S-649/2009

Ár 2009, fimmtudaginn 2. júlí, er á dómþingi Héraðsdóms Reykjavíkur, sem háð er í Dómhúsinu við Lækjartorg af P-kk-þgf G-kk-þgf, héraðsdómara, kveðinn upp dómur í sakamálinu nr. 649/2009: Ákæruvaldið (H-kvk-nf E-kvk-nf B-kvk-nf) gegn H-kk-þgf I-kk-þgf B-kk-þgf (G-kk-nf Á-kk-nf hrl.), K-kk-þgf V-kk-þgf K-kk-þgf (S-kk-nf H-kk-nf hrl.), L-kvk-nf J-kvk-þgf S-kvk-þgf (E-kk-nf H-kk-nf B-kk-nf hdl.) og X (J-kk-nf H-kk-nf hrl.), sem tekið var til dóms hinn 22. júní sl., að lokinni aðalmeðferð.

Málið er höfðað með ákæru ríkissaksóknara, dagsettri 28. maí sl. á hendur ákærðu, H-kk-þgf I-kk-þgf B-kk-þgf, kennitala 000000-0000, Langholtsvegi 158, Reykjavík, K-kk-þgf V-kk-þgf K-kk-þgf, kennitala 000000-0000, Heinabergi 11, Þorlákshöfn, L-kvk-þgf J-kvk-þgf S-kvk-þgf, kennitala 000000-0000, Svölutjörn 36, Reykjanesbæ, og X, kennitala 000000-0000, Xxx, Xxx, „fyrir eftirgreind brot framin að kvöldi laugardagsins 25. apríl 2009 í Garðabæ:

I.

Gegn ákærðu öllum fyrir húsbrot, rán og brot gegn frjálsræði manna með því að hafa í félagi tekið ákvörðun um að ryðjast í heimildarleysi inn á heimili hjónanna A, kennitala 000000-0000 og B, kennitala 000000-0000, að C, og hafa þaðan, með ofbeldi eða hótun um ofbeldi og frelsissviptingu, á brott með sér verðmæti. Ákærðu höfðu á brott með sér seðlaveski með 50.000 krónum, debetkorti og ökuskírteini, fartölvu, farsíma, veggsíma og skartgripi að áætluðu verðmæti 1.066.600 krónur. Verknaðinn framkvæmdu þau eins og hér greinir:

1. Ákærða X lagði til að farið yrði inn á heimilið þar sem verðmæti væru að finna auk þess sem hún lýsti innviðum hússins.

2. Ákærðu K-kk-nf V-kk-nf og H-kk-nf I-kk-nf ruddust í heimildarleysi inn á heimilið.

3. Ákærði K-kk-nf V-kk-nf tók fyrir vit B með báðum höndum og sneri hana niður í gólf, skipaði henni að taka af sér tvo hringi og sló hana þremur þungum höggum í höfuðið er hún reyndi að komast á fætur. Lét ákærði hana síðan liggja á gólfi í holi með andlitið niður. Afleiðingar árásarinnar voru þær að B hlaut stórt mar í hársverði í hnakkanum og upp á höfuð, marbletti vinstra og hægra megin á hálsi og kinnum, marblett á vinstra handarbaki, marbletti á baki og bringu og marblett kringum munn auk eymsla í öxlum og vöðvum.

4. Ákærði H-kk-nf I-kk-nf fór niður í kjallara hússins þar sem A sat, lagði hníf að líkama hans, krafði hann um peninga og hótaði að stinga hann ef hann hlýddi honum ekki, skipaði honum því næst að fara upp á jarðhæð og beindi ákærði hnífnum þétt að líkama A á meðan.

5. Ákærðu K-kk-nf V-kk-nf og H-kk-nf I-kk-nf skipuðu A að leggjast á gólfið við hlið B með andlitið niður og stóð ákærði H-kk-nf I-kk-nf yfir þeim, vopnaður hnífi, meðan ákærði K-kk-nf V-kk-nf fór um heimilið og safnaði verðmætum. Ákærði H-kk-nf I-kk-nf hótaði stöðugt að stinga hjónin ef þau horfðu ekki niður í gólfið. Áður en ákærðu höfðu sig á brott skáru þeir í sundur símasnúrur og hótuðu að skjóta hjónin á færi ef þau hreyfðu sig næstu 10 – 15 mínúturnar. Um 20-30 mínútur liðu frá því að ákærðu komu inn á heimilið og þar til þeir yfirgáfu það og voru B og A svipt frelsi sínu á meðan auk þess tíma sem þau áræddu ekki að hreyfa sig eftir það.

6. Ákærðu K-kk-nf V-kk-nf og H-kk-nf I-kk-nf héldu á braut í bifreiðinni MX-285 sem ákærða L-kvk-nf J-kvk-nf ók en hún og X biðu skammt frá heimilinu í bifreiðinni á meðan ákærðu K-kk-nf V-kk-nf og H-kk-nf I-kk-nf athöfnuðu sig á heimilinu.

Telst háttsemi ákærðu varða við 2. mgr. 226. gr., 231. gr. og 252. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

II.

Gegn ákærðu L-kvk-þgf J-kvk-þgf fyrir umferðarlagabrot með því að hafa ekið bifreiðinni MX-285, eins og greint er frá í 6. ákærulið I. kafla ákæru, en ákærða ók bifreiðinni frá C og þaðan upp í Breiðholt undir áhrifum ávana-og fíkniefna.

Telst háttsemi ákærðu varða við 1. mgr. 45. gr. a., sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 með áorðnum breytingum.

Þess er krafist að ákærðu verði dæmd til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Þá er málið einnig höfðað á hendur ákærða H-kk-þgf I-kk-þgf einum með ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, dagsettri 18. nóvember 2008, „fyrir umferðarlagabrot, með því að hafa, aðfaranótt þriðjudagsins 10. júní 2008 ekið bifreiðinni OP-985, undir áhrifum áfengis (vínandamagn í blóði 1,36 0/00) og sviptur ökuréttindum vestur Álfabakka í Reykjavík, uns lögregla stöðvaði aksturinn við Fálkabakka.

Telst þetta varða við 1. mgr., sbr. 3. mgr. 45. gr. og 1. mgr. 48. gr., sbr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1997, sbr. 1. gr. laga nr. 48/1997.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til sviptingar ökuréttar skv. 101. og 102. gr. umferðarlaga, sbr. 25. gr. laga nr. 44/1993 og 18. gr. laga nr. 66/2006.“

I. kafli

Málavextir

Fyrir liggur að laugardagskvöldið 23. apríl sl. fóru ákærðu öll akandi í lánsbíl að tvílyftu einbýlishúsi nr. x við C í Garðabæ, þar sem eiga heima hjónin A, fæddur 1922, og B, fædd 1936, en þau eru afi og amma ákærðu X. Ók ákærða L-kvk-nf J-kvk-nf bílnum. Ákærðu voru öll í fíkniefnaneyslu og vildu verða sér úti um verðmæti til þess að kaupa fyrir fíkniefni. Hjónin sátu í herbergi á neðri hæð hússins að horfa á sjónvarp. Ákærðu H-kk-nf I-kk-nf og K-kk-nf V-kk-nf fóru úr bílnum og höfðu með sér flökunarhníf. Þeir knúðu dyra á efri hæðinni og þegar B lauk upp ruddust þeir inn. K-kk-nf V-kk-nf tók hana tökum og lagði hana á gólfið en meðákærði, sem hélt á hnífnum, fór niður í sjónvarpsherbergið þar sem A sat. Neyddi hann A til þess að koma með sér upp á efri hæðina þar sem B lá á gólfinu og K-kk-nf V-kk-nf stóð yfir henni. Var A látinn leggjast á gólfið hjá konu sinni. Ákærði K-kk-nf V-kk-nf hóf að draga A eftir gólfinu í átt að tröppunum niður á neðri hæðina en hætti við það þegar B bað honum vægðar. Tók H-kk-nf I-kk-nf að sér að gæta hjónanna, sem lágu á grúfu á gólfinu, meðan K-kk-nf V-kk-nf fór um húsið í leit að verðmætum og lét greipar sópa. Að svo búnu höfðu ákærðu sig á brott með ránsfenginn og út í bílinn þar sem stúlkurnar biðu þeirra en áður höfðu símalínur verið skornar í sundur. Ók fólkið á brott og skipti með sér fengnum. Var sumt selt og reynt að selja annað en upp komst um fólkið þegar L-kvk-nf J-kvk-nf og K-kk-nf V-kk-nf reyndu að selja gullsmið í Pósthússtræti skartgripi úr ráninu þremur dögum seinna. L-kvk-nf J-kvk-nf gat ekki sagt deili á H-kk-þgf I-kk-þgf, þar sem hún þekkti hann ekki persónulega, en hún vísaði lögreglu á bílinn sem þau höfðu verið á. Bíleigandinn vísaði á H-kk-þf I-kk-þf, sem hafði fengið bílinn lánaðan, og var hann handekinn heima hjá sér. L-kvk-nf J-kvk-nf og H-kk-nf I-kk-nf sögðu svo til X og var hún þegar handtekin.

