S-404/2016

Mál þetta, sem dómtekið var 8. mars sl., höfðaði lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu með ákæru 25. október 2016 á hendur ákærðu, N-x-x K-x-x;

„fyrir þjófnað, með því að hafa, laugardaginn 26. júlí 2014, farið inn í herbergi hótelgests á Grand hótel Reykjavík við Sigtún 38 í Reykjavík, en ákærða var starfsmaður hótelsins, og stolið þaðan 1.800 bandaríkjadölum og 1.400 evrum í reiðufé.

(Mál nr. 007-2014-43753)

Telst brot þetta varða við 244. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærða verði dæmd til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Jafnframt er krafist upptöku á haldlögðum munum, kr. 24.500 í reiðufé, gullhring ..., en ákærða hafði skipt hluta af stolnu fjármununum yfir í íslenskar krónur sem haldlagðar voru og jafnframt notað þá fjármuni til að kaupa fyrrgreinda muni, með vísan til 1. mgr. 69. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.“

Kröfur ákærðu eru að henni verði gerð sú vægasta refsing sem lög leyfa er öll verði bundin skilorði. Þá krefst verjandi ákærðu hæfilegrar þóknunar sér til handa vegna verjandastarfans.

I

Við fyrirtöku málsins 7. febrúar 2017 játaði ákærða sök en mótmælti upptökukröfu ákæruvalds. Var málinu við svo búið frestað til frekari gagnaöflunar varðandi upptökukröfuna. Þegar málið var tekið fyrir að nýju 8. mars sl. voru viðbótargögn lögð fram og að framkomnum þeim gögnum féll ákæruvaldið frá tveimur liðum í upptökukröfunni. Ákærða lýsti því þá yfir að hún samþykkti upptökukröfuna í því horfi sem hún væri eftir þá breytingu.

Í ljósi játningar ákærðu ákvað dómari að fara með málið samkvæmt 164. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Var málið því tekið til dóms í þinghaldinu 8. mars sl. án frekari sönnunarfærslu eftir að sækjanda og verjanda ákærðu hafði verið gefinn kostur á að tjá sig um lagaatriði máls og ákvörðun viðurlaga.

II

Eins og að framan er rakið hefur ákærða skýlaust játað sök í málinu. Að mati dómara samrýmist játning ákærðu gögnum málsins. Brot hennar telst því sannað og er það réttilega heimfært til refsiákvæða í ákæru.

Samkvæmt vottorði sakaskrár ríkisins hefur ákærðu ekki áður verið gerð refsing. Ákærða hefur játað sök og þá er töluvert um liðið síðan hún framdi brotið. Að þessu gættu og að broti ákærðu virtu þykir refsing hennar réttilega ákveðin fangelsi í 30 daga. Eftir atvikum þykir rétt að fresta fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja, haldi ákærða almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákæruvaldið krefst þess að ákærða sæti upptöku á 24.500 krónum og gullhring, en þau verðmæti haldlagði lögregla undir rannsókn málsins. Með vísan til 1. mgr. 69. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 verður fallist á upptökukröfuna, en kröfuna samþykkti ákærða í þinghaldi 8. mars sl. samkvæmt áðursögðu.

Með vísan til sakfellingar ákærðu, sbr. 1. mgr. 218. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, verður henni gert að greiða sakarkostnað málsins. Ákærða greiði því sakarkostnað samkvæmt framlögðu yfirliti lögreglustjóra, samtals 74.400 krónur. Ákærða dæmist einnig til að greiða þóknun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef S-kk-ef hdl., sem eftir umfangi málsins þykir hæfilega ákveðin, að virðisaukaskatti meðtöldum, svo sem í dómsorði greinir.

Dóm þennan kveður upp K-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari.

D Ó M S O R Ð:

Ákærða, N-kvk-nf K-x-x, sæti fangelsi í 30 daga, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja, haldi ákærða almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærða greiði 200.880 krónur í sakarkostnað, þ.m.t. þóknun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef S-kk-ef hdl., 126.480 krónur að virðisaukaskatti meðtöldum.

Ákærða sæti upptöku á 24.500 krónum í reiðufé og gullhring sem lögregla haldlagði undir rannsókn málsins.

K-kk-nf H-kk-nf