S-317/2009

I.

Mál þetta, sem dómtekið var að lokinni aðalmeðferð 29. október sl., er höfðað með ákæru lögreglustjórans á Suðurnesjum, útgefinni 14. apríl 2009, á hendur A, kt. 000000-0000, […], B, kt. 000000-0000, […], og C, kt. 000000-0000, […], öllum í Reykjanesbæ, „fyrir líkamsárás með því að hafa 20. nóvember 2008 við strætisvagnabiðskýli á mótum Grundarvegar og Brekkustígs í Reykjanesbæ ráðist í sameiningu á D , kt. 000000-0000, til heimilis að […], Reykjanesbæ, þannig: Ákærði A með því að hafa snúið D niður með hálstaki, kýlt hann ítrekað hnefahöggum í efri hluta líkamans og sparkað ítrekað í bak hans þar sem hann lá, ákærði B með því að hafa aðstoðað ákærða A við að fella D í jörðina, kýlt hann hnefahöggum í efri hluta líkamans, sparkað þrisvar í bak hans og einu sinni í höfuð, ákærði C með því að hafa sparkað þrisvar sinnum í andlit D þar sem hann lá á jörðinni.

Við árásina hlaut D útbreiddar húðblæðingar í hársverði á gagnaugasvæði og aftur á hvirfil vinstra megin, húðblæðingar og upphleyptan marblett um 4-5 cm í þvermál vinstra megin á enni, verulega bólgu á nefi, útbreiddar rispur og dreifðar punkthúðblæðingar á baki allt frá brjósthrygg og niður undir mjaðmir, roðablett og eymsli um 7-8 cm í þvermál við vinstri mjaðmaspaða, bólgu og eymsli á hnúaliðum baugfingurs og litlafingurs hægri handar og flipalaga langsum sár um 1 cm yfir nærkjúkulið hægri löngutangar.

Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940.

Þess er krafist að ákærðu verði dæmdir til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkrafa:

G-kk-nf Ó-kk-nf B-kk-nf hrl. gerir kröfu fyrir hönd D, kt. 000000-0000, á hendur ákærðu um miskabætur að fjárhæð kr. 1.000.000 og með vísan til 4. mgr. 172. gr. laga nr. 19/1991 er einnig krafist skaðabóta vegna kostnaðar við að halda fram bótakröfu. Að auki er krafist vaxta frá því að hið bótaskylda tilvik átti sér stað í samræmi við II. kafla laga nr. 38, 2001 og dráttarvaxta skv. III. kafla sömu laga frá því að mánuður var liðinn frá dagsetningu bótakröfunnar“.

Með úrskurði uppkveðnum 21. september sl. var bótakröfum D vísað frá dómi.

Ákærði A viðurkennir að hafa gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru en hafnar því að allir ákærðu hafi ráðist á D í sameiningu og neitar að hafa verið valdur að þeim áverkum á höfði og höndum D sem raktar eru í ákæru. Hann krefst þess aðallega að skaðabótakröfu brotaþola verði vísað frá dómi en til vara krefst hann sýknu af kröfunni.

Ákærði B neitar sök að öðru leyti en því að hann kannast við að hafa sparkað tvisvar sinnum í bak D. Ákærði neitar að hafa ráðist á D í sameiningu með öðrum. Ákærði krefst frávísunar bótakröfunnar og til vara að hann verði sýknaður af henni enda hafnar hann að hafa orðið valdur að þeim afleiðingum sem lýst er í ákærunni.

Ákærði C játar að hafa sparkað þrisvar sinnum í höfuð eða enni D þar sem hann lá á jörðinni en neitar að hafa veitt honum alla þá áverka sem greint er frá í ákærunni. Þá hafnar ákærði því að hann hafi sammælst við meðákærðu áður en umræddir atburðir urðu. Ákærði krefst frávísunar bótakröfunnar en til vara að hann verði sýknaður af kröfunni.

Við þingfestingu málsins 5. maí sl. var G-kk-nf Ó-kk-nf B-kk-nf skipaður réttargæslumaður brotaþola, D. Í þinghaldi málsins 24. júní sl. var lagt fram bréf skipaðs réttargæslumanns þar sem hann óskaði þess að verða leystur undan störfum. Var það gert í þinghaldinu og var S-kk-nf F-kk-nf hdl. þá skipaður réttargæslumaður brotaþola.

Við þingfestingu var H-kvk-nf H-kvk-nf hrl. skipuð verjandi ákærða A en hún var leyst frá verjandastörfum samkvæmt ósk hennar í bréfi dagsettu 26. október sl. Var B-kk-nf J-kk-nf hrl. skipaður verjandi ákærða í hennar stað.

II.

Samkvæmt skýrslu lögreglu dagsettri þann 20. nóvember 2008 barst henni tilkynning kl. 12:00 um myndband á You Tube. Á myndbandinu sjást þrír drengir ráðast gegn einum dreng, fella hann í jörðina og veita honum högg og spörk. Segir í lögregluskýrslunni að vegna alvarleika myndbandsins hefði lögregla kannað hvort einhver hefði leitað til Heilbrigðisstofnunar Suðurnesja vegna áverka eftir líkamsárásina. Þar hefðu fengist þær upplýsingar, að D, kærandi í máli þessu, hefði komið þangað klukkan 14:20 þann 20. nóvember í fylgd móður sinnar H-kvk-ef.

Lögregla kveðst í kjölfarið hafa farið að heimili kæranda og rætt þar við drenginn og móður hans H-kvk-ef. Hefðu fengist þær upplýsingar að kærandi hefði slegið hendinni í öxlina á ungum dreng viku áður. Ungi drengurinn hefði þá sagt við kæranda að hann myndi láta stóra bróður sinn berja hann. Kærandi hefði sagst hafa sagt við drenginn að hann skyldi láta þá koma á sig. Eftir kl. 12:00 í dag hefði A, stóri bróðir, unga drengsins, komið í fylgd Pólverja og þriðja manns en kærandi hefði ekki getað gefið nánari skýringar á því, hverjir þessir strákar væru. Kærandi hefði sagst vera í Björkinni við Njarðvíkurskóla en hann hefði haldið að drengirnir, sem réðust á hann, væru allir í Njarðvíkurskóla og að þeir væru um það bil 15 ára. Kvað hann þá C jafnaldra og vera saman í Björkinni en kvaðst hvorki þekkja A né B. Þá hefði kærandi talið að stúlka að nafni M-kvk-nf, sem er með honum í Björkinni, hefði sparkað síðasta sparkinu í bak hans.

Móðir kæranda hefði sagt að syni hennar hefði greinilega liðið mjög illa og þá hefði hún séð svipbrigði á fyrrnefndri M-kvk-þgf.

