E-78/2014

Mál þetta, sem dómtekið var 9. mars sl., er höfðað af Urð og grjót ehf., [...],[...], gegn Orkubúi Vestfjarða ohf., [...],[...], með stefnu birtri 11. júní 2014.

Stefnandi krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða honum 5.781.001 krónu með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 frá 12. júní 2010 til 9. júlí 2010, en frá þeim degi af 13.779.001 krónu til 12. ágúst 2010, en frá þeim degi af 24.202.401 krónu til 2. september 2010, en frá þeim degi af 35.449.401 krónu til 30. september 2010, en frá þeim degi af 50.486.901 krónu til 5. nóvember 2010, en frá þeim degi af 61.605.181 krónu til 5. desember 2010, en frá þeim degi af 62.296.749 krónum til 21. desember 2010, en frá þeim degi af 90.122.032 krónum til 15. janúar 2011, en frá þeim degi af 90.675.532 krónum til 22. febrúar 2011, en frá þeim degi af 99.125.532 krónum til greiðsludags, allt að teknu tilliti til eftirfarandi innborgana stefnda: 2. júlí 2010 að fjárhæð 5.781.001 króna, 29. júlí 2010 að fjárhæð 7.998.000 krónur, 2. september 2010 að fjárhæð 2.415.900 krónur, 3. september 2010 að fjárhæð 8.007.500 krónur, 16. september 2010 að fjárhæð 11.247.000 krónur, 20. október 2010 að fjárhæð 15.037.500 krónur, 25. nóvember 2010 að fjárhæð 8.307.100 krónur, 8. desember 2010 að fjárhæð 2.811.180 krónur, 23. desember 2010 að fjárhæð 691.568 krónur, 5. janúar 2011 að fjárhæð 10.838.263 krónur, 21. janúar 2011 að fjárhæð 13.315.764 krónur, 27. janúar 2011 að fjárhæð 553.500 krónur, 4. mars 2011 að fjárhæð 8.450.000 krónur og 9. mars 2011 að fjárhæð 3.671.256 krónur. Þá krefst stefnandi málskostnaðar úr hendi stefnda samkvæmt framlögðum málskostnaðarreikningi.

Stefndi krefst þess aðallega að hann verði sýknaður af öllum kröfum stefnanda en til vara að kröfur stefnanda verði lækkaðar. Í báðum tilvikum er þess krafist að stefnda verði dæmdur málskostnaður að skaðlausu úr hendi stefnanda að mati dómsins.

Málsatvik

Stefnandi tók að sér framkvæmdir sem verktaki fyrir stefnda vegna stækkunar Mjólkárvirkjunar, Mjólká III. Í verkinu fólst bygging nýs stöðvarhúss og inntaks við stíflu í norðausturenda Prestagilsvatns í Arnarfirði, dýpkun og mótun inntaksskurðar í vatninu og lagning þrýstipípu á milli nýja inntaksins og stöðvarhússins með frárennsli í Borgarhvilftarvatn.

Í stefnu er það rakið að á meðan á verkinu stóð hafi stefnandi gefið út reikninga fyrir framvindu verksins, alls tíu reikninga, með neðangreindum gjalddögum (dagsetning) og fjárhæðum.

Gjalddagi Upphæð.

12.06.2010 5.781.001 kr.

09.07.2010 7.998.000 kr.

12.08.2010 10.423.400 kr.

02.09.2010 11.247.000 kr.

30.09.2010 15.037.500 kr.

05.11.2010 11.118.280 kr.

05.12.2010 691.568 kr.

21.12.2010 27.825.283 kr.

15.01.2011 553.500 kr.

22.02.2011 8.450.000 kr.

Stefndi hefur greitt stefnanda fjárhæðir sem samsvara ofangreindum reikningum en málsaðila greinir á um það hvort þeir hafi verið greiddir eftir gjalddaga og skapað stefnda skyldu til greiðslu dráttarvaxta.

