S-264/2010

Mál þetta, sem dómtekið var 19. október, er höfðað með ákæru lögreglustjórans á Akureyri, útgefinni 14. september, á hendur X,

„fyrir líkamsárás og vopnalagabrot:

I. (Líkamsárás)

Með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 29. ágúst 2010, fyrir utan veitinga- og skemmtistaðinn Sjallan[n], Geislagötu 14 á Akureyri, ráðist að [A], og slegið hann hnefahöggi á vinstri vanga, með þeim afleiðingum að hann hlaut smávægilegt mar á neðri vör vinstra vanga.

Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20, 1981.

II. (Vopnalagabrot)

Með því að hafa ofangreinda nótt verið með í vörslum sínum á almannafæri, þar sem hann var að skemmta sér í Sjallanum, samanbrjótanlegan vasahníf með 7 cm löngu blaði og 9 cm löngu skafti, en lögreglan fann hnífinn við leit á honum innanklæða.

Telst þetta varða við 1. mgr. 30. gr., sbr. 1. mgr. 36. gr. vopnalaga nr. 16, 1998. Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Upphaflega var ákærða gefið að sök að hafa verið með á sér hníf með 8 cm blaði en við aðalmeðferð málsins breytti ákæruvaldið ákærunni að því leyti, auk þess sem orðunum „að hann hlaut“ var bætt inn í ákærulið I. Var af hálfu ákærða ekki gerð athugasemd við þessar breytingar og þykir vörn hans ekki hafa spillzt.

Ákærði neitar sök og krefst sýknu, en vægustu refsingar til vara. Hann viðurkennir að hafa verið með umræddan hníf á sér en kveðst telja sig ekki hafa þar brotið vopnalög. Verjandi krefst málsvarnarlauna úr ríkissjóði.

Málavextir

Samkvæmt lögregluskýrslu sem liggur fyrir í málinu voru lögregluþjónar í kyrrstæðri lögreglubifreið í Geislagötu, skammt frá mótum Geislagötu og Gránufélagsgötu, er þeir tóku eftir þremur mönnum er stóðu á gangstétt hægra megin við bifreiðina. Hefðu þeir þekkt einn þeirra sem X, ákærða í máli þessu. Hafi hinir reynzt vera A og B. Þegar lögregluþjónarnir hefðu fylgzt með ákærða í nokkurar sekúndur hefðu þeir séð hann sparka með hægri fæti í A og því næst reitt hægri hönd til höggs og reynt að slá hann í andlit en geigað. A hafi ekki hafzt að en ákærði gengið á brott. Ákærði hefði komið aftur skammri stund síðar, gengið að A, ýtt með báðum höndum í bringu hans og því næst reitt hægri hönd á loft og slegið A eitt högg á vinstri vanga með krepptum hnefa. Hefði ákærði þá verið handtekinn.

Verða nú rakin skýrsla ákærða og framburður vitna fyrir dómi, eftir því sem ástæða þykir til.

Ákærði kvaðst ekkert muna frá atburðum umrædds kvölds, ráma þó eitthvað í að hafa gefið skýrslu daginn eftir. Hann kvaðst vita að hann hefði drukkið þetta kvöld, en ekki muna eftir því sérstaklega. Fyrr um daginn hefði hann verið við veiðar og þá fundið hnífinn sem fjallað er um ákærulið II. Hefði hann gleymt honum í vasa sínum og hnífurinn þannig flækzt með út á lífið um kvöldið.

Ákærði kvaðst nú vinna í sínum málum og ganga þess vegna bæði til geðlæknis og sálfræðings. Kvaðst hann nú reyna að hætta áfengisneyzlu sinni. Myndi hann nú á næstunni taka sækja iðjuþjálfun og sjúkraþjálfun.

Vitnið A kvaðst hafa gengið Geislagötu við annan mann og hefði gengið gegnum hóp manna. Hugsanlega hefði hann rekizt í einhvern og einhver hefði ýtt við sér. Hugsanlega hefði hann ýtt til baka, en þetta hefði verið smávægilegt. Næst hefði maður veitt sér tvö eða þrjú högg í andlitið, ekki þung. Kvaðst hann ekki þekkja manninn en hafa verið sagt að hann héti X. Vör sín hefði bólgnað en ekki orðið aðrir áverkar og hefði hann jafnað sig á næstu dögum.

Vitnið kvaðst hafa drukkið áfengi áður en þessir atburðir urðu, en muna atvik.

Vitnið C kvaðst hafa verið á vakt í lögreglubifreið umrædda nótt ásamt félögum sínum. Þá hefði hún séð þrjá menn í hópi við Sjallann og hefði vitnið þekkt einn þeirra sem ákærða. Skyndilega og upp úr þurru hefði ákærði sparkað til eins mannanna og slegið, en höggið geigað. Næst hefði ákærði gengið burt en um hálfri mínútu síðar hefði hann snúið við, gengið aftur að sama manni, hrint honum og slegið eitt högg á vinstri vanga með hægri hönd. Hefði sá maður reynzt vera A. Þegar svona hefði verið komið hefði ákærði verið handtekinn og hefði þá hnífur fundizt í vasa hans. Áður hefði hnífurinn ekki sézt á vettvangi.

Vitnið kvaðst hafa haft gott útsýni yfir atburðarásina og hafa verið á að gizka innan við sex metra frá henni. A hefði ekkert gert til að kalla þessa árás yfir sig og hefði ekki varið hendur sínar.

Vitnið D kvaðst hafa verið á vakt í lögreglubifreið á Geislagötu. Hefði vitnið séð ákærða og A og hefði ákærði verið eins og hann reyndi að fá A til að slást við sig. Hefði ákærði sparkað í hann og reynt að kýla hann. Ákærði hefði svo gengið í burtu en um mínútu síðar hefði hann snúið aftur að A, hrint honum og kýlt að minnsta kosti einu sinni. Hnífur hefði fundizt á ákærða eftir handtöku.

Vitnið B kvaðst hafa verið á gangi með félögum sínum tveimur. Annar hefði gengið við hlið vitnisins en A fyrir aftan þá. Hefði vitnið heyrt skarkala fyrir aftan sig og þá séð A í stympingum við einhvern mann. Hefði vitnið þar talið A gantast við einhvern kunningja sinn og ekki sinnt þessu sérstaklega. Vitnið hefði fljótlega heyrt meiri læti og þá hefði lögregla verið komin og maður legið í götunni.

Vitnið kvaðst hafa heyrt einhvern mann á vettvangi fullyrða að ákærði hefði verið með hníf fyrr um kvöldið. Fjöldi fólks hefði verið á staðnum.

Niðurstaða

Ákærði neitar sök. Hann kveðst hins vegar ekkert muna frá umræddu kvöldi en hnífinn segist hann hafa fundið fyrr um daginn. A segir mann hafa slegið sig og hafi sér verið sagt að sá héti X. Vitnin C og D, sem bæði voru á vakt sem lögregluþjónar, sögðust fyrir dómi hafa séð ákærða slá A. Kvað C höggið hafa komið á vinstri vanga hans. Dómurinn álítur með þessu, einkum framburði þeirra C og D sem sögðust þekkja ákærða, sannað að ákærði hafi slegið A með þeim hætti sem lýst er í ákæru. A kvað vör sína hafa bólgnað og ljósmynd af A, sem liggur fyrir í málinu, þykir styðja lýsingu ákæru á áverkum hans. Verður að telja sök ákærða sannaða samkvæmt ákærulið I og hefur hann unnið sér til refsingar, en háttsemi hans er í ákæru rétt færð til refsiheimildar.

Þá þykir sannað í málinu, með framburði ákærða en ekki síður þeirra C og D, að ákærði hafi haft á sér hníf, svo sem lýst er í leiðréttri ákæru, en mynd af hnífnum liggur fyrir í málinu. Hnífurinn var ekki lagður fram, en af mynd virðist blað hans vera tæpir 7 cm að lengd. Í ákæru er ákærða gefið að sök að hafa verið með hnífinn á sér er hann hafi skemmt sér í Sjallanum. Við aðalmeðferð málsins kom ekki fram að ákærði hefði verið í Sjallanum, en er ákærði kom fyrir dóm á fyrri stigum málsins og var spurður um ákæruefnin kvaðst hann viðurkenna að hafa verið með umræddan hníf á sér en að hann teldi sig ekki hafa brotið með því vopnalögin.

