E-183/2013

Mál þetta, sem var dómtekið 11. nóvember sl., er höfðað 12. janúar 2013 af Grandatröð 12 ehf., Grandatröð 12 í Hafnarfirði, gegn Ísögu ehf., Breiðhöfða 11 í Reykjavík.

Stefnandi krefst þess að stefndu verði gert að greiða sér 2.799.424 krónur ásamt dráttarvöxtum frá 18. janúar 2011 til greiðsludags, sbr. III. kafla laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu. Þá krefst hann málskostnaðar.

Stefnda krefst sýknu auk málskostnaðar að skaðlausu.

Í öndverðu krafðist stefnda þess aðallega að málinu yrði vísað frá dómi. Félagið féll frá þeirri kröfu í þinghaldi 21. maí sl. eftir að stefnandi hafði lagt fram eignaskiptayfirlýsingu um þá fasteign sem málið lýtur að.

II.

Málavextir eru þeir að félagið MegaGas ehf. og stefnda gerðu með sér leigusamning 29. febrúar 2008 um atvinnuhúsnæði að Eyrartröð 8 í Hafnarfirði. Í samningnum kemur fram að hið leigða sé eignarhluti 01 0101 með fastanúmerinu 207-4575 og eignarhluti 01 0102 með fastanúmerinu 223-8893. Í 4. gr. samningsins segir að hann sé til fimm ára og eftir það með sex mánaða uppsagnarfresti. Leigutímabilið hófst 1. mars 2008.

Í 5. gr. leigusamningsins segir eftirfarandi um leigugjaldið: „Grunnleigugjald skal vera 722.500 krónur á mánuði án vsk., skv. útsendum reikningi og greiðsluseðli. Húsnæðið er leigt með virðisaukaskatti. / Húsaleigan skal fylgja breytingum á neysluvísitölu miðað við 1. mars 2008. Húsaleiga skal greidd fyrirfram fyrir hvern mánuð. Gjalddagi er 1. hvers mánaðar og eindagi er 5. hvers mánaðar.“

Samkvæmt eignaskiptayfirlýsingu 29. júní 2010, sem lögð var fram undir rekstri málsins, var lóðinni að Eyrartröð 8 skipt í tvær lóðir með breytingu á deiliskipulagi, annars vegar í Eyrartröð 8 og hins vegar í Grandatröð 12. Þá voru fastanúmerin 207-4575 og 223-8893, sem fyrrgreindur leigusamningur laut að, sameinuð í eina eign að Grandatröð 12 með fastanúmerið 207-4575.

Í málinu liggur fyrir staðfesting KPMG þess efnis að eign félagsins MegaGass ehf. að Grandatröð 12 hafi verið skipt út úr félaginu á grundvelli 107. gr. a í lögum nr. 138/1994 og 52. gr. laga nr. 90/2003. Skiptingaráætlunin væri dagsett 30. júní 2010 og miðaðist við 1. janúar 2010. Samkvæmt yfirlýsingunni yfirtók stefnandi, Grandatröð 12 ehf., öll réttindi og skyldur vegna fasteignarinnar.

Samkvæmt yfirliti yfir útgefna reikninga til stefndu fyrir leigugjaldi sætti það engum hækkunum frá 1. mars til og með 1. júlí 2008. Á sama tíma hækkaði vísitala neysluverðs, sem er reiknuð og birt af Hagstofu Íslands samkvæmt lögum nr. 12/1995, á tímabilinu úr 282,3 stigum í 304,4 stig. Hinn 1. ágúst 2008 hækkaði leigan í 785.971 krónu í samræmi við skráða vísitölu neysluverðs á þeim tíma, en samkvæmt yfirlitinu var hún þá komin í 307,1 stig. Leigugjald samkvæmt útgefnum reikningum var aftur hækkað í 789.978 krónur 1. október 2008. Sú hækkun gekk þó skemur en ef fylgt hefði verið breytingum á vísitölu neysluverðs sem þá var komin í 312,8 stig. Fjárhæð innheimts leigugjalds hélst óbreytt til ársloka 2010.

Í janúar 2011 sendi leigusali stefndu reikning þar sem krafist var greiðslu húsaleigu fyrir janúarmánuð að fjárhæð 934.923 krónur ásamt 2.799.424 krónum, sem fram kom að væri leiðrétting „á leigu skv. meðfylgjandi skjali“, en þar mun vera vísað til fyrrgreinds yfirlits. Á yfirlitinu kemur fram að uppreiknuð leiga miðað við breytingar á neysluverðsvísitölu frá 1. mars 2008 til og með 1. desember 2010 hafi numið samtals 29.313.272 krónum meðan útgefnir reikningar hafi samtals numið 26.513.848 krónum. Báðar fjárhæðir voru án virðisaukaskatts. Nemur fjárhæð leiðréttingarinnar á reikningnum mismun þessara fjárhæða.

Með bréfi lögmanns stefndu til stefnanda 18. febrúar 2011 var tilkynnt að leiga fyrir janúarmánuð hefði verið greidd, þó með fyrirvara um að vísitöluhækkunin væri rétt reiknuð út. Jafnframt var tilkynnt að stefnda teldi sér ekki skylt að greiða umkrafða vísitöluhækkun á þeim leigugreiðslum sem þegar hefðu verið inntar af hendi. Þar var vísað til þess að greiðslunum hefði verið veitt viðtaka af leigusala án athugasemda.

Stefnda sagði upp leigusamningnum um húsnæðið með bréfi 28. ágúst 2012. Með bréfi lögmanns stefnanda 16. október 2012 var gerð krafa um að stefndi stæði skil á fyrrgreindri fjárhæð, 2.799.424 krónum, vegna leiðréttingar á leigugjaldinu, ásamt dráttarvöxtum.

III.

1. Málsástæður og lagarök stefnanda

Stefnandi kveður stefndu hafa verið kunnugt um að umsamdar verðbætur samkvæmt 5. gr. leigusamningsins hafi ekki verið bætt við leigugjaldið nema hluta leigutímans. Undir lok árs 2009 hafi stefnandi komið að máli við forsvarsmann stefndu og lýst þeirri afstöðu sinni að rekstraraðstæður stefndu væru með þeim hætti að félagið ætti að geta staðið skil á umsömdum verðbótum. Hafi stefnda dregið stefnanda á svari allt til ársloka 2010.

Stefnandi kveður mismuninn á umsömdu leigugjaldi, að teknu tilliti til verðlagsþróunar og leigufjárhæða á reikningum sem stefnandi hafi gert stefndu frá 1. mars 2008 til 1. desember 2010, nema alls 2.799.424 krónum sem sé stefnufjárhæð málsins. Stefnda hafi verið krafin um greiðslu þessarar leiðréttingar vegna vangoldinna verðbóta, en þeirri kröfu hafi verið hafnað. Í ljósi þess kveðst stefnandi ekki sjá sér annað fært en að höfða dómsmál til innheimtu kröfunnar ásamt dráttarvöxtum frá 17. janúar 2011 til greiðsludags.

Stefnandi reisir kröfu sína á skýlausu ákvæði 5. gr. húsaleigusamningsins, sem kveði á um að verðbætur bætist við leigugjald húsnæðisins. Því hafi stefnda með réttu mátt gera ráð fyrir því að leigugjaldið tæki breytingum til samræmis við þróun vísitölu neysluverðs og geti því ekki borið fyrir sig að hún hafi talið sig hafa efnt skuldbindingar sínar gagnvart stefnanda. Samningur aðila gefi annað skýrlega til kynna. Hafi fyrirsvarsmenn stefndu verið fyllilega meðvitaðir um að stefnandi hefði ekki reiknað verðbætur á leigugjald húsnæðisins að fullu, en hafi áskilið sér allan rétt í þeim efnum. Í trausti þess að stefnda stæði við gerða samninga hafi stefnandi upplýst stefndu um að hann hygðist krefjast verðbótanna sem samið hefði verið um. Hafi stefnda sagt að hann myndi skoða málið en dregið stefnanda mjög á svari allt þar til honum hafi brostið þolinmæðin og gefið út reikning vegna verðbótanna í ársbyrjun 2011. Þá hafi fyrst komið í ljós að stefnda hygðist ekki efna samningsbundna skyldu sína til greiðslu verðbóta af leigugjaldinu.

Stefnandi kveður stefnukröfuna reiknaða þannig út að leigufjárhæð hvers mánaðar frá 1. mars 2008 til 1. desember 2010 sé uppreiknuð í samræmi við breytingar á vísitölu neysluverðs hvers mánaðar. Stefnufjárhæðin sé mismunur á óverðtryggðri og verðtryggðri leigufjárhæð. Upphafsdagur dráttarvaxta í kröfugerð stefnanda miðist við tilgreindan eindaga á reikningi stefnanda vegna verðbótanna, dags. 7. janúar 2011, sem hafi borist stefndu sannanlega eins og ráða megi af svari lögmanns félagsins 18. febrúar sama ár.

Um lagarök vísar stefnandi til meginreglna samninga- og kröfuréttarins um skuldbindingargildi samninga og efndir loforða, almennra meginreglna kröfuréttarins um vanefndir og afleiðingar þeirra, og meginreglna leiguréttarins um gagnkvæma tillitsemi aðila leigusamninga. Kröfu sína um málskostnað styður stefnandi við 129. gr. og 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þá kveður hann dráttarvaxtakröfu sína styðjast við 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu.

2. Málsástæður og lagarök stefnda

Af hálfu stefndu er sérstaklega mótmælt fullyrðingum í stefnu þess efnis að stefnandi hafi í lok árs 2009 komið að máli við forsvarsmann stefndu um uppgjör á leigugreiðslum. Stefnda bendir í því sambandi á að stefnandi hafi ekki verið aðili að leigusamningi þessum og kannist hann ekki við að nokkur samskipti hafi átt sér stað milli stefnanda og stefndu fyrr en reikningur stefnanda, dags. 17. janúar 2011, hafi borist stefndu. Ekki verði betur séð en að stefnandi hafi orðið til nokkrum vikum fyrr og vandséð að fyrirsvarsmaður stefnanda hafi komið fram fyrir hönd félagsins fyrir stofnun þess.

Stefnda heldur því fram að samskipti leigutaka og leigusala samkvæmt leigusamningnum hafi verið athugasemdalaus þar til stefndu hafi skyndilega borist reikningur, dags. 17. janúar 2011, frá félaginu Grandatröð 12 ehf. vegna vangoldinnar leigu. Það félag sé ekki leigusali samkvæmt leigusamningnum og ekki verði séð á hvaða grundvelli félagið geti átt kröfur á hendur stefndu. Í öllu falli heldur stefnda því fram að engin samskipti geti hafa átt sér stað milli stefnanda og stefndu fyrr en framangreindur reikningur hafi borist stefndu.

Verði komist að þeirri niðurstöðu að samningssamband hafi stofnast milli stefnanda og stefndu byggir stefnda á því að stefnandi hafi glatað rétti sínum til frekari krafna á hendur stefndu á grundvelli meginreglna kröfu- og samningaréttarins eins og hér verði rakið.

Á því er byggt af hálfu stefndu að stefnandi hafi ekki getað öðlast betri rétt á hendur sér en ætlaður framseljandi, MegaGas ehf., hafi átt. Stefnda geti því haldið uppi öllum sömu mótbárum og réttindum gagnvart stefnanda eins og MegaGasi ehf. verði talið að lögmætt framsal hafi átt sér stað.

Stefnda vísar til þess að hún hafi ávallt greitt skilvíslega útgefna reikninga leigusala vegna umkrafinnar húsaleigu á grundvelli samningsins og hafi greiðslu hverju sinni verið veitt viðtaka án athugasemda leigusala. Greiðsla reikninganna hafi falið í sér fullnaðarkvittanir fyrir greiðslu stefndu á umkrafinni húsaleigu. Stefnda byggir á því að leigusalinn, MegaGas ehf., og aðilar sem kunni að leiða rétt sinn síðar frá viðsemjanda stefnda með lögmætu framsali, hafi með þessu glatað rétti sínum til að krefjast frekari greiðslna. Vísar stefnda hér um til meginreglu kröfuréttar um réttaráhrif fullnaðarkvittunar kröfuhafa.

Stefnda ræður af málatilbúnaði stefnanda að leigusalinn hafi ákveðið að krefja stefnda ekki um verðbætur á húsaleigu. Hún heldur því fram að stefnandi sé bundin við þá ákvörðun í samræmi við framangreint. Því geti stefnandi ekki krafið stefndu nú um greiðslu verðbóta sem þáverandi leigusali hafi ákveðið að krefjast ekki greiðslu á við innheimtu húsaleigunnar. Verði stefnandi að bera allan halla af því að þáverandi leigusali hafi ákveðið að gera ekki kröfu um hækkun leigu samkvæmt vísitölu.

Stefndi mótmælir því sem röngu og ósönnuðu að leigusalinn hafi áskilið sér rétt til þess að krefjast verðbóta síðar og að einhvers konar samkomulag hafi verið um að þær kynnu að verða umkrafðar á einhverjum ótilteknum tíma. Engin gögn hafi verið lögð fram þessu til stuðnings.

Stefnda byggir á því að leigusali samkvæmt leigusamningi verði að bera allan halla af því telji hann síðar að umkrafin og greidd leiga hafi ekki verið reiknuð út í samræmi við ákvæði leigusamnings. Hafa verði í huga að leigusali ákvarði leigufjárhæðina í samræmi við túlkun sína á leigusamningi, gefi út reikninga fyrir leigu, taki á móti greiðslum og gefi út fullnaðarkvittanir um viðtöku greiðslnanna. Þannig sé allt forræði á framkvæmd leigusamningsins og innheimtu leigu hjá leigusala. Hann verði að halda fram rétti sínum í samningssambandi aðila telji hann sig eiga einhver réttindi. Síðari framsalshafar verði að sæta því ef leigusali hafi meðvitað eða ómeðvitað hagað viðskiptum sínum með öðrum hætti en síðari framsalshafar telja að rétt hefði verið.

Stefnda byggir sýknukröfu sína einnig á því að venja í samskiptum leigutaka og leigusala á grundvelli greinds leigusamnings leiði til þess að ætluð krafa stefnanda geti að efni til ekki falið í sér neinar frekari greiðsluskyldur af hálfu stefnda. Um það vísar stefnda til framanritaðs, enda hafi leigugjaldið athugasemdalaust verið ákvarðað af hálfu leigusala í samræmi við útgefna og greidda reikninga árum saman. Telur hann að það hafi staðið leigusala nær að koma að athugasemdum við leigufjárhæð teldi hann fjárhæðina of lága miðað við samning aðila eða vildi síðar áskilja sér frekari greiðslur en hann hafi krafið stefndu um.

Stefnda reisir sýknukröfu sína enn fremur á því að stefnandi hafi ekki gert neinn reka að því að halda uppi ætlaðri kröfu sinni á hendur stefndu fyrr en þremur árum eftir gerð leigusamnings MegaGass ehf. og stefndu. Hafi stefnanda eða fyrri leigusala mátt vera ljóst frá því í febrúar 2008 hvernig fyrirkomulagi samningsskyldna væri háttað. Sú athugasemdalausa framkvæmd, sem hafi viðgengist mánuðum og árum saman, leiði að mati stefndu til þess að allar kröfur stefnanda séu fallnar niður sökum tómlætis.

Sama eigi jafnframt við um það hvernig stefnandi sjálfur hafi haldið á lofti kröfum sínum eftir að hið meinta framsal réttinda samkvæmt nefndum leigusamningi hafi átt sér stað. Stefnandi hafi fyrst sent reikning fyrir ætlaðri kröfu sinni 17. janúar 2011, sem hafi verið mótmælt með bréfi lögmanns stefndu, dagsettu 18. febrúar 2011. Frá þeim tíma hafi liðið 19 mánuðir þar til stefnandi hafi að nýju ákveðið að hafa uppi meinta kröfu sína á hendur stefnda. Telur stefnda að krafa stefnanda hafi þá verið fallin niður sakir tómlætis hans, enda hafi stefnda þá með réttu mátt gera ráð fyrir að stefnandi hefði fallið frá henni.

Verði þrátt fyrir allt framangreint talið að stefnandi geti átt einhverja kröfu á hendur stefndu mótmælir stefnda sérstaklega upphafsdegi dráttarvaxta. Engin efni séu að hennar mati til að ákvarða dráttarvexti fyrr en frá dómsuppsögu, en að því frágengnu frá þingfestingu málsins. Stefnda tekur fram að samkvæmt 3. mgr. 5. gr. laga nr. 38/2001 megi reikna dráttarvexti frá og með þeim degi þegar liðinn er mánuður frá því að kröfuhafi sannanlega krafði skuldara með réttu um greiðslu. Greiðslukrafa stefnanda hafi verið sett fram með reikningi 17. janúar 2011 og hafi kröfunni verið mótmælt með bréfi lögmanns stefndu 18. febrúar 2011. Eftir þetta hafi engin viðbrögð borist frá stefnanda í 19 mánuði og hafi stefnda því mátt með réttu halda að stefnandi hefði fallið frá ætlaðri kröfu sinni enda enginn grundvöllur fyrir henni.

Stefnda tekur fram að stefnandi hafi hafið málarekstur sinn að nýju með bréfi, dagsettu 16. október 2012, en þá hafi verið liðnir 19 mánuðir frá því lögmaður stefndu hafi mótmælt ætlaðri kröfu stefnanda. Því sé ljóst að upphafsdagur dráttarvaxta geti í fyrsta lagi verið 16. nóvember 2012.

Um lagarök vísar stefnda til meginreglna kröfu- og samningaréttar, einkum um réttindi framsalshafa samkvæmt samningi við upphaflegan skuldara og til reglna kröfuréttar um réttaráhrif fullnaðarkvittunar kröfuhafa. Jafnframt vísar stefnda til almennra reglna um áhrif tómlætis og venja í samskiptum aðila. Þá vísar hún til ákvæða laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, sérstaklega 5. gr. laganna. Um málskostnað vísar stefnda til XXI. kafla laga nr. 91/1991, en um virðisaukaskatt af málflutningsþóknun til laga um virðisaukaskatt nr. 50/1988.

IV.

Í máli þessu greinir aðila á um hvort stefnandi eigi kröfu um viðbótargreiðslu á leigu samkvæmt ákvæði leigusamnings aðila frá 29. febrúar 2008 sem nemur mismun á umsömdu leigugjaldi frá 1. mars 2008 til 1. desember 2010 og þess sem stefnda greiddi mánaðarlega í leigu á sama tíma. Í leigusamningnum er með ótvíræðum hætti kveðið á um að mánaðarlegt leigugjald eigi að sæta breytingum í samræmi við vísitölu neysluverðs. Enginn ágreiningur er um að stefnda innti leigugreiðslur af hendi á umræddu tímabili í samræmi við reikninga sem leigusali gaf út mánaðarlega. Þá liggur einnig fyrir að fjárhæð leigunnar á þessum reikningum var óbreytt frá einum mánuði til annars, nema á tveimur gjalddögum, 1. ágúst og 1. október 2008. Hækkun leigugjaldsins 1. ágúst 2008 virðist alfarið skýrast af hækkun vísitölu neysluverðs. Ekki liggur hins vegar fyrir á hvaða grundvelli hækkunin 1. október 2008 var reist.

Engar upplýsingar liggja fyrir í málinu um ástæður þess að ákveðið var að innheimta leigugjaldið án þess að taka mið af umsaminni verðtryggingu nema á fyrrgreindum gjalddaga 1. ágúst 2008. Þannig fær staðhæfing stefndu í greinargerð, um að samið hafi verið um að leigusali gæfi kröfu sína eftir að því leyti, enga stoð í gögnum málsins. Telst hún því ósönnuð, en athafnaleysi leigusala við að innheimta þann hluta leigugreiðslna felur ekki í sér sönnur um samkomulag þess efnis. Þá liggur heldur ekki fyrir að í upphafi samningssambandsins hafi leigusali gefið til kynna að hann áskildi sér rétt til þess að innheimta síðar þá viðbót sem fólst í vísitölutengingunni. Engin gögn liggja heldur fyrir um að leigusali hafi í árslok 2009 lýst þeirri skoðun sinni við fyrirsvarsmann stefndu að miðað við rekstraraðstæður félagsins ætti það að geta staðið undir umsömdum verðbótum. Engar skýrslur voru gefnar í málinu og verður fullyrðing þessa efnis í stefnu að teljast ósönnuð.

Almennt getur kröfuhafi, sem ekki hefur fengið fullar efndir á kröfu sinni, krafið skuldara um viðbótargreiðslu úr hendi skuldara. Hann kann þó í ákveðnum tilvikum að glata slíkum rétti til viðbótargreiðslu. Hafi kröfuhafi t.d. gefið út fullnaðarkvittun fyrir greiðslu kröfunnar getur það leitt til þess að hann fyrirgeri rétti sínum til viðbótargreiðslu. Stefnda byggir meðal annars sýknukröfu sína á þessu atriði og telur að athugasemdalaus móttaka leigusala á greiðslum í samræmi við útgefna reikninga af hálfu stefnanda jafngildi því að stefnda hafi fengið slíka fullnaðarkvittun fyrir efndum mánaðarlegra leigugreiðslna. Þá vísar stefnda enn fremur til þess að stefnandi hafi sýnt tómlæti við að halda fram rétti sínum til verðbótanna er leiði til þess að krafan sé fallin niður.

Fullnaðarkvittun felur í raun sér yfirlýsingu af hálfu kröfuhafa um að með tiltekinni greiðslu hafi krafan verið að fullu efnd og því megi skuldari ganga út frá því að skuldbinding hans sé fallin niður. Það er ágreiningslaust að stefnandi gaf ekki út neina yfirlýsingu í tengslum við leigugreiðslurnar sem fólu í sér fullnaðarkvittun í þessum skilningi. Í dómaframkvæmd hefur þó verið litið svo á að við tilteknar aðstæður í réttarsambandi lántaka og fjármálastofnunar geti athugasemdalaus viðtaka á greiðslu í samræmi við greiðslutilkynningu kröfuhafa jafngilt slíkri fullnaðarkvittun, sbr. dóma Hæstaréttar í málum nr. 600/2011 og 464/2012. Dómurinn telur að sú ályktun eigi ekki með sama hætti við í þessu máli sem lýtur að lögskiptum tveggja félaga við greiðslu á leigu. Í því sambandi ber að árétta að stefnda skuldbatt sig með skýlausum hætti, í samræmi við ótvíræð ákvæði leigusamnings aðila, til þess að inna mánaðarlega af hendi leigugreiðslur sem áttu að taka breytingum í samræmi við vísitölu neysluverðs. Gat stefndu því ekki dulist að óbreyttar leigugreiðslur mánuðum saman á útgefnum reikningum stefnanda samrýmdust ekki skuldbindingum félagsins samkvæmt samningnum. Í ljósi þeirrar vitneskju gat stefnda ekki litið svo á að viðtaka leigugreiðslna í samræmi við útgefna reikninga stefnanda jafngilti fullnaðarkvittun fyrir greiðslunum. Því verður kröfu stefnda um sýknu á þessum grundvelli hafnað.

