E-354/2021

Málsmeðferð og dómkröfur aðila

1. Mál þetta er höfðað með stefnu birtri fyrir lögmanni stefnda 15. janúar 2021. Stefnandi er A og stefndi er TM tryggingar hf., [...].

2. Stefnandi krefst þess að viðurkennd verði skaðabótaskylda úr ábyrgðartryggingu SÁÁ sjúkrastofnana, kt. [...], hjá stefnda, vegna líkamstjóns sem hún varð fyrir í slysi 2. ágúst 2017 á sjúkrahúsinu Vogi.

3. Þá er krafist málskostnaðar úr hendi stefnda að skaðlausu 4. Stefndi krefst aðallega sýknu og málskostnaðar að skaðlausu.

5. Málið var tekið til dóms að lokinni aðalmeðferð föstudaginn 4. júní 2021, sem hófst á vettvangsgöngu á slysstað. Skýrslu gáfu stefnandi, eiginmaður hennar og umsjónarmaður fasteigna hjá SÁÁ.

Málsatvik

6. Helstu málsatvik eru þau að stefnandi var til fíknimeðferðar á sjúkrahúsinu Vogi þegar slysið átti sér stað þann 2. ágúst 2017. Hún hafði innritast á sjúkrahúsið þremur dögum áður. Sjúkrahúsið Vogur er í eigu SÁÁ sjúkrastofnana (Samtök áhugafólks um áfengis- og vímuefnavandann) sem eru með ábyrgðartryggingu hjá stefnda.

7. Stefnandi er ein til frásagnar um slysið en kveður það hafa orðið með þeim hætti að hún hafi farið í sturtu í sjúkrahúsinu. Undir rekstri málsins var upplýst að sturtuaðstaðan er á annarri hæð í elsta húsinu. Samkvæmt upplýsingum frá sjúkrahúsinu var baðherbergið tekið í notkun í júní 2017. Af persónulegum ástæðum kaus stefnandi aðþurrka sér og klæða sigí sturtunni sjálfri. Þegar stefnandi ætlaði að sækja handklæði, sem hún hafði skilið eftir á slá sem föst er á vegg nokkru frá sturtunni sjálfri, rann hún að sögn á sléttum dúk og hlaut slæman snúningsáverka á hægri ökkla. Stefndi kveður gólfefni í sturtunum og gólf baðherbergisins vera gróft Topp 4000 epoxy sem sérstaklega sé hannað með viðnámi fyrir sturtur og baðherbergi.

8. Samkvæmt stefnanda var dúkurinn hins vegar stamur í sturtunni sjálfri en aftur á móti háll þegar kom að handklæða veggnum, þ. e. þar sem hún steig niður hafi ekki verið eins gróft gólfefni og í sturtunni sjálfri. Bókað var um slysið samdægurs í sjúkraskrá stefnanda hjá sjúkrahúsinu, svokallaðri framvindunótu hjúkrunar.

9. Af hálfu starfsmanna sjúkrahússins var ekki hringt á sjúkrabifreið í kjölfar slyssins heldur var stefnanda bent á að hafa samband við eiginmann sinn til þess að aka henni upp á Slysa- og bráðadeild Landspítalans (LSH). Fór svo að sonur stefnanda, ók með hana á LSH síðdegis sama dag þar sem hún var send í röntgenmyndatöku. Niðurstaðan var sú að stefnandi hefði hlotið brot í neðri enda dálkbeins og innanvert á neðri enda sköflungs hægri fótar. Stefnandi fór í aðgerð á ökklanum þar sem brotið var spengt með plötum og skrúfum og var í gipsi í tvær vikur og síðan í göngugipsi í þrjár vikur til viðbótar. Í febrúar 2019 fór stefnandi í aðgerð þar sem plötur og skrúfur voru fjarlægðar. Stefnandi fékk svoí kjölfarið sýkingu í skurðsárið. Stefnandi þurfti einnig að vera til meðferðar hjá sjúkraþjálfara vegna afleiðinga slyssins.

