S-167/2015

Mál þetta var upphaflega höfðað með fjórum ákærum á hendur ákærða, A Í fyrsta lagi er um að ræða ákæru ríkissaksóknara dagsetta 30. mars 2015 og framhaldsákæru sama dagsetta 7. maí sama ár þar sem málið er höfðað á hendur ákærða, í fyrsta lagi fyrir stórfelldar ærumeiðingar og brot gegn blygðunarsemi gegn barnsmóður sinni og fyrrverandi sambýliskonu, í öðru lagi fyrir brennu og í þriðja lagi fyrir brot gegn valdstjórninni. Með úrskurði uppkveðnum 29. júní 2015 var þriðja lið ákærunnar vísað frá dómi og í þinghaldi þann 2. nóvember sl. var af hálfu ákæruvalds fallið frá fyrsta ákæruliðnum og í þinghaldi þann 11. desember sl. var af hálfu ákæruvalds fallið frá þriðja ákærulið. Framkominni einkaréttarkröfu hafði áður verið vísað til meðferðar í sérstöku einkamáli með vísan til 1. mgr. 175. gr. laga nr. 88/2008. Verður því ekki fjallað frekar um þessa ákæru.

Í öðru lagi er málið höfðað á hendur ákærða með ákæru ríkissaksóknara dagsettri 1. júlí 2015

„fyrir brot gegn valdstjórninni, með því að hafa, að kvöldi laugardagsins 22. febrúar, í fangageymslu á lögreglustöðinni á Selfossi að Hörðuvöllum 1, þegar lögreglumaðurinn B hafði afskipti af honum, hrækt í gegnum opna lúgu á klefahurð á hægri öxl lögreglumannsins.

Telst þetta varða við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Ákærði neitar sök samkvæmt þessari ákæru. Í ákæru hefur ártal hins ætlaða brots fallið niður en af gögnum málsins má ráða að umræddur atburður varð árið 2014. Vörn ákærða hefur ekki orðið áfátt af þessum sökum.

Í þriðja lagi er málið höfðað á hendur ákærða með ákæru lögreglustjórans á Vesturlandi dagsettri 5. október 2015

„fyrir eftirtalin hegningarlagabrot framin á árinu 2015:

I.

Brot gegn nálgunarbanni samkvæmt úrskurði héraðsdóms [...] uppkveðnum [...] í máli nr. [...] þar sem ákærða var m.a. bannað að setja sig í samband við C í eitt ár, eða frá 15. maí 2015 til og með 15. maí 2016.

1. Með því að hafa sent C bréf, dagsett 14. september 2015, sem hún móttók 17. september 2015.

Telst þessi háttsemi ákærða varða við 1. mgr. 232. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með síðari breytingum.

II.

Tilraun til brots gegn nálgunarbanni samkvæmt úrskurði héraðsdóms Vesturlands sem vísað er til í ákærulið I.

1. Með því að skrifa og póstleggja bréf til C, dagsett 17. og 18. september 2015, en bréfið var haldlagt af fangavörðum í fangelsinu að Litla-Hrauni 18. september 2015.

Telst þessi háttsemi ákærða varða við 1. mgr. 232. gr. sbr. 20. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með síðari breytingum.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Með framhaldsákæru ríkissaksóknara dagsettri 14. október 2015 var bótakröfu aukið við síðastgreinda ákæru en henni var vísað til meðferðar í sérstöku einkamáli.

Ákærði játar sök samkvæmt þessari ákæru og vísast um málavexti til ákæruskjals. Sannað er að ákærði hefur gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í þessari ákæru og þar þykir rétt færð til refsiákvæða.

Í fjórða lagi er málið höfðað á hendur ákærða með ákæru ríkissaksóknara dagsettri 29. október 2015

„fyrir brot gegn umferðar- og hegningarlögum á Selfossi þriðjudaginn 8. september 2015 sem hér greinir:

I.

