S-3305/2021

Mál þetta, sem dómtekið var 25. nóvember sl., var höfðað með ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu 22. júní 2021, á hendur: „Þ-kk-þgf G-kk-þgf G-kk-þgf, kt. [...], [...], [...], fyrir líkamsárás með því að hafa, aðfaranótt sunnudagsins 28. janúar 2019, í [...], þar sem fram fór [...], veist með ofbeldi að A, kt. [...] og slegið hann með krepptum hnefa í höfuðið með þeim afleiðingum að A hlaut nefbrot og mar og yfirborðsáverka á andliti.

Mál nr. [...]

Telst brot þetta varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkrafa:

Í málinu gerir B-kk-nf H-kk-nf E-kk-nf lögmaður þá kröfu, f. h. A, kt. [...], að ákærða verði gert að greiða honum skaðabætur að fjárhæð kr. 1.791.000, auk vaxta skv. 8. gr., sbr. 4. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 af 1.500.000. kr. frá 27. janúar 2019 til þess dags er mánuður er liðinn frá því bótakrafa er kynnt fyrir ákærða en með dráttarvöxtum skv. 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. sömu laga af 1.791.000 k[r]. frá þeim degi til greiðsludags. Þá er jafnframt krafist málskostnaðar auk virðisaukaskatts á málflutningsþóknun fyrir héraðsdómi og Landsrétti, komi til flutnings málsins þar.“Lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu gaf út framhaldsákæru vegna málsins þann 29. september 2021, með vísan til 1. mgr. 153. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála til að leiðrétta augljósa villu í fyrri ákæru sem hérsegir: Að leiðrétt verði misritun þannig að í stað orðanna „aðfaranótt sunnudagsins 28. janúar 2019“ komi: „aðfaranótt sunnudagsins 27. janúar 2019“.

I

Af hálfu ákærða var lögð fram skrifleg greinargerð samkvæmt heimild í 1. mgr. 165. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Ákærði krefst þess aðallega að hann verði sýknaður af öllum kröfum ákæruvaldsins og að einkaréttarkröfu verði vísað frá dómi, til vara, verði hann fundinn sekur um þá háttsemi sem greinir í ákæru, að refsing verði felld niður eða honum verði dæmd vægasta refsing sem völ er á og að refsingin verði skilorðsbundin að öllu leyti. Er þá gerð krafa um að ákærði verði sýknaður af einkaréttarkröfu en til vara að hún verði lækkuð verulega. Þá er þess krafist að allur sakarkostnaður, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, að viðbættum lögbundnum virðisaukaskatti, verði greiddur úr ríkissjóði.

Byggir ákærði varnir sínar aðallega á því að ósannað sé að hann hafi gerst sekur um þá háttsemi sem greinir í ákæru. Upptök átakanna verði rakin til meints brotaþola og ítrekaðrar áreitni hans gagnvart ákærða. Verði það niðurstaða dómsins að ákærði hafi veist að brotaþola beri að sýkna hann á þeim forsendum að um neyðarvörn hafi verið að ræða, sbr. 12. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Verði ákærði að einhverju leyti sakfelldur fyrir þá háttsemi sem greinir í ákæru beri að fella refsinguna niður að öllu leyti eða hluta með vísan til 1. mgr. 74. gr. sömu laga.

II

Málsatvik

Samkvæmt frumskýrslu lögreglu barst henni aðfaranótt sunnudagsins 27. janúar 2019 beiðni um aðstoð vegna tveggja manna sem væru sárir eftir átök sem átt hefðu sér stað á [...]. Þar hefðu hist fyrir tveir dyraverðir á skemmtuninni þeir B og C og einnig brotaþoli, A, og D, [...] brotaþola, sem voru gestir á skemmtuninni auk m. a. ákærða. Báru þau öll um að ákærði hefði slegið brotaþola eitt hnefahögg í andlitið, með krepptum hnefa vinstri handar, eftir rifrildi þeirra á milli. Hefði ákærði yfirgefið vettvang fljótlega eftir að hann sló brotaþola. Brotaþoli, C og D fullyrtu að ákærði hefði nefbrotið brotaþola. Kemur fram í skýrslu lögreglu að ákærði, brotaþoli og D hefðu verið ölvuð.

Samkvæmt skýrslunni var rætt við vitni á vettvangi. Brotaþoli kvaðst hafa rekist á ákærða, sem hann þekki, fyrir utan íþróttahúsið og sagt honum klúran brandara sem hefði farið illa í ákærða. Þeir hefðu sæst eftir snörp orðaskipti en dyraverðir gengið á milli þeirra til að koma í veg fyrir átök. Hefði ákærði hótað að berja hann. Skyndilega hefði ákærði stokkið að honum og slegið hann eitt hnefahögg í andlitið og hann við það fallið í jörðina. Framburður D var á sama veg.

