E-417/2019

Dómur

Mál þetta, sem dómtekið var 8. nóvember síðastliðinn, er höfðað 30. apríl 2019.

Stefnandi er G-kk-nf V-kk-nf, [...], Reykjavík.

Stefndi er ÞA veitingar ehf., [...], Garðabæ.

Stefnandi krefst þess að stefndi greiði honum 1.587.757 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 414.275 krónum frá 1. október 2018 til 1. nóvember 2018 og af 1.334.757 krónum frá þeim degi til greiðsludags, allt að frádreginni innborgun að fjárhæð 253.000 krónur sem greidd var 1. október 2018. Þá er krafist málskostnaðar.

Stefndi krefst aðallega sýknu og málskostnaðar, en til vara að dómkröfur stefnanda verði lækkaðar og málskostnaður látinn niður falla.

I

Málsatvik

Stefnandi, sem er matreiðslumeistari, kveðst hafa áratuga starfsreynslu og gott orðspor í sínu fagi þar sem að hann hafi séð um að þjónusta kröfuharða viðskiptavini meðal annars á veitingahúsum, í veiðihúsum og með veisluþjónustu. Eigendur stefnda, Ö-kk-nf G-kk-nf og Þ-kk-nf A-kk-nf, segjast mjög reyndir í veitingarekstri og hafa rekið fjölda veitingastaða í áratugi með góðum árangri. Í maí 2017 tók stefndi yfir samning um veitingarekstur í Golfskálanum í Grafarholti í samvinnu við Golfklúbb Reykjavíkur.

Stefnandi hóf störf hjá stefnda á árinu 2017 sem verktaki og sá um veislur fyrir stefnda. Eftir nokkurra mánaða starf var stefnanda boðið til samstarfs við eigendur stefnda og úr varð að félag í eigu stefnanda og eiginkonu hans, Veiðiveitingar ehf., keypti þriðjungshlut í stefnda 5. janúar 2018. Eftir kaupin starfaði stefnandi áfram fyrir stefnda, fyrst sem verktaki en frá 1. júní 2018 var stefnandi starfsmaður stefnda. Í stefnu segir að stefnandi hafi endurskipulagt veitingaþjónustu stefnda, útbúið nýja matseðla og aukið gæði í framleiðslu veitinga. Hafi stefnandi fengið mikið lof frá viðskiptavinum golfklúbbsins, bæði í veisluþjónustu og almennri veitingaþjónustu.

Aðila greinir á um það hvort stefnandi hafi látið fyrirsvarsmenn stefnda vita af því með fyrirvara að hann hygðist taka sér frí í september 2018 til að fara í tvær veiðiferðir. Heldur stefnandi því fram að hann hafi snemma á árinu 2018 upplýst aðra hluthafa í stefnda og forsvarsmenn félagsins, þá Ö-kk-þf G-kk-þf og Þ-kk-þf A-kk-þf, um fyrirhugað frí og að engar athugasemdir hafi verið gerðar. Stefnandi hafi hætt við að fara í fyrri veiðiferðina en þegar komið hafi að þeirri síðari, sem hafi verið þrír almennir orlofsdagar, hafi stefnandi fyrirvaralaust verið rekinn úr starfi sínu.

Samkvæmt gögnum málsins tilkynnti stefnandi 8. september 2018 að hann væri að fara í fyrrnefnda veiðiferð. Fékk stefnandi þá eftirfarandi viðbrögð við því með smáskilaboðum frá E-kk-þgf G-kk-þgf: „Sæll G-kk-nf, J-kk-nf sagði mér að þú værir að fara í 5 daga frí. Hver verður með honum á mánudag, þriðjudag og miðvikudag í hádegi og undirbúningi, hann sér ekki um þetta einn. Hvernig er hægt að láta hann vinna svona?“ Sama dag bárust tvö önnur skilaboð frá E-kk-þgf án þess að stefnandi hefði svarað hinum fyrri. Þar segir: „Sæll þú vinnur eins og um var samið“ og „Sæll við getum gleymt þessu samstarfi.“

