E-72/2006

Mál þetta, sem dómtekið var 31. mars sl., er höfðað með tveimur stefnum birtum 24. janúar 2006 og 18. desember 2007, en mál þessi hafa verið sameinuð, en síðara málið var nr. E-751/2007.

Stefnandi er Byggingafélagið Klakkur ehf., kt. 000000-0000, Smiðjuvegi 9, Vík.

Stefndi er Alfa Evrópu ehf., kt. 000000-0000, Lambafelli, Hvolsvelli.

Endanlegar dómkröfur stefnanda samkvæmt fyrri stefnunni eru þær að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnanda skuld að fjárhæð 27.317.137 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. í III. kafla laga nr. 38/2001 af 3.937.812 krónum frá 30. júní 2004 til 31. júlí sama ár, af 10.109.000 krónum frá þeim degi til 31. október sama ár, af 24.757.823 krónum frá þeim degi til 4. nóvember 2005 og af stefnufjárhæð frá þeim degi til greiðsludags. Inn á skuldina hafa verið greiddar þessar innborganir: 30. ágúst 2004, 1.500.000 krónur, sama dag 1.200.000 krónur, 31. október sama ár 1.240.000 krónur, 18. nóvember sama ár 1.000.000 krónur, 1. mars 2005, 9.646.750 krónur og 8. júlí sama ár 5.000.000 krónur. Skulu innborganir dragast frá kröfunni miðað við stöðu hennar á innborgunardegi. Þá er krafist málskostnaðar samkvæmt reikningi. Í sókn sem lögð var fram 4. október 2006 leiðrétti stefnandi stefnu að því leyti að krafa að fjárhæð 2.702.208 sem sögð sé byggð á reikningi nr. 672 dagsettum 4. nóvember 2005 sé í raun byggð á reikningi nr. 670 með sömu fjárhæð og dagsettur sama dag. Þá krefst stefnandi málskostnaðar samkvæmt reikningi.

Dómkröfur stefnda eru þær aðallega að kröfum stefnanda verði vísað frá dómi, en til vara að hann verði sýknaður af kröfum stefnanda. Til þrautavara krefst stefndi lækkunar á stefnukröfum. Þá krefst stefndi málskostnaðar að mati dómsins.

Samkomulag var með aðilum um að fjalla um frávísunarþátt málsins samhliða efnisþætti þess.

Dómkröfur stefnanda samkvæmt seinni stefnunni eru þær að staðfest verði með dómi kyrrsetning sú sem fulltrúi sýslumannsins á Hvolsvelli framkvæmdi 21. nóvember 2007 fyrir kröfu stefnanda að fjárhæð 17.237.747 krónur. Þá krefst stefnandi þess að stefndi verið dæmdur til að greiða stefnanda kyrrsetningarkostnað og málskostnað allan samkvæmt reikningi.

Stefndi krefst sýknu af öllum kröfum stefnanda í málinu og að framangreind kyrrsetning verði felld niður. Þá krefst stefndi málskostnaðar að mati dómsins.

Málavextir.

Stefnandi lýsir málsatvikum í fyrri stefnu svo að hann sé byggingafélag sem annist almenna smíðavinnu. Skuldin sé tilkomin vegna viðskipta stefnanda og stefnda en stefndi hafi keypt þjónustu hjá stefnanda samkvæmt eftirgreindum reikningum: nr. 18495, dags. 30. júní 2004 að fjárhæð 3.937.812 krónur, nr. 18860, dags. 31. júlí 2004 að fjárhæð 6.171.188 krónur, nr. 18883, dags. 1. september 2004 að fjárhæð 5.020.852 krónur, nr. 18884, dags. 30. september 2004 að fjárhæð 4.417.630 krónur, nr. 18885, dags. 31. október 2004 að fjárhæð 5.210.341 króna og nr. 670, dags. 4. nóvember 2005 að fjárhæð 2.702.208 krónur.

