S-207/2009

Mál þetta höfðaði ríkissaksóknari með ákæru 7. september 2009 á hendur ákærðu, A…, A-kk-þgf S-kk-þgf, kt. …, Heiðarbraut 39 á Akranesi, B…, H-kk-þgf M-kk-þgf H-kk-þgf, kt. …, Mánabraut 5 á Akranesi, H-kk-þgf Ó-kk-þgf H-kk-þgf, Sóltúni 2a í Borgarbyggð, og C…. Málið var dómtekið 18. mars 2009.

Í ákæruskjali segir að málið sé höfðað gegn ákærðu „fyrir eftirtalin brot framin aðfaranótt laugardagsins 31. janúar 2009, að Brekkubraut 15 á Akranesi:

1. Gegn öllum ákærðu fyrir húsbrot, með því að hafa í heimildarleysi ruðst inn á heimili E-kk-ef M-kk-ef S-kk-ef, kt. …, og J-kk-ef Þ-kk-ef E-kk-ef, kt. ….

Telst þetta varað við 231. gr. almennra hegningarlaga.

2. Gegn ákærðu A-kk-þgf og H-kk-þgf Ó-kk-þgf fyrir rán, með því að hafa stuttu síðar hótað E-kk-þgf M-kk-þgf og J-kk-þgf Þ-kk-þgf ofbeldi í því skyni að ná frá þeim verðmætum og haft á brott með sér muni í þeirra eigu, báðir ákærðu með því að hafa verið með ógnandi framkomu, ákærði A-kk-nf með því að hafa hótað að bora með borvél í hné þeirra og haft á brott með sér harðan tölvudisk að verðmæti kr. 20.000 og Ipod spilara að verðmæti kr. 15.000, og ákærði H-kk-nf Ó-kk-nf með því að hafa beint hnífi að þeim og haft á brott með sér PC tölvu að verðmæti kr. 150.000 og tvo gsm farsíma að verðmæti kr. 35.000.

Telst þetta varða við 252. gr. almennra hegningarlaga.“

Í ákæru er þess krafist að ákærðu verði dæmdir til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Ákærðu A…, B… og C… krefjast aðallega sýknu af kröfum ákæruvaldsins og að sakarkostnaður verði felldur á ríkissjóð, en til vara að þeim verði gerð svo væg refsing sem lög frekast leyfa. Ákærðu A-kk-nf, H-kk-nf og H-kk-nf krefjast vægustu refsingar.

I.

Hinn 31. janúar 2009 barst lögreglunni á Akranesi tilkynning um húsbrot að Brekkubraut 15 þar í bæ. Um er að ræða bílskúr sem gengið er inn í bakatil, en bílskúrinn er notaður til íbúðar. Þar voru á þessum tíma búsettir J-kk-nf Þ-kk-nf E-kk-nf og E-kk-nf M-kk-nf S-kk-nf.

Þegar lögregla kom á vettvang var því lýst að ákærðu H-kk-nf, A-kk-nf, H-kk-nf, C… og B… hefðu brotist inn með því að sparka upp útidyrnar þannig að hurðarkarmur brotnaði og læsingarjárn datt af. Til viðbótar hefði verið sjötti maður en á þessum tíma var ekki vitað um deili á honum. Á vettvangi lýstu J-kk-nf og E-kk-nf því að þeir hefðu setið í sófa þegar brotist var inn, en tilganginn sögðu þeir hafa verið að innheimta bætur fyrir skemmdir á bifreið A-kk-ef Y-kk-ef S-kk-ef, sem þeim var gefið að sök að hafa skemmt. Í frumskýrslu lögreglu er haft eftir J-kk-þgf og E-kk-þgf að ákærði H-kk-nf, sem virtist vera í forsvari fyrir hópinn, hefði verið með hníf á lofti allan tímann meðan hann ræddi við þá og krafðist greiðslu vegna skemmda á bifreiðinni auk 100.000 króna þóknunar til sín. Að öðrum kosti yrðu þeir lamdir eða drepnir. Einnig segir að A-kk-nf hafi haft á lofti borvél sem var í eldhúskróki og hótað því að bora í hnéskeljarnar á þeim. Þá kom fram hjá J-kk-þgf og E-kk-þgf að ákærði H-kk-nf hefði haft á brott með sér PC-tölvu og tvo farsíma, en ákærði A-kk-nf harðan tölvudisk og iPod-spilara. Loks greindu þeir frá því að ákærði H-kk-nf hefði skorið stuttbuxur í eigu E-kk-ef.

Meðal málsgagna eru ljósmyndir sem lögregla tók á vettvangi af brotnum hurðarkarmi útidyra á bílskúrnum og af stuttbuxum sem búið var að skera.

II.

1.

