S-767/2009

Ár 2009, mánudaginn 31. ágúst, er á dómþingi héraðsdóms Reykjavíkur, sem háð er í Dómhúsinu við Lækjartorg af P-kk-þgf G-kk-þgf, héraðsdómara, kveðinn upp dómur í sakamálinu nr. 767/2009: Ákæruvaldið (E-kk-nf L-kk-nf) gegn J-kk-þgf K-kk-þgf Á-kk-þgf (S-kk-nf A-kk-nf S-kk-nf hrl.), K-kk-þgf H-kk-þgf H-kk-þgf (B-kk-nf E-kk-nf hdl.) og R-kk-þgf J-kk-þgf R-kk-þgf (B-kk-nf N-kk-nf hrl.), sem fyrst var tekið var til dóms hinn 31. júlí sl. að lokinni aðalmeðferð, en dómtekið að nýju 27. ágúst eftir framhald aðalmeðferðar í því.

Málið er höfðað í tvennu lagi á hendur ákærðu, J-kk-þgf K-kk-þgf Á-kk-þgf, kt. 000000-0000, Tunguheiði 14, Kópavogi, K-kk-þgf H-kk-þgf H-kk-þgf, kt. 000000-0000, Hátúni 4, Reykjavík og R-kk-þgf J-kk-þgf R-kk-þgf, kt. 000000-0000, Suðurmýri 38, Seltjarnarnesi.

Málið er í fyrsta lagi höfðað með ákæru ríkissaksóknara, dagsettri 10. júlí sl. á hendur ákærðu öllum, „fyrir hegningar- og umferðarlagabrot, sem hér greinir:

I.

Ákærðu öllum fyrir brennu, með því að hafa að morgni laugardagsins 6. júní 2009, hellt bensíni úr bensínbrúsa á útidyrahurð íbúðahússins að Kleppsvegi 102, Reykjavík, kveikt í bensíninu og valdið með því eldsvoða sem hafði í för með sér almannahættu. Íbúi hússins, Þ-kk-nf S-kk-nf, komst út um útidyrahurðina eftir að eldurinn kviknaði en mikið tjón varð á húsinu og innanstokksmunum.

M. 007-2009-34470

Telst þetta varða við 1. mgr., sbr. 2. mgr. 164. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

II.

Ákærða R-kk-þgf J-kk-þgf fyrir umferðarlagabrot, með því að hafa að morgni laugardagsins 6. júní 2009 ekið undir áhrifum áfengis og ávana- og fíkniefna (alkóhól í blóði 0,58 ‰ og amfetamín í blóði 265 ng/ml) frá veitingastaðnum Goldfinger, Smiðjuvegi 14, Kópavogi, vestur Reykjanesbraut og Sæbraut að Kleppsvegi 102, og á leiðinni ekið að minnsta kosti einu sinni gegn rauðu ljósi.

M. 007-2009-34470

Telst þetta varða við 1. mgr. 5. gr., 1. mgr., sbr. 2. mgr. 45. gr. og 1. mgr., sbr. 2. mgr. 45. gr. a umferðarlaga nr. 50/1987, sbr. 1. gr. laga nr. 48/1997 og 5. gr. laga nr. 66/2006.

III.

Ákærða R-kk-þgf J-kk-þgf fyrir fjársvik, með því að hafa mánudaginn 23. febrúar 2009 á þjónustustöð N1, Lækjargötu 46, Hafnarfirði, ritað annað nafn en sitt eigið á skuldaviðurkenningu gagnvart N1 hf. að fjárhæð krónur 10.882, í því skyni að komast hjá greiðslu skuldarinnar.

M. 007-2009-17205

Telst þetta varða við 248. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærðu verði dæmdir til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

N1 þjónustumiðstöð, Lækjargötu 46, Hafnarfirði, kennitala 000000-0000, gerir kröfu um að ákærði R-kk-nf J-kk-nf greiði andvirði skuldaviðurkenningar, samtals kr. 10.882, auk vaxta samkvæmt 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 28/2001 frá tjónsdegi, 23. febrúar 2009, en dráttarvaxta samkvæmt 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. vaxtalaga til greiðsludags.“

Í öðru lagi er málið höfðað með ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu á hendur ákærða J-kk-þgf K-kk-þgf einum „fyrir eftirtalin brot framin á árinu 2008 og 2009 í Reykjavík, Hafnarfirði og Garðabæ, sem hér greinir:

I.

Fyrir hegningar- og umferðarlagabrot með því að hafa aðfaranótt laugardagsins 24. janúar 2009 ekið bifreiðinni ZO-772, undir áhrifum ávana- og fíkniefna (tetrahydrókannabínól í blóði 2,5 ng/ml, kannabínóíðar í þvagi og amfetamín í blóði 65 ng/ml og þvagi) og óhæfur til að stjórna henni örugglega, yfir leyfðum hámarkshraða, of hratt miðað við aðstæður, án nægilegrar aðgæslu og tillitsemi, með of marga farþega um borð og án tilskilinna ökuréttinda, á leið vestur Laugaveg vestan við gatnamót við Vegamótastíg í Reykjavík, með þeim afleiðingum að H-kk-nf H-kk-nf S-kk-nf sem gekk frá suðri til norðurs yfir Laugaveg varð fyrir bifreiðinni þannig að hægra framhorn bifreiðarinnar lenti á H-kk-þgf, sem festist við bifreiðina og dróst hann með bifreiðinni og lenti undir hægra afturhjóli hennar, allt með þeim afleiðingum að hann hlaut alvarlega höfuðáverka, mörg brot sem ná til höfuðkúpu og andlitsbeina, áverkainnanbastsblæðingu og aðra innankúpuáverka (útbreitt heilamar), og farið af vettvangi án þess að sinna um lögboðnar skyldur sínar við áreksturinn, en bifreið ákærða fannst mannlaus við Laufásveg nr. 37.

M. 007-2009-4534

Telst þetta varða við 219. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940 og 1. mgr. 4. gr., 1. mgr. 10. gr., 1. mgr. 26. gr., 1. mgr. og a- og b- lið 2. mgr. 36. gr., 1., sbr. 2. mgr., 45. gr., a, 1. mgr. og a. lið 2. mgr. 50. gr., og 2. mgr. 73. gr., sbr. 1. mgr. 100. gr., umferðarlaga nr. 50, 1987, sbr. 5. gr. laga nr. 66, 2006.

II.

Fyrir umferðarlagabrot, með því að hafa:

1. Aðfaranótt sunnudagsins 21. desember 2008 ekið bifreiðinni AK-264, undir áhrifum áfengis (vínandamagn í blóði 1,43‰) og án nægilegrar aðgæslu og varúðar, á bifreiðastæði við veitingastaðinn A. Hansen, Vesturgötu 4, Hafnarfirði, með þeim afleiðingum að bifreiðin lenti á hægra framhorni lögreglubifreiðarinnar 07-281 sem þar stóð kyrrstæð, þar sem akstri lauk og eigi haft ökuskírteini meðferðis.

M. 007-2008-91281

Telst þetta varða við 1. mgr. 4. gr., 1., sbr. 3. mgr., 45. gr. og 1. mgr. 48. gr., sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50,1987, sbr. 1. gr. laga nr. 48,1997.

2. Aðfaranótt fimmtudagsins 1. janúar 2009 á bifreiðastæði við Gaukshóla í Reykjavík ekið sömu bifreið og greinir í ákærulið 1, II. kafla á hægri hlið bifreiðarinnar VI-299 og farið af vettvangi án þess að tilkynna um lögboðnar skyldur sínar við áreksturinn.

M. 007-2009-0031

Telst þetta varða við 1. mgr. 10. gr., sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50, 1987.

3. Föstudaginn 6. mars 2009 ekið sömu bifreið og greinir í ákærulið 1 og 2, II. kafla sviptur ökurétti og á 101 km á klst. þar sem leyfður hámarkshraði er 80 km á klst. suður Hafnarfjarðaveg við Arnarnesbrú í Garðabæ, þar sem lögregla stöðvaði aksturinn.

M. 007-2009-13735

Telst þetta varða við 1., sbr. 2. mgr. 37. gr. og 1. mgr. 48. gr., sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50, 1987.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar, greiðslu alls sakarkostnaðar og til sviptingar ökuréttar skv. 101. og 102. gr. nefndra umferðarlaga, sbr. 25. gr. laga nr. 44, 1993 og 18. gr. laga nr. 66, 2006.

Í málinu gerir H-kk-nf H-kk-nf S-kk-nf, kt. 000000-0000, þá kröfu að ákærði verði dæmdur til greiðslu miskabóta að fjárhæð 2.000.000 kr. með dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla laga nr. 38, 2001 frá 9. ágúst til greiðsludags.“

Fyrri ákæran

I

Málavextir

Fyrir liggur að um klukkan hálfníu laugardagsmorguninn 6. júní sl. komu ákærðu í bíl, sem R-kk-nf J-kk-nf ók, að Kleppsvegi 102 hér í borginni. Með ákærðu í bílnum var J-kvk-nf Á-kvk-nf Á-kvk-nf, systir ákærða J-kk-ef K-kk-ef og kærasta ákærða R-kk-ef J-kk-ef. Var fólkið ýmist í áfengis- eða fíkniefnavímu. Á Kleppsvegi 102 býr Þ-kk-nf S-kk-nf, fæddur 1954, sem er kunningi föður þeirra systkinanna. Þar er lítið bárujárnsklætt timburhús á lítið niðurgröfnum steinkjallara, sagt vera byggt 1941. Á efri hæð hússins, íbúð Þ-kk-ef, eru einar dyr og liggja steinsteyptar tröppur upp að þeim. Gluggar eru á öllum hliðum hússins. Ákærðu fóru að húsinu og var þar knúið dyra með háreysti og skarkala. Eftir skamma stund var bensíni hellt á útidyrahurðina úr litlum plastbrúsa, sem tilheyrði sláttuvél þar á lóðinni, og kveikt í því. Gaus fyrst upp mikill blossi en þótt hann virtist hafa dáið út hafði eldinum þó slegið inn í húsið. Húsráðandinn, Þ-kk-nf sem var vakandi, opnaði þá dyrnar og komst út um þær á nærklæðunum en efri hæðin brann meira og minna að innanverðu. Er það ekki rétt sem segir í ákærunni að hann hafi komist út um hurðina enda var hún heil, en að vísu sviðin mjög. Lögregla kom skjótt á vettvang í tveimur bílum, enda hafði Þ-kk-nf hringt í lögregluna þegar komumenn fóru að berja utan hús hans. Var þá talsverður eldur í húsinu. Voru ákærðu handteknir við eða á lóðinni og einnig J-kvk-nf Á-kvk-nf, sem sat í bílnum. Fólkið var allt fært á lögreglustöðina og hafa ákærðu verið í haldi upp frá því. Slökkvilið kom einnig á vettvang og slökkti eldinn.

Í frumskýrslu H-kvk-ef M-kvk-ef G-kvk-ef lögreglumanns, sem var fyrst á staðinn ásamt J-kk-þgf V-kk-þgf A-kk-þgf, er það haft eftir E-kk-þgf Þ-kk-þgf, íbúa á Langholtsvegi 2, að hann hefði séð einn mannanna, dökk- eða svarthærðan fara um lóðina og koma með brúsa og mann í grárri hettupeysu hella yfir hurðina og kveikja í henni, en þá hefðu hinir tveir verið gengnir frá og að bílnum sem þeir höfðu komið í. Þá segir í skýrslunni að þau tvö hafi handtekið R-kk-þf J-kk-þf og að þeir Þ-kk-nf R-kk-nf J-kk-nf H-kk-nf og J-kk-nf L-kk-nf lögreglumaður hafi komið aðvífandi á öðrum bíl í sömu mund og handtekið hitt fólkið.

Lögregla rannsakaði vettvang eftir því sem vant er, lagði hald á muni, tók sýni og ljósmyndaði innan og utan dyra. Í staðfestum skýrslum E-kvk-ef A-kvk-ef K-kvk-ef rannsóknarlögreglumanns kemur fram að lagt hafi verið hald á fatnað og skó ákærðu svo og bensínbrúsann sem var á vettvangi. Af ljósmyndum, sem teknar voru þar af honum brúsanum, sést að brúsinn er illa farinn og virðist hafa bráðnað af hita. Á honum fundust ekki fingraför. Þá var tekinn biti úr þröskuldi sem var í húsdyrunum til rannsóknar. Þá er þess að geta að gaskveikjari fannst á næstu lóð og var lagt hald á hann. Fingraför fundust heldur ekki á honum.

Teknar voru ljósmyndir þennan sama dag af ákærðu í flíkunum sem þeir voru í þegar þeir voru handteknir. Hafa myndir þessar verið sýndar vitnunum, sbr. hér á eftir. Á þeim sést að ákærði J-kk-nf K-kk-nf var klæddur dökkbláum nankins-buxum og dökkblárri treyju, renndri að framan, en undir henni í hvítum eða ljósgráum bol með svartri áletrun. Hann var snoðklipptur en sjá má af ljósmyndunum og myndbandsupptökunni af skýrslu hans þennan dag að hann var með dökkan hársvörð. Ákærði R-kk-nf J-kk-nf sést á myndunum vera íklæddur bláum nankins-buxum og hvítum eða ljósgráum ermalöngum bol. Hann var snoðklipptur og með ljósan hársvörð. Ákærði K-kk-nf H-kk-nf var á myndunum klæddur í dökka treyju, rennda að framan, og dökkbláar nankins-buxur. Hann var með fremur stuttklippt, dökkt hár.

Fatnaður ákærðu og skór voru einnig teknir til rannsóknar. Samkvæmt staðfestri matsgerð E-kvk-ef V. M-kvk-ef sérfræðings á rannsóknastofu Háskóla Íslands í lyfja- og eiturefnafræði fundust bensínleifar á skóm ákærðu J-kk-ef K-kk-ef og R-kk-ef J-kk-ef og reyndist vera um að ræða sama efni og fannst í brúsanum og þröskuldsbút, sem hún rannsakaði einnig, það er að segja bensín. Hún segir að ekki sé hægt að segja hversu gamalt bensín hafi verið á skónum en það geti ekki hafa verið mjög gamalt vegna þess hve hratt það gufi upp.

Í málinu er staðfest matsgerð G-kk-ef G-kk-ef byggingar-verkfræðings um almannahættu af brunanum á Kleppsvegi 102. Í henni segir svo

m. a.:

„Almannahætta við atvikið 6. júní 2009 þegar íkveikjan átti sér stað.

Eins og tekið er fram í inngangi er við athugun og ákvörðun á almannahættu einkum litið til eftirfarandi þátta:

a) Hættu á að hagsmunir, þ.e. fjárhagsmunir eða líf manna og limir sem bundnir voru við eignina sem kviknaði í færu forgörðum eða spilltust og hvort mönnum hafi verið bersýnilegur lífsháski búinn af eldsvoðanum

b) Hættu á að hagsmunir, fjárhagsmunir eða líf manna og limir, sem voru utan þeirra eigna sem kviknaði í, færu forgörðum eða spilltust og hvort mönnum hafi þar verið bersýnilegur lífsháski búinn af eldsvoðanum

Þegar almannahætta er metin samkvæmt a) liðnum hér að ofan er eignin sem kviknaði í talin vera íbúðin á efri hæð hússins því um tvær sjálfstæðar íbúðir er að ræða í húsinu samkvæmt skrá Fasteignaskráningar Íslands. Lagnainntök og mælar hitaveitunnar eru í þvottahúsinu á neðri hæðinni þannig að þvottahúsið er líklega skilgreint sem sameign.

Þegar bensíni er skvett á útihurð úr timbri í timburhúsi og eldur borinn að magnast eldurinn upp á mjög skömmum tíma, nánast er um sprengingu að ræða vegna þess hversu rokgjarnt og eldfimt bensínið er. Eldurinn kveikir í hurðinni og berst upp í þakkant hússins og svo með loftun þaks og veggja inn í þakrýmið þar sem kviknar í þakklæðningunni, einangruninni og því sem þar er geymt. Einnig á eldurinn greiða leið í það sem er af brennanlegum efnum í forstofunni. Yfirtendrun verður í forstofunni og risinu á nokkrum mínútum með þeim afleiðingum að allt sem í íbúðinni er þ.e. allar innréttingar og laus húsbúnaður fer forgörðum og spillst og miklar skemmdir verða á húsinu sjálfu. Því er hér um eldsvoða í skilningi 164. gr. alm. hegningarlaga en með skýringum við 164 gr. laganna stendur: Með eldsvoða er átt við það, að nauðsyn sé sérstakra slökkviráðstafana til að vinna bug á eldinum og því til staðar almannahætta af íkveikjunni hvað varðar fjárhagsmuni.

Þegar íkveikjan átti sér stað var einn maður sofandi í íbúðinni á efri hæðinni. Hann vaknar við það að húsið er barið að utan auk þess sem barið er á útidyrnar. Samkvæmt lögregluskýrslum fer hann út um forstofudyrnar eftir að eldurinn í bensíninu sjálfu er hjaðnaður niður. Eftir að eldurinn nær sér á strik í forstofunni verður þessi leið ófær vegna hita og reyks. Byggingarreglugerð nr. 441/1998 mælir fyrir um að alltaf séu tvær fullgildar flóttaleiðir frá hverri íbúð þannig að hægt sé að flýja úr íbúðinni þótt önnur leiðin lokist. Hér er ekki um aðra hurð að ræða frá íbúðinni (t.d. svalahurð) þannig að nýta verður opnanlega glugga sem aðra flóttaleið. Þar eru um að ræða gluggann í herberginu eða gluggana í stofunni en opnanlegu fögin á þeim mælast vera um 32 sm breið og hæðin upp í neðri brún þeirra utanfrá er um 2,3 m. Yfirleitt er miðað við að fólk geti bjargað sér sjálft út um björgunarop sem er minna en 2 m frá jörðu en þegar hæðin er orðin meiri þurfi að koma til utanaðkomandi hjálp með stiga eða sambærilegan búnað. Til að teljast vera fullgild björgunarop mælir 159 gr. byggingarreglugerðar fyrir um að opin séu minnst 0,5 m breið og hæðin þá minnst 1,0 m. Þessi flóttaleið er því miklum takmörkunum háð en þó getur grannur maður troðið sér í gegnum þá en nokkur slysahætta er því samfara. Í mikilli neyð er einnig hægt að brjóta glugga en því samfara er veruleg slysahætta vegna glerbrota sem hægt er að skera sig á.

Almannahætta fyrir íbúann telst vera til staðar þar sem flóttaleiðir frá íbúðinni eru ófullnægjandi auk þess sem eldurinn er í anddyri hússins en í gegnum það liggur eina fullgilda flóttaleiðin frá húsinu.

Þegar almannahætta er metin samkvæmt b) liðnum hér að ofan: Hættu á að hagsmunir, fjárhagsmunir eða líf manna og limir, sem voru utan þeirra eigna sem kviknaði í, færu forgörðum eða spilltust og hvort mönnum hafi þar verið bersýnilegur lífsháski búinn af eldsvoðanum þarf að meta mögulega útbreiðslu eldsins til íbúðarinnar á neðri hæð hússins og til aðliggjandi húsa og áhrifa þess á fólk.

Með áframhaldandi bruna í forstofunni hefði eldur og reykur borist um alla íbúðina. Að íbúðinni á neðri hæð hússins er milligólf sem ekki er þétt og er með óvissri brunamótstöðu, lausleg skoðun bendir til þess að mótstaðan sé talsvert undir REI90 brunamótstöðu sem nú er fyrirskrifuð en á byggingartíma hússins (árið 1941) voru ekki í gildi reglur eða fyrirmæli um brunamótstöðu á milli tveggja íbúða. Loftaklæðningar í íbúðinni á neðri hæðinni eru mismunandi, í þvottahúsinu er loftið múrað en plötuklæðningar virðast vera í öðrum loftum. Eldurinn og reykur eiga því nokkuð greiða leið á milli hæða í húsinu sem og vatn sem slökkviliðið notar til að slökkva eldinn og myndu valda verulegum skemmdum á íbúðinni.

Við skoðun á íbúðinni sést að umtalsverðar skemmdir eru á forstofuhurðinni, líklega vegna vatnsleka frá efri hæðinni, og plastparket á gólfinu er gengið til. Sjá má litabreytingu á innihurðunum í ca 15 sm hæð frá gólfi en ekki er hægt að fullyrða um að það sé afleiðing vatns sem kom í íbúðina vegna slökkvistarfsins eða af öðrum orsökum.

Samkvæmt upplýsingum sem fram koma í lögregluskýrslum var enginn í íbúðinni á neðri hæðinni og því ekki til staðar almannahætta af brunanum fyrir nokkurn mann þar.

Þau hús sem eru í nágrenni við Kleppsveg 102 eru öll utan þeirra fjarlægða sem byggingarreglugerð setur sem lágmarksfjarlægð milli húsa. Langholtsvegur 1 er skráður byggður 1998 og þá hefur byggingarfulltrúinn gengið úr skugga um að fjarlægðir á milli húsanna væru nægjanlegar. Að Kleppsvegi 104 mælast um 11,5 m milli samsíðra veggja og 10,0 m í horn bílskúrs. Þær fjarlægðir eru einnig nægjanlegar samkvæmt byggingarreglugerð en alltaf er hætta á að reyk frá bruna leggi yfir næstu hús sem gæti valdið skemmdum þar.

Niðurstaða:

Með vísan til ofanritaðs má telja öruggt að íkveikjan í forstofuhurðinni á Kleppsvegi 102 leiddi til almannahættu. Almannahættan felst í því að öruggt er að íkveikjan myndi valda því að það kviknaði í hurðinni og eldur og reykur myndi berast inn í húsið og einnig upp í þakið og þaðan inn í húsið. Eldurinn myndi breiðast út um íbúðina og væri ekkert að gert myndu allar innréttingar og laus húsbúnaður eyðileggjast og mikil hætta er á að burðarvirki hússins myndi eyðileggjast og þar með allt húsið að íbúðinni á neðri hæðinni meðtalinni.

Almannahætta fyrir íbúann á efri hæðinni telst vera til staðar þar sem flóttaleiðir frá íbúðinni eru ófullnægjandi og eldurinn er í anddyri hússins, einu fullgildu flóttaleiðinni frá íbúðinni. Íbúinn þyrfti því að bjarga sér í gegnum brennandi anddyrið, í gegnum þrönga opnanlega glugga eða með því að brjóta glugga á bakhlið hússins en af því er allnokkur slysahætta.

Vegna aðstæðna umhverfis húsið og fjarlægða í næstu hús er ljóst að almannahætta við íkveikjuna utan hússins Kleppsvegar 102 þ.e. til húsa í nágrenninu var hverfandi og þess vegna engin hætta fyrir fólk í þeim húsum.“

Ákærði J-kk-nf K-kk-nf skýrði frá því í lögregluyfirheyrslu síðar þennan dag að erindið með förinni á Kleppsveg hefði verið að spyrja um einhvern vin Þ-kk-ef eða „eitthvað svoleiðis“. Kvaðst hann ekki hafa séð þegar eldurinn kom upp. „Ég sá ekki neitt“. Annars var frásögn hans af atvikunum mjög ruglingsleg. Hann gaf aðra skýrslu 10. júní sl. Sagði hann þá að þegar þau voru öll fjögur, þ. e. J-kvk-nf Á-kvk-nf og ákærðu, stödd á „Goldfinger“ snemma þennan morgun að fá sér drykk hefði verið talað um að fara og finna einhvern strák í Keflavík sem þeir R-kk-nf J-kk-nf og K-kk-nf H-kk-nf hefðu viljað tala við. Hefði verið ákveðið að fara til Þ-kk-ef, sem væri vinur þessa stráks. Hefði ekki verið talað um að gera Þ-kk-þgf mein í þessu sambandi. Hann kvaðst ekki hafa orðið var við að R-kk-nf J-kk-nf væri í símasambandi við Þ-kk-þf. Hefðu þau ekið inn á Kleppsveg heim til Þ-kk-ef. Þar hefðu þeir R-kk-nf J-kk-nf og K-kk-nf H-kk-nf farið á undan að húsinu og að dyrunum en hann komið á eftir þeim og upp á tröppurnar til þeirra og staðið fyrir aftan þá. Hefðu þeir tveir barið að dyrum en enginn komið til dyra. Kvaðst ákærði þá hafa snúið frá eftir svo sem mínútu, gengið niður tröppurnar og meðfram húshliðinni og að bílnum til systur sinnar. Hann hefði svo séð að Þ-kk-nf var kominn út á nærbuxunum og að þeir R-kk-nf J-kk-nf voru að tala saman neðarlega í tröppunum og virtist það ekki vera í illu. Ekki mundi hann hvar K-kk-nf H-kk-nf var þá. Hefði hann svo séð eld að eldur var kominn upp inni á gangi hjá Þ-kk-þgf og hefðu þeir hinir þá spurt um vatn. Hann kvaðst aðspurður reykja og hafa verið með kveikjara á sér. Hann kvaðst aðspurður hafa hringt í Þ-kk-þf um fimmleytið um morguninn frá „Goldfinger“ til þess að fá hjá honum símanúmer þessa stráks, sem ákærði mundi ekki hvað heitir, en ekki hefði verið hægt að skilja hann og því ákveðið að fara og hitta hann. Ekki vissi hann hvaða erindi þeir áttu við hann. Hann vissi ekki af hverju lá svo mikið á að ná sambandi við þennan strák en allir hafi verið fullir. Hann kvaðst ætla að fimm eða tíu mínútur hefðu liðið frá því að þau komu á Kleppsveg þar til eldurinn kom upp.

Ákærði R-kk-nf J-kk-nf sagði frá því í yfirheyrslu hjá lögreglu síðar um daginn að Þ-kk-nf S-kk-nf hefði skömmu áður verið búinn að hóta því að „stúta“ barnsmóður sinni og dóttur og reyndar honum sjálfum vegna þess að ákærði hefði einu sinn hent honum út af skemmtistað þar sem Þ-kk-nf hafði ráðist á barþjón. Hefði hann því farið heim til hans til þess að komast að því hvort þetta væri rétt. Hefði hann ekki farið til þess að kveikja í en hann hefði sjálfsagt getað slegið Þ-kk-þf í reiði þegar hann kom á vettvang. Hefði J-kvk-nf Á-kvk-nf reynt að sefa hann á leiðinni en K-kk-nf H-kk-nf hefði stutt sig í þessu. Þegar á staðinn kom hefði J-kk-nf K-kk-nf reynt að stöðva sig en hann kvaðst hafa hrint honum. Þegar hann kom að húsinu með öskrum og reiðilátum hefði verið eldur í þröskuldinum hjá Þ-kk-þgf og hann að reyna að slökkva með slökkvitæki sem þó ekki virkaði. Tveir lögreglubílar hefðu komið á staðinn í sömu andrá og þeir komu að húsi Þ-kk-ef. Hann kvaðst aðeins hafa ýtt við Þ-kk-þgf þegar þeir hittust við húsið og spurt hvað væri hæft í þessu með hótanirnar. Hann neitaði því að hafa kveikt eldinn eða skvett bensíni. Hann hefði ekki einu sinni verið með kveikjara á sér. Hann kvaðst ekki hafa séð að þeir hinir gerðu neitt heldur. Þá kvaðst hann hafa reynt að slökkva eldinn með öðru slökkvitæki en það ekki virkað. Hann sagðist hafa verið búinn að drekka eitthvað og verið undir áhrifum amfetamíns. Þá gæti reiðst þannig að hann sæi ekki það sem í kring um hann væri.

Ákærði var yfirheyrður að nýju daginn eftir og breytti þá framburði sínum. Kvað hann erindið til Þ-kk-ef hafa verið að grennslast fyrir um hótanir hans í garð barnsmóður hans og barns. Hefði J-kk-nf K-kk-nf verið búinn að hringja í Þ-kk-þf til að athuga hvort hann væri heima um það bil hálftíma áður en þau lögðu af stað og hafi hann verið heima. Hefði ætlunin verið sú að láta Þ-kk-þf taka aftur þessar hótanir í garð barnsmóður og barna. Kvaðst ákærði hafa orðið sífellt reiðari á leiðinni til Þ-kk-ef. Hann hefði farið fyrstur að húsinu og farið að berja á hurðina og á glugga. Sagði hann þá að J-kk-nf K-kk-nf hefði komið með sláttuvélarbensín í brúsa og skvett því á neðanverða hurðina. Hefði K-kk-nf H-kk-nf kveikt í því með kveikjara sem hann var með á sér. Þeir hefðu svo farið frá en séð að eldur hafði læst sig í húsið og farið að húsinu úr bílnum sem þau höfðu lagt af stað í. Þá hefði Þ-kk-nf komið út og reynt að slökkva með slökkvitæki og þeir hefðu farið að húsinu aftur. Hefði hann sagt Þ-kk-þgf að sækja vatn og K-kk-þgf H-kk-þgf að sækja slökkvitæki sem hefði verið í bílnum en það tæki hefði ekki virkað. Lögreglan hefði svo komið í þessari andrá. Þ-kk-nf hefði öskrað á J-kk-þf K-kk-þf fyrir sviksemina. Hann kvaðst ekki hafa haft hugboð um að þetta myndi ganga svo langt sem raun varð.

Ákærði var aftur yfirheyrður hjá lögreglu 10. júní. Hann var þá spurður frekar út í málsatvikin. Hann kvað þau hafa neytt fíkniefna og áfengis á „Goldfinger“ og dvalið þar í um tvær stundir. Hann skýrði frá á sömu lund um hótanirnar sem Þ-kk-nf hefði haft í frammi, líklega á miðvikudagskvöldinu áður, og ákærði hafði frétt af. Sagðist hann hafa verið mjög reiður Þ-kk-þgf fyrir þær. Hefði hann vitað hvar Þ-kk-nf átti heima. Hefði hann lamið á hurðina og kallað á Þ-kk-þf og spurt hvort þetta væri rétt. Hann hefði barið á dyrnar og þá hefði J-kk-nf K-kk-nf birst með brúsann og hellt bensíninu. K-kk-nf H-kk-nf hefði svo kveikt í og kvaðst hann þá hafa barið á gluggann hjá Þ-kk-þgf og kallað í hann. Þ-kk-nf hafi komið út með slökkvitæki en það ekki virkað. Hefði hann svo spurt hann út í hótanirnar en Þ-kk-nf svarið allt af sér. Lögreglan hafi svo komið. Hann kvaðst ekki hafa hvatt til þess að eldur yrði lagður í hús Þ-kk-ef og þeir hinir tekið þetta upp hjá sjálfum sér. Nánar aðspurður sagði hann að þetta hefði verið heimskulegt tiltæki. Svo sagði hann: „Þetta átti bara að vera…eins og ég hugsaði þetta átti þetta bara að vera blossi og svo búið…“ Hann kvaðst halda að ekki hafi liðið nema klukkutími frá því að J-kk-nf K-kk-nf hringdi í Þ-kk-þf þar til þeir fóru til hans. Hann kvaðst mundu hafa lúskrað eitthvað á Þ-kk-þgf ef komið hefði í ljós að hann hefði sett fram þessar hótanir en þó myndi hann ekki hafa gert honum mikið mein. Hann kveðst ekki hafa átt erindi við Þ-kk-þf út af þessum manni í Keflavík, K-kk-þgf, enda viti hann öll deili á þeim manni.

Ákærði K-kk-nf H-kk-nf skýrði frá því fyrir dómi síðar þennan dag þegar tekin var fyrir krafa á hendur honum um gæsluvarðhald að upphaf málsins hefði verið það að forseti vélhjólafélagsins „Fáfnis“ hefði átt í útistöðum við mann sem kallaður sé K-kk-nf og eigi heima í Keflavík. Hefði ákærði R-kk-nf J-kk-nf verið fenginn til þess að sjá um það að þessi maður, K-kk-nf, yrði laminn. Kvaðst hann hafa hitt ákærða á „Goldfinger“ um nóttina og tekið að sér að hjálpa honum við þetta, þar á meðal að finna manninn. Hafi Þ-kk-nf átt að útvega símanúmerið hjá K-kk-þgf þessum. Hafi þeir komið akandi og lagt í stæðið þar. Þeir R-kk-nf J-kk-nf og J-kk-nf K-kk-nf hefðu hraðað sér út úr bílnum en sjálfur hefði hann verið að tala í símann og farið á eftir þeim. Þeir hefðu farið að banka hjá Þ-kk-þgf og R-kk-nf J-kk-nf hefði jafnframt sagt sér að ná í gemsann hans og reynt að hringja í Þ-kk-þf. Ekki hafi verið svarað og þá R-kk-nf J-kk-nf orðið mjög reiður og J-kk-nf K-kk-nf einnig og barið allt. Hann hafi svo farið út í bíl til J-kvk-ef Á-kvk-þgf þar sem honum hafi ekki litist á blikuna. Þegar hann hafi komið til þeirra aftur hafi R-kk-nf J-kk-nf beðið um að útvega barefli sem mætti nota á gluggarúðuna hjá Þ-kk-þgf. Hafi hann farið að leita en ekki fundið neitt. R-kk-nf hafi þá beðið um að fá felgu sem hann kvaðst hafa rétt honum. Barsmíðin hafi haldið áfram en hann þá farið aftur út í bíl en snúið þaðan aftur að húsinu og beðið þá að koma á brott með sér. Hefði J-kk-nf K-kk-nf þá verið að hella bensíni á hurðina og R-kk-nf J-kk-nf þá beðið sig að útvega eld en ákærði neitað og farið út að bíl. Þeir hinir hefðu svo komið og þau verið að bakka frá þegar ákærði sá eld og Þ-kk-nf komið út. Þeim R-kk-þgf lenti saman. Kveðst hann hafa tekið slökkvitæki úr bílnum og farið með það að húsinu þar sem einhver hafi rifið það af sér. Hann sagði R-kk-þf J-kk-þf hafa verið foringja í þessari för eins og hann sé ávallt. Hann sagði þá alla hafa verið undir áhrifum amfetamíns.

Ákærði var yfirheyrður að nýju 10. júní sl. og vísaði til skýrslu sinnar fyrir dómi. Hann kvað þá R-kk-þf hafa verið í „Fáfni“ en R-kk-nf sé þar hærra settur en ákærði. Hann kvað ástæðuna fyrir því að hann fór með þeim í ferðina hafa verið þá að bróðir hans hefði skuldað manni peninga, eina milljón, og hefði R-kk-nf keypt þá kröfu. Hefði hann sagt að hann yrði því að fara í þessa ferð. Hefði hann farið heim til R-kk-ef og hitt þar einnig J-kk-þf K-kk-þf. Þ-kk-nf hefði átt að láta R-kk-þf hafa heimilisfang eða síma þessa K-kk-þf í Keflavík. Ekki hefði verið talað um Þ-kk-þf þennan fyrr en á „Goldfinger“ og þá rétt áður en lagt var í ferðina. Þegar komið var á Kleppsveg 102 hefði R-kk-nf J-kk-nf stokkið úr bílnum, sparkað upp hliðinu og hraðað sér að húsinu og J-kk-nf K-kk-nf fylgt á hæla honum. Hefðu þeir barið þar að dyrum. Kvaðst ákærði hafa sótt farsíma út í bíl fyrir R-kk-þf J-kk-þf sem hafi reynt að hringja. Hefði hann einnig svipast um eftir áhöldum fyrir R-kk-þf J-kk-þf og rétt honum felgu sem þarna lá og hann bað um að fá. Hann hefði svo farið út að bílnum aftur þar sem honum hafi ofboðið þetta allt og sagt J-kvk-þgf Á-kvk-þgf það. Hann hefði svo heyrt frekari hávaða frá húsinu og þegar hann fór og aðgætti með það hefði hann séð J-kk-þf K-kk-þf fara með grænan brúsa upp tröppurnar og hella úr honum á hurðina. Hefði hann sjálfur staðið neðst í tröppunum þegar þetta gerðist. R-kk-nf J-kk-nf hefði svo beðið sig um að sækja kveikjara út í bíl en hann neitað því. Hefði hann farið að bílnum til J-kvk-ef Á-kvk-ef og sagt henni að fela kveikjara ef hann fyrir fyndist í bílnum. Hann sagðist muna að J-kvk-nf hefði rétt honum kveikjara og gæti hann hafa stungið honum á sig en er ekki viss. Hann sagði þau hafa reynt að finna sem flesta kveikjara í bílnum til þess að fela fyrir R-kk-þgf J-kk-þgf. Nokkrum sekúndum seinna hefðu þeir hinir komið að bílnum og sagt að þeir skyldu setjast inn í hann og fara. Þegar bílnum var bakkað frá hefði hann séð að eldur var laus og að maður kom út í þeirri andrá. Hefðu þeir hinir farið úr bílnum og hraðað sér að húsinu og þar hefðu þeir maðurinn og R-kk-nf J-kk-nf virst fara að rífast. Hefði hann heyrt R-kk-þf J-kk-þf spyrja hvort hann væri að hóta börnunum sínum. Sjálfur hefði hann tekið slökkvitæki sem var í bílnum og farið með það að húsinu en þar hefði það verið rifið af honum. Hann sagðist hafa heyrt að maðurinn í Keflavík hefði unnið sér það til saka að hafa talað illa til forsetans í vélhjólafélaginu og „G-kk-þgf“.

Ó-kk-nf T-kk-nf E-kk-nf, íbúi á Langholtsvegi 2, gaf skýrslu hjá lögreglu 9. júní sl. Skýrði hann frá því að í umrætt sinn hefði hann séð út um gluggann hjá sér að maður hljóp í garðinum við Kleppsveg 102. Hefði maðurinn hlaupið að útidyrunum með eitthvað, sem vitninu sýndist vera svart á lit. Þá hefði enginn verið fyrir við dyrnar. Hefði maðurinn eitthvað virst vera að athafna sig og beygt sig niður. Tveir aðrir menn hafi komið í gegnum hliðið en ekki farið alveg að útidyrunum. Hann kveðst svo hafa séð að eldur blossaði upp og að maðurinn var þá á leið frá dyrunum. Hann kveðst hafa hraðað sér niður á neðri hæðina hjá sér og þá séð að bíllinn sem mennirnir höfðu komið í hafði verið hreyfður en var að bakka í átt að húsinu aftur. Hefði þá sami maður og hann sá við dyrnar hlaupið úr bílnum og að dyrunum aftur. Hafi eldurinn þá virst aukast og læsa sig í þakskeggið. Hann hafi svo séð að húsráðandinn var kominn út og að lögregluna bar að í sömu mund. Hafi mennirnir þá verið á leið að bílnum. Hann lýsir manninum á tröppunum þannig að hann hafi verið kraftalegur í vexti, þunnhærður ef ekki sköllóttur og í ljósleitum fötum, ef til vill gráum. Vitninu voru sýndar ljósmyndir af ákærðu 15. sama mánaðar og kvað hann myndir af ákærða R-kk-þgf J-kk-þgf líkjast þessum manni. Hann kvaðst ekki geta borið kennsl á andlit hans en byggði þessa skoðun sína á líkamsbyggingu og klæðnaði.

J-kvk-nf Á-kvk-nf Á-kvk-nf sagði frá því í yfirheyrslu síðar þennan sama dag að þau hefðu verið heima um nóttina og farið þaðan á „Goldfinger“ að fá sér að drekka og verið þar fram yfir lokun. Hefði hún drukkið ýmsar sortir af áfengi. Þau hefðu svo farið Kleppsvegi 102. Kvaðst hún ekki muna hvort K-kk-nf H-kk-nf var með í þeirri ferð en hann hafi þó líklega verið með þeim. Hún kvaðst muna að hún sat í bílnum og séð reyk stíga upp. Hafi hún ekki áttað sig strax hvað var á seyði en svo hafi hún séð þá þrjá standa fyrir utan og berja á hurðina og öskra. Þeir hefðu svo komið að bílnum, nema R-kk-nf J-kk-nf hefði staðið áfram hjá húsinu og haldið áfram að berja. Hefði hún séð Þ-kk-þf koma út á nærbuxunum. Lögreglan hefði svo komið á tveimur bílum og þau verið handtekin. Aðspurð um erindið með förinni til Þ-kk-ef gat hún ekki gefið skýringu á því. Hún kvaðst aðspurð hefði ekki hafa séð þegar skvett var bensíninu eða hver hefði kveikt í því.

E-kk-nf Þ-kk-nf, annar íbúi á Langholtsvegi 2, gaf skýrslur í málinu hjá lögreglu þegar það sætti þar rannsókn. Í skýrslu 9. júní sl. sagði hann að sá mannanna sem sté fyrstur úr bílnum við Kleppsveg 102 hefði verið í ljósgráum, ermalöngum bol sem hann minnti að væri með hettu. Hefði sá sparkað upp garðhliðinu. Þá sagði hann að svarthærði maðurinn í dökka jakkanum hefði gengið í kring um húsið og komið með bensínbrúsa til baka. Ekki hefði hann séð hver mannanna hellti úr brúsanum. Í skýrslutöku 15. júní sl. voru vitninu sýndar myndir sem teknar voru af ákærðu þegar þeir höfðu verið handteknir. Sagði hann þá myndir af ákærða R-x-x J-kk-þgf vera af manni þeim sem kom fyrstur úr bílnum og sparkaði upp garðshliðinu. Hefði hann haft sig mest í frammi og látið verst. Hinir tveir hefðu staðið nokkuð neðar í tröppunum. Þá sagði hann myndir af K-kk-þgf H-kk-þgf vera af þeim sem fór í kring um húsið og kom með brúsann. Hann tók þó fram að hann kynni að hafa misst sjónar af einhverju sem fram fór þegar hann færði sig inn í húsið af sólpallinum.

Verður nú gerð grein fyrir því sem fram hefur komið í aðalmeðferð málsins um þetta sakarefni en þeir neita allir sök.

Ákærði R-kk-nf J-kk-nf hefur skýrt frá því að þeir ákærðu hafi farið að húsinu og barið að dyrum hjá Þ-kk-þgf en hann ekki ansað því. Hafi tilgangur hans með ferðinni verið sá að hann hefði viljað tala við Þ-kk-þf vegna hótana hans í garð fjölskyldu ákærða. Hann segist ekki vita til þess að hinir hafi átt sökótt við Þ-kk-þf. Hafi verið ekið frá skemmtistaðnum „Goldfinger“ og staðnæmst við Kleppsveg 102. Kveðst ákærði hafa sparkað upp garðshliðinu og þeir gengið að húsinu, hann sjálfur í fararbroddi. Hafi hann hafa barið að dyrum en þegar ekki var svarað hafi hann ekki gert meira. Bensíni hafi verið hellt og í því kveikt. Hafi J-kk-nf K-kk-nf komið með bensín og hellt því og K-kk-nf kveikt í því með gaskveikjara. Sjálfur hafi hann horft á þetta gerast og ekki hvatt til þess að þetta yrði gert. Allt hafi þetta gerst mjög snögglega. Undir hann er borið það sem hann sagði í lögregluskýrslu daginn eftir atburðinn að þetta hafi verið gert í einhvers konar „stundar-brjálæði“ og farið úr böndunum. Segir hann þá að þeir hafi allir verið fullir og undir áhrifum fíkniefna og sjálfur hafi hann verið „orðinn vel reiður“ en þetta hefði aldrei átt að gerast. Þeir hefðu svo ætlað að fara á brott þegar eldurinn virtist hafa slokknað en þá orðið þess varir að hann hafði lifnað við að nýju og þeir þá farið að húsinu aftur og reynt að slökkva eldinn. Hafi íbúinn þá komið út og reynt að slökkva með slökkvitæki sem ekki virkaði. Hafi J-kk-nf K-kk-nf þá náð í slökkvitæki úr bílnum en ekki hafi ráðist við eldinn. Um það að bensín hafi fundist á skóm hans segir ákærði að bensín slettist um eins og hver annar vökvi. Hann segist hafa verið klæddur í hvítan bol þegar þetta var. Hann segist ekki hafa hótað K-kk-þgf H-kk-þgf neinu í sambandi við framburð hans í málinu. Hann kveðst ekki minnast þess að hafa sent K-kk-þf eftir farsíma þegar þeir stóðu á tröppunum eða eftir kveikjara. Hafi hann enda verið með kveikjara á sér. Spurður um ummælin í yfirheyrslunni 10. júní sl. sem tilfærð eru hér að ofan ítrekar hann að ekki hafi verið ætlun hans að kveikja í. Er á honum að skilja að hann hafi þar átt við það sem hann áleit að væri ætlun þeirra sem kveiktu í.

Ákærði J-kk-nf K-kk-nf hefur skýrt frá því að tilgangur hans sjálfs með ferðinni hefði verið sá að tala við Þ-kk-þf og fá hann til þess að gefa þeim upp símanúmer hjá manni nokkrum, en R-kk-nf J-kk-nf hefði hins vegar haft sínar ástæður til þess að hitta Þ-kk-þf. Hafi þeir ekki farið til þess að kveikja í húsinu eða vinna húsráðandanum mein. Kveðst hann ekki hafa átt neitt sökótt við Þ-kk-þf. Séu faðir ákærða og Þ-kk-nf mjög góðir vinir og drykkjufélagar til áratuga. Kveðst ákærði hafa verið búinn að hringja í Þ-kk-þf á undan þeim en hann verið þvoglumæltur og óskýr í tali í símanum. Hafi því verið nauðsynlegt að hitta hann sjálfan. Hafi þeir þrír farið úr bílnum og barið að dyrum hjá Þ-kk-þgf en ekki orðið varir við neinn fyrir innan. Segir hann K-kk-þf H-kk-þf hafa þá staðið svo sem tveim skrefum fyrir aftan þá R-kk-þf í næst efstu tröppunni. Hafi þeir svo farið niður tröppurnar aftur og kveðst ákærði hafa gengið með húshliðinni að bílastæði sem þar er hjá. Þegar hann hafi komið til baka og fyrir hornið vinstra megin við tröppurnar hafi hann séð að eldur var kviknaður þarna og að R-kk-nf og Þ-kk-nf voru að reyna að slökkva hann. Kveðst hann ekki hafa séð þegar eldurinn kviknaði. Kveðst hann hafa farið og sótt slökkvitæki sem hann hafði séð við húshliðina og reynt að slökkva eldinn en ekki hafi það verið til neins. Hann segist ekki muna til þess að slökkvitæki hafi verið sótt í bílinn. Neitar ákærði því að hafa farið og sótt bensínið og segist ekki hafa séð hver hellti bensíni eða kveikti eldinn eða ekki muna það. Um bensínleifar á skóm hans segir ákærði að þær geti verið eftir að hann tók síðast bensín á bíl sinn. Um það sem K-kk-nf H-kk-nf hafi borið að hann hafi hótað honum segir hann að það sé ekki rétt. Undir hann er borið það sem fram komið hjá K-kk-þgf H-kk-þgf í yfirheyrslu hjá lögreglu að hann, J-kk-nf K-kk-nf, hafi kveikt í. Segir ákærði þann framburð vera ósannindi. Þvert á móti hafi K-kk-nf H-kk-nf sagt við sig í fangelsinu að hann ætlaði að viðurkenna það að hann hefði kveikt eldinn. Ákærði kveðst ekki kannast við kveikjarann sem fannst á lóðinni við hliðina. Hann kveðst hafa verið búinn að neyta áfengis og fíkniefna þegar þetta gerðist og verið töluvert ölvaður og muni ekki allt af þeim sökum.

Ákærði K-kk-nf H-kk-nf hefur skýrt frá því að þeir hafi farið á Kleppsveg 102 til þess að fá einhverjar upplýsingar um mann nokkurn hjá Þ-kk-þgf. Kveðst ákærði hafa verið undir áhrifum amfetamíns. R-kk-nf J-kk-nf hafi ekki sagt neitt um hótanir af hálfu Þ-kk-ef. Áður hefði verið búið að hringja í Þ-kk-þf. Ekki hafi verið búið að ræða neitt um íkveikju. Þegar rennt var í hlað hafi R-kk-nf J-kk-nf stokkið út úr bílnum, sparkað upp hliðgrindinni og J-kk-nf K-kk-nf fylgt á hæla hans. Sjálfur hafi hann verið að tala í símann en svo fylgt þeim hinum eftir og upp tröppurnar. Hafi verið barið að dyrum og hann tekið þátt í því. Hafi R-kk-nf svo spurt sig hvort hann væri með „gemsa“ á sér en hann ekki verið með hann á sér. Hafi R-kk-nf þá beðið sig að sækja sinn eigin gemsa út í bíl og kveðst ákærði hafa gert það. Hafi R-kk-nf komið á móti sér og tekið við gemsanum en ákærði segist ekki hafa farið upp tröppurnar aftur. Ákærði segist hafa séð J-kk-þf K-kk-þf hella bensíninu þar sem þeir R-kk-nf stóðu við dyrnar og segist ákærði þá sjálfur hafa staðið neðst í tröppunum. Hafi R-kk-nf þá litið niður til sín og spurt hvort hann væri með kveikjara. Segist ákærði hafa svarað því neitandi og R-kk-nf þá beðið sig að sækja kveikjara út í bíl. Hafi hann farið að bílnum til J-kvk-ef og spurt hana hvort kveikjari væri í bílnum. Segir hann sig minna að hún hafi fundið kveikjara og kveðst ákærði þá hafa sagt henni að fela hann. Nokkrum sekúndum síðar hafi þeir hinir komið gangandi að bílnum og sagt að þau skyldu fara. Þegar þau voru að bakka út úr innkeyrslunni hafi hann séð eld loga. Sé það alrangt hjá R-kk-þgf að ákærði hafi kveikt eldinn. Ákærði segir J-kk-þf K-kk-þf hafa viðurkennt fyrir sér í fangelsi á Hverfisgötunni að hafa kveikt eldinn og hefði hann verið með kveikjara á sér. Undir ákærða er það borið sem vitnið E-kk-nf sagði hjá lögreglu að hann hefði séð dökkhærðan mann hlaupa og ná í bensínbrúsa og ákærða jafnframt sagt að sú lýsing geti átt við hann. Hann ítrekar neitun sína og segir frásögn vitnisins vera ranga. Segist hann hafa séð J-kk-þf K-kk-þf vera með bensínbrúsa uppi á tröppunum og hella úr honum en hann hafi samt ekki gert sér grein fyrir því hvað til stæði fyrr en hann var beðinn um að sækja kveikjarann. Hann segir einhverjar tilraunir muni hafa verið gerðar til þess að slökkva eldinn. Kveðst hann hafa fundið slökkvitæki en segir einhvern hafa tekið það af sér. Þá segist hann muna eftir því að hafa hitt húsráðandann og spurt hann að nafni en svo farið út í bílinn aftur. Lögreglan hafi svo komið stuttu seinna. Ákærði segir að í fangelsinu hafi þeir J-kk-nf K-kk-nf og annar maður á sama gangi hótað sér lífláti ef hann ekki játaði á sig íkveikjuna.

J-kvk-nf Á-kvk-nf Á-kvk-nf, sem áður er nefnd, hefur skýrt frá því að hún hafi komið akandi að Kleppsvegi 102 með þeim hinum. Hún kveðst þó ekki muna hver tilgangurinn með ferðinni hafi verið, enda verið full og rugluð. Hafi karlmennirnir farið úr bílnum. Ákærði K-kk-nf H-kk-nf hafi svo komið að bílnum aftur og spurt hana hvort hún væri með kveikjara. Hafi hún látið hann fá kveikjara sem var í bílnum og hann snúið við og farið í átt að húsinu aftur. Hún hafi svo séð reyk þar og stigið úr bílnum en í því hafi J-kk-nf K-kk-nf komið hlaupandi að bílnum til þess að leita að slökkvitæki en R-kk-nf J-kk-nf kallað og spurt hvort væri vatn eða eitthvað slíkt í bílnum. Hafi mennirnir virst vera í miklu uppnámi yfir því sem gerst hafði, reynt að beita slökkvitæki á eldinn en það ekki virkað. Hún hafi heyrt að kallað var til Þ-kk-ef að hann skyldi koma út og hafi hann gert það. Undir vitnið er borið það sem ákærði K-kk-nf H-kk-nf hefur borið, að hann hafi beðið hana að fela kveikjarann. Kannast hún ekki við það. Aðspurð hve langur tími hafi liðið frá því að K-kk-nf H-kk-nf fékk hjá henni kveikjarann og þar til þeir settust inn í bílinn aftur, segist hún ekki vita það en giskar á 10 mínútur.

Vitnið E-kk-nf Þ-kk-nf, sem á heima á Langholtsvegi 2, kveðst hafa verið úti á sólpalli hjá sér í umrætt sinn og þá séð bíl koma akandi eftir Sæbraut og nema staðar við hús við Kleppsveg. Hafi þrír menn komið úr bílnum, gengið snúðugt inn á lóðina og farið að berja utan hurðina á þessu húsi og hrópað að opna skyldi fyrir þeim. Einn mannanna hafi verið í fararbroddi og haft sig mest í frammi við þetta, krúnurakaður maður í ljósri peysu. Íbúarnir hafi ekki gegnt þessari barsmíð og mennirnir virst vera óánægðir með það. Hafi þetta allt blasað við vitninu en þó úr nokkurri fjarlægð. Kveðst vitnið svo hafa farið inn til sín og fylgst með þessu úr glugganum. Hann segir einn þeirra þriggja, svarthærðan mann með nokkuð hár, hafa farið á bak við húsið. Hann segist svo hafa séð mennina í hnapp við dyrnar og að veifað var grænu íláti. Ekki hafi hann séð hver mannanna hélt á því. Hafi hann svo séð að hellt var úr því á hurðina og kveðst vitnið þá hafa hringt á lögregluna. Meðan hann talaði í símann hafi hann séð mikinn blossa gjósa upp. Eldurinn hafi fyrst virst deyja út en koma svo upp aftur innandyra. Mönnunum hafi þá virst bregða við þetta og þeir farið niður af tröppunum. Íbúi hússins hafi svo komið út með lítið slökkvitæki í hendi. Aðspurður hvort mennirnir stóðu allir í hnapp við dyrnar, þegar hann sá brúsann hjá þeim og að eldur kviknaði, segir hann að þetta hafi allt gerst hratt. Geti hann ekki sagt með vissu hvort einn mannanna var fyrir neðan þá hina tvo eða hvort þeir voru allir þrír við dyrnar. Þó segir hann sig minna að þeir hafi allir verið þar uppi. Hann tekur þó fram að einhver hreyfing hafi verið á þeim upp og niður. Sérstaklega aðspurður segir vitnið manninn í ljósu peysunni hafa verið á tröppunum þegar eldurinn kviknaði.

Þegar vitnið er spurt út í útlit mannanna og ljósmyndir, sem teknar voru af þeim eftir handtökuna og honum voru sýndar í lögreglurannsókninni, tekur hann fram að mennirnir hafi verið það langt frá að hann hafi ekki greint andlitsdrætti þeirra. Um það sem haft er eftir vitninu í lögregluskýrslu um dökkhærða manninn sem hafi farið á bak við húsið segir hann að hann hafi séð manninn fara á bak við húsið og koma til baka. Þá hafi hann séð brúsann hjá mönnunum og geti hann ekki fullyrt hvort þessi maður kom með brúsann eða ekki.

Vitnið sér í réttinum myndirnar af ákærðu og segir myndirnar af ákærða K-kk-þgf H-kk-þgf sýna þann mann sem fór á bak við húsið í upphafi. Myndirnar af R-kk-þgf J-kk-þgf sýni þann mann sem hafði sig mest í frammi en um þriðja manninn á myndunum, J-kk-þf K-kk-þf, segist hann ekki geta sagt hvort hann aðhafðist nokkuð sérstakt.

Um það sem haft er eftir honum í lögregluskýrslunum 9. og 15. júní að hann hefði séð dökkhærðan mann fara á bak við hús og koma með brúsa segist hann álíta að hann hafi munað atvikin betur þegar hann gaf þessar skýrslur heldur en nú. Um það sem haft er eftir honum í frumskýrslunni segir hann skýrsluhöfundurinn hafa hringt í sig og borið skýrsluna undir sig. Hafi hann þá staðfest það sem eftir honum var haft. Kveðst hann halda að það sem lögreglan hefur eftir honum sé nákvæmara en það sem hann muni nú. Nú geti hann ekki sagt hver hafi hellt úr brúsanum og hver hafi kveikt eldinn. Þá segir hann að brúsinn geti eins hafa verið fyrir framan húsið og á bak við það. Þá áréttar hann að hann hafi ekki séð hver hellti úr brúsanum og sé það ekki rétt eftir honum haft í frumskýrslu lögreglunnar að hann hafi séð manninn í ljósu peysunni standa einan á tröppunum og hella yfir hurðina.

Þ-kk-nf S-kk-nf, íbúi á Kleppsvegi 102, hefur skýrt frá því að hann hafi orðið var við hávaða fyrir utan hjá sér og litið út um gluggann. Hafi hann séð R-kk-þf J-kk-þf og J-kk-þf K-kk-þf fyrir utan hjá sér en þeir hafi verið búnir að hringja á undan sér. Svo hafi hann heyrt barið að dyrum og hann horft út um gægjugat á hurðinni og séð þá tvo fyrir utan. Kunni sá síðarnefndi að hafa staðið eitthvað fjær dyrunum en R-kk-nf J-kk-nf. Hann hafi þá farið og hringt í lögreglu því að hann hafi viljað losna undan þessu ónæði. Þegar hann hafi komið fram úr stofunni aftur hafi hann séð að eldur var kominn upp og hafði náð inn til hans. Hafi hann þá tekið fram slökkvitæki sem var fyrir innan dyrnar en það hafi ekki virkað. Hafi hann svo opnað og farið út. Hafi þeir þá verið staddir fyrir neðan tröppurnar. J-kk-nf K-kk-nf hafi verið komin með slökkvitæki en hinn hafi eitthvað verið að segja sem vitnið skildi ekki. Það tæki hafi ekki verkað. Hann kveðst hafa séð að bensínbrúsinn stóð á tröppunum þegar hann kom út. Hann kveðst ekki hafa verið í hættu þegar þetta gerðist, enda verið vakandi og getað komist út, að minnsta kosti um einhvern gluggann. Hann kveðst ekki hafa átt neitt óuppgert við R-kk-þf J-kk-þf og sé hann ágætis strákur, eftir því sem hann hafi kynnst honum. Undir hann er borið það sem haft er eftir honum í lögregluskýrslu að þegar hann kom út hafi R-kk-nf J-kk-nf staðið við dyrnar, J-kk-nf K-kk-nf við garðhliðið og sá þriðji, sem hann hafði ekki séð fyrr, hafi komið einhvers staðar frá. Segir hann þetta vera „svona mjög sirkabát“. Þó kunni sá fyrstnefndi að hafa verið neðan við tröppurnar frekar en uppi á þeim og J-kk-nf K-kk-nf að koma með slökkvitæki frá planinu þar sem bíll þeirra stóð.

Ó-kk-nf T-kk-nf E-kk-nf, íbúi á Langholtsvegi 2, hefur skýrt frá því að hann hafi litið út um eldhúsgluggann hjá sér og séð þrjá stráka fyrir utan Kleppsveg 102. Hafi hann séð mann fara með eitthvað í höndunum, sem hann hélt fyrst að væri skjalataska, og farið að bogra við dyrnar og þá hafi skyndilega komið upp eldur. Hafi sá verið sköllóttur og stæltur að sjá. Hafi hann farið niður tröppurnar og svo upp þær aftur og virst skvetta meiru á og svo farið aftur niður og þeir farið að bílnum. Íbúinn hafi svo komið út með slökkvitæki í hendi. Hafi sá, sem á tröppunum hafði verið, þá verið staddur í garðhliðinu. Vitnið sér myndir að ákærða R-kk-þgf J-kk-þgf, sem fyrr er getið og honum höfðu verið sýndar hjá lögreglu. Hann segist ekki hafa getað þekkt manninn af öðru en því að hann var sköllóttur og myndi ekki þekkja hann ef hann sæi hann á götu. Hann segist hafa lesið yfir skýrslu sína hjá lögreglu áður en hann undirritaði hana og telur hann að hún sé rétt.

H-kvk-nf M-kvk-nf G-kvk-nf lögreglumaður, sem kom fyrst á vettvang, hefur komið fyrir dóm og staðfest skýrslu sína. Hafi hún spurt þá grunuðu á vettvangi hvað hefði gerst en þeir svarað því einu að það hefði kviknað í. Maður úr næsta húsi hafi gefið sig fram og vísað á annan mann sem myndi hafa séð atburðinn. Hefði verið talað við þann mann. Man hún að sá maður hafi getað lýst vel klæðnaði mannanna. Hún segist hafa skrifað hjá sér minnispunkta um 20 mínútum eftir þetta og sé skýrslan m. a. byggð á þeim. Hún kveður vera rétt haft eftir E-kk-þgf í skýrslu hennar. Hún segir R-kk-þf J-kk-þf hafa verið handtekinn þar sem hann stóð á lóðinni við girðinguna og var að rífast við Þ-kk-þf. Skömmu seinna, þegar liðsauki barst, hafi hitt fólkið sem var í og við bílinn verið handtekið.

J-kk-nf V-kk-nf A-kk-nf lögreglumaður sem kom með H-kvk-þf M-kvk-þf á vettvang hefur sagt að fyrir innan girðinguna hafi þeir verið R-kk-nf J-kk-nf og Þ-kk-nf húsráðandi að rífast. Við bílinn hafi verið tveir karlmenn og kona undir stýri. Kveðst hann hafa farið inn fyrir girðinguna og stíað þeim tveimur í sundur og handtekið R-kk-þf J-kk-þf.

Þ-kk-nf R-kk-nf J-kk-nf H-kk-nf lögreglumaður kom á vettvang í öðrum lögreglubíl ásamt J-kk-þgf L-kk-þgf lögreglumanni. Hann segir þá tvo hafa handtekið ákærðu J-kk-þf K-kk-þf og K-kk-þf H-kk-þf, sem hafi verið sestir inn í bíl sem þarna var. Hafi þeir verið settir inn í lögreglubíl. Hann segist hafa séð grænan bensínbrúsa á tröppunum við húsið og hafi J-kk-nf L-kk-nf farið að huga að honum.

J-kk-nf L-kk-nf lögreglumaður hefur skýrt frá því að þegar þeir Þ-kk-nf R-kk-nf komu á vettvang hafi annar lögreglubíll verið kominn á staðinn. Hafi lögreglumenn verið við húsið og auk þess maður á nærfötunum. Hafi þeir Þ-kk-nf R-kk-nf farið að bíl sem stóð þarna hjá og handtekið tvo karlmenn sem sátu í bílnum. Hafi þeir sett þessa menn í aðra lögreglubíla sem dreif að í þessu. Hann kveðst hafa séð þegar þeir komu á staðinn að hjá húsdyrunum var fimm lítra grænn bensínbrúsi og slökkvitæki. Kveðst hann svo hafa reynt að fjarlægja brúsann með priki til þess að forða honum frá eldinum og þá fundið að slatti var í honum. Giskar hann á að um 4 sentímetra lögg hafi verið í brúsanum. Hann kveðst þó ekki hafa náð að taka brúsann fyrir hitanum af eldinum.

E-kvk-nf V-kvk-nf M-kvk-nf sérfræðingur á rannsóknastofu Háskóla Íslands í lyfja- og eiturefnafræði, sem rannsakaði skó af ákærðu, bita úr þröskuldi og bensínbrúsann sem um ræðir, hefur komið fyrir dóm og staðfest matsgerð sína þar að lútandi. Hún segir að ekki sé hægt að segja hversu gamalt bensín hafi verið á skónum en það geti ekki hafa verið mjög gamalt vegna þess hve hratt bensín gufi upp. Þá segir hún bensín í efnismiklum hlutum varðveitist lengur en á þeim hlutum þar sem loft eigi greiða leið að því.

E-kvk-nf A-kvk-nf K-kvk-nf rannsóknarlögreglumaður, sem sá um tæknirannsókn í málinu, hefur staðfest skýrslur sínar og rannsóknarvinnu í því, þar á meðal töku ljósmynda af vettvangi og frágang muna til efnarannsóknar. Hún segir brúsann hafa verið nánast tóman þegar hún tók við honum til rannsóknar. Þegar hún kom á vettvang hafi hvorki brúsinn né slökkvitækið verið á tröppunum heldur hafði verið búið að færa slökkvitækið til hliðar og niður af tröppunum og brúsinn hafði verið lagður út á túnblettinn. Kveðst hún því hafa beðið lögreglumennina sem höfðu fjarlægt hlutina að setja þá aftur á þann stað sem þeir voru þegar lögreglumennirnir komu á vettvang og hún svo tekið myndir af þeim þar. Brúsinn hafi verið nokkuð illa farinn, þ. e. bráðnaður, þegar hún tók við honum. Aðspurð um lögg sem sögð er hafa verið í brúsanum segir hún að svo kunni að hafa verið og hafi J-kk-nf L-kk-nf lögreglumaður sagt henni að einhver lögg hefði verið í brúsanum þegar þeir komu á vettvang en hún líklega farið niður þegar verið var að setja brúsann út á tún.

Niðurstaða

Af því sem rakið hefur verið um málsatvikin má sjá að eldurinn getur ekki hafa kviknað fyrir tilverknað annarra en ákærðu, eins þeirra eða fleiri, og að eldsvoðinn varð af því að bensíni var hellt á útihurð á efri hæð hússins og að vísvitandi var kveikt í því. Aðdragandi þessa atburðar var þó ekki slíkur að hann hafi sjálfkrafa í för með sér sameiginlega refsiábyrgð allra ákærðu á brunanum. Þannig hefur ekkert komið fram í málinu sem bendir til þess að ákærðu hafi farið á Kleppsveg 102 með það í huga að leggja eld í húsið og fyrir liggur að bensínbrúsinn var þar fyrir á lóðinni og tilheyrði sláttuvél húsráðandans. Verður því að skoða háttsemi hvers ákærðu um sig eftir að þeir komu á vettvang til þess að staðreyna sök hans eða sýknu í þessu efni.

Ákærði R-kk-nf J-kk-nf hefur sagst hafa átt erindi við Þ-kk-þf vegna hótana hans í garð fyrrverandi konu ákærða og barns þeirra. Þeir J-kk-nf K-kk-nf og K-kk-nf H-kk-nf hafa hins vegar sagt að tilgangur þeirra hafi verið sá að fá Þ-kk-þf til þess að segja þeim símanúmer K-kk-ef nokkurs, eins og að var vikið. Jafnframt hefur J-kk-nf K-kk-nf bætt því við þessa skýringu að ekki hafi verið hægt að skilja Þ-kk-þf þegar hann hringdi í hann og því verið nauðsynlegt að fara og hitta hann til þess að fá númerið. Hver sem raunveruleg undirrót fararinnar hefur annars verið álítur dómurinn aðför ákærðu að húsinu með barsmíð og hrópum benda til þess að fyrir þeim hafi vakað að taka hús á Þ-kk-þgf og hrella hann eða gera honum mein. Að Þ-kk-nf skyldi hringja í lögregluna bendir einnig til þess að hann hafi ekki átt von á góðu frá ákærðu, þótt hann sýnist nú vilja gera lítið úr öllu. Þykir mega slá því föstu að þessi hafi verið tilgangur ákærðu með förinni.

Framburðir ákærðu um eldsupptökin við húsdyrnar á Kleppsvegi 102 eru að ýmsu leyti ósamrýmanlegir. Þannig bera þeir R-kk-nf J-kk-nf og K-kk-nf H-kk-nf sök hvor á annan og einnig bera þeir sök á J-kk-þf K-kk-þf, allt eins og rakið hefur verið. Er því ekki fært að reiða sig á framburð ákærðu að því leyti sem þeir bera sök hver á annan og ekki verða skýrslur þeirra trúverðugri að þessu leyti þegar haft er í huga það sem farið hefur á milli þeirra í fangelsisvistinni eftir atburðinn. Aftur á móti eru í málinu fjögur vitni að atburðinum og hafa þau borið um ýmis atriði sem þýðingu hafa, þar af tveir sjónarvottar, Ó-kk-nf T-kk-nf E-kk-nf og E-kk-nf Þ-kk-nf, sem telja verður að séu áreiðanleg vitni. Þá hefur hér að framan verið gerð grein fyrir skjallegum og áþreifanlegum sönnunargögnum í málinu sem þykja hafa verulega þýðingu fyrir úrslit í því, svo og fyrir ýmsum atriðum sem komu fram við yfirheyrslur ákærðu hjá lögreglu.

Sem fyrr segir hefur G-kk-nf G-kk-nf verkfræðingur rannsakað húsið Kleppsveg 102 til þess að meta það að sínu leyti hvort almannahætta í skilningi 1. mgr. 164. gr. almennra hegningarlaga hafi hlotist af brunanum. Af því sem tilfært hefur verið úr matsgerð hans er ljóst að veruleg hætta var á því að efri hæð hússins, sem er úr timbri, brynni alveg niður á grunn. Þá kemur fram í matsgerðinni að 8 metrar voru í næsta íbúðarhús og enda þótt ekki sé talin hafa verið brýn hætta á því að eldur læsti sig í það hlaut að vera hætta á reykskemmdum þar og jafnvel á fleiri nálægum íbúðarhúsum. Dómurinn álítur því að íkveikjan í Kleppsvegi 102, sem er íbúðarhús, hafi haft í för með sér almannahættu í skilningi 1. mgr. 164. gr. almennra hegningarlaga.

1. R-kk-nf J-kk-nf

Ákærði neitar sem fyrr segir sök á brunanum. Að eigin sögn og meðákærðu ók hann bílnum, sparkaði upp hliðinu, fór fyrir þeim hinum að húsinu og barði það utan í reiðiham. Hann kveðst þó hafa staðið hjá uppi á tröppunum meðan þeir hinir helltu bensíninu og kveiktu í því en hvorki aðhafst neitt í þessu efni né hvatt til verknaðarins. Vitnið Ó-kk-nf T-kk-nf kveðst hins vegar hafa séð mann, sem svarar í líkamsvexti, klæðnaði og öðru útliti til ákærða, bogra einan við dyrnar hjá Þ-kk-þgf, séð eld blossa þar upp og manninn fara þá niður tröppurnar aftur. Í skýrslu fyrir dómi segir vitnið mann þennan hafa farið aftur að dyrunum eftir að kviknað var í og virst þá skvetta meiru á þær. Vitnið kveður ljósmyndir af ákærða líkjast þessum manni þótt hann hafi ekki getað séð á honum svip vegna fjarlægðar. E-kk-nf kveður þrjá menn hafa verið á pallinum við dyrnar og séð að grænt ílát var þar á lofti og að hellt var úr því og að eldur kviknaði. Hann segir þó að einn mannanna kunni þó að hafa staðið fjær dyrunum og neðar í tröppunum. Sá krúnurakaði í hópnum, sem klæddur var í ljósgráan, ermalangan bol og hafði sig mest í frammi, hafi þó örugglega verið við dyrnar þegar eldurinn kviknaði. E-kk-nf hefur borið kennsl á þennan mann á ljósmyndum af ákærða en þó tekið fram að hann hafi verið of langt frá til þess að greina andlitsdrætti. Þegar framburður þessara tveggja vitna er metinn verður að hafa í huga annars vegar að E-kk-nf missti sjónar af atburðarásinni meðan hann færði sig af pallinum inn í íbúð sína og hins vegar að hreyfing var á ákærðu meðan á þessu gekk. Þ-kk-nf, sem var kunnugur R-kk-þgf J-kk-þgf og J-kk-þgf K-kk-þgf, kveðst hafa horft út um gægjugat á hurðinni og séð þá tvo fyrir utan dyrnar. Hefur hann sagt að sá síðarnefndi kunni að hafa staðið eitthvað fjær dyrunum en R-kk-nf J-kk-nf. Þess er þó að gæta að Þ-kk-nf brá sér inn í stofu til þess að hringja í lögregluna og eldurinn var kominn upp og inn til hans þegar hann kom fram aftur. Álítur dómurinn framburð Þ-kk-ef í málinu vera fremur trúverðugan að því er tekur til atburðarins við húsið. Þá er til þess að taka að bensín fannst á öðrum skó ákærða. Dómurinn álítur óhætt að slá því föstu með vísan til þess, sem fram er komið hjá vitninu E-kvk-þgf V-kvk-þgf um uppgufunarhraða bensíns, að bensínið sem fannst á skó ákærða hljóti að vera úr bensínbrúsanum margnefnda. Fram er komið með óyggjandi hætti að brúsinn stóð á dyrapallinum þegar lögregla kom á vettvang og var ekki settur niður á túnblettinn fyrr en búið var að handtaka ákærða. Gat ákærði því ekki fengið bensín úr honum á skóna eftir að brúsinn hafði borist þangað niður, andstætt því sem haldið hefur verið fram í málinu. Loks er þess að geta sem hann sagði í yfirheyrslu hjá lögreglu 10. júní sl. að þetta hefði, eins og hann hugsaði sér, aðeins átt að vera blossi og svo búið. Ákærði hafði forystu um aðförina að Þ-kk-þgf og hafði sig þar mest í frammi með barsmíð á húsið og háreysti. Vitnið Ó-kk-nf T-kk-nf kveðst hafa séð mann, sem dómurinn telur fullvíst af framburði hans og gögnum málsins að hafi verið ákærði R-kk-nf J-kk-nf, einan að bogra við dyrnar og eld kvikna þar í framhaldi af því. Þá kveðst E-kk-nf hafa séð mann við dyrnar, sem dómurinn telur fullvíst af framburði hans og gögnum málsins að hafi verið ákærði R-kk-nf J-kk-nf, þegar hellt var úr brúsanum og eldur kviknaði. Þótt E-kk-nf hafi einnig séð þar einn eða tvo aðra menn álítur dómurinn að hann sé þar að lýsa sama atviki og Ó-kk-nf. Þá er þess að geta að bensínið á skó ákærða hlaut að hafa komið á hann þegar brúsinn var sóttur, handleikinn eða úr honum hellt. Loks benda orð ákærða í lögregluyfirheyrslunni 10. júní sl. eindregið til þess að hann hafi ráðið því að kveikt var í húsinu. Þykir þetta allt veita sönnun fyrir því að ákærði hafi átt þátt í því með J-kk-þgf K-kk-þgf, sbr. hér á eftir, að hella bensíni á útihurðina og kveikja í því svo að eldsvoði hlaust af. Dómurinn álítur að athæfi ákærða hafi valdið bersýnilegri lífshættu fyrir íbúann, Þ-kk-þf S-kk-þf, sem ekki átti völ á öðrum útgöngudyrum og ákærði vissi auk þess að var heima. Hefur hann með þessu athæfi orðið sekur um brot gegn 1., sbr. 2. mgr. 164. gr. almennra hegningarlaga.

2. J-kk-nf K-kk-nf

Ákærði neitar sök eins og fram er komið. Hann kannast þó við að hafa farið með hinum meðákærðu tveimur að húsinu og að hafa staðið við dyrnar ásamt R-kk-þgf J-kk-þgf en kveðst svo hafa farið niður tröppurnar aftur og gengið fyrir húshornið. Þegar hann kom til baka fyrir húshornið hafi hann séð að eldur var laus. Neitar hann því að hafa sótt bensínbrúsann og kveðst ekki vita hver það gerði eða hver kveikti eldinn. Þeir Ó-kk-nf T-kk-nf og E-kk-nf hafa ekki getað borið sérstaklega um háttsemi ákærða að öðru leyti en því að þeir hafa sagt frá komu þriggja manna og lýst háttsemi og útliti tveggja þeirra á þann hátt að ekki virðist geta átt við ákærða J-kk-þf K-kk-þf. E-kk-nf hefur sagt að einhver ferð hafi verið á mönnunum upp og niður tröppurnar meðan á þessu stóð en hann minnir að þeir hafi allir verið uppi á tröppunum. Þó kunni einn þeirra að hafa staðið eitthvað neðar í þeim en hinir tveir. Þ-kk-nf hefur sagt að hann hafi séð út um gægjugatið á hurðinni að ákærðu J-kk-nf K-kk-nf og R-kk-nf J-kk-nf stóðu fyrir utan dyrnar. Á það er hins vegar að líta að hann fór því næst inn í stofu til þess að hringja í lögregluna og varð fyrst var við eldinn þegar hann kom fram aftur. Loks er þess að gæta að bensín fannst á skó ákærða en skýring hans á því hlýtur að teljast vera ólíkleg. Er jafnframt vísað til þess sem segir um bensínbrúsann og innihald hans hér næst á undan.

Ákærði tók þátt í aðförinni að Þ-kk-þgf eins og hér að framan segir. Með vísan til þess sem ályktað var hér á undan um bensínbrúsann og innihald hans er óhætt að slá því föstu að bensínið sem fannst á skó ákærða sé úr honum og að það hafi hlotið að hafa slest á skóinn þegar brúsinn var sóttur eða handleikinn eða þegar úr honum var hellt. Verður því að hafna þeirri viðbáru hans að hann hafi ekki vitað hver hellti úr bensínbrúsanum. Þykir það auk þess benda til sektar ákærða að hann skuli hafa borið rangt um þetta atriði. Telst sannað að ákærði hafi átt þátt í því með R-kk-þgf J-kk-þgf að hella bensíni á útihurðina og kveikja í því svo að eldsvoði hlaust af. Sem fyrr er ályktað olli athæfi ákærða bersýnilegri lífshættu fyrir íbúann, Þ-kk-þf S-kk-þf, sem ekki átti kost á öðrum útgöngudyrum og ákærði vissi auk þess að var heima. Hefur hann með þessu athæfi orðið sekur um brot gegn 1., sbr. 2. mgr. 164. gr. almennra hegningarlaga.

3. K-kk-nf H-kk-nf

Ákærði neitar sök en kannast þó við að hafa farið á eftir þeim hinum upp að dyrum hjá Þ-kk-þgf og að hafa barið þar tvisvar sinnum að dyrum. Hann kveðst svo hafa farið og sótt símann í bílinn fyrir meðákærða R-kk-þf J-kk-þf og rétt honum hann fyrir neðan tröppurnar en ekki farið upp á þær aftur. Hafi hann svo farið aftur út að bílnum þegar R-kk-nf J-kk-nf bað hann sækja kveikjara, en þá hafði hann áður séð meðákærða J-kk-þf K-kk-þf hella bensíninu. Kveðst hann hafa spurt J-kvk-þf Á-kvk-þf hvort hún væri með kveikjara og þegar hún játti því, hafi hann sagt henni að fela hann. Er að skilja ákærða svo að hann hafi ekki farið frá bílnum að húsinu aftur. J-kvk-nf Á-kvk-nf hefur staðfest það að ákærði hafi komið að bílnum til hennar og spurt hana um kveikjara. Hins vegar segist hún þá hafa rétt honum kveikjara sem var í bílnum og hann svo farið í átt að húsinu aftur. Vitnið Ó-kk-nf T-kk-nf hefur ekki borið neitt sérstakt um ákærða, einungis sagt að hann hafi séð þrjá menn á lóðinni við Kleppsveg 102. Aftur á móti hefur E-kk-nf sagt frá athæfi dökkhærðs og dökkklædds manns sem hann taldi líkjast ljósmyndunum af ákærða. Í yfirheyrslu hjá lögreglu sagði vitnið mann þennan hafa gengið í kring um húsið og komið með brúsa. Fyrir dómi hefur hann dregið úr þessu og sagst ekki geta fullyrt hvort þessi maður hafi komið með brúsann eða ekki. Þ-kk-nf hefur að sínu leyti sagt að hann hafi ekki séð þriðja manninn, þ. e. ákærða, fyrr en hann kom út úr húsinu.

Vafalaust er að ákærði tók þátt í aðförinni ásamt meðákærðu. Frásögn hans sjálfs er þó öll á þann veg að hann hafi haft sig minna í frammi á vettvangi en hinir tveir. Fær það nokkra stoð af því sem þeir bera, Þ-kk-nf, meðákærði J-kk-nf K-kk-nf og E-kk-nf. Á það er einnig að líta að vitnið E-kk-nf hefur fyrir dómi dregið úr því sem hann sagði um ákærða hjá lögreglu og treystir sér ekki til þess að fullyrða að sá maður hafi sótt bensínbrúsann. Einnig verður að hafa í huga að bensín fannst hvorki á fatnaði né skóm ákærða. Ákærða og J-kvk-þf Á-kvk-þf ber saman um það að hann hafi komið að bílnum til hennar og spurt hana um kveikjara en um framhaldið ber þeim ekki að öllu leyti saman. Ekki er óhætt að líta alveg fram hjá tengslum hennar við ákærðu J-kk-þf K-kk-þf og R-kk-þf J-kk-þf þegar framburður hennar er metinn. Þá verður að hafa í huga að sá síðarnefndi hefur sagt fyrir dómi að hann hafi sjálfur verið með kveikjara á sér, þótt hann að vísu segði annað hjá lögreglu. Loks hefur ákærði sagt meðákærðu hafa fljótlega komið að bílnum á eftir sér og hann séð eldinn skömmu seinna. Þótt J-kvk-nf Á-kvk-nf segi ákærða hafa farið frá bílnum í átt að húsinu hnekkir það ekki þeirri staðhæfingu hans að hann hafi ekki farið að húsinu aftur. Samkvæmt þessu þykir dóminum það varhugavert að telja það sannað að ákærði hafi verið í ráðum eða gerðum með meðákærðu þegar þeir kveiktu í húsinu og ber því að sýkna hann af ákærunni.

II

Ákærði R-kk-nf J-kk-nf hefur skýlaust játað það brot sem hann er saksóttur fyrir í II. kafla ákærunnar. Hefur hann orðið sekur um athæfi það sem þar er lýst og réttilega fært til refsiákvæða.

III

Ákærði R-kk-nf J-kk-nf hefur skýlaust játað það brot sem hann er saksóttur fyrir í III. kafla ákærunnar. Hefur hann orðið sekur um athæfi það sem þar er lýst en athæfi hans þykir varða við 1. mgr. 155. gr. almennra hegningarlaga.

Síðari ákæran

Ákærði J-kk-nf K-kk-nf hefur skýlaust játað það brot sem hann er saksóttur fyrir í þessari ákæru. Hefur hann orðið sekur um athæfi það sem þar er lýst og réttilega er þar fært til refsiákvæða.

Höfuðáverkinn sem H-kk-nf H-kk-nf S-kk-nf hlaut var gríðarlegur og mun hann verða að búa við vitræna skerðingu og algera örorku ævilangt. Atburðurinn er talinn hafa orðið klukkan 3:38 aðfaranótt laugardagsins 24. janúar sl., en ákærði var handtekinn heima hjá sér um níuleytið um morguninn.

Viðurlög, skaðabætur og sakarkostnaður

Ákærði R-kk-nf J-kk-nf hefur ekki áður gerst sekur um refsilagabrot. Þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í tvö ár. Frá refsingunni ber að draga gæsluvarðhaldsvist ákærða frá 6. júní sl., samtals 85 daga.

Ákærði J-kk-nf K-kk-nf á að baki nokkurn sakaferil. Á árunum 2003 til 2006 var hann sektaður sjö sinnum, ýmist fyrir ölvun við akstur eða akstur sviptur ökurétti. Eftir það hefur hann hlotið fjóra fangelsisdóma fyrir sams konar brot og eina sekt fyrir fíkniefnabrot. Brennubrot ákærða var framið eftir að hann gerðist sekur um umferðarlagabrotið og líkamsmeiðingarnar við H-kk-þf H-kk-þf S-kk-þf og verður honum gerð refsing í samræmi við 1. mgr. 77. gr. almennra hegningarlaga. Það athæfi ákærða að flýja af slysstað eftir að hafa ekið á H-kk-þf H-kk-þf telst stórkostlega ámælisvert. Þá þykja símboð frá honum fyrst eftir slysið bera vott um kaldlyndi og skeytingarleysi, en hann áleit þá að banaslys hefði orðið. Á hinn bóginn ber að taka tillit til þess að ákærði hefur játað þetta brot sitt. Þykir refsing hans vera hæfilega ákveðin fangelsi í þrjú og hálft ár. Frá refsingunni ber að draga gæsluvarðhaldsvist ákærða frá 6. júní sl., samtals 85 daga.

Svipta ber ákærðu J-kk-þf K-kk-þf ökurétti ævilangt og ákærða R-kk-þf J-kk-þf ökurétti í 12 mánuði frá dómsbirtingu að telja samkvæmt þeim ákvæðum sem tilfærð eru í ákæru.

Ákærði R-kk-nf J-kk-nf hefur samþykkt bótakröfu félagsins N1 og ber að dæma hann til þess að greiða því 10.882 krónur ásamt almennum vöxtum samkvæmt 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38, 2001 frá 23. febrúar 2009 en með dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla laganna frá 9. ágúst 2009 til greiðsludags.

Af hálfu h-x-x H-kk-ef S-kk-ef er þess krafist að ákærði J-kk-nf K-kk-nf verði dæmdur til þess að greiða honum 2.000.000 krónur í miskabætur ásamt dráttarvöxtum frá 9. ágúst til greiðsludags. Þá er krafist málskostnaðar úr hendi ákærða. Ákærði viðurkennir bótaskyldu en krefst þess að fjárhæðin verði lækkuð. Dóminum þykir kröfufjárhæðin ekki vera úr hófi og ber því að dæma ákærða til þess að greiða kröfuna eins og hún er fram sett.

Dæma ber ákærða J-kk-þf K-kk-þf til þess að greiða verjanda sínum, S-kk-þgf A-kk-þgf S-kk-þgf hrl, 800.000 krónur í málsvarnarlaun og til þess að greiða B-kk-þgf B-kk-þgf hrl., 250.000 krónur í réttargæslulaun. Þá ber að dæma ákærða R-kk-þf J-kk-þf til þess að greiða verjendum sínum málsvarnarlaun, J-kk-þgf H-kk-þgf hrl., 390.000 krónur og B-kk-þgf N-kk-þgf hrl. 350.000 krónur. Eftir málsúrslitunum ber að dæma að 750.000 króna málsvarnarlaun til verjanda ákærða K-kk-ef H-kk-ef, B-kk-ef E-kk-ef hdl. skuli greidd úr ríkissjóði. Málsvarnar- og réttargæslulaun í málinu eru dæmd með virðisaukaskatti.

Þá ber að dæma að ákærði J-kk-nf K-kk-nf greiði til ríkissjóðs 671.101 krónu í annan sakarkostnað og ákærði R-kk-nf J-kk-nf greiði til ríkissjóðs 164.420 krónur í annan sakarkostnað.

Loks ber að dæma að 121.498 króna sakarkostnaður í málinu varðandi ákærða K-kk-þf H-kk-þf falli á ríkissjóð.

DÓMSORÐ:

Ákærði, K-kk-nf H-kk-nf H-kk-nf, er sýkn af ákæru í máli þessu.

Ákærði, R-kk-nf J-kk-nf R-kk-nf, sæti fangelsi tvö ár. Frá refsingunni dregst gæsluvarðhaldsvist ákærða, samtals 85 dagar.

Ákærði, J-kk-nf K-kk-nf Á-kk-nf, sæti fangelsi þrjú og hálft ár. Frá refsingunni dregst gæsluvarðhaldsvist ákærða, samtals 85 dagar.

Ákærði J-kk-nf K-kk-nf er sviptur ökurétti ævilangt frá dómsbirtingu að telja.

Ákærði R-kk-nf J-kk-nf er sviptur ökurétti í 12 mánuði frá dómsbirtingu að telja.

Ákærði R-kk-nf J-kk-nf greiði félaginu N1 10.882 krónur ásamt almennum vöxtum samkvæmt 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu frá 23. febrúar 2009 en með dráttarvöxtum 9. ágúst 2009 til greiðsludags.

Ákærði J-kk-nf K-kk-nf greiði H-kk-þgf H-kk-þgf S-kk-þgf 2.000.000 krónur í miskabætur ásamt dráttarvöxtum frá 9. ágúst til greiðsludags.

Ákærði J-kk-nf K-kk-nf greiði verjanda sínum, S-kk-þgf A-kk-þgf S-kk-þgf hrl, 800.000 krónur í málsvarnarlaun og B-kk-þgf B-kk-þgf hrl., 250.000 krónur í réttargæslulaun. Þá greiði ákærði 671.101 krónu í annan sakarkostnað.

Ákærði R-kk-nf J-kk-nf greiði málsvarnarlaun verjendum sínum, J-kk-þgf H-kk-þgf hrl., 390.000 krónur og B-kk-þgf N-kk-þgf hrl. 400.000 krónur. Þá greiði ákærði 164.420 krónur í annan sakarkostnað.

Úr ríkissjóði greiðist 750.000 króna málsvarnarlaun til verjanda ákærða K-kk-ef H-kk-ef, B-kk-ef E-kk-ef hdl. og annar sakarkostnaður að fjárhæð 121.498 krónur.

P-kk-nf G-kk-nf