S-2189/2006

Ár 2006, miðvikudaginn 20. desember, er dómþing Héraðsdóms Reykjavíkur háð í Dómhúsinu við Lækjartorg af J-kk-þgf J-kk-þgf héraðsdómara og dómur kveðinn upp í máli nr. S-2189/2006: Ákæruvaldið gegn A-kk-þgf M-kk-þgf K-kk-þgf, sem dómtekið var 15. desember sem játningarmál samkvæmt 125. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Ríkissaksóknari höfðaði málið með ákæru útgefinni 9. nóvember 2006 á hendur Ó-kk-þgf E-kk-þgf Ó-kk-þgf, fæddum 1987 og A-kk-þgf M-kk-þgf K-kk-þgf, fæddum 1988, Engihjalla 9, Kópavogi, til refsingar fyrir líkamsárásir við Select Shellstöðina Suðurfelli, Reykjavík, aðfaranótt sunnudagsins 10. september 2006, eftir að H-kk-nf Á-kk-nf G-kk-nf öryggisvörður vísaði þeim út úr versluninni vegna óláta:

1. Á hendur Ó-kk-þgf E-kk-þgf, fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás samkvæmt 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með því að hafa veist að H-kk-þgf Á-kk-þgf í kjölfar ofangreindra afskipta og stungið hann með hnífi hægra megin í brjóstkassa fyrir neðan herðablað, með þeim afleiðingum að H-kk-nf Á-kk-nf hlaut tveggja sentimetra djúpan skurð, sem náði að rifbeini og slegið hann hnefahögg í andlit.

2. Á hendur ákærða A-kk-þgf M-kk-þgf, fyrir líkamsárás samkvæmt 1. mgr. 217. gr. hegningarlaganna, með því að hafa greitt starfsmanni Select verslunarinnar, S-kk-þgf M-kk-þgf S-kk-þgf, hnefahögg í andlit, þegar sá kom H-kk-þgf Á-kk-þgf til aðstoðar, með þeim afleiðingum að S-kk-nf M-kk-nf hlaut sár við hægra auga, yfirborðsáverka á andliti og tognun í hálsvöðvum.

Ákærði A-kk-nf M-kk-nf játaði brot sitt á dómþingi 15. desember. Sama dag gekkst meðákærði Ó-kk-nf Ö-kk-nf við þeirri háttsemi, sem honum er gefin að sök. Vegna lögbundinnar aðalmeðferðar í máli Ó-kk-ef A-kk-ef var þáttur ákærða skilinn frá og verður dæmdur sérstaklega í þessu máli.

Með játningu ákærða fyrir dómi, sem samrýmist rannsóknargögnum málsins, er ofangreind háttsemi hans sönnuð, svo sem henni er lýst í 2. tölulið og þykir hún rétt færð til refsiákvæða í ákæru, sbr. 10. gr. laga nr. 20/1981 og 110. gr. laga nr. 82/1998 um breyting á 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga.

Ákærði er 18 ára og hefur ekki áður orðið uppvís að refsiverðri háttsemi. Ber að líta til þessa við ákvörðun refsingar, sem og greiðrar játningar hans hjá lögreglu og fyrir dómi, sbr. 4., 5. og 8. töluliður 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga. Í málinu liggur ekki annað fyrir en að ákærði hafi aðeins greitt S-kk-þgf M-kk-þgf eitt hnefahögg í andlit, S-kk-nf M-kk-nf hlotið minni háttar áverka og hann jafnað sig fljótt á eftir. Þótt ekki felist í því réttlæting á árás ákærða ber engu síður einnig að horfa til slíkra atriða við refsiákvörðun, sbr. 1. og 2. töluliður 1. mgr. 70. gr. hegningarlaganna.

