S-197/2016

Mál þetta, sem var dómtekið 27. f.m., var höfðað með ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, útgefinni 31. maí 2016, á hendur V-kk-þgf Í-kk-þgf Ó-kk-þgf, kt. 000000-0000, [...] í Kópavogi.

Ákærða er gefin að sök líkamsárás „með því að hafa aðfaranótt laugardagsins 12. desember 2015 utandyra við veitingastaðinn Hendrix að Stórhöfða 17 í Reykjavík slegið B, kt. 000000-0000, tvö hnefahögg í andlitið allt með þeim afleiðingum að B hlaut mar á augntóft vinstra megin og neðri framtönn vinstra megin brotnaði (tönn 31 fraktureruð).“

Telst þetta varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Af hálfu B er krafist miskabóta úr hendi ákærða að fjárhæð 400.000 krónur ásamt vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 12. desember 2015 til birtingardags ákæru, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Þá er krafist málskostnaðar.

Ákærði krefst aðallega sýknu af refsikröfu, en til vara að honum verði gerð vægasta refsing sem lög leyfa. Er varakrafan meðal annars byggð á því að heimfæra beri þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru undir 217. gr. almennra hegningarlaga. Þá er krafist sýknu af bótakröfu en til vara lækkunar á henni.

I

Samkvæmt rannsóknargögnum málsins kom brotaþoli á lögreglustöðina við Hverfisgötu í Reykjavík þriðjudaginn 22. desember 2015 og lagði fram kæru á hendur ákærða fyrir líkamsárás sem á að hafa átt sér stað laust eftir miðnætti aðfaranótt laugardagsins 12. sama mánaðar. Er haft eftir honum í lögregluskýrslu að hann hafi verið að skemmta sér á veitingastaðnum Hendrix við Stórhöfða í Reykjavík, en brugðið sér út í fylgd annars manns þar sem ákærði hafi veist að honum, fyrst með því að hrinda honum en síðan með því að kýla hann í andlitið. Lýsti brotaþoli aðdraganda árásarinnar á þann veg að hann hafi rekist utan í ákærða en ekki fundist það neitt alvarlegt og því haldið göngu sinni áfram. Stuttu seinna hafi einhver komið aftan að honum og hrint honum. Er haft eftir brotaþola að hann hafi rétt náð að standa í fæturna og með því komið í veg fyrir að hann slasaðist alvarlega þar sem stigi hafi verið fyrir framan hann. Hann hafi snúið sér við og þá séð ákærða. Hann hafi gengið til hans og spurt hvað hann væri að gera. Ákærði hafi engu svarað heldur rifið í brotaþola og kýlt hann með hægri hnefa. Höggið hafi lent á vinstri vanga brotaþola og verið það þungt að hann hafi fallið til jarðar og vankast. Þetta væri eina höggið sem hann myndi eftir. Þegar hann hafi náð áttum hafi fólk verið að stumra yfir honum. Ákærði hafi þá verið farinn. Að sögn brotaþola var honum í kjölfarið ekið á slysadeild. Hann hafi síðar leitað til tannlæknis vegna árásarinnar og þá komið í ljós að brotnað hafði upp úr einni tönn, neðri framtönn vinstra megin. Þá þyrfti hann að mæta í frekari læknisskoðun vegna hugsanlegra taugaskemmda í vinstri vanga, en hann væri „tilfinningalaus þar niður í vörina“. Loks er eftirfarandi bókað eftir brotaþola: „M-kk-nf kveðst ekki þekkja V-kk-þf og aldrei séð hann áður. M-kk-nf segist hafa það frá vitnunum hver hann er.“

Við rannsókn málsins ræddi lögregla í síma við sex önnur vitni og hafa verið ritaðar skýrslur sem hafa að geyma stutta samantekt af frásögn þeirra. Greindu þrjú þeirra frá því að þau hefðu orðið sjónarvottar að því þegar brotaþoli hafi verið sleginn í andlitið og að hann hafi eftir þá árás verið blóðugur á augabrún og með brotna tönn í neðri gómi. Eitt þessara vitna skýrði svo frá að brotaþoli hafi verið sleginn tvisvar sinnum. Fjórða vitnið lýsti sömu áverkum en kvaðst ekki hafa séð hvernig brotaþoli fékk þá. Við skýrslugjöf hjá lögreglu 10. mars 2016 neitaði ákærði að hafa slegið brotaþola í umrætt sinn. Hann hafi brugðist við tilteknu áreiti frá brotaþola með því að leggja báða lófa á brjóst hans og ýta honum frá sér. Hafi brotaþoli þá dottið enda hafi hann verið drukkinn.

