S-1718/2006

Mál þetta, sem dómtekið var 20. nóvember 2006, er höfðað með ákæru, útgefinni af lögreglustjóranum í Reykjavík 10. október 2006, á hendur H-kk-þgf M-kk-þgf Þ-kk-þgf, Kjartansgötu 9, Reykjavík, fyrir líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt laugardagsins 17. desember 2005 fyrir utan veitingastaðinn Celtic Cross, Hverfisgötu 26, Reykjavík, slegið E-kk-þf I-kk-þf G-kk-þf, í andlitið með þeim afleiðingum að hann marðist í andliti.

Er þetta talið varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20/1981 og 110. gr. laga nr. 82/1998.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar. Í málinu gerir nefndur E-kk-nf I-kk-nf kröfu um að ákærði verði dæmdur til greiðslu bóta að fjárhæð 429.900 kr. auk vaxta samkvæmt II. kafla laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 17. desember 2005 og dráttarvaxta samkvæmt III. kafla sömu laga frá 16. apríl 2006 til greiðsludags.

Verjandi ákærða krefst þess að ákærða verði gerð vægasta refsing sem lög leyfa, nánar tiltekið að honum verði ekki gerð refsing. Verði ákærða gerð refsing verði það með sektargreiðslu. Jafnframt er þess krafist að bótakröfu verði vísað frá dómi, en til vara að hún verði lækkuð verulega. Þá er krafist málsvarnarlauna að mati dómsins.

I.

Hinn 17. desember 2005 var óskað aðstoðar lögreglu að skemmtistaðnum Celtic Cross við Hverfisgötu vegna slagsmála. Í frumskýrslu lögreglu kemur fram að er lögreglumenn komu að skemmtistaðnum hafi þeir séð hvar dyraverðir voru með ákærða í tökum og héldu honum niðri. Á staðnum hafi einnig verið E-kk-nf I-kk-nf G-kk-nf og H-kk-nf S-kk-nf. Rætt hafi verið við alla aðila og virtust þeir allir vera undir áhrifum áfengis. E-kk-nf I-kk-nf kvað ákærða hafa ráðist á sig fyrir utan Celtic Cross og lamið sig. Við höggið hafi gleraugu hans brotnað. Hann kvaðst ekki hafa þekkt ákærða fyrir árásina, en taldi ástæðu árásárinnar vera þá að honum hafi sinnast við vin ákærða inni á skemmtistaðnum. Benti hann á H-kk-þf sem vin ákærða sem hann hefði deilt við. Fram kemur að E-kk-nf I-kk-nf hafi verið æstur og virst vera undir áhrifum áfengis, en framburður hans hafi verið skýr að mestu. E-kk-nf I-kk-nf hafi sýnt lögreglu gleraugu sín sem hafi lent í götunni og greinilega verið ónýt. Var honum ráðlagt að fara á slysadeild og fá áverkavottorð og koma á lögreglustöðina við Hverfisgötu ef hann ætlaði að leggja fram kæru. H-kk-nf játaði því að hafa lent saman við E-kk-þf I-kk-þf inni á skemmtistaðnum og aftur þegar út hafi verið komið. Hann kvað E-kk-þf I-kk-þf hafa átt upptökin að því. Þá kemur fram að ákærði hafi virst vera mjög ölvaður og framburður hans ruglingslegur. Kvaðst hann hafa verið að hjálpa vini sínum, H-kk-þgf. Að öðru leyti hafi hann takmarkað getað gert grein fyrir málavöxtum. Lögreglan ræddi einnig við dyravörð á Celtic Cross, H-kk-þf A-kk-þf, en hann var einn þeirra sem hélt ákærða niðri þegar lögreglan kom á staðinn. Kvað hann dyraverði hafa náð að aðskilja aðilana mjög fljótt en ákærði hafi verið mjög æstur og því hafi þurft að halda honum niðri þar til lögregla kom.

