S-57/2011

Mál þetta, sem þingfest var 22. júní 2011 og dómtekið var 5.ágúst s.á., er höfðað með ákæru ríkissaksóknara, 21. júní 2011, á hendur B-kk-þgf Þ-kk-þgf K-kk-þgf, [kt.], [heimilisfang], Höfn, „fyrir umferðar- og hegningarlagabrot, framin á Höfn í Hornafirði, þriðjudaginn 24. maí 2011 svo sem hér greinir:

A.

1. Umferðar- og hegningarlagabrot, með því að hafa ekið bifreiðinni [...] undir áhrifum áfengis (vínandamagn í blóði mældist 1,86‰) og án þess að hafa gilt ökuskírteini, vestur Víkurbraut, viðstöðulaust yfir gatnamót Víkurbrautar og Hafnarbrautar og að [...]. Skömmu síðar ekið bifreiðinni frá [...] og áfram um götur Hafnar en ákærði ók meðal annars suður Víkurbraut með allt að 97 km hraða á klst. þar sem hámarkshraði er 45 km/klst. og til móts við veitingahúsið Víkina við Víkurbraut 2, á röngum vegarhelmingi og á móti lögreglubifreiðinni 28-294 sem ekið var í gagnstæða átt og stofnaði þannig lífi og heilsu lögreglumannsins J-kk-ef W-kk-ef í augljósan háska en J-kk-nf þurfti að aka lögreglubifreiðinni út af akbrautinni til að forðast árekstur. Akstri ákærða lauk er hann ók bifreiðinni á járnrör við Álaugarey skammt frá verslun Húsasmiðjunnar með þeim afleiðingum að bifreiðin festist.

Telst þetta varða við 4. mgr. 220. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og 1. mgr. 4. gr., 1. mgr. 5. gr., c. lið 2. mgr. 36. gr., 1. mgr. 37. gr., 1. mgr., sbr. 2. mgr. 45. gr. og 1. mgr. 48. gr., allt sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 með síðari breytingum.

B.

Brot gegn valdstjórninni og tilraun til líkamsmeiðinga, með því að hafa veist að nafngreindum lögreglumönnum, sem við skyldustörf sín höfðu afskipti af ákærða, svo sem hér greinir:

2. Fyrir utan [...] hótað lögreglumanninum E-kk-þgf S-kk-þgf lífláti og líkamsmeiðingum.

3. Við Álaugarey skammt frá Húsasmiðjunni kastað 839 g þungum steini í átt að höfði lögreglumannsins E-kk-ef S-kk-ef en hann náði að víkja sér undan grjótinu.

4. Á lögreglustöðinni við Hafnarbraut margsinnis hótað lögreglumönnunum E-kk-þgf S-kk-þgf, G-kk-þgf I-kk-þgf V-kk-þgf, J-kk-þgf G-kk-þgf B-kk-þgf, J-kk-þgf W-kk-þgf og K-kk-þgf S-kk-þgf G-kk-þgf, lífláti og líkamsmeiðingum en ákærði hótaði meðal annars að smita þá af lifrarbólgu C og HIV. Þá reyndi ákærði ítrekað að hrækja á lögreglumennina og sparkaði einu sinni í vinstri fót lögreglumannsins J-kk-ef G-kk-ef.

Teljast þessi brot varða við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 1. gr. laga nr. 25/2007 og að því er varðar ákærulið B/3 einnig við 2. mgr. 218. gr., sbr. 20. gr. sömu laga.

C.

5. Tilraun til manndráps og brot gegn valdstjórninni, með því að hafa, vegna fyrri afskipta lögreglumannsins J-kk-ef G-kk-ef B-kk-ef af ákærða í tengslum við skyldustarf hans, tekið ákvörðun um að svipta J-kk-þf G-kk-þf lífi og í því skyni ekið að heimili sínu að [...], sótt þangað sporjárn og sagt fjölskyldumeðlimum sínum að hann ætlaði að fara og drepa J-kk-þf G-kk-þf. Þessu næst ekið frá heimili sínu og um götur Hafnar í leit að J-kk-þgf G-kk-þgf, þar til hann hafi ekið á járnrör við Álaugarey eins og lýst er í ákærulið A og var þar yfirbugaður af lögreglu.

Telst þetta varða við 1. mgr. 106. gr. og 211. gr., sbr. 20. gr. almennra hegningarlaga með síðari breytingum.“

Í ákæruskjali er þess krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar, til greiðslu alls sakarkostnaðar og til sviptingar ökuréttar samkvæmt 101. og 102. gr. umferðarlaga nr. 50/1987.

Ákærði játaði sök varðandi ölvunarakstur og akstur án ökuréttinda en neitaði sök að öðru leyti. Hann krefst vægustu refsingar sem lög leyfa varðandi þau sakarefni sem hann hefur játað en sýknu af öðrum þeim sakaratriðum sem í ákæru greinir. Til vara krefst hann þess verði hann sakfelldur umfram játningu sína að hann fái vægustu refsingu sem lög leyfa og að komi til fangelsisrefsingar verði hún skilorðsbundin, eftir atvikum með sérstöku skilorði varðandi áfengis- og fíkniefnaneyslu. Þá krefst hann þess aðallega að allur sakarkostnaður verði lagður á ríkissjóð og þar með talin hæfileg málsvarnarlaun skipaðs verjanda ásamt útlögðum kostnaði, en til vara að ákærði verði aðeins látinn bera hluta sakarkostnaðar.

Ákærði var úrskurðaður í gæsluvarðhald 25. maí 2011 eða strax daginn eftir þá atburði sem fjallað er um í máli þessu og hefur setið í gæsluvarðhaldi til dagsins í dag.

Við þingfestingu málsins voru dómkvaddir matsmennirnir S-kk-nf P-kk-nf P-kk-nf geðlæknir og P-kk-nf T-kk-nf sálfræðingur til að meta sakhæfi ákærða og svara í því skyni nánar tilgreindum spurningum. Skiluðu þeir hvor sinni matsgerðinni og eru þær báðar dagsettar 19. júlí sl. Báru þeir því við að þar sem skammur tími hafi verið til verksins hafi þeir kosið að hafa þennan háttinn á. Matsgerðir voru lagðar fram á dómþingi 20. júlí sl.

Ákærði gaf skýrslu við aðalmeðferð. Þá gáfu einnig skýrslu lögreglumennirnir, E-kk-nf S-kk-nf, J-kk-nf G-kk-nf B-kk-nf, J-kk-nf W-kk-nf, G-kk-nf I-kk-nf V-kk-nf, K-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og J-kk-nf H-kk-nf H-kk-nf. Þá gáfu einnig skýrslu B-kk-nf Þ-kk-nf S-kk-nf læknir, K-kk-nf F-kk-nf E-kk-nf og A-kvk-nf Ó-kvk-nf Ó-kvk-nf. Einnig staðfestu matsmenn matsgerðir sínar og svöruðu spurningum um efni þeirra. Fyrir dóminn komu [A], faðir ákærða, [B], móðir ákærða og [C], bróðir ákærða. Þau kusu öll að nýta sér rétt sinn samkvæmt b. lið 1. mgr. 117. gr. laga nr. 88/2008 til að skorast undan því að bera vitni.

I

Verða nú rakin í stuttu máli rakin atvik málsins og aðdragandi. Þann 10. maí 2011 var kveðinn upp dómur í Héraðsdómi Austurlands þar sem ákærði var, auk þjófnaðarbrots, sakfelldur fyrir brot gegn valdstjórninni, með því að hóta lögreglumönnunum J-kk-þgf G-kk-þgf B-kk-þgf og J-kk-þgf H-kk-þgf H-kk-þgf lífláti og líkamsmeiðingum og dæmdur í níu mánaða fangelsi. Við uppkvaðningu dómsins var ákærði við það að ljúka afplánun á fimm mánaða fangelsisrefsingu, sem hófst 20. desember 2010 og var hann látinn laus 19. maí 2011, enda hafði hann lýst yfir áfrýjun þess dóms sem fyrr er nefndur. Foreldrar ákærða munu hafa komið akandi að austan og sótt hann og farið með hann að [...], Höfn. Þar búa, auk ákærða, foreldrar hans, [A] og [B] og bróðir hans, [C]. Atburðir þeir sem þetta mál varðar gerðust þriðjudaginn 24. maí 2011. Þann dag mun ákærði hafa hafið drykkju upp úr klukkan 14 en þá mun hann hafa farið í Vínbúðina, sem staðsett er í verslunarmiðstöðinni Miðbæ, og hafa keypt sér pela af sterku áfengi og greitt fyrir með greiðslukorti í eigu móður sinnar eða föður. Ákærði mun líklega hafa farið tvær ferðir til viðbótar og hafa keypt pela af sterku áfengi í hvort sinn, síðari ferðina um klukkan 18 er verslunin var í þann mund að loka. Fram kemur að hann sá lögreglumanninn J-kk-þf G-kk-þf B-kk-þf tilsýndar í einni þessara ferða og J-kk-nf G-kk-nf sá hann og kinkaði til hans kolli. Eftir síðustu ferðina í vínbúðina virðist sem ákærði hafi haldið í veitingahúsið Víkina og hafi keypt sér þar eitt bjórglas. Í öllum þessum ferðum ók ákærði bifreið föður síns, [...], sem er [...], jeppabifreið. Svo virðist að er ákærði fór akandi frá Víkinni áleiðis heim til sín hafi lögreglumaðurinn E-kk-nf S-kk-nf veitt bifreiðinni athygli og hafi séð að ákærði var við akstur. Kvaðst E-kk-nf hafa vitað að ákærði var ekki með ökuréttindi og hafi af þeim sökum haldið að heimili hans og hafi komið þar að þar sem ákærði hafi setið í bifreiðinni. Kvað E-kk-nf að ákærði hafi ógnað honum og haft í hótunum, og kvaðst E-kk-nf ekki hafa lagt í að hafa frekari afskipti af ákærða einn og hafi farið til að ná sér í liðsauka. Hafi hann einnig grunað í ljósi framkomu ákærða að hann hefði einnig verið að aka ölvaður. Kemur fram hjá E-kk-þgf að áður en hann fór af vettvangi hafi hann skráð hjá sér tímasetninguna 18:57. Fyrir liggur að eftir að E-kk-nf yfirgaf [....] fór ákærði að heiman á bíl föður síns. Liggur fyrir að faðir hans hringdi í neyðarlínuna og lýsti því að ákærði væri farinn að heiman vopnaður sporjárni og ætlaði að fara að lögreglustöðinni í því skyni að drepa J-kk-þf G-kk-þf B-kk-þf lögreglumann. Á meðan á þessu stendur mun E-kk-nf S-kk-nf hafa verið að kalla út menn sér til aðstoðar, þá G-kk-þf I-kk-þf V-kk-þf og J-kk-þf G-kk-þf B-kk-þf, en einnig J-kk-þf W-kk-nf yfirlögregluþjón á Eskifirði, sem að sérstökum ástæðum var staddur á Höfn. Hittust ofangreindir menn heima hjá J-kk-þgf G-kk-þgf B-kk-þgf, sem hafði verið á frívakt. J-kk-nf W-kk-nf kvaðst hafa verið á leið í þetta verkefni og hafa verið að aka eftir Víkurbraut þegar hann hafi mætt hvítri bifreið á mikilli ferð. Kvaðst hann hafa mælt bifreiðina með radar og séð töluna 97 km/klst. Bifreiðin hafi síðan sveigt inn á öfugan vegarhelming á móti lögreglubifreiðinni og kvaðst J-kk-nf hafa forðað árekstri með því að aka yfir gangstétt inn á bifreiðaplan sem verið hafi autt við veitingahúsið Víkina. Þar sem hann hafi verið að fara í útkall kvaðst J-kk-nf ekki hafa sinnt þessu frekar en hafa ætlað að gera það síðar. Stuttu síðar hringir ákærði í móður sína og biður hana að hringja á sjúkrabíl þar sem hann hafi lent í árekstri. Það hefur hún væntanlega gert því lögreglu bárust upplýsingar um að bifreið hefði rekist á tilgreinda byggingu og héldu ofangreindir lögreglumenn þangað á tveimur lögreglubifreiðum. Fyrstir komu á staðinn E-kk-nf S-kk-nf og G-kk-nf I-kk-nf V-kk-nf en þeir voru saman á lögreglubifreið. Sat þá ákærði í bílnum en mun fljótlega hafa farið út úr honum. Bera lögreglumenn að þegar ákærði hafi hlaupið frá bílnum hafi dottið úr vasa hans sporjárn sem þeir hafi þegar tekið upp og sett inn í lögreglubifreiðina. Ákærði hafi tekið upp stein og hafi kastað honum að E-kk-þgf S-kk-þgf. Fljótlega eftir það hafi ákærði verið yfirbugaður. J-kk-nf G-kk-nf B-kk-nf og J-kk-nf W-kk-nf komu að á annarri bifreið og kveðast báðir hafa séð ákærða kasta umræddum steini. J-kk-nf G-kk-nf kom að í þann mund sem E-kk-nf og G-kk-nf voru að yfirbuga ákærða og tók hann þátt í því. Ákærði var yfirbugaður og handtekinn klukkan 19:20 samkvæmt skýrslum. Var m.a. beitt piparúða. Ákærði var þá færður á lögreglustöð þar sem honum var dregið blóð í tvígang vegna gruns um ölvunarakstur. Lögreglumenn hafa borið að ákærði hafi verið algerlega hömlulaus og hafi þurft að halda honum um langan tíma á lögreglustöðinni. Læknir sem kom á staðinn hefur borið með sama hætti. Þá lýsa lögreglumenn og læknir hótunum sem ákærði á að hafa haft í frammi á þessum tíma gagnvart þeim. Þessum framburðum og atburðarás á lögreglustöð verður lýst nánar þegar framburður vitna verður rakinn hér síðar, en í málinu liggur fyrir um klukkustundar löng hljóðupptaka af fangagangi þar sem heyra má samskipti ákærða og lögreglumanna. Ákærði var daginn eftir færður fyrir dómara og úrskurðaður í gæsluvarðhald. Hann hefur sætt gæsluvarðhaldi til dagsins í dag.

