E-4890/2010

Mál þetta, sem dómtekið var 14. mars sl., var höfðað með stefnu áritaðri um birtingu 31. ágúst 2010.

Stefnandi er VBS fjárfestingarbanki hf., Suðurlandsbraut 22, Reykjavík, en stefndi er Sjóvá-Almennar tryggingar hf., Kringlunni 5, Reykjavík.

Stefnandi krefst viðurkenningar á rétti stefnanda til framlengingar á biðtíma (e. discovery period) samkvæmt III. hluta skilmála ábyrgðartryggingar fyrir stjórn og stjórnendur (e. Directors‘ & Officers‘ Liability Insurance), sbr. tryggingarskírteini nr. FJ-19261.

Jafnframt er þess krafist að stefnda verði gert að gefa út skírteini til handa stefnanda er staðfesti biðtíma í 36 mánuði.

Krafist er málskostnaðar að skaðlausu að mati dómsins.

Stefndi krefst sýknu af öllum kröfum stefnanda og að stefnandi verði dæmdur til að greiða stefnda málskostnað að mati dómsins.

I.

Stefnandi kveður helstu málavexti þá, að hann hefði um nokkurra ára skeið keypt ábyrgðartryggingu fyrir stjórn og stjórnendur, svokallaða Directors‘ & Officers‘ Liability Insurance, hjá stefnda. Þegar tryggingin var upphaflega tekin hafi verið fyllt út vátryggingarbeiðni þar sem vátryggingataki svaraði þar til greindum spurningum, sbr. vátryggingarbeiðni, dagsetta 3. apríl 2006. Tryggingin hafi eftirleiðis verið endurnýjuð árlega þar sem sendar voru inn beiðnir um endurnýjun ásamt því sem vátryggingarbeiðni hafi verið fyllt út, sbr. vátryggingarbeiðnir, dagsettar 29. maí 2007 og 27. maí 2008.

Á árinu 2009 hafi stefnandi hugsað sér að endurnýja umrædda tryggingu sem fyrr og af því tilefni sent vátryggingarbeiðni, dagsetta 3. júní 2009. Tryggingin hafi þá ekki fengist endurnýjuð. Tryggingarskírteini, ásamt skilmálum sem giltu síðast um trygginguna, hafi verið sent til stefnanda með tölvupósti hinn 20. nóvember 2008 þar sem starfsmaður stefnda, P-kk-nf Þ. J-kk-nf, sendi gögnin á B-kk-þf Ó-kk-þf, starfsmann stefnanda.

Hinn 3. mars 2010 hafi Fjármálaeftirlitið skipað bráðabirgðastjórn fyrir stefnanda og skömmu síðar hafi hún spurst fyrir um tryggingar bankans. Komið hafi í ljós að allar tryggingar væru í gildi að undanskilinni tryggingu stjórnar og stjórnarmanna þar sem hún hefði ekki fengist endurnýjuð en jafnframt hefði verið upplýst að slík trygging hefði verið tekin nokkur undanfarandi ár.

Af þessum sökum hafi verið kannað hinn 16. mars 2010 hvort unnt væri að fá slíka ábyrðartryggingu hjá stefnda en þar hefðu allar tryggingar bankans verið keyptar. Eftir skoðun hjá stefnda hafi ekki reynst unnt að verða við beiðni um slíka ábyrgðartryggingu sökum umskipta sem þá höfðu orðið. Með úrskurði Héraðsdóms Reykjavíkur, uppkveðnum 9. apríl 2010, hafi stefnanda verið skipuð slitastjórn og hafi ekki enn reynst unnt að fá ábyrgðartryggingu fyrir stjórnendur bankans.

Þegar í ljós hafi komið að ekki var unnt að fá slíka ábyrgðartryggingu hafi verið óskað eftir upplýsingum um það hvers vegna tryggingarnar, sem teknar höfðu verið árum saman, hefðu ekki fengist endurnýjaðar á árinu 2009. Eftir nokkra eftirgrennslan hefði borist svar frá stefnda með tölvupósti, dagsettum 26. maí 2010, þar sem samskipti aðila voru rakin allt frá því að vátryggingarbeiðni var send inn hinn 2. júní 2009 sem ekki fékkst samþykkt.

Af þeim samskiptum mætti ætla að á þeim tímapunkti hefði verið ógerningur að fá endurtryggingu erlendis fyrir stjórnendatryggingu fjármálafyrirtækja á Íslandi, enda óvissan þess eðlis í landinu í kjölfar bankahruns. Endurnýjun á tryggingunni hafi hins vegar ekki verið synjað með beinum hætti heldur hefði málið dagað uppi þar sem stefndi hafi ítrekað sett fram nýjar spurningar sem svara þyrfti og hafi ekki verið unnt að túlka framgöngu stefnda á annan veg en þann, að ekki yrði unnt að fá umbeðna tryggingu endurnýjaða.

Í skilmálum tryggingarinnar sé ákvæði á blaðsíðu 4 sem beri yfirskriftina Discovery Period (biðtími). Samkvæmt því ákvæði eigi tryggingartaki rétt á að framlengja tilkynningartímabili tjóns sé synjað um endurnýjun tryggingarinnar. Með bréfi, dagsettu 1. júní 2010, hafi slitastjórn ritað stefnda bréf þar sem gerð hafi verið krafa um að fá að nýta umrætt ákvæði um framlengingu á tilkynningartímabili tjóns (biðtíma) gegn greiðslu á þar til greindu iðgjaldi. Þeirri kröfu stefnanda hafi stefndi synjað með bréfi, dagsettu 8. júní 2010. Á þessum tíma hafi ekkert gefið tilefni til að ætla að á umrædda tryggingu kynni að reyna.

Þar sem fyrir liggi synjun stefnda á heimild stefnanda til að fá að nýta sér framlengingu á biðtíma, sé nauðsynlegt að reka málið fyrir dómi til viðurkenningar þeim réttinum.

Af hálfu stefnda er málavöxtum lýst þannig, að stefnandi hafi óskað eftir kaupum á tryggingu sem heiti á ensku Directors‘ and Officers‘ Liability and Company Reimbursement Insurance hjá stefnda með umsókn, dagsettri 27. maí 2008. Í samræmi við beiðnina hafi vátryggingin verið gefin út hinn 23. júní 2008 með gildistíma til 23. júní 2009. Sérstaklega hafi verið tekið fram í vátryggingarskírteini að vátryggingin endurnýjaðist ekki og sé rétta skilmála tryggingarinnar að finna á framlögðu dómskjali nr. 14.

Allnokkru áður en vátryggingartímabilinu lauk, hefði stefndi nokkrum sinnum haft samband við starfsmenn stefnanda símleiðis og óskað upplýsinga um hvort stefnandi hygðist leita eftir áframhaldandi vátryggingarvernd. Ástæða þess hafi verið sú að á vátryggingartímabilinu hafði orðið bankahrun og því ljóst að staða þeirra fjármálafyrirtækja, sem enn voru í rekstri, þar á meðal stefnanda, hefði gjörbreyst til hins verra. Vegna þessa hefðu endurtryggjendur verið mjög á varðbergi og tregir til að taka á sig vátryggingaráhættu hér á landi. Hefði stefnda því verið ljóst að mun erfiðara og tímafrekara yrði en áður að afla stuðnings erlendra endurtryggjenda við vátryggingarvernd til handa íslenskum fjármálafyrirtækjum. Þannig hafi meðal annars verið ljóst að endurtryggjendur myndu óska eftir ítarlegri upplýsingum hvað varðar áhættumatið en áður hafði tíðkast.

Með umsókn, dagsettri 3. júní 2009, hefði stefnandi óskað eftir kaupum á nýrri ábyrgðartryggingu fyrir stjórnendur eins og þeirri sem áður var í gildi. Af hálfu stefnda hefði verið tekið fram með tölvupósti, sem sendur var samdægurs, að þörf væri á ársreikningi á ensku en ein grundvallarforsenda áhættumatsins, sem fór fram í London og var framkvæmt af endurtryggjendum, hafi verið þær upplýsingar sem fram komu í ársreikningnum, sem og aðrar fjárhagsupplýsingar.

Með tölvupósti, dagsettum 16. júní 2009, hafi stefndi kallað eftir frekari upplýsingum frá stefnanda vegna vátryggingarbeiðninnar. Þær hafi átt rætur að rekja til tölvubréfs starfsmanns vátryggingamiðlunarinnar Howden en unnið hefði að því að afla stuðnings endurtryggjenda við trygginguna. Svör hafi borist með tölvupósti, dagsettum 23. júní 2009, en þann dag hafi vátryggingartímabilinu lokið. Samdægurs hafi stefndi sent stefnanda frekari spurningar, sem nauðsynlegt hafi verið talið að afla svara við vegna mats á vátryggingaráhættunni. Eins og áður hafi þessi beiðni átt rætur að rekja til tölvubréfs starfsmanns vátryggingamiðlunarinnar Howden, sem unnið hefði að því að afla stuðnings endurtryggjenda við trygginguna.

Með tölvupósti, dagsettum 9. júlí 2009, hefði stefnandi sent leiðréttan ársreikning á ensku, en fram hefði komið að einhverjar tölur hefðu skolast til í ársreikningum sem áður hafði verið sendur. Stefndi hefði staðfest móttöku ársreikningsins samdægurs og ítrekað beiðni um svör við þeim spurningum sem höfðu verið settar fram hinn 23. júní 2009.

Svör við spurningum stefnda frá 23. júní 2009 hefðu ekki borist frá stefnanda fyrr en hinn 21. ágúst sama ár. Þar sem sum þeirra svara, sem bárust frá stefnanda, hafi ekki þótt nægilega nákvæm, hefði verið óskað eftir ítarlegri svörum við nokkrum spurningum með tölvupósti, dagsettum 16. september 2009. Fram hafi komið í tölvupóstinum að enn væri unnið hörðum höndum að því afla stuðnings endurtryggjenda við vátryggingarvernd samkvæmt umsókn stefnanda. Útskýrt hefði verið að vegna bankahrunsins og almennra erfiðleika á fjármálamörkuðum væri slíkt mjög tímafrekt og oft á tíðum erfitt, en nú væri krafist mun ítarlegri upplýsinga um hverja einstaka áhættu en áður. Vegna þessa hefði verið sett fram beiðni um ítarlegri svör við tilteknum spurningum og þess óskað að þeim yrði svarað á eins nákvæman hátt og frekast væri unnt. Þessi beiðni um frekari upplýsingar hefði átt rætur að rekja til tölvubréfs starfsmanns vátryggingamiðlunarinnar Howden.

Stefnda hefðu aldrei borist svör frá stefnanda við þeim spurningum, sem voru sendar 16. september 2009, og hefði stefnandi ekki haft samband við stefnda vegna þeirra.

Engin samskipti hefðu verið milli stefnanda og stefnda um þetta mál fyrr en ósk barst um tilboð í ábyrgðartryggingu fyrir stjórn og stjórnendur stefnanda hinn 18. mars 2010, en Fjármálaeftirlitið hafði þá skipað bráðbirgðastjórn fyrir bankann hinn 3. sama mánaðar. Í beiðninni hafi komið skýrt fram að stefnanda væri kunnugt um að slík trygging hefði ekki verið í gildi frá miðju ári 2009. Umræddri beiðni hafi verið svarað með tölvupósti 15. apríl 2010 þar sem útskýrt hafi verið að vegna þeirrar óvissu, sem væri uppi varðandi framtíðarrekstur stefnanda, gæti stefndi ekki gefið tilboð í umbeðna ábyrgðartryggingu.

Skipuð hafi verið slitastjórn fyrir stefnanda með úrskurði Héraðsdóms Reykjavíkur hinn 9. apríl 2010. Með bréfi slitastjórnar, dagsettu 1. júní 2010, hafi verið vikið að samskiptum aðila í tengslum við umrædda tryggingu og óskað kaupa á framlengdu tilkynningartímabili (e. discovery period) í 36 mánuði með vísan til 3. liðar í III. kafla vátryggingarskilmálanna. Erindinu hafi verið svarað af hálfu stefnda með bréfi, dagsettu 8. sama mánaðar, þar sem samskipti aðila hafi verið ítarlega rakin því stefndi hefði talið lýsingu í bréfi slitastjórnar stefnanda ekki alls kostar rétta. Þá hafi verið útskýrt að ekki reyndi á ákvæði um kaup á framlengingu á tilkynningafresti þar sem stefndi hefði aldrei neitað að veita frekari vátryggingarvernd.

Hinn 20. nóvember 2008 hafi stefndi, að beiðni stefnanda, sent stefnanda vátryggingarskírteini vegna umræddrar tryggingar, svo og hefðbundna skilmála stjórnendatryggingar af heimasíðu félagins. Þeir skilmálar, sem stefnandi leggi fram í málinu sem dómskjal nr. 7, séu ekki réttir skilmálar fyrir þá vátryggingu sem stefnandi hafði keypt heldur almennir skilmálar sem notaðir séu til kynningar á vátryggingunni. Fyrir misskilning hafi þeir skilmálar, sem giltu um þá tryggingu sem stefnandi hafði fest kaup, á ekki verið sendir við þetta tækifæri. Í réttum skilmálum vegna þessarar tryggingar stefnanda hjá stefnda séu ýmis frávik frá hefðbundnu skilmálunum. Gildandi skilmálar höfðu hins vegar verið sendir stefnanda um leið og vátryggingarskírteinið, í kjölfar þess að tryggingin var tekin í júní 2008, og hefði stefnanda því verið kunnugt um þá. Jafnframt séu skilmálar stjórnendatryggingar sem þessarar undantekningarlaust með viðaukum sem annað hvort víkki eða þrengi vátryggingarverndina eða skýri umfang hennar frekar.

Ábyrgðartryggingar fyrir stjórn og stjórnendur fyrirtækja, eins og sú sem mál þetta snúist um, eigi sér ekki langa sögu á íslenskum vátryggingamarkaði. Um það bil 10 ár séu síðan þessar vátryggingar stóðu fyrst til boða og sé framkvæmdin við sölu trygginganna með líkum hætti hjá þeim félögum sem bjóða þær. Vátryggingafélögin, þar á meðal stefndi, hafi þegar í upphafi efnt til náins sambands við endurtryggingamiðlara í London í því skyni að afla stuðnings endurtryggingamarkaða við vátryggingar af þessu tagi. Vátryggingarbeiðni stefnda sé bæði á ensku og íslensku og hafi verið óskað eftir því að svarað væri á ensku, enda fari allt áhættumat fram hjá endurtryggjendum í London og taki þeir allar ákvarðanir, sem vátryggingarverndina varða, svo sem ákvörðun um iðgjöld og þá endanlegu skilmála sem gilda skuli um vátryggingarverndina verði tilboðinu tekið. Þetta útskýri hvers vegna vátryggingarskilmálar séu á ensku, en um sé að ræða alþjóðlega skilmála og vátryggingaráhættu sem sé endurtryggð erlendis.

Þá taki stefndi fram að hann endurtryggi að nær öllu leyti þá áhættu sem felist í tryggingu af þessari tegund. Beri endurtryggjendur því í öllum tilvikum langstærstan hluta áhættunnar, enda þótt stefndi sem frumtryggjandi beri áhættuna að fullu gagnvart vátryggðum.

II.

Stefnandi kveðst byggja dómkröfur sínar á því, að í skilmálum umræddrar ábyrgðartryggingar sé nokkuð ítarlegt ákvæði sem varðar rétt vátryggingartaka til að færa gildissvið tryggingar út með biðtíma (e. discovery period) í þeim tilvikum þegar tryggingafélag neitar að endurnýja trygginguna. Í slíkum tilvikum eigi tryggingartaki rétt til að framlengja eða nýta sér slíkan biðtíma í allt að 36 mánuði gegn greiðslu iðgjalds.

Eins og sjá megi af gögnum málsins um samskipti aðila, hafi sífellt verið óskað eftir frekari upplýsingum frá tryggingartaka en aldrei hafi verið tekin endanleg afstaða til þess hvort tryggingin fengist endurnýjuð. Stefnandi hafi túlkað samskipti aðila á þann veg að tryggingin fengist ekki endurnýjuð, enda spurningarnar orðnar sérhæfðar og nánast ógerningur að finna við þeim svör. Hafi verið talið ljóst, eins og aðstæðum var háttað í þjóðfélaginu í kjölfar bankahruns, að þótt síðustu spurningum yrði svarað eftir fremsta megni yrði það þó ekki til þess að tryggingin fengist endurnýjuð. Síðustu samskipti stefnda við stefnanda hefðu falist í því að setja fram beiðni um svör við spurningum sem hefði haft í för með sér mikla vinnu og rannsókn af hálfu stefnanda. Endalausar spurningar og beiðnir um frekari gögn hafi ekki verið unnt að túlka á annan veg en þann að tryggingin fengist ekki endurnýjuð. Ætla megi að stefndi hafi verið sama sinnis varðandi möguleikann á öflun endurtryggingar erlendis frá þar sem síðustu spurningar, sem settar hafi verið fram 16. september 2009, hefðu ekki verið ítrekaðar af hálfu stefnda, þrátt fyrir að ekki hefðu borist svör við þeim frá stefnanda.

Ofangreind framganga sé að mati stefnanda óásættanleg þar sem stefndi hafi komið sér hjá því að neita um endurnýjun á tryggingunni og þar með taki hann af stefnanda rétt til að nýta sér umrætt ákvæði í tryggingarskilmálum, þar sem vátryggingartaki eigi rétt til að framlengja biðtíma í allt að 36 mánuði fáist tryggingin ekki endurnýjuð. Þetta hafi stefndi viðurkennt í bréfi sínu til stefnanda, dagsettu 8. júní sl., þar sem segi: „Aldrei reyndi á Discovery Period ákvæði í skilmálunum vegna þeirrar einföldu staðreyndar að félagið neitaði aldrei um áframhaldandi vátryggingarsamning.“

Það hafi verið afar mikilvægt fyrir stefnanda, ekki síst í ljósi aðstæðna í þjóðfélaginu, að fá endurnýjaða trygginguna, sem tekin hafði verið árum saman. Stefnda hafi mátt vera það ljóst, að örðugt yrði að fá endurtryggingu erlendis frá og þrátt fyrir það hafi hann ekki bent stefnanda á rétt sinn til að framlengja biðtíma en á það ákvæði hefði ekki getað reynt fyrr en neitun tryggingarfélagsins á framlengingu tryggingarinnar lægi fyrir. Með þessari framgöngu hafi stefndi haft í hyggju að taka samningsbundinn rétt af stefnanda til að nýta sér ákvæði um biðtíma.

Framganga stefnda sé að mati stefnanda óheiðarleg í ljósi þess að samningar aðila séu einhliða samdir af stefnda eða samningsaðila hans. Stefnandi sé ekki í samningsstöðu til að hafa áhrif á skilmála aðila og öll framganga varðandi upphaflega töku tryggingarinnar og endurnýjun hennar hafi verið á forræði stefnda.

Þrátt fyrir að stefnandi sé fjárfestingarbanki, sé hann afar smár í sniðum og stefndi sé í yfirburðaaðstöðu þegar kemur að þekkingu á réttarsambandi aðila. Stefndi, sem sé sérfræðingur á sviði vátrygginga, hefði í ljósi þekkingar sinnar átt að sýna viðsemjanda sínum eðlilega tillitsemi og benda á þann rétt sem til staðar sé í þeim tilvikum þegar tryggingin fáist ekki endurnýjuð. Þess í stað hafi stefndi komið sér undan því að synja um endurnýjun á tryggingunni og hagað atburðarrásinni með þeim hætti að ekki reyndi á umrædd ákvæði í skilmálum tryggingarinnar um biðtíma.

Almennt hvíli rík skylda á tryggingafélögum að tilkynna vátryggingartaka sé það ekki ætlun félagsins að framlengja tryggingu, sbr. nánar 18. gr. laga nr. 30/2004, um vátryggingarsamninga. Í bréfi sínu, dagsettu 8. júní 2010, bendi stefndi á að heimilt sé að semja sig frá ákvæðum I. hluta laga um vátryggingasamninga nr. 30/2004 í ákveðnum tilvikum og sé slíkt heimilt í þessu máli, sbr. a-lið 2. mgr. 3. gr. laganna en lögin séu almennt ófrávíkjanleg.

Það að löggjafinn setji ákveðnar lágmarkskröfur um tilkynningar frá tryggingafélagi til tryggingartaka varðandi synjun á endurnýjun, sýni að almennt þyki nauðsynlegt að tryggingartökum sé sýnd slík tillitsemi. Því séu sett ákvæði þess efnis sem almennt séu ófrávíkjanleg. Þrátt fyrir að heimilt sé að semja sig frá ákvæðum laga nr. 30/2004 í ákveðnum tilvikum, verði ekki hjá því komist að líta til ákvæða laganna þegar metið sé hvað teljist almennt ásættanlegt háttarlag og lágmarkskröfur í samningssambandi aðila. Beri að líta til ákvæða 18. gr. laga nr. 30/2004 þar sem segi að hyggist félag ekki framlengja tryggingu fram yfir þann tíma sem hún gildir, skuli tilkynna vátryggingartaka það í síðasta lagi tveimur mánuðum áður en vátryggingartímabilið sé á enda. Að öðrum kosti framlengist tryggingin um eitt ár. Tryggingafélögum séu sett afar ströng skilyrði fyrir neitun á endurnýjun tryggingar, sbr. 2. ml. 2. mgr. 15. gr. laganna, þar sem félagi sé aðeins heimilt að neita um endurnýjun að fyrir hendi séu sérstök atvik sem skýrlega séu tilgreind í vátryggingaskilmálum og hún teljist sanngjörn. Þrátt fyrir að heimilt sé í ákveðnum tilvikum að semja sig frá fyrrgreindum ákvæðum laga nr. 30/2004, verði ekki hjá því komist að líta til slíkra ákvæða þegar meta skuli hvað sé eðlileg tillitsskylda tryggingarfélags gagnvart viðsemjanda sínum. Það sé almenn regla samningaréttar að aðilum í samningssambandi beri að sýna viðsemjendum sínum ákveðna tillitssemi. Þegar litið sé til fyrrgreindra ákvæða laga um vátryggingasamninga nr. 30/2004, verði að gera þá kröfu til stefnda að hann taki ekki samningsbundin réttindi af stefnanda með því að koma sér hjá því að synja um endurnýjun á tryggingunni, þótt honum hafi mátt vera það ljóst að hún fengist ekki endurnýjuð. Með þessari framgöngu vilji stefndi komast hjá því að reynt geti á umrætt samningsákvæði um biðtíma sem þó hafi verið kveðið á um í einhliða sömdum skilmálum af hálfu hans sjálfs.

Krafa stefnanda um að stefnda verði gert skylt að gefa út skírteini til handa stefnanda, sem staðfesti framlengingu biðtíma í 36 mánuði, sé byggð á hagsmunum stefnanda af því að hafa vitneskju og að geta sýnt fram á að unnt sé að sækja þar til greind réttindi í trygginguna ef á kynni að reyna, sbr. grunnrök að baki 10. gr. laga nr. 30/2004 þar sem tryggingafélagi sé gert skylt að gefa út vátryggingarskírteini til handa tryggingartaka.

Tekur stefnandi fram, að verði dómurinn við kröfum hans muni hann greiða umsamið iðgjald til samræmis við ákvæði þess efnis í skilmálum vátryggingarinnar sem yrði miðað við framlengingu á tilkynningartímabili tjóns um 36 mánuði ¾ hlutar af ársiðgjaldi undanfarandi tryggingartímabils sem verið hafi 1.200.000 krónur.

Um lagarök kveðst stefnandi vísa til laga um vátryggingarsamninga nr. 30/2004, einkum 10. gr., 15. gr. og 18. gr. Jafnframt vísist til almennra reglna samninga- og kröfuréttar um leiðbeiningar- og tillitsskyldu aðila í samningssambandi. Málskostnaðarkröfu byggi stefnandi á XXI. kafla laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála, sérstaklega 129. gr. og 130. gr. laganna. Stefnandi sé ekki virðisaukaskattskyldur aðili og krafa um greiðslu virðisaukaskatts af málflutningsþóknun byggi á lögum nr. 50/1988.

III.

Stefndi kveðst byggja kröfu sína um sýknu á því að ekki séu uppfyllt skilyrði til kaupa á biðtíma (e. discovery period) samkvæmt kafla III í skilmálum vátryggingarinnar og sé þegar af þeirri ástæðu ekki unnt að verða við kröfum stefnanda.

Svo virðist sem stefnandi byggi kröfur sínar á þeim hefðbundnu vátryggingarskilmálum, sem finna megi á heimasíðu stefnda, en ekki þeim sérstöku skilmálum sem gilt hafi um þá vátryggingu, sem stefnandi hafði fest kaup á. Það skipti máli þar sem kafli III, sem stefnandi byggi kröfur sínar á, sé ekki nákvæmlega eins í hefðbundnu skilmálunum og þeim sérstöku skilmálum sem eigi við um þá tryggingu sem hér sé til skoðunar.

Í liðum 2 og 3 í gildandi vátryggingarskilmálum segi orðrétt:

1. Fari svo að VÁTRYGGJANDI neiti að leggja fram boð um endurnýjun vátryggingar með sömu skilmálum þegar vátryggingin fellur úr gildi eiga FYRIRTÆKIÐ svo og STJÓRNENDUR OG YFIRMENN þess rétt til kaupa á biðtímabili sem nemur 12 mánuðum kjósi þeir svo.

2. Rétturinn til að kaupa biðtímabil er háður því að tilkynnt hafi verið skriflega um það biðtímabil sem óskað er eftir, innan við 30 daga frá því að VÁTRYGGINGARTÍMABIL rennur út, og að greitt sé viðbótariðgjald sem nemur 100% af árlegu iðgjaldi samkvæmt vátryggingu þessari.

Samkvæmt þessu sé ljóst að réttur til að kaupa biðtíma sé háður ýmsum skilyrðum. Þannig þurfi í fyrsta lagi að liggja fyrir að vátryggjandi neiti að endurnýja trygginguna þegar hún falli úr gildi, í öðru lagi þurfi að tilkynna skriflega um það biðtímabil, sem óskað sé kaupa á, innan 30 daga frá því að vátryggingartímabili lýkur. Í þriðja lagi þurfi að greiða viðbótariðgjald fyrir biðtímabilið.

Það sé að mati stefnda ljóst af samskiptum aðila að það hafi aldrei komið til þess að stefndi neitaði að endurnýja umrædda tryggingu. Þvert á móti hafi stefndi unnið að því að afla stuðnings endurtryggjenda við vátryggingarvernd samkvæmt umsókn stefnanda, enda hafi það verið forsenda þess að unnt væri að veita vátrygginguna. Svo sem útskýrt hafi verið, hafi vátryggingin verið þess eðlis að áhættumat var framkvæmt hjá endurtryggjendum, enda beri endurtryggjendur langstærstan hluta vátryggingaráhættunnar. Þessi vinna stefnda hafi hins vegar dagað uppi þegar stefnandi hætti að svara spurningum stefnda vegna vátryggingaráhættunnar en eins og rakið hafi verið hafi stefnandi ekki svarað spurningum stefnda frá 16. september 2009.

Vegna bankahrunsins, svo og almennra erfiðleika á fjármálamörkuðum, hafi verið mjög tímafrekt og mun erfiðara en áður að afla stuðnings endurtryggjenda. Þannig hafi endurtryggjendur verið mjög varkárir við að taka á sig vátryggingaráhættu vegna fjármálafyrirtækja hér á landi og krafist ítarlegra svara við fjölda spurninga. Vegna þessa hafi stefndi óskað eftir nákvæmari upplýsingum frá stefnanda en áður hefði verið gert, svo sem sjá megi af tölvupóstsamskiptum aðila. Hafi það í öllum tilvikum átt rætur að rekja til krafna og spurninga endurtryggjenda. Sé umrædd upplýsingaöflun stefnda í samræmi við þá meginreglu vátryggingaréttar að vátryggingafélag geti aflað upplýsinga um vátryggingaráhættu áður en trygging er veitt og að vátryggingartaka sé skylt að veita slíkar upplýsingar.

Það virðist vera óumdeilt að stefndi hafi ekki synjað um endurnýjun á tryggingunni með beinum hætti, heldur byggi stefnandi á því að túlka verði samskipti aðila þannig að legið hafi fyrir að tryggingin fengist ekki endurnýjuð. Þetta fái alls ekki staðist og nægi í því sambandi að vísa til tölvupósts, sem stefndi sendi stefnanda hinn 16. september 2009, en þar hafi þær spurningar verið settar fram sem stefndi hefði ekki sinnt að svara. Segi meðal annars orðrétt í tölvupóstinum:

„Enn er unnið hörðum höndum af fulltrúum félagsins í London að afla stuðnings við endurnýjun ofangreindrar vátryggingar en vegna bankahrunsins hér á landi og almennra erfiðleika á fjármálamörkuðum er mjög tímafrekt og oft á tíðum erfitt að fá endurtryggjendur til stuðnings við vátryggingarvernd vegna hreinna fjárhagslegra tjóna sem og þeirrar sem vátryggingar sem að ofan greinir. Krafist er nú miklu ítarlegri upplýsinga um hverja einstöku áhættu en áður. VBS svaraði þeim viðbótarspurningum sem lagðar voru fram. Í nokkrum tilvikum þóttu þau svör ekki nægilega nákvæm. Gott væri að neðangreindu verði svarað á eins nákvæman hátt og frekast er unnt. [...]“

Af þessum tölvupósti sé fyllilega ljóst að stefndi hafi unnið að því að endurnýja tryggingu stefnanda og að það hafi einmitt verið í þeim tilgangi sem beiðni um frekari upplýsingar var lögð fram. Jafnframt sé ljóst að þessi beiðni átti rætur að rekja til spurninga sem endurtryggjendur kröfðust svara við. Það sé því að mati stefnda óskiljanlegt hvernig stefnandi gat túlkað samskipti sín við stefnda þannig að fyrir lægi að tryggingin fengist ekki endurnýjuð.

Þá sé því harðlega mótmælt að það hafi nokkra þýðingu að spurningarnar frá 16. september 2009 hafi ekki verið ítrekaðar af hálfu stefnda þó svo að svör bærust ekki frá stefnanda. Það hafi ekki fallið í hlut stefnda að ítreka beiðni um upplýsingar, heldur hafi það verið stefnanda að svara umræddum spurningum sem tengdust allar mati á vátryggingaráhættunni. Stefndi hafi ekki getað túlkað þá staðreynd, að stefnandi skyldi ekki svara spurningunum, öðruvísi en svo að áhugi félagsins á endurnýjun tryggingarinnar væri ekki lengur til staðar eða að þörf félagsins fyrir tryggingu hefði verið leyst með öðrum hætti.

Því sé jafnframt mótmælt að stefndi hafi með einhverjum hætti komið sér hjá því að neita stefnanda um endurnýjun á tryggingunni og þar með tekið af honum rétt til að kaupa aukalegan biðtíma með vísan til þess að tryggingin fengist ekki endurnýjuð. Eins og gögn málsins beri með sér, hafi staðan alls ekki verið sú að stefndi hafi reynt að komast hjá því að neita að endurnýja trygginguna, heldur hafi verið í gangi ferli, þar sem stefndi leitaðist við að afla stuðnings endurtryggjenda svo að unnt yrði að veita áframhaldandi vátryggingarvernd. Það ferli hafi hins vegar stöðvast þar sem stefnandi svaraði ekki þeim spurningum sem settar voru fram vegna mats á vátryggingaráhættunni.

Með hliðsjón af þessu sé því harðlega mótmælt að stefndi hafi hagað sér með óheiðarlegum hætti og ekki sýnt stefnanda eðlilega tillitssemi. Þá mótmæli stefndi því að félaginu hafi borið að benda stefnanda á rétt sinn til að framlengja biðtíma tryggingarinnar. Þar sem synjun á endurnýjun tryggingarinnar hafði ekki átt sér stað, hefði ekki reynt á slíkan rétt og jafnframt hafi stefnanda sjálfum verið í lófa lagið að kynna sér rétt sinn samkvæmt umræddum vátryggingarskilmálum. Hafa verði í huga að stefnandi sé fjármálafyrirtæki og að á vegum stefnanda hafi starfað fjöldi sérfræðinga, þar á meðal lögfræðingar, sem hljóti að hafa kynnt sér skilmála umræddrar tryggingar.

Stefndi byggi á því að það stoði ekki fyrir stefnanda að vísa til 15. eða 18. gr. laga nr. 30/2004 þar sem fjármálafyrirtækið hafi samið sig frá I. hluta laganna með því að samþykkja þá vátryggingarskilmála sem giltu um trygginguna. Fram komi í 3. gr. laganna að heimilt sé að víkja frá ákvæðum I. hluta í öðrum tegundum vátrygginga en ábyrgðartryggingum, meðal annars ef vátryggingin sé tekin vegna atvinnureksturs og umfang rekstraraðilans við gerð vátryggingasamnings eða við endurnýjun hans svari fleiri en fimm ársverkum. Ljóst sé. að sú trygging, sem deilt sé um í máli þessu, hafi verið tekin vegna atvinnureksturs og að starfsemi stefnanda hafi verið mun umfangsmeiri en sem svarar fleiri en fimm ársverkum. Hafi heimild til að víkja frá I. hluta laganna því ótvírætt verið fyrir hendi og eigi röksemdir stefnanda, sem reistar séu á tilvísun til þessa hluta laganna, því ekki við, sbr. til hliðsjónar framlagðan úrskurð úrskurðarnefndar í vátryggingamálum í máli nr. 38/2010 frá 20. apríl 2010.

Það komi skýrt fram í vátryggingarskírteini að tryggingin sé tímabundin og endurnýist ekki. Með þessu hafi verið vikið frá 18. gr. laga nr. 30/2004, sem fjalli um endurnýjun og breytingu á vátryggingarskilmálum við endurnýjun, enda ljóst að það gæti ekki komið til hefðbundinnar endurnýjunar tryggingarinnar heldur þyrfti að senda inn nýja beiðni um vátryggingu til að öðlast áframhaldandi vátryggingarvernd í kjölfar þess að gildistími tryggingarinnar liði undir lok. Þá átti stefndi sig ekki á tilvísun stefnanda til 15. gr. laganna, sem fjalli um heimild vátryggingafélags til að slíta vátryggingarsamningi á vátryggingartímabili. Þetta ákvæði eigi ekki við svo sem áður hefur verið rakið, en þar að auki gæti það ekki komið efnislega til skoðunar þar sem ekki reyni á slit á vátryggingarsamningi á vátryggingartímabili í máli þessu.

Stefndi mótmæli því að líta beri til framangreindra ákvæða þegar meta skuli hvað sé eðlileg tillitsskylda tryggingarfélags gagnvart viðsemjanda sínum, enda hafi þau ekki sérstaka þýðingu í þeim efnum og gildi ekki um tryggingu stefnanda. Að mati stefnda hafi vangaveltur um eðlilega tillitsskyldu ekki þýðingu við úrlausn á kröfum stefnanda, enda skipti eingöngu máli hvort uppfyllt séu skilyrði vátryggingarskilmála fyrir kaupum á biðtíma en þar að auki telji stefndi að hann hafi sýnt stefnanda fulla tillitssemi þegar leitast var við að afla stefnanda áframhaldandi vátryggingarverndar.

Í þessu sambandi sé nauðsynlegt að árétta mótmæli við því að stefndi hafi með einhverjum hætti tekið samningsbundin réttindi af stefnanda með því að koma sér hjá því að synja um endurnýjun tryggingarinnar. Slíkar ásakanir séu gripnar úr lausu lofti, og eigi þær sér ekki stoð í gögnum málsins sem beri þvert á móti með sér að stefndi hafi unnið hörðum höndum að því að afla stuðnings endurtryggjenda.

Samkvæmt framangreindu telji stefndi ljóst, að ekki sé uppfyllt það skilyrði fyrir rétti stefnanda til kaupa á biðtíma samkvæmt lið 2 í kafla III í vátryggingarskilmálum að vátryggjandi hafi neitað að endurnýja trygginguna. Byggt sé á því að þegar af þeirri ástæðu verði að hafna kröfum stefnanda.

Þá séu heldur ekki uppfyllt önnur skilyrði fyrir kaupum á biðtíma, en samkvæmt lið 3 sé rétturinn háður því að tilkynnt hafi verið skriflega um það biðtímabil, sem óskað sé eftir, „innan við 30 daga frá því að VÁTRYGGINGARTÍMABIL rennur út“. Gildistími umræddrar vátryggingar hafi liðið undir lok hinn 23. júní 2009 en ekki hafi verið óskað eftir kaupum á aukalegum biðtíma fyrr en með bréfi slitastjórnar stefnanda, dagsettu 1. júní 2010. Hafi slík beiðni ekki borist fyrr en tæpu ári eftir að vátryggingartímabilinu lauk og sé skilyrðinu um að skrifleg beiðni berist innan 30 daga frá því tímamarki því sýnilega ekki fullnægt. Jafnframt sé ekki fullnægt því skilyrði að viðbótariðgjald hafi verið greitt í samræmi við lið 3 í vátryggingarskilmálum.

Þar sem ekkert þeirra skilyrða, sem sett séu í kafla III í vátryggingarskilmálum fyrir kaupum á biðtíma, sé uppfyllt í máli þessu, telji stefndi einsýnt að það verði að hafna kröfum stefnanda.

Hvað varði kröfu stefnanda um að stefnda verði gert að gefa út skírteini til handa stefnanda er staðfesti biðtíma í 36 mánuði, skuli tekið fram að samkvæmt gildandi vátryggingarskilmálum sé ekki unnt að festa kaup á 36 mánaða biðtíma, heldur eingöngu 12 mánuðum. Þegar af þeirri ástæðu telji stefndi að sýkna beri hann af umræddri kröfu. Þá telji stefndi jafnframt að krafan sé svo óljós að það kunni að varða frávísun hennar með vísan til meginreglunnar um skýra og afdráttarlausa kröfugerð, enda sé alls óljóst hvað átt sé við með skírteini sem staðfesti biðtíma í 36 mánuði.

Um lagarök kveðst stefndi vísa til laga nr. 30/2004, um vátryggingasamninga, svo og meginreglna vátryggingaréttar og samningaréttar. Málskostnaðarkröfu sína byggir stefndi á ákvæðum XXI. kafla laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála.

IV.

Við aðalmeðferð málsins komu fyrir dóminn til skýrslugjafar B-kk-nf Ó-kk-nf, fyrrverandi framkvæmdastjóri viðskiptasviðs stefnanda, J-kk-nf Þ-kk-nf, fyrrverandi forstjóri stefnanda, D-kvk-nf C-kvk-nf Þ-kvk-nf, lögfræðingur og fyrrverandi starfsmaður á lögfræðisviði stefnanda, Þ-kk-nf S-kk-nf, sérfræðingur í áhættustýringardeild stefnda. Verður vætti þeirra rakið eins og þurfa þykir.

Óumdeilt að stefnandi hafði frá árinu 2006 keypt af stefnda ábyrgðartryggingu, Directors' & Officers' Liability, fyrir stjórn og stjórnendur stefnanda, og hefði hún verið endurnýjuð árlega. Þá er óumdeilt að síðasta vátryggingartímabil tryggingarinnar var frá 23. júní 2008 til 23. júní 2009 og rann umrædd vátrygging út síðastnefndan dag.

Í málinu liggja frammi tvær útgáfur af tryggingaskilmálum framangreindrar tryggingar stefnanda hjá stefnda og greinir aðila á um, hvorir þeirra hafi átt við um trygginguna. Ákvæði skilmálanna eru í flestum atriðum á sama veg í báðum skilmálum en meðal þess sem er á annan veg eru ákvæðin um svonefndan biðtíma, sem ágreiningur er um í máli þessu. Samkvæmt þeim skilmálum, sem stefnandi byggir á og koma fram á dómskjali nr. 7, getur biðtíminn numið 12, 24 eða 36 mánuðum gegn greiðslu aukaiðgjalds, sem nemur tilteknu hlutfalli af árlegu iðgjaldi, og er hlutfallið hærra eftir því sem biðtíminn er lengri. Samkvæmt þeim skilmálum, sem stefndi byggir á og koma fram á dómskjali nr. 14, getur biðtími einungis verið 12 mánuðir gegn greiðslu aukaiðgjalds sem nemur 100% af árlegu iðgjaldi samkvæmt samningnum. Í báðum tilvikum er það hins vegar skilyrði fyrir rétti til biðtíma að tilkynnt hafi verið skriflega um það biðtímabil, sem óskað er eftir, innan 30 daga frá því að vátryggingartímabili lýkur.

Óumdeilt er að skilmálarnir á dómskjali nr. 7 voru sendir stefnanda af hálfu stefnda með tölvupósti 20. nóvember 2008. Kom jafnframt fram í vætti B-kk-ef Ó-kk-ef, að honum hefðu aldrei verið kynntir aðrir skilmálar. Hins vegar kvaðst hann hafa fengið senda með skilmálunum, framlagt samrit ábyrgðartryggingarskírteinis vegna tryggingarinnar, sem gilti frá 23. júní 2008. Máli sínu til frekari stuðnings bendir stefnandi á að hann hafi sent stefnda bréf, dagsett 1. júní 2010, þar sem staðhæft sé að skilmálarnir á dómskjali 7 hafi verið í gildi og að í svarbréfi stefnda, dagsettu 8. sama mánaðar, hafi engin mótmæli komið fram gegn þeim skilningi stefnda.

Þessu hefur stefndi mótmælt og bent á að skilmálarnir á dómskjali nr. 7, sem sendir voru stefnanda 20. nóvember 2008, hafi verið staðlaðir skilmálar teknir af heimasíðu félagsins en ekki þeir sem giltu milli aðila. Fær þessi fullyrðing stefnda stoð í framlögðum tölvupósti starfsmanns stefnda til stefnanda á dómskjali nr. 7 en þar tekur starfsmaður stefnda fram, að um skilmála af „heimanetinu“ sé að ræða. Þá hefur vitnið Þ-kk-nf S-kk-nf borið um það fyrir dóminum að skilmálarnir á dómskjali nr. 14 hafi verið þeir skilmálar, sem gilt hafi óbreyttir frá upphafi vegna umræddrar ábyrgðartryggingar. Fullyrti hann að þessir skilmálar hefðu ávallt fylgt ábyrgðartryggingarskírteini stefnanda vegna tryggingarinnar en að þeir, sem sendir voru í framangreindum tölvupósti, væru á hinn bóginn hinir stöðluðu skilmálar sem birtir væru á heimasíðu stefnda. Jafnframt er óumdeilt og ljóst af framlögðu dómskjali nr. 7 og framangreindu vætti B-kk-ef Ó-kk-ef að með framangreindum tölvupósti fylgdi einnig samrit ábyrgðarskírteinis með útgáfudegi 23. júní 2008. Í skírteininu kemur fram að gildandi skilmálar tryggingarinnar voru með tilgreindum viðaukum sem eru þeir sömu og koma fram í skilmálunum á dómskjali nr. 14. Að þessu virtu verður að telja leitt í ljós að um umrædda ábyrgðartryggingu hafi gilt skilmálar þeir, sem lagðir hafa verið fram í málinu sem dómskjal nr. 14. Ekki þykir breyta þeirri niðurstöðu þótt í svörum stefnda í framangreindu bréfi hans til stefnanda frá 8. júní 2010 hafi ekki verið mótmælt sérstaklega þeim skilningi stefnanda að skilmálarnir á dómskjali nr. 7 hafi gilt um trygginguna, enda er þar tekið fram að aldrei hafi reynt á biðtímaákvæði skilmálanna þar sem stefndi hefði aldrei neitað stefnanda um áframhaldandi vátryggingarsamning.

Stefnandi byggir kröfur sínar á því að hann hafi átt rétt á að nýta sér svonefndan biðtíma samkvæmt skilmálum tryggingarinnar. Samkvæmt greinum A.2. og A.3. í III. kafla gildandi vátryggingarskilmála var það skilyrði fyrir því að tryggingartaki gæti keypt sér biðtíma að vátryggjandinn hefði neitað að leggja fram boð um endurnýjun vátryggingarinnar, að tilkynnt hefði verið skriflega um það biðtímabil, sem óskað væri eftir, innan 30 daga frá því að vátryggingartímabil rann út, og að greitt væri viðbótariðgjald sem næmi 100% af árlegu iðgjaldi samkvæmt vátryggingunni.

Eins og áður er komið fram, féll umrædd vátrygging stefnanda hjá stefnda úr gildi 23. júní 2009. Af hálfu stefnanda er á því byggt að líta verði svo á, að stefndi hafi hafnað óskum stefnanda um ábyrgðartryggingu þótt óumdeilt sé að hann hafi ekki með formlegum hætti neitað vátryggingarbeiðni stefnanda.

Af gögnum málsins virðist ljóst að stefnandi sendi stefnda vátryggingarbeiðni með tölvupósti 2. júní 2009 en beiðnin er hins vegar dagsett 3. sama mánaðar. Stefndi óskaði strax eftir ársreikningi stefnanda á ensku. Með tölvupósti, dagsettum 16. júní sama ár, óskaði stefndi eftir svörum við tilteknum spurningum og voru svör stefnda send stefnanda með tölvupósti 23. sama mánaðar. Daginn eftir var óskað eftir frekari upplýsingum frá stefnanda sem send voru stefnda 24. ágúst sama ár. Hinn 9. júlí hafði umbeðinn ársreikningur verið sendur stefnda. Með tölvupósti 16. september sama ár upplýsti stefndi stefnanda um að enn væri unnið að því af fulltrúum hans í London að afla stuðnings við endurnýjun tryggingarinnar en jafnframt tekið fram að mjög tímafrekt og erfitt væri að fá endurtryggingu fyrir slíkri vátryggingu vegna bankahrunsins og almennra erfiðleika á fjármálamörkuðum. Væri nú krafist mun ítarlegri upplýsinga um hverja einstöku áhættu en áður og þættu fyrri svör stefnanda í nokkrum atriðum ekki nægilega nákvæm og væri því óskað svara við nokkrum spurningum til viðbótar.

Óumdeilt er að bréfinu var ekki svarað og kom fram hjá vitninu J-kk-þgf Þ-kk-þgf að spurningarnar hefðu verið þess eðlis að erfitt hefði verið að svara þeim og því hefði verið gefist upp á því. Þá kvaðst vitnið hafa metið það svo, að stefndi hefði engan áhuga á að bjóða stefnda áframhaldandi tryggingu þótt aldrei hefði borist neitun frá stefnda. Í sama streng tók vitnið D-kvk-nf C-kvk-nf Þ-kvk-nf og kvað hún starfsmann stefnda hafa, þegar öðrum spurningalistanum frá stefnda hafði verið svarað, sagt henni að vera rólegri því enginn fengi tryggingu um þessar mundir. Þessum skilningi hefur stefndi mótmælt og kvað vitnið Þ-kk-nf S-kk-nf að ítrekaðar spurningar til stefnanda hefðu verið settar fram að ósk endurtryggjanda í London og hefðu þær helgast af fjármálaástandinu, en aldrei hefði staðið til að þæfa málið eða neita um tryggingu. Fær framburður Þ-kk-ef stoð í framlögðum tölvupóstum til hans frá starfsmanni vátryggingamiðlunarinnar Howden sem sýna að óskir um ítarlegri upplýsingar frá stefnanda áttu rætur að rekja til þess félags.

Að framangreindu virtu verður því ekki fallist á með stefnanda að stefndi hafi, með því að óska eftir svörum við ítarlegri spurningalistum, reynt að þæfa málið. Þá verður ekki talið að stefnandi hafi haft réttmæta ástæðu til að líta þannig á framangreind samskipti aðila að stefndi væri að draga málið á langinn í þeim tilgangi að koma í veg fyrir að stefnandi gæti nýtt sér úrræði vátryggingarskilmálanna um svonefndan biðtíma. Ekki verður talið, að á stefnda hafi hvílt skylda til að ítreka fyrirspurn sína frá 16. september 2009, enda hafi það staðið stefnanda sem vátryggingartaka nær að afla umbeðinna svara svo hann fengi niðurstöðu í málinu ef vilji hans stóð enn til þess.

Þá verður heldur ekki á það fallist með stefnanda, að framganga stefnda hafi verið óheiðarleg í ljósi þess að samningar aðila séu einhliða samdir af stefnda, vegna þess að stefnandi hafi ekki verið í samningsstöðu til að hafa áhrif á skilmálanna né að framganga varðandi töku tryggingarinnar og endurnýjunar hennar hafi verið á forræði stefnda. Stefnandi er fjármálafyrirtæki þar sem störfuðu sérfræðingar, þ.m.t. lögfræðingur, og verður því ekki af hans hálfu byggt á sjónarmiðum um yfirburði stefnanda að þessu leyti. Með sömu rökum verður ekki fallist á að stefnda hafi borið sérstök skylda til að leiðbeina stefnanda um rétt sinn samkvæmt vátryggingarskilmálunum, enda liggur fyrir í texta framlagðs vátryggingarskírteinis, sem óumdeilt er að stefnandi hafði fengið sent, að tryggingin var tímabundin og rann út á ákveðnum degi. Þá er ljóst að stefnandi hafði samið sig undan ákvæðum I. hluta laga nr. 30/2004, um vátryggingarsamninga, og þar með ákvæðum 15. og 18. gr. laganna, með því að samþykkja þá vátryggingarskilmála sem giltu um umrædda ábyrgðartryggingu stefnanda. Hefur því enda ekki verið haldið fram að slíkt hafi verið stefnanda óheimilt á grundvelli 2. mgr. 3. gr. laganna.

Loks verður ekki fallist á með stefnanda að stefndi hafi með framangreindri háttsemi sinni á einhvern hátt brotið gegn „eðlilegri tillitsskyldu tryggingarfélags gagnvart viðsemjanda sínum“, enda ekkert fram komið í málinu sem rennir stoðum undir þá málsástæðu stefnanda.

Að öllu framanrituðu virtu verður ekki talið að uppfyllt sé það skilyrði ákvæða III. kafla skilmála umræddrar ábyrgðartryggingar um biðtíma, að stefndi hafi neitað stefnanda um endurnýjun á tryggingunni. Verður því, þegar af þeirri ástæðu, að hafna kröfu stefnanda um viðurkenningu á rétti hans til framlengingar á biðtíma eins og krafist er í stefnu. Með sömu rökum er jafnframt hafnað kröfu stefnanda um að stefnda verði gert að gefa út skírteini til handa stefnanda sem staðfesti biðtíma. Verður því að sýkna stefnda af öllum kröfum stefnanda.

Eftir niðurstöðu málsins verður stefnanda gert að greiða stefnda málskostnað sem þykir hæfilega ákveðinn 400.000 krónur.

A-kvk-nf E-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

DómsorÐ:

Stefndi, Sjóvá-Almennar tryggingar hf., skal vera sýkn af öllum kröfum stefnanda, VBS fjárfestingarbanka hf.

Stefnandi greiði stefnda 400.000 krónur í málskostnað.

A-kvk-nf E-kvk-nf.