Ákærði H-kk-nf lýsti atvikum þannig fyrir dómi að kvöldið fyrir atburði hefði hann ásamt meðákærðu A…, A-kk-þgf, B… og C… verið í samkvæmi hjá V-kk-þgf F-kk-þgf V-kk-þgf. Þar hefði V-kk-nf beðið þá félaga að ræða við J-kk-þf Þ-kk-þf E-kk-þf og E-kk-þf M-kk-þf S-kk-þf til að fá greiddar skaðabætur vegna bifreiðar sem þeir áttu að hafa skemmt fyrir vini hans, A-kk-þgf Y-kk-þgf S-kk-þgf. Eftir viðkomu á veitingahúsinu Kaffi Mörk sagði ákærði að hann og félagar hans hefðu farið að Brekkubraut 15 og þar hefðu þeir hitt meðákærða H-kk-þf. Um framhaldið sagði ákærði að meðákærði H-kk-nf hefði sparkað upp hurðinni og gengið inn ásamt einhverjum öðrum, en ákærði kvaðst síðan hafa gengið inn ásamt ákærðu A-kk-þgf og B….

Þegar inn var komið kvaðst ákærði H-kk-nf lítið muna eftir framhaldinu vegna ölvunar, auk þess sem nokkuð væri um liðið. Þó sagði ákærði að J-kk-nf og E-kk-nf hefðu verið krafðir um greiðslu sem þeir gátu ekki innt af hendi. Þá hefði þess verið farið á leit að þeir afhentu hluti til tryggingar og á það hefði verið fallist. Kvaðst ákærði hafa gengið út með tölvu, auk þess sem sími hefði verið tekinn í pant. Aðspurður neitaði ákærði að hafa hótað ofbeldi eða verið með hníf á lofti. Einnig kannaðist ákærði ekki við að hafa skipað E-kk-þgf að fara úr stuttbuxum og skorið þær. Þá neitaði ákærði því að meðákærði A-kk-nf hefði haft í hótunum með borvél. Nánar aðspurður kannaðist ákærði við að hafa hringt í A-kk-þf af vettvangi, en ákærði kvaðst ekki vera kunnugur honum eða hafa rætt við hann áður. Tók ákærði fram að allt þetta hefði verið gert í rugli og töffaraskap en meiningin hefði ekki verið að beita handrukkun. Nánar aðspurður kvaðst ákærði ekki hafa ætlað að taka þóknun fyrir sitt ómak. Einnig sagði ákærði að verðmætum sem tekin voru hefði að lokum verið skilað.

2.

Ákærði A-kk-nf greindi frá því fyrir dómi að hann hefði ásamt meðákærðu H-kk-þgf, A…, B… og C… verið á veitingahúsinu Kaffi Mörk en þaðan hefðu þeir farið að Brekkubraut 15. Ákærði kvaðst ekki hafa vitað aðdragandann, en hann hefði ekki verið viðstaddur þegar V-kk-nf fór þess á leit að einhver skuld yrði innheimt hjá J-kk-þgf og E-kk-þgf. Á vettvangi sagði ákærði að þeir hefðu hitt meðákærða H-kk-þf. Þegar inn var komið sagði ákærði að meðákærði H-kk-nf hefði rætt um að þeir tækju hluti til tryggingar á greiðslu kröfunnar. Tók ákærði fram að hann hefði sagt við meðákærða C… hvort hann ætti ekki að bora í hnén á J-kk-þgf og E-kk-þgf. Þetta hefði þó aðeins verið sagt í gríni og kvaðst ákærði ekki hafa tekið upp litla skrúfvél sem þarna var eða gert neinn frekari reka í þessa veru. Þá kannaðist ákærði ekki við að neinn hefði haft hníf á lofti.

Ákærði kannaðist við hafa haft á brott með sér harðann tölvudisk, tvo farsíma og sennilega einnig iPod-spilara. Auk þess sagði ákærði að tölva hefði verið tekin frá J-kk-þgf og E-kk-þgf. Nánar aðspurður sagði ákærði að meðákærði A… hefði eingöngu komið inn í bílskúrinn til að ná í þá félaga. Ákærði kvaðst hafa haft milligöngu um að koma verðmætum til meðákærða H-kk-ef sem hefði skilað þeim til J-kk-ef og E-kk-ef að frátöldum iPod-spilaranum, en ákærði kvaðst ekki vita hvað hefði orðið um hann.

3.

Ákærði H-kk-nf bar fyrir dómi að hann hefði verið á veitingahúsinu Kaffi Mörk ásamt J-kk-þgf Ó-kk-þgf B-kk-þgf. Þeir hefðu síðan farið þaðan en J-kk-nf hefði ætlað að vísa meðákærðu á heimili J-kk-ef og E-kk-ef. Á þessum tíma kvaðst ákærði ekki hafa vitað hvaða erindi meðákærðu ættu við J-kk-þf og E-kk-þf en síðar eftir atburðinn frétt að innheimta átti skuld. Ákærði kvaðst hafa verið fyrir utan hjá J-kk-þgf og E-kk-þgf ásamt meðákærðu H-kk-þgf, A-kk-þgf og B…. Þegar hér var komið kvaðst ákærði hafa sparkað upp hurðinni án þess að knýja dyra áður og farið inn ásamt meðákærðu H-kk-þgf, A-kk-þgf og B…. Um framhaldið sagði ákærði að meðákærðu hefðu verið að ræða við J-kk-þf og E-kk-þf. Ákærði sjálfur sagðist hins vegar ekkert erindi hafa átt við J-kk-þf og E-kk-þf. Eftir skamma stund kvaðst ákærði hafa farið út og tók hann fram að í umrætt sinn hefði hann verið undir miklum áhrifum áfengis.

4.

Ákærði B… kom fyrir dóm og lýsti atvikum þannig að hann hefði ásamt meðákærðu verið að halda upp á afmæli meðákærða A-kk-ef á veitingahúsinu Kaffi Mörk. Á leið aftur til Reykjavíkur hefði verið höfð viðkoma í húsi að Brekkubraut 15 án þess þó að ákærði vissi á þeim tíma erindið. Ákærði tók fram að hann hefði ekki farið fyrstur inn heldur nokkru síðar ásamt meðákærða A-kk-þgf og þá hefði honum orðið ljóst að sennilega var verið að innheimta skuld. Ákærði kvaðst hafa beðið meðákærða H-kk-þf að koma því þeir þyrftu að drífa sig. Tók ákærði fram að hann hefði aðeins verið að elta meðákærðu til að sækja þá og fljótlega farið út. Ákærði sagði að þarna inni hefðu menn eitthvað verið að æsa sig en ákærði kvaðst ekki hafa séð hníf eða borvél á lofti.

5.

Ákærði A… greindi frá því fyrir dómi að hann hefði í umrætt sinn ekið meðákærðu H-kk-þgf, A-kk-þgf, B… og A-kk-þgf. Á leiðinni frá veitingahúsinu Kaffi Mörk hefði verið ákveðið að líta við hjá einhverjum strákum án þess að ákærði vissi tilefnið. Þegar meðákærðu H-kk-nf, A-kk-nf og B… hefðu verið búnir að dvelja inni um stund kvaðst ákærði hafa farið ásamt meðákærða C… til að ná í félaga sína svo förinni yrði haldið áfram. Þegar inn var komið kvaðst ákærði hafa heyrt að eitthvað var öskrað um skemmd á bifreið og kvaðst ákærði hafa rennt í grun að lemja ætti J-kk-þf og E-kk-þf. Hins vegar sagðist ákærði ekki hafa séð neinn með hníf eða borvél og kannaðist ekki við að meðákærði A-kk-nf hefði rætt um að bora í hné J-kk-ef eða E-kk-ef. Ákærði kvaðst svo hafa farið út ásamt meðákærða C… og skömmu síðar hefðu félagar þeirra komið. Ákærði kannaðist við að frá J-kk-þgf og E-kk-þgf hefðu verið tekin tölva, harður tölvudiskur og iPod-spilari.

6.

Ákærði C… kom fyrir dóm og lýsti því að á leiðinni frá Akranesi til Reykjavíkur hefði verið komið við hjá einhverjum strákum. Inn til þeirra hefðu farið meðákærði H-kk-nf, A-kk-nf og B…. Eftir nokkra stund kvaðst ákærði hafa farið inn ásamt meðákærða A… til að sækja félagana. Inni hefðu verið einhver læti vegna skemmda sem voru unnar á bifreið. Taldi ákærði að verið væri að innheimta bætur hjá J-kk-þgf og E-kk-þgf. Ekki vildi ákærði kannast við að hótunum hefði beinlínis verið beitt og kvaðst ekki hafa séð hníf á lofti eða ofbeldi af neinu tagi. Einnig kvaðst ákærði ekki hafa séð borvél eða heyrt meðákærða A-kk-þf ræða um að bora ætti í hné einhvers. Nánar aðspurður kvaðst ákærði hafa staðið í dyragættinni ásamt meðákærða A… og hefðu þeir farið eftir stutta dvöl. Þá kannaðist ákærði við að eitthvað hefði verið tekið í pant frá J-kk-þgf og E-kk-þgf.

III.

1.

Að kvöldi 31. janúar 2009 mætti E-kk-nf M-kk-nf S-kk-nf hjá lögreglunni á Akranesi og lagði fram kæru vegna húsbrots, hótana, skemmdaverka og þjófnaðar fyrr un nóttina. Við það tækifæri lýsti E-kk-nf atburðum þannig að hann og félagi hans J-kk-nf hefðu verið að horfa á sjónvarp þegar hurðinni var sparkað upp. Inn hefðu komið ákærðu H-kk-nf, H-kk-nf, A-kk-nf og B…. Taldi E-kk-nf að þeir þrír síðarnefndu hefðu verið að krefjast peningagreiðslu en ákærði H-kk-nf hefði stjórnað þessu. Eftir nokkra stund sagði E-kk-nf að hann og J-kk-nf hefðu verið spurðir hvort þeir hefðu skemmt bifreið A-kk-ef. E-kk-nf sagði ákærða H-kk-þf hafa skvett sápu yfir sig, auk þess sem hann hefði verið með hníf á lofti allan tímann og skorið sundur stuttbuxur sínar. Einnig hefði ákærði A-kk-nf verið með borvél á lofti og rætt um að bora í hnéskeljar þeirra. Um þátt annarra sagði E-kk-nf að ákærðu C… og A… hefðu komið inn í stutta stund og farið aftur. Þá hefði J-kk-nf Ó-kk-nf B-kk-nf komið, eftir að hringt var í hann, og staðfest að E-kk-nf og J-kk-nf hefðu skemmt bifreið A-kk-ef Y-kk-ef S-kk-ef. Loks kom fram hjá E-kk-þgf að ákærði H-kk-nf hefði tekið tölvu J-kk-ef, en auk þess hefðu verið teknir farsímar þeirra beggja, harður tölvudiskur og iPod-spilari.

Fyrir dómi greindi E-kk-nf frá því að hann og J-kk-nf hefðu setið í sófa þegar bank heyrðist en síðan hefði hurðinni verið sparkað upp og inn hefðu komið ákærðu H-kk-nf, H-kk-nf og A-kk-nf. Aðra sem þarna voru kvaðst E-kk-nf ekki hafa þekkt. E-kk-nf greindi frá því að erindið hefði verið að rukka hann og J-kk-þf, en þeim hefði verið hótað tjóni eða barsmíðum. Ítrekað aðspurður kannaðist E-kk-nf ekki við eða kvaðst ekki muna eftir að hníf hefði verið brugðið á loft eða borvél með hótun um að bora í hnéskeljar þeirra. Hins vegar sagði E-kk-nf að í sig hefði verið hent sápubrúsa og margt verið sagt sem hann kvaðst ekki muna til að fara með. Þá kom fram hjá E-kk-þgf að farsími hans og iPod-spilari hefðu verið teknir og tölva frá J-kk-þgf. Þessum verðmætum hefði síðan verið skilað nema iPod-spilaranum.

2.

J-kk-nf Þ-kk-nf E-kk-nf mætti einnig hjá lögreglu að kvöldi 31. janúar 2009 og lagði fram kæru vegna húsbrots, þjófnaðar og hótana sem hann varð fyrir nóttina áður. J-kk-nf kvaðst hafa sofnað í sófanum yfir bíómynd þegar hurðinni var sparkað upp og inn kom ákærði B… og á eftir honum ákærðu H-kk-nf, A-kk-nf, H-kk-nf og C…, auk einhvers sem J-kk-nf taldi hafa verið bílstjóra þeirra. Erindið hefði verið að rukka þá fyrir skemmdir á bifreið A-kk-ef Y-kk-ef S-kk-ef og sagði J-kk-nf að ákærði B… hefði hótað að kýla sig ef greiðsla yrði ekki innt af hendi. Einnig sagði J-kk-nf að ákærði H-kk-nf, sem hefði haft sig mest í frammi, hefði hótað þeim lífláti ef þeir viðurkenndu ekki að hafa verið valdir að tjóninu og greiddu honum að auki 100.000 krónur fyrir hans viðvik. Þá kom fram hjá J-kk-þgf að ákærði H-kk-nf hefði skipað E-kk-þgf að fara úr stuttbuxum en síðan hefði hann skorið þær og helt yfir sápu og kastað brúsanum í hausinn á E-kk-þgf. Einnig sagði J-kk-nf að ákærði H-kk-nf hefði verið með hníf á lofti og otað honum að sér og E-kk-þgf, en að lokum hefði ákærði H-kk-nf tekið tölvu í eigu J-kk-ef og haft á brott með sér. Jafnframt hefði ákærði A-kk-nf haft á brott með sér iPod-spilara og harðan tölvudisk.

Fyrir dómi sagði J-kk-nf að framburður sinn hjá lögreglu hefði verið hreinn uppspuni. Ákærðu hefðu ekki brotið upp útidyrnar heldur hefði E-kk-nf farið til dyra. Einnig sagði J-kk-nf að ekki hefði verið um svokallaða handrukkun að ræða en ákærðu hefði verið afhentir munir til tryggingar á skuld. Þá sagði J-kk-nf að ákærðu hefðu ekki haft í hótunum við þá E-kk-þf. Um útidyrnar sagði J-kk-nf að ekki hefði verið skrýtið að þær væru brotnar þar sem húsnæðið hefði verið dópbæli. Loks tók ákærði fram að hann myndi öll atvik ógreinilega, enda hefði hann verið í mikilli neyslu á þessum tíma.

3.

