S-2000/2022

Mál þetta, sem dómtekið var 2. nóvember sl., er höfðað með ákæru, útgefinni af lögreglustjóranum á höfuðborgarsvæðinu 26. apríl 2022, á hendur: „X, kt. [...], [...], Reykjavík, fyrir líkamsárás með því að hafa, þriðjudaginn 15. apríl 2020, utandyra við Laugarnesskóla að Bugðulæk í Reykjavík, veist með ofbeldi að A, kt. [...], slegið hann með krepptum hnefa í andlitið og eftir að A féll í jörðina, veist að honum þar sem hann lá í jörðinni með ítrekuðum höggum og spörkum, með þeim afleiðingum að A hlaut hrufl á miðju enni, hrufl á nefi, glóð[a]rauga á hægra auga, bólgu á efri vör, mar á miðri neðri vör, fylling losnaði upp af vinstri framtönn í neðri gómi og brot á tveimur rifjum vinstra megin.

Mál nr. 007-2020-[...]

Telst brot þetta varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkröfur:

S-kk-nf Þ-kk-nf lögmaður gerir fyrir hönd brotaþola, A, kt. [...], þá kröfu að ákærði [...] verði dæmdur til að greiða brotaþola miskabætur skv. a lið 26. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, kr. 800.000 auk vaxta skv. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, frá 03.07.2021, þar til mánuður er liðinn frá birtingu kröfunnar, en síðan dráttarvexti skv. 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. sömu laga, frá þeim degi til greiðsludags. Þá er krafist viðurkenningar á skaðabótaskyldu ákærða leiði mat sérfræðimatsmanna til þess að brotaþoli hafi hlotið varanlega áverka, auk þjáningarbóta og bóta fyrir tímabundið atvinnutjón. Áskilur brotaþoli sér rétt til að láta meta sig skv. ákvæðum skaðabótalaga verði ákærði sakfelldur. Þá er krafist málskostnaðar að skaðlausu.“

Ákærði krefst þess aðallega að hann verði sýknaður af öllum kröfum ákæruvaldsins, til vara að honum verði ekki gerð sérstök refsing en til þrautavara að honum verið dæmd vægasta refsing er lög leyfa. Hann krefst þess að bótakröfu verði vísað frá dómi, en til vara að hann verði sýknaður af henni en til þrautavara að bætur verði stórlega lækkaðar. Þá krefst verjandi ákærða hæfilegra málsvarnarlauna að mati dómsins sem greiðist úr ríkissjóði, jafnvel þótt ákærði verði að einhverju leyti sakfelldur samkvæmt ákæru.

I Málsatvik

Samkvæmt frumskýrslu lögreglu barst henni að kvöldi þriðjudagsins 14. apríl 2020 beiðni um aðstoð að Bugðulæk vegna líkamsárásar. Á vettvangi var brotaþoli, A. Var hann í uppnámi, með sjáanlega áverka í andliti og kenndi sér meins í vinstri síðu. Kvaðst hann hafa verið að ganga með hundinn sinn og séð þá hvar þremur bifreiðum hefði verið lagt við knattspyrnuvöll Laugarnesskóla. Hefði hann tekið upp síma og tekið mynd af einni bifreiðinni en þá hefði einstaklingur gengið að honum og sagt honum að hætta að taka myndir og hrifsað af honum símann. Kvaðst hann hafa streist á móti og náð að taka einstaklinginn niður en þá hefði þriðji aðilinn komið aftan að honum, tekið hann í jörðina og sparkað í síðuna á honum. Taldi hann að tveir drengir af þremur sem þarna voru hefðu veist að honum. Hefði sími brotaþola fundist á vettvangi. Rætt hefði verið við ungmenni sem voru vitni að árásinni og töldu þau sig hafa þekkt nokkra þeirra sem þarna voru og sögðu að sá sem sparkaði í brotaþola hefði verið í rauðri úlpu.

Brotaþoli gaf skýrslu hjá lögreglu 16. apríl 2020. Lýsti hann atvikum á svipaðan hátt og greinir í frumskýrslu lögreglu en sagði að á sama tíma og maður hefði bannað honum að taka myndir af bifreiðinni hefði annar maður komið aftan að honum og einnig bannað honum að taka myndir og reynt að taka af honum símann. Hefði sá maður slegið hann hnefahögg í andlitið einu sinni eða tvisvar og hann þá gripið manninn hálstaki til að verja sig og þeir dottið í jörðina. Hefði maðurinn lent ofan á brotaþola og hann þá heyrt bresti og telji að þá hefðu rifbein brotnað. Síðan hefði þessi maður, auk eins eða tveggja annarra, sparkað í hann og spörkin lent á andliti hans, öxl, vinstri síðu og vinstri ökkla og þetta verið a. m. k. sex spörk. Eftir þetta hefði hann verið með áverka á vinstri síðu sem væru eins og tvö skóför. Þá hefði hann verið slæmur í vinstri ökkla og strax fundið til verkja í síðu og dottið í hug að hann hefði rifbeinsbrotnað og reyndist svo vera. Að auki var hann með áverka á andliti, við munn.

Samkvæmt læknisvottorði kom brotaþoli til skoðunar að morgni 15. apríl 2020. Er þar haft eftir brotaþola að hann hefði fengið miklar blóðnasir og kennt sér meins í andliti, í mjóbaki með leiðni niður í vinstri síðu, í vinstri öxl og vinstri ökkla. Þá hefði hann fengið verk í brjóstkassann sem hann fyndi við alla hreyfingu og eigi erfitt með að standa upp og setjast vegna verkja. Við skoðun hefði hann verið með ferska áverka á andliti, hrufl á miðju enni sem var um um 5 x 3 cm, hrufl efst á nefi um 2 x 1 cm, glóðarauga á hægra auga, mikla bólgu á 75% af efri vör, mar á miðri neðri vör og hefði fylling losnað af framtönn í neðri góm. Þá reyndist hann vera með mikil eymsli í vinstri síðu, og hefði verið sterkur klínískur grunur um brot á tveimur neðstu rifjum, og með eymsl ofan og medialtá malleolus lateralis á vinstri ökkla.

Skýrsla var tekin af ákærða 10. febrúar 2021. Kvaðst hann hafa verið að spila fótbolta ásamt fleirum þegar brotaþoli kom og byrjaði að taka myndir af bifreiðum sem þarna voru og taka myndir og myndbönd af strákunum. Hann hefði tekið símann af brotaþola sem hefði þá gripið í hann með því að taka um hann aftan frá og þannig haldið öxlum hans föstum og haldið um háls hans. Hefði brotaþoli gengið með ákærða þannig meðfram bifreið og sagt honum að sleppa símanum og kvaðst ákærði hafa sagt að hann gerði það ekki nema brotaþoli eyddi myndunum. Þegar þeir voru komnir að bifreiðinni hefði brotaþoli látið sig detta á ákærða þannig að þeir féllu á bifreiðina. Síðan hefði brotaþoli kýlt hann í hægra gagnaugað og þeir fallið í jörðina. Hefði hann þá spyrnt sér frá bifreiðinni og kýlt brotaþola tvisvar sinnum með krepptum hnefa þegar brotaþoli varað standa upp. Ákærði kvaðst síðan hafa sparkað brotaþola frá sér og þá sparkað í áttina að honum og telja að höggið hefði ekki lent á brotaþola.

Í málinu liggur fyrir matsgerð, dags. 24. janúar 2022, vegna líkamstjóns brotaþola vegna árásarinnar. Þar segir að ráðist hefði verið á brotaþola og sparkað í andlit hans og brjóstkassa og hann við það hlotið áverka á andlit sem hefðu lagast. Einnig hefði hann hlotið brot á 10. og 11. rifi vinstra megin og hefði 11. rifið verið margbrotið en bæði brotin verið með góða legu. Þau brot greru en brotaþoli hefði enn haft einkenni þaðan við gerð matsins. Einnig hefði brotaþoli hlotið áverka á vinstri ökkla eftir spark og þar bólgnaði hann upp og hlaut áverka á sinar en það hefði lagast töluvert. Loks hefði hann hlotið áverka á vinstri öxl. Hann hafði áður gengist undir speglunaraðgerð þar en afleiðingar sparkanna gerðu það að verkum að verkir jukust í öxlinni og hreyfigeta minnkaði. Var niðurstaða matsins sú að læknisfræðileg örorka/miski brotaþola vegna árásarinnar væri samtals 18%/18 stig, 3 stig vegna vinstri axlar, 2 vegna áverka á brjóstkassa vegna rifbeinsbrota, 3 vegna áverka á lendhrygg og 10 stig í miska vegna áfallastreituröskunar.

II

Framburður ákærða og vitna fyrir dómi Ákærði kvaðst hafa verið í fótbolta þetta kvöld með félögum sínum, m. a. B, C, D, E, F og G, og hefðu þeir verið á tveimur bifreiðum sem þeir hefðu lagt á skólalóðinni. Væru þetta allt æskuvinir hans og vinir hans enn í dag. Þeir hefðu séð brotaþola koma gangandi með hund og hefði hann byrjað að taka myndbönd af annarri bifreiðinni og þeir haldið að hann ætlaði að setja mynd inn á Laugarnes grúppuna. Síðan hefði brotaþoli tekið af þeim myndir og myndbönd og hefði ákærða ekki staðið á sama um það. Hefði brotaþoli haldið símanum fyrir framan andlitið á sér eins og hann væri að horfa í myndavél eða taka mynd. Kvaðst hann hafa spurt brotaþola hvað hann væri að gera en hann ekki svarað og haldið áfram að taka myndir. Kvaðst ákærði hafa kippt símanum af brotaþola og hefði brotaþoli þá gripið utan um ákærða og tekið hann hálstaki. Hefðu hendur hans þá verið fastar og hann ekkert getað gert en haldið á síma brotaþola. Þeir hefðu síðan dottið niður á jörðina og brotaþoli lent ofan á honum. Kvaðst ákærði þá hafa fengið högg á andlitið og á allan líkamann og hefði hann verið orðinn drullustressaður. Hefði brotaþoli haldið fast í hann en hann náð að ýta sér frá bifreið sem var við hlið þeirra og þeir síðan báðir staðið upp á sama tíma og hefði brotaþoli þá enn haldið fast í axlir hans. Kvaðst ákærði hafa haldið að brotaþoli ætlaði að ráðast á hann og þá kýlt brotaþola tvisvar eða þrisvar sinnum í andlitið en brotaþoli hefði ekki sleppt honum. Einhver vinur hans hefði síðan komið að þeim og tekið eða tæklað brotaþola af honum og hefði hann síðan hlaupið inn í bifreið og farið í burtu.

Ákærði sagði að þegar brotaþoli hefði gripið í sig hefði hann gert það einhvern veginn á hliðinni. Kvaðst hann hafa sagt brotaþola að sleppa sér en brotaþoli þá sagt honum að láta hann hafa símann. Hann hefði þá sagt brotaþola að eyða myndinni. Þeir hefðu eitthvað tekist á áður en ákærða var fleygt á jörðina og brotaþoli lenti ofan á honum. Taldi ákærði að brotaþoli hefði þá verið um 90 kg að þyngd og sterkari en hann sem hefði verið léttur, líklega um 65 kg, og [...]ára gamall. Kvaðst hann enn hafa haldið á síma brotaþola þegar hann var kominn inn í bifreiðina en látið hann í grasið áður en hann fór. Ákærði sagði að eftir þetta hefði honum verið illt í andlitinu og rauður á hálsinum. Þegar brotaþoli datt ofan á hann hefði honum orðið illt í síðunni en ekki leitað sér læknisaðstoðar vegna þessara áverka. Áður en hann fór hefði hann séð að brotaþoli var með blóðnasir og haldið að hann hefði kýlt brotaþola beint á nefið eða hann hlotið blóðnasir þegar hann datt. Þeir sem voru með honum hefðu ekki lent í átökum við brotaþola. Sjálfur hefði hann ekki kýlt brotaþola í líkamann og ekki sparkað í hann og ekki séð neinn sparka í hann. Sagði brotaþoli að ákærði hefði kyrkt hann og hefði hann verið tæpu rog fundist erfitt að anda en einnig verið í sjokki.

