S-37/2006

Mál þetta, sem dómtekið var þann 6. júní sl., er höfðað hér fyrir Héraðsdómi Norðurlands eystra með ákæruskjali lögreglustjórans á Akureyri, útgefnu þann 9. febrúar 2006, á hendur X,

„fyrir þjófnað, með því að hafa aðfaranótt föstudagsins 2. desember 2005, stolið fjórum pakkningum af heilum humri, tveimur lambahryggjum og þremur lambaframbógum úr frystigám við verslunina Bónus að Langholti 1 á Akureyri, en verðmæti þýfisins var samtals, kr. 15.130,-.

Telst þetta varða við 244. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar.“

Verjandi ákærða krefst aðallega sýknu en til vara vægustu refsingar er lög leyfa og eftir atvikum að refsing verði skilorðsbundin. Þá krefst hann hæfilegra málsvarnarlauna sér til handa og að allur málskostnaður verði greiddur úr ríkissjóði.

I.

Samkvæmt rannsóknargögnum urðu lögreglumenn á eftirlitsferð vestur Furuvelli, Akureyri, aðfaranótt föstudagsins 2. desember 2005 varir við mann sem gekk suður yfir götuna og inn í portið milli Ýmis og Litalands. Hélt hann á grárri íþróttatösku. Óku lögreglumennirnir á eftir viðkomandi sem leit við er hann varð þeirra var og þekktu þeir hann þá sem ákærða, X. Þar sem ákærði hafði oft komið við sögu lögreglunnar ákváðu lögreglumennirnir að snúa við og taka á móti honum á Grenivöllum, sem er næsta gata sunnan við Furuvelli. Þegar þeir óku vestur Grenivelli sáu þeir hvar ákærði kom gangandi út á götuna á milli húsa nr. 14 og 16 án þess að hafa nokkra tösku meðferðis. Aðspurður á vettvangi kannaðist ákærði ekki við að hafa verið með neina tösku og neitaði að segja frá ferðum sínum. Hann var því handtekinn og færður á lögreglustöðina. Leitað var að töskunni á vettvangi og fannst hún norðan við hús nr. 14 við Grenivelli. Í töskunni reyndist vera matvara sú er í ákæru greinir. Aðspurður vildi ákærði ekki tjá sig um málið en þegar gengið var að honum útilokaði hann ekki að hann væri að koma neðan að Óseyri. Ákærði neitaði að tjá sig um hvar hann hefði fengið matvælin fyrr en hann hefði rætt við lögmann.

Við rannsókn lögreglu beindist grunur hennar að því að matvælin væru úr frystigámi verslunarinnar Bónus við Langholt á Akureyri. Í frumskýrslu lögreglu er haft eftir verslunarstjóra Bónus, B-kk-þgf F-kk-þgf G-kk-þgf, að í ljós hefði komið að læsing á téðum frystigámi hefði trúlega verið biluð þannig að auðvelt var að opna gáminn. Þá er einnig haft eftir honum að í gámnum væri geymd matvara eins og sú sem fannst í tösku þeirri er að framan getur. Er einkum getið um humarpakkningar sem talið var að einungis Bónus væri með. Í lögregluskýrslunni kemur fram að verslunarstjóranum var afhentur umræddur varningur.

II.

Ákærði kom fyrir dóminn þann 31. maí 2006 og var þá kynnt ákæran. Kvaðst ákærði ekki muna eftir að hafa tekið vörur þær er fundust í töskunni og kannaðist hann ekki við að eiga töskuna og kannaðist ekki heldur við að hafa verið með töskuna á göngu sinni. Ákærði kvaðst hafa verið veikur og hafa verið í smá rugli nokkra daga áður. Hann kvaðst ekki geta gert grein fyrir ferðum sínum í umrætt sinn og kvað það hafa komið fyrir sig áður að missa minnið. Hann kvaðst hafa rankað við sér er lögreglan hafði afskipti af honum. Ákærði kvaðst ekki hafa verið undir áfengisáhrifum en verið búinn að taka inn 12 svefntöflur að læknisráði.

