S-62/2011

Mál þetta, sem dómtekið var 6. október 2011, er höfðað með ákæru lögreglustjórans á Eskifirði, útgefinni 28. júní 2011, á hendur S-kk-þgf Þ-kk-þgf S-kk-þgf, [kt.], Tungumel 3, Reyðarfirði, „fyrir líkamsárás aðfaranótt sunnudagsins 6. febrúar 2011, á skemmtistaðnum Café Kósý, Búðargötu 6, Reyðarfirði, með því að hafa slegið J-kk-þf S-kk-þf, hnefahöggi í höfuðið, með þeim afleiðingum að hann hlaut djúpan 3,5 cm langan skurð á hægri augabrún og bólgu á hægri kinn.“

Í ákæruskjali er háttsemi ákærða talin varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. breytingarlög og er þess krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Ákærði krefst þess að hann verði sýknaður af öllum kröfum ákæruvaldsins, en til vara að honum verði dæmd vægasta refsing sem lög leyfa. Enn fremur er þess krafist að allur sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin hæfileg málsvarnarlaun og útlagður kostnaður skipaðs verjanda ákærða.

I

Samkvæmt frumskýrslu lögreglustjórans á Eskifirði, dags. 8. febrúar 2011, kom J-kk-nf G-kk-nf dyravörður að máli við lögreglumenn fyrir utan skemmtistaðinn Café Kósý á Reyðarfirði, aðfaranótt sunnudagsins 6. febrúar s.á, og skýrði frá því að ákærði hefði kýlt mann inni á staðnum sem hlotið hefði stóran skurð á augabrún og þyrfti að komast undir læknishendur. Kvaðst J-kk-nf ekki hafa orðið vitni að árásinni. Í því sem J-kk-nf ræddi við lögreglu hafi J-kk-nf S-kk-nf komið þar að og verið með skurð á hægri augabrún. Hafi hann skýrt lögreglu frá því að ákærði hafi kýlt hann á dansgólfinu. Er J-kk-nf hafi verið kominn inn í lögreglubifreiðina hafi systurnar R-kvk-nf og H-kvk-nf M-kvk-nf G-kvk-nf birst og virst ölvaðar. Hafi H-kvk-nf M-kvk-nf bankað harkalega á hliðarrúðu lögreglubifreiðarinnar og heimtað að fá að ræða við lögreglu. Hafi hún sagst hafa kýlt J-kk-þf. Rætt hafi verið við vitnið O-kvk-þf E-kvk-þf B-kvk-þf á vettvangi og hafi hún sagst hafa séð ákærða kýla J-kk-þf á hægri augabrún á dansgólfinu, svo skurður hafi hlotist af. Hafi O-kvk-nf sagt rangt hjá H-kvk-þgf M-kvk-þgf að J-kk-nf hafi hlotið áverkann af hennar völdum. O-kvk-nf hafi virst allsgáð.

Rætt hafi verið við J-kk-þf og hafi hann sagst hafa verið staddur á dansgólfinu að ræða við vinnufélaga sinn, R-kvk-þf, sem sé unnusta ákærða, þegar ákærði hafi skyndilega komið og kýlt hann vinstra megin í andlitið. Hafi J-kk-nf ekki meiðst en farið út af veitingastaðnum til að jafna sig, en síðan farið aftur inn, gengið að ákærða og spurt hvað honum gengi til. Hafi ákærði þá kýlt hann aftur í augabrúnina svo sár hafi hlotist af.

Í frumskýrslu lögreglu greinir að ákærði hafi komið að máli við lögreglu skömmu síðar og virst áberandi ölvaður. Hafi hann neitað að hafa ráðist á J-kk-þf en sagt að þeir hafi átt í deilum í gegnum tíðina. Hafi ákærði sagt J-kk-þf hafa rifið skyrtu sína og sýnt lögreglu hvar skyrta hans var rifin. Ákærði hafi látið þess getið að hann vissi hver hefði ráðist á J-kk-þf og að hann myndi nafngreina þann aðila ef hann yrði kærður. Ákærði hafi aðspurður sagst hafa séð um diskótekið á Café Kósý og að hann tæki vinnu sína út í áfengi. Hafi hann sagst hafa drukkið nokkra bjóra um kvöldið. Í sömu mund og rætt hafi verið við ákærða hafi H-kvk-nf M-kvk-nf aftur komið að máli við lögreglu og ítrekað fyrri fullyrðingu um að hún hafi kýlt J-kk-þf. Hafi ákærði hlustað á frásögn H-kvk-ef en ekkert sagt.

Fram kemur í frumskýrslu lögreglu að J-kk-nf hafi verið fluttur á heilsugæslustöð þar sem saumuð hafi verið 4 spor í augabrún hans. Þá er þess þar getið að R-kvk-nf G-kvk-nf, unnusta ákærða, hafi haft samband við tilgreindan lögreglumann og haft áhyggjur af því að hann yrði kærður. Haft er eftir lögreglumanninum að R-kvk-nf hafi sagt ákærða hafa kýlt J-kk-þf með framangreindum afleiðingum.

Í frumskýrslu lögreglu er að finna tvær ljósmyndir af áverka J-kk-ef á augabrún. Í málinu liggur auk þess fyrir vottorð Þ-kk-ef B-kk-ef læknis á heilsugæslustöð Fjarðabyggðar, dags. 8. maí 2011, þar sem segir:

„Það vottast hér með að J-kk-nf var fluttur af lögreglu á heilsugæslustöðina á Reyðarfirði aðfaranótt 6. febrúar 2011. Hann hafði verið staddur á Café Kósý. Hann segist fyrirvaralaust hafa fengið hnefahögg á hægri augabrún frá manni sem hann var að tala við. Hann féll ekki við höggið. Hann telur sig hafa fengið tvö högg. Við komu á heilsugæslustöðina er hann alveg rólegur, vel áttaður á stund og stað. Hann var undir áhrifum áfengis. Við skoðun sést djúpur gapandi skurður utanvert á hæ augabrún og aðeins upp á enni um 3,5 sm langur. Augað var að sjá heilt, pupillur jafnar og ekki að sjá blæðingu í augað. Hann var einnig bólginn á hægri kinninni. Þessir áverkar koma vel heim og saman við frásögn hans af höggunum. Sárið við augabrún var deyft, þvegið og saumuð 4 spor. Settar umbúðir og saumataka eftir viku og eftirlit eftir þörfum. Ég hef ekki séð hann síðan og sé ekki á mínum gögnum að hann hafi komið í saumatöku.“

Við rannsókn lögreglu var tekin skýrsla af ákærða og auk þess skýrslur af vitnunum J-kk-þgf S-kk-þgf, O-kvk-þgf E-kvk-þgf J-kvk-þgf, A-kk-þgf F-kk-þgf I-kk-þgf, auk þess sem fyrir liggur upplýsingaskýrsla um símtal við H-kvk-þf M-kvk-þf G-kvk-þf. Fram kemur í skýrslu J-kk-ef að hann hafi ekki viljað kæra ákærða til refsingar fyrir líkamsárásina.

II

Hér verður rakið eftir þörfum úr framburðum ákærða og vitna fyrir dómi og vikið að framburðum þeirra hjá lögreglu eftir því sem tilefni er til.

Ákærði kvaðst fyrir dómi hafa verið að spila sem plötusnúður á Café Kósý umrætt kvöld. Hann hafi ekki verið mikið ölvaður enda sé ekki auðvelt að spila sem plötusnúður undir áhrifum áfengis. Unnusta hans hafi komið til hans og sagt honum að J-kk-nf hafi kysst sig og stungið tungunni upp í sig. Ákærði kvaðst hafa orðið reiður, pirraður og sár er hann heyrði af þessu. Hann hafi séð J-kk-þf á dansgólfinu, gengið til hans og snúið hann niður, en þá hafi dyravörður komið og tekið ákærða frá. Ákærði sagðist þá hafa haldið áfram að spila, en J-kk-nf hafi farið út úr salnum. Aðspurður sagðist ákærði ekki telja mögulegt að J-kk-nf hafi hlotið áverka við þetta.

Um 10-15 mínútum síðar hafi J-kk-nf komið aftur inn í salinn og farið að reyna að tala við ákærða. Þeir hafi staðið sitt hvoru megin við plötusnúðaborðið. Ákærði kvaðst þá hafa teygt sig yfir borðið og ýtt J-kk-þgf frá sér. Hann hafi ekki ýtt J-kk-þgf fast og J-kk-nf hafi ekki fallið í gólfið vegna þessa, en gengið út. Ákærði neitaði að hafa kýlt J-kk-þf en kvaðst hafa viljað koma honum í skilning um að hann vildi ekki ræða frekar við hann. Nánar aðspurður sagðist ákærði hafa „kýlt til“ J-kk-ef, en úr hafi orðið að hann ýtti J-kk-þgf. Orðrétt lýsti ákærði því svo fyrir dómi: „Ég er með hnefann en ég ýti honum samt. Ég svona opna hnefann þegar ég er að ýta honum. […] Ég ætlaði aldrei að kýla hann, ég ætlaði aldrei að meiða hann þannig. Þannig að ég hrindi honum bara og ýti honum frá mér og reyni að koma honum í skilning um það að ég bara vil ekki sjá hann.“ Ákærði kvaðst ekki hafa séð neina áverka á J-kk-þgf eftir að hafa ýtt honum.

Ákærði sagðist eftir þetta hafa haldið áfram að spila og ekki farið út af veitingastaðnum fyrr en við lokun. Taldi hann að um ein og hálf til tvær klukkustundir hafi liðið frá því hann ýtti við J-kk-þgf þar til hann yfirgaf veitingastaðinn, sem loki um klukkan þrjú.

Ákærði kvaðst ekki kunna neina skýringu á áverkum J-kk-ef. Hann hafi ekki séð J-kk-þf í átökum við aðra. Hann væri viss um að hafa ekki valdið áverkum á augabrún J-kk-ef, enda kvaðst hann viss um að hann myndi hafa fundið til í hendinni ef hann hefði kýlt í bein. Hann kvaðst ekki hafa séð neitt blóð á hnúa sínum eða plötusnúðaborðinu eftir að hafa ýtt við J-kk-þgf og sagðist ekki hafa haft tækifæri til að þvo sér um hendur áður en hann fór út af veitingastaðnum.

J-kk-nf hafi verið farinn er ákærði kom út af veitingastaðnum. Ákærði hafi séð lögreglubifreið fyrir utan veitingastaðinn og þá heyrt af því að hann ætti að hafa kýlt J-kk-þf. Hafi fólk verið að spyrja hann af hverju hann hafi gert það. Hann hafi einnig heyrt af því að lögregla væri búin að koma J-kk-þgf undir læknishendur. Ákærði hafi þá gefið sig fram við lögreglumenn og sagt þeim að hann væri saklaus af þessari árás. Hann hafi sýnt lögreglumönnum hendur sínar og þeir skoðað þær vel með vasaljósi. H-kvk-nf M-kvk-nf hafi komið þar að og sýnt lögreglumönnum hendurnar á sér, þar á meðal blóðugan hring. Hafi hún sagst hafa kýlt J-kk-þf. Lögreglumenn hafi hins vegar hunsað hana, skrúfað upp rúður lögreglubifreiðarinnar og ekið á brott. Aðspurður sagðist ákærði telja að H-kvk-nf M-kvk-nf hafi verið talsvert ölvuð.

Ákærði tjáði sig um sakaferil sinn og benti á að langt væri um liðið frá þeim brotum og að í öllum tilvikum hefði hann játað skýlaust brot sín án nokkurra undanbragða. Hann hafi setið inni á árinu 2009 fyrir brot framið einu og hálfu ári fyrr. Hann hafi verið niðurbrotinn eftir þá árás. Aðspurður kvaðst hann ekki hafa reynt að hafa áhrif á framburð vitna í þessu máli. Hann kvaðst vera atvinnulaus eins og er og vera í sambúð með unnustu sinni.

Ákærði gaf aftur skýrslu að loknum skýrslutökum af vitnum þar sem hann lýsti plötusnúðaborðinu og aðstæðum inni á veitingastaðnum og dró upp einfalda grunnteikningu af húsinu. Fram kom að um opið rými sé að ræða og að sjá megi plötusnúðaborðið alls staðar að úr rýminu, þ.e. af dansgólfinu, frá barnum og frá rými í miðju veitingastaðarins þar sem hægt sé að sitja við borð, en þó ekki frá salernisgangi og frá stað nálægt stiga sem liggi upp á efri hæð hússins. Þá lýsti ákærði því að tvær súlur séu í rýminu og dró upp staðsetningu þeirra. Ákærði lýsti plötusnúðaborðinu svo að það sé um 60 sm á dýpt og sé yfirbyggt að hluta með plastkúpli, þ.e. sá hluti borðsins sem sé fjær plötusnúðnum. Þar sem borðið sé yfirbyggt nái það honum í brjósthæð, en vinnuflötur borðsins, sem snúi að plötusnúðnum, nái honum í mittishæð. Ákærði kvaðst telja erfitt að slá mann af fullu afli yfir borðið, þótt hann gæti ekki útilokað að það væri hægt.

Framburður ákærða samræmist í meginatriðum framburði hans hjá lögreglu, en við skýrslutöku hjá lögreglu kom ennfremur fram að hann kannaðist við að vitnið O-kvk-nf E-kvk-nf hafi verið með J-kk-þgf er ákærði hafi hrint honum í síðara skiptið og að hún hafi ásakað ákærða um að hafa kýlt J-kk-þf.

J-kk-nf S-kk-nf gaf skýrslu fyrir dómi og kvaðst hafa verið að skemmta sér á Café Kósý, þar sem ákærði hafi verið að spila sem plötusnúður umrætt kvöld. J-kk-nf sagðist hafa verið ölvaður, líklega á fimmta bjórglasi og taldi ákærða, sem hann kvaðst kannast aðeins við, einnig hafa verið ölvaðan. J-kk-nf hafi verið að tala við R-kvk-þf, unnustu ákærða, á dansgólfinu og staðið mjög nálægt henni vegna háværrar tónlistarinnar, en þau R-kvk-nf hafi unnið saman og þekkist. Ákærði hafi þá komið þar að, alveg brjálaður og kýlt hann í hægra kinnbein svo hann hafi fallið í gólfið. J-kk-nf kvaðst hafa verið „dreginn þarna út“. Er hann hafi jafnað sig í um 10-15 mínútur fyrir utan hafi hann farið aftur inn til að ræða við ákærða og fá skýringar hans. Ákærði hafi staðið við plötusnúðaborðið en J-kk-nf hinum megin við það, þannig að borðið hafi verið á milli þeirra. Þá hafi ákærði kýlt hann aftur sem hafi orðið til þess að það sprakk fyrir á augabrún hans. Eftir þetta högg kvaðst J-kk-nf hafa farið strax út af veitingastaðnum, þar sem hann hafi hitt vitnið A-kk-þf F-kk-þf og síðan lögreglumenn sem hafi flutt hann undir læknishendur. Sárið hafi verið saumað með 4-5 sporum. Hann hafi ekki hlotið áverka af fyrra höggi ákærða, en fundið fyrir dofa í kinnbeininu.

J-kk-nf kvað þetta ekki í fyrsta sinn sem ákærði hafi ráðist á hann, það hafi áður gerst við svipaðar aðstæður er J-kk-nf hafi verið að tala við R-kvk-þf. Aðspurður kvaðst J-kk-nf hafa heyrt af því eftir á að hann ætti að hafa reynt að kyssa R-kvk-þf, en hann kannaðist ekki við að hafa gert það. J-kk-nf nefndi að R-kvk-nf hafi komið á eftir honum, verið miður sín og beðið hann afsökunar, að því er honum skildist vegna hegðunar ákærða. Aðspurður hvers vegna hann hafi farið aftur inn til að ræða við ákærða eftir fyrra höggið kvaðst J-kk-nf ekki hafa haft í hyggju að ögra ákærða eða slást, en viljað skýringar þar sem hann teldi sig ekki hafa gert neitt rangt.

J-kk-nf kvað einu samskipti sín við H-kvk-þf M-kvk-þf, systur R-kvk-ef, hafa verið þau að hún hafi kallað hann fávita eða bjána fyrir utan veitingastaðinn. Aðspurður kannaðist hann ekki við að H-kvk-nf M-kvk-nf hafi slegið hann.

A-kk-nf F-kk-nf I-kk-nf gaf skýrslu fyrir dómi og kvaðst hafa verið nýkominn austur á land og einungis búinn að vera á veitingastaðnum í um 20 mínútur er umræddir atburðir gerðust. Hann sagðist einungis hafa verið búinn að drekka einn bjór og því ekki verið ölvaður. Hann hafi hitt J-kk-þf fyrir utan veitingastaðinn og þeir verið að reykja saman er hann hafi heyrt um einhverjar ásakanir á hendur J-kk-þgf um að hann hefði verið utan í einhverri stúlku. J-kk-nf hafi síðan gengið inn á veitingastaðinn og hafi A-kk-nf F-kk-nf gengið inn rétt á eftir honum og ætlað á salernið. Hann hafi verið kominn fram hjá fatahenginu þar sem gengið sé inn á staðinn og hafi litið yfir dansgólfið á leið sinni að salernunum og þá verið í á að giska 8 metra fjarlægð frá ákærða og J-kk-þgf, sem báðir hafi staðið upp við plötusnúðaborðið. Vitnið kvaðst telja að borðið hafi verið á milli þeirra, frekar en að J-kk-nf hafi staðið við hliðina á borðinu. Nánar aðspurður um aðstæður við plötusnúðaborðið lýsti vitnið staðsetningu borðsins úti í horni salarins, þ.e. hinum megin við vegg þann sem gengið sé meðfram inn á veitingastaðinn. Sjónarhorn hans hafi verið þannig að hann hafi séð beint framan í ákærða en skáhallt á hlið J-kk-ef aftan frá. Kvaðst vitnið þá hafa séð ákærða kýla J-kk-þf í andlitið. Fullyrti vitnið að ákærði hafi kýlt J-kk-þf en ekki ýtt við honum og sagði það hafa sést greinilega. Fyrir höggið hafi honum virst þeir vera að tala saman en ekki heyrt samskipti þeirra. Aðspurður fullyrti A-kk-nf F-kk-nf að ákærði hafi kýlt J-kk-þf en ekki ýtt við honum. Aðspurður hvort mikið hafi verið af fólki þarna í kring sagði hann að fólk hafi mestmegnis verið lengra úti á dansgólfinu og enginn hafi verið í sjónlínu hans við atburði.

A-kk-nf F-kk-nf sagðist hafa séð blæðandi áverka á J-kk-þgf, sem gengið hafi til móts við hann strax eftir höggið og því hafi hann farið á salerni og sótt pappír til að þurrka blóð af J-kk-þgf. Á meðan hafi J-kk-nf farið út af veitingastaðnum og vitnið hitt hann þar eftir að hafa sótt pappírinn. J-kk-nf hafi verið vankaður eftir höggið. Vitnið hafi síðan fylgt J-kk-þgf að lögreglubifreið sem lagt hafi verið fyrir utan veitingastaðinn.

Aðspurður hvort J-kk-nf hafi verið með einhvern áverka í andliti þegar hann fór inn á veitingastaðinn sagði A-kk-nf F-kk-nf að J-kk-nf hefði verið sleginn utan undir af stúlku fyrir utan veitingastaðinn, en það hafi ekkert sést á honum eftir það. Taldi vitnið umrædda stúlku hafa verið vinkonu kærustu plötusnúðsins. Þetta hafi aðeins verið löðrungur, alls ekki fast högg. Þeir J-kk-nf hafi klárað að reykja sígaretturnar sínar eftir þennan löðrung áður en þeir héldu inn á veitingastaðinn og taldi vitnið sig hljóta að hafa séð áverka á honum ef einhverjir hefðu verið á þeim tíma.

A-kk-nf F-kk-nf kvaðst þekkja J-kk-þf þannig að þeir hefðu átt sameiginlegan vin þegar þeir voru yngri, en þeir hafi ekki hist í ein 10-12 ár. Hann teldi þá vera „ágætis kunningja“. Hann kvaðst ekki þekkja ákærða en vita að hann væri plötusnúður veitingastaðarins.

O-kvk-nf E-kvk-nf J-kvk-nf gaf skýrslu fyrir dómi og kvaðst hafa hitt J-kk-þf utan við veitingastaðinn umrætt kvöld, en hann hafi verið miður sín yfir ásökunum um að hann hefði kysst eða reynt að kyssa unnustu ákærða. O-kvk-nf kvaðst ekki hafa séð þann atburð. J-kk-nf hafi ákveðið að fara inn og hafi viljað biðjast afsökunar á því sem hefði skeð. Kvaðst O-kvk-nf hafa gengið inn á veitingastaðinn með J-kk-þgf. Hafi J-kk-nf farið að biðja ákærða afsökunar en jafnframt tjáð honum að hann skildi ekki hvað ætti að hafa gerst. Ákærði hefði ásakað J-kk-þf um að hafa reynt að kyssa unnustu sína og hafi ekki viljað taka afsökunarbeiðni J-kk-ef. Þeir J-kk-nf hafi staðið sitt hvoru megin við plötusnúðaborðið er ákærði hafi hallað sér fram yfir borðið og kýlt J-kk-þf með krepptum hnefa þvert yfir það. Kvaðst O-kvk-nf hafa staðið við hlið J-kk-ef er ákærði hafi kýlt hann og því séð þetta vel. Aðspurð sagði O-kvk-nf að J-kk-nf hafi ekki verið með áverka í andliti er hann gekk með henni inn á veitingastaðinn, en eftir höggið hafi hún hafi séð skurð á augabrún hans, sem talsvert hafi blætt úr. Hún kvaðst hafa hreytt einhverju í ákærða og síðan gengið út með J-kk-þgf. J-kk-nf hafi haldið um sárið og síðan gefið sig á tal við lögreglu, sem hafi flutt hann á heilsugæslustöð. Aðspurð sagðist O-kvk-nf ekki hafa séð neinn annan slá J-kk-þf.

Beðin um að lýsa plötusnúðaborðinu sagðist vitnið ekki geta sagt til um hversu breitt eða djúpt borðið væri en það hefði ekki verið eins og „borð sem setið væri við“ og það hefði verið hærra. Ákærði hefði þó náð að kýla J-kk-þf yfir borðið.

O-kvk-nf sagði J-kk-þf hafa verið drukkinn. Hún sjálf hafi verið búin að fá sér þrjá bjóra og því verið undir áhrifum áfengis en ekki ölvuð. Kvaðst hún fullviss um að hafa séð það sem hún hafi greint frá.

O-kvk-nf sagðist ekki hafa komið á veitingastaðinn með J-kk-þgf en hitt hann þar sem hún stóð úti að reykja. Hún hafi unnið á sama vinnustað og J-kk-nf og þau þekkist þaðan. O-kvk-nf kvaðst hafa þekkt ákærða í nokkur ár og að þau væru ágætir vinir.

Aðspurð um fjölda gesta á veitingastaðnum og tímasetningar sagði vitnið að eitthvað hafi verið af fólki inni á veitingastaðnum. Hún sagðist ekki muna hvað klukkan hafi verið þegar atburðir þessir gerðust en minnti að hún sjálf hafi farið heim fyrir lokun veitingastaðarins.

Framburður þeirra J-kk-ef, A-kk-ef F-kk-ef og O-kvk-ef E-kvk-ef fyrir dómi er í öllum aðalatriðum í samræmi við skýrslur sem þau gáfu við rannsókn málsins hjá lögreglu, utan þess að A-kk-nf F-kk-nf nefndi þá ekki að hafa séð stúlku löðrunga J-kk-þf.

R-kvk-nf J-kvk-nf G-kvk-nf, unnusta ákærða, kaus að gefa skýrslu fyrir dómi þrátt fyrir tengsl sín við hann. Hún kvaðst hafa verið að skemmta sér með systur sinni, H-kvk-þgf M-kvk-þgf, á Café Kósý, þar sem ákærði hafi verið plötusnúður umrætt sinn. Hún hafi keypt sér drykk á barnum og spjallað þar við J-kk-þf. Hann hafi fyrirvaralaust reynt að kyssa hana og reynt að setja tunguna upp í hana en hún hafi ýtt honum frá sér og gert honum grein fyrir að hún vildi þetta ekki. Hún hafi strax farið til ákærða og skýrt honum frá þessu og einnig systur sinni sem þarna hafi komið að. Síðan hafi hún farið á salerni og þaðan beint út á pall til að reykja. Þar hafi J-kk-nf staðið með pappír fyrir blóðugu andlitinu. Hún hafi ekki séð hvernig hann fékk áverkann.

Meðan hún hafi staðið þarna úti og reykt hafi hún séð ákærða ganga að lögreglubifreiðinni sem lagt hafi verið hinum megin við götuna og stuttu síðar hafi H-kvk-nf M-kvk-nf einnig gengið þangað. Hún viti ekki hvað þeim og lögreglu hafi farið á milli en fljótlega eftir að H-kvk-nf kom að lögreglubifreiðinni hafi bifreiðinni verið ekið á brott. Hún hafi farið aftur inn á veitingastaðinn og haldi að ákærði hafi gert það líka. H-kvk-nf hafi síðar komið til hennar, sýnt henni blóðugan hring með steini sem hún hafi verið með á fingri og grobbað sig af því að hafa kýlt J-kk-þf.

Aðspurð neitaði R-kvk-nf því alfarið að hafa hringt í lögreglumanninn G-kk-þf H-kk-þf G-kk-þf daginn eftir árásina. Hún sagði ákærða aldrei hafa játað árásina í sín eyru. Þau hafi rætt sín á milli um hver hafi valdið áverka J-kk-ef telji hann vera af völdum H-kvk-ef M-kvk-ef, systur vitnisins.

H-kvk-nf M-kvk-nf G-kvk-nf, systir R-kvk-ef, unnustu ákærða, kaus einnig að gefa skýrslu fyrir dómi vegna málsins. Hún kvaðst ekki hafa verið mjög ölvuð umrætt sinn og minnast þess að hafa verið stödd á pallinum utan við Café Kósý, en er hún hafi komið inn á veitingastaðinn hafi hún orðið vör við einhver læti á dansgólfinu og ekki áttað sig á því hvað um væri að vera. Hún hafi ætlað að ganga út aftur er systir hennar, R-kvk-nf, hafi komið og sagt henni að J-kk-nf hafi reynt að kyssa hana. H-kvk-nf M-kvk-nf kvaðst þá hafa farið út að reykja. J-kk-nf hafi komið út og staðið við hlið O-kvk-ef úti á palli. Hann hafi haldið fyrir munninn á sér meðan hann ræddi við O-kvk-þf. H-kvk-nf M-kvk-nf hafi ætlað að spyrja J-kk-þf út í málið, en hann hafi ekkert viljað við hana ræða. H-kvk-nf M-kvk-nf kvaðst þá hafa slegið til hans. Að því loknu hafi hún strax gengið að lögreglubifreið sem lagt hafi verið til móts við pallinn, enda hafi hún búist við því að lögreglumenn hafi séð hana slá J-kk-þf. Hún hafi sagt lögreglu að hún hafi slegið J-kk-þf en lögreglukona sem setið hafi inni í lögreglubifreiðinni hafi bara hrist höfuðið og haldið áfram að tala við lögreglumenn í bifreiðinni. Þau hafi síðan skrúfað upp rúðuna og ekkert viljað við hana tala.

Nánar aðspurð um högg sitt kvaðst H-kvk-nf M-kvk-nf hafa slegið J-kk-þf með krepptum hnefa hægri handar. Þetta hafi ekki verið þungt högg, en þetta hafi gerst í mikilli bræði. Hún hafi ekkert fundið til í hendinni eftir höggið en þar hafi verið blóð og hafi hún ætlað að sýna lögreglu það, en lögreglan hafi ekkert viljað við hana ræða. Hún hafi verið með hring á hendi er hún sló til J-kk-ef. Aðspurð hvort hún hafi séð áverka á J-kk-þgf eftir þetta högg, sagðist vitnið hafa gengið strax í burtu og ekki séð áverka á honum, en telja að hann gæti vel hafa hlotið áverka við höggið.

H-kvk-nf M-kvk-nf sagði lögreglumann hafa hringt í sig síðar vegna málsins og spurt hvort það væri rétt sem haft hefði verið eftir henni á vettvangi, að hún hafi slegið til J-kk-ef. Hafi hún neitað því í símtalinu og ekki viljað tjá sig við lögreglu. Kvaðst hún ekki getað gefið aðrar skýringar á því hvers vegna hún hafi neitað því að hafa slegið J-kk-þf, aðrar en þær að símtal lögreglu hafi komið fyrirvaralaust og hennar fyrstu viðbrögð hafi orðið þau að vilja fría sig sök.

H-kvk-nf M-kvk-nf kvaðst telja að J-kk-nf hafi verið á pallinum fyrir utan Café Kósý er hún ræddi við lögreglu, enda minni hana að hún hafi gengið strax til lögreglu eftir að hafa slegið J-kk-þf á pallinum. Vitnið tók fram að ákærði hafi ekki reynt að hafa áhrif á framburð hennar vegna málsins.

Hvorki H-kvk-nf M-kvk-nf né R-kvk-nf gáfu skýrslu við rannsókn málsins hjá lögreglu.

Þ-kk-nf Á-kk-nf lögregluvarðstjóri gaf skýrslu fyrir dómi og sagði lögreglumenn hafa verið stadda í kyrrstæðri lögreglubifreið fyrir utan Café Kósý er J-kk-nf G-kk-nf dyravörður hafi komið að máli við þá og sagt frá því að maður hefði verið sleginn inni á staðnum og þyrfti að komast undir læknishendur. Hafi J-kk-nf nafngreint árásarmanninn sem ákærða, en jafnframt tekið fram að hann hafi ekki sjálfur orðið vitni að árásinni. Skömmu síðar hafi J-kk-nf komið að máli við lögreglu og hafi þá verið með skurð á augabrún sem blætt hafi nokkuð hressilega úr. Hann hafi sagt frá því að ákærði hafi slegið hann út af einhverjum ásökunum um að J-kk-nf hafi verið að reyna við unnustu ákærða. Í framhaldinu hafi komið þar að unnusta ákærða, R-kvk-nf og systir hennar H-kvk-nf M-kvk-nf, báðar greinilega ölvaðar og sér í lagi H-kvk-nf M-kvk-nf sem hafi haft sig mikið í frammi og m.a. barið á hliðarrúðu lögreglubifreiðarinnar. H-kvk-nf hafi sagst hafa slegið J-kk-þf. Hún hafi orðað það á þann hátt að hún vildi „taka málið á sig“. Síðan hafi ákærði komið að máli við lögreglumenn og neitað því að hafa slegið J-kk-þf, en sýnt lögreglumönnum rifna skyrtu sína og sagst sjálfur hafa verið sleginn en ekki vilja skýra frá því hver hefði slegið hann nema hann yrði sjálfur kærður. Fljótlega eftir þetta hafi J-kk-nf verið fluttur á heilsugæslustöð, þar sem hann hafi verið skilinn eftir ásamt lögreglumanninum G-kk-þgf H-kk-þgf, en hinir lögreglumennirnir hafi aftur haldið að veitingastaðnum. Þar hafi aftur verið rætt við ákærða, sem enn hafi haldið fram sakleysi sínu og vísað á rifna skyrtu sína. Aðspurt kvað vitnið sig ráma í að ákærði hafi sýnt hendur sínar og ekki minnast þess að neitt sérstakt hafi sést á þeim, en kvaðst ekki reka minni til þess að þær hafi verið skoðaðar með vasaljósi. J-kk-nf hafi á þessum tímapunkti verið inni í lögreglubifreiðinni. Aðspurður sagðist hann ekki minnast þess hvort hendur H-kvk-ef M-kvk-ef hafi verið skoðaðar.

Þ-kk-nf kvaðst hafa rætt við vitnið O-kvk-þf E-kvk-þf fyrir utan veitingastaðinn, sem hafi virst nánast allsgáð og hafi sagst hafa séð árásina. Hún hafi sagst hafa staðið við hliðina á J-kk-þgf þegar ákærði hafi slegið hann yfir borð og J-kk-nf fallið í gólfið.

Þ-kk-nf kvaðst hafa stýrt rannsókn málsins og hafa á síðari stigum hringt í H-kvk-þf M-kvk-þf í því skyni að kalla hana inn til skýrslutöku, en hún hafi þá sagst draga til baka orð sín á vettvangi um að hafa valdið áverka á J-kk-þgf þessa nótt. Staðfesti Þ-kk-nf upplýsingaskýrslu sína vegna símtalsins við H-kvk-þf M-kvk-þf. Þ-kk-nf tjáði sig aðspurður um það hvers vegna ekki hefði þótt ástæða til að taka formlega skýrslu af H-kvk-þgf M-kvk-þgf og vísaði þar til þess að gögn rannsóknarinnar hefðu eindregið bent til þess að ákærði hefði verið að verki, en ekki hún.

Þ-kk-nf kvaðst hafa frétt af því frá G-kk-þgf H-kk-þgf G-kk-þgf lögreglumanni að R-kvk-nf, unnusta ákærða, hafi hringt í hann daginn eftir árásina og sagt ákærða hafa verið að verki og að hann mætti ekki við því að verða kærður vegna málsins. Hann hafi því látið þessara upplýsinga getið í frumskýrslu sinni, sem hann staðfesti fyrir dómi.

Vitnið gaf skýringar á tímasetningum sem greindar eru í frumskýrslu lögreglu, en þar er brotið/verkefnið sagt hafa átt sér stað frá kl. 03:05 til kl. 04:40 umrædda nótt. Kvað hann fyrri tímasetninguna eiga við um það hvenær lögregla fái fyrst vitneskju um mál en síðari tímasetningin segi til um hvenær vinnu lögreglu að málinu á vettvangi ljúki. Aðspurður hve langur tími hafi liðið frá því að dyravörður tilkynnti lögreglu um málið þar til J-kk-nf hafi komið að máli við lögreglumenn taldi Þ-kk-nf þetta hafa gerst nánast í sömu andránni, þ.e. að innan við 1-2 mínútur hafi liðið þar til rætt hafi verið við J-kk-þf. Ákærði hafi komið út fáum mínútum síðar og rætt við lögreglu. Hafi lögreglu skilist bæði á dyraverði og J-kk-þgf að atburðurinn hafi átt sér stað rétt áður en lögregla kom að málinu.

G-kk-nf H-kk-nf G-kk-nf lögreglumaður gaf skýrslu fyrir dómi og lýsti upphafi afskipta lögreglu með svipuðum hætti og Þ-kk-nf. Kvaðst hann hafa rætt við J-kk-þf inni í lögreglubifreiðinni og skoðað áverka hans, en J-kk-nf hafi verið með nokkuð djúpan skurð á gagnauga sem blætt hafi mikið úr. Tveir lögreglumenn hafi verið í framsætum lögreglubifreiðarinnar. Þar hafi þá komið að tvær stúlkur sem hafi verið nokkuð aðgangsharðar við lögreglubifreiðina og bankað á rúður hennar. Hafi önnur þeirra, H-kvk-nf M-kvk-nf, sagst hafa slegið J-kk-þf. J-kk-nf hafi heyrt þetta, hrist höfuðið og sagt lögreglu að þessi stúlka hefði hvergi nálægt sér komið. Farið hafi verið með J-kk-þf á heilsugæslustöð þar sem G-kk-nf H-kk-nf kvaðst hafa orðið eftir með honum, en aðrir lögreglumenn hafi farið aftur á veitingastaðinn til að vinna að rannsókn málsins. Vitnið staðfesti að hafa tekið ljósmyndir sem liggja fyrir í málinu af áverkum J-kk-ef á heilsugæslustöðinni.

G-kk-nf H-kk-nf skýrði frá því að R-kvk-nf, unnusta ákærða, hafi hringt í hann undir hádegi daginn eftir og haft áhyggjur af því að ákærði væri á skilorði og mætti ekki við kæru. Hún hafi sagt að ákærði hafi slegið J-kk-þf, en aðspurt kvaðst vitnið ekki minnast þess hvort R-kvk-nf hefði sagst hafa séð árásina sjálf og ekki spurt hana frekar út í það.

Vitnið taldi um tvær mínútur hafa liðið frá því að dyravörðurinn greindi lögreglu frá árásinni þar til J-kk-nf hafi verið kominn út til að ræða við lögreglu. Aðspurður hvort ákærði hafi verið kominn út á þeim tímapunkti kvaðst vitnið ekki vita það, en hann hafi ekki rætt við ákærða á vettvangi.

S-kvk-nf M-kvk-nf B-kvk-nf lögreglumaður greindi fyrir dómi frá upphafi afskipta lögreglu af málinu með sama hætti og þeir Þ-kk-nf og G-kk-nf H-kk-nf. Aðspurð um tímasetningar kvaðst vitnið ekki muna hvað klukkan var en sagðist minna að J-kk-nf hafi komið út með dyraverðinum sem tilkynnti lögreglu um árásina eða því sem næst. Blætt hafi úr sári á augabrún J-kk-nf er hann ræddi við lögrelgu. Því næst hafi H-kvk-nf M-kvk-nf komið og bankað á lögreglubifreiðina og sagst hafa kýlt J-kk-þf. Vitnið kvaðst hafa upplifað það þannig að H-kvk-nf M-kvk-nf hafi verið að reyna að taka á sig sök í málinu. Kvaðst hún ekki muna hvers vegna hún hafi upplifað það svo, en eitthvað í fasi H-kvk-ef M-kvk-ef eða orðalagi hafi gert það að verkum að frásögn hennar hafi ekki virst trúverðug. Nánar aðspurð hvaða upplýsingar lögregla hafi haft á þessum tímapunkti um árásarmanninn nefndi vitnið að J-kk-nf hafi verið búinn að greina frá því að ákærði hafi kýlt sig og hugsanlega hafi dyravörðurinn einnig verið búinn að nefna það, þótt vitnið minntist þess ekki glöggt. Einnig nefndi vitnið að O-kvk-nf E-kvk-nf hafi komið að máli við lögreglu og sagst hafa orðið vitni að því er ákærði hafi kýlt J-kk-þf. Eins og þeir Þ-kk-nf og G-kk-nf H-kk-nf kvað vitnið lögreglu hafa flutt J-kk-þf á heilsugæslustöð þar sem G-kk-nf H-kk-nf hafi orðið eftir með honum, en þau Þ-kk-nf hafi farið aftur á vettvang. Vitnið sagðist minnast þess að lögregla hafi rætt við ákærða á vettvangi, en ekki muna hvað hann hafi sagt.

Þ-kk-nf B-kk-nf, læknir við heilsugæslu Fjarðabyggðar, gaf skýrslu fyrir dómi og staðfesti læknisvottorð sitt sem liggur fyrir í málinu. Hann sagði J-kk-þf greinilega hafa verið undir áhrifum áfengis, en hann hafi verið rólegur og samvinnuþýður og gefið ágæta sjúkrasögu. J-kk-nf hafi talið sig hafa fengið tvö högg og taldi læknirinn það trúlegt þar sem hann hafi annars vegar verið með opinn skurð á hægri augabrún og hins vegar með roða og bólgu á hægri kinninni. Líklegt sé að þessir áverkar hafi orðið í tveimur aðskildum höggum, þótt ekki væri unnt að útiloka að þetta hafi gerst í einu höggi, enda séu ekki nema 5-7 sm á milli ákomustaða.

Aðspurður hvort skurður á augabrún J-kk-ef gæti hafa orsakast af öðru en hnefahöggi, t.d. af beittum hlut eins og hring á fingri, sagði læknirinn það mögulegt, en þetta væri djúpur skurður sem hefði orsakast af beinum áverka á húðina yfir augntóftinni, þ.e. beinbrúninni og hefði áverkinn samræmst vel því höggi sem J-kk-nf hefði lýst. Það væri hins vegar vel mögulegt að fá áverka af þessu tagi með öðrum hætti, t.d. með því að detta á hvassa brún.

III

Ákærða er gefið að sök að hafa slegið J-kk-þf S-kk-þf hnefahögg í höfuðið, með þeim afleiðingum að hann hlaut djúpan 3,5 sm langan skurð á hægri augabrún og bólgu á hægri kinn. Ákærði neitar sök. Framburði hans og J-kk-ef fyrir dómi ber þó að mestu leyti saman um annað en það hvort ákærði hafi greitt honum hnefahögg og valdið þannig áverkum hans. Þeim ber saman um að fyrst hafi komið til átaka á milli þeirra á dansgólfi staðarins, en ekki er ákært vegna þess atburðar, heldur atburðar sem þeim J-kk-þgf og ákærða ber saman um að hafi átt sér stað um 10-15 mínútum síðar. Báðir lýsa því svo að þeir hafi þá staðið sitt hvoru megin við plötusnúðaborð í danssal veitingastaðarins. Heldur J-kk-nf því fram að ákærði hafi kýlt hann í andlitið svo hann hlaut skurð á augabrún. Ákærði kveðst aftur á móti hafa slegið í átt til J-kk-ef með krepptum hnefa, en opnað hnefann áður en höggið lenti á J-kk-þgf, svo úr hafi orðið að hann hafi ýtt við J-kk-þgf og dregur í efa að áverkar J-kk-ef séu af hans völdum.

Af hálfu ákærða er á það bent að systir unnustu hans, vitnið H-kvk-nf M-kvk-nf, kunni að hafa valdið áverkum J-kk-ef. Framburður H-kvk-ef M-kvk-ef fyrir dómi um að hafa slegið J-kk-þf með krepptum hnefa á palli utan við veitingastaðinn á sér að hluta til stoð í framburði A-kk-ef F-kk-ef sem bar fyrir dómi um að hafa þarna á pallinum orðið vitni að því er stúlka, sem hann taldi vinkonu unnustu ákærða, löðrungaði J-kk-nf. A-kk-nf kvað þetta hins vegar einungis hafa verið mjög létt högg með flötum lófa og kvaðst viss um að enginn áverki hafi sést á J-kk-þgf eftir það.

H-kvk-nf M-kvk-nf tilgreindi ekki hvar högg hennar hafi lent á J-kk-þgf. Kvaðst hún ekki hafa séð áverka á honum eftir þetta högg og því ekki geta fullyrt að áverki J-kk-ef væri af hennar völdum. Framburður hennar um að hafa séð blóð á hnúa sínum er einungis studdur framburði ákærða og unnustu hans, systur vitnisins. Framburður hennar um að hafa þegar í stað, eftir að hafa slegið J-kk-þf, gefið sig fram við lögreglu meðan J-kk-nf hafi staðið eftir á pallinum samræmist ekki framburði annarra vitna og lögreglumanna, sem bera um að J-kk-nf hafi verið kominn inn í lögreglubifreiðina þegar H-kvk-þf bar þar að. Þá liggur fyrir að H-kvk-nf M-kvk-nf dró til baka þau orð sem eftir henni voru höfð í frumskýrslu lögreglumanna á vettvangi er lögregla ræddi við hana símleiðis um málið. Kveðst hún sjálf hafa sagt lögreglu ósatt sem verður að telja að rýri trúverðugleika framburðar hennar fyrir dómi, hvað sem líður ástæðum þess að hún skýrði svo frá við lögreglu. Þá verður að meta framburð hennar í ljósi tengsla hennar við ákærða.

R-kvk-nf unnusta ákærða kvaðst fyrir dómi ekki hafa orðið vitni að því hvernig J-kk-nf hlaut áverka sína. Um það hvort hún hafi hringt í lögreglumann og skýrt frá því að ákærði hafi verið að verki standa orð hennar gegn orðum lögreglumannsins og telst það ósannað.

Auk J-kk-ef hafa tvö vitni, þau O-kvk-nf E-kvk-nf og A-kk-nf F-kk-nf, borið fyrir dómi um að ákærði hafi slegið J-kk-þf hnefahögg í andlitið. Þau kváðust bæði fullviss um að ákærði hafi kýlt J-kk-þf í andlitið með krepptum hnefa og kváðust bæði hafa séð blæðandi áverka á augabrún J-kk-ef strax eftir höggið. Bæði sögðust hafa rætt við J-kk-þf á pallinum utan við veitingastaðinn rétt fyrir atburðinn og að hann hafi þá ekki verið með neinn áverka á andliti. Hvorugt þeirra kvaðst hafa neytt mikils áfengis og er fram komið að lögreglumenn töldu O-kvk-þf ekki bera nein merki um áfengisneyslu er rætt var við hana á vettvangi. Vitnin lýstu bæði vinnu- og kunningjatengslum við J-kk-þf, en O-kvk-nf kvaðst ennfremur í vinskap við ákærða. Um aðstöðu vitnanna til að sjá árásina sagðist O-kvk-nf hafa staðið við hlið J-kk-ef er ákærði sló hann og séð það greinilega. Vitnið A-kk-nf F-kk-nf sagðist hafa verið kominn fram hjá fatahenginu þar sem komið væri inn á staðinn og verið á leið á salerni er hann hafi litið í átt að plötusnúðaborðinu og séð atburði úr um 8 metra fjarlægð. A-kk-nf F-kk-nf fullyrti fyrir dómi að ekkert hafi hindrað sýn hans á atburðinn. Er að áliti dómsins ekkert fram komið, svo sem í lýsingu ákærða á staðháttum inni á veitingastaðnum, sem bendir til þess að framburður A-kk-ef F-kk-ef, um að hafa séð atburði við plötusnúðaborðið, fái ekki staðist. Er framburður hans í fullu samræmi við framburð O-kvk-ef og J-kk-ef um höggið og staðsetningu þeirra J-kk-ef og ákærða við plötusnúðaborðið. Þá er ekkert fram komið í lýsingu ákærða sjálfs eða vitna á umræddu plötusnúðaborði sem bendir til þess að ómögulegt hafi verið fyrir ákærða að slá J-kk-þf þvert yfir borðið, enda ber hann sjálfur um að hafa náð að ýta við J-kk-þgf þvert yfir borðið.

Samkvæmt því sem hér hefur verið rakið þykir framburður H-kvk-ef M-kvk-ef, enda þótt hann eigi sér nokkra stoð í framburði A-kk-ef F-kk-ef, ekki til þess fallinn að varpa rýrð á framburð J-kk-ef, sem studdur er framburðum tveggja vitna, þeirra A-kk-ef F-kk-ef og O-kvk-ef E-kvk-ef, sem meta verður trúverðug þrátt fyrir kunningjatengsl þeirra við J-kk-þf. Þykir sannað, með framburði þessara vitna, sem og læknisvottorði og ljósmyndum af áverkum J-kk-ef, að ákærði hafi slegið J-kk-þf hnefahögg í andlitið, með þeim afleiðingum að hann hlaut djúpan 3,5 sm langan skurð á hægri augabrún eins og í ákæru greinir.

Samkvæmt ákæru er ákærða einnig gefið að sök að hafa valdið bólgu á hægri kinn J-kk-ef með einu og sama högginu. J-kk-nf sjálfur hefur frá upphafi borið um að hafa fengið annað hnefahögg frá ákærða um 10-15 mínútum áður en ákærði greiddi honum það högg sem ollið hafi hinum blæðandi áverka á augabrún hans. Af framburði Þ-kk-ef B-kk-ef læknis sem skoðaði áverka J-kk-ef verður ráðið að líklegra sé að þessir tveir áverkar hafi orðið af sitt hvoru högginu, þótt ekki sé unnt að útiloka að þeir hafi orðið af einu höggi. Með vísan til þessara framburða verður ekki talið hafið yfir vafa að bólga á kinn J-kk-ef hafi orsakast af því hnefahöggi sem ákærði er hér sakfelldur fyrir og verður hann sýknaður af því ákæruatriði.

Brot ákærða telst réttilega heimfært í ákæru til 1. mgr. 217. gr. hegningarlaga nr. 19/1940. Er ákæran á því byggð að almannahagsmunir standi til útgáfu hennar og verður því mati ákæruvaldsins ekki hnekkt.

Ákærði er 28 ára að aldri. Samkvæmt fyrirliggjandi sakavottorði átti ákærði sér óslitinn sakaferil á árabilinu 2001 til 2006 og hlaut á því tímabili sjö dóma fyrir brot á almennum hegningarlögum. Þar af var hann tvisvar dæmdur fyrir líkamsárásir sem báðar töldust varða við 1. mgr. 217. gr. þeirra laga, auk þess sem hann var í einu tilviki að auki dæmdur fyrir umferðarlagabrot. Síðast hlaut ákærði dóm 2. júní 2006 fyrir þjófnað og var hann þá dæmdur til fjögurra mánaða óskilorðsbundinnar fangelsisvistar. Var þá um að ræða hegningarauka við dóm sem ákærði hlaut 24. október 2005 fyrir þjófnað og tilraun til þjófnaðar. Þeir dómar sem ákærði hlaut fyrir líkamsárásir voru kveðnir upp 5. júní 2003 og 11. maí 2005, en einungis síðari dómurinn hefur ítrekunaráhrif í máli þessu, sbr. 1. mgr. 218. gr. b. og 71. gr. almennra hegningarlaga. Ákærða var veitt reynslulausn 15. maí 2009, skilorðsbundið í eitt ár, af eftirstöðvum refsingar óskilorðsbundinna fangelsisdóma sem hann hlaut á árunum 2005-2006. Stóðst hann þá reynslulausn.

Við ákvörðun refsingar ákærða er tekið mið af því að nokkur áverki hlaust af árás ákærða. Af hálfu ákærða er því borið við að brotaþoli hafi átt upptök að árásinni með því að kyssa eða reyna að kyssa unnustu hans. Um það standa orð brotaþola gegn orðum hennar, en ljóst er af framburðum vitna að upp komu ásakanir um þetta. Þykir því rétt að taka mið af því við ákvörðun refsingar ákærða að brot hans hafi verið framið í geðshræringu, enda þótt ákvæði 3. mgr. 218. gr. b., 4. tl. 74. gr. og 75. gr. almennra hegningarlaga eigi ekki við. Með hliðsjón af öllu framangreindu, en einkum þó sakaferli ákærða, þykir refsing hans hæfilega ákveðin þriggja mánaða fangelsi. Þar sem ákærði hefur ekki gerst sekur um refsiverð brot síðan hann hlaut síðast dóm á árinu 2006 þykir þó fært að fresta fullnustu þeirrar refsingar og fellur hún niður að tveimur árum liðnum, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Með hliðsjón af úrslitum málsins verður ákærði dæmdur til að greiða allan sakarkostnað málsins. Samkvæmt yfirliti ákæruvalds féll til kostnaður að fjárhæð 7.400 krónur við rannsókn lögreglu vegna öflunar áverkavottorðs. Verður ákærði dæmdur til að greiða þann sakarkostnað, auk málsvarnarlauna skipaðs verjanda síns, R-kk-ef Þ-kk-ef J-kk-ef héraðsdómslögmanns, sem þykja hæfilega ákveðin 313.750 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti, sem og útlagðan kostnað verjandans vegna flugfars og mætingar annars lögmanns við fyrirtöku málsins fyrir dómi, alls 45.310 krónur. Samtals verður ákærða því gert að greiða 366.460 krónur í sakarkostnað.

Dómur þessi er kveðinn upp af H-kvk-þgf B-kvk-þgf héraðsdómara í dómsal Héraðsdóms Austurlands að Lyngási 15, Egilsstöðum, klukkan 15:00 fimmtudaginn 3. nóvember 2011.

Dómsorð:

Ákærði, S-kk-nf Þ-kk-nf S-kk-nf, sæti fangelsi í þrjá mánuði, en frestað er fullnustu refsingar hans og fellur hún niður að liðnum tveimur árum, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði 366.460 krónur í sakarkostnað, en þar af nema málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans, R-kk-ef Þ-kk-ef J-kk-ef hdl., 313.750 krónum að meðtöldum virðisaukaskatti og útlagður kostnaður verjandans 45.310 krónum.

H-kvk-nf B-kvk-nf