E-8409/2007

Mál þetta sem dómtekið var 5. febrúar sl., er höfðað fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur af H-kk-þgf H-kk-þgf, Mýrarseli 3, Reykjavík, gegn F-kk-þgf A-kk-þgf D-kk-þgf, Laugavegi 105, Reykjavík, með stefnu birtri 5. desember 2007.

Dómkröfur stefnanda eru þær að stefndi verði dæmdur til að greiða kr. 3.517.503,-, ásamt 4,5% ársvöxtum af kr. 331.442,- frá 13.04.2003 til 13.10.2003, en af kr. 2.917.503,- frá þeim degi til 13.01.2008, en ásamt dráttarvöxtum skv. III. kafla laga nr. 38/2001 af stefnufjárhæðinni frá þeim degi til greiðsludags.

Til vara er þess krafist að stefndi verði dæmdur til að greiða kr. 2.332.118,-, ásamt 4,5% ársvöxtum af kr. 331.442,- frá 13.04.2003 til 13.10.2003, en af kr. 1.732.118,- frá þeim degi til 13.01.2008, en ásamt dráttarvöxtum skv. III. kafla laga nr. 38/2001 af kr. 2.332.118,- frá þeim degi til greiðsludags.

Krafist er málskostnaðar, þ.m.t. kostnaði stefnanda af 24,5% virðisaukaskatti samkvæmt framlögðum málskostnaðarreikningi. Gjafsókn hefur verið veitt til reksturs þessa máls fyrir héraðsdómi og er krafist málskostnaðar eins og málið væri eigi gjafsóknarmál.

Dómkröfur stefnda eru þær aðallega að stefndi verður sýknaður af öllum kröfum stefnanda en til vara að kröfur stefnanda verði lækkaðar. Krafist er málskostnaðar að mati dómsins, en til vara að málskostnaður verði felldur niður.

Málavextir

Málsatvik eru þau að stefndi sló stefnanda í andlitið með bjórglasi á skemmtistaðnum Prikinu í Bankastræti 12 í miðbæ Reykjavíkur aðfararnótt 13. apríl 2003, með þeim afleiðingum að stefnandi skarst illa í andliti. Lögreglan kom fljótlega á vettvang og var sjúkrabifreið kölluð út til flytja stefnanda á slysadeild Landspítala - Háskólasjúkrahúss (LSH). Stefndi var handtekinn strax sömu nótt, hann viðurkenndi að hafa slegið stefnanda með glasi í andlitið, hann kvaðst hafa misst stjórn á skapi sínu vegna þess að stefnandi hafi verið ágengur við unnustu hans og ítrekað áreitt hana. Höfðað var opinbert mál á hendur stefnda og var hann dæmdur fyrir brot gegn 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 3. desember 2003. Var stefndi dæmdur í 4 mánaða skilorðsbundið fangelsi. Bótakröfu stefnanda var hins vegar vísað frá dómi þar sem hún var að talsverðu leyti vegna áverka sem ekki var ákært fyrir í málinu.

Stefnandi hlaut mikinn andlitsskaða vegna líkamsárásar stefnda tiltekið sinn. Hann hlaut marga skurði, m.a. um 7 sm langan skurð sem var alldjúpur og lá neðan við kinnbeinsboga og alveg aftur að eyra. Alvarlegur taugaáverki á ennisgrein andlitstaugar vinstra megin hefur leitt til varanlegrar lömunar á ennisvöðvum og augabrún vinstra megin í andliti. Er einnig um verulegan útlitslegan áverka að ræða. Afleiðingum þeirra áverka sem stefnandi hlaut er lýst í framlögðum læknisvottorðum.

Samkvæmt matsgerð dómkvaddra matsmanna, I-kk-ef S-kk-ef hrl. og T-kk-ef M-kk-ef læknir, dags. 16. nóvember 2006, hlaut stefnandi 20% varanlegan miska og 5% varanlega örorku vegna meiðsla sinna.

Stefnandi fékk greiddar bætur úr ríkissjóði samkvæmt ákvörðun bótanefndar á grundvelli laga nr. 69/1995. Bótanefnd ákvað með vísan til 8. gr. laga nr. 69/1995 að stefnandi skyldi bera ¼ hluta tjóns síns sjálfur og voru bætur til hans lækkaðar í samræmi við það.

Samkvæmt álitsgerð örorkunefndar, dags. 14. ágúst 2008, var varanlegur miski stefnanda metin 20% og varanleg örorka 5%.

Stefnandi fékk gjafsókn til reksturs málsins fyrir héraðsdómi með gjafsóknarleyfi dags. 8. mars 2005.

Málsástæður stefnanda

Stefnandi telur sannað að stefndi hafi veitt honum þá andlitsáverka sem að lýst er í gögnum málsins og metnir hafa verið stefnanda til varanlegs miska og örorku. Stefndi sló stefnanda í höfuðið með bjórglasi og við það skarst stefnandi illa í andliti eins og fram er komið. Þá telur stefnandi að orsakasamband sé sannað á milli áverkans og líkamsárásarinnar, bæði í tíma og samkvæmt fyrirliggjandi læknisfræðilegum gögnum. Stefnandi var færður á slysadeild LSH þegar eftir líkamsárásina þar sem andlitsáverkar hans voru nákvæmlega skrásettir af læknum LSH. Afleiðingar ofangreindrar árásar séu mjög alvarlegar og hafa valdið því að stefnandi sé varanlega lamaður í ennisvöðvum og augnbrún á vinstri hlið andlits. Þetta hafi bæði í för með sér mikil útlitsleg lýti fyrir hann og hafi einnig háð honum mikið í daglegu lífi. Þá hafði stefndi viðurkennt að hafa slegið stefnanda með glasi í andlitið og var talin fram komin full sönnun þess í dómi Héraðsdóms Reykjavíkur í máli S-3092/2003. Vitni staðfesti einnig hvernig stefndi veitti stefnanda andlitsáverka með því að slá hann í andlitið með bjórglasi.

Stefnandi byggir á því að hann hafi orðið fyrir verulegu líkamstjóni vegna líkamsárásar stefnda þann 13. apríl 2004. Þau einkenni sem rekja megi til tjónsatviksins hafi verið metin til 20% varanlegs miska og 5% varanlegrar örorku, auk tímabundins atvinnutjóns og þjáninga, af dómkvöddum matsmönnum. Það mat staðfesti einnig að rekja megi núverandi áverkamerki í andliti stefnanda til tjónsatburðar sem stefndi beri ábyrgð á.

Með ásetningi eða af stórkostlegu gáleysi hafi stefndi orðið valdur að alvarlegum andlitsáverkum hjá stefnanda. Árásin hafi verið með öllu tilefnislaus og afar fólskuleg. Stefndi beri ábyrgð á þessari háttsemi sinni og þeim afleiðingum sem af henni hlutust.

Stefnandi byggir á því að stefndi hafi valdið honum líkamstjóni af ásetningi eða stórfelldu gáleysi og krefst miskabóta á grundvelli 26. gr. laga nr. 50/1993. Stefndi átti eða mátti gera sér grein fyrir því að líkamstjón gæti hlotist af því að slá stefnanda í andlitið með bjórglasi, en hann lét sig það engu varða. Stefndi hafi verið með öllu skeytingarlaus um líklegar afleiðingar verknaðarins. Af háttsemi stefnda hafi skapast mikil hætta, af henni hafi hlotist stórfellt líkamstjón sem líkindi voru fyrir og á því verði stefndi að bera bótaábyrgð einkum samkvæmt a-lið 26. gr.