C sagði ákærða og brotaþola hafa verið að rífast og hefðu ákærði og félagar hans haft í hótunum við brotaþola. C kvaðst, ásamt fleirum, hafa gengið á milli þeirra. Ákærði hefði síðan slitið sig lausan og stokkið á brotaþola og slegið hann hnefahögg með vinstri hendi. Hefði höggið lent á nefi brotaþola sem hefði brotnað og lagst út á vinstri kinn. Var framburður B á sama veg. Þá kemur einnig fram í skýrslunni að vitnið E hefði orðið vitni að atvikum.

Fyrir liggur læknisvottorð vegna komu brotaþola á heilsugæslu 28. janúar 2019. Þar kemur fram að vottorðið sé ritað á grundvelli sjúkraskrár brotaþola af F heimilislækni en hann hefði ekki hitt brotaþola sjálfur eftir líkamsárásina. Í vottorðinu er eftirfarandi tekið upp úr sjúkraskránni: kl 03 aðfararnótt sunnudags sl. var hann kýldur fyrirvaralaust beint á nefið. Nefið fer út á hlið og er rétt til baka af sjúkraflutningamanni. Mun hafa heyrst brak. Fór ekki á Slysó. Blæddi mikið úr sári hægra megin við nefrót.

Við skoðun er mar lateralt við nefrót, bólgin efri augnlok og blætt hefur inn á hægra efra augnlok, skurður hægra megin við nefrót sem mikið blæddi úr. Mar neðan beggja augna einnig. Ekki tvísýni þegar lítur upp.

Þá segir í vottorðinu að brotaþoli hafi, samkvæmt sjúkraskrá, verið greindur með nefbrot, mar og yfirborðsáverka á andliti.

Á kærði gaf skýrslu hjá lögreglu 6. febrúar 2019. Kvaðst hann hafa verið á heimleið af [...] ásamt [...] G og gengið aðeins á undan henni. Í stiganum hefði hann mætt brotaþola sem hefði ausið sér yfir hann. Hefði hann þá gengið í átt að brotaþola og sagt honum að hætta þessu rugli. Einhver hefði gengið á milli þeirra og brotaþoli gengið í burtu en haldið áfram að ausa sér yfir ákærða sem kvaðst ekkert þekkja brotaþola en vitað að hann á barn með [...] G. Þegar brotaþoli kom að ákærða í þriðja sinn hefði hann öskrað þannig að viðstaddir heyrðu: „Þú ert nú meira fíflið og ég skal segja þér það að ég er búinn að ríða konunni þinni.“Ákærði kvaðst þá hafa snúið sér við, þó að það væri haldið í þá báða, og náð að slá brotaþola í höfuðið með flötum lófa vinstri handar. Væri hann enn marinn í lófanum eftir höggið. Kvaðst hann aldrei hafa ætlað að meiða brotaþola en brotaþoli hefði ógnað honum þrisvar sinnum, og geri hann sér grein fyrir að hann hefði ekki átt að slá brotaþola. Hefði hann bæði hitt [...] brotaþola og [...] hans þetta kvöld og þær báðar talað um að brotaþoli væri fullur og leiðinlegur. Þá sagði hann brotaþola ekki hafa hótað honum en verið með kjaft við sig. Sagði hann lýsingu brotaþola á atvikum ranga en taldi að verið gæti að hannhefði sagt brotaþola að hætta annars myndi hann berja hann.

Þá liggja fyrir ljósmyndir af brotaþola sem teknar voru daginn eftir atvik og má þar sjá áverka á andliti hans, mar og sár, og útprentun af þremur SMS- skilaboðum sem ákærði sendi brotaþola 30. janúar 2019.

Við rannsókn málsins voru einnig teknar skýrslur af vitnunum B, E, H, G og I en ekki er ástæða til að rekja efni þeirra.

II

Framburður ákærða og vitna fyrir dómi Verður nú gerð grein fyrir framburði ákærða og vitna fyrir dómi að því marki sem nauðsynlegt er til úrlausnar málsins.

Ákærði kvaðst hafa verið á leið á [...] og verið að ganga að íþróttahúsinu þegar hann heyrði mann öskra og nefna G [...] hans sem hann ætlaði að hitta þar innandyra. Síðar um kvöldið hefði G sagt honum að þetta hefði verið barnsfaðir [...]. Um klukkan hálfþrjú hefði hann svo verið á leið út með G, vitninu H og [...], þegar brotaþoli kom að ásamt [...] sem hann heyrði segja; [...] hættu þessu, láttu hann vera. Brotaþoli hefði komið þrisvar að honum þegar hann var að fara út og hefði hann ýtt brotaþola í burtu. Dyraverðir hefðu komið að þeim og skilið þá að en engin handalögmál átt sér stað. Sjálfur hefði hann gengið upp stigann en brotaþoli þá kallað á eftir honum að hann væri búinn að ríða konunni hans. Kvaðst ákærði þá hafa snúið sér við og slegið brotaþola með flötum lófa, væntanlega ekki fast, en hann sé þrisvar búinn að fara í aðgerð á vinstri öxl og sé ekki góður í henni. Hann hefði farið af vettvangi áður en lögreglan kom. Brotaþoli hefði verið að rífa kjaft en honum hefði ekki staðið ógn af brotaþola en beðið hann um að láta sig vera. Brotaþoli hefði ekki hætt eins og hann væri að reyna að „sækja eitthvað“. Skilji hann vart hvernig hann náði að slá brotaþola þar sem hann hefði verið nokkuð fyrir aftan hann. Brotaþoli hefði haldið áfram að öskra eftir að hann varð fyrir högginu en sjálfur hefði hann ekki séð brotaþola þá. Þegar þetta gerðist hafi hann sjálfur verið í fyrsta eða öðru þrepi í tröppunum en brotaþoli í dyragætt fyrir aftan hann. Tveir dyraverðir hefðu verið í kringum þá en ekki verið með þá í tökum. Hann hefði haldið að þetta væri búið þegar brotaþoli öskraði þetta og þá snöggreiðst enda sé ekki eðlilegt að segja svona við fólk og væri þetta ekki satt. Hefði þetta verið viðbragð við því sem brotaþoli sagði. Þá hefði I, [...] brotaþola, einnig verið að reyna að stoppa hann af. Þegar þetta gerðist hefði [...] brotaþola verið á svipuðum stað og G, að hann haldi fyrir aftan brotaþola. Kvaðst hann ekki hafa orðið var við að brotaþoli hefði nefbrotnað eða misst meðvitund og ekki séð áverka á honum. Ákærði kvaðst hafa verið aumur í lófanum eftir höggið. Þá hefði hann sent brotaþola SMS- skilaboð 30. janúar 2019 og beðist afsökunar en aldrei fengið svar.

Brotaþoli, A, kvaðst hafa farið á [...] ásamt [...], [...] og [...]. Þegar liðið var á kvöldið hefði hann farið með [...] sinni á reykingasvæðið. Þar hefðu þau hitt ákærða sem þau hefðu hitt einu sinni áður fyrir mörgum árum síðan. Hefði þetta verið í fyrsta skiptið sem hann sá ákærða þetta kvöld. Hann hefði farið að grínast við ákærða og sagt þegar [...] hans var einnig þarna; manstu ekki við sváfum saman hjá konunni hans. Ákærði hefði tekið þessu illa og spurt hvað hann væri að meina og kvaðst ákærði margoft hafa sagt honum að hann væri að grínast. Samskipti þeirra hefðu síðan færst af reykinga svæðinu og á pall inni í húsinu og ákærði þar ítrekað spurt hann hvað hann hefði verið að meina. Þrír eða fjórir vinir ákærða hefðu staðið fyrir framan ákærða og einnig spurt hann ítrekað um þetta og hefði hann einnig sagt þeim að hann hefði verið að grínast. Hann og ákærði hefðu síðan farið að rífast og hann þá kallað á G og beðið hana um að stoppa ákærða en hún neitað því og sagt að þeir gætu séð um þetta sjálfir. Síðan hefðu dyraverðir gengið á milli þeirra og vinir ákærða komið aftur og stillt sér upp fyrir framan ákærða og spurt brotaþola af hverju hann hefði verið að æsa ákærða upp. Þá hefðu þeir margsagt ákærða að kýla brotaþola ekki. Ákærði hefði loks slitið sig lausan frá dyravörðum og kýlt hann af fullu afli og hefði hann misst meðvitund í nokkrar mínútur. Brotaþoli sagði að hann hefði síðan verið færður afsíðis í klefa. Hefði nefið á honum verið skakkt til vinstri auk þess sem hann hefði verið með skurð. Lögreglan hefði komið að og einnig sjúkraliði sem aðstoðaði hann við að lagfæra nefið en hann hefði rétt það við sjálfur. Fyrir liggi að hann þurfi að fara í aðgerð á nefinu. Þá væri hann búinn að vera mikið á spítala eftir þetta vegna svima. Kvaðst brotaþoli telja að áverkarnir hefðu verið slíkir að þeir gætu ekki verið afleiðing þess að hann hefði verið sleginn með flötum lófa. Hann hefði séð ákærða birtast fyrir framan sig en svo slokknað á honum. Hefði hann því ekki séð hvernig höggið var og teldi að dyravörður hefði gripið hann. Eftir þetta hefði hann fengið SMS- skilaboð frá ákærða sem hann hefði ekki svarað. Þá hefði hann hitt ákærða einusinni eftir þetta og hótaði ákærði þá að drepa hann ef hann drægi ekki kæruna til baka. Brotaþoli kvaðst ekki hafa verið að leita í ákærða í langan tíma áður en ákærði sló hann. Ákærði hefði ýtt í hann tvisvar eða þrisvar til að „starta honum í gang“ en sjálfur hefði hann einungis rifið kjaft, látið falla ljót orð. Ákærði hefði komið á eftir honum. Í trekaði brotaþoli að hann hefði ekki verið að áreita ákærða, hannh efðiekki hitt ákærða fyrr um kvöldið og ekki kallað á eftir honum. Þegar hann lét ummælin um konu ákærða falla hefði hann staðið fyrir framan ákærða á reykingasvæðinu. Þá hefði hann ekki öskrað á ákærða eftir að hann var sleginn og ákærði hefði ekki snúið baki í hann og verið á leiðinni út og snúið sér við til að slá hann. Brotaþoli kvaðst hafa farið til læknis daginn eftir atvikið. Sé hann þess fullviss að hann hafi nefbrotnað enda var nefið laust. Sagði hann að þær myndir sem liggja fyrir af honum hefðu verið teknar daginn eftir að þetta gerðist.

