E-3996/2012

Mál þetta, sem var dómtekið 6. júní sl., var höfðað 22. nóvember 2012.

Stefnandi er K-kk-nf M-kk-nf H-kk-nf, Vesturbergi 10, Reykjavík.

Stefndi er K-kk-nf G-kk-nf, Seljabraut 40, Reykjavík.

Stefnandi krefst þess að stefndi greiði honum 6.309.027 krónur, ásamt 4,5% vöxtum af 1.109.400 krónum frá 13. janúar 2010 til 13. apríl 2010, en af 5.909.027 krónum frá 13. apríl 2010 til 4. júlí 2012, en þá með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 af 5.909.027 krónum frá 4. júlí 2012 til greiðsludags. Þá er krafist vaxta skv. 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 af 400.000 krónum frá 13. janúar 2010 til 2. febrúar 2012 og dráttarvaxta samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 af þeirri fjárhæð frá þeim degi til greiðsludags. Þá er krafist málskostnaðar úr hendi stefnda.

Stefndi krefst aðallega sýknu af öllum kröfum stefnanda og málskostnaðar. Til vara krefst hann þess að dómkröfur stefnanda verði lækkaðar verulega og málskostnaður felldur niður.

I

Helstu málsatvik eru þau að aðfaranótt 13. janúar 2010 voru lögreglumenn sendir að Dúfnahólum 4 vegna tilkynningar um slagsmál. Á vettvangi hittu þeir stefnanda og félaga hans sem greindu frá því að stefndi hefði ráðist á þá með skotvopni. Stefndi var handtekinn og færður á lögreglustöð og úrskurðaður í gæsluvarðhald sem hann sat í til 20. janúar 2010. Stefnandi leitaði til læknis á Læknavaktinni þennan sama dag vegna höfuðverkjar og greindi frá því að hann hefði verið laminn endurtekið í höfuðið með byssuskefti um nóttina. Þann 26. ágúst 2011 gaf ríkissaksóknari út ákæru á hendur stefnda, meðal annars vegna líkamsárásar á stefnanda. Var honum þar gefin að sök sérstaklega hættuleg líkamsárás með því að hafa slegið stefnanda ítrekað í hnakkann með hnúajárni. Með dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 4. maí 2012 var stefndi sýknaður af þeim ákærulið þar sem ekki var talið standast að stefndi hefði beitt hnúajárninu, heldur hefði hann annaðhvort beitt haglabyssu sem hann var með eða hnefanum. Kröfu stefnanda um miskabætur, samkvæmt 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, var vísað frá dómi með vísan til 2. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Stefnandi kveðst enn hafa fundið fyrir líkamlegum og andlegum afleiðingum árásarinnar tveimur árum eftir að hún átti sér stað. Hann leitaði þá til geðhjúkrunarfræðings, auk þess sem hann aflaði matsgerðar um það tjón sem hann varð fyrir vegna árásarinnar. Í kjölfarið gerði stefnandi kröfu um greiðslu bóta úr hendi stefnda með bréfi, dags. 4. júní 2012. Kröfunni var hafnað af lögmanni stefnda.

II

Stefnandi byggir á því að óumdeilt sé að stefndi hafi viðhaft saknæma háttsemi gagnvart honum. Skaðabótaskylda sé því óumdeild. Einnig sé óumdeilt að hann hafi orðið fyrir tjóni vegna háttsemi stefnda, en deilt sé um fjárhæð bóta vegna tjónsins.

Í vottorði Á-kk-ef S-x-x. T-kk-ef læknis komi fram að stefnandi hafi samdægurs leitað til Læknavaktarinnar á Smáratorgi og gefið þá sögu að hafa orðið fyrir líkamsárás nóttina áður þar sem hann hafi verið laminn endurtekið með haglabyssu í höfuðið. Hann hafi kvartað um höfuðverk. Við skoðun hafi reynst allnokkur maráverki á hnakka, 3 x 4 cm og bólga umhverfis. Niðurstaða læknisins hafi verið sú að stefnandi hefði maráverka á hnakka og mögulega væg heilahristingseinkenni.

