E-4703/2008

Mál þetta, sem dómtekið var 28. janúar 2009, var höfðað 12. júní 2008 af M-kvk-þgf R-kvk-þgf H-kvk-þgf, Klapparstíg 14, Njarðvík, nú búsettri í Danmörku, gegn K-kk-þgf N-x-x S-x-x, Sjávargötu 20, Njarðvík, og Vátryggingafélagi Íslands hf., Ármúla 3, Reykjavík.

Stefnandi krefst þess að stefndu verði dæmdir sameiginlega til að greiða henni 92.725 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 25. ágúst 2007 til greiðsludags. Þá er krafist málskostnaðar samkvæmt framlögðum málskostnaðarreikningi.

Af hálfu stefndu er krafist sýknu af öllum kröfum stefnanda og að stefndu verði dæmdur málskostnaður úr hendi stefnanda að mati dómsins.

Yfirlit málsatvika og ágreiningsefna

Stefnandi var farþegi í bifreiðinni BM-397 sem ekið var um Reykjanesbraut áleiðis til Keflavíkur 21. ágúst 2005. Bifreiðin lenti í árekstri nálægt Álverinu við bifreiðina YP-557 sem ekið var á öfugum vegarhelmingi á móti bifreiðinni sem stefnandi var í. Stefnandi hlaut af þessu líkamstjón en stefndi K-kk-nf var ökumaður og eigandi bifreiðarinnar YP-557, sem hafði ábyrgðartryggingu hjá stefnda, Vátryggingafélagi Íslands hf.

Hið stefnda vátryggingafélag greiddi stefnanda bætur vegna þessa samkvæmt uppgjöri 1. ágúst 2007 sem byggðist á örorkumati 11. júlí s.á. Uppgjörið var samþykkt af hálfu stefnanda 3. ágúst s.á. með fyrirvara um hluta af sjúkrakostnaði, sem hið stefnda vátryggingafélag greiddi ekki, en stefnandi telur að því beri að greiða samkvæmt umferðarlögum og 1. mgr. 1. gr. skaðabótalaga.

Af hálfu stefnanda er vísað til þess að stefndu beri að greiða kostnað hennar vegna sjúkraþjálfunar og lyfjakaupa. Um er að ræða kostnað sem kom til á tímabilinu eftir að heilsufar stefnanda var orðið stöðugt þar til mat fór fram. Af hálfu stefndu er því haldið fram að slíkan kostnað eigi ekki að greiða eftir að stöðugleika hafi verið náð. Ekki hafi heldur verið sýnt fram á af hálfu stefnanda að sjúkraþjálfun hafi verið nauðsynleg. Þá hafi ekki verið sýnt fram á að umræddur kostnaður sé til kominn vegna slyssins enda hafi orsakasamband milli sjúkraþjálfunar og lyfjakaupa annars vegar og líkamstjónsins vegna slyssins hins vegar ekki verið sannað.

Málsástæður og lagrök stefnanda

Af hálfu stefnanda er vísað til þess að krafa hennar í bréfi lögmanns hennar 25. júlí 2007 til stefnda, Vátryggingafélags Íslands hf., sé byggð á niðurstöðu matsmanna. Í kröfubréfinu hafi einnig verið gerð krafa um að félagið greiddi stefnanda útlagðan sjúkrakostnað hennar, þ.e. lyfja- og lækniskostnað og kostnað vegna nauðsynlegrar sjúkraþjálfunar. Reikningar hafi fylgt kröfunni og ítarleg útlistun á kostnaði við sjúkraþjálfun stefnanda. Stefnanda hafi verið nauðsynlegt að fara í sjúkraþjálfun eftir slysið til þess að ná bata. Auk þess sé það hluti af skyldu tjónþola til að takmarka tjón sitt en það sé meginregla í skaðabótarétti. Félagið hafi fallist á að greiða allar kröfur stefnanda, nema kröfur vegna sjúkrakostnaðar. Með tölvubréfi 3. ágúst 2007 hafi hið stefnda vátryggingafélag hafnað að greiða stefnanda réttmætar skaðabætur vegna sjúkrakostnaðar. Bótaskylda stefnda K-kk-ef og þar með greiðsluskylda stefnda, Vátryggingafélags Íslands hf., sé skýr samkvæmt umferðarlögum nr. 50/1987 og 1. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Stefnandi reisi kröfuna í málinu á þeim reglum auk meginreglu skaðabótaréttar um fullar bætur fyrir tjónþola. Stefnda, Vátryggingafélag Íslands hf., hafi viðurkennt bótaábyrgð sína en deilt sé um uppgjör bóta vegna sjúkrakostnaðar.

Stefnandi eigi rétt á að fá sjúkrakostnað sinn bættan en um sé að ræða útgjöld vegna eðlilegra og nauðsynlegra ráðstafana við lækningu. Skilyrði bóta vegna sjúkrakostnaðar sé að orsakatengsl séu milli hins bótaskylda tjóns og sjúkrakostnaðar. Skilyrði um orsakatengsl sé uppfyllt, enda hafi stefnandi ekki haft þörf fyrir sjúkraþjálfun fyrir slysið. Umræddur sjúkrakostnaður sé bæði eðlilegur og nauðsynlegur en stefnandi hafi farið til sjúkraþjálfara að læknisráði. Þá sé sjúkraþjálfunin nauðsynleg til að stefnandi uppfylli tjónstakmörkunarskyldu sína.

Stefnandi byggi á meginreglu skaðabótaréttar um að tjónþoli eigi rétt á fullum bótum fyrir raunverulegt fjártjón sitt. Stefnandi hafi lagt fram reikninga vegna sjúkrakostnaðar sem hún hafi þurft að greiða. Þessir reikningar séu fullgildar sannanir fyrir sjúkrakostnaði og í engu óhóflegir né umfram sanngjörn mörk. Reikningarnir hafi verið sendir með kröfubréfi lögmanns stefnanda til stefnda, Vátryggingafélags Íslands hf., en hafi ekki fengist greiddir við uppgjör bóta.

Réttur tjónþola samkvæmt 1. mgr. 1. gr. skaðabótalaga til að fá sjúkrakostnað sinn bættan sé hvorki bundinn tímamörkum né fjölda skipta sem leitað er aðstoðar sérfræðinga eða fagmanna svo lengi sem framangreind skilyrði séu uppfyllt. Bæta beri sjúkrakostnað sem falli til eftir að stöðugleikatímapunkti (batahvörfum) er náð. Verklags- eða innanhússreglur einstakra tryggingafélaga geti með engum hætti svipt tjónþola þessum lögbundna rétti sínum.

Málsóknin sé reist á 1. mgr. 88. gr., 91. gr. og 95. gr., sbr. 97. gr. umferðarlaga nr. 50/1987. Bifreið stefnda, K-kk-ef, hafi verið tryggð lögboðinni ábyrgðartryggingu hjá stefnda, Vátryggingafélagi Íslands hf. Þá byggist dómkrafa stefnanda á 1. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Þar komi fram sú skylda stefndu að greiða stefnanda bætur vegna sjúkrakostnaðar og annars fjártjóns hans. Sundurliðun stefnukröfunnar sé þessi:

Kostnaður vegna sjúkraþjálfunar hjá G-kk-þgf K-kk-þgf T-kk-þgf,

lögg. sjúkraþjálfara, byggður á reikningi 11. júlí 2006, 8.646 krónur.

Kostnaður vegna sjúkraþjálfunar hjá sama, byggður á

reikningi 27. september s.á., 9.432 krónur.

Kostnaður vegna kaupa á lyfinu Somadril comp., 744 krónur.

Kostnaður vegna sjúkraþjálfunar hjá Á-kk-þgf H-kk-þgf,

lögg. sjúkraþjálfara, byggður á sundurliðuðum reikningi

fyrir tímabilið 1. ágúst 2006–6. júní 2007, 7.390 krónur.

Kostnaður vegna sjúkraþjálfunar hjá K-kvk-þgf G-kvk-þgf,

lögg. sjúkraþjálfara, byggður á sundurliðuðum reikningi

fyrir tímabilið 1. ágúst 2006–6. júní 2007, 65.673 krónur.

Kostnaður vegna sjúkraþjálfunar hjá Gáska sjúkra-

þjálfun ehf. byggður á reikningi 11. júní 2007, 840 krónur.

Samtals sé því krafist 92.725 króna vegna sjúkrakostnaðar og annars fjártjóns.

