S-357/2017

Mál þetta, sem dómtekið var 17. síðasta mánaðar, var höfðað með ákæru útgefinni af lögreglustjóranum á Suðurnesjum 9. október síðastliðinn, á hendur N-x-x R-x-x T-x-x, fæddum [...], ríkisborgara Eritreu, „fyrir misnotkun skjal[s], með því að hafa, miðvikudaginn 4. janúar 2017, í Flugstöð Leifs Eiríkssonar, er hann hugðist fara til Toronto í Kanada með flugi nr. FI603, framvísað við landamæravörð í landamæraeftirliti, í blekkingarskyni, bresku vegabréfi, á nafni A, fd. [...], númer [...] með gildistímanum 22.05.2009 til 22.05.2019“ og að hafa þannig brotið gegn 1. mgr. 157. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Samkvæmt ákæru er þess krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.

Um málsatvik er skírskotað til ákæru.

Ákærði hefur fyrir dómi skýlaust játað að hafa framið það brot sem honum er gefið að sök og var farið með mál þetta samkvæmt 164. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008 og það tekið til dóms án frekari sönnunarfærslu eftir að aðilum hafði verið gefinn kostur á að tjá sig í stuttu máli um lagaatriði og ákvörðun viðurlaga.

Sannað er með skýlausri játningu ákærða, sem ekki er talin ástæða til að draga í efa að sé sannleikanum samkvæm, að hann hafi gerst sekur um þá háttsemi sem saksókn á hendur honum tekur til samkvæmt framansögðu og er háttsemin réttilega heimfærð til refsiákvæðis í ákæru.

Af hálfu ákærða er krafist vægustu refsingar sem lög heimila og gerð er krafa um hæfilega þóknun vegna starfa verjanda á rannsóknarstigi og fyrir dómi.

Ákærði sótti um hæli hérlendis í kjölfar skýrslugjafar hjá lögreglu 5. janúar síðastliðinn, en upplýst var á dómþingi 17. síðasta mánaðar að þeirri umsókn hans hefur nú verið hafnað. Þá greindi ákærði meðal annars einnig frá því að hafa sótt um hæli í Noregi árið 2010. Við framangreinda skýrslugjöf hjá lögreglu kvaðst ákærði meðal annars hafa búið í flóttamannabúðum í Noregi frá árinu 2010. Hann hafi ekki sótt um dvalarleyfi í öðru landi en Noregi og að hann hafi verið búinn að fá brottvísun frá norskum yfirvöldum. Hann hafi keypt það vegabréf sem sakargiftir lúta að þar í landi. Hann hafi flogið til Íslands frá Osló og ætlað sér að fara áfram til Toronto í Kanada. Framangreind för ákærða til Kanada var stöðvuð er hann varð uppvís þeirri háttsemi sem lýst er í ákæru. Að framangreindu gættu og að öðru leyti með vísan til gagna málsins, liggur ekkert fyrir um að aðstæður ákærða séu með þeim hætti að fallið geti að skilgreiningu 1. málsliðar 1. mgr. 32. gr. laga nr. 80/2016, eða ákvæðum alþjóðasamnings um stöðu flóttamanna, sem íslenska ríkið gerðist aðili að 30. nóvember 1955, sbr. auglýsing nr. 74/1955, þannig að leitt geti af þeirri eða öðrum ástæðum til refsileysis. Hefur ákærði því unnið sér til refsingar.

Við ákvörðun refsingar er til þess litið að ákærði hefur játað sök, hvort tveggja fyrir dómi og að endingu á rannsóknarstigi, og engra gagna nýtur við um að hann hafi áður gerst sekur um refsiverða háttsemi. Að framangreindu virtu og með hliðsjón af dómaframkvæmd þykir refsing ákærða réttilega ákveðin fangelsi í þrjátíu daga, sem ekki verður bundin skilorði.

Með vísan til 1. mgr. 218. gr. laga nr. 88/2008 er ákærði dæmdur til að greiða sakarkostnað málsins. Sá kostnaður er þóknun verjanda hans á rannsóknarstigi og eftir höfðun málsins fyrir dómi, H-kvk-ef A-kvk-ef héraðsdómslögmanns. Þóknun verjandans þykir, með hliðsjón af vöxtum málsins, hæfilega ákveðin 151.280 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti. Annan sakarkostnað leiddi ekki af meðferð málsins.

H-kk-nf Þ-kk-nf, aðstoðarmaður dómara, dæmir mál þetta.

D ó m s o r ð:

Ákærði, N-x-x R-x-x T-x-x, fæddur [...], sæti fangelsi í þrjátíu daga.

Ákærði greiði þóknun verjanda síns á rannsóknarstigi og fyrir dómi, H-kvk-ef A-kvk-þgf héraðsdómslögmanns, 151.280 krónur.

H-kk-nf Þ-kk-nf