S-194/2006

Mál þetta, sem dómtekið var 9. febrúar 2007, höfðaði lögreglustjórinn í Keflavík með tveimur ákærum, annars vegar með ákæru útgefinni 3. febrúar 2006 og hins vegar með ákæru útgefinni 20. mars 2006.

Með ákæru útgefinni 3. febrúar 2006 er málið höfðað gegn ákærðu Ó-kk-þgf D-kk-þgf S-kk-þgf, kt. 000000-0000, Kirkjuvegi 18, Keflavík, R-kk-þgf Ó-kk-þgf, kt. 000000-0000, Borgarvegi 25, Njarðvík, dvalarstaður Kirkjuvegur 18, Keflavík og R-kk-þgf M-kk-þgf I-kk-þgf, kt. 000000-0000, Borgarvegi 10, Njarðvík, en dvalarstaður Berjarimi 51, Reykjavík, fyrir líkamsárás með því að hafa aðfaranótt sunnudags 14. nóvember 2004 við Sjálfsbjargarhúsið, Fitjabraut 6a, Njarðvík, ráðist í sameiningu á H-kk-þf S-kk-þf, Heiðarbóli 47, Keflavík, með hnefahöggum og spörkum í höfuð og líkama svo hann hlaut glóðarauga báðum megin, verra vinstra megin, mikil eymsli yfir beini kringum vinstra auga, hrufl á hægra eyra, mar á eyra og bak við eyrað, hrufl á báðum gagnaugum og á enni hægra megin, eymsli í hægri hendi og vinstri löngutöng.

Í ákæru er ofangreind háttsemi ákærðu talin varða við 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og þess krafist að ákærðu verði dæmdir til refsingar.

Með ákæru útgefinni 20. mars 2006 er málið höfðað gegn ákærðu R-kk-þgf Ó-kk-þgf og R-kk-þgf M-kk-þgf I-kk-þgf, fyrir líkamsárás með því að hafa aðfaranótt 1. janúar 2005, í skrúðgarðinum við Tjarnargötu í Keflavík, ráðist í sameiningu á S-kk-þf P-kk-þf S-kk-þf, Vallargötu 10, Keflavík, hrint honum í jörðina og veitt honum högg og spörk í höfuð og skrokk, en við þetta rotaðist S-kk-nf P-kk-nf, þá brotnaði bein í hægri augntótt, sem gera þurfti að með því að taka beinbút úr mjaðmarkambi sem settur var í botn augntóttarinnar. Þá blæddi inn á slímhúð augans sitt hvorum megin við sjáaldur, augnhreyfingar voru skertar á hægra auga og gat hann ekki horft uppá við og átti erfitt með að horfa að miðlínu og sá við það tvöfalt. Enn fremur hlaut S-kk-nf P-kk-nf skurð á efri vör sem var saumaður með tveimur sporum.

Í ákæru er ofangreind háttsemi ákærðu talin varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og þess krafist að ákærðu verði dæmdir til refsingar.

Í málinu gerir G-kvk-nf B-kvk-nf B-kvk-nf hdl. þá kröfu fyrir hönd S-kk-ef P-kk-ef S-kk-ef, kt. 000000-0000, að ákærðu verði dæmdir in solidum til að greiða honum skaðabætur samtals 682.087 krónur auk vaxta samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001, um vexti og verðtryggingu, frá 1. janúar 2005 til þess dags er mánuður er liðinn frá því að bótakrafa þessi er kynnt sakborningum, en með dráttarvöxtum samkvæmt 9. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði Ó-kk-nf D-kk-nf S-kk-nf krefst þess aðallega að ákvörðun refsingar hans verði frestað skilorðsbundið, en til vara að hann hljóti vægustu sektarrefsingu er lög leyfa. Hann krefst þess aðallega að allur sakarkostnaður verði felldur á ríkissjóð, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans, en til vara að sakarkostnaði verði skipt milli ákærða og ríkissjóðs.

Ákærði R-kk-nf Ó-kk-nf krefst sýknu af kröfum ákæruvaldsins, en til vara vægustu refsingar er lög leyfa. Ákærði krefst þess aðallega að bótakröfu á hendur honum verði vísað frá dómi en til vara sýknu af bótakröfunni. Ákærði krefst þess aðallega að allur sakarkostnaður, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, verði lagður á ríkissjóð, en til vara að sakarkostnaði verði skipt milli ákærða og ríkissjóðs.

Ákærði R-kk-nf M-kk-nf I-kk-nf krefst sýknu af kröfum ákæruvaldsins og að bótakröfu á hendur honum verði vísað frá dómi eða hann sýknaður af kröfunni, en til vara að krafan verði lækkuð. Ákærði krefst þess að allur sakarkostnaður, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, verði lagður á ríkissjóð.

A. Ákæra útgefin 3. febrúar 2006.

I.

Þann 19. nóvember 2004 kom vitnið H-kk-nf S-kk-nf, Heiðarbóli 47, Keflavík, á lögreglustöðina í Keflavík og lagði fram kæru vegna líkamsárásar sem hann hefði orðið fyrir sunnudagsmorguninn 14. nóvember 2004. Kvaðst hann hafa verið í Sjálfsbjargarhúsinu í Njarðvík umrædda nótt milli 03:00 og 04:00, talsvert ölvaður, en ekki dauðadrukkinn. Þarna hefði verið kveðjusamkvæmi vegna einhvers Bandaríkjamanns. Hann hefði álpast inn í eldhús staðarins og haldið á tveimur bjórum. Þar hefði verið fullt af fólki. Einhver strákur hefði beðið hann um að gefa sér bjór en hann neitað því. Strákurinn hefði þá orðið æstur og krafist þess að hann gæfi honum bjórinn. Í því hefðu fleiri strákar, sem þarna voru, lokað eldhúsdyrunum og fært sig nær honum. Hann hefði þá gefið eftir og fengið stráknum annan bjórinn. Hann hefði síðan gengið út og staldrað við nærri útidyrunum og rætt þar við strák. Þá hefði komið þar að einn strákanna sem voru í eldhúsinu. Hann hefði verið verið frekar æstur, litið í kringum sig og sagst vilja berja einhvern. Hann hefði svo beint orðum sínum að vitninu og sagst vilja berja hann. Þetta hefði endað með því að strákur þessi kýldi vitnið með krepptum hnefa í andlitið. Höggið hefði ekki verið mjög fast, en nógu fast til þess að úr nefi vitnisins blæddi. Vitnið kvaðst hafa kýlt þennan strák til baka en kvaðst ekki vita hvar það högg lenti. Vitnið kvaðst ekki vita hvað þessi árásarmaður héti, en hann væri með rosalega stórt nef. Vitnið hefði frétt það eftir á að hann væri kallaður R-kk-nf M-kk-nf og ætti heima í Njarðvík. Vitnið kvaðst hafa farið út úr húsinu og er hann var kominn um 5 metra frá húsinu hefði hann heyrt einhver læti fyrir aftan sig og svo hefði hann allt í einu verið kýldur í hnakkann og hann fallið á fjóra fætur. Hann hefði ekki séð hver þarna var að verki. Síðan hefði verið byrjað að sparka í hann frá öllum hliðum og hefði hann farið í kuðung til þess að reyna að verja höfuðið. Eingöngu hefði verið sparkað í höfuð hans. Vitnið kvaðst ekki vita hve margir spörkuðu í hann, en það hefðu verið þó nokkrir. Þá hefðu strákur að nafni R-kk-nf og umræddur Bandaríkjamaður komið út og bundið enda á árásina á vitnið. Vitnið kvað bróður sinn D-kk-þf hafa komið þarna að á bifreið og hefði hann farið strax í burtu með honum. D-kk-nf hefði sagst hafa séð a.m.k. þrjá stráka, sem hann þekkti, sparka í höfuð vitnisins. Vitnið kvaðst hafa verið frá vinnu í tvo daga vegna árásarinnar.

II.

Vitnið H-kk-nf S-kk-nf fór til læknis á Heilbrigðisstofnun Suðurnesja þann 18. nóvember 2004. Í vottorði S-kk-ef K-kk-ef heilsugæslulæknis, dagsettu 3. febrúar 2005, kemur fram að við skoðun hafi H-kk-nf verið með glóðarauga beggja vegna, verra á vinstra auga. Augnhreyfingar hafi verið eðlilegar, ljósreflexar eðlilegir og ekki nystagmus. Ekki hefði verið um tvísýni að ræða. Hann hefði verið mjög aumur á orbitabrún vinstra megin. Þá hefði hann verið með hrufl á hægra eyra og með mar bak við hægra eyra og á eyranu sjálfu. Hann hefði einnig verið með hrufl á báðum gagnaugum og á enni við hársvörð hægra megin. Þá hefði H-kk-nf verið með eymsli á hægri hendi og vinstri löngutöng eftir að hafa reynt að verja sig með höndunum. Brot hefði ekki greinst.

III.

Ákærði Ó-kk-nf D-kk-nf S-kk-nf greindi svo frá fyrir dóminum, að hann hefði verið í umræddu samkvæmi í Sjálfsbjargarhúsinu í Njarðvík með þeim meðákærðu R-kk-þgf og R-kk-þgf M-kk-þgf. Hann hefði orðið þess var að vitnið H-kk-nf og ákærði R-kk-nf M-kk-nf voru eitthvað að rífast og hefði hann séð H-kk-þf kýla ákærða R-kk-þf M-kk-þf. H-kk-nf hefði farið út úr húsinu og kvaðst ákærði hafa farið út á eftir honum og kýlt hann og hefði H-kk-nf fallið til jarðar. Hann hefði svo sparkað tvisvar í skrokkinn á H-kk-þgf. Ákærði kvaðst ekki hafa séð aðra ráðast á H-kk-þf þarna fyrir utan Sjálfsbjargarhúsið. Hann minntist þess ekki að hafa séð meðákærðu þarna úti, en nánar aðspurður kannaðist hann þó við að hafa séð þá þarna úti. Hann kvað H-kk-þf hafa legið á jörðinni er hann fór aftur inn og hefði þá einhver komið út honum til hjálpar.

Undir ákærða var borin síðari skýrsla hans hjá lögreglu og staðfesti hann að þar væri rétt eftir sér haft að mestu leyti en hann gæti þó ekki staðfest það sem eftir honum væri haft í skýrslunni þar sem segir að hann muni meðákærðu hafi sparkað í kæranda, í magann á honum, eða einhvers staðar. Kvaðst ákærði ekki kannast við þessa frásögn enda þótt hún væri í samræmi við framburð ákærða R-kk-ef hjá lögreglu. Taldi hann ákærða R-kk-þf ekki hafa sagt rétt frá atvikum. Ákærði kvaðst vilja ítreka að hann hefði verið einn þarna að verki og kvaðst hann neita því að líkamsárásin hefði verið unnin í sameiningu af þeim ákærðu. Ákærði kvaðst hafa verið í fangaklefa á milli skýrslna sinna og hefði honum verið sleppt eftir seinni skýrsluna sem hann gaf. Honum hefði fundist lögregla beita sig þrýstingi.

Ákærði R-kk-nf Ó-kk-nf greindi svo frá fyrir dóminum að hann hefði verið í Sjálfsbjargarhúsinu í Njarðvík umrætt sinn ásamt meðákærðu. Hann hefði ekki þekkt vitnið H-kk-þf en kannast við bróður hans D-kk-þf. Hann kvað ákærða R-kk-þf M-kk-þf og H-kk-þf hafa rifist inni í húsinu og muni H-kk-nf muni þá hafa kýlt R-kk-þf M-kk-þf. Hann kvaðst hafa verið inni í eldhúsi en er hann kom út hefði hann séð slagsmál úti milli H-kk-ef og ákærða Ó-kk-ef D-kk-ef. H-kk-nf hefði legið þarna og mikið lið verið í kring. Hann hefði farið þarna út og ýtt aðeins við H-kk-þgf sem hefði dottið. Hann hefði hins vegar hvorki slegið H-kk-þf né sparkað í hann. Ákærðu Ó-kk-nf D-kk-nf og R-kk-nf M-kk-nf hefðu einnig verið í slagsmálunum. Það hefði veri blóð á H-kk-þgf er þessu lauk.

Er ákærða var kynntur framburður hans hjá lögreglu þar sem hann viðurkenndi að hafa sparkað í H-kk-þf, kvað hann þann framburð hafa stafað af hræðslu við lögreglu sem hefði fullyrt að hann hefði sparkað í H-kk-þf og sagt að þeir hefðu það eftir vitnum og að hann væri að segja ósatt. Hann hefði látið undan þrýstingi lögreglu og sagt það sem hann sagði. Ákærði kvaðst muna óljóst eftir skýrslu sinni hjá lögreglu. Hann kvað framburð vitnisins D-kk-ef um að hann hefði sparkað í H-kk-þf rangan.

Ákærði R-kk-nf M-kk-nf skýrði svo frá fyrir dóminum að hann hefði verið í samkvæminu í Sjálfsbjargarhúsinu í Njarðvík umrædda nótt með félögum sínum Hann hefði ekki þekkt H-kk-þf en hins vegar hefði hann þekkt D-kk-þf, bróður H-kk-ef, sem væri kunningi hans í dag. Hann kvað H-kk-þf ekki hafa viljað gefa vini hans bjór sem hann var með og hefði hann þá ögrað H-kk-þgf og þóst slá hann í höfuðið. Þá hefði H-kk-nf sagt: “Ef þú slærð mig þá kýli ég þig”. Kvaðst ákærði þá hafa slegið H-kk-þf létt og hann fengið blóðnasir og slegið ákærða á móti. Ákærði kvaðst þá hafa farið inn á salerni með R-kk-þgf Þ-kk-þgf og fengið pappír til að þurrka sig Er hann kom aftur út hefðu verið læti þar en allt búið. Honum hefði verið sagt að einhver hefði sparkað í H-kk-þf og að hann hefði verið laminn. H-kk-nf hefði þá verið farinn inn í bíl bróður síns. Ákærði kvað meðákærðu Ó-kk-þf D-kk-þf og R-kk-þf segja ósatt er þeir segi að hann hafi sparkað í H-kk-þf. Sama eigi við um frásögn D-kk-ef. Ákærði kvaðst aldrei hafa séð ákærða R-kk-þf sparka í H-kk-þf.

Ákærði kannast við að hafa lent í rifrildi við H-kk-þf inni í húsinu, slegið H-kk-þf utanundir með flötum lófa og fengið högg frá H-kk-þgf. Hann hefur hins vegar staðfastlega neitað því bæði hjá lögreglu og fyrir dómi að hafa sparkað í H-kk-þf þar sem hann lá fyrir utan húsið.

Vitnið H-kk-nf S-kk-nf skýrði svo frá fyrir dóminum að hann hefði verið “temmilega drukkinn” í samkvæminu í Sjálfsbjargarhúsinu í Njarðvík umrædda nótt. Hann hefði ákveðið að fara heim, gengið fram í eldhús og haldið á tveimur bjórum. Í eldhúsinu hefði verið hópur manna. Einn viðstaddra hefði beðið hann um annan bjórinn en hann hafnað þeirri beiðni. Þá hefðu allt í einu margir strákar hópast í kringum hann og hefði hann þá afhent annan bjórinn og gengið fram á gang. Þar hefði hann hitt strák sem heitir R-kk-nf Þ-kk-nf og hann þekkti. Vitnið kvaðst hafa verið að bíða eftir D-kk-þgf bróður sínum sem ætlaði að sækja hann. Þá hefði strákur komið fram á ganginn innan úr sal og sagst ætla að berja hann. Hann hefði farið að ota hnefa að honum þar sem hann stóð kyrr. Strákur þessi hefði svo slegið hann og hefði hann slegið strákinn á móti. Þá hefðu R-kk-nf Þ-kk-nf og Ameríkani blandað sér í málið og skakkað leikinn. Hann hefði gengið út með blóðnasir eftir högg stráksins, heyrt fótatak fyrir aftan sig og hefði hann síðan verið sleginn í hnakkann. Svo hefði verið sparkað í hann. Hann hefði haldið um höfuðið en fengið á sig mörg spörk og högg. Atlagan hefði staðið yfir í 1-2 mínútur. Hann hefði dottið er hann fékk höggið á hnakkann en ekki misst meðvitund. D-kk-nf bróðir hans hefði þá komið og farið með hann burt af staðnum. Hann kvaðst ekki hafa séð ákærðu þessa nótt en bróðir hans hefði borið kennsl á þá. Hann kvaðst ekki hafa séð þá er réðust á hann og vissi hann ekki hve margir þeir voru. Hann kvaðst hafa verið búinn að drekka 6-8 bjóra.

Vitnið R-kk-nf Þ-kk-nf S-kk-nf gaf skýrslu fyrir dóminum. Hann kvaðst vera æskuvinur ákærðu sem hefðu verið í Sjálfsbjargarhúsinu umrædda nótt eins og hann. Hann hefði þekkt H-kk-þf sem einnig var á staðnum. Vitnið kvaðst ekkert muna eftir því sem gerðist þarna en hann hefði verið undir miklum áfengisáhrifum. Hann hefði verið inni í húsinu. Honum hefði verið sagt að eitthvað hefði gerst úti. Hann minntist þess að hafa gefið skýrslu hjá lögreglu. Hann kvaðst hafa verið undir miklum áfengisáhrifum og minntist hann þess ekki að hafa hitt ákærðu umrætt sinn. Hann kvaðst ekkert muna.

Í skýrslu sem vitnið gaf hjá lögreglu kvað hann einn þriggja vina sinna, sem hann neitaði að nafngreina fyrirvaralaust hafa kýlt H-kk-þf í andlitið með krepptum hnefa. Fyrir dóminum upplýsti hann að þarna hefði hann átt við ákærðu. Hann sagði ennfremur hjá lögreglu að hann hefði frétt það, að áður en það gerðist, hefðu einhverjir strákar verið búnir að vera leiðinlegir við H-kk-þf og tekið af honum bjór. Eftir að H-kk-nf fékk höggið hefði hann ráðist á þann sem sló hann. Þá hefðu ákærðu, vinir vitnisins, einnig ráðist á H-kk-þf sem þá hefði slegist við þá þrjá. Hann hefði gengið á milli og reynt að stöðva þá. Það hefði gengið illa og hefðu slagsmálin borist út úr húsinu og út á planið. Bandaríkjamaður og fleiri hefðu þá farið út og reynt að stöðva átökin. Þarna fyrir utan hefði verið slegist í smátíma þangað til ákærðu vinir hans gáfust upp á því að slást eða nenntu því ekki lengur og fóru inn. H-kk-nf hefði legið eftir á planinu og verið meðvitundarlaus að hann héldi. Hann hefði farið til H-kk-ef og aðstoðað hann á fætur. Hann kvaðst ekki muna vel hvort hann hefði séð ákærðu sparka í H-kk-þf, en allir þrír hefðu þeir lamið hann.

Vitnið kvaðst aðspurt örugglega hafa munað atvik betur í janúar 2005, er hann gaf skýrslu hjá lögreglu, heldur en fyrir dóminum. Hann muni lítið eftir þessu núna. Hann kvað lögreglumann þann er tók skýrslu af honum hafa bent honum á að bera aðeins um það sem hann vissi.

Vitnið D-kk-nf S-kk-nf, bróðir vitnisins H-kk-ef, skýrði svo frá fyrir dómi að H-kk-nf hefði beðið hann að sækja sig í Sjálfsbjargarhúsið í Njarðvík. Er hann var kominn þangað hefði hann beðið í bíl sínum eftir H-kk-þgf í 20 mínútur og þá hringt í hann og spurt hann hvort hann væri ekki að koma. Hann hefði farið út úr bílnum og þá hefði hann séð H-kk-þf koma út úr húsinu með blóðnasir. Margt fólk hefði komið á eftir honum. Vitnið kvaðst hafa hlaupið inn í bíl sinn, öskrað á H-kk-þf og sagt honum að drífa sig inn í bílinn líka. Þá hefði hann séð að H-kk-þgf var ýtt niður svo hann datt. Hópur manna hefði verið í kringum hann. Eitthvað hefði verið í gangi. Hann hefði aftur kallað á H-kk-þf og sagt honum að koma og hefði hann komið að lokum. Vitnið kvað ákærða R-kk-þf Ó-kk-þf hafa stokkið á H-kk-þf og ýtt honum niður. Þá hefði verið sparkað í H-kk-þf og þá hefði einhver haldið ákærða R-kk-þgf M-kk-þgf frá meðan á þessu gekk. Áður hefðu H-kk-nf og R-kk-nf M-kk-nf verið búnir að kýla hvorn annan inni í húsinu. Vitnið kvað R-kk-þf M-kk-þf vera vinn sinn í dag. Þeir hefðu kynnst eftir umrætt atvik. Vitnið kvaðst hafa séð að H-kk-nf fékk fleiri en eitt spark og hefði hann séð ákærða Ó-kk-þf D-kk-þf sparka að minnsta kosti einu sinni í H-kk-þf, en ekki séð hvar spörkin lentu. H-kk-nf hefði fengið fleiri en eitt spark og fleiri en eitt högg.

Hann kvaðst hafa þekkt alla ákærðu í sjón og vitað hvað þeir hétu. Hann ítrekaði að R-kk-nf Þ-kk-nf hefði haldið ákærða R-kk-þgf M-kk-þgf, sem hefði hvorki slegið né sparkað í H-kk-þf þarna fyrir utan. Er vitninu var bent á að hjá lögreglu hefði hann borið að ákærði R-kk-nf M-kk-nf hefði einnig slegið og sparkað í H-kk-þf kvaðst vitnið hafa átt við að R-kk-nf M-kk-nf hefði slegið H-kk-þf inni í húsinu. Vitnið kvaðst hafa séð það sem átti sér stað í gegnum hliðarrúðu bifreiðar sinnar. Bifreiðin hefði verið nokkuð frá átakastaðnum. Það hefði verið dimmt þarna úti og hefði honum sýnst hann sjá ákærðu þarna. Áður en hann gaf skýrslu hjá lögreglu hefði hann verið búinn að heyra ýmsar útgáfur af því sem gerðist og hefði hann því greint lögreglu frá því sem honum fannst réttast. Hann hefði verið búinn að heyra mismunandi sögur af þessu og hefði hann farið eftir því sem honum fannst hafa gerst.

Vitnið R-kk-nf Þ-kk-nf G-kk-nf skýrði svo frá fyrir dómi að hann hefði verið allsgáður í Sjálfsbjargarhúsinu í Njarðvík umrætt sinn með félögum sínum, ákærðu. Hann hefði staðið innarlega í húsinu er hann varð þess áskynja að H-kk-nf og ákærði R-kk-nf M-kk-nf voru að skiptast á höggum. Hann hefði þá hlaupið af stað og farið út en verið lengi á leiðinni og er út var komið hefði hann tekið um ákærða R-kk-þf M-kk-þf og haldið utan um hann og farið með hann inn. Þarna hefði verið mikil þvaga og slagsmál í gangi. Hann hefði ekki séð hvað var að gerast, en einbeitt sér að R-kk-þgf M-kk-þgf. Hann hefði ekki þekkt H-kk-þf í sjón. Hann hefði gripið R-kk-þf M-kk-þf mjög æstan, en hann hefði verið í hring sem þarna hafði myndast. Aðspurður kvaðst hann hafa misst sjónar af ákærða R-kk-þgf M-kk-þgf og öllu sem gerðist utandyra á meðan hann var að koma sér út úr húsinu. Það hefði hins vegar ekki verið langur tími, nokkrar sekúndur. Hann hefði ekki séð ákærða R-kk-þf M-kk-þf ráðast á H-kk-þf þarna fyrir utan, en þó væri ekki hægt að útiloka að hann hafi ráðist á H-kk-þf á meðan hann sá ekki til. Hann geti ekkert sagt til um það. Hann minntist þess hvorki að hafa séð ákærða R-kk-þf Ó-kk-þf né ákærða Ó-kk-þf D-kk-þf þarna úti. Hann kvað lögreglu hafa kynnt sér við upphaf skýrslutöku af honum að málið varðaði árás hinna þriggja ákærðu á H-kk-þf. Aðspurður kvað hann sér finnast líklegt að ákærði R-kk-nf M-kk-nf gæti hafa ráðist á H-kk-þf á þeim tíma sem vitnið var að koma sér út.

Niðurstaða.

Í þessari ákæru er ákærðu gefin að sök líkamsárás með því að hafa með því að hafa ráðist í sameiningu á H-kk-þf S-kk-þf með hnefahöggum og spörkum í höfuð og líkama svo hann hlaut glóðarauga báðum megin, verra vinstra megin, mikil eymsli yfir beini kringum vinstra auga, hrufl á hægra eyra, mar á eyra og bak við eyrað, hrufl á báðum gagnaugum og á enni hægra megin, eymsli í hægri hendi og vinstri löngutöng. Ákærðu R-kk-nf og R-kk-nf M-kk-nf neita því að hafa ráðist á H-kk-þf eins og þeim er gefið að sök í ákæru. Ákærði Ó-kk-nf D-kk-nf viðurkennir á hinn bóginn að hafa slegið H-kk-þf og sparkað tvisvar í hann, þó ekki sparkað í höfuð hans. Telst sú háttsemi ákærða Ó-kk-ef D-kk-ef sönnuð, en játning hans fær stoð í vætti vitna. Þykir mega rekja þá áverka sem H-kk-nf hlaut til háttsemi ákærða Ó-kk-ef D-kk-ef gagnvart honum. Háttsemi ákærða Ó-kk-ef D-kk-ef er réttilega færð til refsiákvæðis í ákæru.

Í 45. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála er mælt fyrir um þá meginreglu, að sönnunarbyrði um sekt sakbornings og atvik, sem telja má honum í óhag, hvíli á ákæruvaldinu. Skal dómari samkvæmt 46. gr. sömu laga meta hverju sinni hvort nægileg sönnun, sem ekki verði vefengd með skynsamlegum rökum, sé fram komin um hvert það atriði sem varðar sekt og ákvörðun viðurlaga við broti, þar á meðal hvaða sönnunargildi skýrslur ákærða hafi, vitnisburðir, mats- og skoðunargerðir, skjöl og önnur sýnileg sönnunargögn. Þá skal dómur reistur á sönnunargögnum sem færð eru fram við meðferð máls fyrir dómi, sbr. 1. mgr. 48. gr. laganna.

Ákærði Ó-kk-nf D-kk-nf kveður meðákærðu ekki hafa veist að H-kk-þgf þarna úti og því sé ekki rétt að þeir ákærðu hafi ráðist á H-kk-þf í sameiningu eins og í ákæru segir. Hjá lögreglu bar ákærði Ó-kk-nf D-kk-nf í fyrri skýrslu sinni að hann hefði einn verið að verki, en í síðari skýrslu sinni eftir að honum hafði verið kynnt að meðákærði R-kk-nf hefði játað að bæði hann og ákærði R-kk-nf M-kk-nf hefðu tekið þá í árásinni kvaðst hann muna að þeir hafi einnig sparkað í líkama H-kk-ef. Ákærði hvarf frá þeim framburði fyrir dóminum. Ákærði R-kk-nf neitaði aðild sinni í fyrstu hjá lögreglu en gekkst við henni eftir að honum var kynnt að vitni bæru um aðild hans og ákærða R-kk-ef M-kk-ef að árásinni. Ákærði R-kk-nf hvarf frá þeim framburði fyrir dómi. Ákærði R-kk-nf M-kk-nf neitaði staðfastlega aðild sinni að árásinni í skýrslutöku hjá lögreglu. Árásarþolinn H-kk-nf hefur ekki getað borið um það af eigin raun hverjir réðust á hann og veittu honum þá áverka sem hann hlaut. Hann kvaðst hafa orðið fyrir spörkum í höfuð og líkama. Vitnið D-kk-nf S-kk-nf, bróðir árásarþola, bar afdráttarlaust í skýrslu hjá lögreglu að hann hefði séð alla ákærðu standa yfir ákærða og sparka í höfuð hans uns árásin var stöðvuð. Fyrir dóminum dró hann mjög úr þeirri frásögn sinni og kvaðst hann nú halda að hann hefði séð ákærðu ráðast á bróður sinn, en skuggsýnt hefði verið og hann hefði horft á þetta úr talsverðri fjarlægð. Hann kvaðst geta fullyrt að ákærði R-kk-nf M-kk-nf hefði ekki veist að H-kk-þgf. Vitnið R-kk-nf M-x-x bar við algeru minnisleysi varðandi atvik er hann gaf skýrslu fyrir dómi en taldi rétt eftir sér haft hjá lögreglu þar sem hann bar að hann hefði séð alla ákærðu slást við H-kk-þf þangað til þeir nenntu því ekki lengur og hurfu á braut. Hann kvaðst hafa verið mjög drukkinn umrætt sinn. Vitnið R-kk-nf Þ-kk-nf kvaðst hafa orðið var við átök H-kk-ef og ákærða R-kk-ef M-kk-ef inni í húsinu og er hann kom út fyrir húsið hefði hann séð ákærða R-kk-þf M-kk-þf í hring sem myndast hafði um H-kk-þf og hefði hann tekið R-kk-þgf M-kk-þgf og leitt hann í burtu. Hann kvaðst hvorki hafa séð ákærða R-kk-þf M-kk-þf né ákærða R-kk-þf veitast að H-kk-þgf.

Með hliðsjón af því sem fram hefur komið í málinu, játningu ákærða Ó-kk-ef D-kk-ef og vottorði læknis um áverka H-kk-ef, þykir sannað að ákærði Ó-kk-nf D-kk-nf hafi ráðist á H-kk-þf með hnefahöggum og spörkum og veitt honum þá áverka sem í ákæru greinir. Á hinn bóginn þykja nú í ljósi eindreginnar neitunar ákærðu R-kk-ef og R-kk-ef M-kk-ef á sakargiftum fyrir dómi og breyttum framburði vitnisins D-kk-ef fyrir dóminum, vera fyrir hendi atriði í málinu sem valda vafa um sekt ákærðu R-kk-ef og R-kk-ef M-kk-ef. Að öllu virtu þykir því ekki fram komin í málinu næg sönnun, sem ekki verði vefengd með skynsamlegum rökum, fyrir sök þessara ákærðu, sbr. 45. gr. og 46. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Verða ákærðu R-kk-nf og R-kk-nf M-kk-nf því sýknaðir af þeirri háttsemi sem þeim er gefin að sök í þessari ákæru.

B. Ákæra útgefin 20. mars 2006.

IV.

Laugardaginn 1. janúar 2005, kl. 03:27 var lögregla kvödd að skrúðgarðinum í Keflavík vegna átaka, en þar hefði maður verið sleginn niður. Er lögregla kom á vettvang lá ætlaður árásarþoli, S-kk-nf P-kk-nf S-kk-nf, á jörðinni og virtist meðvitundarlítill. Á staðnum hitti lögregla tilkynnanda fyrir, sem reyndist vera þáverandi kærasta S-kk-ef P-kk-ef, E-kvk-nf S-kvk-nf R-kvk-nf. Hún tjáði lögreglu að þá skömmu áður hefðu nokkrir piltar ráðist að S-kk-þgf og að “R-kk-nf úr Njarðvík”, sem hún kvaðst ekki vita frekari deili á, hefði slegið S-kk-þf niður. Hún kvað piltana vera farna af staðnum.

