S-319/2006

Mál þetta sem, sem dómtekið var 28. febrúar s.l., hefur lögreglustjórinn á Húsavík höfðað hér fyrir Héraðsdómi Norðurlands eystra með ákæru útgefinni 15. september 2006 á hendur X;

„fyrir eftirtalin brot sunnudaginn 27. mars 2005 að [...]:

1. Húsbrot, með því að hafa synjað að yfirgefa íbúð á neðri hæð hússins er [C] íbúi þar skoraði á ákærða að gera það.

Telst þetta varða við 231. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940.

2. Eignaspjöll, með því að hafa síðar sama dag í kjölfar átaka við [A], einnig íbúa þar, slegið og sparkað í rúðu í stofu svo sprungur komu í hana. Kastað steini í gegnum rúðu við útihurð og sparkað útihurðinni upp svo tjón hlaust af.

Telst þetta varða við 1. mgr. 257. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar.

Eigandi fasteignarinnar að [...], [B], krefst skaðabóta að fjárhæð kr. 150.138 með vaski.“

Ákærði krefst þess aðallega að honum verði ekki gerð sérstök refsing, en að frestað verði ákvörðun refsingar skilorðsbundið. Til vara krefst hann vægustu refsingar sem lög leyfa og að refsing verði skilorðsbundin. Þá krefst verjandi ákærða málsvarnarlauna og að sakarkostnaði verði skipt.

Hinn 6. desember 2006 mætti ákærði fyrir dóminum og neitaði sök samkvæmt 1. lið ákærunnar, en viðurkenndi að hafa kastað steini í gegnum rúðu við hliðina á hurðinni svo sem greinir í ákærulið 2, en kannaðist ekki við að hafa sparkað upp útihurð eins og segir í ákærunni og kannaðist heldur ekki við að hafa slegið og sparkað í rúðu í stofu.

Þá hafnaði ákærði einnig framkominni bótakröfu.

Í þinghaldi hinn 28. febrúar 2007 er aðalmeðferð málsins átti að fara fram mætti ákærði fyrir dóminn og játaði þá brot sitt samkvæmt 1. lið ákærunnar, en hélt til streitu afstöðu sinni til 2. liðs ákærunnar.

Þá kvaðst hann vera búinn að greiða skaðabætur vegna tjóns þess sem hann olli og var af hálfu ákæruvalds lögð fram yfirlýsing bótakrefjanda í samræmi við það.

Að svo vöxnu máli lýsti fulltrúi ákæruvalds því yfir að hann félli frá ákæru um þau atriði er ákærði neitað sök. Er málið dæmt í samræmi við 125. gr. laga nr. 19/1991. Þykja brot ákærða nægjanlega sönnuð að því marki er ákærði játar þau, enda er játning hans í samræmi við önnur gögn málsins.

Brot hans varða við lagákvæði þau er í ákæru greinir.

Samkvæmt vottorði sakaskrár ríkisins hefur ákærði eigi sætt refsingu áður.

Af gögnum málsins verður ráðið að átök urðu milli ákærða og húsráðanda er ákærði neitaði að yfirgefa heimili hans. Brot ákærða fól í sér alvarlega atlögu að friðhelgi heimilis húsráðenda. Ber að hafa framangreint í huga við ákvörðun refsingar.

Þykir refsing ákærða, með vísan til 77. gr. almennra hegningarlaga hæfilega ákveðin fangelsi í 2 mánuði, en rétt þykir að fullnustu refsingar verði frestað og hún falli niður að 2 árum liðnum frá uppkvaðningu dómsins, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22, 1955.

Svo sem að framan greinir hefur ákærði greitt framkomna bótakröfu og kemur hún því eigi til dóms.

Í málinu liggja ekki fyrir nein gögn um sakarkostnað annan en málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, B-kk-ef Ó-kk-ef H-kk-ef hrl., sem þykja hæfilega ákveðin kr. 70.000 og er þá virðisaukaskattur innifalinn.

Uppkvaðning dóms þessa hefur tafist lítillega vegna starfsanna dómarans.

Dóminn kveður upp F-kk-nf Ó-kk-nf dómstjóri.

D Ó M S O R Ð :

Ákærði X sæti fangelsi í 2 mánuði en fresta skal fullnustu refsingar og hún falla niður að 2 árum liðnum frá uppkvaðningu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22, 1955.

Ákærði greiði skipuðum verjanda sínum B-kk-þgf Ó-kk-þgf H-kk-þgf hrl. kr. 70.000 í málsvarnarlaun og er virðisaukaskattur þar innifalinn.