D, [...] brotaþola kvaðst hafa, ásamt brotaþola, farið út að reykja og þau þá hitt ákærða. Þau hefðu kynnt sig fyrir honum og brotaþoli farið að grínast og líklega sagt of mikið en ákærði hefði tekið því mjög illa. Samskipti þeirra hefðu færst fram á pall og þar hefðu þeir verið að kýta. Sjálf hefði hún spurt G hvort þær gætu í sameiningu fengið þá til að hætta að rífast en G vildi ekki aðstoða hana. Þá hefðu þrír eða fjórir menn staðið fyrir framan ákærða og virtust vera að verja hann og passa upp á að hann færi ekki í brotaþola. Ákærði hefði allt í einu „komið með hnefann“ og kýlt brotaþola. Kvaðst hún hafa heyrt að þessir menn væru [...]. Hún hefði ekki beint séð hnefahöggið en séð þegar brotaþoli hneig niður á gólfið og var ákærði þá fyrir aftan þessa menn. Brotaþoli hefði verið nokkrar sekúndur að ranka við sér og hefðu dyraverðir aðstoðað hann við að standa upp og farið með hann afsíðis. Það hefði blætt úr brotaþola og hann verið með skurð á nefinu sem var skakkt en dyravörður hefði rétt það við. Daginn eftir hefði brotaþoli fengið mar kringum bæði augun og hún þá tekið myndir af honum.

Vitnið sagði að brotaþoli hefði verið með klámkjaft, m. a. sagt að þau hefðu verið með konu ákærða sem þá stóð við hlið hans. Kvaðst hún ekki hafa séð að brotaþoli hefði ítrekað farið til ákærða til að áreita hann. Hefði hún ekki heyrt ákærða segja brotaþola að hætta en brotaþoli hefði reynt að stoppa þetta og sagt að þetta hefði verið grín. Vitnið kvaðst ekki hafa heyrt neinar hótanir á milli þeirra. Kvaðst hún hafa séð höggið koma á andlit brotaþola en einn af áðurnefndum mönnum hefði staðið á milli. Dyraverðirnir hefðu síðan komið og ýtt þeim frá.

B kvaðst reka fyrirtæki sem sá um öryggisgæslu á [...]. Sjálfur hefði hann ekki orðið vitni að því þegar ákærði sló brotaþola en komið að strax eftir að það gerðist og kallað til lögreglu. Einhver núningur hefði verið á milli ákærða og brotaþola og hefðu dyraverðir staðið á milli þeirra þegar þetta gerðist. Sagði vitnið að ákærði hefði verið „agressívur“ þegar hann sá hann. Brotaþoli var alblóðugur í andlitinu og hafði greinilega fengið mikið högg á nef svæðið, nefið var aflagað og einnig var hann með yfirborðsáverka. Ákærði og brotaþoli hefðu verið skildir að fyrr um kvöldið en vitnið ekki komið sjálfur að því. Vitnið kvaðst hafa verið nokkrum metrum frá þegar þetta gerðist. Brotaþoli hefði verið færður í fatahengi sem erá efra palli og haldi hann að atvik hafi gerst þar.

