S-39/2007

Mál þetta, sem var dómtekið 15. maí sl., höfðaði sýslumaðurinn á Ísafirði 8. mars 2007 gegn L-kvk-þgf A-kvk-þgf S-kvk-þgf, f. ......, þá til heimilis að Sólgötu 8, Ísafirði, en nú til heimilis að Hlíðarvegi 5, Ísafirði.

Ákærðu eru gefnar að sök tvær líkamsárásir, báðar aðfaranótt fimmtudagsins 13. apríl 2006 í félagsheimilinu í Hnífsdal, önnur með því að ráðast á H-kvk-þf K-kvk-þf, kt. ......, slá hana með krepptum hnefa í andlitið og sparka í líkama hennar þar sem hún lá á gólfinu, með þeim afleiðingum að hún hlaut glóðarauga á hægra auga og marbletti á báða upphandleggi, en hin með því að bíta S-kvk-þf Ó-kvk-þf G-kvk-þf, kt. ....., í löngutöng og baugfingur vinstri handar, með þeim afleiðingum að hún hlaut sár í húðbeð á nærkjúku fyrrnefnda fingursins og miðkjúku hins síðarnefnda. Báðar þessar árásir eru taldar varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20/1981 og 110. gr. laga nr. 82/1998.

Þá eru ákærðu gefin að sök eignaspjöll, með því að hafa sömu nótt í sama félagsheimili rifið upp hurð á kvennasalerni með þeim afleiðingum að hún losnaði af hjörunum og sparkað í „klósett staðarins“ með þeim afleiðingum að það brotnaði. Er þetta talið varða við 1. mgr. 257. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. lög nr. 82/1998.

Þess er krafist að ákærða verði dæmd til refsingar og greiðslu sakarkostnaðar.

Veitingastaðurinn Krúsin, kt. ..... , krefst skaðabóta úr hendi ákærðu að fjárhæð 48.900 krónur, auk nánar greindra vaxta.

Ákærða krefst þess að verða sýknuð af fyrrnefndu líkamsárásinni og eignaspjöllum, en dæmd vægasta refsing sem lög frekast heimila fyrir síðarnefndu líkamsárásina. Til vara krefst hún þess að verða dæmd vægasta refsing sem lög frekast heimila. Í báðum tilvikum krefst hún þess að bótakröfunni verði vísað frá dómi.

I.

Aðfaranótt fimmtudagsins 13. apríl 2006 barst tilkynning til lögreglu frá B-kk-þgf S-kk-þgf, skemmtanastjóra félagsheimilisins í Hnífsdal. Var lögreglan beðin um aðstoð vegna óláta ákærðu. Þegar lögregla kom á staðinn var henni vísað á kvennasalerni staðarins. Var ein salernisskál brotin og flæddi vatn um gólf. Einnig voru hjarir á hurðinni á salernisbásnum skemmdar en hurðin sjálf virtist óbrotin. Fyrir utan staðinn hitti lögregla H-kvk-þf K-kvk-þf sem sagðist hafa verið inni á umræddum bás. Greindi hún frá því að ákærða hefði sparkað upp hurðinni. Samkvæmt skýrslu lögreglu var H-kvk-nf sjáanlega mjög ölvuð. Ekki er þess getið að H-kvk-nf hafi borið ákærðu sökum um líkamsárás. Lögregla ræddi einnig við S-kvk-þf Ó-kvk-þf G-kvk-þf sem vildi kæra ákærðu fyrir líkamsárás með því að bíta í höndina á sér. Ákærða var ekki sjáanleg við félagsheimilið.

Daginn eftir kom H-kvk-nf K-kvk-nf á lögreglustöðina í Bolungarvík og kærði ákærðu fyrir að ráðast að sér með hnefahöggum og spörkum svo hún hlaut áverka af. Skýrði hún lögreglu svo frá að hún hefði farið á salerni í kjallara félagsheimilisins einhvern tíma á milli klukkan 02:00 og 03:00 um nóttina. Ákærða hefði komið þangað niður í fylgd tveggja kvenna. Hún hefði farið að rífast við sig um nánar tiltekið efni, síðan slegið sig með krepptum hnefa í andlitið, svo hún féll. Þá hefði ákærða sparkað í sig. Hún hefði hniprað sig saman á gólfinu til að verjast þessum spörkum. Að endingu hefði ákærða hætt þeim og farið út ásamt konunum tveimur.

