E-1913/2014

I.

Mál þetta, sem var dómtekið 9. febrúar sl., er höfðað 19. maí 2014 af A, [...], gegn Verði tryggingum hf., Borgartúni 25 í Reykjavík.

Stefnandi krefst þess að viðurkenndur verði réttur hennar til fullra bóta úr ábyrgðartryggingu bifreiðarinnar X, er var tryggð hjá stefnda samkvæmt 91. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, vegna líkamstjóns er stefnandi varð fyrir í umferðarslysi 30. júní 2012. Þá krefst stefnandi málskostnaðar eins og málið væri ekki gjafsóknarmál auk virðisaukaskatts af málflutningsþóknun.

Stefndi krefst aðallega sýknu af öllum kröfum stefnanda og að stefnandi verði dæmdur til greiðslu málskostnaðar. Verði ekki fallist á kröfu um sýknu er til vara gerð krafa um að stefndi verði einungs talinn skaðabótaskyldur að hluta vegna eigin sakar stefnanda og að málskostnaður verði látinn niður falla.

II.

Málavextir eru þeir að stefnandi var ein af þremur farþegum í bifreiðinni X að morgni laugardagsins 30. júní 2012. Bifreiðinni var ekið á Reykjavegi við Hafravatn þegar ökumaður hennar missti stjórn á henni með þeim afleiðingum að bifreiðin valt og stöðvaðist á hvolfi utan vegar. Lögregla og sjúkraflutningsmenn voru kallaðir á vettvang. Ökumaðurinn gaf öndunarsýni og sýndi mælirinn að hann væri undir áhrifum áfengis. Viðurkenndi hann að hafa drukkið áfengi kvöldið áður allt fram til kl. 3:00 um nóttina. Blóðsýni voru tekin úr ökumanni á lögreglustöðinni á Hverfisgötu um klukkan 10.40 um morguninn. Samkvæmt sektargerð mun áfengismagn í blóði hans hafa mælst 1,04‰.

Það er ágreiningslaust að stefnandi var í samkvæmi í íbúð að Y í Reykjavík ásamt fleira fólki aðfaranótt laugardagsins 30. júní 2012. Áfengi var haft um hönd í samkvæminu og kveðst stefnandi hafa verið í „meðallagi ölvuð“. Þar var ökumaðurinn einnig og mun hann hafa boðið stefnanda ásamt vinkonu hennar far heim til þeirra auk þess sem hann mun hafa boðist til að keyra þriðja gestinn til vinnu. Þeirri ökuferð lauk með bílveltunni sem að framan er lýst.

Í vottorði Þ-kk-ef G. Ó-kk-ef læknis, dags. 10. október 2014, kemur fram að læknir frá heilsugæslu Mosfellsbæjar hafi farið í vitjun á slysstað. Þar segir að farþegar hafi komist klakklaust út úr bifreiðinni eftir slysið og staðið á veginum þegar læknirinn kom á vettvang. Stefnandi hafi verið flutt á heilsugæslu Mosfellsbæjar. Í vottorðinu segir að þar hafi hún kvartað undan verk í baki um einni klukkustund eftir slysið. Talsverð þreifieymsli hafi verið báðum megin við hryggjarsúlu í brjóst- og lendhrygg. Var það álit læknisins að um tognun væri að ræða og ráðlagði hann stefnanda að taka verkjastillandi og bólgueyðandi lyf. Þá var henni bent á að ef einkenni versnuðu ætti hún að leita aftur á heilsugæsluna.

Tæpu ári síðar leitaði stefnandi til Þ-kk-ef og kvaðst þá vera með slæma verki í neðanverðu brjóstbaki og efri hluta mjóbaks auk þess sem hún væri með höfuðverk. Fram kemur í vottorðinu að stefnandi hafi rakið þessa verki til bílveltunnar, en hún hafi verið heilsuhraust fyrir slysið. Fram kemur í vottorðinu að við skoðun hafi komið í ljós vöðvaeymsli við þreifingu og var greining læknisins tognun á brjósthrygg, lendhrygg og hálshrygg. Röntgenmyndir hafi ekki sýnt beináverka og hafi myndirnar verið eðlilegar. Var stefnanda ráðlagt að taka verkjastillandi og bólgueyðandi lyf auk þess sem hún fékk almennar ráðleggingar.

