Y-2/2010

Mál þetta, sem tekið var til úrskurðar 25. nóvember, er komið til dómsins með bréfi sóknaraðila, S-kk-ef H-kk-ef Ó-kk-ef, kt. 000000-0000, Ásgötu 17, Raufarhöfn, mótteknu 5. ágúst 2010, þar sem farið var fram á að fellt yrði úr gildi árangurslaust fjárnám, sem sýslumaðurinn á Húsavík hefði gert hjá sóknaraðila, hinn 15. apríl 2010, að kröfu varnaraðila, Arion banka hf., kt. 000000-0000. Þá sendi sóknaraðili dóminum bréf, dagsett 6. ágúst 2010, þar sem hann krafðist þess að „Sýslumanninum á Húsavík og/eða Arion bank[a] hf. verði gert að greiða gerðarbeiðanda kostnað vegna málsins, annars vegar útlagðan kostnað vegna málsins og hins vegar kostnað vegna flutning[s] þess.“

Varnaraðili krefst frávísunar málsins en annars sýknu. Krefst hann og málskostnaðar úr hendi sóknaraðila.

Sýslumannsembættið á Húsavík sendi dóminum athugasemdir sínar. Kvaðst embættið þar krefjast sýknu „af öllum kröfum sóknaraðila“ en til vara að kröfum hans yrði vísað frá dómi.

Samkvæmt endurriti úr gerðabók sýslumannsins á Húsavík tók fulltrúi hans fyrir að Ásgötu 17, Raufarhöfn, hinn 15. apríl 2010, aðfarargerð nr. 025-2010-00079. Gerðarbeiðandi var sagður Arion banki hf. en gerðarþoli „S-kk-nf H-kk-nf Ó-kk-nf, Tjaldanesi, 271-Mosfellsbæ“. Krafðist gerðarbeiðandi þar fjárnáms fyrir kröfu að fjárhæð 6.435.371 króna og byggt var á áritaðri stefnu. Bókað er að gerðarþoli sé ekki mættur en fullnægt sé skilyrðum 3. mgr. 24. gr. laga nr. 90/1989 til að gerð fari fram án þess að mætt sé af hans hálfu. Segir í endurritinu að gerðarbeiðandi krefjist þess að fjárnámi ljúki án árangurs og sé svo gert með vísan til 8. kafla laga nr. 90/1989. Muni sýslumaður tilkynna gerðarþola um fjárnámið og þýðingu þess.

Málsástæður og lagarök sóknaraðila

Sóknaraðili kveðst ekki hafa verið viðstaddur umrædda gerð enda hafi hann ekki verið boðaður til hennar. Hafi honum ekki heldur verið tilkynnt um fjárnámið og þýðingu þess eins og sýslumanni hafi borið að gera. Hafi sóknaraðila ekki orðið fjárnámið ljóst fyrr en „í lok júlímánaðar 2010“ er hann hafi ætlað að endurnýja greiðslukort.

Sóknaraðili segir að þegar fjárnámið hafi verið gert hafi hann verið skráður fyrir bæði fasteignum og bifreiðum, þar á meðal fasteigninni Ásgötu 17 þar sem fjárnámið hafi farið fram. Sýslumaður hafi vitað um eignarhald sóknaraðila á þeirri fasteign en hvorki hirt um að virða þá eign né kanna eignir gerðarbeiðanda að öðru leyti samkvæmt 38. gr. laga nr. 90/1989, sbr. 63. gr. laganna. Sýslumanni hafi, samkvæmt 24. gr. laganna, borið skylda til að gæta þess af sjálfsdáðum að gerðin gengi ekki gegn réttindum sem sóknaraðila hafi verið tryggð með lögunum. Hafi þar meðal annars verið skylda til að kanna þinglýstar eignir sóknaraðila til ábendingar og að virða eignir hans, bæði þá eign þar gerðin hafi farið fram, og aðrar.

Sóknaraðili kveður lögheimili sitt á Raufarhöfn en hann hafi undanfarið verið búsettur á höfuðborgarsvæðinu. Óreynt hafi verið hvort í hann næðist, eins og fjallað sé um í 3. mgr. 24. gr. laga nr. 90/1989, enda hafi hann ekki orðið var við neina boðun.

