S-277/2010

Mál þetta, sem dómtekið var 5. október sl., er höfðað með ákæru útgefinni af ríkissaksóknara 7. apríl 2010 „á hendur R-kk-þgf Þ-kk-þgf G-kk-þgf, Sörlaskjóli 40, Reykjavík, fyrir stórfellda líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 15. mars 2009 á veitingastaðnum Amsterdam, Hafnarstræti 5, Reykjavík, slegið J-kk-þf Ö-kk-þf Ó-kk-þf hnefahöggi í andlitið, með þeim afleiðingum að hann hlaut alvarlegan heilaskaða.

Telst brot þetta varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkrafa:

Af hálfu J-kk-ef A-kk-ef Ó-kk-ef, er krafist skaða- og miskabóta, samtals að fjárhæð kr. 41.058.168, auk vaxta skv. 8. gr., sbr. 4. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 15. mars 2009 til þess dags þegar mánuður er liðinn frá því bótakrafa er kynnt sakborningi, en dráttarvaxta eftir þann dag skv. 9. gr. sbr. 1. mgr. 6. gr. sömu laga til greiðsludags.“

Við fyrirtöku málsins hinn 14. september sl. setti réttargæslumaður fram nýja kröfugerð brotaþola með hliðsjón af niðurstöðu matsgerðar um afleiðingar meintrar árásar ákærða. Er þess nú krafist að ákærði verði dæmdur til að greiða brotaþola skaða- og miskabætur samtals að fjárhæð 13.365.815 krónur auk vaxta skv. 8. gr., sbr. 4. gr., laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 af þeirri fjárhæð frá 15. mars 2009 til dómsuppsögu héraðsdóms, en dráttarvaxta skv. 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. sömu laga, frá þeim tíma til greiðsludags. Þá er gerð krafa um þóknun fyrir réttargæslu úr hendi ákærða samkvæmt mati réttarins, með hliðsjón af tímaskýrslu réttargæslumanns, og greiðslu á útlögðum kostnaði vegna réttargæslunnar.

Verjandi ákærða krefst vægustu refsingar er lög leyfa og að skaðabótakrafa verði lækkuð verulega. Þá krefst hann hæfilegrar þóknunar sér til handa úr ríkissjóði.

Málavextir

Samkvæmt frumskýrslu var lögreglan kvödd að skemmtistaðnum Amsterdam, aðfaranótt sunnudagsins 15. mars 2009. Er þangað var komið var lögreglu vísað á neðri hæð skemmtistaðarins en þar lá J-kk-nf Ö-kk-nf G-kk-nf meðvitundarlaus. Var hann með sár í munnvikinu sem blæddi úr og var þó nokkuð blóð við höfuð hans vegna þessa. J-kk-nf andaði eðlilega og engir aðrir sjáanlegir áverkar voru á honum. Kom sjúkralið stuttu síðar á vettvang og flutti J-kk-nf á slysadeild Landspítalans í Fossvogi.

Við skýrslutöku hjá lögreglu af starfsmanni veitingastaðarins, Á-kk-þgf Þ-kk-þgf G-kk-þgf, hinn 31. mars 2009, kom fram að hann hefði verið á leið niður í kjallara hússins og heyrt þaðan einhvern skell. Er þangað kom hefði hann séð mann liggja á bakinu á kjallaragólfinu, þrjá til fjóra metra frá stiganum. Hafi annar maður, ákærði í máli þessu, staðið yfir honum og virst ógnandi. Þá hefðu auk þeirra setið þar við borð fjórir til sex menn.

Er lögregluskýrsla var tekin af ákærða vegna málsins 6. apríl 2009 játaði hann að hafa slegið manninn einu höggi. Hefði höggið lent á hægri kinn, skammt frá eyranu, og maðurinn steinlegið eftir. Kvaðst ákærði í umrætt sinn hafa verið staddur á umræddum veitingastað með H-kk-þgf J-kk-þgf, tengdaföður sínum. Hefði hann komið að þar sem tveir menn hefðu staðið yfir H-kk-þgf og verið nokkuð ógnandi. Hefði annar þeirra gripið í hönd ákærða og togað hann til sín. Ákærði kvaðst hafa slitið sig lausan en maðurinn þá gert sig líklegan til að slá til hans. Hann hefði þá orðið fyrri til og slegið manninn einu höggi eins og fyrr greinir.