Stefnandi leitaði til D-kvk-ef D-kvk-ef S-kvk-ef geðhjúkrunarfræðings. Í vottorði hennar komi fram að stefnandi hafi komið til hennar í viðtalsmeðferð. Hún greini stefnanda með talsvert þunglyndi og kvíða. Þá hafi hann mörg einkenni áfallastreituröskunar sem rekja megi til árásarinnar.

Í matsgerð S-kk-ef S-kk-ef læknis komi fram að enn séu þreifieymsli í hnakka vinstra megin og niður undir eyra og þar séu þreifanleg viss þykkildi undir húðinni eins og um örvefsmyndun eftir mar sé að ræða. Þessi þykkildi séu aum viðkomu. Samkvæmt lækninum séu verstu afleiðingarnar töluverð andleg vanlíðan Árásin hafi gert stefnanda viðkvæman og hræddan sem hann hafi ekki verið áður. Afleiðingar slyssins hafi áhrif á svefn hans og frítíma, hann hugsi mikið um árásina og hafi það verið óbreytt í langan tíma. Samkvæmt matsgerðinni teljist tímabil þjáningabóta samkvæmt 3. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 vera í þrjá mánuði, frá 13. janúar 2010 til 13. apríl 2010. Varanlegur miski samkvæmt 4. gr. laganna teljist vera 10 stig og varanleg örorka samkvæmt 5. gr. teljist vera 10%. Stöðugleikadagur teljist vera 13. apríl 2010.

Stefnandi telji komna fram fullnægjandi sönnun þess að hann hafi orðið fyrir tjóni af völdum stefnda. Þá hafi umfang tjónsins verið sannað. Bótakrafa hans byggi á ofangreindri matsgerð S-kk-ef S-kk-ef læknis. Bætur vegna kostnaðar við öflun matsgerðar séu innan málskostnaðarkröfu.

Krafa stefnanda sundurliðist með eftirfarandi hætti:

Krafa stefnanda um þjáningabætur styðjist við 3. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Lánskjaravísitala á bótakröfudegi hafi verið 7862, en 3282 við gildistöku laganna. Þjáningabætur vegna hvers dags séu þannig 1.677 krónur og námunduð sé bótafjárhæðin 1680 krónur. Metið tímabil þjáningabóta sé 90 dagar.

Krafa stefnanda um miskabætur styðjist við 4. gr. laga nr. 50/1993. Miðað við sömu lánskjaravísitölu og greini að ofan sé verðbætt miskabótafjárhæð 9.581.962 krónur vegna 100 stiga varanlegs miska. Námunduð fjárhæð sé því 9.582.000 krónur og metinn varanlegur miski stefnanda sé 10 stig.

Krafa stefnanda um bætur vegna varanlegrar örorku styðjist við 5. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Á metnum stöðugleikatímapunkti hafi stefnandi verið 18 ára og 45 daga gamall. Stuðull hans samkvæmt 6. gr. laganna sé 18,421. Árslaun stefnanda síðustu þrjú almanaksár fyrir árásina nái ekki lágmarki 3. mgr. 7. gr. og séu bætur því miðaðar við lágmarksárslaun fyrir 66 ára og yngri. Lánskjaravísitala á stöðugleikadegi hafi verið 7126 og séu verðbætt lágmarkslaun þannig 2.605.484 krónur eða námunduð 2.605.500 krónur. Varanleg örorka stefnanda sé metin 10%.

Stefnandi geri enn sömu kröfu um miskabætur samkvæmt 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, eins og hann hafi gert í sakamálinu gegn stefnda, enda hafi líkamstjóni stefnanda verið valdið af stefnda af ásetningi eða stórfelldu gáleysi. Brot stefnda hafi verið ólögmæt meingerð gegn frelsi, friði, æru og persónu stefnanda. Til þess beri að líta að stefnandi hafi aðeins verið óharðnaður unglingur þegar stefnandi, fílefldur, æstur og reiður karlmaður á fertugsaldri, hafi ráðist að honum að næturlagi vopnaður haglabyssu, sveðju og hnúajárni. Krafa stefnanda til miskabóta samkvæmt 1. mgr. 26. gr. teljist hæfilega metin 400.000 krónur.

