S-1/2010

Mál þetta, sem dómtekið var 23. ágúst sl., höfðaði ríkissaksóknari með ákæru 15. janúar 2010 á hendur ákærða, A-kk-þgf M-kk-þgf K-kk-þgf, kt.[...], til heimilis að Hlíðarvegi 5, Ísafjarðarbæ;

„fyrir eftirtalin brot framin á árinu 2009 í Ísafjarðarbæ nema annað sé tekið fram:

I.

Umferðarlagabrot, með því að hafa aðfaranótt laugardagsins 15. ágúst, ekið bifreiðinni DI-207 undir áhrifum áfengis (áfengismagn í blóði 1,30‰) og án ökuréttinda frá Seljalandsvegi 48 sem leið lá um Skutulsfjarðarbraut og Djúpveg til suðurs, um vegarkafla við Kirkjubólshlíð, Arnarnes og Súðavíkurhlíð, uns akstri lauk við Langeyri í Súðavíkurhreppi.

Telst þetta varða við 1. mgr., sbr. 3. mgr., 45. gr. og 1. mgr. 48. gr., sbr. 1. mgr. 100. gr., umferðarlaga nr. 50/1987, sbr. 1. gr. laga nr. 48/1997 og 3. gr. laga nr. 24/2007.

II.

Eignaspjöll, með því að hafa miðvikudaginn 14. október, að Hlíðarvegi 5, valdið skemmdum á farsíma, eign S-x-x S-x-x, kennitala [...], með því að hafa rispað hann með oddhvössu áhaldi.

Telst þetta varða við 1. mgr. 257. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

III.

Eignaspjöll, með því að hafa að morgni fimmtudagsins 15. október, að Seljalandsvegi 73, valdið skemmdum á bifreiðinni DI-207, eign S-x-x S-x-x, með því að reka eggvopn utan í ytra byrði bifreiðarinnar, hægra megin, með þeim afleiðingum að nokkrar rispur komu á hlið bifreiðarinnar.

Telst þetta varða við 1. mgr. 257. gr. almennra hegningarlaga.

IV.

Sérstaklega hættulega líkamsárás, með því að hafa skömmu eftir atvik samkvæmt III. ákærulið, á sama stað, lagt til S-x-x S-x-x með eggvopni að bringusvæði og í aðra hönd hennar, með þeim afleiðingum að yfirhöfn sem hún klæddist rifnaði á brjóstsvæði og hún hlaut 2,5 cm langan skálægan skurð á hendi handarbaksmegin í hæð við nærlið hægri þumals.

Telst þetta varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 11. gr. laga nr. 20/1981.

V.

Dómkröfur:

1. Að ákærði verði dæmdur til refsingar.

2. Að ákærði verði dæmdur til greiðslu alls sakarkostnaðar.

3. Að ákærði verði sviptur ökurétti samkvæmt 101. og 102. gr. umferðarlaga, sbr. 25. gr. laga nr. 44/1993 og 18. gr. laga nr. 66/2006.

4. Að ákærði sæti upptöku samkvæmt 1. tölul. 1. mgr. 69. gr. almennra hegningarlaga á eggvopni er greinir í III. og IV. ákærulið (munaskrár nr. 73980), sem lagt var hald á.

Einkaréttarkrafa:

Af hálfu S-x-x S-x-x, kt. [...], er krafist skaðabóta allt að fjárhæð kr. 533.568 og sundurliðast þannig: Miskabótakrafa vegna líkamsárásar kr. 300.000, áætlaður viðgerðarkostnaður bifreiðar kr. 114.244, afnotamissir kr. 3.000 pr. dag í 7 daga kr. 21.000, bætur vegna skemmda á jakka kr. 15.000, bætur fyrir skemmdir á síma kr. 10.000, lækniskostnaður kr. 4.600 og þóknun lögmanns með virðisaukaskatti kr. 68.724. Varðandi miskabótakröfu þá krefst brotaþoli vaxta á höfuðstól samkvæmt 16. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 frá 15. október 2009 til 22. nóvember 2009, en með dráttarvöxtum samkvæmt lögum nr. 38/2001 frá þeim degi til greiðsludags. Varðandi bótakröfu vegna tjóns á bifreiðinni DI-207, jakka og síma er krafist vaxta samkvæmt 8. gr. laga nr. um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá tjónsdegi, sem var 15. október 2009 til 22. nóvember 2009, en með dráttarvöxtum frá þeim degi til greiðsludags. Þá er krafist greiðslu á lögfræðikostnaði auk kostnaðar af frekari meðferð bótakröfunnar á síðari stigum.“

I.

Kröfur ákærða í málinu eru þær að honum verði gerð sú vægasta refsing sem lög leyfa, að bótakrafa kröfuhafa verði lækkuð og að verjanda verði dæmd hæfileg þóknun úr ríkissjóði.

Ákærði byggir á því í málinu að ósannað sé að hann hafi af ásetningi ráðist að S-x-x S-x-x með eggvopni og því beri að sýkna hann af sakargiftum samkvæmt ákærulið IV. Verði ekki á það fallist telur ákærði að háttsemi sín samkvæmt nefndum ákærulið varði einungis við 217. gr. almennra hegningarlaga.

Sakargiftum samkvæmt ákæruliðum II og III er ekki andmælt af hálfu ákærða. Þá játaði hann sakargiftir samkvæmt ákærulið I við fyrirtöku málsins 20. maí sl.

Hvað bótakröfu S-x-x S-x-x varðar vísar ákærði til þess að verði hann sýknaður af ákærulið IV leiði það til frávísunar bótakröfunnar. Að öðru leyti krefst ákærði þess að bótakrafan verði lækkuð, en röksemdir ákærða fyrir lækkunarkröfunni eru reifaðar í VI. kafla dómsins.

II.

A.

Um málsatvik 15. ágúst 2009, sbr. ákærulið I, vísast til þess sem að framan er rakið úr ákæru ríkissaksóknara.

B.

Samkvæmt frumskýrslu lögreglu barst lögreglunni á Vestfjörðum tilkynning símleiðis, fimmtudaginn 15. október 2009, um kl. 09:31, þess efnis að fyrr um morguninn hefði ung stúlka komið á Heilbrigðisstofnun Vestfjarða vegna áverka sem hún hefði hlotið af völdum unnusta síns. Skömmu síðar kom umrædd stúlka, S-x-x S-x-x, á lögreglustöðina á Ísafirði ásamt stjúpföður sínum. Eftir stúlkunni er bókað í frumskýrslu lögreglu að unnusti hennar, ákærði í máli þessu, hefði veitt henni áverkana með hnífi um kl. 08:00 um morguninn við hús nr. 73 við Seljalandsveg á Ísafirði.

Lögregla fór þegar á vettvang þar sem hún hitti ákærða fyrir. Var ákærði spurður út í ásakanir stúlkunnar og er í frumskýrslu lögreglu meðal annars bókað um svör ákærða að hann hafi neitað því að hafa veitt stúlkunni áverka, en kannast við að hafa otað hníf að bifreið hennar.

Undir rannsókn málsins voru haldlagðir tveir hnífar. Voru hnífarnir rannsakaðir af tæknideild lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu. Einnig rannsakaði tæknideildin úlpu þá sem stúlkan var í umrætt sinn, en á úlpunni var 12 cm löng rispa og á 3,7 cm hluta hennar hafði myndast skurður. Var skurðurinn eingöngu í ysta lagi úlpunnar og náði ekki í gegnum hana alla, sbr. bókun í framlagðri skýrslu B-kk-ef S-kk-ef, sérfræðings í tæknideild lögreglustjóra.

Teknar voru ítarlegar skýrslur af ákærða og ætluðum brotaþola undir rannsókn málsins. Einnig var tekin símaskýrsla af vinnuveitanda ákærða, en umrædd atvik áttu sér stað er ákærði var að störfum við fyrrgreint hús við Seljalandsveg.

Lögregla aflaði læknisvottorðs vegna áverka ætlaðs brotaþola. Í vottorði Þ-kk-ef J-kk-ef, yfirlæknis á Heilbrigðisstofnun Vestfjarða, dagsettu 22. október 2009, segir svo um áverkana:

Við komu á Slysadeild, vakandi, áttuð, róleg, ekki í geðshræringu og sagði hvað gerst hafði.

Við skoðun fann maður 2 ½ cm langan skálægan skurð handarbaksmegin í hæð við nærlið hægra þumals. Starfageta virtist öll til staðar. Sár var þvegið, staðdeyft og síðan saumað.

Það má gera ráð fyrir óvinnufærni vegna þessa meins í 10-12 daga. Ekki var um beináverka að ræða né skemmdir á sinum. Ef engir fylgikvillar gera vart við sig má gera ráð fyrir að S-x-x nái sér að fullu, eftir situr 2 ½ cm langt ör á hægra þumli.

Rannsókn málsins lauk í desember 2009 og var málið þá sent ríkissaksóknara til afgreiðslu. Gaf embættið út ákæru 15. janúar sl. á hendur ákærða samkvæmt áðursögðu. Tekið skal fram að rekstur málsins fyrir dómi dróst nokkuð vegna ástæðna er ákærða vörðuðu.

III.

Ákærði var yfirheyrður af lögreglu 15. október 2009 vegna þeirra atvika sem ákæruliðir II-IV taka til. Í skýrslu sem S-kk-nf B-kk-nf rannsóknarlögreglumaður ritaði vegna yfirheyrslunnar kemur fram að ákærði hafi viðurkennt að hafa rispað síma S-x-x S-x-x og einnig hafi hann rispað og skemmt bifreið hennar, fastanúmer DI 207. Þá segir einnig í skýrslunni að ákærði hafi viðurkennt „... að hafa skaðað S-x-x líkamlega, en það hafi ekki verið gert með ásetningi.“ Kom fram hjá ákærða að hann hefði verið í miklu uppnámi er atvik máls gerðust.

Ákærði kom fyrir dóm 20. maí sl. og játaði sök samkvæmt ákærulið I. Hann kvaðst hins vegar í engu muna atvik þau sem ákæruliðir II til IV tækju til þar sem hann hefði á þeim tíma verið í mikilli fíkniefnaneyslu. Þá sagðist ákærði samþykkja að greiða það tjón sem talið yrði sannað að hann hefði valdið ætluðum brotaþola.

Ákærði sótti ekki þing við aðalmeðferð málsins 23. ágúst sl. Af hans hálfu var mættur skipaður verjandi hans, V-kk-nf H-kk-nf V-kk-nf hrl. Lýsti verjandi því yfir að ákærða væri kunnugt um þinghaldið en að hann hefði kosið að mæta ekki til þess.

IV.

S-x-x S-x-x lýsti atvikum máls svo fyrir dómi að komið hefði til rifrildis milli hennar og ákærða, þáverandi unnusta hennar, að kvöldi 14. október 2009. Í kjölfarið hefði ákærði ekki hleypt vitninu inn í íbúð þá sem staðið hefði til að þau byggju í saman. Tók vitnið fram að það hefði ekki verið flutt inn í íbúðina en allar föggur þess hins vegar verið þar niður komnar. Þá hefði ákærði tekið síma vitnisins, rispað hann og síðan hent honum út úr íbúðinni. Vegna framkomu ákærða hefði vitnið þurft að gista hjá vinkonu móður sinnar um nóttina.

Morguninn eftir sagðist vitnið hafa farið að Seljalandsvegi 73, þar sem ákærði hefði verið við vinnu sína, í þeim tilgangi að fá aðgang að fyrrnefndri íbúð til að nálgast námsgögn sín og föt. Ákærði hefði hins vegar neitað að fá vitninu lykil að íbúðinni. Vitnið hefði ítrekað erindi sitt og ákærði þá tekið upp hníf „... og fór í bílinn, byrjaði að rispa hann í tætlur.“ Vitnið kvaðst hafa sagt ákærða að hætta þessu, tekið í hann og ýtt honum frá „... og þá hérna ... fékk ég bara hnífinn á mig.“ Nánar aðspurt um hvernig það atvikaðist svaraði vitnið: „Svo bara sá ég hann sveifla hnífnum á mig.“ Við það hefði komið skurður á hönd vitnisins og rispa í úlpu þess, sem legið hefði frá vinstri öxl og niður. Tók vitnið fram að það hefði ekki fundið fyrir því þegar hnífurinn fór í hönd þess, „... ég sá bara allt í einu að það byrjaði að blæða.“

Ástandi ákærða umræddan morgun lýsti vitnið svo: „Hann var bara stórfurðulegur, hann var bara brjálaður.“ Aðspurt kvaðst vitnið ekki telja að ákærði hefði ætlað að skaða það. „Ég trúi ekki að hann hafi verið að ráðast á mig ... Ætli hann hafi ekki bara verið, þú veist, verið að ógna mér ... hræða mig. ... Æi þú veist, ógna mér með hnífnum en ég held samt að hann hafi bara rekist á mig óvart með hnífinn sko. Ég trúi ekki að hann hafi ætlað sér að ráðast á mig með hnífinn ...“

Um samband sitt og ákærða í dag bar vitnið að þau væru sátt og hefði ákærði beðið vitnið afsökunar á háttsemi sinni. Það breytti því hins vegar ekki að það sem ákærði hefði gert hefði verið rangt.

V.

Ákæruliður I.

Eins og fyrr var getið kom ákærði fyrir dóm 20. maí 2010 og játaði sök samkvæmt I. tölulið ákæru. Er sú játning ákærða í samræmi við gögn málsins. Teljast sakargiftir samkvæmt ákærulið I því sannaðar og eru umferðarlagabrot þau sem þar er lýst réttilega heimfærð til refsiákvæða í ákæru.

Ákæruliðir II og III.

Fyrir dómi 20. maí 2010 kvaðst ákærði í engu muna atvik þau sem ákæruliðir II og III taka til þar sem hann hefði á þeim tíma verið í mikilli fíkniefnaneyslu. Í framlagðri lögregluskýrslu, sem rituð var eftir að ákærði var yfirheyrður af lögreglu 15. október 2009, er bókað að ákærði hafi við yfirheyrsluna viðurkennt að hafa rispað síma S-x-x S-x-x og jafnframt rispað og skemmt bifreið hennar, fastanúmer DI 207. Við aðalmeðferð málsins lýsti skipaður verjandi því yfir að sakargiftum samkvæmt umræddum ákæruliðum væri ekki andmælt af hálfu ákærða.

S-x-x S-x-x bar fyrir dómi að ákærði hefði að kvöldi 14. október 2009 tekið síma hennar og rispað hann. Þá hefði ákærði morguninn eftir rispað bifreið vitnisins með hnífi.

Með framburði S-x-x S-x-x og framlögðum rannsóknargögnum lögreglu, þ.m.t. ljósmyndum og skýrslu sem tekin var af ákærða 15. október 2009, þykir sannað að ákærði hafi gerst sekur um brot þau sem honum eru gefin að sök í ákæruliðum II og III og þar eru réttilega heimfærð til refsiákvæða. Ljóst er að umfang þeirra eignaspjalla sem ákæruliður II tekur til var óverulegt. Spjöll þau sem ákærði olli á bifreiðinni DI 207 voru hins vegar nokkur, svo sem ráða má af fyrrnefndum ljósmyndum og framlagðri viðgerðaráætlun, sem ekki er vefengd af hálfu ákærða.

Ákæruliður IV.

Í ákærulið IV er ákærða gefin að sök sérstaklega hættuleg líkamsárás „... með því að hafa skömmu eftir atvik samkvæmt III. ákærulið ... lagt til S-x-x S-x-x með eggvopni að bringusvæði og í aðra hönd hennar, með þeim afleiðingum að yfirhöfn sem hún klæddist rifnaði á brjóstsvæði og hún hlaut 2,5 cm langan skálægan skurð á hendi handarbaksmegin í hæð við nærlið hægri þumals.“ Er háttsemi þessi í ákæru talin varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Svo sakfellt verði fyrir brot á ákvæðinu þarf ásetningur að ná til allra þátta í efnislýsingu brotsins, sbr. 18. gr. sömu laga.

Upplýst er að hnífur sem ákærði hélt á umrætt sinn og notaði við að vinna spjöll á bifreiðinni DI 207 fór stuttu síðar bæði í úlpu er S-x-x S-x-x klæddist, sem og hægri hönd stúlkunnar. Þá liggur fyrir samkvæmt framlögðu læknisvottorði, sem reifað er í kafla II. B. hér að framan, að við það hlaut S-x-x 2,5 cm langan skálægan skurð á hendi.

Svo sem áður er rakið kvaðst ákærði fyrir dómi 20. maí sl. í engu muna atvik þau sem ákæruliður IV tekur til. Í fyrrnefndri lögregluskýrslu, sem rituð var eftir að ákærði var yfirheyrður af lögreglu, er hins vegar bókað að ákærði hafi við yfirheyrsluna viðurkennt „... að hafa skaðað S-x-x líkamlega, en það hafi ekki verið gert með ásetningi.“ Einnig kom fram hjá ákærða við skýrslutökuna að hann hefði verið í miklu uppnámi er atvik máls gerðust.

S-x-x S-x-x lýsti umræddum atvikum svo að hún hefði sagt ákærða að hætta að skemma bílinn, hún tekið í ákærða og ýtt honum frá „... og þá hérna ... fékk ég bara hnífinn á mig.“ Spurð um hvernig það atvikaðist svaraði stúlkan: „Svo bara sá ég hann sveifla hnífnum á mig.“ Tók stúlkan fram að hún hefði ekki fundið fyrir því þegar hnífurinn fór í hönd hennar. S-x-x sagði ákærða hafa verið stórfurðulegan í háttum þennan morgun, „... hann var bara brjálaður.“ Nánar aðspurð kvaðst stúlkan ekki telja að ákærði hefði ætlað að skaða hana. „Ég trúi ekki að hann hafi verið að ráðast á mig ... Ætli hann hafi ekki bara verið, þú veist, verið að ógna mér ... hræða mig.... Æi þú veist, ógna mér með hnífnum en ég held samt að hann hafi bara rekist á mig óvart með hnífinn sko. Ég trúi ekki að hann hafi ætlað sér að ráðast á mig með hnífinn ...“

Ákærði krefst sýknu af sakargiftum samkvæmt ákærulið IV. Hefur hann hvorki fyrir lögreglu né fyrir dómi gengist við því að hafa af ásetningi lagt til S-x-x S-x-x með hnífi. Fyrir liggur að ákærði og S-x-x voru ein á vettvangi er hnífurinn fór í úlpu og hönd stúlkunnar. Með vísan til framangreindrar afstöðu ákærða og að virtum framburði stúlkunnar fyrir dómi, sem ítarlega hefur verið rakinn að framan, þykir ákæruvaldinu ekki hafa tekist að sanna, svo ekki verði vefengt með skynsamlegum rökum, sbr. 1. mgr. 109. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, að ákærði hafi af ásetningi lagt til S-x-x S-x-x með eggvopni að bringusvæði og í aðra hönd hennar, svo sem honum er gefið að sök í ákæru. Verður hann því sýknaður af þeim sakargiftum.

VI.

A.

Kröfuhafi, S-x-x S-x-x, setti fram bótakröfu á hendur ákærða með bréfi til lögreglustjórans á Vestfjörðum 14. desember 2009. Krefst kröfuhafi þess í málinu að ákærða verði gert að greiða honum skaða- og miskabætur, samtals að fjárhæð 533.568 krónur. Varðandi miskabótakröfu krefst brotaþoli vaxta á höfuðstól skv. 16. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 frá 15. október 2009 til 22. nóvember 2009, en dráttarvaxta skv. lögum nr. 38/2001 frá þeim degi til greiðsludags. Varðandi bótakröfu vegna tjóns á bifreiðinni DI 207, jakka og síma krefst kröfuhafi vaxta skv. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 15. október 2009 til 22. nóvember 2009, en dráttarvaxta frá þeim degi til greiðsludags. Að lokum er krafist greiðslu „... á lögfræðikostnaði auk kostnaðar af frekari meðferð bótakröfunnar á síðari stigum.“

Í fyrsta lagi krefst kröfuhafi miskabóta að fjárhæð 300.000 krónur. Krafan byggir á því að ákærði hafi gerst sekur um illvíga og alvarlega árás á kröfuhafa með eggvopni sem valdið hafi honum þó nokkrum þjáningum og miska.

Þá krefst kröfuhafi þess að ákærði bæti honum kostnað vegna viðgerðar á bifreiðinni DI 207 að fjárhæð 114.244 krónur. Þennan hluta kröfu sinnar styður kröfuhafi við framlagða kostnaðaráætlun BK-bílasprautunar og réttingar. Enn fremur krefst kröfuhafi bóta að fjárhæð 21.000 krónur vegna afnotamissis bifreiðar.

Kröfuhafi gerir einnig kröfu um bætur vegna skemmda á jakka, 15.000 krónur, og síma, 10.000 krónur.

Kröfu um endurgreiðslu útlagðs lækniskostnaðar að fjárhæð 4.600 krónur styður kröfuhafi við framlagða greiðslukvittun frá Heilbrigðisstofnun Vestfjarða.

Að endingu krefst kröfuhafi greiðslu lögmannskostnaðar við framsetningu bótakröfu að fjárhæð 68.724 krónur að virðisaukaskatti meðtöldum, „auk kostnaðar af frekari meðferð bótakröfunnar á síðari stigum málsins.“

Til stuðnings kröfum sínum vísar kröfuhafi til meginreglna skaðabótaréttar, skaðabótalaga nr. 50/1993 og fyrirliggjandi dómafordæma. Kröfu um kostnað við að halda fram bótakröfunni styður kröfuhafi við 3. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008.

B.

Hvað kröfu um miskabætur varðar byggir ákærði á því að vísa beri kröfunni frá dómi vegna sýknu ákærða af sakargiftum samkvæmt ákærulið IV, sbr. 2. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Kröfulið í bótakröfu vegna viðgerðar segir verjandi samþykktan af hálfu ákærða, sem og kröfuliði vegna læknis- og lögmannskostnaðar. Kröfuliði vegna afnotamissis og skemmda á jakka- og síma segir verjandi hins vegar engum gögnum studda og sé þeim því hafnað af hálfu ákærða. Þá mótmælir ákærði upphafstíma umkrafinna dráttarvaxta.

C.

Með vísan til niðurstöðu dómsins varðandi sakargiftir samkvæmt ákærulið IV, sbr. 2. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008, verður miskabótakröfu S-x-x S-x-x vísað frá dómi.

Ákærði hefur samþykkt að greiða kröfuhafa umkrafðar bætur vegna viðgerðar á bifreiðinni DI 207, sbr. framlagða viðgerðaráætlun, að fjárhæð 114.244 krónur, og verður hann því dæmdur til greiðslu þeirrar fjárhæðar.

Kröfur kröfuhafa vegna afnotamissis og skemmda á jakka- og síma eru engum tölulegum gögnum studdar. Verður þeim því vísað frá dómi vegna vanreifunar.

Ákærði hefur samþykkt að greiða kröfuhafa útlagðan lækniskostnað, óháð niðurstöðu dómsins hvað varðar ákærulið IV. Á grundvelli þess samþykkis og framlagðrar greiðslukvittunar verður ákærði dæmdur til að greiða kröfuhafa 4.600 krónur.

Bætur til handa kröfuhafa vegna lögmannskostnaðar sem hann hefur haft af því að halda fram kröfum sínum í málinu, að fjárhæð 68.724 krónur, sbr. tilgreiningu í ákæru, hefur ákærði samþykkt að greiða. Í ákæru er sú krafa tekin upp og enn fremur krafist „... greiðslu á lögfræðikostnaði auk kostnaðar af frekari meðferð bótakröfunnar á síðari stigum.“ Var þessi hluti kröfugerðarinnar sérstaklega áréttaður í munnlegum málflutningi af lögmanni kröfuhafa. Samkvæmt því, ákvæði 3. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, og í ljósi þess að þinghöld í málinu urðu fleiri en í upphafi mátti gera ráð fyrir, sem fyrst og fremst orsakaðist af háttsemi ákærða, þykir rétt að dæma ákærða til að greiða kröfuhafa alls 100.400 krónur í málskostnað.

Ákærði greiði kröfuhafa samkvæmt framansögðu samtals 114.244 krónur ásamt vöxtum skv. 8. gr., sbr. 4. gr., laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 15. október 2009 til 6. mars 2010, en dráttarvöxtum skv. 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr., sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Ákærði greiði kröfuhafa einnig 4.600 krónur vegna útlagðs lækniskostnaðar og 100.400 krónur í málskostnað.

VII.

Samkvæmt vottorði sakaskrár ríkisins var ákærði með dómi 25. ágúst 2008 dæmdur til greiðslu sektar og sviptur ökurétti í þrjá mánuði vegna brots gegn 1., sbr. 2., mgr. 45. gr. a umferðarlaga. Þá var hann 22. september sama ár dæmdur til greiðslu sektar og sviptur ökurétti í 45 daga fyrir brot gegn sömu ákvæðum umferðarlaga.

Að því virtu sem fyrir liggur um umfang tjóns þess sem ákærði olli þykir rétt að gera honum sektarrefsingu vegna brota hans gegn 1. mgr. 257. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Enn fremur ber að gera ákærða slíka refsingu vegna brota hans gegn 1., sbr. 3., mgr. 45. gr. og 1. mgr. 48. gr. umferðarlaga, sbr. ákærulið I. Við ákvörðun refsingar ákærða verður sérstaklega að líta til dómsins frá 22. september 2008, en með honum var ákærði sakfelldur fyrir akstur bifreiðar óhæfur til að stjórna henni örugglega vegna áhrifa ávana- og fíkniefna (tetrahýdrókannabínólsýra mældist í þvagi), sbr. 1., sbr. 2., mgr. 45. gr. a umferðarlaga, en ákærði var orðinn fullra 18 ára gamall er hann framdi það brot. Að þessu og öðru framangreindu virtu þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin 260.000 króna sekt til ríkissjóðs og komi átján daga fangelsi í stað sektarinnar verði hún ekki greidd innan fjögurra vikna frá birtingu dómsins. Þá verður ákærði með vísan til 101. og 102. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, sérstaklega 6. mgr. 102. gr., sviptur ökurétti í tvö ár frá birtingu dóms þessa að telja.

Með vísan til niðurstöðu dómsins hvað varðar ákærulið III, kröfugerðar ákæruvalds, gagna málsins og ákvæðis 1. töluliðar 1. mgr. 69. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 verður ákærða gert að sæta upptöku á eggvopni því sem í nefndum ákærulið greinir (munaskrá lögreglu nr. 73980) og lögregla haldlagði við rannsókn málsins.

Samkvæmt úrslitum málsins, sbr. 1. mgr. 218. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, og með vísan til framlagðs sakarkostnaðaryfirlits og fylgigagna þess dæmist ákærði til að greiða 78.178 krónur vegna þess kostnaðar sem til féll við rannsókn lögreglu á málinu, sbr. ákærulið I. Vegna sýknu ákærða af sakargiftum samkvæmt ákærulið IV og þess að ekki var haldið uppi vörnum af hálfu ákærða vegna annarra ákæruliða við aðalmeðferð málsins þykir rétt að öll þóknun skipaðs verjanda ákærða, V-kk-ef H-kk-ef V-kk-ef hrl., greiðist úr ríkissjóði, en þóknunin þykir hæfilega ákveðin að virðisaukaskatti meðtöldum, eftir umfangi málsins og að teknu tilliti til þess tíma sem fór í ferðalög hjá lögmanninum, 251.000 krónur. Ferðakostnaður verjanda, samtals 32.730 krónur, greiðist með sömu rökum einnig úr ríkissjóði.

Dóm þennan kveður upp K-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði, E-kk-nf M-kk-nf K-kk-nf, greiði 260.000 króna sekt til ríkissjóðs og komi átján daga fangelsi í stað sektarinnar verði hún eigi greidd innan fjögurra vikna frá birtingu dómsins.

Ákærði er sviptur ökurétti í tvö ár frá birtingu dóms þessa að telja.

Ákærði greiði 78.178 krónur í sakarkostnað.

Ákærði sæti upptöku á eggvopni því er í ákærulið III greinir (munaskrá lögreglu nr. 73980) sem lögregla haldlagði við rannsókn málsins.

Ákærði greiði kröfuhafa, S-x-x S-x-x, 114.244 krónur ásamt vöxtum skv. 8. gr., sbr. 4. gr., laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 15. október 2009 til 6. mars 2010, en dráttarvöxtum skv. 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr., sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Ákærði greiði kröfuhafa einnig 4.600 krónur vegna útlagðs lækniskostnaðar og 100.400 krónur í málskostnað.

K-kk-nf H-kk-nf