E-3464/2007

Mál þetta, sem dómtekið var 15. nóvember 2007, er höfðað fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur af B-kk-þgf B-kk-þgf, kt. 000000-0000, Hæðargerði 21, Reyðarfirði, á hendur Tryggingamiðstöðinni hf., kt. 000000-0000, Aðalstræti 6-8, Reykjavík, með stefnu sem birt var 8. maí 2007.

Dómkröfur stefnanda eru að viðurkennd verði bótaskylda stefnda úr slysatryggingu sjómanna vegna vinnuslyss, sem stefnandi varð fyrir um borð í Vigur RE-71, hinn 18. maí 2006. Þá er krafist málskostnaðar samkvæmt framlögðum málskostn-aðarreikningi.

Dómkröfur stefnda eru að félagið verði sýknað. Þá er krafist málskostnaðar að skaðlausu að mati dómsins.

Helstu málavextir eru að stefnandi slasaðist hinn 18. maí 2006. Hann var þá háseti á ms. Vigur RE-71, sem er fiskiskip gert út af Ögurvík hf. Í útdrætti úr leiðarbók skipsins segir um atvikið: „Þegar verið var að láta flottrollið fara þá var B-kk-nf B-kk-nf að hoppa út úr rennunni yfir í bakborðssíðuna og studdi hann sér við með hægri hendi beygðist þá upp á höndina á honum og kom mikill verkur í olnbogann, honum gefið Parkodín Forte sett í kæling og spektlaður á honum handleggurinn. Smá bólgin í olnboganum að innanverðu.“ Í læknisvottorði, dags. 11. október 2006, segir m.a.: „Miðað við upplýsingar frá sjúklingi, eðli slyssins og það sem komi hefur fram við rannsóknir og aðgerðir telst sjúklingur hafa verið óvinnufær frá slysdegi 18. maí 2006. B-kk-nf er enn óvinnufær. Hann þurfti að gangast undir aðgerð 08.08.06 vegna afleiðinga slyssins og væntanleg óvinnufærni er sennilegast að minnsta kosti 3 til 4 mánuðir frá aðgerðardegi.“

Ögurvík hf. var með slysatryggingu sjómanna hjá stefnda. Í bréfi stefnda, dags. 14. nóvember 2006, til lögmanns stefnanda er m.a. greint frá því að félagið hafi móttekið gögn í máli B-kk-ef og slysatilkynningu frá Ögurvík hf. Í bréfinu er vísað til skilmála slysatrygginga sjómanna þar sem segir í grein 2.3: „Með orðinu „slys“ er hér átt við skyndilegan utanaðkomandi atburð sem veldur meiðslum á líkama þess sem tryggður er og gerist án vilja hans.“ Þá segir að utanaðkomandi atburður hefði ekki valdið slysinu. Óhjákvæmilegt væri því annað en að hafna bótaskyldu.

Í bréfi, dags. 3. janúar 2007, gefur H-kk-nf H-kk-nf, sem þá var staddur í Máritaníu, eftirfarandi yfirlýsingu:

Ég undirritaður staðfesti hér með að þann 18. maí 2006 kom sjógusa eða alda upp skutrennuna og inn á dekk bakborðsmegin á Vigra RE þegar var verið að láta flottrollið fara með þeim afleiðingum að B-kk-nf B-kk-nf slasaðist á handlegg og var settur í spelku og gefið parkodín.

Í bréfi stefnda til lögmanns stefnanda, dags. 24. janúar 2007, er m.a. greint frá því að eftir að bótaskyldu stefnda var hafnað hafi félaginu borist lýsing stefnanda á slysinu þar sem hann segir að um leið og hann hoppaði úr rennunni hafi sjór gripið hann og snúið honum þannig að hann hefði meiðst. Staðfesting á frásögn stefnanda hafi einnig borist frá samstarfsmanni stefnanda. Þá segir í bréfinu:

Félagið telur óhjákvæmilegt að meta sönnunargildi yfirlýsinga umjóðanda þíns og samstarfsmanns hans í ljósi þeirra kringumstæðna sem þær koma fram. Bótaskyldu hafði þegar verið hafnað á tilteknum forsendum, sem leitast er við að hnekkja með þessum viðbótarskýrslum. Félagið telur við svo búið ekki forsendur til að breyta fyrri afstöðu og vísar afstöðu sinni til stuðnings m.a. til dóms Hæstaréttar Íslands frá 8. júní 2006 í máli nr. 47/2006.