Brot gegn umferðarlögum með því að hafa ekið bifreiðinni XX óhæfur til að stjórna henni örugglega vegna áhrifa ávana- og fíkniefna (í blóði mældist tetrahýdrókannabínól 3,1 ng/ml og í þvagi fannst tetrahýdrókannabínólsýra) [...], þar sem aksturinn stöðvaðist vegna áreksturs við aðra bifreið og kom lögregla á staðinn skömmu síðar.

Telst þetta varða við 1., sbr. 2. mgr. 45. gr. a., sbr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987.

II.

Líkamsárás með því að hafa, á sama stað og í kjölfar þess sem lýst er í ofangreindum ákærulið, veist að D, með ofbeldi, hrint honum og slegið í líkama hans.

Telst þetta varða við 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

III.

Brot gegn valdstjórninni með því að hafa, í kjölfar þess sem lýst er í ákærulið I. og II., í lögreglubifreið sem þar var, ítrekað bitið og reynt að bíta í hægri upphandlegg lögreglumannsins E, sem var við skyldustörf, með þeim afleiðingum að hann hlaut marbletti og roða í húð á 10 cm x 5 cm svæði á hægri upphandlegg.

Telst þetta varða við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga.

IV.

Brot gegn valdstjórninni með því að hafa, í bifreiðageymslu lögreglustöðvarinnar að Hörðuvöllum 1, sparkað í hægra hné lögreglumannsins F, sem var við skyldustörf.

Telst þetta varða við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga.

V.

Brot gegn valdstjórninni með því að hafa, í fangageymslu lögreglu að Hörðuvöllum 1, slegið lögreglumanninn G, sem var við skyldustörf, í brjóstkassann og skömmu síðar sparkað í hné lögreglumannsins H sem einnig var við skyldustörf.

Telst þetta varða við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar, til greiðslu alls sakarkostnaðar og til að sæta sviptingu ökuréttar skv. 101. og 102. gr. umferðarlaga.“

Ákærði játar sök samkvæmt I. lið þessarar ákæru og vísast um málavexti til ákæruskjals. Sannað er að ákærði hefur gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í þessum lið ákærunnar og þar þykir rétt færð til refsiákvæða. Ákærði neitaði sök í ákærulið II og jafnframt neitaði hann sök í ákærulið III en kvaðst hafa verið að losa sig úr hálstaki. Ákærði neitaði að hafa sparkað eins og honum er gefið að sök í ákærulið IV en kannaðist við að hafa rekist í lögreglumanninn. Ákærði játaði að hafa sparkað óvart í lögreglumanninn H, sbr. ákærulið V, en neitaði að hafa slegið lögreglumanninn G, sbr. sama ákærulið.

Ákæra dagsett 1. júlí 2015.

Málavextir.

Samkvæmt lögregluskýrslu B lögregluvarðstjóra var hann þann 22. febrúar 2014 kl. 19:49 að sinna beiðni um aðstoð í klefa 1 í lögreglustöðinni á Selfossi, en ákærði hafði verið vistaður þar í þágu rannsóknar máls. Í skýrslunni segir að ákærði hafi hrækt á B í gegnum opna lúgu á klefahurð og hafi stór hráki lent á öxl einkennisbúnings B og minni slettur á bringu hans. Ákærði vildi ekki tjá sig um þetta atvik við yfirheyrslu hjá lögreglu.

Framburður ákærða og vitna fyrir dómi.

Ákærði skýrði svo frá fyrir dómi að hann hafi viljað fara á salernið en B hafi ekki leyft honum það og hafi hann þá öskrað á B og kannski hafi við það eitthvað frussast úr honum í gegnum lúguna. Hann kvaðst ekki hafa hrækt á hann.

