S-101/2011

Mál þetta höfðaði lögreglustjórinn í Borgarnesi með ákæru 16. mars 2011 á hendur ákærða, E-kk-þgf O-kk-þgf Þ-kk-þgf, kt. …, Borgarbraut 41 í Borgarbyggð. Málið var dómtekið 15. september 2011.

Ákærða er gefin að sök líkamsárás „með því að hafa aðfaranótt föstudagsins 10. desember 2010, þá staddur í félagsheimilinu Valfelli, Borgarbyggð, ráðist á T-kk-þf G-kk-þf, kt. …, og slegið hann í andlitið, með þeim afleiðingum að hann hlaut bólgu og yfirborðsáverka á hægri augabrún, og blóðnasir. Þá skemmdust gleraugu T-kk-ef við höggið.“ Er þetta talið varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga, nr. 19/1940, með síðari breytingum.

Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og að honum verði gert að greiða sakarkostnað. Þá er tekin upp í ákæru einkaréttarkrafa T-kk-ef G-kk-ef en hann krefst þess að ákærða verði gert að greiða sér skaðabætur að fjárhæð 743.805 krónur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu, nr. 38/2001, frá 9. desember 2010 til 16. apríl 2011, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði krefst þess að hann verði sýknaður af kröfum ákæruvaldsins og að sakarkostnaður felldur á ríkissjóð. Til vara krefst ákærði þess að honum verði gerð svo væg refsing sem lög frekast leyfa. Þá krefst ákærði þess að skaðabótakröfu á hendur sér verði vísað frá dómi en til vara að hún verði lækkuð.

I

Aðfaranótt föstudagsins 10. desember 2010 voru lögreglumenn við eftirlit vegna dansleiks í félagsheimilinu Valfelli í Borgarbyggð þegar beiðni barst um aðstoð laust fyrir kl. 3. Hittu lögreglumenn fyrir T-kk-þf G-kk-þf, sem greindi frá því að hann hefði af tilefnislausu verið sleginn af ákærða í anddyri félagsheimilisins.

Í kjölfar atburða síðar um nóttina leitaði T-kk-nf sér aðhlynningar á Sjúkrahúsi Akraness. Í áverkavottorði frá 11. janúar 2011 segir að bólga og yfirborðsáverki hafi verið á efri augabrún hægra megin. Eymsli hafi verið við þreifingu án þess að áverki væri á beini. Þá hafi verið blóð eftir blóðnasir en engin sár og sjón eðlileg.

Næsta dag mætti T-kk-nf síðan á lögreglustöðina og lagði fram kæru á hendur ákærða.

II

Við yfirheyrslu hjá lögreglunni í Borgarnesi 3. febrúar 2011 neitaði ákærði eindregið sök og sagði þvert á móti að sér hefði verið hrint í anddyri félagsheimilisins. Við því hefði ákærði brugðist með því að ýta þeim sem átti í hlut frá sér og þar með hefði þessum samskiptum lokið. Tók ákærði fram að þetta hefði átt sér stað undir lok dansleiksins og kvaðst ákærði í kjölfarið hafa farið til síns heima. Einnig sagði ákærði að þessi drengur, sem hann ýtti við, og vinir hans hefðu áreitt sig og aðra fyrr um kvöldið á ballinu.

Fyrir dómi neitaði ákærði einnig sök og skýrði þannig frá að hann hefði verið á leið út úr félagsheimilinu þegar ýtt hefði verið við sér. Ákærði kvaðst þá hafa ýtt til baka án þess að til frekari átaka hefði komið. Eftir þetta kvaðst ákærði hafa farið heim. Nánar aðspurður sagði ákærði að hann hefði ýtt í brjóstkassa á stráknum sem stuggaði við honum en ekki komið við andlit hans eða tekið eftir að gleraugu brotnuðu. Þá tók ákærði fram að þessi strákur og félagar hans hefðu verið til leiðinda á ballinu.

III

Vitnið T-kk-nf G-kk-nf bar fyrir dómi að hann ásamt félögum sínum hefði verið á leið út úr félagsheimilinu þegar ákærði, sem var að koma inn, rak öxlina í vitnið. T-kk-nf kvaðst þá hafa snúið sér að ákærða og spurt hvað honum gengi til eða eitthvað í þá veru. Við því hefði ákærði brugðist með því að greiða vitninu hnefahögg vinstra megin í andlitið með þeim afleiðingum að gleraugu hrukku af vitninu og brotnuðu. Aðspurður sagði T-kk-nf að engin samskipti hefðu verið milli hans og ákærða fyrr um kvöldið í félagsheimilinu. Vitnið kvaðst hins vegar hafa fengið að vita deili á ákærða í kjölfar atviksins.

Vitnið J-kk-nf A-kk-nf S-kk-nf lýsti atvikum þannig fyrir dómi að hann ásamt þremur félögum hefðu verið á leið út úr félagsheimilinu. T-kk-nf hefði gengið aftast en vitnið næst á undan honum. Þegar ákærði gekk fram hjá þeim í anddyrinu sagði J-kk-nf að ákærði hefði rekist í sig og kvaðst vitnið þá hafa snúið sér við og séð ákærða kýla T-kk-þf í andlitið. Því næst hefði ákærði hlaupið á brott en þeir félagar farið að leita að gleraugum T-kk-ef. Aðspurður sagði J-kk-nf að hann hefði fyrr um kvöldið tekið eftir því að ákærði var með ólæti á ballinu.

Vitnið R-kk-nf K-kk-nf greindi frá því fyrir dómi að hann ásamt vinum hefði verið að fara af ballinu þegar ákærði koma á ferð og kýldi T-kk-þf hnefahögg í andlitið þannig að gleraugun duttu af honum. Einnig kom fram hjá vitninu að ákærði og vinir hans hefðu verið búnir að atast í þeim félögum fyrr um kvöldið.

IV

Ákærði hefur staðfastlega neitað sök fyrir dómi og hjá lögreglu. Hann hefur þó kannast við að til átaka hafi komið með því að ýtt hafi verið við honum í anddyri félagsheimilisins, en því hafi ákærði svarað í sömu mynt og síðan haldið heim á leið. Tók ákærði fram að sá sem hann ýtti við og vinir hans hefðu fyrr um kvöldið verið til leiðinda á dansleiknum. Var ekki annað á ákærða að skilja en að sá sem ýtti við honum hafi verið ætlaður brotaþoli. Í málinu hefur ekkert komið fram sem rennir stoðum undir þessa frásögn ákærða.

Fyrir dómi hefur ætlaður brotaþoli, T-kk-nf G-kk-nf, borið að ákærði hafi í anddyri félagsheimilisins rekið í sig öxlina. Eftir að hafa spurt ákærða hvað honum gengi til hafi ákærði brugðist við með því að slá ætlaðan brotaþola hnefahögg í andlitið með þeim afleiðingum að gleraugu duttu í gólfið og brotnuðu. Þetta vætti T-kk-ef fær stoð í læknisvottorði 11. janúar 2011 um þá áverka sem T-kk-nf hlaut um nóttina, en þær ákomur geta vel samrýmst því að hann hafi fengið hnefahögg í andlitið. Þá er framburður T-kk-ef studdur samhljóða vætti J-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef og R-kk-ef K-kk-ef um að ákærði hafi kýlt T-kk-þf hnefahöggi í andlitið í anddyri félagsheimilisins. Að öllu þessu virtu er sannað gegn eindreginni neitun ákærða, svo ekki verði vefengt með skynsamlegum rökum, að hann hafi í umrætt sinn gerst sekur um líkamsárás með því að slá brotaþola höggi í andlitið, eins og honum er gefið að sök. Með þessu hefur ákærði gerst brotlegur við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga, með síðari breytingum.

Ákærði hlaut dóm 14. apríl 2009 fyrir brot gegn 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga, en refsingu hans var frestað skilorðsbundið í tvö ár. Ákærði rauf það skilorð og hlaut hann aftur dóm 26. janúar 2011 fyrir brot gegn 1. mgr. 111. gr. og 164. gr., sbr. 20. gr. almennra hegningarlaga. Var refsing ákærða ákveðin sjö mánaða fangelsi skilorðsbundið í tvö ár. Það brot sem ákærði hefur nú verið sakfelldur fyrir var framið fyrir uppkvaðningu þess dóms og ber því samkvæmt 60. gr. almennra hegningarlaga að taka þá refsingu upp og dæma hana í einu lagi vegna beggja málanna, sbr. 78. gr. sömu laga.

Við ákvörðun refsingar er þess að gæta að það aftraði ekki ákærða frá því að slá brotaþola í andlitið þótt hann bæri gleraugu. Er óhætt að slá því föstu að hending réð að ekki fór enn verr en raun varð. Að þessu gættu þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin átta mánaða fangelsi en rétt þykir að fresta fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

V

Brotaþoli krefst skaðabóta úr hendi ákærða, en kröfu sína sundurliðar brotaþoli þannig:

Miskabætur kr. 400.000

Munatjón kr. 149.280

Lögfræðikostnaður kr. 194.525

Samtals kr. 743.805

Til stuðnings kröfu um miskabætur vísar brotaþoli til a-liðar 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Einnig krefst brotaþoli bóta vegna munatjóns þar sem gleraugu hans hafi brotnað í átökunum.

Með broti sínu felldi ákærði á sig miskabótaskyldu gagnvart brotaþola, en þær bætur þykja hæfilega ákveðnar 150.000 krónur. Kröfu um munatjón reisir brotaþoli á yfirliti frá gleraugnaversluninni Augað, en þar kemur fram að hann keypti gleraugu 7. september 2010 fyrir 69.700 krónur. Ekki þykir varhugavert að leggja til grundvallar að um sé að ræða þau gleraugu sem brotnuðu í umrætt sinn. Verður krafan tekin til greina að því leyti en önnur viðskipti sem koma fram á þessu yfirliti eru málinu óviðkomandi. Þá verður vaxtakrafa brotaþola tekin til greina óbreytt eins og hún er sett fram. Loks verður ákærða gert að greiða brotaþola málskostnað sem þykir hæfilega ákveðinn eins og greinir í dómsorði.

Samkvæmt 1. mgr. 218. gr. laga um meðferð sakamála, nr. 88/2008, verður ákærða gert að greiða sakarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda sem þykja hæfilega ákveðinn að meðtöldum virðisaukaskatti svo sem greinir í dómsorði. Jafnframt verður ákærða gert að greiða ferðakostnað verjanda.

B-kk-nf B-kk-nf, héraðsdómari, kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði, E-kk-nf O-kk-nf Þ-kk-nf, sæti fangelsi í átta mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

Ákærði greiði brotaþola, T-kk-þgf G-kk-þgf, 219.700 krónur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu, nr. 38/2001, frá 9. desember 2010 til 16. apríl 2011, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Jafnframt greiði ákærði brotaþola 80.000 krónur í málskostnað.

Ákærði greiði 273.494 krónur í sakarkostnað, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef, hæstaréttarlögmanns, 125.500 krónur, og ferðakostnaður verjandans 43.156 krónur.

B-kk-nf B-kk-nf