S-2036/2006

Ár 2006, miðvikudaginn 20. desember, er dómþing Héraðsdóms Reykjavíkur háð í Dómhúsinu við Lækjartorg af J-kk-þgf J-kk-þgf héraðsdómara og dómur kveðinn upp í málinu nr. S-2036/2006: Ákæruvaldið gegn A og B, sem dómtekið var 15. sama mánaðar.

Ríkissaksóknari höfðaði málið með ákæru útgefinni 16. nóvember 2006 á hendur ákærðu, A, kt. 000000-0000, [...] og B, kt. 000000-0000, [...], til refsingar fyrir eftirtalin fíkniefnalagabrot framin í júlí 2006:

1. Gegn báðum ákærðu, fyrir stórfellt brot samkvæmt 173. gr. a. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 1. gr. laga nr. 64/1974 og 1. gr. laga nr. 32/2001, með því að hafa, fimmtudaginn 6. júlí, staðið saman að innflutningi á 938,72 grömmum af kókaíni frá [...] Þýskalandi, ætluðu til söludreifingar hér á landi í ágóðaskyni, en tollverðir fundu efnin við komu ákærðu til Keflavíkurflugvallar; 497,50 grömm í skóm ákærða A og 441,22 grömm í skóm ákærðu B.

2. Gegn ákærðu B, fyrir brot á 2. gr., sbr. 5. og 6. gr. laga nr. 65/1974 um ávana- og fíkniefni, sbr. lög nr. 13/1985 og nr. 68/2001, og 2. gr., sbr. 1. mgr. 14. gr. reglugerðar nr. 233/2001 um ávana- og fíkniefni og önnur eftirlitsskyld efni, sbr. reglugerð nr. 848/2002 og auglýsingu nr. 232/2001, með því að hafa, við komuna frá [...], flutt 0,26 grömm af kókaíni, falið í líkama sínum, en lögregla haldlagði efnið samdægurs.

3. Gegn báðum ákærðu, fyrir brot á sömu laga- og reglugerðarákvæðum og greinir í 2. tölulið, með því að hafa, föstudaginn 7. júlí, haft 1.325,48 grömm af hassi í samvörslum á heimili ákærðu B, en lögregla fann efnið við húsleit.

Auk refsingar er krafist upptöku á greindum fíkniefnum samkvæmt 6. mgr. 5. gr. laga nr. 65/1974 og 2. mgr. 14. gr. reglugerðar nr. 233/2001.

Ákærðu játa sök og krefjast hvort um sig vægustu refsingar sem lög leyfa.

I.

Ákærðu komu til Keflavíkurflugvallar [...] 2006 með flugi frá [...]. Farangur þeirra var gegnumlýstur við tollskoðun og þau færð í leitarklefa til nákvæmrar skoðunar. Í ljós kom að ókunnum massa hafði verið komið fyrir í skóm ákærðu. Í kjölfarið voru þau handtekin og færð á lögreglustöð í Reykjavík. Þar upplýsti ákærða B að hún bæri smávegis kókaín innvortis, sem skilaði sér um kvöldið. Við vigtun reyndist um að ræða 0,26 grömm af hvítu efni, sem svaraði til kókaíns við litaprófun.

Við rannsókn á skóm ákærðu kom í ljós að sólarnir höfðu verið holaðir að innanverðu, hvítu efni komið þar fyrir í plaspokum, smurðum lyktarsterku kremi og innlegg sett yfir til að leyna efninu. Í skóm ákærða A voru tíu pokar og tólf í skóm meðákærðu B. Litaprófun gaf til kynna að um kókaín væri að ræða, alls 497,50 grömm í skóm ákærða A og 441,22 grömm í skóm meðákærðu. Tvö sýni úr fórum ákærðu hvors um sig voru send Rannsóknastofu Háskóla Íslands í lyfja- og eiturefnafræði. Samkvæmt matsgerð C dósents leiddu rannsóknir í ljós að magn kókaíns í sýnum úr skóm ákærða A var 81% og 84%, sem samsvaraði 91% og 94% af kókaínklóríði. Samsvarandi niðurstöður matsgerðar á sýnum úr skóm meðákærðu gáfu til kynna 72% og 73% kókaín magn, sem svaraði til 81% og 83% kókaínklóríðs.

Ákærðu leyfðu 7. júlí leit á heimili þeirra að [...]. Þar fundust 1.325,48 grömm af hassi í pappakassa, sem komið hafði verið fyrir í skáp í forstofu. Samkvæmt matsgerð C, sem annaðist rannsókn og styrkleikamælingu á efnissýni, mældist í því 23 mg/g af tetrahýdrókannabínóli.

