S-377/2014

Mál þetta, sem dómtekið var 3. nóvember 2014, er höfðað með ákæru lögreglustjórans á Suðurnesjum, útgefinni 14. júlí 2014, á hendur X, kt. 000000-0000, [...], 230 Reykjanesbæ.

I.a. Fyrir líkamsárás, með því að hafa, fimmtudaginn 16. ágúst 2012, ráðist á barnsmóður sína, A, kt. 000000-0000, á þáverandi heimili ákærða að [...], 260 Reykjanesbæ, með því að ýta með báðum höndum sínum á brjóstkassa A þannig að hún féll í jörðina. Voru afleiðingar árásarinnar þær að A hruflaðist á hægra hné sínu. (008-2012-10675).

Telst háttsemi þessi varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20/1981 og 110. gr. laga nr. 82/1998.

I.b. Fyrir húsbrot, með því að hafa aðfaranótt þriðjudagsins 21. ágúst 2012, í heimildarleysi, ruðst inn í íbúð A að [...], Reykjanesbæ, með því að fara inn um svalahurð íbúðarinnar sem var opin í umrætt sinn. (008-2012-10675).

Telst háttsemi þessi varða við 231. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

II. Fyrir húsbrot og líkamsárás, með því að hafa, sunnudaginn 2. september 2012, í heimildarleysi, ruðst inn í íbúð A að [...], Reykjanesbæ, með því að setja fót sinn milli stafs hurðar útidyrahurðar íbúðarinnar, þannig að A gat ekki lokað hurðinni, og í kjölfarið fara inn í íbúðina, þrátt fyrir að A bæði ákærða ítrekað um að yfirgefa íbúðina. Þegar ákærði var kominn inn í íbúðina ýtti hann A með báðum höndum sínum, þannig að hendur ákærða lentu á brjóstkassa A. Við það féll A og lenti með hægri öxl sína og hægri hlið höfuðs síns á vegg í íbúðinni. Voru afleiðingar árásarinnar þær að A hlaut eymsli á höfði, ofan við vinstra eyra, auk mars og skráma í hægri flanka. (008-2012-11330).

Telst háttsemi þessi varða við 1. mgr. 217. gr. og 231. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20/1981 og 110. gr. laga nr. 82/1998.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.

Af hálfu ákærða er aðallega krafist sýknu, til vara vægustu refsingar sem lög leyfa og að sakarkostnaður, þ.m.t. hæfileg málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, greiðist úr ríkissjóði.

I

Um málavexti í ákæruliðum I., segir í frumskýrslu lögreglu að brotaþoli þessa máls hafi mætt hjá rannsóknardeild lögreglunnar á Suðurnesjum þann 21. ágúst 2012 og lagt fram kæru á hendur ákærða, barnsföður sínum og fyrrverandi sambýlismanns, vegna hótana, líkamsárásar og húsbrots. Hafi ákærði hrint sér með þeim afleiðingum að hún féll aftur á bak. Þá bar brotaþoli að ákærði hafi komið inn um ólæstar svaladyr heima hjá sér og tekið tölvu sem hann hafi verið búinn að gefa henni og hótað henni líkamsmeiðingum í gegnum síma.

Ákærði bar hjá lögreglu að ekki hafi verið um líkamsárás að ræða þar sem hann hafi hrint brotaþola út eftir að hafa ítrekað beðið hana að fara. Hafi hún fallið við þetta. Um húsbrotið bar hann að hafa farið á heimili brotaþola í því skyni að ná í dót sem hann hafi átt en honum hafi ekki verið boðið inn.

Um málavexti í ákærulið II. segir í frumskýrslu lögreglu að brotaþoli þessa máls hafi mætt hjá rannsóknardeild lögreglunnar á Suðurnesjum þann 3. september 2012 og lagt fram kæru á hendur ákærða, fyrir líkamsárás og húsbrot þann 2. september 2012. Hafi ákærði komið heim til hennar og ætlað að sækja hluti sem hann hafi talið sig eiga. Hafi ákærði sett fót sinn fyrir dyrnar þannig að hún hafi ekki getað lokað og hafi ákærði komið inn þrátt fyrir að hún hafi beðið hann að fara. Þar hafi hann tekið í hár hennar og hrint auk þess að ýta henni utan í vegg.

Ákærði bar hjá lögreglu að hafa farið til brotaþola í því skyni að sækja rest af dóti sem hann hafi átt hjá brotaþola. Brotaþoli hafi ekki viljað láta hann fá alla þá muni sem hann hafi talið sig eiga og því reynt að fara inn í þeim tilgangi að sækja dótið. Brotaþoli hafi reynt að ýta honum út og einnig tekið síma hans og hent inn í íbúðina og hann hafi farið inn að sækja hann og ýtt við brotaþola í þeim tilgangi og brotaþoli dottið við það. Hann hafi hins vegar ekki hrint henni eða rifið í hár hennar.

II

Hér verða eftir þörfum raktir framburðir ákærða og vitna fyrir dómi.

Ákærði bar fyrir dómi að brotaþoli væri barnsmóðir hans og þau hafi búið saman í fjögur ár en hafi slitið samvistum þegar atburðir þessa máls gerðust.

Spurður um ákærulið I.a., bar ákærði að barnsmóðir hans hafi komið heim til hans í því skyni að sækja annað barn þeirra. Hafi brotaþoli gengið bent inn til hans án þess að banka og verið með „skæting og leiðindi“ og verið hávær. Hafi hann beðið brotaþola að fara út en hún hafi neitað. Hann hafi þá neitt hana til þess að fara út með því að taka í handleggi hennar og ýtt henni út. Hann hafi hins vegar ekki ýtt henni með báðum höndum. Fram kom að brotaþoli hafi brugðist illa við þessu og verið mjög æst. Hafi brotaþoli verið að streitast á móti og hafi hrasað við og dottið aftur fyrir sig og til hliðar. Fram kom að önnur kona hafi verið í heimsókn hjá honum þegar þetta átti sér stað og hugsanlega hafi hún orðið vitni að atburðum. Sjálfur hafi hann verið ákveðinn en yfirvegaður meðan á þessu stóð. Rétt væri að hann hafi reynt að hindra að brotaþola að fara eftir þetta, með því að standa fyrir bifreið hennar, enda viljað ræða við hana.

Spurður um ákærulið I.b., bar ákærði að brotaþoli hafi gert „þráð“ um hann á bland.is sem hafi farið hratt úr böndum, enda nafn hans birt þar og myndir birtar af honum. Hafi mannorð hans verið brotið niður með þeim hætti auk þess sem hann hafi fengið SMS og hringingar frá brotaþola. Hafi hann áður en þessir atburðir gerðust, verið búinn að biðja hana um að láta sig fá ákveðna hluti en án árangurs og við það misst þolinmæðina og farið fótgangandi heim til brotaþola. Hafi hann bankað á svaladyrnar hjá brotaþola og séð hana í sófa fyrir innan. Brotaþoli hafi reyst sig upp og ákærði þá opnað og tjáð henni að hann væri kominn til þess að sækja ákveðna hluti. Spurður af hverju hann hafi farið í þessum erindagjörðum um miðja nótt bar ákærði að það hafi verið vegna þess að brotaþoli hafi verið búinn að neita honum um að fá hlutina afhenta. Spurður hvort hann hafi verið velkominn bar hann að vita það ekki en megnið af hans „dóti“ hafi enn verið á hennar heimili. Hann taldi því að hann hafi haft heimild til þess að ná í þetta dót, enda þau nýlega hætt saman. Einnig hafi hann líklega enn verið skráður á leigusamning íbúðarinnar. Spurður hvort honum hafi verið boðið að koma um nóttina, bar hann að svo hafi ekki verið. Aðspurður um ástand hans kvaðst ákærði hafa verið mjög rólegur og að brotaþoli hafi verið hálfsofandi. Einhver orðaskipti hafi átt sér stað, en hann muni ekki hver.

Spurður um ákærulið II. bar ákærði að brotaþoli hafi tjáð honum að hún hafi sett „dótið“ hans út og beðið hann að koma kl. 18:00 að sækja það. Hann hafi hins vegar ekki komist fyrr en klukkan var að verða 19:00. Hafi hann séð strax að ýmislegt hafi vantað. Hafi brotaþoli verið í dyrunum og hann farið og sagt henni frá því, en hún hafi brugðist mjög illa við og hafi strax reynt að loka hurðinni. Hann hafi þá sett fót sinn fyrir, enda ekki sáttur. Síðan hafi hann opnað hurðina, enda orðinn nokkuð reiður. Ítrekað hafi hann beðið brotaþola að fá restina af dótinu en brotaþoli neitað. Hafi hann tekið síma af brotaþola sem hann hafi lánað henni. Hafi brotaþoli ítrekað beðið hann að fara en hann hafi ekki orðið við því, enda hafi verið tölva á heimili hennar sem hann hafi viljað fá. Brotaþoli hafi þá farið ofan í vasa hans og tekið síma hans og hent inn í íbúðina. Við það hafi hann tekið ofarlega í vinstri handlegg hennar og reynt að ýta henni í burtu til þess að ná í símann. Hann hafi ekki ýtt harkalega við brotaþol en brotaþoli hafi misst jafnvægið og dottið við það aftur fyrir sig, á hlið eða á bakið. Hann hafi ekki á þeim tíma vitað að hún hafi misst jafnvægið og hann vissi ekki hvort hún hafi við þetta dottið á eitthvað. Rangt væri að hann hafi tekið í síðu brotaþola og hár, en brotaþoli hafi verið mjög æst frá byrjun. Eftir að hann hafi náð í símann hafi hann farið í burtu. Spurður hvort hann hafi á þessum tíma verið velkominn á heimili brotaþola, bar ákærði því neitandi, en að hann hafi haft heimild til þess að fara inn á heimili hennar. Ákærði gat ekki gefið skýringu á þeim áverkum sem brotaþoli átti að hafa fengið en hann hafi ekki veitt henni þá áverka.

Vitnið A, brotaþoli í máli þessu, bar fyrir dómi spurð um ákærulið I.a. að hafa verið að sækja yngri telpu hennar og ákærða. Hafi ákærði hringt í hana „alveg brjálaður“. Hún hafi verið að vinna og neyðst til þess að sækja stelpuna og orðið reið vegna þess. Hafi hurðin heima hjá ákærða verið opin og hún gengið inn og kallað. Á staðnum hafi verið ákærði og B og dóttir hennar. Einnig hafi hún orðið reið þegar hún hafi séð hluti heima hjá ákærða sem henni fannst hún eiga. Hafi hún krafist þess að fá einhverja hluti og hafi kannski verið of ákveðin en ákærði hafi hrint henni út um dyrnar. Hafi hún ekki náð fótafestu í mölinni fyrir utan og hrunið niður á öxlina og verið marinn á hendi og fæti og rispast. Aðspurð hvort ákærði hafi notað báðar hendur taldi vitnið að svo hefði verið. Brotaþoli skildi ekki af hverju ákærði hafi orðið reiður við það að hún fór inn til hans, enda hafi hún að hans beiðni verið að sækja stelpuna þeirra. Eftir að hún hafi tekið stelpuna og sett í bílinn hafi ákærði elt hana og ekki ætlað að leyfa henni að fara. Hafi hún orðið mjög hrædd en keyrt af stað með ákærða hangandi á bílnum. Þegar hún hafi hemlað hafi ákærði kastast af bílnum. Hún hafi séð að hann var í lagi og keyrt burt.

Spurð um ákærulið I.b. kom fram að hún hafi verið að læra og sofnað inni í stofu. Hún hafi vaknað við það að hurðinni sem var lokuð en ólæst hafi verið „rykkt“ upp með látum. Hún hafi ekki boðið ákærða að koma og ekki átt von á honum. Vel gæti verið að hann hafi bankað og hún risið upp en hún hafi ekki veitt honum leyfi til þess að koma inn. Brotaþoli hafi sjálfur gengið inn og byrjað að rífast og skammast og verið með læti. Hafi hún verið mjög hrædd og börnin vaknað. Ákærði sem hafi verið mjög reiður hafi tekið nokkra hluti en síðan látið sig hverfa.

Spurð um ákærulið II. kom fram að hún hafi tekið saman nokkra hluti sem ákærði hafi átt og sett þá út og sagt ákærða að hann gæti sótt þá á ákveðnum tíma. Hún hafi ekki viljað fá ákærða inn í íbúðina og ekki verið heima á umræddum tíma. Þegar hún hafi komið heim um klukkan 19:00, hafi dótið verið enn fyrir utan. Þegar hún hafi verið að loka hurðinni hafi ákærði sem hún hafi ekki vitað að væri á staðnum, sett hendi og fót inn um hurðina þannig að hún hafi ekki getað lokað. Hafi hún orðið „logandi hrædd“ og börnin hafi kallað á ákærða að fara. Ákærði hafi hins vegar verið ákveðinn og viljað fá einhverja hluti og ætlað inn. Hafi hann gripið í síðu hennar og hár og náð að „rykkja“ hurðinni upp og kastað henni upp að vegg. Hafi hún ítrekað beðið ákærða að fara. Ákærði hafi farið eftir að þau hafi tekist á um síma. Brotaþoli mundi ekki hvort hún hafi tekið síma ákærða og hent inn í stofu, en ákærði hafi slegið síma sem hún hafi átt, úr höndum hennar eftir að hún hafi ætlað að reyna að hringja í lögreglu.

Aðspurð um hvort deilur þeirra hafi mátt rekja til eignaskipta við sambúðarslit kom fram að svo hefði verið. Bar brotaþoli að hún hafi upplifað sig varnaralausa um eignaskiptin, enda hafi ákærði talið að hann ætti flesta hlutina þar sem hann hafi haft hærri tekjur og keypt hlutina. Þau hafi hins vegar átt börn saman sem hafi þurft að hugsa um og hafi þessi aðstöðumunur gert hana reiða, enda ósanngjarn að hennar mati.

Vitnið B, gaf símaskýrslu fyrir dóminum og bar að hafi verið heima hjá ákærða þann 16. ágúst 2012 ásamt barni hennar, þegar brotaþoli hafi komið heim til ákærða. Brotaþoli hafi komið inn til ákærða án þess að banka og byrjað að „rífa kjaft“. Hafi ákærði beðið brotaþola ítrekað um að fara en brotaþoli neitað og potað í bringuna á ákærða. Hafi ákærði sem hafi verið rólegur ýtt henni, eða leitt hana út. Brotaþoli hafi runnið á möl fyrir utan dyrnar og dottið við það aftur fyrir sig. Vitnið bar að hafa verið inni í eldhúsi þegar brotaþoli hafi komið en farið fram í stofu þegar hún hafi heyrt í brotaþola og ætlað að taka börnin úr stofunni. Hafi hún séð það sem fram fór. Ekki hafi verið tekin skýrsla af henni hjá lögreglu, enda hafi hún ekki talið að það yrði neitt mál úr þessu þar sem brotaþoli hafi bara dottið.

Vitnið C, skurðlæknir, kom fyrir dóminn og gaf skýrslu. Staðfesti hann læknisvottorð sitt sem liggur frammi í málinu. Bar hann að hafa tekið á móti brotaþola þegar hún hafi komið á Heilbrigðisstofnun Suðurnesja. Hafi brotaþoli skýrt honum frá því hvað hafi gerst að hennar mati. Hafi hann skráð eftir henni að ákærði hafi gripið í hægri flanka eða síðu á henni og haldið henni þannig, rifið í hár hennar og slegið henni utan í vegg. Hafi hann skoðað brotaþola og fundið eymsli við þreifingu aftan við vinstra eyra þar sem hún hafi sagt að högg hafi komið en ekki hafi verið sýnileg merki. Þá hafi hann séð marbletti og skrámur á hægri flanka á þeim stað sem brotaþoli hafi sagt að ákærði hafi gripið fast. Vitnið bar að miðað við lýsingar brotaþola þá væru áverkar í samræmi við sögu brotaþola.

III

Í máli þessu er ekki mikill ágreiningur um málsatvik. Bæði ákærði og brotaþoli hafa borið með svipuðum hætti fyrir lögreglu og fyrir dómi og er frásögn þeirra í meginatriðum samhljóma og eru þau því bæði trúverðug að því leyti. Orsök atburða virðist í öllum tilfellum vera ágreiningur um eignaskipti á munum. Ákærði hefur hins vegar neitað að hafa verið í heimildarleysi þegar hann fór inn í íbúð brotaþola og neitað að hafa veitt brotaþola þá áverka sem um getur í ákæru.

Ákæruliður I.a. Óumdeilt virðist að brotaþoli fór óboðin inn á heimili ákærða. Brotaþoli gat ekki staðfest að ákærði hafi ýtt henni með báðum höndum út en taldi að svo hafi verið. Þá bar brotaþoli að hún hafi dottið á öxlina sem hafi orsakað mar á hendi og fæti auk þess sem hún hafi rispast. Í ákæru er afleiðing árásarinnar sögð vera hrufl á hægra hné brotaþola. Ekki liggur fyrir læknisvottorð og ekki var útskýrt fyrir dóminum hvernig brotaþoli hafi fengið áverka á hné við fall aftur fyrir sig. Brotaþoli bar sjálf að hún hafi ekki náð fótfestu í möl fyrir utan heimili ákærða og vitni bar að brotaþoli hafi bara dottið.

Að mati dómsins er ekki hægt að fullyrða miðað við ofangreindar forsendur að ákærði hafi ráðist á brotaþola. Verður allt eins að telja líklegt að brotaþoli sem bar sjálf að hafa verið of ákveðin þegar hún vildi ekki yfirgefa íbúð ákærða, hafi í þeim viðskiptum runnið á möl fyrir utan dyrnar. Verður ofangreindur vafi metinn ákærða í hag og er ákærði því sýknaður af háttsemi sem um getur í ákærulið I.a.

Ákæruliður I.b. Af málsatvikum virðist ljóst að svalahurð var lokuð en ólæst og gætir þar ekki samræmis við lýsingu í ákæru þar sem hurð var sögð opin. Verður ekki talið að þessi orðalagsmunur hafi haft áhrif á vörn ákærða, enda fram komið hjá ákærða að hann hafi sjálfur opnað dyrnar. Ekki er hins vegar fallist á það með ákærða að hann hafi haft heimild til þess að fara inn í íbúð brotaþola um miðja nótt. Breytir engu hvort hann hafi átt þar einhverja muni eða hugsanlega enn verið skráður á leigusamningi og á engan hátt verður það talið jafngilda samþykki að brotaþoli hafi vaknað og reist sig upp. Sannað þykir að ákærði hafi sjálfur opnað ólæstar svaladyr íbúðar brotaþola og farið heimildarlaust inn eins og lýst er í ákærunni og varðar sú háttsemi hans við 231. gr. almennra hegningarlaga.

Ákæruliður II. Að mati dómsins hefur á sama hátt og að framan greinir í ákærulið I.b, á engan hátt verið sýnt fram á heimild ákærða til þess að fara inn á heimili brotaþola. Með vísan til þessa þykir sannað að ákærði ruddist heimildarlaust inn í íbúð brotaþola eins og lýst er í ákærunni og varðar sú háttsemi hans við 231. gr. almennra hegningarlaga.

Brotaþoli lýsti því að ákærði hafi gripið í vinstri síðu sér og rifið í hár hennar og síðan ýtt henni utan í vegg þannig að höfuð hennar slóst í vegginn og hún fallið í gólfið og fær frásögn hennar stoð í læknisvottorði og vitnisburði læknis. Í ákæru er ekki ákært fyrir að þá háttsemi að grípa í flanka eða hár brotaþola. Ákærði verður ekki sakfelldur fyrir aðra hegðun en greinir í ákæru.

Fyrir dómi kom fram haft eftir ákærða að hann hafi ýtt brotaþola þannig að hún hafi missti jafnvægið og dottið aftur fyrir sig á hlið eða á bakið en hann vissi ekki hvort hún hafi dottið á eitthvað. Í skýrslu hjá lögreglu bar ákærði með sama hætti að hann hafi ýtt brotaþola og hún dottið, en gat ekki staðhæft hvort brotaþoli hafi lent utan í vegg eða dottið á gólfið.

Er það er mat dómsins að það sé hafið yfir skynsamlegan vafa, að ákærði hafi ýtt brotaþola með þeim afleiðungum sem í ákæru greinir þó ekki verði fullyrt um að skráma á hægri flanka sé afleiðing þess. Verður ákærði sakfelldur fyrir þessa hegðun og er brot ákærða samkvæmt framangreindu, réttilega heimfært til 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga.

IV

Ákærði er fæddur í maí árið 1987. Samkvæmt sakavottorði ákærða hefur honum aldrei verið gerð refsing áður. Á hinn bóginn verður til þess að líta að ákærði ryðst inn á heimili brotaþola þar sem hann var óvelkominn og án heimildar og verður það metið honum til refsiþyngingar með vísan til 3. tl. 70. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Með hliðsjón af framangreindu þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í 60 daga. Næstum tvö ár liðu frá atburðum máls þessa þar til ákæra í málinu er gefin út án þess að við ákærða sé þar um að sakast. Verður refsing því bundin skilorði eins og í dómsorði greinir.

V

Með vísan til 1. mgr. 217. gr. og 1. mgr. 218. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála ber að dæma ákærða til að greiða allan sakakostnað fyrir þau brot sem hann er sakfelldur fyrir, sem er samkvæmt yfirliti 15.687 krónur. Ákærði skal greiða 2/3 hluta þóknunar skipaðs verjanda síns fyrir dóminum, U-kk-ef S-kk-ef B-kk-ef, hdl., 293.670 krónur eins og nánar getur um í dómsorði en 1/3 hluti greiðist úr ríkissjóði.

B-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari, kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð:

Ákærði, X, skal sæta fangelsi í 60 daga, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og skal hún niður falla að liðnum tveimur árum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði 2/3 sakarkostnaðar sem eru málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans fyrir dóminum, U-kk-ef S-kk-ef B-kk-ef héraðsdómslögmanns, 293.670 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti, en 1/3 hluti greiðist af ríkissjóði.

Ákærði greiði 15.687 krónur í annan sakarkostnað.

B-kk-nf H-kk-nf