S-316/2009

Mál þetta, sem dómtekið var þann 8. janúar sl., er höfðað með ákæruskjali ríkissaksóknara, útgefnu 6. október 2009, á hendur X;

„fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás, með því að hafa föstudaginn 5. júní 2009, í íbúð í fjöleignarhúsi að [...], Akureyri, stungið [A] með hnífi ofarlega á framanverðan brjóstkassann við öxl vinstra megin með þeim afleiðingum að hann hlaut þriggja sm langan skurð þremur til fjórum sm neðan við vinstra viðbein.

Telst þetta varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20/1981.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkrafa:

Af hálfu [A], er þess krafist að ákærði verði dæmdur til að greiða honum kr. 479.800, þar af miskabætur að fjárhæð krónur 400.000, en kr. 79.800 vegna lögmannsaðstoðar. Krafist er vaxta samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 frá 5. júní 2009 til þess dags er bótakrafa þessi er birt ákærða en dráttarvaxta samkvæmt 9., sbr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.“

Ákærði heldur uppi vörnum. Krefst verjandi ákærða, S-kk-nf G-kk-nf héraðsdómslögmaður, að hann verði sýknaður af refsikröfu ákæruvalds, en til vara að hann verði dæmdur til vægustu refsingar sem lög leyfa. Verjandinn krefst þess jafnframt að bótakröfu verði vísað frá dómi, til vara að ákærði verði sýknaður af kröfunni, en til þrautavara að hún verði stórlega lækkuð. Þá krefst verjandinn hæfilegra málsvarnarlauna.

I.

Málavextir.

Samkvæmt rannsóknargögnum barst lögreglunni á Akureyri tilkynning laugardaginn 5. júní 2009, kl. 17:59, um að karlmaður hefði orðið fyrir alvarlegri líkamsárás í miðbæ Akureyrar, þ.e. hefði verið stunginn í brjósthol með hnífi í Hafnarstræti. Var þegar brugðist við og var flokkur lögreglumanna kominn á vettvang kl. 18:02. Nær samtímis komu þar einnig að sjúkraflutningamenn og hlúðu þeir að hinum slasaða, sem reyndist vera vitnið A.

Samkvæmt skýrslu B lögreglumanns lá A á gangstétt um fimm metra frá aðalinngangi fjölbýlishússins að .... Var hann íklæddur leðurjakka, skyrtu, buxum og leðurskóm, en aðstæðum og aðgerðum lögreglu á vettvangi er í skýrslunni nánar lýst þannig: „Þó nokkuð mikið blóð var í kringum [A] og var hann blóðugur, ... mátti sjá að blóðslóð var frá [A] og að anddyri ... og var einnig blóð inni í anddyrinu og því mjög líklegt að hann hefði verið stunginn þar innan dyra.“ Segir frá því í skýrslunni að vegna orðaskipta A við sjúkraflutningamenn á vettvangi svo og vegna upplýsinga sem einn íbúi fjölbýlishússins lét í té hefðu grunsemdir fljótlega beinst að ákærða í máli þessu, X, og jafnframt að hann væri staddur innandyra, í stigahúsi fjölbýlishússins.

Í skýrslu C lögreglumanns er aðstæðum á vettvangi og aðgerðum lögreglu nánar lýst á þann veg að í anddyri nefnds fjölbýlishúss hafi verið nokkuð stór blóðpollur og hafi blóðslóð legið að læstri hurð og áfram inn á stigaganginn. Segir frá því að lögreglumenn hafi komið að ákærða, X, þar sem hann hafi setið í stigahúsinu, í tröppum á milli annarrar og þriðju hæðar. Við handtöku, kl. 18:08, hafi ákærði verið rólegur í fasi og hlýtt öllum fyrirmælum, en við athugun hafi hann verið blóðugur og óhreinn á höndum. Á handtökuvettvangi tók lögregla í sínar vörslur pípu, píputóbaksbréf, eldspýtustokk, nokkrar notaðar eldspýtur og vodkafleyg, sem var fullur að einum þriðja. Ákærði var færður á lögreglustöð og vistaður í fangaklefa. Í vistunarskýrslu segir um ákærða: Ástand - annarlegt, framburður - ruglingslegur, jafnvægi - óstöðugt, málfar - óskýrt, sjáöldur - útvíkkuð, sjáanleg ölvun - áberandi. Um frekari aðgerðir lögreglumanna í fjölbýlishúsinu segir í frumgögnum, að þeir hafi farið á 4. hæð, en vitneskja hafi verið um að þar hefðist við í stúdíóíbúð sambýliskona ákærða, vitnið D. Segir frá því að fyrir utan íbúðina hafi verið sýnilegir blóðblettir á gólfteppi við útihurð, en einnig fyrir framan lyftuhurðina á sömu hæð, um þremur metrum frá íbúðinni. Tekið er fram að lögreglumennirnir hafi án árangurs bankað á útihurðina, en í framhaldi af því hafi þeir brotið hana upp, en þá hafi komið í ljós að sambýliskonan lá þar á gólfinu og virtist rænulaus. Við nánari athugun hefði komið í ljós að hún var með meðvitund, en mjög ölvuð. Ástandi konunnar og aðstæðum í íbúðinni er þannig lýst í rannsóknargögnum: „Sýnilegir blóðblettir voru í hári hennar, á hnakkasvæði ofarlega. Á vettvangi kvað hún [X] hafa stungið karlmann í bakið og hún myndi vitna til um það. Hún kvaðst aðspurð ekki hafa opnað hurðina þegar lögreglan krafðist þess af ótta við að missa íbúðina. Blóðblettir voru á gólfi íbúðarinnar auk þess sem svalahurð sem snýr til vesturs var galopin. Þegar kannað var hvort einhver leyndist þar mátti sjá blóðugan búrhníf liggja á jörðinni fyrir neðan svalirnar eins og honum hefði verið kastað þangað. Handfang hnífsins var a.m.k. brotið og lá í nálægð við hnífsblaðið“

Í gögnum, sem E rannsóknarlögreglumaður tók saman, er aðstæðum í og við fjölbýlishúsið ... lýst nánar, þar á meðal með litljósmyndum með árituðum texta. Myndirnar sýna m.a. aðalinnganginn, en einnig port baka til en þar má m.a. sjá svalir og brotinn hníf. Í myndatexta um hnífinn segir: „Um er að ræða búrhníf sem er með 19,5 sm löngu blaði. Blaðið er 2,5 sm á breidd þar sem það er breiðast. Heildarlengd hnífsins er 33 sm.“ Á myndunum má sjá blóð og blóðkám, þ.á m. í anddyri, í lyftu, í stigahúsi á 4. hæð og á teppi við íbúð nr. 406. Á myndum sem teknar eru inni í íbúðinni má m.a. sjá að svalahurð er opin og að dílar eru á vegg við hurðina, en í texta segir að þar sé um að ræða blóðslettur. Þá eru myndir af höndum ákærða og segir í texta að þar megi sjá blóð á baugfingri, löngutöng og litla fingri. Einnig eru myndir sem sagðar eru teknar af fatnaði A. Segir í texta að á þeim megi m.a. sjá að skyrtan er alblóðug og með rifu við vinstri öxl, 2,5 sm á breidd. Í texta sem fylgir mynd af leðurjakka A segir: „Við skoðun á jakkanum mátti sjá skurð á jakkalafi, sem náði út á vinstri öxl. … Var í gegnum jakkalafið og jakkann sjálfan. Sjá mátti blóð á lafinu þar sem hnífurinn fór í gegn og innan á allri vinstri hlið jakkans. … Reyndist skurðurinn vera 2,5 sm á breidd.“

Á meðal rannsóknargagna eru ljósmyndir af áverka A, sem teknar eru af nafngreindum lækni. Í texta með myndunum segir: „Sjá má skurð á vinstri öxl [A] rétt fyrir neðan viðbein. ... Myndin sýnir skurðinn sem reyndist við mælingu vera 2,5 á breidd. Við mælingu á dýpt skurðarins inn í öxlina var hann 3,5 sm.“

Í áverkavottorði F, sérfræðings í almennum skurðlækningum og æðaskurðlækningum við handlæknisdeild Sjúkrahússins á Akureyri, sem dagsett er 25. júní 2009, er umræddum áverka svo og meðhöndlun A lýst þannig:

[„ ...“]

Samkvæmt rannsóknargögnum lögreglu voru að kveldi 5. júní 2009 tekin blóðsýni til alkóhólákvörðunar úr ákærða, X, en einnig úr vitnunum D og A. Var blóðtökutíminn og niðurstaða rannsóknar á alkóhólmagni sem hér segir: Blóðsýni tekið úr ákærða kl. 19:20 - niðurstaða 2,71‰, blóðsýni tekið úr D-x-þgf. 19:35 - niðurstaða 2,83‰, þvagsýni gefið af D, tími ekki tiltekinn - niðurstaða 2,79, blóðsýni tekið úr A kl. 21:55 - niðurstaða 1,56.

Við lögreglurannsókn voru ákærði og D yfirheyrð um sakarefnið þann 6. júní 2009. Höfðu þau bæði réttarstöðu grunaðra. Viðstaddur skýrslutökuna yfir ákærða, sem hófst kl. 15:18 og lauk kl. 15:42, var tilnefndur verjandi hans. Skýrslurnar voru teknar upp með hljóði og mynd og eru disklingar þar um á meðal gagna málsins. Við lögreglurannsóknina var A tvívegis yfirheyrður sem vitni um málsatvik, í fyrra skiptið á Sjúkrahúsinu á Akureyri, að kveldi 5. júní, en í síðar skiptið á lögreglustöð, þann 10. júní 2009.

II.

Ákærði, X, játaði í upphafsorðum sínum við lögregluyfirheyrslu þann 6. júní 2009 að hafa stungið A í íbúð vitnisins D. Hann skýrði í framhaldi af því nánar frá tildrögum og aðdraganda verknaðarins. Fyrir dómi, við þingfestingu og aðalmeðferð, neitaði ákærði sakargiftum og vísaði til þess að um slysaverknað hefði verið að ræða.

Ákærði skýrði frá því við meðferð málsins að hann hefði hafið sambúð með A í Reykjavík árið 2005, en bar að þau hefðu um síðir haldið heimili í .... Hann kvað rof hafa orðið á sambúð þeirra er hann hóf refsiúttekt í kjölfar þriggja ára fangelsisdóms í aprílmánuði 2007, en refsinguna hefði hann hlotið fyrir líkamsárás á konuna. Ákærði bar að þrátt fyrir þetta hefði samband þeirra haldist og konan m.a. flust til Akureyrar er hann hóf afplánun dóms þar í bæ og um síðir hefði hún haft aðsetur í umræddri íbúð að ... . Er Fangelsismálastofnun veitti honum reynslulausn í mars 2009 á eftirstöðvum 360 daga refsivistar kvað ákærði þau ekki hafa tekið upp eiginlega sambúð, en þrátt fyrir það hefði hann tíðum haldið til á heimili D, en þá frekar verið þar sem gestur. Vísaði ákærði í því sambandi til þess að D hefði verið ósátt við óreglusamt líferni hans eftir að hann losnaði úr fangelsinu, en vegna þessa kvaðst hann m.a. hafa farið í stutta áfengismeðferð í maímánuði 2009, sem ekki hefði þó borið tilætlaðan árangur.

Ákærði skýrði frá því að föstudaginn 5. júní 2009 hefði hann mælt sér mót við D á heimili hennar. Hann kvaðst reyndar einnig hafa verið þar á heimilinu fyrrihluta þess dags, en bar að þau hefðu ákveðið að ræða saman síðdegis til að kanna hvort grundvöllur væri fyrir áframhaldandi sambúð þeirra. Vegna þessa kvaðst hann hafa farið laust eftir kl. 14 í Glerárkirkju og fengið þar úthlutað matarmiðum, en í framhaldi af því farið í verslun og keypt í matinn, þ.á m. lambahryggvöðva, sem hann hefði ætlað að matreiða fyrir þau tvö. Hann kvaðst einnig hafa komið við í áfengisverslun í miðbænum, en hitt þar fyrir vitnið A. Kvaðst hann hafa fengið lánaðar hundrað krónur hjá A til áfengiskaupa, en í beinu framhaldi af því hefði hann farið á heimili D. Var það ætlan ákærða að það hefði verið milli klukkan 16:30 og 17:00. Ákærði kvaðst lítillega hafa kannast við A er þetta gerðist, en bar að það hefði aðallega verið vegna ýmissa „leiðinda“. Hann kvaðst hafa verið ósáttur við framkomu A og nefndi í því sambandi að meðan hann var í fangelsinu hefði A sýnt D mikinn áhuga, m.a. með heimsóknum og símhringingum, en af þessum sökum kvaðst hann hafa fundið fyrir afbrýðisemi. Jafnframt staðhæfði ákærði að eftir að hann fékk reynslulausn úr fangelsinu, í mars 2009, hefði A, er leiðir þeirra lágu saman á almannafæri, iðulega haft uppi ýmis svigurmæli í hans garð og jafnvel líflátshótanir.

