E-1153/2007

Mál þetta, sem dómtekið var 29. febrúar sl., er höfðað fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur af M-kk-þgf G-kk-þgf, Möðrufelli 13, Reykjavík, á hendur Reykjavíkurborg, Ráðhúsinu, Reykjavík, og Sjóvá-Almennum tryggingum hf., Kringlunni 5, Reykjavík, til réttargæslu, með stefnu áritaðri um birtingu 12. febrúar 2007.

Dómkröfur stefnanda eru þær að viðurkennt verði með dómi að stefndi, Reykjavíkurborg, sé skaðabótaskyldur vegna slyss stefnanda í Sundlaug Vesturbæjar við Hofsvallagötu þann 13. september 2003.

Þess er krafist að málskostnaður verði tildæmdur stefnanda samkvæmt málskostnaðarreikningi.

Dómkröfur stefnda eru þær að hann verði sýknaður af öllum kröfum stefnanda og að stefnandi verði dæmdur til að greiða stefnda málskostnað samkvæmt mati dómsins.

Af hálfu réttargæslustefnda eru engar kröfur gerðar og engar kröfur eru gerðar á hendur honum.

Málsatvik

Stefnandi hefur skýrt svo frá málsatvikum að hann hafi slasast í Sundlaug Vesturbæjar hinn 13. september 2003 þegar hann rann til og féll niður á hægri öxl og bakið þegar hann hugðist fara í einn af heitu pottum sundlaugarinnar sem staðsettur var við hliðina á eimbaði laugarinnar. Af málsgögnum virðist mega ráða að líklega hafi stefnandi fallið á stétt laugarinnar sem liggur að pottinum. Stefnandi kvaðst hafa fundið fyrir verkjum daginn eftir en þá var hann orðinn mjög slæmur í hægri öxl og verkir leiddu út í bak og upp í háls. Þann 15. september sama ár, eða tveimur dögum eftir óhappið, leitaði stefnandi til læknis á Landspítala-háskólasjúkrahúsi. Í læknisvottorði E-kvk-ef B-x-x kemur fram að stefnandi hafi komið til skoðunar þann 15. september 2003 vegna áverka í hægri öxl. Ekki var talið að stefnandi hefði brotnað, en þreifieymsli voru þó nokkur og var greiningin tognun og mar á axlarvöðvum. Stefnandi leitaði síðar til Á-kk-ef K-kk-ef bæklunarskurðlæknis. Í vottorði hans, dags. 16. janúar 2005, kemur fram að í framhaldi af fyrstu heimsókn til læknisins hafi stefnandi farið í aðgerð vegna framangreindra áverka í hægri öxl. Stefnandi var óvinnufær í rúman mánuð á eftir aðgerðina og kveðst ekki hafa náð fullri vinnugetu aftur. Þann 26. febrúar 2004 sendi lögmaður stefnanda bréf til stefnda þar sem óskað var svara við eftirfarandi spurningum:

• Fór fram viðgerð á svæðinu þann 31. október 2003?

• Var viðgerðin vegna hættueiginleika svæðisins?

• Var algengt að fólk félli á umræddu svæði fyrir úrbæturnar?

• Eru dæmi um fleiri slys á svæðinu?

Í svarbréfi E-kk-ef Þ. J-kk-ef, starfsmanns stefnda, dags. 11. mars 2004, segir m.a. eftirfarandi:

Alls eru fjórar gerðir yfirborðsefnis á útisvæðinu. Næst sundlauginni er svæðið flísalagt (mosaik). Stærsti hlutinn er síðan perlumölsílögn sem er slípuð niður til að taka af henni sárustu brúnirnar. A nýjasta svæðinu sem opnað var 2001 eru tvær tegundir yfirborðsefnis. Hvortveggja ílögn með sérstökum múrefnum sem hafa mikið yfirborðsviðnám. Annað þessara efna sem er næst pottum og eimbaði hefur valdið okkur vandræðum þar sem það hefur bundist illa undirlaginu, brotnað upp og molnað með þeim afleiðingum að gestir hafa verið að særast á múrbrotum. Þann 31. okt. sl. var laugin tæmd til úttektar á göllum á málningarvinnu sem framkvæmd var í júní sl. Þá var notað tækifærið og framkvæmd viðgerð á þessu ákveðna svæði fyrir veturinn ... Það skal að sönnu viðurkennt að það er ákveðinn galli á því að vera með fjórar gerðir af yfirborðsefnum allar með mismundandi hálkuviðnámi inni á sama svæðinu þó svo að allar gerðirnar hafi viðunandi hálkuviðnám. Nokkrar slysa- og óhappaskýrslur liggja fyrir vegna hrösunar í SLV síðastliðið sumar en þessi óhöpp hafa verið á máluðum flötum í tröppum niður í laug og pottum. Að lokum skal bent á að sundstaðir ITR eru tryggðir gagnvart slysum á gestum sem rekja má til vanbúnaðar staðar eða vangæslu...

