S-107/2008

Mál þetta, sem þingfest var þann 10. apríl sl. og dómtekið 2. september sl., var höfðað með ákæru útgefinni af lögreglustjóranum á Selfossi, dagsettri 25. febrúar 2008, á hendur G-kk-þgf Þ-kk-þgf G-kk-þgf, kt. 000000-0000, Hásteinsvegi 14, Stokkseyri,

„fyrir eignaspjöll, húsbrot, líkamsárásir, vopnalaga-, fíkniefna- og umferðarlagabrot

I.

Með því að hafa um hádegisbil þriðjudaginn 7. ágúst 2007 ruðst í heimildarleysi inní kjallaríbúð í Smáratúni 7, með því að fara inn um ólæstar þvottahúsdyr íbúðarinnar og rífa síðan upp hurð er var á milli þvottahús og eldhús með þeim afleiðingum að tjón varð á læsingu á eldhúshurðinni sem og dyrakarmi, og síðan fyrir að neita fyrirmælum húsráðanda um að yfirgefa íbúðina tafarlaust, en ákærði fór loks úr íbúðinni er lögregla kom á vettvang.

Telst brot ákærða varða við 231. gr. og 1. mgr. 257. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940.

II.

Með því að hafa skömmu síðar, en frá greinir í ákærulið I, rétt eftir að lögregla kom á vettvang, sparkað ítrekað í útidyrahurð sömu íbúðar, með þeim afleiðingum að hurðarspjald brotnaði og karmur færðist til.

Telst brot ákærða varða við 231. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940.

III.

með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 9. desember 2007, á skemmtistaðnum Draugarbarnum á Stokkseyri, slegið B-kk-þf P-kk-þf, kt. 000000-0000, eitt hnefahögg í andlitið.

Telst brot ákærða varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, en til vara við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 1. mgr. 20. gr. sömu laga.

IV.

með því að hafa skömmu síðar en frá greinir í ákærulið III., fyrir utan Draugabarinn á Stokkseyri, slegið A-kk-þf M-kk-þf G-kk-þf, kt. 000000-0000 einu föstu hnefahöggi í andlitið, með þeim afleiðingum að A-kk-nf hlaut blóðnasir, sár á hægri kinn, skurð á hægri augabrún, blæðingu undir slímhúð í vinstra auga, roða í kringum vinstra auga og ein tönn skekktist.

Telst brot ákærða varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940

V.

með því að skömmu eftir að atburðir samkvæmt ákærulið IV. áttu sér stað, á almannafæri fyrir utan Draugabarinn á Stokkseyri, hafa haft í vörslu sinni trébarefli 80.5 cm. á lengd og 615 gr. að þyngd, sem ákærði ógnaði viðstöddum með.

Telst brot ákærða varða við 1. mgr. 30. gr. og c. lið 2. mgr. 30. gr., sbr. 1. mgr. 36. gr. vopnalaga nr. 16, 1998

VI.

með því að hafa, að kvöldi fimmtudagsins 27. desember 2007, haft í vörslu sinni 4,55 gr af amfetamíni, 0,47 gr af marihúana og 4,76 gr af hassi, sem lögregla fann í plastpoka fyrir aftan ákærða í bifreiðinni KL-686, er lögregla hafði afskipti af á Langholtsvegi í Reykjavík og ákærði var farþegi í umrætt sinn.

Telst brot ákærða varða við 2. gr., sbr. 5. og 6. gr. laga um ávana- og fíkniefni nr. 65/1974, sbr. lög nr. 60/1980, 75/1982, 13/1985, 68/2001 og 2. gr., sbr. 1. mgr. 14. gr. reglugerðar um ávana- og fíkniefni og önnur eftirlitsskyld efni nr. 233/2001 með síðari breytingum.

VII.

Með því að hafa, aðfaranótt föstudagsins 28. desember 2007, haft í vörslu sinni á þáverandi dvalarstað sínum í Stígshúsi á Eyrarbakka, 0,01 gr. af amfetamíni er lögregla fann við húsleit umrætt sinn og 0,87 gr. af tóbaksblönduðu kannabisefni er ákærði vísað lögreglu á við áðurnefnda húsleit.

Telst brot ákærða varða við 2. gr., sbr. 5. og 6. gr. laga um ávana- og fíkniefni nr. 65/1974, sbr. lög nr. 60/1980, 75/1982, 13/1985, 68/2001 og 2. gr., sbr. 1. mgr. 14. gr. reglugerðar um ávana- og fíkniefni og önnur eftirlitsskyld efni nr. 233/2001 með síðari breytingum.

VIII.

með því að hafa, skömmu eftir hádegi þriðjudagsins 1. janúar 2008 ekið bifreiðinni KL-686 vestur Eyrarbakkaveg, Sveitarfélaginu Árborg, án þess að hafa ökuskírteini meðferðis og óhæfur til að stjórna bifreiðinni örugglega vegna áhrifa amfetamíns, kókaíns, MDMA og tetrahýdrókannabínóls.

Telst brot ákærða varða við 1. mgr. 48. gr. og 1., sbr. 2. mgr. 45. gr. a. umferðarlaga nr. 50, 1987 sbr. 5. gr. laga nr. 66, 2006, sbr. 1. mgr. 100. gr. nefndra umferðarlaga.

Dómkröfur ákæruvaldsins

a) að ákærði verði dæmdur til refsingar

b) að ákærða verði með dómi gert að sæta upptöku á framangreindum fíkniefnum (efnaskrá nr. 13015 og 13060 ) samkvæmt 6. mgr. 5. gr. laga nr. 65/1974 og 2. mgr. 14. gr. reglugerðar nr. 233/2001.

c) að trébarefli 80.5 cm á lengd og 615 gr að þyngd, sbr. ákærulið V. verði gert upptækt með dómi, samkvæmt 2. tl. 1. mgr. 37. gr. vopnalaga nr. 16, 1998

d) að ákærða verði með dómi gert að sæta sviptingu ökuréttar samkvæmt 101. og 102. gr. umferðarlaga nr. 50, 1987, sbr. lög nr. 44, 1993, lög nr. 57, 1997, lög nr. 23, 1998, lög nr. 132, 2003, lög nr. 84, 2004 og lög nr. 66, 2006.

Einkaréttarkrafa

G-kk-nf Æ-kk-nf S-kk-nf hrl., gerir f.h. A-kk-þgf M-kk-ef G-kk-ef, brotaþola sbr. ákærulið IV, kröfu um að ákærða verði gert að greiða samtals kr. 877.545,- í skaðabætur“.

Ákærði mætti fyrir dóminn við þingfestingu málsins þann 10. apríl sl. og óskaði þá eftir fresti. Var málið aftur tekið fyrir 23. apríl sl. en þá mætti ákærði ekki fyrir dóminn en boðaði veikindi. Þann 20. maí sl. kom ákærði fyrir dóminn og tók afstöðu til sakarefnisins. Var málinu þá frestað til aðalmeðferðar til 16. júní sl. Þann dag mætti ákærði ekki og hafði verjandi hans engar upplýsingar um það hvar ákærði væri niðurkominn. Var málinu því aftur frestað til aðalmeðferðar til 13. ágúst sl. Ekki tókst þann dag að færa öll vitni fyrir dóminn og fór því framhaldsaðalmeðferð fram þann 2. september sl. og var málið þá dómtekið.

Verjandi ákærða, J-kk-nf E-kk-nf héraðsdómslögmaður, krefst þess, að ákærði verði sýknaður af ákæruliðum I og II og ákæruliðir III til V yrðu metnir sem ein heild og krefst vægustu refsingar sem lög leyfa vegna þeirra. Þá krefst hann vægustu refsingar sem lög leyfa vegna ákæruliða VI og VII utan að ákærði verði sýknaður af því að hafa haft í vörslum sínum 0,01 gramm af amfetamíni. Verjandinn krefst vægustu refsingar vegna ákæruliðar VIII þar sem ekkert tjón hafi hlotist af akstri ákærða. Þá krefst verjandinn þess aðallega, að ákærði verði sýknaður af framangreindri skaðabótakröfu, til vara að bótakröfunni verði vísað frá dómi og til þrautavara að hún verði lækkuð. Þá gerir lögmaðurinn kröfu til hæfilegra málsvarnarlauna ásamt virðisaukaskatti. Við munnlegan málflutning krafðist sækjandi málsins þess ennfremur, að ákærði yrði dæmdur til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Málsatvik:

Ákæruliður I og II.

