S-90/2011

Mál þetta, sem þingfest var 27. september 2011 og dómtekið 11. október sl. var höfðað 31. ágúst 2011 af lögreglustjóranum á Blönduósi með ákæru, á hendur X, fæddum [...], til heimilis að [...].

1. „Fyrir líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt laugardagsins 4. desember 2010, veist að Y, kt. 000000-0000, á heimili hennar að A, á B, hrint henni ítrekað á vegg og ráðist að henni með höggum og spörkum í líkama og höfuð, með þeim afleiðingum að Y marðist í andliti, á hálsi, vinstri öxl og upphandlegg og hlaut blæðingar undir húð aftan á hnakka.

2. Fyrir líkamsárás, með því að hafa að kvöldi fimmtudagsins 6. janúar 2011, veist að Y, kt. 000000-0000, á heimili hennar að A, á B, rifið í hár hennar og hrint henni á vegg frammi í stigagandi fjölbýlishússins, þaðan sem Y tókst að komast undan og læsa sig inni í íbúð sinni, en afleiðingar líkamsárásarinnar urðu þær að Y marðist í andliti.

Teljast brot þessi varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20/1981.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Í málinu gerir Y, kt. 000000-0000, bótakröfu á hendur ákærða að fjárhæð kr. 1.684.586,-, auk hæstu lögleyfilegu vaxta frá brotadegi til greiðsludags.“

II

Ákærði sótti þing þegar málið var tekið fyrir þann 11. október sl. og játaði skýlaust háttsemi þá sem honum er í ákæru gefin að sök en krafðist þess að einkaréttarkröfu yrði vísað frá dómi en til vara að hún yrði lækkuð verulega. Áður en málið var tekið til dóms gerður sakflytjendur grein fyrir sjónarmiðum sínum varðandi lagaatriði og ákvörðun refsingar. Sækjandi gerði og grein fyrir einkaréttarkröfunni.

Með játningu ákærða, sem er í samræmi við önnur gögn málsins, telst sekt ákærða fyllilega sönnuð en háttsemi hans er réttilega færð til refsiákvæða í ákæru.

Ákærði á að baki nokkurn sakarferil. Á árinu 2003 var hann sakfelldur fyrir ölvun við akstur og gert að greiða sekt auk þess sem hann var sviptur ökurétti í eitt ár. Á árinu 2004 gekkst hann í tvígang undir sátt vegna brota gegn lögum um ávana- og fíkniefni. Þá var hann á því sama ári dæmdur til greiðslu sektar fyrir tilraun til þjófnaðar. Hinn 18. nóvember 2005 var ákærði dæmdur til greiðslu sektar fyrir brot gegn lögum um ávana- og fíkniefni og fyrir ölvun við akstur. Með þessum dómi var hann sviptur ökurétti í tvö ár. Í janúar 2006 var hann dæmdur til greiðslu sektar og sviptur ökurétti í 20 mánuði fyrir brot gegn umferðarlögum. Á árinu 2007 var hann dæmdur til greiðslu sektar fyrir brot gegn umferðarlögum. Hinn 28. júlí 2008 var ákærði dæmdur til greiðslu sektar í Noregi fyrir hótun gagnvart lögreglumanni og fyrir óspektir. Loks var hann með dómi hinn 16. nóvember á síðasta ári dæmdur í 30 daga fangelsi fyrir akstur undir áhrifum fíkniefna og sviptur ökurétti ævilangt.

Samkvæmt því sem að framan er rakið hefur sakarferill ákærða ekki veruleg áhrif á niðurstöðu máls þessa. Ákærði hefur skýlaust játað brot sín. Brot ákærða beindust að fyrrverandi sambýliskonu hans inni á og fyrir utan heimili hennar og ber í því sambandi að horfa til 1. og 3. tl. 70. gr. almennra hegningarlaga. Að þessu virtu þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í þrjá mánuði. Efni eru til að binda refsinguna skilorði og skal hún niður falla að liðnum tveimur árum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Með vísan til 1. mgr. 218. gr. laga um meðferð sakamála ber að dæma ákærða til greiðslu alls sakarkostnaðar. Samkvæmt yfirliti sækjanda nam sakarkostnaður á rannsóknarstigi 10.350 krónum. Þessum kostnaði til viðbótar er 75.300 króna þóknun verjanda ákærða, Á-kk-ef A-kk-ef J-kk-ef héraðsdómslögmanns, svo og 33.132 króna ferðakostnaður lögmannsins. Við ákvörðun þóknunar hefur verið tekið tillit til þess tíma sem fór í ferðalag verjanda við rekstur málsins. Þóknun og ferðakostnaður innifela virðisaukaskatt.

Í máli þessu hefur brotaþoli gert einkaréttarkröfu sem tekin er upp í ákæru. Eins og áður er getið krefst ákærði þess að kröfunni verið vísað frá dómi. Krafa brotaþola uppfyllir alls ekki kröfur sem gerðar eru til slíkra krafna og fram koma í 173. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008. Slíkir annmarkar eru á kröfunni að ógerlegt var að bæta úr þeim undir rekstri málsins. Verður því ekki hjá því komist að vísa kröfunni í heild frá dómi sökum vanreifunar.

Af hálfu ákæruvaldsins sótti málið B-kk-nf H-kk-nf fulltrúi lögreglustjórans á Blönduósi.

H-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

Dómsorð:

Ákærði, X, sæti fangelsi í þrjá mánuði. Fullnustu refsingarinnar er frestað og skal hún niður falla að liðnum tveimur árum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði 118.782 krónur í sakarkostnað þar með talin 75.300 króna þóknun Á-kk-ef A-kk-ef J-kk-ef héraðsdómslögmanns. Þóknun innifelur virðisaukaskatt.

Einkaréttarkröfu Y er vísað frá dómi.

H-kk-nf H-kk-nf.