E-1328/2013

Mál þetta sem dómtekið var 16. janúar 2014 var höfðað 12. mars 2013 af hálfu M-kk-ef S-kk-ef S-kk-ef, Reyrhaga 2 á Selfossi á hendur Vátryggingafélagi Íslands hf., Ármúla 3 í Reykjavík til greiðslu skaðabóta.

Stefnandi gerir þá kröfu að stefnda verði gert að greiða stefnanda 426.117 krónur með vöxtum samkvæmt 16. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 frá 5. janúar 2012 til 5. febrúar 2012 og með dráttarvöxtum, samkvæmt 9. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, frá þeim degi til greiðsludags. Þá er krafist málskostnaðar að skaðlausu samkvæmt málskostnaðarreikningi eða samkvæmt mati dómsins, en stefnandi er ekki virðisaukaskattskyldur.

Dómkröfur stefnda eru þær að stefndi verði sýknaður af öllum kröfum stefnanda og tildæmdur málskostnaður úr hans hendi að mati dómsins.

Yfirlit málsatvika og ágreiningsefna

Mál þetta er sprottið af vinnuslysi sem stefnandi varð fyrir 30. júlí 2007, þá 16 ára gamall. Stefnandi var að taka niður vinnupall ásamt tveimur öðrum drengjum þegar vinnupallurinn féll skyndilega saman með þeim afleiðingum að stefnandi datt og klemmdist á milli hæða vinnupallsins. Í eftirlitsskýrslu Vinnueftirlitsins sama dag og slysið varð voru gerðar kröfur til vinnuveitanda um tilteknar úrbætur þegar í stað. Stefnandi var óvinnufær fyrstu vikurnar eftir slysið vegna áverka á mjóbaki, var enn slæmur í baki við komu til læknis í júlí 2008 og leitaði á ný til læknis vegna áverkanna í janúar 2010. Sjúkratryggingastofnun barst tilkynning um slysið 8. mars 2010, en umsókn stefnanda um greiðslu bóta úr slysatryggingum almannatrygginga var synjað þar sem ekki þótti tilefni til að víkja frá eins árs fyrningarfresti laga um almannatryggingar, nr. 100/2007.

Á slysdegi var stefnandi tryggður kjarasamningsbundinni slysatryggingu launþega sem vinnuveitandi hans hafði hjá stefnda, auk þess sem vinnuveitandinn hafði gilda ábyrgðartryggingu atvinnurekstrar hjá stefnda. Stefnda var ekki tilkynnt um slysið fyrr en með bréfi lögmanns stefnanda 8. febrúar 2010. Stefndi hafnaði 12. júlí 2010 bótaskyldu úr slysatryggingu launþega á þeim grundvelli að tilkynning um slysið hefði borist félaginu of seint, sbr. 124. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingasamninga. Stefndi viðurkenndi bótaskyldu sína úr ábyrgðartryggingu vinnuveitanda stefnanda 27. október 2010.

Tjón stefnanda var metið á grundvelli skaðabótalaga, nr. 50/1993, af sérfræðingi í bæklunarskurðlækningum og hæstaréttarlögmanni. Var það niðurstaða matsmanna 5. janúar 2012 að stefnandi hefði verið óvinnufær eftir slysið til 21. ágúst 2007, tímabil þjáningabóta hefði verið hið sama og að miski stefnanda væri 5 stig. Varanlega örorku mátu matsmenn 5%. Heilsufar stefnanda töldu matsmenn að hefði verið orðið stöðugt 30. október 2007.

Stefndi greiddi stefnanda skaðabætur hinn 8. febrúar 2012 og var við uppgjörið byggt á matsgerðinni, en samkvæmt henni námu bætur fyrir þjáningar 35.860 krónum, bætur fyrir varanlegan miska 464.475 krónum og fyrir varanlega örorku 1.795.353 krónum. Við uppgjörið ákvað stefndi þó að draga 426.117 krónur frá bótum fyrir varanlega örorku með vísan til 4. mgr. 5. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Það er sú upphæð sem stefnandi hefði átt rétt til úr slysatryggingu launþega. Greiðsla vegna varanlegrar örorku til stefnanda var því 1.369.236 krónur.

Stefnandi tók við greiðslunni með þeim fyrirvara að hann áskildi sér rétt til að innheimta þá upphæð, sem stefndi dró frá bótum vegna varanlegrar örorku, á þeim grundvelli að stefnandi hefði aldrei fengið neinar bætur úr launþegatryggingu. Stefnandi bar þessa ákvörðun stefnda undir úrskurðarnefnd í vátryggingamálum, sem úrskurðaði 30. maí 2012 á þann veg að engin lagaheimild eða önnur heimild í vátryggingarétti væri til grundvallar því að beita frádrætti eins og þeim sem stefndi hefði gert í málinu. Var niðurstaða nefndarinnar því sú að stefnandi ætti rétt á að fá tjón sitt greitt úr ábyrgðartryggingu vinnuveitanda hjá stefnda, án þess að sæta þessum frádrætti. Við þessa niðurstöðu úrskurðarnefndarinnar undi stefndi ekki.

Ágreiningur málsaðila snýst um það hvort stefnda hafi verið heimilt, að draga frá bótum stefnanda fyrir varanlega örorku þá fjárhæð sem stefnandi hefði getað átt rétt til úr slysatryggingu launþega, eða ekki.

Málsástæður og lagarök stefnanda

Ákvörðun sína um að draga frá bótum stefnanda andvirði 426.117 króna styðji stefndi við heimild í 2. ml. 4. mgr. 5. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Ákvæðið hljóði á þá leið að greiðslur frá samnings- eða lögbundinni atvinnuslysatryggingu launþega dragist frá skaðabótakröfu hans á hendur vinnuveitanda þeim sem slysatrygginguna keypti.

Í greinargerð með frumvarpi til skaðabótalaga nr. 50/1993 sé fjallað um téð ákvæði 2. ml. 4. mgr. 5. gr. laganna undir kaflanum „Greiðslur sem tjónþoli fær frá öðrum en hinum bótaskylda.“ Þar segi að reglan, sem sé undantekningarregla og eigi sérstaklega við um rétt launþega til bóta frá atvinnuslysatryggingu, helgist af því að atvinnurekandi, sem annist kaup á slysatryggingunni, skuli njóta góðs af henni þegar líkamstjón verði rakið til atvika er hann beri skaðabótaábyrgð á.

Reglan miðist því við greiðslu úr atvinnuslysatryggingu, eðli málsins samkvæmt. Hún sé til hagsbóta fyrir atvinnurekanda líkt og segi í greinargerð og sé ákvæðinu beitt með þeim hætti að tjónþoli hagnist ekki á að atvinnurekandi hafi keypt atvinnuslysatryggingu og tjónþoli fái þannig hærri bætur en ella. Til að koma í veg fyrir slíkar aðstæður sé atvinnurekanda samkvæmt ákvæðinu heimilt að draga frá bótum til handa tjónþola andvirði þeirra bóta sem greiddar hafi verið úr atvinnuslysatryggingu.

Í tilfelli stefnanda hafi það hins vegar verið svo að stefndi hafi ekki viðurkennt bótaskyldu úr slysatryggingu launþega vegna þess að slysið hafi ekki verið tilkynnt innan tilskilins frests samkvæmt 1. mgr. 124. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingasamninga. Af því leiði að stefnandi hafi enga greiðslu fengið úr atvinnuslysatryggingu launþega. Því sé fráleitt að draga andvirði slíkrar greiðslu frá bótum vegna varanlegrar örorku, svo sem stefndi hafi gert við uppgjör vegna tjóns stefnanda.

