S-26/2013

Mál þetta, sem tekið var til dóms 6. mars sl., var höfðað með ákæru ríkissaksóknara 16. október 2013 á hendur A-kk-þgf M-kk-þgf G-kk-þgf, [...], E-kvk-þgf D-kvk-þgf G-kvk-þgf, [...], og G-kk-þgf P-kk-þgf H-kk-þgf, [...] „fyrir neðangreind hegningar-, lögreglu- og umferðarlagabrot, framin á Skagaströnd á árinu 2013 nema annað sé tekið fram:

I.

Á hendur ákærða A-kk-þgf M-kk-þgf fyrir eftirtalin brot.

1. Brot gegn blygðunarsemi, með því að hafa aðfaranótt laugardagsins 2. júlí 2011 berað kynfæri sín fyrir B sem sat í bifreið sinni, stungið getnaðarlim sínum inn um opna afturrúðu bifreiðarinnar og þrýst nöktum afturenda sínum að vinstri framrúðu og þannig sært blygðunarsemi B.

M. 020-2011-1748

Telst þetta varða við 209. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

2 Brot gegn lögreglulögum, með því að hafa aðfaranótt laugardagsins 22. desember 2012, í húsasundi við Aðalgötu 10b á Sauðárkróki, neitað að verða við fyrirmælum lögreglu um að yfirgefa staðinn og jafnframt neitað að gefa lögreglumönnum upp nafn sitt.

M. 021-2012-1016

Telst þetta varða við 19. gr. lögreglulaga nr. 90/1996.

3. Umferðarlagabrot, með því að hafa að kvöldi laugardagsins 13. apríl ekið bifreiðinni EI-205, sviptur ökurétti, suður Oddagötu og beygt henni síðar til vesturs við enda götunnar þar sem ákærði stöðvaði bifreiðina og hljóp út úr henni en var handtekinn af lögreglu skömmu síðar.

M 020-2013-1074

Telst þetta varða við 1. mgr. 48. gr., sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987.

4. Umferðarlagabrot, með því að hafa að kvöldi fimmtudagsins 13. júní ekið torfærutæki með fastanúmerið SF-863, óskráðu og án lögboðinnar ábyrgðartryggingar, um Strandgötu að húsi nr. 2 þar sem lögregla stöðvaði för hans.

M 020-2013-1803.

Telst þetta varða við 1. mgr. 43. gr., 1. mgr. 48. gr., 1. mgr. 63. gr. og 1. mgr. 93. gr., allt sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga.

II.

Á hendur ákærða G-kk-þgf P-kk-þgf fyrir eftirtalin brot sem framin voru aðfaranótt laugardagsins 22. desember 2012 á Sauðárkróki:

5. Sérstaklega hættulega líkamsárás, með því að hafa, utandyra við Kaffi Krók við Aðalgötu, slegið D í höfuðið með glerflösku eða glerglasi með þeim afleiðingum að flaskan eða glasið brotnaði og D hlaut 1-2 cm langan skurð á enni ásamt minni húðrispum og mar ofan við vinstri augabrún.

M. 021-2012-1015

Telst þetta varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga.

6. Brot gegn valdstjórninni, með því að hafa skömmu eftir brot það sem lýst er í ákærulið 5, í húsasundi við Aðalgötu 10b, hótað að drepa lögreglumennina E og F, sem þar voru við skyldustörf og nokkru síðar á lögreglustöðinni viðhaft hótanir um líkamsmeiðingar í garð lögreglumannanna og dóttur E.

M. 021-2012-1017

Telst þetta varða við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga.

III.

7. Gegn ákærðu E-kvk-þgf D-kvk-þgf og G-kk-þgf P-kk-þgf fyrir líkamsárás og ákærða A-kk-þgf M-kk-þgf fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 3. júní 2012 utandyra við félagsheimilið Fellsborg, í félagi veist með ofbeldi að G en ákærða E-kvk-nf D-kvk-nf sló hann nokkrum höggum í andlitið, ákærði A-kk-nf M-kk-nf og G-kk-nf P-kk-nf skölluðu hann í andlitið, ákærði G-kk-nf P-kk-nf sló hann einu sinni í háls og síðu og er G lá í jörðinni sparkaði ákærði A-kk-nf M-kk-nf í höfuð hans þrisvar sinnum. Af þessu hlaut G nefbrot á vinstra nefbeini, glóðarauga á bæði augu auk blæðingar í hægri augnkrók, sprungu og bólgu á vörum og bólgur í andlit, tognun á hálsvöðvum, tognun á hægri úlnlið og mögulega heyrnarskerðingu í vinstra eyra.

M 020-2012-1126

Teljast brot ákærðu E-kvk-ef D-kvk-ef og G-kk-ef P-kk-ef varða við 1. mgr. 218. gr. en til vara 217. gr. almennra hegningarlaga en brot ákærða A-kk-ef M-kk-ef við 2. mgr. 218. gr. laganna.

IV.

8. Gegn ákærðu A-kk-þgf M-kk-þgf og G-kk-þgf P-kk-þgf fyrir húsbrot, eignaspjöll og stórfellda líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 3. febrúar í félagi ruðst í heimildarleysi inn á heimili A að H en ákærði G-kk-nf P-kk-nf braut rúðu í útihurð baka til á húsinu og tókst að taka hurðina úr lás. Í kjölfarið veittust ákærðu í sameiningu að A í eldhúsi þar sem ákærði A-kk-nf M-kk-nf sló A ítrekað með krepptum hnefa í andlit og höfuð og ákærði G-kk-nf P-kk-nf sparkaði þrisvar sinnum með hné sínu í andlit hans. Í kjölfar árásarinnar braut ákærði A-kk-nf M-kk-nf rúðu í svefnherbergi A. Afleiðingar árásarinnar urðu þær að A hlaut útbreitt mar og yfirborðsáverka í andlit og á höfuð, skurð á vinstra eyra sem sauma þurfti saman, glóðarauga á vinstra auga, litla utanbastsblæðingu vinstra megin í heila, lítilsháttar innanbastsblæðingu hægra megin í heila, brot á nefbeini, vinstra augntóftarbeini, vinstra kinnholsbeini og vinstra kinnbeini auk þess sem gervitennur brotnuðu.

M. 020-2013-435

Telst þetta varða við 231. gr., 1. mgr. 257. gr. og 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærðu verði dæmd til refsingar auk greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkröfur:

Af hálfu G, kennitala 000000-0000, er þess krafist að ákærðu öll verði dæmd til að greiða honum, in solidum, kr. 1.076.504, í skaða- og miskabætur, með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. vaxtalaga nr. 38/2001 frá 3. júní 2012 þar til mánuði eftir að bótakrafa þessi hefur verið kynnt þeim, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laganna frá þeim degi til greiðsludags. Að auki er krafist hæfilegrar þóknunar réttargæslumanns brotaþola en verði skipun réttargæslumanns ekki samþykkt er þess krafist að ákærðu verði gert að greiða G málskostnað auk virðisaukaskatts, in solidum.

Af hálfu A, kennitala 000000-0000, er þess krafist að ákærðu A-kk-nf M-kk-nf og G-kk-nf P-kk-nf verði dæmdir til að greiða honum, in solidum, bætur að fjárhæð kr. 2.022.540, auk vaxta samkvæmt 8. gr. vaxtalaga nr. 38/2001 frá 3. febrúar 2013 en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. og 9. gr. sömu laga frá 8. apríl 2013 til greiðsludags og kostnaðar vegna lögmannsaðstoðar eftir mati dómsins eða síðar framlögðum reikningi að viðbættum virðisaukaskatti af málflutningsþóknun.“

Ákærða E-kvk-nf D-kvk-nf krefst þess að brot hennar verði talið varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og að henni verði gerð vægasta refsing sem lög frekast heimila. Þá krefst hún þess að ekki verði litið svo á að brot hennar hafi verið framið í félagi við aðra ákærðu. Loks krefst hún þess að henni verði ekki gert að greiða brotaþola bætur in solidum með öðrum ákærðu.

Ákærði A-kk-nf M-kk-nf krefst vægustu refsingar sem lög frekast heimila og að hún verði bundin skilorði. Krefst hann sýknu af einkaréttarkröfu G en til vara að krafa hans verði lækkuð verulega. Þá krefst hann þess að einkaréttarkröfu A verði vísað frá dómi, til vara krefst ákærði sýknu af kröfu hans en til þrautavara að krafan verði lækkuð verulega.

Ákærði G-kk-nf P-kk-nf krefst vægustu refsingar sem lög frekast heimila og að refsing hans verði bundin skilorði. Þá hafnar hann einkaréttarkröfu G og gerir sömu kröfur og ákærði A-kk-nf M-kk-nf varðandi einkaréttarkröfu A. Loks krefst hann þess að málsvarnarlaun verjanda hans greiðist úr ríkissjóði.

B

Í dómi þessum verður leyst úr hverjum ákærulið fyrir sig og atvik máls varðandi hann rakin og grein gerð fyrir framburði ákærðu og vitna eftir þörfum.

Ákæruliður I.1 til og með ákærulið I.4

Ákærði A-kk-nf M-kk-nf játaði sök varðandi þessa liði ákærunnar og er sú játning hans í samræmi við gögn málsins og frekari sönnunarfærsla um sekt hans óþörf. Um atvik vísast til ákæru. Ákærði er sakfelldur fyrir þá háttsemi sem í þessum liðum ákærunnar greinir og þar er réttilega færð til refsiákvæða, þó þannig að tilvísun til 48. gr. umferðarlaga varðandi ákærulið I.4 á ekki við, enda er honum þar ekki gefin að sök háttsemi sem varðað getur við þá lagagrein.

Ákæruliður II.5

Ákærði G-kk-nf P-kk-nf játaði sök varðandi þennan lið ákærunnar. Um málavexti vísast til ákæru. Játning hans er í samræmi við gögn málsins og telst sekt hans sönnuð. Brot hans er í ákærunni réttilega heimfært til refsiákvæða og verður ákærða gerð refsing fyrir brot sitt.

Ákæruliður II.6

Málsatvik

Samkvæmt frumskýrslu lögreglu voru lögreglumennirnir E og F við eftirlit aðfaranótt sunnudagsins 22. desember 2012 þegar þeir veittu athygli hópi fólks í húsasundi við Aðalgötu 10 og 10b á Sauðárkróki. Lögreglumenn fóru inn í húsasundið og báðu fólkið að fara þaðan vegna ónæðis sem það ylli íbúum í nágrenninu. Í hópnum voru ákærði G-kk-nf P-kk-nf og meðákærði A-kk-nf M-kk-nf. Í skýrslunni segir að þeir hafi engan skilning sýnt á því að hópurinn ylli ónæði með hávaða og ölvun. Þeim hafi þá verið gerð grein fyrir því að lögregla gæfi þeim bein fyrirmæli um að fara af staðnum og eftir þeim bæri þeim að fara. Ákærði G-kk-nf P-kk-nf hafi brugðist illa við og sýnt ógnandi tilburði. Í framhaldi af því hafi hann verið lagður í jörðina, settur í handjárn og færður í lögreglubifreið. Þá segir í skýrslunni að G-kk-nf P-kk-nf hafi haft í frammi hótanir um að vinna lögreglumönnunum mein og þá hafi hann sagt að hann vissi hvar þeir og fjölskyldur þeirra ættu heima og gefið til kynna að hann og félagar hans hygðust vinna þeim mein og valda tjóni á eignum þeirra. Loks segir í skýrslunni að af fenginni reynslu af ákærða G-kk-þgf P-kk-þgf og félögum hans undir áhrifum áfengis hafi þótt full ástæða til að taka hótanir hans alvarlega. Í framhaldi af handtöku ákærða var hann vistaður í fangageymslu og af honum tekin lögregluskýrsla daginn eftir.

Framburður fyrir dómi

Varðandi þennan lið ákærunnar bar ákærði G-kk-nf P-kk-nf að hann myndi lítið eftir þessu kvöldi, enda hafi hann verið mjög ölvaður. Hann kvaðst ekki muna hvort hann sagði eitthvað við lögreglumennina en hafi hann hótað þeim einhverju þá hafi örugglega ekki verið nein meining að baki því. Ákærði mundi eftir að meðákærði A-kk-nf M-kk-nf var með honum þetta kvöld en hann var ekki viss um hverjir fleiri voru með þeim í húsasundinu. Hann taldi að lögreglan hafi ekki innt hann eftir því hverjir voru þarna með honum. Ákærði kveðst vita hver dóttir lögreglumannsins E er.

Vitnið E lögreglumaður kvaðst hafa haft afskipti af hópi fólks í húsasundi við Aðalgötu en undanfarin misseri hefðu íbúar í nágrenninu kvartað undan hávaða og ónæði í húsasundinu. Fólkið hafi því verið beðið um að fara frá og flestir hafi orðið við þeirri ósk. Ákærðu G-kk-nf P-kk-nf og A-kk-nf M-kk-nf hafi hins vegar neitað að yfirgefa vettvanginn og því hafi lögregla neyðst til að handtaka þá. Á þeim tíma hafi ákærði G-kk-nf P-kk-nf haft í hótunum við hann persónulega og fjölskyldu hans, einkum elstu dóttur hans. Hann bar að vegna fyrri afskipta af ákærða hafi honum þótt full ástæða til að taka þessar hótanir alvarlega. Vitnið kvaðst ekki muna orðrétt hverjar hótanirnar voru en augljóslega hafi verið látið í það skína að unnið yrði tjón á eignum hans og fjölskyldu hans. Vitnið bar að hann hafi ritað skýrslu um málið strax um nóttina en engin fyrirmæli hafi borist um frekari rannsókn málsins, t.d. með skýrslutöku af því fólki sem var á vettvangi, og því hafi það ekki verið gert. Að sögn vitnisins var F lögreglumaður með honum á vettvangi og I hafi tekið við öðrum ákærða í lögreglubifreiðinni.

Vitnið F lögreglumaður var með lögreglumanninum E í umrætt sinn. Vitnið bar að þeir hafi vísað fólki úr húsasundi en ákærði G-kk-nf P-kk-nf hafi neitað að fara af vettvangi. E hafi þá tilkynnt ákærða að hann væri handtekinn en hann hafi þá snúist til varnar og sagt að hann ætlaði að drepa þá. Síðan hafi hann beint orðum sínum að E og sagt að hann ætlaði að drepa hann. Ákærði hafi þá verið handjárnaður og þegar verið var að fara með hann í lögreglubifreiðina hafi annar aðili slegið húfuna af E og hreytt einhverju í hann. Vitnið hafi þá farið með G-kk-þf P-kk-þf í lögreglubifreiðina en E snúið sér að hinum aðilanum. Á lögreglustöðinni hafi ákærði G-kk-nf P-kk-nf haft á orði að hann viti hver dóttir E sé og að mati vitnisins fólst í því ógnun vegna þess hvað sagt var og hvernig það var sagt.

Vitnið I lögreglumaður kvaðst hafa verið á vakt umrædda nótt. Hann kvaðst hafa verið kallaður til aðstoðar við Aðalgötu og tekið þátt í að flytja ákærða G-kk-þf P-kk-þf á lögreglustöðina. Á lögreglustöðinni hafi ákærði G-kk-nf P-kk-nf hótað dóttur E með þeim orðum að hann þekkti hana og vissi hvar hún ætti heima. Vitnið kvaðst telja, vegna þess hvernig þetta var orðað, að í þessu fælist hótun.

Niðurstaða

Líkt og að framan er rakið man ákærði lítið eftir þessu kvöldi og er hann vart til frásagnar um samskipti sín við lögreglumennina og þá er skýrsla, sem hann gaf hjá lögreglu daginn eftir atvikið, á sömu lund. Lögreglumennirnir þrír eru sammála um að ákærði hafi haft í hótunum við lögreglumanninn E á lögreglustöðinni á Sauðárkróki með orðum í þá veru að hann vissi hver dóttir hans væri og hvar hún ætti heima. Þá báru lögreglumennirnir E og F að ákærði hafi haft í hótunum við þá við Aðalgötu á Sauðárkróki umrædda nótt. Bar vitnið F fyrir dóminum að ákærði hafi hótað að drepa þá en vitnið E skýrði ekki frá slíkri hótun.

Með framburði lögreglumannanna og að teknu tilliti til þess að ákærði man lítið eftir umræddri nótt telst fram komin nægileg sönnun þess að ákærði hafi haft í hótunum við lögreglumennina E og F líkt og í ákæru greinir og hann þannig gerst brotlegur við 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og ber að gera honum refsingu fyrir þessa háttsemi.

Ákæruliður III.

Málavextir

Í skýrslu héraðslögreglumannsins Í kemur fram að hann hafi verið við eftirlit á Skagaströnd vegna dansleiks í félagsheimilinu Fellsborg ásamt héraðslögreglumanninum J. Þeir hafi, undir lok dansleiksins, orðið varir við ósætti milli G og aðila, sem þeir ekki þekktu, á tröppunum við aðaldyr félagsheimilisins. G hafi síðan farið með öðrum aðila, sem þeir þekktu ekki heldur, af tröppunum til norðurs og þar sem ró virtist komin á hafi lögreglumennirnir yfirgefið staðinn. Þeir hafi komið þangað aftur 15 til 20 mínútum síðar og veitt því eftirtekt að myndast hafði hópur af fólki og þeir ekið inn á bílastæðið við félagsheimilið til að kanna hvort ekki væri allt með felldu. G hafi þá komið að lögreglubifreiðinni ásamt K og verið mikið niðri fyrir. Hann hafi greint frá því að hann hafi verið skallaður og bent á áverka á kinnbeini því til stuðnings. Hafi þeir óskað eftir að sá brotlegi yrði fjarlægður. Hins vegar hafi ekki fengist upplýsingar um hvaða mann átti að fjarlægja og G hafi ekki viljað kæra atvikið en hann hafi talið að það myndi einungis valda honum meiri ama. Eftir þetta hafi G og K gengið út af bílastæðinu og í framhaldi af því hafi lögreglumennirnir yfirgefið svæðið. Þeir hafi komið þangað aftur 10 til 15 mínútum síðar og þá séð hvar G lá á grasbletti vestan bílastæðisins og hópur af fólki þar hjá. Skýrsluritari hafi þá kallað eftir aðstoð lögreglumanna á annarri lögreglubifreið og þeir hafi aðstoðað við að koma ró á mannskapinn. G hafi eftir þetta staðið upp og gengið af vettvangi. Lögreglumaður hafi rætt við hann og að því búnu ekið honum til skoðunar á Heilbrigðisstofnuninni á Blönduósi.

R læknanemi tók á móti G á Heilbrigðis-stofnuninni á Blönduósi og ritaði hún vottorð vegna komu hans þangað. Þar kemur m.a. fram að G hafi við komu verið vel áttaður og skýr, ölvaður en gengið nokkuð beint og rætt röklega við læknanemann. Mikil bólga hafi verið undir báðum augum, sprungnar og bólgnar varir en hvergi aktíf blæðing. Augu hafi verið sokkin vegna mikillar bólgu neðan við þau en augnhreyfingar hafi verið eðlilegar. Daginn eftir var G skoðaður á ný og þá hafi hann verið með mikla bólgu kringum augu bilateralt og bólgu yfir miðju enni. Augabrún hægra megin virtist falla inn og hann hafi verið aumur yfir augabrúnum auk annarra eymsla. Niðurstöður myndgreiningar hafi verið þær að ekki væri sjáanlegt brot á hægri úlnlið og heldur ekki á hægri hendi eða fingri. Tölvusneiðmynd af höfði, andlitsbeinum og sinusum hafi leitt í ljós að heilavefur var eðlilegur og engar blæðingar sjáanlegar. Engin hliðrun á heilavef og vökvahólf eðlileg. Í vottorðinu er einnig getið um skoðun sem fram fór 14. júní 2012 en í það skipti hafi G kvartað um mikla verki í vinstra eyra. Skoðun hafi leitt í ljós ertingu í hlust og smáertingu á hljóðhimnu í vinstra eyra en hægra eyra hafi verið eðlilegt. Í samantekt vottorðsins segir svo: „Nefbrot á vinstra nefbeini, nef lítillega devierað til hægri. Glóðarauga og conjunctival blæðing, í hægra auga lateral augnkrók. Sprungnar og blóðugar varir ásamt bólgu í andliti og verkjum. Tognun á hálsvöðvum. Tognun á hægri úlnliði. Mögulega heyrnarskerðing óljóst hvort tímabundin eða langvarandi, en þó ekki hægt að sýna fram á það með óyggjandi hætti að áverkinn tengist þeim einkennum en er þó mögulegt.“

Framburður fyrir dómi

Um þennan ákærulið bar ákærði A-kk-nf M-kk-nf að hann myndi eftir því að hafa verið að tala við E-kvk-þf D-kvk-þf þegar G kom þar að og allt í einu voru komin einhver smá slagsmál en hann muni þetta aðeins í bútum en hann hafi verið frekar ölvaður. Hann kvaðst ekki þekkja G neitt en fyrr um kvöldið hafi hann alltaf verið utan í honum, frekar pirrandi. Hann kvaðst ekki muna hvernig átökin byrjuðu en kvaðst þó muna að hafa kýlt hann tvisvar „eða eitthvað“ þarna fyrir utan. Ákærði bar að það hafi verið fullt af fólki þarna en hverjir það voru mundi hann ekki. Hann mundi þó eftir Ú, V, X, Z og Þ en hvort þessir aðilar tóku þátt í átökunum mundi hann ekki. Hann kvað lögreglu hafa verið á staðnum en hún hafi ekki skipt sér af átökunum. Ákærði greindi frá því að G hafi farið til lögreglunnar og meðan G var að tala við lögregluna hafi hann kýlt G í höfuðið án þess að lögreglan skipti sér nokkuð af því. Ákærði minntist þess ekki að G hafi slegið hann. Ákærði mundi ekki til þess að hafa skallað G í umrætt sinn. Þá mundi hann heldur ekki hvort E-kvk-nf D-kvk-nf eða G-kk-nf P-kk-nf hafi tekið þátt í átökunum. Ákærði neitaði að hafa sparkað í höfuð G og var nokkuð viss um að það hafi hann ekki gert. Ákærði mundi ekki eftir að hafa sagt E-kvk-þgf D-kvk-þgf að slá G og þá mundi hann ekki hvort hann var með einhverja áverka eftir þetta kvöld. Ákærði kvað hóp manna hafa verið á túninu þar sem G á að hafa fengið spörk í höfuðið en hann kvaðst ekki hafa séð það. Ákærði kvaðst enga skýringu hafa á því hvers vegna vitni báru hjá lögreglu að hann hefði sparkað í höfuð G.

