E-140/2010

Mál þetta er höfðað 8. júní 2010 og dómtekið 11. janúar 2011.

Stefnandi er K-kk-nf V-kk-nf S-kk-nf, Bleiksárhlíð 32, Eskifirði.

Stefndi er Rafmagnsverkstæði Andrésar ehf., Fífubarði 10, Eskifirði.

Dómkröfur stefnanda eru þær að hið stefnda einkahlutafélag verði dæmt til að greiða honum vangreidd laun að fjárhæð 275.533 krónur, ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001, um vexti og verðtryggingu, frá 3. júlí 2006 til greiðsludags og vaxtavöxtum samkvæmt 12. gr. sömu laga, er leggist við höfuðstól á 12 mánaða fresti. Þá krefst hann málskostnaðar.

Stefndi krefst aðallega sýknu af öllum kröfum stefnanda en til vara að dómkröfur stefnanda verði lækkaðar verulega. Þá krefst hann málskostnaðar.

Við aðalmeðferð málsins gáfu aðilaskýrslur stefnandi og A-kk-nf E-kk-nf, framkvæmdastjóri og eigandi stefnda, en auk þess gáfu skýrslur sem vitni S-kk-nf F. J-kk-nf, einn eigenda Rafmagnsverkstæðis Árna ehf. og E-kk-nf Á-kk-nf K-kk-nf.

I

Stefnandi krefur stefnda um vangreidd laun fyrir júnímánuð 2006, en ágreiningslaust er með aðilum að þann mánuð var stefnandi í fullu starfi hjá stefnda og ávann sér laun vegna þess. Einnig er óumdeilt að þann mánuð „leigði“ stefndi stefnanda til starfa hjá öðru rafmagnsverkstæði, Rafmagnsverkstæði Árna við verkefni hjá verslun Rönning sem verið var að byggja á Reyðarfirði, og ljúka átti 23. júní 2006. Ágreiningur er með aðilum um það hvort stefnandi hafi vanrækt að skila stefnda réttri tímaskýrslu yfir alla þá tíma sem hann vann fyrir stefnda í júnímánuði 2006, en stefndi kveðst af þeim sökum ekki hafa getað gefið út reikninga til verkkaupa vegna vinnunnar.

Málavöxtum er nánar lýst svo í stefnu að stefnandi hafi hafið störf hjá stefnda 1. desember 2003. Enginn ráðningarsamningur hafi verið gerður milli stefnanda og stefnda. Upp hafi komið ákveðinn ágreiningur milli stefnanda og stefnda strax í upphafi samstarfs þeirra vegna nánar tilgreindra atriða er lotið hafi að fjárhæð yfirvinnulauna. Er þessum ágreiningi lýst nánar í stefnu en ekki þykir ástæða til að rekja hann hér. Stefnandi hafi síðan starfað hjá stefnda, fyrir utan veturinn 2005-2006 þegar hann hafi verið í skóla, þar til honum hafi verið sagt upp í júlí 2006.

Sumarið 2006 hafi stefndi „leigt“ stefnanda til Rafmagnsverkstæðis Árna ehf. Mikil vinna hafi verið samfara þessu verkefni og hafi því átt að ljúka 23. júní 2006. Enn hafi verið uppi ágreiningur milli stefnanda og stefna um hvert yfirvinnukaup stefnanda ætti að vera, en það hafi síðar verið leiðrétt og sé rétt á launaseðli vegna júlímánaðar 2006. Stefnandi hafi því ekki viljað vinna fyrir stefnanda umfram átta klukkustundir á dag og fastar tvær yfirvinnustundir sem hann hafi almennt unnið. Eftir það myndi hann vinna fyrir aðra aðila ef eftir því yrði leitað. Ekki hafi þó komið til þess að aðrir aðilar yrðu rukkaðir fyrir þá vinnu sem stefnandi hafi unnið umfram framangreindan tíma í þágu stefnda og sé skorað á stefnda að leggja fram gögn, haldi hann öðru fram.

