S-154/2007

Mál þetta, sem tekið var til dóms að loknum munnlegum flutningi 15. október sl., var höfðað með ákæru lögreglustjórans á Akureyri hinn 31. maí 2007 á hendur J-kk-þgf K-kk-þgf Á-kk-þgf, fæddum 8. desember 1977, til heimilis að Rjúpnasölum 14, Kópavogi, og B-kk-þgf M-kk-þgf L-kk-þgf, fæddum 26. janúar 1985, til heimilis að Suðurgötu 53, Siglufirði, „fyrir eftirgreind hegningarlagabrot framin aðfaranótt sunnudagsins 12. mars 2006:

1. Gegn ákærðu báðum fyrir líkamsárás með því að hafa, við skemmtistaðinn Bíókaffi við Aðalgötu á Siglufirði, ráðist á Á-kk-þf V-kk-þf S-kk-þgf, (sic) kt. 200665-5549 með höggum og spörkum og ákærði B-kk-nf M-kk-nf (sic) slegið hann á meðan ákærði J-kk-nf K-kk-nf hélt honum í tökum.

2. Gegn ákærða J-kk-þgf K-kk-þgf fyrir líkamsárás með því að hafa, á sama stað, eftir að ákærði B-kk-nf M-kk-nf (sic) fór af vettvangi, slegið Á-kk-þf V-kk-þf S-kk-þf þungu hnefahöggi í andlit svo að hann féll við, rakst utan í vegg og féll svo rænulítill á gangstéttina.

Við háttsemi sem lýst er í 1. og 2. lið brotnuðu fjórar tennur og nef Á-kk-ef V-kk-ef, miðnes (sic) skekktist og hann fékk miklar blóðnasir og mar innan í nefi. Þá fékk hann heilahristing, glóðarauga á báðum augum og marðist víða um líkamann.

Telst ofangreind háttsemi varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20/1981 og 111. gr. laga nr. 82/1998.

Þess er krafist að ákærðu verði dæmdir til refsingar.

Í málinu gerir Á-kk-nf V-kk-nf S-kk-nf þá kröfu að ákærðu verði dæmdir til greiðslu skaðabóta að fjárhæð kr. 2.983.499.- auk vaxta samkvæmt 16. gr. skaðabótalaga frá 18. mars 2006 til 1. september 2006, en með dráttarvöxtum frá þeim degi til greiðsludags.“

Af hálfu beggja ákærðu er gerð krafa um sýknu af kröfum ákæruvaldsins og að allur sakarkostnaður að meðtöldum málsvarnarlaunum verjanda þeirra verði greiddur úr ríkissjóði. Jafnframt hafna þeir báðir bótakröfu Á-kk-ef V-kk-ef S-kk-ef.

II

Málavextir

Samkvæmt frumskýrslu lögreglunnar á Siglufirði barst tilkynning frá Neyðarlínunni, kl. 02:30 sunnudaginn 12. mars 2006, þess efnis að aðstoð lögreglu þyrfti skjótt að Bíókaffi við Aðalgötu á Siglufirði vegna líkamsárásar. Lögreglumaður var skömmu síðar kominn á vettvang og þá lá maður í götunni skammt frá anddyri veitingastaðarins og voru tvær konur að hlúa að honum. Árásaraðilar hafi verið horfnir á brott og ekki hafi tekist að fá upplýsingar um hverjir þeir voru. Í skýrslunni segir síðan að árásarþoli hafi verið Á-kk-nf V-kk-nf S-kk-nf og að hann hafi verið illa útleikinn eftir barsmíðar, m.a. með brotnar framtennur og mjög blóðugur og bólginn. Hann hafi orðið mjög æstur og óviðræðuhæfur þegar hann heyrði að sjúkrabifreið væri á leiðinni. Hann hafi rokið upp og ekki viljað nokkra aðstoð lögreglu eða annarra sem voru á vettvangi. Hann hafi rifið sig lausan frá konunum sem voru að aðstoða hann, en önnur þeirra hafi verið eiginkona hans. Eftir það hafi hann rokið heim til sín en augljóst hafi verið að hann var mjög ölvaður og ringlaður. Skömmu síðar hafi sjúkrabifreið ásamt lækni komið á vettvang. Ákveðið hafi verið að fara heim til Á-kk-ef V-kk-ef og kanna nánar ástand hans. V-kk-nf S-kk-nf læknir hafi farið inn til Á-kk-ef V-kk-ef og boðið aðstoð sína en hún hafi ekki verið þegin og Á-kk-nf V-kk-nf hafi hastarlega rekið lækninn á dyr.

Næsta dag kom Á-kk-nf V-kk-nf á lögreglustöðina á Siglufirði í þeim tilgangi að leggja fram kæru vegna líkamsárásar. Í skýrslu lögreglu er haft eftir Á-kk-þgf V-kk-þgf að hann hafi þetta kvöld átt í deilum við aðila sem hann sagði ekki tengjast árásaraðilum eða líkamsárásinni sem hann varð fyrir. Hann greindi frá því að fyrir utan veitingastaðinn hefði verið ráðist á hann og hann taldi að árásarmennirnir hefðu verið tveir. Hann kvaðst þó ekki geta fullyrt neitt um það sökum ölvunar og þá kvaðst hann jafnvel hafa misst meðvitund við högg sem dundu á honum. Þá er í skýrslunni höfð eftir Á-kk-þgf V-kk-þgf lýsing á þeim áverkum sem hann sagðist hafa fengið við árásina og þá sagði hann að hann teldi annan árásarmanninn heita J-kk-þf K-kk-þf L-kk-þf.

Í málinu liggur frammi vottorð V-kk-ef S-kk-ef læknis. Í vottorðinu kemur fram að læknirinn hafi verið kallaður út um kl. 03 aðfaranótt 12. mars 2006 en tilkynnt hafi verið um meðvitundarlausan einstakling á torginu fyrir utan Bíókaffi. Hann hafi verið kominn á vettvang innan við 5 mínútum síðar en þá hafi hinn slasaði verið farinn heim til sín. Sjónarvottar hafi lýst því að hann hafi orðið fyrir árás fjögurra manna, verið rotaður og einhver hefði hoppað ofan á andlitinu á honum. Um klukkustund síðar hafi Á-kk-nf komið á Heilbrigðisstofnun til skoðunar. Hann hafi þá verið undir áhrifum áfengis en ágætlega meðfærilegur. Í vottorðinu segir síðan svo: „Hann er með miklar blóðnasir og nefið mjög bólgið og skakkt. Er með verulegt glóðarauga og bólginn í kringum augun, augnhvítur blóðrauðar beggja vegna. Einnig léttar blæðingar úr augnhvörmum. Hann hafði fengið tvö tannbrot, framtennur, sem höfðu fundist á slysstað en það var greinilegt að hann var með brotnar 4 framtennur í efri góm við komu. Var einnig marinn á vörum, sérstaklega efri vör. Spurði mig hvort ég gæti ekki rétt betur á nefið eða allavega skoðað það en hann væri sjálfur búinn að rétta það við, það hefði verið svo skakkt. Nefhryggurinn var skakkur yfir til vinstri og tókst mér að smella því yfir á réttan stað þannig að það var klíniskt greinilega um nefbrot að ræða. Auk þess blóðnasir og skakkt miðnesi sem ekki var hægt að rétta úr, undir var einnig blóðgúll inni í miðnesi og þröng nefgöng af völdum hematoms. Augnhreyfingar voru eðlilegar og hélt hann focus og sjáaldur voru ekki óeðlileg. Blóðþrýstingur 150/70, sem er eðlilegt. Hann var með bitsár dorsalt og lateralt á baugfingri vi. handar á 2 stöðum og virðist vera eftir tennur, enda hafði hann á orði að einhver hefði bitið hann í fingurinn.“

Í vottorðinu kemur fram að nánari skoðun hafi verið gerð 13. mars 2006 og þar segir síðar svo: „Samantekt og álit: Á-kk-nf virðist hafa orðið fyrir verulegum áverkum sem hann hlaut við barsmíðarnar. Klíniskt er klárlega um nefbrot að ræða þar sem þarf að rétta nefhrygginn og einnig með skekkju í miðnesi og miklar blóðnasir og mar innan í nefi. Með glóðarauga verulegt með áverka í kringum augu og í hvítuna í augunum en ekki merki um sjónskaða eða brot í kringum sjálf augun. Hann brýtur 4 tennur og mælir undirritaður með vottorði beint frá tannlækni Á-kk-ef. Hann fær mar víða um líkamann. Auk þess mikið andlegt áfall sem hann hefur lent í og fékk þar höfuðáverka sem leiddu til rots. Ekki merki um heilablæðingar en greinilega fengið heilahristing og slíkur áverki er lífshættulegur þar sem það er áhætta á bráðablæðingu í heila þótt hér hafi það ekki verið tilfellið. Hér er um fjöláverka að ræða vegna líkamsárásar samkv. læknisfræðilegu sjónarmiði verður að teljast alvarlegur og lífshættulegur.“

III

Framburður fyrir dómi

Ákærði J-kk-nf K-kk-nf Á-kk-nf kvað Ó-kk-þf O-kk-þf E-kk-þf, mág sinn, hafa náð í sig og sagt að Á-kk-nf V-kk-nf hafi verið hálf trylltur fyrir utan og ætlað að ráðast á R-kk-þf K-kk-þf. Hann hafi farið út og þar hafi bróðir hans, meðákærði B-kk-nf M-kk-nf, verið. Á-kk-nf V-kk-nf hafi verið æstur og B-kk-nf M-kk-nf hafi ætlað að tala við hann en hann hafi þá rifið í Á-kvk-þf R-kvk-þf, dóttur R-kk-ef, sem hafi verið að reyna að róa Á-kk-þf V-kk-þf. Ákærði kvaðst hafa tekið Á-kk-þf V-kk-þf hálstaki og snúið hann niður og þá hafi Á-kk-nf V-kk-nf lofað að vera rólegur og honum hafi þá verið sleppt. Skömmu síðar hafi Á-kk-nf V-kk-nf aftur orðið æstur og þá hafi hann verið snúinn niður á ný og róast við það. Eftir þetta hafi Á-kk-nf V-kk-nf enn á ný orðið æstur, hann hafi stokkið upp og sparkað í höfuðið á Ó-kk-þgf O-kk-þgf sem þó hafði ekki haft sig neitt í frammi. Á-kk-nf V-kk-nf hafi á þessum tíma hlaupið framhjá ákærða og slegið til hans en ákærði kvaðst ekki vita hvort það var með vilja gert. Þegar þetta gerðist hafi B-kk-nf M-kk-nf komið að og þeir hafi tekið Á-kk-þf V-kk-þf og farið með hann á brott en í framhaldi af því hafi B-kk-nf M-kk-nf og Á-kk-nf V-kk-nf skipst á höggum. Ákærði kvaðst þá hafa tekið í öxlina á B-kk-þgf M-kk-þgf og sagt honum að hætta og það hafi hann gert. Á þessum tíma hafi Á-kk-nf V-kk-nf og B-kk-nf M-kk-nf verið blóðugir en B-kk-nf M-kk-nf hafi í framhaldi af þessu gengið á brott að bíl sem þarna var og honum hafi verið ekið heim. Eftir þetta hafi Á-kk-nf V-kk-nf gengið að honum og slegið hann á ennið en ákærði kvaðst þá hafa svarað í sömu mynt og slegið Á-kk-þf V-kk-þf á gagnaugað en við það hafi hann fallið í jörðina. Ákærði bar að Á-kk-nf V-kk-nf hefði ekki slegið færri högg en B-kk-nf M-kk-nf meðan þeir tókust á og bar ákærði að Á-kk-nf V-kk-nf hafi verið óður á þessum tíma en hann og B-kk-nf hafi ekki verið mikið undir áhrifum áfengis þetta kvöld. Ákærði bar að margt hefði gengið á fyrr þetta kvöld hjá Á-kk-þgf V-kk-þgf sem ekki hefði komið fram við rannsókn málsins. Nefndi hann að Á-kk-nf V-kk-nf hefði gengið í skrokk á konu sinni og þá hefði hann rústað salerni á veitingastaðnum. Ákærði sagði að kæra hefði verið lögð fram vegna þess að Á-kk-nf V-kk-nf sparkaði í höfuðið á Ó-kk-þgf O-kk-þgf en ekki verði séð að það hafi verið rannsakað neitt. Ákærði kvaðst bara hafa slegið Á-kk-þf V-kk-þf eitt högg í gagnaugað en við það hafi tennur hans ekki brotnað og hann fullyrti að hann hefði ekki brotið þær eða nefið á Á-kk-þgf V-kk-þgf. Ákærði neitaði alfarið að hafa haldið Á-kk-þgf V-kk-þgf meðan B-kk-nf M-kk-nf gekk í skrokk á honum. Þá sagði hann að hvorki hann né B-kk-nf M-kk-nf hefðu sparkað í Á-kk-þf V-kk-þf. Ákærði kvaðst eingöngu hafa skipt sér af Á-kk-þgf V-kk-þgf vegna þess að hann var að ganga í skrokk á mági hans.