Vitnið B lögregluvarðstjóri skýrði svo frá fyrir dómi að hann hafi verið á kvöldvakt og ákærði verið í fangageymslu og hafi hann verið mjög órólegur. Hann kvaðst hafa farið niður til að ræða við ákærða í fangaklefanum, hafi hann staðið fyrir utan og rætt við hann í gegnum litla lúgu sem hægt sé að opna. Hafi ákærði verið mjög ósáttur þarna inni og skyndilega hafi hann hrækt í gegnum lúguna og á vitnið og hafi stór slumma lent á einkennisklæðnaði vitnisins, hægra megin á öxlinni. Hann kvað ekki hafa verið um fruss að ræða, heldur hráka. Vitnið kannaðist ekki við að ákærði hafi beðið um að fara á salernið, hann hafi viljað fá aðstoð heilbrigðisþjónustunnar.

Vitnið I, lögreglumaður skýrði svo frá fyrir dómi að hún myndi lítið eftir máli þessu en staðfesti framburð sinn hjá lögreglu þess efnis að hún hefði séð hráka á öxl B eftir samskipti hans við ákærða.

Niðurstaða.

Með framburði lögregluvarðstjórans B sem fær stoð í framburði lögreglumannsins I og að nokkru með framburði ákærða er nægilega sannað að ákærði hafi hrækt á lögregluvarðstjórann eins og honum er gefið að sök í þessari ákæru. Brot hans er þar rétt fært til refsiákvæða.

Ákæra dagsett 29. október 2015, ákæruliðir II-V.

Málavextir.

Þann 8. september 2015 var lögreglu tilkynnt um umferðaróhapp við [...]. Er lögreglumenn komu á vettvang sáu þeir að árekstur hafði orðið á móts við [...] með bifreiðunum XX og XX, en ákærði ók þeirri bifreið. Segir í lögregluskýrslu að ákærði verið mjög æstur og hafi hann rifist við föður ökumanns hinnar bifreiðarinnar. Ákærði hafi neitað að gefa þvagsýni og hafi hann sagt lögreglumanninn F leggja sig í einelti og kæmi hann í veg fyrir að hann fengi bifreið sína bætta eftir áreksturinn. Hafi lögreglumaðurinn E þá komið í lögreglubifreiðina, sest við hlið ákærða og ítrekað beðið hann um að gefa þvagsýni en hann hafi neitað því. Hafi ákærði skyndilega orðið illur, slegið til höndum og hafi lögreglumaðurinn E þá tekið í hendur ákærða og tilkynnt honum að hann væri handtekinn. Hafi ákærði þá náð að bíta í hægri upphandlegg E og á leiðinni á lögreglustöðina hafi hann ítrekað reynt að bíta E í upphandlegg. Hafi verið ákveðið að setja ákærða í fangaklefa en þegar hann hafi verið færður úr lögreglubifreiðinni hafi hann streist á móti og sparkað með hægri fæti í hægri fót lögreglumannsins E. Þá hafi ákærði eftir að hann hann hafi verið færður í fangageymslu slegið lögreglumanninn G í brjóstkassann og jafnframt sparkað í hné lögreglumannsins H.

Framburður ákærða og vitna fyrir dómi.

