E-3134/2008

Mál þetta, sem dómtekið var 8. desember sl., höfðaði Egill Árnason hf., Ármúla 8, Reykjavík á hendur I-kvk-þgf D-kvk-þgf, Hofsvallagötu 60, Reykjavík með stefnu birtri 21. apríl 2008.

Gerir stefnandi þær dómkröfur að stefnda verði dæmd til að greiða stefnanda skuld að fjárhæð 647.253 krónur ásamt dráttarvöxtum skv. III. kafla laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 6. desember 2007 til greiðsludags. Jafnframt krefst hann málskostnaðar samkvæmt mati dómsins.

Stefnda krefst sýknu af öllum kröfum stefnanda og málskostnaðar úr hendi stefnanda með hliðsjón af málskostnaðarreikningi.

Málavextir, málsástæður og lagarök aðila

Stefnandi kveður stefndu hafa keypt flísar og þar til gert flísalím af stefnanda. Flísarnar hafi verið lagðar af aðilum sem ekki hafi verið á vegum stefnanda. Hafi þeir útvegað límið sem notað hafi verið til verksins en stefnda hafi skilað til baka líminu frá stefnanda. Flísarnar hafi svo fljótlega losnað af fletinum og hafi stefnda talið að um gallaðar flísar hefði verið að ræða. Hafi stefnandi þá fengið múrarameistara, Gísla og Kristján sf., til að taka út verkið og komi fram í fyrirliggjandi úttekt þeirra að þar sem engar þenslufúgur hafi verið á fletinum hafi steinninn spennt sig í hitanum en mjög hlýtt hafi verið í veðri á þessum tíma. Þá hafi ekki verið notað lím sem hentaði við lagningu flísanna. Séu þetta orsakir þess að flísarnar hafi losnað, en ekki komi fram í úttektinni að flísarnar hafi verið gallaðar.

Stefnandi kveður dómkröfu sína byggjast á tveimur reikningum útgefnum af Gísla og Kristjáni sf. í ágúst og september 2007, samtals að fjárhæð 647.253, vegna vinnu þeirra við að taka umræddar flísar af steinfletinum hjá stefndu og leggja aðrar í staðinn. Hafi stefnandi greitt þessa reikninga og geri hann því endurkröfu á stefndu fyrir fjárhæð þeirra. Kveðst stefnandi byggja kröfu sína á meginreglu kröfuréttarins um efndir fjárskuldbindinga, en regla þessi fái m.a. lagastoð í lögum nr. 50/2000 og samningalögum nr. 7/1936.

Stefnda kveðst hafa keypt flísar af stefnanda af gerðinni Mustang en stefndi hafi ranglega afhent sér flísar af gerðinni Jaddis. Stefnda hafi ekki áttað sig á þessum mistökum stefnanda fyrr en síðar. Hafi hún fengið múrara til að leggja flísarnar og hafi hann valið flísalím og fúgu sem ekki hafi verið keypt hjá stefnanda. Hafi gamlar flísar verið fjarlægðar af tröppum á verönd áður en verkið hafi hafist og grunnflötur verið flotaður. Hafi flísalögn lokið í júlímánuði 2003. Ári síðar hafi flísarnar byrjað að losna, fyrst af veröndinni og síðan af tröppunum. Er stefnda hafi leitað eftir skýringum hafi múrarinn er annaðist flísalögnina fullyrt að orsakir þessa mætti rekja til rangs efnisvals þar sem flísarnar væru of þunnar og víðkvæmar til að notast utanhúss. Stefnandi hafi hins vegar fullyrt að orsakirnar mætti rekja til rangrar efnisnotkunar flísamannsins og að ekkert væri að umræddum flísum.

Stefnda kveður stefnanda hafi átt að vera ljóst hvar og við hvaða aðstæður nota skyldi flísarnar. Hafi stefnda mátt treysta því að hún væri að kaupa sérvalið efni af góðum gæðum, sem myndi endast og reynast vel við þessar aðstæður. Stefnandi hafi hins vegar brugðist skyldum sínum sem fagaðili, ráðgjafi og trúverðugur viðsemjandi. Hann hafi afhent sér flísar sem samkvæmt áliti hlutlausra fagmanna hafi verið ófrostþolnar og of þunnar til að eðlilegt og rétt væri að mæla með þeim til lagningar á verönd utanhúss eins og hér hafi háttað til.

Stefndi kveðst byggja sýknukröfu sína á því að greiðsla umkrafinna reikninga að baki dómkröfu stefnanda sé á ábyrgð stefnanda sjálfs, enda hafi hann fengið útgefanda reikninganna, Gísla og Kristján sf., til að annast umrætt verk. Hafi það verið gert án vitundar, samráðs og samþykkis stefndu. Sé reikningunum mótmælt sem órökstuddum og röngum, en enga sundurliðun sé að sjá á þeim eða tilgreiningu á tímafjölda eða taxta. Þá sé tilgreining verkstaðar óljós, en aðrir verkstaðir og aðilar séu tilgreindir á reikningunum. Stefnandi hljóti að verða að bera sjálfur ábyrgð á þeim kostnaði sem hlotist af því að afhenda rangar og ónothæfar flísar. Hafi stefnda og mátt gera ráð fyrir að með framgöngu sinni væri stefnandi að bæta fyrir það tjón sem af því hafi hlotist. Hafi stefnandi í raun viðurkennt ábyrgð sína með því að skipta um flísarnar án atbeina, samráðs eða aðkomu stefndu.

Niðurstaða

Stefnda hefur vísað til þess í greinargerð að stefnandi hafi afgreitt til hennar aðrar flísar en um hafi verið samið. Hún hafi samið um kaup á flísum af gerðinni Mustang en fengið afgreiddar flísar af gerðinni Jaddis. Til stuðnings þessari málsástæðu sinni lagði stefnda fram afrit af óundirrituðu sölutilboði varðandi Mustang flísar. Undir rekstri málsins lagði stefnandi fram afrit reiknings vegna kaupanna þar sem sjá má að stefnda hafi greitt fyrir flísar af gerðinni Jaddis. Þar sem reikningur þessi hefur ekki sætt andmælum þykir hér verða við það að miða að þær flísar sem stefnda fékk afhentar frá stefnanda hafi verið í samræmi við það sem um hafi verið samið.

Ekkert liggur fyrir með óyggjandi hætti um orsakir þess að umræddar flísar losnuðu af verönd og tröppum við hús stefndu og þá hver eigi að bera ábyrgð á þeim kostnaði sem kann að hafa orðið vegna þessa. Hins vegar er staðan sú að stefnandi fékk tilgreindan verktaka til að annast lagningu hinna nýja flísa. Krefur stefnandi stefndu um greiðslu tveggja reikninga sem hann kveður í stefnu vera vegna kostnaðar er hann hafi þurft að greiða vegna vinnu verktakans við að fjarlægja eldri flísar og leggja nýjar hjá stefndu. Kveðst stefnandi byggja kröfu sína á meginreglu kröfuréttarins um efndir fjárskuldbindinga, en reglan fái m.a. lagastoð í lögum nr. 50/2000 um lausafjárkaup og samningalögum nr. 7/1936. Kemur þó hvergi fram í málatilbúnaði stefnanda lýsing á því hvernig til umræddrar kröfu gagnvart stefndu hafi stofnast, hvort krafan byggist á sérstöku samkomulagi við stefndu um greiðslu þessa kostnaðar eða einhverju öðru. Komu fyrst fram í málflutningi lögmanns stefnanda við aðalmeðferð málsins staðhæfingar um að munnlegt samkomulag hefði verið gert við stefndu um að hún greiddi kostnaðinn af flísalagningunni í síðara skiptið. Var þessum staðhæfingum mótmælt af hálfu stefndu. Þá liggur einungis fyrir í málinu ljósrit af umræddum reikningum. Hvorki þar né í öðrum gögnum málsins kemur fram einhver sundurliðun á þeim heildarfjárhæðum sem þar eru tilgreindar. Verður þannig ekkert af þeim ráðið hvort umrætt verk sé unnið á grundvelli tímagjalds, hvert það tímagjald þá sé og fjöldi þeirra vinnustunda sem krafist er greiðslu fyrir. Hefur ekki verið úr þessu bætt undir rekstri málsins, enda þótt þessari vanreifun á kröfu stefnanda hafi sérstaklega verið mótmælt í greinargerð stefnda. Þá liggur ekki fyrir í málinu staðfesting á því að stefnandi hafi greitt umrædda reikninga, eins og hann heldur fram, og þá hvenær. Þegar til þess er litið sem hér hefur verið rakið þykja dómkröfur stefnanda svo vanreifaðar að ekki verður hjá því komist að vísa málinu frá dómi.

Með hliðsjón af þessari niðurstöðu verður stefnanda gert að greiða stefndu 260.000 krónur í málskostnað.

Uppkvaðning úrskurðar hefur dregist vegna jólaleyfis og anna dómara.

Úrskurðarorð:

Málinu er vísað frá dómi ex officio.

Stefnandi, Egill Árnason hf., greiði stefndu, I-kvk-þgf D-kvk-þgf, 260.000 krónur í málskostnað.

Á-kk-nf M-kk-nf.