Ákærða E-kvk-nf D-kvk-nf kvaðst muna ágætlega eftir þessu kvöldi þótt hún hafi aðeins verið undir áhrifum áfengis. Hún hafi verið með bróður sínum, A-kk-þgf M-kk-þgf, á balli í Fellsborg og þar hafi G pirrað A-kk-þf M-kk-þf allt kvöldið, m.a. með því að ýta í hann. Eftir dansleikinn hafi hún og A-kk-nf M-kk-nf verið á planinu fyrir utan félagsheimilið að spjalla saman. G hafi komið þar að og byrjað með leiðindi og þau hafi beðið hann um að fara en það hafi hann ekki gert og áfram verið til ama og ýtt í A-kk-þf M-kk-þf og rifið kjaft. Hún hafi þá orðið mjög pirruð og snúið sér við og slegið G eitt eða tvö högg á kinnina með lófanum en það hafi ekki verið fast. G hafi brugðist við á þann hátt að hann gekk til lögreglunnar sem var þar rétt hjá og þá hafi þetta hætt. Hvað gerðist eftir þetta viti hún ekki enda hafi hún ekki verið að fylgjast með því. Seinna hafi hún séð hóp fólks, fleiri en 20, á túninu við félagsheimilið en hvað gerðist þar viti hún ekki en hún hafi þó séð G liggja í jörðinni. Hún kvaðst ekki hafa séð A-kk-þf M-kk-þf gera neitt á hlut G þetta kvöld. Ákærða kvaðst ekki muna eftir G-kk-þgf P-kk-þgf hjá þeim fyrir utan félagsheimilið. Að sögn ákærðu hafði lögreglan engin afskipti af þeim. Þá bar hún að hún myndi ekki til þess að A-kk-nf M-kk-nf hafi sagt henni að slá G. Aðspurð um framburð sinn hjá lögreglu um þetta þá segir hún rangt eftir sér haft, þ.e. að A-kk-nf M-kk-nf hafi ekki sagt henni að slá G.

Ákærði G-kk-nf P-kk-nf kvaðst muna eftir því að G var eitthvað að rífast inni á dansgólfi en þeir hafi ekki átt í útistöðum inni á dansleiknum. Ákærði kvaðst muna eftir því að hafa slegið G eitt högg í rifbein eða öxl þegar þeir voru staddir rétt við lögreglubifreið sem var á planinu fyrir utan félagsheimilið. Lögreglan hafi hins vegar ekki skipt sér neitt af því. Hann kvaðst hafa slegið G vegna þess að hann hafi verið með hótanir en á þeim tíma hafi G verið að rífast við hóp af Skagstrendingum. Ákærði kvaðst ekki hafa tekið eftir meðákærðu A-kk-þgf M-kk-þgf og E-kvk-þgf D-kvk-þgf á þessum tíma en hópur fólks hafi verið á staðnum, enda dansleiknum nýlokið og fólkið komið út. Eftir að hann hafði slegið G hafi hann verið dreginn á brott af Þ-kvk-þgf Þ-kvk-þgf H-kvk-þgf og hann síðan farið að ræða við hana. Í framhaldi af því hafi einhver slagsmál orðið á túninu við félagsheimilið en hann hafi ekki verið þar og ekki átt neinn frekari þátt í átökum eða séð hvað gerðist á túninu. Ákærði mundi ekki hvort G var með einhverja áverka þegar hann veitti honum höggið. Ákærði kvaðst ekki hafa skallað G þetta kvöld. Aðspurður kvaðst ákærði muna eftir að hafa séð Ú og V á staðnum en hvort þeir tóku einhvern þátt í átökunum viti hann ekki. Ákærði kvaðst hafa verið undir áhrifum áfengis þetta kvöld, en ekki mjög mikið, en áfengisneysla og sá langi tími sem liðinn er frá atvikunum valdi því að hann muni ekki vel eftir þessu kvöldi. Aðspurður um framburð sinn hjá lögreglu þar sem eftir honum er haft að hann hafi slegið G tveimur höggum telur hann svo ekki vera, enda hafi Þ-kvk-nf Þ-kvk-nf strax komið á staðinn og þau gengið á brott.

Vitnið G kvaðst hafa staðið á planinu fyrir framan félagsheimilið og rétt hjá honum hafi ákærðu A-kk-nf M-kk-nf og E-kvk-nf D-kvk-nf staðið og verið að tala saman án þess að hann heyrði hvað þau sögðu. Allt í einu hafi E-kvk-nf D-kvk-nf slegið hann „og eitthvað svona“. Vitnið mundi ekki hvernig E-kvk-nf D-kvk-nf sló hann í höfuðið en hélt að höggin hafi verið fleiri en eitt en hann hafi ekki fundið mikið fyrir þeim. Hann hafi þá gengið að lögreglubifreið, sem var örstutt frá, og spurt lögreglumennina hvort þeir hefðu ekki séð þetta og þeir svarað því játandi. Hann hafi þá spurt hvort þeir ætluðu ekki að gera neitt í þessu en þeir þá svarað að hann yrði að kæra fyrst. Hann hafi þá spurt hvernig hann ætti að fara að því þarna á staðnum en þeir ekki vitað það. Vitnið neitaði því að hafa á þessum tíma ýtt við A-kk-þgf M-kk-þgf en þau systkin hafi sagt honum að fara en hann sagt þeim að hann ætti rétt á að vera þarna líkt og aðrir. Á þessu tíma hafi hann verið með blóðbragð í munninum, sem gæti stafað af því að vör hafi sprungið eftir höggin frá E-kvk-þgf D-kvk-þgf, og hrækt út í loftið beint fyrir framan ákærðu G-kk-þf P-kk-þf og A-kk-þf M-kk-þf sem stóðu fyrir aftan hann. Hann hafi þá orðið fyrir höggi í höfuðið en hvernig það var veitt eða af hverjum viti hann ekki. Í framhaldi af þessu hafi hann farið út á tún ásamt G-kk-þgf P-kk-þgf en það hafi verið nokkurt bil á milli þeirra. Á þessum tíma hafi hann verið orðinn reiður og viljað útkljá málið. Þá hafi Ú komið þar að og sagt að hann ætti ekki að vera að berja bróður sinn. Eitthvað fleira hafi farið á milli þeirra sem hann muni ekki hvað var og fullt af fólki hafi komið á staðinn og í framhaldi af því hafi byrjað einhverjar stympingar. Hann muni bara að hann fékk á sig högg, sem hann heldur að Ú hafi veitt honum, og þá hafi hann séð svart. Á þessum tíma hafi G-kk-nf P-kk-nf verið farinn af vettvangi og þá kvaðst hann ekki hafa tekið eftir A-kk-þgf M-kk-þgf á staðnum. Það næsta sem hann muni er að það var verið að kæfa hann og hann hafi sofnað. Hann hafi síðan vaknað og þá hafi M vinur hans verið ofan á honum og átökin yfirstaðin. Eftir þetta hafi hann farið að lögreglubifreiðinni og honum verið ekið á sjúkrahús. Vitnið lýsti þeim áverkum sem hann hlaut þetta kvöld en hann kvaðst nú nánast hafa jafnað sig að fullu. Vitnið kvaðst inni á ballinu hafa fyrir slysni hellt niður á G-kk-þf P-kk-þf en hann hafi beðist afsökunar á því. Vitnið bar að hann hafi verið undir áhrifum áfengis þetta kvöld en hann myndi þrátt fyrir það nokkuð skýrt eftir því sem gerðist. Aðspurt kvaðst vitnið ekki geta lýst því að ákærði A-kk-nf M-kk-nf hafi veitt honum högg eða spörk þetta kvöld.

Aðspurður um framburð sinn hjá lögreglu, þess efnis að ákærði A-kk-nf M-kk-nf hafi skallað hann og hann gengið nokkur skref frá lögreglubifreiðinni og þá hafi ákærðu báðir skallað hann, bar vitnið að atvik hafi getað verið með þessum hætti en það sé lagt liðið frá atburðunum og í dag geti hann ekki fullyrt að ákærði G-kk-nf P-kk-nf hafi slegið hann eða skallað en þó sé öruggt að annar þeirra hafi gert það. Vitnið bar að hann hafi gefið skýrslu hjá lögreglu daginn eftir atvikið og þá hafi hann munað betur eftir þessu. Hann taldi að atvik hafi getað verið með þeim hætti sem hann lýsti hjá lögreglu. Í dag geti hann ekki fullyrt að ákærði A-kk-nf M-kk-nf og G-kk-nf P-kk-nf hafi báðir skallað hann í andlitið eins og hann lýsti hjá lögreglu, nú muni hann bara eftir einu höggi sem annar hvor þeirra veitti honum. Vitnið gat ekki svarað því hve langur tími leið frá því að E-kvk-nf D-kvk-nf sló hann og þar til átökunum á túninu lauk, kannski 20 mínútur. Vitnið kvað síma sinn hafa brotnað í þetta sinn og taldi að það hefði gerst þegar hann var meðvitundarlaus á túninu.

Vitnið K greindi frá því að hann og vitnið G væru mágar og þá þekkti hann til ákærðu. Vitnið bar að hann hafi verið undir nokkrum áhrifum áfengis þetta kvöld. Að sögn vitnisins var hann á spjalli við fólk fyrir utan félagsheimilið þegar rifrildi hófst út af einhverju sem hann viti ekki hvað var. Hann og G hafi gefið sig á tal við lögregluna og sagt henni að slagsmál væru yfirvofandi en lögreglumennirnir hafi ekki farið út úr lögreglubifreiðinni. Þá hafi E-kvk-nf D-kvk-nf verið búin að slá G hnefahögg en á þessum tíma hafi hann ekki séð A-kk-þf M-kk-þf gera neitt á hlut G og þá kvaðst hann ekki hafa séð ákærða G-kk-þf P-kk-þf gera neitt. Hann hafi í framhaldi af þessu aðeins vikið frá en það næsta sem hann sá hafi verið að G lá í jörðinni. Hann hafi þá hlaupið til og séð þegar ákærði A-kk-nf M-kk-nf sparkaði í andlitið á G. Vitnið var fullvisst um að A-kk-nf M-kk-nf sparkaði í andlitið á G og það hafi verið fast spark, „eins og í vítaspyrnu,“ eins og vitnið komst að orði. Að sögn vitnisins var G ekki með meðvitund á þessum tíma. Vitnið kvaðst ekki hafa séð hverjir tóku þátt í átökunum á túninu en þar hafi verið fullt af fólki sem hann þekkti ekki en af slagsmálunum hafi hann séð þetta eina spark. Eftir þetta spark hafi M komið að og tekið um höfuð G og beðið hópinn um að hætta árásinni.

