S-664/2013

Mál þetta, sem þingfest var 24. júlí 2013 og dómtekið sama dag, var höfðað með ákæru lögreglustjórans á Suðurnesjum, dagsettri 5. júlí 2013, á hendur Í-kk-þgf E-kk-þgf K-kk-þgf, kt. 000000-0000, Fífumóa 13, 260 Reykjanesbæ.

I.

„Fyrir umferðarlagabrot, með því að hafa sunnudaginn 24. mars 2013, ekið bifreiðinni AA-580, sviptur ökuréttindum og undir áhrifum ávana- og fíkniefna sem bönnuð eru á íslensku yfirráðasvæði (í blóði ákærða mældist 75 ng/ml af amfetamíni) og því verið óhæfur til að stjórna ökutækinu örugglega frá Fífumóa 13 og að Bolafæti við Hólagötu, Reykjanesbæ.

Telst þessi háttsemi ákærða varða við 1. mgr. 48. gr. og 1., sbr. 2. mgr. 45. gr. a., allt sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987.

II.

Fyrir umferðarlagabrot, með því að hafa, mánudaginn 27. maí 2013, ekið bifreiðinni AA-580 vestur Reykjanesbraut sviptur ökuréttindum.

Telst þessi háttsemi ákærða varða við 1. mgr. 48. gr., sbr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar. Þá er þess krafist að ákærði verði dæmdur til sviptingar ökuréttar, skv. 101. og 102. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, sbr. 25. gr. l. nr. 44/1993 og 5. gr. l. nr. 66/2006.“

Ákærði kom fyrir dóminn við þingfestingu málsins og játaði brot sín greiðlega. Krafðist hann vægustu refsingar er lög leyfa auk þess sem verjandi ákærða krafðist hæfilega þóknun sér til handa og að hún verði greidd úr ríkissjóði.

Er játning ákærða í samræmi við önnur gögn málsins og verður hann sakfelldur fyrir brot sín en þau eru í ákæru réttilega færð til refsiákvæða.

Farið var með málið samkvæmt ákvæðum 164. gr. laga nr. 88/2008 og var það tekið til dóms án frekari sönnunarfærslu er sækjanda og ákærða hafði verið gefinn kostur á að tjá sig um lagaatriði og ákvörðun viðurlaga. Um málavexti vísast til ákæruskjals. Sannað er að ákærði framdi brot þau sem greinir í ákæru. Ákærða hefur með háttsemi sinni unnið sér til refsingar.

Samkvæmt sakavottorði, sem liggur frammi í málinu, hefur ákærða frá árinu 2004, tíu sinnum verið gerð refsing fyrir ýmis hegningarlaga-, fíkniefnalaga- og umferðarlagabrot. Þau brot sem hafa áhrif við ákvörðun refsingar nú er dómur frá 2. júlí 2008, en þá var ákærði dæmdur til að greiða 160.000 krónur í sekt fyrir ölvunarakstur og sviptur ökurétti í átján mánuði. Þann 8. september 2010, gekkst ákærði undir sátt vegna ölvunaraksturs og var ákærði dæmdur til greiðslu 185.000 króna sektar og sviptur ökurétti í tvö ár. Þá var ákærði dæmdur í fjörutíu og fimm daga fangelsi þann 1. nóvember sl. fyrir fíkniefnaakstur og fleiri brot og sviptur ökurétti ævilangt. Þann 18. apríl 2012 var ákærða veitt reynslulaust í tvö ár á eftirstöðvum refsingar 240 dögum. Með broti sínu nú rauf ákærði reynslulausnina og ber að dæma hana upp skv. reglum 65. gr. laga nr. 49/2005, sbr. 60. gr. laga nr. 19/1940.

Ákærði hefur nú í þriðja sinn ítrekað brot gegn 45. og 45. gr. a. umferðarlaga, auk þess að aka sviptur ökurétti. Með vísan til þessa og dómaframkvæmdar er refsing ákærða nú ákveðin fangelsi í tíu mánuði. Ekki eru skilyrði til að skilorðsbinda refsinguna. Áréttuð er ævilöng svipting ökuréttar ákærða.

Ákærði krafðist þess að allur sakarkostnaður yrði lagður á ríkissjóð og vísaði til 2. mgr. 221. gr. laga nr. 88/2008 svo og dóms Hæstaréttar Íslands í máli nr. 248/2005. Auk þess lagði hann fram afrit úr gerðarbók sýslumannsins í Reykjavík frá 17. maí 2013, þar sem árangurslaust fjárnám hafði verið gert hjá ákærða. Samkvæmt nefndri 2. mgr. segir að nú liggi nægilega ljóst fyrir að sakfelldur maður hafi hvorki eignir né tekjur til að standa straum af sakarkostnaði sem honum hefur verið gert að greiða og beri þá að falla frá kröfu á hendur honum um greiðslu kostnaðarins. Þá segir m.a. í nefndum dómi Hæstaréttar að íslenska ríkinu beri að sjá svo um að þegnum þess sé unnt að sanna vanhæfni til greiðslu málsvarnarlauna í opinberu máli við innheimtu slíks kostnaðar. Samkvæmt skýlausu orðalagi ákvæðisins nær það ekki til þess að ákærður maður verði ekki dæmdur til greiðslu sakarkostnaðar. Kemur nefnt ákvæði fyrst til álita við innheimtu sakarkostnaðar. Verður ákærði því dæmdur til greiðslu alls sakarkostnaðar eins og krafist er.

Samkvæmt yfirliti er sakarkostnaður vegna blóðrannsókna og matsgerðar 146.203 krónur sem ákærði ber að greiða með vísan til 218. gr. laga nr. 88/2008. Þá ber að dæma ákærða til að greiða þóknun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef K-kk-ef K-kk-ef héraðsdómslögmanns, að 62.750 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Á-kvk-nf G-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð :

Ákærði, Í-kk-nf Ö-kk-nf K-kk-nf, kt. 000000-0000, Fífumóa 13, 260 Reykjanesbæ sæti fangelsi tíu mánuði.

Áréttuð er ævilöng svipting ökuréttar ákærða.

Ákærði greiði allan sakarkostnað, samtals 208.953 krónur, þar með talda þóknun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef K-kk-ef K-kk-ef héraðsdómslögmanns, að 62.750 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Á-kvk-nf G-kvk-nf.

Rétt endurrit staðfestir

Héraðsdómur Reykjaness 16. ágúst 2013.