E-9114/2009

Mál þetta, sem dómtekið var 9. september sl., er höfðað fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur af Fönn ehf., Skeifunni 11, Reykjavík, á hendur Hveraskálanum ehf., Víðiteigi 16, Mosfellsbæ, með stefnu birtri 28. júlí 2009.

Dómkröfur stefnanda eru þær að hið stefnda einkahlutafélag verði dæmt til að greiða stefnanda skuld að fjárhæð kr. 505.014, ásamt dráttarvöxtum samkvæmt ákvörðun Seðlabanka Íslands á hverjum tíma um grunn dráttarvaxta og vanefndaálags, sbr. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, af kr. 505.014 frá 13. febrúar 2009 til greiðsludags.

Þá er krafist vaxtavaxta samkvæmt 12. gr. sömu laga er leggist við höfuðstól á 12 mánaða fresti, auk málskostnaðar samkvæmt mati dómsins.

Dómkröfur stefnda eru þær að hann verði sýknaður af kröfum stefnanda og honum dæmdur málskostnaður úr hendi stefnanda að skaðlausu að mati réttarins.

Með úrskurði uppkveðnum 15. febrúar 2010 var hafnað kröfu stefnda um frávísun málsins.

Málsatvik

Stefnandi er alhliða þvottahús og efnalaug (efnahreinsun). Stefnandi býður einnig upp á leigu á borðdúkum, handklæðadreglum og gólfmottum. Stefndi rekur veitingahús í skíðaskálanum í Hveradölum. Aðilar áttu með sér viðskipti um árabil þar sem stefnandi tók að sér að þvo þvott fyrir stefnda. Viðskiptum aðila lauk í maí 2008.

Málið snýst um kröfu stefnanda á hendur stefnda um greiðslu skaðabótaverðs dúka og servíetta, sem stefnandi heldur fram að stefndi hafi haft á leigu og ekki skilað er viðskiptum aðila lauk. Stefndi mótmælir kröfu stefnanda og heldur því fram að einungis hafi verið um þvottaþjónustu að ræða, en ekki útleigu og allt lín sem þvegið var hafi verið í eigu stefnda.

Málsástæður og lagarök stefnanda

Kröfu sína í málinu byggir stefnandi á reikningi, dags. 13. febrúar 2009, að fjárhæð 505.014 kr., þar sem skaðabótaverð fyrir dúka og servíettur eru skilgreind og sundurliðuð þannig:

Skaðab. verð dúka 1,40x1, 60 m 160 stk. 2.204,82 352.771

Skaðab. verð servíettur 263 stk. 201,00 52.863

Virðisaukaskattur 99.380

505.014

Um lagarök fyrir kröfunni er vísað til meginreglu kröfuréttarins um efndir fjárskuldbindinga, sem eigi m.a. lagastoð í 45., 47. og 54. gr. laga nr. 50/2000 og lögum nr. 42/2000. Um gjalddaga kröfunnar er einkum vísað til meginreglu 49. gr. laga nr. 50/2000.

Kröfur um dráttarvexti, þ.m.t. vaxtavexti, styður stefnandi við ákvörðun Seðlabanka Íslands á hverjum tíma um grunn dráttarvaxta og vanefndaálags, sbr. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, með síðari breytingum. Krafan um málskostnað er studd við 1. mgr. 130. gr. laga 91/1991 um meðferð einkamála. Varðandi varnarþing er vísað til 33. gr. laga nr. 91/1991.

Tekið er fram að skuld þessi hafi ekki fengist greidd þrátt fyrir innheimtutilraunir og sé því nauðsynlegt að höfða mál til greiðslu hennar.