Sjúkrabifreið flutti S-kk-þf á Heilbrigðisstofnun Suðurnesja. Skömmu seinna var lögregla kvödd þangað, en S-kk-nf var þar til vandræða og neitaði allri læknisaðstoð. Var hann þá fluttur heim til sín. Samkvæmt lögreglu var lítið hægt að ræða við S-kk-þf, en ljóst hefði þótt að hann vissi hverjir hefðu ráðist á hann. Hann hefði sagt að hugsanlega ætti hann einhverja sök á því að til átakanna kom.

Lögregla tók skýrslu af S-kk-þgf P-kk-þgf þann 7. janúar 2005. Kvaðst hann hafa verið á gangi í skrúðgarðinum í Reykjanesbæ umrædda nótt með kærustu sinni E-kvk-þgf. Hefðu þá komið á eftir þeim þrír strákar sem hann kannist aðeins við og kvaðst hann vita að einn þeirra sé kallaður R-kk-nf og sé úr Njarðvík. Strákarnir hefðu síðan gengið fram fyrir þau og komið í veg fyrir að þau gætu gengið áfram þarna á göngustígnum. Svo hefði einn strákanna hrint honum í jörðina og er hann ætlaði að standa upp og verið kominn á fjóra fætur, hefðu strákarnir sparkað í hann, bæði í höfuð og búk. Við þetta hefði hann rotast, en kærasta hans hefði tjáð honum að strákarnir hefðu margsparkað í hann eftir að hann rotaðist. Kvaðst hann lítið sem ekkert muna eftir þessum atburði. Hann hefði síðan vaknað á sjúkrahúsi.

V.

Í vottorði Landspítala Háskólasjúkrahúss kemur fram að sár á efri vör S-kk-ef P-kk-ef hafi verið saumað á heilsugæslunni í Keflavík en vegna augnáverka hafi hann verið fluttur á slysadeild. Þar hafi hann verið skoðaður af lækni og í kjölfarið sendur í tölvusneiðmynd af heila- og andlitsbeinum. Hafi þá komið í ljós brot í hægri augntótt og hafi hann þá verið sendur til háls-nef og eyrnalækna til skoðunar. Við skoðun læknis á þeirri deild hafi sést að hægra auga var algerlega sokkið í bólgu og hafi sérlega mikil bólga verið á efra augnloki. Þegar augað hafi verið þvingað upp hafi blæðing sést í slímhúð augans sitt hvoru megin við sjáaldur. Sjónskerpa hafi virst vera þokkaleg. Augnhreyfingar hafi augljóslega verið skertar á hægra auganu og hafi S-kk-nf ekki getað horft upp á við og átt erfitt með að horfa í átt að miðlínu. Við þetta hafi hann séð tvöfalt. Brúnir augntóttar hafi þreifst heilar sem og önnur andlitsbein. Brot í gólfi augntóttar hafi passað vel við einkenni S-kk-ef. Í samráði við H-kk-þf P-x-x vakthafandi lækni á HNE hafi augnlæknir skoðað S-kk-þf og hafi það verið álit hans að um klemmu í augnvöðvum væri að ræða vegna áðurnefnds brots í augntótt. H-kk-nf P-kk-nf læknir tók S-kk-þf til aðgerðar í svæfingu og var tekinn beinbútur úr mjaðamarkambi og settur sem botn í hægri augntótt eftir að losað hafði verið um klemmu sem augnvöðvar voru í.

H-kk-nf P-x-x staðfesti framangreinda lýsingu fyrir dómi. Hann kvaðst telja ólíklegt að menn gætu orðið fyrir skaða sem þessum við það eitt að detta á jörðina. Til þess að svo mætti verða þyrfti að vera misfella í undirlagi yfirborðsins og þyrfti augnkúla viðkomandi að lenta beint á misfellunni. Hann kvað skaða sem þennan algengastan vegna hnefahöggs með krepptum hnefa, sparks með skótá, olnbogaskots eða þess að fá tennisbolta á augnkúluna. Óþekkt væri að svona skaði hlytist af því að fá handbolta eða fótbolta í auga enda væru þeir það stórir að umgjörð augans tæki högg þeirra þannig að þeir gætu ekki myndað þann þrýsting á augnkúluna sem þurfi til að augntóttin brotnaði, eð svokallað “blow out”.

VI.

Ákærði R-kk-nf Ó-kk-nf skýrði svo frá fyrir dómi að hann hefði verið í skrúðgarðinum í Reykjanesbæ umrædda nýársnótt ásamt þeim ákærða R-kk-þgf M-kk-þgf og vitninu R-kk-þgf Þ-kk-þgf. Hann minntist þess að hafa hitt S-kk-þf P-kk-þf sem réðst á þá ákærðu. Þeir hefðu verið að labba inn í skrúðgarðinn er strákar komu til þeirra og bentu á S-kk-þf P-kk-þf sem þeir sögðu að væri brjálaður og ætlaði að lemja alla. Þeir hefðu ákveði að ræða við S-kk-þf og spyrja hann hvað gengi á. Þeir hefðu spurt hann hvort ekki væri allt í lagi. Hann hefði sagt þeim að þegja og hlaupið að þeim með hendur á lofti og reynt að slá R-kk-þgf Þ-kk-þf sem þá hefði reynt að slá hann á móti. Hann kvaðst ekki vita hvort það tókst. S-kk-nf P-kk-nf hefði hlaupið og runnið á klaka og dottið niður. Ákærði kvaðst þá hafa sparkað í bakið á S-kk-þgf og hefði ákærði R-kk-nf M-kk-nf einnig sparkað í hann. Þeir hefðu reiðst S-kk-þgf fyrir að hafa ætlað að ráðast á þá. S-kk-nf hefði vitað upp á hár hvað hann var að gera en verið manna mest ölvaður og örugglega á fíkniefnum. Kærasta S-kk-ef hefði komið þarna að og sest hjá honum en verið æst og öskrandi. Ákærði kvaðst hafa heyrt um áverka þá er S-kk-nf hlaut og taldi ákærði hann hafa getað hlotið áverkana við það eitt að detta á freðna jörðina. Þeir hefðu aldrei sparkað í höfuðið á honum. Hann hefði skollið í klakann. Hann kvað S-kk-þf hafa legið rétt við tjörnina og ekkert færst þaðan. Þarna sé tjörn svo komi malbikaður göngustígur og loks gras. Ákærði kvað kannski 5 metra vera frá tjörninni að grasinu.

Ákærði R-kk-nf M-kk-nf skýrði svo frá fyrir dóminum að hann hefði verið í skrúðgarðinum í Reykjanesbæ umrædda nýársnótt. Hann kvaðst hafa kannast við S-kk-þf P-kk-þf. Hann lýsti atvikum svo að þeir hefðu heyrt að S-kk-nf P-kk-nf ætlaði að berja alla. Þeir hefðu ætlað að stöðva það, en S-kk-nf hefði verið kýlandi út í loftið. Kvaðst hann hafa sagt S-kk-þgf að róa sig niður. Hann hefði ætlað að kýla ákærða R-kk-þf. R-kk-nf Þ-kk-nf hefði þá komið að hlið S-kk-ef og kýlt hann eða ýtt við honum þannig að S-kk-nf missti jafnvægið og féll til jarðar. Kvaðst ákærði þá hafa sparkað í bakið á S-kk-þgf. Kærasta S-kk-ef hefði þá dregið hann í burtu. Ákærði kvaðst ekki hafa séð félaga sína R-kk-þf Ó-kk-þf og R-kk-þf Þ-kk-þf sparka í S-kk-þf. Hann kvað E-kvk-þf hafa staðið við hlið S-kk-ef er hann sparkaði í hann.

Ákærði kvaðst hafa heyrt um áverka S-kk-ef og teldi hann þá geta hafa stafað af því að detta á klakann. Ákærði kvað framburð E-kvk-ef fyrir dómi um spörk hans og R-kk-ef í höfuð S-kk-ef augljóslega rangan svo og að hún hafi reynt að verja S-kk-þf með því að grúfa sig yfir hann. Þá kvað hann skýrslu M-kk-ef hjá lögreglu um spörk ákærðu ranga að því er hann varðar alla vega. Kvaðst ákærði telja E-kvk-þf bera óvild til sín. Þeim hefði aldrei komið vel saman er þau voru í bæjarvinnunni. Hann kvaðst ekki hafa orðið var við að S-kk-nf missti meðvitund og kvaðst hann ekki telja að svo hafi verið. Hann kvaðst þó ekki muna það. Ákærði kvað þann framburð E-kvk-ef rangan að þeir ákærðu hafi tekið sér stöðu fyrir framan S-kk-þf og reynt að hindra för hans og að átök hafi orðið er S-kk-nf P-kk-nf reyndi að komast framhjá þeim. Kvaðst ákærði telja sig saklausan af því að hafa valdið S-kk-þgf þeim áverkum sem hann varð fyrir. Ákærði kvað þá hafa verið hjá tjörninni þar sem stétt er hellulögð og gras. Þeir hefðu staðið á stéttinni er R-kk-nf Þ-kk-nf sló S-kk-þf svo hann datt. Þeir hefðu verið ½ metra frá tjörninni og ca ½ metra frá grasinu. Rangt sé að 5 metrar séu frá tjörn að grasi. Fjarlægðin sé í mesta lagi 2 metrar. Ákærði kvað S-kk-þf hafa dottið með höfuðið á stéttina. Dottið á hliðina með andlitið á undan að hann minnti. Hann kvaðst ekki muna hvort S-kk-nf var máttlaus eftir að hann datt.

Vitnið og ætlaður árásarþoli S-kk-nf P-kk-nf skýrði svo frá fyrir dóminum að umrædda nýársnótt hefði hann verið búinn að drekka áfengi og kvaðst hann því ekki muna mjög vel eftir atvikum. Hann hefði verið þarna með kærustu sinni E-kvk-þgf og mætt þremur strákum, R-kk-þgf og R-kk-þgf en þann þriðja hefði hann ekki þekkt. Næst hefði hann munað eftir sér á fjórum fótum og síðan ekki meir. Hann hefði misst meðvitund. Hann hefði hlotið 10 spörk að minnsta kosti og hefði brotnað úr augnbotni hans.

Hann kvað þau E-kvk-þf hafa verið á göngustígnum er strákarnir lokuðu leið þeirra. Hann kvaðst muna eftir því að hafa ætlað sér að fara á milli strákanna en lent á jörðinni þar sem sparkað var í hann. Honum hefði verið sagt að honum hefði verið hent niður. Hann muni það ekki sjálfur. Hann kvaðst ekki muna eftir spörkunum. Hann kvaðst hafa dottið í grasið. Hann hefði verið bólginn í framan. Hann kvaðst ekki geta sagt sjálfur hvernig hann hlaut brotið. Læknirinn hefði sagt honum að augnbotninn hefði ekki getað brotnað við fall hans á jörðina. Hann kvaðst ekkert hafa talað við strákana en upplifað þetta sem tilefnislausa árás á sig þar sem hann var að ganga með kærustu sinni. Hann kvað meiðslin hafa valdið sér óþægindum í starfi og þá hefði hann sofið illa fyrstu mánuðina eftir atvikið.

Aðspurður kvað hann sér hafa verið sagt að honum hefði verið hrint í grasið og kvaðst hann muna eftir að hafa legið á grasinu, sem er göngustíginn sem hann gekk á. Hann kvaðst ekki hafa fallið á göngustíginn sjálfan og ekki minntist hann þess að hafa dottið á klaka. Hann muni þetta ekki og geti því ekki útlokað að svo hafi verið. Hann kvaðst þess fullviss að árásarmennirnir hafi verið ákærðu R-kk-nf og R-kk-nf M-kk-nf. Þriðji aðilinn hafi hins vegar ekki tekið eins mikinn þátt árásinni. Hann kvað vitneskju sína um atvik að mestu komna frá E-kvk-þgf. Hún hefði sagt honum hverjir árásarmennirnir voru. Þá kvað vitnið hegðun ákærðu eftir á til vitnis um sök þeirra. Nefndi hann sem dæmi að hann hefði fengið skilaboð um að draga kæru til baka og um að þetta væri lygi. Þá hefði hann verið eltur og öskrað á kærustu hans og dóttur. Þarna hefðu ákærði R-kk-nf Ó-kk-nf og vinir hans verið að verki. Aðspurður kvaðst hann ekki hafa vitað hvaða strákar þetta voru er hann mætti þeim í skrúðgarðinum en hann viti hverjir þeir eru í dag.

Vitnið E-kvk-nf R-kvk-nf, barnsmóðir vitnisins S-kk-ef P-kk-ef og fyrrverandi kærasta hans, kvaðst hafa orðið vitni að líkamsárás á S-kk-þf í skrúðgarðinum í Keflavík á nýársnótt árið 2005. Þau S-kk-nf hefðu verið þar á gangi. Með þeim hefði verið vitnið M-kk-nf, sem sé skræfa og hefði látið sig hverfa þegar eitthvað fór að gerast. Vitnið kvaðst hafa verið búin að drekka 1 ½ bjór er S-kk-nf varð fyrir árásinni og hefði hún því ekki verið undir miklum áfengisáhrifum. Hún kvað þau hafa gengið framhjá jólatrénu að tjörninni og hefðu ákærðu og þriðji aðili elt þau og kallað á S-kk-þf. Við tjörnina hefðu þeir farið framfyrir þau þannig að þau komust ekki leiðar sinnar. S-kk-nf hefði borið hendur fyrir sig til þess að komast áfram en þá hefðu ákærðu hent honum í grasið og sparkað oft í hann, aðallega í höfuð hans. S-kk-nf hefði misst meðvitund og hefðu ákærðu þá ætlað að draga hann upp á spítala. Hún hefði þá sagt þeim að hún væri búin að hringja í lögregluna og hefðu þeir þá komið sér í burtu. Hún kvaðst lítið hafa séð til þriðja aðilans, en ákærðu hefðu báðir sparkað látlaust í S-kk-þf. Þriðji aðilinn kunni hins vegar að hafa fellt S-kk-þf.

Vitnið kvað S-kk-þf ekkert hafa ógnað ákærðu en sagt þeim að láta sig í friði og ýtt með höndunum til þess að komast áfram. Vitnið kvað þá hafa sparkað í S-kk-þf þar sem hann lá á grasinu og við það hefði hann borist að tjarnarbakkanum. Húfa S-kk-ef hefði lent í vatninu, ákærðu tekið hana upp og sett hana á höfuð S-kk-ef.

Vitnið kvaðst hafa reynt að slá ákærðu með bjórflösku en ekkert getað gert. Hún hefði verið ein en fjöldi fólks hefði verið þarna og horft á en ekkert gert henni til hjálpar. Hún kvaðst hafa séð að S-kk-nf missti meðvitund og eftir að hann missti meðvitund hefðu ákærðu sparkað þrisvar í hann í höfuð, maga og pung. Hún kvaðst hafa reynt að fá ákærðu til að hætta þessu. Hún kvað þetta hafa verið tilefnislausa árás. Hún kvaðst hafa séð er ákærðu forðuðu sér á hlaupum er þeir urðu lögreglu varir. Hún kvaðst ekkert hafa séð framan í þriðja manninn sem hefði haft sig minna í frammi. Hún kvað S-kk-þf hafa fallið í grasið fyrir ofan gangstíginn en ákærðu sparkað í hann þannig að hann færðist yfir gangstíginn og að tjarnarbakkanum. Hún hefði sest hjá S-kk-þgf og reynt að hlífa honum, en þá hefðu ákærðu verið að sparka í hann. Hún kvaðst ekki vita hver rotaði S-kk-þf og gæti hún því ekki staðfest þann framburð sinn hjá lögreglu að hann hefði rotast við spark frá ákærða R-kk-þgf.