C kvaðst hana starfað sem öryggisvörður á [...]og hafa kallað eftir aðstoð vegna stimpinga á stigapalli. Hann og vitnið E gengu síðan á milli tveggja manna sem voru að kýta. Viti hann ekki um hvað þeir voru að rífast en báðir hefðu þeir verið reiðir og pirraðir. Þegar hann var búinn að vera þarna í nokkrar mínútur hefði ákærði slegið brotaþola mjög þungt högg á nefið og hefðu þau stoppað ákærða af. Vitnið B hefði komið seinna til þeirra. Brotaþoli hefði dottið í gólfið en þau reist hann við og farið með hann inn í hliðarherbergi og hefði kona brotaþola einnig komið þangað. Reyndist brotaþoli vera nefbrotinn og hefði vitnið og E verið hjá honum og róað hann niður. Vitnið sagði brotaþola hafa verið illa áttaðan í dágóðan tíma eftir höggið og hefði blætt úr nefi hans sem var skakkt. Hefði hann kælt nefið á honum og kallað á sjúkrabifreið og hefði sjúkraflutningamaður rétt nefið við. Höggið hefði komið mjög snöggt og hefðu hann og E þá verið á milli mannanna en ekki með þá í tökum en verið að biðja þá um að hætta. Töluverður hópur af fólki hefði verið þarna þegar þetta gerðist. Kvaðst vitnið hafa séð þegar höggið lenti á brotaþola og hefði það komið nánast yfir öxlina á vitninu. Var ákærði með krepptan hnefa og hefði höggið verið mjög þungt. Vitnið kvaðst hafa heyrt að áður hefðu orðið einhverjar stimpingar á milli ákærða og brotaþola. Þegar atvik gerðust hefðu ákærði og brotaþoli snúið að hvor öðrum og telji hann að ákærði hafi slegið brotaþola með hægri hendi. Sjálfur hefði hann snúið að ákærða, hugsanlega á ská, og samt séð höggið. Sagði vitnið að einhver orð hefðu gengið á milli ákærða og brotaþola en muni ekki hvaða og minntist hann þess ekki að hafa heyrt brotaþola segja að hann væri búinn að ríða konunni hans. Sagði vitnið að þetta hefði ekki gerst í stiganum heldur fjórum til fimm metrum frá honum.

E kvaðst hafa starfað sem öryggisvörður á [...]. Hún og vitnið C hefðu verið að taka ákærða og brotaþola í sundur og hefði sá sem stóð á móti þeim þá fengið högg. Minnist hún þess ekki að þeir hefðu verið að ýta hvor öðrum og viti ekki um hvað þeir hefðu verið að deila en ákærði hefði verið æstari en brotaþoli. Þau hefðu fært brotaþola afsíðis inn í herbergi til að sinna honum. Höggið hefði komið yfir öxlina áhenni, á milli hennar og C, og hefði hún séð það fara í andlitið á brotaþola. Nú muni hún ekki hvort ákærði var með krepptan hnefa en það hefði ekki verið eins og hann væri að slá brotaþola utan undir. Þá hefði hann ekki getað slegið hann utan undir á milli þeirra þar sem höggið hefði þá farið í þau. Minntist hún þess ekki með hvorri hendinni ákærði hefði slegið brotaþola og heldur ekki eftir að hafa séð hann lenda á gólfinu en hún hefði snúið sér við og farið á eftir þeim sem sló hann. Hún hefði síðar séð brotaþola og var hann þá með áverka og blæddi úr nefi hans. Minntist hún þess ekki að nokkrir menn hefðu verið þarna að aðstoða ákærða eða brotaþola.

H kvaðst hafa verið á leið út af [...] þegar hann hefði séð að brotaþoli var að atast í ákærða og var með leiðindi og stæla. Skömmu síðar hefði brotaþoli enn verið að „djöflast“ í honum og sagt þá við ákærða að hann hefði riðið konunni hans og hefði ákærði þá slegið til hans. Dyraverðir hefðu þá verið á vettvangi. Vitnið kvaðst vera vinur ákærða en séð hann þarna fyrir tilviljun. Hann hefði ekki séð atvik vel og verið aðeins fyrir ofan ákærða hægra megin. Hann hefði séð þegar ákærði sló í áttina til brotaþola og sýndist honum ákærði vera með opinn lófa og sveifla hendinni til hliðar. Sagði vitnið að ákærði hefði verið orðinn pirraður á brotaþola sem var búinn að vera að „böggast“ í honum. Kvaðst hann telja að ákærði hefði verið á leiðinni upp en snúið sér við þegar brotaþoli sagði þetta.

G, [...] á kærða, kvaðst hafa farið með honum á [...]en ekki hafa farið samferða honum inn í húsið. Síðar um kvöldið þegar þau voru á leiðinni heim hefðu ákærði og brotaþoli farið að tala saman og hún þá heyrt brotaþola segja að hann hefði riðið [...] og hefði ákærði þá slegið brotaþola. Kvaðst hún ekki hafa séð þegar ákærði sló brotaþola en það var greinilegt að hann gerði það. Dyraverðir hefðu þá komið að en þau farið út. Sagði vitnið að frá salnum séu tröppur upp og síðan útgangur. Hún hefði verið neðarlega vinstra megin í tröppunum en ákærði og brotaþoli um fjórum til fimm metrum ofar en hún. Geti vitnið ekki fullyrt hvort þeir voru í tröppunum eða á pallinum þegar þetta gerðist. Ákærði hefði verið búinn að segja brotaþola að hætta að „böggast“ í honum en hann ekki hætt en þeir hefðu ekki verið að ýta hvor öðrum. Þetta hefði allt gerst mjög hratt en hún minntist þess ekki hvenær dyraverðir hefðu komið að. Kvaðst hún telja að brotaþoli hefði snúið að henni þegar hún sá hann seinast áður en hann fékk höggið en muni ekki hvernig ákærði sneri. Hún hefði einungis hitt brotaþola þegar hún var að fara og ekki heyrt orðaskipti ákærða og brotaþola heldur einungis þegar brotaþoli sagði þetta hátt og skýrt yfir alla. Ákærði og brotaþoli þekktust ekki fyrir atvikið og kvaðst hún ekki hafa heyrt neinar hótanir á milli þeirra.

I kvaðst vera [...] brotaþola og [...] ákærða. Hún hefði verið á [...] og þá séð ákærða og brotaþola tala saman uppi og þá virst vera sáttir. Skömmu síðar, þegar hún var nánast kominn inn í sal, hefði hún séð ákærða hlaupa í burtu og fólk aðstoða brotaþola og fara með hann inn í eitthvert herbergi. Hún hefði farið þangað inn og einnig öryggisverðir. Kvaðst hún fljótlega hafa farið þaðan en hún hefði verið reið og sár vegna þess sem gerðist. Hún hefði verið búin að biðja brotaþola um að ræða ekki við ákærða og hefði hún vitað að þeir myndu líklega ekki eiga skap saman. Sé það vegna þess að brotaþoli væri með mjög grófan húmor auk þess sem hún hefði heyrt að ákærði væri með „stuttan þráð“. Hefði hún verið pirruð út í brotaþola að gera það samt. Hefði henni síðar verið sagt að brotaþoli hefði sagt við ákærða að hann hefði riðið konunni hans. Það hefði ekki komið vitninu á óvart og væri svona orðfæri eðlilegt grín hjá henni og brotaþola en örugglega ekki hjá öllum. Kvaðst hún ekki hafa séð þegar brotaþoli var kýldur en séð að eftir það hefði hann verið illa áttaður, allur í blóði í framan og með bólgið nef, og hefði hún strax séð að hann var nefbrotinn.

F læknir kvaðst hafa ritað vottorð vegna brotaþola en sjálfur hefði hann þó ekki hitt hann eftir atvikið. Innihald vottorðsins sé ritað upp úr móttökunótu frá Heilsugæslu [...]. Þar hefði J læknir hitt brotaþola daginn eftir atvikið og kvaðst þá hafa verið kýldur fyrirvaralaust, beint á nefið. Nefið hefði farið út á hlið og verið rétt til baka af sjúkraflutningamanni og þá heyrst brak. Þá hefði blætt mikið hægra megin við nefrótina. Brotaþoli hefði verið greindur með nefbrot, mar og yfirborðsáverka á andliti. Sagði vitnið að honum sýndist á lýsingu læknisins að brotaþoli hefði fengið þungt högg á andlitið en við slíkt högg gæti nef brotnað og myndast mar og jafnvel sár og yfirborðsáverkar á húð. Áverkanir hefðu ekki komið á óvart miðað við að brotaþoli hefði fengið þungt högg á andlitið. Kvaðst vitnið skilja nóturnar svo að læknirinn hefði skrifað niður lýsingu brotaþola um að nefið hefði farið út á hlið og verið rétt við og þá heyrst brak. Það bendi allt til þess að um nefbrot hafi verið að ræða en ekki hefði verið tekin mynd af nefinu. Þetta sé greining læknisins að loknu viðtali og skoðun og byggi greiningin á frásögn sjúklings. Sjálfur greini hann ekki svona brot nema annað hvort á grundvelli myndatöku eða lýsingar sjúklings við skoðun. Ekkert annað en nefbrot gæti skýrt brakið þegar nefið var lagfært. Hægt sé að rétta brotið nef ef það er mjög laust en ef um er að ræða tveggja til þriggja daga gamalt brot þurfi verkfæri til að laga það. Kvaðst vitnið ekki þora að segja til um það hvort þessir áverkar gætu komið eftir högg með flötum lófa, það fari eftir styrk beina, helst ef höggið er nógu öflugt og slegið er á hlið nefs.

K kvaðst hafa séð ákærða og brotaþola umrætt sinn og hefðu þeir verið að rífast en hann ekki heyrt orðaskil. Síðan hefði hann snúið sér frá þeim og það næsta sem hann hefði séð til þeirra var að ákærði hefði verið færður út. Kvaðst vitnið þekkja ákærða en ekki brotaþola.

III

Niðurstaða

Ákærði er ákærður fyrir líkamsárás með því að hafa veist með ofbeldi að brotaþola og slegið hann með krepptum hnefa í höfuðið með þeim afleiðingum að hann hlaut nefbrot og mar og yfirborðsáverka á andliti. Er háttsemin í ákæru talin varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði neitar sök. Hann hefur viðurkennt að hafa slegið brotaþola með flötum lófa umrætt sinn og hefðu það verið ósjálfráð viðbrögð hans við ummælum sem brotaþoli lét falla. Telur hann ósannað að hann hafi slegið brotaþola með krepptum hnefa.

Nokkur vitni gáfu skýrslu við aðalmeðferð málsins en fæst þeirra sáu þegar ákærði sló brotaþola. Flest báru þau um að ákærði og brotaþoli hefðu verið að kýta áður en brotaþoli var sleginn. Ber framburðum þeirra ekki saman um það hvort einhver tími hefði verið liðinn frá því brotaþoli lét þau orð falla aðhann hefði verið með konu ákærða þangað til hann var sleginn.

Sönnunarbyrði um sekt ákærða og atvik sem telja má honum í óhag hvílir á ákæruvaldinu og metur dómari hverju sinni hvort nægileg sönnun, sem ekki verði vefengd með skynsamlegum rökum, sé fram komin um hvert það atriði sem varðar sekt og ákvörðun viðurlaga við broti, sbr. 108. og 109. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Samkvæmt 1. mgr. 126. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála metur dómari sönnunargildi vitnisburðar við úrlausn máls. Í því sambandi skal meðal annars hugað að afstöðu vitnis til ákærða og eftir atvikum brotaþola, hagsmunum þess af málsúrslitum, þroska þess, áreiðanleika skynjunar þess á atvikum, minni, ástandi og hegðun þess við skýrslugjöf, öryggi þess og skýrleika í svörum og samræmi í frásögn. Hér hagar svo til að [...] ákærða og brotaþola hafa gefið vitnisburð fyrir dómi sem erað mestu samhljóða framburði [...] þeirra. Verða þeir framburður því ekki taldir hafa úrslitagildi hvað varðar sönnun atvika. Þá bar vitnið H um að vera vinur ákærða til langs tíma. V ar framburður hans samhljóða framburði ákærða, svo langt sem hann náði, auk þess sem dómurinn telur hann að sumu leyti hafa verið óvissan í lýsingum sínum.

Ákærði, [...] hans og vitnið H sögðu að brotaþoli hefði látið framangreind orð falla og ákærði í kjölfarið slegið hann. Brotaþoli og [...] hans sögðu hins vegar að einhver tími hefði liðið hér á milli og orðin fallið þegar þau voru inni í reykingaherbergi. Vitnin C og E störfuðu sem öryggisverðir á [...] og telur dómurinn þau vera óvilhöll vitni um atvik. C sagði fyrir dómi að hann teldi að ákærði hefði slegið brotaþola með hægri hendi en sagði við rannsókn málsins að hann hefði slegið með vinstri hendi sem er í samræmi við framburð ákærða. Þau báru bæði um að þau hefðu staðið á milli ákærða og brotaþola þegar ákærði sló brotaþola en hvorugt þeirra minntist þess að hafa heyrt hvað fór þeim þá á milli. Samkvæmt bæði framburði C og E sáu þau höggið frá ákærða koma á milli þeirra. Í ljósi aðstæðna verður framangreint misræmi ekki talið rýra trúverðugleika framburðar C. Með hliðsjón af framangreindu telur dómurinn ósannað að ákærði hafi slegið brotaþola í kjölfar þess að hann lét þessi orð falla. Engu að síður verður við það miðað að ákærði hafi orð ið ósáttur við brotaþola vegna þessara orða og verið það ennþegarhannsló brotaþola.

Ákærði hefur alfarið neitað því hafa slegið brotaþola með krepptum hnefa. Brotaþoli gat ekki borið um þetta en taldi þá áverka sem hann hlaut benda til þess. Vitnið C fullyrti að ákærði hefði slegið brotaþola með krepptum hnefa. Vitnið E sagði að aðstæður hefðu verið þannig að hefði ákærði slegið brotaþola með lófanum og þá sveiflað hendi til hliðar hefði höggið farið í vitnið eða C. Þá sagði vitnið H að honum hefði sýnst að ákærði hefði verið með flatan lófa þegar hann sló til hans og að hann hefði sveiflað hendinni til hliðar. Í ljósi framburðar C og E og með vísan til tengsla vitnisins H við ákærða verður niðurstaða dómsins ekki byggð á framburði vitnisins. Önnur vitni gátu ekki borið um þetta.

Fyrir liggur að sá læknir sem skoðaði brotaþola umrætt sinn mat það svo á grundvelli skoðunar brotaþola og lýsingar hans á atvikum að hann hefði nefbrotnað, eins og rakið er hér að framanúr vottorði F læknis. Staðfesti F þá skráningu og tók undir sjúkdómsgreininguna fyrir dómi auk þess sem fyrir liggur framburður brotaþola um áverkana. Þá báru vitnin D, B, C og I um að nef brotaþola hefði verið aflagað eftir að ákærði sló hann.

Er það því mat dómsins að framburður ákærða sé ótrúverðugur með hliðsjón af framangreindu og verður niðurstaða dómsins þess ekki á honum byggð að því leyti sem hann er í andstöðu við annað sem sannað telst um atvik. Með vísan til framangreinds telur dómurinn að sannað sé að ákærði hafi slegið brotaþola með krepptum hnefa og að brotaþoli hafi við höggið fengið þá áverka er greinir í ákæru. Eins og atvikum er háttað verður ekki á það fallist að um ósjálfráð viðbrögð ákærða hafi verið að ræða eða að á skorti að ásetningur hans til verksins teljist vera sannaður, sbr. 18. gr. almennra hegningarlaga. Þá verður ekki á það fallist að skilyrði neyðarvarnar samkvæmt 12. gr. sömu laga séu uppfyllt en ákærði sagði m. a. fyrir dómi að brotaþoli hefði ekki ógnað honum. Með vísan til framangreinds telst sannað að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi sem lýst er í ákæru og er brot hans þar réttilega heimfært til refsiákvæða.

IV

Ákærði er fæddur í [...]. Samkvæmt framlögðu sakavottorði, dagsettu 15. júní 2021, gekkst hann undir greiðslu sektar og sviptingu ökuréttar með sektargerð lögreglustjóra 13. nóvember 2020 vegna umferðarlagabrots. Er brot ákærða nú hegningarauki vegna sektargerðarinnar, sbr. 78. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Auk framangreinds er við ákvörðun refsingar litið, til þyngingar, til 1. og 2. töluliðar 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga en atlagan beindist að lífi og heilsu brotaþola og olli honum töluverðu líkamstjóni. Til mildunar er litið til þess að brotaþoli hafði skömmu áður viðhaft óviðeigandi ummæli við ákærða um konu hans sem hefðu leitt til ágreinings á milli þeirra, sbr. 7. tölulið sama lagaákvæðis. Með hliðsjón af framangreindu þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í 60 daga og verður dæmd refsing ákærða bundin skilorði eins og í dómsorði greinir.

Afhálfu brotaþola er þess krafist að ákærða verði gert að greiða honum 1.500.000 krónur í miskabætur. Ákærði hefur verið sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga gagnvart brotaþola. Olli háttsemi ákærða honum líkamstjóni eins og lýst er í ákæru. Hefur ákærði með háttsemi sinni bakað sér bótaábyrgð á grundvelli 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Almennt má gera ráð fyrir miska vegna líkamstjóns af þeim toga sem hér um ræðir. Þykir fjárhæð miskabóta hæfilega ákveðin, með hliðsjón af atvikum og dómafordæmum, 3 0 0.000 krónur, auk vaxta og dráttarvaxta eins og nánar greinir í dómsorði. Þá greiði ákærði brotaþola 300.000 krónur í málskostnað og hefur þá verið tekið tillit til virðisaukaskatts.

Ákærði greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, Þ-kvk-ef I-kvk-ef J-kvk-ef lögmanns, 700.000 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti. Þá greiði ákærði 10.990 krónur í sakarkostnað samkvæmt framlögðu yfirliti ákæruvaldsins.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið H-kk-nf G-kk-nf aðstoðarsaksóknari.

S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði, Þ-kk-nf G-kk-nf G-kk-nf, sæti fangelsi í 60 daga en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði A 3 0 0.000 krónur auk vaxta samkvæmt 8., sbr. 4. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, frá 27. janúar 2019 til 21. október 2021, en með dráttarvöxtum samkvæmt 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags, og 300.000 krónur í málskostnað.

Ákærði greiði málsvarnarlaun skipað verjanda síns, Þ-kvk-ef I-kvk-ef J-kvk-ef lögmanns, 700.000 krónur, og 10.990 krónur í annan í sakarkostnað.

S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf (sign)