S-155/2008

Mál þetta, sem tekið var til dóms að loknum munnlegum flutningi 12. þessa mánaðar, er höfðað af ríkissaksóknara 15. ágúst sl., á hendur Ó-kk-þgf I-kk-þgf Ó-kk-þgf, fæddum 6. september 1988, til heimilis að Oddagötu 1, Skagaströnd, „fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás, með því að hafa, aðfaranótt sunnudagsins 11. maí 2008, utandyra við Oddagötu 1, Skagaströnd, veist að S-kk-þgf S-kk-þgf Á-kk-þgf og reynt að slá hann í andlitið með járnáhaldi en S-kk-nf bar fyrir sig vinstri hendi með þeim afleiðingum að hann hlaut djúpt sár á framhandlegg.

Telst þetta varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20/1981.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar.“

Af hálfu ákærða er þess aðallega krafist að hann verði sýknaður af broti gegn 2. mgr. 218. gr. hegningarlaga og brot hans talið varða við 1. mgr. 217. gr. nefndra laga. Til vara að brotið verði talið varða við 1. mgr. 218. gr. hegningarlaga. Þá krefst hann þess að málsvarnarlaun verði greidd úr ríkissjóði.

II

Málavextir

Af gögnum málsins má ráða að ákærði fór fyrr þetta kvöld til Sauðárkróks þar sem hann lenti í einhverjum útistöðum. Vitnið S-kk-nf S-kk-nf reyndi þar að koma í veg fyrir að ákærði lenti í slagsmálum en við það urðu þeir félagar ósáttir. Síðar um nóttina þegar þeir voru komnir á Skagaströnd hittust þeir fyrir framan heimili ákærða. Þar lenti þeim saman en S-kk-nf S-kk-nf hafði ákærða undir og sló hann m.a. fleiri en eitt högg í andlitið meðan hann sat ofan á ákærða. Eftir þetta hljóp ákærði inn til sín og náði þar í heimatilbúið áhald úr járni. Áhald þetta var rörbútur sem búið var að sjóða járnblað á þannig að það myndaði bogadreginn odd á áhaldið. Með áhald þetta að vopni réðst ákærði á S-kk-þf S-kk-þf sem bar fyrir sig vinstri hönd og lenti vopnið í handlegg S-kk-ef með þeim afleiðingum að djúpt sár myndaðist á miðjum handleggnum. Samkvæmt vottorði læknis var sárið saumað saman með 12 sporum. Ákærði henti áhaldinu frá sér að atlögunni lokinni og fannst það ekki þrátt fyrir að lögregla hafi leitað að því.

III

Niðurstaða

Ákærði játaði við þingfestingu málsins háttsemi þá sem í ákæru greinir en ákvæði 125. gr. laga um meðferð opinberra mála komu í veg fyrir að málið yrði þá þegar tekið til dóms heldur bar að láta fara fram aðalmeðferð. Þegar skýrsla var tekin af ákærða fyrir dóminum bar hann að hann hefði ekki ætlað að slá ákærða í andlitið eins og í ákæru greinir. Af framburði ákærða og vitna fyrir dóminum verður ráðið að ákærði hafi komið að ákærða, reitt hátt til höggs og slegið til S-kk-ef með járnáhaldinu sem lenti í handlegg S-kk-ef með þeim afleiðingum sem áður er getið. Með háttsemi þessari hefur ákærði gerst sekur um líkamsárás.

Líkt og að framan er rakið telur ákæruvaldið að brot ákærða varði við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Til þess að háttsemi verði færð undir ákvæði þetta þarf afleiðing brotsins að vera stórfellt líkams- eða heilsutjón eða þá að brotið sé sérstaklega hættulegt vegna þeirrar aðferðar, þ. á m. tækja, sem notuð eru. Áverkar þeir sem S-kk-nf S-kk-nf hlaut eru ekki svo miklir að ákvæði þetta eigi við. Hins vegar var áhaldið þannig að auðveldlega mátti með því valda alvarlegum skaða. Er það mat dómsins að með því að sveifla áhaldinu í átt að S-kk-þgf S-kk-þgf af því afli sem ákærði gerði án þess að huga að því hvar það lenti í S-kk-þgf S-kk-þgf hafi ákærði gerst brotlegur við 2. mgr. 218. gr. hegningarlaga enda mátti honum vera ljóst að alvarlegur skaði gæti hlotist af atlögu hans. Brot ákærða er því réttilega heimfært til refsiákvæða í ákæru.

Við ákvörðun refsingar ákærða verður sem endranær að horfa til atriða sem áhrif hafa á refsihæðina. Ákærði hefur fjórum sinnum áður sætt refsingu en fyrri brot hans hafa ekki áhrif á niðurstöðu máls þessa. Þó þannig að ákærði var hinn 8. júlí sl. sakfelldur fyrir brot gegn umferðarlögum og lögum um ávana- og fíkniefni en brot það sem ákærði hefur nú verið sakfelldur fyrir var framið áður en þessi dómur gekk og ber því að gera honum hegningarauka sbr. 78. gr. almennra hegningarlaga. Ákvæði 4. til 8. töluliðar 70. gr. almennra hegningarlaga koma öll hér til skoðunar. Ákærði er ungur að árum en hann var 19 ára þegar brotið var framið. Hann hefur að undanförnu reynt að bæta ráð sitt. Þannig hefur hann greitt bætur vegna tjóns sem hann olli á bifreið sem var á vettvangi, greitt inn á og samið um greiðslu sekta vegna fyrri brota sinna og þá hafa hann og S-kk-nf S-kk-nf náð sáttum eftir árásina. Þá verður ekki séð að hann hafi haft einbeittan vilja til að valda miklum skaða með árás sinni. Einnig ber að horfa til 9. töluliðar 74. gr. hegningarlaga en ákærði hringdi sjálfur til lögreglu eftir árásina og gaf sig fram. Loks má horfa til ákvæða b-liðar 3. mgr. 218. gr. títtnefndra hegningarlaga. Allir þessir þættir eru ákærða til málsbóta. Á móti kemur að ákærða mátti vera ljóst að háttsemi hans gat haft alvarlegt líkamstjón í för með sér. Að öllu þessu virtu þykir refsing ákærða vera hæfilega ákveðin þriggja mánaða fangelsi. Eins og hér stendur á eru efni til að binda refsinguna skilorði og skal hún niður falla að liðnum tveimur árum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Með vísan til niðurstöðu málsins ber að dæma ákærða til greiðslu alls sakarkostnaðar. Samkvæmt yfirliti rannsóknara er sakarkostnaður við rannsókn málsins 9.000 krónur. Þessum kostnaði til viðbótar er 50.000 króna þóknun skipaðs verjanda ákærða, S-kk-ef Ó-kk-ef hæstaréttarlögmanns. Þóknun innifelur virðisaukaskatt.

Af hálfu ákæruvalds sótti málið B-kk-nf H-kk-nf, fulltrúi lögreglustjórans á Blönduósi.

H-kk-nf H-kk-nf dómstjóri kveður upp dóm þennan.

DÓMSORÐ

Ákærði, Ó-kk-nf I-kk-nf Ó-kk-nf, sæti fangelsi í þrjá mánuði. Fullnustu refsingarinnar er frestað og skal hún niður falla að liðnum tveimur árum enda haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði 59.000 krónur í sakarkostnað, þar með talin 50.000 króna þóknun S-kk-ef Ó-kk-ef hæstaréttarlögmanns. Þóknun innifelur virðisaukaskatt.

H-kk-nf H-kk-nf