S-185/2014

Mál þetta, sem þingfest var 15. apríl 2014 og dómtekið 10. október sl., var höfðað með ákæru ríkissaksóknara, dagsettri 2. apríl 2014, á hendur F-kk-þgf F-kk-þgf, kt. 000000-0000, Erluási 29, Hafnarfirði,

„fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás og líkamsmeiðingar af gáleysi, með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 13. maí 2012, á veitingastaðnum B5 að Bankastræti 5 í Reykjavík, kastað eða slegið glerglasi í andlit A, kt. 000000-0000, með þeim afleiðingum að glasið eða brot úr því köstuðust á B, kt. 000000-0000, og í hægra auga hennar, og síðan slegið A ítrekuðum hnefahöggum í andlit og líkama. Af þessu hlaut A sár á hægra kinnbeini og á höku og margar grunnar yfirborðsrispur dreift um andlitið og B hlaut sár í hvítu hægra auga, sem saumað var í aðgerð, og skerta sjón á hægra auga.

Telst þetta varða við 2. mgr. 218. gr. og 219. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Ákærði kom fyrir dóminn við þingfestingu málsins og neitaði þá sök og mótmælti bótakröfunni. Verjandi ákærða lagði fram greinargerð 16. maí sl. Áður en til aðalmeðferðar kom féll brotaþoli B frá bótakröfu sinni í málinu. Hófst aðalmeðferð 23. september sl., og var framhaldið 10. október sl. Að loknum málflutningi var málið dómtekið.

Málsatvik.

Upphaf málsins er að lögreglu barst tilkynning um að sjúkrabifreið væri á leið að skemmtistaðnum B5 í Bankastræti vegna manns með skurð eftir líkamsárás. Stuttu eftir að lögregla kom á staðinn gaf A sig fram ásamt dyraverði. A vildi ekkert tjá sig við lögreglu og vildi komast á slysavarðstofu sem fyrst. Þá hitti lögreglan fyrir B í miklu uppnámi og sjáanlega með áverka í andliti. Var ákveðið að flytja bæði í sjúkrabifreið á slysavarðstofu. Er B kom auga á A varð hún mjög æst og kvað A hafa veitt sér áverkana. Í viðtali við lögreglu á slysavarðstofu kvað B A hafa áreitt sig allt kvöldið inni á skemmtistaðnum B5. Hann hafi verið mjög ágengur við hana og káfað á henni. Hún hafi sagt honum að láta sig í friði en þá hafi hann kastað glerglasi í andlitið á henni og í framhaldi hafi nokkrir strákar ráðist á A en B vissi ekki nöfnin á þeim.

Læknisvottorð og önnur sönnunargögn.

Í gögnum málsins liggja fyrir nokkur læknisvottorð.

Í læknisvottorði, dagsettu 5. júlí 2012 frá slysa- og bráðadeild Landspítala, segir að B hafi leitað þangað kl. 04:54 umrædda nótt. Er haft eftir henni að hún hafi verið á skemmtistað fyrr um kvöldið. Maður hafi verið að áreita hana allt kvöldið. Sá maður hafi komið að henni með glas sem hafi slegist í höndina á henni og virst hafa brotnað og í framhaldi hafi hún fengið glerflís eða glerbrot í augað. Þá segir í vottorðinu að í nótum frá augndeild sé sagt að glasi hafi verið kastað í andlit hennar og hún hafi við það fengið glerbrot í auga. Í niðurstöðum vottorðsins kemur fram að ekki sé lýst öðrum áverkum en að í hvítunni í hægra auga sjáist V-laga sár 2 x 3 mm. Hafi þetta náð dálítið ofan í hvítuna samkvæmt skoðun en ekki hafi verið að sjá aðra áverka og ekki hafi öðrum áverkum verið lýst í sjúkraskrá.

Áverkavottorð C, dagsett 4. október 2012, liggur fyrir. Segir þar að aðskotahlutur hafi farið í auga eða í gegnum það eða inn um náttúrlegt líkamsop. Í sjúkrasögu segir að tuttugu og eins árs kona hafi komið 13. maí til augndeildar vegna áverka á hægra auga. Hún hafi verið á skemmtistað um nóttina og glasi verið kastað í andlit hennar. Í niðurstöðum segir að við skoðun mælist þrýstingur 9 á hægra og 15 á vinstra auga.

Vottorð C læknis, dagsett 27. janúar sl., liggur fyrir. Þar segir að sjúklingur hafi komið á augndeild 13. maí 2012 um nóttina, sem hafi fengið bjórglas í átt að hægra auga. Við skoðun hafi komið í ljós að hún var með gegnumgangandi sár „temporalt“ á hægra auga, „penetrerandi sár á sclera“. Hún hafi því verið tekin til aðgerðar 13. maí 2012 og sárið saumað í svæfingu. Í þessari aðgerð hafi komið í ljós að sárið var V-laga ca tvo mm frá „limbu“ með glerhlaup í opinu. Sárið sé 2x3 mm. Það fáist góð „adaptation“ í aðgerðinni. Eftir aðgerð hafi sjúklingur verið aumur í auganu og bati verið hægur. Þann 7. september 2012 sé hún í erfiðleikum með „focus“ og verði þreytt við vinnu. Sjón á hægra auga sé þá 0,65 gegnum lítið gat. Þrýstingur á hægra auga 15 og það sé góður bati á auganu með vægum roða „temporalt“ á auganu en „cornea“ tær og fremri hlutar eðlilegir og augnbotnar eðlilegir með eðlilegri sjóntaug og eðlilegum æðastatus. Við komu í Sjónlag í mars 2013 sé hún jafnframt með þreytu og vanlíðan við vinnu. Finnst samhæfing augna erfið. Þá hafi augnstatus verið svipaður með sjón 0,5. Hún fái væg plús gleraugu til að prófa við nærvinnu.

Vottorði D læknis, dagsett 12. október 2012, vegna A liggur fyrir. Þar segir að A hafi leitað á slysadeild kl. 04:50 að morgni. Hann hafi komið út af andlitsáverkum. Sagðist hafa verið að skemmta sér og hafa fengið glas í andlitið. Við skoðun hafi hann verið með margar grunnar yfirborðsrispur dreift um andlitið. Það samrýmist því að glas hafi brotnað og rispað á honum andlitið. Það hafi verið um cm sár þvert á hökunni og þriggja til fjögurra cm sár yfir hægra kinnbeini. Sárið á hökunni hafi mjög sennilega verið skurður eftir glerbrot en sárið á hægra kinnbeini hafi verið svolítið marið í börmunum og gæti mögulega verið frekar höggáverki en skurðáverki. Sárin hafi verið þrifin upp og sex spor saumuð í sár á kinnbeini og tvö spor saumuð í skurð á höku. Þann 14. maí 2012 hafi A leitað aftur á slysadeild þar sem hann hafi fundið fyrir glerbroti í öðru sári á hægri kinn. Hafi hann reynst vera með nokkurra millimetra glerflís þar í grunnu sári sem hafi verið fjarlægð.

Í málinu liggja fyrir mynddiskar úr eftirlitsmyndavélum skemmtistaðarins B5 frá umræddu kvöldi.

Skýrslur fyrir dómi.

Ákærði gaf skýrslu fyrir dóminum og kvaðst hafa hitt E, F og B fyrr um kvöldið og þau farið saman á skemmtistaðinn B5. Þar hafi verið einstaklingur að áreita B og hafi E bent honum á að fara. Þegar ákærði kom að hafi einhverjar ýtingar verið á milli E og mannsins, ákærði sagt manninum að fara en hann ýtt ákærða snögglega í burtu. Ákærði hafi þá rætt við manninn aftur og tekið utan um hann og beðið hann að koma með sér í burtu. Maðurinn hafi þá hent ákærða í jörðina með þeim afleiðingum að ákærði setti hendurnar fyrir sig og hefði orðið mjög reiður og slegið til mannsins áður en maðurinn myndi ráðast á hann aftur. Þegar þessu var lokið hafi ákærði farið út af staðnum. Ákærði kvaðst aðspurður hafa slegið manninn tvisvar til þrisvar. Ákærði kvaðst ekki hafa talað við dyravörð en hélt að stelpurnar hefðu gert það. Ákærði kvaðst hafa verið undir áhrifum áfengis þetta kvöld. Aðspurður kvað ákærði það geta verið að hann hafi verið með glas í hendi úti á dansgólfinu um kvöldið en ekki stuttu áður en árásin átti sér stað. Aðspurður um það hvort ákærði hafi verið með áverka á höndum þegar hann kom út af skemmtistaðnum, sagðist ákærði ekki muna til þess sérstaklega en hann væri iðnaðarmaður og væri oft með fleiður á höndum. Ákærði kvaðst ekki hafa vafið neinu um höndina á sér þegar hann fór út af staðnum. Ákærði kvað B ekki hafa verið komna með áverka þegar ákærði fór út af staðnum og kvaðst hafa séð það á upptökum úr eftirlitsmyndavélum B5. Ákærði kannaðist við sig af myndbandinu og játaði að hafa kýlt A eins og sjáist á myndbandinu.

Vitnið D læknir kom fyrir dóminn og staðfesti vottorð sem hann hafði gefið út og liggja í málinu. Kvað hann tvær skýringar hafa komið á áverkanum. B hafi sagt hjúkrunarfræðingi í móttöku að glas hafi slegist í hendi hennar og hún fengið glerbrot vegna þess. Önnur saga hafi verið frá augndeildinni en þar hafi sú skýring verið gefin á áverkanum glasi hafi verið kastað í andlit hennar. Lýsti vitnið áverkanum á auganu sem hann hafi verið eftir glerbrot en ekki þurfi mikið högg til að slíkur áverki komi eftir glerbrot.

Vitnið kvaðst hafa litið á A en hann hafi sagst hafa fengið glas í andlitið sem brotnaði. Við komu hafi verið mikið af grunnum yfirborðsrispum í andliti hans. Það gæti samrýmst því að vera eftir glerbrot. Að auki hafi A verið með sár á kinnbeini og mar í köntum, sem gæti verið eftir högg og hafi þurft að sauma það saman, og einnig sár í höku sem þurfti að sauma. Daginn eftir hafi A komið aftur þar sem taka þurfti glerbrot úr sári sem ekki hafi þurft að sauma.

Vitnið G kom fyrir dóminn og kvaðst hafa verið á B5 umrætt sinn og séð B liggjandi úti í horni uppi við barinn. Vitnið hafi beygt sig niður að henni og séð á henni blóð, reist hana upp og dregið hana út og beðið um að kallað yrði á sjúkrabíl. Þegar vitnið kom út hafi sjúkrabíll verið á staðnum. B hafi farið inn í sjúkrabílinn en annar maður verið þar fyrir. B hafi þá öskrað: „Þetta var hann, þetta var hann.“ B hafi þá verið tekin út úr sjúkrabílnum. Vitnið kvaðst ekki vita hvaða maður það var sem B benti á. Vitnið rámaði í að sá maður hafi verið að áreita B fyrr um kvöldið.

Vitnið H lögreglumaður kom fyrir dóminn og kvaðst hafa verið sendur á B5 vegna tilkynningar um mann með skurð í andliti. Vitnið hafi hitt manninn og spurt út í atvik en hann hafi ekki getað útskýrt hvað gerðist. Stúlka hafi komið þar einnig með áverka í andliti. Hvorugt þeirra hafi getað útskýrt fyrir lögreglu hvað hafi gerst. Þau hafi því verið sett bæði inn í sjúkrabifreið. Hafi stúlkan brjálast og sagt að maðurinn væri sá sem hefði veitt henni áverkana. Þegar þau voru komin upp á slysadeild hafi vitnið talað við stúlkuna. Hún hafi sagt þennan mann hafa áreitt sig á skemmtistaðnum og hafi hann kastað glerglasi í andlitið á henni. Í framhaldi hafi einhverjir vinir hennar ráðist á þann mann. Vitnið kvaðst einnig hafa rætt við manninn á slysadeildinni en hann hafi ekki sagst muna neitt.

Vitnið I kom fyrir dóminn en hann kvaðst hafa unnið sem barþjónn þetta kvöld á B5. Vitnið mundi til þess að hafa verið að afgreiða félaga sína á barnum og orðið vart við læti fyrir aftan þá og einhver kastað glasi. Vitnið hafi ekki séð hver gerði það en fljótlega á eftir hafi stúlka komið og sagst hafa fengið eitthvað í augað. Ryskingar hafi verið í gangi, kannski fimm til sex metra frá vitninu. Vitnið kvaðst ekki hafa séð hvað gerðist og ekki séð nákvæmlega hverju var kastað. Framburður vitnisins fyrir lögreglu var borinn undið það og kvað vitnið það vera rétt eftir sér haft. Vitnið kvaðst hafa farið út af staðnum fljótlega eftir atvikið og þar hafi blóðugur maður staðið fyrir utan staðinn. Vitnið taldi að um útlending væri að ræða, milli þrítugs og fertugs, en vitnið hafi ekki rætt við manninn. Vitnið kvað algengt að fólk væri með glas í hendi fyrir utan barinn. Vitnið var spurt hvort það hafi séð glas brotna á barborðinu en vitnið kvað langt um liðið og mörg glös brotna þar. Vitnið kvaðst hafa lýst því sem það varð vitni að fyrir lögreglu. Vitnið kvaðst ekki telja að stúlkan hafi fengið áverkann við barborðið, hún hafi komið upp að barborðinu og þá haldið fyrir andlitið á sér.

Vitnið J lögreglumaður kom fyrir dóminn og kvaðst hafa tekið framburðarskýrslu af A sem kærðum í máli þessu en A hafi verið í fangaklefa þegar vitnið kom á vakt um morguninn. A hafi ekki munað eftir neinu þannig að rannsókn hafi snúist um að fá upptökur úr eftirlitsmyndavélum á B5 og leita að vitnum. Við yfirheyrslur af vitnum hafi komið í ljós að ákærði hafi kastað glasi í andlitið á A. Við yfirheyrslur af vitnum hafi þau fyrst verið látin segja frjálst frá atvikum og síðan hafi vitnum verið sýndar upptökurnar og spurningar verið bornar undir vitnin í framhaldi af því. Við skoðun á upptökum hafi komið í ljós að ákærði kastaði glasi en ekki A.

Vitnið B kom fyrir dóminn og staðfesti að hún hefði fallið frá bótakröfu sinni í málinu. Vitnið kvað mann hafa áreitt sig inni á veitingastaðnum B5, strjúka sig, toga í sig og klípa í rassinn. Fólki sem var með henni hafi verið hætt að standa á sama og orðið hrætt ásamt vitninu. Maðurinn hafi rifið í skyrtu á kærasta frænku hennar og þau öll verið hálfhrædd og allir farið út nema vitnið sem hafi farið í áttina að barnum. Vitnið hafi litið aftur fyrir sig og séð A og síðan séð glas koma á móti sér og vitnið borið höndina fyrir sig, glasið brotnað á hringum vitnisins og farið upp í augu þess. Vitnið kvaðst aldrei hafa séð nein átök, það hafi snúið bakinu í þá átt sem það var að koma úr, litið til baka og þá fengið glasið í höndina. Vitnið kvaðst hafa fengið verulega skerta sjón í kjölfar þessa á vinstra auga. Vitnið kvaðst hafa séð upptöku úr eftirlitsmyndavélum en þær hafi verið óskýrar og vitnið ekki getað sagt neitt um þær. Vitnið kvaðst þó aldrei hafa séð ákærða umrætt sinn en vitnið hafi fengið glerglas í sig, hafi verið marið og með skurði á höndunum. Vitnið kvaðst hafa dregið bótakröfu sína til baka þar sem vitnið teldi að glasið hafi komið frá A en hann hafi starað á sig þegar glasið lenti á vitninu. Hafi glasið komið frá ákærða þá hafi það örugglega ekki verið af ásetningi. Vitnið kvaðst aldrei hafa séð ákærða á skemmtistaðnum og ekki hafa vitað þá hver hann var. Vitnið kvað A ekki hafa verið blóðugan í andliti þegar vitnið sneri sér við og sá hann stara á sig. Vitnið taldi víst að glasið hafi verið heilt þegar það lenti á því og brotnaði. Vitnið kvaðst hafa verið hrætt við A þegar það sá hann í sjúkrabílnum.

Vitnið K kom fyrir dóminn og kvaðst hafa verið á B5 umrætt sinn. Kvaðst vitnið hafa verið að vinna fyrir utan staðinn. Það hafi séð ákærða koma út af staðnum með blóðuga hægri hönd. Vitnið kvaðst ekki hafa séð slagsmálin en staðfesti að það væri rétt sem haft væri eftir því í lögregluskýrslu. Frásögn hans þar væri höfð eftir öðrum.

Vitnið C læknir gaf símaskýrslu fyrir dóminum og staðfesti vottorð sín sem liggja fyrir í málinu. Kvaðst vitnið hafa gert skurðaðgerð á auga B en um hafi verið að ræða sár sem hafi gengið í gegnum hvítu augans. Sárið hafi þurft að sauma saman með nokkrum saumum. Kvað vitnið þurfa talsverðan kraft eða mikinn hraða á hlut til að búa til slíkt gat.

Vitnið L gaf símaskýrslu fyrir dóminum. Kvaðst vitnið ekki hafa orðið vitni að árásinni en orðið vart við að einhver læti hafi verið í gangi og B þá hlaupið í fangið á vitninu með blóð í andlitinu. Kvaðst vitnið halda að B hafi verið á dansgólfinu þegar atvikið átti sér stað en vitnið upp við barinn eða til hliðar við barinn. Vitnið hafi þar hugað að B. Aðspurt kvað vitnið það geta verið rétt eftir sér haft í lögregluskýrslu að það hafi fengið vökva yfir sig en vitnið kvaðst ekki muna það í dag. Vitnið kvaðst hafa séð myndskeið úr eftirlitsmyndavél hjá lögreglu og taldi það þá geta staðfest hver væri hvað á myndskeiðinu.

Vitnið A kom fyrir dóminn og kvaðst hafa verið á skemmtistaðnum B5 umrætt sinn. Vitnið kvaðst muna að það hafi staðið í einhverju stappi við einhverja stráka þar, sem hafi endað með því að hann var sleginn í andlit með þeim afleiðingum að hann fékk skurði í andlitið sem hafi þurft að sauma. Vitnið kvaðst muna eftir því að gleríláti hafi verið beitt og það hafi þurft að láta fjarlægja glerbrot úr sári daginn eftir að önnur sár á vitninu höfðu verið saumuð.

Vitnið E gaf símaskýrslu fyrir dóminum og kvaðst hafa verið á skemmtistaðnum B5 umrætt sinn. Vitnið kvaðst lítið muna svo löngu síðar. Einhver hafi verið að atast utan í frænku kærustu vitnisins og þegar sá hafi verið beðinn um að fara hafi slagsmál brotist út. Vitnið kvaðst hafa talið í upphafi að það hafi verið brotaþoli sem hafi kastað glasi en það hafi verið áður en vitnið sá upptökur úr eftirlitsmyndavélum staðarins.

Vitnið F gaf símaskýrslu fyrir dóminum og kvaðst hafa verið á skemmtistaðnum umrætt kvöld. Þar hafi komið maður sem hafi verið að ónáða frænku vitnisins. Hafi þau beðið manninn að hætta og fara í burtu en hann hafi ekki hlýtt því. Strákarnir hafi verið komnir í einhverjar ýtingar og vitnið þá ákveðið að fara út af staðnum en vitnið hafi verið ódrukkið. Vitnið kvaðst ekki hafa séð árásina sjálfa og ekki hafa vitað hvað gerðist fyrr en vitninu var sýnd myndbandsupptaka úr eftirlitsmyndavél í skýrslutöku hjá lögreglu.

Önnur sönnunargögn.

B gaf skýrslu hjá lögreglu þann 23. maí 2012 og kvaðst þá hafa staðið á miðju dansgólfinu, nær barnum, þegar hún tók eftir að maður hafi starað á sig. Maðurinn hafi áreitt sig, hún beðið hann um að hætta en hann ekki gert það. Vinir hennar hafi beðið manninn að fara en hann þá togað í vinstri hönd hennar á bak við vin sinn E. Hún hafi náð að losa sig og E þá sagt honum að koma sér í burtu. Maðurinn hafi þá „snappað“ og tekið í hálsmálið á E og haldið í bjórglas í hinni hendinni. B kvaðst þá hafa áttað sig á að eitthvað væri að fara að gerast og farið í burtu í átt að barnum en þó bara nokkur skref. Hún hafi séð E losa sig og þau bæði séð þegar þessi maður hafi kastað bjórglasi í sig. Hún hafi borið hægri höndina fyrir sig þannig að höndin hafi farið yfir nef og munn og glasið lent í hendinni og brotnað svo að glerbrotum rigndi yfir hana. Hún hafi fengið skurð á hægra handarbak, skurð yfir vinstri augabrún og glerbrot inn í bæði augu. Glerbrot hafi farið í hægra auga sem fór í gegnum glerlag og hvítu en samt með það miklum krafti að glerbrotið fór út aftur. Hafi þurft að sauma augað í henni. Hún hafi ekki séð slagsmálin sem hafi brotist út eftir þetta. Þá lagði B fram kæru á hendur A.

B mætti á lögreglustöð þann 17. júlí 2012 vegna myndbendingar. Voru henni sýndar níu ljósmyndir og benti hún á A sem manninn sem hafi kastað glasi í andlit hennar. Kvaðst hún muna eftir þessu andliti og hvernig hann hafi horft á hana.

Þann 8. nóvember 2013 gaf B aftur skýrslu hjá lögreglu og lýsti því yfir að hún vildi engu breyta frá fyrri framburði sínum, hún hafi upplifað atburðinn á þann hátt. B kvaðst í raun ekkert þekkja ákærða í máli þessu. Aðspurð um að hún hafi fengið glerbrot í augað þegar ákærði kastaði glasi í brotaþola A, kvað hún það varla geta staðist samkvæmt hennar minni og samkvæmt frásögn lækna en þeir segi að það hafi þurft mjög þungt högg til að fara í gegnum hvítu augans og hlutnum hafi þurft að vera kastað í hana sjálfa til að geta valdið slíkum skaða. B kvaðst hafa séð hlutinn koma í áttina til sín, og hafi hún haft tíma til að setja höndina fyrir andlitið því til varnar og glasið hafi því lent í hendi hennar en hún hafi verið með hringa sem glasið brotnaði á. Þá hafi hún verið með mar á hendinni eftir höggið, enda hafi hún séð hlutinn allan tímann koma í áttina að sér.

B var, eftir frásögn hennar hjá lögreglu, sýnd upptaka úr eftirlitsmyndavélum skemmtistaðarins frá klukkan 04.16.33. Eftir að hafa horft á myndbandsupptökuna taldi B langlíklegast að hluturinn hafi komið í hana þegar ákærði F-kk-nf sló A með glerglasi og það kastast í hana eftir það. Verður niðurstaða máls þessa ekki byggð á skýringu hennar á myndbandsupptökunni.

A var yfirheyrður hjá lögreglu þann 13. maí 2012 og hafði þá réttarstöðu grunaðs manns. Var sakarefnið að hafa kastað glerglasi í stúlku á skemmtistaðnum B5 þá um nóttina. Kvaðst A þá ekki muna til þess að hafa veist að stúlkunni en aftur á móti hafi verið ráðist á hann sjálfan og væri hann með áverka eftir það.

Símaskýrsla var tekin af G 25. maí 2012 vegna atviksins á rannsóknarstigi. Kvaðst hann ekki hafa séð árásina en hann hafi hitt B á B5. Hann hafi séð hana þar sem hún var blóðug og farið með hana út í sjúkrabíl. Þar hafi komið inn maður og hafi B orðið mjög hrædd og skelkuð við að sjá manninn og sagt að það væri sá sem hefði veitt henni áverkana.

Símaskýrsla var tekin af L þann 25. maí 2012 og kvaðst hún hafa staðið upp við barinn og fengið gusu af einhverjum vökva yfir sig. Hún hafi farið að hjálpa B sem hafi verið blóðug í framan. Hún hafi hringt á sjúkrabíl og farið með B út. Þá hafi L séð B ásaka mann, sem hafi verið inni í sjúkrabílnum, um að hafa veitt sér áverkana.

Lögregluskýrsla var tekin af M 27. júlí 2012. Sagðist hann hafa unnið á barnum þetta kvöld og orðið var við einhverjar ryskingar rétt hjá barnum. Hann hafi séð mann, sem var í ryskingunum, kasta glasi í átt að sófunum sem séu rétt hjá barnum. Mennirnir tveir sem hann var að afgreiða hafi fengið í sig glerbrot úr glasinu. Skömmu síðar hafi stelpa komið að barnum og haldið um augað. M hafi ekki séð neina áverka á henni þá. N, sem einnig var að vinna á barnum, hafi farið með stúlkuna niður í eldhús. Skömmu síðar hafi sjúkraflutningamenn komið.

K gaf skýrslu hjá lögreglu 13. ágúst 2012 og kvaðst hafa unnið sem dyravörður við útidyr umrætt kvöld. Ákærði hafi komið til sín og sagt sér að það hafi verið læti inni á staðnum og hafi ákærði verið með blóðuga hönd og verið búinn að vefja einhverju um höndina á sér.

F gaf skýrslu hjá lögreglu 14. ágúst 2012 og lýsti atvikum svo að maður hefði ítrekað verið að angra B en þau félagarnir reynt að halda manninum frá henni. Maðurinn hafi ekki sinnt fyrirmælum um að fara. Skömmu síðar hafi hún séð þegar glasið fór í höfuðið á manninum sem hafði angrað B. Kvaðst F hafa farið út af staðnum þegar hún sá að átökin voru að byrja.

E gaf skýrslu hjá lögreglu 16. október 2012 og kvaðst hafa verið inni á B5 umrætt kvöld með F, B og O. Þar hafi maður verið að angra þau og verið mjög ágengur við B. Þau hafi beðið manninn um að fara en hann ekki orðið við því. Sagði E að á einhverjum tímapunkti hafi einhver aðili slegið manninn í andlitið með glasi og allt orðið vitlaust. Taldi E að maðurinn hafi verið að gera sig líklegan til að henda glasi. E hafi þá farið út af staðnum og hafi þá heyrt hvað kom fyrir B. E hafi þó ekki séð hver sló manninn með glasinu.

Ákærði gaf skýrslu hjá lögreglu 15. október 2012. Lýsti hann aðdragandanum svo að maður hefði verið að áreita B og hann og fleiri hafi beðið manninn um að láta hana vera. Hann hafi ekki hlustað á það. Ákærði hafi skipt sér af og beðið manninn um að yfirgefa svæðið og láta B í friði. Maðurinn hafi þá sagt við ákærða að skipta sér ekki af þessu og láta sig í friði. Maðurinn hafi hótað ákærða barsmíðum ef hann léti hann ekki í friði. Maðurinn hafi tekið utan um ákærða og reynt að kasta honum í jörðina. Ákærði hafi staðið það af sér og farið aftur að ræða við manninn til að róa hann niður. Maðurinn hafi þá sagt við ákærða að hann myndi rota hann ef hann færi ekki í burtu. Maðurinn hafi þá hent ákærða í jörðina og við það hafi ákærði orðið reiður og hafi slegið manninn þegar hann var staðinn upp. Neitaði ákærði að hafa verið með glas í hendinni þegar hann sló manninn. Kvaðst ákærði ekki hafa fengið neina áverka í átökunum.

Forsendur og niðurstöður.

Ákærði er sakaður um sérstaklega hættulega líkamsárás og líkamsmeiðingar af gáleysi aðfaranótt sunnudagsins 13. maí 2012, á veitingastaðnum B5 að Bankastræti 5 í Reykjavík, með því að kasta eða slá glerglasi í andlit A, með þeim afleiðingum að glasið eða brot úr því köstuðust á B, og í hægra auga hennar, og síðan slegið A ítrekuðum hnefahöggum í andlit og líkama. Af því hafi A fengið sár á hægra kinnbein og á höku og margar grunnar yfirborðsrispur dreift um andlitið. B hafi hlotið sár í hvítu hægra auga, sem saumað var í aðgerð, og skerta sjón á hægra auga. Er brotið gegn A heimfært til 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga og brotið gegn B heimfært til 219. gr. sömu laga.

Ekki er ágreiningur um að ákærði hafi slegið A eins og greinir í ákæru og sést það vel á myndbandsupptöku, enda játaði ákærði fyrir dóminum að hafa slegið A. Ágreiningurinn snýst um það hvort ákærði hafi slegið A eða hent í andlit hans glasi áður en hann sló hann, með ofangreindum afleiðingum. Þá er einnig ágreiningur um það hvort brot úr glasinu eða glasið hafi kastast í auga B með þeim afleiðingum sem lýst er í ákæru.

Samkvæmt 108. gr. laga nr. 88/2008 ber ákæruvaldið sönnunarbyrði um sekt ákærða. Í áverkavottorði sem liggur fyrir í málinu var A með margar grunnar yfirborðsrispur dreift um andlitið þegar hann kom á slysadeild í kjölfar atvika. Kvaðst hann strax hafa fengið glas í andlitið sem hafi brotnað. Segir í vottorðinu að áverkar í andliti A samrýmist því að glas hafi brotnað og rispað á honum andlitið. Var um sentimetra langt sár að ræða þvert á hökunni og þriggja til fjögurra sentimetra langt sár yfir hægra kinnbeini. Sárið á hökunni hafi mjög sennilega verið skurður eftir glerbrot en sárið á hægra kinnbeini hafi verið svolítið marið í börmum og gæti mögulega verið frekar höggáverki en skurðáverki. Hafi skurðirnir verið saumaðir. Daginn eftir hafi A leitað aftur á slysadeild þar sem hann hafði fundið fyrir glerbroti í öðru sári á hægri kinn. Reyndist þar vera nokkurra millimetra glerflís í grunnu sári sem hafi verið fjarlægð. Þá telur dómurinn óyggjandi að ákærði sjáist með bjórglas í hendi á myndbandsupptökum á meðan hann og A talast við, augnabliki áður en ákærði ræðst á A. Að þessu virtu telur dómurinn hafið yfir allan vafa að ákærði hafi slegið eða kastað glerglasi í andlit ákærða áður eða samfara því að ákærði sló A í andlit og búk. Við það hafi glasið brotnað og A fengið skurðáverkana sem lýst er í áverkavottorðinu. Styður það enn fremur að glerflís fannst í sári í andliti A daginn eftir sem þurfti að fjarlægja. Verður ákærði sakfelldur fyrir þá háttsemi og er hún réttilega heimfærð til refsiákvæðis í ákæru.

Ákærði er einnig sakaður um að glasið, sem ákærði hefur nú verið sakfelldur fyrir að hafa kastað eða slegið í andlit A, með þeim afleiðingum að það brotnaði, hafi einnig lent í B með þeim afleiðingum sem greinir í ákæru.

B lýsti því hjá lögreglu þann 23. maí 2012 og aftur 8. nóvember 2013 að A hafi kastað í hana glasinu og hann hafi starað á hana í þann mund sem hann kastaði glasinu. Lýsti hún því að glasið hafi brotnað á handarbaki hennar þar sem hún var að hlífa andliti sínu með hendinni. B lýsti upplifun sinni eins fyrir dóminum og kvaðst hafa verið marin á hendinni eftir að glasið brotnaði á hringjum sem hún var með. Þá kvað hún A ekki hafa verið blóðugan í andliti þegar hann kastaði glasinu í hana. Var framburður B trúverðugur.

Samkvæmt myndbandsupptöku, sem liggur fyrir í málinu, hlýtur A að snúa baki í B þegar eitthvað kastast úr hendi ákærða F-kk-ef sem þá hefur átt að vera í átt að B. Ákærði hefur nú verið sakfelldur fyrir að hafa slegið eða kastað umræddu glasi í andlit A með þeim óhjákvæmilegu afleiðingum að það brotnaði. Því telur dómurinn útilokað að sama glas hafi getað lent í handarbaki B en hún lýsti því svo sjálf að hún hafi litið aftur fyrir sig og séð A og síðan séð glas koma og hafi það lent á handarbaki hennar og brotnað á hringjum hennar þannig að glerbrot hrundu yfir hana. A hafi þá ekki verið blóðugur í andliti. Þá kvaðst B ekki hafa séð nein átök þegar hún leit til baka, sem er óhjákvæmilegt hafi verið um sama glasið að ræða, en ákærði kastaði því um leið og hann réðst á A samkvæmt myndbandsupptökunni. Þá kvaðst B hafa dregið bótakröfu sína til baka þar sem hún taldi að glasið hefði komið frá A en hann hafi starað á sig þegar glasið lenti á vitninu. Fær sú lýsing hennar ekki staðist samanborið við lýsingu ákæruvaldsins. Er slíkur vafi uppi um þetta atvik að sýkna ber ákærða af þeim hluta ákærunnar.

Ákærði á nokkurn sakaferil að baki frá árinu 2005. Þau brot sem hafa áhrif við ákvörðun refsingar nú er dómur frá 22. júní 2009 en þá var ákærði dæmdur í tólf mánaða fangelsi fyrir brot gegn 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga og voru níu mánuðir refsingarinnar skilorðsbundnir til tveggja ára. Lauk ákærði afplánun 28. apríl 2010. Hefur sá dómur ítrekunaráhrif við ákvörðun refsingar nú. Þá var ákærði dæmdur þann 14. maí 2014 í fjögurra mánaða fangelsi, skilorðsbundið til tveggja ára, fyrir brot gegn 248. gr., sbr. 20. gr., almennra hegningarlaga. Brot það, sem ákærði hefur verið sakfelldur fyrir nú, framdi hann 13. maí 2012 og verður honum því gerður hegningarauki við síðasta dóminn samkvæmt reglum 78., sbr. 77., gr. almennra hegningarlaga. Er refsing ákærða nú ákveðin fangelsi í sex mánuði. Brot það sem ákærði er sakfelldur fyrir framdi hann 13. maí 2012. Verður af gögnum málsins ekki annað ráðið en að rannsókn málsins hafi lokið fyrir árslok 2012. Breytir þar engu að skýrsla var aftur tekin af B 8. nóvember 2013 en þar er framburður hennar óbreyttur. Ákæra var gefin út 2. apríl 2014. Engar skýringar hafa verið gefnar á drætti málsins áður en ákæra var gefin út og verður ákærða ekki kennt um þann drátt. Vegna þessa þykir rétt að skilorðsbinda refsinguna og skal hún niður falla að liðnum þremur árum, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Að þessu virtu ber að dæma ákærða til að greiða læknisvottorð vegna A, 34.400 krónur, og helming málflutningsþóknunar verjanda síns, sem er samtals ákveðin 564.750 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Annar sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði.

Á-kvk-nf G-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð :

Ákærði, F-kk-nf F-kk-nf, sæti fangelsi í sex mánuði en fresta skal fullnustu refsingarinnar og skal hún niður falla að liðnum þremur árum, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði sakarkostnað að fjárhæð 34.400 krónur auk helmings málsvarnarlauna skipaðs verjanda síns, J-kk-ef E-kk-ef hrl., sem eru samtals 564.750 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti en helmingur þeirra greiðist úr ríkissjóði.

Á-kvk-nf G-kvk-nf.