S-1/2011

Mál þetta, sem dómtekið var 23. mars 2011, er höfðað með ákæru útgefinni af ríkissaksóknara 21. desember 2010 á hendur X, kt. […]. Ákærða er gefin að sök sérstaklega hættuleg líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt fimmtudagsins 1. janúar 2009, við skemmtistaðinn Salthúsið, Stamphólsvegi, Grindavík, kastað eða slegið A ítrekað í höfuðið og líkama með grjóti, með þeim afleiðingum að hann fékk tvo skurði á höfuð, 1 cm skurð við vinstra eyra og 2 cm skurð vinstra megin á hvirfil, bólgur á vinstra eyra og varir, mar og hrufl á vinstra herðablað, mar á vinstri upphandlegg og olnboga, blæðingu inn á vinstri axlarvöðva, eymsli yfir vinstri háls- og hálsvöðva, heilahristing og sjóntruflanir.

Þetta er talið varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.

Af hálfu A er þess krafist að ákærði verði dæmdur til að greiða honum skaða- og miskabætur að fjárhæð 616.217 krónur, auk vaxta samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 1. janúar 2009, en síðan með dráttarvöxtum samkvæmt 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr., sömu laga.

Ákærði krefst sýknu af kröfum ákæruvaldsins en til vara er krafist vægustu refsingar er lög leyfa. Þá krefst verjandi ákærða hæfilegrar þóknunar sér til handa.

I.

Aðfaranótt 1. janúar 2009, kl. 05:55, fékk lögregla tilkynningu um slagsmál við Salthúsið í Grindavík. Í frumskýrslu lögreglu segir að er lögreglumenn komu á vettvang hafi ákærða verið haldið á jörðinni á bifreiðastæðinu við Salthúsið af H-kk-þgf, dyraverði á staðnum, og A. Ákærði hafi verið mjög æstur og verulega ölvaður. Vitnið Þ-kk-nf G-kk-nf, eigandi Salthússins, hafi sagt að ákærði hafi verið mjög drukkinn og með leiðindi inni á staðnum. Honum hafi því verið vikið út og skömmu síðar, þegar vitnið hafi verið statt fyrir utan, hafi A gripið í sig og dregið sig á bak við bifreið á bifreiðastæðinu. Vitnið hefði þá séð ákærða með stórt grjót í hendinni og hann gert sig líklegan til að kasta því að sér. A hefði veitt því athygli og forðað honum í skjól bak við bifreiðina. Svo hefði ákærði komið að A og barið hann með grjótinu í höfuðið. Í sömu mund hefði H-kk-nf komið að, yfirbugað ákærða og haldið honum þar til lögregla kom á vettvang. Þá segir í frumskýrslu lögreglu að A hefði skýrt frá því að hafa verið fyrir utan staðinn og séð ákærða taka sér grjót í hönd og gera sig líklegan til að kasta því í Þ-kk-þf. Hann hafi því gripið í Þ-kk-þf og forðað honum á bak við bifreið á bifreiðastæðinu. Þegar hann hafi svo snúið sér við hafi ákærði staðið andspænis honum og barið hann í höfuðið með grjóti. Ákærði var handtekinn og A fluttur með lögreglubifreið til læknisskoðunar.

Ákærði var yfirheyrður eftir dvöl í fangahúsi og kvaðst hann ekki vita hvað hefði gerst. Hann myndi eftir því að honum hafi verið haldið af dyravörðum og einhverjum öðrum, en hann myndi ekki hvað hefði gerst þar á undan. Hann hefði farið á bar í Grindavík með kærustu sinni, að hann minnti á staðinn Lukku Láka. Þar hefði hann drukkið áfengi og hann myndi ekki hvað hefði svo gerst en hann gruni að hann hafi orðið sundurorða við kærustu sína. Ákærði kvaðst ekki muna eftir slagsmálum fyrir utan staðinn. Það eina sem hann muni sé að honum hafi verið haldið þar til lögregla kom á staðinn en hann viti ekki af hverju. Aðspurður hvort hann hefði slegið A í andlitið með steini svaraði ákærði neitandi. Hann minntist þess ekki að hafa slegið nokkurn mann með steini.

