S-25/2015

Mál þetta, sem dómtekið var 19. janúar 2016, er höfðað með ákæru lögreglustjórans á Austurlandi, útgefinni 7. desember 2015, á hendur A, kt. [...], [...], [...], „fyrir líkamsárás í [...] með því að hafa ráðist að sambýliskonu sinni B, á heimili þeirra að [...], [...] og slegið hana nokkur högg með flötum lófa í fæturnar þar sem hún lá á dýnu á gólfinu og síðan slegið hana tvö hnefahögg og eitt högg með flötum lófa, í höfuðið, þar sem hún lá í rúmi í svefnherbergi, með þeim afleiðingum að hún hlaut kúlu á hægra gagnauga, mar á hægri kjálka, bólgu og mar á hægri sköflung, mar og eymsli á hægri úlnlið og bólgu og mar á vinstri vísifingur.“

Í ákæru eru framangreind brot ákærða talin varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með áorðnum breytingum, og er þess þar krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Við þingfestingu málsins 19. janúar sl. játaði ákærði skýlaust fyrir dómi þau brot sem honum eru gefin að sök í ákæru. Var málið þá þegar tekið til dóms á grundvelli 1. mgr. 164. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, eftir að sækjanda og ákærða hafði gefist kostur á að reifa sjónarmið varðandi lagaatriði og ákvörðun viðurlaga, sbr. 2. mgr. sömu lagagreinar.

Um málavaxtalýsingu er skírskotað til ákæru. Samkvæmt rannsóknargögnum lögreglu voru dætur brotaþola á barnsaldri staddar í íbúðinni og urðu vitni að árás ákærða á móður þeirra. Í handtökuskýrslu lögreglu kemur fram að sjáanleg merki um ölvun ákærða hafi verið áberandi er hann var handtekinn á vettvangi. Samkvæmt framburði ákærða sjálfs hjá lögreglu neitaði hann því ekki að hafa veist að brotaþola, en bar við minnisleysi sökum ölvunar. Kvaðst hann þó muna eftir að hafa eyðilagt sjónvarp á heimilinu og bar við afbrýðissemi tengdri brotaþola, án þess að gefa á því nánari skýringar.

Við þingfestingu málsins mætti ákærði í fylgd brotaþola. Upplýstu þau dóminn að þau hefðu nýlega gengið í hjúskap, en hefðu verið í sambúð er atvik samkvæmt ákæru átti sér stað, eins og getið er í rannsóknargögnum lögreglu.

Með skýlausri játningu ákærða, sem er í fullu samræmi við gögn málsins, telst sannað að ákærði er sekur um líkamsárás eins og honum er gefið að sök í ákæru. Eru brot hans réttilega heimfærð til refsiákvæðis í ákæruskjali.

Samkvæmt framlögðu sakavottorði hefur ákærði, sem er [...] ára að aldri, ekki áður gerst sekur um refsiverð brot. Við ákvörðun refsingar hans er einkum til þess litið að brot sín framdi ákærði á heimili þeirra brotaþola, í viðurvist barnungra dætra hennar. Verður ekki annað ráðið en að árásin hafi verið af litlu sem engu tilefni. Hlaut brotaþoli áverka víða um líkamann þótt ekki hafi þeir reynst alvarlegir. Eins og málið liggur fyrir þykja ekki alveg næg efni til þess að virða tengsl ákærða og brotaþola honum til refsiþyngingar, sbr. ákvæði 3. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 1. gr. laga nr. 27/2006. Játning ákærða horfir til mildunar. Sú staðreynd að ákærði og brotaþoli hafa nú gengið í hjúskap hefur hins vegar ekki sérstaka þýðingu við ákvörðun refsingar.

Samkvæmt framanrituðu, og með vísan til 1., 2., 3., og 5. tl. 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga, þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í tvo mánuði, en í ljósi hreins sakaferils ákærða verður fullnustu refsingarinnar frestað og fellur hún niður að tveimur árum liðnum, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra sömu laga, með áorðnum breytingum.

Enginn sakarkostnaður hlaust af málinu.

Dómur þessi er kveðinn upp af H-kvk-þgf B-kvk-þgf héraðsdómara í dómsal Héraðsdóms Austurlands að Lyngási 15, Egilsstöðum, klukkan 9:50 þriðjudaginn 2. febrúar 2016.

Dómsorð:

Ákærði, A, sæti fangelsi í tvo mánuði, en fullnustu refsingarinnar er frestað og fellur hún niður að tveimur árum liðnum, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

H-kvk-nf B-kvk-nf