Þann 21. nóvember 2008 kom kærandi í fylgd föður síns á lögreglustöð og lagði fram kæru á hendur ákærðu vegna líkamsárásar sem hann varð fyrir deginum áður. Lýsti hann málsatvikum þannig, að hann hefði slegið 10 eða 11 ára strák, sem heitir M-kk-nf, einu sinni laust í öxlina fyrir viku í Njarðvíkurskóla þar sem þeir báðir stunduðu nám. Hefði M-kk-nf síðan komið til sín í gær í Björkinni og sagt við sig að A, bróðir hans, þ.e. A, ætlaði að berja hann og að hann ætti að hitta hann við strætóskýlið við Njarðvíkurskóla strax eftir mat. Kærandi kvaðst hafa játað þessu og farið um kl. 12:05 að strætóskýlinu þar sem hann hefði séð hóp af krökkum. Hann hefði farið á bak við strætóskýlið þar sem A hefði stokkið á hann og tekið hann niður með hálstaki. B hefði síðan byrjað að sparka aftan á hnakka hans oftar en einu sinni. Kærandi kvað A hafa kýlt sig um fimm sinnum í öxlina en kvaðst ekki hafa séð hvort hann kýldi með krepptum hnefa eða ekki. C hefði tekið tilhlaup og sparkað einu sinni í andlitið á honum en hann hefði reynt að verja sig með því að setja hendur yfir andlit sitt til að verjast spörkum í andlitið sem hefðu verið nokkur en auk þess hefði verið sparkað í hendur hans. Kvaðst kærandi ekki muna hversu oft sparkað var í andlit hans en hann myndi þó að C hefði tekið tilhlaup og sparkað einu sinni í andlit sitt. Kvað hann engan af þeim, sem fylgdust með átökunum, hafa komið sér til hjálpar.

Lýsti kærandi því að árásinni hefði lokið með því að einhver af hinum þremur ákærðu hefði sparkað í bakið á honum og A hefði komið að sér og sagt: „Ég ætla að berja þig aftur“. Strákarnir þrír hefðu síðan farið í burtu en þá kvaðst kærandi hafa staðið upp og gengið inn í Björkina og inn á skrifstofu kennarans til að hringja í frænku sína en þá hefði kennari stöðvað hann og spurt hann hvað hefði gerst en hann hefði ekki sagt henni það. Kennarinn hefði þá boðið honum sæti og sagt honum að róa sig og þvínæst hefði skólastjórinn hringt í móður hans sem hefði sótt hann.

Kvaðst kærandi fyrst hafa farið heim til sín en síðan upp á sjúkrahús þar sem læknir hefði skoðað sig. Kvaðst hann hafa fundið til í hálsinum, bakinu, andlitinu, í handarbaki hægri handar auk þess sem hann hefði fengið höfuðverk. Ætti hann að fara í myndatöku til að kanna hvort hann hefði brotnað.

Aðspurður kvaðst kærandi ekki hafa séð nákvæmlega hver árásaraðilanna gerði hvað, nema það sem hann hefði áður lýst, þar sem hann hefði haldið fyrir andlit sitt og augu til að verja sig. Hefði sér liðið mjög illa meðan á árásinni stóð og hann hefði verið hræddur um að hann myndi fá högg í nefið.

Kærandi lýsti því að hann hefði, nokkrum mínútum fyrir árásina við strætóskýlið, lent í slag við C. C hefði beðið þar eftir strætisvagni og spurt hvert hann væri að fara. Kærandi kvaðst hafa svarað því til að hann biði eftir A því hann ætlaði í slag við sig en þá hefði C spurt hví hann færi ekki í slag við sig, því hann væri besti vinur hans. Kærandi kvaðst hafa neitað því og þeir síðan byrjað að öskra hvor á annan en ekki mundi hann hvað þeir sögðu. C hefði hrækt á peysu kæranda en kærandi þá kýlt C í nefið með krepptum hnefa hægri handar. Hefði C þá kýlt hann tvisvar sinnum ofan á höfuðið en kærandi gengið í burtu og í leiðinni kýlt einu sinni í strætóskýlið með krepptum hnefa hægri handar. Kvaðst kærandi síðan hafa farið í Björkina en síðan hefði M-kk-nf sagt honum að A væri kominn í strætóskýlið og ætlaði sér að lemja kæranda. Kærandi kvaðst engu hafa svarað en farið að strætóskýlinu þar sem margir krakkar biðu eftir honum. Klukkan hefði þá verið 12:05. Kærandi kvað sér hafa liðið mjög illa eftir árásina

Í málinu liggur frammi læknisvottorð J-kk-ef B-kk-ef heilsugæslulæknis á Heilbrigðisstofnun Suðurnesja dagsett 11. desember 2008. Þar kemur fram að kærandi hafi komið á slysamóttöku Heilbrigðisstofnunar Suðurnesja 20. nóvember 2008 um klukkan 14:30 vegna áverka, sem hann hlaut upp úr klukkan 12 sama dag. Hefði kærandi lýst atvikum þannig að tveir eða þrír piltar á líkum aldri hefðu veist að honum og sparkað margoft bæði í andlit, hægra megin í höfuð og einnig í bak og hægri hendi. Hann hefði verið aumur víðs vegar og verið með útbreiddar húðblæðingar í hársverði á gagnaugasvæði og aftur á hvirfil vinstra megin. Einnig hefðu verið húðblæðingar og upphleyptur marblettur um það bil 4 til 5 cm í þvermál vinstra megin á enni. Nef hefði verið verulega bólgið. Þá segir jafnframt að kærandi hafi haft útbreiddar rispur og dreifðar punkthúðblæðingar á baki, allt frá brjósthrygg niður undir mjaðmir. Þá væri við vinstri mjaðmaspaða roðablettur og eymsli um það bil 7 til 8 cm í þvermál þar sem hann hefði fengið spark. Bólga og eymsli hefðu verið á hnúaliðum baugfingurs og litlafingurs hægri handar og yfir nærkjúkulið hægri löngutangar væri flipalaga langsum sár um 1 cm, sem ekki hefði náð alveg gegnum húð og ekki hefði þurft að sauma. Röntgenmynd hefði ekki sýnt brot.

III.

Ákærðu hafa allir lagt fram greinargerðir í málinu.

Samkvæmt endanlegri kröfugerð ákærða A er þess krafist aðallega, að ákvörðun refsingar hans verði frestað skilorðsbundið en til vara að honum verði gerð vægasta refsing sem lög leyfa og að refsingin verði að öllu leyti skilorðsbundin. Þá er krafist málsvarnarlauna til handa verjanda ákærða með vísan til framlagðrar tímaskýrslu verjanda auk virðisaukaskatts.

Í greinargerð ákærða A eru gerðar athugasemdir við lögreglurannsóknina. Ekki hafi verið haft uppi á öllum sjónarvottum að árásinni né öðrum þeim, sem borið geti vitni samkvæmt 54. gr., sbr. 53. gr., laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Brotaþoli hafi greint frá því í kæruskýrslu að hópur af krökkum hafi orðið vitni að árásinni en engin tilraun hafi verið gerð til þess að hafa upp á neinum þeirra, jafnvel þótt brotaþoli hafi greint frá nöfnum þeirra, sem hann kannaðist við. Þá skorti upplýsingar um aðdraganda og afleiðingar fyrri árásar brotaþola gegn ákærða C. Enn fremur hafi ákærði verið spurður mjög leiðandi spurninga við skýrslutöku hjá lögreglu auk þess sem gengið hafi verið hart fram gagnvart ákærða í skýrslutökunni en ákærði var einungis 15 ára þegar þetta var.

Ákærði felst á verknaðarlýsingu síns hluta í brotinu eins og henni er lýst í ákæru, að öðru leyti en því þar sem segir að hann hafi sammælst um árásina við meðákærðu. Ekkert í gögnum málsins styðji þá fullyrðingu ákæruvaldsins og því sé alfarið hafnað að um hafi verið að ræða samverknað ákærðu.

Það sé forsenda samverknaðar að samverkamennirnir standi nokkurn veginn jafnt að vígi um ákvarðanir og framkvæmd hins refsiverða verknaðar og séu gerðar ríkar kröfur til sönnunar um það að fleiri sakborningar en einn hafi sammælst um verk eða unnið það í sameiningu. Áður er árásin átti sér stað, hefði ákærði á engan hátt sammælst um það við meðákærðu að ráðast á brotaþola, að öðru leyti en því að ákærði hefði beðið meðákærða B að hjálpa sér ef brotaþoli væri ekki einn og ef ákærði yrði undir í slagsmálunum. Ákærði hefði fyrst tjáð meðákærða B að hann ætlaði að hitta brotaþola þegar þeir voru á leið í íþróttahúsið eftir að þeim hefði verið tilkynnt um átök brotaþola og meðákærða C. Ákærði hefði ekki átt nein samskipti við meðákærða C um að taka þátt í slagsmálunum. Sönnunarbyrðin um að ákærði hafi í félagi við meðákærðu ráðist á brotaþola eins og nánar er lýst í ákæru, hvíli því á ákæruvaldinu, skv. 108. gr. laga nr. 88/2008, en sú sönnun hafi ekki tekist.

Ákærði hafnar því að allir þeir áverkar, sem brotaþoli hlaut umrætt sinn, hafi verið afleiðing af háttsemi hans Bólgur og eymsli á höndum brotaþola tengist augljóslega ekki háttsemi ákærða sem ekki hafi komið nálægt höndum brotaþola. Eins megi draga í efa að marblettur á enni eða bólga á nefi brotaþola falli undir háttsemi ákærða. Hafa beri í huga að brotaþoli hefði nokkrum mínútum fyrr lent í átökum við meðákærða C og kýlt hann tvisvar í andlitið. Ekki sé loku fyrir það skotið að brotaþoli hafi hlotið áverka á handarbaki við það.

Um sjónarmið við ákvörðum refsingar ákærða, vísar ákærði til ungs aldurs ákærða, sbr. 4. tl. 70. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, en hann hafi einungis verið 15 ára þegar brotið var framið. Samkvæmt 2. tl. 74. gr. sömu laga megi færa refsingu niður úr lögmæltu lágmarki þegar brot sé drýgt af manni, sem þá er ekki fullra 18 ára að aldri. Megi fullyrða að vegna æsku ákærða sé full refsing ónauðsynleg og jafnvel skaðleg.

Þá vísar ákærði til þess að hann hafi frá upphafi játað brot sitt skýlaust og það beri að meta honum til hagsbóta, sbr. 9. tl. 74. gr. almennra hegningarlaga. Ennfremur hafi hann ekki áður gerst sekur um refsiverðan verknað, sbr. 5. tl. 70. gr. sömu laga. Enginn einbeittur vilji eða ásetningur til verksins hafi verið til staðar hjá ákærða. Líkamsárásin hefði ekki verið framin af ásettu ráði heldur hafi hún gerst í hita leiksins. Árás ákærða á brotaþola hefði verið framin í mikilli reiði og geðæsingu vegna hótunar brotaþola og beri að virða ákærða það til refsilækkunar, sbr. 4. tl. 74. gr. almennra hegningarlaga. Ákærði virðist hafa haft virðingarverðar hvatir til verksins þar sem hann hefði verið að vernda litla bróður sinn sem hefði verið ógnað og hótað af brotaþola.

Ákærði vísar einnig til refsilækkunarheimildar í 3. mgr. 218. gr. b sömu laga, en heimilt sé að fella niður refsingu þegar verknaður eigi undir 217. gr. laganna. Megi fullyrða að í ögrunum og hótunum brotaþola í garð ákærða og bróður hans hafi falist erting af hálfu brotaþola sem virða beri ákærða til refsilækkunar.

Ennfremur bendir ákærði á að ákæruvaldinu hafi ekki tekist að sýna fram á neitt tjón, hvorki andlegt né líkamlegt að nokkru ráði, sbr. 2. tl. 70. gr. almennra hegningarlaga. Kröfu um skilorðsbindingu að öllu leyti styður ákærði við 1. tl. 56. gr. sömu laga og kröfu um að allur sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði við 216. gr. laga nr. 88/2008. Loks gerir ákærði kröfu um málsvarnarlaun og vísar til viðmiðunarreglna dómstólaráðs og tímaskýrslur verjanda, sbr. 129. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

IV.

Endanlegar kröfur ákærða B eru þær aðallega, að refsing hans verði felld niður. Til vara krefst hann þess að ákvörðun um refsingu verði frestað með skilyrðum en til þrautavara að dæmd verði vægasta refsing sem lög leyfa og að fangelsisrefsing, ef dæmd verði, verði skilorðsbundin að öllu leyti. Jafnframt er þess krafist að allur sakarkostnaður verði greiddur úr ríkissjóði, þ.m.t. réttargæslu- og málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, að viðbættum virðisaukaskatti.

Af hálfu ákærða er á því byggt að brotaþoli hafi átt upptök að þeim áflogum, sem urðu við strætisvagnaskýlið umrætt sinn, með því að hafa annars vegar ráðist á meðákærða C og beitt hann ofbeldi og valdið meiðslum og hins vegar með því að hóta að drepa M-kk-þf, tíu ára bróður meðákærða A. Á vettvangi, rétt áður en áflogin hófust, hefði brotaþoli öskrað að M-kk-þgf eftirgreindum ókvæðisorðum: „Haltu kjafti, ég lem þig í stöppu“. Komi þetta fram í framburðarskýrslu, sem tekin hafi verið hjá lögreglu af meðákærða A. Samkvæmt 3. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga nr. 19/1940 megi láta refsingu falla niður þegar verknaður eigi undir 217. gr. sömu laga og líkamsárás hafi verið unnin í áflogum eða átökum milli þess, sem veldur og þess, sem misgert sé við. Sama gildi ef sá, sem verði fyrir tjóni, eigi upptök að átökum með ertingum eða líku. Sú staðreynd að meðákærði A hefði ráðist á brotaþola, og að ákærði hafi blandað sér í átökin með þeim hætti, sem hann hafi játað greiðlega, verði eingöngu rakin til hótana brotaþola í garð bróður ákærða A og áfloga eftir ögrandi framkomu brotaþola á vettvangi. Sé ennfremur litið til þáttar ákærða í áflogunum, en hann hefði farið á vettvang að beiðni ákærða A, standi full rök til þess að fella niður refsingu ákærða.

Varðandi varakröfu um skilorðsbundna frestun á ákvörðun refsingar vísar ákærði til a liðar 57. gr. almennra hegningarlaga, en þrautavarakrafan um vægustu refsingu sem lög leyfa er á því reist að ákærði hafi eingöngu farið á vettvang til að aðstoða meðákærða A og ræða við brotaþola. Þáttur ákærða í umræddum áflogum hefði eingöngu verið sá að vera A til aðstoðar ef á þyrfti að halda, en eftir að hafa heyrt hótanir í garð bróður A líkamsmeiðingar, hefði ákærði blandað sér í átökin með því að sparka laust í bakið á brotaþola, sem legið hefði á jörðinni eftir að meðákærði A hafði snúið hann niður. Ósannað sé að ákærði hafi kýlt brotaþola eða sparkað í höfuð hans og verði það ekki ráðið af myndskeiðinu í gögnum málsins. Það verði heldur ekki byggt á frásögn brotaþola, sem hefði snúið baki í ákærða og auk þess haldið um höfuðið með báðum höndum og hefði því enga möguleika haft til þess að sjá hvað gerðist. Beri að skýra allan vafa ákærða í hag.

Samkvæmt 108. gr. laga nr. 88/2008 hvíli sönnunarbyrði um sekt sakbornings og um atriði, sem eru honum í óhag, á ákæruvaldinu. Ekki sé komin fram lögfull sönnun fyrir sekt ákærða, sbr. 109. gr. sömu laga, umfram það, sem ákærði hafi játað hjá lögreglu og fyrir dómi og beri því að sýkna hann af þeim sakargiftum að hafa kýlt brotaþola hnefahöggum í efri hluta líkamans, sparkað einu sinni í höfuð hans og þrisvar í bak hans. Þáttur ákærða sé léttvægur og tilfallandi eftir aðstæðum sem sköpuðust á vettvangi vegna hótana.

Varðandi ákvörðun refsingar ákærða vísar hann til ákvæða 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga. Ákærði hafi ekki áður sætt refsingu og þá hafi hann farið í meðferð á Stuðlum eftir umrætt atvik, nýtt sér meðferðina ágætlega og náð viðunandi árangri að mati sálfræðings. Þá vísar ákærði til þess að nokkur óútskýrð töf hafi orðið á því að ákvörðun væri tekin um saksókn í málinu, sem sé andstæð lögum nr. 88/2008 um meðferð sakamála og lögum nr. 62/1994 um mannréttindasáttmála Evrópu, einkum 6. gr. Lögreglurannsókn hefði lokið 26. nóvember 2008 en ákvörðun um saksókn hefði ekki verið tekin fyrr en um miðjan apríl 2009. Töfin hefði valdið ákærða vanlíðan og spillt fyrir endurhæfingu hans.

V.

Endanlegar dómkröfur ákærða C eru þær aðallega að refsing hans verði felld niður í málinu en til vara krefst hann þess að frestað verði með skilyrðum ákvörðun refsingar samkvæmt a-lið 1. mgr. 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Til þrautavara krefst ákærði þess að honum verði ákvörðuð svo væg viðurlög sem lög framast heimila en verði honum dæmd fangelsisrefsing þá verði fullnustu refsingar frestað skilorðsbundið samkvæmt b-lið 57. gr. almennra hegningarlaga.Þá er þess krafist að allur sakarkostnaður verði greiddur úr ríkissjóði, þ.m.t. málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða að viðbættum virðisaukaskatti.

Af hálfu ákærða er byggt á því að brotaþoli leitast við að stofna til illinda og áfloga umrætt sinn og hefði hann ætlað sér að fá ákærða A til þess að slást við sig. Þá hefði brotaþoli sent tvo pilta sérstaklega á heimili ákærða B, eftir að hann veittist að ákærða, í því skyni að fá ákærða A í áflog. Ákærði hefði orðið fyrir líkamsárás af völdum brotaþola um það bil tíu mínútum áður en hann veittist að brotaþola. Sú líkamsárás og líflátshótun brotaþola, sem beindist að tíu ára pilti, hefði orðið til þess að ákærði missti stjórn á sér og sparkað þrívegis í ofanvert höfuð brotaþola. Brotaþoli beri ábyrgð á upptökum að átökunum með árásinni og líflátshótunum. Með vísan til þessa og 1. mgr. 74. gr., sbr. 4. tl., og 75. gr. og 3. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga beri að fella refsingu ákærða niður.

Af hálfu ákærða er vísað til þess að hann hafi í raun tekið út refsingu sína vegna málsins. Honum hefði verið vikið úr grunnskólanum í Njarðvík þar sem ekki hefði verið virtur andmælaréttur hans samkvæmt stjórnsýslulögum. Hann hefði einnig verið þvingaður til vistunar á Stuðlum í eina viku en í læknisvottorði Þ-kk-ef V-kk-ef H-kk-ef sálfræðings komi fram að ákærði glími ekki við alvarlegan sálrænan vanda. Hefði ákærði í upphafi upplifað vistunina sem refsingu.

Samkvæmt kanadísku áhættumatsprófi stafi samfélaginu einungis miðlungsáhætta eða lítil áhætta af ákærða. Þá er vísað til umsagnar skólastjóra Heiðarskóla þar sem fram komi að engin truflun sé f ákærða í skólatímum og að samskipti hans við nemendur, kennara og annað starfsfólk skólans sé með eðlilegum hætti. Loks er vísað til þess að ákærði hafi fundið fyrir mikilli andúð í sinn garð hjá mörgum bæjarbúum.

Varakrafa ákærða um að frestað verði skilorðsbundið ákvörðun refsingar og þrautavarakrafa um vægustu refsingu eru byggðar á framangreindum rökum auk þess sem vísað er til ungs aldurs ákærða. Er jafnframt vísað til refsilækkunarákvæða í 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga, einkum 2., 4., 5., 6., 7., 8., og 9. tl. en einnig til 1. mgr. 74. gr. sömu laga, einkum 2., 4. og 9. tl.

VI.

Verður nú rakinn framburður ákærðu og vætti vitna fyrir dóminum.

Ákærði A kvaðst ekki muna mjög vel eftir atvikum en kannaðist við að hafa ráðist á kæranda umrætt sinn. Aðdragandinn hefði verið sá, að kærandi hefði verið að stríða M-kk-þgf, litla bróður hans, sem þá var tíu ára um hálfs mánaðar skeið á Björkinni þar sem þeir voru báðir að staðaldri. M-kk-nf hefði verið hættur að þora í skólann vegna kæranda. Þennan morgun hefði M-kk-nf farið að tala um kæranda og ákærði þá sagt við M-kk-þf að hann skyldi segja kæranda að hitta sig bak við Njarðvíkurskýlið um hádegið. Síðan hefði ákærði ákveðið að sleppa þessu og fara heim til ákærða B til að sofa en þá hefði komið strákar að nafni S-kk-nf B-kk-nf og Ó-kk-nf, sem hefðu sagt að kærandi hefði lamið ákærða C og ætlaði síðan að lemja ákærða. Kvaðst ákærði ekki vita hver sendi þá.

Þeir ákærði B hefðu þá farið niður að strætóskýlinu og hitt kæranda og boðið honum að ljúka þessu með því að allir færu í burtu í góðu og yrðu sáttir en kærandi hefði neitað því. M-kk-nf hefði hrópað einhver orð til kæranda og kærandi kallaði til hans eitthvað á þá leið til M-kk-ef, að hann myndi drepa hann ef hann þagnaði ekki. Við þetta hefði hópurinn æst upp og ákærði ráðist á kæranda. Nánar aðspurður kvaðst ákærði hafa gengið frá kæranda þegar hann hafði boðið honum að ljúka þessu án átaka en ákærði B hefði orðið æstur og spurt hann ítrekað hvað hann sagði. Ákærði hefði því snúið við til að athuga hvað væri að gerast og þá sprungið og ráðist á kæranda. Kvaðst ákærði hafa tekið kæranda niður með hálstaki, sparkað þrisvar eða fjórum sinnum í bakið og kýlt hann þrisvar eða fjórum sinnum í efri hluta líkamans. Kvað ákærði aðalástæðuna fyrir því að hann réðist á kæranda hafa verið þá, að kærandi hefði ráðist á minni máttar.

Ákærði lýsti aðkomu ákærða C með þeim hætti að hann hefði komið þarna að og þá verið með dálítið storknað blóð kringum nefið, sem ákærði hefði frétt að væri vegna átaka C og kæranda fyrr um morguninn. Ákærði C hefði síðan sparkað í höfuð kæranda. Hins vegar hefðu þeir ákærði og ákærði B ekki kallað hann til.

Ákærði kvaðst hafa verið klæddur í gallabuxur og appelsínugula og svarta hettupeysu umrætt sinn.

Aðspurður um framburð sinn hjá lögreglu um að hann hefði beðið ákærða B um að koma með sér umrætt sinn ef hann yrði undir í átökunum kvaðst ákærði hafa gert það af því að hann vissi ekki á þeim tíma hver kærandi var.

Ákærði kvaðst hafa verið rekinn umsvifalaust úr skólanum eftir að þetta gerðist og sendur vestur á Ísafjörð í viku og síðan í neyðarvistun á Stuðla. Hann hefði ekki hafið skólagöngu fyrr en á nýju ári og þá hafið nám við Holtaskóla. Ákærði kvaðst ekki hafa fengið vetrareinkunn og því þurft að taka 10. bekkinn aftur sem fornám í fjölbrautarskóla. Hann kvað strák að nafni E-kk-nf hafa sett myndbandið á You Tube.

Ákærði B kvaðst hafa verið sofandi heima hjá sér ásamt ákærða A þegar þangað komu strákar að ná í þá niður í skóla. Strákarnir hefðu sagt að kærandi hefði lamið ákærða C og ætlaði líka að lemja ákærða A. Þeir A hefðu farið á staðinn og spurt kæranda hvort hann vildi ekki bara hætta þessu og vera vinur M-kk-ef en hann neitað því. Þeir hefðu upphaflega farið á staðinn eingöngu til að ræða við kæranda. Hins vegar kvaðst ákærði ekki hafa sagt neitt við kæranda. Átökin hefðu síðan hafist eftir að kærandi hafði öskrað að hann ætlaði að drepa M-kk-þf. Þeir A hefðu ráðist á kæranda með því að kýla hann og þá hefði kærandi dottið í jörðina. Sérstaklega aðspurður taldi ákærði að verið gæti að hann hefði einnig sparkað í bakið á kæranda. Ákærði kvaðst hafa brugðist við vegna þess að kærandi hótaði M-kk-þgf. Gat ákærði ekki lýst sínum hlut í átökunum frekar þar sem hann myndi það ekki nákvæmlega. Sérstaklega aðspurður kvaðst ákærði hafa gefið skýrslu hjá lögreglu daginn eftir að atvikin urðu.

Ákærði kvaðst hafa verið rekinn úr skólanum eftir umrædd atvik og síðan hefði hann farið að Stuðlum. Hann kvað sér hafa liðið illa eftir á en hann hefði haft gott af vistinni á Stuðlum og hefði reiðistjórnunarmeðferðin gert honum gott. Aðspurður kvaðst hann telja sig hafa gert rangt með því að ráðast á kæranda umrætt sinn og sæi eftir þessu.

Ákærði kvaðst ekki hafa séð ákærða C á staðnum áður en til átakanna og hefðu þeir A ekki beðið hann að koma með þeim. Kvaðst ákærði ekki vita hvenær ákærði C blandaði sér í hópinn en þá hefði hann verið með storknað blóð á sér.

Þegar borinn er undir ákærða framburður hans hjá lögreglu daginn eftir umrædd atvik staðfesti hann þær.

Hann kvaðst hafa verið íklæddur bláum joggingbuxum og grárri og gulri hettupeysu.

Ákærði C kvaðst hafa farið út í strætóskýli til að fá sér sígarettu í frímínútunum. Þangað hefði kærandi komið og sagst vera að leita að ákærða A til að lemja hann. Ákærði kvaðst þá hafa sagt að hann væri félagi ákærða A, og því gæti kærandi allt eins ráðist á sig því hann myndi hvort eð er ráðast á kæranda ef hann réðist á A. Síðan hefði kærandi ráðist á ákærða og þeir lent í slagsmálum. Sérstaklega aðspurður kvaðst ákærði allt eins hafa átt von á að kærandi réðist á sig í kjölfar þessara orða. Hins vegar kvaðst hann ekki hafa hrækt á kæranda. Kærandi hefði fengið skurð á höndina við að slá í strætóskýlið eftir að ákærði hafði vikið sér undan höggi hans.

Ákærði kvaðst hafa fengið blóðnasir og farið inn í skóla til að þurrka af sér blóðið en síðan farið aftur út í strætóskýlið. Þar hefði hann hitt ákærðu A og B og sagt þeim hvað hefði gerst en síðan farið í burtu til að tala við annan félaga sinn. Þá hefði kærandi komið þar að og þeir kærandi og ákærðu A og B farið að rífast. A hafi byrjað á því að segja eitthvað við kæranda og síðan hefði M-kk-nf, litli bróðir ákærða A, sagt eitthvað, sem ákærði mundi ekki nákvæmlega hvað var. Kærandi hefði þá hótað M-kk-þgf lífláti og ákærði B hefði spurt kæranda hvað hann sagði og þá hefðu brotist út slagsmál milli þeirra kæranda og ákærðu A og B. Ákærði A hefði stokkið á kæranda og tekið hann hálstaki og tekið hann niður, svo hefði ákærði B farið í hann og sparkað í bakið á honum og loks hefði ákærði blandað sér í átökin. Kvaðst ákærði hafa „snappað“ þegar hann heyrði kæranda hóta að drepa M-kk-þf. Kvaðst hann hafa reynt að halda aftur af sér en síðan ráðist á kæranda og sparkað þrisvar sinnum í enni hans. Kvað hann geta verið að hann ætti sök á húðblæðingum ofarlega á enni kæranda. Loks hefðu ákærðu gengið í burtu. Síðar hefðu þeir frétt að kærandi hefði farið reiður inn í skóla og kastað borði annað hvort í eða í áttina að litla bróður ákærða A. Ákærði kvaðst hafa verið rekinn úr skólanum umsvifalaust og farið í neyðarvistun í tvær vikur en síðan verið sendur á Stuðla og verið þar í tvo mánuði.

Aðspurður kvað ákærði árásina ekki hafa verið fyrirfram skipulagða en þeir hefðu allt að einu ráðist á D í sameiningu.

Ákærði kvaðst hafa verið klæddur í bláar gallabuxur, dökkbrúna hettupeysu og hvítum og ónýtum skóm umrætt sinn.

Kvaðst hann hafa frétt áður en þetta gerðist að kærandi hefði lagt M-kk-þf í einelti.

Ákærði kvaðst hafa verið í Björkinni ásamt kæranda en samt hefði hann aldrei grunað að kærandi væri á eftir í þroska.

Ákærði kvað sér hafa liðið illa eftir umrædd atvik og gert sér grein fyrir því að hann hefði gert rangt. Hann hefði hins vegar misst stjórn á sér.

Eftir átökin hefði hann verið rekinn úr skóla og sendur á Stuðla. Honum hefði ekki líkað það í upphafi en hins vegar hefði hann haft gott af reiðinámskeið sem hann sótti þar. Nú væri hann hvorki í skóla né vinnu. Hann hefði ætlað sér að fara í Stýrimannaskólann en gæti það ekki þar sem hann hefði ekki tekið grunnskólaprófin.

Vitnið D, kærandi í máli þessu, kvaðst hafa verið í Björkinni ásamt M-kk-þgf á þessum tíma en mundi ekki eftir að það hefðu verið illindi milli þeirra. Hann kvaðst hafa hitt ákærða C áður en umrædd atvik urðu en hann hefði aldrei hitt ákærðu A og B áður. Lýsti hann aðdraganda umræddra átaka á þann veg að skömmu áður hefði verið náð í hann og hann þá slegist við ákærða C. M-kk-nf hafði þá, eins og oft áður undanfarna tvo til þrjá mánuði, sagt kæranda að bróðir hans biði úti og ætlaði að lemja kæranda. Kærandi hefði því farið út en ekki séð bróður M-kk-ef. Ákærði C hefði hins vegar verið þarna og spurt kæranda hvað hann væri að gera þarna. Kærandi kvaðst hafa sagst ætlað að slást við A vegna hótana bróður hans. C hefði tekið svo til orða að hann gæti allt eins slegist við sig því hann væri besti vinur hans. Þegar kærandi hefði neitað því, hefði ákærði C hrækt á kæranda og kærandi því „smettað“ eða kýlt hann. Kærandi kvaðst hafa fengið hluta meiðsla sinna við að slá í strætóskýlið.

Aðspurður kvaðst ekki getað skýrt hvers vegna ákærðu réðust á hann umrætt sinn og mundi ekki hvort M-kk-nf var á staðnum þegar til átakanna kom. Þá mundi kærandi ekki hvort þeir hefðu talað saman áður en ákærðu réðust á hann.

Kærandi kvaðst hafa farið á heilsugæslustöðina eftir hádegi sama dag. Væri hann enn að ná sér eftir árásina og fengi enn reiðiköst. Hins vegar hefði hann náð sér af líkamlegu áverkunum. Kærandi kvaðst hafa tekið sér frí úr skólanum eftir þetta en haldið skólagöngu sinni áfram síðar.

Kærandi kvaðst hafa verið orðinn þreyttur á tali M-kk-ef um að bróðir hans ætlaði að lemja hann og því sagt við M-kk-þf að hann skyldi bara láta þá koma. Síðan hefði hann fengið skilaboð um að bróðir M-kk-ef biði úti og því hefði hann farið út og þetta gerst.