Á meðal gagna málsins er vottorð um komu brotaþola á slysa- og bráðadeild Landspítalans um klukkan eitt aðfaranótt 12. desember 2015 og skoðun sem hann gekkst þar undir. Er þar haft eftir honum að hann hafi verið kýldur tvisvar sinnum í andlitið, í annað skiptið í augað vinstra megin. Þar sem hann hafi verið mjög þreyttur hafi ekki verið hægt að skoða hann fyrr en klukkan 04:30. Við skoðun hafi hann verið bólginn í kringum vinstra auga, nánar tiltekið hafi verið bólga yfir neðri brún augntóftar. Tölvusneiðmynd af andlitsbeinum hafi ekki sýnt brot.

Þá liggur frammi í málinu vottorð J tannlæknis, en samkvæmt því kom brotaþoli í skoðun til hans 16. desember 2015. Við skoðunina kom í ljós að tönn númer 31 væri „fraktureruð“, sem samkvæmt vitnisburði læknisins vísar til þess að flísast hafi upp úr tönninni.

II

Fyrir dómi lýsti ákærði atvikum þannig að hann hafi verið að labba upp neðri stiga af tveimur utan við skemmtistaðinn með tveimur félögum sínum, H og G, „þegar þessi þarna strákur“ hafi labbað á móti honum og „reykt framan í hann“. Hafi hann brugðist við með þeim hætti að ýta stráknum frá sér og spyrja hvað hann væri að gera. Að því búnu hafi ákærði gengið upp stigann en strákurinn hlaupið á eftir honum og rifið í skyrtu hans. Hafi ákærði tvívegis beðið hann um að sleppa sér en svo ýtt honum frá sér með því að leggja hendur á hann og ýta honum frá sér. Eftir þetta hafi ákærði farið inn á skemmtistaðinn. Aðspurður um framburð sinn hjá lögreglu skýrði ákærði svo frá að honum hafi verið sagt að brotaþoli hefði dottið en hann hafi ekki sjálfur séð það. Þá kvaðst hann ekki kannast við að hafa slegið brotaþola. Kvaðst ákærði ekki vita hvort brotaþoli í málinu væri sá aðili sem hefði blásið framan í hann reyk en hann hefði „aldrei séð þennan dreng“ á ævi sinni og myndi ekki þekkja hann í dag. Kvað hann það vel geta verið að sá sem blés reyknum væri einhver annar maður en brotaþoli. Hann hafi gert ráð fyrir því að sá sem bæri hann sökum í málinu væri sá aðili sem blásið hefði framan í hann reyk.

Brotaþoli lýsti atvikum með þeim hætti fyrir dómi að hann hafi verið á leiðinni út af skemmtistaðnum ásamt félaga sínum, F, sem hafi verið kominn svolítið á undan honum og hann því verið að drífa sig og „þá mögulega rekist utan í strákinn, eða eitthvað svoleiðis“. Brotaþoli kvaðst muna næst eftir því að ýtt hafi verið á bakið á honum þar sem hann hafi verið á leið niður stigann. Hafi verið hálka úti og litlu munað að hann hefði runnið og dottið niður tröppurnar. Hafi honum brugðið við þetta og snúið sér við til að tékka á hvað hefði gerst. Hafi hann þá verið kýldur niður án þess að ná að segja nokkuð og dottið í jörðina. Kvaðst hann muna atvik þannig að hann hafi verið kýldur aftur þar sem hann lá í jörðinni. Kvaðst brotaþoli halda að sami aðili hafi ýtt á bak hans og veitt honum högg. Aðspurður hvort hann myndi þekkja aðilann í dag kvaðst hann ekki hafa séð hann aftur eftir þetta atvik en verið sagt hver hann væri. Þetta hafi gerst frekar hratt og myndi hann lítið eftir því að hafa verið kýldur. Þá kvaðst brotaþoli ekki muna eftir neinu varðandi útlit mannsins. Spurður um hvar fyrra höggið lenti kvaðst brotaþoli halda „að [það] hafi lent í auganu á mér, vegna þess að það sást vel á eftir, daginn eftir að það hafi verið högg á augað ... vinstra augað“. Mögulega hafi „annað höggið verið þá í munninn á mér þar sem tönn brotnaði.“ Seinna höggið hafi komið strax í kjölfar þess fyrra. Um síðara höggið kvaðst brotaþoli vilja „trúa því að það hafi verið í kringum munninn“ en hann hafi ekki dottið með andlitið í jörðina heldur með hendur á undan. Spurður um hvort hann hafi legið við seinna höggið kvaðst brotaþoli vilja trúa því. Hann hafi allavega verið „að reyna að reisa mig við, þegar þetta gerist, en er ekki staðinn á fætur.“ Kvaðst brotaþoli ekki telja að orðaskipti hafi átt sér stað milli hans og þessa aðila. Þá rak hann ekki minni til þess að hafa blásið reyk framan í manninn, það gæti þó verið rétt, en hann minntist þess þó ekki að hafa verið með sígarettu. Kvað brotaþoli félaga sína hafa komist að því hvað árásarmaðurinn héti. Hafi hann heyrt nafn hans um fimm mínútum eftir atvikið og var helst á því að það hafi verið F sem hafi sagt honum það.

