E-25/2013

I

Mál þetta var höfðað 13. maí 2013 og tekið til dóms 22. janúar sl.

Stefnandi er Kaupfélag Skagfirðinga svf., Ártorgi 1, Sauðárkróki.

Stefndu eru P-kk-nf D-kk-nf, Skólastíg 1, Varmahlíð, Skagafirði og S-kk-nf Þ-kk-nf, Bollasmára 8, Kópavogi.

Dómkröfur

Stefnandi krefst þess að viðurkennt verði með dómi að jörðinni Krossanesi (landnr. 146051) í Skagafirði tilheyri veiðiréttur í Húseyjarkvísl í Skagafirði fyrir landi spildnanna Krossanes land 146052 og Krossanes land 146053. Þá krefst stefnandi þess að viðurkennt verði með dómi að jörðinni Krossanesi 146051 fylgi eitt atkvæði í Veiðifélagi Húseyjarkvíslar. Loks krefst stefnandi málskostnaðar úr hendi hvors stefnda um sig að mati dómsins.

Stefndu krefjast þess báðir að dómkröfum stefnanda verði hrundið og að viðurkenndur verði með dómi réttur stefndu til alls veiðiréttar í Húseyjarkvísl sem áður tilheyrði jörðinni Krossanesi fyrir 28. janúar 1992, þannig að hvor eigi veiðirétt fyrir sínu landi.

Til vara krefjast stefndu þess að kröfum stefnanda verði hrundið og viðurkenndur verði með dómi hlutfallslegur réttur stefndu ásamt stefnanda að veiðirétti í Húseyjarkvísl þannig að réttur stefnanda sé 44,41% af heildarveiðirétti jarðarinnar, réttur stefnda P-kk-ef sé 29,83% af heildarveiðirétti jarðarinnar og réttur stefnda S-kk-ef sé 25,76% af heildarveiðirétti jarðarinnar. Í báðum tilfellum krefjast stefndu málskostnaðar úr hendi stefnanda og að við ákvörðun hans verði tekið tillit til virðisaukaskatts.

II

Atvik máls

Jörðin Krossanes í Skagafirði var frá árinu 1969 til 28. janúar 1992 alfarið í eigu íslenska ríkisins. Ekki er ágreiningur með aðilum um að stærð jarðarinnar og jarðarparta hvers aðila um sig sé rétt mæld á korti sem lagt hefur verið fram í málinu og stafar frá Stoð ehf. en verulegur munur er á stærð partanna samkvæmt því korti og þeirri stærð sem skráð er hjá Fasteignamati ríkisins. Samkvæmt nefndu korti var stærð jarðarinnar á árinu 1992 u.þ.b. 177 hektarar. Hinn 28. janúar 1992 seldi ríkissjóður S-kk-þgf Ó-kk-þgf afmarkaðan hluta jarðarinnar ásamt íbúðarhúsi, útihúsum og öðrum byggingum. Stærð spildunnar sem seld var í þetta sinn var u.þ.b. 45,6 hektarar en hún er samkvæmt vottorði Fasteignaskrár Íslands sögð vera 20 hektarar. Spildan fékk sérstakt landnúmer, 146052. Síðar á þessu sama ári seldi S-kk-nf Ó-kk-nf dóttursyni sínum, stefnda S-kk-þgf, spilduna. Þeir nafnar munu hafa rekið einhvern búskap á sínum jarðarparti allt til ársins 1998. Í afsali ríkisins til S-kk-ef Ó-kk-ef er tekið fram að veiðiréttur í Húseyjarkvísl sé undanskilinn við söluna. Við þinglýsingu afsalsins var rituð svohljóðandi athugasemd á afsalið: „Seljanda er ekki heimilt að undanskilja veiðirétt í Húseyjarkvísl frá hinu selda, sbr. 4. mgr. 2. gr. l. 76/1970.“

Hinn 18. febrúar1993 seldi ríkissjóður stefnda P-kk-þgf afmarkaða spildu úr landi Krossaness en stærð þess lands er u.þ.b. 52,8 hektarar. Spildan er hins vegar samkvæmt vottorði Fasteignaskrár Íslands sögð vera 30 hektarar að stærð. Þessi spilda fékk sérstakt landnúmer, 156053. Í afsali til stefnda P-kk-ef er ekkert tekið fram um veiðirétt í Húseyjarkvísl.

Í nóvember 1997 seldi ríkissjóður síðan stefnanda það sem eftir var af landi jarðarinnar eða um 78,6 hektara. Í vottorði Fasteignaskrár Íslands er þessi partur sagður vera jörð og undir liðnum lóðarnotkun segir: „Jörð í byggð“. Stærð hluta stefnanda er samkvæmt sama vottorði skráð 80,8 hektarar, þar af ræktað land 48,2 hektarar. Í vottorðinu er Húseyjarkvísl skráð sem eign stefnanda. Ekkert ákvæði er í afsali til stefnanda um veiðirétt í Húseyjarkvísl.

Jörðinni hefur þannig verið skipt í þrjá hluta sem hver um sig hefur sérstakt landnúmer. Engar byggingar voru á öðrum hlutum jarðarinnar en þeim sem seldur var S-kk-þgf Ó-kk-þgf.

Svo háttar til að Húseyjarkvísl, sem rennur vestan við Krossanes, rennur eingöngu fyrir landi í eigu stefndu en spilda stefnanda er austar og liggur ekki að ánni.

III

Málsástæður og lagarök

Stefnandi byggir kröfur sínar aðallega á því að ákvæði 4. mgr. 2. gr. þágildandi laga nr. 76/1970 um lax- og silungsveiði, sem voru í gildi þegar spildunum var skipt út úr lögbýlisjörðinni Krossanesi, leiði til þess að veiðiréttur í Húseyjarkvísl fyrir landi spildnanna skuli fylgja upprunajörðinni Krossanesi sem sé í hans eigu. Stefnandi telur ljóst að landbúnaðarráðherra, sem stóð að skiptingu jarðarinnar, hafi ekki ætlað að skilja veiðirétt jarðarinnar frá henni með útgáfu afsala á árunum 1992 og 1993. Slíkt hefði verið í andstöðu við 4. mgr. 2. gr. þágildandi laga um lax- og silungsveiði en þar hafi verið mælt fyrir um að ekki mætti skilja veiðirétt að nokkru eða öllu leyti frá landareign. Einungis hafi á þessum tíma verið heimilt að skilja rétt til stangveiði frá landareign en þá að uppfylltum ákveðnum skilyrðum og einungis um ákveðinn tíma.

Stefnandi vísar kröfum sínum til stuðnings til athugasemda við 2. gr. í frumvarpi til nefndra laga nr. 76/1970. Þar komi fram að eðlilegt hafi þótt að landsnytjar á borð við veiði fylgi öðrum nytjum landsins. Stefnandi heldur því fram að jörð hans, Krossanes, hafi að lögum farið með veiðirétt í Húseyjarkvísl, enda sé hún lögbýli í skilningi ábúðarlaga, sbr. 2. gr. laga um lax- og silungsveiði. Stefnandi kveður að samkvæmt upplýsingum úr Lögbýlaskrá séu spildur stefndu ekki skráðar sem lögbýli eða jörð í skránni og ekki sé eiginlegur búrekstur á þeim. Þetta telur stefnandi leiða til þess að veiðiréttur hafi aldrei verið skilinn frá jörð hans.

Stefnandi byggir einnig á því að allt frá gildistöku vatnalaga nr. 15/1923 hafi verið lagt bann við því að veiðiréttur væri skilinn frá jörð nema að fullnægðum nánar tilgreindum skilyrðum og með því hafi löggjafinn ætlað að tryggja að jarðareigendur haldi landnotum jarða sinna. Þetta telur stefnandi leiða til þess að ekki séu lagaskilyrði fyrir því að veiðiréttur verði skilinn frá jörð hans, auk þess sem veiðiréttur hafi verið sérstaklega skilinn frá hluta stefnda S-kk-ef þegar sú spilda var seld á árinu 1992. Stefnandi heldur því fram að við kaup hans á jörðinni hafi sérstaklega komið fram að veiðiréttur fylgdi jörðinni Krossanesi og hann hafi því við kaupin gert ráð fyrir og mátt ætla að réttur til veiða og atkvæðisréttur fylgdi jörðinni. Stefnandi telur sig eiga veiðirétt sem fylgdi Krossanesi og sá réttur sé varinn af 72. gr. stjórnarskrárinnar nr. 33/1944.

Stefnandi telur framangreint leiða til þess að veiðiréttur jarðarinnar Krossaness fylgi enn þeim hluta jarðarinnar sem hann sé eigandi að. Þar sem eitt atkvæði fylgi hverri jörð, sem fullnægði skilyrðum laga til að teljast lögbýli við gildistöku eldri jarðalaga nr. 65/1976, sbr. 40. gr. núgildandi laga um lax- og silungsveiði nr. 61/2006, lítur stefnandi svo á að hann fari með atkvæði jarðarinnar í Veiðifélagi Húseyjarkvíslar. Telur hann atkvæðisréttinn tilheyra sínum parti jarðarinnar jafnvel þó að svo yrði litið á að jörðinni hafi löglega verið skipt í ákveðnum hlutföllum milli eigenda hennar, sbr. lokamálslið 2. mgr. 40. gr. laga nr. 61/2006.

Hvað lagarök varðar vísar stefnandi til ákvæða þágildandi laga um lax- og silungsveiði nr. 76/1970, ákvæða núgildandi laga um sama efni nr. 61/2006, eignarréttarákvæðis 72. gr. stjórnarskrár lýðveldisins Íslands nr. 33/1944 og meginreglna samningaréttarins um skuldbindingargildi samninga. Krafa um málskostnað úr hendi stefndu er reist á 129., sbr. 130., gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991.

Stefndu vísa kröfum sínum til stuðnings til 4. tl. 3. gr. laga um lax- og silungsveiði nr. 76/1970 þar sem fram kemur að óheimilt sé að skilja veiðirétt frá landareign að nokkru eða öllu leyti, hvorki fyrir fullt né allt né um tiltekinn tíma. Í 1. mgr. 5. gr. laga um sama efni nr. 61/2006 segi að eignarlandi fylgi veiðiréttur í vatni, á eða fyrir því landi, enda sé ekki mælt fyrir um aðra skipan í lögum. Stefndu telja að allur veiðiréttur fyrir löndum þeirra hafi fylgt með því landi sem þeir keyptu á sínum tíma. Telja þeir að yfirlýsingar seljanda sem finna má í gögnum málsins styðji þennan skilning þeirra.

Stefndu byggja einnig á því að þegar ríkissjóður seldi S-kk-þgf Ó-kk-þgf öll hús jarðarinnar og heimaland hennar á árinu 1992 hafi ríkissjóður selt lögbýlið Krossanes. Ríkissjóður hafi haldið eftir tæplega 75% af landi jarðarinnar en án nokkurra mannvirkja annarra en girðinga. Ákvæði 1. gr. ábúðarlaga nr. 64/1976 leiði til þess að eignarhlutur S-kk-ef Ó-kk-ef hafi eftir kaupin verið hið eiginlega lögbýli Krossanes. Stefndu mótmæla því að ríkissjóður hafi með afsali til stefnanda hinn 21. desember 1997 afsalað lögbýlisjörðinni Krossanesi til stefnanda líkt og hann heldur fram. Í nefndu afsali hafi verið tekið fram að ríkissjóður seldi landspildur sem voru hlutar af landi jarðanna Löngumýrar, Lauftúns og Krossaness. Engar forsendur hafi að lögum verið til þess að telja spilduna sem tilheyrði Krossanesi sem lögbýli.

Stefndu halda því fram að upplýsingar úr Þjóðskrá sem stefnandi hefur lagt fram í málinu séu rangar og gefi villandi mynd af stærð eignarhlutanna og skiptingu jarðarinnar á milli aðila. Samkvæmt þessum gögnum sé hluti stefnanda talinn 129 hektarar að stærð ásamt Húseyjarkvísl sem þó liggi ekki að landi stefnanda. Hlutar stefndu séu hins vegar skilgreindir sem annað land sem sagt er vera annars vegar 20 hektarar að stærð og hins vegar 30 hektarar. Stefndu vísa til þess að samkvæmt 19. gr. laga um skráningu og mat fasteigna nr. 66/2001 sé sveitarstjórn ábyrg fyrir því að Þjóðskrá Íslands berist réttar upplýsingar af þessu tagi. Röng skráning og skilgreining upplýsinga í Landskrá fasteigna breyti ekki lögvernduðum eignarrétti.

Stefndu byggja einnig á því að eftir að þeir keyptu sína parta jarðarinnar hafi Veiðifélag Húseyjarkvíslar viljað fá úr því skorið hver væri eigandi veiðiréttar sem fylgdi Krossanesi. Félagið hafi af því tilefni sent landbúnaðarráðuneytinu fyrirspurn. Með bréfi dagsettu 28. september 1994 hafi ráðuneytið lýst því yfir að allt land jarðarinnar sem liggur að Húseyjarkvísl hafi verið selt. Á fundi í veiðifélaginu 10. október 1994 hafi bréf ráðuneytisins verið lagt fram og bókað að stefndu ættu nú allt land jarðarinnar að Húseyjarkvísl ásamt veiðirétti. Eftir þetta hafi arður jarðarinnar verið greiddur óskiptur til stefndu.

Af hálfu stefndu er einnig vísað til þess að stefnandi gæti við kaup sín ekki hafa haft sanngjarnar eða eðlilegar væntingar þess efnis að veiðiréttur í Húseyjarkvísl fylgdi með í kaupunum. Þegar stefnandi keypti hluta jarðarinnar hafi verið liðin fjögur ár frá því að ríkissjóður hafði selt rúmlega helming af upphaflegu landi jarðarinnar ásamt öllum byggingum sem á henni voru og um leið allt land jarðarinnar sem liggur að Húseyjarkvísl. Stefnandi hafi því ekki getað vænst þess að hlunnindi af Húseyjarkvísl væru fylgifé með þeirri húslausu spildu sem hann keypti, enda lá hún ekki að ánni.

Stefndu styðja kröfur sínar einnig með því að stefnandi hafi ekki gert athugasemdir við eignarrétt þeirra á veiðiréttinum fyrr en 14 árum eftir að stefnandi eignaðist sinn hluta jarðarinnar. Þá hafi hann ekki gert tilkall til veiðiréttarins fyrr en tveimur árum eftir það. Slíkt tómlæti leiði til þess að stefnandi hafi glatað hugsanlegu tilkalli til hlutdeildar í veiðiréttinum hafi hann nokkru sinni átt slíkt tilkall. Stefndu halda því fram, hafi nokkru sinni verið vafi um eignarrétt þeirra að veiðiréttinum, að þá hafi þeir eignast hann fyrir hefð með óslitinni nýtingu veiðiréttarins frá þeim tíma er þeir eignuðust landið.

Loks vísa stefnendur til þess að þegar hugmyndir stefnanda um eignarhald hans á veiðiréttinum komu fram á árinu 2011 hafi stefndi P-kk-nf ritað landbúnaðarráðherra bréf og innt hann eftir því hvernig hafi verið farið með veiðirétt jarðarinnar í Húseyjarkvísl við sölu ríkissjóðs á landi jarðarinnar. Í svarbréfi ráðherra, dagsettu 19. desember 2011, séu tekin af öll tvímæli og skýr afstaða ríkissjóðs komi þar fram í þá veru að veiðiréttur jarðarinnar hafi fylgt með sölu landsins til S-kk-ef Ó-kk-ef og stefnda P-kk-ef.

Varðandi lagarök vísa stefndu til 4. tl. 2. gr. laga um lax- og silungsveiði nr. 76/1970, 2. gr. jarðalaga nr. 65/1976 og 3. mgr. 12. gr., sbr. 2. tl. 4. gr., sömu laga, 1. mgr. ábúðarlaga nr. 64/1976, 19. gr. laga um mat og skráningu fasteigna nr. 66/2001, 1. og 2. gr. laga um hefð nr. 46/1905 og 72. gr. stjórnarskrár lýðveldisins Íslands nr. 33/1944. Krafa um málskostnað er reist á 130. og 131. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991.

IV

Niðurstaða

Líkt og áður er rakið seldi ríkissjóður jörðina Krossanes í þremur hlutum. Í afsali til S-kk-ef Ó-kk-ef var veiðiréttur í Húseyjarkvísl undanskilinn. Við þinglýsingu afsalsins var rituð athugasemd um að óheimilt væri að undanskilja veiðiréttinn. Hins vegar er ekkert minnst á veiðirétt í Húseyjarkvísl í afsölum til stefnanda eða stefnda P-kk-ef. Ágreiningur aðila snýst, eins og fram hefur komið, um veiðirétt í Húseyjarkvísl fyrir landi Krossaness. Stefnandi reisir tilkall sitt til veiðiréttarins m.a. á því að hans partur upphaflegu jarðarinnar teljist lögbýli og vísar í því efni til skráningar Lögbýlaskrár og Fasteignaskrár Íslands en óheimilt hafi verið að skilja veiðiréttinn frá lögbýlisjörðinni, sbr. ákvæði 4. mgr. 2. gr. þágildandi laga um lax- og silungsveiði.

Í málinu liggja fyrir vottorð Fasteignaskrár Íslands varðandi eignarhluta aðila málsins. Partur stefnanda af upphaflegu jörðinni er sagður vera jörð, 80,8 hektarar að stærð, þar af ræktað land 48,2 hektarar. Þá er um lóðarnotkun sagt að um sé að ræða jörð í byggð. Loks er tekið fram að Húseyjarkvísl sé hluti jarðarinnar. Þá mun eignarhluti stefnanda vera skráður sem lögbýli í Lögbýlaskrá. Eignarhlutar stefndu eru hins vegar skráðir sem annað land og stærð hluta þeirra lýst eins og áður er rakið. Í vottorði varðandi eignarhluta stefnda S-kk-ef er gerð grein fyrir byggingum sem þar eru. Vottorðin eru því ekki í alla staði rétt. Áður er rakið að stærð landanna er ranglega lýst og þá er augljóst að hluti stefnanda er ekki jörð í byggð, enda ágreiningslaust að þar er engar byggingar að finna, hvorki nú né þegar stefnandi eignaðist partinn. Engin gögn eru til staðar í málinu sem skýra hvernig skráningin er til komin. Má helst ætla að ástæðan sé sú að við sölu jarðarhlutanna hafi partur stefnda S-kk-ef fengið nýtt landnúmer og síðar partur stefnda P-kk-ef en sá hluti sem ríkið hélt eftir haldið upprunalega landnúmerinu og af þeim sökum hafi sá partur verið skráður sem jörð í byggð og lögbýli. Í afsölum vegna sölu á hlutum jarðarinnar er ekki minnst á að einhver partanna sé lögbýli.

Það er forn regla í íslenskum rétti að hver maður eigi veiði fyrir landi sínu, sbr. t.d. dóma Hæstaréttar í málum nr. 522 og 553 frá árinu 2008. Bann við því að skilja rétt til veiði í ám og vötnum frá landareign var fyrst lögfest með ákvæðum 121. gr. vatnalaga nr. 15/1923. Í 1. gr. laganna er landareign skilgreind sem land lögbýlis og lóð og lönd innan takmarka kaupstaða og löggiltra verslunarstaða. Með 94. gr. laga nr. 61/1932 um lax- og silungsveiði var 121. gr. nefndra vatnalaga felld úr gildi en hliðstætt ákvæði tekið upp í 2. gr. hinna nýju laga. Frá þeim tíma hefur efnislega samhljóða ákvæði um bann samkvæmt framansögðu verið í lögum um lax- og silungsveiði. Orðið landareign hefur ekki verið skilgreint í þeim lögum. Aðdragandi umrædd banns í gildandi lögum og lögskýringargögn þykja hins vegar styðja þá niðurstöðu, að við skýringu á nefndu ákvæði lax- og silungsveiðilaga beri að leggja til grundvallar þá merkingu orðsins landareign sem fram kemur í 1. gr. nefndra vatnalaga. Umræddu ákvæði er því nú sem fyrr ætlað að tryggja að réttur til veiði skuli fylgja öðrum nytjum landsins og að ábúandi jarðar, sem hefur önnur landnot hennar, njóti veiðinnar einnig. Með banni við því að veiðiréttur væri skilinn frá landareign var stefnt að því að koma í veg fyrir að veiðiréttur einn og sér væri skilinn frá landareign. Verður ekki annað ráðið en að bannið taki ekki til þess að við skiptingu landareignar geti veiðiréttur ekki fylgt með útskiptum hluta jarðar líkt og stefnandi heldur fram.

Við sölu á spildu þeirri sem nú er í eigu stefnda S-kk-ef var veiðiréttur í Húseyjarkvísl sérstaklega undanskilinn í afsali til hans. Við þinglýsingu afsalsins var rituð athugasemd um að óheimilt hafi verið að undanskilja veiðiréttinn. Þegar S-kk-nf Ó-kk-nf, sem stefndi S-kk-nf leiðir rétt sinn frá, eignaðist spilduna var að sögn stefnda S-kk-ef rekinn þar einhver búskapur til ársins 1998 en gagna um hann nýtur ekki. Af hálfu stefnanda hefur þessu ekki verið andmælt. Í afsali til S-kk-ef Ó-kk-ef vegna kaupa hans á hluta Krossanesjarðarinnar segir að jarðadeild landbúnaðarráðuneytisins selji hér með og afsali S-kk-þgf Ó-kk-þgf, kennitala tilgreind, Krossanesi, Seyluhreppi, Skagafjarðarsýslu nánar tilgreindan hluta jarðarinnar með byggingum sem þar eru. Verður því ekki annað ráðið en S-kk-nf Ó-kk-nf hafi á þessum tíma verið skráður til heimilis að Krossanesi. Fyrir liggur að allar byggingar sem stóðu í landi Krossaness árið 1992 voru á þeim parti sem stefndi S-kk-nf á í dag. Var þetta því sá partur jarðarinnar sem að lögum gat talist jörð eða lögbýli, sbr. 1. gr. þágildandi laga um ábúð nr. 64/1976. Sá partur sem ríkið hélt eftir við söluna uppfyllti ekki þessi skilyrði. Í gögnum málsins er bréf sjávarútvegs- og landbúnaðarráðuneytisins frá 19. desember 2011 þar sem því er lýst að ráðuneytið líti svo á að veiðiréttur í Húseyjarkvísl hafi fylgt með í kaupum S-kk-ef Ó-kk-ef á spildunni en vísað var til athugasemda sem ritaðar voru á afsalið og þess að lögum samkvæmt hafi verið óheimilt að undanskilja veiðiréttinn. Að þessu virtu og því sem áður er rakið um ónákvæmni í skráningu Fasteignaskrár Íslands er það niðurstaða dómsins að, vegna ákvæða 4. mgr. 2. gr. þágildandi laga um lax- og silungsveiði, hafi verið óheimilt að skilja veiðirétt í Húseyjarkvísl frá þeirri spildu sem nú tilheyrir stefnda S-kk-þgf. Hér verður og að horfa til þess að þegar stefnandi kaupir sinn part er honum ljóst að hann liggur ekki að Húseyjarkvísl og hvergi er minnst á veiðirétt í afsali ríkisins til hans. Í afsali til stefnanda er því lýst að hann sé að kaupa hluta af landi Krossaness og tveggja annarra nafngreindra jarða en ekki er minnst á að stefnandi sé að kaupa lögbýlið Krossanes. Á stefndi S-kk-nf því veiðirétt í Húseyjarkvísl fyrir landi sínu.

Eftir sölu á parti stefnda S-kk-ef uppfyllti sá partur jarðarinnar sem eftir var ekki skilyrði þess að teljast landareign í skilningi þágildandi laga um lax- og silungsveiði. Að teknu tilliti til þess var þannig ekkert því til fyrirstöðu að lögum að unnt væri að selja spildu úr jörðinni ásamt tilheyrandi veiðirétti í Húseyjarkvísl. Verður því að telja að veiðiréttur í Húseyjarkvísl hafi fylgt með í kaupum stefnda P-kk-ef á spildunni þegar henni var afsalað til hans á árinu 1993. Á stefndi P-kk-nf því veiðirétt í Húseyjarkvísl fyrir landi sínu.

Veiðirétti fyrir landi Krossaness fylgir samkvæmt 1. mgr. 40. gr. laga nr. 61/2006 um lax- og silungsveiði eitt atkvæði í Veiðifélagi Húseyjarkvíslar og fara stefndu með það atkvæði en þeim ber skv. 2. mgr. nefndrar greinar að gera með sér skriflegan samning um það hver fari með atkvæðisréttinn. Skilja verður kröfu stefndu um að jörðinni Krossanesi fylgi eitt atkvæði í veiðifélaginu þannig að atkvæðisrétturinn tilheyri þeim og verður hún tekin þannig til greina

Að fenginni þessari niðurstöðu verður stefnandi dæmdur til að greiða stefndu málskostnað sem þykir, að teknu tilliti til umfangs málsins, hæfilega ákveðinn 627.500 krónur til hvors stefndu um sig og hefur þá verið tekið tillit til virðisaukaskatts. Við ákvörðun málskostnaðar hefur verið horft til þess tíma sem fór í ferðalag lögmanns stefndu við aðalmeðferð málsins svo og útlagðs kostnaðar.

Af hálfu stefnanda flutti málið L-kvk-nf F-kvk-nf V-kvk-nf héraðsdómslögmaður en af hálfu stefndu B-kk-nf Ó-kk-nf hæstaréttarlögmaður.

H-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

Dómsorð:

Stefndu, P-kk-nf D-kk-nf og S-kk-nf Þ-kk-nf, eru sýkn af kröfum stefnanda, Kaupfélags Skagfirðinga svf.

Stefndu fara sameiginlega með eitt atkvæði í Veiðifélagi Húseyjarkvíslar.

Stefnandi greiði hvorum stefndu um sig 627.500 krónur í málskostnað að meðtöldum virðisaukaskatti.

H-kk-nf H-kk-nf

Rétt endurrit staðfestir

Héraðsdómi Norðurlands vestra