S-47/2018

Mál þetta, sem dómtekið var að lokinni aðalmeðferð 17. maí 2018, er höfðað með ákæru lögreglustjórans á Suðurnesjum, útgefinni 22. janúar 2018, á hendur A, kt. 000000-0000, [...], „fyrir líkamsárás og heimilisofbeldi, með því að hafa, aðfararnótt sunnudagsins 7. maí 2017, framan við hús við [...], [...], ráðist að systur sinni, B, kt. 000000-0000, slegið hana [...] í andlitið sem við það féll í jörðina en ákærði sparkaði þá í líkama hennar þar sem hún lá í jörðinni. Urðu afleiðingar árásar ákærða þær að B hlaut mar og yfirborðsáverka á andliti, glóðarauga beggja vegna, yfirborðsáverka á höfði, nefbeinabrot og tognun á hægri öxl. Telst þessi háttsemi ákærða varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. lög nr. 20/1981. Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Í málinu krefst B, kt. 000000-0000, skaða- og miskabóta auk útlagðs kostnaðar úr hendi ákærða, samtals að fjárhæð kr. 2.140.500,- með vöxtum skv. 8. gr. vaxtalaga nr. 38/2001 frá 7. maí 2017 en síðan með dráttarvöxtum skv. 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. vaxtalaga frá birtingu kröfunnar og til greiðsludags.“

Ákærði neitar sök og hafnar bótakröfu.

Í upphafi var í ákæru byggt á að ákærði hefði slegið brotaþola nokkur högg í andlitið en við aðalmeðferð felldi ákæruvaldið orðin „nokkur högg“ úr ákærunni.

Með úrskurði dómsins 4. maí var fallizt á kröfu brotaþola, sem ákæruvaldið tók undir, að ákærði viki úr sal meðan brotaþoli gæfi skýrslu. Með úrskurði Landsréttar 14. maí í máli nr. 406/2018 var úrskurðurinn felldur úr gildi.

Málavextir

Ákærði og brotaþoli eru systkini.

Í málinu liggur útprentun úr dagbók lögreglunnar á Suðurnesjum 7. maí 2017. Þar er bókað að tilkynning hafi borizt frá C kl. 04:48. Næst er bókað kl. 04:55: „B hringir og tilkynnir að A bróðir hennar sé á leiðinni og sé hann mjög reiður. B segist óttast það að hann kæmi og gerði sér eitthvað.“ Klukkan 05:01 er bókað að B hafi hringt og ítrekað beiðni um aðstoð. Klukkan 05:01 er bókað að úr lögreglubifreið hafi verið beðið um sjúkrabifreið, „heimilisofbeldi – 40 ára kona með skurð í andliti eftir spark.“ Klukkan 05:35 er bókað: „Ritari tók framburð af vitni í málinu, D“ og er tekið fram að hún sé eiginkona „hins handtekna“. Þá segir: „D sagðist hafa vaknað við að síminn hennar hringdi og að systir eiginmanns hennar, B, hafi verið að hringja. D sagði að það hafi verið um 04:30. D sagðist hafa svarað og þá hafi B byrjað að kalla sig og eiginmann sinn öllum illum nöfnum. D sagði að B hafi viljað [tjá] þeim að [...]. D sagði að A hafi vaknað líka og tekið símann og rætt við systur sína. D sagði að B hafi haldið áfram að rífast og kalla bróður sinn öllum illum nöfnum. D sagði að A hafi sagt við systur sína að hann vildi þá bara hitta hana og klára málið. D sagði að A hafi beðið sig um að aka sér til systur sinnar að [...] í [...]. D sagði að F hefði drukkið nokkra bjóra í gærkvöldi og því hafi hann viljað að D myndi keyra. D sagði að er þau komu að fjölbýlinu hafi B beðið þeirra fyrir utan. D sagði að hún hefði gengið í átt að bifreiðinni þeirra og A hafi farið út og gengið í átt að systur sinni. D sagði að A hefði slegið systur sína 2-3 [högg] í andlitið með þeim afleiðingum að hún féll í jörðina. D sagði að A hefði síðan sparkað einu sinni í systur sína. D sagði að hann hefði slegið hana með flötum lófa í andlitið. D sagði að hann hefði sparkað í brjóstkassann á systur sinni. D sagðist hafa gengi á milli eftir að F hefði sparkað í systur sína.“ Klukkan 05:53 er bókað í dagbókina: „Er við komum á vettvang hittum við á B en það stór sá á andliti hennar. Hún sagði að F, bróðir sinn, hafi sparkað í andlitið á sér. F var á staðnum, sitjandi á sófa í íbúðinni. Hann var spurður hvort þetta væri rétt sem systir hans væri að segja og svaraði hann því játandi. Var hann því handtekinn og því næst færður á stöð.“

Í málinu liggur vottorð G læknis og [...] á [...], dags. 23. maí 2017. Í vottorðinu segir að brotaþoli hafi komið á [...] með sjúkrabifreið 7. maí 2017. Hafi hún talað um að hún hafi orðið fyrir árás bróður síns. Hún hafi verið „vel lemstruð í andliti“ og með djúpan skurð á nefi þar sem sauma hafi þurft fjögur spor. Þá hafi hún verið mjög marin á enni. Brotaþoli hafi verið búin að drekka áfengi og verið svolítið ör og erfitt að eiga við hana, en ástæða þess hafi einnig verið sú að hún hafi verið í miklu uppnámi. Hún hafi farið heim eftir að búið hafi verið að sauma. Brotaþoli hafi afþakkað verkjalyf. Greining er sögð mar og yfirborðsáverki á andliti.

Í málinu liggur vottorð H læknis, dags. 9. maí 2017, um brotaþola. Þar segir meðal annars: „Þessi kona kom á bráðadeild 08.05.2017 kl. 09:52 hingað vísað af lögreglu til skoðunar. Hún hafði orðið fyrir ofbeldi 07.05.2017 sl. af hendi bróður síns. Hún leitaði á [...] þar sem hún var skoðuð og sár á nefi var saumað. Komudaginn á bráðadeild í Fossvogi var hún í skýrslutöku hjá lögreglu og þá komin með glóðarauga báðum megin og var í framhaldi af því af lögreglu vísað til frekari skoðunar. [...] Við komu hingað þá segist hún vera öll lurkum lamin og með verki víðs vegar en aðal kvartanir við undirritaðan eru glóðaraugu og verkir í hæ. öxlinni.“ Um skoðun á brotaþola segir: „Glóðarauga er staðfest beggja vegna. Væg subconjunctival blæðing í vi. auga lateralt. Sár yfir nefi er saumað. Nefið devierar ekki og það er passage í báðum nösum. Verkir við hreyfingar í hæ. öxl og dreifð eymsli en enginn brotagrunur. Í ljósi umfangs áverka þykir rétt að taka TS rannsókn af höfði og andlitsbeinum. Þar sést lítið tilfært nefbrot í nefbeini og mjúkvefjabólga í andliti en engir aðrir áverkar. Röntgenmynd af hæ. öxl sýnir enga beináverka.“

Í málinu liggur vottorð I læknis, dags. 2. ágúst 2017. Þar segir að brotaþoli hafi leitað til læknisins 17. maí vegna nefáverka sem hún hafi sagzt hafa fengið af líkamsárás níu dögum áður. Í vottorðinu segir læknirinn: „Við komuna til mín 17. 05. sagði hún öndun í gegnum nefið hægra megin greinilega hafa versnað eftir áverkann. Við skoðun mátti greina litla innsveigju á nefinu yfir nefbeininu hægra megin. Í hægri nefgangi sáust mikil þrengsli sem fyrst og fremst virtust stafa af miðnesskekkju til hægri í brjóskhluta miðnessins. Ég ákvað að framkvæma lokaða réttingu á nefbeinsbrotinu í staðdeyfingu á móttökunni og virtist það takast vel. Nefgangurinn opnaðist aðeins og henni fannst öndunin lagast. Ekki var þá unnt að rétta miðnesskekkjuna án skurðaðgerðar. [Brotaþoli] hefur verið sjúklingur minn frá því áður vegna langvinnra, þrálátra nef- og skútabólgna og gerði ég á henni aðgerð í maí 2015 til réttingar á miðnesskekkju með ágætis árangri. Miðnesið virtist hafa skekkst aftur í kjölfar áverkans 08. 05. og þetta fannst mér vera hægt að lagfæra í tengslum við nefsjáraðgerð (FESS) sem hún var þá þegar á biðlista eftir vegna skútabólgnanna. Nefsjáraðgerðina og miðnesréttingu framkvæmdi ég svo í svæfingu þann 07. 06. eða tæpum mánuði eftir áverkann. Aðgerðin gekk vel og hún lét ágætlega af sér við spelkutöku þann 12. 06. Mér finnst öll rök hníga að því að bæði nefbeinsbrotið og miðnesskekkjan hafi hlotist af nefáverkanum þann 08. 05. Öndun um nefið ætti eftir ofannefndar aðgerðir að geta orðið svipuð og áður og útlitslega ættu ekki að vera nein teljandi merki um áverkann þegar frá líður.“

Skýrslur fyrir dómi

Ákærði sagðist hafa vaknað um fjögur eða fimm um morguninn við öskur konu sinnar sem hefði sagt sér að tala við brotaþola, „þetta [gangi] ekki lengur, [brotaþoli] hafi verið að hringja“ með það erindi að kona ákærða „ætti að fara burtu með börnin og koma sér í burtu frá mér, ég væri svo vondur maður, [...] og ég hefði gert eitthvað, sem er bull“. Ákærði hefði hringt til brotaþola og í framhaldinu farið til hennar. Ákærði hefði verið á inniskónum, íþróttabuxum og bolnum og aðeins ætlað að tala við brotaþola. Á leiðinni hefðu þau kona ákærða rætt um að vera róleg „og svo þegar ég kem heim að húsinu þá kemur hún út, æðandi beint á móti mér og hérna byrjar að öskra „lemdu mig, lemdu mig“ og ég bara gerði alveg hræðilega hluti þarna, ég sló hana niður [...] og sparkaði í hana og hún hélt áfram og eitthvað „dreptu mig, dreptu mig“ og þá sparkaði ég aftur í hana og labbaði svo inn“. Þar hefði ákærði fengið sér sæti. „Þetta var alveg hræðilegt“ bætti ákærði við. Hann hefði fyrirlitið menn sem beittu konur ofbeldi og nú væri hann „orðinn einn af þeim“.

Nánar spurður um spörk sín sagðist ákærði fyrst hafa sparkað í maga brotaþola en því næst höfuðið. Hann hefði misst stjórn á sér og spörkin verið föst. Höggið í andlitið hefði hann slegið með flötum lófa á vanga, mjög fast, og hún þá dottið beint niður. Hann hefði verið mjög reiður og ekki ráðið við sig og slegið eins fast og hann hefði getað. Ákærði sagði að sér hefði fundizt sem sér stæði ógn af brotaþola er hún hefði komið æpandi að honum, en tók fram að það væri „náttúrulega engin afsökun fyrir [hvernig hann] brást við“.

Ákærði kvaðst ekki vefengja að brotaþoli hefði við atvikið fengið þá áverka sem taldir eru upp í ákæru.

Ákærði sagðist hafa fengið sér fjóra bjóra daginn áður en ekki hafa fundið til áfengisáhrifa þegar atvik málsins hefðu orðið. Lögregla hefði látið sig blása í áfengismæli eftir handtökuna og niðurstaðan orðið sú að hann hefði þá mátt aka bifreið.

Ákærði sagði samskipti þeirra systkina hafa verið góð lengst af. Fyrir tveimur árum eða svo hefði brotaþoli hringt oft í bróður þeirra beggja og sagt [...]. Brotaþoli og [...] hefðu orðið „rosalega reið“ yfir þessu. Eftir þetta hefðu samskipti brotaþola og ákærða versnað. Aldrei hefði hins vegar verið ofbeldi milli þeirra, fyrr en atvik þessa máls hefðu orðið.

Ákærði sagði að eftir að atvik þessa máls hefðu orðið, hefði brotaþoli borið út „ljótar sögur“ um bæði sig og [...]. Þá hefði hún meðal annars sagt að ákærði hefði framið kynferðisbrot gegn sér þegar hún var unglingur. Þessar ásakanir væru rangar.

Brotaþoli, B, sagðist hafa komið til [...] þennan dag og hafa þá heyrt [...]. Um kvöldið hefði hún farið með systur sinni á ball og þær farið svo heim til systurinnar. Þær hefðu farið að ræða [...] og brotaþoli orðið mjög miður sín og hefði þá ákveðið að hringja í ákærða og „ræða við hann hluti sem gerðust í okkar æsku og hann varð mjög ósáttur og sagði mér að hann ætlaði að koma og tala við mig. Og ég legg símann á og systir mín verður alveg ofboðslega hrædd og vill alls ekki fá hann inn hjá sér og er bara í raun og veru rosalega miður sín og ég sagði þá við hana að ég gæti þá bara farið út og talað við hann. Og ég fer út og ég sé bílinn koma inn á planið og hann í raun og veru rjúka út úr honum. Ég man síðan ekki í raun og veru, næsta sem ég man er að það er sjúkraflutningamaður eða fólk að reyna að sannfæra mig um það að ég væri það mikið slösuð að ég þyrfti að fara inn á spítala og ég fór inn á spítala þar sem ég var saumuð.“

Brotaþoli sagði símtal sitt við ákærða hafa farið fram um fimmleytið um morguninn. Fyrst hefði hún talað við konu ákærða um sömu atriði.

Brotaþoli sagðist hafa hringt til lögreglu áður en ákærði hefði komið á staðinn.

Brotaþoli sagðist hafa verið ölvuð, en ekki svo að valdið hefði sér neinum vandræðum.

Brotaþoli sagðist ekki hafa sagt neitt við ákærða þegar atvikið hefði orðið.

Brotaþoli sagðist hafa haft miklar áhyggjur af [...].

Brotaþoli sagði að ákærði hefði einu sinni, er hún hefði verið unglingur, komið í herbergi sitt og leitað á sig. Brotaþoli hefði reynt að ýta því frá sér en fyrir nokkurum árum hefði brotaþoli leitað sér sálfræðihjálpar vegna þessa. [...].

Brotaþoli sagðist hafa fengið þá áverka sem taldir eru upp í ákæru. Brotaþoli sagði að enn gæti hún ekki andað með annarri nösinni þar sem miðnesið væri skakkt. Málið hefði verið mjög erfitt en áfallahjálp hefði komið að miklu gagni. Hún hefði fundið fyrir miklu óöryggi en kvaðst nú vonast til að sjá fram á betri daga þegar málið yrði að baki.

Brotaþoli sagðist hafa hringt einu sinni til ákærða eftir atvikið. Hann hefði beðið sig afsökunar og sagt að hann vissi að hann hefði ekki átt að gera þetta.

Brotaþoli lýsti sumarbústaðarferð þar sem þau ákærði hefðu verið og einnig fleiri úr fjölskyldunni. Ákærði hefði verið mjög æstur og meðal annars viljað fara í sjómann við menn. Þau hefðu farið að rífast, ákærði hefði reynt að ráðast á brotaþola en maður hennar gengið á milli.

Vitnið C, systir ákærða og brotaþola, sagði brotaþola hafa hringt í ákærða um nóttina. Eftir símtalið hefði hún sagt vitninu að ákærði væri lagður á stað til þeirra. Vitnið hefði ekki viljað að hann kæmi og brotaþoli hefði þá sagt að hún myndi bíða hans úti, og hefði farið út en vitnið beðið inni og hringt á lögregluna. Næst hefðu ákærði og kona hans komið akandi en vitnið ekki séð hvað gerðist úti eftir það.

Eftir atvikið hefðu öll komið inn í íbúð vitnisins, ákærði og kona hans og brotaþoli.

Vitnið sagðist ekki vita hvað brotaþola og ákærða hefði farið á milli í símtalinu en þó heyrt að þau væru að rífast. Vitnið sagðist hafa vitað í um þrjátíu ár að brotaþoli hefði sagt ákærða hafa áreitt sig. Þær hefðu ekki rætt það mikið.

Vitnið D, sambýliskona ákærða, sagði brotaþola hafa hringt um miðja nótt í heimasíma ákærða og vitnisins. Vitnið hefði svarað og hefði brotaþoli þá tekið að „ausa svívirðingum og ógeðslegum orðum“ um ákærða vegna þess sem brotaþoli hefði sagt ákærða hafa gert við sig. Brotaþoli hefði spurt hvernig vitnið gæti búið með ákærða, en hann væri „ógeðslegur“ og „viðbjóðslegur“. Hefði brotaþoli sagt að vitnið ætti að fara af heimilinu með börnin. [...].

Vitnið sagði að símtalið frá brotaþola væri ekki það eina af því tagi, en brotaþoli væri „búin að vera alveg svona endalaust í okkur“, en þau hefðu ekkert gert á hennar hlut fyrir þetta atvik. Vitnið hefði sagt við brotaþola í símann að nú yrði hún að hætta þessu tali, vitnið réði ekki við meira. Ákærði hefði verið sofandi en vitnið hefði vakið hann og sagt að nú yrði hann tala við systur sína því ástandið gengi ekki lengur. Ákærði hefði svo sagt að þau skyldu fara og tala við brotaþola og það hefðu þau gert. Ekkert hefði staðið til annað en að tala við brotaþola, ekki hefði átt að vinna henni neitt mein. Þegar þau hefðu stigið út úr bifreiðinni hefði brotaþoli komið á móti þeim og tekið að ausa svívirðingum yfir ákærða sem hefði sagt henni að hætta þessu. Brotaþoli hefði þá svarað með spurningum um hvort ákærði vildi ekki lemja sig eða drepa sig. Ákærði hefði þá slegið brotaþola eitt högg utanundir og hefði brotaþoli dottið niður við höggið, en haldið áfram að segja „dreptu mig“. Ákærði hefði þá sparkað í brotaþola.

Vitnið sagði að brotaþoli hefði verið mjög reið og „brjáluð“. Ákærði og vitnið hefðu hins vegar verið róleg við komuna, þótt ákærði væri reiður.

Vitnið E sálfræðingur sagðist hafa haft brotaþola til meðferðar eftir atvikið. Vitnið hefði hitt brotaþola fjórum sinnum um sumarið til áfallahjálpar og fræðslu. Fram hefði komið í viðtölum við brotaþola að hún fyndi fyrir mikilli reiði og hræðslu í kjölfar atviksins. Einnig hefði hún fundið fyrir afneitun og dofa. Hefði hún þannig fyrst ekki ætlað að þiggja læknisaðstoð. Á þriðja eða fjórða degi eftir atvikið hefði hún brotnað niður og liðið mjög illa. Fyrst eftir atvikið hefði brotaþoli verið félagsfælin og átt erfitt með svefn. Fyrst á eftir hefði hún einnig átt erfitt með að sinna vinnu sinni, vegna skertrar einbeitni. Fyrstu sex vikurnar eftir atvikið hefði hún haft einkenni áfallastreituröskunar og mjög alvarleg einkenni þunglyndis, kvíða og streitu. Eftir þetta hefði hún farið „í eðlilegt bataferli“ og staðið sig vel í að takast á við erfiðleika sem fylgt hefðu atvikinu en hún hefði notið góðs stuðnings maka og vina.

Niðurstaða

Ákæruatriði málsins eru næsta óumdeild. Ákærði kveðst hafa slegið brotaþola í andlitið og hún hafi við það fallið í götuna, og sparkað í líkama hennar þar sem hún lá. Kona brotaþola, vitnið D, lýsir atvikum á sama veg og þykir óhætt að slá þessu föstu. Ákærði og D báru bæði að brotaþoli hefði komið æst að ákærða með frýjunarorðum, en sjálfur sagði ákærði að það réttlætti ekki gerðir sínar. Sjálf kannaðist brotaþoli ekki við að hafa gengið fram með þessum hætti þarna úti, en hún sagði einnig að hún myndi lítið eftir atburðarásinni því ákærði kom úr bifreið sinni og þar til sjúkraflutningamenn sinntu brotaþola eftir atvikið. Framburður D styður framburð ákærða að þessu leyti, en hvað sem því kann að líða hefur ekkert komið fram um að neitt í gjörðum eða orðum brotaþola á vettvangi geti réttlætt gjörðir ákærða, og eins og áður segir byggir ákærði sjálfur ekki á að svo hafi verið.

Ákærði vefengir ekki að brotaþoli hafi við atvikið fengið þá áverka sem raktir eru í ákæru. Þeir fá stuðning í læknisvottorðum en fyrir dómi var lýst yfir af hálfu ákæruvalds og brotaþola að vottorðin væru ekki vefengd. Er sannað með þessu að brotaþoli fékk áverkana af atlögu ákærða.

Fyrir liggur að brotaþoli hringdi á heimili ákærða skömmu fyrir atvikið og ræddi þar persónuleg fjölskyldumál. Hafa brotaþoli, ákærði og kona ákærða lýst orðaskiptum frá sínum bæjardyrum. Hvað sem segja má um þá ákvörðun brotaþola að hringja á heimili ákærða seint um nótt með þessi erindi, fá þessi samskipti ákærða og brotaþola ekki breytt niðurstöðu sakamáls þessa. Þótt ekki sé vafi á að ákærði hafi orðið systur sinni mjög reiður við símtalið réttlætir það ekki þá gjörð sem hann framkvæmdi nokkuru síðar, eftir að hann og kona hans höfðu ekið til fundar við brotaþola. Samkvæmt því sem hér hefur verið rakið er sannað í málinu að ákærði hafi framið þá líkamsárás sem í ákæru greinir og þar er réttilega heimfærð til 1. mgr. 218. gr. laga nr. 19/1940.

Ákærði sló brotaþola í andlit og féll hún í götuna og þá sparkaði ákærði í hana þar sem hún lá. Sjálfur sagði hann fyrir dómi að hann hefði slegið fast og sparkað fast. Er hvort tveggja alvarlegt og sérstaklega er alvarlegt þegar atlaga beinist að höfði brotaþola. Þá beinist atlagan að nákomnu skyldmenni og eykur það grófleika verknaðarins.

Ákærði hefur viðurkennt að hafa slegið og sparkað í brotaþola. Strax á vettvangi viðurkenndi hann fyrir lögregluþjóni að hafa ráðizt á brotaþola. Fyrir dómi sagðist hann hafa sparkað fast og slegið fast. Við munnlegan málflutning sagðist ákæruvaldið líta svo á að ákærði hefði sagt hreinskilnislega frá málavöxtum. Þykir óhætt að miða við það. Ákærði hefur ekki reynt að réttlæta gjörðir sínar og er hann gaf skýrslu fyrir dómi fór hann hörðum orðum um eigin gjörðir. Fram kom hjá brotaþola fyrir dómi að hún hefði haft símasamband við hann eftir atvikið og þá hefði hann beðið sig afsökunar.

Í [...] 2008 var ákærði dæmdur í eins mánaðar fangelsi fyrir líkamsárás en fullnustu refsingarinnar frestað skilorðsbundið í tvö ár. Að öðru leyti hefur hann ekki áður verið sakfelldur fyrir líkamsárás og annað á sakaferli ákærða er tæplega aldarfjórðungsgamalt eða eldra.

Þegar á allt er horft ákveðst refsing ákærða fangelsi í fjóra mánuði en rétt þykir að fresta fullnustu hennar og falli hún niður að liðnum tveimur árum haldi hann almennt skilorð svo sem í dómsorði greinir.

Ákærði hefur framið ólögmæta meingerð gegn brotaþola og ber bótaábyrgð á henni. Brotaþoli hefur lagt út 20.500 króna lækniskostnað og verður ákærði dæmdur til greiðslu hans. Brotaþoli hlaut þá áverka sem raktir hafa verið og náinn skyldleiki milli brotaþola og ákærða eykur alvarleikann. Brotaþoli hefur leitað sér sálfræðiaðstoðar vegna málsins og lýsti sálfræðingurinn fyrir dómi þeim afleiðingum sem brotaþoli hefði borið um og má telja sennilegar. Undir rekstri málsins féll brotaþoli frá kröfu um greiðslu lögfræðikostnaðar en þess í stað var gerð krafa um greiðslu þóknunar réttargæzlumanns. Þegar á allt framanritað er horft verður ákærði dæmdur til að greiða brotaþola 400.000 krónur í miskabætur. Verður ákærði þannig dæmdur til að greiða brotaþola 420.500 krónur ásamt vöxtum eins og í dómsorði greinir en bótakrafa var birt 2. október 2017. Málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, U-kk-ef S-kk-ef B-kk-ef lögmanns, ákveðast 632.400 krónur með virðisaukaskatti, en þóknun skipaðs réttargæzlumanns brotaþola, G-kk-ef E-kk-ef lögmanns, 589.000 krónur með virðisaukaskatti. Í málinu krafðist brotaþoli þess að ákærða yrði gert að yfirgefa dómsal á meðan brotaþoli gæfi skýrslu og tók ákæruvaldið undir þá kröfu. Um þetta fór fram málflutningur og í framhaldinu var úrskurður kærður til Landsréttar, sem féllst á sjónarmið ákærða. Í þessu ljósi verður ákveðið að 105.400 krónur af málsvarnarlaunum verjanda og þóknun réttargæzlumanns greiðist úr ríkissjóði, en að öðru leyti ber að gera ákærða að greiða málsvarnarlaunin og þóknunina. Loks verður ákærða gert að greiða 105.000 króna útlagðan kostnað réttargæzlumanns auk annars sakarkostnaðar sem samkvæmt yfirliti lögreglustjóra nemur 100.040 krónum. Gætt var 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88/2008.

Af hálfu ákæruvaldsins fór A-kvk-nf H-kvk-nf J-kvk-nf saksóknarfulltrúi með málið. Þ-kk-nf D-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð

Ákærði, A, sæti fangelsi í fjóra mánuði. Fullnustu refsingarinnar skal frestað og niður skal hún falla að liðnum tveimur árum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. laga nr. 19/1940.

Ákærði greiði B 420.500 krónur ásamt vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 7. maí 2017 til 2. nóvember 2017, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði greiði 527.000 krónur af málsvarnarlaunum skipaðs verjanda síns, U-kk-ef S-kk-ef B-kk-ef lögmanns, 483.600 krónur af þóknun réttargæzlumanns brotaþola, G-kk-ef E-kk-ef lögmanns, 105.000 króna útlagðan kostnað réttargæzlumannsins og 100.040 króna annan sakarkostnað.

Ríkissjóður greiði 105.400 krónur af málsvarnarlaunum skipaðs verjanda ákærða og 105.400 krónur af þóknun réttargæzlumanns brotaþola.

Þ-kk-nf D-kk-nf