Fyrirsvarsmaður stefnda, A-kk-nf E-kk-nf, hafi verið ósáttur við þessa ákvörðun stefnanda. Stefnandi hafi engu að síður unnið verkið í samráði við hann og hafi því lokið föstudaginn 23. júní 2006. Þann 26. júní hafi stefnandi svo unnið önnur verk hjá stefnda en fengið síðan frí út vinnuvikuna. Dagana 29. og 30. júní hafi stefnandi unnið aukavinnu fyrir félagið Rafkul og fengið greitt fyrir þá vinnu sem launþegi.

Stefndi hafi síðan sagt stefnanda upp störfum 1. júlí 2006, en óskað eftir vinnuframlagi hans á uppsagnarfresti. Hafi hann vænt stefnanda um að hafa ekki skilað vinnuskýrslum, sem ekki hafi verið rétt, en þeim hafi öllum verið skilað. Nánar tiltekið hafi vinnuskýrslum fyrir fyrri hluta júnímánaðar verið skilað við lok vinnudags 15. júní og vinnuskýrslum fyrir seinni hluta mánaðarins þann 30. júní kl. 17:00. Þegar það hafi legið fyrir að skýrslunum hefði verið skilað hafi stefndi dregið í land og haldið því þá fram að vinnuskýrslurnar væru rangar. Stefnandi hafi unnið hjá stefnda í júlí og fengið greitt fyrir þann mánuð. Síðan hafi stefndi neitað að greiða stefnanda laun fyrir dagvinnu og yfirvinnu sem hann hafi unnið fyrir stefnda í júní 2006.

Stefnandi hafi krafið stefnda um launin fyrir júní fyrir miðjan júlí. Það hafi hann gert í upphafi eins vinnudags í viðurvist og áheyrn flestra þáverandi starfsmanna stefnda, sem taldir eru upp í stefnu. Í stefnu er því nánar lýst hvernig stefnandi hafi ítrekað krafið stefnda um greiðslu launanna, auk þess sem fram kemur að hann hafi leitað aðstoðar stéttarfélags síns, Rafiðnaðarsambands Íslands, en ekki hafi þó komið til þess að stéttarfélagið héldi málinu áfram. Síðast hafi stefnandi krafið stefnda um launin í viðurvist fjölda votta 26. maí 2010 en fyrirsvarsmaður stefnda hafi þá skorað á stefnanda að fara með málið fyrir dóm. Í svarbréfi stefnda, dags. 31. maí 2010, við innheimtubréfi lögmanns stefnanda, hafi stefndi upplýst að hann hygðist ekki ganga til uppgjörs við stefnandan, auk þess sem þar hafi verið settar fram ýmsar ávirðingar. Málshöfðun hafi því verið stefnanda nauðsynleg, en ella myndi hann hætta á fyrningu kröfu sinnar þar sem almennur fyrningarfrestur sé 4 ár, sbr. 3. gr. laga nr. 150/2007, um fyrningu kröfuréttinda, frá því kröfuhafi hafi fyrst getað átt rétt til efnda kröfu sinnar, sbr. 2. gr. sömu laga, en það hafi í tilviki stefnanda verið 1. júlí 2006, þegar gjalldagi launakröfunnar var.

Stefndi lýsir málavöxtum nánar svo að sumarið 2006 hafi verið leitað til stefnda af hálfu Rafmagnsverkstæðis Árna ehf. og þess farið á leit að hann legði þeim til starfsmenn vegna verks í tengslum við byggingu verslunar Rönning á Reyðarfirði. Stefndi hafi brugðist við þeirri bón með því að leggja til starfsmenn, þar á meðal stefnanda í máli þessu. Að sjálfsögðu hafi það hangið á spýtunni fyrir stefnda að selja sína menn út og gera Rafmagnsverkstæði Árna reikning vegna unninna tíma sinna manna, svo sem tíðkanlegt sé. Mest hafi verið umleikis í júnímánuði 2006 og hafi verið um mikla vinnu að ræða enda hafi allir keppt að því að standast þann tímaramma sem verkinu hafi verið settur.

Þegar 2-3 dagar hafi verið til mánaðarmóta, þ.e. júní/júlí 2006, hafi stefnandi tilkynnt stefnda að hann ætlaði sér að selja alla tíma umfram hans vinnuskyldu sem verktaki og gera Rafmagnsverkstæði Árna ehf. reikning vegna þessa tíma. Hafi stefnandi sagst hafa rætt þetta við fyrirsvarsmenn þeirra og þeir samþykkt þetta með þeim fyrirvara að stefndi samþykkti þetta einnig. Stefndi hafi ekki samþykkt þetta og hafi krafið stefnanda um vinnuskýrslu sem endurspeglaði rétta tímaskráningu og þann raunfjölda tíma sem stefnandi hafi unnið að verkinu svo hann gæti gert reikninga byggða á þeirri vinnu sem hann hafi unnið að verkinu í raun. Stefnandi hafi ekki orðið við þessu og hafi stefndi tekið þá ákvörðun að segja stefnanda upp störfum, með eins mánaðar uppsagnarfresti. Þá hafi stefndi haldið eftir áunnum launum stefnanda vegna júnímánaðar í því skyni að takmarka tjón sitt eftir fremsta megni enda hafi verið ljóst að stefnandi ætlaði ekki að afhenda rétta tímaskýrslu og stefnda því ekki fært að gefa út reikninga vegna vinnunnar. Stefnandi hafi unnið júlímánuð 2006 í uppsagnarfresti hjá stefnda og að því búnu látið af störfum.

II

Málsástæður og lagarök stefnanda:

Í stefnu kemur fram að stefnandi byggi á því að um kjör hans fari eftir kjarasamningi milli Samtaka atvinnulífsins og Samtaka atvinnurekenda í raf- og tölvuiðnaði annars vegar og Rafiðnaðarsambands Íslands vegna aðildarfélaga hins vegar, er gilt hafi frá 5. apríl 2004. Einnig sé byggt á 1. gr. laga nr. 55/1980, þar sem fram komi að laun og önnur starfskjör sem aðildarsamtök vinnumarkaðarins semji um, skuli vera lágmarkskjör fyrir alla launamenn í viðkomandi starfsgrein og samningar einstakra aðila um lakari kjör en hinir almennu kjarasamningar ákveði skuli vera ógildir. Síðastnefnda reglan birtist einnig í 2. gr. laga nr. 30/1987, um orlof, og 10. gr. laga nr. 19/1979, um rétt verkafólks til uppsagnarfrests frá störfum og til launa vegna sjúkdóms- og slysaforfalla.

Stefnandi byggi á því að hann hafi óumdeilanlega innt af hendi vinnu í þágu stefnda í júní 2006. Þá vinnu muni stefndi hafa endurkrafið sína verkkaupa um. Hyggist stefndi halda öðru fram skori stefnandi á hann að leggja fram reikninga sína á þá aðila sem stefnandi hafi verið sendur til vinnu hjá í júnímánuði 2006, en stefnandi hafi þó þegar lagt fram reikning stefnda á hendur Rafmagnsverkstæði Árna ehf. Stefnandi byggi á því að hann eigi rétt til launa fyrir þessa vinnu sína og þau verði ekki greidd með öðrum hætti en peningum, sbr. 1. gr. laga nr. 28/1930, um greiðslu verkkaups. Hvers kyns skuldajöfnun á móti tilbúnum kröfum stefnda sé óheimil nema með samþykki hans

Stefnandi sundurliðar kröfur sínar með þessum hætti:

Stefnandi kveður kröfum sínum stillt í hóf. Hann krefji aðeins um laun fyrir raunverulega unna tíma samkvæmt tímaskýrslum og umsamið dag- og yfirvinnukaup. Stefnandi krefjist lög- og kjarasamningsbundins lágmarksorlofs, sbr. grein 4.1 í kjarasamningi, sbr. 7. gr. laga nr. 30/1987, um orlof.

Þeim kröfum sem stefndi setji fram í bréfi sínu, dags. 31. maí 2010, sé alfarið hafnað sem vanreifuðum og röngum. Í engu sé gerð tilraun til að sundurliða það á hvaða grunni stefndi byggi kröfu sína á hendur stefnanda um 80 næturvinnustundir, né heldur tímagjaldið eða tímafjöldann. Sé kröfunni alfarið hafnað. Eins sé því alfarið hafnað að stefnandi hafi ráðið til sín undirverktaka og sé skorað á stefnda að leiða sem vitni nefndan E-kk-þf K-kk-þf, ætli hann að halda þessu fram. E-kk-nf muni hafa starfað sem launþegi hjá Rafmagnsverkstæði Árna ehf. á þessum tíma og fengið laun greidd þaðan. Því að stefnandi hafi ekki skilað vinnuskýrslum til stefnda sé líka alfarið hafnað, en hann hafi skilað skýrslum sínum og hafi Rafmagnsverkstæði Árna ehf. verið rukkað á grundvelli þeirra.

Þrátt fyrir allt ofangreint sé af hálfu stefnanda byggt á því að jafnvel þótt hann hefði þegið laun eða greiðslur fyrir aukavinnu sína annars staðar skipti það engu um skyldu stefnda til uppgjörs við hann vegna þeirrar vinnu sem hann óumdeilanlega hafi innt af hendi í hans þágu. Enginn ráðningarsamningur hafi verið gerður milli stefnanda og stefnda, þrátt fyrir skýr fyrirmæli greinar 1.8 í kjarasamningi þess efnis. Af því verði stefndi að bera hallann, samkvæmt dómafordæmum. Engin „trúnaðarklásúla“ hafi því verið í gildi milli aðila sem meinað hafi stefnanda að vinna fyrir aðra aðila en stefnda, s.s. aðila í samkeppni við hann, eins og stundum sé. Ætli stefndi að halda því fram að munnlegt samkomulag hafi verið í gildi um slíkt beri hann sönnunarbyrðina fyrir þeirri staðhæfingu, en því sé alfarið hafnað. Jafnvel þótt slíkt samkomulag hefði verið í gildi milli aðila hefði það ekki veitt stefnda rétt til að neita að greiða stefnanda laun, en hefði í besta falli réttlætt uppsögn.

Stefnandi krefji um brúttólaun þar sem hann hafi ekki undir höndum formlega launaseðla sem sönnun fyrir afdreginni staðgreiðslu, sbr. 22. gr. laga nr. 45/1987, um staðgreiðslu opinberra gjalda. Hann sé því ábyrgur fyrir skattskilum með stefnda.

Kröfu um dráttarvexti, þ.m.t. vaxtavexti, styðji stefnandi við reglur III. kafla laga nr. 38/2001, um vexti og verðtryggingu, einkum 1. mgr. 5. gr. og 1. mgr. 6. gr. Samkvæmt grein 1.6 í kjarasamningi skuli greiða laun vikulega nema samkomulag náist um annað. Stefnandi takmarki vaxtakröfu sína við 3. júlí 2006, en almennt hafi sá háttur verið hafður á að greiða út laun fyrsta virkan dag hvers mánaðar.

Krafan um málskostnað styðjist við 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála. Krafa um virðisaukaskatt af málflutningsþóknun sé reist á lögum nr. 50/1988, um virðisaukaskatt. Stefnandi sé ekki virðisaukaskattskyldur og beri honum því nauðsyn til að fá dóm fyrir skatti þessum úr hendi stefnda.

Varðandi varnarþing sé vísað til 33. og 38. gr. laga nr. 91/1991, en vinna stefnanda hafi öll verið unnin í þinghá Héraðsdóms Austurlands og heimilisvarnarþing stefnda sé á sama stað.

Málsástæður og lagarök stefnda:

Stefndi byggir sýknukröfu sína einkum á því að stefnandi hafi brugðist trúnaðarskyldum sínum sem launamaður hjá sér og valdið stefnda tjóni með því að neita að gefa honum upp réttan fjölda unninna tíma og skert þar með verulega möguleika stefnda til þess að gera reikninga vegna hans vinnu. Stefndi hafi ekki getað gert Rafmagnsverkstæði Árna ehf. reikninga fyrir rauntímum þeim sem stefnandi hafi unnið hjá honum og því orðið af umtalsverðum tekjum vegna þessa. Stefnandi hafi ákveðið það einhliða að selja alla tíma umfram hefðbundna vinnuskyldu, sem hljóti í þessu samhengi að teljast verulegt brot á starfsskyldum hans, enda sé um að ræða verk sem hans vinnuveitandi, stefndi í þessu máli, hafi aflað og selt hans vinnuframlag til. Þar sem stefnandi hafi ekki tjáð stefnda þetta fyrr en verkið hafi verið að mestu unnið hafi stefndi því engin úrræði önnur haft en að halda eftir launum samkvæmt vinnuskýrslu í því skyni að takmarka tjón sitt. Skipti hér engu hvort stefnandi sjálfur hafi á endanum gert reikninga vegna vinnu sinnar.

Það sé almennt viðurkennd meginregla í vinnurétti að á launamanni, eða starfsmönnum, hvíli ýmsar ólögfestar skyldur sem þeim beri að rækja gagnvart sínum vinnuveitanda. Á meðal þeirra reglna sem gengið sé út frá í þeim efnum sé hlýðniskyldan. Í henni felist að starfsmenn skuli gegna þeim störfum sem þeir séu ráðnir til og hlýti fyrirmælum vinnuveitanda í þeim efnum, innan þeirra marka sem lög og kjarasamningar kveði á um. Að mati stefnda sé ljóst að stefnandi hafi ekki gert það með því að neita því að gefa upp þá tíma sem hann hafi unnið í hans þágu að hinu tiltekna verki og ætla sér þess í stað að selja þá tíma út í eigin nafni, án nokkurrar heimildar eða samþykkis stefnda. Til þess hafi hann ekki haft heimild enda sá háttur viðhafður fram að þeim tíma að stefnandi ynni þá yfirvinnu sem vinna þurfti og fengi fyrir það laun frá stefnda. Vísar stefndi um þetta m.a. til dóms Hæstaréttar frá 1977 bls. 1328, þar sem staðfest hafi verið að á starfsmönnum hvíli sú skylda að vinna þau verk sem þeir séu ráðnir til.

Með því að færa ekki á vinnuskýrslu þá tíma sem stefnandi hafi unnið að verkinu megi færa fyrir því gild rök að stefnandi hafi ekki verið að vinna þau verk sem hann hafi verið ráðinn til af stefnda, hafi brotið hlýðniskylduna og að með þessu hafi hann valdið stefnda tjóni.

Stefnandi byggi á því að honum hafi verið það heimilt og algjörlega í sjálfsvald sett hvort hann ynni aðra launaða vinnu samhliða störfum sínum stefnanda. Stefndi mótmæli því að stefnanda hafi verið heimilt að ákveða upp á sitt einsdæmi að selja tíma sinn út sem verktaki í verki sem stefndi hafi verið með á sinni könnu og hann hafði falið stefnanda m.a. að vinna að. Þá mótmæli stefndi því að stefnanda hafi verið heimilt án samþykkis að taka að sér önnur störf í samkeppni við stefnda. Með þessu hafi stefnandi því beinlínis verið að valda stefnda tjóni og þar sem verkið hafi verið langt komið hafi stefndi ekki haft kost á því að senda annan starfsmann til verksins í stað stefnanda. Stefndi byggi á að hér sé um að ræða brot á trúnaðarskyldu vinnuréttarins.

Það að ekki hafi verið gerður skriflegur ráðningarsamningur á milli aðila skipti í þessu tilliti engu máli. Þær óskráðu meginreglur sem áður hafi verið vísað til gildi hvort sem um skriflegan ráðningarsamning sé að ræða eða ekki og því óskiljanleg umfjöllun í stefnu um að stefndi beri hallann af því að ekki hafi verið gerður skriflegur ráðningarsamningur.

Með ólíkindum verði að teljast að stefnandi ætli að byggja á því að þar sem ekki hafi verið gerður skriflegur ráðningarsamningur aðila á milli, hafi honum verið heimilt að ákveða upp á sitt einsdæmi að selja hluta þess tíma sem hann hafi unnið í þágu stefnda út sem verktaki, allt á kostnað stefnda. Skortur á skriflegum ráðningarsamningi þýði ekki að meginreglur vinnuréttarins gildi ekki heldur þvert á móti ættu þær að hafa meira vægi en ella þar sem þær, auk ákvæða kjarasamnings séu þær reglur sem um réttarsamband aðila gildi.

Svo langt hafi stefnandi gengið í þessu framferði sínu að hann hafi hlutast til um það að ráða mann í vinnu, E-kk-nf Á-kk-nf K-kk-nf, en það sé ekki rétt sem haldið sé fram í stefnu að hann hafi verið í vinnu hjá Rafmagnsverkstæði Árna ehf.

Samkvæmt framansögðu hafi stefnda verið það heimilt og í raun skylt að halda eftir greiðslu launa vegna júnímánaðar, samkvæmt þeirri tímaskráningu sem stefnandi hafi skilað, í þeim tilgangi að takmarka tjón sitt svo sem honum var frekast unnt og í raun hafi tjón stefnda vegna háttsemi stefnanda orðið mun meira en það og áskilji stefndi sér allan rétt í því sambandi.

Tjón stefnda nemi að minnsta kosti jafnhárri fjárhæð og krafa stefnanda nemi, en nánar verði gerð grein fyrir tjónsfjárhæð stefnda við flutning málsins fyrir dómi ef þörf krefji.

Að öðru leyti kveðst stefndi mótmæla öllum framkomnum málsástæðum og lagarökum stefnanda og áskilja sér allan rétt til þess að koma að frekari mótmælum á síðari stigum.

Um lagarök vísar stefndi einkum til almennra reglna vinnuréttarins varðandi skyldur launamanns sem og almennra reglna skaðabótaréttarins auk almennra reglna fjármunaréttar um skuldbindingargildi loforða. Krafa um málskostnað styðjist við XXI. kafla laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála, sbr. 2. og 3. mgr. 130. gr. laganna.

III

Niðurstaða:

Stefnandi krefur í máli þessu hið stefnda einkahlutafélag um greiðslu launa og orlofslauna fyrir dagvinnu og yfirvinnu sem óumdeilt er að hann innti af hendi sem launamaður hjá stefnda í júnímánuði 2006. Hefur kröfunni ekki verið mótmælt tölulega.

Við aðalmeðferð málsins upplýsti stefnandi að hann hafi umfram þær vinnustundir sem stefnukrafa hans byggi á, unnið 28 vinnustundir að umræddu verki við verslun Rönning, sem hann hafi hvorki krafið stefnda um laun fyrir né nokkurn annan, enda þótt hann hafi rúmu ári síðar fengið greidd tiltekin námskeiðsgjöld í stað þessara vinnustunda frá Rafmagnsverkstæði Árna ehf., sem þá hafi verið orðið vinnuveitandi hans.

Aðalkrafa stefnda um sýknu er byggð á því að hann eigi gagnkröfu á hendur stefnanda vegna tjóns sem stefnandi hafi bakað honum, sem nemi a.m.k. sömu fjárhæð og stefnufjárhæðin, og að stefnda hafi verið heimilt að halda eftir framangreindum vinnulaunum stefnanda af þeim sökum. Varakrafa hans um lækkun kröfu stefnanda er á sömu rökum reist. Stefndi byggir á því að stefnandi hafi bakað honum tjón með því að hafa í júnímánuði 2006, án samþykkis stefnda, tekið að sér önnur störf í samkeppni við hann, þ.e. við verkið fyrir verslun Rönning, og með því að hafa neitað að skila stefnda skýrslu yfir þá vinnutíma sem stefnandi hafi unnið umfram hefðbundna vinnuskyldu. Byggir stefndi á því að háttsemi stefnanda hafi falið í sér brot á hlýðniskyldu og trúnaðarskyldu vinnuréttar.

