S-844/2010

Mál þetta, sem dómtekið var 2. febrúar 2011, er höfðað með ákæru útgefinni af ríkissaksóknara 5. október 2010 á hendur A-kk-þgf L-kk-þgf G-kk-þgf, kt. 000000-0000, Melbraut 3, Garði, A-kk-þgf K-kk-þgf G-kk-þgf, kt. 000000-0000, Seljalandi 3, Reykjavík, og V-kk-þgf M-kk-þgf A-kk-þgf, kt. 000000-0000, Vesturbergi 118, Reykjavík.

I.

Gegn ákærðu A-kk-þgf L-kk-þgf og A-kk-þgf K-kk-þgf fyrir brot gegn valdstjórninni, framin í Reykjavík að kvöldi laugardagsins 29. ágúst 2009 eins og hér greinir:

1. Gegn ákærða A-kk-þgf L-kk-þgf fyrir að hafa nálægt akbrautinni við Útvarpsstöðvarveg til móts við Jakasel 16 veist að lögreglumönnunum S-kk-þgf P-kk-þgf Ó-kk-þgf og Ó-kk-þgf G-kk-þgf S-kk-þgf, sem þar höfðu meðákærða A-kk-þf K-kk-þf í tökum, rutt þeim um koll, slegið S-kk-þf P-kk-þf einu höggi með krepptum hnefa í andlitið og Ó-kk-þf G-kk-þf einu höggi með krepptum hnefa í síðuna. Við þetta hlaut S-kk-nf P-kk-nf blóðnasir og mar í andliti.

2. Gegn ákærðu báðum fyrir að hafa á sama stað og getið er í ákærulið 1, hótað lögreglumönnunum S-kk-þgf P-kk-þgf, Ó-kk-þgf G-kk-þgf, A-kk-þgf S-kk-þgf og B-kvk-þgf B-kvk-þgf því að lífláta þau og fjölskyldur þeirra.

3. Gegn ákærðu báðum fyrir að hafa í kjölfar atvika þeirra sem lýst er í ákæruliðum 1 og 2, í lögreglubifreið á leið á lögreglustöðina við Hverfisgötu, hótað lögreglumönnunum S-kk-þgf P-kk-þgf, E-kk-þgf S-kk-þgf E-kk-þgf og H-kk-þgf S-kk-þgf Þ-kk-þgf að lífláta þá og fjölskyldur þeirra.

Brot ákærðu teljast varða við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

II.

Gegn ákærða V-kk-þgf M-kk-þgf fyrir fíkniefnalagabrot með því að hafa, fimmtudaginn 1. apríl 2010, haft í vörslu sinni 1,54 g af kannabisefni sem hann geymdi í buxnastreng sínum og lögregla fann við líkamsleit á honum á Hafnargötu á bifreiðastæði við hús nr. 42 í Reykjanesbæ.

Telst háttsemi þessi varða við 2. gr., sbr. 5. og 6. gr. laga um ávana- og fíkniefni nr. 65/1974 með áorðnum breytingum.

III.

Gegn ákærðu A-kk-þgf K-kk-þgf og V-kk-þgf M-kk-þgf fyrir líkamsárás og hótanir, með því að hafa, mánudagskvöldið 3. maí 2010, í félagi veist að A þar sem hann var staddur fyrir utan heimili sitt að […] í Reykjanesbæ að setja ungbarn inn í bifreið. Ákærði A-kk-nf K-kk-nf ógnaði honum með hnífi og ákærðu báðir hótuðu að brjótast inn á heimili hans vegna ætlaðrar skuldar B barnabarns A, ákærðu ýttu báðir við honum og kýldu svo hann féll í jörðina og spörkuðu ítrekað í líkama hans og höfuð. Ákærðu veittust enn fremur að dóttur hans, D, er hún reyndi að koma föður sínum til bjargar, kýldu hana með krepptum hnefum í andlit, keyrðu hana niður í jörðina og spörkuðu ítrekað í líkama hennar og héldu við svo búið áfram árásinni á A sem þá var staðinn upp, en ákærðu felldu hann aftur í jörðina og spörkuðu ítrekað í líkama hans og höfuð. Ákærðu spörkuðu einnig í hné C, eiginkonu A, er hún lagðist ofan á mann sinn til að verja hann árásinni. Þá hótuðu ákærðu A lífláti og að stinga hann með hnífnum.

Afleiðingar árásarinnar urðu þær að A hlaut nefbrot, rifbeinsbrot, mar og bólgu á enni, bólgu á vinstra gagnauga, glóðaraugu, rispur kringum hægra auga, skurði undir vinstra auga, 2 skurði á nefi, 3 minni sár á andliti vinstra megin, bólgu yfir kinnbeinum, tognun í hálsi og hálshrygg og mar á brjóstkassa. D hlaut roða á kinnbeinum, heilahristing, tognun á hné og bólgu á hægri ökkla og C hlaut bólgu og tognun á hné.

Telst þetta varða við 217. gr., 2. mgr. 218. gr. og 233. gr. almennra hegningarlaga.

IV.

Gegn ákærða A-kk-þgf K-kk-þgf fyrir tilraun til fjárkúgunar, með því að hafa í kjölfar þess sem lýst er í ákærulið III hringt í B og sagt honum að greiða 60.000 krónur innan tuttugu mínútna ella færi verr heldur en það sem lýst er í III. ákærulið.

Telst þetta varða við 251. gr., sbr. 20. gr. almennra hegningarlaga.

V.

Gegn ákærða A-kk-þgf K-kk-þgf fyrir vopnalagabrot með því að hafa, mánudagskvöldið 3. maí 2010, haft í vörslu sinni hamar og öxi sem lögregla fann við handtöku ákærða á bifreiðastæði við Holtsgötu í Reykjanesbæ, enn fremur haft í vörslu sinni hníf sem lögregla fann skömmu síðar við öryggisleit á ákærða áður en hann var vistaður í fangaklefa í Grindavík.

Telst þetta varða við 1. mgr. 30. gr., sbr. 1. mgr. 36. gr. vopnalaga nr. 16/1998.

Þess er krafist að ákærðu verði dæmdir til refsingar og greiðslu sakarkostnaðar. Þá er þess krafist að fíkniefni sem lýst er í II. kafla ákæru verði gerð upptæk samkvæmt 6. mgr. 5. gr. laga um ávana- og fíkniefni nr. 65/1974 og 2. mgr. 14. gr. reglugerðar um sölu og meðferð ávana- og fíkniefna nr. 233/2001. Samkvæmt 1. mgr. 37. gr. vopnalaga er krafist upptöku á framangreindum vopnum sem lýst er í V. kafla ákæru, þ.e. hnífi, öxi og hamri.

Af hálfu A, kt. 000000-0000, er krafist skaða- og miskabóta úr hendi ákærðu A-kk-ef K-kk-ef G-kk-ef og V-kk-ef M-kk-ef A-kk-ef in solidum að fjárhæð 825.137 krónur auk vaxta skv. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 3. maí 2010 þar til mánuður er liðinn frá birtingu skaðabótakröfu þessarar en með dráttarvöxtum skv. 9. gr., sbr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Þess er jafnframt krafist að ákærðu verði óskipt dæmdir til að greiða lögmannsþóknun. Þá er þess krafist að dráttarvextir leggist við höfuðstól miskabóta á 12 mánaða fresti, í fyrsta sinn 12 mánuðum eftir upphafsdag vaxta allt í samræmi við 12. gr. laga nr. 38/2001.

Einnig krefst C, kt. 000000-0000, skaða- og miskabóta úr hendi ákærðu A-kk-ef K-kk-ef G-kk-ef og V-kk-ef M-kk-ef A-kk-ef, in solidum að fjárhæð 533.099 krónur auk vaxta samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 3. maí 2010 þar til mánuður er liðinn frá birtingu skaðabótakröfu en með dráttarvöxtum samkvæmt 9. gr., sbr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Þess er jafnframt krafist að ákærðu verði óskipt dæmdir til að greiða lögmannsþóknun. Þá er þess krafist að dráttarvextir leggist við höfuðstól miskabóta á 12 mánaða fresti, í fyrsta sinn 12 mánuðum eftir upphafsdag vaxta allt í samræmi við 12. gr. laga nr. 38/2001.

D, 000000-0000, krefst jafnframt skaða- og miskabóta úr hendi ákærðu A-kk-ef K-kk-ef G-kk-ef og V-kk-ef M-kk-ef A-kk-ef in solidum að fjárhæð 535.918 krónur auk vaxta samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 3. maí 2010 þar til mánuður er liðinn frá birtingu skaðabótakröfu þessarar en með dráttarvöxtum samkvæmt 9. gr., sbr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Þess er jafnframt krafist að kærðu verði óskipt dæmdir til að greiða lögmannsþóknun. Þá er þess krafist að dráttarvextir leggist við höfuðstól miskabóta á 12 mánaða fresti, í fyrsta sinn 12 mánuðum eftir upphafsdag vaxta, allt í samræmi við 12. gr. laga nr. 38/2001.

Hinn 2. nóvember 2010 var sameinað máli þessu mál nr. S-766/2010, sem var höfðað á hendur ákærðu A-kk-þgf K-kk-þgf og A-kk-þgf S-kk-þgf A-kk-þgf, kt. 000000-0000, Holtsgötu 27, Sandgerði, með ákæru útgefinni 30. júlí 2010 af lögreglustjóranum á Suðurnesjum, sbr. heimild í 1. mgr. 169. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Þar er ákærðu gefin að sök tilraun til þjófnaðar með því að hafa aðfaranótt 27. nóvember 2009 brotist inn í verslunina Palóma, Víkurbraut 62, Grindavík, og verið búnir að taka saman og setja í plastpoka, í því skyni að stela, nokkurt magn skartgripa, hringi, eyrnalokka, armbönd og hálsfestar, þegar lögregla kom og handtók þá á vettvangi. Verðmæti varningsins sem ákærðu höfðu tekið til er að mati eiganda verslunarinnar 385.000 krónur.

Telst þetta varða við 244. gr. sbr. 20. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærðu verði dæmdir til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Þá var hinn 5. janúar 2011 sameinað máli þessu sakamál nr. 1138/2010, sem var höfðað á hendur ákærða A-kk-þgf K-kk-þgf með ákæru útgefinni 14. desember 2010 af lögreglustjóranum á höfuðborgarsvæðinu. Þar eru ákærða gefin að sök eftirfarandi brot:

I.

1. Skjalafals með því að hafa laugardaginn 1. nóvember 2008, í Húsasmiðjunni við Súðarvog í Reykjavík, framvísað tékka að upphæð 255.000 krónur, útgefnum af G af reikningi nr. […] hjá Landsbanka Íslands, sem hann hafði falsað með nafnrituninni A-kk-nf, kt. 000000-0000, á framsal tékkans, og fengið þannig afhentar vörur að andvirði 177.261 króna.

Telst þetta varða við 1. mgr. 155. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

2. Hylmingu með því að hafa, er lögregla gerði húsleit á heimili hans að Blöndubakka 6, Reykjavík, þann 6. nóvember 2008, haft í vörslum sínum, í geymslu og herbergi í kjallara, Sako Riffil, boltalás úr Husqvarna riffli, fimm pakka með riffil- og haglaskotum, en þetta var þýfi úr innbroti þann 27. október 2008 að Jakaseli 3, Reykjavík, og skjávarpa sem merktur var Hólabrekkuskóla.

Telst þetta varða við 1. mgr. 254. gr. sömu laga, sbr. 133. gr. laga nr. 82/1998.

II.

Fyrir eftirfarandi umferðarlagabrot á árinu 2009 með því að hafa:

1. Aðfaranótt sunnudagsins 21. júní, á Akureyri, ekið bifreiðinni AM-221 sviptur ökurétti og undir áhrifum áfengis (vínandamagn í blóði 1,39‰) vestur Kaupvangsstræti og síðan um Skipagötu, ekki sinnt því er lögregla gaf honum stöðvunarmerki heldur ekið hratt framhjá og lagt bifreiðinni í bifreiðastæði á móts við Skipagötu 12, þar sem hann hljóp út úr bifreiðinni og reyndi að komast undan, en lögregla handtók hann skömmu síðar stutt frá.

Telst þetta varða við 1. mgr. 48. gr. og 1. mgr., sbr. 3. mgr., 45. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, sbr. 1. mgr. 100. gr. sömu laga.

2. Aðfaranótt fimmtudagsins 9. júlí, í Reykjavík, ekið bifreiðinni OK-561 sviptur ökurétti og óhæfur um að stjórna henni örugglega vegna áhrifa ávana- og fíkniefna (amfetamín í blóði 80 ng/ml) vestur Funahöfða og er lögregla sneri við til þess að kanna með ástand ökumanns, aukið hraðann og ekið um Hyrjarhöfða þar sem aksturinn var stöðvaður og lögregla hafði afskipti af honum.

Telst þetta varða við 1. mgr. 48. gr., og 1., sbr. 2. mgr., 45. gr. a, allt sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar, til greiðslu alls sakarkostnaðar og til að sæta sviptingu ökuréttar samkvæmt 101. og 102. gr. laga nr. 50/1987, sbr. 25. og 26. gr. laga nr. 44/1993, sbr. 18. gr. laga nr. 66/2006.

