E-751/2007

Mál þetta, sem dómtekið var 3. október sl., er höfðað fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur af Öðrum hf., Suðurlandsbraut 46, Reykjavík, á hendur Aðalstræti 9, Reykjavík, með stefnu birtri 11. janúar 2007.

Dómkröfur stefnanda eru þær að stefndi greiði stefnanda 237.500 kr., ásamt dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, af 131.250 kr. frá 15. janúar 2003 til 10. febrúar 2003, en af 237.500 frá þeim degi til greiðsludags. Þá er krafist málskostnaðar samkvæmt málskostnaðarreikningi.

Dómkröfur stefnda eru þær að stefndi verði sýknaður af öllum kröfum stefnanda. Til vara er þess krafist að dómkröfur stefnanda verði lækkaðar verulega. Í báðum tilvikum krefst stefndi málskostnaðar úr hendi stefnanda samkvæmt málskostnaðarreikningi.

Málavextir

Stefnandi rekur rekstrarverkfræðistofu í Reykjavík sem sér m.a. um reikningsskil og rekstrartækniráðgjöf o.fl. Þá þjónustar stefnandi húsfélög við gerð skráningataflna og eignaskiptayfirlýsinga.

Haft var samband við stefnanda í byrjun árs 2003 og óskað eftir því að hann gerði skráningartöflur fyrir allar hæðir hússins að Aðalstræti 9 þar sem fyrir lágu teikningar um breytingar á húsnæðinu. Í breytingum fólst m.a. að innrétta sex tveggja herbergja íbúðir á 2. hæð, byggja svalir við vestur-, austur- og suðurhlið 2. hæðar, breyta innra skipulagi kjallara og stækka verslanir í sameiginlegum gangi á 1. hæð hússins við Aðalstræti 9. Umræddar teikningar voru unnar af H-kk-þgf T-kk-þgf arkitekt og lágu þær fyrir þegar óskað var eftir vinnuframlagi stefnanda. Stefnandi kom því ekki að undirbúningsvinnunni eða ferlinu heldur sá um að útbúa skráningartöflu miðað við þau gögn sem þegar lágu fyrir. Í vinnu við skráningartöflu fólst m.a. að stefnandi reiknaði út flatarmálsstærðir fyrir hvert rými ásamt rúmmálsstærð. Þá reiknaði stefnandi út aðrar nauðsynlegar stærðareiningar fyrir skráningartöflurnar. Í raun útbjó stefnandi fjórar mismunandi töflur. Fyrsta tafla, sem er dagsett 13. janúar 2003, tók til kjallara, 1. og 2. hæðar. Var stefnandi beðinn um að bæta 3. – 5. hæð við töfluna og var þá ný tafla útbúin sem dagsett er 6. febrúar 2003. Beðið var um nýja töflu miðað við breytingar á teikningum í september 2003 og er þriðja taflan dags. 22. september 2003. Loks var stefnandi beðinn um að gera töflu miðað við að skrifstofur væru á annarri hæð í stað íbúða og var sú tafla dags. 21. nóvember 2003.

Á húsfélagsfundi 27. júní 2003 gerði fyrirsvarsmaður stefnanda grein fyrir skráningartöflunum og tók tillit til þeirra athugasemda, sem við þær voru gerðar.

Fyrirhugaðar breytingar á húsnæðinu að Aðalstræti 9 fengu þó að lokum ekki samþykki hjá byggingarfulltrúa þar sem ekki náðist samstaða um þær meðal eigenda.

Stefnandi gaf út reikning nr. 2180 vegna skráningartöflu fyrir kjallara, 1. hæð og 2. hæð og reikning nr. 2208 vegna skráningartöflu fyrir 3., 4. og 5. hæð í febrúar 2003 og voru þeir gefnir út á stefnda og sendir gjaldkera stefnda að sögn stefnanda. Þar sem reikningarnir voru ekki greiddir fóru þeir í lögfræðilega innheimtu í maí 2004 og var málinu stefnt í júní 2004. Það mál var fellt niður með úrskurði Héraðsdóms Reykjavíkur 27. janúar 2005.

Mál þetta höfðaði stefnandi í janúar sl. er fyrir lá að stefnandi hafnaði greiðsluskyldu á reikningum stefnanda þar sem ekki væri til staðar lögformleg verkbeiðni frá húsfélaginu.

Málsástæður og lagarök stefnanda

Stefnandi sundurliðar kröfu sína svo:

Númer reiknings Fjárhæð Gjalddagi

Nr. 2180. kr. 131.250 15.01.2003

Nr. 2208 kr. 106.250 10.02.2003

Samtals kr. 237.500

Stefnandi byggir á því að komist hafi á bindandi samningur við stefnda um kaup stefnda á þjónustu stefnanda. Í umræddri þjónustu hafi falist að stefnandi útbjó skráningartöflur fyrir allt húsið að Aðalstræti 9. Fyrir þessa þjónustu hafi stefndi samþykkt að greiða tiltekið verð sem tilgreint sé á hvorum reikningi fyrir sig. Þar sem stefnandi hafi staðið við sinn hluta samningsins og gert skráningartöflur fyrir alla húseignina að Aðalstræti 9 þá beri stefnda að greiða stefnanda umsamið verð fyrir þá vinnu. Stefnda beri því að greiða stefnanda framlagða reikninga sem gefnir voru út í samræmi við samning aðila.

Þeim mótmælum stefnda, sem fyrst komu fram tæpum fjórum árum eftir útgáfu fyrri reiknings stefnanda, að ekki hafi verið til staðar lögformleg verkbeiðni frá stefnda, sé mótmælt sem rakalausum og þýðingarlausum og of seint fram komnum. Aldrei hafi borist nein mótmæli á greiðsluskyldunni frá stefnda. Beiðni um vinnuna hafi komið frá lögmanni er hafi unnið fyrir stefnda og sé vísað til þess að þáverandi fyrirsvarsmaður stefnda, J-kk-nf I-kk-nf G-kk-nf, hafi vitað og samþykkt að umrætt verk yrði unnið fyrir húsfélagið og við það samþykki sé húsfélagið bundið gagnvart þriðja manni. Hafi þáverandi formaður húsfélagsins farið út fyrir valdsvið sitt og ekki leitað eftir samþykki á húsfundi þá breyti það ekki skuldbindingu stefnda gagnvart stefnanda, stefndi sé við þann samning bundinn. Hins vegar eigi stefndi þá sjálfstæðan bótarétt á hendur umræddum fyrrverandi fyrirsvarsmanni, sbr. 2. mgr. 71. gr. laga nr. 26/1994. Vísað er til þess að í bréfi, dags. 13. janúar 2003, til skipulags og byggingarnefndar Reykjavíkur, komi fram að J-kk-nf I-kk-nf G-kk-nf, f.h. stjórnar húsfélagsins, hafi fallist á stærðir notaeininga sem fram komi í skráningartöflu stefnanda. Þá sé vísað til fundarboðs J-kk-ef I-kk-ef G-kk-ef frá 27. júní 2003 þar sem fram komi að meðal fundarefnis sé samþykkt á skráningartöflu.

Það sé enn fremur áréttað að það sé ekki í verkahring stefnanda, þegar honum sé fengið verkefni af hálfu húsfélags, að kanna það hvort málefnið hafi verið tekið upp á löglega boðuðum húsfundi og afgreitt þar með tilskildum meirihluta. Þær teikningar sem stefnandi vann eftir lágu fyrir þegar beiðni um vinnu kom og stefnanda sé það ómögulegt að leggjast í rannsóknarvinnu um verkbeiðnir enda hafi hann engan aðgang að fundargerðum eða samþykktum frá húsfélögum. Mátti stefnandi treysta því að lögmaðurinn sem leitaði til hans og bað hann um að vinna verkið hafi gert það í umboði stefnda enda hafði lögmaðurinn aðstöðu í húsinu og hafi sinnt lögmannsstörfum fyrir stefnda. Þá höfðu einstakir fasteignaeigendur innan Aðalstrætis 9 áður verið í sambandi við stefnanda, allt frá árinu 1999, með það í huga að koma á hreint eignaskiptingu í húsnæðinu. Þá sé jafnframt bent á að stefnandi hafi verið beðinn um að mæta á húsfélagsfund til að kynna f.h. stjórnar húsfélagsins nýja skiptingu á eignarými samkvæmt nýrri skráningartöflu. Samkvæmt fundarboðun formanns stjórnar húsfélagsins sé annað tveggja fundarefna á húsfundinum þann 27. júní 2003 ,,samþykkt meðfylgjandi skráningartöflu og gerð eignaskiptayfirlýsingar í samræmi við hana“. Á umræddum fundi hafi ekki verið gerð nein athugasemd við vinnu stefnanda og skjóti það því skökku við að fjórum árum síðar skuli stjórn stefnda ekki kannast við að stefnandi hafi verið beðinn um að vinna umrædda vinnu.

Vegna ummæla í tölvupósti stefnda frá 10. janúar 2007, um að vinna stefnanda hafi snúist um að breyta húsnæði að ósk fárra eigenda í húsinu, sé bent á að stór hluti af vinnu stefnanda hafi verið að breyta innra skipulagi kjallara og stækka verslanir í sameiginlegan gang á 1. hæð hússins. Sé hér um að ræða breytingar sem varði m.a. sameignir. Þá hafi verið stefnt að því með vinnu stefnanda að eyða ríkjandi óvissu um eignahlutföll í kjallara. Það sé því ljóst að vinna stefnanda varðaði alla viðkomandi fasteignaeigendur en ekki bara fáa eins og stefndi haldi nú fram.

Verði að telja ástæðu þess að reikningar stefnanda hafi ekki enn verið greiddir vera þá að fjármálaóreiða hafi ríkt hjá stefnda og þeir aðilar sem áttu að gegna trúnaðar- og stjórnunarstörfum hafi einfaldlega ekki sinnt því. Til marks um það megi benda á að engin svör eða mótmæli hafi borist frá gjaldkera stefnda sem hafi fengið reikningana senda á árinu 2003 og engin viðbrögð hafi verið við innheimtubréfi stefnanda í maí 2004. Þá sé bent á að þegar fyrra mál var höfðað í júní 2004 hafi enginn viljað koma að málinu fyrir hönd stefnda og það hafi að endingu leitt til þess að fella þurfti málið niður þar sem það fannst einfaldlega enginn sem vildi kannast við það að vera í fyrirsvari fyrir eða koma að rekstri stefnda. Mun fjármálastjórn stefnda hafa verið í molum. Núverandi stjórn stefnda muni vera að hreinsa til innan félagsins og koma skikkan á rekstur þess en vilji engu að síður ekki taka ábyrgð á skuldbindingum sem stofnað var til í tíð eldri stjórnar.

Stefndi hafi ekki mótmælt því að umrædd vinna hafi verið unnin af hálfu stefnanda. Þá hafi fjárhæð reikninganna aldrei verið mótmælt. Fyrstu mótmæli stefnda hafi komið fram 10. janúar 2007 eða tæpum fjórum árum eftir að honum hafi verið sendur fyrri reikningurinn. Umrædd mótmæli komi fram eftir viðræður stefnanda við stefnda um hvernig megi haga uppgjöri málsins og eftir ítrekaðar óskir stefnda um afslátt af kröfunni. Verði að telja að stefndi hafi sýnt af sér vítavert tómlæti við að mótmæla kröfunni og því geti hann ekki borið fyrir sig málsástæður er byggjast á aðildarskorti og/eða að ekki hafi verið til staðar lögformleg verkbeiðni.

Stefndi hafi jafnframt upplýst stefnanda um að fyrir liggi að útbúa nýjan eignaskiptasamning fyrir Aðalstræti 9 en töluvert muni vanta upp á að skráning eigna sé þar frágengin. Við þá vinnu sé hægt að nýta þær skráningartöflur sem stefnandi gerði fyrir stefnda og muni stefndi ætla að gera það. Sé það alveg ljóst að stefndi hyggist nýta sér þá vinnu sem stefnandi hafi unnið án þess að greiða fyrir það og skýli sér á bak við eigin fjármála- og stjórnunaróreiðu.

Varðandi lagarök er vísað til meginreglna samningaréttar um skuldbindingargildi samninga. Jafnframt er vísað til meginreglu kröfuréttarins um efndir fjárskuldbindinga, en regla þessi fái m.a. lagastoð í VI. og VII. kafla laga um lausafjárkaup nr. 50/2000. Um gjalddaga kröfunnar er vísað til meginreglu 49. gr. sömu laga. Þá er vísað er til 2. mgr. 71. gr. laga nr. 26/1994 um fjöleignarhús. Kröfur um dráttarvexti, þar með talda vaxtavexti, styður stefnandi við reglur III. kafla laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu. Krafan um málskostnað styðst við 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Málsástæður og lagarök stefnda

Kröfu um sýknu byggir stefndi fyrst og fremst á aðildarskorti samkvæmt 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Stefnanda beri ekki nokkur greiðsla úr hendi stefnda enda hafi stefndi aldrei óskað eftir vinnu stefnanda né veitt samþykki sitt fyrir henni. Ekkert réttarsamband sé á milli aðila og því eigi stefnandi enga kröfu á hendur stefnda samkvæmt reikningum þeim sem stefnt sé til greiðslu í málinu. Rangt sé að bindandi samningur hafi komist á milli stefnanda og stefnda um kaup á þjónustu stefnanda fyrir ákveðið verð. Beri stefnandi sönnunarbyrði fyrir því að svo sé. Hvorki liggi fyrir verkbeiðni af hálfu stefnda né tilboð í verkið, hvað þá verksamningur.

Stefndi byggir sýknukröfu sína á því að stefndi beri enga greiðsluábyrgð á þeirri kröfu sem stefnandi krefst að dæmd verði. Stefndi hafi aldrei óskað eftir því við stefnanda að umrætt verk sem krafist sé greiðslu á yrði innt af hendi eða að stofnað yrði til þess kostnaðar. Stefnandi hafi verið ráðinn í verkið af J-kk-þgf E-kk-þgf J-kk-þgf hdl. f.h. Aðaleigna ehf. en formaður húsfélagsins hafi enn fremur verið tengdur því félagi. Staðhæfingar stefnanda, að J-kk-nf E-kk-nf hafi ráðið hann í verkið f.h. stefnda, eigi ekki við rök að styðjast enda hafði J-kk-nf E-kk-nf ekkert umboð til þess. Hafi stefnandi ekki lagt fram nein gögn í málinu sem styðji þá fullyrðingu. Engin ákvörðun hafi verið tekin um það í húsfélaginu né af stjórn þess að ráða stefnanda í verkið heldur hafi umræddur aðili gert það upp á sitt eindæmi fyrir hönd þess félags sem hann hafi unnið fyrir og jafnvel aðra eigendur sem tengdust þeim breytingum. Hafi stefndi aldrei veitt samþykki sitt fyrir þessari vinnu stefnanda né þeim teikningum sem H-kk-nf T-kk-nf gerði sem vinna stefnanda byggðist á. Það að forsvarmenn Aðaleigna ehf., með J-kk-þf E-kk-þf og J-kk-þf I-kk-þf í broddi fylkingar, hafi ákveðið upp á sitt eindæmi að ráðast í breytingar á húsinu án samþykkis annarra eigenda bindi ekki stefnda og verði hann ekki krafinn um kostnað sem dómkrafan hljóði upp á. Gerð eignaskiptayfirlýsingar hafði lengi staðið fyrir dyrum en aldrei verið talað um að gera ætti hana miðað við annað fyrirkomulag en það sem til staðar var í húsinu. Ef breyta eigi hagnýtingu eignarhluta eða gera breytingar frá samþykktum teikningum þurfi að byrja á því að fá samþykki eigenda hússins. Þegar slíkt samþykki liggi fyrir séu gerðar teikningar og þær þurfi að samþykkja hjá byggingarfulltrúa. Sé þá fyrst hægt að breyta eignaskiptayfirlýsingunni. Þegar stefnandi vann umrædda skráningartöflu hafi hvorki legið fyrir samþykki stefnda fyrir vinnu hans, né samþykki stefnda fyrir umræddum breytingum á hagnýtingu eignarhlutanna í íbúðir og utanhúsbreytingar því samhliða. Í 13. gr. reglugerðar nr. 910/2000 komi skýrt fram að við gerð eignaskiptayfirlýsingar og útreikning hlutfallstalna skuli samþykktar aðalteikningar húss lagðar til grundvallar. Þetta hafi ekki verið gert heldur hafi skráningartaflan verið byggð á teikningum sem ekki höfðu hlotið samþykki byggingarfulltrúa hvað þá annarra eigenda hússins. Hafi stefnanda borið að ganga úr skugga um að slíkt samþykki væri fyrir hendi. Það hafi hann ekki gert og hafi honum því verið ljóst að hann var að útbúa skráningartöflu út frá tillögum einstakra eigenda en ekki út frá fyrirkomulagi sem samþykkt var í húsinu.

Eins og fram komi í stefnu mætti stefnandi á húsfund 27. júní 2003 þar sem tillögur þeirra aðila sem hafi ráðið stefnanda í verkið voru kynntar. Hvorki skráningartaflan né breytingarnar hafi verið samþykktar á þeim fundi. Það eitt að stefnandi mætti á fundinn til að kynna skráningartöfluna sem hann hafi verið ráðinn til að gera á vegum J-kk-ef E-kk-ef feli ekki í sér samþykki stefnda á verkinu eða viðurkenningu stefnda á því að stefnandi hafi verið ráðinn til verksins. Þvert á móti séu tillögur þær sem fram koma í fundarboði um skráningartöfluna og gerð eignaskiptayfirlýsingar í samræmi við hana ekki samþykktar. Lögum samkvæmt hefði átt að byrja á því að taka ákvörðun um breytingar og gerð eignaskipayfirlýsingar og skráningartöflu en ekki að byrja á öfugum enda. Mátti stefnanda vera það ljóst.

Af hálfu stefnanda sé á því byggt að stór hluti af vinnu hans hafi falist í að breyta fyrirkomulagi verslana á 1. hæð og innra skipulagi í kjallara. Þessar breytingar höfðu aldrei verið samþykktar og mun þessi vinna ekki koma að neinum notum enda ekki í samræmi við skipulag hússins. Það að reikningunum hafi ekki verið mótmælt fyrr hafi ekki í för með sér greiðsluskyldu af hálfu stefnda og falli það ekki undir tómlæti og vítavert gáleysi af hálfu hans að mótmæla ekki kröfunni fyrr enda ljóst að stefndi hafi aldrei talið sig greiðsluskyldan. Séu það þeir aðilar sem réðu stefnanda í verkið sem beri ábyrgð á kröfunni sem nú sé krafist dóms fyrir. Þá sé fullyrðingu stefnanda alfarið hafnað að við gerð nýs eignaskiptasamnings ætli eigendur að nýta sér vinnu stefnanda enda komi skýrt fram í tilboði því sem húsfélagið hafi samþykkt að eignaskiptayfirlýsingin muni byggjast á öðrum forsendum en þeim sem stefnandi byggir skráningartöflu sína á. Sé öllum kröfum og málsástæðum stefanda mótmælt.

Verði talið, af einhverjum ástæðum, að stefndi beri greiðsluskyldu gagnvart stefnanda sé varakrafa stefnda að kröfur verði lækkaðar verulega. Við mat á því verði að líta til þess að vinna stefnanda komi ekki að neinum notum fyrir stefnda. Þá liggi fyrir að eingöngu verslunarhlutanum sé stefnt en ekki íbúðarhúsnæðishlutanum en samkvæmt reikningi stefnanda nr. 2208 sé um að ræða vinnu sem stefnandi segist vera að vinna fyrir eigendur sem ekki séu félagsmenn í húsfélagi stefnda. Sé að öðru leyti vísað til málsástæðna við aðalkröfunni.

Stefndi mótmælir dráttarvaxtakröfu stefnanda frá fyrri tíma en dómsuppsögudegi.

Stefndi vísar til meginreglna samningaréttar og kröfuréttar og laga nr. 26/1994 um fjöleignarhús, laga um þjónustukaup og reglugerðar nr. 910/2000 og ákvæði vaxtalaga nr. 38/2001. Vísað er í ákvæði laga um meðferð einkamála nr. 19/1991, sbr. 130. gr. um málskostnað. Um virðisaukaskatt á málskostnað er vísað til laga nr. 50/1988.

Niðurstaða

Í máli þessu er ágreiningur með aðilum um reikningskröfu stefnanda vegna vinnu við að gera skráningartöflur fyrir húsið Aðalstræti 9, Reykjavík. Stefnandi byggir á því að stefndi hafi falið honum þetta verk, en stefndi byggir á því að hann hafi aldrei óskað eftir vinnu stefnanda né veitt samþykki sitt fyrir henni.

Fyrirsvarsmaður stefnanda, Þ-kk-nf Þ-kk-nf, skýrði frá því fyrir dómi að hann hafi á sínum tíma verið fenginn til að koma á fund í Aðalstræti 9 með H-kk-þgf T-kk-þgf arkitekt, J-kk-þgf E-kk-þgf J-kk-þgf hdl. og J-kk-þgf I-kk-þgf G-kk-þgf. Gera þurfti skráningartöflu eftir breyttum teikningum sem H-kk-nf hafði gert og eignarskiptasamning í framhaldi af því. Hafi J-kk-nf I-kk-nf, formaður húsfélagsins Aðalstræti 9, falið honum að gera skráningartöflur fyrir húsið. Kvaðst Þ-kk-nf hafa fengið í hendur allar teikningar af fyrstu þremur hæðum hússins og afrit af skiptasamningi, sem dags. var 6. apríl 1994. Hann kvaðst hafa gert fyrstu töflurnar eftir þessum teikningum. Hann hafi mætt á húsfund, sem haldinn í júní 2003, skýrt töflurnar fengið 3 athugasemdir, sem hann hafi tekið tillit til og breytt töflunni.

Vitnið J-kk-nf I-kk-nf G-kk-nf, sem var formaður húsfélagsins árin 2002 og 2003, skýrði frá því fyrir dómi að samþykkt hafi verið í húsfélaginu að það þyrfti að ráða mann til að gera skráningartöflu fyrir eignina og ákveðið að tala við E-kk-þf B-kk-þf sem mælt hafði verið með. Haft var samband við E-kk-þf, en hann gat ekki tekið þetta að sér. Samkvæmt ábendingu H-kk-ef T-kk-ef hafi vitnið þá talað við Þ-kk-þf Þ-kk-þf, sem var tilbúinn að gera þessa skráningartöflu fyrir sanngjarnt verð. Kvaðst vitnið hafa talið sig hafa umboð til að ráða mann og því sem formaður húsfélagsins, hafa ráðið Þ-kk-þf Þ-kk-þf til þessa verks.

Vitnið J-kk-nf E-kk-nf J-kk-nf hdl. staðfesti fyrir dómi að J-kk-nf I-kk-nf G-kk-nf hefði beðið Þ-kk-þf um að taka að sér verkið fyrir hönd húsfélagsins.

Vitnið S-kk-nf S-kk-nf J-kk-nf, sem var í stjórn húsfélagsins frá árinu 2002, minnist þess að J-kk-nf I-kk-nf hefði tekið að sér á stjórnarfundi í húsfélaginu að ráða einhvern til að gera eignaskiptasamning og skráningartöflu. Hins vegar hafi sú vinna sem unnin var með þessum skráningartöflum, að breyta 2. hæð hússins í íbúðir, ekki verið í þágu húsfélagsins eða með samþykki þess.

Vitnið S-kk-nf V-kk-nf J-kk-nf, sem var í stjórn húsfélagsins Aðalstræti 9 frá miðju ári 2002, skýrði frá því fyrir dómi að Þ-kk-þgf hafi ekki verið falið verkið af stjórninni, en talað hafi verið um að J-kk-nf I-kk-nf myndi gangast í það að finna mann. Það hafi ekki verið á vegum húsfélagsins að breyta 2. hæðinni í íbúðir.

Á stjórnarfundi í húsfélaginu Aðalstræti 9, sem haldinn var 7. janúar 2003, var ákveðið að fela E-kk-þgf B-kk-þgf verkfræðingi að gera eignaskiptasamning og um það bókað í fundargerð.

Á fundi húsfélagsins Aðalstræti 9, sem haldinn var 27. júní 2003, var fjallað um tillögu að breytingum á 2. hæð hússins úr atvinnuhúsnæði í íbúðir í samræmi við teikningar H-kk-ef T-kk-ef arkitekts. Einnig var lögð fyrir fundinn skráningartafla sem stefnandi hafði gert, sbr. fundarboð, dags. 20. júní 2003. Formaður húsfélagsins, J-kk-nf I-kk-nf G-kk-nf, sem stjórnaði fundinum lagði til að Þ-kk-þgf Þ-kk-þgf yrði falið að gera breytingu á fyrirliggjandi skráningartöflu.

Stefnandi mátti ætla að formaður húsfélagsins, sem fól honum verkið, hefði til þess fulla heimild. Þegar það er virt, framburðir vitna og gögn málsins að öðru leyti, verður að telja nægilega í ljós leitt að stefnanda hafi verið falið með skuldbindandi hætti af hálfu stefnda að gera þær skráningartöflur, sem hér um ræðir og sem reikningskrafa stefnanda er grundvölluð á. Verður því ekki fallist á kröfu stefnda um sýknu vegna aðildarskorts. Þar sem ekki hefur verið sýnt fram á í málinu af hálfu stefnda að vinna stefnanda nýtist stefnda að engu leyti og sé að hluta til unnin fyrir aðra en félagsmenn í húsfélagi stefnda verður ekki heldur fallist á varakröfu stefnda um lækkun á kröfu stefnanda.

Samkvæmt framansögðu, og þar sem ekki er tölulegur ágreiningur um reikningskröfu stefnanda, verður reikningakrafa stefnanda tekin til greina og með þeim dráttarvöxtum sem krafist er og nánar greinir í dómsorði.

Eftir þessum úrslitum málsins ber að dæma stefnda til að greiða stefnanda málskostnað sem ákveðst 240.000 krónur.

E-kk-nf Ó-kk-nf héraðsdómari kvað upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð :

Stefndi, Húsfélagið Aðalstræti 9, greiði stefnanda, Öðrum hf., 237.500 kr., ásamt dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, af 131.250 kr. frá 15. janúar 2003 til 10. febrúar 2003, en af 237.500 frá þeim degi til greiðsludags og 240.000 krónur í málskostnað.

E-kk-nf Ó-kk-nf