Vitnið L, systir vitnisins G, kvaðst hafa verið á dansleik þetta kvöld með bróður sínum og K. Hún hafi verið á heimleið og séð bróður sinn á tali við ákærðu A-kk-þf M-kk-þf og E-kvk-þf D-kvk-þf. Hún hafi sagt honum að þau væru á heimleið og hann hafi svarað þannig að hann væri að koma. Hún hafi þá séð að E-kvk-nf D-kvk-nf hafi kýlt G og tekið eitthvað í hann. Hún hafi eftir þetta farið til bróður síns og K sem þá voru að tala við lögregluna og þeir hafi sagt lögreglumönnunum að þeir teldu að slagsmál færu að brjótast út. Á þessum tíma hafi ákærði A-kk-nf M-kk-nf og G-kk-nf P-kk-nf staðið fyrir aftan þau. G hafi þá hrækt aftur fyrir sig og annar ákærðu hafi þá sagt að hann hefði hrækt á sig, sem hún sagði ekki vera rétt. Vitnið kvað ákærða G-kk-þf P-kk-þf hafa skallað G í andlitið en eftir það hafi þeir talað eitthvað saman og síðan gengið út á tún. Þá hafi allir Skagstrendingarnir komið þar að og „þeir eru allir að berja hann.“ G hafi verið tekinn hálstaki og við það hafi hann hnigið niður og síðan hafi verið sparkað í hann og A-kk-nf M-kk-nf hafi sparkað í hann en hvort fleiri spörkuðu í G viti hún ekki. Hversu fast sparkið var vissi hún ekki. Þá kvaðst hún ekki vita hvar sparkið frá A-kk-þgf M-kk-þgf lenti en það hafi verið nálægt höfði G. Að sögn vitnisins fannst henni sem fleiri hefðu sparkað í G en hún þorði ekki að fullyrða neitt um það. Hún kvaðst hafa öskrað á þá sem þarna voru að hætta þessu en á þeim tíma hafi G legið hreyfingarlaus á jörðinni. Það hafi ekki verið fyrr en á þessum tíma sem lögreglan kom út úr lögreglubifreiðinni. Vitnið kvaðst ekki geta greint nákvæmlega frá því sem gerðist á túninu, enda hafi þar verið hópur af fólki en hún hafi ekki þekkt þetta fólk. Vitnið kvaðst viss um að hún hefði munað atburðarásina betur þegar hún gaf skýrslu hjá lögreglu og sú skýrsla hafi verið gefin eftir bestu vitund og það sem hún sagði þar væri rétt. Hún staðfesti að E-kvk-nf D-kvk-nf hefði slegið G mörgum höggum.

Vitnið M kvaðst hafa þekkt vitnið G en þeir hafi verið saman í skóla og þá þekki hann til ákærðu og hafi unnið lítillega með þeim báðum. Vitnið sagðist hafa verið á heimleið eftir dansleik þegar hann sá að einhver, sem hann þekkti ekki, var að reyna að sparka í G sem þá hafi slegið frá sér til að verja sig. Þá hafi annar maður, stór og þykkur í rauðum bol, tekið G hálstaki og við það hafi G „dottið út“ og fallið í jörðina. Vitnið bar að í framhaldi af þessu hafi þessi stóri maður og hinn, sem reyndi að sparka í G, byrjað að sparka í G. Í framhaldi af því hafi A-kk-nf M-kk-nf og einn til komið að og þeir allir sparkað í G. Hann kvaðst þá hafa hlaupið til og ýtt A-kk-þgf M-kk-þgf frá og öskrað á drengina að hætta þessu en þeir hafi náð að sparka í höfuð G og A-kk-nf M-kk-nf hafi gert það a.m.k. einu sinni, frekar fast. Að sögn vitnisins var G meðvitundarlaus þegar hann kom að honum en hann hafi rankað fljótlega við sér. Vitnið kvaðst ekki geta fullyrt neitt um það hvort hann sá til ákærða G-kk-ef P-kk-ef meðan á þessum átökum stóð. Vitnið kvaðst ekki viss um að hann hafi munað betur eftir atvikum þegar hann gaf skýrslu hjá lögreglu en þar er haft eftir honum að hann hafi séð ákærða A-kk-þf M-kk-þf ganga hart fram og sparka ítrekað í höfuð G. Um þetta sagði hann að A-kk-nf M-kk-nf hafi sparkað í höfuð G rétt áður en hann hrinti honum frá en hvort önnur spörk lentu í höfði G vissi hann ekki.

Vitnið Á bar að fljótlega að dansleiknum loknum hafi hún tekið eftir því að einhverjar ryskingar voru að hefjast á bílaplaninu fyrir utan félagsheimilið. Hún hafi strax stoppað ákærða G-kk-þf P-kk-þf af og beðið hann um að róa sig en hann hafi í fyrstu ekki viljað það en hlustað á hana og þau rætt saman. Niðurstaðan hafi orðið sú að hann hafi tekið hennar ráðum og ekki blandað sér í átökin. Vitnið kvaðst ekki hafa farið af planinu við félagsheimilið fyrr en ákærði G-kk-nf P-kk-nf var farinn heim. Vitnið bar að hún hafi tekið eftir því að ákærði G-kk-nf P-kk-nf var að verða æstur og því hafi hún farið til hans. Vitnið er tómstunda- og félagsmálafræðingur og umsjónarmaður félagsmiðstöðvarinnar og þaðan þekki hún ákærða G-kk-þf P-kk-þf. Vitnið kvaðst ekki þekkja þann sem G-kk-nf P-kk-nf var að rífast við en á þessum tíma hafi lögreglubifreið verið í fimm til tíu metra fjarlægð.

Vitnið S kvaðst hafa verið á umræddum dansleik og á meðan á honum stóð hafi G pirrað þau verulega. Eftir dansleikinn hafi hann komið og verið utan í þeim en hann hafi ekki viljað fara frá þeim þrátt fyrir að hafa verið beðinn um það. Hún kvaðst hafa staðið hjá ákærðu E-kvk-þgf D-kvk-þgf þegar G sagði eitthvað sem hún man ekki hvað var. Þá hafi E-kvk-nf D-kvk-nf snúið sér við og slegið G í andlitið tvisvar sinnum en ekki með krepptum hnefa. Á meðan á þessu stóð hafi tveir lögreglumenn setið í lögreglubifreið án þess að skipta sér nokkuð af þessu. Vitnið kvað A-kk-þf M-kk-þf hafa verið þarna og hún kvaðst hafa séð hann skalla G en það hafi gerst eftir að E-kvk-nf D-kvk-nf sló G og eftir að hann hafði farið og talað við lögreglumennina. Síðar hafi brotist úr slagsmál á grasinu við bílastæðið en fleiri en ákærðu hafi tekið þátt í þeim. Nefndi hún í því sambandi Ú og V. Vitnið kvaðst hafa séð Ú sparka í höfuðið á G en hvort fleiri gerðu það viti hún ekki. Á þessum tíma hafi hún staðið á bílastæðinu og gengið að hópnum. Hún kvaðst ekki hafa séð A-kk-þf M-kk-þf sparka í G. Aðspurð kvaðst hún muna eftir G-kk-þgf P-kk-þgf þarna og hún mundi ekki eftir að hafa séð hann slá eða sparka í G. Vitnið kvaðst ekki hafa verið undir áhrifum áfengis þetta kvöld.

Vitnið É bar að hann hafi séð, þegar hann kom út af dansleiknum, að slagsmál voru á túninu við félagsheimilið. Þar hafi verið hópur af fólki og hann hafi í fyrstu ekki séð hverjir voru að slást en gengið að hópnum. Hann hafi séð tvo stráka, sem hann viti ekki hvað heita, lemja G sem þá hafi fallið í jörðina. Vitnið kvaðst ekki hafa séð neinn sparka í G en ákærði A-kk-nf M-kk-nf hafi verið á staðnum en hann hafi ekki séð hann veita G spark. Vitnið mundi ekki til þess að hafa séð ákærða G-kk-þf P-kk-þf á staðnum en hann hafi séð einhverjar rispur á andliti G.

Vitnið J héraðslögreglumaður var á vakt umrædda nótt. Hann kvaðst ekki muna til þess að hafa orðið var við nein átök eða ryskingar þessa nótt. Hann bar að G og K hafi komið að lögreglubifreiðinni og greint frá því að G hefði orðið fyrir hnjaski, sem var nokkuð augljóst því að hann hafi verið með sýnilega áverka í andliti eins og eftir högg. Hann hafi ekki greint frá því hver sló hann. Lögreglumenn hefði hvatt hann til að kæra og segja þeim hver eða hverjir veittu honum þessa áverka en það hafi hann ekki viljað. G og K hafi síðan gengið á brott en skömmu síðar hafi lögreglumennirnir verið kallaðir aftur til vegna átaka. Af þeim sökum hafi verið kallað eftir aðstoð annarra lögreglumanna sem fóru með G til skoðunar. Vitnið kvaðst ekki hafa orðið var við ákærðu meðan G og K voru á tali við hann en vitnið treysti sér ekki til að fullyrða hvort ákærðu voru á svæðinu. Að sögn vitnisins var töluvert af fólki á bílaplaninu, einhverjir tugir. Vitnið sagði að þar sem nokkuð væri liðið frá þessum atburði myndi hann ekki mjög vel eftir atvikum.

Vitnið Í héraðslögreglumaður var líkt og vitnið J á vakt þessa nótt. Hann bar að í upphafi hafi einhverjar deilur verið á tröppunum fyrir framan félagsheimilið. Síðar hafi K og G komið að lögreglubifreiðinni og krafist þess að einhverjir aðilar yrðu fjarlægðir af svæðinu, en hverjir það voru hafi þeir ekki verið upplýstir um. G hafi sagt að hann hafi verið sleginn eða skallaður en á honum hafi verið sjáanlegur roði á kinnbeini. Honum hafi þá verið margboðið að leggja fram kæru en það hafi hann ekki viljað og ekki sagt hver veitti honum áverkann. Eftir það hafi G og K farið á brott. Hann og J hafi líka farið af svæðinu en þegar þeir komu til baka hafi verið átök í gangi og þeir þá kallað eftir aðstoð og eftir það hafi átökunum lokið en á þessum tíma hafi verið hópur fólks við bílastæðið. Hann kvaðst ekki geta skýrt frá því hvaða fólk var í þessum hópi. Vitnið kvaðst ekki hafa séð neinn veita G áverka en að mati vitnisins var G „vel í glasi“ eins og vitnið komst að orði. Vitnið sagðist ekki hafa orðið vart við að nokkur veittist að G við lögreglubifreiðina.

Vitnið R læknir bar að áverkar sem G var með þegar hún hitti hann bæru með sér að hann hefði fengið högg í andlit og taldi hún þau hafa verið fleiri en eitt. Að sögn vitnisins er sennilegt að höggin hafi verið þung en það þurfi þungt högg til að brjóta nef svo dæmi sé tekið. Varðandi verk í eyra bar vitnið að hún hafi við skoðun séð roða í eyrnagöngum og þá hafi verið framkvæmd heyrnarmæling sem sýnt hafi verri heyrn vinstra megin. Hún kvaðst ekki geta metið hvað olli þessu verkjum en hún hafi ekki haft eldri heyrnarmælingar til að styðjast við. Vitnið greindi frá því að við fyrstu skoðun hafi G ekki kvartað undan eymslum í úlnlið en daginn eftir hafi hann kvartað undan verkjum þar. Taldi hún líklegt að um tognun væri að ræða sem gæti tekið nokkuð langan tíma að lagast, oft talað um sex vikur. Þá staðfesti vitnið að vottorð sem hún ritaði hafi verið ritað eftir bestu vitund.

Niðurstaða

Ákærðu er öllum, í þessum lið ákærunnar, gefið að sök að hafa í félagi veist með ofbeldi að G. Að framan er rakinn framburður vitna og af honum verður ekki annað ráðið en að í raun sé um aðskilin atvik að ræða þannig að ekki verður á það fallist að árásin hafi verið unnin í sameiningu, eins og greinir í ákæru, þannig að ákvæði 2. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga eigi hér við.

Ákærða E-kvk-nf D-kvk-nf hefur viðurkennt að hafa slegið G tveimur höggum á kinnina en ekki með krepptum hnefa. Brotaþoli bar sjálfur að hann héldi að höggin hafi verið fleiri en eitt en hann hafi ekki fundið mikið fyrir þeim. Vitnið S bar að högg ákærðu hafi verið tvö en ekki með krepptum hnefa. Vitnið L bar að höggin hafi verið mörg og með krepptum hnefa. Þá bar vitnið K að ákærða hefði slegið brotaþola hnefahöggi í andlitið. Önnur vitni eða ákærðu báru ekkert um þetta atvik. Að þessu virtu telst sannað með játningu ákærðu og framburði vitna að hún hafi slegið brotaþola í andlitið tveimur höggum. Brotaþoli bar sjálfur að hann hafi ekki fundið mikið fyrir þessum höggum og verður því að leggja til grundvallar að þau hafi ekki verið þung og ekki til þess fallin að valda honum miklum áverka. Ber því að sakfella hana fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærða G-kk-þgf P-kk-þgf er í þessum lið ákærunnar gefið að sök að hafa slegið G eitt högg í háls og síðu og að hafa skallað hann í andlitið. Brotaþoli greindi frá því fyrir dóminum að hann hafi fengið högg í höfuðið þegar hann var nálægt lögreglubifreiðinni en á þeim tíma hafi ákærðu G-kk-nf P-kk-nf og A-kk-nf M-kk-nf staðið fyrir aftan hann og hann var viss um að annar hvor þeirra hefði veitt honum högg en hann fullyrti ekki að hann hafi verið skallaður. Hjá lögreglu bar hann hins vegar að þeir hefðu báðir skallað hann í andlitið. Aðspurður um framburð sinn hjá lögreglu taldi brotaþoli að atvik hafi verið með þeim hætti sem hann lýsti þar. Vitnið L bar að hún hefði séð ákærða G-kk-þf P-kk-þf skalla brotaþola í andlitið. Önnur vitni sem komu fyrir dóminn eða meðákærðu báru ekki að þau hefðu séð ákærða G-kk-þf P-kk-þf skalla brotaþola í andlitið. Með vísan til þess sem að framan er rakið er ekki fram komin lögfull sönnun um að ákærði G-kk-nf P-kk-nf hafi skallað brotaþola í andlitið eins og honum er gefið að sök og ber því að sýkna hann af þeirri háttsemi. Ákærði játaði fyrir dómi að hafa slegið brotaþola eitt högg í öxl eða síðu þegar þeir voru staddir skammt frá lögreglubifreiðinni. Þykir ekki óvarlegt að leggja til grundvallar að þar sé um að ræða högg sem brotaþoli lýsti að hann hefði fengið frá ákærða G-kk-þgf P-kk-þgf eða A-kk-þgf M-kk-þgf á þessum stað. Er ákærði því sakfelldur fyrir að hafa slegið brotaþola eitt högg og varðar sú háttsemi hans við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærða A-kk-þgf M-kk-þgf er í þessum lið ákærunnar gefið að sök að hafa skallað brotaþola í andlitið og síðar að hafa sparkað þrisvar sinnum í höfuð hans þegar brotaþoli lá í jörðinni. Ekkert þeirra vitna sem kom fyrir dóminn lýsti því að ákærði A-kk-nf M-kk-nf hefði skallað brotaþola í andlitið. Gegn neitun hans er ósannað að hann hafi gerst sekur um að hafa skallað brotaþola í andlitið og ber að sýkna hann af þeirri háttsemi. Vitnin K, L og M lýstu því öll að þau hefðu séð ákærða A-kk-þf M-kk-þf sparka í brotaþola þar sem hann lá innan um hóp af fólki á túni rétt við félagsheimilið. K og M voru vissir um að sparkið hefði lent í höfði brotaþola en L var ekki viss um hvar sparkið lenti í brotaþola en sagði að það hefði verið nálægt höfðinu. Með framburði þessara vitna telst fram komin lögfull sönnun um að ákærði A-kk-nf M-kk-nf hafi sparkað í höfuð brotaþola einu sinni. Vegna þeirrar aðferðar sem ákærði beitti í umrætt sinn og að teknu tilliti til lýsingar vitnanna K og M á því hversu fast sparkið var fellur háttsemi ákærða undir 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga.

Ákæruliður IV.

Málavextir

Í frumskýrslu lögreglunnar á Blönduósi, sem U lögreglumaður ritaði, kemur m.a. fram að í gegnum Fjarskiptamiðstöð ríkislögreglu-stjóra hafi borist tilkynning um að ráðist hafi verið á A á Skagaströnd. Fram hafi komið að A hafi neitað læknisaðstoð og ekki talið þörf fyrir sjúkrabifreið. Skýrsluritari hringdi í A sem sjálfur svaraði í símann og greindi frá því að ákærðu A-kk-nf M-kk-nf og G-kk-nf P-kk-nf hefðu gengið í skrokk á honum og hann hygðist kæra árásina. Aðspurður hafi A sagt að meiðsli hans væru ekki mikil. Skýrsluritari lagði að A að hringja á sjúkrabíl og kvaðst hann ætla að gera það. Tveir lögreglumenn fóru á vettvang og hittu þar fyrir N, son A, og O, barnabarn hans, en sjúkrabifreið hafði þá sótt A. Búið var að þrífa vettvang nokkuð á þessum tíma. N sýndi lögreglumönnunum brotna rúðu í svefnherbergi og í hurð að þvottahúsi. Myndavél var ekki í lögreglubifreiðinni og því engar myndir teknar. Lögreglumenn héldu að heimili ákærða A-kk-ef M-kk-ef og hittu þar fyrir foreldra hans sem upplýstu að sonur þeirra hefði gengið í skrokk á A, afa sínum. Drengurinn væri miður sín og honum hafi liðið illa andlega en hann væri nú sofandi. Í máli þeirra kom fram að sonur þeirra hafi verið misnotaður kynferðislega af A sem líklega skýrði líkamsárásina þótt það réttlætti ekki gjörðir sonar þeirra. Í skýrslunni kemur einnig fram að samráð hafi verið haft við yfirlögregluþjón um framhald málsins auk þess sem þess var óskað að lögreglan á Akureyri kæmi að rannsókn þess. Ákveðið var að bíða með handtöku ákærðu og í framhaldi af því fóru lögreglumennirnir frá Skagaströnd á Heilbrigðisstofnunina á Blönduósi þar sem þeir ræddu við lækni sem upplýsti þá um að A yrði fluttur á Sjúkrahúsið á Akureyri.

Í svokallaðri komunótu/dagnótu, sem T, svæfinga- og gjörgæslulæknir, ritar vegna komu A á sjúkrahúsið, kemur fram að við skoðun hafi sjúklingur verið vakandi og áttaður. Vinstra auga hafi verið sokkið í bólgur og hann verið með útbreidda bólgu í andliti, þreifiaumur yfir augntóft, nefi, kinnbeini og yfir hægri síðu. Með kúlu á enni, vinstra eyra bólgið og saumað. Hann hafi verið með blæðingu á hvítu á vinstra auga. Ljósop hafi verið jafnvíð og dregist saman á eðlilegan hátt. Einnig er þess getið að tekin hafi verið tölvusneiðmynd. Hugsanlega sé utanbastsblæðing vinstra megin 8,3 mm að stærð. Það sjáist ekki beinbrot yfir svæðinu og ekki miðlínutilfærsla. Það sjáist innanbastsblæðing meðfram framheilablaði. Beinbrot sé aftan til hliðlægt og framan og neðan til í vinstri augntóft. Brot á vinstri zygoma, brot á framvegg vinstri maxillary kinnholunni með beinflísum og blóði inni í kinnholunni. Mar sjáist á húð og undirliggjandi mjúkvefjum vinstra megin framan til og hliðlægt. Loftbólur sjáist í vinstri augntóft. Loks kemur fram að af höfðu samráði við heila- og taugaskurðlækni á LSH í Reykjavík hafi verið ákveðið að hafa sjúkling til eftirlits á gjörgæsludeild. Tölvusneiðmynd hafi verið endurtekin sex klukkustundum eftir komu og verið óbreytt.

Meðal gagna málsins er einnig vottorð Ó, forstöðulæknis skurðlækningadeildar Sjúkrahússins á Akureyri. Í því er sjúkrasaga A lítillega rakin og gerð grein fyrir skoðun sem fram fór. Lýsing áverka er í öllum aðalatriðum í samræmi við það sem áður er rakið hér að framan. Þá er gerð grein fyrir meðferð sem A fékk á sjúkrahúsinu. Einnig er þess getið að háls-, nef- og eyrnalæknir hafi skoðað A og ákveðið að taka hann í aðgerð vegna kinnbeinsbrots vinstra megin hinn 14. febrúar 2013. Eftir að ástand A hafði verið stöðugt í nokkra daga var hann sendur á Heilbrigðisstofnunina á Sauðárkróki þar sem hann lá frá 7. til 14. febrúar 2013 en áður var tekin tölvusneiðmynd sem sýndi minnkandi blæðingar í heila og því engin hætta vegna hennar og frekara eftirlit talið óþarft.

Framburður fyrir dómi

Ákærði A-kk-nf M-kk-nf kvaðst lítið muna eftir þessu atviki. Hann mundi þó eftir að hafa farið inn á heimili A sem hafi verið sofandi þegar hann og G-kk-nf P-kk-nf komu að heimili hans. Þeir hafi farið inn baka til og A komið á móti þeim og hann muni eftir því að A var á stól í eldhúsinu þar sem þeir skiptust á að kýla hann í höfuðið en hve mörg höggin voru hafi hann ekki hugmynd um. Hann kvaðst hafa verið frekar mikið ölvaður þetta kvöld. Hann mundi eftir að hafa hringt í móður sína og beðið hana um að koma á staðinn. Hann mundi ekki eftir áverkum á A og kvaðst ekki hafa velt því fyrir sér. Aðspurður kvaðst ákærði ekki vita hvort G-kk-nf P-kk-nf veitti A hnéspörk eða hver hlutur hans var í árásinni. Ákærði rengdi ekki að A hafi fengið þá áverka sem lýst er í ákæru við árás hans og G-kk-ef P-kk-ef. Ákærði lýsti því að hugarástand hans hafi verið slæmt þetta kvöld, hann hafi bæði verið reiður og sorgmæddur. Fyrr um kvöldið hafi hann og G-kk-nf P-kk-nf rætt kynferðisbrot A gegn þeim og það hafi verið ástæða þess að þeir fóru inn á heimili A án þess þó að hafa áður ákveðið að ganga í skrokk á honum. Hann sagðist muna eftir að hafa grátið áður en þeir fóru inn til A og á meðan á árásinni stóð. Hann kvaðst hafa grátið vegna brota A gegn þeim. Ákærði kvaðst ekki muna hvers vegna þeir létu af árásinni eða hvers vegna hann hringdi í móður sína. Ákærði mundi ekki eftir að G-kk-nf P-kk-nf hafi reynt að koma í veg fyrir að hann færi heim til A og þá mundi hann ekki hvort þeir félagar slógust fyrr um kvöldið en það kunni að vera. Ákærði bar að eftir þetta hafi honum liðið mjög illa og hann sjái eftir þessu. Þá tengist vanlíðan hans brotum A gegn honum. Hann kvaðst hafa farið til læknis vegna vanlíðunar og verið lagður inn á geðdeild. Í dag sé hann í vinnu en dagamunur sé á líðan hans.

Ákærði G-kk-nf P-kk-nf bar að hann hafi þetta kvöld séð að meðákærði A-kk-nf M-kk-nf var í vondu skapi og þeir byrjað að rífast og slást aðeins. Í framhaldi af því hafi þeir sagt hvor öðrum í hverju þeir höfðu lent. Síðan hafi þeir ákveðið að fara að leiði ömmu A-kk-ef M-kk-ef en á leiðinni þangað hafi A-kk-nf M-kk-nf viljað fara heim til A. Hann hafi reynt að telja honum hughvarf en það hafi ekki gengið og hann ákveðið að fara með honum. Hann hafi ákveðið að fara með A-kk-þgf M-kk-þgf í þeim tilgangi að koma í veg fyrir að eitthvað alvarlegt myndi gerast en þeir hafi ekki verið búnir að ræða sín á milli hvað þeir ætluðu að gera og hann hafi ekki farið með þeim ásetningi að ganga í skrokk á A. Þegar þeir komu að H hafi hann brotið glugga baka til á húsinu og annar þeirra rifið upp hurð. Þegar inn var komið hafi A komið á móti þeim og þá hafi A-kk-nf M-kk-nf hlaupið að honum og slegið hann. Þá hafi A sest á stól og í framhaldi af því hafi orðið einhverjar stympingar og þeir spurt A að því hvort ásakanir á hendur honum væru sannar og hann hafi játað því. Við það hafi hann snöggreiðst og gefið A tvö eða þrjú hnéspörk með vinstra fæti. Hann kvaðst ekki vita hvar spörkin lentu en taldi að þau hafi lent neðarlega í andlit eða háls en um það gat hann ekkert fullyrt. Ákærði kvaðst eiga erfitt með að lýsa því hversu þung spörkin voru en hann hafi tekið í hárið á A um leið og hann sparkaði í hann. Ákærði kvaðst ekki muna hvort hann gerði eitthvað meira en þetta. A-kk-nf M-kk-nf hafi hins vegar barið A eitthvað en hann hafi ekki fylgst með því. Eftir að árásinni lauk hafi ástand A ekki verið gott en það hafi eitthvað blætt úr honum. Þá mundi hann ekki hvort hann sjálfur var með einhverja áverka. Ákærði kvaðst ekki vita hvort áverkar þeir sem lýst er í ákæru séu af þeirra völdum en hann viti ekki hvort einhverjir áverkar voru á A áður en árásin hófst. Ákærði lýsti því að hann hafi ekki verið í góðu skapi áður en árásin hófst en þegar A játaði fyrir þeim hafi hann orðið „alveg brjálaður“. Hann og A-kk-nf M-kk-nf hafi rætt kynferðisbrot A gegn þeim um kvöldið og það hafi haft áhrif á gjörðir hans. Ákærði bar að honum hafi liðið illa eftir þetta og leitað sér aðstoðar hjá sálfræðingi. Að sögn ákærða var A-kk-nf M-kk-nf frekar drukkinn þetta kvöld.

Vitnið A kvaðst hafa verið í rúmi sínu umrædda nótt þegar hann heyrði að barið var harkalega á útidyrnar hjá honum og tvær rúður í svefnherbergi brotnar. Hann hafi þá farið fram í eldhús og þegar þangað var komið heyri hann brothljóð úr þvottahúsinu. Allt í einu hafi eldhúsdyrunum verið svipt upp og A-kk-nf M-kk-nf og G-kk-nf P-kk-nf, sem hann þekkti strax, komið öskrandi inn og ítrekað sagt „við ætlum að drepa þig“ og það hafi þeir endurtekið allan tímann meðan þeir voru að ganga í skrokk á honum. Eftir að þeir komu inn hafi þeir strax byrjað að lemja hann og berja og hann hafi strax gert sér grein fyrir því að hann gæti ekki varist þeim á nokkurn hátt. Þess vegna hafi hann sest á stól í eldhúsinu þar sem þeir létu höggin dynja á honum allt þar til dóttir hans og tengdasonur komu. G-kk-nf, tengdasonur hans, hafi tekið son sinn, A-kk-þf M-kk-þf, tökum og þá hafi árásin hætt. Að sögn vitnisins voru höggin frá A-kk-þgf M-kk-þgf þyngri en höggin frá G-kk-þgf P-kk-þgf. Hann hafi þá staðið á fætur og gengið inn á baðherbergi og séð í spegli að andlit hans var afmyndað og hann allur meira og minna blóðugur. Síðan hafi hann farið í sturtu og að því loknu inn í svefnherbergi og lagst upp í rúm. Eftir þetta hafi hann ákveðið að kæra þetta og hringt til lögreglunnar sem hafi í framhaldi af því komið á vettvang. Að sögn vitnisins réðust báðir ákærðu á hann og slógu hann til skiptis í andlitið með krepptum hnefa. Hversu höggin voru mörg gat hann ekki sagt til um, eitthvað um 20 til 30. Vitnið mundi ekki eftir því að sparkað hafi verið í hann en hann muni bara eftir því að hann var ítrekað sleginn í andlitið um leið og ákærðu sögðu: „Við ætlum að drepa þig.“ Nánar aðspurður kvaðst hann ekki geta fullyrt að ákærði G-kk-nf P-kk-nf hafi slegið hann í andlitið en ákærði A-kk-nf M-kk-nf hafi slegið hann eins og boxari. Þá kvaðst hann ekki muna til þess að ákærðu hafi reynt að ræða við hann en þeir hafi sagt að þeir væru að hefna fyrir Ú vegna einhvers sem hann hafi átt að hafa gert Ú. Vitnið kvaðst ekki muna eftir því sem haft er eftir honum hjá lögreglu en taldi þó að hann hefði munað betur eftir atvikum þá en í dag.

Vitnið sagði að afleiðingar árásarinnar hafi valdið honum bæði andlegum og líkamlegum þjáningum og svo sé enn í dag. Hann sé óöruggur, kvíðinn og alltaf einhvern veginn á verði. Hann sé nú meira gleyminn en áður.

Vitnið N kom í H umrædda nótt og þá hafi faðir hans verið alblóðugur inni í svefnherbergi og hann mikið bólginn í andliti. Vitnið kvað A hafa verið utan við sig en hann hafi þó getað rætt hvað gerst hafði. Í eldhúsi hafi verið mikið blóð á gólfi og víðar en eldhúsið hafi litið illa út. Vitninu þykir sem ástand föður hans sé ekki gott, hvorki andlega né líkamlega eftir þetta.

Vitnið O kom í H þessa nótt og það fyrsta sem hún muni er að ákærðu stóðu grátandi fyrir utan. Innandyra hafi verið blóðslettur í eldhúsi og glerbrot á gólfi. Hún hafi hitt A, afa sinn, inni í svefnherbergi en hann hafi ekki sagt neitt. Hún hafi byrjað að þrífa í eldhúsinu en hún viti nú að það hafi hún ekki átt að gera.

Vitnið W, faðir ákærða A-kk-ef M-kk-ef, kom í H þessa nótt eftir að A-kk-nf M-kk-nf hafi hringt í þau. Hann hafi farið beint inn og séð A-kk-þf M-kk-þf standa hjá afa sínum og verið að skammast í honum en G-kk-nf P-kk-nf hafi staðið til hliðar. Hann hafi þá strax tekið A-kk-þgf M-kk-þgf, sem var mjög æstur og drukkinn, og farið með hann út. Þeir hafi hálfpartinn rifist og síðan hafi A-kk-nf M-kk-nf hlaupið á brott. Hann hafi fljótlega eftir þetta farið heim og þangað hafi A-kk-nf M-kk-nf komið u.þ.b. hálfri klukkustund síðar. A-kk-nf M-kk-nf hafi verið mjög æstur og rifist við hann „yfir bara þessum hlutum og eitthvað svoleiðis.“ Hann hafi reynt að róa hann niður og þeir í tvígang farið í göngutúr. A-kk-nf M-kk-nf hafi sagt honum hvað gerst hafði og hvers vegna. A-kk-nf M-kk-nf hafi í mikilli geðshræringu sagt honum að hann og G-kk-nf P-kk-nf hafi verið að tala um A og G-kk-nf P-kk-nf þá sagt A-kk-þgf M-kk-þgf að A hefði áreitt hann. Við þetta hafi A-kk-nf M-kk-nf hálf truflast og viljað bera þetta undir A. Vitnið kvaðst lítið hafa velt ástandi A fyrir sér en séð að hann var meiddur en með rænu en hann hafi einbeitt sér að A-kk-þgf M-kk-þgf. Vitnið kvaðst hafa séð að ákærði G-kk-nf P-kk-nf var einnig í uppnámi en samt rólegri en A-kk-nf M-kk-nf. Vitnið bar að ástand A-kk-ef M-kk-ef hafi verið slæmt, sem hann reki til þessa atburðar og þess sem A gerði á hans hlut og annarra. A-kk-þgf M-kk-þgf hafi liði illa vegna þess sem hann gerði og hann sjái mikið eftir því. Þá hafi hann ítrekað reynt að svipta sig lífi og síðasta sumar hafi hann verið sviptur sjálfræði og lagður inn á geðdeild. Vitnið tengdi líðan A-kk-ef M-kk-ef við þessi atvik.

Vitnið Ö, rannsóknarlögreglumaður við tæknideild lögreglu-stjórans á höfuðborgarsvæðinu, staðfesti skýrslu sem hann vann vegna rannsóknar málsins. Hann greindi frá því að búið hefði verið að þrífa vettvang allnokkuð þegar hann kom þangað, en þeir hafi þó fundið blóðbletti á innréttingu hægra megin við stólinn, á stólfótum, gardínum og eldhúsglugga. Vitnið bar að ummerki á vettvangi staðfestu frásögn brotaþola þess efnis að honum hafi verið veittir þó nokkrir áverkar í suðvesturhorni eldhússins. Að teknu tilliti til dreifingar og blóðblettanna kvað vitni ljóst að brotaþoli hafi verið sleginn oftar en nokkrum sinnum, varlega áætlað hafi hann verið sleginn tíu sinnum eftir að hann blóðgaðist.

Vitnið Q, sérfræðingur við tæknideild lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, staðfesti skýrslur sem hann vann vegna rannsóknar málsins. Vitnið bar að miðað við blóðslettur á vettvangi hafi brotaþoli verið sleginn nokkrum sinnum en hversu oft geti hann ekki sagt til um.

Vitnið T læknir kvaðst hafa hitt brotaþola þegar hann kom á gjörgæsludeild en þá hafi verið búið að taka sneiðmynd af heila hans. Hann lýsti því að brotþoli hafi verið með áverka í andliti eftir högg. Vitnið kvað brotaþola hafa verið vel vakandi og ekki kvartað undan verkjum frá taugakerfi. Um blæðingar sem getið er í vottorði vitnisins bar vitnið að þar væri um að ræða mismunandi himnur sem eru í heilanum og önnur þeirra heldur utan um heilamænuvökvann og það geti komið blæðing á mismunandi stöðum. Þessar tilteknu blæðingar hafi verið innan höfuðkúpunnar en ekki inni í heilavefnum sjálfum. Vitninu þótti ósennilegt að þessar blæðingar hafi verið til staðar fyrir árásina. Blæðingar sem þessar þurfi ekki endilega að koma fram þar sem áverkinn er á höfðinu. Vitnið kvað áverka brotaþola geta samrýmst því að hann hafi ítrekað verið sleginn í höfuðið en hve mörg höggin voru kvaðst hann ekki treysta sér til að segja til um. Vitnið bar að mikinn kraft hafi þurft til að brjóta bein og valda blæðingum á heila. Að sögn vitnisins var haft samband við sérfræðinga á Landspítala vegna áverkanna á heila brotaþola og að höfðu samráði við þá var ákveðið að hafa brotaþola á gjörgæsludeild á Akureyri þar sem fylgst var með honum. Síðan hafi verið tekin önnur sneiðmynd til að ganga úr skugga um hvort tilefni væri til að senda brotaþola á Landspítala vegna heilaskaða en ekki hafi verið talin ástæða til þess. Vitnið bar að við svona árás sé alltaf hætta á áverka á heila og alvarlegar blæðingar geti orðið en erfitt sé að meta hvort brotaþoli var í hættu á að fá meiri áverka á heila, en hann hefði líka alveg getað sloppið við heilaáverka. Áverkar á heilann hafi verið mesta hættan við þessa tilteknu árás en blæðingar á heila, sem sáust á tölvusneiðmynd, voru ekki það miklir að ástæða hafi verið til að senda brotaþola á Landspítalann. Vitnið bar að almennt væri það hættulegt að fá mörg högg í höfuð. Að sögn lá brotaþoli á gjörgæsludeild í nokkra daga en lega hans þar skýrist af aðstæðum á sjúkrahúsinu á Akureyri en brotaþoli var að mati vitnisins „gjörgæslusjúklingur“ í u.þ.b. sólarhring.

Vitnið Ó, skurðlæknir á Sjúkrahúsinu á Akureyri, kvaðst ekki hafa séð brotaþola á sjúkrahúsinu en hann hafi engu að síður ritað vottorð og gaf skýringar á því hvernig það kom til. Vitnið taldi áverka brotaþola samrýmast því vel að hann hafi ítrekað verið sleginn í andlit. Blæðingar innan höfuðkúpu séu alltaf hættulegar þó ekki hafi farið illa í þetta sinn. Miðað við beinbrot þau sem brotaþoli hlaut þá telji hann að höggin sem hann varð fyrir hafi verið alvarleg. Vitnið taldi ólíklegt, miðað við þær upplýsingar sem hann hafði undir höndum, að eitthvað annað en líkamsárásin hafi valdið blæðingum á heila brotaþola. Þá kvað hann háþrýsting og sykursýki tvö ekki auka líkur á blæðingum líkum þeim og brotaþoli var með. Vitnið staðfesti vottorð sem hann ritaði og er meðal gagna málsins.

Vitnið P sálfræðingur bar [...].

Niðurstaða

Við aðalmeðferð málsins féll ákæruvaldið frá því að ákærðu hefðu gerst brotlegir við 231. og 1. mgr. 257. gr. almennra hegningarlaga og kemur því ekki til álita að gera þeim refsingu fyrir háttsemi sem varðar við þær lagagreinar.

Ákærðu hafa báðir játað háttsemi þá sem þeim er í ákæru gefin að sök. Játning þeirra er í samræmi við gögn málsins og telst fram komin nægileg sönnun fyrir sekt þeirra. Leggja má til grundvallar að afleiðingar árásar ákærðu séu þær sem í ákæru greinir, ákærði A-kk-nf M-kk-nf dregur það ekki í efa en ákærði G-kk-nf P-kk-nf kvaðst fyrir dómi ekki vita hvort afleiðingar árásarinnar væru þær sem lýst er í ákæru. Af hálfu beggja ákærðu var því haldið fram að háttsemi þeirra varðaði ekki við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 heldur 1. mgr. 217. gr. eða til vara 1. mgr. 218. gr. nefndra laga og var þessi þáttur málsins aðallega fluttur um heimfærslu brots þeirra.

Afleiðingum árásarinnar er lýst í ákæru og þá hefur einnig verið gerð grein fyrir áverkum brotaþola eins og þeim er lýst í læknisvottorðum og að auki hefur verið rakið í aðalatriðum það sem tveir læknar báru fyrir dóminum. Við árásina brotnuðu m.a. nefbein, vinstra augntóftarbein og vinstra kinnbein brotaþola og þá fékk hann blæðingu við heila. Ákærði G-kk-nf P-kk-nf hefur viðurkennt að hafa veitt brotaþola þrjú hnéspörk í höfuðið. Þá er óumdeilt að ákærðu veittust að brotaþola í sameiningu. Að þessu virtu og því hversu mörg og þung högg og spörk ákærðu veittu brotaþola þykir árás þeirra varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga.

C

Ákvörðun refsingar

Ákærði A-kk-nf M-kk-nf er fæddur í september 1993 og var hann því á 18. aldursári þegar hann framdi brot það sem hann var sakfelldur fyrir og greinir í ákærulið I.1 og á 20. aldursári er hann framdi brot það sem um ræðir í ákærulið IV. Ákærði hefur nú verið sakfelldur fyrir brot gegn 209. gr. almennra hegningarlaga, 19. gr. lögreglulaga, 1. mgr. 48. gr., 1. mgr. 43. gr., 1. mgr. 63. gr. og 1. mgr. 93. gr. umferðarlaga og fyrir tvö brot gegn 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Hann hefur samkvæmt sakavottorði tvisvar áður hlotið refsingu. Hann var hinn 25. maí 2012 dæmdur til greiðslu sektar fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga og þá gekkst hann síðar á sama ári undir greiðslu sektar fyrir ölvun við akstur auk þess sem hann var sviptur ökurétti í sex mánuði. Við ákvörðun refsingar ákærða verður litið til 1., 2. og 3. tl. 70. gr. almennra hegningarlaga til þyngingar svo og 2. mgr. sömu greinar. Þá verður og að taka tillit til þess að hann hefur áður verið sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. nefndra laga. Til refsilækkunar horfir hins vegar ungur aldur ákærða, það að hann hefur að mestu játað brot sín hér fyrir dómi og þá iðrast hann gjörða sinna. Að öllu þessu virtu þykir refsing hans hæfilega ákveðin fangelsi í 18 mánuði. Að teknu tilliti til aldurs ákærða, sakaferils hans og þess hversu langt er um liðið frá því að fyrri líkamsárásin var framin þykja efni til að fresta fullnustu 15 mánaða af refsingunni og skal sá hluti hennar niður falla að liðnum þremur árum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Frá þeim hluta refsingarinnar sem ekki er bundinn skilorði skal draga gæsluvarðhaldsvist sem ákærði sætti 5. til 6. febrúar 2013 að fullri dagatölu.

Ákærði G-kk-nf P-kk-nf er fæddur í október 1994 og því rétt rúmu ári yngri en ákæri A-kk-nf M-kk-nf. Samkvæmt sakavottorði hefur hann einu sinni áður sætt refsingu en hann gekkst undir greiðslu sektar fyrir brot gegn 1., sbr. 2. mgr. 45. gr. umferðarlaga í febrúar 2012, auk þess sem hann var sviptur ökurétti í tvö ár. Hann hefur nú verið sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga, fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. sömu laga svo og fyrir að hafa í tvígang gerst brotlegur við 2. mgr. 218. gr. sömu laga. Sömu sjónarmið eiga við um ákvörðun refsingar hans og rakin eru varðandi ákvörðun refsingar ákærða A-kk-ef M-kk-ef. Verður honum gerð sama refsing og ákærða A-kk-nf M-x-x og hún bundin skilorði á sama hátt. Þá ber að draga tveggja daga gæsluvarðhaldsvist ákærða sem ákærði sætti 5. til 6. febrúar 2013 að fullri dagatölu.

Ákærða E-kvk-nf D-kvk-nf var tæplega 18 ára þegar hún framdi brot það sem hún hefur verið sakfelld fyrir. Hún hefur ekki áður sætt refsingu og játaði greiðlega brot sitt. Að þessu virtu þykir refsing hennar hæfilega ákveðin 50.000 króna sekt til ríkissjóðs en fjögurra daga fangelsi komi í stað sektarinnar verði hún ekki greidd innan fjögurra vikna.

