S-583/2012

I.

Mál þetta, sem dómtekið var að aflokinni aðalmeðferð 4. október sl., er höfðað með ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, útgefinni 10. júlí 2012, á hendur Þ-kk-þgf H-kk-þgf R-kk-þgf, kt. 000000-0000, Álfkonuhvarfi 45, Kópavogi,

„fyrir umferðarlagabrot, með því að hafa aðfaranótt laugardagsins 10. desember 2011, ekið bifreiðinni UO-029 undir áhrifum áfengis (alkóhólmagn í blóði mældist 1,71‰) eftir Breiðholtsbraut á móts við Seljaskóga í Reykjavík, með þeim afleiðingum að bifreiðin hafnaði á snjóruðningi við umferðareyju og stöðvaðist.

Telst þetta varða við 1., sbr. 3. mgr. 45. gr., sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, með áorðnum breytingum.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar, greiðslu alls sakarkostnaðar og sviptingar ökuréttar skv. 101. og 102. gr. nefndra umferðarlaga, sbr. 25. gr. laga nr. 44/1993 og 18. gr. laga nr. 66/2006.“

Af hálfu ákærða er aðallega krafist sýknu, en til vara að háttsemi ákærða verði færð undir 1. mgr., sbr. 2. mgr. 45. gr. umferðarlaga nr. 50/1987. Þá er þess krafist að sakarkostnaður, þ.m.t. málsvarnarlaun verjanda, verði felld á ríkissjóð að öllu eða verulegu leyti.

II.

Samkvæmt frumskýrslu lögreglu, dags. 10. desember 2011, barst lögreglu tilkynning klukkan 02:28 aðfaranótt þess sama dags um ölvaðan ökumann á Breiðholtsbraut við Seljaskóga. Í skýrslunni segir að lögreglu hafi verið tjáð að ökumaður væri búinn að aka bifreiðinni upp á umferðareyju og væri nú að ganga átt að Seljaskógum. Þá segir að tilkynnandi muni hafa fylgst með manninum allan tímann og hafi ætlað að bíða eftir lögreglu. Manninum hafi verið lýst sem eldri manni og sköllóttum.

Þegar lögreglumenn hafi komið á vettvang hafi þeir séð sköllóttan mann standa við bifreiða tilkynnanda og hann verið áberandi ölvaður. Maðurinn hafi gengið í áttina að lögreglumönnunum og strax verið færður í handjárn og inn í lögreglubifreið. Þá segir að maðurinn hafi verið blóðugur í framan og með áverka á nefi og skurð á höfði. Hafi maðurinn sagst hafa lent í slagsmálum fyrr um kvöldið. Á manninum hafi fundist ökuskírteini og hafi þá verið hægt að bera kennsl á manninn sem ákærða í máli þessu. Í skýrslunni segir að ákærði hafi verið afar erfiður í samskiptum, málfar hans verið óskýrt, framburður ruglingslegur og hann hafi stöðugt beðið lögreglumenn um að losa handjárnin. Ákærða hafi verið tjáð klukkan 02:35 að hann væri handtekinn, grunaður um ölvun við akstur og honum kynnt réttarstaða hans sem sakbornings. Ákærði hafi ekki viljað kannast við að hafa ekið bifreiðinni.

Í skýrslunni er frá því greint að ákærði hafi ekki farið að fyrirmælum lögreglu og veitt mótspyrnu þegar reynt hafi verið að spenna á hann öryggisbeltið í lögreglubifreiðinni. Er því lýst að ákærði hafi snýtt sér utan í hurðarspjaldið á lögreglubifreiðinni, hrækt blóði, m.a. á einn lögreglumannanna, reynt að sparka í annan lögreglumann og þá hafi hann haft í hótunum við þann þriðja, m.a. um að hann skyldi drepa hann. Hafi þetta endað með því að kallað hafi verið eftir stórri lögreglubifreið til að flytja ákærða á lögreglustöð þar sem hann hafi ekki verið fólksbílafær, eins og það er orðað í skýrslunni.

Í skýrslunni er getið vitnanna G-kk-ef K-kk-ef Í-kk-ef og B-kvk-ef Í-kvk-ef G-kvk-ef og eftir þeim haft að þau hafi séð til bifreiðarinnar þar sem henni hafi verið ekið eftir Breiðholtsbrautinni á undan þeim. Þá hafi þau séð þegar maðurinn, sem lögregla handtók, þ.e. ákærði í máli þessu, missti stjórn á bifreiðinni og ók henni inn í snjóruðning á umferðareyju, sem aðskilji akstursstefnur á Breiðholtsbraut. Þau hafi kallað strax á lögreglu og á meðan hafi ákærði reynt að losa bifreiðina af eyjunni. Þegar það hafi ekki borið árangur hafi ökumaðurinn komið út úr bifreiðinni og gengið í burtu, en vitnin kváðust hafa fylgt honum eftir. Hafi ákærði þá gengið til þeirra og verið að ræða við þau þegar lögregla hafi komið á vettvang og handtekið hann. Aðspurð hafi vitnin tjáð lögreglu að ákærði hefði verið einn í bifreiðinni.

Í skýrslunni segir að við athugun á bifreiðinni hafi komið í ljós að gólfmottan við bílstjórasætið hafi verið blaut en gólfmottan í framsætinu þurr. Þá hafi verið rusl á gólfi og í sæti farþegamegin og segir í skýrslu lögreglu að því megi ætla að ákærði hafi verið einn í bifreiðinni líkt og vitni hafi greint frá.

Á lögreglustöð voru tekin blóðsýni úr ákærða klukkan 03:38 og aftur klukkan 04:39. Í fyrra blóðsýninu mældist magn alkóhóls í blóði ákærða 1,82‰ og í því síðara 1,71‰, hvort tveggja að frádregnu reiknuðu fráviki.

Verður nú rakinn framburður ákærða og vitna fyrir dóminum og hjá lögreglu eftir því sem þurfa þykir:

Ákærði kvaðst ekki muna eftir að hafa ekið bifreiðinni í umrætt sinn og því ekki geta játað á sig sakir í málinu. Kvaðst hann muna eftir að hafa verði staddur fyrir utan bar í Kópavogi fyrr um kvöldið og að þar hefðu þrír strákar ráðist á hann og barið hann. Kvaðst ákærði hafa rotast við árásina, nefbrotnað, fengið heilahristing, auk fleiri áverka. Sagðist ákærði síðan ekkert muna eftir sér fyrr en hann hefði verið staddur í snjóskafli á vettvangi og sagðist ákærði ekki vita hvort hann ók bifreiðinni eða ekki. Ákærði sagði að konan hans hefði tjáð sér á sínum tíma að hún hefði ekið bifreiðinni. Hann sagðist þó ekki geta fullyrt að svo hefði verið þar sem hann myndi ekki eftir því sem gerðist. Ákærði sagði að þegar hann hefði rankað við sér í snjóskaflinum hefði konan hans ekki verið á vettvangi og sagðist ákærði ekki geta fullyrt hvort hún var með honum í bifreiðinni eða ekki. Sagðist ákærði hafa tekið nokkra bjóra úr bifreiðinni og drukkið á staðnum. Sagðist hann ekki hafa vitað hvað hann ætti að gera, en sagðist hafa ákveðið að bíða eftir lögreglunni. Ákærði sagði að töluvert frá vettvangi hefði verið fólk á annarri bifreið, sem hann hefði rætt við eftir að hafa drukkið bjórinn og tjáð þeim að hann væri að bíða eftir lögreglunni. Einnig sagðist ákærði hafa reynt að losa bifreiðina. Hann sagði að lögreglan hefði komið eftir 20-30 mínútur og sagðist ákærði hafa beðið rólegur á meðan.

Ákærði sagði að lögreglan hefði gengið mjög hart fram við handtöku hans og m.a. sett hann niður í götuna. Þá hefði lögreglan ekki farið með hann undir læknishendur til að athuga áverka hans, en ákærði kvaðst hafa verið mjög illa farinn í andliti.

Aðspurður kvaðst ákærði hafa drukkið u.þ.b. tvo og hálfan bjór af sterkum Viking eftir að hann rankaði við sér í snjóskaflinum. Þá kvaðst ákærði hafa verið búinn að drekka töluvert fyrr um kvöldið, þ.e. áður en hann lenti í slagsmálunum.

Ákærða var kynnt að tilkynning um ölvunarakstur hans hefði borist lögreglu klukkan 02:28 og þá kæmi fram í skýrslu lögreglu að hann hefði verið handtekinn klukkan 02.35, þ.e. sjö mínútum eftir að tilkynning barst. Sagði ákærði þá að tímaskyn hans hefði verið brenglað á þessum tíma og sér hefði fundist þetta miklu lengri tími.

Ákærða var bent á að í lögregluskýrslu, sem tekin hefði verið af honum daginn eftir, hefði hann viðurkennt að hafa ekið bifreiðinni frá Engihjalla í Kópavogi eftir að hafa drukkið fjóra til fimm bjóra fyrr um kvöldið og ætlað heim til sín í Álfkonuhvarf. Sagðist ákærði kannast við að hafa játað ölvunarakstur daginn eftir, en sagði að skýringin væri sú að hann hefði verið mjög illa farinn og liðið mjög illa og viljað sleppa sem fyrst af lögreglustöðinni. Sagðist hann því hafa skrifað undir skýrsluna til að losna út og kvaðst síðan hafa farið beint inn á Vog til að leita sér hjálpar.

Aðspurður sagði ákærði að annað hvort hefði hann eða konan hans ekið bifreiðinni í greint sinn. Sagði ákærði jafnframt að konan hans hefði tjáð honum daginn eftir að hún hefði ekið bifreiðinni, en hlaupið í burtu eftir að hún stöðvaðist. Ákærði sagði að konan hans væri frá Taílandi og hún hefði verið hrædd. Ákærða var þá bent á að hann hefði gefið aftur skýrslu hjá lögreglu 21. desember 2011 og þar hefði hann ekki minnst á það að konan hans hefði ekið bifreiðinni. Sagði ákærði að skýringin væri sú að konan hans hefði ekki viljað fá þetta á skrá hjá sér þar sem hún hefði verið innflytjandi hér. Kvaðst ákærði því hafa tekið þetta á sig. Ákærða var þá bent á að hann hefði ekki tekið þetta sig heldur dregið játningu sína til baka í síðari skýrslunni. Sagðist ákærði þá bara hafa sagt sannleikann, en vel gæti verið að hann hefði ekið bifreiðinni. Einnig gæti verið að konan hans hefði ekið bifreiðinni. Aðspurður sagðist ákærði halda að konan hans væri úti í Taílandi, en hann sagði að þau skilin.

Ákærði gaf skýrslu hjá lögreglu daginn eftir atvikið, en hann var vistaður í fangageymslum lögreglunnar um nóttina. Í þeirri skýrslu viðurkenndi ákærði að hafa ekið bifreiðinni í greint sinn og kvaðst hafa ekið henni frá veitingastað í Engihjalla og ætlað heim til sín í Álfkonuhvarf. Kvaðst ákærði hafa verið að leita að konu sinni, sem hefði verið ölvuð og verið farin á undan honum. Kvaðst ákærði hafa drukkið fjóra til fimm bjóra á veitingastaðnum í Engihjalla áður en hann lagði af stað á bifreiðinni. Þá sagðist hann hafa drukkið einn til tvo bjóra eftir að hann festi bifreiðina í snjóruðningnum eða þar til lögregla kom og handtók hann. Einnig viðurkenndi ákærði að hafa verið með uppsteyt við lögregluna við handtöku.

