S-1673/2007

Mál þetta, sem dómtekið var 20. desember 2007, er höfðað með ákæru, útgefinni af lögreglustjóranum á höfuðborgarsvæðinu 25. október 2007, á hendur A, kt. […] Reykjavík, „fyrir líkamsárás, með því að hafa um klukkan 6 að morgni sunnudagsins 18. júní 2006, slegið J-kk-þf T-kk-þf Ó-kk-þf, kt. […], með krepptum hnefa einu höggi í andlit vinstra megin við efri vör, þar sem J-kk-nf T-kk-nf stóð framan við verslunina Herragarðinn sem staðsett var á horni Laugavegar og Bergstaðastrætis, nánar tiltekið við Laugaveg 13, með þeim afleiðingum að af hlaust brot á rót við apical þriðjung vinstri framtannar (vinstri miðframtannar nr. 21) svo fjarlægja þurfti tönnina, ásamt því sem af hlaust talsverður bjúgur og bólga á efri vör vinstra megin, mar í munni og mar á vör vinstra megin í andliti.“

Þetta er talið varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20/1981 og 110. gr. laga nr. 82/1998.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar.

Af hálfu J-kk-ef T-kk-ef Ó-kk-ef er þess krafist að ákærði verði dæmdur til að greiða honum fébætur að fjárhæð 559.635 kr., auk vaxta samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, frá 18. júní 2006 til greiðsludags.

Ákærði krefst þess að hann verði sýknaður en til vara er þess krafist að honum verði gerð vægasta refsing er lög leyfa. Jafnframt er þess aðallega krafist að fyrirliggjandi skaðabótakröfu verði vísað frá dómi en til vara að hún verði lækkuð verulega. Þá krefst verjandi ákærða málsvarnarlauna að mati dómsins.

I.

Hinn 21. júní 2006 lagði J-kk-nf T-kk-nf Ó-kk-nf fram kæru hjá lögreglustjóranum í Reykjavík, vegna líkamsárásar sem hann hefði orðið fyrir. Samkvæmt því sem fram kemur í lögregluskýrslu skýrði hann frá því að hafa verið í miðbæ Reykjavíkur ásamt K-kk-þgf, tvíburabróður sínum, og vini þeirra, T-kk-þgf V. G-kk-þgf. K-kk-nf hefði farið á Hverfisbarinn við Hverfisgötu og leitað þar að vinkonu sinni, en kærandi og T-kk-nf beðið eftir honum fyrir utan. Er K-kk-nf hafi komið út, án þess að hafa fundið vinkonu sína, hafi hann greint þeim frá því að hafa hitt B inni á staðnum sem hafi verið með hótanir við K-kk-þf um líkamsmeiðingar. Ástæða þess hafi verið sú að B sé vinur fyrrverandi unnustu K-kk-ef og hafi hún sagt ljótar sögur við B um K-kk-þf, eftir að þau hættu saman. Kærandi kvaðst hafa gengið frá Hverfisbarnum ásamt félögum sínum í áttina að Laugaveginum og með þeim í för hafi verið E-kvk-nf B-kvk-nf S-kvk-nf. B hafi þá komið á eftir þeim með tvo pilta með sér, bent á K-kk-þf og sagt: „Þetta er hann.“ B hafi svo ráðist á K-kk-þf og félagar hans ætlað að fylgja á eftir. Kærandi og T-kk-nf hefðu reynt að ganga á milli og stilla til friðar. Þegar kærandi hafi reynt að halda öðrum piltinum frá þessu hafi pilturinn slegið kæranda hnefahögg í andlitið, á munninn. Um hafi verið að ræða þetta eina högg. Kærandi sagði að árásarmaðurinn heiti A, kallaður […] og væri hann frændi B. Kærandi sagði að K-kk-nf hefði greint sér frá þessu.

K-kk-nf Ó-kk-nf, tvíburabróðir J-kk-ef T-kk-ef, lagði fram kæru 26. júní 2006 á hendur B vegna líkamsárásar sem K-kk-nf hefði orðið fyrir á umræddum stað og tíma. Í kæruskýrslunni kemur fram að K-kk-nf hafi reynt að halda B frá sér, en B hafi samt náð að kýla sig 4-5 höggum í andlitið og skalla á nefið. Árásinni hafi lokið þar sem annað fólk hafi komið að og tekið B frá. A hafi þá á meðan veitt J-kk-þgf T-kk-þgf áverka með hnefahöggi. K-kk-nf dró kæruna á hendur B til baka hjá lögreglu 5. janúar 2007.

Ákærði gaf skýrslu hjá lögreglu 12. febrúar 2007 þar sem hann kvaðst ekki muna eftir að hafa kýlt mann í miðbænum umrætt kvöld og sagðist aldrei hafa kýlt neinn. Þá kvaðst hann ekki muna eftir að hafa hitt B þetta kvöld. Hann minnti að C, D og E hefði verið með sér þetta kvöld. Hann kvaðst ekki þekkja kæranda og að farið hafi verið mannavillt.

Ákærði gaf aftur skýrslu hjá lögreglu 4. maí 2007 þar sem hann áréttaði að þetta hefði ekki verið hann og hann hefði ekki verið viðstaddur þetta.

Vitnið T-kk-nf V. G-kk-nf gaf skýrslu hjá lögreglu 9. janúar 2007. Hann kvaðst hafa verið, ásamt J-kk-þgf T-kk-þgf, K-kk-þgf og E-kvk-þgf, að ganga upp Laugaveginn er kallað var á K-kk-þf. Þau hefðu litið við og séð þrjá menn koma hlaupandi. Einn þeirra, sem heiti B, hefði ráðist á K-kk-þf. Vitnið og J-kk-nf T-kk-nf hefðu reynt að stöðva þessa árás og maður hent vitninu í götuna. Þegar vitnið reyndi að standa upp hafi þessi strákur kýlt J-kk-þf T-kk-þf í andlitið þannig að hann varð allur blóðugur í framan. Þeir hefðu áfram reynt að stöðva árásina og það ekki tekist fyrr en fleira fólk kom þarna að og hjálpaði þeim. Þá hefðu þessir þrír farið í burtu, hver í sína áttina. Vitnið kvaðst ekki þekkja þessa menn, en kannast við B sem hafi ráðist á K-kk-þf. Hina þekkti hann ekki.

Í lögregluskýrslu frá 11. janúar 2007 vegna símtals við B, sem vitni í málinu, kemur fram að hann hafi farið af Hverfisbarnum ásamt tveimur öðrum drengjum og séð síðan K-kk-þf á Laugaveginum. Tveir félagar K-kk-ef hefðu ekki leyft sér að ræða við hann og ýtt sér í burtu. Upp úr því hefði komið til einhverra átaka. B kvaðst ekki hafa séð ákærða kýla J-kk-þf T-kk-þf og minnti að ákærði hefði ekki einu sinni verið á staðnum. Vitnið gaf svo skýrslu hjá lögreglu 14. febrúar 2007 þar sem hann áréttaði að hann hefði ekki séð neinn gefa J-kk-þgf T-kk-þgf högg og ákærði hefði ekki verið á staðnum.

Í lögregluskýrslu, dags. 2. febrúar 2007, vegna símtals degi áður við vitnið E-kvk-þf B-kvk-þf S-kvk-þf, kemur fram að hún hafi skýrt frá því að hafa verið stödd við verslunina Herragarðinn, á Laugaveginum, ásamt J-kk-þgf T-kk-þgf og K-kk-þgf. Þrír strákar hefðu þá komið hlaupandi að þeim og ráðist að K-kk-þgf og J-kk-þgf T-kk-þgf. Vitnið hefði komið sér frá og sest þarna rétt hjá. T-kk-nf hefði reynt að stöðva slagsmálin. Að því er vitnið minnti lagðist K-kk-nf í jörðina og reyndi að skýla sér. Þá sagði hún að tveir af þessum strákum hefðu kýlt J-kk-þf T-kk-þf nokkrum höggum. Síðan þegar hafi farið að blæða úr munni hans hefði vitnið kallað á þá að hætta. Svo hafi drifið þarna að fleira fólk og horft á. Vitnið kvaðst ekki geta sagt með vissu hver hefði veitt J-kk-þgf T-kk-þgf áverka þannig að tönn í honum brotnaði. Hún kvaðst myndu þekkja þess tvo menn sem voru með B á mynd. Fyrir liggur lögregluskýrsla vegna myndflettingar sem fram fór hjá lögreglu 22. febrúar 2007. E-kvk-þgf B-kvk-þgf voru þá sýndar 508 ljósmyndir og benti hún á tvo karlmenn úr þeim hópi, sem væru líkir gerandanum, en hún kvaðst ekki vera 100% viss. Annar þeirra sem hún benti á var ákærði.

Einnig hafði lögregla símasamband við vitnið G-kk-þf A-kk-þf J-kk-þf hinn 5. febrúar 2007. Hann kvaðst ekki hafa orðið vitni að hinum eiginlegu slagsmálum, en komið þarna að þegar J-kk-nf T-kk-nf og K-kk-nf hafi verið að fara á slysadeild. Þá hafi B, A og maður að nafni C verið þarna og ætlað að halda áfram að berja á bræðrunum. Vitnið hefði stöðvað það þar sem hann þekki báða þessa hópa. Vitnið kvaðst hafa heyrt það á vettvangi að A hefði veitt J-kk-þgf T-kk-þgf áverkana.

Jafnframt ræddi lögregla símleiðis við vitnið C hinn 26. apríl 2007. Hann kvaðst hafa verið í bænum með D og ákærða. Þegar þeir hefðu komið á Laugaveginn hafi þeir séð B í einhverju stappi við tvo stráka. Vitnið sagðist ekki muna nákvæmlega hvernig þetta hefði verið en minnti að þessir tveir strákar hefðu báðir verið að ráðast á B og ákærði þá farið að þar sem B sé frændi hans. Þá minnti vitnið að ákærða hafi verið hrint og ákærði þá blandast í átökin. Vitnið sagðist ekki muna eftir neinu höggi.

Í viðtalsskýrslu lögreglu, vegna símtals 7. maí 2007, við vitnið E kemur fram að hann hafi verið ásamt ákærða að skemmta sér umrædda nótt. Hann kvaðst muna eftir einhverjum stimpingum á Laugaveginum, en þar hafi kunningjar ákærða verið eitthvað að rífast. Vitnið og ákærðu hefðu eitthvað blandast í þetta. Þetta hefði verið svona stimpingar, hrindingar og rifrildi. Vitnið kvaðst ekki hafa séð neinn vera laminn, en tók fram að hann myndi þetta ekki nákvæmlega. Þetta hefði svo leyst upp. Vitnið sagðist ekki hafa séð ákærða kýla neinn og staðfesti að ákærði hefði verið á vettvangi.

II.

Í málinu liggur fyrir vottorð T-kk-ef F-kk-ef, sérfræðings á slysa- og bráðasviði Landspítala – háskólasjúkrahúsi, Fossvogi, dags. 8. júlí 2006, sem hann staðfesti fyrir dómi. Í vottorðinu segir að J-kk-nf T-kk-nf hafi komið á slysadeildina 18. júní 2006 kl. 06:35 vegna áverka sem hann hefði orðið fyrir skömmu áður. Hann hefði skýrt frá því að hafa verið sleginn eitt högg í andlitið þegar hann reyndi að verja tvíburabróður sinn. Hafi hann hlotið áverka við þetta á efri vör og tönn losnað. Við skoðun hafi framtönn, vinstra megin að ofan, verið örlítið laus. Hann hafi verið með hrufl, mar og nánast hafi verið sprungið fyrir innan á vörinni, sem krafðist þó ekki sauma. Aðallega hafi þetta virst vera yfirborðssár. Greining var brot á tönnum, mar í munni og mar á vör. Hann var útskrifaður og bent á að hafa samband við tannlækni við fyrsta tækifæri til að meta tannáverka.

Samkvæmt vottorði Þ-kk-ef B-kk-ef tannlæknis, dags. 18. október 2006, var J-kk-nf T-kk-nf við skoðun 19. júní 2006, með „brotna rót við apical þriðjung vinstri framtannar (tönn #21)“. Ekki hafi verið unnt að færa brotin saman og hafi honum verið vísað til Æ-kk-ef R-kk-ef I-kk-ef tannlæknis til frekari meðferðar. Í vottorði Æ-kk-ef R-kk-ef, dags. 9. janúar 2007, kemur fram að umrædd tönn hafi reynst svo illa brotin að ekki reyndist unnt að bjarga henni og því hafi þurft að taka hana.

III.

Verður nú rakinn framburður ákærða og vitna fyrir dómi.

Ákærði sagði að hann hefði verið í miðbænum 17. júní og E verið með honum allt kvöldið. Ákærði kvað sig reka minni til að hafa staðið á umræddum stað. Það gæti verið að þeir hafi labbað að þar sem einhverjar stimpingar voru, en hann muni ekki nákvæmlega eftir þessu. Ákærði neitaði því að hafa tekið þátt í stimpingum eða að hafa kýlt einhvern. Hann kvaðst ekki þekkja J-kk-þf T-kk-þf. Þegar ákærði var spurður um áfengisneyslu sína þetta kvöld sagði hann að það hefði verið eitthvað lítið. Jafnframt kom fram hjá ákærða að hann hefði ekki verið á Hverfisbarnum.

J-kk-nf T-kk-nf Ó-kk-nf kvaðst hafa verið með K-kk-þgf, bróður sínum, og vini umrætt sinn. Þeir hefðu farið á Hverfisbarinn þar sem bróðir hans fór inn og hitti B, góðan vin fyrrverandi kærustu K-kk-ef, sem hefði farið að hóta K-kk-þgf. K-kk-nf hefði greint þeim frá því er hann kom út að B ætlaði að berja hann og þeir gengið í burtu. Stuttu síðar hefðu þeir sest þar sem er verslunin Tiger. Þá hefði B komið ásamt ákærða og öðrum strák og ráðist á bróður sinn. B hefði „farið í“ bróðurinn og hinir í fyrstu staðið hjá en svo ætlað að fara „í leikinn“. Þá hefði J-kk-nf T-kk-nf, ásamt vini sínum, haldið þeim í burtu og J-kk-nf T-kk-nf hrint ákærða einu sinni. Eftir smákýting hefði bróðir J-kk-ef T-kk-ef fallið og hinir ætlað að fara í hann. J-kk-nf T-kk-nf hefði þá haldið í þá og ýtt aðeins við ákærða. Þá „út úr engu“ hefði J-kk-nf T-kk-nf fengið eitt högg í andlitið þannig að tönnin rótarbrotnaði. Hann sagði að það hefði verið ákærði sem kýldi hann. Um ástand sitt kvaðst hann hafa verið búinn að drekka 2 bjóra og ekki verið ölvaður. Nánar aðspurður um atvik sagðist hann ekki vita nákvæmlega hvaðan ákærði kom, en dró þá ályktun að hann hefði komið með B af Hverfisbarnum. Um það hvernig J-kk-nf T-kk-nf vissi nafn árásarmannsins sagði vitnið að bróðir hans hefði fengið upplýsingar um það frá B. Einnig sagði J-kk-nf T-kk-nf að annar maður hefði ætlað að blandast í átökin. Um það hver það hefði verið kvaðst hann hafa heyrt að það hefði verið C, en hann væri ekki viss um hvort það væri rétt nafn. Þá sagði hann að árásarmaðurinn hefði ekki verið klæddur yfirhöfn og verið í skyrtu og gallabuxum. Fram kom að J-kk-nf T-kk-nf hefði fengið greiðslu frá vátryggingafélagi, að fjárhæð 267.000 kr., vegna áverka á tönn. Hann hefði sjálfur þurft að leggja út 100.000 kr. vegna tannviðgerðar.

Vitnið K-kk-nf Ó-kk-nf greindi frá því að hafa verið á Laugaveginum umrætt sinn, eftir að hafa gengið frá Hverfisbarnum, ásamt J-kk-þgf T-kk-þgf, T-kk-þgf og vinkonu hans. Þá hefðu B, ákærði og vinur hans komið hlaupandi að þeim. Sagði vitnið að þá hefði kýtingur byrjað milli B og vitnisins. Um það hvort aðrir hefðu blandast í þetta sagði vitnið að G-kk-nf hefði komið eftir á en ekki gert neitt. Aðspurður hvort vitnið hefði fylgst með bróður sínum, J-kk-þgf T-kk-þgf, meðan á þessu stóð, kvaðst vitnið hafa átt fullt í fangi með að halda B og lítið getað séð bróður sinn, en séð að hann var kýldur einu sinni. Vitnið sagði að ákærði hefði kýlt bróður sinn. Þegar vitnið var spurður hvort hann hefði séð það greinilega kvaðst hann ekki hafa gert það, en séð að hann fékk högg í andlitið. Hann gat ekki lýst því hvort höggið hafi verið veitt með krepptum hnefa eða flötum lófa, hann hefði ekki séð það. Þá gat vitnið ekki lýst því hvernig árásarmaðurinn var klæddur, en langt væri síðan þetta gerðist. Vitnið kvaðst ekki hafa neytt áfengis og verið á bifreið. Þá sagði vitnið að fleiri hefðu ekki blandast í átökin, reyndar hefði B-kk-nf vinur hans komið þarna að og hjálpað honum aðeins. Vitnið staðfesti framburð sinn hjá lögreglu um að B hefði slegið sig 4-5 höggum. Vitnið kvaðst ekki vita hvort ákærði hefði komið út af Hverfisbarnum með B, en sagði að þeir hefðu komið gangandi upp Laugaveginn. Um það að vitnið dró kæru sína á hendur B til baka kvaðst vitnið hafa hitt B 2-3 vikum eftir að þetta hefði átt sér stað. Þeir hefðu talað saman og orðið sáttir. B hefði beðist fyrirgefningar á þessu máli og vitnið þá ákveðið að draga kæruna til baka. Svo hefði lögreglan sagt við vitnið að með því að draga kæruna til baka myndi hann flýta fyrir máli J-kk-ef T-kk-ef.

Vitnið T-kk-nf G-kk-nf kvaðst hafa verið með K-kk-þgf og J-kk-þgf T-kk-þgf umrætt sinn. Þeir hefðu verið á gangi, upp Laugaveginn, er vitnið heyrði öskur og leit við. Þrír menn hefðu gengið að þeim og einn verið í broddi fylkingar. T-kk-nf hefði reynt að tala manninn til en það ekki gengið vel. Maðurinn hefði veist að K-kk-þgf. Vitnið kvaðst hafa reynt að stöðva slagsmál sem byrjuðu og sér hafi verið ýtt í jörðina. Þetta hefði haldið áfram og J-kk-nf T-kk-nf verið kýldur. Í framhaldinu hefði þetta leyst upp. Vitnið sagði að sá sem hrinti sér og kýldi J-kk-þf T-kk-þf hefði verið sami maðurinn, ákærði í máli þessu. Aðspurður hvort vitnið hefði séð hnefahöggið greinilega svaraði hann því játandi. Um það hvort það hefði verið með krepptum hnefa eða flötum lófa minnti vitnið að það hefði verið með krepptum hnefa. Höggið hefði lent á munnsvæðinu og kvaðst vitnið muna eftir hljóðinu. Vitnið sagði að J-kk-nf T-kk-nf hefði ekki verið blóðugur í andliti en sagst finna til. Þá hefði vitnið séð að tönnin var laus. Þegar borinn var undir vitnið framburður hans hjá lögreglu 9. janúar 2007, um að J-kk-nf T-kk-nf hafi verið allur blóðugur í framan, kvaðst hann ekki muna þetta. Vitnið kvaðst ekki hafa séð árásarmanninn áður. Þegar vitnið var inntur eftir því hvernig hann vissi nafn árásarmannsins sagði hann að honum hefði verið sagt að sá sem hefði ýtt honum í jörðina héti A. Vitnið sagði að árásarmaðurinn hefði verið í skyrtu og gallabuxum.

Vitnið E-kvk-nf B-kvk-nf S-kvk-nf sagði að þetta hefði verið mikill misskilningur og ekki stór slagsmál. Þetta hefði tekið fljótt af. Vitnið kvaðst hafa verið með J-kk-þgf T-kk-þgf, K-kk-þgf og T-kk-þgf. Vitnið sagði að B væri kærasti góðrar vinkonu sinnar og því hafi hún ekki viljað blanda sér í þetta mál. Vitnið sagði að […] hefði kýlt J-kk-þf T-kk-þf. Um það hvort höggið hefði verið veitt með krepptum hnefa eða flötum lófa, og hvar það lenti, kvaðst vitnið vita að það hefði lent framan í honum því hún hefði séð hann 5 sekúndum eftir það og blætt hefði úr munni hans. Er vitnið var spurð hvort hún hefði ekki séð sjálft höggið svaraði hún því til að hún hefði horft á þetta allt og sagði að það væri mikið að horfa á nokkra stráka og alla með læti. Þá sagði hún að tvö ár væru liðin. Þegar vitnið var innt eftir því hvort framburður hennar hjá lögreglu væri réttur, um að tveir menn hefðu slegið J-kk-þf T-kk-þf, sagði hún að bæði hann og K-kk-nf hefðu fengið högg. K-kk-nf hefði fengið tvö högg og J-kk-nf eitt sem hún muni mjög vel eftir, því tönnin hafi næstum dottið úr. Vitnið kvaðst ekki getað sagt, er hún horfði á ákærða fyrir dómi, að hann væri […]. Hún myndi bara að þetta kvöld var árásarmaðurinn kallaður […]. Um það hvernig hún vissi að hann var kallaður […] sagði hún að hinir strákarnir hefðu talað við hann, þetta hefði verið einhver […] og allir verið að tala við einhvern […]. Vitnið sagði að svo langt væri um liðið að hún muni ekki hvernig hann leit út og gat ekki lýst því hvernig árásarmaðurinn var klæddur. Vitnið var nánar innt um framburð hennar hjá lögreglu sem er svohljóðandi: „Þessir þrír strákar, B var einn af þeim, réðust eins og áður sagði á J-kk-þf og K-kk-þf. K-kk-nf að mig minnir lagðist í jörðin og reyndi að skýla sér. Tveir af þessum kýldu J-kk-nf nokkrum höggum.“ Um það hvort þetta væri réttur framburður sagði hún að þetta væri örugglega rétt. Hún kvaðst ekki hafa viljað koma fyrir dóm því hún gæti ekki sagt að hún muni þetta. Vitnið kvaðst ekki hafa verið undir áhrifum áfengis umrætt sinn.

Vitnið G-kk-nf A-kk-nf J-kk-nf sagði að K-kk-nf hefði hringt í sig og beðið um hjálp. Þegar vitnið kom á vettvang hafi „þeir“ verið að rífast. Vitnið sagði að hann muni ekki eftir því að hafa séð ákærða þarna. Vitnið kvaðst hafa talað lengi við B og séð að það blæddi úr K-kk-þgf. Vitnið hélt að bróðir K-kk-ef hafi þá verið farinn.

Vitnið B frændi ákærða, lýsti því að hann hefði verið að skemmta sér með kunningjum sínum í miðbænum umrætt sinn. Hann kvaðst hafa verið með C, félaga sínum, á Hverfisbarnum. Það gæti verið að D hafi einnig verið þarna. Vitnið kvaðst hafa farið upp á Laugaveg þar sem komið hefði til stimpinga. Um það milli hverra það hefði verið sagði vitnið að það hafi t.d. verið hann sjálfur, við strák að nafni K-kk-nf, en ákærði hefði ekki verið þarna. Einhverjir strákar hefðu verið með K-kk-þgf, sem vitnið vissi ekki deili á, en þeir hefðu ekki tekið þátt í stimpingunum. Vitnið sagði að strákur að nafni G-kk-nf hefði komið þarna að og ætlað að stökkva inn í þetta en verið stöðvaður. Um ástand sitt umrætt kvöld sagði vitnið að hann hefði neytt áfengis í litlu magni. Vitnið vildi ekki tjá sig um slagsmál við K-kk-þf eða um það hvort vitnið hefði kýlt J-kk-þf T-kk-þf. Um ástand sitt umrætt sinn kvaðst vitnið hafa drukkið einn bjór.

Vitnið C skýrði frá því að hafa verið á Hverfisbarnum ásamt „[…]“ og B. Þeir hefðu farið af staðnum og upp á Laugaveg. Þar hefðu þeir séð E og ákærða. Vitnið sagði að B og einhver annar strákur hefðu lent í einhverjum ryskingum. Aðspurður hvort ákærði hefði blandast inn í átökin kvaðst vitnið ekki geta sagt til um það þar sem hann myndi það ekki nógu skýrt. Vitnið kvaðst hafa verið búinn að neyta áfengis en verið vel áttaður. Vitnið vissi ekki til þess að einhver hefði verið kýldur eða meiðst. Þegar borin var undir vitnið lögregluskýrsla, vegna símtals við hann 26. apríl 2007, þar sem haft er eftir vitninu að hann minni að ákærða hafi verið hrint og ákærði þá blandast í átökin, vildi vitnið draga það til baka. Hann hefði ekki verið fullviss um þetta þegar lögreglan hringdi. Vitnið kvaðst vera vinur ákærða.

Vitnið E kvaðst hafa verið með ákærða allt kvöldið. Vitnið sagði að einhverjar ryskingar hefðu átt sér stað en þeir hefðu ekki tekið þátt í því. Vitnið kvaðst ekki geta borið um það hverjir hefðu tekið þátt í ryskingum. Vitnið kvaðst hafa verið búinn að neyta áfengis en ekki mikils. Um það hvernig ákærði var klæddur umrætt kvöld sagði vitnið að hann hefði verið í skyrtu, en kvaðst ekki muna það. Þá taldi vitnið að ákærði hefði verið í gallabuxum, eins og algengt er. Jafnframt sagði vitnið að þeir hefðu ekki farið á Hverfisbarinn að því er vitnið minnti.

IV.

Ákærði hefur neitað sök. Hann neitaði því hjá lögreglu að hafa verið á vettvangi. Fyrir dómi kannaðist hann hins vegar við að hafa komið að einhverjum stimpingum á Laugaveginum en ekki tekið þátt í þeim. Þrátt fyrir að það sé með nokkrum ólíkindablæ að ákærði, sem kveðst hafa neytt lítils áfengis, hafi ekki munað eftir því hjá lögreglu að hafa séð B, frænda sinn, þarna í stimpingum, verður ekki hjá því litið að vitni eru ekki á einu máli um að ákærði hafi ráðist á J-kk-þf T-kk-þf eins og í ákæru greinir. Það liðu rúmir 6 mánuðir og allt að 10 mánuðir frá því atvik áttu sér stað og þar til lögregla ræddi við vitni. Þá var ákæra ekki gefin út fyrr en í lok október 2007. Þegar svo langur tími líður hlýtur það óhjákvæmilega að hafa áhrif á minni vitna og áreiðanleika þeirra. Öll vitni í málinu eru annað hvort skyldmenni eða vinir annars vegar ákærða og hins vegar kæranda, J-kk-ef T-kk-ef.

Af framburði vitna verður ráðið um aðdraganda málsins að eftir að K-kk-nf hitti B á Hverfisbarnum hélt J-kk-nf T-kk-nf ásamt K-kk-þgf, T-kk-þgf og E-kvk-þgf upp á Laugaveg. Stuttu síðar hafi B, ásamt tveimur öðrum, séð K-kk-þf þar og talið sig eiga eitthvað vantalað við hann. Svo virðist sem C og „D“ hafi verið með B í för frá Hverfisbarnum og þeir hitt ákærða og E á Laugaveginum. Þar kom til stimpinga milli B og K-kk-ef og J-kk-nf T-kk-nf og T-kk-nf reynt að koma K-kk-þgf til hjálpar. Þá nefndi K-kk-nf fyrir dómi að B-kk-nf, vinur hans, hefði komið þarna að, en hans var ekki getið hjá lögreglu. Jafnframt hélt J-kk-nf T-kk-nf að C hefði blandast í átökin. Ljóst er að þarna hefur verið nokkur ringulreið og J-kk-nf T-kk-nf hlotið áverka.

J-kk-nf T-kk-nf hefur greint frá því að hafa fengið högg í andlitið frá ákærða. Hann sagði að K-kk-nf bróðir sinn hefði fengið upplýsingar um árásarmanninn frá B, sem sjálfur sætti ákæru fyrir líkamsárás, á K-kk-þf. Þótt þarna hafi verið allmargt fólk hefur aðeins eitt vitni, að kæranda undanskildum, T-kk-nf G-kk-nf, borið um það fyrir dómi að hafa séð J-kk-þf T-kk-þf kýldan í andlitið.

Við mat á sönnunargildi framburðar T-kk-ef verður að líta til þess að hann er vinur kæranda. Hjá lögreglu kvaðst hann ekki þekkja til árásarmannsins og gaf ekki lýsingu á honum. Er vitnið var inntur eftir því fyrir dómi hvernig hann vissi nú nafn árásarmannsins kvað hann að honum hefði verið sagt að hann héti A. Þegar hann var spurður hvort höggið hefði verið veitt með krepptum hnefa eða flötum lófa var svarið ekki afdráttarlaust og minnti hann að það hefði verið með krepptum hnefa. Þegar vitninu var bent á misræmi í framburði hans hjá lögreglu og fyrir dómi, um það hvort J-kk-nf T-kk-nf hefði verið blóðugur, sagði vitnið að hann myndi þetta ekki. Allt þetta þykir draga nokkuð úr trúverðugleika vitnisins.

Framburður K-kk-ef er ekki ótvíræður um það að ákærði hafi kýlt J-kk-þf T-kk-þf enda kvaðst hann hafa átt fullt í fangi með að halda B og lítið getað séð til bróður síns. Hann gat hvorki lýst högginu né því hvernig árásarmaðurinn var klæddur. E-kvk-nf B-kvk-nf sagði fyrir dómi að hún hefði ekki séð sjálft höggið og er hún leit á ákærða í dómsalnum við aðalmeðferð málsins kvaðst hún alls ekki geta sagt að ákærði væri árásarmaðurinn. Til þess er að líta að við myndbendingu hjá lögreglu var hún ekki viss um að árásarmaðurinn væri ákærði. Ekki var óeðlilegt að hún benti á mynd af ákærða þar sem hann var staddur á vettvangi. Einnig verður að líta til þess að hún staðfesti að framburður hennar hjá lögreglu væri réttur um að tveir af þremur strákum hefðu kýlt J-kk-þf T-kk-þf nokkrum höggum. Enn fremur er til þess að líta að B hefur neitað að svara því hvort hann hafi kýlt J-kk-þf T-kk-þf.

Að öllu þessu virtu er ekki útilokað að það hafi verið einhver annar en ákærði sem sló J-kk-þf T-kk-þf eða veitti honum áverka og jafnvel án þess að um beina árás væri að ræða. Þykir slíkur vafi leika á því að ákærði hafi slegið J-kk-þf T-kk-þf í andlitið, með þeim hætti og afleiðingum sem í ákæru greinir, að sýkna ber hann af þeirri háttsemi sem honum er gefin að sök, sbr. 45.-47. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

V.

Eftir þessum málsúrslitum og með vísan til 3. mgr. 172. gr. laga nr. 19/1991 ber að vísa bótakröfu J-kk-ef T-kk-ef frá dómi. Þá ber samkvæmt 1. mgr. 166. gr. laga nr. 19/1991 að fella allan sakarkostnað á ríkissjóð, alls 237.350 krónur. Annars vegar er þar um að ræða kostnað vegna læknisvottorða, samtals 28.190 krónur, og hins vegar þóknun verjanda ákærða, G-kk-ef Ó-kk-ef H-kk-ef héraðsdómslögmanns, sem þykir hæfilega ákveðin 209.160 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið H-kk-nf G-kk-nf S-kk-nf, fulltrúi lögreglustjóra höfuðborgarsvæðisins.

Dóm þennan kveður upp S-kvk-nf B-kvk-nf, settur héraðsdómari.

D ó m s o r ð:

Ákærði, A, er sýkn af ákæru í málinu.

Bótakröfu J-kk-ef T-kk-ef Ó-kk-ef er vísað frá dómi.

Allur sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, 237.350 krónur, þar með talin 209.160 króna þóknun skipaðs verjanda ákærða, G-kk-ef Ó-kk-ef H-kk-ef héraðsdómslögmanns.

S-kvk-nf B-kvk-nf