Vitnið J-kk-nf Ó-kk-nf B-kk-nf gaf skýrslu hjá lögreglu 3. febrúar 2009 og lýsti atvikum þannig að ákærði H-kk-nf hefði í umrætt sinn haft samband við sig símleiðis vegna skemmda sem unnar hefðu verið á bifreið A-kk-ef Y-kk-ef S-kk-ef. Vitnið kvaðst hafa grennslast fyrir um þetta og fundið út að þar hefðu J-kk-nf og E-kk-nf verið að verki. Ákærði H-kk-nf hefði síðan aftur haft samband símleiðis og þá sagði vitnið, sem var í bifreið með ákærða H-kk-þgf, að þeir hefðu ekið á undan að heimili J-kk-ef og E-kk-ef. Þegar þangað var komið hefðu ákærðu H-kk-nf, B…, A-kk-nf, C… og A… stigið út úr sinni bifreið og farið bak við húsið þar sem gengið er inn í bílskúrinn. Nokkru síðar sagði J-kk-nf að ákærði H-kk-nf hefði hringt í sig og skipað sér að koma inn. Þegar þangað var komið hefði ákærði H-kk-nf spurt hvort þetta væru strákarnir sem skemmt hefðu bifreiðina og því kvaðst vitnið hafa svarað játandi. Þessu næst kvaðst vitnið hafa gefið ákærða H-kk-þgf símanúmerið hjá A-kk-þgf. Eftir að hafa hringt í hann hefði ákærði H-kk-nf farið að ógna J-kk-þgf og E-kk-þgf með hníf og reynt að neyða upp úr þeim játningu. Einnig hefði ákærði H-kk-nf látið E-kk-þf fara úr fötunum og verið „með einhvern ógeðs kvikindisskap við hann með hnífinn á lofti.“ Fljótlega kvaðst vitnið hafa farið ásamt ákærða H-kk-þgf en þá hefði engin verið búinn að stela einhverju úr bílskúrnum. Hins vegar kvaðst vitnið hafa heyrt ákærðu H-kk-þf og A-kk-þf ræða við J-kk-þf og E-kk-þf um hvar farsímar þeirra væru. Þá kom fram hjá vitninu að ákærðu H-kk-nf, A-kk-nf og B… hefðu verið aðal mennirnir í þessu. Ákærði C… hefði aftur á móti ekki verið að gramsa í eigum J-kk-ef og E-kk-ef eða að hóta þeim einhverju.

Fyrir dómi kvaðst J-kk-nf muna lítið eftir atburðum en greindi þó frá því að hafa staðið í dyragættinni og heyrt orðaskipti milli ákærðu annars vegar og J-kk-ef og E-kk-ef hins vegar. Einnig kvaðst vitnið hafa séð að tölva var tekin en mundi ekki hver var þar að verki. Um aðdragandann sagði J-kk-nf að ákærði H-kk-nf hefði haft samband við sig og spurt hver hefði skemmt bifreið A-kk-ef. Vitnið kvaðst hafa verið á rúntinum þegar ákærði H-kk-nf hafði samband en honum hefði verið leiðbeint hvar J-kk-nf og E-kk-nf ættu heima. Vitnið kvaðst hafa tekið eftir að gramsað var í munum hjá J-kk-þgf og E-kk-þgf. Hins vegar kvaðst vitnið ekki hafa séð hníf á lofti eða muna hvort E-kk-þgf hafi verið skipað af fara úr buxunum. Tók J-kk-nf ítrekað fram að hann myndi þetta ógreinilega. Eftir að honum var sýnd lögregluskýrsla sagðist hann muna atvik betur og taldi sig hafa greint lögreglu rétt frá atvikum. Nánar aðspurður kvaðst J-kk-nf ekki vefengja frumburð sinn hjá lögreglu.

4.

Vitnið V-kk-nf F-kk-nf V-kk-nf bar fyrir dómi að hann hefði beðið ákærða H-kk-þf að ræða við J-kk-þf og E-kk-þf í því skyni að fá þá til að láta A-kk-þf Y-kk-þf S-kk-þf í friði. Vitnið kvaðst hins vegar hvorki hafa beðið ákærða að innheimta bætur úr hendi þeirra né heldur að gera eitthvað annað.

Vitnið A-kk-nf Y-kk-nf S-kk-nf bar fyrir dómi að ákærði H-kk-nf hefði haft samband við sig símleiðis og kynnt sig sem handrukkara. Í því kvaðst A-kk-nf hafa heyrt einhver læti og þá hefði hann bundið enda á símtalið. Annað hefði þeim ekki farið á milli og sagði A-kk-nf að ákærði H-kk-nf væri sér með öllu ókunnugur. Þá tók A-kk-nf fram að ákærði H-kk-nf hefði ekki í sínu umboði verið að innheimta skaðabætur vegna skemmda sem unnar voru á bifreið vitnisins.

IV.

1.

Ákærði H-kk-nf hefur játað fyrir dómi að hafa í umrætt sinn sparkað upp útidyrum á bílskúr að Brekkubraut 15 á Akranesi og farið inn ásamt meðákærðu H-kk-þgf, A-kk-þgf og B…. Þessi játning ákærða er studd sakargögnum og fer ekki í bága við frásögn meðákærðu sem um geta borið. Samkvæmt þessu er sannað að ákærði hafi með greindri háttsemi gerst sekur um húsbrot sem varðar við 231. gr. almennra hegningarlaga.

2.

Ákærði H-kk-nf hefur kannast við að hafa gengið inn í bílskúrinn skömmu á eftir meðákærða H-kk-þgf í kjölfar þess að hann sparkaði upp hurðina. Þessi játning ákærða er í samræmi við annað sem komið hefur fram í málinu og verður ákærði því sakfelldur fyrir húsbrot, sbr. 231. gr. almennra hegningarlaga.

Ákærði hefur á hinn bóginn staðfastlega neitað því að hafa gerst sekur um rán. Um aðdraganda málsins hefur ákærði skýrt svo frá að V-kk-nf F-kk-nf V-kk-nf hafi beðið þá félaga að innheimta skuld hjá J-kk-þgf Þ-kk-þgf E-kk-þgf og E-kk-þgf M-kk-þgf S-kk-þgf vegna tjóns sem þeir unnu á bifreið í eigu A-kk-ef Y-kk-ef S-kk-ef. Ákærði neitaði að hafa haft í hótunum við J-kk-þf og E-kk-þf eða að hafa beitt þá ofbeldi af einhverju tagi. Hefur ákærði fullyrt að J-kk-nf og E-kk-nf hafi samþykkt að láta af hendi muni sem tryggingu fyrri greiðslu skuldarinnar. Að öllu virtu þykir þessi frásögn ákærða afar ótrúverðug og á köflum fráleit. Í því tilliti er þess að gæta að fyrir liggur að ákærði, ásamt nokkrum meðákærðu, ruddist inn eftir að útidyrum hafið verið sparkað upp. Einnig hefur ákærði ekki skýrt með nokkru móti af hverju hann tók að sér án þóknunar að innheimta skuld fyrir mann sem hann þekkti ekkert með því að bera sig að á þennan veg og hafa á brott með sér PC-tölvu. Samkvæmt þessu og í ljósi aðdraganda málsins þykir óhætt að vísa þessari frásögn ákærða á bug.

Vitnið J-kk-nf Þ-kk-nf E-kk-nf lýsti atvikum á þann veg hjá lögreglu að ákærði H-kk-nf hefði haft sig mest í frammi og hótað honum og E-kk-þgf lífláti ef þeir viðurkenndu ekki að bera ábyrgð á tjóninu og greiddu honum 100.000 krónur fyrir sitt viðvik. Ákærði hefði verið með hníf á lofti og skipað E-kk-þgf að fara úr stuttbuxum sem ákærði hefði skorið. Einnig hefði hann kastað sápubrúsa í E-kk-þf. Fyrir dómi dró vitnið þennan framburð til baka í heild sinni. Sá framburður kemur hins vegar ekki heim og saman við neitt annað sem liggur fyrir í málinu. Á það bæði við um framburð E-kk-ef, sem nánar verður vikið að hér á eftir, sem og játningar ákærðu. Þannig hefur J-kk-nf gengið lengra í að bera sakir af ákærðu H-kk-þgf, H-kk-þgf og A-kk-þgf en þeir sjálfir hafa gert við meðferð málsins. Að þessu gættu er óhætt að vísa með öllu á bug vætti vitnisins fyrir dómi. Á hinn bóginn verður að virða framburð vitnisins hjá lögreglu í ljósi annars sem komið hefur fram í málinu.

Vitnið E-kk-nf M-kk-nf S-kk-nf greindi þannig frá atburðum fyrir dómi að ákærði H-kk-nf hefði verið með hníf á lofti og skorið sundur stuttbuxur vitnisins. Einnig hefði ákærði skvett yfir sig sápu. Fyrir dómi hélt vitnið fast við þennan framburð í megindráttum en kannaðist þó ekki við að hnífi hefði verið brugðið á loft.

Vitnið J-kk-nf Ó-kk-nf B-kk-nf greindi einnig frá því við skýrslutöku hjá lögreglu að hann hefði séð ákærða ógna J-kk-þgf og E-kk-þgf með hníf, auk þess sem ákærði hefði látið E-kk-þf fara úr fötunum. Þetta vildi J-kk-nf ekki kannast við fyrir dómi fyrr en borinn var undir hann framburður hjá lögreglu. Staðfesti vitnið þá skýrsluna og dró framburðinn ekki að neinu leyti til baka.

Samkvæmt því sem hér hefur verið rakið er frásögn framangreindra vitna hjá lögreglu um framgöngu ákærða í góðu samræmi. Þannig hafa þau öll borið að ákærði hafi brugðið hníf á loft, auk þess sem J-kk-nf og E-kk-nf greindu frá því að ákærði hafi kastað sápubrúsa í E-kk-þf. Þá hafa vitnin greint frá því að ákærði hafi átt við föt E-kk-ef en á vettvangi skömmu eftir atburði voru skornar stuttbuxur. Að þessu virtu þykir vætti umræddra vitna fyrri dómi ekki rýra svo neinu nemi sönnunargildi samhljóða framburðar hjá lögreglu. Þá verður heldur ekki talið að frásögn meðákærðu fái hnekkt þessu, en ákærði A… greindi frá því að sig hefði rennt í grun að lemja ætti J-kk-þf og E-kk-þf, auk þess sem ákærði A-kk-nf hefur kannast við að hafa látið falla ummæli sem höfðu að geyma hótanir, eins og hér á eftir verður vikið að. Loks hefur ákærði sjálfur ekki vefengt að hann hafi haft sig mest í frammi, en það verður einnig ráðið af framburði meðákærðu og fyrrgreindra vitna.

Vitnið J-kk-nf Ó-kk-nf B-kk-nf greindi frá því hjá lögreglu að hann hefði á vettvangi gefið ákærða farsímanúmer A-kk-ef. Fyrir dómi kannaðist ákærði við að hafa rætt við A-kk-þf símleiðis án þess að geta sagt hvað þeim fór á milli. Vitnið A-kk-nf bar hins vegar fyrir dómi að hann hefði bundið enda á símtal við ákærða eftir að hann hefði kynnt sig sem handrukkara. Að þessu virtu og með hliðsjón af því hvernig ákærði sjálfur hefur lýst atvikum má slá því föstu að innheimta skaðabóta úr hendi J-kk-ef og E-kk-ef hafi verið hreinn fyrirsláttur. Jafnframt er sannað samkvæmt því sem hér hefur verið rakið gegn neitun ákærða að hann hafi með hótunum um ofbeldi gerst sekur um rán á PC-tölvu en með því hefur hann gerst brotlegur við 252. gr. almennar hegningarlaga. Aftur á móti er ósannað að ákærði hafi haft á brott með sér tvo farsíma, en meðákærði A-kk-nf hefur skýrt frá því að hann hafi tekið síma frá J-kk-þgf og E-kk-þgf.

3.

Ákærði A-kk-nf hefur játað að hafa farið inn að Brekkubraut 15 í umrætt sinn á eftir meðákærðu H-kk-þgf og H-kk-þgf. Einnig hefur ákærði sagt fyrir dómi að hann hafi í umrætt sinn látið falla ummæli í þá veru hvort ekki ætti að bora í hné J-kk-ef og E-kk-ef. Hins vegar hafi aðeins verið um grín að ræða, auk þess sem á vettvangi hafi ekki verið borvél heldur aðeins skrúfvél knúinn rafhlöðum.

Í frumskýrslu málsins eru hótanir af þessu tagi hafðar eftir J-kk-þgf og E-kk-þgf á vettvangi. Einnig greindu þeir báðir frá þessu sama við yfirheyrslu síðar sama dag. Að þessu gættu og með hliðsjón af því sem rakið er í næsta kafla hér á undan verður vísað á bug frásögn ákærða um að greind ummæli hafi aðeins verið skaup af hans hálfu. Skiptir heldur ekki máli þótt það tæki sem ákærði vísaði til hafi ekki verið veglegt en sú frásögn hans verður ekki vefengd.

Samkvæmt þessu er sannað að ákærði hafi gerst sekur um húsbrot og rán með því að hóta ofbeldi og hafa á brott með sér harðan tölvudisk og iPod-spilara, eins og honum er gefið að sök. Varðar þetta við 231. gr. og 252. gr. almennra hegningarlaga.

4.

Ákærði B… hefur eindregið neitað því að hafa gerst sekur um húsbrot í umrætt sinn. Hefur hann lýst því að hann hafi komið nokkuð á eftir meðákærðu og gengið inn um opnar dyr. Ákærið kvaðst aðeins hafa verið að elta meðákærðu til að sækja þá og einungis dvalið innan dyra í stutta stund.

Að því frátöldu að J-kk-nf Þ-kk-nf E-kk-nf sagði við skýrslutöku hjá lögreglu að ákærði hefði hótað að kýla sig hefur ekkert komið fram sem fer verulega í bága við þessa frásögn ákærða. Að því gættu þykir ekki nægjanlega sannað gegn eindreginni neitun ákærða að hann hafi ruðst heimildarlaust inn í bílskúrinn að Brekkubraut 15 þannig að hann verði sakfelldur fyrir húsbrot. Ákærði verður því sýknaður af refsikröfu ákæruvaldsins.

5.

Ákærðu A… og C… hafa báðir eindregið neitað sök en frásögn þeirra er samhljóða um að þeir hafi eftir að hafa beðið í bifreiðinni fyrir utan húsið um stund farið inn eða staðið í dyragættinni í þeim tilgangi að sækja meðákærðu, sem voru innan dyra, og halda förinni áfram. Ekkert hefur komið fram sem fer í bága við þetta og er því ósannað að ákærðu hafi gerst sekir um húsbrot. Verði þeir því sýknaðir af refsikröfu ákæruvaldsins.

V.

Samkvæmt framansögðu hafa ákærðu H-kk-nf, A-kk-nf og H-kk-nf unnið sér til refsingar samkvæmt 231. gr. og að auki ákærðu H-kk-nf og A-kk-nf samkvæmt 252. gr. sömu laga.

Ákærði H-kk-nf var 21 árs að aldri þegar hann framdi brotið. Samkvæmt sakavottorði hlaut ákærði fyrst dóm 16. janúar 2004 fyrir brot gegn 231. gr. almennra hegningarlaga og umferðarlögum. Var refsing ákveðin 40.000 króna fésekt. Ákærði hlaut síðan þrjá dóma á árinu 2009 fyrir tvö brot gegn 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga og eitt brot gegn 1. mgr. 106. gr. sömu laga. Með fyrsta dómnum frá 26. janúar var refsing ákveðin 30 daga fangelsi skilorðsbundið í tvö ár. Ákærði rauf það skilorð með broti 1. mars og hlaut hann öðru sinni dóm 24. júní. Með þeim dómi var refsing samkvæmt fyrri dómi tekin upp og ákærða gerð í einu lagi refsing sem ákveðin var fangelsi í þrjá mánuði óskilorðsbundið. Loks hlaut ákærði í þriðja sinn dóm 2. júlí fyrir brot gegn valdstjórninni framið 5. apríl 2008. Var refsing ákveðin fangelsi í fjóra mánuði skilorðsbundið í tvö ár.

Brot ákærða H-kk-ef var framið fyrir uppkvaðningu dómsins 2. júlí 2009. Samkvæmt 60. gr. almennra hegningarlaga ber að taka upp refsingu samkvæmt þeim dómi og gera ákærða í einu lagi refsingu vegna beggja málanna. Tiltaka ber refsinguna eftir reglum 77. og 78. gr. sömu laga. Að öllu virtu þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin 10 mánaða fangelsi en rétt þykir á grundvelli heimildar í 57. gr. a laganna að fresta fullnustu sjö mánaða af refsingunni og falli hún niður að liðnum þremur árum frá uppkvaðningu dómsins haldi ákærði almennt skilorð samkvæmt 57. gr. laganna.

Ákærði A-kk-nf var 19 ára þegar hann framdi brotið. Samkvæmt sakavottorði er ákærði ekki með brot á sakaskrá sem hafa áhrif við ákvörðun refsingar. Tiltaka ber refsingu ákærða samkvæmt reglum 77. gr. almennra hegningarlaga. Að þessu gættu og að virtu broti ákærða þykir refsingin hæfilega ákveðin fangelsi í sex mánuði, en rétt þykir að fresta fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dómsins haldið ákærði almennt skilorð samkvæmt 57. gr. almennra hegningarlaga.

Ákærði H-kk-nf hlaut dóm 9. janúar 2007 fyrir nytjastuld og umferðarlagabrot. Var refsing ákveðin 150.000 króna sekt. Þá hlaut ákærði dóm 10. nóvember 2008 fyrir brot gegn 215. gr. almennra hegningarlaga og gegn umferðarlögum. Refsing samkvæmt þeim dómi var ákveðin fangelsi í þrjá mánuði skilorðsbundið í tvö ár. Með broti því sem ákærði hefur verið sakfelldur fyrir rauf hann skilorð dómsins. Samkvæmt heimild í 60. gr. almennra hegningarlaga þykir rétt að láta skilorðsdóminn haldast en gera ákærða refsingu sér í lagi vegna þessa máls. Þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin 80.000 króna sekt og komi sex daga fangelsi í stað sektarinnar verði hún ekki greidd innan fjögurra vikna frá uppkvaðningu dómsins.

Að frátöldum málsvarnarlaunum ákærðu hefur ekki fallið til annar sakarkostnaður en ferðakostnaður og þóknun vitnis. Samkvæmt 1. mgr. 218. gr. laga um meðferð sakamála, nr. 88/2008, verður ákærðu H-kk-þgf, A-kk-þgf og H-kk-þgf gert að greiða þann kostnað, auk þess sem þeim verður hverjum um sig gert að greiða málsvarnarlaun verjanda síns auk ferðakostnaðar. Málsvarnarlaun verjanda annarra ákærðu verða felld á ríkissjóð, sbr. 2. mgr. sömu greinar. Þykja málsvarnarlaun hæfilega ákveðin að viðbættum virðisaukaskatti svo sem greinir í dómsorði.

B-kk-nf B-kk-nf, héraðsdómari, kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði H-kk-nf Ó-kk-nf H-kk-nf sæti fangelsi í tíu mánuði, en fresta skal fullnustu sjö mánaða af refsingunni og falli hún niður að liðnum þremur árum frá uppkvaðningu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

Ákærði A-kk-nf S-kk-nf sæti fangelsi í sex mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dómsins haldi ákærði almenn skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

Ákærði H-kk-nf M-kk-nf H-kk-nf greiði 80.000 króna sekt og komi sex daga fangelsi í stað sektarinnar verði hún ekki greidd innan fjögurra vikna frá uppkvaðningu dómsins.

Ákærði A… er sýknaður af refsikröfu ákæruvaldsins.

Ákærði B… er sýknaður af refsikröfu ákæruvaldsins.

Ákærði C… er sýknaður af refsikröfu ákæruvaldsins.

Ákærðu H-kk-nf, A-kk-nf og H-kk-nf greiði óskipt 61.436 krónur í sakarkostnað. Jafnframt greiði ákærði H-kk-nf málsvarnarlaun verjanda síns P-kk-ef K-kk-ef, hdl., 313.750 krónur og 49.698 krónur vegna ferðakostnaðar verjandans, ákærði A-kk-nf greiði málsvarnarlaun verjanda síns J-kk-ef H-kk-ef H-kk-ef, hdl., 251.000 krónur og 19.879 krónur vegna ferðakostnaðar verjandans og ákærði H-kk-nf greiði málsvarnarlaun verjanda síns K-kvk-ef E-kvk-ef, hrl., 188.250 krónur og 60.910 krónur vegna ferðakostnaðar verjandans.

Málsvarnarlaun I-kk-ef T-kk-ef, hdl., verjanda ákærðu A… og B… 188.250 krónur og málsvarnarlaun V-kk-ef H-kk-ef V-kk-ef, hrl., verjanda ákærða C… 188.250 krónur og 20.437 krónur vegna ferðakostnaðar greiðist úr ríkissjóði.

B-kk-nf B-x-x