Daginn eftir, 2. janúar 2009, lagði A fram kæru hjá lögreglu á hendur ákærða fyrir líkamsárás. Kærandi kvaðst hafa veitt því athygli á bifreiðastæði fyrir utan Salthúsið að ákærði hefði gert sig líklegan til að kasta grjóti í Þ-kk-þf G-kk-þf, eiganda Salthúsins. Ákærði hefði verið sem óður maður og verið mjög æstur. Ákærði hafi verið með grjótið í hægri hendi og ætlað að kasta því í Þ-kk-þf. Kærandi hafi þá hlaupið að Þ-kk-þgf og sagt honum að leggjast niður fyrir framan bifreið sem var á bifreiðastæðinu. Ákærði hafi enn verið mjög æstur og gert sig líklegan til að ráðast á einhvern á bifreiðastæðinu. Kærandi hefði því hlaupið aftan að ákærða og ætlað að taka hann hálstaki aftan frá en þá hafi ákærði snúið sér við og barið kæranda með grjóti þrisvar eða fjórum sinnum í höfuðið og einu sinni í öxlina. Kærandi hafi náð að berja grjótið úr hendi ákærða með því að kýla í grjótið með hægra handarbaki. Kærandi hafi snúið hægri hendi ákærða í lás aftan við bak hans og lagt hann á jörðina. Dyraverðir Salthúsins, H-kk-nf og P-kk-nf, hafi svo komið að og H-kk-nf tekið ákærða í fótlás. Hringt hafi verið á lögreglu og ákærða verið haldið þar til hún kom á vettvang. Fram kom hjá kæranda að hann hefði ekki náð að koma við ákærða er hann ætlaði að taka hann hálstaki en ákærði hafi snúið sér við áður en að því kom.

Vitnið Þ-kk-nf G-kk-nf gaf skýrslu hjá lögreglu 29. apríl 2009 og skýrði frá því að hafa verið í anddyrinu er það hefði séð mann koma hlaupandi með handtösku og konu á eftir honum, en þau hefðu eitthvað verið að rífast. Vitnið hefði farið og talað við manninn fyrir utan staðinn og beðið hann að skila veskinu. Maðurinn hefði ekki viljað það og sveiflað veskinu í kringum sig og það einu sinni slegist í vitnið. Vitnið hefði þá beðið manninn um að yfirgefa planið og fara. Þegar vitnið hafi verið að labba til baka hafi maðurinn tekið upp grjót og farið að kasta því. Þá kvaðst vitnið hafa heyrt að einhver hefði sparkað í manninn, en vitnið ekki séð það. Maðurinn hafi verið snúinn niður og haldið í götunni þar til lögreglan kom. Aðspurt kvaðst vitnið ekki hafa séð manninn henda steini í neinn þarna fyrir utan. Þegar vitnið var innt eftir því hvort það hefði séð ákærða reyna að kasta steini sagði vitnið að það héldi að maðurinn hefði ekki verið að reyna að kasta steini í neinn sérstakan, hann hefði bara látið grjótið rigna. Vitnið kvaðst halda að maðurinn hafi ekki vitað hvað hann var að gera, hann hafi verið í þannig ástandi en hann hafi verið verulega ölvaður. Borið var undir vitnið það sem segir í lögregluskýrslu, að vitnið hefði skýrt frá því að hafa séð ákærða slá kæranda í höfuðið með steini. Vitnið sagði þá að það hljóti að vera rétt fyrst að lögreglumenn hafi haft það eftir honum á vettvangi en vitnið muni það ekki vel. Kærandi hefði sannarlega verið sleginn með steini þar sem hann hafi verið með áverka í andliti en hann hafi verið blóðugur í framan. Vitnið kvaðst hafa farið inn þar sem tveir dyraverðir hafi verið fyrir utan og haldið manninum niðri.

Vitnið H-kk-nf G. B-kk-nf gaf einnig skýrslu hjá lögreglu 29. apríl 2009. Vitnið kvaðst hafa séð af svölum á Salthúsinu ryskingar á planinu. Vitnið hefði tekið til fótanna og farið út á planið en þá hafi maður, kærandi í þessu máli, verið búinn að snúa mann niður, ákærða, og haldið honum í læstri stöðu. Vitnið hefði spurt kæranda hvað gengi á og hann sagt að hann hefði fengið grjót í höfuðið frá þessum manni sem hann hélt niðri. Kærandi hafi verið með blóð í andliti en ekki mikið og hann sagt að hann hefði verið í lögreglunni. Ákærði hefði streist á móti, umlað eitthvað og beðið um að þeir slepptu honum. Vitnið kvaðst hafa aðstoðað kæranda við að halda ákærða með því að halda um fætur hans. Öðru hvoru hafi komið smá pirringur í ákærða og honum verið haldið þarna í 20 mínútur eða þangað til lögreglan kom. Kærandi hafi verið svo æstur að þegar vitnið vildi leyfa ákærða að standa upp hafi hann þvertekið fyrir það. Lögreglan hefði svo tekið ákærða en hann hafi þá verið orðinn sallarólegur. Þegar vitnið var beðið um að lýsa nánar ryskingum sem það hefði séð áður en það fór út á bifreiðaplanið kvaðst vitnið ekki hafa séð það vel. Það hefði bara séð kæranda þar sem hann hafi verið að snúa ákærða niður og þá hafi vitnið farið út. Kærandi hefði svo sagt vitninu að það hefði fengið grjót í höfuðið frá ákærða. Aðspurt kvaðst vitnið ekki hafa séð ákærða reyna að kasta steini í Þ-kk-þf og það hefði ekki séð ákærða slá kæranda með steini. Þegar borin var undir vitnið frumskýrsla lögreglu, þar sem segir að vitnið hefði skýrt frá því að hafa séð ákærða kasta steini í kæranda, sagði vitnið að það væri ekki rétt. Vitnið hefði ekki séð það og lögreglumenn á vettvangi hefðu ekki tekið rétt eftir.

Vitnið P-kk-nf V-kk-nf B-kk-nf gaf skýrslu hjá lögreglu 12. maí 2009 og skýrði frá því að hafa verið að vinna inni á Salthúsinu sem dyravörður umrædda nótt. Vitnið hefði heyrt hávaða fyrir utan og farið út. Þar hefði vitnið séð Þ-kk-þf ræða við mann, ákærða í máli þessu, sem hafi verið í deilum við kærustu sína, tekið veski hennar og farið út. Ákærði hafi verið talsvert æstur. Einhver hafi þá kallað að það væri verið að ráðast á Þ-kk-þf, en svo hafi ekki verið, og tveir menn komið að. Annar þeirra heiti B en hinn C, að því er vitnið hélt. Þeir hafi hlaupið að ákærða og I-kk-nf sparkað í bringuna á honum þannig að hann hafi fallið niður. Þá hafi ákærði orðið alveg vitlaus og komið hlaupandi að með stein í hendi. Einn gesturinn hafi þá komið, kærandi í máli þessu, og farið að skipta sér af. Kærandi hafi farið að ákærða og ákærði slegið kæranda í andlitið með steininum, en vitnið kvaðst samt ekki alveg muna hvort það hefði séð þetta gerast. Allavega hafi vitninu verið sagt það eftir á og blætt hafi úr kæranda. Kærandi hafi hins vegar lamið ákærða þegar hann var í föstum tökum kæranda og H-kk-ef. Vitnið hefði svo farið inn að sinna dyravörslu. Spurt var hvort vitnið hefði séð ákærða reyna að kasta steini í Þ-kk-þf og kvaðst vitnið ekki minnast þess. Ákærði hafi komið hlaupandi yfir hraunið með stein í hendi og stefnt að vitninu en svo hefði gerst það sem vitnið hafði lýst. Vitnið sagði að um hraungrjót hafi verið að ræða. Þá kvaðst vitnið ekki hafa séð áverka á kæranda en það hafi verið blóð í andliti hans.

Fyrir liggur skýrsla lögreglu frá 14. maí 2009 vegna símtals við ákærða þar sem honum var kynnt skaðabótakrafa kæranda. Í skýrslunni segir að ákærði hafi sagt að það væri rétt að hann hefði slegið einu sinni í áttina að kæranda og að hann hefði reynt að henda í hann steini, en ekki valdið þeim áverkum sem lýst sé í bótakröfunni því dyraverðir hafi strax tekið hann niður og haldið honum þar til lögregla kom.

Hinn 10. júní 2009 hafði lögregla símasamband við vitnið B sem kvaðst ekki hafa séð ákærða kasta grjóti. Vitnið hefði séð ákærða með grjót í hendi en vitnið farið áður en eitthvað gerðist. Vitnið neitaði því að hafa lent í átökum við ákærða. Einnig hafði lögregla símasamband við vitnið C, sem var fyrir utan Salthúsið umrædda nótt, en vitnið kvaðst ekki muna eftir að hafa séð mann þar með grjót í hendi.

Ákærði var aftur yfirheyrður hjá lögreglu 3. nóvember 2010. Hann kvaðst lítið muna vegna ölvunarástands umrædda nótt og vegna þess hversu langt væri um liðið. Ákærða var kynnt að samkvæmt rannsóknargögnum hafi vettvangur verið fyrir utan Salthúsið, en ákærði kvaðst ekki muna þetta og ákærði myndi ekki eftir því að hafa slegið A með steini. Það hafi verið einhverjar kýtingar milli ákærða og dyravarða en hann muni þetta þannig að hann hafi ekki slegið neinn með steini. Þegar ákærða var kynntur framburður A sagði ákærði að hann myndi eftir að hafa slegið einu sinni eða tvisvar til A en þá hafi hann ekki verið með grjót í hendi. Ákærði kvaðst ekki muna eftir að hafa tekið upp grjót. Ákærða var jafnframt kynnt skýrsla lögreglu frá 14. maí 2009, þar sem segir að ákærði hafi sagt í símtali við lögreglu að hann hefði slegið einu sinni í áttina að A og reynt að kasta í hann steini. Beðinn um að útskýra þetta sagði ákærði að hann vissi ekki hvað hann hefði átt við og ítrekaði að hann myndi þetta ekki þannig að hann hefði notað grjót í átökunum, en hann hafi verið mjög ölvaður og það skýri að hluta minnisleysi hans.

II.

Í vottorði A-kk-ef H-kk-ef, læknis á heilsugæslu Keflavíkur, dags. 2. apríl 2009, segir að A hafi komið á bráðamóttöku 1. janúar 2009 eftir að ráðist hafi verið á hann og hann laminn nokkrum sinnum í höfuðið með grjóti og í vinstri hluta líkamans. Við skoðun hafi sést um 2 cm skurður vinstra megin á hvirfli og um 1 cm skurður aftan við vinstra eyra. Hvorutveggja hafi þurft að sauma. Eyrað hafi verið bólgið og marið og aumt viðkomu. Hægri hluti efri og neðri varar hafi verið sprunginn og nokkuð bólginn. Mar hafi verið utanvert á vinstri upphandlegg og hliðlægt yfir olnboga. Hreyfigeta í vinstri öxl hafi verið skert. Vinstra herðablað hafi verið marið og 5x5 cm hrufl verið yfir herðablaðinu. Blætt hafi inn á vinstri axlarvöðva og eymsli verið yfir hálsvöðva.

Þá segir í vottorðinu að A hafi komið að nýju daginn eftir og kvartað undan miklum svima og sjóntruflunum. Taugaskoðun hafi verið eðlileg en greinileg sjónskerðing og hafi verið útfall sjónar á litlum punkti hliðlægt á vinstra auga. Hann hafi verið sendur á LSH til frekari skoðunar.

Fram kemur í læknisvottorði Þ-kk-ef N-kk-ef, sérfræðings á slysa- og bráðadeild Landspítala í Fossvogi, dags. 16. júní 2009, að við komu A 2. janúar 2009 hafi hann verið áberandi ljósfælinn við það að láta ljós skína í augun, en „pupillur“ hafi þó virst bregðast við eðlilega. Ekki hafi verið um að ræða „nystagmus“. Hann hafi lýst vissri þreytu í augnhreyfingum. Tekin hafi verið sneiðmynd og ekkert athugavert fundist. Greining var heilahristingur.

III.

Verður nú rakinn framburður ákærða og vitna fyrir dómi.

Ákærði kvaðst hafa lent í rifrildi í dyrunum og það leitt til þess að gripið hafi verið utan um hann. Hann hefði náð að slá sig lausan, dottið í jörðina og svo hafi hann verið snúinn niður af dyravörðum og haldið þar til lögregla kom. Ákærði sagði að hann hefði ekki barið neinn með grjóti, ekki tekið upp grjót eða hent því. Aðdragandi málsins hafi verið sá að ákærði lenti í rifrildi við einhverja stráka í dyrunum og allt í einu hefði maður komið aftan að honum, tekið hann hálstaki og þeir fallið í jörðina og hann reynt að slíta sig lausan. Svo hafi dyraverðir komið og haldið ákærða niðri. Aðspurður um símtal við lögreglu 14. maí 2009 sagði ákærði að um misskilning hafi verið að ræða hjá lögreglumanninum sem ræddi við hann. Ákærði hafi aldrei sagt í símtalinu að hann hafi reynt að henda steini en hann hefði slegið frá sér þegar hann var tekinn hálstaki og þeir duttu í jörðina. Ákærði sagði jafnframt að hann hefði aldrei sagt hjá lögreglu að hann hefði hent steini eða lamið einhvern með steini. Fram kom að ákærði hafi verið búinn að drekka mikið áfengi umrædda nótt. Þá skýrði ákærði frá því að hann hefði hlotið áverka á öxl og verið marinn á rifbeinum.

Vitnið A skýrði frá því að hann hefði farið út að reykja og séð ákærða í 25-50 m fjarlægð með grjót í hendi og Þ-kk-þf standa rétt hjá honum. Ákærði hafi ætlað að veitast að Þ-kk-þgf en ákærði hafi stefnt í átt að honum með grjót á lofti. Vitnið hefði þá hlaupið að Þ-kk-þgf og ýtt honum á bak við bíl. Ákærði hafi verið líklegur til að kasta grjóti í hvern sem var og vitnið því komið aftan að honum og ætlað að taka í grjótið, en þá hafi ákærði snúið sér að vitninu og lamið það í hausinn með grjótinu. Vitnið kvaðst aðeins muna eftir einu höggi og um hafi verið að ræða hraungrýti. Dyravörður hefði svo komið þarna að, kallaður H-kk-nf, og hann og vitnið hefðu náð ákærða niður og haldið honum niðri þar til lögregla kom. Vitnið sagði einnig að þegar þeir héldu honum hafi ákærði reynt að losna. Aðspurt kvaðst vitnið ekki muna eftir að hafa sagt við dyravörðinn að það hefði verið í lögreglunni. Þegar vitnið var spurt um framburð sinn hjá lögreglu 2. janúar 2009, um að vitnið hafi ætlað að taka ákærða hálstaki aftan frá, sagði vitnið að sá sem tók skýrsluna hafi spurt hvort þetta hafi verið hálstak og það verið orð skýrsluritara, en það væri rétt að vitnið hefði farið fram fyrir háls ákærða. Fram kom að bundið slitlag sé á bílaplaninu fyrir utan Salthúsið. Einnig kom fram að vitnið hafi verið búið að drekka um 5 bjóra.

Vitnið Þ-kk-nf G-kk-nf kvaðst muna óljóst eftir atvikum. Vitnið lýsti því að hafa séð mann fara út með veski konu eftir rifrildi. Vitnið hefði farið á eftir manninum og beðið hann um að afhenda veskið. Vitnið kvaðst ráma í að maðurinn hafi ætlað að henda steini í vitnið og einhver maður og fleiri komið og ætlað að stöðva það. Hvernig mál hefðu atvikast eftir það myndi vitnið ekki. Aðspurt hvort maðurinn hefði tekið upp stein eða kastað steini sagði vitnið að hann hefði tekið upp einn stein og hringt hafi verið á lögreglu, en áhyggjur hafi verið um að hann myndi eyðileggja bíla eða annað. Maðurinn hafi svo verið snúinn niður og haldið þar til lögregla kom. Vitnið sagði jafnframt að það hefði ekki séð manninn slá kæranda. Innt eftir framburði vitnisins hjá lögreglu um að maðurinn hefði kastað steini sagði vitnið að hann hefði kastað fleiri en einum steini í átt að vitninu. Þá sagði vitnið að ekki væri rétt það sem segir í frumskýrslu lögreglu, að vitnið hafi séð ákærða slá kæranda með steini, en það hafi verið blóð á manninum og vitnið því ályktað að hann hafi verið sleginn. Vitnið hefði hins vegar ekki séð það gerast. Vitnið kvaðst ekki muna eftir því að A hefði forðað vitninu á bak við bíl.

Vitnið P-kk-nf V-kk-nf B-kk-nf starfaði sem dyravörður við Salthúsið umrædda nótt. Vitnið sagði að um hafi verið að ræða dæmigert mál á skemmtistöðum þar sem menn skipta sér af því sem þeim kemur ekki við, þ.e. gestir skipta sér af verkum dyravarða. Vitnið kvaðst hafa verið inni á staðnum þegar kallað hafi verið á það að koma út og vitnið gert það. Þar hafi Þ-kk-nf verið að semja við mann, ákærða í þessu máli, um að láta frá sér tösku kærustu sinnar en ósætti hafi komið upp á milli þeirra. Ákærði hafi ekki ögrað Þ-kk-þgf en verið mjög reiður. Múgæsing hafi gripið um sig og einhver sagt „hann er að ráðast á L-kk-þf, hann er að ráðast á L-kk-þf“ og komið æðandi að ákærða og sparkað í bringu hans þannig að hann hafi endasenst út í hraun. Fyrir vikið hafi ákærði orðið mjög reiður og tekið stein og komið æðandi að vitninu sem hafi reynt að róa hann niður. Ákærði hefði komið nokkuð ógnandi að vitninu en vitnið hafi ekki verið hrætt. Þá hafi enn einn aðili skipt sér af málinu og ráðist á ákærða. Vitnið kvaðst ekki vita hvort ákærði hafi slegið þennan aðila með steini eða ekki, allavega hafi þeir kútvelst um jörðina og annar dyravörður, H-kk-nf, hafi náð ákærða. Vitnið kvaðst aðallega hafa verið í því að stoppa þann sem réðst á manninn, vegna þess að hann hefði barið hann ítrekað í líkama og andlit þar sem hann lá. Vitnið hefði reynt að fá hann til að hætta því. Vitnið sagði að þessi maður, sem hafi ráðist á ákærða, hafi verið rauðhærður. Hann hafi stokkið á ákærða og verið mjög ógnandi og hann verið að skipta sér af því sem honum kom ekki við. Þeir hafi lent í átökum á jörðinni. Vitnið kvaðst ekki hafa séð ákærða lemja manninn með steini, hraungrýti, en hugsanlega hafi hann gert það þar sem kærasta rauðhærða mannsins hafi verið trítilóð og H-kk-nf aðstoðað við að halda ákærða niðri. Þessi rauðhærði hafi aftur á móti ítrekað barið ákærða, í líkama og andlit, og honum hafi verið haldið mjög illa niðri. Langur tími hafi liðið þangað til lögreglan kom, eða 20-40 mínútur. Þegar vitninu var kynnt verknaðarlýsing í ákæru sagði vitnið að hún væri alls ekki rétt og kvaðst undrandi á því að mál þetta væri fyrir dómi. Jafnframt sagði vitnið að inngrip rauðhærða mannsins hefði verið algjörlega óþarft og honum ekki komið þetta neitt við.

