E-968/2019

P

(Á-kk-nf Þ-kk-nf Á-kk-nf lögmaður) og gagnsök Þetta mál, sem var tekið til dóms 28. janúar 2020, höfða C, og E, bæði til heimilis að S 10, Reykjavík, með stefnu birtri 6. mars 2019 á hendur A, og P, báðum til heimilis að K 33, Reykjavík, til greiðslu eftirstöðva kaupverðs.

Stefndu höfðuðu mál til sjálfstæðs dóms um greiðslu skaðabóta og afsláttar úr hendi stefnenda með gagn stefnu, birtri 29. mars 2019, eins og þeim er heimilt skv. 2. mgr. 28. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þessari kröfu halda þau einnig fram til skuldajöfnun ar við kröfu stefnenda.

Í aðalsök krefjast aðalstefnendur þess að aðalstefndu verði dæmd óskipt (insolidum) til að greiða aðalstefnendum 1.201.518 kr. með dráttarvöxtum, skv. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, frá 1. febrúar 2019 til greiðsludags. Þá er krafist vaxtavaxta skv. 12. gr. sömu laga er leggist við höfuðstól á 12 mánaða fresti.

Þau krefjast jafnframt málskostnaðar auk virðisaukaskatts úr hendi aðal-stefnd u.

Aðalstefndu krefjast aðallega sýknu af öllum kröfum aðalstefnenda.

Þau krefjast að auki málskostnaðar óskipt (in solidum) úr hendi aðalstefnenda.

Í gagnsök krefjast gagn stefnendur þess aðallega að gagn stefndu verði gert að greiða þeim skaðabætur eða afslátt að fjárhæð 6.1 5 7.0 00 k r., ásamt dráttarvöxtum skv.

1. mgr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, af þeirri fjárhæð frá stefnubirting-ardegi 29. mars 2019 til greiðsludags, auk málskostnaðar. Þess er krafist að krafa gagn stefnenda komi til skuldajöfnunar við kröfu gagn stefndu í aðalsök að því marki sem þarf en eftirstöðvar hennar verði tildæmdar gagn stefnendum úr hendi gagn-stefndu.

Í báðum tilvikum krefjast gagn stefne ndurm á lskostnaðar úr hendi gagn stefndu.

Gagn stefndu krefst aðallega sýknu af öllum kröfum gagn stefnenda.

Til vara krefjast þau verulegrar lækkunar fjárkrafna gagn stefnenda.

Í báðum tilvikum krefjast þau málskostnaðar úr hendi gagn stefnenda ásamt virðisaukaskatti.

Málsatvik

Þetta mál varðar það álitaefni hvort kaupendur fasteignar eigi kröfu á hendur seljendum vegna galla á eigninni sem kaupendur geti nýtt til skuldajöfnunar við kröfu seljendanna um afsalsgreiðslu úr hendi þeirra.

Aðalstefnendur, C og E, keyptu, í byrjun árs 2014, 78,7 m 2 kjallaraíbúð í húsi nr. 33 við K í Reykjavík, merkta 01 0001, með fastanúmerið 202- 2998. Í lýsingu á söluyfirliti vegna þeirra kaupa segir að húsið sé timburhús með steyptum kjallara, b yggtárið 1952. Í söluyfirlitinu er hvorki minnst á þerri lögn (dren) umhverfis húsið né frágang á gólfi kyndiklefa. Íbúðin er lítið niðurgrafin og er meðal annars hægt að ganga beint úr stofunni út á lítillega niðurgrafinn sólpall suðvestan við húsið.

Aðalstefnendur báru að þau hefðu aðeins gert við tvennt á meðan þau bjuggu í íbúðinni. Þau hefðu skipt um gler í gluggum og árið 2015 hefðu þau steypt nýjar úti-trö ppur að inngangi íbúðarinnar og sett heitavatnslögn í þær. Aðalstefnandi C kvaðst ekki hafa vitað af gryfju í gólfi kyndiklefans fyrr en pípulagningamaður á hans vegum lyfti fjölum af gólfi kyndiklefans til þess að komast í heitavatnslögnina sem átti að leiða í tröppurnar.

Aðalstefnendur ákváðu í nóvember 2018 að selja kjallaraíbúðina og fólu fast-eignas ölunn i Domusnovaað sjá um söluna. Starfsmaður hennar útbjó söluyfirlit.

Gagn stefnandi, A, er systir aðalstefnanda, E. Óumdeilt mun vera að A var tíður gestur á heimili E frá árinu 2014.

Gagn stefnendur, A og P, gerðu kauptilboð í fasteignina 7. nóvember 2018, sem aðalstefnendur samþykktu. Kaupverðið, 42.000.000 kr., skiptist þannig að 4.000.000 kr. átti að greiða við kaupsamning, 36.000.000 kr. áttu að greiða st með láni og 2.00 0.000 kr. við afsal.

Málsaðilar rituðu undir kaupsamninginn 28. nóvember 2018. Þá breyttust greiðsluskilmálar á þann hátt að 4.000.000 k r. voru greiddar með reiðufé en greiðslan með láni hækkaði í 36.600.000 kr. Við afsa látti því að greiða 1.400.000 kr. Þegar lánið varg reitt út reyndist það nema hærri fjárhæð en gert var ráð fyrir, nánar tiltekið 36.798.482 kr. Af sals greiðslan lækkaði sem nam þeirri hækkun og eru eftirstöðvar hennar 1.201.518 kr., sem er dómkrafa aðalstefnenda.

Gagn stefnendur fengu eignina afhenta 10. desember 2018. Um miðjan janúar 2019 tilkynntu þau fasteignasölunni að þau teldu annmarka veraá eigninni. Fasteigna-salinn hafði samband við aðalstefnendur og greindi þeim frá athugasemdum gagn-stefnenda. Vegna fjölskyldutengsla milli kaupenda og seljenda fóru aðalstefnendur heim til gagn stefnenda að K 33 og fóru yfir meinta annmarka með þeim. Gagn stefn-endurvilduhinsvegarekki gera neitt nema í samráði við fasteignasalann.

Aðalstefnendur ákváðu í samráði við gagn stefnenduro g án athugasemda þeirra að fá fagmann til þess að skoða meinta annmarka á eigin kostnað. S-kk-nf G-kk-nf H-kk-nf, húsasmíðameistari hjá Fag mati, var fenginn til að meta ástand eignar-innar og stífluþjónustan Valur Helgason ehf. var fengin til að taka myndir af skólp-lögn. Gagn stefnandi, A, var viðstödd skoðanirnar.

