E-1408/2021

Þetta mál, sem var tekið til dóms 25. febrúar 202 2, höfðar Vegagerðin, kt.

680269- 2899, Borgartúni 5 – 7, Reykjavík, með stefnu birtri 3. mars 202 1, á hendur Sjóvá- Almennum tryggingum hf., kt. 650909- 1270, Kringlunni 5, Reykjavík.

Stefnandi krefst þess að stefndi verði dæmdur til þess að greiða honum 1 11.7 80 krónur með dráttarvöxtum, skv. 1. mgr. 6. gr. laga n r. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, frá 3. desember 2019 til greiðsludags.

Stefnandi krefst málskostnaðar að skaðlausu úr hendi stefnda auk álags er nemi virðisaukaskatti á málflutningsþóknun.

Stefndi krefst sýknu af öllum kröfum stefnanda.

Hann krefst jafnframt málskostnaðar úr hendi stefnanda.

Málsatvik

Það er ágreiningsefni þessa máls hvort stefnda, Sjóvá- Almennum tryggingumhf., beri að bæta stefnanda, Vegagerðinni, tjón sem bifreiðar sem stefndi tryggir valda á þjóðvegum, nánar til tekið þegar hreinsa þarf veg eftir slys á veginum.

Umferðaróhapp varð á gatnamótum A - vegar og B - vegar í Bláskógabyggð í Árnessýslu í febrúar 2019. Samkvæmt út drætti úr lögregluskýrslu var bifreiðunum Eog O ekið í sömu átt eftir B - vegi. Við A - veg beygði ökumaður bifreiðarinnar E til hægri inn á veginn og svo aftur í sveig inn á B - veg í því skyni að aka sömu leið til baka. Bifreiðin lenti þá fyrir bifreiðinni O. Samkvæmt skýrslu lögreglu var áreksturinn harður og slys urðu á fólki. Myndir af vettvangi sýna að mikið sjáanlegt tjón varð á báðum bifreiðunum. Brak dreifði stum veginn og olía lak niður á hann. Loka varðfyrir umferð um B - veg. Haft var samband við Brunavarnir Árnes sýslu sem s endum enn á staðinn. Samkvæmt skýrslu lögreglu hreinsuðust arfs menn Brunavarna brak og olíu af veginum. L ehf. átti bifreiðina E, sem olli tjóninu og var með hana tryggða lögboðinni ábyrgðartryggingu hjá stefnda.

Brunavarnir Árnessýslu sendu stefnanda reikning vegna hreinsunarinnar sem nam 1 11.780 kr. Stefnandi endurkrafði stefnda um kostnaðinn með reikningi dags. 3. desember 2019.

Þremur mánuðum síðar, með tölvupósti 4. mars 2020, hafnaði stefndi því að honum bæri að greiða reikninginn. Í rökum stefnda var vísað til þess að reikningurinn væri vegna vinnu slökkviliðs (verktaka) sem kallað hefði verið til. Olía hefði lekið frá bifreið í kjöl far áreksturs. Grípa hefði þurft til aðgerða til þess að koma í veg fyrir að mengun bærist út í umhverfið. Því hefðu verið kallaðir til þar til bærir aðilar til þess að sjá um þrif á vettvangi. Vegagerðinni, sem rekstraraðila þjóðvega landsins, og þeim sveitarfélögum sem ættu í hlut bæri, meðal annars á grundvelli laga nr. 75/2000 um brunavarnir og laga nr. 7/1998 um hollustuhætti og mengunarvarnir, að grípa til við-eigandi ráðstafa na til þess að takmarka afleiðingar fyrir umhverfið og koma í veg fyrir frekari óhöpp eða slys. Ljóst væri að skyldan hvíldi á Vegagerðinni óháð því hver væri fenginn til verksins og gæti Vegagerðin ekki komist hjá því að bera þann kostnað.

Málsástæður og lagarök stefnanda

Stefnandi telur þau rök sem stefndi færði fyrir því að þurfa ekki að greiða kostnað við að hreinsa veginn ekki standast skoðun. S tefnandisé veghaldari þjóðvega, sbr. 1. mgr. 13. gr. vegalaga nr. 80/2007. Í veghaldi felist að stefnandi hafi forræði yfir vegi og vegsvæði, þar með talið vegagerð, þjónustu og viðhaldi vega, sbr. 5. tölulið 1. mgr. 3. gr. sömu laga. Þetta hlutverk hans útiloki hins vegarekki, eins og stefndi ha ldifram, að stefnandi geti átt einkaréttarlegar kröfur vegna tjóns sem þriðji aðili valdi á vegum. Þvert á móti leiði þetta hlutverk stefnanda til þess að hann geti, þegar hann sinni veghaldi, sótt skaðabætur til þeirra sem valdi tjóni á vegum. Það sé fráleitt að undanþiggja íslenska ríkið eða stofnanir þess rétti til þess að sækja bætur við slíkar aðstæður, enda séu bótaskilyrði að öðru leyti upp fyllt. Ídómi í máli n r. 148/2019 hafi Landsréttur komi stað þeirri niðurstöðu að stefnandi nyti réttar til að sækja bætur úr ábyrgðartryggingu þrátt fyrir að þau margvíslegu verkefni við veghald sem hann ráðist í séu almennt greidd afa lmannafé.

Stefnandi telji rétt sinn tilþessað sækja skaðabætur úr hendi þeirra sem valdi tjóni á vegum alls óháðan því hvort heimild sé í lögum til sérstakrar gjaldtöku stefn-anda fyrir lögbundna þjónustu sína. Krafa stefnanda séekki um sérstakt þjónustugjald vegna vinnu við hreinsun vegarins heldur skaðabótakrafa sem hafi stofnast vegna notkunar á skráningarskyldu ökutæki. L ehf. hafi verið skráður eigandi bifreiðarinnar E þegar óhappið varð og hafi borið ábyrgð á því samkvæmt 1. mgr. 90. g r. þágildandi umferðarlaga nr. 50/1987, sbr. 1. mgr. 88. gr. laganna. Eigandi ökutækisins hafi sinntlögb oðinni skyldu sinni til þess að tryggja ökutækið vegna bótakrafna sem stöfuðu af notkun þess með því að kaupa ábyrgðartryggingu hjá stefnda, sbr. a-lið 1. mgr. 91. gr. laganna. Af þeim sökum sé stefndi aðili að málinu. Samkvæmt 1. mgr. 95. gr. umferð-arlaga sé stefndi sem vátryggingafélag greiðsluskyldur gagnvart tjónþola vegna bóta-krafna samkvæmt 1. mgr. 91. gr. laganna. Stefnandi krefjist bóta beint frá stefnda á grundvelli heimildar í 44. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingar samninga.

Samkvæmt upplýsingum stefnda hafi gilt um ábyrgðartrygginguna skilmálar nr. 500. Samkvæmt grein 2 í 1. kafla skilmálanna taki vátryggingin til „sérhverrar skaðabótakröfu sem vátryggingartaka er skylt að vátryggja gegn samkvæmt núgild-andi [þágildandi] íslenskum umferðarlögum, sem eigandi hins vátryggða ökutækis, vegna tjóns sem hlýst af notkun þess“.

Stefnandi byggi á því að afleiðing umferðarslyssins hafi meðal annars verið sú að brak og olía hafi orðið eftir á veginum. Því hafi verið ó hjákvæmilegtað hreinsa það upp með tilheyrandi kostnaði sem hefði að öðrum kosti ekki komið til. Skilmálarnir hljóti að taka til þess tjóns enda sé tjónið bein afleiðing af notkun ökutækisins í skiln-i ngi 1. mgr. 88. gr. þágildandi umferðarlaga nr. 50/1987.

Stefnandi byggi á því að tjónið sem hann sæki bætur fyrir sé munatjón sem falli undir fyrrgreinda ábyrgðarreglu laganna. Olía og brak á veginum komi í veg fyri r greiða umferð um hann og valdi óþarfa hættu. Þannig geti bifreið sem aki yfir olíu runnið fyrir aðra bifreið sem komi á móti eða runnið út af veginum. Auk þess skapist eldhætta. Brak trufli umferð og geti skotist á aðrar bifreiðar. Vegurinn gegni því ekki nema að takmörkuðu leyti því hlutverki sem honum sé ætlað. Á meðan olían og brakið sé á honum sé hann í raun skemmdur. Stefnandi vísar í þessu sambandi til dóms Landsréttar í málinr. 148/2019.

Þá byggi stefnandi á því að samkvæmt 3. mgr. 21. gr. laga nr. 75/2000 um brunavarnir greiði sveitarstjórn aðeins kostnað vegna nauðsynlegra aðgerða sökum mengunar óhapps í þeim tilvikum þegar sá sem valdi mengunaróhappi sé ekki ábyrgur fyrir kostnaði við slíkar aðgerðir samkvæmt öðrum lögum. Stefnandi tel jiþetta ákvæði styrkja þá skoðun stefnanda að ríkið, eins og sveitarfélög, þurfi ekki að sitja uppi með kostnað af hreinsun vega og annars umhverfis vegna afleiðinga umferðarslysa, þótt það beri ábyrgð á hreinsun vega eða annars umhverfis samkvæmt lögum. Séu skilyrði þágildandi 1. mgr. 88. gr. laga nr. 50/1987 uppfyllt hljóti þessir aðilar að geta sótt bætur í ábyrgðartryggingu viðkomandi bifreiðar.

K rafa stefnanda sé vegna kostnaðar Brunavarna Árnessýslu við hreinsun olíu og braks af veginum eftir umferðaróhappið. Hinn síðarnefndi hafi gert stefnanda reikning vegna hreinsunarinnar að fjárhæð 111.780 kr. Stefnandi hafi endur krafi ðstefnda um kostnaðinn með reikningi dags 3. desember 2019. Dráttarvaxta sé krafist frá gjalddaga reikningsins 3. des ember 2019.

Stefnandi byggi á þvíað allt ofangreint leiði til þess að fallast eigi á kröfu hans umbætur úr ökutækjatryggingu eiganda ökutækisins hjá stefnda.

Varðandi dráttarvaxtakröfu sína vísar stefnandi til III. kafla laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, einkum 1. mgr. 6. gr., og varðandi málskostnaðarkröfu til XXI. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, einkum 1. mgr. 130. gr.

Málsástæður og lagarök stefnda

Stefndi byggir sýknukröfu sína á því að krafa stefnanda sé skaðabótakrafa vegna almenns fjártjóns en ekki munatjóns og falli því ekki undir hlutlæga ábyrgðar-reglu 1. mgr. 8 8. gr. þágildandi umferðarlaga nr. 50/1987. Á grundvelli meginreglna skaðabótaréttar beri stefnandi alfarið sönnunarbyrði um hið gagnstæða.

Með dómi Landsréttar í máli nr. 148/2020 hafi því verið slegið föstu að stefn-andi gæti, þrátt fyrir lögbundið hlutverk sitt sem vegahaldari þjóðvega, krafist skaða-bóta vegna tjóns sem félli undir hina hlutlægu ábyrgðarreglu 1. mgr. 88. gr. þágildandi umferðarlaga. Landsréttur hafi jafnframt staðfest þá áratugalöngu lagatúlkun og dóma-framkvæmd að undir hlutlæga ábyrgðarreglu umferðarlaga félli ekki almennt fjártjón, þ. e. tjón sem hvorki verður rakið til líkamstjóns né munatjóns.

Stefndi byggi á því að samkvæm t skilgreiningu ólögfestra reglna íslensks skaða bótaréttar afmarkist munatjón við skemmdir eða eyðileggingu hlutar, hvarf hlutar, eða óbeint tjón, farist hlutur eða skemmist. Stefndi telji atvik málsins sýna að tjón stefnanda falli ekki undir skilgreining u hugtaksins munatjón heldur sé það almennt fjártjóns em verði ekki bætt úr lögbundinni ábyrgðartryggingu ökutækja.

Í þessu tilviki hafi vegurinn hvorki skemmst né eyðilagst en skemmd eða eyði-legging sé frumskilyrði þess að tjón teljist munatjón. Þ ótt þrífa þurfi veg til þess að koma í veg fyrir umhverfistjón, fjarlæga staðbundna hálku eða brak verði vegurinn ekki talinn skemmdur og falli því utan skilgreiningarinnar. Slík hreinsun sé ekkiheldur óbeint tjón sem verði rakið til munatjóns heldur einfaldlega almennt fjártjón sem falli utan skil greiningar hugtaksins munatjón, hafi yfirhöfuð orðið tjón.

Á stefnanda hvíli sú skylda samkvæmt meginreglum skaðabótaréttar að tak-marka tjón sitt. Stefndi byggi á því að stefnandi hafi ekki uppfyllt þá skyldu. Stefndi mótmæli því að nauðsynlegt hafi verið að kalla til verktaka með tæki til að hreinsa brak og olíu af veginum. Einfaldlega hefði verið hægt að tína stærsta brakið upp og sópa því braki og öðru sem eftir var af veginum af aðilum á vettvangi. S önnunar-byrðin fyrir því að stefnandi hafi reynt að takmarka tjón sitt sem og að nauðsynlegt hafi verið að kalla til verktaka, eins og gert var, hvíli á stefnanda.

Stefndi mótmæli því enn fremur sem ósönnuðu að nauðsynlegt hafi verið að loka veginum fyrir umferð vegna hreinsunarstarfa í umrætt sinn. Stefnandi beri sönn-unarbyrði þess eins og um öll önnur atriði sem hann byggir skaðabótakröfu sína á, enda hafi hann ákveðið einhliða hvernig ætti að bregðast við.

Stefndi telur framanrakiðs ýna að sýkna beri hannaf öllum kröfum stefnanda.

Til stuðnings kröfu sinni vísar stefndi til þágildandi umferðarlaga nr. 50/1987, einkum 88., 90. og 91. gr., óskráðra meginreglna skaðabótaréttar, einkum um skil-g reiningu munatjóns og almenns fjártjóns, vegalaga nr. 80/2007 og laga nr. 70/2000 um brunavarnir. Um málskostnað er vísað til XXI. kafla laganna.

Niðurstaða

Stefnandi höfðar þetta mál til þess að fá greiddar bætur úr lögboðinni ábyrgð-art ryggingu ökutækis á grundvelli hlutlægrar ábyrgðarreglu 1. málsliðar 1. mgr. 88. gr. umferðarlaga nr. 50/1987. Það er ágreiningslaust að uppfyllt séu þau skilyrði ákvæðis-ins að ökutækið hafi verið í notkun, svo og að orsakatengsl séu á milli notkunar þess og meintst jóns stefnanda. Hins vegar stendur ágreiningur um það hvort tjón hafi orðið og hvers kyns það sé.

Í fræðum og framkvæmd hefur verið litið svo á að það tjón sem falli undir þessa hlutlægu ábyrgðarreglu sé tjón sem verði á mönnum eða munum sem ökutækið flytur svo og tjón sem verður á mönnum og munum utan ökutækis, svo sem slys á vegfarendum og skemmdir á eignum. Talið hefur verið að til munatjóns teljist hvort tveggja tjón á lausafé og fasteignum, sbr. t. d. dóm Landsréttar í máli nr. 148/2019.

Hlutlæg regla 1. mgr. 88. gr. laga nr. 50/1987 hefur hins vegar ekki verið talin taka til almenns fjártjóns, þ. e. tjóns sem hefur hvorki orsakatengsl við munatjón né líkamstjón. Í dæmaskyni hefur verið nefnt til skýringar að almennt fjártjón sé tjón sem verði af því að rekstur stöðvi st vegna verkfalla. Stefndi hefur ekki lagt neitt út af þeirri fullyrðingu sinni að hann telji þetta tiltekna tjón stefnanda almennt fjártjón að öðru leyti en því að hann telji tjónið í þessu tilviki líkara rekstarstöðvunartjóni en muna-tjóni.

Stefnandi byggir á því að þegar hreinsa þurfi veg vegna þess að á honum liggi olía og brak sé hann skemmdur. Hann geti þá ekki gegnt hlutverki sínu, sé tímabundið ónothæfur en ekki hvað síst hættulegur vegfarendum. Kostnaðurinn við að bæta það tjón felist í kostnaðinum við að hreinsa veginn til þess að hann verðinoth æfur á ný, sé ekki lengur hættulegur.

Þurfti að hreinsa olíu af veginum vegna umferðaröryggis?

Til stuðnings því hversu hættulegt það sé, bæði fyrir vegfarendur og vegklæðn-ingu na, að láta hjá líða að hreinsa olíu afvegi lagði stefnandi annars vegar fram skýrslu um sænska rannsókn á því hversu mjög dregur úr viðnámi hjólbarða og vegar þegar dísilolía hefur lekið út á malbiks klæddan veg og hins vegar skýrslu um spænska rannsókn á því að jarðefnaolíur leysi upp vegklæðningar úr jarðbiks blöndum (mal-biksblönd um). Hann lagði einnig fram minnisblað starfsmanns stefnanda þar sem raktar eru helstu niðurstöður beggja þessara rann sókna.

Dómurinn fellst ekki á það með stefnda að stefnandi hefði þurft að afla mats dómkvadds matsmanns á áhrifum olíunnar á veginn. Að mati dómsins er sænska rann-sóknin nægjanleg sönnun þess að það dregur veru lega úr viðnámi milli hjólbarða og malbiks(jarðbiks) eðamalb iksklæðni ngar þegar olíulag liggur á veginum og vegurinn verður mun hálli en hann væri án olíulagsins. Í verstu tilfellum mun það vera svipað viðnámi milli hjólbarða og harðpakkaðs snjós.

Að mati dómsins er spænska rannsóknin að sama skapi nægjanleg sönnun þess að fái jarðefnaolíur að liggja á vegi mýkist bikið (sem einnig er jarðolíu afurð), það dragi úr límhæfni þess eða viðloðunarkrafti, möl og steinefni losni þá frá bikinu og holur geti myndast.

Stefndi vísar til þess að þær rannsóknir sem stefnandi leggi fram til stuðnings því að olía skemmi veginn, annars vegar með því að draga svo úr viðnámi milli hjól-barða og vegar að hannverði hættulegur til aksturs og hins vegar með því að olían nái að veikja bindinguna í vegklæðningunni þannig að holur geti myndast, varði rann-sóknir á dísilolíu. Ekki liggi fyrir hvort sú olía sem lak á veginn hafi verið dísilolía.

Að mati dómsins getur það ekki haft áhrif á úrslit þessa máls enda eru hvort veggja dísilolía og bensínol ía jarðolíu afurðir. Það er því ekki grundvallarmunur á eðlis eiginleikum þeirra hvað þess þætti varðar.

Þurfti að loka veginum?

Stefndi vísar einnig til þess að ósannað sé að nauðsynlegt hafi verið að loka veginum vegna hreinsunar hans þótt nauðsynleg t hefði verið að loka honum vegna rannsóknar lögreglu á atvikum slyssins.

Myndir af vettvangi sýna að á veginum var brak úr báðum bílunum svo og olíublettur. Að mati dómsins var ekki óhætt að aka um veginn á meðan þetta lá á honum. Hefði bifreið ekið yfir brakið hefði það eða brot úr því getað kastast í bifreiðar sem komu á móti eða þær sem óku fyrir aftan og hefðu þær getað skemmst af þeim sökum. Óforsvaranleg hálka var á þeim stað á veginum þar sem olía hafði lekið niður á hann. Þ að hefði hreint og klárt verið hættulegt að leyfa akstur á veginum án þess að hreinsa hvort tveggja brakið og olíuna.

Í skýrslu lögreglu segir að slökkviliðsmenn frá Brunavörnum Árnessýslu hafi komið á vettvang og hreinsað brak og olíu af veginum. Á meðan unnið hefði v erið á vettvangi hefði verið lokað fyrir umferð.

Það gefur augaleið að á meðan fólk er að störfum við að sópa upp g lerbrot, hjólkoppa og stuðara svo og sprauta efni yfir olíublett til þess að ná olíu upp af veg-inum getur ekki verið umferð á honum. Að mati dómsins þarf ekki frekari sönnunar við um það að nauðsynlegt var á þeim tíma að loka honum fyrir umferð. Dómurinn fellst ekki á það að nægjanlegt hefði verið að setja merkingar beggja megin við tjóns-stað og hleypa síðan umferð á veginn. Að mati dómsins hefði engu breytt þótt lög-regla, sem hvort eð er var á staðnum, hefði sópað brakinu upp. Þeir sem sinna hreins-unarstörfum á þjóðvegum, hvort heldur lögregla eða slökkvilið, eiga ekki að þurfa að leggja líf sitt í hættu við þau störf.

Að mati dómsins skiptir engu máli við mat á nauðsyn þess að loka veginum hvort hann er þjóðvegur í þéttbýli eða, eins og í þessu tilviki, þjóðvegur milli staða utan þéttbýlis. Dómurinn telur það ekki heldur hafa neina þýðingu hvort á hann hafði fallið malarhlass eða á honum lágu glerbrot svo og brot úr hjólkoppum og stuðurum ásamt olíu. Á meðan veginum var komið í það horf að á honum væru ekki aðskota-hlutir sem gætu aukið hættu vegfarenda eða valdið varanlegum skemmdum á klæðn-ingu vegarins var fólk að störfum á veginum. Því varð að loka honum, í báðar áttir.

Var vegurinn skemmdur?

Vegur sem stefnandi hefur byggt upp, hvort sem á honum er klæðning eða ekki, er hlutbundið verðmæti. Á honum varð árekstur sem olli því að glerbrot, hjól-kopparogbrot úr stuðurum þeyttust út á veginn. Jafnframt lak olía á vegin nú r annarri hvorri bifreiðinni. Að mati dómsins var vegurinn ekki nothæfur sem umferðaræð frá þ ví að áreksturinn varð og þar til þetta allt hafði verið hreinsað af honum. Þar eð veg-urinn gat ekki gegnt hlutverki sínu fyrir vegfarendur, var reyndar hættulegur, telur dómurinn hann því hafa verið skemmdan þar til hann var lagfærður við það að hann var hreinsaður. Að mati dómsins verður því að telja þan n kostnað sem hlaust afþví að hreinsa veginn og koma honum íþaðhorfað hann yrði á ný örugg umferðaræð muna-tjón.

Tjón stefnanda fellur því innan gildissviðs hlutlægrar bótareglu 1. mgr. 88. gr. umferðarlaga nr. 50/1987. Það fellur því einnig innan lögbundinnar ábyrgðartrygg-ingar ökutækisins sem olli tjóninu. Þ að var tryggt hjá stefnda og því ber honum að bæta stefnanda tjónið.

Takmörkun tjóns, þurfti að kalla til verktaka?

Stefndi byggir á því að ónauðsynlegt hafi verið að kalla til verktaka til þess að hreinsa veginn. Stefnandi, sem hafi starfsstöðvar á 18 stöðum á landinu, verði einfald-lega að koma sér upp búnaði til þess að sinna þessum þætti í skyldum sínum sem veg-haldara.

Að mati dómsins getur það ekki haft þýðingu fyrir úrslit málsins hvort stefn-andi á tæki og efni til þess að þrífa t. d. olíu af vegi og sendir eigin mannskap í verkið eða hvort hann semur við slökkvilið og sveitarfélög, sem eiga hvort eð er tækin og efnin, til þess að sinna hreinsunar stöfum sem þessu.

Á meðan margnefnt brak og olía er á veginum er hann skemmdur, ónothæfur, getur ekki gegnt hlutverki sínu þannig að vegfarendur séu öruggir. Til þess að bæta úr þarf að hreinsa veginn. Kostnaður af því telst munatjón. Þessi kostnaður er munatjón burtséð frá því hver sér um hreinsunina. Ekki liggur fyrir að það sé verulega ó dýrara að stefnandi sjái um hreinsunina en að hann semji við aðra um það. Ekki liggur heldur fyrir að það gjald sem Brunavarnir Árnessýslu kröfðust úr hendi stefnanda fyrir verkið sé óeðlilega hátt. Á meðan það liggur ekki fyrir telur dómurinn þessa máls ástæðu ekki getað haggað úrslitum málsins.

Dómurinn telur atvik ekki heldur hafa boðið upp á það að stefnandi hefði sam-ráð við stefnda áður en ákveðið var að hreinsa veginn. Það haggi því ekki greiðslu-skyldu stefnda á grundvelli tryggingarskilmála stefnda um lögboðnar ökutækjatrygg-ingar og margnefndrar hlutlægrar ábyrgðarreglu umferðarlaga þótt hreinsunin hafi verið einhliða ákvörðun stefnanda.

Samandregið

Það er því niðurstaða dómsins að tjón stefnanda sem fólst í kostnaði við að hreinsa olíu og brak af þjóðvegi eftir bílslys sé munatjón. Það falli því undir hlutlæg a bótareglu 1. mgr. 88. gr. umferðarlaga nr. 50/1987. Þar eð bifreiðin sem olli tjóninu sé tryggð hjá stefnda beri honum að bæta stefnanda tjónið.

Dómurinn hefur því hafnað kröfu og málsástæðum stefnda. Í samræmi við það og með vísan til 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 ber stefnda að greiða stefnanda málskostnað. Þegar litið er til umfangs málsins svo og þess að það er rekið samhliða sambærilegu máli milli sömu aðila þykir málskostnaður hæfilega ákveðinn 7 0 0.000 k r. og hefur þá verið tekið tillit til skyldu stefnanda til þess að greiða virðisaukaskatt af málflutningsþóknun lögmanns síns.

I-kvk-nf L-kvk-nf héraðsdómarikveður upp þennan dóm.

DÓMSORÐ

Stefndi, Sjóvá- Almennar tryggingar hf., greiði stefnanda, Vegagerðinni, 1 11.7 80 krónur með dráttarvöxtum, skv. 1. mgr. 6. gr. laga n r. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, frá 3. desember 2019 til greiðsludags.

Stefndi greiði stefnanda 700.000 í málskostnað.

I-kvk-nf L-kvk-nf