Nokkrum mínútum eftir að ákærðu voru farnir út tók A símtæki, sem hafði verið ótengt, setti það í samband og hringdi á hjálp. Kom lögregla von bráðar á vettvang og hóf að rannsaka vettvang. Hlúð var að þeim A og B. Var B flutt á slysadeild Fossvogsspítala til skoðunar. Í staðfestu læknisvottorði J-kk-ef H. H. S-x-x læknis þar segir að hún hafi verið með stórt mar í hársverði á hnakkanum, marbletti með húðblæðingum vinstra megin á hálsi, vinstri kinn og aðeins vinstra megin á efri vör. Þá hafi verið mar á vinstra handarbaki og konan kvartað um eymsli í öxlum og vöðvunum sem tengja axlir við háls. Nokkru seinna voru teknar myndir af áverkunum á B og höfðu þá komið fram fleiri marblettir en þeir sem getið er í vottorðinu. Er lýsing í ákærunni á áverkum þeim sem B hlaut byggð á læknisvottorðinu og því sem sést á þessum ljósmyndum.

Þau A og B tóku saman skrá yfir það sem tekið var úr húsi þeirra og er ákæran byggð á þeirri skrá.

Flökunarhnífurinn sem við sögu kemur í málinu hefur ekki fundist en fram er komið að honum var fleygt einhvers staðar, í fjöruna eða einhvers staðar á milli Garðabæjar og Hafnarfjarðar. Ákærðu H-kk-nf I-kk-nf og K-kk-nf V-kk-nf hafa hvor um sig teiknað hann á blöð sem fylgja málinu og vitnið A hefur gefið glögga lýsingu á honum sem kemur heim og saman við teikningar ákærðu.

Rétt er að gera hér nokkra grein fyrir skýrslum ákærðu X, L-kvk-ef J-kvk-ef og K-kk-ef V-kk-ef varðandi það sem þeim fór á milli í upphafi um C, heimili afa og ömmu X.

Ákærða X skýrði frá því í skýrslu sem tekin var upp á mynddisk hjá lögreglu og hún gaf hjá lögreglu 27. apríl sl., að viðstöddum verjanda sínum, að þau hefðu farið að leita sér að húsi til þess að brjótast inn í en þau hefði vantað peninga fyrir fíkniefnum. Hefði hún þá allt í einu sagt að þau skyldu fara að húsi afa hennar. Hún sagðist ekki vita af hverju hún sagði þetta en hún hefði ekki sagt þetta í neinni alvöru og ekki hafa vitað til þess að afi hennar eða amma lægju með neina peninga. Þau hin hefðu tekið þetta alvarlega og hún ekki getað tekið þetta aftur. Þegar þangað kom hefðu þau séð að ljós loguðu í húsinu. Hún sagðist hafa verið hrædd, einkum við K-kk-þf V-kk-þf, og hafi sig dauðlangað að hringja á hjálp en ekki þorað það.

Ákærða L-kvk-nf J-kvk-nf skýrði frá því í skýrslu sem tekin var upp á mynddisk hjá lögreglu og hún gaf hjá lögreglu 27. apríl sl., að viðstöddum verjanda sínum, að þau K-kk-nf V-kk-nf hefðu verið á ferð í bílnum sem þau höfðu fengið lánaðan og verið að leita sér að mannlausu húsi til þess að brjótast inn í og leita að peningum. X hefði verið með þeim og stungið upp á húsi afa síns og ömmu því að þau væru úti í Kanada og að í húsinu væri peningaskápur og örugglega mikil verðmæti þarna. Hefði hún lýst húsaskipan fyrir þeim. Ekki kemur fram í þessari skýrslu hvenær ákærða X gaf meðákærðu upplýsingar um hús afa síns og ömmu, hvort það var áður en þau sáu ljós í gluggum og varð ljóst að einhver væri þar heima eða hvort það var eftir það. Hefðu þau þá farið á bílnum að athuga með það. Hefði þeim K-kk-þgf V-kk-þgf litist þannig á að þetta væri „eitthvað sem hægt væri að komast vel upp með“. Hefði hún viljað fara með K-kk-þgf V-kk-þgf en hann ekki viljað hafa með sér stelpu heldur annan strák. Hún segist ekki muna hvernig áætlunin breyttist í það að fremja rán en þau hefðu séð að ljós var í húsinu. Þau K-kk-nf V-kk-nf hefðu orðið sammála um það að þetta væri gerlegt, enda væri um gamalt fólk að ræða. Hefðu þau talað hvort annað til og að þetta væri ekki alveg siðlaust þar sem þau vantaði peninga fyrir fíkniefnum.

Ákærði K-kk-nf V-kk-nf skýrði frá því að viðstöddum verjanda sínum í skýrslu, sem tekin var upp á mynddisk hjá lögreglu hinn 27. apríl, að eftir að X, sem ákærði þekkti ekki, var komin í bílinn til þeirra hafi þau ekið um götur að skoða hús, þar á meðal hefðu þau ekið um C. Honum hefði ekki litist á að fara einn inn í húsið nr. x. Hefðu þau þrjú farið í bílnum upp í Breiðholt að hitta strák sem samþykkti að koma með þeim í leiðangur. Þau fjögur hefðu svo ekið í Arnarnes aftur en ekki að þessu tiltekna húsi heldur hafi þeir farið úr bílnum í annarri götu þar skammt frá. X hefði sagt þeim frá húsi afa síns og ömmu og að þar væru verðmæti. Hefði hún sagt hvar dyrnar á húsinu væru og lýst húsaskipan að einhverju leyti, sagt frá stiga niður á neðri hæðina. Þá hefði hún sagt að á neðri hæðinni væri sjónvarp, sem þeir hefðu að vísu ekki tekið. Ekki minntist hann þess að hún hefði talað um peningaskáp í þessu sambandi. Ekki kemur fram í þessari skýrslu hvenær ákærða X gaf meðákærðu upplýsingar um hús afa síns og ömmu, hvort það var áður en þau sáu ljós í gluggum og varð ljóst að einhver væri þar heima eða hvort það var eftir það. Í lögregluskýrslu sem tekin var af ákærða 5. maí sl., einnig að viðstöddum verjanda, kemur heldur ekkert fram um þetta atriði, en sú skýrsla var ekki tekin upp.

