S-5087/2020

Mál þetta, sem dómtekið var 25. mars sl., er höfðað með ákæru, útgefinni af lögreglustjóranum á höfuðborgarsvæðinu 18. ágúst 2020, á hendur „ X, kt. [...], [...], Reykjavík, fyrir umferðarlagabrot með því að hafa, þriðjudaginn 3. desember 2019, ekið bifreiðinni [...] sviptur ökurétti um Miklubraut í Reykjavík, við Kringlumýrarbraut, þar sem lögregla stöðvaði aksturinn.

Telst brot þetta varða við 1. mgr. 58. gr., sbr. 1. mgr. 95. gr. umferðarlaga nr. 77/2019.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Þann 22. október 2020 sl. gaf héraðssaksóknari út ákæru á hendur ákærða og var meðferð málanna sameinuð, sbr. 1. mgr.169. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Ákærði er þar ákærður: „fyrir brot gegn valdstjórninni, með því að hafa miðvikudaginn 2. október 2019, á lögreglustöðinni við Hverfisgötu í Reykjavík, spyrnt með hægri fæti í hægri hönd lögreglumannsins [...], sem var við skyldustörf, með þeim afleiðingum að hægri hönd hennar klemmdist á milli skós ákærða og veggjarins og hún hlaut tognun í úlnlið og mar á hendi.

Telst þetta varða við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Ákærði krefst þess að hann verði sýknaður af því sakarefni er greinir í ákæru frá 22. október 2020 en dæmdur til vægustu refsingar er lög leyfa vegna ákæru dagsettrar 18. ágúst 2020. Þá krefst verjandi ákærða hæfilegra málsvarnarlauna að mati dómsins sem greiðist úr ríkissjóði.

I

Málsatvik

Samkvæmt frumskýrslu lögreglu barst 2. október 2019 tilkynning um að ákærði væri að ganga berserksgang í [...]. Lögreglumenn nr. [...] og [...], nú [...], fóru á vettvang en afskipti voru einnig höfð af ákærða þar daginn áður. Þegar rætt var við ákærða kannaðist hann ekki við neitt og var hann ögrandi í samskiptum og taldi að handtaka hans daginn áður hefði verið fáránleg. Áfengislykt hefði lagt frá ákærða og hann talað samhengislaust. Starfsmaður í [...] kom á vettvang og sagði að leigusamningur ákærða þar væri útrunninn og að vísa ætti honum á brott. Var þetta rætt við ákærða sem kvaðst ekkert kannast við að samningur hans væri útrunninn og neitaði að fara. Var ákærði þá handtekinn og settur í handjárn en illa gekk að koma honum í lögreglubifreið þar sem hann streittist á móti. Rak ákærði andlitið í ofn í anddyri hússins og hlaut áverka á nef þegar hann var færður niður í gólf. Var þá fengin stærri bifreið ávettvang til að flytja ákærða og komu lögreglumenn nr. [...] og [...] á vettvang á þeirri bifreið. Eftir að komið var með ákærða á lögreglustöð var ákærði ósamvinnuþýður og fór ekki að fyrirmælum lögreglu og var hann settur í hjólastól og færður í fangaklefa.

Þegar ákærði var kominn inn í klefann voru honum gefin fyrirmæli um að fara úr skóm sem hann gerði ekki. Lögreglumaður nr. [...]tók þá um skó ákærða sem þá spyrnti hægri fæti sínum að hönd lögreglumannsins og varð höndin á milli skósins og veggjar. Við það bólgnaði höndin upp og fór lögreglumaðurinn þá úr klefanum.

Lögreglumaður nr. [...] ritaði aðkomuskýrslu vegna málsins og kemur þar fram að ákærði hefði verið ósamvinnuþýður þegar komið var með hann á lögreglustöð og ekki farið eftir fyrirmælum og var því settur í hjólastól og farið með hann í fangaklefa. Þegar ákærði var kominn inn í klefann var hann í einum gönguskó og ákvað lögreglumaðurinn að fjarlægja skóinn sem var á hægra fæti ákærða. Þá hefði ákærði skyndilega áttað sig á því að hann var kominn í fangaklefa og orðið reiður. Þegar hún ætlaði að taka skóinn sparkaði ákærði hægri fæti í hægri hönd hennar og varð úlnliður og höndin á milli skósins og veggjar og þrýsti ákærði síðan fast á höndina. Stuttu síðar hefði hún náð að losa höndina og fór hún þá fram og tók af sér hanskann til að athuga með höndina vegna verkja í henni. Höndin hefði þá verið rauðleit framan á lófanum og úlnliður bólginn.

