S-694/2009

Mál þetta, sem dómtekið var 15. þ.m., er höfðað með ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, útgefinni 18. ágúst 2009, á hendur X, kt. […], […] í Hafnarfirði, „fyrir eignaspjöll með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 1. júní 2008, kýlt í afturrúðu bifreiðarinnar VP 763, þar sem hún stóð fyrir utan Smyrlahraun 27, Hafnarfirði, með þeim afleiðingum að rúðan brotnaði.

Telst þetta varða við 1. mgr. 257. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Ákærði krefst aðallega sýknu, en til að vara að honum verði einungis gerð vægasta refsing sem lög leyfa.

I

Laust eftir miðnætti aðfaranótt sunnudagsins 1. júní 2008 var lögregla kvödd til vegna skemmda sem unnar höfðu verið á bifreið þar sem hún stóð við Smyrlahraun 27 í Hafnarfirði. Hafði rúða í bifreiðinni verið brotin. Við rannsókn lögreglu á málinu beindist grunur að þremur drengjum, þeim X, sem er ákærður í málinu, B og A. Í skýrslu sem tekin var af B 6. ágúst 2008 skýrði hann svo frá að ákærði hefði brotið rúðuna að undangengnum einhverjum erjum á milli ákærða og A annars vegar og fjögurra eða fimm annarra stráka hins vegar. Ákærði neitaði því við skýrslugjöf hjá lögreglu 25. júní 2008 að hafa brotið rúðuna og kvaðst ekki vita hver hafi gert það. Í skýrslu sinni 4. júlí sama ár neitaði A að hafa átt aðild að rúðubrotinu og kvaðst ekki vita hver hafi verið þar að verki.

II

Ákærði skýrði svo frá fyrir dómi að hann hafi umrætt sinn verið á leiðinni í samkvæmi í húsi við Arnarhraun í Hafnarfirði, en hann hafi verið að fagna próflokum ásamt félögum sínum. Á Smyrlahrauni hefðu þau hitt stráka og spurt þá til vegar. Þeir hefðu ekki svarað og byrjað að hæðast að félaga ákærða. Í kjölfarið hafi komið til einhverra átaka, sem ákærði lýsti ekki nánar. Að þeim afstöðnum hefðu hann og félagar hans haldið för sinni áfram. Neitaði hann sem fyrr að hafa gerst sekur um þá háttsemi sem ákæra á hendur honum tekur til og kvaðst ekki vita hver hafi brotið bílrúðuna. Þá kom fram hjá honum að A hafi verið með honum meðan á þessu stóð.

Skýrsla A fyrir dómi var mjög á sama veg og skýrsla ákærða. Þeir hefðu spurt einhverja stráka til vegar og lent í rifrildi við þá. Þá hafi hann ekki orðið sjónarvottur að rúðubroti og kvaðst ekki vita hver hafi verið þar að verki.

Í skýrslu sinni við aðalmeðferð málsins 25. f.m. skýrði B svo frá að hann hafi verið á gangi við Bjarkarhúsið, sem er við enda Smyrlahrauns í Hafnarfirði, ásamt ákærða, A og vinkonu þeirra. Þar hefðu þau hitt fjóra eða fimm stráka og spurt þá til vegar. Í kjölfarið hafi komið til einhverra ýfinga á milli þessara stráka annars vegar og ákærða og A hins vegar. Að þeim loknum hafi hann séð ákærða og A hlaupa í burtu. Öndvert við það sem fram kom í skýrslu hans hjá lögreglu kvaðst hann ekki hafa séð ákærða brjóta rúðu í bifreiðinni VP 763. Þegar B var inntur eftir skýringum á breyttum framburði hvað þetta varðar skýrði hann svo frá að eftir samtal sem hann átti við móður sína hafi hann gengið út frá því að ákærði hefði brotið rúðuna. Þá hafi hann ekki viljað að móðir hans héldi að hann hafi sjálfur brotið rúðuna.

S-kk-nf H-kk-nf, eigandi bifreiðarinnar VP 763, gaf skýrslu við aðalmeðferð málsins. Skýrði hann svo frá að hann hafi komist á snoðir um að A hafi verið einn þeirra drengja sem hefðu tengst einhverjum ólátum við heimili vitnisins umrætt kvöld. Kvaðst vitnið hafa farið heim til A og rætt þar við hann og foreldra hans. Þar hafi A skýrt svo frá að það hafi verið ákærði sem hafi brotið rúðu í bifreið vitnisins.

Málið var dómtekið að lokinni aðalmeðferð 25. f.m. Hinn 30. nóvember barst dómara bréf frá sækjanda þar sem þess var óskað að málið yrði endurupptekið til skýrslutöku að nýju af vitninu B. Var tekið fram í bréfinu að móðir hans hefði leitað til sækjanda og komið því á framfæri að hann hefði skýrt rangt frá atvikum í skýrslu sinni við aðalmeðferð málsins 25. f.m. og að vilji hans stæði til þess að gefa skýrslu að nýju. Með vísan til þessa og ákvæðis 168. gr. laga nr. 88/2008 féllst dómari á að málið yrði endurupptekið í þessu skyni. Var það gert 11. þ.m. Í skýrslu sem B gaf þá skýrði hann svo frá að sú lýsing sem hann gaf á atvikum við skýrslugjöf hjá lögreglu væri rétt. Kvaðst hann hafa séð ákærða fara að bifreiðinni og brjóta rúðu í henni. Að því loknu hefðu ákærðu og A hlaupið í burtu, en hann farið heim til sín ásamt vinkonu sinni sem verið hafði í för með þeim. Ákærði hafi ekki notað barefli þegar hann braut rúðuna. Þá verður af vætti B ráðið að hann hafi ekki séð rúðuna brotna, en ákærði hafi kýlt í hana og þá hafi heyrst brothljóð. Ekki hafi farið á milli mála hvað þarna gerðist. Aðspurður um ástæðu þess að hann bar með öðrum hætti um atvik að þessu leyti við fyrri skýrslugjöf sína fyrir dómi skýrði B svo frá að hann hafi viljað hjálpa félaga sínum.

III

Í máli þessu eru ákærða gefin að sök eignaspjöll með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 1. júní 2008 kýlt í rúðu bifreiðarinnar VP 763 með þeim afleiðingum að hún brotnaði. Við skýrslugjöf hjá lögreglu 6. ágúst 2008 og fyrir dómi 11. þ.m. bar vitnið B afdráttarlaust á þann veg að ákærði hafi brotið rúðuna. Gaf hann þá skýringu á fyrri framburði sínum fyrir dómi hvað atvik að þessu leyti varðar, sem áður er rakinn, að hann hafi viljað hjálpa ákærða sem væri félagi hans. Samkvæmt vitnisburði eiganda bifreiðarinnar, S-kk-ef H-kk-ef, skýrði A, sem var í fylgd með B og ákærða í umrætt sinn, svo frá í samtali sem vitnið átti við hann á heimili hans og að foreldrum hans viðstöddum, að ákærði hefði brotið rúðuna. Að þessu virtu þykir ekki varhugavert að telja sannað, sbr. 1. mgr. 109. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi sem saksókn á hendur honum tekur til. Er brot ákærða réttilega heimfært til refsiákvæðis í ákæru.

Eftir atvikum og að teknu tilliti til aldurs ákærða, sem var 15 ára er brotið var framið, og þess að hann hefur ekki áður sætt refsingu þykir rétt að fresta ákvörðun um refsingu hans í tvö ár frá uppsögu dóms þessa, sbr. a. lið 1. mgr. 57. gr. almennra hegningarlaga, og skal hún falla niður að þeim tíma liðnum haldi ákærði almennt skilorð 3. mgr. 57. gr. sömu laga.

Dæma ber ákærða til að greiða málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, sem ákveðin eru að teknu tilliti til virðisaukaskatts og svo sem nánar greinir í dómsorði. Ekki verður séð að annan sakarkostnað hafi leitt af meðferð málsins.

Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf dómstjóri dæmir mál þetta.

D ó m s o r ð :

Frestað er ákvörðun refsingar ákærða, X, skilorðsbundið í tvö ár frá uppsögu dómsins að telja og skal hún falla niður að þeim tíma liðnum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, H-kk-ef K-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 124.500 krónur.

Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf