Y-1/2012

Mál þetta barst dóminum þann 22. febrúar 2012.

Sóknaraðili er S.Þ. Guðmundsson ehf., kt. 000000-0000, áður með lögheimili að Vatnsendabletti 226, Kópavogi, en nú með lögheimili að Borgareyrum, Rangárþingi eystra. Varnaraðili er Verkfræðistofa FHG ehf., kt. 000000-0000, Baughúsum 49, Reykjavík.

Sóknaraðili krefst þess að aðfarargerð sýslumannsins á Hvolsvelli í aðfararmálinu 031-2011-305, sem fram fór að Borgareyrum, Rangárþingi eystra þann 23. janúar 2012, að kröfu varnaraðila, verði ógild með úrskurði dómsins.

Þá krefst sóknaraðili málskostnaðar að skaðlausu.

Varnaraðili krefst þess að hann verði sýknaður af kröfum sóknaraðila og aðfarargerð sýslumannsins á Hvolsvelli í aðfararmálinu nr. 031-2011-305, sem fram fór hjá sóknaraðila þann 23. janúar 2012, verði staðfest.

Þá krefst varnaraðili málskostnaðar að skaðlausu úr hendi sóknaraðila.

Málsatvik

Mál þetta varðar innsetningargerð sýslumannsins á Hvolsvelli í máli nr. 031-2011-305, sem fram fór að Borgareyrum, Rangárþingi eystra, þann 23. janúar 2012, klukkan 14:00. Gerðarbeiðandi var varnaraðili máls þessa, Verkfræðistofa FHG ehf., en gerðarþoli var S.Þ. Guðmundsson ehf., sóknaraðili máls þess. Var innsetning gerð á grundvelli aðfararbeiðni, dagsettri 31. október 2011, þar sem þess var krafist að þar til greint lausafé yrði tekið úr vörslum S.Þ. Guðmundssonar ehf. með beinni aðfarargerð. Jafnframt var þess krafist að fjárnám yrði um leið gert fyrir kostnaði af gerðinni, þar með talið flutningskostnaði.

Aðfararbeiðnin var byggð á úrskurði Héraðsdóms Reykjaness frá 26. október 2011 í máli nr. A-176/2011. Meðal gagna máls þessa er auk áðurgreindrar aðfararbeiðni, boðunarbréf sýslumanns. Þá liggur frammi í málinu bréf gerðarþola, sóknaraðila þessa máls, til sýslumanns þar sem gerð er athugasemd við boðunarbréf sýslumanns á þann veg að samkvæmt áðurgreindum úrskurði Héraðsdóms Reykjaness hafi verið úrskurðað að tilgreindir munir yrðu með aðfarargerð teknir úr vörslum G.Þ. Guðmundssonar ehf., en slíkur aðili sé á vegum S.Þ. Guðmundssonar ehf., og beri sýslumanni því að vísa kröfunni frá. Í framlögðu endurriti úr gerðabók aðfara- og uppboðsmála sýslumannsins á Hvolsvelli í hinni umdeildu innsetningargerð kemur fram að lögmaður gerðarþola, sóknaraðila máls þessa, hafi ítrekað framangreind mótmæli. Orðrétt segir í endurriti gerðabókar sýslumanns. „Í ljósi ábendingar lögmannsins kannaði fulltrúi sýslumanns málið hjá Héraðsdómi Reykjavíkur [sic] og reyndist um augljósa villu að ræða. Við fyrirtöku þessa liggur frammi leiðrétt eintak úrskurðarins sem ftr. sýslumanns barst í hendur í kjölfar fyrirspurnar (skj. nr. 2).“

Í endurriti gerðabókar sýslumannsins á Hvolsvelli kemur einnig fram að gerðarþoli hafi við upphaf gerðarinnar orðið við áskorun sýslumanns um að verða við kröfu um afhendingu gámanna, og hafi gerðarbeiðandi þannig fengið umrætt lausafé í sínar vörslur. Þá kemur fram að gerðarbeiðandi hafi krafist þess að fjárnám yrði gert fyrir kostnaði af gerðinni, hafi hann lagt fram reikning vegna flutningskostnaðar að fjárhæð 496.603 krónur. Gerðarþoli hafi mótmælt fjárhæð reikningsins auk þess sem bókað var um það hvort gerðarbeiðandi hafi í annan tíma reynt að nálgast umrætt lausafé.

Í framangreindu endurriti gerðabókar sýslumanns kemur einnig fram að sýslumaður hafnaði kröfu gerðarþola um að fresta gerðinni og var gerðinni fram haldið og gert fjárnám, fyrir kröfu gerðarbeiðanda samkvæmt framlögðum reikningi vegna flutningskostnaðar í bifreiðinni SI-N50 af gerðinni IZUZU, D-MAX, árgerð 2007. Þá er færð til bókunar yfirlýsing gerðarþola, sóknaraðila máls þessa, þess efnis að gerðin sé ógild með öllu og ekki byggð á rökum og muni hann því bera gildi hennar undir héraðsdóm.

Eins og áður er rakið barst dóminum krafa sóknaraðila máls þessa þann 22. febrúar sl. Þar sem tilgreind fylgiskjöl fylgdu ekki kröfunni skoraði dómurinn á sóknaraðila að senda dóminum áðurgreind skjöl og bárust þau dóminum þann 22. mars sl.

Í lýsingu sóknaraðila á málsatvikum kemur fram að í úrskurði Héraðsdóms Reykjaness frá 26. október 2011 hafi aðeins verið kveðið á um rétt varnaraðila til að fá tekna tiltekna lausafjármuni úr vörslu sóknaraðila, í úrskurðarorði sé ekki getið um neinar skyldur sóknaraðila umfram það. Þá kemur fram að sóknaraðili hafi ekki staðið því í vegi að umræddir lausafjármunir yrðu fjarlægðir af jörðinni Borgareyrum. Loks segir í málavaxtalýsingu sóknaraðila að ljóst sé að gerðinni hafi ranglega verið beint gegn sóknaraðila, enda hafi hann ekki umráð jarðarinnar Borgareyrar, þau séu í höndum Túnþökuvinnslunnar Grasvalla ehf., sem sé leigutaki og um leið umráðamaður jarðarinnar.

Í lýsingu varnaraðila á málsatvikum kemur fram að sóknaraðili hafi ekki kært úrskurð Héraðsdóms Reykjaness í málinu A-176/2011 til Hæstaréttar Íslands. Þá hafi gerðarþoli ekki orðið við áskorun í boðunarbréfi sýslumanns um að afhenda gerðarbeiðanda umrætt lausafé. Þegar varnaraðili og fulltrúi sýslumanns hafi komið á jörðina Borgareyrar, þar sem innsetningargerðin fór fram, hafi verið ljóst að aðstæður til þess að ná gámunum af jörðinni hafi verið hinar erfiðustu og þurft hafi sérhæfða gámalyftu til að koma gámunum á flutningabíla. Því hafi varnaraðili leitað til fyrirtækisins ÁR-flutninga ehf., sem sé eina fyrirtækið á Suðurlandi sem búi yfir slíkum búnaði. Fyrirtækið hafi ráðið tvo undirverktaka á gámaflutningabílum til verksins, en gert varnaraðila einn reikning að fjárhæð 496.603 krónur, en tekið hafi þrjár klukkustundir að hífa gámana og koma þeim fyrir á gámaflutningabílunum.

Málsástæður sóknaraðila

Sóknaraðili byggir kröfu sína um ógildingu á aðför í eigum sóknaraðila á eftirfarandi málsástæðum.

Í fyrsta lagi sé sóknaraðili ekki réttur aðili að umræddu aðfararmáli, enda segi í niðurstöðu úrskurðar Héraðsdóms Reykjaness að fyrirtækið G.Þ. Guðmundsson ehf. skuli hlíta aðför samkvæmt úrskurðinum. Byggir sóknaraðili á því að það sé ekki í valdi sýslumanns að leiðrétta slíka villu, sem röng tilgreining á aðila sé. Það sé á hendi héraðsdómara, sem beri jafnframt að tilkynna aðilum dómsmáls slíkar breytingar með formlegum hætti. Svo hafi ekki verið gert og hafi sýslumaður farið að Borgareyrum þó svo að sóknaraðili hafi bent sýslumanni á að úrskurðinum hafi ranglega verið beint að sóknaraðila.

Í öðru lagi hafi Túnþökuvinnslan Grasvellir ehf. samningsbundin afnot af jörðinni Borgareyrum og sé umráðaaðili jarðarinnar og hafi félagið flutt gámana á sínum tíma á jörðina. Á því beri sóknaraðili enga ábyrgð og því sé málið honum óviðkomandi. Því hafi varnaraðila borið að beina kröfum sínum að Túnþökuvinnslunni Grasvöllum ehf. Sóknaraðili bendir á að í úrskurði Héraðsdóms Reykjaness hafi kröfum verið beint að sóknaraðila en við fyrirtöku málsins hjá Héraðsdómi Reykjaness hafi sóknaraðili máls þessa upplýst að umræddir gámar væru honum óviðkomandi og varnaraðila frjálst að taka umrædda gáma.

Í þriðja lagi byggir sóknaraðili á því að samkvæmt 3. gr. aðfararlaga megi krefjast aðfarar hjá þeim sem skylda hvílir á samkvæmt hljóðan aðfararheimildar. Úrskurður Héraðsdóms Reykjaness frá 26. október 2011, geti ekki talist heimild til að gera aðför hjá sóknaraðila fyrir kröfu varnaraðila vegna fyrirhugaðs flutningskostnaðar á gámum eða málskostnaði, enda komi hvergi fram í úrskurði héraðsdóms að sóknaraðila beri skylda til að greiða kostnað af flutningi lausafjármuna frá jörðinni Borgareyrum. Aðeins hafi verið kveðið á um skyldu sóknaraðila til að afhenda lausafjármunina og mótmælir sóknaraðili því að aðfararheimild hafi verið til staðar fyrir kostnaði. Ennfremur hafi kröfu varnaraðila um málskostnað verið hafnað af héraðsdómi, enda hafi varnaraðila verið í lófa lagið að fjarlægja umrædda muni en engum andmælum eða fyrirstöðu hafi verið fyrir að fara þar að lútandi. Þá sé ljóst að engri kröfu um greiðslu flutningskostnaðar hafi verið beint að sóknaraðila eða slík krafa komið fram fyrr en við aðför og hafi sóknaraðila ekki gefist kostur á að kynna sér kröfuna áður eða meta hana. Því hafi sýslumanni verið rétt að synja um aðför með vísan til 17. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, enda hafi skort fullnægjandi aðfararheimild hvað varðar fjárkröfu varnaraðila. Þá hafi krafan um flutningskostnað ekki verið fallin í gjalddaga er gerðin fór fram, auk þess sem sóknaraðili hafi ekki staðið í vegi fyrir því að umræddir lausafjármunir yrðu fjarlægðir af jörðinni Borgareyrum.

Þá vísar sóknaraðili til þess að í 2. mgr. 1. gr. laga nr. 90/1989 sé tilgreint um kostnað af aðfararhæfri kröfu, sem geti verið grundvöllur aðfarar, og tilgreint hvaða kröfur njóti aðfarar til fullnustu kröfu. Í niðurlagi greinarinnar segi svo „…endurgjaldi kostnaðar af gerðinni sjálfri og væntanlegum kostnaði af frekari fullnustuaðgerðum.“ Virðist sem byggt sé á framangreindu ákvæði en augljóst sé að kostnaður sem fallið gæti til yrði að vera bundinn við gerðina sjálfa, t.a.m. ef kalla hefði þurft lögreglu til að knýja fram töku muna. Í máli þessu hafi gerðinni lokið með fyrirhafnarlausri töku muna. Flutningskostnaður á gámunum falli því ekki undir ákvæði 2. mgr. 1. gr. laga nr. 90/1989, og vísar sóknaraðili til athugasemda í greinargerð með lögunum máli sínu til stuðnings og til þess að framangreint ákvæði beri að skýra þröngt.

Loks byggir sóknaraðili á því varnaraðili eigi sjálfur að bera kostnað af flutningi á gámunum þangað á land sem hann vill en geti ekki lagt það á sóknaraðila. Ógjörningur sé fyrir sóknaraðila að leggja mat á reikningsfjárhæð sem byggist á óskilgreindum flutningi á gámum og sé hvorki ljóst á hvaða grundvelli greiðsluskylda sóknaraðila byggist né á hvaða grundvelli mat sýslumanns sé reist. Því blasi við að allan grundvöll og lagarök skorti fyrir ákvörðun sýslumanns og beri því að ógilda aðfarargerðina.

Í fjórða lagi byggir sóknaraðili á því að sýslumaður hafi ekki gætt leiðbeiningarskyldu gagnvart sóknaraðila, sem hafi sjálfur verið á vettvangi, m.a. með því að kynna honum aðfararbeiðnina, þ.e. efni hennar og þýðingu og kröfuna um flutningskostnað með nægilegum fyrirvara. Símasamband við lögmann, sem hafi ekki haft önnur gögn en boðun, hafi verið gagnslaus þar sem fulltrúi sýslumanns hafi þegar tekið allar ákvarðanir um að gerðin færi fram.

Um lagarök vísar sóknaraðili til 15. kafla, einkum 92. gr. og 1. mgr. 93. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, og um kröfu sína til málskostnaðar til 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þá vísar sóknaraðili til stjórnsýslulaga nr. 37/1993 varðandi andmælarétt og mannréttindasáttmála Evrópu varðandi réttláta málsmeðferð.

Þá áskilur sóknaraðili sér rétt til að hafa uppi skaðabótakröfu á hendur varnaraðila með vísan til 16. kafla laga nr. 90/1989, svo og rétt til að útlista slíkar kröfur síðar.

Málsástæður varnaraðila

Varnaraðili mótmælir því að skort hafi aðfararheimild og grundvöll til aðfarar.

Í fyrsta lagi kveður varnaraðili þá málsástæðu sóknaraðila, er lýtur að því að hann hafi ekki verið réttur aðili að gerðinni, þar sem nafn sóknaraðila hafi ekki komið fram í úrskurðarorði, ekki eiga að leiða til ógildingar gerðarinnar. Framangreind ritvilla hafi verið leiðrétt af hálfu héraðsdóms með vísan til 3. mgr. 116. gr. laga nr. 91/1991, en rangt sé sem sóknaraðili haldi fram að sýslumaður hafi breytt úrskurðinum. Þá byggir varnaraðili á því að ekki hafi farið milli mála hvern úrskurðurinn varðaði, enda hafi þar verið greind bæði kennitala og lögheimili sóknaraðila. Ennfremur hafi sóknaraðili tekið til varna í málinu og lögmaður hans verið viðstaddur uppkvaðningu úrskurðar, og því mátt vera ljóst að um augljósa ritvillu væri að ræða.

Í öðru lagi er því mótmælt að sú málsástæða sóknaraðila, að hann sé ekki réttur aðili að innsetningarmálinu, komist að í máli þessu. Á slíkum málsástæðum verði ekki byggt í máli er rekið er samkvæmt 15. kafla laga nr. 90/1989 um aðför og bendir varnaraðili á að ef sóknaraðili teldi aðildina í innsetningarmálinu vera ranga hefði honum verið í lófa lagið að halda slíkum vörnum fram undir rekstri málsins fyrir héraðsdómi Reykjaness eða, eftir atvikum, kæra úrskurðinn til Hæstaréttar Íslands.

Í þriðja lagi hafnar varnaraðili þeirri málsástæðu sóknaraðila að ekki sé aðfararheimild til staðar fyrir kröfu um fjárnám vegna kostnaðar af gerðinni, þ.m.t. flutningskostnaðar. Vísar varnaraðili til 2. mgr. 1. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, þessu til stuðnings, sem og þeirrar meginreglu aðfararéttar að gerðarþoli skuli bera kostnað af aðför. Þá byggir varnaraðili á því að reikningur ÁR flutninga ehf., sé vegna sannanlegs kostnaðar sem féll til við framkvæmd aðfarargerðar og því sé eðlilegt að sóknaraðili greiði þann kostnað. Þar af leiðandi hafi sýslumanni verið heimilt að gera fjárnám fyrir kostnaðinum.

Þá byggir varnaraðili á því að ósanngjarnt og óeðlilegt sé að ógilda umrædda aðfarargerð, þar sem varnaraðili hafi reynt að nálgast gámana áður en hann höfðaði áður greint innsetningarmál en hafi orðið frá að hverfa, hann hafi látið birta áskorun fyrir sóknaraðila þar sem skorað hafi verið á sóknaraðila að skila gámunum eða veita varnaraðila aðgang að jörðinni Borgareyrum, en sóknaraðili hafi ekki orðið við þeirra áskorun, né heldur hafi sóknaraðili orðið við áskorun sýslumanns sama efnis, er fram kom í boðunarbréfi sýslumanns vegna innsetningargerðar.

Um lagarök vísar varnaraðili, til viðbótar við það sem áður greinir, til 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, málskostnaðarkröfu sinni til stuðnings.

Niðurstaða

Mál þetta er rekið til úrlausnar ágreinings eftir lok aðfarargerðar samkvæmt 15. kafla laga nr. 90/1989 um aðför, en samkvæmt 92. gr. laganna getur aðili sem hefur hagsmuni af aðfarargerð krafist úrlausnar héraðsdómara um aðfarargerð.

Varnaraðili leitaði innsetningar hjá sóknaraðila samkvæmt úrskurði Héraðsdóms Reykjaness, dagsettum 26. október 2011. Þann 23. janúar 2012 var krafa varnaraðila tekin fyrir á jörðinni Borgareyrum í Rangárþingi eystra og varð gerðarþoli, sóknaraðili máls þessa, við áskorun fulltrúa sýslumannsins um að afhenda tiltekið lausafé og er bókað í gerðabók að með því hafi gerðarbeiðandi, varnaraðili máls þessa, fengið umrætt lausafé í sínar vörslur. Að kröfu varnaraðila var gert fjárnám fyrir kostnaði sem af gerðinni hlaust í tiltekinni bifreið.

Sóknaraðili krefst þess að gerðin verði felld úr gildi. Kröfur sóknaraðila í máli þessu byggjast í fyrsta lagi á því að sóknaraðili sé ekki réttur aðili aðfararmálsins, í öðru lagi að kröfum aðfararmálsins sé beint að röngum aðila, í þriðja lagi að aðfararheimild hafi skort fyrir kröfu um fjárnám vegna kostnaðar af gerðinni og í fjórða lagi að fulltrúi sýslumanns hafi ekki gætt leiðbeiningarskyldu gagnvart sóknaraðila við aðfarargerðina sjálfa.

Óumdeilt er að í úrskurðarorði úrskurðar Héraðsdóms Reykjaness frá 26. október 2011 stóð að varnaraðila væri heimilt að fá tekna með beinni aðfaragerð tiltekna muni úr vörslum G.Þ. Guðmundsson ehf. Einnig liggur fyrir að í endurriti úr gerðabók aðfara- og uppboðsmála sýslumannsins á Hvolsvelli kemur fram að við aðfarargerðina sjálfa, sem fram fór á jörðinni Borgareyrum þann 23. janúar sl., hafi legið frammi leiðrétt og staðfest eintak úrskurðarins frá dómstólnum og er því ljóst að fulltrúi sýslumanns hafi ekki breytt úrskurðinum eins og sóknaraðili heldur fram. Í framangreindum úrskurði Héraðsdóms Reykjaness kemur nafn sóknaraðila fram á forsíðu dómsins og á fyrstu síðu og þá ásamt kennitölu sóknaraðila. Þá ber úrskurðurinn með sér að sóknaraðili hafi mætt við fyrirtöku málsins í Héraðsdómi Reykjaness því fram kemur í forsendum úrskurðarins að sóknaraðili, gerðarþoli þessa máls, hafi ekki mótmælt því að umræddir gámar yrðu teknir úr vörslu hans. Með vísan til þessa er framangreindri málsástæðu sóknaraðila hafnað og fallist á það með varnaraðila að um hafi verið að ræða bersýnilega nafnaskekkju sem dómara hafi verið heimilt að leiðrétta með vísan til 3. mgr. 116. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 1. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför.

