E-12011/2008

Mál þetta, sem dómtekið var hinn 18. júní sl., að loknum munnlegum málflutningi, var höfðað fyrir dómþinginu af K-kk-þgf G-kk-þgf, Ásastíg 9, Flúðum, á hendur Hf. Eimskipafélagi Íslands, Korngörðum 2, Reykjavík, með stefnu birtri hinn 17. desember 2008.

Dómkröfur stefnanda eru þær að viðurkennt verði að stefndi beri óskerta skaðabótaábyrgð á tjóni því sem stefnandi varð fyrir hinn 10. júlí 2007 þegar hann rann til í bleytu á klefagangi Herjólfs. Þá krefst stefnandi þess að stefnda verði gert að greiða honum málskostnað að viðbættum virðisaukaskatti.

Dómkröfur stefnda eru þær aðallega að hann verði sýknaður af öllum kröfum stefnanda og að stefnanda verði gert að greiða honum málskostnað. Til vara krefst stefndi þess að hann verði aðeins talinn skaðabótaskyldur að hluta vegna þess tjóns sem stefnandi varð fyrir hinn 10. júlí 2007 og að málskostnaður verði felldur niður.

II

Málavextir eru þeir helstir að hinn 10. júlí 2007 fóru stefnandi og eiginkona hans um borð í skipið Herjólf, þar sem þau voru á leið frá Vestmannaeyjum. Fóru þau með bifreið sína og hjólhýsi um borð í skipið. Stefndi gerir út skipið Herjólf til siglinga með farþega milli Þorlákshafnar og Vestmannaeyja en stefndi leigir skipið af Ríkissjóði Íslands.

Stefnandi gekk við hækjur og kveðst hafa gætt sín sérstaklega þar sem bíldekkið hafi verið blautt og tóku hann og kona hans lyftu frá bíldekki og í matsalinn. Dvöldu þau í matsalnum nokkra stund og tóku síðan lyftuna að nýju til að fara í farþegaklefa sem var á 4. hæð skipsins. Stefnandi kveðst hafa farið á undan eiginkonu sinni úr lyftunni og um leið og hann hafi sett hækjuna í gólfið á klefaganginum á fjórðu hæð hafi hann runnið vegna bleytu og við fallið slasaðist stefnandi mikið. Skýrsla var rituð vegna slyssins af hálfu yfirvélstjóra og skipstjóra sama dag og slysið varð. Þar segir að hækjur stefnanda hafi runnið vegna bleytu sem verið hafi í lyftunni. Stefnandi kveður í stefnu að ekki sé um rétta lýsingu að ræða þar sem hann hafi runnið vegna bleytu á klefaganginum á fjórðu hæð. Við aðalmeðferð málsins bar stefnandi svo, að hækja, sem hann studdi sig við hafi runnið til á blautu lyftugólfinu þegar hann var að fara út úr lyftunni, en hann hefði ekki fyrr tekið eftir bleytu þar.

Samkvæmt gögnum málsins hafði bíldekkið verið spúlað með vatni þennan dag áður en farþegar og bifreiðar komu um borð í skipið í Vestmannaeyjum. Kveður stefndi það vera venju að spúla bíldekkið með vatni á þennan hátt áður en farþegar komi um borð til þess að þrífa óhreinindi sem séu samfara þeirri bílaumferð sem eigi sér stað um bíldekkið í hverri ferð. Þegar verið sé að spúla bíldekkið sé farþegalyfta frá bíldekkinu yfirleitt send upp á aðra hæð.

Við fallið lenti stefnandi illa á gólfinu og var ógangfær vegna verkja. Var hann í kjölfarið fluttur í sjúkraklefa og var ákveðið að panta sjúkrabíl sem yrði tilbúinn í Þorlákshöfn við komu skipsins þangað. Þegar komið var í land var stefnandi fluttur á Heilbrigðisstofnun Suðurlands, þar sem í ljós kom að hann hafði lærbrotnað við fallið. Var hann síðan fluttur á Landspítala - Háskólasjúkrahús í Fossvogi til aðgerðar og þaðan var hann síðan aftur fluttur á Heilbrigðisstofnun Suðurlands. Fór hann síðan á Heilsuhælið í Hveragerði í sex vikur.

Við læknisskoðun kom í ljós að við fallið hlaut stefnandi lærhnútubrot vinstra megin, en á þeim fæti hafi hann spelku vegna fellifótar og lömunar á dálkstaug og þurfti í kjölfarið að fara í aðgerð. Kveðst stefnandi enn ekki hafa náð sér af slysinu. Í læknisvottorði Y-kk-ef Ó-kk-ef bæklunarlæknis segir að stefnandi hafi komið til eftirlits 5. september 2007 og hafi hann þá nánast getað stigið í vinstri fót án verkja og hafi verið óveruleg eymsli yfir brotinu. Hann hafi þó fundið til óþæginda þegar hann lá á vinstri hlið. Hafi hann talið verki frá baki og máttminnkun í fótum há sér meira en þar hafi verið um að ræða eldra vandamál sem þó hefði að einhverju leyti tekið sig upp. Hafi ekki verið talið annað að gera en að halda áfram óbreytt og hafi stefnandi útskrifast við svo búið.

Síðan kemur fram í vottorðinu að stefnandi hafi síðar legið inni á tauga-sjúkdómadeild Landspítalans til rannsókna vegna gruns um hreyfitaugungahrörnun (MND) en þá hefði hann leitað til B-kk-ef J-kk-ef bæklunarlæknis vorið 2008 og hann vísað honum áfram til S-kk-ef B-kk-ef taugasjúkdómalæknis. Hafi sú greining nú verið staðfest og séu máttleysiseinkenni frá ganglimum sem og efri útlimum alfarið rakin til þess sjúkdóms. Stefnandi sé nú í hjólastól að því er best sé vitað og þarfnist aðstoðar með flestar athafnir daglegs lífs.

Með bréfi 19. júlí 2007 óskaði stefnandi eftir viðurkenningu stefnda, og eftir atvikum tryggingafélags fyrirtækisins, á bótaskyldu vegna slyssins. Var krafa stefnanda ítrekuð 15. október 2007. Með bréfi 14. nóvember 2007 hafnaði stefndi bótaskyldu.

III

Stefnandi höfðar mál þetta sem viðurkenningarmál á grundvelli 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Stefnandi kveður ágreining í máli þessu snúast um það hvort stefndi beri skaðabótaábyrgð á því tjóni, sem stefnandi hafi orðið fyrir um borð í Herjólfi hinn 10. júlí 2007. Byggi stefnandi á því að aðbúnaður í klefagangi og um borð í Herjólfi umrætt sinn hafi ekki verið fullnægjandi og að tjónið megi rekja til vanrækslu eða yfirsjónar starfsmanna Herjólfs, sbr. 137. gr. siglingalaga nr. 34/1985. Stefndi beri skaðabótaábyrgð á líkamstjóni stefnanda á grundvelli greinds ákvæðis siglingalaga, almennu skaðabótareglunnar og reglunnar um vinnuveitendaábyrgð.

Við mat á bótaskyldu verði að líta til ríkrar skyldu fyrirtækisins, sem annist flutning á farþegum, og beri að gæta öryggis þeirra. Fyrir liggi að félagið flytji fisk um borð í skipinu og samkvæmt upplýsingum stefnda hafði bíldekkið verið smúlað eftir leka frá þeirri vöru. Hafi gólf á klefagangi sem og í farþegalyftu verið blautt og hált. Fyrir liggi að starfsmenn hafi vitað eða mátt vita af bleytunni en látið undir höfuð leggjast að grípa til viðeigandi varúðarráðstafana. Nauðsynlegt hafi verið að fyrirbyggja bleytu og hálku þar sem farþegar gangi um eða að minnsta kosti setja upp aðvörunarskilti og merkingar og vara við hinum hættulegu aðstæðum. Sé ekki rétt það sem komi fram af hálfu stefnda að stefnandi hafi verið sérstaklega varaður við bleytu.

Stefnandi byggi á því að mjög ríkar skyldur hvíli á fyrirtækinu, sem annist bæði flutning á farþegum og varningi. Verði stefndi að taka á sig ábyrgð á því að umbúnaður skips sé forsvaranlegur og beri honum að koma í veg fyrir hættu sem geti skapast, einkum þegar aðstæður séu eins og verið hafi í því tilviki sem hér um ræðir. Vegna þessara aðstæðna hafi starfsmönnum borið að sýna enn meiri varkárni en ella. Þá hafi þeim líka verið kunnugt um hættu á því að gólfin kynnu að vera hál og þær aðstæður sem þarna höfðu myndast.

Að mati stefnanda geti eftirtaldir þættir verið til leiðbeiningar við sakarmat í þessu tilviki:

1. Hve mikil hætta var á að tjón yrði;

2. Hve mikið tjón sennilegt er að geti hlotist af;

3. Var auðvelt og kostnaðarlítið að afstýra tjóninu;

4. Á viðkomandi tjónvaldur auðvelt með að sjá áhættuna og gera nauðsynlegar varúðarráðstafanir.

Ef skoðuð sé háttsemi starfsmanna fyrirtækisins í umrætt sinn sé augljóst að öll framangreind skilyrði séu uppfyllt.

Að mati stefnanda sé ljóst að við þær aðstæður sem að framan sé lýst hafi verið mikil hætta á að tjón yrði. Bíldekkið þurfi að spúla vegna óhreininda bæði frá bílumferð sem og varningi sem fluttur sé um borð. Mikill fjöldi fólks sæki ferjuna, sem sé ein aðalsamgönguæðin milli lands og Eyja, einkum yfir aðalsumarleyfistímann. Sé því fyrirséð að bleyta berist í lyftu sem og klefaganga. Sem kunnugt er geti mikið tjón hlotist af slysum vegna bleytu og falls af þeim sökum en mjög auðvelt og kostnaðarlítið hafi verið að afstýra tjóni stefnanda. Hefðu starfsmenn sinnt skyldu sinni með því að þurrka bleytu úr lyftu og klefagangi hefði mátt koma í veg fyrir tjónið. Þessar ráðstafanir séu mjög kostnaðarlitlar og fylgi þeim ekki veruleg fyrirhöfn. Þá hafi verið auðvelt fyrir starfsmenn fyrirtækisins að sjá hættuna og grípa til nauðsynlegra varúðarráðstafana.

Samkvæmt því sem fyrir liggi um aðstæður umrætt sinn sé ljóst að kastað hafi verið til höndunum af hálfu stefnda og starfsmanna hans þrátt fyrir að tjónshættan hafi verið augljós. Hagsmunum viðskiptavina, þar á meðal stefnanda, hafi verið stefnt í augljósan voða og með því að láta hjá líða að grípa til nauðsynlegra varúðarrástafana við umræddar aðstæður hafi hagsmunum stefnanda verið fórnað.

Geti stefnandi ekki borið neina ábyrgð á slysinu. Orsakaþættir slyssins hafi hvorki verið á hans ábyrgð eða stjórn. Beri stefndi fulla skaðabótaábyrgð á tjóni stefnanda á grundvelli 137. gr. siglingalaga nr. 34/1985, sakarreglunnar og ábyrgðar hans sem vinnuveitanda, enda verði stefnanda með engu móti um slysið kennt.

Um lagarök vísar stefnandi til almennu skaðabótareglunnar og reglu skaðabótaréttarins um vinnuveitendaábyrgð. Þá vísar hann til reglna skaðabótaréttar um öryggi á farþegum og þeirra sérstöku skyldna sem á þeim hvíli sem taka að sér flutning á farþegum og varningi. Þá byggi stefnandi á 137. gr. siglingalaga nr. 34/1985. Um málskostnaðarkröfu vísar stefnandi til XXI. kafla einkamálalaga nr. 91/1991.

IV

Stefndi mótmælir málsástæðum og lagarökum stefnanda. Mótmælir stefndi því að félagið, eða menn sem félagið beri ábyrgð á, hafi sýnt af sér yfirsjón eða vanrækslu eða á nokkurn hátt brotið gegn skyldum sínum samkvæmt lögum og reglum, sem gildi um farþegaflutninga eða öðrum réttarreglum.

Stefndi byggi málsvörn sína á siglingalögum nr. 34/1985, einkum V. kafla laganna um flutning á farþegum og farangri, almennum reglum flutninga- og skaðabótaréttar, einkum reglum um sönnun og eigin sök tjónþola, og lögum nr. 91/1991, um meðferð einkamála.

Samkvæmt 137. gr. siglingalaga nr. 34/1985 sé farsala skylt að bæta tjón sem hljótist af því að farþegi slasist meðan á ferð standi ef tjónið verði rakið til yfirsjónar eða vanrækslu farsala sjálfs eða einhvers manns sem hann beri ábyrgð á. Sönnunarbyrðin um að líkamstjón hafi stafað af yfirsjónum eða vanrækslu farsala eða einhvers manns sem hann beri ábyrgð á hvíli á þeim sem bóta krefjist, sbr. 2. mgr. 140. gr. nefndra laga. Ákvæði þessi séu óundanþæg, sbr. 149. gr. laganna. Með vísan til þess byggi stefndi á því að sönnunarbyrðin um að hann beri skaðabótaábyrgð á líkamstjóni stefnanda hvíli samkvæmt lögum alfarið og undantekningarlaust á stefnanda. Það leiði til þess að allan vafa verði að túlka stefnanda í óhag.

Stefndi byggir á því, að hann eða menn sem hann beri ábyrgð á eigi enga sök á slysi stefnanda, en sönnunarbyrðin um að rekja megi slysið til yfirsjónar eða vanrækslu stefnda sjálfs eða manna sem hann beri ábyrgð á hvíli óskipt á stefnanda, eins og skýrt sé mælt fyrir um í 2. mgr. 140. gr. siglingalaga. Þvert á móti telji stefndi að rekja megi slysið til óhappatilviljunar eða aðgæsluleysis stefnanda sjálfs. Séu skilyrði 137. gr. nefndra laga þannig ekki fyrir hendi og af þeim sökum beri að sýkna stefnda í þessu máli.

Í leiðarbók og læknabréfum, sem byggð séu á lýsingu stefnanda sjálfs á slysinu fljótlega eftir að það hafi átt sér stað, komi fram að stefnandi hafi runnið í bleytu sem hafi verið í lyftu. Í stefnu sé því hins vegar haldið fram að stefnandi hafi runnið í bleytu á gangi fyrir framan lyftuna. Sönnunarbyrðin um þetta hvíli á stefnanda og meðan ekki hafi verið lögð fram gögn um annað verði að ganga út frá því að stefnandi hafi runnið í bleytu í lyftunni. Um sönnunargildi leiðarbókar vísi stefndi til reglna nr. 138/1986 um skipsbækur.

Eins og gögn málsins beri með hafi verið tilfallandi bleyta á gólfi í farþegalyftu Herjólfs þegar hækja stefnanda hafi runnið undan honum með þeim afleiðingum að hann lærbrotnaði. Mótmæli stefndi því að gólf í farþegalyftu og klefagangi, ef því sé að skipta, hafi verið blautt og hált vegna vanrækslu stefnda eða manna sem hann beri ábyrgð á. Þvert á móti telji stefndi að gólfið hafi ekki verið blautara eða hálla en búast megi við í farþegaskipum, enda megi alltaf gera ráð fyrir því að tilfallandi bleyta berist með farþegum um vistarverur skipsins meðan á ferð standi.

Telji stefndi það ekki saknæmt þótt gólf í farþegalyftu og í göngum í vistarverum farþegaskips séu stundum smávægilega blaut vegna umgangs farþega, enda séu umrædd gólf þannig úr garði gerð að síður gæti hálku á þeim í bleytu, sem eðli máls samkvæmt megi ávallt búast við meðan á ferð skipsins standi.

Í samræmi við góðar venjur og kunnáttu í siglingum og sjómennsku sé það venja að þrífa bíldekk Herjólfs með vatni áður en bílum og farþegum sé hleypt þar inn til þess að fjarlægja óhreinindi sem augljóslega séu samfara þeirri bílaumferð sem eigi sér stað um bíldekkið í hverri ferð. Með því sjái stefndi um að skipið sé til þess búið að veita farþegum og bifreiðum viðtöku og flytja þá, eins og honum beri samkvæmt 1. mgr. 124. gr. siglingalaga. Hafi þetta verið gert í öll þau ár sem stefndi hafi gert skipið út skipið til flutninga á farþegum til og frá Vestamannaeyjum.

Leiði þessi þrif til þess að bíldekkið sé blautt þegar bílar og farþegar komi um borð. Það kunni vel að vera að einhver smávægileg bleyta berist inn í farþegalyftu og þar með inn á ganga í vistarverum skipsins á skósólum þeirra fjölmörgu farþega sem gera megi ráð fyrir að noti lyftuna til þess að komast af bíldekkinu inn í vistarverur skipsins. Hjá því verði einfaldlega ekki komist. Sama eigi við um þá farþega sem fari út á þilfar og ganga utan vistavera meðan á ferð standi. Þeir kunni að bera sjó, sem gangi yfir þilfarið og ganga utandyra, inn í vistarverur. Segja megi að slík tilfallandi bleyta í vistarverum farþegaskips geti skapað hættu sem sérkennandi sé fyrir siglingar og allir sem taki sér far með farþegaskipum eigi að gera sér grein fyrir hættunni og gæta sín þegar gengið sé um skipið meðan á ferð standi.

Til þess að koma í veg fyrir hálku í bleytu sem þannig berist inn í vistarverur Herjólfs hafi verið lagður sérstakur plastdúkur á ganga og á gólf farþegalyftunnar, með upphleyptum tökkum sem geri dúkinn staman. Jafnframt sé „dammur“ fyrir framan farþegalyftuna og yfir honum riffluð járngrind til að taka vatn sem kann að berast með farþegum sem gangi um blautt bíldekkið. Komi þetta skýrt fram á framlögðum ljósmyndum.

Byggir stefndi á því að þessar ráðstafanir hafi verið fullnægjandi til að tryggja að farþegum stafaði ekki hætta af för sinni um vistarverur skipsins, enda hvíli ekki aðrar skyldur á stefnda eða mönnum sem hann beri ábyrgð á hvað þetta varði samkvæmt lögum og reglum sem gildi um farþegaskip. Hafi engar athugasemdir verið gerðar við þennan gólfdúk eða annan aðbúnað eða verklag um borð í Herjólfi, hvorki af yfirvöldum né þeim fjölda farþega sem ferðast hafi með skipinu í gegnum árin. Þá hafi heldur ekki verið kvartað sérstaklega undan bleytu og hálku á gólfum í vistarverum H-kk-ef í umræddri ferð.

Í þessu sambandi vísar stefndi til leyfis til farþegaflutninga, sem hafi verið í gildi þegar slysið varð. Leyfi þetta sé gefið út samkvæmt reglugerð um leyfi til farþegaflutninga með skipum nr. 463/1998. Í 3. gr. hennar sé að finna þau skilyrði sem þurfi að vera uppfyllt til þess að leyfið sé gefið út. Þar segi meðal annars að leyfið sé staðfesting á því að skipið hafi verið skoðað í samræmi við lög nr. 47/2003, um eftirlit með skipum og að skoðun hafi leitt í ljós að fullnægt sé ákvæðum laganna og reglum settum samkvæmt þeim, þar með talið reglugerð nr. 666/2001, um öryggi farþegaskipa í innanlandssiglingum. Auk þess vísar stefndi til haffærisskírteinis Herjólfs og vottorðs DNV sem bæði hafi verið í gildi þegar slysið átti sér stað. Bæði þessi gögn séu athugasemdarlaus og gefi því til kynna að lyftan uppfylli þær kröfur sem til hennar séu gerðar. Byggir stefndi á því að þessi skírteini og vottorð séu sönnun fyrir því að umræddur gólfdúkur uppfylli kröfur yfirvalda og sé því þannig gerður að síður gæti hálku í bleytu.

Stefndi kveður engan farþega hafa kvartað undan bleytu eða runnið sökum bleytu í farþegalyftunni eða annars staðar í skipinu í umræddri ferð. Auk þess hafi ekki orðið nein svona slys á þeim tíma sem stefndi hafi gert út Herjólf eða verið kvartað um að gólf væru hál vegna bleytu. Sýni það svo ekki verði um villst að ekki sé þörf á frekari varúðarráðstöfunum í sambandi við þá bleytu sem kunni að koma í lyftu og á ganga í vistarverum skipsins. Um sé að ræða gólf í vistarverum um borð í skipi sem leiði til þess að ávallt verði að gera ráð fyrir að tilfallandi bleyta sé á gólfum og þar af leiðandi hætta á hálku vegna hennar. Við því sé brugðist með því að hafa sérstakan gólfdúk sem þannig sé gerður að síður sé hætta á hálku í bleytu. Að mati stefnda sé fráleitt að leggja þá skyldur á herðar áhafnar Herjólfs að fara stanslaust um allt skipið meðan á ferð þess standi til þess að þurrka upp smávægilega bleytu sem eðli máls samkvæmt kunni að berast með fólki um skipið meðan á ferð standi, annað hvort frá bíldekki eða þilfari og göngum utan vistarvera skipsins. Verði að sjálfsögðu að taka tillit til aðstæðna við mat á skyldum áhafnar skipsins og þeirrar staðreyndar að ómögulegt sé að framfylgja slíkri skyldu að þurrka tilfallandi bleytu úr lyftu og göngum skipsins sem stefnandi byggi á að hvíli á áhöfninni.

Hvað varði þá málsástæðu stefnanda að stefndi hafi vanrækt að hafa aðvörunarskilti eða merkingar til þess að vara við hættulegum aðstæðum bendir stefndi á að í 3. gr. reglugerðar nr. 463/1998 um leyfi til farþegaflutninga með skipum komi fram að skilyrði fyrir því að fá útgefið leyfi sé að Siglingastofnun Íslands hafi samþykkt áætlun um öryggisfræðslu fyrir farþega. Þar sem H-kk-nf hafi verið með umrætt leyfi þegar slysið átti sér stað liggi fyrir að yfirvöld hafi engar kröfur gert um slík aðvörunarskilti eða merkingar. Þá hafi Siglingastofnun Íslands ekki séð ástæðu til þess að gera slíkar kröfur, sbr. 2. mgr. 3. gr. reglugerðarinnar. Auk þess telji stefndi að sérstök aðvörunarskilti eða merkingar um að bleyta og hálka henni samfara kunni að vera í vistarverum skips séu óþarfar eðli máls samkvæmt. Slíkt sé eða megi vera á öllum kunnugt, sem taki sér far með skipum.

Eins og fram sé komið beri gögn málsins með sér að tilfallandi bleyta hafi verið á gólfi lyftunnar þegar hækja stefnanda rann undan honum með þeim afleiðingum að hann lærbrotnaði. Þá liggi fyrir að stefnandi hafi vitað að bíldekkið væri blautt og að hann hafi verið varaður við að fara varlega þegar hann hafi komið út úr bifreið sinni. Telji stefndi að stefnandi hafi verið fullfær að meta þá hugsanlegu slysahættu við þær aðstæður sem blasað hafi við honum á ferð sinni um vistarverur skipsins, þar með talið í lyftunni og á göngum fyrir framan hana. Stefnandi hafi verið á hækjum og því haft sérstaka ástæðu til að sýna varfærni, svo sem að biðja um stuðning út úr lyftunni, sem hann hafi mátt sjá að væri með blautt gólf. Stefnandi virðist hins vegar ekki hafa gætt að sér þegar hann hafi notað hækjurnar til þess að styðja sig út úr lyftunni með þeim afleiðingum að önnur hækjan hafi runnið í bleytunni og hann fallið.

Telur stefndi að miðað við aðstæður stefnanda hafi hann átt að sýna sérstaka aðgæslu. Hafi stefnandi dregið úr varfærni sinni þegar hann gekk um lyftuna og aðrar vistarverur skipsins, eftir að hann kom af hinu blauta bíldekki, í þeirri trú að ekki gætti bleytu annars staðar en á bíldekkinu, hafi hann gert það á eigin áhættu. Sé ekki við stefnda eða menn sem hann beri ábyrgð á að sakast um hvernig til hafi tekist.

Hvað varði þá fjóra þætti sem stefnandi telji að geti verið til leiðbeiningar við sakarmat leggur stefndi áherslu á að stefnandi hafi sönnunarbyrðina um að þessir þættir hafi verið fyrir hendi í þessu máli. Sé því alfarið mótmælt að þau skilyrði séu uppfyllt í þessu máli.