S-kk-nf afhenti aðalstefnendum skýrslu um ástandið 16. janúar 2019. Það var niðurstaða hans að raki greindist í steypu í botnplötu í hjónaherbergi, sem rekja mætt til grunnvatns. Jafnframt mældist í þvottahúsgólfinu raki í steypu, og auk þess í svokölluðum brunni (gryfju, gólf í kyndiklefa er lægra en gólf í kjallara), en í þvír ými var olíukynding á sínum tíma. Í botnplötu í öðrum rýmum íbúðarinnar greindi hannekki raka og ekki heldur í veggjum hennar. Vegna vatnsins í gryfjunni í kyndiklef-anum ályktaði hann að þerrilagnir húsnæðisins virkuðu ekki sem skyldi. Hann taldi þerri lögn (dren) líklega farna í sundur og þyrfti að laga það með vorinu. H ann taldi þetta ekki galla og kostnaður við að þurrka botnplötuna væri smávægilegur. Hann lagði til að brunndælu yrði komið fyrir í gryfjunni í kyndiklefanum.

Í áliti hans kom fram að gagn stefnendur hefðu lagt nýtt parket yfir það sem fyrir var. H ann taldi að taka þyrfti eldra parketið upp og leyfa botnplötunni að þorna þegar gert hefði verið við þerri lögnina (drenið). Þ að yrði þó ekki gert fyrr en þerri-lögnin hefði verið löguð. Að sögn aðalstefnenda buðust þau til þess að gera við þerri-lögnina um vorið þegar hægt væri að grafa kringum húsið.

Skoðunarmaður greindi að auki myglu undir eldhúsinnréttingu sem hann taldi að gæti stafað af því að sökkull hefði lokað loftstreymi að og frá veggjum sem hann taldi vera raka í. Aðalstefnendur hreinsuðu mygluna og máluðu svæðið á eigin kostnað. Skoðun stíflu þjónustunnar sýndi að skólplögnin va r farin í sundur á einum stað. Aðalstefnendur tengdu skólplögnina tafarlaust á sinn kostnað. Þau gátu hins vegar ekki ráðist íað lagfæra þerri lögnina fyrr en frost var farið úr jörðu.

A fsalsfundur var haldinn á starfs stöð fasteignasölunnar í Kópavogi 1. febrúar 2019. Afsalsuppgjör hafði áður verið sent aðilum ásamt afriti af afsali. Aðalstefnendur komu á afsalsfundinn með lögmanni sínum. Gagn stefnendur komu á fundinn með yfirmanni gagn stefnanda og pólskum túlki. Á fundinum lögðu g agn stefn endur fram myndir á USB- lykli, sem þau vildu eingöngu sýna fasteignasölunni.

Að sögn aðalstefnenda tók yfirmaður gagn stefnanda yfir fundinn og hélt því fram að fasteignin væri gölluð og vísaði til fyrrgreindra mynda og taldi fasteignas öl -u na bera ábyrgð. Í kjölfarið urðu orðaskipti milli aðila, þar sem aðalstefnendur héldu því fram að umræddar myndir sýndu á engan hátt að fasteignin væri gölluð í skilningi laga um fasteignakaup. Auk þess lægju ekki nein gögn fyrir um meintan kostnað, til stuðnings þeirri afstöðu gagn stefnenda að fasteignin væri gölluð. Að beiðni þeirra fundaði fasteignasalinn með þeim í öðru herbergi.

A fsals greiðslan var ekki innt af hendi 1. febrúar 2019. Lögmaður aðals tefn-enda sendi gagn stefnendum innheimtubréf 7. febrúar 2019. Lögmaður gagn stefnend a-x-x varaði með bréfi 18. febrúar 2 019, og greindi frá þvíað gagn stefnendur væru að afla álits á því hversu hár viðgerðarkostnaður kynni að verða. H ann óskaði eftir að aðal-stefnendur frestuðu frekari innheimtuaðgerðum. Aðalstefnendur veittu gagn stefn-endum tveggja vikna frest. Þar eð þaul ögðu ekki fram nein gögn um meintan viðgerð-arkostnaði nnan þess frests höfðuðu aðalstefnendur þetta mál.

Gagn stefnendur töldu leynda galla hafa komið íljós á eigninni eftir afhendingu hennar, meðal annars á grundvelli skoðunar S-kk-ef G-kk-ef. Þau töldu sig því eiga réttmætar gagnkröfur á hendur aðalstefnendum. Þau héldu því eftir síðustu greiðslu sinni á eigin ábyrgð með vísun til 44. gr. laga um fasteignakaup nr. 40/2002. Við útgáfu gagn stefnu 28. mars 2019 töldu þau sig eiga kröf u á hendur aðalstefn-endum til skaðabóta eða afsláttar af kaupverði, sem þau áætluðu að næmi 7.542.500 kr., sem jafnframt var stefnufjárhæð í gagnsök.

Gagn stefnendur telja að aðalstefnendur hefðu átt bjóða þeim greiðslu fyrir nauðs ynlegar úrbætur á grund velli skýrslu Fagmats. Þess í stað hafi aðalstefnendur kosið að höfða þetta málog sé gagns tefnendum því nauðsynlegtað taka til varna og fá dómkvaddan matsmann til að stað reyna tjón sitt.

Hinir leyndu gallar sem þau bera fyrir sig eru þeir að í ljós hafi komið að f ast-eignin haldi ekki aðkomu vatni frá jarðvegi þar eð alltþerrilagnarkerfi(dren) hen n ar sé ónýtt. Þannig virðist það hafa verið lengi. Þ ví hafi vatn safnast í sökkla undir íbúðinni og valdið rakamyndun og myglu. Þá virðist vera að koma fram raki af svöl um efri hæðar og niður í loft svefnherbergis. Nauðsynlegt sé að ráðast í kostnaðarsamar úrbætur til þess að íbúðin verði íbúðarhæf.

Aðalstefnendur lögðu fram greinargerð í gagnsök þar sem þau mótmæltu því ífyrsta lagi að eigninv æri haldin leyndum gal la. Í öðru lagi mótmæltu þauþvía ð þerri-lögn eignarinnar væri ónýt og eignin héldi ekki aðkomu vatni frá jarðvegi. Þau höfn-uðu því jafnframt sem röngu og ósönnuðu að vatn hefði safnast undir sökkla hússinso g valdið raka og myglu í í búðinni. Enn fremur höfnuðu þau því að raki kæmi frá svölum efri hæðar og niður í loft svefnherbergis. Gagn stefnendur hefðu ekkert lagt fram sem styddi þessar ályktanir gagn stefnenda. Þær væru því ósannaðar og beinlínis rangar.