Við aðalmeðferð málsins þann 6. júní 2006 sótti ákærði ekki þing.

Vitnið A, lögreglumaður, kveðst hafa verið á eftirlitsferð ásamt öðrum lögreglumanni er þeir mættu ákærða þar sem hann var á gangi suður Hjalteyrargötu með bakpoka. Eftir smá umhugsun hafi þeir ákveðið að snúa við og hafa tal af viðkomandi sem þá hafi verið kominn upp Hvannavelli, inn í portið milli Litalands og Ýmis. Kveður vitnið hann þá hafa verið með sama bakpokann meðferðis. Aðspurt hvort vitnið hefði þekkt ákærða sem X kveður vitnið svo vera, bæði niður við Hjalteyrargötu sem og í portinu við Hvannavelli. Hafi þeir ákveðið að fara upp Grenivelli og koma þannig til móts við ákærða er virtist vera á leið þangað. Rétt í því er þeir hafi stöðvað bifreiðina á Grenivöllum hafi ákærði komið milli húsa þar, en þá ekki verið með neinn bakpoka. Þeir hafi farið að ræða við ákærða en hann hafi ekki viljað tjá sig neitt um málið og því hafi ekki verið annað til ráða en að hafa af honum frekari afskipti. Aðspurt kveður vitnið þá lögreglumennina hafa fundið bakpokann þar sem hann hafði verið falinn bak við hús þarna, annað hvort númer 14 eða 16. Vitnið segir að þeir hafi skoðað bakpokann og strax séð að það var kjöt í honum merkt framleiðsluaðilum. Hafi þeim fundist óeðlilegt að maður væri á ferð á þessum tíma með frosnar kjötvörur í þessu magni í bakpoka. Aðspurt hvort vitnið sé öruggt um að um sama bakpoka og þeir sáu ákærða með væri að ræða, kveður vitnið svo vera. Vitnið segir að þeir hafi gert ítrekaðar tilraunir um nóttina til að finna út hvaðan kjötvörurnar væru, en hvergi hefðu verið merki um innbrot. Það hafi síðan verið rannsóknarlögreglumaður sem síðar hafi komist að því hvaðan vörurnar voru. Aðspurt um ástand ákærða á staðnum kveðst vitnið ekki vita hvað hann eigi um það að segja, hann viti til þess að ákærði væri á lyfjum, hann viti ekki hvort hann hafi verið undir áhrifum áfengis en hann hafi verið í einhvers konar annarlegu ástandi. Vitnið kveðst vera búinn að þekkja ákærða lengi. Aðspurt um misræmi í frumskýrslu lögreglu annars vegar, þar sem fram kemur að um hefði verið að ræða íþróttatösku, og hins vegar framburð vitnisins nú um að um bakpoka væri að ræða, kveðst vitnið ekki gera sér grein fyrir um hvort hefði verið að ræða en það sé visst um að þetta var sama taska og ákærði hafi verið með umrædda nótt.