Vaxtakrafa stefnanda sé byggð á III. og IV. kafla laga nr. 38 /2001 um vexti og verðtryggingu en dráttarvaxta sé krafist frá 25. ágúst 2007 samkvæmt 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. laga um vexti og verðtryggingu, þegar mánuður var liðinn frá því að lögmaður stefnanda krafði stefnda, Vátryggingafélag Íslands hf., bréflega um greiðslu skaðabóta vegna afleiðinga umferðarslyss stefnanda en þá hafi legið fyrir öll gögn, sem stefndu hafi þurft til að meta fjárhæð bóta.

Krafist sé málskostnaðar úr hendi stefnda en krafan byggist á 1. mgr. 129. og 1. og 3. mgr. 130. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991. Málskostnaður stefnanda beri virðisaukaskatt samkvæmt lögum nr. 50/1988. Stefnandi sé ekki virðisaukaskattskyldur og því sé nauðsynlegt að taka tillit til virðisaukaskatts við ákvörðun málskostnaðar.

Um varnarþing vísist til 1. mgr. 32. gr. og 1. mgr. 33. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Málsástæður og lagarök stefndu

Af hálfu stefndu er vísað til þess að farið hafi verið með stefnanda í sjúkrabíl á slysadeild Landsspítala - Háskólasjúkrahúss í Fossvogi. Hún hafi kvartað undan eymslum neðarlega í kvið hægra megin sem leiddi aftur í bak. Við skoðun hafi væg eymsli verið yfir lendarhrygg hægra megin og hafi stefnandi verið greind með tognun á lendarhrygg. Að skoðun og greiningu lokinni hafi stefnandi verið útskrifuð.

Eftir tilvísun skurðlæknis á Heilbrigðisstofnun Suðurnesja hafi stefnandi farið að stunda sjúkraþjálfun 13. október 2005, eða 7 vikum eftir slysið, hjá G-kk-þgf K-kk-þgf T-kk-þgf, sjúkraþjálfara hjá Sjúkraþjálfun Suðurnesja ehf., einu sinni til tvisvar í viku. Eftir að stefnandi flutti frá Suðurnesjum til Reykjavíkur hafi hún farið að stunda sjúkraþjálfun hjá K-kvk-þgf G-kvk-þgf og Á-kk-þgf H-kk-þgf, sjúkraþjálfurum hjá Gáska, fyrst 29. september 2006. Stefnandi hafi haldið áfram að mæta í sjúkraþjálfun einu sinni til tvisvar í viku fram í maí 2007, en engar upplýsingar liggi fyrir í málinu um frekari ástundun sjúkraþjálfunar eftir þann tíma.

Með bréfi 2. mars 2007 hafi lögmaður stefnanda farið fram á mat S-kk-ef G-kk-ef, læknis, og S-kk-ef R. A-kk-ef, hæstaréttarlögmanns, á afleiðingum líkamstjóns sem stefnandi varð fyrir í slysinu 21. ágúst 2005. Farið hafi verið fram á að matið yrði í samræmi við skaðabótalög nr. 50/1993. Þess hafi einnig verið óskað að metið yrði hvaða meðferð, til dæmis sjúkraþjálfun og/eða nudd stefnandi þyrfti að gangast undir í framtíðinni til að halda líðan sinni stöðugri.

Í matsgerðinni komi fram að stefnandi hafi fyrir slysið átt við óþægindi í mjóbaki að stríða og hafi verið í sjúkraþjálfun fyrir slysið vegna þeirra óþæginda. Þau óþægindi megi rekja, meðal annars, til þess að annar ganglimur stefnanda sé ½ cm styttri en hinn.

Í niðurstöðukafla matsgerðarinnar komi fram að matsmenn álíti að stefnandi þurfi ekki mikla sjúkraþjálfun í framtíðinni og að sú þörf muni fara minnkandi með tímanum. Einnig komi fram að það sé almennt markmið sjúkraþjálfunar að meðhöndla í ákveðinn tíma á stofu og kenna æfingar og líkamsbeitingu til að fólk geti viðhaldið árangri þjálfunar sem mest með eigin æfingum.

Matsmenn hafi talið tímabundið atvinnutjón stefnanda ekkert, tímabil þjáningarbóta einn mánuður án rúmlegu, varanlegur miski 7% og varanleg örorka 5%. Þeir hafi talið að heilsufar tjónþola hafi verið orðið stöðugt 21. nóvember 2005 eða þremur mánuðum eftir slysið.

