S-2212/2022

Mál þetta, sem dómtekið var að lokinni aðalmeðferð mánudaginn 12. desember 2022, er höfðað með ákæru héraðssaksóknara, útgefinni 15. nóvember 2022, „á hendur P-x-x T-x-x S-x-x, fæddri [...], J-x-x D-x-x S-x-x P-x-x, fæddri [...] og J-x-x C-x-x B-x-x D-x-x L-x-x, fæddri [...], fyrir stórfellt fíkniefnalagabrot, með því að hafa sunnudaginn 4. september 2022, staðið saman að innflutningi á samtals 1785,86 gaf kókaíni, með 88- 89% styrkleika, ætluðu til söludreifingar hér á landi í ágóðaskyni, en fíkniefnin fluttu ákærðu saman til Íslands sem farþegar með flugi nr. [...], frá París í Frakklandi til Keflavíkurflugvallar, falin innvortis í samtals 221 pakkningu.

Telst brot þetta varða við 173. gr. a. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærðu verði dæmdar til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Krafist er upptöku á 1785,86 gaf kókaíni, með vísan til 6. mgr. 5. gr. laga um ávana- og fíkniefni nr. 65/1974 og 2. mgr. 14. gr. reglugerðar um ávana- og fíkniefni og önnur eftirlitsskyld efni nr. 233/2001, sbr. reglugerð nr. 808/2018.“

Ákærðu komu fyrir dóm og játaði þar hver um sig sök að því leyti að hún hefði flutt inn það efni er hún sjálf bar til landsinsen ekki annað og hafnaði samverknaði. Játaði þannig ákærða P-x-x að hafa staðið að innflutningi á 1.054,5 gaf kókaíni, ákærða J-x-x að hafa staðið að innflutningi á 331,33 gaf kókaíni og ákærða J-x-x að hafa staðið að innflutningi á 400,03 gaf kókaíni. Hver um sig samþykkti upptökukröfu í samræmi við játningu sína. Ákærða J-x-x krefst þess að verða ekki gerð refsing, ákærðu P-x-x og J-x-x krefjast vægustu refsingar.

Málavextir

Eins og rakið hefur verið játa ákærðu sök að hluta, en neita samverknaði. Játar hver ákærða þannig innflutnings þess efnis er hún sjálf bar inn til landsins en neitar refsiábyrgð á því efni sem meðákærðu báru inn.

Samkvæmt gögnum málsins höfðu tollverðir samband við lögregluna á Suðurnesjum kl. 01:41 hinn 4. september 2022, eftir að hafa stöðvað þrjár konur frá Brasilíu í komusal flugstöðvar Leifs Eiríkssonar, en þær væru grunaðar um að flytja fíkniefni innvortis. Konurnar þrjár væru þær P-x-x T-x-x S-x-x, J-x-x D-x-x S-x-x P-x-x og J-x-x C-x-x B-x-x D-x-x L-x-x, ákærðu í máli þessu. Í skýrslu rannsóknarlögregluþjóns segir að þegar hann hafi komið á vettvang kl. 02:00 hafi ákærða P-kvk-nf verið búin að skila af sér átta einingum af ætluðum fíkniefnum. Tollverðir hafi upplýst að ljóst væri að konurnar þrjár hefðu verið að ferðast saman og að þær könnuðust hver við aðra. Í skýrslunni segir að þær hafi verið aðskildar og rætt hafi verið við hverja um sig án þess að hinar væru viðstaddar. Í farangri ákærðu J-kvk-ef hafi meðal annars verið bókun fyrir þrjá hjá nánar greindum gististað á Íslandi. Í farangri ákærðu P-kvk-ef hafi meðal annars verið bókun fyrir þrjá á hóteli í París. Allar hafi ákærðu verið með fjármuni á sér, ákærða J-x-x 980 evrur, ákærða P-x-x 910 evrur og ákærða J-x-x þúsund evrur. Ákærða P-kvk-nf hafi upplýst að hún væri með um 35 einingar af fíkniefnum innvortis en hafi sagt að hún vissi ekki hvort meðákærðu væru með fíkniefni. Ákærða J-x-x hafi upplýst að hún væri með fíkniefni innvortis en sagt að hún vissi ekki hvort meðákærðu væru með fíkniefni. Ákærða J-x-x hefði sagt að hún væri ekki með fíkniefni innvortis.

