Y-8/2018

Mál þetta hófst með kröfuskjali dagsettu 10. nóvember 2018 sem barst dómnum ásamt fylgiskjölum 12. nóvember. Sóknaraðili er A, og til varna er Tollstjóri, Tryggvagötu 19, 101 Reykjavík.

Sóknaraðili krefst þess að aðfarargerð Sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu nr. 2018-020701, sem fram fór þann 17. september 2018 að kröfu varnaraðila verði felld úr gildi. Jafnframt krefst hann að þess að kveðið verði á um það að krafa varnaraðila sé fyrnd. Þá krefst hann málskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að kröfum sóknaraðila verði hafnað og aðfarargerðin staðfest. Þá krefst hann málskostnaðar.

I.

Sóknaraðili óskaði sjálfur eftir því að bú hans yrði tekið til gjaldþrotaskipta með beiðni 26. janúar 2016 og vísaði til ákveðinna fjárhagslegra aðstæðna sinna. Úrskurður um gjaldþrot sóknaraðila var kveðinn upp 23. febrúar 2016 og innköllun birt fyrra sinni 1. mars 2016 og kröfulýsingarfrestur rann því út 1. maí 2016.

Sóknaraðili mun hafa skilað skattframtali ársins 2015, vegna tekjuársins 2014, þann 23. júní 2015. Í desember sama ár var óskað eftir frekari upplýsingum um tekjur sóknaraðila á árinu 2014 og leiddu þær fyrirspurnir til boðunar um endurálagningu og er sú boðun dagsett í bréfum Ríkisskattstjóra 14. og 20. janúar 2016. Þann 25. febrúar 2016 úrskurðaði Ríkisskattstjóri um endurákvörðun opinberra gjalda á hendur sóknaraðila, sbr. heimild í 1. og 5. mgr. 96. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt og 1. mgr. 26. gr. laga nr. 50/1988 um virðisaukaskatt, sem fól í sér viðbótarálagningu með þar tilgreindum fjárhæðum. Samdægurs var tilkynnt um þær hækkanir til varnaraðila.

Varnaraðili lýsti kröfum í þrotabú sóknaraðila með kröfulýsingu 3. mars 2016 en þó ekki þeim kröfum sem komu til innheimtu þann 25. febrúar það ár.

Skiptum á búi sóknaraðila lauk 20. maí 2016 og var búið eignalaust. Kröfur námu alls tæpum 36 milljónum króna miðað við úrskurðardag skipta en þar af voru kröfur varnaraðila um 8 milljónir. Aðrar kröfur voru frá Landsbanka Íslands, sem að stofni til voru vegna gengistryggðs láns.

Með aðfararbeiðni dagsettri 14. júní 2018 fór sóknaraðili þess á leit við Sýslumanninn á höfuðborgarsvæðinu að hann myndi gera fjárnám hjá sóknaraðila til tryggingar framangreindri skuld, þá að fjárhæð 2.722.790 krónur.

Aðfarargerðin fór fram hjá sýslumanni 17. september 2018. Sóknaraðili lagði fram mótmæli við aðfarargerðina hjá sýslumanni þar sem því var haldið fram að krafan væri fyrnd. Rökstuðningur sóknaraðila fyrir framangreindu þá, líkt og nú, byggist á því að sóknaraðili hafi óskað eftir því að bú hans yrði tekið til opinberra skipta þann 26. janúar 2016 og krafan falli því undir gjaldþrotaskiptin. Úrskurður um gjaldþrot sóknaraðila var kveðinn upp 23. febrúar 2016. Varnaraðili byggir hins vegar á því að krafan hafi ekki stofnast fyrr en 25. febrúar 2016, sem hafi þýðingu í málinu, sbr. eftirgreint.

Fulltrúi sýslumanns ákvað að gerðin skyldi ná fram að ganga og var henni lokið án árangurs með vísan til 8. kafla laga nr. 90/1989.