10. Nokkru eftir slysið kveðst stefnandi hafa tekið eftir því að búið var að koma gúmmímottum fyrir á svæðinu sem hún rann á og slasaði sig. Óskað var eftir ljósmyndum af slysstaðnum frá fyrirsvarsmönnum sjúkrahússins með bréfi, 6. október 2017. Með bréfi, rituðu 1. nóvember 2017, bárust myndir af sturtusvæðinu en ekki, að sögn stefnanda, af þeim stað sem hún rann á og var því aftur óskað eftir myndum af slysstað ásamt frekari upplýsingum um gólfefni en engin svör bárust. Stefnandi fór því, að sögn, á vettvang ásamt eiginmanni sínum og tók ljósmyndir af slysastaðnum. Á myndunum sem lagðar eru fram í málinu sem og vettvangsgöngu, mátti sjá gúmmímottur á gólfinu sem stefnandi rann á en ágreiningslaust er að þeim hafi verið komið fyrir eftir slysið.

11. Fyrir liggur örorkumatsgerð B bæklunarskurðlæknis, sem unnin var í júní 2020, þar sem afleiðingar slyssins voru metnar vegna frítímatryggingar stefnanda. Í matsgerðinni kemur fram að tímabundin örorka stefnanda vegna slyssins hafi verið skert í 3 mánuði frá slysdegi til 2. nóvember 2017 og aftur í tvær vikur í febrúar 2019 eftir að skrúfur og plötur voru fjarlægðar með aðgerð. Varanleg læknisfræðileg örorka var metin 10% (10 stiga miski).

12. Með bréfi, 2. desember 2019, var gerð krafa í ábyrgðar tryggingu SÁÁ sjúkrastofnana hjá stefnda. Stefndi hafnaði bótaskyldu og þar með greiðsluskyldu úr tryggingunni með bréfi 6. mars 2020. Var það mat stefnda að vátryggingartakinn hefði ekki sýnt af sér saknæma vanrækslu og að slysið mætti fyrst og fremst rekja til óhappatilviks. Í höfnunarbréfi stefnda var athygli vakin á að afstöðu stefnda mætti bera undir úrskurðarnefnd í vátryggingamálum. Stefnandi nýtti sér ekki þetta úrræði.

Málsástæður og helstu lagarök stefnanda

13. Stefnandi byggir málshöfðun sína á því að slys það sem hún varð fyrir þann 2. ágúst 2017 sé skaðabótaskylt úr ábyrgðartryggingu SÁÁ sem hafi verið í gildi hjá stefnda á slysdegi, á grundvelli almennu skaðabótareglunnar. Stefnandi telur SÁÁ bera ábyrgð á tjóni því sem hún hlaut við slysið á sjúkrahúsinu Vogi, sem eigandi og rekstraraðili sjúkrahússins og sem eigandi húsnæðisins.

14. Stefnandi byggir á því að aðstæður og aðbúnaður á sjúkrahúsinu hafi verið óforsvaranlegur og að SÁÁ hafi vanrækt að tryggja stefnanda öruggt umhverfi eins og skylda beri til samkvæmt ákvæðum byggingarreglugerðar nr. 112/2012. Stefnandi telur að ákvæði byggingarreglugerðar nr. 112/2012 hafi verið brotin og telur að ekki hefði orðið af slysinu ef aðbúnaður hefði verið fullnægjandi.

15. Í 6.1.3. gr. byggingarreglugerðar nr. 112/2012 séu taldar upp byggingar sem hanna og byggja eigi á grundvelli algildrar hönnunar og þar undir falli öll rými og baðherbergi sem ætluð eru vistmönnum á hjúkrunarheimilum, sjúkrahúsum og dvalarheimilum, sbr. i. lið 6.1.3. gr. reglugerðarinnar. Samkvæmt 6.1.2. gr. reglugerðarinnar skuli með algildri hönnun tryggja að fólk geti með öruggum hætti komist inn og út úr byggingum. Gólf baðherbergja, m. a. á sjúkrahúsum, skulu uppfylla kröfur til votrýma og skuli þau þannig frágengin að ekki sé hætta á hálku í bleytu, sbr. 6.8.4. gr. reglugerðarinnar. Í 12.2.2. gr. reglugerðarinnar komi fram fyrirmæli um yfirborð gólfflata en ganga skuli þannig frá yfirborði gólfflata í umferðarleiðum bygginga að ekki sé hætta á að fólk hrasi eða detti. Á gólfum þar sem hætta er á hálku, t. d. vegna bleytu, skuli ávallt valið gólfefni með hálkuviðnámi sem henti aðstæðum.

16. Ofangreindar reglur feli í sér sértæk og almenn viðmið um það hvernig eigi að tryggja öryggi við frágang í umferðarleiðum og baðherbergjum mannvirkja, þ. á m. sjúkrahúsa. Frágangur á gólfinu, eins og hann hafi verið þegar stefnandi slasaðist, hafi alls ekki verið öruggur. Þar hafi engar gúmmímottur verið sem veitt gætu viðnám eða skilti sem vöruðu við hættu sem stafað hafi af hálu gólfefni sem hafi veriðað finna á þeim stað þar sem stefnandi hafi runnið.

17. Stefnandi telur að orsök slyssins sé því að rekja til óforsvaranlegrar aðstæðna og það liggi fyrir að gripið hafi verið til ráðstafna til þess að bæta aðstæður á vettvangi eftir slysið. Fyrir liggi ljósmyndir sem stefnandi tók af slysastað eftir að það átti sér stað og af þeim megi sjá að búið sé nú að koma gúmmímottum fyrir á gólfinu. Ljóst hafi verið strax að tjón stefnanda hafi verið umtalsvert og hafi það því staðið sjúkrahúsinu nær að tryggja sönnun um aðstæður á slysstað ef hann taldi málavaxtalýsingar sem þó hafi legið fyrir í málinu ekki gefa rétta mynd. Stefndi verði því að bera hallann af skorti á upplýsingum um aðstæður þennan dag.

18. Samkvæmt dómafordæmum Hæstaréttar hvíli rík skylda á eiganda fasteignar þar sem rekin sé opinber starfsemi að haga aðstæðum þannig að þær skapi ekki hættu, sér í lagi ef um erað ræða sjúkrahús. Því verði enn ríkari kröfur gerðar til forsvarsmanna SÁÁ sem eiganda húsnæðisins og rekstraraðila sjúkrahússins enda séu vistmenn oftar en ekki veikburða aðilar. Í þessu sambandi sé bent á að stefnandi hafði lagst inn á sjúkrahúsið aðeins þremur dögum áður en slysið átti sér stað.

19. Ábyrgð eigenda og umráðamanna fasteigna feli í sér að þeir skuli framkvæma allar þær ráðstafanir sem ætlast megi til af þeim með sanngjörnum hætti til þess að koma í veg fyrir slys á fólki. SÁÁ hafiþví borið skylda til að gera allar þær ráðstafanir sem þeim var kleift til þess að forðast að þeir sem eiga erindi um fasteignina og vistmenn sjúkrahússins séuí slysahættu. Ráðstafanir sem þurfti og gripið var til eftir slysið, með því að koma fyrir gúmmímottum og þar með tryggja öryggi vistmanna sjúkrahússins hafi ekki verið flóknar, dýrar eða ósanngjarnar. Hefði verið gætt að því að gera viðeigandi ráðstafanir á slysstað, megi telja líklegt að ekkert slys hefði hlotist af umrætt sinn.

20. Málsókn og kröfugerð stefnanda byggir á 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála enda hafi hún mikla hagsmuni af því að skorið sé úr um tilvist og efni kröfu sinnar á hendur stefnda. Sýnt hafi verið fram á líkamstjón stefnanda og hagsmuni með framlögðu örorkumati og læknisvottorðum.

