S-2262/2019

Dómur:

Mál þetta, sem dómtekið var 5. maí 2020, höfðaði héraðssaksóknari með ákæru 21. nóvember 2019 á hendur ákærða, T-x-x G-x-x, kt. [...], [...], [...];

„fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás, með því að hafa að kvöldi laugardagsins 4. ágúst 2018, fyrir utan húsið nr. [...] við [...] í [...], stungið A, kt. [...], með hnífi í kvið, svo að hann hlaut 56 sm langan skurð ofan við nafla.

Telst þetta varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkrafa:

Af hálfu A, kt. [...], er þess krafist að ákærði verði dæmdur til að greiða 2.000.000 kr. í skaða og miskabætur með vöxtum skv. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 9. ágúst 2018 þar til mánuður er liðinn frá birtingu kröfunnar en með dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. sömu laga, frá þeim degi til greiðsludags. Þá er krafist lögmannsþóknunar að mati dómsins eða síðar framlögðum málskostnaðarreikningi að teknu tilliti til virðisaukaskatts.“

Kröfur ákærða:

Kröfur ákærða eru þær aðallega að hann verði sýknaður af öllum kröfum ákæruvalds en til vara að honum verði gerð sú vægasta refsing sem lög leyfa og refsingin verði að öllu leyti skilorðsbundin. Hvað bótakröfu brotaþola varðar krefst ákærði þess aðallega að kröfunni verði vísað frá dómi en til vara að hún verði lækkuð. Þá krefst verjandi ákærða hæfilegrar þóknunar sér til handa sem greiðist úr ríkissjóði.

I

Samkvæmt frumskýrslu lögreglu barst Fjarskiptamiðstöð ríkislögreglustjórans tilkynning að kvöldi laugardagsins 4. ágúst 2018, kl. 19:08, um aðila sem væri að sveifla hnífi. Lögregla hafi þegar haldið af stað og við [...] í [...] hafi lögregla séð til manns sem veifað hafi til lögreglu. Á bifreiðastæði við fyrrnefnt hús hafi lögregla hitt fyrir þrjá menn, sem síðar hafi komið í ljós að voru ákærði, B og C. Uppi á sólpallinum hafi síðan A, brotaþoli í málinu, setið.

Í frumskýrslu lögreglu segir jafnframt að við fætur ákærða hafi lögregla fundið búrhníf með svörtu skepti. Mennirnir þrír á bifreiðastæðinu hafi verið handteknir og færðir í fangageymslur. Brotaþoli hafi reynst vera með grunnt stungusár á maga og sár á vinstri augabrún og hann af þeim sökum verið fluttur með sjúkrabifreið á Heilbrigðisstofnun Suðurnesja til aðhlynningar. Þar hafi lögreglumaður rætt lauslega við brotaþola. Er í skýrslunni eftir brotaþola haft að ákærði hafi í kjölfar rifrildis og átaka þeirra á milli veitt brotaþola áverka með hnífnum sem lögregla hafi fundið á vettvangi. Var hnífurinn haldlagður og sendur tæknideild lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu til rannsóknar.

Undir rannsókn málsins tók lögregla formlega skýrslu af brotaþola. Áréttaði brotaþoli í skýrslunni það sem eftir honum var haft í frumskýrslu lögreglu um að ákærði hefði stungið hann í kviðinn. Lögregla tók einnig skýrslu af ákærða, sem neitaði að hafa stungið brotaþola. Ákærði kannaðist við að honum og brotaþola hefði orðið sundurorða en hann neitaði að til átaka hefði komið þeirra á milli.

Fyrir lögreglu gáfu einnig skýrslu vitnis sonur ákærða, C, B og D. C sagðist hvorki hafa séð árás á brotaþola né hníf á vettvangi. B sagðist hafa verið inni í húsinu þegar brotaþoli hlaut áverka á kviði. Hann hefði komið út og séð brotaþola halda um magann. B hefði í kjölfarið, að beiðni brotaþola, hringt og kallað til lögreglu. D kvaðst hafa veitt því athygli að tvo menn greindi á og hefði þriðji maðurinn sífellt reynt að skilja þá að. Annar þeirra sem deildu hefði um tíma farið inn í húsið en hann síðan komið út aftur með eitthvað í hendinni og vaðið að þeim sem hann hafði átt í deilum við. Sá hefði setið á stól á pallinum. Maðurinn sem kom út úr húsinu hefði síðan stungið því sem hann hélt á í kvið þess sem sat. Í kjölfarið hefði árásarmaðurinn hent hlutnum frá sér.

