E-7378/2007

Mál þetta, sem dómtekið var 21. ágúst sl., er höfðað fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur af GM Staffing A/S, Birkemose Allé 3, DK-6000 Kolding, Danmörku, gegn Ístaki hf., kt. 540671-0959, Engjateig 7, 105 Reykjavík, með stefnu áritaðri um birtingu 6. nóvember 2007.

Dómkröfur stefnanda eru þær að stefndi verði dæmdur til þess að greiða stefnanda DKK 554.662,96 ásamt dráttarvöxtum frá 26. desember 2006 til greiðsludags. Þá er krafist málskostnaðar að skaðlausu að mati dómsins.

Dómkröfur stefnda eru þær að hann verði sýknaður af kröfum stefnanda í málinu. Þá er krafist málskostnaðar að skaðlausu að mati dómsins.

Málsatvik

Hinn 27. maí 2005 undirrituðu stefndi og stefnandi (þá undir heitinu GM Industries A/S) samning um útleigu starfsmanna til starfa í byggingarvinnu hjá stefnda á Íslandi. Samningurinn er rammasamningur þar sem kveðið er á um skilyrði útleigu starfsfólks til stefnda. Í samningnum er kveðið á um það að starfsmennirnir skuli sinna starfi sínu með fagmannlegum hætti og fara að fyrirmælum stefnda um tilhögun vinnunnar. Fyrir þjónustuna skyldi stefndi greiða ákveðið tímagjald samkvæmt útgefnum reikningum og m.a. greiða vexti sem skyldu vera gildandi útlánsvextir danska Seðlabankans auk 2,5% álags ef til greiðsludráttar kæmi á reikningum. Samkvæmt 27. gr. skyldu um samninginn gilda dönsk lög, en stefndi mátti velja varnarþing ef til ágreinings kæmi. Í kjölfar samningagerðarinnar fékk stefndi starfsmenn stefnanda til liðs við sig við vinnu hér á landi.

Í júlí 2005 létu nokkrir starfsmenn stefnanda af störfum og forsvarsmenn stefnda gerðu ráðstafanir til þess að þeir kæmust strax til síns heima. Með aðilum er ágreiningur um ástæður þess að starfsmennirnir hættu. Aðilar héldu fund í ágúst 2005 í því skyni að reyna að útkljá ágreiningsefni. Þessi fundur leiddi hins vegar ekki til lausnar og hélt stefnandi því kröfum sínum gagnvart stefnda til streitu.

Með tveimur innheimtubréfum stefnanda, dags. 24. nóvember 2006, var krafist greiðslu á DKK 424.882,32, annars vegar, og DKK 218.070,99 hins vegar. Stefndi hafnaði greiðsluskyldu með bréfi dags. 9 febrúar 2007.

Stefnandi byggir m.a. á því í málinu að stefndi hafi leyst starfsmennina undan þjónustu og sent þá heim, en stefndi byggir á því að starfsmennirnir hafi óskað eftir því að eigin frumkvæði að láta af störfum og halda til síns heima vegna óánægju með starf sitt hér á landi.

Málsástæður og lagarök stefnanda

Krafa stefnanda byggist á tveimur þáttum. Annars vegar byggist krafan á því að stefndi hafi ekki greitt reikning 2174, sem útgefinn sé samkvæmt samningi aðila. Hins vegar sé um að ræða reikninga 2177 og 2214 vegna ógreiddra vaxta þar sem stefndi hafi greitt tiltekna reikninga, sem gefnir voru út á grundvelli sama samnings, en of seint sem leiði til greiðsludráttar af hálfu stefnda sem heimili stefnanda að krefjast vaxta í samræmi við samninginn. Krafa stefnanda samkvæmt framangreindum reikningum hafi ekki verið greidd þrátt fyrir áður send innheimtubréf, dags. 24. nóvember 2006.

Af hálfu stefnanda er tekið fram að fyrir mistök hafi starfsmaður stefnanda tilgreint í tölvuskeyti, dags. 8. nóvember 2005, að þrír reikningar (2177, 2214, 2174) hefðu verið bakfærðir. Ástæðan fyrir þessum mistökum hafi verið sú að stefndi hafði, andstætt því sem rétt var, fullyrt við viðkomandi starfsmann símleiðis að um þetta hefði verið samið. Þegar sá sem ábyrgur sé hjá stefnanda varð mistakanna var, hafi þau verið leiðrétt með tölvuskeyti, dags. 24. nóvember 2005.

Í bréfi stefnda, dags. 9. febrúar 2007, sé því haldið fram að umrætt tölvuskeyti, dags. 8. nóvember 2005, sé bindandi fyrir stefnanda. Stefnandi mótmælir þessari fullyrðingu stefnda. Í fyrsta lagi mátti stefnda vera fullkomlega ljóst að um mistök var að ræða. Ekki hafði á neinu stigi málsins verið um það samið að bakfæra ætti umrædda reikninga. Í öðru lagi leiði af samningi aðila að það hafi eingöngu verið J-x-x M-x-x sem gat gefið skuldbindandi yfirlýsingar af hálfu stefnanda, sbr. lið 31.2 í samningnum. Tölvuskeytið frá 8. nóvember 2005, sem hafi verið leiðrétt hinn 24. nóvember 2005, sé einnig af þessari ástæðu ekki bindandi fyrir stefnanda.

Skuldin hafi ekki fengist greidd þrátt fyrir ítrekaðar innheimtutilraunir og sé stefnanda því nauðsynlegt að höfða mál til greiðslu hennar.

Þar sem stefnandi sé erlendur aðili og krafa hans til komin í erlendri mynt og öll viðskipti aðila hafi farið fram í þeirri mynt sé nauðsynlegt að dómkröfur séu í danskri mynt. Stefnandi eigi ekki að þurfa að bera hallann af því að fá ekki kröfu sína að fullu greidda vegna misjafns gengis dönsku krónunnar gagnvart þeirri íslensku.

A. Krafa vegna reiknings 2174

Stefnandi gerir kröfu um greiðslu að fjárhæð DKK 424.882,32, sem sundurliðast svo:

Reikningur nr. 2174 DKK 233.387,70

Vextir DKK 191.494,62

Samtals: DKK 424.882,32

Af samningnum leiði að starfsfólkið eigi að vinna tímabil, sem sé sex vikur (vinnulota), en fái síðan tveggja vikna uppsafnað frí þar á eftir, sbr. lið 3.2 í samningnum. Í samningnum sé vísað til þessa sex vikna tímabils sem „rotation“. Samkvæmt lið 17.3 skuli uppsagnarfrestur vegna leigu á starfsmönnum stefnanda vera að lágmarki sjö dagar eftir lok vinnulotu.

Þegar eingöngu voru liðnar tvær vikur af vinnulotu, eða nánar tiltekið í júlí 2005, hafi stefndi ákveðið að senda hluta af hinu útleigða starfsfólki heim. Heimsending þessi hafi ekki leitt af atvikum er snerti starfsfólk stefnanda. Stefndi hafi aldrei gefið neina skýringu á því hvers vegna um heimsendingu fyrir tímann var að ræða. Þá hafi stefndi ekki brugðist við þótt stefnandi hafi borið erindið upp við hann varðandi þetta atriði, fyrr en stefnandi sendi innheimtubréf, dags. 24. nóvember 2006. Í bréfi lögmanns stefnda, dags. 9. febrúar 2007, sé því haldið fram að heimsendingin hafi verið fyrir eigin tilstuðlan starfsfólksins. Sú fullyrðing sé í beinni mótsögn við frásögn starfsmanna.

Í bréfi stefnda, dags. 9. febrúar 2007, sé gerð krafa um skaðabætur að fjárhæð kr. 1.150.791. Þessari kröfu stefnda mótmælir stefnandi. Í fyrsta lagi sé rof á vinnusambandi eingöngu að rekja til atvika er voru stefnda að kenna. Í öðru lagi telur stefnandi kröfu stefnda allt of seint fram komna. Í þessu sambandi beri að taka fram að ef rof vinnusambandsins hefði verið starfsfólki stefnanda að kenna, líkt og stefndi haldi fram, þá hefði stefnda verið í lófa lagið að krefjast skaðabóta fyrir meint tjón sitt þegar í stað eftir að heimsending átti sér stað, þ.e.a.s. í júlí 2005.

Heimsending stefnda teljist vera lausn undan þjónustu, sbr. lið 17 í samningnum. Það komi skýrt fram í lið 17.3 í samningnum að verktakinn (þ.e. stefndi) geti aðeins veitt starfsfólkinu lausn undan þjónustunni við lok vinnulotu. Af því leiði að stefnandi eigi kröfu til greiðslu fyrir alla vinnulotuna. Samkvæmt lið 14.5, sbr. lið 3.2 í samningnum eigi stefnandi kröfu til greiðslu án tillits til þess hver skýringin sé fyrir styttingu tímabilsins. Það leiði enn fremur af lið 14.5 að við styttingu vinnulotu sé stefnda skylt að greiða févíti í samræmi við lið 3.2. Þannig beri stefnda að greiða stefnanda viðbótargreiðslu sem nemi DKK 30,00 á hverja klukkustund í samræmi við þann tímafjölda sem nefndur sé í lið 3.2 samningsins. Greiðslu þessari sé ætlað að standa straum af föstum útgjöldum sem útleiga á starfsmönnum til Íslands hafi í för með sér fyrir stefnanda. Greiðsla févítis komi því til viðbótar við þá greiðslu sem stefnda beri að greiða samkvæmt lið 14.5 þar sem hann hafi stytt vinnulotu, sbr. sundurliðun með framlögðum reikningi nr. 2174.

Samkvæmt lið 15.1 í samningnum eigi útreikningur vaxta að fara fram á grundvelli útlánsvaxta líkt og danski Seðlabankinn (d. Danmarks Nationalbank) reikni þá á sérhverjum tíma, fyrir hvern byrjaðan mánuð að viðbættum 2,5%. Útreikningur vaxta samkvæmt samningnum sundurliðist svo:

Stefnandi krefjist jafnframt dráttarvaxta í samræmi við ákvæði danskra laga um dráttarvexti, Lovbekendtgørelse nr. 743 af 4. april 2002 om renter ved forsinket betaling m.v., frá 26. desember til greiðsludags, þ.e.a.s. 30 dögum eftir að innheimtubréf stefnanda hafi verið sent.

B. Krafa vegna reikninga 2177 og 2214

Seinni þáttur kröfunnar byggist á ógreiddum vöxtum, sem áfallnir séu vegna greiðsludráttar af hálfu stefnda vegna nánar tiltekinna reikninga.

Alls sé um að ræða fjárhæð DKK 129.740,64 sem sundurliðast á eftirfarandi hátt:

Reikningur nr. 2177 DKK 81.037,61

Reikningur nr. 2214 DKK 48.703,03

Samtals DKK 129.740,64

Lítils háttar ósamræmis gæti í reikningunum sem sendir voru þar sem reiknað var með 2,0%, en þeir hefðu með réttu átt að vera 2,15%. Þetta sé tekið fram í innheimtubréfi stefnanda, dags. 24. nóvember 2006. Þá beri jafnframt að taka fram að fyrir mistök var virðisaukaskatti bætt við fjárhæðina á reikningum 2177 og 2214.

Í samræmi við lið 15.1 í samningnum skuli reikna vexti vegna greiðsludráttar fyrir hvern byrjaðan mánuð.

Um sé að ræða reikning 2177 sem sé til kominn vegna reikninga 2144, 2149 og 2159 og reikning 2214 sem sé til kominn vegna reikninga 2190 og 220.

Gjalddagi reiknings 2144 var hinn 14. júlí 2005. Greiðsla barst hinn 19. september 2005. Greiðslan barst of seint og því hafa fallið á vextir í samræmi við samninginn.

Gjalddagi reiknings 2149 var hinn 25. júlí 2005. Stefndi greiddi innborgun að hluta (90%) hinn 5. ágúst 2005. Leiðrétting var gerð á reikningnum, þannig að hann var lækkaður um DKK 86.223,06. Stefndi greiddi fjárhæðina sem eftir stóð hinn 11. ágúst 2005. Þó að reikningurinn hafi verið lækkaður að nokkru, greiddi stefndi of seint, því að það var fyrst hinn 5. ágúst 2005 sem fyrsti hluti reikningsins var greiddur. Það falla því vextir á þessa fjárhæð (sem svara til 90% af reikningnum). Ekki sé gerð krafa um vexti fyrir hinn umdeilda hluta af reikningnum. Þar sem ekki sé ágreiningur um lögmæti kröfu fyrir þennan hluta af reikningnum og þar sem stefndi hafi greitt of seint, hafa fallið á vextir í samræmi við samninginn.

Gjalddagi reiknings 2159 var hinn 8. ágúst 2005. Reikningurinn var greiddur hinn 12. ágúst 2005 og því hafa fallið á vextir í samræmi við samning.

Stefnandi hafi fallið frá kröfu vegna reiknings 2145, sem er að fjárhæð DKK 1.454,25. Af þessu leiði að krafa stefnanda vegna reiknings 2177 lækkar sem því nemur ef miðað sé við kröfu sem sett var fram með innheimtubréfi, dags. 24. nóvember 2006.

Gjalddagi reiknings 2190 var hinn 19. september 2005. Greiðsla barst hinn 22. september 2005. Því var um greiðslu að ræða sem barst of seint og því beri að greiða vexti í samræmi við samninginn.

Gjalddagi reiknings 2200 var hinn 3. október 2005. Greiðsla barst hinn 4. október 2005, líkt og stefndi viðurkenni í bréfi sínu, dags. 9. febrúar 2007. Af þessu leiði að greiða beri vexti í samræmi við samninginn.

Með vísan til framangreinds sé þess krafist að stefndi greiði stefnanda DKK 554.622,96.- ásamt dráttarvöxtum, sbr. Lovbekendtgørelse nr. 743 af 4. april 2002 om renter ved forsinket betaling m.v., frá 26. desember 2006 til greiðsludags.

Málsókn þessi byggist einvörðungu á samningi milli aðila um útvegun starfsmanna. Til þess að útkljá ágreininginn sé þess vegna nauðsynlegt að fram fari túlkun á fyrirliggjandi samningi.

Hvorki í dönskum samningalögum né í dönskum rétti að öðru leyti sé að finna reglur sem kveði á um túlkun samninga. Túlkunarkenningar byggi því einungis á réttarvenju og lögfræðilegum kenningum.