Miðvikudaginn 21. febrúar 2007 var leitað sönnunar um atvik slyssins fyrir dómi með vitnaleiðslu, sbr. 2. mgr. 77. gr. laga nr. 91/1991. Vitnið, P-kk-nf Þ-kk-nf E-kk-nf, sagði m.a. að þegar þetta gerðist hafi hann verið inni í stakkageymslunni, sem er bakborðsmegin, og horft aftur eftir dekkinu, en B-kk-nf hafi verið bakborðsmegin. Hafi hann séð að sjór kom upp skutrennuna og B-kk-nf hoppaði undan sjónum. Ekki hafi verið um stóra öldu að ræða, en menn verði að passa sig að blotna ekki í lappirnar „hann stekkur svona inn eða svona aðeins til hliðar að síðunni og rennur til eða missir sem sagt fótanna og hlunkast eitthvað utan í þarna hvað eigum við að segja þar sem spilið er eða stjórnborð og svo sá ég bara að hann hélt um höndina á sér og hafði meitt sig eitthvað“. Vitnið taldi að stefnanda hafi skrikað fótur þegar hann fór yfir bita sem væri u.þ.b. 30 cm á hæð.

Vitnið, Þ-kk-nf Æ-kk-nf B-kk-nf, sagði m.a. að unnið hefði verið að því að láta út flottrollið er slysið varð. Hann og H-kk-nf [H-kk-nf H-kk-nf] hafi verið stjórnborðsmegin en B-kk-nf bakborðsmegin. Sjór hefði komið inn fyrir og B-kk-nf reynt að stökkva frá og „hvort hann rennur eða sjórinn kippir undan honum lappirnar, ég veit það ekki og svo sjáum við bara B-kk-þf hlaupa inn og við tökum í rauninni ekkert eftir að hann hefði meitt sig fyrr en við komum inn og hittum hann inni í setustofu sem sagt eftir að búið er að lát það fara trollið“. Þ-kk-nf sagði að veður hefði verið gott er þetta gerðist, en skipið ylti mikið og tæki mikinn sjó inn á sig hvort sem það væri gott eða vont veður.

Vitnið, H-kk-nf H-kk-nf, játaði að hafa gefið áðurgreinda skriflega yfirlýsingu í bréfi, dags. 3. janúar 2007, og var hann spurður nánar um atvikið. Hann sagði m.a. að hann hafi séð B-kk-þf stökkva út af rennunni, en aldan hafi náð eitthvað í lappirnar á honum. Haft var eftir H-kk-þgf að B-kk-nf hefði slasast við að stökkva yfir u.þ.b. 50 cm þil til að komast frá öldunni. Hafi hann séð B-kk-þf falla og litið hefði út fyrir að hann hefði ekki verið nægilega fljótur, sjórinn ýtt við honum og komið honum úr jafnvægi.

Á dómþingi, þriðjudaginn 27. febrúar 2007, var vitnaleiðslu fram haldið. Vitnið, S-kk-nf G-kk-nf, kom fyrir rétt. Af framburði hans verður ekki ráðið hvað varð þess valdandi að stefnandi slasaðist.

Í símbréfi frá stefnda til lögmanns stefnanda 12. mars 2007 var lýst yfir að félagið teldi nú nægilega sýnt að líkamstjón B-kk-ef hefði orsakast af utanaðkomandi atburði og félli því undir slysahugtak vátryggingarréttar. Væri því viðurkennd bótaskylda úr slysatryggingu sjómanna.

