S-868/2021

I.

Mál þetta, sem dómtekið var 11. október sl., að lokinni aðalmeðferð, er höfðað af héraðssaksóknara með ákæru útgefinni 8. apríl 2021 á hendur H-kk-þgf M-kk-þgf H-kk-þgf, kt. 000000- 0000, [...], og Ó-kk-þgf Þ-kk-þgf H-kk-þgf, kt. 000000- 0000, [...].

Málið er höfðað á hendur ákærðu fyrir eftirtalin brot gegn almennum hegningarlögum og lögreglulögum, aðfararnótt sunnudagsins 24. maí 2020:

I.

Gegn ákærða H-kk-þgf M-kk-þgf fyrir að hafa veist með ofbeldi að lögreglumanni nr. A og ýtt við henni, hótað lögreglumanni nr. B líkamsmeiðingum og ráðist með ofbeldi á hann er lögreglumennirnir hugðust handtaka hann fyrir utan heimili hans að [...], fyrir að hafa ekki farið að fyrirmælum lögreglu um að láta af mótþróa við handtökuna, tekið lögreglumann nr. B hálstaki með því að grípa um og halda í peysukraga hans þannig að þrengdi að öndunarvegi hans, haldið honum föstum, reynt að bíta í hönd lögreglumanns nr. A er hún reyndi að losa tak H-kk-ef M-kk-ef, og með aðstoð annarra dregið eða ýtt báðum lögreglumönnunum inn í anddyri hússins gegn vilja þeirra, hótað þeim líkamsmeiðingum og lífláti, látið loka og læsa útidyrahurð hússins, allt með þeim afleiðingum að lögreglumaður nr. B hlaut mar á úlnlið og mar og yfirborðsáverka á háls.

Telst þetta varða við 1. mgr. 106. gr. og 1. mgr. 226. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og 19. gr. sbr. 41. gr. lögreglulaga nr. 90/1996.

II.

Gegn ákærða H-kk-þgf M-kk-þgf fyrir að hafa tálmað störf neyðarvarða og lögreglu með því að hafa, í kjölfar ofangreindra atvika, á tímabilinu frá klukkan 02:59 til 06:41, hringt að tilefnislausu 76 sinnum í síma Neyðarlínunnar 112 þar sem 24 símtalanna voru send áfram til Fjarskiptamiðstöðvar ríkislögreglustjóra.

Telst þetta varða við 2. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

III.

Gegn ákærða Ó-kk-þgf Þ-kk-þgf fyrir brot gegn almennum hegningarlögum, með því að hafa ekki farið að fyrirmælum lögreglu um að víkja frá er lögreglumenn voru að handtaka H-kk-þf M-kk-þf, svo sem lýst er í ákærulið I, og fyrir að hafa tálmað störf lögreglumanna þegar þeir voru að handtaka H-kk-þf M-kk-þf með því að halda í hann og reyna að losa hann úr tökum lögreglumannanna, frelsað hann síðan úr haldi lögreglu innandyra í anddyri hússins og komið honum undan. Einnig fyrir að hafa veist með ofbeldi að lögreglumanni nr. A í anddyri hússins og ýtt henni um koll þannig að hún kastaðist aftur fyrir sig og skall á hnakkann með þeim afleiðingum að hún hlaut mar á hnakka, mar á framhandlegg og eymsli yfir hnúa 2 á hægri hendi.

Telst þetta varða við 1. og 2. mgr. 106. gr. og 1. mgr. 111. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og 19. gr. sbr. 41. gr. lögreglulaga nr. 90/1996.

Þess er krafist að ákærðu verði dæmdir til refsingar og til greiðslu sakarkostnaðar.

Einkaréttarkröfur:

Af hálfu S-kk-ef F-kk-ef S-kk-ef, lögmanns, fyrir hönd A, kt. 000000- 0000, er þess krafist að ákærðu verði insolidum gert að greiða A miskabætur að fjárhæð kr. 1.500.000-, með vöxtum skv. 1. mgr. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr.38/2001 frá 24. maí 2020 þar til 30 dagar eru liðnir frá birtingu kröfunnar, en síðan með dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. 9. gr. sömu laga, frá þeim degi til greiðsludags.

Af hálfu S-kk-ef F-kk-ef S-kk-ef, lögmanns, fyrir hönd B, kt. 000000- 0000, er þess krafist að ákærðu verði insolidum gert að greiða B miskabætur að fjárhæð kr. 1.500.000-, með vöxtum skv. 1. mgr. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr.38/2001 frá 24. maí 2020 þar til 30 dagar eru liðnir frá birtingu kröfunnar, en síðan með dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. 9. gr. sömu laga, frá þeim degi til greiðsludags.

Kröfur ákærðu:

Verjandi ákærða H-kk-ef M-kk-ef gerir aðallega þá kröfu að ákærði verði sýknaður en til vara, komi til sakfellingar, er krafist vægustu refsingar sem lög frekast heimila, og verði dæmd fangelsisrefsing að þá verði hún skilorðsbundin. Verjandinn krefst þess aðallega að ákærði verði sýknaður af miskabótakröfum en til vara að þær verði lækkaðar verulega frá því sem krafist er. Loks krefst verjandinn þess að allur sakarkostnaður verði felldur á ríkissjóð þ. m. t. hæfileg málsvarnarlaun verjandans skv. málskostnaðarreikningi.

Verjandi ákærða Ó-kk-ef Þ-kk-ef gerir aðallega þá kröfu að ákærði verði sýknaður en til vara, komi til sakfellingar, er krafist vægustu refsingar sem lög frekast heimila, og verði dæmd fangelsisrefsing að þá verði hún skilorðsbundin. Verjandinn krefst þess aðallega að ákærði verði sýknaður af miskabótakröfum en til vara að þær verði lækkaðar verulega frá því sem krafist er. Loks krefst verjandinn þess að allur sakarkostnaður verði felldur á ríkissjóð þ. m. t. hæfileg málsvarnarlaun verjandans skv. málskostnaðarreikningi.

II.

Málavextir:

Samkvæmt frumskýrslu lögreglu var aðfararnótt sunnudagsins 24. maí 2020 kvartað undan hávaða frá [...], heimili ákærða H-kk-ef M-kk-ef. Tveir lögreglumenn B og A hafi farið á vettvang og þegar þeir hafi komið þangað hafi ákærði H-kk-nf M-kk-nf og C, [...], verið fyrir framan húsið. Lögreglumennirnir hafi gert þeim grein fyrir erindinu og hafi C sagt að þau myndu lækka en ákærði H-kk-nf M-kk-nf hafi strax neitað því. Ákærði H-kk-nf M-kk-nf, sem hafi verið áberandi ölvaður, hafi strax byrjað með leiðindi, sagt að þau myndu ekki lækka tónlistina og vísað lögreglumönnunum burt af lóðinni. Lögreglumaður B hafi fengið upplýsingar hjá C en átt eftir að fá símanúmer hjá henni en þá hafi ákærði H-kk-nf M-kk-nf ýtt í lögreglumann A þannig að hún hafi þurft að stíga aftur fyrir sig. Þá hafi lögreglumennirnir kveikt á búkmyndavélum sínum og C hafi reynt að fá ákærða H-kk-þf M-kk-þf í burtu, dregið hannað útidyrahurð hússins og reynt að halda aftur af honum. En hann hafi komist aftur að lögreglumönnunum og hótað að rota lögreglumann B ef lögreglumennirnir færu ekki af lóðinni. Þá hafi lögreglumaður B ákveðið að handtaka ákærða H-kk-þf M-kk-þf fyrir að hafa hótað lögreglumönnunum ofbeldi. Hafi ákærða H-kk-þgf M-kk-þgf verið kynnt að hann væri handtekinn og lögreglumaður B tekið í vinstri hönd ákærða. Ákærði H-kk-nf M-kk-nf hafi brugðist illa við, tekið á móti lögreglumanninum og þeir lent upp að húsveggnum nálægt útidyrahurðinni. Þar hafi ákærði H-kk-nf M-kk-nf skipað C í tvígang að ná í,, liðið“ en honum hafi ítrekað verið sagt að setja hendur aftur fyrir bak en hann ekki orðið við þeim skipunum. Lögreglumaður A hafi þá óskað eftir aðstoð en lögreglumaður B ákveðið að nota piparúða á ákærða H-kk-þf M-kk-þf en áður hafi hann fengið þrjár viðvaranir þar um. Eftir að ákærði H-kk-nf M-kk-nf hafi fengið piparúða í andlitið hafi hann orðið æstari og reynt að losa sig frá lögreglumönnunum og hann hafi m. a. náð góðu taki á kraga flíspeysu lögreglumanns B og þrengt að öndunarvegi hans í skamma stund. Þá hafi ákærði H-kk-nf M-kk-nf einnig reynt að bíta í hendi lögreglumanns A þegar hún hafi reynt að losa takið sem hann hafi verið með á lögreglumanni B. Skömmu seinna hafi komið að þeim þrír menn þ. á m. ákærði Ó-kk-nf Þ-kk-nf og hafi hann haft sig mest í frammi. Mennirnir hafi hópast að lögreglumönnunum og ákærða H-kk-þgf M-kk-þgf og þrengt að þeim. Lögreglumaður B hafi ítrekað skipað mönnunum að hjálpa lögreglumönnunum að koma ákærða H-kk-þgf M-kk-þgf í tök en þeir hafi ekki gert það. Þá hafi þeim verið skipað að fara frá en þeir hafi ekki heldur orðið við því. Útidyrahurðin hafi síðan verið opnuð og lögreglumönnunum og ákærða H-kk-þgf M-kk-þgf verið ýtt inn í húsið og við það hafi ákærði Ó-kk-nf Þ-kk-nf haft sig mest í frammi.

Þegar þau hafi verið komin inn í húsið hafi lögreglumennirnir og ákærði H-kk-nf M-kk-nf verið öll á hnjánum en lögreglumennirnir haft tak á höndum hans. Í átökunum hafi ákærða H-kk-þgf M-kk-þgf tekist að ná í piparúðabrúsa lögreglumanns B en honum hafi tekist að endurheimta brúsann og ná hönd ákærða H-kk-ef M-kk-ef aftur fyrir bak. Meðan á þessu hafi staðið hafi ákærði H-kk-nf M-kk-nf kallað að það ætti að læsa útidyrahurðinni og hótað að drepa lögreglumann A. Ákærði Ó-kk-nf Þ-kk-nf hafi staðið yfir þessu og skipað lögreglumanni Bað sleppa ákærða H-kk-þgf M-kk-þgf og lögreglumaðurinn hafi heyrt að útidyrahurðinni hafi verið skellt í lás en hann hafi ekki séð hver hafi gert það. Hann hafi gefið skýr fyrirmæli um að það þyrfti að halda hurðinni opinni en á þessum tímapunkti kvaðst lögreglumaðurinn hafa verið orðinn virkilega hræddur og óttast um líf sitt og heilsu. Lögreglumaður B hafi endað á bakinu í anddyrinu og nokkrir karlmenn staðið yfir honum. Lögreglumaður Ahafi skipað þeim að fara frá lögreglumanni B og ýtt þeim í burtu. Lögreglumaður B hafi þá náð að standa á fætur og sagt við lögreglumann A að þau þyrftu að draga sig út því þau hafi verið algerlega ofurliði borin. Lögreglumennirnir hafi farið út en haldið útihurðinni opinni meðan þeir hafi beðið eftir frekari aðstoð. Ákærði H-kk-nf M-kk-nf hafi þá farið inn í húsið.

Í aðkomuskýrslu lögreglumanns A segir að skömmu eftir að útidyrahurðinni hafi verið læst hafi lögreglumanninum verið hrint og hún lent á gólfinu með hnakkann. Hún hafi ekki séð hver hafi hrint henni.

Þegar aðstoð barst var ákærði Ó-kk-nf Þ-kk-nf handtekinn bak við húsið en ákærði H-kk-nf M-kk-nf fannst ekki þrátt fyrir leit lögreglu í næsta nágrenni. Ekki leið á löngu þar til ákærði H-kk-nf M-kk-nf fór að hringja í fjarskiptamiðstöð lögreglu og var m. a. með hótanir. Lögregla fór þá aftur að [...] en ákærði H-kk-nf M-kk-nf neitaði að opna húsið og hótaði í tvígang að skjóta lögreglumann D ef hann færi ekki af lóð hússins. Um nóttina hringdi ákærði H-kk-nf M-kk-nf 74 símtöl í Neyðarlínuna og 24 þeirra voru áframsend til lögreglu. Hann var handtekinn á heimili sínu daginn eftir og færður til yfirheyrslu.

Lögreglumennirnir B og A fóru á slysadeild daginn eftir og fengu áverkavottorð. Í áverkavottorði fyrir lögreglumann B segir að hann hafi verið með vægan roða á kinnum beggja vegna og þar hafi honum sviðið. Þá var hann með yfirborðs- og húðblæðingar hægra og vinstra megin, sem hafi verið bogadregnar þunnar línur, nokkrir sentimetrar hvoru megin. Geti samrýmst því að vera eftir flík sem hert hafi verið upp að hálsinum. Einnig hafi verið línulegur roði fremst á hálsi og væg bólga og eymsli yfir úlnlið litlafingursmegin.

Í áverkavottorði lögreglumanns A segir að hún hafi verið aum á hnakka og marin þar. Einnig með lítið mar á framhandlegg hægri handar og aum yfir hnúa tvö.

Það skal tekið fram að í greinargerð verjanda ákærða H-kk-ef M-kk-ef segir að lögregluskýrslur og fyrirliggjandi gögn gefi ekki rétta mynd af málavöxtum. Þá segir að atvikalýsing í ákæru sé röng og hún eigi sér ekki stoð í gögnum málsins. Í greinargerðinni kemur þó fram aðákærði H-kk-nf M-kk-nf hafi hótað að rota lögreglumann ef hann færi ekki af lóðinni og þá hafi ákærði ekki farið að fyrirmælum lögreglu um að láta af mótþróa við handtökuna. Einnig viðurkennir ákærði í greinargerð að hafa hringt fjölda símtala í neyðarlínu/lögreglu um nóttina.

Ákærði H-kk-nf M-kk-nf lýsti því í skýrslutöku hjá lögreglu að það hafi ekki virst fullnægjandi fyrir lögregluna að [...] hans hafi sagt að samkvæmið á heimili þeirra yrði stöðvað. Ákærði hafi hins vegar sagt við lögregluna að hann væri ekkiað fara að stöðva samkvæmið heldur myndi fólkið fara inn í húsið og síðan hafi hann sagt lögreglunni að snáfa út af lóðinni hans. Þá hafi honum verið tilkynnt að hann væri handtekinn en hann þá veitt mótspyrnu og gestir í samkvæminu hafi þá komið. Ákærði hafi síðan fengið piparúða í andlitið en komist inn í húsið og eitthvað af,, liðinu“ hafi stöðvað lögreglumennina. Eftir að ákærði Ó-kk-nf Þ-kk-nf hafi verið handtekinn hafi ákærði H-kk-nf M-kk-nf komið aftur á heimili sitt og farið að hringja í 112 og haft í frammi blótsyrði og hótanir. En það hafi verið heimska að gera það. Ákærði neitaði því að hafa reynt að bíta lögreglumann eða taka í hálskraga hans. Hann kvaðst ekki heldur hafa hótað lögreglumönnunum og hann mundi ekki eftir því að hafa sagt að það ætti að loka útidyrahurðinni. Ákærði hafi ekki ýtt lögreglumönnunum inn í húsið.

Ákærði Ó-kk-nf Þ-kk-nf sagði í skýrslutöku hjá lögreglu að hann hafi verið inn í hjólhýsi bak við húsið að [...] þegar C, [...] ákærða H-kk-ef M-kk-ef, hafi komið og sagt að lögreglan væri komin. Þegar ákærði Ó-kk-nf Þ-kk-nf hafi komið fram fyrir húsið hafi lögreglumaður verið með ákærða H-kk-þgf M-kk-þgf í tökum. Ákærði Ó-kk-nf Þ-kk-nf kvaðst hafa beðið menn að slaka á og beðið um að ákærða H-kk-þgf M-kk-þgf yrði sleppt. Ákærði Ó-kk-nf Þ-kk-nf kvaðst þá hafa ætlað inn í húsið en útidyrahurðin hafi þá verið læst og lögreglan hafi sagt að það ætti ekki að opna en hann hafi samt opnað hurðina og þá hafi allir,, mokast“ inn í húsið. Lögreglumaður og ákærði H-kk-nf M-kk-nf hafi lent þar í gólfinu en hann síðan losnað og ákærði Ó-kk-nf Þ-kk-nf þá farið með ákærða H-kk-þgf M-kk-þgf inn í stofu. Ákærði Ó-kk-nf Þ-kk-nf kvaðst ekki hafa reynt að losa ákærða H-kk-þf M-kk-þf úr tökum lögreglunnar en beðið þá að slaka á. Ákærði Ó-kk-nf Þ-kk-nf kvaðst ekki hafa ýtt öðrum lögreglumanninum þannig að hún hafi fallið í gólfið í anddyri hússins. Hann hafi síðan verið kominn aftur út á pall bak við húsið þar sem hann hafi verið handtekinn og fluttur á lögreglustöð.

III.

Framburður ákærðu og vitna fyrir dómi:

Ákærði, H-kk-nf M-kk-nf H-kk-nf, sagði að það hafi verið afmæli á heimili hans í umrætt sinn og honum hafi verið sagt að lögreglan væri komin. Það hafi reynst vera tveir lögreglumenn sem hafi tilkynnt að það hafi verið kvartað undan hávaða frá heimili ákærða.

[...] hans hafi verið búin að láta lækka og gestir að fara inn í húsið. Hún hafi síðan verið að gefa lögreglunni upplýsingar og í raun verið búin að því en lögreglumaður B hafi horft mikið á ákærða og honum hafi fundist lögreglumaðurinn vera ógnandi. Ákærði hafi ítrekað að búið væri að lækka og verið að reka lögreglumanninn af lóðinni en hann hafi ekki farið. Ákærði kvaðst hafa verið dónalegur og sagt lögreglumanninum að hypja sig en þá hafi hann tilkynnt ákærða að hann væri handtekinn. Honum hafi fundist að það væri verið að brjóta á honum og hann hafi verið reiður og skelkaður. Ákærði kvaðst ekki hafa ýtt í lögreglumanninn né ráðist á hann. Ákærði hafi hins vegar ekki viljað láta handtaka sig og ekki sett hendur fyrir aftan bak þegar honum hafi verið skipað að gera það. Hann hafi hins vegar ekki sýnt frekari mótþróa fyrr en eftir að lögreglumaður hafi notað piparúða gegn ákærða en þá hafi hann orðið hræddur og komist í geðshræringu. Ákærði kvaðst ekki vita hver hafi gripið í annan lögreglumanninn og ákærði hafi ekki reynt að bíta lögreglumann. Útidyrahurðin hafi síðan opnast og þau hrunið inn en það hafi ekki verið skipulagt af ákærða og hann hafi ekki hrint neinum inn. Hann kvaðst ekki heldur hafa látið loka og læsa útidyrahurðinni þegar þau hafi verið komin inn enda hafi hann ekki viljað fá lögregluna inn í húsið. Ákærði kvaðst ekki hafa hindrað lögreglumennina í því að fara út úr húsinu og útidyrahurðinni hafi ekki verið læst. Ákærði kvaðst síðan hafa losnað úr þvögunni í anddyrinu, staðið upp og hlaupið inn á baðherbergi. Ákærði sagði að hafi hann hótað lögreglumönnunum hafi ekki verið meining í því. Þá hafi ákærði ekki haft ásetning til að frelsissvipta lögreglumennina. Eftir að ákærði hafi fengið piparúðann á sig hafi hann aðeins viljað komast inn í húsið til að þrífa sig.

Ákærði viðurkenndi að hafa hringt oft í Neyðarlínuna um nóttina eftir að atvik urðu en hann myndi ekki nákvæmlega eftir því öllu. Hann gat ekki sagt til um hvað honum hafi gengið til með því nema hann hafi verið að leita eftir upplýsingum um bróður sinn ákærða Ó-kk-þf Þ-kk-þf. Ákærði H-kk-nf M-kk-nf sagði að hringingarnar hafi verið til skammar (sjá II. ákærulið).

Ákærði sagði að eftir atvikið hafi hann verið í mikilli geðshræringu og leiður yfir því. Þetta hafi verið ömurleg upplifun og hann iðrist þess sem hann sagði og finnist það leiðinlegt.

Ákærði, Ó-kk-nf Þ-kk-nf H-kk-nf, kvaðst hafa verið í hjólhýsi bak við húsið en þegar hann hafi komið fram fyrir húsið hafi hann komið inn í stjórnlausar aðstæður sem hafi endað inn á gangi hússins. Ákærði kvaðst aðallega hafa verið í því að stilla til friðar en hann kvaðst ekki hafa snert lögreglumann en hann hafi sagt ákærða að hjálpa sér við að setja ákærða H-kk-þf M-kk-þf í handjárn en ákærði Ó-kk-nf Þ-kk-nf kvaðst ekki hafa verið að fara að ráðast á bróður sinn. Hann sagði að lögreglumaður og ákærði H-kk-nf M-kk-nf hafi dottið inn í anddyri hússins og lögreglumaðurinn hafi haldið ákærða H-kk-þgf M-kk-þgf þar sem þeir hafi legið á gólfinu. Ákærði Ó-kk-nf Þ-kk-nf kvaðst ekki hafa verið tilbúinn til að gera allt sem lögreglan hafi sagt við hann en hann hafi beðið lögreglumanninn að róa sig þegar hann og ákærði H-kk-nf M-kk-nf hafi legið í anddyrinu. Ákærði Ó-kk-nf Þ-kk-nf kvaðst muna eftir að ákærði H-kk-nf M-kk-nf hafi beðið um að útidyrahurðinni yrði læst en hann hafi síðan allt í einu staðið upp og ákærði Ó-kk-nf Þ-kk-nf þá fylgt ákærða H-kk-þgf M-kk-þgf inn í herbergi. Ákærði Ó-kk-nf Þ-kk-nf kvaðst hafa óttast um öryggi bróður síns ákærða H-kk-ef M-kk-ef en ákærði Ó-kk-nf Þ-kk-nf kvaðst ekki minnast þess að lögreglumennirnir hafi beðið hann að víkja frá. Ákærði Ó-kk-nf Þ-kk-nf neitaði því að hafa ýtt við öðrum lögreglumanninum þannig að hún hafi dottið aftur fyrir sig og skollið á hnakkann. Ákærði Ó-kk-nf Þ-kk-nf kvaðst ekki hafa losað ákærða H-kk-þf M-kk-þf úr höndum lögreglunnar. Ákærði Ó-kk-nf Þ-kk-nf kvaðst hafa verið kominn aftur á bak við húsið þegar hann hafi verið handtekinn.

Vitnið, lögreglumaður B, sagði að hann og lögreglumaður A hafi farið að sinna hávaðaútkalli á heimili ákærða H-kk-ef M-kk-ef. Þegar þau hafi komið á vettvang hafi karlmaður, ákærði í máli þessu, og [...] verið fyrir framan húsið og þau hafi verið beðin um að lækka.

[...] hafi sagt að þau myndu gera það en ákærði H-kk-nf M-kk-nf hafi neitað því og skipað lögreglumönnunum að fara af lóðinni. Ef þeir gerðu það ekki myndi ákærði rota vitnið. Vitnið hafi síðan verið að taka niður upplýsingar hjá [...] þegar hann hafi séð ákærða H-kk-þf M-kk-þf ýta við lögreglumanni A og vitnið hafi þá gengið að ákærða H-kk-þgf M-kk-þgf en konan hafi þá gengið á milli þeirra og beðið ákærða að ræða við sig. Ákærði hafi verið æstur og hótað vitninu sem hafi þá tilkynnt honum að hann væri handtekinn. Ákærði hafi veitt mótspyrnu og hann og vitnið hafi lent upp að húsveggnum og lögreglumaður A hafi þá kallað eftir aðstoð. Vitnið hafi skipað ákærða að setja hendur fyrir aftan bak en hann hafi ekki hlýtt því. Vitnið hafi þá ákveðið að beita piparúða gegn ákærða H-kk-þgf M-kk-þgf og þá hafi færst aukin harka í átökin. Vitnið og ákærði H-kk-nf M-kk-nf hafi verið að hnoðast og ákærði þá m. a. tekið í hálskraga vitnisins og þrengt að öndunarvegi þess. Þegar lögreglumaður A hafi verið að reyna að losa takið sem ákærði H-kk-nf M-kk-nf var með á lögreglumanni B hafi hann heyrt lögreglumann A segja við ákærða H-kk-þf M-kk-þf að hann skyldi ekki bíta sig. Síðan hafi nokkrir menn komið að þeim og vitnið hafi þá beðið þá um að aðstoða sig en þeir ekki gert það og þá hafi þeir verið beðnir um að víkja frá en þeir hafi ekki heldur gert það. Ákærði H-kk-nf M-kk-nf hafi ítrekað sagt inn með lögguna og viljað ná lögreglumönnunum inn í húsið. Síðan hafi einhver opnað útidyrahurðina og vitnið og ákærði H-kk-nf M-kk-nf hafi fallið inn í anddyri hússins og vitnið lent þar á bakinu. Þar hafi ákærði H-kk-nf M-kk-nf náð piparúðabrúsanum af vitninu en vitnið náð honum aftur. Ákærði H-kk-nf M-kk-nf hafi síðan skipað fyrir um að útidyrahurðinni yrði læst en vitnið hafi mótmælt því en vitnið hafi síðan heyrt að einhver hafi læst hurðinni en vitnið vissi ekki hver hafi gert það. Vitnið hafi þá gefið skipun um að opna hurðina þar sem það var orðið hrætt um sig. Ákærði H-kk-nf M-kk-nf hafi síðan losnað og farið inn í húsið en vitnið vissi ekki hvers vegna hann losnaði. Vitnið sagði að ákærði Ó-kk-nf Þ-kk-nf hafi komið alveg að vitninu og ákærða H-kk-þgf M-kk-þgf þegar þeir voru í átökum. Ákærði Ó-kk-nf Þ-kk-nf hafi ekki reynt að stía þeim í sundur en hann hafi haldið í ákærða H-kk-þf M-kk-þf. Vitnið kvaðst ekki hafa séð hver ýtti lögreglumanni A í anddyrinu með þeim afleiðingum að hún féll aftur fyrir sig. Vitnið hafi síðan komist út úr húsinu og þá hafi borist aðstoð og vitnið hafi ásamt fleiri lögreglumönnum farið bak við húsið og þar hafi ákærði Ó-kk-nf Þ-kk-nf verið og hann hafi verið handtekinn þar sem hann hefði haft sig mest í frammi þegar vitnið var í átökum við ákærða H-kk-þf M-kk-þf. Gerð hafi verið leit að honum en án árangurs. Vitnið kvaðst hafa verið lengi að ná sér niður eftir atvikið og þegar hann hafi rætt um það hafi hann farið að titra. Vitnið kvaðst hafa leitað til sálfræðings í kjölfar atviksins.

Vitnið, lögreglumaður A, kvaðst hafa farið ásamt lögreglumanni B í hávaðaútkall að heimili ákærða H-kk-ef M-kk-ef. Þegar þau hafi komið á vettvang hafi húsráðendur verið fyrir framan húsið og hafi þau verið beðin um að lækka en ákærði H-kk-nf M-kk-nf hafi ítrekað mótmælt því. Lögreglumaður B hafi verið að taka niður upplýsingar en ákærði H-kk-nf M-kk-nf hafi ekki viljað gefa upplýsingar og skipað lögreglumönnunum að koma sér burt af lóðinni. Hann hafi síðan gengið að vitninu, sett hendur fram og ýtt á vitnið þannig að það hafi þurft að stíga aftur á bak líklega tvö skref.

[...] ákærða H-kk-ef M-kk-ef hafi reynt að róa hann en hann hafi mótmælt henni. Hann hafi síðan farið upp að lögreglumanni B og hótað því að rota hann en B hafi þá sagt við ákærða að hann væri handtekinn og tekið í hendur hans. Ákærði og lögreglumaður B hafi lent upp að húsveggnum en ákærði ekki gefið sig. Lögreglumaður B hafi gefið ákærða skýr fyrirmæli um að fara að skipunum sínum annars yrði beitt piparúða gegn ákærða. Hann hafi ekki farið að skipunum og þá hafi lögreglumaður B beitt piparúða gegn ákærða. Í átökunum hafi ákærði reynt að bíta vitnið þegar vitnið hafi verið að reyna að losa tak ákærða á hálskraga lögreglumanns B. Lögreglumennirnir hafi verið með ákærða í tökum og verið að bíða eftir frekari aðstoð þegar nokkrir menn hafi komið að þeim. Lögreglumaður B hafi gefið mönnunum skipun um að aðstoða lögregluna en þeir hafi ekki gert það og þá hafi lögreglumaðurinn gefið þeim skipun um að víkja frá en þeir hafi heldur ekki gert það. Ákærði H-kk-nf M-kk-nf hafi þá gefið skipun um að opna útidyrahurð hússins og það hafi verið gert. Vitnið sagði að lögreglumennirnir hafi ekki viljað inn í húsið en það hafi verið ýtt á eftir þeim inn í húsið en vitnið vissi ekki hverjir hafi gert það. Þegar inn hafi verið komið hafi ákærði H-kk-nf M-kk-nf öskrað að það ætti að læsa hurðinni og vitnið kvaðst hafa heyrt að hurðinni hafi verið læst en það vissi ekki hver hefði gert það. Í átökunum hafi lögreglumaður B m. a. misst piparúðabrúsann og ákærði H-kk-nf M-kk-nf hafi þá reynt að taka hann. Vitnið sagði að einhver hafi hrint því og það lent með hnakkann í gólfinu. Vitnið hafi síðan staðið upp og hugsað að það yrði að opna hurðina og það hafi tekist en hún hafi þá verið læst. Þá hafi lögreglumaður B legið í gólfinu og nokkrir ofan á honum. Vitnið hafi skipað mönnunum að fara af lögreglumanninum og hann þá getað staðið upp og þau komist út úr húsinu. Vitnið sagði að ákærði Ó-kk-nf Þ-kk-nf hafi ekki aðstoðað lögregluna þrátt fyrir skipun um það og ekki heldur vikið frá. Vitnið kvaðst hafa verið hrætt og óöruggt þegar komið var inn í húsið. Eftir atvikið kvaðst vitnið hafa verið með höfuðverk, sem hafi leitt niður í háls, í um viku. Þá hafi vitnið hugsað mikið um þetta og það sé vart um sig þegar það fari í svipuð útköll. Ef vitnið ræði um þetta titri það og vitnið hafi farið í nokkra sálfræðitíma í kjölfar atviksins.

Vitnið, C

[...] ákærða H-kk-ef M-kk-ef, sagði að

[...] hafi kallað á þau og sagt að lögreglan væri komin. Lögreglan hafi sagt að hún væri komin vegna kvörtunar yfir hávaða en þá hafi verið búið að lækka. Vitnið sagðist hafa verið búið að gefa lögreglunni nafn sitt og kennitölu en hún hafi einnig viljað fá nafn og kennitölu ákærða H-kk-ef M-kk-ef. Vitnið hafi sagt lögreglunni að það væri [...] og nafn þess og kennitala myndi duga. Vitnið hafi síðan beðið lögreglumennina að koma til hliðar til að ræða við vitnið og spurt lögregluna hvort það vantaði aðrar upplýsingar. Lögreglumaður B hafi þá spurt ákærða H-kk-þf M-kk-þf hvort hann ætlaði að svara eða vera með leiðindi. Vitnið kvaðst hafa reynt að róa ákærða en hann hafi sagt lögreglumanni B að drulla sér af lóðinni annars myndi ákærði rota lögreglumanninn. Það hafi verið eins og lögreglumaðurinn hafi verið að bíða eftir einhverju og hafi þá sagt við ákærða að hann væri handtekinn. Lögreglumaðurinn hafi hlaupið að ákærða, tekið upp piparúða og sprautað á ákærða. Vitnið kvaðst þá hafa farið bak við húsið og þar inn í húsið. Þegar vitnið hafi komið fram hafi það heyrt einhvern segja að það ætti að opna hurðina og þá hafi ákærði H-kk-nf M-kk-nf og lögreglumaður Bdottið inn og lent á gólfinu í anddyri hússins. Vitnið kvaðst ekki hafa séð ákærða Ó-kk-þf Þ-kk-þf ýta lögreglumanni A en hún hafi síðan séð ákærða H-kk-þf M-kk-þf rísa á fætur og hann hafi ekki ráðist að lögreglunni.

Vitnið, E

[...] ákærða H-kk-ef M-kk-ef, kvaðst hafa verið í afmæli

[...] og séð hvar lögreglan

kom. Vitnið hafi látið

[...] vita, farið áleiðis út og staðið í dyragættinni.

[...] vitnisins hafi rætt við lögreglumennina sem hafi skrifað eitthvað niður. Lögreglumaður B hafi verið að ræða við ákærða H-kk-þf M-kk-þf en allt í einu hafi byrjað átök milli þeirra og þeir lent upp að húsvegnum. Síðan hafi lögreglan sprautað piparúða á ákærða H-kk-þf M-kk-þf.

[...] vitnisins hafi síðan tekið það frá og það ekki séð meira af því sem gerðist. Vitnið kvaðst ekki hafa séð að lögreglumanni A hafi verið hrint úti og það sá ekki ákærða H-kk-þf M-x-x ráðast að lögreglumanni B. Vitnið kvaðst hafa heyrt að [...] hafi sagt lögreglumönnunum að ræða við sig en vitnið hafi ekki heyrt hvað ákærði H-kk-nf M-kk-nf hafi sagt.

Vitnið, F, kvaðst hafa verið í afmæli á heimili ákærða H-kk-ef M-kk-ef og verið úti að dansa þegar vitninu hafi verið sagt að lögreglan væri komin. Vitnið hafi farið fram í anddyri hússins og þá hafi verið hrúga af fólki þar á gólfinu. Vitnið kvaðst hafa reist lögreglumann upp og farið með hann út í hurð sem hafi verið ólæst. Líklega hafi ákærði Ó-kk-nf Þ-kk-nf tekið ákærða H-kk-þgf M-kk-þgf og farið með hann á brott.

Vitnið, G, kvaðst hafa komið að átökum í anddyri hússins en það hafi ekki séð að lögreglumanni A hafi verið ýtt. Vitnið kvaðst halda að ákærði H-kk-nf M-kk-nf hafi legið í gólfinu og lögreglumaður B hafi verið ofan á honum. Vitnið kvaðst ekki hafa séð að útidyrahurðinni hafi verið læst en vitnið hafi komið inn um hurðina. Vitnið kvaðst ekki hafa séð ákærða Ó-kk-þf Þ-kk-þf toga í lögreglumann eða reyna að frelsa ákærða H-kk-þf M-kk-þf úr höndum lögreglunnar.

Vitnið, H, kvaðst hafa komið inn í forstofu og þar hafi verið ringulreið og erfitt að sjá hvað gekk á en einhver hafi legið á gólfinu. Vitnið kvaðst ekki hafa séð lögreglumanni A ýtt og það hafi ekki heldur séð hvernig ákærði H-kk-nf M-kk-nf hafi losnað frá lögreglunni.

Vitnið, I, kvaðst hafa verið í afmælinu og orðið var við átök í anddyri hússins en lögreglan hafi verið að reyna að ryðjast inn í húsið. Vitnið gat ekki lýst atvikum nánar.

Vitnið, J varðstjóri hjá Neyðarlínunni, sagði að þegar svona mörg símtöl berist þangað eins og frá ákærða H-kk-þgf M-kk-þgf umrædda nótt tefji það fyrir afgreiðslu. Um helgar séu þrír neyðarverðir á vakt og svona mikið álag þýði að þeir séu allir uppteknir við að svara símtölum. Þá geti margir lent á bið og þá jafnvel fólk í neyð eða sem er að tilkynna um slys. Á venjulegri helgi berist um 150- 200 símtöl að nóttu til. Símtöl sem berist til Neyðarlínunnar en eigi ekki þar heima sé vísað frá.

Vitnið, K hjá Almannavarnardeild ríkislögreglustjóra, sagði að venjulega berist um 200 símtöl á sólarhring til Neyðarlínunnar. Það þurfi að svara öllum símtölum og það taki tíma en skipulagið geri ekki ráð fyrir þeim fjölda símtala úr sama númeri eins og frá ákærða H-kk-þgf M-kk-þgf umrædda nótt. Mikilvæg símtöl geti þurft að bíða við svona aðstæður. Neyðarlínan sé ekki til þess að svara fyrir þjónustu eða gefa upplýsingar um einstök mál lögreglu.

Læknarnir L, M og N staðfestu vottorð sín vegna áverka lögreglumannanna.

Lögreglumennirnir leituðu báðir til sálfræðings eftir atvikið. Í vottorði sálfræðingsins O-x-x að lögreglumaður A hafi sótt sex viðtöl hjá sálfræðingnum frá mars til september 2021 vegna atviksins. Sálræn einkenni lögreglumannsins hafi samsvarað einkennum sem þekkt séu hjá fólki sem orðið hafi fyrir áfalli þar sem lífi þess og limum hafi verið ógnað. Hún finni fyrir auknum kvíða í aðstæðum sem minni á umrætt kvöld og þá eigi hún í erfiðleikum með einbeitingu og erfiðara með svefn en áður. Áleitnar endurminningar varðandi umrætt kvöld trufli hana og hún finni fyrir sálrænum og líkamlegum óþægindum þegar það gerist. Um 10 mánuðum eftir atvikið hafi hún enn glímt við sálræn einkenni sem hún hafi fyrst fundið fyrir eftir umræddan atburð. Sálfræðingurinn staðfesti vottorð sitt fyrir dómi.

P, sem veitir áfallahjálp og sálræna meðferð, segir í vottorði sínu að lögreglumaður Bhafi verið í sex viðtölum í júní til september 2021. Allt viðmót hans hafi bent til þess að hann hafi upplifað mikla ógn, ofsaótta og talið líf sitt og limi í hættu. Upplifun og viðbrögð hans hafi endurspeglað þau viðmið sem lögð séu til grundvallar fyrsta viðmiðs í greiningu áfallastreituröskunar samkvæmt alþjóðlegum greiningarkerfum og hann uppfylli öll greiningarskilyrði áfallastreituröskunar. Einkenni lögreglumannsins hafi truflað hans daglega líf og starf og það sé ljóst að atburðurinn hafi haft víðtæk og djúpstæð áhrif á hann. Meðferðarfulltrúinn staðfesti vottorð sitt fyrir dómi.

IV.

Sjónarmið ákærða H-kk-ef M-kk-ef H-kk-ef:

Verjandi ákærða H-kk-ef M-kk-ef skilaði greinargerð. Í greinargerðinni kemur fram að ákærði viðurkenni að hafa hótað að rota annan lögreglumanninn ef hann færi ekki af lóðinni og að hafa ekki farið að fyrirmælum lögreglu um að láta af mótþróa við handtökuna. Þá viðurkennir ákærði að hafa hringt fjölda símtala í neyðarlínu/lögreglu um nóttina. Ákærði neitar að öðru leyti sök.

Verjandinn fullyrðir að lögregla hafi brotið gegn grundvallarréttindum ákærða þ. e. friðhelgi persónu, einkalífs og heimilis með valdníðslu. Lögregla hafi farið offari í málinu og það hafi orðið til atburðarás sem hvorki hafi verið eðlileg né réttlætanleg. Í raun hafi verið um einkamál að ræða þ. e. grenndarrétt. Ógnandi framkoma lögreglu og óréttmætar kröfur/skipanir til ákærða/húsráðenda hafi hrint af stað umræddri atburðarás. Ákærði og [...] hans hafi staðfest við lögreglu að þau myndu fylgja þeim fyrirmælum að lækka í tónlistinni og segja gestum að fara inn í húsið. Þar með hafi málið í raun verið leyst og lögreglan hafi því ekki haft ástæðu til að hafa frekari afskipti af ákærða. En í framhaldinu hafi lögregla brotið friðhelgi heimilisins og ekki hafi verið ástæða til að handtaka ákærða H-kk-þf M-kk-þf þó svo að hann hafi verið dónalegur í garð lögreglunnar en það geti ekki réttlætt handtöku.

Verjandinn hafnar því að ákærði hafi frelsissvipt lögreglumennina í skilningi 1. mgr. 226. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og þá segir verjandinn að það sé ósannað að hringingar ákærða hafi tálmað störf neyðarvarða og lögreglu.

V.

Við aðalmeðferð málsins leiðrétti sækjandi málsins tilvísun til refsiákvæðis lögreglulaga nr. 90/1996 í I. og III. tölulið ákæru. Þar er vísað til 41. gr. laganna en á að vera 44. gr. Vörn ákærðu varð ekki áfátt vegna þessa og þessi misritun hefur því ekki áhrif þegar komist verður að niðurstöðu í málinu, sbr. 1. mgr. 180. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Niðurstaða:

Ákæruliður 1: (þar sem ákærði er nefndur í þessum kafla er átt við ákærða H-kk-þf M-kk-þf).

Ákærði H-kk-nf M-kk-nf hefur að hluta til játað sök. Hann hafi verið dónalegur við lögreglumennina, sagt þeim að hypja sig af lóðinni hans og haft í frammi hótanir. En hann hafi ekki viljað láta handtaka sig og ekki orðið við því að setja hendur aftur fyrir bak þegar lögreglan hafi skipað honum það en ekki sýnt frekari mótþróa fyrr en piparúða hafi verið sprautað á hann. Báðir lögreglumennirnir hafa lýst því að áður en til þess kom hafi ákærði ýtt við öðrum lögreglumanninum þannig að hún hafi þurft að stíga aftur á bak.

Af upptökum úr búkmyndavélum lögreglumanna sést hvar ákærði H-kk-nf M-kk-nf skipar [...] sinni að sækja síma væntanlega til að taka upp samskipti hans við lögreglumennina. Síðan skipar ákærði H-kk-nf M-kk-nf lögreglumönnunum að fara út af lóðinni sinni og segir síðan við annan þeirra að þeir skuli fara áður en ákærði roti hann og segir að lögreglumaðurinn sé,, fokking“ helvítis hommi. Í kjölfarið tilkynnir annar lögreglumaðurinn ákærða að hann sé handtekinn og skipar honum að setja hendur fyrir aftan bak en ákærði hlýðir því ekki. Ákærða er þá sagt að það verði notaður piparúði gegn honum en ákærði lætur þrátt fyrir það ekki af mótþróanum og piparúða er sprautað á ákærða. Þá heyrist hann spyrja af hverju hann eigi að sleppa og þá er hann greinilega með tak á lögreglumanni B og lögreglumaður A heyrist segja ekki bíta. Þegar fleiri eru komnir á vettvang heyrist ákærði skipa fyrir um að útihurð hússins verði opnuð en lögreglumaður A segir að það eigi ekki að opna en það er samt gert. Ákærði segir þá ítrekað inn með lögguna og það endar með því að lögreglumönnunum er ýtt inn í anddyri hússins og þangað fylgja þeim nokkrir menn. Þegar inn er komið gefur ákærði skipun um að læsa hurðinni en lögreglumaður B segir að hurðin eigi að vera opin. Báðir lögreglumennirnir fullyrða að hurðinni hafa verið læst en gátu ekki sagt hver hafi gert það.

Lögreglumennirnir hafa skýrt mjög á sama veg frá atvikum og framburður þeirra fær stoð í upptökum úr búkmyndavélum þeirra, sbr. ofanritað. Með vísan til þess og játningar ákærða að hluta til þykir ekki varhugavert að telja sannað að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í I. ákærulið en þó telst ekki sannað að ákærði hafi tekið lögreglumann B hálstaki. Í átökum við ákærða hlaut lögreglumaður B þá áverka sem lýst er í ákæru en þeir voru minniháttar.

Ákærði hefur þar með gerst brotlegur við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og 19. gr. lögreglulaga nr. 90/1996. En í ákæru er háttsemi ákærða einnig talin varða við 1. mgr. 226. gr. laganna. Það liggur fyrir að lögreglumennirnir voru í stutta stund inn í anddyri hússins að [...] eftir að þeim hafði verið ýtt þar inn af ákærða og fleirum. Ekki verður séð að þeim hafi verið haldið þar nauðugum fyrir tilstilli ákærða og því sviptir frelsi sínu í skilningi 1. mgr. 226. gr. hegningarlaganna. Af þeirri ástæðu verður ákærði H-kk-nf M-kk-nf sýknaður af broti gegn tilvitnaðri lagagrein.

Ákæruliður II:(þar sem ákærði er nefndur í þessum kafla er átt við ákærða H-kk-þf M-kk-þf).

Ákærði hefur viðurkennt að hafa hringt oft í Neyðarlínuna nóttina, sem atvik urðu, en hann kvaðst ekki muna nákvæmlega eftir því öllu. Hluti símtalanna var áframsendur til lögreglu. Þessar hringingar voru algerlega að tilefnislausu þar sem ákærði átti ekkert erindi við Neyðarlínuna og það er augljóst að þessar ástæðulausu hringingar urðu til þess að tefja fyrir störfum neyðarvarða og lögreglu og þar með tálmaði ákærði störf nefndra aðila.

Með þessari háttsemi gerðist ákærði brotlegur við 2. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákæruliður III: (þar sem ákærði er nefndur í þessum kafla er átt við ákærða Ó-kk-þf Þ-kk-þf).

Ákærði Ó-kk-nf Þ-kk-nf neitar sök og segir að hann hafi aðallega reynt að stilla til friðar. Báðir lögreglumennirnir hafa lýst því að ákærði hafi ekki farið að fyrirmælum þeirra um að víkja frá þegar legið hafi fyrir að hann hafi ekki ætlað að aðstoða lögregluna við að færa ákærða H-kk-þf M-kk-þf í handjárn. Þá má sjá af upptökum úr búkmyndavél að ákærði var í þeim hópi sem varð til þess að lögreglumennirnir lentu inn í anddyri hússins. Einnig má sjá að þar stóð ákærði yfir lögreglumönnunum og ákærða H-kk-þgf M-kk-þgf þar sem þau lágu á gólfinu í anddyrinu og því ljóst að hann fór ekki að fyrirmælum lögreglu um að víkja frá og tálmaði þar með í raun störf lögreglunnar. Lögreglumennirnir gátu ekki fullyrt hvers vegna ákærði H-kk-nf M-kk-nf losnaði frá þeim í anddyri hússins og komst undan. Það verður ekki heldur ráðið af upptöku úr búkmyndavélum Því verður ekki fullyrt, eins og lýst er í ákæru, að ákærði hafi reynt að losa ákærða H-kk-þf M-kk-þf úr tökum lögreglumannanna né frelsað hann úr haldi lögreglu í anddyri hússins og komið honum undan. Þá gátu lögreglumennirnir ekki fullyrt að það hafi verið ákærði sem hafi ýtt við lögreglumanni A með þeim afleiðingum að hún féll aftur fyrir sig og lenti með hnakkann í gólfinu með þeim afleiðingum sem lýst er í ákæru. Það er því einnig ósannað.

Samkvæmt ofanrituðu hefur ákærði gerst brotlegur með því að fara ekki að fyrirmælum lögreglu í umrætt sinn og tálmað þar með störf hennar. Brot ákærða varðar við 1. og 2. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og 19. gr. lögreglulaga nr. 90/1996. En þar sem ekki þykir sannað að ákærði hafi frelsað ákærða H-kk-þf M-kk-þf úr höndum lögreglu varðar brot hans ekki jafnframt við 1. mgr. 111. gr. hegningarlaganna eins og talið er í ákæru og er hann því sýknaður af broti gegn tilvitnaðri lagagrein.

Refsingar:

Ákærðu báðir hafa unnið sér til refsingar samkvæmt 1. og 2. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og 44. gr. lögreglulaga nr. 90/1996.

Samkvæmt sakavottorði ákærða H-kk-ef M-kk-ef hefur hann ekki áður sætt refsingu. Hann var mjög dónalegur í garð lögreglu í umrætt sinn og veitti harkalega mótspyrnu þegar það átti að handtaka hann og hvatti í raun aðra einnig til þess að fara ekki að fyrirmælum lögreglu sem er alvarlegt brot. Ákærði öskraði ítrekað að útidyrahurð hússins skyldi opnuð, lögreglumennirnir skyldu fara inn í húsið og þegar þangað kom vildi hann láta læsa útidyrahurðinni. Þetta allt hefur hann væntanlega viljað gera til þess að koma í veg fyrir að hann yrði handtekinn. Þá hringdi hann fjölmörg símtöl í Neyðarlínuna algjörlega að ástæðulausu. Framkoma H-kk-ef M-kk-ef var því mjög ámælisverð og verður honum gerð refsing í samræmi við það. Refsing hans verður ákveðin með hliðsjón af 1., 5. og 6. tölulið 1. mgr. 70. gr. og 77. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 en tekið verður tillit til þess að hann hefur að hluta til játað sök. Með vísan til alls þessa þykir refsing ákærða H-kk-ef M-kk-ef hæfilega ákveðin fangelsi í sex mánuði en þar sem hann hefur ekki áður sætt refsingu þykir mega ákveða að fresta skuli fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá birtingu dóms þessa að telja haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

Samkvæmt sakavottorði ákærða Ó-kk-ef Þ-kk-ef hefur hann ekki sætt refsingu. Ákærði hefur verið sakfelldur fyrir að fara ekki að fyrirmælum lögreglu og tálmað störf hennar sem er alvarlegt brot. Refsing ákærða Ó-kk-ef Þ-kk-ef verður ákveðin með vísan til 1. og 5. töluliðar 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Með vísan til þessa þykir refsing ákærða H-kk-ef M-kk-ef hæfilega ákveðin fangelsi í þrjá mánuði en þar sem hann hefur ekki áður sætt refsingu þykir mega ákveða að fresta skuli fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá birtingu dóms þessa að telja haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

Einkaréttarkröfur:

Ákærðu báðir hafa verið sakfelldur fyrir brot gegn valdstjórninni og lögreglulögum. Með þeirri háttsemi, sem báðir ákærðu hafa verið sakfelldir fyrir, brutu þeir gegn þeim lögreglumönnum sem ætluðu að handtaka ákærða H-kk-þf M-kk-þf í umrætt sinn. Á tímabili voru lögreglumennirnir ofurliði bornir og höfðu ástæðu til að óttast um velferð sína. Háttsemi ákærðu var því til þess fallin að hafa áhrif á andlega heilsu lögreglumannanna til hins verra og staðfesta vottorð sérfræðinga sem þeir leituðu til eftir atvikið það, sbr. framanritað. Af hálfu ákærðu var um ólögmæta meingerð að ræða gagnvart lögreglumönnunum. Samkvæmt því eiga þeir rétt á miskabótum úr hendi ákærðu, sbr. b.- lið 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993.

Lögreglumennirnir, A og B, gera hvor um sig kröfu til þess að ákærðu verði gert að greiða þeim miskabætur að höfuðstól 1.500.000 krónur auk vaxta og málskostnaðar, sbr. einkaréttarkröfur. Með hliðsjón af atvikum öllum þykir hæfilegt að ákærði H-kk-nf M-kk-nf H-kk-nf greiði miskabætur til hvors lögreglumannanna um sig að fjárhæð 350.000 kr. en ákærði Ó-kk-nf Þ-kk-nf H-kk-nf greiði með ákærða H-kk-þgf M-kk-þgf insolidum 150.000 kr. til hvors lögreglumannanna.

Ekki verður séð að bótakröfurnar hafi verið birtar ákærðu fyrr en við birtingu ákæru 19. maí sl. Samkvæmt því skulu dæmdar miskabætur bera vexti samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 24. maí 2020 til 19. júní 2021 en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Í einkaréttarkröfum brotaþola er gerð krafa um málskostnað, sbr. 3. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Með hliðsjón af umfangi málsins skulu ákærðu greiða insolidum A 300.000 krónur í málskostnað að meðtöldum virðisaukaskatti og B 300.000 krónur í málskostnað að meðtöldum virðisaukaskatti.

Sakarkostnaður:

Ákærði, H-kk-nf M-kk-nf H-kk-nf, hefur verið sýknaður af broti gegn 1. mgr. 226. gr. hegningarlaganna og ákærði, Ó-kk-nf Þ-kk-nf H-kk-nf, hefur verið sýknaður af broti gegn 1. mgr. 111. gr. laganna. Með vísan til þess þykir rétt að þeir greiði 2/3 af málsvarnarlaunum skipaðra verjanda sinna en 1/3 greiðist úr ríkissjóði.

Málsvarnarlaun, J-kk-ef A-kk-ef J-kk-ef lögmanns, skipaðs verjanda ákærða H-kk-ef M-kk-ef H-kk-ef, þykja með hliðsjón af umfangi málsins og málskostnaðarreikningi hæfilega ákveðin 1.650.000 krónurað meðtöldum virðisaukaskatti. Ákærði H-kk-nf M-kk-nf greiði því 1.100.000 krónur en 550.000 krónur greiðast úr ríkissjóði.

Málsvarnarlaun, G-kk-ef E-kk-ef E-kk-ef lögmanns, skipaðs verjanda ákærða Ó-kk-ef Þ-kk-ef H-kk-ef, þykja með hliðsjón af umfangi málsins og málskostnaðarreikningi hæfilega ákveðin 1.550.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti. Ákærði Ó-kk-nf Þ-kk-nf greiði því 1.033.000 krónur en 517.000 krónur greiðist úr ríkissjóði.

Ákærði, H-kk-nf M-kk-nf H-kk-nf, greiði annan sakarkostnað 211.081 krónur. Ákærðu, H-kk-nf M-kk-nf H-kk-nf og Ó-kk-nf Þ-kk-nf H-kk-nf, greiði insolidum annan sakarkostnað 92.822 krónur.

Við aðalmeðferð málsins áskildi sækjandi sér rétt til að senda dóminum reikninga vegna sérfræðivottorða sem eru meðal gagna málsins og sendi sækjandi þá daginn eftir til dómsins. Samkvæmt 2. mgr. 234. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála skal ákærandi í síðasta lagi við upphaf aðalmeðferðar leggja fram yfirlit yfir sakarkostnað sem hefur fallið til eftir þingfestingu máls. Með vísan til þessa verða ákærðu ekki dæmdir til að greiða nefnda reikninga.

I-kk-nf T-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

Dómsorð:

Ákærði, H-kk-nf M-kk-nf H-kk-nf, sæti fangelsi í sex mánuði en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún niður falla að liðnum tveimur árum frá birtingu dóms þessa að telja haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði, Ó-kk-nf Þ-kk-nf H-kk-nf, sæti fangelsi í þrjá mánuði en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún niður falla að liðnum tveimur árum frá birtingu dóms þessa að telja haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði, H-kk-nf M-kk-nf H-kk-nf, greiði A miskabætur að fjárhæð 350.000 krónur og þar af greiði ákærði, Ó-kk-nf Þ-kk-nf H-kk-nf, insolidum með ákærða H-kk-þgf M-kk-þgf 150.000 krónur, auk vaxta skv. 8. gr. laga nr. 38/2001 frá 24. maí 2020 til 19. júní 2021 en með dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Ákærðu greiði A insolidum 300.000 kr. í málskostnað.

Ákærði, H-kk-nf M-kk-nf H-kk-nf, greiði B, miskabætur að fjárhæð 350.000 krónur og þar af greiði ákærði, Ó-kk-nf Þ-kk-nf H-kk-nf, insolidum með ákærða H-kk-þgf M-kk-þgf 150.000 kr., auk vaxta skv. 8. gr. laga nr. 38/2001 frá 24. maí 2020 til 19. júní 2021 en með dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Ákærðu greiði B insolidum 300.000 krónur í málskostnað.

Málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða H-kk-ef M-kk-ef H-kk-ef, J-kk-ef A-kk-ef J-kk-ef lögmanns, eru 1.650.000 krónur og skal ákærði H-kk-nf M-kk-nf greiða 1.100.000 krónur en 550.000 krónur greiðast úr ríkissjóði. Ákærði, H-kk-nf M-kk-nf, greiði annan sakarkostnað 211.081 kr.

Málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða Ó-kk-ef Þ-kk-ef H-kk-ef, G-kk-ef E-kk-ef E-kk-ef lögmanns, eru 1.550.000 krónur og skal ákærði Ó-kk-nf Þ-kk-nf greiða 1.033.000 krónur en 517.000 krónur greiðast úr ríkissjóði.

Ákærðu, H-kk-nf M-kk-nf H-kk-nf og Ó-kk-nf Þ-kk-nf H-kk-nf, greiði insolidum annan sakarkostnað 92.822 kr.

I-kk-nf T-kk-nf