S-110/2006

I.

Mál þetta, sem dómtekið var að aflokinni aðalmeðferð 27. október sl., er höfðað með ákæru lögreglustjórans á Eskifirði, útgefinni 16. ágúst 2006, á hendur B-kvk-þgf M-kvk-þgf E-x-x, f. 000000, F-x-x J-x-x, f. 000000, R-x-x J-x-x D-x-x, f. 000000, L-x-x C-x-x, f. 000000, N-kvk-þgf R-x-x D-x-x S-x-x, f. 000000, K-x-x M-x-x, f. 000000, J-x-x C-x-x H-x-x, f. 000000, D-x-x J-x-x N-x-x, f. 000000, öllum breskum ríkisborgurum, “fyrir eftirgreind brot framin þriðjudaginn 15. ágúst 2006 á verkfræðistofu Hönnunar hf. að Hafnargötu 2, Reyðarfirði:

1. Húsbrot með því að ryðjast í heimildarleysi inn á skrifstofu verkfræðistofunnar og synja að fara þaðan er starfsmenn fyrirtækisins skoruðu á ákærðu að gera það.

Telst þetta varða við 231. gr. almennra hegningarlaga nr. 19,1940, sbr. lög nr. 82,1998.

2. Frelsissviptingu með því að halda starfsmönnum fyrirtækisins, A-kk-þgf B-kk-þgf, kennitala 000000-0000, J-kk-þgf V-kk-þgf G-kk-þgf, kennitala 000000-0000, S-kk-þgf Í-kk-þgf Ó-kk-þgf, kennitala 000000-0000, Þ-kk-þgf E-kk-þgf, kennitala 000000-0000, J-kk-þgf B-kk-þgf, kennitala 000000-0000, K-kk-þgf Ó-kk-þgf, kennitala 000000-0000 og V-kk-þgf K-kk-þgf, kennitala 000000-0000, nauðugum á skrifstofunni í um 20 mínútur með því að setja tvo tréhæla undir útidyrahurð og stóla og aðra tiltæka muni fyrir dyrnar og hindrað þannig að starfsmennirnir kæmust út og jafnframt varnað þeim útgöngu um bakdyr skrifstofunnar.

Telst þetta varða við 1. mgr. 226. gr. almennra hegningarlaga.

Þess er krafist að ákærðu verði dæmd til refsingar.”

Við þingfestingu málsins leiðrétti sækjandi dagsetningu í ákæru þannig að í stað þriðjudagsins 15. ágúst 2006 kemur mánudagurinn 14. ágúst 2006.

Af hálfu ákærðu er krafist sýknu af öllum kröfum ákæruvalds og að allur sakarkostnaður, þ.m.t. málsvarnarlaun skipaðs verjanda, verði lagður á ríkissjóð.

II.

Málavextir.

Samkvæmt frumskýrslu lögreglu dags. 16. ágúst 2006 barst lögreglu tilkynning frá verkfræðistofunni Hönnun á Reyðarfirði um kl. 9.00 hinn 14. ágúst um að þar hefði fjöldinn allur af fólki ruðst inn á skrifstofu fyrirtækisins og að fólkið væri búið að loka sig og starfsmennina inni. Allur sá mannafli, sem lögregla hefði haft yfir að ráða, hefði verið kallaður út og hann haldið af stað á vettvang. Þegar lögregla hefði komið á vettvang u.þ.b. 25 mínútum eftir að tilkynningin barst hefði fólkið verið farið af vettvangi.

Í skýrslu lögreglu segir að rætt hafi verið við starfsmenn verkfræðistofunnar og þeir afhent lögreglu myndir sem þeir hefðu tekið af fólkinu. Lögreglan hafi borið kennsl á þetta fólk, en það hefði dvalist í tjaldbúðum við bæinn Kollaleiru í Reyðarfirði og verið handtekið ítrekað vikurnar á undan vegna ólöglegra mótmælaaðgerða. Farið hafi verið á tjaldstæði fólksins og það boðað til skýrslutöku á lögreglustöðina á Eskifirði.

Í lögregluskýrslunni er haft eftir starfsmönnum Hönnunar að u.þ.b. 10 manns hefðu ruðst inn á skrifstofurnar í kjölfar eins starfsmanns Hönnunar sem hefði verið að mæta til vinnu. Fólkið hefði sett tréfleyga undir hurðina þannig að ekki hefði verið hægt að opna hana og því næst sett tvo stóla fyrir dyrnar og tveir menn sest í þá. Einnig hefði fólkið sett þrífót fyrir dyrnar. Haft er eftir starfsmönnum að þeir hefðu strax gert fólkinu það ljóst að það væri ekki velkomið þarna og vísað því út. Einnig að þeir hefðu sagt fólkinu að það liti svo á að það væri búið að svipta þá frelsi. Fólkið hefði sagt þeim að þeim væri frjálst að fara en svo hefði þó ekki verið raunin þar sem framkvæmdastjóri útibúsins hefði verið stöðvaður þegar hann hefði ætlað að fara út um dyrnar. Einnig hefði starfsmaður Fjarðabyggðar reynt að komast inn um dyrnar en ekki verið hleypt inn. Fólkið hefði fært sig inn fyrir móttökuborðið og inn á skrifstofurnar sjálfar. Þar hefði það varnað starfsmönnum útgöngu út um dyr að sameiginlegri starfsmannaaðstöðu Hönnunar og Fjarðabyggðar. Í lögregluskýrslunni er haft eftir starfsmönnum að stundum væri hægt að komast þá leið út úr húsinu í gegnum skrifstofu Fjarðabyggðar. Eftir nokkra stund hefði starfsmönnum þó tekist að opna þessa hurð aftur en þá hafi fólkið farið inn á skrifstofu framkvæmdastjóra og reynt að loka sig þar af. Haft er eftir starfsmönnum að þeim hefði tekist að komast inn á skrifstofuna á eftir þessum mótmælendum og reynt að ýta að fólkinu út en það ýtt á móti og því hefðu orðið nokkrar ryskingar þarna á milli manna. Þegar fólkinu hefði orðið ljóst að þeim væri ekki að takast ætlunarverk sitt hefði það haft sig fljótlega á brott. Haft er eftir starfsmönnum Hönnunar að það hefðu liðið u.þ.b. 20 mínútur frá því að fólkið kom og þar til það fór aftur út af skrifstofunni.