Í málinu liggur frammi vottorð Í-kvk-ef S-kvk-ef læknis um áverka H-kvk-ef, dagsett 4. maí 2006. Segir þar að hún hafi leitað til J-kk-ef H-kk-ef afleysingalæknis þann 13. apríl 2006. Hafi J-kk-nf skráð að við skoðun hafi verið að sjá glóðarauga á hægra auga nefmegin í augnkrók, um 1x3cm í þvermál (svo!). Marblettur hafi verið á vinstri upphandlegg um 1x5cm í þvermál (svo!) og annar á hægri upphandlegg, „um 3x9 cm í þvermál að stærð.“ Þreifieymsli hafi verið nokkur í vöðvafestum aftan við vinstra eyra, þar sem vöðvar festist á höfuðkúpu. Einnig hafi þreifast fyrirferð „háparietalt hægra megin á höfði /.../ um 3x5 cm að þvermáli.“

Þriðjudaginn 18. apríl 2006 kom S-kvk-nf Ó-kvk-nf G-kvk-nf á lögreglustöðina á Ísafirði og kærði ákærðu. Sagðist hún hafa verið fyrir utan aðaldyr félagsheimilisins, um klukkan 04:30, þegar dyraverðir hefðu vísað ákærðu út. Hefði ákærða þá veist fyrirvaralaust að sér, rifið í hár sér og bitið sig í fingur vinstri handar. Hefði hún klipið ákærðu í hálsinn til að hún losaði bitið.

Í vottorði Þ-kk-ef H-kk-ef læknis um áverka S-kvk-ef Ó-kk-ef, dagsettu 11. september 2006, segir að hann hafi verið vakthafandi læknir á Fjórðungssjúkrahúsinu á Ísafirði aðfaranótt 13. apríl 2006 og skoðað S-kvk-þf Ó-kvk-þf að beiðni hennar. Framarlega í vottorðinu er frá því greint að greinist tvö sár í húðbeð, um það bil 3 mm í þvermál, á nærkjúku vinstri löngutangar og miðkjúku vinstri baugfingurs. Síðar í vottorðinu segir að það séu punktlaga sár á bakfleti nærkjúku löngutangar vinstra megin og á miðkjúku baugfingurs vinstra megin. Þessar húðfleiðrur nái rétt að húðbeði og blæði ekki frá þeim. Í áliti læknisins í lok vottorðsins segir að húðfleiðrur séu á fingrum og ekki verði afráðið hvort um bitsár sé að ræða. Sjúklingurinn muni ekki hljóta varanlegan skaða af.

Þann 10. maí 2006 kom G-kvk-nf M-kvk-nf B-kvk-nf á lögreglustöðina á Ísafirði og kærði ákærðu fyrir eignaspjöll. Kvaðst G-kvk-nf M-kvk-nf hafa verið leigutaki og ábyrgðarmaður félagsheimilisins aðfaranótt 13. apríl 2006, þar sem fyrirtæki hennar, veitingastaðurinn Krúsin, hafi haldið dansleik í húsinu. Hafi ákærða eyðilagt eitt salerni á kvennasalerni staðarins. Krafðist hún að ákærðu yrði refsað fyrir og lagði fram skaðabótakröfu f.h. veitingastaðarins Krúsarinnar.

Lögregla tók m.a. skýrslur af ákærðu og mörgum vitnum við rannsókn málsins. Ekki er ástæða til að rekja efni skýrslna þeirra fyrir lögreglu sérstaklega.

II.

Ákærða hefur játað að hafa bitið S-kvk-þf Ó-kvk-þf G-kvk-þf í fingurna eins og henni er gefið að sök.

