E-455/2006

Mál þetta, sem dómtekið var 27. október sl., er höfðað fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur af Ó-kk-þgf J-kk-þgf, Galtarholti 1, Borgarnesi, á hendur Ferskum Kjötvörum hf., Síðumúla 34, Reykjavík, með stefnu áritaðri um birtingu 17. janúar 2006.

Dómkröfur stefnanda eru þær að stefnda verði gert að greiða honum skuld samtals að fjárhæð 1.200.000 kr. ásamt dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 38/2001, frá 1. september 2005 til greiðsludags. Þá er þess krafist að dráttarvextir leggist við höfuðstól samkvæmt 12. gr. laga nr. 38/2001 á tólf mánaða fresti í fyrsta sinn þann 1. september 2006. Krafist er málskostnaðar að skaðlausu úr hendi stefnda auk álags er nemi virðisaukaskatti af honum.

Dómkröfur stefnda eru þær aðallega að hann verði sýknaður af öllum kröfum stefnanda. Til vara er þess krafist að stefnukröfur verði lækkaðar verulega. Þá er krafist málskostnaðar að mati dómsins.

Málsatvik

Málsatvik eru þau að stefnandi, sem er kjötiðnaðarmaður að mennt, var ráðinn til starfa hjá stefnda með skriflegum ráðningarsamningi, dags. 17. ágúst 2004. Stefnandi var ráðinn til að gegna starfi sölu- og markaðsstjóra í samræmi við sérstaka starfslýsingu. Auk þess skyldi hann hafa yfirumsjón með kjötborðum í verslunum Hagkaupa. Í 5. mgr. 11. gr. ráðningarsamnings var ákvæði sem fól í sér skuldbindingu af hálfu stefnanda að ráða sig ekki til starfa hjá öðru fyrirtæki í slátrun og kjötiðnaði á innanlandsmarkaði næstu tvö ár frá starfslokum hans hjá stefnda. Gegn þeirri skuldbindingu fengi stefnandi greiddar 50.000 kr. mánaðarlega þau tvö ár sem skuldbindingin stæði.

Í apríl 2005 urðu þær breytingar á eignarhaldi stefnda að Hagar hf. eignuðust alla hluti í félaginu. Mánuði síðar breyttust ráðningarkjör stefnanda en þá tók hann við starfi undirmanns síns, sem borið hafði ábyrgð á daglegu skipulagi kjötborða Hagkaupa. Aðila greinir á um hvernig þessar breytingar bar að. Stefnandi heldur því fram að honum hafi verið stillt upp frammi fyrir þeim valkosti að sæta breytingu á ráðningarkjörum ella eiga á hættu að verða sagt upp störfum. Stefndi heldur því hins vegar fram að stefnandi og framkvæmdastjóri stefnda hafi komist að þeirri niðurstöðu sameiginlega að sá starfsmaður sem bar ábyrgð á daglegum samskiptum kjötborða Hagkaupa væri ekki starfi sínu vaxinn. Þeim starfsmanni hafi því verið sagt upp starfi og stefnandi tekið að sér starf hans. Þetta hafi verið gert í fullri sátt við stefnanda og stefndi talið að hann hygðist starfa heilshugar að hinu nýja verkefni.

Í júní 2005 var stefnandi sendur til Bandaríkjanna á vegum stefnda þar sem hann kynnti sér rekstur kjötborða í verslunarkeðju. Þessa þekkingu átti að nýta í starfi stefnanda hvað varðar uppsetningu kjötborða í Hagkaupum.

Þann 29. ágúst 2005 var gert sérstakt samkomulag við stefnanda um starfslok, þar sem hann var leystur undan vinnuskyldu á uppsagnarfresti. Með samningi, dagsettum 27. september 2005, réðst stefnandi til starfa hjá Kaupási hf. Var hann ráðinn sem verslunarstjóri í Nóatúnsverslun við Rofabæ í Reykjavík og annaðist öll almenn störf verslunarstjóra. Í ársbyrjun 2006 varð breyting á starfi stefnanda hjá Kaupási hf., en hann gegnir nú starfi innkaupastjóra.

