S-366/2009

Mál þetta, sem þingfest var þann 10. september 2009 og dómtekið 29. október sl., var höfðað með ákæru ríkissaksóknara, dagsettri 21. júlí 2009, á hendur B, kt. 000000-0000, L, Ölfushreppi,

fyrir brot gegn valdstjórninni, með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 8. mars 2009, í lögreglubifreið á leið frá Búðarstíg 12 að lögreglustöðinni Hörðuvöllum 1, Árborg, ráðist með ofbeldi að A lögreglumanni, sem var að gegna skyldustörfum, með því að reyna að skalla A í höfuðið, sem vék sér undan svo höggið geigaði.

Telst brot þetta varða við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19,1940, sbr. 11. gr. laga nr. 101/1976 og 1. gr. laga nr. 25/2007.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Ákærði kom fyrir dóminn við þingfestingu málsins og neitaði sök. Krefst hann sýknu en til vara vægustu refsingar sem lög leyfa. Þá krefst verjandi ákærða málsvarnarlauna og að þau verði greidd úr ríkissjóði ásamt virðisaukaskatti. Aðalmeðferð í málinu fór fram þann 29. október sl. og var málið dómtekið að málflutningi loknum.

I.

Upphaf máls þessa er að þann 8. mars 2009 var tilkynnt um slagsmál innan dyra í Rauða húsinu á Eyrarbakka og að um nokkra aðila væri að ræða. Þegar lögregla kom á vettvang hafi verið nokkuð af fólki fyrir utan húsið. Tveir hafi verið áberandi æstir á vettvangi en þar hafi verið um ákærða að ræða og annan óþekktan aðila. Fólk á vettvangi upplýsti lögregluna um að ákærði hefði gengið berserksgang í kjallara Rauða hússins og að hann hefði einnig sparkað í vinstri afturhurð á bifreiðinni UA-653 og að hann hefði jafnvel slegið eða sparkað oftar í bifreiðina. Ákærði hefði verið mjög æstur og erfitt að eiga við hann samskipti og hefði hegðun hans verið ógnandi gagnvart lögreglu og gestum á svæðinu. Varðstjóri lögreglunnar hefði ákveðið að handtaka ákærða, sem hefði barist um og ekki hlýtt ítrekuðum skipunum lögreglu um að leggjast niður þegar verið var að koma honum í handjárn. Ákærði hefði síðan verið færður yfir í lögreglubifreið og fluttur á lögreglustöðina á Selfossi. Hefði ákærði bæði verið æstur og ölvaður. Á leiðinni á lögreglustöðina hefði ákærði verið látinn sitja á bekk vinstra megin í bifreiðinni og upp við aftursæti eins og venja sé. A lögreglumaður hefði setið við hliðina á ákærða og gætt hans og D lögreglumaður setið á móti ákærða en S lögreglumaður ekið bifreiðinni. Á leiðinni á lögreglustöðina hefði ákærði snúið sér að A og gert tilraun til þess að skalla hann í andlitið en A náð að færa sig undan, og samkvæmt D, sem hafi verið vitni að atvikinu, hafi munað minnstu að ákærði næði að skalla A, og hefði hann ekki fært sig hefði ákærði náð að skalla hann. Eftir þetta hefði ákærði verið látinn liggja á gólfi lögreglubifreiðarinnar það sem eftir var leiðar á lögreglustöðina. Skýrslu þessa ritaði BS lögreglumaður.

Í gögnum málsins er skýrsla tekin af A þann 18. júní 2009. Skýrir hann svo frá um atvikið í lögreglubifreiðinni að hann hefði setið við hlið ákærða, á bekk vinstra megin í bifreiðinni, og hann setið hægra megin við ákærða. Á móti þeim hefði D lögreglumaður setið. Erfiðlega hefði gengið að ræða við ákærða sökum æsings og hefði hann verið ölvaður. Ákærði hefði verið handjárnaður aftur fyrir bak. Skyndilega og án nokkurs fyrirvara hefði ákærði reynt að skalla A í andlitið en hann náð að víkja sér undan og hefði hann fundið að höfuð ákærða straukst við andlit hans. Ákærði hefði þá verið lagður á gólf bifreiðarinnar með aðstoð D og þannig hefði ákærða verið haldið niðri þar til komið var að lögreglustöðinni. A kvaðst ekki hafa meira um málið að segja að öðru leyti en því að hann hefði haft varann á sér gagnvart þess konar atviki frá ákærða og því náð að víkja sér undan.

Skýrsla var tekin af D lögreglumanni í síma. Er haft eftir D að ákærði hefði verið handtekinn við Rauða húsið og færður í handjárnum inn í lögreglubifreið. S hefði ekið bifreiðinni og þeir A verið aftur í með ákærða. Skyndilega hefði ákærði reynt að skalla A í andlitið en A hefði setið við hlið ákærða. A hefði náð að víkja sér undan ákærða og ákærði síðan verið færður í gólf bifreiðarinnar. Þar hefði ákærða verið haldið niðri þar til kom að lögreglustöðinni á Selfossi.

II.

Skýrslur fyrir dómi.

Ákærði kom fyrir dóminn og kvaðst hafa orðið reiður um kvöldið og m.a. sparkað í bifreið, en hafa verið orðinn rólegur þegar lögreglan kom, handjárnaði hann og setti hann inn í lögreglubifreið. Hann hefði verið æstur í bifreiðinni og rifið kjaft við lögreglumenn, sagt þá vera aumingja en hann hefði verið ósáttur við handtökuna. Hann hefði verið mjög ölvaður og hafi drukkið frá því klukkan fimm um daginn. Ákærði neitaði að hafa reynt að skalla lögreglumann í bifreiðinni og kvaðst ekki vita hvers vegna honum væri gefið það að sök. Írekað aðspurður hvort hann hefði reynt að skalla lögreglumanninn, kvaðst hann ekki muna til þess.

A lögreglumaður kom fyrir dóminn og lýsti atvikum svo að lögreglan hefði verið kölluð að Rauða húsinu á Eyrarbakka vegna óláta. Hefði ákærði þar verið æstur og mikið gengið á og hann verið handtekinn. Hefðu þrír aðrir lögreglumenn staðið að handtökunni en ákærði hefði veitt móttstöðu. Hann hefði verið fluttur aftur í lögreglubifreið. Ákærði hefði setið á bekk fyrir aftan ökumannssætið og A við hliðina á honum, á hægri hönd ákærða, og setið lítið eitt framar. Ákærði hefði róast á leiðinni en hann hefði verið ölvaður og mjög reiður. Á móti þeim hefði D lögreglumaður setið. Á leiðinni hefði ákærði reynt að skalla sig og við það strokist við ennið á sér en hann hefði náð að víkja sér undan. Aðspurður kvaðst hann fullviss um að ákærði hefði ætlað að skalla sig. Ákærði hefði hallað sér í áttina að sér og skellt höfðinu mjög hratt í áttina að höfðinu á sér og hefðu axlirnar fylgt á eftir.

BS lögreglumaður kom fyrir dóminn og kvaðst hafa komið að handtöku ákærða við Rauða húsið í umrætt sinn. Hann hefði ekki verið í lögreglubifreiðinni þegar meint árás átti sér stað.

D lögreglumaður kom fyrir dóminn og kvaðst hafa farið í útkall til Eyrarbakka. Í framhaldi hefði ákærði verið handtekinn, handjárnaður og færður aftur í lögreglubifreiðina. Einhvers staðar á leiðinni til Selfoss hefði A orðið snöggillur og spurt „hvað ertu að gera drengur“ og ákærði verið settur í gólfið eftir það. Aðspurður kvaðst hann ekki hafa séð atvikið. Kvaðst hann ekki minnast þess að nein læti hefðu orðið eftir það. Kvaðst D ráma í atvikið og muna það illa. Símaskýrsla, tekin af D þann 29. júní sl., var borin undir hann. Kvað hann það alveg geta staðist að hann hafi sagt það sem í skýrslunni stendur, það sé örugglega rétt sem standi í skýrslunni en margir mánuðir væru liðnir frá því hann gaf skýrsluna. Spurður aftur, eftir að hafa lesið skýrsluna, kvað hann það nokkuð öruggt að hann hafi sagt það sem stendur í skýrslunni en hann myndi í dag ekki eftir því að hafa séð þegar árásin átti sér stað.

S lögreglumaður kom fyrir dóminn og kvaðst hafa ekið lögreglubifreiðinni í umrætt sinn. Ákærði hefði verið handtekinn og fluttur á lögreglustöðina á Selfossi. Kvaðst hann hafa frétt það eftir á að ákærði hefði reynt að skalla A. Þá myndi hann ekki til þess að nokkuð hafi komið upp á við akstur bifreiðarinnar. Hann hefði veitt því athygli ef eitthvað hefði verið að aftur í bifreiðinni og þá stöðvað bifreiðina eins og venja sé. Kvað hann skilrúm vera fyrir aftan ökumannssætið en að öðru leyti væri opið fram í bifreiðina.

Niðurstöður:

Ákærði hefur neitað sök í máli þessu. Samkvæmt vitnisburði A kvaðst hann viss um að ákærði hefði ætlað að skalla sig í lögreglubifreiðinni en hann hefði náð að víkja sér undan.

D lögreglumaður kvaðst fyrir dóminum ekki hafa séð tilburði ákærða í lögreglubifreiðinni. Hann hefði einungis séð að A snöggreiddist og spurt ákærða hvað hann væri að gera. Fyrir dóminum kvað ákæruvaldið eðlilegt að D myndi ekki atvik fyrir dóminum en hann hefði lýst því í símaskýrslu fyrir lögreglu 29. júní sl. að ákærði hefði skyndilega reynt að skalla A í andlitið. Þrátt fyrir að vitnið D hafi talið, eftir að hafa lesið símaskýrslu sína, að þar hefði hann farið með rétt mál, verður ekki litið svo á að hún hafi annað og meira sönnunargildi en til stuðnings framburði vitnisins fyrir dóminum. Vitnið kvaðst fyrir dóminum ekki hafa séð ákærða ráðast að A og verður sá vitnisburður lagður til grundvallar við mat á því hvort lögfull sönnun sé komin fram í máli þessu. S lögreglumaður, sem ók lögreglubifreiðinni í umrætt sinn, kvaðst ekki hafa orðið var við nein læti aftur í bifreiðinni í umrætt sinn.

Í máli þessu er enginn til frásagnar um meinta árás ákærða utan A árásarþola. Þrátt fyrir að vitnið D hafi í símaskýrslu sagst hafa orðið vitni að umræddri árás þá kvaðst hann, ítrekað spurður fyrir dóminum, ekki hafa séð atvikið í lögreglubifreiðinni.

Í 111. gr. laga nr. 88/2008 segir að dómur skuli reistur á sönnunargögnum sem færð séu fram við meðferð máls fyrir dómi. Í 109. gr. segir að dómari meti hverju sinni hvort nægileg sönnun, sem ekki verði véfengd með skynsamlegum rökum, sé fram komin um hvert það atriði sem varði sekt og ákvörðun viðurlaga við broti, þar á meðal hvaða sönnunargildi skýrslur ákærða hafi, vitnisburður, mats- og skoðunargerðir, skjöl og önnur sýnileg sönnunargögn. Í máli þessu liggur fyrir framburður vitnisins A þar sem hann fullyrðir að ákærði hafi reynt að skalla hann í lögreglubifreiðinni. Lögreglumaðurinn D, sem sat beint á móti þeim, kvaðst fyrir dóminum ekki hafa séð atvikið þrátt fyrir að hafa sagst hafa séð það í símaskýrslu. Þá kvaðst vitnið S ekki hafa orðið var við neitt óeðlilegt við flutning ákærða frá Eyrarbakka til Selfoss þrátt fyrir að opið sé á milli farþegarýmis bifreiðarinnar og ökumanns. Gegn neitun ákærða er því ekki fram komin lögfull sönnun þess að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi sem greinir í ákæru og ber því að sýkna hann í máli þessu.

Með vísan til 2. mgr. 218. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008 ber að leggja allan sakarkostnað á ríkissjóð, sem eru málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, V-kk-ef H. V-kk-ef hérðasdómslögmanns, 186.750 krónur, auk ferðakostnaðar, 13.745 krónur, allt að meðtöldum virðisaukaskatti.

D-kk-nf K-kk-nf, settur saksóknari, flutti mál þetta af hálfu ákæruvaldsins.

Á-kvk-nf G-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð :

Ákærði, B, er sýkn í máli þessu.

Allur sakarkostnaður, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, V-kk-ef H. V-kk-ef hdl., auk ferðakostnaðar, samtals 200.495 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti, skal greiddur úr ríkissjóði.

Á-kvk-nf G-kvk-nf.