S-848/2006

Mál þetta, sem dómtekið var 11. janúar sl., er höfðað með ákæruskjali lögreglustjórans í Reykjavík, útgefnu 30. maí 2006 á hendur H-kk-þgf Þ-kk-þgf G-kk-þgf, kt. 000000-0000, Hraunbæ 138, Reykjavík ,,fyrir eftirgreind brot framin í veitingahúsinu Mónakó, Laugavegi 78, Reykjavík, að kvöldi sunnudagsins 18. september 2005:

I.

Líkamsárás, með því að haf veist að O-kk-þgf E-kk-þgf P-kk-þgf, kt. 000000-0000, hrint honum af stól, sem hann sat á, og slegið og sparkað nokkrum sinnum í höfuð hans og líkama með þeim afleiðingum að O-kk-nf E-kk-nf bólgnaði og marðist á nefi, hlaut kúlu á höfði og eymsli á brjóstkassa.

II.

Gripdeild, með því að hrifsa og slá eign sinni á farsíma O-kk-ef E-kk-ef af gerðinni Nokia, að verðmæti um 10.000 kr., en símann missti O-kk-nf E-kk-þf frá sér er ákærði hrinti honum af stólnum, sbr. lið I.“

Telur ákæruvaldið brot samkvæmt lið I varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20/1981 og 110. gr. laga nr. 82/1998 og brot samkvæmt lið II við 245. gr. sömu laga.

Ákæruvaldið krefst þess að ákærði verði dæmdur til refsingar.

Ákærði krefst sýknu af kröfum ákæruvaldsins, en til vara vægustu refsingar sem lög leyfa. Þá krefst verjandi ákærða málsvarnarlauna að mati dómsins.

Málsatvik.

Samkvæmt frumskýrslu lögreglunnar í Reykjavík frá 29. september 2005 var lögregla send að skemmtistaðnum Mónakó við Laugaveg vegna meintrar líkamsárásar að kvöldi 18. sepetmber 2005. Á vettvangi hittist fyrir brotaþoli, O-kk-nf. Sagði hann lögreglu svo frá að hann hefði setið við bar og skyndilega hefði ákærði birst, dregið hann niður af stólnum og sparkað í sig og slegið þar sem hann lá á gólfinu. Með ákærða hafi verið einhver ungur strákur sem O-kk-nf vissi ekki deili á, en hann hafi hvorki sparkað né slegið í O-kk-þf á meðan á þessu stóð. Þá hafi H-kvk-nf F-kvk-nf Þ-kvk-nf, sem var í för með O-kk-þgf umrætt sinn, borið á sama veg fyrir lögreglu og einnig barþjónninn, H-kvk-nf, en ekkert þeirra gat sagt um tölu þeirra högga eða sparka sem O-kk-nf fékk frá ákærða.

O-kk-nf lagði fram kæru hjá lögreglu 26. september 2005 og skýrði þá svo frá að umrætt kvöld hefði hann setið á Mónakó og hefði ákærði komið þar inn, gengið beint að sér og skellt honum aftur á bak í stólnum. Hann hefði dottið í gólfið og þá hefði ákærði ítrekað sparkað í andlit hans og bak. Einhver maður sem með ákærða var hefði staðið vörð á meðan. Þeir hefðu einnig stolið farsíma kæranda.