Eftiraðaðalstefnendurhöfðu lagt fram greinargerð í gagnsök fengu gagn stefn -endur dómkvaddan matsmann til þess að leggja mat á það hvort galli væri á eigninnio gef svo væri hvað kostaði að lagfæra hann. Hann átti einkum að meta hvort hann teldi aðkomuvatn hafa komist innfyrir sökkul hússins, hvort þ erri lögn (dren) væri fullnægjandi og hvort rakastig í botnplötu væri eðlilegt, svo og rakastig í gólfefnum og innréttingum.

Matsmaður taldi ljóst að grunnvatn væri í sökkli innan kyndiklefa. Auk þess sýndu mælingar of hátt rakastig í botnplötu því rakinn leiti upp í gegnum hana og sjá hafi mátt útfellingar og rakaummerki undir plasti sem hafi verið lagt undir gólfefni.

Ástæðu þessa taldi hann þáað drenlagnir, sem séu umhverfis hús iðað hluta, gætu ekki veitt vatni frá sökkli að götukerfi. Þess vegna væri vatnsálag á eignina þannig að yfir-borð vatns í inntaksklefa hækkaði og lækkaði eftir tíðarfari. Hann taldi þerrilagnir(dren) ekki fullnægjandi. Auk þess lægju þær ekki lægra en botnplatan og frágangur og lagnaefni uppfylltu ekki kröfur sem væru gerðar til slíkra byggingarhluta. Jafnf ramt vantaði þerrilagnir við hluta hússins.

Matsmaður taldi að rakastig í botnplötu væri hærra en viðmiðunarmörk. Þó taldi hannað rakastig í gólfefnum og innréttingum hefði verið innan marka á skoðun -ardegi. Hann sá ummerki um raka í gólfefnum við suma veggi en ekki voru sýnileg ummerki í innréttingum við skoðun. Hann tók ekki sýni til þess að staðreyna hvort mygla væri í gólfefnum eða innréttingum en engu að síður taldi hann myglu vera í hvoru tveggja. Matsmaður taldiað raki kæmi í gegnum svalagólf íbúðar á efri hæð þar eð efni sem voru notuð til þess að flísaleggja svalirnar væru ekki fullnægjandi vatns-v ö rnog því leitaði vatn í gegnum svalagólf með sprungum og kæmi fram íloftaklæðn-ingu íbúðar neðri hæðar.

Matsmaður taldi ágallana hafa verið til staðar þegar íbúð neðri hæðar var afhent 10. desember 2018. Hann tilgreindi hvað hann teldi nauðsynlegt að gera til þess að bæta úr, svo og að hann teldi þær úrbætur kosta 6.1 5 7.0 00 k r. Dómkröfu sína í gagns ök byggjagagn stefnendurá mati hans.

Málsástæður og lagarök aðalstefnenda

Aðalstefnendur krefja gagn stefnendur um greiðslu 1.201.518 kr. eftirstöðva kaupverðs eignarinnar að K 33. Til stuðnings henni vísa þau til kaupsamningsins, afsals uppgjörs og 50. gr. laga nr. 40/2002. Gagn stefnendur hafi haldið greiðslunni eftirá eigin áhættu, án þess að sý na fram á meinta galla á fasteigninni.

Aðalstefnendur vísa til álits S-kk-ef G-kk-ef H-x-x ar húsasmíða-meistara, sem hafi sagt það einfalt að þurrka botnplötuna. Það hafi verið mat hans aðþað væri ekki kostnaðarsöm aðgerð og myndi kostnaður af úrbótunum aldrei verða nálægt 10% af kaupverðinu.

Aðalstefnendur byggja á því að gagn stefnendur geti ekki borið fyrir sig neitt varðandi ástand og gæði eignar sem þau þekktu til eða máttu þekkja til þegar kaup-s amningurinn var gerður. Þau hafi skoðað íbúðina ítarlega fyri r kaupin og geti þ ví ekki borið fyrir sig neitt, sem þau hefðu mátt sjá við slíka skoðun, s br. ákvæði 29. gr. laga um fasteignakaup nr. 40/2002. Auk þess hafi gagn stefnendur þekkt fasteignina mjög vel, enda hefði A oft verið á heimili systur sinnar, aðalstefnanda E, frá árinu 2014.

Aðalstefnendur hafi ekki vitað af neinum raka í botnplötu í hjónaherbergi og þvottahúsi. Þeim hafi hvorki verið kunnugt um að ástand þ errila gnar (drens ) néskólp-l agnar væri ekki f u llnægj andi né að þetta tvennt virkaði ekki sem skyldi. Af þeim sökum hafi þau, eðli málsins samkvæmt, ekkigetað veitt u pplýsingaru m það.

Aðalstefnendur hafi engu að síður brugðist tafarlaust við, umfram skyldu, og bætt úr hluta þeirra ann marka sem skoðunarmaðurinn taldi vera á eigninni. Það eina sem eftir standi sé þerri lögnin (drenið) en það sé á forræði húsfélagsins. Sá an nmarkihafi ekki komið í ljós fyrr en 16. janúar 2019, eftir að fagmenn höfðu myndað þerri-og skólp lagnir. Þar eð þetta hafi komið í ljós meira en mánuði eftir að eignin var afhent og áhættuskipti urðu beri þau ekki á byrgð á þeim kostnaði sem tilfalli veg na lagfær inga á þessum lögnum.

Þ erri lögn sé þar fyrir utan hluti af sameign fjöleignarhúss skv. 6. gr. laga nr. 26/1994. Því legðu st eingöngu 41,7% af viðgerðarkostnaði þeirrar lagnar á gagn stefn-endur samkvæmt eignaskiptayfirlýsingu hússins.

Eftir standi að gagn stefnendur hafi ekki innt af hendi afsalsgreiðslu, 1.201.518 kr., sem greiða átti 1. febrúar 2019. Sú krafa sé enn ógreidd og því nauðsynlegt að krefjast greiðslu hennar fyrir dómstólum.

Samkvæmt kaupsamningi hafi gagn stefnendum bo rið að inna afsals greiðsluna af hendi 1. febrúar 2019. Því reiknist dráttarvextir á höfuðstól eftirstöðvanna frá þeim degi skv. 1 mgr. 5. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, sbr. 1. mgr. 6. gr. sömu laga, til greiðsludags.