Í bréfi, dags. 20. mars 2007, lýsti H-kk-nf S-kk-nf, yfirlæknir hjá Heilbrigðisstofnun Austurlands, því yfir að B-kk-nf væri enn óvinnufær vegna slyssins hinn 18. maí 2006.

Í bréfi frá stefnda til lögmanns stefnanda, dags. 23. apríl 2007, var því lýst yfir að forsendur væru brostnar fyrir því að viðurkenna bótaskyldu stefnda úr slysatryggingu sjómanna. Greint er frá því að stefnda hafi í síðustu viku borist frá Ögurvík afrit af tölvupósti sem lögmaðurinn og stefnandi hefðu sent skipsverjum á Vigra vegna slyssins í kjölfar þess að stefndi hafnaði bótaskyldu [sbr. bréf 14. nóv. 2006 og 24. janúar 2007, er áður var getið]. Í bréfi stefnda til lögmanns stefnanda, hinn 23. apríl 2007, segir einnig m.a.:

Í tölvupósti umbjóðanda þíns til P-kk-ef, sem mun vera vitnið P-kk-nf Þ-kk-nf E-kk-nf, ritar hann m.a: „[...] ef þú manst þetta einhvern veginn svona þá verð ég rosa kátur.“ Á eftir fylgir svo lýsing umjóðanda þíns á atvikinu. Svo segir: „Þannig hljómar mín lýsing og ég svona er að vona það að þetta sé eitthvað sem þú manst líka [...].“

Í tölvupósti umjóðanda þíns til S-kk-ef, sem er stýrimaður á Vigra, segir m.a: „[...] og því vil ég mælast til þess að þú munir nú eftir þessu atviki með mér á þann hátt að sjór hafi gengið inn að aftanverðu sem, í fyrsta lagi, varð til þess að ég var að forðast fá á mig og í öðru lagi varð til þess að snúa mér með þessum afleiðingum.“

Í tölvupósti þínum til áðurnefnds S-kk-ef er útskýring á því á hverju höfnun félagsins á bótaskyldu byggir, ásamt útskýringu á því hvað þurfi til þess að atvikið teljist bótaskylt. Þá er í öðrum pósti til sama aðila send lýsing umbjóðanda þíns á slysinu og óskað eftir lýsingu S-kk-ef, sem er sami háttur og var hafður í tölvupósti þínum til H-kk-ef (H-kk-ef, vitnis) sem áður var sendur félaginu.

Félagið telur ofangreind samskipti umjóðanda þíns og vitna að atvikinu draga svo úr sönnunargildi þess framburðar sem var gefinn í skýrslutökum fyrir dómi þann 21. og 27. febrúar sl., að sá framburður verði ekki lagður til grundvallar við úrlausn málsins. Það liggur fyrir að umjóðandi þinn óskaði eftir því við samstarfsmenn sína að þeir skyldu muna eftir atvikum og lýsa þeim á ákveðinn hátt, auk þess sem vitni fengu útskýringar á því hvað þyrfti til að atvikið félli undir slysahugtakið og væri þar með bótaskylt hjá félaginu. Þótt félagið hafi ekki undir höndum samskipti umjóðanda þíns og allra þeirra vitna sem gáfu skýrslu, er ekki annað hægt en að leggja til grundvallar að sams konar afskipti hafi verið höfð af framburði allra þeirra sem gáfu skýrslu fyrir dómi.

Lögmaður stefnanda svaraði síðastgreindu bréfi stefnda með bréfi hinn 25. apríl 2007. Þar er mótmælt afturköllun stefnda á bótaskyldunni og talið að afturköllunin sé ólögmæt. Þá segir m.a.:

Kjarni málsins er eftirfarandi. Fjórir menn hafa, áminntir um sannsögli, borið vitni um það hvernig slys umbj. míns átti sér stað. Framburður þeirra allra eru, í þeim efnum sem máli skiptir, að mestu samhljóð. Hafi mennirnir borið ósatt um það fyrir dómi hvernig þeir sáu slys umbj. míns gerast, felst í því mjög alvarleg refsiverð háttsemi af þeirra hálfu, en félagið gerir því beinlínis skóna að frásögn vitnanna sé röng og þar með refsiverð. Umbj. minn telur það skyldu sína að kynna öllum vitnunum bréf félagsins, enda verða þeir allir dregnir fyrir dóm aftur til skýrslugjafar; þ.á m. um fyrri skýrslugjöf sína og aðdróttanir þær sem fram koma í bréfi félagsins. Þá hljóta þeir að eiga það á hættu að verða kærðir fyrir refsiverð háttsemi.

Með bréfi félagins fylgdu tölvupóstsamskipti við einn af þeim fjórum skipverjum sem gáfu vitnaskýrslu. Þau samskipti eru útaf fyrir sig ekkert óeðlileg og gefa ekkert tilefni til að draga sannleiksgildi skýrslu vitnisins P-kk-ef Þ-kk-ef E-kk-ef í efa. Sé framburður P-kk-ef fyrir dómi borinn saman við þá lýsingu umbj. míns af slysinu sem P-kk-þgf hafði verið send í tölvupósti, kemur í ljós að P-kk-nf greindi í raun á annan veg frá slysinu en umbj. minn gerði í tölvupóstinum. Þannig fæst útaf fyrir sig ekki séð að tölvupóstur umbj. míns hafi haft áhrif á framburð P-kk-ef. Hvað sem því líður er ekkert óeðlilegt við það að umbj. minni hafi sent P-kk-þgf eigin lýsingu á því hvernig hann upplifði slysið og vonast til að P-kk-nf myndi slysið á sama hátt. Það var þvert á móti fullkomlega eðlilegt að hann hafi haft slíkar væntingar til framburðar P-kk-ef, þ.e. að P-kk-nf myndi slysið á sama hátt og hann.

Þá er það alröng ályktun sem framkemur í bréfi félagsins að „sams konar afskipti hafi verið höfð af framburði allra þeirra sem gáfu skýrslu fyrir dómi.“ Umbj. minn hafði engin afskipti af framburði annarra vitna. Hann hvorki ræddi við né átti í neinum öðrum samskiptum um slysið við vitnin Þ-kk-þf Æ-kk-þf B-kk-þf og S-kk-þf G-kk-þf. Hann átti hinsvegar einhver samskipti við H-kk-þf H-kk-þf þar sem slysið bar, auk annars, á góma. Jafnvel þó hann hefði tjáð þessum vitnum hvernig hann teldi að slysið hafi átt sér stað og vonast til að þeir hefðu séð slysatburðinn gerast á sama hátt, þá hefði það nákvæmlega engu máli skipt.

Stefnandi byggir á því að afturköllun stefnda á bótaskyldunni sé ólögmæt og þar með óheimil. Stefndi sé bundinn af fyrri yfirlýsingu um viðurkenningu á bótaskyldu. Í yfirlýsingunni felist óafturkallanlegt loforð nema gildar ástæður komi til. Hvað sem því líður sé ljóst að slysið verði rakið til skyndilegs utanaðkomandi atburðar, þ.e. að alda kom inn í skutrennuna og felldi stefnanda. Raunar skipti það heldur ekki máli hvort aldan náði til stefnanda eða ekki. Það eitt að alda kom inn í skutrennuna og olli því að stefnanda bar nauðsyn til að forða sér undan henni, sem hann og gerði, sé nægilegt til að atburðurinn falli undir slysahugtakið samkvæmt skilmálum stefnda.

Byggt er á því að slysið, sem leiddi til varanlegs líkamstjóns og óvinnufærni stefnanda teljist slys í skilningi kjarasamnings og gr. 2.3. í vátryggingaskilmálum stefnda. Þar sem stefndi hafi hafnað bótaskyldu sé málshöfðun þessi nauðsynleg.

Af hálfu stefnda er viðurkennt að á þeim tíma er hér um ræðir hafi slysatrygging sjómanna hjá stefnda vegna skipverja á ms. Vigur RE-71 verið í gildi. Um trygginguna hafi gilt skilmálar stefnda nr. 781. (dskj. 19). Þar segi í grein 2.1.: „Félagið greiðir bætur vegna slyss er sá sem tryggður er verður fyrir, eins og segir í vátryggingarskíteini eða iðgjaldskvittun og skilmálum þessum.“ Skilgreiningu slysahugtaksins sé svo að finna í grein nr. 2.3. er hljóði svo: „Með orðinu „slys“ er hér átt við skyndilegan utanaðkomandi atburð sem veldur meiðslum á líkama þess sem tryggður er og gerist án vilja hans.“

Stefndi byggir á því að slys stefnanda falli ekki undir framangreinda skilgreiningu. Daginn sem slysið varð, eða 18. maí 2006, hafi verið skráð í leiðarbók eða dagbók skipsins að stefnandi hafi verið að hoppa út úr rennunni yfir á bakborðssíðuna og stuðst við með hægri hendi. Beygst hafi upp á höndina og mikll verkur orðið í olnboganum. Ekki sé þess getið að utanaðkomandi atvik hafi valdið því að stefnanda ákvað að hoppa út úr rennunni. Það hafi fyrst verið eftir að stefndi neitaði bótaskyldu, að haldið hefði verið fram, að alda eða gusa upp skutrennuna hafi valdið því að stefnandi ákvað að hoppa út úr rennunni. Stefnandi hafi sett eigin lýsingu á atvikinu á blað og beðið vitni síðan að staðfest hana. Orðalag í tölvupóstsamskiptum við vitni, P-kk-þf Þ-kk-þf og skipstjórann S-kk-þf, taki af allan vafa um að stefnandi reyndi að hafa áhrif á vitnin.

Af hálfu stefnda er álitið að ósannað sé að skyndilegur utanaðkomandi atburður, er gerist án vilja stefnanda, hafi valdið slysi hans. Til frekari áréttingar er því mótmælt að hreyfing skips úti á rúmsjó, sem leiðir til þess að alda eða gusa slettist uppí skutrennu skipsins, geti talist skyndilegur utanaðkomandi atburður. Slys, í skilningi skilmála þeirra er um trygginguna giltu, komi því ekki til álita.

Mótmælt er að stefndi sé bundinn við yfirlýsingu sína frá 12. mars 2006 um viðurkenningu á bótaskyldu úr slysatryggingu sjómanna. Allar forsendur fyrir þeirri afstöðu hefðu brostið. Gildar ástæður liggi til grundvallar breyttri afstöðu stefnda til bótaskyldunnar eins og rakið hefði verið.

Stefnandi gaf skýrslu fyrir rétti. Hann staðfesti að rétta lýsingu á því hvernig hann slasaðist hafi hann gefið lögmanni sínum í tölvupósti 23. nóvember 2006, sbr. bls. 2-3 á dskj. nr. 11. Hann kvaðst hafa þrifið sig eftir fallið og farið síðan upp í brú og gefið skýrslu, sbr. dskj. nr. 3.

Vísað var til þess að í skýrslunni er ekki getið um neina öldu sem komið hafi inn að aftanverðu í rennuna bakborðsmegin. Stefnandi sagði að ástæða þess væri sú að þegar hann var að segja stýrimanninum, sem tók niður skýrsluna, að hann hafi fengið sjó á sig, hafi stýrimaðurinn slegið sig út af laginu og sagt: „Sjór. Ég sá ekki neinn sjó koma inn fyrir, en það er svo sem ekkert að marka vegna þess að ég þurfti alltaf að vera að hlaupa fram í púlt til að athuga hvort að skip væru framundan.“ Stýrimaðurinn hafi slegið hann út af laginu með þessum orðum sínum og við svo búið hefði ekkert verið skráð um ölduna.

Stefnandi upplýsti m.a. að hann hefði lítið getað starfað eftir að hann slasaðist.

Vísað var til tölvupóstsamskipta stefnanda, lögmanns stefnanda og H-kk-ef H-kk-ef, sem fram koma á dskj. 10-11. Þá var einnig vísað til tölvupósts sem fram kemur á dskj. nr. 21-23, og spurt var hvort stefnandi hefði haft einhver tölvusamskipti við önnur vitni, þ.e. Þ-kk-þf Æ-kk-þf B-kk-þf eða S-kk-þf G-kk-þf. Stefnandi kvaðst engin tölvusamskipti hafa átt við Þ-kk-þf og S-kk-þf. Spurt var hvort eitthvað annað hafi vakað fyrir honum þegar hann sendi tölvubréfin en að fá frásögn viðkomandi, þeirra framburð. Stefnandi sagði að hann hefði ekki leitað eftir öðru en sannleikanum.

Stefnandi sagði að sjómenn er starfa í skutrennunni séu búnir öllum öryggisfatnaði, sjógalla, öryggishjálmi, festir í öryggislínu og yfirleitt í stígvélum með stáltá.

H-kk-nf H-kk-nf gaf skýrslu fyrir rétti. Hann sagði m.a. að þeir hefðu verið að taka trollið. Hann hafi verið stjórnborðsmegin en B-kk-nf bakborðsmegin. Veðrið hafi ekki slæmt en skipið blautt að aftan, þ.e. tæki mikinn sjó inn á sig. Þeir hefðu verið að taka belginn og skutur skipsins hallað niður við öldufall, aldan aðeins aftan á hlið skipsins, stærstur hluti hennar hafi komið bakborðsmegin en hluti stjórnborðsmegin. Þeir hafi hoppað þarna í bleytunni. Megnið af öldunni hafi komið bakborðsmegin og hafi hann séð að B-kk-nf var að stökkva út úr [rennunni] og fleiri að forða sér. Hafi hann séð að B-kk-nf blotnaði og staulaðist inn. Hann hafi þá ekki vitað að B-kk-nf hefði meitt sig. Þeir hefðu haldið áfram að taka trollið og láta það fara og þegar þeir komu inn þá hefðu þeir séð að B-kk-nf hafði meitt sig. Hafi hann kvatt B-kk-þf til að fá þetta skráð.

Spurt var hvort hann héldi að sjórinn hefði náð til B-kk-ef eða að einhverju leyti ýtt við honum. Hann sagði að honum hefði virst að sjórinn næði í lappirnar á honum.

Lagt var fyrir H-kk-þf dskj. nr. 9, sem er myndrit af vottorði hans varðandi framangreint atvik, dags. 3. janúar 2007, og spurt var hver hefði verið aðdragandinn að því. B-kk-nf kvaðst hafi verið úti á sjó erlendis og fengið e-mail um hvort hann gæti gefið lýsingu á umræddu slysi.

Spurt var hvað hann hefði nákvæmlega verið að gera þegar þetta gerðist. H-kk-nf kvaðst hafa verið að setja stroffu á belginn. Hann hafi ekki verið að fylgjast með H-kk-þgf frekar en öðrum þá stundina „en þegar maður sjái svona öldu koma inn þá kalli maður „passið ykkur“ en maður hugsi fyrst og fremst um sjálfan sig, maður líti þó í kringum sig því að maður hefur oft lent í því að menn hafi slasast við svona“. Hann sagði að þeir hefðu verið fimm eða sex á dekkinu.

S-kk-nf G-kk-nf gaf skýrslu símleiðis. Lögmaður stefnanda spurði vitnið og vísað var til þess að vitnið hefði komið fyrir dóm út af þessu máli 27. febrúar sl. og spurt var hvort B-kk-nf hefði haft samband við vitnið áður en vitnið gaf þá skýrslu. S-kk-nf sagði að einungis lögmaðurinn hefði haft samband við hann. Hann kvaðst ekki geta bætt neinu við fyrri framburð sinn fyrir rétti.

P-kk-nf Þ-kk-nf E-kk-nf gaf skýrslu símleiðis. Lögmaður stefnanda spurði vitnið og vísaði til þess að vitnið hefði komið fyrir dóm út af þessu máli 21. febrúar sl. P-kk-nf Þ-kk-nf sagði að allt sem hann sagði þá hafi verið satt og rétt. Spurt var hvort B-kk-nf hefði reynt að fá hann til að segja frá atvikinu á einhvern annan hátt en það raunverulega var. P-kk-nf Þ-kk-nf kvað svo ekki hafa verið.

Ályktunarorð: Með bréfi til lögmanns stefnanda, dags. 14. nóvember 2006, hafnaði stefndi bótaábyrgð á grundvelli lýsingar skipstjóra um tildrög slyssins í tilkynningu til útgerðar fiskiskipsins Vigrar RE-71 og Tryggingastofnunar ríkisins, dags. 12. sama mánaðar, en þar segir m.a.: „Þegar flottrollið var látið fara, hoppaði B-kk-nf út úr rennunni og beygðist þá upp á höndina á honum, sjá úrdrátt úr leiðarbók.“ Vísað var til þess að í skilmála slysatryggingar sjómanna væri kveðið á um að með orðinu ‘slys væri átt við skyndilegan, utanaðkomandi atburð sem ylli meiðslum á líkama vátryggðs og gerðist án vilja hans, en þessi skilgreining ætti ekki við í þessu tilviki.

Með bréfi 5. janúar 2007 til stefnda fór lögmaður stefnanda þess á leit að félagið endurskoðaði afstöðu sína til bótaskyldu vegna slyssins á grundvelli skriflegs vitnisburðar H-kk-ef H-kk-ef, dags. 3. sama mánaðar. Af hálfu stefnda var því hafnað.

Eftir að P-kk-nf Þ-kk-nf, Þ-kk-nf Æ-kk-nf, H-kk-nf og S-kk-nf, er voru í áhöfn skipsins er slysið varð 18. maí 2006, höfðu fyrir rétti 21. og 27. febrúar 2007 gefið skýrslu um atvikið, var af hálfu stefnda í bréfi, dags. 12. mars 2007, lýst yfir að félagið teldi nægilega sýnt að líkamstjón stefnanda hefði orsakast af utanaðkomandi atburði og félli því undir slysahugtak vátryggingarréttar. Ljóst er því að forsvarsmaður stefnda áleit, hinn 12. mars 2007, að frásögn vitna af slysinu sýndi, að utanaðkomandi atburður hefði valdið líkamstjóni stefnanda. Í bréfi hans til lögmanns stefnda, hinn 23. apríl 2007, er hins vegar berlega gefið í skyn, að hann hefði komist að raun um, að vitnin hefðu logið fyrir rétti að tilhlutan stefnanda. Í lýsingu málavaxta hér að framan er greint frekar frá afturköllun stefnda á bótaskyldu sinni og aðdraganda málshöfðunar stefnanda að öðru leyti.

Nú verður ekki með óyggjandi hætti dregin sú ályktun af gögnum málsins að slys stefnanda, hinn 18. maí 2006, hafi orðið með öðrum hætti en umrædd vitni báru um með almennt trúverðugum og að mestu samhljóða hætti. Verður því þegar af þeirri ástæðu og með vísun til framangreindrar yfirlýsingar stefnda, hinn 12. mars 2007, að fallast á dómkröfu stefnanda.

Stefnda verður gert að greiða stefnanda málskostnað sem ákveðst eins og í dómsorði greinir.

P-kk-nf Þ-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóminn.

DÓMSORÐ:

Viðurkennd er bótaskylda stefnda, Tryggingamiðstöðvarinnar hf., úr slysatryggingu sjómanna vegna vinnuslyss, sem stefnandi, B-kk-nf B-kk-nf, varð fyrir um borð í Vigur RE-71, hinn 18. maí 2006.

Stefndi greiði stefnanda 373.500 krónur í málskostnað.

P-kk-nf Þ-kk-nf