Var ákærða kynnt að hann hefði í skýrslu sem hann gaf hjá lögreglu sagt að brotaþoli hefði kýlt sig með krepptum hnefa og þeir fallið á jörðina og hefði brotaþoli verið að standa upp þegar ákærði kýldi hann til baka. Ákærði kvaðst síðan hafa sparkað brotaþola frá sér og hlaupið í burtu. Sparkið hefði ekki lent á brotaþola heldur hefði hann sparkað í áttina til hans. Ákærði kvaðst kannast við þetta en sagði að þetta væri í vitlausri röð. Þegar þeir duttu á jörðina hefði brotaþoli kýlt hann og þegar hann setti bakið upp við bifreiðina hefði hann örugglega notað fæturna og reynt að ýta honum frá sér. Minntist hann þess ekki að hafa sparkað í brotaþola. Þá var ákærða kynnt að hann hefði verið spurður hjá lögreglu hvort einhver annar hefði tekið þátt í þessum átökum og sagt að hann hefði ekki tekið eftir því. Brotaþoli hefði staðið bograndi eftir að ákærði kýldi hann og hefði hann þá ýtt í brotaþola, sparkað til hans og hlaupið í burtu. Kvaðst ákærði ekki kannast við að hafa sagt þetta. Þá var ákærða einnig kynnt að hann hefði verið spurður hvort hann hefði hlotið áverka þennan dag og hann þá svarað: mar á hægri kinn og olnboga eftir að hafa dottið. Kvaðst ákærði kannast við að hafa sagt þetta og sagði að ekki hefðu fylgt þessu miklir verkir.

A, brotaþoli, kvaðst hafa verið að ganga með hundinn sinn um kl. 22:00 á skólalóð Laugarnesskóla og þá séð fólk að leik þar og hafði bifreiðum verið lagt á mottum í kringum leiktæki. Kvaðst hann hafa gengið þegjandi að þessu með hundinn í ól hægra megin og símann í vinstri hendi eins og hann ætlaði að taka myndir. Þá hefði einhver argað á hann: þú tekur engar myndir. Það var búið að slökkva ljósin þegar þetta gerðist og komið myrkur. Hann hefði komið að bifreið og gengið fram hjá fólkinu og ekki vitað fyrr en ákærði kom við bakið á honum og reif í símann. Kvaðst hann hafa haldið í símann en ákærði síðan kýlt hann tvisvar í andlitið aftan frá og hefði hettan á úlpunni þá farið yfir höfuðið á honum í leiðinni. Hefði hann þá sleppt hundinum og símanum og ákveðið að taka ákærða borgaralegri handtöku eða ná yfirhöndinni yfir ákærða. Var ætlun hans að forða því að hann yrði meiddur meira. Kvaðst brotaþoli hafa tekið ákærða hálstaki og hefði ákærði reynst vera nautsterkur og lyft honum upp en hann hefði þá verið 110 kg. Kvaðst hann hafa talið að árásarmaðurinn hefði verið eldri en raunin var og 70– 80 kg á þyngd. Kvaðst hann ekki hafa séð hvað ákærði væri gamall en hann hefði verið fullvaxinn karlmaður. Þeir hefðu lent á bifreiðinni og dottið niður á jörðina og hefði hann heyrt að ákærði rifbrotnaði, að hann taldi. Hefði hann ætlað að ná í hann en þá hefði verið sparkað í hann úr öllum áttum, í höfuð hans, öxl, ökkla og skömmu seinna mjög hressilega í bakið á honum. Þeir hefðu síðan allir farið af vettvangi. Í ljós hefði komið að það voru fjögur vitni að þessu og hefði hann fengið lánaðan síma hjá þeim og þau síðan fundið símann hans. Vitnin hefðu sagt honum að þeir héldu að allir fimm mennirnir hefðu komið hlaupandi að honum. Hann hefði hringt í lögreglu og tveimur dögum seinna gefið skýrslu vegna málsins.

Brotaþoli sagði að hann hefði verið með verki í bakinu eftir þetta og væri enn með eymsli þar. Hann treysti sér ekki til að vinna eins mikið og áður, eigi oft í erfiðleikum með að klæða sig í föt og standa upp og þurfi bakstuðning. Kvaðst hann fyrir þetta hafa verið með bakstuðning endrum og eins og hefði í janúar 2020 farið til taugalæknis í athugun og hefði því verið til nýleg segulómun af hryggnum. Kvaðst hann vera með viðvarandi einkenni. Seinna hefði komið í ljós að lögregla athugaði ekki með myndir í eftirlitsmyndavélum og hefðu þær runnið út þremur vikum eftir atvikið.

Brotaþoli sagði að sá sem hefði beðið hann um að taka ekki myndir væri annar en sá sem hefði tekið símann af honum. Hann hefði ekki áttað sig á því að um fleiri en einn mann væri að ræða fyrr en hann var kominn niður á jörðina. Þegar hann lá þar hefði verið sparkað í öxlina á honum, utan í höfuðið, tvisvar sinnum í ökklann og tvisvar sinnum í bakið á honum. Kvaðst hann hafa fundið þegar eitthvað brotnaði í bakinu og hefði því fylgt mikill sársauki. Við árásina hefði hann hlotið hrufl á enni, mar á öxl og ökkla, verið aumur í tönnum en fylling hefði brotnað í tönn, 10. og 11. rif vinstra megin hefðu brotnað og hann fengið blóðnasir. Hefði hann verið með viðvarandi verk í baki sem leiddi niður í læri og verið bólginn í munni í tvær vikur. Brotaþoli sagði að ákærði hefði verið fyrir aftan hann og líklega haldið á símanum með vinstri hendi en kýlt hann með hægri hendi beint framan í hann. Þegar hann tók ákærða hálstaki hefði hann undið upp á sig til vinstri og náð að setja hönd á hálsinn á honum. Telji hann ekki að ákærði hefði misst andann við þetta. Þá sagði brotaþoli að hann vissi ekki hve margir spörkuðu í hann en heyrt það frá vitnum. Sjálfur hefði hann upplifað þetta svo að það hefði verið sparkað í hann á þremur stöðum í einu. Hefði hann þá talið að hann ætti við ofurefli að etja og legið kyrr og hefði þá verið sparkað hressilega í bakið á honum. Viti hann ekki hver gerði það.

Brotaþoli kvaðst telja að ákærði hefði verið snöggur að standa upp eftir að þeir féllu til jarðar. Hettan hefði þá byrgt brotaþola sýn en það hefði verið sparkað í hann um leið og hann féll. Miðað viðtímafaktorinnhefðiárásarmaðurinn gengiðí bakið á honum. Hins vegar hafi liðið aðeins tími á milli þess sem það var sparkað í hann annars staðar og svo sparkað í bakið á honum. Kvaðst brotaþoli telja að hann hefði rifbeinsbrotnað þegar hann fékk tvö þung spörk neðst á brjóstbakið. Árásarmennirnir hefðu verið horfnir þegar hann stóð upp eftir að hafa legið um stund eftir að sparkað hafði verið í bakið á honum. Kvaðst hann hafa verið í miklu uppnámi þegar hann ræddi við lögreglu á vettvangi. Var brotaþola kynnt bókun í frumskýrslu lögreglu þar sem haft var eftir honum að þriðji aðili hefði komið að og tekið hann niður og sparkað í síðu hans. Kvaðst hann ekki muna eftir að hafa sagt þetta við lögreglu og telur það ekki rétt eftir sér haft. Brotaþoli sagði að það væri ekki rétt sem fram komi í matsgerð, að hann hefði verið slæmur í baki og farið versnandi. Hann hefði verið með dofa undir iljum og hefði farið í rannsókn hjá taugalækni í janúar vegna þess. Brotaþoli sagði að honum hefði liðið illa eftir þetta og verið var um sig.

H læknir staðfesti við skoðun 18. mars 2020 þá áverka sem brotaþoli reyndist vera með og raktir eru í framlögðu vottorði hans. Sagði hann að brot á 10. og 11. rifi vinstra megin, með aðliggjandi samfalli að lungum að hluta, hefði verið staðfest með sneiðmynd. Það hefði einnig verið klínískt mat vitnisins að um brot væri að ræða. Vitnið kveðst telja að áverkarnir samræmist lýsingu brotaþola á atvikum þegar hann kom í skoðun. Sagði hann að það geti þurft töluverðan kraft til að brjóta þessi rif á þennan hátt en það fari m. a. eftir því hvernig höggið hittir á. Það geti einnig gerst ef viðkomandi hóstar. Geti brotið samrýmst þeirri lýsingu að brotaþoli hafi fengið spark í síðuna. Þá sagði vitnið að atvikalýsing í vottorði væri höfð eftir brotaþola og að verkir vegna hreyfinga á brjóstkassa, eins og hann lýsti, gætu tengst því að detta eða rifbeinsbrotunum en ekki hefði komið fram sérstök staðsetning á eymslum. Kvaðst vitnið ekki muna hvort það hefði verið höggáverki við rifbeinin en telja að hann hefði skráð það ef svo hefði verið. Hafi verið sparkað í skrokk brotaþola væri líklegt að þá sæist áverki á viðkomandi. Væri útilokað aðsegja til um hvenær rifbeinin hefðu brotnað.

B sagði þá hafa verið í fótbolta þegar brotaþoli kom gangandi með lausan hund og tók mynd af bifreið hans. Hann hefði haldið á símanum eins og hann væri að taka mynd, byrjað á númeraplötunni og beint honum síðan að vitninu. Hefði hann haldið að brotaþoli ætlaði að setja mynd inn á hverfis grúppuna. Kvaðst vitnið hafa sagt brotaþola að hann mætti taka mynd af bifreiðinni en ekki af honum. Eftir þetta hefðu atvik stigmagnast, ákærði tekið símann úr hendi brotaþola, sem hefði streist á móti, en vitnið hefði farið inn í bifreið, farið úr skónum og ekið einn í burtu. Myndi hann ekki eftir orðaskiptum milli brotaþola og ákærða og hefði ekki séð hvað gerðist á milli þeirra á meðan hann var í bifreiðinni. Vitninu var kynnt að í skýrslu hans hjá lögreglu hefði hann sagt að þeir hefðu farið að glíma einhvern veginn eftir að ákærði reyndi að taka símann af brotaþola og sagði vitnið þá að þeir hefðu verið að rífast um símann.

E kvaðst hafa verið í fótbolta með félögum sínum þegar brotaþoli kom og byrjaði að taka myndir af bifreiðum sem lagt hafði verið meðfram vellinum. Vitnið B hefði þá gengið að brotaþola og spurt hann hvað hann væri að gera og hefði brotaþoli þá verið með derring. Kvaðst hann ekki hafa séð hvernig samskipti ákærða og brotaþola byrjuðu en séð þá halda í hvor annan. Brotaþoli hefði haldið ákærða hálstaki og verið ofan á ákærða. Kvaðst hann hafa tæklað brotaþola af ákærða og þeir síðan komið sér í burtu. Lýsti vitnið hálstaki brotaþola á ákærða með því að setja vinstri hönd vinstra megin við háls sinn og hægri hönd á sama stað hægra megin. Kvaðst hann hafa séð þá frá hlið. Ákærði hefði verið hálfstandandi, og gæti þá hafa verið á hnjánum, og brotaþoli yfir honum. Hefði brotaþoli haldið ákærða þannig að ákærði gat ekkert gert en hefði reynt að losa sig. Minntist vitnið þess ekki að hafa séð ákærða taka síma af brotaþola. Þegar hann tæklaði brotaþola af ákærða hefði hann sett hnéð í brotaþola og þá frekar eins og hann væri að sparka með því en að ýta. Hefði brotaþoli þá skollið á jörðina. Kvaðst vitnið síðan hafa farið af vettvangi ásamt m. a. ákærða. Hann hefði ekki séð áverka á brotaþola en séð áverka á ákærða daginn eftir, smá á kjálkanum. Einnig hefði ákærða verið illt í hálsinum eftir hálstakið en sjálfur hefði hann ekki séð áverka á hálsi hans.

Vitninu var kynntur sá framburður sem hann gaf hjá lögreglu. Kvaðst hann ekki muna hvað hann hefði sagt þá en hann hefði verið að reyna að sleppa frá þessu. Það sem hann hefði sagt fyrir dómi væri rétt en ekki það sem hann hefði sagt hjá lögreglu. Hann hefði ekki séð hvað gerðist á milli ákærða og brotaþola eftir að hann ýtti brotaþola frá. Sjálfur hefði hann þá farið og ákærði komið rétt á eftir honum. Var vitninu kynnt að hjá lögreglu hefði hann ekki munað eftir að hafa séð áverka á ákærða og ítrekaði vitnið að hann hefði ekki sagt rétt frá hjá lögreglu.

D sagði þá hafa verið í fótbolta þegar brotaþoli hefði komið gangandi með hund og byrjað að taka myndir af bifreiðum sem voru á skólalóðinni. Ákærði hefði síðan komið ogekkert sagt en tekið símann af brotaþola sem hefði þá tekið ákærða hálstaki og síðan hefði þetta stigmagnast. Hann hefði séð að ákærði lenti á jörðinni en ekki hvað gerðist þar. Þeir hefðu báðir verið á jörðinni en síðan hefði E og mögulega einhver annar ýtt brotaþola af ákærða. Ákærði hefði síðan kýlt brotaþola eftir að búið var að ýta brotaþola af ákærða. Kvaðst hann ekki hafa séð hvar höggið lenti en brotaþoli hefði verið með blóðnasir eftir þetta. Síðan hefðu þeir farið. Eftir þetta hefði ákærði verið bólginn á auga. Kvaðst vitnið minna að ákærði hefði verið á bak við brotaþola þegar ákærði tók símann af honum og hefði brotaþoli þá gripið í hann og tekið hann hálstaki. Ákærði hefði þá verið fyrir framan brotaþola að fara fram hjá honum. Ákærði hefði ekki verið búinn að kýla brotaþola þegar brotaþoli tók hann hálstaki.

Vitninu var kynnt að í skýrslu hans hjá lögreglu hefði komið fram að ákærði hefði komið og tekið símann af brotaþola sem þá hefði ráðist á ákærða og tekið hann niður eða fellt hann niður. Þá hefði komið fram hjá honum að hann hefði ekki orðið var við frekari átök. Þegar vitnið var spurt hvers vegna hann hefði ekki lýst hálstaki þá og sagt að hann hefði ekki séð frekari átök sagði vitnið að þeir strákarnir væru búnir að ræða þetta sín á milli og væri hann búinn að heyra alla söguna. Þá sagði hann að misræmi í framburði sínum skýrðist einnig af því að hann hefði gefið símaskýrslu við rannsókn málsins, auk þess sem spurningar til hans hjá lögreglu og fyrir dómi hefðu verið mismunandi.

C kvaðst hafa verið í fótbolta með félögum sínum þegar brotaþoli hefði komið og byrjað að taka myndir af þeim og bifreiðum sem þeir voru á. Ákærði hefði reynt að taka símann af brotaþola sem hefði þá rifið í ákærða, tekið hann hálstaki og tekið hann niður. Sjálfur hefði hann ekki séð mikið af því sem síðan gerðist en það hefði allt gerst niðri á jörðinni. Þá hefði hann engin orðaskipti heyrt á milli þeirra. Stuttu eftir þetta hefðu þeir farið en áður hefði hann spurt brotaþola hvort það væri í lagi með hann en hann ekki svarað. Var greinilegt að ástandið á honum var ekki gott og var hannmeð blóðnasir.

I sagði að brotaþoli hefði tekið mynd af bifreiðum sem lagt hafði verið ólöglega á skólalóðinni en þar hefðu verið strákar í fótbolta. Einn þeirra hefði spurt brotaþola hvað hann væri að gera og tekið síðan símann af honum. Þegar brotaþoli reyndi að ná símanum aftur hefði ákærði byrjað að berja brotaþola og hefði annar strákur svo bæst inn í. Þeir hefðu barið hann í nokkrar sekúndur en síðan farið. Tveir strákar hefðu þá farið til brotaþola og spurt hann hvort hann væri í lagi en laumað sér í burtu þegar hann bað þá um að hringja á lögreglu. Vitnið og vinir hennar hefðu þá hringt í lögreglu og beðið hjá brotaþola þangað til lögreglan kom.

Vitnið kvaðst ekki hafa séð brotaþola kýla strákinn en séð ákærða kýla brotaþola sem þá hefði dottið á jörðina en hún hefði ekki séð hvort þeir duttu saman. Brotaþoli hefði verið allur í blóði þegar þau töluðu við hann og haldið að hann væri með brotin rifbein. Haldi hún að tveir strákar hefðu barið brotaþola þannig að hann datt á jörðina. Þegar hann lá á jörðinni hefði annar meira verið að berjast við brotaþola en hinn tekið brotaþola frá. Kvaðst hún hafa séð brotaþola halda höndum utan um höfuð sitt í varnarstöðu til að verja sig. Á meðan átökin áttu sér stað hefði hundur hlaupið um og virtist hann vera að missa vitið. Hún hefði upplifað það svo að brotaþoli hefði orðið fyrir árás en ekki að strákarnir hefðu verið að verjast árás frá honum. Sá sem tók símann af brotaþola var árásarmaðurinn og barði hann fyrst. Hún hefði einungis séð brotaþola falla á jörðina en ekki séð hálstak, spörk eða að einhver væri að grípa í annan.

Vitnið sagði að þegar þetta gerðist hefði hún setið í rólu við hlið fótboltavallarins og hefðu verið um 20 metrar að bifreiðunum. Ákærði og félagar hans hefðu verið við bifreiðarnar og brotaþoli að taka myndir af þeim. Það hefði verið komið myrkur en annars ekkert sem skyggði á útsýni hennar. Tveir eða þrír ljósastaurar hefðu verið tendraðir yfir fótboltavellinum og einn við rólurnar og telji hún að hún hafi séð þetta vel. Taldi hún sig hafa munað atvik betur þegar hún gaf skýrslu hjá lögreglu þar sem nú væri langt um liðið. Var vitninu kynnt sú skýrsla sem hún gaf hjá lögreglu og sagði hún að það hefði rifjast upp fyrir henni að árásarmaðurinn hefði sparkað í brotaþola.

Lögreglumaður nr. J sagði að tilkynning hefði borist um líkamsárás og hefðu ungir drengir veist að brotaþola sem hefði verið úti að ganga með hund. Brotaþoli hefði tekið myndaf bifreið sem lagt hafði verið á skólalóð og drengirnir orðið viðskotaillir og veist að brotaþolanum. Kvaðst hún hafa rætt við brotaþola og vitni á vettvangi en árásarmennirnir voru farnir. Brotaþoli hefði verið í miklu uppnámi og með sjáanlega áverka, kennt til í síðunni og talið sig rifbeinsbrotinn. Hefði honum verið bent á að leita til læknis og verða sér úti um áverkavottorð. Vitnið kvaðst hafa ritað frásögn brotaþola á vettvangi og skráð í frumskýrslu málsins. Fram hefði komið hjá honum að síminn hefði verið tekinn af honum en hann fannst á vettvangi. Hefði brotaþola verið kynnt vitnaskylda og vitnaábyrgð og var hann viðræðuhæfur og gat lýst atburðum nokkuð nákvæmlega. Smárökkur hefði verið á vettvangi.

K, bæklunarlæknir og matsmaður, sagði að brotaþoli hefði hlotið áverka á vinstri öxl, vinstri síðu og vinstri ökkla. Einnig hefði hann hlotið [...]vegna árásarinnar. Honum hefði liðið illa og verið smeykur við að fara út með hundinn á kvöldin. Byggði niðurstaða matsins á þessari líðan brotaþola. Vitnið sagðist telja að afleiðingar árásarinnar samrýmdust frásögn brotaþola af atvikum við vinnslu matsins. Væri atvikalýsing í matinu unnin upp úr frásögn brotaþola og öðrum gögnum sem vitnið hafði. Þá kom fram hjá vitninu að [...] hefði verið metin út frá lýsingu brotaþola á einkennum. Hefði þetta haft áhrif á svefn brotaþola, frítíma og störf og valdið honum ýmsum óþægindum andlega.

L kvaðst hafa verið í rólunum hjá fótboltavellinum á skólalóðinni ásamt m. a. I og M og hefðu nokkrir strákar verið í fótbolta og verið búnir að leggja bifreiðum á lóðinni. Brotaþoli hefði gengið fram hjá með hund. Strákarnir hefðu síðan verið að fara og þau allt í einu séð að hundurinn var laus, geltandi og hlaupandi úti um allt. Þau hefðu séð einhverja stráka hoppa um á bak við eina bifreiðina og aka svo í burtu í flýti. Brotaþoli hefði síðan staðið upp og þá verið með blóð í andlitinu. Hann hefði gengið að einum strák og spurt hann hvort hann gæti lánað sér síma til að hringja í lögreglu en sá hefði sagt að síminn væri dauður eða hundsað brotaþola og farið í burtu. Vitnið sagði að hún og vinir hennar hefðu þá farið til brotaþola og spurt hann hvort allt væri í lagi og lánað honum síma. Brotaþoli hefði sagt þeim hvað gerðist. Hann hefði verið að taka mynd af einni bifreiðinni sem hann ætlaði að setja inn á hverfisgrúppu til að segja að það mætti ekki leggja bifreiðum þarna. Strákarnir hefðu þá ráðist á hann og tekið af honum símann sem þau síðan fundu.

M kvaðst hafa verið með vinum sínum, m. a. I og L, á skólalóð og verið við rólurnar. Aðrir strákar hefðu verið í fótbolta á lóðinni þegar brotaþoli kom þangað með hund og kvaðst hann hafa heyrt að hann hefði tekið myndir af bifreiðum sem hafði verið lagt ólöglega. Strákarnir sem höfðu verið í fótbolta hefðu síðan barið brotaþola í jörðina. Þeir hefðu bæði kýlt hann með höndunum og sparkað í hann þar sem hann lá á jörðinni og þotið svo í burtu á bifreiðunum. Kvaðst hann ekki hafa séð brotaþola kýla þá á móti og ekki heyrt orðaskipti á milli þeirra áður en þetta gerðist eða vita hver hefði átt upptökin að þessu. Telji hann að það hefðu verið þrír til fimm strákar sem tóku þátt í þessu og hefðu tveir þeirra kýlt brotaþola hnefahöggum sem hann viti ekki hvar lentu. Tveir til þrír hefðu sparkað í hann en aðrir verið í kringum þetta. Vitnið kvaðst ekki hafa séð þegar brotaþoli datt á jörðina þar sem hann hefði litið annað. Sjálfur hefði hann verið 15– 20 metra frá þeim stað þar sem atvik gerðust. Hann og vinir hans hefðu síðan hjálpað brotaþola sem hefði verið með blóð á andlitinu eftir atvikið. Eftir að vitninu var kynntur framburður sem hann gaf hjá lögreglu kvaðst hann hafa munað atvik betur þá og væri rétt að hann hefði sjálfur ekki séð upphaf átakanna heldur séð brotaþola liggja á jörðinni og að þá hefði verið sparkað í hann. Kvaðst hann hafa séð eitt spark í maga brotaþola en tveir til þrír hefðu sparkað í hann og hefði hann ekki séð neinn annan en brotaþola lenda á jörðinni.

III

Niðurstaða

Ákærði er ákærður fyrir líkamsárás sem talin er varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Ákærði byggir sýknukröfu sína aðallega á því að ósannað sé að hann hafi framið það brot sem greinir í ákæru og verði hann sakfelldur teljist a. m. k. ósannað að hann hafi valdið brotaþola rifbeinsbroti þannig að háttsemi hans verði ekki heimfærð undir 1. m gr. 218. g r. almennra hegningarlaga og að brot gegn 1. mgr. 217. gr. sömu laga sé fyrnt.

Í ákæru er dagsetning brots misrituð sem 15. apríl í stað 14. sama mánaðar en vísað er til þess að brotið hafi átt sér stað á þriðjudegi sem þá var 14. apríl. Er það í samræmi við málsgögn. Varðar þetta aukaatriði brots og er vörn ákærða í engu áfátt vegna þessa, sbr. 1. mgr. 180. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Í samræmi við málsgögn verður við það miðað að atvik hafi gerst þriðjudaginn 14. apríl 2020.

Ákærði neitar sök. Í framburði sínum fyrir dómi kvaðst ákærði hafa tekið síma af brotaþola þar sem hann hefði haldið að hann væri að taka myndir af bifreiðunum sem hann og félagar hans voru á en áður spurt brotaþola hvað hann væri að gera. Hefði brotaþoli þá tekið hann hálstaki og þeir báðir dottið á jörðina og brotaþoli lent ofan á honum. Hefði brotaþoli haldið fast í hann en hann síðan náð að ýta sér frá bifreið sem þeir voru við og báðir staðið upp á sama tíma. Hefði brotaþoli þá enn haldið í hann oghann óttast að brotaþoli ætlaði að ráðast á sig og því kýlt brotaþola tvisvar eða þrisvar sinnum í andlitið en brotaþoli ekki sleppt honum. Þá hefði einhver náð brotaþola af honum og þeir farið af vettvangi. Nánar spurður sagði hann brotaþola hafa kýlt sig eftir að þeir féllu á jörðina. Kvaðst hann ekki hafa kýlt brotaþola í líkamann eða sparkað í hann og ekki séð neinn gera það. Var framburður ákærða hvað þetta varðar í meginatriðum í samræmi við framburð hans hjá lögreglu utan þess að þá kvaðst hann hafa sparkað í áttina að ákærða en höggið ekki lent á honum.

Lýsing brotaþola á atvikum er í meginatriðum í samræmi við það sem fram kemur í ákæru utan þess að hann kvaðst telja að fleiri en einn hefðu sparkað í sig þar sem hann lá á jörðinni. Í skýrslu sinni bæði hjá lögreglu og fyrir dómi sagði hann ákærða hafa slegið hann einu sinni eða tvisvar hnefahögg í andlitið og þá hefði hann gripið ákærða hálstaki til að verja sig. Þeir hefðu síðan fallið til jarðar. Hefur framburður brotaþola, í gegnum meðferð málsins, verið stöðugur um þau atriði sem máli skipta.

Samkvæmt framangreindu eru lýsingar ákærða og brotaþola á atvikum um margt ólíkar. Félagar ákærða, vitnin B, E, D og C, sem voru á vettvangi þegar atvik gerðust, gáfu skýrslu fyrir dómi auk vitnanna I, L og M. Hafa síðarnefndu vitnin hvorki tengsl við ákærða né brotaþola.

Óumdeilt er að atvik hófust þegar brotaþoli tók mynd af bifreið sem var á skólalóðinni, að ákærði tók þá í símann og reyndi að ná honum af brotaþola og að þeir tókust á um hann. Brotaþoli sagði ákærða síðan hafa slegið sig tvö högg í andlitið og hann þá haldið í símann með annarri hendi en í ól hundsins í hinni og eftir það tekið ákærða tökum. Fær það stuðning í framburði I sem sagði brotaþola hafa fallið á jörðina eftir að ákærði kýldi hann. Ákærði byggir á því að hann hafi kýlt brotaþola í andlitið á meðan brotaþoli hélt honum. D sagði ákærða hins vegar hafa kýlt brotaþola þegar búið var að losa hann af ákærða og að ákærði hefði ekki verið búinn að kýla brotaþola þegar brotaþoli tók ákærða hálstaki en vitnið hafði ekki lýst hálstaki í framburði sínum hjá lögreglu. Framburðir D og C eru hins vegar á þann veg að brotaþoli hafi tekið í ákærða þegar ákærði reyndi að ná símanum af honum og þeir í kjölfar þess lent báðir á jörðinni. Af framburði bæði ákærða og brotaþola má ráða að brotaþoli hafi fallið ofan á ákærða eftir að brotaþoli náði taki á ákærða. Kvaðst E hafa tæklað brotaþola af ákærða og fær aðkoma hans stuðning í framburði ákærða og I.

Brotaþoli sagði ákærða, og hugsanlega fleiri, hafa sparkað í sig þar sem hann lá á jörðinni. Ákærði neitaði því en kvaðst hjá lögreglu hafa sparkað í áttina til hans og E lýsti því að hann hefði beitt hné þegar hann tæklaði brotaþola af ákærða. I sagði að hún hefði upplifað atvik sem árás á brotaþola. Þegar hann var kominn á jörðina hefði hann legið þar í varnarstöðu og haldið höndum utan um höfuðið. Þar hefði einn maður, sá sem tók upphaflega símann af brotaþola og fyrir liggur að er ákærði, barið brotaþola en annar tekið ákærða frá. Þá staðfesti vitnið að ákærði hefði sparkað í brotaþola liggjandi eins og hún hafði áðurlýst hjá lögreglu. M bar einnig um að ákærði, auk fleiri einstaklinga, hefði bæði kýlt brotaþola og sparkað í hann en var óviss um fjölda árásarmanna.

Með vottorði og vætti læknis sem skoðaði brotaþola í kjölfar atvikanna og fyrirliggjandi matsgerðar telst sannað að ákærði hafi verið með þá áverka sem greinir í ákæru eftir atvikið. Fá áverkar hans einnig, að hluta, stoð í framburði vitna.

Framburður ákærða hefur verið nokkuð á reiki um atvik, m. a. lýsingar hans á meintu hálstaki brotaþola, en fyrir dómi kom fyrst fram að hann hefði átt þá erfitt með að anda. Einnig eru lýsingar hans á því hvenær brotaþoli sló hann í atburðarásinni ekki samhljóða en ákærði sagði atvik koma fram í rangri röð í skýrslu sinni hjá lögreglu. Loks nefndi ákærði fyrst fyrir dómi aðhann hefði sjálfur hlotið áverka á hálsi ogað félagi hans hefði tæklað brotaþola af honum. Í ljósi framangreinds metur dómurinn framburð ákærða nokkuð á reiki og verður ekki á honum byggt að því leyti sem hann er í andstöðu viðannað sem fram er komið.

Samkvæmt 1. mgr. 111. gr. laga um meðferð sakamála skal dómur reistur á sönnunargögnum sem færð eru fram við meðferð máls fyrir dómi. Þá skal dómari samkvæmt 126. gr. sömu laga meta sönnunargildi vitnisburðar við úrlausn máls. Í því sambandi skal m. a. hugað að afstöðu vitnis til ákærða og eftir atvikum brotaþola. Fyrir liggur að vitnin B, E, D og C eru vinir ákærða og voru það þegar atvik gerðust og verður að meta framburð þeirra með hliðsjón af nefndri 126. gr. B og C gátu lítið borið um atvik. D bar hins vegar um að ákærði hefði kýlt brotaþola á öðru tímamarki en ákærði og brotaþoli báru um. Fullyrti E að hann hefði hagað framburði sínum hjá lögreglu með hliðsjón af því að hann væri að reyna að sleppa frá þessu þegar honum var kynnt að framburður hans hjá lögreglu hefði verið á annan veg. Með hliðsjón af framangreindu og því að breyttur framburður E var að hluta til í samræmi við breyttan framburð ákærða, m. a. um þá áverka sem ákærði hlaut, er það mat dómsins að framburður hans sé ótrúverðugur og ekki forsendur til að byggja niðurstöðu málsins á honum.

Af því sem fram er komið í málinu telur dómurinn að ákærði hafi átt upptökin að atvikum með því að veitast að brotaþola og reyna að taka símann af honum. I, sem var skammt frá vettvangi þegar atvik gerðust, sagði brotaþola hafa verið barinn í jörðina, eins og að framan er rakið. Þá viðurkenndi ákærði að hafa slegið brotaþola en á öðru tímamarki í atburðarásinni og vitnið D segist hafa séð ákærða slá brotaþola enn síðar. Í samræmi við það og framburð brotaþola telur dómurinn sannað að ákærði hafi slegið brotaþola með krepptum hnefa í andlitið í kjölfar þess að hann tók símann af brotaþola. Þá liggur fyrir að brotaþoli féll síðan á jörðina. Með framburði brotaþola, sem fær stuðning í framburði I og M, telur dómurinn einnig sannað að ákærði hafi þá sparkað einu sinni í brotaþola. Er við það mat horft til framburðar brotaþola og M um að fleiri en ákærði hefðu þá verið að sparka í brotaþola. Einnig er horft til framburðar brotaþola um að ákærði hefði þá verið að standa upp og að hann teldi að tímasetningar samræmdust því að hann hefði sparkað seinastur í hann. Brotaþoli sagði þau spörk hafa lent í baki hans en M að hann hefði séð þegar sparkað var í maga brotaþola. Þá verður ekki talið sannað að ákærði hafi gerst sekur um að hafa veist að brotaþola með öðrum ítrekuðum höggum á meðan hann lá á jörðinni enda ekki nánar lýst í ákæru á hvern hátt þau högg eru talin hafa verið eða hvernig þau voru veitt brotaþola. Samkvæmt vottorði og vætti þess læknis sem skoðaði brotaþola voru ekki útvortis áverkar á brotaþola til samræmis við rifbeinsbrotin sem bentu til þess að brotaþoli hefði hlotið þar spark. Þá kom einnig fram hjá honum að óvíst væri hvenær í atburðarásinni beinin hefðu brotnað. Er það mat dómsins að ósannað sé hvar spark ákærða lenti, hvenær beinin brotnuðu og að ákærði hafi valdið beinbrotunum með þeirri háttsemi sem hann hefur verið sakfelldur fyrir. Með hliðsjón af framangreindu þykir sannað að ákærði hafi valdið brotaþola öðrum þeim áverkum sem raktir eru í ákæru. Eru ekki forsendur til að heimfæra háttsemi ákærða undir 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. T elur dómurinn sannað, sbr. 108. og 109. gr. laga um meðferð sakamála, að ákærði hafi gerst sekur um framangreinda háttsemi og verður hún heimfærð undir 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga.

