S-507/2013

Mál þetta, sem þingfest var og dómtekið þann 16. janúar sl., er höfðað með ákæru útgefinni af lögreglustjóranum á Selfossi, þann 6. nóvember 2013, á hendur A

„fyrir brot á almennum hegningarlögum og áfengislögum;

I.

með því að hafa aðfaranótt fimmtudagsins 12. september 2013 brotið rúðu í bílstjórahurð bifreiðarinnar […] þar sem hún stóð við […] á Selfossi.

Telst brot ákærða varða við 1. mgr. 257. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940.

II.

með því að hafa fimmtudaginn 12. desember 2013 blekkt A til viðskipta, með því að setja inn auglýsingu inn á vefsíðuna www.bland.is þar sem hann auglýsti til sölu […] og sem A greiddi fyrir með því að leggja tvisvar sinnum inn kr. 15.000 inn [sic] á bankareikning ákærða sem ákærði nýtti sér í eigin þágu, en afhenti aldrei […].

Telst brot ákærða varða við 248. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, en til vara við 247. gr. sömu laga.

III.

með því að hafa fimmtudaginn 12. september 2013 blekkt B og C til viðskipta, með því að setja inn auglýsingu inn [sic] á vefsíðuna www.bland.is þar sem hann auglýsti til sölu […] og sem C greiddi fyrir að hálfu með því að leggja inn kr. 15.000,- inn [sic] á bankareikning ákærða sem ákærði nýtti sér í eigin þágu, en afhenti aldrei […].

Telst brot ákærða varða við 248. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, en til vara við 247. gr. sömu laga.

IV.

með því hafa föstudaginn 13. september 2013 blekkt D til viðskipta, með því að setja inn auglýsingu inn [sic] á vefsíðuna www.bland.is þar sem hann auglýsti til sölu […] og sem D greiddi fyrir með því að leggja kr. 30.000,- inn á bankareikning ákærða sem ákærði nýtti sér í eigin þágu, en afhenti aldrei […]

Telst brot ákærða varða við 248. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, en til vara við 247. gr. sömu laga.

V.

með því að hafa aðfaranótt miðvikudagsins 2. október 2013 brotist inn í veitingastaðinn […] með því að brjóta rúðu í útidyrahurð veitingastaðarins og stela þaðan 5 flöskum af áfengi.

Telst brot ákærða varða við 1. mgr. 244. gr. almennar [sic] hegningarlaga nr. 19, 1940.

VI.

með því að hafa snemma morguns miðvikudagsins 2. október 2013 ölvaður valdið hættu á almannafæri með því að ganga eftir miðjum […] [sic] við hesthúsahverfið á […], en umrætt sinn var þoka og rigning og stafaði því talsverð hætta af hegðun ákærða fyrir aðvífandi umferð.

Telst brot ákærða varða við 21. gr., sbr. 1. mgr. 27. gr. áfengislaga nr. 75, 1998.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Ákærði mætti ekki við þingfestingu málsins, en þar mætti S-kk-nf S-kk-nf hrl., sem skipaður var verjandi að ósk ákærða. Upplýsti verjandi að ákærði væri í meðferð og var málinu frestað til fyrirtöku þann 16. janúar sl. Þann dag mætti ákærði ásamt S-kk-þgf A-kk-þgf S-kk-þgf hrl., og óskaði þess að áður skipaður verjandi yrði leystur undan starfanum og mættur lögmaður yrði skipaður verjandi ákærða. Var það gert. Ákærði viðurkenndi skýlaust að hafa gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru.

Með vísan til skýlausrar játningar ákærða og þar sem dómari taldi ekki ástæðu til að draga í efa að játning hans væri sannleikanum samkvæm var farið með málið í samræmi við ákvæði 1. mgr. 164. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, eftir að sækjanda og verjanda ákærða hafði verið gefinn kostur á að tjá sig um lagaatriði og ákvörðun viðurlaga. Kom þar fram að ákærði væri búinn að snúa lífi sínu til betri vegar.

Um málavexti vísast til ákæruskjals. Sannað er að ákærði hefur gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru og þar þykir rétt færð til refsiákvæða. Ákærði hefur með háttsemi sinni unnið sér til refsingar.

Samkvæmt framlögðu sakavottorði hefur ákærði einu sinni áður sætt refsingu, en hann var þann 31. maí 2012 fundinn sekur um rán og honum gert að sæta fangelsi í átta mánuði, en fullnustu refsingarinnar var frestað skilorðsbundið til tveggja ára. Með brotum þeim sem lýst er í ákæru hefur ákærði rofið skilorð áðurgreinds dóms og ber að dæma upp framangreinda refsingu og ákveða refsingu í einu lagi sbr. 60. gr. og 77. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Refsing ákærða er hæfilega ákveðin fangelsi í níu mánuði. Að virtum atvikum máls og að teknu tilliti til skýlausrar játningar ákærða og sakaferils hans, þykir rétt að fresta fullnustu sex mánaða af refsingunni og skal sá hluti hennar falla niður að liðnum tveimur árum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Með vísan til 218. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, ber að dæma ákærða til greiðslu alls sakarkostnaðar, sem er þóknun skipaðs verjanda ákærða, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hrl., sem er hæfilega ákveðin 100.000 kr. að teknu tilliti til virðisaukaskatts auk ferðakostnaðar verjanda er nemur 13.920 kr., sem og þóknun fyrri verjanda ákærða, S-kk-ef S-kk-ef hrl., sem er hæfilega ákveðin 60.000 kr., að teknu tilliti til virðisaukaskatts.

S-kvk-nf I-kvk-nf, löglærður aðstoðarmaður dómara, kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð :

Ákærði, A, sæti fangelsi í níu mánuði, en fresta skal fullnustu sex mánaða refsingarinnar og skal sá hluti hennar falla niður að liðnum tveimur árum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði allan sakarkostnað, sem er þóknun skipaðs verjanda ákærða, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hrl., 100.000 krónur, að teknu tilliti til virðisaukaskatts auk ferðakostnaðar verjanda er nemur 13.920 krónum, sem og þóknun fyrri verjanda ákærða, S-kk-ef S-kk-ef hrl., 60.000 krónur, að teknu tilliti til virðisaukaskatts.

S-kvk-nf I-kvk-nf.