Sóknaraðili segir þá eina ástæðu vera fyrir því að erindi sitt sé seint fram komið, að sér hafi ekki orðið kunnugt um fjárnámið fyrr en „nú á dögunum“ er hann hafi ætlað að endurnýja greiðslukort. Hljóti sér því að vera afsakanlegt að hafa ekki leitað úrlausnar dómsins innan frests 1. mgr. 92. gr. laga nr. 90/1989 og óski hann eftir því að málið verði tekið fyrir á grundvelli 2. mgr. sömu greinar.

Eins og áður segir sendi sóknaraðili dóminum bréf þar sem hann gerði þá málskostnaðarkröfu sem rakin var. Segist hann byggja kröfuna á því, að sýslumaður hafi ekki farið að lögum við framkvæmd gerðarinnar og þannig brotið á lögvörðum rétti sóknaraðila. Þá hafi lögmaður varnaraðila gert kröfu um að gerðinni yrði lokið án árangurs þó að honum hafi verið kunnugt um að ekki væru efni til þess. Sóknaraðili segir að vegna málskostnaðar sé „eftir atvikum“ vísað til laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Málsástæður og lagarök varnaraðila.

Varnaraðili segir héraðsdóm Norðurlands eystra hafa, hinn 4. febrúar 2010, áritað stefnu varnaraðila á hendur sóknaraðila og sagt dómkröfurnar aðfararhæfar. Stefna málsins hafi verið birt sóknaraðila sjálfum hinn 15. janúar 2010 í héraðsdómi Reykjavíkur og honum því kunnugt um kröfuna.

Varnaraðili vísar til lýsingar sýslumannsins á Húsavík á málavöxtum eftir að aðfararbeiðni hafi borizt sýslumanni og þar til gert hafi verið hið umþrætta fjárnám.

Varnaraðili segir ekki koma fram í kæru sóknaraðila á hvaða lagarökum hún sé byggð og verði það til þess að varnaraðili geti ekki varizt sem skyldi. Ekki sé ljóst hvort sóknaraðili kæri á grundvelli 14. eða 15. kafla laga nr. 90/1989, en þessir kaflar veiti mislangan kærufrest. Þar sem kæruheimildir sóknaraðila á grundvelli 14. kafla séu verulega takmarkaðar í lögunum segist varnaraðili gera ráð fyrir að kæran sé gerð á grundvelli 15. kafla laganna. Í 92. gr. laganna sé heimild til málsaðila, sem hagsmuni hafi af gerðinni, að krefjast úrlausnar héraðsdómara um hana innan átta vikna frá því gerðinni hafi verið lokið. Séu gerðar tvær undantekningar á þeim fresti, annars vegar ef allir málsaðilar samþykki að málið skuli borið undir dóminn og hins vegar ef héraðsdómara þyki afsakanlegt að málið hafi ekki verið lagt fyrir hann í tæka tíð. Í athugasemdum með lögunum séu nefnd atriði sem talizt gætu afsakanleg, svo sem ef aðila hafi ekki borizt vitneskja um gerðina innan frests.

Varnaraðili segist telja að þessi undantekning eigi ekki við í málinu. Sóknaraðili hafi kosið að skrá lögheimili sitt í óíbúðarhæfu húsnæði og sé augljóst að þar búi enginn maður. Sé lögheimilisskráningin ekki í samræmi við lög nr. 2/1990 um lögheimili. Ógerningur sé því að birta fyrir sóknaraðila eða öðrum á skráðu lögheimili hans. Sýslumaðurinn á Húsavík hafi leitað aðstoðar lögreglu til að ná sambandi við sóknaraðila en sú viðleitni hafi orðið árangurslaus. Varnaraðila sé ekki kunnugt um hvar sóknaraðili dveljist að jafnaði, þrátt fyrir að hafa leitað upplýsinga um dvalarstað hans. Hafi varnaraðili ítrekað reynt að birta fyrir sóknaraðila, vegna annarra mála, en það hafi reynzt mjög erfitt. Telji varnaraðili að ekki sé hægt að láta sóknaraðila njóta góðs af að skrá lögheimili sitt þar sem hann búi ekki eða með því að gefa ekki upp dvalarstað, með því að veita honum lengri frest en átta vikur. Sé nokkuð víst að slík tilvik, þegar menn fari huldu höfði, hafi ekki vakað fyrir löggjafanum þegar hann hafi gert undantekningu á átta vikna frestinum.

