E-4276/2006

Mál þetta, sem dómtekið var 12. febrúar sl., er höfðað með stefnu birtri 26. júní 2006.

Stefnandi er R-kvk-nf R-kvk-nf, Gilsárstekk 8, Reykjavík.

Stefndi er Auglýsingastofa Guðrúnar Önnu ehf.

Endanlegar dómkröfur stefnanda eru þær að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnanda 767.923 krónur með dráttarvöxtum af 240.669 krónum frá 1. apríl til 1. maí 2006, en af stefnufjárhæð frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst stefnandi málskostnaðar.

Stefndi krefst aðallega sýknu af kröfum stefnanda, auk málskostnaðar, en til vara að dómkröfur verði lækkaðar verulega og málskostnaður felldur niður.

MÁLSATVIK

Stefnandi sem er grafískur hönnuður, hóf störf hjá stefnda í desember 2004. Gerður var ráðningarsamningur 4. maí 2005 þar sem fram kemur að í starfi stefnanda fólst meðal annars að hanna prentgripi og auglýsingar. Um var að ræða 100% starf og föst mánaðarlaun voru 300.000 krónur, en orlofsdagar samkvæmt samningi 24 virkir dagar á ári, og þriggja mánaða gagnkvæmur uppsagnarfrestur. Stefnandi sagði starfi sínu lausu 30. desember 2005. Óskaði stefndi eftir því að stefnandi ynni áfram, að minnsta kosti þar til búið væri að ráða manneskju í hennar stað. Um miðjan janúar 2006 var ráðinn starfsmaður sem tók við af stefnanda og fram kemur í greinargerð að stefndi hafi þá tjáð stefnanda að hún mætti losna frá starfi sínu, en stefnandi hafi heldur viljað vinna út þriggja mánaða uppsagnarfrest. Stefnandi byrjaði að starfa í Þjóðleikhúsinu í hálfu starfi 1. febrúar 2005. Um miðjan febrúar tilkynnti stefnandi að hún yrði frá vinnu vegna veikinda. Telur stefndi að hún hafi unnið fyrir Þjóðleikhúsið og fyrir Leikskóla Reykjavíkur á veikindadögum og fyrir það, á vinnutíma. Stefndi tilkynnti stefnanda með tölvupósti 15. febrúar að litið væri svo á að störfum stefnanda væri lokið fyrir stefnda frá og með 10. febrúar 2006.

Í málinu liggur frammi á dómskjali nr. 47 og 48 afrit af dagbók stefnanda, og á dómskjali 16 yfirlit unnið af stefnda, meðal annars upp úr dagbók, yfir fjarvistir stefnanda og orlofstöku frá 6. desember 2004 til 15. febrúar 2006.

Stefnandi krefst launa í uppsagnarfresti og orlofs. Deilt er um greiðsluskyldu stefnda.

Stefnandi, R-kvk-nf R-kvk-nf, og fyrirsvarsmaður stefnda, G-kvk-nf A-kvk-nf M-kvk-nf, gáfu skýrslu fyrir dóminum við aðalmeðferð.

MÁLSÁSTÆÐUR OG LAGARÖK

Stefnandi byggir á því að stefnda hafi borið að greiða stefnanda laun það sem eftir var af tímabili þriggja mánaða uppsagnarfrests, en frestinum hafi ekki lokið fyrr en eftir 31. mars 2006. Stefndi hafi rift ráðningarsamningi frá og með 10. febrúar 2006 og nemi krafa stefnanda vangoldnum launum fyrir tímabilið 11. febrúar til 31. mars 2006.

Stefnandi telur stefndu hafa verið óheimilt að rifta ráðningarsamningnum án greiðslu launa og kveðst ekki hafa brotið skyldur sínar samkvæmt ráðningarsamningi. Þá hafi meint brot stefnanda verið þess eðlis að stefnda hafi verið óheimilt að rifta ráðningarsamningi án áminningar og án þess að gefa stefnanda kost á að koma sínum sjónarmiðum að.