Í útboðsgögnum vegna verksins, sem gefin voru út í febrúar 2010, er kveðið á um að til þeirra skyldi teljast íslenskur staðall, ÍST 30:2003, sbr. ákvæði I.3.1 í gögnunum. Þá segir í ákvæði I.5.5 að greiðslur og reikningsskil vegna verksins skuli fara eftir 31. kafla ÍST 30:2003. Þar kemur meðal annars fram að greiðslum skuli lokið innan þriggja vikna frá því að þeirra er krafist nema verkkaupi hafi borið skriflega fram rökstudd andmæli gegn reikningi. Í útboðsgögnum var gert ráð fyrir því að skiladagur vegna verksins væri 11. desember 2010.

Þann 22. febrúar 2011 hittust málsaðilar á fundi þar sem rætt var um verklok og uppgjör verksins og liggur fyrir fundargerð vegna fundarins. Komust aðilar þá að samkomulagi um að stefnandi skildi við verkið eins og það var 7. desember 2010. Þá segir í fundargerðinni: „Verkkaupi greiðir vexti/dráttarvexti á þá reikninga og geymslufé sem greitt var eftir gjalddaga.“

Með bréfi dagsettu 26. febrúar 2013 krafði stefnandi stefnda um greiðslu 1.014.417 króna vegna ógreiddra dráttarvaxta.

Við aðalmeðferð málsins gáfu aðilaskýrslur fyrirsvarsmaður stefnanda, A, framkvæmdastjóri og aðaleigandi stefnanda, og B orkubússtjóri, fyrirsvarsmaður stefnda. Þá gáfu vitnaskýrslur C, starfsmaður stefnda, og D, starfsmaður [...].

Málsástæður og lagarök stefnanda

Stefnandi gerir þá kröfu að stefndi greiði þá dráttarvexti sem féllu á greiðslur reikninga vegna verksins. Á fundi aðila 22. febrúar 2011 hafi verið samið um ýmsar uppgjörskröfur vegna verksins, þar á meðal kröfu stefnanda um dráttarvexti á reikninga sem væru greiddir eftir gjalddaga. Á blaðsíðu 2 í fundargerð vegna fundarins kemur fram að svo hafi um samist að stefndi greiddi „vexti/dráttarvexti á þá reikninga og geymslufé sem greitt var eftir gjalddaga“. Undir fundargerðina rituðu fyrirsvarsmenn stefnda, auk D fyrir hönd [...], sem annaðist verkeftirlit fyrir stefnda vegna verksins. Krafa stefnanda sæki því stoð í skýrt og undirritað samkomulag aðila um uppgjör krafna vegna verkframkvæmdarinnar.

Að auki styður stefnandi kröfu sína við ákvæði laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu. Samkvæmt 1. mgr. 5. gr. laganna er kröfuhafa heimilt að krefja skuldara um dráttarvexti sem reiknist af ógreiddri peningakröfu frá og með gjalddaga fram að greiðsludegi. Þá kvað grein 31.11 í íslenskum staðli ÍST 30:2003, sem var í gildi meðan á framkvæmdum stóð, á um að verktaka væri rétt að krefjast vanskilavaxta af ógreiddum greiðslum samkvæmt gildandi ákvörðunum Seðlabanka Íslands á hverjum tíma. Þar sé vísað til 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001, sem kveður á um hæð dráttarvaxta miðað við hæð gildandi vaxta algengustu skammtímalána Seðlabanka Íslands hverju sinni. Stefnandi hafi ítrekað kröfu sína með bréfi dagsettu 26. febrúar 2013. Bréfinu hafi fylgt yfirlit um reikninga stefnanda, gjalddaga þeirra og greiðslur stefnda. Samkvæmt yfirlitinu nam krafa stefnanda 1.014.417 krónum 26. febrúar 2013 en hún hafi síðan haldið áfram að safna vöxtum.