Krafa um viðbótargreiðslu getur einnig fallið niður sé greiðsla á útgefnum reikningi kröfuhafa, og atvik að öðru leyti í lögskiptum aðila, til þess fallin að vekja með skuldara réttmætar væntingar um að skuldbinding hans hafi verið að fullu efnd. Þar skiptir miklu hvort skuldari teljist grandsamur um að greiðslan sé ekki fullnægjandi eða hvort hann sé í góðri trú um að með henni hafi hann efnt skyldur sínar að fullu. Önnur atriði hafa hér einnig þýðingu, svo sem hvor aðila beri ábyrgð á því að greiðslan var ófullnægjandi, sem og hvort kröfuhafi hafi sýnt tómlæti við að hafa uppi áskilnað um frekari greiðslur.

Í ljósi þess sem að framan greinir um skuldbindingu stefnda verður að líta svo á að hann hafi verið grandsamur um að greiðslurnar hverju sinni væru ekki fullnægjandi miðað við samning aðila. Á hitt ber að líta að það var alfarið á ábyrgð leigusala að haga innheimtu leigugreiðslna í samræmi við samninginn, enda var þar kveðið á um að hann gæfi út reikning og greiðsluseðil hverju sinni. Af ókunnum ástæðum kaus stefnandi að innheimta engar verðbætur fyrstu fimm mánuði leigutímans. Eftir gjalddaga leigunnar 1. ágúst 2008 lét hann jafnframt hjá líða að krefja stefndu um umsamda verðbætur í því sem næst tvö og hálft ár. Eins og rakið hefur verið er ósannað að stefnandi hafi á þeim tíma áskilið sér rétt til þeirra greiðslna síðar. Með þessu sýndi leigusalinn verulegt tómlæti við að halda fram rétti sínum til hækkunar á leigugreiðslum í samræmi við breytingar á vísitölu neysluverðs allt til ársloka 2010. Það var til þess fallið að styrkja stefndu í þeirri trú að leigusalinn hefði fallið frá þeim hluta krafna sinna. Mátti stefnda því leggja traust sitt á að leigusalinn gerði ekki kröfu aftur í tímann um uppsafnaðar, mánaðarlegar verðbætur allt aftur til 1. mars 2008. Verður því að líta svo á að leigusalinn hafi með þessu fyrirgert rétti sínum til viðbótargreiðslu vegna vangreiddrar leigu á grundvelli umsaminnar vísitölutengingar frá 1. mars 2008 til og með 1. desember 2010. Stefnandi öðlaðist ekki betri rétt að þessu leyti en upphaflegur leigusali við tilfærslu fasteignarinnar til stefnanda samkvæmt skiptingaráætlun 30. júní 2010. Í ljósi þess sem hér hefur verið rakið ber að sýkna stefndu af kröfum stefnanda.

Með vísan til 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála verður stefnanda gert að greiða stefnda málskostnað. Í ljósi ágreiningsefnis málsins og reksturs þess fyrir dómi þykir málskostnaðurinn hæfilega ákveðin 600.000 krónur.

Á-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð :

Stefnda, Ísaga ehf., er sýkn af kröfum stefnanda, Grandatraðar 12 ehf.

Stefnandi greiði stefnda 600.000 krónur í málskostnað.

Á-kk-nf H-kk-nf (sign.)