Stefndi hafi viðurkennt að hafa lesið tölvupóst stefnanda, og byggi ásakanir um brot á vinnuskyldu á þeim lestri. Hafi stefnda brotið gegn meginreglu persónuverndarlaga með lestri sínum, en þau lög byggist meðal annars á ákvæðum stjórnarskrár um friðhelgi einkalífs sem sé einnig vernduð í almennum hegningarlögum, sbr. 228. gr. þeirra laga. Beri stefndi sönnunarbyrði fyrir því að stefnandi hafi brotið vinnuskyldu. Efni tölvupósts stefnanda hafi ekki gefið tilefni til að draga ályktun um brot stefnanda á ráðningarsamningi og ásökun um brot í starfi verði að auki ekki byggð á sönnunargögnum sem aflað sé með ólögmætum hætti.

Stefnandi kveður föst laun sín við riftun ráðningarsamningsins hafa verið 330.000 krónur, og sundurliðar kröfu sína svo:

1. Febrúar 2005

a. Laun (11.-28. febrúar 2005) 198.000 krónur

b. Mótframlag í lífeyrissjóð 7%, 13.860 krónur

c. Viðbótarframlag í lífeyrissjóð 2%, 3.960 krónur

d. Orlof 12,55%, 24.849 krónur

2. Mars 2005

a. Laun 330.000 krónur

b. Mótframlag í lífeyrissjóð 7%, 23.100 krónur

c. Viðbótarframlag í lífeyrissjóð 2%, 6.600 krónur

d. Orlof 12,55%, 41.415 krónur

3. Stefnandi kveðst hafa átt rétt á 29 dögum í orlof samkvæmt ákvæði kjarasamnings FGT, ákvæði 3.1., en stefnandi hafi verið með meira en 12 ára starfsaldur. Ráðningarsambandi aðila hafi lokið 31. mars 2005, og nái orlofstímabil stefnanda yfir 11 mánuði. Stefnandi eigi því rétt á fjölda orlofsdaga í sama hlutfalli eða 27 orlofsdögum. Vangreiddir dagar séu átta og geri stefnandi kröfu um greiðslu launa fyrir þann tíma; 330.000 krónur/21,67 =15.228 krónur, 15.228 krónur x 8= 121.827 krónur (121.827).

Krafa um laun í uppsagnarfresti byggist á kjarasamningi milli Félags bókagerðarmanna (FGT deildar) og sambands íslenskra auglýsingastofa (SÍA) sem hafi tekið gildi 1. maí 2004, sbr. 1. gr. laga nr. 55/1980 um starfskjör launafólks og skyldutryggingu lífeyrisréttinda. Stefnandi sé grafískur hönnuður og hafi verið ráðin til starfa hjá stefnda sem slík. Taki kjarasamningurinn því til vinnusambands aðila. Krafa um orlof byggist á kjarasamningi FGT og sé um orlof jafnframt vísað til orlofslaga nr. 30/1987. Krafa um mótframlag launagreiðanda í lífeyrissjóð launþega byggist á lögum nr. 129/1997 um skyldutryggingu lífeyrisréttinda og starfsemi lífeyrissjóða.

Stefnandi byggir dráttarvaxtakröfu á 1. mgr. 5. gr. vaxtalaga nr. 38/2001, laun séu greidd eftir á. Málskostnaðarkröfu byggir stefnandi á XXI. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, en virðisaukaskattskröfu á lögum nr. 50/1988, þar sem stefnandi sé ekki virðisaukaskattsskyld.

Sýknukrafa stefnda er byggð á því að stefnandi hafi fyrirgert rétti sínum til frekari greiðslna í uppsagnarfresti, með því að hefja 50% starf hjá Þjóðleikhúsinu samhliða störfum sínum fyrir stefnda, og vinna einnig verkefni fyrir Leikskóla Reykjavíkur, á vinnutíma sínum hjá stefnda. Ennfremur hafi hún sinnt þeim störfum meðan á tilkynntum veikindum stóð. Hafi hún með þessu brotið gegn starfsskyldum sínum samkvæmt ráðningarsamningi og meginreglum vinnuréttarins um bann við að sinna aukastarfi á vinnutíma aðalstarfs nema með sérstöku leyfi vinnuveitanda.

Stefndi telur háttsemi stefnanda hafa falið í sér fyrirvaralausa uppsögn. Því er mótmælt að stefndi hafi vitað um og fallist á að stefnandi sinnti störfum hjá þriðja aðila á uppsagnarfresti.