Stefnandi kom á ný til læknisins 19. mars 2014 og kvartaði áfram undan slæmum verkjum í baki sem hún rakti til bílveltunnar. Samkvæmt v-hk-þgf var hún mjög stirð í bakinu og sagðist stundum festast þar. Vöðvaeymsli og spenna væru á sjalvöðvasvæðum og niður með hryggsúlu báðum megin. Vísaði læknirinn henni til sjúkraþjálfara.

Með bréfi stefnda til lögmanns stefnanda 6. maí 2013 var lýst þeirri afstöðu tryggingarfélagsins að tjónþoli yrði sjálfur að bera 2/3 af tjóni sínu vegna stórfellds gáleysis hennar. Þar var vísað til 2. mgr. 88. gr. umferðalaga nr. 50/1987 og „dómaframkvæmdar um einstaklinga sem taka sér far með ölvuðum ökumanni“. Með bréfi lögmanns stefnanda 20. janúar 2014 var framangreindri afstöðu mótmælt og bent á að ökumaður hafi ekki verið ölvaður heldur undir áhrifum áfengis. Hafi stefnanda ekki verið ljóst að svo væri og var þess krafist að tryggingarfélagið endurskoðaði fyrri afstöðu sína og viðurkenndi óskerta bótaskyldu. Því var hafnað með tölvuskeyti lögmanns tryggingarfélagsins 23. janúar 2014. Var þar meðal annars vísað til yfirlýsingar ökumanns bifreiðarinnar frá 9. desember 2013 þar sem hann kvað sig og stefnanda hafa verið að drekka saman í samkvæmi sem hafi verið heima hjá stefnanda. Þá er þar vísað til þess að miðað við frásog áfengis megi reikna með að áfengismagn í blóði ökumannsins þegar slysið hafi átt sér stað hafi verið í kringum 1,2‰ og hafi hann verið ófær um að stjórna ökutæki. Hafi ástand ökumannsins ekki átt að fara fram hjá tjónþola.

III.

1. Málsástæður og lagarök stefnanda

Stefnandi reisir kröfu sína á því að samkvæmt 2. mgr. 88. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 verði bætur vegna líkamstjóns, sem valdið er með notkun bifreiðar, ekki lækkaðar nema að fyrir hendi sé ásetningur eða stórkostlegt gáleysi af hálfu tjónþola. Dómafordæmi sýni að þegar slíkt persónutjón verði á farþega sé ekki unnt að víkja frá þeirri hlutlægu ábyrgð sem kveðið sé á um í sérreglu 1. mgr. 88. gr. umferðarlaga vegna ölvunar ökumanns nema í afgerandi tilvikum. Bæði þurfi að vera fyrir hendi ótvíræð vitneskja um ölvun ökumannsins og orsakasamband á milli ölvunar og slyssins. Það að ökumaður hafi verið drukkinn nægi ekki eitt og sér til að lækka bótaábyrgð vegna tjóns á farþega í bifreiðinni.

Stefnandi hafnar því alfarið að hún beri einhverja eigin sök. Ökumaðurinn hafi sagst vera allsgáður áður en farið hafi verið af stað og hvorki í lögregluskýrslum né annars staðar komi fram að ökumaðurinn hafi sýnilega verið undir áhrifum áfengis. Engin vitni hafi borið að stefnandi hafi vitað eða átt að vita að hann hafi drukkið kvöldið áður en slysið átti sér stað. Þvert á móti liggi fyrir sú yfirlýsing stefnanda að hún hafi ekki þekkt ökumanninn og hafi talið að hann væri ódrukkinn.

Þá bendi ekkert til þess að tjónið megi rekja til ölvunar ökumannsins. Hafi ökumaðurinn játað fyrir stefnanda að hann hafi keyrt glannalega til þess að sýna sig fyrir farþegunum, en við það hafi bílinn runnið á veginum sem hafi verið laus í sér. Því sé ekki fyrir hendi orsakasamhengi svo að unnt sé að takmarka bætur vegna ætlaðs stórkostlegs gáleysis.

Stefnandi kveður stefnda bera alfarið sönnunarbyrði fyrir því að hún hafi sýnt af sér stórkostlegt gáleysi og að orsakatengsl hafi verið milli tjóns stefnanda og ölvunar ökumanns þannig að réttlætanlegt sé að skerða bætur hennar fyrir alvarlegt líkamstjón.

Komist dómurinn að því að um stórkostlegt gáleysi hafi verið að ræða og að fullnægt sé skilyrði um orsakatengsl heldur stefnandi því enn fremur fram að það sé hvorki rétt né sanngjarnt að skerða bætur til stefnanda. Samkvæmt 90. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga verði að horfa til allra aðstæðna. Stefnandi hafi verið ung og óreynd auk þess sem hún hafi verið þreytt eftir langa vökunótt þegar hún hafi þegið far sem henni og vinkonu hennar hafi verið boðið. Ekki sé hægt að ætlast til þess að hún gerði sér grein fyrir möguleikanum á því að lenda í alvarlegu slysi og láta hana bera verulegan hluta tjónsins sjálf. Þá sé mikilvægt að líta til þess að hún olli ekki slysinu, heldur hafi hún verið saklaus farþegi sem hafi lent í líkamstjóni við notkun á vélknúnu ökutæki við hættulegar aðstæður vegna glannalegs aksturs ökumanns sem hafi verið henni ókunnugur.

Á því er byggt að stefndi sé bótaskyldur gagnvart stefnanda á grundvelli ábyrgðartryggingar hjá stefnda, sbr. 91. gr. umferðarlaga nr. 50/1987. Ótvírætt sé að stefnandi hafi slasast við notkun bifreiðarinnar í skilningi 1. mgr. 88. gr. umferðarlaga. Með vísan til ofangreinds krefst stefnandi viðurkenningar á því að hún eigi rétt á fullum bótum úr hendi hins stefnda tryggingarfélags.

Um lagarök vísar stefnandi til ákvæða umferðarlaga nr. 50/1987, meginreglna skaðabótaréttar og til laga nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga. Kröfu sína um málskostnað styður stefnandi við ákvæði einkamálalaga nr. 91/1991 og lög nr. 50/1988 um virðisaukaskatt.

2. Málsástæður og lagarök stefnda

Stefndi reisir sýknukröfu sína annars vegar á því að ósannað sé að stefnandi hafi orðið fyrir tjóni í umferðarslysinu 30. júní 2012 og hins vegar á því að sú háttsemi stefnanda að taka sér far með ölvuðum ökumanni í umrætt sinn jafngildi stórkostlegu gáleysi í skilningi 2. mgr. 88. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, sbr. 3. mgr. 45. gr. sömu laga.

Um fyrri málsástæðuna vísar stefndi til þess að ekki liggi fyrir viðhlítandi upplýsingar um meiðsli stefnanda og því liggi ekki fyrir sönnun þess að hún hafi orðið fyrir líkamstjóni í bílveltunni. Það leiði þegar af þeirri ástæðu til sýknu.

Um síðari málsástæðuna tekur stefndi fram að með því að taka sér far með ölvuðum ökumanni hafi stefnandi tekið verulega áhættu sem leiði til þess að hún hafi fyrirgert rétti til fullra bóta úr hendi stefnda samkvæmt fyrrgreindu lagaákvæði. Samkvæmt niðurstöðu blóðrannsóknar, sem framkvæmd hafi verið á ökumanni bifreiðarinnar klukkan 10:40, tæpri klukkustund eftir að lögregla hafi komið á vettvang, hafi vínandamagn í blóði hans verið 1,16‰. Með frávikum hafi það verið talið nema 1,04‰. Þannig megi áætla að vínandamagn hans hafi verið í kringum 1,20‰ þegar slysið hafi átt sér stað, með tilliti til frásogs sem nemi 0,12 til 0,25‰ á klukkustund. Samkvæmt því hafi ökumaðurinn verið ófær um að stjórna bifreið þegar slysið varð, sbr. 3. mgr. 45. gr. umferðarlaga.

Stefndi vísar til þess að ráða megi af lögregluskýrslu að ökumaður bifreiðarinnar hafi játað að hafa verið undir áhrifum áfengis þegar atvikið átti sér stað. Aðspurður hafi hann sagst hafa verið í samkvæmi ásamt stefnanda fyrr um nóttina. Ökumaðurinn hafi síðan staðfest þá frásögn með sérstakri orðsendingu sem hafi verið send stefnda 9. desember 2013. Í þessu ljósi fái hvorki staðist málavaxtalýsing stefnanda í stefnu né yfirlýsing hennar um að hún hafi ekki þekkt ökumanninn og að henni hafi verið ókunnugt um áfengisneyslu hans. Telur stefndi að líta verði til þess við sönnunarmatið að ökumaður hafi játað afdráttarlaust refsiverða háttsemi sem jafnframt sé saknæm að skaðabótarétti, en það geti leitt til endurkröfu á hendur honum vegna þess tjóns sem hlaust af slysinu. Skoða verði gildi yfirlýsingar hans í því ljósi. Hann sé því ekki að fegra hlut sinn eða gera betri en efni standi til. Andstæðar fullyrðingar stefnanda séu á hinn bóginn því marki brenndar og mótmælir stefndi þeim sem röngum og ósönnuðum, sérstaklega að ökumaður hafi sagst vera allsgáður áður en stefnandi tók sér far með honum.

Stefndi telur að stefnanda hafi samkvæmt framansögðu hlotið að vera ljóst að ökumaður bifreiðarinnar væri undir áhrifum áfengis við aksturinn. Með hliðsjón af niðurstöðum rannsókna á vínandamagni í blóði ökumannsins verði sömuleiðis að telja að allar líkur séu á því að stefnanda hafi ekki getað dulist að ökumaðurinn væri undir áhrifum áfengis áður en ökuferðin hófst, sérstaklega í ljósi samvista þeirra við drykkju næturlangt. Allt bendi til þess að slysið hafi orðið fyrir óvarlegan akstur ökumanns sem rekja megi til ölvunar hans. Í þessu ljósi telur stefndi að stefnandi hafi tekið á sig umtalsverða áhættu þegar hún tók sér far með ökumanni undir þessum kringumstæðum. Því hafi hún sýnt af sér stórkostlegt gáleysi.

Af þessum sökum telur stefndi að færa beri bætur stefnanda niður um 2/3, þar sem telja verði að hún hafi orðið meðvöld að ætluðu tjóni sínu af stórkostlegu gáleysi með því að taka sér far með ölvuðum ökumanni. Telur stefndi að af þessum sökum beri að sýkna stefnda af kröfum stefnanda vegna eigin ábyrgðar stefnanda.

Verði ekki fallist á kröfu um sýknu gerir stefndi kröfu um að hann verði einungis talinn skaðabótaskyldur að hluta vegna eigin sakar stefnanda og að viðurkenna beri aðeins ábyrgð að hluta. Um varakröfuna er vísað til röksemda fyrir aðalkröfu.

IV.

Í máli þessu krefst stefnandi viðurkenningar á rétti sínum til fullra bóta úr ábyrgðartryggingu bifreiðarinnar X vegna líkamstjóns sem hún kveðst hafa orðið fyrir í umferðarslysi 30. júní 2012. Stefnanda er heimilt samkvæmt 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála að höfða mál með kröfu af þessu tagi enda hafi hún lögvarða hagsmuni af því að fá úr þeim skorið. Áskilnaður ákvæðisins um lögvarða hagsmuni hefur í dómaframkvæmd verið skýrður þannig að stefnandi verði að leiða nægar líkur að því að hann hafi orðið fyrir tjóni og gera grein fyrir því í hverju tjón hans felist og hver tengsl þess séu við atvik máls.

Eins og rakið hefur verið lýsti stefndi, með bréfi 6. maí 2013, þeirri afstöðu sinni að stefnandi þyrfti sjálf að bera 2/3 hluta af tjóni sínu vegna stórfellds gáleysis hennar. Því var hins vegar ekki borið við að ósannað væri að stefnandi hefði orðið fyrir tjóni vegna slyssins. Stefnanda var með þessu gefið tilefni til að ætla að ágreiningur aðila einskorðaðist við það hvort heimilt væri að lækka bætur vegna líkamstjóns hennar á grundvelli 2. mgr. 88. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 eða hvort hún ætti rétt á fullum bótum. Tók málatilbúnaður stefnanda í stefnu ljóslega mið af því.

Í greinargerð stefnda var því mótmælt að fyrir lægi að stefnandi hefði orðið fyrir tjóni í umferðarslysinu. Stefnandi hefur brugðist við þessum mótmælum með því að leggja fram vottorð læknisins Þ-kk-ef G. Ó-kk-ef. Þar er því lýst að stefnandi hafi leitað læknismeðferðar sama dag og slysið varð vegna verkja í baki. Þá hafi stefnandi leitað til læknisins ári síðar með verki á sama stað og rakið þá til slyssins. Þegar hún leitaði læknisaðstoðar á ný 19. mars 2014 vegna sömu einkenna var henni vísað í sjúkraþjálfun. Hún kveðst ekki hafa farið í sjúkraþjálfun vegna fjárskorts. Nú um stundir starfi hún á leikskóla en geti ekki unnið með yngstu börnunum vegna einkenna í baki. Þá hafi hún þurft að hætta að æfa fótbolta vegna sömu einkenna. Með framangreindu læknisvottorði og að teknu tilliti til þess sem fram hefur komið fyrir dómi verður á það fallist að stefnandi hafi sýnt nægilega fram á að uppfyllt séu fyrrgreind skilyrði 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 til að hún geti höfðað mál með þeim kröfum sem hún gerir.

Samkvæmt 1. mgr. 88. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 skal sá sem ábyrgð ber á skráningarskyldu, vélknúnu ökutæki bæta það tjón sem hlýst af notkun þess. Skaðabótaábyrgð þessi er hlutlæg í þeim skilningi að ekki þarf að sýna fram á sök ökumanns eða eiganda ökutækis. Eftir 1. mgr. 90. gr. sömu laga er það eigandi eða umráðamaður ökutækis sem ber ábyrgðina og er fébótaskyldur samkvæmt 88. gr. laganna. Þá segir í 1. mgr. 91. gr. þeirra að greiðsla á bótakröfu vegna tjóns sem hlýst af notkun skráningarskylds, vélknúins ökutækis skuli vera tryggð með ábyrgðartryggingu hjá vátryggingafélagi. Ágreiningslaust er að bifreið sú sem stefnandi var í þegar slysið varð sem er tilefni málshöfðunarinnar hafi verið tryggð hjá hinu stefnda vátryggingafélagi.

Mælt er fyrir um það í 2. mgr. 88. gr. umferðarlaga að heimilt sé að lækka eða fella niður bætur fyrir líkamstjón ef sá sem varð fyrir tjóni var meðvaldur að því af ásetningi eða stórkostlegu gáleysi. Í samræmi við almennar sönnunarreglur hvílir sönnunarbyrðin á þeim, sem ber því við að skilyrðum sé fullnægt til að fella niður eða lækka bætur til tjónþola á þessum grunni, að atvik séu með þeim hætti að þeim skilyrðum sé fullnægt. Taki tjónþoli sér far með ökumanni, sem hann veit að er ölvaður, hefur almennt verið litið svo á að efni sé til þess að lækka skaðabætur til hans, sbr. t.d. dóma Hæstaréttar Íslands frá 24. október 1996 í málinu nr. 453/1994, frá 25. október 2001 í málinu nr. 129/2001 og frá 11. nóvember 2004 í málinu nr. 243/2004.

Miðað við gögn málsins má ætla að slysið hafi orðið um klukkan 9.30 að morgni laugardagsins 30. júní 2012. Rannsókn á blóði ökumannsins, sem var gerð rúmri klukkustund eftir slysið, gaf til kynna að vínandi í blóði hans væri 1,04‰. Var honum gerð sekt fyrir brot gegn 1. mgr., sbr. 2. mgr. 45. gr. umferðarlaga. Hjá lögreglu bar ökumaðurinn að hafa ekki drukkið áfengi eftir klukkan þrjú um nóttina, en kvaðst fyrir dómi hafa hætt að drekka um klukkan fimm. Verður að ganga út frá því að frásog vínanda úr meltingarvegi ökumannsins hafi verið lokið þegar slysið varð og niðurbrot þess í gangi. Því er ljóst að magn vínanda í blóði ökumannsins var meira á þeim tíma en niðurstaða blóðrannsóknarinnar sýndi. Miðað við almenna vitneskju um það hversu hratt styrkur vínanda í blóði fellur eftir að frásogi lýkur má með nokkurri vissu gera ráð fyrir að áfengismagn í blóði ökumannsins hafi verið á bilinu 1,16 til 1,29‰ þegar slysið varð. Þó að meiri líkur séu á því en minni telur dómurinn þó ekki unnt að staðhæfa að ökumaðurinn hafi á þeim tíma verið óhæfur til að stjórna ökutæki í skilningi 3. mgr. 45. gr. umferðarlaga líkt og stefndi heldur fram.

Auk stefnanda gaf ökumaður bifreiðarinnar, B, skýrslu við aðalmeðferð málsins, sem og vinkona stefnanda og B, C, en hún var með þeim báðum í samkvæminu sem og í bifreiðinni þegar hún valt. Öll báru þau á þann veg að þau hefðu verið gestir í samkvæminu sem haldið hafi verið á heimili sameiginlegs vinar þeirra. Þeim ber að öðru leyti ekki saman um atvik. B greindi frá því að um 15 gestir hefðu verið í samkvæminu, en stefnandi taldi að þeir hefðu verið um 20. Þá hélt stefnandi því fram að hún hefði komið í samkvæmið um klukkan þrjú um nóttina með vinkonu sinni, C. B bar aftur á móti á þann veg að hann hefði komið um kl. 10 með C og annarri stúlku sem hann nafngreindi. Minntist hann þar ekki á að stefnandi hefði verið með í för. C kvaðst ekki muna hvenær eða með hverjum hún hefði komið í samkvæmið, en hún hafi verið mjög ölvuð. Hún taldi þó líklegt að það hefði verið um miðnætti. Stefnandi kvaðst ekki þekkja B og ekki hafa verið í neinum samskiptum við hann í samkvæminu. Hún gat þess þó að hún hefði séð hann, en aldrei tekið eftir því að hann væri að drekka. B hélt því á hinn bóginn fram að þau hefðu spjallað saman. Ekki kom fram hjá honum að hann hafi verið að drekka meðan þau ræddu saman. Gat hann þess að hann hefði komið með sitt eigið áfengi í samkvæmið, líkjör sem hann hafi sett í Red Bull orkudrykk. Síðar hafi honum verið boðið upp á áfengi sem hafi verið blandað í appelsín.

Áður er rakið að ökumaðurinn, B, hafi greint lögreglu frá því að hann hafi hætt að drekka um klukkan þrjú um nóttina, en hann kvaðst fyrir dómi hafa lokið áfengisneyslu um fimmleitið. Ekki nýtur við annarra upplýsinga um hvenær stefnandi hafi komið í samkvæmið en það sem fram kom í framburði hennar fyrir dómi. Þegar á framangreint er litið er ekki unnt að útiloka að ökumaðurinn hafi verið hættur eða við það að hætta neyslu áfengis þegar stefnandi kom í samkvæmið. Jafnvel þótt lagt væri til grundvallar að ökumaðurinn hafi haldið áfram að neyta áfengis eftir að stefnandi kom í samkvæmið er ekki unnt að draga þá ályktun af því sem fyrir liggur í málinu að hún hljóti að hafa orðið vör við það.

Ökumaðurinn, B, bar fyrir dómi að hann vissi ekki hvort hann hefði verið sýnilega undir áhrifum áfengis, en hann kvaðst hafa verið mjög rólegur eins og hann væri almennt. Vitnið C, sem kvað B vera besta vin sinn, sagði einnig fyrir dómi að almennt sæist ekki mikið á honum þegar hann drykki áfengi, sem hann gerði þó ekki mikið af. Ekki liggur fyrir að áfengisneysla ökumannsins hafi komið til umræðu milli hans og þeirra sem tóku sér far með honum áður en ökuferðin hófst eða meðan á henni stóð.

Þegar á allt framangreint er litið er það niðurstaða dómsins að ekki hafi verið sýnt fram á að atvik hafi verið með þeim hætti að stefnandi hafi mátt gera sér grein fyrir því að ökumaðurinn, sem hún tók sér far með, væri undir slíkum áhrifum áfengis að hún eigi að teljast meðvaldur að því tjóni sem hún varð fyrir í slysinu af stórkostlegu gáleysi. Skilyrðum er því ekki fullnægt til að fella megi niður bætur til stefnanda að nokkru eða öllu leyti á grundvelli heimildar í 2. mgr. 88. gr. umferðarlega. Því ber að fallast á kröfu stefnanda um viðurkenningu á rétti hennar til fullra bóta úr ábyrgðartryggingu bifreiðarinnar X.

Stefnandi nýtur gjafsóknar í málinu. Með vísan til 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 verður stefnda gert að greiða málskostnað sem rennur í ríkissjóð, samtals 847.296 krónur. Allur gjafsóknarkostnaður stefnanda greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns stefnanda, P-kk-ef K-kk-ef hdl., sem þykir í ljósi umfangs og eðlis málsins vera hæfilega ákveðin 806.000 krónur, og hefur þá verið tekið tillit til virðisaukaskatts.

Á-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð :

Viðurkenndur er réttur stefnanda, A, til fullra bóta úr ábyrgðartryggingu bifreiðarinnar X hjá stefnda, Verði tryggingum hf., vegna líkamstjóns sem stefnandi varð fyrir í umferðarslysi 30. júní 2012.

Stefndi greiði 847.296 krónur í málskostnað sem rennur í ríkissjóð.

Allur gjafsóknarkostnaður stefnanda greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns stefnanda, P-kk-ef K-kk-ef hdl., 806.000 krónur.

Á-kk-nf H-kk-nf (sign.)