E-5296/2021

I 1. Mál þetta sem dómtekið var 24. mars 2022 er höfðað 4. nóvember 2021 af B. B. Þ. Verktökum ehf., Miðhrauni 14, Garðabæ, gegn Húsvakri ehf., Krókhálsi 5, Reykjavík.

2. Stefnandi krefst úr hendi stefnda skaðabóta að fjárhæð 1.054.471 króna ásamt dráttarvöxtum frá 3. september 2021, auk málskostnaðar.

3. Stefndi krefst þess aðallega að hann verði sýknaður af kröfum stefnanda, en til vara að kröfur stefnanda verði lækkaðar verulega. Þá krefst stefndi málskostnaðar.

II

Málsatvik

4. Stefnandi er eigandi fasteignar, fnr. 228 - 3449, í húsinu að Miðhrauni 14, Garðabæ. Eignin er á 2. hæð hússins og fylgir henni rými sem staðsett er á 1. hæð fyrir neðan eignina á 2. hæð. Mun stefnandi á árinu 2019 hafa orðið var við raka og bleytu á bæði 2. og 1. hæð sem hann taldi stafa frá eign stefnda á 2. hæð, en stefndi átti fjórar eignir í nefndu húsi frá 24. júní 2019 til 28. desember 2020. Bera eignirnar fnr. 225- 5642, fnr.225- 564 4, fnr.225- 5646 og fnr.228-3461.

5. Taldi stefnandi sig hafa orðið fyrir tjóni af sökum lekans og mun hafa tilkynnt það til Vátryggingafélags Íslands í byrjun júní 2020. Með tölvupósti 12. s. m. var stefnanda tilkynnt að félagið hafnaði bótum úr ábyrgðarlið húseigendatryggingar húsfélagsins að Miðhrauni 14, Garðabæ. Var vísað til þess að samkvæmt gögnum málsins læki raki og bleyta frá baðherbergi á 2. hæð við Miðhraun 14 niður á 1. hæð með þeim afleiðingum að tjón væri á fasteigninni ásamt innbúi. Á myndum sem fylgt hefðu tilkynningu um tjónið sæist að um langvarandi leka væriað ræða, en skv. 17.9 gr. skilmála húseigendatryggingar bætti vátryggingin ekki slíkt tjón. 6. Stefnandi bar fram kvörtun til úrskurðarnefndar í vátryggingamálum, dags. 27. júlí 2020, og 22. september s. á. lá fyrir niðurstaða nefndarinnar í máli nr. 251/2020 um að stefnandi ætti ekki rétt á bótum úr húseigendatryggingu áðurnefnds félags. Var rakið í úrskurðinum að samkvæmt gögnum málsins myndi vatn hafa lekið inn í húsnæði í eigu stefnanda frá baðkari í íbúðinni við hliðina á 2. hæð og að samkvæmt skoðunarmanni muni rakann í íbúð stefnanda hafa verið að rekja til þess að frágangur baðkarsins hefði verið orðinn lélegur. Segir í forsend-um nefndarinnar að eins og málið liggi fyrir nefndinni verði ekki annað ráðið en að lekann megi rekja til ófullnægjandi frágangs á þéttingu milli veggjar og baðkars þannig að vatn eigi greiða leið þar á milli og í nærliggjandi húsnæði við hliðina ellegar á neðri hæð. Ljóst þyki samkvæmt gögnum málsins að vatnslekinn hefði staðið yfir um alllangt skeið eða a. m. k. frá því fyrir áramótin 2019/2020 uns tilkynnt hefði verið um tjónið í júníbyrjun 2020.

7. Með bréfi, dags. 11. desember 2020, var af hálfu stefnanda beint kröfu til stefnda um bætur fyrir vatnstjónið og með bréfi, dags. 3. september 2021, var kröfu vegna vatnstjóns beint til nýs eiganda þeirra eigna sem stefndi átti áður.

III

Helstu málsástæður og lagarök stefnanda

8. Stefnandi byggir dómkröfur sínar á því að hann hafi þurft að láta laga húsnæði sitt eftir vatns-leka sem stafað hafi frá ófullnægjandi frágangi í fasteign stefnda, en vatn hafi lekið frá baðkari þar. Skemmdir hafi orðið á málningu á veggjum og á gólfi, þ. á m. parketi þar sem mygla hafi komið upp. Að auki hafi þvottavél skemmst. Stefnandi hafi orðið af leigutekjum vegna þessa og krefji stefnda að auki um hlutdeild í málun iðnaðargólfs á 1. hæð hússins.

9. Stefnandi byggi á almennu sakarreglunni þess efnis að sá maður, sem bakað hafi öðrum manni fjárhagslegt tjón með ólögmætu og saknæmu atferli, skuli bæta hinum það tjón sem telja megi sennilega afleiðingu þess atferlis.

10. Forsvarsmaður stefnda hafi ekki sinnt viðhaldi þrátt fyrir ítrekaðar aðvaranir forsvarsmanns stefnanda um leka frá fasteign stefnda í húsnæði aðilanna. Hafi hann með því valdið tjóni á húsnæði stefnanda af stórkostlegu gáleysi. Forsvarsmanni stefnda hafi verið fullljóst að fasteign stefnanda lægi undir skemmdum og að frekara tjón gæti orð ið vegna lekans.

11. Orsakasamband liggi fyrir, enda hafi leki frá baðkari í húsnæði stefnda orðið valdur að tjóni á húsnæði stefnanda eins og fram komi í úrskurði úrskurðarnefndar í vátryggingamálum. Megi jafnframt telja tjón stefnanda sennilega afleiðingu af því atferli stefnda að sinna ekki um viðgerð á baðkari í húsnæði hans.

12. Vísar stefnandi til almennu sakarreglunnar, auk þess að vísa um varnarþing til 33. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og um málskostnað til 129. og 1. mgr. 130. gr. sömu laga. Þá styður stefnandi dráttarvaxtakröfu, þ. m. t. vaxtavexti, við 1. mgr. 6. gr. og 1. mgr. 12. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu.

IV

Helstu málsástæður og lagarök stefnda

13. Stefndi mótmælir öllum málsástæðum stefnanda og krefst sýknu af kröfum hans. Í fyrsta lagi vegna aðildarskorts, í öðru lagi þar sem skilyrði fyrir bótaskyldu sé ekki fullnægt og í þriðja lagi á grundvelli þess að sönnun fyrir tjóni stefnanda liggi ekki fyrir.

14. Stefndi byggi á því að hann sé ekki réttur aðili máls þessa, en hann eigi ekki lengur neina fasteign að Miðhrauni 14, Garðabæ. Þar hafi hann átt fjórar fasteignir frá 24. júní 2019 til 28. desember 2020 enn úverandi eigandi þeirra fasteigna sé HLB21 ehf.

15. Stefnandi byggi mál sitt á almennu skaðabótareglunni en ekki sé vikið að því í stefnu hvaða aðili eigiað hafa viðhaft þá saknæmu athöfn eða athafnaleysi að leiði til bótaábyrgðar. Á fyrri stigum hafi stefnandi haldið því fram, m. a. í kröfubréfi, dags. 11. desember 2020, að ástæðu lekans megi rekja til frágangs frá árinu 2019 þegar fyrri eigandi fasteignarinnar, Vatnsnesvegur 5 ehf., hafi verið þinglýstur eigandi umræddra fasteigna. Efst efna hafi átt öðrum en þinglýstum eiganda fasteignarinnar á grundvelli almennu skaðabótareglunnar hefði átt að stefna þessum fyrri eiganda fasteignanna. Beri því að sýkna stefnda, enda sé dómkröfu beint að röngum aðila. 16. Stefndi hafni því að skilyrðum fyrir bótaskyldu samkvæmt almennu skaðabótareglunni sé fullnægt. E kkertliggifyrir um hvaða aðili hafi viðhaft þá háttsemi eða athafnaleysi ertil sakar teljist og leiði til bótaskyldu. Sé enga umfjöllun að finna í stefnu um það hvaðan sá leki komi sem stefnandi telji að hafi valdið honum tjóni, þ. e. nákvæmlega úr hvaða íbúð stefnda, eða hvort áskilnaði um sennilega afleiðingu og orsakatengsl sé fullnægt. Sé raunar með öllu óupplýst í stefnu um uppruna og orsök lekans og þeirrar rakamyndar sem stefnandi málsins telji hafa valdið tjóni hans. Einungis sé vísað til „leka frá baðkari“ en ekkert fjallað um hvort baðkarið leki o. s. frv. Sé um grundvallaratriði að ræða, ekki síst í ljósi þess að stefnandi hafi haldið fram á fyrri stigum að frágangur fyrri eiganda fasteignanna hafi verið ófullnægjandi.

