S-346/2007

Mál þetta, sem dómtekið var 7. þ.m., er höfðað með ákæru lögreglustjórans á Suðurnesjum útgefinni 29. mars 2007 á hendur D-kk-þgf G-kk-þgf I-kk-þgf, kt. 000000-0000, Borgarvegi 5 í Reykjanesbæ „fyrir skjalafals með því að hafa í september 2006 framvísað við Tryggingamiðstöðina hf. og notað í lögskiptum yfirlýsingu um breytta skilmála á veðskuldabréfi, upphaflega að fjárhæð kr. 2.538.071, útgefnu 1. nóvember 2005, þannig að í stað fyrri skuldara, Ú-kk-ef E-kk-ef, hafði ákærði falsað nafnritun J-kk-ef V-kk-ef I-kk-ef, kt. 000000-0000, sem nýs skuldara samkvæmt skuldabréfinu.

Telst þetta varða við 1. mgr. 155. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.“

Í ákæru er þess krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar.

Ákærði krefst aðallega sýknu, en til vara að honum verði einungis gerð vægasta refsing sem lög leyfa og að fangelsisrefsing, komi til þess að hún verði dæmd, verði bundin skilorði.

Ákæruvaldið hefur gert leiðréttingu á ákæru. Tekur hún til þess að í verknaðarlýsingu sé útgáfudagur skuldabréfs ranglega tilgreindur, en bréfið hafi verið gefið út 2. nóvember 2005.

I.

Í málinu liggur frammi skjal sem ber yfirskriftina „yfirlýsing vegna breyttra skilmála á veðskuldabréfi“. Er yfirlýsingin undirrituð 19. september 2006. Tekur hún samkvæmt efni sínu til veðskuldabréfs í eigu Tryggingamiðstöðvarinnar hf. upphaflega að fjárhæð 2.538.071 króna, en að eftirstöðvum 2.025.215 krónur, og er það sagt útgefið 1. nóvember 2005. Í yfirlýsingunni er og tilgreint númer skuldabréfs og fram kemur þar að hið veðsetta sé Mercedes Benz bifreið með skráningarnúmer UR 578. Efnislega fól yfirlýsingin það í sér að J-kk-nf V-kk-nf I-kk-nf kæmi í stað Ú-kk-ef E-kk-ef sem skuldari samkvæmt skuldabréfinu. Er nafn J-kk-ef V-kk-ef handskrifað á línu ofan við vélritað nafn hans. Fyrir ofan undirskriftina er síðan vélritaður svohljóðandi texti: „Samþykkur ofangreindu sem nýr skuldari.“ Þá liggur jafnframt frammi í málinu hliðstæð yfirlýsing um skuldaraskipti, útgefin 15. mars 2006, þar sem Ú-kk-nf E-kk-nf kemur í stað upphaflegs skuldara, Þ-kk-ef E-kk-ef. Þá hefur verið lagt fram ljósrit veðskuldabréfs sem fellur að efni framangreindra yfirlýsinga með þeirri einu undantekningu að það er útgefið 2. nóvember 2005. Ákærði hefur fyrir dómi skýlaust viðurkennt að hafa ritað nafn bróður síns, J-kk-ef V-kk-ef I-kk-ef, á fyrri yfirlýsinguna. Það hafi hann gert í tengslum við kaup á bifreiðinni UR 578, sem mun vera sendibifreið. Skýrði ákærði svo frá að hann hafi vantað slíka bifreið vegna vinnu sinnar hjá Handverksmönnum ehf. og að hann hafi getað fengið bifreiðina UR 578 keypta með því að yfirtaka framangreinda veðskuld. Þar sem hann sjálfur hafi verið stórskuldugur á þessum tíma hafi hann ákveðið að nota nafn bróður síns. Samhliða þeim skuldaraskiptum sem í yfirlýsingunni fólust hafi verið gengið frá eigendaskiptum að bifreiðinni. Kemur fram í gögnum málsins að J-kk-nf V-kk-nf I-kk-nf var skráður eigandi bifreiðarinnar UR 578 21. september 2006 samkvæmt heimildarbréfi frá 19. sama mánaðar. Fékk ákærði bifreiðina afhenta og notaði hana síðan. Fram kom hjá ákærða við aðalmeðferð málsins að hann hafi afhent nafngreindum samstarfsmanni sínum hjá Handverksmönnum ehf. yfirlýsinguna. Við þingfestingu bar ákærði því við að hann hafi aldrei framvísað yfirlýsingunni við eiganda skuldabréfsins og að hann hafi þar af leiðandi ekki haft ásetning til að nota falsað skjal til að blekkja með því í lögskiptum. Við aðalmeðferð kvaðst ákærði á hinn bóginn hafa gert sér grein fyrir því að samstarfsmaður hans myndi koma yfirlýsingunni áfram til eiganda skuldabréfsins, enda hefðu viðskiptin gengið út á það að hann fengi bifreið gegn yfirtöku á veðskuld sem á henni hvíldi.

Í umræddri yfirlýsingu er útgáfudagur skuldabréfsins sem það tekur til sagður vera 1. nóvember 2005. Hér er um misritun að ræða sem hefur, með vísan til þess sem er rakið hér að framan, enga þýðingu við sakarmat í málinu. Þá hefur ákæruvaldið leiðrétt misritun á útgáfudegi skuldabréfsins í ákæru, en samkvæmt 2. málslið 1. mgr. 117. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála kemur hún ekki veg fyrir að sakaráfall verði dæmt.

Með vísan til framanritaðs telur dómurinn fyllilega sannað að ákærði hafi gerst sekur um það skjalafalsbrot sem honum er gefið að sök í ákæru og að teknu tilliti til þeirrar leiðréttingar á henni sem áður er getið.

II.

Ákærði hefur með broti því, sem hann er nú sakfelldur fyrir, unnið sér til refsingar samkvæmt 1. mgr. 155. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði á nokkuð langan sakaferil að baki. Frá árinu 1996 hefur honum þó ekki verið gerð refsing fyrir brot gegn almennum hegningarlögum nr. 19/1940, en með dómi 28. október það ár var hann sakfelldur fyrir skjalafals. Fram að því og frá árinu 1988 hafði ákærði hlotið 9 refsidóma fyrir auðgunarbrot og skjalafals. Á árunum 1997, 1998, 2003 og 2004 var honum síðan gerð refsing fyrir ölvunarakstur og akstur sviptur ökurétti, í seinni tvö skiptin í formi sektar. Loks var ákærði með dómi héraðsdóms í Thisted í Danmörku 26. október 2005 dæmdur í 60 daga fangelsi, skilorðsbundið í eitt ár, fyrir brot gegn ákvæðum 279. gr. dönsku hegningarlaganna, en það tekur til fjársvika. Var skilorðstími samkvæmt þessum dómi liðinn þegar rannsókn þessa máls hófst.

Upphaf lögreglurannsóknar má rekja til bréfs sem ákærði ritaði lögreglu í árslok 2006, en þar gekkst hann við því að hafa falsað nafn bróður síns á umrædda yfirlýsingu og lýsti tildrögum þess. Hann hefur ekki hvikað frá þessari játningu. Á að þessu leyti við að vísa til 8. töluliðar 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga við ákvörðun refsingar hans.

Í málinu verður að leggja til grundvallar þá staðhæfingu ákærða og verjanda hans að bifreiðin sem um ræðir sé nú komin í vörslur eiganda skuldabréfsins, enda er ekki annað fram komið þar að lútandi. Um ástand bifreiðarinnar í dag og líklegt verðmæti hennar liggur hins vegar ekkert fyrir.

Refsing ákærða þykir að framangreindu virtu hæfilega ákveðin fangelsi í 5 mánuði. Þykir mega fresta fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum þremur árum frá uppkvaðningu dóms þessa, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærða verður gert að greiða þóknun skipaðs verjanda síns, K-kk-ef R-kk-ef Ó-kk-ef hæstaréttarlögmanns, sem þykir að teknu tilliti til virðisaukaskatts hæfilega ákveðin 87.150 krónur. Annan sakarkostnað leiddi ekki af meðferð málsins.

Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf héraðsdómari dæmir mál þetta.

D ó m s o r ð :

Ákærði, D-kk-nf G-kk-nf I-kk-nf, sæti fangelsi í 5 mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún falla niður að liðnum þremur árum frá uppkvaðningu dóms þessa, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði þóknun skipaðs verjanda síns, K-kk-ef R-kk-ef Ó-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 87.150 krónur.

Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf