E-181/2007

Mál þetta sem dómtekið var 29. ágúst 2007 var höfðað 8. janúar 2007. Stefnandi er S-kk-nf Ö-kk-nf S-kk-nf, Heiðarholti 42d, Reykjanesbæ, en stefndi er Vörður tryggingar hf., Sætúni 8, Reykjavík.

Dómkröfur stefnanda eru að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnanda 780.477 krónur ásamt dráttarvöxtum af 239.724 krónum frá 25. október 2006 til 21. janúar 2007 og af 780.477 krónum frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst stefnandi þess að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnanda málskostnað að viðbættum virðisaukaskatti.

Dómkröfur stefnda eru þær að hann verði alfarið sýknaður af kröfum stefnanda og að stefnandi verði dæmdur til að greiða stefnda málskostnað að viðbættum virðisaukaskatti.

II

Málavextir eru þeir að stefnandi lenti í umferðarslysi í Álfheimum í Reykjavík 23. júlí 2006. Slysið varð með þeim hætti að bifreiðinni DZ-490 var bakkað út úr innkeyrslunni við Álfheima 17 og í veg fyrir bifreiðina YF-932 sem stefnandi ók norður Álfheima. Kemur fram í gögnum málsins að báðir ökumennirnir hafi haft skert útsýni vegna bifreiðar sem lagt hafði verið við götuna fyrir framan Álfheima 17 og sáu þeir því hvor annan of seint. Við áreksturinn hafnaði bifreið stefnanda á umferðareyju og kemur fram í lögregluskýrslu að hemlaför bifreiðar stefnanda hafi verið 19,2 metrar eftir vinstri hjólbarða en 16,4 metrar eftir þann hægri.

Spurður af lögreglu í kjölfar slyssins kvaðst stefnandi ekki viss um á hvaða hraða hann ók bifreiðinni en taldi að hann hafi verið um það bil 40-50 km/klst. Hann hafi hemlað um leið og hann sá í hvað stefndi og sveigt til vinstri en ekki getað afstýrt árekstri og hafi hann hafnað á umferðareyjunni.

Stefnandi kveðst hafa fundið fyrir miklum verkjum í hægri hendi um úlnlið eftir áreksturinn og fór hann til læknis daginn eftir slysið. Kemur fram í læknisvottorði Ó-kk-ef T-kk-ef Þ-kk-ef að stefnandi hafi tognað um úlnlið og leiði sú tognun til aukinna einkenna þar sem hún komi ofan í krónískt verkjaástand um úlnliðinn, en fyrir liggur að stefnandi hafði áður slasast á hægri úlnlið í vinnuslysi á árinu 2004. Samkvæmt örorkumati A-kk-ef Þ-kk-ef Ó-kk-ef, sem dagsett er 30. ágúst 2006, hlaut stefnandi við það vinnuslys 15% varanlega örorku.

Stefnandi kveðst hafa verið óvinnufær í kjölfar umferðarslyssins fram til 30. nóvember 2007 og krefur hann stefnda um bætur vegna tímabundins tekjutaps þar sem bifreiðin DZ-490 var á tjónsdegi tryggð hjá stefnda. Hinn 25. september 2006 var af hálfu stefnanda gerð krafa um greiðslu bóta vegna tímabundins tekjutaps úr ábyrgðartryggingu bifreiðarinnar DZ-490 og var sú krafa ítrekuð 21. desember 2006. Með bréfi stefnda 27. desember 2006 var kröfu stefnanda hafnað á þeim forsendum að tímabundið tekjutap stefnanda verði rakið til fyrirliggjandi sjúkdóms í hendi en ekki til umrædds tjónsatburðar og snýst megin ágreiningur aðila um það í máli þessu.

III

Stefnandi kveðst byggja dómkröfur sínar á því að samkvæmt XIII. kafla umferðarlaga nr. 50/1987, sbr. 88. gr. skuli sá sem ábyrgð ber á skráningarskyldu ökutæki bæta það tjón sem hlýst af notkun þess enda þótt tjónið verði ekki rakið til bilunar eða galla á tækinu eða ógætni ökumanns. Samkvæmt 91. gr. laganna skuli greiðsla bótakröfu vegna tjóns, sem hljótist af notkun skráningarskylds vélknúins ökutækis, vera tryggð með ábyrgðartryggingu.

Hafi ökutækið DZ-490 verið vátryggt hjá stefnda. Telji stefnandi sig eiga rétt til greiðslu úr þeirri tryggingu og séu dómkröfur á því byggðar að stefnda beri að greiða stefnanda fullar skaðabætur vegna tjóns sem hann hafi orðið fyrir vegna umferðarslyss hinn 23. júlí 2006, sbr. I. kafla skaðabótalaga nr. 50/1993 og beinist kröfur stefnanda því að stefnda sem vátryggjanda bifreiðarinnar við tjónsatburð.

Höfnun stefnda á greiðslu tímabundins tekjutjóns í máli þessu byggist á því að einkenni stefnanda séu vegna fyrirliggjandi sjúkdóms í hægri hendi en ekki af völdum slyssins. Samkvæmt fyrirliggjandi læknisvottorðum sjáist greinilega að stefnandi hafi leitað sér læknishjálpar daginn eftir slysið þar sem greinst hafi að hann hefði tognað um hægri úlnlið. Fram að slysinu 23. júlí 2006 hafi stefnandi unnið fullan vinnudag, en þar sem hann hafi skipt um vinnu 1. júlí 2006 hafi hann engan veikindarétt átt hjá vinnuveitanda sínum.

Hafi stefnandi verið óvinnufær frá 24. júlí 2006 til 30. nóvember 2006 vegna afleiðinga slyssins. Sé ljóst af gögnum málsins að staðhæfing stefnda um að óvinnufærni stefnanda stafi af fyrirliggjandi sjúkdómi en ekki afleiðingum slyssins sé fráleit. Stefnandi hafi verið að fullu vinnufær fyrir slysið þrátt fyrir óþægindi í hægri úlnlið. Vegna afleiðinga slyssins hafi einkennin versnað til muna og hafi þau gert það að verkum að hann hafi ekki getað unnið í fjóra mánuði eftir slysið.

Á grundvelli framangreinds sé ljóst að stefnandi eigi rétt á greiðslu vegna tímabundins tekjutjóns úr ábyrgðartryggingu bifreiðarinnar DZ-490 sem tryggð hafi verið hjá stefnda.

Sundurliðist dómkrafan svo:

Tekjutap 24.-31. júlí 2006 kr. 59.743

Tekjutap 1.-31. ágúst 2006 kr. 180.251

Tekjutap 1.-30. september 2006 kr. 180.251

Tekjutap 1.-31. október 2006 kr. 180.251

Tekjutap 1.-30. nóvember 2006 kr. 180.251

Samtals kr. 780.477

Þá sé krafist dráttarvaxta af 239.724 krónum frá 25. október 2006 til 21. janúar 2007 og af 780.477 krónum frá þeim degi til greiðsludags.

Um lagarök að öðru leyti en að framan er rakið vísar stefnandi um aðild meðal annars til 1. mgr. 97. gr. umferðarlaga og 45. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga. Um málskostnaðarkröfu vísar stefnandi til 129. og 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Kröfu um virðisaukaskatt á málflutningsþóknun byggir hann á ákvæðum laga nr. 50/1988 um virðisaukaskatt og um varnarþing vísar stefnandi meðal annars til III. kafla laga nr. 91/1991. Þá byggir stefnandi kröfur sínar um dráttarvexti á lögum nr. 38/2001 um vexti og verðbætur.

IV

Stefndi kveður að af atvikalýsingu megi ljóst vera að stefnandi hafi umrætt sinn ekki ekið á þeim hraða sem honum hafi borið miðað við aðstæður. Samkvæmt fyrirliggjandi ljósmyndum af vettvangi sé ljóst að stefnandi hafi komið akandi að gangbraut um umferðareyju, en óhappið hafi orðið ca 20 metrum sunnar og hafi hemlaför bifreiðar stefnanda eftir vinstri hjólbarða verið 19,2 metrar og eftir hægri hjólbarða 16,4 metrar, þrátt fyrir það að afturhöggvari bifreiðarinnar DZ-490 hafi dottið af ökutækinu við árekstur bifreiðanna. Hafi á stefnanda hvílt sérstök skylda til að aka nægilega hægt miðað við aðstæður, sbr. a og b liði 2. mgr. 36. gr. umferðarlaga.

Stefndi kveður athyglisvert og mjög óvanalegt að leitað sé eftir lögmannsaðstoð á fjórða degi eftir umferðaróhapp eins og stefnandi hafi gert. Þá séu gögn málsins misvísandi þar sem ýmist sé talað um að stefnandi hafi meiðst á vinstri hendi eða hægri.

Stefndi mótmælir framlögðum læknisvottorðum frá Heilbrigðisstofnun Suðurnesja frá 14. september 2006 og 3. nóvember 2006 sem óstaðfestum og þýðingarlausum fyrir mál þetta. Í hvorugu vottorðanna sé þess getið af hvaða ástæðum stefnandi hafi verið óvinnufær. Þá sé það fyrra gefið út án þess að læknirinn hafi skoðað stefnanda og að öllum líkindum sé það sama að segja um síðara vottorðið, sem gefið sé út 13. nóvember 2006, en í því sé þess getið að óvinnufærni stefnanda muni standa til 30. nóvember 2006, sem sé sennilega vel í lagt. Að mati stefnda geti stefnandi í engu byggt kröfur sínar á hendur stefnda vegna óvinnufærni hans á fyrirliggjandi læknisvottorðum. Liggi ekkert fyrir um það í málinu að stefnandi hafi farið í ítarlega læknisskoðun skömmu eftir óhappið, hvað hafi verið skoðað og hvor höndin hafi verið skoðuð. Þá liggi ekkert fyrir hver hafi skoðað stefnanda eða að leitað hafi verið lækninga.

Að því virtu sem nú hafi verið rakið og með tilliti til fyrirliggjandi tilbúinna gagna í málinu sé það mat stefnda að ekki hafi verið sýnt fram á með óyggjandi hætti að nokkurt orsakasamband sé á milli umferðaróhappsins 23. júlí 2006 og þess krankleika sem stefnandi hafi átt og eigi nú við að etja eða komi til með að þurfa að búa við vegna óhapps sem hann hafi orðið fyrir með úlnlið hægri handar á árinu 2003. Líklegra sé því að leita orsaka fyrir krankleika stefnanda til þess er planki muni hafa fallið á úlnlið hægri handar á árinu 2003 sem kunni að valda því að stefnandi sé óvinnufær að einhverju leyti en ekki umferðaróhappið frá 2006. Lægju fyrir röntgenmyndir og læknisskoðanir jafnhliða þeim, af umræddum líkamshlutum stefnanda skömmu fyrir umferðaróhappið, megi telja víst að niðurstöður þeirra væru þær sömu og nú myndu liggja fyrir, eftir umferðaróhappið, væri staðið að slíkum rannsóknum.

Fallist dómurinn ekki á að sýkna stefnda sé þess krafist að stefnandi beri eigin sök að mati dómsins vegna aksturslags stefnanda þegar hann hafi komið akandi í þéttbýli að merktri gangbraut sem honum hafi mátt vera sýnileg. Sé það ljóst að stefnandi hafi ekið bifreiðinni YF-932 of hratt miðað við akstursskilyrði í umrætt sinn, sbr. 1. mgr. 36. gr. umferðarlaga nr. 50/1987.

Um lagarök að öðru leyti en að framan er rakið byggir stefndi málskostnaðarkröfu sína á 129. og 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og kröfu um virðisaukaskatt á málskostnað á lögum nr. 50/1988 um virðisaukaskatt.

V

Í málinu liggur fyrir að mistök urðu af hálfu lögmanns stefnanda þegar því var haldið fram í umboði stefnanda til lögmanns síns og í stefnu að stefnandi hefði slasast á vinstri hendi í því umferðarslysi sem hér er til umfjöllunar. Þessi mistök komu ekki í ljós fyrr en eftir að málið var höfðað og þykir ljóst af gögnum málsins að stefnandi slasaðist á hægri hendi í umferðarslysinu og byggir málatilbúnaður stefnanda á því að hann hafi vegna meiðsla í hægri hendi verið óvinnufær frá slysdegi fram til 30. nóvember 2006.

Þá liggur enn fremur fyrir og er óumdeilt að stefnandi slasaðist einnig á hægri hendi í vinnuslysi á árinu 2004 og hlaut hann af þeim áverka 15% örorku. Telur stefndi að stefnandi hafi ekki sýnt fram á með haldbærum gögnum að óvinnufærni hans verði rakin til umferðarslyssins og sé því ekkert orsakasamband milli slyssins og meints tjóns stefnanda. Má af málatilbúnaði stefnda ráða að hann telji að meint óvinnufærni stefnanda verði frekar rakin til vinnuslyssins en umferðarslyssins.

Stefnandi hefur lagt fram tvö læknisvottorð frá Heilbrigðisstofnun Suðurnesja. Hið fyrra er útgefið 14. september 2006 af B-kk-þgf Þ-kk-þgf S-kk-þgf lækni sem vottar að stefnandi hafi verið óvinnufær frá 24. júlí 2006 og sé enn. Hið síðara er gefið út af S-x-x F-x-x skurðlækni hinn 13. nóvember 2006 og vottar hann að stefnandi hafi verið óvinnufær frá 24. júlí 2006 og verði það til 30. nóvember 2006. Með hliðsjón af því að stefnandi tognaði á hægri úlnlið við áreksturinn, sem bættist við krónískt verkjaástand og leiddi því til þess að einkenni í hendinni versnuðu, sbr. vottorð Ó-kk-ef T. Þ-kk-ef læknis, verður ekki annað ráðið en stefnandi hafi vegna umferðarslyssins verið óvinnufær það tímabil sem krafa hans spannar. Sú niðurstaða fær einnig stoð í fyrirliggjandi gögnum frá fyrrum vinnuveitanda stefnanda sem staðfesta að stefnandi hafi unnið fulla vinnu fram að slysdegi. Hefur stefndi ekki lagt fram haldbær gögn sem hnekkja framangreindum læknisvottorðum og verður hann að bera hallann af þeim sönnunarskorti en honum hefði verið í lófa lagið að afla matsgerðar dómkvaddra matsmanna vildi hann freista þess að hnekkja fyrirliggjandi gögnum.

Stefndi telur að stefnandi beri eigin sök í málinu vegna þess að hann hafi ekið bifreiðinni of hratt miðað við akstursskilyrði umrætt sinn. Hefur hann lagt fram skjal sem hann segir stafa frá tjónanefnd tryggingafélaganna um sakarskiptingu. Af því skjali verður ráðið að verið sé að fjalla um innbyrðis sakarskiptingu milli tryggingafélaga þeirra bifreiða sem um er fjallað í þessu máli, þ.e. stefnda og Vátryggingafélags Íslands. Er niðurstaðan samkvæmt skjalinu sú að stefnandi hafi ekið bifreiðinni of hratt umrætt sinn og því skuli hann bera 1/4 hluta sakar. Ekki liggur fyrir með óyggjandi hætti af hvaða tilefni eða hvernig umrædd niðurstaða er fengin en ekki verður séð að stefnandi hafi verið aðili að því máli. Þá liggja ekki fyrir í málinu ótvíræð gögn um aðstæður á slysstað, hvaða þýðingu lengd hemlafara bifreiðar stefnanda hefur, hver hafi verið hámarkshraði eða á hvaða hraða stefnandi ók umrætt sinn og þykja því ekki liggja fyrir í málinu haldbær gögn um að stefnandi hafi ekið of hratt umrætt sinn. Þykir því allsendis ósannað að stefnandi eigi að bera hluta tjóns síns sjálfur í þessu máli.

Að því virtu sem nú hefur verið rakið verður krafa stefnanda tekin til greina, eins og hún er fram sett og nánar greinir í dómsorði, en fjárhæð kröfunnar og dráttarvaxtakröfu hefur ekki verið mótmælt.

Eftir þessum málsúrslitum verður stefndi dæmdur til að greiða stefnanda málskostnað sem þykir hæfilega ákveðinn 250.000 krónur og hefur þá verið tekið tillit til virðisaukaskatts.

Af hálfu stefnanda flutti málið B-kvk-nf E-kvk-nf B-kvk-nf hdl. en af hálfu stefnda flutti málið K-kk-nf R-kk-nf Ó-kk-nf hrl.

G-kvk-nf B-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóminn.

D Ó M S O R Ð

Stefndi, Vörður trygging hf., greiði stefnanda, S-kk-þgf E-kk-þgf S-kk-þgf, 780.477 krónur ásamt dráttarvöxtum af 239.724 krónum frá 25. október 2006 til 21. janúar 2007 og af 780.477 krónum frá þeim degi til greiðsludags.

Stefndi greiði stefnanda 250.000 krónur í málskostnað þar með talinn virðisaukaskattur.

G-kvk-nf B-kvk-nf