Vitnið D kvaðst hafa verið fyrir utan skemmtistaðinn þegar atvikið átti sér stað. Hafi hún verið að tala við E og snúið baki í það sem gerðist en séð „B falla harkalega niður í jörðina.“ Brotaþoli hafi legið töluvert lengi og verið alblóðugur. Hann hafi ekki verið kýldur í andlitið eftir að hann datt. Kvað D það hafa verið umtalað hvaða aðili hafi verið þarna að verki en vissi ekki hver hafi gefið upp nafn hans. Lýsti hún því að fólk sem séð hafi atvikið hafi lýst klæðaburði aðilans og aðrir þá borið kennsl á hann. Hafi nafnið V-kk-nf verið nefnt við hana. Þá kvaðst vitnið hafa séð að brotaþoli væri með brotna tönn.

Vitnið E kvaðst hafa staðið fyrir utan veitingastaðinn á reykingasvæðinu með D. Hafi hún þá séð einhvern slá til brotaþola. Lýsti hún snertingunni þannig að þetta hafi verið „meira flatur lófi heldur en hnefi“. Spurð um hvort brotaþola hefði fremur verið ýtt eða hann sleginn svaraði E því til að það hafi verið „eiginlega bæði“. Brotaþoli hafi dottið í jörðina við þetta. Strax hafi byrjað að blæða úr auga brotaþola og einnig úr munni hans að hana minnti. Þá kvaðst hún muna eftir brotinni tönn. Kvaðst E aðspurð aðeins hafa séð högg sem leiddi til þess að brotaþoli féll í jörðina en ekki séð að hann hafi verið kýldur í andlitið eftir að hann hafði fallið í jörðina. Kvaðst hún ekki hafa orðið vör við aðdraganda að atvikinu og aðilinn sem sló hafi strax látið sig hverfa. Kvaðst hún ekki minnast þess að brotaþoli hafi verið að reykja en væri þó ekki viss um það. Þá hafi hún ekki séð andlit árásarmannsins og myndi ekki þekkja hann í sjón. Nafn hans hafi hún heyrt sama kvöld en ekki á vettvangi. Hún væri helst á því að hann hafi verið klæddur í jakka og skyrtu en væri þó ekki klár á því. Aðspurð um lit á jakkanum kvaðst E „myndi segja að hann hafi verið annað hvort svartur eða dökkblár“.

Vitnið F kvaðst hafa verið að labba út af Hendrix með brotaþola, en brotaþoli greinilega stoppað á leiðinni því að hann hafi sjálfur verið komið að stiganum, sem liggur fyrir neðan skemmtistaðinn, þegar hann hafi séð brotaþola og ákærða „vera kominn alveg upp við hvor aðra og greinilega eitthvað að tala saman“. Kvaðst hann ekki hafa heyrt hvað þeir sögðu, en „þarna þá slær viðkomandi til B.“ Hafi brotaþoli við það dottið í gólfið en ákærði labbað rólega í burtu. Lýsti F því að ákærði hafi slegið til brotaþola „með hægri hendi á vinstri hlið á hausnum á honum“. Hafi hann séð handarsveifluna en ekki hvort slegið hafi verið með flötum lófa eða krepptum hnefa. Aðspurður kvaðst hann hafa séð eitt högg og að það hafi verið þokkalega þungt þannig að brotaþoli féll í jörðina. Kvaðst hann hafa verið staðsettur um fjóra metra frá þeim tveimur þegar þetta gerðist. Brotaþoli hafi verið mjög vankaður og verið með áverka undir auganu og brot í tönn. Kvaðst F geta fullyrt að ákærði væri árásarmaðurinn. Hann hafi ekki þekkt til hans fyrir atvikið, en D sagt honum nafn hans, V-kk-nf Í-kk-nf Ó-kk-nf, síðar um kvöldið. Eftir að D hafi sagt honum nafnið hafi hann kíkt „á facebook og tengdi mynd við mann.“ Árásaraðilinn hafa verið klæddur í gráan jakka. Aðspurður kvaðst F halda að brotaþoli hafi stoppað uppi til að reykja en hann hafi ekki séð brotaþola blása reyk í andlit viðkomandi.