Þá bendir stefnandi á að eftir að hann skildi við verkið hafi stefndi gert kröfur vegna meintra galla á verkinu. Með bréfi dagsettu 13. mars 2012 hafi stefndi gert kröfu um greiðslu úr verktryggingu stefnanda hjá Tryggingamiðstöðinni, að fjárhæð 4.551.068 krónur. Með bréfi Tryggingamiðstöðvarinnar, dagsettu 13. apríl 2012, var þeirri kröfu hafnað, en stefndi höfðaði síðar mál til heimtu kröfunnar fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur, sbr. mál nr. E-913/2014. Allar kröfur stefnda vegna meintra galla eru því til umfjöllunar í framangreindu máli Héraðsdóms Reykjavíkur og komi því ekki til álita í þessu máli.

Stefnandi vísar til þess að hann hafi gefið út alls tíu reikninga til stefnda vegna verksins sem mál þetta er sprottið af, og eru þeir allir tilgreindir hér að framan. Stefndi hafi enga reikninga greitt á gjalddaga en greitt eftirfarandi innborganir á skuldina:

Greiðsludagur Upphæð Athugasemd

02.07.2010 5.781.001 kr. Reikningur sömu fjárhæðar á gjalddaga 12.06.2010

29.07.20107 998.000 kr. Reikningur sömu fjárhæðar á gjalddaga 19.07.2010

02.09.2010 2.415.900 kr. Hluti af reikningi á gjalddaga 12.08.2010

03.09.2010 8.007.500 kr. Hluti af reikningi á gjalddaga 12.08.2010

16.09.2010 11.247.000 kr. Reikningur sömu fjárhæðar á gjalddaga 02.09.2010

20.10.2010 15.037.500 kr. Reikningur sömu fjárhæðar á gjalddaga 30.09.2010

25.11.2010 8.307.100 kr. Hluti af reikningi á gjalddaga 05.11.2010

08.12.2010 2.811.180 kr. Hluti af reikningi á gjalddaga 05.11.2010

23.12.2010 691.568 kr. Reikningur sömu fjárhæðar á gjalddaga 30.09.2010

05.01.2011 10.838.263 kr. Hluti af reikningi á gjalddaga 21.12.2010

21.01.2011 13.315.764 kr. Hluti af reikningi á gjalddaga 21.12.2010

27.01.2011 553.500 kr. Reikningur sömu fjárhæðar á gjalddaga 15.01.2011

04.03.2011 8.450.000 kr. Reikningur sömu fjárhæðar á gjalddaga 22.02.2011

09.03.2011 3.671.256 kr. Hluti af reikningi á gjalddaga 21.12.2010

Við hvern og einn reikning hafi bæst dráttarvextir frá og með gjalddaga. Greiðslum stefnda hafi verið ráðstafað inn á áfallna vexti en síðan höfuðstól eins og nánar kemur fram í dómkröfu. Stefndi hafi einungis greitt fjárhæð sem nemur höfuðstól allra reikninga en enga dráttarvexti þrátt fyrir að hafa greitt reikningana eftir gjalddaga. Stefndi skuldi þannig stefnanda ennþá dráttarvexti og slíkir vextir haldi áfram að bætast við kröfuna allt til greiðsludags.

Stefnandi byggir kröfur sínar á lögum um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, einkum III. kafla laganna. Þá vísar stefnandi til meginreglna samninga-, kröfu- og verktakaréttar, sér í lagi um skuldbindingargildi loforða. Kröfu um málskostnað byggir stefnandi á XXI. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og um varnarþing vísar hann til 35. gr. sömu laga.

Málsástæður og lagarök stefnda

Stefndi byggir á því að hann hafi þegar greitt allar kröfur stefnanda á grundvelli verksamnings aðila og því beri að sýkna hann af öllum kröfum stefnanda.

Stefndi bendir á að af umfjöllun í stefnu megi ráða að kröfugerð stefnanda byggist á þeirri forsendu að honum hafi verið rétt að krefjast dráttarvaxta frá útgáfudegi reikninga sem hann telur jafnframt vera gjalddaga þeirra. Þannig séu gjalddagar, sem tilgreindir eru á þeim reikningum sem stefnandi gaf út vegna verksins, þeir sömu og útgáfudagar þeirra. Stefndi byggir á því að þessi tilgreining á gjalddögum sé röng og geti ekki leitt til þess að vikið verði frá tilhögun gjalddaga samkvæmt ÍST 30:2003.

Þá bendir stefndi á að í útboðsgögnum sem gefin voru út vegna verksins sé vísað til þess að um það gildi íslenskur staðall, ÍST 30: 2003, sem var í gildi á meðan á framkvæmdum stóð. Í 31. kafla staðalsins, sem fjallar um greiðslur og reikningsskil, sé kveðið á um að greiðslu skuli lokið innan þriggja vikna frá því að hennar var krafist nema verkkaupi hafi borið skriflega fram rökstudd andmæli gegn reikningi, sbr. grein 31.3 í staðlinum. Í grein 31.11 kemur síðan fram að verði vanskil á greiðslum af hálfu verkkaupa sé verktaka rétt að krefjast vanskilavaxta samkvæmt gildandi ákvörðunum Seðlabanka Íslands. Af þessum greinum staðalsins leiði að vanskil á greiðslum eigi sér ekki stað fyrr en þremur vikum (21 degi) eftir að greiðslu er krafist og því sé stefnanda ekki rétt að krefjast dráttarvaxta af þeim greiðslum sem bárust fyrir það tímamark. Stefndi bendir á að stefnandi hafi byggt á því að krafa hans eigi sér stoð í samkomulagi aðila um uppgjör krafna, en um það hafi hann vísað til fundargerðar, dagsettrar 22. febrúar 2011. Þar komi fram að stefndi greiði dráttarvexti á þá reikninga og geymslufé sem greitt var eftir gjalddaga. Stefndi hafnar því alfarið að mögulegt sé að líta á þessa setningu í fundargerð aðila sem loforð þess efnis að stefndi greiði dráttarvexti umfram skyldu. Hér sé eingöngu um að ræða staðfestingu á því að stefndi myndi greiða dráttarvexti ef réttur til þeirra hefði stofnast samkvæmt samningi aðila. Þar sem enginn slíkur réttur stofnaðist verði að sýkna stefnda. Leggja verði samning aðila til grundvallar um það frá hvaða tíma stefnandi geti krafist dráttarvaxta af reikningum sínum en ekki einhliða og ranga tilgreiningu stefnanda á gjalddögum þeirra.

Stefndi hafnar því einnig að 1. mgr. 5. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu taki til réttarsambands aðila, enda sé sérstaklega kveðið á um tilhögun dráttarvaxta í samningi aðila, sbr. áðurgreindar greinar 31.3 og 31.11 í ÍST 30:2003. Jafnvel þótt talið yrði að ákvæði laga nr. 38/2001 ættu við um ágreining aðila væri ljóst að 1. mgr. 5. gr. laganna geti ekki átt við í þessu tilviki, enda var ekki samið fyrirfram um gjalddaga kröfunnar. Um ágreining aðila fari því eftir 3. mgr. 5. gr. laganna, en þar komi fram að þegar ekki er samið um gjalddaga sé heimilt að reikna dráttarvexti frá og með þeim degi þegar liðinn er mánuður frá því að kröfuhafi sannanlega krafði skuldara um greiðslu.