Varnaraðili segir að þegar lokið sé aðfarargerð, þar sem gerðarþoli er fjarri, sendi sýslumaður endurrit gerðarinnar á lögheimili hans. Hafi sóknaraðila verið ókunnugt um gerðina þá hafi það verið vegna þess að hann hvorki búi á lögheimili sínu né sinni því að sækja og kynna sér þann póst sem þangað berist.

Með vísan til þessa telji varnaraðili að vísa beri kæru sóknaraðila frá, þar sem tímamörk séu liðin og undantekningarákvæði 92. gr. laga nr. 90/1989 eigi ekki við.

Verði ekki fallizt á frávísun málsins fari varnaraðili hins vegar fram á staðfestingu aðfarargerðarinnar.

Varnaraðili segir að eftir að ítrekaðar tilraunir sýslumanns til að hafa uppi á sóknaraðila hafi reynzt árangurslausar hafi sýslumaður ákveðið að ljúka gerðinni á skráðu lögheimili varnaraðila. Þar hafi henni lokið án árangurs og það verið í fullu samræmi við ákvæði 21. og 62. gr. laga nr. 90/1989.

Í 1. mgr. 21. gr. laganna segi að gerðarþola skuli tilkynnt með hæfilegum fyrirvara að beiðni hafi borizt um aðför og um meginefni beiðninnar. Hafi sýslumaður látið birtingarmanni tilkynningu í té en fengið endursenda með athugasemd um að sóknaraðili þekktist hvorki í húsinu né á svæðinu. Þegar svo sé komið taki úrræði 3. mgr. 24. gr. laganna við, en þar sé heimild til að ljúka gerð á skráðu lögheimili gerðarþola ef lögreglu hafi ekki tekizt að hafa upp á honum. Svo hafi verið litið á, að meginregla aðfararlaga um að gerðarþoli eða málsvari hans séu staddir við aðfarargerð, sé ekki undantekningarlaus. Í einstökum tilfellum geti reynzt með öllu útilokað að ná til gerðarþola eða nokkurs sem geti svarað fyrir hann, svo sem ef gerðarþoli eigi hvorki maka né heimilismenn og fari huldu höfði. Þá ætlist 3. mgr. 24. gr. laganna til að sýslumaður feli lögreglu að leita gerðarþola, boða hann eða færa til gerðarinnar. Beri viðleitni lögreglunnar engan árangur sé þrautalending sú að gerð fari fram án gerðarþola og nokkurs fyrir hans hönd.

Sýslumaður hafi óskað aðstoðar lögreglu við að hafa upp á sóknaraðila en það hafi orðið án árangurs. Í 62. gr. laga nr. 90/1989 sé heimilað að ljúka gerð með árangurslausu fjárnámi ef gerðarþoli finnist ekki og enginn sem tekið geti málstað hans. Sýslumaður hafi því haft fullar heimildir samkvæmt aðfararlögum til að ljúka gerð með þeim hætti sem gert hafi verið hér. Kveðst varnaraðili vísa til greinargerðar sýslumanns um umfjöllun um 21. og 24. gr. laga nr. 90/1989.

Varnaraðili segir að samkvæmt 38. gr. laga nr. 90/1989 skuli virðing eigna almennt framkvæmd af sýslumanni, enda sé gert ráð fyrir því í athugasemdum með lögunum að sérstök virðing heyri til undantekninga en sé hennar þörf sé meginregla að sýslumaður annist hana. Eignir sóknaraðila séu veðsettar langt um verðmæti fram og megi því jafna við að engar eignir séu sem hægt sé að gera fjárnám í. Þegar svo sé, að veðsetning sé langt umfram verðmæti og augljóst sé að ekkert fengist upp í kröfu varnaraðila þó að eignirnar yrðu teknar fjárnámi og seldar nauðungarsölu, sé erfitt að sjá réttlætingu þess að leggja allan þann kostnað sem hlytist af virðingu og nauðungaruppboði á sýslumann og varnaraðila.

Þá kveðst varnaraðili krefjast þess að málskostnaðarkröfu sóknaraðila verði hafnað þar sem aðfarargerðin hafi verið gerð með lögmætum og eðlilegum hætti.