Lögreglumaður nr. [...] ritaði einnig aðkomuskýrslu. Þar kemur fram þegar ákærði hefði verið færður inn í fangaklefa. Þegar fjarlægja hafi átt skó sem ákærði var í hefði hann áttað sig á því að hann væri kominn í fangaklefa og orðið reiður. Lögreglumaðurinn hefði þá verið ásamt fleirum að færa ákærða úr handjárnum þegar hann heyrði lögreglumann nr. [...] kalla: „Hvað ertu að gera?“ Á sama tíma hefði lögreglumaðurinn haldið um hægri hönd sína. Hún hefði síðar sagt lögreglumanni nr. [...]að hún hefði fengið spark frá ákærða í hægri hönd.

Samkvæmt aðkomuskýrslu lögreglumanns nr. [...] stóð hann fyrir utan fangaklefann á meðan verið var að fjarlægja skó og fatnað ákærða. Ákærði hefði þá legið á grúfu á dýnu á gólfi fangaklefans. Lögreglumaður nr. [...]hefði reynt að fjarlægja skó ákærða sem þá spyrnti í hönd hennar sem þá klemmdist á milli skósins og veggjarins. Hún hefði kvartað undan sársauka þegar hún losnaði og farið út úr klefanum og tekið af sér hanskann. Lögreglumaður nr. [...] hefði þá spurt hana hvort hún hefði meitt sig og hún þá sýnt honum handarbakið þar sem roði virtist vera að myndast.

Samkvæmt vottorði A læknis, dagsettu 6. maí 2020, kom lögreglumaður nr. [...]til skoðunar á bráðamóttöku 2. október 2019. Lýsti hún atvikum svo að hún hefði verið við skyldustörf og verið að færa handtekinn mann í klefa. Hún hefði verið að taka hann úr skó eða að taka í fót hans þegar hann sparkaði í hönd hennar og spyrnti henni síðan upp að vegg þannig að hún fékk högg á úlnlið. Fann hún aðallega fyrir „um úlnlið“ þegar hún hreyfði höndina og fannst verra að láta hana hanga. Segir í vottorðinu að hún hefði verið aum um úlnlið en ekki væri bólgu að sjá og aum á handarbaki við litlafingur. Tekin var röntgenmynd og reyndist hún ekki vera brotin og var hún greind með tognun eða ofreynslu á úlnlið og mar á öðrum hluta úlnliðar og handar.

Við rannsókn málsins var tekin skýrsla af ákærða 4. október 2019. Kvaðst hann hafa verið búinn að drekka eitthvað þegar lögregla hafði afskipti af honum í [...]og muna atvik en ekkert kannast við að hafa látið ófriðlega. Þá kvaðst hann hvorki kannast við að hafa verið settur í hjólastól, og þannig færður í fangaklefa, né heldur að hafa verið gefin fyrirmæli um að fara úr skóm, sem hann hefði ekki hlýtt, eða að hafa spyrnt fæti sínum í h önd lögreglumanns nr.[...]þegar hún ætlaði af færa hann úr skó.

II

Framburður ákærða og vitna fyrir dómi Verður nú gerð grein fyrir framburði ákærða og vitna fyrir dómi að því marki sem nauðsynlegt er til úrlausnar málsins.

Ákærði sagði lögreglu hafa 2. október 2019 komið í [...]þar sem hann dvaldist. Lögregla hafði komið þangað fjóra daga í röð að undirlagi tveggja nafngreindra manna sem hann telji að hafi haft það verkefni að klaga hann stöðugt. Kvaðst hann hafa verið sakaður um að ætla að kveikja í en það sé uppspuni. Annar mannanna hefði ætlað að kveikja í bifreið hans með bensíni en kveikjarinn brugðist hjá honum. Sjálfur hefði hann staðið fyrir aftan manninn og telji að þetta hefði verið morðtilraun gagnvart sér. Ákærði sagði atvik þegar hann var handtekinn vera vitleysu. Kvaðst hann hafa verið færður á lögreglustöð og þá verið í slæmu ástandi, ölvaður, auk þess sem það hefði haft áhrif á líðan hans að mygla var í húsnæðinu í [...]. Sagði ákærði að samskipti hans við lögreglu hefðu verið leiðinleg en hann talið sig fara að fyrirmælum lögreglu. Hefðu lögreglumenn skellt honum á ofn í anddyrinu í [...]áður en hann var fluttur á lögreglustöð og hann þá fengið áverka á nefið. Hann muni eftir því að hafa verið handtekinn og fluttur með bifreið á lögreglustöð og færður í fangaklefa en hann hefði enga mótspyrnu veitt og muni ekki eftir því að hafa lent í átökum við lögreglu. Kannast hann ekki við að hafa sparkað í hönd lögreglukonunnar og þrýst fæti sínum á hönd hennar þar, sem hefði lent á milli veggjar og fótar ákærða. Þá minnist hann þess ekki að hafa heyrt lögreglukonuna kvarta undan því að hafa fengið áverka eða að hann hefði sparkað frá sér í klefanum og þannig valdið henni áverkunum.

Lögreglumaður nr. [...], áður nr. [...], kvaðst hafa farið í útkall í [...] vegna ákærða sem þar gekk berserksgang og var ákærði ógnandi í samskiptum og hegðun þegar þau komu þangað. Var lögreglu tjáð að ákærði hefði ekki greitt leigu auk þess sem hann hefði skemmt hluti og væri því ekki lengur velkominn þar og hefði hann orðið mjög ósáttur við það. Ákærði var erfiður í samskiptum og streittist á móti handtöku. Þeim hefði ekki tekist að koma honum inn í lögreglubifreið og því kallað eftir stærri bifreið. Þegar þau voru í anddyri hússins að reyna að róa ákærða niður og færðu hann niður í gólf, hefði ákærði rekist í ofn og fengið áverka á nefið. Þau hefðu svo farið með ákærða á lögreglustöð. Þegar þangað var komið vildi ákærði ekki fara inn á stöð og var hann því settur í hjólastól og honum ekið inn. Ákærði hefði virkað ölvaður, var í ruglástandi, mjög reiður og sofnaði annað slagið. Ákærði var rólegur fyrst eftir að hann var færður í hjólastólinn. Þegar komið var með ákærða inn í fangaklefa hefði honum verið gefin fyrirmæli um að fara úr skónum sem hann hefði ekki sinnt. Vitnið hefði þá lyft upp fótum hans til að taka hann úr skónum og ákærði þá áttað sig á því að hann væri kominn í fangaklefa og orðið mjög reiður. Ákærði hefði þá sparkað í höndina á henni og spyrnt hendinni fast upp að vegg og náði hún ekki að losa sig strax. Síðan náði hún að ý ta fæti ákærða frá og fór strax út úr klefanum og athugaði með höndina og var hún þá bólgin og rauð. Lenti höggið í hægri úlnlið vitnisins, lófamegin, og hélt ákærði hendinni um stund fastri upp við vegginn. Hann neitaði að sleppa og hún reyndi að tosa. Það gekk ekki strax en hún náði þó loks að losa sig. Ákærði var í stórum gönguskóm og var höggið þungt. Var hún sýnilega rauð og bólgin á hendinni þar sem höggið lenti og leitaði hún til bráðamóttöku og var þar greind með tognun á úlnlið. Einnig hefði hún sýnt vinnufélögum sínum áverkana.

Vitnið kveðst enn ekki hafa jafnað sig á áverkunum en íljós hefði komið að vöðvi hefði skaddast. Þegar þetta gerðist hefði ákærði setið í hjólastólnum og tveir lögreglumenn haldið við stólinn hinum megin þannig að hann rynni ekki til baka. Vitnið kvaðst telja að einn eða tveir af þeim lögreglumönnum sem komu í [...] vegna ákærða hefðu verið með búkmyndavél en ekki vitnið. Hefðu atvik gerst áður en allir lögreglumenn fengu slíka vél. Þá sagði vitnið að samkvæmt verklagsreglum megi vistaðir einstaklingar ekki vera í skóm í fangaklefa.

Lögreglumaður [...] kvaðst hafa ritað aðkomuskýrslu vegna málsins sem hann staðfesti. Kvaðst vitnið hafa aðstoðað við að flytja ákærða frá [...] á lögreglustöð og komið þangað á stærri bifreið í því skyni. Hún hafi staðið fyrir utan fangaklefa þegar ákærði var kominn þangað inn og verið vitni að því þegar lögreglumaður var að taka ákærða úr skó og hann annað hvort sparkaði eða ýtti frá sér og klemmdi hægri hönd lögreglumannsins á milli fótar og veggjar. Lögreglumaðurinn sem varð fyrir högginu sýndi vitninu höndina þegar þær voru komin út úr klefanum og var roði að myndast á henni og hún kenndi sér meins. Ákærði hefði verið í mjög annarlegu ástandi og ósamvinnuþýður. Telji hún að ákærði hafi ekki farið eftir fyrirmælum en muni ekki eftir því að honum hafi verið gefin fyrirmæli um að fara úr skónum. Sagði vitnið atvik hafa gerst frekar hratt en hann hefði séð ákærða sparka og höndina klemmast við vegginn. Sagði hann lögreglumanninn strax hafa kippt til sín hendinni eftir að ákærði sparkaði og hún kennt sér meins. Vitnið kvaðst ekki hafa verið með búkmyndavél umrætt sinn og ekki muna eftir því að ákærði hefði verið fluttur í fangaklefa í hjólastól. Sagði vitnið að ákærði hefði legið á gólfinu á grúfu þegar þetta gerðist og hann sparkað eða ýtt frá sér með fætinum. Kvaðst vitnið ekki hafa tekið eftir því hvort ákærði gerði þetta út í loftið eða horfði á eftir fætinum.

A, slysa- og bráðalæknir, kvaðst hafa skoðað lögreglumann nr. [...], á slysadeild skömmu eftir að hún slasaðist við skyldustörf. Lýsti hún því svo fyrir honum að hún hefðifengið spark í hönd og úlnlið og var hún aum þar við skoðun. Röntgenmynd hefði verið tekin af hendinni og reyndist hún ekki vera brotin. Hann hefði greint lögreglukonuna með mar og tognun og talið að hún myndi jafna sig á 10- 14 dögum. Sagði hann áverkana geta samrýmst þeirri lýsingu sem hún gaf á atvikum, að hún hefði klemmst milli skós og veggjar, að hann hefði spyrnt hendinni upp að veggnum þannig að hún hafi fengið högg á úlnliðinn og klemmst þar á milli. Áverkinn hefði verið ferskur þegar hann skoðaði hanaog var hún aum. Mar hefði þó ekki verið sjáanlegt en gerði ráð fyrir að það myndi sjást. Þessir áverkar geti bæði verið tilkomnir vegna höggs en einnig við að klemmast. Hafi hún reynst hafa orðið fyrir frekari skaða geti það tekið lengri tíma að lagast en mar og tognun jafni sig fljótt og vel. Sagði vitnið að mar komi oft fram síðar en roði fljótt eftir að áverkar verða en hann gæti minnkað á þremur til sex klukkustundum.

Lögreglumaður nr. [...] sagði að eina aðkoma hans að málinu hefði verið sú að fara að [...] ásamt öðrum lögreglumanni á stórri lögreglubifreið og sækja ákærða þar í anddyrið og aka með hann á lögreglustöð. Ákærði hefði þá verið blóðugur í framan.

Lögreglumaður [...], áður [...], sagði lögreglu hafa farið í [...] umrætt sinn og hafa einnig dagana á undan farið þangað nokkrum sinnum vegna hans. Ákærði hafi ekki mátt vera þarna og fengu þeir það staðfest og gáfu þá ákærða skýr fyrirmæli um að yfirgefa [...] en hann hefði neitað því. Ákærði var þá handtekinn fyrir að fara ekki að fyrirmælum og fluttur á lögreglustöðina á Hverfisgötu, og þar sem hann sparkaði í hönd lögreglumanns. Ákærði hefði verið ölvaður þegar þeir komu, haldið á bjórdós og angað af áfengislykt. Hann hefði verið æstur og mjög ósamvinnuþýður allan tímann. Vitnið kvaðst hafa staðið fyrir aftan hendur ákærða og verið að aðstoða við að fjarlægja allan búnað af honum þegar ákærði reiddist og vitnið greip inn í og fór fyrir aftan hendurnar á honum. Í kjölfarið sparkaði ákærði og telji vitnið að ákærði hefði þá verið orðinn reiður. Kvaðst hann hafa séð þegar ákærði sparkaði frá sér og telja það vera vegna þess að ákærði hefði áttað sig á því að hann var í fangaklefa. Hann hefði hins vegar ekki séð sparkið lenda á hendi lögreglumannsins. Lögreglukonan hefði kveinkað sér í hendinni eftir atvikið og restina af vaktinni. Hún hefði kallað „hvað ertu að gera“, eða eitthvað í þá áttina, þegar þetta gerðist og kveinkað sér eftir að klefanum hafði verið lokað og sýnt honum höndina en hann ekki séð áverka á henni. Sagði vitnið að ákærði hefði verið fluttur í hjólastól að fangaklefanum. Í klefanum hefði hann verið beðinn um að fara úr skóm en ekki gert það. Hann og sá lögreglumaður sem varð fyrr högginu hefðu verið tvö í [...] til að byrja með og þá reynt að koma ákærða í lögreglubifreið en það ekki tekist. Þau hefðu ætlað að leggja hann niður í anddyri hússins en ákærði þá sparkað og streist á móti og þá lent á ofninum. Vitnið kvaðst hafa verið með búkmyndavél sem kveikt var á allan tímann. Vitnið staðfesti frumskýrslu málsins og aðkomuskýrslu sem hann ritaði. Ákærði hefði verið liggjandi þegar hann sparkaði. Hann lá á ská inni í klefa, á maganum, og sparkaði frá sér upp í loft. Lögreglumaðurinn var að taka hann úr skó þegar hann sparkaði aftur fyrir sig í átt að henni. Kvaðst vitnið ekki geta svarað því hvort ákærði hefði áttað sig á því hvar lögreglumaðurinn var.

III

Niðurstaða

Ákærði er ákærður fyrir brot gegn valdstjórninni, með því að hafa miðvikudaginn 2. október 2019, á lögreglustöðinni við Hverfisgötu í Reykjavík, spyrnt með hægri fæti í hægri hönd lögreglumannsins [...], sem var við skyldustörf, með þeim afleiðingum að hægri hönd hennar klemmdist á milli skós ákærða og veggjarins og hún hlaut tognun í úlnlið og mar á hendi. Í ákæru er brot ákærða talið varða við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði neitar sök. Hann minnist þess að hafa verið handtekinn og fluttur á lögreglustöð en kveðst enga mótspyrnu hafa veitt. Þá hefði hann ekki sparkað í hönd lögreglukonunnar og þrýst fæti sínum á hönd hennar þannig að hún lenti á milli veggjar og fótar ákærða eða hafa heyrt hana kvarta undan áverkum. Þá hafi hann ekki sparkað frá sér í klefanum þannig að hann hefði getað valdið henni áverkum.

Fyrir liggja framburði r þriggja lögreglumanna um atvik, m. a. nr. [...], bæði hjá lögregluog fyrir dómi. Hvorki í frumskýrslu né aðkomuskýrslum lögreglumanna nr. [...] og [...] er því lýst hvernig ákærði var staðsettur þegar hann sparkaði í fót lögreglumannsins utan þess að hann hefði þá verið kominn inn í klefann. Lögreglumaður nr. [...] bar um að ákærði hefði þá verið liggjandi á grúfu á dýnu á gólfi fangaklefa. Var framburður hans á sama veg fyrir dómi og bar lögreglumaður nr. [...] þá einnig um að ákærði hefði þá legið á maganum á gólfinu og að hann hefði verið færður úr hjólastólnum þegar komið var með hann að klefanum. Lögreglumaður nr. [...], sem varð fyrir högginu, sagði að ákærði hefði verið í hjólastól þegar hann sparkaði og hinir tveir lögreglumennirnir þá verið fyrir aftan hjólastólinn. Þá gátu þeir tveir lögreglumenn sem sögðu ákærða hafa verið á gólfinu ekki útilokað að ákærði hefði sparkað út í loftið. Lögreglumaður nr. [...] kvaðst fyrir dómi hafa orðið vitni að sparkinu en þó ekki séð það lenda á hendinni en heyrt lögreglumann nr. [...] kveikna sér í kjölfarið. Verður að telja að framburður hans séí andstöðu við lýsingu hans í aðkomuskýrslu hvað það varðar að þar sagði hann ekki frá því að hann hefði séð sparkið.

Sönnunarbyrði um sekt ákærða og atvik sem telja má honum í óhag hvílir á ákæruvaldinu og metur dómari hverju sinni hvort nægileg sönnun, sem ekki verði vefengd með skynsamlegum rökum, sé fram komin um hvert það atriði sem varðar sekt og ákvörðun viðurlaga við broti, sbr. 108. og 109. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Framburður þeirra þriggja lögreglumanna sem að framan er rakinn er samhljóða hvað það varðar að lögreglumaður nr. [...] hafi hlotið áverka á hendi þegar ákærði var færður í fangaklefa umrætt sinn. Er það einnig í samræmi við vottorð og vætti A læknis sem staðfesti að áverkarnir samrýmdust frásögn lögreglumanns nr. [...] og gætu bæði hafa komið við það að sparkað eða að ýtt væri á höndina. Engu að síður er framburður lögreglumannanna ekki samhljóða um tildrög þess að hún hlaut áverkana. Þá verður ekki útilokað, af framburði þeirra tveggja lögreglumanna sem urðu vitni að atvikum, að ákærði hafi sparkað ómarkvisst frá sér. Verður ekki á því byggt að framburður lögreglumanna nr. [...] og [...] styðji framburð lögreglumanns nr. [...] þegar atvikum er lýst á svo ólíkan hátt og ekki síst þar sem í frumskýrslu lögreglu kemur ekki fram lýsing á atvikum hvað þetta varðar. Er einnig til þess að líta að vitnin bera ekki um að hafa sjálf verið staðsett í samræmi við lýsingu lögreglumanns nr. [...], þ. e. við hjólastólinn. Verður að telja að fram sé komin vafi um atvik sem túlka ber ákærða í hag og verði því að telja ósannað sé á hvern hátt lögreglumaðurinn hlaut áverkana. Með vísan til framangreinds verður því ekki talið að fram sé komin lögfull sönnun þess að ákærði hafi spyrnt fæti í hönd lögreglumanns nr. [...], eins og í ákæru greinir, og verður hann því sýknaður af þeirri háttsemi.

Ákærði hefur fyrir dómi skýlaust játað það brot er greinir í ákæru frá 18. ágúst 2020. Um málavexti hvað það varðar vísast til ákæruskjals. Er játning ákærða studd sakargögnum og verður ákærði hvað það brot varðar sakfelldur í samræmi við ákæru og telst brotið rétt heimfært til refsiákvæða í ákæru.

Ákærði er fæddur í [...]. Samkvæmt framlögðu sakavottorði, dagsettu 13. ágúst 2020, hefur ákærði þrisvar verið dæmdur til sektarrefsingar þar af 25. júní 2019 vegna umferðarlagabrots. Sakar ferill ákærða hefur þó ekki áhrif við ákvörðun refsingar í máli þessu.

Með hliðsjón af sakarefni þessa máls þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin sekt að fjárhæð 120.000 krónur er ákærði greiði innan fjögurra vikna frá birtingu dómsins en sæti ella fangelsi í tíu daga.

Ákærði greiði 1/3 hluta málsvarnarlauna skipaðs verjanda síns, G-kk-ef S-x-x R-kk-ef lögmanns, sem alls eru ákveðin 400.000 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti, en 2/3 hluti greiðist úr ríkissjóð.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið E-kvk-nf R-kvk-nf A-kvk-nf saksóknarfulltrúi.

S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði, X, greiði 120.000 króna sekt til ríkissjóðs innan fjögurra vikna frá birtingu dóms þessa að telja en sæti ella fangelsi í tíu daga.

Ákærði greiði 1/3 hluta málsvarnarlauna skipaðs verjanda síns, G-kk-ef S-x-x R-kk-ef lögmanns, 400.000 krónur, en 2/3 hluti þeirra greiði stúr ríkissjóði.

S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf (sign)