Ákærði B-kk-nf M-kk-nf L-kk-nf kvað Á-kk-þf V-kk-þf hafa sparkað í höfuðið á mági sínum og það hafi orðið til þess að hann og meðákærði J-kk-nf K-kk-nf höfðu afskipti af honum. Ákærði kvaðst í tvígang hafa snúið Á-kk-þf V-kk-þf niður og þá hafi hann slegið Á-kk-þf V-kk-þf þrisvar sinnum en Á-kk-nf V-kk-nf hafi slegið hann líka og fyrsta högg hans hafi verið mjög þungt. Áður en þeim lenti saman fyrst hafi verið allt í lagi með Á-kk-þgf V-kk-þgf sem setið hefði við borð hjá þeim fyrr þetta kvöld. Hins vegar hafi hann ekki verið í góðu ástandi og líklegur til að lenda í átökum. Ákærði bar að þegar hann yfirgaf vettvang hafi Á-kk-nf V-kk-nf ekki verið með brotnar tennur og þá hafi lítillega blætt úr nefi hans. Það hafi ekki verið sparkað í Á-kk-þf V-kk-þf eins og fram komi hjá vitnum. Ákærði kvaðst í fyrstu hafa skipt sér af Á-kk-þgf V-kk-þgf þegar hann ætlaði að ráðast að R-kk-þgf K-kk-þgf. Á-kk-nf V-kk-nf hafi þá verið trylltur og öskrandi en hann hafi gengið á milli og reynt að tala við Á-kk-þf V-kk-þf en það hafi ekki gengið neitt. Hann hafi þá farið með R-kk-þgf í burtu en Á-kvk-nf R-kvk-nf, dóttir R-kk-ef, hafi á sama tíma reynt að tjónka við Á-kk-þf V-kk-þf. Ákærði kvaðst hafa snúið sér við meðan hann var að fara með R-kk-þgf á brott en þá hafi hann séð að Á-kk-nf V-kk-nf var að tuska Á-kvk-þf R-kvk-þf til. Hann hafi þá snúið til baka sagt við Á-kk-þf V-kk-þf: „hættu þessu“. Í sömu mund hafi J-kk-nf K-kk-nf komið að og þeir hafi í sameiningu lagt Á-kk-þf V-kk-þf niður. Á-kk-nf V-kk-nf hafi verið æstur og öskrað á þá en þeir síðan sleppt Á-kk-þgf V-kk-þgf, sem hafi staðið á fætur og leitað að R-kk-þgf. Þegar Á-kk-nf V-kk-nf sá R-kk-þf hafi hann sagt: „þarna ertu helvítið þitt“ og ætlað að berja hann. Þá hafi þeir bræður aftur tekið Á-kk-þf V-kk-þf og gengið með hann og lagt hann aftur niður. Á-kk-nf V-kk-nf hafi þá sagt að hann væri rólegur og þeir hafi sleppt honum. Þá hafi Á-kk-nf V-kk-nf staðið upp, hlaupið að Ó-kk-þgf O-kk-þgf, mági ákærða, og sparkað í höfuðið á honum. Ákærði kvaðst ekki vita hvort Á-kk-nf V-kk-nf hefði lent í einhverjum öðrum átökum þetta kvöld.

Vitnið Á-kk-nf V-kk-nf S-kk-nf kvaðst lítið muna eftir átökunum þar sem hann hafi rotast við fyrsta höggið og það næsta sem hann muni sé að hann hafi verið að spýta út úr sér tönnunum. Vitnið bar að einhverjar ryskingar hafi verið í gangi og sennilega við ákærðu og Ó-kk-þf O-kk-þf. Vitnið kvaðst hafa verið undir miklum áhrifum áfengis þetta kvöld. Hann kvaðst þó muna eftir að hafa rifist við Ó-kk-þf O-kk-þf en þá hafi ákærðu komið að og „buffað hann“. Vitnið sagði það vera kjaftæði að hann hefði sparkað í höfuð Ó-kk-ef O-kk-ef, en hann mundi ekki til þess, og taldi að þó svo hefði verið hefði það ekki gefið ákærðu rétt til að ráðast á hann. Vitnið kvaðst minna að misklíð hafi verið á milli sín, ákærðu og Ó-kk-ef O-kk-ef. Vitnið kvaðst ekki hafa lent í átökum inni á Bíókaffi og þá kannaðist hann ekki við að hafa rústað salerni inni á staðnum eins og fram kemur í gögnum málsins. Þá kannaðist hann aðspurður ekki við að hafa átt í átökum við eiginkonu sína. Vitnið kvaðst hafa farið heim eftir að hann rankaði við sér og síðar hafi komið til hans læknir en hann kvaðst ekki hafa viljað tala við hann og vísað honum út. Hann hafi síðar um morguninn farið og hitt lækninn á sjúkrahúsinu. Vitnið bar að hann teldi að árásarmennirnir hafi verið þrír en ekki bara ákærðu. Vitnið kannaðist ekki við að hafa átt í útistöðum við R-kk-þf K-kk-þf þetta kvöld.