-------

21. Um bótagrundvöll vísi st til almennu skaðabótareglunnar og almennra reglna skaðabótaréttarins um stranga ábyrgð fasteignareigenda. Jafnframt er vísað til meginreglna skaðabótaréttar um fébótaábyrgð tjónvalds og rétt tjónþola til að fá allt tjón sitt bætt. Um aðild stefnda er vísað til 44. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingasamninga. Viðurkenningarkrafa sú sem gerð er styðst við 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Krafa um málskostnað byggir einkum á 1. mgr. 130. gr. þeirra laga.

Málsástæður og helstu lagarök stefnda

22. Stefndi kveður nauðsynlegt að leiðrétta ýmsar rangfærslur sem settar séu fram af hálfu stefnanda. Baðherbergið sem um ræði hafi ekki verið í nýju álmunni heldur á annarri hæð í elsta húsinu. Engar flísar séu á gólfum eins og haldið sé fram, heldur eingöngu Topp 4000 epoxy áferð með grófu viðnámi sem viðurkennt sé fyrir sturtur og baðherbergi. Baðherbergið hafi verið tekið í notkun árið 2017 og staðist á þeim tíma ýtrustu kröfur. Heilbrigðiseftirlitið hafi engar athugasemdir gert varðandi frágang.

23. Sýknukrafa stefnda er byggð á því að stefnandi hafi ekki sýnt fram á og sannað að slysið sem stefnandi lenti í 2. ágúst 2017 verði rakið til saknæmrar og ólögmætrar hegðunar vátryggingartakans, SÁÁ sjúkrastofnana eða Sjúkrahússins Vogs, eða starfsmanna sem vátryggingartaki ber ábyrgð á.

24. Það sé grundvallarregla í íslenskum skaðabótarétti að sá sem verður fyrir tjóni verður að sýna fram á að tjónið verði rakið til saknæmrar og ólögmætrar hegðunar tjónvalds eða athafnaleysis hans. Þá beri vinnuveitandi ábyrgð á saknæmum og ólögmætum athöfnum starfsmanna sinna, sem leiði til þess að tjónþoli verður fyrir tjóni.

25. Í málinu hafi ekki verið sýnt fram á að tjón stefnanda verði rakið til vanbúnaðar vinnusvæðisins, mistaka starfsmanna vátryggingartaka, aðgæsluleysis af þeirra hálfu eða annarra atvika sem vátryggingartaki kunni að bera skaðabótaábyrgð á.

26. Af hálfu stefnanda sé á því byggt að aðstæður og aðbúnaður á sjúkrahúsinu hafi verið óforsvaranlegur og að SÁÁ hafi vanrækt að tryggja stefnanda öruggt umhverfi eins og sjúkrahúsinu hafi borið skylda til að gera samkvæmt ákvæðum byggingarreglugerðar nr. 112/2012.

27. Stefndi hafnar þessu og því að slysið verði rakið til vanrækslu af einhverju tagi. Það að mottur hafi verið settar inn í baðherbergið síðar sé ekki viðurkenning á að aðstæður hafi verið óforsvaranlegar heldur hafi þar verið um frekari varúðarráðstafanir að ræða.

28. Tilvísun stefnanda til greinar 6.8.4 í byggingarreglugerð nr. 112/2012 eigi ekki við en greinin fjalli um fjölda og gerð snyrtinga.

29. Fallast megi á að frágangur baðherbergja á sjúkrahúsum skuli vera með þeim hætti að ekki stafi hætta af. Frágangur baðherbergisins þar sem slysið gerðist hafi að öllu leyti verið til fyrirmyndar að mati stefnda og í samræmi við laga- og reglugerðarákvæði. Sjúkrahúsið Vogur hafi kappkostað að veita skjólstæðingum sínum og starfsfólki öruggt og áhættulaust umhverfi.

30. Í byggingarreglugerð nr. 112/2012 segi um gólffleti gr. 12.2.2,2. mgr.: „Á hallandi gólfum svo og á gólfum þar sem hætta er á hálku, t. d. vegna bleytu eða ísingar, skal ávallt valið gólfefni með hálkuviðnámi sem hentar aðstæðum. Samfelldur flötur umferðarleiða skal allur lagður gólfefni sem er með sama hálkuviðnámi.“

31. Stefndi telur að þetta ákvæði byggingarreglugerðar hafi verið uppfyllt. Yfirborð gólfs baðherbergisins hafi verið frágengið með efni sem nefnist Topp 4000, fúgulaust gólf og veggefni. Í tæknilýsingu framleiðanda Topp 4000 segi m. a.: „Efnislýsing: Topp 4000 er þriggja þátta fjölliðuefni sem lagt er samskeytalaust á gólf og veggfleti. Það samanstendur af glæru epoxy bindiefni og lituðum kvarts sandi sem gefur efninu lit.“

32. Sérhæfðir verktakar hafi annast lagningu efnisins á baðherbergið. Í tæknilýsingar blaðinu komi fram að notkunarstaðir séu m. a. fiskvinnslur, kjötvinnslur, bakarí, eldhús, verslanir & lagerhúsnæði, búningsklefar, snyrtingar, sameignir og bílskúrar.

33. Af þessari upptalningu megi sjá að Topp 4000 henti vel þar sem gólf geti verið blaut af ýmsum ástæðum. Stefnandi hafi þannig á engan hátt sýnt fram á og sannað með haldbærum gögnum að gólf baðherbergisins hafi verið óforsvaranlegt og að af því hafi stafað hætta.

34. Stefndi heldur því fram að vátryggingartakinn, SÁÁ, hafi í hvívetna fylgt lögum og reglum og tryggt öryggi á sjúkrahúsinu eftir því sem hægt var og aðstæður leyfðu. 35. Þá er því einnig haldið fram af hálfu stefnda að slysið megi rekja til neyslusögu stefnanda og lyfjanotkunar fyrir og eftir slysið.

Í ljósi framangreinds beri að sýkna stefna af öllum kröfum stefnanda í máli þessu.

-------

36. Stefndi vísar máli sínu til stuðnings til skaðabótalaga nr. 50/1993 og meginreglna skaðabótaréttarins sem og almennra reglna kröfuréttar. Ennfremur er vísað til byggingarreglugerðar nr. 112/2012. Málskostnaðarkrafa stefnda byggist á 130. gr., sbr. 129. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Niðurstaða

37. Mismunandi sjónarmið hafa verið færð fram um ábyrgð fasteignaeigenda og þeirra er með umsjón fasteigna fara, á umbúnaði eigna og hversu ströng hún er. Vafalaust er þó að í grunninn er það sakarreglan sem gildir. Af dómaframkvæmd í seinni tíð verður hins vegar ráðið að ríkari kröfur verði gerðar til fasteigna þar sem almenningur þarf að sækja þjónustu, verslun, aðhlynningu, aðstoð, skemmtun, eða eitthvað annað utan heimila og sakarmat undir slíkum kringumstæðum strangara.

38. Ríkar kröfur verða þannig gerðar til stofnunar eins og sjúkrahússins Vogs varðandi umbúnað, aðgengi og öryggi þeirra sem um húsið fara og leita aðstoðar þar við fíkn sinni og veikindum.

39. Ekki er sjáanlega gerður ágreiningur um að stefnandi hafi umræddan dag slasað sig þegar hún athafnaði sig í sturtuaðstöðu á sjúkrahúsinu sem skömmu áður hafði verið tekin í gegn, og ágreiningslaust er að lagt hafði verið nýtt gólfefni á aðstöðuna skömmu áður. Þótt stefnandi sé ein til frásagnar miðað við gögn málsins verður gengið út frá því að hún hafi runnið til á gólfi í sturtuaðstöðunni og fótbrotnað illa á hægri ökkla. Ekki er heldur gerður ágreiningur um að stefnandi eigi lögvarða hagsmuni í málinu í skilningi 2. mgr. 25. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991 og hún hafi þannig orðið fyrir líkamstjóni í slysinu sem vænta má að hafi varanlegar afleiðingar á heilsu hennar og hag. Í málinu þarf því einungis að skera úr um hvort vátryggingatakinn SÁÁ beri bótaábyrgð á slysinu þannig að leiði til greiðsluskyldu stefnda á grundvelli vátryggingasamnings við félagið.

40. Við vettvangsgöngu í málinu í upphafi aðalmeðferðar var staðfest, það sem enginn ágreiningur var svo sem um, að eftir slysið var sett upp handrið á vegg sturtuaðstöðunnar sem hægt er að styðjast við þegar gengið er um handklæðarými. Einnig hefur verið sett gúmmímotta á þann stað sem stefnandi kveðst hafa runnið til á þegar hún teygði sig eftir handklæði. Dómari ásamt viðstöddum þreifaði með höndum og fótum á gólfinu undir umræddri mottu. Var sá flötur votur og því glansandi en einnig mjög háll andstætt gólffleti þar sem sturturnar sjálfar voru en þar var gólf gróft, matt og stamt og að því virðist lítil hætta á því að renna til þar miðað við eðlilegan umgang. Af snertingu við flötinn mátti því ráða á grundvelli almennrar skynsemi og þekkingar að aðstæður við handklæðissnaga gætu verið mjög varasamar ef mottunnar nyti ekki við.

41. Ekki verður annað ráðið þrátt fyrir framangreint, en að gólfefni sé hið sama á sturtusvæði og handklæða svæði, án þess að efni séu til að fullyrða um þetta. Skýringin gæti legið í því að samkvæmt efnislýsingu sem lögð var fram af hálfu stefnda í málinu, er eftirfarandi tekið fram af söluaðila um það efni, sem að öllum líkindum var lagt á gólfið: „Topp 4000 gólfefnið er háglansandi fyrst eftir lögn þess og glampar því alltaf á gólfefnið þar til það mattast af sjálfu sér við notkun.“ Af framlögðu skjali um eiginleika efnisins segir reyndar að efnið fáist einnig með hálkuvörn en frá því mætti gagnálykta á þann veg að slík vörn hefði ekki verið til staðar. Það verður þó ekki talið ráða úrslitum, enda áferð gólfsins að mestu leyti a. m. k. á sturtusvæðinu sjálfu sbr. framangreint góð og stöm.

42. Fyrir liggur að efnið var lagt á sturtuaðstöðuna í júní 2017 og slysið verður í byrjun ágúst það ár. Gaf það ábyrgðarmönnum fasteignarinnar sérstakt tilefni til að gæta vel að hættueiginleikum efnisins og aðstæðum þar sem aðstaðan öll hafði greinilega verið tekin í gegn og nýtt efni lagt á gólf. Mjög brýnt var að fylgjast með framgangi mála og öryggi þeirra er aðstöðuna þurftu að nota svo skömmu eftir framkvæmdirnar.

43. Tiltölulega auðvelt var fyrir ábyrgðarmenn húsnæðisins að grípa til þeirrar áð stafna sem sannanlega eru til þess fallnar að draga mjög úr slysahættu í sturtuaðstöðu sjúkrahússins líkt og gert var fljótlega eftir slysið. Til viðbótar hefði vafalaust hjálpað til í þeim efnum að vara með skiltum við hættu vegna hálku, einkum skömmueftir lagningu efnisins, sbr. framangreint.

44. Ekki verður slegið föstu hverjar aðstæður voru á slysdegi fyrir hartnær fjórum árum. Ekki verður hins vegar gerður ágreiningur um að umbúnaður baðherbergisins á slysdegi uppfyllti vart kröfur sem fram koma í 6. kafla byggingareglugerðar nr. 112/2012, sjá þar, ákvæði 6.1.2 og 6.1.3 i lið, sbr. og grein 12.2.2. í kafla reglugerðarinnar um almennt öryggi, þar sem m. a. er kveðið á um að handlistar skuli vera á svæðum þar sem búast megi við hálku á gólfum vegna bleytu eða af öðrum orsökum. Það athugast í þeim efnum að stefnandi hélt því fram eftir slysið að þarna hefðu verið sléttar flísar eða eins og segir síðar sléttur dúkur eða flísar. Fyrir liggur hins vegar að engin rannsókn fór fram á slysinu og þá einkum aðstæðum á slysstað. Þó liggur fyrir að forsvarsmönnum sjúkrahússins var kunnugt um slysið sama dag. Þá var ítrekuðum óskum lögmanns stefnanda fljótlega eftir slysið, um upplýsingar um aðstæður á slysstað, ekki svarað með fullnægjandi hætti. Engar staðfestingar liggja fyrir um úttektir opinberra aðila og niðurstöður þeirra eins og stefndi hefur fullyrt að hafi farið fram, eða þá hvenær slík úttekt hafi verið gerð. Eru að mati dómsins ekki efni til að álykta annað en að á slysdegi hafi gólf verið hált og hættulegt þar sem slysið varð og handlistar sannanlega ekki til staðar.

45. Þar sem líkur standa til þess í dag að slysið hafi orðið vegna ófullnægjandi umbúnaðar á baðherberginu eins og þær voru á slysdegi, þar sem sérstakrar aðgæslu er jafnan þörf og þeir sem á sjúkrahúsið sækja vafalaust í misgóðu ástandi og með tilliti til framangreinds aðgerðarleysis, verður ekki hjá því komist í ljósi stöðu aðila, þ. e. annars vegar sjúklings og hins vegar sjúkrahúss, að leggja sönnunarbyrðina um að aðstæður á slysdegi, hafi verið fullnægjandi á eiganda og umráðamann fasteignarinnar, Sjúkrahúsið Vog.

46. Slík sönnun hefur ekki tekist að mati dómsins og verður því ábyrgð á slysinu lögð á sjúkrahúsið sem eiganda og umráðamanns eignarinnar og á grundvelli vinnuveitendaábyrgðar þar sem ekki var nægjanlega vel gætt að því að tryggja öryggi sjúklinga og eftir atvikum annarra á stað þar sem augljóst er að hálka/sleypa getur reglulega myndast með tilheyrandi slysahættu.

47. Ekkert bendir til þess að slysið megi rekja til eigin sakar stefnanda. Fullyrðing er í greinargerð stefnda um að neyslusaga stefnanda og lyfjanotkun fyrir slysið gefi tilefni til að ætla að slysið megi rekja til sjúkdómsástands stefnanda. Er þessi málsástæða ósönnuð og haldlaus, enda henni ekki verið í neinu fylgt eftir af hálfu stefnda. Ekkert bendir til þess að stefnandi hafi farið óvarlega eða mátt gera ráð fyrir skyndilegri hálku á gólfi sem var að því er virðist samkvæmt gögnum málsins tiltölulega gróft og stamt þaðan sem hún gekk yfir á svæði sem allt bendir til að hafi verið háll flötur.

48. Með vísan til þessaer fallist á kröfu stefnanda eins og hún er sett fram.

49. Stefnda verður gert að greiða stefnanda málskostnað með vísan til 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála, sem þykir, miðað við umfang málsins, málskostnaðaryfirlit og rekstur þess, hæfilegur 1.250.000 krónur.

50. Af hálfu stefnanda flutti málið B-kk-nf Þ-kk-nf hæstaréttarlögmaður og fyrir stefnda H-kk-nf B. K-kk-nf hæstaréttarlögmaður.

L-kk-nf K-kk-nf kveður upp dóm þennan.

Dómsorð

Viðurkennd er skaðabótaskylda úr ábyrgðartryggingu SÁÁ sjúkrastofnana, kt. [...], hjá stefnda TM tryggingum hf., vegna líkamstjóns sem stefnandi, A, varð fyrir í slysi 2. ágúst 2017 á sjúkrahúsinu Vogi.

Stefndi greiði stefnanda 1.250.000 krónur í málskostnað.

L-kk-nf K-kk-nf