E-1966/2019

Dómur

Mál þetta, sem var höfðað með birtingu stefnu 2. maí 2019, var dómtekið 17. desember sl. Stefnandi er A. Stefndi er Vörður tryggingar hf., Borgartúni 25 í Reykjavík.

Stefnandi krefst þess að viðurkenndur verði réttur hans til skaðabóta úr frjálsri ábyrgðartryggingu Frostfisks ehf. hjá stefnda, vegna þess líkamstjóns er stefnandi varð fyrir í vinnuslysi 19. desember 2014. Auk þess krefst hann greiðslu málskostnaðar úr hendi stefnda eins og mál þetta væri eigi gjafsóknarmál.

Atvik máls

Stefnandi starfaði við ræstingar hjá ræstingafyrirtækinu ISS Ísland ehf. sem var verktaki hjá fyrirtækinu Frostfiski ehf. í Þorlákshöfn. Föstudaginn 19. desember 2014, um klukkan 19.30, varð hann fyrir vinnuslysi þegar hann var að þrífa handflökunarlínu í vinnslusal Frostfisks.

Handflökunarlínurnar voru þrifnar með reglubundnum hætti án þess að slökkt væri á vélunum eða vélarhlutar teknir í sundur. Samkvæmt verklagsreglum mun hafa átt að þrífa vélarnar rækilegar á um það bil þriggja mánaða fresti þótt í reynd kunni það að hafa verið gert eitthvað sjaldnar. Þá átti að slökkva á vélunum og taka færiböndin úr þeim. Það var við slík þrif sem stefnandi slasaðist. Voru aðstæður þannig að búið var að taka færiböndin úr vélinni og setja þau í klórbað og stefnandi hafði sett hreinsiefni í vélina og hreinsað mottur á meðan hann beið eftir að hreinsiefni virkuðu í vélinni. Því næst fór hann ofan í vélina í því skyni að hreinsa hana að innanverðu. Við þetta festist hlífðarfatnaður stefnanda í tannhjóli sem drífur færiband vélarinnar og dróst stefnandi inn í vinnslulínuna með þeim afleiðingum að ofanverður líkami hans klemmdist í vélinni.

Í stefnu er á því byggt að stefnandi hafi slökkt á vélinni áður en hann hóf þrifin en hún hafi skyndilega hrokkið í gang þegar hann var kominn ofan í vélina. Þá er jafnframt á því byggt að neyðarrofi vélarinnar hafi ekki virkað á slysdegi.

Lögreglunni á Selfossi var þegar gert viðvart um slysið og kom hún ásamt sjúkrabifreið og slökkvibifreið á vettvang skömmu síðar. Í skýrslu lögreglunnar er greint frá því að stefnandi hafi þá verið skorðaður fastur inni í vélinni. Hann hafi verið með fullri meðvitund en kvartað yfir miklum verkjum og auk þess verið blautur og kaldur. Haft er eftir stefnanda í skýrslunni að hann hafi, ásamt samstarfsmanni sínum, B, verið að þrífa handflökunarlínuna. Kveðst hann hafa stöðvað færiböndin með því að toga í band, sem hangi úr loftinu, og hafa verið að þrífa undir handflökunarlínunni þegar slysið varð. Kveðst hann hafa stigið ofan í gatið þar sem færiböndin hafi verið en allt í einu hafi mótorinn, sem drífi færiböndin áfram, farið aftur af stað og tannhjól náð að læsa sig í bakið á vatnsheldum stakki og peysu sem hann hafi verið klæddur í. Tannhjólin hafi dregið hann inn í vinnslulínuna og hann hafi hvorki náð að losa sig í tæka tíð né náð í neyðarhnappinn til að stöðva mótorinn. Hann hafi náð að kalla á B sem hafi hlaupið til og ýtt á neyðarhnappinn og stöðvað mótorinn.

Þá ræddi lögregla líka við B á vettvangi. Í skýrslu lögreglunnar er greint frá því að hann hafi ekki séð hvað gerðist en heyrt neyðaróp frá stefnanda og þá séð að hann var fastur í færibandinu í handflökunarlínunni. Hann sagðist þá hafa hlaupið að neyðarhnappinum og stöðvað færibandið og kallað svo eftir aðstoð. Reynt hafi verið að losa stefnanda úr vélinni en það hafi ekki tekist. Loks ræddi lögregla við C, verkstjóra hjá Frostfiski, sem kvaðst ekki hafa orðið vitni að slysinu.

Starfsmenn slökkviliðsins aðstoðuðu við að losa stefnanda úr vélinni með því að klippa hana í sundur. Var hann síðan fluttur með sjúkrabifreið til skoðunar á sjúkrahús í Reykjavík og útskrifaður þaðan tveimur dögum síðar. Í skýrslu lögreglunnar kemur fram að slysið hafi verið tilkynnt símleiðis til Vinnueftirlitsins, sem hafi ákveðið að koma ekki á vettvang á slysdegi. Að auki var yfirmanni stefnanda hjá ISS tilkynnt um slysið.

Vinnueftirlitið kom á vettvang tveimur dögum eftir slysið, þ.e. mánudaginn 22. desember. Í skýrslu eftirlitsins frá 19. apríl 2016 er atvikum slyssins lýst með sama hætti og í lögregluskýrslu. Í skýrslunni er greint frá skoðun á vélinni og sagt að neyðarrofi utan á stjórnskáp vélarinnar hafi virkað eðlilega og getið er um snúrurofa úr loftinu sem sagður er aðallega notaður af lyftaramönnum. Ekki er tekið fram hvort hann hafi virkað eðlilega. Haft er eftir D, vélstjóra hjá Frostfiski, að yfirálagsvörn hafi verið slegin út þegar hann hafi opnað stjórnskápinn eftir slysið.

Hlífðarfatnaður sem stefnandi notaði við vinnu sína var sagður viðeigandi. Í niðurstöðukafla skýrslunnar eru orsakir slyssins raktar til þess að óvarið drifhjól færibands hafi verið í gangi þegar verið var að þrífa vélina og áætlun ISS, um öryggi og heilbrigði fyrir starfsfólk þess hjá Frostfiski, hafi ekki tekið nægjanlega á öryggi verkþátta við þrif.

Slysið var tilkynnt til Sjúkratrygginga Íslands 16. febrúar 2016 og til stefnda 11. september s.á.

Stefnandi og Tryggingamiðstöðin hf., en ISS var með launþegatryggingu hjá því félagi, óskuðu sameiginlega eftir matsgerð E læknis á afleiðingum slyssins. Í niðurstöðu matsgerðar hans er gerð grein fyrir því að stefnandi hafi hlotið mjúkvefjaráverka og samsvarandi tognunaráverka á hálsi og baki. Stefnandi hafi verið óvinnufær tímabundið frá slysdegi til 31. maí 2015 og heilsufar hans orðið stöðugt 7. maí þ.á. Matsmaður telur varanlega læknisfræðilega örorku stefnanda vegna slyssins vera átta stig. Tryggingamiðstöðin greiddi stefnanda bætur á grundvelli þessa mats úr slysatryggingu launþega.

Stefndi hefur hafnað bótaskyldu úr frjálsri ábyrgðartryggingu Frostfisks ehf. og tók úrskurðarnefnd vátryggingamála undir þá afstöðu. Stefnandi unir ekki þeirri niðurstöðu og er það tilefni málshöfðunar þessarar.

Stefnandi gaf skýrslu við aðalmeðferð málsins auk vitnanna F, B og D. Framburður þeirra er rakinn í niðurstöðukafla dómsins, eftir því sem tilefni er til.

Málsástæður og lagarök stefnanda

Stefnandi reisir málatilbúnað sinn á hendur stefnda á því að Frostfiskur ehf. beri skaðabótaábyrgð á tjóni hans vegna ólögmætrar og saknæmrar háttsemi þess félags og starfsmanna þess.

Stefnandi byggir á því að orsök slyssins sé að rekja til ófullnægjandi öryggisbúnaðar vélarinnar sem hann var að þrífa þegar hann slasaðist. Í fyrsta lagi hafi vélin ekki verið með búnaði sem komi í veg fyrir að hún geti farið í gang án þess að til þess sé ætlast, sbr. alið greinar 3.1.6 í I. viðauka reglugerðar nr. 367/2006, um notkun tækja. Í öðru lagi hafi neyðarrofi vélarinnar ekki virkað á slysdegi og því ekki staðist kröfur sem gerðar séu til útbúnaðar véla af þessu tagi, sbr. grein 2.4 í sama viðauka við reglugerð 367/2006. Í þriðja lagi hafi fyrirtækinu borið að sjá til þess að unnt væri að þrífa vélina án þess að fjarlægja hlífar og annan búnað sem ætlað sé að koma í veg fyrir að hætta stafi af hreyfanlegum tækjahlutum, sbr. grein 2.8.1 og 2.13 í nefndum viðauka. Byggir stefnandi á því að þrif á vélinni falli undir hugtakið „notkun vélar“ í skilningi 3. gr. reglugerðarinnar.

Hvað ofangreindan vanbúnað á vélinni varðar þá byggir stefnandi á því að leggja beri til grundvallar staðhæfingar hans um að vélin hafi hrokkið í gang á meðan hann var að þrífa hana og jafnframt að neyðarrofinn hafi ekki virkað á slysdegi. Vélin hafi ekki verið skoðuð af Vinnueftirlitinu fyrr en tveimur dögum eftir slysið. Í millitíðinni hafi neyðarrofinn verið lagfærður og því hafi hann virkað eðlilega við skoðun Vinnueftirlitsins. Rannsókn eftirlitsins hafi því ekki leitt í ljós orsakir slyss stefnanda. Á fyrirtækinu hvíli sú skylda að sjá til þess að fullnægjandi rannsókn fari fram og verði stefndi að bera hallann af skorti á sönnun um þetta atriði. Breyti það engu um þessa sönnunarstöðu þótt Vinnueftirlitinu hafi verið tilkynnt um slysið samdægurs.

Þá hafi áhættumat, að því er varðar öryggi verkþátta við alþrif vélarinnar, verið ófullnægjandi. Byggir stefnandi á því að bæði Frostfiskur ehf. og ISS Ísland ehf. beri ábyrgð á því og vísar til 4. gr. reglugerðar nr. 367/2006 í því efni, sbr. 65. gr. a í lögum nr. 46/1980, um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum.

Til frekari rökstuðnings fyrir ábyrgð Frostfisks á öryggi á vinnustað vísar stefnandi til 13., 37., 42. og 46. gr. laga nr. 46/1980 og jafnframt til 22. gr. reglugerðar nr. 920/2006, varðandi ábyrgð atvinnurekanda á starfmönnum annarra atvinnurekenda á starfsstöð þeirra.

Loks vísar stefnandi til þess að bótaréttur hans verði ekki skertur á grundvelli eigin sakar enda hafi hann ekki sýnt af sér slíkt gáleysi að það komi til álita, sbr. 23. gr. a í skaðabótalögum nr. 50/1993.

Málsástæður og lagarök stefnda

Stefndi reisir sýknukröfu sína á því að ósannað sé að vátryggingartaki, Frostfiskur ehf., eða starfsmenn sem það fyrirtæki bar ábyrgð á hafi sýnt af sér saknæma háttsemi. Byggir stefndi á því að slys stefnanda verði fyrst og fremst rakið til aðgæsluleysis hans sjálfs og/eða þess fyrirtækis sem hann starfaði hjá.

Stefnandi hafi á slysdegi verið starfmaður ISS Ísland ehf. sem hafi borið skylda til að þjálfa og leiðbeina stefnanda með fullnægjandi hætti og gera áhættumat fyrir starf hans á starfsstöð Frostfisks og að öðru leyti tryggja að fyllsta öryggis væri gætt við framkvæmd starfs stefnanda. Stefnandi hafði starfað fyrir það félag við þrif hjá Frostfiski í a.m.k. níu mánuði þegar slysið varð og hlotið sérstaka þjálfun vegna starfa sinna á þeim verkstað af hálfu vinnuveitanda síns. Frostfiskur ehf. hafi ekki verið vinnuveitandi stefnanda og hafi því ekki borið ábyrgð á þessum þáttum. Auk þess sé því mótmælt sem röngu og ósönnuðu að fyrirliggjandi áhættumati Frostfisks hafi verið ábótavant.

Stefndi mótmælir því sem röngu og ósönnuðu að neyðarrofinn á vélinni sem stefnandi slasaðist í hafi verið bilaður, óvirkur eða ranglega staðsettur, sem og staðhæfingum stefnanda um að átt hafi verið við rofann í millitíðinni milli þess sem hann slasaðist og vinnueftirlitið rannsakaði virkni hans. Sömuleiðis sé því mótmælt að aðstæðum á vinnustað hafi að öðru leyti verið ábótavant eða þær hafi verið í andstöðu við ákvæði laga nr. 46/1980, um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum eða fyrirmæli í reglugerð 367/2006, um notkun tækja, sem sett er á grundvelli þeirra laga. Sönnunarbyrði um réttmæti þessara staðhæfinga hvíli á stefnanda.

Þá sé ósannað að stefnandi hafi gætt fyllsta öryggis við framkvæmd starfs síns þegar hann slasaðist. Í því efni vísar stefndi til þess að lýsing í lögregluskýrslu og skýrslu Vinnueftirlitsins bendi til þess að óvíst sé að stefnandi hafi rofið straum á færibandinu og stöðvað það áður en hann kom sér fyrir ofan í því, heldur hafi hann fyrst stöðvað færibandið eftir slysið. Þá sé ekki augljóst að nauðsyn hafi borið til að stefnandi færi ofan í vélina eða inn undir hana til að þrífa hana umrætt sinn. Í öllu falli hafi hann átt þess kost að taka algerlega straum af vélinni áður en hann fór ofan í hana. Ósannað sé að hann hafi gert það.

Fallist dómurinn á bótaskyldu stefnda er sýknukrafan á því byggð að fella beri niður bótagreiðslur vegna eigin sakar stefnanda, sbr. 23. gr. a í skaðabótalögum nr. 50/1993.

Niðurstaða

Í máli þessu krefst stefnandi viðurkenningar á rétti til skaðabóta úr ábyrgðartryggingu sem Frostfiskur ehf. var með hjá stefnda á slysdegi. Stefnandi beinir kröfu sinni að stefnda samkvæmt heimild í 1. mgr. 44. gr. laga nr. 30/2004, um vátryggingarsamninga, en félagið Frostfiskur ehf. var tekið til gjaldþrotaskipta 27. júní sl.

Svo sem rakið er í atvikalýsingu dómsins, þá slasaðist stefnandi við þrif á handflökunarvél. Búið var að taka færiböndin úr vélinni og stefnandi hafði farið ofan í vélina, þar sem voru óvarin tannhjól, í því skyni að hreinsa hana að innanverðu. Hlífðarfatnaður stefnanda festist í tannhjólunum og dróst hann í vinnslulínuna með þeim afleiðingum að ofanverður líkami hans klemmdist í vélinni. Fyrir dómi bar stefnandi að hann hefði slökkt á vélinni áður en þrifin hófust og verið búinn að vera u.þ.b. 10 mínútur inni í vélinni þegar hún hefði skyndilega hrokkið í gang með fyrrgreindum afleiðingum.

Á slysdegi var stefnandi starfsmaður ISS Ísland ehf. Þótt stefnandi hafi innt af hendi störf sín á starfsstöð annars fyrirtækis þá hvíla skyldur skv. lögum nr. 46/1980, um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum, og reglum settum samkvæmt þeim, á vinnuveitanda hans, enda var starfsstöð Frostfisks vinnustaður stefnanda, sbr. 41. gr. laganna. Þegar fleiri atvinnurekendur eiga aðild að starfsemi á sama vinnustað skulu þeir og aðrir, sem þar starfa, sameiginlega stuðla að því að tryggja góðan aðbúnað, heilsusamleg og örugg starfsskilyrði, sbr. 1. mgr. 17. gr. Svo hagar til í þessu máli. Samkvæmt þessu getur Frostfiskur ehf. einnig borið skyldur gagnvart stefnanda og þar með bótaskyldu á tjóni hans, ef þær eru vanræktar.

Stefnandi reisir kröfu sína á því að orsök slyssins sé að rekja til ófullnægjandi öryggisbúnaðar á vélbúnaði í eigu Frostfisks ehf. og því beri það félag skaðabótaábyrgð á grundvelli almennu sakarreglunnar eða reglunnar um vinnuveitandaábyrgð. Byggir stefnandi í því efni í fyrsta lagi á því að slys hans hafi atvikast þannig að vélin sem hann festist í hafi skyndilega hrokkið í gang. Vélin hafi því að þessu leyti verið óörugg því ekki hafi verið tryggt að hún færi ekki í gang mönnum að óvörum. Vísar stefnandi í þessu efni til reglugerðar nr. 367/2006, um notkun tækja, einkum aliðar greinar 3.1.6 í I. viðauka reglugerðarinnar og einnig greinar 2.13. Stefndi mótmælir því sem röngu og ósönnuðu að vélin kunni að hafa hrokkið í gang án þess að til þess væri ætlast og telur líklegra að vélin hafi verið í gangi á meðan stefnandi þreif hana.

Hvorki í skýrslu Vinnueftirlitsins né í öðrum gögnum málsins er að finna vísbendingar sem renna stoðum undir framangreinda staðhæfingu stefnanda. Þá voru engin vitni að slysinu sem geta borið um atvik að þessu leyti. Almennt gildir sú regla í skaðabótarétti að tjónþola ber að sanna sök tjónvalds. Jafnvel þótt ýmis sérsjónarmið kunni að gilda varðandi sönnunarmat vegna vinnuslysa eru að mati dómsins ekki fyrir hendi þær aðstæður að unnt sé að leggja staðhæfingu stefnanda til grundvallar að þessu leyti. Með hliðsjón af framangreindu er því ósönnuð sú staðhæfing stefnanda að orsök slyssins sé að rekja til þess að vélin hafi hrokkið í gang án þess að kveikt hefði verið á henni.

Í öðru lagi byggir stefnandi á því að neyðarrofi vélarinnar hafi verið óvirkur eða ekki virkað eðlilega á slysdegi og þannig ekki uppfyllt öryggiskröfur, sbr. grein 2.4 í I. viðauka reglugerðar nr. 367/2006. Fyrir dómi lýsti stefnandi því þannig að þegar hann festist í vélinni hefði hann hrópað á hjálp og B, samstarfsmaður hans, hefði þá hlaupið til og slegið á neyðarrofann, sem hefði ekki virkað. Hann hafi þá gripið í snúru sem hékk úr loftinu og vélin hafi stöðvast eftir að hann hafi togað nokkrum sinnum í snúruna.

Í skýrslu lögreglu, sem ræddi bæði við stefnanda og vitnið B á slysdegi, er ekki getið um bilun í stöðvunarbúnaði vélarinnar. Vitnið gaf skýrslu fyrir dómi. Framburður hans um um virkni neyðarrofans á slysdegi var óljós. Sagðist hann hafa slökkt á vélinni með því að ýta á tvo rofa. Hann kannaðist í fyrstu ekki við að það hefði verið nein snúra sem hægt hefði verið að toga í til að stöðva vélina en síðar í skýrslutökunni mundi hann eftir snúru en mundi ekki hvort hún hefði verið tengd við þann hluta vélarinnar sem stefnandi slasaðist í eða við einhvern annan hluta hennar. Sömuleiðis var framburður vitnisins F haldlítill. Hann kvaðst hafa verið að vinna á neðri hæð fiskvinnslunnar þegar slysið varð og gat því ekki borið nánar um atvik eða aðdraganda slyssins. Þá var framburður hans um fyrirkomulag rofa við vélina og staðsetningu og virkni neyðarrofans afar óljós og misvísandi og ekki að fullu í samræmi við framburð stefnanda. Hafa verður í huga við mat á framburði þessara tveggja vitna fyrir dómi hve langt er um liðið frá umdeildum atburðum. Framburður þeirra rennir því ekki frekari stoðum undir staðhæfingar stefnanda um að stöðvunarbúnaður vélarinnar hafi verið bilaður á slysdegi.

Slys stefnanda varð síðdegis á föstudegi og var tilkynnt með fullnægjandi hætti til Vinnueftirlitsins samdægurs. Vinnueftirlitið skoðaði vélina mánudaginn 22. desember 2014, þ.e. fyrsta virka vinnudag eftir slysið. Leiddi sú skoðun ekki í ljós neina annmarka á stöðvunarbúnaði vélarinnar. Vinnueftirlitinu ber skv. 2. mgr. 81. gr. laga nr. 46/1980 að hefja vettvangskönnun án ástæðulauss dráttar eftir að tilkynning um vinnuslys berst þeim og óheimilt er að breyta aðstæðum á slysstað, umfram það sem nauðsyn ber til vegna björgunaraðgerða áður en vettvangskönnun hefur farið fram. Vinnueftirlitið brást ekki skyldum sínum samkvæmt nefndu ákvæði þótt vettvangskönnun hafi ekki farið fram á slysdegi heldur fyrsta vinnudegi eftir slysið og var ekkert tilefni fyrir vinnuveitanda stefnanda að fylgja tilkynningu sinni til Vinnueftirlitsins eftir með sérstökum hætti. Staðhæfing stefnanda um að brotið hafi verið gegn nefndu ákvæði 81. gr. laga 46/1980, með því að átt hafi verið við vélina eftir slysið en áður en Vinnueftirlitið skoðaði hana, er ekki studd neinum gögnum. Staðhæfing þessi fær heldur ekki stoð í framburði framangreindra vitna sem, eins og áður greinir, gátu heldur ekki gefið trúverðuga lýsingu á fyrirkomulagi stöðvunarbúnaðar vélarinnar. Verður því lagt til grundvallar niðurstöðu málsins að rannsókn Vinnueftirlitsins hafi verið fullnægjandi og skýrsla eftirlitsins gefi rétta mynd af ástandi vélarinnar á slysdegi.

Samkvæmt öllu framansögðu er ósannað að handflökunarvélin sem stefnandi slasaðist í hafi verið biluð eða ekki virkað eins og skyldi á slysdegi. Orsök slyss stefnanda er því ekki að rekja til vanbúnaðar vélarinnar.

