S-297/2017

Mál þetta, sem dómtekið var 25. síðasta mánaðar, var höfðað með ákæru útgefinni af lögreglustjóranum á höfuðborgarsvæðinu 29. ágúst síðastliðinn, á hendur A-kk-þgf Þ-kk-þgf J-kk-þgf, kt. 000000-0000, Norðurbakka 23 í Hafnarfirði, „fyrir eftirtalin umferðarlagabrot í Reykjavík með því að hafa:

I

Mánudaginn 19. september 2016 ekið bifreiðinni [...] sviptur ökurétti austur Miklubraut að Ártúnsbrekku uns aksturinn var stöðvaður skömmu síðar. [...]

II

Fimmtudaginn 6. júlí 2017 ekið bifreiðinni [...] sviptur ökurétti suður Reykjanesbraut við Mjódd uns aksturinn var stöðvaður skömmu síðar. [...]

Teljast brot í báðum liðum varða við 1. mgr. 48. gr., sbr. 1. mgr. 100. gr., umferðarlaga nr. 50/1987.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Um málsatvik er skírskotað til ákæru.

Ákærði hefur fyrir dómi skýlaust játað að hafa framið þau brot sem honum eru gefin að sök og var farið með mál þetta samkvæmt 164. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008 og það tekið til dóms án frekari sönnunarfærslu eftir að sækjanda og skipuðum verjanda ákærða hafði verið gefinn kostur á að tjá sig í stuttu máli um lagaatriði og ákvörðun viðurlaga.

Sannað er með skýlausri játningu ákærða, sem er í samræmi við framlögð sakargögn, að hann hafi gerst sekur um þá háttsemi sem saksókn á hendur honum tekur til samkvæmt framansögðu og er háttsemin réttilega heimfærð til refsiákvæða í ákæru. Ákærði hefur því unnið sér til refsingar.

Samkvæmt sakavottorði á ákærði að baki sakaferil sem nær aftur til ársins 2001, en með hliðsjón af dómaframkvæmd, hafa eftirfarandi tilvik þar sem honum hefur verið gerð refsing fyrir að aka sviptur ökurétti, þýðingu við ákvörðun refsingar í máli þessu. Með dómi 2. apríl 2008 var hann dæmdur í þrjátíu daga fangelsi, vegna aksturs sviptur ökurétti, en fram til þess tíma hafði hann tvívegis, á árunum 2004 og 2005, samþykkt að greiða sektir fyrir slík brot. Með dómi 12. febrúar 2014 var hann dæmdur í þriggja mánaða fangelsi, fyrir að aka sviptur ökurétti og undir áhrifum ávana- og fíkniefna, en þau brot framdi ákærði 8. febrúar 2013. Með þeim brotum, rauf hann reynslulausn sem honum var veitt 16. nóvember 2012, á 35 daga eftirstöðvum fangelsisrefsingar samkvæmt framangreindum dómi frá 2. apríl 2008 og dómi vegna ölvunaraksturs frá 9. október 2007. Reynslulausnin var dæmd upp og ákærða ákveðin refsing í einu lagi vegna eftirstöðvanna og þeirra brota sem hann var sakfelldur fyrir með dómnum frá 12. febrúar 2014. Með dómi 24. júní það ár var hann svo dæmdur í fjögurra mánaða fangelsi og ævilöng ökuréttarsvipting hans áréttuð, vegna aksturs sviptur ökurétti og undir áhrifum ávana- og fíkniefna. Með dómi 3. október sama ár var hann dæmdur í fimm mánaða fangelsi og ævilöng ökuréttarsvipting hans áréttuð, fyrir að hafa í fjögur skipti ekið sviptur ökurétti, þar af í þremur tilvikum einnig undir áhrifum ávana- og fíkniefna, auk þess sem hann var sakfelldur fyrir að hafa í tvígang gerst sekur um vörslur slíkra efna. Um var að ræða hegningarauka við fyrrgreindan dóm 24. júní fyrr sama ár, en staka sviptingarakstursbrotið framdi ákærði þó eftir að sá dómur gekk. Með dómi 1. febrúar á síðasta ári var ákærði dæmdur í sjö mánaða fangelsi og ævilöng ökuréttarsvipting hans áréttuð, vegna brota gegn lögum um ávana- og fíkniefni og akstur undir áhrifum slíkra efna og sviptur ökurétti. Síðast var hann með dómi 7. desember síðastliðinn dæmdur í sjö mánaða fangelsi og ævilöng ökuréttarsvipting hans áréttuð, vegna aksturs undir áhrifum ávana- og fíkniefna og sviptur ökurétti, en þau brot framdi hann 2. ágúst sama ár.

Brot ákærða í fyrri ákæruliðnum í máli þessu framdi ákærði fyrir þann tíma að dómurinn 7. desember á síðasta ári gekk og er honum að því leyti gerður hegningarauki, sbr. 78. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Brotið í síðari ákæruliðnum framdi hann hins vegar eftir þann tíma. Að framangreindu virtu, þar á meðal sakaferli ákærða, sbr. 5. tl. 1. mgr. 70. gr. sömu laga, eftir 77. gr. þeirra laga og með hliðsjón af dómaframkvæmd, þykir refsing hans samkvæmt 1. mgr. 100. gr. laga nr. 50/1987, réttilega ákveðin fangelsi í tíu mánuði. Ekki eru efni til að skilorðsbinda þá refsingu.

Með vísan til 1. mgr. 218. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008, er ákærði dæmdur til að greiða sakarkostnað málsins, sem er þóknun skipaðs verjanda hans, G-kk-ef S-x-x R-kk-ef héraðsdómslögmanns, sem þykir, með hliðsjón af tímayfirliti, hæfilega ákveðin 126.480 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti. Annan sakarkostnað leiddi ekki af meðferð málsins.

H-kk-nf Þ-kk-nf, aðstoðarmaður dómara, dæmir mál þetta.

D ó m s o r ð:

Ákærði, A-kk-nf Þ-kk-nf J-kk-nf, sæti fangelsi í tíu mánuði.

Ákærði greiði 126.480 krónur í sakarkostnað, sem er þóknun skipaðs verjanda hans, G-kk-ef S-x-x R-kk-ef héraðsdómslögmanns.

H-kk-nf Þ-kk-nf