E-kk-nf I-kk-nf G-kk-nf lagði fram kæru á hendur ákærða hjá lögreglu 10. janúar 2006 vegna líkamsárásar. Greindi hann svo frá að 17. desember 2005 hafi hann verið gestur á veitingastaðnum Celtic Cross. Hann hefði neytt áfengis, en ekki verið ofurölvi. Hann kvað aðdraganda árásarinnar líklega vera þann að hann hafi verið við barinn þegar vinur ákærða, sem hann þekkti ekki nafnið á, hafi ruðst fram fyrir röðina á barnum. Hafi hann fundið að þessu og spurt manninn um almenna kurteisi. Hafi þá komið til deilna á milli þeirra. Hefði maðurinn þrifið af honum gleraugun og fleygt þeim í burtu. Barþjónninn hefði stokkið á milli og hjálpað honum að finna gleraugun. Ekki hafi komið til frekari leiðinda þarna. Þegar hann hafi verið að yfirgefa staðinn hafi hann hitt sama manninn í anddyrinu og hafi þá upphafist rifrildi sem staðið hafi í örfáar sekúndur. Hafi ákærði staðið á bak við manninn og kýlt sig skyndilega yfir öxlina á manninum. Hafi höggið komið beint á nef hans þannig að hann hafi vankast verulega og allt orðið svart fyrir honum. Kvaðst E-kk-nf I-kk-nf ekki vita hvort ákærði hafi komið fleiri höggum á hann, en taldi það líklegt. Kvað hann dyraverði fljótt hafa komið að þessu og stöðvað árásina og haldið ákærða þar til lögregla hafi komið á vettvang. E-kk-nf sagði að gleraugu sín hefðu eyðilagst í árásinni og að hann hefði farið á slysadeild. Hann hafi haft sár á enni og nefi og bólgur þar við. Þá hafi hann verið aumur í hálsi. Hann hafi reynst óbrotinn og ekki þurft að sauma hann.

Ákærði gaf skýrslu hjá lögreglu 17. mars 2006. Kvaðst hann hafa verið mjög ölvaður þessa nótt en ráma eitthvað í þetta atvik. Þetta hafi byrjað vegna rifrildis, en hann mundi ekki hvert upphaf þess hefði verið. Hann minnti að þetta hefði gerst fyrir utan veitingastaðinn og að einhver slagsmál hafi orðið. Vildi hann ekki tjá sig um hvað hefði gerst í framhaldinu þar sem hann myndi lítið eftir því. Hann kvaðst hins vegar muna vel eftir að hafa fengið högg í andlitið frá einhverjum manni. Ákærði mundi ekki eftir því að lögreglan hefði komið að atvikinu þessa nótt. Kvað hann kæruna hafa komið sér á óvart þar sem E-kk-nf I-kk-nf hefði slegið sig í andlitið. Ákærði lagði fram myndir sem hann hafði tekið af áverkum sínum daginn eftir. Hann kvaðst ekki hafa farið á slysadeild til að láta meta þessa áverka. Þegar ákærða var kynnt kæruskýrsla E-kk-ef I-kk-ef sagði hann atburðinn ekki hafa gerst á þann hátt sem hann lýsti. Ákærði kvaðst ekki vita hvaða félagi hans hafi átt að vera að rífast við E-kk-þf I-kk-þf. Hann hafi verið með vini sínum, S-kk-þgf, þessa nótt og svo hafi verið þarna H-kk-nf S-kk-nf. Þeir hafi hitt fleiri þarna en hann mundi ekki hverjir þeir voru. Ákærði kvaðst sjálfur hafa hlotið áverka eftir átök sem hafi verið álíka og áverkarnir á E-kk-þgf I-kk-þgf. Hann vildi ekki tjá sig um það hvort áverkarnir á E-kk-þgf I-kk-þgf gætu verið af sínum völdum, en vel gæti verið að aðrir hafi lent í átökum við hann.

Ákærði gaf aftur skýrslu hjá lögreglu 28. mars 2006. Kvaðst hann þá alfarið hafna því að greiða bætur vegna þessa atviks.

II.