Með bréfi lögmanns stefnanda, dags. 10. júní 2004, til Lögreglunnar í Reykjavík var óskað eftir að teknar yrðu lögregluskýrslur af stefnanda og H-kk-þgf H-kk-þgf. Skýrsla var tekin af vitninu H-kk-þgf H-kk-þgf þann 15. október 2004. Þar kemur fram að vitnið minnist þess að stefnandi hafi fallið ,,á flötinni við heita pottinn“. Samkvæmt lögregluskýrslunni er haft eftir vitninu að það muni þó ekki hvort stefnandi hafi fallið er hann stóð á stéttinni eða þegar hann var að ganga niður þrep í heita pottinum.

Með bréfi lögmanns stefnanda til réttargæslustefnda, dags. 21. október 2004, sendi stefnandi bréf þar sem þess var farið á leit við félagið að viðurkennd yrði bótaskylda stefnda vegna slyss stefnanda. Í svarbréfi frá réttargæslustefnda í tölvupósti, dags. 17. nóvember 2004, var bótaskyldu alfarið hafnað af þeirri ástæðu að ekki hefði verið sýnt fram á skaðabótaábyrgð stefnda.

Stefnandi hefur höfðað dómsmál þetta á hendur stefnda til viðurkenningar á skaðabótaskyldu stefnda vegna þess líkamstjóns sem stefnandi varð fyrir í slysinu þann 13. september 2003.

Málsástæður og lagarök stefnanda

Stefnandi byggir á því að stefndi, Reykjavíkurborg, beri skaðabótaábyrgð á líkamstjóni stefnanda á grundvelli almennu skaðabótareglunnar. Óumdeilt sé að stefnandi hafi dottið á fínpússaðri steypu við heitan pott á svæði sem stefndi bar ábyrgð á. Afar erfitt hafi verið að fóta sig á stéttinni. Starfsmenn laugarinnar hafi sagt stefnanda eftir slysið að margir hefðu dottið þarna og að til hefði staðið í nokkurn tíma að laga yfirborðsefnin við laugina. Þann 31. október 2003 lét stefndi svo laga svæðið. Þegar slysið varð hafi stéttin ekki verið í því standi sem gera verði kröfur til og nægi að vísa til viðurkenningar stefnda sjálfs á vanbúnaðinum í bréfi til lögmanns stefnanda, dags. 11. mars 2004, þar sem stefndi segir að viðurkennt sé „að það er ákveðinn galli á því að vera með fjórar gerðir af yfirborðsefnum allar með mismunandi hálkuviðnámi“. Þessi galli, sem stefndi bendir sjálfur á, sé ein orsökin fyrir

slysi stefnanda. Stefnandi gat ekki búist við, þegar hann steig á

yfirborðið við heita pottinn að undirlagið þar væri miklu sleipara en annars

staðar. Bent sé á að aðilar sem stefna fólki til sín í viðskiptaerindum beri

ríka ábyrgð á aðstæðum og að fyllsta öryggis sé gætt. Stefndi

Reykjavíkurborg, sem rekur sundlaugina, hafi sjálfur vitað af hættunni og vissi

af slysum við sundlaugina, sbr. fyrrnefnt bréf. Stefndi mátti því búast við

fleiri slysum á svæðinu. Þrátt fyrir það hafi slysagildran verið áfram fyrir hendi og þess vegna hafi stefnandi slasast.

Í skaðabótarétti gildi sú regla að ef auðvelt er að koma í veg fyrir

tjón, sem ella sé líklegt að verði, beri manni að gera það. Ef það er ekki

gert beri maður skaðabótaábyrgð á athafnaleysi sínu. Ljóst sé að ekkert

hafi verið gert til að koma í veg fyrir þá hættu sem stafaði af yfirborðsefnum við

Sundlaug Vesturbæjar. Stefndi Reykjavíkurborg hefði auðveldlega getað

komið í veg fyrir slyshættuna með því að lagfæra yfirborðið fyrr en 31.

október 2003. Ef það hefði verið gert fyrr hefði slys stefnanda ekki orðið.

Í 6.5. gr. reglna um öryggi á sundstöðum frá 1999 segir að

sérstaka varúð skuli viðhafa vegna hálku við útilaugar. Sakarmatið sé því

strangara þegar um yfirborðsefni við sundlaugar sé að ræða. Ljóst sé að

stefndi viðhafði ekki þessa sérstöku varúð.

Eftir að stefnandi lenti í slysinu hafi hann sagt afgreiðslufólki stefnda

frá því. Þá hafi hann átt fund með Ó-kk-þgf M-kk-þgf, forstöðumanni

sundlaugarinnar. Þrátt fyrir það hafi stefndi engan reka gert að því að afla

gagna um slysið. Hafði stefndi þó fullt tilefni til að afla frekari gagna.

Verði stefndi því að bera hallann af því að láta þetta undir höfuð

leggjast. Ef stefndi hefði rannsakað slysið lægju líklega fyrir gögn sem

staðfestu skaðabótaábyrgð hans, eins og önnur gögn í þessu máli. Það að

stefndi lét lagfæra yfirborðsefnin við sundlaugina þýði að ekki hafi verið hægt

að rannsaka aðstæður á nokkurn hátt.

Auk framangreinds telur stefnandi mikilvægt að litið verði, við mat

á sök, til þess að stefndi hafi vitað af slysahættunni. Stefndi hafi viðurkennt, í bréfi sínu, dags. 11. mars 2004, að „það sé galli að hafa fjórar gerðir af

yfirborðsefnum með mismunandi hálkuviðnám“,. Þá segi stefndi í sama bréfi að „nokkrar slysa- og óhappaskýrslur liggi fyrir vegna slysa við laugina“. Enn fremur undirstriki það vitneskju stefnda að hann hafi látið laga undirlagið þann 31. október 2003, aðeins 48 dögum eftir slys stefnanda.

Á því sé byggt, með tilliti til alls sem rakið hafi verið, að stefndi

hafi engar viðeigandi ráðstafanir gert til að koma í veg fyrir slys, þrátt

fyrir ítrekuð slys á fólki og vitneskju um þá galla og hættu sem hafi stafað af

mörgum mismunandi yfirborðsefnum við laugina. Þar af leiðandi sé orsök

slyssins vanræksla stefnda.

Um bótaábyrgð vísar stefnandi til meginreglna íslensks

skaðabótaréttar. Stefndi beri bótaábyrgð á grundvelli sakarreglunnar.

Einnig sé vísað til laga nr. 20/1954 um vátryggingarsamninga. Þá vísar

stefnandi til ákvæða skaðabótalaga nr. 50/1993. Um heimild stefnanda til

að krefjast viðurkenningardóms sé vísað til 1. ml. 2. mgr. 25. gr. laga nr.

91/1991 um meðferð einkamála. Varðandi málskostnað er vísað til

ákvæða 129. og 130. gr. einkamálalaga. Um varnarþing er vísað til 33. gr.

laga um meðferð einkamála en stefndi eigi varnarþing í Reykjavík. Krafa um

virðisaukaskatt byggist á ákvæðum laga nr. 50/1988.

Málsástæður og lagarök stefnda

Af hálfu stefnda er tekið fram að honum hafi ekki verið tilkynnt slys þetta og þess vegna liggi ekki fyrir slysaskýrsla af hans hálfu, en slíkar skýrslur séu iðulega gerðar af starfsmönnum stefnda þegar slys eigi sér stað á umráðasvæði sundlaugarinnar. Stefnda hafi fyrst verið kunnugt um slys þetta við móttöku bréfs frá lögmanni stefnanda, dagsettu 26. febrúar 2004. Stefndi hafi því engar upplýsingar um slys þetta eða aðdraganda þess. Í bréfi frá stefnda, dags. 11. mars 2004, komi fram að gerðar hafi verið lagfæringar á máluðum flötum sundlaugarinnar þann 31. október 2004. Þær framkvæmdir hafi einkum lotið að máluðum tröppum heitu pottanna og laugarinnar. Ástæðan hafi verið sú að nokkur óhöpp höfðu átt sér stað á þessum máluðu svæðum. Á þeim stað sem stefnandi hrasaði voru einnig gerðar lagfæringar. Þær lagfæringara voru ekki vegna hálku á yfirborðsefni stéttarinnar, enda voru helstu eiginleikar þessa yfirborðsefnis að koma í veg fyrir að gestum gæti skrikað fótur, heldur hafði komið í ljós að efnið, þ.e. yfirborðsefni stéttarinnar sem var ílögn með sérstökum múrefnum, hafði bundist illa undirlaginu.

Stefndi byggir sýknukröfu sína í fyrsta lagi á því að ósannað sé að tjón stefnanda verði rakið til þeirra atvika sem stefnandi byggir á í stefnu. Engin samtímagögn liggi fyrir um slys stefnanda. Þannig hafi stefnandi ekki tilkynnt stefnda um meint óhapp á slysdaginn og því hafi engin slysaskýrsla verið gerð af hálfu stefnda og engin rannsókn framkvæmd. Þá liggi fyrir í gögnum málsins að stefnandi hafi ekki leitað til læknis fyrr en tveimur dögum eftir að hið meinta óhapp hafi átt sér stað. Atvik máls þessa séu því með öllu ósönnuð af hálfu stefnanda og beri þegar af þeirri ástæðu að sýkna stefnda, m.a. sé ósannað að stefnandi hafi í raun orðið fyrir slysi í sundlaug stefnda.

Í öðru lagi byggir stefndi sýknukröfu sína á því að þó talið verði sannað að tjón stefnanda megi rekja til atvika í sundlaug stefnda, þá hafi stefnandi ekki sannað að tjónið verði rakið til atvika eða aðstæðna sem stefndi beri ábyrgð á að lögum. Þessu til stuðnings vísar stefndi til þess að atvik að baki óhappinu liggi ekki fyrir með skýrum hætti, þar sem stefnandi hafi vanrækt að tilkynna það viðeigandi aðilum og rannsókn því ekki farið fram. Vegna þessarar vanrækslu sinnar verði stefnandi að bera hallann af því að atvik að baki tjóni hans séu óljós og að ósannað sé að þau meiðsli sem stefnandi hlaut megi rekja til ófullnægjandi aðstæðna í sundlaug stefnda á þeim tíma er óhappið átti sér stað.

Stefndi mótmælir því sem röngu sem fram kemur í stefnu að ,,óumdeilt [sé] að stefnandi datt á fínpússaðri steypu við heitan pott [...]“. Þvert á móti sé það umdeilt með hvaða hætti tjón stefnanda bar að og hvar það átti sér stað. Engin gögn hafi verið lögð fram því til stuðnings að stefnandi hafi dottið eins og lýst sé í stefnu.

Eitt vitni var af óhappi stefnanda, H-kk-nf H-kk-nf. Í lögregluskýrslu sem tekin var af H-kk-þgf þann 15. október 2004, eða rúmu ári eftir óhapp stefnanda, komi fram að hann kveðst lítið muna eftir því sem gerðist og hvar stefnanda nákvæmlega skrikaði fótur. Þegar af þeirri ástæðu sé ekki unnt að leggja framburð þessa vitnis til grundvallar um atvik þau er liggi að baki slysi stefnanda.

Því sé einnig mótmælt sem röngu og ósönnuðu að stefnandi hafi átt fund með afgreiðslufólki stefnda eftir meint slys og sagt þeim frá því sem gerðist. Sé því jafnframt mótmælt sem röngu og ósönnuðu að stefnandi hafi einnig átt fund með forstöðumanni sundlaugarinnar. Því til stuðnings vísar stefndi til þess að engin slysaskýrsla hafi verið gerð vegna þessa, en það sé skýr vinnuregla hjá starfsfólki sundlaugarinnar að gera slysaskýrslu vegna allra slysa sem tilkynnt séu.

Þá mótmælir stefndi því sem röngu og ósönnuðu að starfsmenn stefnda hafi tjáð stefnanda að margir sundlaugargestir hefðu dottið á sama stað og stefnandi. Stefnandi hafi ekki lagt fram nein gögn þessari fullyrðingu sinni til stuðnings. Þvert á móti komi fram í bréfi E-kk-ef Þ. J-kk-ef, starfsmanns stefnda, dags. 11. mars 2004, að nokkur slys hafi átt sér stað vegna málaðra þrepa niður í sundlaugina og pottana, en ekki á því svæði sem stefnandi heldur fram að hann hafi hrasað.

Í þriðja lagi byggir stefndi á því að eðli máls samkvæmt sé ávallt einhver hálka þar sem bleyta liggi á yfirborðsefni laugarinnar, hvort sem um steypt eða flísalagt svæði sé að ræða. Ómögulegt sé fyrir stefnda að hindra það.

Í fjórða lagi mótmælir stefndi því harðlega sem röngu að stefndi hafi viðurkennt að vanbúnaður á yfirborðsefni sundlaugarinnar hafi valdið slysi stefnanda, sbr. tilvísun í stefnu til bréfs E-kk-ef Þ. J-kk-ef, dags. 11. mars 2004. Í tilgreindu bréfi sé starfsmaður stefnda eingöngu að upplýsa lögmann stefnanda um aðstæður innan sundlaugarinnar. Í bréfi þessu komi það fram með skýrum og afdráttaralausum hætti að allar tegundir af yfirborðsefnum laugarinnar hafi verið með viðunandi hálkuviðnámi á þeim tíma er slys þetta átti sér stað.

Í fimmta lagi mótmælir stefndi því að aðbúnaður laugarinnar hafi verið ófullnægjandi. Til marks um það vísar stefndi til þess að aðstæður og aðbúnaður sundlaugarinnar hafi verið í samræmi við reglur um öryggi á sundstöðum frá 1999 og reglugerð nr. 457/1998, um hollustuhætti á sund- og baðstöðum. Af hálfu stefnda hafi ávallt verið lögð sérstök áhersla á að öryggi sundlaugagesta sé tryggt og séu reglulega farnar skoðunar- og úttektarferðir af stefnda. Þá megi einnig vísa til þess að í svarbréfi til lögmanns stefnanda, dags. 11. mars 2004, upplýsti E-kk-nf Þ. J-kk-nf, þáverandi starfsmaður stefnda, að ílögn á útisvæði sundlaugarinnar, á þeim tíma er óhapp stefnanda átti sér stað, hafi að hluta til verið með sérstökum múrefnum sem hafa mikið yfirborðsviðnám. Þá var þess einnig getið í bréfinu að allar gerðir af yfirborðsefnum í sundlaug stefnda hafi verið með viðunandi hálkuviðnámi.

Með vísan til ofangreinds mótmælir stefndi því sem ósönnuðu að yfirborðsefni laugarinnar, þar sem stefnandi telur sig hafa dottið, hafi verið hálla eða sleipara en annað yfirborðsefni laugarinnar. Þá mótmælir stefndi því jafnframt sem ósönnuðu að fyrrgreint yfirborðsefni hafi verið ófullnægjandi á einhvern hátt og ekki uppfyllt opinberar reglur þar um. Loks mótmælir stefndi því sem ósönnuðu að margrætt yfirborðsefni hafi verið gallað.

Með hliðsjón af framangreindri umfjöllun telur stefndi í raun einsýnt að um hreint óhappatilvik hafi verið að ræða sem enginn beri ábyrgð á að lögum.

Verði ekki fallist á sýknu stefnda á grundvelli framangreindra málsástæðna reisir stefndi loks sýknukröfu sína á því að stefnandi verði sjálfur að bera fulla ábyrgð á tjóni sínu vegna eigin sakar. Gáleysi stefnanda sé orsök óhappsins.

Stefnanda bar að sýna sérstaka aðgát þegar hann gekk um svæði sundlaugarinnar þar sem hann vissi eða mátti vita að það gæti verið hált á bökkum sundlaugar. Stefnandi mátti gera sér grein fyrir þeirri áhættu sem sundlaugargestir taka með því að ganga berfættir um blautt útisvæði laugarinnar. Þar sem stefnandi hafi ekki sannað að aðstæður hafi verið með saknæmum hætti beri að sýkna stefnda með hliðsjón af aðgæsluleysi og eigin sök stefnanda.

Um lagarök vísar stefndi einkum til reglna skaðabótaréttar, um sönnun tjóns og sönnunarbyrði, óhappatilvik, gáleysi og eigin sök tjónþola, auk skaðabótalaga nr. 50/1993, sbr. lög nr. 37/1999. Til stuðnings málskostnaðarkröfu sinni vísar stefndi til XXI. kafla laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála.

Niðurstaða

Frásögn stefnanda um það að hann hafi slasast í sundlaug Vesturbæjar hinn 13. september 2003 þegar hann rann til og féll á bakið á steinsteypta stétt fyrir framan heitan pott í sundlauginni á sér stoð í framburði vitnisins H-kk-ef H-kk-ef, sem var sjónarvottur að atvikinu. Hefur frásögn stefnanda af slysinu ávallt verið staðföst, eins og fram kemur í þeim læknisvottorðum sem fyrir liggja í málinu, lögregluskýrslum, tilkynningum til stefndu og tryggingarfélags stefnanda. Verður því að telja nægilega í ljós leitt að stefnandi hafi orðið fyrir slysi í sundlaug stefnda tiltekið sinn.

Stefnandi leitaði til læknis 15. september 2003 og greindist þá með tognun og mar á axlarvöðvum og gekkst undir aðgerð vegna meiðsla í öxl, eins og fram er komið.

Dómari kynnti sér aðstæður á vettvangi ásamt stefnanda og lögmönnum aðila.

Engin rannsókn fór fram á vettvangi í kjölfar slyss stefnanda enda ósannað gegn andmælum stefnda að hann hafi tilkynnt starfsfólki sundlaugarinnar um það. Forstöðumaður sundlaugarinnar, Ó-kk-nf G-kk-nf, kannast og ekki við að stefnandi hafi, skömmu eftir slysið, greint honum frá atvikinu. Verður því að teljast ósannað að stefnandi hafi tilkynnt stefnda um slysið fyrr en með bréfi lögmanns stefnanda dags. 26. febrúar 2004. Liggur því ekkert fyrir um það hvernig yfirborð steypu fyrir framan heita pottinn var á slysdegi enda ekki heldur ljóst hvort stefnandi féll er hann steig á steypt yfirborðið fyrir framan pottinn eða á málaðar tröppur, sem liggja ofan í hann. Hvorki stefnandi né vitnið H-kk-nf H-kk-nf geta borið um það hvað nákvæmlega olli falli stefnanda. Þá hefur ekki verið leitt í ljós hvort málning á tröppu hafi verið vanbúin þannig að hætta stafaði af henni eða hvort stétt fyrir framan heita pottinn hafi verið fínpússuð eða grófpússuð steinsteypa og sérstaklega varasöm að einhverju leyti. Fyrir liggur að í október 2003 voru lagaðar sprungur og brot á steyptu útisvæði laugarinnar en ekki verið sýnt fram á að þær lagfæringar hafi verið í tengslum við slys stefnanda. Er með öllu óupplýst að steypt yfirborð á því svæði sem stefnandi féll á hafi ekki verið með viðhlítandi hálkuviðnámi þegar slysið varð eða að öðru leyti í því ástandi að sundlaugargestum gat stafað sérstök hætta af.

Í bréfi stefnda til lögmanns stefnanda, dags. 11. mars 2004, segir að það sé ákveðinn galli að vera með fjórar gerðir af yfirborðsefnum með mismunandi hálkuviðnámi inni á sama svæðinu. Ekki verður litið svo á, eins og stefnandi heldur fram, að stefndi hafi með þessu viðurkennt bótaskyldu vegna vanbúnaðar á útisvæðinu, enda er tekið fram að allar gerðirnar hafi viðunandi hálkuviðnám.

Samkvæmt framansögðu þykir ekki hafa verið sýnt fram á að slys stefnanda hafi borið að með þeim hætti að stefndi beri ábyrgð á því vegna vanrækslu eða vanbúnaðar. Ber því að sýkna stefnda af kröfum stefnanda í málinu.

Eftir atvikum þykir rétt að málskostnaðar falli niður.

E-kk-nf Ó-kk-nf héraðsdómari kvað upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð :

Stefndi, Reykjavíkurborg, skal vera sýkn af kröfum stefnanda, M-kk-ef G-kk-ef, í máli þessu.

Málskostnaður fellur niður.

E-kk-nf Ó-kk-nf