E-388/2005

Mál þetta sem dómtekið var 1. nóvember 2006, var höfðað 29. desember 2004. Stefnandi er ÖSJ verktakar ehf., Krókahrauni 6, Hafnarfirði, en stefndu eru J-kk-nf Ó-kk-nf A-kk-nf og J-kvk-nf R-kvk-nf Á-kvk-nf, bæði til heimilis að Heiðargerði 29, Reykjavík.

Dómkröfur stefnanda eru þær að stefndu verði dæmd in solidum til að greiða stefnanda skuld að fjárhæð 378.480 krónur ásamt dráttarvöxtum frá 20. september 2004 til greiðsludags. Þá krefst hann þess að stefndu verði dæmd til greiðslu málskostnaðar.

Stefnda J-kvk-nf krefst þess aðallega að hún verði sýknuð en til vara að dómkröfur verði lækkaðar verulega. Stefndi J-kk-nf krefst þess að dómkröfur verði lækkaðar verulega. Bæði krefjast þau þess að stefnandi verði dæmdur til að greiða þeim málskostnað að viðbættum virðisaukaskatti.

II

Málavextir eru þeir að stefnandi tók að sér flísalögn og múrverk vegna endurnýjunar á baðherbergi í húsinu nr. 29 við Heiðargerði, Reykjavík. Eigandi fasteignarinnar er stefnda J-kvk-nf en stefndi J-kk-nf setti sig í samband við stefnanda vegna verksins í upphafi. Fyrir liggur að stefnandi gerði reikning vegna verksins 1. maí 2004, eingöngu á stefnda J-kk-þf. Reikningurinn var að fjárhæð 378.480 krónur. Hinn 20. ágúst 2004 gaf stefnandi út kreditreikning sömu fjárhæðar og gaf sama dag út nýjan reikning sömu fjárhæðar á bæði stefndu. Ágreiningur er í málinu um hvort bæði stefndu voru viðsemjendur stefnanda en stefndu halda því fram að einungis stefndi J-kk-nf hafi verið það en hann hafi lofað stefndu J-kvk-þgf, sambýliskonu sinni, að hann skyldi annast framkvæmdir á baðherberginu henni að kostnaðarlausu.

Stefndi J-kk-nf kveðst hafa lagt til allt efni til verksins og kveðst hafa borið það sjálfur upp á aðra hæð þar sem verkið var unnið. Stefnandi heldur því hins vegar fram að hann hafi borið allt efnið upp. Verkið hóf stefnandi um miðjan apríl 2004 og lauk því seinni part sama mánaðar.

Stefndu halda því fram að fljótlega eftir að stefnandi hafði lokið verkinu og þau flutt inn í íbúðina hafi komið í ljós að flísar hefðu losnað og að enginn vatnshalli hafi verið á gólfinu. Þá hafi flísalögninni á baðinu verið verulega ábótavant og hættulega frá henni gengið og hætta á slysum þar sem brúnir hafi verið hvassar. Þá hafi stétt sú sem stefnandi hafi lagt fyrir utan húsið verið illa leikin þar sem unnið hafi verið við hana í rigningu. Stefndi J-kk-nf bar því við í upphafi að reikningurinn væri hærri en um hafi verið samið. Hafi bæði það og sú staðreynd að verkið hefði verið gallað orðið til þess að hann hafi mótmælt reikningi stefnanda sem dagsettur var 1. maí 2004. Hafi hann vonast til að hægt væri að bæta úr ágöllunum og að aðilar gætu komist að samkomulagi um greiðslu sanngjarnar fjárhæðar. Stefnandi hefði hins vegar svarað þeirri málaleitan með því að gefa út nýjan reikning á þau bæði sem komið hafi í stað þess sem gefinn var út á stefnda J-kk-þf í upphafi. Hafi stefnandi síðan sent reikninginn í innheimtu til lögmanns sem sendi stefndu innheimtubréf 21. september 2004. Stefndi J-kk-nf svaraði því með tölvupósti 29. september 2004 og mótmælir reikningi stefnanda sem of háum og gerði athugasemdir við að stefnda J-kvk-nf væri krafin um greiðslu auk þess sem hann benti á meinta galla á verkinu. Var mál þetta svo þingfest 13. janúar 2005.

Hinn 17. nóvember 2005 var H-kk-nf S-kk-nf, byggingatæknifræðingur og húsasmíðameistari, dómkvaddur matsmaður að ósk stefndu og er matsgerð hans dagsett 10. janúar 2006. Byggja stefndu á því að matsgerðin sýni fram á að verkið hafi verið haldið göllum og lýtur meginágreiningur aðila að því auk þess sem ágreiningur er um hvort stefnandi vann umrætt verk fyrir bæði stefndu eða einungis stefnda J-kk-þf eins og stefndu halda fram.

III

Stefnandi kveður aðdragandann að því að hann tók að sér umdeilt verk hafa verið þann að stefndi J-kk-nf hefði hringt í fyrirsvarsmann stefnda, Ö-kk-þf S. J-kk-þf, í þeim tilgangi að fá stefnanda til að taka að sér múrverk og flísalögn á baðherbergi í húsi stefndu að Heiðargerði 29, Reykjavík. Hafi fyrirsvarsmaður stefnanda í kjölfarið farið á fund þeirra í að minnsta kosti tvö skipti þar sem þau hafi lýst því munnlega hvaða verk þau vildu að hann framkvæmdi. Kveðst stefnandi hafa tekið verkið að sér og tekið fram að þetta yrði þó nokkuð mikil vinna en ekkert hafi verið rætt um verð fyrir verkið. Þeir sem unnu verkið af hálfu stefnanda voru fyrirsvarsmaður hans, áðurnefndur Ö-kk-nf og bróðir hans sem báðir eru múrarameistarar.

Vegna aðstæðna sem hafi varðað stefndu hafi stefnandi ekki getað hafið framkvæmdir fyrr en um miðjan apríl 2004 en þá hafi stefndu sjálf verið búin að flota gólfið og steypa niðurfall. Verk stefnanda hafi falist í því að múrhúða baðkar, leggja í botn þess, flísaleggja gólf, veggi, baðkar og leggja á gamlan pall eða stétt utandyra. Stéttin hafi verið orðin gömul og hálfónýt og hafi stefnandi átt að fríska upp á útlit hennar með því að leggja 20 sentímetra múrhúð yfir hana.

Stefnda J-kvk-nf hafi verið með reikning í Húsasmiðjunni og Steinsteypunni og hafi stefndu verið búin að kaupa allt efni til verksins sjálf. Hafi bæði stefndu sagt stefnanda til á meðan á verkinu stóð og lýst því hvernig þau vildu að það væri framkvæmt. Vegna þess að niðurfallið, sem stefndu hefðu steypt sjálf, hafi staðið allt of hátt hafi stefnandi þurft að brjóta það niður til að ná því í sömu hæð og flísalögnin.

Stefnandi kveðst hafa lokið verkinu 22. apríl 2004 án athugasemda frá stefndu og hafi hann gefið út reikning á stefnda J-kk-þf hinn 1. maí 2004 sem hafi óskað eftir greiðslufresti fram í miðjan mánuð og hafi stefnandi veitt hann. Stefndi hafi hins vegar ekki efnt greiðsluloforðið og hafi stefnandi rætt við stefndu J-kvk-þf í síma og hafi hún lofað honum að greiða strax 100.000 krónur inn á reikninginn. Það loforð hafi ekki verið efnt og í kjölfarið hafi hann leitað til lögmanns.

Stefndu hafi mótmælt kröfunni á þeim forsendum að hún væri of há og þau ekki verið ánægð með verkið. Þar sem ágreiningur hafi komið upp um kröfuna hafi stefnandi ákveðið að beina kröfunni að báðum stefndu þar sem þau hafi bæði komið fram sem viðsemjendur hans. Því hafi stefnandi fellt niður fyrri reikninginn og gefið út nýjan hinn 20. ágúst 2004.

Umsaminn gjalddagi hafi verið útgáfudagur reiknings og miðist dráttarvaxtakrafa stefnanda við þann dag. Kröfur sínar kveðst stefnandi byggja á reglum samninga- og kröfuréttar um loforð og efndir fjárskuldbindinga. Krafan um dráttarvexti byggist á III. kafla laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu. Krafan um málskostnað byggist á 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 og varnarþing á 32. gr. laganna.

IV

Stefnda J-kvk-nf kveðst byggja sýknukröfu sína á því að hún eigi ekki aðild að málinu og leiði sá aðildarskortur til sýknu, sbr. 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Hafi hún hvergi komið að samningum við stefnanda enda hafi verið samkomulag milli hennar og stefnda J-kk-ef að hann myndi að öllu leyti annast það verk sem krafist sé greiðslu á í máli þessu. Hafi stefndi J-kk-nf staðið við samkomulag milli þeirra og samið við stefnanda um framkvæmdina. Hafi stefnandi vitað að stefndi J-kk-nf væri einn viðsemjandi hans enda hafi hann í upphafi gefið út reikning á hendur honum einum. Sé útgáfa kreditreiknings á hendur stefnda J-kk-þgf og nýs reiknings á hendur báðum stefndu óskiljanleg aðgerð í huga stefndu og séu útskýringar stefnanda á henni í stefnu ótrúverðugar og ósannaðar. Hvíli á stefnanda að sanna að stefnda J-kvk-nf hafi verið viðsemjandi hans. Verði ekki fallist á að sýkna beri stefndu J-kvk-þf vegna aðildarskorts krefjist hún til vara lækkunar kröfunnar á sömu málsástæðum og stefndi J-kk-nf byggi dómkröfur sínar.

Stefndu kveðast byggja kröfu sína um lækkun á því að þau eigi rétt til afsláttar samkvæmt 13. gr. laga nr. 42/2000 um þjónustukaup. Hafi stefnandi ekki byggt vinnu sína á fagþekkingu og í samræmi við góða viðskiptahætti og þannig brotið gegn skyldum sínum samkvæmt 4. gr. sömu laga. Þjónusta stefnanda hafi þannig verið gölluð sbr. 9. gr. einkum 1. og 4. tl. Telja stefndu að þau eigi rétt á afslætti af verkinu í samræmi við niðurstöðu matsgerðar. Þá telja stefndu ekki efni til að dæma þau til greiðslu dráttarvaxta, sbr. 7. gr. laga nr. 38/2001.

Um lagarök að öðru leyti en að framan sé rakið byggja stefndu kröfur sínar á almennum reglum kröfuréttar um skuldbindingargildi samninga og á samningalögum nr. 7/1936. Kröfu um málskostnað byggja stefndu á 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991, sbr. lög nr. 50/1988 um virðisaukaskatt.

V

Eins og fram er komið byggir stefnda J-kvk-nf sýknukröfu sína á aðildarskorti þar sem hún hafi ekki gert neinn samning við stefnanda um það verk sem í máli þessu er fjallað um og því beri hún enga ábyrgð á kröfu stefnanda. Þetta er í samræmi við það sem stefndi J-kk-nf heldur fram. Stefnandi hins vegar kveðst hafa tekið að sér umrætt verk með samningi við bæði stefndu. Í máli þessu liggur ekki fyrir skriflegur samningur. Samkvæmt almennum sönnunarreglum íslensks réttar verður stefnandi, sem byggir rétt sinn á samningi við aðila málsins, að sanna tilvist hans og efni.

Fyrir liggur og er óumdeilt að upphafleg samskipti vegna verksins voru milli stefnanda og stefnda J-kk-ef. Þá liggur fyrir að fljótlega eftir verklok gerði stefnandi aðeins reikning á stefnda J-kk-þf vegna verksins. Þykir þetta renna stoðum undir þær fullyrðingar stefndu að stefndi J-kk-nf hafi verið viðsemjandi stefnanda en ekki stefnda J-kvk-nf. Ákvörðun sína um að krefja bæði stefndu um greiðslu fyrir verkið á seinni stigum virðist stefnandi rökstyðja með því að kominn væri upp ágreiningur um kröfuna. Ljóst er að stefnandi getur ekki ákveðið að krefja annan en viðsemjanda sinn um greiðslu þótt upp komi ágreiningur milli hans og viðsemjandans um kröfuna. Gegn andmælum stefndu þykir ósannað að stefnda J-kvk-nf hafi verið viðsemjandi stefnanda og verður stefndi að bera hallann af þeim sönnunarskorti. Verður stefnda J-kvk-nf því þegar af þeirri ástæðu sýknuð af öllum kröfum stefnanda í máli þessu vegna aðildarskorts, sbr. 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Stefndi J-kk-nf byggir kröfu sína lækkun dómkröfunnar á því að hann eigi rétt á afslætti vegna galla á verkinu sem stefnandi vann, sbr. 13. gr. laga nr. 42/2000 um þjónustukaup en þar segir að sé veitt þjónusta gölluð geti neytandi krafist afsláttar frá verði þjónustunnar sem svarar til gallans.

Samkvæmt 1. mgr. 9. gr. þjónustukaupalaga telst seld þjónusta gölluð ef:

1. árangur af unnu verki stenst ekki kröfur samkvæmt 4. gr. eða seld þjónusta víkur frá almennum öryggiskröfum, sbr. 5. gr.,

2. seljandi þjónustu hefur gefið rangar eða villandi upplýsingar í auglýsingum eða öðrum tilkynningum sem beint er að almenningi eða neytanda sérstaklega enda hafi þær verið forsenda fyrir kaupum á þjónustu,

3. seljandi þjónustu hefur ekki veitt neytanda upplýsingar sem hann hafði vitneskju um eða hefði mátt hafa vitneskju um og hafa þýðingu fyrir framkvæmd verksins,

4. þjónustan felur í sér hættu á líkamstjóni eða eignatjóni,

5. árangur verks eða þjónustu verður minni eða hefur minna notagildi en ella fyrir neytanda eftir að áhætta flyst aftur til hans og rekja má orsök þess til vanrækslu seljanda,

6. seld þjónusta víkur að öðru leyti frá því sem samningur seljanda og neytanda kveður á um.

Samkvæmt 2. mgr. ákvæðisins telst galli þó ekki vera fyrir hendi í þeim tilvikum sem nefnd eru í 1. og 4. tl. 1. mgr. ef telja má að það sé ósanngjarnt af neytanda að bera fyrir sig gallann.

Samkvæmt 4. gr. skal útseld þjónusta sem veitt er í atvinnuskyni ávallt vera byggð á fagþekkingu og í samræmi við góða viðskiptahætti sem tíðkast hverju sinni. Samkvæmt 5. gr. laganna skal seljandi þjónustu gæta þess að hún sé í samræmi við almennar reglur, staðla, reglur sem stjórnvöld setja, stjórnvaldsákvarðanir og lög sem gilda um veitta þjónustu í þeim tilgangi að vernda öryggi neytanda.

Eins og rakið hefur verið liggur ekki fyrir skriflegur samningur milli aðila en í síðari reikningi stefnanda er tilgreint að vinna við múrverk hafi verið 38 tímar og vinna við flísalögn hafi verið 42 tímar. Tímakaupið er samkvæmt reikningnum 3.800 krónur og samtals er reikningurinn með virðisaukaskatti 378.480 krónur. Eru tímarnir sundurliðaðir á fylgiskjali með reikningnum. Ekki er ágreiningur um reikninginn sem slíkan eða hvaða verk stefnandi vann heldur er deilt um hvort þau verk hafi verið haldin göllum. Þá er ágreiningur um hvor beri ábyrgð á því að gólfhallinn var rangur.

Eins og fram er komið öfluðu stefndu matsgerðar dómkvadds matsmanns til að meta meinta galla. Kemst matsmaðurinn að því að gallar væru á verkinu og var það hans mat að kostnaður við að lagfæra þá galla væri samtals að fjárhæð 327.000 krónur á verðlagi í janúar 2006. Innifalið í þeirri fjárhæð væri allur kostnaður verktaka auk virðisaukaskatts og hæfilegrar hagnaðarvonar. Þá væri við það miðað að faglærðir menn vinni verkin með aðstoðarmönnum.

Í matsgerð eru þeir verkþættir sem matsbeiðni laut að sundurliðaðir og niðurstaða matsmanns varðandi einstaka þætti rökstudd svo:

1) Flísar á baðkeri og vegg við handlaug:

Matsmaður telur að frávik í mósaíklögninni séu almennt innan þeirra marka sem eðlileg geti talist en þó séu á því frávik. Sé óviðunandi að vatn standi ofan á kanti við baðker. Þá hafi flísar losnað og útlitsgalli sé af því að netmotta sem flísar séu límdar á standi út úr fúgum. Þá sé útlitsgalli af því að fúga við kanta sé ójöfn og að mósaíkmottur framan á baðkeri séu mislagðar um því sem næst fúgubreidd. Til að bæta úr þessum ágöllum þurfi að taka flísar af baðkersköntum allan hringinn, fjarlægja lausar flísar og lím. Fjarlægja þurfi flísar af kanti ofan á vegg við handlaug og netmottu þar sem hún standi út úr. Þá þurfi að fjarlægja flísar af framhlið baðkers og stöku brotnar flísar einnig. Kostnað við þessar lagfæringar metur matsmaðurinn 27.000 krónur. Þá telur matsmaður að rétta þurfi kant á baðkeri af og gera vatnshalla út í baðker og kostnaður við það sé 11.000 krónur. Þá sé kostnaður við að leggja nýjar mósaíkflísar og fúgufylla metinn 70.000 krónur. Samtals kostnaður við lagfæringu á þessum verkþætti er samkvæmt því 108.000 krónur.

2) Flísar á gólfi:

Matsmaður telur að halli á gólfi við gólfniðurfall sé óeðlilegur og óheppilegur og vegna þess stafi hætta á tjóni í húsinu. Til að bæta úr þessum göllum þurfi að taka niður og setja upp salerni og metur matsmaður kostnað við það 17.000 krónur. Þá þurfi að taka af sóplista á hurð og ganga frá að nýju og metinn kostnaður við það sé 20.000 krónur. Taka þurfi upp flísar og kostnaður við það sé 23.000 krónur. Þá þurfi að fræsa ofan af gólfi kringum gólfniðurfall, brjóta upp efri hluta gólfniðurfalls og lækka. Steypa þurfi kringum niðurfall, leggja flísar á að nýju og fúga. Kostnaður við það sé 30.000 krónur og þrif 10.000 krónur. Samtals sé því kostnaður við lagfæringu á flísum á gólfi 127.000 krónur.

Matsmaður telur að frágangur á þrepi fyrir framan baðker sé eðlilegur og frávik minni en svo að til galla gæti talist.

3) Flísar á vegg yfir baðkeri:

Matsmaður telur að mislöndun milli flísa sé meira en eðlilegt geti talist og til að bæta úr því þurfi að taka niður flísar og hreinsa undirlag og metur hann kostnað við það 6.000 krónur. Kostnað við að líma upp nýjar flísar og fúga sé 16.000 krónur og því er metinn kostnaður vegna þessa matsliðar samtals 22.000 krónur.

4) Stétt framan við húsið:

Matsmaður staðfestir að viðgerð á stétt framan við húsið sé skemmd. Til að lagfæra þann galla þurfi að hreinsa hana með öflugum háþrýstiþvotti og metinn kostnaður við það sé 30.000 krónur. Einnig þurfi að gera við flötina með fínkorna viðgerðarefni og kostnaður við það sé 40.000 krónur. Kostnaður við að lagfæra stéttina sé því samtals að fjárhæð 70.000 krónur.

Stefnandi reyndi ekki að hnekkja niðurstöðum hins dómkvadda matsmanns með því að fá dómkvadda yfirmatsmenn, svo sem honum hefði verið unnt samkvæmt 64. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Matsgerðin er skýr og vel rökstudd og hefur ekki verið hnekkt með haldbærum rökum og verður hún því lögð til grundvallar við mat á göllum á verkinu.

Samkvæmt framansögðu er það mat hins dómkvadda matsmanns að halli á gólfi við gólfniðurfall sé óeðlilegur og óheppilegur og af stafi hætta á tjóni í húsinu. Deila aðilar um hvor beri ábyrgð á þessu. Heldur stefndi því fram að samkvæmt samningi aðila hafi stefnandi meðal annars átt að gæta að vatnshalla á gólfi. Þessu mótmælir stefnandi og bendir á að þegar hann hafi komið að verkinu hafi verið búið að steypa niðurfall og flota gólf. Því hefur ekki verið andmælt af hálfu stefnda og þykir ekkert fram komið í málinu sem rennir stoðum undir það að sérstaklega hafi verið samið um að stefnandi gætti að hallanum. Í matsgerð er rakið að almennt sé ekki gerð krafa um vatnshallagólf í baðherbergjum heldur séu gólfniðurföll þar til öryggis. Þó verði að ætla að vatn skuli fyrr fara í niðurfall en að það valdi skemmdum á húsi eða flæði um húsið. Að mati matsmanns geti það ekki talist fagleg vinnubrögð að leggja gólf þannig að vatn renni frá niðurföllum. Er það hans mat að eðlilegt hafi verið að leiðrétta hallann þannig að vatn leitaði fyrr að niðurfalli en fram að dyrum eins og það geri nú.

Fyrirsvarsmaður stefnanda sem vann verkið er múrarameistari og kveðst hafa starfað við iðn sína nær óslitið frá árinu 1956. Kom fram hjá honum í skýrslutöku fyrir dómi að hann hefði látið stefnda vita af þessum ranga vatnshalla en að það myndi kosta gífurlega fjármuni að leiðrétta þann vatnshalla. Samkvæmt mati hins dómkvadda matsmanns er kostnaður við að fræsa ofan af gólfi kringum gólfniðurfall, brjóta upp efri hluta gólfniðurfalls og lækka og steypa kringum niðurfall með viðgerðarmúrblöndu, metinn 30.000 krónur. Er því ljóst að hefði þetta verið gert áður en flísalögnin átti sér stað hefði kostnaður við að lagfæra gólfhallann verið óverulegur miðað við að lagfæra hann eftir á.

Enda þótt ekki hafi verið samið um að stefnandi breytti gólfhallanum verður að gera þær kröfur til fyrirsvarsmanns stefnanda og samstarfsmanns hans, sem einnig er múrarameistari, að þeir sem fagmenn hefðu vegna þekkingar sinnar ekki átt að leggja flísarnar á gólfið fyrr en hallinn hafði verið leiðréttur. Er allsendis ósannað í málinu að stefnandi hafi sinnt þeirri skyldu sinni að veita stefnda upplýsingar um þetta sem augljóslega hafði þýðingu fyrir framkvæmd verksins og var þjónusta hans því gölluð að þessu leyti. sbr. 3. tl. 1. mgr. 9. gr. þjónustukaupalaga.

Að öllu því virtu sem nú hefur verið rakið stóðst árangur af unnu verki stefnanda í þágu stefnda ekki kröfur samkvæmt 4. gr. þjónustukaupalaganna, um að útseld þjónusta sem veitt er í atvinnuskyni skuli ávallt vera byggð á fagþekkingu og í samræmi við góða viðskiptahætti sem tíðkast hverju sinni. Var verkið því gallað, sbr. 1. tl. 1. mgr. 9. gr. þjónustukaupalaga, sbr. og 3. tl. þess ákvæðis og með vísan til 13. gr. laganna á stefndi rétt á afslætti frá verði þjónustunnar sem svarar til gallans sem nemur kostnaði við lagfæringar gallanna samkvæmt matsgerð.

Með vísan til alls framanritaðs á stefndi rétt á afslætti samtals að fjárhæð 327.000 krónur og þar sem ekki er ágreiningur um fjárhæð stefnukröfunnar, 378.480 krónur, verður stefndi J-kk-nf dæmdur til greiðslu mismunarins eða 51.480 króna með dráttarvöxtum eins og greinir í dómsorði, en með hliðsjón af atvikum öllum þykir, með vísan til 7. gr. vaxtalaga nr. 38/2001, rétt að dráttarvextir reiknist af dæmdri fjárhæð frá dómsuppsögudegi.

Með hliðsjón af niðurstöðu málsins og með vísan til 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 verður stefnandi dæmdur til að greiða stefndu J-kvk-þgf 200.000 krónur í málskostnað og hefur þá verið tekið tillit til virðisaukaskatts en með vísan til 3. mgr. sama ákvæðis þykir rétt að málskostnaður falli niður að öðru leyti.

Af hálfu stefnanda flutti málið Á-kk-nf B-kk-nf hdl. en af hálfu stefndu flutti málið R-kk-nf B-kk-nf hdl.

D Ó M S O R Ð

Stefnda, J-kvk-nf R-kvk-nf Á-kvk-nf, er sýknuð af öllum kröfum stefnanda, ÖSJ verktaka ehf., í máli þessu. Stefndi, J-kk-nf Ó-kk-nf A-kk-nf, greiði stefnanda 51.480 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 38/2001 frá 24. nóvember 2006 til greiðsludags.

Stefnandi greiði stefndu J-kvk-þgf 200.000 krónur í málskostnað þar með talinn virðisaukaskattur en að öðru leyti fellur málskostnaður niður.

G-kvk-nf B-kvk-nf