Samkvæmt 1. mgr. 30. gr. vopnalaga nr. 16/1998 er vopnaburður á almannafæri bannaður en á því gerð sú undantekning að bitvopn megi menn bera á sér þar sem eðlilegt og sjálfsagt geti talizt og engin hætta stafi af, og eru veiðar og vinna nefnd til skýringardæmis. Í ákæru er hnífurinn sagður samanbrjótanlegur og hefur ekki verið sýnt fram á í málinu að hann hafi verið opinn er hann fannst á ákærða. Hefur enginn í málinu borið að hann hafi séð til hnífsins í fórum ákærða fyrr en eftir handtöku ákærða um kvöldið. Sjálfur segist ákærði hafa fundið hnífinn fyrr um daginn og gleymt honum í vasa sínum. Verður við þá frásögn ákærða miðað. Þykir dóminum ekki hafa verið sýnt fram á, að með því að hafa samanbrotinn hníf, svo sem lýst hefur verið, í vasa sínum umrætt kvöld, hafi ákærði vopnazt svo að hann hafi með því brotið 1. mgr. 30. gr. vopnalaga. Verður hann sýknaður af því ákæruatriði.

Ákærði hefur þrátt fyrir fremur ungan aldur töluverðan sakaferil, þar á meðal fyrir líkamsárásir. Hann sætti á árinu 2005 tvívegis sektum fyrir brot gegn lögum um ávana- og fíkniefni og árið eftir sekt fyrir brot gegn sömu lögum, 30 daga skilorðsbundnu fangelsi fyrir þjófnað og sekt fyrir þjófnað og brot gegn umferðarlögum, lögum um ávana- og fíkniefni og vopnalögum. Hinn 2. júní 2008 var hann dæmdur til að sæta 20 mánaða fangelsi fyrir brot gegn lögum um ávana- og fíkniefni, umferðarlögum og 1. mgr. 217. gr. og 2. gr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Var þá dæmdur upp áður nefndur skilorðsbundinn fangelsisdómur frá árinu 2006. Í maí 2009 var ákærði dæmdur í fjögurra mánaða fangelsi fyrir brot gegn 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga, 21. gr. áfengislaga, 1. mgr. 30. gr. vopnalaga, og 233. gr. almennra hegningarlaga. Hinn 25. október 2009 var honum veitt reynslulausn til tveggja ára af 240 daga eftirstöðvum refsinga samkvæmt tveimur síðastgreindu dómunum. Meðal skilyrða reynslulausnarinnar var að hann neytti ekki áfengis á reynslutímanum. Hinn 20. febrúar 2010 var reynslulausnin afturkölluð vegna rofs á því skilyrði. Hinn 7. júlí 2010 var ákærði dæmdur í fjögurra mánaða fangelsi fyrir líkamsárásir en hinn 19. ágúst hlaut hann reynslulausn á ný á 180 daga eftirstöðvum dóma sinna. Var sú reynslulausn án sérstakra skilyrða og reynslutími eitt ár. Þótt afleiðingar árásar ákærða á A hafi orðið litlar, er óhjákvæmilegt að líta til þess að ákærði fremur það brot sitt aðeins tíu dögum eftir að honum var veitt umrædd reynslulausn. Með broti sínu nú hefur hann rofið almennt skilyrði 2. mgr. laga 64. gr. laga nr. 49/2005 fyrir veitingu reynslulausnar og verður óafplánaður hluti refsinga hans því nú tekinn upp og honum gerð refsing í einu lagi sbr. 1. mgr. 65. gr. laganna. Verður ákærði dæmdur í átta mánaða fangelsi, sem ekki er unnt að binda skilorði.

Gögn málsins bera ekki með sér sérstakan sakarkostnað. Ákærði verður dæmdur til að greiða málsvarnarlaun skipaðs verjanda, S-kk-ef G-kk-ef héraðsdómslögmanns, sem ákveðast 62.750 krónur og hefur þá verið litið til reglna um virðisaukaskatt.

Af hálfu ákæruvaldsins fór með málið E-kk-nf Þ-kk-nf fulltrúi sýslumanns.

Þ-kk-nf D-kk-nf kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð

Ákærði, X, sæti fangelsi í átta mánuði.

Ákærði greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef G-kk-ef héraðsdómslögmanns, 62.750 krónur.