Stefnandi krefjist 4,5% ársvaxta af bótum vegna þjáninga og varanlegs miska frá árásardegi, 13. janúar 2010, en frá stöðugleikadegi, 13. apríl 2010, vegna bóta fyrir varanlega örorku. Vaxtanna sé krafist til 4. júlí 2012, en þá hafi mánuður verið liðinn frá þeim degi er stefnandi hafi verið krafinn um bæturnar með bréfi dags. 4. júní 2012. Vaxtakrafan styðjist við 16. gr. laga nr. 50/1993. Dráttarvaxta, samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, sé krafist frá 4. júlí 2012 til greiðsludags.

Stefnandi krefjist vaxta samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 af miskabótum samkvæmt 1. mgr. 26. gr. laga nr. 50/1993 frá árásardegi til 2. febrúar 2012, en þá hafi mánuður verið liðinn frá þeim degi er einkaréttarkrafa stefnanda hafi verið kynnt fyrir stefnda, sbr. fyrirkall úr sakamálinu á hendur stefnda, en einkaréttarkrafa stefnanda hafi fylgt ákærunni. Þá sé krafist dráttarvaxta samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 af sömu fjárhæð frá 2. febrúar 2012.

Í öllum tilvikum verði ógreiddir vextir lagðir við höfuðstól og nýir vextir reiknaðir af samanlagðri fjárhæð á tólf mánaða fresti, samkvæmt 12. gr. laga nr. 38/2001.

Stefnandi byggi kröfur sínar á meginreglum skaðabótaréttar og á skaðabótalögum nr. 50/1993. Um háttsemi stefnda og ábyrgð byggi stefnandi einnig á almennum hegningarlögum nr. 19/1940. Vaxtakrafa byggist á 16. gr. laga nr. 50/1993 og IV. kafla laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu. Dráttarvaxtakrafa byggist á lögum nr. 38/2001, einkum 5. og 6. gr. Málskostnaðarkrafa byggist á ákvæðum laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, einkum XXI. kafla, og um varnarþing vísist til 32. gr. laganna.

III

Krafa stefnda um sýknu byggir á því að ósannað sé að stefndi hafi valdið stefnanda áverka og hverjir áverkarnir séu. Stefndi telji stefnanda ekki hafa orðið fyrir varanlegu tjóni vegna háttsemi stefnda og að hann eigi þar af leiðandi enga kröfu á hendur stefnda. Þá sé miskabótakröfu hans á grundvelli 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 einnig mótmælt.

Stefndi vísi til þess að hann hafi verið sýknaður af þeirri háttsemi sem honum sé gefin að sök máli þessu með dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 4. maí 2012 í málinu nr. S-1837/2011, en þeim dómi hafi ekki verið áfrýjað.

Stefndi mótmæli mati S-kk-ef S-kk-ef læknis á áverkum stefnanda og afleiðingum. Matið byggist alfarið á upplýsingum frá stefnanda og þar sé gengið út frá því að stefnandi hafi orðið fyrir líkamsárás af hálfu stefnda með byssuskefti, hnúajárni eða sveðju. Getur það því á engan hátt skoðast sem sönnun þess að stefndi hafi valdið stefnanda tjóni. Þá sé um að ræða einhliða unnið sönnunargagn og sé það því ómarktækt. Stefndi hafi ekki verið aðili að matinu og ekki haft möguleika á því að koma að spurningum, athugasemdum, andmælum eða gögnum. Niðurstöður matsgerðarinnar séu því ekki bindandi fyrir hann.

Stefndi telji stefnanda ekki hafa sannað tjón sitt. Samkvæmt meginreglu skaðabótaréttar beri tjónþoli tjón sitt sjálfur. Í undantekningartilvikum geti staðan verið sú að um annan tjónvald sé að ræða og beri tjónþoli þá sönnunarbyrði fyrir því að hann beri ekki sjálfur ábyrgð á tjóni sínu heldur hafi því verið valdið af öðrum aðila. Í framkvæmd hafi verið miðað við sakarregluna þegar metið sé hvort um sé að ræða skaðabótaskylda háttsemi annars aðila. Til þess að skaðabótaábyrgð eigi við þurfi skilyrði sakarreglunnar að vera uppfyllt, meðal annars um sök og sennilega afleiðingu. Að teknu tilliti til persónulegra haga stefnanda síðastliðin ár, telji stefndi fullvíst að hann beri ekki ábyrgð á því meinta tjóni sem stefnandi telji sig hafa orðið fyrir. Þá hafi stefndi ástæðu til að ætla að stefnandi hafi orðið fyrir frekara tjóni en matsgerð gefi til kynna. Af þeim ástæðum, auk þeirra raka sem fram komi að framan, telji stefndi ljóst að hann hafi ekki verið valdur að hinu meinta tjóni sem stefnandi telji sig hafa orðið fyrir.

Samkvæmt skattframtölum stefnanda hafi aðrar tekjur en bætur verið mjög litlar. Verði því að telja að afleiðingar líkamsárásarinnar hafi ekki valdið stefnanda tekjutjóni sem fallið geti undir ákvæði 5.-9. gr. skaðabótalaga. Beri því að sýkna stefnda af kröfu um bætur vegna varanlegrar örorku og um þjáningabætur.

Verði ekki fallist á aðalkröfu stefnda sé krafist verulegrar lækkunar á dómkröfum stefnanda. Sú krafa byggi á því að stefnandi hafi með engu móti reynt að takmarka tjón sitt, en sú skylda hvíli á stefnanda samkvæmt meginreglum skaðabótaréttar. Sé honum til dæmis skylt að grípa til allra þeirra ráðstafana sem honum séu nærtækar í þessu sambandi. Ekkert liggi fyrir um að tjónþoli hafi leitað sér aðstoðar eða stundað eðlilega endurhæfingu. Um varakröfu stefnda sé að meginstefnu vísað til sömu sjónarmiða og færð hafi verið til stuðnings aðalkröfu. Þá séu meintar afleiðingar árásar stefnda ekki í samræmi við fjárhæð kröfu stefnanda.

Stefndi mótmæli upphafstíma dráttarvaxta og telji að eins og málum sé hér háttað verði þeir einungis dæmdir frá dómsuppsögu.

Um lagarök vísist til skaðabótalaga nr. 50/1993, laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Um málskostnað vísist til XXI kafla laga nr. 91/1991.

IV

Í máli þessu krefur stefnandi stefnda um bætur vegna líkamsárásar 13. janúar 2010. Óumdeilt er í málinu að stefndi sló stefnanda ítrekað í hnakkann. Ágreiningur er hins vegar á milli málsaðila um það hvort stefndi hafi beitt afsagaðri haglabyssu eða hvort hann hafi notað hnefann. Í sakamálinu nr. S-1837/2011 var stefnda meðal annars gefin að sök sérstaklega hættuleg líkamsárás með því að hafa slegið stefnanda ítrekað í hnakkann með hnúajárni, með þeim afleiðingum að stefnandi hafi hlotið mar og bólgur á hnakka. Við fyrirtöku málsins 24. janúar 2012 játaði ákærði sök samkvæmt þessum ákærulið, en tók fram að hann teldi árásina ekki sérstaklega hættulega. Með dómi 4. maí 2012 var stefndi sýknaður af háttseminni, þar sem talið var að ákæran yrði skilin á þann hátt að hnúajárni hafi verið beitt til að valda áverkum á stefnanda. Var talið að þegar framburður stefnda og vitna sem og læknisvottorð væru virt fengi það ekki staðist að stefndi hefði beitt hnúajárninu, heldur hafi hann annaðhvort beitt haglabyssu eða hnefanum. Væri því ósannað að stefndi hafi gerst sekur um það sem honum væri gefið að sök í ákærunni. Fyrir dóminum bar stefndi að hann hafi slegið stefnanda tvisvar í höfuðið. Hann hafi ekki slegið hann með hnúajárni heldur hafi hann haft hnúajárn inni í lófanum og járnið hafi því ekki lent í höfði stefnanda. Þá neitaði hann því að hafa slegið stefnanda með haglabyssunni. Stefndi féllst á bótaskyldu sína vegna málsins. Með hvaða hætti stefndi sló stefnanda skiptir ekki máli fyrir niðurstöðu þessa máls. Ágreiningslaust er að stefndi veitti stefnanda fleiri en eitt högg. Stefnandi leitaði samdægurs til læknis. Með framlögðu læknisvottorði þykir sannað að stefndi olli stefnanda áverkum með höggum sínum.

Stefnandi kveðst enn hafa fundið fyrir afleiðingum árásarinnar tveimur árum síðar og hafi hann því leitað sér aðstoðar geðhjúkrunarfræðings. Samkvæmt vottorði D-kvk-ef D-kvk-ef S-kvk-ef geðhjúkrunarfræðings, dags. 13. apríl 2012, þjáðist stefnandi af þunglyndi og kvíða og hafði mörg einkenni áfallastreituröskunar. Taldi hún hugsanlegt að þessi einkenni mætti rekja til árásarinnar. D-kvk-nf D-kvk-nf staðfesti vottorð sitt fyrir dóminum og skýrði frá því að ekkert hefði komið fram annað sem gæti skýrt einkenni stefnanda.

Stefnandi leitaði sjálfur til læknis og óskaði þess að hann framkvæmdi mat á honum vegna afleiðinga líkamsárásarinnar. Í matsgerð S-kk-ef S-kk-ef læknis, dags. 8. maí 2012, kemur fram að um sé að ræða mann sem lendi í því að á hann sé ráðist með vopnum, haglabyssu, hnúajárni og sveðju, og honum veittur áverki á höfði. Við skoðun komi í ljós þreifieymsli vinstra megin í hnakka og niður undir eyrað. Þar séu viss þykkildi undir húðinni, eins og um örvefsmyndun eftir mar sé að ræða. Þykkildin séu aum viðkomu. Verst sé að árásin hafi haft töluverð áhrif á andlega líðan stefnanda. Við mat á þjáningabótum sé tekið mið af því að stefnandi segi að sex vikum eftir atburðinn hafi bólga og eymsli í höfðinu lagast mjög, en hann segi andlega líðan sína hafa verið slæma a.m.k. fyrstu þrjá mánuðina eftir atburðinn. Séu þjáningabætur því metnar frá 13. janúar 2010 til 13. apríl 2010. Við mat á varanlegum miska sé miðað við afleiðingar áverka á höfuðið og andlega líðan stefnanda. Ekki sé hægt að styðjast við neina ákveðna kafla í örorkumatstöflum, en telja verði að varanlegur miski sé 10 stig. Við mat á varanlegri örorku sé litið svo á að afleiðingarnar komi til með að sitja í stefnanda ævilangt og gera það að verkum að starfsgeta hans verði ekki sem skyldi í framtíðinni. Er varanleg örorka því talin 10%. Þá teljist stöðugleikadagur vera 13. apríl 2010. Læknirinn staðfesti matsgerð sína fyrir dóminum.

Stefndi hefur andmælt framangreindri matsgerð sem einhliða og ómarktækri. Hann hafi ekki verið aðili að matinu og ekki haft möguleika á að koma að athugasemdum. Matsgerðin verði því ekki lögð til grundvallar í málinu. Í þinghaldi í máli þessu 15. febrúar sl. var bókað að stefnandi væri tilbúinn til að gangast undir matið að nýju með því að stefndi mætti á matsfund og hefði kost á að koma að athugasemdum. Af hálfu stefnda var þessu hafnað á þeim forsendum að hann ætti þess kost að koma spurningum til læknisins við aðalmeðferð málsins. Læknirinn kom fyrir dóminn við aðalmeðferðina og gafst stefnda þá kostur á að koma spurningum til hans. Hefur stefndi ekki bent á neitt ákveðið atriði sem honum hafi ekki gefist kostur á að koma á framfæri. Matsgerðarinnar var aflað einhliða af stefnanda. Stefndi hafði hins vegar kost á því að bera matsgerðina undir örorkunefnd, sbr. 1. mgr. 10. gr. laga nr. 50/1993, eða hnekkja henni með dómkvaðningu matsmanna. Hefur stefndi ekki gert það og verður því talið að leggja beri matsgerðina til grundvallar í málinu.

Með framlagðri matsgerð hefur stefndi fært sönnur á tjón sitt og þykir hann eiga rétt til skaðabóta úr hendi stefnda. Stefndi hefur ekki rökstutt á neinn hátt hvernig persónulegir hagir stefnanda eigi að hafa áhrif á niðurstöðu málsins, en ekkert annað hefur komið fram í málinu sem gæti skýrt ástand stefnanda. Þá liggur ekki fyrir að stefnanda hefði á nokkurn hátt verið unnt að takmarka tjón sitt, en fyrir liggur vottorð þess efnis að hann hafi leitað aðstoðar geðhjúkrunarfræðings. Stefndi vísar til þess að stefnandi hafi haft mjög litlar tekjur og því hafi hann ekki valdið tekjutjóni. Með vísan til framlagðrar matsgerðar verður talið sýnt fram á að færni stefnanda til að stunda vinnu hefur skerst og verður þessari röksemd stefnda hafnað.

Ekki er ágreiningur um fjárhæð bóta að öðru leyti en vegna miskabóta á grundvelli 26. gr. laga nr. 50/1993. Við aðalmeðferð málsins lýsti lögmaður stefnda því að stefndi féllist á að greiða stefnanda miskabæturnar, sem hann teldi hæfilegar 100.000 til 200.000 krónur. Stefndi gerðist með árás sinni sekur um ólögmæta meingerð gegn persónu stefnanda. Þykir stefnandi eiga rétt á miskabótum á grundvelli 1. mgr. 26. gr. laga nr. 50/1993. Er kröfu stefnanda um 400.000 krónur í hóf stillt og verður fallist á hana.

Stefndi hefur mótmælt dráttarvaxtakröfu stefnanda og telur að eins og málum sé háttað verði þeir eingöngu dæmdir frá dómsuppsögudegi. Upphafsdagur dráttarvaxtakröfu stefnanda vegna bóta á grundvelli matsgerðarinnar er 4. júlí 2012, einum mánuði eftir að hann sendi stefnda kröfu sína. Upphafsdagur dráttarvaxtakröfu vegna miskabóta á grundvelli 26. gr. laga nr. 38/2001 er 2. febrúar 2012, en þá var liðinn mánuður frá því stefnda var birt miskabótakrafan ásamt ákæru í sakamáli á hendur honum. Með vísan til 9. gr. laga nr. 38/2001 verða kröfur stefnanda um upphafsdag dráttarvaxta teknar til greina.

Samkvæmt öllu framanrituðu verður stefndi dæmdur til að greiða stefnanda 6.309.027 krónur, með vöxtum svo sem nánar greinir í dómsorði.

Með hliðsjón af niðurstöðu málsins og með vísan til 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála verður stefndi dæmdur til að greiða stefnanda málskostnað sem þykir hæfilega ákveðinn 850.000 krónur. Hefur þá verið tekið tillit til virðisaukaskatts á málflutningsþóknun og útlagðs kostnaðar.

B-kvk-nf B-kvk-nf héraðsdómari kveður upp þennan dóm.

D Ó M S O R Ð :

Stefndi, K-kk-nf G-kk-nf, greiði stefnanda, K-kk-þgf M-kk-þgf H-kk-þgf, 6.309.027 krónur, með 4,5% vöxtum af 1.109.400 krónum frá 13. janúar 2010 til 13. apríl 2010, en af 5.909.027 krónum frá 13. apríl 2010 til 4. júlí 2012, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags. Þá greiði stefnandi stefnda vexti samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 af 400.000 krónum frá 13. janúar 2010 til 2. febrúar 2012, en dráttarvexti samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laganna frá þeim degi til greiðsludags.

Stefndi greiði stefnanda 850.000 krónur í málskostnað.

B-kvk-nf B-kvk-nf