E-14099/2009

Mál þetta sem dómtekið var 2. febrúar 2011 er höfðað með stefnu birtri 3. desember 2009. Það var upphaflega dómtekið 27. október sl. en endurupptekið og flutt að nýju hinn 1. febrúar sl. með því að dómur varð ekki lagður á það innan lögmælts frests vegna anna dómara.

Stefnandi er Byr hf., áður Byr Sparisjóður, Borgartúni 18, Reykjavík.

Stefndi eru K-kk-nf G-kk-nf S-kk-nf, Hrefnugötu 9, Reykjavík.

Dómkröfur stefnanda eru þær að stefndi verði dæmdur til að greiða honum 1.557.001 krónu, ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. í III. kafla laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 18. desember 2008 til greiðsludags. Þá er krafist málskostnaðar.

Stefndi krefst sýknu og til vara lækkunar dómkröfu.

Þá krefst stefndi málskostnaðar.

Stefnandi kveður skuld þessa vera vegna úttekta stefnda með Gullkorti Sparisjóðsins, greiðslukorti nr. 5401-7191- 4521-2113 sem útgefið hafi verið til stefnda K-kk-ef G-kk-ef S-kk-ef. Greiðslukortinu hafi verið lokað hinn 6. janúar 2009, og hafi skuld stefnda þá numið 1.557.001 krónu. Samkvæmt síðasta gíróseðli sem stefnda hafi verið sendur hafi vanskilavextir verið reiknaðir til 17. desember 2008, í samræmi við skilmála þá sem um greiðslukortið giltu. Stefndi krefjist þ.a.l. dráttarvaxta frá 18. desember 2008 til greiðsludags.

Samkvæmt yfirliti frá stefnanda hafi stefnda K-kk-þgf G-kk-þgf S-kk-þgf verið send lokaðvörun vegna skuldarinnar en skuldin hafi þrátt fyrir slíkar innheimtutilraunir ekki fengist greidd og sé því nauðsynlegt að höfða mál til greiðslu hennar.

Stefandi reisir kröfur sínar á almennum reglum samninga- og kröfuréttar um skuldbindingargildi samninga og um efndir fjárskuldbindinga og rekur málið samkvæmt ákvæðum laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála. Kröfu um dráttarvexti styður stefnandi við reglur 1. mgr. 6. gr. í III kafla laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001. Krafan um málskostnað styðst við 1. mgr. 130. gr. laga 91/1991 um meðferð einkamála.

Stefndi kveðst telja í raun með ólíkindum að stefnandi sé að höfða umrædda kröfu á hendur sér, en það megi rekja til ómálefnalegra sjónarmiða. Fyrir liggi að ýmsar lánastofnanir hafa þurft að sæta mikilli gagnrýni í samfélaginu fyrir niðurfellingu á skuldum og lausn undan ábyrgðum. Telur stefndi í ljósi málavaxta auðsýnt að stefnandi telji það markaðsvænni leið að láta dómstólana skera úr um skuldbindingargildi ábyrgðar þeirrar sem stefnandi hefur gert að þrætuefni í stað þess að reyna samningaleið og í stað þess að eiga það á hættu að fá yfir sig enn frekari holskeflu gagnrýni. Megi stefnandi í raun ekki við mikið meiru í þeim efnum. Beri að átelja stefnanda fyrir þessi vinnubrögð enda leiði þau einvörðungu til þrautargöngu fyrir stefnda og fjölskyldu hans.

Óháð ofangreindum röksemdum beri stefndi fyrir sig að skuldbinding sú sem hér sé um rætt sé óskuldbindandi eða að víkja skuli henni til hliðar í heild eða að hluta á grundvelli sjónarmiða um brostnar forsendur. Almennt hafi fræðimenn verið sammála um að þremur skilyrðum þurfi að vera fullnægt til þess að forsendubrestur geti haft áhrif á efndaskildu aðila, en almennt séu skilyrðin talin þessi:

1. Í fyrsta lagi hafi verið talið að forsendur þurfi að hafa verið verulegar og ákvarðandi.

2. Í öðru lagi hafi verið talið að viðsemjandi þurfi að hafa þekkt forsendurnar og gert sér ljóst mikilvægi þeirra fyrir viðsemjandann.

3. Í þriðja lagi hafi verið áskilið að það væri sanngjarnt með hliðsjón af skiptingu áhættu í réttarsambandinu, að forsendubresturinn hefði áhrif á efndaskyldu.

Þá ber stefndi fyrir sig ákvæði 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga (samningalög),.

Stefndi byggir kröfur sínar á lögum nr. 7/1936 um samningsgerð umboð og ógilda löggerninga, meginreglum samninga- og kröfuréttar, lögum um fjármálafyrirtæki nr. 161/2002, og lögum um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001.

NIÐURSTAÐA

Við munnlegan málflutning var því hreyft af hálfu stefndu að hugsanlegt væri að vísa bæri málinu frá vegna þess að ekki liggi fyrir um nánari sundurliðun þeirra eigna og skuldbindinga sem ráðstafað væri með þeirri ákvörðun Fjármálaeftirlitsins frá 22. apríl 2010 að ráðstafa öllum eignum Byrs sparisjóðs til stefnanda Byrs hf. Dómari telur að ekki séu nein efni til þess að vísa máli þessu frá vegna þess að slíkur vafi sé uppi um eignarhald stefnanda á kröfu sinni en hún verður að teljast þess eðlis að vafalaust sé að stefnandi hafi heimildir til þess að innheimta hana.

Stefnandi krefur hér um skuld stefnda vegna notkunar greiðslukorts Þykja engin efni til þess að fallast á það með stefnda að reglur um brostnar forsendur eða reglu 36. gr. samningalaga komi hér til álita. Þannig eru engin þau atvik leidd í ljós í máli þessu sem gefa ástæðu til þess að taka varnir stefnda til greina og verður hann því dæmdur til þess að greiða stefnanda kröfu hans.

Eftir úrslitum málsins verðu stefndi dæmdur til að greiða stefnanda 150.000 krónur í málskostnað þ.m.t. virðisaukaskattur.

DÓMSORÐ

Stefndi, K-kk-nf G-kk-nf S-kk-nf, greið stefnanda Byr hf., 1.557.001 krónu, ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. í III. kafla laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 18. desember 2008 til greiðsludags.

Stefndi greiði stefnanda 150.000 krónur í málskostnað.

A-x-x V. M-kk-nf