Brot samkvæmt 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga varðar sektum eða fangelsi allt að sex mánuðum eða einu ári ef háttsemin er sérstaklega vítaverð. Samkvæmt 1. mgr. 81. gr. sömu laga fyrnist sök manns á tveimur árum þegar ekki liggur þyngri refsing við broti en eins árs fangelsi eða refsing sú, sem til er unnið, fer ekki fram úr sektum. Samkvæmt 4. m gr. 82. g r. laganna rofnar fyrningarfrestur þegar rannsókn sakamáls hefst fyrir rannsóknara gegn manni sem sakborningi. Miðast upphaf fyrningarfrests því við þann tíma er skýrsla var tekin af ákærða sem var 10. febrúar 2021 og er brot hans því ófyrnt. Þá er ekkert fram komið sem styður það að háttsemi ákærða réttlætist af neyðarvörn, sbr. 12. gr. almennra hegningarlaga.

IVÁ kærði er fæddur í [...]. Samkvæmt framlögðu sakavottorði, dags. 22. apríl 2022, var hann [...]2021 dæmdur í tveggja mánaða fangelsi skilorðsbundið í þrjú ár fyrir brot gegn 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 20. gr. sömu laga. Brot ákærða nú var framið fyrir uppkvaðningu dómsins og verður ákærða því dæmdur hegningarauki, sbr. 78. gr. sömu laga, fyrir það brot sem hann er nú sakfelldur fyrir, sem samsvarar þeirri þyngingu refsingar sem kynni að hafa orðið ef brotin hefðu verið dæmd saman í fyrra málinu.

Af því sem fram er komið í málinu verður ekki talið að ákærði hafi veist að brotaþola í átökum þeirra á milli. Þá gat myndataka brotaþola á engan hátt réttlætt háttsemi ákærða. Engar forsendur eru til þess að horfa til 4. töluliðar 74. gr. eða 3. mgr. 218. gr. c í almennum hegningarlögum við ákvörðun refsingar. E r hins vegar til þess litið að háttsemi ákærða olli brotaþola líkamlegum áverkum, sbr. 1. og 2. tölulið 1. mgr. 70. gr. sömu laga. Einnig er horft til þess að um tvö ár liðu frá því að atvik gerðust og rannsókn málsins hófst og þar til ákæra var gefin út og verður ákærða ekki um þann drátt kennt. Loks er litið til ung s aldurs ákærða þegar atvik gerðust. Með hliðsjón af framangreindu, 77. gr. almennra hegningarlaga, og sakarefni þessa máls þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í 30 daga, skilorðsbundið eins og í dómsorði greinir.

Af hálfu brotaþola er sett fram krafa um miskabætur úr hendi ákærða að fjárhæð 8 00.000 krónur, auk vaxta og dráttarvaxta. Um lagarök vegna miskabótakröfu er vísað til 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Ákærði hefur með ólögmætri og saknæmri háttsemi sinni valdið brotaþola miska. Miskabætur verða ákveðnar að álitum og með hliðsjón af þeim gögnum sem liggja fyrir um miska brotaþola og þykja þær hæfilega ákveðnar 300.000 krónur. Skulu dæmdar bætur bera vexti og dráttarvexti eins og í dómsorði greinir en bótakrafan var birt fyrir ákærða ásamt fyrirkalli 19. maí 2022. Ákærði greiði brotaþola 250.000 krónur í málskostnað.

Brotaþoli setti jafnframt fram kröfu um viðurkenningu á skaðabótaskyldu á grundvelli mats eins og nánar er rakið í kröfugerð. Ósannað er að ákærði hafi valdið brotaþola rifbeinsbrotum með sparki eða spörkum og í ákæru er ekki getið um áverka á öxl og ökkla brotaþola. Þá verður ekki af kröfunni og fylgigögnum með henni ráðið að brotaþoli hafi hlotið varanlegt tjón vegna þeirra áverka sem ákærði telst bera refsiábyrgð á. Með vísan til framangreinds verður kröfunni vísað frá dómi.

Ákærði greiði 2/3 hluta málsvarnarlauna skipaðs verjanda síns, S-kk-ef F-kk-ef lögmanns, sem samtals eru ákveðin 1.00 0.000 króna, og hefur þá verið tekið tillit til virðisaukaskatts og vinnu lögmannsins á rannsóknarstigi, en 1/3 hluti greiðist úr ríkissjóði. Annan sakarkostnað leiddi ekki af meðferð málsins.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið L-kvk-nf Á-kvk-nf aðstoðarsaksóknari.

S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

DÓMSORÐ:

Ákærði, X, sæti fangelsi í 30 dagaen fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði A 300.000 krónur í miskabætur, auk vaxta samkvæmt 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 3. júlí 2021 til 19. júní 2022 en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr., sömu laga frá þeim degi til greiðsludags, og 250.000 krónur í málskostnað.

Kröfu A um viðurkenningu á skaðabótaskyldu vegna varanlegra áverka, þjáningarbóta og tímabundins atvinnutjóns er vísað frá dómi.

Ákærði greiði 2/3 hluta málsvarnarlauna skipað verjanda síns, S-kk-ef F-kk-ef lögmanns, sem alls eru ákveðin 1.00 0.000 króna, en 1/3 hluti greiðist úr ríkissjóði.

S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf (sign)