Í málinu liggur fyrir læknisvottorð T-kk-ef F-kk-ef, sérfræðings á slysa- og bráðasviði Landspítala-háskólasjúkrahúsi í Fossvogi, frá 27. janúar 2006. Þar segir að E-kk-nf I-kk-nf hafi leitað á slysadeild 17. desember 2005 vegna áverka sem hann hafi orðið fyrir nóttina áður. Hann hafi skýrt svo frá að hann hafi ítrekað verið sleginn í andlitið er hann hafi verið staddur á skemmtistaðnum Celtic Cross. Hann hafi fengið a.m.k. þrjú högg í andlitið og miklar blóðnasir á eftir. Hann hefði vankast aðeins, en ekki rotast. Við skoðun hafi hann verið mjög aumur yfir nefrót. Ekki hafi verið mikil bólga en spurning um skekkju á nefrót yfir til vinstri og á miðsnesi. Hann hafi verið með eymsli og hruflsár framarlega á hægra gagnauga uppi í hársrótum, einnig aumur yfir efri kjálka beggja vegna, en þó ekki að sjá bólgu, mar eða neina missmíð. Hann hafi kvartað yfir ógleði og höfuðverk. Greining var mar í andliti og á nefi. E-kk-nf I-kk-nf var útskrifaður og mælt var með eftirliti á háls-, nef- og eyrnadeild eftir þrjá til fjóra daga. Hinn 19. desember 2005 var E-kk-nf I-kk-nf skoðaður á göngudeild háls-, nef- og eyrnadeildar. Hann hafi þá verið aumur yfir nefbeini og út í augnkróka beggja vegna. Ekki hafi sést missmíð eða skekkja á nefi og engin áverkamerki í munnholi. Hann hafi verið bólginn og aumur á efri vör vinstra megin. Einnig hafi hann verið verulega aumur í hnakka og niður í hálsvöðva beggja vegna. Fengin var röntgenmynd af nefbeini sem ekki sýndi brot. E-kk-nf I-kk-nf var útskrifaður og mælt var með eftirliti eftir þörfum. Þá kemur fram að áverkar E-kk-ef hafi verið í samræmi við þá áverkalýsingu sem hann gaf. Hann var með dreifða yfirborðsáverka í andliti, á gagnauga, yfir nefi og nefrót, kinnbeinum og efri vör. Einnig voru eymsli í hálsi og hnakka. Ekki var grunur um brot í andlitsbeinum. Reiknað var með að E-kk-nf I-kk-nf myndi jafna sig á þessum áverkum á u.þ.b. tveimur vikum.

III.

Verður nú rakinn framburður ákærða og vitna fyrir dómi.

Ákærði greindi svo frá að hann hefði verið á skemmtistaðnum Celtic Cross ásamt vini sínum, H-kk-þgf. Ákærði kvaðst hafa verið drukkinn þessa nótt. H-kk-nf hafi lent í átökum við E-kk-þf I-kk-þf og einhverjar ryskingar hafi verið á milli þeirra allra þarna inni, en ákærði kvaðst ekki muna hver átti upptökin að þeim. Hann hefði blandast inn í átökin er hann hafi komið H-kk-þgf til hjálpar. Dyravörður hafi komið og stíað þeim í sundur. Þeir hafi vísað ákærða og H-kk-þgf út af staðnum. E-kk-nf I-kk-nf hafi komið á eftir þeim og haldið áfram að vera með læti og hótað barsmíðum. E-kk-nf I-kk-nf hafi slegið til ákærða og hann slegið til E-kk-ef I-kk-ef. Hafi það verið höggið sem ákært sé fyrir. Gleraugu E-kk-ef hafi brotnað og hann fengið blóðnasir. Ákærði sagði að hann hefði aldrei gert þetta að fyrra bragði eða að ástæðulausu. Ástæðan hafi verið sú að E-kk-nf I-kk-nf hafi verið með læti og hótað áframhaldandi meiðingum. Hann hafi verið búinn að skalla H-kk-þf og slegið til ákærða, og valdið sér áverkum, sem sjá megi á myndum sem hann hefði tekið daginn eftir og lagt fram hjá lögreglu. Ákærði hafi því slegið hann á móti og hitt E-kk-þf I-kk-þf það illa að hann hafi fengið blóðnasir. Átökunum hefði lokið þegar dyraverðir hringdu á lögregluna. Þeir hafi haldið honum svo hann færi ekki í burtu, en hann hafi verið orðinn alveg rólegur. Lögreglan hafi svo leyft honum að fara. Ákærði kvaðst ekki hafa trúað því að málið færi svona langt og því hafi hann ekki leitað til læknis vegna eigin áverka eða gert meira úr þessu. Aðspurður um þá fullyrðingu á áverkavottorði E-kk-ef I-kk-ef að um þrjú högg hafi verið að ræða kvað ákærði að hann hafi einungis veitt honum eitt högg. Aðrir áverkar á E-kk-þgf gætu verið eftir að hann skallaði H-kk-þf og fleira, enda hefði hann verið með læti þarna inni á staðnum. Um hagi sína kvaðst ákærði vera við nám í Fjöltækniskóla Íslands að læra vélfræði.