Úrskurðarnefnd í vátryggingamálum hafi verið á sama máli í úrskurði sínum og hafi þar meðal annars sagt:

Ekki er ágreiningur um að M eigi rétt á fullum bótum úr ábyrgðartryggingu atvinnurekanda síns J vegna þess tjóns sem hann varð fyrir [þ. 30.7.2007.] Við uppgjör tjónsins dró V frá kr. 426.117 þar sem félagið taldi sér það heimilt að draga frá þær bætur sem réttur M var til úr launþegatryggingunni þegar ábyrgðartrygging vinnuveitanda var greidd. Ekki er nein lagaheimild eða önnur heimild í vátryggingarétti til að beita frádrætti eins og þeim sem V beitir í máli þessu. M á rétt á að fá tjón sitt bætt að fullu og V ber því að greiða honum það sem frá var dregið og krafist er í máli þessu höfuðstól kr. 426.117.

Rökstuðningur stefnda fyrir þeirri ákvörðun sinni að hlíta ekki úrskurði nefndarinnar hafi verið á þá leið að samkvæmt ákvæði 2. ml. 4. mgr. 5. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 væri félaginu heimilt að draga frá andvirði bóta úr slysatryggingu launþega sem hinn skaðabótaskyldi vinnuveitandi hefði keypt til hagsbóta fyrir málskotsaðila í samræmi við ákvæði kjarasamninga þar um.

Sú túlkun stefnda miðist þar með ekki við raunverulega greiðslu til tjónþola, heldur aðeins við þær bætur sem tjónþoli hefði getað fengið, en hafi ekki fengið. Túlkunin fari ekki bara þvert gegn orðalagi ákvæðisins sem miðist við greiðslu bóta, heldur fari hún einnig þvert gegn niðurstöðu Úrskurðarnefndar í vátryggingamálum, sem og grundvallarreglu skaðabótaréttar um að bæta skuli raunverulegt tjón tjónþola, hvorki meira né minna.

Stefnandi vísi til skaðabótalaga nr. 50/1993, helst ákvæða 2. ml. 4. mgr. 5. gr. og 16. gr. Stefnandi vísi einnig til almennra reglna skaðabótaréttar og kröfuréttar. Um dráttarvexti vísist til 9. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu. Um varnarþing vísi stefnandi til 33. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Krafa um málskostnað byggist á XXI. kafla sömu laga.

Málsástæður og lagarök stefnda

Ágreiningur aðila sé takmarkaður við það hvort stefnda hafi verið heimilt að draga 426.117 krónur frá bótum til stefnanda úr ábyrgðartryggingu vinnuveitanda. Ekki sé deilt um bótaábyrgð, umfang líkamstjóns stefnanda eða útreikning á fjárhæðum er liggi uppgjöri til grundvallar.

Stefndi geri þá kröfu að verða sýknaður af öllum kröfum stefnanda, enda hafi félaginu verið rétt að draga framangreinda fjárhæð frá bótum stefnanda sem óumdeilt sé að hann hefði átt rétt á úr slysatryggingu launþega, hefði hann haldið rétti sínum til haga.

Stefndi leggi áherslu á að málið snúist um uppgjör úr ábyrgðartryggingu. Hlutverk ábyrgðartryggingar sé að greiða skaðabætur fyrir vátryggðan, hafi hann bakað sér skaðabótaábyrgð. Krafa í ábyrgðartryggingu geti því aldrei numið hærri fjárhæð en fjárhæð þeirra skaðabóta sem tjónþoli hefði með réttu getað krafið hinn vátryggða tjónvald um.

Stefndi telji að af ákvæði 4. mgr. 5. gr. skaðabótalaga, nr. 50/1993, leiði, að allar þær greiðslur sem tjónþoli kunni að eiga rétt á úr slysatryggingu launþega, komi til frádráttar skaðabótum sem atvinnurekanda þeim er keypt hafi trygginguna verði gert að greiða tjónþola. Engu skipti í þessu sambandi hvort tjónþoli hafi nýtt rétt sinn enda hvíli á honum skylda til að takmarka tjón sitt og tjónvaldi verði því ekki gert að greiða honum bætur vegna tjóns sem hann hefði getað komist hjá, hefði hann haldið rétti sínum til haga.

Stefndi telji einnig að það hafi alfarið verið undir stefnanda komið að sækja þann rétt sem hann hafi átt. Engu máli skipti í þeim efnum hvenær atvinnurekandi hans hafi tilkynnt tjónið til Vinnueftirlits. Strax í frumskýrslu lögreglu komi fram að slysið hafi verið tilkynnt Vinnueftirlitinu. Óháð tímasetningu tilkynningar hafi Vinnueftirlitið ritað skýrslu um slysið sama dag og það hafi orðið. Stefndi bendi á að það hafi verið á ábyrgð stefnanda að kynna sér efni skilmála launþegatryggingarinnar. Stefnanda hafi verið í lófa lagið að kynna sér efni umræddrar tryggingar og hefði honum bæði verið rétt og skylt að kynna sér þessa skilmála, en með þeim hafi verið markað inntak þess réttar sem honum hafi verið veittur á grundvelli gildandi kjarasamnings. Stefnandi hafi látið af störfum hjá vinnuveitandanum stuttu eftir slysið og farið í skóla og hafi vinnuveitandinn ekki haft miklar fregnir af ástandi stefnanda.

Í almennum athugasemdum með frumvarpi því er orðið hafi að skaðabótalögum, nr. 50/1993, segi, að frádráttarheimild 4. mgr. 5. gr. laganna, þ.e. vegna slysatryggingar launþega, helgist af því að reglur um rétt launþega til bóta úr atvinnuslysatryggingu séu yfirleitt reistar á þeim forsendum að atvinnurekandi, sem annist kaup á slysatryggingunni, skuli njóta góðs af henni þegar líkamstjón verði rakið til atvika sem hann beri skaðabótaábyrgð á.

Samkvæmt framangreindu sé ljóst að umrætt ákvæði skaðabótalaganna sé sett vinnuveitendum til hagsbóta. Í máli þessu hafi stefnandi látið undir höfuð leggjast að halda uppi rétti sínum til greiðslu úr títtnefndri slysatryggingu launþega. Sá trassaskapur hafi verið á hans eigin ábyrgð og það væri afar óeðlilegt ef slíkt myndi hafa þau áhrif að vinnuveitandanum bæri að greiða honum hærri skaðabætur en ella. Vinnuveitandi stefnanda hafi sinnt þeirri skyldu sinni að kaupa slysatryggingu til hagsbóta fyrir launþega sína. Ákvæði 4. mgr. 5. gr. skaðabótalaga verði ekki túlkað á annan hátt en þann, að vinnuveitendur er fullnægi þessari skyldu sinni eigi að njóta góðs af því þegar líkamstjón verði rakið til atvika er þeir beri skaðabótaábyrgð á.

Stefnandi geti ekki einhliða hækkað skaðabótaskyldu vinnuveitanda síns með því að sækja ekki bætur í slysatrygginguna.

Stefndi telji einnig að af dómaframkvæmd leiði að ekki beri að túlka 4. mgr. 5. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 á þann veg að aðeins geti komið til frádráttar eiginlegar greiðslur. Samkvæmt skýrri dómaframkvæmd komi greiðslur sem tjónþoli eigi rétt á frá almannatryggingum til frádráttar skaðabóta frá hinum skaðabótaskylda jafnvel þó tjónþoli velji að leita ekki réttar síns gagnvart almannatryggingum. Hið sama hljóti að gilda um slysatryggingar launþega enda standi engin rök til annars.

Þá standi dómaframkvæmd til þess að uppgjör skuli miðast við batahvörf. Af því leiði að það séu eftir atvikum væntanlegar bætur stefnanda úr frádráttarbærri tryggingu sem komi til frádráttar en ekki aðeins afhent peningagreiðsla. Það hvort launþeginn haldi rétti sínum til haga eða ekki verði hins vegar að vera á hans eigin ábyrgð, enda eigi vinnuveitandinn að njóta góðs af því að hafa keypt slysatryggingu launþega.

Stefndi bendi einnig á að um frjálsa ábyrgðartryggingu sé að ræða og því sé efni skilmála hennar eingöngu háð ófrávíkjanlegum ákvæðum laga um vátryggingarsamninga, nr. 30/2004. Í skilmálum umræddrar ábyrgðartryggingar segi orðrétt í gr. 10.2:

Bætur sem greiða ber af umsaminni atvinnuslysatryggingu vátryggðs koma að fullu til frádráttar bótum úr ábyrgðartryggingu þessari. Sama gildir þótt umsamin atvinnuslysatrygging sé ekki fyrir hendi. Kaup sem vátryggðum ber samkvæmt lögum eða kjarasamningum að greiða manni er orðið hefur fyrir slysi kemur að fullu til frádráttar frá bótum úr ábyrgðartryggingu þessari.

Af framangreindu ákvæði leiði að stefndi hafi haft rétt til þess að draga frá greiðslum úr ábyrgðartryggingunni allar þær greiðslur sem stefnandi hafi átt rétt á samkvæmt ákvæðum kjarasamnings, óháð því hvort vinnuveitandi hefði í raun keypt hina umsömdu tryggingu og þá að sjálfsögðu einnig óháð því hvort hann hafi sótt rétt sinn samkvæmt henni.

Af hugtakanotkuninni „bætur sem greiða ber“ sé ljóst að eiginleg greiðsla þurfi ekki að hafa farið fram svo slysatrygging launþega geti talist frádráttarbær. Sú staðreynd að gert sé ráð fyrir því í skilmálaákvæðinu að hið sama gildi þótt atvinnurekandi kaupi ekki umrædda atvinnuslysatryggingu, bendi augljóslega til þess að í öllum tilfellum megi draga frá þá upphæð sem tjónþoli hefði átt rétt á að fá úr slysatryggingu launþega, óháð því hvort hann hafi sótt þann rétt sinn.

Almennar reglur skaðabótaréttar leiði til þess að vinnuveitandi geti ekki borið fébótaábyrgð á þeim hluta tjóns stefnanda sem hann hefði getað fengið greidda úr slysatryggingu sem hann hafði keypt fyrir hann og greiðsluskylda ábyrgðartryggjanda hans verði aldrei hærri en greiðsluskylda vinnuveitanda. Þá sé ljóst af skilmálum þeirrar tryggingar sem stefnandi geri kröfu í, að frádráttur vegna réttar úr umsaminni atvinnuslysatryggingu sé óháður eiginlegum greiðslum. Verði af þessum sökum að sýkna stefnda af öllum kröfum stefnanda.

Að lokum mótmæli stefndi vaxta og dráttarvaxta kröfum stefnanda, enda séu þær órökstuddar og vanreifaðar með öllu í stefnu.

Stefndi byggi á almennum reglum skaðabótaréttar, einkum meginreglum um frádrátt greiðslna sem tjónþoli fái frá þriðja manni, vátryggingarskilmálum ábyrgðartryggingar atvinnureksturs AA20, sameiginlegum skilmálum nr. YY10, almennum reglum skaðabóta- og vátryggingaréttar, auk laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og byggist málskostnaðarkrafan á 129. og 130. gr. þeirra laga.

Niðurstaða

Sá sem bótaábyrgð ber á líkamstjóni skal, samkvæmt 1. gr. skaðabótalaga, nr. 50/1993, greiða tjónþola skaðabætur, meðal annars fyrir varanlega örorku. Tjónþoli á samkvæmt 1. mgr. 5. gr. laganna rétt á bótum fyrir varanlega örorku valdi líkamstjón, þegar heilsufar tjónþola er orðið stöðugt, varanlegri skerðingu á getu til að afla vinnutekna. Í 4. mgr. sömu greinar segir m.a. að greiðslur frá samnings- eða lögbundinni atvinnuslysatryggingu launþega dragist frá skaðabótakröfu tjónþola á hendur vinnuveitanda þeim sem slysatrygginguna keypti. Í málinu er deilt um hvernig þessu lagaákvæði verði beitt eins og hér stendur á.