Sérhver túlkun grundvallist fyrst og fremst á orðanna hljóðan í samningnum. Ef þetta orðalag sé nokkuð skýrt sé almennt ekki þörf á að fram fari frekari túlkun á því. Hér að framan sé gerð grein fyrir því á hvern hátt stefnandi telji að skilja beri samninginn. Stefnandi hafi ekki á neinu tímamarki haft annan skilning og stefnandi telji að ekki sé unnt að skilja orðanna hljóðan í samningnum á annan hátt.

Krafa um dráttarvexti byggist á ákvæðum danskra laga, Lovbekendtgørelse nr. 743 af 4. april 2002 om renter ved forsinket betaling m.v., einkum 2. mgr. 3. gr. laganna.

Málskostnaðarkrafa byggist á ákvæðum 129. - 131. gr. laga um meðferð einkamála, nr. 91/1991. Krafa um virðisaukaskatt af málflutningsþóknun sé reist á lögum nr. 50/1988 um virðisaukaskatt.

Málsástæður og lagarök stefnda

Af hálfu stefnda er tekið fram um málavexti að erfiðlega hafi gengið að eiga við suma starfsmennina frá stefnanda vegna ófagmannlegrar framkomu, þeir hafi sinnt starfi sínu illa og brugðist seint eða ekki við fyrirmælum verkstjóra. Í júlí 2005 hafi nokkrir starfsmenn stefnanda lýst sig óánægða með aðbúnað á vinnustaðnum og lýst því yfir að þeir myndu hætta án tafar og snúa aftur til síns heima. Forsvarsmenn stefnda hafi gert ráðstafanir til þess að þeir kæmust til síns heima samdægurs.

Hinn 8. ágúst 2005 gaf stefnandi út reikning fyrir allt að 5 vikna vinnu fyrrgreindra manna sem þó ekki var unnin, sbr. reikning nr. 2174. Stefndi hafnaði hins vegar greiðslu á reikningnum, þar sem umræddir starfsmenn hefðu sjálfir óskað eftir því að láta af störfum auk þess sem þeir hefðu með hegðun sinni á vinnustað fyrirgert rétti stefnanda til að fá greiðslu vegna starfa þeirra í þágu stefnda.

Kröfur stefnanda séu tvíþættar. Annars vegar sé byggt á því að stefndi hafi ekki greitt reikning nr. 2174 og hins vegar að stefndi hafi ekki greitt reikninga nr. 2177 og 2214. Stefndi hafnar greiðsluskyldu á báðum þessum þáttum með hliðsjón af eftirfarandi sjónarmiðum:

Krafa vegna reiknings 2174

Grundvöllur þessarar kröfu stefnanda sé sá að stefndi hafi sent starfsmenn sem hann var með á leigu heim, eða leyst þá undan þjónustu eins og það sé orðað í stefnu. Samkvæmt samningi aðila sé einungis heimilt að veita lausn undan þjónustu við lok vinnulotu en af því leiði að stefnandi eigi kröfu til greiðslu fyrir alla vinnulotuna auk févítis og vaxta með hliðsjón af samningi aðila eins og stefnandi telur að skýra beri samninginn.

Þessu hafnar stefndi alfarið. Í fyrsta lagi hafi stefndi ekki leyst umrædda starfsmenn undan þjónustu sinni, heldur hafi þeir óskað að eigin frumkvæði að halda til síns heima, að því er virðist vegna óánægju með starf sitt hér á landi. Var þessi ósk starfsmannanna þegar samþykkt af hálfu stefnda enda hafði stefndi hvorki vilja né getu til að halda starfsmönnum sínum í vinnu nauðugum viljugum. Voru því þegar gerðar ráðstafanir til þess að umræddir starfsmenn kæmust til sín heima. Ljóst sé að með þessu háttalagi hafi samningur aðila verið vanefndur af hálfu stefnanda og því fráleitt að halda fram að stefnda beri að inna af hendi umkrafðar greiðslur. Í þessu samhengi verði að hafa í huga að það sé stefnandi sem beri sönnunarbyrðina fyrir því að umræddir starfsmenn hafi verið leystir undan þjónustu gegn vilja þeirra, en ekkert liggi fyrir sem staðfesti þá fullyrðingu.

Í öðru lagi hafi háttsemi umræddra starfsmanna á vinnustað verið með þeim hætti að hún ein og sér hefði getað leitt til þess að umræddir starfsmenn yrðu sendir heim. Þannig hafi þeir sinnt starfi sínu illa og brugðist seint eða ekki við fyrirmælum verkstjóra, en slík framkoma hafi ekki verið í samræmi við samning aðila, sbr. grein 0. Hafi hegðun starfsmannanna jafngilt vanefnd á samningi og réttlætti ein og sér að umræddir starfsmenn yrðu sendir heim, sbr. sérstaklega hvernig skýra verði grein 0 með hliðsjón af grein 17.4 í samningi aðila. Allt að einu geti stefndi ekki gert kröfu um greiðslu fyrir allt tímabilið.

Í þriðja lagi hafi stefndi gefið bindandi yfirlýsingu um það að reikningur nr. 2174 (og raunar einnig reikningar nr. 2177 og 2214) væri afturkallaður, sbr. tölvuskeyti frá A-x-x J-x-x, starfsmanni stefnanda, hinn 8. nóvember 2005 til H-kk-ef Þ-kk-ef J-kk-ef, starfsmanns stefnda. Mátti stefndi á þeim tíma gera ráð fyrir því að yfirlýsingin væri bindandi fyrir stefnanda, enda var stefnandi með þessu að bregðast við ítrekuðum óskum stefnda um að umræddur reikningur yrði afturkallaður og loforðum forsvarsmanns stefnanda í þá veru, auk þess sem ekkert gaf stefnda til kynna að umræddur starfsmaður hefði ekki umboð til að gefa slíka yfirlýsingu. Mátti stefndi því gera ráð fyrir að mál vegna þessa reiknings væri afgreitt, ekki síst með hliðsjón af því tómlæti sem stefnandi hafi sýnt við innheimtu á kröfum sínum.

Ljóst sé því að engin skylda hvíli á stefnda að inna af hendi greiðslu samkvæmt reikningi þessum.

Verði þrátt fyrir framangreint talið að stefnda beri að inna af hendi greiðslur samkvæmt kröfum stefnanda í heild eða að hluta, þá sé fjárhæð umrædds reiknings mótmælt, auk þess sem stefndi mótmælir sérstaklega kröfum stefnenda um greiðslu dráttarvaxta af stefnufjárhæðinni. Ljóst sé að samkvæmt grein 15.1 í samningi aðila, að samið hafi verið um hvaða vextir skyldu gilda, yrði greiðsludráttur af hálfu stefnda á útgefnum reikningum eins og heimilt sé samkvæmt 3. mgr. 1. gr. hinna dönsku laga um dráttarvexti, Lovekendtgørelse nr. 743 af 4. april 2002 om renter ved forsinket betaling m.v. Ekki sé því heimilt að krefja um dráttarvexti samkvæmt lögunum ofan á þá vexti sem aðilar höfðu áður samið um.

Krafa vegna reikninga 2177 og 2214

Samkvæmt stefnu séu reikningar þessir tilkomnir vegna meints greiðsludráttar stefnda á tilteknum reikningum sem gefnir voru út vegna þjónustu sem stefnandi innti af hendi fyrir stefnda. Nánar tiltekið sé reikningur nr. 2177 útgefinn vegna meints greiðsludráttar á reikningum nr. 2144, 2149 og 2159 og reikningur nr. 2214 sé útgefinn vegna meints greiðsludráttar á reikningum nr. 2190 og 2200. Stefndi hafnar alfarið greiðsluskyldu á reikningum þessum.

Í stefnu komi fram að lítils háttar ósamræmis gæti í reikningum sem sendir voru stefnda þar sem miðað var við rangan vaxtafót auk þess sem virðisaukaskatti hafi fyrir mistök verið bætt við umrædda reikninga. Þá komi fram að tiltekinn reikningur (2149) hafi verið leiðréttur og fjárhæð samkvæmt honum lækkuð umtalsvert og fallið hafi verið frá kröfu um greiðslu á öðrum reikningum (2145). Telur stefndi þennan vandræðagang lýsandi fyrir reikningagerð stefnanda almennt á gildistíma samnings aðila. Reikningagerð hafi almennt verið ógagnsæ og reikningar iðulega í ósamræmi við samning aðila. Þannig hafi stefndi oft verið rukkaður um fleiri tíma en starfsmenn höfðu í raun unnið, oft var krafist greiðslu fyrir ýmsa útgjaldaliði sem stefnda bar ekki að greiða samkvæmt samningi auk þess sem ýmsar greiðslur sem stefndi innti af hendi voru ekki dregnar frá þegar til reikningagerðar kom. Margir fundir voru haldnir til að fara yfir reikningagerð og koma á framfæri leiðréttingum, en bæði seint og illa gekk að fá leiðréttingar í gegn og kreditreikninga útgefna vegna þeirra leiðréttinga sem gerðar voru. Varð þetta til þess að stefndi sá sér ekki fært að inna af hendi greiðslur samkvæmt reikningum stefnanda enda alltaf í vafa hvaða upphæð réttmætt væri að greiða í hvert sinn. Það var undir stefnanda komið að gefa út reikninga vegna veittrar þjónustu í greiðsluhæfu horfi.

Hvað varðar mótmæli varðandi einstaka reikninga er ítrekað að stefnandi hafi afturkallað bæði reikning nr. 2177 og 2214 með bindandi yfirlýsingu í tölvupósti dags. 8. nóvember 2005, sbr. það sem að framan sé rakið. Því geti stefnandi ekki krafið um greiðslu vaxta vegna greiðsludráttar á reikningum þessum.

