S-60/2017

Mál þetta, sem var dómtekið 11. maí, höfðaði lögreglustjórinn á Norðurlandi eystra hér fyrir dómi þann 28. febrúar sl. með ákæru á hendur X;

„fyrir eftirtalin áfengislagabrot:

I. (317-2016-003733)

Með því að hafa, aðfaranótt sunnudagsins 25. september 2016, verið ölvaður og með óspektir á almannafæri, utan við heimili fyrrum sambýliskonu sinnar, að [...]

II. (317-2016-004158)

Með því að hafa, að kvöldi sunnudagsins 30. október 2016, verið ölvaður og með óspektir á almannafæri, utan við heimili fyrrum sambýliskonu sinnar, að [...]

III.

Teljast brot þessi varða við 21. gr., sbr. 27. gr. áfengislaga nr. 75/1998.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Ákærði krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá dómi, til vara sýknu en til þrautavara að sér verði dæmd vægasta refsing sem lög leyfi. Þá krefst skipaður verjandi hans málsvarnarlauna sér til handa, sem greiðist úr ríkissjóði.

Fyrrum sambýliskona ákærða, A, tilkynnti lögreglu aðfaranótt sunnudagsins 25. september 2016, klukkan 04:40, að ákærði hefði sent henni skilaboð um að hann væri á leið til hennar. Lögregluþjónarnir B og C fóru á vettvang. Segir í frumskýrslu sem hinn fyrrnefndi ritaði að ákærði hafi verið fyrir utan hús sambýliskonunnar fyrrverandi. Tveir karlar hafi verið fyrir utan og varnað ákærða inngöngu. Fyrir innan hafi sambýliskonan fyrrverandi verið, grátandi og sjáanlega mjög hrædd. Reynt hafi verið að ræða við ákærða sem hafi verið ofurölvi og með mikinn hávaða og dólgslæti. Ekki hafi verið unnt að eiga við hann vitræn samskipti vegna ölvunarinnar. Ákærði var handtekinn og færður í fangaklefa og hafður þar uns af honum var runnið.

Laust eftir miðnætti aðfaranótt mánudagsins 31. október 2016 var lögreglu tilkynnt um að ákærði væri fyrir utan sama hús og væri með háreysti og læti. Fylgdi sögunni að hann hefði ekið þangað bifreið ölvaður. Sömu lögregluþjónar fóru á staðinn. Ritaði B frumskýrslu. Bifreið ákærða stóð fyrir utan húsið. Sjálfur var hann þar skammt frá, verulega ölvaður.

Lögregluþjónar gáfu rannsókn á meintum ölvunarakstri upp á bátinn, þar sem engin vitni fundust og ákærði neitaði að hafa ekið. Ákærði var sjáanlega ölvaður og með dónaskap og dólgslæti. Hann var handtekinn og færður í fangaklefa.

Frávísunarkrafa ákærða er á því reist að ekki hafi farið fram nægileg rannsókn og einnig því að lýsing háttsemi í ákærðu falli ekki undir verknaðarlýsingu í lagaákvæði.

Þótt vitni hafi hugsanlega verið að háttsemi ákærða í báðum tilvikum, sem ekki voru yfirheyrð, leiðir það ekki til frávísunar. Ber ákæruvaldið sönnunarbyrði og getur hugsanlega goldið þess í efnislegri niðurstöðu ef atvik eru ekki nægilega sönnuð.

Ákærða er gefið að sök að hafa verið ölvaður og með óspektir. Fellur það nægilega undir verknaðarlýsingu 21. gr. áfengislaga, þar sem segir að hver sá sem sökum ölvunar valdi óspektum, hættu eða hneyksli á almannafæri, opinberum samkomum, í bifreiðum eða öðrum farartækjum eða skipum skuli sæta ábyrgð samkvæmt lögunum. Eru óspektir sem ákærða er gefið að sök að hafa verið með sjálfur ekki undanskildar þessu.

Samkvæmt þessu verður frávísunarkröfunni hrundið.

Ákærði gaf skýrslu fyrir dómi. Einnig gáfu skýrslur fyrrnefndir lögregluþjónar og fyrrverandi sambýliskona ákærða. Ákærði og sambýliskonan gerðu lítið úr ölvun ákærða og sögðu að hann hefði ekki verið með óspektir. Lögregluþjónarnir staðfestu báðir lýsingar í frumskýrslum á ölvun og hegðun ákærða sem hafa verið raktar hér að framan.

Með vitnisburði lögregluþjónanna er nægilega sannað að ákærði hafi verið með óspektir ölvaður eins og honum er gefið að sök.

Óspektir sínar viðhafði ákærði utan húss sem stendur við götu sem almenningur á för um. Var hann því á almannafæri og breytir engu þótt hann hafi ekki verið þeim megin sem gatan er og ekki heldur þótt hann hafi verið uppi á trépalli við húsið. Ölvaður var hann með óspektirnar og þarf ekki að sanna sérstaklega að ölvunin hafi verið orsök þeirra.

Að þessu gættu verður ekki fallist á það með ákærða að 21. gr. áfengislaga sé óskýr refsiheimild. Verður hann sakfelldur fyrir þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru og þar er rétt heimfærð til refsiákvæða.

Sakaferill ákærða hefur ekki áhrif á ákvörðun refsingar hans. Verður skilorðsdómur sem hann hlaut 21. janúar 2016 látinn haldast með heimild í 60. gr. almennra hegningarlaga og ákærða dæmd refsing sér í lagi. Hún ákveðst 30.000 krónur í sekt, sem ákærði skal greiða innan fjögurra vikna frá uppsögu dóms en sæta ella fangelsi í tvo daga. Þá greiði hann málsvarnarlaun skipaðs verjanda eins og þau eru ákveðin í dómsorði að virðisaukaskatti meðtöldum og ferðakostnað hans.

E-kk-nf S-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóminn.

DÓMSORÐ:

Kröfu ákærða, X, um að máli þessu verði vísað frá dómi, er hrundið.

Ákærði greiði 30.000 krónur í sekt innan fjögurra vikna frá uppsögu þessa dóms að telja en sæti ella fangelsi í tvo daga.

Ákærði greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef Þ-kk-ef E-kk-ef héraðsdómslögmanns, 421.600 krónur og ferðakostnað hans, 61.776 krónur