Í frumskýrslu lögreglunnar kemur fram að þann 7. ágúst 2007 hafi lögreglan verið kölluð að Smáratúni 7, kjallara, Selfossi vegna heimilisofbeldis. Þar hefði ákærði verið við anddyri kjallarans, mjög æstur og vinur hans H-kk-nf L-kk-nf, var með ákærða. Hefði ákærði öskrað á húsráðanda og fyrrum sambýliskonu, T-x-x og að hennar sögn hafði ákærði brotist inn í íbúðina rétt áður en lögreglan kom. Á meðan lögregla dvaldi á vettvangi hefði ákærði öskrað inn um bréfalúguna og sparkað ítrekað í hurðina þannig að hún brotnaði.

Ákæruliður III og IV.

Í frumskýrslu lögreglunnar segir að tilkynning hafi borist um slagsmál fyrir utan Draugabarinn á Stokkseyri og maður verið laminn illa. Hefði hópur fólks verið saman kominn utan við barinn og mikill órói í mannskapnum. Hefði A-kk-nf M-kk-nf G-kk-nf legið þar á grúfu og mikið blóð á og við höfuð hans. Á vettvangi hefðu lögreglumenn fengið upplýsingar um að ákærði hefði slegið B-kk-þf P-kk-þf hnefahögg í andlitið inni á staðnum fyrr um kvöldið en lögregla ekki verið kölluð til vegna þess atviks. Hefði A-kk-nf verið fluttur á heilsugæslustöðina á Selfossi og skýrsla tekin af honum þar.

Í læknisvottorði M-x-x B-x-x N-x-x læknis dagsettu 7. janúar 2008 kemur fram að A-kk-nf M-kk-nf hafi leitað acut á heilsugæslustöðina á Selfossi þann 9. desember 2007 klukkan 4:40 í sjúkrabifreið. Við skoðun voru ekki merki um innri höfuðáverka, hann var með skurð á augabrún hægra megin sem var saumaður með fimm sporum. Hann hafi leitað aftur til læknis þann 11. desember og honum fundist bitið skakkt vinstra megin og tennur ekki passa saman. Finni þó ekki fyrir verk en eigi bágt með að kyngja en geti vel opnað munninn. Engin eymsli séu þá yfir kjálkanum. Þá hafi hann verið með smá sár á hægri kinn og með blæðingu undir slímhúð í vinstra auga og roða í kringum vinstra auga. Smá blæðing væri úr hægri nös og lítið grunnt sár. Hann hafi leitað til tannlæknis og ein tönn hafi verið skökk eftir líkamsárásina sem hafi verið löguð.

Ákæruliður V.

Í frumskýrslu lögreglu er haft eftir vitnum að ákærði hafi, eftir að hann hafði slegið A-kk-þf M-kk-þf, náð í eða verið rétt, hafnarboltakylfa sem hann hefði sveiflað í kringum sig á ógnandi hátt. Hefði bareflið verið haldlagt en það er samkvæmt ljósmynd rúmlega 80 cm langt.

Ákæruliður VI og VIII.

Ákærði játaði þessa ákæruliði fyrir dóminum og verður hann því sakfelldur fyrir þá háttsemi en játning ákærða fær stuðning í gögnum málsins.

Ákæruliður VII.

Í frumkýrslu lögreglu kemur fram að við húsleit hjá ákærða hefði ákærði framvísað „malli“ sem hafi verið á borði í risherbergi. Þá hefði fundist „skaf“ af kannabisleifum í risherbergi og lítilræði af ætluðum fíkniefnum hafi fundist í eldhússkáp. Í efnaskýrslu Lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu kemur fram að þau efni sem send voru til rannsóknar hjá tæknideildinni hafi verið 0,01 gramm af amfetamíni sem fannst í eldhúsi og tóbaksblandað kannabisefni 0,87 grömm hafi fundist í kommóðu í herbergi.

Skýrslur aðila og vitna fyrir dómi.

Ákæruliður I og II.

Ákærði kom fyrir dóminn og neitaði sök varðandi þessa ákæruliði. Kvaðst ákærði hafa í umrætt sinn, ætlað að hitta son sinn en hann og barnsmóðir hans, T-kvk-nf S-kvk-nf, voru að slíta sambúð á þessum tíma en hann þá fengið upplýsingar um að T-x-x hafi verið komin í samband við mann sem væri í fíkniefnaneyslu og vildi ræða við hana um það. Kvaðst hann hafa farið inn bakdyramegin í þeim tilgangi að ræða við hana. Kvað hann það rétt að hún hefði vísað sér út úr íbúðinni og hann þá hlýtt því. Kvaðst hann hafa haft miklar áhyggjur af barni sínu og haft hagsmuni þess að leiðarljósi en hann hefði ætlað að sækja barnið sitt. Neitaði ákærði því að einhverjar skemmdir hafi orðið við það að fara inn um bakdyrnar. Hann hafi átt heima þarna en hann hafi verið í sambandi við T-x-x í vel yfir tvö ár og hafi þetta verið heimili hans og ekkert sem bannaði honum för inn í íbúðina. Hefði hann verið í miklu tilfinningalegu ójafnvægi vegna sambandsslitanna og hann því látið leggja sig inná geðdeild í framhaldi. Aðspurður kvaðst ákærði einhvers staðar hafa átt lykla að íbúðinni á þessum tíma og T-x-x aldrei bannað honum að koma í íbúðina. Skýringin á því að hann hafi farið inn bakdyramegin væri sú að hann hefði notað bakdyrainnganginn daglega. Þá neitaði ákærði að hafa skemmt útidyrahurð íbúðarinnar, sú hurð hefði verið léleg fyrir. Ástæðu þess að hann hefði barið á aðalútidyrnar eins og lýst er í ákærulið II kvað hann hafa verið vegna þess að T-x-x hefði ekki viljað ræða við sig. Aðspurður kvað ákærði T-kvk-þf hafa vitað að hann væri á leiðinni þar sem hann hefði verið búinn að senda henni skilaboð þess efnis en hann hefði ekki talað við hana í síma. Aðspurður um umgengni kvaðst ákærði hafa flutt út úr íbúðinni, sem sé þinglýst eign T-kvk-ef, um fimm til sex vikum fyrir 7. ágúst 2007 en hann ekki talið þrátt fyrir það að sambúð þeirra væri lokið.

T-kvk-nf J-kvk-nf, lögreglumaður kom fyrir dóminn og kvaðst hafa farið á vettvang. Þá hefði vinkona T-kvk-ef verið fyrir utan húsið ásamt ákærða sem var þá að berja á útidyrnar og öskrað. Hefði T-kvk-nf reynt að koma honum í skilning um að koma sér í burtu en farið í framhaldi inn í íbúðina til að ræða við T-x-x. T-x-x hefði verið með grátandi lítið barn inni í íbúðinni og sagt sér að ákærði hefði ruðst inn á sig bakdyramegin og ógnað henni. Hefði T-kvk-nf séð hvar lás eða hespa hafi verið brotin upp á millihurð inn í eldhús. Þá hefði ákærði komið að útidyrahurðinni aftur og haldið áfram að berja á hurðina, sparka og öskra. T-kvk-nf kvaðst minnast þess að ákærði hefði viljað ræða við T-kvk-þf um barnið sem þau áttu saman en T-x-x sagst ekki vilja ræða við hann og hún hefði áhyggjur af því að ákærði væri í fíkniefnaneyslu. Ákærði hefði verið svo æstur að það hefði ekki verið nokkur leið að ræða við hann. T-kvk-nf kvaðst hafa verið inni í stofunni og séð útidyrahurðina og því séð þegar ákærði sparkaði eða barði í hurðina svo að hurðin skemmdist. Hurðin hefði ekki verið skemmd þegar þau komu fyrst í íbúðina. Aðspurð um það hvort ákærði hafi viljað ræða við T-kvk-þf um umgengni við barnið og nýjan kærasta T-x-x, kvaðst hún ekki minnast þess nógu vel.

B-kk-nf E-kk-nf G-kk-nf lögreglumaður kom fyrir dóminn og kvaðst hafa fengið tilkynningu um heimilisofbeldi að Smáratúni 7 á Selfossi. Hefði hann sent lögreglu strax á vettvang og farið síðan sjálfur í kjölfarið. Þegar hann kom á vettvang hefði ákærði verið staddur úti en lögreglukona verið inni í íbúðinni að ræða við konu þar. Ákærði hefði verið æstur og viljað ná tali af barnsmóður sinni sem honum var meinað um. Hefði hann farið niður kjallaratröppurnar og kallað inn um bréfalúgu á útidyrahurðinni og kvaðst B-kk-nf hafa séð ákærða berja og sparka í hurðina þannig að hurðin tjónaðist. Vinur ákærða hefði verið á staðnum og ákærði farið með honum í burtu. Aðspurður kvaðst B-kk-nf hafa vitað að ákærði vildi ná sambandi við konuna í þeim tilgangi að fá son þeirra í umgengni eða hitta hann.

D-kk-nf I-kk-nf Þ-kk-nf lögreglumaður kom fyrir dóminn og kvaðst hafa farið á vettvang ásamt félaga sínum. Á vettvangi hefði ákærði verið að berja á útidyr íbúðarinnar og sagst vilja komast inn. Vinur ákærða hefði þá einnig verið fyrir utan húsið ásamt Ö-kvk-þgf K-kvk-þgf. Önnur lögreglubifreið hefði komið fljótlega og hefði verið reynt að ræða við ákærða en hann verið mjög æstur. Vinur ákærða hefði síðan fengið hann til að fara af vettvangi. Kvaðst D-kk-nf þá hafa farið inn í íbúðina til að ræða við T-x-x og meðan hann dvaldi í íbúðinni hefði ákærði komið aftur og byrjað að öskra inn um bréfalúguna og sparka ítrekað í útidyrahurðina. Kvaðst hann hafa kallað á ákærða að hann fengi ekki að koma inn og yrði að koma sér í burtu en ákærði þá sparkað þannig í hurðina að hún hefði brotnað. T-x-x hefði síðan verið ráðlagt að koma sér á öruggan stað.

T-x-x S-kvk-nf T-x-x M-x-x, kt. 000000-0000, Smáratúni 7, Selfossi kom fyrir dóminn og kvaðst hafa verið í fríi umræddan dag en stödd á vinnustað sínum, Höllinni á Selfossi. Hún hefði verið með son þeirra ákærða ásamt vinkonu hennar. Hefði ákærði verið búinn að senda henni smáskilaboð um að hann vildi fá son þeirra í umgengni en sonur hennar væri fæddur í febrúar 2006. Hefði hún fengið skilaboð um að ákærði væri á leiðinni í Höllina og verið æstur og reiður. Því hefði hún farið heim til sín ásamt vinkonu sinni og læst að sér. Móðir hennar, sem vann einnig í Höllinni, hefði stuttu síðar hringt í hana og sagt henni að ákærði væri kominn og væri á mótorhjóli mjög æstur. T-x-x kvaðst því hafa læst öllum hurðum en stuttu síðar heyrt ákærða banka á útidyrahurðina og kalla. Því hefði hún fært sig inn í eldhús með barnið þar sem hún vildi ekki að það heyrði lætin en eldhúsið væri lengst frá útidyrum íbúðarinnar. Kvað hún hurð vera úr eldhúsinu inn í þvottahús og þaðan sé hægt að ganga út. Allt í einu hefði ákærði rifið upp hurðina úr þvottahúsinu inn í eldhús en sú hurð hefði verið lokuð með hespu. Sú læsing hefði rifnað frá. H-kk-nf vinur ákærða hefði komið á eftir honum. Hefði hún skipað ákærða að koma sér út en ákærði þá öskrað á hana og viljað fá son þeirra afhentan. Ákærði hefði líka viljað fá upplýsingar um mann sem hún væri að hitta, nafn hans og vinnustað og hálf neytt hana til að bakka inn á gang með barnið í fanginu. Hún hefði margsinnið sagt ákærða að „drulla sér út“ en ákærði ekki hlýtt því. Hefði hún náð að grípa með sér síma og hringja í Neyðarlínuna. Ákærði hefði króað hana af á ganginum og öskrað á hana en barnið hefði grátið og hún verið mjög hrædd og hrædd um að hann myndi leggja á sig hendur. Þegar hún heyrði í sírenum lögreglubifreiðarinnar hefði hún náð að smeygja sér framhjá ákærða og hlaupa út. Ákærði, H-kk-nf og vinkona hennar hefðu einnig farið út á eftir henni. Hún hefði þá hlaupið strax aftur inn í íbúðina og læst öllum hurðum. Aðspurð hvort ytri þvottahúsdyrnar hefðu verið læstar kvaðst T-x-x hafa haldið að svo væri því þær væru alltaf læstar og ekki gengið um þær en þvottahúsið væri sameiginlegt með annari íbúð í húsinu. Því hefði hún ekki læst þeim sérstaklega eða kannað dyrnar þegar hún kom fyrst heim til sín en að öllum líkindum hafi þær verið ólæstar þar sem ákærði komst innum þær óhindrað. Hins vegar hefði hún læst hurðinni á milli eldhúss og þvottahúss. Hefði hún heyrt ákærða berja áfram á útidyrahurðina eftir að lögreglan var mætt á vettvang en hún haldið sér eins langt frá hurðinni til að hlífa syni þeirra. Þá hefði lögreglukona bankað og hefði T-x-x hleypt henni inn. Ákærði hefði haldið áfram að berja á glugga og útidyrahurðina sem hefði brotnað. T-x-x kvaðst áður hafa sett ákærða þau skilyrði að hann væri ekki undir áhrifum fíkniefna þegar að hann væri með son þeirra í umgengni og hafi ákærði í þetta sinn sagst vera með niðurstöður úr fíkniefnaprófi sem sýndu að hann væri ekki undir áhrifum. Kvaðst T-x-x ekki hafa tekið mark á slíkum prófum sem ákærði tók sjálfur þar sem hún treysti honum ekki. Hefði hún því sett þau skilyrði að hlutlausir aðilar tækju slíkt próf af honum. Það hefði ákærði ekki gert. Aðspurð kvað hún að sambandsslit hennar og ákærða hafa verið snemma síðastliðins árs, í mars eða apríl og ákærði þá flutt út frá henni. Kvað hún mikla erfiðleika hafa verið í samskiptum hennar og ákærða. Þegar ákærði braust inn til hennar þá hefði hann aðallega krafist þess að fá upplýsingar um það hvaða mann T-x-x væri að hitta. Aðspurð um útidyrahurðina kvaðst T-x-x ekki minnast þess að ákærði hafi nokkurn tíma reynt að gera við hurðina en hurðin væri gömul.

Vitnið A-kvk-nf K-kvk-nf V-kvk-nf, kt. 000000-0000, Stekkum I, Sandvíkurhrepp, vinkona T-kvk-ef, kom fyrir dóminn og kvaðst hafa verið með T-x-x umrætt sinn. Hefðu þær ásamt syni T-kvk-ef verið inni í eldhúsi er ákærði ruddist allt í einu inn um dyr á milli þvottahúss og eldhúss þannig að hespa sem læsti hurðinni brotnaði frá. Ákærði hefði öskrað á T-x-x og ýtt henni á undan sér fram á gang og króað hana af. Að því er vitnið minnti hafi ákærði viljað fá son þeirra í umgengni. Hefði T-x-x náð að hringja á lögregluna en ákærði hefði þrátt fyrir það og beiðni T-kvk-ef um að koma sér út, ekki farið út úr íbúðinni fyrr en T-x-x hljóp út en ákærði ásamt henni og H-kk-þgf hefðu farið út á eftir henni. T-x-x hefði þá strax hlaupið með barnið inn í íbúðina aftur og læst að sér. Hefði vitnið og lögreglukona farið aftur inn í íbúðina en ákærði þá farið að berja á útidyrahurðina. Hefði hann barið á dyrnar þannig að hún brotnaði.

Vitnið H-kk-nf V-kk-nf L-kk-nf, kt. 000000-0000, Fossheiði 2, Selfossi, vinur ákærða, kom fyrir dóminn og kvað ákærða hafa haft samband við sig fyrir hádegi umræddan dag og beðið sig um að koma með sér heim til T-kvk-ef þar sem ákærði ætlaði að ræða við hana. Hefði ákærði viljað hafa vitnið með til að hafa stjórn á ákærða ef hann myndi missa stjórn á sér. Ákærði hefði ætlað að sækja einhvern poka heim til T-x-x en ákærði hefði tekið sambandsslitum þeirra illa. Fyrst hefði ákærði bankað á framdyrnar en farið síðan inn þvottahúsmegin. Ákærði hefði farið töluvert á undan vitninu og það því ekki séð þegar ákærði opnaði dyrnar inn í eldhúsið. Kvaðst vitnið hafa fylgt ákærða eftir inn í eldhús. Þar hefðu ákærði og T-x-x rifist og T-x-x sagt ákærða að fara út. Þau hefðu síðan öll farið út og yfirgefið vettvang eftir að lögreglan kom á staðinn. Aðspurður kvað vitnið T-kvk-þf hafa verið hrædda og stelpurnar báðar grátið. Vitnið kvaðst ekki hafa séð ákærða sparka í útidyrahurðina en heyrt dynk þar sem það stóð á stéttinni fyrir ofan. Aðspurður kvaðst vitnið ekki minnast þess að ákærði hafi rætt umgengnismál við T-x-x. Ákærði og vitnið hefðu síðan farið út að beiðni T-kvk-ef. Aðspurður kvað hann nærveru sína hafa átt að tryggja að ákærði legði ekki hendur á T-x-x.

Ákæruliður III og IV.

Ákærði gaf skýrslu um þessa ákæruliði fyrir dómi. Kvaðst hann hafa verið á Draugabarnum í umrætt sinn ásamt félögum sínum en andrúmsloftið inni á barnum hafi verið spennuþrungið þegar þeir komu þangað. Kvað hann A-kk-þf hafa byrjað átökin inni á staðnum og í framhaldi hefðu orðið hópslagsmál. Þá hefði hann ýtt við B-kk-þgf P-kk-þgf inni á staðnum en ekki slegið hann. Ákærði kvaðst hafa, á ákveðnum tímapunkti, fengið nóg af þessu rugli og ákveðið að fara út. Úti hefði A-kk-nf rifið í öxlina á sér og hefði það verið í tíunda sinn sem A-kk-nf hefði rifið í sig. Þá hefði ákærði slegið hann einu lausu höggi á kjálkann.

Vitnið O-kvk-nf I-x-x, lögreglumaður kom fyrir dóminn og kvaðst hafa verið við Draugabarinn þegar tilkynning kom um líkamsárás þar. Hefði vitnið og félagi hennar farið strax á vettvang og séð hvar A-kk-nf lá blóðugur á jörðinni og vitnið því farið beint í að sinna honum. Einhverjir hefðu vísað þeim á ákærða og sagt hann hafa verið valdan að árásinni á A-kk-þf. Þegar þau komu á vettvang hefðu aðrir tveir menn verið í tökum en það hefði ekki tengst þessari árás. Á vettvangi hefði verið mikill hiti í fólki en ekki virst vera nein átök. A-kk-nf hefði verið mjög vankaður og ekki verið hægt að ræða við hann. Ákærði hefði gengist við því í lögreglubifreiðinni á leið á lögreglustöðina að hafa slegið A-kk-þf og sagst sjá eftir því. Hefði hann viljað tjá sig sjálfstætt um málið í bifreiðinni.

Vitnið L-kk-nf H-kk-nf, lögreglumaður kom fyrir dóminn og kvaðst hafa komið ásamt O-kvk-þgf á vettvang en þau hefðu verið stödd skammt frá Draugabarnum þegar tilkynningin kom. Þegar þau komu fyrir hornið hefði blasað við mikill fjöldi fólks og allt logað í slagsmálum. Hefðu þau því kallað eftir liðsauka. Þá hefðu þau séð mann liggja meðvitundarlausan á jörðinni og þau því strax farið í að sinna honum. Þau hefðu þá fengið ábendingu um það hver væri gerandinn og hefði vitnið sótt hann strax inn í mannþvöguna. Kvaðst vitnið halda að um 60-80 manns hafi verið þarna og pústrar verið út um allt. Ákærði hefði verið færður í lögreglubifreið og þar hefði hann játað að hafa veitt A-kk-þgf umrætt högg. Ákærði hefði virst vera ódrukkinn og verið kurteis í alla staði. Hann hefði verið leiður yfir því að hafa misst stjórn á sér. Vitnið kvaðst hafa séð hvar barefli hefðu verið á lofti meðal fólksins og lögreglan tekið þau. Þá hefði ákærði verið með eitt slíkt í höndunum, sem lögreglan tók af honum. Hefði sá staur verið fluttur á lögreglustöðina. Hvort ákærði notaði þá kylfu við að veita A-kk-þgf áverka vissi vitnið ekki. Aðspurt kvað vitnið lögregluna ekki hafa skipt sér af öðrum átökum á staðnum. Aðspurt kvað vitnið ákærða hafa haldið á bareflinu upp við sig þegar vitnið tók það af ákærða.

Vitnið A-kk-nf M-kk-nf G-kk-nf, kt. 000000-0000, Laxabakka 3, Selfossi, kom fyrir dóminn og kvað upphaf málsins hafa verið að það hafi mætt ákærða ásamt þremur vinum hans inni á Draugabarnum. Ákærði hefði tekið á sér og komið sér upp að vegg og sagst ætla að berja vitnið en vitnið kvaðst aldrei hafa séð ákærða áður. Þegar liðið var á kvöldið hefði vitnið ætlað að yfirgefa staðinn ásamt bróður sínum og B-kk-þgf P-kk-þgf þegar ákærði og vinir hans hefðu komið og ætlað að berja vitnið. Kvaðst vitnið hafa sagt ákærða að það væri með hendur í vösum og vildi engin leiðindi en þá hefðu þeir fjórir ráðist á sig, G-kk-þf bróður sinn og B-kk-þf. Hefði vitnið lent í gólfinu og fengið þar nokkur högg. Vitnið kvaðst ekki vita tilefni afskipta ákærða í upphafi nema þá til að snapa slagsmál. Vitnið kvað aðspurt að einhver hefði sparkað í sig þegar slagsmálin brutust út seinna um kvöldið og það lent undir borði. Þá hefði einhver sparkað í andlit sitt þannig að vitnið fékk skurð í andlit, glóðarauga og miklar blóðnasir. Kvaðst vitnið ekki vita hver það var sem sparkaði eða sló það. Dyraverðir hefðu leyst átökin upp og fylgt sér út úr húsinu bakatil. Hefði vitnið þá gengið að aðalinngangi Draugabarsins og mætt ákærða og meira myndi vitnið ekki fyrr en inni í sjúkrabifreiðinni. Hefði ákærði verið einn þegar þeir mættust en úti fyrir hefði verið margt fólk þar sem verið var að loka staðnum. Kvaðst vitnið hafa verið bólgið í andliti eftir árásina og ein tönn hefði skekkst og verið frá vinnu í heila viku en þurft að leita lækninga m.a. útaf tönninni. Í dag sé ástandið á sér þokkalegt. Vitnið neitaði að hafa verið að angra ákærða fyrr um kvöldið enda hefði það aldrei séð ákærða áður. Hefði verið greinilegt að ákærði og vinir hans hafi verið að leita að vandræðum. Aðspurt kvaðst vitnið ekki hafa átt neina aðild að upptökum slagsmálanna en það hefði reynt að verja sig eftir að það datt í gólfið.

Vitnið B-kk-nf P-kk-nf, kt. 000000-0000, Baugstjörn 11, Selfossi, kom fyrir dóminn og kvaðst hafa verið ásamt A-kk-þgf og G-kk-þgf á Draugabarnum umrætt kvöld. Kvaðst vitnið hafa verið ásamt nokkrum félögum sínum á barnum og allt í ró og spekt. Kvaðst vitnið hafa séð A-kk-þf og bróðir hans standa hjá nokkrum mönnum og gengið til þeirra og heyrt A-kk-þf segjast vera með hendur í vösum og ekki vilja neitt vesen. Hefðu þá hópslagsmál brotist út. Nokkru síðar kvaðst vitnið hafa gengið að ákærða við barinn og spurt hann hvað honum gengi til en ákærði þá slegið sig með krepptum hnefa beint í andlitið og höggið lent á vinstri kinn eða kjálka. Engin áverki hefði hlotist af. Síðan þegar vitnið var á leið útaf barnum við lokun staðarins, hefði það séð mann liggja í blóði sínu fyrir utan húsið og lögregluna taka barefli af ákærða.

Vitnið E-kk-nf Ö-kk-nf S-kk-nf, kt. 000000-0000, Sóltúni 12, Selfossi, kom fyrir dóminn og kvaðst ekki muna neitt eftir umræddu kvöldi þar sem það hefði verið mjög ölvað og ekki muna eftir neinum átökum á Draugabarnum umrætt sinn.

Vitnið G-kk-nf P-kk-nf G-kk-nf, kt. 000000-0000, Vallhólma 16, Selfossi, bróðir A-kk-ef kom fyrir dóminn og kvaðst hafa séð A-kk-þf standa uppvið fjóra til fimm stráka á Draugabarnum og þeir staðið alveg ofaní A-kk-þf. Vitnið hefði þá gengið til þeirra og heyrt A-kk-þf segja að hann stæði bara með hendur í vösum, alveg rólegur og hann vildi engin læti. Fjórmenningarnir hefðu gengið nær og nær A-kk-þgf og hann því bakkað og þá hefði B-kk-nf P-kk-nf staðið upp og spurt hvað gengi á. B-kk-nf hefði fengið bjór úr bjórglasi á sig og verið kýldur um leið. Þá hefðu slagsmál byrjað og A-kk-nf lent undir tveimur eða þremur mönnum. Dyraverðir hefðu skilið á milli og farið með A-kk-þgf út bakdyramegin. Hefði vitnið þá séð hvar A-kk-nf var kominn með kúlu á ennið og verið óhress. Hefðu þeir síðan gengið framfyrir Draugabarinn og mætt ákærða. A-kk-nf hefði spurt hann hvað ákærða hefði gengið til en ákærði þá um leið slegið A-kk-þf kaldan sem hefði fallið niður meðvitundarlaus. Hefði vitninu virst höggið koma á vinstra gagnauga A-kk-ef. Kvaðst vitnið strax hafa beygt sig niður til að huga að A-kk-þgf og reynt að ná sambandi við hann og síðan litið upp og þá séð ákærða með kylfu. Síðan hefði lögreglan komið á vettvang og farið með A-kk-þgf í sjúkrabifreið. Aðspurt kvaðst vitnið hafa séð hvar B-kk-nf P-kk-nf var sleginn en hann kvaðst ekki hafa séð hver það var sem sló hann. Vitnið kvaðst ekki vita til þess að A-kk-nf hafi átt upptök að slagsmálunum. Þá kvaðst vitnið ekki hafa séð slagsmálin innandyra fyrr en verið var að rífa menn ofan af A-kk-þgf.

Vitnið R-kk-nf Þ-kk-nf L-x-x, kt. 000000-0000, dyravörður, kom fyrir dóminn og kvaðst hafa verið við störf umrætt sinn. Hefðu samskipti byrjað þannig að A-kk-nf og ákærði hefðu lent eitthvað saman snemma kvölds fyrir framan salernið. Hefðu það verið ýtingar en þegar að verið var að loka staðnum hefðu ákærði og A-kk-nf lent saman í slagsmálum ásamt fleirum. Hefði vitnið ekki séð hver byrjaði en séð hvar A-kk-nf lá á gólfinu og að hann hafi verið sleginn en ekki séð hver sló hann. Kvaðst vitnið hafa skakkað leikinn og tekið A-kk-þf og komið honum út úr húsinu bakdyramegin. Hefði þá A-kk-nf verið með áverka í andlitinu, hann hefði verið bólginn í andliti og blætt úr því. Fljótlega hefði vitnið heyrt af slagsmálum fyrir utan skemmtistaðinn en hefði ekki séð þau sjálft að öðru leyti en að þar hefði verið mikill órói og margir að slást. Hefði vitnið þó séð A-kk-þf blóðugan liggjandi á jörðu fyrir neðan útitröppur og hefði bróðir A-kk-ef staðið yfir honum. Vitnið kvaðst hafa haft góða yfirsýn yfir fólkið utandyra í gegnum glugga á skemmtistaðnum.

Vitnið E-kk-nf H-kk-nf Z-kk-nf, kt. 000000-0000, Tjarnarstíg 6, Seltjarnarnesi, kom fyrir dóminn og kvaðst hafa verið á Draugabarnum umrætt sinn ásamt ákærða, uppeldisbróður sínum J-kk-þgf V-kk-þgf, A-kk-þgf og R-x-x. Kvaðst hann ekki hafa séð upptök slagsmálanna innandyra en séð J-kk-þf liggja undir einhverjum mönnum en þeim verið stíað í sundur. Kvað vitnið hafa orðið vart við mikla spennu í loftinu þegar þeir komu á staðinn sem hefði kannski verið um klukkustund fyrir lokun staðarins. Kvaðst vitnið hafa verið með þeim síðustu út af staðnum og þá hefðu einhverjir greinilega verið búnir að hópa sig saman í þeim tilgangi að ráðast á þá. Kvaðst vitnið hafa séð einhvern strák rekast utaní ákærða fyrr um kvöldið viljandi og hefði ákærði sagt sér það. Vitnið kvaðst ekki þekkja þann mann.

Vitnið R-x-x W-x-x Z-x-x, kt. 000000-0000, Háengi 12, Selfossi, kom fyrir dóminn og kvaðst hafa verið á Draugabarnum umrætt sinn ásamt ákærða, A-kk-þgf og fleirum sem það þekkti ekki. Aðspurt kvaðst vitnið mikil læti hafa verið á staðnum en kvaðst ekki geta sagt til um það hvort menn hafi verið að slá frá sér í nauðvörn eða ekki. Vitnið kvaðst hafa séð fólk togast á en ekki tekið eftir því hvort ákærði hefði slegið einhvern. Vitnið kvaðst halda að deilurnar hafi að einhverju leyti snúist um það og hefði verið illa talað um pólverja þegar það kom út af staðnum.

Vitnið, Á-kk-nf S-kk-nf B-kk-nf, kt. 000000-0000, Birkigrund 23, Selfossi, kom fyrir dóminn og kvaðst hafa verið á Draugabarnum umrætt sinn og staðið við hliðina á B-kk-þgf P-kk-þgf. Hefðu þeir séð að eitthvað var í gangi og stokkið til en slagsmál hefðu verið inni á barnum. Hefði B-kk-nf snúið sér að ákærða og spurt hvað honum gengi til og hefði ákærði þá slegið B-kk-þf fyrirvaralaust í andlitið. Þegar vitnið var komið út af staðnum hefði það staðið uppi á palli í tröppunum og þá séð hvar A-kk-nf hafi komið gangandi fyrir hornið en ákærði komið á móti honum og slegið A-kk-þf beint á kjálkann svo að hann rotaðist. Kvað vitnið A-kk-þf ekki hafa gefið nokkurt tilefni til þess að hann yrði sleginn. A-kk-nf hefði ekki haft nokkurn séns og halda að A-kk-nf hafi ekki verið búinn að sjá ákærða. Vitnið kvaðst hafa orðið vitni að því að A-kk-nf og ákærði hefðu verið í slagsmálum út við glugga inni á staðnum fyrr um kvöldið ásamt fleirum.

Ákæruliður V.

Ákærði gaf skýrslu fyrir dómi varðandi þennan ákærulið. Kvaðst hann ekki hafa komið með umrætt barefli á skemmtistaðinn, hann hefði ekki vitað hvaðan það kom en hann hefði tekið við því og kastað því frá sér þar sem honum hefði fundist komið nóg.

Vitnið, R-kk-nf Þ-kk-nf L-x-x, kt. 000000-0000, kvaðst hafa séð J-kk-þf V-kk-þf, einn af félögum ákærða, sækja kylfu í farangursrými á bifreiðinni sem þeir voru á. Hefði ákærði rifið kylfuna úr hendi J-kk-ef og sveiflað henni í kringum sig en ekki beint henni að neinum sérstökum. Kvaðst vitnið ekki vita hvað hefði orðið um kylfuna.

Vitnið G-kk-nf kvaðst hafa séð ákærða með kylfu í hendi þegar hann leit upp frá því að hlúa að bróður sínum eftir að vera sleginn í rot.

Vitnið L-kk-nf H-kk-nf kvaðst hafa séð ákærða með kylfu í hendi þegar það kom að honum en vissi ekki hvort ákærði hefði notað þá kylfu til að veita A-kk-þgf áverka.

Vitnið B-kk-nf P-kk-nf kvaðst hafa séð lögregluna taka barefli af ákærða.

Vitnið Á-kk-nf S-kk-nf B-kk-nf kvaðst aðspurður hafa séð ákærða með trékylfu í hendinni og vitnið þá stokkið niður og tekið kylfuna af ákærða og lagt hana upp við vegg og bent lögreglumanni á kylfuna þegar lögreglan kom. Vitnið hvað ákærða ekki hafa ógnað neinum með kylfunni en hafi verið líklegur til að gera einhvern óskunda. Því hefði vitnið talað um fyrir ákærða og sagt honum að nú væri nóg komið. Menn hefðu verið hræddir við ákærða.

Ákæruliður VI.

Ákærði játaði sök varðandi þennan ákærulið fyrir dómi og samrýmist játning hans gögnum málsins.

Ákæruliður VII.

Ákærði gaf skýrslu fyrir dóminum varðandi þennan ákærulið en ákærði játaði að hafa haft í vörslum sínum 0,87 grömm af amfetamíni er fannst við húsleit. Neitaði hann því að hafa átt það amfetamín sem lýst er í ákæruliðnum en ákærði hefði nýlega verið með samkvæmi í húsinu og hefði þetta verið eftir það. Hann hefði ekki átt umrætt amfetamín.

Vitnið A-kk-nf Þ-kk-nf G-kk-nf lögreglumaður kom fyrir dóminn og kvað málið hafa byrjað í Reykjavík þar sem afskipti voru höfð af ákærða. Hefði lögreglan á Selfossi verið með leitarheimild í húsnæði sem ákærði hafði til umráða á Eyrarbakka og því hefði verið farið með ákærða þangað. Hefðu kannabisefni fundist þar í risi en efnisleifar fundist í eldhússkáp sem hefðu reynst vera amfetamín. Kvað vitnið allt hafa verið á rúi og stúi í húsinu og ákærði upplýst þá um að enginn byggi í húsinu þá en hann fengi að vera þar af og til. Hann hefði ekki verið með lykil að húsinu og vísað lögreglunni á glugga sem hann fór inn um. Ákærði hefði vísað lögreglu strax á kannabisefnið í risherbergi. Efnin sem fundust í eldhússkáp hafi ekki verið í neinum umbúðum en hafi verið á disk eða plötu. Ákærði hefði viðurkennt strax að hann hefði átt kannabisefnin en vitnið mundi ekki hvort ákærði hefði tjáð sig eitthvað um efnið í eldhússkápnum.

Ákæruliður VIII.

Ákærði játaði sök varðandi þennan ákærulið en játning hans fær stuðning í gögnum málsins.

Ákærði kvaðst hafa verið að ná stjórn á sinni fíkn með aðstoð AA-samtakanna og vera að komast á beinu brautina. Þá kvaðst ákærði ekki hafa mætt í boðað þinghald í júní sl., þar sem hann hefði verið illa á sig kominn í fíkniefnaneyslu sinni og því látið sig hverfa til að geta unnið í sínum málum. Þá bíði hans starf þegar hann er tilbúinn til að fara að vinna.

Niðurstöður:

Ákæruliður I – II.

Ákærði viðurkenndi fyrir dóminum að hafa farið inn á heimili T-kvk-ef umrætt sinn en þau hafi verið að slíta sambúð. Þetta hafi þó verið heimili hans og taldi hann að hann hefði einhversstaðar lykla að íbúðinni. Þá hefði hann frétt að T-kvk-nf, barnsmóðir hans, væri í tygjum við mann sem væri í neyslu fíkniefna og hann kærði sig ekki um að sonur sinn umgengist slíkt fólk. Því hefði hann viljað ræða við hana. Hann hefði aldrei ruðst inn á heimili hennar og hann hefði farið út um leið og hann var beðinn um það. Þá neitaði ákærði að hafa skemmt útidyrahurð en hurðin hefði verið léleg fyrir og laus í karmi. Kvaðst ákærði margoft hafa átt við hurðina og reynt að laga hana þar sem hann væri smiður.

Vitnið T-kvk-nf S-kvk-nf, kærandi í þessum ákæruliðum, kom fyrir dóminn og gaf greinargóða lýsingu á atburðinum. Var frásögn hennar afar trúverðug. Kvaðst hún hafa verið hrædd við ákærða og því farið heim til sín og læst að sér til að tryggja það að ákærði kæmist ekki inn til hennar. Ákærði hefði þrátt fyrir það brotist inn um þvottahúsdyrnar sem voru læstar með hespu og ekki hlýtt henni þegar hún sagði honum „að drulla sér út“. Fær framburður vitnisins stoð í framburði Ö-kvk-ef K-kvk-ef sem var með henni allan tímann. Þá hefði ákærði verið mjög ógnandi og þær mjög hræddar við hann en T-x-x hélt þá á syni þeirra sem var um eins og hálfs árs gamall. Vitnið H-kk-nf, vinur ákærða, bar einnig að ákærði hefði beðið sig um að koma með sér heim til T-x-x til að tryggja að hann missti ekki stjórn á sér en ákærði hefði verið hræddur um það. Þá staðfestu vitnin A-kvk-nf K-kvk-nf og T-kvk-nf að læsing eða hespa, sem læsti millihurðinni úr eldhúsi inn í þvottahús, hefði verið brotin. T-kvk-nf og A-kvk-nf K-kvk-nf voru þess fullvissar að T-x-x hefði læst þeirri hurð en jafnframt verið í þeirri trú að bakdyrnar hefðu verið læstar. Ákærði hefur ekki neitað því að hafa farið inn í íbúðina um umræddar dyr. Þá hafa bæði T-x-x og A-kvk-nf K-kvk-nf staðfest að T-x-x hafi sagt ákærða að koma sér út en hann þvingað hana inn á gang ógnandi og ekki farið út fyrr en T-x-x komst undan og hljóp sjálf út eftir að hún heyrði í sírenum lögreglunnar. Þá hefði ákærði ásamt H-kk-þgf og Ö-kvk-þgf K-kvk-þgf komið út á eftir henni. Verður að telja, svo hafið sé yfir allan vafa og með vísan til framburðar vitnanna T-kvk-ef, Ö-kvk-ef K-kvk-ef og T-kvk-ef, fullsannað að ákærði hafi brotist inn eins og lýst er í ákærulið I enda mátti ákærða vera ljóst að þar sem honum hafði ekki verið svarað, að hann væri ekki velkominn inn á heimilið en samkvæmt T-kvk-þgf höfðu þau slitið samvistir um fjórum til fimm mánuðum áður. Einnig ber að taka tillit til þess, að húsbrot hans var til þess fallið að valda kæranda ótta og óþægindum, eins og á stóð, jafnvel þótt annað refsivert athæfi kæmi ekki til. Hefur ákærði því gerst sekur um þá háttsemi sem lýst er í ákærulið I. Verður ákærði sakfelldur fyrir þá háttsemi en hún er réttilega færð til refsiákvæða.

Ákærði neitaði að hafa brotið útidyrahurð í sama skiptið eins og lýst er í ákærulið II. Vitnið T-kvk-nf kvaðst hafa farið inn um þær dyr þegar hún kom á vettvang og þá hafi hurðin ekki verið brotin. Hún hefði hins vegar séð innanfrá hvar hurðin brotnaði undan spörkum og höggum ákærða. Þá kváðust vitnin D-kk-nf I-kk-nf og B-kk-nf E-kk-nf hafa séð hvar ákærði barði og sparkaði í útidyrahurðina svo að hún skemmdist. Verður, með vitnisburði þessara vitna, að telja sannað að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi sem lýst er í ákærulið II. Í ákæru er háttsemin sögð varða við 231. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Í 231. gr. er manni gerð refsing fyrir að ryðjast heimildarlaust inn í hús eða skip annars manns. Ekkert er fram komið að ákærði hafi farið inn í íbúðina eftir að hafa skemmt hana eins og lýst hefur verið. Er háttsemi þessi því ekki réttilega færð til refsiákvæða eins og skilyrt er í c lið 1. mgr. 116. gr. laga um meðferð opinberra mála nr. 19/1991. Ber því að sýkna ákærða af ákærulið II.

Ákærði neitaði fyrir dómi að hafa slegið B-kk-þf P-kk-þf eitt hnefahögg í andlitið á Draugabarnum 9. desember 2007 en hann hefði hins vegar ýtt við honum. B-kk-nf P-kk-nf lýsti því fyrir dóminum hvernig ákærði sló hann. Þá lýsti vitnið Á-kk-nf S-kk-nf B-kk-nf því fyrir dóminum hvernig ákærði sló B-kk-þf hnefahögg í andlitið. Þrátt fyrir neitun ákærða telur dómurinn lögfulla sönnun fram komna með vitnisburði ofangreindra vitna að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi sem lýst er í ákærulið III. Verður ákærði því sakfelldur fyrir þá háttsemi en hún er réttilega færð til refsiákvæða.

Ákærði neitaði að hafa slegið A-kk-þf M-kk-þf G-kk-þf einu föstu hnefahöggi í andlitið með þeim afleiðingum sem lýst er í ákærulið IV. Ákærði kvað A-kk-þf hafa áreitt sig inni á Draugabarnum fyrr um kvöldið og átt upptökin að slagsmálunum þar inni. Ákærði kvaðst síðan hafa hitt A-kk-þf fyrir utan Draugabarinn eftir lokun skemmtistaðarins þar sem A-kk-nf hefði rifið í öxlina og ákærði þá fengið nóg og slegið hann laust á kjálkann. A-kk-nf kvaðst aldrei hafa náð að eiga samskipti við ákærða fyrir utan Draugabarinn áður en hann var sleginn og fær sá framburður stoð í framburði vitnisins G-kk-ef P-kk-ef. Þá kvaðst vitnið Á-kk-nf S-kk-nf hafa séð hvar A-kk-nf kom fyrir hornið á húsinu og ákærði slegið hann umsvifalaust í andlitið. Ekkert er fram komið sem styður þá fullyrðingu ákærða að A-kk-nf hafi átt upptökin að þeirri árás. Verður því að telja sannað að ákærði hafi slegið A-kk-þf í andlitið en ákærði viðurkenndi jafnframt fyrir dómi að hafa slegið ákærða en neitaði að það högg hefði haft þær afleiðingar eins og lýst er í ákærulið IV. Fyrir liggur að A-kk-nf lenti í slagsmálum inni á Draugabarnum um það leyti sem verið var að loka staðnum og í framhaldi fór hann bakdyramegin út af staðnum. Samkvæmt framburði G-kk-ef og R-kk-ef Þ-kk-ef var ákærði blóðugur og með áverka í andliti þegar hann var leiddur bakdyramegin út af skemmtistaðnum. Ekki hefur verið sýnt fram á að ákærði hafi veitt honum þá áverka né hefur verið leitt í ljós hvort það hafi verið þeir sömu áverkar og lýst er í ákæru eða ekki. Þrátt fyrir að það teljist sannað að ákærði hafi slegið A-kk-þf í andlitið og A-kk-nf legið eftir alblóðugur, verður að meta þann vafa sem uppi er um afleiðingarnar, ákærða í vil. Háttsemi ákærða er réttilega færð til 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Ekki er gerð krafa í lagaákvæðinu um að skilgreindar afleiðingar séu fyrir hendi til að brotið sé fullframið eða að háttsemin sé refsiverð. Verður ákærði því sakfelldur fyrir að hafa slegið A-kk-þf eitt hnefahögg í andlitið en við ákvörðun refsingar verður horft til þess að ósannað er að þeir áverkar sem lýst er í ákæru séu afleiðingar höggsins.

Ákærði neitaði því að hafa haft í vörslum sínum trébarefli eins og lýst er í ákæru og ógnað viðstöddum með. Með vitnisburði ákærða sjálfs og vitnanna R-kk-ef Þ-kk-ef L-x-x, G-kk-ef P-kk-ef, Á-kk-ef S-kk-ef og L-kk-ef H-kk-ef, þykir sannað að ákærði hafi verið með umrædda kylfu eftir að hafa slegið A-kk-þf hnefahögg. Þá kvaðst Á-kk-nf S-kk-nf hafa séð hvar J-kk-nf V-kk-nf sótti kylfuna í farangursrými bifreiðarinnar sem þeir voru á og ákærði ók og ákærði þrifið kylfuna úr höndum J-kk-ef. Fyrir liggur ljósmynd af kylfunni í málinu og sést þar vel að kylfan er tálguð til og rúnuð, rúmlega 80 cm löng og 615 gr að þyngd. Er alveg ljóst að þar er um hættulegt vopn að ræða væri því beitt. Telst því sannað, svo hafið sé yfir allan vafa, að ákærði hafði í vörslu sinni umrætt vopn og má ljóst vera að viðstöddum hafi mátt standa ógn af því. Ekki hefur þó verið sannað að ákærði hafi ógnað viðstöddum með kylfunni eins og segir í ákærulið V. Í 30. gr. vopnalaga nr. 16/1998 segir að vopnaburður á almannafæri sé bannaður. Heimilt sé að bera á sér bitvopn þar sem eðlilegt og sjálfsagt getur talist, svo sem við vinnu eða veiðar eða í öðrum tilvikum þegar engin hætta er því samfara.

Í 2. mgr. segir að bannað sé að flytja til landsins, framleiða, eignast eða hafa í vörslum sínum: a. bitvopn ef blaðið er lengra en 12 sm, enda sé það ekki ætlað til notkunar við heimilishald eða atvinnu, b. fjaðrahníf, fjaðrarýting, fallhníf, fallrýting, stunguvopn eða önnur slík vopn, c. höggvopn, svo sem hnúajárn, gaddakylfu, felukylfu, kylfu sem ekki er ætluð til íþróttaiðkunar eða önnur slík vopn, svo og rafmagnsvopn. Verður að telja að umrædd kylfa falli undir c-lið ákvæðisins. Með hliðsjón af aðstæðum og þess að ákærði var búinn að vera í slagsmálum verður að telja að umrætt barefli hafi verið hættulegt við þær aðstæður. Verður ákærði því sakfelldur fyrir að hafa haft umrædda kylfu í vörslum sínum og handleikið hana á almannafæri eins og segir í 1. mgr. 30. gr. Ákærði verður ekki sakfelldur fyrir að hafa ógnað viðstöddum með henni eins og lýst er í ákæru.

Ákærði viðurkenndi, bæði fyrir lögreglu og fyrir dóminum, að hafa haft þau fíkniefni í fórum sínum eins og lýst er í ákærulið VI. Samrýmist framburður ákærða gögnum málsins og verður ákærði sakfelldur fyrir þá háttsemi eins og henni er lýst í ákæru. Er háttsemin réttilega færð til refsiákvæða.

Ákærði viðurkenndi fyrir lögreglu og dómi að hafa haft 0,87 gr af tóbaksblönduðu kannabisefni í vörslum sínum eins og lýst er í ákærulið VII en neitaði að hafa haft 0,01 gr af amfetamíni í vörslum sínum. Vitnið A-kk-nf G-kk-nf lýsti því fyrir dómi að ákærði hefði vísað á kannabisefnin. Þá hefði ákærði ekki haft beinan aðgang að umræddu húsi, heldur farið inn í húsið í gegnum glugga. Er því ekki útilokað að umrætt amfetamín hafi getað verið í skápnum af annarra manna völdum. Verður sá vafi metinn ákærða í hag. Verður ákærði því sakfelldur fyrir vörslur á kannabisefninu eins og greinir í ákæru en sýkna ber ákærða af þeim hluta ákæruliðsins er snýr að 0,01 gr af amfetamíni. Er háttsemin að öðru leyti réttilega færð til refsiákvæða.

Ákærði játaði háttsemina eins og greinir í ákærulið VIII og er sú játning í samræmi við önnur gögn málsins. Í matsgerð, dagsettri 31. janúar 2008, frá Rannsóknastofu í lyfja- og eiturefnafræði við Háskóla Íslands kemur fram að í blóði ákærða hafi mælst amfetamín 330 ng/ml, kókaín 225 ng/ml, MDMA 140 ng/ml og tetrahýdrókannabínól 0,6 ng/ml. Hefur ákærði verið undir umtalsverðum áhrifum fíkniefna þegar hann var stöðvaður við akstur sinn. Þar sem játning ákærða samrýmist gögnum málsins verður hann sakfelldur fyrir að aka eins og greint er í ákæruliðnum. Engu breytir að ekki varð tjón af við aksturinn eins og verjandi ákærða hélt fram að ætti að virða ákærða til refsilækkunar.

Samkvæmt sakavottorði ákærða, var hann dæmdur 21. janúar 1998 í tveggja mánaða fangelsi, skilorðsbundið til þriggja ára fyrir brot gegn 1. mgr. 218. gr. hegningarlaga. Þá var ákærða gerð refsing fyrir umferðarlagabrot á árinu 1999. Þann 23. mars 2001 var ákærði dæmdur í fjögurra mánaða fangelsi, skilorðsbundið til þriggja ára fyrir brot gegn 1. mgr. 218. gr. hegningarlaga og þann 20. september 2006 gekkst ákærði undir viðurlagaákvörðun fyrir brot gegn umferðarlögum og lögum um ávana- og fíkniefni. Ákærði hefur verið sakfelldur í máli þessu fyrir tvær líkamsárásir framdar í desember 2007. Samkvæmt 3. mgr. 71. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 falla ítrekunaráhrif niður ef liðin eru fimm ár frá því að sökunautur hefur tekið út fyrri refsinguna eða frá því að hún hefur fallið niður eða verið gefin upp, þangað til hann fremur síðara brotið. Refsing ákærða samkvæmt dóminum frá 23. mars 2001 féll niður í mars 2004. Því voru ekki liðin fimm ár frá því að fyrri refsing féll niður og ákærði braut af sér nú. Hefur fyrri dómur því ítrekunaráhrif við ákvörðun refsingar nú hvað varðar ákæruliði III og IV. Þá var ákærða gerð refsing fyrir fíkniefnabrot í september 2006.

Með hliðsjón af öllu því sem rakið hefur verið hér að framan þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í fimm mánuði. Rétt þykir þó að fresta fullnustu fjögurra mánaða refsingarinnar og skal hún niður falla að liðnum þremur árum, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þá skal ákærða gert að greiða 180.000 krónur í sekt til ríkissjóðs innan fjögurra vikna frá birtingu dóms þessa en sæta ella fangelsi í fjórtán daga.

Ákærði er sviptur ökurétti í eitt og hálft ár frá birtingu dóms að telja.

Ákærða skal gert að sæta upptöku á 4,55 gr af amfetamíni, 0,47 gr af marihúana, 4,76 gr af hassi, 0,87 gr af tóbaksblönduðu kannabisefni og trébarefli sbr. ákærulið V.

Einkaréttarkrafa.

Í málinu gerir G-kk-nf Æ-kk-nf S-kk-nf hæstaréttarlögmaður fyrir hönd A-kk-ef M-kk-ef G-kk-ef, skaðabætur að fjárhæð 877.545 krónur sem sundurliðast þannig:

1. Miski skv. 26. gr. skaðabótalaga kr. 600.000

2. Þjáningabætur skv. 3. gr. skaðabótalaga kr. 35.700

3. Atvinnutjón skv. 2. gr. skaðabótalaga kr. 111.000

4. Annað fjártjón skv. 1. gr. skaðabótalaga kr. 30.000

5. Lögmannskostnaður kr. 100.845

Samtals kr. 877.545

Miskabótakrafan er byggð á áverkavottorði sem fyrir liggur í málinu og rakið er í dóminum og þeim afleiðingum sem lýst er í ákæru. Ósannað er að ákærði hafi valdið bótakrefjanda þeim áverkum þó sýnt sé að þeir áverkar hafi hlotist af árás á hann. Vitnin G-kk-nf og R-kk-nf Þ-kk-nf upplýstu bæði að ákærði hafi verið með áverka í andliti og blóðugur eftir árás inni á skemmtistaðnum og áður en ákærði sló hann fyrir utan staðinn eins og lýst er í ákæru. Verður af þessum sökum að vísa þessum lið bótakröfunnar frá dómi. Með sömu rökum verður að vísa öðrum liðum bótakröfunnar frá dómi.

Með vísan til 165. gr. laga um meðferð opinberra mála nr. 19/1991 ber að dæma ákærða til greiðslu alls sakarkostnaðar sem er vegna blóðrannsóknar 190.605 krónur og málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, J-kk-ef E-kk-ef héraðsdómslögmanns 350.000 að meðtöldum virðisaukaskatti auk ferðakostnaðar 40.800 krónur.

Ó-kk-nf H-kk-nf K-kk-nf sýslumaður flutti mál þetta fyrir hönd ákæruvaldsins.

Á-kvk-nf G-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

Dómsorð.

Ákærði, G-kk-nf Þ-kk-nf G-kk-nf, sæti fangelsi í fimm mánuði en fresta skal fullnustu fjögurra mánaða refsingarinnar og hún niður falla að liðnum þremur árum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði 180.000 krónur í sekt til ríkissjóðs innan fjögurra vikna frá birtingu dóms að telja en sæti ella fangelsi í fjórtán daga.

Ákærði skal sviptur ökurétti í eitt og hálft ár frá birtingu dóms þessa að telja.

Ákærði sæti upptöku á 4,55 gr af amfetamíni, 0,47 gr af marihúana, 4,76 gr af hassi, 0,87 gr af tóbaksblönduðu kannabisefni og trébarefli.

Ákærði greiði allan sakarkostnað, samtals 581.405 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, J-kk-ef E-kk-ef héraðsdómslögmanns, 350.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti, auk ferðakostnaðar, 40.800 krónur.

Bótakröfunni er vísað frá dómi.

Á-kvk-nf G-kvk-nf