Stefnandi heldur því fram að hann hafi ekki séð skilaboðin fyrr en að kvöldi sama dags og ákveðið að svara þeim ekki en fara þess í stað á starfsstöð stefnda morguninn eftir til að ræða við Ö-kk-þf. Þar hafi Ö-kk-nf margítrekað að hann væri búinn að slíta öllu samstarfi við stefnanda vegna þess að hann væri alltaf í fríi. Stefnandi kveðst hafa mótmælt því og bent á að dagar hans frá vinnu í þá átta mánuði sem hafi verið liðnir af árinu 2018, hefðu alls verið fimm. Af þeim fimm dögum hafi tveir verið orlofsdagar og aðrir dagar ekki almennir vinnudagar. Stefnandi kveðst ekki hafa getað rætt málið nánar við Ö-kk-þf sem hafi verið æstur og dónalegur. Hafi stefnandi við svo búið farið í fríið, enda hafi hann talið sig eiga fullan rétt á því samkvæmt lögum og kjarasamningum.

Stefnandi segir að þegar hann hafi mætt til vinnu eftir að hann kom úr veiðiferðinni hafi Ö-kk-nf tekið á móti honum með svívirðingum og látum sagt honum að „drulla“ sér út, eins og hann hafi orðað það, og hótað því um leið að hringja á lögregluna ef stefnandi yrði ekki við því. Við það hafi stefnandi yfirgefið vinnustaðinn.

Í greinargerð stefnda er því mótmælt að stefnandi hafi upplýst Ö-kk-þf um fyrirhugað frí í september 2018. Þá er því enn fremur mótmælt að stefnanda hafi verið vikið fyrirvaralaust úr starfi 8. september. Það hafi verið 13. september sem stefnanda hafi verið vikið fyrirvaralaust úr starfi sökum vanrækslu hans á starfsskyldum sínum, enda hafi fjarvera stefnanda valdið vandræðum og aukið álag á aðra starfsmenn.

Stefnandi kveðst hafa mótmælt uppsögninni sem broti á vinnusamningi auk þess sem uppsögnin væri í andstöðu við þær forsendur sem hafi legið að baki samningi hans við Ö-kk-þf og Þ-kk-þf þar sem „stefnandi“ hafi keypt 33,33% hlut í hinu stefnda félagi af þeim.

Í kjölfarið áttu viðræður sér á milli aðila um lausn málsins. Þeim viðræðum lauk í árslok 2018 án árangurs.

II

Málsástæður og lagarök stefnanda

Stefnandi kveðst hafa unnið sem matreiðslumeistari um árabil og verið þann tíma í stéttarfélaginu Matvæla og veitingafélagi Íslands (Matvís). Hafi stefnandi átt rétt á eins mánaðar uppsagnarfresti samkvæmt grein 12.1 í kjarasamningi Matvís við Samtök atvinnulífsins sem hafi verið í gildi frá 1. maí 2015 til 31. desember 2018.

Byggi stefnandi kröfur sínar í málinu á því að honum hafi verið sagt upp störfum fyrirvaralaust og án sakar 8. september 2018. Það sé almenn regla að uppsögn skuli miða við næstu mánaðarmót eftir að hún eigi sér stað, sbr. 6. mgr. 1. gr. laga nr. 19/1979 um um rétt verkafólks til uppsagnarfrests frá störfum og til launa vegna sjúkdóms og slysaforfalla og því beri að miða uppsögnina við 1. október 2018. Samkvæmt því hafi stefnandi átt rétt á launum út þann mánuð eða til og með 31. október 2018.

Þá hafi stefnandi jafnframt átt rétt á því að fá greitt orlof hlutfallslega miðað við þá fimm mánuði sem hann hafi starfað fyrir stefnda á árinu 2018 en stefnandi hafi átt rétt á 29 daga orlofi, sbr. 4. kafla í fyrrnefndum kjarasamningi, og Matvís hafi staðfest með bréfi 21. mars 2019 að stefnandi hafi uppfyllt þau skilyrði sem þurfi að uppfylla til að öðlast þann rétt.

Að auki hafi stefnandi átt rétt til greiðslu orlofsuppbótar og desemberuppbótar í sama hlutfalli, sbr. greinar 1.3 og 1.4 í fyrrnefndum kjarasamningi. Þessu til viðbótar hafi stefnandi átt rétt á að fá greitt 11,5% mótframlag í lífeyrissjóð samkvæmt lögum nr. 129/1997 um skyldutryggingu lífeyrisréttinda og starfsemi lífeyrissjóða og grein 10.3 í kjarasamningi Matvís.

Krafa stefnanda sundurliðist þannig:

Laun í september 2018 570.000 krónur Laun í október 2018 570.000 krónur

Ökutækjastyrkur september 2018 30.000 krónur

Ökutækjastyrkur október 2018 30.000 krónur

Orlof hlutfallslegt (5/12) 196.124 krónur

Orlofsuppbót hlutfallsleg (5/12) 20.000 krónur

Desemberuppbót hlutfallsleg (5/12) 37.083 krónur

Samtals án mótframlags 1.453.207 krónur

Mótframlag 134.550 krónur

Samtals 1.587.757 krónur

Útreikningur orlofs, orlofsuppbótar og desemberuppbótar:

Dagar áunnir á mánuði m.v. 29 daga á ári 2,42

Unnir mánuðir auk uppsagnarfrests 5,00

Áunninn orlofsréttur í dögum 12,08

Tekið orlof 5,00

Ógreitt orlof 7,08

Fjöldi daga í vinnumánuði 21,67

Laun á dag 27.688,05 krónur

Uppreiknað orlof ógreitt orlof 196.123,67 krónur Orlofsuppbót (5/12 af kr. 48.000) 20.000 krónur Desemberuppbót (5/12 af kr. 89.000) 37.083 krónur

Innborgun:

Innborgað af stefnda 1. október 2018 253.000 krónur.

Stefnandi kveðst mótmæla þeirri fullyrðingu stefnda að hann skuldi stefnda 1.479.990 krónur sem stefnda sé heimilt að draga frá við launauppgjör til stefnanda. Það sé rangt og því verði meintri kröfu ekki skuldajafnað í uppgjöri vegna launaskulda eða vegna ógildingar samnings. Hið rétta sé að um hafi verið að ræða annars vegar verktakagreiðslur að fjárhæð 1.000.000 króna (2 x 500.000) sem stefnandi hafi fengið fyrir vinnu sína á fyrra helmingi ársins 2018 og hins vegar útlagðan kostnað að fjárhæð 479.990 krónur vegna ferðarkostnaðar, sem stefndi hafi greitt stefnanda eins og öðrum hluthöfum í stefnda á árinu 2018. Hafi allir hluthafar stefnda setið við sama borð hvað þessar greiðslur snerti og hafi fengið greidda sömu fjárhæð í ferðakostnað og verktakalaun í samræmi við þau verk sem unnin hafi verið. Styðji það fullyrðingar stefnanda um að aldrei hafi verið gerð tilraun til að innheimta meint lán þó að langt sé um liðið frá því að þau hafi átt að vera veitt.

Þó svo að um lán hafi verið að ræða hafi þau viðskipti átt sér stað löngu áður en stefnandi hafi hafið störf sem starfsmaður hjá stefnda. Óheimilt sé að skuldajafna meintum skuldum eða lánum á móti launagreiðslum til stefnanda sem starfsmanns stefnda, enda verði kaupgjald ekki greitt með skuldajöfnuði nema sérstaklega hafi verið samið um það, sbr. 1. mgr. 1. gr. laga nr. 28/1930 um greiðslu verkkaups. Slíkt samkomulag hafi ekki verið gert, hvorki fyrir né eftir að stefnandi hafi hafið störf hjá stefnda.

Stefnandi kveður dráttarvaxtakröfu sína miðast við það að gjalddagi launa vegna september 2018 hafi verið 1. október 2018 og miðist fjárhæðin við þau laun sem hafi átt að greiða þann dag að frádreginni innborgun inn á laun og greiddu mótframlagi í lífeyrissjóð vegna september 2018 samkvæmt launaseðli. Þá sé miðað við að eftirstöðvar launa í uppsagnarfresti ásamt mótframlagi, orlofi, orlofs og desemberuppbótum hafi átt að greiða við lok uppsagnarfrests 1. nóvember 2018.

Hvað lagarök varðar vísar stefnandi til almennra reglna vinnu, samninga og kröfuréttar um skuldbindingargildi samninga. Þá vísar stefnandi til meginreglna um skaðabætur innan samninga. Aðrar helstu lagatilvísanir eru til laga nr. 19/1979 um rétt verkafólks til uppsagnarfrests frá störfum og til launa vegna sjúkdóms og slysaforfalla, laga nr. 129/1997 um skyldutryggingu lífeyrisréttinda og starfsemi lífeyrissjóða og laga nr. 30/1987 um orlof. Varðandi kröfu um málskostnað er vísað til 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Krafa um málskostnað er byggð á þeirri meginreglu að stefnandi eigi að vera skaðlaus af því að sækja rétt sinn en það eigi sérstaklega við um kröfur um greiðslu vinnulauna. Krafa um að tekið verði tillit til greiðslu virðisaukaskatts við ákvörðun málskostnaðar byggist á því að stefnandi sé ekki virðisaukaskattsskyldur aðili og njóti því ekki endurgreiðslu á innskatti sem hann greiðir á málskostnað.

III

Málsástæður og lagarök stefnda

Stefndi kveðst aðallega byggja á því að fyrirvaralaus uppsögn stefnanda hafi verið fyllilega réttlætanleg miðað við fyrirvaralaust brotthvarf hans úr starfi og fyrri vanefndir á starfsskyldum hans. Sem yfirmaður hjá stefnda hafi hvílt á stefnanda sérstök skylda til að tryggja að starfsstöð stefnda væri mönnuð og reiðbúin til að sinna viðskiptavinum. Í þeirri skyldu hafi til að mynda falist að hafa ríkt og skýrt samráð við aðra eigendur stefnda um hvenær stefnandi hafi ætlað í frí frá rekstrinum, en þeirri skyldu hafi stefnandi ekki sinnt. Þá hafi hann heldur ekki orðið við athugasemdum sameiganda síns, sem hafi gert honum ljóst að hann teldi stefnanda ekki hafa boðað frítöku sína með hæfilegum fyrirvara.

Löng hefð sé fyrir því í íslenskum rétti að ólögmætt brotthvarf úr starfi teljist brottrekstarsök. Sé víða á því byggt í löggjöf og kjarasamningum að ólögmæt forföll starfsmanns séu meðal þess sem réttlætt geti fyrirvaralausa uppsögn úr starfi. Eigi það sérstaklega við í ljósi þess stjórnunarstarfs sem stefnandi hafi gegnt hjá stefnda. Hafi þessar vanefndir stefnanda, auk annarra vanefnda á starfstímanum, réttlætt fyrirvaralausa uppsögn hans. Samkvæmt því eigi stefnandi hvorki rétt til launa né annarra starfshlunninda eftir uppsögn. Eigi það jafnframt við um orlof, hlutfallslega orlofsuppbót og desemberuppbót frá því að stefnanda hafi verið sagt upp störfum.

Stefndi kveðst byggja varakröfu sína á því, að ef ekki verði fallist á að um lögmæta uppsögn hafi verið að ræða, komi til frádráttar kröfu stefnanda þau laun og aðrar tekjur sem stefnandi hafi haft í uppsagnarfresti. Auk þess komi bætur fyrir það tjón sem stefnandi hafi valdið stefnda með saknæmu og ólögmætu athæfi sínu, svo sem með þjófnaði á lausafé í eigu stefnda, lokun á heimasíðu stefnda og tölvupóstfangi, og tjón vegna ólögmæts brotthvarfs stefnanda úr starfi. Þetta komi til skuldajafnaðar við skaðabótakröfu stefnanda vegna launa og annarra réttinda sem hann telji sig eiga rétt á.

Þá sé þess krafist að lán stefnda til stefnanda að fjárhæð 479.990 krónur komi til skuldajafnaðar skaðabótakröfu stefnanda. Heimilt sé að skuldajafna við kröfu stefnanda um skaðabætur vegna launa, enda sé það skaðabótakrafa, en ekki krafa um vangreidd laun, og því eigi ákvæði laga nr. 28/1930 um greiðslu verkkaups ekki við.

Allar kröfur stefnanda, sem byggist á rétti til greiðslna eftir að honum hafi verið sagt upp störfum 13. september 2018, teljist til skaðabótakrafna og því allar tækar til skuldajafnaðar og frádráttar frá öðrum tekjum á tímabilinu. Þá beri þær kröfur stefnda á hendur stefnanda, sem skuldajafnaðar verði, dráttarvexti samkvæmt almennum reglum, og þar sem þær séu samrættar sé þeim skuldajafnað afturvirkt frá þeim tíma sem þær hafi verið hæfar til að mætast. Beri samkvæmt því að taka tillit til þess við útreikning dráttarvaxta á eftirstöðvum, ef einhverjar séu.

Þar sem sundurliðun, útreikningur og framsetning kröfu sé nokkuð óskýr í stefnu árétti stefndi að verði ekki fallist á að um lögmæta uppsögn hafi verið að ræða, eigi stefnandi að hámarki rétt á 1.331.214 krónum. Bæru 412.550 krónur dráttarvexti frá 1. október 2018 til 1. nóvember 2018, og upphæðin í heild, 1.331.214 krónur, dráttarvexti frá 1. nóvember 2018 til greiðsludags. Þá hafi bílastyrkur fyrir september 2018 verið að fullu greiddur. Hámarkskrafa stefnanda sundurliðist með eftirfarandi hætti:

Eftirstöðvar launa fyrir september 2018

370.000 krónur

Laun fyrir október 2018

570.000 krónur

Ökutækjastyrkur október 2018

30.000 krónur

Orlof hlutfallslegt (5/12)

196.031 krónur

Orlofsuppbót hlutfallsleg (5/12)

20.000 krónur

Desemberuppbót hlutfallsleg (5/12)

37.083 krónur

Eftirstöðvar mótframlags

108.100 krónur

Samtals

1.331.214 krónur

Stefndi byggir kröfur sínar á almennum reglum félaga, kröfu, vinnu og samningaréttar, auk laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu og laga nr. 28/1930 um greiðslu verkkaups. Krafa um málskostnað er byggð á XXI. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

IV

Niðurstaða

Í máli þessu er deilt um það hvort stefnanda beri laun frá stefnda í uppsagnarfresti, eða hvort stefnda hafi verið heimilt að víkja stefnanda úr starfi án fyrirvara. Byggir aðalkrafa stefnda á því að fyrirvaralaus uppsögn hafi verið fyllilega réttlætanleg miðað við fyrirvaralaust brotthvarf stefnanda úr starfi og fyrri vanefndir stefnanda á starfsskyldum sínum.

Óumdeilt er að stefnandi naut kjara sem launþegi hjá stefnda frá og með 1. júní 2018 og til starfsloka 13. september sama ár. Krefst stefnandi greiðslu launa fyrir september og október 2018, ökutækjastyrks, orlofs, hluta orlofsuppbótar og hluta desemberuppbótar, svo og mótframlags atvinnurekanda í lífeyrissjóð, samtals að fjárhæð 1.587.757 krónur. Við kröfugerð stefnanda í málinu er tekið tillit til innborgunar stefnda að fjárhæð 253.000 krónur 1. október 2018.

Ágreiningur er með aðilum um það hvort stefnandi hafi látið stefnda vita af því með fyrirvara að hann ætlaði í tvær veiðiferðir í september 2018. Fullyrðir stefnandi að hann hafi látið Ö-kk-þf G-kk-þf og Þ-kk-þf A-kk-þf, forsvarsmenn stefnda, vita af þessu snemma árs 2018. Stefndi mótmælir því að stefnandi hafi upplýst Ö-kk-þf um fyrirhugað frí. Bendir stefndi í þessu sambandi á að af samskiptum stefnanda og A-kk-ef með smáskilaboðum 8. september 2018 megi ráða að fríið hafi komið flatt upp á Ö-kk-þf og hafi viðbrögð hans ráðist af uppsafnaðri kergju vegna ófullnægjandi viðveru stefnanda á starfstíma hans og þessa fyrirvaralausa frís stefnanda.

Hvað sem líður fyrrgreindum ágreiningi aðila, er upplýst í málinu og viðurkennt af stefnda, að þegar stefnandi hafi mætt aftur til starfa eftir fjarveru 13. september 2018 hafi Ö-kk-nf G-kk-nf vikið stefnanda fyrirvaralaust úr starfi sökum meintrar vanrækslu hans á starfsskyldum sínum, enda var fjarvera hans sögð valda vandræðum og auka álag á aðra starfsmenn.

Fyrir brottrekstri úr starfi gilda almennt þau skilyrði að starfsmaður hafi vanefnt ráðningarsamning verulega, annað tveggja af ásetningi eða stórkostlegu gáleysi, svo sem með því að rækja störf sín með ófullnægjandi hætti, mæta ekki til starfa eða gerast brotlegur í starfi. Verður vinnuveitandi að hafa áminnt starfsmann, sýnt fram á að sakir séu til staðar og sannað þær. Samkvæmt þessu gildir það skilyrði fyrir því að unnt sé að víkja starfsmanni úr starfi að honum sé áður veitt aðvörun, hann áminntur og honum tilkynnt með sannanlegum hætti að láti hann ekki af háttsemi sinni muni það valda brottrekstri úr starfi.

Smáskilaboð þau sem Ö-kk-nf G-kk-nf sendi stefnanda í aðdraganda þess að stefnandi fór í hina afdrifaríku veiðiferð í september 2018 og viðbrögð A-kk-ef þegar stefnandi mætti til starfa á ný, benda að mati dómsins ekki til þess að ósk stefnanda um leyfi frá störfum vegna tveggja veiðiferða í september 2018 hafi skilað sér til A-kk-ef á þeim tíma sem stefnandi heldur fram. Sú háttsemi stefnanda að fara í veiðiferðina þrátt fyrir viðbrögð A-kk-ef í fyrrnefndum smáskilaboðum getur þó að mati dómsins ekki ein og sér falið í sér brot á starfsskyldum stefnanda við stefnda þannig að réttlæti fyrirvaralausa uppsögn. Þá verður hvorki ráðið af gögnum málsins né framburðum aðila og vitna fyrir dómi að stefnandi hafi verið ítrekað frá vinnu. Er það að mati dómsins ósannað í málinu. Loks er ósannað að stefnandi hafi vanrækt starfsskyldur sínar við stefnda á starfstíma stefnanda í þágu stefnda. Hafi stefndi litið svo á að stefnandi vanrækti starfsskyldur sínar með því að vera frá vinnu án lögmætra forfalla er við það miðað að stefnda hafi borið að áminna stefnanda fyrir brot á starfsskyldum sínum gagnvart stefnda áður en til brottvikningar úr starfi gæti komið. Það gerði stefndi ekki en vék stefnanda úr starfi án fyrirvara. Aðalkröfu stefnda um sýknu af kröfum stefnanda er því hafnað og fallist á að stefnandi eigi rétt á bótum vegna hinnar fyrirvaralausu uppsagnar sem samsvarar vangreiddum launum í september 2018 og þeim launum sem stefnandi hefði fengið greidd á eins mánaða uppsagnarfresti í október 2018, auk ökutækjastyrks, orlofs, orlofsuppbótar og hluta af desemberuppbót samkvæmt kröfugerð stefnanda í málinu, samtals að fjárhæð 1.453.207 krónur, að teknu tilliti til innborgunar stefnda eins og greinir í dómsorði.

Við munnlegan flutning málsins vísað stefndi til þess að stefnandi færi ekki með forræði á kröfu um mótframlag atvinnurekanda í lífeyrissjóð. Viðkomandi lífeyrissjóður færi með forræði slíkra krafa en ekki launþegi. Fellst dómurinn á þessi sjónarmið stefnda, en mótframlag atvinnurekanda í lífeyrissjóð er lögbundið samkvæmt lögum nr. 129/1997 um skyldutryggingu lífeyrisréttinda og starfsemi lífeyrissjóða. Samkvæmt lögunum fer viðkomandi lífeyrissjóður með forræði krafna af þessum toga en ekki launþegi, sbr. 2. mgr. 2. gr. laganna. Verður krafa stefnanda um mótframlag í lífeyrissjóð að fjárhæð 134.550 krónur því ekki tekin til greina í málinu.

Ekki er upplýst í málinu að stefnandi hafi haft laun eða aðrar tekjur í uppsagnarfresti sem koma ættu til frádráttar eins og stefndi krefst í varakröfu sinni. Þá er með öllu ósönnuð sú fullyrðing stefnda að stefnandi hafi valdið stefnda bótaskyldu tjóni með saknæmu og ólögmætu athæfi, það er með þjófnaði á lausafé, lokun heimasíðu stefnda og póstfangi, svo og tjóni vegna ólögmæts brotthvarfs stefnanda úr starfi. Fullyrðingar stefnda í þessa veru eru engum gögnum studdar og verður ekki á þeim byggt í málinu. Þá standa ákvæði 1. mgr. 1. gr. laga nr. 28/1930 um greiðslu verkkaups því í vegi að krafa stefnda um að ætluðu láni til stefnanda og ferðakostnaði verði skuldajafnað við vangreidd laun stefnanda. Breytir þá engu þótt launin séu í eðli sínu skaðabætur til stefnanda, enda leggur fyrrnefnt ákvæði laga nr. 28/1930 skýrt bann við því að laun verði greidd með skuldajöfnuði nema svo hafi áður verið sérstaklega um samið.

Samkvæmt því sem nú er fram komið verða teknar til greina kröfur stefnanda, aðrar en lúta að framlagi í lífeyrisjóð.

Í málinu krefst stefnandi dráttarvaxta sem miðast við að gjalddagi launa vegna september hafi verið 1. október 2018. Krefst stefnandi þannig dráttarvaxta frá þeim degi af 414.275 krónum sem hann segir miðast við þau laun sem stefnandi hafi átt að greiða þann dag „að frádreginni innborgun inn á laun og greiddu mótframlagi vegna september 2018 samkvæmt launaseðli.“ Samkvæmt tilvitnuðum launaseðli nemur mótframlag atvinnurekanda í þeim mánuði 23.000 krónum. Í ljósi þess sem áður er fram komið um forræði á kröfu um mótframlag atvinnurekanda og því mati dómsins að framsetning á dráttarvaxtakröfu stefnanda sé óskýr þykir rétt að dómkrafa stefnanda beri í heild sinni dráttarvexti frá 1. nóvember 2018.

Eftir úrslitum málsins og með vísan til 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála verður stefndi dæmdur til að greiða stefnanda málskostnað sem þykir hæfilega ákveðinn 800.000 krónur.

Fyrir uppkvaðningu dómsins var gætt fyrirmæla 1. mgr. 115. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Aðilar málsins og dómari töldu óþarft að málið yrði flutt á ný.

J-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

Dómsorð.

Stefndi, ÞA Veitingar ehf., greiði stefnanda, G-kk-þgf V-kk-þgf, 1.453.207 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 1. nóvember 2018 til greiðsludags, allt að frádreginni innborgun að fjárhæð 253.000 krónur sem greidd var 1. október 2018.

Stefndi greiði stefnanda 800.000 krónur í málskostnað.

J-kk-nf H-kk-nf dráttarvaxtakröfu stefnanda sé óskýr þykir rétt að dómkrafa stefnanda beri í heild sinni dráttarvexti frá 1. nóvember 2018.

Eftir úrslitum málsins og með vísan til 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála verður stefndi dæmdur til að greiða stefnanda málskostnað sem þykir hæfilega ákveðinn 800.000 krónur.

Fyrir uppkvaðningu dómsins var gætt fyrirmæla 1. mgr. 115. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Aðilar málsins og dómari töldu óþarft að málið yrði flutt á ný.

J-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

Dómsorð.

Stefndi, ÞA Veitingar ehf., greiði stefnanda, G-kk-þgf V-kk-þgf, 1.453.207 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 1. nóvember 2018 til greiðsludags, allt að frádreginni innborgun að fjárhæð 253.000 krónur sem greidd var 1. október 2018.

Stefndi greiði stefnanda 800.000 krónur í málskostnað.

J-kk-nf H-kk-nf