S-610/2007

Mál þetta, sem dómtekið var 11. september sl., er höfðað með ákæru lögreglustjórans í Reykjavík frá 24. apríl 2007 á hendur S-kk-þgf J-kk-þgf B-kk-þgf, kt. 000000-0000, Skógarhjalla 9, Kópavogi fyrir ,,líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt föstudagsins 16. desember 2005 í Klukkurima 97 í Reykjavík, kýlt Ó-kk-þf M-kk-þf, kt. 000000-0000, í andlitið með þeim afleiðingum að hann hlaut mar undir vinstra auga sem náði yfir neðra augnlok að nefi, út á kinn og niður að munnviki.“

Telur ákæruvaldið þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20/1981 og 110. gr. laga nr. 82/1998.

Ákæruvaldið krefst þess að ákærði verði dæmdur til refsingar. Í málinu gerir nefndur Ó-kk-nf þá kröfu að ákærði verði dæmdur til að greiða bætur að fjárhæð 203.320 kr. auk lögmannskostnaðar. Þá er krafist vaxta af ofangreindri skaðabótakröfu sbr. 16. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, frá tjónsdegi til greiðsludags. Þá er krafist dráttarvaxta skv. 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, frá því að mánuður er liðinn frá því að krafa þessi er kynnt sakborningnum, til greiðsludags. Jafnframt er þess krafist að dráttarvextir leggist á höfuðstól dómkröfu á 12 mánaða fresti, í fyrsta sinn 12 mánuðum eftir upphafsdag vaxta.

Ákærði krefst sýknu af kröfum ákæruvalds, en til vara vægustu refsingar sem lög leyfa. Þá er þess krafist að skaðabótakröfu verði vísað frá dómi. Einnig er krafist málsvarnarlauna að mati dómsins.

Málsatvik.

Samkvæmt frumskýrslu lögreglunnar í Reykjavík frá 4. júní 2006, var óskað eftir lögregluaðstoð að Klukkurima 97 vegna slagsmála á stigagangi. Þegar lögreglan kom á vettvang voru slagsmálin yfirstaðin, en rætt var við þau Ó-kk-þf og Þ-kvk-þf, sem búa á jarðhæð hússins, og ákærða, S-kk-þf J-kk-þf, sem býr ásamt unnustu sinni á efri hæð hússins hjá móður sinni.

Þ-kvk-nf kvaðst hafa vaknað upp við að ákærði var með læti fyrir utan húsið og hafi greinilega verið að reyna að fá einhvern í húsinu til að hleypa sér inn. Kvað hún einhver orðaskipti hafa orðið á milli þeirra en hún hafi þó hleypt honum inn í húsið. Kvað hún ákærða hafa barið á dyr að íbúð þeirra hjóna og verið með mikið ónæði. Það hafi orðið til þess að maður hennar fór til dyra. Einhver orðaskipti hafi orðið á milli hans og ákærða sem lyktað hafi með handalögmálum þeirra í milli.

Ákærði, S-kk-nf, greindi lögreglu svo frá á vettvangi að hann hafi verið læstur úti og hafi hann ekki náð sambandi við móður sína sem byggi á efri hæðinni. Hann hafi því bankað á gluggann hjá fólkinu á neðri hæðinni og beðið þau um að hleypa sér inn í húsið. Kvað hann Þ-kvk-þf hafa verið með svívirðingar í sinn garð og garð móður sinnar og honum hafi sárnað. Hafi hann viljað ræða þetta frekar við Þ-kvk-þf eftir að honum hafði verið hleypt inn. Ó-kk-nf, maður Þ-kvk-ef, hafi komið til dyra og hafi hann byrjað slagsmálin.

Sama dag kom Ó-kk-nf M-kk-nf til lögreglunnar í Reykjavík til þess að kæra líkamsárás, sem hann kvaðst hafa orðið fyrir um morguninn. Kvaðst Ó-kk-nf hafa verið heima hjá sér og sofandi. Kvað hann ákærða hafa komið að húsinu utandyra og reynt að vekja upp. Einhver orðaskipti hafi orðið milli ákærða og eiginkonu Ó-kk-ef, Þ-kvk-ef. Þ-kvk-nf hafi að lokum hleypt ákærða inn um aðaldyrnar en þá hafi kærði farið að berja að utan íbúðarhurðina að heimili Ó-kk-ef. Við þetta hafi Ó-kk-nf vaknað. Kvaðst hann hafa farið að hurðinni og beðið ákærða að koma sér burtu. Ákærði hafi hins vegar ekki látið af því að berja hurðina þannig að Ó-kk-nf hafi opnað og farið fram á gang. Hafi Ó-kk-nf ítrekað við ákærða að koma sér í burtu en hann hafi reynt að ryðjast fram hjá Ó-kk-þgf. Ó-kk-nf kvaðst þá hafa ýtt ákærða frá. Ákærði hafi þá kýlt til Ó-kk-ef og kom höggið á vinstra auga. Hann hafi náð öðru höggi á Ó-kk-þf á sama stað. Ó-kk-nf hafi þá náð að grípa um ákærða og snúa hann niður og halda honum. M-kvk-nf og O-kvk-nf, nábúar Ó-kk-ef, hafi komið fram við þetta. Ó-kk-nf kvaðst hafa sleppt ákærða þegar honum fannst hann vera orðinn rólegur. Ákærði hafi þá reynt að slá til hans aftur en ekki tekist. Ó-kk-nf segist þá hafa slegið ákærða á hægra auga en hann sé örvhentur. Ákærði hafi þá komið á Ó-kk-þf þriðja högginu eða hrint honum þannig að Ó-kk-nf féll á gólfið. Lögregla hafi komið stuttu síðar. Ó-kk-nf kvaðst hafa farið á slysadeild LSH í Fossvogi. Þar hafi hann fengið læknisskoðun sem leitt hafi í ljós glóðarauga á vinstra auga og bólgur þar við. Í lögregluskýrslu segir að við skýrslutöku hafi áverkar þessir enn verið sýnilegir.

Í málinu liggur frammi læknisvottorð vegna Ó-kk-ef M-kk-ef, undirritað af G-kk-þgf B-kk-þgf, sérfræðingi á slysadeild Landspítala háskólasjúkrahúss. Þar segir að Ó-kk-nf hafi komið 16. desember 2005 kl. 08.33 á SBD í Fossvogi vegna líkamsárásar. Í læknisvottorðinu segir að hann sé ekki meðtekinn að sjá. Hann sé marinn undir vinstra auga og nái mar yfir neðra augnlokið að nefinu út á kinnina og niður að munnviki. Enginn grunur sé um brot. Augað sjálft sé í lagi. Þetta sé svæði sem sé 5x8 sm. Ekki séu önnur áverkamerki. Sjónin sé eðlileg. Í niðurstöðum vottorðsins segir: ,,Mar og yfirborðslægir áverkar í andliti. Þessir áverkar geta vel komið heim og saman við sögu sjúklings þ.e. að hann hafi orðið fyrir líkamlegu ofbeldi. Áverkarnir ættu að jafna sig á nokkrum dögum án þess að skilja eftir sig nokkur varanleg mein. “

Í skýrslu sem ákærði gaf hjá lögreglu 28. júní 2006, kvaðst hann hafa komið seint heim um nóttina en verið læstur úti. Hann hafi verið undir áhrifum áfengis, en alls ekki ofurölvi. Hann kvaðst hafa kallað á kærustuna sína til að fá hana til að opna fyrir sér. Íbúðin hjá Ó-kk-þgf og Þ-kvk-þgf sé á jarðhæð, beint fyrir neðan íbúðina sem hann búi í. Hann hafi síðan heyrt í Þ-kvk-þgf,konunni hans Ó-kk-ef, og hún hafi öskrað á sig „haltu kjafti, alltaf sömu helvítis lætin í þér og mömmu þinni.“ Hann hafi ekki tekið þessu vel vegna þess að hann hafi ekki kallað hátt. Eftir að honum var hleypt inn hafi hann gengið að dyrunum hjá þeim og bankað og viljað fá útskýringar á því hvað Þ-kvk-nf ætti við með því að segja þetta. Það hafi enginn komið til dyra þannig að hann hafi bankað aftur og þá hafi Ó-kk-nf komið út og gengið að sér og sett ennið upp að andliti hans. Ákærði hafi ýtt honum frá sér en þá hafi Ó-kk-nf náð að komast aftur fyrir sig og tekið sig hálstaki og dregið sig niður. Hann kvaðst þá hafa náð að kýla Ó-kk-þf í andlitið og Ó-kk-nf hafi náð að kýla ákærða í andlitið og síðan hafi orðið einhver orðaskipti og rifrildi. Lögreglan hafi svo komið skömmu síðar. Ákærði kvað félaga sinn hafa verið með sér og horft á þetta gerast en hann heiti G-kk-nf G-kk-nf V-kk-nf. Ákærða var kynnt áverkavottorð frá slysadeild LSH. Kvað hann það sem fram komi í læknisvottorðinu, um að hann hafi kýlt Ó-kk-þf um leið og hann opnaði hurðina, vera lygi. Hann hafi einnig fengið áverka í andlitið eftir högg frá Ó-kk-þgf sem jafnaði sig á nokkrum dögum. Þá var ákærða kynnt bótakrafa sem lögð var fram í málinu frá brotaþola og hafnaði hann henni alfarið.

Verður nú rakinn framburður ákærða og vitna fyrir dómi.

Ákærði bar fyrir dómi að hann hafi umrædda nótt verið að koma heim í Klukkurima 97, þar sem hann búi á annarri hæð. Félagi hans hafi verið með honum. Hann hafi verið undir áhrifum áfengis en ekki verið ofurölvi. Ákærði kvaðst hafa verið læstur úti og hann hafi reynt að hringja dyrabjöllunni en kærasta hans, sem verið hafi sofandi uppi, hafi ekki vaknað við það. Ákærði kvaðst því hafa farið út í garð og séð að glugginn var opinn þar sem hún svaf. Hafi hann þá kallað upp til að reyna að vekja hana en það hafi ekki gengið. Þá kvaðst ákærði hafa heyrt kallað út um gluggann beint fyrir neðan „haltu kjafti, það eru alltaf sömu helvítis fylleríslætin í þér og henni mömmu þinni.“ Ákærði kvaðst ekki hafa séð neinn í glugganum en þetta hafi verið Þ-kvk-nf, sem búi fyrir neðan ákærða. Ákærði kvað Þ-kvk-þf hafa opnað fyrir sér, en hann hafi gengið að dyrunum hjá Þ-kvk-þgf og viljað fá útskýringar á því hvers vegna hún hafi verið með þessi meiðyrði um sig og mömmu sína. Ákærði kvaðst hafa bankað en enginn hafi svarað. Hann hafi bankað aftur og Ó-kk-nf komið fram, mjög ógnandi. Hann hafi gengið upp að sér og ýtt enninu alveg að honum, en þegar ákærði hafi ýtt honum frá sér hafi Ó-kk-nf tekið sig hálstaki og snúið sig niður. Þegar ákærði losnaði úr takinu, hafi hann stokkið upp og slegið Ó-kk-þf í andlitið en þá hafi Ó-kk-nf slegið sig til baka með vinstri hendi. Spurður hvort hann hafi reynt að ryðjast inn í íbúð þeirra Ó-kk-ef og Þ-kvk-ef kvaðst ákærði ekki hafa reynt það. Þá neitaði hann því að hafa átt frumkvæðið að slagsmálunum og kvað Ó-kk-þf hafa ráðist á sig.

Vitnið, Ó-kk-nf M-kk-nf, kvaðst hafa vaknað við það að einhver var að berja á dyrnar hjá honum milli fimm og sex umræddan morgun. Vitnið hafi reynt að biðja ákærða að hætta að berja á hurðina, en að lokum opnað dyrnar. Ákærði hafi verið mjög æstur og verið kominn ,,að hálfu leyti“ inn í íbúðina áður en vitnið hafi náð honum út. Þegar hann hafi ýtt ákærða frá sér, hafi ákærði kýlt sig tvisvar undir vinstra auga, en þá hafi vitnið kýlt ákærða einu sinni og snúið hann niður. Vitnið neitaði því að hafa tekið ákærða hálstaki og snúið hann niður áður en ákærði kýldi vitnið. Vitnið hafi haldið ákærða í stuttan tíma þar til hann hélt að ákærði væri orðinn rólegur en þá hafi ákærði reynt að kýla hann aftur í andlitið en ekki náð því. Ítrekað spurður hvort ákærði hafi komið þriðja högginu á vitnið eða hrint honum þannig að hann hafi fallið niður í gólf, eins og fram komi í lögregluskýrslu, svaraði vitnið því játandi. Þá hafi tvær nágrannakonur gengið á milli hans og ákærða. Spurður um, hvenær þetta gerðist kvað vitnið það hafa verið nær sex að morgni. Vitnið kvaðst enga skýringu hafa á því af hverju tíminn sé tilgreindur þrjú að nóttu í áverkavottorði læknis. Vitnið kvaðst telja ákærða vera upphafsmann átakanna þar sem hann reyndi að ryðjast inn í íbúðina. Vitnið kvaðst ekki hafa orðið fyrir neinu tjóni vegna þessa og hafi hann náð sér að fullu.

Vitnið, Þ-kvk-nf S-kvk-nf, kvaðst hafa vaknað milli fimm og sex um morguninn við það að ákærði var að kalla á kærustuna sína fyrir utan gluggann hjá þeim hjónum. Hann hafi kallað aftur og aftur og hent steinum í gluggann. Vitnið hafi kallað til hans og beðið hann um að hafa ekki svona hátt. Vitnið kvað þá ákærða hafa sagt sér að halda kjafti. Síðan hafi hún sagt honum að koma sér að dyrunum, því að hún ætlaði að opna fyrir honum. Þá hafi ákærði rifið meiri kjaft, en vitnið hafi þá sagt „það ætla að verða sömu helvítis filleríslætin í þér og henni mömmu þinni. Drullaðu þér að hurðinni, ég skal opna fyrir þér og hættu þessum látum.“ Þegar vitnið hefði hleypt ákærða inn, hefði ákærði sparkað og barið í hurðina að íbúð hennar, hringt bjöllunni endalaust þar til eldra barnið þeirra vaknaði og byrjaði að gráta. Þá hafi maðurinn hennar, Ó-kk-nf, farið að hurðinni og reynt að fá ákærða til að koma sér í burtu en ákærði ekki gert það og sagt að hann ætlaði að komast þarna inn og berja hana. Ó-kk-nf hafi opnað dyrnar, en þá hafi ákærði ætlað að ryðjast inn. Ó-kk-nf hafi ýtt við ákærða þegar hann hafi reynt að komast inn yfir þröskuldinn. Vitnið kvað ákærða þá hafa kýlt Ó-kk-þf í andlitið, vinstra megin. Þá kvaðst vitnið hafa séð ákærða kýla Ó-kk-þf aftur en Ó-kk-nf hafi þá hrint ákærða fram á ganginn. Þeir hafi slegist þar um stund, en síðan hafi nágrannakonur komið fram og hringt á lögreglu. Ó-kk-nf haldið ákærða niðri í einhverja stund og spurt hann aftur og aftur hvort hann væri orðinn rólegur. Ákærði hafi þá sagst vera orðinn rólegur og hafi þá Ó-kk-nf sleppt honum. Vitnið kvað þá ákærða hafa ráðist aftur á Ó-kk-þf og kýlt hann þannig að Ó-kk-nf fór í gólfið. Svo hafi Ó-kk-nf staðið upp en ákærði hafi þá ætlað að ráðast á hann aftur. Þá hafi nágrannakonurnar gengið á milli þangað til lögreglan kom á staðinn.

Vitnið, O-kvk-nf S-kvk-nf, kvaðst hafa vaknað upp við mikinn hávaða, köll og læti. Hún hafi farið fram á gang en þar hafi verið M-kvk-nf, systir hennar, Þ-kvk-nf, Ó-kk-nf, ákærði og vinur hans. Vitnið kvaðst hafa séð ákærða ráðast á Ó-kk-þf um leið og hún kom fram. Hún kvaðst hafa séð að vinur ákærða hafi ætlað að hjálpa honum en hún og Þ-kvk-nf hafi reynt að halda honum frá. Vitnið kvaðst ekki hafa séð neinar kýlingar og kvaðst ekki muna nákvæmlega atburðarásina né hvenær um nóttina þetta hafi átt sér stað.

Vitnið, M-kvk-nf S-kvk-nf S-kvk-nf, kvaðst hafa vaknað við hávaða í ákærða um morguninn en hann hafi verið að kalla fyrir utan íbúð Þ-kvk-ef og Ó-kk-ef, þar sem hann hafi verið læstur úti. Hún kvaðst hafa reynt að sofa en ekki getað það fyrir hávaðanum í ákærða. Svo hafi hún heyrt læti fram á gangi og farið fram, en þar hafi ákærði verið ,,snarvitlaus “. Þá hafi ákærði ,,líklegast verið búinn að lemja Ó-kk-þf “ þar sem sést hafi á andliti hans, en þegar ákærði ætlaði að lemja hann aftur hafi hún gengið á milli. Þ-kvk-nf hafi þá beðið hana að hringja á lögregluna og hún hafi gert það. Vitnið kvaðst ekki muna nákvæmlega hvenær þetta átti sér stað en hún taldi það hafa verið frekar um morguninn en um nóttina.

Vitnið, Þ-kk-nf G-kk-nf Þ-kk-nf lögreglumaður, kvaðst hafa verið sendur út vegna slagsmála í stigagangi í Grafarvogi. Þegar hann hafi komið á staðinn hafi íbúar, staddir á jarðhæðinni, verið að deila. Lögregla hafi skilið málsaðila að og spurt hvað gerst hefði. Þeir hafi sagt að ákærði, sem bjó á efri hæðinni, hafi verið að reyna að komast inn en ekki náð sambandi við móður sína sem þar bjó. Á einhverju stigi hafi konan á neðri hæðinni vaknað og hleypt ákærða inn. Einhver orðaskipti hafi orðið á milli konunnar og ákærða og maðurinn hennar hafði dregist inn í þetta samtal og úr hafi orðið slagsmál á milli hans og ákærða. Vitnið kvaðst ekki muna eftir áverkum á neinum. Vitnið staðfesti það sem fram kemur í lögregluskýrslu að lögreglan hafi komið á vettvang um klukkan 06:28.

Vitnið, G-kk-nf G-kk-nf V-kk-nf, kvaðst hafa verið með ákærða umrætt kvöld og hafi þeir ætlað heim til ákærða, er ákærði hafi uppgötvað að hann hafði týnt húslyklunum. Þeir hafi því hringt bjöllunni til að reyna að vekja kærustu ákærða, B-kvk-ef, en hún ekki svarað. Þeir hafi þá kallað lágt á hana en glugginn hafi verið opinn hjá henni. Hún hafi ekki svarað, en konan á neðri hæðinni, Þ-kvk-nf, byrjað að kalla: „Haltu kjafti, það eru alltaf sömu fylleríslætin í þér og mömmu þinni.“ Vitnið kvað þá ákærða hafa útskýrt að hann væri læstur úti og væri að reyna að vekja kærustuna sína. Þ-kvk-nf hafi svo opnað fyrir þeim. Ákærði hafi þá gengið að dyrunum þar sem Þ-kvk-nf býr og knúið þar á, en enginn komið til dyra. Þá hafi ákærði bankað aftur en þá hafi Ó-kk-nf, eiginmaður Þ-kvk-ef, komið ógnanadi út, með ennið upp að andliti ákærða. Ákærði hafi ýtt Ó-kk-þgf frá sér en Ó-kk-nf tekið hann hálstaki og snúið hann niður. Ákærði hafi þá náð að snúa sér og kýla hann í vinstri kinnina. Þá hafi Ó-kk-nf kýlt ákærða á móti en síðan hafi einhver orðaskipti átt sér stað á milli þeirra. Spurður hvort ákærði hafi reynt að ryðjast inn í íbúð Þ-kvk-ef og Ó-kk-ef kvað vitnið ákærða ekki hafa reynt það, hann hafi einungis viljað tala við Þ-kvk-þf. Vitnið kvað ákærða vera vin sinn frá því í grunnskóla.

Niðurstaða.

Í máli þessu er ákærði borinn þeim sökum að hafa slegið Ó-kk-þf M-kk-þf í andlitið með þeim afleiðingum sem í ákæru greinir. Ákærði hefur játað fyrir dómi að hafa slegið Ó-kk-þf M-kk-þf einu sinni í andlitið. Framburður ákærða og vitnanna Ó-kk-ef og Þ-kvk-ef um hvort högg ákærða hafi verið fleiri en eitt og hvort ákærði hafi fyrst slegið Ó-kk-þf eftir að sá síðarnefndi tók hann hálstaki, er ekki samrýmanlegur, en ákærði bar sjálfur fyrir dómi að hann hafi slegið Ó-kk-þf eftir að hann losnaði úr hálstaki sem hann kvað Ó-kk-þf hafa tekið sig. Þá má ráða af framburði ákærða og vitna fyrir dómi að upphaf samskipta milli Ó-kk-ef og ákærða, sem síðar leiddu til átaka þeirra í milli, megi rekja til ákærða, en ekki Ó-kk-ef, þar sem ákærði knúði ítrekað dyra hjá Ó-kk-þgf um hánótt í þeim tilgangi einum að eiga orðastað við Þ-kvk-þf, eiginkonu Ó-kk-ef, vegna orða sem hún hafði látið falla, er hún vaknaði við hávaða frá ákærða.

Þegar allt framangreint er virt, er sannað með framburði ákærða fyrir dómi sem samrýmist framburði vitna og gögnum málsins, að ákærði hafi slegið Ó-kk-þf í andlitið, en ekki verður annað ráðið af ákæru, en að einungis sé ákært fyrir eitt högg. Þá er sannað með læknisvottorði því er liggur frammi um áverka Ó-kk-ef, að áverkar hans hafi verið þeir er í ákæru greinir. Ekkert er fram komið í málinu sem styður þá fullyrðingu ákærða að um sjálfsvörn ákærða hafi verið að ræða, sem sé honum refsilaus, sbr. 12. gr. almennra hegningarlaga, enda var ákærða í lófa lagið að ganga burt er hann losnaði úr hálstaki því sem hann kvað Ó-kk-þf hafa tekið sig, í stað þess að ráðast að Ó-kk-þgf. Ákærði er því sakfelldur fyrir þá háttsemi sem í ákæru greinir og er þar réttilega heimfærð til refsiákvæða.

Ákvörðun viðurlaga.

Ákærði hefur aldrei áður gerst sekur um refsiverða háttsemi svo vitað sé. Verður litið til þess við ákvörðun refsingar, en auk þess ber að líta til þess að afleiðingar árásar ákærða voru ekki miklar. Er refsing ákærða ákveðin 80.000 króna sekt, sem greiðist í ríkissjóð innan fjögurra vikna frá birtingu dómsins að telja, en ella sæti ákærði fangelsi í 6 daga.

Af hálfu Ó-kk-ef hefur verið lögð fram miskabótakrafa, auk kröfu vegna lögmannsþóknunar. Krafan er rökstudd með þeim hætti að árásin hafi haft í för með sér veruleg óþægindi fyrri brotaþola og sé því gerð krafa um greiðslu miskabóta að fjárhæð 200.000 krónur auk kostnaðar vegna komu á bráða- og sjúkradeild LSH, að fjárhæð 3.320 krónur, sem brotaþoli hafi sjálfur þurft að greiða. Þá er krafist kostnaðar lögmanns við að halda fram bótakröfu að fjárhæð 214.295 krónur auk virðisaukaskatts. Krafist er vaxta af ofangreindri skaðabótakröfu, sbr. 16. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, frá 16. desember 2005 til greiðsludags. Þá er krafist dráttarvaxta skv. 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, frá því að mánuður er liðinn frá því að krafan var kynnt ákærða til greiðsludags en jafnframt er þess krafist að dráttarvextir leggist á höfuðstól dómkröfu á 12 mánaða fresti, í fyrsta sinn 12 mánuðum eftir upphafsdag vaxta.

Ákærði hefur verið sakfelldur fyrir líkamsárás og á brotaþoli rétt á miskabótum úr hendi ákærða á grundvelli 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga, sbr. lög nr. 37/1999. Þykja bætur til handa brotaþola hæfilega ákveðnar 60.000 krónur. Þá verður ákærði dæmdur til að greiða útlagðan kostnað brotaþola, 3.320 krónur, auk vaxta eins og dómsorði greinir og kostnað hans við að halda fram bótakröfu, 90.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Með vísan til 1. mgr. 165. gr. laga nr. 19/1991 greiði ákærði sakarkostnað málsins, 140.700 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, H-kk-ef A-kk-ef B-kk-ef héraðsdómslögmanns, 120.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

D ó m s o r ð:

Ákærði, S-kk-nf J-kk-nf B-kk-nf, greiði 80.000 króna sekt í ríkissjóð innan fjögurra vikna frá birtingu dóms þessa, en sæti ella fangelsi í 6 daga.

Ákærði greiði Ó-kk-þgf M-kk-þgf 63.320 krónur með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 16. desember 2005 til 28. júlí 2007 en með dráttarvöxtum samkvæmt 9. gr. laganna frá þeim degi til greiðsludags. Ákærði greiði Ó-kk-þgf einnig 90.000 krónur vegna lögmannskostnaðar hans.

Ákærði greiði sakarkostnað málsins, 140.700 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, H-kk-ef A-kk-ef B-kk-ef héraðsdómslögmanns, 120.000 krónur.

I-kvk-nf E-kvk-nf.

---------------------------- ------------------------ ----------------------------

Rétt endurrit staðfestir,

Héraðsdómi Reykjavíkur, 28. september 2007.