Verður nú rakinn framburður ákærðu, sem öll komu fyrir dóminn við þingfestingu málsins 17. ágúst sl.

Ákærða B-x-x M-kvk-nf E-x-x sagði að starfsmönnum verkfræðistofunnar hefði ekki verið meinað að yfirgefa skrifstofuna. Alltaf hefðu einhverjar dyr verið opnar. Hún vildi því ekki meina að hún hefði svipt starfsmennina frelsi sínu. Að öðru leyti vildi ákærða ekki að tjá sig um sakarefnið.

Ákærða F-x-x J-x-x sagði að eftir því sem hún best vissi þá hefðu starfsmenn Hönnunar haft frelsi til að yfirgefa skrifstofuna og að þeim hefði verið sagt að þeir gætu farið út þegar þeir vildu. Starfsmennirnir hefðu því ekki verið sviptir frelsi sínu. Hún kaus að tjá sig ekki að öðru leyti um sakarefnið.

Ákærða R-x-x J-x-x D-x-x sagði að starfsmenn Hönnunar hefðu ekki verið hindraðir í því að yfirgefa skrifstofuna og þeim hefði verið skýrt frá því strax í upphafi að þeim væri frjálst að fara þegar þeir óskuðu eftir því. Hún tjáði sig ekki að öðru leyti um sakarefnið.

Ákærði L-x-x C-x-x sagði að starfsmönnum Hönnunar hefði verið frjálst að yfirgefa skrifstofuna hvenær sem var og að hann hefði sjálfur skýrt þeim frá því. Hann kaus að tjá sig ekki að öðru leyti um sakarefnið.

Ákærða N-kvk-nf R-x-x D-x-x S-x-x sagði að starfsmönnum hefði verið tjáð að þeir mættu yfirgefa skrifstofuna og að alltaf hefðu einhverjar dyr staðið opnar. Hún hefði einnig tjáð starfsmönnunum að þau myndu opna þær dyr sem voru lokaðar ef þau óskuðu þess. Að öðru leyti tjáði ákærða sig ekki um sakarefnið.

Ákærði K-x-x M-x-x tók fram að hann hefði aldrei verið beðinn um að yfirgefa skrifstofu Hönnunar. Hann hefði hins vegar boðið starfsmönnum að yfirgefa skrifstofuna en þeir hefðu ekki viljað það. Þá hefðu dyrnar verið opnar. Hann kaus að tjá sig ekki að öðru leyti um sakarefnið.

Ákærða J-x-x C-x-x H-x-x sagði að starfsmönnum Hönnunar hefði verið frjálst að fara og þeim hefði verið skýrt frá því. Þá hefðu aðrar dyr á skrifstofunni, sem hefðu verið opnar. Ákærða kaus að tjá sig ekki að öðru leyti um sakarefnið.

Ákærði D-x-x J-x-x N-x-x sagðist hafa tekið þátt í mótmælum á verkfræðistofunni Hönnun. Hann hefði tjáð starfsmönnunum að þeir yrðu ekki í haldi þar gegn vilja þeirra og skýrt þeim frá því að hann myndi hleypa þeim út ef þeir óskuðu eftir því. Hann sagði að það gæti verið að tungumálaerfiðleikar hefðu komið í veg fyrir að starfsmennirnir skildu hann en enginn íslenskumælandi maður hefði verið í hópi ákærðu. Hann sagði þó að um væri að ræða stórt fyrirtæki og að honum hefði heyrst að almennt skildi fólk þar ensku og því gæti ekki verið um að ræða misskilning vegna tungumálsins. Hann sagði að starfsmennirnir hefðu ekki viljað yfirgefa skrifstofuna. Þá sagði hann að ekki væri rétt að þau hefðu verið í 20 til 30 mínútur inni á skrifstofunni heldur aðeins í 10 mínútur. Hann hefði sjálfur tekið tímann á úrinu sínu. Með hliðsjón af því að enginn stjórnandi hefði farið fyrir hópnum teldi hann að þau hefðu verið fljót að skipuleggja þetta, bæði að ákveða að fara og yfirgefa staðinn. Hann sagðist vilja leggja áherslu á að þau hefðu viljað fara vegna þess að það hefði verið tekið á móti þeim með miklu ofbeldi. Þegar ákærði var spurður hvort hann viðurkenndi að hafa ruðst inn á skrifstofuna sagðist hann ekki vera viss um að starfsmennirnir hefðu beðið þau um að fara í byrjun, en þau hefðu farið þegar þau hefðu verið beðin um það. Hann kaus að tjá sig ekki frekar um sakarefnið.

Ekkert hinna ákærðu kaus að tjá sig um sakarefniði hjá lögreglu 14. ágúst sl.

Verður nú rakinn framburður vitna fyrir dóminum og eftir atvikum hjá lögreglu.

Vitnið Ó-kk-nf Þ-kk-nf G-kk-nf lögreglumaður sagði að lögregla hefði fengið tilkynningu frá starfsmönnum Hönnunar um að fjöldi fólks væri kominn inn á skrifstofuna, búið væri að reka fleyga fyrir hurðina og starfsmönnum væri ekki hleypt út. Lögreglan hefði reynt að bregðast við þessari tilkynningu eins fljótt og hægt hefði verið en á sama tíma hefðu önnur atvik komið upp sem lögregla þurfti að sinna. Þegar lögregla hefði komið á vettvang hefði fólkið því verið farið af staðnum. Hann sagði að lögreglan hefði rætt við starfsmennina og þeir látið lögreglu í té myndir, sem þeir hefðu tekið af fólkinu á meðan það var inni á skrifstofunni. Lögregla hefði kannast við stóran hluta af þessu fólki á myndunum, þar sem lögregla hefði ítrekað þurft að hafa afskipti af þessu sama fólki vegna mótmæla við virkjunarframkvæmdirnar þetta sama sumar og sumarið áður. Lögreglumenn hefðu verið sendir í tjaldbúðir fólksins við Kollaleiru og þeir hitt einhverja úr þessum hópi, sem voru á myndunum og hefðu þau verið boðuð til skýrslutöku. Einnig hefði fólkið, sem hittist fyrir í tjaldbúðunum, verið beðið um að koma skilaboðum til þeirra félaga sinna sem tekið hefðu þátt í þessum mótmælum um að mæta á ákveðnum tíma í skýrslutöku hjá lögreglunni. Hefðu lögreglumenn látið þá hafa afrit af myndunum. Starfsmenn Hönnunar hefðu hins vegar talið að einn eða tveir í viðbót hefðu hugsanlega verið á staðnum án þess hafa náðst á mynd. Hann sagðist kannast við ljósmyndir úr skjalaskrá lögreglu merktar II, 1-1 til 1-5. Hann sagði að ákærðu hefðu síðan komið sjálfviljug á réttum tíma á lögreglustöðina til að gefa skýrslu, þ.e. þeir sem voru á myndunum. Hann sagði að starfsmenn Hönnunar hefðu afhent honum tréfleyga þá, sem settir hefðu verið undir hurð í aðaldyrum. Hann sagðist halda að hálftími hefði liðið frá því að tilkynning barst lögreglu og þar til hún kom á staðinn. Hann sagðist fyrst hafa fengið tilkynningu í gegnum neyðarlínu, en síðar hefði A-kk-nf starfsmaður Hönnunar hringt í hann og virst vera brugðið. Það hefði verið fljótlega eftir að fólkið kom á skrifstofuna.

