S-43/2010

Mál þetta, sem dómtekið var 27. september sl., höfðaði ríkissaksóknari með ákæru 18. ágúst 2010 á hendur ákærða, I-kk-þgf K-kk-þgf, kt. [...], Brekkuhvammi 16, Hafnarfirði;

„fyrir fjárdrátt og brot í opinberu starfi, með því að hafa á tímabili frá 5. nóvember 2008 til 30. júlí 2009, á þáverandi heimili sínu að Innstu Tungu, Tálknafjarðarhreppi, og í húsnæði Grunnskólans á Tálknafirði, að Sveinseyri, misnotað aðstöðu sína sem skólastjóri Grunnskólans á Tálknafirði og dregið sér samtals kr. 1.510.000, með óheimilum millifærslum af bankareikningi skólans nr. 0118-05-[...] hjá Sparisjóði Vestfirðinga, sem ákærði fór með vörslur á og hafði aðgang að með heimabanka, þar af kr. 1.280.000 sem ákærði færði inn á bankareikning sinn, nr. 0172-26-[...], og þar af kr. 230.000 sem ákærði færði inn á bankareikning eiginkonu sinnar, Y, kennitala [...], nr. 0172-26-[...], sem ákærði hagnýtti sér í eigin þágu og fjölskyldu sinnar, sem hér greinir:

A. Millifærslur inn á bankareikning nr. 0172-26-[...]:

1. Miðvikudaginn 5. nóvember 2008 kr. 10.000.

2. Miðvikudaginn 5. nóvember 2008 kr. 10.000.

3. Miðvikudaginn 5. nóvember 2008 kr. 100.000.

4. Miðvikudaginn 5. nóvember 2008 kr. 100.000.

5. Miðvikudaginn 5. nóvember 2008 kr. 100.000.

6. Föstudaginn 7. nóvember 2008 kr. 200.000.

7. Laugardaginn 8. nóvember 2008 kr. 50.000.

8. Fimmtudaginn 13. nóvember 2008 kr. 50.000.

9. Föstudaginn 21. nóvember 2008 kr. 50.000.

10. Fimmtudaginn 27. nóvember 2008 kr. 20.000.

11. Þriðjudaginn 9. desember 2008 kr. 100.000.

12. Föstudaginn 19. desember 2008 kr. 60.000.

13. Fimmtudaginn 15. janúar 2009 kr. 70.000.

14. Föstudaginn 13. febrúar 2009 kr. 50.000.

15. Mánudaginn 16. febrúar 2009 kr. 70.000.

16. Föstudaginn 20. mars 2009 kr. 30.000.

17. Föstudaginn 27. mars 2009 kr. 40.000.

18. Laugardaginn 23. maí 2009 kr. 130.000.

19. Fimmtudaginn 30. júlí 2009 kr. 40.000.

Alls: kr. 1.280.000.

B. Millifærslur inn á bankareikning nr. 0172-26-[...]:.

1. Fimmtudaginn 19. febrúar 2009 kr. 30.000.

2. Föstudaginn 20. febrúar 2009 kr. 50.000.

3. Mánudaginn 23. febrúar 2009 kr. 20.000.

4. Miðvikudaginn 25. febrúar 2009 kr. 30.000.

5. Sunnudaginn 22. mars 2009 kr. 50.000.

6. Miðvikudaginn 24. júní 2009 kr. 50.000.

Alls: kr. 230.000.

Samtals: kr. 1.510.000.

Telst þetta varða við 1. mgr. 247. gr., sbr. 138. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkrafa:

