S-25/2013

Mál þetta, sem dómtekið var 12. mars sl., er höfðað af lögreglustjóranum á Akureyri með ákæru, útgefinni 7. febrúar 2013, á hendur X;

„fyrir fjárdrátt, með því að hafa sem stjórnarformaður, bókhaldari og umsjónarmaður launamála starfsmanna [...] byggingafélags ehf., dregið félaginu fé og notað í rekstur þess, sem hann hafði haldið eftir við útborgun launa til starfsmanns félagsins á tímabilinu janúar til september 2011 og janúar 2012, að fjárhæð samtals kr. 219.143, en um var að ræða meðlagsgreiðslur sem dregnar höfðu verið af launum launþega félagsins, [A], en hún stóð ekki lögmæt skil á fjárhæðinni sem sundurliðast eftirfarandi:

Frá janúar til september 2011, voru dregnar kr. 21.657 af launum hans í hverjum mánuði og fyrir janúar 2012, voru dregnar kr. 24.230 af launum hans.

Brot ákærðu teljast varða við 1. mgr. 247. gr. almennra hegningalaga nr. 19,1940.

Þess er krafist að ákærða verði dæmd til refsingar.

Í málinu gerir Innheimtustofnun sveitarfélaga, kt. 000000-0000, bótakröfu á hendur ákærðu að fjárhæð. kt. 219.143, ásamt dráttarvöxtum skv. IV. kafla laga um vexti og verðtryggingu nr. 38,2001, af kr. 21.657 frá 15.02.2011 til 15.03.2011, af kr. 43.314 frá þeim degi til 15.04.2011, af kr. 64.971 frá þeim degi til 15.05.2011, af kr. 86.628 frá þeim degi til 15.06.2011, af kr. 108.285 frá þeim degi til 15.07.2011, af kr. 129.942 frá þeim degi til 15.08.2011, af kr. 151.599 frá þeim degi til 15.09.2011, af kr. 173.256 frá þeim degi til 15.10.2011, af kr. 194.913 frá þeim degi til 15.02.2012 og af 219.143 frá þeim degi til greiðsludags, að frátöldum innborgunum þann 6.12.2011, kr. 100.000.- og 6. janúar 2012, kr. 50.000.-. Auk þess er krafist innheimtukostnaðar kr. 85.341.“

Við þingfestingu málsins féll sækjandi frá bótakröfu, en þá lá fyrir að ákærða hafði greitt kröfuna að fullu til bótakrefjanda.

Af hálfu ákærðu er krafist vægustu refsingar sem lög leyfa, en auk þess krefst skipaður verjandi hennar, G-kk-nf S-kk-nf hrl. hæfilegra málsvarnarlauna.

I.

Fyrir dómi hefur ákærða viðurkennt sakargiftir skýlaust, líkt og þeim er lýst í ákæru.

Játning ákærðu er í samræmi við rannsóknargögn málsins og telst brot hennar því nægjanlega sannað og varðar það við tilgreinda lagagrein hegningarlaga.

Verður lagður dómur á málið án frekari sönnunarfærslu, sbr. heimildarákvæði 164. gr. laga nr. 88, 2008 um meðferð sakamála. Að þessu virtu er ákærða sakfelld fyrir það sem henni er gefin að sök í ákæru.

II.

Samkvæmt vottorði sakaskrár ríkisins hefur ákærða ekki áður sætt refsingu svo kunnugt sé. Þykir refsing ákærðu eftir atvikum hæfilega ákveðin fangelsi í 30 daga. Rétt þykir m.a. með hliðsjón af skýlausri játningu við alla meðferð málsins, sbr. og 8. tl. 1. mgr. 74. gr. almennra hegningalaga nr. 19,1940, að fresta fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að tveimur árum liðnum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja, haldi ákærða almennt skilorð 3. mgr. 57. gr. laga nr. 19, 1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22, 1955.

Samkvæmt yfirlýsingu sækjanda féll enginn sakarkostnaður til við meðferð málsins, en dæma ber ákærðu til að greiða málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, G-kk-ef S-kk-ef hrl., 75.300 að meðtöldum virðisaukaskatti.

Ó-kk-nf Ó-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóminn.

D Ó M S O R Ð:

Ákærða, X, sæti fangelsi í 30 daga, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún falla niður að tveimur árum liðnum haldi hún almennt skilorð 3. mgr. 57. gr. laga nr. 19, 1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22, 1955.

Ákærða greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, G-kk-ef S-kk-ef hrl., 75.300 krónur.