S-66/2008

Mál þetta, sem dómtekið var 6. október sl., höfðaði lögreglustjórinn á Vestfjörðum með ákæru 6. ágúst 2008 á hendur ákærða, S-kk-þgf F-kk-þgf J-kk-þgf, kt. , nú til heimilis að Höfðastíg 6 í Bolungarvík;

„fyrir líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 11. júní 2006, í anddyri Félagsheimilisins Víkurbæ, Bolungarvík, bitið A-x-x I-x-x, kt. , í litla fingur hægri handar, með þeim afleiðingum að hann hlaut 2ja sentimetra skurð á litla fingur hægri handar.

Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20/1981 og 110. gr. laga nr. 82/1998.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar.

Í málinu gerir A-x-x I-x-x kröfu á hendur ákærða um greiðslu skaða- og miskabóta að fjárhæð kr. 716.013,- með vöxtum skv. 8. gr. vaxtalaga nr. 38/2001 frá 11. júní 2006, en síðan með dráttarvöxtum skv. 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. vaxtalaga.“

Af hálfu ákærða er þess aðallega krafist að hann verði sýknaður af kröfum ákæruvalds. Til vara krefst ákærði þess að refsing verði felld niður, en til þrautavara að honum verði gerð vægasta refsing sem lög leyfa. Hvað bótakröfu varðar krefst ákærði aðallega frávísunar, en til vara að bótakrafan verði verulega lækkuð. Að lokum er þess krafist af hálfu ákærða að hæfileg málsvarnarlaun verjanda til handa verði felld á ríkissjóð.

I.

Samkvæmt framlögðum rannsóknargögnum kom A-x-x I-x-x á lögreglustöðina í Bolungarvík 12. júní 2006 og lagði fram kæru á hendur ákærða fyrir líkamsárás aðfaranótt 11. sama mánaðar. Í skýrslu, sem tekin var af A-x-x þegar hann lagði kæru sína fram, bar hann ákærða meðal annars þeim sökum að hafa bitið sig í fingurinn.

Hinn 4. júlí 2006 var tekin skýrsla af ákærða vegna málsins á lögreglustöðinni í Bolungarvík. Fullyrti ákærði við skýrslutökuna að hann hefði sætt barsmíðum og spörkum af hálfu A-x-x umrædda nótt. Þá hefði A-kk-nf einnig tekið ákærða kverkataki og þrengt að svo honum hafi fundist hann vera að kafna. Ákærði viðurkenndi hins vegar að hafa bitið A-kvk-þf snöggt, en að það hefði hann einungis gert til að losa sig undan barsmíðunum. Að kvöldi þessa sama dags kom ákærði að nýju á lögreglustöðina til að leggja fram kæru á hendur A-kk-þgf vegna fyrrgreindra ávirðinga.

Fyrir liggur að rannsókn lögreglu lauk í desember 2006. Hinn 29. janúar 2008 tók embætti lögreglustjórans á Vestfjörðum þá ákvörðun að fella málið niður með vísan til 112. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. A-x-x I-x-x kærði þá ákvörðun með bréfi 11. febrúar sama ár. Hinn 14. mars sl. felldi ríkissaksóknari ákvörðun lögreglustjóra úr gildi og lagði fyrir hann að gefa út ákæru í málinu.

Lögreglustjóri gaf út ákæru á hendur ákærða 7. apríl 2008. Var mál á grundvelli þeirrar ákæru, mál nr. S-25/2008, þingfest 4. júní sl. að ákærða fjarstöddum, en nokkurn tíma hafði þá tekið fyrir lögreglu að hafa uppi á ákærða til að birta honum fyrirkall og ákæru. Hinn 7. júlí mætti ákærði fyrir dóm að tilhlutan lögreglu og óskaði eftir skipun verjanda. Varð dómari við þeirri ósk ákærða og frestaði því næst málinu svo ákærða gæfist kostur á að ráðfæra sig við verjanda.

Með úrskurði 10. júlí 2008 var máli nr. S-25/2008 vísað frá dómi þar sem lögreglustjóra hafði láðst að gera refsikröfu í ákæru. Lögreglustjóri höfðaði síðan mál þetta með útgáfu ákæru 6. ágúst 2008 samkvæmt áðursögðu.

II.

Við aðalmeðferð málsins greindi ákærði svo frá að hann hefði umrædda nótt sótt dansleik í félagsheimilinu Víkurbæ í Bolungarvík. Þegar komið hefði verið undir lok skemmtunarinnar, um tíu mínútum fyrir kl. 03:00, hefði ákærði staðið utan við félagsheimilið og rætt við nokkra félaga sína. Honum hefði þá borist símtal frá bróður sínum sem óskað hefði eftir fari inn á Ísafjörð þar sem ákærði hefði búið á þessum tíma. Ákærði hefði þá ætlað inn í félagsheimilið í þeim tilgangi að sækja konu sína. Dyravörður, A-x-x I-x-x, hefði þá staðið í dyrunum og varnað honum inngöngu. A-x-x hefði sagst geta náð í konu ákærða fyrir hann en ákærði þá öskrað á eftir A-x-x að hann hefði ekki hugmynd um hver hún væri og ætlað inn. „Þá rýkur hann bara á mig.“

Ákærði sagði A-kk-þf hafa hrint sér og slegið til sín og ákærði þá slegið á móti. Annan dyravörð, A-kk-þf S-x-x, kvað ákærði fljótlega hafa blandað sér í átökin. Frekari átök bar ákærði að orðið hefðu á milli þeirra A-kk-ef, hann hlotið bæði högg og spörk. Þessu hefði lokið með því að þeir fóru út í dyrnar þar sem A-x-x hefði skellt ákærða niður. Kvað ákærði A-x-x hafa haldið utan um háls sinn allan tímann.

Í framhaldinu kvað ákærði sér hafa verið hent út. Hann verið „... dreginn út með allskonar látum og spörkum og veseni.“ Sagðist ákærði hafa streist á móti. Hefði A-kk-nf enn haldið um háls ákærða með báðum höndum, með þumalputtana á kverkunum, þannig að ákærði hafi fundið fyrir köfnunartilfinningu. Er út var komið hefði ákærði bæði hlotið högg og spörk og við eitt höggið hefði brotnað jaxl í munni hans. Ákærði kvað hönd A-kvk-ef einhvern vegin hafa runnið upp í munnvik ákærða og rifið hann upp í gómnum. Hefði ákærði á endanum brugðist við með því að bíta í A-x-x. Strax í kjölfarið hefði ákærða verið sleppt og eftir það hefði ekki komið til frekari átaka.

III.

A-x-x I-x-x skýrði svo frá fyrir dómi að umrædda nótt hefði hann verið dyravörður á dansleik í Víkurbæ. Um kl. 03:20 um nóttina, að dansleiknum loknum, hefðu ballgestir verið á útleið. Kvaðst vitnið hafa verið inni í húsinu að senda fólk út, en starfsfélagar þess tveir, Íslendingur og Pólverji, A-kk-nf S-x-x, hefðu verið í dyrunum.

Vitnið kvaðst hafa orðið þess áskynja að eitthvað gengi á í dyrunum og það því farið og kannað málið. Hann hefði þá séð ákærða, sem viljað hefði inn á dansleikinn, skalla A-kk-þf í andlitið. Sagðist vitnið hafa reynt að ræða við ákærða en hann þá einnig skallað sig. Vitnið hefði þá snúið ákærða niður. Var á vitninu að skilja að það hefði engu sambandi náð við ákærða og hann látið mjög ófriðlega þrátt fyrir tilmæli konu sinnar, sem komin hefði verið á vettvang, um að róa sig niður.

Vegna hegðunar ákærða kvaðst vitnið ásamt starfsfélögum sínum tveimur hafa borið ákærða út úr húsinu og hefði vitnið haldið í hendur hans. Meðan á því gekk sagði vitnið ákærða hafa bitið sig í fingurinn og hann haldið bitinu lengi, 30-60 sek. Vitnið kvað starfsfélaga sína hafa reynt að losa bitið en ákærði þráast við. Eftir að ákærði hefði loks sleppt takinu á fingri vitnisins kvaðst það hafa farið beint inn í húsið og vafið tusku um fingurinn, sem mikið hefði blætt úr.

Aðspurt hafnaði vitnið alfarið ásökunum ákærða um að vitnið hafi bæði sparkað í og slegið ákærða. Kvaðst vitnið ekki vita hvernig áverkar ákærða, sem lýst er í framlögðu læknisvottorði, hefðu verið til komnir.

Fram kom hjá vitninu að er atvik máls gerðust hefði það haft talsverða reynslu af dyravarðarstarfinu. Vitnið hefði fyrst gegnt þeim starfa árið 2001.

Um afleiðingar af biti ákærða bar vitnið að það hefði þurft að dvelja þrjá daga á sjúkrahúsi. Þá hefði það þurft að skipta um vinnu vegna áverkans. Sagðist vitnið enn ekki hafa náð sér að fullu eftir bit ákærða. Tók vitnið fram að ákærði hefði eftir umrætt atvik ekkert spurst fyrir um líðan sína þó svo þeir hefðu á þeim tíma búið í sömu blokk.

E-kk-nf K-kk-nf S-kk-nf greindi svo frá málsatvikum að umrædda nótt hefði hann séð ákærða og A-x-x I-x-x dyravörð vera að rífast í anddyri Víkurbæjar. Hefði deila þeirra snúist um það að A-kk-nf hefði ekki viljað hleypa ákærða inn til að sækja úlpuna sína þar sem búið hefði verið að loka húsinu, þó svo ekki hefði verið farið að vísa fólki út. Ákærði hefði þá viljað inn til viðræðna við konu sína og verið nokkuð ákveðinn hvað það varðaði. „Þá ýtir A-kk-nf í hann og það var náttúrulega bara eins og að setja bensín á eld.“ Ákærði hefði ýtt á móti og í kjölfarið komið til slagsmála þeirra á milli. Lýsti vitnið, sem sjálft sagðist hafa reynslu af dyravarðarstarfinu, þeirri skoðun sinni að dyravörðurinn hefði tekið alrangt á þeim aðstæðum sem þarna komu upp, hann hefði einfaldlega stofnað til slagsmála. Sagði vitnið A-kk-nf bæði hafa sparkað og slegið í ákærða sem reynt hefði að svara fyrir sig. A-kk-nf hefði hins vegar virst mun hraustari og verið „ráðandi í slagsmálunum“ allan tímann.

Vitnið sagði annan dyravörð, sem vitnið gat ekki nafngreint en sagði útlending, hafa blandað sér í átökin og hefði dyravörðunum tekist að leggja ákærða í gólfið. Þar hefði honum verið haldið með kverkataki. Eftir að ákærði var kominn í gólfið sagði vitnið ákærða hafa hlotið fleiri spörk og A-x-x verið „hálfpartinn að djöflast á honum“. Kom fram hjá vitninu að kona ákærða hefði á einhverjum tímapunkti komið að og reynt að blanda sér í málið.

Í kjölfarið sagði vitnið dyraverðina hafa dregið ákærða út „... bara eins og hverja aðra skepnu sko.“ Vitnið kvaðst ekki geta sagt til um hvenær í þessari atburðarás ákærði hefði bitið A-kk-þf. Vitnið hefði bara séð að þegar dyraverðirnir hefðu loksins sleppt ákærða hefði hann verið alblóðugur í kjaftinum.

Aðspurt kvaðst vitnið ekki hafa veitt athygli þriðja dyraverðinum í atganginum. Um ástand ákærða bar vitnið að hann hefði verið a.m.k. aðeins í glasi. Sjálft sagðist vitnið hafa verið allsgáð sem endranær.

A-kk-nf S-x-x bar fyrir dómi að umrædda nótt hefði hann gegnt starfi dyravarðar á dansleik í Víkurbæ ásamt A-x-x I-x-x og líklega tveimur öðrum mönnum. Þá A-x-x kvað vitnið hafa staðið í útidyrunum en hina tvo hafa verið inni í húsinu.

Um nóttina sagði vitnið þá A-kk-þf hafa þurft að hlaupa inn í húsið vegna slagsmála og í framhaldinu hefði vitnið aðstoðað A-x-x við að færa strák, sem vitnið gat ekki nafngreint, og látið hefði ófriðlega, út úr húsinu. Er út var komið hefði vitnið innt A-kk-þf eftir því hvort hann þyrfti frekari aðstoð en A-x-x sagt það óþarfi. Strákurinn hefði verið nokkuð drukkinn og hefði A-kk-nf, sem haldið hefði í upphandleggi stráksins, ætlað að ræða við hann fyrir utan.

Skyndilega kvaðst vitnið hafa heyrt hróp eða öskur að utan og það því hlaupið út aftur. Þá hefði vitnið séð hvar A-kk-nf og strákurinn lágu í jörðinni. Hefði A-kk-nf haldið stráknum niðri og strákurinn verið að bíta A-x-x. A-kk-nf hefði haldið áfram að hrópa og hefði vitnið farið honum til aðstoðar og reynt losa A-x-x með því að opna munn stráksins. Tekist hefði að losa A-kk-þf og kvað vitnið hafa blætt úr fingri hans. Strákinn sagði vitnið hafa verið mjög reiðan og hefði hann í kjölfarið meðal annars rifið bol vitnisins og slitið hálsfesti sem það var með. Kvaðst vitnið hins vegar enga áverka hafa hlotið í viðskiptum sínum við strákinn.

Sérstaklega aðspurt kannaðist vitnið ekki við að strákurinn hefði skömmu áður en það og A-kk-nf höfðu af honum afskipti reynt að komast inn í félagsheimilið. Vitnið minntist þess ekki heldur að strákurinn hefði skallað það í andlitið. Þá kannaðist vitnið ekki við að A-x-x hefði slegið eða sparkað í strákinn. Tók vitnið fram að það myndi atvik máls ekki nákvæmlega þar sem komið væri á þriðja ár frá því þau áttu sér stað.

R-kk-nf P-kk-nf H-kk-nf kvaðst hafa gegnt starfi dyravarðar umrædda nótt ásamt A-x-x I-x-x og A-kk-þgf S-x-x.

Eitt sinn er vitnið hefði verið að ganga út úr danssalnum um nóttina hefði það komið að A-x-x og ákærða og sá fyrrnefndi þá verið búinn að „taka ákærða niður“. A-kk-nf S-x-x hefði einnig verið á vettvangi og hann beðið vitnið um að aðstoða þá A-x-x. Sagði vitnið þá A-kk-þf hafa tekið um fætur ákærða en A-x-x hefði líklega haldið um axlir hans. Þeir hefðu síðan borið ákærða út úr húsinu. Sérstaklega aðspurt kvaðst vitnið hvorki hafa séð A-kk-þf sparka né slá til ákærða. Hann hefði bara haldið ákærða, sem verið hefði æstur og spriklað, föstum.

Fyrir utan félagsheimilið kvað vitnið ákærða hafa náð að bíta A-x-x, sem þá hefði verið á hnjánum og enn haldið ákærða, og hefði A-kk-nf öskrað upp. Sagðist vitnið hafa reynt að fá ákærða til að losa bitið með því að taka í kjálka hans en það ekki gengið. A-kk-nf hefði síðan náð að rykkja sig lausan. A-kk-nf hefði þá orðið æstur og tekið ákærða hálstaki og sett hann í jörðina, en vitnið fljótlega náð að slíta hann frá ákærða. Eftir það hefði ekki komið til frekari átaka við ákærða. Kom fram hjá vitninu að mögulega hefði A-kk-nf verið farinn inn í húsið aftur þegar ákærði náði að bíta A-x-x en hann komið út þegar A-x-x öskraði.

Er borin voru undir vitnið ummæli í lögregluskýrslu þess efnis að er út var komið hefðu þeir sleppt ákærða og hann stuttu síðar náð að bíta A-kk-nf vísaði vitnið til þess langa tíma sem liðinn var frá því að atvik máls gerðust. Sagðist vitnið ekki muna betur en ákærði hefði bitið A-kk-þf í beinu framhaldi af því að hann var borinn út úr húsinu, svo sem áður var rakið.

A-kvk-nf Ó-kvk-nf H-kvk-nf, fyrrverandi sambýliskona ákærða, bar fyrir dómi að hún hefði verið á dansleiknum umrædda nótt í Víkurbæ. Vitnið sagði ákærða hafa skroppið út úr félagsheimilinu. Vitnið hefði næst séð til hans í dyrunum og hefði hann verið eitthvað að benda þegar A-x-x I-x-x hefði „tekið hann niður“. Kvað vitnið þessa atburðarás hafa komið sér furðulega fyrir sjónir. Það hefði ekki séð neitt það til ákærða sem skýrði þessi viðbrögð dyravarðarins.

Vitnið sagði A-x-x hafa tekið ákærða hálstaki þar sem hann lá á honum í gólfinu og hefði vitnið beðið A-x-x um að hætta því. A-kk-nf hefði rifið sig á móti á tungumáli sem vitnið hefði ekki skilið. Kom fram hjá vitninu að ákærði hefði reynt að losa sig úr tökum A-x-x. Þá kvaðst vitnið ítrekað hafa boðist til að fara með ákærða út en A-x-x hafnað því.

Í framhaldinu sagði vitnið tvo dyraverði til viðbótar hafa komið að og ákærði verið dreginn út. Kvaðst vitnið hafa fylgt þeim fljótlega eftir og er út var komið hefði það séð hvar dyraverðirnir stóðu yfir ákærða, sem lá í jörðinni, og létu högg og spörk dynja á honum.

Aðspurt kvaðst vitnið ekki hafa orðið vitni að biti í lýstum átökum.

IV.

Í málinu liggur frammi vottorð Þ-kk-ef J-kk-ef yfirlæknis frá 13. júlí 2006, en í því segir meðal annars svo:

A-x-x leitaði á slysadeild Fjórðungssjúkrahússins á Ísafirði þann 11.06.06. kl. 04:00. A-x-x kvaðst starfa sem dyravörður í Víkurbæ í Bolungarvík. Hann mun hafa verið að reyna að skilja að aðila sem voru í slagsmálum er hann var bitinn í hæ. litlafingur. Við skoðun var um að ræða 2ja cm. skurð lófamegin á hæ. litlafingri. Skurður þessi náði í gegnum húð, undir húðarvef og niður að sinaslíðri, sinar virtust heilar. Það var hreinsað sár eins og vant er, fingur deyfður og teknir léttir saumar til að tylla brúnum saman....

Við skoðun þann 13.06. kom í ljós að fingur var allur þrútinn, sárabarmar gapandi vegna ígerðar. Vegna þessa ástands voru saumar teknir úr sári og A-x-x var innlagður til sýklalyfjagjafar í æð á Fjórðungssjúkrahúsinu á Ísafirði og lá hann þar frá 13.06 - 15.06.06. er hann útskrifaðist ...

Þann 07.07.06. var sár nánast gróið. Fingur var ennþá þrútinn og hreyfiskerðing til staðar en það var tilfinningaleysi utanvert á litlafingri þannig að ein fingurtauganna hefur farið í sundur við bitsárið. Of snemmt er að segja til um á þessari stundu hvert ástand fingurs A-kk-ef verður. Gera má ráð fyrir að hann nái hreyfingu upp að fullu en dofi verður væntanlega alltaf til staðar.

Í málinu liggur einnig frammi læknisvottorð vegna áverka sem ákærði hlaut umrædda nótt. Vottorð þetta er ódagsett en samkvæmt reikningi sem því fylgdi var það ritað í júlí 2006. Vottorðið er ritað af F-kk-þgf F-kk-þgf G-kk-þgf yfirlækni og í því segir meðal annars svo:

Þann 11.06.2006 leitaði ofangreindur á heilsugæslustöðina á Ísafirði í miklu uppnámi. Hann mun hafa verið að skemmta sér í Félagsheimilinu Víkurbæ. Um atburðarás kom lítið fram en að hans sögn tók dyravörður þar hálstak á honum og kýldi hann í andlit. Við skoðun fannst talsverður roði á framanverðum hálsi og bringu. Blóð var í báðum munnvikum. Við þreifingu á öllum kjálka komu ekki fram nein eymsli. Við skoðun á munnholi kemur fram að 8 tönn hæ megin í neðri góm er brotin. Stór rifa er í tannholdi yfir tönnum 1-3 vinstra megin í efri góm og hefur blætt þar frá. Kvartar um óþægindi í eistum eftir spark frá fyrrnefndum dyraverði. Engir sjáanlegir áverkar þar.

V.

A.

Við þingfestingu málsins kom ákærði fyrir dóm og neitaði sök. Hann viðurkenndi hins vegar að hafa bitið A-x-x I-x-x á þeim stað og tíma sem í ákæru greinir, en það kvaðst hann hafa gert í sjálfsvörn, hann hefði verið að verjast árás af hálfu A-x-x. Þennan framburð ítrekaði ákærði er hann gaf skýrslu fyrir dómi við aðalmeðferð málsins.

Með framburði ákærða, A-x-x I-x-x, A-x-x S-x-x og R-kk-ef P-kk-ef H-kk-ef er sannað að ákærði hafi bitið A-x-x með þeim afleiðingum að hann hlaut tveggja cm skurð á litla fingur hægri handar, sbr. vottorð Þ-kk-ef J-kk-ef yfirlæknis sem reifað er í kafla IV hér að framan. Þegar litið er til framburðar R-kk-ef P-kk-ef, A-kk-ef og A-x-x um atvik að bitinu og hversu erfiðlega þeir sögðu allir hafa gengið að fá ákærða til að losa tak sitt verður bitið þegar af þeirri ástæðu ekki talið ákærða refsilaust á grundvelli 12. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 um neyðarvörn. Með umræddri háttsemi gerðist ákærði því brotlegur við 1. mgr. 217. gr. sömu laga.

B.

Svo sem rakið er í kafla II hefur ákærði borið að A-x-x I-x-x hafi umrætt sinn varnað honum inngöngu í félagsheimilið Víkurbæ er hann hafi ætlað inn í húsið þeirra erinda að sækja konu sína. Kvað ákærði A-kk-þf jafnframt hafa hrint sér og slegið til sín og þá hefði hann hlotið frekari högg og spörk í átökum sem til hefði komið í framhaldinu. A-kk-nf hefði síðan skellt ákærða niður og tekið um háls hans þannig að ákærði hefði fundið fyrir köfnunartilfinningu. Er út var komið hefði ákærði hlotið enn fleiri högg og við eitt þeirra hefði brotnað jaxl í munni hans.

A-x-x I-x-x lýsti þessum atvikum hins vegar svo að ákærði, sem viljað hefði inn á dansleikinn, hefði skallað starfsfélaga A-x-x, A-x-x S-x-x, í andlitið. Sagðist A-x-x hafa reynt að ræða við ákærða sem þá hefði einnig skallað hann. A-kk-nf hefði þá snúið ákærða niður. Að sögn A-kk-ef lét ákærði mjög ófriðlega og hefði hann því borið ákærða út úr húsinu ásamt tveimur starfsfélögum sínum. Þegar út var komið hefði ákærði bitið hann svo sem lýst var í kafla V A hér að framan.

Fyrir dómi hafnaði A-kk-nf alfarið ásökunum ákærða um að hann hefði sparkað í hann og lamið og kvaðst enga skýringu geta gefið á þeim áverkum ákærða sem lýst er í vottorði F-kk-ef F-kk-ef G-kk-ef yfirlæknis, sbr. reifun í IV. kafla dómsins. Fram hjá því verður hins vegar ekki litið að framburður A-kk-ef um að ákærði hafi, í aðdraganda þess að hann beit A-x-x í fingurinn, bæði skallað hann og A-kk-nf S-x-x hefur engan stuðning fengið í framburði annarra vitna. Þá var vætti E-kk-ef K-kk-ef S-kk-ef og Ö-kvk-ef Ó-kvk-ef H-kvk-ef, fyrrverandi sambýliskonu ákærða, fyrir dómi mjög afdráttarlaust um að A-kk-nf hefði gengið mun harðar fram gegn ákærða en tilefni hefði verið til.

C.

Samkvæmt vottorði sakaskrár ríkisins á ákærði sakaferil að baki. Verður hér einkum að horfa til þess að 24. júní 2003 var hann dæmdur til greiðslu sektar fyrir líkamsárás og þá var hann 19. september 2004 dæmdur í tveggja mánaða fangelsi, skilorðsbundið í tvö ár, fyrir þjófnað. Síðast hlaut ákærði dóm 28. nóvember 2007 en þá var hann dæmdur til greiðslu sektar fyrir brot gegn 4. gr. laga nr. 116/2006 um stjórn fiskveiða.

Með broti því sem ákærði hefur nú verið sakfelldur fyrir rauf hann skilorð dómsins frá 19. september 2004. Eftir atvikum og með heimild í 60. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 þykir rétt að dæma mál þetta sér í lagi en láta skilorðsdóminn haldast. Verður við úrlausn málsins meðal annars að taka tillit til 78. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. fyrrgreindan dóm frá 28. nóvember 2007.

Svo sem rakið er í kafla I dróst meðferð máls þessa úr hömlu hjá ákæruvaldinu. Er nú liðið á þriðja ár frá því brot ákærða var framið og hátt á annað ár frá því rannsókn málsins lauk. Ákærða verður ekki kennt um þennan drátt á málsmeðferðinni en framhjá honum verður ekki litið við ákvörðun refsingar ákærða.

Með vísan til alls framangreinds og 3. mgr. 218. gr. b. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. það sem áður er rakið um aðdraganda brots ákærða í kafla V B, þykir rétt að láta refsingu hans falla niður.

VI.

A.

Brotaþoli setti fram bótakröfu á hendur ákærða með bréfi til sýslumannsins í Bolungarvík 20. júlí 2006. Krefst brotaþoli þess í málinu að ákærða verði gert að greiða honum skaða- og miskabætur samtals að fjárhæð 716.013 krónur „... með vöxtum skv. 8. gr. vaxtalaga nr. 38/2001 frá 11. júní 2006, en síðan með dráttarvöxtum skv. 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. vaxtalaga.“

Í fyrsta lagi krefst brotaþoli þjáningabóta í 90 daga, 1.100 krónur á dag, sbr. 3. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, samtals 99.000 krónur. Þennan lið segir brotaþoli studdan framlögðu læknisvottorði. Skv. tilvitnaðri 3. gr. skaðabótalaga skuli þjáningabætur greiddar fyrir tímabilið frá því að tjón varð þar til heilsufar tjónþola er orðið stöðugt. Við framsetningu bótakröfunnar 20. júlí 2006 hafi heilsufar tjónþola enn ekki verið orðið stöðugt. Af þeim sökum sé nú gerð krafa um þjáningabætur í 90 daga en síðar verði lögð fram lokakrafa vegna þessa bótaliðar.

Í öðru lagi krefst brotaþoli miskabóta á grundvelli 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Aðför ákærða að brotaþola, sem verið hafi við vinnu sína er atvik máls gerðust, hafi verið ófyrirleitin og tilefnislaus.

Að lokum segist brotaþoli hafa þurft að leita sér lögmannsaðstoðar til að setja fram og rökstyðja bótakröfu sína. Kostnaður vegna þess hafi verið þóknun lögmannsins, 93.987 krónur, auk virðisaukaskatts af þóknuninni, 23.027 krónur, eða samtals 117.013 krónur.

B.

Eins og áður hefur verið rakið liggur fyrir sönnun þess að ákærði hafi bitið í litla fingur hægri handar brotaþola á þeim stað og tíma og með þeim afleiðingum sem í ákæru greinir. Með hinni refsiverðu háttsemi hefur ákærði bakað sér skaðabótaábyrgð.

Skv. orðum 1. mgr. 3. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 og dómaframkvæmd er það meginregla að tjónþoli fær ekki greiddar þjáningabætur þegar hann er vinnufær. Af gögnum málsins verður ekkert ráðið með vissu um óvinnufærni brotaþola eftir bit ákærða, sbr. læknisvottorð Þ-kk-ef J-kk-ef yfirlæknis sem reifað er í kafla IV. Engin sérstakur málflutningur fór fram við aðalmeðferð málsins um þennan þátt kröfu brotaþola sem þó hefði verið þörf, bæði vegna greinds álitaefnis, sem og mögulegrar eigin sakar brotaþola. Verður umræddum kröfulið því vísað frá dómi, sbr. 5. mgr. 172. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Brotaþoli á rétt á miskabótum úr hendi ákærða vegna bitsins á grundvelli 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Við ákvörðun þeirra verður hins vegar að líta til framgöngu brotaþola í aðdraganda þess að ákærði beit hann, sbr. kafla V B hér að framan. Samkvæmt því og að öllum atvikum máls virtum þykja miskabætur til handa brotaþola hæfilega ákveðnar 50.000 krónur.

Þá þykja bætur til handa brotaþola vegna lögmannskostnaðar sem hann hefur haft af því að halda fram kröfum sínum í málinu, sbr. 4. mgr. 172. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála, hæfilega ákveðnar 41.832 krónur.

Ákærði greiði brotaþola samkvæmt framansögðu samtals 91.832 krónur ásamt vöxtum skv. 8. gr., sbr. 4. gr., laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 11. júní 2006 til 4. september 2006, en dráttarvöxtum skv. 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr., sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

VII.

Fyrir liggur að ástæða aðalmeðferðar í máli þessu var sú að ákærði taldi sig með því að bíta í fingur brotaþola hafa verið að verjast árás af hans hálfu. Hér að framan hefur að hluta til verið fallist á málatilbúnað ákærða í þá veru, svo sem rakið er í kafla V. Með vísan til þess og grunnraka að baki 1. mgr. 165. gr. i.f. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála þykir mega fella hluta sakarkostnaðar á ríkissjóð. Samkvæmt því dæmist ákærði til að greiða ⅓ hluta málsvarnarlauna skipaðs verjanda síns, B-kk-ef J-kk-ef hrl., sem hæfilega teljast ákveðin 139.440 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti. Þá dæmist ákærði jafnframt til að greiða 13.800 krónur vegna öflunar áverkavottorðs. Ákærði greiði því samtals 60.280 krónur í sakarkostnað.

Dóm þennan kveður upp K-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari, en uppkvaðning dómsins hefur dregist lítillega vegna starfsanna dómara.

D Ó M S O R Ð:

Ákærða, S-kk-þgf F-kk-þgf J-kk-þgf, er ekki gerð refsing í máli þessu.

Ákærði greiði 60.280 krónur í sakarkostnað.

Kröfu A-x-x I-x-x um þjáningabætur að fjárhæð 99.000 krónur er vísað frá dómi.

Ákærði greiði A-x-x I-x-x 91.832 krónur ásamt vöxtum skv. 8. gr., sbr. 4. gr., laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 11. júní 2006 til 4. september 2006, en dráttarvöxtum skv. 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr., sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

K-kk-nf H-kk-nf