hafa séð rifna vör á A en vissi ekki af hverju hún hefði rifnað og ekki varð hann vitni að því að reynt væri að lagfæra hana. Hann kvaðst ekki hafa séð efni sprautað í rassinn á A en heyrt ákærða S-kk-þf L-kk-þf tala um að sprauta ætti hann með morfíni. B kvaðst ekki hafa séð að kveikt væri í A. Þá kvaðst hann hafa séð ákærða S-kk-þf B-x-x sparka í höfuðið á A. Þá hefði A verið geymdur í U eins og brotaþolinn orðaði það. Hinir hefðu farið með sig til baka í C og þar kvaðst B hafa verið laminn, skorinn með skærum og barinn með kylfum. Þetta hefðu ákærðu S-kk-nf L-kk-nf og S-kk-nf B-x-x gert og eins hefðu þeir tekið sprautu af honum, en hann hefði verið að sprauta sig með sterum í rassinn, og stungið sig með sprautunálinni. Síðan hefði verið farið til baka til U og þar hefði verið haldið áfram að berja A og sig „eitthvað smá“ eins og hann orðaði það. Þá kvaðst hann hafa séð A barinn með kylfu. Þetta hefði gengið svona í um hálfan sólarhring, en þá hefði verið farið aftur í C og þar hefði ákærði S-kk-nf L-kk-nf sofnað. Þegar hér var komið sögu kvað brotaþoli að ákærðu S-kk-nf B-kk-nf, D-kk-nf og H-kk-nf hafi verið búnir að útvega húsnæði á N. Þangað hefðu svo ákærðu S-kk-nf B-x-x og D-kk-nf ekið með A um morguninn. Þá kvaðst B hafa verið í C með ákærðu S-kk-þgf L-kk-þgf og G-kk-þgf. Þar hefði ákærði S-kk-nf L-kk-nf sofnað í sófa. Brotaþoli kvað ákærða G-kk-þf hafa látið sig fá símann, gengið með sér út og ekið með sig á brott og þannig kvaðst brotaþoli hafa sloppið. Hann kvaðst hafa upplifað sig sem ófrjálsan mann meðan öll þessi atburðarás átti sér stað. Brotaþoli kvaðst ekki viss hvort notað hefði verið skrúfjárn gegn sér og heldur ekki vita hvort notaður hefði verið dúkahnífur en um hafi verið að ræða lítið eggvopn. Þá kvað hann að hann hefði verið barinn í höfuð með skærum og eins hefði hann verið barinn í fæturna. Þá kvað hann annan hvorn ákærðu D-kk-þf eða H-kk-þf hafa bundið sig þegar hann var í fyrsta sinn í C og hefði ákærði S-kk-nf L-kk-nf sagt þeim að gera það. Þau orð hefðu fylgt frá honum að flytja ætti hann upp í Þ og drepa hann.

Faðir framangreinds brotaþola bar að lögreglan hefði tjáð sér hvað komið hefði fyrir son sinn. Lögreglumaður hefði haft samband við sig og beðið um upplýsingar um brotaþolann, en hún væri að leita að honum. Faðirinn, sem á þessum tíma sat í fangelsi, kvaðst þá hafa reynt að afla sér upplýsinga um son sinn og komist að því að eitthvað alvarlegt hefði gerst. Faðirinn kvað aðra menn hafa sagt sér að syni hans hefði verið misþyrmt. Þetta hefði haft mjög mikil áhrif á son hans, bæði valdið honum kvíða og vanlíðan. Þá væri hann nú í Hlaðgerðarkoti, bæði í vímuefnameðferð og eins í andlegri meðferð. Borið var undir föðurinn það sem hann hafði borið hjá lögreglu um misþyrmingar á brotaþolum og staðfesti hann framburð sinn hjá lögreglu réttan. Þá minnti hann að sonur hans hefði sagt sér að hann hefði verið sviptur frelsi sínu.

Brotaþolinn A bar að hafa verið sofandi heima hjá sér að F þegar dyrabjöllunni hefði verið hringt. Þetta hafi verið um hálfeittleytið nefnda nótt. Hann kvaðst hafa svarað og rödd kynnt sig sem félaga hans og hefði hann því opnað útidyrahurðina og jafnframt tekið dyrnar að íbúðinni úr lás. Um leið hefði hurðin eins og sprungið upp og inn hafi komið ákærði S-kk-nf B-kk-nf ásamt þremur meðákærðu, D-kk-þgf, G-kk-þgf og H-kk-þgf. Ákærði S-kk-nf B-kk-nf hafi keyrt sig inn í íbúðina en hann kvaðst hafa spurt hvað hann hefði gert og ákærði D-kk-nf, sem brotaþoli kvaðst hafa kannast lítillega við hafi svarað „hvað ertu búinn að gera, ég get ekki hjálpað þér núna“. Síðan hefðu ákærðu farið að berja hann með kylfum, en þeir hafi flestir verið vopnaðir. Brotaþoli kvað ákærðu hafa keyrt sig upp að vegg og hafi hann þá verið yfirbugaður. Þeir hafi gert honum grein fyrir að þeir myndu fara með hann eitthvað annað og kvaðst hann þá hafa sagt að hann kæmi með þeim. Brotaþoli kvað ákærða S-kk-þf B-x-x hafa skipulagt brottförina þannig að ákærði H-kk-nf hefði gengið fyrstur og ákærði D-kk-nf á eftir honum, en svo hefði hann komið og ákærði S-kk-nf B-x-x á eftir sér og hefði hann verið með hníf við síðu brotaþola og hefði hann sagt sér að ef hann reyndi að hlaupa í burtu færi hnífurinn inn. Ákærði G-kk-nf hefði svo gengið aftastur. Þannig hefði verið gengið út í bíl en þar hefði ákærði H-kk-nf sest í bílstjórasætið og ákærði D-kk-nf fyrir aftan hann. Brotaþoli kvaðst hafa setið aftur í bílnum milli ákærðu D-kk-ef og S-kk-ef B-kk-ef. Ákærði G-kk-nf hefði setið í farþegasæti fram í. Brotaþoli kvað þá hafa ekið að C en þar hefði ákærði S-kk-nf L-kk-nf beðið þeirra á bílastæðinu og verið með ógnandi tilburði, alveg „trítilóður“ eins og brotaþoli orðaði það. Ákærði S-kk-nf B-x-x hefði farið út úr bílnum og ákærði S-kk-nf L-kk-nf komið að honum og spurt „er þetta hann?“ og farið að tala um hvað brotaþoli væri ófríður og síðan kvað brotaþoli ákærðu hafa tekið sig út úr bílnum og þá hefði ákærði S-kk-nf L-kk-nf slegið sig tvö til þrjú kjaftshögg og gengið síðan með sig að íbúð á jarðhæð. Þar kvaðst brotaþoli hafa séð brotaþolann B inn um gluggarúðu og séð að hann var bólginn og virtist vera mjög hræddur. Brotaþoli kvaðst ekki hafa farið inn í íbúðina í C. Í framhaldinu kvað brotaþoli ákærða S-kk-þf L-kk-þf hafa sagt að þeir skyldu fara með hann til U, til Æ föður hans. Hann hafi því verið færður aftur í bílinn og ekið með hann til U. Í för með honum hefðu verið ákærðu, aðrir en ákærði S-kk-nf L-kk-nf. Brotaþoli kvað ákærða hafa sagt áður en farið var af stað að það ætti að binda hann í U og gera það eins óþægilega og hægt væri.

Þegar til U kom hefði verið farið inn í íbúðina og kvað brotaþoli ákærðu hafa verið frekar harðhenta við sig, þó aðallega ákærði S-kk-nf B-kk-nf. Hann kvað þá hafa skellt sér á magann og bundið hendur sínar fyrir aftan bak og fæturna við hendurnar og þannig hafi hann legið á stofugólfinu. Ákærði S-kk-nf B-x-x hefði sparkað í sig. Brotaþoli kvað sig brátt hafa farið að verkja í axlirnar vegna þess hvernig hann var bundinn og hefði hann reynt að hagræða sér og þá hefði ákærði S-kk-nf B-x-x spurt sig hvort hann væri að reyna að sleppa og sagt að hann myndi ekkert sleppa. Síðan hefði hann sparkað í hnakkann á sér og fleiri staði á líkamanum, en svo hefði ekki verið um meira ofbeldi að ræða fyrr en ákærði S-kk-nf L-kk-nf hefði komið. Þá hefði ofbeldið orðið gróft. Ákærði S-kk-nf L-kk-nf hefði byrjað á því að snúa sér á hliðina og hefði þá verið búið að leysa fætur hans en hendurnar hafi verið bundnar. Brotaþoli kvað ákærða S-kk-þf L-kk-þf hafa nú ákveðið að kveikja í sér og hefði ákærði S-kk-nf B-x-x sprautað rakspíra á öxl sér og borið eld að. Ákærða S-kk-þgf L-kk-þgf hafi ekki fundist þetta alveg nógu gott því hann hefði skipað einhverjum að taka buxurnar niður um brotaþola og gert grín að kynfærum hans, en síðan tekið rakspírann af ákærða S-kk-þgf B-kk-þgf, sprautað yfir kynfæri hans og kveikt í. Brotaþoli kvaðst hafa rykkt sér yfir á magann til að slökkva eldinn og þá hefðu högg farið að dynja á honum. Hann kvaðst nú hafa verið látinn standa á fætur og hefðu ákærðu staðið í kring um sig og látið höggin dynja á sér úr öllum áttum. Hann kvaðst hafa bæði verið barinn með kylfum og hnefum. Hann kvaðst muna eftir þegar vörin fór í sundur, en það hafi verið þegar ákærði S-kk-nf L-kk-nf hefði slegið hann með kylfuskafti og eins þegar tönn brotnaði. Þá kvaðst hann muna eftir höggi frá ákærða S-kk-þgf B-x-x með kylfuskafti í augað. Meðan á þessu stóð hefði verið öskrað á hann að hann hefði sofið hjá fyrrum kærustu ákærða S-kk-ef L-kk-ef. Brotaþoli kvað ákærða S-kk-þf L-kk-þf hafa spurt sig um það og hefði hann gengist við því, en ákærði hefði sagt að þetta væri eitthvað meira og hefði krafist þess að fá að fara inn á fésbók brotaþola. Kvaðst brotaþoli hafa leyft honum það. Ákærði hefði ekkert fundið á fésbókinni en viljað fara inn á bankareikning brotaþola. Brotaþoli kvaðst hafa sagt honum að hann þyrfti símann sinn til þess og þess vegna hefði ákærði ekki komist inn á reikninginn.

Brotaþoli lýsti því að ákærði S-kk-nf L-kk-nf hefði þrisvar sinnum slökkt í sígarettum í andliti sínu og ákærði S-kk-nf B-x-x hótað að klípa sig með klippum í kringum nefið. Næst kvað brotaþoli ákærða S-kk-þf L-kk-þf hafa ákveðið að hann ætti að gleypa pillur sem hann hefði verið með. Hefði ákærði troðið upp í sig lúkufylli af mislitum pillum og einhver hinna ákærðu hefði rétt sér vatnsglas. Kvaðst brotaþoli hafa gleypt pillurnar. Af og til meðan á þessu hafi staðið hefðu ákærðu slegið sig og oft hefðu höggin komið að óvörum. Ákærðu hefðu svo lagt sig aftur í gólfið og hefði ákærði S-kk-nf L-kk-nf sagt ákærða D-kk-þgf að sprauta brotaþolann og D-kk-þf spurt „hvernig á ég að gera það?“, en þá hefði verið búið að draga buxurnar upp um brotaþola. Ákærði S-kk-nf L-kk-nf hefði svarað „í rassinn“ og þá hefði ákærði D-kk-nf spurt „í gegnum gallabuxurnar?“. Ákærði S-kk-nf L-kk-nf hefði jánkað því og í því kvaðst brotaþoli hafa fundið nál stingast í rassinn á sér. Brotaþoli bar einnig að ákærði S-kk-nf B-x-x hefði spurt sig hvort hann héldi að hann gæti brotið á honum fótinn með kylfu og síðan barið sig fyrir neðan kálfann. Þá bar brotaþoli að hann hefði verið með stungusár en hann kvaðst ekki hafa séð eggvopn. Þá kvaðst hann hafa heyrt ákærða S-kk-þf L-kk-þf stæra sig af því því að hafa stungið hann sex sinnum með skrúfjárni og eins hefði ákærði stigið ofan á höfuðið á sér og nuddað fætinum við eyrað á sér eins og hann væri að drepa í sígarettu. Hefði eyrað verið afmyndað í langan tíma á eftir. Brotaþoli bar að ákærðu S-kk-nf L-kk-nf og S-kk-nf B-kk-nf hefðu verið aðgangsharðastir gagnvart sér. Þá hefðu ákærðu G-kk-nf og H-kk-nf orðið virkari eftir að ákærði S-kk-nf L-kk-nf hefði komið í E eins og þeir hefðu verið að sýna sig fyrir honum. Eins hefði ákærði D-kk-nf veist að sér.