Lögregla aflaði tveggja læknisvottorða um áverka brotaþola. Í framlögðu vottorði E læknis, dagsettu 27. september 2018, kemur fram að brotaþoli hafi 4. ágúst 2018 komið með sjúkrabifreið á slysadeild Heilbrigðisstofnunar Suðurnesja. Við skoðun hafi brotaþoli verið með um það bil 4 cm djúpan og 3 cm breiðan skurð þvert fyrir ofan nafla.

Vel hafi sést niður í fituvef. Þar sem ekki hafi verið hægt að útiloka innri áverka hafi verið ákveðið að senda brotaþola á bráðamóttöku Landspítalans til nánari skoðunar. Í vottorði F, sérfræðilæknis á bráðadeild Landspítala Fossvogi, dagsettu 28. ágúst 2018, kemur fram að brotaþoli hafi komið með sjúkrabifreið eftir að hafa orðið fyrir hnífstunguárás. Brotaþoli hafi sagst hafa orðið fyrir árás af hendi vinar. Í vottorðinu segir að við skoðun hafi brotaþoli reynst vera með 56 cm langan skurð ofan við nafla. Skurðurinn hafi gapað dálítið og náð niður í fitu undir húð. Sárið hafi verið deyft og saumuð hafi verið fimm spor til að loka sárinu. Í niðurlagi vottorðsins segir síðan svo: „Hnífurinn hefur ekki valdið alvarlegum áverka en lendir augljóslega á stað sem að hefði getað valdið mun alvarlegri áverka. Virðist þannig hafa sloppið vel miðað við aðstæður. Reikna með að sjúklingur nái sér að fullu fyrir utan ör sem hann mun bera á kvið...“

Rannsókn lögreglu lauk í nóvember 2018. Hinn 21. nóvember 2019 höfðaði héraðssaksóknari síðan mál þetta samkvæmt áðursögðu.

II

Í þinghaldi 30. janúar sl. neitaði ákærði sök. Við aðalmeðferð málsins áréttaði ákærði þá afstöðu sína. Ákærði sagðist ekki geta borið um það hvernig það atvikaðist að kunningi hans, brotaþoli í málinu, hlaut áverka fyrir utan húsið nr. [...] við [...] í [...] 4. ágúst 2018. Þegar það gerðist hefði ákærði verið staddur inni í húsinu. Þegar hann hefði komið út hefði brotaþoli setið á pallinum við húsið og vinur A gengið um á bílastæðinu. Skömmu síðar hefði lögregla komið á vettvang og handtekið ákærða.

Spurður út í lögregluskýrslu sem ákærði gaf undir rannsókn málsins kannaðist hann við að fyrr um daginn hefði A komið einsamall að heimili hans og þeir rætt saman fyrir utan húsið. A hefði verið æstur og hagað sér ósæmilega og hefði honum og ákærða orðið sundurorða. A hefði síðan farið í burtu og ákærði farið að sofa. Ákærði hefði síðar orðið var við það að A var kominn aftur og hefði ákærði heyrt í honum og einhverjum fleirum fyrir utan húsið.

Framburð vitna fyrir lögreglu um að ákærði hefði verið fyrir utan húsið þegar A var stunginn kvað ákærði rangan.

III

A, brotaþoli í málinu, skýrði svo frá fyrir dómi að hann hefði laugardaginn 4. ágúst 2018 verið gestkomandi heima hjá ákærða, vini sínum, ásamt öðrum vini sínum, B. Til hefði staðið að grilla og borða saman. Áður hefðu ákærði og brotaþoli verið búnir að ræðast við í síma.

Brotaþoli sagði þá ákærða hafa setið á pallinum fyrir utan húsið nr. [...] við [...] og hefðu þeir verið að drekka bjór. Á pallinum hefðu einnig verið sonur ákærða og áðurnefndur B. Brotaþoli sagði þá ákærða hafa farið að rífast án nokkurrar sérstakrar ástæðu. Þeir hefðu verið andspænis hvor öðrum og hefði sonur ákærða reynt að stía þeim í sundur. Í kjölfarið hefði brotaþoli fengið í sig hníf. Hvernig það nákvæmlega atvikaðist kvaðst brotaþoli ekki hafa séð. Hann hefði aldrei séð hnífinn, bara glampa. Brotaþoli kvaðst ekki hafa séð ákærða stinga sig en áréttaði í því sambandi að þeir tveir hefðu staðið nálægt hvor öðrum og hefði sonur ákærða verið að reyna að stía þeim í sundur. Taldi brotaþoli að B hefði séð það sem gerðist. Hann hefði í það minnsta einnig verið á pallinum.

Brotaþoli lýsti upplifun sinni af atvikinu nánar svo að hann hefði skyndilega fundið hita og honum fundist eins og hann hefði verið klipinn. Brotaþoli hefði síðan séð blóð. Honum hefði verið mjög brugðið og hann beðið B um að hringja eftir sjúkrabifreið. Skömmu síðar hefði lögregla komið á vettvang og því næst sjúkrabifreið. Brotaþoli hefði í kjölfarið verið fluttur á slysadeild til aðhlynningar.

Brotaþoli sagði þá ákærða vera sátta í dag. Þá kvaðst hann hafa jafnað sig fljótt á þeim líkamlega áverka sem hann fékk. Atvikið hefði haft meiri áhrif á hann andlega.

C, sonur ákærða, vísaði til þess þegar hann gaf skýrslu við aðalmeðferð málsins að langt væri liðið frá atvikum. Þá hefði vitnið verið mjög ölvað umræddan dag. Vitnið kvaðst hafa greint frá öllu sem það vissi um málið við skýrslutöku hjá lögreglu.

Fyrir dómi kannaðist vitnið við að hafa verið heima hjá föður sínum að [...] hinn 4. ágúst 2018. Þar hefði brotaþoli einnig verið og mögulega einn maður til. Brotaþoli sagði þá alla hafa verið að drekka.

Ákærða og brotaþola sagði vitnið vera vini. Þennan dag hefðu þeir hins vegar farið að rífast í einhverjum hálfkæringi. Vitnið hefði gengið á milli þeirra og reynt að róa þá niður. Vitnið fullyrti að það hefði ekki séð föður sinn stinga brotaþola. Kvaðst vitnið ekkert geta borið um hvernig það atvikaðist að hnífur fór í brotaþola. Vitnið hefði engan hníf séð og ekkert vitað eða frétt af hnífstungu fyrr en við skýrslutöku hjá lögreglu.

B bar fyrir dómi að hann hefði komið með brotaþola að [...]í [...] þann dag sem atvik máls gerðust. Vitnið kvaðst hafa farið inn í húsið og þegar vitnið hefði komið út aftur hefði brotaþoli greint frá því að „hann“ hefði stungið sig með hnífi. Vitnið sagðist ekki hafa áttað sig á því til hvaða aðila brotaþoli var að vísa en kvaðst hafa séð að hann var með áverka. Brotaþoli hefði beðið vitnið um að hringja í Neyðarlínuna, sem það hefði gert.

D kvaðst vera búsettur á fjórðu hæð í fjölbýlishúsi skammt frá [...]. Upplýsti vitnið að það væri fyrrverandi lögreglumaður. Hinn 4. ágúst 2018 sagði vitnið hafa verið óvenjulega gott veður í [...] og af þeim sökum hefði svalahurðin á íbúð vitnisins verið opin.

Vitnið sagði hávaða og skvaldur hafa borist inn í íbúðina og hefði vitnið farið út á svalir til að athuga hverju sætti. Vitnið hefði þá séð þrjá menn á sólpalli vestanvert við húsið nr[...] við [...]. Vitninu hefði fundist mennirnir vera að skemmta sér og það því farið aftur inn. Þegar hávaðinn að utan hefði aukist hefði vitnið farið aftur út á svalir. Um það leyti hefði dótturdóttir vitnisins, G, komið í heimsókn og hefðu hún og vitnið sest út á svalir. Vitninu hefði þá orðið ljóst að einhver ágreiningur var á milli tveggja af mönnunum þremur á pallinum. Vitnið sagði mennina hafa verið það langt í burtu að það hefði ekki séð andlit þeirra með skýrum hætti. Vitnið hefði aftur á móti greint að einn mannanna sat í stól og hefði hann verið áberandi þybbnastur þeirra. Annar hefði verið sýnilega lengstur en sá þriðji hefði verið meðalmaður. Vitnið sagði það ítrekað hafa gerst að sá síðastnefndi hefði haft afskipti af þeim sem lengstur var. Maðurinn hefði ýtt þeim langa og vitninu virst sem hann væri að koma í veg fyrir að sá nálgaðist manninn sem sat í stólnum. Svona hefði þetta gengið fram og til baka um tíma.

Fjórða manninn hefði síðan borið að. Hann hefði tekið sér stöðu upp við vegg og fylgst með þremenningunum, án þess að hafa af þeim afskipti. Deilur mannanna tveggja hefðu haldið áfram og svo hefði farið að sá sem gekk á milli hefði tekið þann langa afsíðis og bent honum á að fara inn. Við því hefði maðurinn orðið. Sá langi hefði síðan skyndilega komið út aftur. Hann hefði gengið rösklega og mjög ákveðið að manninum sem sat í stólnum og lagt til hans. Hefði hönd gerandans gengið inn í kvið þess sem sat. Vitnið tók fram að það hefði ekki greint að maðurinn væri með hníf en það þó séð að hann var með eitthvað í hendinni. Dótturdóttir vitnisins hefði hins vegar strax sagt þegar maðurinn kom út: „Hann er með hníf.“ Í kjölfarið hefði orðið upphlaup á svæðinu. Vitnið hefði síðan séð gerandann sveifla hendinni og dótturdóttir þess þá sagt: „Hann hendir hnífnum.“ Þrír mannanna hefðu í framhaldinu farið út á bifreiðastæði við húsið. Skömmu síðar hefði lögregla komið á vettvang. Taldi vitnið að lögregla hefði handtekið alla mennina þrjá sem þá voru á bifreiðastæðinu, gerandann þar með talinn. Sá sem lagt var til hefði hins vegar setið áfram í stólnum á pallinum þar til sjúkrabifreið hefði komið og flutt hann af vettvangi.

G sagðist hafa verið með afa sínum, D, úti á svölum á heimili hans dag þann sem atvik máls gerðust. Vitnið kvaðst ekki muna atvik máls vel en þó minnast þess að hafa orðið vart við rifrildi. „Og svo nær maðurinn í hníf og fer út og... stakk hann eða eitthvað.“ Vitnið tók fram að það hefði ekki séð hnífinn en lýsti því hins vegar með látbragði hvernig gerandinn hefði lagt til hins mannsins. Sá hefði í kjölfarið tekið um magann. Vitnið taldi að þrír menn hefðu verið á vettvangi árásarinnar. Þá var það og hald vitnisins að sá sem stunginn var hefði verið að rífast við hina tvo.

Vitnið kvaðst hafa séð þegar lögregla kom á vettvang. Bar vitnið að sá sem lagði til hins samkvæmt framansögðu hefði verið einn þeirra tveggja eða þriggja manna sem handteknir voru.

H lögreglumaður skýrði svo frá fyrir dómi að umræddan dag hefði lögreglu borist tilkynning um mann sem væri að sveifla hnífi nærri skemmtistaðnum Ránni í [...]. Rétt áður en lögregla var þangað komin hefði vitnið séð til aðila, sem brotaþoli hefði síðar sagt lögreglu að væri vinur sinn, sem veifað hefði til lögreglu og vísaði henni inn á bifreiðastæði nærri húsinu nr. [...] við [...]. Á planinu hefðu verið tveir aðrir aðilar. Mennirnir á planinu hefðu verið að garga í átt að fjórða aðilanum, brotaþola í málinu, sem verið hefði uppi á sólpalli við húsið. Mennirnir þrír sem voru á planinu hefðu í kjölfarið allir verið handteknir.

Vitnið staðfesti að það hefði borið búkmyndavél á vettvangi.

I rannsóknarlögreglumaður greindi svo frá að hún hefði komið á vettvang eftir að búið var að haldleggja þar hníf og handtaka þrjá aðila og færa þá í fangageymslur. Þá hefði sjúkrabifreið verið farin með brotaþola á slysadeild. Vitnið sagðist hafa rannsakað vettvang og meðal annars tekið sýni úr blóðdropum á palli við húsið. Þá hefði vettvangurinn verið ljósmyndaður.

Eftir að vinnu á vettvangi var lokið hefði vitnið farið á Landspítala til að taka skýrslu af brotaþola. Hann hefði hins vegar verið undir áhrifum áfengis og formleg skýrslugjöf því verið látin bíða. Í lauslegum samræðum vitnisins við brotaþola á slysadeild hefði komið fram að ákærði hefði verið sá aðili sem veitti honum áverkann. Þá hefði einnig komið fram hjá brotaþola að hann áttaði sig alls ekki á því af hverju þetta hefði gerst þar sem þeir ákærði væru félagar.

J sérfræðilæknir kom fyrir dóm og staðfesti og skýrði vottorð sitt, dagsett 28. ágúst 2018, vegna áverka brotaþola, en efni vottorðsins er reifað í kafla I hér að framan. Áverka brotaþola sagði vitnið ekki hafa verið lífshættulegan „... en það má eiginlega segja sem svo að það munaði nú ekki miklu. Þetta hefði getað farið mun ver... ef þetta hefði farið dálítið dýpra.“ Áverkinn hefði þá getað orðið lífshættulegur. Vitnið sagði ekki þurfa mikið afl til þess að valda áverka eins og þeim er brotaþoli hlaut.

IV

Í málinu er ákærða gefin að sök sérstaklega hættuleg líkamsárás með því að hafa fyrir utan húsið nr. [...] við [...] í [...], að kvöldi 4. ágúst 2018, stungið brotaþola með hnífi í kvið, svo að hann hlaut 56 sm langan skurð ofan við nafla.

Ákærði neitar sök. Framburður ákærða fyrir dómi er reifaður í kafla II hér að framan. Svo sem þar er rakið kveðst ákærði ekki geta borið um það hvernig það atvikaðist að brotaþoli hlaut framangreindan áverka á kviði þar sem hann hafi þá verið staddur inni í ofangreindu húsi.

Upplýst er að sonur ákærða, C, var staddur á pallinum við nefnt hús þetta kvöld. Fyrir dómi tók vitnið fram í upphafi skýrslu sinnar að langt væri liðið frá atvikum og þá hefði vitnið verið mjög ölvað er þau gerðust. Vitnið kannaðist þó við að ákærði og brotaþoli hefðu farið að rífast í einhverjum hálfkæringi og hefði vitnið gengið á milli þeirra og reynt að róa þá niður. Vitnið fullyrti hins vegar að það hefði ekki séð föður sinn stinga brotaþola og kvaðst ekkert geta borið um hvernig það atvikaðist að hnífur fór í kvið brotaþola. Vitnið sagðist engan hníf hafa séð og ekkert vitað eða frétt af hnífstungu fyrr en við skýrslutöku hjá lögreglu.

Brotaþoli bar fyrir dómi, líkt og vitnið C, að hann og ákærði hefðu farið að rífast og sagði brotaþoli það hafa verið án nokkurrar sérstakrar ástæðu. Þeir hefðu verið andspænis hvor öðrum og hefði C reynt að stía þeim í sundur. Í kjölfarið hefði brotaþoli fengið í sig hníf. Hvernig það nákvæmlega atvikaðist kvaðst brotaþoli ekki hafa séð. Hann hefði skyndilega fundið hita og honum fundist eins og hann hefði verið klipinn. Brotaþoli hefði síðan séð blóð. Hann hefði aldrei séð hnífinn, bara glampa. Brotaþoli kvaðst því ekki hafa séð ákærða stinga sig en áréttaði í því sambandi að þeir tveir hefðu staðið nálægt hvor öðrum og hefði sonur ákærða samkvæmt áðursögðu verið að reyna að stía þeim í sundur. Brotaþoli var mun afdráttarlausari í frásögn sinni af framgöngu ákærða á rannsóknarstigi málsins en í frumskýrslu lögreglu er eftir brotaþola haft að ákærði hafi í kjölfar rifrildis og átaka þeirra á milli veitt brotaþola áverka með hnífi sem lögregla hafi síðan fundið á vettvangi. Við formlega skýrslugjöf hjá lögreglu áréttaði brotaþoli það sem eftir honum var haft í frumskýrslu um að ákærði hefði stungið hann í kviðinn.

Vitnið D er alls ótengt ákærða og brotaþola. Samkvæmt framburði vitnisins og athugun lögreglu fylgdist vitnið með því sem gerðist á pallinum við húsið nr. [...]við [...] af svölum við íbúð sína í um 74 metra fjarlægð. Framburður vitnisins fyrir dómi var ítarlegur og skýr, öfugt við framburð ákærða, brotaþola og sonar ákærða, en upplýst er að mati dómsins að þeir hafi allir þrír verið undir talsverðum áhrifum áfengis þetta kvöld. Eins og brotaþoli og vitnið C bar D um það að ágreiningur hefði komið upp á milli tveggja manna á pallinum. Var lýsing vitnisins á þeim þremur mönnum sem það kvað þar hafa verið greinargóð og skýr. Er vafalaust að mati dómsins að brotaþoli hafi verið sá sem vitnið sagði hafa setið í stól, ákærði sá sem reynt hefði að nálgast brotaþola og sonur ákærða sá sem reynt hefði að koma í veg fyrir að það tækist. Vitnið lýsti því síðan að C hefði tekið ákærða afsíðis og bent honum á að fara inn í húsið. Við því hefði ákærði orðið. Hann hefði síðan skyndilega komið út aftur, gengið rösklega og mjög ákveðið að brotaþola og lagt til hans. Vitnið tók fram að það hefði ekki greint að maðurinn væri með hníf en það þó séð að hann var með eitthvað í hendinni. Dótturdóttir vitnisins, sem verið hefði hjá vitninu á svölunum, hefði hins vegar strax sagt þegar maðurinn kom út: „Hann er með hníf.“ Framburður G var í góðu samræmi við vætti afa hennar en hún sagðist minnast þess að hafa orðið vör við rifrildi. „Og svo nær maðurinn í hníf og fer út og... stakk hann eða eitthvað.“ Vitnið tók fram að það hefði ekki séð hnífinn en lýsti því hins vegar með látbragði hvernig gerandinn hefði lagt til hins mannsins. Sá hefði í kjölfarið tekið um magann. Vitnið taldi að þrír menn hefðu verið á vettvangi árásarinnar.

Upplýst er með vottorði E læknis, dagsettu 27. september 2018, og vottorði F, sérfræðilæknis á bráðadeild Landspítala Fossvogi, dagsettu 28. ágúst 2018, að brotaþoli hlaut skurð á kvið að kvöldi 4. ágúst 2018. Efni vottorðanna er reifað í kafla I hér að framan en í því síðarnefnda kemur fram að við skoðun hafi brotaþoli reynst vera með 56 cm langan skurð ofan við nafla.

Að mati dómsins hefur sá framburður ákærða að hann hafi verið staddur innandyra þegar brotaþoli fékk lýstan kviðáverka enga stoð fengið í framburði vitna. Með vísan til þess sem að framan er rakið þykir dómnum þvert á móti sannað gegn neitun ákærða, með vætti D, brotaþola, G og C, svo ekki verði vefengt með skynsamlegum rökum, sbr. 1. mgr. 109. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, að ákærði hafi þá verið á sólpallinum ásamt brotaþola. Jafnframt þykir dómnum sannað með skýrum og afdráttarlausum framburði D og vætti brotaþola og G að ákærði hafi í kjölfar rifrildis á milli hans og brotaþola stungið brotaþola í kviðinn með þeim hnífi sem lögregla fann á vettvangi og haldlagði. Vafalaust er að mati dómsins að virða beri þá háttsemi ákærða að stinga í kvið brotaþola með hnífi með 20 cm löngu blaði, sem sérstaklega hættulega líkamsárás. Með því að leggja til brotaþola með hnífnum og valda honum því líkamstjóni sem í ákæru greinir gerðist ákærði brotlegur við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

V

Samkvæmt vottorði sakaskrár ríkisins á ákærði engan sakaferil að baki. Hann er í málinu sakfelldur fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás. Við árásina beitt ákærði hnífi með 20 cm löngu blaði. Af vottorði F sérfræðilæknis og framburði hennar fyrir dómi má ráða að mikil hætta var samfara árásinni og réð hending ein að ekki fór verr. Til þessa ber að líta við ákvörðun refsingar ákærða, sbr. 1. og 3. tölulið 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Samkvæmt því og að atvikum máls að öðru leyti virtum þykir refsing ákærða réttilega ákveðin fangelsi í sex mánuði. Eftir atvikum og í ljósi þess að ákærði á engan sakaferil að baki þykir mega fresta fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

VI

Brotaþoli á rétt til miskabóta úr hendi ákærða á grundvelli aliðar 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Svo sem fyrr var rakið liggur frammi í málinu læknisvottorð sem ber með sér þann áverka sem brotaþoli hlaut við árásina. Við mat á miskabótum til handa brotaþola verður sérstaklega að horfa til þess sem áður segir um alvarleika árásarinnar. Samkvæmt því og að atvikum máls að öðru leyti virtum þykja miskabætur til handa brotaþola hæfilega ákvarðaðar 600.000 krónur. Um vexti og dráttarvexti af miskabótakröfunni fer svo sem í dómsorði greinir, en bótakrafan var löglega birt ákærða við birtingu fyrirkalls í málinu 12. desember 2019.

Við þingfestingu málsins var H-kvk-nf A-kvk-nf lögmaður skipuð réttargæslumaður brotaþola í málinu. Eru því ekki lagaskilyrði til þess að dæma brotaþola málskostnað úr hendi ákærða, sbr. ákvæði 3. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, heldur verður réttargæslumanni brotaþola ákveðin þóknun samkvæmt ákvæði 1. mgr. 48. gr. sömu laga.

VII

Með vísan til sakfellingar ákærða, sbr. 1. mgr. 235. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, verður honum gert að greiða sakarkostnað málsins. Ákærði greiði því kostnað sem tilgreindur er á framlögðu sakarkostnaðaryfirliti frá 20. nóvember 2018, samtals 120.051 krónu. Ákærði greiði jafnframt þóknun skipaðs verjanda síns, E-kk-ef O-kk-ef S-kk-ef lögmanns, og þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, en þóknun þeirra þykir hæfilega ákveðin eftir umfangi málsins og með hliðsjón af tímaskýrslum lögmannanna svo sem í dómsorði greinir. Ákærði greiði einnig útlagðan ferðakostnað verjanda og réttargæslumanns.

Dóm þennan kveður upp K-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari. Fyrir uppsögu dómsins var gætt 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómsorð:

Ákærði, T-x-x G-x-x, sæti fangelsi í sex mánuði en fresta skal fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði þóknun skipaðs verjanda síns, E-kk-ef O-kk-ef S-kk-ef lögmanns, 1.261.700 krónur að virðisaukaskatti meðtöldum, og ferðakostnað verjanda, 13.305 krónur. Ákærði greiði einnig þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, H-kvk-ef A-kvk-ef lögmanns, 740.900 krónur að virðisaukaskatti meðtöldum, og ferðakostnað réttargæslumanns, 64.680 krónur. Ákærði greiði 120.051 krónu í annan sakarkostnað.

Ákærði greiði A, kt. [...], 600.000 krónur með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af þeirri fjárhæð frá 4. ágúst 2018 til 12. janúar 2020, en dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

K-kk-nf H-kk-nf

VII

Með vísan til sakfellingar ákærða, sbr. 1. mgr. 235. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, verður honum gert að greiða sakarkostnað málsins. Ákærði greiði því kostnað sem tilgreindur er á framlögðu sakarkostnaðaryfirliti frá 20. nóvember 2018, samtals 120.051 krónu. Ákærði greiði jafnframt þóknun skipaðs verjanda síns, E-kk-ef O-kk-ef S-kk-ef lögmanns, og þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, en þóknun þeirra þykir hæfilega ákveðin eftir umfangi málsins og með hliðsjón af tímaskýrslum lögmannanna svo sem í dómsorði greinir. Ákærði greiði einnig útlagðan ferðakostnað verjanda og réttargæslumanns.

Dóm þennan kveður upp K-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari. Fyrir uppsögu dómsins var gætt 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómsorð:

Ákærði, T-x-x G-x-x, sæti fangelsi í sex mánuði en fresta skal fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði þóknun skipaðs verjanda síns, E-kk-ef O-kk-ef S-kk-ef lögmanns, 1.261.700 krónur að virðisaukaskatti meðtöldum, og ferðakostnað verjanda, 13.305 krónur. Ákærði greiði einnig þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, H-kvk-ef A-kvk-ef lögmanns, 740.900 krónur að virðisaukaskatti meðtöldum, og ferðakostnað réttargæslumanns, 64.680 krónur. Ákærði greiði 120.051 krónu í annan sakarkostnað.

Ákærði greiði A, kt. [...], 600.000 krónur með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af þeirri fjárhæð frá 4. ágúst 2018 til 12. janúar 2020, en dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

K-kk-nf H-kk-nf