Yfirlit yfir kröfur stefnanda um greiðslur samkvæmt samningnum, móttökudag reikninga, fjárhæðir þeirra og greiðsludag telur stefndi að sé eftirfarandi:

Stefndi bendir á að greiðslu hafi ekki verið krafist í skilningi greinar 31.3 í ÍST 30:2003 fyrr en reikningur barst verkkaupa. Þegar litið er til þessa sé ljóst að stefndi innti greiðslur af hendi innan þriggja vikna frá því að þeirra var krafist í öllum tilvikum að undanskildum hluta af greiðslu reiknings sem barst stefnda 20. janúar 2011. Umræddur reikningur var að fjárhæð 16.987.020 krónur. Stefndi greiddi stefnanda 13.315.764 krónur vegna þessa reiknings 28. janúar 2011. Stefndi hélt hins vegar eftir 5% af heildarsamningsupphæð verksins, sem var 73.365.120 krónur, samtals 3.671.256 krónum, á grundvelli ákvæðis I.5.5(4) í útboðsgögnum. Í ákvæðinu var kveðið á um að verkkaupi myndi ekki greiða meira en 95% af heildarsamningsupphæð á meðan á framkvæmdum stóð og að þau 5% sem eftir stæðu yrðu greidd tveimur mánuðum eftir að verkinu lyki. Aðilar sömdu um að verklok yrðu 22. febrúar 2011. Stefnandi greiddi síðan stefnanda 3.671.256 krónur 9. mars 2011, vel innan frests samkvæmt ákvæði I.5.5(4) í útboðsgögnum.

Með vísan til alls framangreinds byggir stefndi á því að hann hafi greitt allar kröfur stefnanda innan tilskilins frests og í samræmi við ákvæði útboðsgagna og ÍST 30:2003. Því beri að sýkna stefnda af öllum kröfum stefnanda í málinu.

Verði hins vegar talið að miða beri við tilgreinda útgáfudaga reikninga, en ekki móttökudaga, gerir stefndi þá kröfu til vara að kröfur stefnanda verði lækkaðar. Eins og rakið er hér að framan er kveðið á um það í grein 31.3 í ÍST 30:2003 að greiðslu skuli lokið innan þriggja vikna frá því að hennar var krafist.

Ef miðað er við útgáfudaga reikninganna og rétt stefnda til að halda eftir 5% af heildarsamningsupphæð í tvo mánuði frá því er verkinu lýkur er ljóst að stefndi innti greiðslur af hendi innan frests í öllum tilvikum að undanskildum hluta af greiðslu sem krafist var 12. ágúst 2010, hluta af greiðslu sem krafist var 5. nóvember 2010 og hluta af greiðslu sem krafist var 21. desember 2010. Getur stefnandi því í mesta lagi krafist dráttarvaxta af þeim fjárhæðum sem eftir stóðu af framangreindum reikningum.

Stefndi vísar kröfum sínum til stuðnings til íslensks staðals, ÍST 30:2003, einkum greina 31.3 og 31.11, meginreglna verktakaréttar, meginreglna kröfuréttar um greiðslur fjárskuldbindinga og laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu. Um málskostnað vísast til 129. gr. og 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Forsendur og niðurstaða

Ekki er ágreiningur milli aðila um útgáfudaga og fjárhæðir reikninga eða hvenær greiðslur bárust frá stefnda. Í máli þessu er deilt um það hvort skylda hafi stofnast á hendur stefnda til greiðslu dráttarvaxta.

