E-2463/2015

Mál þetta, sem dómtekið var 1. febrúar sl., var höfðað fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur með stefnu þingfestri 30. október 2015 af Íslenskum endurskoðendum, ráðgjöf ehf., Bæjarhrauni 8, Hafnarfirði, á hendur Bertli hf., Knarrarvogi 4, Reykjavík.

I.

Stefnandi krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnanda 564.750 krónur, auk dráttarvaxta skv. 1. mgr. 6. greinar laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, frá 28.2.2015 til greiðsludags.

Þá er krafist málskostnaðar skv. 129. og 130. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991.

Stefndi krefst þess aðallega að hann verði sýknaður af öllum kröfum stefnanda og að stefnandi verði dæmdur til að greiða stefnda málskostnað

Stefndi krefst þess til vara að stefnukröfur verði stórlega lækkaðar og málskostnaður felldur niður.

II.

Málsatvik

Helstu málsatvik eru þau að í janúar 20015 fól stefndi Á-kk-þgf Ó-kk-þgf H-kk-þgf viðskiptafræðingi að útbúa skattframtöl og ársreikninga fyrir árin 2011, 2012, 2013 og ársreikning fyrir árið 2014. Með umboði, dags. 12. janúar 2015, undirrituðu af stjórnarmanni stefnda, var Á-kk-þgf Ó-kk-þgf veitt fullt og ótakmarkað umboð til þess að fá útskrift allra bankareikninga stefnda hjá Íslandsbanka hf. og Arion banka hf. og yfirlit yfir eignastýringarreikninga félagsins vegna þessarar vinnu. B-kk-nf Þ-kk-nf hrl., lögmaður annars eiganda stefnda, kom framangreindu umboði ásamt ýmsum öðrum gögnum til Á-kk-ef Ó-kk-ef.

Á-kk-nf Ó-kk-nf hafði um árabil annast gerð ársreikninga og skattframtöl fyrir stefnda fram til árins 2010 og þá gert reikninga fyrir vinnu sína á nafni Gljúfurs ehf. sem er einkahlutafélag í eigu stefnanda. Árið 2015 hafði Á-kk-nf Ó-kk-nf gerst hluthafi í stefnanda og reikningar vegna vinnu hans eftir það verið gerðir í nafni þess félags í stað Gljúfurs ehf. Á-kk-nf Ó-kk-nf annaðist síðan gerð ársreikninga og skattframtöl vegna áranna 2011, 2012, og 2013 og ársreikning fyrir árið 2014 og sendi reikning vinnu sinnar, dags. 28. febrúar 2015, að fjárhæð 564.750 kr. á lögheimili stefnda að Knarrarvogi 4, 104 Reykjavík og jafnframt til lögmanna eigenda stefnda, B-kk-ef Þ-kk-ef hrl. og R-kk-ef K-kk-ef hrl. og E-kk-ef H-kk-ef, sonar annars eigenda stefnda. Reikningurinn var gerður í nafni stefnanda í stað Gljúfurs ehf., sem áður gaf út reikninga Á-kk-ef Ó-kk-ef eins og rakið hefur verið.

Reikningurinn var ekki greiddur og engin viðbrögð bárust. Á-kk-nf Ó-kk-nf sendi lögmanni annars eigenda stefnda tölvuskeyti þann 21. maí sama ár og gerði honum grein fyrir því að reikningurinn væri ógreiddur og innti hann eftir því hvort setja ætti reikninginn í innheimtu. Ekki liggur fyrir að þessu skeyti hafi verið svarað.

Þar sem reikningurinn var ekki greiddur var lögmanni falin innheimta hans og var stefnda send innheimtuviðvörun þann 26. maí 2015 og síðan innheimtubréf þann 5. júní 2015. Afrit innheimtubréfsins var jafnframt sent eigendum stefnda. Ekkert liggur fyrir um viðbrögð af hálfu stefnda og var stefna vegna málsins gefin út þann 16. júní 2015.

III.

Málsástæður og lagarök stefnanda.

Stefnandi byggir kröfu sína á eftirtöldum reikningi stefnanda og sundurliðun sem í honum greinir vegna vinnu fyrir stefnda við bókhald, ársreikning og skattframtal 2011, 2012 og 2013 og við bókhald og ársreikning 2014:

Útg./Gjaldd.: Fjárhæð: Samtala:

Reikningur nr. 74 28.02.2015 564.750 564.750

Eindagi reikningsins var 15.3.2015 og upphæð reikningsins er stefnufjárhæðin.

Stefnandi kveður stefnda ekki hafa sinnt áskorunum hans um greiðslu nefnds reiknings og því hafi þessi málssókn verið nauðsynleg.

Stefnandi vísar kröfum sínum til stuðnings til laga um lausafjárkaup nr. 50/2000 og almennra reglna kröfuréttarins um greiðslu fjárskuldbindinga. Varðandi málskostnað vísar stefnandi til 129. og 130. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991.

Á-kk-nf Ó-kk-nf H-kk-nf gaf skýrslu við aðalmeðferð og bar að honum hafi verið falin framangreind bókhaldsvinna af B-kk-þgf Þ-kk-þgf hrl. og R-kk-þgf K-kk-þgf hrl., lögmönnum eigenda stefnda, og A-kk-þgf H-kk-þgf, syni annars eigenda stefnda, fyrir hönd stefnda.

B-kk-nf Þ-kk-nf hrl. hafi í janúar 2015 komið til hans með fullan poka af óopnuðum umslögum og falið honum framangreint verk. Jafnframt hafi B-kk-nf afhent honum umboð til gagnaöflunar. Það hafi verið tímafrekt að afla gagna fyrir utan bókhaldsvinnuna. Á-kk-nf Ó-kk-nf kvaðst hafa séð um ársreikninga og skattframtöl fyrir stefnda fram til ársins 2010 og þá hafi hann hætt því. Mjög illa hafi gengið að fá greitt og stefndi hafi virst ekki greiða neitt nema í gegnum innheimtufyrirtæki. Það hafi tekið sig eitt ár að fá reikning vegna 2010 greiddan. Fram til ársins 2010 hafi reikningar vegna vinnu hans fyrir stefnda verið gefnir út í nafni Gljúfurs ehf., sem sé einkahlutafélag í sinni eigu. Hann hafi í janúar 2015 orðið hluthafi í stefnanda og gefið út reikninga fyrir vinnu sína í nafni þess félags frá þeim tíma. Hann kveðst hafa sent reikninginn á lögheimili stefnda og afrit til beggja framangreindra lögmanna stefnda og E-kk-ef, sonar annars eigenda stefnda. Hann kvað mikið ósætti vera á milli eigenda stefnda og engar greiðslur séu inntar af hendi af bankareikningum félagsins nema báðir hluthafar hafi gefið samþykki sitt. Hann kvaðst ekki hafa haft heimild til að skila framangreindum ársreikningum og skattframtölum þar sem stjórn stefnda hafi ekki ritað á þá samþykki sitt, sem hefði verið forsenda þess að hægt væri að senda þá inn til ríkisskattstjóra. Þá kvað Á-kk-nf Ó-kk-nf aldrei hafa verið gerðar athugasemdir við vinnu hans af hálfu stefnda.

Málsástæður og lagarök stefnda

Stefndi byggir aðalkröfu sína um sýknu á aðildarskorti stefnanda með vísan til 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Stefndi byggir á því að ekkert samningssamband sé milli hans og stefnanda sem geti orðið grundvöllur kröfunnar á hendur stefnda. Stefndi hafi aldrei átt í viðskiptum við stefnanda eða falið honum vinnu við bókhald, skattframtöl og gerð umræddra ársreikninga sem stefnandi byggi kröfu sína á. Þá kannast stefndi ekki við að hafa móttekið neina reikninga úr hendi stefnda sem stefnandi hafi lagt fram til grundvallar kröfu sinni. Umrædda vinnu hafi stefndi falið félaginu Gljúfri ehf. en ekki stefnanda. Stefnandi eigi því enga kröfu á hendur stefnda.

Verði stefnandi talinn réttur eigandi kröfunnar þá krefst stefndi þess til vara að stefnukröfur verði stórlega lækkaðar og málskostnaður felldur niður. Stefndi byggir varakröfu sína um lækkun í fyrsta lagi á því að krafa stefnanda sé of há miðað við þá vinnu sem stefnandi kveðst hafa innt af hendi. Stefnandi hafi engin gögn lagt fram til grundvallar kröfu sinni, svo sem sundurliðun á tímafjölda vegna vinnunnar, gjaldskrá eða því um líkt. Stefndi telur að krafa stefnanda sé ekki í samræmi við umfang vinnu þeirrar er stefnandi kveður liggja henni að baki. Sönnunarbyrði um tilvist kröfu stefnanda og fjárhæð í þeim efnum hvíli alfarið á stefnanda. Kröfunni sé því mótmælt sem of hárri og stefndi krefst þess að fjárhæðin verði lækkuð verulega.

Stefndi byggir kröfu sína um verulega lækkun í öðru lagi á því að krafa stefnanda sé að hluta fyrnd samkvæmt 3. gr. laga nr. 150/2007, þ.e. sá hluti kröfunnar er lýtur að bókhaldi, ásreikningi og skattframtali 2011, vegna tekjuársins 2010. Um upphaf fyrningar vísar stefndi til 1. mgr. 2. gr. laga nr. 150/2007 um fyrningu kröfuréttinda. Samkvæmt ákvæðinu hefst fyrningarfestur frá þeim degi þegar kröfuhafi gat fyrst átt rétt til efnda. Stefnandi hafi öðlast rétt til efnda á kröfu vegna bókhaldsvinnu, skattframtals- og ársreikningagerðar 2011, vegna tekjuárs 2010, þann 31. desember 2010 og við það beri að miða upphaf fyrningarfrests. Fyrningarfrestur kröfu stefnanda vegna bókhaldsvinnu fyrir tekjuárið 2010 hafi því verið liðinn þegar mál þetta var höfðað og krafan sé því fallin niður samkvæmt 24. gr. laga nr. 150/2007. Því beri að lækka kröfu stefnanda sem því nemur.

