S-183/2023

I.

1. Mál þetta, sem dómtekið var 28. nóvember 2023, höfðaði lögreglustjórinn á Austurlandi með ákæru, útgefinni 17. október sl., á hendur X, kennitala [...], [...]:,, Fyrir brot í nánu sambandi með því að hafa á alvarlegan hátt ógnað lífi, heilsu og velferð sambýliskonu sinnar, A, kt. [...], svo sem hér nánar greinir;

Með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 4. júní 2023, á sameiginlegu heimili þeirra að [...], slegið hana ítrekað með krepptum hnefa í andlit, höfuð og líkama, sparkað í síðu hennar, tekið hana kverkataki og sett þyngd sína á bringuna á henni, allt með þeim afleiðingum að hún hlaut mar og bólgur í andlit og á höfuð og hægri síðu.

Telst framangreint varða við 1. mgr. 218. gr. b. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

2. Skipaður verjandi krefst þess að ákærði verði dæmdur til vægustu refsingar sem lög leyfa, og að hún verði skilorðsbundin. Verjandinn krefst jafnframt hæfilegrar málflutningsþóknunar.

II.

1. Fyrir dómi hefur ákærði skýlaust viðurkennt verknaðarlýsingu í ákæru og játað sök.

Á meðal gagna ákæruvalds er frumskýrsla lögreglu ásamt ljósmyndum sem sýna ætlaða bólguáverka á höfði og síðu brotaþola. Einnig er á meðal gagna framburðarskýrsla ákærða, sem hann staðfesti fyrir dómi, og framburðarskýrsla brotaþola, dags. 21. júlí sl., en þar lýsir hún atvikum máls, þ. á m. tilurð þeirra áverka sem hún hafði hlotið, sbr. verknaðarlýsingu á kæru.

Af gögnum lögreglu verður ráðið að brotaþoli hafi hafnað að bera fram formlega kæru á hendur ákærða og að leggja fram bótakröfu, en að auki neitaði hún rannsóknar-aðilum að afla læknisvottorðs.

Samkvæmt því sem fram er komið í máli þessu eru ákærði og brotaþoli enn í samvistum, en þau eiga saman börn.

2. Að öllu ofangreindu virtu er að mati dómsins nægjanlega sannað að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi sem lýst erí ákæru.

Eftir atvikum þykja brot ákærða varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningar-laga nr. 19/1940, en vikið var að því ákvæði við flutning málsins, sbr. að því leyti dóm Landsréttar í málinu nr. 196/2019 og dóm Hæstaréttar Íslands í málinu nr. 26/2021.

Verður lagður dómur á málið án frekari sönnunargagna, sbr. heimildarákvæði 1. mgr. 164. gr. l aga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

III.

1. Ákærði, sem fæddur er árið [...], hefur samkvæmt sakavottorði ekki áður sætt refsingum, sem áhrif hafa í máli þessu.

2. Við ákvörðun refsingar ákærða ber að líta til þess að háttsemi hans var alvarleg og beindust gegn sambýliskonu hans, sbr. ákvæði 1. töluliðar 1. mgr. og 3. mgr. 70. almennra hegningarlaga.

Til refsimildunar þykir mega líta til þess að ákærði játaði brot sín skýlaust, að hann hefur verið samvinnuþýður við rannsókn málsins, en fyrir liggur að hann kallaði til lögreglu að eigin heimili og brotaþola umrædda nótt. Þá ber að líta til þess að ákærði hefur að undanförnu leitað sér aðstoðar hjá sálfræðingi, en því til staðfestu lagði verjandi hans fram fullnægjandi gögn.

Að öllu framangreindu virtu þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin 90 daga fangelsi. Eins og hér stendur á þykir fært að skilorðsbinda refsinguna og skal hún niður falla að liðnum tveimur árum frá birtingu dómsins að telja haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. hegningarlaganna. Jafnframt er frestun bundin því skilyrði að ákærði sæti á skilorðstímanum sérstakri umsjón og hlíti fyrirmælum umsjónarmanns, sbr. ákvæði 1. og 2. tl. 3. mgr. 57. gr. laga nr. 19/ 1940, en þiggi einnig sálfræðiráðgjöf í eitt ár frá birtingu dómsins og þá samkvæmt nánari fyrirmælum umsjónarmannsins. Skal Fangelsismálastofnun tilnefna þann aðila, sem hafa skal með hendi umsjónina. Er til þess að líta að ákærði lýsti því yfir fyrir dómi að hann væri jákvæður fyrir því að þiggja nefnda aðstoð, en dómari telur hana nauðsynlega í tilviki ákærða.

3. Ákærða ber, með vísan til 1. mgr. 235. gr. laga nr. 88/2008, að greiða allan sakar-kostnað málsins, sem er málsvarnarþóknun hins skipaða verjanda, J-kk-ef J-kk-ef lögmanns, sem þykir eftir atvikum hæfilega ákveðin 99.390 krónur að meðtöldum virðis-aukaskatti. Samkvæmt málskostnaðaryfirliti ákæruvalds féll aðeins til kostnaður vegna túlkaþjónustu við meðferð máls þessa hjá lögreglu. Eigi verður fallist á kröfu ákæruvalds að því er varðar þennan kostnaðarlið.

4. Af hálfu ákæruvalds fór með málið F-kvk-nf T-kvk-nf saksóknarfulltrúi.

Ó-kk-nf Ó-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

Dómsorð:

Ákærði, X, sæti 90 daga fangelsi, en fullnustu refsingarinnar skal frestað og falli hún niður að tveimur árum liðnum haldi hann almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955. Þá er frestun jafnframt bundin því skilyrði að ákærði sæti á skilorðstímanum sérstakri umsjón, sbr. ákvæði 1. og 2. tl. 3. mgr. 57. gr. laga nr. 19/ 1940, og hlíti m. a. fyrirmælum um sálfræðiráðgjöf í eitt ár frá birtingu dómsins. Skal Fangelsismálastofnun tilnefna þann aðila, sem hafa skal með hendi umsjónina.

Ákærði greiði sakarkostnað að fjárhæð 99.390 krónur, sem er málflutningsþóknun skipaðs verjanda, J-kk-ef J-kk-ef lögmanns.