Vitnið H-kk-nf F-kk-nf Ú-kk-nf sagðist hafa gengið út af Bíókaffi þetta kvöld og þá hafi hann séð Á-kk-þf V-kk-þf liggja í götunni og tvo menn standa yfir honum. Annar hafi haldið honum en hinn sparkað og slegið í hann án þess að Á-kk-nf V-kk-nf svaraði neitt fyrir sig. Hann hafi fengið vin sinn T-kk-þf til að hjálpa sér að taka mennina frá Á-kk-þgf V-kk-þgf og róa þá niður en það hafi gengið illa. Eftir að þetta hafi verið yfirstaðið hafi eiginkona Á-kk-ef V-kk-ef hjálpað honum á fætur en hann sjálfur hafi farið af vettvangi og annar ákærðu einnig. Vitnið kvaðst ekki muna hvernig Á-kk-nf V-kk-nf leit út eftir átökin en það hafi þó blætt úr andliti hans en vitnið gat ekki lýst því nánar. Vitnið mundi ekki eftir að hafa séð þrjá menn draga Á-kk-þf V-kk-þf út af veitingastaðnum líkt og hann lýsti fyrir lögreglu. Að sögn vitnisins var fullt af fólki á vettvangi í þetta sinn. Vitnið kvaðst kannast við Á-kk-þf V-kk-þf sem Siglfirðing en hann þekki hann ekki neitt. Vitnið kvaðst hafa drukkið tvo til þrjá bjóra þetta kvöld.

Vitnið R-kvk-nf B-kvk-nf G-kvk-nf kvaðst ekki muna hvernig slagsmálin byrjuðu en tveir menn hafi lamið Á-kk-þf V-kk-þf sem fallið hafi í götuna og þá hafi þeir haldið áfram með því að sparka í hann. Eiginmaður hennar og H-kk-nf F-kk-nf hafi þá gengið á milli og síðan hafi mennirnir gengið í áttina að Bíókaffi og þá hafi Á-kk-nf V-kk-nf staðið á fætur og gengið á eftir þeim. Einhver, sem hún mundi ekki hver var, hafi þá hrint Á-kk-þgf V-kk-þgf á bíl sem þarna var og að lokum hafi Á-kk-nf V-kk-nf verið sleginn þannig að hann féll aftur fyrir sig og utan í Bíókaffi og rotaðist að hún hélt. Vitnið kvaðst vera nokkuð visst um að annar hvor ákærðu hafi bæði hrint Á-kk-þgf V-kk-þgf á bílinn og slegið hann í andlitið þrátt fyrir að hún hafi ekki greint frá því við skýrslugjöf hjá lögreglu. Vitnið kvaðst ekki muna eftir að hafa séð Á-kk-þf V-kk-þf sparka í einhvern mann sem þarna var en hann hafi augljóslega verið mikið drukkinn og ekki getað gert mikið. Vitnið kvaðst á þessum tíma ekki hafa þekkt árásarmennina en henni hafi verið sagt hverjir þeir voru en hún mundi ekki hver sagði henni það. Hún kvaðst þekkja Á-kk-þf V-kk-þf sem Siglfirðing en ekkert meira en það. Vitnið mundi til þess að áður en slagsmálin hófust hafi Á-kk-nf V-kk-nf verið að reyna að fá eiginkonu sína með sér heim. Ákærðu hafi borið að og sagt Á-kk-þgf V-kk-þgf að fara heim en hún kvaðst ekki muna hvort ákærðu réðust fyrst að Á-kk-þgf V-kk-þgf eða hann að þeim. Þegar vitninu var kynntur framburður þess hjá lögreglu mundi hún eftir því að ákærði J-kk-nf K-kk-nf hafi lagt Á-kk-þf V-kk-þf í jörðina og sagt honum að fara heim. Vitnið kvaðst hafa verið lítillega undir áhrifum áfengis þetta kvöld en hins vegar sé langt liðið frá því að atburðirnir áttu sér stað og því muni hún ekki vel eftir þeim. Þá kvaðst hún ekki muna eftir átökum inni á veitingastaðnum sem hún sagði frá við skýrslutöku hjá lögreglu.

Vitnið T-kk-nf I-kk-nf H-kk-nf kvaðst ekki geta lýst atburðum þetta kvöld þar sem svo langt væri liðið frá því að þetta gerðist og vísaði til lögregluskýrslu sinnar. Hann kvaðst hafa reynt að rifja atburðinn upp eftir að hann var boðaður til þinghaldsins en hann muni þetta ekki skýrt. Hann kvaðst þó muna eftir að hafa séð ákærðu lemja Á-kk-þf V-kk-þf ítrekað og að slagsmálin færðust út á götuna og þá kvaðst hann muna til þess að hann og vitnið H-kk-nf hafi gengið á milli. Þá kvaðst hann muna eftir að hafa séð ákærða J-kk-þf K-kk-þf slá Á-kk-þf V-kk-þf högg í andlitið fyrir framan bíóið og þá hafi Á-kk-nf V-kk-nf „steinlegið“. Eftir að vitninu var kynntur framburður þess hjá lögreglu, þar sem haft er eftir því að „allt í einu hefði hann heyrt einhver högg án þess að geta sagt til um hver hafði lamið hvern og Á-kk-nf V-kk-nf hafi fallið aftur fyrir sig eins og timbur á gangstéttina“, sagði vitnið að hann gengi út frá því að framburður hans hjá lögreglu væri réttari en fyrir dóminum. Þegar þetta síðasta högg var slegið hafi hann ekki séð ákærða B-kk-þf. Vitnið kvaðst muna eftir því að Á-kk-nf V-kk-nf hafi ekki getað varist neitt en hann mundi ekki hvort sparkað var í Á-kk-þf V-kk-þf. Vitnið fullyrti að báðir ákærðu hefðu slegið Á-kk-þf V-kk-þf a.m.k. þrisvar sinnum hvor. Vitnið kvaðst hafa séð Á-kk-þf V-kk-þf fyrr um kvöldið og hafi hann verið í fínu standi en eftir árásina hafi hann verið „ónýtur í framan“ eins og vitnið komst að orði og þá kvaðst hann halda að hann hefði nefbrotnað. Vitnið kvaðst ekki muna eftir að hafa séð hvernig átökin hófust.

Vitnið A-kvk-nf E-x-x kvaðst hafa komið akandi að Bíókaffi og með henni í bílnum hafi verið G-kk-nf Þ-kk-nf en þau hafi fyrr um kvöldið verið inni á veitingastaðnum. Þegar þau komu aftur á staðinn hafi Á-kk-nf V-kk-nf og eiginkona hans verið þar fyrir utan og augljóslega að rífast. Á-kk-nf V-kk-nf hafi slegið konu sína niður í gangstéttina og hún hafi legið eftir með blóðnasir. Á-kk-nf V-kk-nf hafi farið aftur inn á veitingastaðinn en hún hafi þá farið út úr bílnum og spurt eiginkonu Á-kk-ef V-kk-ef hvort hún þyrfti aðstoð en hún hafi hafnað því. Eftir þetta hafi Á-kk-nf V-kk-nf og R-kk-nf K-kk-nf komið út af veitingastaðnum og farið að rífast hinum megin við götuna. Á-kvk-nf R-kvk-nf, dóttir R-kk-ef, hafi gengið á milli og reynt að stöðva þá. Á-kk-nf V-kk-nf hafi þá hrint Á-kvk-þgf frá og þá hafi fleiri komið og reynt að stoppa slagsmálin og ákærðu þar á meðal. Eftir það hafi brotist út slagsmál sem hún geti ekki lýst, þ.e. hver sló hvern og hvar. Henni hafi þó þótt sem fólk hafi verið að reyna að róa Á-kk-þf V-kk-þf en það hafi ekki tekist. Hann hafi m.a. stokkið og sparkað í höfuðið á Ó-kk-þgf O-kk-þgf sem var fyrir utan veitingastaðinn. Þar hafi Á-kk-nf V-kk-nf slegið ákærða J-kk-þf K-kk-þf sem þá hafi slegið Á-kk-þf V-kk-þf til baka en eftir þetta hafi hún farið inn á veitingastaðinn og því geti hún ekki lýst hvað síðar gerðist. Vitninu þótti ekki sem ákærðu hafi veist að Á-kk-þgf V-kk-þgf heldur hafi þeir reynt að róa hann niður en hann hafi verið mjög æstur. Vitnið kvaðst ekki hafa verið undir áhrifum áfengis þetta kvöld. Vitnið kvaðst hafa setið í meira en klukkustund við skýrslutöku hjá lögreglu og því hafi hún sagt þar meira en stendur í skýrslu hennar, m.a. að Á-kk-nf V-kk-nf hafi sparkað í höfuð Ó-kk-ef eins og hún lýsti hér fyrir dóminum þótt það komi ekki fram þar.

Vitnið Ó-kk-nf O-kk-nf E-kk-nf, mágur ákærðu, kvaðst hafa séð hvar Á-kk-nf V-kk-nf var að rífast við R-kk-þf K-kk-þf fyrir utan skemmtistaðinn. Hann hafi þá farið inn og sagt ákærða J-kk-þgf K-kk-þgf frá því. Ákærði J-kk-nf K-kk-nf hafi þá farið út og einhverjar ryskingar hafi orðið en Á-kk-nf V-kk-nf hafi ráðist á J-kk-þf K-kk-þf sem hafi snúið hann niður. Á-kk-nf V-kk-nf hafi þá sagt að hann væri orðinn rólegur og þá hafi J-kk-nf K-kk-nf sleppt honum. Á-kk-nf V-kk-nf hafi þá staðið á fætur og strax ráðist að ákærða J-kk-þgf K-kk-þgf sem þá hafi aftur snúið Á-kk-þgf V-kk-þgf niður. Þá hafi Á-kk-nf V-kk-nf staðið á fætur á ný og sparkað með einhvers konar „hringsparki“ í höfuðið á vitninu sem sagðist hafa hálf rotast við það. Í framhaldi af því hafi G-kk-nf G-kk-nf ekið honum heim og hann hafi ekki komið til baka eftir það. Vitnið kvaðst hafa lagt fram kæru vegna þessarar háttsemi Á-kk-ef V-kk-ef og aflað sér læknisvottorðs en hann viti ekki til þess að nokkuð hafi verið gert í því máli. Vitnið sagði að Á-kk-nf V-kk-nf hafi einfaldlega verið stjórnlaus og í brjálæðiskasti og hann hafi ekki vitað hver hefði getað róað hann annar en ákærði J-kk-nf K-kk-nf, en ef lögregla hefði komið strax á vettvang hefðu þessir atburðir ekki átt sér stað.

Vitnið G-kk-nf Þ-kk-nf G-kk-nf kvaðst hafa komið á vettvang ásamt A-kvk-þgf E-x-x og hann hafi séð þegar Á-kk-nf V-kk-nf kom út af Bíókaffi ásamt eiginkonu sinni. Þau hafi verið eitthvað að rífast og hún hafi dottið í götuna og hann hafi dregið hana áfram og skipað henni að fara heim. Eftir það hafi Á-kk-nf V-kk-nf farið aftur inn á veitingastaðinn en A-kvk-nf hafi rætt við eiginkonu Á-kk-ef V-kk-ef. Síðan hafi Á-kk-nf V-kk-nf komið aftur út og rætt við R-kk-þf K-kk-þf. Á-kk-nf V-kk-nf hafi í framhaldi af þessu hlaupið til og kýlt mann sem kallaður sé Ó-kk-nf en hann viti ekki frekari deili á. Ó-kk-nf þessi hafi komi hlaupandi til hans og hann hafi þá boðist til að aka honum heim og það hafi Ó-kk-nf þegið. Eftir að hann hafði ekið Ó-kk-þgf heim og hann kom til baka aftur hafi greinilega verið búið að lemja Á-kk-þf V-kk-þf sem sat á gangstéttinni en hvernig það gerðist hafi hann ekki séð. Vitnið kvaðst hafa séð Á-kk-þf V-kk-þf ýta einu sinni í Á-kvk-þf R-kvk-þf meðan hann reifst við R-kk-þf, annað hafi hann ekki séð á milli þeirra. Þá kvaðst vitnið hafa séð ákærðu halda Á-kk-þf V-kk-þf upp við vegg og verið eitthvað að róa hann niður en í framhaldi af því hafi þeir gengið inn í hóp manna og eftir það hafi Á-kk-nf V-kk-nf komið hlaupandi og slegið Ó-kk-þf eins og hann lýsti áður. Vitnið sagði að Ó-kk-nf hefði bólgnað eitthvað smávegis í andlitinu eftir þetta en um frekari áverka viti hann ekki. Vitnið sagði Á-kk-þf V-kk-þf hafa verið ölvaðan í þetta sinn en treysti sér ekki til að segja til um það hvort ákærðu hefðu verið undir áhrifum áfengis. Vitnið kvaðst kannast við ákærðu en með honum og þeim sé ekki sérstakur kunningsskapur.