Vitnið G kvaðst hafa verið á leið á bjórkvöld á Hendrix með ákærða og H þegar „þessi strákur“ hefði blásið reyk framan í V-kk-þf „og V-kk-nf ýtir honum létt frá sér“ og þeir síðan allir labbað inn. Kvaðst G halda að aðilinn hafi ekki dottið. Þá hafi hann hvorki séð aðilann kveinka sér né séð blóð. Kvaðst hann ekki muna eftir orðaskiptum milli ákærða og þess aðila sem hann ýtti við. Þá kvaðst hann ekki hafa séð ákærða kýla nokkurn mann.

Vitnið H kvaðst hafa verið að labba upp tröppurnar við skemmtistaðinn, ásamt ákærða og G, þegar „kemur einhver strákur þarna og ég man ekki hvort að hann rakst utan í V-kk-þf en hann blæs allavega sígarettureyk framan í hann og rífur svona í skyrtuna ... og V-kk-nf hrindir honum frá sér. Svo löbbuðum við bara inn.“ Kvaðst vitnið ekki vita hverjir eftirmálar af þessu hefðu verið. Hann hafi séð strákinn detta en ekkert umfram það. Spurður um snertinguna lýsti H henni með þeim orðum að ákærði hafi „hrint honum frá sér.“ Hann hafi ekki séð ákærða kýla nokkurn mann þetta kvöld.

Vitnið K kvaðst hafa ekið brotaþola á spítala eftir atvikið, en hann hafi ekki orðið sjónarvottur að atvikinu sjálfu. Brotaþoli hafi bersýnilega verið bólginn í andliti, nánar tiltekið við vinstra auga, og hann hafi talað um að tönn hefði brotnað. Að sögn K hafi brotaþoli ekki nefnt nafn árásarmannsins í bílnum en taldi líklegt að hann hafi lýst árásarmanninum fyrir sér. Hafi hann komist að því daginn eftir að þetta hafi verið ákærði sem hann kvaðst hafa vitað hver væri.

Vitnið I, læknir á bráðamóttöku á Landspítalanum í Fossvogi, kvað brotaþola hafa sagt sér við komu á bráðamóttökuna að hann hafi verið kýldur tvisvar í andlitið á skemmtistað í Grafarvoginum. Áverki brotaþola hafi samrýmst því að hann hafi verið kýldur. Ekki hefði verið blóð að sjá en bólga í kringum vinstra augað. Brotaþoli hafi ekki kvartað yfir tönnunum. Þá kvaðst hann takmarkað hafa náð að skoða brotaþola vegna ástands hans. Hann hafi virst talsvert ölvaður og átt erfitt með að fylgja fyrirmælum. Erfitt hafi verið að átta sig á því hvort brotaþoli væri vankaður út af höfuðhögginu eða út af áfengi. Tölvusneiðmynd hafi ekki sýnt brot eða innvortis blæðingar.

Vitnið J tannlæknir kvað brotaþola hafa komið til sín 16. desember 2015 með „fraktúreraða“ tönn. Kvaðst hann ekki getað svarað því hvort þessi áverki samrýmdist því að brotaþoli hefði verið kýldur. Þá gæti það passað að áverkinn hafi við skoðun verið fjögurra daga gamall.

III

Svo sem rakið hefur verið er ákærða gefin að sök líkamsárás við veitingastaðinn Hendrix að Stórhöfða 27 í Reykjavík aðfaranótt laugardagsins 12. október 2015. Hann neitar sök. Í málinu liggur það fyrir að brotaþoli var með áverka á andliti við komu á bráðamóttöku Landspítalans í Reykjavík þessa nótt. Segir í fyrirliggjandi læknisvottorði að hann hafi verið bólginn í kringum vinstra auga og áverkanum lýst nánar þannig að um hafi verið að ræða mar á augntóft. Kemur fram í vottorðinu að brotaþoli hafi gefið þá skýringu á áverkum sínum að hann hafi verið staddur við skemmtistað í Grafavoginum og verið kýldur tvisvar sinnum í andlitið. Að auki tekur saksókn til þess að tannbrot hafi hlotist af þessari árás. Ekkert er vikið að þeim áverka í framangreindu vottorði, en samkvæmt vottorði tannlæknis var brotþoli með brotna framtönn í neðri gómi þegar hann leitaði til læknisins 16. desember 2015, sem hann hefur rakið til árásarinnar.