A ðalstefne ndurb ygg jak röfur sínar á meginreglum samningaréttar, meðal ann-ars um skuldbindingargildi samninga. Þau vísa enn fremur til meginreglu kröfuréttar um efndir fjárskuldbindinga, sem fái m. a. stoð í 50. gr. laga nr. 40/2002. Krafa þeirra byggi st jafnframt á 49.– 55. gr., 1 8.– 20. gr. og 28.– 29. gr. l aga um fasteignakaup nr. 40/2002. Málið sé rekið samkvæmt ákvæðum laga nr. 91/1991 um meðferð einka-mála, sb r. 1 9. gr. Krö f u um dráttarvexti byggja þau á 61. gr. laga nr. 40/2002, sbr. 5. gr. og 1. mgr. 6. gr. laga n r. 38/2001. Krafa um vaxtavexti styðst við 12. gr. sömu laga. Krafa um málskostnað byggist á 129. og 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991. Val á varna rþingi byggist á 32. gr. laga nr. 91/1991. Krafa um virðisaukaskatt á málskostnað er byggð á lögum nr.5 0 /1988 um virðisaukaskatt.

Málsástæður og lagarök aðalstefndu í aðalsök og gagn stefnenda í gagnsök Gagn stefnendur reisa sýknukröfu sína á því að leyndir gallar hafi komið í ljósá neðri hæð fasteignarinnar að K 33 sem hafi ver ið til staðar við afhendingu. Að al-stefnendur beri ábyrgð á þessum göllum. Gagn stefnendur eigi hærri kröfu á hendur aðalstefnendum til skaðabóta eða afsláttar af kaupverðinu en nemi fjárhæð kröfu aðal-stefne nda til greiðslu eftirstöðva kaupverðsins. Þessa kröfu geti gagn stefn endurnýtt til skuldajöfnunar við afsals kröfu aðalstefnenda. Þar eð eignin hafi verið gölluð við afhendingu krefjist gagn stefnendurþess, í samræmi við ákvæði 1. mgr.37. gr. laga um fasteignakaup nr. 40/2002, að aðalstefnendur greiði sér skaðabætur s kv. 43. gr. lag-anna eða að afsláttur verði dæmdur af kaupverðinu skv. 41. gr.

Gagn stefnendur viðurkenna að samkvæmt afsalsuppgjöri beri þeim að greiða aðalstefnendum eftirstöðvar kaupverðsins að fjárhæð 1.201.518 kr., eins og krafist séí aðalsök. Þ á skuldhafi þau þegar greitt með fyrrgreindri skuldajöfnun.

K rafa gagn stefnenda um skaðabætur eða afslátt úr hendi aðalstefnenda byggistá því að eignin sem þau keyptu að K 33 hafi verið gölluð í skilningi fasteignakaupa-réttar þ egar kaupin tókust. Myndband af þerri lögn sýni greinilega að hún liggi allt of ofarlega. Í kringum hana sé hvorki þerrimöl (drenmöl) né jarðvegsdúkur og hún virð-ist vera alveg stífluð fyrir jarðvatni og það komi vatn í hana úr þakniðurföllum. Ekki sé heldur neinn takka dúkur við húsið. Gagn stefnendur viti ekki hvenær þerri lögn var sett niður en þau telji augljóst að fagmenn hafiekki lagt hana.

Skýrsla Fagmats, sem aðalstefnendur hafi aflað, sýni einnig að mikill raki sé í húsi nu. Botnp latan virðist vera meira og minna rök og ástæðan virðist sú að grunnvatn liggi grunnt undir plötunni sem gefi til kynna að þerri lögnin (drenið) virki ekki.

Væntanlega þurfi að grafa í kringum húsið og setja þerri lögn svo neðarlega að það þorni undir sökklum. Hugsanlega þurfi að setja dælu í brunn (gryfju) sem sé í g ömlum kyndiklefa hússins. Þegar þerri lögninhafi verið lagfærðþ u rfi að rífa allt gólf-efni af gólfi íbúðarinnar og skoða hvort vatn sé hætt að renna inn í húsið. Þá þurfi að mæla rakann í allri plötunni og þurrka hana vel með blásurum. Þegar hún hafi þornaðþ u r f i væntanlega að lakka hana með tveimur lögum af epoxy- efni áður en gólfefni séu sett á.

Gagn stefnendur byggja einnig á því að það komi greinilega raki frá svölunum og niður í svefnherbergið í loftinu. Til að koma í veg fyrir þetta þurfi líklega að rífa flísar af svölum á annarri hæð og þétta þær betur. Líklega þurfi einnig að einangra betur loftið undir svölunum.

Jafnframt sé grunur um myglumyndun í húsinu vegna raka frá grunni þess. Þetta þurfi að kanna sérstaklega með sýnatöku. Reynist sýni jákvæð þurfi að skipta út myglu ðu efni.

Þær úr bætur sem gagn stefnendur töldu að ráðast þyrfti í og gróft mat þeirra á kostnaði vegna þeirra eru eftirfarandi:

1. Grafa skurð í kringum húsið alveg upp að sökkulveggjum. G anga vel frá veggjum að utan, geravið skemmdir og þétta sprungur og setja síðan takkadúk á vegginn. Leggja þarf drenlögn í rétta dýpt allan hringinn og tengja við frá-rennslislögn. Fylla þurfi í kringum og yfir lögnina með drenmöl og leggja dren dúk yfir áður en annar jarðvegur fer yfir.

2. Rífa allt gólfefni af íbúðinni og rakamæla plötuna. Flutningur og förgun á efni.

3. Þurrka íbúðina vel út með blásurum og mæla rakann í plötunni reglulega. Leiga á blásurum og vinna.

4. Lakka gólf með Epoxy- efni undir endanleg gólfefni.

5. Leggja aftur gólfefni á íbúðina þegar allter orðið þurrt.

6. Rífa flísar af svölunum fyrir ofan.

7. Þétta svalagólfið með þéttiefni/kvoðu.

8. Ný flísalögn ásvalagólf.

9. Einangra betur undir loft í svefnherbergi, koma fyrir rakavarnarlagi og klæðam eð gifsi. Sparsla og mála. Grind, einangrun, rakavörn, einfalt gifs, spörslun og málun.

10. Myglu og rakaskemmdir, áætlaður úrbóta kostnaður og annað ófyrirséð.

Samanlagt nemi áætlaður kostnaður við úrbætur því 7.542.500 kr.

Krafa gagn stefnenda um skaðabætur eða afslátt úr hendi aðalstefnenda byggist á því að við afhendingu á eigninni hafi hún ekki staðist þær kröfur um gæði, búnað og annað sem leiði af lögum um fasteignakaup nr. 40/2002 og kaupsamningi málsaðila. Eignin hafi því ekki verið afhent í samræmi við áskilda kosti. Stefndu byggja á því aðe ignin hafiverið gölluð í skilningi 18. og 19. gr. fasteignakaupalaga.

Gagn stefnendur byggja á því að gallaþröskuldur 18. gr. eigi ekki við, annars vegar vegna þess að kostnaður við að bæta úr göllum sé svo hár að telja verði að gall-a rnir rýri verðmæti eignarinnar svo nokkru varði og hins veg ar vegna þess að stefn-endur hafi sýnt af sér saknæma háttsemi þ ví þeim hljóti að hafa verið ljóst að vatn lá undir allri íbúðinni. Þau hafi því ekki sinnt upplýsingaskyldu sinni skv. 27. gr. o g 28. gr. l aga um fasteignakaup. Gagn stefnendur byggi sérstaklega á því að aðalstefnendur séu bundin af og hafi viðurkennt skaðabótaskyldu sína vegna fram komin nag alla með því að ráðast sjálf í úrbætur og kalla e ftirskoðun Fagmats.

Þar eð fasteignin að K 33 hafi verið gölluð við afhendingu krefjist gagn stefn-endur þess, í samræmi við ákvæði 1. mgr. 3 7. gr. laga um fasteignakaup nr. 40/2002, að gagn stefnendur greiði sér skaðabætur skv. 43. gr. laganna eða að afsláttur verði dæmdur af kaupverðinu skv. 41. gr.

Með vísan til heimildar í 2. mgr. 28. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991 lýsa gagn stefnendur yfir skuldajöfnun við kröfu gagn stefndu í aðalsök með kröfum sínum á hendur gagn stefndu til skaðabóta eða afsláttar af kaupverði neðri hæðar fasteignarinnar að K 33, með fasteignanúmerið 202- 2 998, vegna galla, sem fram hafi komið á eigninni. Gagn stefnendur telja kröfur sínar ótvírætt hærri en krafa aðalstefnenda á hendur þeim til greiðslu eftirstöðva kaupverðsins samkvæmt kaup-samningnum. Kröfurnar verði raktar til sömu viðskiptaog séu hæfar til að mætast.

Gagn stefnendur vísa til laga um fasteignakaup nr. 40/2002. Heimild til að höfða gagnsakarmálséí 2. mgr. 28. gr. laga ummeðferð einka mála nr. 91/1991 ogum val á varnarþingi vísist til 2. mgr. 42. gr. Þ au vísa til XXI. kafla sömu laga um máls-kostnaðarkröfu. Gagn stefnendur mótmæla öllum kröfum aðalstefnenda um vexti.

Vegna skuldajöfnunar gagn stefnenda eigi aðalstefnendur ekki rétt til greiðslu og get iþar af leiðandi ekki átt kröfu til vaxta.

Málsástæður og lagarök gagn stefndu

Gagn stefndu krefjast aðallega sýknu af gagnkröfum gagn stefnenda. Þau vísa almennt til allra þeirra málsástæðna og lagaraka sem þau færa fram fyrir kröfu sin ni í aðalsök.

Þau hafna því alfarið að fasteignin sé haldin galla í skilningi laga nr. 40/2002 enda hafi gagn stefnendur ekki fært sönnur á hann. Þau hafiþví ekki sannað rétt sinn til skaðabóta eða afsláttar. Þótt galli sannaðist hafi gagn stefnendu renn síður fært sönnur á að hann næði mörkum gallaþröskuldars amkvæmtdómvenju H æsta réttar.

Gagn stefndu vísa til skoðun arg agn stefnend a fyrir kaupin svo ogþess aðg agn-stefnandi A hafi verið daglegur gestur á heimili systur sinnar og þarafleiðandi þek ktástand eignarinnar mjög vel.

Þau vísa til álits húsasmíðameistara sem þau kölluðu eftir og niðurstöðu hansen þau hafi gert við það sem hann hafi bent á, skolplögn og myglu undir sökkli, en hafi vegna árstímans ekki getað lagfært þerri lögná ður en afsal var gefið út.

Gagn stefnduhafi hvorki vitað af raka í botnplötu í hjónaherbergi og þvottahúsi né vitað að þerri lögn og skólplögn væru ekki lagi. Þau hafi því ekki getað veitt neinar upplýsingar um þetta. Gagn stefndu hafi þvert á móti fullnægt upplýsi ngarskyldu sinni.

Enda hafi annmarkarnir ekki verið gagn stefndu og auk þess hafi þeir verið langt undir 10% gallaþröskuldinum.

Þ ótt gagn stefndu hafi vegna fjölskyldutengsla sinna og til þess að koma til móts við gagn stefnendur lagfært það sem skoðunarmaðurinn hafi bent á hafni þau því alfarið að hafa með því viðurkennt skaðabótaskyldu sína vegna þeirra galla. Ekki hafi verið hægt að ráðast í framkvæmdir á þ erri lögn fyrr en síðar, að vori eða sumarlagi.

Þótt gagn stefnduhafi bætt úr öllum annmörkum sem unnt var á þeim tíma, hafi gagn stefnendur ekki verið sátt og hafi kvartað við fasteignasöluna án þess að hafa samráð við gagn stefndu. Það hafi kom gagn stefndu mjög á óvart, enda hafi þau lagt sig framumað koma til móts við athugasemdir gagn stefnenda.

Þerrilö gn sé á ábyrgð húsfélagsins skv. 6. gr. laga um fjöleignarhús og upp l ýs-ingarum ástand hennar hafi komið frameftir áhættu skipta markið, og því hvílihugsan-legur kostnaður við lagfæringar á henni á húsfélaginu. Eins og áður greini sé í búðin í kjallara 41,7% af stærð hússins í heild. Af þeim sökum sé rangt að krefja gagn stefnduum allan kostnað við lagfæringu á meintum annmörkum á þerri lögn o. fl. Að áliti S-kk-ef -mundar H-kk-ef séeinfa l tað þurrka botnplötuna og myndu þær úrbætur aldrei ná 10% af kaupverð inu.

Húsið að K 33 hafi verið byggt árið 1952 og var því 66 ára þ egar g agn stefn-e ndur keyptu eignina. Ástand hússins miði st eðlilega við aldur þess. Notuð fasteign sé ekki seld sem ný. Þar af leiðandi þurfi kaupandi að gæta skoðunarskyldu sinnar sér -staklega vilji hann að fasteignin uppfylli sérstakar kröfur hans.

Gagn stefndu árétta að það sé algerlega ósannað að fasteignin sé haldin göllum, heimasmíðuð kostnaðaráætlun, sem þar að auki segi lítið sem ekkert, geti ekki orðið grundvöllur skaðabót a eða afsláttar. Kröfur gagn stefnenda séu vanreifaðar og ósann-aðar. Gagn stefndu hafni alfarið bótaskyldu og telji gagn stefnendur þvert á móti s kyldugtilþess að greiða kaupverð til samræmis við undirritaðan kaupsamning.

Varakrafa

Gagn stefndu krefjast þess til vara að krafa gagn stefnenda sé lækkuð stórkost-lega. Sú krafab yggist á sömu sjónarmiðum og liggja til grundvallar kröfu um sýknu af gagnkröfu gagn stefnendaverði ekki fallist á kröfur gagn stefndu í aðalsök aðfullu.

Vegna kostnaðar við að lagfæra þerri lögn (dren) sem sé sameiginlegur kostn-aður húseige ndaárétta gagn stefndu að þeim beri þá eingöngu að greiða 41,7% af sam-e iginlegum kostnaði fasteignarinnar. Því ætti fjárkrafa vegna þess liðar að lækka til samræmis við þá skiptingu.

Þau benda á að gagn stefnendur virðist gera ráð fyrir að öll gólfefni séu endur-nýjuð, loft einangrað í svefnherbergi og klætt með gifsi, f l ísar á svölum nágranna endurnýjaðar og svalagólf þeirra endurnýjað jafnframt, sem alfarið sé hafnað. G agn-stefnendur séu í raun að fara fram á að þessi kostnaður við endurnýjun íbúðar þeirraog nágranna þeirra fylgi á einhvern hátt með í kaupunum.

Gagn stefnendur reyni ekki að draga dul á þá áætlun sína að ætla að fá allt nýtt inn í húsið á kostnað annarra, án þess að taka tillit til ástands og aldurs hússins við skoðun. Þar eð ekki hafi verið rökstutt hvers vegna gagn stefndu eigi að greiða fyrir ofangreindar endurbætur og viðhald á húsinu hafni þau öllum liðum kröfunnar.

Niðurstaða

Þetta mál reis eftir sölu íbúð ar sem gagn stefnendur keyptu af aðalstefnendum með kaupsamningi, dags. 28. nóvember 2018. Þ að er óumdeilt að gagn stefnendur skulda aðalstefnendum 1.201.518 kr. af kaupverði eignarinnar. Það er hins vegar umdeilt hvort gagn stefnendur eigi kröfu áhendur aðalstefnendum til skuldajöfnunar við þessa lokagreiðslu.

Eftir að aðalstefnendur höfðu lagt fram greinargerð í gagnsök fengu gagn stefn -endur dómkvaddan matsmann til þess að leggja mat á það hvort galli væri á eigninnio gef svo væri hvað kostaði að gera við hann. Matsmaðurinn átti einkum að meta hvort hann teldi aðkomuvatn hafa komist inn fyrir sökkul hússins, hvort þ erri lögn(dren) væri fullnægjandi og hvort rakastig í botnplötu væri eðlilegt, svo og rakastig í gólfefnum og innréttingum. Dómkröfu sína í gagnsök byggja þau á mati hans.

Það er fyrsta málsástæða gagn stefnenda að kjallaraíbúðin sé gölluð í skilningi 18. gr. laga nr. 40/2002. Hún standist í fyrsta lagi ekki kröfur um gæði sem leiði af réttarheimildum sem gildi um húsnæði og byggingar. Í öðru lagi hafi seljendur svik-samlega haldið leyndum upplýsingumum ástand íbúðarinnar og hússins.

Dómurinn þarf því fyrst að taka afstöðu til þess hvað telst sannað um ástand eignarinnar á þeim tíma þegar gagn stefnendur keyptu hana.

Matsma ðurtaldil jó stað grunnvatn væri í inntaksklefa og að vatn hefði komist í sökkul hússins. Auk þess sýndu mælingar of hátt rakastig í botnplötu því rakinn leiti upp í gegnum hana og sjá hafi mátt útfellingar og rakaummerki undir plasti sem hafi verið lag t undir gólfefni. Ástæða þessa væri að þerrilagnir (dren), sem séu kringum húsið að hluta, geti ekki veitt vatni frá sökkli að götu kerfi. Þess vegna sé vatnsálag á eignina þannig að yfirborð vatns í inntaksklefa hækki og lækki eftir tíðarfari. Mats-m aður taldi að rakastig í botnplötu væri hærra en viðmiðunar mörk.

Dómurinn telur ekki unnt að leggja rakamælingar dómkvadds matsmanns til grundvallar þar eð hann notaði mæli sem mælir ekki raunverulegan efnisraka eða loft-raka heldur gefur aðeins vísbendingu um mismunandi raka. Raunverulegur efnis raki er hlutfall raka af þurr þunga þess efnis sem er mælt. Hlutfalls rakamælir getur aðeins gefið vísbendingar um raka en færir ekki óyggjandi sönnur fyrir honum, sbr. Rb- blað Rb.(I4).003 um rakamælingar í byggingum. Styðjast skal við leiðbeiningar í þeim blöðum þegar staðlar eru ekki til, sbr. gr. 1.2.2 í byggingarreglugerð nr. 112/2012.

S-kk-nf G-kk-nf H-kk-nf húsasmíðameistari skoðaði ástand eignarinnar 16. janúar 2019 að beiðni seljenda. Hann tekur fram í úttekt sinni að þeir rakamælar sem hann hafi notað séu hlutfalls rakamælar og sýni því ekki raunverulegt rakastig í byggingarhlutum. Dómurinn telur því að ekki sé heldur hægt að leggja mælingar hansá raka í botnplötu til grundvallar sem sönnunargagn.

Að mati dómsins ha faþ ví ekki verið lögð fram ótvíræð sönnunargögn fyrir þvíað óeðlilega hár raki sé í botnplötu íbúðarinnar eða hafi verið þegar gagn stefnendur keyptu þóttsvo kunni einhverntíma aðhafa verið.

Í matsgerðinni kom einnig fram að eingöngu hefðu verið lagðar 100 mm PVC-þerrilagnir (dren lagnir) framan við húsið, það er við norðvesturhlið þess. Með suð-austur- og suð vesturhliðum þess hefðu verið lögð 70 mm svör t Re y kjalundarrör, sem boruð hefðu verið göt á. Þessar lagnir lægju ekki neðan botnplötu og ekki væri heldurheldurþerrimöl (drenmöl) ofanvið þær. Lagnirnar g ætu því hvorki veitt grunnvatni né öðru vatni frá húsinu á fullnægjandi hátt. Niðurfall frá þaki á suðausturhlið væri ekki tengt við grunnlag na kerfi heldur endaði í jarðvegi ofan við Reykjalundarrör. Á öðrum svæðum væru ekki drenlagnir.

Ekki liggur fyrir hvenær var skylt að leggja þerri lögn (dren) umhverfis hús, þ. e. a. s. þegar jarðvegurinn sem það stæði í væri ekki þurr af náttúrulegum ástæðum.

Dómurinn telur því ósannað að sá sem kaupir hús byggt á rið 1952 megi reikna með því að þerri lögn(dren) sé umhverfis húsið.

Vitnið Á, sem á íbúðina á efri hæð hússins og hefur búið þar sl. 30 ár, bar að þáverandi íbúi á neðri hæðinni hefði lagt þær lagnir sem eru umhverfis húsið árið 1995. Á hefði verið í ferð úti á landi og hefði lögnin verið lögð án samráðs við hann en honum að meina- og kostnaðarlausu.

Af lýsingu dómkvadds matsmanns að dæma, einkum því hversu ofarlega rörinliggj a, telur dómurinn ekki sannað að sá sem lagði rörin hafi verið að leggja drenlögn.

M iðað við fráganginn sé líklegra að hann hafi verið að leggja regnvatnslögn. Þ á má ráða af framburði vitnisins Á að aldrei hafi verið lokið við frágangl agnanna.

Matsmaður tók fram að að rakastig í gólfefnum og innréttingum væri innan marka á skoðunardegi. Engar sýnilegar skemmdir væru á gólfefnum en ummerki um raka í gólfefnum við suma veggi þar sem endar á parketi vor u dökkir. Ekki voru sýni -leg ummerki í innréttingum við skoðun. Við meðferð málsins kom fram að gólflistar hefðu verið við veggi þegar aðalstefnendur keyptu og á meðan þau bjuggu í íbúðinni og því telur dómurinn ósannað að þessir dökku endar hafi verið þeim eða öðrum sýni-legir.

Þar eð dómkvaddur matsmaður sendi engin sýni úr byggingarefnum til r ækt-una rog rannsóknar telur dómurinn alls ósannað að mygla sé í gólfefnum íbúðarinnar.

Matsmaður taldi sýnileg ummerki um raka í lofti svefnherbergis, sem er að hluta til undir svölum efri hæðar. Hann taldi raka koma í gegnum svalagólfið þar eð efni sem hefðu verið notuð til þess að flísaleggja svalirnar væru ekki fullnægjandi vatnsvarnarlag og því leitaði vatn í gegnum svalagólf með sprungum og kæmi fram í loftin eðri hæðar. M atsmaðurinnsagðiþó ekki að það væri virkur leki í loftinu.

Húsasmíðameistari sem skoðaði íbúðina fyrir seljendur segir í áliti sínua ð ekki séu nein merki um virkan leka en hins vegar þéttist rakt inniloft á köldu loftinu, þ eim hluta sem liggi undir svölunum.

Eins og áðu r segir notaði dómkvaddur matsmaður hlutfalls rakamæli sem dóm-urinn telur einvörðungu geta gefið vísbendingu um hækkað rakastig í steypu í lofti svefnherbergisins en ekki óyggjandi sönnun. Dómurinn telur því jafnframt ósannað að það leki ofan frá svölu m neðri hæðar niður í loft á svefnherbergi neðri hæðar, þótt þar kunni enn að vera ummerki um leka frá fyrri tíð.

Vitnið Á bar fyrir dómi að hann hefði, eftir að aðalstefnendur fluttu inn árið 2014, fengið múrara til þess að skoða svalirnar með sér. Ei na skýringin sem þeir hafi getað fundið hafi verið sprunga, varla sýnileg með ber uma ugum, um hálfs metralöng. Hann hefði þvegið yfirborð sval anna með sýru, síðan sett grunn og hellt vel ofan í sprunguna, hann hefði flotað gólfið, sett aftur grunn og þá lagt flísar á gólfið. Hann kvaðst hafa margspurt aðalstefnendur eftir þetta hvort það læki og þau ætíð neitað því.

Út fráþeim gögn umsem lögð hafa verið fyrir dóminn telur hann hvort tveggja ósannað: að raki sé í botnplötu hússins og að það leki í gegnu m svalagólf niður í loft svefnherbergis. Mygla í íbúðinni er enn fremur ósönnuð. Að auki telur dómurinn að vegna aldurs hússins hafi kaupendur ekki mátt gera ráð fyrir því að nútímadrenlögn væri umhverfis hús ið. Það eitt og sér að gryfja sé í kyndiklefanum er ekki heldur galli enda var hennar þörf þegar húsið var reist. Dómurinn tekur und irað það er ástand sem bregðast þarf við ef vatn berst í kyndiklefann. Hins vegar breytir það ekki þeirri niður-stöðu að ekki þykir sannað að það hafi leitt af sér skemmd ir eða önnur vandkvæði í íbúð í kjallara hússins. Þá liggur ekki annað fyrir en að húsið hafi verið reist í sam-ræmi við byggingarreglur (byggingarsamþykkt) sem þá gilti og frágangur umhverfis það einnig samræmst þeim. Dómurinn telur því ósannað að íbúðin hafi, þegar gagn-stefnendur keyptu hana, verið gölluð í skilningi 1. málsliðar 18. gr. eða 1. mgr. 19. gr. laga nr. 40/2002 um fasteignakaup.

Næst þarf að taka afstöðu til þess hvað telst sannað um vitneskju seljenda, aðalstefnenda, á þeim tíma þegar íbúðin var seld.

Aðalstefnendur hafna því að þau hafi haft grun, hvað þá vitneskju, um óeðli -lega hátt rakastig í gólfplötunni eða það að eitthvað kynni að vera að þerri lögn umhverfis húsið. Þau kváðust ekki hafa hreyft við gólf efnum á íbúðinni á meðan þau bjuggu í henni. Eins og áður greinir telur dómurinn þá rakamæla sem voru notaðir við ástands skoðun og mat dómkvadds matsmanns ekki geta sannað, svo óyggjandi sé, að óeðlilega hátt rakastig sé í botnplötu íbúðarinnar. Þótt sannað þætti að í næstu her-b ergjum við kyndiklefann væri rakastig hærra en eðlilegt gæti talist telur dómurinn ó sannað að aðalstefnendur hafi vitað af því. Dómurinn telur einnig ósannað að þau hafi vitað af því að það væri í raun réttri ekki þerri lögn (dren) umhverfis húsið. Það kom jafnframt fram hjá þeim að eftir að eigandi efri hæðar hússins hefði lagað sval-irnar fyrir ofan svefnherbergið hefðu ekki verið nein ummerki um leka í lofti þess her-bergis.

Orð stendur gegn orði um það hvort seljendur hafi sýnt kaupendum gryfju í gólfi í kyndiklefa sem upphaflega var gerður fyrir heita vatnsketil á meðan húsið var kynt með miðstöðvarhitun. Þar sem hann stóð hefur verið sett timburgólf og er gryfja undir því. Þar mun safnast fyrir vatn eftir tíðarfari. Eigandi íbúðar á efri hæð, Á, bar að hann hefði vorið 2012 þurrkað upp allt vatn úr gryfjunni til þess að komast að því hvort rör sem liggja ígegnum útvegg kyndiklefans lækju. Vatnið hefði verið óverulegt þegar hann þurrkaði það upp. Um sumarið og fram á haust hefðiekki komið neitt vatn í gryfjuna. Þegar hann var sannfærður um að ekki læki neitt rör hefði hann hætt að fylgjast með gryfjunni og hvort í hana kæmi vatn. Á bar að sambærilegur frágangur innan kyndiklefa væri í öðrum húsum í hverfinu. Nágrannar í næsta húsi hefðu komið þar fyrir lítilli dæl u og dældu upp vatni þegar þess þyrfti með.

Á bar jafnframt að á þeim 30 árum sem hann hefði búið í húsinu hefðu sjö fjöl-skyldur búið í kjallaranum. Hann minntist þess ekki að nein þeirra hefði kvartað undan eða haft áhyggjur af vatni í gryfjunni í kyndiklefanum. Engin þeirra hefði heldur kvartað undan raka eða myglu í íbúðinni.

Gagn stefnendur byggja á því að vatnið, sem safnast í gryfjuna í gólfi kyndi-klefans, dragi st með hárpípukrafti inn í botnplötu íbúðarinnar. Þau byggja einnig á þvíað þeim hafi ekki verið sýnd þessi gryfja og vatnið í h enni áður en þau keyptu íbúðina. Aðalstefnendur byggja hins vegar á því að þau hafi sýnt kaupendum þessar aðstæður í kyndiklef an um fyrir kaupin, svo og að gagns tefnandihafi vel vitað af þessu m frágangi þar, enda hefði hún verið daglegur gestu r hjá aðalstefnendum, systur sinni og mági, í fjögur ár áður en hún keypti og hefði auk þess notað kyndiklefann sem geymslu fyrir eigin muni.

Þeim sem byggir á því að viðsemjandi hans hafi komið sviksamlega fram ber að sanna það. Á, eigandi efri hæðar hússins, var ekki vitni að því þegar íbúðin var sýnd en ekkert annað vitni sem kom fyrir dóminn getur talist óvilhallt. Því hefur með framburði vitna ekki tekist að sanna að aðalstefnendur, seljendur íbúðarinnar, hafi komið sviksamlega fram við gagn stefnendur, kaupendur, við sölu íbúðarinnar. Hún telst því ekki gölluð af þeim sökum, sbr. 2. málslið 18. gr. laga nr. 40/2002, in fine.

Meðal gagna málsins er söluyfirlit, prentað út úr kerfi fasteignasölunnar 9. nóvember 2018. Í því stendur að ástand vatnslagna sé „ Sagt í lagi“ og ástand frá-rennslislagna sé „ Sagt í lagi“. Þetta söluyfirlit er ekki undirritað af seljendum og þar með liggur ekki fyrir sönnun um það að fasteignasalinn hafi borið þessa skráningu sína undir seljendur og þau hafi með undirritun sinni staðfest að lýsing á þessum tveimur þáttum í söluyfirliti væri rétt. Þar fyrir utan telur dómurinn að hvorki orðið vatnslagnir né orðið frárennslislagnir í söluyfirlitinu taki til þerrilagnar (drens) umhverfis hús. Að mati dómsins stendur því ekkert í söluyfirlitinu um ástand þerri-lagnarinnar.

Þar eð ekkert liggur fyrir um að gagn stefnendum hafi verið lofað, hvorki munnlega né skriflega, að góð þerri lögn (dren) lægi umhverfis húsið telur dómurinn að íbúðin sé ekki gölluð ískilningi 27. gr. laga nr. 40/2002.

Þegar litið er til aldurs hússins verður ekki séð að ástand kjallaraíbúðarinnar hafi verið til muna lakara en kaupendur höfðu ástæðu til að ætla miðað við kaupverð hennar ogatvikað öðru leyti. Eignin verður því ekki heldur talin gölluð í skilningi 28. gr. laganna.

Dómurinn fellst ekki heldur á að aðalstefnendur hafi viðurkenn tað galli væri á íbúðinni og þar með bótaskyldu með því að fá sjálf húsasmíðameistara til þess að skoða íbúðina eftir að gagn stefnendur fóru að kvarta undan myglulykt þegar þau höfðu losað gólflista frá, myglu undir eldhúsinnréttingu, svo og undan bletti í lofti svefnherbergis. Aðalstefnandi C bar að þeim hefði verið mikið í mun að leysa þann ágreining sem var kominn upp innan fjölskyldunnar og þau hefðu mikið viljað til vinna að málsaðilar héldu því góða sambandi sem var milli þeirra fyrir kaupin. Af þeim sökum hefðu aðalstefnendur viljað bæta sjálf allt sem kynni að finnast við nákvæma skoðun á eigninni. Ekki hefur verið sýnt fram á að aðalstefnendur hafi kallað til skoðunarmanninn af neinni annarri ástæðu.

Dómurinn hefur hafnað öllum málsástæðum sem gagn stefnendur tefldu fram í greinargerð og gagn stefnu. Dómurinn telur þau ekki hafa sannað að þau eigi, vegna galla á íbúðinni, rétttil skaðabótae ð a afsláttar af kaupverði hennar sem gangi til lækk-unar á kröfu aðalstefnenda um afsalsgreiðslu. Aðalstefnendur eru því sýknir af kröf um gagn stefnenda.

Mælt er fyrir um vaxtavexti í 12. gr. laga nr. 38/2001 og þykir ekki þörf á að árétta þá lagaheimild í dómsorði.

Með vísan til 1. mgr. 130. gr. og 1. mgr. 132. gr. l aga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, ber að dæma gagn stefnendur til að greiða aðalstefnendum óskipt máls-kostnað sem þykir, að teknu tilliti til virðisaukaskatts, hæfilega ákveðinn 1.800.000 kr.

I-kvk-nf L-kvk-nf og H-kk-nf S-kk-nf héraðsdómarar og H-kk-nf S-kk-nf, byggingatæknifræðingur og húsasmíðameistari, kveða upp þennan dóm.

D Ó MS O R Ð

Gagn stefnendur, A og P, greiði ó skipt (insolidum) aðalstefn endum, E og C, 1.201.518 kr. með dráttarvöxtum, skv. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, frá 1. febrúar 2019 til greiðsludags.

Gagn stefne ndurg reiði aðalstefn e ndumóskipt 1.800.000 kr. í málskostnað.

I-kvk-nf L-kvk-nf

H-kk-nf S-kk-nf

H-kk-nf S-kk-nf