S-1473/2007

Mál þetta, sem dómtekið var 19. mars 2008, er höfðað með ákæru útgefinni af lögreglustjóranum í Reykjavík 3. október 2007 á hendur C-x-x L-x-x V-x-x D-x-x, Hringbraut 119, Reykjavík, fyrir „líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt laugardagsins 4. nóvember 2006, við skemmtistaðinn Rex í Austurstræti 9, Reykjavík, þrifið í E-x-x B-x-x S-x-x, kýlt hann í andlit og bitið hann í vinstra eyra og kjálka með þeim afleiðingum að hann hlaut bólguhúð á vinstri kinn við kjálkabarð, bólgu á vinstra eyra, bólgu á vinstra gagnauga, sár innan á efri vör hægra megin og bólgu og mar á nefi.“

Þetta er talið varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20/1981 og 110. gr. laga nr. 82/1998.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar. Þá krefst nefndur E-x-x B-x-x S-x-x þess að ákærði verði dæmdur til greiðslu skaðabóta að fjárhæð 269.761 króna auk vaxta skv. 8. gr. laga nr. 38/2001 frá 4. nóvember 2006 til þess dags er mánuður er liðinn frá því að bótakrafan var kynnt ákærða, en með dráttarvöxtum skv. 9. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Þá er gerð krafa um greiðslu málskostnaðar auk virðisaukaskatts.

Af hálfu ákærða er krafist sýknu en til vara vægustu refsingar sem lög leyfa. Þá er þess krafist að skaðabótakröfum verði vísað frá dómi en þær að öðrum kosti lækkaðar verulega. Loks er krafist hæfilegra málsvarnarlauna að mati dómsins og að þau verði greidd úr ríkissjóði.

Málavextir.

Í frumskýrslu lögreglu, dags. 26. nóvember 2006, kemur fram að hinn 4. nóvember 2006 hafi tveir lögreglumenn á eftirlitsferð í lögreglubifreið verið á leið vestur Austurstræti, rétt við skemmtistaðinn Rex, þegar maður, sem reyndist vera kærandi máls þessa, gaf þeim merki um að stöðva. Hafi hann skýrt þeim frá því að hann hefði verið að skemmta sér á skemmtistaðnum Rex er dyravörður staðarins kom þar að og bað hann að taka niður húfu sem hann bar. Hann hefði þá bent á að fleiri væru með húfu inni á staðnum og því neitað að taka hana niður. Dyravörðurinn hefði þá brugðist illa við, tekið í hann og kýlt, og síðan bitið hann í eyrað. Þá kemur fram í skýrslunni að kærandi hafi verið með sjáanlega áverka á andliti.

Ræddi lögreglan við umræddan dyravörð, ákærða í máli þessu, og er eftir honum haft að hann hafi beðið kæranda um að taka niður húfuna því bannað væri að vera með húfur inni á skemmtistaðnum. Kærandi hafi ekki fallist á þetta og verið með stæla. Hafi þeir í framhaldinu lent í átökum sem hann hafi orðið undir í. Er og haft eftir honum að hann hafi bitið kæranda til að verja sig.

Þriðjudaginn 7. nóvember 2006 lagði kærandi fram kæru á hendur ákærða vegna líkamsárásar. Í skýrslutöku sama dag greindi kærandi svo frá að hann hefði verið gestur á skemmtistaðnum Rex. Kvaðst hann hafa verið edrú og nýkominn inn á staðinn, með prjónahúfu á höfðinu, þegar dyravörður, sem hann kannaðist ekkert við, stöðvaði hann og sagði að bannað væri að vera með húfu inni á skemmtistaðnum. Kvaðst kærandi hafa séð þrjá menn inn á staðnum með húfu á höfðinu og hefði hann því spurt ákærða hvers vegna hann væri að vinsa sig úr og bent á mennina sem voru með húfu á höfðinu. Ákærði hefði þá sagt að þeir væru ekki með sams konar húfur. Hefði hann síðan ýtt sér út í horn og rifið af sér húfuna. Hafi þá komið til smátusks milli þeirra og ákærði kallað á tvo dyraverði sér til aðstoðar. Kvað hann dyraverðina hafa verið að leiða sig út af staðnum þegar ákærði hefði tekið sig hálstaki í armkrika og bitið sig ofarlega í vinstra eyra og kjálka. Hefðu dyraverðirnir tveir séð það gerast og sleppt þá tökunum. Hefðu báðir dyraverðirnir hjálpað honum að komast út með því að opna útidyrahurðina. Kvaðst kærandi hafa verið við anddyrið þegar ákærði hefði komið og kýlt sig á munninn. Er út var komið hefði hann náð að veifa til lögreglumanna eftir aðstoð. Sjálfur kvaðst kærandi hafa farið beint á slysa- og bráðadeild Landspítala-háskólasjúkrahúss í Fossvogi. Hann hefði verið bólginn og með bitsár á vinstra eyra og kjálka. Skýrði kærandi frá því að þrír Portúgalar hefðu beðið eftir honum fyrir utan slysadeildina. Taldi hann að þeir hefðu ætlað að berja sig en lögreglumaður hefði rekið þá í burtu.

