S-298/2019

Mál þetta, sem var dómtekið 23. september sl., var höfðað með þremur ákærum lögreglustjórans á Norðurlandi eystra, á hendur X, kt. [...], [...], [...]. Til stóð að flytja málið um tvær ákærur gefnar út í nóvember 2019 þann 29. júní 2020 en aðalmeðferð var frestað með samkomulagi. Ekki varð af aðalmeðferðinni þar sem sá dómari sem var með málið lét af störfum. Sá dómari sem nú fer með málið tók við því 14. janúar sl. Dóminum barst ný ákæra á hendur ákærða 26. apríl sl. og var það mál sameinað máli þessu og eins og áður greinir var málið flutt 23. september sl.

Fyrsta ákæran er dagsett 2. október 2019, og eru ákærða þar gefin að sök „líkamsárás, brot á barnaverndarlögum og stórfelldar ærumeiðingar gegn fyrrverandi maka, með því að hafa þriðjudaginn 3. júlí 2018, fyrir utan fjölbýlishúsið að [...] á [...]slegið Y, kt.

[...]

, hnefahögg í andlitið þar sem hún sat í ökumannssæti bifreiðarinnar [...], með þeim afleiðingum að hún hlaut yfirborðs áverka við eyra og eymsli í höfði, en þetta gerði hann fyrir framan son þeirra sem á þeim tíma var 13 ára og smánaði þannig fyrrverandi maka sinn að barninu aðsjáandi og sýndi barninu með þessari hegðun vanvirðandi og ruddalega háttsemi.

Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr. og 233. gr. b almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með síðari breytingum og 1. mgr. og 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002, með síðari breytingum.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkrafa:

Í málinu gerir Y, kt. [...], [...], [...], bótakröfu á hendur ákærða að fjárhæð kr. 750.000-, með vöxtum skv. 8. gr., laga nr. 38/2001, um vexti og verðtryggingu frá 3. júlí 2018 til 27. desember 2018, en síðan dráttarvöxtum samkvæmt 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Þá er krafist þóknunar tilnefnds réttargæslumanns, að viðbættum virðisaukaskatti.“

Önnur ákæran er dagsett 12. nóvember 2019, og ákærða þar gefin að sök „líkamsárás, eignaspjöll, brot á barnaverndarlögum og stórfelldar ærumeiðingar gegn fyrrverandi maka, með því að hafa sunnudaginn 28. apríl 2019, fyrir utan fjölbýlishúsið að [...] á [...] hrækt í andlit fyrrverandi sambýliskonu sinnar, Y, kt.

[...] og síðan skellt bílhurð á höfuð hennar, með þeim afleiðingum að hún hlaut kúlu/bólgu fyrir ofan vinstra eyra, en þetta gerði hann fyrir framan son þeirra sem á þeim tíma var 13 ára og smánaði þannig fyrrverandi maka sinnað barninu aðsjáandi og sýndi barninu með þessari hegðun vanvirðandi og ruddalega háttsemi og að þessu loknu að hafa slegið með krepptum hnefa í ökumannshurðina á bifreiðinni [...] sem brotaþoli var á með þeim afleiðingum að hurðin beyglaðist.

Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr., 233. gr. b og 1. mgr. 257. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með síðari breytingum og 1. mgr. og 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002, með síðari breytingum.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkrafa:

1. Í málinu gerir Y, kt. [...], [...], [...], bótakröfu á hendur ákærða að fjárhæð kr. 400.000-, með vöxtum skv. 8. gr. laga nr. 38/2001, um vexti og verðtryggingu frá 28. apríl 2019 til þess dags að mánuður er liðinn frá því að bótakrafa þessi er birt fyrir ákærða, en síðan dráttarvöxtum samkvæmt 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Þá er krafist þóknunar tilnefnds réttargæslumanns, að viðbættum virðisaukaskatti.

2. Í málinu gerir einnig A, kt. [...], [...], [...], bótakröfu á hendur ákærða að fjárhæð kr. 272.917, með vöxtum skv. 8. gr. laga nr. 38/2001, um vexti og verðtryggingu frá 14. maí 2019 til þess dags að mánuður er liðinn frá því að bótakrafa þessi er birt fyrir ákærða, en síðan dráttarvöxtum samkvæmt 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Þá er jafnframt krafist greiðslu málskostnaðar við að halda kröfunni fram brotaþola að skaðlausu, að viðbættum lögbundnum virðisaukaskatti.“

Þriðja ákæran er dagsett 20. apríl 2021 og er ákærða þar gefin að sök „líkamsárás, með því að hafa fimmtudaginn 12. september 2019, í stigagangi fyrir framan íbúð sína nr.

[...] í fjölbýlishúsinu

[...] á

[...]

, slegið fyrrverandi tengdamóður sína A, kt.

[...], eitt högg í andlitið með þeim afleiðingum að hún hlaut mar og eymsli í andliti og eymsli á hálsi.

Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með síðari breytingum.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu sakarkostnaðar.

Einkaréttarkrafa:

Í málinu gerir A, kt. [...], [...], [...], þá kröfu að ákærði verði dæmdur til að greiða henni skaðabætur að fjárhæð kr. 400.000, ásamt vöxtum samkvæmt 8. gr., laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 12.09.2020, en síðan með dráttarvöxtum skv. 9. gr., sbr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi er mánuður er liðinn frá því að bótakrafa þessi var birt sakborningi til greiðsludags. Þá er jafnframt krafist þóknunar til handa „réttargæslumanni“ brotaþola, en eftir atvikum málskostnaði við að halda kröfunni fram, sem og öflun gagna, brotaþola að skaðlausu að viðbættum lögbundnum virðisaukaskatti.“

Ákærði krefst sýknu af kröfum ákæruvalds en til vara vægustu refsingar sem lög leyfa. Þess er krafist að bótakröfum verði vísað frá dómi en til vara að þær verði lækkaðar. Þá er krafist hæfilegra málsvarnarlauna til handa verjanda ákærða.

I

Í upphafi þykir rétt að gera grein fyrir [...].

II

Ákæra dagsett 2. nóvember 2019.

Málavextir

Brotaþoli leitaði til lögreglu 5. júlí 2018 og kærði ákærða fyrir líkamsárás þann 3. júlí. Hún lýsti því að hafa verið að fara með son sinn til föður síns, ákærða. Drengurinn hafi hringt í ákærða til að biðja hann að hjálpa sér upp með dótið sitt. Ákærði hafi komið út, rifið upp bílhurðina og slegið hana í höfuðið. Drengurinn hafi reynt að ýta ákærða frá og hún hafi þá náð aðloka hurðinni. Ákærði hafi þó verið mjög æstu rog kýlt í bílhurðina og komið dæld í. Ákærði hafi svo sparkað í bifreiðina en hún náð að aka burt. Hún hafi svo leitað til læknis vegna eymsla. Ákærði lýsti því hins vegar í skýrslu hjá lögreglu að hann hafi reiðst brotaþola því hún hafi verið dópuð við aksturinn. Þau hafi rifist en hann hafi ekki slegið hana. Málið var fellt niður en brotaþoli kærði þá ákvörðun til ríkissaksóknara og með bréfi dags. 25. júní 2019 var lögreglu falið að rannsaka málið frekar.

Framburðir ákærða og vitna

Ákærði kaus að tjá sig ekki um málsatvik fyrir dómi.

Brotaþoli kvað þau ákærða hafa verið hætt saman þegar þetta varen B hafi búið hjá ákærða. Hún kvað þau ákærða bæði hafa verið í neyslu á þessum tíma. Drengurinn hafi komið og gist hjá henni eina nótt en hún hafi búið með ógeðslegum manni sem hafi verið vondur við drenginn. Hún hafi viljað koma honum heim til ákærða, enda vissi hún að hann væri öruggur þar. Hún kvaðst ekki hafa verið undir áhrifum á meðan drengurinn var hjá henni og þegar hún keyrði hann til [...]. Á kærði hafi komið út, eins og hann hafi oft gert, og hún hafi haldið að hann ætlaði að opna fyrir B. Hann hafi þá opnað bílhurðina hennar megin og kýlt hana. Hann hafi svo beðið hana að róa sig niður og spurt hvort hún vildi ekki koma inn. Drengurinn hafi setið í aftursætinu en farið út úr bifreiðinni þegar þetta gerðist. Hún hafi ekki getað legið á hliðinni í 2- 3 vikur og reglulega fengið suð í eyra og leitað til læknis á [...].

Vitnið B kvaðst hafa gist hjá móður sinni á [...]. Til hafi staðið að hann yrði þrjár nætur en honum hafi liðið illa hjá manninum sem hún bjó þá með. Móðir hans hafi ekið honum heim til ákærða sem hafi lamið hana „smá fast“. Ákærði hafi strax beðið hana fyrirgefninga ren hún keyrt í burtu. Vitnið kvaðst hafa verið í smá sjokki og grátið á eftir. Vitnið E, nágranni ákærða, kvaðst hafa litið út um glugga vegna hávaða úti. Hún hafi séð ákærða kýla vitnið brotaþola inn um gluggann, brotaþoli hafi setið undir stýri. Vitnið geri ráð fyrir að höggið hafi lent vinstra megin í andliti brotaþola. Hún hafi ekki séð hvort ákærði var með krepptan hnefa eða ekki.

Vitnið F, systir Y, kvað aðstæður hafa verið slæmar á þessum tíma og hún fengið mörg símtöl. Ákærði og Y hafi bæði verið dottin í það, að skilja og allir hafi verið að frekjast. Ákærði hafi oft hringt í hana vegna erfiðleika í samskiptum við brotaþola. Brotaþoli hafi hringt og sagt að ákærði hafi slegið hana og ákærði hafi einnig hringt og viðurkennt að hafa misst stjórn á sérí rifrildi.

Niðurstaða

Ákærði tjáði sig ekki um sakargiftir fyrir dómi að öðru leyti en að neita sök. Hann hafði hjá lögreglu kannast við að hafa reiðst brotaþola en ekki að hafa lagt hendur á hana. Brotaþoli og vitnin B og E hafa hins vegar öll borið að ákærði hafi slegið brotaþola eitt högg. Með vísan til framburðar þeirra verður talið sannað að ákærði hafi slegið brotaþola svo sem lýst er í ákæru. Sú háttsemi sem ákærði er hér sakfelldur fyrir, samkvæmt verknaðarlýsingu í ákæru, verður ekki heimfærð til 233. gr. b almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Varðar brot hans við 1. mgr. 217. gr. sömu laga. Brotið beindist ekki að syni brotaþola en var framið að honum ásjáandi og bar hann að honum hafi liðið illa yfir þessu. Verður brot ákærða því einnig talið varða við 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002.

I I I

Ákæra dagsett 12. nóvember 2019.

Málavextir

Brotaþoli leitaði til lögreglu 13. maí 2019 og lagði fram kæru á hendur ákærða. Hún lýsti því að B sonur hennar hafi fermst [...]. Hún hafi ætlað að sækja tölvu sem drengurinn hafi fengið í fermingargjöf. Ákærði hafi staðið fyrir utan með eldri syni sínum. Hann hafi neitað að láta drenginn fá tölvuna og hún farið út úr bílnum til að ræða við hann og spurt hvort hann ætlaði að eyðileggja fermingardag drengsins. Ákærði hafi reiðst, hreytt í hana fúkyrðum og hrækt í andlit hennar. Hún hafi orðið hrædd og stokkið inn í bíl en ákærði komið á eftir henni og skellt bílhurðinni á höfuð hennar. Hann hafi svo slegið með krepptum hnefa í bílhurðina sem hafi beyglast. Skýrsla var tekin af ákærða 22. júlí 2019 en hann tjáði sig ekki um máliðað öðru leyti en segja að þetta væri allt rugl og bull.

Móðir brotaþola, A, kærði ákærða fyrir eignaspjöll 14. október 2019, en hún var eigandi bifreiðarinnar sem brotaþoli var á umrætt sinn.

Framburðir ákærða og vitna

Ákærði tjáði sig ekki um sakarefni fyrir dómi og ekki heldur hjá lögreglu.

Brotaþoli bar aðþetta hafa gerst á fermingardegi B. Ákærði hafi verið sár og reiður af því aðforeldrar hennar hafi neitað ákærða og foreldrum hans að koma í veisluna þótt drengurinn og hún vildu það. Hún hafi ákveðið að leyfa svo drengnum að hitta ákærða á eftir. Þáhafi staðiðtilað sækja fartölvu, sem B hafi fengið frá foreldrum ákærða, en þau hafi ekki viljað að hann færi með tölvuna heim til foreldra brotaþola, þar sem drengurinn bjó á þeim tíma. Brotaþoli kvað ákærða hafi brugðist hinn versti við og kallað hana hóru, ógeð og fleiri illum nöfnum og hrækt á hana. Hún kvaðst hafa setið í bílnum en með fæturna úti og hallað höfðinu út. Ákærði hafi verið reiður og skellt hurðinni en hún kvaðst ekki viss um að ætlun hans hafi verið að skella á hana. Þá hafi ákærði kýlt og sparkað í bíl inní eitt eða tvö skipti en tók svo fram að hún myndi þetta ekki. Hún kvað B hafa liðið illa, grátið og reynt að hugga vitnið. Hún kvað þetta hafa verið vondan tíma og allir tekið rangt á málunum.

Vitnið B kvaðst hafa verið að sækja tölvu sem hann fékk í fermingargjöf frá ákærða og foreldrum hans. Ákærði hafi viljað að hann hefði tölvuna á heimili ákærða. Vitnið kvaðst minna að ákærði hafi hrækt á mömmu hans en annars muna þetta illa. Vitnið minni að það hafi komið pínulítil beygla á hurð á bílnum. Hann kvaðst hafa verið hissa og í smá sjokki.

Vitnið E kvaðst einnig í þetta sinn hafa farið út í glugga vegna hávaða fyrir utan. Hún hafi séð ákærða skella hurðinni og gera ráð fyrir að hún hafi farið í höfuð Y, því hún hafi gripið um höfuð sér. Hún telji að ákærði hafi kýlt eða sparkað í bílinn því hún hafi heyrt dynki.

Vitnið G kvað dóttur sína hafa kallað á sig vegna hávaða úti og hún hafi farið og litið út um glugga. Þetta hafi verið fermingardagur B. Hún kvað ákærða og brotaþola hafi verið að rífast og ákærði hafi svo sparkað bílhurðinni á höfuð brotaþola. Vitnið kvaðst ekki minnast þess að hafa séð ákærða hrækja á Y.

Vitnið A kvað ákærða einhverju sinni hafa komiðað heimili hennar og rispað bílinn með hnífi. Vel geti verið að hann hafi líka kýlt í bílinn og dældað hann en hún þekki það ekki, maðurinn hennar viti allt um það.

Vitnið D bar að ekki væri búið að gera við dældina á bifreiðinni en að skömmu áður hafi verið gert við bifreiðina eftir fyrri skemmdir af völdum ákærða.

Niðurstaða

Ákærði hefur ekkert tjáð sig um efni málsins en neitar sök. Brotaþoli og vitnið B-kvk-nf að ákærði hafi hrækt á brotaþola. Brotaþoli og vitnin G og E kváðu ákærða og brotaþola hafa verið að rífast. Báru þær allar að hann hafi skellt hurðinni á höfuð brotaþola, þó G hafi ein lýst því svo að hann hafi sparkað hurðinni aftur. Þó ekki verði talið sannað að ákærði hafi haft beinan ásetning til að hurðin færi í höfuð brotaþola þykir, með vísan til framburðar framangreindra vitna, sannað að ákærði hafi skellt hurðinni á höfuð brotaþola og í það minnsta látið sér í léttu rúmi liggja hvort brotaþoli yrði þar fyrir.

Verður ákærði því sakfelldur fyrir að hafa hrækt á brotaþola og skellt bílhurðinni á höfuð hennar. Hins vegar eru framburðir vitna óljósir varðandi þau eignaspjöll, sem ákærða eru gefin að sök í ákæru. Vitnið A, sem lagði fram kæru vegna eignaspjalla, kvað vel geta verið að ákærði hafi kýlt í bílinn og dældað hann en kvaðst ekki þekkja það. Vitnið Y-x-nf ekki muna þetta vel og vitnið B bar að það hafi verið einhver beygla á hurðinni en lýsti ekki hvernig hún var til komin. Önnur vitni sáu ákærða ekki kýla í bifreiðina.

Ekki liggja fyrir myndir af dældum á bifreiðinni vegna þessa tilviks. Fyrir liggur samantektum yfir byggingavinnu, réttingu og málningarvinnu frá Toyota Akureyri, dags. 14. maí 2019 en ekki kemur þar fram hvar á bifreiðinni skemmdirnar voru og í hverju þær voru fólgnar. Samkvæmt framangreindu verður ákærði sýknaður af ákæru um eignaspjöll.

Brot ákærða gegn brotaþola varðar við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 en ekki verður fallist á að heimfæra háttsemina til 233. gr. b sömu laga. Sonur brotaþola kvaðst hafa séð ákærða hrækja á brotaþola. Verður talið að ákærði hafi með því sýnt drengnum ruddalegt og ósiðlegt athæfi og sært hann. Verður háttsemi ákærða því einnig talin varða við 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002.

I V

Ákæra dagsett 20. apríl 2021.

Málavextir

Samkvæmt frumskýrslu lögreglu barst ósk um aðstoð að heimili ákærða um kvöldmat 12. september 2019. Lögregla fór á vettvang en fékk áður upplýsingar frá barnavernd um stöðu málsins. Kom þar fram að gengið hafi dómur þess efnis að ákærði væri ekki faðir B. B byggi hjá móðurforeldrum sem bönnuðu honum að hitta ákærða. Segir í skýrslunni að drengurinn hafi farið til ákærða og amma hans og afi farið þangað að sækja hann. Lögregla hafi hitt þau fyrir í stiga milli 2. og 3. hæðar og A hafi borið að ákærði hafi slegið hana. Lögregla hafi einnig rætt við ákærða. Hann hafi lýst því að A-x-x komið þarna með offors og læti, barið og sparkað í hurðina og sagst vera að sækja B. Ákærði hafi reiðst en ekki slegið hana. Er tekið fram í skýrslunni að þegar B fór til að sækja muni úr íbúð ákærða hafi orðsendingar farið milli ákærða og A og vart hafi mátt greina hvort þeirra var verra.

Framburðir ákærða og vitna

Ákærði neitar sök en kaus að tjá sig ekki um sakargiftir fyrir dómi. Í skýrslu hjá lögreglu lýsti hann því að þeir B hafi átt mjög gott og kærleiksríkt samband. B hafi í þetta sinn verið að koma til að sækja skóladót og fleira sem hann átti hjá ákærða. A hafi reynt að brjóta sér leið inn til þeirra. Hún hafi tekið í húninn og hefði vafalaust gengið beint inn ef ekki hefði verið læst. Ákærði hafi farið til dyra oghún byrjað að öskra en B staðið fyrir aftan hann. Ákærði hafi beðið hana að róa sig og sagt að annars myndi hann hringja í lögregluna. Hann hafi svo lokað dyrunum en hún reynt að koma í veg fyrir þaðog hann því þurft að ýta aðeins á hurðina. Hún hafi svo verið öskrandi á ganginum og bankað hjá öðrum í blokkinni.

Vitnið A kvaðst hafa farið heim til ákærða að sækja B. Ákærði hafi látið eins og hálfviti í dyrasímann og hún svo fengið E nágrannakonu hans til að hleypa henni inn í stigaganginn. Hún hafi bankað hjá ákærða sem hafi komið til dyra. Hann hafi spurt hvor barnið mætti ekki vera hjá honum. Hún hafi sagt nei og ákærði þá kýlt hana þvílíku höggi að hún hafi farið á slysadeild. Daginn eftir hafi komið fram mar í andlit og maðurinn hennar hafi séð það. Ákærði hafi logið að B að hún hafi hlaupið niður tröppurnar en hún hafi hrópað og tvær konur komið að huga að henni og hringt í lögreglu. Eftir að lögregla kom hafi þau ákærði hrópað ókvæðisorð hvort að öðru. Vitnið kvað ákærða ekkert hafa að gera í lífi B, enda sé hann ekki faðir hans, það hafi verið sannreynt með DNAprófi.

Vitnið B kvaðst hafa verið inni í stofu og ekki séð samskipti ákærða og ömmu sinnar. Hann hafi heyrt þau rífast því amma hans hafi viljað að vitnið kæmi með henni en ákærði viljað að hann væri hjá sér. Hann hafi heyrt ömmu sína öskra eitthvað. Ákærði hafi svo komið inn í íbúðina og lokað á eftir sér. Það sé alltaf stríð milli ömmu hans og ákærða, amma hans vilji ekki að hann tali við ákærða eða hitti hann. Hún komi alltaf að sækja hann ef hann fari til ákærða, þó hann vilji vera þar. Ef hann komi ekki hringi hún á lögregluna.

Vitnið E kvaðst hafa hleypt A inn í stigaganginn og svo opnað fram á stigaganginn því hún hafi talið hana vera að koma í heimsókn til sín. Þær hafi þekkst lengi. Hún hafi heyrt í A garga og veina. Hún hafi farið fram á pall og A hafi sagt að ákærði hafi kýlt hana. Vitnið kvaðst ekki hafa velt fyrir sér hvort áverkar væru sjáanlegir.

Vitnið G kvaðst hafa verið heima með dóttur sína og systurdóttur og heyrt læti á stigaganginum. Hún hafi opnað hurðina, heyrt skell og séð A koma og halda um andlit sér. Hún hafi svo heyrt útihurðina hjá ákærða lokast. A hafi sagt henni að B væri þarna inni og A hafi verið rauð í andliti. Vitnið hafi hringt í lögregluna.

Vitnið D kvað A hafa hringt í uppnámi og hann farið á staðinn. Greinilegt hafi verið að eitthvað hefði gerst. Þar hafi tvær konur verið hjá A. Aðspurður um hvort hann hafi séð áverka á A kvað hann greinilegt að hún hafi orðið fyrir einhverju hnjaski, það hafi verið „roði í kinnum“. Vitnið kvaðst ekki muna eftir því hvort það hafi komið fram mar síðar, það hljóti þó að vera. Vitnið kvað eiginkonu sína hafa verið að reyna að vernda barnið.

Niðurstaða

Ákærði neitar sök en tjáði sig ekki um sakargiftir í dómi. Hann hafði gefið skýrslu hjá lögreglu þar sem hann lýsti rifrildi en kvaðst ekki hafa slegið A. Fyrir liggur bráðamóttöku skrá þar sem fram kemur að engir sýnilegir áverkar hafi verið en hún hafi kennt til verkja yfir vinstra kjálka og í hreyfivöðvum. Ekkert vitni sá ákærða slá hana. Stendur þar orð á móti orði og verður að mati dómsins að telja ósannað að ákærði hafi slegið hana. Verður hann því sýknaður af sakargiftum samkvæmt þessari ákæru.

V

Ákærði er nú sakfelldur fyrirað hafa tvívegis brotið gegn 1. mgr. 217. gr. og 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga. Af sakaferli ákærða skiptir það hér málið að 12. maí 2017 var hann dæmdur til að sæta fangelsi í þrjá mánuði, þar af tvo mánuði skilorðsbundið í tvö ár, fyrir tilraun til þjófnaðar, akstur undir áhrifum fíkniefna og án þess að hafa öku-skírteini meðferðis. Með þeirri háttsemi sem hann er nú sakfelldur fyrir rauf hann skilorð þess dóms. Ber því að taka upp skilorðshluta dómsins og ákveða ákærða refsingu í einu lagi, sbr. 60. gr. og 77. gr. almennra hegningarlaga. Litið verður til þess að ákærði hefur ekki áður hlotið dóm fyrir ofbeldisbrot og þess að meðferð málsins hefur dregist mjög. Á hinn bóginn er einnig litið til þess að brotin beindust að fyrrum sambýliskonu ákærða og voru framin að barninu viðstöddu. Þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í fjóra mánuði. Í ljósi þess hve meðferð málsins hefur dregist þykir rétt að fresta fullnustu refsingarinnar svo sem greinir í dómsorði.

Brotaþolinn Y, gerir tvær kröfur um miskabætur, samtals að fjárhæð 1.150.000 krónur, auk vaxta. Ákærði hefur framið ólögmætar meingerðir gegn brotaþola og ber bótaábyrgð á þeim. Var háttsemi hanstil þess fallin að valda miska. Þykja bætur hæfilega ákveðnar 500.000 krónur með vöxtum sem í ákæru greinir. Við ákvörðun upphafstíma vaxta er litið til þess að um tvo aðskilda atburði er að ræða. Upphafstími dráttarvaxta er miðaður við þann tíma er mánuður var liðinn frá birtingu fyrirkalls, 6. maí 2020.

Ákærði er sýknaður af brotum gegn A og er bótakröfum hennar vísað frá dómi, sbr. 2. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008.

Með vísan til dómsniðurstöðu verður ákærða ekki gert að greiða kostnað vegna gagna um áverka A. Hann greiði tvo þriðju hluta annars útlagðs kostnaðar lögreglu, tvo þriðju hluta málsvarnarlauna, ferðakostnaðar og dagpeninga skipaðs verjanda síns, S-kk-ef K-kk-ef K-kk-ef lögmanns, og þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþolans Y, A-kk-ef M-kk-ef M-kk-ef lögmanns, eins greinir í dómsorði. Málsvarnarlaun verjanda og þóknun réttargæslumanns eru í dómsorði tilgreind að virðisaukaskatti meðtöldum.

A-kvk-nf S-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóminn. Gætt var ákvæðis 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð :

Ákærði, X, sæti fangelsi í fjóra mánuði en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppsögu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði Y 500.000 krónur, auk vaxta samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, af 250.000 krónum frá 3. júlí 2018 til 28. apríl 2019, og af 500.000 krónum frá þeim degi til 8. júní 2020, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Bótakröfum A er vísað frá dómi.

Ákærði greiði 856.167 krónur í sakarkostnað, þ. m. t. tvo þriðju hluta málsvarnar-launa skipaðs verjanda síns, S-kk-ef K-kk-ef K-kk-ef lögmanns, sem í heild nema 589.000 krónum, tvo þriðju hluta af 45.985 króna ferðakostnaði verjandans, tvo þriðju hluta 6.500 króna dagpeninga hans, og þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþolans Y, A-kk-ef M-kk-ef M-kk-ef lögmanns, 400.520 krónur.