Varnaraðli kveðst vísa til laga nr. 90/1989, einkum 15. kafla þeirra. Þá vísi varnaraðili til laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, einkum 13., 14., 24. og 25. kafla laganna. Vegna málskostnaðarkröfu sé vísað til 129. og 130. gr. laganna, sbr. 91. og 94. gr. laga nr. 90/1989. Vegna kröfu um virðisaukaskatt af málflutningsþóknun sé vísað til laga nr. 50/1988 en varnaraðili sé ekki virðisaukaskattskyldur og beri því nauðsyn til að fá dóm fyrir skattinum úr hendi sóknaraðila.

Athugasemdir sýslumannsins á Húsavík.

Sýslumannsembættið á Húsavík sendi dóminum athugasemdir. Segir þar að embættinu hafi hinn 4. marz 2010 borizt aðfararbeiðni varnaraðila þar sem óskað hafi verið fjárnáms hjá sóknaraðila til tryggingar nánar greindri skuld. Hinn 29. marz 2010 hafi sýslumaður sent sóknaraðila boðun með vísan til 21. gr. laga nr. 90/1989 og hafi hún verð send með útbornu ábyrgðarbréfi. Daginn eftir hafi birtingarmaður endursent boðunarbréfið með þeirri athugasemd á vottorði að sóknaraðili þekktist hvorki í húsinu né á svæðinu en væri með skráðan biðpóst í 108 Reykjavík. Þá hafi nágrannar neitað að taka við birtingu.

Í kjölfar fyrirtöku hinn 13. apríl 2010 hafi sýslumaður óskað eftir aðstoð lögreglu við að hafa upp á sóknaraðila. Hafi það ítrekað verið reynt þann dag og hinn næsta en án árangurs. Hinn 15. apríl hafi málið verið tekið fyrir að Ásgötu 17 á Raufarhöfn, á skráðu lögheimili sóknaraðila. Hafi fyrirtökunni lokið þannig að gert hafi verið árangurslaust fjárnám að kröfu varnaraðila, með vísan til 3. mgr. 24. gr. laga nr. 90/1989.

Sýslumannsembættið segist byggja sýknukröfu sína á því að hann sé ekki aðili að aðfararmálinu. Sé þess krafizt til vara að kröfunni verði vísað frá dómi.

Þá verði bótaréttur sóknaraðila vegna meintra frávika í fullnustuframkvæmd ekki leiddur til lykta á grundvelli aðfararlaga, áður en fyrir liggi hverjar endanlegar lyktir þess máls verði, og megi það ráða af 96. gr. laga nr. 90/1989.

Þá hafi verið farið að reglum laganna við framkvæmd fjárnámsins, bæði við birtingu fyrir sóknaraðila sem og við hið árangurslausa fjárnám. Meginregla aðfararlaga nr. 90/1989, samkvæmt 1. mgr. 24. gr. laganna, sé að til þess að unnt sé að ljúka gerð sem árangurslausri þurfi gerðarþoli sannanlega að hafa fengið tilkynningu samkvæmt 21. gr. laganna um að beiðni um aðför hjá honum sé komin fram, og skuli honum um leið tilkynnt hvar og hvenær gerðin muni hefjast. Sé þessi regla þó ekki án undantekninga, sbr. 2. og 3. mgr. 24. gr. laganna.

Sannanlega hafi verið reynt að birta tilkynningu á lögheimili sóknaraðila, fyrst með póstmanni og síðan með ítrekaðri lögregluboðun. Þetta hafi verið án árangurs. Í 3. mgr. 24. gr., sbr. 6. tl. 3. mgr. 21. gr. laga nr. 90/1989 segi, að ef ekki takist að hafa uppi á gerðarþola eða fyrirsvarsmanni hans skuli sýslumaður fara þangað sem gerðarþoli hafi heimili eða skráð aðsetur og ljúka þar gerðinni í samræmi við kröfur gerðarbeiðanda. Ekki sé gerður sá áskilnaður að gerðarþoli sé óstaðsettur í hús heldur einfaldlega að hann finnist ekki. Í fræðiritinu Aðfarargerðum sé fjallað um þessa heimild sem lokaúrræði, sem sé einkum sett vegna þeirra tilvika þar sem ekki sé hægt að ljúka gerð samkvæmt 1. eða 2. mgr. 24. gr. laganna. Sé það annars vegar þegar gerðarþola hafi ekki verið tilkynnt um gerðina og hvorki hann né málsvari hans hafi fundizt og hins vegar vegna þess að illfært eða útilokað sé að ljúka gerðinni án hans. Þessari heimild megi beita í tvenns konar tilvikum. Annars vegar með því að fresta gerðinni og reyna til þrautar að ná til gerðarþola, meðal annars með hjálp lögreglu, og verði gerðinni þá lokið á þeim stað sem gerðarþoli, gerðarbeiðandi og sýslumaður komi saman. Hins vegar með því að fara á heimilisstað gerðarþola og ljúka gerðinni þar, ef með þarf án hans og málsvara hans, en að því gefnu að gerðarþoli muni ekki finnast.

Telja verði, líkt og gögn málsins beri með sér, að fullreynt hafi verið að hafa uppi á sóknaraðila og hafi því verið skilyrði til þess að nýta heimild 3. mgr. 24. gr. laganna og fara á skráð lögheimili sóknaraðila og ljúka þar gerðinni sem árangurslausri að kröfu varnaraðila.

Sóknaraðili hafi valið að skrá lögheimili sitt í óíbúðarhæfu húsnæði þar sem lengi hafi enginn haldið til. Hann hafi ekkert annað skráð aðsetur og láti skrá sig með biðpóst á pósthúsi. Sé það mat embættisins að slík tilvik heyri undir þá heimild sem notazt hafi verið við í þessu tilviki, enda verði ekki dregin önnur ályktun en að sóknaraðili fari huldu höfði.

Þá beri sýslumanni ekki ex officio að verðleggja aðfararhæfar eignir í eigu gerðarþola hvort sem hann sé við gerðina eða ekki, heldur einungis í þeim tilvikum sem óvíst er um verðmæti eignar sem bent er á til tryggingar, sbr. 2. mgr. 38. gr. laga nr. 90/1989. Sé því hafnað að vísun til mögulegrar vitneskju sýslumanns um þinglýstar eignir sóknaraðila eða ábendingarrétt hafi þýðingu í málinu.

Niðurstaða

Hin umþrætta aðfarargerð fór fram 15. apríl. Þegar beiðni sóknaraðila barst héraðsdómi var því úti sá frestur sem 1. mgr. 92. gr. aðfararlaga nr. 90/1989 veitir málsaðila til að krefjast úrlausnar héraðsdóms um gerðina.

Varnaraðili byggir á því, að sóknaraðili hafi skráð lögheimili sitt í óíbúðarhæfu húsnæði, þar sem augljóst sé að enginn eigi heima, og fari huldu höfði. Byggir varnaraðili á þessu þegar hann kveður sóknaraðila ekki afsakanlegt að bera beiðni sína fram eftir lok umrædds frests.

Óumdeilt er að lögheimili sóknaraðila er skráð á Ásgötu 17 á Raufarhöfn. Ekkert er fram komið í málinu um að þeir aðilar, sem veitt er heimild í 11. gr. lögheimilislaga nr. 21/1990 til að leita úrlausnar dómstóla um hvar lögheimili manns skuli talið, hafi nýtt hana vegna umræddrar lögheimilisskráningar sóknaraðila. Þó að sýslumaður staðhæfi í athugasemdum sínum að enginn eigi í raun heima á lögheimili sóknaraðila álítur dómurinn að í þessu máli verði ekki byggt á því að lögheimilisskráningin sé í raun út í bláinn og að sóknaraðili fari huldu höfði, enda hafi hvorugt verið sannað í málinu. Óumdeilt er að sóknaraðili var ekki boðaður til umrædds fjárnáms og með vísan til þessa telur dómurinn afsakanlegt að hann hafi ekki borið sig upp undan því fyrr við dómstólinn, en ekki hefur verið sýnt fram á að honum hafi verið fjárnámið ljóst fyrr en hann byggir á, svo sem vegna tilkynningar frá sýslumanni um það, en slík tilkynning hefur ekki verið lögð fram.

Dóminum þykir ljóst að beiðni sóknaraðila sé byggð á 15. kafla aðfararlaga en í beiðni sinni óskar hann eftir að hún verði tekin fyrir á grundvelli 2. mgr. 92. gr. laganna. Kveðst varnaraðili og í greinargerð sinni álíta svo. Verður beiðni sóknaraðila ekki vísað frá dómi.

