S-26/2010

Mál þetta, sem dómtekið var 22. mars sl., hefur lögreglustjórinn á Akureyri höfðað hér fyrir dómi með ákæru, útgefinni 21. janúar 2010, á hendur X;

„fyrir umferðarlagabrot, með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 1. nóvember 2009, ekið bifreiðinni TJ-944, undir áhrifum áfengis (alkóhólmagn í blóði yfir 3.2 ‰), um Hverfisgötu á Siglufirði, Háveg og Suðurgötu, uns hann stöðvar bifreiðina í miðbæ Siglufjarðar við skemmtistaðinn Allann.

Telst þetta varða við 1. mgr., sbr. 3. mgr. 45. gr., sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50, 1987, sbr. lög nr. 58, 1979.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar, til greiðslu alls sakarkostnaðar og til sviptingar ökuréttar samkvæmt 101. gr. og 102. gr. nefndra umferðarlaga, sbr. lög nr. 66, 2006.“

Verjandi ákærða krefst í máli þessu sýknu og hæfilegrar þóknunar sér til handa.

I.

1. Samkvæmt frumskýrslu lögreglu barst A, lögreglumanni á Siglufirði, tilkynning frá fjarskiptamiðstöð aðfaranótt sunnudagsins 1. nóvember 2009, kl. 01:52, um að ökumaður væri að aka ölvaður um götur bæjarins á bifreiðinni TJ-944. Tilkynningin hljóðaði nánar á þann veg að ákærði hefði þá skömmu áður ekið á bifreiðinni, sem er jeppi af gerðinni Pajeró, á einhvern hlut, en væri á leið niður Háveginn áleiðs að Hverfisgötu. Lögreglumaðurinn greinir frá því í skýrslunni að í kjölfar tilkynningarinnar hefði hann ekið áleiðis að vettvangi, en á Suðurgötu hitt fyrir vitnið B, er hefði sagt frá því að ákærði í máli þessu hefði ekið umræddri bifreið að miðbænum. Síðan segir í skýrslunni: „Þegar ég kom að Aðalgötu móts við Allann sá ég hvar [X] sat í bifreið sinni undir stýri með opna framhurðina. [X] var þegar tjáð að hann væri grunaður um ölvun við akstur. Hann var jafnframt beðinn að afhenda kveikjuláslyklana sem hann og gerði en þeir voru í svissnum þegar ég kom að. Bifreiðin var ekki í gangi.“

Samkvæmt rannsóknargögnum var ákærði í kjölfar handtökunnar færður á lögreglustöð, en bifreið hans, TJ-944, skilin eftir á Aðalgötunni. Kvaddur var á lögreglustöðina vakthafandi læknir, C, en samkvæmt blóðtökuvottorði var tekið blóðsýni úr ákærða, kl 02:17.

Um ástand ákærða þessa nótt segir í gögnum lögreglu að sjáöldur hans hafi verið eðlileg og málfarið skýrt. Aftur á móti er skráð að jafnvægi ákærða hafi verið óstöðugt og framburðurinn ruglingslegur, en auk þess segir að hann hafi verið sýnilega ölvaður. Í varðstjóraskýrslu, sem tekin var af ákærða kl. 02:40, segir að hann hafi neitað því aðspurður að hafa verið við akstur bifreiðarinnar TJ-944, en jafnframt að hann hafi neitað að skýra frá því hver hefði verið ökumaður. Þá er skráð að ákærði hafi ekki tjái sig um það hvort hann hefði drukkið áfengi eftir að akstri lauk.

Í gögnum lögreglu er frá því greint að vegna ölvunarástands ákærða hafi hann verið vistaður í fangaklefa ,,... meðan frekari rannsókn færi fram.“ Er í framhaldi af því sagt frá aðgerðum lögreglu umrædda nótt, þ. á m. vettvangsathugunum. Segir frá því að við skoðun lögreglu á bifreið ákærða hafi komið í ljós að framstuðarinn var með ákomu, en að auki hafi þar verið áfastar tréflísar. Tekið er fram að flísarnar hafi verið í samræmi við ákomumerki á tréstaur er hafi verið brotinn við Háveg. Er um þessi ákomumerki nánar vísað til meðfylgjandi ljósmynda. Einnig er í rannsóknargögnum greint frá því að lögreglan hafi gert leit í bifreið ákærða, en um það segir: „Leitað var í bílnum til að athuga hvort finndust tómar áfengisumbúðir og eða fullar áfengisumbúðir, svo reyndist ekki vera.“

Samkvæmt rannsóknargögnum lögreglu var ákærði tvívegis yfirheyrður um sakarefnið. Fyrri yfirheyrslan fór fram að morgni sunnudagsins 1. nóvember sl. kl. 05:52. Er í skýrslu sem þá var gerð m.a. skráð að ákærði hafi andmælt kæruefninu, en að nokkru vísað til minnisleysis um gjörðir sínar vegna ölvunar. Bókað er eftir ákærða að hann hafi þessa helgi verið við áfengisdrykkju og m.a. lagt leið sína á fyrrnefndan skemmtistað, Allann. Einnig er haft eftir ákærða að hann geti ekki sagt til um hver hafi verið ökumaður bifreiðar hans skömmu fyrir afskipti lögreglu þessa nótt. Þá er skráð að það sé vani ákærða að skilja kveikjuláslyklana eftir í kveikjulás bifreiðarinnar. Að lokum er bókað að ákærði hafi neitað að tjá sig frekar um kæruefnið, þar á meðal um fyrrnefndar ákomur á bifreiðinni TJ-944.

Samkvæmt gögnum var ákærði leystur úr haldi lögreglu að morgni 1. nóvember sl., kl. 06:20.

Samkvæmt rannsóknargögnum mætti ákærði að eigin frumkvæði á lögreglustöðina á Siglufirði þann 6. nóvember 2009 til að gefa skýrslu um framangreindan atburð. Í yfirheyrsluskýrslu skýrir ákærði frá því að aðfaranótt 1. nóvember sl. hafi hann farið í ökuferð á fyrrnefndri bifreið, en á leið sinni hafi hann rekið hana í staur við enda Hávegar. Hann hafi engar skemmdir séð á staurnum og af þeim sökum hafi hann ekki séð ástæðu til þess að tilkynna um atvikið, heldur haldið för sinni áfram og ekið sem leið lá í miðbæinn. Hafi hann lagt bifreiðinni við veitingastaðinn Allann og stöðvað hreyfilinn. Í framhaldi af því hafi hann drukkið úr um hálfri flösku af vodka, sem hann hefði haft meðferðis. Hafi hann verið að fara út úr bifreiðinni er lögreglan kom á vettvang og handtók hann. Ákærði lét þau orða falla við skýrslugerðina að fyrri skýrslan, sem hann hefði gefið hjá lögreglu að morgni 1. nóvember sl., væri ómarktæk þar sem hann hefði þá verið ölvaður. Hefði frásögn hans og borið þess öll merki.

Við áframhaldandi rannsókn lögreglu hinn 7. og 11. nóvember sl. voru yfirheyrðir sem vitni, þeir B og D.

Samkvæmt vottorði Rannsóknastofu Háskóla Íslands í lyfja- og eiturefnafræði, sem undirritað er af E, var magn alkóhóls í blóðsýni því sem tekið var úr ákærða aðfaranótt 1. nóvember 2009, kl. 02:17, sem hér segir:

Mæling 1) 3,63‰. Mæling 2) 3,57‰. Meðaltal 3,60‰. Reiknað frávik 0,15‰. Endanleg niðurstaða yfir 3,2‰.

2. Framburður ákærða og vitna fyrir dómi.

Við þingfestingu málsins neitaði ákærði sakargiftum. Hann ítrekaði þá afstöðu sína við upphaf aðalmeðferðar málsins.

Fyrir dómi var frásögn ákærða í öllum aðalatriðum í samræmi við skýrslu sem hann hafði gefið hjá lögreglu þann 6. nóvember sl. Ákærði kvaðst þannig hafa hafið akstur á jeppabifreiðinni TJ-944 við eigið heimili eftir miðnættið þann 1. nóvember 2009 og ekið sem leið lá norður Laugarveg, en síðan að útsýnisstað við Háveg. Í framhaldi af því hafi hann ekið sem leið lá í miðbæinn og lagt bifreiðinni fyrir utan skemmti- og veitingastaðinn Allann. Eftir að hafa stöðvað hreyfil bifreiðarinnar kvaðst ákærði hafa neytt þess áfengis, sem hann hafði meðferðis, þ.e. flösku af sterku áfengi, Smirnoff. Ákærði bar að erindi hans í miðbæinn hefði verið að fara á barinn á nefndum skemmtistað.

Ákærði lýsti atvikum nánar á þann veg, að hann hefði nokkur kvöld fyrir umræddan atburð verið við áfengisdrykkju á heimili sínu. Laugardaginn 31. október sl. kvaðst hann að mestu hafa haldið sig heima við, enda verið miður sín og hálfrótlaus vegna fráfalls afa síns nokkrum dögum áður. Um gjörðir sínar þennan dag vísaði ákærði til þess að nokkuð væri um liðið og hafði af þeim sökum nokkurn fyrirvara á frásögn sinni vegna minnisglapa. Kvaðst hann helst minnast þess að hafa farið á veitingastaðinn Allann seinni partinn þennan dag, en hann kvaðst þá ekki hafa verið byrjaður að neyta áfengis. Andmælti hann að því leyti frásögn vitnisins D veitingamanns. Staðhæfði ákærði að hann hefði ekki neytt áfengis á barnum í þetta skiptið og vísaði til þess að hann hefði átt það erindi að kaupa áfengisflösku. Ákærði staðhæfði að það hefði gengið eftir og hefði hann keypt eins líters flösku af sterku áfengi, Smirnoff-vodka, en eftir það hefði hann farið aftur á heimili sitt og haldið sig þar fram yfir miðnættið Þá hefði hann ákveðið að fara í fyrrnefnda ökuferð, en þá haft umrædda flösku meðferðis. Ákærði staðhæfði að hann hefði ekki fundið til eiginlegra áfengisáhrifa við aksturinn vegna áfengisdrykkjunnar kvöldið áður, en hafði um það eftirfarandi orð; „ég get viðurkennt það að ég var svona hálf timbraður.“

Ákærði lýsti ökuferðinni þannig að hann hefði fyrst ekið bifreiðinni að útsýnispalli við Háveg, en vegna einstefnu hefði hann snúið við, en þá rekið bifreiðina í nálægan staur. Ákærði kvaðst eftir þetta hafa haldið för sinni áfram og því ekið til baka, þ.e. suður Háveg, en síðan norður Suðurgötu og í miðbæinn, en hætt akstri í Aðalgötunni, fyrir utan skemmti- og veitingastaðinn Allann. Ákærði lýsti gjörðum sínum nánar þannig: „þetta var ekki langur bíltúr ... ég drep bara á bílnum og ætla að detta í það … þegar ég drekk þá drekk ég nú yfirleitt þannig, þá sturta ég nú bara í mig til að fá áhrifin sem fyrst … það var eitthvað lítið eftir af því (áfenginu) þegar ég var búinn að fá mér ...“ Eftir áfengisdrykkjuna kvaðst ákærði hafa farið út úr bifreiðinni, en verið að teygja sig inn í hana eftir sígarettupakka þegar lögreglan kom á vettvang. Lýsti hann atvikum þannig: „ég var nú með aðra löppina inni í honum og hina út úr honum … þá er ég nýbúinn að drekka … ég myndi álíta að þetta hafi verið 2-3 mínútur … ég er ekki viss hvort ég hafi hent flöskunni áður en lögreglan kom eða hvort ég hafi skilið hana eftir í bílnum.“

Fyrir dómi staðhæfði ákærði að hann hefði verið farinn að finna vel til áfengisáhrifa er læknir kom á lögreglustöðina og tók úr honum blóðsýnið.

Vitnið D, veitingamaður, fæddur 1957, skýrði frá því fyrir dómi að ákærði hefði verið á dansleik á veitingastað hans í Aðalstræti, Allanum, föstudagskvöldið 30. október 2009. Vitnið kvaðst hafa veitt því eftirtekt að ákærði var þá greinilega ölvaður. Vitnið bar að ákærði hefði kvöldið eftir, þ.e. laugardagskvöldið 31. október, í tvígang komið á veitingastaðinn. Í fyrra skiptið hefði það verið um kl. 20:00. Staðhæfði vitnið að þá hefði ákærði keypt áfengi á barnum, bæði vín og bjór. Vitnið bar að ákærði hefði neytt drykkjanna á staðnum, en það kvaðst hafa fylgst með gjörðum hans á sjónvarpsskjá frá skrifstofu sinni. Vitnið kvaðst hafa veitt því eftirtekt að ákærði kom í greint sinn akandi á Pajeróbifreið, en einnig séð að hann fór á bifreiðinni frá veitingastaðnum síðar um kvöldið. Vitnið staðhæfði að ákærði hefði í síðara skiptið komið á barinn á milli kl. 23:00 til 24:00, og sem fyrr hefði hann komið akandi á nefndri bifreið. Vitnið bar að ákærði hefði í þetta skiptið keypt 2-3 bjóra og svonefnd áfengisskot. Vitnið kvaðst hafa veitt því eftirtekt að ákærði fór með hluta af áfenginu út af veitingastaðnum, m.a. er hann hefði verið að reykja. Vitnið kvaðst ekki hafa fylgst frekar með ferðum eða gjörðum ákærða þetta kvöld, en það kvaðst hafa lokað veitingastaðnum um kl. 01:00. Fyrir dómi andmælti vitnið algerlega þeirri frásögn ákærða að hann hefði keypt Smirnoff-vodkaflösku á barnum laugardagskvöldið 31. nóvember sl. og haft hana með sér þegar hann fór út af veitingastaðnum.

Vitnið B, fæddur 1987, var eins og áður var rakið yfirheyrt um atvik máls, hinn 7. nóvember sl. Vitnið lýsti þá atvikum máls þannig: „... kveðst hafa verið á leiðinni heim og verið staddur við heimili sitt að Hverfisgötu 29. Þá kveðst hann hafa heyrt háværa músík og segir að hljóðið hafi nálgast hratt. Skömmu seinna segir B að X hafi ekið framhjá, suður Hverfisgötu. B segir að hann hafi síðan séð hann þar sem hann var að snúa við í botnlanganum við Háveg 21. B segir að hann hafi síðan heyrt þungan dynk frá bifreiðinni og talið að X hafi ekið á eitthvað. X kveðst þá hafa hringt í 112 og hlaupið áleiðis upp túnið milli Hávegs og Hverfisgötu og verið kominn í vegbrúnina við Háveg þegar X ók til baka suður Háveg. B kveðst hafa gefið upp númer bílsins í 112 og farið niður túnið aftur. Hann segir X hafa komið til baka sömu leið og hafi hann ekið framhjá sér við Hverfisgötu aftur á leið sinni til baka. B kveðst hafa hlaupið inn til sín og sótt bíllykla, hann hafi síðan ekið niður Suðurgötu, áleiðis í miðbæinn. Hann kveðst hafa séð hvar „[A] lögga“ kom akandi á einkabílnum sínum suður Suðurgötu. Hann hafi stoppað og spurt hvert X hafi farið. B kveðst hafa sagt A hvert X fór og hafi A þegar snúið við og ekið að Pajerójeppa X, þar sem honum hafi verið lagt á planinu við fiskbúðina, gegnt Allanum.

Aðspurður segir B að hann sé þess fullviss að sá tími sem leið frá því X stöðvaði bílinn og þar til „[A] lögga“ hafði afskipti af honum, hafi verið innan við ein mínúta.“

Fyrir dómi lýsti vitnið B málsatvikum efnislega á sama veg og í lögregluskýrslunni hér að framan. Vitnið kvaðst hafa þekkt til ákærða er atvik gerðust, en þeir hafi verið málkunnugir. Vitnið bar að það hefði verið í um þriggja metra fjarlægð frá bifreiðinni TJ-944 er ákærði ók henni um Háveg og síðar aftur er henni var ekið við mót Hverfisgötu og Suðurgötu. Þá kvaðst vitnið hafa fylgst með því, eftir að hafa haft tal af lögreglumanni, að ákærða var veitt eftirför með forgangsljósum, en í framhaldi af því séð er lögreglumaðurinn ók þangað sem ákærði hafði stöðvað akstur sinn í Aðalgötu, skammt frá skemmtistaðnum Allanum. Er þetta gerðist kvaðst vitnið hafa verið í um 150 metra fjarlægð frá vettvangi, en það kvaðst hafa fylgst með því er ákærði var handtekinn þar sem hann stóð fyrir utan bifreið sína. Vitnið bar að öll þessi atburðarás, þ.e. frá því það varð fyrst vart við akstur ákærða á Hverfisgötunni og þar til hann var handtekinn í Aðalgötu, hafi staðið yfir í um 6-7 mínútur. Þá var það ætlan vitnisins að um 1½ mínúta hefði liðið frá því að það sá síðast til bifreiðar ákærða í Suðurgötunni þar til það sá að hann hafði verið handtekinn við bifreiðina TJ-944 í miðbænum.

Lögreglumaðurinn A staðfesti fyrir dómi áðurrakin rannsóknargögn, þ. á m. frumskýrslu. Vitnið bar að er tilkynningin barst um ætlaðan ölvunarakstur ákærða á bifreiðinni TJ-944 hefði það verið að ljúka skylduvakt og verið í lögreglubifreið við eigið heimili í Norðurgötu. Kvaðst vitnið strax hafa brugðist við og ekið sem leið lá frá Norðurgötunni og síðan Eyrargötuna til vesturs, en loks Túngötu til suðurs og upp Suðurgötuna, en þar, við mót Lindargötu, hefði það hitt fyrir vitnið B og þá heyrt málavöxtu. Kvaðst vitnið strax hafa snúið við og ekið sem leið lá í miðbæ Siglufjarðar, en fyrst séð til bifreiðar ákærða er það kom að Gránugötu. Bifreiðin hafi þá verið kyrrstæð við Torgið, nánar tiltekið við fiskbúðina og veitingastaðinn Allann. Vitnið bar að ein, í mesta lagi tvær mínútur, hefðu liðið frá því það átti nefnd samskipti við B þar til það sá til bifreiðar ákærða í miðbænum. Kvaðst vitnið hafa ekið sem leið lá að bifreið ákærða, en þá séð að hann sat þar undir stýri. Vitnið bar að bifreið ákærða hefði ekki verið í gangi, en kveikjuláslyklarnir verið í svissi. Vitnið bar að ákærði hefði að öllu leyti verið inni í bifreiðinni þegar það kom að. Vitnið kvaðst strax hafa séð að ákærði var áberandi ölvaður. Vitnið bar að það ástand hefði ekki leynt sér, bæði í háttalagi og allri framkomu. Vegna þessa kvaðst það hafa tilkynnt ákærða að hann væri grunaður um ölvunarakstur og í framhaldi af því fært hann á lögreglustöð. Vitnið bar að vegna ölvunarástands hefði ákærði í raun ekki verið hæfur til skýrslugjafar þessa nótt, en þrátt fyrir það hefði það skráð niður frásögn hans um málsatvik. Vitnið staðhæfði að öll frásögn ákærða hefði í raun verið samhengis- og glórulaus. Hefði hann m.a. haldið því fram að hann hefði verið að koma frá veitingastaðnum Allanum. Vitnið kvaðst hafa verið einn að störfum í fyrstu, en kallað til liðsauka, m.a. vegna framkomu ákærða við gerð varðstjóraskýrslu. Vitnið bar að tilkvaddur læknir hefði komið fljótt á vettvang og nefndi í því sambandi 10-20 mínútur. Vitnið staðfesti að því leyti skráningu á töku blóðsýnis á móttökuvottorði, en það kvaðst sjálft hafa skrifað hana, kl. 02:17, en læknirinn ritað nafn sitt þar undir. Að öðru leyti staðfesti vitnið aðgerðir lögreglu umrædda nótt, þ. á m. tímabundna vistun ákærða í fangaklefa meðan á frumrannsókn málsins stóð. Í því sambandi nefndi vitnið vettvangsskoðun við Háveg og leit í og við bifreið ákærða. Staðhæfði vitnið að útilokað hefði verið að áfengisumbúðir hefðu verið í eða við bifreiðina og benti m.a. á að hún hefði verið á opnu svæði.

Vitnið C læknir bar fyrir dómi að það hefði verið kvatt á lögreglustöðina á Siglufirði umrædda nótt til að taka blóðsýni úr ákærða vegna ætlaðs ölvunaraksturs. Vitnið kvaðst hafa komið á lögreglustöðina um 10-15 mínútum eftir að tilkynning barst í síma og vísaði til þess að um stutta vegalengd væri að ræða frá heimili þess. Vitnið kvaðst fljótlega eftir komu hafa tekið blóðsýnið, en bar að lögreglumaður hefði skráð tímasetninguna, kl. 02:17, sem það staðfesti sem rétta. Vitnið kvaðst eiga erfitt með að segja til um áfengisástand ákærða í umrætt sinn en bar að hann hefði verið dálítið órólegur í fyrstu en fljótlega sætt sig við blóðsýnatökuna.

Vitnið E, lyfjafræðingur og deildarstjóri, staðfesti niðurstöður Rannsóknastofu í lyfja- og eiturefnafræði á alkóhólmagni í blóðsýni ákærða, 3,60‰. Vitnið bar að þar sem einungis eitt blóðsýni hefði verið tekið væri ekki hægt að segja til um tímasetningu drykkju líkt og ef annað blóðsýni hefði verið tekið eða þvagsýni. Vitnið bar að greind niðurstaða, 3,60‰, væri mjög há og staðhæfði að gríðarlegt magn af áfengi þyrfti að drekka til að ná slíkri tölu. Vitnið bar að hámarksþéttni alkóhóls í blóði náist á u.þ.b. einni til tveimur klukkustundum eftir að áfengisdrykkju ljúki. Þetta sé þó einstaklingsbundið og fari einnig eftir t.d. magni áfengis og hvort drukkið sé á fastandi maga. Vísaði vitnið til þess að fjölmargar rannsóknir hefðu leitt þetta í ljós, þar á meðal hérlendis og bar að hámarksstyrkur hefði í slíkum athugunum mælst á bilinu 1‰ til 1,3‰, og þá miðað við fastandi maga. Vitnið staðhæfði að engar rannsóknir væru til þar sem miðað væri við að viðkomandi hefði drukkið um 1 lítra af sterku áfengi á u.þ.b. hálfri klukkustund, enda væri slíkt andstætt siðfræði vísinda.

Vitnið bar að í því tilviki sem hér um ræðir væri styrkur áfengis það hár í blóðinu að hætta hefði verið á áfengisdauða. Vitnið orðaði þetta nánar þannig: ,,... þetta þýðir nánast áfengiseitrun. Þetta er alveg gríðarlegt magn, sem mælist þarna af alkóhóli í blóði viðkomandi. Það er alveg gríðarlega mikið magn af áfengi sem þarf að drekka til að ná þessum styrk.“ Nánar aðspurt staðhæfði vitnið að útilokað væri, jafnvel þó svo að viðkomandi hefði drukkið um einn lítra af sterku áfengi á innan við hálfri klukkustund, að á svo skömmum tíma hefði svo mikið magn af áfengi getað frásogast frá meltingarfærum til blóðrásar þannig að styrkur áfengis næði slíkum hæðum sem hér um ræðir. Vitnið bar að erfitt væri að segja til um hver styrkur áfengis hefði getað verið miðað við fyrrgreint magn áfengis og tíma, en sagði að það væri ,,engan vegin í þessum stærðargráðum.“ Vitnið lét það álit ennfremur í ljós að nánast útilokað væri, miðað við sömu forsendur, að áfengisstyrkurinn næði 2‰, frekar væri mögulegt að hann næði 1‰. Vitnið staðfesti að öðru leyti áðurnefnda mælingu og útskýrði niðurstöðuna frekar.

II.

Ágreiningslaust er í máli þessu að ákærði ók bifreiðinni TJ-944 um götur á Siglufirði aðfaranótt 1. nóvember 2009, eins og lýst er í ákæru. Þá er staðreynd, að tilkynning um akstur ákærða barst lögreglu þessa nótt kl. 01:52. Með vætti C læknis og A lögreglumanns verður og lagt til grundvallar að blóðsýnið sem ákærði gaf vegna rannsóknar málsins hafi verið tekið þessa nótt kl. 02:17.

Ákærði hefur fyrir dómi staðfastlega neitað að hafa ekið bifreiðinni TJ-944 undir áhrifum áfengis eins og honum er gefið að sök í ákæru. Ákærði hefur lýst akstursleiðinni, en jafnframt hefur hann kannast við að hafa ekið bifreiðinni á tréstaur nálægt útsýnisstað við enda Hávegar. Ákærði hefur sagt að í raun hafi aðeins verið um stuttan ökutúr að ræða, en ætlan hans hafi verið að fara á barinn í veitingastaðnum Allanum við Aðalgötu. Hann kveðst hafa haft meðferðis í ökuferðinni flösku af sterku áfengi, Smirnoff-vodka.

Ákærði staðhæfir að hann hafi hafið áfengisneyslu í bifreiðinni eftir að akstri hans lauk á bifreiðastæði í miðbæ Siglufjarðar, en hann hafi þá verið búinn að slökkva á hreyflinum. Staðhæfir ákærði að hann hafi drukkið um einn lítra af hinu sterka áfengi, úr nefndri vodkaflösku, á um tveimur eða þremur mínútum. Ákærði ætlar að hann hafi hent flöskunni frá sér eftir drykkjuna, en að öðrum kosti hafi hann skilið hana eftir í bifreiðinni þegar hann steig út úr henni rétt áður en lögreglan kom á vettvang og hafði afskipti af honum. Frásögn ákærða um að hann hefði keypt umrædda áfengisflösku á vínbar fyrrnefnds veitingastaðar seinni partinn laugardaginn 31. október sl. er ekki í samræmi við frásögn vertsins D, en þeim ber heldur ekki saman um annað, þar á meðal hvort ákærði hafi keypt annars konar áfengi á barnum.

Samkvæmt frumskýrslu lögreglu, sem A lögreglumaður staðfesti fyrir dómi, fundust engar áfengisumbúðir, þrátt fyrir leit í og við bifreið ákærða umrædda nótt. Bar lögreglumaðurinn fyrir dómi að útilokað væri að slíkar umbúðir hefðu verið nálægt bifreiðinni, en hún hefði verið á opnu svæði.

Samkvæmt vætti B fylgdist vitnið með akstri ákærða í greint sinn, er hann ók um götur á Siglufirði, m.a um Hverfisgötu, Háveg og Suðurgötu. Liggur fyrir að vitnið tilkynnti um akstur ákærða og má leiða líkur af því að tilefnið hafi ekki síst verið það að ákærði ók bifreið sinni á tréstaurinn við Háveg. Samkvæmt vætti vitnisins hitti það að máli skömmu eftir nefndan atburð A lögreglumann, en hélt síðan för sinni áfram í miðbæinn, þar sem það fylgdist að nokkru með viðskiptum lögreglumannsins og ákærða.

Vætti nefnds lögreglumanns er í samræmi við frásögn B, þar á meðal að þeir hafi átt stutt spjall saman á Suðurgötunni. Liggur fyrir að í kjölfar þessa sá vitnið til bifreiðar ákærða, TJ-944, þar sem henni hafði verið lagt í bifreiðastæði í miðbæ Siglufjarðar. Í frumskýrslu lögreglu, sem er í samræmi við vitnisburð lögreglumannsins fyrir dómi, sat ákærði í ökumannssætinu þegar að var komið. Vitnið staðhæfir að við upphaf afskipta þess af ákærða hafi hann verið áberandi ölvaður. Í því sambandi nefndi vitnið sérstaklega látbragð og framkomu ákærða. Fyrir liggur að vitnið var í upphafi eitt að störfum.

Frásögn B og nefnds lögreglumanns fyrir dómi er samkvæmt framansögðu í öllum aðalatriðum samhljóða að því er varðar vettvang og tímasetningu. Að áliti dómsins er frásögn þeirra í öllum aðalatriðum trúverðug. Verður vitnisburður þeirra lagður til grundvallar við úrlausn málsins, þ. á m. að mjög skammur tími hafi liðið frá því að ákærði stöðvaði bifreiðina TJ-944 í miðbæ Siglufjarðar þar til lögreglumaðurinn hafði afskipti af honum. Er í þessu viðfangi einnig til þess að líta að vegalengdir þarna eru ekki miklar.

Eins og áður var rakið var blóðsýni tekið úr ákærða kl. 02:17 þessa nótt eða tæpri hálfri klukkustund eftir að lögreglunni barst tilkynning um akstur hans. Samkvæmt frumskýrslu var það kl. 01:52, en af frásögn ákærða verður ráðið að hann hafi tiltölulega skömmu áður hafið akstur á nefndri bifreið frá heimili sínu við Laugarveginn. Við lögreglurannsóknina var látið við það sitja að taka blóðsýni. Liggur því ekkert þvagsýni fyrir, en samanburður á þessum sýnum hefði eftir atvikum getað veitt fyllri upplýsingar. Eins og áður er lýst mældist magn alkóhóls í blóðsýni ákærða 3,60‰.

Af vætti E lyfjafræðings má ljóst vera að til þess að svo mikið magn mælist eins og hér varð raunin hefur ákærði þurft að innbyrða mjög verulegt magn af áfengi. Hefur ákærði haldið því fram fyrir dómi að það hafi hann einmitt gert.

Á hinn bóginn er til þess að líta að samkvæmt trúverðugu vætti A lögreglumanns var ákærði mjög ölvaður strax við fyrstu afskipti hans á bifreiðastæðinu við Aðalgötuna. Þá fundust eins og áður er rakið engar áfengisumbúðir við leit í og við bifreið ákærða umrædda nótt. Þessu til viðbótar hefur vitnið D alfarið andmælt frásögn ákærða um kaup hans á umræddri áfengisflösku á barnum nokkru áður.

Að áliti dómsins veikja framangreind atriði sönnunargildi framburðar ákærða. Auk þess bætir ekki úr skák ákeyrsla hans á tréstaur skömmu fyrir greind afskipti lögreglu.

Það er álit dómsins að frásögn ákærða um atvik sé harla reikul og í raun ótrúverðug.

Að ofangreindu virtu og ásamt því að sannað þykir að ákærða hafi gefist mjög takmarkað svigrúm til áfengisdrykkju þannig að á hann rynni áfengisvíma, þ.e. allt til þess tíma að blóðsýni til áfengisrannsóknar var úr honum tekið, þá þykir, m.a. í ljósi rakins vitnisburðar E lyfjafræðings, það hafið yfir skynsamlegan vafa að hann hafi verið við aksturinn undir áhrifum áfengis.

Og þegar framangreint er virt í heild þykir ekki varhugavert, þrátt fyrir neitun ákærða, að leggja til grundvallar að hann hafi verið mjög ölvaður þegar hann ók bifreiðinni TJ-944 í umrætt sinn. Er því ákærði sannur að sök og verður fallist á heimfærslu ákæruvalds til lagaákvæða í ákæru.

III.

Samkvæmt vottorði sakaskrár ríkisins hefur sakaferill ákærða ekki áhrif í máli þessu.

Ákærði hefur unnið sér til refsingar samkvæmt 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50, 1987 með síðari breytingum. Þykir refsing hans, m.a. með hliðsjón af áðurgreindu alkóhólmagni í blóði, hæfilega ákveðin 180.000 króna sekt til ríkissjóðs. Skal 12 daga fangelsi koma í stað sektarinnar verði hún ekki greidd innan fjögurra vikna frá birtingu dómsins að telja.

Með vísan til 101. gr. og 5. mgr. 102. gr. umferðarlaganna ber að svipta ákærða ökurétti í tvö ár frá birtingu dómsins að telja.

Dæma ber ákærða til að greiða allan kostnað sakarinnar, sbr. ákvæði 218. gr. laga nr. 88, 2008 um meðferð sakamála. Samkvæmt yfirliti sýslumannsins á Akureyri nemur sá kostnaður 13.065 krónum, en að auki ber honum að greiða ferðakostnað samkvæmt 125. gr., sbr. b-lið 216. gr. sömu laga, 20.520 krónur. Ennfremur ber að dæma ákærða til að greiða málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, G-kk-ef E-kk-ef héraðsdómslögmanns, sem er í samræmi við vinnuskýrslu 211.875 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti, svo og ferðakostnað hans að fjárhæð 30.395 krónur.

Fyrir uppkvaðningu dóms þessa var gætt ákvæða 184. gr. laga nr. 88, 2008.

Dóm þennan kveður upp Ó-kk-nf Ó-kk-nf, héraðsdómari.

D Ó M S O R Ð :

Ákærði, X, greiði 180.000 króna sekt til ríkissjóðs og komi 12 daga fangelsi í stað sektarinnar verði hún ekki greidd innan fjögurra vikna frá birtingu dómsins að telja.

Ákærði er sviptur ökurétti í tvö ár frá birtingu dómsins að telja.

Ákærði greiði allan sakarkostnað, 275.855 krónur, að meðtöldum málsvarnarlaunum skipaðs verjanda síns, G-kk-ef E-kk-ef héraðsdóms-lögmanns, 242.270 krónur.