Ákærði skýrði frá því að eftir að hann kom í íbúð D síðdegis umræddan dag, þann 5. júní 2009, hefðu þau hafið neyslu áfengis, en í framhaldi kvaðst hann hafa matreitt kjötréttinn. Hann kvað þau aðeins hafa verið tvö ein í íbúðinni í stuttan tíma og nefndi 10-15 mínútur, en þá hefði A knúið dyra. Á þeirri stundu kvaðst ákærði hafa verið orðinn mikið ölvaður, en þó „ekkert út úr heiminum“. Kvaðst ákærði hafa verið ósáttur við komu A svo og veru hans í húsakynnum D. Nefndi ákærði í því sambandi framkomu A gagnvart D í greint sinn. Skýrði ákærði frá því við skýrslutöku hjá lögreglu að D hefði um tíma setið í rúmi sínu en fallið á gólfið vegna ölvunar. Hefði A þá brugðist við og aðstoðað hana á fætur, en um leið káfað á henni með óviðurkvæmilegum hætti. Við nefnda skýrslugjöf bar ákærði að eftir um 1-2 klukkustunda viðveru A í íbúðinni hefði A óskað eftir því að hann færi þaðan út. Ákærði kvað A ekki hafa sinnt bón D strax, en hann kvaðst sjálfur í fyrstu hafa skilið orð hennar á þann veg að hann ætti líka að fara út. Kvaðst ákærði er þetta gerðist hafa verið við eldhúsbekkinn en A staðið við útihurðina, en í raun hefðu þeir verið mjög nálægt hvor öðrum sökum þess hversu lítil íbúðin er. Ákærði staðhæfði að það hefði verið ætlan hans að fara að ósk D, ólíkt A, er hefði haft um það orð að hann vildi fá í hendur vodkafleyg sem hann hefði þóst hafa verið með. Ákærði kvaðst sjálfur hafa verið með vodkafleyg í umrætt sinn. Staðhæfði ákærði að er þarna var komið sögu hefði A ausið yfir hann skömmum og svívirðingum, en lýsti í nefndri skýrslu framhaldinu nánar þannig: „... og svo var hann að steyta þarna hnefa og svona kjaftæði ... Ég greip hníf sem var á eldhúsborðinu og otaði að honum og sagði honum að drulla sér út … Já ég bara greip hnífinn og otaði að honum, ég man alveg eftir því sko … Þá gekk hann í áttina að mér með hnefann á lofti og ég sagði … stoppaðu þú veist hvað getur skeð. Þá sagði D; „Passaðu þig [A], þú veist að hann gerir þetta, hann gerir þetta.“ Hann svona reigði hnefann og þá stakk ég hann í öxlina.“ Nánar aðspurður af rannsakanda áréttaði ákærði að er þetta gerðist hefði hann staðið við eldhúsborðið, en sagði síðan: „... hnífurinn var þar, ég var að skera kjöt, sem ég var að elda ... tek hnífinn í hægri hendi, en [A] staðið til hliðar eða verið með bakið að útihurðinni ... Hann var með hnefann á lofti og það er ógnun. ... Hann gekk á móti mér með hnefann á lofti og var með þau orð að ég þyrði ekki neinu, og að ég væri bara ræfill og aumingi, ég varaði hann við og hún varaði hann við líka, því að þetta hefur skeð áður að ég missi stjórn á skapi mínu. … og ég veit ekki hvort hann gekk á hann (hnífinn) eða hvort að ég stakk hann eitthvað líka. … Ég held að það sé bæði það að hann gengur áfram og ég ýti hnífnum fram, það skeður bæði í einu … Þetta var ekkert fast, hann var á hreyfingu líka. … Ég ætlaði aðallega að ógna honum“. Ákærði sagði að ekki hefði komið til eiginlegra átaka á milli hans og A í greint sinn og bar jafnframt að D hefði ekki blandast í atgang þeirra þrátt fyrir að hún hefði staðið mjög nærri og ætlaði helst að hún hefði fallið á gólfið nálægt sófanum. Ákærði minntist þess ekki að hafa séð blóð á vettvangi, og treysti sér ekki til að fullyrða hvað hefði orðið um hnífinn, en sagði: „Hvort ég henti honum ekki bara á gólfið, mig minnir það“. Ákærði kvað A strax eftir að hann fékk áverkann hafa farið út úr íbúðinni. Ekki kvaðst ákærði hafa séð til A í stigahúsinu er hann fór út úr íbúðinni skömmu síðar, en lýsti vettvangi utan íbúðarinnar þannig: „Þá sá ég blóðslóðina eftir hann í átt að lyftunni og ég labbaði bara niður stigann og settist þar niður og beið.“

Fyrir dómi neitaði ákærði sakarefni ákæruskjals og bar að það hefði ekki verið ásetningur hans að valda A skurðáverka á öxl umrætt sinn. Í skýrslu sinni fyrir dómi lýsti ákærði viðveru sinni og gjörðum í íbúð D síðdegis þann 5. júní 2009 með líkum hætti og hann hafði gert hjá lögreglu. Bar hann m.a. að aðeins hefðu liðið um 15 mínútur frá því að hann kom í íbúðina þar til A knúði þar óvænt dyra. Hann kvaðst þá hafa verið við matseld í eldhúskróknum, og verið að skera niður kjöt, sem hann hafði þá þegar steikt. Eftir komu A kvaðst hann hafa haldið matseldinni áfram og því haldið sig við eldhúsbekkinn og vaskinn, en samhliða að einhverju leyti fylgst með samræðum A við D, en þau hefðu setið við eldhúsborð þar skammt frá. Ákærði staðhæfði að A og D hefðu er þetta gerðist verið mjög ölvuð og D í raun verið dauðadrukkin. Var það ætlan ákærða að hann sjálfur hefði verið best á sig kominn og minnst drukkinn af þeim þremur. Ákærði kvaðst hafa þegið lítilsháttar áfengi af A, en áréttaði að vegna áðurlýstrar framkomu hans í garð D hefði hann fundið fyrir afbrýðisemi. Vísaði ákærði til þess að A hefði sífellt verið að góna á D; „... á brjóstin og var með slefið alveg aftur á axlir“, en þar að auki hefði hann í eitt skiptið káfað kynferðislega á henni. Kvaðst ákærði hafa sagt við A vegna þessa að hann skyldi hætta slíku athæfi; „Ég var orðinn eitthvað fúll út í hann.“ Ákærði bar að í framhaldi af þessum orðum hans við A hefði D látið þau orð falla að best færi á að þeir færu báðir úr húsakynnum hennar. Kvaðst ákærði hafa skilið orð D á þennan veg í fyrstu eða allt þar til hún hefði bætt því við, að í raun hefði hún aðeins átt við að A ætti að fara út. Ákærði staðhæfði að er þetta gerðist hefði hann verið í eldhúskróknum, en A staðið við útihurðina. Vegna smæðar íbúðarinnar hefði þó einungis verið um einn metri á milli þeirra. Fyrir dómi bar ákærði að í framhaldi af greindum orðum D hefði A snúið sér við og lyft hendi með steyttan hnefa, en sagði um það nánar: „Hann er alltaf með hnefann á lofti þessi gæi, það er bara hans tíska.“ Ákærði áréttaði að er þetta gerðist hefði A verið sýnilega ölvaður og staðhæfði að hann hefði af þeim sökum riðað til: ,,vaggandi dauðadrukkinn … og það rumdi eitthvað í honum „þú þarna“ og ég gat ekki séð betur en að hann ætlaði að ráðast á mig, eða ég var ekkert að meta það neitt, þetta skeði bara á svo stuttum tíma, það var enginn tími, þetta skeður á augabragði, og ég ber fyrir mig hendina eða slæ svona fram og þá er ég með hnífinn í hendinni … ég var að eiga við mat og var að handleika hnífinn vegna þess. … Ég var ekkert að ota neitt að honum, ég veit að ég var með hnífinn og þegar hann kom með hnefann þarna á móti mér, þá sagði ég drullaðu þér og hef vafalaust brugðið hnífnum eitthvað í áttina að honum … ég stakk hann ekki, ég tek svona til orða (í lögregluskýrslunni) það er kannski einhver töffaraskapur í mér að taka svona til orða.“

Ákærði staðhæfði aðspurður að A hefði við ofannefndar aðstæður fengið áverka við öxl af völdum þess hnífs sem hann hélt á. Lýsti ákærði atvikinu nánar þannig: „... með því að vaða á mig ... ég átti bara von á að hann kæmi bara vaðandi á mig ... hann olli sínum áverka með því að vaða á mig … það var engin viðkoma þegar hnífurinn stakkst eða rakst í hann, þetta var ekki gert af neinu afli, ég segi honum að drulla sér út þegar hann kemur til baka með hnefann á lofti og vaggar svona fram … og ég hef vafalaust brugðið hnífnum eitthvað í áttina að honum … og þá fer hnífurinn hérna í hann (öxlina).“ Ítrekað aðspurður fyrir dómi um beitingu hnífsins neitaði ákærði því alfarið að hann hefði reitt hnífinn upp fyrir eigin öxl, og þannig beint honum niður á við gegn A. Að því leyti andmælti ákærði framburði vitna og þá sérstaklega A, en orðaði það svo: „... og ég veit að ég reiddi hnífinn ekki upp yfir öxl, en hvort að ég hafi skotið honum fram svona, ég get ekki svarið fyrir það.“

Fyrir dómi minntist ákærði þess ekki að hann hefði haft uppi þau varnaðarorð gagnvart A sem fram koma í lok skýrslu hans hjá lögreglu, þ.e.: „Stoppaðu þú veist hvað getur skeð“. Hann véfengdi þau þó ekki eftir að hafa hlýtt á og horft á framburð sinn á mynddiski lögreglu, en benti á að hann hefði verið með hnífinn í hendinni og að A hefði við þær aðstæður gengið í átt til hans.