Brotaþoli bar að brátt hefðu lyfin tekið að virka og hann hefði hætt að geta varist höggum frá ákærðu, en þeir hefðu staðið í kringum hann og látið höggin dynja á honum, eins og áður sagði. Nú kvað hann ákvörðun hafa verið tekna um að færa hann eitthvað annað en áður hefði verið farið með hann inn á baðherbergi þar sem ákærði S-kk-nf L-kk-nf hefði þvegið honum um andlitið í sturtunni og beitt sig ofbeldi um leið. Þetta hefði endað með því að faðir ákærða S-kk-ef L-kk-ef hefði komið inn og sagst geta klárað þvottinn. Brotaþoli bar að faðirinn hefði greinilega látið í ljós að hann vildi ekki að þetta gengi svona lengur, en þó hefði verið eins og hann hefði verið hræddur við ákærða S-kk-þf L-kk-þf. Faðirinn hefði síðan klárað að þvo honum en þegar brotaþoli kom af baðherberginu hefði ákærði S-kk-nf L-kk-nf komið með skæri og spurt sig hvort hann vildi að hann klippti vörina af, en hún hafi þá hangið niður. Brotaþoli, sem kvaðst hafa verið orðinn ruglaður af lyfjaátinu, kvaðst hafa svarað að sér væri sama, en þá heyrt ákærða D-kk-þf segja að hann gæti saumað vörina. Þá kvað brotaþoli ákærða S-kk-þf L-kk-þf hafa spurt hvort hann vildi að þeir tveir reyndu með sér, en hann kvaðst hafa hafnað því með þeim orðum að hann væri hræddur við ákærða. Áður hefði ákærði kýlt sig. Þá kvaðst brotaþoli hafa verið spurður hver hafi átt húsið þar sem hann hefði hitt barnsmóður ákærða S-kk-ef L-kk-ef og kvaðst hann hafa nefnt brotaþolann B. Í framhaldinu hefði verið farið með sig inn í stofu og þar hefði B verið og kvað brotaþoli hann hafa komið á meðan hann hafi verið á baðherberginu. Eftir þetta hefði verið farið með sig út í bíl og hefðu ákærðu D-kk-nf og S-kk-nf B-x-x verið með sér. Þegar hér var komið sögu var kominn dagur og kvað brotaþoli ákærðu hafa látið sig halla sér fram til að hann sæist ekki. Næst kvaðst hann svo hafa rankað við sér á N.

Á N hefði verið farið með sig inn í hús og þar inn í herbergi og þar hefðu þeir fært hann úr fötunum. Ákærði S-kk-nf B-kk-nf hefði barið sig með belti og rafmagnssnúrum. Ákærði D-kk-nf hefði gefið sér fast olnbogaskot í nefið, en á þessum tíma hafi ákærði verið orðinn mjög lyfjaður. Brotaþoli kvað húsráðanda hafa verið þarna og hefði honum greinilega ekkert litist á þetta. Ákærðu hefðu nú klætt hann í svartan ruslapoka sem hafði verið klippt úr op fyrir höndum og höfði. Meðan á þessu hafi staðið hefðu ákærðu sagt honum að hann hefði ekki hugmynd um hvað margir hyrfu hér á landi án þess að það kæmist í fréttirnar. Kvaðst ákærði hafa skilið það svo að þeir væru að ýja að því að hann ætti ekki afturkvæmt. Ákærðu hefðu nú sett upp í hann mél og bundið tauminn um hann. Þessu næst hefðu þeir opnað hlera í gólfinu og farið með hann niður í kjallara. Þarna kvaðst hann hafa verið bundinn við stólpa eins og hann hafi verið á sig kominn, í ruslapokanum og með mélin upp í sér. Vegna áhrifa lyfjanna kvaðst brotaþoli hafa verið vankaður, auk þess sem hann hafi séð alls kyns sýnir í kjallaranum. Þá hafi hann verið búinn að sætta sig við að þetta væri búið hjá sér. Nokkru síðar kvaðst hann hafa getað losað hendurnar og tekið af sér mélin og ætlað að fara upp en hætt við í hvert sinn sem hann hefði heyrt hljóð og sett mélin á sig aftur. Skömmu síðar hefði svo hlerinn opnast og húsráðandi boðið sér að koma upp. Í fyrstu kvaðst brotaþoli ekki hafa þorað upp en húsráðanda hefði á endanum tekist að sannfæra sig um að öllu væri óhætt og hefði hann farið upp. Þá hefðu ákærðu verið farnir. Brotaþoli kvað húsráðanda hafa sagt sér að lögreglubíll hefði skömmu áður ekið fram hjá og hefði hann þá orðið hræddur og hringt í ákærða D-kk-þf og spurt hann hvort hann mætti sleppa brotaþola og hefði ákærði D-kk-nf samþykkt það. Húsráðandi hefði þó sagt sér að að hann hefði heyrt í ákærða S-kk-þgf B-x-x á bak við að öskra að ekki ætti að sleppa brotaþola. Húsráðandi hefði boðið sér í sturtu og eftir það látið sig hafa föt af sér. Einnig hefði hann látið sig hafa peninga fyrir fargjaldi til P. Þá hefði húsráðandi sagt sér að ef einhver spyrði hvað hefði gerst hefði hann átt að segja að hann hefði verið á sveitaballi og lent í slagsmálum. Brotaþoli kvaðst hafa jánkað þessu og svo hefði húsráðandi fylgt sér á bensínstöðina þar sem hann kvaðst hafa hringt í föður sinn sem hefði komið og sótt sig. Faðirinn hafi talið hann á að fara á slysadeild en brotaþoli kvaðst í fyrstu ekki hafa þorað að fara þangað, enda búist við að ákærðu myndu sitja þar fyrir honum.

Brotaþoli kvaðst ekki hafa orðið vitni að ofbeldi gegn brotaþolanum B en gert sér grein fyrir að hann hefði verið mjög skelkaður. Þá bar brotaþoli að orsök alls þessa hefði verið sú að hann hefði verið með barnsmóður ákærða S-kk-ef L-kk-ef. Þá bar hann og að ákærði S-kk-nf L-kk-nf hefði sagt að hann skuldaði sér peninga vegna þessa og rætt um fimm milljónir í því sambandi. Þegar brotaþoli hefði svarað að hann ætti ekki þessa peninga hefði ákærði sagt að hann gæti tekið þá að láni, enda ætti hann íbúð.

Brotaþoli bar að skömmu eftir þetta hefði verið haft samband við sig og hann hafi verið varaður við að kæra. Hefði honum verið sagt að „hann skyldi muna að hinn bróðirinn væri úti“ eins og hann orðaði það. Þá kvaðst hann ekki lengur þora að búa í P vegna ótta við hefndaraðgerðir og hefði hann flutt út á land. Þá kvað hann að af heimili sínu hefðu verið teknir munir meðan honum var haldið föngnum, meðal annars sjónvarp, tölva, föt og vegabréfið hans.

Brotaþola var gerð grein fyrir rannsókn sem sýndi að blóð með DNA úr honum hefði fundist í íbúðinni að C, en hann ítrekaði að hann myndi ekki til þess að hafa farið þangað inn heldur aðeins komið að íbúðinni og séð inn um glugga.

Faðir framangreinds brotaþola bar að þegar sonur hans hefði ekki komið til vinnu 1. júlí hafi hann farið að grennslast fyrir um hann. Hann hafi farið heim til hans og hafi íbúðin verið opin og allt á rúi og stúi. Um kvöldið hefði svo sonur hans hringt í sig og sagst vera á N. Hann kvaðst hafa sótt hann og flutt á slysadeild. Faðirinn kvað son sinn hafa sagt sér að brotist hefði verið inn til hans nóttina áður og hann numinn á brott og fluttur fyrst að C þar sem hann hefði verið sakaður um að hafa sofið hjá stúlku sem hefði verið frátekin sem kærasta ákærða S-kk-ef L-kk-ef. Hann kvað brotaþola hafa nafngreint tvo menn, ákærðu S-kk-þf B-kk-þf og D-kk-þf, en auk þess hefðu verið tveir aðrir sem hafi staðið að brottnáminu. Þegar komið var í C hefði ákærði S-kk-nf L-kk-nf bæst í hópinn og þá hafi hafist barsmíðar sem hafi staðið yfir í um sólarhring, fyrst í C en síðar í U heima hjá föður ákærða S-kk-ef L-kk-ef. Þaðan hafi brotaþoli verið fluttur til N og þaðan hafi hann sloppið, en brotaþoli hafi upplifað það þannig að ekki hafi verið tekin ákvörðun um að sleppa honum. Faðirinn kvaðst hafa fyrst við skýrslutöku af brotaþola fengið að vita í smáatriðum hvað hefði gerst. Hann kvað brotaþola hafa verið algerlega brotinn á líkama og sál. Fyrst eftir þetta hafi hann verið í felum, enda hafi hann óttast hefndaraðgerðir. Hann hafi meðal annars farið til útlanda.

Húsráðandinn á N bar að ákærði D-kk-nf hefði hringt í sig á sunnudeginum og spurt hvort hann mætti koma í heimsókn. Hann kvaðst hafa sagt það velkomið og í framhaldinu hefðu komið þrír menn, en hann hefði bara þekkt ákærða D-kk-þf. Húsráðandinn kvað einn mannanna hafa litið út eins og hann hefði lent í slagsmálum. Mennirnir hefðu farið inn í svefnherbergi og þar hefði verið eins og rifrildi í gangi, en hann hefði ekki viljað skipta sér af því. Enginn hefði verið beittur ofbeldi á heimili hans. Hann tók þó fram að hann hefði ekki séð það sem fram fór í svefnherberginu. Mennirnir hefðu síðan komið fram og ákærði og annar mannanna hefðu sett þann þriðja ofan í kjallara. Húsráðandinn kvaðst hafa misst rökhugsun, eins og hann orðaði það, og farið út. Eftir um 20 mínútur kvaðst hann hafa hringt í ákærða D-kk-þf og spurt hvað væri í gangi. Jafnframt hefði hann sagt honum að hann væri að fara heim og leysa manninn og hefði ákærði sagt honum að leysa hann. Hann kvað manninn í kjallaranum hafa verið nakinn en íklæddan plastpoka og verið bundinn við burðarstólpa. Hann hefði verið sitjandi þegar hann kom að honum og leysti hann. Hann kvaðst ekki muna eftir beisli. Maðurinn hefði verið í um 30 til 40 mínútur bundinn í kjallaranum. Húsráðandi kvaðst hafa boðið manninum að fara í sturtu. Síðan kvaðst hann hafa látið manninn hafa peninga, fylgt honum út á bensínstöð og skilið þar við hann. Húsráðandinn kvaðst ekki hafa þekkt þriðja manninn en lögreglumenn hefðu sagt sér að hann væri ákærði S-kk-nf B-x-x. Þá tók hann fram að sér hefði virst ákærðu báðir hafa verið undir miklum áhrifum.

Faðir ákærða S-kk-ef L-kk-ef bar að ákærðu S-kk-nf B-x-x og D-kk-nf hefðu komið í E 1. júlí. Þeir hefðu komið þangað með brotaþolann A en ákærði S-kk-nf L-kk-nf hafi þá ekki verið þar. Faðirinn kvað ákærða S-kk-þf L-kk-þf hafa komið síðar ásamt tveimur stúlkum og dvalið í um hálftíma. Ákærði hefði verið ekki verið í E þegar farið var með A þaðan, hann hafi þá verið löngu farinn. Faðirinn kvaðst þekkja brotaþolann B og hefði hann einnig verið í E. Hann kvaðst ítrekað hafa sagt B að fara, hann yrði laminn ef hann væri þarna áfram en hann hefði ekki sinnt því. Á endanum hefði B þó farið með þremur strákum en ekki kvaðst faðirinn muna hvað þeir heita. Hann kvað B hafa verið þarna af fúsum og frjálsum vilja og getað farið hvenær sem hann hefði viljað. Faðirinn kvað B ekki hafa tilheyrt þessum hóp, hann væri miklu betri strákur en það eins og hann orðaði það. Þessir strákar þarna hefðu verið að nota stera og önnur efni og ástandið á þeim eftir því. Hann kvað A ekki hafa verið misþyrmt í E en hann hefði borið merki um misþyrmingar þegar hann kom. Þá hefði hann borið merki um fíkniefnaneyslu og hefði hann borið merki um neyslu MDMA og annarra efna, en faðirinn kvaðst þekkja áhrif þeirra á fólk. Hann kvað A hafa verið sofandi meira og minna allan tímann. Þá kvaðst hann ekki þekkja ákærðu H-kk-þf og G-kk-þf. Faðirinn taldi að A hefði verið misþyrmt vegna þess að hann hefði sofið hjá fyrrverandi konu ákærða S-kk-ef L-kk-ef. Aðspurður hvort brotaþolarnir hefðu getað farið úr E þegar þeir hefðu viljað kvað hann B hafa getað farið hvenær sem hann vildi en A hefði verið ruglaður og sofandi.

Stúlka, sem hafði gefið skýrslu hjá lögreglu um atburði í C, kvaðst hafa verið að koma af meðferðarstofnun sunnudaginn 30. júní og ekki verið í C þann dag en komið þangað daginn eftir. Nánar spurð kvað hún þó geta verið að hún hefði komið þangað á sunnudeginum. Hún kvaðst vita hver brotaþolinn B væri og vita til þess að „strákarnir hefðu eitthvað verið að rífast“ eins og hún orðaði það og að það tengdist fyrrverandi kærustu ákærða S-kk-ef L-kk-ef og strák sem átti að hafa sofið hjá henni. Strákarnir hefðu verið ákærðu S-kk-nf L-kk-nf, S-kk-nf B-x-x, G-kk-nf og H-kk-nf auk unnusta hennar sem nú er látinn. Einnig hefðu verið þarna einhverjar stúlkur sem hún kvaðst ekki vita hvað heiti. Hún kannaðist ekki við líkamsmeiðingar þarna í íbúðinni, en ákærði S-kk-nf L-kk-nf hefði aðeins verið að taka í B. Hún kvað ákærða hafa aðeins slegið til hans og kvaðst hún hafa séð það og heyrt að B hafi verið að biðja hann að hætta. Þeir hafi verið inni í herbergi en síðan komið fram og þá hafi verið ákveðið að fara upp í T og kvaðst hún hafa ekið þangað. Með sér í bílnum hafi verið B, unnustinn og ákærðu G-kk-nf og H-kk-nf. Hún kvað ákærðu ekki hafa verið vopnaða. Þá kvað hún B hafa verið þarna sjálfviljugan. Hún kvaðst hafa ekið að D og þar hefðu allir piltarnir farið yfir í annan bíl. Hún kvaðst svo hafa ekið á brott en farið síðar að C til að ná í unnustann. Hún kvaðst ekki vita hver A væri og ekki hafa farið í U. Hún kvað samkvæmi hafa verið í C og kvaðst hún ekki hafa vitað betur en B hefði tekið þátt í því að fúsum og frjálsum vilja og hafa getað farið hvenær sem hann hefði viljað.

Framburður stúlkunnar hjá lögreglu var borinn undir hana og kvaðst hún ekki muna eftir því að hafa borið á þann hátt sem í skýrslunni greinir. Hún staðfesti þó að ákærði S-kk-nf L-kk-nf hefði slitið hálskeðju af B og slegið hann með henni. Einnig staðfesti hún að B hefði veinað inni í herbergi og hefði hún heyrt það. Þá kvað hún hafa blætt úr nefi B eftir að komið var í bílinn. Einnig staðfesti hún að ákærði S-kk-nf L-kk-nf hefði hótað sér en það hefði verið í bræðikasti.

Framangreindur unnusti, sem nú er látinn, var yfirheyrður af lögreglu og verður framburður hans þar nú rakinn. Í yfirheyrslu 19. júlí, en þá var hann yfirheyrður sem kærður maður, kannaðist hann við að hafa komið í C og hitt þar ákærða S-kk-þf L-kk-þf. Auk þeirra hefðu verið þarna ákærðu G-kk-nf og H-kk-nf og brotaþolinn B. Einnig hefði verið þar nafngreindur piltur. Í skýrslunni bar hann um fíkniefnaneyslu sína og er frásögn hans af því sem gerðist mjög óljós. Í lok skýrslutökunnar kemur fram að hann sé undir áhrifum kannabisefna og var hann þá ekki yfirheyrður frekar þann daginn.

Daginn eftir var aftur tekin af honum skýrsla og í samantekt lögreglu um hana segir að hann hafi kannast við að hafa verið í C þegar ráðist hafi verið á B og meðal annars sótt hann lemstraðan inn í herbergi. Síðar í samantektinni segir að hann muni ekkert eftir árásinni og hafi ekki tekið þátt í henni. Haft er eftir honum að hann hafi farið í bíl upp í D og hafi unnusta hans ekið. Taldi hann að ákærði G-kk-nf og brotaþolinn B hefðu verið með þeim í bílnum.

Unnustinn var yfirheyrður á ný 21. júlí og var yfirheyrslan tekin upp á mynddisk. Var upptakan sýnd við aðalmeðferð málsins. Í yfirheyrslunni ber hann að hafa verið í C eins og áður var komið fram og með framangreindum mönnum. Hann lýsti því að ákærði S-kk-nf L-kk-nf og brotaþolinn B hefðu verið inni í herbergi og einnig stúlka er hafi verið ökumaður hvíts jeppa. Í herberginu hefði brotaþolanum verið misþyrmt og hann hefði séð ákærða S-kk-þf L-kk-þf slá hann í höfuðið og ákærða G-kk-þf halda í höfuð hans og gefa honum hnéspark í andlitið. Þá kvað hann ákærða S-kk-þf L-kk-þf hafa stungið brotaþolann með skrúfjárni í öxl og brjóst og ákærða H-kk-þf hafa stungið hann með dúkahníf í bak, axlir og síðu. Þá kvað hann ákærða S-kk-þf B-x-x hafa stungið brotaþolann með dúkahníf í bakið, hnakkann eða hálsinn. Síðan hefði verið farið upp í D og hefði unnusta sín ekið. Hann kvaðst hafa setið fram í, en aftur í hefði ákærði G-kk-nf setið öðrum megin, brotaþolinn B í miðjunni og annað hvort ákærði H-kk-nf eða ákærði S-kk-nf hinum megin. Ekki er ljóst við hvorn ákærðu, S-kk-þf L-kk-þf eða S-kk-þf B-x-x, er átt. Við D hafi verið fleira fólk, meðal annars ljóshærð stúlka á hvítum jeppa. Þá hefði ákærði S-kk-nf B-x-x komið á bíl.

Áðurgreind S kom í C að kvöldi 30. júní og bar að hafa sótt ákærða S-kk-þf L-kk-þf í C og ekið með hann en farið svo aftur í íbúðina. Þar hefði verið samkvæmi og hefði ákærði farið inn í herbergi og þaðan hefði hún heyrt eins og rifrildi milli ákærða og brotaþolans B. Hún kvað ákærða hafa kallað á sig inn í herbergið og þar hefði hún séð ákærða og brotaþolann rífast. Hún kvaðst hafa sett hettu yfir höfuð sér og snúið sér út í horn, enda hefði hún ekki haft áhuga á að fylgjast með rifrildinu. Rifrildið hefði snúist um fyrrverandi barnsmóður ákærða. Þá kvaðst hún hafa heyrt eitt eða tvö högg en vissi ekki hver sló hvern. Eftir þetta kvaðst hún hafa gengið fram en séð að brotaþolinn hefði legið úti í horni og verið að biðja ákærða fyrirgefningar. Einnig kannaðist hún við að brotaþolinn hefði verið að biðja ákærða S-kk-þf L-kk-þf að hætta og eins beðið hann afsökunar, en ekki vissi hún á hverju hann var að biðja afsökunar. Fyrir utan þau þrjú hefðu framangreind stúlka, unnusti hennar og Z, verið í íbúðinni auk ákærða H-kk-ef. Þá kvaðst hún halda að ákærði D-kk-nf hefði verið þar. Hún kvaðst hvorki hafa séð ákærða S-kk-þf B-x-x né brotaþolann A í íbúðinni. Hún kvaðst hafa ekið að D þetta kvöld að beiðni ákærða S-kk-ef L-kk-ef en ekki vissi hún til hvers hefði verið farið þangað. Þar hefðu þau hitt fólk og brotaþolinn B og framangreindur unnusti hefðu komið inn í bílinn og þau ekið til baka að C. Þar hefðu B og unnustinn farið inn en ákærði S-kk-nf L-kk-nf orðið eftir til að spjalla við sig. Síðan hefði hún farið heim til sín. Hún kvaðst ekki hafa komið í C daginn eftir.

Hún kannaðist við að hafa ekið ákærða S-kk-þgf L-kk-þgf að heimili barnsmóður hans 30. júní. Þar hefði ákærði gengið að útidyrum og bankað á þær. Það næsta sem hún kvaðst hafa séð hafi verið að maður hafi komið hlaupandi út með hníf í hendi, opnað bíldyrnar hjá ákærða S-kk-þgf L-kk-þgf og reynt að stinga hann. Ákærði H-kk-nf, sem var með í för, hefði reynt að hjálpa ákærða S-kk-þgf L-kk-þgf. Þetta hafi svo endað með því að ákærðu hefðu sest aftur inn í bílinn og hún ekið á brott en áður hafði maðurinn, sem hún taldi vera föður barnsmóður ákærða S-kk-ef L-kk-ef, sparkað í bílinn.

Áðurgreindur Z var í C 30. júní og bar að hann myndi ekki eftir líkamsmeiðingum þar á þessum tíma, en kvaðst síðar hafa heyrt hvað hefði gerst. Hann kvaðst ekki hafa verið í E og ekki kvaðst hann þekkja brotaþolann A en hann þekkti brotaþolann B. B hefði haft umráð húsnæðisins í C.

Borið var undir Z það sem hann hafði borið hjá lögreglu um að hann hefði heyrt að barnsmóður ákærða S-kk-ef L-kk-ef hefði verið nauðgað, en hann taldi það ekki rétt eftir sér haft. Hann kannaðist við að hafa borið um átök í C hjá lögreglu og í þeim hefði ákærði S-kk-nf L-kk-nf slegið brotaþolann B með flötum lófa. Hann kvaðst hins vegar lítið hafa séð á staðnum, enda hefði hann verið undir miklum áhrifum.

Maður, sem býr í Ö, bar að brotaþolinn B hefði komið þangað 1. júlí og fengið að vera þar í nokkra daga. Hann hefði ekki mikið sagt frá því sem hefði gerst en þó rætt um slagsmál, en það hefði ekki verið rætt nánar. Meðan brotaþoli var á heimili mannsins kvað hann ákærða S-kk-þf L-kk-þf hafa komið en hann og brotaþolinn hefðu ekki rætt neitt sérstaklega saman og ekki kvaðst maðurinn hafa merkt að brotaþoli væri hræddur við ákærða.

Sérfræðingur hjá SKL staðfesti framangreindar rannsóknir sínar. Sérfræðingurinn kvað, að miðað við Svía væru líkur 1 á móti 200.000 að bræður hefðu sama DNA. Þessu gæti verið öðru vísi farið ef um eineggja tvíbura væri að ræða. Minni líkur væru á að foreldrar og barn hefðu sama DNA. Líkurnar þar væru 1 á móti 200.000.000.

Sérfræðingur hjá tæknideild lögreglunnar staðfesti rannsóknargögn sem eru meðal gagna málsins og að framan var gerð grein fyrir. Þar á meðal að hafa sent gögn til SKL og móttekið niðurstöður þaðan og gengið frá skýrslum um þær.

Annar sérfræðingur kom einnig fyrir dóminn og staðfesti rannsóknargögn sem hann vann úr upplýsingum um símanotkun ákærðu og vitna, þar á meðal hvar símtæki voru staðsett þegar þau voru notuð.

Læknirinn, sem skoðaði brotaþolann B, staðfesti vottorð sitt. Læknirinn kvaðst hafa skoðað hann ásamt deildarlækni. Brotaþoli hefði verið með skurðsár á handleggjum sem hafi verið gróin og ekki hægt að sauma þau, enda hafi hann ekki leitað á slysadeild fyrr en 6. júlí. Um hafi verið ræða nokkuð langa skurði, líklega eftir eggvopn, sem hafi verið vel sjáanlegir. Þá hafi brotaþoli verið með áverka í andliti en hann hefði gert frekar lítið úr áverkunum og meðal annars neitað að fara í sneiðmyndatöku. Honum hafi hins vegar snúist hugur og farið síðar í sneiðmyndatöku og þá hefði brot komið í ljós. Þá hafi hann verið með blóðhlaupið hægra auga og verulegar bólgur á báðum kinnum, aðallega þó hægra megin, og eins hafi andlitið verið dofið. Einnig hefði verið kúla aftan á hnakka sem gæti hafa verið eftir barefli. Myndir, sem fylgja vottorðinu, hafi ekki verið teknar á slysadeild, enda hafi brotaþoli neitað að láta mynda sig þar. Læknirinn kvaðst hins vegar kannast við áverkana, sem myndirnar sýna, sérstaklega andlitsáverkana.

Læknirinn, sem skoðaði brotaþolann A, staðfesti vottorð sitt. Hann bar að brotaþoli hefði komið á slysadeild að kvöldi til með föður sínum. Kvað læknirinn að sér hefði í fyrstu fundist saga hans með ólíkindum og ekki verið viss um hvort hann ætti að trúa henni. Brotaþoli hefði hins vegar haldið fast við sögu sína allan tímann sem hann var hjá lækninum. Læknirinn kvaðst fyrst hafa haldið að um væri að ræða mál tengt eiturlyfjum en brotaþoli hefði ekki beðið um slík lyf. Hann hefði verið skelkaður og fámáll og þurft að toga orðin út úr honum eins og læknirinn orðaði það. Brotaþoli hefði verið töluvert illa leikinn og áverkar hans hefðu verið óvenjulegir. Hann hafi verið meiddur í andliti, marinn á eyra og meiddur á vör sem einhver hafði saumað saman með venjulegum saum eða hörtvinna. Þetta sár hefði verið orðið sollið eins og svona sár verði á einum eða tveimur dögum. Fyrir innan vörina hefði verið brotin tönn eftir högg. Læknirinn kvaðst hafa saumað sárið saman til að varalínan héldi sér þar sem slímhúð vara mætti húðinni. Mestu áverkar brotaþola hefðu verið á efri hluta líkamans eins og myndir sýni, en læknirinn kvaðst hafa tekið myndir af brotaþola sem eru meðal gagna málsins. Þá hefði brotaþoli verið með áverka á höndum. Einnig hefði hann verið með töluvert mikla og óvenjulega áverka aftan á líkamanum. Þetta væru áverkar sem sæjust ekki oft. Þetta hefðu verið „langsgangandi“ rákir líkt og brotaþoli hefði verið rifinn eða miklu heldur laminn með staf eða harðri línu eða einhverju slíku. Læknirinn kvað þetta minna á áverka sem sjáist á föngum sem hefðu verið hýddir í refsingarskyni og hann kvaðst hafa séð myndir af. Þessir áverkar hefðu verið mest á efri hluta líkamans en einnig aftan á vinstri kálfa. Læknirinn kvað að brotaþola hefðu verið veittir þessir áverkar, þeir stöfuðu ekki af slysförum. Einnig hefði brotaþoli verið með maráverka á eyra eftir högg og marinn á hnúum og fingrum. Á neðri hluta líkamans hefðu ekki verið miklir áverkar, nema á kálfanum, og ekki hefðu verið merki um bruna. Brotaþoli hafi verið hárlaus á líkamanum, en hann hefði sagt sér að hann hefði ekki rakað sig. Þá hefði brotaþoli verið með mikil merki um barsmíðar á höfðinu. Á annarri öxl brotaþola hafi verið mikið mar og einnig á upphandlegg. Þá kvað læknirinn brotaþola hafa borið merki um að slökkt hefði verið í sígarettum á baki hans og upphandlegg vinstra megin. Læknirinn kvað brotaþola ekki hafa lýst áverka á auga en hann hefði verið með áverka í kringum auga.

Læknirinn kvaðst einnig hafa séð brotaþolann B 10. júlí en þá hefði hann skýrt frá því að hann hefði verið stunginn með sprautunál. Blóðprufur voru teknar úr honum og þær rannsakaðar með tilliti til lifrarbólgu og HIV. Þessar prufu reyndust neikvæðar og einnig prufur er teknar voru þremur mánuðum síðar. Læknirinn gat hins vegar ekki borið um það hvort brotaþoli hefði verið stunginn með sprautu eða ekki.

Brotaþoli í III. kafla í ákæru ríkissaksóknara, sem er barnsmóðir ákærða S-kk-ef L-kk-ef, bar að hann hefði af og til búið hjá sér á þeim tíma sem í ákærunni getur, en stirt verið á milli þeirra. Umrætt kvöld kvaðst hún hafa verið búin að svæfa dóttur þeirra er ákærði hefði komið á heimilið um miðnættið og verið reiður vegna einhvers máls. Hún kvaðst hafa verið í baðslopp og hefði ákærði tekið beltið af honum, vafið því utan um háls sér og dregið hana inn í herbergið þar sem dóttir þeirra var. Þar hefði hann hert að þar til hún hélt að hún væri að deyja en þá hefði hann losað til að hún gæti andað. Einnig hefði hann hótað að drepa hana og dóttur þeirra. Hún kvaðst hafa grátbeðið ákærða um að fara en hann hefði ekki sinnt því. Þau hefðu farið inn í stofu og þar hefði hann aftur vafið beltinu um háls hennar á sama hátt og áður, en það hefði þó ekki verið jafnslæmt og í fyrra sinnið. Þá hefði hann krafist þess að hún hefði kynmök við sig en hún hefði haldið áfram að biðja hann að fara og hefði hann gert það á endanum. Brotaþoli kvað þetta hafa verið vegna þess að hún hefði hitt mann og talað eitthvað við hann og við það hefði ákærði orðið mjög afbrýðisamur. Hún kvað augu sín hafa orðið blóðhlaupin við þetta og eins hefði hún farið að skyrpa blóðslími og því leitað til læknis tveimur dögum síðar og fengið áverkavottorð. Þá kvaðst hún hafa sagt vinkonum sínum frá þessu.

Varðandi ákæruefni IV. kafla í ákæru ríkissaksóknara kvaðst brotaþoli ekki hafa verið á heimili foreldra sinna í umrætt sinn og ekki geta borið um atvik.

Varðandi ákæruefnið í I. og II. kafla ákæru lögreglustjóra kvaðst brotaþoli ekki hafa verið á heimili foreldra sinna í umrætt sinn en þau hefðu hringt í hana og beðið hana að koma. Þegar hún kom hefði ákærði verið farinn en móðir hennar og systir hefðu sagt henni að ákærði hefði komið og ráðist á föður hennar. Faðirinn hefði verið farinn á slysadeild. Ákærði hefði komið aftur síðar og þá hótað að drepa hana. Þá kvað hún hann hafa sparkað í bifreið sem hún notaði.

Önnur framangreindra vinkvenna brotaþola bar að hún hefði hringt í sig á umræddum tíma og sagt sér að ákærði hefði orðið reiður, tekið belti af baðslopp og byrjað að kyrkja sig eins og hún orðaði það. Eins hefði ákærði dregið sig um íbúðina. Þetta hefði gengið á í nokkurn tíma og hefði brotaþoli óttast um líf sitt. Eins hefði brotaþoli sagt sér að hún væri rauð í augunum og að hún skyrpti blóði. Kvaðst vinkonan hafa kvatt brotaþola til að leita til læknis og fá áverkavottorð. Vinkonan kvaðst ekki hafa séð brotaþola heldur talað við hana í síma. Vinkonan kvaðst á þessum tíma hafa dvalið í öðru bæjarfélagi og ekki séð brotaþola fyrr en viku síðar og þá séð rautt í hvítu augna hennar. Ástæðu árásarinnar kvað hún hafa verið þá að brotaþoli hefði talað við annan mann og hefði ákærði orðið afbrýðisamur vegna þess.

Hin vinkonan bar að brotaþoli hefði sagt sér að ákærði S-kk-nf L-kk-nf hefði vafið belti af baðslopp um háls sér og dregið sig um íbúðina. Brotaþoli hefði verið hrædd um líf sitt meðan á þessu hefði staðið. Brotaþoli hefði sagt sér þetta í síma og kvartað undan eymslum í hálsi og eins að vera rauð í augunum. Vinkonan kvaðst ekki hafa séð áverkana á brotaþola. Þá kom fram hjá henni að ákærði hefði hótað bæði brotaþola og barni hennar lífláti. Ástæðu árásarinnar kvað hún sér hafa skilist að hefði verið sú að brotaþoli hefði farið niður í bæ, en ákærði hefði verið mótfallinn því.

Móðir brotaþola bar varðandi IV. kafla ákæru ríkissaksóknara að hún hefði verið inni í eldhúsi þetta kvöld. Eiginmaður hennar hefði verið inni í stofu en yngsta dóttir hennar hafi verið nýfarin að sofa. Dóttir hennar og barnsmóðir ákærða S-kk-ef L-kk-ef hafi ekki verið á heimilinu. Skyndilega hefði útihurðin verið rifin upp og ákærði komið askvaðandi inn. Hún kvaðst hafa gengið fram úr eldhúsinu og mætt þar ákærða sem hafi verið á hlýrabol. Hann hefði verið bæði reiður og æstur og spurt eftir barnsmóður sinni. Hún tók fram að ákærði hefði verið ógnandi og ekki líkur sjálfum sér. Í þessu kvað hún eiginmann sinn hafa komið og skipað ákærða út og svo reynt að ýta honum út. Komið hafi til handalögmála þeirra á milli. Móðirin kvaðst hafa sagt ákærða að fara út, enda væri barnsmóðir hans ekki á heimilinu. Hún kvað það ekki hafa gengið og komið hafi til handalögmála milli ákærða og eiginmannsins, en að lokum hefði ákærði farið út og eiginmaðurinn á eftir honum með hníf í hendi. Kvaðst móðirin hafa elt þá út að hvítum bíl og hefði eiginmaðurinn verið fyrir aftan hann þegar ákærði hefði sagt stúlku sem var ökumaður að bakka á hann. Bílnum hafi svo verið ekið á brott með ákærða. Móðirin kvað ákærða hafa sagt inni í íbúðinni að hann ætlaði að drepa dóttur hennar, barnsmóður sína. Hún kvaðst ekki geta borið um hvort ákærði hafi hótað eiginmanni hennar. Móðirin tók fram að ákærði væri ekki og hefði aldrei verið velkominn á heimili hennar. Hún kvaðst ekki hafa heyrt hann banka á hurðina áður en hann kom inn. Borið var undir hana það sem hún hafði borið hjá lögreglu um að ákærði hefði hótað að drepa eiginmann hennar og staðfesti hún það rétt.

Varðandi ákæruefnið í I. og II. kafla ákæru lögreglustjóra kvað hún sig og eiginmanninn hafa verið heima þegar útihurðin hefði skyndilega verið rifin upp, en hún sé yfirleitt ólæst. Hún kvaðst hafa verið í eldhúsinu og gengið fram og þá mætt ákærða og spurt hann „hvað ertu að gera?, þú átt ekki að vera hér, þú átt ekkert að koma inn“, en hann hefði spurt „hvar er I?, hvar er I?“. Móðirin kvaðst hafa sagt „hún er ekki hér, farðu út, þú átt ekki að koma hingað inn“, en ákærði hefði ekki sinnt því, heldur staðið kyrr og verið ógnandi. Eiginmaðurinn hefði nú komið og skipað ákærða út en hann hafi neitað og orðið reiður og gengið að eiginmanninum. Komið hafi til handalögmála milli þeirra en ekki hefði hún séð hvort ákærði veitti eiginmanninum áverka. Ákærði hefði síðan farið út og á brott í bíl. Hún kvað ákærða hafa komið aftur um kvöldið og hefði barnsmóðir hans þá verið komin og hefðu þau ræðst við, sem hafi endað með því að þau hafi hrækt hvort á annað. Móðirin kvað ákærða hafa sparkað í bíl sem barnsmóðirin notar og dældað hurð.

Systir brotaþola bar að hafa verið heima hjá sér þegar atburðurinn gerðist sem er ákæruefni í IV. kafla ákæru ríkissaksóknara, en hún kvaðst ekki hafa séð ákærða koma inn í íbúðina. Hún kvað föður sinn hafa skellt á ákærða en hann hefði komið aftur inn og hótað að drepa barnsmóður sína og föðurinn. Hún kvað föður sinn hafa orðið reiðan og farið inn í eldhús og náð í hníf. Fyrir utan húsið hefði faðirinn ógnað ákærða með hnífnum, en ákærði hefði hörfað undan og farið inn í bílinn sem hann hefði komið á. Systirin kvaðst ekki hafa verið heima þegar atburðir þeir gerðust sem ákært er fyrir í ákæru lögreglustjóra. Hún kvað ákærða aldrei hafa verið velkominn á heimilið.

Framangreindur faðir bar að ákærði hefði komið inn á heimili sitt 29. mars eins og greinir í I. og II. kafla ákæru lögreglustjóra og spurt eftir barnsmóður sinni. Hann kvaðst hafa svarað því til að hún væri ekki á heimilinu og hefði ákærði þá sagst ætla að gera henni eitthvað. Faðirinn kvaðst hafa ýtt ákærða út en þá hefði hann sagt svipað við sig og hann hefði sagt um dóttur sína. Síðan hefði ákærði skallað sig og bitið sig í fingur á vinstri hönd. Hann kvaðst hafa skipað ákærða út nokkrum sinnum, enda væri hann ekki velkominn á heimilið. Þá hefði ákærði farið en komið síðar og þá sparkað í bíl, en faðirinn kvaðst ekki hafa séð það heldur hefði eiginkona hans séð það.

Faðirinn kvað ákærða hafa komið á heimilið 30. júní og hótað að skaða dóttur sína, barnsmóður ákærða. En hann hefði ekki hótað sér. Hann kvaðst hafa sagt ákærða að fara og ýtt við honum og hefði ákærði farið út við það.

Áðurgreind R, sem hafði komið að C 30. júní með S, kvaðst hafa ekið þaðan með ákærðu S-kk-þgf L-kk-þgf og H-kk-þgf og haldið að heimili barnsmóður ákærða S-kk-ef L-kk-ef. Erindi hans var að sækja hluti sem hún hefði verið með. Þau hafi lagt fyrir utan húsið og hefði ákærði farið inn og verið þar í eina eða tvær mínútur. Hún kvað ákærða hafa bankað, sagt halló en síðan tekið í hurðarhúninn og gengið inn. Þegar hann kom til baka hefði hann sagt „þetta var bara ekki séns, hann er klikkaður þessi karl þarna“ og átti við föður barnsmóður sinnar. Um það bil sem þau hafi verið að aka á brott hefði faðirinn komið út með risastóran hníf og hefði ákærði S-kk-nf L-kk-nf kallað til hans og spurt hvað hann væri að gera. Faðirinn hafi þá reynt að stinga ákærða með hnífnum sem hafi notað bílhurðina til að verja sig. Ákærðu, S-kk-nf L-kk-nf og H-kk-nf, hefðu svo hlaupið í kringum bílinn til að verjast föðurnum, en að lokum hafi þau ekið á brott og í því hefði faðirinn sparkað í bílinn. Stúlkan kvað ákærða S-kk-þf B-x-x og B hafa verið í C, auk sín og ákærðu S-kk-nf L-kk-nf og H-kk-nf.

Læknir, sem skoðaði framangreindan brotaþola vegna atviks sem ákært er fyrir í III. kafla ákæru ríkissaksóknara, staðfesti vottorð sitt. Hann kvaðst ekki hafa séð brotaþola þegar hún kom heldur hefði hann verið ábyrgur sérfræðingur. Aðstoðarlæknir hefði skoðað hana. Læknirinn kvaðst byggja vottorð sitt á því sem skráð er í sjúkraskrá. Hann kvað blæðingar í augum, eins og brotaþoli hafi verið með, geta stafað af auknum æðaþrýstingi í höfði. Undir lækninn var borin lýsing brotaþola á því sem gerst hafði og kvað hann þrýsting, sem myndast við það að hert sé að hálsi, geta orðið það mikinn að hann geti valdið blæðingum eins og þessum á hvítu augnanna. Þá kvað hann brotaþola hafa verið auma í hálsi og geti það líka stafað af því þegar hert sé að hálsi.

Læknir, sem skoðaði föðurinn á slysadeild, staðfesti framangreint vottorð sitt. Hann kvað áverkana geta samrýmst lýsingu föðurins á því sem hafði gerst.

Lögreglumaður, sem tók myndir af bílnum sem um getur í II. kafla ákæru lögreglustjóra á hendur ákærða S-kk-þgf L-kk-þgf, staðfesti skýrslu sína og einnig að hafa tekið myndir af skófari á hurð bílsins. Hann staðfesti einnig að hafa tekið myndir af sóla á skó sem ákærði var í þegar hann var handtekinn í kjölfar atburðarins og borið myndina af sólanum saman við myndina af farinu á hurð bílsins. Hann kvað sér hafa fundist að um væri að ræða far eftir skó ákærða á hurð bílsins.

Lögreglumaður, sem handtók ákærða S-kk-þf B-kk-þf vegna ætlaðra umferðarlagabrota og hann er ákærður fyrir í 1. kafla ákæru lögreglustjóra á hendur honum, staðfesti skýrslu sína. Hann kvaðst hafa verið við hraðamælingar undir brúnni á Reykjanesbraut þar sem hún breytist í Sæbraut og gefið umræddum bíl merki um að stöðva en ökumaður hefði ekki ekki stöðvað en dregið úr hraðanum og ekið hægt fram hjá sér. Kvaðst lögreglumaðurinn hafa horfst í augu við ökumanninn sem hefði verið ákærði. Einnig hefðu farþegar verið í bílnum. Hann kvað bílnum hafa verið ekið áfram eftir Sæbraut og beygt inn í Súðarvog. Lögreglumaðurinn kvaðst strax hafa ekið á eftir honum og komið að ákærða örskömmu síðar á gangi í Kænuvogi. Hann kvað um þrjár mínútur hafa liðið frá því að hann hafi séð ákærða í upphafi og þar til hann hafi komið að honum í Kænuvogi og handtekið hann. Hann kvað ákærða hafa neitað að hafa ekið bifreiðinni og hann hefði ekki verið með lykla að henni á sér.

Eigandi bílsins, sem ákærði S-kk-nf B-x-x er ákærður fyrir að hafa ekið og um getur hér að framan, kvaðst aldrei hafa lánað ákærða bíl. Hún kvaðst ekki hafa hugmynd um hver hefði ekið bílnum umræddan dag.

Brotaþoli, sem ákærði S-kk-nf B-kk-nf er ákærður fyrir að hafa ráðist á í 2. kafla ákæru lögreglustjóra, bar að hann hefði verið að nýkominn út af nefndum skemmtistað þessa nótt og séð kærustu sína á tali við mann. Hann kvaðst hafa gengið til þeirra og skömmu síðar hefði komið að sér maður og skallað sig. Árásin hefði verið algerlega tilefnislaus. Brotaþoli kvaðst ekki hafa þekkt manninn en sér hefði verið bent á það eftir á að árásarmaðurinn væri ákærði S-kk-nf B-x-x. Hann kvaðst þekkja ákærða í dómsalnum og eins hefði hann fundið ákærða á fésbók. Hann kvað afleiðingar árásarinnar hafa verið þær sem í ákæru greinir. Þá kvað hann að maður hefði hringt í sig síðastliðið sumar og sagt sér að best væri að kæra þetta ekki. Hann kvaðst ekki þekkja þennan mann.

Í dóminum var sýnd mynd úr öryggismyndavél sem sýndi árásina á brotaþola. Hann kannaðist við sjálfan sig sem mann í rauðri hettupeysu sem annar maður sést skalla í andlitið. Ákærði S-kk-nf B-x-x kvaðst ekki vera árásarmaðurinn á myndinni.

Unnusta brotaþolans bar að hafa verið nýkomin út af nefndum skemmtistað ásamt brotaþola. Þau hefðu staðið á götunni og verið að spjalla við frænda hennar þegar ákærði hefði gengið að brotaþola og skallað hann í andlitið. Hún kvaðst ekki hafa þekkt ákærða fyrir en brotaþoli hefði fundið út á netinu að þetta hafi verið hann. Hún kvaðst hafa séð mynd af ákærða á netinu og fullyrti að hann væri árásarmaðurinn. Hún kvað árásina hafa verið tilefnislausa.

Maður, sem staddur var fyrir utan nefndan skemmtistað þessa nótt, bar að hafa farið að rífast við pilt sem hann þekkti og hefði sá verið skallaður en ekki vissi hann hver hefði gert það. Árásarmaðurinn hefði þó verið með sér í bíl en ekki kvaðst hann vita hver hann eða félagar hans væru. Maðurinn kvaðst ekki hafa verið með ákærða S-kk-þgf B-x-x þetta kvöld. Hann kvaðst þekkja ákærða.

Læknir, sem ritaði framangreint læknisvottorð um brotaþola, bar að hafa sjálfur skoðað brotaþolann. Hann kvað brotaþolann hafa skýrt frá því að hann hefði verið skallaður í andlitið og gætu áverkar brotaþolans samrýmst lýsingu hans. Læknirinn staðfesti að brotaþoli hefði verið nefbrotinn.

Maður, sem var vitni að ætluðu umferðarlagabroti sem ákærði S-kk-nf B-kk-nf er ákærður fyrir í 3. kafla ákæru lögreglustjóra, bar að hafa setið í bíl sínum, sem var kyrrstæður á rauðu beygjuljósi við gatnamót Bústaðavegar og Háaleitisbrautar. Hann kvaðst hafa séð rauðum Volkswagen Golf ekið á mjög miklum hraða austur Bústaðaveginn, 120 til 150 km að hann taldi. Bílar, sem hafi verið á leið upp frá Borgarspítalanum, hefðu verið kyrrstæðir en síðan hefði skipt yfir á rautt ljós fyrir umferð eftir Bústaðavegi og grænt ljós fyrir umferð um Háaleitisbraut. Bílar á síðastnefndu götunni hefðu þá farið að þokast inn á gatnamótin og við það hafi nefndur Volkswagen skollið á hvítum jeppa sem hefði oltið. Maðurinn kvað ökumann fólksbílsins hafa reynt að hemla.

Ökumaður framangreinds jeppa bar að hafa ekið eftir Háaleitisbraut á gatnamótum hennar og Bústaðavegar. Hann kvaðst hafa ekið yfir á grænu ljósi og þá hefði verið ekið á vinstri hlið hans. Hann kvaðst ekki hafa séð bílinn sem ók á hann og ekki ökumanninn. Hann kvað sinn bíl hafa oltið og lent á toppnum og megi af því marka hraða bílsins sem ók á hann, en jeppinn er tæplega 2,2 tonn.

Læknir, sem skoðaði ökumann jeppans, staðfesti framangreint vottorð sitt og þar með að ökumaðurinn hafi borið þá áverka sem í ákæru greinir. Hann kvað rif ökumanns hafa brotnað en beinendarnir hefðu legið saman.

IV

Í þessum kafla verður fjallað um hverja ákæru og hvern ákærulið fyrir sig og komist að niðurstöðu um sekt, sýknu eða annað, svo og heimfærslu til refsiákvæða þegar það á við. Þá verður og tekin afstaða til bótakrafna og kröfu um greiðslu sakarkostnaðar.

Af framburði vitna, og að hluta til ákærðu, sem rakinn var í kaflanum hér á undan, má ráða að aðdragandi þeirra atburða sem ákært er fyrir í I. og II. kafla ákæru ríkissaksóknara, hafi verið að brotaþolinn A hafði verið með barnsmóður og fyrrum kærustu ákærða S-kk-ef L-kk-ef. Sunnudaginn 30. júní 2013 var samkvæmi í C og hafði það staðið einhverja daga. Þar voru, eða höfðu viðdvöl einhvern tíma, ákærðu og vitni, þar á meðal brotaþolinn B. Í samkvæminu upplýsti B ákærða S-kk-þf L-kk-þf um samskipti A og fyrrum kærustu hans. Hefur hann borið að ákærði hafi reiðst sér fyrir að skýra ekki fyrr frá þessu og það hafi verið ástæða frelsissviptingarinnar og líkamsmeiðinganna sem ákært er fyrir í I. kafla ákærunnar. Þá kom og fram í framburði vitna, og að hluta til ákærðu, að ástæða frelsissviptingar A, líkamsmeiðinganna og nauðungarinnar sem hann var beittur hafi verið vegna samskipta hans og fyrrum kærustu ákærða S-kk-ef L-kk-ef. Er ákært fyrir þetta í II. kafla ákæru.

Í I. kafla ákæru ríkissaksóknara er ákærðu S-kk-þgf L-kk-þgf, S-kk-þgf B-kk-þgf, G-kk-þgf Þ-kk-þgf og H-kk-þgf G-kk-þgf gefin að sök sérstaklega hættuleg líkamsárás á B og að hafa svipt hann frelsi. Í fjórum liðum er atburðarásin nánar rakin og hvað ákærðu eiga að hafa gert á hlut brotaþolans. Þá er í lokin nánari lýsing á ætluðum líkamsárásum eins og rakið er í ákæruskjalinu og að endingu eru taldir upp áverkar brotaþolans. Skilja verður ákæruna á þann veg að ákærðu sé gefið að sök að hafa í sameiningu svipt brotaþolann frelsi. Þá verður og að skilja hana þannig að ákærðu sé gefið sameiginlega að sök að hafa veitt honum þá áverka sem í ákæru getur, nema þar sem tiltekið er að nafngreindur ákærði eða ákærðu hafi veitt brotaþolanum tiltekna áverka. Ákærðu neita allir sök.

