S-54/2009

Mál þetta, sem dómtekið var 2. júní sl., er höfðað með ákæru lögreglustjórans á Eskifirði, útgefinni 27. apríl 2009, á hendur J-kvk-þgf P-kvk-þgf, kt. [...], Svínaskálahlíð 23, Eskifirði, „fyrir líkamsárás á Neskaupstað með því að hafa aðfaranótt laugardagsins 7. febrúar 2009, á skemmtistaðnum Hótel Egilsbúð, Egilsbraut 1, slegið A, kennitala [...], eitt hnefahögg í andlitið og nokkur högg í höfuðið, með þeim afleiðingum að hún hlaut glóðarauga á báðum augum, bólgu á nefi og eymsl á hægri hlið þess.

Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. breytingarlög.

Þess er krafist að ákærða verði dæmd til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkrafa:

Af hálfu A er krafist miskabóta að fjárhæð kr. 1.000.000 auk vaxta samkvæmt 8. gr. sbr. 4. gr. vaxtalaga nr. 38/2001, frá 7. febrúar 2009 til greiðsludags. Dráttarvaxta skv. 1. mgr. 6. gr. sömu laga er krafist frá dómsuppsögu. Þá er krafist greiðslu kostnaðar vegna lögmannsaðstoðar að mati dómara auk virðisaukaskatts á málskostnað.“

Ákærða játaði brot sitt skýlaust fyrir dóminum eins og því er lýst í framangreindri ákæru og var málið því þegar tekið til dóms samkvæmt 164. gr. laga nr. 88/2008, um meðferð sakamála, eftir að fulltrúi ákæruvalds og verjandi ákærðu höfðu tjáð sig stuttlega um ákvörðun viðurlaga. Af hálfu ákærðu er þess krafist að ákvörðun refsingar hennar verði frestað skilorðsbundið en ella verði henni dæmd vægasta refsing sem lög leyfa, þ.e. sektarrefsing. Þá er þess krafist að bótakröfu verði vísað frá dómi. Loks gerir verjandi ákærðu kröfu um málsvarnarlaun sér til handa.

Með játningu ákærðu, sem fær fulla stoð í gögnum málsins, telst sannað að hún hafi gerst sek um það brot sem lýst er í ákæru og sem þar er rétt heimfært til ákvæða laga.

Ákærða er 17 ára en vantaði 2 mánuði upp á þann aldur er brot hennar var framið. Samkvæmt sakavottorði hefur hún ekki áður gerst sek um refsiverðan verknað. Af hennar hálfu var því haldið fram að líkamsárás sú sem hún er hér sakfelld fyrir hafi átt sér stað eftir að brotaþoli hafi greitt henni högg í andlitið sem valdið hafi henni bólgu og eymslum á kinnbeini. Hvað sem líður fullyrðingum ákærðu um það högg verður ekki hjá því litið að ákærða hafði frumkvæði að samskiptum við brotaþola umrætt sinn, árás ákærðu var alvarleg og voru viðbrögð hennar í engu samræmi við það högg sem hún kveður brotaþola hafa greitt sér.

Þrátt fyrir alvarleika brots ákærðu og tjónsins sem af því hlaust, þykir með hliðsjón af hreinum sakaferli ákærðu, greiðlegri játningu og sérstaklega af ungum aldri hennar, fært, með heimild í 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, að fresta ákvörðun refsingar ákærðu skilorðsbundið og þykir skilorðstíminn hæfilega ákveðinn tvö ár, eins og nánar greinir í dómsorði.

Eftir úrslitum málsins verður ákærðu gert að greiða allan sakarkostnað, sem samkvæmt yfirliti ákæruvalds nemur 20.500 krónum vegna öflunar læknisvottorða, auk þess sem ákærða verður dæmd til að greiða þóknun skipaðs verjanda síns, J-kk-ef J-kk-ef hdl., sem þykir hæfilega ákveðin 85.407 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti. Samtals verður ákærða því dæmd til að greiða 105.907 krónur í sakarkostnað.

Ekki var sótt þing af hálfu bótakrefjanda við þingfestingu málsins, enda þótt lögmanni hennar hafi verið tilkynnt um stund og stað þingfestingar með ábyrgðarbréfi, dags. 13. maí 2009. Við þingfestinguna kvaðst fulltrúi ákæruvalds sækja þing af hálfu lögmanns bótakrefjanda, en upplýsti þó að lögmaðurinn hafi ekki haft samband við hann eða óskað eftir þingsókn af hálfu ákæruvaldsins.

Krafa ákærðu um frávísun bótakröfu málsins byggir á því að í bótakröfu sé ranglega gengið út frá því að brotaþoli hafi nefbrotnað en svo hafi ekki reynst vera, eins og nýtt læknisvottorð, sem aflað hafi verið að frumkvæði tilnefnds verjanda ákærðu á rannsóknarstigi, sýni. Er bent á að þó ákæruvaldið sæki þing vegna bótakröfunnar hafi fulltrúi þess ekki forræði á að bæta úr þessum ágalla kröfunnar og ekki séu efni til að tefja málið vegna þessa.

Samkvæmt 2. mgr. 174. gr. laga nr. 88/2008, um meðferð sakamála, er meginreglan sú að einkaréttarkrafa skal felld niður sé þing ekki sótt af hálfu kröfuhafa við þingfestingu eða á síðari stigum, en frá þessu er gerð undantekning hafi kröfuhafi lögmæt forföll eða ef ákærandi hefur tekið að sér að mæta fyrir hans hönd í þinghaldinu. Í upphafi 4. mgr. sömu lagagreinar er tekið fram að kröfuhafi hafi einn forræði á kröfunni á sama hátt og ef hann hefði hana uppi í einkamáli. Lögmaður bótakrefjanda tilkynnti ekki um forföll og fyrir liggur, samkvæmt upplýsingum fulltrúa ákæruvalds, að lögmaðurinn hafi ekki óskað eftir því að fulltrúi ákæruvalds sækti þing af hans hálfu. Verður bótakröfu málsins því, í samræmi við meginreglu 2. mgr. 174. gr. laga nr. 88/2008, vísað frá dómi.

Dómur þessi er kveðinn upp af H-kk-þgf B-kk-þgf dómstjóra í dómsal Héraðsdóms Austurlands að Lyngási 15, Egilsstöðum, klukkan 10:00 þriðjudaginn 9. júní 2009.

Dómsorð:

Ákvörðun um refsingu ákærðu, J-kvk-ef P-kvk-ef, er frestað þannig að hún falli niður að liðnum tveimur árum haldi ákærða almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærða greiði sakarkostnað að fjárhæð 105.907 krónur og er þar meðtalin þóknun skipaðs verjanda hennar, J-kk-ef J-kk-ef hdl., 85.407 krónur.

Bótakröfu A er vísað frá dómi.

H-kk-nf B-kk-nf