Ákærði H-kk-nf I-kk-nf skýrði frá því að viðstöddum þáverandi verjanda sínum í skýrslu, sem tekin var upp á mynddisk hjá lögreglu hinn 27. apríl að meðákærði hefði komið og beðið sig að koma með sér og gera sér greiða. Ekki hafi hann gefið frekari upplýsingar. Þegar á staðinn var komið hefði meðákærði sagt að tvennt gæti verið í húsinu. Ákærði sagði ekkert um það atriði hvort X hefði gefið upplýsingar um húsið eftir að hann slóst í hópinn. Í skýrslu 5. maí sem tekin var upp og gefin að viðstöddum þáverandi verjanda sínum og sagði ákærði að ránið hefði ekki verið skipulagt fyrr en þeir K-kk-nf voru komnir úr bílnum í C og þeir stóðu við húsdyrnar. Eftir að ránið var afstaðið hefði hann hins vegar fengið upplýsingar hjá þeim hinum þremur að þau hefðu verið búin að skipuleggja ránið í þrjá daga.

Verður nú gerð grein fyrir því sem fram hefur komið í aðalmeðferð málsins, en jafnframt vikið að atriðum í lögreglurannsókninni, eftir því sem tilefni eru til.

Ákærði H-kk-nf I-kk-nf hefur skýrt frá því að þau hin hafi hringt til fyrrverandi kærustu hans um kvöldið og spurt hvort þau gætu útvegað bíl til þess að flytja búslóð úr Borgarnesi í bæinn. Var lofað að skila bílnum með fullum tanki og 20 þúsund króna greiðslu. Hafi þau sagst geta lánað bílinn og nokkru seinna hafi K-kk-nf V-kk-nf komið og spurt hvort ákærði gæti hjálpað til við að flytja dót. Kveðst ákærði hafa fallist á það og haldið að um búslóð væri að ræða. Þegar kom á staðinn hafi hann svo gert sér grein fyrir því að um rán væri að ræða enda hafði hann ekkert heyrt um slíkt í bílnum á leiðinni. Þegar þangað kom hafi verið talað um að fara inn að ræna og að peningaskápur væri í húsinu. Ekki minnist hann þess að X hafi lýst húsaskipan þarna fyrir þeim. Hafi K-kk-nf V-kk-nf barið að þvottahúsdyrum hússins en hann kveðst hafa reynt að fá meðákærða ofan af því að framkvæma ránið meðan þeir biðu eftir því að lokið væri upp. Hafi meðákærði ráðist inn og á konuna og beðið sig að fara innar og athuga hvort fleiri væru heima. Kveður hann K-kk-þf V-kk-þf hafa rétt sér hníf sem hann kveðst þá hafa séð að hann var með. Kveðst hann hafa haldið um skeftið en látið hnífsblaðið vísa upp með handleggnum allan þann tíma sem hann var með hnífinn. Spurður um það sem hann sagði hjá lögreglu að hann hafi verið með hnífinn í vasanum segir ákærði að hnífsblaðið hafi einnig snúið aftur þótt hann hafi stungið þeirri hendi í vasann. Kveðst hann hafa farið niður þar eð hann heyrði þaðan í sjónvarpi og séð ljósbjarma af því. Þar hafi hann fundið mann sem sat fyrir framan sjónvarp og beðið hann að koma með sér upp og sagt að hann vildi ekkert „vesen“. Kveðst hann hafa verið rólegur í bragði. Hafi maðurinn farið upp með honum og segist ákærði hafa stutt hendinni við bakið á honum á leiðinni upp stigann. Hnífinn hafi hann haft í hinni hendinni. Þegar þeir komu upp hafi K-kk-nf V-kk-nf verið að bjástra við konuna og svo hrint henni í gólfið. Hafi hann tekið við karlmanninum og beðið um að fá hnífinn. Hafi hann sagt manninum að vísa sér á verðmæti og farið með hann inn ganginn í átt að svefnherbergi, að því er ákærði áleit, en þegar maðurinn sýndi mótþróa hafi hann sett manninn upp að veggnum og hnífinn fyrir brjóst honum og hótað því að stinga hann. Hafi hann mundað hnífinn í þá veru. Kveðst ákærði þá hafa hrópað að K-kk-þgf V-kk-þgf að hann ætti ekki að stinga einn né neinn. Hafi hann látið segjast og komið með manninn og sett hann niður á gólfið. Hann hafi svo byrjað að draga manninn að kjallaratröppunum aftur en þá hafi hann og konan hrópað að hann skyldi ekki draga hann niður stigann og að hann skyldi sleppa manninum. Hafi hann þá látið segjast en ákærði kveðst hafa beðið manninn að koma til sín og vera hjá konunni. Hafi K-kk-nf V-kk-nf rétt sér hnífinn og sagt sér að gæta fólksins. Kveðst hann hafa staðið yfir hjónunum meðan K-kk-nf V-kk-nf fór um húsið og leitaði að verðmætum. Hafi hjónin verið mjög skelkuð og legið á grúfu á gólfinu og snúið andlitinu niður. Hann kveðst ekki muna til þess að hafa hótað fólkinu en hann kunni þó að hafa gert það. Hann segist hafa beðið þau um að horfa ekki á sig. Þá gerir hann ráð fyrir því að þau hafi séð hnífinn í hendi hans. Hann segist ekki muna eftir því að hafa skorið á símasnúrurnar en þó muni hann eftir því að hafa tekið þráðlausan heimasíma og gsm-síma til þess að koma í veg fyrir að hringt væri úr þeim. Ákærði kveðst hafa margsinnis rekið á eftir meðákærða og sagt að þeir skyldu koma sér út, enda vildi hann „helst ekkert vera þarna“. Eftir um á að giska kortér hafi K-kk-nf V-kk-nf komið og hann afhent honum hnífinn. Stuttu seinna hafi þeir farið út með fenginn og gengið á brott og svo sest í bílinn til stúlknanna sem hafi komið akandi.

Ákærði segir það vera rangt hjá meðákærða að hann hafi beðið sig að koma með sér í rán. Hann kveðst hafa verið mjög ölvaður þegar þetta gerðist og hafi hann ekki fylgst með því sem talað var í bílnum á leiðinni í C og sé það rangt sem L-kvk-nf J-kvk-nf hafi sagt að þeir K-kk-nf V-kk-nf hafi rætt um það á leiðinni hvort þeirra skyldi taka konuna og hvor þeirra skyldi taka mann hennar. Ákærði segist aðspurður ekki muna eftir því að hafa lagt hnífinn að manninum og neitar því að hafa hótað því að stinga eða skjóta hann eða konuna, ekki svo hann muni að minnsta kosti. Hann kveðst ekki hafa spurt fólkið hvar verðmæti væru og aðeins spurt um símana.

Ákærði K-kk-nf V-kk-nf hefur skýrt frá því að þetta hafi byrjað með því að þau hafi vantað bíl og L-kvk-nf J-kvk-nf þá hringt í vinkonu sína og fengi lánaðan bíl hjá henni. Hafi þau sótt bílinn upp í Breiðholt og „rúntað“ svo um bæinn ásamt X sem hafi komið í bílinn til þeirra snemma um kvöldið. Þau hafi vantað peninga fyrir fíkniefnum og hafi svo verið ákveðið að fara inn í C enda hafi meðákærða X verið búin að segja þeim að þar væri margt verðmæti inni, afi hennar og amma væru vel stæð. Hafi hún hringt í H-kk-þf I-kk-þf eða vinkonu sína og segist ákærði hafa þá talað við hann og spurt hvort hann væri til í að koma með í dálitla „missjón“, þ. e. innbrotsleiðangur. Hafi þau svo ekið upp í Breiðholt og farið inn til meðákærða og minnir hann að þau hafi farið þrjú inn til H-kk-ef I-kk-ef. Hafi meðákærði þá samþykkt að fara í þennan innbrotsleiðangur og minnir ákærða að H-kk-þgf I-kk-þgf hafi þá verið sagt hvar ætti að brjótast inn í hús. Sé alrangt hjá honum að talað hafi verið um búslóðarflutninga. Ákærði segist ekki hafa hitt meðákærða fyrr en þetta. Ekki hafi þá verið rætt nánar um leiðangurinn á leiðinni en H-kk-nf I-kk-nf hafi vitað hvað til stóð enda búið að tala um þetta. L-kvk-nf J-kvk-nf hafi svo ekið þeim niður í C og kveðst ákærði ekki muna til þess að á leiðinni hafi verið rætt nánar um þetta. X hafi verið búið að segja þeim að afi hennar og amma væru tvö ein heima og minnir ákærða að þeir hafi verið búnir að sjá ljós á neðri hæðinni. Ákærði neitar því að þeir hafi ógnað X eða þvingað á nokkurn hátt. Hafi enginn neytt hana í þetta og hún bent á húsið af sjálfsdáðum. Hafi hún verið búin að segja þeim að afi hennar og amma ættu heima í húsinu. Ákærði kannast við það að áður en H-kk-nf I-kk-nf hafi verið sóttur hafi þau L-kvk-nf J-kvk-nf og X verið búin að aka framhjá og X sýnt þeim hvar þau ættu heima. Hafi hún sagt þeim aðeins frá húsaskipan, þar á meðal að á neðri hæðinni væri sjónvarpsherbergi, en ákærða minnir að þær upplýsingar hafi hún gefið þeim skömmu áður en þeir fóru inn. Hann neitar því ekki, sem haft er eftir L-kvk-þgf J-kvk-þgf, að þau hafi talað um að óhætt væri að fara þarna inn þar sem um gamalmenni væri að ræða. Hann muni þetta ekki enda hafi hann verið í svo mikilli vímu. Þegar kom á áfangastað hafi hann tekið hníf úr bílnum, sem frændi ákærða átti. Ekki kveðst hann geta svarað því hver tilgangurinn hafi verið með því að taka hnífinn með. Þeir H-kk-nf I-kk-nf hafi farið í gegn um garðinn að húsinu og kveðst ákærði hafa barið að dyrum. Hafi þeir verið klæddir í hettupeysur með hettuna yfir höfðinu. Segist hann hafa verið með hanska á höndum og látið H-kk-þf I-kk-þf hafa hnífinn áður en þeir fóru inn í húsið. Kona hafi komið til dyra og kveðst ákærði hafa tekið hana og fyrir munn henni með annarri hendi og farið með hana inn á ganginn en H-kk-nf I-kk-nf hafi hlaupið niður til þess að sækja gamla manninn. Hann neitar því að hafa snúið konuna niður heldur hafi hann ýtt henni niður. Þá neitar hann að hafa barið konuna þung högg enda sjái það hver maður að konan hefði ekki staðið upp aftur hefði hann gert það. Hann kveðst ekki geta sagt til um það hvort áverkarnir á konunni séu af hans völdum. Hann kannast við að hafa tekið hringa af konunni. Eftir að H-kk-nf I-kk-nf var kominn upp með gamla manninn hafi þeir látið hjónin liggja á gólfinu á ganginum og kveðst ákærði hafa sagt H-kk-þgf I-kk-þgf að standa yfir fólkinu og telur hann að H-kk-nf I-kk-nf hafi haft hnífinn alla þá stund sem þeir voru inni í húsinu. Minnir hann að hann hafi eitthvað togað í gamla manninn eða dregið hann en það hafi ekki verið neitt að ráði. Hafi hann viljað fá manninn til þess að vísa á verðmæti en gefist upp á því. Segist ákærði svo hafa hlaupið um húsið, leitað að verðmætum og tekið skartgripi og sett fenginn í poka. Hann segist ekki hafa hótað fólkinu heldur beðið það að horfa ekki á sig. Ekki muni hann til þess að hafa heyrt að meðákærði hótaði fólkinu heldur. Hann segir atburðarásina hafa verið mjög hraða og segist auk þess hafa verið í mikilli lyfjavímu og ósofinn. Hugsanlega hafi verið um hótanir að ræða þótt hann muni ekki eftir því vegna þess hvernig komið hafi verið fyrir honum. Aðspurður segir ákærði að verið geti að þeir H-kk-nf I-kk-nf hafi rætt um það hvor þeirra skyldi taka konuna og hvor skyldi sjá um mann hennar, eins og L-kvk-nf J-kvk-nf hafi sagt, en hann muni þetta ekki. Ákærði neitar því að hafa skorið á símalínurnar. Hann kveðst hafa tekið hnífinn af H-kk-þgf I-kk-þgf eftir að þeir voru farnir út og fleygt honum þarna í fjöruna. Ákærði segir það rangt að þeir H-kk-nf I-kk-nf hafi hótað hjónunum því að þau yrðu stungin eða skotin ef þau hreyfðu sig.

Ákærða L-kvk-nf J-kvk-nf leggur áherslu á það að hún hafi verið ósofin og illa á sig komin vegna langvarandi neyslu kókaíns og amfetamíns þegar hún var yfirheyrð í rannsókn málsins og verði að lesa skýrslurnar með það í huga. Hún hefur skýrt frá því að hún hafi hringt í stelpu sem hún þekkti frá því að hafa verið í „meðferð“ fyrir ári eða svo. Hafi hún beðið hana að útvega sér bíl að láni gegn greiðslu. Hafi þau K-kk-nf V-kk-nf farið og náð í bílinn og svo sótt X á bílnum. Kveðst hún hafa þekkt hana í um eitt ár eftir að hafa kynnst á Vogi og verið í sambandi eftir það. Hafi hún fyrst hringt í hana fyrr um daginn til þess að fá lánað hjá henni handklæði þar sem hún vildi komast í bað. Hún segist svo hafa hringt aftur í X og boðið henni í bílinn til þeirra. Þau þrjú hafi svo „rúntað“ á bílnum. Þau hafi vantað peninga til þess að kaupa fyrir meiri fíkniefni. Upphaflega hafi ætlunin verið að fara í mannlaust hús og hafi X ætlað að bíða á meðan. Hún hafi talað um hús afa síns og ömmu og sagt að þau væru í Kanada. Þau hafi svo séð að ljós var í gluggum þegar þau fóru í fyrra sinnið í C og þá vitað að fólk var í húsinu. Kveðst hún hafa sagt að það væri vel hægt að fara þarna inn og ekki siðlaust, enda kveðst hún einskis svífast þegar hún þurfi fíkniefni. Með þessu hafi hún verið að brýna K-kk-þf V-kk-þf til dáða. Hún segist ekki hafa tekið eftir því að X væri hrædd við þau hin. Ekki kveðst hún muna til þess að X hafi lýst húsaskipan fyrir þeim. Ákærða segir að hún hafi sjálf ætlað þarna inn með K-kk-þgf V-kk-þgf en hann ekki viljað hafa hana með. Því hafi verið hringt í A-kvk-þf vinkonu hennar og talað við H-kk-þf I-kk-þf og hann svo sóttur á bílnum. Telur hún sig muna að honum hafi þá verið sagt að þau ætluðu að fara í rán. Hafi svo verið ekið í C aftur þar sem þeir fóru úr á götuhorni, um tveimur húsum frá húsinu nr. x, og hafi hún þá rétt K-kk-þgf V-kk-þgf hnífinn sem hún var með í veski sínu. Í lögregluyfirheyrslu sagði ákærða að hún hefði rétt hnífinn aftur í bílinn þar sem karlmennirnir sátu. Kvaðst hún hafa orðið sér úti um hann nokkru áður hjá kunningja og ekki af þessu tilefni. Álítur ákærða að H-kk-nf I-kk-nf hljóti að hafa séð hnífinn í bílnum þar sem veski hennar hafi verið opið og hlotið að hafa séð þegar hún rétti K-kk-þgf V-kk-þgf hnífinn. Telur hún sig muna að þeir hafi verið í svörtum hettupeysum og K-kk-nf V-kk-nf hafi sett á sig hanska sem voru fyrir í bílnum. Þá kveður hún sig muna að X hafi beðið þá um að beita ömmu sína og afa ekki ofbeldi. Hafi þeir verið í burtu í 15 - 20 mínútur eða jafnvel 30. Eftir að þeir voru farnir hafi X sagt að hún hafi verið að gera að gamni sínu þegar hún vísaði á húsið og hefði hún haldið að „þeir mundu aldrei gera þetta“ en hún hafi ekki þorað að biðja þá að hætta við. Hafi þær X beðið eftir þeim í bílnum, reyndar ekki á þeim stað sem umtalað var. Hafi hún notað tímann til þess m. a. að sprauta sig með kókaíni. Þegar þeir komu út úr húsinu hafi þeir hringt til þess að finna þær. Hafi þau svo ekið á brott með fenginn og skipt honum.

Ákærða X hefur sagt að hún þekki L-x-x J-kvk-þf frá því að þær voru saman á Vogi. Hafi L-kvk-nf J-kvk-nf hringt um morguninn og fengið lánað handklæði. Þau þrjú hafi hist þennan dag og heimsótt strák í Breiðholtinu sem kallaður sé F-kk-nf. Hafi hún orðið eftir hjá stráknum meðan þau hin fóru að útvega bílinn. Þau tvö hafi svo skutlað frænda K-kk-ef V-kk-ef út á Álftanes, að hana minnir, og svo sótt hana heim til F-kk-ef. Hafi hún lánað 10.000 krónur fyrir bensíni og farið að aka um og skemmt sér í bílnum sem hafi verið „flottur“ mjög. Hafi þau svo farið að leita að einhverju húsi og ekið um. Hún hafi svo sagt að afi hennar og amma ættu heima þarna og sagt þeim af húsinu. Sé þetta „ríkt hverfi“ og afi hennar læknir. Hún kveðst ekki vita af hverju hún sagði þetta en hún hafi misst þetta út úr sér. Hafi þau ekið fram hjá húsinu og séð að afi hennar og amma voru heima. K-kk-nf V-kk-nf hafi talað um að hann gæti gert þetta einn og farið að húsinu en þær L-kvk-nf J-kvk-nf farið aðeins frá og beðið í bílnum. K-kk-nf V-kk-nf hafi svo komið aftur og sagst ekki geta þetta einn og þyrfti að hringja í einhvern. Hafi hann hringt í H-kk-þf I-kk-þf og spurt hvort hann vildi verða ríkur. Þau hafi svo farið á bílnum og sótt H-kk-þf I-kk-þf, sem hafi verið mjög drukkinn. Þegar hann hafi komið í bílinn hafi hún ekki fylgst með því hvað karlmönnunum fór á milli en hún hafi setið í framsætinu og verið að tala við L-kvk-þf J-kvk-þf. Hafi þeir svo sagt að þeir ætluðu að fara inn í húsið. Hún hafi sagt þeim hvar þeir gætu komist inn í húsið og að þar væri gangur og tröppur niður. Hún hafi ekki sagt að sérstök verðmæti væru í húsinu en þau hin hafi vitað að þetta væri læknishús og sjálfsagt hafi hún sagt að þau væru vel stæð. Hafi verið talað um að K-kk-nf V-kk-nf myndi banka og taka B og afa hennar og halda þeim á meðan leitað væri í húsinu. Hún kveðst hafa beðið þá að gera þeim ekki mein, en hún hafi óttast að K-kk-nf V-kk-nf gæti átt slíkt til og hann verið æstur og ógnandi í bragði. K-kk-nf hafi viljað að hún sprautaði sig frekar en að taka efnið í nefið. Hún hafi séð að K-kk-nf V-kk-nf var með hníf í buxnastrengnum. Aðspurð segir hún að sig hafi langað til þess að gera lögreglu viðvart um hvað stæði til en hún ekki þorað það og sími hennar hafi verið bilaður. Þá hafi hún viljað fara en þau L-kvk-nf J-kvk-nf og K-kk-nf V-kk-nf ekki viljað það. Þær hafi svo beðið í bílnum eins og um hefði verið talað. Þegar þeir komu aftur með fenginn hafi hún spurt hvort þeir hefðu gert þeim eitthvað og K-kk-nf V-kk-nf þá sagst hafa slegið B eitthvað í höfuðið en ekki fast. Þá hafi annar hvor þeirra sagt þá hafa skorið á allar símasnúrur. Ekki hafi þeir talað um að þeir hefðu hótað hjónunum, svo hún muni. Hún kveðst lítið samband hafa haft við afa sinn og ömmu undanfarin ár og reyndar ekki komið til þeirra síðan hún var fermd. Hafi hún ekki haft glögga hugmynd um húsaskipan og ekki sagt annað en að húsið væri á tveimur hæðum, hvar dyrnar væru og nefnt ganginn og tröppurnar niður. Hún segir það rangt hjá K-kk-þgf V-kk-þgf að hún hafi gefið upplýsingar um húsið eða vísað á það í þeim tilgangi að þau færu þar inn.

B hefur skýrt frá því að klukkan 10 eða 15 mínútur yfir ellefu þetta kvöld hafi veri bankað hjá þeim bakdyramegin og hún farið til dyra neðan úr sjónvarpsherberginu. Hafi hún séð einhvern dökklæddan fyrir utan og bjóst við að stjúpsonur hennar væri þarna á ferð. Hafi þá tveir ókunnir menn í svörtum hettupeysum ruðst inn og annar þeirra gripið fyrir andlit henni með báðum höndum og snúið henni við svo að hann stóð fyrir aftan hana. Hafi hann svo snúið sig niður í gólfið og látið sig liggja á grúfu. Hafi hann beðið sig að taka af sér hringana en hún spurt af hverju. Hinn maðurinn hafi ruðst fram hjá og hafi þá maðurinn sem var með hana sagt tvisvar: „Ég rota hana bara“. Hafi maðurinn barið hana þrjú þung högg í höfuðið. Muni hún hafa vankast við síðasta höggið og ekki geta staðið upp. Hafi maðurinn farið með hana inn í „hol“ og staðið þar yfir henni. Í því hafi hinn maðurinn komið upp úr kjallaranum með mann hennar og spurt hvar peningarnir væru. Maður hennar hafi þá svarað rólega að þau geymdu enga peninga í húsinu. Hafi hún sífellt heyrt hótanir um það að hún yrði stungin með hnífi sem þeir væru með og í lokin hafi bæst við hótanir um að þau yrðu skotin ef þau hreyfðu sig og fylgst yrði með þeim. Annar mannanna hafi bannað þeim að hringja á lögreglu en hinn þá sagt að þau gætu það ekki því hann væri búinn að klippa á símalínuna. Álítur hún að það hafi verið maðurinn sem fór niður og sótti mann hennar. Sá maður hafi gert sig til að fara aftur með mann hennar niður og hafði dregið hann eftir gólfinu að stigaopinu og virtist ætla þannig með hann niður stigann. Hafi hún þá hrópað að þeir myndu drepa manninn með þessu en þá hafi sá, sem yfir henni stóð, sagt hinum að koma með manninn og skyldi hann passa þau bæði. Hafi hinn maðurinn þá farið um allt hús og leitað. Hann hafi komið úr kjallaranum með tölvuskerm í fanginu og lagt hann frá sér. Hafi sá sem yfir þeim stóð sagt að þeir væru að falla á tíma en hinn þá sagst þurfa að gera fleira og farið inn í skrifstofuherbergi og stungið þar upp skúffu og tekið þar veski og peninga. Hafi þá hinn sagt að hann yrði að skilja skjáinn eftir heima. Hafi sá sem yfir þeim stóð í sífellu hótað að stinga þau með hnífnum og skjóta þau á færi ef þau hreyfðu sig. Hún segist ekki hafa séð þennan hníf nema að hún sá út undan sér glampa einu sinni á hnífsblað. Hún segist halda að sami maður og sótti mann hennar niður í kjallara hafi verið sá sem gerði sig líklegan að draga hann þangað niður aftur. Hún tekur þó fram að hún hafi verið neydd til þess að líta niður og því ekki séð nema lítið af því sem fram fór. Hún segist halda að mennirnir hafi verið 20 – 25 mínútur hjá þeim í húsinu. Hún segir þau ekki hafa þorað að hreyfa sig í 10 – 15 mínútur eftir að þeir voru farnir. Maður hennar hafi svo getað fundið og tengt gamlan síma sem hann hringdi úr á hjálp. Hún segist ekki geta sagt hvort mennirnir höfðu hlutverkaskipti meðan á þessu öllu stóð. Sumt af því sem tekið var hafi ekki skilað sér, þar á meðal gullarmband, tvær perluhálsfestar, alls konar gamlir skartgripir og munir í tveimur kössum og hafði hún átt sumt frá því hún var fermd.

A hefur komið fyrir dóm og skýrt frá því að þau hafi setið niðri hjónin að horfa á sjónvarp. Um 15 mínútur yfir ellefu hafi kona hans heyrt að barið var að dyrum og farið upp að sinna því. Næst viti hann að um mínútu síðar hafi verið gengið hægum skrefum niður stigann. Hafi hann litið um öxl og séð ungan, grannan mann í miðjum stiganum. Hafi maðurinn verið í hettupeysu og haldið peysukraganum fyrir niðurandlitinu. Hann hafi gefið til kynna að A ætti að slökkva á sjónvarpinu og kveðst vitnið hafa gert það. Hafi maðurinn dregið upp flökunarhníf úr barmi sínum og lagt að brjósti vitnisins, vinstra megin við bringubein, rétt við hjartastað. Hafi maðurinn sagt að hann skyldi ekki horfa í andlit sér heldur niður og kveðst hann þá hafa litið niður og séð hnífinn nema við bringubeinið. Hafi maðurinn sagt að þetta væri ekki fyrsta afbrotið sem hann fremdi og hefði hann engu að tapa þótt hann bætti einu við. Væru þeir búnir að fylgjast með húsinu í þrjár vikur og vissu að þau geymdu peninga í peningaskáp. Þessa peninga vildu þeir fá strax. A sagði að þau geymdu enga peninga hjá sér. Hafi maðurinn þá sagt þá vilja peninga, skartgripi, tölvur, farsíma og annað sem hann taldi upp. Hafi hann hótað lífláti með því að spyrja tvisvar sinnum hvort hann vildi deyja og haldið hnífnum stöðugt að brjóstinu. Hann hafi sagt vitninu að standa upp og þeir farið upp stigann og upp á hæðina. Hafi hann fundið fyrir hnífnum við bak sér öðru hverju á göngunni. Þegar hann sá yfir skörina hafi hann séð konu sína liggja endilanga á gólfinu á aðalganginum, á hægri hlið og á grúfu. Þar hafi verið annar maður svipaður á vöxt. Honum hafi verið skipað að horfa í gólfið og hafi svo hafnað við hlið konu sinnar með einhverjum hætti en þá hafi verið þrifið í fótinn á honum og hann dreginn að stigaskörinni en þá hafi hann heyrt konu sína segja að þeir mættu ekki draga hann niður stigann því það myndi gera út af við hann. Þá hafi önnur rödd sagt: „Komdu með hann hingað“ og hin röddin sagt: „Ég get passað þau bæði“. Hafi þau verið látin liggja saman á grúfu og horfa í gólfið og sífellt verið hótað því að þau yrðu stungin ef þau litu upp. Mennirnir hafi svo skipt með sér verkum þannig að annar tók að sér gæsluna en hinn fór um húsið og lét greipar sópa með skarkala og skellum. Eitthvað hafi mennirnir kallast á meðan á þessu gekk. Hafi sést eins og glampar af farsíma og eftir fyrsta glampann hafi verið sagt: „Við höfum 5 mínútur eftir – við erum að falla á tíma“. Eftir næsta glampa hafi verið sagt: „Við erum að falla á tíma“ og eftir þriðja glampann, um 5 mínútum seinna: „Við erum fallnir á tíma“. Þegar athafnamaðurinn kom úr kjallaranum hafi hann undið sér inn á kontór og brotið þar upp skúffu. Erfitt sé að gera sér grein fyrir því hversu mikill tími hafi farið í hvern kafla af þessari framvindu fyrir sig en hann kveðst ætla að mennirnir hafi verið 25 – 30 mínútur inni í húsinu. Maðurinn sem hélt vörð yfir þeim hafi sífellt hótað þeim með hnífnum ef þau hreyfðu sig og sagt að skilnaði að þau mættu annað hvort ekki hreyfa sig í 10 eða þá í 20 mínútur eftir að þeir væru farnir og yrðu skotin á færi ella. Hann segist hafa skriðið fram á kontór eftir um 10 mínútur og fundið síma sem hann gat svo tengt og hringt í neyðarlínuna. Hann segist ekki geta sagt hvor gerði hvað þar sem hann hafi verið neyddur til þess að horfa stöðugt í gólfið.

Niðurstaða

Í máli þessu fór fram rækileg rannsókn á vettvangi og er niðurstaða hennar studd fjölmörgum ljósmyndum sem þar voru teknar svo og uppdrætti af húsaskipan.

Öllum fjórum ákærðu ber saman í meginatriðum um aðdraganda, framvindu og verkaskipun í ránsverknaðinum, sbr. þó það sem segir hér á eftir um þátt H-kk-ef I-kk-ef og X. Þá ber frásögn ákærðu H-kk-ef I-kk-ef og K-kk-ef V-kk-ef í öllum aðalatriðum saman við frásögn hjónanna A og B um það sem gerðist inni í C.

Ákærði H-kk-nf I-kk-nf hefur sagt að hann hafi ekki vitað fyrr en þeir K-kk-nf V-kk-nf stóðu við húsdyrnar að til stæði að fremja rán. L-kvk-nf J-kvk-nf telur sig minna að H-kk-þgf I-kk-þgf hafi verið sagt þegar hann var sóttur að ætlunin væri að fara í rán. Ákærði K-kk-nf V-kk-nf telur að H-kk-þgf I-kk-þgf hafi verið sagt þetta þegar hann var sóttur en þó talar hann um innbrot í þessu sambandi en ekki rán. Þá segir hann að þetta hafi ekki verið rætt í bílnum á leiðinni. Þegar þess er gætt að ákærðu voru í mikilli vímu, og að framburðir K-kk-ef V-kk-ef og L-kvk-ef J-kvk-ef eru ekki alveg afdráttarlausir um þetta atriði, er ekki óhætt að telja sannað gegn neitun ákærða H-kk-ef I-kk-ef að hann hafi vitað fyrr þeir voru komnir að dyrum hússins að til stæði að fremja rán þar inni. Með framburðum ákærðu K-kk-ef V-kk-ef og L-kvk-ef J-kvk-ef telst það vera sannað að þau tvö hafi verið í ráðum um að fara að þessu tiltekna húsi og um það að karlmennirnir færu þar inn og rændu verðmætum af hjónunum. Þá telst sannað á sama hátt að ákærðu H-kk-nf I-kk-nf og K-kk-nf V-kk-nf fóru inn í húsið í þessu skyni og að K-kk-nf V-kk-nf hafði með sér hníf. Enn er það sannað með framburði þeirra tveggja og B að þeir ruddust inn þegar hún lauk upp dyrunum og að K-kk-nf V-kk-nf tók hana tökum, felldi hana í gólfið og lét hana liggja þar meðan H-kk-nf I-kk-nf fór niður stigann með hnífinn að finna A. Sannað er með framburði ákærðu og hjónanna að ákærði H-kk-nf I-kk-nf rak A á undan sér upp stigann og að ákærðu létu hann leggjast á gólfið hjá konu sinni. Þá er sannað á sama hátt að ákærði K-kk-nf V-kk-nf fór um húsið í leit að verðmætum en H-kk-nf I-kk-nf tók að sér að standa yfir hjónunum með hnífinn í hendi. Ákærðu neita því að hafa hótað hjónunum en með vætti þeirra beggja telst sannað að þeir hafi margsinnis hótað þeim ofbeldi meðan þeir voru inni hjá þeim.

Loks er það sannað með skýrslum ákærðu H-kk-ef I-kk-ef og K-kk-ef V-kk-ef að þeir höfðu feng sinn á brott með sér úr húsinu, þar á meðal hringa af fingrum B og peninga úr skúffunni sem brotin var upp. A og B hafa gert skrá um það sem þau telja ákærðu hafa tekið í ráninu. Ákærðu hafa ekki vefengt að skráin sé rétt og henni ber auk þess saman við það af verðmætunum sem komst til skila. Telst sannað að ákærðu hafi tekið þessi verðmæti í ráninu og haft þau á brott með sér.

Um þá ákæruliði sem tilgreina þátt hvers og eins hinna ákærðu í brotinu verður þetta jafnframt ályktað:

1. Ákærða X neitaði því við þingfestingu málsins að eiga sök á ránsbrotinu. Segir hún þau hafa ekið um og leitað að húsi til þess að brjótast inn í og stela verðmætum til þess að kaupa fyrir fíkniefni. Hafi hún þá sagt þeim af húsi afa síns og ömmu en hún segir þetta hafa verið sagt í gríni. Dómurinn telur að ekki sé ástæða til þess að taka mark á þessum fyrirvara ákærðu. Þá bera þau L-kvk-nf J-kvk-nf og K-kk-nf V-kk-nf að hún hafi sagt verðmæti vera í húsinu og lýst húsaskipan að nokkru leyti. Telur dómurinn sannað að ákærða hafi sagt þetta. Aftur á móti ber framburði ákærðu X saman við það sem L-kvk-nf J-kvk-nf og K-kk-nf V-kk-nf bera um það að talað hafi verið um að brjótast inn og stela úr húsinu, fremur en að ræna íbúana. Þótt ákærða hafi setið með þeim í bílnum allan tímann og hafi orðið ljóst þegar á leið að til stæði að ræna afa hennar og ömmu, fremur en að brjótast þar inn og stela, er ekkert komið fram í málinu um að hún hafi í orði eða verki veitt meðákærðu liðsinni til þess að það yrði gert. Hafa önnur ákærðu heldur ekki verið spurð nánar út í það hvort og þá hvaða upplýsingar X kunni að hafa gefið þeim eftir að henni hlaut að vera ljóst að til stóð að ræna verðmætum frá afa hennar og ömmu. Er því ósannað að ásetningur hennar hafi náð til annars en að liðsinna þeim K-kk-þgf V-kk-þgf og L-x-x J-kvk-þgf í því að brjótast inn og stela úr húsi þeirra A og B.

2. Sem fyrr segir liggur það fyrir með játningu ákærðu H-kk-ef I-kk-ef og K-kk-ef V-kk-ef, sem studd er framburðum annarra, að þeir ruddust óboðnir inn á heimili þeirra A og B í C.

3. Ákærði K-kk-nf V-kk-nf játar að hafa veist að B, tekið fyrir vit henni og fellt hana í gólfið. Gildir einu hvort það er kallað að ýta henni í gólfið eða snúa hana niður. Þá viðurkennir hann að hafa tekið hringana af henni. Þessi játning ákærða er studd vætti B og að nokkru leyti framburði meðákærða. B kveður hann hafa slegið sig þremur þungum höggum í höfuðið en þessu neitar ákærði alfarið. Á hinn bóginn styðja áverkarnir á höfði B, sem lýst er í staðfestu læknisvottorði J-kk-ef H. H. S-x-x, frásögn hennar um þetta atriði og telst ákærði vera sannur að því að hafa barið hana þremur allþungum höggum í höfuðið. Það telst ennfremur sannað með vætti B og manns hennar að ákærði lét hana, í framhaldi af þessu og fram til þess sem segir um 4. töluliðinn hér að neðan, liggja á grúfu á gólfinu í forstofunni á efri hæð hússins. Loks telst sannað með fyrrnefndu læknisvottorði, ljósmyndum af B og vætti hennar sjálfrar að hún hlaut þá áverka af þessum aðförum ákærða sem lýst er í þessum ákærulið.

4. Sannað er með játningu ákærða H-kk-ef I-kk-ef, sem studd er frásögn meðákærða og B, að hann fór niður stigann í sjónvarpsherbergið til A. Hann kannast við að hafa haldið á hnífnum en kveður hnífsblaðið hafa snúið aftur og upp með framhandleggnum. Hann viðurkennir einnig að hafa skipað A að koma með sér upp og að hafa rekið hann upp stigann á undan sér og telst það sannað í málinu. Hann segist þó hafa sett aðra höndina í bakið á A á leiðinni upp en haldið á hnífnum í hinni. Vitnið A hefur hins vegar lýst viðskiptum þeirra á þann veg að ákærði hafi hótað að stinga hann með hnífnum og lagt hnífinn við bringu hans. Þá segist hann hafa fundið fyrir hnífnum við bak sér á leiðinni upp. Dóminum þykir óhætt, í ljósi þess að ákærði var með hníf í hendi og hafði ruðst óboðinn inn á heimilið, að byggja á frásögn A og telja sannað að ákærði hafi beint að honum hnífnum og hótað að stinga hann. Ósannað þykir þó að ákærði hafi sett hnífinn í bakið á A á leiðinni upp stigann og verður á því byggt að A hafi fundið fyrir hendi ákærða en ekki hnífnum á meðan þeir gengu upp á hæðina.

5. Sannað er með játningu ákærðu H-kk-ef I-kk-ef og K-kk-ef V-kk-ef og vætti hjónanna að þeir létu A leggjast á grúfu á gólfið í forstofunni við hlið konu sinnar og að H-kk-nf I-kk-nf stóð yfir þeim með hnífinn á meðan K-kk-nf V-kk-nf fór um húsið og safnaði saman verðmætum. Telst sannað með vætti hjónanna að hann hafi margsinnis hótað því að stinga þau með hnífnum meðan hann stóð yfir þeim. Ákærðu hafa ekki kannast við að hafa skorið á símalínurnar en fyrir liggur að það var gert og er ekki öðrum til að dreifa en ákærðu, öðrum hvorum eða báðum. Ákærðu neita því að hafa hótað því að skjóta hjónin á færi ef þau hreyfðu sig eftir að þeir væru farnir út. Þetta hafa þau hins vegar borið bæði og telst það vera sannað í málinu. Þá liggur það fyrir, með vætti hjónanna og að nokkru leyti með framburði ákærðu, að þau þorðu ekki að hreyfa sig vegna hótana ákærðu meðan staðið var yfir þeim og einnig nokkra stund eftir að þeir voru farnir út.

6. Þá telst það sannað með framburði allra ákærðu að þau óku öll á brott með ránsfenginn í bílnum sem þær biðu í, L-kvk-nf J-kvk-nf og X.

Ákærðu H-kk-nf I-kk-nf og K-kk-nf V-kk-nf bera báðir fulla refsiábyrgð á öllu því sem fram fór inni í C og hafa með þessum verknaði sínum brotið gegn 252. gr. almennra hegningarlaga. Í ákæru er sá verknaður ákærðu að svipta hjónin frelsi sínu talinn varða við 2. mgr. 226. gr. Ekki verður séð að það hafi verið tilgangur löggjafans að láta þetta ákvæði taka til athæfis ákærðu, jafnvel þótt það hafi verið liður í auðgunarbroti. Verður að telja að slík frelsissvipting falli undir 1. mgr. sömu greinar, en rán tæmir sök gagnvart því broti. Þá tæmir ránsbrot sök gagnvart húsbroti samkvæmt 231. gr., eins og ráðið verður af langri dómvenju um innbrotsþjófnaði.

Af framburði ákærðu L-kvk-ef J-kvk-ef má ráða að hún var þess mjög hvetjandi að farið yrði inn til hjónanna í C og þau rænd. Þá er það fram komið að hún ók bílnum og rétti K-kk-þgf V-kk-þgf hnífinn áður en þeir H-kk-nf I-kk-nf fóru úr bílnum og að húsinu. Ákæruvaldið hefur lagt áherslu á það að ákærða verði, eins og þeir H-kk-nf I-kk-nf og K-kk-nf V-kk-nf, talin aðalmaður í verknaðinum. Dómurinn álítur þó að sá munur sé á atbeina hennar og karlmannanna, sem öllu réðu um framvinduna inni í húsinu, að hún sé hlutdeildarmaður þeirra í brotinu. Hefur ákærða þannig gerst sek um brot gegn 252. gr., sbr. 1. mgr. 22. gr. almennra hegningarlaga.

Eins og rakið var að framan um þátt X var liðsinni hennar fólgið í því að vísa meðákærðu L-kvk-þgf J-kvk-þgf og K-kk-þgf V-kk-þgf á hús afa síns og ömmu þar sem væru verðmæti til þess að stela. Ásetningur hennar telst þó ekki hafa náð lengra en til hlutdeildar í innbrotsþjófnaði. Verður hún samkvæmt því sakfelld fyrir brot gegn 244. gr., sbr. 22. gr. almennra hegningarlaga.

II. kafli

Ákærða L-kvk-nf J-kvk-nf hefur skýlaust játað það brot sem hún er saksótt fyrir í II. kafla ákærunnar frá 28. maí sl. Hefur hún orðið sek um athæfi það sem lýst er í ákærunni og réttilega er þar fært til refsiákvæða.

III. kafli

Ákærði H-kk-nf I-kk-nf hefur skýlaust játað það brot sem hann er saksóttur fyrir með ákærunni frá 18. nóvember 2008. Hefur hann orðið sekur um athæfi það sem lýst er í ákærunni og réttilega er þar fært til refsiákvæða.

Viðurlög, skaðabætur og sakarkostnaður

Þegar ákærðu H-kk-þgf I-kk-þgf, K-kk-þgf V-kk-þgf og L-kvk-þgf J-kvk-þgf er ákvörðuð refsing verður að hafa í huga harðýðgi þeirra að ryðjast inn á heimili aldraðs fólks seint um kvöld til þess að ræna það verðmætum með ofbeldi og líflátshótunum.

Ákærða H-kk-þgf I-kk-þgf hefur verið refsað nokkrum sinnum frá því á árinu 2005, aðallega fyrir umferðarlaga- og fíkniefnalagabrot. Þá var hann auk annars sektaður árið 2007 fyrir hylmingu. Refsing hans þykir hæfilega ákveðin fangelsi í tvö ár. Frá refsingunni ber að draga gæsluvarðhaldsvist sem hann hefur sætt frá 28. apríl sl., samtals 65 daga.

Ákærða K-kk-þgf V-kk-þgf hefur verið refsað átta sinnum frá því á árinu 1999, mest fyrir umferðarlagabrot. Þá er þess að geta að hann var dæmdur í skilorðsbundið fangelsi árið 2004. Refsing hans þykir eftir málsatvikunum hæfilega ákveðin fangelsi í tvö ár og sex mánuði. Frá refsingunni ber að draga gæsluvarðhaldsvist sem hann hefur sætt frá 27. apríl sl., samtals 66 daga.

Ákærða L-kvk-nf J-kvk-nf hefur ekki áður hlotið refsingu. Hún hefur hreinskilnislega játað brot sitt og ekkert undan dregið. Þá gaf hún lögreglu upplýsingar sem leiddu til þess að H-kk-nf I-kk-nf var handtekinn og málið upplýstist þannig að fullu. Þykir refsing hennar hæfilega ákveðin fangelsi í 15 mánuði.

Ákærða X var sektuð og svipt ökurétti í september 2008 fyrir ölvun og réttindaleysi við akstur. Hún er ung að árum og var á sautjánda ári þegar hún framdi brot sitt. Á hinn bóginn orkar það til þyngingar refsingunni að brot hennar beindist að heimili aldraðs fólks sem voru auk þess afi hennar og amma. Þykir refsing hennar með vísan til 2. tl. 1. mgr. 74. gr. almennra hegningarlaga vera hæfilega ákveðin fangelsi í fimm mánuði. Rétt er að fresta því að framkvæma refsinguna og ákveða að hún falli niður að liðnum þremur árum frá dómsuppsögu, haldi ákærða almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

Svipta ber ákærða H-kk-þf I-kk-þgf ökurétti ævilangt frá dómsbirtingu að telja samkvæmt tilfærðum heimildum í ákæruskjali

Dæma ber ákærða H-kk-þf I-kk-þf til þess að greiða verjanda sínum, G-kk-þgf Á-kk-þgf hrl., 200.000 krónur í málsvarnarlaun og H-kk-þgf I-kk-þgf hrl., sem var verjandi hans í lögreglurannsókninni, 250.000 krónur í málsvarnarlaun. Þá ber að dæma ákærða K-kk-þf V-kk-þf til þess að greiða verjanda sínum, S-kk-þgf H-kk-þgf hrl. 350.000 krónur í málsvarnarlaun og ákærðu L-kvk-þgf J-kvk-þgf til þess að greiða verjanda sínum, E-kk-þgf H-kk-þgf B-kk-þgf hdl., 350.000 krónur í málsvarnarlaun. Loks ber að dæma ákærðu X til þess að greiða verjanda sínum, J-kk-þgf H-kk-þgf hrl., 350.000 krónur í málsvarnarlaun. Málsvarnarlaunin dæmast með virðisaukaskatti.

Dæma ber ákærðu til þess að greiða óskipt 61.456 krónur í annan sakarkostnað og ákærða H-kk-þf I-kk-þf auk þess til þess að greiða 26.200 krónur í annan sakarkostnað.

DÓMSORÐ:

Ákærði, H-kk-nf I-kk-nf B-kk-nf, sæti fangelsi í tvö ár. Frá refsingunni dregst 65 daga gæsluvarðhaldsvist.

Ákærði, K-kk-nf V-kk-nf K-kk-nf, sæti fangelsi í tvö ár og sex mánuði. Frá refsingunni dregst 66 daga gæsluvarðhaldsvist.

Ákærða, L-kvk-nf J-kvk-nf S-kvk-nf, sæti fangelsi í 15 mánuði.

Ákærða, X, sæti fangelsi í fimm mánuði. Frestað er því að framkvæma refsinguna og fellur hún niður að liðnum þremur árum frá dómsuppsögu, haldi ákærða almennt skilorð.

Ákærði H-kk-nf I-kk-nf er sviptur ökurétti ævilangt frá dómsbirtingu að telja. Ákærði H-kk-nf I-kk-nf greiði verjanda sínum, G-kk-þgf Á-kk-þgf hrl., 200.000 krónur í málsvarnarlaun og H-kk-þgf I-kk-þgf hrl., 250.000 krónur í málsvarnarlaun.

Ákærði K-kk-nf V-kk-nf greiði verjanda sínum, S-kk-þgf H-kk-þgf hrl. 350.000 krónur í málsvarnarlaun.

Ákærða L-kvk-nf J-kvk-nf greiði verjanda sínum, E-kk-þgf H-kk-þgf B-kk-þgf hdl., 350.000 krónur í málsvarnarlaun.

Ákærða X greiði verjanda sínum, J-kk-þgf H-kk-þgf hrl., 350.000 krónur í málsvarnarlaun.

Ákærðu greiði óskipt 61.456 krónur í annan sakarkostnað og ákærði H-kk-nf I-kk-nf greiði auk þess 26.200 krónur í annan sakarkostnað.

P-kk-nf G-kk-nf