Vitnið V-kk-nf K-kk-nf framkvæmdastjóri starfstöðvar Hönnunar á Reyðarfirði sagði að umræddan dag hefðu hann, J-kk-nf, Þ-kk-nf, J-kk-nf V-kk-nf, A-kk-nf M-kk-nf og S-kk-nf Í-kk-nf verið mættir til vinnu. Hann sagði að hann og Þ-kk-nf hefðu verið á símafundi inni á skrifstofu vitnisins og hefði skrifstofan verið opin fram í afgreiðsluna. Hann sagðist hafa séð K-kk-þf koma inn á skrifstofuna um níuleytið og snúa sér strax við og segja við einhverja sem komu inn á eftir honum: “Go out, you are not welcome here”. Sagðist vitnið hafa farið fram og þá hefði fólk verið búið að ryðjast inn á skrifstofuna og hefði hann áttað sig á að um væri að ræða svonefnda mótmælendur, sem hefðu hafist við á Kollaleiru þetta sumar. Fólkið hefði strax rekið fleyga undir útidyrahurðina, sem væri merkt sem neyðarútgangur, og hefði fólkið sagt að það væri að yfirtaka skrifstofuna vegna þess að fyrirtækið hagnaðist á gerð Kárahnjúkastíflu og að þau væru að mótmæla. Sagðist hann þá hafa svarað þeim á þá leið að þetta væru ekki mótmæli heldur gíslataka. Hann sagði að fleiri starfsmenn hefði drifið að og þeir ítrekað beðið fólkið um að yfirgefa skrifstofuna. Sagðist vitnið hafa farið inn á skrifstofu sína og slitið samtalinu við þann sem var í hinum enda línunnar. Hann sagðist hafa reynt að ná sambandi við höfuðstöðvar Hönnunar í Reykjavík, en ekki náð sambandi. Hann hefði því farið fram aftur. Hafist hefðu rökræður um það hvort þau væru að loka starfsmennina inni eða ekki og hefði fólkið sagt að starfsmönnum væri frjálst að yfirgefa skrifstofuna. Hann sagðist þá hafa séð J-kvk-þf H-kvk-þf, starfsmann Fjarðabyggðar, koma upp tröppurnar, en það væri gluggi við hliðina á hurðinni. Sagðist hann hafa vinkað henni og beðið hana um að opna dyrnar og sjálfur hefði hann reynt að vinna sér leið frá móttökuhorninu að dyrunum, en þar hefðu tveir mótmælendur setið á tveimur stólum upp við hurðina. Einnig hefðu þeir verið búnið að setja mælifót upp við húninn á hurðinni. Þá hefði einn mótmælendanna verið með myndavél alveg ofan í honum og reynt að ögra honum. Hann sagðist hafa tekið í húninn og ákærðu tekið aðeins í hendurnar á honum. Hann hefði þá séð að honum tækist ekki að opna hurðina. Í sama mund hefði hann séð tvær stúlkur úti á palli með J-kvk-þgf. Nokkur hluti starfsmannanna hefði ákveðið að fara aftur inn að vinna og prófa að láta þetta fólk afskiptalaust og róa þannig ástandið. Áður hefði hann verið búinn að biðja starfsmenn sína um að taka myndir og hringja á lögreglu. Starfsmennirnir hefðu farið aftur inn í vinnusalinn, en Þ-kk-nf farið fram í sameiginlega starfsmannaaðstöðu Hönnunar og Fjarðabyggðar, en þar væri mötuneyti, fundarherbergi og snyrtingar og ætlað að athuga hvort lögregla ætti ekki greiða leið þar inn, þ.e. í gegnum skrifstofu Fjarðabyggðar. Þar hefði Þ-kk-nf mætt tveimur mótmælendum og þegar hann hefði snúið til baka hefðu þessir tveir mótmælendur verið búnir að loka dyrunum á milli starfsmannaaðstöðunnar og skrifstofu Hönnunar og þar með loka Þ-kk-þf úti. Þar hefðu þeir staðið við dyrnar og varnað mönnum útgöngu. Þar með hefðu ákærðu verið að búin að loka báðum útgönguleiðum af skrifstofunni og engin leið opin út nema út á þak í gegnum glugga, en þar væri hins vegar enginn stigi niður. Hann sagðist hafa komið að dyrunum að starfsmannaaðstöðunni og þar hefðu hann, K-kk-nf og síðar J-kk-nf annars vegar og mótmælendur hins vegar tekist á um hurðina. Hann og J-kk-nf hefðu ákveðið að ryðja ákærðu frá dyrunum og opna starfsmönnum leið út af skrifstofunni. Það hefði þeim tekist með því að því að beita valdi. Hann sagði að J-kk-nf hefði t.d. tekist á við ákærða L-x-x og þá hefði ákærði sagt: “Big boy, do you want something?” Einnig hefði fólkið ögrað starfsmönnum með því að vera með margar litlar myndavélar og upptökuvélar í gangi og með því að vera með þær alveg ofan í starfsmönnum. Þegar mótmælendur hefðu gefið eftir hurðina, hefði Þ-kk-nf komist inn aftur og þá hefðu starfsmenn ákveðið að róa ástandið aðeins. Sagðist hann hafa gengið inn ganginn inn á vinnusvæði starfsmanna og séð þá að ákærði L-x-x var kominn inn á skrifstofu hans og búinn að loka innri dyrum á skrifstofunni. Hann hefði því kallað á samstarfsmenn sína og beðið þá um að gæta þess að ákærðu lokuðu sig ekki inn á skrifstofu vitnisins. Þegar þeir hefðu komið fyrir hornið, þ.e. að dyrunum inn á skrifstofuna móttökumegin hefðu þær dyr verið að lokast. Hann sagðist halda að þá hefðu öll ákærðu verið komin inn á skrifstofu hans. Sagðist hann hafa sett öxlina í hurðina og náð að opna dyrnar og ryðja sér leið að skrifborði sínu. Þar hefði hann í fyrsta lagi verið með persónulega fjármuni, viðkvæm starfsmannagögn og opna tölvu með opnum netaðgangi að öllu tölvukerfi fyrirtækisins. Þar hefðu hann, A-kk-nf og Þ-kk-nf ýtt ákærðu hressilega frá enda hefðu þeir verið orðnir reiðir, enda tvisvar verið búnir að reyna að róa ástandið en án árangurs. Á meðan á þessu stóð hefði K-kk-nf losað fleygana undan hurðinni og opnað aðaldyr skrifstofunnar. Fljótlega eftir þetta hefðu ákærðu farið út, einhverjir þeirra hefðu reyndar farið inn í opna rýmið eins og þeir væru að leita að einhverri tengingu við álverið eða virkjunarframkvæmdirnar, en síðan hefði ákærði L-x-x gefið öllum merki og þá hefðu þau öll yfirgefið skrifstofuna. Hann sagði að lögregla hefði verið upptekin á þessum tíma vegna tveggja annarra atburða sem átt hefðu sér stað á sama tíma og því hefði lögregla komið seint á vettvang. Hann sagði að fólkið hefði ekki haft neina heimild til að fara inn fyrir móttökuborð skrifstofunnar og það hefði ítrekað verið hvatt til að yfirgefa skrifstofuna og þá sérstaklega í upphafi. Hann sagði að sér hefði virst tveir stjórna aðgerðum, þ.e. ákærði L-x-x og dökk kona sem tekið hefði myndir allan tímann. Hann sagði að ákærðu hefðu farið langt inn fyrir móttökuborðið. Hann sagði að skrifstofan hefði ekkert komið að byggingu Kárahnjúkavirkjunar, en eitthvað komið að undirbúningi álversverkefnisins á sínum tíma. Þessi verkefni væru innan við 10% af verkefnum skrifstofunnar. Því væri þessi aðgerð alveg óskiljanleg. Hann sagði að sér hefði verið verulega ögrað með þessum aðgerðum og ekkert vitað á hverju hann ætti von frá þessu fólki, en það hefði t.d. getað verið með hnífa eða eitthvað slíkt. Sagðist hann viðurkenna að hafa orðið svolítið skelkaður, sérstaklega þegar fólkið hefði ruðst inn á einkaskrifstofu hans. Hann sagði að þetta hefði truflað vinnu á skrifstofunni og að lítið hefði orðið úr vinnu þennan dag þar sem fólk hefði verið eftir sig eftir atburðinn. Hann sagðist ekki gera sér grein fyrir hversu langan tíma frelsissviptingin stóð. Hann sagði að á starfsmannaaðstöðunni væru dyr inn í skrifstofur Fjaðrabyggðar og þær væru yfirleitt opnaðar um leið og fólk kæmi til vinnu á skrifstofu Fjarðarbyggðar um kl. 9.00. Það væri þó ekki hægt að ganga að því vísu að þær dyr væru ólæstar. Hann sagðist ekki vita hver af starfsmönnum hans tók framlagðar ljósmyndir. Aðspurður sagði hann að grunnteikning af húsnæðinu á dskj. nr. 11 væri rétt, en ekki grunnteikningin sem væri í skjalaskrá lögreglu. Hann sagði að jakkaklæddi maðurinn á mynd merktri nr. II, 1-1 hefði leitt hópinn og sagðist hann hafa fengið að vita eftir á að hann héti L-x-x. Hann sagði að þetta fólk hefði hins vegar ekki kynnt sig með nafni. Þá sagði hann að maðurinn, sem væri lengst til hægri á myndum merktum II, 1-1 og 1-2 og væri að benda á seinni myndinni, hefði hins vegar verið rólegur og reynt að tempra aðgerðirnar. Hann benti á að dagsetning á myndunum væri röng. Hún ætti að vera 14. ágúst en ekki 14. júlí 2006. Vitnið gaf skýrslu hjá lögreglu 15. ágúst sl. sem er í samræmi við ofangreint í öllum meginatriðum.

Vitnið K-kk-nf Ó-kk-nf starfsmaður Hönnunar sagðist hafa verið að mæta til vinnu umræddan dag um níuleytið og verið hengja af sér í anddyrinu þegar ákærðu hefðu komið inn á skrifstofuna. Þegar hann hefði áttað sig á hver þetta voru hefði hann sagt þeim að fara út og að þau væru ekki velkomin þarna. Þetta hefði hann sagt við þau á ensku. Hann sagði að þetta hefði ekki átt að fara fram hjá ákærðu því hann hefði sagt þetta hátt og skýrt, en ákærðu hefðu hunsað þetta algerlega, lokað dyrunum og sett fleyga undir hurðina. Einnig hefðu þau sett stóla og annað dót fyrir dyrnar. Hann sagðist hafa sagt þeim nokkrum sinnum að fara út en án árangurs. Hann sagðist hafa tekið nokkrar myndir af ákærðu á vettvangi og m.a. af fleygunum undir hurðinni. Hann sagði að fólkið hefði ekki átt lögmætt erindi á skrifstofuna. Síðar hefðu ákærðu einnig lokað dyrunum að starfsmannaaðstöðunni og salernunum. Sagðist vitnið hafa reynt að komast þangað inn og að endingu hefði fólkið hleypt honum þar í gegn eftir að hann hefði sagt þeim að hann þyrfti að fara á salernið. Hann sagði að dyrnar frá starfsmannaaðstöðunni og inn á skrifstofu Fjarðabyggðar væru yfirleitt lokaðar og þyrfti lykil til að komast þar inn. Í raun hefði verið hrein tilviljun í umrætt sinn að búið var að opna inn á skrifstofu Fjarðabyggðar úr starfsmannaaðstöðunni. Hann sagðist hafa tekið nokkrar af þeim ljósmyndum, sem merkar væru II, 1-1 til 1-5. Aðspurður sagðist hann kannast við að ákærðu hefðu sagt að starfsmennirnir mættu fara af skrifstofunni, en hann sagðist hins vegar ekki hafa metið ástandið svo að þau ætluðu að opna dyrnar fyrir þeim. Hann sagði að V-kk-nf hefði t.d. reynt að opna fyrir J-kvk-þf og hleypa henni inn á skrifstofuna en ekki fengið það. Hann sagði að ákærðu hefðu gengið fyrir V-kk-þf og ekki hleypt honum að hurðinni. Hann sagði að einnig hefðu orðið smá stimpingar við hurðina að starfsmannaaðstöðunni en ekki alvarlegar. Þegar hann hefði sagt þeim að starfsmenn yrðu að komast á salerni hefðu þau gengið frá dyrunum og hleypt honum fram. Þá hefði Þ-kk-nf verið hinum megin við dyrnar og togað í þær. Hann sagði að tveir ákærðu hefðu haldið hurðinni, þ.e. annar hefði haldið í húninn og hinn í snerilinn. Hann sagði að hins vegar væri rafmagnslæsing á hurðinni og hún hefði ekki verið á og því hefðu engu máli skipt þótt haldið væri í snerilinn. Nóg hefði verið að ýta á hurðina og þá hefði hún opnast. J-kk-nf og A-kk-nf hefðu komið þarna einnig að og að endingu hefðu ákærðu sleppt hurðinni. Hann sagðist halda að ákærðu hefðu á þeim tíma verið búnir að átta sig á því að hægt væri að komast út af skrifstofunni með því að ganga úr starfsmannaaðstöðunni og í gegnum skrifstofu Fjarðabyggðar. Vitnið sagðist hafa farið á salernið og þegar hann hefði komið til baka hefðu ákærðu öll verið komin inn á skrifstofuna hjá V-kk-þgf. Vitnið gaf skýrslu hjá lögreglu 14. ágúst sl., sem er í samræmi við ofangreint í öllum meginatriðum.

Vitnið Þ-kk-nf E-kk-nf starfsmaður Hönnunar sagðist hafa verið á símafundi með V-kk-þgf inni á hans skrifstofu. Þaðan hefðu þeir séð í gegnum gler þegar K-kk-nf kom inn á skrifstofuna og í humátt á eftir honum ákærðu í máli þessu. Hann sagðist hafa farið fram og heyrt K-kk-þf segja við fólkið að það væri ekki velkomið þarna. Hann sagðist hafa upplifað ástandið þannig að ef hann ætlaði að komast út yrði hann að beita valdi, en ekki beint að hann hefði verið sviptur frelsi sínu. Hann sagðist ekki hafa talið að fólkið hefði burði til að loka starfsmennina þarna inni, en ákærðu hefðu hins vegar ekki hleypt þeim að dyrunum. Ljóst hefði því verið að beita þyrfti valdi til að komast út. Hann sagðist hafa vitað að dyrnar inn í starfsmannaaðstöðuna væru opnar en hann sagðist hins vegar ekki hafa vitað hvort dyrnar á milli starfsmannaaðstöðunnar og skrifstofu Fjarðabyggðar væru opnar, en þær væru ekki alltaf opnar svona snemma dags. Þegar hann hefði gert sér grein fyrir að ákærðu ætluðu ekki að víkja frá aðaldyrunum og búið hefði verið að kalla á lögreglu hefði hann ákveðið að prófa að fara hringinn, þ.e. í gegnum matsalinn og yfir á skrifstofu Fjarðabyggðar til að kanna hvort lögreglan væri að koma. Einnig hefði hann ætlað að halda þeirri útgöngu leið opinni. Sagðist hann hafa vonað að ákærðu áttuðu sig ekki á þessari útgönguleið. Þegar hann hefði komið inn í matsal hefði hann mætt tveimur ákærðu, en þeir hefðu farið aftur inn á skrifstofu Hönnunar. Hann sagði sagðist hafa athugað hvort lögreglan væri að koma en þegar hann hefði komið til baka hefði hann fundið mikla mótstöðu þegar hann ætlaði að opna aftur hurðina inn á skrifstofu Hönnunar. Þá hefði hann prófað að toga aðeins fastar, en einnig hefðu V-kk-nf og A-kk-nf verið hinum megin og í sameiningu hefðu þeir náð að opna dyrnar. Aðspurður sagðist hann hafa tekið myndir á vettvangi og afhent þær lögreglu. Hann sagðist ekki hafa upplifað sig sem gísl á staðnum þar sem hann hefði verið búinn að fara út og aftur sjálfviljugur inn til að hjálpa hinum. Hann sagði að ákærðu hefðu sagt starfsmönnum Hönnunar að þeir mættu fara ef þeir vildu. Þá hefðu þau haldið því fram allan tímann að þau væru að mótmæla með friðsamlegum hætti. Hann sagði að rétt væri að einn hinna ákærðu, þ.e. sá sem væri lengst til hægri á myndum II, 1-1 og 1-2, hefði verið áberandi rólegastur og hann hefði haft á tilfinningunni að honum hefði fundist aðrir í hópnum ganga full harkalega fram. Vitnið bar á sömu leið hjá lögreglu 15. ágúst sl. Þar sagðist hann einnig hafa orðið vitni að því er starfskona Fjarðabyggðar reyndi árangurslaust að komast inn um aðaldyr skrifstofunnar og einnig að öll ákærðu hefðu farið inn á skrifstofu V-kk-ef og reynt að loka sig þar af. Einnig að allt í einu og eins og upp úr þurru hefðu ákærðu yfirgefið skrifstofuna og farið út í gegnum starfsmannaaðstöðuna og skrifstofu Fjarðabyggðar.

Vitnið J-kvk-nf H-kvk-nf starfsmaður Fjarðabyggðar sagðist hafa verið að koma til vinnu um níuleytið umræddan morgun. Hún sagði að skrifstofur Fjarðabyggðar væru í sama húsnæði og skrifstofa Hönnunar. Hún sagði að gengið væri inn á skrifstofurnar á sömu hæð, þ.e. um væri að ræða sameiginlegt anddyri, þaðan væri gengið upp tröppur og síðan af sama palli inn á skrifstofurnar, þ.e. til hægri inn á skrifstofu Hönnunar og til vinstri inn á skrifstofu Fjarðabyggðar. Þegar hún hefði komið upp tröppurnar hefði hún séð útundan sér að margt fólk var inni á skrifstofu Hönnunar, en hún sagði að gluggi væri við hurðina inn á skrifstofuna. Þá sagðist hún hafa séð búið var að raða stólum upp við hurðina innan frá og þar hefði setið fólk. Hún sagðist hafa velt því fyrir sér hvað væri um að vera þarna, horft betur inn um gluggann og séð V-kk-þf standa fyrir innan. Þegar V-kk-nf hefði séð hana hefði hann bent henni á að koma og hún því reynt að fara inn á skrifstofunni en verið meinaður aðgangur. Sagðist hún hafa reynt að opna hurðina, en það hefði ekki verið hægt. Þá sagðist hún hafa bankað ítrekað á hurðina og V-kk-nf reynt að komast að hurðinni til að opna fyrir henni en fólkið, sem setið hefði á stólunum, hefði komið í veg fyrir að honum tækist það. Hún sagði að tvær enskumælandi stúlkur hefðu síðan komið gangandi upp stigann á meðan hún var þarna og hún spurt þær hvað væri um að vera. Þær hefðu sagt henni að það væri búið að yfirtaka skrifstofuna vegna þátttöku hennar í byggingu Kárahnjúkavirkjunar og að hún þyrfti ekki að koma til vinnu í dag. Á ensku hefðu þær orðið þetta svo: “This office has been occupied”. Þessar stúlkur hefðu greinilega verið hluti af þessum hópi en hún sagðist ekki átta sig á því hvað orðið hefði af þeim eftir þetta. Hún sagðist að svo búnu hafa farið inn á skrifstofu Fjarðabyggðar og farið í gegnum sameiginlega starfsmannaaðstöðu og þaðan inn á skrifstofu Hönnunar, en þá hefðu dyrnar þar á milli verið opnar. Hún sagði að yfirleitt væru þessar dyr opnar. Hún sagðist halda að þessar dyr væru læstar innan frá, þ.e. úr rými Hönnunar. Hún sagði að þegar hún hefði opnað þessar dyr hefði fólk stillt sér þar upp fyrir framan og meinað fólki inngöngu þar. Hún sagðist halda að þá hefði fólkið áttað sig á því að þar væri einnig útgönguleið. Hún sagði að fljótlega eftir þetta hefði þessari uppákomu lokið. Hún sagðist ekki vita hvaða leið mótmælendur fóru út af skrifstofunni. Hún sagði að spenna hefði verið í loftinu, en starfsmenn Hönnunar hefðu þó verið yfirvegaðir og reynt að tala fólk til. Hún sagðist hafa séð þvingur, sem búið var að reka undir aðalhurðina á skrifstofunni. Hún sagði að ein úr hópnum hefði myndað allt sem fram fór og svo hefði virst að allir hefðu eitthvert hlutverk og að um skipulagðar aðgerðir hefði verið að ræða.

Vitnið J-kk-nf B-kk-nf starfsmaður Hönnunar sagðist hafa setið við skrifboriðið sitt úti í enda á opna rýminu þegar hann hefði heyrt einhvern hávaða frammi í anddyrinu. Hann sagðist ekki hafa farið fram strax en heyrt V-kk-þf biðja fólkið um að fara. Hann sagðist hafa fylgst með þegar tekist hefði verið á um dyrnar inn í starfsmannaaðstöðuna. Hann sagði að Þ-kk-nf hefði verið hinum megin við dyrnar og hann og tveir aðrir hefðu þurft að beita valdi til að opna þær dyr. Hann sagði að ryskingar um þær dyr hefðu staðið yfir í eina til tvær mínútur. Hann sagði að venjulega væru dyrnar úr starfsmannaaðstöðunni yfir á skrifstofu Fjarðabyggðar læstar. Hann sagði að ákærðu hefðu sagt að öllum væri frjálst að fara, en samt hefðu þau rekið fleyga undir hurð og hangið á hurðasnerlum. Einnig hefðu þau sagt að þetta væru friðsamleg mótmæli. Sagðist hann halda að ákærðu hefðu verið að reyna að kalla fram viðbrögð hjá þeim til að vekja athygli á sér og komast í fréttirnar.

Vitnið A-kk-nf M-kk-nf B-kk-nf starfsmaður Hönnunar sagðist hafa setið við skrifborðið sitt og verið að vinna þegar hann heyrði yfirmann sinn segja að það væru komnir mótmælendur inn á skrifstofuna og að þeir hefðu lokað þá inni. Hann sagði að hann hefði ekki trúað þessu og haldið áfram að vinna. Síðar hefði hann farið fram og athugað hvað væri í gangi og séð að það var þarna fólk sem var búið að loka starfsmennina inni. Hann sagðist samt hafa farið aftur inn á skrifstofuna og haldið áfram að vinna. Hann sagðist ekkert hafa komið að ryskingum við fólkið við aðaldyrnar, en þegar einnig hefði verið búið að loka dyrunum inn í starfsmannaaðstöðuna og starfsmennirnir því alveg verið lokaðir inni hefði hann tekið þátt í því að opna þá hurð. Hann sagði að nokkur hinna ákærðu hefðu staðið fyrir þeirri hurð og varnað því að starfsmenn kæmust út. Hann sagði að þeir hefðu verið búnir að biðja ákærðu um að hleypa þeim út, en í framhaldinu hefðu þeir ákveðið að færa ákærðu frá hurðinni þannig að starfsmenn gætu gengið þarna um. Hann sagði það hefði að þurft að takast á við ákærðu til að komast út um hurðina. Einnig sagðist hann hafa tekið þátt í því að opna dyr að skrifstofu V-kk-ef eftir að ákærðu hefðu farið þar inn. Hann sagði að oft væru dyrnar úr starfsmannaaðstöðunni inn á skrifstofu Fjarðabyggðar lokaðar snemma á morgnana og síðdegis. Hann sagði að því væri ekki alltaf hægt að ganga að því sem vísu að hægt væri að komast út af skrifstofunni með því að fara hringinn og í gegnum skrifstofu Fjarðabyggðar.

Vitnið S-kk-nf Í-kk-nf Ó-kk-nf starfsmaður Hönnunar sagðist hafa setið við skrifborð sitt í austurenda hússins þegar hann hefði orðið var við að einhverjir komu inn á skrifstofuna og áttu einhver orðaskipti. Hann sagðist hafa farið fram í anddyrið til að athuga hvað væri um að vera og þá séð að búið var að setja stóla og þrífót fyrir hurðina. Hann sagðist hafa ákveðið að fylgjast með því hver væri tilgangur þessara aðgerða. Í kjölfarið hefði ákærðu einnig lokað dyrunum inn í starfsmannaaðstöðuna. Hann sagðist hafa haldið sér til hlés og fylgst með og reynt að tala aðeins við fólkið. Hann sagði að einn hinn ákærðu hefði haldið við hurðina inn í starfsmannaaðstöðuna. Hann sagði að augljóst hefði verið að starfsmenn voru hindraðir í því að ganga um útgönguleiðir skrifstofunnar og voru ekki frjálsir að því að ganga um dyrnar. Hann sagði að ekkert af viti hefði komið fram hjá þessu fólki því þetta hefði leyst upp í þrætur um það hvort búið væri að loka útgönguleiðum rýmisins eða ekki. Lítið hefði því orðið úr því að ákærðu kynntu málstað sinn.

Vitnið J-kk-nf V-kk-nf G-kk-nf sagðist hafa verið við skrifstofuaðstöðu sína úti í hægra horninu í opnu rými Hönnunar. Hann sagðist ekki vera starfsmaður verkfræðistofunnar heldur hafa skrifstofuaðstöðu í sama rými. Hann sagðist hafa heyrt V-kk-þf biðja fólkið um að fara út. Hann hefði ákveðið að vera áfram við skrifborðið sitt og passa sína aðstöðu og sín gögn. Hann sagðist því ekki hafa tekið þátt í átökum um dyr skrifstofunnar. Hann sagðist hafa heyrt starfsmenn biðja fólkið um að opna dyrnar en án árangurs. Einnig hefði hann séð fólkið fara inn á skrifstofu V-kk-ef og loka henni. Hann sagðist halda að ákærðu hefðu verið í 20-30 mínútur inni á skrifstofunni. Hann sagðist hafa upplifað ástandið svo að hann hefði verið sviptur frelsi þar sem búið hefði verið að loka útgönguleiðum skrifstofunnar. Einnig sagði hann að ákærðu hefðu öll komið inn í opna rýmið og litið inn í skjalageymslu og prentherbergi rétt áður en þau yfirgáfu skrifstofuna.

III.

Niðurstaða

Hinn 14. ágúst 2006 krafðist V-kk-nf K-kk-nf framkvæmdastjóri starfstöðvar Hönnunar hf. á Reyðarfirði þess fyrir hönd fyrirtækisins að ákærðu í máli þessu sættu opinberri kæru vegna brots gegn 231. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 242. gr. sömu laga.

Ákærði D-x-x J-x-x N-x-x viðurkenndi hér fyrir dómi að hafa tekið þátt í mótmælum á skrifstofu Hönnunar umræddan dag. Þá verður að skilja framburð annarra ákærðu hér fyrir dómi svo að þau hafi einnig viðurkennt að hafa verið á skrifstofu Hönnunar í umrætt skipti, en þau báru öll á sama veg, þ.e að starfsmenn Hönnunar hefðu ekki verið sviptir frelsi sínu og að þeim hefði verið frjálst að yfirgefa skrifstofuna óskuðu þeir eftir því. Framlagðar ljósmyndir, sem vitni hafa borið um að hafi verið teknar af ákærðu á vettvangi og afhentar lögreglu skömmu eftir atburðinn, og samanburður á þeim og andlitsmyndum í vegabréfum ákærðu styðja og framburð ákærðu hér fyrir dómi. Loks hefur komið fram að ákærðu mættu öll sjálfviljug til skýrslutöku hjá lögreglu skömmu eftir atburðinn, en ákærðu voru boðuð til skýrslutökunnar með hjálp fyrrgreindra ljósmynda. Með vísan til framangreinds þykir sannað að ákærðu voru á skrifstofu Hönnunar mánudaginn 14. ágúst sl.

Í 1. tölulið ákærunnar er ákærðu gefið að sök húsbrot með því að ryðjast í heimildarleysi inn á skrifstofu verkfræðistofunnar og synja að fara þaðan er starfsmenn hennar skoruðu á ákærðu að gera það. Fram kom hjá vitnunum V-kk-þgf, K-kk-þgf, Þ-kk-þgf, J-kk-þgf, A-kk-þgf M-kk-þgf, S-kk-þgf Í-kk-þgf og J-kk-þgf V-kk-þgf að ákærðu hefðu komið á skrifstofu Hönnunar umræddan dag og ekki orðið við ítrekuðum áskorunum starfsmanna um að yfirgefa skrifstofuna. Jafnframt að ákærðu hefði verið tjáð með skýrum hætti að þau væru ekki velkomin á skrifstofunni. Fram kom hjá vitnum þessum að eftir framangreind orðaskipti hefðu ákærðu ruðst heimildarlaust inn fyrir móttökuborð skrifstofunnar og að dyrum, sem liggja inn í sameiginlega starfsmannaaðstöðu og fundarherbergi Hönnunar og skrifstofu Fjarðabyggðar. Fær þessi framburður starfsmanna Hönnunar stuðning í framburði vitnisins J-kvk-ef H-kvk-ef, starfsmanns Fjarðabyggðar. Ennfremur kom fram hjá vitnunum V-kk-þgf, K-kk-þgf, A-kk-þgf M-kk-þgf og J-kk-þgf V-kk-þgf að ákærðu hefðu öll ruðst heimildarlaust inn í einkaskrifstofu V-kk-ef og reynt að loka sig þar inni. Loks báru vitnin V-kk-nf og J-kk-nf V-kk-nf að ákærðu hefðu og farið heimildarlaust inn á vinnusvæði starfsmanna og skimað þar inn í skjalageymslu og prentherbergi.

Framburður vitna þessara var greinargóður og skýr og bar þeim saman í öllum meginatriðum. Telja verður vitni þessi mjög trúverðug.

