E-3039/2008

Mál þetta sem dómtekið var 2. apríl 2009 var höfðað 21. apríl 2008. Stefnandi er Trans Atlantic ehf., Ráðhústorgi 7, Akureyri, en stefndi er Impregilo SpA, Ísland, útibú, Síðumúla 29, Reykjavík.

Dómkröfur stefnanda eru að stefndi verði dæmdur til að greiða honum 236.782 evrur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 78.138 evrum frá 6. febrúar 2008 til 15. febrúar 2008, af 79.806 evrum frá þeim degi til 9. mars 2008, af 157.944 evrum frá þeim degi til 15. mars 2008, af 158.644 evrum frá þeim degi til 9. apríl 2008 en af 236.782 evrum frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst stefnandi þess að stefndi verði dæmdur til að greiða honum málskostnað.

Dómkröfur stefnda eru þær að hann verði sýknaður af öllum kröfum stefnanda og að stefnandi verði dæmdur til að greiða honum málskostnað.

II

Stefnandi sinnir ferðaþjónustu og skipuleggur meðal annars ferðir frá landsbyggðinni til útlanda. Stefndi var aðalverktaki við byggingu Kárahnjúkavirkjunar. Við það verk vann mikill fjöldi erlendra starfsmanna. Þann 20. maí 2005 gerðu aðilar með sér samning um að stefnandi skipulegði og seldi stefnda flugsæti fyrir starfsmenn stefnanda í beinu flugi á flugleiðinni Kaupmannahöfn-Egilsstaðir á tímabilinu 22. maí 2005 til loka desember 2006. Samkvæmt samningnum skuldbatt stefndi sig til að kaupa af stefnanda að minnsta kosti 4.000 flugsæti á hverju 12 mánaða tímabili og að greiða að minnsta kosti 948.000 evrur fyrir hvert 12 mánaða tímabil. Skuldbatt stefndi sig til að kaupa þessi flugsæti hvort sem hann nýtti þau eða ekki.

Hinn 1. maí 2006 gerðu aðilar með sér nýjan samning sem tók við af þeim fyrri og kemur fram í honum að báðir aðilar samþykki að framlengja fyrri samninginn til loka þess verkefnis sem stefndi hafði tekið að sér á Íslandi, en áætlað væri að því lyki 1. apríl 2008.

Samkvæmt samningi aðila frá 1. maí 2006 skuldbatt stefndi sig til að kaupa af stefnanda að minnsta kosti 3.500 flugsæti á hverju 12 mánaða tímabili sem hófst í febrúar 2007 og að greiða fyrir þau flugsæti 937.650 evrur fyrir hvert 12 mánaða tímabil eða 78.128 evrur fyrir hvern mánuð. Þá skuldbatt stefndi sig til að greiða stefnanda mánaðarlega farþegaskatta vegna flugs á vegum stefnda í næstliðnum mánuði.

Stefndi greiddi stefnanda umsamdar mánaðarlegar greiðslur allt til febrúar 2008 og taldi að þar með hefði hann staðið við samninginn þar sem hann leit svo á að samningurinn hefði runnið sitt skeið á enda að loknu 12 mánaða tímabili frá febrúar 2007 til febrúar 2008. Kemur fram í tölvupósti sem stefndi sendi stefnanda 18. janúar 2008 að ekki yrði af frekari greiðslum. Í kjölfarið fóru tölvupóstsendingar milli aðila án þess að samkomulag tækist milli þeirra. Lögmaður stefnanda sendi stefnda svo innheimtubréf hinn 19. febrúar 2008 þar sem meðal annars var gerð krafa um greiðslu reikninga útgefinna 1. febrúar 2008 vegna greiðslu fyrir febrúar 2008 og vegna farþegaskatta fyrir tímabilið 6. janúar 2008 til 25. janúar 2008 með vísan til 5. og 6. gr. samnings aðila frá 1. maí 2006. Lögmaður stefnda svaraði því bréfi 4. mars 2008 og gerði stefnanda tilboð til að ljúka málinu. Því tilboði stefnda var hafnað að mestu leyti með bréfi lögmanns stefnanda 7. mars 2008. Lögmaður stefnda sendi stefnanda bréf 12. mars þar sem hann lýsti því yfir að hann staðfesti uppsögn á samningi aðila sem formlega hefði farið fram 18. janúar 2008 í tölvupósti. Þá sendi lögmaður stefnda lögmanni stefnanda bréf 13. mars 2008 þar sem kröfum stefnanda var mótmælt. Lögmaður stefnanda sendi lögmanni stefnda bréf 17. mars 2008 þar sem mótmælt var þeim skilningi stefnda að hann hefði sagt samningi aðila upp og væri hann enn í fullu gildi.

Stefnandi höfðaði annað mál á hendur stefnda vegna greiðslna á grundvelli samningsins frá 1. maí 2006 vegna greiðslna fyrir tímabilið maí til október 2008, sbr. héraðsdómsmálið nr. E-8606/2008.

III

Krafa stefnanda byggir á eftirtöldum reikningum:

Reikningur 1. febrúar 2008, vegna febrúar 2008 78.138 evrur

Reikningur 1. febrúar 2008, farþegaskattar 6/1-25/1 2008 1.668 evrur

Reikningur 3. mars 2008, vegna mars 2008 78.138 evrur

Reikningur 3. mars 2008, farþegaskattar 26/1-29/2 2008 700 evrur

Reikningur 1. apríl 2008 vegna apríl 2008 78.138 evrur

Samtals 236.782 evrur

Stefnandi kveður kröfu sína byggjast á samningi aðila, dagsettum 1. maí 2006 en sá samningur kveði skýrt á um skyldu stefnda til að greiða stefnanda mánaðarlega 78.138 evrur auk farþegaskatta. Skylda stefnda til að greiða stefnanda 78.138 evrur mánaðarlega sé óháð því hvort stefndi nýti 3.500 flugsæti á 12 mánaða tímabili. Hafi stefndi nýtt flug á vegum stefnanda í janúar og febrúar 2008 en hafi frá þeim tíma ekki nýtt flug á vegum stefnanda enda þótt í gildi sé samningur aðila er skuldbindi stefnda til að greiða stefnanda mánaðarlega 78.138 óháð nýtingu flugs á vegum stefnanda. Með bréfi lögmanns stefnda 4. mars 2008 hafi stefndi fallist á að greiða 78.138 evrur vegna febrúar 2008 en þrátt fyrir þá viðurkenningu hafi stefndi ekki innt þá greiðslu af hendi.

Byggi stefnandi á því að stefnda beri að greiða mánaðarlega 78.138 evrur samkvæmt samningi aðila sem ekki hafi verið sagt upp enda engin skilyrði fyrir uppsögn hans. Þá hafi stefndi ekki lokið framkvæmdum við Kárahnjúka en samkvæmt samningi aðila beri honum að greiða stefnanda mánaðarlega 78.138 evrur þar til öllum framkvæmdum hans við Kárahnjúka ljúki. Samkvæmt 18. gr. upphaflegs samnings aðila, dagsettum 20. maí 2005, sem vísað sé til í framlengingarsamningi 1. maí 2006, sé aðilum aðeins heimilt að segja upp samningi aðila í eftirtöldum tilvikum:

Vegna verulegra vanefnda gagnaðila, enda hafi gagnaðili ekki bætt úr vanefndum innan 15 daga frá móttöku skriflegrar tilkynningar frá samningsaðila.

Vegna sérstakra aðstæðna er krefjist uppsagnar, enda tilkynni aðili gagnaðila skriflega um uppsögn með 4 mánaða fyrirvara. Skilyrði sé að báðir aðilar hafi áður sameiginlega leitað annarra leiða en uppsagnar samnings og báðir hafi lagt sig fram um að koma í veg fyrir slit samnings og að fullreynt hafi verið að samningar tækjust ekki um lausn ágreinings aðila.

Óumdeilt sé að stefnandi hafi ekki vanefnt samning aðila og séu ekki fyrir hendi sérstakar aðstæður er heimili uppsögn af hálfu stefnda. Þá liggi fyrir að stefndi hafi ekki sagt skriflega upp samningi aðila með 4 mánaða fyrirvara að undangengnum viðræðum við stefnda um uppsögn vegna sérstakra ástæðna. Samningur aðila sé því í fullu gildi.

Með bréfi lögmanns stefnda, dagsettu 12. mars 2008, komi fram að stefndi hafi falið honum að ,,staðfesta uppsögn á ofangreindum samningum sem fór formlega fram með tveimur tölvupóstum, dags. 18. janúar s.l., frá mannauðsdeild útibúsins og framkvæmdastjóra þess.” Stefnandi mótmælir því að samningum hafi verið sagt upp af hálfu stefnda þann 18. janúar 2008 og með bréfi lögmanns stefnda, dagsettu 12. mars 2008, enda hafi ekki verið fyrir hendi skilyrði uppsagnar á þeim tíma. Stefnandi hafi ekki vanefnt samninginn og stefndi hafi ekki sýnt fram á þær sérstöku aðstæður sem heimili honum uppsögn samningsins. Þá sé einnig ljóst að samningaviðræður hafi ekki átt sér stað milli aðila líkt og áskilið sé áður en þess sé freistað að segja upp samningi með 4 mánaða fyrirvara. Þá sé jafnframt ljóst að enda þótt litið yrði á tölvuskeyti stefnda, frá 18. janúar 2008, sem lögmæta uppsögn samningsins, beri stefnda að minnsta kosti að greiða mánaðarlegar greiðslur fyrir febrúar, mars, apríl og maí 2008 vegna 4 mánaða uppsagnarfrests í samningnum.

Stefnandi telji ekki koma til greina að líta á tölvuskeyti stefnda frá 18. janúar 2008 sem lögmæta uppsögn og því geti aldrei komið til greina að telja uppsögn frá fyrri tíma en 12. mars 2008, komist dómurinn að þeirri niðurstöðu að samningnum hafi verið löglega sagt upp. Verði bréf lögmanns stefnda frá 12. mars 2008 talið fela í sér lögmæta uppsögn beri stefnda að minnsta kosti að greiða mánaðarlega 78.138 evrur fyrir febrúar, mars, apríl, maí, júní og júlí 2008. Stefndi telji það bréf ekki vera löglega uppsögn samningsins og að samningur aðila renni ekki út fyrr en að verki stefnda við Kárahnjúka sé öllu lokið en óumdeilt sé að því hafi ekki verið lokið við höfðun þessa máls.

Krafa stefnanda samkvæmt reikningum 1. febrúar 2008 að fjárhæð 1.668 evrur og 3. mars 2008 að fjárhæð 700 evrur sé um greiðslu farþegaskatta vegna flugfarþega á vegum stefnda í janúar og febrúar 2007, 60 flugsæti á tímabilinu 6. janúar 2008 til 25. janúar 2008 og 25 flugsæti á tímabilinu 26. janúar 2008 til 29. febrúar 2008. Stefnandi hafi sjálfur greitt fyrrgreinda farþegaskatta og sé krafa þessi ekki umdeild.

Stefnandi byggir kröfur sýnar á reglum samninga- og kröfuréttar. Þá vísar stefnandi til reglna skaðabótaréttar, meðal annars sakarreglunnar. Kröfu sína um málskostnað styður stefnandi við ákvæði XXI. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

IV

Stefndi kveður ljóst að allan tímann hafi verið samið um ársmagn af flugferðum milli aðila í viðskiptum þeirra og síðast hafi ársmagnið numið 3.500 flugferðum sem náð hafi til tímabilsins febrúar 2007 til janúar 2008.

Í tölvupóstum stefnda til stefnanda, dagsettum 18. janúar 2008. sem fjalli um leiguflug frá 1. febrúar 2008 og áfram, sé minnt á það að janúargreiðsla stefnda að fjárhæð 78.138 evra hafi verið síðasta leigugreiðsla samkvæmt samningnum og að frá og með 1. febrúar 2008 geti stefnandi ekki gert ráð fyrir frekari mánaðargreiðslum. Fram komi í tölvupóstunum að stefndi álíti að samningurinn hafi runnið sitt skeið á enda og sé fullgreiddur með heildargreiðslu að fjárhæð 937.000 evra vegna síðasta 12 mánaða tímabils en þar hafi verið um að ræða samning um 3.500 sæti. Þessi uppsögn samningsins eða tilkynning um endalok hans hafi verið staðfest af lögmanni stefnda með bréfi til stefnanda, dagsettu 12. mars 2008. Með tölvupósti stefnda 25. janúar 2008 hafi hann ítrekað tilmæli sín til stefnanda um að menn settust niður til þess að ræða um flutning á þeim fáu starfsmönnum sem enn voru eftir til þess að finna sem besta lausn fyrir báða aðila. Þá hafi lögmaður stefnda lagt fram tilboð um að ljúka málinu með ákveðinni fjárhæð. Einu svör stefnanda við þessum tilmælum hafi verið að vísa til fyrri samnings og krefjast mánaðargreiðslna áfram að fjárhæð 78.138 allt fram í júlí 2008 auk sérstakra greiðslna vegna bókanna sem stefnt hafi verið í sérstöku máli.

Telji stefndi með vísan í framangreint að samningar hans við stefnanda hafi runnið sitt skeið á enda. Sé augljóst af samningunum að gert sé ráð fyrir ákveðnum tímaskeiðum í þeim og hafi því lokið síðast í janúar 2008. Eigi því stefnandi enga kröfu á hendur stefnda eftir það. Þrátt fyrir það hafi stefndi viljað ljúka viðskiptum sínum við stefnanda með viðbótargreiðslum án skuldbindingar eða viðurkenningar eingöngu til þess að gera upp samningana formlega, sbr. bréf lögmanns stefnda til lögmanns stefnanda 13. mars 2008. Þar sé því lýst að takmarkaður fjöldi starfsmanna á svæðinu sýni að engar forsendur séu fyrir sama viðskiptamagni áfram. Einnig sé á það bent að stefnandi hafi ekki útvegað neitt leiguflug eftir 18. janúar 2008, heldur hafi hann ákveðið að senda starfsmenn stefnda með áætlunarflugi frá Egilsstöðum til Reykjavíkur og þaðan til Kaupmannahafnar með Iceland Express. Stefnandi hafi þannig í verki viðurkennt að samningarnir höfðu runnið sitt skeið á enda.

Í sama bréfi lýsi stefndi því yfir að hann sé tilbúinn að skoða það að greiða stefnanda hugsanlegan kostnað í tengslum við samningslokin, en þó eingöngu þann sem hægt sé að sýna fram á með gögnum. Beri bréf þetta með sér að einungis sé um að ræða tilboð um að ljúka málinu á vinsamlegum nótum og hafi í því ekki falist viðurkenning á kröfum stefnanda. Það sé því rangt sem segi í stefnu að stefndi hafi án fyrirvara og skýringa hætt að greiða stefnanda mánaðarlegar greiðslur.

Stefndi telur að ákvæði 18. gr. samnings aðila frá 20. maí 2005 eigi ekki við enda hafi samningurinn eins og áður sé lýst runnið sitt skeið á enda. Stefndi hafi efnt samninginn að fullu. Það sem legið hafi fyrir í janúar 2008 þegar samningsskeiðið hafi runnið út hafi verið að semja um hvernig breyta hafi átt samningnum miðað við breyttar aðstæður eins og gert hafði verið áður, þ.e. þegar með samningnum frá 1. maí 2006 hafi verið samið um færri ferðir á ársgrundvelli en gert hafi verið áður. Stefnandi virðist álíta að samningurinn eigi að gilda án tillits til magns meðan einhver erlendur starfsmaður er eftir í landinu á vegum stefnda en slíkt sé auðvitað hin mesta fjarstæða og fái engan stuðning í gögnum málsins.

Hafi stefndi innt sínar skuldbindingar af hendi um kaup á 3.500 sætum fyrir 937.650 evrur eins og síðari samningur aðila kveði á um og sé hann því ekki í neinni skuld við stefnanda.

Stefndi styður kröfu sína við reglur samninga- og kröfuréttar. Kröfuna um málskostnað styður hann við XXI. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

V

Eins og rakið hefur verið gerðu aðilar með sér samning 20. maí 2005 þar sem stefnandi tók að sér að sjá um og tryggja stefnda flugsæti fyrir starfsmenn stefnda í beinu flugi á flugleiðinni Egilsstaðir/Kaupmannahöfn á tímabilinu 22. maí 2005 til 31. desember 2006. Samkvæmt samningnum samþykkti stefndi að kaupa að lágmarki 4.000 miða fyrir hvert 12 mánaða tímabil. Hinn 1. maí 2006 gerðu aðilar með sér nýjan samning þar sem hinn fyrri var framlengdur og var þá miðamagnið minnkað niður í 3.500 á ársgrundvelli. Ekki er ágreiningur um fjárhæðir í máli þessu heldur greinir aðila á um gildistíma seinni samningsins. Heldur stefndi því fram að samningurinn hafi runnið sitt skeið á enda í janúar 2008 þegar hann hafði greitt fyrir 3.500 miða frá febrúar 2007 til janúar 2008. Þannig hafi í samningi aðila verið samið um ársmagn af flugferðum. Stefnandi heldur því hins vegar fram að samningurinn sé enn í gildi og sé hann í gildi þar til öllum verkefnum stefnda er lokið á Kárahnjúkum.

Samkvæmt samningi aðila frá 1. maí 2006 sem er á ensku segir í 1. gr. hans í íslenskri þýðingu löggilts skjalaþýðanda: „Báðir aðilar samþykkja að framlengja núverandi samning fram til loka þess verkefnis sem kaupandi hefur tekið að sér á Íslandi, en áætlað er að því ljúki 01.04.2008.“ Í enska textanum er talað um „current project“ eða verkefni eins og það er þýtt af skjalaþýðanda. Verður málatilbúnaður stefnda skilinn svo að hann líti svo á að þarna sé verið að vísa til stíflugerðarinnar, en ekki heildarverkefnisins. Af framangreindu orðalagi samningsins verður hins vegar ekki annað ráðið en að átt sé við allt það verkefni sem stefndi hafði með höndum við Kárahnjúka, sem fyrirhugað var að lyki 1. apríl 2008 og að samningurinn gildi þar til því er lokið. Hefði stefnda verið í lófa lagið að tilgreina það sérstaklega í samningnum ef miða hefði átt við lok ákveðinna verkþátta. Þá benda gögn málsins til þess að umræddri stíflugerð lauk síðsumars 2007.

Ekki liggja fyrir í máli þessu skýr gögn um það hvenær verkefnum stefnda lauk endanlega við Kárahnjúka en fram kom hjá vitninu G-kk-þgf P-kk-þgf að síðustu starfsmenn hafi farið frá svæðinu í september/október 2008. Hefur stefndi ekki lagt fram haldbær gögn um að verkefnum hans við Kárahnjúka hafi lokið fyrr og verður hann að bera hallann af þeim sönnunarskorti.

Stefndi byggir á því að í samningi aðila hafi verið samið um ársmagn af flugferðum og í seinni samningi aðila hafi samningurinn verið um 3.500 flugsæti frá febrúar 2007 til janúar 2008 og með greiðslu 937.650 evra hafi hann fullnægt sínum samningsskyldum. Hafi samningurinn því runnið sitt skeið á enda í janúar 2008. Í 5. gr. samnings aðila frá 1. maí 2006 kemur fram í íslenskri þýðingu skjalaþýðandans að 12 mánaða greiðslur nemi 937.650 evrum eða 78.137,50 evrum á mánuði. Svo segir: „Þessi greiðsluáætlun gengur í gildi frá og með 1. maí 2006 og gildir fram til loka hins endurnýjaða samnings.“ Verður af orðalagi þessu ekki annað ráðið en að stefnda beri að greiða umsamið verð þar til samningnum lýkur. Með vísan til þess að samningurinn skyldi gilda til loka verkefnis stefnda á Kárahnjúkum, og því hefur verið slegið föstu að það var ekki fyrr en í september/október 2008, verður ekki fallist á það að samningurinn hafi runnið sitt skeið á enda í janúar 2008.

Í fyrri samningi aðila frá 20. maí 2005 er ákvæði um uppsögn sem óumdeilt er að eigi einnig við um samninginn frá 1. maí 2006, enda er síðari samningurinn framlenging á þeim fyrri. Í íslenskri þýðingu löggilts skjalaþýðanda á 18. gr. samningsins segir meðal annars að báðir aðilar geti sagt upp samningnum ef sérstakar aðstæður eða aðrar sanngjarnar ástæður krefjast slíks. Verði aðilar að tilkynna slíka fyrirætlun skriflega og með að minnsta kosti fjögurra mánaða fyrirvara, og þá því aðeins að báðir aðilar hafi sameiginlega lagt sig fram um að koma í veg fyrir slíka aðgerð en reynst ókleift að finna lausn á aðstæðum þeim sem um ræðir.

Við aðalmeðferð málsins kom fram af hálfu stefnanda að málsástæður fyrir sýknukröfu stefnda sem byggðu á forsendubresti og að skilyrðum uppsagnar samningsins hafi verið fullnægt væru nýjar og mótmælti hann þeim sem of seint fram komnum. Þá mótmælti hann enn fremur sem of seint fram kominni þeirri málsástæðu stefnda að víkja ætti samningi aðila til hliðar á grundvelli á 36. gr. samningalaga. Í greinargerð stefnda er vikið að þeirri málsástæðu að samningi aðila hafi verið sagt upp og enn fremur að engar forsendur hafi verið fyrir sama viðskiptamagni áfram vegna þess að starfsfólki hafði fækkað mikið. Verður því ekki séð að hér sé um að ræða nýjar málsástæður sem komist ekki að í málinu. Hins vegar verður ekki af málatilbúnaði stefnda séð að byggt sé á því að samningi skuli víkja til hliðar á þeim grundvelli að það yrði talið ósanngjarnt eða andstætt góðri viðskiptavenju að bera hann fyrir sig, sbr. 36. gr. samningalaga nr. 7/1936. Kemur málsástæða þessi því ekki til skoðunar gegn mótmælum stefnanda, sbr. 5. mgr. 101. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Stefnandi heldur því fram að stefndi hafi aldrei sagt umræddum samningi upp og ekki hafi verið fyrir hendi skilyrði til uppsagnar. Í tölvuskeyti framkvæmdastjóra stefnda, F-x-x B-x-x, 18. janúar 2008 til stefnanda kemur fram sá skilningur stefnda að hann hafi fullnægt samningsskyldum sínum með greiðslu fyrir febrúar 2007 til janúar 2008 og að ekki hafi staðið til að samningurinn gilti óbreyttur þar til verkefninu væri lokið enda mun færra starfsfólk á svæðinu nú. Þetta er síðan ítrekað í tölvuskeyti framkvæmdastjórans til stefnda 25. janúar 2008 og bent á að stefnandi geti ekki krafist svo hárrar fjárhæðar á mánuði, sem nemi andvirði fargjalda fyrir 292 farþega, þegar fyrir liggi að starfsmannafjöldinn nái ekki 240 manns.

Samkvæmt gögnum málsins er ljóst að starfsmönnum stefnda fækkaði mjög á árinu 2008, en samkvæmt fyrirliggjandi gögnum voru þeir flestir um mitt ár 2007, eitthvað á bilinu 1.000 til 1.300 en í lok janúar 2008 á bilinu 200-300. Er því ljóst að mun minni þörf var á flugsætum á þeim tíma en verið hafði árið áður. Verður því að telja að sanngjarnar ástæður hafi verið fyrir því að stefndi gæti sagt upp samningi aðila. Það ákvæði samningsins að báðir aðilar verði sameiginlega að leggja sig fram um að koma í veg fyrir slíka aðgerð þykir ekki eiga við um þær aðstæður sem hér voru uppi enda verkefni stefnanda að ljúka og því hafði starfsfólki fækkað og vandséð hvernig koma átti í veg fyrir það. Þá reyndi stefndi án árangurs að því er virðist að fá stefnanda til samninga um framhaldið en af tölvuskeytum stefnanda til stefnda 25. janúar 2008 og 30. janúar 2008 þykir einsýnt að stefnandi hafði ekki í hyggju að ganga til samninga við stefnda.

Ofangreind tölvuskeyti stefnda til stefnanda frá 18. janúar 2008 og 25. janúar 2008 verða ekki skilin á annan veg en að stefndi sé að tilkynna að samningur aðila sé ekki lengur í gildi og þykja þau fullnægja því ákvæði samningsins að til að segja upp samningi aðila þurfi aðilar að tilkynna slíka fyrirætlun skriflega. Þykir því ljóst að stefndi sagði upp samningi aðila eigi síðar en 25. janúar 2008 og með vísan til þess sem nú hefur verið rakið var uppsögn samningsins í samræmi við uppsagnarákvæði hans. Samkvæmt samningnum skyldi uppsögn vera með fjögurra mánaða fyrirvara. Stefndi greiddi að fullu fyrir janúarmánuð 2008 og tók uppsögnin því gildi fjórum mánuðum eftir janúar 2008. Krafa stefnanda vegna farseðla rúmast innan þess tímabils og krafan um farþegaskatta er í samræmi við samning aðila og hefur fjárhæð hennar ekki sætt andmælum. Verður dómkrafa stefnanda því tekin til greina eins og hún er fram sett með dráttarvöxtum eins og greinir í dómsorði, en dráttarvaxtakröfu stefnanda hefur ekki verið andmælt sérstaklega.

Af málatilbúnaði stefnanda verður ekki séð að hann byggi kröfur sínar á reglum skaðabótaréttar, meðal annars á sakarreglunni. Er tilvísun hans til þessara réttarreglna því óútskýrð.

Eftir þessum úrslitum verður stefndi dæmdur til að greiða stefnanda málskostnað sem þykir hæfilega ákveðinn 1.000.000 krónur.

Af hálfu stefnanda flutti mál þetta, Þ-kk-nf E-kk-nf hrl. en af hálfu stefnda flutti málið H-kvk-nf K-kvk-nf hdl.

G-kvk-nf B-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð

Stefndi, Impregilo, SpA, Ísland, útbú, greiði stefnanda, Trans Atlantic ehf., 236.782 evrur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 78.138 evrum frá 6. febrúar 2008 til 15. febrúar 2008, af 79.806 evrum frá þeim degi til 9. mars 2008, af 157.944 evrum frá þeim degi til 15. mars 2008, af 158.644 evrum frá þeim degi til 9. apríl 2008 og af 236.782 evrum frá þeim degi til greiðsludags.

Stefndi greiði stefnanda 1.000.000 króna í málskostnað.

G-kvk-nf B-kvk-nf