Vitnið R-kk-nf Þ-kk-nf G-kk-nf sagði fyrir dómi að hann hefði verið í skrúðgarðinum í Keflavík umrædda nýársnótt árið 2005. Þar hefði hann hitt ákærðu. Hann kvaðst hafa kannast við S-kk-þf P-kk-þf. Hann kvað S-kk-þf og kærustu hans hafa komið gangandi á móti honum og ákærðu sem voru rétt á undan. S-kk-nf hefði svo komið hlaupandi að ákærðu æstur. Hann hefði fyrst hlaupið að ákærða R-kk-þgf M-kk-þgf sem hefði fært sig frá og hefði S-kk-nf þá komið hlaupandi að vitninu, sem færði sig frá. Síðan hefði vitnið séð að S-kk-nf var að detta á klakann fyrir aftan vitnið, en erfitt hefði verið að standa þarna vegna hálku Vitninu hefði fundist eins og S-kk-nf ætlaði að gera ákærðu eitthvað. Eins og hann ætlaði að ráðast á ákærðu R-kk-þf M-kk-þf og R-kk-þf. Vitninu hefði fundist S-kk-nf renna og vera að detta, missa lappirnar undan sér og lenda með hægri hlið andlits á jörðina. Vitninu fannst ákærðu ekki vera að hindra för S-kk-ef þar sem þeir mættust.Vitnið kvaðst hafa séð ákærða R-kk-þf M-kk-þf sparka einu sinni í magann á S-kk-þgf eftir að hann datt. Eftir það hefði vitnið tekið utan um ákærða R-kk-þf M-kk-þf. Vitnið kvaðst ekki hafa séð ákærða R-kk-þf gera S-kk-þgf neitt. Það eina sem hann hefði séð var eitt spark frá ákærða R-kk-þgf M-kk-þgf. Hann kvaðst þó ekki hafa séð allt sem gerðist, enda litið undan um tíma. Vitnið kvað trúlegt að S-kk-nf hafi rotast við að detta á klakann. Þá hefði vitnið séð E-kvk-þf liggja grátandi ofan á S-kk-þgf er vitnið leiddi ákærða R-kk-þf M-kk-þf í burtu.

Vitnið kvaðst hafa séð S-kk-þf falla á stéttina. Hann hefði ekki séð höfuð hans lenda á stéttinni. Hann hefði séð ákærða R-kk-þf M-kk-þf sparka einu sinni í S-kk-þf, aðeins einu sinni. Hann hefði haldið ákærða R-kk-þf M-kk-þf eftir það. Vitnið kvað S-kk-þf hafa slegið sig óviljandi er hann fór framhjá vitninu. Hann hefði verið fyrir honum. Hann hefði hins vegar aldrei slegið S-kk-þf.

Vitnið M-kk-nf B-kk-nf K-kk-nf kvaðst hafa verið með E-kvk-þgf og S-kk-þgf P-kk-þgf í skrúðgarðinum umrætt sinn. Hann kvaðst hafa séð að S-kk-nf P-kk-nf féll til jarðar og að sparkað var í hann. Hann bar í fyrstu fyrir dóminum að hann vissi ekki hverjir þarna hefðu verið að verki en sagði svo að þarna hefðu ákærðu verið að verki eins og hann hafði sagt hjá lögreglu sem væri rétt þar sem hann segði ávallt sannleikann. Vitninu fannst árásarmennirnir hafa verið fleiri en tveir. Vitnið kvaðst hafa verið nokkuð frá staðnum þar sem árásin átti sér stað.

Niðurstaða.

Í þessari ákæru er ákærðu R-kk-þgf og R-kk-þgf M-kk-þgf gefin að sök líkamsárás með því að hafa ráðist í sameiningu á S-kk-þf P-kk-þf S-kk-þf hrint honum í jörðina og veitt honum högg og spörk í höfuð og skrokk. Tekur saksókn til þess að S-kk-nf P-kk-nf hafi rotast, brotnað hafi bein í hægri augntótt, sem gera þurfti að með því að taka beinbút úr mjaðmarkambi sem settur var í botn augntóttarinnar, blætt hafi inn á slímhúð augans sitt hvorum megin við sjáaldur, augnhreyfingar verið skertar á hægra auga og hlotið skurð á efri vör sem var saumaður með tveimur sporum. Ákærðu neita því að hafa orðið valdir að augnskaða S-kk-ef P-kk-ef. Þá neita þeir því að hafa sparkað í höfuð hans. Ákærðu viðurkenna hins vegar báðir að hafa sparkað einu sparki hvor í líkama S-kk-ef P-kk-ef eftir að hann féll á jörðina. Þykir sú háttsemi ákærðu sönnuð.

Í 45. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála er mælt fyrir um þá meginreglu, að sönnunarbyrði um sekt sakbornings og atvik, sem telja má honum í óhag, hvíli á ákæruvaldinu. Skal dómari samkvæmt 46. gr. sömu laga meta hverju sinni hvort nægileg sönnun, sem ekki verði vefengd með skynsamlegum rökum, sé fram komin um hvert það atriði sem varðar sekt og ákvörðun viðurlaga við broti, þar á meðal hvaða sönnunargildi skýrslur ákærða hafi, vitnisburðir, mats- og skoðunargerðir, skjöl og önnur sýnileg sönnunargögn. Þá skal dómur reistur á sönnunargögnum sem færð eru fram við meðferð máls fyrir dómi, sbr. 1. mgr. 48. gr. laganna.

Í einörðum og staðföstum framburði vitnisins E-kvk-ef, fyrrverandi kærustu S-kk-ef P-kk-ef fyrir dóminum, sem var mjög á sömu lund og framburður vitnisins hjá lögreglu, kom fram að ákærðu hefðu sparkað í S-kk-þf P-kk-þf eftir að hann féll til jarðar og missti meðvitund, aðallega í höfuð hans. Lýsti hún tilraunum sínum til að verja hann fyrir spörkum ákærðu með því að grúfa sig yfir hann. S-kk-nf P-kk-nf gat lítið borið sjálfur um árásina á hann. Vitneskju sína um atvik kvaðst hann hafa eftir vitninu E-kvk-þgf. ann hefði rotast. Hann HAllaaVitnið R-kk-nf Þ-kk-nf bar að S-kk-nf P-kk-nf hefði fallið til jarðar og kvaðst vitnið hafa séð ákærða R-kk-þf M-kk-þf sparka einu sinni í magann á honum. Vitnið kvaðst ekki hafa séð ákærða R-kk-þf gera S-kk-þgf P-kk-þgf neitt. Ákærðu og vitnið R-kk-nf Þ-kk-nf bera að S-kk-nf P-kk-nf hafi verið mjög ölvaður og brjálaður og hreinlega rokið í ákærðu. Vitnið E-kvk-nf ber að árás ákærðu á S-kk-þf P-kk-þf hafi verið með öllu tilefnislaus. Vitnið M-kk-nf B-kk-nf bar fyrir dómi að hann hefði séð ákærðu sparka í S-kk-þf P-kk-þf eftir að hann féll til jarðar.