Með vísan til alls framangreinds þykir sannað að ákærðu hafi gerst sek um háttsemi þá sem greinir í 1. tölulið ákæru og þykir háttsemin þar rétt heimfærð til 231. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Í 2. tölulið ákærunnar er ákærðu gefið að sök að hafa haldið starfsmönnum verkfræðistofunnar nauðugum á skrifstofunni í um 20 mínútur með því að varna þeim útgöngu um aðal- og bakdyr skrifstofunnar. Fram kom hjá vitnunum V-kk-þgf, K-kk-þgf, Þ-kk-þgf, J-kvk-þgf, A-kk-þgf M-kk-þgf og S-kk-þgf Í-kk-þgf að ákærðu vörnuðu starfsmönnum útgöngu um aðaldyr með því að setja þrífót undir hurðarhún og stóla fyrir framan dyrnar, sem tvö þeirra settust í. Ennfremur kom fram hjá vitnunum V-kk-þgf og K-kk-þgf að ákærðu hefðu rekið tréfleyga undir hurðina. Vitnið Þ-kk-nf bar hér fyrir dómi að þegar hann hefði gert sér grein fyrir að ákærðu ætluðu ekki að víkja frá aðaldyrum og ákveðið hefði verið að láta ákærðu afskiptalaus í þeirri von að þau létu af háttseminni hefði hann ákveðið að kanna hvort útgönguleið um bakdyr skrifstofunnar væri opin og komist að því að svo var. Í sama mund hefðu ákærðu virst átta sig á því þarna væri hægt að komast út af skrifstofunni og í kjölfarið hefðu nokkur hinna ákærðu stillt sér upp við bakdyrnar og varnað því að starfsmenn kæmust þar út. Þeirri hindrun hefðu starfsmenn Hönnunar hins vegar rutt úr vegi á einni til tveimur mínútum. Fram kom einnig hjá vitnunum J-kvk-þgf og K-kk-þgf að svo hefði virst sem ákærðu hefðu áttað sig á því nokkru eftir að þau höfðu lokað aðaldyrum skrifstofunnar að hægt væri að komast út af skrifstofunni um bakdyr. Þegar litið er til framangreinds og þeirrar aðferðar sem ákærðu beittu við verknaðinn, þ.e. með því að ryðjast mörg saman inn á skrifstofuna og setja fleyga, sem ákærðu höfðu haft með sér á vettvang, undir hurð í aðaldyrum þykir ljóst að ásetningur ákærðu stóð til þess að svipta starfsmenn skrifstofunnar frelsi sínu. Með því að útgönguleið um bakdyr var opin og að aðeins tók skamma stund að yfirvinna hindrun ákærðu við þær dyr þykir hins vegar rétt að líta svo á að með háttsemi sinni hafi ákærðu gerst sek um tilraun til brots gegn 1. mgr. 226. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Sú niðurstaða fær samrýmst meginreglu 117. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála þótt háttsemin hafi ekki verið þannig færð til refsiákvæða í ákæru, sbr. og hrd. í máli nr. 349/1999.

Samkvæmt framangreindu hafa ákærðu gerst sek um brot gegn 231. gr. og 1. mgr. 226. gr., sbr. 20. gr. almennra hegningarlaga. Í samræmi við 77. gr. sömu laga verður ákærðu gerð refsing í einu lagi fyrir bæði brotin.

Ákærðu hafa ekki áður gerst sek um refsiverða hegðun svo kunnugt sé.

Brot gegn 231. gr. almennra hegningarlaga getur varðað allt að 1 árs fangelsi, m.a. ef brotið er framið af fleirum saman og brot gegn 1. mgr. 226. gr. laganna getur varðað fangelsi allt að fjórum árum.

Við ákvörðun refsingar er litið til þess að um samverknað margra var að ræða og að brot ákærðu voru skipulögð. Verður við það miðað að ákærðu hafi átt jafnan þátt í brotunum. Ákærðu B-x-x M-x-x E-x-x og N-kvk-þgf R-x-x D-x-x S-x-x er virt það til refsimildunar að þær eru báðar mjög ungar að árum.

Með hliðsjón af öllu framangreindu þykir refsing ákærðu F-x-x J-x-x, R-x-x J-x-x D-x-x, L-x-x C-x-x, K-x-x M-x-x, J-x-x C-x-x H-x-x og D-x-x J-x-x N-x-x þykir hæfilega ákveðin fangelsi í 60 daga. Refsing ákærðu B-x-x M-x-x E-x-x, N-kvk-ef R-x-x D-x-x S-x-x og D-x-x J-x-x N-x-x þykir hæfilega ákveðin fangelsi í 30 daga. Þar sem ákærðu hafa ekki áður sætt refsingu og eru mörg mjög ung að árum þykir rétt að fresta fullnustu refsingarinnar og ákveða að hún falli niður að liðnum 3 árum frá uppkvaðningu dómsins að telja haldi ákærðu almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærðu greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, G-kk-ef M. A-kk-ef hdl., sem þykja hæfilega ákveðin 311.250 krónur. Við ákvörðun málskostnaðar hefur verið tekið tillit til greiðslu virðisaukaskatts. Þá hefur einnig verið tekið tillit til þess að samhliða þessu máli voru flutt samkynja mál á hendur sömu ákærðu eða málin nr. S-111, 112 og 113/2006. Í málinu hefur ekki verið lagt fram yfirlit yfir annan sakarkostnað.

Dóm þennan kveður upp R-kvk-nf B-kvk-nf dómstjóri. Uppkvaðning dómsins hefur dregist vegna embættisanna dómarans.

Dómsorð:

Ákærðu, F-x-x J-x-x, R-x-x J-x-x D-x-x, L-x-x C-x-x, K-x-x M-x-x, J-x-x C-x-x H-x-x og D-x-x J-x-x N-x-x sæti fangelsi í 60 daga, en fullnustu refsingarinnar er frestað og skal hún falla niður að liðnum 3 árum frá uppkvaðningu dómsins haldi ákærðu almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærðu, B-x-x M-x-x E-x-x og N-kvk-nf R-x-x D-x-x S-x-x sæti fangelsi í 30 daga, en fullnustu refsingarinnar er frestað og skal hún falla niður að liðnum 3 árum frá uppkvaðningu dómsins haldi ákærðu almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærðu greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, G-kk-ef M. A-kk-ef hdl., að fjárhæð 311.250 krónur, þ.m.t. virðisaukaskattur.

R-kvk-nf B-kvk-nf