Lögmaður stefnanda hafi sent stefnda, Vátryggingafélagi Íslands hf., skaðabótakröfu 25. júlí 2007 sem hafi verið byggð á framangreindu mati. Gerð hafi verið krafa um greiðslu þjáningabóta að fjárhæð 35.650 krónur, bóta vegna varanlegs miska 458.920 krónur og bóta vegna varanlegrar örorku 1.489.591 krónur. Einnig hafi verið krafist greiðslu vaxta samkvæmt 16. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 og greiðslu á 282.667 krónum vegna útlagðs kostnaðar samkvæmt reikningum og greiðslukvittunum er fylgdu kröfubréfinu.

Stefnda, Vátryggingafélag Íslands hf., hafi boðið stefnanda fullnaðaruppgjör 1. ágúst 2007 sem byggst hafi á framangreindu mati. Tilboðið hafi hljóðað upp á greiðslu þjáningabóta, að fjárhæð 35.650 krónur auk vaxta, bóta vegna miska, 469.830 krónur auk vaxta og bóta vegna varanlegrar örorku 1.489.501 króna auk vaxta. Auk þessa hafi verið boðin greiðsla á útlögðum kostnaði að fjárhæð 189.944 krónur auk lögmannskostnaðar. Lögmaður stefnanda hafi samþykkt þetta tilboð fyrir hönd stefnanda en hafi þó gert fyrirvara við greiðslu sjúkrakostnaðar og áskilið sér rétt til að stefna Vátryggingafélagi Íslands hf. til innheimtu ógreidds sjúkrakostnaðar.

Þegar lögmaður stefnanda sendi hinu stefnda vátryggingafélagi skaðabótakröfu stefnanda hafði félagið þegar greitt stefnanda ýmsan sjúkrakostnað sem til féll jafnt fyrir og eftir stöðugleikatímapunkt og tengdist ekki mati á afleiðingum slyssins. Stefnda hafi samþykkt þann útlagða kostnað sem tiltekinn var í skaðabótakröfu stefnanda og gat tengst mati á tjóni stefnanda en hafi hafnað greiðslu sjúkrakostnaðar sem sannanlega féll til eftir stöðugleikatímapunkt og fyrst var krafist greiðslu á eftir að matsgerð, og þar með batahvörf, lágu fyrir.

Stefnufjárhæð samsvari þeim sjúkrakostnaði sem tiltekinn hafi verið í kröfubréfi lögmanns stefnanda og hafnað var af stefnda, Vátryggingafélagi Íslands hf., með vísan til þess að kostnaðurinn hafi fallið til eftir stöðugleikapunkt og væri ekki studdur nægilegum gögnum. Dómkrafa stefnanda sé studd sömu gögnum og lögð hafi verið fyrir stefnda, tveim reikningum og einni greiðslukvittun.

Sýknukröfu sína byggi stefndu á því að með þeim greiðslum sem stefnandi hafi nú þegar fengið úr hendi stefnda, Vátryggingafélags Íslands hf., hafi hún þegar fengið tjón sitt af völdum umferðarslyssins að fullu bætt samkvæmt skaðabótalögum nr. 50/1993 og eigi því ekki rétt til frekari bóta. Stefnandi lýsi því réttilega að stefnda, Vátryggingafélag Íslands hf., hafi viðurkennt bótaábyrgð sína vegna slyssins en deilt sé um uppgjör bóta vegna sjúkrakostnaðar.

Stefnandi byggi kröfur sínar á 1. mgr. 1. gr. skaðabótalaga en þar komi meðal annars fram að sá er bótaábyrgð beri á líkamstjóni skuli greiða sjúkrakostnað sem af því hlýst. Í greinargerð sem lögð var fram með frumvarpi að skaðabótalögum segi í umfjöllun um sjúkrakostnað samkvæmt 1. mgr. 1. gr. frumvarpsins:

,,Með sjúkrakostnaði er í fyrsta lagi átt við útgjöld vegna eðlilegra og nauðsynlegra ráðstafana við lækningu tjónþola. Hér kemur einkum til kostnaður við læknishjálp, dvöl á sjúkrahúsi, endurhæfingu og sjúkraflutning.“

Lækningu tjónþola og endurhæfingu ljúki eðli málsins samkvæmt við batahvörf enda er ekki frekari bata að vænta eftir þann tímapunkt. Í hugtakinu lækning felist að stefnt sé á bata. Sá kostnaður sem stefnandi krefjist að fá greiddan í máli þessu hafi fallið til eftir batahvörf og sé því ekki sjúkrakostnaður í skilningi skaðabótalaga.

Batahvörf eða stöðugleikatímapunktur sé sá tímapunktur er heilsa tjónþola er orðin stöðug og ekki að vænta frekari bata, meðferð er lokið og læknar og aðrir heilbrigðisstarfsmenn hafi gert það sem hægt sé að gera til að bæta heilsu tjónþola. Ekki beri að taka tillit til hægfara bata eða styrkingar við greiðslu sjúkrakostnaðar heldur meta hvenær batahvörf voru óháð þessum framförum.

Eftir að batahvörfum samkvæmt framangreindu er náð og ekki er að vænta frekari bata geti sjúkraþjálfun ekki verið nauðsynleg til lækninga. Batahvörf vegna þess slyss sem um er deilt í máli þessu hafi samkvæmt mati matsmanna verið 21. nóvember 2005. Þrátt fyrir það hafi stefnda, Vátryggingafélag Íslands hf., þegar greitt stefnanda kostnað vegna alls 33 ferða til sjúkraþjálfara eftir þann tíma. Greiðslur á kostnaði vegna sjúkraþjálfunar eftir batahvörf séu til komnar vegna þess að stefnda hafi leyft stefnanda að njóta vafans um það hvenær batahvörfum væri náð. Eftir að sá tímapunktur var fundinn með matsgerð hafi stefnda, Vátryggingafélag Íslands hf., hins vegar ekki samþykkt að greiða kostnað vegna sjúkraþjálfunar sem fallið hafi til eftir batahvörfin.

Í máli þessu sé mikilvægt að athuga hverjar afleiðingar dóms stefnanda í hag yrðu. Ef þeirri reglu yrði slegið fastri að tjónþolar ættu rétt á greiðslu útlagðs sjúkrakostnaðar eftir stöðugleikatímapunkt, án þess að fyrir lægju læknisfræðileg gögn er staðfestu að þörf væri á tiltekinni meðferð til að viðhalda því læknisfræðilega ástandi sem tjónþoli var í við batahvörf, yrðu það í raun tjónþolar sem réðu því hversu mikinn sjúkrakostnað bótaskyldur aðili þyrfti að greiða þeim. Með því að draga að láta meta varanlegar afleiðingar slysa og draga kröfugerð á hendur bótaskyldum aðila gætu tjónþolar lengt þann tíma sem bótaskyldur aðili þyrfti að greiða kostnað þeirra. Slík niðurstaða væri andstæð þeim meginreglum sem íslenskur skaðabótaréttur byggist á.

Í tilvitnuðum orðum greinargerðarinnar sé enn fremur gert að skilyrði að útgjöld séu eðlileg og nauðsynleg til lækningar. Sönnunarbyrðin um það hvort sjúkrakostnaður hafi verið nauðsynlegur og eðlilegur hvíli á stefnanda. Stefnandi hafi hvorki sýnt fram á að sá kostnaður sem hann stefni vegna í máli þessu hafi verið eðlilegur né nauðsynlegur til lækninga. Eins og fram komi í matsgerð sé almennt markmið sjúkraþjálfunar að meðhöndla í ákveðinn tíma á stofu og kenna æfingar og líkamsbeitingu til að fólk geti viðhaldið árangri þjálfunar sem mest með eigin æfingum. Stefnandi hafi ekki sannað að sá kostnaður sem krafist er greiðslu á í máli þessu hafi verið nauðsynlegur og eðlilegur í ljósi þessa. Stefnda, Vátryggingafélag Íslands hf., hafi þegar greitt fyrir 41 heimsókn stefnanda til sjúkraþjálfara en þær heimsóknir hafi átt að nægja til þess að læra æfingar og líkamsbeitingu til að stefnandi gæti viðhaldið árangri þjálfunar mest með eigin æfingum. Í öllu falli telji stefndu að ekkert samhengi sé á milli 5% metinnar varanlegrar örorku og 7% metins varanlegs miska annars vegar og 87 meðferðartíma hjá sjúkraþjálfara hins vegar.

Í 1. mgr. 32. gr. laga nr. 100/2007 um almannatryggingar komi fram að valdi bótaskylt slys samkvæmt lögunum sjúkleika og vinnutjóni í minnst 10 daga þá skuli greiða nauðsynlegan kostnað vegna lækningar hins slasaða og í g-lið 1. tl. sömu málsgreinar komi fram að sjúkraþjálfun skuli greiða að fullu. Í framkvæmd hafi sú takmörkun sem felist í skilyrði greinarinnar um nauðsyn kostnaðar leitt til þess að Tryggingastofnun greiði eingöngu 25 skipti í sjúkraþjálfun á grundvelli fyrstu tilvísunar læknis til sjúkraþjálfara. Eigi að koma til fleiri skipta í sjúkraþjálfun þurfi frekari rökstuðningur um nauðsyn hennar vegna viðkomandi slyss að berast stofnuninni frá meðferðarlækni. Líkt og 32. gr. laga nr. 100/2007 geri skaðabótalög kröfu um nauðsyn kostnaðar. Gera verði að minnsta kosti svipaðar kröfur um læknisfræðilega sönnun þessarar nauðsynjar og gerðar eru hjá Tryggingastofnun.

Í máli þessu liggi einungis fyrir ein tilvísun læknis til sjúkraþjálfara. Stefnandi hafi gert kröfu um greiðslu vegna alls 87 skipta í sjúkraþjálfun en stefnda, Vátryggingafélag Íslands hf., hafi samþykkt og greitt vegna 41 skiptis. Með vísan til umfjöllunar hér að framan um markmið sjúkraþjálfunar og takmörkunar Tryggingastofnunar á því hvað teljist nauðsynlegur kostnaður af sjúkraþjálfun sé ljóst að stefnandi geri kröfu um greiðslu kostnaðar vegna sjúkraþjálfunar sem sé langt umfram það sem geti talist eðlilegur og nauðsynlegur sjúkrakostnaður í skilningi 1. mgr. 1. gr. skaðabótalaga.

Einnig sé ósannað í máli þessu að orsakatengsl séu milli þess kostnaðar sem stefnt er vegna og slyss stefnanda 21. ágúst 2005. Fyrir liggi í matsgerð að stefnandi hafi átt við óþægindi í mjóbaki að stríða fyrir slysið og hafi verið í sjúkraþjálfun vegna þeirra óþæginda. Upplýsingar um meðferð stefnanda hjá sjúkraþjálfurum og sjúkleika í baki og stoðkerfi sé einnig að finna í sjúkrasögu hennar. Sönnunarbyrði á orsakatengslum kostnaðar og bótaskylds atburðar hvíli á stefnanda.

Vegna lyfjakaupa stefnda 12. desember 2006 bendi stefndu á að rúmt ár hafi liðið frá batahvörfum þar til þessi lyf voru keypt og ekkert í matsgerð matsmanna né öðrum gögnum bendi til þess að lyfið Somadril Comp. hafi verið stefnanda nauðsynlegt vegna afleiðinga slyssins. Einnig geti notkun lyfsins verið tengd því að annar ganglimur stefnanda sé ½ cm styttri en hinn en lyfið sé notað við ýmis konar stoðkerfisverkjum. Að öðru leyti gildi sömu sjónarmið um greiðslu á útlögðum kostnaði vegna lyfjakaupa og að framan eru rakin um sjúkraþjálfun eftir því sem við eigi.

Því sé sérstaklega mótmælt að sjúkraþjálfun sé nauðsynleg stefnanda til að uppfylla tjónstakmörkunarskyldu sína. Slíkt geti vel átt við fyrir batahvörf, en eftir þann tímapunkt beri stefnanda engin sérstök skylda til sjúkraþjálfunar enda hafi stefnanda þegar verið greiddar bætur vegna varanlegra afleiðinga slyssins sem hafi miðast við læknisfræðilegt ástand hennar við batahvörfin. Almennt væru tilraunir tjónþola til að slá á varanlegar afleiðingar slyss eftir batahvörf ekki tengdar skyldu hans gagnvart bótaskyldum aðila til að takmarka tjón sitt enda engin heimild til endurupptöku til lækkunar bóta fyrir varanlegan miska eða varanlegrar örorku líkt og sé til staðar til hækkunar samkvæmt 11. gr. skaðabótalaga.

Kröfu um greiðslu málskostnaðar úr hendi stefnanda byggi stefndu á 1.-3. mgr. 130. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991.

Niðurstaða

Í málinu er deilt um það hvort stefnandi hafi þurft á sjúkraþjálfun að halda eftir 21. nóvember 2005 vegna meiðsla er hún hlaut í umferðarslysinu 21. ágúst s.á. svo og lyfinu, sem stefnandi krefst einnig að stefndu greiði fyrir, allt samkvæmt 1. mgr. 1. gr. skaðabótalaga. Af hálfu stefndu er því haldið fram að eftir að batahvörfum er náð og ekki að vænta frekari bata geti sjúkraþjálfun ekki verið nauðsynleg til lækninga.

Í læknisfræðilegum gögnum málsins kemur fram að farið var með stefnanda á slysa- og bráðdeild Landspítalans eftir slysið 21. ágúst 2005 en þar greindist hún með tognun á lendhrygg. Daginn eftir leitaði hún til læknis á heilsugæslu Heilbrigðisstofnunar Suðurnesja vegna verkja í hægri síðu og aftur í bak hægra megin. Einnig hafði hún verki í vöðvum í herðum hægra megin. Hún fór aftur á heilsugæsluna 30. september s.á. vegna verkja og fékk þá vöðvaslakandi lyf. Hún fór til sama læknis daginn eftir og fékk þá beiðni um sjúkraþjálfun. Hún kom á heilsugæsluna 3. maí 2006 og kvartaði um hálsverk og svima en hún var þá á vöðvaslakandi lyfjum og í sjúkraþjálfun. Í læknisvottorði S-kk-ef Á-kk-ef K-kk-ef 21. desember s.á. segir að stefnandi hafi komið til læknisins 12. desember s.á. vegna afleiðinga umferðarslyssins 21. ágúst 2005. Við læknisskoðun fundust þreifieymsli, meðal annars yfir háls- og herðavöðvum og upp í hnakkafestur, verri vinstra megin. Þreifieymsli hafi verið niður eftir baki, verst efst á brjóstbakssvæði en eymslin hafi komið aftur til á mjóbakssvæði þar sem þau hafi verið verst neðst. Í áliti læknisins kemur fram að stefnandi hafi fengið tognunaráverka á háls- og mjóbakssvæði við áreksturinn sem hún búi enn við. Hún hafi verið nokkuð stöðugt í sjúkraþjálfun sem hafi farið að skila betri árangri undanfarið eftir að hún skipti um sjúkraþjálfara. Hún sé í ágætis málum í sjúkraþjálfun og með eigin líkamsæfingum. Í matsgerð S-kk-ef G-kk-ef læknis og S-kk-ef R. A-kk-ef hrl. 11. júlí 2007 kemur fram að stefnandi hafi við skoðun haft eymsli við þreifingu í hnakkavöðvafestum og langvöðvum niður eftir hálsi og auk þess í herðavöðvum. Einnig hafi verið eymsli yfir hryggjartindum í hálshrygg og niður í 8. brjósthryggjartind en sýnu meiri eymsli hefðu verið í langvöðvum í brjósthrygg. Matsmenn telja að einkenni, sem stefnandi hafi lýst og það sem finnist við klíníska skoðun, komi heim og saman við tognunaráverka á hálsi og brjósthrygg og að heimfæra megi þessi einkenni upp á þann skaða sem stefnandi hafi hlotið í umferðarslysinu. Matsmenn telja stöðugleikapunkt hæfilega metinn þremur mánuðum eftir slysið miðað við eðli áverka og gang mála og teljist batahvörf því vera 21. nóvember 2005.

Stefnandi hefur lagt fram tvær greiðslukvittanir fyrir sjúkraþjálfun frá Sjúkraþjálfun Suðurnesja, aðra frá 11. júlí 2006, að fjárhæð 8.646 krónur og hina frá 27. september s.á., að fjárhæð 9.432 krónur. Greiðslukvittun vegna lyfjakaupa er dagsett 12. desember 2006 að fjárhæð 744 krónur, sama dag og stefnandi fór í læknisskoðun, eins og að framan er lýst. Í sundurliðunarskýrslum Sjúkraþjálfunarinnar Gáska ehf. eru yfirlit yfir greiðslur fyrir sjúkraþjálfun er stefnandi hlaut þar á tímabilinu 29. september 2006 til 6. júní 2007, samtals að fjárhæð 73.063 krónur. Einnig hefur stefnandi lagt fram greiðslukvittun frá sama frá 11. júní 2007, að fjárhæð 840 krónur. Samtals er þessi kostnaður sami og stefnufjárhæð, 92.725 krónur. Allur kostnaður, sem deilt er um í málinu, er því til kominn áður en mat fór fram samkvæmt framangreindri matsgerð, sem er dagsett 11. júlí 2007, eins og áður hefur komið fram.

Samkvæmt 1. mgr. 1. gr. skaðabótalaga skal sá sem bótaábyrgð ber á líkamstjóni greiða skaðabætur fyrir atvinnutjón, sjúkrakostnað og annað fjártjón, sem af því hlýst, og enn fremur þjáningabætur. Af því sem að framan er rakið verður ekki dregin sú ályktun að sjúkraþjálfun og lyfjakaup stefnanda, sem hér er deilt um, hafi ekki verið nauðsynleg þar sem heilsufar stefnanda var samkvæmt matsgerðinni orðið stöðugt þegar þessi kostnaður féll til. Verður þvert á móti að telja sannað með læknisfræðilegum gögnum málsins, sem ekki hefur verið hnekkt af hálfu stefndu, að stefnandi hafi haft verki vegna meiðsla, er hún hlaut í umferðarslysinu, á tímabilinu sem um ræðir og að henni hafi verið nauðsynlegt að leita bóta á því með sjúkraþjálfun og lyfjum þrátt fyrir að matsmenn teldu að heilsufar hennar hefði verið stöðugt fyrir þann tíma. Í matsgerðinni kemur fram að ekki sé talin þörf á sjúkraþjálfun í framtíðinni. Sú spurning hefur þó enga þýðingu fyrir úrlausn málsins þar sem allur kostnaður stefnanda, sem hún krefst að fá greiddan, féll til áður en matið fór fram.

Með vísan til alls þessa verður að telja að stefndu beri að greiða umræddan kostnað stefnanda samkvæmt framangreindu ákvæði skaðabótalaga en kröfur stefnanda vegna kostnaðarins þykja studdar fullnægjandi röksemdum og gögnum. Ber því að taka kröfur hennar til greina.

Vaxtakröfum stefnanda var mótmælt af hálfu stefndu við munnlegan málflutning. Af hálfu stefnanda var þessari málsástæðu stefndu andmælt svo og því að mótmæli stefndu kæmust að í málinu þar sem þau væru of seint fram komin. Af hálfu stefndu var því haldið fram að ekki skipti máli hvenær mótmælin kæmu fram þar sem vaxtakrafa stefnanda væri sett fram með ófullnægjandi hætti og varðaði frávísun á henni án kröfu. Í stefnu er vísað til þess að dráttarvaxta sé krafist frá 25. ágúst 2007 samkvæmt 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. laga um vexti og verðtryggingu, þegar mánuður var liðinn frá því að lögmaður stefnanda krafði stefnda, Vátryggingafélag Íslands hf., um greiðslu skaðabóta. Þessi framsetning vaxtakröfunnar telst vera í samræmi við fyrirmæli d-liðar 80. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991 og 11. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001. Með vísan til þessa verður að telja dráttarvaxtakröfu stefnanda setta fram með fullnægjandi hætti og ber því, samkvæmt þeim lagaákvæðum sem vísað er til af hálfu stefnanda, að taka hana til greina.

Með vísan til 1. mgr. 130. gr. laga um meðferð einkamála ber að dæma stefndu til að greiða stefnanda málskostnað sem þykir hæfilega ákveðinn 450.000 krónur.

Málið dæmir S-kvk-nf I-kvk-nf héraðsdómari.

D ó m s o r ð:

Stefndu, K-kk-nf Narong Seelarak og Vátryggingafélag Íslands hf., greiði sameiginlega stefnanda, M-kvk-þgf R-kvk-þgf H-kvk-þgf, 92.725 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 25. ágúst 2007 til greiðsludags og 450.000 krónur í málskostnað.

S-kvk-nf I-kvk-nf.