Vitnið G-kk-nf I-kk-nf V-kk-nf, lögreglumaður, lýsir aðdraganda handtöku ákærða þannig, að þeir hafi mætt honum á Hjalteyrargötunni við Slökkvistöðina og Slippinn. Þeir hafi þekkt ákærða og veitt því athygli að hann var með einhverja tösku. Þeir hafi síðan ákveðið að athuga aðeins með hann þar sem hann var þekktur hjá þeim. Þeir hafi því snúið við og séð á eftir ákærða inn á milli húsa við Tryggvabrautina í átt að Furuvöllum. Þeir hafi því ekið inn Furuvelli og séð þá aftur til ákærða, sem hafi veitt þeim athygli, og farið á milli húsa. Þeir hafi snúið við og farið inn á Grenivelli. Þar hafi þeir séð ákærða aftur en án töskunnar. Þeir hafi áður séð ákærða með töskuna við Ými og hún hafi síðan við leit á vettvangi fundist við það hús. Ákærði hafi hins vegar ekki kannast við neina tösku. Aðspurt kveðst vitnið nokkuð visst um að um sömu tösku var að ræða, þeir hafi þó ekki komist það mikið í návígi við ákærða að geta greint það alveg nákvæmlega, en úr fjarlægð að sjá sé þetta taska sem svipi alveg til þeirrar tösku sem ákærði var með. Þeir hafi skoðað innihald töskunnar og reynt að komast að því hvaðan það væri en án árangurs. Ákærði hafi verið með þeim í bílnum en ekki hafi verið hægt að merkja neitt á honum er þeir nálguðust Bónus. Vitnið kveður ákærða ekki hafa verið ölvaðan og minnir að hann hafi verið í þokkalegu jafnvægi. Aðspurt um það, undir hvaða kringumstæðum lögreglan hefði haft afskipti af ákærða áður, kveður vitnið það hafa verið í „kringum fíkniefnaheiminn“. Ákærði hafi ekkert viljað tjá sig um málið og ekkert kannast við neina tösku. Vitnið kveðst halda að frekar væri um íþróttatösku en bakpoka að ræða og ákærði hafi borið hana á hlið. Hann hafi ekki þekkt ákærða á töskunni. Vitnið kveðst hafa fundið umrædda tösku við leit á vettvangi í gönguleið ákærða. Það hafi verið snjóföl yfir og því hægt að merkja spor eða för, þó ekki þannig að unnt væri að bera saman við skóför. Aðspurt hvort kjötið í töskunni hafi verið vel frosið, kveður vitnið svo vera. En það minnist þess ekki að snjóföl hafi verið á henni.

III.

Með framburði framangreindra tveggja lögreglumanna þykir sannað að ákærði hafi haft téð matvæli í tösku er hann bar í greint sinn. Ákærði hefur enga skýringu gefið á því hvernig varan komst í hans vörslur og borið fyrir sig minnisleysi vegna veikinda og töku svefnlyfja. Veikindi ákærða og taka hans á svefnlyfjum er að nokkru studd læknisskýrslu er fram er lögð í málinu en sem ekki þykir ástæða til að rekja nánar. Í málinu eru engin gögn um að vörunnar hafi verið saknað úr téðum gámi verslunarinnar Bónus en ekkert liggur fyrir um það hafi sérstaklega verið kannað. Engin skýrsla var tekin af verslunarstjóranum en haft eftir honum að „trúlega“ hafi lásinn á gámnum verið bilaður. Þetta virðist þó ekki hafa verið kannað nánar. Pakkningar hluta varanna benda þó til þess að varan hafi verið úr þessari verslun. Af gögnum málsins verður ekkert um það fullyrt með hvaða hætti varan komst í vörslur ákærða og raunar ósannað að varan hafi verið fengin með saknæmum hætti úr versluninni Bónus. Telur dómurinn samkvæmt ofangreindu ósannað, að ákærði hafi stolið þeim munum sem í ákæru greinir, sbr. 45. gr. og 46. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Verður hann því sýknaður af ákærunni.

Málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, I-kk-ef Þ-kk-ef hdl., vegna réttargæslu hans við rannsókn málsins, kr. 33.615,- sem þegar hafa verið greiddar, og flutning málsins fyrir dómi sem ákvarðast í einu lagi samtals kr. 130.000,- að virðisaukaskatti meðtöldum, greiðist úr ríkissjóði.

Dóm þennan kveður upp F-kk-nf Ó-kk-nf, dómstjóri.

D Ó M S O R Ð :

Ákærði, X, skal vera sýkn af kröfu ákæruvaldsins.

Sakarkostnaður, málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, I-kk-ef Þ-kk-ef hdl. kr. 130.000- greiðist úr ríkissjóði og er virðisaukaskattur innifalinn.