Samkvæmt útboðsgögnum vegna verksins var ÍST 30:2003 hluti útboðsgagna. Stefnandi byggir á því að samkvæmt grein 31.11 í framangreindum staðli sé verktaka rétt að krefjast vanskilavaxta, sbr. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, af ógreiddum greiðslum samkvæmt gildandi ákvörðunum Seðlabanka Íslands á hverjum tíma. Þá byggir stefndi á því að í 31. kafla staðalsins, sem fjallar um greiðslur og reikningsskil, sé kveðið á um að greiðslu skuli lokið innan þriggja vikna frá því að hennar var krafist nema verkkaupi hafi borið skriflega fram rökstudd andmæli gegn reikningi, sbr. grein 31.3. Þá byggir stefnandi á því að með fundargerð aðila frá 22. febrúar 2011 hafi verið samið um að víkja frá staðlinum, a.m.k. hvað varðar upphafstíma dráttarvaxta, en þar segir: „Verkkaupi greiðir vexti/dráttarvexti á þá reikninga og geymslufé sem greitt var eftir gjalddaga.“ Af framburði fyrirsvarsmanna stefnanda og stefnda, og framburði D, eftirlitsmanns stefnda með verkinu, fyrir dómi, má ráða að fundurinn var haldinn til að reyna að finna lausn á ágreiningsmálum sem upp voru komin milli aðila og hafi fyrirsvarsmaður stefnanda þá nefnt að reikningar hafi ekki verið greiddir á réttum tíma og það hafi verið ástæða þess að ákvæðið var sett í fundargerð. Þá ber fundargerðin með sér að vera uppgjör vegna verkloka. Dómurinn telur orðalag ákvæðisins í fundargerðinni vera óljóst og almennt og er þar ekki vísað til ákveðinna krafna. Þá verður hvorki af orðalagi þess né því sem fram er komið um ástæðu þess að ákvæðið var skráð í fundargerðina ráðið að ætlunin hafi verið að breyta fyrri samningi aðila og skilgreina á ný hver hafi verið gjalddagi reikninga sem gefnir voru út á grundvelli samningsins, hver upphafstími dráttarvaxta eigi að vera eða endurskoða ákvæði um geymslufé. Einnig hafnar dómurinn þeirri túlkun stefnanda að grein 31.3 í staðlinum varði eingöngu frest til að gera athugasemdir en ekki upphafstíma dráttarvaxta, enda verður það hvorki leitt af orðalagi né samhengi reglnanna í kafla 31 sem ber heitið „greiðslur og reikningsskil“. Verður heldur ekki fallist á það að 3. mgr. 5. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu eigi við um kröfurnar þar sem um annað var samið. Með vísan til framangreinds er það niðurstaða dómsins að krafa stefnanda hafi fyrst borið dráttarvexti þegar þrjár vikur voru liðnar frá því að stefnandi krafði stefnda um greiðslu. Samkvæmt 1. mgr. 5. gr. laga nr. 38/2001 ber stefnda að greiða stefnanda dráttarvexti frá því tímamarki.

Málsaðilar eru sammála um að allir þeir reikningar sem upp eru taldir í stefnu hafi verið greiddir innan þriggja vikna frestsins, að undanskildum hluta af reikningum dagsettum 12. ágúst 2010, 5. nóvember 2010, 21. desember 2010 og 20. janúar 2011. Hvað varðar þá reikninga sem eftir standa þá byggir stefndi á því að greiðslu hafi ekki verið krafist í skilningi greinar 31.3 í staðlinum fyrr en reikningur hefði borist verkkaupa og beri að miða þriggja vikna frestinn við það tímamark. Reikningar stefnanda eru allir dagsettir í samræmi við það sem rakið er í stefnu sem gjalddagi. Þá byggir stefndi sjálfur á því í greinargerð sinni að honum hafi borist reikningarnir áður en þriggja vikna fresturinn var liðinn. Einnig kom fram í framburði starfsmanns stefnda, C, við aðalmeðferð málsins og að almennt væri leitað eftir viðbótarfresti bærust reikningar svo seint að óvíst væri að það næðist að greiða þá áður en dráttarvextir féllu á kröfu. Þá má ráða af framburði framangreindrar C og framburði B við aðalmeðferð málsins að ferill þeirra reikninga sem berast stefnda sé ekki alltaf sá sami áður en þeir eru greiddir. Með vísan til þess telur dómurinn að niðurstaða málsins hvað þetta atriði varðar verði ekki á því byggð hvenær stefndi telur sig hafa móttekið reikningana. Af málatilbúnaði stefnda megi engu að síður ráða að reikningarnir hafi borist stefnda innan eðlilegra tímamarka. Verður því upphaf þriggja vikna frestsins miðað við útgáfudag reikninganna.