Einnig var sameinað máli þessu sakamál nr. 1119/2010, sem var höfðað á hendur ákærða V-kk-þgf M-kk-þgf, með ákæru útgefinni af lögreglustjóranum á höfuðborgarsvæðinu 3. desember 2010, fyrir eftirtalin hegningar- og umferðarlagabrot:

I.

Umferðarlagabrot, með því að hafa aðfaranótt laugardagsins 18. apríl 2009 ekið bifreiðinni UM-702, án þess að hafa öðlast ökuréttindi, suður Strandgötu í Hafnarfirði, uns lögregla stöðvaði aksturinn við Suðurbraut.

Telst þetta varða við 1. mgr. 48. gr., sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987.

II.

Þjófnað, með því að hafa laugardaginn 24. apríl 2010, í félagi við X, á veitingastaðnum Subway við Borgartún í Reykjavík, stolið veski sem innihélt farsíma, seðlaveski, greiðslukort og vegabréf, með því að taka veskið af stólbaki og fara með það út af veitingastaðnum.

Telst þetta varða við 244. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Í þinghaldi 2. febrúar 2011 féll ákæruvaldið frá II. kafla ákærunnar.

Jafnframt var sameinað máli þessu mál nr. S-1165/2010, sem var höfðað á hendur A-kk-þgf S-kk-þgf, með ákæru útgefinni 21. desember 2010 af lögreglustjóranum á Suðurnesjum, fyrir eftirtalin brot:

I.

Þjófnað, með því að hafa í samvinnu við tvo óþekkta aðila fimmtudaginn 24. september 2009, brotist inn í Veitingahúsið Flösina, Skagabraut 100, Garði með því að brjóta glugga á norðurhlið veitingahússins og stolið þar Toshiba fartölvu, utanáliggjandi hörðum disk, tölvumús, 15 kassa af bjór en hver kassi var með 10 bjórum, 14 stk. af 750 ml flöskum af sterku áfengi, 2 kassa af hvítvíni og 45.000 krónum í peningum sem voru í peningakassa á afgreiðsluborði veitingahússins, samtals er áætlað verðmæti 338.881 króna.

Telst háttsemi þessi varða við 244. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

II.

Þjófnað, með því að hafa í samvinnu við óþekktan aðila fimmtudaginn 19. nóvember 2009, brotist inn í húsnæði Keilis, Keilisbraut 775, Reykjanesbæ, með því að brjóta glugga á vesturhlið húsnæðisins og stolið þar tveimur skjávörpum, samtals að áætluðu verðmæti 155.043 krónur.

Telst háttsemi þessi varða við 244. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Ákærði A-kk-nf krefst þess aðallega að honum verði gerð vægasta refsing sem lög leyfa og að hún verði skilorðsbundin. Þá gerir verjandi kröfu um þóknun.

Ákærði A-kk-nf K-kk-nf krefst þess að hann verði sýknaður af kröfum ákæruvaldsins í I., IV. og V. kafla ákæru 5. október 2010. Krafist er vægustu refsingar sem lög leyfa hvað varðar III. kafla ákærunnar. Ákærði krefst sýknu af 1. tl. II. kafla ákæru 14. desember 2010, en vægustu refsingar vegna I. kafla ákærunnar og 2. tl. II. kafla hennar. Einnig krefst hann vægustu refsingar er lög leyfa vegna ákæru 30. júlí 2010. Þá gerir verjandi kröfu um þóknun.

Ákærði A-kk-nf S-kk-nf krefst þess aðallega að ákvörðun um refsingu verði frestað skilorðsbundið, ella verði ákærða gerð vægasta refsing sem lög leyfa og að hún verði skilorðsbundin. Þá gerir verjandi kröfu um þóknun.

Ákærði V-kk-nf M-kk-nf krefst þess að honum verði ekki gerð sérstök refsing vegna II. liðar ákæru 5. október 2010 og ákæru 3. desember 2010. Hann krefst sýknu af þeirri verknaðarlýsingu í III. lið ákæru 5. október 2010, að brot hafi verið unnið í félagi. Jafnframt krefst hann sýknu af hótunum og árás á C og D. Þá mótmælir ákærði því að brot verði heimfært undir 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Enn fremur er þess krafist að ákærða verði ekki gerð sérstök refsing vegna atlögu hans að A. Verði honum gerð refsing krefst hann þess að honum verði gerð vægasta refsing er lög leyfa. Hvað varðar bótakröfu A er þess krafist að hún verði lækkuð verulega en bótakröfum C og D verði vísað frá dómi, hvað varðar ákærða. Til vara er krafist lækkunar á bótakröfum og þess að sök verði skipt. Þá er þess krafist að sakarkostnaður verði felldur á ríkissjóð, þ.m.t. hæfileg málsvarnarlaun verjanda.

Ákæra 5. október 2010.

I. ákæruliður. Brot gegn valdstjórninni 29. ágúst 2009.

I.

Hinn 29. ágúst 2009 kl. 21.00 barst lögreglu tilkynning um slagsmál við Jafnasel í Reykjavík. Er lögreglumenn voru rétt ókomnir á vettvang kom önnur tilkynning um að maður hefði ógnað öðrum með hnífi og gerandinn væri að forða sér burt af vettvangi. Í frumskýrslu lögreglu segir að er lögregla kom á vettvang hafi maður sést hlaupa vestur Jafnasel og áleiðis brekku suður af Jaðarseli. Hann hefði bent á ákærða A-kk-þf K-kk-þf, sem hafi gengið rösklega þar áleiðis, og sagt að ákærði hefði ógnað manni með hnífi skömmu áður. Lögreglumenn hefðu haldið á eftir ákærða og sagt að hann væri handtekinn, grunaður um líkamsárás og vopnaburð. Ákærða hefði verið skipað að halda höndum út frá líkamanum, fara niður á hné og leggjast á magann. Ákærði hefði gert þetta til að byrja með. Lögreglumennirnir S-kk-nf P-kk-nf Ó-kk-nf og Ó-kk-nf G-kk-nf S-kk-nf hafi ætlað að færa ákærða í handjárn eftir að hafa óhlýðnast fyrirmælum þeirra um að liggja á maganum. Í sömu andrá hafi ákærði A-kk-nf komið hlaupandi að lögreglumönnunum þar sem þeir krupu yfir ákærða A-kk-þgf K-kk-þgf og rutt þeim um koll og gefið S-kk-þgf P-kk-þgf eitt kjaftshögg með krepptum hnefa og Ó-kk-þgf G-kk-þgf högg í síðuna með krepptum hnefa. Í kjölfarið hefði ákærði A-kk-nf náð lögreglukylfu af Ó-kk-þgf G-kk-þgf og sagt: „Ég er með kylfuna hans.“ Ákærði A-kk-nf hefði gert sig líklegan til að beita henni á S-kk-þf P-kk-þf, en verið yfirbugaður. Ákærði A-kk-nf K-kk-nf hefði við þetta sætt lagi og barist um á hæl og hnakka en verið yfirbugaður. Eftir að ákærðu hefðu verið færðir í handjárn hefðu þeir haldið áfram að berjast um og haft í hótunum við lögreglumennina með því að hóta að drepa þá og fjölskyldur þeirra. Þessum hótunum hefði verið beint að lögreglumönnunum S-kk-þgf P-kk-þgf og Ó-kk-þgf G-kk-þgf svo og A-kk-þgf S-kk-þgf og B-kvk-þgf B-kvk-þgf sem höfðu komið á vettvang til aðstoðar. Ákærðu hefðu verið fluttir í lögreglubifreið á lögreglustöðina við Hverfisgötu og á leiðinni þangað hefðu þeir haldið fyrrgreindi háttsemi áfram. Þeir hefðu hótað lögreglumönnunum sem önnuðust flutninginn, S-kk-þgf P-kk-þgf, H-kk-þgf S-kk-þgf Þ-kk-þgf og E-kk-þgf S-kk-þgf E-kk-þgf.

Fyrir liggur vottorð T-kk-ef F-kk-ef, sérfræðings á slysa- og bráðadeild Landspítala háskólasjúkrahúss, dags. 17. október 2009. Þar segir að lögreglumaðurinn S-kk-nf P-kk-nf Ó-kk-nf hefði komið 29. ágúst 2009 kl. 23:30 á slysa- og bráðadeild í Fossvogi vegna áverka sem hann hefði orðið fyrir í starfi sínu. Við skoðun hafi hann verið með væga bólgu hægra megin í andliti. Hann hafi verið með væga dofatilfinningu í efri vör og smá roða og yfirborðshrufl hafi verið að sjá á kinn. Greining var mar í andliti. Þá segir í vottorðinu að einkenni geti samrýmst því að hann hafi fengið högg hægra megin í andlit.

Ákærði A-kk-nf var yfirheyrður hjá lögreglu 30. ágúst 2009 og skýrði frá því að bróðir hans, meðákærði A-kk-nf K-kk-nf, hefði lent í átökum við strák. Lögreglumenn hefðu elt meðákærða og náð honum. Þeir hefðu verið með kylfur á lofti og legið ofan á meðákærða. Ákærði hefði komið hlaupandi að lögreglumönnunum í viðleitni til að hjálpa meðákærða, en hann hefði öskrað af sársauka vegna harkalegra aðfara lögreglumannanna. Ákærði kvaðst hafa verið handtekinn í framhaldi af því að hafa veist að lögreglumönnunum. Hann hefði nánar tiltekið hlaupið að lögreglumönnunum með útréttar hendur og velt þeim um koll, en hann hefði ekki kýlt eða slegið þá. Ákærði viðurkenndi að hafa tekið kylfu af öðrum lögreglumanninum. Ákærði kvaðst hafa hent henni í burtu og ekki ætlað að beita henni. Ákærði neitaði því að hafa haft í hótunum en sagði að hann hefði gargað eða öskrað á lögreglumennina. Hann hefði verið ölvaður og myndi ekki nákvæmlega hvað hann hefði sagt. Þá sagði ákærði í skýrslutökunni að „auðvitað rifum við kjaft við þá“, þ.e. lögreglumennina.

Ákærði A-kk-nf K-kk-nf var yfirheyrður sama dag hjá lögreglu, 30. ágúst, og sagði að hann hefði orðið fyrir árás í söluturni. Hann hefði svarað árásinni og farið út úr söluturninum og séð lögreglubifreið koma á staðinn. Hann hefði hlaupið bakatil og í átt að húsum þar rétt hjá og hlaupið upp á hól þar sem lögreglan hefði náð honum. Lögreglan hefði troðið andliti ákærða ofan í sand og hann brugðist illa við því og kallað lögreglumanninn hálfvita. Lögreglumaðurinn hefði þá tekið sand og hent honum í andlit ákærða. Það næsta sem ákærði viti sé að honum hafi verið skellt í lögreglubifreið. Ákærði sagði að hann hefði aldrei séð meðákærða A-kk-þf í átökum við lögregluna. Þá neitaði ákærði því að hann hefði haft í hótunum við lögreglumenn. Jafnframt neitaði ákærði því að hann hefði verið með hníf á sér.

Lögreglumennirnir S-kk-nf P-kk-nf Ó-kk-nf, Ó-kk-nf G-kk-nf S-kk-nf, A-kk-nf S-kk-nf og B-kvk-nf B-kvk-nf gáfu skýrslur hjá lögreglu, en ekki er ástæða til að rekja efni þeirra sérstaklega hér.

II.

Verður nú rakinn framburður ákærða og vitna við aðalmeðferð málsins.

Ákærði A-kk-nf kvaðst hafa veist að lögreglumönnunum S-kk-þgf P-kk-þgf Ó-kk-þgf og Ó-kk-þgf G-kk-þgf S-kk-þgf en neitaði að hafa slegið þá eins og lýst er í ákæru. Þá neitaði ákærði að hafa hótað þeim eða öðrum lögreglumönnum. Ákærði lýsti atvikum þannig að meðákærði A-kk-nf K-kk-nf hefði verið handtekinn og lögreglumennirnir tveir verið yfir honum. Ákærða hefði fundist lögreglumennirnir beita meðákærða ofbeldi og hann hefði því velt lögreglumönnunum tveimur um koll af meðákærða með því að ýta við þeim. Ákærði kvaðst hafa komið hlaupandi að þeim og ýtt við þeim með höndunum. Ákærði hefði svo verið handtekinn. Aðspurður hvort hann hefði sagt eitthvað við lögreglumennina sagði ákærði að það gæti vel verið að hann hafi verið reiður og hann muni ekki eftir að hafa haft í hótunum. Þá kvaðst ákærði ekki muna eftir að meðákærði hefði hótað lögreglumönnum. Ákærði kvaðst hafa verið undir áhrifum áfengis.

Ákærði A-kk-nf K-kk-nf, bróðir meðákærða A-kk-ef, kvaðst ekki muna atvik og vísaði til skýrslu sem hann gaf hjá lögreglu.