Þegar greiðsla til stefnanda í samræmi við ákvæði 5. mgr., 11. gr. ráðningarsamnings aðila skilaði sér ekki um mánaðamótin september/október 2005 leitaði stefnandi liðsinnis lögmanns við að ná fram rétti sínum samkvæmt samningnum. Með bréfi, dagsettu 13. október 2005, krafði stefnandi stefnda um greiðslur vegna starfsloka sinna. Var greiðsluskyldu hafnað af hálfu stefnda með vísan til þess að stefnandi hafi farið gegn loforði sínu í ráðningarsamningi aðila þegar hann réð sig til starfa hjá samkeppnisaðila stefnda.

Málsástæður og lagarök stefnanda

Krafa stefnanda byggir á meginreglu samningaréttar um skyldu til efnda gerðra samninga. Rétt sinn til greiðslu úr hendi stefnda byggir stefnandi sérstaklega á 11. gr. samnings þess er aðilar gerðu með sér við ráðningu stefnanda til stefnda í ágúst 2004. Stefnandi byggir á því að hann hafi fyrir sitt leyti að fullu staðið við skuldbindingu sína við stefnda, samkvæmt 11. gr. ráðningarsamnings aðila, um að ráða sig ekki til starfa við fyrirtæki í slátrun og kjötiðnaði á innanlandsmarkaði þegar starfi hans í þágu stefnda lauk. Stefnandi hafi þvert á móti vegna þessa loforðs ráðið sig sem verslunarstjóra smásöluverslunar, en það starf sé alls ekki á sviði slátrunar eða kjötiðnaðar. Samkvæmt starfslýsingu sé það starf fólgið í ábyrgð á rekstri tiltekinnar verslunar í eigu Kaupáss hf., þ.e. stjórnun og framkvæmd allrar sölu og afgreiðslu ásamt öðru því sem undir daglegan rekstur slíkrar verslunar heyri. Þá skyldi stefnandi, sem verslunarstjóri, taka þátt í markaðsaðgerðum verslunarkeðjunnar eftir fyrirmælum markaðsstjóra og teljast leiðtogi þeirrar verslunar er hann veitti forstöðu og bera ábyrgð gagnvart starfsfólki verslunarinnar auk þess að bera ábyrgð á og hafa eftirlit með eignum og húsnæði verslunarinnar við Rofabæ. Næsti yfirmaður stefnanda í þessu starfi hafi verið rekstrarstjóri Kaupáss hf. Telur stefnandi augljóst að starf þetta hafi á engan hátt falist í vinnu af því tagi er hann hét að stunda ekki um tveggja ára skeið að loknu starfi í þágu stefnda og hafi hann því alls ekki brotið gegn fyrrgreindri samningsskyldu. Fullyrðingum stefnda um annað er mótmælt sem röngum og ósönnuðum enda beri starfslýsing hans hjá núverandi atvinnurekanda því glöggt vitni.

Í ársbyrjun 2006 hafi stefnandi verið færður til í starfi og starfi hann nú sem innkaupastjóri og fáist við skrifstofustarf hjá hinum nýja atvinnurekanda sínum. Sé augljóst að þar starfi hann ekki við slátrun eða kjötiðnað.

Þá byggir stefnandi á því að með því að takast á hendur nefnda skuldbindingu gagnvart stefnda hafi hann almennt þrengt möguleika sína til atvinnu. Með henni hafi verið girt fyrir möguleika stefnanda á að vinna við það fag er hann hafi menntað sig til og því hafi hann þurft að sætta sig við annað starf og lakar launað en hann hafi verið í hjá stefnda. Umþrætt greiðsla samkvæmt samningi aðila hafi einmitt átt að koma til móts við stefnanda ef til þessa kæmi og þá skuldbindingu bæri stefnda að efna.