Hluti reiknings dagsetts 12. ágúst 2010, eða 8.007.500 krónur, sem greiddar voru 3. september 2010, hluti reiknings dagsetts 5. nóvember 2010, eða 2.811.180 krónur sem greiddar voru 8. desember 2010, og hluti reiknings dagsetts 21. desember 2010 eða 13.315.764 krónur sem greiddar voru 21. janúar 2011, voru greiddir eftir að þriggja vikna fresturinn var liðinn. Ber því að dæma stefnda til greiðslu dráttarvaxta samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, í samræmi við framangreind ákvæði staðalsins. Samkvæmt því ber stefnda að greiða vexti af 8.007.500 krónum frá 2. september 2010, af 2.811.180 krónum frá 26. nóvember 2010 og af 13.315.764 krónum frá 11. janúar 2011.

Stefndi byggir á því að hann hafi haldið eftir 3.671.256 krónum vegna reiknings dagsetts 20. janúar 2011 á grundvelli ákvæði I.5.5 (4) í útboðsgögnum og hafi verið um að ræða 5% af heildarsamningsfjárhæðinni. Samkvæmt framangreindu ákvæði var stefnda heimilt að halda greiðslunni eftir þar til tveir mánuðir voru liðnir frá því að verkinu var að fullu lokið. Óumdeilt er að stefndi greiddi stefnanda nefnda fjárhæð 9. mars 2011. Af hálfu stefnanda hefur því ekki verið mótmælt að stefndi hafi átt rétt á að halda greiðslunni eftir en gerð krafa um greiðslu dráttarvaxta af fjárhæðinni. Samkvæmt þessu er það niðurstaða dómsins að þar sem stefndi hélt greiðslunni eftir á grundvelli framangreinds ákvæðis sé ekki um vanefnd að ræða er skapi rétt til dráttarvaxta. Eigi nefnd grein ÍST 30: 2003 um vanskilavexti því ekki við. Þá verður ekki talið, eins og hér að framan er rakið, að aðilar hafi samið um annað á fundi 22. febrúar 2011. Er stefndi sýknaður því af kröfu um greiðslu dráttarvaxta af þessari fjárhæð.

Með vísan til framangreinds er stefndi því sýknaður af kröfu stefnanda að öðru leyti en því að hann er dæmdur til að greiða honum 8.007.500 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 frá 2. september 2010 til 26. nóvember 2010, en af 10.818.680 krónum frá þeim degi til 11. janúar 2011, en af 24.134.444 krónum frá þeim degi til greiðsludags, allt að teknu tilliti til eftirfarandi innborgana stefnda miðað við stöðu á innborgunardegi: 3. september 2010 að fjárhæð 8.007.500 krónur, 8. desember 2010 að fjárhæð 2.811.180 krónur, og 21. janúar 2011 að fjárhæð 13.315.764 krónur.

Eftir þessari niðurstöðu málsins og með vísan til 3. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, þykir rétt að hvor aðili beri sinn kostnað vegna málsins.

Dóm þennan kveður upp S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf dómstjóri.

D Ó M S O R Ð:

Stefndi, Orkubú Vestfjarða ohf., greiði stefnanda, Urð og grjót ehf., 8.007.500 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 frá 2. september 2010 til 26. nóvember 2010, en af 10.818.680 krónum frá þeim degi til 11. janúar 2011, en af 24.134.444 krónum frá þeim degi til greiðsludags, allt að teknu tilliti til eftirfarandi innborgana stefnda: 3. september 2010 að fjárhæð 8.007.500 krónur, 8. desember 2010 að fjárhæð 2.811.180 krónur, og 21. janúar 2011 að fjárhæð 13.315.764 krónur.

Málskostnaður fellur niður.

S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf