S-21/2009

Mál þetta, sem dómtekið var 6. maí sl., höfðaði lögreglustjórinn á Vestfjörðum með ákæru 8. desember 2009 á hendur ákærðu, J-kvk-þgf H. Þ-kvk-þgf W-kvk-þgf, kt. ..., Kristnibraut 16, Reykjavík;

fyrir umferðarlagabrot, með því að hafa þriðjudaginn 15. júlí 2008 ekið bifreiðinni TH-026 á 101 km hraða á klukkustund norður Norðurlandsveg á Holtavörðuheiði þar sem leyfður hámarkshraði er 90 km/klst.

Telst þetta varða við 2. mgr. 37. gr., sbr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987.

Þess er krafist að ákærða verði dæmd til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.

Ákærða krefst aðallega sýknu af kröfum ákæruvalds, en til vara að henni verði ekki gerð refsing. Til þrautavara gerir ákærða þá kröfu að henni verði gerð sú vægasta refsing sem lög leyfa. Í öllum tilvikum krefst ákærða þess að hæfileg málsvarnarlaun til handa skipuðum verjanda verði felld á ríkissjóð.

I.

Samkvæmt framlagðri vettvangsskýrslu var ökuhraði bifreiðarinnar TH 026 mældur af lögreglu á Holtavörðuheiði, um kl. 15:15, þriðjudaginn 15. júlí 2008. Ökumaður bifreiðarinnar umrætt sinn var ákærða í máli þessu. Mældur ökuhraði er í vettvangsskýrslunni sagður hafa verið 105 km/klst. á vegarkafla þar sem lögleyfður hámarkshraði mun vera 90 km/klst. Er upptaka af hraðamælingu þessari meðal gagna málsins.

Fram kemur í vettvangsskýrslu lögreglu að umferð hafi verið lítil er hraðamælingin var framkvæmd. Bjart hafi verið af degi, skýjað, og yfirborð vegarins blautt. Um afstöðu ákærðu til meints hraðakstursbrots er bókað að hún viðurkenni ekki brotið.

Ákærðu var sent sektarboð 18. júlí 2008 og henni gefinn kostur á að ljúka málinu án dómsmeðferðar með greiðslu 30.000 króna sektar. Hinn 27. ágúst sama ár var ítrekað sektarboð birt maka ákærðu á lögheimili hennar. Þar sem ákærða greiddi ekki hina boðnu sektarfjárhæð var mál þetta höfðað með ákæru lögreglustjórans á Vestfjörðum 8. desember 2009 samkvæmt áðursögðu.

II.

Fyrir dómi kvaðst ákærða umrætt sinn hafa verið á leið niður af Holtavörðuheiði og hefði förinni verið heitið norður á Vatnsnes. Ákærða neitaði því alfarið að hafa verið að aka of hratt umrætt sinn og kvað hraðamælingu lögreglu ranga. Sagðist ákærða hafa ekið „... eftir lögunum ...“. Nánar spurð um ökuhraðann svaraði ákærða: „95, kannski.“

III.

K-kk-nf S-kk-nf E-kk-nf lögreglumaður, sem framkvæmdi hraðamælingu þá er ákæra lögreglustjóra byggir á, kvaðst fyrir dómi ekki muna sérstaklega eftir atvikum máls þessa.

Vitnið upplýsti að það hefði skoðað upptöku af hraðamælingunni fyrir aðalmeðferð málsins. Á upptökunni mætti sjá að vitnið hefði staðið að hinni umdeildu hraðamælingu með hefðbundnum hætti. Tók vitnið fram að ratsjáin hefði samkvæmt vettvangsskýrslu þess verið prófuð fyrir og eftir mælingu. Upptakan var sýnd vitninu fyrir dómi og lýsti vitnið þeirri skoðun sinni að ekkert það mætti sjá á upptökunni sem valdið gæti vafa um réttmæti niðurstöðu hraðamælingarinnar.

Fram kom hjá vitninu að það hefði verið búið að starfa í lögreglunni í níu mánuði er atvik máls gerðust. Vitnið kvaðst í upphafi starfsferils síns í lögreglunni hafa fengið þjálfun frá starfandi lögreglumönnum í notkun hraðamælingaratsjáa. Vitnið hefði því verið komið með níu mánaða reynslu í notkun slíkra tækja er atvik máls gerðust.

IV.

Svo sem rakið er að framan kom lögreglumaður sá er framkvæmdi hina umdeildu hraðamælingu, K-kk-nf S-kk-nf E-kk-nf, fyrir dóm við aðalmeðferð málsins. Staðfesti hann gerð fyrirliggjandi vettvangsskýrslu og niðurstöðu þeirrar hraðamælingar sem sjá má á framlagðri upptöku.

Ákærða hefur vefengt hraðamælingu lögreglu og neitar sök í málinu. Ekkert hefur hins vegar komið fram í málinu sem gefur tilefni til að ætla að ranglega hafi verið staðið að umræddri hraðamælingu. Á fyrrnefndri upptöku má sjá að engin önnur bifreið en bifreið ákærðu var nærri lögreglubifreiðinni er hraðamælingin var gerð. Þá var ratsjá lögreglubifreiðarinnar prófuð fyrir og eftir mælingu, sbr. framlagða vettvangsskýrslu lögreglu, sem áðurgreindur lögreglumaður staðfesti fyrir dómi. Þykir því engin ástæða til að vefengja niðurstöðu hraðamælingarinnar, en mælingar sem þessi hafa margoft verið lagðar til grundvallar sekt sakaðra manna fyrir íslenskum dómstólum.

Samkvæmt öllu framangreindu þykir sannað, svo ekki verði vefengt með skynsamlegum rökum, sbr. 1. mgr. 109. gr. laga nr. 88/2008, að ákærða hafi 15. júlí 2008 ekið bifreiðinni TH 026 á þeim hraða, sem fram kemur í framhaldsákæru, þ.e. 101 km/klst., en þá hefur verið tekið tillit til vikmarka. Þá er háttsemi ákærðu réttilega heimfærð til refsiákvæða í ákæru.

Eftir úrslitum málsins, sbr. 1. mgr. 218. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, verður ákærða dæmd til greiðslu alls sakarkostnaðar. Ákærða greiði því þóknun skipaðs verjanda síns, K-kk-ef S-kk-ef hrl., er hæfilega telst ákveðin 50.200 krónur að virðisaukaskatti meðtöldum.

Dóm þennan kveður upp K-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari.

D Ó M S O R Ð:

Ákærða, J-kvk-nf H. Þ-kvk-nf W-kvk-nf, greiði 30.000 króna sekt til ríkissjóðs og komi fjögurra daga fangelsi í stað sektarinnar verði hún eigi greidd innan fjögurra vikna frá uppkvaðningu dómsins.

Ákærða greiði 50.200 krónur í sakarkostnað.

K-kk-nf H-kk-nf