Vitnið H-kk-nf G. B-kk-nf, sem var dyravörður á Salthúsinu umrædda nótt, kvaðst muna eftir því að hafa haldið manni niðri á bílaplaninu í 40 mínútur meðan beðið var eftir lögreglu. Vitnið sagði að maðurinn hefði verið æstur. Aðspurt um aðdraganda málsins kvaðst vitnið minnast þess að það hafi rætt við manninn þegar hann var uppistandandi. Vitnið kvaðst ráma í að maðurinn sem hélt ákærða með vitninu hafi verið með blóð við eyrað, en það hafi ekki verið mikið. Vitnið kvaðst ekki hafa séð neinn henda steini. Þá sagði vitnið að maðurinn sem hélt ákærða hafi verið rauðhærður og sagt að hann hefði verið í lögreglunni. Vitninu hefði fundist hann mjög harðhentur og æstur við ákærða. Ákærði hefði streist á móti og beðið um að sér yrði sleppt.

Vitnið A-kk-nf H-x-x læknir sagði að A hefði verið með skurð á hvirfli vinstra megin og aftan við eyrað. Erfitt væri að segja til um hvort þessir áverkar kæmu heim og saman við frásögn A, án þess að hafa árásargrjótið til viðmiðunar, hvort um ávalan stein hafi verið að ræða eða hraunmola. Hafi verið um að ræða ávalan stein gæti sprungið fyrir húðinni og myndast sár en þá myndist um leið mar í kringum sárið og kúla, sérstaklega á hvirflinum. Ef um hraunmola hafi verið að ræða þurfi mar ekki að fylgja í kringum sárið heldur eingöngu skurður. Við skoðun hafi A verið með mar í kringum sárin, bæði á hvirflinum og aftan við vinstra eyra. Vitnið sagði að mögulegt væri að um árás hafi verið að ræða með grjóti. Þegar spurt var hvort hugsanlegt væri að A hefði fengið áverka við að skella í jörðina sagði vitnið að það væri mögulegt, hafi hann dottið þannig að hann hafi lent á hvirflinum og rúllað svo til hliðar. Vitninu var þá kynntur framburður vitnis um að A hafi kútvelst á jörðinni, á bundnu slitlagi, og sagði vitnið þá að það væri mögulegt að hann hefði fengið áverkana við það. Hvað varðar marið þá hafi högg þurft að koma til og engin spurning væri um að það hafi getað komið til við fall á jörðina.

IV.

Eins og rakið hefur verið kveðst ákærði ekki muna atvik vel vegna ölvunarástands síns umrædda nótt, en hann hefur frá upphafi neitað því að hafa slegið A ítrekað í höfuðið og líkamann með grjóti eins og honum er gefið að sök í ákæru. Hann hefur lýst því að hafa lent í rifrildi og gripið hafi verið í hann. Hann hafi náð að slá sig lausan en dottið í jörðina og verið snúinn niður af dyravörðum.

A hefur lýst atvikum þannig að ákærði hafi verið á bifreiðaplani fyrir utan veitingastaðinn Salthúsið og gert sig líklegan til að kasta grjóti í eiganda staðarins, Þ-kk-þf G-kk-þf. Hann hafi því forðað Þ-kk-þgf bak við bifreið og hlaupið aftan að ákærða, en þá hafi ákærði snúið sér við og lamið hann með hraungrýti. Hann kveðst aðeins muna eftir einu höggi. Frásögn hans fyrir dómi um hvernig hann hefði komið aftan að ákærða var nokkuð frábrugðin því sem hann sagði hjá lögreglu. Hjá lögreglu kvaðst hann hafa ætlað að taka ákærða hálstaki en fyrir dómi skýrði hann frá því að hafa ætlað að taka í grjótið. Hann skýrir þetta misræmi með því að lögregla hafi lagt honum orð í munn en þegar litið er til orða og látbragðs hans á myndbandsupptöku af skýrslutöku hans hjá lögreglu er ekki unnt að fallast á þessa skýringu.

Samkvæmt vitnisburði Þ-kk-ef G-kk-ef og P-kk-ef V-kk-ef B-kk-ef, dyravarðar á Salthúsinu, var aðdragandi málsins sá að ákærða varð sundurorða við kærustu sína inni á staðnum og ákærði fór út með veski hennar. Vitnin hafa lýst því að Þ-kk-nf hafi reynt að fá ákærða til að afhenda veskið en þá hafi einhver komið að ákærða og sparkað í bringu hans. Ákærði hafi reiðst vegna þessa og tekið upp stein en þá hafi annar maður, A, skipt sér af málinu og ráðist á ákærða og þeir kútvelst um jörðina, eins og vitnið P-kk-nf orðaði það. Þá lýsti vitnið P-kk-nf því að A hefði barið ákærða ítrekað í líkama og andlit og vitnið reynt að stoppa hann. Ákærða var svo haldið niðri í jörðinni af A og öðrum dyraverði, H-kk-þgf G. B-kk-þgf. H-kk-nf kveðst ekki hafa séð aðdraganda málsins en lýsti því að A hefði verið harðhentur og æstur við ákærða og ákærði hafi streist á móti. Ekkert af þessum vitnum kveðst hafa séð ákærða slá A með grjóti, hvorki hjá lögreglu eða fyrir dómi, og þau hafa sagt að ekki hafi verið rétt eftir þeim haft í frumskýrslu málsins, þar sem segir að þau hafi skýrt frá því á vettvangi að ákærði hefði lamið A með grjóti. Þá sagði vitnið P-kk-nf að afskipti A af ákærða hafi verið algjörlega óþörf. Enn fremur kom fram hjá A-kk-þgf H-x-x lækni fyrir dómi að það gæti vel verið að A hafi fengið áverka við að skella í jörðina og í átökum við ákærða þegar honum var haldið í jörðinni, en miðað við það sem fram er komið í málinu má ætla að ákærða hafi verið haldið í allt að 40 mínútur.

Þegar litið er til alls framangreinds er með öllu ósannað að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök og ber því að sýkna hann af ákæru í málinu. Þá verður bótakröfu A vísað frá dómi, sbr. 2. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

V.

Með vísan til 2. mgr. 218. gr. laga nr. 88/2008 ber að fella allan sakarkostnað á ríkissjóð. Þóknun verjanda ákærða þykir hæfilega ákveðin 251.000 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti. Þóknun réttargæslumanns þykir hæfilega ákveðin 150.600 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti.

Dóm þennan kveður upp S-kvk-nf B-kvk-nf héraðsdómari.

D ó m s o r ð:

Ákærði, X, er sýkn af ákæru í málinu.

Bótakröfu A er vísað frá dómi.

Allur sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin 251.000 króna þóknun skipaðs verjanda ákærða, B-kk-ef N-kk-ef hæstaréttarlögmanns, og 150.600 króna þóknun réttargæslumanns, B-kvk-ef G-kvk-ef héraðsdómslögmanns.

S-kvk-nf B-kvk-nf