E-4687/2009

Mál þetta, sem dómtekið var að loknum munnlegum málflutningi 19. október sl., er höfðað með stefnu, áritaðri um birtingu 6. apríl 2009.

Stefnandi er Snævélar ehf., Laufási 1, Hellissandi, en stefndi er S-kk-nf N-kk-nf, Hofgörðum, Snæfellsbæ.

Endanlegar kröfur stefnanda eru þær að viðurkennt verði með dómi að stefndi sé skaðabótaskyldur vegna eignatjóns á framenda bifreiðar stefnanda, ON-935, svo og vegna afnotamissis af bifreiðinni, þegar hrossið R-kk-nf (IS2006237631), í eigu stefnda, slapp úr girðingu og gæslu 12. nóvember 2008 við Hoftún í Staðarsveit og hljóp skyndilega út á Snæfellsveg, með þeim afleiðingum að starfsmaður stefnanda ók á hrossið. Þá krefst hann málskostnaðar úr hendi stefnda samkvæmt framlögðum málskostnaðarreikningi.

Endanlegar kröfur stefnda eru þær, aðallega, að hann verði sýknaður af öllum kröfum stefnanda og stefnandi dæmdur til greiðslu málskostnaðar samkvæmt framlögðum málskostnaðarreikningi. Til vara krefst hann þess að sök verði skipt í málinu og málskostnaður þá felldur niður.

Málsatvik og ágreiningsefni

Starfsmaður stefnanda ók vörubifreiðinni ON-935 vestur Snæfellsveg í Staðarsveit 12. nóvember 2008. Bifreiðin var í eigu stefnanda og var hún með tengitæki í eftirdragi, svokallaðan malbiksvagn, sem ætlaður er til viðgerða á vegum. Starfsmaður Vegagerðar ríkisins var farþegi í bifreiðinni. Í námunda við bæinn Hoftún hljóp hross í veg fyrir bifreiðina með þeim afleiðingum að árekstur varð og skemmdist bifreiðin, en hrossið drapst. Samkvæmt skýrslu lögreglu, sem kölluð var á vettvang, var bifreiðin talsvert skemmd á framenda, þar sem stuðarinn, grillið og allur ljósabúnaður hafði farið af henni. Hálka og krapasnjór var á veginum og segir í lögregluskýrslu að sjá megi að ökumaður hafi reynt að hemla í þann mund sem hann lenti á hrossinu, en bifreiðin aðeins runnið til á veginum og staðnæmst nokkrum metrum vestar. Samkvæmt rannsókn lögreglu var hrossið í eigu stefnda og átti að vera í girðingu sunnan við veginn, ásamt öðrum hrossum sem þar voru. Við skoðun reyndist girðingin órofin og var ekki sjáanlegt hvar hrossið hafði farið út. Fram kemur að girðingin sé ný, með sjö strengja girðingarneti og gaddavírsstreng við jörð, 75-90 cm að hæð, en hvorki með rafstreng né gaddavír efst á henni. Taldi lögreglan nánast öruggt að hrossið hefði náð að stökkva yfir girðinguna og þannig komist út á veginn. Við athugun lögreglu á skráningarblaði úr ökurita ON-935 mátti sjá að bifreiðinni hafði verið ekið á 75-78 km/klst. þegar óhappið varð.

Fram kemur í stefnu að stefnandi hafi, bæði símleiðis og bréflega, innt stefnda eftir afstöðu hans til greiðslu skaðabóta, en stefndi með öllu hafnað skaðabótaábyrgð sinni. Því sé stefnandi knúinn til að höfða mál þetta.

Við aðalmeðferð gaf stefndi aðilaskýrslu fyrir dóminum. Einnig gaf þá skýrslu vitnið S-kk-nf K-kk-nf, ökumaður bifreiðarinnar ON-935. Önnur vitni, G-kk-nf H-kk-nf B-kk-nf, sem var farþegi í bifreiðinni ON-935, G-kk-nf G-kk-nf lögreglumaður og J-kvk-nf K-kvk-nf S-kvk-nf, móðir stefnda, gáfu skýrslu í gegnum síma.

Fram kom í máli stefnda, S-kk-ef N-kk-ef, að hann hefði sjálfur sett upp girðinguna með fram veginum, þar sem hross hans voru geymd. Á u.þ.b. 300 metra kafla hefði hann sleppt því að setja gaddavírsstreng efst á hana, og sagði ástæðu þess vera þá að girðingin ætti það til að fenna þar í kaf á vetrum og gætu hrossin því rifið sig á gaddavírnum. Hann sagðist ekki hafa vitað af því að hryssan hefði sloppið úr girðingunni í umrætt sinn. Eftir óhappið hefði hann gengið eftir girðingunni, en hvergi séð rof á henni. Stefndi gat þess að fyrir kæmi að ferðamenn, sem legðu leið sína að Hofgarðatjörn, lokuðu ekki hliðinu á girðingunni, og gætu hrossin komist þar út á veg. Hliðið hefði þó ekki verið opið þegar hann kom á vettvang.

S-kk-nf K-kk-nf, ökumaður ON-935, sagðist hafa séð hrossið í dálítinn tíma fyrir óhappið, en sýndist það vera innan girðingar. Þegar um 7-8 metrar voru að hrossinu hefði það skyndilega stokkið í veg fyrir bifreiðina og lent beint framan á henni. Náði hann ekki að hemla í tæka tíð, en óttaðist einnig að bifreiðin rynni í hálkunni fram af veginum. S-kk-nf sagðist oftsinnis hafa ekið þennan veg og væri hann mjög meðvitaður um að búfé ætti það til að sleppa úr girðingum. Lausaganga búfjár væri þó bönnuð þarna.

Vitnið G-kk-nf H-kk-nf B-kk-nf, starfsmaður Vegagerðar ríkisins og farþegi í ON-935 í umrætt sinn, kvaðst hafa séð hrossið nokkru áður en það stökk í veg fyrir bifreiðina. Virtist honum það vera innan girðingar og hefði það staðið við horn á girðingunni, við afleggjara að Hagavegi. Aðspurt sagðist vitnið ekki hafa séð neina ferðamenn á leið að eða frá Hofgarðatjörn.

G-kk-nf G-kk-nf lögreglumaður staðfesti að hann hefði komið á vettvang og ritað lögregluskýrslu um málið. Sagðist hann ekki hafa mælt hemlaför bifreiðarinnar, enda nokkur tími liðinn frá óhappinu og þar til hann kom á staðinn. Þó hefði mátt sjá að ökumaður hefði reynt að hemla. Hann sagði að skemmdir hefðu verið töluverðar á framenda bifreiðarinnar, stuðari, ljósabúnaður og grill hefði farið af henni. Vitnið kvaðst hafa mælt hæð girðingarinnar við slysstað og hefði hún lægst verið 75 cm en hæst 90 cm. Hvorki gaddavír né rafstrengur hefði verið efst á henni. Lét vitnið ítrekað í ljós það álit sitt að girðingin hefði ekki verið hrossheld.

J-kvk-nf K-kvk-nf S-kvk-nf sagðist hafa séð þegar bifreiðin ók á hrossið, en neitaði því að hún hefði séð hrossið utan girðingar fyrir óhappið.

Málsástæður stefnanda og lagarök

Stefnandi byggir kröfu sína á því að stefndi beri, á grundvelli sakarreglunnar, óskipta bótaábyrgð á því eignatjóni sem varð á bifreið stefnanda þegar hross í eigu stefnda hljóp í veg fyrir bifreiðina. Hrossið hafi verið utan girðingar, þar sem lausaganga búfjár sé bönnuð. Þessu til stuðnings vísar hann til laga um búfjárhald nr. 103/2002, reglugerðar um vörslu búfjár nr. 59/2000 og samþykktar um búfjárhald í Snæfellsbæ, þar sem fram komi í 7. gr. að lausaganga hrossa í landi Snæfellsbæjar sé óheimil. Þá byggir hann á því að þær girðingar, sem áttu að halda hestunum, hafi hvorki staðist lög né reglugerðir. Að dómi stefnanda sé saknæmur aðbúnaður og saknæm vangeymsla ástæða tjónsins, og beri stefndi ábyrgð á því sem eigandi hrossins. Þannig hafi sú girðing, sem hryssan hafi átt að vera inni í, hvorki verið í samræmi við lög um girðingar nr. 135/2001 né reglugerð um girðingar nr. 748/2002. Í síðastgreindri reglugerð komi fram í 1. lið 2. gr. að netgirðing, eins og sú sem hryssan á að hafa stokkið yfir, eigi að vera með einum eða tveimur gaddavírsstrengjum ofan við netið, og í það minnsta 110 cm á hæð. Girðing sú sem hryssan R-kvk-nf stökk yfir í umrætt sinn hafi hins vegar verið 75-90 cm á hæð og án gaddavírs ofan við netið. Mótmælir stefnandi því að nokkrar líkur séu á því að hryssan hafi komist út um opið hlið á girðingunni, enda bendi ekkert til þess. Kveðst hann einnig stórlega draga í efa að ferðamenn hafi á þessum árstíma átt erindi að Hofgarðatjörn.

Stefnandi byggir einnig á því að óhappið hafi orðið án nokkurrar sakar af hálfu ökumanns bifreiðarinnar. Hafi hann ekið á eðlilegum umferðarhraða, við ágætis aðstæður miðað við árstíma, en hryssan hafi fyrirvaralaust hlaupið í veg fyrir bifreiðina, án þess að hann hafi átt möguleika á því að forðast árekstur.

Auk áðurtalinna lagaraka vísar stefnandi til 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála, að því er varðar kröfu hans um viðurkenningu bótaskyldu, en málskostnaðarkrafan styðst við XXI. kafla sömu laga, einkum 130. gr. þeirra.

Málsástæður stefnda og lagarök

Sýknukrafa stefnda byggist á því að stefnanda hafi ekki tekist að sýna fram á saknæma og ólögmæta háttsemi stefnda, og því séu ekki fyrir hendi skilyrði skaðabótaábyrgðar samkvæmt sakarreglunni. Þá telur stefndi ósannað að atburðarásin hafi verið með þeim hætti sem stefnandi haldi fram. Ályktun lögreglu um að hrossið hafi stokkið yfir girðinguna sé eingöngu á því byggð að girðingin hafi verið órofin og að ekki hafi verið sjáanlegt hvar hrossið hefði getað farið út úr girðingunni. Hvergi á vettvangi mátti þó sjá ummerki um hvar hrossið hefði stokkið yfir girðinguna, hvorki á girðingunni sjálfri né á snjóþekjunni. Raunar heldur stefndi því fram að ólíklegt sé að hrossið hafi stokkið yfir girðinguna, þar sem stór hluti hennar liggi við brekku að þjóðveginum, og hefði hrossið því þurft að stökkva upp í mót og yfir girðinguna. Telur stefndi líklegra að hryssan hafi einhvern tíma fyrir óhappið sloppið úr girðingunni um hlið að Hofgarðatjörn. Bendir hann á að tjörnin sé á náttúruminjaskrá og vinsæll áningarstaður ferðamanna sem eigi leið um svæðið. Ferðamenn fari um þetta hlið, og sé það á sömu girðingu og hrossið slapp úr. Hafi stefndi ítrekað orðið fyrir því að ferðamenn hafi skilið hliðið eftir opið í lengri eða skemmri tíma, með þeim afleiðingum að búfénaður hafi sloppið út.

Stefndi tekur fram að hann hafi sjálfur afráðið að strengja ekki gaddavír efst á girðinguna, þar sem girðingarnar hafi átt það til að fenna í kaf og hafi gaddavírinn því valdið hættu fyrir búfé. Engu að síður hafi girðingarnar verið sterkar og gegnt hlutverki sínu frá því þær voru reistar. Verði hins vegar fallist á að girðingarnar hafi á einhvern hátt verið vanbúnar, telur stefndi að stefnandi hafi ekki með neinum hætti sýnt fram á orsakatengsl milli meints vanbúnaðar og þess tjóns sem varð á bifreið stefnanda við óhappið. Áréttar stefndi að fullyrðingar stefnanda um að hrossið hafi stokkið yfir girðinguna séu með öllu ósannaðar og byggðar á getgátum lögreglunnar.

Stefndi byggir einnig á því að stefnandi verði að bera fulla ábyrgð á tjóni sínu vegna eigin sakar ökumanns bifreiðarinnar. Í lögregluskýrslu komi fram að bifreiðinni hafi í umrætt sinn verið ekið á 75-78 km hraða á klst. og hafi hún dregið tengitæki frá Vegagerð ríkisins. Í 2. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 sé að finna skilgreiningu á tengitæki, og eigi hún við um þann vagn sem dreginn var af ON-935. Samkvæmt 4. mgr. 38. gr. umferðarlaga sé hámarkshraði ökutækja sem draga óskráð tengitæki 60 km/klst. Ljóst sé því að bifreiðinni ON-935 hafi verið ekið töluvert yfir löglegum hámarkshraða þegar óhappið varð. Stefndi bendir einnig á að fram komi í lögregluskýrslu að hálka og krapasnjór hafi verið á veginum. Við slíkar aðstæður hafi ökumanni borið að haga akstri sínum þannig að fyllstu varúðar yrði gætt, sbr. 2. málsliður 1. mgr. 36. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 og h-liður 2. mgr. sömu greinar. Það hafi hann þó ekki gert. Þvert á móti hafi hann ekið töluvert umfram heimilaðan hámarkshraða samkvæmt umferðarlögum.

Stefndi telur enn fremur ástæðu til að benda á að bifreiðin hafi ekki verið á negldum dekkjum, heldur heilsársdekkjum, og hafi hjólbarðar verið hálfslitnir, að því er segir í lögregluskýrslu. Þá hafi ökutækið heldur ekki verið skoðað síðan 27. október 2006, þrátt fyrir að næsta skoðun hefði átt að fara fram 1. maí 2007. Eðli málsins samkvæmt hafi lélegt ástand hjólbarða áhrif á hemlunarvegalengd ökutækisins. Til viðbótar hafi ástand vegarins, þ.e. hálka og krapasnjór, gert það að verkum að hemlunarvegalengd varð enn lengri en undir venjulegum kringumstæðum.

Með hliðsjón af ofanrituðu telur stefndi að virða verði það ökumanni ON-935 til gáleysis að hafa ekið yfir hámarkshraða, við slæmar akstursaðstæður, með slitna hjólbarða og án þess að hafa fært ökutækið til skoðunar. Verði óhappið því alfarið rakið til eigin sakar ökumanns bifreiðarinnar.

Verði ekki fallist á sýknukröfu stefnda, gerir stefndi þá kröfu að sök verði skipt í málinu. Beri þá sérstaklega að líta til eigin sakar ökumanns bifreiðarinnar, eins og reifað hefur verið.

Um lagarök vísar stefndi einkum til reglna skaðabótaréttar um gáleysi og eigin sök tjónþola, auk skaðabótalaga nr. 50/1993. Þá vísar hann til umferðarlaga nr. 50/1987, einkum 2. gr., 36. gr. og 38. gr. þeirra laga. Um málskostnaðarkröfu er vísað til XXI. kafla laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála.

Niðurstaða

Samkvæmt stefnu hljóðaði upphafleg krafa stefnanda þannig: „... að viðurkennt verði með dómi að stefndi sé skaðabótaskyldur vegna eignatjóns sem stefnandi varð fyrir þegar hrossið R-kk-þgf (IS2006237631) í eigu stefnda slapp úr girðingu og gæslu, þann 12.11.2008, við Hoftún, (í Staðarsveit) 356 Snæfellsbæ, og hljóp skyndilega út á Snæfellsveg, með þeim afleiðingum að stefnandi ók á hrossið.“ Við aðalmeðferð málsins breytti stefnandi kröfunni í þá veru sem kynnt er í upphafi, og er krafa hans nú um að viðurkennd verði skaðabótaskylda stefnda vegna eignatjóns á framenda bifreiðar stefnanda, svo og vegna afnotamissis stefnanda af bifreiðinni. Stefndi mótmælti þegar breytingunni og taldi hana óheimila.