Eins og fram er komið var brotaþolinn í samkvæminu að C og er ekki annað upplýst en að hann hafi verið þar af fúsum og frjálsum vilja að kvöldi 30. júní þegar umrædd atburðarás hófst. Framburður brotaþola um frelsissviptingu hans á þessum tíma er óljós og vitni bera ekki um að hann hafi þá verið sviptur frelsi eins og ákærðu er gefið að sök í 1. lið kaflans. Samkvæmt þessu verða þeir því sýknaðir hvað það varðar. Í 2. lið er ákærðu G-kk-þgf og H-kk-þgf gefið að sök að hafa, að undirlagi ákærða S-kk-ef L-kk-ef, flutt brotaþola gegn vilja hans eins og þar er rakið. Í framburði brotaþola er því lýst hvernig ákærðu færðu hann út í bíl og hvernig hann sat á milli ákærðu í aftursæti og var þannig fluttur að D í T. Þessi framburður hans fær stuðning í framburði stúlku svo og framburði unnusta hennar, hjá lögreglu, en hann er látinn. Þegar litið er til þessa telur dómurinn sannað að ákærðu, G-kk-nf Þ-kk-nf og H-kk-nf G-kk-nf, hafi á þessum tíma svipt brotaþoli frelsi sínu og hann ekki orðið frjáls aftur fyrr en hann komst á brott frá C um hádegi 1. júlí eins og um getur í 4. lið þessa ákærukafla. Meðan brotaþoli var sviptur frelsi sínu var hann fluttur milli staða eins og rakið er í liðum 2 til 4. Þegar litið er til þess að brotaþoli var sviptur frelsi sínu í beinu framhaldi af því er hann skýrði ákærða S-kk-þgf L-kk-þgf frá samskiptum brotaþolans A og barnsmóður ákærða er það niðurstaða dómsins að brotaþoli hafi verið sviptur frelsi að undirlagi ákærða S-kk-ef L-kk-ef. Af gögnum málsins verður hins vegar ekki séð að ákærði S-kk-nf B-kk-nf hafi verið á vettvangi þegar atburðir þeir gerðust sem ákært er fyrir í 1. og 2. lið og verður hann því sýknaður hvað þá varðar. Hann var hins vegar kominn á vettvang þegar atburður sá varð er ákært er fyrir í 3. lið þessa kafla ákærunnar.

Í liðum 1 til 3 í þessum kafla ákæru er lýst tilteknum atlögum tiltekinna ákærðu að brotaþola. Í lok kaflans er hins vegar heildstæð lýsing á þeim líkamsmeiðingum sem ákærðu er gefið að sök að hafa valdið brotaþola. Í framburði brotaþola, sem rakinn var í III. kafla hér að framan, lýsti hann atlögum ákærðu gegn sér.

Í 1. lið er ákærða S-kk-þgf L-kk-þgf er sérstaklega gefið að sök að hafa slegið brotaþolann með keðju í andlitið. Fyrir dómi bar brotaþoli að ákærði hefði tekið í hálskeðju sem hann var með og ætlað að kyrkja sig, en keðjan hefði slitnað. Eitt vitni bar fyrir dómi að ákærði hefði slegið brotaþolann með keðjunni. Með vísun til framburðar brotaþola er ósannað, þrátt fyrir framburð vitnisins, að ákærði hafi slegið brotaþola með keðju og verður hann sýknaður hvað það varðar. Hins vegar er sannað með framburði brotaþola sem fær stuðning í framburði vitna, sem rakinn var í III. kafla hér að framan, að ákærði S-kk-nf L-kk-nf réðst á hann í C á þeim tíma sem þessi liður fjallar um. Eins og þar var rakið bera vitnin S og Z um líkamsárás ákærða á brotaþolann, svo og önnur stúlka. Hún ber auk þess um að blætt hafi úr nefi brotaþola. Með framburði þessara vitna er sannað að ákærði S-kk-nf L-kk-nf hafi slegið brotaþolann ítrekað hnefahögg í andlitið. Þá er ákærða gefið að sök í þessum lið að hafa stungið brotaþolann með óhreinum sprautunálum en um þetta eru engin gögn, heldur eru gögn um að ákærðu S-kk-nf L-kk-nf og S-kk-nf B-kk-nf hafi tekið sprautu af brotaþolanum og sprautað hann í rassinn eins og grein verður gerð fyrir hér á eftir. Verður að sýkna ákærða af þessu ákæruatriði. Loks er ákærða S-kk-þgf L-kk-þgf gefið að sök að hafa ítrekað stungið brotaþolann með skrúfjárni í axlir og brjóst á þeim tíma sem þessi ákæruliður fjallar um. Hvorki brotaþoli né vitni bera um slíkt á þessum tíma sérstaklega og verður ákærði því sýknaður af þessu atriði. Loks bar brotaþoli á móti því fyrir dómi að ákærði G-kk-nf hefði sparkað með hné í andlit hans og verður ákærði því sýknaður af því. Í lok þessa liðar I. kafla ákæru ríkissaksóknara er „öðrum ákærðu“ gefið að sök að hafa slegið brotaþola og bundið. Verður að skilja ákæruna svo að hér sé átt við ákærðu S-kk-þf B-x-x og H-kk-þf. Fyrir dómi bar brotaþoli að ákærðu D-kk-nf F-kk-nf og H-kk-nf hefðu bundið sig að fyrirmælum ákærða S-kk-ef L-kk-ef en ekki nýtur annarra gagna um þetta atriði. Verður að sýkna ákærðu S-kk-þf B-x-x og H-kk-þf af því að hafa bundið brotaþola, enda er það ósannað gegn neitun þeirra.

Í 2. lið er ákærða S-kk-þgf L-kk-þgf sérstaklega gefið að sök að hafa stungið brotaþolann B ítrekað með dúkahníf á leiðinni frá D og að C. Brotaþoli er einn um að bera um þetta og gegn neitun ákærða er ósannað að ákærði hafi stungið brotaþola eins og honum er gefið að sök í þessum ákærulið. Verður ákærði sýknaður af því.

Í 3. lið er ákærðu gefið að sök að hafa flutt brotaþolann gegn vilja sínum að E. Hér að framan var komist að þeirri niðurstöðu að brotaþolinn hafði verið sviptur frelsi sínu er hér var komið sögu og er því sannað að brotaþoli hafi verið fluttur að undirlagi ákærðu og gegn vilja sínum að E. Ákærðu öllum er einnig gefið að sök að hafa þar slegið brotaþola hnefahögg. Eins og nánar verður rakið hér á eftir er ósannað að ákærðu, H-kk-nf G-kk-nf og G-kk-nf Þ-kk-nf, hafi veitt brotaþola áverka eins og þeim er gefið að sök í þessum kafla ákærunnar. Verða þeir því sýknaðir en ákærðu, S-kk-nf L-kk-nf og S-kk-nf B-kk-nf, sakfelldir eins nánar verður rökstutt hér á eftir.

Í 4. lið er fjallað um flutning brotaþolans aftur í C án þess að lýst sé sérstöku broti, enda er það ekki sjálfstætt brot að beita mann ofbeldi án nánari skilgreiningar og verða ákærðu sýknaðir af því.

Í upphafi umfjöllunar um I. kafla ákæru ríkissaksóknara hér að framan var komist að þeirri niðurstöðu að skilja yrði ákæruna þannig að ákærðu væri öllum gefið að sök að hafa sameiginlega svipt brotaþolann frelsi. Hér að framan hefur verið komist að niðurstöðu um þessar sakargiftir og er það niðurstaða dómsins að sannað sé að ákærðu hafi allir staðið saman að því að svipta brotaþolann frelsi eins og rakið var. Verða þeir því sakfelldir fyrir að hafa brotið gegn 1. mgr. 226. gr. almennra hegningarlaga eins og þeim er gefið að sök að teknu tilliti til þeirra ákæruatriða þar sem þeir hafa verið sýknaðir og grein var gerð fyrir hér að framan.

Þá er í lok I. kafla ákæru ríkissaksóknara lýst atlögum ákærðu að brotaþola. Eins og fyrr sagði verður að skilja ákæruna svo að ákærðu sé sameiginlega gefið að sök að hafa valdið brotaþola þeim áverkum sem lýst er í ákæru og á þeim stöðum sem þar greinir. Í kafla III hér að framan var rakinn framburður brotaþola og er það mat dómsins að hann hafi gefið trúverðuga skýrslu fyrir dóminum. Var skýrsla hans í öllum meginatriðum samhljóða skýrslu hans hjá lögreglu og fær hún stuðning af framburði vitna eins og rakið hefur verið. Þá styður læknisvottorð og framburður læknis frásögn brotaþola, en þar er lýst þeim áverkum er hann bar. Hið sama gildir um myndir af brotaþola sem eru meðal gagna málsins og sýna áverka er hann bar. Áverkar, sem sjást á myndunum, er þeir sömu og lýst er í læknisvottorðum og í samræmi við framburð brotaþola. Í II. kafla var gerð grein fyrir rannsóknum á blóðsýnum, sem tekin voru á umræddum stöðum. Niðurstöður rannsóknanna staðfesta frásögn brotaþola eins og rakið var. Samkvæmt framburði brotaþola voru það ákærðu, S-kk-nf L-kk-nf og S-kk-nf B-kk-nf, sem veittu honum áverka eins og lýst var. Brotaþoli bar hins vegar ekki um að ákærðu, H-kk-nf G-kk-nf og G-kk-nf Þ-kk-nf, hefðu valdið honum líkamsmeiðingum. Önnur vitni bera heldur ekki um það svo óyggjandi sé og gegn neitun ákærðu er það ósannað. Það er því niðurstaða dómsins að sýkna ákærðu, H-kk-þf G-kk-þf og G-kk-þf Þ-kk-þf, af ákæru fyrir brot gegn 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga í þessum kafla ákærunnar. Með framburði brotaþola, sem styðst við framangreind gögn, er sannað að ákærðu, S-kk-nf L-kk-nf og S-kk-nf B-kk-nf, hafi ráðist á brotaþola með þeim hætti sem í ákæru greinir og með þeim afleiðingum sem þar segir. Ákærði S-kk-nf B-x-x verður þó sýknaður af því að stungið hann ítrekað með óhreinum sprautunálum á meðan ákærði S-kk-nf L-kk-nf hélt honum. Ekki er annað komið fram í málinu en að brotaþoli hafi sjálfur verið að sprauta sig með sterum er ákærðu hafi tekið af honum sprautuna og stungið hann með henni einu sinni. Verða ákærðu því sýknaðir af ákærunni hvað þetta varðar. Þá verða þeir og sýknaðir af að hafa klippt í eyru brotaþola, en brotaþoli ber ekki um það og hvorki læknisvottorð né myndir sýna að það hafi verið gert. Samkvæmt framanrituðu verða ákærðu, S-kk-nf L-kk-nf og S-kk-nf B-kk-nf, sakfelldir fyrir brot gegn 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga.

Í II. kafla ákæru ríkissaksóknara er öllum ákærðu gefin að sök brot gegn brotaþolanum A eins og þar er rakið. Ákærðu neita sök.

Þrátt fyrir neitun á sök hafa ákærðu D-kk-nf og H-kk-nf kannast við að hafa farið að heimili brotaþolans eins og rakið var og ákærði G-kk-nf sömuleiðis þótt hann segðist muna það illa vegna fíkniefnaneyslu. Hér að framan var rakinn framburður brotaþolans um innrás ákærðu á heimili hans aðfaranótt 1. júlí síðastliðins og hvernig þeir í framhaldinu sviptu hann frelsi sínu og færðu á brott. Þessi framburður hans fær stuðning í framburði ákærða D-kk-ef sem hefur kannast við að hafa ruðst inn á heimilið og að brotaþolanum hafi þar verið veittir áverkar og hann sviptur frelsi sínu. Þetta fær og að hluta til stuðning í framburði ákærða H-kk-ef. Ákærða S-kk-þgf B-x-x er gefið að sök að hafa otað hníf að brotaþola en um þetta bera ekki aðrir en brotaþoli og gegn eindreginni neitun ákærða er þetta ósannað og verður ákærði sýknaður af þessu atriði ákærunnar. Með vísun til þess sem að framan var rakið um tildrög atlögunnar að brotaþola, það er samskipti hans og barnsmóður ákærða S-kk-ef L-kk-ef, telur dómurinn hafið yfir skynsamlegan vafa að innrásin á heimili brotaþola og frelsissvipting hans hafi verið að undirlagi ákærða S-kk-ef L-kk-ef eins og honum er gefið að sök í ákæruliðnum. Það styður og við þetta að samkvæmt framburði brotaþolans B sem fær stuðning í framburði stúlku, er var í C, virðast ákærðu, stúlkan og unnusti hennar hafa ekið að D mjög skömmu eftir að B hafði upplýst ákærða S-kk-þf L-kk-þf um samskipti barnsmóður hans og brotaþolans A. Þaðan héldu svo fjórir hinna ákærðu að heimili brotaþolans A. Það er mat dómsins að brotaþolinn A hafi gefið trúverðuga skýrslu fyrir dómi. Hún styðst að hluta til við framburð ákærðu D-kk-ef og H-kk-ef svo og við framburð vitna eins og rakið var. Þá var framburður brotaþola fyrir dómi efnislega samhljóða skýrslum hans hjá lögreglu og því sem hann skýrði læknum frá. Þykir ekki óvarlegt að leggja framburð hans til grundvallar og telja sannað að ákærðu, S-kk-nf B-kk-nf, D-kk-nf F-kk-nf, G-kk-nf Þ-kk-nf og H-kk-nf G-kk-nf, hafi, að undirlagi ákærða S-kk-ef L-kk-ef, svipt hann frelsi og veitt honum áverka eins og þeim er gefið að sök í þessum lið ákærunnar og á þann hátt er þar greinir. Eftir að ákærðu höfðu svipt brotaþolann frelsi fluttu þeir hann að C. Þar er ákærða S-kk-þgf L-kk-þgf gefið að sök að hafa slegið hann ítrekað í andlitið. Þetta byggist einungis á framburði brotaþola og fær ekki stuðning í framburði annarra, hvorki ákærðu né vitna og verður ákærði því sýknaður af þessu. Þá hefur brotaþoli ekki kannast við að hafa farið inn í íbúðina að C. Verða ákærðu því sýknaðir af að hafa beitt hann grófu ofbeldi þar eins og þeim er gefið að sök ákærunni.

Með framburði brotaþolans A, sem fær að hluta til stuðning í framburði ákærða D-kk-ef, brotaþolans B og föður ákærða S-kk-ef L-kk-ef, eins og rakið var, er sannað að ákærðu fluttu brotaþolann að E eins og lýst er í 2. lið þessa kafla ákærunnar. Með vísun til þess, sem sagði hér að framan um þátt ákærða S-kk-ef L-kk-ef í því sem gerðist í F, er sannað að flutningurinn hafi verið að undirlagi hans. Með framburði beggja brotaþola, sem dómurinn metur trúverðugan eins og að framan var rakið, og fær að hluta til stuðning í framburði ákærða D-kk-ef telur dómurinn sannað að í E hafi brotaþolanum A verið veittir þeir áverkar, sem í ákæru greinir, og á þann hátt sem þar er lýst. Þessi framburður fær enn fremur stuðning í læknisvottorði og framburði læknis eins og rakið var, en framburður hans staðfestir frásögn ákærða af því hvernig honum voru veittir áverkarnir. Myndir af brotaþola, sem eru meðal gagna málsins, staðfesta og framburð hans og lýsingu á áverkum í læknisvottorði. Þá styðja og niðurstöður rannsókna á blóðsýnum, sem tekin voru á vettvangi, framburð brotaþola. Við framanritað er þó það að athuga að ekki nýtur við framburðar annars en brotaþolans A um að hellt hafi verið yfir hann rakspíra og kveikt í honum. Verða ákærðu, S-kk-nf L-kk-nf og S-kk-nf B-kk-nf, því sýknaðir af því. Þá er og sannað með framburði brotaþolans A, sem styðst við framburð brotaþolans B, að ákærði S-kk-nf L-kk-nf hafi neytt ofan í A lyf eins og honum er gefið að sök í ákærunni. Gegn neitun ákærða D-kk-ef er hins vegar ósannað að hann hafi sprautað brotaþolann A eins og honum er gefið að sök í ákærunni og verður hann því sýknaður af því.

Brotaþolanum A og ákærða D-kk-þgf ber saman um að brotaþolinn hafi verið fluttur til N af ákærðu D-kk-þgf og S-kk-þgf B-kk-þgf. Þessi framburður fær og stuðning í framburði húsráðandans á N. Brotaþoli bar að ákærði S-kk-nf B-x-x hefði lamið sig með belti og rafmagnssúru. Ákærði D-kk-nf kvað brotaþola hafa verið hýddan en neitaði að hafa gert það og eins neitaði hann að segja hver hefði gert það. Samkvæmt þessu er þá ekki öðrum til að dreifa en ákærða S-kk-þgf B-kk-þgf og verður hann sakfelldur fyrir það. Hins vegar verður ákærði D-kk-nf sýknaður af því að hafa slegið brotaþola í andlitið, enda nýtur í því efni ekki annars við en framburðar brotaþola eins. Með framburði brotaþola, ákærða D-kk-ef og húsráðandans er sannað að ákærðu afklæddu brotaþola og fóru með hann og skildu við hann eins og lýst er í ákærunni, þar með talið að setja upp í hann mél, en lífsýni úr brotaþola fannst á mélum sem voru í kjallara hússins á N.

Samkvæmt því, sem nú hefur verið rakið, verða ákærðu sakfelldir fyrir það sem þeim er gefið að sök í II. kafla ákæru með þeim undantekningum sem um hefur verið getið. Með vísun til þess sem fram kemur í læknisvottorði, myndum og framburði læknis er sannað að brotaþoli bar þá áverka, er greindir eru í lok II. kafla ákæru ríkissaksóknara. Brot ákærðu allra varða við 2. mgr. 218. gr. og 1. mgr. 226. gr. almennra hegningarlaga. Auk þess verður ákærði S-kk-nf L-kk-nf sakfelldur fyrir brot gegn 225. gr. sömu laga fyrir að hafa neytt lyf ofan í brotaþolann, en ósannað er að aðrir ákærðu hafi átt þar hlut að máli.

Í III. kafla ákæru ríkissaksóknara er ákærða S-kk-þgf L-kk-þgf gefin að sök sérstaklega hættuleg líkamsárás á barnsmóður sína. Ákærði neitar sök en hefur kannast við að hafa verið á heimili hennar í umrætt sinn. Þá hafi þau rifist og hann tekið í hálsmál hennar. Það er mat dómsins að barnsmóðirin hafi gefið trúverðuga skýrslu fyrir dóminum. Skýrsla hennar er efnislega samhljóða skýrslu hennar hjá lögreglu. Þá sagði hún tveimur vinkonum sínum frá þessu og hafa þær staðfest það fyrir dómi. Loks ber að geta að hún skýrði eins frá hjá lækni. Vottorð læknis og myndir, sem eru meðal gagna málsins, sanna að hún hlaut þá áverka sem í ákæru greinir. Samkvæmt þessu telur dómurinn sannað að ákærði hafi gerst sekur um það sem honum er gefið að sök í þessum kafla ákæru. Það er stórhættulegt að vefja belti utan um háls manns og herða að. Brot ákærða varðar við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga.

Í IV. kafla ákæru ríkissaksóknara er ákærða S-kk-þgf L-kk-þgf gefið að sök húsbrot og hótanir. Hann neitar sök. Ákærða er í fyrsta lagi gefið að sök húsbrot á heimili hjóna, sem nefnd eru í ákærunni. Ekki verður séð af gögnum málsins að þau hafi gert refsikröfu sem er skilyrði þess að mál verði höfðað fyrir húsbrot, sbr. a-lið 2. töluliðar 242. gr. almennra hegningarlaga. Þegar af þeirri ástæðu verður ákæru fyrir húsbrot vísað frá dómi. Móðir og systir barnsmóður ákærða bera báðar að hann hafi hótað að drepa barnsmóðurina eins og honum er gefið að sök og hann er ákærður fyrir. Þetta styðst og við framburð föður barnsmóðurinnar. Samkvæmt þessu telur dómurinn sannað að ákærði hafi hótað barnsmóður sinni í nefnt skipti og þar með gerst sekur um brot gegn 233. gr. almennra hegningarlaga eins og hann er ákærður fyrir.

Í ákæru lögreglustjóra á hendur ákærða S-kk-þgf L-kk-þgf er honum í fyrsta lagi gefið að sök húsbrot og líkamsárás. Ákærði neitar sök. Hann kannast við að hafa komið að nefndu heimili umræddan dag og gengið inn með leyfi húsráðenda. Þetta stangast á við framburð húsráðenda, sem rakinn var hér að framan, en þau bera bæði að ákærði hafi komið heimildarlaust á heimili þeirra nefndan dag. Framburður þeirra styðst við framburð dóttur þeirra, en þau bera öll að ákærði hafi aldrei verið velkominn á heimilið þrátt fyrir tengsl hans við eldri dóttur hjónanna. Húsbóndinn á heimilinu ber að ákærði hafi skallað sig og bitið eins og hann er ákærður fyrir. Eiginkona hans kvaðst hafa séð að til handalögmála kom milli þeirra tveggja en hún kvaðst ekki hafa séð ákærða veita eiginmanni sínum áverka. Hann fór hins vegar á slysadeild strax eftir átökin og er staðfest með vottorði læknis að hann bar þá áverka sem í ákæru greinir. Læknirinn hefur staðfest vottorð sitt og borið að áverkar eiginmannsins geti komið heim og saman við lýsingu hans á því sem gerðist. Þegar virtur er framburður hjónanna, svo og læknisvottorð og það sem þar er ritað um frásögn eiginmannsins, er það niðurstaða dómsins að sannað sé að ákærði hafi ráðist á eiginmanninn og veitt honum áverka þá sem í ákæru greinir. Samkvæmt öllu framanrituðu verður ákærði sakfelldur fyrir það sem honum er gefið að sök í þessum ákærulið og eru brot hans þar rétt færð til refsiákvæða.

Í öðru lagi eru ákærða gefin að sök eignaspjöll með því að hafa sparkað í bíl eins og rakið er. Ákærði neitar sök. Framangreind eiginkona bar að hún hefði séð ákærða sparka í bílinn og á sama hátt bar dóttir hennar, framangreind barnsmóðir ákærða. Lögreglumaður tók myndir af skófari sem var þar sem sparkað hafði verið í bílinn. Hann tók einnig myndir af skósóla ákærða. Þegar myndirnar eru bornar saman sést greinilega að farið á bílnum er eftir sams konar skó og ákærði var í þegar hann var handtekinn. Hann hafði verið handtekinn í framhaldi af því sem greinir í þessum ákæruliðum og verið vistaður í fangaklefa. Með framangreindum framburði og myndunum telur dómurinn sannað, gegn neitun ákærða, að hann hafi gerst sekur um eignaspjöll eins og honum er gefið að sök í þessum ákærulið og er brot hans þar rétt fært til refsiákvæðis.

Í þriðja lagi er ákærða gefið að sök að hafa ekið bifreið 20. september 2012 án gildra ökuréttinda. Ákærði neitar sök. Samkvæmt útprentun úr ökuferilsskrá ákærða hafði hann gild ökuréttindi frá 12. ágúst 2008 til 12. ágúst 2011. Hann fékk síðan útgefin ökuréttindi frá 21. september 2012 til 10. október 2051. Samkvæmt þessu ók ákærði bíl án gildra ökuréttinda 20. september 2012 eins og honum er gefið að sök í ákæruliðnum og er brot hans þar rétt fært til refsiákvæðis.

Ákærði hefur játað sök í ákæruliðum 4 til 9 og styðst játning hans við gögn málsins. Hann verður því sakfelldur fyrir brotin sem eru rétt færð til refsiákvæða í ákærunni.

Í ákæru lögreglustjóra á hendur ákærða S-kk-þgf B-x-x er honum í fyrsta lagi gefið að sök umferðarlagabrot. Ákærði neitar sök. Hér að framan var rakinn framburður lögreglumanns sem bar að hann hefði séð ákærða aka bílnum eins og honum er gefið að sök. Lögreglumaðurinn missti sjónar af bílnum í tvær til þrjár mínútur en þegar hann kom að honum var ákærði á gangi. Hann neitaði að hafa ekið og var ekki með lykla að bílnum á sér. Ekki hefur verið upplýst um farþega sem voru í bílnum samkvæmt framburði lögreglumannsins. Að svo vöxnu máli er ósannað, gegn neitun ákærða, að hann hafi ekið bíl eins og honum er gefið að sök og verður hann sýknaður af þessum ákærulið.

Í öðru lagi er ákærða gefin að sök líkamsárás. Hann neitar sök. Brotaþoli og unnusta hans báru bæði að það hefði verið ákærði er ráðist hefði á brotaþola. Þá er meðal gagna málsins myndband af vettvangi og sést þar maður skalla brotaþola. Það er að mati dómsins hafið yfir allan vafa að árásarmaðurinn er ákærði. Andlit hans sést greinilega svo og húðflúr sem hann sannarlega er með á hægri framhandlegg. Samkvæmt þessu verður ákærði sakfelldur fyrir líkamsárás eins og honum er gefið að sök og er brot hans rétt fært til refsiákvæðis í ákærunni.

Í þriðja lagi er ákærða gefið að sök umferðar- og hegningarlagabrot. Hann bar að hann myndi ekki mikið eftir atburðinum en það liti út fyrir að hann hefði verið ökumaður í umrætt sinn. Þegar lögreglumenn komu á vettvang sat ákærði í bifreiðinni [...] og reyndist hann vera allmikið slasaður. Honum var tekið blóð til rannsóknar og sýndu niðurstöður hennar að í sýninu voru fíkniefni og lyf eins og í ákæru greinir. Þá hefur ákærði aldrei öðlast ökuréttindi. Vitni bera að nefndum bíl hafi verið ekið á mikilli ferð og gegn rauðu ljósi eins og í ákæru greinir. Bíll ákærða rakst á annan bíl á gatnamótunum og með þeim afleiðingum sem í ákæru greinir. Samkvæmt þessu telur dómurinn sannað að ákærði hafi gerst sekur um það sem honum er gefið að sök og eru brot hans rétt færð til refsiákvæða.

Þegar refsingar ákærðu eru ákveðnar verður að hafa í huga að þeir hafa verið sakfelldir fyrir óvenju grófar líkamsárásir sem ekki verður betur séð en í sumum tilfellum hafi verið pyntingar. Þá sviptu þeir brotaþolana, sem um getur í ákæru ríkissaksóknara, frelsi í langan tíma og beitti ákærði S-kk-nf L-kk-nf annan þeirra nauðung eins og rakið var. Hvorugur brotaþola hafði gert nokkuð það á hlut ákærðu er gat gefið þeim tilefni til þessara árása. Þá er ákærði S-kk-nf L-kk-nf sakfelldur fyrir lífshættulega atlögu að barnsmóður sinni. Ákærðu, S-kk-nf L-kk-nf og S-kk-nf B-kk-nf, hafa auk þess verið sakfelldir samkvæmt ákærum lögreglustjóra eins og rakið var.

Ákærði S-kk-nf L-kk-nf var dæmdur í 2 ára fangelsi 2003 fyrir líkamsárásir og hylmingu. Árið eftir var hann dæmdur í 3 ára fangelsi fyrir líkamsárás. Í báðum dómunum var hann sakfelldur fyrir brot gegn 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Síðan þá hefur hann verið sektaður þrisvar sinnum fyrir fíkniefnalagabrot og einu sinni fyrir umferðarlagabrot. Refsing hans verður ákveðin samkvæmt 77. gr. almennra hegningarlaga og er hún hæfileg 6 ára fangelsi. Til frádráttar skal koma gæsluvarðhaldsvist eins og í dómsorði segir. Ákærði verður sviptur ökurétti 4 ár frá deginum í dag að telja.

Ákærði S-kk-nf B-kk-nf var dæmdur í 4 ára fangelsi 2008 fyrir líkamsárás samkvæmt 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga, rán og þjófnað auk annarra hegningar-, umferðar- og fíkniefnalagabrota. Hann var dæmdur í 30 daga fangelsi 2010 fyrir þjófnað. Árið 2011 var ákærði sektaður fyrir að aka undir áhrifum fíkniefna og sviptur ökurétti. Hann var dæmdur í 10 mánaða skilorðsbundið fangelsi árið 2012 fyrir rán. Loks var hann dæmdur í 14 mánaða fangelsi 21. júní 2013 fyrir fjársvik, akstur undir áhrifum fíkniefna og önnur umferðarlagbrot, svo og vopnalagabrot. Hann var sviptur ökurétti í 4 ár frá 3. júlí 2013. Refsing hans verður ákveðin samkvæmt 77. gr. almennra hegningarlaga og er hún hæfileg 6 ára fangelsi. Til frádráttar skal koma gæsluvarðhaldsvist eins og í dómsorði segir. Ákærði verður sviptur ökurétti ævilangt.

Ákærði D-kk-nf F-kk-nf var dæmdur í eins mánaðar skilorðsbundið fangelsi 2010 fyrir líkamsárás samkvæmt 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Hann var dæmdur í 3 mánaða skilorðsbundið fangelsi 9. apríl 2013 fyrir umferðar,- fíkniefna- og vopnalagabrot. Ákærði hefur nú rofið skilorð dómsins og verður hann tekinn upp og dæmdur með þessu máli, sbr. 60 gr. almennra hegningarlaga. Refsing hans verður ákveðin samkvæmt 77. gr. almennra hegningarlaga og er hún hæfileg fangelsi í 3 ár og 6 mánuði. Til frádráttar skal koma gæsluvarðhaldsvist eins og í dómsorði segir.

Ákærði H-kk-nf G-kk-nf var dæmdur í 10 mánaða skilorðsbundið fangelsi 2009 fyrir þjófnað og fleiri hegningarlagabrot auk brots gegn umferðarlögum. Árið 2011 var hann dæmdur í 18 mánaða fangelsi fyrir líkamsárás samkvæmt 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga, skjalabrot, nytjastuld, auðgunarbrot og brot gegn umferðar- og fíkniefnalögum. Þá var hann dæmdur í 45 daga fangelsi árið 2012 fyrir umferðarlagabrot. Refsing hans verður ákveðin samkvæmt 77. gr. almennra hegningarlaga og er hún hæfileg fangelsi í 2 ár og 6 mánuði. Til frádráttar skal koma gæsluvarðhaldsvist eins og í dómsorði segir.

Ákærði G-kk-nf Þ-kk-nf hefur á árunum 2009 til 2013, dómur 19. mars, verið dæmdur í samtals 39 mánaða fangelsi. Aðallega fyrir auðgunarbrot, en einnig fyrir rán, brot gegn valdstjórninni og líkamsárásir samkvæmt 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Refsing hans verður ákveðin samkvæmt 77. gr. almennra hegningarlaga og er hún hæfileg fangelsi í 2 ár og 6 mánuði. Til frádráttar skal koma gæsluvarðhaldsvist eins og í dómsorði segir.

Við aðalmeðferð lækkaði brotaþolinn B bótakröfu sína um 30.000 krónur. Krafa hans sundurliðast svo að krafist er miskabóta að fjárhæð 5.000.000 króna, þjáningabóta að fjárhæð 92.400 króna, bóta vegna glataðs gullúrs að fjárhæð 2.200.000 krónur og loks bóta vegna glataðrar gullkeðju að fjárhæð 407.550 krónur. Engin gögn eru til stuðnings kröfunni um þjáningabætur og verður henni vísað frá dómi. Ekki er ákært vegna glataðs gullúrs og gullkeðju og er þeim kröfum einnig vísað frá dómi. Miskabætur til brotaþolans eru hæfilega ákveðnar 1.000.000 króna og verða ákærðu, S-kk-nf L-kk-nf, S-kk-nf B-kk-nf, H-kk-nf G-kk-nf og G-kk-nf Þ-kk-nf, dæmdir til að greiða þá fjárhæð óskipt með vöxtum eins og krafist er og nánar greinir í dómsorði.

Bótakrafa brotaþolans A sundurliðast svo að krafist er bóta vegna útlagðs og áætlaðs tannlæknakostnaðar að fjárhæð 379.806 krónur, vegna tekjutaps er krafist 407.078 króna, en brotaþoli kvaðst hafa verið frá vinnu allan júlímánuð 2013, vegna skemmda á fasteign brotaþola er krafist bóta að fjárhæð 49.054 krónur, vegna muna- og fatatjóns er krafist 316.600 króna og loks er krafist miskabóta að fjárhæð 5.000.000 króna.

Lögð hafa verið fram gögn um að brotaþoli hafi greitt 39.806 krónur í tannlæknakostnað og verða ákærðu dæmdir til að greiða honum þá fjárhæð en kröfu um greiðslu áætlaðs tannlæknakostnaðar er vísað frá dómi. Brotaþoli hefur lagt fram gögn um að hann hafi verið frá vinnu í júlímánuði vegna áverka sem hann hlaut af hendi ákærðu og þeir hafa verið sakfelldir fyrir. Hann hefur einnig lagt fram gögn um tekjutap sitt og nemur það nefndri fjárhæð sem ákærðu verða dæmdir til að greiða honum. Eins og ákæran er orðuð má fallast á að krafa vegna skemmda á húsnæði rúmist innan hennar. Kröfu þessari er í hóf stillt og verður orðið við henni. Þá krefst brotaþoli bóta vegna muna- og fatatjóns. Byggir hann kröfuna á því að föt og munir hafi horfið af heimili hans í framhaldi af því að ákærðu ruddust þangað inn. Eins og ákært er í málinu getur þessi kröfuliður ekki komið til álita og verður honum vísað frá dómi. Miskabætur til brotaþola eru hæfilega ákveðnar 2.500.000 krónur. Samkvæmt þessu verða allir ákærðu dæmdir óskipt til að að greiða brotaþola 2.995.938 krónur með vöxtum eins og krafist er og nánar greinir í dómsorði.

Það athugast að ákærðu voru birtar bótakröfurnar við þingfestingu málsins og miðast upphaf dráttarvaxta við þann dag er liðnir voru 30 dagar frá þingfestingu.

Loka verða ákærðu dæmdir til að greiða sakarkostnað, þóknun réttargæslumanna og málsvarnarlaun verjenda sinna eins og í dómsorði greinir. Þóknun og laun eru ákvörðuð með virðisaukaskatti. Einnig verða ákærðu dæmdir til að greiða aksturskostnað verjendanna.

Dóminn kváðu upp héraðsdómararnir A-kk-nf Í-kk-nf dómsformaður, G-kk-nf S-x-x M-kk-nf og S-kvk-nf G-kvk-nf.

D ó m s o r ð :

Ákærði, S-kk-nf L-kk-nf S-kk-nf, sæti fangelsi í 6 ár en til frádráttar skal koma gæsluvarðhaldsvist hans frá 13. júlí 2013. Ákærði er sviptur ökurétti í 4 ár frá deginum í dag að telja.

Ákærði, S-kk-nf B-kk-nf, sæti fangelsi í 6 ár en til frádráttar skal koma gæsluvarðhaldsvist hans frá 10. júlí til 7. ágúst 2013. Ákærði er sviptur ökurétti ævilangt.

Ákærði, D-kk-nf F-kk-nf M-kk-nf, sæti fangelsi í 3 ár og 6 mánuði en til frádráttar skal koma gæsluvarðhaldsvist hans frá 22. ágúst 2013

Ákærði, H-kk-nf G-kk-nf H-kk-nf, sæti fangelsi í 2 ár og 6 mánuði en til frádráttar skal koma gæsluvarðhaldsvist hans frá 21. júlí til 7. ágúst 2013.

Ákærði, G-kk-nf Þ-kk-nf G-kk-nf, sæti fangelsi í 2 ár og 6 mánuði en til frádráttar skal koma gæsluvarðhaldsvist hans frá 12. júlí til 7. ágúst 2013.

Ákærðu, S-kk-nf L-kk-nf, S-kk-nf B-kk-nf, H-kk-nf G-kk-nf og G-kk-nf Þ-kk-nf, greiði óskipt B 1.000.000 króna með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 frá 1. júlí 2013 til 15. nóvember sama ár, en með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærðu, S-kk-nf L-kk-nf, S-kk-nf B-kk-nf, D-kk-nf F-kk-nf, H-kk-nf G-kk-nf og G-kk-nf Þ-kk-nf, greiði óskipt A 2.995.938 krónur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 frá 1. júlí 2013 til 15. nóvember sama ár, en með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærðu greiði óskipt 339.740 krónur í sakarkostnað.

Ákærði, S-kk-nf L-kk-nf, greiði einn 1.094.265 krónur í sakarkostnað.

Ákærði, S-kk-nf B-kk-nf, greiði einn 365.581 krónu í sakarkostnað.

Ákærðu, S-kk-nf L-kk-nf, S-kk-nf B-kk-nf, H-kk-nf G-kk-nf og G-kk-nf Þ-kk-nf, greiði óskipt þóknun réttargæslumanns B, P-kk-ef A-kk-ef P-kk-ef hrl. 1.004.000 krónur.

Ákærðu, S-kk-nf L-kk-nf, S-kk-nf B-kk-nf, D-kk-nf F-kk-nf, H-kk-nf G-kk-nf og G-kk-nf Þ-kk-nf, greiði óskipt þóknun réttargæslumanns A, B-kk-ef J-kk-ef hrl. 1.004.000 krónur.

Ákærði, S-kk-nf L-kk-nf, greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, V-kk-ef H-kk-ef V-kk-ef hrl., 3.263.000 krónur og 119.016 krónur í aksturskostnað.

Ákærði, S-kk-nf B-kk-nf, greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef K-kk-ef K-kk-ef hdl., 3.137.500 krónur og 52.896 krónur í aksturskostnað.

Ákærði, D-kk-nf F-kk-nf, greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef S-kk-ef hdl., 2.635.000 krónur.

Ákærði, H-kk-nf G-kk-nf, greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, B-kk-ef J-kk-ef hrl., 2.510.000 krónur og 42.688 krónur í aksturskostnað.

Ákærði, G-kk-nf Þ-kk-nf, greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, I-kk-ef F-kk-ef Á-kk-ef hdl., 2.510.000 krónur og 92.568 krónur í aksturskostnað.

A-kk-nf Í-kk-nf

G-kk-nf S-x-x M-kk-nf

S-kvk-nf G-kvk-nf