Tekin var lögregluskýrsla af ákærða 25. júlí 2007 og greindi hann þá frá aðdraganda átakanna á svipaðan hátt og kærandi. Sagði hann kæranda hafa gripið utan um sig og haldið sér rígföstum og ætlað að keyra sig niður í gólfið. Hefði kærandi verið með kinnina upp að andliti hans og hefði hann bitið í ákærða til að losna úr tökunum. Kvað hann eiganda staðarins og annan starfsmann hafa komið upp stigann í sömu andrá og þetta gerðist og komið sér til hjálpar. Hefðu ákærði og starfsmennirnir tveir síðan hent kæranda út. Á leiðinni að útidyrunum hefði kærandi ráðist aftur á hann en eigandinn náð að skilja þá í sundur. Kannaðist ákærði ekki við að hafa slegið kæranda.

Í málinu liggur fyrir áverkavottorð Á-kvk-ef E-kvk-ef E-kvk-ef læknis sem skoðaði kæranda á slysa- og bráðadeild Landspítala-háskólasjúkrahúss eftir atburðinn. Kemur þar fram að kærandi hafi verið með „bólguhúð á vinstri kinn sem er nálægt kjálkabarði, u.þ.b. 3x3 cm að stærð. Það er hægt að ýta þarna á mandibuluna bæði fyrir ofan og neðan án þess að það séu sérstök eymsli þannig að þetta virðist vera meira bara bólga. Bólga á vinstra gagnauga fyrir ofan arcus. Er með sár innan á efri vör hægra megin en ekkert sem er saumtækt þar. Bólga og mar á nefi, getur andað um báðar nasir. Ekki merkjanleg skekkja á nefni.“

Í málinu liggur einnig fyrir áverkavottorð S-x-x F-x-x skurðlæknis, dags. 6. nóvember 2006, sem skoðaði kæranda á Heilbrigðisstofnun Suðurnesja. Kemur þar fram að kærandi hafi lent í slagsmálum aðfaranótt sl. sunnudags á Rex, þar sem hann hafi verið bitinn í vinstra eyra og í andlit og fengið líka högg á vör. Síðar segir: „Hann kemur til mín í dag vegna kvartana um verki í andliti, í vinstra eyra og segist ekki geta borðað vegna verkja í vör. Við skoðun kemur í ljós að hann er með hematoma bæði í superiort og inferort vör hægra megin, er með svartan blett í andliti yfir kjálka pars descendens, sem er greinilega sýking, er bólginn í vinstra eyra og þar, superiort, eru merki um bitför eftir tennur. Á þessu svæði er líka pínulítill gröftur, gulur á lit.“ Að lokum segir í vottorðinu: ,,Það er ekkert hægt að gera vegna hematoma á vör, mun lagast af sjálfu sér á næstu viku eða 10 dögum, vegna sýkingar bæði í andliti og eyra. Þarf að fara í pencillin meðferð og bera krem á sárin. Hann kemur svo í eftirlit eftir viku.“

Framburðir ákærða og vitna fyrir dómi.

