E-2479/2019

Dómur

Mál þetta, sem dómtekið var 15. desember 2020, höfðaði A [...], hinn 31. maí 2019, á hendur B, [...], „til heimtu fjártjóns og miska vegna kyrrsetningargerðar“.

Endanlegar dómkröfur stefnanda eru þær að stefndi verði dæmdur til greiðslu miskabóta að fjárhæð 1.000.000 króna, eða lægri fjárhæðar að mati dómsins, ásamt vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 frá 7. september 2018 til 19. mars 2019, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Þá krefst stefnandi málskostnaðar.

Stefndi krefst sýknu af dómkröfu stefnanda. Þá er krafist málskostnaðar en til vara þess að málskostnaður verði látinn niður falla.

Dómkröfu sem höfð var uppi í stefnu um greiðslu skaðabóta að fjárhæð 1.000.000 króna, samhliða framangreindri kröfu um miskabætur, var vísað frá dómi með úrskurði 18. desember 2019. Sá úrskurður var kærður til Landsréttar en þar sem stefnandi lagði ekki fram kærumálsgögn innan tilskilins frests varð ekki frekar af málinu. Er því einvörðungu til úrlausnar í málinu sú krafa um miskabætur sem hér að framan greinir.

I

Málsatvik

Mál þetta á rót að rekja til kaupa stefnda á íbúð stefnanda að C, Reykjavík. Eins og rakið er í dómi Hæstaréttar frá [...] 2018 í máli nr. [...]/2017 komst á bindandi kaupsamningur milli aðila um fasteignina þegar stefndi undirritaði gagntilboð stefnanda 25. nóvember 2015. Með dómi Hæstaréttar var staðfest niðurstaða héraðsdóms með dómi frá [...] 2017 um skyldu stefnanda til að gefa út afsal fyrir fasteigninni til stefnda og til að greiða honum kostnað vegna leigu á geymslu fyrir búslóð. Jafnframt var staðfest með skírskotun til forsendna niðurstaða héraðsdóms um sýknu stefnda af kröfum stefnanda um greiðslu stimpilsektar og „leigugreiðslur“. Samkvæmt forsendum héraðsdóms byggðist niðurstaða um síðastgreinda atriðið á því að ekkert lægi fyrir um að stefnandi hefði innt af hendi leigugreiðslur vegna húsnæðis, en hann segðist búa hjá foreldrum sínum.

Hinn 30. ágúst 2018 var afsal fyrir fasteigninni gefið út af sýslumanninum á höfuðborgarsvæðinu, sbr. 74. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, að kröfu stefnda þar sem stefnandi hafði ekki orðið við þeirri skyldu sinni samkvæmt dómi Hæstaréttar í máli nr. [...]/2017. Lá þá fyrir að kaupverð eignarinnar teldist að fullu greitt samkvæmt lögskilauppgjöri, dagsettu sama dag. Mun stefndi fyrst hafa fengið afnot eignarinnar degi síðar, 31. ágúst s.á., úr höndum leigjenda. Í aðfararbeiðni sinni áskildi stefnandi sér allan rétt til að krefjast bóta úr hendi stefnanda vegna dráttar á afhendingu eignarinnar og mun hann hafa haft sama fyrirvara uppi við útgáfu afsalsins.

Stefndi lagði fram kyrrsetningarbeiðni hjá sýslumanninum á höfuðborgarsvæðinu, dags. 4. september 2018, á grundvelli laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl. og fékk því framgengt 7. september s.á. að kyrrsettir voru fjármunir á bankareikningi stefnanda, allt að fjárhæð 8.019.100 krónur, til tryggingar kröfum sem stefndi lýsti sig eiga á hendur stefnanda vegna missis afnota af íbúðinni, lögmannskostnaðar og fjárnámsgjalds. Í kyrrsetningarbeiðni var krafan sundurliðuð svo að 7.000.000 króna væru vegna missis afnota eignarinnar í 32 mánuði, frá janúar 2016 til 31. ágúst 2018, ásamt vöxtum og dráttarvöxtum, en 1.000.000 króna vegna lögmannskostnaðar og 19.100 krónur vegna fjárnámsgjalds. Að kröfu stefnda var stefnandi ekki boðuð til gerðarinnar og var hún tekin fyrir á lögheimili hennar að henni fjarstaddri.

Í kjölfarið höfðaði stefndi mál á hendur stefnanda til greiðslu skaða og miskabóta vegna afnotamissis eignarinnar frá 1. janúar 2016 til 31. ágúst 2018 og til staðfestingar á kyrrsetningargerð. Þeirri málssókn lyktaði með úrskurði Héraðsdóms Reykjavíkur [... ] 2019 um frávísun allra dómkrafna stefnanda. Sú niðurstaða var í meginatriðum reist á réttaráhrifum (res judicata) fyrrnefnds dóms Hæstaréttar, sbr. 2. mgr. 116. gr. laga nr. 91/1991. Stefndi ákvað að una þeim úrskurði og var kyrrsetningunni aflétt 19. mars 2019.

Í kjölfarið höfðaði stefnandi mál þetta 31. maí 2019 eins og fyrr sagði.

Ekki voru gefnar munnlegar skýrslur við aðalmeðferð málsins.

II

Helstu málsástæður stefnanda

Stefnandi byggir kröfu sína um miskabætur á 42. gr. laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl., og er í stefnu vísað til 1., 4. og 6. mgr. þeirrar lagagreinar. Við munnlegan málflutning um frávísunarkröfu kom fram að kröfurnar séu nánar tiltekið sérstaklega reistar á 4. mgr. þeirrar lagagreinar. Einnig kveðst stefnandi byggja kröfu sína á hinni almennu skaðabótareglu, sbr. einnig 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Við munnlegan málflutning var sérstaklega vísað til bliðar 1. mgr. þeirrar greinar.

Stefnandi byggir á því að skilyrðum 1. mgr. 5. gr. laga nr. 31/1990 til kyrrsetningar hafi ekki verið fullnægt er stefndi krafðist og fékk fjármuni hennar kyrrsetta, enda hafi hann ekki átt lögvarða kröfu um peningagreiðslu úr hendi stefnanda. Stefnandi bendir á að endanlegur dómur hafi þá verið genginn um kröfur stefnda og greiðsla hafi átt sér stað í samræmi við þann dóm. Kyrrsetning á fjármunum hennar hafi verið ólögmæt og valdið henni bæði fjártjóni og miska.

Kyrrsetningarbeiðni stefnda hafi verið á því reist að hann ætti rétt á bótum vegna afnotamissis af fasteigninni á nánar tilgreindum tíma. Líkt og nánar sé rakið í úrskurði Héraðsdóms Reykjavíkur [...] 2019 í máli nr. E[...]/2018 hafi verið dæmt um kröfur stefnda um bætur vegna afnotamissis með dómi Hæstaréttar [...] 2018 í máli nr. [...]/2017 og stefnandi sýknuð af þeirri kröfu. Þannig hafi stefndi í reynd freistað þess að fá leyst úr sömu kröfu og hann tefldi fram í fyrra dómsmáli aðila sem dæmt var í Hæstarétti. Þannig sé augljóst að ekkert tilefni hafi verið til gerðarinnar, sbr. 4. mgr. 42. gr. laga nr. 31/1990.

Samkvæmt framansögðu hafi það blasað við alveg frá upphafi að krafa stefnda um kyrrsetningu á fjármunum stefnanda vegna afnotamissis fasteignarinnar hafi verið reist á sandi og yrði vísað frá dómi á grundvelli 5. mgr. 101. gr. og 2. mgr. 116. gr. laga nr. 91/1991. Stefnandi hafi ekki haft tækifæri til að koma þessum athugasemdum sínum á framfæri við sýslumann, sökum þess að sýslumaður féllst á kröfu stefnda um að stefnandi yrði ekki boðuð til gerðarinnar. Af þessum sökum hafi stefnandi ekki getað komið sjónarmiðum sínum á framfæri fyrr en í greinargerð sinni fyrir héraðsdómi við meðferð máls E[...]/2018.

Stefnandi byggir á því að hin óréttmæta kyrrsetningargerð hafi verið til þess fallin að valda henni verulegum óþægindum. Stefndi hafi fengið kyrrsetta með ólögmætum hætti aleigu stefnanda. Hin ólögmæta kyrrsetningargerð hafi valdið henni miklum miska, m.a. hugarangri og hafi verið henni og fjölskyldu hennar þungbær. Stefnandi hafi í raun verið allslaus og þurft að leita á náðir vina og vandamanna til framfærslu og húsaskjóls. Þetta hafi verið verulega niðurlægjandi og vanvirðandi fyrir stefnanda sem í stað þess að geta horft upp á ánægjulegt ævikvöld hafi verið svipt öllum eignum sínum í einu vetfangi, verið húsnæðis og peningalaus og algjörlega upp á fjölskyldu sína komin í einu og öllu. Stefnandi telur að hún eigi rétt á ríkulegum miskabótum af þessum sökum á grundvelli framangreindra lagafyrirmæla.

III

Málsástæður stefnda

Varðandi bótagrundvöllinn, ákvæði 4. mgr. 42. gr. laga nr. 31/1990, bendir stefndi í fyrsta lagi á að synjun á staðfestingu kyrrsetningar í máli nr. E[...]/2018 hafi ekki verið byggð á annmarka á gerðinni sjálfri. Gerðin sjálf hafi verið framkvæmd með eðlilegum hætti af hálfu sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu og ekkert hafi komið fram um annmarka á henni eða úrskurði héraðsdóms í máli nr. E[...]/2018.

Þá hafi heldur ekki verið synjað um staðfestingu á kyrrsetningu vegna þess að henni var ekki réttilega haldið til laga samkvæmt fyrirmælum VI. kafla laga nr. 31/1990. Þau lagaskilyrði hafi stefndi uppfyllt, þ.e. hann hafi fengið útgefna réttarstefnu innan viku frá því gerðinni lauk þar sem bæði var höfðað mál um kröfu stefnda sem og staðfestingu kyrrsetningarinnar. Dómsmálinu hafi hins vegar lokið með frávísun málsins frá dómi. Stefnandi hafi sjálf kosið að kefjast frávísunar staðfestingarmálsins sem um leið hafi þá útilokað bótarétt hennar skv. 4. mgr. 42. gr. laganna.

Í ljósi framangreinds telur stefndi skilyrði fyrir miskabótum ekki vera fyrir hendi og þegar af þeirri ástæðu eigi að sýkna hann af kröfu stefnanda um miskabætur. Telur stefndi því í raun ekki þörf á að fjallað verði um það skilyrði 4. mgr. 42. gr. laganna þar sem segir „ef talið verður að ekki hafi verið tilefni til gerðarinnar“.

Engu að síður færir stefndi rök fyrir því að framangreint skilyrði sé ekki uppfyllt og bendir á að ekki sé um hlutlæga ábyrgð að ræða heldur bótaábyrgð sem byggi á sakarreglunni. Bendir stefndi á að deilumál aðila eigi sér langa sögu, allt síðan í lok árs 2015 og við mat á því hvort stefnandi eigi rétt á miskabótum verði að taka mið af heildarmyndinni. Stefndi rekur að hann hafi talið sig eiga kröfu á stefnanda vegna þess að hún afhenti honum ekki íbúðina að C, sem hann keypti af henni í nóvember 2015, fyrr en í ágúst 2018 eða tæpum þremur árum síðar. Stefnandi hafi þráast við að afhenda honum eignina þrátt fyrir að samþykkt kauptilboð af hennar hálfu lægi fyrir, og síðar dómar héraðsdóms og Hæstaréttar sem hafi verið samhljóða um skyldu hennar til að gefa út afsal gegn greiðslu kaupverðs.

Stefndi hafi þurft að leita atbeina sýslumanns til að fá útgefið afsal fyrir eigninni gegn greiðslu kaupverðsins. Stefndi hafi þurft að búa heima hjá foreldrum sínum með tvo syni sína og geyma búslóð þeirra í gámi allan þennan tíma vegna þess að stefnandi afhenti ekki íbúðina. Stefndi hafi jafnframt haft heimildir fyrir því að stefnandi hefði verið að leigja eignina út á meðan hún hélt henni frá stefnda, auk þess sem hún greiddi ekki lögboðin gjöld af eigninni og kostnað vegna samþykktra framkvæmda, en stefndi hafi þurft að greiða þann kostnað. Stefndi hafi því talið sig eiga lögvarða kröfu á hendur stefnanda og hafa vissu fyrir fjárhagsörðugleikum hennar vegna skráningar á vanskilaskrá. Hann hafi því talið líklegast að ef hann færi ekki fram á kyrrsetningu fjármunanna á reikningi stefnanda, myndi hann ekki eiga möguleika á að nálgast fjármunina síðar ef fallist yrði á kröfur hans. Það hafi því verið málefnaleg og eðlileg ástæða fyrir því að stefndi fór fram á kyrrsetningu fjármunanna og hann hafi talið tilefni til gerðarinnar. Sýslumaðurinn á höfuðborgarsvæðinu hafi verið því sammála og kyrrsett fjármunina.

Með hliðsjón af framangreindu telur stefndi ekki skilyrði til að dæma stefnanda miskabætur.

Verði talið að skilyrði 4. mgr. 42. gr. laga nr. 31/1990 séu uppfyllt þurfi að skoða hvort gerðin hafi valdið miska, sbr. 1. mgr. 42. gr. laganna. Byggir stefndi á því að miskabótakrafa stefnanda sé vanreifuð og engum gögnum studd, en fjárhæð kröfunnar sé eingöngu byggð á eigin mati stefnanda.

Stefndi bendir á að sá sem höfðar skaðabótamál verði að leiða nægar líkur að því að hann hafi orðið fyrir tjóni, t.d. miska, gera grein fyrir því í hverju tjón hans felist og hver tengsl þess séu við atvik máls. Stefnandi haldi því fram að stefndi hafi fengið kyrrsetta alla fjármuni hennar sem hafi gert henni mjög erfitt um vik að lifa á þeim tíma sem fjármunirnir voru kyrrsettir. Hún hafi þurft að leita á náðir ættingja og vina. Engin gögn séu lögð fram um það, en stefnanda hefði verið í lófa lagið að leggja fram gögn tengd fjárhag hennar, s.s. skattframtöl. Stefnandi leggi fram reikningsyfirlit, en vandséð sé hvað það eigi að sýna. Engin gögn séu lögð fram til að sýna fram á staðhæfingar í stefnu varðandi ætluð spjöll á lánstrausti og greiðslu dráttarvaxta af þeim skuldbindingum hennar sem gjaldféllu á tímabilinu. Stefnandi sleppi því einnig alfarið að rökstyðja af hverju kyrrsetningin hafi valdið spjöllum á lánstrausti hennar en ekki skráning hennar á vanskilaskrá síðan árið 2017, löngu áður en kyrrsetningin fór fram, sem sé mun líklegri skýring synjunar um fyrirgreiðslu. Stefndi hafnar þar af leiðandi alfarið að bera ábyrgð á meintum miska stefnanda vegna synjunar á fyrirgreiðslu.

Þó svo að örðugt sé að sýna fram á miska verði að gera kröfu til stefnanda um að reyna að sýna fram á að kyrrsetningin hafi valdið henni miska, umfram óhjákvæmileg óþægindi og hugarangur sem fylgi ágreiningsmálum fyrir dómstólum. Þetta mál hafi ekki verið til opinberrar umfjöllunar, það hafi ekki verið gert á hlut stefnanda og því vandséð að hún eigi rétt á miskabótum.

Stefndi ítrekar að líta verði heildstætt á málið og að hann eigi bágt með að trúa því að hann verði dæmdur til að greiða miskabætur til stefnanda eftir allt sem á undan er gengið en að mati stefnda sé tilurð alls málsins vegna gjörða stefnanda.

Tilvísun til 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 sé mótmælt sérstaklega enda eigi sú grein alls ekki við um það þegar fjármunir eru kyrrsettir á reikningi. Vandséð sé hvernig skilyrði greinarinnar geti verið uppfyllt í fyrirliggjandi máli.

Kröfu um málskostnað styður stefndi við XXI. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

IV

Niðurstaða

Í kyrrsetningarbeiðni, dags. 4. september 2018, sem leiddi til þess að innistæða á bankareikningi stefnanda var kyrrsett til fullnustu kröfum stefnda allt að fjárhæð 8.019.100 krónur, var því haldið fram að stefndi teldi sig eiga kröfu á hendur stefnanda vegna afnotamissis af fasteigninni C, Reykjavík, frá janúar 2016 til 31. ágúst 2018. Lá þó fyrir að stefnandi hafði verið sýknuð af kröfu stefnda um bætur vegna afnotamissis eignarinnar með dómi Hæstaréttar [...] 2018 í máli nr. [...]/2017. Í kyrrsetningarbeiðni var efni héraðsdómsins frá [...] 2017 einungis lýst svo að þar hefði stefnandi verið „dæmd til að gefa út afsal til gerðarbeiðanda gegn greiðslu kaupverðs“ og efni dóms Hæstaréttar var lýst með orðunum „að hinn áfrýjaði dómur skyldi vera óraskaður“. Þótt vísað væri í kyrrsetningarbeiðni til beggja dómanna sem fylgdu beiðninni var þar hvergi minnst á ákvæði dómanna um sýknu af kröfu um leigugreiðslur vegna afnotamissis eignarinnar.

Þá liggur fyrir að stefnandi var, að kröfu stefnda, ekki boðuð til gerðarinnar og gat hún því ekki komið á framfæri athugasemdum sínum við að krafan sem lá til grundvallar kyrrsetningarbeiðninni væri þegar dæmd og að hún hefði verið sýknuð af þeirri kröfu. Þeim athugasemdum kom hún hins vegar á framfæri í máli sem stefndi höfðaði til staðfestingar á kyrrsetningargerðinni og til heimtu skaða og miskabóta. Þeim kröfum var öllum vísað frá dómi með úrskurði Héraðsdóms Reykjavíkur [...] 2019, eins og fyrr var rakið, og undi stefndi þeim úrskurði, eins og áður sagði. Verður að ætla að niðurstaða sýslumanns um kyrrsetningarbeiðni stefnda hefði vel getað orðið önnur, hefðu athugasemdir stefnanda komið fram á því stigi.

Samkvæmt 1. mgr. 42. gr. laga nr. 31/1990 skal gerðarbeiðandi bæta þann miska og það fjártjón, þar á meðal spjöll á lánstrausti og viðskiptahagsmunum, sem telja má að gerðin hafi valdið ef kyrrsetning fellur niður þar sem sýknað er af þeirri kröfu sem gerðinni var ætlað að tryggja. Samkvæmt 4. mgr. sömu greinar skal gerðarbeiðandi bæta tjón með þeim hætti sem í 1. mgr. segir ef synjað er um staðfestingu vegna annmarka á gerðinni sjálfri eða henni hefur ekki verið réttilega haldið til laga samkvæmt fyrirmælum VI. kafla laganna og talið verður að ekki hafi verið tilefni til gerðarinnar.

Af hálfu stefnda hafa ekki verið færð fram viðhlítandi rök fyrir því að hann hafi, að gengnum dómi Hæstaréttar í máli nr. [...]/2017, með réttu getað talið sig eiga kröfu á hendur stefnanda vegna afnotamissis af eigninni. Að þessu virtu verður ekki talið að tilefni hafi verið fyrir stefnda til þess að setja fram beiðni um kyrrsetningu fjármuna stefnanda á þeim grundvelli sem gert var í september 2018. Þá verður að telja að niðurstöðu Héraðsdóms Reykjavíkur í úrskurði [...] 2019 um frávísun allra dómkrafna stefnda megi öldungis jafna við það að synjað hafi verið um staðfestingu kyrrsetningar vegna annmarka á gerðinni sjálfri. Eru því uppfyllt skilyrði 4. mgr. 42. gr. laga nr. 31/1990 fyrir lögjöfnun til að verða við kröfu stefnanda um miskabætur og verður hafnað öllum málsástæðum stefnda sem að öndverðu lúta.

Sýknukrafa stefnda byggist einnig á því að virða verði málsatvik heildstætt við mat um það hvort efni séu til að verða við kröfu stefnanda um miskabætur. Stefndi hefur ekki í máli þessu uppi neina gagnkröfu til skuldajafnaðar og verður ekki annað séð en að þegar hafi verið skorið úr um allar hugsanlegar kröfur sem hann hefði getað átt á hendur stefnanda, með endanlegum úrlausnum dómstóla. Verður því ekki á þá málsástæðu fallist.

Stefnandi byggir kröfu sína um miskabætur á því að gerðin hafi verið henni verulega þungbær, enda hafi stefndi fengið kyrrsetta aleigu hennar og hún því þurft að leita á náðir vina og vandamanna um framfærslu og húsaskjól. Þótt stefnandi hafi ekki leitast sérstaklega við að styðja þessar staðhæfingar sínar gögnum er ekki að efa að kyrrsetning fjármunanna um nokkurra mánaða skeið hafi valdið henni óþægindum. Í dómaframkvæmd hafa miskabætur verið dæmdar að álitum í viðlíka tilvikum, sbr. t.d. dóma Hæstaréttar í málum nr. 158/2012 og nr. 495/2011. Þykja því skilyrði til að dæma stefnda til greiðslu miskabóta sem þykja hæfilega ákveðnar 300.000 krónur, eftir atvikum og með hliðsjón af dómaframkvæmd.

Kröfum stefnanda um vexti, dráttarvexti og upphafstíma þeirra hefur ekki verið mótmælt sérstaklega. Krafan um vexti og upphafstíma hennar á sér stoð í 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001. Krafan um upphafstíma dráttarvaxta samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga er órökstudd í stefnu, en tekur augsýnilega mið af þeirri dagsetningu er kyrrsetningu var aflétt. Ekki verður séð að stefnandi hafi haft uppi kröfu sína um miskabætur fyrr en með höfðun máls þessa og verða dráttarvextir því ekki dæmdir fyrr en frá þeim degi er mánuður var liðinn frá málshöfðun 31. maí 2019, sbr. 3. mgr. 5. gr. laga nr. 38/2001.

Eftir atvikum, og að því virtu að hluta málsins var vísað frá dómi, þykir rétt að hvor aðili beri sinn málskostnað, sbr. 3. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

H-kvk-nf B-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

Dómsorð:

Stefndi, B, greiði stefnanda, A, 300.000 krónur í miskabætur, ásamt vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 frá 7. september 2018 til 30. júní 2019, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Málskostnaður milli aðila fellur niður.

H-kvk-nf B-kvk-nf leitast sérstaklega við að styðja þessar staðhæfingar sínar gögnum er ekki að efa að kyrrsetning fjármunanna um nokkurra mánaða skeið hafi valdið henni óþægindum. Í dómaframkvæmd hafa miskabætur verið dæmdar að álitum í viðlíka tilvikum, sbr. t.d. dóma Hæstaréttar í málum nr. 158/2012 og nr. 495/2011. Þykja því skilyrði til að dæma stefnda til greiðslu miskabóta sem þykja hæfilega ákveðnar 300.000 krónur, eftir atvikum og með hliðsjón af dómaframkvæmd.

Kröfum stefnanda um vexti, dráttarvexti og upphafstíma þeirra hefur ekki verið mótmælt sérstaklega. Krafan um vexti og upphafstíma hennar á sér stoð í 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001. Krafan um upphafstíma dráttarvaxta samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga er órökstudd í stefnu, en tekur augsýnilega mið af þeirri dagsetningu er kyrrsetningu var aflétt. Ekki verður séð að stefnandi hafi haft uppi kröfu sína um miskabætur fyrr en með höfðun máls þessa og verða dráttarvextir því ekki dæmdir fyrr en frá þeim degi er mánuður var liðinn frá málshöfðun 31. maí 2019, sbr. 3. mgr. 5. gr. laga nr. 38/2001.

Eftir atvikum, og að því virtu að hluta málsins var vísað frá dómi, þykir rétt að hvor aðili beri sinn málskostnað, sbr. 3. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

H-kvk-nf B-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

Dómsorð:

Stefndi, B, greiði stefnanda, A, 300.000 krónur í miskabætur, ásamt vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 frá 7. september 2018 til 30. júní 2019, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Málskostnaður milli aðila fellur niður.

H-kvk-nf B-kvk-nf