Að kvöldi 24. maí fóru lögreglumenn að heimili ákærða og tóku þar skýrslu af foreldrum hans og bróður. Liggur fyrir í málinu skýrsla vegna þessa sem og hljóðupptaka. Kemur þar fram að viðmælendum var gerð grein fyrir því að þau ættu rétt á að skorast undan að gefa skýrslu en þau hafi engu að síður kosið að gefa skýrslu. Þá liggja einnig fyrir skýrslur ásamt hljóðupptökum sem lögreglumaður við annað lögregluembætti tók af sömu einstaklingum nokkrum dögum síðar og kemur fram að hann gætti þessi einnig að gera foreldrum ákærða og bróður viðvart um að þeim bæri ekki skylda til skýrslugjafarinnar vegna skyldleika við ákærða og að þau hafi öll lýst því yfir að þau kysu engu að síður að gefa skýrslu í málinu. Eins og fyrr greinir skoruðust framangreindir ættingjar ákærða undan því að gefa skýrslu fyrir dómi en meðal gagna málsins eru framangreindar hljóðupptökur og skriflegar skýrslur sem lögreglumenn gerðu og byggðu á skýrslunum. Ekki þykir ástæða til að rekja umræddar skýrslur hverja fyrir sig. Verður hér látið við það sitja að geta þess að fram kom hjá þeim öllum þremur að ákærði hefði drukkið áfengi umræddan dag og hann hefði misst stjórn á skapi sínu. Kom einnig fram að hann ætti iðulega vanda til þess er hann væri að drekka áfengi og þá einkum ef einhver segði honum eitthvað í mót. Kom fram að annars vegar hefði hann látið í ljós gremju gagnvart J-kk-þgf G-kk-þgf B-kk-þgf lögreglumanni í kjölfar þess að ákærði hafi séð honum bregða fyrir í verslun og þá í tengslum við dóm þann sem ákærði hafði hlotið fyrir hótanir í garð J-kk-ef G-kk-ef og annars lögreglumanns og fyrr er minnst á. Þá kom einnig fram að heimilisfólk hafi orðið vart við það þegar lögreglumaðurinn E-kk-nf S-kk-nf hafi komið á eftir ákærða að húsinu og að ákærði hafi verið að æpa að honum en ekki kom fram að neitt þeirra hefði heyrt hótanir í garð E-kk-ef. Faðir ákærða lýsti því að ákærði hefði komið inn og hafi náð sér í sporjárn og hafi sagst ætla að fara á lögreglustöðina til að drepa J-kk-þf G-kk-þf B-kk-þf. Í málinu liggur fyrir upptaka af símtali sem faðirinn átti við neyðarlínu þar sem hann varar við þessari ætlun sonar síns. Bróðir ákærða lýst því í fyrstu skýrslu að hann hefði orðið vitni að þessu en dró til baka í síðari skýrslu og taldi þá að hann hefði heyrt föður sinn lýsa þessu en hafi ekki orðið vitni að þessu sjálfur. Heimilisfólk ákærða lýsti því allt að það gerðist oft þegar hann væri undir áfengisáhrifum að hann tæki svipuð köst einkum ef eitthvað gengi honum í mót eða einhver segði eitthvað á móti honum. Ekki þykir ástæða til að rekja framburð framangreindra ættingja ákærða frekar en um þýðingu þessa fyrir sönnunarstöðu málsins verður fjallað í niðurstöðu kafla eftir því sem ástæða þykir til.

II

Ákærði gaf skýrslu fyrir dómi. Kvað hann að það hefði ekki haft góð áhrif á hann að fá níu mánaða fangelsisdóm þann 10. maí og hafi honum liðið illa út af því en kvaðst ekki geta lýst því frekar. Hann hafnaði því að hann bæri kala til J-kk-ef G-kk-ef B-kk-ef vegna dómsins. Hann kvaðst hafa losnað úr afplánun 19. maí og hafa farið beint austur. Þann 24. maí hafi hann drukkið áfengi og hafi farið í black out en það hafi verið í fyrsta skipti sem hann hafi fengið sér áfengi eftir að hann hafi losnað. Hann kvaðst aðspurður hafa verið mjög þunglyndur dagana áður og hafi liðið mjög illa og að honum liði enn mjög illa. Beðinn um að fara yfir atburði umrædds dags kvað ákærði að það hafi í sjálfu sér ekkert gerst annað en að hann hafi vaknað og hafi kannski byrjað að spjalla við pabba sinn eða bróður og það hafi kannski myndast einhver pirringur sem leitt hafi til þess að hann hafi farið í „ríkið“. Hann kvaðst hafa farið í „ríkið“ og hafa keypt sér pela af Captain Morgan rommi, sem sé með 36% alkóhólinnihaldi. Hann kvaðst hafa farið heim aftur með þetta. Þegar hann hafi verið búinn með þennan pela kvaðst hann hafa farið aftur og hafi keypt sér annan eins pela og hann hafi einnig klárað hann. Hann hafi allan tímann verið heima hjá sér að drekka, þangað til hann hafi farið á veitingastaðinn Víkina og hafi keypt sér einn bjór þar. Eftir það muni hann ekkert meir. Aðspurður um hvað hann myndi nákvæmlega kvaðst hann muna eftir þeim ferðum sem hann hafi farið í „ríkið“ og að hann muni eftir því að hann hafi verið heima hjá sér að drekka og klára áfengið þar og ferðina á Víkina en eftir það þá muni hann ekki meir. Hann kvaðst ekki geta nefnt tímasetningar. Aðspurður um það hvernig honum hafi liðið og í hvernig skapi hann hafi verið á þeim tíma sem hann myndi eftir, kvað ákærði að honum hafi bara liðið mjög illa og hafi verið kvíðinn og þunglyndur. Aðspurður um hvort hann myndi eftir því að hafa hitt J-kk-þf G-kk-þf B-kk-þf lögreglumann þennan dag kvað ákærði að hann hefði hitt J-kk-þf G-kk-þf í verslunarmiðstöðinni í fyrri ferðinni sinni út í búð. J-kk-nf G-kk-nf hafi heilsað honum og ákærði hafi heilsað á móti og svo ekkert meir. J-kk-nf G-kk-nf hafi verið með fjölskyldu sinni en ákærði hafi verið á leiðinni í „ríkið“. Aðspurður hvernig honum hafi fundist að hitta J-kk-þf G-kk-þf kvað ákærði að honum hafi fundist það allt í lagi. Aðspurður um það hvort hann hafi kennt J-kk-þgf G-kk-þgf um að hann hafi fengið þennan dóm í maí kvaðst hann ekki hafa gert það. Hann hafnaði því að hafa verið reiður út í J-kk-þf G-kk-þf vegna þess máls. Þá var borið undir ákærða hvort hann myndi eftir að hafa farið heim og að hafa rætt það við fjölskyldu sína að hann væri reiður út í J-kk-þf G-kk-þf og að hann hafi reiðst við það að sjá hann þarna í verslunarmiðstöðinni. Kvaðst hann ekki muna til þess. Ákærði kvað nánar aðspurður að hann hafi alveg dottið út eftir að hann hafi ekið frá Víkinni en hann muni eftir árekstrinum þegar hann hafi fengið höggið, þá hafi hann vaknað aftur í nokkrar sekúndur og svo hafi hann dottið strax út aftur. Hann kvaðst ekkert muna eftir því þegar lögregla hafi komið á vettvang. Þá var borið undir hann hvort hann myndi eftir að hafa verið fyrir utan heimili sitt að ræða við E-kk-þf S-kk-þf lögreglumann og að hafa hótað honum þar lífláti eða líkamsmeiðingum. Kvaðst ákærði ekki muna eftir því. Aðspurður um það hvað hann segi um framburð E-kk-ef í þessa veru kvaðst hann ekkert geta sagt um það þar sem hann myndi ekkert eftir þessu. Þá var hann spurður um hvort hann myndi eftir að hafa farið inn heima hjá sér og að hafa náð sér þar í sporjárn og kvaðst hann ekki muna eftir slíku. Aðspurður um hvað það hvar hann myndi næst eftir sér kvað hann það vera inni á lögreglustöðinni þegar hann hafi vaknað við það að það sé „mace“ í andlitinu á honum og á höfðinu. Hann kvaðst þó ekki muna í samfellu eftir þetta því hann hafi verið að detta inn og út reglulega eftir að hann hafi verið kominn inn í stöðina. Þá var hann spurður hvort hann myndi einhver orðaskipti sín við lögreglumenn kvaðst ákærði muna voða lítið eftir þessu. Aðspurður um hvort hann myndi eftir að hafa hótað lögreglumönnunum, hafa sagt að hann ætlaði að sprengja þá eða smita þá af lifrarbólgu eða HIV og hafa reynt að hrækja á þá kvaðst hann ekki muna eftir því eða að hafa sparkað í fótinn á J-kk-þgf G-kk-þgf. Aðspurður um hvort hann myndi eitthvað eftir samskiptum við lögreglumennina og hvað þeim hafi farið á milli kvaðst ákærði bara muna eftir því þegar hann hafi vaknað þegar hann hafi verið með „mace“ í andlitinu og að honum hafi verið sagt að vera rólegur en hann hafi ekki getað það, hann hafi verið að drepast í andlitinu og hafi liðið illa og víðsvegar um skrokkinn líka, í bakinu og hnénu. Þá var borið undir hann að það liggi fyrir framburðir lögreglumanna um að ákærði hafi hótað þeim og að hluta til upptökur af því og ákærði spurður hvort hann geti sagt eitthvað um það kvaðst hann ekki geta það þar sem hann myndi ekki eftir því. Hann kvaðst aðspurður ekki heldur muna eftir að hafa kastað steini í átt að E-kk-þgf S-kk-þgf lögreglumanni. Þá var borið undir hann hvort hann gæti eitthvað sagt um akstur sinn kvaðst hann ekkert geta sagt um það hvernig hann hafi verið að keyra. Hann kvaðst gangast við því að hafa ekið bifreiðinni undir áhrifum áfengis og einnig að hann sé án ökuréttinda. Aðspurður um neyslu sína á fíkniefnum og áfengi kvaðst ákærði hafa verið í samasem engri neyslu í nokkurn tíma en kveðst drekka. Þá var borið undir hann hvernig hann upplifði sitt neyslumynstur og kvaðst hann finna fyrir því að hann megi ekki drekka þar sem hann drekki sig í „black out“. Aðspurður um hvort honum finnist að hann geti stjórnað gerðum sínum þegar hann sé að drekka kvaðst hann ekki geta sagt að hann geti það. Hann kvað að þau brot sem hann hafi verið dæmdur fyrir hafi hann verið að fremja undir áhrifum áfengis. Aðspurður um það hvað hann hefði gert upp á síðkastið til að vinna bug á áfengisvandamáli sínu kvaðst hann hafa verið að ræða við lögregluna og félagsmálastjóra á Höfn í sambandi við að útvega honum meðferð eða einhver úrræði en með litlum árangri. Aðspurður um hvort hann hafi farið í meðferð kvaðst hann hafa gert það. Hann hafi í eitt skipti komist í gegn um afvötnun og eftirmeðferð en þá hafi hann verið 14 ára. Hann kvaðst aðspurður ekki vera viss um hvort það væru AA fundir á Höfn. Þá var ákærði spurður um aðra líðan og borið undir hann að það kæmi fram í matsgerðum að hann væri þunglyndur og kvíðinn og hann spurður hvort hann hefði fengið einhverja aðstoð við þessu kvað hann svo ekki vera. Hann kvað sér hafa verið boðin geðlyf þegar hann hafi verið í afplánun en hann gæti ekki tekið geðlyf lengur því slík lyf ráðist á taugakerfið í honum og honum líði bara illa. Þá var borið undir ákærða hvað hann sæi fyrir sér að hann þyrfti að gera til að ná tökum á áfengisdrykkju sinni kvaðst hann þurfa að leita sér aðstoðar til þess að bæta þetta. Hann þurfi aðstoð eða að finna einhver úrræði. Aðspurður um það af verjanda sínum hvort ákærði kenni sjálfum sér um þá stöðu sem hann sé kominn í kvað ákærði svo vera. Aðspurður af verjanda sínum hvort ákærði hefði í huga að vinna lögreglumönnum á Hornafirði eitthvert tjón kvað ákærði að það hafi ekki verið sinn ásetningur að gera einum né neinum mein. Kvaðst hann ekki vera mikið fyrir að gera fólki mein. Hann játaði því að vera stjórnlaus undir áhrifum áfengis.

III

E-kk-nf S-kk-nf lögreglumaður gaf skýrslu fyrir dómi. Hann kvað þetta hafi verið um kvöldmatarleitið á þriðjudegi. Hann hafi á lögreglubifreið og hafi verið á leið heim til sín í mat, eftir að hafa skutlað félaga sínum heim. Hann hafi ekið Hafnarbraut þegar hann hafi séð á gatnamótum Hafnarbrautar og Víkurbrautar, ákærða á bíl. Ákærði hafi komið svona nokkuð greitt að gatnamótunum þannig að E-kk-nf kvaðst ekki hafa séð hann fyrr en bíllinn var til hliðar við hann. Þá hafi hann fyrst gefið bílnum gaum og hafi séð að hann hafi keyrt óeðlilega hratt miðað við að vera að koma þarna inn á gatnamót þar sem er biðskylda fyrir hans akstursstefnu. Hafi E-kk-nf ákveðið að hafa afskipti af akstri ákærða þar sem hann hafi vitað að ákærði var ekki með ökuréttindi og hafi E-kk-nf margsinnis haft afskipti af honum vegna þess. Kvaðst E-kk-nf hafa haldið áfram en hafa séð að ákærði hafi keyrt viðstöðulaust yfir gatnamótin en þetta hafi hann séð í baksýnisspeglinum. E-kk-nf hafi ekið áfram og haldið að heimili ákærða. Ákærði hafi farið aðra leið og hafi verið að koma að heimili sínu og að fara í bílastæði þar á sama tíma og E-kk-nf hafi komið þar að. Ákærði hafi stigið út úr bílnum og kvaðst E-kk-nf hafi reynt að ná sambandi við hann en þá hafi verið mikil bræði og heift í ákærða og hann hafi öskrað að E-kk-þgf að hann hataði hann. Svo hafi ákærði farið inn og kvaðst E-kk-nf þá hafa ákveðið að hann myndi ekki nálgast hann þar sem hann hafi verið einn í bílnum á þessum tíma. Hann hafi hins vegar verið í bílnum fyrir utan heimili ákærða að [...] og hafi verið að skrifa niður bílnúmer, tímasetningar og þess háttar en E-kk-nf kvaðst hafa látið ákærða vita áður en hann hafi farið inn hjá sér að gera þyrfti skýrslu út af þessu. Ákærði hafi síðan komið út aftur þegar E-kk-nf hafi verið í lögreglubifreiðinni þarna fyrir utan. Hafi ákærði verið mjög ógnandi með hendur á lofti og öskrað. Ákærði hafi vaðið að lögreglubifreiðinni, E-kk-nf hafi verið með opinn glugga. Hafi E-kk-nf ekki haft annað á tilfinningunni en að ákærði ætlaði bara að kýla inn um gluggann hjá honum eða að ráðast á hann þarna. Kvaðst E-kk-nf því hafa tekið aðeins af stað og þá hafi ákærði kýlt aftarlega í lögreglubifreiðina, bylmingshögg. Þegar ákærði hafi verið búinn að því hafi hann snúið við og hafi farið beint að húsinu aftur. Kvaðst E-kk-nf hafa stoppað aftur og hafa fylgst með honum. Þá hafi ákærði komið aftur og hann hafi verið með einhverjar hótanir í þeim öskrum sem hann hafi beint að E-kk-þgf. Hafi E-kk-nf þá ákveðið að færa sig frá, þar sem hann væri einn, og kalla eftir liðsauka. Kvaðst E-kk-nf hafi ekið þarna fyrir götuhornið og hafi horft á eftir ákærða labba til baka í átt að húsinu á meðan hann sé að fjarlægjast. E-kk-nf kvaðst hafa farið þarna fyrir götuhornið og hafi hringt í kollega sína, J-kk-þf G-kk-þf B-kk-þf og G-kk-þf I-kk-þf sem hafi verið með honum á vaktinni þarna fyrr um daginn. Þeir hafi gert sig klára og kvaðst E-kk-nf hafa farið heim til G-kk-ef I-kk-ef og hafa sótt hann. Kvaðst hann hafa komið við á lögreglustöðinni og hafi talað við J-kk-þf W-kk-þf yfirlögregluþjón sem staddur hafi verið á Höfn og hafi beðið hann um að koma með þeim. Síðan hafi þeir ekið til J-kk-ef G-kk-ef. Kallað hafi verið í fjarskiptum að ákærði væri farinn út og ætlaði sér að skaða lögreglumann. Kvaðst hann ekki muna hvort minnst hafi verið á vopn í því kalli. Síðan hafi verið kallað aftur og þá sagt að þetta beindist að J-kk-þgf G-kk-þgf. Þá hafi þeir verið staddir fyrir utan heimili J-kk-ef G-kk-ef. Síðan hafi þeir farið af stað að leita á tveimur lögreglubílum. Það hafi verið farið að heimili ákærða og bíllinn sem hann hafði verið á hafi ekki verið þar, en það sé bíll föður ákærða. Þegar leitað hafi verið í stutta stund þá hafi verið kallað í fjarskiptum að bíll hafi ekið á við Húsasmiðjuna, sem sé út í Álaugarey. Þeir hafi farið beint þangað. Þar sitji ákærði í bílnum þegar E-kk-nf komi að en G-kk-nf I-kk-nf hafi verið með E-kk-þgf og hafi þeir komið fyrstir að. Hafi ákærði greinilega verið að reyna að koma bílnum af stað. Þeir G-kk-nf I-kk-nf hafi lagt lögreglubílnum fyrir framan. Það hafi verið svolítið fát á ákærða. Hann hafi farið út úr bílnum og hlaupið í burtu en lögreglumenn hafi reynt að ná sambandi við hann og hafi gefið honum skipanir um að stoppa og róa sig, en ákærði hafi verið algerlega hamslaus þarna. Ákærði hafi hlaupið einhverja tugi metra í burtu, hafi svo snúið við og hafi tekið upp grjót og hafi komið á móti lögreglumönnum með grjótið ógnandi og öskrandi út í eitt. Hann hafi margsinnis fengið skipanir um að róa sig og leggja frá sér grjótið og tilraunir hafi verið gerðar til að róa hann niður. Þeir lögreglumennirnir hafi nálgast hann hægt og rólega og ákærði hafi komið á móti þeim. Þegar nokkrir metrar á milli hafi hann kastað grjótinu og hafi það komið í andlits eða axlarhæð á E-kk-þgf, eða nánar tiltekið kjálkasvæði. Hafi E-kk-nf náð að víkja sér undan grjótinu. Ákærði hafi ráðist næst á G-kk-þf I-kk-þf og hafi kannski náð taki á fötum hans. G-kk-nf I-kk-nf hafi snúið sér og í framhaldi hafi E-kk-nf náð að beita piparúða á ákærða. Síðan hafi ákærði verið yfirbugaður og færður á lögreglustöð. Ákærði hafi marghótað þeim á lögreglustöðinni öllu illa. Aðspurður um það hvaða lögreglumönnum ákærði hafi hótað og í hverju hótanirnar hafi falist. Kvaðst E-kk-nf muna að ákærði hafi margsinnis sagt að hann myndi stúta þeim og hann ætlaði að gera hvað sem hann gæti til að smita þá af lifrarbólgu C og HIV. Ákærði hafi hrækt og hafi gert tilraun til að sparka og hafi náð að sparka einu sinni í J-kk-þf G-kk-þf. Hann hafi einnig gert tilraun til að sparka í E-kk-þf en þeir hafi haldið honum þannig að hann hafi aldrei náð að hrækja á þá að því er E-kk-nf viti. Kvaðst E-kk-nf hafa séð þegar ákærði hafi sparkað í J-kk-þf G-kk-þf, en það hafi verið í kálfann á honum, en sparkið hafi ekki verið fast. Hótanirnar hafi mikið beinst að J-kk-þgf G-kk-þgf og hafi ákærði margsinnis vísað í dóm sem hafi fallið, 9 mánaða fangelsisdóm, sem hann hafi fengið fyrir að hóta lögreglumönnum. Hótanirnar hafi beinst mikið að J-kk-þgf G-kk-þgf og þetta hafi einnig beinst að E-kk-þgf og þetta hafi einnig beinst að þeim sem hóp. Það hafi verið svona ýmist sem ákærði hafi talað til þeirra allra eða til einstaklinga. Þarna hafi verið auk E-kk-ef, J-kk-nf G-kk-nf, G-kk-nf I-kk-nf og J-kk-nf W-kk-nf. Svo kvaðst E-kk-nf ekki muna vel en K-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf lögreglumaður hafi komið inn í þetta svolítið seinna. Kvaðst E-kk-nf ekki muna hvort hótanir hafi beinst gegn K-kk-þgf S-kk-þgf eða hvort ástandið hafi verið farið að róast þegar hann hafi komið. Nánar aðspurður um það hvað ákærði hefði verið að segja um þennan níu mánaða dóm kvað E-kk-nf að hann hefði kannski ekki sagt mikið um þetta nema að hann hafi viljað stúta þeim út af þessu en honum hafi fundist þetta eitthvað ósanngjarnt. Kvaðst E-kk-nf tvímælalaust hafa upplifað það að ákærði hafi verið reiður út af þessum dómi. Það hafi ekkert farið á milli mála. Þá var borið undir E-kk-þf hvort hann og G-kk-nf I-kk-nf hafi veitt því athygli við Álaugarey hvort ákærði hafi verið vopnaður kvað E-kk-nf að þegar ákærði hafi hlaupið frá bílnum þá hafi skoppað upp úr vasa ákærða sporjárn, bara nokkra metra frá bílnum og kvaðst E-kk-nf ekki hafa vitað fyrr en hann hafi séð sporjárnið að ákærði hafi verið vopnaður. Kvað E-kk-nf að það fyrsta sem þeir hafi gert hafi verið að taka sporjárnið og hafa sett það í lögreglubílinn áður en þeir hafi reynt að nálgast ákærða. Þetta hafi þeir gert til að það væri tryggt að ákærði kæmist ekki í sporjárnið og tryggja aðstæðurnar eins og hægt væri. Þá var E-kk-nf beðinn um að fara nánar yfir tímasetningar frá því að hann hafi veitt ákærða fyrst athygli við gatnamót Hafnarbrautar og Víkurbrautar og þar til ákærði hafi verið handtekinn. Kvaðst hann skjóta á að þetta hafi verið um það bil 20 mínútur, þetta hafi verið ótrúlega skammur tími. Aðspurður um hvernig ástandið hefði verið á ákærða kvað E-kk-nf að hann hefði verið algerlega stjórnlaus og allgerlega trylltur. Þeir hafi svo sem séð ákærða áður í þessum ham. Hann eigi þetta til þegar hann sé drukkinn og lendi í einhverju mótlæti og honum finnist eitthvað vera á móti sér þá fari hann í þennan ham. Aðspurður um hvort lögreglumenn óttist um öryggi sitt þegar ákærði sé svona kvað hann svo vera, tvímælalaust. Hann hafi t.d. ákveðið að reyna ekki frekar að tala við ákærða þegar hann hafi verið þarna einn og það hafi verið í því skyni að vernda sitt öryggi. Ákærði hafi strax sýnt vilja í verki. Hann hafi hótað honum og hafi komið til að kýla hann þegar hann hafi setið þarna í lögreglubílnum, en hafi svo kýlt í lögreglubílinn af því E-kk-nf hafi fært hann. Nánar aðspurður um sporjárnið kvað E-kk-nf að það hafi dottið upp úr vasa ákærða en hann hafi ekki gert neitt til að losa sig við það og kvað E-kk-nf fullt eins víst að ákærði hafi ekki veitt því athygli þegar hann missti það úr vasanum. Hann kvaðst ekki hafa veitt því athygli að ákærði hafi leitað á sér að umræddu sporjárni eftir að hann missti það og kvaðst ekki viss um að ákærði hefði veitt því athygli að lögreglumenn tóku sporjárnið upp. Nánar aðspurður um aðkomu J-kk-ef G-kk-ef og J-kk-ef þegar ákærði var handtekinn kvað E-kk-nf að mjög skammur tími hafi liðið frá því hann og G-kk-nf I-kk-nf hafi komið á vettvang og þar til J-kk-nf G-kk-nf og J-kk-nf hafi komið. Ákærði hafi verið yfirbugaður þannig að E-kk-nf hafi beitt piparúða og einu kylfuhöggi en G-kk-nf I-kk-nf hafi tekið ákærða tökum og í sömu mund hafi J-kk-nf G-kk-nf komið að og beitt piparúða. Ákærði hafi þá verið yfirbugaður og færður í lögreglubíl og á lögreglustöð. Aðspurður kvað E-kk-nf að allir hafi farið af vettvangi er ákærði var fluttur á lögreglustöð en það hafi menn farið fljótlega aftur til að skoða verksummerki á vettvangi. E-kk-nf kvað að steinninn hafi verið tekinn við þessa vettvangsrannsókn. Kvað hann að það hafi ekki aðrir steinar komið til greina en þessi, en kvað það ekki hafa verið hann sem hafi farið og lagt hald á steininn. Þá var borið undir E-kk-þf hvort hann hefði séð steininn sem lögregla lagði hald á og kvaðst hann hafa gert það og að hann teldi að þetta væri rétti steinninn. Kvaðst hann ekki hafa verið í aðstöðu til að meta útlit steinsins þegar hann hafi komið fljúgandi en hann passi upp á stærðina þetta hafi verið lófastór steinn. Aðspurður um hvort ákærði hefði hugsanlega verið búinn að fá piparúða í augun þegar J-kk-nf G-kk-nf hafi komið þarna að kvaðst hann ekki vera viss um það. Hann hafi ekki hitt nógu vel í fyrstu og teldi að piparúðinn hafi farið í neðri hluta andlitsins á ákærða. J-kk-nf G-kk-nf hafi hins vegar hitt sínum piparúða beint í augun á ákærða eftir því sem honum hafi sýnst. Hann kvaðst ekki vera viss um hvort ákærði hafi séð J-kk-þf G-kk-þf þegar hann hafi verið að koma.

J-kk-nf W-kk-nf yfirlögregluþjónn gaf skýrslu fyrir dómi. Kvaðst J-kk-nf hafa verið staddur á Höfn vegna eldgoss en hans starfsstöð sé að jafnaði á Eskifirði. Hafi E-kk-nf S-kk-nf óskað eftir aðstoð við að hafa afskipti af manni í heimahúsi og kvaðst J-kk-nf hafa haldið til aðstoðar á lögreglubíl sem hann hafi verið á en J-kk-nf hafi verið staddur við höfnina. Hann hafi ekið styðstu leið, eftir Víkurbraut og kveðst hafa verið að aka á 50 -70 km/klst. hraða. Það hafi engin umferð verið önnur en að hann hafi séð að bíll hafi komið á móti honum eftir Víkurbrautinni. Kvaðst J-kk-nf hafa verið með radarinn opinn og þegar bílarnir nálgist hafi radarinn sýnt um 90 km/klst, en J-kk-nf kvaðst ekki muna töluna nákvæmlega. Er borið var undir hann að í skýrslu komi fram talan 97 km/klst kvað hann það vera rétta tölu. Þegar bílarnir hafi nálgast meira og J-kk-nf hafi verið kominn á móts við veitingastaðinn Víkina og bil milli bílanna hafi verið innan við 100 metra þá sveigi þessi hvíti bíll yfir á rangan vegarhelming og keyri á móti lögreglubifreiðinni og hafi J-kk-þgf fundist bíllinn auka hraðann. Kvaðst J-kk-nf hafi sveigt lögreglubílnum yfir ganstétt og inn á bílastæði við Víkina. Bíllinn hafi ekkert sveigt frá heldur hafi haldið áfram í þeirri akstursstefnu sem hann hafi valið sér þarna skömmu áður. Á þessum tímapunkti kvaðst J-kk-nf ekki hafa vitað hver hafi verið á þessum bíl og hafi ekki þekkt bílinn og ekki manninn sem verið hafi að keyra bílinn. Hann hafi verið á leiðinni í útkall í heimahús. Hafi hann reynt að festa bílnúmer í minni og sjá framan í ökumann og hafi ákveðið að hafa samband við viðkomandi mann þegar búið væri að sinna útkallinu. Þannig að hann hafi haldið áfram og þegar hann hafi verið kominn yfir gatnamót Víkurbrautar og Hafnarbrautar þá hafi verið kallað í fjarskiptum að ákærði væri á „súkkunni“. Kvaðst J-kk-nf hafa farið heim til J-kk-ef G-kk-ef og hafi náð í hann. Síðan þegar J-kk-nf G-kk-nf hafi verið að setjast inn í bílinn þá hafi komið annað kall frá fjarskiptamiðstöð um að það hafi verið ekið þarna á Húsasmiðjuna sem er í Álaugarey. Þeir hafi haldið þangað með forgangi og þegar þeir hafi komið þar þá hafi þeir staðið, E-kk-nf S-kk-nf og G-kk-nf I-kk-nf V-kk-nf framan við ljóshærðan mann hávaxinn og séu að kalla til hans að leggja frá sér steininn og hafi E-kk-nf verið mjög ákveðinn. Þá hafi J-kk-nf séð að maðurinn hafi verið með hnullung í höndunum. Umræddur maður sé stórhentur og hafi steinn verið lófastór fyrir hann. Hafi maðurinn mundað steininn í áttina að E-kk-þgf og E-kk-nf hafi alltaf kallað í manninn að leggja frá sér steininn og róa sig niður. Maðurinn hafi að mati J-kk-ef verið verulega æstur og síðan allt í einu hendi maðurinn steininum í áttina að E-kk-þgf sem hafi bara rétt náð að beygja sig undan. Steinninn hafi lent hjá lögreglubíl sem E-kk-nf og G-kk-nf I-kk-nf hafi verið á. Aðspurður um hvernig steininum hafi verið kastað kvað J-kk-nf að fyrir honum hafi þetta litið þannig út að hann hafi bara ætlað að henda steininum í hausinn á E-kk-þgf og hann hafi kastað steininum af afli að því er hann taldi. Kvaðst hann ekki vita hvort maðurinn hafi í því ástandi sem hann var í gert sér grein fyrir hversu fast hann kastaði steininum en maðurinn hafi verið verulega æstur og brjálaður. Svo þegar þeir hafi komið þarna J-kk-nf og J-kk-nf G-kk-nf þá hafi maðurinn tekið eftir því og hafi öskrað á J-kk-þf G-kk-þf að hann ætlaði að drepa hann og svona. Það hafi verið kallað á manninn eftir að hann hafi hent steininum að það yrði notaður piparúði og hann enn beðinn um að róa sig. Maðurinn hafi ekki sinnt því þannig að það hafi verið notaður piparúði til þess að yfirbuga hann. Kvaðst J-kk-nf hafa þekkt þennan mann sem þarna hafi staðið þegar hann kom á vettvang sem ökumanninn sem ekið hafði bifreiðinni sem J-kk-nf hafði mætt fyrr og lýst er hér að framan. Kvaðst J-kk-nf vera alveg viss um það að ákærði hafi verið ökumaður bifreiðarinnar sem hann mætti en bifreiðin hafi verið hvít [...]. Aðspurður um hvað hann teldi hafa verið mikið bil á milli E-kk-ef og ákærða þegar hann hafi kastað steininum kvað hann það hafa verið á að giska svona tveir metrar, geti hafa verið meira en ekki minna. Kvaðst J-kk-nf einnig hafa verið viðstaddur þegar komið hafi verið með ákærða á lögreglustöð og farið að skola úr augum hans og lýsti því svo að ákærði hafi bara verið mjög æstur og hann myndi lýsa því þannig að hann hafi verið í einhverskonar sturlunarástandi og hann hafi hótað þarna J-kk-þgf G-kk-þgf og E-kk-þgf lífláti. Kvaðst J-kk-nf ekki þekkja ákærða neitt og ákærði hafi ekki hótað honum neinu. Kvað J-kk-nf að ákærði hafi líka hótað lækninum sem komið hafi þarna að á meðan lögreglumenn hafi verið að reyna að skola augu og andlit ákærða og veita þá fyrstu hjálp sem tíðkist eftir að piparúða hafi verið beitt. J-kk-nf kvað hótanir einnig hafa beinst að G-kk-þgf I-kk-þgf. Kvaðst J-kk-nf ekki hafa metið það þannig að ákærði hafi verið að hóta honum einhverju, enda þekki hann ekkert til hans. Hins vegar hafi J-kk-þgf þótt lífi sínu ógnað þegar ákærði hafi ekið bifreið sinni á móti lögreglubifreiðinni því bifreiðarnar hafi nánast strokið hvor aðra. Hann hafi ætlað að aka á bifreiðina. Kvaðst J-kk-nf ekki að öðru leyti hafa átt persónuleg samskipti við ákærða fyrr en morguninn eftir þegar runnið hafi verið af honum þá hafi hann tekið af honum framburðarskýrslu. Kvað J-kk-nf að ákærði hefði hrækt í allar áttir og talað um að hann væri með lifrarbólgu C og líka HIV og að hann skyldi smita þá og hafi beitt því. Hann taldi að aðalhótanirnar hafi beinst að þeim sem ákærði hafi þekkt, hann hafi alltaf horft á þá. Kvað J-kk-nf að ákærði hefði aldrei horft til hans. Aðspurður um hvort ákærði hafi eitthvað nefnt fyrri samskipti við J-kk-þf G-kk-þf kvað J-kk-nf að ákærði hafi nefnt dóm sem hann hafi fengið og hafi talað mikið um „níu mánuði“. Hafi ákærði verið mjög ósáttur við níu mánaða dóm sem hann hafi fengið. Kvað J-kk-nf aðspurður að ákærði hafi sparkað í E-kk-þf og hafi verið að reyna að sparka þegar reynt hafi verið að skola hann. Aðspurður um hvert væri mat J-kk-ef á ástandi ákærða kvaðst hann hafa metið það svo að ákærði hefði verið til alls líklegur eins og ástand hans hefði verið. J-kk-nf kvað aðspurður að hann hefði viktað steininn sem mynd er af í gögnum málsins á löggiltri vog á pósthúsinu á höfn. Hann kvað J-kk-þf G-kk-þf hafa tekið steininn af vettvangi. Hann kvaðst ekki þora að fara með það hvenær J-kk-nf G-kk-nf hafi tekið umræddan stein af vettvangi. J-kk-nf kvaðst aðspurður vera viss um það að umræddur steinn sé sami steinn og ákærði hafi kastað í átt að E-kk-þgf. Hann kvað ekki hafa verið kannað með fingraför enda hafi verið ryk á steininum og þeir hafi engin tæki til að finna fingraför á slíkum hlutum. J-x-x kvað ákærða hafa reynt að hrækja á alla lögreglumenn sem hafi verið nálægt honum en ekki að J-kk-þgf. Hann kvað ákærða hafa hrækt í allar áttir og þarna hafi verið J-kk-nf G-kk-nf og E-kk-nf og G-kk-nf I-kk-nf og K-kk-nf S-kk-nf. Hann vildi þó taka fram að þegar maður sé „maceaður“ og efnið lendi upp í mann þá þurfi menn að hrækja en venjulega séu menn ekki að reyna að hrækja á fólk.

J-kk-nf G-kk-nf B-kk-nf lögreglumaður gaf skýrslu fyrir dómi. Kvað J-kk-nf G-kk-nf að hann hefði ekki verið á vakt þetta kvöld og hafi verið heimavið þegar hann hafi fengið hringingu frá vakthafandi varðstjóra þar sem óskað hafi verið eftir aðstoð vegna afskipta af ákærða vegna láta í garð lögreglu og að ákærði hafi ekki hlýtt fyrirmælum lögreglu eftir því sem honum hafi skilist. Kvaðst J-kk-nf G-kk-nf hafa farið og búið sig og hafi síðan verið sóttur. Það hafi komið tveir lögreglubílar heim til hans en hann hafi farið á bíl með J-kk-þgf W-kk-þgf. Síðan hafi þeir farið í sitt hvora áttina að leita að ákærða. Fyrst hafi þeir farið að heimli ákærða að svipast um eftir bifreið sem ákærði hafi verið á en bifreiðin hafi ekki verið þar. Leit hafi verið haldið áfram og þeir hafi svo fengið boð um að árekstur hefði orðið við Húsasmiðjuna og hafi þeir haldið þangað á forgangi. Þeir hafi verið annar bíll á staðinn. Hafi ákærði ekki reynst hafa ekið á Húsasmiðjuna eins og tilkynning hafi borið með sér heldur á stálrör sem séu þar við Álaugarey. Þegar J-kk-nf G-kk-nf og J-kk-nf hafi komið þarna að þá hafi ákærði verið kominn út úr bílnum og lögreglumennirnir E-kk-nf S-kk-nf og G-kk-nf I-kk-nf V-kk-nf að tala við hann og standi fyrir framan hann. Ákærði sé mjög æstur og ógnandi í framkomu við lögreglumenn. Hann svona lyfti höndum og gangi að þeim svona útþaninn og öskrandi einhverjar formælingar og hafi fært sig til og þeir fari þarna að og þegar J-kk-nf G-kk-nf fari út úr bílnum þá láti hinir þá vita að ákærði sé með grjót í hendi og kvaðst J-kk-nf G-kk-nf hafa séð grjót í hendinni á honum. Ákærði hafi verið með grjótið og hafi verið að ógna með því en lyfti því síðan upp og stígi skref fram og kasti því í átt að E-kk-þgf S-kk-þgf lögreglumanni. E-kk-nf hafi vikið sér undan. Þetta hafi verið töluvert fast kastað enda ákærði öflugur einstaklingur. Lögreglumennirnir E-kk-nf S-kk-nf og G-kk-nf I-kk-nf V-kk-nf hafi verið við ákærða og hafi ákærði komið á móti þeim og kvaðst J-kk-nf G-kk-nf hafa verið að koma að. Þeir E-kk-nf og G-kk-nf I-kk-nf hafi verið komnir að ákærða og kvaðst J-kk-nf G-kk-nf hafa séð að E-kk-nf hafi verið með piparúðabrúsa og hafi sprautað á ákærða og einnig að E-kk-nf hafi slegið eitt högg með kylfu en kvaðst ekki hafa séð hvar höggið hafi lent. Kvaðst J-kk-nf G-kk-nf hafa komið að í þeim svifum og hafa einnig tekið piparúða og sprautað í andlit ákærða. Kvað J-kk-nf G-kk-nf að ákærði hefði verið mjög hömlulaus. Aðspurður um hvað hann teldi að langt hefði verið á milli ákærða og E-kk-ef þegar ákærði hafi kastað steininum kvað hann það hefði verið á að giska 3 til 4 metrar. Kvað J-kk-nf G-kk-nf að það hafi verið greinilegt að ákærði hafi kastað að efri hluta E-kk-ef og kvaðst þess fullviss að hefði E-kk-nf ekki verið meðvitaður um grjótið og hefði vikið sér undan hefði hann fengið það í sig. Þeir hafi yfirbugað ákærða og hann hafi verið settur í jörðina og haldið í föstum tökum og handjárnaður. Ákærði hafi haldið áfram formælingum í garð lögreglumanna og hótunum. Því næst hafi ákærði verið færður í lögreglubifreiðina þar sem hann hafi ælt en það sé reyndar nokkuð algengt að ákærði æli þegar hann sé í þessu ástandi þar sem hann verði svo yfirspenntur. Hafi J-kk-nf G-kk-nf séð það áður. Síðan hafi ákærði verið færður á lögreglustöðina þar sem hann sé síðan skolaður. Aðspurður um það hvort ákærði hefði verið með einhverjar hótanir í garð lögreglumanna á lögreglustöðinni kvað J-kk-nf G-kk-nf svo hafa verið. Ákærði hafi hótað að stúta mönnum og sprengja þá og drepa þá og hann hafi ýmist beint orðum sínum að einstaklingum eða hópnum sem heild. Aðspurður um það hverjir hafi verið í þessum hópi kvað J-kk-nf G-kk-nf það hafa verið auk sín, E-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf I-kk-nf V-kk-nf, J-kk-nf W-kk-nf og seinna hafi komið B-kk-nf Þ-kk-nf S-kk-nf læknir og K-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf lögreglumaður en þá hafi í rauninni megnið verið af staðið og þá hafi þeir verið búnir að tryggja öryggi ákærða og þeirra. Aðspurður um hvort þessar hótanir hafi þá beinst að þessum hópi lögreglumanna kvað hann það hafa verið og þó aðallega gegn sér, E-kk-þgf og G-kk-þgf I-kk-þgf. Hvað J-kk-þf G-kk-þf sjálfan varðaði hafi ákærði hótað að taka líf hans og hafi sagt að J-kk-nf G-kk-nf skyldi taka þetta mjög alvarlega. Ákærða hafi verið mjög heitt í hamsi vegna níu mánaða dóms sem hann hafi fengið fyrir hótanir. Beðinn um að lýsa þessu nánar kvað J-kk-nf G-kk-nf að hann og ákærði hafi átt mjög góð kynni í raun og veru. Þrátt fyrir þá stöðu sem ákærði sé í hafi J-kk-nf G-kk-nf alltaf verið í góðum tengslum við hann og þetta sé í rauninni alger viðsnúningur þrátt fyrir alla þeirra sögu. Þessi síðustu fjögur ár sem hann hafi þekkt ákærða, þá hafi þetta aldrei verið með þessum hætti. Yfirleitt þá hafi J-kk-nf G-kk-nf haft róandi áhrif á ákærða en nú hafi verið greinilegt að hann hafi ekki haft þau áhrif á ákærða út af þessum dómi. Hafi ákærði látið það bersýnilega í ljós með því að öskra á J-kk-þf G-kk-þf „níu mánuðir“ margsinnis og hafi vísað til þess og hafi sagst ætla að stúta J-kk-þgf G-kk-þgf og ákærði hafi einnig sagt að J-kk-nf G-kk-nf skyldi bara taka þetta mjög alvarlega. Þá kvaðst J-kk-nf G-kk-nf einnig hafa tekið eftir að ákærði hafi sagt að hann ætlaði ekki að hlusta meira á J-kk-þf G-kk-þf. Eitt af því sem hann hafi t.d. sagt þarna hafi verið að þó hann hafi kinkað til J-kk-ef G-kk-ef kolli þarna fyrr um daginn að þá skyldi hann ekki halda það að það væri eitthvert áframhald á því. Þá var borið undir J-kk-þf G-kk-þf hvort ákærði hafi verið með einhverjar hótanir uppi um að smita þá. Kvað J-kk-nf G-kk-nf að ákærði hafi margsinnis hótað því og hafi einnig reynt að hrækja á þá og lögregla þurfi að hafa sérstaka aðgát þegar ákærði sé í þessu ástandi því hann hræki í átt að þeim og reyni að hrækja á þá. Hann hafi sagst ætla að smita þá af lifrarbólgu C. Aðspurður um hvort ákærði hafi beitt einhverju ofbeldi þarna kvað J-kk-nf G-kk-nf að ákærði hafi reynt það ítrekað að sparka í áttina til hans og hafi einu sinni náð að sparka í hann. Það hafi ekki verið þannig að J-kk-nf G-kk-nf hafi kennt sér meins vegna þessa. Þetta hafi verið á meðan þeir hafi verið að skola ákærða. Ákærði hafi verið þarna út um allt, öskrandi og hreyfandi sig og það hafi verið mjög erfitt að eiga við hann og ákærði hafi verið með frekar ofsafengna hegðun. Þessari hegðun hafi hann haldið allan tímann. Þá var J-kk-nf G-kk-nf beðinn að lýsa samskiptum við ákærða fyrr um daginn og kvað hann að þau samskipti hafi ekki verið meiri en þau að J-kk-nf G-kk-nf hafi verið að ganga með fjölskyldu sinni inn í verslunarkjarnann Miðbæ til að fara að versla og hann hafi séð ákærða koma gangandi. Þeir hafi mæst og hafi J-kk-nf G-kk-nf litið til ákærða og hafi kinkað kolli til hans og ákærði hafi kinkað kolli til baka, eins og þeir hafi jafnan gert. Síðan hafi J-kk-nf G-kk-nf haldið áfram för sinni. Hann hafi ekki vitað meira af ferðum ákærða fyrr en hann var síðar kallaður út og hafi verið sagt að ákærði væri orðinn æstur og hafi við afskipti lögreglu byrjað að hóta lögreglumanni. Kvaðst J-kk-nf G-kk-nf telja að klukkan hafi verið um það bil 16:20 þegar hann hafi þarna séð ákærða. Þá var borið undir J-kk-þf G-kk-þf hverjar upplýsingar hann hafi fengið eftir að hann hafi verið kallaður út. Kvað hann upplýsingar hafa verið að berast til sín smám saman. Hann hafi ekki fengi fulla mynd af málinu strax í upphafi. Hafi J-kk-nf G-kk-nf heyrt í talstöðinni að ákærði væri að leita að honum. Seinna hafi hann heyrt að ákærði hafi verið með sporjárn og svo hafi hann heyrt einhverju seinna, en á svipuðum tíma, að ákærði hafi í raun verið að leita að honum til þess að drepa hann. Þeir hafi þarna í upphafi farið að leita að ákærða en J-kk-nf G-kk-nf hafi ekki vitað í upphafi að þetta beindist með þessum hætti gegn honum. Það hafi ekki verið fyrr en búið hafi verið að tryggja öryggi ákærða að menn hafi farið að segja J-kk-þgf G-kk-þgf að ákærði hafi verið að leita að honum til að drepa hann. Vissulega hafi þetta sett ugg að honum. Hann kvaðst vilja meina það að ákærði sé með ákveðna tilfinningasemi gagnvart honum og hann hafi verið að reyna að hjálpa ákærða og hafi haft trú á honum. Hafi hann reynt eins og hann mögulega geti að vera ákærða innan handar bæði varðandi heimilsaðstæður og vímuefnavanda. Meðal annars hafi hann gengið í það á sínum tíma, fyrir nokkrum árum, að hann hafi útvegað ákærða fjármagn til þess að reyna að starta sér undir öðrum kringumstæðum heldur en hann búi við í heimilislífi sínu á Höfn. Þetta hafi hann gert í samráði við ákærða. Hafi J-kk-nf G-kk-nf reynt eins og hann hafi mögulega getað að vera honum innan handar í þessu og vilji hann meina að þessi heift ákærða í hans garð sé af mjög tilfinningalegum orsökum hjá ákærða og það setji að J-kk-þgf G-kk-þgf ákveðinn ugg, því hann hafi reynst þessum dreng eins vel og hann hafi mögulega getað. Kveðst J-kk-nf G-kk-nf þess fullviss að ákærði myndi staðfesta þetta þegar hann sé í eðlilegu ástandi. Þá var J-kk-nf G-kk-nf beðinn um að fara yfir tímasetningur. Hann kvaðst hafa verið kallaður út um sjö, en hann hafi verið að fara að borða kvöldmat. Hann kvað handtökutíma sem hann hafi skráð hafa verið 19:17. Kvaðst J-kk-nf G-kk-nf hafa farið yfir skýrslur sem hann hafi gert í málinu og kvað þær að hans mati gefa greinargóða mynd af því sem hafi gerst þarna. Aðspurður um hvort hann hefði séð sporjárn á vettvangi þegar ákærði hafi verið yfirbugaður kvaðst hann ekki hafa séð það þar. Hann hafi heyrt af því síðar. Aðspurður kvað J-kk-nf G-kk-nf að enginn lögreglumaður hafi orðið eftir á vettvangi þegar ákærði var færður á lögreglustöð en þeir hafi farið og skoðað vettvang á eftir. Aðspurður kvað J-kk-nf G-kk-nf að atlaga ákærða hafi ekki við handtöku beinst sérstaklega að sér. Þá kvað hann aðspurður hvort hann hefði séð að ákærði hafi á einhverjum tímapunkti reynt að fara í vasa sína kvaðst hann ekki hafa séð það. Kvað hann ákærða ekki hafa veist sérstaklega að sér þarna á vettvangi enda hafi ákærði í raun verið yfirbugaður þegar hann hafi komið að, eða verið að yfirbuga hann og J-kk-nf G-kk-nf hafi bara farið beint í það að aðstoða við það. Aðspurður kvað J-kk-nf G-kk-nf að milli heimilis hans og heimilis ákærða sé innan við kílómetri og kvaðst telja að ákærði vissi hvar hann ætti heima. Nánar aðspurður um spark í fót sem ákært er fyrir kvað J-kk-nf G-kk-nf að þegar ákærði hafi verið þarna í bílageymslunni hafi hann ýmist setið eða legið. Þeir hafi verið að reyna að skola úr honum. Þetta virki þannig með piparúðann að eitthvað hafi farið í fötin hjá ákærða og hann hafi kvartað mikið yfir þessu og þeir hafi náttúrulega skolað andlitið eins og þeir mögulega hafi getað og ákærði hafi verið mjög æstur og hann sé ofsafenginn í þessu ástandi. Ákærði hafi ítrekað reynt að standa upp, en það hafi verið haldið við hann, hann hafi ekki verið ólaður niður með fæturna og hann hafi náð að sparka í J-kk-þf G-kk-þf. Hann hafi annaðhvort legið eða setið, en hann muni það ekki svo gjörla. Ákærði hafi verið allur uppspenntur og taldi J-kk-nf G-kk-nf að hann hafi líklegast setið á rassinum. Ákærði hafi svona reynt að teygja sig til J-kk-ef G-kk-ef til að sparka og hafi náð því einu sinni. Þá var borið undir hann hvort ekki væri rétt að sá sem úðaður sé með piparúða að augu hans lokist. Kvað J-kk-nf G-kk-nf að menn sjái þó það sé ef til vill ógreinilegt á ákveðnum tímapunkti en menn geti vart annað en lokað augunum þegar úðanum sé sprautað en þegar augun séu skoluð þá lagist þetta. Kvaðst J-kk-nf G-kk-nf þekkja þetta af eigin raun þar sem hluti af lögregluþjálfun sé að láta úða sig með piparúða. Hann kvaðst telja að ákærði hafi verið að reyna að sparka í hann. Hann kvað sparkið hafa lent í aftanverðan kálfann á sér en hann hafi ekki kennt sér meins vegna þess. Það hafi ekki verið mikill kraftur í þessu sparki en það hafi verið ákveðið. Aðspurður um það hvort J-kk-nf G-kk-nf hafi upplifað það þannig að ákærði hafi ætlað að ráða honum bana þetta kvöld kvað hann að þegar einhver segist ætla að drepa mann að þá geri maður sér grein fyrir að það sé ekki allt í lagi. Hann telji að ákærði hafi verið með heift gagnvart honum, sem hann sé undrandi á, eins og hann hafi áður sagt, vegna þeirra fyrri samskipta. Það komi fram í skýrslu hans að þegar hann hafi áttað sig á því hversu mikil heift hafi verið gagnvart honum í þessu máli þá hafi hann stigið til hliðar. Nánar aðspurður um hvort verið geti að ákærði hafi í raun verið að fara að skaða sjálfan sig en umrætt kvöld kvaðst hann óttast að ákærði skaði sjálfan sig og einnig aðra vegna þess að hann sé í gríðarlegri vanlíðan og það sé alveg á hreinu að það beri að taka þetta alvarlega. Það sé alveg á hreinu að ákærði sé eins og tveir ólíkir einstaklingar og kveðst J-kk-nf G-kk-nf sjá eftir honum sem rólegum og viðkunnanlegum einstaklingi í samskiptum við hann, því þeir kunni reglulega vel hvor við annan í því ástandi en hann sé eins og tveir ólíkir menn. Það sé eitt að þekkja ákærða edrú en annað að þekkja hann undir áhrifum vímuefna, hvaða nafni sem þau kallist.

G-kk-nf I-kk-nf V-kk-nf héraðslögreglumaður gaf skýrslu fyrir dómi. G-kk-nf I-kk-nf var kallaður út umræddan dag og fór með E-kk-þgf S-kk-þgf í lögreglubíl. Kvað hann að eftir að þeir hafi fengið upplýsingar um að bíl hafi verið ekið á við Húsasmiðjuna hafi hann og E-kk-nf farið þangað. Þar hafi þeir komið að bifreið sem var stopp við stálrör sem þarna eru og ákærði hafi setið við stýri. Hafi þeim fundist sem ákærði hafi verið að reyna að koma bifreiðinni af stað aftur. Þeir hafi lagt lögreglubílnum fyrir framan til að varna því að ákærði kæmist áfram á bílnum. Þegar þeir hafi verið að stoppa hafi ákærði stokkið út úr bílnum og kvaðst G-kk-nf I-kk-nf hafa verið farþegamegin og nær bifreið ákærða og hafi verið á undan út. Ákærði hafi komið að honum ógnandi og við það hafi skoppað upp úr vasa ákærða sporjárn sem lent hafi fyrir framan tærnar á honum. Kvað hann sporjárnið hafa dottið sjálft, en ákærði hafi verið með hendurnar á lofti og hafi komið ógnandi og öskrandi á móti. Kvaðst G-kk-nf I-kk-nf ekki hafa skilið hvað ákærði hafi verið að segja, hann hafi bara öskrað og froðufellt. Ákærði hafi verið stjarfur til augnanna. Svo hafi ákærði snúið við og hafi hlaupið í burtu. Kvaðst G-kk-nf I-kk-nf hafa tekið upp sporjárnið og hafa hent því inn í lögreglubifreiðina og hafi kallað á eftir ákærða að stoppa en hafi ekki hlaupið á eftir honum. Ákærði hafi stoppað eitthvað um tuttugu metra frá þeim og hafi snúið sér við og hafi beygt sig niður og hafi tekið upp grjót og hafi svo komið hlaupandi að þeim aftur. Þeir hafi verið svona hlið við hlið G-kk-nf I-kk-nf og E-kk-nf og fimm metrar á milli þeirra og hafi þeir labbað rólega á móti ákærða og hafi beðið hann að róa sig en ákærði hafi öskrað eitthvað á móti þeim og hafi haft tilburði með að kasta þessu grjóti. G-kk-nf I-kk-nf kvaðst hafa séð að þetta hafi verið frekar stór steinn en ákærði hafi haldið utan um steininn með krumlunni. Ákærði hafi síðan snúið sér meira að E-kk-þgf og hafi kastað grjótinu. Fyrst hafi hann ógnað með því en svo hafi hann bara kastað því. Kastið hafi verið fast og hafi stefnt á efri hluta líkamans. E-kk-nf hafi beygt sig og við sveifluna hafi ákærða fatast og hafi G-kk-nf I-kk-nf stokkið á hann. Ákærði sé það stór að hann hafi verið að baða út handleggjunum en G-kk-nf I-kk-nf hafi gripið um líkama ákærða en hendur ákærða hafi verið lausar. Kvaðst G-kk-nf I-kk-nf hafa grafið andlitið að brjóstkassa ákærða og varið sig þannig fyrir piparúða sem E-kk-nf hafi verið að gera sig líklegan til að beita. Þá hafi hann þarna veitt því athygli að J-kk-nf G-kk-nf hafi verið að koma þarna að. Þeir hafi þarna allir þrír verið komnir á hann og hafi skellt honum á magann og hafi náð að yfirbuga hann og koma honum í handjárn. Þá hafi ákærði verið færður í lögreglubifreið sem J-kk-nf hafi verið á og hafi verið fluttur á lögreglustöð. Kvaðst G-kk-nf I-kk-nf hafa setið þar hjá ákærða og hafa haldið andliti hans frá þeim því ákærði hafi þarna verið að reyna að hrækja á þá. Á lögreglustöðinni hafi ákærði enn verið öskrandi og formælandi. Kvaðst G-kk-þgf I-kk-nf hafa reynt að biðja ákærða að róa sig en án árangurs. Haldið hafi verið á ákærða inn í klefa og hann hafi haldið áfram að reyna að brjótast um og hafi reynt að skaða sjálfan sig með því að berja hausnum í vegginn. Þeir hafi haldið höfðinu á honum kyrru og hafi haldið honum á grúfu því hann hafi haldið áfram að hóta að hrækja og þeir hafi alltaf verið að biðja hann um að róa sig en ákærði hafi ekki hlustað á neitt. Aðspurður kvað G-kk-nf I-kk-nf að ákærði hafi allan tímann verið að hóta lögreglumönnunum. Hann hafi hótað að drepa þá og sprengja þá. Hótanirnar hafi beinst mest að J-kk-þgf G-kk-þgf svo hafi þær beinst að G-kk-þgf I-kk-þgf þegar ákærði hafi séð hann en hann hafi verið fyrir aftan ákærða og hafi haldið honum frá sér. Hann kvað ákærða hafa hótað sér, en ákærði búi ská á móti foreldrum G-kk-ef I-kk-ef og hafi oft séð hann þar og hafi hótað að koma þangað og sprengja hann í loft upp. Hann hafi einnig hótað E-kk-þgf og J-kk-þgf og J-kk-þgf G-kk-þgf. Kvað hann aðspurður að hann minni að ákærði hafi einnig hótað K-kk-þgf S-kk-þgf en þeir G-kk-nf I-kk-nf og K-kk-nf S-kk-nf hafi verið mikið tveir inni hjá ákærða þegar hann hafi nokkuð verið farinn að róast. Ákærði hafi mikið kvartað undan handjárnunum og þeir hafi verið að segja honum að eftir því sem hann brytist meira um því meira myndi herðast á handjárnunum en af hann myndi róa sig þá væri hægt að losa um þau og hann yrði bara að róa sig. Á endanum hafi ákærði róað sig og losað hafi verið um handjárnin. Smátt og smátt hafi hann svo róast niður. Kvað hann aðspurður að ákærði hafi reynt að hrækja á þá alla lögreglumennina ef hann hafi komist í færi til þess. Kvað hann að ákærði hafi reynt að sparka í þá en þeir hafi bara haldið á honum fótunum og því hafi það ekki tekist. Nánar aðspurður um hvernig ákærði hefði hótað J-kk-þgf G-kk-þgf kvað G-kk-nf I-kk-nf að komið hafi fram hjá ákærða að hann hafi talið að það væri sök J-kk-ef G-kk-ef að hann hefði fengið dóm og hafi ekki fundist að hann ætti það skilið. Nánar aðspurður um ástand ákærða þetta kvöld kvað G-kk-nf I-kk-nf að ákærði hefði verið í sturlunarástandi og hafi verið til alls líklegur og að hann mæti það svo að lögreglumenn hafi verið í hættu. Aðspurður um það hvort ákærði hafi við handtökuna gert sig sérstaklega líklegan til að ráðast að J-kk-þgf G-kk-þgf kvað G-kk-nf I-kk-nf að ákærði hafi í raun ekki haft nein tök á því þar sem þeir hafi þegar verið í átökum við hann þegar J-kk-nf G-kk-nf hafi komið að og hann yfirbugaður í sömu andrá. Hann kvaðst aðspurður hafa skynjað spörk ákærða þannig að hann hafi verið að reyna að meiða lögreglumenn en kvaðst ekki vita til þess að ákærða hafi tekist að sparka í neinn. Hann kvaðst aðspurður ekki hafa séða ákærða leita eftir sporjárninu sem datt upp úr vasa hans.

Þá gaf K-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf héraðslögreglumaður skýrslu fyrir dómi. Kvaðst K-kk-nf hafa verið á gosvakt í Öræfum og hafi verið að ljúka þar þriggja daga gosvakt og hafi verið að koma á lögreglustöðina á Höfn og hafi ekki haft hugmynd um hvað væri í gangi þar til J-kk-nf W-kk-nf hafi tekið á móti honum í dyrunum og hafi sagt að þeir væru með ákærða kolvitlausan inni í klefa. Kvaðst K-kk-nf hafa sett frá sér farangur sinn og hafi farið inn í klefann til aðstoðar. Hafi hann verið settur í það að halda við efri líkama ákærða af því ákærði hafi barist töluvert mikið um. Kvaðst K-kk-nf S-kk-nf hafa haldið um enni ákærða því hann hafi verið að slá enni sínu í vegginn í klefanum. Aðspurður um hvort ákærði hafi verið með hótanir í garð lögreglumanna eftir að K-kk-nf S-kk-nf hafi komið þarna að kvað hann það hafa verið að einhverju leyti. Hann kvaðst ekki hafa heyrt mikið annað en það að hann skyldi taka þá alla í gegn og þegar K-kk-nf S-kk-nf hafi haldið um enni hans þá hafi ákærði sagt „seinna verð ég tilbúinn ef þú vilt hafa þetta svona“. Kvaðst K-kk-nf S-kk-nf ekki hafa upplifað þetta sem hótun því ákærði hafi ekkert vitað hver það hafi verið sem haldið hafi höfði hans. Að mati K-kk-ef S-kk-ef hafi ákærði verið í einhverskonar sturlunarástandi þegar hann hafi komið þarna að. Kvað K-kk-nf S-kk-nf að hann hefði ekki heyrt neinar hótanir í sinn garð eða annarra lögreglumanna en ákærði hafi hins vegar verið að reyna að hrækja á sig. Hann kvað ákærða ekki hafa í sín eyru rætt um sjúkdóma í tengslum við þessa hráka en hann kvaðst hafa vitneskju um það vegna fyrr afskipta sinna af ákærða. Hann kvað ákærða einnig hafa reynt að hrækja á G-kk-þf I-kk-þf V-kk-þf en þeir hafi báðir verið þarna með honum inni í klefa. Hann kvað aðspurður að ákærði hafi beinlínis beint hráka að þeim tveimur. Borið var undir K-kk-þf S-kk-þf að hann hafi komið síðar um kvöldið með J-kk-þgf H-kk-þgf lögreglumanni í bílageymslu með ákærða þar sem ákærði hafi fengið að reykja. Borið var undir K-kk-þf S-kk-þf varðandi samtal sem þeir hafi átt við ákærða. Kvaðst K-kk-nf S-kk-nf muna eftir þessu og að ákærði hafi verið að ræða um níu mánaða dóm sem hann hafi fengið og hann hafi kvartað undan því að J-kk-nf G-kk-nf hafi kært hann fyrir hótanir og hafi fengið þennan dóm þá. Þarna hafi ákærði verið rólegur og hafi verið að reykja. Þá staðfesti K-kk-nf S-kk-nf að ákærði hafi einnig sagt við sama tækifæri að hann hafi farið á bíl föður síns til að taka eigið líf og að hann hafi viljað deyja og kvað ákærða hafa sagt þetta þarna.

J-kk-nf H-kk-nf H-kk-nf lögreglumaður gaf skýrslu fyrir dómi. Kvaðst J-kk-nf H-kk-nf hafa verið á gosvakt en hann hafi ekki komið að aðgerðum varðandi handtöku ákærða. Þegar hann hafi komið á lögreglustöð um klukkan 22 um kvöldið þá hafi verið tveir lögreglumenn í klefa hjá ákærða. Ákærði hafi setið inni í klefa og þeir hafi tveir verið að ræða við hann og ákærði hafi virst rólegur þá. Borið var undir vitnið að hann hafi verið ásamt K-kk-þgf S-kk-þgf lögreglumanni og ákærða um klukkan 22 um kvöldið 24. maí að fylgja ákærða til að reykja í bílageymslu og hafi ritað um það skýrslu. Staðfesti hann að ákærði hafi verið að tala um að hann hafi viljað skaða sig og að hann hafi sagst hafa haft þann tilgang með að fara á bifreið föður síns að taka eigið líf. Aðspurður um hvort ákærði hafi rætt eitthvað nýlegan dóm sem hann hafi fengið kvað J-kk-nf H-kk-nf að þegar ákærði hafi fyrst séð hann þá hafi hann kallað „níu mánuðir – ertu ekki að djóka“. Hafi hann öskrað þetta á hann en hafi ekki annað sagt við hann. K-kk-nf S-kk-nf hafi gengið þarna á milli og hafi rætt við ákærða en J-kk-nf H-kk-nf kvaðst hafa haldið sig til hlés. Kvað hann aðspurður að það hefði verið ljóst að ákærði hafi kennt J-kk-þgf G-kk-þgf um þennan dóm. Þá kvað J-kk-nf H-kk-nf að hann hefði eytt mörgum klukkutímum í bíl með ákærða er hann hafi verið fluttur á Litla-Hraun og þá hafi það borið á góma að ákærði væri ósáttur við umræddan dóm og kenndi J-kk-þgf G-kk-þgf um hann.

B-kk-nf Þ-kk-nf S-kk-nf læknir gaf skýrslu fyrir dómi. Hann kvað aðkomu sína vera þá að hann hafi að ósk lögreglu komið á lögreglustöðina á Höfn á umræddum degi til að taka blóðprufu. Ákærði hafi þá verið í mjög æstu skapi og hafi ekki viljað láta draga sér blóð. Það hafi nokkrir lögregluþjónar haldið honum, fjórir eða fimm, á meðan hann hafi tekið prufuna. Síðan hafi staðið til að taka aftur prufu um það bil klukkutíma síðar og hann hafi þá komið aftur á lögreglustöðina og þá hafi ákærði verið orðinn mun rólegri og hafi sjálfur tekið seinni blóðprufuna. Aðspurður um hvort ákærði hefði verið með einhverjar hótanir í garð lögreglumanna kvaðst hann ekki muna þetta svo ljóst. Það hafi verið köll og hróp og mörg stór orð hafi fallið þarna en þarna hafi menn verið að reyna að leggja hann þannig til í fangageymslunni að hægt væri að taka úr honum blóðprufu. Kvaðst B-kk-nf ekki muna þetta svo gjörla en kvað sig ráma í að ákærði hafi sagt „ég drep ykkur“ eða „ég drep þig“ eða eitthvað svoleiðis og hvort hann hafi þá verið að tala við hann líka eða lögreglumennina það geti hann ekki alveg sagt til um. Hann sé ekki með alveg ljósa mynd af þessu í kollinum. Hann kvaðst muna eftir svona stórum orðum og látum í kring um þetta allt saman. Aðspurður um hvort hann myndi gegn hverjum þetta hafi helst beinst kvaðst hann ekki geta sagt það að hann muni það nákvæmlega. K-kk-nf S-kk-nf hafi verið nokkuð í orðaskiptum við ákærða og ef til vill hægt að túlka að þessi orð hafi fallið milli þeirra en B-kk-nf kvaðst ekki muna þetta svo vel að hann gæti fullyrt það. Einhvern tíma hafi fallið einhver svona orð gagnvart B-kk-þgf sjálfum, hafi honum fundist þá, en hann hafi tekið frekar létt á því og hafi talið að þetta væru orð sögð í reiði og hafi ekki tekið beinlínis mark á því. Borið var undir hann að hann hefði gefið skýrslu hjá lögreglu í kjölfar atviksins og hann spurður hvort hann telji að hann hafi munað þetta betur þá og kvað hann það vel geta verið. Þá var borið undir vitnið að þar sé eftir honum haft að hann hafi talið að þessum hótunum hafi fyrst og fremst verið beint gegn J-kk-þgf G-kk-þgf. Kvaðst hann geta verið að rugla lögreglumönnunum saman. Hann hafi minnt að þetta hafi verið K-kk-nf S-kk-nf en vel geti verið að þetta hafi verið J-kk-nf G-kk-nf. Aðspurður kvað hann að ákærði hafi hrækt í áttina að honum og lögreglumönnunum. Kvaðst B-kk-nf minna það að ákærði hafi nefnt lifrarbólgu C og HIV í tengslum við þessa hráka en það hafi ákærði gert áður og hafi þá hrækt í átt að læknum og lögreglumönnum og geri B-kk-nf ráð fyrir að það sama hafi verið uppi á teningnum í þessu tilviki. Aðspurður um ástand á ákærða kvað B-kk-nf að þegar hann hafi fyrst komið hafi ákærði verið gersamlega frá og villtur og alls ekki viðræðuhæfur á nokkurn hátt. Aðspurður um það hvort ákærði kynni að hafa verið með því að hrækja að losa sig við „mace“ úr munni kvað B-kk-nf það vera fræðilegan möguleika en hins vegar með þeim orðum sem hafi fylgt og svipaðri hegðun áður þá hafi hann væntanlega gert ráð fyrir að það væri frekar annað en að hann hafi bara verið að hreinsa munninn af táragasi.

A-kvk-nf Ó-kvk-nf Ó-kvk-nf gaf skýrslu fyrir dómi. A-kvk-nf er starfsmaður Vínbúðarinnar á Höfn. Kvað hún að ákærði hafi komið þrisvar í Vínbúðina þennan dag og móðir ákærða einu sinni. Í síðasta skipti sem ákærði hafi komið hafi ákærði verið mjög æstur en þetta hafi verið þegar hún hafi alveg verið við það að loka búðinni klukkan 18. Kvað hún að hana minnti að ákærði hafi í öll skiptin keypt pela af C-x-x M-x-x. Hún kvað ákærða hafa greitt með greiðslukorti móður sinnar en fram kom hjá vitninu að ákærði hafi áður haft þennan hátt á. Aðspurð kvað A-kvk-nf að hún hafi ekki veitt athygli teljandi áfengisáhrifum hjá ákærða. Hún kvað að þó ákærði hafi verið sýnilega æstur þá hafi henni ekki á neinn hátt staðið ógn af honum.

K-kk-nf F-kk-nf E-kk-nf gaf skýrslu fyrir dómi. Hann kvaðst hafa verið staddur niðri við höfnina á Höfn í Hornafirði 24. maí 2011 og hafi verið að koma upp úr skipi sem lá við bryggjuna og hafi verið að fara upp í bifreið. Hann hafi verið búinn að opna hurðina og þá komi bara hvítur bíll æðandi í áttina að honum og hafi svo tekið snögga beygju og hafi svo farið fram hjá honum. Hafi honum fundist ástæða til að tala við lögreglu vegna þessa. Honum hafi fundist þetta frekar ógætilegur akstur. Aðspurður um það hvernig bíll þetta hafi verið taldi hann að þetta hafi verið einhverskonar jeppi. Hann kvað bílinn hafi komið á hendingskasti og hafi verið einhverja sentimetra frá bílnum og honum hafi funist þetta eitthvað glannalegt. Hann kvaðst ekki hafa séð hver hafi verið að keyra.

IV

Sem fyrr greinir voru dómkvaddir matsmenn þann 21. júní sl. Bar þeim samkvæmt matsbeiðni að meta eftirfarandi:

Lag verði mat á það hvort B-kk-nf Þ-kk-nf K-kk-nf hafi verið sakhæfur í skilningi 15. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, þriðjudaginn 24. maí 2011.

Lagt verði mat á það hvort ástand B-kk-ef Þ-kk-ef hafi ofangreindan dag verið með þeim hætti að 16. gr. sömu laga hafi átt við um hann og hvort refsing geti borið árangur.

Lagt verði mat á geðrænt heilbrigði B-kk-ef Þ-kk-ef eftir 24. maí 2011 og hvort refsing geti borið árangur samkvæmt 16. gr. sömu laga eins og hagir hans eru í dag.

Lagt verði mat á það, ef talið yrði að 15. eða 16. gr. almennra hegningarlaga eigi við um B-kk-þf Þ-kk-þf, sbr. 1. til 3. tl. hvort nauðsynlegt þyki vegna réttaröryggis að gerðar skuli ráðstafanir til að varna því að háski verði af B-kk-þgf Þ-kk-þgf með því að hann sæti öruggri gæslu, eða hvort beita eigi vægari ráðstöfunum eða vistun á hæli, sbr. 62. og 63. gr. almennra hegningarlaga.

Eins og fyrr er minnst á skiluðu matsmenn ekki sameiginlegri matsgerð og eru niðurstöður þeirra ekki að öllu leyti samhljóða. Verður hér gerð grein fyrir því hvernig hvor matsmaður um sig svaraði framangreindum spurningum og verður svar matsmanns sett fram undir samsvarandi tölulið og viðeigandi spurning. Verður fyrst vikið að niðurstöðu S-kk-ef P-kk-ef P-kk-ef geðlæknis og er niðurstaða hans eftirfarandi:

„1. Það er niðurstaða mín að B-kk-nf Þ-kk-nf sé örugglega sakhæfur. B-kk-nf Þ-kk-nf hafi engin merki geðrofs, sturlunar eða rugls nú og allan skoðunartíma. Grunnpersónuleiki hans sé ekki eðlilegur. Ekki komi fram örugg merki um svo alvarlega persónuleikaröskun, heilaskaða eða greindarskort sem eru af þeirri gráðu að þau fyrri hann ábyrgð gerða sinna. B-kk-nf Þ-kk-nf hafi örugglega meintan brotadag undir verulegri vímu áfengis. Þau ein geta útskýrt hegðun á brotadag. Auk þess getur athyglisbrestur og ofvirkni hans stuðlað að hvatvísi. Persónuleikaveila hans gerir hann einnig hvatvísari. Geðræn einkenni sem að ofan er lýst leiða ekki til ósakhæfis samkvæmt 15. gr. hegningarlaga.

2. Saga hér og skoðun staðfestir að B-kk-nf var mjög ölvaður þennan dag. Geðræn einkenni B-kk-ef Þ-kk-ef útiloka ekki fangelsisvist né að refsing komi að gagni. Ljóst er hins vegar að æskilegt væri að B-kk-nf fengi stuðning og meðferð við einkennum sínum.

3. Ekkert bendir til annars en að refsing geti borið árangur en skynsamlegt væri að samtvinnuð væri refsing og skilorðsbundin skylda til meðferðaráætlunar sem hann þyrfti að fylgja. Ekki verður séð að löng fangelsisvist verði til mikils gagns.

4. Ekki er um það að ræða sbr. svör 1 – 3. Íhuga mætti hér að hluti refsingar væri meðferð við áfengissýki og öðrum fíkniröskunum. B-kk-nf Þ-kk-nf hefur sögu um að vera hættulegur fyrst og fremst í tengslum við neyslu sína og þá líkt og hjá öðrum fíklum getur orðið háski af honum.“

Niðurstaða P-kk-ef T-kk-ef sálfræðings.

„1. Ekkert bendir til þess að B-kk-nf Þ-kk-nf sé haldinn alvarlegum geðsjúkdómi og hann hafi ekki getað stjórnað gerðum sínum vegna hans þann 24. maí 2011. Ekkert bendir heldur til að hann sé andlega vanþroska og því síður heilabilaður. Eins og undirritaður skilji 15. gr. hegningarlaganna á B-kk-nf Þ-kk-nf ekki við geðræn vandamál að stríða sem geri hann undanþeginn refsingu vegna þess brots sem hann er ákærður fyrir.

2. Ástand B-kk-ef Þ-kk-ef var með þeim hætti 24. maí 2011 að téð lagagrein á við. B-kk-nf Þ-kk-nf átti við mikla vanlíðan að stríða eftir margra mánaða fangavist og drakk sig ofurölvi í því ástandi. Má því fullyrða með réttu að hann hafi verið „andlega miður sín“. Á hinn bóginn er ólíklegt að refsivist ein og sér geti borið þann árangur að auka líkur á betrun hans, sbr. umsögn í næsta lið.

3. Mat á geðhag B-kk-ef Þ-kk-ef um þessar mundir með bestu tiltæku aðferðum leiðir í ljós að hann er alvarlega þunglyndur og í töluverðri sjálfsvígshættu að óbreyttu. Við þetta bætist félagsfælni með miklum kvíða sem eykur enn á vanlíðan hans og hamlar því að hann beri sig eftir aðstoð eða sækist eftir því sem hugsanlega gæti bætt líðan hans (eins og félagsskapur nám eða vinna). Reynsla síðustu fangavistar, mat fangavarðar á hegðun og líðan í fangavist þá og nú, mat sálfræðings á geðrænu ástandi hans á grundvelli viðtala og sálfræðilegra prófana benda til þess að það sé líklegra en hitt að refsing með fangelsisvist muni skaða geðheilsu B-kk-ef Þ-kk-ef meir en orðið er og draga úr batahorfum hans. Verði sá kostur valinn að dæma B-kk-þf Þ-kk-þf óskilorðsbundið til fangavistar eru minni líkur en meiri á að hún muni bera árangur nema hann fái mikla aðstoð í formi sálfræðimeðferðar vegna þunglyndiseinkenna, félagsfælni og vanvirkni.

4. B-kk-nf Þ-kk-nf getur ekki talist hættulegur umhverfi sínu ef hann heldur bindindi á áfengi og önnur vímuefni. Vægari ráðstöfun en öryggisgæsla kemur því til greina til að tryggja bindindi hans og þar með réttaröryggi. Hægt er að setja honum það skilyrði að sýna fram á reglulega að hann hafi ekki og sé ekki að neyta áfengis eða vímuefna.“

Þá rekur P-kk-nf T-kk-nf í sjö liðum tillögur sínar um hugsanlega tilhögun þess að ákærða yrði gert að þiggja meðferð í stað fangavistar en ekki þykir ástæða til að rekja þessar tillögur sérstaklega.

Matsmenn gáfu báðir skýrslu fyrir dómi og staðfestu matsgerðir sínar auk þess að svara spurningum um efni þeirra.

V

Sakarefni í máli þessu má skipta í nokkra þætti og verður hér fjallað um hvern þeirra fyrir sig og um það fjallað hvort sakfella skuli ákærða fyrir þau hvert og eitt. Liggur enda fyrir að báðir matsmenn telja vafalaust að ákærði sé sakhæfur í skilningi 15. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Er það og mat dómsins að ekki komi til greina að sýkna ákærða vegna þess lagaákvæðis.

Fyrst skal vikið að því sakarefni er greinir í A. kafla ákæru og nefnt er töluliður nr. 1. Ákærði hefur gengist við því að hafa ekið bifreið ölvaður og gerir ekki athugasemdir við þá mælingu alkóhóls er fyrir liggur í málinu, þ.e. 1,86‰. Hann viðurkennir og að hafa ekki haft ökuréttindi. Samræmast þessar játningar gögnum málsins og verður ákærði því sakfelldur fyrir framangreinda háttsemi. Varðandi akstur án ökuréttinda er háttsemi hans réttilega heimfærð til 1. mgr. 48. gr. umferðarlag nr. 50/1987 en í ákæruskjali er ölvunarakstur ákærða heimfærður til 1., sbr. 2. mgr. 45. gr. sömu laga en hefði að réttu átt að vera 1., sbr. 3. mgr. þess lagaákvæðis. Verður ákærða því einungis gerð refsing eins og hann hefði gerst sekur um brot gegn því ákvæði sem háttsemin er heimfærð undir í ákæruskjali.

Í sama ákærulið er ákærða einnig gefinn að sök hraðakstur og hættubrot gegn J-kk-þgf W-kk-þgf yfirlögregluþjóni með því að hafa ekið bifreið sinni of hratt og yfir á rangan vegarhelming á móti lögreglubifreið sem J-kk-nf ók og stofnað þannig lífi og heilsu J-kk-ef í augljósan háska. Atvikalýsing í ákæru er í samræmi við greinargóðan framburð J-kk-ef fyrir dómi sem ítarlega er rakinn hér fyrr í dómnum. Ákærði hefur neitað sök varðandi þessi sakarefni og borið við minnisleysi. Þrátt fyrir að ekkert sé komið fram sem dregið geti úr trúverðugleika framburðar J-kk-ef verður ekki talið að framburður eins lögreglumanns sem ekki fær stoð í öðrum gögnum geti gegn neitun ákærða nægt til sakfellingar. Á þetta bæði við um ætlað brot á 4. mgr. 220. gr. almennra hegningarlaga sem og þau umferðarlagabrot sem talin eru upp á nefndum ákærulið. Sama marki er brenndur sá þáttur atviklýsingar sem lýsir viðstöðulausum akstri um Víkurbraut yfir Hafnarbraut sem E-kk-nf S-kk-nf bar um að hafa veitt athygli. Nægir hér ekki til sakfellis frásögn E-kk-ef eins. Ber því með vísan til 108. gr. og 109 gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála að sýkna ákærða af þeim sakargiftum samkvæmt nefndum ákærulið sem hann hefur ekki gengist við.

Í B. lið ákæru eru ákærða gefin að sök brot gegn valdstjórninni og tilraun til líkamsmeiðinga með því að hafa veist að nafngreindum lögreglumönnum sem við skyldustörf sín hafi haft afskipti af ákærða. Er ákæruliðurinn greindur niður í þrjá töluliði sem merktir eru 2, 3 og 4. Verður hér gerð grein fyrir niðurstöðu dómsins varðandi hvern þessara liða fyrir sig.

Í B. lið 2. tl. er ákærða gefið að sök að hafa fyrir utan heimili sitt að [...] hótað lögreglumanninum E-kk-þgf S-kk-þgf lífláti og líkamsmeiðingum. Ákærði neitar sök og ber við minnisleysi. Heimilisfólk heima hjá ákærða bar í skýrslum hjá lögreglu að það hefði heyrt hávaða og öskur en ekkert þeirra bar um að hafa heyrt beinar hótanir í garð lögreglumannsins. E-kk-nf S-kk-nf hefur borið með þeim hætti að ákærði hafi hótað honum með þeim hætti sem nánar kemur fram í skýrslu E-kk-ef sem rakin er hér að framan og samræmist frásögn hans þeirri háttsemislýsingu sem í ákæru greinir. Þá liggur fyrir að E-kk-nf fór af vettvangi til að leita eftir aðstoð annarra lögreglumanna til að hafa afskipti af ákærða, en á þeim tíma var uppi grunur um að ákærði hefði verið að aka ölvaður og án ökuréttinda. Þrátt fyrir að frásögn E-kk-ef sé í sjálfu sér trúverðug og samræmist öðru sem liggur fyrir um háttsemi ákærða þarna er hann einn til frásagnar um að ákærði hafi þarna haft uppi hótanir í hans garð. Þykir því varhugavert að telja sannað gegn sakarneitun ákærða að hann hafi þarna gerst sekur um að hóta lögreglumanninum líkamsmeiðingum og lífláti. Ber því að sýkna ákærða af nefndum ákærulið.

Í B. lið 3. tl. er ákærða gefið að sök að hafa við Álaugarey skammt frá Húsasmiðjunni kastað 839 g þungum steini í átt að höfði lögreglumannsins E-kk-ef S-kk-ef en hann hafi náð að víkja sér undan grjótinu. Ákærði ber við minnisleysi um þennan atburð og neitar sök. Auk lögreglumannsins E-kk-ef S-kk-ef hafa þrír lögreglumenn, G-kk-nf I-kk-nf V-kk-nf, J-kk-nf G-kk-nf B-kk-nf og J-kk-nf W-kk-nf, borið um að ákærði hafi tekið upp lófastóran stein og hafi fyrst ógnað lögreglumönnunum með steininum en hafi síðan hent honum fast að E-kk-þgf S-kk-þgf. Kvað E-kk-nf steininn hafa stefnt á kjálka eða axlarsvæði. J-kk-nf taldi að svo hafi virst sem steininum hafi verið beint að höfði E-kk-ef og J-kk-nf G-kk-nf og G-kk-nf I-kk-nf töldu að steininum hefði verið kastað í átt að efri hluta líkama E-kk-ef. Allir lýstu þeir steininum sem lófastórum í hendi ákærða og að honum hefði verið kastað fast. Þeir voru einnig sammála um að ef E-kk-nf hefði ekki beygt sig hefði steinninn líklega lent í honum. Verjandi ákærða byggði á því að umræddur steinn hefði ekki verið lagður fyrir dóminn og aðeins lægi fyrir mynd af steininum og hann hefði ekki verið tekinn af vettvangi fyrr en síðar og því væri allsendis óvíst að um réttan stein væri að ræða. Mótbárum verjanda að þessu leyti er hafnað en lögreglumenn lýstu því að ekki hefði annar steinn komið til greina og að stærð steinsins hafi passað við það sem þeir hafi séð á vettvangi. Með framburði framangreindra lögreglumanna sem er fullu samræmi og rakinn er ítarlegar hér fyrr í dómnum telst sannað að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi sem lýst er í B lið 3. tl. ákæru og er fallist á að atlaga með þessum hætti að lögreglumanni verði heimfærð til 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 en einnig til 2. mgr. 218. gr., sbr. 20. gr. sömu laga sem tilraun til stórfelldrar líkamsárásar. Var hér að mati dómsins um ófyrirleitna árás að ræða með stórhættulegu verkfæri, en eins og fyrr greinir eru lögreglumenn sammála um að fast hafi verið kastað, auk þess sem fram kom að færið hefði verið tveir til fjórir metrar. Verður að telja að aðeins snarræði E-kk-ef S-kk-ef hafi ráðið því að hann varð ekki fyrir grjótinu.

Í B. lið 4. tl. er ákærða gefið að sök að hafa á lögreglustöðinni við Hafnarbraut margsinnis hótað lögreglumönnunum E-kk-þgf S-kk-þgf, G-kk-þgf I-kk-þgf V-kk-þgf, J-kk-þgf G-kk-þgf B-kk-þgf, J-kk-þgf W-kk-þgf og K-kk-þgf S-kk-þgf G-kk-þgf, lífláti og líkamsmeiðingum en ákærði hafi meðal annars hótað að smita þá af lifrarbólgu C og HIV. Þá hafi ákærði ítrekað reynt að hrækja á lögreglumennina og hafi sparkað einu sinni í fót lögreglumannsins J-kk-ef G-kk-ef. Ákærði neitar sök varðandi framangreint og ber við minnisleysi. Allir framangreindir lögreglumenn gáfu skýrslu fyrir dómi og lýstu allir ítrekuðum líflátshótnum og hótunum um ofbeldi sem ákærði viðhafði í garð E-kk-ef S-kk-ef, J-x-x G-kk-ef B-kk-ef og G-kk-ef I-kk-ef V-kk-ef og er vísað til þess sem rakið er úr framburði þeirra hér að framan. J-kk-nf W-kk-nf og K-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf töldu hótunum ákærða ekki hafa verið beint gegn sér en K-kk-nf S-kk-nf bar hins vegar um að ákærði hefði margsinnis reynt að hrækja á hann. Öll vitnin lýsa mjög ofsafenginni framkomu ákærða og tóku sérstaklega fram að hótanir hans hafi sérstaklega beinst gegn J-kk-þgf G-kk-þgf B-kk-þgf og ákærði hafi sérstaklega gefið til kynna að hann teldi J-kk-þf G-kk-þf bera ábyrgð á níu mánaða fangelsisdómi sem ákærði fékk þann 10. maí sl. og fyrr er minnst á. Lögreglumennirnir eru sammála um að ákærði hafi örugglega reynt að hrækja á þá og sparka í þá og að ekki hafi verið um ómarkvisst sprikl eða hráka til að hreinsa piparúða úr munni að ræða. J-kk-nf G-kk-nf B-kk-nf bar um að ákærða hefði einu sinni tekist að sparka í kálfann á sér. Sparkið hafi verið ákveðið en ekki fast og J-kk-nf G-kk-nf hafi ekki kennt sér meins eftir það. E-kk-nf S-kk-nf bar einnig um að ákærði hefði einu sinni náð að sparka í J-kk-þf G-kk-þf. Með framburði framangreindra lögreglumanna allra sem og framburði B-kk-ef Þ-kk-ef S-kk-ef læknis sem kom á staðinn til að taka ákærða blóð, telst sannað að ákærði gerðist sekur um þá háttsemi sem greinir í B. lið 4. tl. með því að hóta E-kk-þgf S-kk-þgf, G-kk-þgf I-kk-þgf V-kk-þgf og J-kk-þgf G-kk-þgf B-kk-þgf margsinnis lífláti og líkamsmeiðingum. Þá er og sannað með framburði sömu manna að ákærði hótaði að smita menn af lifrarbólgu C og HIV og hrækti ítrekað á lögreglumenn en alkunna er að fyrrnefndir sjúkdómar geta smitast með líkamsvessum. Þessa háttsemi viðhafði ákærði einnig gagnvart K-kk-þgf S-kk-þgf G-kk-þgf en hann taldi sjálfur að annarskonar hótunum hefði ekki verið beint gegn sér og verður ákærði því ekki sakfelldur fyrir víðtækara brot gagnvart K-kk-þgf S-kk-þgf en felast í því að reyna að hrækja á hann. J-kk-nf W-kk-nf kvað að ákærði hefði ekki beint hótunum gagnvart sér og að ákærði hefði aldrei reynt að hrækja á hann. Verður ákærði í ljósi framburðar J-kk-ef sjálfs ekki sakfelldur fyrir brot gagnavart honum. Allir framangreindir lögreglumenn hafa borið um stjórnlausa og ofsafengna hegðun ákærða allt frá því fyrst voru höfð afskipti af honum um klukkan 19 og þar til líða tók á kvöldið. Liggur fyrir í málinu tæplega klukkustundar löng hljóðupptaka af fangagangi sem staðfestir að ákærði var mjög ofsafenginn og róaðist ekki þrátt fyrir áskoranir þar um. Með þeim brotum sem að framan er lýst hefur ákærði gerst sekur um brot gegn 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga.

Í C. kafla 5. lið er ákærða gefin að sök tilraun til manndráps og brot gegn valdstjórninni, með því að hafa, vegna fyrri afskipta lögreglumannsins J-kk-ef G-kk-ef B-kk-ef af ákærða í tengslum við skyldustarf hans, tekið ákvörðun um að svipta J-kk-þf G-kk-þf lífi og í því skyni ekið að heimili sínu að [...], sótt þangað sporjárn og sagt fjölskyldumeðlimum sínum að hann ætlaði að fara og drepa J-kk-þf G-kk-þf. Þessu næst ekið frá heimili sínu og um götur Hafnar í leit að J-kk-þgf G-kk-þgf, þar til hann hafi ekið á járnrör við Álaugarey eins og lýst sé í ákærulið A og hafi þar verið yfirbugaður af lögreglu. Ákærði neitar sök varðandi þennan ákærulið og ber við minnisleysi en hafnar því einnig að hann hafi borið nokkurn kala til J-kk-ef G-kk-ef og eins hafnaði hann því að hann hefði kennt J-kk-þgf G-kk-þgf um fyrrnefndan dóm sem hann hafi fengið.

Fyrir liggja skýrslur sem teknar voru við rannsókn málsins af föður ákærða þar sem hann ber að ákærði hafi verið J-kk-þgf G-kk-þgf reiður vegna dómsins sem hann fékk. Þetta kemur og fram í skýrslum af móður ákærða og bróður sem teknar voru við rannsókn málsins. Þá bar faðir ákærða um að ákærði hefði komið og sótt sér sporjárn og hafi sagt sér að hann ætlaði að fara á lögreglustöðina og drepa J-kk-þf G-kk-þf. Bróðir ákærða bar í fyrstu skýrslu sinni hjá lögreglu að hann hefði orðið vitni af þessu en í síðari skýrslu bar hann að hann hefði haft þetta eftir föður sínum en hafi ekki sjálfur séð ákærða taka sporjárnið. Þá liggur fyrir upptaka frá neyðarlínunni þar sem faðir ákærða hringir til að vara við því að ákærði sé á leið á lögreglustöð vopnaður sporjárni til að drepa J-kk-þf G-kk-þf. Þessir framburðir fengust ekki staðfestir fyrir dómi enda gáfu framangreind vitni ekki skýrslu. Telur verjandi ákærða að ekki verði á framburði þeirra byggt. Lögreglumennirnir E-kk-nf S-kk-nf og G-kk-nf I-kk-nf V-kk-nf báru báðir að sporjárn hefði skoppað upp úr vasa ákærða er hann hafi hlaupið frá þeim er þeir höfðu afskipti af honum í Álaugarey. Af framburði lögreglumanna á vettvangi verður ekki ráðið að ákærði hafi reynt að grípa til sporjárnsins er þeir höfðu afskipti af honum. Hann hins vegar greip upp stein sem hann síðan henti. Þá kom fram að ákærði veit hvar J-kk-nf G-kk-nf B-kk-nf á heima en hann fór ekki þangað. Er það mat dómsins að það sem vitað er um framferði ákærða eftir að hann fór að heiman með umrætt sporjárn í fórum sínum renni ekki stoðum undir þann málatilbúnað ákæruvaldsins að hann hafi haft ásetning til að bana J-kk-þgf G-kk-þgf með umræddu verkfæri og hafi verið að leita að honum í því skyni. Er það mat dómsins að það mæli gegn slíku að ákærði greip ekki til umrædds vopns er sótt var að honum eða gerði tilraun til slíks heldur greip upp stein úr götu sinni. Þá verður ekki talið að það sem vitað er um ferðir ákærða frá því hann fór að heiman renni sérstökum stoðum undir fullyrðingar ákæruvaldsins um að ákærði hafi gerst sekur um tilraun til manndráps. Er það því mat dómsins að ákæruvaldinu hafi ekki tekist sönnun þess að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi sem tilgreind er sem tilraun til manndráps og brot gegn valdstjórninni í nefndum ákærulið og ber því að sýkna hann af kröfu ákæruvaldsins í þessa veru. Hafa verður þó í huga að þrátt fyrir að ákærði sé hér sýknaður af þessum ákærulið þá þykja hafa komið fram staðreyndir um framgöngu ákærða í tengslum við umrætt sporjárn sem eru til þess fallnar að styrka röksemdir sem lúta að því að ákærði sé hættulegur og til alls vís í samskiptum við J-kk-þf G-kk-þf B-kk-þf og eftir atvikum aðra lögreglumenn. Hlýtur þetta að koma til sérstakrar skoðunar við ákvörðun refsingars hans.

VI

Auk ölvunaraksturs og aksturs án ökuréttinda er ákærði hér sakfelldur í samræmi við það sem nánar greinir hér að framan fyrir hótanir í garð fjögurra lögreglumanna og fyrir að hafa gert tilraun til meiriháttar líkamsárásar á einn þeirra. Varða brotin við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga og einnig við 2. mgr. 218. gr., sbr. 20. gr. sömu laga.

Ákærði á að baki allnokkurn sakaferil, en hann hefur frá árinu 2000 fram til maí 2011 sautján sinnum hlotið dóma fyrir brot gegn almennum hegningarlögum, lögum um ávana- og fíkniefni og umferðarlögum, þar af ellefu sinnum fyrir auðgunarbrot eða tilraun til slíkra brota. Síðast hlaut hann dóm 10. maí 2011 og var þá dæmdur til 9 mánaða fangelsisvistar fyrir brot gegn valdstjórninni með því að hóta tveimur lögreglumönnum líkamsmeiðingum og lífláti. Ákærði hafði þá tvisvar áður verið dæmdur fyrir brot gegn 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga, annars vegar með dómi 8. janúar 2009, þar sem hann var jafnframt dæmdur fyrir líkamsárás og frelsissviptingu, og hins vegar með dómi 11. nóvember 2009. Ákærði hlaut fangelsisdóm fyrir líkamsárás 24. september 2009. Frá árinu 2004 hafa ekki þótt efni til að skilorðsbinda fangelsisrefsingar sem ákærða hafa verið dæmdar.

Í dómi frá 24. september 2009 kemur fram að ákærði hafi sætt geðrannsókn í tilefni málsins og sé niðurstaða hennar sú að ákærði sé talinn sakhæfur í skilningi 15. gr. almennra hegningarlaga og ekki verði séð að nein læknisfræðileg atriði eigi við hann sem komi í veg fyrir það að refsing geti borið árangur, reynist hann sekur, sbr. 16. gr. sömu laga.

Við reksturs málsins voru dómkvaddir geðlæknir og sálfræðingur til að framkvæma geðrannsókn á ákærða og eru niðurstöður þeirra raktar hér fyrr í dómnum. Báðir eru sérfræðingarnir sammála um að ákærða sé sakhæfur í skilningi 15. gr. almennra hegningarlaga. S-kk-nf P-kk-nf P-kk-nf geðlæknir telur að refsing gagnvart ákærða geti borið árangur en æskilegt væri ef unnt sé að tengja hana að einhverju leyti við meðferð við áfengisvanda hans. P-kk-nf T-kk-nf sálfræðingur kemst hins vegar að þeirri niðurstöðu að refsing muni ekki bera árangur í þeim skilningi að ástand ákærða muni versna þurfi hann að sæta fangelsisvist. Framangreindir sérfræðingar lýsa því að ákærða sé nauðsynlegt að halda bindindi og geri hann það sé hann ekki hættulegur. Að mati dómsins verður að telja, í ljósi þess að ákærði hefur fram til þessa ekki sýnt neinn árangur við að halda sig frá neyslu áfengis og að atburðir þeir sem mál þetta fjallar um sýna svo ekki verður um villst að ákærði getur á fáum klukkutímum orðið mjög háskalegur, að engin efni séu til að binda refsingu hans skilorði. Verður að telja að þurfi ákærði sérhæfða læknis- eða meðferðarþjónustu vegna fíknisjúkdóms síns, þunglyndis eða kvíða verði fangelsisyfirvöld einfaldlega að veita honum slíka þjónustu.

Ákærði er nú sakfelldur í fjórða sinni fyrir brot gegn valdstjórninni og ber því við ákvörðun refsingar að líta til 3. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga. Þá verður og að líta til ákvæðis 1. mgr. 218. gr. b. vegna tilraunar ákærða til brots á 2. mgr. 218. gr. sömu laga enda hefur ákærði áður verið dæmdur fyrir líkamsárásir.

Við ákvörðun refsingar ákærða verður auk framangreinds að horfa til allra aðstæðna er brot hans var framið. Að mati dómsins á ákærði sér engar málsbætur. Fáum dögum áður en ákærði framdi brot sín lauk hann afplánun fimm mánaða fangelsisvistar en hafði stuttu fyrr fengið níu mánaða fangelsisdóm fyrir m.a. hótanir í garð tveggja lögreglumanna, en annar þeirra, J-kk-nf G-kk-nf B-kk-nf, er sá sem ákærði beindi hótunum sínum helst gegn. Hefur hann áfrýjað þeim dómi. Fyrir liggur að ákærði á vanda til að missa stjórn á hegðun sinni er hann neytir áfengis. Þrátt fyrir þetta hélt ákærði í áfengisverslun og aflaði sér áfengis. Hann fór akandi þrátt fyrir að hann hefði ekki ökuréttindi og fór aftur í áfengisverslunina í tvígang til að afla sér meira áfengis. Tilefni þess að ákærði missti stjórn á sér voru afskipti E-kk-ef S-kk-ef af honum upphaflega vegna þess að E-kk-nf vissi að ákærði var ekki með ökuréttindi. Voru viðbrögð ákærða svo ofsafengin að E-kk-nf sá sitt óvænna að fór og kallaði til þrjá aðra lögreglumenn til aðstoðar. Ákærði fór að heiman með sporjárn í vasanum akandi á bifreið og undir verulegum áhrifum áfengis. Við handtöku sýndi hann ógnandi og ofsafengna framkomu og hótaði lögreglumönnum auk þess að henda steini að höfði E-kk-ef S-kk-ef. Var sú atlaga framkvæmd með hættulegu vopni og var til þess fallin að valda verulegum skaða. Var það snarræði E-kk-ef að þakka við að víkja sér undan steininum að ekki fór verr. Þá verður og að hafa í huga að hótanir ákærða gagnvart J-kk-þgf G-kk-þgf B-kk-þgf verða að teljast því alvarlegri þegar menn hafa í huga með hvaða fororði ákærði fór að heiman vopnaður sporjárni, þó vissulega virðist þær áætlanir hafa runnið út í sandinn.

Ákærða verður ákveðin refsing í einu lagi, sbr. 77. gr. almennra hegningarlaga og þykir hún hæfilega ákveðin með hliðsjón af öllu því sem að framan er rakið fangelsi í 18 mánuði. Með vísan til þess sem að framan greinir eru að mati dómsins engin efni til að skilorðsbinda þá refsingu. Þá ber einnig að ákveða ákærða sekt vegna ölvunaraksturs og aksturs sviptur ökurétti. Tekur sektin mið af því að ákærði hafi verið með minna en 1,2‰ í blóði við aksturinn en það samræmist heimfærslu til refsiákvæðis í ákæru. Ákærði hefur áður hlotið refsingu fyrir ölvunarakstur með dómi þann 4. nóvember 2011 og ók hann þá einnig án þess að hafa öðlast ökuréttindi. Þykir refsing hans með hliðsjón af þessu hæfilega ákveðin sekt samtals að fjárhæð 200.000 krónur sem honum ber að greiða innan fjögurra vikna frá birtingu dómsins en sæta ella 14 daga fangelsi. Ákærði er og sviptur ökurétti í tvö ár frá birtingu dómsins að telja. Til frádráttar fangelsisrefsingu ákærða kemur gæsluvarðhald sem hann hefur sætt frá 25. maí 2011.

Þrátt fyrir að ákærði hefi hér verið sýknaður af hluta þeirra brota sem honum voru gefin að sök í ákæru þykir ekki, eins og sakarefni máls þessar er vaxið, ástæða til að skipta sakarkostnaði. Verður ákærði því dæmdur til greiðslu alls sakarkostnaðar en hann er samtals að fjárhæð 1.525.150 krónur. Er þar um að ræða 772.406 krónur samkvæmt sakarkostnaðaryfirliti sækjanda en af því er matskostnaður samtals 695.256 krónur. Þá eru meðtalin í heildarfjárhæð sakarkostnaðar málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, S-kk-ef K-kk-ef K-kk-ef hdl., sem og þóknun verjandans fyrir störf hans í þágu ákærða á rannsóknarstigi málsins, sem þykja hæfilega ákveðin í einu lagi 702.800 krónur en virðisaukaskattur er meðtalinn í þeirri fjárhæð. Að auki ber verjandanum greiðsla vegna ferða- og aksturskostnaðar samtals að fjárhæð 49.944 krónur.

Dómur þessi er kveðinn upp af H-kk-þgf B-kk-þgf héraðsdómara.

Dómsorð:

Ákærði, B-kk-nf Þ-kk-nf K-kk-nf, sæti fangelsi í 18 mánuði en til frádráttar refsingunni kemur gæsluvarðhald sem ákærði hefur sætt frá 25. maí 2011.

Ákærði greiði 200.000 krónur í sekt innan fjögurra vikna frá dómsbirtingu en sæti ella 14 daga fangelsi.

Ákærði er sviptur ökurétti í tvö ár frá birtingu dómsins að telja.

Ákærði greiði sakarkostnað að fjárhæð 1.525.150 krónur, en þar af nema málsvarnarlaun og þóknun á rannsóknarstigi til skipaðs verjanda hans, S-kk-ef K-kk-ef K-kk-ef hdl. 702.800 krónum. Þá ber verjandanum samtals 49.944 krónur vegna flugferðar og aksturskostnaðar, en sú fjárhæð er einnig innifalin í ofangreindri heildarfjárhæð sakarkostnaðar.

H-kk-nf B-kk-nf