Samkvæmt læknisvottorði Þ-kk-ef N-kk-ef, sérfræðings á slysa- og bráðadeild Landspítala-háskólasjúkrahúss, leitaði O-kk-nf á slysadeildina 18. september 2005 kl. 23.49. Í læknisvottorðinu segir að hann sé með fulla meðvitund og áttun. Nefið sé dálítið bólgið og marið, en ekki skakkt. Ekki séu merki um septal hematom og tennur óbrotnar. Ekki séu áberandi eymsli yfir andlitsbeinum. Kúla sé á höfði p-e-x vi. megin ca 2-3 sm í þvermál. Við skoðun á brjóstkassa sé ekki að sjá nein áverkamerki en það séu þreifieymsli yfir 7. rifi, fyrst og fremst direc eymsli. Þá hafi verið hrein lungnahlustun. Greiningar læknis voru mar og yfirborðsáverkar á andliti og fracture of nasal bone og mar á brjóstkassa. O-kk-þgf hafi verið sagt að hann gæti verið rifbrotinn sem gæti tekið nokkrar vikur að gróa. Hann hafi leitað aftur á slysadeild 23. september kl. 17.05 og hafi ástæða komu verið verkir í vinstri síðu eftir að hann hafði hóstað. Hann hafi síðan þá átt erfitt með að anda djúpt og hósta vegna verkja í síðunni. Ekkert sé að sjá á yfirborði vi. síðu, hins vegar sé hann hvellaumur við þrýsting, bæði lateralt frá og framan frá. T-x-x hafi lyfst jafnt og öndun sé í lagi. Hjartalínurit sé án athugasemda. Tekin hafi verið röntgenmynd af lungum og sé hún eðlileg og ekki unnt að sjá rifbeinsbrot, þótt líklega sé það fyrir hendi.

Áður en aðalmeðferð málsins hófst, skoðuðu dómari, sækjandi og verjandi myndbandsupptöku úr öryggismyndavél.

Verður nú rakinn framburður ákærða og vitna fyrir dómi.

Ákærði kvaðst þekkja meintan brotaþola, O-kk-þf, og kvaðst hafa séð hann í Mónakó umrætt kvöld. Ákærði kvaðst hafa séð O-kk-þf detta af stól við barinn og síðan hafi ákærði gengið út. Er ákærði var spurður hvort hann hafi séð einhvern hrinda O-kk-þgf af stólnum, kvaðst ákærði ekki muna það. Þá kvaðst ákærði ekki hafa tekið síma O-kk-ef, það væri af og frá. Ákærði kvaðst hafa verið með syni sínum um kvöldið og kvaðst þekkja sjálfan sig og son sinn af myndum sem liggja frammi í málinu. Ákærði kvaðst ekki eiga neitt sökótt við O-kk-þf. Þá kvaðst ákærði oft hafa átt leið á Mónakó á þessum tíma. Ákærði kvað O-kk-þf hafa sagt sér að hann hefði reynt að draga til baka kæru á hendur ákærða.

Vitnið, O-kk-nf P-kk-nf, kvaðst ekki þekkja ákærða, en kannast við hann. Hann kvaðst vita hvað hann heiti, en engin samskipti hafa átt við hann. Hann kvaðst hafa kært ákærða fyrir líkamsárás, en kvaðst muna lítið eftir þessu. Hann kvað að sér skildist að hann hefði verið með einhverja stæla við ákærða sem endað hafi með því að ákærði hafi tekið eitthvað á sér. Vitnið kvaðst hafa verið að atast í ákærða um kvöldið. Vitnið var spurður um það hvort ákærði hefði tekið á honum og svaraði þá vitnið: ,,ja, ég sit þarna á barstól og var eitthvað að drekka og dett í gólfið og fæ einhver spörk í mig.“ Spurður um það hver hefði sparkað í hann kvaðst hann halda að það hafi verið ákærði, en annars hefðu einhverjir tveir verið þarna, þannig að hann sé ekki klár á því hvort það hafi verið ákærði eða hinn maðurinn sem með ákærða var. Vitnið kvaðst halda það vera rétt að honum hefði verið hrint af stólnum. Þegar hann féll í gólfið hafi verið sparkað í hann, þannig að hann rifbeinsbrotnaði, en hann kvaðst ekki vera klár á því hver sparkaði í hann. Vitnið kvaðst ekki vita hver hefði komið með ákærða á skemmtistaðinn. Vitnið var spurður um það hvers vegna hann vildi draga kæru til baka. Kvaðst hann þá hafa verið drukkinn þarna um kvöldið og hefði hann síðar heyrt betur hvernig þetta hefði gerst og þá hefði honum fundist þetta vera að einhverju leyti sér að kenna. Vitnið kvað ,,V-kk-þf“, H-kvk-þf F-kvk-þf, og þá sem voru þarna á staðnum hafa upplýst vitnið um hvað gerst hefði. Vitnið kvaðst ekki muna hvað H-kvk-nf F-kvk-nf sagði vitninu um það sem gerst hefði. Spurður um það aftur hvers vegna hann hefði viljað draga kæru tilbaka, kvað hann ástæðu þess hafa verið þá að hann vissi nú betur um málavöxtu og ,,hann hefði kannski bara byrjað á þessu með einhverjum leiðindum“. Hann kvaðst hafa farið tvívegis til lögreglu til þess að reyna að draga kæru til baka síðla sumars síðasta árs, en hann kvaðst hafa verið reiður og fúll þegar hann lagði fram kæru. Hann kvaðst hafa misst símann sinn þegar hann féll í gólfið og síðan hafi hann verið horfinn.