Ákvæði samningsins hvað varði skuldbindingu stefnanda við stefnda sé að mati stefnanda skýrt. Samkvæmt því hafi stefnanda verið óheimilt að ráða sig til starfa í tvö ár hjá öðru fyrirtæki í slátrun og kjötiðnaði á innanlandsmarkaði. Samkvæmt upplýsingum Hagstofu Íslands, sem heldur skrá um fyrirtæki á íslenskum vinnumarkaði eftir atvinnugreinum, séu þau fyrirtæki sem skuldbinding þessi gæti náð til alls 38. Núverandi atvinnurekandi stefnanda, Kaupás hf., sé ekki eitt þessara fyrirtækja enda hafi það félag ekki með höndum starfsemi á sviði slátrunar og kjötiðnaðar. Það sé því augljóst að mati stefnanda að hann hafi ekki brotið gegn ákvæðinu og stefnda því skylt að efna sinn hluta samningsins og greiða umsamda greiðslu.

Að mati stefnanda hafi ákvæðið ekki í sér fólgna víðtækari skyldu hans en þá að starfa ekki í þeim fyrirtækjum sem falla undir fyrrnefnda skilgreiningu. Væri litið svo á að í ákvæðinu fælist önnur og víðtækari merking en samkvæmt orðanna hljóðan og stefnanda væri óheimilt að ráða sig til starfa hjá hverjum þeim er stefndi teldi samkeppnisaðila sinn á markaði hefði slík takmörkun í sér fólgna verulega skerðingu á aflahæfi stefnanda og möguleikum á vinnumarkaði. Færi slík skerðing ótvírætt gegn rétti stefnanda til að stunda þá atvinnu sem hann kjósi, sbr. 75. gr. stjórnarskrár, sbr. lög nr. 33/1944, sbr. og 37. gr. laga nr. 7/1936. Andspænis þessum stjórnarskrárvernduðu grundvallarréttindum stefnanda, að fá að hagnýta aflahæfi sitt í samræmi við persónufrelsi sitt, standist svo víðtæk einhliða túlkun stefnda á engan hátt.

Stefnandi, sem hafi lengst af starfað í tengslum við verslun og sölu matvæla, hafi ekki gefið stefnda loforð um að starfa ekki við verslun almennt, enda hefði slíkt loforð af hans hálfu þrengt svo mjög möguleika hans til að fá vinnu annars staðar ef til þess kæmi og valdið honum verulegum vanda í því efni. Skilningur stefnanda á ákvæðinu hafi aldrei verið á þann veg að honum væri óheimilt að starfa við verslun eða þjónustu eða hjá nokkrum þeim aðila sem stefndi hafi talið samkeppnisaðila sinn, heldur sá að stefnandi færi ekki í sambærilegt starf og hann hafði hjá stefnda og hann hafði áður verið í hjá Borgarnes kjötvörum. Við það hafi stefnandi staðið og beri stefnda því að greiða honum í samræmi við ákvæði samnings aðila.

Málsástæður og lagarök stefnda

Stefndi byggir á því að samkvæmt 11. gr. ráðningarsamnings aðila hafi stefnandi samþykkt að hefja ekki störf hjá samkeppnisaðila stefnda næstu 2 ár eftir starfslok. Stefnanda skyldu greiddar 50.000 kr. á mánuði gegn þessari skuldbindingu. Í ákvæðinu hafi engan veginn falist bann við því að stefnandi hæfi störf hjá samkeppnisaðila stefnda. Um hafi verið að ræða samkomulag á milli aðila þess efnis að stefnandi hæfi ekki störf hjá samkeppnisaðila, gegn hæfilegri greiðslu frá stefnda. Ef stefnandi hins vegar tæki þá ákvörðun að hefja störf hjá samkeppnisaðila félli skuldbinding stefnda til greiðslu niður.

Í apríl 2005 urðu þær breytingar á eignarhaldi stefnda að Hagar hf. eignuðust alla hluti í félaginu. Auk stefnda eigi Hagar hf. nú m.a. félögin Hagkaup, Bónus, 10-11 og Aðföng.

Stefndi mótmælir því sem fram kemur í stefnu að þegar við eigendaskiptin hafi Samkaup hætt öllum viðskiptum við stefnda. Hið rétta sé að Samkaup hafi verið í viðskiptum við stefnda allt til loka árs 2005. Þrátt fyrir að stefnandi hafi lýst þeim áhyggjum sínum við fyrirsvarsmenn stefnda á þessum tíma að starf hans og vinna í þágu félagsins væri „farin í súginn og loku fyrir það skotið að hann gæti unnið það markaðsstarf sem hann var ráðinn til að vinna“ sé rétt að hafa í huga að það teljist eðlilegur hlutur í sölustarfi að missa viðskiptavini og ná öðrum. Hafi stefnanda verið tilkynnt að aukið sölu- og markaðsstarf yrði í tengslum við verslanir Haga hf. og vinna hans að sölu- og markaðsmálum ætti ekki að minnka við kaup Haga hf. á stefnda, nema síður væri, enda hafi allar verslanir 10-11, 20 talsins, þegar hafið viðskipti við stefnda.

Þegar eftir starfslok hafi stefnandi hafið störf hjá einum helsta samkeppnisaðila eiganda stefnda á matvörumarkaði, Kaupási. Að frumkvæði stefnanda hafi verið gert samkomulag um starfslok hans þann 29. ágúst 2005 en samkvæmt 2. gr. starfssamnings hans við Kaupás var fyrsti starfsdagur hans fyrir hinn nýja vinnuveitanda 1. september sama ár. Að ósk stefnanda hafi stefndi ekki gert kröfu um að stefnandi ynni þriggja mánaða uppsagnarfrest enda hafi hann tilkynnt stefnda að honum þætti slíkt óeðlilegt þar sem hann hygðist halda til starfa fyrir samkeppnisaðila stefnda á markaði.

Í september 2005 hafi stefndi verið ráðinn hjá Kaupási sem verslunarstjóri í Nóatúnsverslun. Á heimasíðu Nóatúns megi m.a. finna eftirfarandi lýsingu á kjötborðum Nóatúns:

„Kjötborðið er ein helsta skrautfjöður Nóatúns. Á löngum og farsælum ferli hefur Nóatún þróað fyrsta flokks meðhöndlun og framsetningu á kjötvörum. Verslanir Nóatúns hafa á boðstólum mikið úrval af fersku kjöti sem er afgreitt beint úr kjötborði af valinkunnum fagmönnum. Kjötiðnaðarmenn og matreiðslumenn, öllum hnútum kunnugir eru ávallt reiðubúnir að þjóna þér í hvívetna.“

Nóatún hafi ennfremur undanfarið auglýst kjötborð sín undir slagorðinu „Bestir í kjöti!“ Augljóst megi vera að með því að ráða sig til starfa sem verslunarstjóri í Nóatúnsverslun hafi stefnandi hafið störf í beinni samkeppni við stefnda. Stefnandi búi yfir sérþekkingu sem fyrrum umsjónarmaður kjötborða Hagkaupa. Fráleitt væri að halda því fram að reynsla hans og þekking sem kjötiðnaðarmaður hafi á engan hátt nýst honum í hinu nýja starfi eða verið því óviðkomandi.

Í byrjun árs 2006 hafi orðið breyting á starfi stefnanda fyrir Kaupás og muni hann nú starfa sem innkaupastjóri á kjötvörum fyrir Kaupás, en samkvæmt samþykktum sé tilgangur þess félags m.a. rekstur kjötvinnslu.

Með allt framangreint í huga taldi stefndi sér ekki fært að greiða stefnanda vegna skuldbindingar samkvæmt ráðningarsamningi hans við stefnda, enda liti stefndi svo á að með því að ráða sig til starfa hjá samkeppnisaðila og hafa haft frumkvæði að og lagt áherslu á að losna undan vinnuskyldu á uppsagnarfresti, hafi stefnandi fyrirgert rétti sínum til greiðslna á grundvelli ákvæðisins.

Kröfu sína um greiðslu úr hendi stefnda byggi stefnandi á 11. gr. samnings aðila frá 17. ágúst 2004. Í ákvæðinu hafi falist, með hliðsjón af öðrum ákvæðum samningsins og starfslýsingu, almenn skuldbinding þess efnis að stefnandi réði sig ekki til starfa hjá samkeppnisaðila stefnda, sem skilgreindur hafi verið sem annar aðili „í slátrun og kjötiðnaði á innanlandsmarkaði” í tvö ár frá lokum samningssambands þeirra.

Stefndi sé félag sem starfi að kjötiðnaði en samkvæmt atvinnugreinaflokkun Fyrirtækjaskrár teljist til þeirra greinar m.a. sögun og skurður kjöts og pökkun í neytendaumbúðir. Augljóst megi vera að fyrirtæki sem gefi sig út fyrir að standa fremst í kjöti, framboði og meðhöndlun þess, starfi í kjötiðnaði. Auk þess sem lærðir kjötiðnaðarmenn sjái um meðhöndlun kjöts fyrir kjötborð Nóatúns.

Með ákvæðinu hafi stefnanda ekki verið bannað að starfa frá starfslokum hjá samkeppnisaðila stefnda. Því sé hafnað sem röngu að með því að gera umrætt samkomulag við stefnda hafi stefnandi almennt þrengt möguleika sína til atvinnu. Stefnanda hafi ekki verið óheimilt að ráða sig til annarra starfa í slátrun eða kjötiðnaði. Ef hann hins vegar gerði það fyrirgerði hann rétti sínum til greiðslna til samræmis við samkeppnisákvæði ráðningarsamningsins. Með samkomulaginu hafi því engan veginn verið girt fyrir möguleika stefnanda á að vinna við það fag er hann hafði menntað sig til, líkt og stefnandi haldi fram.

Umrædd greiðsla hafi verið hugsuð sem sérstök samningsbundin greiðsla til stefnanda fyrir að taka ekki að sér starf í slátrun og kjötvinnslu að loknum ráðningartíma hjá stefnda. Stefnanda hafi að sjálfsögðu verið frjálst að falast eftir starfi hjá samkeppnisaðila stefnda en með því að hann gerði slíkt fyrirgerði hann enn fremur rétti sínum til greiðslu úr hendi stefnda.

Með vísan til alls framangreinds, og þess sérstaklega að skyldur aðila samkvæmt framangreindu ákvæði ráðningarsamnings frá 18. ágúst 2004 hafi fallið niður, með því að stefnandi braut gegn því samkomulagi sem þar birtist, hafnar stefndi kröfu stefnanda um greiðslur samkvæmt umræddu ákvæði ráðningarsamningsins.

Um varakröfu

Varðandi varakröfu um verulega lækkun stefnukröfu, vísar stefndi til þess að í framangreindu ákvæði 11. gr. ráðningarsamnings frá 17. ágúst 2004 sé ekki gert ráð fyrir heimild stefnanda til gjaldfellingar hugsanlegrar heildargreiðslu samkvæmt ákvæðinu, þrátt fyrir meintar vanefndir.

Samkvæmt orðanna hljóðan skyldi skuldbinding stefnanda til að ráða sig ekki til starfa hjá samkeppnisaðila stefnda gilda í tvö ár frá starfslokum. Skyldi hann fá greiddar 50.000 kr. á mánuði í þau tvö ár sem skuldbinding þessi stæði eftir starfslok. Þó að talið yrði að þau störf sem stefnandi hafi sinnt fyrir Kaupás hf. frá starfslokum hjá stefnda fælu ekki í sér að stefnandi hefði fyrirgert rétti sínum til greiðslu samkvæmt umræddu ákvæði ráðningarsamningsins, beri að líta til þess að frá starfslokum séu einungis liðnir rúmir sex mánuðir. Gjaldfallnar kröfur stefnanda gætu því aldrei numið hærri upphæð en mánaðarlegar greiðslur samkvæmt samningi aðila frá þeim tíma eða 300.000 kr.

Ekkert verði fullyrt um hvaða störf stefnandi komi til með að taka að sér á næstu átján mánuðum. Allar kröfur um frekari greiðslur á grundvelli framangreinds ákvæðis byggi þannig á ófyrirséðum atvikum. Stefnandi eigi því ekki kröfu um að stefndi greiði honum hærri fjárhæð en sem nemi þeim tíma sem hann telji sig hafa fylgt umræddu ákvæði ráðningarsamnings aðila.

Með vísan til framangreinds krefst stefndi lækkunar á stefnukröfu enda fæli dómur um greiðslu allrar kröfunnar í sér óréttmæta auðgun stefnanda með því að slíkur dómur varðaði ófyrirséð atvik. Á sama grundvelli sé vaxtakröfu mótmælt. Hljóti vextir að miðast við þá fjárhæð sem gjaldfalli á hverjum mánuði.

Niðurstaða

Svo sem fram er komið var stefnandi ráðinn til starfa sem sölu- og markaðsstjóri hjá stefnda með skriflegum ráðningarsamningi, dags. 17. ágúst 2004. Í 5. mgr. 11. gr. samningsins er svohljóðandi ákvæði: „Við starfslok skuldbindur starfsmaður sig til að ráða sig ekki til starfa næstu 2 ár frá starfslokum hjá öðru fyrirtæki í slátrun og kjötiðnaði á innanlandsmarkaði. Starfsmaður fær greiddar 50 þkr/mán sem tekur breytingum eins og aðrir launaliðir þau 2 ár sem skuldbinding þessi stefndur eftir starfslok.“

Stefnandi sagði starfi sínu hjá stefnda lausu í ágúst 2005 og hóf störf nokkru síðar hjá Kaupási hf., sem verslunarstjóri Nóatúnsverslunar. Fyrir liggur að stefnandi gegnir í dag starfi innkaupastjóra Kaupáss hf.

Í málinu byggir stefnandi á því að hann hafi tekið meðvitaða ákvörðun um að ráða sig í verslunarstarf og hafi þannig staðið við skuldbindingu sína samkvæmt ráðningarsamningi aðila. Ef ákvæðið yrði túlkað þannig að stefnanda hafi verið óheimilt að ráða sig til starfa hjá hverjum þeim er stefndi teldi samkeppnisaðila sinn á markaði hefði slík takmörkun í sér fólgna verulega skerðingu á aflahæfi stefnanda og möguleikum á vinnumarkaði og færi slík skerðing gegn 75. gr. stjórnarskrár sbr. lög nr. 33/1944 og 37. gr. laga nr. 7/1936 Stefndi kveður stefnanda hafa fyrirgert rétti sínum til greiðslu samkvæmt ákvæði samningsins þegar hann réð sig til starfa hjá samkeppnisaðila stefnda. Stefnanda hafi ekki verið óheimilt að ráða sig til annarra starfa í slátrun eða kjötiðnaði. Ef hann hins vegar gerði það myndi hann ekki eiga rétt á greiðslum úr hendi stefnda.

Niðurstaða máls þessa veltur á túlkun fyrrgreinds ákvæðis 5. mgr. 11. gr. ráðningarsamnings aðila. Ákvæði þetta er tilkomið að tilhlutan stefnda og er til þess sett að varna samkeppni. Af hálfu aðila hefur komið fram fyrir dómi að ákvæði þetta hafi ekki sérstaklega verið rætt, hvorki við gerð ráðningarsamningsins né við samkomulag um starfslok.

Stefnandi réð sig til starfa sem verslunarstjóri Nóatúnsverslunar og er því til athugunar hvort stefnandi hafi með því að einhverju leyti brotið gegn ákvæði þessu. Fyrir liggur að í starfi sínu hjá stefnda, Ferskum kjötvörum hf., hafði stefnandi yfirumsjón með kjötborðum í verslunum Hagkaupa, sem stefndi sér um rekstur á. Þá liggur fyrir að stefnandi var sendur til Bandaríkjanna á vegum stefnda til að kynna sér nýjungar í rekstri kjötborða í verslunarkeðju. Þá þekkingu átti að nýta í starfi stefnanda hvað varðar uppsetningu kjötborða í Hagkaupum.

Óumdeilt er að Nóatún rekur kjötborð í verslunum sínum og hefur auglýst þau með slagorðunum „Bestir í kjöti“. Á heimasíðu Nóatúns er m.a. að finna eftirfarandi lýsingu á kjötborðum Nóatúns:

„Kjötborðið er ein helsta skrautfjöður Nóatúns. Á löngum og farsælum ferli hefur Nóatún þróað fyrsta flokks meðhöndlun og framsetningu á kjötvörum. Verslanir Nóatúns hafa á boðstólum mikið úrval af fersku kjöti sem er afgreitt beint úr kjötborði af valinkunnum fagmönnum. Kjötiðnaðarmenn og matreiðslumenn, öllum hnútum kunnugir eru ávallt reiðubúnir að þjóna þér í hvívetna.“

Svo sem stefnandi hefur skýrt frá fyrir dómi ber hann sem verslunarstjóri Nóatúnsverslunar ábyrgð á kjötborði, en fyrir liggur að stefndi og Hagkaup hafa verið í samkeppni um rekstur kjötborða. Stefnandi gerði nokkra grein fyrir því hvernig kjöt það sem fengið er frá kjötvinnslum er meðhöndlað og útbúið í kjötborðin, m.a með sögun og hökkun. Þá skýrði vitnið Ó-kk-nf Þ-kk-nf H-kk-nf, kjötiðnaðarmeistari, frá því fyrir dómi að rekstur kjötborða teldist tvímælalaust til kjötiðnaðar út frá faglegu sjónarmiði og starfsemi í kjötborði væri hluti af námi kjötiðnaðarmanna.

Þegar framangreint er virt verður að telja að með ráðningu sinni hjá Kaupási hf. og starfsviði sínu þar hafi stefnandi ekki staðið við þá skuldbindingu sem hann gekkst undir gagnvart stefnda með ákvæðinu í 5. mgr. 11. gr. ráðningarsamnings frá 17. ágúst 2004. Verður og ekki séð að tilfærsla stefnanda í starfi hjá vinnuveitanda sínum í ársbyrjun 2006 hafi afgerandi þýðingu í þessu efni. Ekki er fallist á að skuldbinding samkvæmt greindu ákvæði feli í sér slíka skerðingu á aflahæfi stefnanda að í bága fari við 75. gr. stjórnarskrár, sbr. lög nr. 33/1944, eða 37. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Skuldbinding sú er felst í samningsákvæðinu er ekki víðtækari en nauðsynlegt er til að varna samkeppni og ekki verður talið að hún skerði með ósanngjörnum hætti atvinnufrelsi stefnanda.

Þær greiðslur sem stefnandi átti að fá samkvæmt ákvæðinu voru við það bundnar að hann réði sig ekki til starfa „ hjá öðru fyrirtæki í slátrun og kjötiðnaði á innanlandsmarkaði” en honum var ekki óheimilt að gera það. Verður því fallist á þann skilning stefnda að með framangreindri ráðningu sinni hafi stefnandi fyrirgert rétti sínum til þeirrar greiðslu, sem kveðið var á um í samningsákvæði þessu. Ber því að sýkna stefnda af öllum kröfum stefnanda í málinu, en eftir atvikum þykir rétt að málskostnaður falli niður.

E-kk-nf Ó-kk-nf héraðsdómari kvað upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð :

Stefndi, Ferskar kjötvörur hf., skal vera sýkn af kröfum stefnanda, Ó-kk-ef J-kk-ef, í máli þessu.

Málskostnaður fellur niður.

E-kk-nf Ó-kk-nf