Ákærða gaf skýrslu fyrir dómi og lýsti atvikum þannig að hún hafi verið á dansleik í Félagsheimilinu í Hnífsdal umrætt kvöld. Hún gat þess að H-kvk-nf K-kvk-nf hafi áður angrað sig og lýsti því að hún hefði verið haldin afbrýði í sinn garð. Ákærða kveðst hafa verið á dansgólfinu og H-kvk-nf einnig. H-kvk-nf hafi farið að beina til hennar athugasemdum, svo sem að hún ætlaði að stinga undan henni og fleira. Ákærða kveðst hafa hunsað þetta, en loks hafi H-kvk-nf gert athugasemd um látinn bróður ákærðu. Ákærða kveðst þá hafa reiðst og skvett úr bjórglasi yfir H-kvk-þf. H-kvk-nf hafi farið niður á salernið og ákærða á eftir. H-kvk-nf hafi verið inni á einum básnum og setið á salerninu. Báshurðin hafi verið opin. Ákærða kveðst hafa öskrað á H-kvk-þf, rifið í hár hennar og sagt henni að nefna bróður sinn aldrei aftur á nafn. Ákærða kveðst síðan hafa rifið hurðina af hjörunum. Hún tekur það fram að hún hafi aldrei slegið til H-kvk-ef. Hafi hún rifið hurðina af hjörunum til að fá útrás en ekki til að brjótast inn á básinn. Ákærða kveður þær H-kvk-þf hafa verið einar þarna á kvennasalerninu. Vatn hafi verið á gólfi salernisins er hún kom þarna niður og hafi það verið algengt á þessum stað. Ákærða kveðst hafa boðist til að greiða fyrir skemmdir á hurðinni en hún hafi einnig verið krafin um kostnað af nýrri salernisskál. Því hafi hún ekki greitt fyrir viðgerðina, þar sem hún hafi ekki valdið skemmdum á skálinni.

III.

Vitnið H-kvk-nf K-kvk-nf skýrði svo frá að hún hafi verið inni í salernisbásnum. Ákærða hafi komið og sparkað upp hurðinni og síðan sparkað í sig og slegið sig svo að hún féll á gólfið. Ákærða hafi haldið áfram að sparka og slá í sig þar sem hún lá. H-kvk-nf kveðst telja að eldra mál tengt fyrrverandi manni ákærðu hafi verið kveikjan að árásinni, en kveðst ekki vita til þess að hún hafi gert eitthvað á hlut ákærðu. Hún kveðst ekki hafa talað um að stinga undan ákærðu, og tekur fram að hún hefði aldrei gert athugasemd um látinn bróður hennar. Hún kveðst ekki kannast við að ákærða hafi skvett úr bjórglasi yfir sig. H-kvk-nf kveðst hvorki muna eftir að hafa séð skemmdir á salerni né hvernig það brotnaði. Hún kveðst muna eftir tveim stúlkum sem hafi staðið hjá ákærðu.

Vitnið D-kvk-nf G-kvk-nf gegndi starfi dyravarðar á dansleiknum. Hún kveðst hafa komið að ákærðu þar sem hún var að berja H-kvk-þf og sparka í hana þarna inni á básnum. Stúlkurnar hafi verið á salerninu, salernisskál hafi verið sprungin og vatnsagi á gólfi. D-kvk-nf kveðst hafa reynt að skilja ákærðu frá H-kvk-þgf, en ekki ráðið við hana, enda hafi hún verið mjög æst. Hún hafi farið og sótt aðstoð. Eftir að félagar hennar höfðu fjarlægt ákærðu hafi hún hlynnt að H-kvk-þgf sem hafi verið mjög ölvuð.

Vitnið S-kvk-nf F-kvk-nf J-kvk-nf kveðst hafa séð að ákærða og H-kvk-nf áttu í orðaskiptum á dansgólfinu. Hafi hún síðan séð H-kvk-þf fara niður á salerni og ákærðu halda á eftir henni. Hún hafi ákveðið að fara á eftir ákærðu, sem sé vinkona hennar, og farið til manns síns og sagt honum frá því. Síðan hafi hún farið niður á salerni. Þar hafi H-kvk-nf setið á salerni, samanhnipruð og ákærða verið að slá í salernishurð. Hún hafi farið að róa ákærðu. Dyravörður, karlmaður, hafi komið og vísað þeim út. Hún hafi þá gengið út með ákærðu. S-kvk-nf F-kvk-nf kveðst ekki hafa séð skemmd á salerni, en vatn hafi verið á gólfi og runnið frá þessu salerni. Það hafi raunar verið algengt þarna að vatn væri á gólfinu. Vitnið kveðst aldrei hafa séð ákærðu sparka eða slá til H-kvk-ef.