Hið umþrætta árangurslausa fjárnám fór fram án þess að gerðarþoli hefði verið boðaður til þess eða nokkur annar til að taka svari hans. Samkvæmt 1. mgr. 21. gr. aðfararlaga ber að tilkynna gerðarþola um framkomna aðfararbeiðni með hæfilegum fyrirvara sem og um hvar og hvenær aðförin hefjist. Í 3. mgr. sömu greinar eru leyfðar undantekningar á þessari reglu og taldar upp í sex liðum. Í 6. tölulið er heimilað að víkja frá tilkynningarskyldunni ef ekki er vitað hvar gerðarþoli hafist við. Telja verður ljóst að frumkvæði að því að nýta heimildir 3. mgr. 21. gr. laganna verði að koma frá gerðarbeiðanda en sýslumaður beiti þeim ekki að einu saman eigin frumkvæði. Þá er í 3. mgr. 24. gr. heimilað, við þær aðstæður að hvorki finnst gerðarþoli né nokkur sá sem taka má málstað hans, að fara á skráð heimili gerðarþola og ljúka gerð þar í samræmi við kröfu gerðarbeiðanda, enda standi önnur fyrirmæli laganna því ekki í vegi.

Eins og áður segir er heimilt að víkja frá tilkynningarskyldu til gerðarþola við þær aðstæður að ekki er vitað hvar hann hefst við. Í frásögn sýslumanns af málavöxtum í þessu máli, en varnaraðili hefur vísað til þeirrar lýsingar, er rakið hvernig staðið hafi verið að því af hálfu embættisins að reyna að koma boðun til sóknaraðila. Verður ekki annað ráðið af lýsingunni en að þær tilraunir hafi beinzt að lögheimili sóknaraðila, Ásgötu 17 á Raufarhöfn. Reynt hafi verið að birta tilkynningu þar, „fyrst með birtingu póstmanns og síðan með ítrekaðri lögregluboðun, en án árangurs.“

Í málinu liggur fyrir staðfest endurrit úr gerðabók sýslumanns. Segir þar um gerðina að gerðarþoli sé „S-kk-nf H-kk-nf Ó-kk-nf, Tjaldanesi, 271-Mosfellsbæ“. Er því óhjákvæmilegt að byggja á því, að fyrir hafi legið upplýsingar um að sóknaraðili tengdist því heimilisfangi og verður að telja nærtækast að skilja þetta svo, að upplýsingar hafi verið um að sóknaraðili hefði þarna búsetu eða að minnsta kosti væri vænlegt að leita hans þar. Hvorki er í athugasemdum sýslumanns né annars staðar í gögnum málsins greint frá því að reynt hafi verið að koma boðun til sóknaraðila á þessa áritun. Þegar horft er til þessa, þykir verða að líta svo á, að með þeim árangurslausu tilraunum til að boða sóknaraðila til fjárnámsins sem lýst hefur verið, hafi ekki verið leitt nægilega í ljóst að ekki væri vitað hvar sóknaraðili hefðist við. Þykir því sem ekki hafi verið unnt að láta hina umþrættu gerð fara fram, svo sem gert var. Verður því að fallast á kröfu sóknaraðila og fella hana úr gildi.

Eins og áður er rakið skilaði sýslumaður athugasemdum til dómsins. Er honum það heimilt samkvæmt 3. mgr. 93. gr. aðfararlaga. Sýslumaður er hins vegar ekki aðili að málinu og kröfur frá honum komast ekki að. Honum verður ekki gert að greiða málskostnað í málinu.

Með vísan til þessara úrslita verður varnaraðila gert að greiða sóknaraðila málskostnað sem verður ákveðinn 188.250 krónur.

Fyrir sóknaraðila fór með málið G-kk-nf S-x-x R-kk-nf héraðsdómslögmaður en varnaraðila K-kk-nf Ó-kk-nf P-kk-nf héraðsdómslögmaður. Gætt var ákvæða 1. mgr. 115. gr. laga nr. 91/1991.

Þ-kk-nf D-kk-nf kveður upp úrskurð þennan.

Ú R S K U R Ð A R O R Ð

Aðfarargerð númer 025-2010-00079, sem sýslumaðurinn á Húsavík gerði hjá sóknaraðila, S-kk-þgf H-kk-þgf Ó-kk-þgf, hinn 15. apríl 2010, að kröfu varnaraðila, Arion banka hf., er felld úr gildi.

Varnaraðili greiði sóknaraðila 188.250 krónur í málskostnað.

Þ-kk-nf D-kk-nf.