Fyrir dómi neitaði ákærði því að hann hefði stungið A af ásetningi. Um slysaverk hefði verið að ræða og áréttaði hann frásögn sína um að A hefði verið drukkinn og af þeim sökum átt erfitt með hreyfingar. Lýsti ákærði gjörðum A nánar og áréttaði fyrri framburð sinn þannig: „... það var riða á honum, hann kannski datt ekki á hann (hnífinn) en riðaði allur til ... Þetta var mjög laus stunga ... og hafði farið í pjátursjakka og þá má vel vera að hnífurinn hafi eitthvað skekkst við að fara í jakkann og stungan er útá við. Þannig að það var ekki meiningin að valda honum einhverjum skaða með þessu. ... gert kannski í einhverskonar örvæntingu þegar hann var að koma inn aftur. Mér finnst ég hafa kannski slegið hnífnum fram, og maður heldur ekki fast á hnífnum og ekki með miklum ásetningi og því gat hnífurinn snúist í hvora áttina sem er.“

Ákærði bar að er atburðurinn gerðist hefði hann fundið fyrir ótta gagnvart A, en um ástæðu þess vísað hann til fyrrnefndra svigurmæla A svo og ummæla um líflát. Nánar aðspurður bar ákærði að A hefði aldrei fylgt orðum sínum eftir og áréttaði jafnframt að í íbúð D nefndan dag hefðu ekki verið með þeim eiginlegar kýtingar eða illindi.

Fyrir dómi kvaðst ákærði hafa gert sér grein fyrir að A hafði hlotið áverka, og staðhæfði að hann hefði strax er atvik gerðust séð blóð við útihurðina. Vegna þessa kvaðst hann hafa snúist í nokkra hringi um sjálfan sig í íbúðinni, gripið til vodkafleygsins, en síðan farið út úr íbúðinni, á eftir A. Ákærði kvað umræddan hníf hafa legið eftir á gólfi íbúðarinnar. Ákærði kvaðst hafa gert sér grein fyrir því að A hafði farið niður í lyftunni, en af þeim sökum kvaðst hann hafa gengið áleiðis niður stigann, en síðan sest niður í stigahúsinu. Á þeirri stundu kvaðst hann hafa ætlað að ekkert amaði að A einungis hefði verið um smárispu að ræða.

Vitnið A, fæddur 1956, skýrði frá því í fyrri skýrslu sinni hjá lögreglu að hann hefði kynnst D á skemmtistað nokkrum mánuðum fyrir umræddan atburð. Hefði hann hitt D annað slagið eftir það, en þann 5. júní 2009 kvaðst hann hafa komið í íbúð hennar að ..., á milli kl. 11:30 og 12:00. Staðhæfði vitnið að það hefði verið samkvæmt boði D og bar vitnið að það hefði haft með sér mat og áfengi. Vitnið bar að við komu þess hefði verið fyrir í íbúðinni ákærði, en það kvaðst í raun ekkert hafa þekkt til hans. Vitnið kvaðst hafa boðið D og ákærða áfengi í glas, en er líða tók á daginn kvaðst það hafa hafnað beiðni þeirra um frekari áfengisveitingar. Vitnið bar að D hefði brugðist við neitun hans þannig að hún hefði borið þá ósk fram að gestir hennar, þ.e. vitnið og ákærði, færu út úr húsakynnum hennar. Vitnið bar að ákærði hefði í framhaldi af orðum D kastað þeirri spurningu fram hvort vitnið hefði ekki heyrt hvað konan hefði sagt og síðan fyrirskipað því að koma sér út með svofelldum orðum: ,,drullaðu þér út“. Vegna þessa kvaðst vitnið hafa staðið upp og gengið að útihurðinni, en ákærði þá ráðist að því með stórum eldhúshnífi. Vitnið bar að D hefði um það leyti hrópað upp: „[A], hann stingur þig“. Vitnið bar að ákærði hefði stungið það í vinstri öxlina með hnífnum, en það strax þar á eftir farið út úr íbúðinni, farið niður í lyftunni og síðan út á gangstéttina fyrir framan húsið, þar sem það hefði lagst niður.

Í síðari vitnaskýrslu fyrir lögreglu, þann 9. júní sama ár, staðhæfði A að fram að því að ákærði réðst að honum hefði allt verið með kyrrum kjörum þeirra í millum í íbúðinni. Vitnið kvaðst hafa verið drukkið er atburðurinn gerðist, en þó ekki verið ofurölvi. Það var álit vitnisins að D hefði verið mjög ölvuð, en það kvaðst ekki hafa séð mikil áfengisáhrif á ákærða. Vitnið áréttaði frásögn sína um að D hefði haft orð á því að bæði það og ákærði skyldu fara út úr íbúð hennar, en í fyrstu kvaðst það hafa ætlað að hún hefði aðeins beint þessum orðum að ákærða. Vitnið kvaðst þó hafa hlýtt fyrirmælunum og verið komið að útihurðinni er ákærði hefði skyndilega gengið að því með hníf og stungið það í öxlina. Vitnið kvaðst ekki hafa séð hnífinn fyrir atlöguna og andmælti þeim orðum ákærða hjá lögreglu að hann hefði fyrst verið með eða viðhaft ógnandi tilburði með hnífnum. Einnig andmælti vitnið þeim orðum ákærða að það hefði fyrir hnífsstunguna gengið á móti honum með krepptan hnefa. Kvaðst vitnið þvert á móti hafa haft hendur niður með síðum.

Fyrir dómi kvaðst A hafa þekkt D í um fjóra mánuði er atvik máls gerðust í júní 2009. Vitnið kvað vinskap hafa verið með þeim og bar að það hefði komið í íbúð hennar í þrjú eða fjögur skipti. Vitnið leiðrétti framburð sinn hjá lögreglu að því leyti að umræddan dag, þann 5. júní, hefði það komið til D síðdegis, en ekki fyrir hádegi. Við komu kvaðst það lítillega hafa verið undir áhrifum áfengis, en áréttaði að það hefði komið færandi hendi, með áfengi og samloku. Áfengið kvaðst það hafa keypt fyrr um daginn í áfengisverslun bæjarins, en þá um leið rekist á ákærða og látið hann hafa smávegis af klinki til eigin áfengiskaupa. Í raun kvaðst vitnið ekkert hafa þekkt til ákærða, en við komu í íbúð konunnar nokkru síðar kvaðst það hafa séð að hann var þar fyrir. Vitnið staðhæfði að það hefði ekki haft vitneskju um veru hans þar er það afréð að fara í heimsókn til D nefndan dag. Við komu í íbúðina kvaðst vitnið hafa séð að ákærði var í eldhúskróknum við uppvask, en ekkert matarkyns kvaðst það þó hafa séð. Vitnið kvaðst hafa sest við eldhúsborðið, ákærði setið andspænis því, en D að mestu haldið sig í rúmkróki íbúðarinnar. Vitnið vísaði til þess að íbúðin væri mjög lítil. Vitnið minntist þess að á meðan á dvöl þess stóð hefði það í eitt skipti séð hvar D rann fram úr rúminu. Kvaðst það hafa hjálpað D aftur upp í rúmið og minntist ekki sérstakra viðbragða hjá ákærða vegna þessa. Vitnið bar að ákærði hefði virst vera mjög rólegur í öllu fasi, en bar að í raun hefðu litlar samræður farið fram þeirra í millum, en minntist þess að eitt skipti hefði það hellt áfengi í glas fyrir ákærða. Eftir um 20-30 mínútna viðveru í íbúðinni kvað vitnið ákærða hafa haft á orð á því að best færi á að það færi út úr íbúðinni, en þá notað það orðalag, sem skráð hefði verið eftir því í lögregluskýrslu. Vitnið kvaðst hafa tekið þessum fyrirmælum ákærða vel, en minntist ekki viðbragða af hálfu D. Það lýsti atvikum máls og framhaldinu nánar þannig: „…og ég gerði mig kláran til þess að standa upp og er ég labbaði þarna fram að hurð þá rýkur hann (ákærði) að mér alveg gjörsamlega óafvitandi með hníf og stingur mig, bara að tilefnislausu, og ég bara fer þarna út, kemst niður í lyftunni, en ég missi mikið blóð strax en ég sá aldrei þennan blessaða hníf, hvar sem hann hefur geymt hann, hann stingur mig, en ég var rétt í því að opna hurðina … þetta var eldhús- eða búrhnífur, með löngu blaði.“ Vitnið minntist þess að D hefði í umrætt sinn hrópað varnaðarorðin: „hann stingur, hann stingur“. Fyrir dómi var vitninu sýndur hnífur sem lögreglan lagði hald á við rannsókn málsins. Bar vitnið að þar gæti verið um þann hníf að ræða, sem ákærði hefði notað í umrætt sinn. Vitnið staðhæfði jafnframt að ákærði hefði við verknaðinn reitt hnífinn upp áður en hann stakk honum í öxl þess. Vitnið andmælti því alfarið að það hefði fyrir hnífsstunguna verið með svívirðingar í garð ákærða og einnig að það hefði ógnað ákærða, þ.á m. með því hafa hnefa á lofti. Þá kvaðst vitnið á nefndri stundu ekki hafa skynjað það á ákærða að hann væri afbrýðisamur og áréttaði að þvert á móti hefði hann virst rólegur í fasi. Vitnið bar að það hefði fengið viðeigandi aðhlynningu á sjúkrahúsi og í framhaldi af því hlotið skjótan bata. Vitnið kvaðst enn finna fyrir verk í hendinni við áreynslu og bar að verkinn leiddi niður handlegginn, en við það missti það mátt í hendinni.

Vitnið D, fædd 1956, lýsti við meðferð málsins samskiptum sínum við ákærða með líkum hætti og hér að framan var rakið. Hún kvað sambúð þeirra hafa hafist árið 2005, en að hún hefði flust til Akureyrar er ákærði hóf þar afplánun dóms á árinu 2007. Hún kvað þau ekki hafa hafið eiginlega sambúð að nýju eftir að ákærði fékk reynslulausn hjá Fangelsisstofnun á eftirstöðvum refsingar í byrjun mars 2009, en um ástæðu þess vísaði hún einkum til mikillar óreglu hans. Engu að síður kvað hún þau hafa verið í miklum samskiptum og ákærði oft haft aðsetur á heimili hennar í stúdíóíbúðinni í fjölbýlishúsinu að ... . Umræddan dag, þann 5. júní 2009, kvað hún ákærða hafa boðað komu sína en tilefnið hefði verið viðvarandi ósætti þeirra, m.a. vegna nefnds lífernis hans. Hún kvað þau hafi ætlað að borða saman og ræða samskiptin með það að leiðarljósi að ná sáttum. Vegna þess kvaðst vitnið hafa verið nokkuð spennt á taugum.

Við skýrslutökur, við meðferð málsins, skýrði D frá því að u.þ.b. einu og hálfu ári fyrir umræddan atburð hefði hún kynnst vitninu A og bar að samskipti þeirra hefðu verið töluverð. Við upphaf kynna þeirra kvaðst hún hafa gert A grein fyrir að sambýlismaður hennar, ákærði í máli þessu, væri í fangelsi. Kvað hún nefnd samskipti aðallega hafa falist í símhringingum A og SMS-skilaboðum, auk þess sem hann hefði þrisvar eða fjórum sinnum komið á heimili hennar, og þau þá m.a. drukkið áfengi saman. Hún kvað nefnd samskipti hafa lagst af eftir að ákærði fékk reynslulausn á fangelsisvist sinni í marsmánuði 2009. Frá þeim tíma kvaðst hún hins vegar hafa veitt því eftirtekt að ekki var sérstakur vinskapur með ákærða og A og nefndi í því sambandi að hún hefði heyrt A kalla að ákærða ýmsum fúkyrðum, til að mynda: „Þarna er glæpamaðurinn og þarna er brennuvargurinn“. Kvaðst hún hafa litið svo á að A væri að reyna að „gera óleik þeirra í milli“, en hún kvaðst hafa skýrt ákærða frá hegðan A, að hann hefði alltaf verið hringjandi og að ónáða hana.

D staðhæfði að umræddan dag, þann 5. júní, hefði A hringt til hennar skömmu áður en hún átti von á ákærða. Kvaðst hún hafa sagt A hvað til stæði, að von væri á ákærða, að þau væru að reyna að ná sáttum og að hann skyldi láta það vera að koma til hennar í heimsókn. Var það ætlan hennar að ákærði hefði verið búinn að dvelja í íbúðinni í u.þ.b. hálfa klukkustund er A knúði dyra.

Í skýrslu sinni hjá lögreglu hinn 6. júní 2009 bar D að er A kom á heimili hennar þennan dag, um kl. 16:00, hefði hann verið undir áhrifum áfengis, líkt og hún sjálf og ákærði. Hún kvað þau öll hafa setið saman við eldhúsborðið, ákærði við enda borðsins, við eldavélina og því nærri hnífaparaskúffunni, hún við hinn endann, en A verið þar í milli. Hún kvað litlar umræður hafa farið fram, en minntist heldur ekki rifrildis eða hótana af neinu tagi. Það sem á eftir gerðist hefði því komið gjörsamlega flatt upp á hana. Í nefndri skýrslu kvaðst hún ekki hafa beðið A að fara út, en kannaðist við að hann hefði engu að síður staðið upp og farið að tygja sig til brottfarar. Við þær aðstæður kvað hún ákærða hafa hlaupið til A og lýsti hún atvikum nánar þannig: „... ég sá ekki hnífinn, ekki fyrr en hann stingur hann ... og ég hélt hann hefði stungið hann í bakið en hann stakk hann víst í brjóstið ... mér finnst hann stinga hann í bakið“. Við skýrslutökuna vísaði hún til þess að ákærði hefði lyft hnífnum upp fyrir öxl og beitt honum niður á við gegn A en nánar aðspurð af rannsakanda sagði hún: „.. ég horfði ekki á, ég sá ekki þegar hann stakk hann ... en hann stingur hann greinilega, ég sé bara, [A] snýr að mér og var við hurðina og ég sé bara blóðið úr honum og svo skellur eitthvað á gólfið og það er hnífurinn og ég hendi honum út af svölunum.“ Samkvæmt yfirheyrsluskýrslunni kvaðst hún hafa séð blóð á gólfi íbúðarinnar og bar að af því tilefni hefði hún haft orð á því að hún ætlaði að hringja á lögreglu. Bar hún að umræddur hnífur hefði fylgt íbúðinni og ætlaði að hann hefði verið með því leirtaui sem ákærði hafði áður verið að vaska upp. Í lok skýrslunnar bar hún að A hefði eftir lýstan atgang farið út úr íbúðinni og ákærði nokkru síðar. Kvaðst hún þá strax hafa læst útihurðinni og farið inn á klósettið, en örskömmu síðar heyrt í lögreglumönnum. Um ástæðu nefnds verknaðar lét hún það álit í ljós, að hann ætti hugsanlega rót sína að rekja til afbrýðisemi af hálfu ákærða, m.a. vegna fyrrnefndra símhringinga A og annarra samskipta þeirra tveggja.