Þá virðist reikningur nr. 2177 vera rangur. Þannig komi fram í stefnu að um sé að ræða kröfur um greiðslu á vöxtum vegna vangreiddra þriggja reikninga, þ.e. reikninga nr. 2144, 2149 og 2159. Af reikningnum sjálfum virðist hins vegar ljóst að útreikningurinn miði við vexti af þessum þremur reikningum, en til viðbótar af hinum fjórða, sem virðist vera reikningur nr. 2145, þrátt fyrir yfirlýsingar í stefnu um að fallið hafi verið frá kröfum vegna þess reiknings. Ekki verði séð að tekið hafi verið tillit til lækkunar sem af þessu ætti að hljótast í stefnukröfum stefnanda.

Þá hafi reikningur nr. 2144 upphaflega átt að vera leiðrétting á reikningi nr. 2132, eins og komi fram í reikningnum sjálfum. Stefndi hafi hins vegar aldrei móttekið reikning nr. 2132 og gat því ekki innt af hendi greiðslu samkvæmt honum. Síðar hafi komið í ljós að reikningur nr. 2144 hafi ekki verið leiðrétting á reikningi nr. 2132, heldur leiðrétting á reikningi nr. 2137. Þegar búið var að koma þessari leiðréttingu á framfæri hafi stefndi greitt reikninginn hinn 19. september 2005. Ekki sé því rétt að krefja stefnda um vexti vegna þessara mistaka af hálfu stefnanda.

Reikningur nr. 2149 hafi sömuleiðis verið rangur eins og stefnandi viðurkenni í stefnu. Þrátt fyrir það krefjist stefnandi greiðslu vaxta vegna þess hluta reikningsins sem í ljós hafi komið seint og um síðir að var réttur. Því hafnar hins vegar stefndi alfarið, enda sé það undir stefnanda sjálfum komið að gefa út rétta reikninga svo hægt sé að inna af hendi greiðslu samkvæmt þeim. Hinn 30. september 2005 hafi stefnandi auk þess gefið út kreditreikning til stefnda vegna þess hluta reiknings nr. 2149 sem reyndist rangur. Ljóst sé að það hefði stefnandi ekki gert hefði hann talið að umræddur reikningur væri ekki að fullu greiddur auk þess sem stefnanda var í lófa lagið að taka tillit til þeirra vaxta sem hann taldi stefnda skulda sér við útgáfu kreditreikningsins.

Reikningur nr. 2159 hafi verið greiddur af hálfu stefnda í kjölfar samkomulags sem aðilar gerðu sín á milli um greiðslu reikninga snemma í ágúst 2005, eins og fram komi af fylgiskjölum með bréfi lögmanns stefnda, dags. 9. febrúar 2007 og hafnar stefndi því skyldu til greiðslu vaxta af umræddum reikningi, enda hafi full greiðsla reikningsins verið innt af hendi eftir gerð samkomulagsins.

Reikningur nr. 2190, að fjárhæð DKK 609.271,61 hafi einnig verið rangur, og gat stefndi því ekki innt af hendi greiðslu á gjalddaga. Skömmu síðar hafi aðilar komist að samkomulagi um að stefndi innti af hendi greiðslu að fjárhæð DKK 603.290,27 og innti stefndi þá greiðslu af hendi 22. september 2005. Var þar um fullnaðargreiðslu að ræða og því beri stefnda ekki að inna af hendi greiðslu vaxta af reikningi þessum. Þá verði að hafa í huga að samkvæmt reikningi nr. 2214 séu vextir reiknaðir af heildarfjárhæð reikningsins nr. 2190, DKK 609.271,61 en ekki DKK 603.290,27 eins og rétt væri ef skylda til greiðslu vaxta væri fyrir hendi.

Hið sama megi segja um reikning 2200 að fjárhæð DKK 581.629,14 en ljóst var að reikningur þessi var rangur. Með samþykki stefnanda greiddi því stefndi rétta fjárhæð, DKK 580.147,59, hinn 4. október 2005. Var þar um fullnaðargreiðslu að ræða og því beri stefnda ekki að inna af hendi greiðslu vaxta af reikningi þessum. Hér verði einnig að hafa í huga að samkvæmt reikningi nr. 2214 séu vextir reiknaðir af heildarfjárhæð reiknings, DKK 581.629,14 en ekki DKK 580.147,59 eins og rétt væri ef skylda til greiðslu vaxta væri fyrir hendi.

Ljóst sé því að engin skylda hvíli á stefnda að inna af hendi greiðslu samkvæmt framangreindum reikningum og því beri að sýkna stefnda af öllum kröfum stefnanda í málinu.

Vilji svo ólíklega til að stefndi verði dæmdur til greiðslu á hluta eða öllum stefnukröfum stefnanda ítrekar stefndi mótmæli hvað varðar útreikning á kröfu stefnanda og kröfu hans um greiðslu dráttarvaxta af stefnufjárhæðinni með vísan til þess sem þegar hefur fram komið.

Til stuðnings kröfum sínum vísar stefnandi til almennra reglna samninga- og kröfuréttar um efndir fjárskuldbindinga. Þá er vísað til Lovbekendtgørelse nr. 743 af 4. april 2002 om renter ved forsinket betaling m.v., einkum 3. mgr. 1. gr. og 1. mgr. 4. gr. laganna. Krafa um málskostnað byggir á XXI. kafla l. nr. 91/1991, einkum 1. mgr. 130. gr.

Niðurstaða

Af skýrslutökum fyrir dómi verður ráðið að til orðahnippinga hafi komið milli K-x-x N-x-x annars vegar og þeirra L-x-x J-x-x og J-kk-ef J-kk-ef hins vegar í mötuneyti á vinnustaðnum daginn sem starfsmenn stefnanda yfirgáfu vinnusvæðið í júlí 2005. K-x-x N-x-x var talsmaður erlendu starfsmannanna en þeir L-x-x J-x-x og J-kk-nf J-kk-nf voru í staðarstjórn á vinnusvæðinu. Af framburði þeirra má ráða að þeir L-x-x J-x-x og J-kk-nf J-kk-nf hafi fundið að því við K-x-x N-x-x að starfsmenn stefnanda væru of lengi í kaffi- og matartímum. Þetta leiddi svo til þess að starfsmenn stefnanda hættu störfum þennan dag og gerðar voru ráðstafanir af hálfu stefnda til þess að þeir kæmust í flug til Reykjavíkur samdægurs. Svo virðist sem ákvörðun um brottför starfsmannanna hafi verið tekin í fljótræði og sé við báða aðila að sakast í þeim efnum. Eru ekki færðar sönnur á að framkoma starfsmanna stefnanda ein sér eigi að leiða til þess að samningur aðila teljist hafa verið vanefndur af hálfu stefnanda og er ekki fallist á þá málsástæðu stefnda.

Þá hefur stefndi ekki sýnt fram á með málatilbúnaði sínum að umræddir starfsmenn stefnanda hafi með háttsemi sinni á vinnustað vanefnt samning aðila þannig að réttlætanlegt væri að þeir yrðu sendir heim. Er þeirri málsástæðu stefnda hafnað. Þá er ósannað gegn andmælum stefnda að reikningar nr. 2174, 2177 og 2214 hafi verið afturkallaðir með skuldbindandi hætti af hálfu stefnda. Er og ekki heldur fallist á að greiðsluskylda sé niður fallin sökum tómlætis stefnanda um innheimtu reikninganna.

Þegar starfsmenn stefnanda létu af störfum hjá stefnda höfðu þeir ekki unnið að fullu sex vikna vinnulotu samkvæmt gr. 3.2 í samningi aðila.

Samkvæmt gr. 14.5 í samningi aðila á stefnandi kröfu til greiðslu úr hendi stefnda, ef vinnulota er stytt, án tillits til þess hver ásæðan er fyrir styttingu vinnutímabilsins. Af því leiðir að stefnandi á kröfu til greiðslu úr hendi stefnda fyrir alla vinnulotuna í samræmi við gr. 3.2. Samkvæmt gr. 14.5 er stefnda einnig skylt, við styttingu vinnulotu, að greiða álag í samræmi við gr. 3.2.

Stefnandi hefur mótmælt fjárhæð reiknings nr. 2174 sérstaklega. Á yfirliti með þeim reikningi kemur fram að gerð er krafa til greiðslu vegna starfsmannsins H-x-x P-x-x, sem hafði verið sendur heim í upphafi og því ekkert unnið, einnig er gerð krafa um fulla greiðslu fyrir starfsmanninn P-x-x F-x-x sem hafði verið sendur heim á miðju tímabili. Fallist er á að reikningsfjárhæð sé lækkuð að því er varðar greiðslur til þessara manna á grundvelli gr. 14.5 í samningi aðila. Ber því ekki að reikna til gjalda 273 vinnustundir vegna greindra starfsmanna, eins og gert er, og lækkar reikningsfjárhæð sem því nemur. Samkvæmt því verða klst. 455 x 190 eða DKK 86.450 og 1092 x 30 eða DKK 32.760. Höfðstólskrafa samkvæmt reikningi nr. 2174 er DKK 119.210 en alls DKK 149.012 með 25% virðisaukaskatti. Í samræmi við grein 15. 1 í samningi aðila reiknast vextir á þá fjárhæð með eftirfarandi hætti.

Samkvæmt framansögðu ber stefnda að greiða stefnanda DKK 271.272 samkvæmt reikningi nr. 2174. (149.012 + 122.260).

Þá gerir stefnandi kröfu á hendur stefnda um greiðslu vaxta sem áfallnir séu vegna greiðsludráttar af hálfu stefnda vegna nánar tiltekinna reikninga. Krafa þessi er byggð á tveimur reikningum, annars vegar reikningi nr. 2177 að fjárhæð DKK 81.037,61 sem útgefinn var vegna greiðsludráttar á reikningum nr. 2144, 2149 og 2159 og hins vegar reikningi nr. 2214 að fjárhæð DKK 48.703,64 sem er tilkominn vegna reikninga nr. 2190 og 2200.

Eins og fyrr greinir er ósannað gegn andmælum stefnda að reikningar nr. 2177 og 2214 hafi verið afturkallaðir með skuldbindandi hætti af hálfu stefnda.

Í stefnu kemur fram að lítils háttar ósamræmis gæti í reikningunum sem sendir voru þar sem reiknað var með 2,0%, en þeir hefðu með réttu átt að vera 2,15%. Þetta sé tekið fram í innheimtubréfi stefnanda, dags. 24. nóvember 2006. Þá beri jafnframt að taka fram að fyrir mistök var virðisaukaskatti bætt við fjárhæðina á reikningum 2177 og 2214.

Stefndi hafnar greiðsluskyldu vegna greindra reikninga og hefur uppi ítarleg andmæli um reikningsgerð stefnanda almennt og einnig varðandi einstaka reikninga, sem þessi þáttur kröfugerðarinnar tekur til. Þannig bendir stefndi á að reikningur nr. 2177 virðist vera rangur. Fram komi í stefnu að um sé að ræða kröfur um greiðslu á vöxtum vegna vangreiddra þriggja reikninga, þ.e. reikninga nr. 2144, 2149 og 2159. Af reikningnum sjálfum virðist hins vegar ljóst að útreikningurinn miði við vexti af þessum þremur reikningum, en til viðbótar af hinum fjórða, sem virðist vera reikningur nr. 2145, þrátt fyrir yfirlýsingar í stefnu um að fallið hafi verið frá kröfum vegna þess reiknings. Ekki verði séð að tekið hafi verið tillit til lækkunar sem af þessu ætti að hljótast í stefnukröfum stefnanda.

Þá hafi reikningur nr. 2144 upphaflega átt að vera leiðrétting á reikningi nr. 2132, eins og komi fram í reikningnum sjálfum. Stefndi hafi hins vegar aldrei móttekið reikning nr. 2132 og gat því ekki innt af hendi greiðslu samkvæmt honum. Síðar hafi komið í ljós að reikningur nr. 2144 hafi ekki verið leiðrétting á reikningi nr. 2132, heldur leiðrétting á reikningi nr. 2137. Þegar búið var að koma þessari leiðréttingu á framfæri hafi stefndi greitt reikninginn hinn 19. september 2005. Ekki sé því rétt að krefja stefnda um vexti vegna þessara mistaka af hálfu stefnanda.

Stefndi tekur og fram að reikningur nr. 2149 hafi sömuleiðis verið rangur og reikningur nr. 2159 hafi verið greiddur af hálfu stefnda í kjölfar samkomulags sem aðilar gerðu sín á milli um greiðslu reikninga snemma í ágúst 2005. Reikningur nr. 2190, að fjárhæð DKK 609.271,61, hafi einnig verið rangur, og því hafi stefndi ekki getað innt af hendi greiðslu á gjalddaga. Stefndi hafi greitt þann reikning 22. september 2005 á grundvelli samkomulags aðila með fullnaðargreiðslu að fjárhæð DKK 603.290,27 og beri stefnda því ekki að inna af hendi greiðslu vaxta af reikningi þessum. Hið sama megi segja um reikning nr. 2200 að fjárhæð DKK 581.629,14 sem stefndi greiddi með DKK 580.147,59, hinn 4. október 2005, á grundvelli samkomulags aðila.

Samkvæmt gögnum máls virðist hafa komið til ágreinings milli aðila út af þeim reikningum sem hér um ræðir og hafi það leitt til þess að greiðslur þeirra drógust umfram gjalddaga. Við þær aðstæður er ekki fallist á að stefnanda beri að greiða vexti vegna greiðsludráttar á grundvelli gr. 15.1 í samningi aðila, eins og stefnandi gerir kröfu um, sbr. 3. mgr. 3. gr. Bekendgørelse af lov om renter ved forsinket betaling m.v. Verður stefndi því sýknaður af kröfu stefnanda um greiðslu samkvæmt reikningum nr. 2177 og 2214.

Samkvæmt framansögðu verður stefndi dæmdur til að greiða stefnanda DKK 271.272 ásamt dráttarvöxtum í samræmi við dönsk lög, Bekendgørelse af lov om renter ved forsinket betaling m.v., frá 26. desember 2006 til greiðsludags. Ekki er fallist á þann skilning stefnda að með samkomulagi aðila um vaxtagreiðslur samkvæmt gr. 15.1 í samningi aðila hafi stefnandi fyrirgert rétti sínum til frekari dráttarvaxta.

Eftir þessum úrslitum málsins verður stefndi dæmdur til að greiða stefnanda málflutningsþóknun sem ákveðst 500.000 kr. án virðisaukaskatts auk útlagðs kostnaðar að fjárhæð 359.832, málskostnaður alls 859.832 kr.

E-kk-nf Ó-kk-nf héraðsdómari kvað upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð :

Stefndi, Ístak hf., greiði stefnanda, GM Staffing A/S, DKK 271.272 ásamt dráttarvöxtum frá 26. desember 2006 til greiðsludags og 859.832 kr. í málskostnað.

E-kk-nf Ó-kk-nf