E-6964/2009

Mál þetta, sem þingfest var 2. júní 2009, var dómtekið 7. janúar 2010.

Stefnandi er Glitnir Banki hf., kt. 550500-3530, Sóltúni 26, Reykjavík.

Stefndi er Skildingur ehf., kt. 520204-2960, Reykjavíkurflugvelli, Reykjavík.

Dómkröfur stefnanda eru:

Að stefnda verði gert að greiða honum kr. 1.108.355.354 auk dráttarvaxta frá stefnudegi.

Að staðfest verði með dómi kyrrsetningargerð sýslumannsins í Reykjavík nr. K-30/2009 frá 20. maí 2009, þar sem kyrrsett var 91.364.975,00 kr. innistæða á bankareikningi stefnda nr. 513-14-401613 hjá Íslandsbanka hf. til tryggingar framangreindri skuld.

Að stefnanda verði dæmdur málskostnaður úr hendi stefnda samkvæmt áliti dómsins.

Dómkröfur stefnda eru:

1. Að hann verði sýknaður af kröfu stefnanda um greiðslu á kr. 1.108.355.354 auk dráttarvaxta frá stefnudegi.

2. Að kröfum stefnanda þess efnis, að staðfest verði með dómi kyrrsetningargerð sýslumannsins í Reykjavík nr. K-30/2009 frá 20. maí 2009, þar sem kyrrsett var 91.364.975,00 kr. innistæða á bankareikningi stefnda nr. 513-14-401613 hjá Íslandsbanka hf. til tryggingar skuld stefnda við stefnanda, verði hafnað.

3. Að hann verði sýknaður af kröfum stefnanda um málskostnað.

Þá er gerð sú krafa að stefnandi verði dæmdur til að greiða stefnda málskostnað að skaðlausu. Við ákvörðun um málskostnað verði tekið tillit til skyldu stefnda til að greiða virðisaukaskatt af málflutningsþóknun.

I

Með tveimur lánasamningum, dags. 21. september 2007, tók stefndi lán hjá stefnanda, annars vegar upphaflega að fjárhæð IKR 1.245.000.000,- og hins vegar að fjárhæð IKR 255.000.000 kr.

Í 1. mgr. 6. gr. lánasamninganna er kveðið á um að til tryggingar skilvísri og skaðlausri greiðslu á lánunum setji stefndi stefnanda að handveði, með sérstakri handveðsyfirlýsingu, öll þau verðbréf sem eru í vörslum stefnanda á hverjum tíma á tilteknum vörslureikningum, þ.e. reikningum í eigu stefnda, Skildings ehf. og Túskildings ehf.

Eftir skilmálabreytingu á lánasamningnum vegna lægra lánsins, dags. 29. október 2007, er í 3. mgr. 6. gr. beggja lánasamninganna kveðið á um að verðmæti þeirra verðbréfa sem sett hafa verið að veði til tryggingar lánum samkvæmt lánasamningunum skuli á hverjum tíma nema a.m.k. 105% af uppreiknuðum eftirstöðvum lánsins. Fari verðmæti trygginga niður fyrir 102% af uppreiknuðum eftirstöðvum lánanna skuli lántaki hafa 14 daga, eftir tilkynningu frá lánveitanda þar að lútandi, til að færa tryggingarhlutfallið í 105% að nýju.

Samkvæmt 11. gr. lánasamninganna telst það vanefnd á samningnum ef lántaki hefur ekki lagt fram tryggingar eða viðbótartryggingar innan settra tímamarka skv. 6. gr. Við vanefnd getur lánveitandi fyrirvaralaust og án viðvarana gjaldfellt allar eftirstöðvar lánsins.

Þann 3. desember 2008 var haldinn hluthafafundur stefnda þar sem stjórn félagsins gerði tillögu um að þrátt fyrir að áður hafði verið ákveðið að greiða ekki út arð fyrir árið 2007 yrði arður vegna ársins 2007 samkvæmt staðfestum ársreikningi, dags. 9. september 2008, samtals að fjárhæð 101.000.000 kr., greiddur út til hluthafa. Var tillaga stjórnarinnar samþykkt á nefndum hluthafafundi.

Í stað þess að verða við kröfu hluthafa um útgreiðslu á arðinum greiddi stefndi samsvarandi fjárhæð, kr. 101.000.000, inn á sérstakan bankareikning í sínu nafni nr. 513-14-401613 hjá Nýja Glitni og handveðsetti reikninginn hluthöfum félagsins vegna kröfu þeirra með sérstakri handveðsyfirlýsingu, dags. 23. desember 2008.

Handveðið var tilkynnt til Nýja Glitnis, sem gerði ekki athugasemdir við það við undirritun sína á handveðsyfirlýsinguna 23. desember 2008.

Þann 30. janúar 2009 var greiddur lögbundinn fjármagntekjuskattur af arðinum að fjárhæð 10.100.000 kr.-.

Tryggingar stefnda féllu niður fyrir umsamið lágmark samkvæmt lánasamningunum.

Með tilkynningu, dags. 10. febrúar 2009, tilkynnti stefnandi um gjaldfellingu beggja lánanna frá og með dagsetningu tilkynningarinnar, sbr. heimild í 11. gr. samninganna beggja.

Í tilkynningunni er heimildarskjölum lýst sem lánasamningi dags. 21.09.2007, upphaflega að fjárhæð kr. 1.245.000.000 og lánasamningi dags. 21.09.2007, upphaflega að fjárhæð kr. 255.000.000, báðum til þriggja ára og að skuld samkvæmt þeim báðum nemi á þeim degi kr. 1.750.835.863.

Stefndi mótmælti gjaldfellingunni með tölvupósti, dags. 18. febrúar 2009, og krafðist þess að hún yrði dregin til baka. Í tölvupóstinum er minnt á að einungis sé heimilt að gjaldfella lánið samkvæmt ákvæðum samningsins, sbr. 11. gr. hans. Þá kemur þar fram að engar vanefndir hafi átt sér stað á samningnum, þvert á móti sé lánið allt í skilum og með greiðslum á skuldabréfi frá NIBC í mars nk. sé ljóst að engar vanefndir verði á greiðslum næstu 13 mánuði hið minnsta.

Þá er þar tekið fram að til þess að hægt sé að gjaldfella lánið á þeim grundvelli að tryggingastaðan sé ekki nægileg þurfi fyrst að krefja Skilding ehf. um frekari tryggingar. Það hafi ekki verið gert. Vegna þessa geti bankinn ekki gjaldfellt lánið á þeim grundvelli að fyrirliggjandi veðstaða sé ófullnægjandi.

Þann 26. febrúar 2009 sendi stefnandi stefnda veðkall. Í veðkallinu kemur fram að samkvæmt lánasamningi við Íslandsbanka hf., kt. 491008-0160 (áður Glitnir banki hf., kt. 550500-3530), dags 21. september 2007, að fjárhæð að jafnvirði kr. 1.500.000.000, í íslenskum krónum og/eða erlendum myntum, ásamt síðari viðaukum ef við á, þá sé hlutfall trygginga stefnda á móti skuldum komið niður fyrir umsamin mörk. Með vísan til 6. kafla samningsins sé skorað á stefnda að lagfæra tryggingahlutfall án tafar, með þeim hætti sem kveðið er á um í 6. kafla samningsins. Tekið var fram að fjöldi daga til leiðréttingar væru 3 og að áður send tilkynning um gjaldfellingu framangreinds láns væri hér með afturkölluð tímabundið, eða þar til í ljós kæmi hvort félagið yrði við veðkallinu.

Veðkalli þessu var ekki sinnt af hálfu stefnda. Kveður stefndi það vera vegna þess að það bar ekki með sér að vera vegna þeirra tveggja lána sem hann tók hjá Glitni banka hf. 21. september 2007.

Stefnandi kveðst, í ljósi þess að stefndi hafði eigi lagt fram tryggingar eða viðbótartryggingar innan settra tímamarka, hafa gjaldfellt bæði lánin með heimild í 11. gr. lánasamninganna.

Stefnandi kveðst hafa haft vitneskju um að stefndi ætlaði að greiða út arð til eigenda sinna, en stefnandi hafi talið slíkt í andstöðu við 4. mgr. 6. gr. lánasamninganna þar sem skýrt er kveðið á um að arðgreiðslur og vextir skuli leggjast inn á handveðsettan reikning stefnda hjá stefnanda. Arðgreiðslur að fjárhæð 91.523.207 kr. hafi hins vegar verið lagðar inn á reikning stefnda nr. 0513-14-401613 hjá Íslandsbanka hf. sem var ekki veðsettur stefnanda. Þar sem engar þekktar eignir hafi verið í búi stefnda aðrar en innistæður ofangreinds bankareiknings stefnda og þar sem ótryggðar kröfur stefnanda á hendur stefnda hafi verið um kr. 1.100.000.000.-, ásamt vöxtum, dráttarvöxtum og kostnaði vegna innheimtu, hafi stefnandi talið nauðsynlegt að sækjast eftir kyrrsetningu bankareikningsins. Af öðrum kosti, ef ekki yrði gripið til þessa úrræðis, væri veruleg hætta á að innistæðum reikningsins yrði ráðstafað til annars en greiðslu kröfu hans.

Með kyrrsetningarbeiðni, dags. 18. maí 2009, óskaði stefnandi eftir því að kyrrsett yrði svo mikið af eignum stefnda að það nægi til tryggingar kröfu bankans á hendur stefnda. Sýslumaðurinn í Reykjavík féllst á kyrrsetningarbeiðni stefnanda og fór kyrrsetningin fram án þess að stefndi væri boðaður til sýslumanns.

Féllst sýslumaður á að kyrrsetja innistæðu að upphæð kr. 91.364.975 á reikningi nr. 513-14-401616 hjá Íslandsbanka. Við gerðina upplýsti fyrirsvarsmaður stefnda að umræddur reikningur væri veðsettur hluthöfum stefnda.

II

Stefnandi krefst staðfestingar kyrrsetningar í samræmi við 36. gr. laga um kyrrsetningu, lögbann o.fl. nr. 31/1990 á þeim grundvelli að skilyrði 5. gr. laganna hafi verið uppfyllt. Stefnandi byggir á að stefndi hafi ekki átt aðrar þekktar eignir en innistæðu þess bankareiknings er krafist var kyrrsetningar á. Stefnandi hafi talið líklegt að innistæðum reikningsins yrði ráðstafað á þann hátt að ekki yrði hægt að fá fullnustu í innistæðunni ef beðið yrði lengur þar sem stefndi hafi haft uppi áætlanir að nýta innistæðuna til að greiða arð til eigenda sinna.

Fjárkröfu sína reisir stefnandi á lánasamningum aðila frá 21. september 2007, ásamt skilmálabreytingu dags. 29. október 2007, og þá sér í lagi 6. og 11. gr. samninganna. Í 6. gr. lánasamninganna sé kveðið á um að verðmæti þeirra verðbréfa sem sett hafi verið að veði til tryggingar greiðslu lánanna skuli á hverjum tíma nema a.m.k. 105% af uppreiknuðum eftirstöðvum lánsins og ef verðmæti trygginganna fari niður fyrir 102% hafi stefndi 14 daga frá tilkynningu frá stefnanda til að færa tryggingarhlutfallið í 105% að nýju.

Krafa stefnanda sundurliðist þannig, og miðast hún við að innleyst hafi verið af veðsettum bankareikningi stefnda 545.903.531 kr.:

Tryggingarhlutfallið hafi farið niður fyrir 102% og því hafi verið skorað á stefnda að koma tryggingarhlutfallinu í 105% að nýju. Það hafi ekki verið gert og því hafi stefnandi gjaldfellt lánasamningana við stefnda með heimild í 11. gr. þeirra. Í ljósi meginreglu samningaréttar um efndir fjárskuldbindinga sé greiðsluskylda stefnda skýr og krefjist stefnandi greiðslu eftirstöðva lánasamningsins ásamt vöxtum, dráttarvöxtum og innheimtukostnaði.

Stefnandi vísi til stuðnings kröfum sínum til almennra reglna kröfu- og samningsréttar um efndir fjárskuldbindinga. Um heimild til kyrrsetningar, skilyrði fyrir kyrrsetningu og málsmeðferð að öðru leyti vísi stefnandi til laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl. Um varnarþing vísi stefnandi til 33. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991. Krafa um dráttarvexti sé byggð á III. kafla vaxtalaga nr. 38/2001. Krafa stefnanda um málskostnað byggi á XXI. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, einkum 1. mgr. 130. gr. laganna.

III

Stefndi byggir á að samkvæmt 2. og 3. gr. lánasamninganna hafi verið samið um að þá skyldi endurgreiða með einni greiðslu þann 10. ágúst 2010 og að vexti skyldi greiða á sex mánaða fresti, í fyrsta sinn 10. febrúar 2008. Eins og fram komi á yfirliti stefnanda um stöðu skuldabréfa, dags. 14. maí 2009, hafi þeir vaxtagjalddagar sem fallið hafa í gjalddaga verið greiddir að fullu. Vaxtagjalddaginn 10. ágúst 2009 hafi einnig verið greiddur að fullu með innborgun inn á kröfuna í mars sl. Lánin hafi því verið í skilum þegar mál þetta var höfðað og ekki útlit fyrir að þau yrðu vanefnd. Af þeim sökum beri að sýkna stefnda af framangreindri kröfu stefnanda.

Stefndi mótmæli því að lánin hafi verið felld í gjalddaga samkvæmt ákvæðum lánasamninganna. Stefnandi byggi gjaldfellingu lánanna á (iv.) lið 11. gr. lánasamninganna, sem mæli fyrir um að það teljist vanefnd á samningunum, sem heimili lánveitanda að gjaldfella lánin, ef lántaki hefur ekki lagt fram tryggingar eða viðbótatryggingar innan settra tímamarka skv. 6. gr. Þetta þýði að stefnanda sé aðeins heimilt að gjaldfella lánasamningana sökum ónógra trygginga ef stefndi hefur ekki lagt fram viðbótartryggingar innan 14 daga frá áskorun stefnanda um slíkt.

Stefndi byggi á að tilkynning sú sem stefnandi sendi honum með tölvupósti þann 26. febrúar 2009, sem kölluð sé „veðkall“, sé óskýr og beri ekki með sér að vera tilkynning eða áskorun um að hann setji viðbótartryggingar til lánveitanda vegna framangreindra tveggja lána.

Í því sambandi bendi stefndi fyrst og fremst á að lánasamningunum og skilyrðum þeirra sé ekki lýst í þessari tilkynningu á þann hátt að ekki fari á milli mála að um þá sé að ræða. Samningarnir séu sagðir vera við Íslandsbanka hf., kt. 491008-0160 á meðan þeir beri með sér að vera við Glitni banka hf., kt. 550500-3530. Sagt sé í tilkynningunni að stefndi hafi 3 daga til að koma tryggingarhlutfalli í samræmi við ákvæði samninganna meðan þeir beri með sér að stefndi hafi 14 daga til þess.

Í þessu sambandi leggi stefndi áherslu á að sönnunarbyrðin í máli þessu hvíli alfarið á stefnanda og hann bendi einnig á þá skyldu sem á stefnanda hvíli, sem bankastofnun með fjölda lögfræðinga í vinnu, að sjá til þess að íþyngjandi tilkynningar séu svo skýrar að ekki fari milli mála hvað þær feli í sér.

Stefndi byggi á því, samkvæmt framangreindu, að þar sem honum hafi ekki borist tilkynning og áskorun um að leggja fram frekari tryggingar vegna lánasamninganna, innan 14 daga, séu skilyrði gjaldfellingar skv. (iv.) lið 11. gr. lánasamninganna ekki fyrir hendi. Af þeim sökum séu lánasamningarnir í skilum og ógjaldfelldir, sem leiði til þess að sýkna verði stefnda af fjárkröfu stefnanda.

Krafa um dráttarvexti uppfylli ekki ákvæði laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, sem m.a. geri ráð fyrir að tilgreina þurfi hundraðshluta þeirra í stefnu nema byggt sé á 11. gr. laganna. Þar sem krafan sé aðeins byggð á III. kafla laganna beri að vísa kröfum stefnanda um dráttarvexti frá dómi.

Stefndi byggir á að af og frá sé að skilyrði 5. gr. laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu og lögbann o.fl. séu uppfyllt. Tilgangur 1. mgr. 5. gr. sé að tryggja kröfueiganda fyrir yfirvofandi hættu á að skuldara takist að eyða, selja, veðsetja, eða ráðstafa með öðrum hætti öllum eignum sínum meðan dómsmál er rekið um kröfuna, þannig að engar eignir liggi fyrir til aðfarar að gengnum dómi. Stefnandi verði að sýna fram á að þessum skilyrðum sé fullnægt til þess að kyrrsetning nái fram að ganga, en séu þau ekki til staðar beri að synja um kyrrsetningu. Sönnunarbyrðin hvíli m.ö.o á stefnanda. Stefnandi hafi hvorki sannað að hann eigi lögvarða kröfu á hendur stefnda né sýnt fram á þá yfirvofandi hættu sem ákvæðið áskilji að þurfi að vera uppfyllt svo heimilt sé að kyrrsetja eigur. Af þeim sökum beri að hafna kyrrsetningunni.

Auk þess telji stefndi að stefnandi eigi enga lögvarða kröfu um greiðslu peninga á hendur hluthöfum félagsins og geti þar af leiðandi ekki kyrrsett hinn handveðsetta arð hluthafanna.

Handveðsyfirlýsingin hafi stoð í 45. og 46. gr. laga nr. 75/1997 um samningsveð og hafi henni ekki verið hnekkt. Þá beri að geta þess að þeir einstaklingar sem arðurinn var settur að veði, hafa talið hann fram til skatts og greitt af honum fjármagnstekjuskatt.

Í þessu sambandi beri að hafa í huga að í ljósi handveðsetningarinnar eigi hluthafarnir kröfu til þeirra fjármuna sem um ræði, þ.e. hins óútgreidda arðs. Ekki megi því ráðstafa fjármununum öðruvísi en til hluthafanna. Andlag kyrrsetningarinnar tilheyri því veðeiganda, sem sé ekki aðili að dómsmáli þessu. Kyrrsetningarbeiðninni hafi ekki verið beint að veðeiganda og því beri hafna kyrrsetningunni.

Þá mótmæli stefnandi einnig túlkun stefnanda á 6. gr. lánasamninganna. Ekki verði séð að innan hins veðsetta, skv. 6. gr. samninganna, falli arður í skilningi 74. gr. laga um einkahlutafélög nr. 138/1994, þ.e. sá ágóði, eða tekjur umfram gjöld af atvinnurekstri stefnda. Einungis sé um að ræða arð af veðinu, þ.e. ágóða af hinu veðsetta. Fráleitt sé að halda því fram að arður af verðbréfum teljist það sama og arður af atvinnurekstrinum sem slíkum, þ.m.t. söluhagnaði af hlutabréfum sem í þessu tilviki hafi legið til grundvallar arðsgreiðslunni. Ekkert sé minnst á söluhagnað í 6. gr. lánasamningsins. Sé talið að ákvæðið sé óskýrt hvað þetta varðar verði stefnandi að bera hallann af því.

Einnig sé ljóst að ekki er uppfyllt það skilyrði 5. gr. kyrrsetningarlaga að sennilegt megi telja, ef kyrrsetning verði ekki staðfest, að draga muni mjög úr líkindum til að fullnusta kröfu stefnanda takist eða hún verði verulega örðugari.

Samkvæmt upplýsingum stefnda hafi engum eignum verið ráðstafað eða þær seldar eða fluttar þannig að andvirði þeirra sé ekki til reiðu kröfuhöfum félagsins. Í þessu sambandi beri að hafa í huga, að arðinum hafi verið ráðstafað með lögmætum hætti í desember inn á handveðsettan reikning hluthafa stefnda. Ekki verði séð að sú ráðstöfun hafi brotið í bága við lánasamninginn, sbr. framangreint, auk þess sem eignir félagsins hafi verið meiri en skuldir á þeim tíma, og því fullt tilefni til greiðslu arðs. Ekki hafi aðrar ráðstafanir farið fram eða sýnilegt að þær muni fara fram þannig að réttlæta megi kyrrsetningu.

Ekki sé hægt að kyrrsetja eignir sem þegar hafi verið ráðstafað, sbr. veðsetningu arðsins. Til þess að kyrrsetja hefði mátt arðgreiðslurnar, hefði beiðni um slíkt átt að koma áður en arðinum var ráðstafað með handveðsyfirlýsingu og honum síðan ráðstafað með öðrum hætti, svo sem með greiðslu fjármagnstekjuskatts.

Gerðarbeiðandi verði að sýna fram á að skilyrði 1. mgr. 5. gr. kyrrsetningarlaga séu uppfyllt hvað þetta varðar, eða að yfirvofandi hætta sé á framangreindu og verði hér að gera strangar kröfur til þess að sýnt sé fram á framangreint. Engin sú ráðstöfun hafi hins vegar farið fram sem leiði til þess að skilyrði 1. mgr. 5. gr. laganna séu uppfyllt eða geti verið uppfyllt.

Stefndi hafi átt í samningaviðræðum við stefnanda með það að markmiði að endurskipuleggja fjárhag félagsins og að tryggja að stefnandi, sem er aðalkröfuhafinn, fái fullnustu þeirra krafna sem hann eigi á félagið. Það sé hins vegar á engan hátt viðurkenning á nefndu skilyrði 5. gr. kyrrsetningarlaga.

Ekkert bendi til þess að félagið muni flytja eignir sínar úr landi eða gera aðrar ráðstafanir sem réttlæti kyrrsetningu á framangreindum grunni, þvert á móti hefur félagið sýnt vilja til að semja um þá kröfu sem um ræði.

Þá verði að telja að stefnandi þurfi fyrst að hnekkja þeirri ráðstöfun stefnda að greiða arðinn inn á handveðsettan reikning hluthafa áður en hægt sé að fara fram á kyrrsetningu á þeirri eign þar sem henni hafi þegar verið ráðstafað. Það hafi ekki verið gert enda hafi túlkun stefnanda á 6. gr. lánasamningsins verið harðlega mótmælt.

Í ljósi þess sé ekkert sem knýi á kyrrsetningu enda sé kyrrsetning ekki réttur grundvöllur fyrir framangreint mál, sérstaklega ekki er varði hinn handveðsetta reikning eigenda.

Stefndi vísi einkum til almennra regla samninga- og kröfuréttar. Jafnframt vísi hann til laga um kyrrsetningu, lögbann o.fl., nr. 31/1990 einkum 5. gr. Einnig vísi stefndi til 45. og 46. gr. laga nr. 75/1997 um samningsveð og 74. gr. laga um einkahlutafélög nr. 138/1994. Um málskostnað sé vísað til 129. og 130. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991, sbr. einnig lög um virðisaukaskatt nr. 50/1988.

IV

Fyrir liggur að með tveimur lánasamningum aðila, dags. 21. september 2007, lánaði stefnandi stefnda fjárhæð að jafnvirði IKR 1.245.000.000 og IKR 255.000.000. Gjalddagi beggja lánanna er 10. ágúst 2010. Vexti skyldi hins vegar greiða á sex mánaða fresti, í fyrsta sinn 10. febrúar 2008. Hafði stefndi staðið í skilum með greiðslu vaxta er mál þetta var höfðað.

Í 6. gr. lánasamninganna er kveðið á um að verðmæti þeirra verðbréfa sem sett hafa verið að veði til tryggingar á lánum samkvæmt samningnum skuli á hverjum tíma nema a.m.k. 105% af uppreiknuðum eftirstöðvum lánsins. Fari verðmæti trygginga niður fyrir 102% af uppreiknuðum eftirstöðvum lánsins, skuli lántaki hafa 14 daga, eftir tilkynningu frá lánveitanda þar að lútandi, til að færa tryggingahlutfallið í 105% að nýju.

Óumdeilt er að tryggingar stefnda féllu niður fyrir umsamið lágmark samkvæmt lánasamningunum.

Fyrir liggur að með veðkalli, dags. 26. febrúar 2009, var skorað á stefnda að lagfæra stöðuna án tafar með þeim hætti sem kveðið er á um í 6. kafla samningsins. Voru stefnda gefnir 3 dagar til að leiðrétta stöðuna. Tekið var fram að áður send tilkynning um gjaldfellingu lánanna, þ.e. frá 10. febrúar 2009, væri afturkölluð tímabundið eða þar til í ljós kæmi hvort félagið yrði við veðkallinu.

Byggir stefndi á að tilkynning sú sem stefnandi sendi honum með tölvupósti þann 26. febrúar 2009 sé óskýr og beri ekki með sér að vera tilkynning eða áskorun um að hann setji viðbótartryggingar til lánveitanda vegna framangreindra tveggja lána.

Í umræddu veðkalli er vísað til lánasamnings við Íslandsbanka hf., kt. 491008-0160, (áður Glitnir banki hf., kt. 550500-3530), dags. 21. september 2007, að fjárhæð að jafnvirði kr. 1.500.000.000, 00/100 (krónur eittþúsundogfimmhundruðmilljónir 00/100), í íslenskum krónum og/eða erlendum myntum, ásamt síðari viðaukum ef við á.

Af veðkallinu er ljóst að Íslandsbanki hf. er kominn í stað Glitnis banka hf. í lögskiptum aðila. Er það mat dómsins að tilkynningin, eins og hún er orðuð, beri skýrlega með sér að vera veðkall vegna lánasamninga aðila, dags. 21. september 2007, sem mál þetta snýst um,

Þá er það og mat dómsins að þó að stefnda hafi í tilkynningunni einungis verið gefnir 3 dagar til leiðréttingar á tryggingarhlutfallinu í stað 14, eins og kveðið er á um í lánasamningunum, geti það eitt og sér ekki valdið ógildingu veðkallsins enda liggur fyrir að stefndi varð ekki við áskoruninni innan 14 daga. Var stefnanda því heimil gjaldfelling lánanna skv. (iv.) lið 11. gr. lánasamninganna. Samkvæmt því verður stefnda gert að greiða stefnanda stefnufjárhæðina kr. 1.108.355.354.

Í d. lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála er kveðið á um að í stefnu skuli greina svo glöggt sem verða má dómkröfur, þar á meðal um vexti. Krafa stefnanda um að stefnufjárhæðin beri dráttarvexti er hvorki afmörkuð með því að tilgreina ákveðinn vaxtafót né með vísan til 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001. Verður því ekki hjá því komist að vísa dráttarvaxtakröfu stefnanda frá dómi.

Með vísan til þess sem fyrir liggur um að stefndi eigi ekki aðrar eignir en hinn kyrrsetta bankareikning, sem handveðsettur er hluthöfum stefnda, og að fyrir liggur að til stóð að greiða hluthöfunum út innistæðuna, verður að fallast á með stefnanda að skilyrði kyrrsetningar samkvæmt 5. gr. laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu og lögbann hafi verið fyrir hendi. Verður því þegar af þeirri ástæðu, og þar sem ekki þykir sýnt að á gerðinni séu þeir ágallar sem valdið geta ógildi hennar, að verða við kröfu stefnanda og staðfesta kyrrsetningargerð þá sem sýslumaðurinn í Reykjavík framkvæmdi 20. maí 2009, þar sem kyrrsett var 91.364.975 króna innistæða á bankareikningi stefnda hjá Íslandsbanka hf., eins og nánar greinir í dómsorði.

Eftir niðurstöðu málins verður stefndi dæmdur til að greiða stefnanda 700.000 krónur í málskostnað.

Þ-kvk-nf E-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóminn.

Dómsorð:

Stefndi, Skildingur ehf., greiði stefnanda, Glitni Banka hf., kr. 1.108.355.354.

Dráttarvaxtakröfu stefnanda er vísað frá dómi.

Staðfest er kyrrsetningargerð sýslumannsins í Reykjavík nr. K-30/2009 frá 20.

maí 2009, þar sem kyrrsett var 91.364.975,00 kr. innistæða á bankareikningi stefnda nr. 513-14-401613 hjá Íslandsbanka hf. til tryggingar framangreindri skuld.

Stefndi greiði stefnanda 700.00 krónur í málskostnað.

Þ-kvk-nf E-kvk-nf