Í endanlegri kröfugerð stefnanda felst nú nánari afmörkun á því eignatjóni sem hann telur að stefndi beri bótaábyrgð á. Krafan er þannig þrengri og gengur skemur en upphaflega krafa hans. Að því leyti verður að telja að breytingin sé stefnda í hag og því sé stefnanda heimilt að breyta kröfu sinni í þessa veru, sbr. 1. mgr. 111. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála. Öðru máli gegnir um kröfu stefnanda vegna afnotamissis af bifreiðinni. Sú krafa var ekki gerð í stefnu, en með henni er stefnandi nú einnig að krefjast viðurkenningar á afleiddu tjóni vegna umferðaróhappsins. Felur breytingin þannig í sér aukningu frá upphaflegri kröfu stefnanda, stefnda í óhag. Verður að fallast á það með stefnda að gegn mótmælum hans komist sú krafa ekki að í málinu. Ber því að vísa frá dómi þeim lið kröfugerðar stefnanda, sbr. 1. mgr. 111. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála. Samkvæmt því verður hér aðeins úr því leyst hvort viðurkenna skuli bótaábyrgð stefnda vegna eignatjóns á framenda bifreiðar stefnanda.

Í greinargerð stefnda var upphaflega gerð sú varakrafa að dómkröfur stefnanda yrðu lækkaðar verulega. Þar sem krafa stefnanda er um viðurkenningu á bótaskyldu, en ekki fjárkrafa, óskaði stefndi eftir því við aðalmeðferð að fá að breyta kröfunni á þann hátt að krafist væri sakarskiptingar í stað lækkunar. Lögmaður stefnanda gerði engar athugasemdir við þá breytingu.

Ekki er um það deilt að sá hluti girðingar stefnda, sem stefnandi heldur fram að hryssan R-kvk-nf hafi stokkið yfir, er netgirðing, án gaddavírsstrengs að ofan, 75 cm að hæð þar sem hún er lægst, en 90 cm þar sem hún er hæst. Óumdeilt er einnig að stefndi ákvað sjálfur að setja ekki gaddavírsstreng efst á girðinguna, þar sem hann taldi að gaddavírinn gæti skaðað hrossin þegar snjóþekja væri mikil og girðingin á kafi í snjó. Þá er enn fremur ágreiningslaust að girðingin var órofin og ekki sáust nein ummerki þess hvar hryssan hefði farið yfir girðinguna. Ekkert er hins vegar fram komið í málinu sem stutt getur þá tilgátu stefnda að ferðamenn hafi hugsanlega skilið hlið eftir opið, á leið sinni að Hofgarðatjörn, og hrossið þannig komist út fyrir girðinguna.

Samkvæmt 6. gr. laga nr. 103/2002, um búfjárhald o.fl., er sveitarstjórnum heimilt, í því skyni að koma í veg fyrir ágang búfjár, að ákveða að umráðamönnum búfjár sé skylt að hafa það í vörslu allt árið eða tiltekinn hluta ársins. Heimildin getur jafnt tekið til alls umdæmis viðkomandi sveitarfélags eða afmarkaðra hluta þess. Jafnframt segir þar að þar sem sveitarstjórn hafi gert umráðamönnum búfjár skylt að hafa búfé í vörslu, skuli vera gripheld girðing, og beri umráðamaður búfjárins ábyrgð á að svo sé. Í reglugerð um vörslu búfjár nr. 59/2000 er að finna lýsingu á lágmarkskröfum fyrir girðingar og önnur mannvirki sem teljast gripheld fyrir hverja tegund búfjár. Samkvæmt B. lið 6. gr. reglugerðarinnar telst girðing hrossheld, fullnægi hún m.a. sömu kröfum og gerðar eru til fjárheldrar girðingar samkvæmt A. lið sömu greinar. Þar segir í 1. tl. að fjárheld girðing sé netgirðing með 5 strengja vírneti, einum gaddavírsstreng neðan við netið og minnst einum ofan við það. Hæð girðingarinnar skal vera 1,10 m. Kröfur þessar eru hinar sömu og mælt er fyrir um í 13. gr. reglugerðar um girðingar nr. 748/2002, þar sem fjallað er um hrossheldar girðingar.

