S-42/2009

Mál þetta er höfðað með ákæru lögreglustjórans í Vestmannaeyjum dagsettri 20. janúar sl. á hendur ákærða, J-kk-þgf I-kk-þgf H-kk-þgf, kt. 000000-0000, til heimilis að Áslandi 22a, Mosfellsbæ.

„fyrir nytjastuld og umferðarlagabrot

með því að hafa aðfaranótt föstudagsins 5. september 2008, tekið bifreiðina SU 975 í heimildarleysi, þar sem hún stóð við hús númer 18 við Skólaveg í Vestmannaeyjum og ekið henni undir áhrifum áfengis um götur í Vestmannaeyjabæ og svo óvarlega á gatnamótum Heiðarvegar og Kirkjuvegar að ákærði ók utan í umferðarmerki á gatnamótunum og síðar að Hólagötu 40 þar sem bifreiðin fannst.

Telst þetta varða við 1. mgr. 259. gr. almennra hegningarlaga nr. 19 frá 1940, 1. mgr. 4. gr. og 1. mgr. 45. gr. umferðarlaga nr. 50 frá 1987, sbr. 1. mgr. 100. gr. áðurnefndra umferðarlaga.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til sviptingar ökuréttar samkvæmt 101. og 102. gr. nefndra umferðarlaga

Þá krefst Á-kk-nf Ó-kk-nf Ó-kk-nf, kt. 000000-0000 þess að ákærði verði dæmdur til að greiða sér skaðabætur kr. 533.857 auk vaxta skv. 8. gr., sbr. 4. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 5. september 2008 til þess dags er mánuður er liðinn frá því að bótakrafa þessi er kynnt honum, en með dráttarvöxtum frá þeim degi skv. 9. gr., sbr. 6. gr. sömu laga til greiðsludags.“

Kröfuhafi mætti ekki við þingfestingu málsins og verður bótakrafa hans því felld niður, sbr. 2. mgr. 174. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Ákærði kom fyrir dóm 2. apríl sl. ásamt skipuðum verjanda sínum og játaði að hafa tekið bifreiðina ófrjálsri hendi en neitaði að hafa verið undir áhrifum áfengis við aksturinn en kvaðst hafa verið undir áhrifum lyfsins Tafil. Var því farið með málið í samræmi við ákvæði 164. gr. laga um meðferð sakamála.

Við yfirheyrslu hjá lögreglu viðurkenndi ákærði að hafa verið verulega ölvaður er hann ók bifreiðinni en þar minntist hann ekki á lyfjaneyslu sína. Hvorki var tekið blóð- né þvagsýni úr ákærða til rannsóknar á hæfni hans sem ökumanns. Kemur því ekki til álita að sakfella ákærða fyrir akstur undir áhrifum áfengis. Með játningu ákærða að öðru leyti sem er í samræmi við gögn málsins er sannað að hann hafi gerst sekur brot gegn 1. mgr. 4. gr. umferðarlaga svo og nytjastuld sem varðar við 1. mgr. 259. gr. almennra hegningarlaga.

Samkvæmt sakavottorði ákærða hefur hann ekki sætt refsingu áður. Með hliðsjón af því þykir refsing hans hæfilega ákveðin fangelsi í 30 daga en fullnustu refsingarinnar skal frestað og skal hún niður falla að liðnum tveimur árum frá birtingu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

Í ákæru er einungis gerð krafa um að ákærði verði dæmdur til refsingar en ekki er í ákæru gerð krafa um greiðslu sakarkostnaðar eins og mælt er fyrir um í e-lið 152. gr. laga um meðferð sakamála.

Með hliðsjón af framansögðu og með vísan til 1. mgr. 217. gr. laga um meðferð sakamála ber að dæma ríkissjóð til að greiða þóknun skipaðs verjanda ákærða, H-kk-ef I-kk-ef hrl., 100.000 krónur auk kostnaðar lögmannsins vegna aksturs, 13.058 krónur, allt að meðtöldum virðisaukaskatti.

H-kk-nf O. A-kk-nf dómstjóri kveður upp dóm þennan.

Dómsorð:

Ákærði, J-kk-nf I-kk-nf H-kk-nf, sæti fangelsi í 30 daga en fullnustu refsingarinnar skal frestað og skal hún niður falla að liðnum tveimur árum frá birtingu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

Þóknun skipaðs verjanda ákærða, H-kk-ef I-kk-ef hrl., 100.000 krónur auk kostnaðar lögmannsins vegna aksturs, 13.058 krónur, allt að meðtöldum virðisaukaskatti, greiðist úr ríkissjóði.

H-kk-nf O. A-kk-nf.