Vitnið S-kk-nf P-kk-nf Ó-kk-nf lögreglumaður kvaðst hafa verið á bíl með Ó-kk-þgf G-kk-þgf S-kk-þgf lögreglumanni þegar tilkynnt hafi verið um slagsmál fyrir framan Krónuna við Jafnasel. Þegar vitnið og Ó-kk-nf G-kk-nf hafi verið rétt ókomnir á vettvang hafi verið tilkynnt að einn mannanna hefði ógnað öðrum með hnífi. Á vettvangi hafi svo maður komið hlaupandi og bent á ákærða A-kk-þf K-kk-þf, sem rölti upp brekku við skíðalyftu, og sagt að hann hefði ógnað manni með hnífi. Vitnið og Ó-kk-nf G-kk-nf hefðu hlaupið á eftir ákærða og náð honum eftir að hafa skorað nokkrum sinnum á hann að stansa, en ákærði hefði ekki strax orðið við því. Þetta hafi verið á róluvelli og þar verið sandur. Ákærða hafi verið skipað að halda út höndum og fara á hné. Þegar vitnið og Ó-kk-nf G-kk-nf hafi verið við það að færa ákærða í handjárn hafi bróðir ákærða, ákærði A-kk-nf, komið hlaupandi yfir hól og komið þeim að óvörum aftan að þeim. Ákærði A-kk-nf hefði náð að gefa vitninu eitt kjaftshögg og kýlt Ó-kk-þf G-kk-þf í síðuna. Við þetta hefðu þeir fallið af ákærða A-kk-þgf K-kk-þgf sem hafi náð að snúa sér við og rjúka á vitnið. Ákærði A-kk-nf hefði náð kylfunni af Ó-kk-þgf G-kk-þgf og snúið sér að vitninu og öskrað: „Ég er með kylfuna hans.“ Vitnið kvaðst hafa upplifað þetta þannig að ákærði A-kk-nf hefði gert sig líklegan til að beita henni gegn vitninu. Ó-kk-nf G-kk-nf hefði svo náð að yfirbuga ákærða A-kk-þf og vitnið náð að yfirbuga ákærða A-kk-þf K-kk-þf. Skömmu síðar hefðu aðrir lögreglumenn komið þarna að, A-kk-nf S-kk-nf og B-kvk-nf B-kvk-nf. Ákærðu hefðu barist um og hótað þeim öllu illu. Þeir hefðu hótað þeim lífláti og líkamsmeiðingum og haft í hótunum gagnvart fjölskyldum þeirra. Ákærðu hefðu svo haldið uppteknum hætti meðan þeir voru fluttir á lögreglustöð. Fram kom að tveir lögreglumenn, H-kk-nf S-kk-nf Þ-kk-nf og E-kk-nf S-kk-nf E-kk-nf, hefðu komið á stórri lögreglubifreið og aðstoðað við flutninginn.

Nánar um það hvernig ákærði A-kk-nf hefði ráðist á vitnið og Ó-kk-þf G-kk-þf sagði vitnið að ákærði hefði komið á vinstri hlið þeirra. Ákærði hefði hlaupið að þeim, með hendur niður og kreppta hnefa. Ákærði hefði slegið þá báða nánast samtímis. Höggið á vitnið hefði lent á vinstri vanga. Vitnið hefði fengið smá hrufl og blóðnasir. Þá hefðu gleraugun dottið af vitninu og skemmst. Vitnið kvaðst ekki hafa séð höggið lenda á síðu Ó-kk-ef G-kk-ef. Fram kom að hótanir ákærðu hefðu átt sér stað á leikvellinum þar sem ákærðu hafi verið handteknir, þegar þeir hafi verið settir í lögreglubílinn og í lögreglubílnum á leiðinni á lögreglustöðina. Þá sagði vitnið að um tvo forherta glæpamenn hafi verið að ræða og það því tekið hótanir þeirra alvarlega.

Vitnið Ó-kk-nf G-kk-nf S-kk-nf lögreglumaður lýsti því að tilkynning hefði borist um átök milli manna við Krónuna í Jafnaseli. Vitnið hefði farið á vettvang ásamt S-kk-þgf P-kk-þgf Ó-kk-þgf lögreglumanni og á leiðinni þangað hefði borist önnur tilkynning, um að annar mannanna í átökunum væri vopnaður hnífi. Á vettvangi hefði verið bent á að aðilinn með hnífinn hefði hlaupið bak við verslunina og upp brekku. Vitnið og S-kk-nf P-kk-nf hefðu ekið aðeins lengra, farið út úr bílnum og séð ákærða A-kk-þf K-kk-þf við leikvöll. Þeir hefðu kallað á eftir ákærða og skipað honum að leggjast niður, með hendur útréttar og leggjast á magann. Ákærði hefði ekki gert það í fyrstu en svo gert það. Vitnið og S-kk-nf P-kk-nf hefðu gengið að honum, með kylfur í höndum, vegna tilkynningarinnar um mann vopnaðan hnífi. Ákærði hefði lagst niður og þegar átt hafi að setja hann í handjárn hafi bróðir hans, ákærði A-kk-nf, komið hlaupandi og keyrt vitnið og S-kk-þf P-kk-þf niður. Nánar tiltekið hefði hann rutt þeim um koll og slegið vitnið í síðuna með hnefanum. Þá hefði hann einnig slegið S-kk-þf P-kk-þf. Þegar vitnið hefði staðið upp hafi það séð ákærða A-kk-þf halda á kylfu vitnisins og hann snúið að S-kk-þgf P-kk-þgf og ákærða A-kk-þgf K-kk-þgf. Ákærði A-kk-nf hafi verið til alls líklegur en hann hefði sagt: „Ég er með kylfuna hans.“ Vitnið hefði þá gengið að ákærða A-kk-þgf og náð að snúa hann niður í jörðina. Vitnið hefði þurft að beita afli vegna mótþróa ákærða A-kk-ef. Ákærði A-kk-nf hefði misst kylfuna og vitnið fært hann í handjárn. S-kk-nf P-kk-nf og ákærði A-kk-nf K-kk-nf hefðu verið í einhverjum átökum sem vitnið hefði ekki séð þar sem það hefði átt í fullu fangi með að snúa ákærða A-kk-þf niður. Þegar vitnið hefði verið að athafna sig við að færa ákærða A-kk-þf í handjárn hefði aðstoð borist frá fleiri lögreglumönnum. Meðan ákærðu hafi verið færðir í handjárn hafi þeir hótað þeim lífláti og fjölskyldum þeirra. Ákærðu hefðu svo verið færðir í lögreglubifreið. Fram kom að vitnið var ekki í lögreglubílnum sem flutti ákærðu á lögreglustöð.

Þegar vitnið var nánar spurt hvernig ákærði A-kk-nf hefði rutt vitninu og S-kk-þgf P-kk-þgf um koll sagði vitnið að hann hefði hlaupið að þeim með kreppta hnefa, niður með síðum, og slegið vitnið og S-kk-þf P-kk-þf. Vitnið kvaðst ekki hafa séð höggið koma á S-kk-þf P-kk-þf, en þetta hefði gerst mjög hratt. Gleraugu S-kk-ef P-kk-ef hafi verið brotin og blætt úr andliti hans. Vitnið kvaðst hafa hruflast í átökunum við handtökuna en ekki hlotið áverka við högg ákærða A-kk-ef. Um hótanir ákærðu sagði vitnið að þeir hefðu báðir viðhaft þær við vitnið og S-kk-þf P-kk-þf og einnig við lögreglumennina sem komu á vettvang. Vitnið kvaðst hafa tekið hótanirnar alvarlega og talið ákærðu til alls líklega. Þá sagði vitnið að ákærðu hefðu verið mjög örir og ekki ólíklegt að þeir hafi verið undir áhrifum fíkniefna.

Vitnið A-kk-nf S-kk-nf lögreglumaður skýrði frá því að það hefði fengið beiðni um aðstoð við verslun í Jafnaseli og hraðað sér á staðinn ásamt félaga þess, B-kvk-þgf B-kvk-þgf. Þegar þau hafi komið þangað hafi þeim verið bent á brekku rétt hjá skíðabrekku. Þau hefðu heyrt læti þar en ekki séð neitt og því farið þangað. Þau hefðu séð félaga sína, S-kk-þf P-kk-þf og Ó-kk-þf G-kk-þf, á leiksvæði í átökum við tvo menn sem hafi látið ófriðlega. Þau hefðu aðstoðað þá við að yfirbuga þessa einstaklinga, ákærðu A-kk-nf og A-kk-nf K-kk-þf. Á sama tíma hafi ákærðu ítrekað haft í hótunum, verið öskrandi og æpandi. Þeir hefðu m.a. sagt: „Drep ykkur helvítin.“ Þetta hefðu verið stanslausar hótanir og þær einnig beinst að fjölskyldum þeirra. Hótanirnar hefðu ekki beinst sérstaklega að vitninu þannig að það hafi verið sagt „þú“, heldur „drep ykkur helvítin“ og þess háttar. Þá sagði vitnið að áður en það kom á vettvang hafi greinilega eitthvað gengið á því S-kk-nf P-kk-nf hafi verið án gleraugna og þau fundist þarna síðar. S-kk-nf P-kk-nf og Ó-kk-nf G-kk-nf hefðu svo skýrt vitninu frá því sem hefði gerst áður en vitnið kom á vettvang, að við handtöku ákærða A-kk-ef K-kk-ef hefði ákærði A-kk-nf veist að lögreglumönnunum með því að slá til þeirra og náð að hæfa S-kk-þf P-kk-þf í andlit. Jafnframt hefði ákærði A-kk-nf náð lögreglukylfu. Vitnið kvaðst ávallt taka hótanir alvarlega.

Vitnið B-kvk-nf B-kvk-nf lögreglumaður greindi frá því að hafa farið ásamt A-kk-þgf S-kk-þgf að Jafnaseli og verið bent á að fara á bak við verslunina Krónuna. Þau hefðu heyrt einhver köll en ekki séð neitt og hlaupið út. Þá hefðu þau séð á leikvelli tvo lögreglumenn, S-kk-þf P-kk-þf og Ó-kk-þf G-kk-þf, í átökum við ákærðu. Vitnið kvaðst hafa aðstoðað S-kk-þf P-kk-þf við að koma ákærða A-kk-þgf K-kk-þgf í tök og A-kk-nf hjálpað Ó-kk-þgf G-kk-þgf með ákærða A-kk-þgf. Vitnið kvaðst ekki muna hvað ákærðu hefðu sagt en þeir hefðu hótað þeim og fjölskyldum þeirra lífláti og misþyrmingum. Meðan vitnið og S-kk-nf P-kk-nf hafi verið að ná tökum á ákærða A-kk-þgf K-kk-þgf hefði hann haft í hótunum. Vitnið kvaðst ekki hafa heyrt orðaskil hjá ákærða A-kk-þgf. Þá lýsti vitnið því að það hefði áður haft afskipti af ákærðu og því vitað hvers þeir væru megnir. Jafnframt sagði vitnið að S-kk-nf P-kk-nf hafi verið með blóðnasir þegar vitnið kom á vettvang og vitnið síðar spurt hann hvað hefði gerst. S-kk-nf P-kk-nf hefði þá sagt að hann hefði fengið högg frá ákærða A-kk-þgf. Um ástand ákærðu sagði vitnið að það teldi að ákærði A-kk-nf K-kk-nf hefði verið undir áhrifum fíkniefna, en vitnið hefði haft minni afskipti af ákærða A-kk-þgf og gæti ekki sagt til um það.

Vitnið H-kk-nf S-kk-nf Þ-kk-nf lögreglumaður kvaðst hafa komið á vettvang til að flytja ákærðu. Á leiðinni á lögreglustöð hafi ákærðu látið ófriðlega og verið með hótanir. Vitnið gæti ekki sagt hver sagði hvað. Þá sagði vitnið að félagar sínir hefðu tekið hótanirnar alvarlega. Vitnið hefði ekki tekið hótanirnar til sín en það hefði setið fram í.

Vitnið E-kk-nf S-kk-nf E-kk-nf lögreglumaður sagði að það hefði ekki komið að handtöku ákærðu en flutt þá á lögreglustöð. Á leiðinni þangað hafi þeir látið ófriðlega og höfðu uppi hótanir í garð lögreglumanna og fjölskyldu þeirra. Þeir hefðu sagt eitthvað á þessa leið: „Við munum drepa fjölskyldur ykkar.“ Þá hefðu þeir hótað að drepa lögreglumennina. Vitnið kvaðst hafa tekið hótanirnar alvarlega, sérstaklega þær sem beindust að fjölskyldu þess. Vitnið sagði að ákærðu væru þannig menn að þeir víluðu ekki fyrir sér að mæta á heimili manna. Vitnið sagði að ákærðu hefðu verið mjög æstir. Aðspurt hvað vitnið hefði vitað um sakaferil ákærðu sagði vitnið að orðrómur hefði verið um að ákærði A-kk-nf K-kk-nf færi um bæinn rukkandi með hnefa á lofti. Þá hefði hann verið viðriðinn mál starfsmanns í Bónus.

III.

Aðdragandi málsins er sá að lögreglu barst tilkynning um átök við Jafnasel. Þegar lögreglumennirnir S-kk-nf P-kk-nf Ó-kk-nf og Ó-kk-nf G-kk-nf S-kk-nf komu á vettvang var þeim bent á ákærða A-kk-þf K-kk-þf sem geranda en hann var á gangi þar skammt frá. Lögreglumennirnir eltu ákærða og þeir hafa báðir lýst því með sama hætti að er þeir ætluðu að færa hann í handjárn hafi ákærði A-kk-nf, bróðir ákærða A-kk-ef K-kk-ef, komið hlaupandi með hendur niður með síðum og kreppta hnefa, slegið S-kk-þf P-kk-þf í andlit og Ó-kk-þf G-kk-þf í síðuna og þannig rutt þeim um koll. Þegar litið er til samhljóða framburðar tveggja lögreglumanna, læknisvottorðs um áverka í andliti S-kk-ef P-kk-ef og þess að ákærði hefur viðurkennt að hafa komið hlaupandi að lögreglumönnunum og velt þeim um koll er sönnuð sú háttsemi sem ákærða A-kk-þgf er gefin að sök í 1. tl. umrædds ákæruliðs.

Ákærðu A-kk-þgf og A-kk-þgf K-kk-þgf er gefið að sök í 2. tl. að hafa í framhaldi þess sem greinir í 1. tl. hótað framangreindum lögreglumönnum, S-kk-þgf P-kk-þgf og Ó-kk-þgf G-kk-þgf, lífláti og lögreglumönnunum A-kk-þgf S-kk-þgf og B-kvk-þgf B-kvk-þgf, sem komu á vettvang til að aðstoða við handtöku ákærðu. Einnig hafi ákærði hótað fjölskyldum þeirra lífláti. Framangreindir lögreglumenn hafa allir staðfastlega borið um það, á rannsóknarstigi og fyrir dómi, að ákærðu hafi báðir haft uppi líflátshótanir við þá og fjölskyldur þeirra. Fyrir dómi bar ákærði A-kk-nf K-kk-nf fyrir sig að hann myndi ekki atvik, en hjá lögreglu hafði hann neitað því að hafa haft í hótunum. Ákærði A-kk-nf sagði fyrir dómi að hann hefði verið reiður en hann myndi ekki eftir að hafa haft í hótunum. Að öllu þessu virtu er að mati dómsins sannað, gegn neitun ákærðu, að þeir hafi gerst sekir um þá háttsemi sem greinir í 2. tl.

Þegar búið var að handtaka ákærðu voru þeir færðir í lögreglubifreið og fluttir á lögreglustöð. Í lögreglubifreiðinni voru lögreglumennirnir S-kk-nf P-kk-nf, E-kk-nf S-kk-nf E-kk-nf og H-kk-nf S-kk-nf Þ-kk-nf. Samkvæmt vitnisburði S-kk-ef P-kk-ef og E-kk-ef S-kk-ef héldu ákærðu uppteknum hætti og hótuðu þeim og fjölskyldum þeirra lífláti. H-kk-nf S-kk-nf, sem sat fram í bifreiðinni, sagði fyrir dómi að ákærðu hefðu verið með hótanir, en hann hefði ekki tekið hótanirnar til sín. Er ekkert fram komið sem vefengir sönnunargildi vitnisburðar lögreglumannanna. Með vísan til alls framangreinds er sannað að ákærðu hafi gerst sekir um þá háttsemi sem þeim er gefin að sök í 3. tl., að því gættu að hótanir ákærðu beindust ekki að H-kk-þgf S-kk-þgf.

Brot samkvæmt 1.-3. tl. umrædds ákæruliðar varða við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

II. ákæruliður. Fíkniefnalagabrot 1. apríl 2010.

Ákærði V-kk-nf M-kk-nf hefur skýlaust játað brot sitt. Sannað er með játningu ákærða og öðrum gögnum málsins að hann er sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök og er brot hans rétt heimfært til refsiákvæða í ákæru.

III.-V. ákæruliðir. Líkamsárás, hótanir og fjárkúgun 2. maí og vopnalagabrot 3. maí 2010.

I.

Hinn 3. maí 2010 kl. 22:03 barst lögreglu tilkynning um að maður hefði verið sleginn niður af tveimur mönnum við […] í Njarðvík. Skömmu síðar hefði verið tilkynnt að mennirnir væru að ganga frá vettvangi. Í frumskýrslu lögreglu segir að er lögreglumenn komu á vettvang hafi brotaþoli A verið blóðugur í andliti og C, kona hans, vart getað stigið í annan fótinn. Á vettvangi hafi menn verið í mikilli geðshræringu og erfitt að fá upplýsingar um atvik. A og C hefðu skýrt frá því að hafa verið að bera dót út í bíl ásamt D, dóttur þeirra, þegar tveir menn hefðu allt í einu staðið við bifreiðina í bifreiðastæðinu. Þau hafi þá nýlega verið búin að festa í bifreiðina barnabílstól með barni D. Annar maðurinn hefði verið dökkhærður en hinn snoðaður. Annar þeirra hefði spurt eftir B, barnabarni A og C, en þau sagt að þau vissu ekki hvar hann væri. Þá hefði A verið hrint í götuna og sparkað í kvið hans og andlit. C hefði svo séð annan mannanna draga upp hníf og ota að A. Hún hefði þá reynt að verja hann og fengið eitthvað af spörkum í sig og kennt sér meins í vinstra hné. Jafnframt hefði C sagt að mennirnir hefðu síðan farið á brott með hótunum um að þau ættu að passa sig því að þeir myndu koma aftur. Þau hefðu lýst hnífnum þannig að hann opnaðist til hliðar eins og vasahnífur og hann væri breiður. Þá kemur fram í frumskýrslu að E, sonur A og C, hefði komið á vettvang ásamt syni sínum, B. Eftir stuttar viðræður hefði vaknað grunur um að þetta hefðu verið „handrukkarar“. B hefði í fyrstu sagt að hann vissi ekki um hverja væri að ræða en þegar farsími hans hringdi hefði hann rétt lögreglu símann og sagt að þetta væru þeir, en skellt hafi verið á þegar lögregla svaraði í símann. Þá hefði B sagt að annar aðilinn héti A-kk-nf. Jafnframt segir í frumskýrslu að lögreglumaður hefði hringt í símanúmerið […], sem hringt var úr í síma B. Þegar svarað var og lögreglumaðurinn spurði hver þetta væri hafi verið skellt á. Svo hafi verið hringt í lögreglumanninn úr sama númeri og viðmælandinn sagt að hann héti S-kk-nf og væri staddur í Breiðholti. Viðmælandinn hefði svo slitið samtalinu. Lögreglumaðurinn hafi aflað upplýsinga um téð símanúmer og tvö nöfn komið upp, nafn ákærða A-kk-ef K-kk-ef og ákærða V-kk-ef M-kk-ef.

Þá segir í frumskýrslu að kl. 23:25 hafi lögreglumaðurinn M-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, sem var á ómerktri lögreglubifreið, tilkynnt að hafa séð ákærðu A-kk-þf K-kk-þf og V-kk-þf M-kk-þf við verslun á Borgarvegi í Njarðvík og lögreglumaðurinn hefði ásamt tveimur öðrum lögreglumönnum handtekið ákærðu. Við öryggisleit á ákærða A-kk-þgf K-kk-þgf hefði fundist öxi og hamar innanklæða. Við nánari leit á ákærða A-kk-þf K-kk-þgf í fangaklefa hefði fundist hnífur.

Við skýrslutöku af ákærða A-kk-þgf K-kk-þgf 4. maí 2010 kvaðst hann hafa farið að […] til að ná í pening og það hefði komið til orðaskipta. Svo hefði A ráðist á ákærða og slegið hann tvisvar. Ákærðu hefðu svo farið fljótlega eftir það. Ákærði kvaðst ekki hafa kýlt A og ekki muna hvort meðákærði V-kk-nf M-kk-nf hefði gert það. Þá kvaðst ákærði ekki hafa verið að rukka skuld heldur hefði hann lánað B pening. Ákærði neitaði því alfarið að hafa ráðist á A, C eða D. Jafnframt neitaði hann því að hafa verið með hníf eða haft í hótunum við þau.

Ákærði A-kk-nf K-kk-nf var aftur yfirheyrður hjá lögreglu 7. maí 2010. Hann kvaðst ekki muna hvernig skuld B væri tilkomin, hver fjárhæðin væri eða hver hefði átt hugmyndina að því að fara að […] og hvernig þeir hefðu farið þangað, en ákærði hafi ætlað að sækja pening. Aðspurður hvort ákærði hefði gengið í skrokk á A kvaðst hann ekki muna það. Þegar ákærða var kynnt að samkvæmt framburði vitna hafi hann kýlt A í andlitið og sparkað í andlit hans og búk svaraði ákærði: „Nei.“ Þá neitaði ákærði sem fyrr að hafa ráðist á D, að hafa haft í hótunum og að hafa verið með hníf umrætt sinn. Þegar ákærði var inntur eftir því hvort hann þekki F kvaðst hann ekki þekkja hana og ekki hafa hugmynd um hver hún væri. Ákærða var þá sýnd mynd af henni og kynntar upplýsingar um símasamskipti milli þeirra en ákærði áréttaði að hann þekkti hana ekki. Ákærði neitaði því að hann hefði tekið að sér að rukka skuld fyrir hana. Ákærði neitaði því að hafa verið með hamar og öxi á sér við handtöku. Að beiðni ákærða var gert hlé á skýrslutökunni og eftir það kvaðst hann vilja breyta framburði sínum og skýrði frá því að hann hefði tekið leigubifreið ásamt meðákærða V-kk-þgf M-kk-þgf og spurt eftir B og þá hefði A slegið hann tvisvar. Ákærði hefði verið eitthvað æstur og slegið hann einu sinni. Meðákærði hefði þá ráðist á manninn og ákærði sparkað einu sinni í hann. Síðan hefðu þeir farið. Ákærði kvaðst ekki þekkja F en hann hefði hitt hana tvisvar. Hún væri vinkona meðákærða. Ákærði kvaðst ekki hafa vitneskju um einhverja skuld og hann hefði bara farið með meðákærða. Ákærði kvaðst ekki muna hvor þeirra hefði átt hugmyndina að því að fara að […]. Þá sagði ákærði að hann og meðákærði notuðu framangreindan síma, […], jafn mikið.

Við skýrslutöku 2. júní 2010 sagði ákærði A-kk-nf K-kk-nf að hann hefði verið að rukka skuld fyrir ónafngreindan aðila sem hann vildi ekki gefa upplýsingar um. Ákærði sagði jafnframt aðspurður að hann kannaðist ekkert við símtal við B, er ákærði var í leigubifreiðinni sem ákærðu tóku frá […].

Ákærði V-kk-nf M-kk-nf neitaði sök við skýrslutöku hjá lögreglu 4. maí 2010. Hann kvaðst ekki hafa verið við […] kvöldið áður og neitaði því að hafa hótað eða ráðist á A, C og D.

Í skýrslutöku 7. maí 2010 neitaði ákærði V-kk-nf M-kk-nf að tjá sig um málið.

Við yfirheyrslu 2. júní 2010 af ákærða V-kk-þgf M-kk-þgf neitaði hann því að eiga farsíma. Inntur eftir því af hverju símanúmerið […] væri skráð á hann gaf hann þá skýringu að hann ætti engan síma núna þar sem farsími hans væri í vörslu lögreglu. Ákærði neitaði að tjá sig um það hvort meðákærði A-kk-nf K-kk-nf notaði þennan síma.

F var yfirheyrð hjá lögreglu 6. maí 2010. Hún skýrði frá því að B hefði skuldað henni 30.000 krónur. Hún hefði sagt ákærða A-kk-þgf K-kk-þgf frá því í lok mars og beðið hann um að hringja í B og rukka skuldina. Ákærði hefði samþykkt það og hringt strax í B sem hafi ætlað að borga þetta í tvennu lagi um mánaðamótin apríl/maí. Að kvöldi 3. maí 2010 hefði ákærði svo hringt í hana og beðið um símanúmerið hjá B og hún gefið honum það upp. Ákærði hefði sagt við hana að upphæðin væri komin í 200.000 krónur en hún sagt honum að það væri ekki sanngjarnt. Ákærði hefði jafnframt sagt að hann væri á leið til B og hún beðið ákærða um að fara ekki þangað. Hann ætti bara að hringja í B og rukka skuldina. Hún kvaðst vera miður sín yfir því hvernig málið hefði þróast.

Aðrir þeir sem gáfu skýrslu hjá lögreglu voru A, C, D, B og nokkrir íbúar við […] í Reykjanesbæ. Er ekki ástæða til að rekja vitnisburð þeirra hér og verður vísað til framburðar þeirra hjá lögreglu síðar eftir því sem tilefni er til.

II.

Í málinu liggja fyrir fjölmörg rannsóknargögn, s.s. ljósmyndir af ákærðu, vettvangi og hnífi sem fannst á ákærða A-kk-þgf K-kk-þgf. Einnig liggja fyrir ýmis gögn um áverka á A, C og D.