Fyrir liggur í máli þessu að sveitarstjórn Snæfellsbæjar hefur lagt bann við lausagöngu hrossa í landi sveitarfélagsins. Jafnframt er ljóst að sú girðing sem stefndi setti upp með fram Snæfellsvegi uppfyllti ekki þær kröfur sem gerðar eru til hrossheldrar girðingar samkvæmt fyrrnefndum reglugerðum, a.m.k. ekki á þeim kafla þar sem bifreiðin ON-935 ók á hryssuna. Er þá bæði til þess horft að girðingin var ekki með gaddavírsstreng ofan við netið, en einnig var hún fjarri því að fullnægja þeim kröfum sem gerðar eru til hæðar hennar. Þótt ekki hafi verið sýnt fram á hvar eða hvernig hryssan fór yfir girðinguna, telur dómurinn augljóst að girðingin, svo vanbúin sem að ofan greinir, hafi ekki verið hryssunni nein hindrun og hafi hún hæglega getað klofað eða stokkið yfir hana. Jafnframt er það álit dómsins að stefnda hafi mátt vera kunnugt um þá hættu sem stafaði af því að girðingin fullnægði ekki kröfum áðurnefndra reglugerða. Skýring stefnda á því hvers vegna hann sleppti að setja gaddavírsstreng efst á girðinguna breytir því ekki að um saknæma og ólögmæta háttsemi hans var að ræða, enda hlýtur hér einu að gilda hvort jörð er auð eða hulin snjó. Kröfur um hæð og búnað girðingarinnar eru þær sömu í báðum tilvikum, ef girðingunni er á annað borð ætlað að halda hrossum innan hennar. Stefndi hefur ekki sýnt fram á að hryssan hafi sloppið úr girðingunni með öðrum hætti en að klofa eða stökkva yfir hana. Verður því að telja að vanbúnaður girðingarinnar sé ástæða þess að hryssan slapp úr henni og hljóp í veg fyrir bifreiðina, með þeim afleiðingum sem áður getur. Samkvæmt því ber stefndi bótaábyrgð á tjóni stefnanda.

Samkvæmt ökurita ON-935 var bifreiðinni ekið á 75-78 km/klst. þegar óhappið varð. Bifreiðin dró þá malbiksvagn, sem skilgreint er sem tengitæki í 2. gr. umferðarlaga nr. 50/1987. Samkvæmt 4. mgr. 38. gr. sömu laga má ökuhraði bifreiðar með óskráð tengitæki aldrei vera meiri en 60 km/klst. Bifreiðinni var því ekið töluvert umfram leyfðan hámarkshraða. Einnig liggur fyrir að hálka og krapasnjór var á veginum. Við slíkar aðstæður bar ökumanni að gæta sérstakrar varúðar, sbr. 36. gr. umferðarlaga. Er á það fallist með stefnda að ökumaður bifreiðarinnar hafi í umrætt sinn ekki sýnt þá aðgæslu sem honum bar, og um leið átt þátt í því að ekki var forðað árekstri við hryssuna. Hins vegar bendir ekkert til þess að hjólbarðar bifreiðarinnar, eða ástand hennar að öðru leyti, hafi átt þátt í óhappinu. Engu að síður telur dómurinn að ökumaður bifreiðarinnar hafi sýnt af sér slíkt gáleysi við aksturinn að stefnandi þurfi sjálfur að bera helming tjóns síns. Að fenginni þeirri niðurstöðu verður viðurkennt að stefndi skuli bæta helming þess eignatjóns sem stefnandi varð fyrir í umrætt sinn.

Með hliðsjón af úrslitum málsins, sbr. og 3. mgr. 130 gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála, þykir rétt að hvor aðila beri sinn kostnað af málinu.

Það athugist að mál þetta er höfðað fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur, án þess að séð verði að málið heyri undir þá þinghá og án þess að gefnar séu skýringar á því. Hins vegar hefur stefndi ekki hreyft athugasemdum af þessu tilefni, og verður því látið við það sitja.

I-kk-nf E-kk-nf héraðsdómari kvað upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð:

Viðurkennt er að stefndi, S-kk-nf N-kk-nf, skuli bæta stefnanda, Snævélum ehf., helming eignatjóns sem varð á framenda bifreiðar stefnanda, ON-935, þegar hrossið R-kk-þgf (IS2006237631), í eigu stefnda, slapp úr girðingu og gæslu 12. nóvember 2008 við Hoftún í Staðarsveit og hljóp skyndilega út á Snæfellsveg, með þeim afleiðingum að starfsmaður stefnanda ók á hrossið.

Kröfu stefnanda, um að viðurkennd verði bótaábyrgð stefnda vegna afnotamissis stefnanda af bifreiðinni ON-935, er vísað frá dómi.

Málskostnaður fellur niður.

I-kk-nf E-kk-nf