Vitnið R-kk-nf K-kk-nf kvaðst ekki hafa orðið vitni að meintum barsmíðum. Hann kvaðst fyrr þetta kvöld hafa átt í samskiptum við Á-kk-þf V-kk-þf inni á veitingastaðnum. Vitnið kvað Á-kk-þf V-kk-þf hafa verið óðan þetta kvöld og að hann hafi átt eitthvað sökótt við sig þetta kvöld. Á-kk-nf V-kk-nf hafi komið strunsandi að honum fyrir utan staðinn og sagt: „þig ætla ég að berja“. Vitnið kvaðst þá hafa hörfað undan þannig að þeim lenti ekki saman og hann hafi ákveðið að fara inn á staðinn aftur og þess vegna hafi hann ekki séð nein átök.

Vitnið Á-kvk-nf R-kvk-nf R-kvk-nf, tvímenningur við ákærðu, kvaðst ekki hafa séð þegar ráðist var á Á-kk-þf V-kk-þf. Hún bar að Á-kk-nf V-kk-nf hafi verið mjög æstur þetta kvöld og hún sagðist hafa séð hann sparka í Ó-kk-þf. Jafnframt kvaðst hún hafa séð Á-kk-þf V-kk-þf eiga í deilum við eiginkonu sína. Vitnið kvaðst hafa séð ákærðu hlaupa að Á-kk-þgf V-kk-þgf með hendur á lofti en í þann mund hafi hún gengið inn á skemmtistaðinn og ekki séð hvað gerðist eftir það.

Vitnið V-kk-nf S-kk-nf læknir ritaði áverkavottorð fyrir Á-kk-þf V-kk-þf S-kk-þf sem hann staðfesti. Vitnið kvað Á-kk-þf V-kk-þf hafa verið nefbrotinn og illa bólginn í andliti og áverka víða um líkamann og bit á fingri. Taldi vitnið útilokað að svo miklir áverkar mynduðust við einfalt hras á jafnsléttu. Vitnið sagði það alltaf hættulegt þegar menn rotist og taldi hann Á-kk-þf V-kk-þf hafa orðið fyrir miklu höfuðhöggi. Þá taldi vitnið að Á-kk-nf V-kk-nf hefði verið sleginn nokkur högg í andlitið og sennilega fleiri en fjögur. Vitnið kvaðst hafa lagt til að aflað yrði vottorðs frá tannlækni Á-kk-ef V-kk-ef en skoðun hans á tönnum Á-kk-ef V-kk-ef hafi ekki verið nákvæm en þó augljóst að hann hafi verið með brotnar tennur. Vitnið kvaðst hafa rætt við sjónarvotta á vettvangi en mundi þó ekki nákvæmlega hvernig því var háttað. Hann mundi þó að fólk hafi verið í mismunandi ástandi og hann hafi rætt við vitni sem hafi sagt honum frá spörkum og barsmíðum. Vitnið sagði það ekki vera í sínum verkahring að lýsa framburði sjónarvotta en hann hafi sett þetta í vottorð sitt.

IV

Niðurstaða

Báðir ákærðu hafa neitað sök. Þeir bera báðir að þeir hafi haft afskipti af Á-kk-þgf V-kk-þgf vegna þess að hann hafi verið mjög æstur og þeir hafi í raun verið að reyna að koma í veg fyrir að hann gengi í skrokk á fólki. Ákærðu halda því báðir fram að þeir hafi ekki sparkað í Á-kk-þf V-kk-þf og þá lýsa þeir því að Á-kk-nf V-kk-nf hafi einnig slegið þá.

Í þessu máli voru teknar skýrslur af allnokkrum vitnum sem voru á vettvangi þegar atvik þetta átti sér stað en framburður þeirra er í aðalatriðum rakinn hér að framan. Sjá má að nokkurt misræmi er á milli framburðar vitnanna eins og oft vill verða þegar atvik gerast með svipuðum hætti og hér. Sum vitnanna voru undir áhrifum áfengis, sem getur orðið þess valdandi að vitni taka ekki nægilega vel eftir því sem gerist, þá leið mjög langur tími frá því að atburðurinn átti sér stað og þar til vitni komu fyrir dóminn, sem leiðir til þess að vitni muna atvik ekki vel, sum þeirra tengjast ákærða eða kæranda en slíkt er til þess fallið að hafa áhrif á það hvernig vitnin upplifa atburðina. Allt þetta þarf að hafa í huga þegar framburður vitna málsins er metinn.

Af framburði vitnanna R-kk-ef K-kk-ef, Á-kvk-ef R-kvk-ef, G-kk-ef Þ-kk-ef og ákærðu má augljóslega ráða að Á-kk-nf V-kk-nf, sem var verulega ölvaður og æstur þetta kvöld, stofnaði til einhverra illinda við R-kk-þf K-kk-þf. Leggja verður til grundvallar framburð ákærðu þess efnis að þeir hafi í upphafi ætlað að stilla til friðar og reynt að róa Á-kk-þf V-kk-þf og að þeir hafi a.m.k. einu sinni snúið hann niður og lagt hann í jörðina. Þá verður að teljast mjög líklegt að Á-kk-nf V-kk-nf hafi slegið eða sparkað í Ó-kk-þf O-kk-þf eins og fram kom hjá vitnunum Ó-kk-þgf O-kk-þgf, G-kk-þgf Þ-kk-þgf og Á-kvk-þgf R-kvk-þf og í framburði ákærðu. Ekki verður annað ráðið en að eftir það hafi ákærðu aftur tekið Á-kk-þf V-kk-þgf tökum. Þegar horft er til framburðar vitnanna H-kk-ef F-kk-ef, T-kk-ef I-kk-ef og R-kvk-ef B-kvk-ef telst sannað að ákærðu hafi, eftir að Á-kk-nf V-kk-nf hafði veist að Ó-kk-þgf O-kk-þgf, í sameiningu slegið og sparkað ítrekað í Á-kk-þf V-kk-þf. Af framburði vitnanna H-kk-ef F-kk-ef, T-kk-ef I-kk-ef og R-kvk-ef B-kvk-ef má ráða að þau hafi ekki séð upphaf átakanna. Að mati dómsins var árás ákærðu langt umfram mörk leyfilegrar neyðarvarnar en fallast verður á með ákærðu að ástæða hafi verið fyrir þá eða aðra sem þarna voru staddir til að reyna að róa Á-kk-þf V-kk-þf og koma þannig í veg fyrir átök milli hans og annarra sem þarna voru. Telst sannað að ákærðu hafi með háttsemi sinni gerst sekir um háttsemi þá sem lýst er í ákærulið 1, þó þannig að ósannað er að ákærði B-kk-nf M-kk-nf hafi slegið Á-kk-þf V-kk-þf meðan ákærði J-kk-nf K-kk-nf hélt honum, eins og fram kemur í ákæru, en einungis eitt vitni lýsti háttsemi í þessa veru fyrir dóminum án þess þó að greina frá því hvor ákærðu hélt og hvor sló.

Í ákærulið 2 er ákærða J-kk-þgf K-kk-þgf gefið að sök að hafa í framhaldi af fyrri átökum slegið Á-kk-þf V-kk-þf þungt hnefahögg í andlitið. Ákærði J-kk-nf K-kk-nf bar fyrir dóminum að hann hefði slegið Á-kk-þf V-kk-þf einu sinni á gagnaugað og við það hafi Á-kk-nf V-kk-nf fallið í jörðina. Ákærði bar fyrir dóminum að með þessu höggi hafi hann einungis verið að svara höggi sem Á-kk-nf V-kk-nf veitti honum. Ákærði bar jafnframt að á þessum tíma hafi meðákærði B-kk-nf M-kk-nf verið farinn af vettvangi. Að framan er rakinn framburður tíu vitna. Sum þeirra voru ekki á vettvangi þegar þetta atvik á að hafa átt sér stað en önnur voru þar. Einungis tvö vitni greina í framburði sínum frá atviki í þessa veru. Þannig lýsir vitnið T-kk-nf I-kk-nf því fyrir dóminum að hann hafi séð ákærða J-kk-þf K-kk-þf slá Á-kk-þf V-kk-þf högg í andlitið fyrir framan bíóið og þá hafi Á-kk-nf V-kk-nf „steinlegið“ eins og vitnið komst að orði. Vitnið var innt eftir misræmi milli þessarar lýsingar og framburðar þess hjá lögreglu þar sem haft var eftir vitninu „að hann hefði heyrt einhver högg án þess að geta sagt til um hver hafði lamið hvern og Á-kk-nf hafi fallið aftur fyrir sig eins og timbur á gangstéttina.“ Eftir að hafa heyrt hvað eftir honum var haft hjá lögreglu taldi T-kk-nf I-kk-nf að líkur væru til þess að framburður hans þar væri réttari. Vitnið R-kvk-nf B-kvk-nf kvaðst fyrir dóminum nokkuð vissu um að annar hvor ákærðu hefði hrint Á-kk-þgf V-kk-þgf á bíl, sem stóð við gangstéttina, og jafnframt slegið hann í andlitið þrátt fyrir að hún hefði ekki getið um þetta í framburði sínum hjá lögreglu. Annarra sönnunargagna varðandi ákærulið 2 nýtur ekki í málinu. Samkvæmt þessu taldi vitnið T-kk-nf I-kk-nf að framburður hans hjá lögreglu væri réttari en framburður hans fyrir dóminum og þar með telur hann að hann hafi ekki séð hver veitti Á-kk-þgf V-kk-þgf það eða þau högg sem urðu til þess að hann féll í götuna. Þá dregur það nokkuð úr gildi framburðar R-kvk-ef B-kvk-ef að hún gaf skýrslu sína fyrir dóminum símleiðis og þá greindi hún ekki frá því hvor ákærðu það var sem veitti þetta högg. Að þessu virtu og að teknu tilliti til framburðar ákærða um þetta atvik telst annað ekki sannað en að ákærða hafi slegið Á-kk-þf V-kk-þf eitt högg í gagnaugað og að við það hafi Á-kk-nf V-kk-nf fallið í götuna. Ekki eru efni til að fallast á með ákæruvaldinu að þessi háttsemi skuli heimfærð undir 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Meðal gagna málsins er vottorð V-kk-ef S-kk-ef læknis sem kom á vettvang í umrætt sinn og hitti Á-kk-þf V-kk-þf u.þ.b. klukkustund eftir að árásinni lauk. Aðalatriði vottorðsins eru rakin hér að framan. Af vottorðinu verður ráðið að Á-kk-nf V-kk-nf hlaut margvíslega áverka í umrætt sinn, svo sem nef- og tannbrot, heilahristing, mar og skrámur víða um líkamann. Ekkert hefur komið fram í málinu sem bendir til þess að áverkarnir séu ekki af völdum ákærðu. Að þessu sögðu ber að sakfella báða ákærðu fyrir brot gegn 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Við ákvörðun refsingar ber að horfa til þess að ákærðu stóðu sameiginlega að árásinni. Þá eiga ákvæði 1. til 3. töluliðar 70. gr. nefndra hegningarlaga við í máli þessu. Dráttur hefur orðið á meðferð málsins sem ákærðu verður ekki um kennt. Einnig verður að taka tillit til þess að ásetningur ákærðu var í fyrstu sá að róa Á-kk-þf V-kk-þf sem augljóslega var mjög æstur og efndi til ófriðar.

Ákærði B-kk-nf M-kk-nf hefur einu sinni áður sætt refsingu en hann var hinn 19. september 2003 dæmdur í 30 daga skilorðsbundið fangelsi til tveggja ára fyrir brot gegn 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Ákærði stóðst skilorðið og leiða ákvæði 61. gr. almennra hegningarlaga til þess að ekki eru efni til að beita ákvæðum 1. mgr. 218. gr. b títtnefndra hegningarlaga. Refsing hans þykir hæfilega ákveðin fangelsi í 60 daga en fullnustu refsingarinnar er frestað og skal hún niður falla að liðnum þremur árum haldi hann almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga 22/1955.

Ákærða J-kk-þgf K-kk-þgf hefur í tvígang verið gerð refsing fyrir brot á umferðarlögum en þær refsingar hafa ekki áhrif á niðurstöðu máls þessa. Refsing hans þykir hæfilega ákveðin fangelsi í 60 daga en fullnustu refsingarinnar er frestað og skal hún niður falla að liðnum þremur árum haldi hann almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga 22/1955.

Að fenginni þessari niðurstöðu ber að dæma ákærðu til að greiða allan sakarkostnað. Af gögnum málsins má ráða að sakarkostnaður við rannsókn málsins hjá lögreglu hafi numið 7.500 krónum. Til viðbótar þessum kostnaði er ferðakostnaður verjanda ákærðu samtals 161.276 krónur og ferðakostnaður vitnis 41.470 krónur. Málsvarnarlaun verjanda þykja hæfilega ákveðin 350.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti. Málsvarnarlaun innifela laun vegna réttargæslu á rannsóknarstigi. Samtals nemur sakarkostnaður málsins því 560.246 krónum og skal hvor ákærðu um sig greiða helming þess kostnaðar.

Á-kk-nf V-kk-nf S-kk-nf hefur krafist skaðabóta úr hendi ákærðu. Báðir ákærðu hafa aðallega hafnað bótakröfunni en krefjast þess til vara að hún verði lækkuð verulega. Bótakrafan er í fjórum liðum. Í fyrsta lagi er krafist bóta að fjárhæð 874.250 krónur vegna tannlæknakostnaðar. Krafan er byggð á áætlun og ekki studd frekari gögnum og ber því að vísa henni frá dómi. Í öðru lagi krefst hann miskabóta að fjárhæð 2.000.000 króna. Fallast verður á með bótakrefjanda að hann hafi orðið fyrir ólögmætri meingerð af hálfu ákærðu og eigi því með vísan til 26. gr. skaðabótalaga rétt á miskabótum úr hendi þeirra. Að teknu tilliti til dómvenju þykja bætur þessar hæfilega ákveðnar 300.000 krónur. Í þriðja lagi er gerð krafa um þjáningabætur að fjárhæð 22.099 krónur en bótakrefjandi kveðst hafa verið rúmliggjandi í 7 daga. Ekkert læknisvottorð hefur verið lagt fram sem styður þessa fullyrðingu bótakrefjanda og verður þessari kröfu hans því vísað frá dómi. Í fjórða lagi er gerð krafa um bætur vegna aðstoðar lögmanns að fjárhæð 87.150 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti. Bótakrefjandi á rétt til bóta vegna kostnaðar við að halda fram kröfu sinni, sbr. 4. mgr. 172. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála, og verður þessi hluti kröfunnar tekinn til greina að fullu. Krafan ber vexti eins og nánar greinir í dómsorði.

Meðferð málsins hefur dregist úr hófi. Rúmir 14 mánuðir liðu frá því að atvikið átti sér stað og þar til ákæra var gefin út. Ákæra var móttekin af dóminum 6. júní 2007 og málið var þingfest 26. sama mánaðar. Þá var málinu frestað til 21. ágúst 2007. Þann dag var ákærði J-kk-nf K-kk-nf erlendis og ákærði B-kk-nf á sjó. Þá var ákveðið að aðalmeðferð færi fram 13. september 2007. Aðalmeðferð hófst svo þann dag en í ljós kom að nauðsynlegt var að fá fleiri vitni fyrir dóminn og var aðalmeðferð frestað til 15. október en ekki var unnt að finna tíma til þess fyrr vegna anna sakflytjenda og dómara. Aðalmeðferð var svo fram haldið þann dag og þá var málið tekið til dóms. Vegna anna og orlofs dómara tókst ekki að ljúka dómi á málið innan tilskilins frests og var málið því endurupptekið og flutt að nýju og dæmt í dag.

Af hálfu ákæruvalds sótti málið E-kk-nf Þ-kk-nf, fulltrúi lögreglustjórans á Akureyri.

H-kk-nf H-kk-nf dómstjóri kveður upp dóm þennan.

DÓMSORÐ

Ákærði J-kk-nf K-kk-nf Á-kk-nf sæti fangelsi í 60 daga en fullnustu refsingarinnar er frestað og skal hún niður falla að liðnum tveimur árum haldi hann almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga 22/1955.

Ákærði, B-kk-nf M-kk-nf L-kk-nf sæti fangelsi í 60 daga en fullnustu refsingarinnar er frestað og skal hún niður falla að liðnum tveimur árum haldi hann almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga 22/1955.

Ákærðu greiði hvor um sig helming 560.246 króna sakarkostnaðar, þar með talin málsvarnarlaun H-kk-ef I-kk-ef hæstaréttarlögmanns að fjárhæð 350.000 krónur. Málsvarnarlaun innifela virðisaukaskatt.

Ákærðu greiði sameiginlega Á-kk-þgf V-kk-þgf S-kk-þgf 387.150 krónur með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 13. mars 2006 til 8. október 2006 en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Kröfu Á-kk-ef V-kk-ef S-kk-ef um þjáningabætur og bætur vegna tannviðgerða er vísað frá dómi.

H-kk-nf H-kk-nf.