Ákærði mætti á lögreglustöð 21. desember sama ár og óskaði eftir að gefa nýja skýrslu í málinu. Kvaðst hann vilja draga til baka fyrri framburð sinn í málinu frá 10. sama mánaðar þar sem hann hefði ekki verið í neinu ástandi til að gefa skýrslu á þeim tíma. Kvaðst ákærði hafa drukkið u.þ.b. sex stóra kranabjóra á veitingastað í Engihjalla fyrr um kvöldið og síðan orðið fyrir árás tveggja til þriggja ungra pilta fyrir utan staðinn. Kvaðst ákærði hafa misst meðvitund við árásina og muna nánast ekkert hvað gerðist eftir hana. Þegar hann hefði komið til sjálfs sín hefði gripið hann hræðsla þar sem hann hefði óttast að piltarnir myndu ráðast á hann aftur, en þeir hefðu verið skammt frá honum. Kvaðst hann nánast ekkert muna eftir því sem gerðist eftir það eða hvað varð um hann. Kvaðst hann ekki vita hvort hann tók ranga ákvörðun og ákvað að bjarga sér undan mönnunum með því að fara á bifreiðinni, en hann sagðist hins vegar ekki muna eftir að hafa ekið bifreiðinni. Kvaðst hann jafnvel halda að einhver annar hefði ekið bifreiðinni. Það næsta sem hann myndi væri að hann hefði staðið fyrir utan bifreiðina á Breiðholtsbraut og að sér fyndist að hann hefði gengið að einhverri bifreið sem þar var. Einnig fyndist honum að hann hefði verið að bíða eftir því að lögregla kæmi á staðinn. Ákærði kvaðst ekki geta bent á hver hefði ekið bifreiðinni. Þá kvaðst ákærði telja að hann hefði ekki verið að drekka áfengi á staðnum þegar lögreglan handtók hann. Loks sagði ákærði að lögreglan hefði tekið sig harkalegum tökum.

G-kk-nf K-kk-nf Í-kk-nf sagði að þegar hann og konan hans hefðu komið að umferðarljósum á Breiðholtsbrautinni í greint sinn hefði grænt ljós um það bil verið að kvikna á ljósunum. Við umferðarljósin hefði verið bifreið fyrir framan þau á hægri akrein. Bifreiðinni hefði síðan verið gefið í botn og henni sveigt yfir á vinstri akreinina þar sem hún hefði endað uppi á umferðareyju og fests í snjóruðningi. Konan hans hefði þá hægt á sér, sett viðvörunarljósin á og hringt strax í neyðarlínuna. Þau hefðu ekki vitað hvað komið hefði fyrir og dottið í hug að ökumaðurinn hefði fengið fyrir hjartað. Á meðan konan hans hefði verið símanum hefði ökumaðurinn reynt að losa bifreiðina með því að setja í bakkgír, en bifreiðin hefði bara spólað sig fasta í snjónum. Konan hefði síðan fengið samband beint við lögregluna. Út úr bifreiðinni hefði stigið maður, reikull í spori og gengið yfir götuna og aftur fyrir bifreiðina þeirra og farið inn í Skógarsel. Þar hefði ökumaðurinn horfið þeim sjónum í smástund. Vitnið sagði að kona sín hefði verið í símanum allan tímann. Maðurinn hefði síðan komið aftur til baka og gengið upp að bifreiðinni hjá þeim og hefði konan skrúfað aðeins niður rúðunni hjá sér til að tala við manninn. Hann sagði að maðurinn hefði spurt þau hvort þau væru nokkuð að „börsta“ hann og síðan hlaupið aftur af stað. Lögreglan hefði þá verið komin á vettvang og handtekið ákærða og sett hann inn í lögreglubifreið. Lögreglan hefði síðan tekið niður nöfn og símanúmer hjá honum og konu hans. Aðspurður sagði hann að lögreglan hefði verið eldfljót á staðinn og kvaðst halda að aðeins um fimm mínútur hefðu liðið frá því að þau hringdu á lögreglu og þar til hún kom á staðinn. Hann sagði að konan hans hefði strax náð sambandi við lögreglu.

Aðspurður kvaðst hann ekki muna hvoru megin ökumaðurinn steig út úr bifreiðinni. Hann kvaðst ekki hafa orðið var við að ökumaðurinn hefði neytt áfengis eftir að hann steig út úr bifreiðinni og kvaðst ekki hafa séð hann með flösku eða bjórdós í hendi. Hann sagði að maðurinn hefði hins vegar verið sýnilega ölvaður þegar hann hefði komið upp að bifreiðinni hjá þeim. Þá hefði hann verið hruflaður og með blóðbletti á skyrtunni. Aðspurður sagðist hann ekki hafa séð neinn annan en ákærða stíga út úr bifreiðinni og kvaðst ekki hafa orðið var við nokkurn annan á vettvangi. Aðspurður sagðist hann hafa verið lítillega undir áhrifum þegar þetta gerðist. Hann sagðist hafa fylgst með því í baksýnisspeglinum þegar lögregla tók ákærða og fór með hann inn í lögreglubíl. Aðspurður sagðist hann ekki hafa orðið var við að lögregla hefði lagt ákærða í götuna þegar hún handtók hann. Hann sagði að bifreið þeirra hefði verið á hægri akrein, en bifreið ákærði hefði verið 15-20 metrum fyrir framan þau á vinstri akrein, þ.e. uppi á umferðareyjunni, en þau hefðu aldrei farið fram úr ákærða.

Vitnið gaf skýrslu hjá lögreglu 12. desember 2011, sem er í samræmi við framangreint.

B-kvk-nf Í-kvk-nf G-kvk-nf sagði að þau hefðu verið að aka upp Breiðholtsbrautina í greint sinn og þegar þau hefðu komið að umferðarljósunum á gatnamótunum við Seljaskóga hefði logað rautt ljós og bifreið verið þar stopp. Kvaðst hún hafa beðið eftir grænu ljósi á hægri akrein fyrir aftan hina bifreiðina. Hin bifreiðin hefði síðan tekið hratt af stað og farið beint yfir á vinstri akrein og upp á snjóruðninginn á milli gatnanna. Sagðist hún hafa hringt strax í neyðarlínuna og fengið samband við lögreglustöðina á Dalvegi. Kvaðst hún hafa verið á tali við lögregluna þegar ökumaðurinn hefði stigið út úr ökumannssæti bifreiðarinnar, en áður hefði ökumaðurinn verið búinn að reyna að losa bifreiðina en ekki tekist. Maðurinn hefði síðan gengið inn í Seljaskóga, en komið strax aftur og kvaðst hún hafa bakkað niður eftir og í átt að honum. Maðurinn hefði þá gengið að bifreið þeirra og kvaðst hún hafa rætt við hann í gegnum rifu á glugganum Hún sagði að hann hefði spurt þau að því hvort þau væru að „börsta“ hann, en í sama mund hefði lögreglu borið að og tekið ákærða. Sagðist hún geta staðfest að lögreglan hefði handtekið þann sem ók bifreiðinni. Þá sagðist hún geta staðfest að enginn annar en ákærði hefði stigið út úr bifreiðinni eða verið í henni.

Hún sagði að ákærði hefði komið að bifreið þeirra og talað við þau í tvígang og sagði hún að ákærði hefði verið sýnilega ölvaður. Hún sagðist hins vegar ekki hafa orðið vör við að ákærði hefði neytt áfengis eftir að hann steig út úr bifreiðinni. Aðspurð sagði hún að ákærði hefði verið handtekinn við hliðina á bifreið hennar og sagði hún að lögreglan hefði bara komið gangandi upp að ákærða, rætt við hann og farið með hann inn í lögreglubifreið. Kvaðst hún ekki hafa séð lögreglu beita ákærða valdi. Hún sagði að ákærði hefði horfið sér sjónum í smástund þegar hann gekk í Seljaskóga. Hún sagði að lögreglan hefði verið eldsnögg á vettvang og kvaðst hún halda að um 10 mínútur hefðu liðið frá því að hún hringdi í lögregluna og þar til lögregla kom á vettvang.

Vitnið gaf skýrslu hjá lögreglu 12. desember 2011, sem er í samræmi við framangreint.

K-kvk-nf M-kvk-nf, deildarstjóri Rannsóknarstofu Háskóla Íslands í lyfja- og eiturefnafræði, fór yfir og staðfesti niðurstöður rannsókna á blóðsýnum úr ákærða. Hún sagði að frá því að drykkju lyki að mestu leyti liði á bilinu ein til ein og hálf klukkustund þar til áfengi hefði frásogast úr meltingarvegi yfir í blóð, en það færi eftir magni áfengis sem drukkið væri. Hún sagði að magn alkóhóls í blóði ákærða hefði mælst hátt, þ.e. 1,97‰, og til að ná slíkum styrk í blóði hefði orðið að líða a.m.k. ein klukkustund frá því að drykkju lauk að mestu leyti. Hún sagði að lægri styrkur alkóhóls hefði mælst í síðara blóðsýninu, sem hefði verið tekið úr ákærða klukkutíma síðar, sem sýndi að styrkur alkóhóls í blóðinu hefði þá verið búinn að ná hámarki og verið farinn að falla. Hún sagði að brotthvarfshraði alkóhóls í blóð væri einstaklingsbundinn, en hann væri yfirleitt á bilinu 0,12-0,25‰ á klukkustund. Hún sagði að niðurstöður rannsókna á blóðsýnum ákærða sýndu að styrkur alkóhóls í blóði ákærða hefði náð hámarki á þeim klukkutíma, sem leið á milli töku sýnanna, en þó nær töku fyrra blóðsýnisins. Ekki væri hægt að útiloka að ákærði hefði neytt áfengis klukkutíma áður en fyrra blóðsýnið var tekið. Hún sagði að eftir neyslu á einum sterkum bjór væri styrkur alkóhóls í blóði á meðalkarlmanni (80 kg) 0,25-0,4‰. Ef um þyngri karlmann væri að ræða væri styrkur alkóhóls lægri. Hún sagði að drykkja á rúmlega einum lítra af 5-6% sterkum bjór, þ.e. tveimur og hálfri stórri dós af bjór, gæfi styrk alkóhóls í blóði sem væri undir 1‰.

III.

Í máli þessu er ákærða gefið að sök að hafa aðfaranótt laugardagsins 10. desember 2011 ekið bifreiðinni UO-029 undir áhrifum áfengis eftir Breiðholtsbraut á móts við Seljaskóga í Reykjavík.

Framburður ákærða hefur verið óstöðugur. Daginn eftir atvikið viðurkenndi ákærði að hafa ekið bifreiðinni í greint sinn frá veitingastað í Engihjalla, eftir að hafa drukkið þar fjóra til fimm bjóra, og verið á leið heim til sín í Álfkonuhvarf. Jafnframt kvaðst ákærði hafa verið að leita að konu sinni, sem hefði verið drukkin og verið farin á undan honum. Þá kvaðst ákærði hafa drukkið einn til tvo bjóra eftir að akstri lauk.

Ellefu dögum síðar dró ákærði þennan framburð til baka og kvaðst ekki muna eftir að hafa ekið bifreiðinni, en kvaðst þó ekki geta beint á neinn sem gæti hafa ekið henni. Sagðist ákærði hafa drukkið u.þ.b. sex stóra kranabjóra á veitingastaðnum fyrr um kvöldið og síðan orðið fyrir líkamsárás fyrir utan staðinn. Gat ákærði sér þess til að e.t.v. hefði hann tekið ranga ákvörðun og ákveðið að bjarga sér undan árásarmönnunum með því að fara á bifreiðinni, en sagðist þó ekki muna eftir að hafa ekið bifreiðinni. Loks kvaðst ákærði ekki telja að hann hefði verið að drekka áfengi þegar lögregla kom og handtók hann.

Hér fyrir dómi kvaðst ákærði ekki muna eftir að hafa ekið bifreiðinni í umrætt sinn, en sagði að konan hans hefði tjáð sér daginn eftir atvikið að hún hefði ekið bifreiðinni. Hann sagðist þó ekki muna eftir konunni sinni á vettvangi. Ákærði sagði að þau væru nú skilin og kvaðst ákærði halda að konan væri farin til Taílands. Þá kvaðst ákærði hafa drukkið u.þ.b. tvo og hálfan sterkan Viking-bjór eftir að akstri lauk.

Skýringar ákærða á breyttum framburði í málinu þykja ekki trúverðugar. Þá fer hinn breytti framburður ákærða í bága við skýran og afar greinargóðan framburð vitnanna G-kk-ef K-kk-ef og B-kvk-ef Í-kvk-ef, sem sáu ákærða stíga út úr bifreiðinni að akstri loknum. Kvaðst vitnið B-kvk-nf Í-kvk-nf geta staðfest að ákærði steig út úr ökumannssæti bifreiðarinnar. Hvorugt þeirra sá nokkurn annan stíga út úr bifreiðinni. Í ljósi framangreinds þykir sannað svo hafið sé yfir skynsamlegan vafa að ákærði ók bifreiðinni í greint sinn.

Ákærði hefur viðurkennt að hafa drukkið töluvert magn af áfengi fyrr um kvöldið. Þá hefur ákærði ýmist haldið því fram að hann hafi neytt áfengis eftir að akstri lauk eða ekki. Hér fyrir dómi kvaðst hann hafa drukkið tvo og hálfan sterkan bjór eftir að akstri lauk. Hvorugt áðurgreindra vitna sá ákærða neyta áfengis eftir að akstri lauk, en ljóst er að mjög skammur tíma leið frá því að atvikið var tilkynnt til lögreglu og þar til ákærði var handtekinn eða um sjö mínútur. Samkvæmt framburði vitna reyndi ákærði á þeim tíma fyrst að losa bifreiðina úr snjóruðningnum með því að setja í bakkgír, en án árangurs, en steig að svo búnu völtum fótum út úr bifreiðinni og gekk inn götuna Seljaskóga þar sem hann hvarf vitnunum sjónum í skamma stund. Þá er ljóst að skömmu eftir að ákærði sneri aftur og tók vitnin tali í bifreið þeirra var hann handtekinn. Með því að ákærði hvarf vitnunum sjónum í skamma stund er uppi vafi í málinu um drykkju ákærða eftir að akstri lauk. Með hliðsjón af framburði vitnisins K-kvk-ef M-kvk-ef er ekki útilokað að ákærði hafi neytt áfengis klukkutíma áður en fyrra blóðsýnið var tekið, en það var tekið klukkan 03:38. Í ljósi framangreinds þykir rétt að heimfæra brot ákærða undir 1. mgr., sbr. 2. mgr. 45. gr., sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga.

Samkvæmt framlögðu sakavottorði hefur ákærði ekki áður sætt refsingu.

Með vísan til alls framangreinds er ákærða gert að greiða 100.000 króna sekt í ríkissjóð innan fjögurra vikna og sæta sviptingu ökuréttar í átta mánuði, allt eins og nánar greinir í dómsorði.

Sakarkostnaður nemur alls 228.610 krónum og eru þ.m.t. málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, K-kk-ef S-kk-ef hrl., sem þykja hæfilega ákveðin 188.250 krónur. Ákærði greiði ¾ hluta sakarkostnaðar, en ¼ hluti hans greiðist úr ríkissjóði.

Dóm þennan kveður upp R-kvk-nf B-kvk-nf héraðsdómari.

Dómsorð:

Ákærði, Þ-kk-nf H-kk-nf R-kk-nf, greiði 100.000 króna sekt í ríkissjóð innan fjögurra vikna frá birtingu dómsins að telja, en sæti ella fangelsi í 8 daga.

Ákærði er sviptur ökurétti í átta mánuði frá birtingu dómsins að telja.

Ákærði greiði ¾ hluta sakarkostnaðar að fjárhæð 228.610 krónur, þ.m.t. málsvarnarlaun skipaðs verjanda, K-kk-ef S-kk-ef hrl., 188.250 krónur, en ¼ hluti sakarkostnaðar greiðist úr ríkissjóði.

R-kvk-nf B-kvk-nf

Rétt endurrit staðfestir

Héraðsdómur Reykjaness 12.10. 2012.