Þá er heldur ekki hægt að fallast á það með stefnanda að stefndi beri ábyrgð á því að hann hafi komist í snertingu við óvarin tannhjól vélarinnar þegar hann var að þrífa vélina. Í þessu efni verður að leggja til grundvallar að það hafi ekki verið búnaði vélarinnar um að kenna heldur verklaginu sem stefnandi notaði. Svo sem rakið hefur verið höfðu færibönd vélarinnar verið tekin úr henni við þrifin og stefnandi farið ofan í vélina þar sem voru óvarin tannhjól. Ekkert liggur fyrir um það hvort stefnanda hafi verið gefin fyrirmæli um að bera sig þannig að við þrifin eða nauðsyn hafi borið til að vinna verkið með þessum hætti. Samkvæmt samningi Frostfisks ehf. við vinnuveitanda stefnanda, ISS Ísland ehf., var það meðal verkefna síðarnefnda félagsins að sjá um alla þjálfun og kennslu starfsmanna sinna. Fyrir liggur að stefnandi var reyndur starfmaður hjá ISS og gekkst undir þjálfun samkvæmt undirritaðri áætlun í mars 2014 en stefnandi kveðst þó hafa unnið mun lengur hjá fyrirtækinu. Í þessari áætlun um þjálfun kemur m.a. fram að stefnandi hafi fengið ýmiss konar leiðbeiningar auk verklegrar þjálfunar. Meðal annars segir að stefnanda hafi verið kynntar öryggisleiðbeiningar ISS og leiðbeiningar um það hvernig þrif fari fram. Gögn þessi hafa ekki verið lögð fram í málinu. Því liggur ekkert fyrir um það hvort skort hafi á viðeigandi leiðbeiningar og þjálfun af hálfu vinnuveitanda stefnanda. Á hinn bóginn er óhætt að slá því föstu að stefndi ber ekki ábyrgð á því hafi þjálfun stefnanda verið áfátt eða leiðbeiningar sem hann fékk verið ófullnægjandi, enda hvílir sú skylda á vinnuveitanda hans skv. 14. gr. laga nr. 46/1980, og auk þess hafði hann skýrlega tekið á sig þá skyldu með samningi við Frostfisk ehf.

Með framangreindum rökstuðningi er því hafnað að rekja megi slys stefnanda til atvika eða háttsemi Frostfisks ehf. eða starfmanna sem það félag ber ábyrgð á. Verður stefndi því sýknaður af kröfu stefnanda.

Rétt er að málskostnaður milli aðila falli niður. Stefnandi nýtur gjafsóknar samkvæmt gjafsóknarleyfi dagsettu 6. september 2017. Greiðist allur gjafsóknarkostnaður hans því úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns hans, G-kk-ef Ó-kk-ef J-kk-ef, sem er hæfilega ákveðin 1.260.000 krónur.

H-kk-nf O-kk-nf G-kk-nf lögmaður flutti málið af hálfu stefnanda og M-kk-nf H-kk-nf M-kk-nf lögmaður af hálfu stefnda.

I-kvk-nf Þ-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan. Gætt var ákvæða 1. mgr. 115. gr. laga nr. 91/1991.

Dómsorð:

Stefndi, Vörður tryggingar hf., er sýkn af kröfum stefnanda, A. Málskostnaður fellur niður. Allur gjafsóknarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun G-kk-ef Ó-kk-ef J-kk-ef lögmanns, 1.260.000 krónur.

I-kvk-nf Þ-kvk-nf

Rétt er að málskostnaður milli aðila falli niður. Stefnandi nýtur gjafsóknar samkvæmt gjafsóknarleyfi dagsettu 6. september 2017. Greiðist allur gjafsóknarkostnaður hans því úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns hans, G-kk-ef Ó-kk-ef J-kk-ef, sem er hæfilega ákveðin 1.260.000 krónur.

H-kk-nf O-kk-nf G-kk-nf lögmaður flutti málið af hálfu stefnanda og M-kk-nf H-kk-nf M-kk-nf lögmaður af hálfu stefnda.

I-kvk-nf Þ-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan. Gætt var ákvæða 1. mgr. 115. gr. laga nr. 91/1991.

Dómsorð:

Stefndi, Vörður tryggingar hf., er sýkn af kröfum stefnanda, A. Málskostnaður fellur niður. Allur gjafsóknarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun G-kk-ef Ó-kk-ef J-kk-ef lögmanns, 1.260.000 krónur.

I-kvk-nf Þ-kvk-nf