Vitnið G-kk-nf H-kk-nf S-kk-nf gegndi starfi dyravarðar á dansleiknum. Hann kveðst hafa heyrt læti af kvennasalerni eða heyrt einhvern kalla og farið niður. Bás hafi verið brotinn, þ.e. hurðin hafi legið á gólfinu. Ákærða hafi verið með tak í hári H-kvk-ef og síðan slegið til hennar og stokkið eða fallið einhvern veginn á hana og þá hafi salernið brotnað. Aðspurður kveðst hann ekki muna hvort fleiri en þær tvær hafi verið niðri. Spurður um aðkomu D-kvk-ef G-kvk-ef sagði hann að hann myndi ekki vel eftir henni, en sig minnti að hún hafi komið niður með honum eða á eftir honum. Hann segist viss um að salernið hafi ekki verið sprungið fyrr um kvöldið. G-kk-nf H-kk-nf segir að stúlkurnar hafi síðan verið skildar að og ákærða hafi farið út. D-kvk-nf G-kvk-nf hafi sinnt H-kvk-þgf. G-kk-nf segir að dyraverðirnir hafi síðan lokað fyrir vatn að salerninu, þurrkað gólfið og kallað til pípulagningamann. Aðspurður kveðst hann ekki muna eftir að S-kvk-nf F-kvk-nf hafi verið þarna.

IV.

Með játningu ákærðu er nægilega sönnuð sú háttsemi sem henni er gefin að sök í fyrstu málsgrein ákærunnar, þ.e. að bíta í fingur S-kvk-ef Ó-kvk-ef G-kvk-ef, og er háttsemin rétt heimfærð til refsiákvæðis í ákæru. Ljóst er að þetta atvik átti sér stað fyrir utan félagsheimilið í Hnífsdal, en ekki í því eins og ákæra hljóðar um. Þessi ónákvæmni stendur því ekki í vegi að dæmt verði áfall. Við ákvörðun refsingar ber að líta til þess að sár, sem svo eru kölluð í ákæru, voru einungis „húðfleiðrur“ samkvæmt áliti læknis, sem ekki gat ráðið af þeim hvort um bitsár væri að ræða. Verður ályktað af þessu að ákærða hafi bitið S-kvk-þf Ó-kvk-þf afar laust. Ákærða tók fram hér fyrir dómi að S-kvk-nf Ó-kvk-nf hafi farið í fylgd með sér til lögreglu og tilkynnt að hún vildi draga kæru sína til baka. Ekkert liggur fyrir þessu til staðfestingar. Er ekki unnt að leggja til grundvallar að S-kvk-nf Ó-kvk-nf hafi dregið kæruna til baka.

Hér að framan er rakinn framburður vitnanna D-kvk-ef G-kvk-ef og G-kk-ef H-kk-ef S-kk-ef um háttsemi ákærðu á kvennasalerni félagsheimilisins. Þessi vitni voru að störfum sem dyraverðir. Eru engin atvik fyrir hendi sem eru sérstaklega til þess fallin að draga úr trúverðugleika þeirra.

Fyrrnefnda vitnið ber að hafa komið að ákærðu þar sem hún sló og sparkaði til H-kvk-ef K-kvk-ef, þar sem hún sat á salerninu. Fékk vitnið ekki hamið ákærðu og varð að sækja aðstoð. Síðarnefnda vitnið kveðst hafa heyrt læti eða köll og farið niður á salernið. Þar hafi hann komið að ákærðu þar sem hún hélt í hár H-kvk-ef og sló til hennar og lýsir hann því að ákærða hafi fallið á H-kvk-þf, þar sem hún sat á salerninu, svo að það brotnaði.

