S-247/2006

Mál þetta, sem dómtekið var 12. júní sl., var höfðað með ákæru lögreglustjórans í Kópavogi, útgefinni 3. febrúar 2006, á hendur ákærða, G-kk-þgf Þ-kk-þgf F-kk-þgf, kt. 000000-0000, Daltúni 4, Kópavogi, fyrir líkamsárás, með því að hafa að morgni miðvikudagsins 25. maí 2005, um kl. 05:00, í svefnherbergi á heimili sínu og sambýliskonu sinnar, J-kvk-þgf Á-kvk-ef I-kvk-þgf, kt. 000000-0000, veist að J-kvk-þgf Á-kvk-þgf, gripið um upphandleggi hennar og ýtt henni út úr herberginu, þannig að hún féll við og aftur um kl. 08:30, þá ýtt henni út úr húsinu og þar hrint henni þannig að hún féll niður á steypta gangstéttina, allt með þeim afleiðingum að hún hlaut mar á báðum upphandleggjum, hrufl á báðum olnbogum og framhandleggjum, auk mars í hægri lófa upp af þumlinum.

Háttsemi ákærða er talin varða við 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20/1981.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar.

Ákærði krefst aðallega sýknu af kröfum ákæruvaldsins, til vara að honum verði ekki gerð refsing, til þrautavara að ákvörðun refsingar verði frestað og til þrauta- þrautavara, að hann hljóti vægustu refsingu er lög leyfa.

Verjandi ákærða krefst málsvarnarlauna.

I.

Kærandi, J-kvk-nf Á-kvk-nf I-kvk-nf, kom á lögreglustöðina í Kópavogi þann 25. maí 2005 og lagði fram kæru á sambýlismann sinn, ákærða, fyrir tvær líkamsárásir á heimili hennar að morgni sama dags.

Fram kom í málinu í skýrslum ákærða og kæranda hjá lögreglu og fyrir dómi að þau hefðu á umræddum tíma verið að slíta samvistum og að kærandi hefði flutt út af heimili þeirra þremur mánuðum áður ásamt börnum þeirra. Kvöldið áður en hin ætluðu atvik, sem ákært er fyrir, áttu sér stað, sótti ákærði kæranda og börn þeirra suður á Keflavíkurflugvöll, en þau voru að koma frá útlöndum. Til stóð samkvæmt munnlegu samkomulagi ákærða og kæranda að kærandi flytti inn í hús þeirra í Kópavogi með börnin og byggi þar í 1 til 1 ½ ár, en ákærði myndi þá flytja út. Það hafði ekki gengið eftir. Þau fóru á heimili þeirra í Kópavogi og var ákveðið að kærandi gisti þar um nóttina ásamt börnunum og að ákærði flytti úr húsinu um næstu mánaðamót.

Um nóttina kom til deilna milli ákærða og kæranda.

Kærandi kvaðst hafa farið að sofa í barnaherbergi ásamt öðru barna þeirra ákærða, en vaknað um kl. 05:00 við atlot ákærða. Þau hefðu svo farið að deila og hefðu aðstæður breyst á svipstundu úr atlotum í ofbeldi. Við þetta hefðu börnin vaknað. Ákærði hefði gripið utan um upphandleggsvöðva hennar, tuktað hana til, tekið á henni og hent henni margsinnis í gólfið. Þetta hefðu verið átök og þau togast á um annað barna þeirra. Ákærði hefði náð báðum börnunum til sín í hjónaherbergið og læst að sér. Börnin hefðu grátið og kallað á hana og hefði ákærði þá leyft þeim að fara til hennar.

Kærandi kvaðst hafa farið með börnin í skólann um morguninn og er hún kom aftur heim hefði hún sest inn í eldhús þar sem ákærði sat og hefði hún þá hreytt út úr sér orðunum: „líður þér ekki betur?“ Ákærði hefði staðið upp með ofsa og til átaka komið milli þeirra í eldhúsinu sem hefðu borist fram á gang og fram í forstofu. Átökin hefðu endað með því að ákærði fleygði henni á dyr svo hún datt á stétt fyrir framan útidyrnar. Ákærði hefði verið fyrir aftan hana, haldið utan um hana og tuktað hana til og hent henni til og frá þar til hann náði að henda henni út. Hann hefði haldið utan um efri hluta líkama hennar. Hún hefði eitthvað snúist hjá ákærða er hann var að koma henni út og á leiðinni út hefði forstofugluggi brotnað en ekki viti hún hvað olli því. Hún kvað ákærða hafa ýtt aftan á hana er hann kom henni út og hefði hún fallið fram fyrir sig, borið hendur fyrir og hruflast á olnbogum. Hún kvaðst hafa reynt að losna úr tökum ákærða og gæti hún því hafa klórað hann.

Ákærði kvaðst hafa farið um kl 05:00 upp í herbergi til kæranda og látið vel að henni. Svo hefði komið til harðvítugra deilna milli þeirra og kærandi ætlað að fara út úr húsi með börnin. Hann hefði mótmælt því og hefðu þau togast á um barnið sem var í barnaherberginu hjá kæranda. Hann hefði náð barninu úr fangi kæranda og farið með hana inn í hjónaherbergið þar sem hitt barnið svaf. Það barn hefði vaknað og hefðu bæði börnin farið að gráta, kallað á móður sína og viljað fara til hennar. Hann hefði samþykkt það. Hann kvað engin átök hafa verið milli þeirra kæranda í þetta sinn, þau hefðu einungis togast á um barnið.

Ákærði kvaðst hafa vaknað um kl. 08:00 næsta morgun og orðið var við að kærandi fór með börnin í skólann. Hún hefði komið aftur um kl. 08:30 og hreytt einhverjum ónotum í hann. Þau hefðu farið að ræða um gömul deilumál og deilur þeirra stigmagnast. Hann hefði sagt henni að koma sér út. Deilurnar hefðu færst í aukana orð frá orði og hefðu þau farið að ýta hvort í annað. Það hefði endað með því að hann greip undir hendur kæranda og færði hana út úr húsinu. Hún hefði brotist um á meðan og veitt honum talsverða áverka. Hann hefði ýtt kæranda út um útidyrnar og hefði hún fallið aftur fyrir sig og lent á rassinum. Olnbogar hennar hefðu lent á stéttinni. Hann hefði ýtt kæranda út svo hann gæti lokað en ekki hrint henni. Kærandi hefði snúið frá honum er hann tók utan um hana og fór með hana áleiðis út, en í útidyrunum hefði hún snúið sér við og því dottið á rassinn er hann ýtti henni út. Ákærði kvaðst aldrei hafa gripið utan um upphandleggsvöðva kæranda.

Ákærði kvað það ekki hafa verið ásetning sinn að ráðast á kæranda eða veita henni áverka. Þetta hefði allt átt sér stað í geðæsingu. Þau hefðu bæði verið reið.

II.

Lögð hafa verið fram í málinu tvö læknisvottorð. Annars vegar vottorð T-kk-ef F-kk-ef læknis, dagsett 4. júní 2005, um ætlaða áverka kæranda og hins vegar vottorð Ó-kk-ef R-kk-ef I-kk-ef læknis, dagsett 19. september 2005, um ætlaða áverka ákærða.

Í vottorði T-kk-ef F-kk-ef kemur fram að kærandi hafi lýst atvikum svo að ákærði hefði tvisvar ráðist á hana umræddan morgun. Í fyrra skiptið hefði hann gripið um upphandleggi hennar og hrist hana til og í síðara skiptið hefði hann ráðist á hana, skellt henni utan í gler svo það brotnaði og fleygt henni á dyr þannig að hún skall niður á malbik.

Í vottorðinu kemur m.a. fram að við skoðun hafi kærandi verið með marbletti á báðum upphandleggjum. Þá hafi verið hrufl á báðum olnbogum. Einnig hafi verið hrufl á báðum framhandleggjum og mar í lófa upp af þumlinum. Aðra áverka hafi ekki verið að sjá. Talið væri að áverkarnir myndu jafna sig á 10-14 dögum.

Í vottorði Ó-kk-ef R-kk-ef I-kk-ef kemur fram að ákærði hafi sagt að sambýliskona hans, kærandi, hefði valdið honum áverkum í átökum þeirra um morguninn.

Við skoðun hafi ákærði verið með djúpan marblett aftan á hægri handlegg sem gæti verið eftir átök handar. Á síðunni neðarlega í axillunni hægra megin hafi verið skrap eftir fjóra fingur. Rispurnar hafi verið fjórar og sú lengsta 6 cm. Þá hafi ákærði verið með tvær samsíða og svipaðar rispur framan á brjóstholi hægra megin um 4 cm að lengd.

Læknarnir staðfestu vottorð sín fyrir dómi.

III.

Við úrlausn máls þessa er einvörðungu við framburði ákærða og kæranda hjá lögreglu og fyrir dómi að styðjast svo og framlögð læknisvottorð.

Framburður ákærða hefur verið stöðugur bæði hjá lögreglu og fyrir dómi, en nokkurs misræmis hefur gætt í framburði kæranda annars vegar hjá lögreglu og hins vegar fyrir dómi. Hjá lögreglu bar kærandi svo um fyrra ákæruatriðið, að ákærði hefði ýtt við henni og tekið fast með báðum höndum um sitt hvorn upphandleggsvöðva hennar og ýtt henni á undan sér með þunga sínum. Hún hefði verið uppistandandi en ekki getað spyrnt við vegna þunga ákærða, sem hefði ýtt henni út úr herberginu með að ýta fast á bak hennar. Við það hefði hún fallið beint á gólfið og hefði ákærði læst hjónaherberginu. Fyrir dómi bar hún á hinn bóginn, eins og að framan getur, að ákærði hefði tuktað hana til, tekið á henni og hent henni margsinnis í gólfið. Þetta hefðu verið átök og þau togast á um telpuna.

Hjá lögreglu bar kærandi svo um síðara ákæruatriðið að ákærði hefði gengið beint að henni og tekið fast með sitt hvorri hendinni utan um upphandleggsvöðva hennar og hert fast að. Hann hefði snúið henni og ýtt henni á undan sér áleiðis út úr húsinu. Hún hefði náð að spyrna við með höndum og fótum í hurðarkarminn við forstofu og útidyr og við þau átök hefði gluggi í forstofunni við útidyrnar brotnað. Hún kvaðst ekki muna nákvæmlega nákvæmlega hvernig tökum hún hefði verið í þegar ákærði kom henni út úr húsinu. Eftir að ákærði hafði ýtt henni út hefði hann ýtt fast og harkalega á bak hennar, hún misst fótanna og fallið á steinsteypta stéttina. Hún hefði þurft að bera handleggina fyrir sig til að koma í veg fyrir meiðsli og hefði hún því skrapast á olnbogum við það að lenda á stéttinni. Fyrir dómi bar hún að ákærði hefði staðið upp með ofsa og til átaka komið milli þeirra í eldhúsinu sem hefðu borist fram á gang og fram í foststofu. Átökin hefðu endað með því að ákærði fleygði henni á dyr svo hún datt á stétt fyrir framan útidyrnar. Ákærði hefði verið fyrir aftan hana, haldið utan um hana og tuktað hana til og hent henni til og frá þar til hann náði að henda henni út. Hann hefði haldið utan um efri hluta líkama hennar. Hún hefði eitthvað snúist hjá ákærða er hann var að koma henni út og á leiðinni út hefði forstofugluggi brotnað en ekki viti hún hvað olli því. Hún kvað ákærða hafa ýtt aftan á hana er hann kom henni út og hefði hún fallið fram fyrir sig, borið hendur fyrir og hruflast á olnbogum. Hún kvaðst hafa reynt að losna úr tökum ákærða og gæti hún því hafa klórað hann.

Ákærði hefur staðfastlega neitað því að til átaka hafi komið milli hans og kæranda um kl. 05:00 umrædda nótt og þvertekur hann fyrir að hafa gripið um upphandleggsvöðva kæranda og fellt hana. Þau hefðu hins vegar deilt harkalega og hann tekið barn þeirra úr fangi kæranda. Gegn eindreginni neitun ákærða og þar sem framburður kæranda um þetta ákæruatriði hefur verið nokkuð misvísandi, þykir ákæruvaldinu ekki hafa tekist að sanna, sbr. 45. gr. og 46. gr. laga nr. 19/1991, að ákærði hafi ráðist á kæranda um kl. 05:00 umrædda nótt eins og honum er gefið að sök í ákæru. Ber því að sýkna hann af þeirri háttsemi að hafa veist að kæranda, gripið um upphandleggi hennar og ýtt henni út úr herberginu, þannig að hún féll við.

Ákærði hefur viðurkennt að hafa tekið utan um kæranda er þau deildu í eldhúsinu umræddan morgun og fært hana út úr húsinu og ýtt henni út þannig að hún féll á stéttina við húsið. Kærandi kannast við að hafa veitt ákærða áverka með því að klóra hann þegar hún barðist um og reyndi að losa sig frá honum á sama tíma og hann færði hana út úr húsinu. Ákærði kvað það ekki hafa verið ásetning sinn að veita kæranda áverka. Þetta hefði allt átt sér stað í geðæsingu. Þau hefðu bæði verið reið.

Ákærði tók utan um kæranda og fór með hana út af sameiginlegu heimili þeirra með valdi sem honum var óheimilt að beita. Hann neytti aflsmunar. Hann ýtti við kæranda þannig að hún féll út úr húsinu á stétt og bar fyrir sig olnboga og lófa. Við það hlaut hún áverka. Ákærði hlaut að gera sér ljóst að kærandi kynni að bíða tjón á líkama af háttsemi hans. Þykir sannað að ákærði hafi ýtt kæranda út úr húsinu og hrint henni þannig að hún hlaut hrufl á báðum olnbogum og framhandleggjum, auk mars í hægri lófa. Með þeirri háttsemi þykir ákærði hafa gerst sekur um brot gegn 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20/1981.

Ákærði hefur ekki áður sætt refsingu. Með því að brot ákærða verður ekki talið stórvægilegt og afleiðingar brotsins ekki miklar fyrir kæranda þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin 60.000 króna sekt til ríkissjóðs er ákærða ber að greiða innan fjögurra vikna frá uppkvaððningu dómsins, ella sæti ákærði fangelsi í 6 daga.

Eftir þessum úrslitum ber að dæma ákærða til að greiða allan sakarkostnað, samtals 151.400 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda sins, M-kk-ef M-kk-ef héraðsdómslögmanns, 110.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

F-kk-nf H. A-kk-nf héraðsdómari kveður dóminn upp. Dómsuppsaga dróst vegna anna dómara.

Dómsorð:

Ákærði, G-kk-nf Þ-kk-nf F-kk-nf, greiði 60.000 krónur í sekt til ríkissjóðs innan fjögurra vikna frá uppkvaðningu dómsins, en sæti ella fangelsi í 6 daga.

Ákærði greiði allan sakarkostnað, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, M-kk-ef M-kk-ef héraðsdómslögmanns, 110.000 krónur.

F-kk-nf H. A-kk-nf