Ákærðu sátu í gæsluvarðhald frá 7.-21 júlí. Á varðhaldstímanum upplýstu ákærðu að þau hefðu farið til [...] 1. júlí, en þau væru sambúðarfólk til nokkurra ára. Erindið hefði verið að nálgast umrætt kókaín fyrir ónefndan mann á Íslandi, sem hefði fengið þau til fararinnar og lofað þeim hvoru um sig 250.000 krónum fyrir að bera fíkniefnin til landsins. Að sögn ákærðu hefðu þau verið skuldum vafin og ákveðið að slá til í því skyni að leysa eigin fjárhagsvanda. Viðkomandi maður hefði skipulagt ferðina, látið þau hafa ríflega 200.000 krónur fyrir flugfarseðlum og uppihaldi og sagt þeim að fara frá [...] til [...] á tilgreindum tíma og taka við skónum, sem fíkniefnin hefðu verið í. Ákærðu kváðust hafa vitað að um kókaín væri að ræða, en ekki hafa hugleitt í hvaða magni. Þeim bar saman um að kókaínið, sem ákærða B hafði innvortis, hefðu þau keypt í [...] til eigin neyslu, um tvö grömm og hún flutt restina heim til Íslands. Ákærðu kváðust hafa tekið við umræddu hassi til geymslu um hálfu ári áður, frá sama manni og hefði fengið þau til fararinnar, hann sagt að þau mættu reyna að selja efnið og látið þess getið að það væri í raun ósöluhæft. Að sögn ákærðu hefðu þau leyft fólki að prófa hassið og allir verið sammála um að það væri ónýtt. Þau hefðu síðan komið því fyrir í kassa, geymt uppi í skáp og verið búin að gleyma tilvist þess. Ákærðu vildu ekki greina frá nafni huldumannsins, sögðust þó þekkja hann úr fíkniefnaheiminum, en óttast um líf sitt ef þau létu uppi hver hann væri. Þau kváðust bæði hafa verið í fíkniefnaneyslu undanfarin ár og aðallega hafa notað amfetamín.

II.

Við þingfestingu málsins 8. desember játuðu ákærðu sakargiftir í hvívetna. Aðalmeðferð fór engu síður fram vegna fyrirmæla 125. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála og var til hennar boðað vitnið C dósent. Auk hans gáfu ákærðu skýrslu.

Ákærðu greindu frá atvikum á sama veg og áður. Þau kváðu fjárhagserfiðleika hafa verið eina hvatann að baki innflutningi kókaínsins, sögðu kunningja sinn úr fíkniefnaheiminum hafa fengið þau til verksins og hann lofað þeim 500.000 krónum fyrir vikið. Ákærðu sögðust ekki þora að gefa upp nafn þessa manns af ótta við hefndaraðgerðir, en staðhæfðu að hann hefði skipulagt ferðina, verið búinn að fjármagna fíkniefnakaupin og látið þau hafa peninga fyrir flugfarseðlum, hótelgistingu og viðurværi. Ákærðu fóru ekki í grafgötur um að þau hefðu vitað áður en ferðin hófst að þau ættu að bera kókaín til landsins í skóm, en ákærði A hefði gefið upp skóstærð sína hér á landi. Meiri vafi hefði leikið á því hvort ákærða B ætti sjálf að bera kókaín, en það hefði þeim báðum orðið endanlega ljóst þegar hún hefði gefið upp sína skóstærð í [...]. Þangað hefðu þau farið með lest frá [...], komið sér fyrir á hóteli og mælt sér mót við ókunnan mann, sem hefði afhent þeim sitt hvort skóparið. Ákærðu kváðu afhendinguna hafa dregist einhverja daga, en á meðan hefðu þau skoðað sig um í [...] og verið að djamma. Á einu fylliríinu hefðu þau keypt kókaín af götusala, neytt þess úti og ákærða B flutt restina heim til Íslands með því að koma því fyrir í líkama sínum. Ákærðu bar einnig saman um að ónafngreindi kunninginn hefði beðið þau um að geyma fyrir sig rúmt kíló af hassi, á meðan þau hefðu búið í [...]. Maðurinn hefði látið þess getið að efnið væri ónýtt og þau réðu hvort þau reyndu að selja það eða hentu því. Að sögn ákærðu hefði gleymst að henda hassinu, þau flutt það með sér í [...] nokkru síðar og þar hefði það dagað uppi í þeirra vörslum, gleymt í kassa í forstofuskáp.

C staðfesti matsgerðir sínar fyrir dómi. Aðspurður um styrkleika kókaínsins bar C að um mjög sterkt efni væri að ræða og tiltók sérstaklega sýnið með 84% kókaínbasa. Til samanburðar benti C á að meðalgildi kókaínbasa í öllum sýnum, sem rannsóknastofan hefði fengið til meðferðar á árinu 2005, væri 31%. Þar af hefði magn kókaínbasa verið 6,8% í veikasta sýninu og 65% í því sterkasta. C kvað ekki hafa verið rannsakað hver væri almennur neyslustyrkur kókaíns á markaði hérlendis, en nefndi í dæmaskyni að ef eitt kíló af 84% kókaíni væri drýgt til helminga með íblöndunarefni myndu fást tvö kíló af kókaíni með 42% styrkleika. Aðspurður um hassið bar C að það væri fremur lélegt sem fíkniefni og styrkleiki þess, 23 mg/g, í lágu meðalgildi, samanborið við rannsökuð sýni 2005, en það ár hefði veikasta sýni innihaldið 12 mg/g af tetrahýdrókannabínóli, hið sterkasta 145 mg/g og meðalgildi verið 52 mg/g. Að sögn C væri því nokkuð hæft í þeim framburði ákærðu að hassið væri „ónýtt“, að því marki að eflaust væri erfitt að ná vímuáhrifum af efninu og til þess þyrfti að reykja meira magn en ella.

III.

Með játningu ákærðu fyrir dómi, sem samrýmist framburði þeirra hjá lögreglu og öðrum rannsóknargögnum málsins, er sannað að þau hafi staðið saman að innflutningi á 938,72 grömmum af kókaíni, svo sem nánar er lýst í 1. tölulið ákæru og með þeim hætti, sem þar greinir. Með sama hætti er sannað að ákærðu hafi haft í samvörslum 1.325,48 grömm af hassi á heimili sínu að [...] 7. júlí 2006, svo sem nánar er lýst í 3. tölulið. Loks er sannað með játningu ákærðu B fyrir dómi, sem samrýmist framburði meðákærða A og öðrum gögnum málsins, að hún hafi flutt til landsins 0,26 grömm af kókaíni, svo sem nánar er lýst í 2. tölulið ákæru og með þeim hætti, sem þar greinir. Er framangreind háttsemi ákærðu réttilega heimfærð til refsiákvæða í ákæruskjali.

Ákærði A var 21 árs þegar hann framdi brot sín og meðákærða B 19 ára. Samkvæmt sakavottorði hefur hún ekki áður hlotið refsingu. Ákærði fékk í þrígang skilorðsbundna ákærufrestun á árunum 2000-2001, vegna hegningarlaga- og umferðarlagabrota, áður en hann hlaut 2. júlí 2001 sektardóm fyrir brot á sömu lögum. Þá gekkst hann 5. desember sama ár undir sektargreiðslu og sviptingu ökuréttar fyrir ölvunarakstur. Næst hlaut ákærði 12. febrúar 2002 tveggja mánaða fangelsisdóm, skilorðsbundinn tvö ár, fyrir þjófnað. Loks gekkst hann 17. nóvember 2004 undir tæplega 40.000 króna sektargreiðslu fyrir vörslur fíkniefna.

Við ákvörðun refsingar verður litið til ungs aldurs ákærðu og framangreinds sakaferils, en fyrri brot ákærða A eru ekki þess eðlis að þau hafi hér sérstök áhrif til refsiþyngingar. Þá eiga ákærðu sér þær veigamiklu málsbætur að hafa játað brot sín greiðlega við rannsókn og meðferð málsins og virðast hafa gert sér far um að aðstoða lögreglu eftir mætti við rannsókn þess, meðal annars með því að samþykkja leit á heimili sínu í [...] og að lögregla aflaði upplýsinga um bankareikninga í þeirra eigu. Að auki hleraði lögregla síma ákærðu, skoðaði SMS skilaboð úr og í símanúmer þeirra og rakti önnur símasamskipti, allt á mikilvægum tímaskeiðum málsrannsóknar, án þess að nokkur vísbending kæmi fram um að ákærðu ættu annan og meiri þátt í innflutningi kókaínsins, en þau hafa sjálf borið um. Af fjárhagsstöðu ákærðu er heldur ekkert sem bendir til þess að þau gætu hafa fjármagnað umrædd fíkniefnakaup. Verður því lögð til grundvallar staðföst, samhljóða og trúverðug frásögn ákærðu um það hvernig þau komu að innflutningi nefndra fíkniefna og að þau hafi aðeins þjónað hlutverki svokallaðra burðardýra. Þótt ekki teljist til málsbóta í eiginlegum skilningi má einnig virða ákærðu í hag að styrkleiki umrædds hass var lítill og er ekkert fram komið í málinu, sem bendir til þess að efnið hafi átt að fara í söludreifingu. Loks má telja ákærðu til tekna að þau sækja nú reglulega AA fundi og virðast ákveðin í að snúa við blaðinu og hverfa frá fyrra líferni.

Á hinn bóginn horfir til refsiþyngingar hve mikið magn af sterku kókaíni ákærðu báru til landsins, en óhætt er að slá því föstu að unnt hefði verið að drýgja efnið svo mikið fyrir markaðsdreifingu að úr hefðu orðið að minnsta kosti tvö kíló af söluhæfu kókaíni. Er því ljóst að um mjög hættulegt efni er að ræða. Þótt dómurinn hafi vissa samúð með ákærðu vegna aldurs þeirra og því af hvaða hvötum þau glöptust til þátttöku í innflutningi kókaínsins, má ekki gleyma því að ákærðu voru nauðsynlegur hlekkur í því að unnt væri að koma efninu í söludreifingu hér á landi og stóðu saman að innflutningi þess, sbr. 2. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga.

Að því gættu, sem að framan er rakið og með hliðsjón af 77. gr. almennra hegningarlaga þykir refsing ákærðu hvors um sig hæfilega ákveðin átján mánaða fangelsi, sem eðli máls samkvæmt er ekki unnt að binda skilorði að neinu leyti. Til frádráttar refsingum ákærðu skal koma fimmtán daga gæsluvarðhald, sem þau sættu frá 7.-21. júlí 2006, sbr. 76. gr. almennra hegningarlaga.

Að kröfu ákæruvaldsins og með vísan til 6. mgr. 5. gr. laga nr. 65/1974 um ávana- og fíkniefni og 2. mgr. 14. gr. reglugerðar nr. 233/2001 um ávana- og fíkniefni og önnur eftirlitsskyld efni ber að gera upptæk til ríkissjóðs þau 938,98 grömm af kókaíni, sem haldlögð voru 6. júlí 2006 og 1.325,48 grömm af hassi, sem haldlögð voru 7. sama mánaðar.

Samkvæmt greindum málsúrslitum og með vísan til 165. gr. laga um meðferð opinberra mála ber loks að dæma ákærðu til greiðslu sakarkostnaðar, en til hans teljast óhjákvæmileg útgjöld vegna rannsóknar máls og meðferðar fyrir dómi, sbr. 1. mgr. 164. gr. laganna. Fyrir liggur sakarkostnaðaryfirlit ákæruvaldsins 14. desember 2006, sem nemur 404.064 krónum og stafar af rannsókn á þeim fíkniefnum, sem málið varða. Teljast þetta útgjöld í skilningi 164. gr., sem ákærðu ber að greiða óskipt. Að auki ber að dæma ákærða A til greiðslu málsvarnarlauna verjanda síns, B-kk-ef N-kk-ef hæstaréttarlögmanns og ákærðu B til greiðslu málsvarnarlauna síns verjanda, G-kvk-ef S-kvk-ef A-kvk-ef héraðsdómslögmanns. Með hliðsjón af eðli og umfangi máls og að teknu tilliti til þess að verjendur tóku við málsvörn ákærðu strax á frumstigi rannsóknar, þykja laun þeirra hvors um sig hæfilega ákveðin 481.815, að meðtöldum virðisaukaskatti.

K-kvk-nf B-kvk-nf fulltrúi Ríkissaksóknara sótti málið af hálfu ákæruvaldsins.

DÓMSORÐ:

Ákærðu, A og B, sæti fangelsi í átján mánuði, en til frádáttar refsingum þeirra komi fimmtán daga gæsluvarðhald frá 7.-21. júlí 2006.

Gerð eru upptæk til ríkissjóðs 938,98 grömm af kókaíni og 1.325,48 grömm af hassi, sem lögregla haldlagði 6. og 7. júlí 2006.

Ákærði A greiði 481.815 króna málsvarnarlaun B-kk-ef N-kk-ef hæstaréttarlögmanns.

Ákærða B greiði 481.815 króna málsvarnarlaun G-kvk-ef S-kvk-ef A-kvk-ef héraðsdómslögmanns.

Annan sakarkostnað, krónur 404.064, greiði ákærðu óskipt.

J-kk-nf J-kk-nf