S-26/2011

Mál þetta, sem dómtekið var 25. mars sl., er höfðað með ákæru ríkissaksóknara, útgefinni 20. janúar 2011, á hendur S-kvk-þgf Á-kvk-þgf W-kvk-þgf, kt. 180189-2979, Bræðraborgarstíg 31, Reykjavík og S-kk-þgf P-kk-þgf J-kk-þgf, kt. 300787-2909, Hrísateigi 1, Reykjavík, fyrir brot gegn almennum hegningarlögum og lögreglulögum, framin í Reykjavík aðfaranótt fimmtudagsins 21. maí 2009:

Gegn ákærðu S-kvk-þgf Á-kvk-þgf með því að hafa, framan við Laugaveg 76, óhlýðnast fyrirmælum lögreglu, ítrekað reynt að draga ákærða S-kk-þf P-kk-þf frá lögreglumönnunum E-kk-þgf S-kk-þgf E-kk-þgf og H-kk-þgf S-kk-þgf Þ-kk-þgf, sem voru við skyldustörf og hugðust ræða við hann og reynt að ýta lögreglumönnunum frá og þannig tálmað því að þeir gætu sinnt skyldustörfum sínum.

Gegn ákærða S-kk-þgf P-kk-þgf með því að hafa, í framhaldi af atvikinu í 1. ákærulið, í lögreglubifreið á leið á lögreglustöðina við Hverfisgötu, hrækt á vinstri kjálka lögreglumannsins H-kk-ef S-kk-ef.

Telst háttsemi ákærðu S-kvk-ef Á-kvk-ef varða við 19. gr., sbr. 41. gr. lögreglulaga nr. 90/1996 og 2. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og háttsemi ákærða S-kk-ef P-kk-ef við 1. mgr. 106. gr. sömu laga.

Þess er krafist að ákærðu verði dæmd til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Verjandi krefst þess að ákærðu verði sýknuð af ákæru, til að vara að ákærðu verði ekki gerð refsing í málinu, en til þrautavara að þeim verði gerð vægasta refsing sem lög leyfa. Loks krefst verjandi hæfilegra málsvarnarlauna að mati dómsins, sem greiðist úr ríkissjóði.

Málsatvik

Aðfaranótt fimmtudagsins 21. maí 2009, höfðu lögreglumennirnir E-kk-nf S-kk-nf E-kk-nf og H-kk-nf S-kk-nf Þ-kk-nf afskipti af ákærðu, S-kvk-þgf Á-kvk-þgf W-kvk-þgf og S-kk-þgf P-kk-þgf J-kk-þgf, þar sem þau voru stödd í húsasundi á milli húsanna nr. 64 og 66 við Laugaveg. Í skýrslu lögreglu segir að ástæða afskiptanna hafi verið sú að ákærði S-kk-nf hafi hrækt tvisvar á bifreiðina sem lögreglumennirnir óku. Hafi þeir viljað ræða við ákærða, fá upp gefið nafn hans og biðja hann um skýringar á þessari háttsemi. Þá hafi verið ætlunin að kanna ástand ákærða, en hann hafi verið sjáanlega ölvaður. Hafi annar lögreglumannanna tekið í hönd ákærða og leitt hann í átt að lögreglubifreiðinni. Ákærða S-kvk-nf hafi brugðist illa við þessu og reynt að draga S-kk-þf á brott. Hún hafi ekki sinnt fyrirmælum lögreglumannanna um að láta af því, en reynt að ryðja þeim frá. Þá hafi verið tekin ákvörðun um að handtaka ákærðu bæði. Ákærða S-kvk-nf hafi verið færð í handjárn, en hún hafi barist hraustlega á móti. Ákærðu hafi síðan verið færð í lögreglubifreiðina og ekið í átt að lögreglustöðinni við Hverfisgötu. Eftir að inn í bifreiðina kom hafi ákærði S-kk-nf hrækt í andlit þess lögreglumanns, sem sat við hlið hans í bifreiðinni. Hann hafi verið færður í handjárn í kjölfarið. Í skýrslunni kemur fram að eftir að á lögreglustöðina kom hafi varðstjóri tekið ákvörðun um að vista ákærðu í fangaklefa. Voru ákærðu færð til skýrslutöku um hádegisbil daginn eftir og liggja skýrslur þeirra fyrir í málinu.

Við aðalmeðferð málsins greindi ákærði S-kk-nf P-kk-nf svo frá að þau S-kvk-nf hafi verið stödd í umræddu húsasundi, en S-x-x hafi verið að sækja reiðhjólið sitt, sem hún hafði fest aftan við skúr sem þar er. Þá hafi lögreglubifreið verið ekið hjá og hafi bifreiðin snarhemlað. Tveir lögreglumenn hafi stokkið út og hafi þeir dregið hann inn í lögreglubifreiðina. Ákærði sagðist hafa heyrt S-kvk-þf hrópa þar sem hann sat inni í bifreiðinni og hafi lögreglumennirnir fyrirskipað henni að leggjast. Þeir hafi síðan komið með S-kvk-þgf inn í bifreiðina. Ákærði sagði annan lögreglumannanna hafa sest andspænis sér í bifreiðinni og hafi S-kvk-nf setið við hlið lögreglumannsins, innar í bifreiðinni. Hinn lögreglumaðurinn hafi sest undir stýri og hafi verið ekið áleiðis að lögreglustöðinni. Á leiðinni hafi komið til orðaskipta sem hafi leitt til þess að lögreglumaðurinn sem sat aftur í handjárnaði ákærða. Ákærði sagðist hafa hlotið áverka í samskiptum sínum við lögreglumennina þessa nótt. Í málinu liggur fyrir vottorð vegna komu ákærða á Læknavaktina að kvöldi 21. maí 2009 þar sem kemur fram að hann hafi verið með yfirborðsáverka í andliti, á höndum og hnjám. Þá liggja fyrir ljósmyndir af ákærða, þar sem sjá má áverka í andliti hans og á höndum.

Ákærði neitaði því fyrir dóminum að hafa hrækt á lögreglubifreiðina eins og komið hafi fram í frumskýrslu lögreglu. Þá neitaði ákærði að hafa hrækt á lögreglumanninn eins og lýst er í ákæru. Ákærði sagði S-kvk-þf ekki hafa reynt að draga hann frá lögreglumönnunum þegar þeir voru að færa hann í bifreiðina. Þá hafi hann verið kominn inn í bifreiðina þegar S-x-x var handtekin. Loks neitaði ákærði því að hafa verið ölvaður eins og komi fram í lögregluskýrslu.

Ákærða S-kvk-nf sagðist hafa verið að aflæsa hjólinu sem hún var með og hafi þau S-kk-nf staðið aftan við skúrinn í húsasundinu. Þá hafi lögreglubifreiðinni verið snarhemlað og lögreglumennirnir tveir komið út og fært S-kk-þf inn í bifreiðina. Ákærða sagði sér hafa brugðið við þetta. Hún hafi leitt hjólið, en gengið á eftir lögreglumönnunum og spurt hvað þeir væru að gera. Þá hafi hjólið verið rifið af henni og hún handjárnuð og færð inn í bifreiðina. Hún sagði annan lögreglumanninn hafa setið sér á vinstri hönd í bifreiðinni, en S-kk-nf hafi setið á móti honum. Komið hafi til orðaskipta milli S-kk-ef og lögreglumannsins og hafi S-kk-nf verið handjárnaður í kjölfar þess.

Ákærða sagðist ekki hafa orðið vör við að S-kk-nf hrækti á lögreglubifreiðina. Þá hafi hann ekki hrækt á lögreglumanninn þar sem þau sátu aftan í bifreiðinni. Hún sagðist ekki hafa haft önnur afskipti af því sem átti sér stað en að elta lögreglumennina þegar þeir færðu S-kk-þf inn í bifreiðina og spyrja þá hvað þeir væru að gera. Þeir hafi ekki gefið henni fyrirmæli um að hverfa á brott. Hún neitaði að hafa togað í lögreglumennina eða S-kk-þf. Þá sagðist hún hafa drukkið nokkra bjóra fyrr um kvöldið, en ekki verið ölvuð.

Lögreglumennirnir E-kk-nf S-kk-nf E-kk-nf og H-kk-nf S-kk-nf Þ-kk-nf höfðu afskipti af ákærðu í umrætt sinn. E-kk-nf sagðist muna óljóst eftir atvikinu, en þeir hafi ætlað að ræða við ákærða S-kk-þf eftir að hann hafi ítrekað hrækt á lögreglubifreiðina þegar þeir óku niður Laugaveg þessa nótt. Ákærða S-kvk-nf hafi reynt að koma í veg fyrir að þeir ræddu við S-kk-þf. Hún hafi verið æst og reynt að ganga milli þeirra og S-kk-ef og ekki hlýtt fyrirmælum þeirra um að láta af þessu. Þeir hafi því ákveðið að komið væri nóg og handtekið hana. Vitnið sagði ástandið hafa verið orðið þannig á vettvangi að þeir hafi ákveðið að handtaka ákærðu bæði. Hann sagðist hafa ekið lögreglubifreiðinni og því ekki séð hvort S-kk-nf hrækti á H-kk-þf aftur í bifreiðinni.

Aðspurður sagðist vitnið telja rétt sem fram kæmi í frumskýrslu sem hann ritaði í málinu að þegar lögreglubifreiðin nálgaðist ákærðu hafi þeir séð S-kk-þf hrækja tvisvar á bifreiðina og hafi þeir því stöðvað til að ræða við hann. Sagðist vitnið ekki muna þetta vel, enda tvö ár liðin frá atvikinu. Þá sagðist vitnið ekki muna hvar hver sat aftan í lögreglubifreiðinni á leiðinni á lögreglustöðina. Hann kannaðist við að S-x-x hafi verið með hjól og haldið í það, a.m.k. í upphafi.

H-kk-nf S-kk-nf Þ-kk-nf sagði ákærða S-kk-þf hafa hrækt á lögreglubifreiðina þegar þeir óku niður Laugaveg á móts við Skólavörðustíg. Skömmu síðar hafi þeir séð ákærðu ofarlega á Laugavegi og hafi þeir viljað ræða við S-kk-þf vegna þessa. S-x-x hafi reynt að koma í veg fyrir það. Hún hafi togað í S-kk-þf og reynt að ýta þeim frá. Hafi þessu lyktað með því að E-kk-nf handtók S-kvk-þf, en hann hafi þá verið að fylgjast með S-kk-þgf, sem hafi verið kominn hálfur inn í lögreglubifreiðina. S-kk-nf hafi reiðst þegar S-x-x var handtekin og hafi hann hrækt á H-kk-þf þar sem þeir sátu inni í lögreglubifreiðinni. Hann hafi verið snúinn niður í kjölfarið og færður í handjárn.

Þá gáfu skýrslu við aðalmeðferð málsins vitnin A-kk-nf Ö-kk-nf S-kk-nf rannsóknarlögreglumaður, Ó-kk-nf Á-kk-nf G-kk-nf lögregluvarðstjóri og S-kvk-nf G-kvk-nf. Ekki eru efni til að rekja framburð vitnanna.

Niðurstaða

Ákæruliður 1.

Við aðalmeðferð málsins kom fram að atvik sem hér um ræðir áttu sér stað í húsasundi og á gangstétt framan við Laugaveg 64 og 66, en ekki við hús nr. 76, eins og fram kemur í frumskýrslu lögreglu og greinir í ákæru.

Í ákæru er ekki að finna lýsingu á því með hvaða hætti ákærða S-kvk-nf á að hafa „óhlýðnast fyrirmælum lögreglu“, svo sem henni er þar gefið að sök. Er verknaðarlýsingu ákæru áfátt að þessu leyti, sbr. c-lið 1. mgr. 152. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008. Þegar af þeirri ástæðu verður ákærða ekki sakfelld fyrir að hafa brotið gegn 19. gr., sbr. 41. gr. lögreglulaga.

Ákærða neitar að hafa reynt að tálma störf lögreglumannanna tveggja með því að draga S-kk-þf P-kk-þf frá þeim eða reyna að ýta þeim frá, svo sem lýst er í ákæru og talið er varða við 2. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga. Ákærði S-kk-nf bar fyrir dóminum að S-x-x hafi engin afskipti haft af því er lögreglumennirnir færðu hann í lögreglubifreiðina. Lögreglumaðurinn H-kk-nf S-kk-nf Þ-kk-nf sagði ákærðu hafa togað í S-kk-þf og reynt að ýta þeim frá. Félagi hans E-kk-nf S-kk-nf E-kk-nf sagði hana hafa verið æsta og hafi hún reynt að ganga á milli þeirra og S-kk-ef, en fram kom hjá E-kk-þgf að hann myndi atvik ekki vel, enda langt um liðið. Með hliðsjón af því sem rakið hefur verið, og með vísan til 108. og 109. gr. laga um meðferð sakamála, þykir ekki fram komin nægileg sönnun fyrir því að ákærða hafi framið það brot sem henni er gefið að sök í ákæru. Verður ákærða sýknuð af kröfu ákæruvalds.

Ákæruliður 2.

Ákærðu og lögreglumaðurinn H-kk-nf S-kk-nf Þ-kk-nf eru ein til frásagnar um hvað átti sér stað aftur í lögreglubifreiðinni eftir að ekið var af vettvangi. H-kk-nf hefur borið að S-kk-nf hafi hrækt á andlit hans þar sem þeir sátu aftur í bifreiðinni. Ákærði S-kk-nf hefur alfarið hafnað því og S-x-x kveðst ekki hafa séð neitt slíkt. Gegn eindreginni neitun ákærða, og með hliðsjón af því sem rakið hefur verið, þykir ósannað að ákærði hafi hrækt á vinstri kjálka lögreglumannsins eins og honum er gefið að sök í ákæru, sbr. 108.og 109. gr. laga um meðferð sakamála. Verður ákærði sýknaður af ákæru um brot gegn 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga.

Samkvæmt 218. gr. laga um meðferð sakamála greiðast úr ríkissjóði málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákæru, K-kvk-ef O-kvk-ef héraðsdómslögmanns, sem þykir hæfilega ákveðin 437.500 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti, auk útlagðs kostnaðar verjanda, 12.000 krónur.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið M-kvk-nf U-kvk-nf R-kvk-nf saksóknarfulltrúi.

R-kvk-nf H-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

Dómsorð:

Ákærðu, S-kvk-nf Á-kvk-nf W-x-x og S-kk-nf P-kk-nf J-kk-nf, eru sýkn af kröfum ákæruvaldsins.

Málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærðu, K-kvk-ef O-kvk-ef héraðsdómslögmanns, 437.500 krónur, auk útlagðs kostnaðar, 12.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði.

R-kvk-nf H-kvk-nf