Hinn 21. apríl 2009 gaf J-kk-nf Ö-kk-nf, brotaþoli máls þessa, skýrslu hjá lögreglu. Kvaðst hann ekkert muna eftir umræddu atviki vegna þeirra höfuðáverka sem hann hlaut í greint sinn. Þá myndi hann ekkert hvað gerðist vikuna fyrir atburðinn.

Fyrir liggja í málinu læknisvottorð S-kvk-ef A. G-kvk-ef, sérfræðings á slysa- og bráðadeild Landspítala-háskólasjúkrahúss, dags. 5. maí 2009, og læknisvottorð G-kvk-ef K. L-kvk-ef, dags. 31. ágúst 2009 og 19. apríl 2010, um heilsufar brotaþola og afleiðingar meintrar árásar fyrir heilsu hans. Kemur fram í síðastgreinda vottorðinu að brotaþoli hafi meðal annars hlotið alvarlegan heilaskaða við áverkann. Hafi hann náð sér ótrúlega vel, en sitji uppi með eftirstöðvar sem komi til með að hafa áhrif á hans daglega líf í framtíðinni.

Með matsbeiðni, dags. 12. júlí 2010, fóru skipaður réttargæslumaður brotaþola og skipaður verjandi ákærða sameiginlega fram á það við S-kk-þf B-kk-þf lækni, sérfræðing í heila- og taugafræðum, að hann léti í té skriflegt og rökstutt örorkumat um afleiðingar meintrar líkamsárásar fyrir brotaþola. Liggur hin umbeðna matsgerð fyrir í málinu, dags. 30. ágúst 2010. Segir þar svo í niðurstöðukafla:

„Til grundvallar niðurstöðum liggur eftirfarandi og að nokkru fyrr fram komið í þessari matsgerð. Stöðugleiki miðast við lok apríl árið 2010 og venjulegast er stöðugleika náð eftir eitt ár eða þar um bil eftir heilaáverka þótt ekki verði fyrirtekið að áfram kynni að vera einhver möguleiki á frekari bata. Miski vegna truflunar á bragð- og lyktarskyni er metinn 10 stig þótt í raun sé hann eftir atvikum enn meiri í stigum hjá þeim sem stundar atvinnu þar sem á þessi skyn reynir sérlega eins og á við í tilviki JÖÓ. Truflun á hugrænu starfi er metin í lægstu stigunum 15-25 og er JÖÓ þar mitt á milli eða metinn 20 stig og þannig heildarmiski 30 stig. Varanleg örorka er vandmetin en ljóst er að nokkuð skortir á fulla starfsorku og kann að segja til sín í þörf minna vinnuálags fyrr en varir auk þess að hugræn truflun heftir starfsstjórnun sem gæfi af sér betri afkomu. Ég met þetta jafngilt fimmtungi afkomuskerðingar.

Tímabundið atvinnutjón er 7 mánuðir. Það er algert í 2 mánuði en síðan stundar JÖÓ 25% starf í 5 mánuði en hefur síðan verið í fullu starfi eða 8 klst. daglega á vinnudegi.

Tímabil þjáningabóta tel ég vera frá atviksdegi 15.03.2009 til loka aprílmánaðar árið 2010. Engin breyting merkjanleg á ástandi verður greind eftir þann tíma og þannig þá orðið um stöðugt ástand að ræða. Af þessu var JÖÓ rúmfastur frá 15.03.2009 til 14.04.2009.

Varanlegur miski er 30%.

Varanleg örorka er 20%.“

Skýrslur fyrir dómi

Ákærði kvaðst neita sök sem fyrr. Sagðist hann hafa, stuttu fyrir umrætt atvik, setið með H-kk-þgf J-kk-þgf félaga sínum við upphækkað barborð í kjallara veitingastaðarins Amsterdam. Hann hefði svo skroppið á salernið og er hann kom til baka hefðu tveir menn sem hann þekkti ekki staðið yfir H-kk-þgf og virst ógnandi í hans garð. Hefði H-kk-nf tekið upp veski sitt og virst eins og eitthvað væri að. Ákærði kvaðst hafa sest við hliðina á H-kk-þgf og spurt „hvað væri í gangi“. Annar mannanna, brotaþoli máls þessa, hefði þá gripið með vinstri hendi um hægri framhandlegg ákærða og sagt eitthvað á þá leið: „Þarftu einhverja hjálp?“ Sagði ákærði að sér hefði brugðið við þetta. Kvaðst hann hafa slitið sig lausan og slegið til brotaþola með krepptum hnefa. Hefði höggið hitt brotaþola á vinstri vangann, rétt fyrir ofan eyrað. Hefði brotaþolinn við það fallið aftur fyrir sig og skollið í gólfið. Tók ákærði fram að höggið hefði ekki verið fast, enda hefði hann verið hálfsitjandi á barstólnum þegar hann sló. Hefði hann með högginu verið að bregðast við því að brotaþoli ætlaði að fara að slá hann. Við svo búið hefðu þeir H-kk-nf farið burt af staðnum. Aðspurður kvaðst ákærði hafa verið undir einhverjum áhrifum áfengis en hann myndi þó vel hvað gerðist.

J-kk-nf Ö-kk-nf Ó-kk-nf, brotaþoli máls þessa, kvaðst ekkert muna hvað gerðist á Amsterdam umrædda nótt vegna þeirra áverka er hann hefði þá hlotið. Spurður um afleiðingar meintrar árásar sagðist vitnið meðal annars hafa kinnbeinsbrotnað við höggið. Þá hefði hann misst bragð- og lyktarskyn sem þó væri aðeins að koma til baka. Kvaðst hann hafa misst styrk og þyngd við að liggja á gjörgæsludeild spítalans og almennt hefði hann mun minna úthald í vinnu en áður. Kvaðst brotaþoli nú starfa sem matreiðslumaður

G-kvk-nf K. L-kvk-nf, sérfræðingur í endurhæfingarlækningum á Grensási, skýrði nánar og staðfesti tvö vottorð sem hún vann og liggja fyrir í málinu um heilsufar brotaþola og afleiðingar meintrar líkamsárásar. Vitnið sagði brotaþola hafa legið á gjörgæsludeild í tvær vikur áður en hann kom í endurhæfingu. Hann hefði fyrst eftir árásina ekkert munað en við komuna á Grensás hefði hann verið farinn að muna hvað gerðist frá degi til dags. Hann myndi þó ekkert eftir árásinni sjálfri. Eins og algengt væri eftir höfuðáverka eins og brotaþoli hefði hlotið fengi hann mikla þreytu og yrði þar af leiðandi fljótt pirraður. Brotaþoli hefði misst lyktar- og bragðskynið og það hefði einungis að litlu leyti komið til baka.

S-kvk-nf A. G-kvk-nf, sérfræðingur á slysa- og bráðadeild Landspítala-háskólasjúkrahúss, skýrði nánar og staðfesti læknisvottorð sitt vegna skoðunar og meðferðar brotaþola fyrst eftir umrætt atvik.

S-kk-nf B-kk-nf, heila- og taugalæknir, skýrði nánar og staðfesti framangreinda matsgerð sína varðandi afleiðingar meintrar árásar. Sagði hann skoðun á mynd af heila og höfuðkúpu brotaþola sýna brot í miðkúpubotni, hægra megin. Bendi áverkarnir til þess að brotaþoli hafi fengið högg á höfuðkúpuna, ofan við eyrað, hægra megin, og við það hlotið mar á fremsta hluta framheilans, vinstra megin. Hafi þessi hluti heilans skaðast mikið. Mætti búast við því að þessi skaði leiddi til minnkunar á hugrænu og líkamlegu úthaldi brotaþola og skerti meðal annars minni hans, frumkvæði, einbeitingu og möguleika á skipulagningu verkefna. Þá sagði hann ljóst að brotaþoli hefði misst lyktar- og bragðskyn sem ekki hefði komið til baka nema að litlu leyti. Aðspurt kvað vitnið ekkert benda til þess að fyrra heilsufar væri orsök þeirra afleiðinga sem brotaþoli hefur lýst, og vitnið telur í matsgerð sinni stafa af meintri árás, eða auki þær með einhverjum hætti.

B-kk-nf Ö-kk-nf G-kk-nf lögreglumaður kvaðst hafa komið á vettvang og unnið frumskýrslu vegna málsins. Lýsti hann aðkomu sinni að málinu og kom meðal annars fram hjá honum að brotaþoli hefði legið á gólfinu, í nokkurri fjarlægð frá stiganum niður í kjallarann.

Á-kk-nf Þ-kk-nf G-kk-nf kvaðst starfa sem dyravörður á Amsterdam. Sagðist hann umrædda nótt hafa verið á leiðinni niður stigann og í kjallara staðarins. Er hann kom niður á neðri pall stigans hefði hann heyrt mikinn dynk. Hefði hann litið við og séð þá mann liggja á gólfinu. Er þangað kom hefði ákærði staðið ógnandi yfir manninum, með krepptan hnefa á lofti, og augljóslega verið nýbúinn að slá manninn niður. Kvaðst vitnið hafa kannast við ákærða því hann hefði oft komið á Amsterdam. Hinn manninn hefði hann hins vegar aldrei séð áður. Kvaðst vitnið hafa bandað ákærða frá og ákærði þá í framhaldi farið upp stigann. Vitnið kvaðst aðspurt ekki telja mögulegt að brotaþoli hafi fallið niður stigann með tilliti til þess hversu langt frá stiganum hann lá. Vitnið taldi að einhverjir aðrir hefðu verið staddir í kjallaranum þegar hann kom þar niður. Hefðu þeir staðið við hátt borð sem þarna sé. Aðspurt kvað vitnið hugsanlegt að einhverjir barstólar hafi verið við umrætt borð.

E-kk-nf M-kk-nf Ó-kk-nf, bróðir brotaþola, kvað þá bræður hafa verið saman að skemmta sér á Amsterdam umrætt kvöld. Brotaþoli hefði skroppið niður á salernið en sjálfur hefði hann verið uppi á barnum að ræða þar við barþjóninn. Hefði hann þá heyrt einhver læti, farið niður og séð bróður sinn þar liggjandi á gólfinu. Þá hefðu einhverjir sem hann ekki þekkti staðið þar í kring. Aðspurt kvaðst vitnið ekki kannast við ákærða né vita til þess að brotaþoli eða vitnið sjálft hefði verið í einhverjum samskiptum við hann fyrir atburðinn. Sagðist vitnið hafa verið undir áhrifum áfengis en muna þó vel til atvika.

Vitnið H-kk-nf J-kk-nf kvaðst vera faðir barnsmóður ákærða og að þeir ákærði hefðu þar fyrir utan þekkst um langt skeið. Lýsti vitnið atvikum svo að umrædda nótt hefðu þeir tveir komið saman á Amsterdam. Þegar nokkuð hefði verið liðið á nóttina hefði vitnið setið við hátt borð í kjallara staðarins, með glas í hendi. Hefði þá komið þar að maður sem hefði beðið sig um að gefa sér innihald glassins. Vitnið kvaðst hafa neitað því. Maðurinn hefði hins vegar ekki látið hann í friði og kvaðst vitnið því hafa hellt helmingnum úr glasinu og gefið manninum. Eftir að hafa drukkið það hefði maðurinn heimtað það sem eftir var í glasi vitnisins. Hann hefði svo heimtað að vitnið léti hann fá veskið sitt. Brotaþoli hefði svo skömmu síðar komið þar að til að aðstoða manninn við að reyna að ná veskinu af vitninu. Hefði komið til orðahnippinga vegna þessa og í þann mund hefði ákærði einnig komið þar að. Hefði félagi brotaþola þá sagt sem svo: „Hvað, þarftu aðstoð ræfillinn þinn?“ Í framhaldi hefði brotaþoli, sem hefði haldið á glasi í vinstri hendi, snúið sér að ákærða og reynt að ýta honum í burtu. Einhverjar stympingar og ýtingar hefðu orðið milli þeirra og sér virst sem brotaþoli hefði verið að reyna að slá ákærða með glasinu. Hefði ákærði þá slegið brotaþola einu höggi og brotaþoli þá horfið honum sjónum, enda hefði fleira fólk staðið þar álengdar og skyggt á. Hefðu bæði ákærði og brotaþoli staðið nálægt hvor öðrum þegar höggið var veitt. Kvaðst vitnið hafa talið að þetta væri ekkert alvarlegt og ætlað að sitja áfram en þá hefði dyravörður sem þarna kom að bent honum og ákærða á að drífa sig út og hafi þeir gert það.

Niðurstaða

Ákærði hefur viðurkennt að hafa í greint sinn slegið brotaþola með krepptum hnefa á vinstri vangann, rétt fyrir ofan eyrað. Hafi brotaþolinn við það fallið aftur fyrir sig og skollið í gólfið. Samræmist þessi játning ákærða gögnum málsins að öðru leyti og telst því sannað að ákærði hafi slegið brotaþola hnefahöggi eins og nánar er lýst í ákæru. Með framangreindum vottorðum og vitnisburði G-kvk-ef K. L-kvk-ef, sérfræðings í endurhæfingarlækningum, og matsgerð og vitnisburði S-kk-ef B-kk-ef læknis er sannað að brotaþoli hlaut alvarlegan heilaskaða við umrædda árás ákærða. Verða þessar afleiðingar árásarinnar taldar svo verulegar að heimfæra ber brot ákærða undir 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga eins og gert er í ákæru.

Ákærði heldur því fram að brotaþoli hafi átt upptök að árásinni með ertingum. Ákærði lýsti samskiptum sínum við brotaþola í aðdraganda árásarinnar svo fyrir dómi að brotaþoli hefði gripið með vinstri hendi um hægri framhandlegg hans og sagt eitthvað á þá leið: „Þarftu einhverja hjálp?“ Honum hefði brugðið við þetta. Hefði hann slitið sig lausan og slegið brotaþola með krepptum hnefa. Vitnið H-kk-nf J-kk-nf lýsti samskiptum ákærða og brotaþola á svipaðan veg en framburður hans gekk lengra hvað þetta varðar því hann taldi að einhverjar stympingar og ýtingar hefðu orðið milli þeirra og hefði honum virst sem brotaþoli reyndi að slá ákærða með glasi. Að þessu virtu, og með hliðsjón af þeim fjölskyldutengslum sem eru á milli ákærða og vitnisins, þykir sönnun ekki komin fram um að atvik hafi verið með þeim hætti að líta beri til ákv. 3. mgr. 218. gr. b við ákvörðun refsingar hans.

Samkvæmt fyrirliggjandi sakavottorði var ákærði dæmdur í skilorðsbundið fangelsi 1996 fyrir skjalafals og aftur sama ár í fangelsi, skilorðsbundið að hluta, fyrir húsbrot. Á árunum 1997 til 2000 var hann dæmdur fjórum sinnum í skilorðsbundið fangelsi fyrir hegningar- og fíkniefnalagabrot. Á árinu 2004 var hann dæmdur í 11 mánaða fangelsi fyrir líkamsárás skv. 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Eftir það hefur hann verið sektaður fimm sinnum fyrir fíkniefna- og umferðarlagabrot. Þá var hann tvívegis á árinu 2007 dæmdur í fangelsi og sviptur ökurétti ævilangt fyrir umferðarlagabrot. Með dómi hinn 5. júní 2009 var ákærða gert að sæta 6 mánaða fangelsi fyrir líkamsárás skv. 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga, gripdeildarbrot, umferðarlagabrot og brot gegn fíkniefnalöggjöf. Loks var ákærði, með dómi hinn 26. október 2009, sakfelldur fyrir umferðarlagabrot og fíkniefnabrot en honum var ekki gerð sérstök refsing í því máli. Brot ákærða nú var framið yfir uppkvaðningu tveggja síðastgreindu dómanna og verður refsing hans því ákveðin sem hegningarauki við þá með vísan til 78. gr. almennra hegningarlaga. Við ákvörðun refsingar verður horft til 1., 2. og 3. töluliðar 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga. Til refsimildunar horfir að ákærði hefur að mestu játað brot sitt. Til refsiþyngingar horfir hins vegar að ákærði hefur tvívegis áður verið fundinn sekur um líkamsárás. Með hliðsjón af því sem hér hefur verið rakið, og þeim alvarlegu áverkum sem árásin hafði í för með sér, þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í 8 mánuði.

Endanleg skaðabóta- og miskabótakrafa brotaþola nemur eins og fyrr segir 13.365.815 krónum, auk vaxta, og sundurliðast hún með eftirgreindum hætti:

Tímabundið atvinnutjón kr. 770.592-.

Þjáningabætur kr. 666.850-.

Varanlegur miski 30 stig kr. 2.611.350-.

Varanleg örorka 20% kr. 9.167.023-.

Annað fjártjón kr. 150.000-.

Samtals kr. 13.365.815-.

Brotaþoli kveður útreikning kröfunnar gerðan samkvæmt skaðabótalögum nr. 50/1993. Til grundvallar útreikningi á kröfuliðum 1-4 liggi matsgerð S-kk-ef B-kk-ef læknis um örorku brotaþola, sem verjandi ákærða og réttargæslumaður brotaþola fóru í sameiningu fram á að yrði unnin. Eru af hálfu ákærða ekki gerðar athugasemdir við niðurstöður matsgerðarinnar, enda þótt hann telji hugsanlegt að fyrra heilsufar brotaþola geti hafa haft einhver áhrif á niðurstöður hennar varðandi örorkumatið. Þá séu engar athugasemdir gerðar við útreikning fyrirliggjandi skaðabótakröfu aðrar en þær að ákærði telji að viðmiðunarárslaun brotaþola vegna útreiknings á varanlegri örorku hefðu átt að miðast alfarið við lágmarksárslaun skv. 3. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, en ekki annars vegar við rauntekjur hans sem matreiðslumanns, síðasta árið fyrir tjónsdag, og hins vegar lágmarksárslaun vegna viðmiðunaráranna þar á undan, þegar hann hafi verið launalaus vegna náms síns.

Þar sem mótmæli ákærða lúta eingöngu að kröfulið 4 verður þegar af þeirri ástæðu fallist að fullu á kröfu brotaþola samkvæmt öðrum liðum kröfunnar. Varðandi kröfulið 4 er það niðurstaða dómsins, með vísan til framburðar S-kk-ef B-kk-ef hvað það varðar, að ekki séu nein efni til að vefengja niðurstöðu um varanlega örorku brotaþola. Þá þykja heldur ekki efni til, með hliðsjón af orðalagi 1. og 3. mgr. 7. gr. skaðabótalaga, að fallast á framangreindar málsástæður ákærða er lúta að útreikningi á kröfulið 4. Verður því einnig fallist á þann kröfulið að fullu. Samkvæmt framangreindu verður ákærða gert að greiða brotaþola skaðabætur að fjárhæð 13.365.815 krónur. Um vexti fer svo sem í dómsorði greinir.

Ákærði verður dæmdur til að greiða 35.200 krónur í útlagðan sakarkostnað samkvæmt yfirliti ríkissaksóknara. Þá greiði ákærði 288.650 króna málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, G-kk-ef Á-kk-ef hrl. Loks greiði ákærði 502.000 króna þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, B-kk-ef J-kk-ef hrl., við rannsókn málsins og fyrir dómi, og útlagðan kostnað réttargæslumannsins vegna matsgerðar og læknisvottorða að fjárhæð 187.990 krónur.

Á-kk-nf M-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan

D ó m s o r ð :

Ákærði, R-kk-nf Þ-kk-nf G-kk-nf, sæti fangelsi í 8 mánuði.

Ákærði greiði J-kk-þgf E-kk-þgf Ó-kk-þgf 13.365.815 krónur ásamt vöxtum skv. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 15. mars 2009 til 19. október 2010, en með dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði greiði 1.013.840 krónur í sakarkostnað, þar með talin 288.650 króna málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, G-kk-ef Á-kk-ef hrl., og 502.000 króna þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, B-kk-ef J-kk-ef hrl.

Á-kk-nf M-kk-nf