S-11/2019

Dómur

Mál þetta var fyrst dómtekið mánudaginn 11. mars sl. en þar sem ekki var lagður dómur á það innan lögmælts frests var það endurflutt og dómtekið að nýju föstudaginn 21. júní sl. Málið er höfðað með ákæru Héraðssaksóknara á hendur S-kk-þgf B-kk-þgf, kt. 0000000000, […], […] „fyrir tilraun til manndráps og vopnalagabrot, með því að hafa laugardaginn 3. nóvember 2018, utan við Arion banka við Geislagötu 5 á Akureyri, ítrekað lagt til X, kt. 0000000000, með stunguvopni sem ákærði hafði í vörslum sínum, sem var með 3,5 sm löngu tvíeggja blaði, og stungið hann með því bæði í höfuð og búk og auk þess slegið til hans með vinstri hendi og sparkað í hann, allt með þeim afleiðingum að X hlaut samtals tíu skurðsár og tvö aðskilin höfuðkúpubrot, annað undir skurði um vinstra gagnauga og hitt vinstra megin um hnakka þar sem sjá mátti kúlu en ekki skurð. Skurðsárin voru eftirtalin; um 78 sm langur, djúpur, rykkjóttur skurður aftanvert og neðan við vinstra kjálkabarð sem skar í sundur munnvatnskirtil og að hluta í sundur kjálkavöðva og olli slagæðablæðingu, um 78 sm langur, djúpur, beinn skurður um vinstra gagnauga í hársverði sem náði alveg inn að beini, um 4 sm langur, djúpur skurður yfir vinstra kinnbeini sem náði inn að beini, um 3 sm djúpur skurður á hægri kinn, um 34 sm langur, meðaldjúpur skurður um vinstri kinn, yfirborðslægur skurður ofanvert um vinstra bak, yfirborðslægur skurður rétt hægra megin við miðlínu á baki, um 1 sm langur yfirborðslægur skurður um vinstri kinn í línu við munnvik, um 1 sm langur yfirborðslægur skurður um vinstra viðbein og um 2 sm yfirborðslægt sár á hársverði.“

Í ákæru eru framangreind brot talin varða við 211. gr., sbr. 20. gr., almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og b lið 2. mgr. 30. gr., sbr. 1. mgr. 36. gr. vopnalaga nr. 16/1998.

Þá er þess krafist í ákæru að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar og verði gert að sæta upptöku samkvæmt 1. mgr. 37. gr. vopnalaga nr. 16/1998 á umræddu stunguvopni sem lögregla lagði hald á við rannsókn málsins.

Í málinu er höfð uppi einkaréttarkrafa af hálfu X, kt. 0000000000, þess efnis að ákærða verði gert að greiða honum bætur að fjárhæð 5.243.040 krónur auk vaxta skv. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá tjónsdegi til þess dags er mánuður er liðinn frá dagsetningu bótakröfunnar og dráttarvaxta skv. 9. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags, sbr. 6. gr. laganna. Þá er þess krafist að ákærða verði gert að greiða hæfilegan kostnað vegna starfa skipaðs réttargæslumanns, auk ferðakostnaðar og að teknu tilliti til virðisaukaskatts.

Ákærði krefst aðallega sýknu en til vara vægustu refsingar sem lög leyfa. Aðallega krefst hann frávísunar á bótakröfu en til vara sýknu en að því frágengnu að bótakrafan sæti lækkun. Þá krefst hann sýknu af vaxtakröfu en til vara mótmælir hann viðmiðunar tímamörkum vaxta vegna þeirrar kröfu. Loks krefst ákærði að sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði þar með talin hæfileg málsvarnarlaun til handa skipuðum verjanda. Ákærði mótmælir ekki upptökukröfu ákæruvalds.

I

Í máli þessu er aðdragandi þessa atburðar sem varð tilefni máls þessa og eftirmál að mestu óumdeild. Verður þeim því lýst hér í einu lagi í tímaröð eins og þau birtast í gögnum málsins og skýrslum fyrir dómi. Nokkrum dögum áður en sá atburður átti sér stað sem hér er rætt um kom ákærði, ásamt þáverandi kærustu sinni, vitninu A, til Akureyrar. Að sögn ákærða var það ætlun þeirra að setjast hér að og hætta neyslu fíkniefna og áfengis. Það gekk ekki eftir og munu þau bæði hafa verið í neyslu í aðdraganda þess atburðar sem hér er um fjallað. Ákærði og brotaþoli þekktust ekki fyrir en þeir hittust fyrst í íbúð í eigu tiltekins ættingja vitnisins A tveimur dögum fyrir atburðinn, en þangað kom ákærði ásamt henni. Áttu þeir þar orðaskipti og kom fram hjá ákærða að brotaþoli hafi verið ógnandi í hans garð og haft orð á því að hann myndi berja ákærða. Kannaðist brotaþoli við orðaskipti í þessa veru en kvaðst hafa beðið ákærða afsökunar á því ef honum hafi fundist hann ógnandi. Einnig kom fram hjá brotaþola að það hafi verið ákærði sem hafi komið og verið með læti í umræddri íbúð þannig að ummælin hafi sprottið úr því. Brotaþoli kvað einnig hafa komið fram í samskiptum hans við ákærða að ákærði væri alltaf með hníf á sér, en brotaþoli kvaðst ekki hafa séð hnífinn. Vitnið A lýsti því að daginn fyrir umræddan atburð hafi hún og ákærði hætt saman. Hafi ákærði beitt hana ofbeldi og hún því farið frá dvalarstað þeirra og haldið í íbúð ættingja síns þar sem fyrir hafi verið, auk hans brotaþoli og annar maður en þeir hafi verið að aðstoða við parketlagningu. Brotaþoli kvað vitnið A hafa sagt frá umræddu ofbeldi þarna um kvöldið. Framangreint fólk dvaldi saman í umræddri íbúð þarna um kvöldið og nóttina og munu fíkniefni og áfengi hafa verið höfð um hönd. Daginn eftir, laugardaginn 3. nóvember 2018, fóru brotaþoli og vitnið A á sólbaðsstofu nálægt miðbæ Akureyrar. Komu þau akandi á bifreið sem vitnið A og ákærði höfðu að sögn fest sameiginlega kaup á stuttu áður. Kvaðst brotaþoli þá hafa verið undir áhrifum róandi lyfja auk þess sem hann hafi drukkið bjór. Fyrir liggur að meðan brotaþoli dvaldi á sólbaðsstofunni sofnaði hann í tvígang þannig að starfsmenn þar áttu erfitt með að vekja hann. Er brotaþoli og vitnið A fóru út af sólbaðsstofunni beið ákærði þar fyrir utan.

Ákærði kvaðst hafa verið undir áhrifum fíkniefna umræddan dag. Hann hafi veitt bifreið A athygli þar sem hún hafi staðið nálægt sólbaðsstofu og hafi dregið þá ályktun að A væri þar og því beðið eftir henni. Liggur fyrir að er brotaþoli og A komu út af sólbaðsstofunni var ákærði þar fyrir. Áttu hann og A orðastað og vildi ákærði að A greiddi honum tiltekna skuld vegna kaupa á bifreið. Gengu þau að nálægum hraðbanka til að A gæti tekið þar út peninga. Áttu þau í deilum eins og vitni sem var að ljúka viðskiptum sínum í viðkomandi hraðbanka bar um og fóru deilurnar stigvaxandi að mati vitnisins. Brotaþoli stóð álengdar og fylgdist með, er ákærði og A stóðu við hraðbankann. Fyrrnefnt vitni lauk sínum viðskiptum og hvarf á braut. Í kjölfarið hófst sú atburðarás sem leiddi til ákærumáls þessa.

Í málinu liggja fyrir tvær myndbandsupptökur úr öryggismyndavélum við umræddan hraðbanka þar sem atburðarás sést frá tveimur sjónarhornum. Þá komu fjögur vitni fyrir dóminn sem stóðu álengdar og fylgdust með. Tveir menn sem komu út af sólbaðsstofu þeirri sem fyrr er nefnd og starfskona nærliggjandi hótels, ásamt annarri konu sem þar var stödd.

Upplýst er í málinu að ákærði var með á sér eggvopn. Blað vopnsins er lítið (3,5 sentimetrar á lengd), en beitt og tvíeggja með hvössum oddi. Vopnið er geymt í hörðu slíðri. Handfang vopnsins er mjótt og virðist gert til að haldið sé á því milli fingra og blaðið standi út á milli fingranna. Kom fram hjá vitninu A að ákærði hefði fengið umræddan hníf hjá henni, en um sé að ræða hálsmen sem hún hafi keypt og átt. Ákærði og vitnið A báru um að ákærði hefði ávallt verið með þetta áhald á sér. Kvaðst ákærði hafa notað blaðið til að „fá sér í nös“ en hann hafi ekki litið á þetta sem vopn og hafi aldrei ógnað neinum með því.

Ákærði lýsir því svo að hann hafi verið þarna staddur til að hitta vitnið A í þeim tilgangi að fá hana til að taka út peninga til að borga honum fyrir hennar hlut í bifreið þeirri sem þau hefðu sameiginlega fest kaup á. Þau hafi verið að deila um þetta en brotaþoli hafi staðið þar nærri og fylgst með. Kvað ákærði að honum hafi fundist návist brotaþola óþægileg, enda um að ræða mann sem hefði verið ógnandi við hann er hann hafi komið í íbúð ættingja vitnisins A, eins og fyrr er lýst. Kvað hann brotaþola hafa ráðist á sig með hnefahöggum og hafi hann gripið til eggvopnsins til að verja sig. Hann hafi óttast brotaþola.

Brotaþoli lýsti því að er ákærði hafi komið þarna að þá hafi hann ekki viljað fara heldur hafi fylgst með, einkum þar sem honum hafi verið kunnugt um að ákærði bæri á sér hníf en einnig þar sem vitnið A hefði sagt honum að ákærði hafi beitt hana ofbeldi. Hann hafi því ekki viljað skilja hana eftir í þessum aðstæðum. Hann kvað ákærða hafa verið þarna með fullyrðingar um að brotaþoli og vitnið A ættu í einhverju sambandi. Brotaþoli kvaðst lítið muna eftir átökunum milli hans og ákærða.

Í myndbandi því sem fyrr er vísað til sést að brotaþoli stendur álengdar og ákærði snýr sér að honum. Einhver orðaskipti sýnast eiga sér stað og ákærði sveiflar fæti í átt til brotaþola, sem þá stendur nokkrum metrum frá. Brotaþoli bregst við með því að ganga ákveðið að ákærða og kýla hann í andlitið. Þeir takast á og ákærði fellur við og er brotaþoli ofaná honum og er að slá hann í andlitið. Þarna beitir ákærði hníf sínum í fyrsta skipti og sést hvernig hann stingur hnífnum í bak brotaþola. Þeir standa svo upp og átök milli þeirra halda áfram í nokkrar mínútur og berast um svæðið. Vitni bera um að átökunum hafi svo skyndilega lokið með því að ákærði gengur ákveðið brott en brotaþoli gengur að sólbaðsstofunni og er alblóðugur. Lögregla var kölluð á vettvang og var farið með brotaþola á sjúkrahús. Ákærði gekk sem leið lá að dvalarstað sínum, sem er þarna skammt frá, skildi þar eftir hnífinn og fór síðan í næstu verslun og óskaði eftir aðstoð við að kalla á sjúkrabifreið. Lögregla handtók ákærða, fékk heimild hans til að leita á dvalarstað hans og fann þar umræddan hníf. Ákærði var úrskurðaður í gæsluvarðhald í framhaldi.

Brotaþoli var fluttur á sjúkrahús og gekkst þar undir tvær aðgerðir. Í fyrirliggjandi ákverkavottorði kemur fram að hann hafi fengið þá áverka sem taldir eru upp í ákæruskjali. Lýsir læknir áverkum þannig í samantekt sinni í vottorði sínu að um hafi verið að ræða fjölmarga skurði um andlit og bak. Þeirra markverðastir séu djúpur skurður neðan við vinstra kjálkabarð sem náð hafi í gegn um munnvatnskirtil og vöðva og liggi því nálægt ytri hóstarbláæð. Einnig sé markverður skurður um vinstra gagnauga sem sé djúpur og hafi flísast úr höfuðkúpu þar undir. Einnig hafi verið ótilfært höfuðkúpubrot um hnakka vinstra megin. Læknirinn kveður þetta vera alvarlega áverka sem valdið hafi mikilli blæðingu og séu þeir lífshættulegir í eðli sínu í ljósi staðsetningar og þess hve nálægt stórum slagæðum þeir séu. Hafi brotaþoli þarfnast bráðrar skurðaðgerðar í svæfingu til að kortleggja útbreiðslu áverka og ná stjórn á blæðingu. Kemur fram að það sé álit læknisins að skurðirnir samræmist árás með eggvopni, en einnig sé kúla og höfuðkúpubrot um hnakka vinstra megin sem samræmist heldur sljóum áverka. Fram kemur að brotaþoli hafi haft verki og stjarfa í kjálkavöðva sem valdið hafi erfiðleikum við að matast nokkra daga eftir innlögn. Er brotaþoli var inniliggjandi á sjúkrahúsinu hafi hann jafnframt verið metinn af háls, nef og eyrnaskurðlækni sem ekki hafi merkt markverðan skyn eða hreyfitaugaskaða og hafi talið miðað við staðsetningu skurða að meginrás parotis munnvatnskirtils væri óskemmd, en þó hafi borið nokkuð á munnþurrki fyrstu daga eftir innlögn. Fram kom að brotaþoli þurfti að dvelja á sjúkrahúsinu í þrjá daga.

Í málinu liggur einnig fyrir læknisvottorð vegna skoðunar á ákærða sem fór fram daginn eftir umræddan atburð. Á höfði og hálsi var hann með hrufl á hvirfli með storknuðu blóði. Um eins sentimetra grunnur skurður við hægra gagnauga, eins sentimetra grunnur skurður á hægri kjálka. Ákærði hafi tjáð lækni að hann væri með verk við vinstra gagnauga en þar finnur læknirinn ekki merki um yfirborðsáverka. Á hálsinum sjáist grunnt sár vinstra megin. Skurður sé á hægri helming efri varar. Á búk hafi verið grunnur skurður á efri hluta hægri brjóstkassa og sár ofarlega á vinstri hluta baks. Á útlimum sé grunnt sár á olnboga vinstri handar og lítill marblettur ofarlega á hægra læri. Þá er greint frá hrufli á handarkjúkum og einn eins sentimetra skurður. Skráir læknirinn að ákærði kvarti ekki undan verk við skoðun nema við vinstra gagnaugað og kveðist vera almennt heilbrigður. Hann hafi útskýrt áverka með þeim hætti að þeir séu eftir hnúa og hann segi að hann hafi hlotið þessa áverka í gærkvöldi.

Óumdeilt er í málinu að ákærði var undir áhrifum fíkniefna og lyfja á verknaðarstundu og var þetta einnig staðfest með matsgerð, en ekki þykir ástæða til að tíunda þetta nánar hér. Þá er og óumdeilt að brotaþoli var undir áhrifum áfengis og róandi lyfja.

II

Eins og að framan greinir hefur brotaþoli, X, uppi bótakröfu í máli þessu að þeirri fjárhæð sem að framan getur. Er krafan sundurliðuð með þeim hætti að hún sé vegna 5.000.000 króna miskabótakröfu og 243.040 sé krafa vegna málskostnaðar lögmanns ásamt virðisaukaskatti. Krafist er vaxta frá tjónsdegi en dráttarvaxta frá því mánuður var liðinn frá dagsetningu kröfunnar.

Í bótakröfunni vísar réttargæslumaður til þess læknisvottorðs sem að framan er rakið. Er þá vísað til þess að við ritun bótkröfunnar sé brotaþoli að reyna að ná líkamlegri og andlegri heilsu. Hann njóti aðstoðar sjúkrahússins á Akureyri í því sambandi. Hætt sé við því að mikil og ljót öramyndun í andliti hans eftir árás ákærða muni fylgja honum um aldur og ævi. Ljóst sé einnig að að brotaþoli hafi orðið fyrir miklu andlegu áfalli við árás ákærða. Hann hafi sótt sér aðstoð til sjúkrahússins og muni einnig leita aðstoðar sálfræðings til að vinna úr áfallinu. Sambýliskona hans og börn hafi átt afar erfitt vegna málsins. Hafi það ekki bætt úr skák að myndband af árásinni hafi verið birt á vefsíðu fréttamiðils og hafi sambýliskona brotaþola fengið áfall er hún hafi séð myndskeiðið.

Kemur og fram í bótakröfu að brotaþoli hafi orðið fyrir ólögmætri meingerð af hálfu ákærða sem hann eigi ekki að þurfa að þola bótalaust. Atlaga ákærða hafi verið tilefnislaus og hrottaleg auk þess að vera lífshættuleg. Brot ákærða feli í sér tilraun til manndráps eða stórfellda líkamsárás sem leitt hafi til alvarlegra áverka brotaþola og alvarlegs andlegs áfalls. Vísað er til 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 varðandi miskabótakröfu og til 1. gr. sömu laga varðandi lögmannskostnað.

III

Sýknukrafa ákærða er byggð á sjónarmiðum um nauðvörn, sbr. 12. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þá byggir ákærði á að þó til sakfellingar komi þá beri að heimfæra brot ákærða til 218. gr. almennra hegningarlaga en ekki til 211. gr. sömu laga, sbr. 20. gr. eins og gert sé í ákæru. Aldrei hafi verið ætlun ákærða að valda dauða brotaþola. Hann hafi verið í átökum við brotaþola, sem brotaþoli hafi átt frumkvæði að. Ákærða hafi staðið ógn af brotaþola og hafi viðbrögð hans ráðist af því. Hann kvaðst og aldrei hafa litið á það áhald sem hann notaði sem vopn.

Varðandi bótakröfu leggur ákærði áherslu á að brotaþoli hafi ráðist á hann að fyrra bragði og hljóti það að koma til skoðunar ef afstaða verði tekin til bótakröfunnar. Hljóti brotaþoli að bera einhverja eigin sök í málinu.

IV

Í 211. gr. almennra hegningarlaga greinir að hver sem sviptir annan mann lífi skuli sæta fangelsi, ekki skemur en fimm ár, eða ævilangt. Í 1. mgr. 20. gr. sömu laga greinir að hver sá sem tekið hafi ákvörðun um að vinna verk, sem refsing sé lögð við í lögunum, hafi, þegar brotið sé ekki fullkomnað, gerst sekur um tilraun til þess. Þá segir í 2. mgr. sama lagaákvæðis að fyrir tilraun til brots megi dæma lægri refsingu en mælt sé um fullframin brot. Skuli það einkum gert, þegar af tilrauninni megi ráða, að brotamaðurinn sé ekki eins hættulegur og vilji hans ekki eins harðnaður og ætla megi að sé um menn sem fullfremji slík brot.

Í máli þessu liggur fyrir að ákærði, sem átti í átökum við brotaþola, greip til eggvopns sem hann hafði meðferðis og beitti því. Liggja fyrir í málinu, eins og að framan er nánar lýst, vottorð um áverka þá sem af hlutust og er enginn vafi á því að mati dómsins að áverkarnir urðu fyrir tilstilli ákærða. Skipta hér mestu skurðsár á hálsi sem nær frá eyra niður á miðjan kjálka. Er það mat dómsins að þessi áverki einn og sér sé þess eðlis að tilviljun ein hafi ráðið því að ekki hlaust bani af honum. Þá er það mat dómsins, þó ekki liggi fyrir skýrlega að það hafi verið ásetningur ákærða að bana brotaþola, að hann hafi veitt honum umræddan áverka af fullkomnu skeytingarleysi um afleiðingar atlögunnar. Er hér ekki unnt að líta aðeins til þess hvernig áverka leiddi í raun af atlögunni og nauðsynlegt að horfa einnig til þess hvað hefði getað orðið en telja verður augljóst að atlaga, eins og þessi, með eggvopni að hálsi manns, sé í eðli sínu lífshættuleg. Það er því mat dómsins að ákæruvald hafi réttilega heimfært brot ákærða til refsiákvæðis í ákæru sem tilraun til manndráps. Þá er það mat dómsins að alla þá áverka sem lýst er í ákæruskjali megi rekja til árásar ákærða á brotaþola og þar með talið höfuðkúpubrot sem brotaþoli fékk við að falla á hnakkann í átökunum. Verður umræddur áverki talinn bein afleiðing af árás ákærða með umræddu eggvopni og þannig hafa orðið fyrir tilverknað ákærða.

Í 1. mgr. 12. gr. almennra hegningarlaga er mælt fyrir um að það verk sé refsilaust, sem menn vinni af neyðarvörn, að því leyti sem það hafi verið nauðsynlegt til þess að verjast eða afstýra ólögmætri árás, sem byrjuð sé eða vofi yfir, enda hafi ekki verið beitt vörnum, sem séu augsýnilega hættulegri en árásins og tjón það, sem af henni hafi mátt vænta, hafi gefið ástæðu til. Þá greinir í 2. mgr. sama lagaákvæðis að hafi maður farið út fyrir takmörk leyfilegrar neyðarvarnar, og ástæða þess hafi verið sú, að hann hafi verið svo skelfdur eða forviða, að hann hafi ekki getað fullkomlega gætt sín, skuli honum ekki refsað.

Fyrir liggur í málinu að brotaþoli veittist að ákærða með hnefahöggum. Þau viðbrögð ákærða að taka til varna með eggvopni beita því með þeim hætti sem gert var í umrætt sinn getur fjarri því talist falla undir skilyrði neyðarvarnar samkvæmt tilvitnuðu ákvæði þá þykir árás ákærða líka langt frá þeim aðstæðum sem 2. mgr. lagaákvæðisins fjallar um. Er því ekki fallist á með ákærða að sjónarmið um neyðarvörn geti með réttu haft áhrif á refsiákvörðun í máli þessu.

Vopn það sem ákærði bar lætur ekki mikið yfir sér en er augljóslega að mati dómsins „stunguvopn“ og er fallist á með ákæruvaldinu að handhöfn ákærða á því feli í sér brot á þeim ákvæðum vopnalaga sem til er vísað í ákæru. Fær þessi niðurstaða dómsins einnig stuðning í því að ákærði beitti áhaldinu sem vopni í umrætt sinn og olli með því umtalsverðum áverkum. Þá ber einnig að fallast á kröfu ákæruvaldsins um upptöku á umræddu vopni með vísan til þess lagaákvæðis sem nefnt er í ákæru.

Með vísan til framangreinds verður ákærði sakfelldur fyrir þau brot sem honum eru gefin að sök í ákæru og eru þar réttilega heimfærð til refsiákvæða.

Samkvæmt sakavottorði ákærða var því frestað skilorðsbundið að gefa út ákæru á hendur honum 19. apríl 2010 vegna gruns um brot á 244. gr. almennra hegningarlaga og laga um ávana og fíkniefni. Þá var ákærði dæmdur 20. október 2011 í 12 mánaða fangelsi fyrir brot gegn 252. gr., sbr. 20. gr., 252. gr., 1. mgr. 257. gr. og 244. gr. almennra hegningarlaga auk brota á 4. mgr. 37. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 og laga nr. 65/1974 um ávana og fíkniefni. Þá hlaut ákærði fimm mánaða fangelsisdóm, skilorðsbundið til tveggja ára 24. maí 2013 en með þeim dómi var dæmd upp 120 daga reynslulausn. Þá gerði ákærði sátt um greiðslu sektar fyrir brot gegn lögum um ávana og fíkniefni 26. ágúst 2013. Loks var ákærði dæmdur í sex mánaða fangelsi skilorðsbundið í tvö ár 6. desember 2016 en með þeirri refsingu var skilorðsdómur frá 24. maí 2013 dæmdur upp. Þá var ákærði dæmdur 27. febrúar 2019 í fangelsi í 15 mánuði fyrir brot gegn 1. mgr. 218. gr. b og 245 gr. almennra hegningarlaga en sá dómur var hegningarauki við dóm frá 6. desember 2016 og var síðastnefndur dómur einnig dæmdur upp. Brot það sem hér er dæmt fyrir er framið áður en síðastnefndur dómur féll og ber því að ákveða ákærða hegningarauka við þann dóm, sbr. 78. gr. almennra hegningarlaga.

Brot ákærða sem hann er nú sakfelldur fyrir eru hrottaleg og bera vott um skeytingarleysi gagnvart lífi og heilbrigði annars manns. Þykir refsing hans nú hæfilega ákveðin með hliðsjón af öllu því sem fyrr greinir fangelsi í sex ár. Frá refsingunni dregst sá tími sem ákærði sætti gæsluvarðhaldi vegna málsins eins og nánar greinir í dómsorði.

Árás ákærða á brotaþola hefur augljóslega valdið honum miska í skilningi 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 og er ekki unnt að fallast á með ákærða, eins og hér stendur á, að sú staðreynd að brotaþoli réðst að fyrra bragði á ákærða, eigi að hafa áhrif á ákvörðun fjárhæðar miskabóta í málinu. Er horft til þess að árásin var lífshættuleg og hefur valdið brotaþola varanlegum andlitsskaða. Því er hafnað að sú staðreynd að brotaþoli átti upptök að átökum geti haft áhrif á fjárhæð miskabóta eða skyldu til að greiða þær. Með hliðsjón af þessu og því sem að framan er getið um atvik að árásinni og afleiðingar hennar þykja miskabætur hæfilega ákveðnar 1.200.000 krónur. Undir rekstri málsins var brotaþola skipaður réttargæslumaður og telst þóknun hans til sakarkostnaðar. Er því ekki fallist á þann hluta bótakröfu brotaþola sem bæta á lögmannskostnað. Bótafjárhæðin skal bera vexti og dráttarvexti í samræmi við það sem nánar greinir í dómsorði.

Í ljósi framangreindrar niðurstöðu verður ákærða gert að greiða allan sakarkostnað málsins, utan þann kostnað sem leiddi af endurflutningi þess fyrir dómi en sá hluti sakarkostnaðar verður lagður á ríkissjóð. Verður ákærði því dæmdur til greiðslu sakarkostnaðar að fjárhæð 5.352.048 krónur. Eru það málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans, J-kk-ef B-kk-ef K-kk-ef lögmanns, að fjárhæð 3.008.060 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti, þóknun til skipaðs réttargæslumanns brotaþola, G-kk-ef S-x-x R-kk-ef lögmanns, að fjárhæð 1.159.400 krónur, með virðisaukaskatti auk ferða og dvalarkostnaðar þess fyrrnefnda að fjárhæð 90.418 krónur og ferðakostnaðar þess síðarnefnda að fjárhæð 46.127 krónur. Að auki ber ákærða að greiða útlagðan sakarkostnað ákæruvalds að fjárhæð 1.048.043 krónur.

Úr ríkissjóði greiðist sá hluti málsvarnarlauna verjanda og þóknunar skipaðs réttargæslumanns brotaþola sem leiddi af endurflutningi málsins að fjárhæð 66.960 krónur til hvors þeirra og kemur sú greiðsla til viðbótar þeirri ákvörðun málsvarnarlauna og þóknunar sem fyrr er getið og ákærða ber að greiða.

H-kk-nf B-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan kl. 15.00 miðvikudaginn 26. júní 2019 í dómsal A, Hafnarstræti 107, 4. hæð, Akureyri.

D Ó M S O R Ð :

Ákærði, S-kk-nf B-kk-nf, sæti fangelsi í sex ár, en frá refsingunni dregst gæsluvarðhald sem ákærði sætti vegna málsins frá 4. nóvember 2018 til 1. apríl 2019.

Upptækt er gert til ríkissjóðs stunguvopn það sem lögregla lagði hald á við rannsókn málsins.

Ákærði greiði sakarkostnað að fjárhæð 5.352.048 krónur, sem eru 3.008.060 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti, vegna þess hluta málsvarnarlauna skipaðs verjanda hans, J-kk-ef B-kk-ef K-kk-ef lögmanns sem ákærða ber að greiða, auk ferða og dvalarkostnaðar verjandans að fjárhæð samtals 90.418 krónur, þóknun til skipaðs réttargæslumanns brotaþola, G-kk-ef S-x-x R-kk-ef lögmanns, að fjárhæð 1.159.400 krónur, með virðisaukaskatti, auk ferðakostnaðar þess síðarnefnda, samtals að fjárhæð 46.127 krónur og loks útlagður sakarkostnaður ákæruvalds samtals að fjárhæð 1.048.043 krónur. Úr ríkissjóði greiðist sakarkostnaður vegna málsvarnarlauna verjanda og þóknunar skipaðs réttargæslumanns brotaþola vegna endurflutnings málsins 66.960 krónur til hvors þeirra og er virðisaukaskattur meðtalinn í þeirri fjárhæð.

Ákærði greiði X, 1.200.000 krónur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 3. nóvember 2018 til 13. janúar 2019, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði greiði sakarkostnað að fjárhæð 5.352.048 krónur, sem eru 3.008.060 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti, vegna þess hluta málsvarnarlauna skipaðs verjanda hans, J-kk-ef B-kk-ef K-kk-ef lögmanns sem ákærða ber að greiða, auk ferða og dvalarkostnaðar verjandans að fjárhæð samtals 90.418 krónur, þóknun til skipaðs réttargæslumanns brotaþola, G-kk-ef S-x-x R-kk-ef lögmanns, að fjárhæð 1.159.400 krónur, með virðisaukaskatti, auk ferðakostnaðar þess síðarnefnda, samtals að fjárhæð 46.127 krónur og loks útlagður sakarkostnaður ákæruvalds samtals að fjárhæð 1.048.043 krónur. Úr ríkissjóði greiðist sakarkostnaður vegna málsvarnarlauna verjanda og þóknunar skipaðs réttargæslumanns brotaþola vegna endurflutnings málsins 66.960 krónur til hvors þeirra og er virðisaukaskattur meðtalinn í þeirri fjárhæð.

Ákærði greiði X, 1.200.000 krónur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 3. nóvember 2018 til 13. janúar 2019, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.