Við mat á sjálfum verknaðinum, því hvað ákærða kunni að hafa gengið til, hve styrkan og einbeittan brotavilja hann sýndi og á öðrum aðstæðum við brotið, sbr. 3., 6. og 7. töluliður téðrar 1. mgr. 70. gr., er helst við myndupptökur að styðjast úr eftirlitskerfi Select stöðvarinnar. Við skoðun þess myndefnis sést að Ó-kk-nf Ö-kk-nf hagaði sér ósæmilega innandyra, lenti í átökum við aðra og var vísað út af H-kk-þgf Á-kk-þgf öryggisverði. Á sama tíma hafði ákærði sig ekkert í frammi. Er því ofhermi í ákæru að honum hafi verið vísað á dyr vegna óláta. Örskömmu eftir að Ó-kk-nf Ö-kk-nf var farin út og ákærði og öryggisvörðurinn á eftir; ákærði rólegur í fasi að því er virðist, sést að S-kk-nf M-kk-nf æddi út með handslökkvitæki að vopni, sem hann mundaði í brjósthæð. Næsta myndskeið sýnir öryggisvörðinn og Ó-kk-þf Ö-kk-þf fljúgast á við eldsneytisdælur og lyktaði þeim viðskiptum þannig að ákærði dró Ó-kk-þf Ö-kk-þf í burtu. Myndefnið sýnir hvorki átök milli ákærða og S-kk-ef M-kk-ef, né að ákærði hafi á annan hátt sýnt af sér ósæmilega framkomu. Má af því draga þá ályktun að átök milli hans og S-kk-ef M-kk-ef hafa staðið stutt, en við skýrslugjöf hjá lögreglu voru þeir sammála um að þeir hefðu slegið hvor til annars. Að þessu gættu, þeim framburði ákærða að S-kk-nf M-kk-nf hafi greitt fyrsta höggið, því vætti S-kk-þf M-x-x að hann hafi gripið umrætt slökkvitæki til að ógna piltunum með og „eitthvað rifið í“ ákærða, sem þá hefði greitt honum hnefahöggið í andlit og loks að því virtu, sem segir í frumskýrslu lögreglu, að einhver hafi þrifið í slökkvitæki S-kk-ef M-kk-ef og hann þá ráðist á viðkomandi, telur dómurinn að atlagan, sem ákærði er sakfelldur fyrir, hafi verið tilviljunarkennd og ráðist af aðstæðum, sem hann hafði ekki fulla stjórn á. Ber ákærða að njóta alls skynsamlegs vafa í þessu sambandi, sbr. 45. og 46. gr. laga um meðferð opinberra mála. Í ljósi þessa, takmarkaðra sönnunargagna og annars, sem að framan er rakið, er óhjákvæmilegt að ákærði njóti góðs af refsilækkunarheimild fyrri málsliðar 3. mgr. 218. gr. b. almennra hegningarlaga, sbr. 12. gr. laga nr. 20/1981 og 4. gr. laga nr. 83/2005, sem og heimild fyrri málsliðar 75. gr. hegningarlaganna, enda ósannað að verknaður hans verði með haldbærum rökum talinn líkt því jafn refsiverður og venjulegt er um sams konar brot á 1. mgr. 217. gr. laganna. Þegar litið er til framangreindra afleiðinga brotsins er þó álit dómsins að ekki sé rétt að fella refsingu niður, heldur beri að fresta ákvörðun hennar skilorðsbundið. Eftir atvikum og að teknu tilliti til aldurs ákærða, sem hefur hreint sakavottorð, þykir skilorðstíminn hæfilega ákveðinn eitt ár, svo sem nánar greinir í dómsorði.

Samkvæmt greindum málsúrslitum og með vísan til 1. mgr. 165. gr. laga um meðferð opinberra mála ber að dæma ákærða til greiðslu sakarkostnaðar, en til hans telst 23.200 króna útlagður kostnaður vegna áverkavottorðs S-kk-ef M-kk-ef, ógreidd þóknun S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns vegna verjandastarfa á rannsóknarstigi máls og þóknun S-kk-ef G-kk-ef héraðsdómslögmanns, verjanda ákærða fyrir dómi. Þykir þóknun þess fyrrnefnda hæfilega ákveðin 33.615 krónur og þess síðarnefnda 78.435 krónur, hvoru tveggja að meðtöldum virðisaukaskatti.

S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf saksóknari sótti málið af hálfu ákæruvaldsins.

DÓMSORÐ:

Ákvörðun um refsingu ákærða, A-kk-ef M-kk-ef K-kk-ef, er frestað þannig að hún falli niður að liðnu einu ári frá dómsuppsögu haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði 135.250 krónur í sakarkostnað, þar með talda 33.615 króna þóknun S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns og 78.435 króna þóknun S-kk-ef G-kk-ef héraðsdómslögmanns.

J-kk-nf J-kk-nf