II.

Sóknaraðili byggir kröfur sínar á 165. gr. laga um gjaldþrotaskipti o.fl. nr. 21/1991 og fullyrðir að krafa varnaraðila sé fyrnd. Vísar hann til þess að í frumvarpi því sem var grundvöllur lagaákvæðisins hafi verið vísað til þeirra erfiðleika sem fjölmargir urðu fyrir í kjölfar bankahrunsins á haustdögum 2008. Tekið sé fram að frumvarpinu sé ætlað að auðvelda þeim einstaklingum sem urðu gjaldþrota að koma fjármálum sínum á réttan kjöl og fyrningarfrestur því styttur í tvö ár frá skiptalokum.

Skiptum á búi sóknaraðila hafi lokið 20. maí 2016 og hafi allar kröfur varnaraðila því verið fyrndar 20. maí 2018. Engu máli skipti að þeirri kröfu varnaraðila sem hér sé deilt um hafi ekki verið lýst við skiptin, en sérstaklega sé tekið fram í 165. gr. að slíkt skipti ekki máli.

Mótrökum varnaraðila við sjónarmiðum um fyrningu, þess efnis að krafan hafi ekki verið til á úrskurðardegi heldur tveimur dögum síðar og sé því ófyrnd, svarar sóknaraðili með því að hvergi í lögum nr. 21/1991, sbr. t.d. XI.–XX. kafla laganna, séu ákvæði þess efnis að aðeins megi lýsa kröfum sem til séu á úrskurðardegi eða fyrr. Hins vegar sé þvert á móti gert ráð fyrir að hægt sé að koma að kröfum eftir úrskurðardag, sbr. 118. gr. laganna.

Í þessu samhengi nefnir sóknaraðili að það væri í hæsta máta óeðlilegt og lagalega rangt ef lánastofnanir tækju upp á því að gjaldfella ekki skuldabréf eða aðra lánasamninga fyrr en eftir úrskurðardag og biðu síðan hæfilegan tíma með innheimtu að fengnum lengri fyrningarfresti.

Sóknaraðili telur 28. gr. laga nr. 21/1992 ekki hafa þýðingu hér en það sé ákvæði þess efnis að nauðasamningar taki ekki til krafna sem verði til eftir að úrskurður gengur um heimild til nauðasamninga. Sé það eðlileg regla enda gildi önnur lögmál um nauðasamninga en gjaldþrot. Í dómi Hæstaréttar í máli nr. 368/2013, sem varnaraðili vísi til og varði þetta, sé einnig umfjöllun um það hvenær skattkröfur verði til eða stofnist. Í því tilviki sem hér sé til úrlausnar sé hægt að halda því fram með rökum að skattkrafan hafi orðið til 14. og 20. janúar 2016, þegar boðað hafi verið með bréfum ríkisskattstjóra að þar tilgreindar tekjur yrðu teknar sem rekstrartekjur og endurgjald yrði endurreiknað.

Það séu því engin rök fyrir því að mati sóknaraðila að fram hjá fyrningarreglum 165. gr. laga nr. 21/1991 eigi að horfa.

III.

Varnaraðili vísar til þess að sóknaraðili haldi því fram að umþrætt skattkrafa hafi orðið til þegar Ríkisskattstjóri sendi varnaraðila fyrirspurn 14. og 20. janúar 2016 um kröfuna og hún hafi því verið til fyrir úrskurðardag gjaldþrotaskipta þann 23. febrúar 2016. Því telji sóknaraðili að skattkrafan eigi undir gjaldþrotaskipti sóknaraðila og sé því fyrnd í samræmi við 165. gr. gjaldþrotalaga. Framangreindri málsástæðu sóknaraðila er mótmælt. Í málinu liggi fyrir úrskurður um endurákvörðun opinberra gjalda frá Ríkisskattstjóra frá 25. febrúar 2016, sem sé stofndagur skattkröfunnar. Samkvæmt 6. mgr. 112. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt, þá sé gjalddagi endurákvörðunar tíu dögum eftir dagsetningu úrskurðar Ríkisskattstjóra og eindagi mánuði eftir gjalddaga, sbr. fordæmi. Skattkrafan hafi því ekki verið til á úrskurðardegi.

Varnaraðili bendir hér á að í 99. gr. laga nr. 21/1991 komi fram að allar kröfur á hendur þrotabúi falli sjálfkrafa í gjalddaga við uppkvaðningu úrskurðar héraðsdómara um að bú skuldara sé tekið til gjaldþrotaskipta án tillits til þess sem kann áður að hafa verið umsamið eða ákveðið með öðrum hætti. Uppkvaðning úrskurðar héraðsdómara um að bú gerðarþola sé tekið til gjaldþrotaskipta, sbr. 99. gr. laga nr. 21/1991, sé viðmiðunardagur um það hvaða kröfur tilheyri þrotabúinu en það séu kröfur sem þegar eru fallnar til og gjaldfalla samkvæmt ákvæðinu, en umrædd krafa hafi ekki orðið til fyrr en tveimur dögum eftir úrskurðardag og hafi því ekki getað gjaldfallið í samræmi við ákvæðið.

Í 1. mgr. 72. gr. laganna segi að þegar héraðsdómari kveði upp úrskurð um að bú skuldara sé tekið til gjaldþrotaskipta taki þrotabú skuldarans við öllum fjárhagslegum réttindum sem hann átti eða naut við uppkvaðningu úrskurðarins, ef undantekningar ákvæðisins eiga ekki við. Jafnframt segi í 2. mgr. sömu greinar að þrotabú taki við öllum fjárhagslegum skyldum sem hvíldu á þrotamanni á því tímamarki sem um geti í 1. mgr. Úrskurður um gjaldþrotaskipti sé það tímamark sem miða skuli við þegar kröfum er lýst í þrotabú. Önnur niðurstaða fái ekki stoð í lögum nr. 21/1991.

Í greinargerð sóknaraðila sé gefið í skyn að varnaraðili hefði getað lýst umþrættri kröfu eftir úrskurðardag í samræmi við 118. gr. gjaldþrotalaga. Varnaraðili bendir á að í undantekningartilvikum geri lög nr. 21/1991 ráð fyrir að kröfur sem stofnast eftir úrskurðardag komist að við gjaldþrotaskipti og séu þau talin upp í 118. gr. laga nr. 21/1991 en ekkert af þeim tilvikum eigi við í máli þessu.

Þá haldi sóknaraðili því fram að það væri óeðlilegt og lagalega rangt ef lánastofnanir tækju upp á því að gjaldfella ekki skuldabréf eða aðra lánasamninga fyrr en eftir úrskurðardag og biðu síðan hæfilegan tíma með innheimtu. Varnaraðili mótmælir framangreindu og telur að málsástæða sóknaraðila sé órökstudd með öllu og þýðingarlaus. Í fyrsta lagi þá sé varnaraðili ekki lánastofnun og í öðru lagi þá hafi sú krafa sem hér sé til umræðu stofnast með úrskurði Ríkisskattstjóra þann 25. febrúar 2016, en sóknaraðili hafi ekki stjórn á því hvenær endurákvörðun skatts á sér stað.

Varnaraðili bendir á að fyrningarregla 2. mgr. 165. gr. laga nr. 21/1991 sé sérregla gagnvart almennum fyrningarreglum og þeirri meginreglu að skuldari beri ábyrgð á skuldum sínum og beri að túlka hana þröngt samkvæmt almennum lögskýringarreglum. Varnaraðili telur því að ef vafi ríkir um hvort krafa eigi undir regluna geti hún ekki fallið undir hana í ljósi áðurnefndra lögskýringarreglna og meginreglu.

Þá beri að skýra ákvæði XI. kafla laga um gjaldþrotaskipti í samræmi við VI. kafla laganna um framkvæmd nauðasamninga en skýrt sé kveðið á um í 1. tl. 1. mgr. 28. gr. að nauðasamningur hafi ekki áhrif á kröfur sem hafi orðið til eftir að úrskurður gekk um heimild skuldarans til að leita nauðsamnings. Varnaraðili telur að 99. gr. og 28. gr. beri að skýra til samræmis við hvora aðra. Þ.e.a.s. að með sama hætti og kröfur sem stofnast eftir að heimild er veitt til að leita nauðasamninga falla ekki undir nauðasamning, þá falli kröfur sem stofnast eftir úrskurð um gjaldþrotaskipti ekki undir íþyngjandi ákvæði 2. mgr. 165. gr. gjaldþrotalaga.

Krafan varnaraðila hafi því verið ófyrnd þegar fjárnámsgerð sýslumanns fór fram 17. september 2018, sbr. 3. mgr. 21. gr. laga nr. 150/2007, um fyrningu kröfuréttinda. Með vísan til framangreinds telur varnaraðili að staðfesta beri aðfarargerð sýslumanns.

IV.

Samkvæmt 40. gr. stjórnarskrárinnar má engan skatt á leggja né breyta né af taka nema með lögum og samkvæmt 77. gr. hennar skal skattamálum skipað með lögum. Til samræmis við það eru í lögum ítarleg ákvæði um alla þætti skattamála. Þannig eru þar bæði skilgreindir skattstofnar og þau tímabil eða tímamörk er miða skal skattlagningu við. Í lögum eru einnig ákvæði um það með hvaða hætti fjárhæð skatta skuli ákveðin og hvenær þeir skuli greiddir. Hæstiréttur hefur í dómum sínum fjallað um og áréttað að í sumum tilvikum þarf atbeina stjórnvalds til að ákveða fjárhæð skatta, en skattkrafa stofnast þá þegar stjórnvaldið hefur tekið nauðsynlega ákvörðun um greiðsluskyldu einstaks skattþegns og tilkynnt honum um ákvörðunina. Í öðrum tilvikum þarf ekki atbeina stjórnvalds til að ákveða fjárhæð skatta, heldur er gjaldanda ætlað að skila skýrslu sem byggja má skattfjárhæð á og standa síðan skil á greiðslu í samræmi við það. Þegar svo stendur á hefur Hæstiréttur talið að skattkrafa verði til þegar skattþegn skilar skýrslu með fullnægjandi upplýsingum, óháð því hvort greitt sé um leið, en jafna megi slíkum skýrsluskilum til viðurkenningar gjaldanda á skattfjárhæðinni.

Um það hefur verið fjallað í dómum Hæstaréttar, t.a.m. í dómi réttarins í máli nr. 238/2017 sem kveðinn var upp 20. apríl 2018, að ef atbeina innheimtuaðila eða úrskurðaraðila þarf til, sbr. framangreint, þá stofnist skattkrafan þegar viðkomandi stjórnvald, í því tilviki eins og hér, Ríkisskattstjóri, hefur tekið nauðsynlega ákvörðun um greiðsluskyldu gjaldandans og tilkynnt honum um ákvörðunina.

Til álita kæmi að líta þannig á almennt að þegar úrskurðaraðili hefur sannanlega öll gögn málsins í hendi og andmælafrestir eru liðnir og einungis eftir að fella úrskurð sé skattkrafa komin til, þ.e. að jafna megi þeirri stöðu til þess þegar hinn stofnunarhátturinn er fyrir hendi, þ.e. að skattaðili skili sjálfur inn skýrslum. Frá þeim tíma er innheimtumanni ekki neitt að vanbúnaði að hefja innheimtu kröfu. Með hliðsjón af framangreindum dómi Hæstaréttar verður þó að hafna þessu. Í því máli verður ekki betur séð en að öll gögn málsins hafi legið fyrir talsvert löngu áður en úrskurður var upp kveðinn. Þrátt fyrir það varð niðurstaðan sú að stofndagur kröfunnar og þar með réttur innheimtuaðila til að leita eftir greiðslu og einnig upphaf fyrningarfrests, sem það mál fjallaði um, væri sá dagur þegar úrskurðað var um skattkröfuna. Þar var þannig ekki heldur horft til þess tíma þegar Ríkisskattstjóri boðaði fyrirhugaðar breytingar, sem var nokkru fyrr í því máli, en í málinu sem hér um ræðir var sá dagur 20. janúar 2016.

Út frá framangreindum sjónarmiðum verður því að miða við að krafa sú sem varnaraðili, Tollstjórinn, leitast við að innheimta í þessu máli hafi ekki stofnast í þessum skilningi fyrr en með úrskurði Ríkisskattstjóra 25. febrúar 2016 eða tveimur dögum eftir að bú sóknaraðila var tekið til gjaldþrotaskipta. Á þetta eðli máls samkvæmt við um þann hluta gjalda sem endurákvarðaður var með úrskurðinum vegna tekjuársins 2014 en ekki þann hluta sem þegar hafði verið álagður vegna þess árs, sbr. dóm Hæstaréttar í máli nr. 346/2000.

Verður því að taka afstöðu til þess hvort krafa varnaraðila sé, þrátt fyrir stofndag hennar, undirseld fyrningarákvæði 165. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl., sem myndi þýða að krafan hefði fallið niður fyrir fyrningu 20. maí 2018, þ.e. tveimur árum frá skiptalokum á þrotabúi sóknaraðila. Í því sambandi skiptir ekki máli í sjálfu sér þótt kröfunni hafi ekki verið lýst á kröfulýsingarfresti sem rann út 1. maí 2016, sbr. skýrt orðalag í framangreindu ákvæði.

Í lögum nr. 21/1991 er ekkert ákvæði sem sker úr um það með afdráttarlausum hætti hvort kröfur sem stofnast eftir úrskurðardag skipta skuli falla undir framangreinda fyrningarreglu.

Í 99. gr. laganna kemur fram að við gjaldþrotaúrskurð falli allar kröfur á hendur þrotabúi sjálfkrafa í gjalddaga, burtséð frá því hvort efndatími þeirra sé þá kominn með einum eða öðrum hætti. Þá er vafalaust að til að hafa einhver áhrif undir skiptunum og koma til greina við úthlutun í samræmi við eignastöðu bús og réttindaröð þá þarf meginþorri allra kröfuhafa alla jafnan að lýsa kröfu í búið á innköllunarfresti. Ljóst má vera að varnaraðili átti þess kost í rúma tvo mánuði að lýsa kröfu í þrotabú sóknaraðila en kaus að gera það ekki. Því reyndi ekki á það hvort krafan kæmist að við skiptin og hefði svo sem ekki fengist niðurstaða í það mál þar sem skiptastjóri tók ekki afstöðu til krafna vegna eignaleysis búsins, með heimild í niðurlagi 1. mgr. 119. gr. laganna og skiptum var því lokið með vísan til 155. gr. laganna.

Ekki verður þó fallist á með varnaraðila að framangreind regla 99. gr. um að allar kröfur falli í gjalddaga á úrskurðardegi feli það í sér að kröfur sem falla til eftir þann dag séu almennt útilokaðar frá búinu. Hún felur það eitt í sér, eins og beinlínis segir, að kröfuhafi sem á kröfu t.a.m. með gjalddaga ári eftir úrskurðardag þarf ekki að bíða þess tíma og jafnvel þá þurfa að horfa upp á að búskiptum sé lokið og að hann eftir atvikum missi af fullnustu. Önnur regla gengi þvert gegn tilgangi og eðli gjaldþrotaskipta sem sameiginlegri fullnustugerð og gegn meginreglum laganna. Reglan gefur frekar, að mati dómsins, undir fótinn með það að kröfur sem stofnast undir búskiptunum, og falla þá eðli máls samkvæmt í gjalddaga eftir úrskurðardag, geti komist að við búskiptin.

Varnaraðili vísar til þess og telur það hafa þýðingu í þessum efnum að samkvæmt 1. mgr. 72. gr. fyrrgreindra laga tekur þrotabú skuldara við öllum fjárhagslegum réttindum sem hann átti eða naut við uppkvaðningu úrskurðar um gjaldþrotaskipti, nema annað leiði af réttarreglum, eðli réttindanna eða löggerningi sem verður ekki hnekkt vegna gjaldþrotaskiptanna. Í 2. mgr. ákvæðisins segir með sama hætti að þrotabúið taki við öllum fjárhagslegum skyldum sem hvíldu á þrotamanni á því tímamarki sem getur í 1. mgr., þ.e. á úrskurðardegi, nema réttarreglur eða löggerningur kveði á um annað eða það leiði af eðli skyldnanna. Dómurinn telur þetta ákvæði af svipuðum meiði og 99. gr., þ.e. að ákvæðið undirstriki einungis hvers eðlis gjaldþrotaskipti eru og að ný lögpersóna tekur yfir megnið af þeim fjárhagslegu réttindum og skyldum sem á þrotamanni, hvort sem er einstaklingur eða lögaðili, hvíldu á úrskurðardegi. Reglan slær engu föstu af eða á um það álitaefni sem hér er til úrlausnar.

Í 2. mgr. 74. gr. kemur fram að þrotamaður missi við úrskurð um gjaldþrotaskipti rétt til að stofna til skuldbindinga svo þýðingu hafi gagnvart þrotabúinu. Jafnframt eru fyrirmæli í 3. mgr. ákvæðisins um að þrátt fyrir ákvæði 1. og 2. mgr. geti sá sem hvorki vissi né mátti vita um gjaldþrotaskiptin unnið rétt á hendur þrotabúinu vegna ráðstöfunar þrotamannsins sem á sér stað áður en innköllun hefur birst vegna skiptanna. Enn og aftur eru þarna á ferðinni reglur sem eru algjörlega í samræmi við og undirstrika eðli gjaldþrotaskipta og tilgang laganna. Það er augljóst að botninn dettur úr þessu úrræði ef þrotamaður getur þrátt fyrir skiptin haldið áfram með samningum eða öðrum ráðstöfunum að skuldbinda búið og rýra hag þess og fullnustumöguleika annarra kröfuhafa. Þetta ákvæði segir ekkert um að aðrar kröfur sem geta stofnast eftir úrskurðardag, svo sem vegna úrskurða yfirvalda sem fella skuldbindingar á gjaldþrota lögaðila eða einstakling, eins og hér um ræðir.

Er það enda svo að gert er beinlínis ráð fyrir því að ákveðnar kröfur sem stofnast eftir úrskurðardag komist að undir skiptum, þ.e. einkum samkvæmt töluliðum 2 og 3 í 110. gr. Þetta eru kröfur vegna skiptakostnaðar sem eðli máls samkvæmt fellur til eftir úrskurðardag og svo kröfur sem orðið hafa til á hendur þrotabúi eftir úrskurð, með samningum skiptastjóra eða vegna tjóns sem búið bakar öðrum. Þá verður einnig komið að kröfum undir búskiptum þótt þeim hafi ekki verið lýst fyrir skiptastjóra á kröfulýsingarfresti ef uppfyllt eru einhver af skilyrðum þeim sem koma fram í 118. gr. laganna. Í 5. tölul. segir að ákvæðið gildi m.a. ef „um kröfu sé að ræða skv. 1.–3. tölul. 110. gr. eða hún hafi annars fyrst orðið til eftir uppkvaðningu úrskurðar um að búið sé tekið til gjaldþrotaskipta og henni er lýst án ástæðulausra tafa og áður en boðað er til skiptafundar um frumvarp til úthlutunar úr búinu“. Þetta ákvæði verður ekki skýrt öðruvísi en að gert sé ráð fyrir því að kröfur sem stofnast áður en búskiptum líkur en eftir úrskurðardag geti komist að undir búskiptunum. Þar sem kröfur samkvæmt a.m.k. 2. og 3. tl. 110. gr. laganna falla eðli máls samkvæmt á eftir úrskurðardag skipta má ljóst vera að seinni hluti ákvæðisins vísar til hvers konar annarra krafna sem réttilega verður beint að búinu og stofnast hafa eftir úrskurðardag skipta. Þar gæti verið um að ræða t.a.m. kröfur þar sem þrotamaður bakaði sér skaðabótaskyldu utan samninga og kröfur vegna yfirvaldsúrskurða sem beinast að þrotamanni eins og hér háttar til, svo dæmi séu tekin.

Það er því niðurstaða dómsins að krafa varnaraðila hafi skapað honum rétt gagnvart þrotabúinu þegar hún stofnaðist, og hann hafi t.a.m. átt tilkall til úthlutunar af eignum búsins ef um það hefði verið að ræða auk annarra réttinda sem kröfuhafar njóta við búskipti. Varnaraðili lýsti hins vegar ekki kröfu þeirri sem varð tilefni þessa máls í búið eins og fram er komið. Aðfararbeiðni sú sem leiddi til þeirrar árangurslausu gerðar sem deilt er hér um er rituð 14. júní 2018 og sögð móttekin hjá sýslumanni 20. júní 2018. Því verður varnaraðili allt að einu, þ.e. þrátt fyrir vanlýsingu, að sæta því að krafa hans féll niður fyrir fyrningu 20. maí 2018, þegar tvö ár voru liðin frá skiptalokum í þrotabúi sóknaraðila samkvæmt 165. gr. laga um gjaldþrotaskipti o.fl., en í ákvæðinu kemur skýrt fram í niðurlagi 2. mgr. að það gildir, varðandi fyrningu, jafnt um lýstar og ólýstar kröfur í viðkomandi bú.

Þegar aðfararbeiðni varnaraðila gegn sóknaraðila var tekin fyrir hjá Sýslumanninum á höfuðborgarsvæðinu mánudaginn 17. september 2018 var krafa varnaraðila því fyrnd og þannig ekki fyrir hendi gild aðfararheimild og hefði því sýslumaður með réttu átt að synja um gerðina, stöðva hana eins og það er orðað í 27. gr. laga um aðför nr. 90/1989. Því verður aðfarargerðin felld úr gildi. Ekki eru efni til að kveða sérstaklega á um í úrskurðarorði að krafa varnaraðila sé fyrnd því ekki verður velkst í vafa um að úrskurðarorð og niðurstaða málsins byggjast á þeirri forsendu.

Með vísan til 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 94. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, verður varnaraðila gert að greiða sóknaraðila málskostnað. Miðað við umfang málsins verður varnaraðili úrskurðaður til að greiða sóknaraðila 500.000 krónur í málskostnað.

Málið fluttu S-kk-nf K. A-kk-nf lögmaður, fyrir sóknaraðila, og fyrir varnaraðila J-kk-nf S-kk-nf B-kk-nf lögmaður.

L-kk-nf K-kk-nf héraðsdómari kveður upp úrskurð þennan að gættu ákvæði 1. mgr. 115. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 94. gr. laga nr. 90/1989 um aðför.

Ú R S K U R Ð A R O R Ð

Aðfarargerð Sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu nr. 2018-020701, sem fram fór 17. september 2018 að kröfu varnaraðila gegn sóknaraðila, er felld úr gildi.

Varnaraðili greiði sóknaraðila 500.000 krónur í málskostnað.