Stefndi fékk upplýsingar um vinnuslysið, sem stefnandi varð fyrir 30. júlí 2007, með bréfi sem lögmaður stefnanda sendi stefnda 8. febrúar 2010 í kjölfar þess að stefnandi leitaði til læknis vegna áverkanna í janúar 2010. Hvorki vinnuveitandi hans né nokkur sem með forsjá hans fór hafði áður tilkynnt stefnda um slysið. Stefndi viðurkenndi 27. október 2010 bótaskyldu sína á grundvelli ábyrgðartryggingar sem vinnuveitandi stefnanda, sem bótaábyrgð ber á slysinu, hafði hjá stefnda. Við uppgjör á bótum fyrir varanlega örorku úr þeirri tryggingu dró stefndi frá þá fjárhæð sem deilt er um í málinu. Þá fjárhæð hefði stefnandi fengið greidda úr slysatryggingu launþega, sem vinnuveitandi hans hafði keypt hjá stefnda, ef stefndi hefði viðurkennt bótaskyldu sína á grundvelli þeirrar tryggingar. Bótaskyldu var hafnað 12. júlí 2010 á þeim forsendum að stefndi taldi stefnanda hafa fengið vitneskju um þau atvik sem krafan var reist á meira en ári áður en krafan var gerð, sbr. 1. mgr. 124. gr. laga um vátryggingarsamninga, nr. 30/2004.

Stefnandi byggir á því að hann eigi rétt á fullum bótum úr hendi stefnda og aðeins sé heimilt að draga frá bótunum greiðslur sem hafa verið inntar af hendi. Stefndi telur 4. mgr. 5. gr. skaðabótalaga mæla fyrir um frádráttinn, og ábyrgð félagsins á greiðslu bóta takmarkast af skilmálum ábyrgðartryggingarinnar. Samkvæmt þeim komi fjárhæð slysatryggingabóta til frádráttar þótt engar bætur hafi verið greiddar og jafnvel þótt engin slysatrygging hafi verið keypt.

Í tilkynningu stefnda til lögmanns stefnanda um að félagið hefði ákveðið að samþykkja bótaskyldu úr ábyrgðartryggingu vinnuveitanda stefnanda vegna vinnuslyssins felst viðurkenning á því að félaginu beri að bæta stefnanda það tjón sem vinnuveitandi hans ber skaðabótaábyrgð á. Stefndi, sem þá hafði nýverið synjað stefnanda um bætur úr slysatryggingu launþega, gerði engan fyrirvara um takmarkanir á bótaskyldu félagsins á grundvelli fyrrnefndra skilmála, aðeins var tekið fram að þess væri vænst að samráð yrði haft um ákvörðun um matsmenn. Óumdeilt er að réttur stefnanda til bóta úr slysatryggingunni er nú glataður þar sem hann hvorki höfðaði mál né krafðist meðferðar málsins fyrir úrskurðarnefnd í vátryggingamálum innan árs frá því kröfu hans um bætur úr slysatryggingunni var hafnað, sbr. 2. mgr. 124. gr. laga um vátryggingarsamninga, en sá frestur var liðinn þegar matsgerðin lá fyrir og gengið var til uppgjörs.

Stefndi telur að stefnanda hafi borið að takmarka tjón sitt með því að halda til haga bótarétti sínum á grundvelli slysatryggingarinnar og vísar til dómaframkvæmdar um það að bótaskyldur aðili eigi ekki að þurfa að bera hallann af því að það hafi tjónþoli ekki gert. Ekki verður séð að í þeim dómum Hæstaréttar sem vísað var til af hálfu stefnda um þetta við málflutning, mál réttarins nr. 254/1996 og nr. 307/2007, að bótaréttur, sem ætlast var til að tjónþoli sækti til að takmarka tjón sitt, hafi verið honum glataður með þeim hætti sem raunin er í máli þessu. Stefndi vísar einnig til dóma Hæstaréttar í málum nr. 520/2002 og nr. 549/2011 og heldur því fram að við uppgjör bóta skuli miða við batahvörf, sem samkvæmt matsgerð voru 30. október 2007 og því sé í raun verið að draga frá skaðabótunum greiðslur, sem við batahvörf hefðu verið væntanlegar bætur úr frádráttarbærri tryggingu. Ekki verður fallist á að þessar tilvísanir, sem eiga við framtíðarfrádrátt greiðslna af félagslegum toga, réttlæti frádrátt bótafjárhæðar á þeirri forsendu að bætur hafi verið væntanlegar, þegar fyrir liggur, þegar frádrætti er beitt, að möguleiki til að fá bæturnar er ekki fyrir hendi.

Af lögskýringargögnum með 4. mgr. 5. gr. skaðabótalaga er ljóst að atvinnurekanda er með ákvæðinu ætlað að njóta góðs af slysatryggingu sem hann hefur keypt samkvæmt fyrirmælum kjarasamnings, þegar líkamstjón verður rakið til atvika sem hann ber skaðabótaábyrgð á. Það eru sanngirnisástæður sem leiða til þess að hann njóti frádráttar vegna greiðslna úr slysatryggingunni þegar starfsmaður hans slasast og fær greiðslur úr henni. Starfsmaðurinn gæti að öðrum kosti hagnast á greiðslum úr tryggingu sem vinnuveitandi hefði keypt og fengið að auki fullar bætur úr hans hendi. Beiting frádráttar samkvæmt 2. ml. 4. mgr. 5. gr. skaðabótalaga, þegar tjónþoli myndi að öðrum kosti hagnast eða geta hagnast umfram fullar bætur, samræmist tilgangi ákvæðisins, orðalagi þess og fyrrnefndri dómaframkvæmd.

Stefnandi á þess engan kost, eins og hér stendur á, að fá þær greiðslur sem dregnar voru frá bótum til hans og gæti því ekki hagnast á greiðslum úr slysatryggingunni sem vinnuveitandi hans keypti, til viðbótar fullum bótum úr ábyrgðartryggingu hans.

Að öllu framangreindu virtu er það mat dómsins að stefnandi eigi rétt á því að fá tjón sitt bætt úr ábyrgðartryggingu vinnuveitanda hans hjá stefnda, án þess að dregnar séu frá slysabætur launþega, 426.117 krónur. Verður stefnda því gert að greiða stefnanda þá fjárhæð, svo sem krafist er.

Stefndi mótmælir vaxtakröfu og dráttarvaxtakröfu stefnanda sem órökstuddum og vanreifuðum. Þótt kröfurnar séu ekki ítarlega rökstuddar er að mati dómsins vísað til viðeigandi lagaákvæða með nægilega glöggum hætti til að taka megi afstöðu til þeirra.

Um vaxtakröfu sína vísar stefnandi til 16. gr. skaðabótalaga, nr. 50/1993. Vaxta er krafist frá 5. janúar 2012, en heilsufar stefnanda var orðið stöðugt 30. október 2007, samkvæmt því sem greinir í matsgerð. Verður því fallist á kröfuna og stefnda gert að greiða vexti samkvæmt 16. gr. skaðabótalaga, 4,5% ársvexti, frá 5. janúar 2012.

Samkvæmt 9. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu bera skaðabótakröfur dráttarvexti að liðnum mánuði frá þeim degi er kröfuhafi sannanlega lagði fram þær upplýsingar sem þörf var á til að meta tjónsatvik og fjárhæð bóta. Fallist verður á kröfu stefnanda um dráttarvexti á grundvelli ákvæðisins frá 5. febrúar 2012, en þann dag var liðinn mánuður frá dagsetningu matsgerðar í málinu.

Með vísun til 1. mgr. 130. gr. laga um meðferð einkamála, nr. 91/1991 og niðurstöðu málsins verður stefnda gert að greiða stefnanda málskostnað, sem þykir hæfilega ákveðinn 700.000 krónur, þar með talinn er virðisaukaskattur.

Dóminn kvað upp K-kvk-nf K-kvk-nf héraðsdómari.

D Ó M S O R Ð

Stefndi, Vátryggingafélag Íslands hf., greiði stefnanda, M-kk-þgf S-kk-þgf S-kk-þgf, 426.117 krónur með vöxtum samkvæmt 16. gr. laga nr. 50/1993 frá 5. janúar 2012 til 5. febrúar 2012, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001, frá þeim degi til greiðsludags.

Stefndi greiði stefnanda 700.000 krónur í málskostnað, að meðtöldum virðisaukaskatti.

K-kvk-nf K-kvk-nf