Þá mótmælir stefndi upphafstíma dráttarvaxta og krefst þess að dómari miði dráttarvexti við dómsuppsögu fari svo ólíklega að kröfur stefnanda verði teknar til greina.

Um lagarök vísar stefndi til 2. mgr. 16. gr. laga um meðferð einkamála, auk framangreindra ákvæða laga nr. 150/2007 um fyrningu kröfuréttinda, einkum 2., 3. og 24. gr. laganna. Loks byggir stefndi kröfu sína um málskostnað á 129. gr. og 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

IV.

Niðurstaða

Stefndi reisir varnir sínar aðallega á aðildarskorti þar sem hann hafi engin lögskipti átt við stefnanda heldur Gljúfur ehf. Fyrir liggur að aðilar á vegum stefnda leituðu til Á-kk-ef Ó-kk-ef H-kk-ef viðskiptafræðings og fólu honum að útbúa skattframtöl og ársreikninga fyrir árin 2011, 2012 og 2013 og ársreikning fyrir árið 2014. Á-kk-nf Ó-kk-nf lauk verkinu og gaf út reikning í nafni stefnanda, dags. 28. febrúar 2015, með eindaga 15. mars 2015. Stefndi byggir á því að hann hafi ekki átt í viðskiptum við eða falið stefnanda vinnu við bókhald, skattframtöl og gerð umræddra ársreikninga sem stefnandi byggi kröfu sína á. Þá kannast stefndi ekki við að hafa móttekið reikninga úr hendi stefnda. Á-kk-nf Ó-kk-nf hefur borið að hafa sent umræddan reikning á lögheimili stefnda og til beggja lögmanna eigenda stefnda. Þess utan var afrit innheimtubréfs vegna reikningsins sent til beggja hluthafa og eigenda stefnda. Engar athugasemdir við reikninginn komu fram fyrr en í greinargerð stefnda, hvorki varðandi upphæð né að reikningsgerðin stafaði frá röngum aðila. Fyrir liggur að Á-kk-þgf Ó-kk-þgf var falið umrætt verkefni og stefndi hefur ekki með neinum hætti sýnt fram á að hann hafi gert að skilyrði að Á-kk-nf Ó-kk-nf gerði reikning í nafni Gljúfurs ehf. eins og þegar Á-kk-nf Ó-kk-nf vann fyrir stefnda fram til 2010. Þá hefur stefndi ekki sýnt fram á eða rökstutt að það geti skipt hann máli hvort Á-kk-nf Ó-kk-nf sæki kröfu vegna verksins í nafni Gljúfurs ehf. eða í nafni stefnanda. Á-kk-nf Ó-kk-nf hefur samkvæmt framansögðu borið um hvaða háttur var hafður á reikningsgerð hans vegna fyrri starfa. Með vísan til framangreinds um samskipti aðila verður ekki fallist á kröfu stefnda um sýknu vegna aðildarskorts.

Í málinu liggur fyrir sundurliðun á umstefndum reikningi. Þá liggur fyrir að tímagjald í reikningi er lægra en skv. gjaldskrá stefnanda, en Á-kk-nf Ó-kk-nf bar við aðalferð að hann hafi veitt stefnda afslátt vegna fyrri starfa fyrir hann og þar sem um ársreikninga og skattframtöl fyrir fjögur ár var að ræða. Stefndi hefur hvorki lagt fram haldbær gögn til stuðnings andmælum sínum við umræddum reikningi né sýnt fram á að hann sé ósanngjarn. Með hliðsjón af meginreglu laga nr. 50/2000 um lausafjárkaup, sem einkum kemur fram í 45. gr. laganna, ber að fallast á framkomna kröfu stefnanda um verklaun.

Hvað varðar kröfu stefnda um lækkun á kröfu stefnanda vegna þess að krafa vegna gerðar ársreiknings og skattframtals vegna ársins 2011 sé fyrnd þá liggur fyrir að umrædd vinna fór fram í janúar 2015. Því er ekki fallist á miða upphaf fyrningarfrests við 31. desember 2010 eins og stefndi byggir á og er fjögurra ára fyrningarfrestur því ekki liðinn.

Þá er, með vísan til þess sem rakið hefur verið, fallist á að stefndi greiði stefnanda dráttarvexti frá gjalddaga reiknings, 28. febrúar 2015, skv. 1. mgr. 6. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001.

Að fenginni þessari niðurstöðu ber að dæma stefnda til að greiða stefnanda málskostnað með vísan til 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála eins og kveðið er á um í dómsorði.

Þ-kk-nf C-kk-nf Þ-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóminn.

Dómsorð:

Stefndi, Bertill hf., greiði stefnanda, Íslenskum endurskoðendum, ráðgjöf ehf., 564.750 krónur, auk dráttarvaxta skv. 1. mgr. 6. greinar laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, frá 28.2.2015 til greiðsludags.

Stefndi greiði stefnanda 344.279 kr. í málskostnað.

Þ-kk-nf C-kk-nf Þ-kk-nf