X-31/2009

Mál þetta var þingfest 2. október 2009 og tekið til úrskurðar 19. apríl 2010.

Sóknaraðili er LEBO GmbH, Usl Id nr. De 250 099 337, Coesfeld HRB 1024, 46395 Bocholl Händelstrasse 15, Þýskalandi.

Varnaraðili er þrotabú EPG ehf., Reykjavík.

Sóknaraðili krefst þess að viðurkennd verði sértökukrafa LEBO GmbH í þrotabú EPG ehf. á grundvelli 109 gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti að fjárhæð EURO 209.656.34. Til vara krefst sóknaraðili þess að viðurkennd verði skaðabótakrafa á hendur varnaraðila á grundvelli 3. mgr. 110. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti að fjárhæð EURO 209.656.34. Til þrautavara er þess krafist að krafa að fjárhæð EURO 209.656.34 verði viðurkennd sem veðkrafa á grundvelli 111. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti.

Þá er krafist málskostnaðar úr hendi varnaraðila samkvæmt málskostnaðarreikningi.

Varnaraðili krefst þess að staðfest verði sú afstaða skiptastjóra að krafa sóknaraðila upphaflega að fjárhæð EURO 209.656.34 að höfuðstól sé almenn krafa samkvæmt 113. gr. gjaldþrotaskiptalaga nr. 21/1991.

Þá krefst varnaraðili sýknu af vara- og þrautavarakröfu sóknaraðila.

Í báðum tilvikum er krafist málskostnaðar úr hendi sóknaraðila samkvæmt framlögðum málskostnaðarreikningi.

Málsatvik

Með úrskurði Héraðsdóms Reykjavíkur, uppkveðnum 14. maí 2009, var bú EPG ehf. tekið til gjaldþrotaskipta. Með innköllun, sem birt var í Lögbirtingablaðinu í fyrra sinn 20. maí 2009 vegna gjaldþrotaskipta á þrotabúi EPG ehf., var boðað til kröfuhafafundar sem haldinn skyldi 6. ágúst 2009. Með tölvupósti, dags. 29. maí 2009, frá C-x-x A-x-x, lögmanni hjá Stellmach og Bröckers í Bocholt í Þýskalandi, til skiptastjóra var upplýst að hurðir frá LEBO GmbH, sem voru í vörslum þrotabúsins, væru háðar eignarréttarfyrirvara. Eignarréttarfyrirvarinn var ítrekaður með formlegu bréfi til skiptastjóra dags. 2. júní 2009.

Með kröfulýsingu, dags. 15. júlí 2009, sem móttekin var af skiptastjóra 16. júlí 2009 var kröfum samtals að fjárhæð EURO 209.656.34 lýst sem sértökukröfu á grundvelli 109. gr. laga nr. 21/1991 og til vara sem veð- eða tryggingarkröfu á grundvelli 111. gr. sömu laga. Að svo miklu leyti sem kröfunni yrði ekki fullnægt af andvirði veðsins var kröfunni lýst sem almennri kröfu á grundvelli 113. gr. sömu laga. Með bréfi skiptastjóra, dags. 30. júlí 2009, var kröfu sóknaraðila um sértökukröfu á grundvelli eignarréttarfyrirvara samkvæmt 2. mgr. 38. gr. laga 75/1997, synjað. Sóknaraðili bókaði mótmæli sín við afstöðu skiptastjóra með bréfi frá 6. ágúst 2009 sem lagt var fram á kröfuhafafundi þrotabúsins.

Á kröfuhafafundi, sem haldinn var 6. ágúst 2009, gerði skiptastjóri grein fyrir skrá um lýstar kröfur auk mótmæla sem fram komu við ákvörðun skiptastjóra um niðurröðun krafna í forgangsröð. Á skiptafundi, sem haldinn var 29. september 2009, sem boðað var til í þeim tilgangi að jafna ágreining, kom m.a. fram í greinargerð skiptastjóra, að allur rekstur þrotabúsins hafi verið seldur Stepp ehf með kaupsamningi, dags. 1. júní 2009. Jafnframt kom fram að ágreiningur væri uppi um tvær kröfur, annars vegar vegna veðréttar Glitnis hf. frá því í júní 2008, og hins vegar varðandi eignarréttarfyrirvara sóknaraðila. Í máli skiptastjóra kom m.a fram að hann hafi vitað af kröfu sóknaraðila um eignarréttarfyrirvara hans áður en hann tók ákvörðun um sölu á rekstri þrotabúsins til Stepp ehf. Skiptastjórinn taldi eignarréttarfyrirvarann ekki vera fyrir hendi með þeim hætti sem áskilið er í íslenskum lögum. Með vísan til niðurstöðu skiptafundar, dags. 29. september 2009, ákvað skiptastjóri að skjóta málinu til héraðsdóms til að fá úrlausn dómsins á ágreiningsefninu á grundvelli 2. mgr. 120. gr., sbr. 171. gr. laga nr. 21/1991, um gjaldþrotaskipti.

Málsástæður og lagarök sóknaraðila

Sóknaraðili byggir aðalkröfu sína um viðurkenningu á sértökukröfu sinni að fjárhæð EURO 209.565.34, í þrotabú EPG ehf. á grundvelli 109. gr. laga nr. 21/199, á því að skilyrðum 2. mgr. 38. gr. laga nr. 75/1997 um samningsveð hafi verið fullnægt og því hafi synjun skiptastjóra á viðurkenningu á sértökukröfu sóknaraðila, er lýtur að eignarréttarfyrirvara, verið óréttmæt. Sóknaraðili hafi um margra ára skeið átt í farsælu viðskiptasambandi við EPG ehf. áður en félagið var lýst gjaldþrota. Að baki þeim viðskiptum sé viðskiptasamningur sem byggist á almennum viðskiptaskilmálum sóknaraðila, þar sem kveðið sé á um eignarréttarfyrirvara sóknaraðila á afhentum hurðum, sbr. 11. gr. í viðskiptaskilmálum sóknaraðila. Sóknaraðili hafi verið eini hurðabirgir EPG ehf. Allar erlendar hurðir í þrotabúinu hafi verið framleiddar af sóknaraðila og merktar á umbúðum með vörumerki sóknaraðila. Á reikningum sem fylgt hafi með kröfulýsingu dags. 15. júlí 2009, komi fram nákvæm sundurliðun á fjölda, vörunúmeri og lýsingu á afhentum hurðum til EPG ehf. Forráðamönnum EPG hf. hafi átt að vera kunnugt um að forsenda hverrar afhendingar hafi verið, að til staðar væri eignarréttarfyrirvari, þar til kaupverð væri að fullu greitt, enda hefði það verið í samræmi við samning aðila. Í bókhaldi og skjölum þrotabúsins eigi að vera afrit af viðskiptaskilmálum, þar sem m.a. sé greint frá eignarréttarfyrirvara sóknaraðila á afhentum hurðum. Hér sé og til þess að líta að sóknaraðili hafi gert sóknaraðila EPG ehf. grein fyrir því bæði munnlega og skriflega að hurðir sem voru í þrotabúinu væru eign sóknaraðila á grundvelli eignarréttarfyrirvara hans. Sóknaraðili hafi því gert allt sem í hans valdi stóð til að halda fram réttindum sínum, bæði gagnvart forráðamönnum EPG ehf. og skiptastjóra þrotabúsins. Þrátt fyrir að skiptastjóra hafi verið tilkynnt hinn 29. maí 2009 að sóknaraðili ætti sértökurétt á grundvelli eignarréttarfyrirvara á hurðum í vörslum þrotabúsins, hafi skiptastjóri ákveðið að selja umræddar hurðir með kaupsamningi dags. 1. júní 2009. Sé ljóst að skiptastjóri hefði átt að bíða með sölu á umræddum hurðum í vörslu þrotabúsins þar til ágreiningur hefði verið leystur varðandi sértökukröfu sóknaraðila.

Sóknaraðili byggir kröfu sína einnig á því að eignarréttarfyrirvarinn hafi verið gildur og í samræmi við 2. mgr. 38. gr. laga nr. 75/1997. Byggi sóknaraðili á því að á reikningum og afhendingarnótum hafi komið fram lýsing og vörunúmer ásamt fjölda hinna afhentu hurða og þar með hafi andlag fyrirvarans verið nægjanlega sundurgreint frá öðrum hlutum í vörslu þrotabúsins. Í athugasemdum með 2. mgr. 38. gr. í frumvarpi því sem varð að lögum nr. 75/1997 komi m.a. fram að ,,Ef fram kemur í samningi þeim, sem liggur til grundvallar viðskiptum aðila, hvaða verðmæti hafa verið seld með greiðslufresti, ætti ekki að koma að sök þótt veðréttarins sé getið á öðru skjali“. Leiði þetta til þess að með samanburði á eignarréttarfyrirvara í viðskiptaskilmálum sóknaraðila og reikningum og afhendingarnótum hans til EPG ehf., hafi áskilnaði 2. mgr. 38. gr. laga nr. 75/1997 verið fullnægt. Í dómi Héraðsdóms Reykjavíkur í máli X-21/2008, hafi dómurinn komist að þeirri niðurstöðu að ,,veðsetning sú sem hér um ræðir er veðsetning á heildarsafni muna og getur tilgreining á fjölda ekki skipt máli. Þykir því verða að líta svo á að tilgreining vörubirgða sé fullnægjandi“.

Í tilviki sóknaraðila sé ljóst að allar erlendar hurðir í vörslu þrotabúsins hafi verið veðsettar heildarveðsetningu á grundvelli almenns eignarréttarfyrirvara sóknaraðila. Augljóst sé að þótt viðskiptaskilmálarnir væru almennir, hafi þeir verið hluti viðskipta milli aðila og í fullu gildi. Hver sala með sérgreindri vöru á reikningi hafi svo verið framkvæmd á grundvelli skilmálanna. Hver sala hafi því verið gagnkvæmur samningur milli aðila og hafi verið algerlega óþarft að aðilar færu að skrifa undir eða undirgangast skilmálana sérstaklega í hvert skipti sem forsvarsmenn EPG ehf. hafi keypt vörur af sóknaraðila. Hér sé og til þess að líta að hurðir sem voru afhentar EPG ehf. hafi verið merktar á umbúðum sóknaraðila, sem í sjálfu sér ætti að vera nægjanleg sérgreining á þeim verðmætum sem krafist hafi verið afhendingar á, á grundvelli 109. gr. laga nr. 21/1991.

Í dómi Hæstaréttar nr. 464/2008 segi m.a. ,,Samkvæmt 109. gr. laga nr. 21/1991 skal afhenda eign eða réttindi í vörslum þrotabús, þriðja manni ef hann sannar eignarrétt sinn að þeim. Í framkvæmd hefur verið talið að tvö skilyrði þurfi að uppfylla til að ákvæðið eigi við varðandi peningafjárhæðir. Í fyrsta lagi þarf sá sem krefst peningafjárhæðarinnar að sýna fram á eignarrétt að henni, en í öðru lagi þarf féð að liggja sérgreint í vörslum búsins.“ Að breyttu breytanda sé ljóst að eignarréttur sóknaraðila sé óumdeildur, að því er lúti að erlendum hurðum sem voru í vörslum þrotabús EPG ehf., þar sem sóknaraðili hafi þegar sýnt fram á að hann hafi verið eini erlendi hurðabirgir EPG ehf. Jafnframt séu hurðir sóknaraðila merktar honum, er leiði til þess að mjög auðveldlega hafi verið unnt að bera kennsl á umræddar hurðir.

Í dómasafni Hæstaréttar frá 1989, bls. 1473, komi fram í niðurstöðu dómsins, að ,,þó eignarréttarfyrirvari væri ekki virkur gagnvart þriðja aðila þá sé hann gildur gagnvart þrotabúinu þar sem ósannað var að fyrirsvarsmönnum seljanda hafi verið kunnugt um að fyrirsvarsmenn þrotabúsins hefðu ekki virt eignarréttarfyrirvara seljanda við sölu til þriðja aðila“. Hafi því krafa um greiðslu utan skuldaraðar verið tekin til greina.

Sóknaraðili eigi því skýlausan rétt til þess að fá kröfu sína greidda utan skuldaraðar. Þá telji sóknaraðili að í aðalkröfu sinni felist einnig að hugsanlega verði viðurkennd önnur og lægri sértökukrafa, sýni varnaraðili fram á að endursöluvirði hurðanna hafi verið lægra, sbr. kaupsamning dags. 1. júní 2009. Sóknaraðili leggi áherslu á að hurðirnar séu, samkvæmt innkaupsvirði í evrum, að verðmæti ríflega 36 milljónir króna. Hljóti því kaupverðið, samkvæmt kaupsamningnum sem var 18. 937.054 krónur, að vera meira og minna fyrir hurðirnar. Eðli málsins samkvæmt geri sóknaraðili einnig kröfu til þess, að um þann hluta kröfunnar sem ekki greiðist sem sértökukrafa verði farið með eftir varakröfum þeim sem sóknaraðili geri.

Varakröfu sína um skaðabætur styðji sóknaraðili með því að skiptastjóri þrotabúsins hafi verið grandvís um eignarréttarfyrirvara sóknaraðila, sbr. símtöl, tölvupóst og bréf þess efnis fyrir hönd sóknaraðila til skiptastjóra. Með því að selja allan rekstur og lager þrotabúsins án þess að halda eftir hurðum í eigu sóknaraðila hafi skiptastjóri bakað sóknaraðila tjón í skilningi 3. mgr. 110. gr., sbr. 3. mgr. 123. gr. laga um gjaldþrotaskipti o.fl., enda grandvís um eignarrétt sóknaraðila. Fjárhæð skaðabótakröfunnar sé söluverð hurðanna EURO 209.656.34. Nánar styðji sóknaraðili kröfu sína við það sjónarmið, að ef skiptastjóri þrotabúsins hefði látið sóknaraðila hurðirnar í té, eins og skiptastjóra hafi borið skylda til, hefði sóknaraðili getað selt þær áfram fyrir sama verð. Eins megi líta til þess að endurkröfuverð sambærilegra hurða sé það sama. Að öðru leyti vísi sóknaraðili til sjónarmiða og lagaraka sem rakin séu með aðalkröfu sóknaraðila.

Þrautavarakrafa um viðurkenningu á veðkröfu að fjárhæð EURO 209.656.34 er rökstudd með því að þar sem eignarréttarfyrirvari (söluveð) sóknaraðila hafi verið til staðar beri skiptastjóra að viðurkenna kröfuna sem veðkröfu í skilningi 111. gr. laga um gjaldþrotaskipti o.fl. Fyrir liggi að hinir veðsettu munir muni hafa verið seldir og eigi sóknaraðili því tilkall til þess að fá greitt upp í kröfu sína til samræmis við kaupsamning skiptastjóra við Stepp ehf., þegar til úthlutunar komi. Að öðru leyti vísi sóknaraðili til sjónarmiða og lagaraka sem rakin séu með aðal- og varakröfu sóknaraðila.

Málsástæður og lagarök varnaraðila

Þeim fullyrðingum sóknaraðila, að til grundvallar viðskiptum aðila hafi legið tvíhliða viðskiptasamningur, sem byggi á þeim almennu viðskiptaskilmálum sóknaraðila, sem sé að finna í skjölum málsins, hafnar varnaraðili sem röngum og ósönnuðum. Enginn slíkur viðskiptasamningur hafi verið lagður fram í málinu og þeir almennu viðskiptaskilmálar sem þar sé að finna, séu ekki undirritaðir af varnaraðila. Jafnframt sé fullyrt að hinn meinti eignarréttarfyrirvari sóknaraðila hafi verið í samræmi við samning aðila. Þetta sé einnig rangt, þar sem enginn undirritaður viðskiptasamningur hafi verið lagður fram í málinu og engum slíkum samningi til að dreifa.

Sóknaraðili byggi á því að ekki hafi stofnast samningur milli aðila um söluveð, sem uppfylli þau skilyrði fyrir réttarvernd slíkra samninga sem er að finna í lögum nr. 75/1997 um samningsveð.

Í fyrsta lagi sé ekki fyrir hendi skriflegur samningur milli aðila um söluveð, eins og gert sé að skilyrði fyrir réttarvernd slíkra veða í 1. mgr. 38. gr. laga nr. 75/1997. Samkvæmt ákvæðinu sé það skilyrði fyrir réttarvernd slíkra samninga um söluveð, að þeir séu gerðir skriflega og í síðasta lagi samtímis afhendingu söluhlutarins til kaupanda. Hvorugt hafi verið uppfyllt í þessu máli. Í umfjöllun um ofangreinda málsgrein í frumvarpi því sem orðið hafi að lögum nr. 75/1997 komi fram að krafan um skriflegan samning feli það í sér að fyrir liggi samningur um söluveð, sem undirritaður sé af báðum aðilum.

Enginn undirritaður samningur milli aðila hafi verið lagður fram í málinu og almennir óundirritaðir söluskilmálar sóknaraðila uppfylli ekki þetta skýra skilyrði um skriflegan undirritaðan samning milli aðila. Þá hafi jafnframt verið talið leiða af 35. gr. laga nr. 75/1997, að söluveð verði að byggjast á samningi aðila, um að heimilt sé að semja um veðrétt í hinu selda. Seljandi geti því ekki einhliða áskilið sér söluveð í hinu selda þannig að bindandi sé fyrir kaupanda. Einhliða yfirlýsingar í óundirrituðum söluskilmálum bindi því ekki varnaraðila. Þar fyrir utan sé nauðsynlegt að undirstrika í þessu samhengi að ekkert liggi fyrir í málinu um það að varnaraðili hafi yfir höfuð fengið afhenta söluskilmála sóknaraðila, eða verið kynnt efni þeirra.

Í öðru lagi leiði það af skorti á skriflegum samningi, að skilyrði það fyrir réttarvernd samninga um söluveð sem er að finna í 2. mgr. 38. gr. laga nr. 75/1997 sé ekki uppfyllt. Í ákvæðinu sé gert að skilyrði að tilgreind séu sérstaklega þau verðmæti sem veðréttur skuli ná til og það kaupverð sem honum sé ætlað að tryggja. Þar sem enginn skriflegur, tvíhliða undirritaður samningur sé til staðar í málinu, leiði það af sjálfu sér að skilyrði um sérgreiningu í slíkum samningi sé ekki uppfyllt.

Vegna rökstuðnings í greinargerð sóknaraðila þess efnis að þessu skilyrði 2. mgr. 38. gr. laga nr. 75/1997 hafi verið fullnægt með tilgreiningu sóknaraðila á vörunúmerum í reikningum eða afhendingarnótum til varnaraðila, sé nauðsynlegt að mótmæla sérstaklega að slík tilgreining fullnægi skýrum kröfum 1. mgr. 38. gr. laganna um skriflegan undirritaðan samning milli aðila. Tilvitnuð orð sóknaraðila úr frumvarpi laganna þess efnis að ekki ætti að ,,koma að sök“ þótt veðréttar sé getið á öðru skjali, aflétti ekki því grunnskilyrði fyrir gildi og réttarvernd söluveða samkvæmt 1. mgr. 38. gr. laga nr. 75/1997 að til staðar sé skriflegur, tvíhliða, undirritaður samningur um söluveð. Slíkur samningur sé ekki til staðar í máli þessu. Því er mótmælt að tilgreining á reikningum ásamt tilvísun á reikningum í almenna söluskilmála sem ósannað sé í málinu að varnaraðili hafi nokkurn tíma undirgengist, eða fengið afhenta, uppfylli skilyrði 2. mgr. 38. gr. laga nr. 75/1997.

Verði litið svo á, þrátt fyrir ofangreint, að samningur hafi komist á milli aðila um söluveð, sem uppfylli skilyrði 38. gr. laga nr. 75/1997 fyrir réttarvernd slíkra samninga, er á því byggt að samningur um söluveð á þeim vörum sem hér um ræði sé ógildur og í andstöðu við 36. gr. laga nr. 75/1997. Í þeirri grein komi fram að söluveð verði ekki stofnað yfir hlutum sem ætlaðir séu til endursölu. Þær vörur sem hér um ræði, hurðir frá sóknaraðila, hafi verið ætlaðar til beinnar endursölu hjá varnaraðila. Fullyrða megi að það sé óumdeilt í málinu að vörur þær sem sóknaraðili krefjist sértökuréttar á, á grundvelli söluveðs, hafi verið ætlaðar til endursölu, enda hafi það verið megintilgangur með rekstri varnaraðila að endurselja þær vörur sem um ræði.

Á því er byggt af hálfu varnaraðila, líti dómurinn svo á að fullnægjandi samningur hafi stofnast um söluveð, að slíkur samningur sé ógildur og að engu hafandi, enda verði söluveð ekki stofnað yfir vörum sem ætlaðar séu til endursölu samkvæmt ófrávíkjanlegu ákvæði 36. gr. laga nr. 75/1997. Því stofnist enginn veðréttur með slíkum samningum. Þar af leiðandi verði sértökuréttur sóknaraðila á grundvelli 109. gr. laga nr. 21/1991 ekki byggður á því að þær vörur sem seldar hafi verið hafi verið háðar söluveði.

Sóknaraðili geti því ekki krafist afhendingar á grundvelli sértökuréttar á þeim fjármunum sem komið hafi í stað þeirra vara í þrotabúi varnaraðila sem hafi átt að vera undirorpnar hinu meinta söluveði. Enginn samningur sé til staðar um söluveð sem uppfylli skilyrði 38. gr. laga nr. 75/1997 fyrir réttarvernd, og þó svo væri, sé slíkur samningur ógildur þar sem ekki verði stofnað til söluveðs svo gilt sé, yfir hlutum sem ætlaðir séu til endursölu.

Krafa sóknaraðila vegna ógreiddra reikninga EPG njóti því ekki sértökuréttar og sé almenn krafa í bú varnaraðila samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991. Af þeim sökum beri að staðfesta flokkun varnaraðila á kröfu sóknaraðila og sýkna varnaraðila af vara- og þrautavarakröfu sóknaraðila.

Niðurstaða

Ágreiningur máls þessa lýtur að því hvort samningur um söluveð hafi stofnast milli aðila um hurðir sem sóknaraðili seldi EPG ehf.

Skiptastjóri þrotabúsins seldi hurðir þessar með kaupsamningi 1. júní 2009, ásamt öðrum vörubirgðum hins gjaldþrota félags og stendur ágreiningur um hvort sóknaraðili eigi af þeim sökum rétt til þess að krafa hans verði viðurkennd sem sértökukrafa á grundvelli 109. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti eða til vara sem skaðabótakrafa á grundvelli 3. mgr. 110. gr. laganna eða til þrautavara sem veðkrafa á grundvelli 111. gr. laganna.

Við munnlegan málflutning gerði sóknaraðili grein fyrir málsástæðum er lutu að því að til eignarréttarfyrirvarans hefði stofnast eftir þýskum lögum og að til þess bæri að líta við úrlausn þessa máls. Málsástæður þessar koma ekki fram í greinargerð sóknaraðila og komu þær fyrst fram við munnlegan málflutning. Varnaraðili mótmælti þessum málsástæðum sem of seint fram komnum og verður þá ekki tekin afstaða til þeirra af hálfu dómsins.

Sóknaraðili hefur lagt fram almenna viðskiptaskilmála sína og í 11. gr. þeirra er ákvæði um eignarréttarfyrirvara seljanda. Viðskiptaskilmálar þessir eru ekki undirritaðir af aðilum. Þannig uppfylla þeir ekki það skilyrði réttarverndar söluveðs sem áskilið er í 38. gr. laga nr. 75/1997 að samningur um söluveð sé gerður skriflega og í síðasta lagi samtímis afhendingu söluhlutar til kaupanda. Enginn slíkur samningur um söluveð hefur verið lagður fram. Af því leiðir að ekki er fyrir að fara sérstakri tilgreiningu þeirra verðmæta sem veðréttur á að ná til, eða þeirrar lánsfjárhæðar sem tryggja skal, en ekki er nægilegt að til staðar sé tilgreining sóknaraðila á vörunúmerum í reikningum og afhendingarnótum vegna umþrættra hurða. Slík tilgreining á vörunúmerum í reikningum og afhendingarnótum kemur ekki í stað tvíhliða skriflegs samnings milli aðila, auk þess sem ekki verður stofnað til söluveðs yfir hlutum sem ætlaðir eru til endursölu samkvæmt 36. gr. laga nr. 75/1997, en óumdeilt er að hurðir þær sem mál þetta er sprottið af voru ætlaðar til endursölu.

Þegar allt framangreint er virt, er hafnað kröfu sóknaraðila um viðurkenningu sértökukröfu á grundvelli 109. gr. laga nr. 21/1991. Með sömu rökum og rakin eru um höfnun á aðalkröfu sóknaraðila, verður hafnað varakröfu hans um skaðabætur á grundvelli 3. mgr. 110. gr., sbr. 3. mgr. 123. gr. laga um gjaldþrotaskipti og þrautavarakröfu um viðurkenningu á veðkröfu. Krafa sóknaraðila í þrotabú EPG ehf. að fjárhæð EUR 209.656.34 verður samkvæmt framangreindu viðurkennd sem almenn krafa samkvæmt 113. gr. gjaldþrotalaga nr. 21/1991.

Með vísan til 3. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 þykir rétt að hvor aðili greiði sinn kostnað af málinu.

I-kvk-nf E-kvk-nf héraðsdómari kveður upp þennan úrskurð.

Ú r s k u r ð a r o r ð:

Krafa sóknaraðila, LEBO GmbH að höfuðstól 209.656.34 EURO, er viðurkennd sem almenn krafa samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991, í þrotabú EPG ehf.

Málskostnaður fellur niður milli aðila.

I-kvk-nf E-kvk-nf