Vitnið, E-kk-nf I-kk-nf G-kk-nf, kvaðst hafa verið á skemmtistaðnum Celtic Cross umrædda nótt. Þegar hann hefði farið á barinn á neðri hæðinni hafi vinur ákærða komið og ruðst fram fyrir hann. Hann kvaðst hafa sagt kurteislega við manninn að hann ætti ekki að ryðjast svona fram fyrir hann. Hann hafi verið pirraður yfir þessari framkomu. Hafi maðurinn þá komið, ýtt í hann og tekið gleraugun af honum og hent þeim fram fyrir barborðið. Hann kvaðst ekki sjá neitt án gleraugna og hann hefði því ýtt manninum frá sér. Ekki hafi verið um nein högg að ræða. Barþjónninn hafi þá stokkið yfir borðið og stoppað átökin og aðstoðað hann við að finna gleraugun. Kvaðst hann hafa verið áfram á staðnum í u.þ.b. hálftíma eða klukkutíma eftir þetta. Aðspurður kvaðst hann ekki hafa elt ákærða og vin hans og ekki hafa vitað til þess að þeim hafi verið vísað út. Þegar hann hafi verið á leiðinni út hafi hann mætt vini ákærða aftur. Hafi þá stimpingar byrjað á milli þeirra fyrir utan anddyrið. Sagði hann að sér hefði verið ýtt út í horn. Ákærði hafi komið og staðið fyrir aftan manninn og komið höggi á andlitið á honum. Nokkur högg hafi svo fylgt á eftir. Höfuð hans hafi slegist í vegginn og hann fengið högg í andlitið. Hann kvaðst hafa rankað við sér þegar lögreglan hafi verið að spyrja hann um kennitölu og hvað hafi komið fyrir. Hann hafi þá allur verið í blóði. Hann kvaðst ekki hafa slegið neinn eða skallað neinn og að áverkar á ákærða væru ekki eftir hann. Hann kvaðst muna mjög vel eftir þessum atburðum, þrátt fyrir að hafa verið undir áhrif áfengis. Þá sagðist hann í framhaldinu hafa leitað á slysadeild. Hann hafi verið með bólgur á nefi og vörum, sár á enni og verið aumur í hnakka og í öllu andlitinu. Hálsvöðvarnir hafi verið mjög spenntir. Hann hefði ekki getað andað með nefinu í nokkra daga á eftir. Þá hefði hann ekki getað mætt til vinnu, en hann vinni við móttöku og geti ekki sinnt því allur marinn og blár. Hann hafi því orðið fyrir vinnutapi og vanlíðan, en þetta hafi verið rétt fyrir jólin og hann hafi ekki getað farið í bæinn eða að skemmta sér. Hann kvaðst alveg hafa jafnað sig í dag.

Vitnið, H-kk-nf S-kk-nf, greindi svo frá að hann hefði rekist í E-kk-þf I-kk-þf við barinn á neðri hæð Celtic Cross. Vitnið hafi verið fyrir framan hann við barinn og hafi verið þar nokkuð lengi. Þeir E-kk-nf I-kk-nf hafi byrjað að rífast. Vitnið hafi þá tekið gleraugun af E-kk-þgf I-kk-þgf og lagt þau á borðið. E-kk-nf I-kk-nf hafi orðið æstur og ýtt sér. Hafi gleraugun hans þá dottið í gólfið og komið til stimpinga á milli þeirra. E-kk-nf I-kk-nf hefði skallað vitnið og vitnið reynt að skalla E-kk-þf I-kk-þf. Ákærði og dyraverðir hafi síðan komið á milli þeirra. Um hálftíma síðar hafi vitninu og ákærða verið vísað út, þegar þeir hafi lent í deilum við aðra aðila. E-kk-nf I-kk-nf hafi þá elt vitnið og sagst ætla að berja það. Hafi þá upphafist rifrildi á milli þeirra og einhverjar ýtingar. Ákærði hefði kýlt E-kk-þf I-kk-þf einu sinni, beint framan á hann, einhvers staðar á mitt andlit. Engin önnur högg hafi átt sér stað þarna. E-kk-nf I-kk-nf hafi fengið blóðnasir og gleraugun hans hafi verið beygluð og hann dottið aftur fyrir sig. Þeim hafi strax verið stíað í sundur af dyravörðum og lögreglan komið. Vitnið kvaðst ekki hafa séð E-kk-þf I-kk-þf slá ákærða, en taldi ákærða hafa fengið áverka inni á staðnum þegar hann hafi verið að koma á milli vitnisins og E-kk-ef. Vitnið og ákærði hefðu ekki lent í neinum öðrum stimpingum þetta kvöld.