H-kk-nf P-kk-nf læknir greindi frá því fyrir dóminum að hann teldi ólíklegt að maður gæti orðið fyrir skaða eins og þeim er S-kk-nf P-kk-nf hlaut við það eitt að detta á jörðina. Til þess að svo mætti verða þyrfti misfella að vera í undirlagi yfirborðsins og þá þyrfti augnkúla viðkomandi að lenda nákvæmlega beint á misfellunni. Skaði sem þessi væri algengastur sem afleiðing hnefahöggs með krepptum hnefa, sparks með skótá, olnbogaskots eða þess að fá tennisbolta á augnkúluna. Að mati dómsins þykir samkvæmt þessu mega telja útilokað að S-kk-nf P-kk-nf hafi hlotið brotið á augntótt við það að falla til jarðar. Áverkinn samrýmist á hinn bóginn framburði vitnisins E-kvk-ef um að ákærðu hafi báðir sparkað í höfuð hans og styrkir læknisvottorðið framburð hennar. Með hliðsjón af því sem að framan hefur verið rakið, verður að telja hafið yfir allan skynsamlegan vafa, þrátt fyrir neitun ákærðu, að ákærðu hafi veitt S-kk-þgf P-kk-þgf í sameiningu þá áverka sem lýst er í ákæru. Með háttsemi sinni hafa þeir unnið sér til refsingar samkvæmt 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Ósannað þykir að S-kk-nf P-kk-nf hafi ráðist á ákærðu. Kemur 3. mgr. 218. gr. a, almennra hegningarlaga því ekki til álita við refsiákvörðun. Árás ákærðu á S-kk-þf P-kk-þf var tilefnislaus og til þess fallin að valda honum tjóni.

VII.

Ákærðu Ó-kk-nf D-kk-nf og R-kk-nf M-kk-nf hafa ekki áður sætt refsingu.

Ákærði R-kk-nf Ó-kk-nf gekkst undir lögreglustjórasátt 16. nóvember 2005 vegna fíkniefnabrots og var honum gert að greiða 37.500 króna sekt.

Refsing ákærða Ó-kk-ef D-kk-ef þykir hæfilega ákveðin fangelsi í 30 daga, en vegna ungs aldurs ákærða er hann framdi brotið og í ljósi þess að hann hefur eigi fyrr sætt refsingu, þykir mega fresta fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimu árum frá uppkvaðningu þessa dóms, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Refsing ákærða R-kk-ef M-kk-ef þykir hæfilega ákveðin fangelsi í tvo mánuði, en vegna ungs aldurs ákærða er hann framdi brotið og í ljósi þess að hann hefur eigi fyrr sætt refsingu, þykir mega fresta fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu þessa dóms, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Refsing ákærða R-kk-ef Ó-kk-ef þykir hæfilega ákveðin fangelsi í tvo mánuði, en vegna ungs aldurs ákærða er hann framdi brotið og sakaferils hans, þykir mega fresta fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu þessa dóms, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

V.

Skaðabótakrafa S-kk-ef P-kk-ef S-kk-ef á hendur ákærðu R-kk-þgf og R-kk-þgf M-kk-þgf samkvæmt seinni ákærunni nemur svo sem fram er komið 682.087 krónum. Gerð er krafa um þjáningabætur í 37 daga og nemur sá kröfuliður 42.073 krónum. Er þá miðað við að S-kk-nf P-kk-nf hafi verið rúmliggjandi í 5 daga, en umfram þá daga veikur án rúmlegu í 32 daga. Þá er krafist miskabóta að fjárhæð 500.000 krónur, greiðslu almenns fjártjóns að fjárhæð 50.063 og þóknun lögmanns auk virðisaukaskatts að fjárhæð 89.951 krónur.

Fullnægt er skilyrðum til að dæma ákærðu R-kk-þf og R-kk-þf M-kk-þf til að greiða S-kk-þgf P-kk-þgf miskabætur á grundvelli a. liðar 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, sbr. 13. gr. laga nr. 37/1999. Þykja þær eftir atvikum hæfilega ákveðnar 200.000 krónur. Þá þykja einnig vera skilyrði til að dæma þessa ákærðu til greiðslu þjáningabóta samkvæmt 1. mgr. 3. gr. skaðabótalaga. Varðandi þá kröfu er til þess að líta að fyrir liggur samkvæmt læknisvottorði að S-kk-nf P-kk-nf lá á sjúkrahúsi frá 1. janúar til 5. janúar 2005. Ekki kemur fram í vottorðinu að gera megi ráð fyrir óvinnufærni umfram þessa 5 daga. Að því virtu þykir mega taka kröfu S-kk-ef P-kk-ef um þjáningabætur til greina á þeim grunni að hann hafi verið rúmfastur í 5 daga, það er frá 1. til 5. janúar 2005. Krafa um þjáningarbætur umfram þá daga styðst ekki við gögn og er þeim hluta kröfunnar vísað frá dómi. Samkvæmt þessu verður krafa um þjáningabætur tekin til greina með 9.345 (5x1869) krónum. Þá þykir mega taka kröfu um greiðslu útlagðs sjúkrakostnaðar og lyfjakostnaðar að fjárhæð 10.359 krónur til greina. Krafa um bætur vegna síma og um ferðakostnað þykir órökstudd og án viðhlítandi gagna og er þeim kröfuliðum, sem nema annars vegar 18.980 krónum og hins vegar 20.724 krónum vísað frá dómi. Þá er tekin til greina krafa um lögmannskostnað með 65.000 krónum. Samkvæmt þessu verður ákærðu R-kk-þgf og R-kk-þgf M-kk-þgf óskipt gert að greiða S-kk-þgf P-kk-þgf 284.704 krónur í skaðabætur.

Um vexti af tildæmdum skaðabótum fer svo sem í dómsorði greinir.

Málsvarnarlaun skipaðra verjenda ákærðu H-kk-ef I-kk-ef hæstaréttarlögmanns, H-kk-ef H. B-kk-ef hæstaréttarlögmanns og G-kk-ef Ó-kk-ef B-kk-ef hæstaréttarlögmanns þykja hæfilaga ákveðin 325.000 krónur til hvers um sig og hefur þá verið tekið tillit til virðisaukaskatts. Ákærði Ó-kk-nf D-kk-nf verður dæmdur til að greiða málsvarnarlaun síns verjanda að fullu, en þar sem ákærðu R-kk-nf og R-kk-nf M-kk-nf hafa verið sýknaðir af fyrri ákærunni þykir rétt að þessum ákærðu verði einungis gert að greiða helming málsvaranalauna, en að öðru leyti verði þau felld á ríkissjóð. Ákærðu R-kk-nf og R-kk-nf verða dæmdir óskipt til að greiða annan sakarkostnað málsins samkvæmt framlögðum gögnum sækjanda um sakarkostnað og nemur sá kostnaður 21.200 krónum.

Dómsuppsaga dróst vegna veikinda dómara.

Mál þetta dæmir F-kk-nf H. A-kk-nf héraðsdómari.

D ó m s o r ð :

Ákærði, Ó-kk-nf D-kk-nf S-kk-nf, sæti fangelsi í 30 daga. Fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955

Ákærði, R-kk-nf Ó-kk-nf, sæti fangelsi í tvo mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún niður falla að liðnum tveimur árum frá dómsuppsögu haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði, R-kk-nf M-kk-nf I-kk-nf, sæti fangelsi í tvo mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún niður falla að liðnum tveimur árum frá dómsuppsögu haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærðu R-kk-nf og R-kk-nf M-kk-nf greiði óskipt S-kk-þgf P-kk-þgf S-kk-þgf 284.704 krónur ásamt vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 1. janúar 2005 til 2. janúar 2006, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði Ó-kk-nf D-kk-nf greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, H-kk-ef I-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 325.000 krónur.

Ákærði R-kk-nf Ó-kk-nf greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, H-kk-ef H. B-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 325.000 krónur, að hálfu en að öðru leyti skulu þau greidd úr ríkissjóði.

Ákærði R-kk-nf M-kk-nf greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, G-kk-ef Ó-kk-ef B-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 325.000 krónur, að hálfu en að öðru leyti skulu þau greidd úr ríkissjóði.

Ákærðu R-kk-nf og R-kk-nf M-kk-nf greiði óskipt annan sakarkostnað málsins, 21.200 krónur.

F-kk-nf H. A-kk-nf