Þá dregur stefndi í efa að stefnandi hafi verið veik dagana 13. og 14. febrúar 2006 enda hafi hún þá verið í tölvupóstsamskiptum vegna vinnu sinnar í Þjóðleikhúsinu og meðal annars stungið upp á fundi með þjóðleikhúsmönnum mánudaginn 13. febrúar kl. 13, í tölvupósti sem sendur var kl. 2.59 aðfaranótt 13. febrúar. Hafi hún svo verið fjarverandi þann dag og tvo daga eftir það, og tilkynnt sig og barn sitt veikt.

Stefndi áréttar að á uppsagnarfresti gildi allar sömu trúnaðar- og vinnuskyldur starfsmanns gagnvart vinnuveitanda og endranær, nema annað sé um samið, en ekki hafi verið slíku samkomulagi fyrir að fara í tilviki stefnanda.

Ekki sé unnt að líta þannig á að stefnda hafi borið að veita stefnanda áminningu um að láta af aukastörfum, í fyrsta lagi hafi honum ekki borið skylda til þess að vinnurétti og í öðru lagi hefði slík áminning engu breytt þar sem stefnandi hafi verið búin að ráða sig í 50% starf hjá Þjóðleikhúsinu.

Stefndi telur sig hafa verið í fullum rétti til að stöðva launa- og lífeyrissjóðsgreiðslur, enda hafi stefnandi fyrirgert rétti sínum til frekari greiðslna með athæfi sínu og valdið stefnda tjóni. Verði ekki litið svo á að stefnandi hafi sjálf rift samningi við stefnda vegna háttsemi sinnar sé byggt á að stefnda hafi verið heimilt að rifta samningi og stöðva allar greiðslur vegna hátternis stefnanda.

Stefndi mótmælir því að kjarasamningur Félags bókagerðarmanna og Sambands íslenskra auglýsingastofa eigi við, þar sem stefnandi óskaði sjálf eftir því að greiða ekki til Félags bókagerðarmanna af launum sínum.

Stefndi telur að hvað sem öðru líði beri að draga allar greiðslur stefnda til stefnanda frá og þetta leiði til þess að stefnandi eigi engar réttmætar kröfur á hendur stefnda. Bætur vegna tjóns sem stefnandi olli, allar greiðslur frá þriðja aðila, Þjóðleikhúsinu og öðrum eftir atvikum, á umræddu tímabili skuli draga frá, auk greiðslna sem ofgreiddar hafi verið samkvæmt framansögðu. Þá mótmælir stefndi öllum tölulegum kröfum stefnanda sem ósönnuðum.

Stefndi vísar til 25. gr. hjúalaga nr. 22/1928, um bætur til vinnuveitanda ef starfsmaður mætir ekki til vinnu án þess að hafa lögmæt forföll. Bætur vegna háttsemi stefnanda skuli nema að minnsta kosti helmingi af því kaupi sem átti eftir að greiða stefnanda út uppsagnarfrest.

Stefnandi hafi skrópað í vinnu, og er því mótmælt að um hafi verið að ræða veikindi. Verði ekki fallist á að vanefndir hennar hafi þau réttaráhrif sem stefndi byggi á verði að líta á þetta sem launalaust leyfi, og samkvæmt ráðningarsamningi skuli draga 5% af launum stefnanda í launalausum leyfum.

Stefndi kveðst hafa haft rétt til að kanna tölvupóst til starfsmanna í netföngum í eigu stefnda enda hafi verið líkindi fyrir því að þeir tengdust starfsemi stefnda, hafi annar póstur ekki átt að vera þarna, síst póstur vegna aukastarfa stefnanda fyrir annan aðila. Engar hömlur séu á skoðun pósts af hálfu vinnuveitenda þegar verið sé að upplýsa lögbrot starfsmanna. Eigi stefndi því rétt til að leggja póstinn fram, jafnvel þótt litið yrði svo á að það hafi orkað tvímælis að skoða póst stefnanda. Sú regla gildi að sönnunargögnum verði ekki hafnað fyrir það að þeirra hafi verið aflað með ólögmætum eða vafasömum hætti.