Vitnið, H-kk-nf A-kk-nf, var dyravörður á Celtic Cross umrædda nótt. Hann kvaðst hafa verið fyrir utan staðinn og muna eftir því að tveimur mönnum hafi verið vísað út af staðnum af öðrum dyravörðum. Vissi vitnið ekki af hverju þeim hefði verið vísað út en dró þá ályktun að það hafi verið vegna óláta. Vitnið kvaðst hafa séð ákærða slá mann þannig að svört gleraugu sem maðurinn var með brotnuðu í miðjunni. Vitnið hafi staðið um einn metra frá ákærða þegar þetta gerðist. Vitnið og annar dyravörður hafi síðan tekið ákærða niður og beðið eftir lögreglu. Aðspurt kvaðst vitnið ekki hafa séð E-kk-þf I-kk-þf kýla ákærða. Greindi vitnið frá því að sá sem hafi orðið fyrir högginu hafi verið æstur eftir að hafa verið sleginn og virst vilja slá til baka, en ekki náð því þar sem slagsmálin hafi verið stöðvuð.

IV.

Ákærða er í ákæru gefið að sök að hafa slegið E-kk-þf I-kk-þf G-kk-þf í andlitið með þeim afleiðingum að hann marðist í andliti. Hefur ákærði játað að hafa slegið hann einu höggi en segir að það hafi verið gert í átökum og að hann hafi sjálfur hlotið áverka af völdum E-kk-ef I-kk-ef. Telur ákærði að ákvæði 3. mgr. 218. gr. b. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 eigi því við um atvikið. Þá telur ákærði að E-kk-nf I-kk-nf hafi getað fengið áverka eftir önnur átök og því væri ekki víst að allir áverkar hans væru af sínum völdum. Nokkuð ber á milli í framburði aðila um aðdraganda þess að ákærði sló E-kk-þf I-kk-þf. Af framburði E-kk-ef I-kk-ef og H-kk-ef S-kk-ef er ljóst að til einhverra deilna eða stimpinga kom á milli þeirra inni á skemmtistaðnum við barinn. E-kk-nf I-kk-nf sagði að H-kk-nf hefði ruðst fram fyrir hann á barnum og að til deilna hefði komið milli þeirra. H-kk-nf greindi frá því að hafa tekið af E-kk-þgf I-kk-þgf gleraugun. Þá hefur H-kk-nf sagt að E-kk-nf I-kk-nf hafi skallað sig. Ber aðilum ekki saman um hvað nákvæmlega gerðist. Ákærði segir að einhverjar ryskingar hafi orðið milli þeirra allra inni á staðnum en kvaðst ekki muna hver hefði átt upptökin að þeim. Ákærði segir einnig að E-kk-nf I-kk-nf hafi skallað H-kk-þf. Þá heldur ákærði því fram að E-kk-nf I-kk-nf hafi slegið til sín og ákærði þá slegið til E-kk-ef I-kk-ef. Hafi það verið höggið sem ákært sé fyrir. Þessi framburður ákærða er ekki í samræmi við vitnisburð H-kk-ef A-kk-ef dyravarðar sem kvaðst hafa séð ákærða slá E-kk-þf I-kk-þf, en ekki hafi verið önnur átök þarna og vitnið sá ekki E-kk-þf I-kk-þf slá ákærða. Styðst þetta jafnframt við framburð H-kk-ef, vinar ákærða, sem kvaðst hafa séð ákærða slá E-kk-þf I-kk-þf einu höggi, en hann hefði ekki séð E-kk-þf I-kk-þf slá ákærða. Enn fremur hefur E-kk-nf I-kk-nf neitað að hafa slegið eða skallað einhvern. Hafa verður í huga að fyrir lögreglu gat ákærði lítið greint frá atvikum og hefur hann viðurkennt að hafa verið ölvaður umrædda nótt.