Ákærði skýrði frá því að hann hefði umrætt kvöld verið að vinna sem dyravörður á skemmtistaðnum Rex. Samkvæmt reglum staðarins væri óheimilt að bera höfuðföt þar inni. Hann hefði því beðið kæranda vinsamlegast um að taka af sér húfu sem hann var með áður en hann færi inn á staðinn. Kærandi hefði hins vegar ekki sinnt því og gengið inn. Kvaðst hann þá hafa farið á eftir kæranda og endurtekið beiðnina. Hefði kærandi þá svarað honum með skætingi og bent á að fleiri væru með húfur inni á staðnum. Kvaðst ákærði þá hafa tekið í öxlina á kæranda, tekið af honum húfuna og rétt honum hana. Hefði kærandi þá ráðist á sig og kýlt sig í andlitið. Sagðist ákærði hafa hörfað aftur á bak en þá hefði ákærði náð taki á honum þannig að hann hefði ekki getað hreyft hendurnar. Lýsti ákærði því svo að hann hefði talið að kærandi hefði ætlað að keyra sig í gólfið. Kvaðst hann því hafa streist á móti þrátt fyrir að hann gæti ekki hreyft handleggina. Hann hefði reynt að hrópa eftir aðstoð en mikill hávaði hefði verið inni á staðnum. Hefði hann margreynt að losa sig og beðið kæranda um að sleppa takinu. Kærandi hefði hins vegar ríghaldið honum þegar starfsmennirnir S-kk-nf og R-x-x komu að. Hefðu þeir reynt að ná kæranda af honum. Hefði það verið erfitt en þó tekist á endanum. Kvaðst ákærði ekki hafa séð aðra leið til að losna úr takinu en að bíta kæranda. Hefði kærandi þá ætlað að hjóla í sig aftur en S-kk-nf þá gengið á milli þeirra, aðskilið þá, og sagt þeim að vera rólegir. Að svo búnum hefði kærandi gengið út og hringt á lögregluna.

Er ákærði var spurður út í hvort hann hefði kýlt í andlitið á kæranda sagðist hann eingöngu hafa bitið hann í kinnina og eyrað. Kvaðst hann hafa bitið hann tvisvar þar sem hann sleppti ekki tökum við fyrra bitið. Hefði hann brugðist við með þessum hætti vegna hræðslu um að kærandi myndi ná að slengja höfði hans í gólfið. Ákærði kvaðst aðspurður lítið þekkja til kæranda. Þeir hefðu spilað fótbolta saman nokkrum mánuðum fyrir þennan atburð og þeim þá sinnast. Hefði kærandi þá sagt við hann að eyjan væri lítil og hann myndi koma og taka í hann. Spurður um afleiðingar átaka við kæranda sagðist hann hafa verið með smááverka á efri vör.

Vitnið, E-x-x B-x-x S-x-x, kærandi máls þessa, skýrði frá því að hann hefði verið á leiðinni inn á skemmtistaðinn Rex þegar dyravörður þar, ákærði í máli þessu, hefði stöðvað sig og sagt að hann gæti ekki verið inni á staðnum með svona húfu. Kvaðst kærandi samt hafa farið inn. Ákærði hefði svo komið aftur og sagt að kærandi gæti ekki verið inni á staðnum með húfuna. Hann hefði þá svarað ákærða því að hann hefði séð þrjá aðra með húfu þarna inni á staðnum en ákærði hins vegar fullyrt að ekki væri um sams konar húfur að ræða. Að svo búnu kvaðst kærandi hafa snúið baki við ákærða og gengið burt, í áttina að salerninu. Hefði ákærði þá komið þar að og þrifið af honum húfuna. Kvaðst kærandi hafa beðið hann um að skila húfunni en ákærði svarað því til að hann mætti ekki vera inni á staðnum með húfuna. Sagðist kærandi þá hafa gripið í húfuna en ákærði brugðist við með því að reyna að keyra hann í gólfið. Hefðu þeir í framhaldi tekist á. Kvaðst kærandi hafa tekið um úlnlið ákærða og ýtt honum með öxl sinni upp að vegg til að verjast tilraunum hans við að keyra hann í gólfið. Hefði þá starfsmaður með glasabakka komið upp tröppurnar og ákærði beðið hann um að kalla eftir hjálp. Hefðu þá komið tveir dyraverðir og tekið hvor sínum megin um kæranda og ákærði við það losnað úr tökunum. Hefði ákærði svo komist aftan að honum, tekið hann hálstaki og bitið hann í vinstra eyrað. Aðspurður hversu oft hann hefði verið bitinn sagðist hann bara kannast við að hafa verið bitinn einu sinni. Sagði hann dyraverðina hafa séð þegar ákærði beit hann. Þeir hefðu þá sleppt honum og beðið hann um að yfirgefa staðinn. Hann hefði svo verið á leiðinni út þegar ákærði hefði komið aftan að honum og kýlt hann hnefahögg hægra megin í andlitið. Hefðu dyraverðirnir þá staðið hvor sínum megin við hann. Kærandi kveðst hafa verið ódrukkinn. Spurður um afleiðingar árásarinnar sagðist hann hafa verið með ígerð í eina til tvær vikur í eyranu og verki í kjálkum.

Vitnið J-kk-nf K-kk-nf J-kk-nf lögreglumaður kom fyrir dóminn og staðfesti lögregluskýrslu sína í málinu sem rétta. Kvaðst vitnið hafa talað við ákærða á vettvangi og hann viðurkennt að hafa bitið kæranda en það hefði verið gert í sjálfsvörn.

Vitnið R-x-x M-x-x G-x-x R-x-x skýrði frá því að hann hefði verið að vinna á skemmtistaðnum Rex umrætt kvöld. Hefði hann verið á leið með glasabakka upp tröppurnar inni á staðnum og þá séð ákærða og kæranda takast á. Taldi vitnið að ákærði hefði verið að reyna að losa sig úr tökum kæranda. Hefði hann því lagt frá sér glasabakkann, farið til ákærða og reynt að skilja hann frá kæranda. Taldi hann aðspurður að þetta hefðu ekki verið raunveruleg átök og enginn sérstakur æsingur í mönnum. Á sama tíma hefði S-kk-nf komið og þeir tveir tekið hvor sínum megin í kæranda og þannig náð að losa ákærða. Hefði S-kk-nf náð að leysa málið með því að ræða við þá. Kvaðst vitnið því hafa hætt frekari afskiptum af atvikinu og farið. Aðspurður kvað hann átökin hafa staðið í mesta lagi í eina mínútu. Sjálfur sagðist vitnið ekki hafa séð ákærða bíta kæranda en ákærði hefði sagt honum það eftir atvikið. Hann hefði ekki heldur séð ákærða kýla kæranda.

Vitnið S-kk-nf R-kk-nf, rekstrarstjóri Rex, kvaðst hafa verið á leið upp stigann á skemmtistaðnum og þá séð hvar ákærði og kærandi voru í áflogum efst uppi á stigapallinum. Hefði kærandi haldið af miklum krafti utan um ákærða, aftan frá, og þrýst honum upp að vegg. Kvaðst hann hafa reynt að losa ákærða úr áflogunum en það gengið illa. Hefði R-x-x komið þarna að á svipuðum tíma og reynt að aðstoða vitnið með því að setja putta upp í nef kæranda. Kvaðst vitnið hafa tekið um putta kæranda til að losa þannig um tök hans á ákærða en það hefði ekki gengið. Hefði ákærði þá bitið aftur fyrir sig, í eyrnasnepil kæranda, til að losna og hefði kærandi við það sleppt tökunum. Taldi vitnið aðspurður að ákærði hefði bitið til að verja sig og losna úr tökum kæranda, enda hefði hann litið út fyrir að vera að kafna. Hann og R-x-x hefðu síðan gengið með kæranda yfir dansgólfið og salinn í áttina að anddyrinu. Hefði kærandi þá róast strax og kvaðst vitnið hafa verið hissa hversu rólegur hann var. Rétt við anddyri staðarins hefði ákærði komið æstur að þeim og ætlað aftur að eiga eitthvað við kæranda. Kvaðst vitnið þá hafa öskrað og ýtt við ákærða og skipað honum að fara á neðri hæð staðarins sem hann hefði gert. Kvaðst vitnið með þessu hafa náð að stoppa frekari áflog og hefði hann ekki orðið var við að ákærði kýldi kæranda.

Vitnið E-x-x A-x-x, vinur kæranda, skýrði frá því að þeir félagarnir hefðu ætlað að hittast á skemmtistaðnum Rex umrætt kvöld. Kvaðst hann hafa verið við barinn að panta sér drykk þegar hann hafi orðið þess áskynja að tveir dyraverðir voru að færa kæranda út af staðnum. Hefði ákærði þá komið þar að og kýlt kæranda á kjaftinn. Þegar þetta gerðist hefðu ákærði og kærandi snúið í hann baki en hann teldi að höggið hefði verið veitt með krepptum hnefa.

Niðurstaða.

Ákærði hefur neitað sök fyrir dómi. Hann kannast þó við að hafa bitið kæranda í vinstra eyra og kinn en það hafi verið gert í neyðarvörn til að losna úr tökum kæranda. Hann neitar hins vegar að hafa þrifið í kæranda og kýlt hann í andlitið eins og honum er jafnframt gefið að sök í ákæru.

Ákærða og kæranda ber í megindráttum saman um aðdraganda umræddra átaka að öðru leyti en því að ákærði kveður kæranda hafa ráðist að sér og kýlt sig eftir að hann hafi tekið húfuna af kæranda. Við skýrslutöku hjá lögreglu minntist ákærði hins vegar ekki á að kærandi hefði kýlt sig og er ekkert fram komið í málinu að öðru leyti sem styður þann framburð. Ákærði hefur hins vegar lýst því svo fyrir dómi að kærandi hafi ríghaldið sér þannig að hann hafi sig hvergi getað hreyft og hafi hann óttast að kærandi myndi slengja höfði hans í gólfið. Kannast kærandi við að hafa haldið ákærða með þessum hætti en eingöngu í þeim tilgangi að koma í veg fyrir að ákærði felldi hann í gólfið.

Eins og fyrr segir viðurkennir ákærði að hafa bitið kæranda. Segist hann hafa bitið kæranda í eyra og kinn og hafi það verið gert eftir að vitnin S-kk-nf R-kk-nf og R-x-x M-x-x hafi árangurslaust reynt að losa tök kæranda á honum. Hefur vitnið S-kk-nf lýst þessu mjög á sama veg eða að ákærði hafi bitið aftur fyrir sig, í eyrnasnepil kæranda, til að losna úr tökum hans. Hafi kærandi af þeim sökum sleppt tökunum á ákærða. Kærandi heldur því hins vegar fram að ákærði hafi komið aftan að honum, tekið hann hálstaki og bitið í eyra hans, eftir að ákærði hafi losnað úr tökum hans þegar afskipti dyravarðanna hófust. Þegar framangreint er virt telur dómurinn að leggja verði hér til grundvallar að ákærði hafi bitið kæranda meðan kærandi hafði hann enn í tökum. Þegar hins vegar til þess er litið að tveir dyraverðir voru komnir honum til aðstoðar og til þess hvernig aðstæður voru að öðru leyti með tilliti til þeirrar hættu sem að honum steðjaði, verður ekki fallist á það með ákærða að þessi harkalegu viðbrögð hans hafi verið nauðsynleg, og geri verknað hans refsilausan á grundvelli ákvæðis 12. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Verður ákærði því fundinn sekur um að hafa bitið kæranda í eyrað og kjálka umrætt sinn. Verður hér ekki látið skipta máli að kærandi hafi sjálfur eingöngu greint frá biti ákærða í eyra hans en ekki kjálka. Enda verður að telja nægilega í ljós leitt með framburði ákærða, sem styðst við framburð kæranda hjá lögreglu er hann kærði atburðinn, og umsagnir í fyrirliggjandi læknisvottorðum, um áverka og sýkingu á vinstri kinn kæranda, við kjálka, að ákærði hafi bitið kæranda á báðum þessum stöðum.

Kærandi, ákærði og önnur vitni eru ekki á einu máli um það sem gerðist síðar þegar kærandi var á leið út af staðnum. Kærandi og vitnið E-kk-nf A-x-x sögðu ákærða hafa ráðist að kæranda aftan frá og kýlt hann í andlitið. Ákærði neitaði hins vegar staðfastlega að hafa kýlt kæranda. Vitnið S-kk-nf R-kk-nf sagði ákærða hafa verið æstan og ætlað að eiga eitthvað aftur við kæranda. en kærandi hafi hins vegar verið mjög rólegur. Kvaðst S-kk-nf ekki hafa orðið var við að ákærði kýldi kæranda en sagðist hafa stöðvað frekari áflog með því að öskra að ákærða, ýta við honum og skipa honum að fara á neðri hæð staðarins. Þegar allt framangreint er metið heildstætt, og í því sambandi einnig litið til þess að samkvæmt fyrirliggjandi læknisvottorðum hefur ákærði hlotið sár innan á efri vör hægra megin og bólgu og mar á nefi, þykir hafið yfir skynsamlegan vafa að ákærði hafi kýlt kæranda í andlitið í greint sinn.

Hefur ákærði með háttsemi sinni gerst sekur um brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga eins og lýst er í ákæru.

Ákvörðun refsingar, skaðabætur.

Samkvæmt fyrirliggjandi sakavottorði hefur ákærði ekki áður gerst sekur um refsiverðan verknað. Þykir refsing hans hæfilega ákvörðuð 100.000 króna sektargreiðsla í ríkisjóð og komi 8 daga fangelsi í stað sektarinnar verði hún ekki greidd innan fjögurra vikna frá birtingu dóms þessa.

Brotaþoli hefur krafist þess að ákærða verði gert að greiða honum skaðabætur að fjárhæð samtals 269.761 króna og sundurliðast krafa hans þannig:

1. Útlagður læknis- og heilbrigðiskostnaður kr. 16.261

2. Miskabætur, skv. 26. gr. skaðabótalaga kr. 250.000

3. Þjáningarbætur: kr. 3.500

Samtals: kr. 269.761

Þá er krafist vaxta af kröfunni frá tjónsdegi til greiðsludags og dráttarvaxta að liðnum mánuði frá birtingu kröfunnar til greiðsludags. Er jafnframt tekið fram að áskilinn sé réttur til hækkunar og/eða breytinga á bótakröfu á síðari stigum ef þurfa þyki.

Með vísan til þess sem hér að framan er rakið er það niðurstaða dómsins að með broti sínu hafi ákærði valdið brotaþola miska. Verður ákærða því gert að greiða honum miskabætur með vísan til 26. gr. skaðabótalaga. Þykja þær hæfilega ákveðnar 100.000 krónur. Þá er krafan um útlagðan kostnað samkvæmt 1. tl. að fjárhæð 16.261 króna studd gögnum og verður hún því tekin til greina. Krafan um þjáningarbætur að fjárhæð 3.500 krónur er hins vegar studd þeim rökum að brotaþoli hafi verið frá vinnu vegna árásarinnar, dagana 6.-10. nóvember 2006. Þar sem engin staðfesting liggur fyrir um þetta frá vinnuveitanda verður ekki fallist á þennan kröfulið. Samkvæmt þessu verður ákærði dæmdur til að greiða brotaþola 116.261 krónu ásamt vöxtum eins og greinir í dómsorði. Loks verður ákærða gert að greiða brotaþola lögmannskostnað við að halda kröfu sinni fram og er hann hæfilega ákvarðaður 149.400 krónur.

Ákærði skal greiða útlagðan kostnað vegna læknisvottorða að fjárhæð 23.200 krónur og málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, E-kk-ef Þ-kk-ef G-kk-ef héraðsdómslögmanns, 249.000 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti.

Sókn máls þessa annaðist Þ-kvk-nf S. G-kvk-nf, fulltrúi lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu

Á-kk-nf M-kk-nf héraðsdómari kvað upp dóm þennan.

Dómsorð:

Ákærði, C-x-x L-x-x V-x-x D-x-x, greiði 100.000 krónur í sekt til ríkisjóðs innan fjögurra vikna frá birtingu dóms þessa en sæti ella fangelsi í 8 daga.

Ákærði greiði E-x-x B-x-x S-x-x 116.261 krónu auk vaxta skv. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 4. nóvember 2006 til 25. júlí 2007 en með dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Einnig greiði hann E-x-x B-x-x 149.400 krónur í lögmannskostnað við að halda kröfu sinni fram.

Ákærði greiði 272.200 krónur í sakarkostnað vegna málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, E-kk-ef Þ-kk-ef G-kk-ef héraðsdómslögmanns, 249.000 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti.

Á-kk-nf M-kk-nf