E, móðir kæranda, kvaðst hafa fengið símtal frá skólanum umræddan dag þar sem henni hefði verið tilkynnt að kærandi hefði lent í smástympingum en hann hefði verið miður sín og því hefði hún verið beðin um að koma og sækja hann. Hún kvaðst enga áverka hafa séð á syni sínum fyrst í stað en síðan hefði hún tekið eftir að hann var með áverka á höndum, baki og höfði og hefði vitnið farið með hann á heilsugæslustöðina. Kærandi hefði verið miður sín og hefði vitnið þurft að ganga á hann svo hann segði henni frá því sem gerðist. Þá hefði hann einungis sagt að hann hefði lent í slagsmálum. Aðspurð kvaðst vitnið aldrei hafa heyrt af því að M-kk-nf hefði sætt aðkasti af hálfu kæranda.

Kærandi hefði átt mjög erfitt með svefn eftir árásina og hefði hann ekki mætt aftur í skólann fyrr en eftir páska.

Vitnið E-kk-nf A-kk-nf K-kk-nf kvaðst hafa frétt að það yrði slagur við Njarðvíkurskóla. Hann hefði því farið að strætóskýlinu og tekið mynd af umræddum átökum á símann sinn. Vitnið kvaðst hafa gert þetta að eigin frumkvæði en þegar borin var undir hann lýsing hans á þann veg að F hefði beðið sig um að taka þetta upp, kvað hann það líklega vera rétt og hann hefði bara verið búinn að gleyma því. Kvaðst vitnið hafa sent upptökuna í gegnum msn til tveggja eða þriggja annarra, vinum sínum í Kópavogi og á Ísafirði. Hins vegar kvaðst hann ekki vita hver setti myndskeiðið á internetið.

Vitnið kvaðst ekki hafa heyrt orðaskipti milli kæranda og ákærðu A og B áður en til átakanna kom en það heyrist á myndbandinu úr símanum. Þegar borinn var undir hann vitnisburður hans um að eftir að kærandi hefði sagt við M-kk-þf að hann ætlaði að drepa hann, kvað vitnið það væntanlega vera rétt sem hann sagði hjá lögreglu.

Aðspurður um hvernig átökin milli ákærða C og kæranda í strætóskýlinu fyrr um morguninn hefðu byrjað, kvaðst vitnið ekki hafa séð það en þau hefðu hafist áður en hann kom á staðinn. Lýsti vitnið átökunum milli ákærða C og kæranda þannig, að þeir hefðu kýlt hvorn annan í stuttan tíma og hefði ákærði C fengið blóðnasir. Ákærði C hefði farið upp í skóla eftir átökin.

J-kk-nf B-kk-nf læknir staðfesti framlagt læknisvottorð sitt. Hann kvaðst hafa tekið á móti kæranda á slysa- og bráðavakt umrætt sinn og skoðað hann. Hefði sést á áverkum kæranda að hann hefði fengið mörg spörk og þá hefði hann verið miður sín. Vitnið kvaðst hafa séð upptöku af umræddri árás í sjónvarpi og hefðu áverkarnir komið heim og saman við þau átök sem þar sjást.

Vitnið A Á-kk-nf Ó-kk-nf kvaðst hafa verið með ákærða C í strætóskýlinu að reykja þegar kæranda bar þar að ásamt strák að nafni A-kk-nf I-kk-nf. Kærandi hefði spurt þá um sígarettu en þeir ekki átt neina. Kærandi hefði síðan spurt þá að því hvar ákærði A væri. Þegar kærandi hefði sagst ætla að berja ákærða A hefði ákærði C orðið reiður og sagt að hann gæti eins tekið sig því hann væri góður vinur hans. Þeir kærandi og ákærði C hefðu tönnlast á því að þeir ætluðu að fara í slag og minnti vitnið að kærandi hefði skotið logandi sígarettustubbi í andlitið á ákærða C en var þó ekki viss um hvor þeirra gerði það. Minnti hann að kærandi hefði átt fyrsta höggið.

Þá kvaðst vitnið hafa séð þegar kærandi lamdi oft og fast í strætóskýlið. Átökin hefðu endað þegar ákærði C fékk högg á nefið og blóðnasir. Hins vegar kvaðst vitnið ekki hafa séð kæranda hrækja á hann. Hefðu þeir kærandi og ákærði C síðan gengið í burtu.

Um það bil tíu mínútum síðar hefði kærandi verið kominn aftur í strætóskýlið og þá verið að bíða eftir ákærða A. Kærandi hefði sagst vilja slást við ákærða A einan. A-kk-nf I-kk-nf hefði beðið M-kk-þf um að hringja í bróður sinn og þá kvaðst vitnið hafa sagt kæranda frá því. Ákærðu A og B hefðu komið á staðinn og hefði ákærði A síðan ráðist á kæranda og ákærði B blandað sér í átökin skömmu síðar. Kærandi hefði dottið í jörðina og þeir ákærðu báðir sparkað í hann og lamið hann. Loks hefði ákærði C tekið á sprett og sparkað í andlit kæranda. Eftir átökin hefði ákærði A sagt kæranda að láta litla bróður sinn í friði og kærandi hefði sagst ætla að kæra ákærðu. Síðan hefðu ákærðu farið í burtu. Kærandi hefði verið mjög reiður og farið rakleiðis í Björkina og kvaðst vitnið hafa séð í gegnum gluggann að kærandi réðist á litla bróður ákærða A og reyndi að kasta í hann stól.

I-kvk-nf M-kvk-nf K-kvk-nf, leiðbeinandi á Björkinni, kvað þá ákærðu C, M-kk-þf, bróður ákærða A, og kæranda alla hafa verið í Björkinni. Hún kvaðst ekki hafa orðið vör við að þeir kærandi og M-kk-nf hefðu átt í illdeilum sín í milli áður en til umræddrar árásar kom. Hins vegar hefði M-kk-nf borið ýmislegt milli strákanna, „sumt af því minna satt en annað“.

Eftir árásina hefði kærandi verið mjög reiður og ætlað að kasta borði í M-kk-þf en vitnið kvaðst hafa náð að koma í veg fyrir það og róa kæranda niður.

Vitnið kvað Björkina vera sérdeild fyrir börn, sem ættu við einhverja erfiðleika að etja. Eftir árásina hefði kærandi verið mun meira frá skóla en áður og hefði nám hans orðið slitrótt.

Vitnið G, móðir ákærða C, kvaðst hafa farið til lögreglu sama dag og árásin var því hún sá son sinn á myndbandinu á netinu. Kvaðst hún hafa upplýst lögreglu um það, hvaða drengir voru með honum í þessu. Daginn eftir hefði syni hennar verið vikið úr skóla án þess að hann fengi að njóta andmælaréttar. Hefði hann farið að Stuðlum og hefði hann útskrifast án einkunna og því ekki komist í Stýrimannaskólann eins og hann hafði ætlað sér. Vitnið kvað son sinn strax hafa sýnt mikla iðrun.

VII.

Meðal gagna málsins er símamyndbandsupptaka af árás þeirri sem ákært er fyrir í málinu. Liggur fyrir að myndskeiðið birtist á netsíðunni You Tube og er ómótmælt að það sýnir umrætt atvik. Hafa ákærðu lýst klæðnaði sínum umrætt sinn og koma lýsingar þeirra heim og saman við framangreint myndskeið.

Á myndskeiðinu sést þegar ákærði A veitist að kæranda, tekur hann hálstaki og kemur honum í jörðina með aðstoð ákærða B. Einnig sést á myndskeiðinu þegar ákærði A kýlir kæranda og sparkar ítrekað í bak hans eins og lýst er í ákæru. Þá kemur myndskeiðið jafnframt heim og saman við lýsingu í ákæru um þátt ákærða B að öðru leyti en því að ekki verður slegið föstu að hann hafi sparkað í höfuð kæranda. Því hefur ákærði B neitað og verður því að telja það ósannað. Loks sést þegar ákærði C kemur aðvífandi og sparkar þrisvar sinnum í andlit kæranda.

Samkvæmt framlögðu læknisvottorði kom kærandi á Heilbrigðisstofnun Suðurnesja skömmu eftir framangreinda árás. Þar kemur fram að kærandi hafi við komu verið með þá áverka, sem í ákæru greinir. Með vætti A og kæranda sjálfs liggur fyrir að kærandi sló í strætóskýli skömmu áður en árásin hófst og verður því að telja ósannað að áverkar þeir, sem lýst er í ákæru sem eymslum á hnúaliðum baugfingurs og litlafingurs hægri handar og flipalaga langsum sári um 1 cm yfir nærkjúkulið hægri löngutangar, séu til komin vegna hennar. Að því er aðra áverka varðar, er ekkert komið fram í málinu sem bendir til þess að þeir séu tilkomnir með öðrum hætti en með framangreindri árás.

Þegar til framanritaðs er litið og framlagðs myndskeiðs teljast allir ákærðu hafa staðið saman að árásinni á kæranda umrætt sinn og bera þeir því allir refsiábyrgð á henni og þeim áverkum, sem sannað þykir að ákærði hlaut. Skiptir hér ekki máli þótt ákærðu hafi ekki fyrirfram sammælst um árásina eða ekki allir hafið þátttöku á sama tímapunkti.

Að þessu virtu þykir sannað að ákærðu hafi gerst sekir um þá háttsemi, sem þeim er gefin að sök í ákæru, að öðru leyti en því að ósannað er að ákærði B hafi sparkað í höfuð kæranda. Þá er einnig ósannað að þeir áverkar á fingrum kæranda, sem lýst er í ákæru, séu tilkomnir vegna háttsemi ákærðu. Eru brot ákærðu rétt heimfærð til refsiákvæða í ákæru og verða þeir því sakfelldir eins og krafist er.

Ljóst er af framburði ákærða C og vætti kæranda að til slagsmála kom milli þeirra tveggja skömmu áður en sú árás varð, sem ákært er fyrir í þessu máli. Þá liggur fyrir með vætti kæranda og annarra vitna að einhvers konar núningur var í samskiptum kæranda og tíu ára bróður ákærða A. Við ákvörðun refsingar ákærðu þykir því rétt að hafa ákveðna hliðsjón af ákvæðum síðasta málsliðar 3. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga. Þá verður jafnframt að líta til þess að ákærðu eru allir ungir að árum og voru einungis 15 ára þegar þeir frömdu brot sín auk þess sem enginn þeirra hefur áður gerst sekur um refsiverðan verknað. Loks liggur fyrir að ákærðu hafa allir notið sálfræðiaðstoðar eftir umrætt atvik og sýnt iðrun. Til þyngingar horfir hins vegar að árás ákærðu var alvarleg og að brotin frömdu ákærðu í félagi, sbr. 2. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Að öllu framangreindu virtu þykir rétt að fresta ákvörðun refsingar allra ákærðu í tvö ár, enda haldi þeir almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

Ákærði A greiði málsvarnarþóknun skipaðra verjenda sinna, annars vegar vegna vinnu H-kvk-ef H-kvk-ef hrl. á rannsóknarstigi og að hluta til hér fyrir dóminum, sem telst hæfilega ákveðin samtals 300.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti, og hins vegar vegna vinnu skipaðs verjanda síns fyrir dóminum, B-kk-ef J-kk-ef hrl., sem telst hæfilega ákveðin 90.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Ákærði B greiði málsvarnarþóknun skipaðs verjanda síns, J-kk-ef H-kk-ef hrl., bæði á rannsóknarstigi og hér fyrir dóminum, sem telst hæfilega ákveðin 370.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Ákærði C greiði málsvarnarþóknun skipaðs verjanda síns, Á-kk-ef J-kk-ef hrl., bæði á rannsóknarstigi og hér fyrir dóminum, sem telst hæfilega ákveðin 370.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Með úrskurði uppkveðnum 21. september sl. var bótakröfu kæranda vísað frá dómi. Að þessu virtu þykir rétt að þóknun skipaðs réttargæslumanns hans, S-kk-ef F-kk-ef hdl., greiðist úr ríkissjóði. Þykir þóknunin hæfilega ákveðin 200.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið J-kk-nf K-x-x M-kk-nf fulltrúi lögreglustjórans á Suðurnesjum.

A-kvk-nf E-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð:

Ákvörðun refsingar ákærða A er frestað skilorðsbundið í tvö ár, enda haldi hann almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákvörðun refsingar ákærða B er frestað skilorðsbundið í tvö ár, enda haldi hann almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákvörðun refsingar ákærða C er frestað skilorðsbundið í tvö ár, enda haldi hann almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði A greiði málsvarnarþóknun skipaðra verjenda sinna, H-kvk-ef H-kvk-ef hrl. á rannsóknarstigi og að hluta til hér fyrir dóminum, samtals 300.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti, og B-kk-ef J-kk-ef hrl. hér fyrir dóminum, 90.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Ákærði B greiði málsvarnarþóknun skipaðs verjanda síns, J-kk-ef H-kk-ef hrl., bæði á rannsóknarstigi og hér fyrir dóminum, samtals 370.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Ákærði C greiði málsvarnarþóknun skipaðs verjanda síns, Á-kk-ef J-kk-ef hrl., bæði á rannsóknarstigi og hér fyrir dóminum, samtals 370.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Þóknun skipaðs réttargæslumanns D , S-kk-ef F-kk-ef hdl., 200.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti, greiðist úr ríkissjóði.

A-kvk-nf E-kvk-nf