Fyrir dómi kvað D ákærða hafa verið búinn að vera í íbúð hennar í u.þ.b. hálfa klukkustund er A knúði dyra. Staðhæfði hún að á þeim tíma hefðu þau snætt saman kjötrétt, sem ákærði hefði steikt í eldhúskróknum, og bar að hann hefði verið við uppvask er A kom. Við komu A kvaðst hún hafa litið til ákærða og séð að hann kinkaði kolli sem merki um að hann (A) mætti koma inn í íbúðina; „og ég veit alveg að það var útaf því að [A] var með áfengi með sér“. Hún kvað ákærða hafa haft áfengi meðferðis er hann kom í greint sinn og kvaðst hún hafa verið búin að drekka af þeim veigum með ákærða áður en A birtist. Hún kvað ákærða við komu A hafa hætt uppvaskinu og sest við eldhúsborðið, næst eldavélinni, og staðhæfði að þau hefðu því öll til að byrja með setið við borðið, hún setið næst rúmkróknum, en A verið á milli þeirra. Ekki minntist hún sérstaks umræðuefnis, en staðhæfði að ekki hefði heldur komið til rifrildis eða annarra leiðinda á milli ákærða og A. Hún kvaðst hafa þegið áfengi hjá A, en veitt því eftirtekt að hann bauð ekki ákærða með sér. Lýsti hún þeirri skoðun að með þessu háttalagi hefði A sýnt ákærða ókurteisi og lítilsvirðingu. Hún vísaði til þess að nokkrar gloppur væru í minni hennar um framhaldið, en þar um vísaði hún til fyrrnefndrar áfengisneyslu. Hún minntist þess þó skýrlega, að hún hefði sagt við ákærða og A, að þeir skyldu fara út úr íbúðinni; „eða [A] alla veganna“. Bar hún að þessa ákvörðun hefði hún tekið vegna fyrrnefndrar framkomu A í garð ákærða. Var það ætlan hennar að A hefði í framhaldi af orðum hennar farið að útihurðinni og því snúið baki að henni, en er þetta gerðist kvaðst hún hafa verið í rúmkróki íbúðarinnar. Á nefndri stundu kvaðst hún hafa talið að ákærði ætlaði að fylgja honum út, en í raun hefði hún ekki haft vilja til þess að hann færi frá henni. Hún kvaðst heldur ekkert hafa séð athugavert við ákærða, en ætlaði að helst hefði hann verið argur yfir því að fá ekki að drekka áfengið. Vegna þessa alls kvaðst hún hafa verið róleg og verið á leið aftur inn að eldhúskróknum, en um það leyti veitt því eftirtekt að A hafði á ný snúið sér við, en um leið skynjað að ekki var allt með felldu. Hún kvað atburðarásina alla hafa gengið hratt fyrir sig og í raun hefði hún ekki séð það sem gerðist á milli ákærða og A og ekki heldur heyrt hvort eitthvað fór á milli þeirra í orðum. Aðstæðum og atvikum lýsti hún nánar þannig: „Það var blóð á gólfinu ... og hnífur ... hann lá bara inná miðju eldhúsgólfi og þá var A-kk-nf (ákærði) við baðhurðina, minnir mig ... og eitthvað bil var á milli þeirra ... svo fara þeir báðir út ... ég man það að ég fór í eitthvað áfall sko, ég henti hnífnum út af svölunum“. Nánar aðspurð lýsti hún atvikum máls á þann veg að er hún hefði komið fram í eldhúskrókinn hefði A staðið við útihurðina, en ákærði verið þar andspænis. Hún hefði séð blóðið og ætlaði að hún hefði náð í tusku og haft í hyggju að hjálpa A, en þá verið litið á gólfið og séð hvers kyns var, að blóðugur hnífur lá þar. Var það ályktun hennar að við þessar aðstæður hefði hún strokist við A og þannig fengið blóðkám í hárið. Fyrir dómi þekkti hún hnífinn sem lögreglan lagði hald á og staðhæfði húni að hann hefði fylgt leirtaui íbúðarinnar. Eftir að A og ákærði voru farnir út úr íbúðinni kvað hún mjög stutta stund hafa liðið þar til lögreglan kom á vettvang. Fyrir dómi skýrði hún þann mun sem var á frásögn hennar fyrir dómi miðað við skýrslur hennar hjá lögreglu, að hjá lögreglunni hefði hún verið með ályktanir og áréttaði að hún hefði í raun ekki séð ákærða halda á hnífnum.

Vitnið G, fædd 1988, íbúi á 2. hæð í fjölbýlishúsinu að ..., kvaðst hafa komið heim úr vinnu föstudaginn 5. júní, um kl. 17:55. Vitnið kvaðst engin ummerki hafa séð í anddyri hússins, en veitt því eftirtekt að lyftan var á leið upp á 4. hæð. Kvaðst vitnið hafa farið í íbúð sína, en staldrað stutt við og farið aftur út um kl. 18:05-18:10, en þá séð hvar ákærði sat í stiganum á milli 2. og 3. hæðar. Vitnið kvað ákærða hafa ávarpað sig og bar að þau hefðu í framhaldi af því rætt stuttlega saman, en hann að lokum farið fram á að það veitti honum skjól. Vitnið kvaðst hafa veitt því eftirtekt að ákærði var í annarlegu ástandi, en bar að hann hefði verið rólegur í fasi og haft vínflösku hjá sér og verið að reykja. Kvaðst vitnið hafa svarað fyrrnefndri bón hans neitandi, en í framhaldi af því haldið för sinni áfram og farið niður í anddyrið en þá séð að þar var komið mikið blóð. Við útihurðina kvaðst vitnið og hafa séð lögreglumenn og kvaðst það hafa skýrt þeim frá viðskiptum sínum við ákærða þá skömmu áður.

B lögreglumaður ritaði áðurrakta frumskýrslu og staðfesti hann efni hennar. Vitnið bar að við handtöku ákærða hefði það veitt því eftirtekt að blóð var á hendi hans og ætlaði að þar hefði verið smááverki. Vitnið kvaðst hafa gætt viðeigandi réttarfarsákvæða gagnvart ákærða við handtökuna, en kvað ákærða á leið á lögreglustöð hafa sagt orðrétt: „Ég gerði svolítið slæmt, ég er væntanlega á leiðinni í burtu í mjög langan tíma. Mér líkar bara ekki þegar aðilar eru að áreita vinkonu mína.“ Vitnið kvaðst hafa veitt því eftirtekt að blóð var í hári D þegar komið var að henni í íbúð á 4. hæð fjölbýlishússins skömmu eftir handtöku ákærða.

