S-869/2011

Mál þetta, sem dómtekið var mánudaginn 17. október 2011, er höfðað með ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu útgefinni 31. maí 2011 á hendur J-x-x N-x-x, kt. 000000-0000, Fljótaseli 11, Reykjavík, fyrir líkamsárás með því að hafa, fimmtudaginn 18. febrúar 2010, á veitingastaðnum Dominos að Lóuhólum 2 í Reykjavík, veist að S-x-x V-x-x, kt. 000000-0000, með því að slá hann nokkur hnefahögg í andlitið og sparka í hann og í framhaldinu utandyra haldið áfram að slá og sparka í S-x-x, allt með þeim afleiðingum að S-x-x hlaut brot á vinstri upphandlegg, mar í kringum vinstra auga og yfirborðsáverka á öðrum hlutum höfuðs.

Telst þetta varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20/1981 og 111. gr. laga nr. 82/1998.

Í málinu gerir H-kk-nf B-kk-nf hdl., f.h. S-x-x V-x-x, kt. 000000-0000, kröfu um skaðabætur vegna líkamstjóns, þjáninga og miska að fjárhæð 41.520.455 krónur með vöxtum samkvæmt 8. gr., sbr. 4. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá árásardegi hinn 18. febrúar 2010, þar til mánuður er liðinn frá því að bótakrafan er birt ákærða, en með dráttarvöxtum samkvæmt 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. vaxtalaga frá þeim degi til greiðsludags. Enn fremur er gerð krafa um þóknun við réttargæslu úr hendi sakbornings.

Verjandi ákærða krefst þess að ákærða verði dæmd vægasta refsing er lög leyfa. Þá er þess aðallega krafist að skaðabótakröfu verði vísað frá dómi, til vara að ákærði verði sýknaður af bótakröfu, en til þrautavara er krafist verulegrar lækkunar bótakröfu. Loks krefst verjandi hæfilegra málsvarnarlauna sér til handa, sem greiðist úr ríkissjóði.

Málsatvik

Samkvæmt skýrslu lögreglu frá fimmtudeginum 18. febrúar 2010, barst tilkynning klukkan 11:51 um líkamsárás í starfsstöð veitingastaðarins Dominos við Lóuhóla 2 í Reykjavík. Kom fram að árásarþoli, S-x-x V-x-x, væri handleggsbrotinn og með áverka í andliti. Lögreglumenn ræddu við S-x-x í sjúkrabifreið á vettvangi og kemur fram að hann hafi verið mjög kvalinn. S-x-x sagði ákærða hafa veitt sér áverka, en þeir reyndust vera samstarfsmenn á veitingastaðnum.

S-x-x V-x-x gaf skýrslu hjá lögreglu miðvikudaginn 3. mars 2010. Hann kvaðst hafa verið við vinnu sína hjá Dominos daginn sem um ræðir, þegar ákærði hefði komið aðvífandi og sagt honum að koma út fyrir til viðræðna. S-x-x kvaðst hafa farið í úlpu sína og gengið að útidyrahurðinni, en þá hefði ákærði sagt við hann að hann ætlaði að kýla hann í andlitið. S-x-x kvaðst hafa spurt ákærða hvers vegna hann ætlaði að gera það en ákærði þá slegið hann hnefahöggi í andlitið. S-x-x kvað sig hafa svimað við þetta og hefði hann fallið í jörðina. Þegar hann reyndi að rísa á fætur hefði hann fengið spark í vinstri handlegg, en ekki kvaðst hann vita hvort það var ákærði sem sparkaði, eða maður að nafni D-x-x, sem var í för með ákærða. S-x-x kvaðst hafa fundið fyrir miklum þrautum í handleggnum eftir þetta og ekki haft stjórn á honum. Hann hefði reynt að hlaupa í burtu, en ákærði náð honum og haldið áfram að berja og sparka í hann. S-x-x kvaðst hafa fallið aftur í jörðina við þetta, en ákærði hefði síðan látið af atlögunni og horfið á brott í bifreið. S-x-x kvaðst telja að rekja mætti atlöguna til þess að þau systir ákærða hefðu móðgað hvort annað daginn áður en ákærði réðst á hann.

Ákærði var yfirheyrður af lögreglu hinn 10. mars 2010 og sagði hann þá upphaf málsins að rekja til þess að daginn fyrir atvikið, hinn 17. febrúar, hefði S-x-x hringt í systur ákærða, sem einnig vann á veitingastaðnum, og beðið hana um að leysa sig af, þar sem hann væri veikur. Systir ákærða væri vaktstjóri og hefði hún beðið S-x-x um að skila læknisvottorði vegna veikindanna. S-x-x hefði brugðist illa við þeirri umleitan og hefði hann hrækt í andlit stúlkunnar. Ákærði sagði systur sinni hafa verið brugðið við þetta og hefði hún sagt sér frá þessu grátandi. Hann kvaðst hafa ákveðið að ræða þetta við S-x-x og fá hann til að biðja systur sína afsökunar. Hann hefði farið á vinnustað þeirra í þessu skyni, en S-x-x hefði hlegið að honum og neitað að biðjast afsökunar. Ákærði kvaðst þá hafa slegið S-x-x um þremur hnefahöggum sem hann taldi hafa lent í höfði, hálsi og brjóstkassa. S-x-x hefði þá þrifið í hann og hefðu þeir fallið í jörðina, en S-x-x hefði síðan komist á fætur og hlaupið á brott.

Meðal gagna málsins er mynddiskur með upptöku úr öryggismyndavél veitingastaðarins, sem sýnir átökin.

Fyrir liggur læknisvottorð H-kk-ef A-kk-ef, sérfræðings í slysa- og bráðalækningum, dagsett 16. mars 2010, þar sem kemur fram að S-x-x V-x-x hafi leitað á slysadeild í kjölfar atviksins. Hafi hann kvartað um verk í vinstri upphandlegg og hafi neðri endi upparms leggjar reynst vera brotinn. Þá hafi S-x-x verið með yfirborðsáverka á höfði, nánar tiltekið bólgu í andliti og mar og bólgu um vinstra auga. Hafi hann verið lagður inn á bæklunardeild til aðgerðar.

Þá liggur fyrir læknabréf E-kvk-ef B-kvk-ef, læknis á bæklunarskurðdeild, dagsett 10. mars 2010, þar sem kemur fram að S-x-x hafi komið á deildina með brot á vinstri upphandlegg, en á myndum hafi sést að um „pathologiskt“ brot var að ræða, þ.e.a.s. að óútskýrður vöxtur var í beininu. Hafi sýni úr beininu verið send til rannsóknar í Bandaríkjunum með það fyrir augum að upplýsa hvort þessi vöxtur stafaði af illvígum sjúkdómi eða einhverju öðru. Ekki hafi verið gert að brotinu vegna þessa. Kemur fram að ef meinið reynist góðkynja verði reynt að gera að brotinu, en annars sé hugsanlegt að sjúklingurinn missi handlegginn.

Við aðalmeðferð málsins kvað ákærði sem fyrr að upphaf málsins væri að rekja til þess að S-x-x hrækti í andlit systur hans daginn fyrir atvikið. Hefði systir ákærða tjáð yfirmanni sínum að hún gæti ekki unnið með þessum manni framar. Ekki hafi verið brugðist við kvörtun hennar á vinnustaðnum og hafi fyrirkomulagið verið þannig næsta dag að S-x-x og systir hans áttu að vinna saman aftur. Ákærði kvaðst hafa farið að hitta S-x-x á veitingastaðnum og farið fram á að hann bæði stúlkuna afsökunar. S-x-x hefði hlegið að bón hans, en viðurkennt að hafa hrækt framan í stúlkuna. Ákærði kvað þetta hafa átt sér stað utan við veitingastaðinn. Hann hefði misst stjórn á sér og slegið S-x-x nokkur hnefahögg í andlitið. S-x-x hefði þá gripið í hann og kastað honum í jörðina og hefði sjálfur fallið við þetta. Kvaðst ákærði telja að S-x-x hefði handleggsbrotnað við fallið. Hann kvaðst hafa farið á brott eftir þetta og hefði ekki komið til frekari átaka á milli þeirra.

Vitnið S-x-x V-x-x kvaðst hafa verið við vinnu sína þennan dag þegar ákærði hefði komið þar að og beðið hann um að koma út fyrir og tala við sig. Hann kvaðst hafa gengið út fyrir og hefði ákærði þá þegar í stað veist að honum með barsmíðum. Hefði ákærði slegið hann í andlitið, en hann þá „ráðist á“ ákærða með þeim afleiðingum að þeir féllu í jörðina. Hann hefði fundið til í handleggnum þegar hann reyndi að rísa á fætur og síðar hafi komið í ljós að handleggurinn var brotinn. Kvað S-x-x ákærða hafa haldið barsmíðum áfram eftir þetta og ekki látið af því þó að hann segði honum að hann fyndi til í handleggnum. Hefði hann reynt að hlaupa í burtu, en ákærði elt hann og haldið áfram að slá hann. S-x-x kvaðst ekki vita hvernig hann handleggsbrotnaði, en kvaðst telja að ákærði hefði sparkað í handlegg hans þegar hann reyndi að rísa á fætur. Nánar spurður hvort hann hefði „ráðist á“ ákærða, eins og komið hefði fram hjá honum, lýsti S-x-x atburðarásinni svo að ákærði hefði ráðist á sig og slegið sig þremur höggum. Eftir þriðja höggið hefði hann svimað mikið og hefði hann þá reynt að halda utan um ákærða, en þeir þá fallið í jörðina. Hann hefði fundið til í handleggnum þegar hann reis á fætur aftur og hafi hún þá verið brotin.

S-x-x kvaðst kannast við að hafa hrækt í átt til systur ákærða daginn áður, en kvaðst ekki vera viss um að hrákinn hefði lent í andliti hennar. Þetta hefði gerst eftir að hún kallaði hann ónöfnum og gaf í skyn að hann væri heimskur. Ákærði hefði spurt hann um þetta þegar þeir voru að ganga út af veitingastaðnum og hefði hann þá viðurkennt að hafa gert þetta.

Fram kom hjá vitninu að hann hefði verið óvinnufær frá atvikinu.

Vitnið D-x-x A-x-x, sem kom í fylgd ákærða á veitingastaðinn í umrætt sinn, kvaðst hafa verið inni að ræða við starfsmann þegar hann hefði séð ákærða og S-x-x ganga út fyrir. Vitnið kvaðst hafa snúið baki í glugga og því ekki séð hvað gerðist fyrir utan, en hann hefði heyrt eins konar „málmhljóð“ og snúið sér við og þá séð að ákærði og S-x-x voru komnir í jörðina. Hann hefði gert sér grein fyrir því að þeir hefðu fallið á bifreið sem þarna var og hefði hljóðið sem hann heyrði stafað af því. Hann kvaðst þá hafa hlaupið út. Hefði hann séð að S-x-x stóð á fætur og hljóp í burtu og ákærði á eftir honum. Þegar S-x-x var kominn um 15 metra hefði hann fallið í jörðina. Hefði hann haldið um handlegg sinn og öskrað að hann fyndi til. Ákærði hefði staðið yfir honum en ekki hefði komið til frekari átaka. Vitnið kvaðst síðan hafa ekið ákærða brott af vettvangi. Hann kvaðst ekki hafa séð ákærða sparka í S-x-x.

Vitnið H-kvk-nf K-kvk-nf Ó-kvk-nf kvaðst hafa verið í bifreið á bifreiðastæðinu við veitingastaðinn ásamt yngri systur sinni og vinkonu hennar. Stúlkurnar hefðu vakið athygli hennar á því að eitthvað væri að gerast og hefði hún þá séð til tveggja manna, en annar þeirra hefði legið á vélarhlíð bifreiðar, sem merkt var Dominos. Maðurinn sem lá á vélarhlífinni hefði síðan gengið í burtu og hinn farið á eftir honum. Einhver átök hefðu svo orðið á milli mannanna á grasflöt, sem vitnið taldi hafa verið í um 100 metra fjarlægð, og hefði annar þeirra fallið í jörðina. Vitnið kvaðst ekki hafa séð vel það sem gerðist þarna, en taldi manninn sem stóð hafa slegið og sparkað í hinn sem var liggjandi. Síðan hefði árásarmaðurinn farið brott af vettvangi í bifreið.

Vitnið R-kvk-nf H-kvk-nf kvaðst hafa verið í bifreiðinni með systur sinni, vitninu H-kvk-þgf, þegar hún hefði séð tvo menn á hlaupum frá veitingastaðnum og hefði annar „hent“ hinum á bifreið á bifreiðastæðinu. Vitnið kvaðst ekki muna eftir frekari áflogum milli mannanna eftir þetta. Hún kvaðst ekki vera viss um að hafa séð annan mannanna sparka í hinn.

Vitnið L-x-x N-x-x, systir ákærða, greindi frá atvikum daginn áður, en þá hefði komið til orðaskipta á milli hennar og S-kk-ef, þar sem hún hefði talið að hann væri að koma sér hjá vinnu með því að gera sér upp veikindi. Vitnið kvað S-x-x þá hafa kallað hana „druslu“ og „hóru“ og hrækt í andlit hennar. Hún hefði verið mjög miður sín vegna þessa og greint ákærða frá því sem hefði gerst þegar hún kom heim.

Vitnið Ó-kk-nf A-kk-nf Ó-kk-nf, starfsmaður Dominos, upplýsti að hann hefði skoðað myndbandsupptöku úr öryggismyndavél þar sem sést hefði að S-x-x hefði hrækt framan í L-x-x. Kvaðst vitnið hafa afhent lögreglu myndbandsupptökuna.

Vitnið H-kk-nf A-kk-nf læknir kvað beinbrot það sem S-x-x hlaut geta hafa stafað af höggum og spörkum, en einnig af falli í götu. Komið hafi í ljós að brotið hafi verið í gegnum óeðlilega beingerð og geti verið að beinið hafi af þeim sökum ekki verið eins sterkt og ella þannig að minna þyrfti til að það brotnaði.

Loks komu fyrir dóminn sem vitni lögreglumennirnir B-kvk-nf G-kvk-nf og J-kk-nf Ó-kk-nf Ó-kk-nf, sem komu á vettvang í umrætt sinn. Ekki eru efni til að rekja framburð vitnanna.

Niðurstaða

Ákærði hefur viðurkennt að hafa slegið S-x-x V-x-x nokkur hnefahögg í andlit utandyra við veitingastaðinn Dominos, en neitar að hafa sparkað í hann, svo sem honum er gefið að sök í ákæru. Þá hafnar ákærði því að hafa verið valdur að upphandleggsbroti sem S-x-x hlaut. H-kk-nf A-kk-nf, sérfræðingur í slysa- og bráðalækningum, bar fyrir dóminum að handleggsbrotið hefði getað orðið við högg, spark eða fall. Hefur S-x-x borið að hann hafi fundið til í handleggnum eftir að hafa fallið í jörðina og kvaðst hann telja að ákærði hefði sparkað í hann þegar hann reyndi að rísa á fætur. S-x-x gat þó ekki fullyrt að ákærði hefði sparkað í hann og fær framburður hans að þessu leyti ekki stoð í framburði vitna. Samkvæmt framansögðu telst ósannað, gegn eindreginni neitun ákærða, að hann hafi sparkað í S-x-x eins og honum er gefið að sök í ákæru.

Á myndbandsupptöku úr öryggismyndavél sést að atlaga ákærða að S-x-x var nokkuð harkaleg. Á myndskeiðinu sést ákærði slá S-x-x ítrekað og falla þeir síðan í jörðina, sem telst afleiðing atlögunnar. Af framburði ákærða, S-kk-ef og vitna, verður ráðið að S-x-x hafi við þetta meiðst á handlegg. Samkvæmt framansögðu, og með vísan til læknisfræðilegra gagna, telst sannað að ákærði hafi veist að S-x-x utandyra við veitingastaðinn og slegið hann ítrekað hnefahöggum með þeim afleiðingum að hann hlaut brot á vinstri upphandlegg, mar um vinstra auga og yfirborðsáverka á höfði, sem í ákæru greinir. Verður ákærði sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga.

Ákærði er fæddur árið 1974 og hefur hann ekki sætt refsingu svo vitað sé. Ákærði er í máli þessu sakfelldur fyrir að veitast að brotaþola með ofbeldi og valda honum nokkrum áverkum, m.a. beinbroti. Ekki verður talið að samskipti brotaþola og systur ákærða daginn fyrir atvikið horfi til lækkunar refsingar samkvæmt 3. mgr. 218. gr. b. almennra hegningarlaga. Af læknisfræðilegum gögnum í málinu verður ekki ráðið um endanlegar afleiðingar líkamstjóns brotaþola. Þó liggur fyrir að verknaður ákærða hafði alvarlegri afleiðingar í för með sér en ella hefði verið, vegna meins í upphandleggsbeini brotaþola, sem torveldaði læknismeðferð. Með hliðsjón af framansögðu þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í þrjá mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

S-x-x V-x-x hefur krafist bóta vegna líkamstjóns, þjáninga og miska, að fjárhæð 41.520.455 krónur auk vaxta. Krafan er hvorki sundurliðuð, né studd viðhlítandi gögnum. Verður bótakröfunni vísað frá dómi.

Ákærði verður dæmdur til að greiða málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, A-kk-ef Þ-kk-ef S-kk-ef hrl., 225.900 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti, og 34.500 krónur í annan sakarkostnað.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið E-kk-nf L-kk-nf aðstoðarsaksóknari.

R-kvk-nf H-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð :

Ákærði, J-x-x N-x-x, sæti fangelsi í þrjá mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

Skaðabótakröfu S-x-x V-x-x er vísað frá dómi.

Ákærði greiði málsvarnarþóknun skipaðs verjanda síns, A-kk-ef Þ-kk-ef S-kk-ef hrl., 225.900 krónur, og 34.500 krónur í annan sakarkostnað.

R-kvk-nf H-kvk-nf