Af hálfu Tálknafjarðarhrepps, kt. [...], Miðtúni 1, Tálknafirði, vegna Grunnskóla Tálknafjarðar, er gerð sú krafa á hendur sakborningi, Ingólfi Kjartanssyni, kt. [...], að hann verði dæmdur til að greiða brotaþola, Tálknafjarðarhreppi, skaðabætur samtals að fjárhæð kr. 1.997.325 með vöxtum samkvæmt 8. gr. sbr. 4. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 af kr. 320.000 frá 5. nóvember 2008 til 7. nóvember 2008, en af kr. 520.000 frá þeim degi til 10. nóvember 2008, en af kr. 570.000 frá þeim degi til 13. nóvember 2008, en af kr. 620.000 frá þeim degi til 21. nóvember 2008, en af kr. 670.000 frá þeim degi til 27. nóvember 2008, en af kr. 690.000 frá þeim degi til 9. desember 2008, en af kr. 790.000 frá þeim degi til 19. desember 2008, en af kr. 850.000 frá þeim degi til 15. janúar 2009, en af kr. 920.000 frá þeim degi til 13. febrúar 2009, en af kr. 970.000 frá þeim degi til 16. febrúar 2009, en af kr. 1.040.000 frá þeim degi til 19. febrúar 2009, en af kr. 1.070.000 frá þeim degi til 20. febrúar 2009, en af kr. 1.120.000 frá þeim degi til 23. febrúar 2009, en af kr. 1.140.000 frá þeim degi til 25. febrúar 2009, en af kr. 1.170.000 frá þeim degi til 20. mars 2009, en af kr. 1.200.000 frá þeim degi til 23. mars 2009, en af kr. 1.250.000 frá þeim degi til 27. mars 2009, en af kr. 1.290.000 frá þeim degi til 25. maí 2009, en af kr. 1.420.000 frá þeim degi til 24. júní 2009, en af kr. 1.470.000 frá þeim degi til 30. júlí 2009, en af kr. 1.510.000 frá þeim degi til 1. janúar 2010, en af kr. 1.590.000 frá þeim degi til 9. febrúar 2010, en af kr. 1.997.325 frá þeim degi til þess dags þegar mánuður er liðinn frá því bótakrafan er kynnt fyrir sakborningi, en dráttarvaxta eftir þann dag samkvæmt 9. gr. sbr. 1. mgr. 6. gr. sömu laga til greiðsludags, allt að frádregnum kr. 431.414 innborguðum 1. október 2009, kr. 431.414 innborguðum 1. nóvember 2009, kr. 252.300 innborguðum 1. janúar 2010, kr. 252.300 innborguðum 1. febrúar 2010 og kr. 252.301 innborguðum 1. mars 2010“.

Kröfur ákærða í málinu eru þær að ákvörðun um refsingu hans verði frestað skilorðsbundið, sbr. 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, og að sakarkostnaður málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða ásamt virðisaukaskatti, verði að öllu leyti, eða að minnsta kosti að hluta, felldur á ríkissjóð. Hvað bótakröfu Tálknafjarðarhrepps varðar krefst ákærði þess aðallega að bótakröfunni verði vísað frá dómi, en til vara að hann verði sýknaður af kröfunni.

I.

A.

Ákærði kom fyrir dóm 27. september sl. og játaði sök samkvæmt ákæru ríkissaksóknara. Í ljósi þeirrar afstöðu ákærða ákvað dómari að taka málið þá þegar til dóms á grundvelli 1. mgr. 164. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, enda var þess hvorki krafist af ákæruvaldinu né ákærða að aðalmeðferð færi fram í málinu. Áður gaf dómari aðilum kost á að tjá sig í stuttu máli um lagaatriði máls og ákvörðun viðurlaga.

B.

Fyrir dómi ítrekaði sækjandi kröfur ákæruvalds samkvæmt ákæru. Hvað hæfileg viðurlög varðaði var af hálfu ákæruvalds vísað til þess að ákærði hefði gerst sekur um fjárdrátt og brot í opinberu starfi. Brot ákærða hefði verið trúnaðarbrot, það staðið yfir í nokkurn tíma og varðað nokkra fjárhæð. Við ákvörðun refsingar yrði hins vegar einnig að líta til þess að ákærði hefði ekki leynt broti sínu. Þá hefði hann skýlaust játað brot sitt og endurgreitt að öllu leyti þá fjármuni er hann dró sér.

C.

Í málinu hefur af hálfu ákærða verið vísað til þess að hann eigi sér þær málsbætur að hafa aldrei áður gerst brotlegur við lög. Hann hafi játað brot sitt og frá fyrstu stundu lagt sig fram um að upplýsa öll atvik málsins, sbr. 9. tölulið 74. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þá hafi ákærði aldrei haft ásetning til annars en að endurgreiða umrædda fjármuni, sem hann hafi nú gert, sbr. 8. tölulið 74. gr. almennra hegningarlaga. Þegar ákærði hafi millifært fjármunina á eigin reikninga hafi hann verið í fjárhagsvandræðum og miklu ójafnvægi. Skömmu áður hafi hann verið úrskurðaður gjaldþrota en skuldir þær sem þar hafi verið sóttar hafi að langmestum hluta varðað endurbætur á húseign á Snæfjallaströnd, þar sem tilraun hefði verið gerð til að reka ferðaþjónustu. Þá hafi verið uppi miklar kritur á milli hans og nokkurra einstaklinga í sveitarfélaginu af pólitískum toga, sem einnig hafi lagst mjög þungt á ákærða. Af þessum sökum hafi ákærði ekki verið að öllu leyti með sjálfum sér er atvik máls gerðust og því megi við ákvörðun refsingar líta til ákvæðis 75. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Að endingu er vísað til þess af hálfu ákærða að mál þetta hafi valdið honum miklum þjáningum. Hann hafi verið óvinnufær um skeið og [...] Um einstök mistök hafi verið að ræða af hálfu ákærða sem ekki hafi getað farið leynt. Engir almannahagsmunir krefjist því þess að refsing verði ákvörðuð að svo stöddu.

II.

Svo sem áður er rakið kom ákærði fyrir dóm 27. september sl. og játaði sök samkvæmt ákæru ríkissaksóknara. Játning ákærða samrýmist gögnum málsins. Brot hans telst því sannað og varðar það við tilgreind lagaákvæði í ákæru.

Að broti ákærða virtu og í ljósi þess að hann er fulltíða maður þykja ekki vera efni til að fresta ákvörðun refsingar hans.

Við ákvörðun refsingar ákærða verður að horfa til þess að hann hefur gerst sekur um fjárdrátt og brot í opinberu starfi. Brot ákærða stóð yfir í nokkurn tíma og þá var sú fjárhæð sem hann dró sér allnokkur.

Ákærða til málsbóta horfir að hann hefur ekki áður gerst brotlegur við lög. Hann hefur skýlaust játað brot sitt og lagði sig frá fyrstu stundu fram um að upplýsa öll atvik málsins. Þá hefur ákærði endurgreitt þá fjármuni sem hann dró sér. Að endingu þykir mega horfa til aðstæðna ákærða, bæði á þeim tíma sem brotið stóð yfir og eftir að upp um brot hans komst, fjárhagslegra sem og heilsufarslegra, þó svo ekki verði á það fallist með ákærða að leitt hafi verið í ljós að aðstæður hans er atvik máls gerðust hafi verið slíkar sem um ræðir í ákvæði 75. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Samkvæmt öllu framangreindu þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin þriggja mánaða fangelsi. Með vísan til þess að sakaferill ákærða er enginn og að atvikum að öðru leyti virtum þykir, með heimild í 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, rétt að fresta fullnustu refsingar ákærða og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja haldi ákærði almennt skilorð nefndrar 57. gr., sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

III.

A.

Tálknafjarðarhreppur gerir í málinu þær kröfur sem teknar eru upp í ákæru ríkissaksóknara samkvæmt áðursögðu. Fyrir dómi ítrekaði lögmaður sveitarfélagsins kröfur umbjóðanda síns og tók sérstaklega fram að dráttarvaxta væri krafist frá birtingardegi ákæru.

Kröfuhafi segir bótakröfu sína grundvallast á kæru sinni 5. október 2009 til lögreglunnar á Vestfjörðum á hendur ákærða fyrir meint auðgunarbrot og brot í opinberu starfi. Tildrög málsins hafi verið þau að við skoðun á bankareikningi Grunnskólans á Tálknafirði nr. 1118-05-[...] í Sparisjóðnum á Tálknafirði hafi komið í ljós að ákærði hafði með ólögmætum hætti tekið út af reikningi skólans til persónulegra þarfa, samtals 1.510.000 krónur, á tímabilinu 5. nóvember 2008 til og með 30. júlí 2009.

Þegar málið kom upp segir kröfuhafi ákærða hafa verið á biðlaunum vegna niðurlagningar á starfi hans sem skólastjóri Grunnskólans á Tálknafirði. Hefði ákærða verið gerð grein fyrir því að biðlaunagreiðslum hans yrði haldið eftir meðan rannsókn málsins stæði yfir.

Höfuðstól bótakröfu sinnar segir kröfuhafi sundurliðast svo að 1.510.000 krónur séu vegna óheimilaðra úttekta af fyrrnefndum bankareikningi á áðurgreindu tímabili, 407.325 krónur séu vegna kostnaðar KPMG hf. við úttekt á bókhaldi Grunnskólans á Tálknafirði og 80.000 krónur séu vegna útlagðs kostnaðar við gerð bótakröfu í málinu.

Varðandi fyrstnefndan hluta höfuðstóls bótakröfunnar tekur kröfuhafi fram að fyrir liggi að sakborningur hafi millifært af bankareikningi Grunnskólans á Tálknafirði, með saknæmum og ólögmætum hætti, fjárhæðir sem samtals hafi numið 1.510.000 krónum. Um hafi verið að ræða alls 25 færslur í heimabanka þar sem færðar hafi verið fjárhæðir af bankareikningi skólans inn á persónulega bankareikninga ákærða og eiginkonu hans.

Um þann hluta höfuðstólsins sem sé vegna vinnu KPMG hf. vísar kröfuhafi til þess að í ljósi málsins hafi þótt rétt að láta endurskoðunarfyrirtækið, sem annist endurskoðun fyrir sveitarfélagið, fara yfir bókhald Grunnskólans á Tálknafirði þar sem sérstaklega yrði farið yfir útborganir af reikningum grunnskólans og réttmæti þeirra kannað. Ástæða þess að ráðist hefði verið í þessa vinnu hafi verið sú staðreynd að skólastjóri grunnskólans hafði með ólögmætum hætti og án heimildar fært fjármuni af bankareikningi skólans inn á sína persónulegu reikninga. Rétt hafi þótt að ganga úr skugga um hvort um frekari millifærslur hefði verið að ræða af öðrum bankareikningum skólans sem ákærði hefði haft aðgang að. Kostnaður vegna þessa verks hafi numið 407.325 krónum, auk virðisaukaskatts. Þar sem sveitarfélagið fái endurgreiddan innskatt af veittri þjónustu endurskoðenda sé einungis gerð krafa um greiðslu útlagðs kostnaðar án virðisaukaskatts.

Síðasta hluta höfuðstóls bótakröfunnar segir kröfuhafi vera vegna lögmannsaðstoðar. Sveitarfélagið hafi leitað til lögmanns við gerð bótakröfu í málinu í samræmi við ákvæði 172. og 173. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Fyrir liggi að kostnaður lögmanns við gerð bótakröfunnar nemi samtals 80.000 krónum að viðbættum virðisaukaskatti, 19.600 krónur. Af sömu ástæðu og áður greinir varðandi vinnu endurskoðunarfyrirtækisins sé einungis gerð krafa um greiðslu útlagðs kostnaðar án virðisaukaskatts.

Kröfuhafi tekur fram að ákveðið hafi verið að halda eftir biðlaunagreiðslum ákærða sem komið hafi til útborgunar 1. október og 1. nóvember 2009 og 1. janúar, 1. febrúar og 1. mars 2010, samtals 1.619.729 krónur. Þeim fjárhæðum hafi verið ráðstafað inn á bótakröfuna án athugasemda af hálfu sakbornings og sé tillit til þeirra tekið í kröfugerð sveitarfélagsins.

Þá gerir kröfuhafi kröfu um vexti skv. 8. gr., sbr. 4. gr., laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu. Upphafsdagur vaxta miðist við þá daga sem hin bótaskyldu atvik áttu sér stað, þ.e. þegar hinar ólögmætu millifærslur voru framkvæmdar. Upphafstími vaxta vegna kostnaðar KPMG hf. og lögmannskostnaðar miðist við 1. janúar 2010, en þá hafi sá kostnaður verið greiddur af kröfuhafa. Enn fremur sé krafist dráttarvaxta í samræmi við ákvæði 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr., laga nr. 38/2001 að liðnum mánuði frá birtingu ákæru.

Að endingu mótmælir kröfuhafi því að hann hafi gert samkomulag við ákærða um uppgjör vegna þeirra fjármuna sem ákærði dró sér. Ekkert slíkt samkomulag hafi verið gert.

Til stuðnings kröfum sínum vísar kröfuhafi einkum til almennu skaðabótareglunnar, svo og óskráðra reglna skaðabótaréttarins um greiðslu bóta fyrir ólögmæta og saknæma háttsemi. Hvað vaxtakröfu varðar vísist til IV. kafla laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu. Um rétt sinn til að hafa uppi skaðabótakröfu á hendur ákærða í sakamáli þessu vísar kröfuhafi til 1. mgr. 172. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

B.

Svo sem áður er rakið krefst ákærði þess aðallega að bótakröfu Tálknafjarðarhrepps verði vísað frá dómi, en til vara að hann verði sýknaður af kröfunni.

Ákærði segist nú þegar hafa greitt skuld sína við kröfuhafa vegna bankareiknings nr. 1118-05-[...] á grundvelli samkomulags sem gert hafi verið um uppgjörið. Frammi liggi í málinu upplýsingar um samskipti milli lögmanns ákærða og oddvita Tálknafjarðarhrepps um uppgjör kröfunnar. Síðasta greiðslan í uppgjörsferlinu hafi verið greidd af fjármunum ákærða vegna biðlauna 1. mars 2010. Vextir í því uppgjöri hafi verið reiknaðir vextir af skuldinni miðað við að umræddir fjármunir hefðu legið ósnertir á bankareikningi nr. 1118-05-[...] frá þeim tíma sem þeir voru teknir út og þar til þeir voru að fullu endurgreiddir. Þetta hafi verið sanngjarnt þar sem fjármunirnir hefðu verið ósnertir á reikningnum þennan tíma eða endursendir greiðanda styrksins. Kröfuhafi eigi ekki að hagnast vegna mistaka ákærða.

Kröfu sveitarfélagsins um dráttarvexti í greinargerð með bótakröfu, dagsettri 14. desember 2009, og breytingum á kröfunni 21. maí 2010, kveðst ákærði mótmæla þar sem þegar hafi verið komið á samkomulag um uppgjör kröfunnar þegar dráttarvaxtakrafa var sett fram og hafi samkomulagið verið efnt í samræmi við efni þess. Ákærða hafi aldrei verið tilkynnt um breytta kröfugerð hreppsins eftir gerð samkomulagsins, eða um hvað sveitarfélagið teldi vera eftirstöðvar með breyttri afstöðu til vaxtaútreiknings eftir greiðslu 1. mars 2010. Af þeim sökum beri að vísa kröfunni frá hvað þennan lið varði. Kröfugerð sveitarfélagsins sé óskýr og sett fram í maí 2010 þegar uppgjöri hafi að fullu verið lokið. Gera megi kröfu til þess að bótakrafan væri framsett í ákveðinni fjárhæð, en það hafi ekki verið gert. Krafan sé svo óskýr að vísa beri henni frá dómi. Verði ekki á það fallist beri að sýkna ákærða af kröfunni.

Þann hluta kröfugerðar sveitarfélagsins sem varðar kostnað endurskoðunarskrifstofu segir ákærði ekki rökstuddan með neinum hætti. Þá liggi takmörkuð gögn fyrir hvað hana varði. Af þeim sökum krefjist ákærði frávísunar bótakröfunnar.

Kröfu um sýknu af þessum hluta bótakröfunnar kveðst ákærði í fyrsta lagi byggja á því að hann hafi frá fyrstu stundu lagt sig fram um að upplýsa öll atvik málsins, fyrst á fundi með oddvita kröfuhafa, E-kvk-þgf I. S-kvk-þgf, og lögfræðingi sambands sveitarfélaga 30. september 2009. E-kvk-nf segi sjálf svo frá að yfirlit yfir bankareikning nr. 1118-05-[...] hafi verið aðgengilegt í sparisjóðnum þegar hún aflaði upplýsinga um reikninga á kennitölu skólans. Lagður hafi verið fram ósundurliðaður reikningur að fjárhæð 407.325 krónur, auk virðisaukaskatts, vegna rannsóknar á bókhaldi Grunnskólans á Tálknafirði og Tálknafjarðarhrepps. Hann beri ekki með sér hvað sérstaklega hafi verið rannsakað. Samkvæmt skýrslu oddvita kröfuhafa við kæru málsins liggi fyrir að ákærði hafi ekkert haft með fjármuni grunnskólans að gera eða ráðstafanir á þeim. Ákvörðun um bókhaldsskoðun á fjármálum hreppsins hafi því alfarið verið á ábyrgð Tálknafjarðarhrepps og þá hafi umfang rannsóknarinnar augljóslega verið langt umfram atvik máls þessa.

Að endingu segir ákærði umkrafinn lögmannskostnað vegna framsettrar bótakröfu ekki verða lagðan til grundvallar. Engin grein hafi verið fyrir því gerð í hverju kostnaður lögmannsins hafi verið fólginn og þegar af þeirri ástæðu beri að sýkna ákærða af þessum hluta bótakröfunnar, verði ekki fallist á að vísa bótakröfunni í heild frá dómi. Á kröfunni sé jafnframt sá augljósi galli að meintar eftirstöðvar að greiddri skuldinni samkvæmt samkomulagi við ákærða séu ekki sundurliðaðar.

C.

Bótakrafa kröfuhafa er þannig upp byggð að krafist er höfuðstóls, auk vaxta og dráttarvaxta samkvæmt ákvæðum III. og IV. kafla laga nr. 38/2001, allt að frádregnum innborgunum ákærða, samtals að fjárhæð 1.619.729 krónur.

Ljóst er af kröfugerðinni að höfuðstóllinn samanstendur í fyrsta lagi af þeirri fjárhæð sem óumdeilt er að ákærði dró sér, samtals 1.510.000 krónur. Í öðru lagi er um að ræða 407.325 krónur vegna vinnu endurskoðenda og í þriðja og síðasta lagi er um að ræða 80.000 krónur vegna kostnaðar við framsetningu kröfunnar í máli þessu. Samtals nemur höfuðstóll kröfunnar því 1.997.325 krónum, svo sem tilgreint er í ákæru. Þá krefst kröfuhafi vaxta skv. 8. gr., sbr. 4. gr., laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af kröfu sinni eftir því sem tjón hans féll til. Að auki krefst hann dráttarvaxta skv. 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr., sömu laga af kröfu sinni frá þeim degi er liðinn var mánuður frá því að krafan var kynnt ákærða, en samkvæmt rannsóknargögnum lögreglu var það gert 24. júní 2010. Að endingu tilgreinir kröfuhafi í kröfugerð sinni að innborganir ákærða komi til frádráttar kröfunni og er fjárhæð þeirra, sem og innborgunardaga, getið í kröfugerðinni.

Samkvæmt ofansögðu fær dómurinn ekki séð að kröfugerð Tálknafjarðarhrepps sé á nokkurn hátt vanreifuð. Eru því engin efni til að fallast á kröfu ákærða um frávísun kröfunnar.

Kröfuhafi hefur mótmælt þeirri málsástæðu ákærða að samkomulag hafi verið gert milli aðila um uppgjör skaðabótakröfu sveitarfélagsins. Um það atriði vísar ákærði til gagna sem fyrir liggi í málinu um samskipti verjanda ákærða og oddvita Tálknafjarðarhrepps. Tilvitnuð gögn virðast vera framlögð tölvupóstsamskipti milli nefndra aðila. Að mati dómsins verður af gögnunum ráðið að verjandi hafi reifað hugmyndir um samningsgrundvöll að uppgjöri kröfunnar, en ekki verður séð að af hálfu kröfuhafa hafi þær verið samþykktar. Þykir því ósannað að komist hafi á samkomulag um fullnaðaruppgjör skaðabótakröfunnar. Af þeim sökum verður ekki fallist á kröfu ákærða um sýknu af kröfunni.

Ákærði hefur játað og verið sakfelldur fyrir að draga sér 1.510.000 krónur með þeim hætti sem nánar er lýst í ákæru. Með hinni refsiverðu háttsemi bakaði ákærði sér skaðabótaábyrgð.

Óumdeilt er að ákærða bar að endurgreiða Tálknafjarðarhreppi þá fjárhæð sem hann dró sér, svo sem hann hefur nú gert. Krafa um að ákærði greiði kostnað við vinnu endurskoðenda, sem sveitarfélagið ákvað að leggja í þegar ákærði varð uppvís að broti sínu, er hins vegar ekki studd nægum rökum. Sú vinna leiddi ekkert saknæmt í ljós og fær dómurinn ekki séð að kostnaður kröfuhafa við hana sé tjón sem ákærða verði gert að greiða á grundvelli almennu skaðabótareglunnar. Krafa sveitarfélagsins um bætur vegna kostnaðar við að halda uppi kröfu sinni í málinu er hins vegar réttmæt og hófleg og studd ákvæði 3. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008, sbr. 1. mgr. 172. gr. sömu laga. Þá eru kröfur sveitarfélagsins um vexti- og dráttarvexti af bótakröfunni studdar ákvæðum 8. gr., sbr. 4. gr., laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, og ákvæðum skv. 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr., og verður á þær fallist með þeim hætti sem nánar er tilgreint í dómsorði.

VI.

Eftir úrslitum málsins, sbr. 1. mgr. 218. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, verður ákærði dæmdur til greiðslu alls sakarkostnaðar, en ákærði hefur engin haldbær rök fært fram til stuðnings þeirri kröfu sinni að fella beri kostnað sakarinnar að öllu leyti eða hluta á ríkissjóð. Ákærði greiði því þóknun skipaðs verjanda síns, Á-kvk-ef J. R-kk-ef hrl., er hæfilega telst ákveðin, með hliðsjón af framlagðri tímaskýrslu verjanda, 194.525 krónur að virðisaukaskatti meðtöldum.

Dóm þennan kveður upp K-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði, I-kk-nf K-kk-nf, sæti fangelsi í þrjá mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði 194.525 krónur í sakarkostnað.

Ákærði greiði Tálknafjarðarhreppi kr. 1.590.000 með vöxtum samkvæmt 8. gr., sbr. 4. gr., laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af kr. 320.000 frá 5. nóvember 2008 til 7. nóvember 2008, en af kr. 520.000 frá þeim degi til 10. nóvember 2008, en af kr. 570.000 frá þeim degi til 13. nóvember 2008, en af kr. 620.000 frá þeim degi til 21. nóvember 2008, en af kr. 670.000 frá þeim degi til 27. nóvember 2008, en af kr. 690.000 frá þeim degi til 9. desember 2008, en af kr. 790.000 frá þeim degi til 19. desember 2008, en af kr. 850.000 frá þeim degi til 15. janúar 2009, en af kr. 920.000 frá þeim degi til 13. febrúar 2009, en af kr. 970.000 frá þeim degi til 16. febrúar 2009, en af kr. 1.040.000 frá þeim degi til 19. febrúar 2009, en af kr. 1.070.000 frá þeim degi til 20. febrúar 2009, en af kr. 1.120.000 frá þeim degi til 23. febrúar 2009, en af kr. 1.140.000 frá þeim degi til 25. febrúar 2009, en af kr. 1.170.000 frá þeim degi til 20. mars 2009, en af kr. 1.200.000 frá þeim degi til 23. mars 2009, en af kr. 1.250.000 frá þeim degi til 27. mars 2009, en af kr. 1.290.000 frá þeim degi til 25. maí 2009, en af kr. 1.420.000 frá þeim degi til 24. júní 2009, en af kr. 1.470.000 frá þeim degi til 30. júlí 2009, en af kr. 1.510.000 frá þeim degi til 1. janúar 2010, en af kr. 1.590.000 frá þeim degi til 24. júlí 2010, en dráttarvöxtum skv. 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr., laga nr. 38/2001 af kr. 1.590.000 frá þeim degi til greiðsludags, allt að frádregnum kr. 431.414 innborguðum 1. október 2009, kr. 431.414 innborguðum 1. nóvember 2009, kr. 252.300 innborguðum 1. janúar 2010, kr. 252.300 innborguðum 1. febrúar 2010 og kr. 252.301 innborguðum 1. mars 2010.

K-kk-nf H-kk-nf