Auk brotaþola hefur vitnið F skýrt svo frá fyrir dómi að brotaþoli hafi verið sleginn í andlitið í umrætt sinn. Vitnið E hefur einnig borið um högg sem brotaþoli hafi orðið fyrir. Þá hafa þessi vitni lýst því að brotaþoli hafi fallið til jarðar í kjölfar þess að veist var að honum með framangreindum hætti, en það samrýmist frásögn brotaþola og vitnisburði D svo langt sem hann nær og rakið hefur verið. Loks hafa framangreind vitni staðhæft að brotaþoli hafi verið með áverka við auga og brotna tönn þegar atlagan var afstaðin og þau fóru að huga að honum.

Ákærði og brotaþoli þekktust ekki á þessum tíma. Þeir hafa á hinn bóginn báðir skýrt frá atvikum sem benda til þess að leiðir þeirra hafi legið saman við veitingastaðinn í umrætt sinn og að til ósættis hafi komið á milli þeirra. Þá hefur vitnið F afdráttarlaust borið á þann veg að það hafi verið ákærði sem veittist að brotaþoli með þeim hætti sem vitni hafa lýst og framburður vitnanna D og K rennir frekari stoðum undir það að ákærði hafi verið þar að verki.

Framburður þeirra vitna sem getið er hér að framan er trúverðugur að mati dómsins, enda samrýmist hann fyrirliggjandi læknisvottorðum. Að þessu og framangreindu virtu telst sannað að ákærði hafi í umrætt sinn veist að brotaþola með því að slá hann í andlitið. Í ákæru er á því byggt að um tvö hnefahögg hafi verið að ræða. Fyrir dómi bar brotþoli einn á þann veg að höggin hefðu verið tvö, en framburður hans um seinna höggið var þó lítt afdráttarlaus. Verður ákærði samkvæmt þessu sakfelldur fyrir að hafa slegið brotaþola einu sinni. Þá eru að mati dómsins ekki efni til annars en að telja nægilega sannað að þessi atlaga ákærða hafi haft þær afleiðingar í för með sér sem í ákæru greinir. Breytir í þeim efnum engu þótt því verði ekki slegið föstu að um hnefahögg hafi verið að ræða.

Samkvæmt framansögðu telst sannað, svo hafið sé yfir skynsamlegan vafa, sbr. 1. og 2. mgr. 109. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, að ákærði hafi í umrætt sinn slegið brotaþola einu sinni í andlitið með þeim afleiðingum sem í ákæru greinir. Með hliðsjón af dómi Hæstaréttar 2. desember 2004 í máli nr. 149/2004 verður þessi háttsemi hans heimfærð til 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

IV

Ákærði var 18 ára þegar hann framdi það brot sem hann er sakfelldur fyrir. Hann hefur ekki áður sætt refsingu. Horfir þetta til refsimildunar, sbr. 4. og 5. tölulið 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga. Að þessu og atvikum virtum þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í 30 daga, en fresta skal fullnustu hennar og hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

B á rétt til miskabóta úr hendi ákærða á grundvelli 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, en bótakrafa hans er einskorðuð við slíkar bætur. Þykir mega taka hana til greina með 200.000 krónum. Krafa um greiðslu málskostnaðar er reist á 3. mgr. 176. gr. laga um meðferð sakamála. Þykir hann að teknu tilliti til virðisaukaskatts hæfilega ákveðinn 186.000 krónur. Um vexti af tildæmdum bótum fer svo sem í dómsorði greinir.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan sakarkostnað málsins samkvæmt yfirliti sækjanda um hann og ákvörðun dómsins um málsvarnarlaun skipaðs verjanda, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti eins og greinir í dómsorði.

Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf dómstjóri kvað upp dóm þennan.

Dómsorð:

Ákærði, V-kk-nf Í-kk-nf Ó-kk-nf, sæti fangelsi í 30 daga, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði B 200.000 krónur í miskabætur ásamt vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 12. desember 2015 til 27. október 2016, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags, og 186.000 krónur í málskostnað.

Ákærði greiði 342.900 krónur í sakarkostnað, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, A-kvk-ef B-kvk-ef J-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, 306.900 krónur.

Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf