E-7130/2007

Mál þetta sem tekið var til úrskurðar 7. mars sl., um frávísunarkröfu stefnda, er höfðað með birtingu stefnu 24. október 2007.

Stefnandi er SP. Fjármögnun hf., Sigtúni 42, Reykjavík.

Stefndi er H-kk-nf H-kk-nf, Fannafold 14, Reykjavík.

Stefnandi krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 1.494.220 krónur auk dráttarvaxta samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 10. september 2007 til greiðsludags. Jafnframt er þess krafist að ,,stefndu verði óskipt dæmd til greiðslu málskostnaðar“ að skaðlausu samkvæmt málskostnaðarreikningi, eða að mati dómsins.

Stefndi krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá dómi og er sá þáttur málsins til úrlausnar.

Málsatvik.

Í stefnu kemur fram að stefnandi sé fjármögnunarleiga og að stefndi hafi gert samning við stefnanda 15. nóvember 2006, þar sem hann tók á leigu bifreiðina YD-123, VW Passat árgerð 2002. Stefnandi kveðst hafa keypt umrædda bifreið af fyrrverandi eiganda hennar og hafi leigt stefnda bifreiðina á þann hátt að kaupverð bifreiðarinnar hafi verið 2.390.000 krónur að viðbættu stofngjaldi að fjárhæð 28.469 krónur, umsýslugjaldi 5.000 krónur og að frádreginni innborgun hafi höfuðstóll leigusamnings myndast, eða svokallað samningsverð 1.423.469 krónur. Hafi samningurinn verið svokallaður kaupleigusamningur, en í því hafi falist að stefndi skyldi endurgreiða stefnanda samningsverðið með mánaðarlegum leigugreiðslum á leigutímabilinu, sem standa skyldi frá 15. desember 2006 til 15. nóvember 2012 og stefndi eignast bifreiðina í lok leigutímans gegn greiðslu lokagreiðslu sem skyldi nema 1.000 krónum. Gjalddagi leigu átti að vera 15. hvers mánaðar og leigan innheimtast eftir á.

Hafi mánaðarlegt viðmið leigugreiðslu verið ákveðið 22.131 krónur, en endanleg fjárhæð leigugreiðslu skyldi ráðast af myntkörfu þar sem CHF átti að hafa 50% vægi en japanskt jen 50% vægi. Hafi virkni myntkörfunnar verið með þeim hætti að leigufjárhæðin í íslenskum krónum hafi á fyrsta samningsdegi verið umreiknuð í hinar erlendu myntir á hverjum gjalddaga samningsins, sbr. 5. mgr. 2. gr. almennra skilmála samnings aðila og höfuðstóll leigugreiðslunnar skyldi reiknast með þeim hætti. Við ákvörðun fjárhæðar leigugreiðslu skyldi einnig taka tillit til umsaminna vaxta, sem í þessu tilfelli hafi verið LIBOR vextir á gjalddaga leigugreiðslunnar af mynt þeirri sem mynduðu myntkörfuna.

Vanskil hafi orðið á greiðslum stefnda og hafi þær vanefndir orðið til þess að stefnandi nýtti sér heimild í 14. gr. samnings aðila og hafi hann lýst yfir riftun á leigusamningnum 10. september 2007, en þann 30. ágúst 2007 hafi stefnandi látið vörslusviptingamenn sækja bifreiðina til stefnda og flytja hana í starfsstöð stefnanda. Kostnaður við þá ráðstöfun hafi numið 35.109 krónum. Hafi framangreindar ráðstafandir átt sér stoð í 15. gr. samnings aðila.

Í kjölfar riftunarinnar hafi stefnda borið, samkvæmt 16. gr. samnings aðila að standa stefnanda skil á þeim leigugreiðslum sem fallið höfðu í gjalddaga fram til riftunar, auk áfallinna dráttarvaxta.

Jafnframt hafi stefnda borið að standa skil á ógjaldföllnum leigugreiðslum fyrir þann tíma sem eftir hafi verið af samningstímanum, auk sérstaks uppgjörsgjalds. Skyldi í því sambandi reikna höfuðstól leigugreiðslna á þann hátt sem segi í 2. gr. samnings aðila, miðað við riftunardagsetningu og margfalda þá tölu með fjölda þeirra afborgana sem þá hafi verið eftir af samningi aðila, án þess að tekið væri tillit til þeirra samningsvaxta sem ella hefðu átt að koma til greiðslu á hinum ógjaldföllnu gjalddögum. Hafi krafa stefnanda numið 1.517.976 krónum 10. september 2007, er samningi var rift, sem sundurliðist eins og greinir í stefnu.

Heildarsamtala kröfufjárhæðar stefnanda sé því gjaldfallin leiga og kostnaður, sem hér greinir: 120.425 krónur, dráttarvextir 23.756 krónur, kostnaður vegna vörslusviptingar 35.109 krónur, innleyst tryggingariðgjöld, 139.719 krónur, bifreiðagjöld 17.193 krónur, eftirstöðvar samnings 1.196.774 krónur að viðbættum 1.130.800 krónum, sem er kostnaðarmat Frumherja vegna viðgerða á bifreiðinni, mat á söluverðmæti bifreiðarinnar að frádregnum 15% vegna ýmiss kostnaðar, 1.145.800 krónur. Samtals sé skuld stefnda samkvæmt ofangreindu 1.517.976 krónur, en ekki sé krafist dráttarvaxta sem séu inni í þeirri tölu að fjárhæð 23.765 krónur, og sé stefnufjárhæð því 1.494.220 krónur.

Af hálfu stefnanda er byggt á þeirri meginreglu íslensks samninga- og kröfuréttar að samninga beri að efna og vísist í því sambandi til þess að stefndi hafi 15. nóvember 2006 gert samning við stefnanda í þessu máli þar sem hann hafi skuldbundið sig til þess að leigja bifreiðina YD-123 af stefnanda með þeim skilmálum sem í samningnum greini. Er á því byggt af hálfu stefnanda að með því að stefndi hafi ekki sinnt samningsskyldum sínum og hann hafi ekki greitt umsamið leigugjald, hafi stefnanda verið heimilt á grundvelli 14. gr. samnings aðila, að lýsa yfir riftun samningsins og krefja stefnanda um greiðslu þeirrar fjárhæðar sem mælt er fyrir í 16. gr. samnings aðila.

Málsástæður og lagarök stefnda fyrir frávísunarkröfu.

Stefndi kveður að stefnandi hafi einhliða sett fram kröfur án þess að gera grein fyrir grundvelli þeirra eða styðja þær viðhlítandi gögnum.

Stefnandi hafi ekki gert grein fyrir grundvelli lögskipta. Efni dómskjals nr. 3 sé óskýrt og misvísandi og ekki afgerandi hvort um kaupsamning eða leigusamning sé að ræða. Ekki sé gerð grein fyrir því hvort um viðskiptin fari eftir ákvæðum neytendakaupalaga eða lausafjárkaupalaga.

Stefndi sé ungur að árum og reynslulaus í viðskiptum og hafi stefnandi notið yfirburðastöðu við kaupin. Dómskjöl nr. 8 og 9 beri áfærðar handáritanir án þess að fyrir skjölum sé gerð grein eða frá hverjum þær stafi. Grundvöllur verðmats sé óljós og tjón á bifreiðinni ósannað.

Stefndi kveður að málatilbúnaður stefnanda fari í bága við 80. gr. laga nr. 91/1991 um skýra og gagnorða framsetningu. Þá vísi stefnandi ekki til þeirra réttarreglna og lagaákvæða sem málatilbúnaður hans sé reistur á og geri framangreindir annmarkar á málatilbúnaði stefnda með öllu ókleift að hafa uppi varnir við hæfi.

Málástæður og lagarök stefnanda fyrir því að frávísunarkröfu verði hafnað.

Stefnandi kveður að málatilbúnaður hans fullnægi skilyrðum 80. gr. laga nr. 91/1991 um skýran og glöggan málatilbúnað og krefst þess að frávísunarkröfu verði hrundið. Þá krefst stefndi þess að sér verði dæmdur málskostnaður í þessum þætti málsins með vísan til 4. tl. 131. gr. laga nr. 91/1991.

Niðurstaða.

Í stefnu er rækilega gerð grein fyrir grundvelli krafna stefnanda, fjárhæð kröfu í krónum er tilgreind og hvernig stefnufjárhæð er fundin. Þá hefur stefnandi gert grein fyrir málsástæðum sínum og öðrum atvikum, svo að samhengi málsástæðna er fyllilega ljóst. Fer málatilbúnaður stefnanda að engu leyti í bága við ákvæði laga nr. 91/1991 um skýran og glöggan málatilbúnað sbr. 80. gr. þeirra laga. Verður frávísunarkröfu stefnda því hafnað, en ákvörðun um málskostnað bíður efnisdóms í málinu.

Ú r s k u r ð a r o r ð:

Frávísunarkröfu stefnda er hafnað.

Ákvörðun um málskostnað bíður efnisdóms í málinu.

I-kvk-nf E-kvk-nf.