Vitnið kvaðst ekki muna hvernig hinn maðurinn leit út sem var með ákærða umrætt sinn. Vitnið kvaðst í fyrstu alveg hafa verið viss um að ákærði hefði verið sá sem sparkaði í hann og sló hann, en síðan eftir að hann hefði heyrt frá öðrum sem voru þarna ,,og svona að semsagt þetta hefði verið eitthvað og það var ekki klárt, þá fór ég niður á lögreglustöð til að draga þetta til baka “ og þá hafi honum verið sagt að það væri eitthvert vesen og að hann þyrfti að koma aftur. Þegar hann kom aftur, hafi honum verið sagt að hann væri orðinn of seinn til að draga kæruna til baka.

Vitnið, B-kvk-nf H-kvk-nf B-kvk-nf lögreglumaður, kvaðst hafa komið á vettvang veitingahússins Mónakó umrætt kvöld. Hún kvað lögreglu hafa verið kvadda á staðinn vegna tilkynningar um líkamsárás. Hún kvaðst ekki muna nafn meints brotaþola, en tilkynningin hafi verið um að honum hefði verið hrint af stól og gerandi væri farinn af vettvangi. Vitnið kvaðst hafa rætt við þann sem ráðist var á, barþjón og einhverja eina stúlku í viðbót. Vitnið kvað ekki marga hafa verið á veitingahúsinu. Vitnið staðfesti að hafa gert frumskýrslu í málinu.

Vitnið, E-kk-nf O-kk-nf G-kk-nf, kvaðst ekki geta verið viss um hvort hann var á Mónakó umrætt kvöld, þ.e. 18. september 2005, þar sem hann væri mikill fíkniefnaneytandi og minni hans væri gloppótt. Hann kvaðst neyta amfetamíns, hass rítalíns, mogadons, diazepams og margra annarra vímuefna. Hann kvaðst hafa verið fastagestur á Mónakó á þessum tíma og kvaðst kannast við O-kk-þf. Þá kvaðst vitnið einnig þekkja ákærða, þar sem þeir hefðu oft verið saman á þessum stöðum.Vitnið kvað O-kk-þf hafa verið að jagast á stólnum við barinn og hafi hann dottið og ákærði gripið hann og ætlað að reisa hann við aftur. Þá kvaðst vitnið ekki muna eftir því að lögregla hafi komið á staðinn. Vitnið kvaðst ekki hafa séð O-kk-þf og H-kk-þf lenda í átökum þarna um kvöldið. Vitnið kvaðst ekki muna eftir að einhver hafi verið með O-kk-þgf umrætt sinn. Vitnið kvað síma hafa legið á gólfinu og hefði hann rétt ákærða símann, en vitnið kvaðst ekki hafa vitað hver átti símann.

Vitnið, H-kvk-nf M-kvk-nf H-kvk-nf, kvaðst hafa verið starfsmaður á Mónakó og þekkja til ákærða og O-kk-ef P-kk-ef. Vitnið kvaðst hafa verið að vinna á barnum umrætt kvöld. O-kk-nf hafi setið rólegur á barnum, þegar ákærði, H-kk-nf, hafi komið inn, gripið í hann, rifið hann á gólfið og síðan sparkað í hann og kýlt hann. Höggin hafi lent á andliti O-kk-ef og í líkama hans. Ákærði hafi verið með einhverjum manni, sem vitnið kvaðst ekki hafa séð fyrr. Vitnið kvaðst ekki hafa heyrt nein orðaskipti áður en ákærði réðist að O-kk-þgf. Vitnið kvað ákærða hafa gripið í andlit H-kk-ef og ,,rifið hann aftur“ og hafi hann fallið á gólfið. Vitnið kvaðst ekki hafa séð ákærða taka síma O-kk-ef. Vitnið kvaðst hafa séð vel allan tímann hvað gerðist.

Vitnið, Þ-kk-nf Þ-kk-nf H-kk-nf, sonur ákærða, kvaðst hafa verið á Mónakó umrætt kvöld. Hann kvaðst vera sonur ákærða. Borin var undir vitnið mynd sem liggur frammi í gögnum málsins og kvaðst hann þekkja sjálfan sig og ákærða á myndunum. Hann kvað einhverja fyllibyttu þarna hafa ,,hrunið úr stólnum“ og síðan hafi ekkert merkilegt gerst. Vitnið kvaðst ekki hafa séð neinn sparka í manninn. Vitnið kvaðst hafa staðið við barinn þegar þetta gerðist.

Niðurstaða.

Ákærði hefur neitað sök. Hann kvaðst hafa séð er O-kk-nf P-kk-nf datt úr stól á veitingastaðnum Mónakó umrætt kvöld, en kvaðst ekki muna hvort einhver hefði hrint honum úr stólnum.

Kærandi, O-kk-nf P-kk-nf, bar fyrir dómi að hann hefði reynt að draga kæru sína til baka, þar sem honum hefði verið sagt eftir á, hvernig atburðarás hefði verið og hefði hún verið á annan veg, en hann hefði talið í fyrstu. Fyrir dómi kvaðst hann muna lítið eftir atvikum, en kvaðst telja það rétt að sér hefði verið hrint af stól og eftir að hann féll í gólfið hefði verið sparkað í hann. Hann kvaðst ekki vita hver þar hefði verið að verki.

Framburður kæranda var á annan veg er hann lagði fram kæru í málinu og samrýmist sá framburður hans þeim framburði vitnisins H-kvk-ef M-kvk-ef fyrir dómi að ákærði hafi komið inn á veitingastaðinn, gripið í O-kk-þf svo að hann féll í gólfið og eftir það hefði hann sparkað í O-kk-þf og kýlt hann.

Ofangreindur framburður H-kvk-ef M-kvk-ef og upphaflegur framburður kæranda er í samræmi við það sem fram kemur á myndbandsupptöku af atburðum. Á henni má sjá ákærða ganga inn í veitingahúsið og á hæla honum fylgir sonur hans. Skömmu síðar dettur O-kk-nf af stól. Gæði myndatökunnar eru að sönnu ekki mikil, en þó sést hnefi ákærða við O-kk-þf og einnig sést skýrlega þar sem ákærði sparkar aftur fyrir sig í höfuð O-kk-ef. Á meðan þessu fer fram, reynir kona í ljósum gallabuxum að koma í veg fyrir að ákærði ráðist að O-kk-þgf, en sonur ákærða virðist reyna að hindra hana í því.

Framburður vitnisins E-kk-ef O-kk-ef er afar ótrúverðugur, einkum þegar litið er til þess að hann var ekki viss um hvort hann var staddur á Mónako umrætt kvöld, þar sem minni hans væri gloppótt og hann væri mikill fíkniefnaneytandi.

Þá er vitnið, Þ-kk-nf Þ-kk-nf, sonur ákærða og því ekki óhlutdrægt vitni, en að mati dómsins er afar ótrúverðugt að hann hafi ekki séð neinn sparka í O-kk-þf, þar sem vitnið var í góðri aðstöðu til að sjá það sem fram fór.

Eins og að ofan greinir var framburður vitnisins H-kvk-ef M-kvk-ef í samræmi við fyrstu frásögn kæranda af atburðum. Hann er auk þess í samræmi við það sem sést af myndbandsupptöku. Þá er vitnið algerlega óhlutdrægt vitni, sem var við vinnu sína umrætt kvöld, kannaðist bæði við ákærða og kæranda og hafði góða yfirsýn yfir atburði. Þegar framangreint er virt og litið til þeirra áverka er voru á kæranda við komu hans á slysadeild umrætt kvöld, er hafið yfir skynsamlegan vafa að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi sem greinir í I. kafla ákæru og er þar réttilega heimfærð til refsiákvæða.

Vitnið, H-kvk-nf M-kvk-nf, kvaðst ekki hafa séð ákærða taka farsíma O-kk-ef og slá eign sinni á hann og framburður kæranda var ekki skýr um það að ákærði hefði slegið eign sinni á hann, hvorki fyrir lögreglu né fyrir dómi. Því er ekki sannað að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi sem greinir í II. kafla ákæru og er hann sýknaður af refsikröfu varðandi þann kafla.

Refsiákvörðun.

Refsiákvörðun.

Ákærði á að baki langan sakarferil og hefur hann samkvæmt sakavottorði hlotið 17 refsidóma fyrir margvísleg brot. Síðast hlaut ákærði dóm 17. mars 2005, 4 mánaða fangelsisdóm fyrir brot gegn ávana- og fíkniefnalögum og var dómurinn skilorðsbundinn í 3 ár.

Hann hefur auk þess gengist undir greiðslu tveggja sekta vegna fíkniefnalagabrota og síðast gekkst hann undir greiðslu sektar 24. mars 2006 vegna ölvunarakstursbrots.

Með broti því sem ákærði hefur verið sakfelldur fyrir hefur hann rofið skilorð dómsins frá 17. mars 2005. Ber því með vísan til 60. gr. almennra hegningarlaga að taka upp dóminn og ákveða refsingu ákærða í einu lagi, sbr. 77. gr. almennra hegningarlaga. Við ákvörðun refsingar er einnig litið til þess að brot ákærða nú er framið áður en honum var gerð sekt frá 24. mars 2006 og er því um hegningarauka að ræða við þá sekt, sbr. 78. gr. almennra hegningarlaga. Þegar litið er til sakarferils ákærða og þess að ákærði á sér engar málsbætur að mati dómsins, er refsing hans ákveðin fangelsi í 6 mánuði, en rétt er að fresta fullnustu 4 mánaða af refsingu ákærða og falli sá hluti refsingarinnar niður að liðnum 3 árum frá birtingu dómsins, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði sakarkostnað málsins, 209.691 krónu, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, R-kk-ef Á-kk-ef H-kk-ef héraðsdómslögmanns, 188.991 krónu að meðtöldum virðisaukaskatti.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið K-kvk-nf H-kvk-nf, fulltrúi lögreglustjórans í Reykjavík.

D ó m s o r ð:

Ákærði, H-kk-nf Þ-kk-nf G-kk-nf, sæti fangelsi í 6 mánuði, en frestað er fullnustu 4 mánaða af refsingu ákærða og falli sá hluti refsingarinnar niður að liðnum 3 árum frá birtingu dóms þessa, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði sakarkostnað málsins, 209.691 krónu, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, R-kk-ef Á-kk-ef H-kk-ef héraðsdómslögmanns, 188.991 krónu að meðtöldum virðisaukaskatti.

I-kvk-nf E-kvk-nf.

.