Vitnið S-kvk-nf F-kvk-nf J-kvk-nf ber að hafa komið niður til ákærðu, mjög skömmu eftir að hún sá hana fara niður á eftir H-kvk-þgf. Talaði vitnið um eina mínútu í þessu sambandi. Hafi ákærða og H-kvk-nf þá verið einar á salerninu. Síðan hafi karlkyns dyravörður komið. Framburður S-kvk-ef F-kvk-ef getur samrýmst þeirri atburðarás sem framburður dyravarðanna gefur til kynna, að því gefnu að S-kvk-nf F-kvk-nf vanmeti eitthvað örlítið þann tíma sem það dróst hjá henni að fara á eftir ákærðu, en hún kveðst hafa byrjað á því að finna mann sinn og segja honum hvert hún ætlaði að fara. Samkvæmt þessu er vel mögulegt að D-kvk-nf G-kvk-nf hafi verið farin að sækja aðstoð er S-kvk-nf F-kvk-nf kom niður.

H-kvk-nf K-kvk-nf ber að ákærða hafi komið að sér þar sem hún var inni á salernisbásnum og slegið sig og sparkað í sig. Með því að framburður tveggja dyravarða styður þetta, er ekki varhugavert að telja sannað að ákærða hafi ráðist að H-kvk-þgf eins og henni er gefið að sök í ákæru og varðar við tilgreint refsiákvæði.

Ákærða játar að hafa rifið hurð af hjörum eins og henni er gefið að sök. Er sú háttsemi nægilega sönnuð með játningu hennar og varðar hún við 1. mgr. 257. gr. almennra hegningarlaga.

Samkvæmt framburði vitna var vatnsagi á gólfi á salerninu. Er óljóst hvaðan hann stafaði að því marki sem hann kann að hafa verið til staðar áður en það atvik varð sem G-kk-nf H-kk-nf S-kk-nf vitnar um. G-kk-nf H-kk-nf ber eindregið að hafa orðið vitni að því að salernið brotnaði við það að ákærða réðist að H-kvk-þgf. Verður framburður hans lagður til grundvallar um þetta og ákærða sakfelld fyrir brot gegn 1. mgr. 257. gr. almennra hegningarlaga með því að valda skemmdum á salerninu.

V.

Ákærða er hér sakfelld fyrir tvö brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga og brot gegn 1. mgr. 257. gr. sömu laga. Hún hefur tvívegis sætt sektum fyrir brot gegn umferðarlögum. Svo sem fyrr segir voru afleiðingar árásar hennar á S-kvk-þf Ó-kvk-þf G-kvk-þf afar smávægilegar. Árás hennar á H-kvk-þf K-kvk-þf var fólgin í höggum og spörkum, en leiddi þó ekki til meira en glóðarauga og marbletta. Refsing ákærðu ákveðst samkvæmt reglum 77. gr. almennra hegningarlaga og þykir hæfilega ákveðin fangelsi í 30 daga, sem rétt er að skilorðsbinda eins og greinir í dómsorði.

Bótakrafa sem er höfð uppi í ákæru er studd reikningi fyrir salernisskál og vinnu við að skipta um hana. Verður ákærða dæmd til að greiða reikningsfjárhæðina eins og krafist er, ásamt vöxtum eins og nánar greinir í dómsorði. Upphafstími dráttarvaxta sem þar greinir miðast við þann dag er mánuður var liðinn frá því að ákærðu var kynnt bótakrafan.

Dæma ber ákærðu til greiðslu sakarkostnaðar, sem á rannsóknarstigi nemur 23.800 krónum og á dómstigi 25.923 krónum vegna ferðakostnaðar og tekjutaps vitnis, auk málsvarnarlauna skipaðs verjanda ákærðu, T-kk-ef G-kk-ef hdl., sem ákveðast svo sem í dómsorði greinir, virðisaukaskattur meðtalinn.

Dóminn kveður upp E-kk-nf S-kk-nf dómstjóri. Dómsuppsaga hefur dregist vegna annríkis við embættið undanfarið.

Dómsorð:

Ákærða, L-kvk-nf A-kvk-nf S-kvk-nf, sæti fangelsi í 30 daga, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppsögu þessa dóms að telja, haldi ákærða almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærða greiði veitingastaðnum Krúsinni, kt. ..... , 48.900 krónur, með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 frá 13. apríl 2006 til 16. júlí sama ár, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærða greiði 174.223 krónur í sakarkostnað, þ.m.t. málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, T-kk-ef G-kk-ef hdl., 124.500 krónur.

E-kk-nf S-kk-nf