Stefndi lýsir því í greinargerð sinni að vorið 2004 hafi stefnandi tekið að sér að gera grunn að um 360 m² kanadísku bjálkahúsi, setja gólfgrind í 220 m² og loka síðan þaki hússins. Jafnframt skyldi stefnandi gera grunn að og reisa skemmu sem væri u.þ.b. 360 m² að grunnfleti. Vinna hafi hafist í maímánuði 2004 og lokið í nóvember sama ár. Stefnandi hafi gefið reikninga nokkuð seint út, þá fyrstu í ágúst 2004 og kveðst stefndi strax hafa gert athugasemdir við reikning nr. 18495 í bréfi dags. 16. ágúst 2004. Hafi verið rökstutt að reikningsfjárhæðin væri 210.587 krónum of há. Ekki hafi borist mótmæli gegn þessum athugasemdum og taldi stefndi að samþykkt hefði verið 15% lækkun á einstökum liðum reikningsins, bæði vegna tímakaups starfsmanna og vinnuliðar. Inn á reikninginn hafi verið greiddar 1.689.567 krónur 23. júlí 2004 og 1.500.000 krónur 30. ágúst sama ár. Telur stefndi að samkomulag hafi verið með aðilum um að þessi reikningur hafi verið að fullu greiddur. Reikningur nr. 188860 hafi borist stefnda í október 2004. Telur stefndi að stefnandi hafi fallist á athugasemdir við reikninginn og samþykkt 15% afslátt vegna vinnu og efnisliða. Telur stefndi erfitt að fá ýmsa efnisliði til að stemma miðað við fylgigögn og þá séu þar augljóslega efnisliðir sem stefnda beri ekki að greiða, svo sem hjálmar, slaghamrar, málbönd o.fl. Enginn rökstuðningur sé fyrir verðlagningu efnisliða og sérkennilegt að meðal fylgigagna sé flatur 10% afsláttur á efnisliði. Þá sé vinnutímaskráningu áfátt, ekki sjáist hverjir vinni eða við hvað sé unnið eða á hvaða tíma. Af gögnum megi sjá að stefndi greiði inn á reikninginn 1.200.000 krónur 31. ágúst 2004, 1.240.000 krónur 29. september sama ár og 1.000.000 18. nóvember sama ár. Stefndi segist því þegar þarna hafi verið komið sögu í verkinu hafi hann því greitt samtals 6.629.567 krónur upp í vinnu stefnanda að verkinu. Stefnandi hafi ekki sinnt því að gefa út kreditreikninga eða lagfæra þá reikninga sem út hefðu verið gefnir. Stefndi segir reikninga nr. 18883, 18884 og 18885 hafa borist seint og um síðir í október 2004 og hafi verið gerðar verulegar athugasemdir við þá. Stefndi segir vekja athygli að á reikningana sé ritað að stefnandi veiti tiltekinn afslátt ef greitt sé fyrir 20. nóvember og 15. desember 2004 en það veiti vísbendingu um eðlilegan gjalddaga reikninganna. Í stefnu sé krafist dráttarvaxta frá útgáfudegi þeirra en það sé í augljósri andstöðu við þetta sem og almennar reglur. Þá vekur stefndi athygli á því að reikningarnir séu í töluröð þrátt fyrir að vera sagðir gefnir út með mánaðar millibili. Telur stefndi þetta styðja það að reikningarnir hafi ekki verið gefnir út fyrr en eftir að verki stefnanda í þágu stefnda lauk. Þá telur stefndi reikning nr. 670 gefinn út einu ári eftir að verkinu lauk og séu bakfærðir afslættir upp á 1.856.048 krónur án nokkurra útskýringa

Stefndi telur að í stefnu hafi láðst að gera grein fyrir ýmsum innborgunum stefnda og greiðslu á þeim reikningum sem um ræði í málinu. Hafi stefndi greitt 1.689.567 krónur 23. júlí 2004 og 1.000.000 króna 18. nóvember 2004. Þá sé rangt að stefndi hafi greitt 9.646.750 krónur 1. mars 2005, sú greiðsla hafi verið 10.000.000 króna. Stefnda virðast því greiðslur hans vantaldar um rétt um 3 milljónir króna.