Varakröfu sína um að stefndi verði aðeins talinn bera skaðabótaábyrgð á hluta tjóns stefnanda byggir stefndi á almennum reglum skaðabótaréttar um eigin sök. Eigi framangreindar málsástæður og lagarök varðandi sýknu við um varakröfuna eftir því sem við geti átt.

Kröfu um málskostnað byggir stefndi á XXI. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

V

Eins og fram er komið lýtur ágreiningur í máli þessu að því fyrst og fremst hvort stefndi beri ábyrgð á tjóni sem stefnandi varð fyrir er hann rann í bleytu um borð í farþegaskipinu Herjólfi hinn 10. júlí 2007, en óumdeilt er að stefnandi varð fyrir tjóni við það slys. Byggir stefnandi kröfur sínar á hendur stefnda meðal annars á 137. gr. siglingalaga nr. 34/1985, en þar segir meðal annars að farsala sé skylt að bæta tjón sem hlýst af því að farþegi slasast meðan á ferð stendur ef tjónið má rekja til yfirsjónar eða vanrækslu farsala sjálfs eða manns sem hann ber ábyrgð á. Byggir stefnandi á því að sú staðreynd að hann rann í bleytu með fyrrgreindum afleiðingum verði rakið til yfirsjóna eða vanrækslu stefnda eða starfsmanna hans. Stefndi byggir hins vegar á að tjón stefnanda verði alfarið rakið til óhappatilviljunar eða aðgæsluleysis stefnanda sjálfs.

Óumdeilt er að stefnandi rann til á blautu gólfi skipsins, hvort sem bleytan var á gangi eða í lyftunni sem hann kom út úr þegar hann rann til í bleytunni. Þegar litið er til þess stóra þáttar sem farþegaflutningar eru í starfsemi stefnda við rekstur skipsins Herjólfs og búast má við mikilli umferð gangandi fólks víðs vegar um skipið er brýnt að gera ráðstafanir til að fyrirbyggja óvænta hættu fyrir fólk sem þarna gengur um. Hvílir skylda á stefnda að tryggja öryggi farþeganna og hefði honum átt að vera í lófa lagið að sjá til þess að öll gólf skipsins væru þurrkuð jafnóðum og þau blotnuðu, en í þessu sambandi verður að líta til þess að slysið varð þegar stefnandi var að koma inn í farþegarými skipsins, þar sem hann á ekki að þurfa að búast við hálku af völdum bleytu. Þessarar skyldu var ekki nægilega gætt og verða orsakir slyssins raktar til þess. Þá liggur ekkert fyrir um að gefin hafi verið fyrirmæli um að sérstakrar varúðar skyldi gætt eða merki um að hætta væri á að gólf lyftunnar eða gangur í farþegarými væri blautt. Ber stefndi því skaðabótaábyrgð á tjóni stefnanda. Breytir hér engu um ábyrgð stefnda þótt skip hans hafði gilt haffæriskírteini og opinber leyfi sem þörf var á vegna reksturs skipsins. Þá hefur stefndi ekki sýnt fram á það með haldbærum gögnum að stefnandi hafi sýnt af sér slíkt aðgæsluleysi umrætt sinn að hann eigi að bera hluta tjóns síns sjálfur.

Að öllu framagreindu virtu verða dómkröfur stefnanda teknar til greina.

Eftir þessari niðurstöðu ber að dæma stefnda til þess að greiða stefnanda málskostnað, sem þykir hæfilega ákveðinn 700.000 krónur og hefur þá verið tekið tillit til virðisaukaskattsskyldu stefnanda.

H-kvk-nf Þ-kvk-nf héraðsdómari kvað upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð :

Viðurkennt er að stefndi, Hf. Eimskipafélag Íslands, ber óskerta skaðabótaábyrgð á tjóni sem stefnandi, K-kk-nf G-kk-nf, varð fyrir hinn 10. júlí 2007 þegar hann rann til í bleytu á klefagangi Herjólfs.

Stefndi greiði stefnanda 700.000 krónur í málskostnað, þ.m.t. virðisaukaskattur.

H-kvk-nf Þ-kvk-nf