D

Einkaréttarkröfur

G krefst þess að ákærðu verði öllum sameiginlega gert að greiða honum 800.000 krónur í miskabætur, 39.044 krónur vegna sjúkrakostnaðar og 19.080 krónur vegna munatjóns en krafa hans lækkaði lítillega frá því sem í ákæru greinir. Við munnlegan flutning málsins var gerð krafa um vexti samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu frá tjónsdegi til þingfestingardags en dráttarvaxta krafist frá þeim degi til greiðsludags. Áður hefur því verið hafnað að ákærðu hafi framið brotið í sameiningu og verða þau því ekki dæmd til að greiða honum bætur sameiginlega.

Af gögnum málsins, einkum framburði vitna verður ráðið að fleiri en ákærðu áttu hlut að árásinni á hann. Kom þar m.a. fram að G hafi verið tekinn hálstaki þannig að hann missti meðvitund og aðrir en ákærði A-kk-nf M-kk-nf hefðu sparkað í höfuð G. Telst því ósannað að áverkar þeir sem G hlaut í umrætt sinn verði allir raktir til háttsemi ákærðu. Þá er ósannað að munatjón sem hann krefst bóta fyrir verði rakið til brota ákærðu. Sama á við um sjúkrakostnað auk þess sem rökstuðningi fyrir þeirri kröfu er ábótavant.

Ákærða E-kvk-nf D-kvk-nf hefur verið sakfelld fyrir að slá G í tvígang í andlitið. Með því hefur hún gerst sek um ólögmæta meingerð í hans garð og bakað sér skaðabótaskyldu eftir ákvæðum 26. gr. skaðabótalaga. Miskabætur til handa brotaþola úr hendi ákærðu E-kvk-ef D-kvk-ef þykja hæfilega ákveðnar 50.000 krónur með vöxtum eins og í dómsorði greinir.

Sömu rök eiga við um bætur til handa G úr hendi ákærða G-kk-ef P-kk-ef en hann hefur verið sakfelldur fyrir að slá brotaþola eitt högg og telst brot hans varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga. Verður honum líkt og ákærðu E-kvk-þgf D-kvk-þgf gert að greiða G 50.000 krónur í miskabætur með vöxtum eins og nánar greinir í dómsorði.

Ákærði A-kk-nf M-kk-nf hefur verið sakfelldur fyrir að sparka einu sinni í höfuð G og með háttsemi sinni gerst brotlegur við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Sömu rök eiga við um miskabætur úr hendi ákærða A-kk-ef M-kk-ef og annarra ákærðu en þær þykja hæfilega ákveðnar 150.000 krónur með vöxtum eins og í dómsorði greinir.

Af hálfu A var gerð krafa um greiðslu skaða- og miskabóta úr hendi ákærðu A-kk-ef M-kk-ef og G-kk-ef P-kk-ef. Krafan er í þremur liðum. Í fyrsta lagi er gerð krafa um miskabætur að fjárhæð 1.500.000 krónur. Í öðru lagi er gerð krafa um þjáningabætur að fjárhæð 172.540 krónur og loks er krafist bóta vegna gervitanna að fjárhæð 100.000 krónur. Báðir ákærðu kröfðust þess aðallega að einkaréttarkröfunni yrði vísað frá dómi, til vara sýknu en til þrautavara að krafan yrði lækkuð verulega. Ekki eru efni til að fallast á með ákærðu að vísa beri kröfunni í heild frá dómi. Fallast má á með ákærðu að krafa vegna kostnaðar við gervitennur sé vanreifuð og að gögn skorti til að styðja kröfu um bætur vegna 76 veikindadaga án rúmlegu. Krafa um bætur vegna 14 rúmlegudaga að fjárhæð 44.100 krónur er tekin til greina. Þá á brotaþoli með vísan til b-liðar 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 rétt á miskabótum úr hendi ákærðu sem þykja hæfilega ákveðnar 800.000 krónur. Krafan ber vexti eins og greinir í dómsorði. Við ákvörðun miskabóta hefur verið horft til þess að brotaþoli hefur ekki lagt fram nein göng varðandi líðan sína, andlega og líkamlega, eftir árásina. Ákærðu bera sameiginlega ábyrgð á greiðslu bótanna.

E

Sakarkostnaður

Samkvæmt yfirliti sækjanda nam sakarkostnaður alls 201.624 krónum en kostnaður þessi er vegna þriggja læknisvottorða og ferðakostnaður tveggja vitna. Auk þessa kostnaðar bættist við kostnaður vegna eins læknisvottorðs að fjárhæð 53.600 krónur. Samkvæmt 218. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála ber að dæma ákærðu til greiðslu sakarkostnaðar og skiptist hann milli þeirra eins og rakið verður hér á eftir.

Ákærði A-kk-nf M-kk-nf greiði þóknun verjanda síns, S-kk-ef G-kk-ef héraðsdómslögmanns, sem þykja hæfilega ákveðin 753.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti. Við ákvörðun málsvarnarlauna hefur verið tekið tillit til þess tíma sem fór í ferðalög verjanda svo og vinnu hans á rannsóknarstigi málsins. Ákærði greiði 17.470 krónur vegna ferðakostnaðar verjanda síns. Þá ber að dæma ákærða til að greiða þriðjung 67.512 króna ferðakostnaðar vitnis, þriðjung 25.200 króna kostnaðar við læknisvottorð og helming 30.000 króna kostnaðar við læknisvottorð. Hann skal einnig greiða kostnað við læknisvottorð að fjárhæð 53.600 krónur. Að teknu tilliti til niðurstöðu málsins varðandi líkamsárásina á G þykir rétt að ákærði greiði helming þóknunar réttargæslumanns G, A-kvk-ef S-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, sem þykir hæfilega ákveðin 313.750 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti en helmingur þóknunarinnar greiðist úr ríkissjóði. Loks skal ákærði greiða helming þóknunar réttargæslumanns A, S-kk-ef Ó-kk-ef hæstaréttarlögmanns, sem þykir hæfilega ákveðin 313.750 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Ákærði G-kk-nf P-kk-nf greiði þóknun verjanda síns, Þ-kk-ef S-kk-ef S-kk-ef héraðsdómslögmanns, sem þykja hæfilega ákveðin 753.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti. Við ákvörðun málsvarnarlauna hefur verið tekið tillit til þess tíma sem fór í ferðalög verjandans. Ákærði greiði 135.024 króna ferðakostnað verjanda síns. Þá ber honum að greiða 11.400 krónur vegna læknisvottorðs, 67.512 króna ferðakostnað vitnis sem leitt var fyrir dóminn vegna ákæruliðs II. 6., svo og þriðjung 67.512 króna ferðakostnaðar vitnis, þriðjung 25.200 króna kostnaðar við læknisvottorð og helming 30.000 króna kostnaðar við læknisvottorð. Að teknu tilliti til niðurstöðu málsins varðandi líkamsárás á G eru ekki efni til að ákærði greiði hluta kostnaðar vegna réttargæslumanns hans. Ákærði skal hins vegar greiða helming 313.750 króna þóknunar réttargæslumanns A.

Ákærða, E-kvk-nf D-kvk-nf, greiði þóknun verjanda síns, S-kk-ef G-kk-ef héraðsdómslögmanns, sem þykir hæfilega ákveðin 188.250 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti. Við ákvörðun þóknunar hefur verið tekið tillit til þess tíma sem fór í ferðalög verjanda. Þá ber að dæma hana til að greiða 17.470 króna ferðakostnað verjanda síns svo og þriðjung 67.512 króna ferðakostnaðar vitnis og þriðjung 25.200 króna kostnaðar vegna læknisvottorðs. Að teknu tilliti til niðurstöðu málsins eru ekki efni til að ákærða greiði hluta kostnaðar vegna réttargæslumanns G.

Af hálfu ákæruvalds flutti málið K-kvk-nf B-kvk-nf saksóknari.

H-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan. Dómsuppsaga hefur dregist lítillega en fyrir hana var gætt ákvæða 184. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008

Dómsorð:

Ákærði, A-kk-nf M-kk-nf G-kk-nf, sæti fangelsi í 18 mánuði en fresta skal fullnustu 15 mánaða af refsingunni og sá hluti hennar niður falla að liðnum þremur árum frá uppkvaðningu dóms þessa, haldi hann almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Til frádráttar þeim hluta refsingarinnar sem ekki er bundinn skilorði komi gæsluvarðhaldsvist ákærða frá 5. til 6. febrúar 2013 að fullri dagatölu.

Ákærði G-kk-nf P-kk-nf H-kk-nf, sæti fangelsi í 18 mánuði en fresta skal fullnustu 15 mánaða af refsingunni og sá hluti hennar niður falla að liðnum þremur árum frá uppkvaðningu dóms þessa, haldi hann almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Til frádráttar þeim hluta refsingarinnar sem ekki er bundinn skilorði komi gæsluvarðhaldsvist ákærða frá 5. til 6. febrúar 2013 að fullri dagatölu.

Ákærða, E-kvk-nf D-kvk-nf G-kvk-nf, greiði 50.000 króna sekt til ríkissjóðs en fjögurra daga fangelsi komi í stað sektarinnar verði hún ekki greidd innan fjögurra vikna frá uppkvaðningu dóms þessa.

Ákærði, A-kk-nf M-kk-nf, greiði G, 150.000 krónur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 3. júní 2012 til 12. nóvember 2013 en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði, G-kk-nf P-kk-nf, greiði G, 50.000 krónur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 3. júní 2012 til 12. nóvember 2013 en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærða, E-kvk-nf D-kvk-nf, greiði G, 50.000 krónur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 3. júní 2012 til 12. nóvember 2013 en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærðu, A-kk-nf M-kk-nf og G-kk-nf P-kk-nf, greiði sameiginlega A 844.100 krónur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 3. febrúar 2013 til 8. apríl 2013 en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði, A-kk-nf M-kk-nf, greiði 1.183.124 krónur í sakarkostnað, þar með talin 753.000 króna þóknun skipaðs verjanda hans, S-kk-ef G-kk-ef héraðsdómslögmanns, helmingur 313.750 króna þóknunar réttargæslumanns G, A-kvk-ef S-kvk-ef hæstaréttarlögmanns og helmingur 313.750 króna þóknunar réttargæslumanns A, S-kk-ef Ó-kk-ef hæstaréttarlögmanns. Helmingur 313.750 króna þóknunar réttargæslumanns G greiðist úr ríkissjóði.

Ákærði, G-kk-nf P-kk-nf, greiði 1.012.840 krónur í sakarkostnað, þar með talin 753.000 króna þóknun skipaðs verjanda hans, Þ-kk-ef S-kk-ef S-kk-ef héraðsdómslögmanns, og helmingur 313.750 króna þóknunar réttargæslumanns A, S-kk-ef Ó-kk-ef hæstaréttarlögmanns.

Ákærða, E-kvk-nf D-kvk-nf, greiði 236.624 krónur í sakarkostnað, þar með talin 188.250 króna þóknun skipaðs verjanda hennar, S-kk-ef G-kk-ef héraðsdóms-lögmanns.

H-kk-nf H-kk-nf

Rétt endurrit staðfestir

Héraðsdómi Norðurlands vestra