17. S koðun matsmanns tryggingarfélags sem stefnandi kaupi vátryggingu hjá sé ekki fullnægjandi sönnun þess að leki úr fasteign, sem nú sé í annars eigu en stefnda, sé ástæða tjóns stefnanda. Ekkert liggi fyrir um hvort aðrar fasteignir hafi verið skoðaðar til að útiloka að leki kunni að hafa komið annars staðar frá. Vettvangskönnun skoðunarmanns tryggingarfélagsins hafi veriðf ramkvæmd til að kanna hvort skilyrði samkvæmt vátryggingu stefnanda væru uppfyllt, en ekki til að kveða á um ábyrgð stefnda máls þessa eða eftir atvikum núverandi eiganda. U m tvo aðskilda hluti séað ræða sem falli undir ólík réttarsvið, annars vegar vátryggingarrétt og hins vegar almenna skaðabótareglu um ábyrgð fasteignareiganda á húsnæði sínu. Þá hafi niðurstaða úrskurðarnefndar í vátryggingamálum ekki þýðingu í málinu og sé ekki skuldbindandi fyrir stefnda, semekki hafi verið aðili að vátryggingarmálinu.

18. S aknæm háttsemi eða athafnaleysi sé ekki til staðar í málinu og sé ekki vikið að sakarmati í stefnu málsins. Afmarka þurfi inntak og eðli athafnaskyldu tjónvalds, hér fasteignareiganda, til að komast að því hvort athafnaskyldu hafi verið fullnægt eða hvort athafnaleysi leiði til bótaábyrgðar. Almenn skylda fasteignareiganda til að sinna viðhaldi og koma í veg fyrir tjón markist m. a. af skráðum hátternisreglum og venjum sem gefi vísbendingu um eðli og inntak hinnar saknæmu háttsemi eða athafnaleysis. Enga umfjöllun er að finna um þessi atriði, t. d. með tilvísun til byggingarreglugerðar, í málatilbúnaði stefnanda. Þá sé engin umfjöllun um það hvort og að hvaða leyti orsakatengsl séu á milli saknæmrar háttsemi stefnda, eða núverandi eiganda, og hvort og að hvaða leyti tjón stefnanda sé sennileg afleiðing af athöfn eða athafnaleysi sömu aðila. Þvert á móti virðist stefnandi hafa talið háttsemi fyrri eiganda hafaverið um að kenna. Á skilnaði almennu skaðabótareglunnar um orsakatengsl og sennilega afleiðingu sé því ekki fullnægt.

19. Stefndi veki athygli á því að ekki sé byggt á 51. gr. laga nr. 26/1994 um fjöleignarhús. Umrætt lagaákvæði mæli fyrir um bótaskyldu fasteignareiganda gagnvart öðrum eigendum húss vegna fjártjóns sem verði á eignum þeirra ef tjónið stafar af (1) vanrækslu við meðferð hennar og viðhald; (2) mistökum við meðferð hennar og viðhald; og (3) bilun á búnaði séreignar og lögnum þótt eiganda verði ekki um það kennt. Stefndi bendi á að lagaákvæðið feli í sér tvær bótareglur. Annars vegar sakarreglu, sbr. 1.- 2. tölul. 1. mgr. 51. gr. og hins vegar hlutlæga reglu, sbr. 3. tölul. sama ákvæðis. Þar sem stefnandi byggi alfarið á almennu skaðabótareglunni utan samninga g eti hann ekki byggt á nefndri 51. gr. laga nr. 26/1994, einkum 3. tölul. 1. mgr. ákvæðisins, og hafi hann þannig ráðstafað sakarefni máls þessa með skuldbindandi hætti.

20. S önnun liggi ekki fyrir um tjón stefnanda. Í stefnu sé gerð grein fyrir tjóni stefnanda vegna viðgerðarkostnaðar, en á þeim kostnaði beri stefndi ekki ábyrgð með vísan til framangreindra málsástæðna. Einnig séu gerðar athugasemdir við einstaka kröfuliði. Í stefnu sé því haldið framað skemmdir hafi orðið á málningu á veggjum og á gólfi, þ. á m. á parketi, mygla hafi kom upp, þvottavél skemmst og endurmála hafi þurft iðnaðargólf. Engin úttekt liggi fyrir um nefnd atriði eða sönnunargögn, t. d. úttekt frá Heilbrigðiseftirliti eða matsgerð dómkvadds matsmanns, varðandi t. d. orsakir myglu í húsnæði stefnanda. Séu þessi atriði því ósönnuð.

21. Stærstur hluti meints tjóns stefnanda feli st í töpuðum leigutekjum sem hann telji nema 600.000 krónum fyrir tvo mánuði, en af stefnu að ráða virðist stefnandi leigja iðnaðarhúsnæði sitt sem íbúðarhúsnæði. V erði að gera athugasemd við það að stefnandi leigi húsnæðið út sem íbúðarhúsnæði, en leiguverð þess sé almennt töluvert hærra heldur en leiguverð iðnaðarhúsnæðis. Geti stefndi ekki borið ábyrgð á tjóni stefnanda að þessu leyti, enda hefði það verið umtalsvert minna ef stefndi hefði leigt umrætt húsnæði eins og það var hannað til, þ. e. sem iðnaðarhúsnæði. Þá liggi ekkert fyrir um hvert eðlilegt leiguverð sé fyrir umrætt húsnæði, en stefnanda beri að tryggja sér sönnun í þeim efnum.

22. Um lagarök vísi st til þess sem rakið hafi verið, s. s. til almennu skaðabótareglunnar og til laga nr. 26/1994 um fjöleignarhús. Þá sé vísað til almennra reglna um sönnun og sönnunarbyrði, einkum hvað varði skilyrði almennu skaðabótareglunnar og umfang meints tjóns stefnanda.

Um málskostnaðarkröfu vísi st til XXI. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

V Niðurstaða

23. Við aðalmeðferð málsins voru lögð fram gögn varðandi fasteignina Miðhraun 14, bæði afsöl og uppdrættir. Af hálfu stefnanda var lagt fram afsal vegna matshluta 01- 0211, fnr. 228- 3461, og af hálfu stefnda voru lagðir fram uppdrættir af 1. og 2. hæð hússins. Í munnlegum málflutn-ingi vakti lögmaður stefnda athygli dómsins á því að ástæða kynni að vera fyrir því að vísa máli þessu frá án kröfu þar sem málsgrundvelli stefnanda, sem hefði verið óljós frá upphafi, hefði verið raskað. Í stefnu hefði ekki verið skýrlega tilgreint frá hvaða eign stefnda leki nn ætti að stafa og með gagnaframlagningu við aðalmeðferð hefði grundvelli málsins enn verið raskað með því að bent hefði verið á matshluta 01- 0211 sem væri fjarri eign stefnanda.

24. Í stefnu málsins er vísað til þess að stefndi hafi í kjölfar uppboðs eignast fjórar íbúðir, þ. e. matshluta, í húsinu Miðhrauni 14 og að leki hafi stafað frá íbúð hans við hlið húsnæðis stefn-anda á 2. hæð hússins. Í greinargerð stefnda er bent á að enga umfjöllun sé að finna í stefnu um það úr nákvæmlega hvaða íbúð stefnda sá leki hafi komið sem stefnandi telji hafa valdið sér tjóni og er nefnd málsástæða tilgreind til stuðnings sýknukröfu stefnda. Af framlögð um uppdráttum verður ráðið að á 2. hæð séu tveir þeirra fjögurra matshluta sem stefndi átti, þ. e. matshluti 01- 0205, fnr. 225- 5642 og matshluti 01- 0206, fnr. 225- 5644, staðsettir „við hlið“ matshluta stefnanda 01- 0114, fnr. 228- 3449. Hins vegar tók lögmaður stefnanda fram við munnlegan málflutning að byggt séá því að leki sásem um ræði hafi stafað frá matshluta 01-0206. Hefur sakarefni málsins skýrst að þessu leyti við aðalmeðferð og þykir málsgrundvelli þess ekki hafa verið raskað með þeim hætti að til frávísunar leiði. Verður enda ekki séð að stefndi hafi af þessum sökum ekki getað haldið uppi vörnum í málinu.

25. Stefndi byggir á því að hann sé rangur aðili að málinu og beri að sýkna hann af þeim sökum af kröfum stefnanda sem eigi fremur að beina kröfum sínum að núverandi eiganda þeirrar eignar sem um ræði, eða að þeim er hafi átt hana áður. Hafi stefnandi enda sjálfur vísað til þess í kröfubréfi, dags. 11. desember 2020, að hann hefði leitað til fyrri eiganda vegna lekavandans. 26. Í máli þessu byggir stefnandi á sakarreglunni og krefst skaðabóta utan samninga, enda er ekkert samningssamband á milli aðila. Byggir hann enn fremur á því að stefndi hafi ekki sinnt viðhaldi eignar sinnar og þannig valdið tjóni stefnanda með stórkostlegu gáleysi. Eru því ekki efni til að sýkna stefnda af kröfum stefnanda sökum aðildarskorts, enda er stefnanda frjálst að beina kröfum sínum að hverjum þeim er hann telur bera skaðabótaábyrgð á tjóni sínu óháð því hvar þeir eruí viðskiptakeðju þess matshluta sem um ræðir. Eftir sem áður ber stefnandi sönnunar-byrði fyrir því að slík ábyrgð sé til staðar.

27. Samkvæmt almennum reglum skaðabótaréttar ber stefnandi sönnunarbyrði fyrir því að sök sé til staðar, þ. e. stefndi hafi hagað sér með saknæmum hætti, og að orsakatengsl séu á milli þeirrar saknæmu hegðunar og þess tjóns sem stefnandi hafi orðið fyrir. Er í sjálfu sér ágreiningslaust að stefnandi hefur orðið fyrir tjóni en aðila greinir á um hvort það tjón megi rekja til atvika sem stefndi beri ábyrgð á, auk þess sem deilt er um umfang tjónsins.

28. Við aðalmeðferð málsins gáfu skýrslu eigandi stefnanda, B-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, og forsvarsmaður stefnda, H-kk-nf Ó-kk-nf. Í framburði B-kk-ef kom fram að hann hefði haustið 2019 orðið var við myglu og leka frá næstu eign á 2. hæð hússins að Miðhrauni 14, en að engar lagnir væru á vegum stefnanda þar sem lekinn væri. Illa hefði gengið að ná í stefnda vegna málsins og í eigninni hefði verið búsett fólk sem sömuleiðis hefði ekki verið hægt að ná í.

Stefnandi hefði orðið fyrir tjóni af þessum sökum. Undirverktakar af hans hálfu hefðu gert við skemmdir og væri ekki krafist greiðslu fyrir þá vinnu. Stefnandi hefði sjálfur gefið út reikninga á stefnda og núverandi eiganda vegna tjónsins, en stefnandi, sem væri verktakafyrirtæki, hefði keypt efni í gegnum það. Þá hefði stefnandi misst leigutekjur vegna tveggja mánaða, en stefnandi hefði þá verið kominn í annað húsnæði sjálfur. H-kk-nf bar aðþegar hann hefði keypt fjórar fasteignir í húsinu á nauðungarsölu hefðu verið leigjendur búsettir í sumum þeirra, m. a. í þeirri eign sem um ræði, matshluta 01- 0206. Hann hefði þá þegar farið að vinna í því að segja því fólki upp og koma því út. Stefnandi hefði strax haft samband og leki hjá honum hefði þannig sýnilega verið kominn upp áður en stefndi hefði keypt eignina. Stefndi hefði talið vandann sér óviðkomandi, enda hefðu símtöl stefnanda fyrst og fremst snúið að bótum úr tryggingum. Hefði B-kk-nf bent stefnanda á fyrri eigendur og á að hann gæti gert kröfu í söluandvirði hjá sýslumanni. Kannaðist H-kk-nf ekki við leka frá eign sinni en hins vegar hefði einn og einn myglublettur verið bak við baðkar og vask. Þá væri engin loftræsing á baðherberginu, en húsnæðið væri ekki byggt sem íbúðarhúsnæði. Þekkti H-kk-nf ekki til loftræsingar í húsnæði stefnanda en þar væri mikið af utanáliggjandi lögnum og á myndum sem fyrir lægju sæist að veggir væru úr venjulegu gifsi en ekki rakagifsi eins og eigi að vera í vot rýmum. Kvað H-kk-nf matshluta 01- 0206 hafa verið auðan eftir að leigjendur hefðu farið þaðan og fram að sölu og bar B-kk-nf að umræddur leki hefði hætt þegar viðkomandi hefðu farið úr húsnæði stefnda.

29. H-kk-nf B-x-x, fyrrverandi tjónamatsmaður Vátryggingafélags Íslands, gaf vitnaskýrslu. B ar hann að hann hefði skoðað eign stefnanda í sömu viku og tilkynning hefði borist trygginga-félaginu. Á síðari stigum hefði hann mætt ásamt pípulagningarmanni og fengið aðgang að hús-næði stefnda. Þar hefðu þeir séð það sem þeir hefðu talið orsök lekans, en frágangur við baðkar hefði verið orðinn lélegur. Hefði kítti losnað og því komið fram leki bak við baðkarið og hefðu skoðunarmenn talið vafalaust að lekinn kæmi þaðan. Aðspurt kvaðst vitnið þó ekki geta fullyrt að önnur skýring gæti ekki hafa verið þar á. Hefði málið enda ekki verið rannsakað að fullu þar sem stefndi hefði vísað skoðunarmönnunum á dyr þegar þeir hefðu bent honum á þetta. Þeir hefðu ekki skoðað aðstæður annars staðar en ekki talið lekann koma annars staðar frá, s. s. frá þaki. Ummerkin hefðu verið með þeim hætti að ekki hefði verið talin ástæða til að skoða fleiri eignir. Vinna við áætlun um tjónið hefði hafist og það verið talið nema um 1.500.000 krónum, en áætlunin hefði ekki verið fullkláruð þar sem bótaskylda hefði ekki verið til staðar. Skoðun tjónamatsmannsins hefði lotið að því að finna út orsök tjónsins til að sjá hvort hún passaði við skilmála tryggingafélagsins en niðurstaðan hefði verið sú að um langvarandi leka sökum viðhaldsleysis væri að ræða og að félagið bæri því ekki bótaábyrgð.

30. Líta verður til þeirra hagsmuna sem áðurgreindir B-kk-nf og H-kk-nf hafa af úrslitum máls þessa. Ber þeim ekki að öllu leyti saman um hvernig samskiptum þeirra hafi verið háttað, enda er ágreiningur máls þessa jafnframt ágreiningur þeirra á milli. Standa þar orð gegn orði. Vitnis-f ramburður fyrrum tjónamatsmann ssem skoðaði eignir þeirra beggja þyki rá hinn bóginn trú-verðugur og er hann í samræmi við það sem fram kemur í fyrirliggjandi úrskurði úrskurðar-nefndar í vátryggingamálum, en úrskurðurinn vísar til skoðunar hans á vettvangi. Þó verður ekki fram hjá því litið að tjónamatsmaðurinn lýsti þvífyrir dómiað rannsókn hefði ekki lokið á vettvangi. Er og til þess að líta að hann var ekki dómkvaddur sem matsmaður heldur hefur hann stöðu vitnis í málinu. Kom hann fyrir dóm sem slíkur til að svara spurningum um málsatvik, en ekki um sérfræðileg atriði þótt hann kunni að hafa á þeim þekkingu, sbr. hér til hliðsjónar dóm Hæstaréttar í máli nr. 333/2010. Stefnandi, sem fer með forræði sakarefnisins og ber sönnunarbyrði í málinu eins og áður segir, kaus að afla ekki matsgerðar dómkvadds matsmanns í málinu um þau sérfræðilegu álitaefni sem uppi eru heldur byggir hann þannig á framburði tjónamatsmanns sem ekki lauk rannsókn vátryggingamálsins. Verður að benda í þessu sambandi á að þýðing matsgerða dómkvaddra matsmanna felst ekki síst í því að sérstak-lega er gert ráð fyrir aðkomu málsaðila og skoðun matsmanns á því sem matsgerð beinist að, sbr. ákvæði 2.- 4. mgr. 62. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, og hefði stefnanda þannig verið mögulegt að bæta úr málatilbúnaði sínum. Verður stefnandi að bera hallann af því að hafa ekki nýtt sér framangreint úrræði til að axla þá sönnunarbyrði sem á honum hvílir.

Þótt ekki sé hægt að útiloka það verður stefnandi, gegn andmælum stefnda, því ekki talinn hafa tryggt sér lögfulla sönnun fyrir því að tjón hans hafi orsaka staf leka frá fasteign stefnda sem hannhafi valdið með saknæmri háttsemi.

31. Þ á athugist að dómkröfur stefnanda, sem hefði einnig verið hægt að undirbyggja með mati dómkvadds matsmanns, eru ekki studdar haldbærum gögnum. Þótt fyrir liggi að tjón hafi orðið af einhverjum orsökum, eins og framlagðar myndir bera með sér, liggja hvorki fyrir gögn um kostnað við málun iðnaðargólfs né um tapaðar leigutekjur heldur byggja þessir hlutarkröfunn-ar á fullyrðingum stefnanda. Þá er reikningur vegna vinnu og efniskaupa gefinn út af stefnanda án þess að önnur gögn séu þar að baki en hans eigin sundurliðun. Málatilbúnaður stefnanda er að þessu leyti haldinn annmörkum, en við munnlegan málflutning var því lýst yfir af hálfu lögmanns hans að í öllu falli væri krafist bóta að álitum. Er því ekki tilefni til að vísa málinu frá sökum vanreifunar, sbr. hér til hliðsjónar dóm Hæstaréttar í máli nr. 351/2017, en umfang tjónsins telst ósannað, sbr. dóm Hæstaréttar í máli nr. 474/1999.

32. Með hliðsjón af því sem að framan er rakið verður stefndi sýknaður af kröfu stefnanda.

33. Eins og mál þetta er vaxið þykir þó rétt að málskostnaður milli aðila falli niður, sbr. 3. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

34. Af hálfu stefnanda flutti málið Þ-kk-nf H-kk-nf S-kk-nf lögmaður og af hálfu stefnda flutti málið J-kk-nf T-kk-nf lögmaður.

35. N-kvk-nf M-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

Dómsorð:

Stefndi, Húsvakur ehf., er sýknaður af kröfum stefnanda, B. B. Þ. Verktakaehf.

Málskostnaður milli aðila fellur niður.

N-kvk-nf M-kvk-nf

--------------------- --------------------- ----------------------

Rétt endurrit staðfestir:

Héraðsdómi Reykjavíkur, 8. apríl 2022