E-3459/2011

Mál þetta, sem dómtekið var 14. mars sl., var höfðað fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur af G-kk-þgf S-kk-þgf, Reykjabyggð 27, Mosfellsbæ, með stefnu birtri 7. september 2011, á hendur Lloyd's of London, One Lime Street, London EC3M 7HA, Bretlandi.

Dómkröfur stefnanda eru þær að að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnanda 10.150.000 kr. ásamt dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001, um vexti og verðtryggingu, frá 12. ágúst 2011 til greiðsludags. Þá er krafist málskostnaðar.

Af hálfu stefnda er þess aðallega krafist að hann verði sýknaður af kröfum stefnanda og að stefnandi verði dæmdur til að greiða honum málskostnað. Til vara krefst hann þess að stefnukröfur verði lækkaðar verulega og að málskostnaður verði felldur niður.

II

Málavextir

Málavextir eru þeir að með umsókn, dags. 29. janúar 2008 sótti stefnandi um svokallaða starfstryggingu (hóptryggingu), þ.e. starfstengda sjúkra- og slysaörorkutryggingu, hjá Hagal - Árna Reynissyni ehf. sem hafði milligöngu um trygginguna fyrir stefnda. Með bréfi H-kk-ef, dags. 7. febrúar 2008 var umsókn stefnanda staðfest. Í staðfestingunni kemur fram að vátryggingin gildi til 31. mars 2008. Hinn stutti gildistími tryggingarinnar skýrist af því að stefnandi gekk inn í hóptryggingu á vinnustað sínum (Sendibílum II) með fyrir fram ákveðnum gildistíma.

Stefnandi kveðst svo lengi sem hann man eftir sér hafa fundið fyrir ákveðnum einkennum fyrir hjarta. Þessi einkenni hafi hvorki háð honum í daglegu lífi eða starfi né kallað á lyfjanotkun. Í byrjun árs 2005 hafi hann ákveðið að leita til A-kk-ef F-kk-ef S-kk-ef, hjartalæknis, til að fá úr því skorið hvort þessi einkenni væru þess eðlis að hann þyrfti sérstaka meðhöndlun vegna þeirra. Í vottorði læknisins, dags. 18. febrúar 2010, segir: G-kk-nf S-kk-nf kom til mín fyrst 6. janúar 2005. Hann var með fjölskyldusögu um einhvern hjartalokukvilla og kransæðasjúkdóm. Hann hafði um langt árabil fundið fyrir einhverjum hjartsláttarónotum og dálítilli mæði á stundum. Þessi einkenni voru þó mjög mild og ekki raunverulegt áhyggjuefni á þeim tíma. Hins vegar heyrði ég við læknisskoðun hjartaóhljóð, sem benti til míturlokuleka. Hjartaþolpróf fór fram á stofu minni 17. febrúar 2005. Þol reyndist gott. Hann hreyfði sig í 11:24 mínútur; hæsta álag var 200 wött. Dálitlar ósértækar ST breytingar komu fram á hjartalínuriti. Því pantaði ég tíma í sneiðmyndatöku (CT) af kransæðunum, sem reyndust eðlilegar. Hjartaómskoðun hinn 17. febrúar 2005 sýndi eitthvert framfall aftari míturlokasnepils auk míturlokuleka í meðallagi, dálítið stækkaða vinstri gátt en eðlilega stærð og starfsemi vinstra slegils. Á þessum tíma hafði hann engin einkenni sem rekja mætti til lokukvillans nema hugsanlega dálítil hjartsláttarónot sem hann hafði fundið fyrir í mörg ár. Á þessum tíma sagði ég honum að engin sérstök meðferð væri nauðsynleg en mælti með reglulegum skoðunum og annarri hjartaómskoðun innan 3-5 ára.

Efst á umsóknareyðublaði fyrir trygginguna, sem stefndi fyllti út 29. janúar 2008, segir meðal annars: Öllum spurningum þarf að svara rétt og fyllilega. […] Áríðandi er að geta alls sem skipt getur máli. Með því er átt við allt sem haft getur áhrif á mat og ákvörðun um umsóknina hjá vátryggjendum Lloyd's. Ef vafi leikur á hvort skýra skuli frá einhverju, er rétt að gera það. Leynd getur ónýtt samninginn eða skert hann verulega. Spurning nr. 9 b. á eyðublaðinu lýtur að því hvort umsækjandi hafi einhvern tímann þjáðst af „of háum blóðþrýstingi, hjartasjúkdómi, æðasjúkdómum eða sykursýki“. Stefnandi merkti við „nei“. Í spurningu nr. 9 e. er síðan spurt hvort umsækjandi hafi einhvern tímann þjáðst af öðrum sjúkdómum eða áverkum sem umsækjandi hafi þurft að leita eftir ráðgjöf læknis eða meðferðar við á sl. þremur árum eða kunni að þurfa að leita meðferðar við í framtíðinni. Stefnandi svaraði þeirri spurningu neitandi með sama hætti. Í spurningu nr. 12 var spurt hvort náið skyldmenni hefði fengið hjartasjúkdóm, hjartaáfall, krabbamein, nýrnasjúkdóm eða önnur alvarleg veikindi eða sjúkdóma fyrir 65. aldursár. Stefnandi svaraði þeirri spurningu neitandi. Í spurningu nr. 13 var spurt hvort umsækjandi væri, að frátöldum þeim atriðum sem þegar væri lýst, við góða heilsu og almennt heilsuhraustur. Stefnandi merkti við „já“ sem svar við þeirri spurningu og lét raunar fylgja yfirlýsingu um að hann hefði „alltaf verið hraustur“. Hvergi í umsókninni gat stefnandi þess sem fram hafði komið við framargreindar rannsóknir 2005 eða að hann hefði í gegnum tíðina fundið fyrir einkennum fyrir hjarta. Á undan undirritun stefnanda á eyðublaðið er að finna yfirlýsingu þar sem meðal annars segir: Ég staðfesti hér með að svör mín hér að ofan eru rétt og nákvæm, að þau eru rétt skráð og að ég hef ekki haldið eftir neinum upplýsingum eða staðreyndum sem líklegar eru til að hafa áhrif á ákvörðun vátryggjenda Lloyd's í mati þeirra og samþykkt á áhættu vegna væntanlegrar tryggingar.

Við hjartaómskoðun þann 18. febrúar 2008 kom í ljós að stefnandi var enn með talsverðan leka í míturloku og prolaps á aftara míturlokublaði eins og áður. Þá hafði vinstri slegill stækkað nokkuð miðað við fyrri rannsóknir og mældist nú 7,3 cm í þvermál. Í framangreindu vottorði A-kk-ef F-kk-ef S-kk-ef segir um þetta atriði: Við hjartaómskoðun hinn 18. febrúar 2008 kom í ljós að vinstri slegill og vinstri gátt höfðu stækkað og var mælt með frekari eftirfylgni.

Með umsókn, dags. 24. apríl 2008, óskaði stefnandi eftir að endurnýja fyrrgreinda hóptryggingu Hagals sem hafði runnið úr gildi þann 31. mars sama ár. Fyllti hann út umsókn um slíka tryggingu á svipuðu eyðublaði og hann gerði í janúar 2008. Aftur merkti stefnandi „nei“ við spurningu 9 b. þar sem spurt var hvort umsækjandi hefði einhvern tímann þjáðst af hjartasjúkdómi. Í þetta sinn merkti hann hins vegar „já“ við spurningu nr. 9 e. þar sem spurt var um aðra sjúkdóma eða áverka sem leita hefði þurft vegna eftir ráðgjöf læknis eða meðferðar á sl. þremur árum eða kynni að þurfa að leita meðferðar við í framtíðinni. Í nánari skýringum við það svar segir stefnandi: Greindist með hjartagalla frá fæðingu. Fer árlega í eftirlit. Er í engri meðferð og hef aldrei verið. Aldrei lyfjanotkun vegna þessa. Engin einkenni vegna þessa og aldrei frá vinnu vegna þessa. A-kk-nf hjartalæknir í heilsugæslustöð Mjódd þekkir söguna. Á eyðublaðinu er að finna samhljóða fyrirmæli og yfirlýsingu og áður er lýst varðandi hina fyrri umsókn, hvað varðar mikilvægi þess að upp gefnar upplýsingar séu nákvæmar og réttar og að allt skuli koma fram sem máli geti skipt við mat á og ákvörðun um umsóknina af hálfu vátryggingafélagsins. Á eyðublaðinu var þó ekki að finna spurningu um hvort náið skyldmenni hefði fengið hjartasjúkdóm eða önnur alvarleg veikindi eða sjúkdóma fyrir 65. aldursár, sbr. 12. spurning á fyrri umsókn. Vátryggingin tók gildi 1. maí 2008 og var staðfest af vátryggingamiðlaranum Hagal – Á-kk-þgf R-kk-þgf með bréfi, dags. 20. maí 2008.

Hinn 7. júní 2008 var gerð hjartaómskoðun um vélinda og hinn 20. sama mánaðar hjartaþræðing á stefnanda. Í kjölfar þessara rannsókna var mælt með skurðaðgerð til lagfæringar á míturloku. Sú aðgerð var framkvæmd af G-kk-þgf M-kk-þgf 24. júlí 2008. Í læknabréfi A-kk-ef F-kk-ef S-kk-ef, dags. 5. mars 2009, kemur m.a. fram að stefnandi hafi náð sér þokkalega eftir aðgerðina. Hins vegar sé enn til staðar nokkur stækkun á vinstri slegli. Góður árangur sé eftir „miturlokuplastik“ og ekki sé sýnt fram á leka í lokunni. Stefnandi hafi ekki náð sínu fyrra þreki; hann mæðist tiltölulega fljótt við áreynslu. Það sé því ljóst að hann muni ekki á næstunni geta snúið til síns fyrra starfs sem sendibílstjóri enda sé um líkamlega mjög erfitt starf að ræða.

Stefnandi aflaði sér matsgerðar A-kk-ef Þ-kk-ef Ó-kk-ef læknis um örorku sína. Samkvæmt niðurstöðu matsgerðarinnar var tímabil tímabundinnar algerrar örorku úr tryggðu starfi vegna veikinda frá 24. júlí 2008 til 30. október 2009. Varanleg örorka var metin 25%.

Stefnandi fyllti út tjónsskýrslu, dags. 25. nóvember 2008, vegna þess tjóns sem hann byggði á að hann hefði orðið fyrir vegna framangreindrar aðgerðar. Með bréfi, dags. 6. maí 2009, hafnaði Hagall, Árni Reynisson ehf., bótaskyldu. Stefnandi skaut málinu til úrskurðarnefndar í vátryggingamálum sem með úrskurði, dags. 8. júní 2010, taldi að greiðsluskylda væri ekki fyrir hendi.

Skýrslu fyrir dóminum gáfu stefnandi og A-kk-nf F-kk-nf S-kk-nf, hjartalæknir.

III

Málsástæður stefnanda

Af hálfu stefnanda er á því byggt að tjón hans hafi komið fram á vátryggingatímabilinu 20. maí 2008 til 30. apríl 2009. Gera þurfi skýran greinarmun á tveimur mismunandi umsóknum, samningssamböndum og vátryggingatímabilum. Í fyrri umsókn sinni hafi stefnandi ekki tilgreint nein sérstök veikindi enda hafi hann ætíð verið heilsuhraustur. Í síðari umsókn sinni hafi stefnandi, í ljósi þess sem fram hafði komið við hjartaómskoðun þann 18. febrúar 2008, upplýst stefnda um að hann væri með hjartagalla og væri undir eftirliti vegna þess. Stefndi hafi samþykkti umsóknina athugasemdalaust.

Stefnandi vísar til þess að tjón hans megi rekja til þeirrar aðgerðar sem hann hafi gengist undir þann 24. júlí 2008 en um þessa aðgerð hafi hann enga hugmynd haft þegar hann hafi fyllt út síðari umsóknina enda hafi ákvörðun um aðgerðina ekki verið tekin fyrr en tæpum tveimur mánuðum eftir að umsóknin hafi verið lögð inn. Stefnandi bendir á að í fyrri vátryggingaumsókn hafi hann ekki tekið fram upplýsingar um ástand sitt þar sem hjartakvillar hefðu aldrei háð honum að neinu marki. Við endurnýjun samningsins hefðu nýjar upplýsingar komið í ljós. Hafi stefnandi fyllt úr öll form á ný og verði þær upplýsingar, sem hann veitti þar, taldar fullnægjandi. Stefnandi byggir bótakröfu sína á grundvelli síðargreinds samnings enda hafi upplýsingar um veikindi hans komið fram meðan á því samningssambandi hafi staðið.

Stefnandi byggir á því að hann hafi í einu og öllu uppfyllt upplýsingaskyldu sína í skilningi 82. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingasamninga. Hann hafi tiltekið sérstaklega í síðari umsókn sinni að hann væri með hjartagalla og væri undir eftirliti vegna þess. Stefndi hafi átt þess kost á að undanskilja ákveðin veikindi eða kvilla en hafi ekki gert það. Stefnandi telur að ef stefndi ætli að bera við vanrækslu á upplýsingaskyldu verði hann að sýna fram á að upplýsingar stefnanda hafi með einhverju móti verið ófullnægjandi. Þó beri að líta til þess að í vottorði A-kk-ef F-kk-ef S-kk-ef læknis, dags. 18. febrúar 2010, segir: Fyrir mér er mjög ljóst að í umsókn þessari dags. 24. apríl 2008 gerði G-kk-nf grein fyrir hjartavandamáli sínu eins vel og hann gat. Einnig vísar hann til mín varðandi nánari upplýsingar um hjartasögu hans og sjúkdómshorfur, sem ég hefði fúslega veitt.

Stefnandi telur ótækt að stefndi hafni bótum á grundvelli þess að stefnandi hafi ekki upplýst um hjartagalla í fyrri vátryggingaumsókn sinni enda varði sú umsókn aðra vátryggingu og annað vátryggingatímabil. Veikindi stefnanda hafi komið fram eftir að hann hafi lagt inn síðari umsókn sína en þar hafi hann tilgreint að hann væri með hjartagalla og væri undir eftirliti vegna þess og þar með veitt stefnda kost á því að undanþiggja þau veikindi vátryggingunni. Slíkt gerði stefndi, sem búi yfir yfirburðarþekkingu, á sviði vátryggingamála hins vegar ekki.

Kröfur stefnanda byggjast á matsgerð A-kk-ef Þ-kk-ef Ó-kk-ef.

Um lagarök vísar stefnandi til laga nr. 30/2004, um vátryggingasamninga, meginreglur kröfu- og samningaréttar. Um vaxtakröfu vísar hann til laga nr. 30/2004, um vexti og verðtryggingu og um málskostnað til XXI. kafla laga um meðferð einkamála nr. 91/1991.

Málsástæður stefnda

Af hálfu stefnda er á því byggt að stefnandi hafi vanrækt upplýsingaskyldu sína er hann hafi sótti um vátrygginguna. Hefði hann veitt allar nauðsynlegar upplýsingar sé mjög líklegt að vátryggingarsamningurinn hefði ekki komist á. Tjón stefnanda sé að rekja til aðgerðar sem framkvæmd hafi verið vegna veikinda sem hafi verið til staðar við töku vátryggingarinnar en stefnda hafi ekki verið kunnugt um vegna ónógra upplýsinga af hálfu stefnanda. Leiði þetta til þess að stefndi ber ekki neina ábyrgð samkvæmt tryggingunni gagnvart stefnanda.

Stefndi vísar til þess að upplýsingar sem vátryggingartaki láti vátryggingafélagi í té skipti verulegu máli í samningssambandi þeirra í millum. Öllu máli skipti að þær upplýsingar séu réttar og nægilega ítarlegar til að vátryggingafélag geti metið áhættu af því að veita viðkomandi tryggingu, og í framhaldinu ákveðið hvort tryggingin skuli veitt og eftir atvikum á hvaða kjörum. Í 1. mgr. 82. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga sé að finna heimild fyrir vátryggingafélag til að afla hjá vátryggingartaka upplýsinga sem geti haft þýðingu fyrir mat þess á áhættunni, m.a. um sjúkdóma. Í niðurlagsákvæði greinarinnar sé kveðið á um skyldu vátryggingartaka og vátryggðs til að veita að eigin frumkvæði upplýsingar um sérstök atvik sem hann viti eða megi vita, að hafi verulega þýðingu fyrir mat félagsins á áhættu. Þá sé í 83. gr. kveðið á um afleiðingar þess ef upplýsingaskyldan sé vanrækt. Stefndi byggir á því að stefnandi hafi sviksamlega vanrækt upplýsingaskyldu sína í skilningi 1. mgr. 83. gr. laganna og því beri stefndi ekki ábyrgð á tjóni hans. Stefndi bendir einnig á að skv. 30. gr. laga nr. 7/1936, um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga, sé löggerningur óskuldbindandi fyrir þann sem fenginn er með svikum til að gera hann. Stefndi byggir til vara á því að jafnvel þótt vanræksla stefnanda yrði ekki metin honum til sviksemi, í skilningi tilvitnaðra lagaákvæða, sé hún allt að einu slík að ábyrgð stefnda falli niður, sbr. 2. mgr. 83. gr. laga um vátryggingarsamninga. Ótvírætt sé að stefndi hefði metið áhættuna með öðrum hætti ef honum hefðu verið kunnar þær upplýsingar sem stefnandi hafi búið yfir varðandi sjúkdóm sinn. Telja verður að sök stefnanda sé ekki óveruleg, enda hafi honum mátt vera ljóst að um væri að ræða upplýsingar sem hefðu verulega þýðingu.

Stefndi bendir á að í gr. 3.8 í almennum skilmálum starfstryggingar þeirrar sem stefnandi hafi tekið segir: „Svik, launung eða vísvitandi röng yfirlýsing af hvaða tagi sem er, annað hvort í þeirri umsókn sem vátrygging þessi er byggð á eða í tengslum við hvert annað málefni, sem áhrif hefur á vátryggingu þessa, eða framlagningu bótakröfu samkvæmt henni, ógildir hana, og er þá fyrirgert öllum kröfum samkvæmt henni.“ Í gr. 2.7 í skilmálunum komi fram að „veikindi“ merki veikindi eða sjúkdóm hins vátryggða sem komi fram á meðan vátryggingin sé í gildi. Óumdeilt sé að stefnandi hafi fundið fyrir einkennum fyrir hjarta svo lengi sem hann muni eftir sér. Þá liggi fyrir að tiltekin einkenni hafi komið í ljós við skoðun í ársbyrjun 2005, m.a. leki í míturloku, og hafi læknir stefnanda tjáð honum að hann þyrfti að vera undir reglulegu eftirliti vegna þessa. Stefnandi hafi ekki minnst á neitt af þessu á eyðublaðinu þegar hann hafi sótt í fyrra sinn um trygginguna. Það tjón sem stefnandi hafi orðið fyrir vegna aðgerðarinnar 24. júlí 2008 sé afleiðing af veikindum sem þegar höfðu greinst, a.m.k. að verulegu leyti, áður en vátryggingin hafi tekið gildi og stefnandi hafi ekki upplýst um með viðhlítandi hætti. Þegar stefnandi hafi sótt öðru sinni um trygginguna hafi legið enn frekar fyrir frekari greining á sjúkdómseinkennunum og höfðu þau tekið tilteknum breytingum sem gáfu tilefni til frekari rannsókna. Stefnanda hafi borið skýlaust að greina frá þessu í umsókn sinni og hlotið að vera það ljóst. Þær upplýsingar sem hann hafi þó gefið upp hafi engan veginn verið fullnægjandi og hafi gefið til kynna að einkenni hjartagallans væru væg, hefðu haldist óbreytt frá fæðingu og að ekkert benti til að breytinga væri að vænta eða að sérstakrar meðhöndlunar – hvað þá aðgerðar – væri þörf. Samt sem áður virðist ljóst að á þessum tíma hafi staðið fyrir dyrum frekari rannsóknir vegna hinna breyttu einkenna og líklegt megi telja að stefnanda hafi á þessum tíma verið kunnugt um að hann þyrfti mögulega að gangast undir aðgerð. Það orðalag sem stefnandi hafi notað hafi bent til þess að einkennin hafi ekki háð stefnanda og væru ekki líkleg til að gera það síðar. Þá hafi hann ekki minnst á niðurstöður rannsóknarinnar sem hann hafði gengist undir árið 2005. Hafi stefnandi því vanrækt upplýsingaskyldu sína í þeim mæli að hið stefnda vátryggingafélag beri ekki ábyrgð á tjóni hans. Auk þess sem þegar sé getið hafi stefnanda borið að svara spurningu 9 b. játandi, en þar hafi sérstaklega verið spurt um hjartasjúkdóma. Loks verður að telja að stefnanda hafi borið að geta þess að hann væri með fjölskyldusögu um hjartalokukvilla og kransæðasjúkdóm en sérstaklega var spurt um hjartasjúkdóma náinna skyldmenna í spurningu 12 á eyðublaðinu sem stefnandi notaði við fyrri umsókn sína. Telur stefndi að skoða verði síðari umsókn stefnanda í samhengi við þá fyrri.

Varakrafa stefnda um verulega lækkun bótafjárhæðar er á því byggð að hin vanrækta upplýsingaskylda stefnanda eigi að leiða til þess að ábyrgð stefnda sé felld niður að hluta skv. 2. mgr. 83. gr. laga um vátryggingarsamninga.

Um lagarök vísar stefndi til laga nr. 30/2004, um vátryggingarsamninga, almennra reglna vátryggingaréttar, laga nr. 7/1936, um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga og almennra reglna samningaréttar. Krafa stefnda um málskostnað styðst við 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991.

IV

Niðurstaða

Í máli þessu deila aðilar um rétt stefnanda til bóta úr sjúkra- og slysaörorkutryggingu hjá stefnda. Telur stefndi að stefnandi hafi vanrækt upplýsingaskyldu sína við töku tryggingarinnar með þeim hætti að það eigi að leiða til þess að ábyrgð stefnda verði felld niður að öllu leyti eða hluta.

Stefnandi hafði í tvígang fyllt út stöðluð eyðublöð er hann sótti um umrædda tryggingu hjá stefnda. Á fyrra umsóknareyðublaðinu, dags. 29. janúar 2008, gat hann ekki um neinn sjúkdóm, m.a. svaraði hann neitandi spurningu 9 b. þar sem spurt var hvort umsækjandi hefði einhvern tímann þjáðst af hjartasjúkdómi. Þá tók hann sérstaklega fram að hann hefði almennt verið heilsuhraustur. Á síðara umsóknareyðublaðinu, dags. 24. apríl 2008, svaraði hann aftur neitandi spurningu 9 b. Hann merkti hins vegar „já“ við spurningu nr. 9 e. þar sem spurt var um aðra sjúkdóma eða áverka sem leita hefði þurft vegna eftir ráðgjöf læknis eða meðferðar á sl. þremur árum eða kynni að þurfa að leita meðferðar við í framtíðinni. Í nánari skýringum við það svar ritaði stefnandi: Greindist með hjartagalla frá fæðingu. Fer árlega í eftirlit. Er í engri meðferð og hef aldrei verið. Aldrei lyfjanotkun vegna þessa. Engin einkenni vegna þessa og aldrei frá vinnu vegna þessa. A-kk-nf hjartalæknir í heilsugæslustöð Mjódd þekkir söguna.

Í 1. mgr. 82. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga er að finna heimild fyrir vátryggingafélag til að afla hjá vátryggingartaka upplýsinga sem geta haft þýðingu fyrir mat þess á áhættunni, m.a. um sjúkdóma. Slíkra upplýsinga skal aflað beint hjá vátryggingartaka sem skal veita rétt og tæmandi svör eftir bestu vitund við spurningum félagsins. Þá skal vátryggingartaki að eigin frumkvæði veita upplýsingar um sérstök atvik sem hann veit, eða má vita, að hafa verulega þýðingu fyrir mat félagsins á áhættu. Í 83. gr. er kveðið á um afleiðingar þess ef upplýsingaskyldan er vanrækt. Stefndi telur framangreindar upplýsingar er stefnandi veitti í umsókn sinni hafa verið ófullnægjandi þar sem stefnandi hafi ekki tiltekið hjartaómskoðun þá sem hann hafði farið í tveimur mánuðum fyrr né niðurstöður rannsóknanna frá 2005. Stefnandi telur hins vegar að hann hafi skýrt frá eftir bestu getu. Vísar hann sérstaklega til þess að á þeim tíma sem hann undirritaði umsóknina hafi hann ekki vitað til þess að hann ætti að fara í frekari skoðun, hvað þá skurðaðgerð til lagfæringar á míturloku. Hefur stefnda ekki tekist að hrekja þessa staðhæfingu stefnanda. Er þannig ósannað að í kjölfar skoðunar þeirrar sem stefnandi gekkst undir 18. febrúar 2008, þar sem fram kom að vinstri slegill og gátt höfðu stækkað, hafi honum verið gerð grein fyrir að frekari rannsókna eða aðgerðar væri þörf. Þá fær sú staðhæfing stefnanda að hann hafi, er hann undirritaði umsóknina, ekki þurft á meðferð að halda vegna hjartgallans og almennt verið heilsuhraustur, stuðning af gögnum málsins. Stefnandi bar fyrir dómi að hann hefði á þeim tíma sem hann sótti um trygginguna ekki litið á umræddan hjartagalla sem hjartasjúkdóm, þar sem hann þurfti ekki á meðferð að halda, og því ekki merkt játandi við þá spurningu á umsóknareyðublöðum. Fær það stuðning í framburði A-kk-ef F-kk-ef S-kk-ef, hjartalæknis stefnanda, um að vafi léki á að skilagreina bæri kvilla stefnanda, þ.e. míturlokulekann, sem sjúkdóm því að stefnandi hefði engin einkenni haft. Hugtakið sjúkdómur er ekki skilgreint í vátryggingarskilmálum stefnda og verður stefndi að bera hallann af því að skilgreina ekki betur í umsóknareyðublöðum sínum eða skilmálum hvað átt sé við. Eðlilegt er að stefnandi vísaði til framangreinds læknis síns um nánari upplýsingar um hjartakvilla sinn í stað þess að reyna að tíunda sjálfur í hverju kvillinn fólst, enda um að ræða flókið læknisfræðilegt atriði sem tæpast er á færi annarra en sérfræðinga að útskýra.

Með hliðsjón af framangreindu verður að telja að stefnda hafi ekki tekist að sýna fram á að stefnandi hafi veitt ófullnægjandi upplýsingar við töku tryggingarinnar en að mati dómsins breytir það ekki niðurstöðunni að hann gat í engu um hjartakvilla sinn í fyrri umsókn um trygginguna.

Af hálfu stefnda eru ekki gerðar tölulegar athugasemdir við fjárhæð kröfu stefnanda og verður stefndi þannig dæmdur til að greiða stefnanda 10.150.000 kr. ásamt dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001, um vexti og verðtryggingu, frá 12. ágúst 2011 til greiðsludags.

Eftir þessari niðurstöðu ber að dæma stefnda til þess að greiða stefnanda 700.000 kr. málskostnað, sem rennur í ríkissjóð.

Gjafsóknarkostnaður stefnanda, greiðist úr ríkissjóði, þ.m.t. þóknun lögmanns hans, H-kk-ef R-kk-ef H-kk-ef hdl., 700.000 kr. að meðtöldum virðisaukaskatti.

K-kvk-nf S-kvk-nf, héraðsdómari, kvað upp dóminn.

D Ó M S O R Ð

Stefndi, Lloyd‘s of London, greiði stefnanda, G-kk-þgf S-kk-þgf, 10.150.000 kr. ásamt dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001, um vexti og verðtryggingu, frá 12. ágúst 2011 til greiðsludags.

Gjafsóknarkostnaður stefnanda, greiðist úr ríkissjóði, þ.m.t. þóknun lögmanns hans, H-kk-ef R-kk-ef H-kk-ef hdl., 700.000 kr.

Stefndi greiði 700.000 kr. málskostnað í ríkissjóð.

K-kvk-nf S-kvk-nf