S-369/2010

Mál þetta höfðaði ríkissaksóknari með ákæru 6. október 2010 á hendur ákærðu, Á-kk-þgf E-kk-þgf L-kk-þgf, Kristnibraut 6 í Reykjavík og E-kk-þgf O-kk-þgf Þ-kk-þgf, Borgarbraut 41 í Borgarbyggð. Málið var dómtekið 11. janúar 2011.

Í ákæru segir að málið sé höfðað gegn ákærðu „fyrir hegningarlagabrot framin aðfaranótt föstudagsins 27. nóvember 2009 í Borgarbyggð sem hér greinir:

I.

Tilraun til brennu, með því að hafa í sameiningu kveikt í með bensínsprengjum við lögreglustöðina að Bjarnarbraut 2, sem hefði getað leitt til eldsvoða sem hefði haft í för með sér almannahættu með miklum skemmdum eða eyðileggingu á húsnæðinu, ef eldur hefði náð að breiðast út, en hending ein réði því að svo var ekki, allt sem hér greinir:

1. Ákærði Á-kk-nf Ö-kk-nf:

með því að hafa fengið meðákærða E-kk-þf O-kk-þf með sér til verksins, lagt til og útvegað aðföng til bensínsprengjugerðar, útbúið bensínsprengjur ásamt meðákærða E-kk-þgf O-kk-þgf og farið með honum að lögreglustöðinni og kastað logandi bensínsprengju að húsnæðinu.

2. Ákærði E-kk-nf O-kk-nf:

með því að hafa ásamt meðákærða Á-kk-þgf E-kk-þgf aðstoðað við útvegun framangreindra aðfanga, útbúið bensínsprengjur og kastað logandi bensínsprengju að húsnæðinu.

II.

Tilraun til brots gegn valdstjórninni, með því að hafa í sameiningu, með þeim hætti sem greinir í I. ákærulið, reynt að frelsa handtekinn mann, R-kk-þf H-kk-þf Í-kk-þf, kennitala 050691-2259, með því að kveikja í og valda truflun á starfsemi lögreglu, en hinn handtekni reyndist farinn af lögreglustöðinni og stöðin mannlaus án vitneskju ákærðu.

Telst ákæruliður I varða við 1. mgr., sbr. 2. mgr., 164. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 1. mgr. 20. gr. sömu laga. Telst ákæruliður II varða við 1. mgr. 111. gr., sbr. 1. mgr. 20. gr., almennra hegningarlaga.

Þess er krafist að ákærðu verði dæmdir til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Af hálfu ákæruvaldsins hefur verið fallið frá heimfærslu brots samkvæmt ákærulið I til 2. mgr. 164. gr. almennra hegningarlaga. Að því gættu hafa ákærðu báðir skýlaust játað að hafa framið þau brot sem þeim eru gefin að sök í ákæru og er játning þeirra beggja studd sakargögnum í öllum atriðum. Eru því efni til að leggja dóm á málið samkvæmt 1. mgr. 164. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008. Samkvæmt þessu verður ákærðu sakfelldir fyrir brotin sem varða við 1. mgr. 111. gr. og 1. mgr. 164. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 1. mgr. 20. gr. sömu laga að því er bæði brotin varðar.

Ákærði Á-kk-nf var 18 ára þegar hann framdi brotin. Ákærði hefur frá árinu 2009 hlotið fjóra dóma og einu sinni gengist undir greiðslu sektar hjá lögreglu fyrir brot gegn almennum hegningarlögum og umferðarlögum.

Ákærði E-kk-nf var 17 ára að aldri þegar hann framdi þau brot sem hann hefur verið sakfelldur fyrir. Ákærði hlaut dóm 14. apríl 2009 fyrir brot gegn 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga, en ákvörðun refsingar var frestað skilorðsbundið í tvö ár. Ákærði er ekki með önnur má á sakaskrá.

Við ákvörðun refsingar er þess að gæta að brot ákærðu voru ófyrirleitin auk þess sem það horfir til þyngingar refsingu að þeir frömdu bortin í félagi, sbr. 2. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga. Þess er hins vegar að gæta að ekkert tjón hlaust af broti ákærðu.

Refsing ákærða Á-kk-ef þykir hæfilega ákveðin sex mánaða fangelsi en rétt þykir að fresta fullnustu refsingar ákærða og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dómsins að telja haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Með brotum þeim sem ákærði E-kk-nf hefur nú verið sakfelldur fyrir rauf hann skilorð fyrrgreinds dóms frá 14. apríl 2009. Með vísan til 60. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 ber að taka skilorðsdóminn upp og dæma hann með í máli þessu og ákvarða ákærða refsingu í einu lagi að teknu tilliti til 77. gr. laganna. Að því gættu þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin sjö mánaða fangelsi. Rétt þykir að fresta fullnustu refsingar ákærða og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dómsins að telja haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Að frátöldum málsvarnarlaunum ákærðu hefur ekki fallið til annar sakarkostnaður en vegna matsgerðar. Samkvæmt 218. og 219. gr. laga um meðferð sakamála, nr. 88/2008, verður ákærðu gert að greiða þann kostnað, auk þess sem þeim verður hvorum um sig gert að greiða málsvarnarlaun verjanda síns auk ferðakostnaðar, en greiðslur til verjanda þykja hæfilega ákveðnar að meðtöldum virðisaukaskatti svo sem greinir í dómsorði.

B-kk-nf B-kk-nf, héraðsdómari, kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði Á-kk-nf Ö-kk-nf L-kk-nf sæti fangelsi í sex mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

Ákærði E-kk-nf O-kk-nf Þ-kk-nf sæti fangelsi í sjö mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

Ákærðu greiði óskipt 206.406 krónur í sakarkostnað.

Ákærði Á-kk-nf greiði málsvarnarlaun verjanda síns I-kk-ef T-kk-ef, hdl., 112.950 krónur og 20.437 krónur vegna ferðakostnaðar verjandans.

Ákærði E-kk-nf greiði málsvarnarlaun verjanda síns S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef, hrl., 125.500 krónur og 28.449 krónur vegna ferðakostnaðar verjandans.

B-kk-nf B-x-x