Óumdeilt er í málinu að við komu til landsins hafi ákærða P-kvk-nf verið með samtals 1.054,5 grömm af kókaíni, ákærða J-x-x 331,33 grömm og ákærða J-x-x 400,03 grömm. Ekki er deilt um niðurstöður efnarannsókna á magni og styrkleika kókaínsins, sem alls hafi verið 1.785,86 grömm með 88 - 89% styrkleika.

Í skýrslutöku hjá lögreglu 4. september sagði ákærða P-kvk-nf meðal annars að þegar hún hefði innbyrt fíkniefnin hefðu meðákærðu og maður að nafni A verið viðstödd, en A hefði fengið sig til verksins. Hún hefði séð meðákærðu J-x-x taka inn 30 til 34 pakkningar og meðákærðu J-kvk-þf fimmtíu pakkningar. A hefði kynnt ákærðu fyrir báðum meðákærðu en þær hefðu verið læstar inni í einhverju húsi. Sjálf hefði ákærða P-kvk-nf komið í húsið um viku fyrir brottför.

Í skýrslutöku hjá lögreglu 4. september sagði ákærða J-x-x að ákærðu væru vinkonur „og kynntumst á sama tíma fyrir 5 árum síðan.“

Í skýrslutöku hjá lögreglu 4. september sagði ákærða J-x-x að hún hefði fyrst hitt meðákærðu J-kvk-þf í húsi í São Paulo fyrir um einum og hálfum mánuði. Meðákærðu P-kvk-þf hefði hún fyrst hitt þegar maður, sem kallaður væri A, hefði látið þær fá fíkniefni sem þær ættu að flytja til Íslands. Ákærða hefði séð meðákærðu gleypa pakkningar og væri meðákærða J-kvk-nf með fimmtíu pakkningar en meðákærða P-kvk-nf væri með 130 pakkningar.

Skýrslur fyrir dómi

Ákærða J-x-x C-x-x B-x-x D-x-x L-x-x sagði að hjón sem hún treysti hefðu bent sér á mögulega vinnu í São Paulo, sem væri ekki hennar heimaborg. Hjón þessi hefðu í þessu sambandi séð um allt fyrir ákærðu og greitt fyrir hana fargjaldið til São Paulo. „Þau gerðu allt sem þau gátu til að koma mér til São Paulo.“ Þar myndi taka á móti henni maður sem mætti treysta og í framhaldinu myndi ákærða fara að vinna sem [...]. Starfið tæki tvær vikur. Ákærða hefði farið til São Paulo og í „risastórt“ hús sem hún hefði fengið leiðbeiningar um. Þegar þangað hefði verið komið hefði „einn strákur“ tekið á móti henni og lagt henni lífsreglur, þar á meðal um að hún þyrfti að halda sig á tiltekinni hæð hússins. Um tveimur dögum síðar hefði maður að nafni A komið. Hefði það verið maðurinn sem hjónin hefðu sagt sér af og hefði átt húsið og alla starfsemina. A hefði sagt sér hvaða reglur giltu í húsinu. Nokkurum dögum síðar hefði hann komið aftur og spurt ákærðu hvort hún vildi vinna sambærilega vinnu í París. Ákærða hefði samþykkt það og Aaðstoðað hana við að fá vegabréf og aðra pappíra. Þegar komið hefði að því að ákærða færi til Parísar hefði A sagt henni að hún þyrfti að taka nokkuð fyrir hann. Fyrst hefði hún haldið að um væri að ræða eitthvað saklaust eins og gjöf til einhvers. Nokkuru síðar hefði A komið í húsið með meðákærðu P-kvk-þgf. A hefði einnig kallað á meðákærðu J-x-x, sem hefði einnig dvalið í húsinu en á neðri hæð svo ákærða hefði ekki séð hana. Ákærða hefði þarna talið að meðákærðu væru eins og hún að starfa sem [...]. Þarna hefði A sagt ákærðu að hún þyrfti að flytja fíkniefni með sér. Hún hefði strax neitað því. Hann hefði þá sagt að þetta væri hættulaust en hún þyrfti að gera þetta. Ákærða sagði að þegar hún hefði fyrst komið í húsið hefði henni verið frjálst að yfirgefa það, svo sem til að fara út og kaupa vindlinga eða fara í apótek. Hún hefði ekki gert það oft enda þekkti hún ekki borgina. Eftir að henni hefði verið sagt að hún ætti að flytja fíkniefni hefði henni verið bannað að fara út. Ákærða hefði ekki viljað fara ferðina en A hefði sagt hún ætti ekkert val lengur, hann væri búinn að kaupa farmiða og eyða miklu fé og hún þyrfti að greiða sér þann kostnað eða fara ferðina. Sá kostnaður sem A hefði lagt út hefði verið mun hærri en svo að ákærða hefði getað greitt hann. Ákærða sagðist ekki hafa þorað að tala við lögreglu því A hefði getað verið tengdur henni.

Ákærða sagði að A hefði sett fíkniefnahylki í skál, alls kíló að hans sögn, og sagt að hún þyrfti að taka þau inn. Hann hefði einnig hótað henni og öskrað. Ákærða hefði ítrekað reynt að taka hylkin inn en átt erfitt með það. Hún hefði ítrekað kastað þeim upp og A ítrekað að hún ætti að taka þau öll inn. Að lokum hefði hún getað tekið inn fimmtíu hylki.

Ákærða sagði að í París hefði meðákærðu P-kvk-þgf liðið mjög illa og kastað ítrekað upp og þær því ákveðið að fara á hótel þangað til flogið yrði til Íslands. Ákærða hefði svo komið til Íslands og þá verið mjög hrædd við handtöku, enda hefði A sagt að hún þyrfti að borga honum allt það tjón sem hann yrði fyrir. Ákærða hefði verið handtekin við komu til landsins og hefði þá orðið mjög hrædd en jafnframt þakklát, enda hefði hún ekki vitað hvert framhaldið hefði orðið ella.

Ákærða sagði að A hefði sagt að ef hún flytti til Íslands öll fíkniefnahylkin sem hann hefði lagt fyrir hana, fengi hún ef til vill eitthvað greitt fyrir það, en hún hefði þó verið komin í slíka skuld við hann að það hefði ekki nægt til að greiða hana alla.

Ákærða sagðist hafa hitt báðar meðákærðu daginn „sem hann setti okkur allar saman“. Daginn eftir hefðu þær lagt á stað í ferðalagið.

Ákærða sagðist ekki vita hver hefði átt að fá efnin á Íslandi. Hún hefði átt að hafa samband við A þegar hún væri komin á hótel á Íslandi og myndi hún þá fá að vita hvað ætti að gera næst. A hefði sagt þetta við hana. Þegar efnin hefðu verið innbyrt hefði ákærða verið í einu horni stofunnar og snúið baki í meðákærðu. Ákærða sagðist hafa vitað að þær væru einnig að innbyrða fíkniefni og myndu flytja þau með henni. Hún hefði hins vegar ekki séð þær innbyrða efnin og ekki vita magnið. Þær hefðu verið ótengda ráður. „Ég sá þær fyrst þegar við vorum settar saman“. Það hefði ekki verið fyrr en í París sem þær hefðu farið að tala saman um málið. Í flugferðunum hefðu þær ekki setið saman.

Í París hefði ákærða spurt meðákærðu P-kvk-þf hvort hún hefði innbyrt mikið magn, svo veik hefði hún verið. Hún hefði svarað að hún hefði tekið mjög mikið.

Ákærða var spurð um það sem eftir henni er haft í lögregluskýrslu 4. september, þess efnis að hún hefði hitt meðákærðu fimm árum áður og þær væru vinkonur. Ákærða sagði að þetta væri rangt, þetta hefði verið saga sem A hefði sagt að hún ætti að segja við komuna til Íslands. Aðspurð sagði ákærða að samskipti sín við A hefðu snúið að því sem hún ætti að gera, en ekki meðákærðu.

Ákærða P-x-x T-x-x S-x-x kvaðst hafa starfað sem [...] í Brasilíu. Um mánuði fyrir atvik málsins hefði viðskiptavinur að nafni A boðið sér að vinna fyrir vini sína í París, en hann hefði sagt að hann þekkti marga í útlöndum. Hann hefði verið „mjög almennilegur“, hjálplegur og boðið af sér góðan þokka. Ákærða hefði samþykkt þetta. A-x-x aðstoðað ákærðu við að útvega vegabréf og bólusetningarvottorð. Þegar vegabréfið hefði verið tilbúið hefði A sagt að hún færi til Parísar og starfaði þarí fimmtán daga. Um þremur dögum eða svo fyrir brottför hefði A lagttil að hún yrði heima hjá honum síðustu tvo dagana fram að ferðinni, til þess að ljúka öllum undirbúningi. Ákærða hefði farið heim til hans og jafnskjótt hefði allt orðið breytt og „martröðin“ byrjað. A hefði kallað á ákærðu og „hinar stelpurnar“ og sagt að þær ættu að fara með fíkniefni. Slíkt hefði ákærðu ekki komið til hugar áður og hefði hún neitað þessu. A hefði sagt að búið væri að leggja peninga í undirbúninginn og að ekki væri hægt að hætta við. Þær ættu að fara til Íslands. Ákærða hefði orðið mjög hrædd og ekki getað leitað sér hjálpar. A hefði sagt að hún ætti að taka inn tvö hundruð hylki og þannig myndi hún greiða fyrir ferðalagið. Ákærða hefði ekki náð að taka inn nema hundrað og þrjátíu. Ákærða sagðist ekki vita hvað um hin hylkin hefði orðið. Hún sagðist ekki hafa vitað hve mörg hylki þær hefðu innbyrt. A hefði sagt að þær ættu að gæta þess að vekja litla athygli, dvelja á flugvelli og við komuna til Íslands segja þá sögu að þær væru þrjár vinkonur. A hefði bókað fyrir þær flugferðirnar og gistingu á Íslandi.

Þegar ákærðu hefðu verið að innbyrða efnin hefði A verið þar öskrandi hótanir. Hann hefði verið vopnaður.

Ákærða sagði að hún hefði í París hugleitt að leita til lögreglunnar. Í París hefði hún orðið mjög veik enda hefði hún innbyrt mikið magn. Hún hefði ítrekað kastað upp og næstum hefði liðið yfir hana. Ákærða sagði að fram að því að þær komu til Parísar hefði hún talið að meðákærðu væru að vinna fyrir A og hefði ekki treyst þeim. Þær hefðu verið fyrir í húsinu þegar ákærða hefði komið þangað. Nú vissi hún hins vegar að þær hefðu verið í sömu stöðu og hún.

Borið var undir ákærðu það sem eftir henni er haft í lögregluskýrslu, þess efnis að hún hefði komið í hús A viku fyrir brottför. Ákærða svaraði að hún hefði verið mjög taugaóstyrk í skýrslutökunni og liðið mjög illa. „Ég ruglaðist þegar ég talaði um viku.“ Borið var undir ákærðu það sem haft er eftir henni í sömu skýrslutöku, þess efnis að ákærðu hefðu verið „saman að taka þetta inn“. Hún hefði séð meðákærðu J-x-x taka 30 til 34 hylki og meðákærðu J-kvk-þf fimmtíu hylki. Ákærða sagði að þær hefðu verið á sama stað, hún hefði heyrt öskur og uppsölu hljóð. A hefði sagt að þær væru þrjár að fara að ferðast. Við þessar aðstæður hefði hún ekki getað horft á hvað hinar gerðu.

Ákærða J-x-x D-x-x S-x-x P-x-x sagðist hafa misst vinnu sína vegna covid- 19 faraldursins og í framhaldinu tekið að safna skuldum. Við þær aðstæður hefði kona nokkur komið að máli við hana og spurt hvort hún vildi fara í ferðalag til útlanda með fíkniefni, gegn greiðslu. Ákærða hefði samþykkt það. Konan hefði komið ákærðu í samband við mann að nafni A sem hefði útskýrt fyrir henni hvernig þetta færi fram. A myndi útvega henni ferðatösku og ákærða flytja í henni eitt kíló af fíkniefnum. Í framhaldi af þessu hefði ákærða farið til São Paulo og þar hefði A útvegað henni vegabréf. Þau hefðu farið í hús á vegum A og hann hefði þar sagt henni að hún gæti ekki farið með fíkniefnin í ferðatösku, það væri of hættulegt, hún yrði að taka þau inn. Hún hefði orðið mjög reið vegna þessa og rifrildi orðið milli þeirra. Hún hefði viljað fara burt og A hefði þá sagt henni að hún yrði að borga honum allt það sem hann væri búinn að leggja út, svo sem vegna vegabréfs, ferðar innan Brasilíu og fleira. Hún hefði ekki getað greitt það og hefði spurt hvort hún mætti borga þetta í áföngum af bótum sínum, en A hefði neitað því. Hann hefði farið fram á að hún greiddi til baka með því að fara ferð með fíkniefni. Hún þyrfti ekki að vera hrædd, þetta hefði margoft verið gert áður. Eftir þetta hefði A yfirgefið húsið en ákærða orðið eftir. Auk hennar hefði „einn strákur“ verið í húsinu og séð um það, en A hefði ekki átt heima þar. Ákærða sagðist fyrst hafa hitt meðákærðu tveimur eða þremur dögum áður en lagt hefði verið á stað í ferðalagið. Hún hefði ekkert þekkt þær áður.

Ákærða sagði að skömmu eftir að hún hefði komið í húsið hefði hún farið út til að kaupa sér vindlinga en eftir það hefði hún ekki mátt fara út. Hún hefði reynt án árangurs.

Alltaf hefði verið læst og enginn nema „strákurinn sem er að vinna í húsinu“ væri með lykil.

Einhvern tíma síðar hefði A komið aftur og kallað á ákærðu. Svo hefði önnur stúlka komið og A hefði sagt að þær ættu að fara í ferðalag. Hann hefði lýst ferðatilhögun en ákærða hefði ekki hlustað og myndi því ekki smáatriði. Hún hefði hvorki viljað tala við hann né hlusta á hann. A hefði sagt henni að innbyrða efni, sem verið hefðu í hylkjum og að sögn A fimm grömm í hverju, en hún hefði drukkið mikið vatn til að geta kastað þeim upp. Hún hefði ítrekað kastað upp og ítrekað að hún vildi ekki taka inn efnin. A-x-x sagt að ekki væri hægt að hætta við ferðalagið, miðarnir hefðu verið keyptir. Hún myndi skulda mjög mikið ef hún færi ekki. Hann hefði hótað ákærðu. Að lokum hefði ákærða tekið inn nokkur hylki, en hefði þó í eitt skipti náð að kasta upp sex hylkjum og í annað skipti níu hylkjum. Hún hefði um tíma haldið að hún væri með svo lítið að A-x-x hætta við að senda hana í ferðalagið, en hann hefði ekki hætt við. Í framhaldinu hefði ákærða farið í ferðalagið.

Ákærða sagði að leiðin hefði legið um París, þar hefði ekki átt að faraá hótel en einni þeirra hefði liðið svo illa að þær hefðu gert það. Þær hefðu verið á hótelinu þar til komið hefði að fluginu. Á hótelinu hefðu nokkur hylki gengið út og hefði ákærða ekki tekið þau aftur inn heldur geymt þau í tösku sinni. Það hefði fyrst verið í París, í framhaldi af veikindum einnar þeirrar, sem þær hefðu farið að bera saman bækur sínar. Ákærða hefði ekki séð meðákærðu innbyrða fíkniefnin fyrir ferðina. Þær hefðu verið á sama stað en ákærða ekki verið að fylgjast með hinum heldur einbeitt sér að því að reyna að kasta hylkjunum upp.

Ákærða sagðist aðspurð ekki hafa reynt að hafa samband við lögreglu á leiðinni.

Borið var undir ákærðu það sem eftir henni er haft í lögregluskýrslu að A og meðákærðu hefðu verið með henni þegar efnin hefðu verið innbyrt. Ákærða sagði svo hafa verið. Borið var undir ákærðu það sem eftir henni er haft í sömu skýrslutöku, að hún hefði hitt meðákærðu J-kvk-þf í húsinu einum og hálfum mánuði áður. Ákærða sagði að þetta hefði hún sagt í takti við leiðbeiningar A. Ákærðu var bent á að í skýrslutökunni segði hún hins vegar að meðákærða P-kvk-nf hefði fyrst komið í húsið daginn sem þær hefðu tekið inn efnin. Ákærða sagðist fyrst hafa hitt þær báðar sama daginn.

Borið var undir ákærðu það sem eftir henni er haft í sömu lögregluskýrslu, þess efnis að meðákærða J-x-x væri með 50 hylki en meðákærða P-kvk-nf 130 hylki, og hefði ákærða séð þær gleypa pakkningarnar. Ákærða sagði að í París hefði verið rætt hvað þær hefðu verið með. Ákærða sagði að þegar þær hefðu innbyrt fíkniefnin hefðu þær verið á sama stað, hún hefði ekki séð hinar taka inn en hefði heyrt í þeim. Sjálf hefði hún mest verið að kasta upp, fremur en að fylgjast með meðákærðu.

Niðurstaða

Ljóst er og óumdeilt er í málinu að hinn 4. september 2022 fluttu ákærðu kókaín til Íslands. Er jafnframt óumdeilt að ákærða P-kvk-nf hafi verið með 1.054,5 grömm, ákærða J-x-x 331,33 grömm og ákærða J-x-x 400,03 grömm. Heildarmagn hins innflutta kókaíns nemur þannig 1785,86 grömmum og er öllum ákærðu gefið að sök að hafa flutt það magn inn til landsins í félagi, en þær neita þeirri sök og kveðst hver og ein aðeins hafa staðið að innflutningi þess hluta sem hún sjálf flutti til landsins.

Við munnlegan málflutning var lýst yfir af hálfu ákæruvaldsins að ekki væri vefengt að ákærðu hefðu hver um sig verið komnar í skuld við óþekktan aðila í heimalandi sínu og hafi vegna þeirrar skuldar þurft að takast ferðina á hendur. Þeim væri ekki gefið að sök að hafa komið að skipulagningu eða fjármögnun innflutningsins. Þær væru taldar vera svokölluð „burðardýr“. Verður horft til þessa við úrlausn málsins.

Við mat á því hvort um samverknað hefur verið að ræða hefur verið litið til þess hvort menn hafi haft samvinnu eða samtök um framkvæmd refsiverðs verknaðar og staðið nokkurn veginn jafnt að vígi um ákvarðanir og framkvæmd.

Af hálfu ákæruvaldsins var við munnlegan málflutning vakin athygli á því að svör ákærðu hefðu tekið vissum breytingum undir rannsókn og síðar dómsmeðferð málsins, einkum á þann hátt að þau atriði sem gefið gætu samverknað til kynna hefðu orðið óljósari eftir því sem á leið. Þannig hefðu ákærðu P-x-x og J-x-x borið hjá lögreglu um að hafa séð meðákærðu innbyrða fíkniefnin og vita fjölda hylkjanna. Fyrir dómi hefðu þær talað um að þær hefðu verið á sama stað þegar efnin hefðu verið innbyrt en ekki séð hvað hinar hefðu tekið inn. Í upphafi hefði ákærða J-x-x borið að þær væru allar vinkonur og hún hefði fyrst hitt hinar tvær fyrir fimm árum. Ákærða J-x-x hefði sagt lögreglu að hún hefði fyrst hitt ákærðu J-kvk-þf í São Paulo um einum og hálfum mánuði áður, en fyrir dómi hefðu þær talað um að fyrstu kynni þeirra hefðu verið í umræddu húsi fáum dögum fyrir ferðalagið. Fallast verður á með ákæruvaldinu, að samkvæmt því sem hér hefur verið rakið hafi framburður ákærðu tekið vissum breytingum í þátt átt að minna sé gert úr kynnum ákærðu og aðkomu hverrar um sig að því sem aðrar hafi gert.

Hvað sem líður því hvað hver og ein hefur séð til hinna, þegar efnin voru innbyrt, er ljóst af framburði þeirra að þær voru á sama stað þegar það var gert og vissu hver af annarri. Hefur hver farið nærri um hvað önnur hafðist að, þó ekki sé víst að þær hafi vitað hvaða magn efna var um að ræða. Þá verður að telja ljóst að á verknaðarstundu viðkomu til Íslands var hverri um sig ljóst að hinar tvær bæru einnig fíkniefni til landsins. Fyrir dómi sagði ákærða J-x-x að upphafleg frásögn sín um að þær væru vinkonur til fimm ára hefði verið byggð á því sem skipuleggjandi innflutningsins hefði mælt fyrir um. Sú skýring er í sjálfu sér ekki ósennileg.

Allar hafa ákærðu borið um mann sem hafi fengið þær til að flytja efnin til landsins. Hann hafi gert það með þrýstingi og hótunum og byggt á að þær hafi staðið í skuld við hann sem þær gætu greitt með þessum hætti. Á þessum manni hafa í raun verið sögð mjög lítil deili og liggur í raun lítið fyrir um hver hann kunni að vera og hvar það hús sé sem þær segjast hafa verið staddar í, áður en þær hafi verið lagt upp í ferðalagið. Frásögn þeirra um umræddan mann, A, hefur hins vegar hvorki verið hnekkt né mótmælt sérstaklega sem rangri. Eins og áður segir var lýst yfir af hálfu ákæruvaldsins að ekki væri vefengt að ákærðu hefðu hver um sig verið komnar í skuld við óþekktan aðila og hafi vegna þeirrar skuldar þurft að takast ferðina á hendur. Þeim væri ekki gefið að sök að hafa komið að skipulagningu eða fjármögnun innflutningsins. Þær væru taldar vera svokölluð „burðardýr“.

Af hálfu ákæruvaldsins var bent á að mjög óljóst væri hvernig þeim hefði átt að hafa verið haldið föngnum í umræddu húsi, en þær hefðu eitthvað fengið að fara út og hefðu meðal annars haft síma. Verður að fallast á þetta með ákæruvaldinu auk þess sem fyrirliggur að ákærðu fóru einar saman í ferð sína.

Óumdeilt er að hver og ein ákærðu flutti inn í landið kókaín af þeim styrkleika sem í ákæru greinir. Sú háttsemi hverrar og einnar væri refsivert brot eitt og sér, hvort sem meðákærðu hefðu framið sín brot eða ekki. Brot engrar þeirrar er liður í því að önnur fái framið sitt brot. Ekkert hefur komið fram um að ákærðu hafi saman lagt á ráðin um að flutt skyldi inn tiltekið heildarmagn fíkniefna og hvernig að því skyldi staðið. Þá hefur ekkert komið fram sem bendir til þess að ágóði innflutningsins rynni til þeirra. Þó fyrir liggi í málinu, að sérhverri þeirra hafi verið kunnugt um að hinar tvær flyttu inn fíkniefni og að telja verði ljóst að það hafi verið gert í þágu sama manns, þykir engu að síður, að öllu framanrituðu athuguðu, uppi sá vafi um það hvort hér sé á ferð samverknaður þeirra allra um innflutning heildarmagns efnanna sem skylt sé að skýra þeim í hag, í samræmi við meginreglu sakamálaréttarfars. Verður hver og ein því aðeins sakfelld fyrir innflutning þeirra fíkniefna sem hún sjálf bar til landsins. Hafa þær unnið sér til refsingar og verður háttsemi þeirra færð til 173. gr. a laga nr. 19/1940 svo semí ákæru segir.

Ekkert liggur fyrir í málinu um að ákærðu hafi verið gerð refsing áður og verður miðaðvið að svo hafi ekki verið. Þær fluttu til landsins hættulegt fíkniefni af umtalsverðum styrkleika. Þegar á allt er horft ákveðst refsing ákærðu P-kvk-ef fangelsi í eitt ár en refsing hvorrar ákærðu J-kvk-ef og J-x-x fangelsi í sjö mánuði. Frá refsingu hverrar um sig komi frádráttur svo sem í dómsorði greinir. Fallast ber á gerða upptökukröfu. Málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærðu P-kvk-ef, Á-kvk-ef B-kvk-ef E-kvk-ef lögmanns, ákveða st 1.642.194 krónur með virðisaukaskatti og aksturskostnaður verjandans 65.520 krónur. Málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærðu J-x-x, E-kk-ef K-kk-ef lögmanns, ákveðast 1.984.000 krónur með virðisaukaskatti og aksturskostnaður verjandans 105.120 krónur. Málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærðu J-kvk-ef, H-kvk-ef A-kvk-ef lögmanns, ákveðast 2.108.000 krónur með virðisaukaskatti og aksturskostnaður verjandans 171.360 krónur. Samkvæmt gögnum málsins nam annar sakarkostnaður alls 1.765.209 krónum. Í fylgigögnum er hann sundurliðaður að því leyti að 310.506 krónur eru sagðar vegna ákærðu J-kvk-ef, 119.808 krónur vegna ákærðu J-x-x og 182.697 krónur vegna ákærðu P-kvk-ef. Þá eru í gögnunum gögn um sakarkostnað sem ekki er sundurliðaður á einstakar ákærðu, alls 1.027.198 krónur. Loks er þess að geta að 125.000 krónur af tilgreindum sakarkostnaði þykja ekki studdar fullnægjandi gögnum og verða ákærðu ekki dæmdar til greiðslu þeirra. Verða ákærðu dæmdar til greiðslu sakarkostnaðar í samræmi við framanrakta sundurliðun en til greiðslu annars kostnaðar í sameiningu, en með hliðsjón af málsúrslitum verður ákveðið að allan framanrakinn sakarkostnað skuli ríkissjóður greiða að þriðjungi á móti ákærðu, svo sem nánar er rakið í dómsorði. Af hálfu ákæruvaldsins fór A-kvk-nf B-kvk-nf A-kvk-nf settur saksóknari með mál þetta. Þ-kk-nf D-kk-nf kveður upp dóm þennan.

Dómsorð:

Ákærða P-x-x T-x-x S-x-x fangelsi í eitt ár.

Ákærða J-x-x D-x-x S-x-x P-x-x sæti fangelsi í sjö mánuði.

Ákærða J-x-x C-x-x B-x-x D-x-x L-x-x sæti fangelsi í sjö mánuði.

Frá refsingu hverrar um sig skal draga með fullri dagatölu gæzluvarðhald sem hún hefur sætt frá 4. september 2022 til dómsuppsögudags.

Upptæk eru gerð 1.785 gaf kókaíni sem lagt var hald á við rannsókn málsins.

Ákærða P-kvk-nf greiði að tveimur þriðjuhlutum en ríkissjóður að þriðjungi 1.642.194 króna málsvarnarlaun og 65.520 króna aksturskostnað verjanda ákærðu, Á-kvk-ef B-kvk-ef E-kvk-ef lögmanns, og 182.697 króna annan sakarkostnað.

Ákærða J-x-x greiði að tveimur þriðjuhlutum en ríkissjóður að þriðjungi 1.984.000 króna málsvarnarlaun og 105.120 króna aksturskostnað verjanda ákærðu, E-kk-ef s-e-x K-kk-ef lögmanns, og 119.808 króna annan sakarkostnað Ákærða J-x-x greiði að tveimur þriðjuhlutum en ríkissjóður að þriðjungi 2.108.000 króna málsvarnarlaun og 171.360 króna aksturskostnað verjanda ákærðu, H-kvk-ef A-kvk-ef lögmanns, og 310.506 króna annan sakarkostnað.

Ákærðu greiði í sameiningu 684.798 krónur af öðrum sakarkostnaði.

Þ-kk-nf D-kk-nf