Að öllu þessu virtu er að mati dómsins sannað að þegar ákærði, ásamt H-kk-þgf S-kk-þgf, hitti E-kk-þf I-kk-þf fyrir utan skemmtistaðinn hafi komið til deilna og ákærði slegið E-kk-þf I-kk-þf í andlitið, en þar hefi ekki verið um önnur átök að ræða. Ekki þykir sannað, gegn neitun ákærða og með hliðsjón af framburði vitna, að ákærði hafi veitt E-kk-þgf I-kk-þgf fleiri en eitt högg. Telst sannað að E-kk-nf I-kk-nf hafi hlotið þann áverka sem tilgreindur er í ákæru, nánar tiltekið mar í andliti. Ekkert verður fullyrt um hvernig hann hlaut aðra þá áverka sem lýst er í fyrirliggjandi læknisvottorði eða hvernig þeir hafi verið tilkomnir, hvort hann hafi hlotið þá inni á staðnum eða dottið við, enda nær ákæran ekki til þeirra áverka. Þá er óljóst hvenær og hvernig ákærði hefur hlotið áverka. Ekki er fram komið að E-kk-nf I-kk-nf hafi sýnt af sér slíka framkomu að gefið hafi ákærða ástæðu til líkamsárásarinnar. Með háttsemi sinni hefur ákærði gerst sekur um líkamsárás sem varðar við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. lög nr. 20/1981 og 82/1998.

Ákærði er fæddur í janúar 1982. Samkvæmt sakavottorði hans hefur hann ekki áður sætt refsingu og verður við ákvörðun refsingar litið til þess. Þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin 180.000 króna sekt í ríkissjóð og komi 14 daga fangelsi í stað sektarinnar verði hún ekki greidd innan 4 vikna frá uppkvaðningu dómsins.

V.

Af hálfu brotaþola, E-kk-ef I-kk-ef G-kk-ef, er krafist skaðabóta að fjárhæð 429.900 kr. auk vaxta. Sundurliðast krafan þannig:

Miskabætur 250.000 kr.

Tímabundið atvinnutjón 30.000 kr.

Ónýt gleraugu 32.790 kr.

Sjúkrakostnaður 20.000 kr.

Lögfræðiaðstoð 97.110 kr.

Ákærði hefur verið sakfelldur fyrir líkamsárás og ber hann skaðabótaábyrgð á tjóni brotaþola sem rekja má til hinnar refsiverðu háttsemi. Um rökstuðning fyrir kröfu um miskabætur er vísað til 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Brotaþoli á rétt á miskabótum á grundvelli a-liðar 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, sbr. lög nr. 37/1999. Þykja miskabætur hæfilega ákveðnar með hliðsjón af þeim afleiðingum sem ákærði hefur verið sakfelldur fyrir, 50.000 krónur. Krafa vegna ónýtra gleraugna, 32.790 kr., er studd gögnum og verður hún því tekin til greina. Engin gögn fylgja hins vegar kröfu um greiðslu sjúkrakostnaðar. Þá er órökstudd krafa um bætur vegna vinnutaps, en ekki kemur fram hvar brotaþoli starfaði, hversu mikið hann missti úr vinnu eða hver laun hans voru. Verður þessum liðum bótakröfunnar því vísað frá dómi sem vanreifuðum og órökstuddum. Samkvæmt 4. mgr. 172. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála á brotaþoli rétt á bótum vegna lögmannsaðstoðar. Krafan er ekki studd tímaskýrslu eða reikningi. Þykja bætur vegna lögmannsaðstoðar hæfilega ákveðnar 50.000 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti. Ákærði skal því greiða brotaþola 132.790 krónur með vöxtum eins og nánar greinir í dómsorði, en dráttarvextir reiknast frá 28. apríl 2006 þegar liðinn var mánuður frá því að ákærða var kynnt bótakrafan hjá lögreglu.

VI.

Með vísan til 1. mgr. 165. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála ber að dæma ákærða til að greiða sakarkostnað, alls 103.200 krónur. Annars vegar er um að ræða kostnað vegna læknisvottorðs, 23.200 krónur, og hins vegar þóknun verjanda ákærða fyrir dómi, G-kk-ef Á-kk-ef hdl., sem þykir hæfilega ákveðin 80.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið S-kvk-nf G. S-kvk-nf, fulltrúi lögreglustjórans í Reykjavík.

Dóm þennan kveður upp S-kvk-nf B-kvk-nf, settur héraðsdómari.

D ó m s o r ð:

Ákærði, H-kk-nf M-kk-nf Þ-kk-nf, greiði 180.000 króna sekt í ríkissjóð innan fjögurra vikna frá uppkvaðningu dómsins en sæti ella fangelsi í 14 daga.

Ákærði greiði E-kk-þgf I-kk-þgf G-kk-þgf 132.790 krónur með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 17. desember 2005 til 28. apríl 2006, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði greiði 103.200 krónur í sakarkostnað, þar með talin 80.000 króna málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, G-kk-ef Á-kk-ef héraðsdómslögmanns.

S-kvk-nf B-kvk-nf