C lögreglumaður ritaði hluta frumskýrslu, þ.á m. um handtöku D í umræddri íbúð og staðfesti efni hennar, þ.á m. um ástand hennar. Fyrir dómi bar vitnið að framburður D hefði verið mjög ruglingslegur, þ.á m. um það að einhver hefði verið stunginn. Hún hefði ennfremur haft orð á því að hún hefði hent hnífi fram af svölunum, en við nánari athugun hefði komið í ljós að hnífur var í porti fyrir neðan svalirnar.

E rannsóknarlögreglumaður staðfesti fyrir dómi rannsóknargögn sem hann hafði unnið að, þ.á m. fyrrnefndar ljósmyndir með skýringum. Vitnið kvaðst ekki hafa skoðað hendur ákærða, en ályktað að hann hefði verið með smásár á litla fingri, en um það atriði vísaði það nánar til H lögreglufulltrúa. Við vettvangsrannsókn í íbúð D kvaðst vitnið hafa veitt því eftirtekt að kjötleifar voru á diski og bar að svo hefði virst sem uppvaskinu hefði aðeins verið lokið að hluta. Vitnið kvað hníf þann sem fannst í porti fyrir neðan svalir íbúðarinnar hafa verið blóðugan. Það kvað jakka A hafa verið úr svonefndu plastlíki.

H lögreglufulltrúi staðfesti gerð yfirheyrsluskýrslu yfir D, og bar að þar sem málsatvik hefðu í upphafi verið harla óljós hefði hún haft réttarstöðu grunaðs aðila. Vitnið kvað yfirheyrsluna hafa farið fram með hefðbundnum hætti. Hinn grunaði hefði þó verið eftir sig vegna áfengisdrykkju, en vísaði þar um til framlagðs mynddisks. Á lögreglustöð kvaðst vitnið sérstaklega hafa skoðað hendur ákærða, en þær hefðu verið sýnilega blóðugar. Vitnið bar að við nákvæma skoðun, m.a. með pinna, hefði komið í ljós, að ákærði var ekki með sár á höndum, heldur hefði verið um storknað blóð að ræða.

F læknir staðfesti fyrir dómi efni áðurrakins læknisvottorðs. Vitnið áréttaði að hinn slasaði, A, hefði komið á bráðamóttöku Sjúkrahúss Akureyrar, en eftir viðeigandi meðferð hefði verið afráðið að hann yrði til eftirlits á sjúkrahúsinu yfir nótt. Vitnið vísaði til þess að það væri ekki réttarlæknir, en bar að sá hnífur sem lögreglan lagði hald á við rannsókn málsins og því var sýndur fyrir dómi gæti hæglega valdið þeim skurðáverka sem A bar á brjóstvöðva við komu á sjúkrahúsið. Vitnið bar að samkvæmt mældu blóðgildi hefði blóðmissir A ekki verið alvarlegur. Vitnið bar að áverkinn hefði legið aðeins niður á við, u.þ.b. 40-50 gráður, og einnig aðeins til hliðar, u.þ.b. 30 gráður, en dýptin hefði verið um 4 sm. Við skoðun hefði komið í ljós að engar stórar slagæðar höfðu farið í sundur, einungis litlar æðar sem ekki hefði þurft að gera við. Til að stöðva slíkan blóðáverka bar vitnið að nægt hefði að setja þrýsting á sárið. Nánar aðspurt bar vitnið að til að valda umræddum áverka þyrfti nokkurt átak. Benti vitnið í því sambandi á það að fyrirstaðan hefði verið umræddur leðurlíkisjakki, en einnig húð hins slasaða. Þar fyrir innan væri mjúkur vefur, sem næði allt inn að rifbeinum, en þar undir væru lungun. Vitnið áréttaði að sár A hefði ekki náð inn í brjóstholið, en bar að með breyttri stefnu hnífsins hefðu taugar getað farið í sundur svo og æðar út í vinstri handlegginn. Við læknismeðferð hefði A fengið deyfingu, en í framhaldi af því hefði sárið verið þvegið, það hreinsað og saumað saman, en hann síðan fengið fúkkalyf og meðalsterk verkjalyf. Vitnið bar að áverkinn hefði verið á vöðva, sem hefði áhrif á hreyfingu vinstri handleggs. Vitnið lét það álit í ljós að afar litlar líkur væru á því að áverkinn hefði í raun valdið brotaþola varanlegum líkamlegum afleiðingum.

III.

Í málinu liggur fyrir grunnmynd og afstöðuteikning af leiguíbúð D, á 4. hæð, í fjölbýlishúsinu að ... . Er um að ræða litla eins herbergis íbúð, með baðherbergi. Þegar komið er inn í íbúðina er baðherbergið á vinstri hönd, en á móti útihurðinni er eldhúskrókur. Þar við er lítið hol með eldhúsborði og tveggja sæta sófa. Á holinu er svalahurð til vesturs, en þar innan við er svefnkrókur.

Eins og áður er rakið liggja fyrir myndir af vettvangi, en einnig af áðurlýstum hnífi og var hann sýndur í dómi. Kannaðist ákærði við að um væri að ræða hníf þann sem hann var með í umrætt sinn. Það er í samræmi við frásögn vitna og rannsóknargögn lögreglu og verður það lagt til grundvallar í málinu.

Við aðalmeðferð fóru dómarar ásamt sakflytjendum á vettvang.

IV.

Samkvæmt ákæruskjali er ákærða gefið að sök að hafa stungið A með hnífi ofarlega á framanverðan brjóstkassa við öxl vinstra megin, neðan viðbeins, með þeim afleiðingum að hann hlaut skurðáverka.

Ágreiningslaust er að A hlaut áverkann í viðskiptum sínum við ákærða síðdegis þann 5. júní 2009, laust fyrir kl. 18:00, í íbúð vitnisins D. Hafa þeir báðir lýst aðdraganda þessa atburðar og m.a. borið að þeim hafi verið boðið í húsakynnin af húsráðanda.

Í máli þessu verður lagt til grundvallar að ákærði og A hafi þekkst takmarkað er atvik gerðust, en fyrir liggur að D og A höfðu þekkst um nokkurt skeið. Fyrir liggur að er atburðurinn gerðist hafði orðið rof á nokkurra ára sambúð ákærða og D vegna fangelsisvistar hans og að þau höfðu ekki tekið upp eiginlega sambúð eftir að hann fékk reynslulausn hjá Fangelsismálastofnun í byrjun marsmánaðar 2009.

Samkvæmt gögnum og skýrslum við meðferð málsins voru ákærði, A og D öll undir áhrifum áfengis. Var konan raunar ofurölvi ef ályktað er frá lýstum gögnum frá Rannsóknastofu Háskólans í lyfja- og eiturefnafræði. Að áliti dómsins barr frásögn þeirra allra við meðferð málsins þessa merki, ekki síst hvað varðar nákvæmni um tímasetningar. Verður varla ráðið hvort ákærði hafi verið búinn að dvelja í íbúð D í meira eða minna en eina klukkustund er A knúði þar dyra eða hversu langur tími leið þaðan í frá uns hann hóf að tygja sig til brottfarar.