Ákærði skýrði svo frá fyrir dómi að faðir ökumanns bifreiðarinnar sem hann hafi lent í árekstri við hafið komið að sér, rifið í öxlina á sér og spurt hvort hann væri sami aumingi og faðir ákærða. Ákærði kvaðst hafa ýtt við honum á móti en aldrei slegið hann. Ákærði kvaðst hafa verið færður í lögreglubifreiðina og hafi lögreglumaður tekið hann taki og haldið honum mjög fast. Hann kvaðst hafa snúið sér við og reynt að bíta hann en það hafi ekki tekist en svo hafi honum tekist að glefsa í hann og þá hafi hann sleppt ákærða. Hann kvað aðeins um eitt bit að ræða. Ákærði tók fram að hann hafi verið mjög æstur og ekki muna nákvæmlega hvað hefði gerst. Ákærði kannaðist við að hafa óvart sparkað í lögreglumanninn F, en hann hafi streist á móti þegar lögreglan hafi verið á leið með hann í fangageymslu. Ákærði kvaðst verið í fangaklefanum og viljað fara strax í yfirheyrslu. Hann hafi tekið bolinn sinn upp og þóst ætla að hengja sig en þá hafi komið sex lögreglumenn, opnað klefann og reynt að taka hann úr fötunum. Hafi G sagt honum að koma með bolinn sinn en ákærði hafi þá ýtt með tveimur puttum á öxl hans og sagt honum að taka sig úr honum. Hafi þá lögreglumennirnir ráðist á hann og þegar hann hafi legið á maganum á dýnu hafi þeir reynt að rífa hann úr buxunum og við það hafi hann rekist í lögreglumanninn H. Hann hafi streist á móti og hafi verið um óviljaverk að ræða.

Vitnið D skýrði svo frá fyrir dómi að dóttir hans hafi hringt í hann og sagt að hún hefði lent í árekstri. Hafi hann farið á vettvang og séð að ákærði hafi látið þar öllum illum látum. Hann kvaðst hafa spurt ákærða hvort hann væri að ráðast á krakkann og hafi hann þá ýtt á öxl ákærða. Ákærði hafi þá umturnast, lamið vitnið og hrint því og barið eins og harðfisk í andlit og axlir. Vitnið kannaðist ekki við að hafa haft nein orð um föður ákærða.

Vitnið J skýrði svo frá fyrir dómi að faðir hennar hafi ýtt við ákærða sem hafi lamið föður hennar í vinstri öxlina og hrint honum utan í bíl.

Vitnið K skýrði svo frá fyrir dómi að hann hafi séð að árekstur hafi orðið fyrir utan vinnustað hans. Hann kvaðst hafa séð mann stökkva út úr bílnum, hlaupa ógnandi að stúlku, ökumanni hinnar bifreiðarinnar, og öskrað og æpt á hana. Hann kvaðst hafa hringt á lögreglu og eftir það hafi hann séð einhver handalögmál og skak á milli ákærða og föður stúlkunnar. Hann kvaðst hafa verið það langt frá að hann hafi ekki séð nákvæmlega hvað þeim hafi farið á milli.

Vitnið E lögreglumaður skýrði svo frá fyrir dómi að komið hafi tilkynning um umferðaróhapp og hafi hann farið að sinna því. Ákærði hafi verið mjög æstur og hafi D og dóttir hans sagt ákærða hafa ráðist að D með höggum. Ákærði hafi verið færður inn í lögreglubifreið og hafi vitnið sest við hlið hans. Hafi ákærði ekki viljað gangast undir fíkniefnapróf og verið mjög æstur og pirraður. Vitnið kvaðst hafa þurft að halda um úlnlið ákærða og hafi honum verið tilkynnt að hann væri handtekinn. Þegar ákærði hafi verið handjárnaður hafi hann bitið vitnið í upphandlegg. Á leiðinni á lögreglustöðina hafi ákærði þrisvar reynt að bíta vitnið. Vitnið kannaðist ekki við að ákærði hefði átt erfitt með andardrátt þegar hann hafi verið með hann í tökum. Þegar ákærði hafi verið færður úr lögreglubifreiðinni hafi hann sparkað aftur fyrir sig í læri eða hugsanlega hné lögreglumannsins F. Ákærði hafi verið færður inn í fangaklefa og þar kvað vitnið afskiptum sínum af honum hafa lokið.

Vitnið F lögreglumaður skýrði svo frá fyrir dómi að ákærði hafi verið færður inn í lögreglubifreiðina eftir að hafa lent í umferðaróhappi. Lögreglumaðurinn E hafi komið inn í bifreiðina og hafi ákærði orðið æstur þegar honum hafi verið kynnt að hann þyrfti að gangast undir fíkniefnapróf. E hafi þurft að halda ákærða niðri og þá hafi ákærði bitið E einu sinni og reynt að bíta hann þrisvar til fjórum sinnum í upphandlegg. Hann kvað ekki hafa verið þrengt að öndunarfærum ákærða. Ákærði hafi verið færður á lögreglustöðina og þegar þangað hafi verið komið hafi ákærði verið aðstoðaður út úr bifreiðinni en ákærði hafi ekki viljað aðstoð vitnisins. Ákærði hafi þá sparkað í hægra hné vitnisins. Ákærði hafi eftir þetta verið færður í fangaklefa.

Vitnið G lögreglumaður skýrði svo fyrir dómi að hann hafi tekið við ákærða er hann hafi verið færður í fangaklefa. Hann kvaðst hafa haft góðar gætur á ákærða, en hann hefði reynt ýmislegt áður. Ákærði hafi gert tilraun til þess að hengja sig í bol sínum og hafi þá verið ákveðið að taka bolinn af honum. Ákærði hafi neitað að láta vitnið fá bolinn, ákærði hafi verið mikið æstur og viljað tala strax við rannsóknarlögreglumann. Ákærði hafi þá slegið sig í brjóstið með hnefahöggi og hafi bolurinn verið klipptur utan af honum. Þá hafi ákærði sparkað í annað hné lögreglumannsins H.

Vitnið H lögreglumaður kvaðst hafa haft afskipti af ákærða í fangaklefa, en hann hafi ætlað að skaða sig. Einhver átök hafi orðið og hafi hann aðstoðað við það. Ákærði hafi verið að reyna að hengja sig í bol og hafi verið reynt að ná bolnum af honum og jafnframt hafi verið reynt að taka hann úr buxum svo hann gæti ekki skaðað sig. Ákærði hafi náð að sparka í vitnið og hafi sparkið lent í öðru hné vitnisins. Þá kvaðst hann hafa séð ákærða slá lögreglumanninn G í brjóstkassann.

Vitnið L lögreglumaður skýrði svo frá fyrir dómi að ákærði hafi verið í fangaklefa og hafi hann verið mjög órólegur og æstur, en einnig orðið niðurdreginn. Sést hafi í myndavél að hann væri að reyna að kyrkja sig í bolnum sínum og hafi G lögreglumaður beðið hann um að afhenda sér bolinn. Hafi ákærði þá slegið G í brjóstkassann. Ákærði hafi þá verið yfirbugaður og þá hafi ákærði reynt að losa sig úr tökum og þá hafi lögreglumaðurinn H sagt að ákærði hefði sparkað í sig en hún kvaðst ekki hafa séð það.

Vitnið M lögreglumaður skýrði svo frá fyrir dómi að hún hafi farið til aðstoðar í fangaklefa þar sem ákærði hafi ætlað að hengja sig. Ákærði hafi slegið til lögreglumannsins G og gripið í vesti hans. Hún kvaðst ekki hafa séð ákærða sparka í lögreglumann, en ákærði hafi þá verið kominn á grúfu og hafi hann náð að sparka og hafi H lögreglumaður öskrað. Hún kvaðst ekki hafa séð sparkið en H hafi sagt henni að ákærði hefði sparkað í hné sitt.

Vitnið N lögreglumaður skýrði svo frá í símaskýrslu fyrir dómi að hann hafi séð ákærða sparka í sköflung eða hné lögreglumannsins F þegar hann hafi verið færður úr lögreglubifreiðinni. Hann kvaðst ekki hafa orðið vitni að því sem gerst hafi í fangaklefanum þar sem hann hafi verið farinn af vaktinni.

Vitnið O læknir kom fyrir dóm og staðfesti vottorð sitt varðandi E lögreglumann. Hann kvað erfitt að segja hvort áverkarnir samræmdust því að um bit hefði verið að ræða.

Niðurstaða.

Ákærði hefur kannast við að hafa ýtt við D en hann neitar að hafa slegið hann. Vitnið D kvaðst hafa átt orðaskipti við ákærða vegna framkomu hans við dóttur vitnisins og hafi ákærði þá ýtt á öxl ákærða. Ákærði hafi þá umturnast, lamið vitnið og hrint því og barið eins og harðfisk í andlit og axlir. Vitnið J kvað föður sinn hafa ýtt við ákærða sem hafi lamið föður hennar í vinstri öxlina og hrint honum utan í bíl. Vitnið K kvaðst hafa séð mann stökkva út úr bílnum, hlaupa ógnandi að stúlku, ökumanni hinnar bifreiðarinnar, og öskrað og æpt á hana. Hann hafi séð einhver handalögmál og skak á milli mannsins og föður stúlkunnar. Hann kvaðst hafa verið það langt frá að hann hafi ekki séð nákvæmlega hvað þeim hafi farið á milli. Nægilega er sannað að þarna átti ákærði hlut að máli. Með framburði ofangreindra vitna og að nokkru með framburði ákærða telst nægilega sannað að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í II. lið þessarar ákæru og er hún þar rétt færð til refsiákvæða.

E lögreglumaður hefur borið að þegar ákærði hafi verið handjárnaður í lögreglubifreiðinni hafi hann bitið vitnið í upphandlegg. Á leiðinni á lögreglustöðina hafi ákærði þrisvar reynt að bíta vitnið. Ákærði kvað lögreglumann hafa tekið hann taki og haldið honum mjög fast. Hann hafi snúið sér við og reynt að bíta hann en það hafi ekki tekist en svo hafi honum tekist að glefsa í hann og þá hafi hann sleppt ákærða. Hann kvað aðeins um eitt bit að ræða. Vitnið F lögreglumaður kvað E hafa þurft að halda ákærða niðri og þá hafi ákærði bitið E einu sinni og reynt að bíta hann þrisvar til fjórum sinnum í upphandlegg. Hann kvað ekki hafa verið þrengt að öndunarfærum ákærða. Með framburði ofangreindra vitna og að nokkru með framburði ákærða telst nægilega sannað að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í III. lið þessarar ákæru og er hún þar rétt færð til refsiákvæða.

Vitnið E kvað ákærða hafa sparkað aftur fyrir sig þegar hann hafi verið færður úr lögreglubifreiðinni og hafi sparkið lent í læri eða hugsanlega hné lögreglumannsins F. Vitnið F staðfesti að ákærði hefði sparkað í hægra hné sitt. Vitnið N kvaðst hafa séð ákærða sparka í sköflung eða hné lögreglumannsins F þegar hann hafi verið færður úr lögreglubifreiðinni. Ákærði kannaðist við að hafa óvart sparkað í F, en hann hafi streist á móti þegar lögreglan hafi verið á leið með hann í fangageymslu. Með framburði ofangreindra vitna og að nokkru með framburði ákærða telst nægilega sannað að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í IV. lið þessarar ákæru og er hún þar rétt færð til refsiákvæða.

Ákærði kannast við að hafa ætlað að hengja sig í fangaklefanum en þá hafi komið sex lögreglumenn og reynt að taka hann úr fötunum. Hafi G sagt honum að koma með bolinn sinn en ákærði hafi þá ýtt með tveimur puttum á öxl hans og sagt honum að taka sig úr honum. Hafi þá lögreglumennirnir ráðist á hann og þegar hann hafi legið á maganum á dýnu hafi þeir reynt að rífa hann úr buxunum og við það hafi hann rekist í lögreglumanninn H. Hann hafi streist á móti og hafi verið um óviljaverk að ræða. Vitnið G segir ákærða hafa slegið sig í brjóstið með hnefanum og þá hafi ákærði sparkað í annað hné lögreglumannsins H. Vitnið H kvað ákærða hafa náð að sparka í vitnið og hafi sparkið lent í öðru hné vitnisins. Þá kvaðst hann hafa séð ákærða slá lögreglumanninn G í brjóstkassann. Vitnið L lögreglumaður kvaðst hafa séð ákærða slá G í brjóstkassann en hún kvaðst ekki hafa séð ákærða sparka í H en hann hefði sagt sér það. Vitnið M lögreglumaður kvað ákærða hafa slegið til G og gripið í vesti hans. Hún kvaðst ekki hafa séð ákærða sparka í lögreglumann, en ákærði hafi þá verið kominn á grúfu og hafi hann náð að sparka og hafi H lögreglumaður öskrað. Með framburði ofangreindra vitna og að nokkru með framburði ákærða telst nægilega sannað að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í V. lið þessarar ákæru og er hún þar rétt færð til refsiákvæða.