Málsástæður og lagarök stefnda

Sýknukrafa stefnda er reist á því að reikningurinn sé tilhæfulaus og rangur. Engum viðskiptum hafi verið til að dreifa á árinu 2009 milli aðila. Reikningurinn sé ennfremur þannig að hann sé óskiljanlegur og óglöggur. Stefndi neitar því með öllu að hafa átt viðskipti við stefnanda á árinu 2009. Stefnanda beri að sanna að krafa hans eigi við rök að styðjast en engum skjölum sé til að dreifa eða sönnunargögnum sem renna stoðum undir kröfugerð stefnanda, hvorki í efnismeðferð málsins né í framlögðum gögnum. Af hálfu stefnda sé því lýst yfir að hann skuldi stefnanda ekki neitt og hann hafi ávallt greitt fyrir alla þjónustu á árinu 2008. Stefndi telur að hér sé um mistök að tefla og krafan eigi að beinast að einhverjum öðrum aðila, en reikningurinn sé stílaður á Hveraskála, Veghús 31, íbúð 306, 112 Reykjavík. Hveraskálinn ehf., stefndi í málinu, sé annar aðili og sé því sýknukrafan byggð á 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991 vegna aðildarskorts. Af hálfu stefnda er vísað til laga nr. 91/1991, einkum 80. gr., sbr. 100. gr. laganna. Þá sé ennfremur vísað til almennra reglna um sönnun en ljóst sé að engum sönnunarfærslum sé til að dreifa af hálfu stefnanda til rökstuðnings fyrir kröfugerð á hendur stefnda. Varðandi málskostnað er vísað til 1. mgr. 130. gr. og 1. mgr. 131. gr. laga nr. 91/1991. Vaxtakröfu er sérstaklega mótmælt sem tilhæfulausri og rangri.

Niðurstaða

Í reikningskröfu stefnanda á hendur stefnda er reikningsfjárhæðin sundurliðuð og skilgreind með þeim hætti að um sé að ræða skaðabótaverð fyrir dúka og servíettur auk virðisaukaskatts, alls að fjárhæð 505.014 kr. Telur stefndi að kröfunni sé ranglega að sér beint og beri því að sýkna vegna aðildarskorts. Óumdeilt er að aðilar áttu viðskipti sín á milli og hinn umdeildi reikningur ber kennitölu stefnda sem viðskiptamanns. Verður því ekki á það fallist að sýkna beri stefnda vegna aðildarskorts.

Stefndi byggir sýknukröfu sína einnig á því að reikningurinn sé tilhæfulaus og rangur og engum viðskiptum hafi verið til að dreifa á árinu 2009 milli aðila. Þá neitar stefndi því með öllu að hann hafi í vörslum sínum leigudúka og servíettur frá stefnanda. Eru aðilar algjörlega á öndverðum meiði hvað það atriði varðar.

Fyrir dómi hefur A-kk-nf G-kk-nf, framkvæmdastjóri stefnanda, skýrt frá því að stefndi hafi átt í viðskiptum við stefnanda í mörg ár. Stefndi hafi verið með allan þvott hjá stefnanda, auk þess sem stefndi hafi leigt af stefnanda dúka og servíettur. Þegar hann hætti viðskiptum við stefnanda í maí 2008 hafi hann legið með töluvert magn af dúkum og servíettum frá stefnanda, sem hann skilaði ekki og hafi ekki skilað ennþá þrátt fyrir ítrekaðar beiðnir þar um. Hafi honum verið sendur reikningur vegna þessa. Á þeim reikningi sé tilgreint skaðabótaverð dúka samkvæmt gjaldskrá stefnanda. Árið 2005 hafi stefnandi keypt sértaklega 160 dúka til afnota fyrir stefnda.

Fyrir dómi kvaðst R-kk-nf V-kk-nf G-kk-nf, framkvæmdastjóri stefnda, ekki kannast við að hafa leigt dúka og servíettur af stefnanda. Viðskipti aðila hafi verið þau að stefnandi hafi þvegið fyrir stefnda dúka, servíettur og annan tilfallandi þvott. Eingöngu hafi verið um þvott að ræða en enga útleigu. Það lín sem notað hafi verið hjá stefnda hafi verið í hans eigu. Stefndi hafi greitt fyrir þvottaþjónustu hjá stefnanda og verið í mánaðarlegum viðskiptum. Allir þeir dúkar sem voru notaðir voru eign stefnda og hafi fylgt rekstrinum frá árinu 2004. Aðilar hafi verið í viðskiptum frá 2004 þar til í maí 2008.

Fyrir dómi skýrði vitnið Þ-kk-nf H-kk-nf, verkstjóri hjá stefnanda, frá því að hann hefði komið mikið að samskiptum á milli þvottahússins og stefnda. Um hafi verið að ræða góð viðskipti til margra ára. Fullyrti vitnið að stefndi hafi verið með dúka og servíettur frá stefnanda. Á haustmánuðum 2005 hafi stefnandi keypt dúka fyrir stefnda sem vitnið kvaðst hafa afhent framkvæmdastjóra stefnda.

Fyrir dómi hefur vitnið J-kvk-nf G. G-kvk-nf, fyrrverandi starfsmaður stefnanda, skýrt frá því að stefndi hafi fengið dúka og servíettur frá stefnanda. Stefndi hafi síðast verið í viðskiptum við stefnanda í apríl 2008 þegar dúkar voru þvegnir. Þessa dúka hafi stefnandi átt og þeim hafi ekki verið skilað. Vitnið fullyrti að engum dúkum hefði verið skilað, enda hefðu þeir þá komið til vitnisins, sem hafði umsjón með þvottinum. Vitnið kvaðst hafa haft umsjón með afgreiðslu á þessum dúkum og afhent þá til útleigu. Vitnið hafi séð um dúkaleigu hjá stefnanda og dúkar voru sóttir til vitnisins, en ekki settir fram í afgreiðslu. Vitnið sagði að framkvæmdastjóri stefnda hafi tekið við þvotti af hálfu stefnda.

Meðal gagna málsins er reikningur stefnanda á hendur stefnda, dags. 30. nóvember 2005. Ágreiningslaust er að stefndi hefur greitt þann reikning en þar eru m.a. tilgreindir leigudúkar og leiguservíettur í miklu magni.

Þegar til þessa er litið og framangreindir framburðir aðila og vitna eru virtir verður að telja nægilega í ljós leitt að stefndi hafi haft á leigu hjá stefnanda borðdúka og servíettur. Þá verður einnig talið sannað samkvæmt gögnum máls að stefndi hafi ekki, eftir að viðskiptum aðila lauk, skilað þeim dúkum og servíettum sem hann hafði á leigu hjá stefnanda. Ber stefnda því að standa stefnanda skil á endurgreiðsluverði þeirra.

Í tölvupósti A-kk-ef G-kk-ef, framkvæmdastjóra stefnanda, til R-kk-ef V-kk-ef G-kk-ef, framkvæmdastjóra stefnda, 21. janúar 2009 segir að stefnda verði sendur reikningur fyrir þeim dúkum sem stefnandi telur vera í vörslum stefnda. Er þar tilgreint að um sé að ræða 160 dúka og 263 servíettur. Hefur þeim tilgreinda fjölda ekki verið mótmælt sérstaklega af hálfu stefnda. Þá liggur fyrir í málinu reikningur úr bókhaldi stefnanda, dags. 15. nóvember 2005, vegna kaupa á 160 borðdúkum og er skráð „Skíðaskálinn“ á reikninginn. Verður því lagt til grundvallar við úrlausn málsins að um sé að ræða 160 dúka og 263 servíettur, sem stefndi hafi ekki skilað stefnanda í lok viðskipta þeirra, eins og í reikningskröfu stefnanda greinir.

Af málflutningi stefnda má ráða að hann telji tilgreint skaðabótaverð dúka samkvæmt reikningskröfu stefnanda vera of hátt. Þegar litið er til þess að einingaverð þeirra tekur mið af gjaldskrá stefnanda árið 2009 og um er að ræða dúka, sem keyptir voru árið 2005, þykir eðlilegt að miða við innkaupsverð þeirra, sem var 200.196 kr. með virðisaukaskatti samkvæmt framlögðum reikningi úr bókhaldi stefnanda. Eftir atvikum verður fallist á einingaverð á servíettum samkvæmt reikningskröfu stefnanda, sem er 65.814 kr. með virðisaukaskatti.

Samkvæmt framansögðu ber stefnda að greiða stefnanda 266.010 kr.

(200.196+ 65.814) og með þeim vöxtum sem krafist er og nánar greinir í dómsorði.

Eftir þessum úrslitum málsins ber að dæma stefnda til að greiða stefnanda málskostnað, sem ákveðst 250.000 kr. Við ákvörðun málskostnaðar hefur einnig verið tekið tillit til málflutnings um frávísunarkröfu.

E-kk-nf Ó-kk-nf héraðsdómari kvað upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð :

Stefndi, Hveraskálinn ehf., greiði stefnanda, Fönn ehf., 266.010 kr. ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 13. febrúar 2009 til greiðsludags og 250.000 kr. í málskostnað.

E-kk-nf Ó-kk-nf