Samkvæmt framburðarskýrslum og öðrum gögnum höfðu ákærði og D mælt sér mót í íbúðinni í umrætt sinn í þeim tilgangi að ræða einkamál sín. Samkvæmt frásögn A, sem nokkra stoð hefur í framburði D, tók ákærði honum ekki óvinsamlega. Liggur og fyrir að í fyrstu sátu þau öll saman við borð í eldhúskróki íbúðarinnar, og samkvæmt frásögn ákærða þáði hann m.a. áfengi af A. Verður helst ráðið að málsverði hafi þá verið lokið. Samræður virðast hafa verið takmarkaðar, a.m.k. á milli ákærða og A, en ekki mun hafa komið til rifrildis eða ryskinga þeirra í milli. Samkvæmt orðum D, sem einnig eru í samræmi við frásögn ákærða, hafði hún um síðir orð á því að þeir, ákærði og A, skyldu fara út úr húsakynnum hennar. Verður ráðið að er það gerðist hafi D verið í eða við rúmkrók íbúðarinnar, en hún hefur borið að í raun hafi hún aðeins haft vilja til að A færi út. Samkvæmt frásögn ákærða var hann sama sinnis og D, en hafði um það óheflaðra orðalag.

Við meðferð málsins hefur ákærði lýst tilfinningum sínum, þ.á m. afbrýðisemi, gagnvart A, en í því sambandi einkum vísað til samskipta hans við D er atvik gerðust en einnig þann tíma sem hann var í fangelsi. A hefur aftur á móti alfarið andmælt frásögn ákærða að þessu leyti og ennfremur frásögn ákærða að hann hafi haft í frammi fúkyrði er tengst hafi nefndri fangelsisvist hans.

Af frásögn nefndra aðila verður helst ráðið að eftir að fyrrnefnd fyrirmæli D féllu hafi A staðið upp frá eldhúsborðinu og fært sig að útihurðinni. Er í því viðfangi til þess að líta að er mjög lítil. Hefur A staðhæft að hann hafi í raun verið á leiðinni út úr íbúðinni er ákærði réðist fyrirvaralaust að honum og stakk hann með hnífi. Við alla meðferð málsins hefur A andmælt þeirri frásögn ákærða að hann hafi við nefndar aðstæður og undir í lok samveru þeirra í íbúðinni viðhaft svigurmæli og einnig því að hann hafi steytt hnefa og gengið í átt til hans. Aftur á móti staðhæfði hann að D hefði rétt fyrir hnífstunguna hrópað upp varnaðarorð, en það er í samræmi við frásögn ákærða við lögreglurannsókn málsins. Hefur A verið allstöðugur í frásögn sinni.

Ákærði hefur fyrir dómi neitað sakargiftum, en kannast við að er A var við útihurðina hafi hann gripið til hnífs sem hann áður hafði brúkað við kjötskurð og matseld. Ákærði lýsti tilburðum sínum þannig, að hann hefði haldið á hnífnum í hægri hendi og beint honum með snöggri handarhreyfingu fram á við eða skotið eða slegið hnífnum fram og að A, sem hefði allur riðað til í hreyfingum vegna eigin ölvunarástands.

Frásögn D um greind samskipti hafa að áliti dómsins ekki verið einhlít eða skýr, að öðru leyti en því að hún kvað atburðarásina alla hafa verið mjög hraða. Jafnframt bar hún að sá atgangur sem varð með ákærða og A hefði komið alveg flatt upp á hana.

Frásögn ákærða um ógnandi tilburði A hefur samkvæmt framansögðu ekki stoð í frásögn annarra og eru skýringar hans, þar á meðal á meðferð hans á umræddum hnífi að áliti dómsins ekki fyllilega trúverðugar.

Samkvæmt því sem áður er rakið er heildarlengd umrædds hnífs 33 sm. Blaðið er 19,5 sm að lengd, en 2,5 sm á breidd þar sem það er breiðast.

Þegar framangreint er virt í heild þykir nægjanlega sannað að ákærði hafi, líkt og hann sjálfur hefur lýst, handleikið og beitt umræddum hnífi með snöggri handarhreyfingu fram á við og að A þar sem þeir stóðu andspænis hvor öðrum í litlu rými í umræddum húsakynnum. Það er álit dómsins að ákærða hafi hlotið að vera ljóst miðað við aðstæður að slík háttsemi var til þess fallin að valda áverka líkt og raun varð á. Eins og áður er fram komið fór hnífurinn í gegnum föt og um það bil 3,5 - 4 sm niður í brjóstvöðva A, neðan vinstra viðbeins, í námunda við öxlina. Það að hnífurinn stefndi niður á við, samrýmist ekki lýsingu ákærða á því að hann hafi slegið hnífnum beint fram.

Að öllu þessu virtu er það niðurstaða dómsins að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi, sem honum er gefin að sök í ákæru. Varðar brot hans við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20/1981, enda var brot ákærða sérstaklega hættulegt vegna þeirrar aðferðar að leggja stórháskalegu vopni til brotaþola.

Samkvæmt vottorði sakaskrár ríkisins hefur ákærði áður sætt refsingu fyrir brot gegn 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga, en með dómi Héraðsdóms Norðurlands eystra, 26. apríl 2007, var hann dæmdur til þriggja ára óskilorðsbundinnar fangelsisvistar. Hefur þessi dómur ítrekunaráhrif á brot það sem ákærði er hér dæmdur fyrir, sbr. 71. gr. og 1. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga með áorðnum breytingum. Að öðru leyti hefur sakaferill ákærða ekki áhrif á ákvörðun refsingar hans.

Þegar litið er til alls framanritaðs en einkum til þess að atlaga ákærða var í greint sinn mjög hættuleg og lán að ekki skyldi hljótast af alvarlegri áverkar, sbr. 1. og 3. tl. 1. mgr. 70. gr. hegningarlaganna, er refsing hans ákveðin fangelsi í þrjú ár.

Þ-kk-nf H-kk-nf héraðsdómslögmaður hefur fyrir hönd A haft uppi skaðabótakröfu í málinu, en um rökstuðning er m.a. vísað til 26. gr. skaðabótalaga nr. 50, 1993. Þá krefst hann lögmannsþóknunar. Kröfunni er að nokkru lýst í ákæru, en hún er dagsett 5. ágúst 2009. Var hún birt ákærða 14. september sama ár.

Ákærði hefur með framferði sínu að áliti dómsins valdið bótakrefjanda miska. Þykir bótakrafa ekki vera úr hófi fram og verður hún tekin til greina ásamt vöxtum eins og greinir í dómsorði. Málskostnaður ákveðst 50.000 krónur.

Í ljósi málsúrslita verður ákærði dæmdur til að greiða málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef G-kk-ef héraðsdómslögmanns, sem ákveðast, m.a. með hliðsjón af framlagðri tímaskýrslu, 275.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti. Þá verður ákærði dæmdur til að greiða annan sakarkostnað, 115.667. krónur.

Gætt var ákvæða 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88, 2008 áður en boðað var til uppkvaðningar dóms.

Dóm þennan kveða upp Ó-kk-nf Ó-kk-nf héraðsdómari sem dómsformaður og meðdómararnir E-kk-nf S-kk-nf og H-kk-nf H-kk-nf héraðsdómarar.

D Ó M S O R Ð :

Ákærði, X, sæti fangelsi í þrjú ár.

Ákærði greiði A 400.000 krónur í miskabætur ásamt vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38, 2001 frá 5. júní 2009 til 14. september sama ár, en frá þeim degi með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga til greiðsludags og 50.000 krónur í málskostnað.

Ákærði greiði 390.667 krónur í sakarkostnað, þ.m.t. málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef G-kk-ef héraðsdómslögmanns, 275.000 krónur.