Sóknaraðili krefst ógildingar aðfarargerðarinnar með vísan til þess að varnaraðili hafi átt að beina kröfum sínum að Túnþökuvinnslunni Grasvöllum ehf., samningsbundnum umráðaaðila jarðarinnar Borgareyra. Héraðsdómur Reykjaness veitti varnaraðila heimild til innsetningargerðar með úrskurði þann 26. október 2011 í tilteknum munum í vörslum S.Þ. Guðmundsson ehf., samkvæmt beiðni varnaraðila eins og áður er rakið. Sá úrskurður stendur óraskaður sem heimild til aðfarargerðar, enda hefur honum ekki verið skotið til æðra dóms. Með vísan til framanritaðs er kröfu sóknaraðila um ógildingu aðfarargerðarinnar hafnað.

Eins og áður er rakið gerði fulltrúi sýslumanns fjárnám í tiltekinni bifreið fyrir kostnaði af aðfarargerðinni samkvæmt kröfu varnaraðila. Sóknaraðili byggir á því að skort hafi til þess aðfararheimild enda aðeins kveðið á um skyldu sóknaraðila til að afhenda varnaraðila tiltekna lausafjármuni í úrskurði Héraðsdóms Reykjaness frá 26. október 2011.

Í 2. mgr. 1. gr. laga nr. 90/1989 um aðför er fjallað um ýmiskonar fylgikröfur sem oft fylgja aðalkröfu eða aðalskyldu gerðarþola. Segir í greininni að aðför til fullnustu kröfu samkvæmt 1. mgr. verði, eftir því sem við á, einnig gerð fyrir verðbótum, vöxtum og lögbundnum vanskilaálögum, kostnaði af kröfu, málskostnaði eða innheimtukostnaði, endurgjaldi kostnaðar af gerðinni sjálfri og væntanlegum kostnaði af frekari fullnustuaðgerðum. Framangreint ákvæði hefur verið túlkað þannig að ef aðalskylda gerðarþola er til athafnar, sem ákvæði 12. eða 13. kafla aðfaralaganna taka til, megi ætla að gerðarbeiðandi eigi oftast tilkall til greiðslu kostnaðar af framkvæmd aðfara úr hendi gerðarþola. Ekki er krafa um að fylgikrafna sé getið í skilríkjum um aðalskyldu gerðarþola til athafna samkvæmt 1. mgr. 1. gr. laga nr. 90/1989, en ákveðið samband verður að vera milli aðalskyldu gerðarþola annars vegar og fylgikröfu hins vegar.

Kostnaður sá sem sýslumaður gerði fjárnám fyrir í hinni tilgreindu bifreið má að öllu leyti rekja til aðfarargerðarinnar sjálfrar, þ.e. athafna sem nauðsynlegar voru til að taka hið umrædda lausafé úr vörslum gerðarþola, sóknaraðila máls þessa. Fram kom að gerðarbeiðandi, varnaraðili máls þessa, fékk flutningafyrirtæki til að sjá um verkið og voru þrír starfsmenn þess fyrirtækis á staðnum, þrjár gámaflutningabifreiðar auk sérbúinnar lyftu sem notuð var til að hífa gámana upp á bifreiðarnar og tók verkið þrjár klukkustundir. Jafnframt liggur fyrir að sóknaraðili þurfti að leggja út fyrir umræddum kostnaði.

Með vísan til þess sem að framan er rakið, meginreglu 2. mgr. 1. gr. laga nr. 89/1990 og ákvæða 2. mgr. 36. gr. laga nr. 89/1990, um að sýslumaður skuli ákveða til hvers kostnaðar gerðarbeiðandi á tilkall til úr hendi gerðarþola vegna undirbúnings gerðarinnar og hennar sjálfrar, að því leyti sem hann fellur til eftir öflun aðfararheimildar, verður ákvörðun fulltrúa sýslumanns um áðurtilgreindan tilfallinn kostnað vegna gerðarinnar, sem telst hóflegur, staðfest sem og fjarnám það sem gert var í bifreiðinni SI-N50 þeim kostnaði til tryggingar.