Um kröfu stefnanda um greiðslu orlofs byggir stefndi á því að allt orlof til stefnanda sé þegar greitt. Stefnandi hafi haft 24 umsamda orlofsdaga á ári en ekki 29 eins og hún haldi fram. Hafi stefnandi nýtt 30 daga til orlofs og því ekki átt neinn rétt til orlofs við starfslok hjá stefnda. Þrátt fyrir þetta hafi stefndi greitt stefnanda andvirði 12 orlofsdaga við uppgjör vegna starfsloka 28. febrúar 2006. Komi þessir dagar til frádráttar og/eða skuldajafnaðar. Þá krefjist stefnandi orlofsgreiðslna bæði í formi hlutfalls af launum og orlofsdaga.

Stefndi kveðst byggja varakröfu sína á öllum sömu sjónarmiðum og varðandi aðalkröfu.

Stefndi byggir lækkunarkröfu einnig á því að stefnandi geti ekki gert kröfu til að fá meira en 50% umsaminna launa samkvæmt ráðningarsamningi við stefnda út uppsagnarfrestinn þar sem stefnandi réð sig í 50% starf hjá Þjóðleikhúsinu í janúar.

Draga verði frá kröfu stefnanda bætur sem stefndi á tilkall til vegna tjóns sem stefnandi olli.

Jafnframt verði að lækka umkrafin laun stefnanda úr 330.000 krónum á mánuði í 300.000 krónur á mánuði, þar sem ekki sé stoð fyrir öðru í ráðningarsamningi milli stefnanda og stefnda.

Stefndi kveðst mótmæla mótframlagi og viðbótarframlagi í lífeyrissjóði sem of háum. Stefndi krefst þess að orlofskröfu stefnanda verði hafnað eða hún lækkuð með vísan til þeirra sjónarmiða sem um geti varðandi aðalkröfu. Sérstaklega sé þess krafist að ofgreiðsla á andvirði orlofsdaga komi til skuldajafnaðar gagnvart öðrum kröfum stefnanda sem hún kunni að eiga á hendur stefnda. Þá sé þess krafist að krafa stefnanda um orlofsgreiðslur verði lækkuð þar sem stefnandi tvíkrefji stefnda um orlofsgreiðslur, og krefjist annars vegar hlutfalls af launum og hins vegar orlofsdaga, sem engin heimild sé fyrir í orlofslögum nr. 30/1987. Stefnandi eigi ekki rétt á meiru en 24 orlofsdögum samkvæmt ráðningarsamningi.

Stefndi vísar til meginreglna vinnuréttar, hjúalaga nr. 22/1928 og laga um orlof nr. 30/1987. Um málskostnað vísar stefndi til XXI. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

NIÐURSTAÐA

Óumdeilt er að samkvæmt ráðningarsamningi stefnanda og stefnda var samið um þriggja mánaða gagnkvæman uppsagnarfrest.

Af hálfu stefnda er á því byggt að stefnandi hafi brotið gegn starfsskyldum sínum, með því að hefja störf hjá Þjóðleikhúsinu og Leikskólum Reykjavíkur og vinna þessi störf á vinnutíma hjá stefnda. Þá kveðst stefndi draga í efa að stefnandi hafi verið veik er hún tilkynnti sig veika og kveður hana hafa sinnt störfum fyrir nýja vinnuveitendur í veikindafríi. Telur stefndi stefnanda hafa fyrirgert rétti sínum til frekari greiðslna með þessu og að þessi háttsemi stefnanda hafi falið í sér fyrirvaralausa uppsögn af hennar hálfu.

Stefnandi mætti til vinnu og tilkynnti veikindi með venjulegum hætti. Ekki hefur verið reynt að sýna fram á að stefndi hafi tjáð stefnanda þennan skilning sinn, áður en stefnanda var sagt upp störfum 15. febrúar. Verður því ekki fallist á að um hafi verið að ræða fyrirvaralausa uppsögn stefnanda.

Stefnandi hóf störf hjá Þjóðleikhúsinu í hálfu starfi 1. febrúar 2005. Þá staðfesti hún fyrir dómi að hafa unnið verkefni fyrir leikskóla Reykjavíkurborgar um sama leyti. Verður að telja að henni hafi verið þetta heimilt, enda er starfsmanni almennt frjálst að ráðstafa tíma sínum utan vinnu með þeim hætti sem hann kýs, þar á meðal að taka að sér vinnu annars staðar.

Er það því til úrlausnar hvort stefnandi hafi sinnt störfum fyrir nýjan vinnuveitanda á vinnutíma hjá stefnda og í veikindaleyfi, og með því brotið svo gegn starfsskyldum sínum að fyrirvaralaus brottvikning hafi verið heimil.

Ekki hefur komið fram að stefnandi hafi vanrækt sérstaklega einhver þau verkefni sem henni voru falin í starfi sínu hjá stefnda. Fyrirsvarsmaður stefnda, G-kvk-nf A-kvk-nf M-kvk-nf, sagði þannig frá fyrir dóminum að stefnandi hafi stimplað sig inn klukkan níu á morgnana og út klukkan fimm síðdegis. Kvað hún stefnanda vera færa í starfi en óáreiðanlega og hafi hún orðið enn óáreiðanlegri eftir uppsögnina, en G-kvk-nf kvaðst hafa gert athugasemdir vegna þessa. Stefnandi kvaðst hafa sagt G-kvk-þgf Ö-kvk-þgf að hún hefði hafið störf hjá Þjóðleikhúsinu og beðið um að starfshlutfall hennar yrði lækkað. Kvaðst G-kvk-nf A-kvk-nf hins vegar aðeins hafa vitað að R-kvk-nf væri byrjuð að undirbúa sig fyrir annað starf en kvað hana ekki hafa beðið um lækkað starfshlutfall.

Lagður er fram af hálfu stefnda nokkur fjöldi tölvupóstskeyta sem fóru á milli stefnanda og Þjóðleikhússins, og stefnanda og leikskóla Reykjavíkurborgar dagana 6. til 14. febrúar 2006. Kvaðst stefnandi aðspurð telja að það hafi tekið um fimm til tíu mínútur að skrifa hvert skeyti sem sent var á vinnutíma dagana 9. og 10. febrúar. Þá benti lögmaður stefnda á í málflutningsræðu að stefnandi hefði ekki skráð neina unna tíma í dagbók sína dagana 8. til 10. febrúar, þótt hún hafi verið stimpluð inn.

Afrit af tölvuskeytum eru í máli þessu lögð fram til sönnunar á framangreindum staðhæfingum um að stefnandi hafi sinnt öðrum störfum á vinnutíma sínum hjá stefnda og þegar hún hafði tilkynnt veikindi.

Þá er því haldið fram af hálfu stefnda að stefnandi hafi skrópað í vinnu þegar hún tilkynnti sig og son sinn veikan 13. til 15. febrúar. Því til stuðnings bendir stefndi á tölvuskeyti sem stefnandi sendi á veikindatíma, og að í einu þeirra komi fram að stefnandi hafi skipulagt heimsókn á nýjan vinnustað. R-kvk-nf svaraði því ekki fyrir dómi hvort hún hefði farið í heimsóknina. Í málinu liggur frammi læknisvottorð S-kk-ef S-kk-ef til Auglýsingastofu Guðrúnar Önnu, dagsett 15. febrúar 2006. Þar kemur fram að stefnandi hafi verið óvinnufær með öllu vegna sjúkdóms 13. og 14. febrúar 2006, en einnig hafi verið um að ræða fjarvistir vegna sonar stefnanda 15. febrúar, tekið er fram að ef óskað sé nánari upplýsinga um veikindin skuli snúa sér til læknisins er vottorðið ritaði.

Ljóst þykir af framburði stefnanda og fyrirsvarsmanns stefnda að misskilningur hafi verið milli þeirra að einhverju leyti, um hvernig störfum stefnanda skyldi háttað á uppsagnarfresti. Líkur þykja vera fyrir því að stefnandi hafi mætt á fund annars staðar þegar hún hafði tilkynnt veikindi. Stefnda var hins vegar í lófa lagið að afla upplýsinga frá lækninum um veikindin. Þá þykir fyrrnefndur fundur ekki vera sönnun þess að hún hafi skrópað í vinnunni. Stefnandi var í samskiptum við nýjan vinnuveitanda dagana 8. til 10. febrúar 2006, á vinnutíma hjá stefnda. Ljóst er að það krefst einhverra samskipta að hefja störf á nýjum stað. Ekki er neitt sem bendir til þess að stefnandi hafi ekki sinnt starfi sínu aðra daga en þessa þrjá. Þá greiddi stefndi stefnanda laun fyrir 1. til 10. febrúar eins og fram kemur á launaseðli sem liggur frammi á dómskjali nr. 15. Líkur hafa verið leiddar að því að stefnandi hafi ekki sinnt starfi sínu nægilega vel í þrjá daga í febrúar 2006. Hins vegar er fullljóst af því sem hér að framan greinir, að ekki var um að ræða slíkt brot stefnanda á starfsskyldum að heimilað geti fyrirvaralausan brottrekstur úr starfi. Af hálfu stefnanda hefur því verið sýnt fram á að henni hafi verið sagt upp starfi án fyrirvara og beri henni bætur úr hendi stefnda.

Við ákvörðun þeirra verður við það miðað að stefnandi eigi rétt til greiðslu launa til loka uppsagnarfrests eða til 31. mars 2006.

Á framlögðum launaseðlum kemur fram að stefnandi hafi, frá því í ágúst 2005, haft 330.00 krónur í grunnlaun á mánuði. Samkvæmt kjarasamningi var framlag stefnda í lífeyrissjóð samtals 9%. Verður fallist á það með stefnanda að hún eigi ógreidd laun að fjárhæð 198.000 krónur og framlag í lífeyrissjóð vegna febrúarmánaðar 17.820 krónur eða samtals 215.820 krónur vegna febrúarmánaðar. Þá ber henni að fá laun fyrir mars að fjárhæð 330.000 krónur auk framlags í lífeyrissjóð, 29.700 krónur, eða samtals 359.700 krónur vegna marsmánaðar. Samtals eru þetta 575.520 krónur.

Stefnandi var starfsmaður stefnda til loka marsmánaðar 2006, eða 11 mánuði af orlofsárinu sem þá var að líða. Starfsaldur stefnanda var meira en 12 ár, og átti hún því rétt á 29 orlofsdögum á ári, eða 27 orlofsdögum fyrir þann hluta orlofstímabils sem hún starfaði hjá stefnda, samkvæmt gr. 3. 1. í kjarasamningi þeim sem gilti um kjör stefnanda, en hann kveður á um lágmarksrétt launþega, sbr. 1. gr. laga nr. 55/1980. Ekki liggur frammi afrit af stimpilklukku, hins vegar ljósrit af dagbók stefnanda og yfirlit stefnda yfir fjarvistir. Til og með 1. febrúar 2006 eru skráningar þessar samhljóða um orlof stefnanda, en þar kemur fram að hún hafi verið í 22 og hálfan dag í orlofi. Samkvæmt því átti hún inni fimm og hálfan orlofsdag er henni var sagt upp starfi. Stefndi greiddi stefnanda 12 orlofsdaga hinn 28. febrúar 2006 og samkvæmt því hafði stefnandi fengið sex og hálfan orlofsdag greiddan umfram það sem henni bar eða 93.844 krónur. Þá er það að athuga að stefnandi krefur um greiðslu fyrir það sem hún telur ótekna orlofsdaga og reiknar auk þess greiðslu fyrir orlof ofan á laun sín og er ekki fallist á þennan kröfulið hennar sem nemur samtals 66.264 krónum.

Samkvæmt framansögðu hefur stefnandi fengið ofgreitt orlof sem nemur 93.844 krónum sem verða dregnar frá launum hennar vegna febrúarmánaðar. Þá er til þess að líta að stefnandi fékk greidd laun frá Þjóðleikhúsinu að fjárhæð 150.828 krónur fyrir febrúarmánuð og 150.828 krónur fyrir marsmánuð. Verður á því að byggja að fyrir liggur að stefnandi fékk 247.789 krónur í laun frá þriðja aðila eftir 10. febrúar 2006 er greiðslur launa frá stefnda féllu niður. Er litið til þessa við ákvörðun bóta til hennar vegna uppsagnarinnar.

Samkvæmt þessu verður stefndi dæmdur til að greiða stefnanda 233.887 krónur með dráttarvöxtum eins og greinir í dómsorði.

Eftir úrslitum málsins verður stefndi dæmdur til að greiða stefnanda 250.000 krónur í málskostnað.

DÓMSORÐ

Stefndi, Auglýsingastofa Guðrúnar Önnu ehf., greiði stefnanda, R-kvk-þgf R-kvk-þgf, 233.887 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 1. maí 2006 til greiðsludags.

Stefndi greiði stefnanda 250.000 krónur í málskostnað.

A-x-x V. M-kk-nf.