Stefndi taldi sig hafa náð samkomulagi við stefnanda um lokauppgjör í júlí 2005 og hafi hann þá greitt lokagreiðslu að fjárhæð 5.000.000 krónur, en hann hefði fyrr á árinu greitt 10.000.000 króna með skuldabréfi til stefnanda. Hafi stefnandi veitt þessum greiðslum móttöku án nokkurs fyrirvara og engar athugasemdir gert fyrr en stefnda hafi borist bréf frá lögmannsstofu stefnanda.

Stefndi telur stefnanda ekki hafa farið eftir fyrirskrifaðri hönnun í a.m.k. tveimur atriðum. Í fyrsta lagi hafi vantað svokallaðar akkerisfestingar sem steypa hafi átt á grunn byggingarinnar með tilteknu millibili til að festa bjálka þar við. Í öðru lagi hafi skolplagnir í grunni ekki verið steyptar í botnplötu svo sem gert hefði verið ráð fyrir. Af þessu hafi hlotist verulegt óhagræði og kostnaður fyrir stefnda. Vegna þessa krefst stefndi lækkunar á kröfum stefnanda að álitum.

Á dómþingi 4. október 2006 var að ósk stefnda dómkvaddur matsmaður, S-kk-nf S-kk-nf H-kk-nf byggingatæknifræðingur, til þess að leggja mat á það hver teldist vera eðlilegur verkkostnaður stefnanda við byggingu grunns fyrir tilbúið kanadískt einbýlishús, þ.e. uppsláttur, efni, vinna að gólfgrind, frágangur lagna í grunni og gólfplötu, lokun þaks og önnur umsjón með verkinu sem í hans hlut hafi komið. Einnig var óskað mats á vinnu að 360 m² skemmubyggingu sem matsþoli hafi innt af hendi og hafi falist í að steypa grunn og ganga frá lögnum í gólf. Óskað var eftir því að matið yrði sundurliðað eftir verkþáttum og gerð yrði grein fyrir annars vegar efniskostnaði og hins vegar vinnulið. Taka þurfi tillit til vinnu annarra iðnaðarmanna sem matsbeiðandi hafi ráðið til verksins með stefnanda og þá var þess óskað að matsfjárhæðin yrði miðuð við verðlag í september árið 2004. Einnig var þeim spurningum beint til matsmanns hver teldist vera eðlilegur viðbótarkostnaður eða afsláttur til handa matsbeiðanda, í fyrsta lagi við að 90 cm akkerisfestingar sem steypa hafi átt á allan grunn íbúðarhússins hafi vantað og leysa hafi þurft vandamál við festingar eftir að húsinu hefði verið komið fyrir á grunninum með öðrum og veigaminni hætti og í öðru lagi við að skólplagnir í grunni hafi ekki verið steyptar í gólfplötu íbúðarhússins. Þá var óskað svara matsmanns við því hvert hafi orðið tjón matsbeiðanda vegna foks á undirstöðum undir skemmubygginguna, þ.m.t. vegna skemmda á húsi sem fyrir brakinu varð og eðlilegur kostnaður við endurbætur og endursmíði undirstaðna. Óskað var eftir því að matið yrði sundurliðað eftir verkþáttum og gerð yrði grein annars vegar fyrir efniskostnaði og hins vegar vinnulið og jafnframt að matsfjárhæðin yrði miðuð við verðlag í september 2004.

Matsgerðin er dagsett 28. ágúst 2008 og kemst matsmaður að þeirri niðurstöðu að heildarkostnaður við byggingu grunns að gólfgrind, frágang lagna og gólfplötu og lokun þaks sé 36.836.213 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti. Þar af er vinnuliður 17.536.851 króna, efniskostnaður 18.007.839 krónur og tækjavinna 543.020 krónur. Miðað við reikninga sem fylgdu matsbeiðni kvað matsmaður vinnulið stefnanda vera 53,4% af heild eða 9.364.678 krónur og annarra iðnaðarmanna 46,6% af heild eða 8.172.173 krónur, samtals 17.536.851 krónu. Allar þessar tölur kvað matsmaður miðast við verðlag í september 2004. Matsmaður sá engin ummerki um skemmubyggingu eða framkvæmd á undirstöðum eða vinnu við frágang lagna og kvaðst því ekki hafa forsendur til að meta kostnað við það verk. Matsmaður áætlaði að viðbótarkostnaður við að koma fyrir snittteinum samkvæmt teikningu hefði verið 361.050 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti. Í stað snittteinanna hafi verið brugðið á það ráð að setja 2 vinkla í staðinn og áætlaði matsmaður að kostnaður við að koma þeim fyrir hafi verið 535.350 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti. Taldi matsmaður viðbótarkostnað matsbeiðanda af þessum sökum nema 174.300 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti. Matsmaður taldi ekki um dýrari framkvæmd að ræða að ganga frá skólplögnum á þann hátt sem gert hefði verið í stað þess að grafa lagnir niður fyrir undirstöður og þrifalag í húsi. Þá kvað matsmaður ekkert liggja fyrir um fokskemmdir og tók því ekki afstöðu til mögulegs tjóns af þeim sökum.

Málsástæður og lagarök stefnanda.

Stefnandi reisir kröfur sínar á framangreindum reikningum og segir innborganir hafa gengið fyrst til greiðslu dráttarvaxta eins og þeir hafi verið á greiðsludegi, en þær hafi verið með þessum hætti: 30. ágúst 2004, 1.500.000 krónur, sama dag 1.200.000 krónur, 31. október sama ár 1.240.000 krónur, 31. desember sama ár 1.000.000 krónur, 1. mars 2005, 9.646.750 krónur og 8. júlí sama ár 5.000.000 krónur. Hafi eftirstöðvar skuldarinnar ekki fengist greiddar þrátt fyrir innheimtutilraunir og sé því nauðsynlegt að höfða mál til greiðslu hennar.

Stefnandi vísar til meginreglu samningaréttarins um skuldbindingargildi samninga og meginreglu kröfuréttar um efndir fjárskuldbindinga. Dráttarvaxtakröfur eru reistar á 1. mgr. í III. kafla laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 og krafa um málskostnað er byggð á 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991.

Stefnandi segir seinna málið höfðað til staðfestingar á framangreindri kyrrsetningu og byggir hann á því að öll skilyrði 5. gr. laga nr. 31/1990 séu uppfyllt í máli þessu. Stefnandi byggir á því að líkur séu á því að ekki verði hægt að fullnusta kröfu stefnanda á hendur stefnda þegar dómur um hana gengur, nái kyrrsetning ekki fram að ganga. Hafi stefnandi ítrekað reynt að innheimta kröfu sína áður en hann hafi þurft að grípa til þess ráðs að höfða mál til innheimtu hennar. Undanfarna mánuði hafi stefndi verið með fasteignir sínar í sölumeðferð og telur stefnandi verulegar líkur á því að eignirnar muni ekki standa til fullnustu kröfu stefnanda þegar dómur fellur. Verði eignirnar seldar muni mikil óvissa ríkja um rekstur stefnda, enda lítið um aðrar eignir í félaginu. Telur stefnandi því nauðsynlegt að kyrrsetja eignirnar fyrir kröfu sinni að því marki sem þær nægi til að tryggja kröfuna.

Stefnandi vísar til 5.-22. gr. laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl., auk VI. kafla laganna um staðfestingu kyrrsetningarinnar. Krafa um málskostnað er studd við 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991.

Málsástæður og lagarök stefnda.

Frávísunarkrafa stefnda í fyrra málinu er byggð á því að kröfugerð sé vanreifuð af hálfu stefnanda. Hún uppfylli ekki kröfur einkamálaréttarfars í þeim efnum, engar málsástæður eða marktæk lagarök sé að finna fyrir kröfugerðinni og hvergi sé reifað hvers vegna fallið hafi verið frá samningum um uppgjör og hvaða heimildir séu fyrir því að fella niður gefna afslætti.

Sýknukrafa stefnda er byggð á því að stefnanda hafi ekki tekist að sanna að hann eigi þær kröfur á hendur stefnda sem hann hafi uppi í málinu. Reikningar hafi að sönnu verið gerðir en mikið skorti á sundurliðun í fylgiskjölum og lýsingu þeirra viðfangsefna sem eigi að vera grundvöllur reikningsgerðarinnar. Strax hafi verið gerðar athugasemdir við framsetningu reikninganna og þrátt fyrir það hafi ekki verið leitast við að bæta úr ágöllum í reikningsgerðinni. Stefndi þurfi ekki að sýna fram á að reikningsgerð sé ósanngjörn þegar svona standi á. Reikningarnir séu alls ófullnægjandi sem grundvöllur fyrir mati á því hvort kröfugerð sé í einhverjum tengslum við verðmæti þess verks sem stefnandi hafi innt af hendi.

Stefndi byggir á því að gjalddagar einstakra reikninga séu ekki rökstuddir á nokkurn hátt, ekki sé rétt greint frá innborgunum inn á þá og röng sé sú fullyrðing að innborganir hafi að einhverju leyti átt að ganga til þess að greiða áfallna dráttarvexti. Stefndi byggir á því að réttmætar kröfur stefnanda séu að fullu greiddar.

Þá byggir stefnandi á því að umtalsvert tómlæti hafi verið hjá stefnanda að setja fram reikninga þannig að taka mætti afstöðu til áframhaldandi vinnuframlags hans í tíma. Eigi þetta sérstaklega við um síðustu reikningana sem séu grundvöllur að kröfugerð stefnanda. Þá byggir stefndi á því að samkomulag hafi tekist við endurskoðanda og forsvarsmann stefnanda um fullnaðaruppgjör.

Stefndi vísar um frávísunarkröfu til meginreglna einkamálaréttarfars um skýran og glöggan málatilbúnað sem sæki m.a. stoð sína í fyrirmæli 80. gr. laga nr. 91/1991.

Stefndi vísar til meginreglna verktakaréttar hvað varðar sönnunarbyrði fyrir réttmætri kröfugerð, afleiðingar þess að reikningsgerð dregst og nauðsyn þess að verktaki greini án tafar frá kröfugerð sinni. Þá er byggt á 34. gr. laga nr. 42/2002 um þjónustukaup en þar komi fram að neytanda sé ekki rétt að greiða verksala fyrr en gerður hafi verið fullnægjandi og sundurliðaður reikningur. Stefndi vísar um málskostnaðarkröfu til 129.-131. gr. laga um meðferð einkamála.

Að því er varðar kröfu um kyrrsetningu byggir stefndi á því að hann hafi ekki verið boðaður til fyrirtöku gerðarinnar. Hafi engar forsendur verið fyrir því að beita undantekningarheimild 3. mgr. 21. gr. laga um aðför, sbr. ákvæði 4. mgr. 8. gr. laga nr. 31/1990 og fráleitt hjá fulltrúa sýslumanns að fallast á kröfu gerðarbeiðandans um slíkt. Sé meginreglan sú að boða beri gerðarþola til gerðarinnar nema óttast megi að það muni spilla fyrir aðför eins og það sé orðað í lögskýringargögnum. Slíkar aðstæður séu fráleitt fyrir hendi og hafi stefndi ekki gefist kostur á að gæta hagsmuna sinna, t.d. með því að leggja fram tryggingu skv. 10. gr. laganna eða mótmæla fjárhæð þeirrar tryggingar sem stefnanda hafi verið gert að setja. Beri þegar af þessari ástæðu að fella gerðina úr gildi.

Þá byggir stefndi á því að kyrrsetning sé bráðabirgðaaðgerð til að afstýra sérstakri og bráðri hættu af því að eignum verði skotið undan. Hún sé ekki ætluð til að hefta eðlilega starfsemi gerðarþolans til langs tíma. Málsaðilar eigi í málaferlum sem hafi staðið yfir í talsverðan tíma og sé enn ólokið. Fjárkrafa stefnanda sé óviss og hafi stefnandi áður óskað eftir og fengið kyrrsetningu á eignum stefnda en gleymt að höfða staðfestingarmál þannig að fyrri kyrrsetning hafi fallið niður. Stefndi byggir á að brotið sé gegn reglum VI. kafla laganna með því að endurtaka sama kyrrsetningarmál.

Stefndi kveður ekkert mat hafa farið fram á þeim eignum sem kyrrsettar hafi verið, enda hafi stefndi ekki getað gætt réttar síns við kyrrsetningargerðina til ábendingar, kröfu um virðingu o.s.frv.

Stefndi kveður allar aðgerðir stefnanda hafa valdið sér að ófyrirsynju miklum vandkvæðum og tjóni á orðspori hans.

Stefndi mótmælir sérstaklega kröfuliðum sem snúa að kostnaði stefnanda við kyrrsetningargerðina, enda hafi hinar ítrekuðu aðgerðir verið algjörlega ónauðsynlegar. Verði stefnandi að bera þann kostnað sjálfur.

Stefndi vísar almennt til II. kafla laga nr. 31/1990 og um málskostnað er vísað til 129.-130. gr. laga um meðferð einkamála.

Niðurstaða.

Stefndi krefst frávísunar málsins sem höfðað er með fyrri stefnunni og byggir á því að kröfugerðin uppfylli ekki kröfur einkamálaréttarfars í þeim efnum, engar málsástæður eða marktæk lagarök sé að finna fyrir henni og hvergi sé reifað hvers vegna fallið hafi verið frá samningum um uppgjör og hvaða heimildir séu fyrir því að fella niður gefna afslætti. Umrædd stefna var þeim annmörkum háð að númer eins reikningsins var rangt tilgreint en stefnandi lagfærði það síðar með því að leggja fram sérstaka sókn. Þá ber stefnan þess merki að málið sé höfðað sem venjulegt innheimtumál og því er lýsing málavexta í knappasta lagi. Ekki fer hins vegar á milli mála í stefnu á hvaða málástæðum krafan er reist. Þar sem telja verður stefnuna uppfylla skilyrði 80. gr. laga nr. 91/1991 verður frávísunarkröfu stefnda hafnað.

Í máli þessu liggur fyrir matsgerð S-kk-ef S-kk-ef H-kk-ef byggingatæknifræðings og hefur henni ekki verið hnekkt með yfirmati. Niðurstaða matsmanns er sú að vinnuliður stefnanda sé 53,4% af heild eða 9.364.678 krónur. Að mati hinna sérfróðu meðdómsmanna má fallast á þessa niðurstöðu matsmannsins. Við skoðun á gögnum málsins hafa meðdómsmenn komist að þeirri niðurstöðu að hluti af efni til verksins hafi ekki einungis komið frá stefnanda, ljóst sé að stefndi hafi útvegað hluta efnisins án þess að tekið sé tillit til þess í matsgerð. Að þessu virtu er það niðurstaða dómsins að kostnaður stefnanda vegna efnis sé 13.334.113 krónur. Þá er fallist á þá niðurstöðu að kostnaðarþáttur stefnanda vegna tækja sé 289.972 krónur Þá ber að fallast á þá niðurstöðu matsmanns að kostnaður stefnda sökum þess að akkerisfestingar vantaði sé 174.300 krónur og kemur sú fjárhæð til frádráttar kröfu stefnanda. Ljóst er að nokkur dráttur varð á því að reikningar bærust stefnda en ekki verður fallist á að hann hafi glatað rétti sínum á hendur stefnda fyrir tómlæti. Þá verður að telja ósannað að málsaðilar hafi náð samkomulagi um tiltekið uppgjör. Niðurstaðan verður því sú að stefndi skuldi stefnanda 22.814.463 krónur að frádregnum innborgunum eins og nánar greinir í dómsorði. Rétt þykir að skuldin beri dráttarvexti frá því mánuði eftir að matsgerð lá fyrir, eða frá 28. september 2008.

Stefnandi krefst staðfestingar kyrrsetningar sem fulltrúi sýslumannsins á Hvolsvelli framkvæmdi 21. nóvember 2007 fyrir kröfu stefnanda að fjárhæð 17.237.747 krónur. Stefndi mótmælir þessari kröfu og byggir á því að hann hafi ekki verið boðaður til fyrirtöku kyrrsetningarbeiðninnar. Samkvæmt 4. mgr. 8. gr. laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl., sbr. 3. mgr. 21. gr. laga um aðför nr. 90/1989 má víkja frá tilkynningarskyldu til gerðarþola ef hætt þykir að gerðarbeiðandi verði fyrir sérstökum réttarspjöllum af drætti sem verður á aðför vegna tilkynningar. Fyrir liggur að stefndi hafði auglýst jörðina Lambafell til sölu. Má því fallast á að af þeim ástæðum hafi verið heimilt að beita undanþáguákvæðinu um tilkynningarskyldu, enda augljóst að stefnandi hefði getað orðið fyrir sérstökum réttarspjöllum ef stefnda hefði tekist það ætlunarverk sitt að selja jörðina. Þá byggir stefndi á því að stefnandi hafi áður fengið eignir sínar kyrrsettar en sú kyrrsetning hafi fallið niður. Hafi stefnandi því brotið gegn reglum VI. kafla laga nr. 31/1990 með því að endurtaka sama kyrrsetningarmál. Í 39. gr. laganna eru ákvæði um hvernig með skuli farið ef mál til staðfestingar kyrrsetningu er ekki höfðað með þeim hætti sem áskilið er í 36.-38. gr. laganna. Ekki er í lögunum girt fyrir að leitað verði kyrrsetningar að nýju sem fallið hefur niður. Verður þessari málsástæðu stefnanda því hafnað. Þá verður ekki fallist á það að mat á hinum kyrrsettu eignum hafi ekki farið fram eða þau vandkvæði sem kyrrsetningin hafi valdið stefnda leiði til þess að kyrrsetning falli niður. Verður framangreind kyrrsetning því staðfest með vísan til 1. mgr. 5. gr. laga nr. 31/1990.

Eftir atvikum þykir rétt að málskostnaður falli niður.

H-kk-nf O. A-kk-nf, dómstjóri kvað upp dóminn ásamt meðdómsmönnunum Á-kk-þgf G-kk-þgf húsasmíðameistara og E-kk-þgf I-kk-þgf byggingatæknifræðingi.

DÓMSORÐ:

Stefndi Alfa Evrópu ehf., greiði stefnanda, Byggingafélaginu Klakki ehf., skuld að fjárhæð 22.814.463 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. í III. kafla laga nr. 38/200 frá 28. september 2008, að frádregnum eftirtöldum innborgunum: 30. ágúst 2004, 1.500.000 krónur, sama dag 1.200.000 krónur, 31. október sama ár 1.240.000 krónur, 18. nóvember sama ár 1.000.000 krónur, 1. mars 2005, 9.646.750 krónur og 8. júlí sama ár 5.000.000 krónur.

Staðfest er kyrrsetning sú sem fulltrúi sýslumannsins á Hvolsvelli framkvæmdi 21. nóvember 2007 fyrir kröfu stefnanda að fjárhæð 17.237.747 krónur.

Málskostnaður fellur niður.

H-kk-nf O. A-kk-nf

Á-kk-nf G-kk-nf

E-kk-nf I-kk-nf.