S-351/2007

Ár 2007, föstudaginn 30. mars, er dómþing Héraðsdóms Reykjavíkur háð í Dómhúsinu við Lækjartorg af J-kk-þgf J-kk-þgf héraðsdómara og dómur kveðinn upp í málinu nr. S-351/2007: Ákæruvaldið gegn X, sem dómtekið var 26. sama mánaðar að loknum munnlegum málflutningi.

Lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu höfðaði málið með ákæru útgefinni 26. febrúar 2007 á hendur ákærða, X, [fæddum 1983], til refsingar fyrir brot á 1. mgr. 5. gr., sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, með því að hafa, „sunnudaginn 1. október 2006, ekið bifreiðinni [...] gegn rauðu ljósi á gatnamótum Hraunbæjar og Bæjarháls í Reykjavík“. Auk refsingar er þess krafist að ákærði verði sviptur ökurétti samkvæmt 1. mgr. 101. gr. umferðarlaga, sbr. 25. gr. laga nr. 44/1993 og samkvæmt 2. mgr. 101. gr. umferðarlaganna, sbr. 4. gr. laga nr. 57/1997 og 8. gr., sbr. 7. og 10. gr. reglugerðar nr. 431/1998 um ökuferilsskrá og punktakerfi vegna umferðarlagabrota, en ákærði eigi átta staðfesta punkta í ökuferilsskrá og fái fjóra punkta til viðbótar fyrir tilgreint umferðarlagabrot.

Ákærði krefst sýknu.

I.

Samkvæmt vettvangsskýrslu lögreglumannanna B-kvk-ef B-kvk-ef og Þ-kk-ef A-kk-ef E-kk-ef, dagsettri sunnudaginn 1. október 2006, sem þeir staðfestu fyrir dómi, óku lögreglumennirnir austur Bæjarháls í Reykjavík, í átt að gatnamótum við Hraunbæ, með grænt umferðarljós logandi á götuvita mót eigin akstursstefnu, þegar þeir veittu bifreiðinni [...], af gerðinni Land Rover Freelander, athygli kl. 03:37, þar sem henni var ekið norður Hraunbæ, inn á sömu gatnamót, gegnt rauðu umferðarljósi og þaðan vestur Bæjarháls, uns lögreglumennirnir stöðvuðu för hennar við gatnamót Bæjarháls og Höfðabakka. Í skýrslunni kemur fram að ákærði hafi verið ökumaður bifreiðarinnar og að hann hafi neitað sök.

Ákærða var send sektargerð lögreglustjóra 12. október og honum boðið að ljúka málinu með greiðslu 15.000 króna sektar og sviptingu ökuréttar í þrjá mánuði vegna átta uppsafnaðra punkta í ökuferilsskrá, auk fjögurra nýrra, sem fylgdu ætluðu broti. Mun ákærði ekki hafa svarað sáttaboðinu og var mál þetta höfðað í framhaldi.

II.

Fyrir dómi neitaði ákærði sök. Hann kvaðst hafa ekið nefndri bifreið, umrætt sinn, norður Hraunbæ með 40-50 km/klst. í átt að umferðarljósunum við Bæjarháls. Þar hefði hann ekið yfir stöðvunarlínu mót grænu ljósi á götuvita fyrir eigin akstursstefnu og numið staðar á miðjum gatnamótum vegna bifreiðar, sem ekið hefði verið greitt inn á gatnamótin úr gagnstæðri átt eða suður Bitruháls og inn á Hraunbæ. Að sögn ákærða hefði hann þá séð umferðarljósin skipta úr grænu yfir í gult og því næst rautt, en síðastnefnt ljós hefði logað þegar hann hefði sveigt bifreiðinni til vinstri og ekið áleiðis vestur Bæjarháls, uns lögregla hefði stöðvað för hans.

B-kvk-nf B-x-x bar fyrir dómi að hún hefði veitt bifreið ákærða þá fyrst athygli, líklegast eftir ábendingu starfsbróður síns, þegar bifreiðin hefði verið komin inn á gatnamót Hraunbæjar og Bæjarháls og verið þar á hægri ferð. Í sömu andrá hefði hún séð grænt ljós loga á götuvita fyrir akstursstefnu lögreglubifreiðarinnar austur Bæjarháls og því dregið þá áyktun að bifreið ákærða hlyti að hafa verið ekið yfir stöðvunarlínu á Hraunbæ mót rauðu ljósi. Hún kvað lögreglubifreiðina hafa verið um miðja vegu milli nefndra gatnamóta og gatnamóta Bæjarháls og Höfðabakka þegar framangreint hefði gerst. Hún minntist ekki annarrar umferðar á vettvangi og sagðist aldrei hafa misst sjónar á bifreið ákærða frá ætluðu broti og þar til hann hefði verið tekinn tali. B-kvk-nf áréttaði að hún hefði ekki séð þegar bifreið ákærða fór yfir umrædda stöðvunarlínu og sagðist því ekki geta fullyrt að rautt ljós hefði þá logað á götuvita fyrir akstursstefnu hans, þótt henni fyndist slíkt vera nokkuð ljóst.

Þ-kk-nf A-kk-nf E-kk-nf bar að lögreglubifreiðin hefði verið á leið austur Bæjarháls og átt um 60 metra ófarna að gatnamótunum við Hraunbæ þegar hann hefði séð bifreið ákærða fara viðstöðulaust yfir stöðvunarlínu á Hraunbæ, inn á gatnamótin og áfram vestur Bæjarháls, þrátt fyrir að rautt ljós hefði logað á götuvita fyrir akstursstefnu hans. Þ-kk-nf bar að hann hefði haft ágæta sýn yfir vettvang. Hann staðhæfði að grænt ljós hefði logað fyrir akstursstefnu lögreglubifreiðarinnar á þeirri stundu er bifreið ákærða fór yfir stöðvunarlínuna og því væri vafalaust að hann hefði gerst sekur um stöðvunarskyldubrot. Þ-kk-nf kvað enga aðra bifreið hafa ekið um nefnd gatnamót á sama tíma. Líkt og B-kvk-nf kvaðst hann ekki hafa misst sjónar á bifreið ákærða frá ætluðu broti og þar til för hans hefði verið stöðvuð.

III.

Vettvangsskýrsla lögreglumannanna tveggja er grundvöllur ákæru, en auk hennar liggur fyrir frumskýrsla B-kvk-ef B-kvk-ef, sem einnig ritaði vettvangsskýrsluna. Af atvikalýsingu þeirrar skýrslu er ljóst að báðir lögreglumenn sáu bifreið ákærða ekið norður Hraunbæ og þar yfir stöðvunarlínu, inn á gatnamótin við Bæjarháls, á sama tíma og grænt ljós logaði á götuvita fyrir akstursstefnu lögreglubifreiðarinnar. Frumskýrslan hefur ekki að geyma aðrar upplýsingar um atburðarás, en samkvæmt henni var náttmyrkur og „lítil“ umferð á vettvangi.

Fyrir dómi kom í ljós að B-kvk-nf sá í raun ekki bifreið ákærða fyrr en hún var komin inn á gatnamótin og bar hún að á þeirri stundu hefði umferðarljós verið grænt í akstursstefnu lögreglubifreiðarinnar. Af vætti B-kvk-ef má ráða að Þ-kk-nf A-kk-nf E-kk-nf hafi vakið athygli hennar á ætluðu stöðvunarbroti ákærða og að hún hafi í framhaldi dregið tvær ályktanir, sem eftir atvikum eru eðlilegar, annars vegar að bifreið ákærða hafi verið ekið norður Hraunbæ og hins vegar að rautt ljós hafi logað á götuvita fyrir akstursstefnu hans, á þeim tímapunkti er bifreiðin fór yfir stöðvunarlínu. Þegar í ljósi þessara tveggja staðreynda er einsætt að atvikalýsing í vettvangsskýrslu er ekki alls kostar rétt. B-kvk-nf bar að bifreið ákærða hafi verið á hægri ferð þegar hún sá hana fyrst. Hún kvaðst ekki geta fullyrt um umferð annarra ökutækja á vettvangi og treysti sér, eðlilega, ekki til að staðhæfa að rautt ljós hafi logað á götuvita fyrir umferð norður Hraunbæ þegar ákærði ók þar yfir stöðvunarlínu. Vitnisburður B-kvk-ef er að mati dómsins trúverðugur, eins langt og hann nær og getur samrýmst þeim framburði ákærða að hann hafi stöðvað á miðjum gatnamótunum til að hleypa hraðskreiðri bifreið yfir gatnamótin og að á þeim tíma hafi götuljós skipt úr grænu, yfir í gult og því næst rautt. Er framburður ákærða, hlutlægt séð, jafn trúverðugur og vætti B-kvk-ef. Stendur þá eftir trúverðugur vitnisburður Þ-kk-ef, sem er staðfastur um sekt ákærða og að engin umferð hafi verið um gatnamótin á sama tíma.

Í málum af þessum toga er afar mikilvægt að frumskýrslur lögreglumanna séu nákvæmar og eðli máls samkvæmt réttar. Í ljós er kominn skynsamlegur vafi um það hvort önnur bifreið hafi átt leið um gatnamótin á sama tíma og bifreið ákærða, en frumskýrsla B-kvk-ef styður þá ályktun og vætti B-kvk-ef fyrir dómi útilokar hana ekki. Þá liggur fyrir að B-kvk-nf sá ekki bifreið ákærða ekið yfir stöðvunarlínu mót rauðu umferðarljósi. Felur vætti hennar þannig aðeins í sér óbeina sönnun um þær staðreyndir, sem sanna skal, sbr. 47. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Í málinu liggur ekkert fyrir um hve lengi grænt ljós eigi að hafa logað fyrir akstursstefnu lögreglubifreiðarinnar á þeim tímapunkti er Þ-kk-nf ber um ætlað brot ákærða. Þá liggur ekkert fyrir um hversu langur tími líður frá því að gult ljós kviknar á umferðarljósum nefndra gatnamóta og þar til skiptir yfir í rautt ljós, en um sekúnduspursmál er að tefla og er sá tími breytilegur eftir gatnamótum. Hitt er ljóst, að viðkomandi lögreglumenn voru ekki staðsettir við umrædd gatnamót, gagngert í því skyni að fylgjast með stöðvunarbrotum ökumanna. Þótt vitnisburður Þ-kk-ef sé staðfastur ber einnig að hafa þetta í huga við sönnunarmat.

Þegar framangreind atriði eru virt heildstætt og einkum litið til þess að til grundvallar sakfellingu ákærða liggur aðeins fyrir ótvíræður vitnisburður eins lögreglumanns um ætlað brot, þykir, gegn eindreginni neitun ákærða, skynsamlegur vafi fram kominn um sekt hans í skilningi 46. gr. laganna um meðferð opinberra mála, ekki síst í ljósi vitnisburðar lögreglumannsins B-kvk-ef. Ber því að sýkna ákærða af ákæru í málinu, sbr. 45. gr. sömu laga.

IV.

Samkvæmt greindum málsúrslitum og með vísan til 1. mgr. 166. gr. laga um meðferð opinberra mála ber að fella allan sakarkostnað á ríkissjóð, en til slíks kostnaðar teljast málsvarnarlaun E-kk-ef Þ-kk-ef G-kk-ef héraðsdómslögmanns, skipaðs verjanda ákærða fyrir dómi. Með hliðsjón af eðli og umfangi máls og að teknu tilliti til tímaskýrslu verjanda þykja málsvarnarlaun hæfilega ákveðin 78.684 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti.

J-kk-nf H-kk-nf fulltrúi lögreglustjóra sótti af hálfu ákæruvaldsins.

DÓMSORÐ:

Ákærði, X, er sýkn sakar.

Úr ríkissjóði greiðast 78.684 króna málsvarnarlaun E-kk-ef Þ-kk-ef G-kk-ef héraðsdómslögmanns, skipaðs verjanda ákærða.

J-kk-nf J-kk-nf

.