Að lokum vísar sóknaraðili til þess að ógilda skuli aðfarargerðina á þeim grundvelli að fulltrúi sýslumanns hafi við aðfarargerðina sjálfa ekki gætt leiðbeiningarskyldu gagnvart sóknaraðila, en framangreinda málsástæðu bar sóknaraðili fram eftir að varnaraðili lagði fram greinargerð. Varnaraðili, sem mótmælti þessari málsástæðu ekki sem of seint fram kominni, hafnaði að svo hafi verið í munnlegum málflutningi og vísaði til endurrits aðfarargerðarinnar og þess að sá sem mætti við aðfarargerðina fyrir hönd sóknaraðila hafi verið í símasambandi við lögmann sóknaraðila meðan á gerðinni stóð.

Framangreind málsástæða sóknaraðila er nokkuð óljós en þó tiltekur hann að fulltrúi sýslumanns hafi ekki kynnt G-kk-þgf Þ-kk-þgf J-kk-þgf, sem mætti fyrir hönd gerðarþola, aðfararbeiðnina, þ.e. efni hennar og þýðingu og kröfur um flutningskostnað með nægilegum fyrirvara. Hvað fyrra atriðið varðar liggur frammi í málinu boðunarbréf sýslumanns til aðfarargerðarinnar sem birt var nefndum G-kk-þgf Þ-kk-þgf, fyrirsvarsmanni sóknaraðila 13. janúar 2012. Með því uppfyllti fulltrúi sýslumanns fyrirmæli 1. mgr. 21. gr. laga nr. 89/1990 um aðför og fékk sóknaraðili þannig vitneskju um að aðför væri í vændum sem gaf honum færi á að kanna grundvöll fyrir mótmælum gegn kröfunni, eins og reyndin var í máli þessu, sem og að afstýra aðför. Auk þess kemur skýrlega fram í endurriti úr gerðabók aðfara- og uppboðsmála hjá sýslumanninum á Hvolsvelli, hvers krafist var.

Hvað síðara atriðið varðar er bókað í gerðabók sýslumanns að lagður hafi verið fram reikningur vegna flutningskostnaðar, útgefinn af ÁR-flutningum ehf., dagsettur sama dag og gerðin fór fram að fjárhæð 496.603 krónur. Þá eru færð til bókar mótmæli sóknaraðila, annars vegar um fjárhæð reikningsins og hins vegar að sóknaraðili hafi ekki haft uppi andmæli gegn töku umrædda muna og varnaraðila hafi verið kunnugt um hvar þeir væru staðsettir. Með vísan til framanritaðs er ekki fallist á það með sóknaraðila að leiðbeiningarskyldu fulltrúa sýslumanns hafi verið ábótavant hvað þessi atriði varðar þannig að varði ógildingu aðfarargerðarinnar. Óljóst er hvort sóknaraðili byggi á að leiðbeiningarskyldu fulltrúa sýslumanns hafi verið ábótavant að öðru leyti. Þó svo kunni að hafa verið vankantar á leiðbeiningarskyldu fulltrúa sýslumanns, s.s. vegna ábendingarréttar eða um kæruleiðir, verður ekki séð að réttarspjöll hafi orðið vegna þess fyrir sóknaraðila sem leiða skuli til ógildingar aðfarargerðarinnar.

Með vísan til alls þess sem að framan hefur verið rakið er öllum málsástæðum sóknaraðila hafnað og þar með kröfum hans um ógildingu á umræddri aðfarargerð og er því fallist á kröfu varnaraðila um staðfestingu aðfarargerðarinnar.

Í samræmi við framangreinda niðurstöðu og með vísan til 94. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, sbr. 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, verður sóknaraðili dæmdur til að greiða varnaraðila málskostnað sem þykir hæfilega ákveðinn 421.500 krónur.

R-kvk-nf T-kvk-nf héraðsdómari kveður upp úrskurð þennan.

Ú r s k u r ð a r o r ð :

Staðfest er aðfarargerð sýslumannsins á Hvolsvelli í aðfararmálinu nr. 031-2011-305, sem fram fór þann 23. janúar 2012, að kröfu varnaraðila, Verkfræðistofu FHG ehf.

Sóknaraðili, S.Þ. Guðmundsson ehf., greiði varnaraðila 421.500 krónur í málskostnað.

R-kvk-nf T-kvk-nf