Af hálfu stefnanda er því mótmælt að hann beri ábyrgð á hugsanlegu tjóni stefnda, sem engar sönnur hafi verið færðar á, og á það bent að jafnvel þótt stefndi teldist eiga skaðabótakröfu á hendur stefnanda sé óheimilt sé að greiða vinnulaun með skuldajöfnuði, sbr. 1. gr. laga nr. 28/1930, um greiðslu verkkaups.

Eins og fyrr sagði er ágreiningslaust að stefndi hafi ekki greitt stefnanda laun fyrir júnímánuð 2006. Það liggur hins vegar fyrir að stefnandi vann í þágu stefnda þær vinnustundir í umræddum mánuði sem til grundvallar eru kröfu hans í málinu og stefndi mótmælir kröfu hans ekki tölulega. Kom fram í aðilaskýrslu fyrirsvarsmanns stefnda að stefndi hafi gert Rafmagnsverkstæði Árna ehf. reikning vegna umræddrar vinnu stefnanda og sá reikningur hafi verið greiddur. Eru því að mati dómsins engin efni til annars en að taka kröfu stefnanda um greiðslu vinnulauna og orlofs til greina eins og hún er sett fram.

Ekki er unnt að fallast á með stefnda að krafa stefnanda geti eins og hér stendur á talist fallin niður fyrir tómlæti, en óumdeilt er að málið var höfðað fyrir lok fyrningarfrests.

Eins og að framan er rakið byggir málatilbúnaður stefnda á því að stefnandi hafi með nánar tilgreindri ætlaðri ólögmætri háttsemi valdið honum tjóni. Verður að skilja varnir stefnda svo að hann telji sig eiga gagnkröfu á hendur stefnanda vegna þessa tjóns. Hins vegar er hvergi í málatilbúnaði hans gerð tilraun til að rökstyðja hver fjárhæð slíkrar gagnkröfu sé eða hvert umfang þess tjóns er sem stefnandi hafi bakað honum. Stefndi ber sönnunarbyrði fyrir því að tjón hafi orðið og hvert umfang þess er og verður ekki talið, eins og málatilbúnaði hans er háttað í máli þessu, að honum hafi tekist slík sönnun. Þegar af framangreindum ástæðum eru ekki efni til að taka til greina aðalkröfu stefnda um sýknu. Varakrafa hans um lækkun á kröfu stefnanda er haldin sömu annmörkum og verður því einnig hafnað.

Samkvæmt framangreindu eru ekki efni til annars en að fallast að fullu á kröfu stefnanda um greiðslu vangreiddra launa og orlofs að fjárhæð samtals 275.533 krónur.

Mótmæli við dráttarvaxtakröfu og upphafstíma dráttarvaxta komu fyrst fram við munnlegan flutning málsins en komu ekki fram í greinargerð stefnda. Verður að fallast á þá röksemd lögmanns stefnanda við munnlegan málflutning að framangreind mótmæli stefnda séu of seint fram komin og því ekki unnt að taka tillit til þeirra við úrlausn málsins. Verða því dæmdir dráttarvextir af stefnufjárhæðinni frá því tímamarki sem krafist er, eins og nánar greinir í dómsorði.

Vegna fyrirmæla 12. gr. laga nr. 38/2001, um vexti og verðtryggingu, er ekki þörf á að kveða sérstaklega á um höfuðstólsfærslu vaxta í dómi, líkt og krafist er af hálfu stefnanda.

Stefndi verður í samræmi við fyrirmæli 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála, dæmdur til að greiða stefnanda málskostnað, sem þykir hæfilega ákveðinn 313.750 krónur og er við á ákvörðun höfð hliðsjón af skyldu stefnanda til að greiða virðisaukaskatt af lögmannsþóknun.

H-kk-nf B-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð :

Stefndi, Rafmagnsverkstæði Andrésar ehf., greiði stefnanda, K-kk-þgf V-kk-þgf S-kk-þgf, 275.533 krónur, ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001, um vexti og verðtryggingu, frá 3. júlí 2006 til greiðsludags.

Stefndi greiði stefnanda 313.750 krónur í málskostnað.

H-kk-nf B-kk-nf