Þá feli árás stefnda í sér meingerð gagnvart frelsi, friði, æru og persónu stefnanda, þar sem hann hafi verið staddur í friðsamlegum tilgangi inni á skemmtistaðnum Prikinu við Bankastræti. Hann hafi átt sér einskis ills von og því með öllu óviðbúinn þegar árásin var gerð. Það að ráðast að stefnanda með líkamsmeiðingum og óskammfeilnu ofbeldi, telur stefnandi að sé einnig brot á b-lið 26. gr. laga 50/1993. Í þessu felist ofbeldi gegn frelsi, friði og persónu stefnanda og æru hans hafi verið verulega misboðið af árás stefnda sem unnin var af ásetningi.

Kröfur stefnanda séu reistar á ólögfestri meginreglu skaðabótaréttar um að sá sem valdur sé að tjóni af ásetningi eða með gáleysi beri á því bótaábyrgð. Þá sé byggt á skaðabótalögum nr. 50/1993.

Stefnandi styður kröfur um málskostnað við lög nr. 91/1991, einkum 1. mgr. 130. grein.

Krafa um virðisaukaskatt á málskostnað er reist á lögum nr. 50/1988, sbr. og reglugerð nr. 562/1989. Stefnandi sé ekki virðisaukaskattskyldur og sé honum því nauðsyn að fá dóm fyrir þessum skatti úr hendi stefnda. Gjafsóknarleyfi liggi fyrir í málinu.

Sundurliðun dómkrafna:

Fjárkrafa samkvæmt skbl. nr. 50/1993:

1) Annað fjártjón hafi verið bætt að fullu úr ríkissjóði samkvæmt ákvörðun bótanefndar.

2) Tímabundið atvinnutjón hafi verið metið 100% í fjórar vikur. Ekki liggi fyrir óyggjandi gögn um tekjutapið, auk þess sem stefnandi hafi átt veikindarétt hjá vinnuveitanda. Því sé ekki krafist bóta vegna tímabundins atvinnutjóns stefnanda.

3) – 4) Tímabil þjáningar hafi verið metið fjórar vikur, þar af var stefnandi rúmliggjandi í 1 dag. Varanlegur miski hafi verið metinn 20 stig (20%). Viðmiðunarfjárhæðir þjáningarbóta (kr. 700 þegar tjónþoli hafi fótaferð og kr. 1.300 þegar tjónþoli sé rúmliggjandi sbr. 3. gr. skbl.) og miska (kr. 4.000.000,- skv. 1. mgr. 4. gr. skbl.) séu uppfærðar miðað við breytingar á grunnvísitölu skbl. í maí 1993 (3282 stig) til maí 2007, sem sé 5305 stig. Þjáningarbætur og miskatjón stefnanda hafi verið bætt að ¾ hlutum úr ríkissjóði samkvæmt ákvörðun bótanefndar. Krafið sé um eftirstöðvarnar eða ¼ af upphaflegri bótakröfu sem send var bótanefnd.

5) Varanleg örorka hafi verið metin 5%. Tekjuviðmiðun sé skv. 2. mgr. 7. gr. skbl., verðbætt skv. 2. mgr. 15. gr. skbl. Viðmiðunartekjur séu meðaltekjur karlmanna á höfuðborgarsvæðinu sem hafi mannvirkjagerð að aðalstarfi, en árið 2002 hafi þær numið kr. 2.699.000,-, samkvæmt upplýsingum frá Hagstofu Íslands. Stefnandi hafi verið nemi í húsasmíði þegar tjónsatvikið átti sér stað og verið á samningi hjá húsasmíðameistara eftir að hafa lokið tveggja ára bóklegu námi í Fjölbrautaskólanum í Breiðholti. Viðmiðunartekjur séu uppfærðar miðað við breytingar á meðaltalslaunavísitölu ársins 2002 (226,4 stig) til vísitölu október mánaðar 2003, þegar ekki var að vænta frekari bata hjá stefnanda eða stöðugleika hafði verið náð (240,4 stig). Nánar sundurliðist verðbættar tekjur stefnanda þannig: Viðmiðunartekjur kr. 2.699.000 * 240,4/226,4 = 2.865.899 + 6% mótframlag vinnuveitanda í lífeyrissjóð kr. 171.954, eða alls kr. 3.037.853.

Tjónþoli hafi verið 21 árs og 164 daga að aldri þegar stöðugleika var náð þann 13. október 2003 og því verði stuðull til margföldunar skv. 6. gr. skbl. 17,026, (17,106-(17,106-16,626)*61/365). Varanleg örorka hafi síðan verið metin 5 af hundraði.

6) Krafa um bætur fyrir miska samkvæmt 26. gr. skbl. sé í samræmi við kröfugerð í opinberu máli sem var til rannsóknar hjá lögreglunni í Reykjavík nr. 010-2003-09123.

Vaxta samkvæmt 16. gr. skbl. nr. 50/1993 sé krafist frá stöðugleikapunkti 13.10.2003 af varanlegri örorku og áfram til 13.01.2008, en þá sé krafist dráttarvaxta af stefnufjárhæðinni eða frá því að mánuður var liðinn frá þingfestingu málsins (13.12.2007), en þá hafi stefndi sannarlega fengið vitneskju um kröfuna, sbr. lög nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, og sé miðað við að sú vitneskja hafi átt sér stað á þingfestingardegi. Miskabótakrafan skv. 26. gr. skbl. beri dráttarvexti frá 13.01.2008.

Munur á aðalkröfu og varakröfu sé sá að í varakröfu séu verðbætt lágmarkslaun skv. skbl. lögð til grundvallar sem tekjuviðmiðun vegna bóta fyrir varanlega örorku, sbr. 3. mgr. 7. gr. skbl., en þannig verðbættar skv. 2. mgr. 15. gr. skbl., nemi viðmiðunartekjurnar kr. 1.645.338. Bætur fyrir 5% varanlega örorku nemi því kr. 1.400.676,-, (1.200.000 * 4500/3282 = 1.645.338 * 17,026 * 5% = 1.400.676). Varakrafa stefnanda sundurliðast nánar þannig:

Um skýringar að öðru leyti vísast til skýringa með aðalkröfu hér að framan.

Málsástæður stefnda

Stefndi kýs að reifa sjónarmið til stuðnings aðal- og varkröfu í einu lagi.

Stefndi mótmælir því að atburður sá sem olli tjóni stefnanda hafi verið tilefnislaus enda liggi fyrir að stefnandi hafi áreitt unnustu stefnda og veist að stefnda sjálfum áður en stefndi veitti stefnanda áverkann sem um ræðir í málinu. Ljóst sé að stefnandi búi við tiltekið lýti en óljóst sé hvernig áverkinn eigi að hafa langtímaáhrif á hæfi stefnanda til öflunar tekna. Árásin hafi hvorki verið fólskuleg né tilefnislaus. Hún var og sé harmleikur þar sem stefndi (sem hafi hvorki fyrr né síðar gerst sekur um ofbeldisbrot ) hafi gert alvarleg mistök og slegið frá sér með glas í hönd sem valdið hafi afleiðingum sem voru meiri en hann ætlaði.

Stefndi telur að rétt sé að líta til atvika málsins og að hann verði sýknaður á grundvelli heimildar 1. mgr. 24. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Þannig liggi fyrir að stefndi sé eignalaus verkamaður á lágum launum og greiði meðlag með barni og því sé krafa sú sem hér um ræðir honum þungbær og muni leiða til gjaldþrots komi til innheimtu hennar.

Þá liggi og fyrir að mögulegt sé að stefndi hafi fengið raunverulegt tjón samkvæmt réttu mati bætt frá örorkunefnd nú þegar. Jafnframt verði við úrlausn mögulegar bótakröfu að líta til sjónarmiða um meðábyrgð og að því virtu beri að sýkna stefnda í málinu.

Þá sé þess krafist að krafan verði lækkuð og sé þar vísað til alls þess sem að ofan greini en að auki sé krafan talin of há og í andstöðu við dómaframkvæmd og reglur skaðabótalaga nr. 50/1993.

Í fyrsta lagi sé miski talinn of hár þar sem mat á miskastigi sé of hátt en ekki séu gerðar athugasemdir við útreikning á bótum fyrir varanlegan miska að öðru leyti né hvað varðar útreikning þjáningabóta þó tímabil þeirra sé talið of langt.

Í öðru lagi sé forsendum og útreikningi varanlegrar örorku mótmælt þar sem gerð sé krafa um meðallaun. Fyrir liggi að gerð sé krafa um meðallaun iðnaðarmanna eða þeirra sem starfa við mannvirkjagerð á slysári. Slík viðmiðun sé röng að teknu tilliti til menntunar stefnanda og atvinnuþátttöku hans fyrir og eftir slys. Ekki verði séð að krafa stefnanda eigi undir annað en lágmarkslaunaviðmiðun á stöðuleikapunkti eða 1.200.000 x 4500/3282= 1.645.338.- x 17,026 x 5% = 1.400.676.- sem sé hámarkskrafa vegna varanlegrar örorku haldi mat um örorkustig, en það dregið sé í efa. Þá liggi einnig fyrir að meginregla sé að miða skuli við árslaun síðustu þriggja ára fyrir slys. Slík viðmiðun í tilviki stefnanda nái ekki lágmarkslaunum og beri því samkvæmt skaðabótalögum að beita lágmarkslaunaviðmiði.

Til að rétt væri að beita meðallaunum þá þyrfti stefnandi annað tveggja að hafa lokið námi sínu þannig að námslokin hefðu verið fyrirsjáanleg á slysdegi eða að sýnt væri um störf hans við þann starfsgeira sem vísað sé til. Hins vegar liggi fyrir í gögnum málsins upplýsingar um takmarkaða atvinnuþátttöku stefnda fyrir og eftir slysið. Af mati verði ráðið að stefnandi hafi haft 1,3 milljónir í laun á árinu 2004, 1,1 á árinu 2005 og 0,6 milljónir 2006 þó hann hafi ekki lagt stund á nám á sama tíma. Engin sjónarmið standi því til annars en að beita lágmarkslaunum ef bætur eigi að dæma yfir höfuð fyrir varanlega örorku. Vakin sé athygli á því að stefnandi hafi án útskýringa kosið að hækka kröfu sína verulega frá því að henni var lýst fyrir bótanefnd án þess að gerð sé grein fyrir af hverju lagt sé upp með aðra launaviðmiðun þar.

Þá sé miskabótakröfu samkvæmt 26. gr. mótmælt sem alltof hárri og í ósamræmi við dómvenju enda hafi miskabætur í málum þessarar gerðar verið ákvarðaðar lægri auk þess sem um eigin sök sé að ræða í málinu þar sem stefnandi hafi átt upphaf þeirra atburða sem urðu milli aðila málsins.

Hafi stefnandi fengið kröfuna bætta að nokkru eða öllu frá bótasjóði beri að taka tillit til þeirra greiðslna.

Kröfum um vexti sé mótmælt og að krafan beri dráttarvexti fyrir þingfestingu málsins.

Þá sé málatilbúnaði stefnanda mótmælt að því marki sem hann fer í bága við hagsmuni og málatilbúnað umbjóðanda míns.

Í málinu sé gerð krafa um málskostnað og sé sú krafa rökstudd með vísan til ákvæða XXI. einkamálalaga nr. 91/1991 en til vara að hann verði felldur niður.

Varðandi lagarök er vísað til meginreglna skaðabótaréttarins og skaðabótalaga nr. 50/1993. Vísað er til ákvæða vaxtalaga nr. 38/2001.

Varðandi málskostnað er vísað til ákvæða XXI. kfl. eml. nr. 91/1991 um málskostnað.

Niðurstaða

Fyrir liggur að stefndi sló stefnanda í andlitið með bjórglasi á skemmtistaðnum Prikinu í Bankastræti 12 í miðbæ Reykjavíkur aðfararnótt 13. apríl 2003, með þeim afleiðingum að stefnandi skarst illa í andliti. Stefndi hlaut dóm í sakamáli fyrir líkamsárás á stefnanda en ekki var dæmt um bótakröfu stefnanda í því máli. Hefur stefnandi því höfðað dómsmál þetta á hendur stefnda til heimtu skaðabóta vegna þess tjóns sem hann telur sig hafa orðið fyrir af völdum líkamsárásar stefnda tiltekið sinn.

Stefndi hefur mótmælt því að atburður sá sem olli tjóni stefnanda hafi verið tilefnislaus þar sem fyrir liggi að stefnandi hafi áreitt unnustu stefnda og veist að stefnda sjálfum áður en stefndi veitti stefnanda áverkann sem um ræðir í málinu. Á þetta verður ekki fallist. Árás stefnda var stórhættuleg og verður með engu móti réttlætt. Þá þykja engin skilyrði vera til þess að fella niður skaðabótaábyrgð á hendur stefnda samkvæmt 1. mgr. 24. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Hafnað er sýknukröfu stefnda á þeim grundvelli. Stefndi, sem olli stefnanda alvarlegum andlitsáverkum og meiðslum með háttsemi sinni, ber af þeim sökum bótaábyrgð gagnvart stefnanda.

Bótakröfur stefnanda í málinu er byggðar á matsgerð I-kk-ef S-kk-ef hrl. og T-kk-ef M-kk-ef læknis, dags. 16. nóvember 2006. Samkvæmt niðurstöðu hennar hlaut stefnandi 20% varanlegan miska og 5% varanlega örorku vegna meiðsla af völdum líkamsárásarinnar sem hann varð fyrir 3. desember 2003. Verður sú matsgerð, sem ekki hefur verið hnekkt, lögð til grundvallar við útreikning á fjártjóni stefnanda samkvæmt skaðabótalögum. Við endanlega kröfugerð stefnanda í málinu er tekið tillit til þeirra bóta sem stefnandi hefur fengið greiddar úr ríkissjóði á grundvelli laga nr. 69/1995. Bótanefnd ákvað með vísan til 8. gr. laga nr. 69/1995 að stefnandi skyldi bera ¼ hluta tjóns síns sjálfur og voru bætur til hans lækkaðar í samræmi við það.

Sá einn munur er á aðal- og varakröfu stefnanda í málinu að samkvæmt aðalkröfu er krafist bóta fyrir varanlega örorku samkvæmt tekjuviðmiðun 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 um meðaltekjur, en samkvæmt varakröfu er tekjuviðmiðun byggð á 3. mgr. 7. gr. laganna um lágmarkslaun.

Krafa stefnanda um þjáningarbætur og miskatjón hefur verið bætt að ¾ hlutum úr ríkissjóði samkvæmt ákvörðun bótanefndar. Í málinu gerir stefnandi kröfu um greiðslu eftirstöðva að fjárhæð 331.442 kr. sem bótakrafan var skert um. Ekki er fallist á að stefndi eigi þær málsbætur að til álita komi að skipta sök í málinu. Verður því tekin til greina krafa stefnanda á hendur stefnda um greiðslu á 331.442 kr. sem bætur til stefnanda voru lækkaðar um samkvæmt ákvörðun bótanefndar.

Stefnanda er metin 5% varanleg örorka bæði samkvæmt matsgerð dómkvaddra matsmanna álitsgerð örorkunefndar. Er á því byggt í mötum þessum að afleiðingar meiðsla stefnanda, einkum skert sjálfsmynd og útlitslýti, hafi einhver áhrif á möguleika hans til að afla sér atvinnutekna í framtíðinni. Verða því matsgerðir þessar, sem ekki hefur verið hnekkt, lagðar til grundvallar um varanlega örorku stefnanda.

Samkvæmt aðalkröfu er bótakrafa stefnanda fyrir varanlega örorku miðuð við meðaltekjur karlmanna á höfuðborgarsvæðinu sem höfðu mannvirkjagerð að aðalstarfi árið 2002 samkvæmt upplýsingum frá Hagstofu Íslands. Viðmiðunartekjur eru uppfærðar miðað við breytingar á meðaltalslaunavísitölu ársins 2002 til vísitölu október mánaðar 2003, samkvæmt tekjuviðmiðun 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 um meðaltekjur. Stefnandi var nemi í húsasmíði þegar tjónsatvikið átti sér stað árið 2003, en hafði þá ekki lokið bóklegu námi. Hann hefur ekki lokið því námi og starfar enn sem ófaglærður smiður. Ekki liggur fyrir hvenær eða hvort stefnandi muni ljúka iðnnámi. Verður því ekki talið að rétt sé að miða árslaun til ákvörðunar bóta fyrir varanlega örorku á grundvelli meðaltekna samkvæmt 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga, eins og stefnandi miðar við í aðalkröfu sinni. Verður því fallist á með stefnda að rök standi ekki til annars en að tekjuviðmiðun vegna varanlegar örorku stefnanda sé byggð á 3. mgr. 7. gr. laganna um lágmarkslaun. Ber því að taka til greina varakröfu stefnanda að fjárhæð 1.400.676 kr. vegna bóta fyrir varanlega örorku, sem ekki hefur verið andmælt tölulega.

Stefndi hefur mótmælt miskabótakröfu stefnanda samkvæmt 26. gr. skaðabótalaga að fjárhæð 600.000 kr. sem alltof hárri og í ósamræmi við dómvenju. Samkvæmt a-lið 26. gr. skaðabótalaga er heimilt að láta þann sem af ásetningi eða stórkostlegu gáleysi veldur líkamstjóni greiða miskabætur til þess sem misgert var við. Um er að ræða sjálfstæða lagaheimild til greiðslu miskabóta. Skilyrði til greiðslu miskabóta samkvæmt lagaákvæði þessu eru uppfyllt í máli þessu. Með hliðsjón af þeim áverkum og útlitslýtum, sem stefnandi hlaut í andliti og lýst er í framlögðum læknisvottorðum og matsgerðum, þykja miskabætur hæfilega ákveðnar 400.000 kr.

Ekki er fallist á með stefnda að skilyrði séu til þess lækka bótafjárhæðir á grundvelli 1. mgr. 24. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Ber því að dæma stefnda til að greiða stefnanda 2.132.118 kr. (331.442 + 1.400.676 + 400.000) ásamt vöxtum í samræmi við varakröfu, eins og nánar greinir í dómsorði.

Þá ber að dæma stefnda til að greiða 1.250.045 kr. í málskostnað, sem rennur í ríkissjóð. Allur gjafsóknarkostnaður stefnanda greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns stefnanda, J-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hrl., 816.720 kr. með virðisaukaskatti og útlagður kostnaður 433.325 kr. samkvæmt reikningum.

E-kk-nf Ó-kk-nf héraðsdómari kvað upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð :

Stefndi, F-kk-nf A-kk-nf D-kk-nf, greiði stefnanda, H-kk-þgf H-kk-þgf, 2.132.118 kr. ásamt 4,5% ársvöxtum af kr. 331.442,- frá 13.04.2003 til 13.10.2003, en af kr. 1.732.118,- frá þeim degi til 13.01.2008, en ásamt dráttarvöxtum skv. III. kafla laga nr. 38/2001 af kr. 2.132.118,- frá þeim degi til greiðsludags.

Stefndi greiði 1.250.045 kr. í málskostnað, sem rennur í ríkissjóð. Allur gjafsóknarkostnaður stefnanda greiðist úr ríkissjóði þar með talin málflutningsþóknun lögmanns stefnanda, J-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hrl., 816.720 kr. og útlagður kostnaður 433.325 kr.

E-kk-nf Ó-kk-nf