Sakaferill, viðurlög og sakarkostnaður.

Samkvæmt framlögðu sakavottorði ákærða var honum árið 2006 gerð fjársekt fyrir ávana- og fíkniefnabrot og aftur árið 2007. Þá var ákærði sektaður fyrir of hraðan akstur og akstur án þess að hafa ökuskírteini sitt meðferðis á árinu 2006, auk þess að vera sektaður sama ár fyrir akstur sviptur ökurétti. Þá var ákærði sektaður fyrir þjófnaðarbrot á árinu 2007. Þá var ákærði dæmdur til að greiða 200.000 kr. fjársekt þann 7. júní 2012 fyrir brot gegn 44. gr. a umferðarlaga nr. 50/1987 og önnur umferðarlagabrot. Þá var ákærði þann þann 2. apríl 2014 dæmdur til að sæta fangelsi í 5 mánuði, þar af voru 3 mánuðir skilorðsbundnir í 2 ár, auk fésektarrefsingar og ökuréttarsviptingar í 3 mánuði frá 3. mars 2014 fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr., 232. gr., 233. gr. og 1. sbr. 2. mgr. 45. gr. a umferðarlaga. Síðast hlaut ákærði dóm þann 18. júní 2014, fangelsi í 1 mánuð fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr., 231. gr. og 1. mgr. 257. gr. almennra hegningarlaga en um hegningarauka var að ræða.

Ákærði hefur með þeirri háttsemi sinni sem að framan er rakin unnið sér til refsingar. Að hluta til er um hegningarauka við tvo síðastgreinda dóma að ræða, sbr. ákæru dagsetta 1. júlí sl. og verður því höfð hliðsjón af ákvæðum 77. og 78. gr. almennra hegningarlaga við ákvörðun refsingar ákærða. Ákærði hefur verið sakfelldur fyrir nokkur brot gegn 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga en hafa ber í huga að þau brot sem ákæra dagsett 29. október sl. tekur til eru öll framin sama dag og tengjast flutningi ákærða í fangaklefa í framhaldi af akstri hans undir áhrifum fíkniefna og afskiptum af honum þar. Þá ber að hafa í huga að brotin beindust gegn opinberum starfsmönnum sem höfðu heimild til líkamlegrar valdbeitingar, en í þeim tilvikum er heimilt að beita fangelsi allt að 8 árum. Þá hefur ákærði gerst sekur um tvö brot gegn nálgunarbanni en verjandi ákærða hefur bent á að um hafi verið að ræða hluta af endurhæfingarferli hans og hafi hann sýnt iðrun og sent barnsmóður sinn og fyrrverandi sambýliskonu afsökunarbeiðni. Þá hefur ákærði rofið skilorð dómsins frá 2. apríl 2014 og ber því að taka hann upp samkvæmt ákvæðum 60. gr. almennra hegningarlaga og dæma öll málin í einu lagi. Þegar allt framanritað er virt og höfð hliðsjón af játningu ákærða að hluta þykir refsing hans hæfilega ákveðin fangelsi í 12 mánuði en fullnustu 9 mánaða af refsivistinni þykir mega fresta og fellur hún niður haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga. Þar sem um er að ræða ítrekað brot gegn 45. gr. a umferðarlaga verður ákærða einnig gerð 270.000 króna sekt til ríkissjóðs sem skal greiðast innan fjögurra vikna frá birtingu dómsins en ella sæti ákærði fangelsi í 20 daga. Þá ber með vísan til þeirra ákvæða er í ákæru greinir og þar sem um ítrekað brot er að ræða að svipta ákærða ökurétti í 2 ár frá birtingu dómsins að telja.

Samkvæmt 1. mgr. 218. gr. laga nr. 88/2008 skal ákærða, sem sakfelldur hefur verið fyrir þau brot eða þau brot sem honum eru gefin að sök, gert að greiða sakarkostnað. Samkvæmt 2. mgr. sömu lagagreinar verður ákærða ekki gert að greiða sakarkostnað ef mál gegn honum fellur niður nema hann hafi orðið valdur að kostnaðinum með vísvitandi og ólögmætu framferði við rannsókn máls eða meðferð þess. Eins og að framan er rakið var af hálfu ákæruvalds fallið frá ákæru á hendur ákærða fyrir stórfelldar ærumeiðingar og brot gegn blygðunarsemi gegn barnsmóður sinni og fyrrverandi sambýliskonu og fyrir brennu. Umfangsmikil rannsókn fór fram vegna þessara ákæruatriða og sönnunarfærsla fór fram fyrir dómi vegna hinnar ætluðu brennu áður en fallið var frá því ákæruatriði. Verður ákærða því aðeins gert að greiða hluta sakarkostnaðar en ríkisjóður verður látinn bera sakarkostnað að öðru leyti. Verður ákærða því gert að greiða útlagðan kostnað vegna rannsóknar brots sem greinir í I. lið ákæru dagsettrar 29. október sl., 189.151 krónu. Að öðru leyti greiðist útlagður kostnaður úr ríkissjóði. Fyrir liggur tímaskýrsla skipaðs verjanda ákærða, Ó-kk-ef S-kk-ef hrl. og samkvæmt henni hefur hann unnið tæpa 172 klukkutíma að öllum þeim málum sem ákærði var upphaflega ákærður fyrir og er þar um að ræða vinnu á rannsóknarstigi málsins og við dómsmeðferð þess. Með hliðsjón af framangreindum lagaákvæðum þykja málsvarnarlaun verjandans hæfilega ákveðin 3.300.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti og verður ákærða gert að greiða 1/5 hluta þeirra en 4/5 hlutar skulu greiddir úr ríkissjóði. Úr ríkissjóði skal einnig greiðast ferðakostnaður lögmannsins, 24.640 krónur, enda um að ræða kostnað sem féll til vegna ákæruatriða sem fallið var frá.

H-kk-nf O. A-kk-nf dómstjóri kveður upp dóm þennan. Uppkvaðning hans hefur dregist fram yfir lögbundinn frest en dómari og málflytjendur töldu ekki þörf endurflutnings.

Dómsorð:

Ákærði, A, sæti fangelsi í 12 mánuði en fresta skal fullnustu 9 mánaða af refsingunni og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá birtingu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði einnig 270.000 króna sekt til ríkissjóðs innan fjögurra vikna frá birtingu dómsins en sæti ella fangelsi í 20 daga. Ákærði skal sviptur ökurétti í 2 ár frá birtingu dómsins að telja.

Ákærði greiði 1/5 hluta málsvarnarlauna skipaðs verjanda sín, Ó-kk-ef S-kk-ef hrl. sem ákveðin eru 3.300.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti en 4/5 hlutar þeirra skulu greiddir úr ríkissjóði. Úr ríkissjóði skal einnig greiðast ferðakostnaður lögmannsins, 24.640 krónur.

H-kk-nf O. A-kk-nf