Fram kemur í vottorði S-kk-ef J-kk-ef O-kk-ef, læknis á Heilsugæslu Keflavíkur, dags. 4. maí 2010, að A hafi komið til skoðunar eftir líkamsárás fyrir utan heimili sitt. Hann hafi verið í blóðugri skyrtu og einnig hafi verið blóð á peysu og buxum hans. Hann hafi kvartað undan höfuðverk, að mestu framan til á höfði, og fundið fyrir þyngslum í höfði. Hann hafi svimað þegar hann stóð upp. Einnig hafi hann haft verki aftan til í hálsi og átt erfitt með að hreyfa hálsinn. Þá hafi hann haft verki í olnboga vinstra megin og í vinstra hné. Hann hafi verið verulega marinn í andliti, á enni hafi verið mar og bólga að myndast við vinstri augabrún, en við skoðun hafi hún verið 5x7 cm að stærð og bungað augljóslega út. Gagnauga hafi verið bólgið vinstra megin. Glóðarauga hafi myndast í kringum bæði augu og verið meira áberandi hægra megin. Einnig hafi verið rispur í húð, undir auganu og hliðlægt. Þessar rispur hafi verið létt blæðandi. Nef hafi verið verulega bólgið og aðeins skekkja á nefi til vinstri. Hann hafi verið „klínískt“ nefbrotinn. Á nefi hafi verið tveir skurðir. Báðir skurðirnir hafi verið grunnir og ekki blæðandi. Annar hafi verið 1,3 cm og hinn 3 mm. Blætt hafi úr báðum nösum, en það svo hætt. Við skoðun í nef hafi ekki verið að sjá blæðingarstað og ekki verið merki um blæðingu vegna nefbrots inni í nefi. Í augum hafi verið roði í „sclera bilat“ og „hematome“ komið fram á augnlokum „bilat“. Skurðir hafi verið undir vinstra auga, tveir legið samsíða ofan á hægri kinn, en ekki blæðandi. Þrjú minni sár hafi verið á andliti vinstra megin og óhreinindi í þeim. Mar hafi verið yfir kinnbeinum „bilat“. Talsverð þreifieymsli hafi verið yfir kinnbeinum og andlitsbeinum, meira vinstra megin. A hafi átt erfitt með að hreyfa kjálkann án verkja, sérstaklega hafi verkir komið fram í kjálkalið vinstra megin. Þá hafi hann ekki náð að hreyfa háls að ráði vegna verkja aftan til í hálsinum. Á „thorax“ hafi hann verið með þreifieymsli vinstra megin framan til, við rif 7-10, en þau þreifst sem „klínísk“ rifbrot. Þá hafi verið þreifieymsli og „bankeymsli“ yfir nýra vinstra megin. Lítið hruflsár hafi verið á vinstra olnboga. Um neðri útlimi segir í vottorðinu að bólga hafi verið yfir allri „patellu“ vinstra megin og bólga í kring. Húð hafi rispast yfir patellu en blæðing verið hætt. A hafi verið áttaður á stað og stund, en verið hægur í tali. Ekki hafi verið brottfallseinkenni frá taugakerfi. Kraftar hafi verið jafnir milli líkamshelminga. Hann hafi sagt að hann væri aðeins vankaður. Að lokum segir í vottorðinu að A hafi verið sendur á slysa- og bráðadeild Landspítala í Fossvogi til að fá nánara mat á höfuð- og hálsáverkum.

S-kk-nf J-kk-nf O-kk-nf læknir skoðaði einnig C. Í vottorði læknisins vegna hennar segir að hún hafi kvartað undan eymslum í hálsi, hægri öxl, vinstri mjöðm og sérstaklega í vinstra hné, en hún hafi ekki getað stigið í fótinn og því komið til skoðunar í hjólastól. Við skoðun hafi hún fundið eymsli aftan til í hálsi en hreyfigeta hafi ekki verið skert. Við vinstra hné hafi verið talsverð eymsli við „flexion“ um 30°. Ekki hafi verið grunur um brot en bólga hafi verið komin fram í kringum hnéskel. Þá hafi hún haft eymsli við hreyfingu í vinstri mjaðmalið.

Þá skoðaði sami læknir D. Fram kemur í vottorði um hana að hún hafi kvartað um að vera almennt dofin í líkamanum og hún hafi kvartað undan höfuðverk og verkjum í hálsi og baki. Einnig hafi henni verið illt í báðum hnjám. Við skoðun hafi sést bólga yfir kinnbeini hægra megin og þreifieymsli yfir beini hliðlægt við auga hægra megin. Jafnframt hafi hún kvartað undan eymslum aftan til í hálsi við beygju og réttu. Þá hafi hún haft eymsli í hæð við hryggtinda T10-L2. Á kviði hafi verið dreifð þreifieymsli og hún hefði skýrt frá því að hafa misst þvag og saur er sparkað hafi verið í kvið hennar.

Í vottorði T-kk-ef F-kk-ef, sérfræðings á slysa- og bráðadeild Landspítala Fossvogi, dags. 21. júní 2010, segir að A hafi verið fluttur þangað 4. maí 2010 kl. 00:50. Við komu hafi hann kvartað um verki í andliti, höfði, hálsi og niður undir hrygg. Við skoðun hafi hann verið bólginn í andliti og marinn í kringum augu, þ.e. verið með glóðarauga beggja vegna. Bólgur hafi verið yfir kinnbeinum og yfir nefi og nefrót. Ekki hafi verið merki um blæðingu í miðsnesi eða neina augljósa skekkju á nefi. Það hafi verið eymsli í hnakka niður á háls. Einnig hafi verið eymsli og verkur vinstra megin í brjóstkassa og brjósthrygg. Ekki hafi þó verið um sjáanlega áverka að ræða. Kviður hafi verið mjúkur en það hafi verið væg eymsli hægra megin ofarlega í kvið sem gætu verið mar í kviðvegg. Ekki hafi verið að sjá augljós eymsli á útlimum. Fengin hafi verið sneiðmynd af A og á henni hafi ekki verið að sjá nein áverkamerki fyrir utan brot á nefbeini, örlítið tilfært. A hafi verið hafður yfir nótt á spítalanum til verkjastillingar og verið útskrifaður daginn eftir. Þá segir í vottorðinu að greining hafi verið mar í andliti, mar á höfði, tognun í hálsi, mar á brjóstkassa, tognun á hálshrygg og mar á kvið. Jafnframt segir í vottorðinu að A hafi komið til háls-, nef- og eyrnalækna 7. maí 2010 út af nefbrotinu. Ekki hafi verið talin ástæða til að rétta brotið þar sem það hafi legið vel og ekki hafi verið að sjá hliðrun. Við þessa skoðun hafi hann verið mjög bólginn í kringum bæði augu, mikil eymsli yfir háls og hnakka og út á sjalvöðvana beggja vegna. Einnig hafi hann kvartað um svima og verið aðeins óstöðugur við gang. Að lokum segir í vottorðinu að ætla megi að hann jafni sig á 2-3 vikum hið mesta. Líklega hafi verið um að ræða tognunar- eða maráverka í hálsi og baki. Hugsanlegt væri að slíkir áverkar væru lengur að jafna sig og líklegra að um einhverjar varanlegar líkamlegar afleiðingar yrði að ræða út af þeim.

J-kk-nf M-kk-nf K-kk-nf, sérfræðingur í slysa- og bráðalækningum, ritaði vottorð 24. júní 2010, vegna komu D á slysa- og bráðadeild Landspítala 4. maí 2010, skömmu eftir miðnætti. Við skoðun hafi hún verið með roða á kinnbeinum beggja vegna, meira hægra megin og hún verið hvellaum þar. Þá hafi hún verið með eymsli í vinstri nára við hreyfingu. Greining hafi verið tognun og ofreynsla á aðra og ótilgreinda hluta hnés, heilahristingur, ótilgreindur áverki og verkur í kvið, baki og andliti. Þá hafi hún verið með bólgu yfir hægri ökkla.

Sami læknir, J-kk-nf M-kk-nf, skoðaði einnig C. Í vottorði vegna hennar segir að hún hafi verið með lítils háttar bólgu handan við vinstra hnélið. Þá hafi hún verið með töluverð eymsli yfir liðbili hnjáliðar miðlægt. Hreyfigeta hafi verið eðlileg. Tekin hafi verið röntgenmynd af vinstri hnjálið sem hafi verið óbreytt frá fyrri rannsóknum. Greining hafi verið tognun og ofreynsla á aðra og ótilgreinda hluta hnés. Að lokum kemur fram í vottorðinu að C hafi verið ráðlagt að hafa samband við bæklunarlækni sinn. Hún hafi farið í liðskiptaaðgerð 18. maí 2010, en ekki verði séð að það tengist áverkanum.

Þá liggur fyrir vottorð B-kk-ef Þ-kk-ef S-kk-ef, læknis á Heilsugæslu Keflavíkur, dags. 27. janúar 2011, en hann skoðaði A hinn 27. maí 2010. Í vottorðinu segir að hann hafi þá verið illa lerkaður og marinn eftir árásina 3. maí. Hann hafi verið slæmur í hálsinum og verið sendur í sjúkraþjálfun. Einnig hafi læknirinn hitt A 24. júní 2010 er læknirinn hafi sótt um endurhæfingarvist fyrir hann eftir árásina. A hafi verið þjakaður í baki og öxlum. Hann hafi verið í sjúkraþjálfun fram undir áramót og verið í leikfimi og reynt að ná þreki og betri líðan, en honum fundist hann eiga langt í land með bata. Í bréfi læknisins, dags. 24. júní 2010, til lækna á Heilsustofnun NLFÍ í Hveragerði, segir að C hafi undirgengist aðgerð á vinstra hné 18. maí 2010 er heilliður hafi verið settur. Hún hafi verið til endurhæfingar og verkjastillingar á HSS fyrstu dagana eftir aðgerð. Konan væri nokkuð yfir kjörþyngd. Hún og eiginmaður hennar hefðu lent í fólskulegri árás við heimili sitt. Þau vilji gjarnan njóta endurhæfingar og styrkingar líkamlega og andlega hjá stofnuninni. Í bréfi, dags. sama dag, til Heilsustofnunar NLFÍ, segir að A hafi lengi átt við slitvandamál að stríða og því verki og stirðleika í baki og hann væri of þungur. Hann hefði lent í fólskulegri árás og slasast og lerkast allmikið. Hann hafi verið í sjúkraþjálfun en væri fyrst og fremst með andlega áverka eftir þetta. Hann hefði mikinn hug á að fá að styrkjast og endurhæfast á stofnuninni ásamt eiginkonu sinni, C.

III.

Verður nú rakinn framburður ákærðu og vitna fyrir dómi.

Ákærði A-kk-nf K-kk-nf kvaðst hafa verið heima hjá konu sinni þegar hann hefði rætt við B, en sá síðarnefndi hafi ætlað að láta ákærða fá peninga sem hann hefði skuldað vinkonu ákærða, 30.000 krónur. Ákærði neitaði því að um skuld hafi verið að ræða vegna fíkniefna. Ákærði lýsti því að hann hefði farið í leigubíl ásamt meðákærða V-kk-þgf M-kk-þgf og hitt A, afa B, fyrir utan […], sem hefði sagt að B væri ekki heima. Ákærði hefði þá snúið sér við og fengið högg aftan í hnakkann. Ákærði hefði þá snúið sér við og A þá kýlt hann. Ákærði hefði kýlt á móti og A þá kýlt á móti og veist að ákærða og haldið í hann. Meðákærði hefði þá ýtt A í jörðina og ákærði sparkað einu sinni í fætur hans. Ákærðu hefðu svo tekið aftur leigubíl inn til Keflavíkur. B og bróðir hans hafi svo hringt og ákærðu ætlað að hitta þá og einhverja aðra stráka fyrir utan verslun. Þegar ákærðu hafi verið staddir þar hafi þeir verið handteknir.

Nánar um atvik sagði ákærði að þegar hann kom að […] hefði hann sagt við A að B skuldaði pening og A sagt þeim að fara. Ákærði hefði þá sagt að hann myndi þá koma aftur seinna og tala við B. Ákærði hefði svo snúið sér við og fengið högg á vinstri kinn. Um það hvernig meðákærði hefði ýtt A sagði ákærði að meðákærði hefði ýtt honum og hann dottið. Ákærði hefði svo sparkað einu sinni í fætur hans. Aðspurður hvort aðrir hefðu verið nálægir sagði ákærði að gömul kona hefði verið þarna. Hún hefði hlaupið beint inn og hringt á lögreglu. Einhver stúlka hefði hlaupið beint á eftir henni. Þær hefðu annars ekkert skipt sér af þessu. Ákærðu hefðu svo tekið leigubíl. Ákærði kvaðst ekki muna hvar hann sat í leigubílnum. Þá sagði ákærði hann hefði ekki verið við […] lengur en í 15-20 sekúndur. Einnig skýrði ákærði frá því að hann hefði fengið áverka við auga eftir högg frá A.

Ákærði neitaði því að hann hefði verið með hníf þegar hann var við […] og neitaði að hann hefði haft í hótunum. Ákærði hefði farið í leigubíl frá […] og heim til konu sinnar þar sem hann hefði tekið vasahníf. Ákærði sagði jafnframt að B hefði hringt í ákærða og ákærðu farið að verslun þar sem þeir hafi ætlað að hitta B. Um hamar og öxi sagði ákærði að hann hefði ekki verið með þetta á sér heldur hefði þetta legið um tveimur metrum frá þeim stað sem ákærði var handtekinn. Ákærði játaði að hann hafi verið með á sér hníf við handtökuna og staðfesti að um sama hníf væri að ræða og á ljósmynd sem liggur fyrir í málinu. Fram kom hjá ákærða að hann hefði hringt í B úr símanúmeri sínu, […].

Nánar um framangreinda skuld sagði ákærði að F, vinkona hans, hefði beðið hann um að rukka skuldina sem hafi verið sex mánaða gömul. Ákærði hefði hringt í B sem hefði ekki svarað og þá hefði hann sent honum sms-skeyti um að hann myndi tvöfalda skuldina ef hann myndi ekki svara. B hefði þá svarað. Daginn eftir hafi B beðið ákærða um að koma að […] og ná í pening en B svo ekki verið þar. Aðspurður hvort ákærði hefði verið ógnandi svaraði hann: „Nei ekki svo.“ Það eina sem hefði verið ógnandi hafi verið það að hann hafi ætlað að hækka skuldina. Aðspurður hvort ákærði hefði hringt í B eftir að hafa verið við […] sagði hann að B og bróðir hans hefðu hringt í sig og æst sig yfir því að ákærði hefði slegið afa þeirra. Bróðir B hefði haft í hótunum við ákærða og ákærði þá hótað einhverju til baka. Ákærðu hafi þá verið í leigubílnum. Ákærði kvaðst ekki muna hvað hann hefði sagt en það gæti verið að hann hefði sagt að „þetta endi eins og áðan“ en hann hefði ekkert sagt um að B ætti að borga innan 20 mínútna. Ákærði hefði hins vegar einhvern tímann áður sent sms-skeyti um að tvöfalda skuldina ef B myndi ekki borga. B og bróðir hans hefðu svo hringt aftur eftir að ákærðu voru í leigubílnum og þeir ætlað að hittast fyrir utan verslun þar sem ákærðu voru svo handteknir. Um ástand sitt sagði ákærði að hann hefði verið búinn að drekka tvo bjóra og ekki fundið fyrir áfengisáhrifum.

Ákærði V-kk-nf M-kk-nf skýrði frá því að hann hefði verið ásamt meðákærða A-kk-þgf K-kk-þgf heima hjá konu þess síðarnefnda og drukkið bjór. Þeir hefðu tekið leigubíl ásamt meðákærða A-kk-þgf K-kk-þgf til að ná í peninga. Þegar þeir hefðu komið út úr leigubílnum hefðu þeir séð fólk fyrir utan heimili A. Þeir hefðu gengið að fólkinu og meðákærði farið að ræða við A um peninga. Allt í einu hefði A ráðist á meðákærða og slegið hann tvisvar. Ákærði hefði því hrint A harkalega í jörðina og beðið hann um að liggja þar. Eldri kona hefði svo komið og verið „eitthvað að emja og væla“. Þá hefði yngri kona komið að ákærða og þau átt einhver orðaskipti. Ákærði hefði kallað hana „tík“ og hún kallað hann „viðbjóð“ o.þ.h. Hún hefði svo tekið upp síma og meðákærði tekið símann af henni og hent honum í jörðina. Ákærðu hefðu svo gengið í burtu og tekið leigubíl. Ákærðu hefðu farið og fengið sér bjór þar sem þeir hefðu síðan verið handteknir. Aðspurður hvort þeir hefðu farið í heimahús í millitíðinni eða hitt einhvern svaraði ákærði neitandi. Ákærði var þá spurður hvort þeir hefðu hitt einhverja konu sem meðákærði þekki og svaraði ákærði: „Sennilega.“

Nánar spurður um atvik við […] og þátt meðákærða sagði ákærði að hann hefði ekki tekið eftir því hvort meðákærði hefði veist að A þar sem ákærði hafi verið að rífast við C, yngri konuna. Engin átök hefðu verið við konurnar. Þær hefðu bara staðið þarna og önnur þeirra rifist við ákærða. Þá kvaðst ákærði ekki hafa séð neinn hníf, hamar eða öxi. Aðspurður hvort áverkar, sem lýst er í ákæru, væru af völdum ákærða eða meðákærða kvaðst hann ekki geta svarað því. Borið var undir ákærða að blóð úr A hefði fundist á innanverðri vinstri ermi á peysu ákærða. Ákærði sagði að það væri sennilega vegna snertingar, þegar ákærði hefði hrint A en það hafi verið blóð á honum sem ákærði kvaðst ekki geta gefið skýringu á. Ákærði neitaði því að hafa hótað að brjótast inn á heimili A og C og ákærði kvaðst ekki geta svarað því hvort meðákærði hefði hótað slíku. Um það hvort símasamskipti hefðu verið við B í leigubílnum frá […] sagði ákærði að hann hefði ekki heyrt það þar sem hann hafi verið að spjalla við leigubílstjóra. Aðspurður hvort ákærði hefði séð C liggja yfir A sagði ákærði að hún hefði gert það þegar ákærðu fóru frá […]. Ákærði var aftur spurður um það hvort meðákærði hefði verið með hníf á sér allan tímann eða hvort það gæti verið að meðákærði hafi sótt hníf á milli þess sem ákærðu voru við […] og þar til þeir voru handteknir. Ákærði kvaðst ekki vita neitt um hníf og þeir hefðu ekki farið neitt. Ákærða var þá kynntur framburður meðákærða um að hafa sótt hníf og sagði ákærði að hann hefði alla vega ekki sótt neinn hníf. Verjandi meðákærða sagði þá: Hittuð þið ekki konu A-kk-ef eftir atburðinn? Ákærði svaraði þá: „Jú“. Um ástæðu þess að ákærði vildi ekki tjá sig um atvik hjá lögreglu sagði ákærði að það væri vegna þess að hann hefði komið svo illa út úr síðasta máli.

Vitnið A skýrði frá því að D, dóttir vitnisins, hafi verið með nýfæddan son sinn í heimsókn. Vitnið og eiginkona þess, C, hafi ætlað að aka þeim til Reykjavíkur og verið nýbúin að setja barnið í bílinn þegar tveir menn hefðu allt í einu staðið fyrir aftan vitnið og spurt eftir B, barnabarni vitnisins. Þau hefðu sagt að hann væri ekki heima og spurt hvort þau gætu tekið skilaboð til hans. Mennirnir hefðu þá sagt að hann skuldaði þeim pening. Vitnið hefði svarað að þeir yrðu að tala um það við hann og sér kæmi það ekki við. Mennirnir hafi þá hótað því að þeir myndu koma aftur þegar þau væru farin og brjótast inn og taka eitthvað. Vitnið hefði ekki verið sáttur við þetta og snúið sér að öðrum mannanna. Vitni hefði þá séð manninn taka upp hníf og vitnið þá ýtt honum frá sér. Vitnið hefði svo rankað við sér liggjandi á hnjánum á götunni. Vitnið hefði þá litið til hliðar og séð D liggjandi í innkeyrslunni, upp við brunahana, og annar mannanna sparkað í hana. Þá hafi vitnið ætlað að koma henni til bjargar og risið á fætur, en þá hafi aftur verið ráðist á vitnið og það endað á miðri götu á hnjánum. Eiginkona vitnisins hefði þá lagst yfir vitnið til að verja það. Vitnið kvaðst lítið geta lýst atvikum betur þar sem það hafi verið vankað eftir spörk í höfuðið og það gæti ekki sagt til um hvort spörkin hefðu verið tvö, þrjú eða fleiri. Vitnið kvaðst muna að hafa heyrt konu sína kalla á hjálp. Lögreglan hefði komið á vettvang og vitnið farið á sjúkrahús ásamt konu sinni og dóttur.

Vitnið sagði að mennirnir hefðu verið samtaka í þessu öllu. Fram kom hjá vitninu að sá sem hefði tekið upp hníf úr vasanum hafi verið ljóshærður en hinn dökkhærður. Sá dökkhærði hefði sparkað í dóttur vitnisins, D. Vitnið kvaðst telja að þegar maðurinn tók upp hnífinn hafi hinn ráðist aftan á sig því öðruvísi hefðu þeir ekki getað náð sér niður, en vitnið væri stórt og stæðilegt. Nánar um spörk sem vitnið hefði fengið sagði vitnið að það hefði fengið högg í höfuðið þannig að vitnið hefði vankast og svo hefði það aftur fengið spörk í höfuð í seinna skiptið, tvö spörk, þegar það lá á götunni. Jafnframt hefði vitnið fengið högg í báðar síður. Þegar vitninu var kynntur framburður ákærðu um að það hefði að fyrra bragði slegið ákærða A-kk-þf K-kk-þf sagði vitnið að það væri af og frá en það hefði ýtt ákærða þegar hann tók upp hníf. Hafi vitnið slegið ákærða hafi það gerst þegar ákærðu sneru vitnið niður. Um það hvernig þessu hefði lokið sagði vitnið að fólk hefði komið þarna að og ákærðu þá hætt. Jafnframt kvaðst vitnið ráma í að hafa heyrt einhvern, þegar vitnið lá í götunni, vera með hótun um að drepa vitnið, en kvaðst ekki treysta sér til að segja hver það hefði verið. Vitnið kvaðst gera ráð fyrir að það hefði verið sá sem hafi verið með hnífinn. Vitnið lýsti hnífnum þannig að hann hefði verið svartur, stuttur og breiður. Vitninu var sýnd mynd af hnífi sem lögregla fann á ákærða A-kk-þgf K-kk-þgf og sagði vitnið að þetta gæti verið sami hnífurinn. Fram kom hjá vitninu að við árásina hefði það misst gleraugun en vitnið kvaðst vera með eðlilega sjón á öðru auganu og lítils háttar frávik á sjón á hinu.

Um afleiðingar árásarinnar sagði vitnið að það hefði verið á sjúkrahúsi til næsta dags. Vitnið hafi verið blátt og marið og niðurbrotið yfir því að geta ekki varið fjölskyldu sína fyrir framan eigið hús og það væri ekki búið að jafna sig á því. Allar hurðir og gluggar væru læstir. Þá sagði vitnið að það og eiginkona þess hefðu farið í sjúkranudd og verið ráðlagt að fara á Heilsustofnunina í Hveragerði til að byggja sig upp. Jafnframt kom fram hjá vitninu að það hefði verið frá vinnu í hálfan mánuð eftir árásina og svo notað sumarfrí sitt til að dvelja í Hveragerði. Þá sagði vitnið að það fengi svima öðru hvoru og læknir hafi sagt að það væri afleiðing af spörkum sem það hafi fengið. Enn fremur sagði vitnið að það væri ekki heldur búið að jafna sig andlega. Aðspurt hvort vitnið hefði einhvern tímann áður nefbrotnað sagði vitni að það gæti verið að hann hefði brákað nefið þegar hann var strákur.

Vitnið D kvaðst hafa verið í heimsókn hjá foreldrum sínum ásamt sex vikna gömlum syni sínum. Þegar foreldrar vitnisins hafi ætlað að aka þeim aftur heim og vitnið verið að festa son sinn í bílnum hafi tveir menn komið aftan að þeim. Þau hefðu snúið sér við og mennirnir spurt eftir B og þau svarað því að hann væri ekki heima og ekki hægt að ná í hann. Annar mannanna hefði farið að tala um að B skuldaði peninga, 30.000 krónur. Þau hefðu sagt að það væri þeim óviðkomandi. Allt í einu hefðu þeir talað um að þeir gætu farið inn til þeirra og náð sér í eitthvað fyrir upphæðinni. Vitnið hefði þá sagt að það ætlaði að hringja í lögregluna. Annar mannanna hefði komið alveg upp að sér og vitnið þá séð út undan sér að hinn maðurinn hafi verið búinn að draga upp hníf fyrir framan föður vitnisins, A, sem hefði beðið mennina um að fara. Þessi með hnífinn hafi þá kýlt A í andlitið og hinn maðurinn farið frá vitninu og hoppað upp á bak hans. Þeir hefðu þannig náð að fella A og svo ráðist á hann með spörkum. Vitnið og móðir þess, C, hefðu reynt að ýta mönnunum í burtu en þeir þá báðir ráðist á vitnið og kýlt það sitt hvorum megin á kinnina. Vitnið hefði verið dregið niður og það misst fótanna og svo hefðu mennirnir dregið það að brunahana. Þar hefðu mennirnir sparkað á fullu í kvið vitnisins, mjaðmir og læri. Það eina sem hefði komist að í huga vitnisins hafi verið það að standa upp, það hafi verið lífsspursmál. Þá hefðu mennirnir séð að A hafi verið búinn að standa á fætur og þeir þá ráðist aftur á hann og keyrt hann í götuna. Vitnið hefði náð að stíga á fætur og séð mennina sparka á fullu í A, í andlitið, höfuðið, bakið og kviðinn. Móðir vitnisins, C, hafi reynt að vernda A. Vitnið kvaðst hafa verið hálfvankað og hringt í bróður sinn, föður B, og neyðarlínuna. Vitnið hefði þá séð ákærða A-kk-þf K-kk-þf halda á hnífi í hendinni og beina á ógnandi hátt í áttina að A. Þegar ákærði hefði séð vitnið með símann hafi hann gripið í símann og hent honum í jörðina. Nágranna hefði þá streymt að og ákærðu þá bakkað og farið á brott. Áður en þeir fóru hafi þeir sagt að þeir myndu koma aftur daginn eftir. Vitnið lýsti hnífnum þannig að hann væri stuttur en með breitt blað og svörtu handfangi. Vitninu var sýnd ljósmynd af hnífi sem fannst á ákærða A-kk-þgf K-kk-þgf og sagði vitnið að um sama hníf væri að ræða.

Nánar um það hvernig C hefði reynt að vernda A sagði vitnið að það hefði ekki séð það vel en hún hafi staðið og bograð yfir honum til að vernda hann. Á meðan hafi mennirnir sparkað í hann. Vitnið kvaðst ekki hafa séð spark koma á C en eftir á hafi hún varla getað gengið og þeir því líklega sparkað í hana. Þá greindi vitnið frá því að í lokin hefðu ákærðu hótað að koma aftur ef skuldin yrði ekki greidd.

Um afleiðingar árásarinnar sagði vitnið að það hefði farið á sjúkrahús og verið send í bæinn þar sem talið hafi verið að kinnbein væri brákað. Vitnið kvaðst hafa verið með verki í kviðnum og mjöðm. Þá hafi vitnið verið marið á hnjánum og tognað á hægri ökkla. Einnig hafi vitnið verið marið á upphandleggjum og fengið mar á kinnbeini. Vitnið kvaðst hafa átt erfitt með að halda á syni sínum eftir þetta og sinna honum. Vitnið hefði því flutt til tengdaforeldra sinna vegna þess að maður vitnisins hafi verið í miðjum prófum. Þá hafi vitnið ekki getað haft barn sitt á brjósti eftir þetta. Vitnið greindi jafnframt frá því að það hefði nokkru síðar leitað til læknis vegna verkja í kvið og í ljós hafi komið að líklega hefði blaðra á eggjastokki sprungið. Vitnið kvaðst ekki vera búið að jafna sig andlega. Það væri hrætt um foreldra sína og það væri hrætt við að vera eitt í myrkri. Þetta væri búið að taka ákveðið öryggi frá sér og hefta frelsi vitnisins.

Borinn var undir vitnið framburður þess hjá lögreglu um að „sá krúnurakaði“ hefði tekið upp hnífinn og vitnið sagði að það væri rétt. Jafnframt kom fram hjá vitninu að ákærðu hefðu verið örir þegar þeir komu. Enn fremur sagði vitnið að þeir hefðu verið mjög samtaka í öllu sem þeir gerðu og þeir hefðu alltaf báðir ráðist á þau. Það eina sem hefði skilið á milli þeirra hafi verið það að ákærði A-kk-nf K-kk-nf hafi verið með hnífinn og hann tekið símann af vitninu og skemmt hann.

Vitnið C lýsti því að hafa ætlað að fara með D dóttur sína og son hennar til Reykjavíkur þegar tveir menn hefðu birst og spurt eftir sonarsyni vitnisins, B. Þau hefðu sagt að hann væri ekki heima og spurt hvort þau gætu komið skilaboðum til hans. Mennirnir hafi haldið áfram að spyrja og tala og A beðið þá vinsamlega um að fara en það hafi allt orðið brjálað. Þeir hefðu báðir ráðist á A. Annar mannanna hefði farið aftan að honum og þeir hefðu skellt honum. Svo hefðu spörkin byrjað og það verið skelfilegt. Þeir hefðu báðir sparkað í hann og gert hann óvígan. Þeir hefðu alltaf verið tveir saman í árásum sínum. Þeir hefðu ráðist á C og sparkað í hana þannig að hún hafi kútvelst um. Vitnið kvaðst ekkert hafa getað gert. C hefði náð að standa upp og ætlað að hringja á hjálp en þá hafi annar mannanna tekið símann og grýtt honum í götuna. Vitnið kvaðst hafa öskrað til nágranna. Slagsmálin hefðu borist út á götu og mennirnir aftur slegið A niður. Vitnið kvaðst hafa hlaupið að eldhúsglugga nágrannakonu beint á móti og beðið hana um að hringja á lögregluna. Eftir að A hefði verið felldur aftur hafi hann verið alblóðugur og þetta verið skelfilegt. Vitnið hefði lagst yfir A, með því að halla sér yfir hann, til að verja höfuð hans og vitnið þá fengið fast spark þannig að það hafi ekki getað stigið í fótinn. Jafnframt kvaðst vitnið hafa séð spörk lenda á síðu A. Svo hafi vitnið séð hníf á lofti og vitninu verið öllu lokið. Fram kom hjá vitninu að það hafi verið sá ljóshærði sem tók upp hnífinn. Í sama mund hafi nágrannar komið og ákærðu gengið í burtu eins og ekkert hefði gerst. Þetta hefði verið eins og vígvöllur. Vitnið kvaðst ekki hafa orðið vart við hníf fyrst þegar mennirnir komu. Vitni sagði að hnífurinn hefði verið dökkur, með breiðu blaði og verið stuttur. Þegar vitninu var sýnd ljósmynd af hnífnum sem ákærði A-kk-nf K-kk-nf var með á sér við handtöku sagði vitnið að þetta væri eins hnífur. Aðspurt kvaðst vitnið ekki muna hvað ákærðu sögðu þegar þeir fóru á brott.

Borið var undir vitnið skýrsla hjá lögreglu, þar sem segir að vitnið hafi greint frá því að það hafi verið sá krúnurakaði sem hafi sparkað í vitnið, og spurt var hvort hann hefði gengið harðar fram en hinn. Vitnið sagði að þeir hefðu verið mjög samhentir en það hafi verið sá krúnurakaði sem hafi verið með hnífinn.

Vitnið sagði um líðan sína að sálartetrið væri í rúst og búið væri að eyðileggja þá öryggistilfinningu sem það hefði haft í þessu friðsæla hverfi. Vitnið læsti alltaf að sér og væri hrætt við ýmis hljóð. Um líkamlegar afleiðingar kvaðst vitnið hafa fengið gífurlegt högg á fótinn og skaddast og það ekki getað gengið. Vitnið væri hvorki búið að ná sér líkamlega né andlega. Fram kom hjá vitninu að það hefði verið slæmt í hnénu fyrir og til hafi staðið að það færi í aðgerð og endurhæfingu í Hveragerði.

Vitnið B sagði að ákærði A-kk-nf K-kk-nf hefði hringt í sig einum eða tveimur dögum fyrir árásina og sagt vitninu að það ætti að leggja pening inn á hann. Ákærði hefði neitað að gera það, enda hafi vitnið ekki vitað hver hann væri. Þetta hefði verið út af gamalli skuld sem vitnið hafi talið gleymda, 20.000 krónur, en ákærði A-kk-nf K-kk-nf hafi rukkað vitnið um 60.0000 krónur. Vitnið kvaðst hafa frétt af árásinni í símtali um tveimur tímum eftir að hún gerðist, en faðir vitnisins hefði skýrt vitninu frá því. Vitnið kvaðst hafa farið að […] og séð afa sinn blóðugan og hafi sjúkrabifreið verið þarna. Aðspurt hvort ákærði A-kk-nf K-kk-nf hefði hringt í vitnið eftir árásina sagði vitnið að hann hefði ekki gert það, en F hefði hringt og beðist afsökunar. Vitnið kvaðst ekki muna eftir að hafa átt nein samskipti við ákærða A-kk-þf K-kk-þf á árásardaginn. Fram kom að vitnið var í neyslu fíkniefna á þessum tíma. Það hefði verið undir áhrifum kvöldið sem árásin var gerð en það hefði ekki verið undir áhrifum þegar vitnið gaf skýrslu hjá lögreglu daginn eftir. Borið var undir vitnið að í skýrslutökunni hefði vitnið greint frá því að hafa heyrt í ákærða A-kk-þgf K-kk-þgf í kjölfar árásarinnar og hann sagt að vitnið yrði að borga innan 20 mínútna, en vitnið kvaðst ekki muna eftir þessu.

Vitnið F kvaðst hafa verið í bíó þegar það hefði fengið símhringingu frá B vegna þess sem hefði gerst. Vitnið sagði að B hefði skuldað sér pening en vitnið hefði ekki beðið ákærðu um að rukka skuldina. Þeir hefðu hins vegar vitað af skuldinni þar sem vitnið hefði nefnt hana einhvern tímann við þá. Borin var undir vitnið samantekt lögreglu vegna skýrslutöku af vitninu 5. maí 2010. Þar segir að rétt undir lok marsmánaðar hafi vitnið skutlað ákærða A-kk-þgf K-kk-þgf til Reykjavíkur og hafi vitnið þá sagt honum frá því að B skuldaði vitninu peninga og að ekkert gengi að fá þessa peninga greidda til baka. Vitnið hafi þá beðið ákærða A-kk-þf K-kk-þf að hringja í B og rukka þessar 30.000 krónur. Ákærði A-kk-nf K-kk-nf hafi samþykkt það og í bílnum hafi hann hringt í B sem hafi sagt að hann ætlaði að borga helminginn af upphæðinni um mánaðamótin mars/apríl og hinn helminginn um mánaðamótin apríl/maí. Þá segir í lögregluskýrslunni að ákærði A-kk-nf K-kk-nf hafi að kvöldi 3. maí 2010 hringt í vitnið og spurt um símanúmerið hjá B og vitnið gefið honum það upp. Jafnframt hafi ákærði A-kk-nf K-kk-nf sagt að upphæðin væri komin í 200.000 krónur og vitnið sagt að sér þætti það ekki sanngjarnt og beðið ákærða um að fara ekki að […] heldur ætti hann að hringja í B út af skuldinni. Vitnið kvaðst muna eftir þessu.

Vitnið H, íbúi að […], kvaðst hafa verið að horfa út um eldhúsgluggann þegar það hefði séð mann og C eða D reyna að ná síma af honum, en hann hefði grýtt honum í götuna. Svo hefðu hann og annar maður gengið í burtu í rólegheitunum. Vitnið greindi frá því að á milli húsanna væri girðing sem lækki í átt að götunni og vitnið séð þetta gerast þar sem girðingin sé lægst.

Vitnið I, íbúi að […], lýsti því að norðurgafl húss síns snúi að húsi nr. […]. Vitnið hafi verið að horfa á sjónvarp þegar það hefði heyrt læti. Hávaðinn hefði aukist og vitnið þá farið út að glugga sem var opinn og séð C koma fyrir hornið. Hún hefði beðið sig um að hringja á lögreglu og verið í miklu uppnámi og varla getað gengið. Vitnið hefði hringt á lögregluna og beðið um aðstoð. Stuttu síðar hefði vitnið farið að glugga sem snýr að húsi nr. […] og þá séð fólk komið þarna að og það stumra yfir A. Jafnframt hefði vitnið séð tvo menn ganga upp götuna. Vitnið hefði fengið inn um gluggann upplýsingar um hvað hefði gerst og aftur hringt á lögregluna með upplýsingar að um árás væri að ræða og árásaraðilarnir hafi verið að fara frá vettvangi.

Vitnið H-kk-nf M-kk-nf G-kk-nf leigubílstjóri kvaðst hafa verið beðið um að aka tveimur mönnum að […]. Vitnið hefði gert það en ekki getað gefið þeim til baka af 5.000 króna seðli. Vitnið hefði því gefið þeim símanúmer sitt og þeir ætlað að hringja skömmu síðar. Þeir hefðu gert það og komið gangandi á móti vitninu þegar það sótti þá. Vitnið kvaðst hafa keyrt þá og þeir farið út á einhverri götu, gæti hafa verið Faxabraut. Vitnið sagði að þeir hefðu verið rólegir. Sá sem hefði setið fram í hjá vitninu hafi verið í símanum og vitnið heyrt hann segja: „60.000 kall, þú verður að koma með hann bara núna, annars verður bara verra heldur en áðan.“ Vitnið kvaðst ekki muna hvort hann hefði hringt eða hvort það hefði verið hringt í hann. Svo hefðu þeir séð lögreglubíla með blikkandi ljós og vitnið spurt í gríni hvað þeir hefðu gert af sér, en þeir hefðu sagt „ekki neitt“. Vitnið sagði að sá sem hefði verið að tala í símann hafi verið með skollitað hár og snoðaður. Þessi sem hafi setið aftur í hafi verið dökkhærður. Borinn var undir vitnið framburður þess hjá lögreglu 11. maí 2010 um að sá sem sat í framsætinu hefði talað í símann og rætt um 60.000 krónur og að þetta myndi bara fara verr en áðan og að viðmælandinn fengi 20 mínútur til að redda peningum. Vitnið sagði að þetta hafi verið eitthvað á þessa leið, en vitnið myndi þetta ekki nú orðrétt.

Vitnið M-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf lögreglumaður skýrði frá því að hafa leitað að ákærðu þegar þeir voru eftirlýstir vegna árásar við […]. Vitnið kvaðst hafa séð þá tilsýndar og aðrir lögreglumenn hefðu einnig verið þarna rétt hjá. Vitnið hefði því keyrt upp að ákærðu, stokkið út og skipað þeim að leggjast niður og þeir gert það. Í sömu andrá hafi fleiri lögreglumenn komið að. Vitnið sagði að þegar ákærði A-kk-nf K-kk-nf hefði fleygt sér á jörðina hafi hamar dottið á gangstéttina og þegar hann hefði legið á maganum hafi hann beðið vitnið um að velta sér við vegna þess að hann væri með öxi í buxnastrengnum sem meiddi hann. Vitnið hefði rétt ákærða A-kk-þgf K-kk-þgf við, tekið öxina og svo handjárnað hann. Vitnið kvaðst ekki hafa tekið eftir hnífi á ákærða A-kk-þgf K-kk-þgf en hann hefði fundist við nánari leit síðar. Um ástand ákærðu sagði vitnið að þeir hefðu bersýnilega verið undir áhrifum áfengis og þeir hefðu einnig verið örir. Aðspurt hvort ákærðu hafi fengið áverka við handtökuna eða hvort þeir hafi verið með áverka kvaðst vitnið ekki hafa séð áverka á þeim.

Vitnið G-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf lögreglumaður lýsti því að framkvæmd hafi verið öryggisleit við handtöku ákærðu og þá komið í ljós að ákærði A-kk-nf K-kk-nf hafi verið með hníf. Þá hafi verkfæri fundist í fórum hans sem hann hafi ekki viljað kannast við. Þetta hafi verið öxi og eitthvað annað. Vitnið kvaðst ekki hafa séð þessa muni á ákærða. Þá sagði vitnið að ákærðu hefðu verið í annarlegu ástandi. Vitnið kvaðst ekki muna eftir áverkum á ákærðu.

Vitnið S-kk-nf H-kk-nf S-kk-nf lögreglumaður kvaðst hafa fengið útkall vegna líkamsárásar að […] og á vettvangi hafi menn verið í mikilli geðshræringu. Sonarsonur íbúanna hafi verið þarna og sími hans hringt. Hann hefði sagt vitninu að árásarmennirnir væru í símanum og rétt vitninu hann, en það hafi verið skellt á. Vitnið sagði að reynt hafi verið að hringja til baka. Þá hafi verið aflað upplýsinga um símanúmerið sem hringt var úr og nöfn ákærðu komið upp. Það hafi því verið gerð leit að þeim og vitnið aðstoðað við handtöku þeirra. Lögreglumaðurinn M-kk-nf M-kk-nf hefði komið aðeins á undan vitninu og handtekið annan aðilann og vitnið handtekið hinn. Vitnið sagði að ekki hefðu fundist vopn á þeim aðila sem vitnið handtók en vitnið kvaðst hafa séð öxi og hamar á vettvangi. Jafnframt kom fram hjá vitninu að það hefði farið á sjúkrahús og rætt þar við brotaþola og sýnt þeim ljósmyndir af ákærðu.

Vitnið B-kk-nf S-kk-nf, sérfræðingur við tæknideild lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, gerði grein fyrir niðurstöðum DNA-rannsóknar á blóði sem fannst á innanverðri ermi ákærða V-kk-ef M-kk-ef. Samkvæmt rannsókninni var um að ræða blóð úr ákærða sjálfum og einnig A.

Vitnið S-kk-nf J-kk-nf O-kk-nf, læknir á Heilsugæslu Keflavíkur, kvaðst hafa verið á vakt umrætt kvöld og skoðað A sem hafi verið illa farinn. Greinilega hefði eitthvað mikið gengið á. A hefði kvartað undan höfuðverk og þyngslum. Einnig hafi hann svimað þegar hann stóð upp. Hann hafi jafnframt verið með verk í hálsi og lítið getað hreyft hann. Þá hafi hann verið með verki í olnboga og hné vinstra megin. Vitnið kvaðst hafa spurt hann út í mar í andliti og hann sagt að það hefði verið sparkað í andlit hans. Stórt mar hafi verið að myndast yfir vinstri augabrún og hann verið að fá glóðarauga báðum megin. Þá hafi hann verið með léttblæðandi rispur í andliti. Hann hafi greinilega verið nefbrotinn og skekkja verið á nefinu til vinstri og tveir grunnir skurðir verið á nefinu. Blætt hefði úr báðum nösum. Fram kom hjá vitninu að allur gangur væri á því hvernig nefbrot jafni sig. Stundum þurfi aðgerð en ekki alltaf og vitnið gæti ekki sagt til um hvernig það hefði þróast hjá A. Aðspurt hvort hugsanlegt væri að um eldra nefbrot hafi verið að ræða sagði vitnið að það væri afar ólíklegt. Um rifbrot sagði vitnið að við þreifingu hafi A verið með misfellu og áverka á rifjum. Rifbrot væri þess eðlis að þau væru mjög auðveld í greiningu og það þurfi ekki myndgreiningu til. Vitnið sagði að áverkar í andliti A gætu komið heim og saman við að sparkað hafi verið í andlit hans. Vitnið kvaðst telja að A hafi vankast við árásina og það hafi verið ákveðið að senda hann á slysa- og bráðadeild Landspítala í Fossvogi til nánari rannsóknar vegna hættu á heilablæðingu. Vitnið sagði að A hefði verið hljóðlátur og ekki æstur.

Vitnið skýrði einnig frá því að hafa skoðað C. Hún hafi verið keyrð inn í hjólastól og kvartað um eymsli í hálsi, hægri öxl, vinstri mjöðm og vinstra hné. Eymsli hafi verið við að beygja hnéð og við þreifingu hafi bólga verið að koma í ljós í kringum hnéskel. Vitnið sagði að hún hefði verið í uppnámi.

Hvað varðar skoðun á D sagði vitnið að hún hefði kvartað um dofa en lýst höfuðverk, verkjum í hálsi, baki og báðum hnjám. Þá hafi hún við skoðun verið með bólgu á hægra kinnbeini og þreifieymsli við auga. Við skoðun hafi kviður hennar verið mjúkur en dreifð þreifieymsli og að sögn hennar hafi hún misst þvag og saur við spörk í kvið hennar. Vitnið sagði að hún hefði verið í verulegu uppnámi.

Vitnið T-kk-nf F-kk-nf læknir sagði að A hefði verið með mikla maráverka í andliti. Þá hefði hann kvartað um verki á hálsi, kvið og baki. Hann hafi verið sendur í sneiðmyndatöku en ekkert brot eða innri áverkar komið í ljós, nema brot á nefbeini sem hafi færst til. Vitnið sagði að áverkar A kæmu heim og saman við lýsingu hans um að hafa fengið spörk. Fram kom hjá vitninu að spörk í andlit væru hættuleg og gætu verið lífshættuleg. Þá sagði vitnið að mar hyrfi á 2-3 vikum en nefbrot gæti tekið lengri tíma og haft einhver óþægindi í för með sér til lengri tíma. Hvað varðar tognunaráverka þá gætu þeir verið lengur að jafna sig en mar. Þegar vitnið var spurt af hverju nefbrot væri ekki talið upp í vottorðinu undir „greining“ sagði vitnið að það hefði farist fyrir, en það hafi komið fram í greiningarlistanum í sjúkraskránni. Aðspurt hvort hugsanlegt væri að um eldra nefbrot hafi verið að ræða sagði vitnið að það væri ekki líklegt miðað við sneiðmyndina. Þá skýrði vitnið frá því að þótt rifbrot hefði ekki komið fram á sneiðmynd þýddi það ekki að hann hafi ekki verið með slíkt brot. Rifbrot sjáist ekki alltaf á sneiðmynd og greining á rifbrotum styðjist við klíníska greiningu.

Vitnið J-kk-nf M-kk-nf K-kk-nf læknir sagði að við skoðun á D hafi hún verið með roða á kinnbeinum, báðum megin. Einnig hafi hún haft eymsli við vinstri nára við hreyfingu. Þá hafi komið í ljós við skoðun bólga á hægri ökkla. Einnig hafi hún kvartað um kviðverki og verið í uppnámi. Vitnið sagði að áverkarnir hefðu ekki verið alvarlegir í þeim skilningi að þeir hefðu ekki verið lífshættulegir eða krafist innlagningar á sjúkrahús, en samkvæmt lýsingu D á árásinni hafi hún verið alvarleg.

Um áverka C sagði vitnið að hún hefði verið með verk í vinstra hné og við skoðun hafi sést bólga en hreyfigeta verið eðlileg. Hún hafi verið greind með tognun. Fram kom að C hefði einnig verið í uppnámi.

Vitnið B-kk-nf Þ-kk-nf S-kk-nf, heimilislæknir A og C, kvaðst hafa stungið upp á því að þau færu á Heilsustofnunina í Hveragerði til að styrkja þau andlega og líkamlega. Þegar vitnið var spurt um aðgerð á vinstra hné C 18. maí 2010 og hvort dvöl á Heilsustofnuninni í Hveragerði hafi verið liður í endurhæfingu vegna aðgerðarinnar svaraði vitnið því játandi.

Vitnið G-kk-nf R-kk-nf M-kk-nf sjúkrahúsprestur kvaðst hafa veitt A, C og D áfallahjálp. Vitnið hefði hitt þau fyrst tveimur eða þremur dögum eftir árásina og tvisvar eftir það. Í huga vitnisins hafi það ekki verið nein spurning að þau hafi verið í miklu áfalli.

Vitnið Á-kvk-nf K-kvk-nf sálfræðingur skýrði frá því að hafa hitt D í fjögur skipti, síðast í júlí 2010. D hafi orðið fyrir miklu áfalli og liðið verulega illa. Vitnið sagði að einkennin sem hún lýsti kæmu heim og saman við áfallastreitu. Jafnframt sagði vitnið að hún hefði lýst því að þetta hefði haft áhrif á hennar daglega líf. Þá kvaðst vitnið telja að hún þyrfti á frekari aðstoð að halda.

IV.

Niðurstaða.

III. ákæruliður.

Eins og rakið hefur verið fóru ákærðu A-kk-nf K-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf umrætt kvöld að […] í Reykjanesbæ vegna peningaskuldar B við F. Þegar ákærðu komu þar að voru afi B, A, og amma hans, C, þar fyrir utan ásamt dóttur sinni, D, að setja sex vikna gamlan son hennar inn í bíl. Ákærðu og brotaþolum ber ekki saman um hvað gerðist í framhaldinu.

Við skýrslutöku hjá lögreglu 4. maí 2010 sagði ákærði A-kk-nf K-kk-nf að komið hefði til orðaskipta og A ráðist á ákærða og slegið hann tvisvar. Ákærðu hefðu svo fljótlega farið eftir það. Þá sagði ákærði að hann hefði farið að […] vegna þess að ákærði hefði lánað B peninga. Við skýrslutöku 7. maí kvaðst ákærði í fyrstu ekkert kannast við F en breytti svo framburði sínum og sagði að hann hefði hitt hana tvisvar, en hann vissi ekkert um neina skuld. Við skýrslutöku 2. júní kvaðst ákærði hafa verið að rukka skuld fyrir aðila sem hann vildi ekki greina frá hver væri. Fyrir dómi sagði ákærði hins vegar að hann hefði verið að rukka skuld fyrir F. Einnig sagði ákærði, eins og áður, að það hefði verið A sem hefði slegið hann að fyrra bragði, í hnakkann, er ákærði sneri sér við. Ákærði hefði þá kýlt A á móti sem hefði kýlt ákærða aftur og veist að honum. Ákærði V-kk-nf M-kk-nf hefði þá ýtt A í jörðina og ákærði sparkað í fætur hans. Þeir hefðu svo farið af vettvangi. Ákærði A-kk-nf K-kk-nf heldur því fram að hann hafi fengið áverka við auga eftir högg frá A, en ljósmynd sem tekin var af ákærða eftir handtöku er ekki skýr um þetta og lögreglumenn þeir sem handtóku ákærða sögðu fyrir dómi að þeir myndu ekki eftir því að ákærði hefði verið með áverka. Ákærði sagði jafnframt að C hefði ekkert skipt sér af málum og hlaupið beint inn og D strax á eftir henni. Ákærði neitaði því að hafa verið með hníf eða haft í hótunum. Hann kvaðst hafa farið heim til konu sinnar eftir að hafa verið að […] og þar náð í hníf sem hann var með við handtöku.

Ákærði V-kk-nf M-kk-nf vildi ekki tjá sig um málið við skýrslutöku hjá lögreglu. Fyrir dómi sagði hann að þeir hefðu rætt við A um peninga og allt í einu hefði hann ráðist á ákærða A-kk-þf K-kk-þf og slegið hann tvisvar. Ákærði hefði því hrint A harkalega í jörðina. Um ástæðu þess að blóð úr A fannst á innanverðri ermi ákærða sagði ákærði að hann hefði fengið það þegar hann ýtti við A. Þessi skýring ákærða er með miklum ólíkindum og fær ekki staðist miðað við lýsingu ákærðu á atvikum. Þá ber ákærðu ekki saman um það hvar C og D voru og hvað þær gerðu, en ákærði V-kk-nf M-kk-nf lýsti aðkomu þeirra með öðrum hætti en ákærði A-kk-nf K-kk-nf. Þannig lýsti ákærði V-kk-nf M-kk-nf því að hann hefði átt orðaskipti við D, tekið af henni síma og hent honum í jörðina. Einnig kannaðist hann við að C hefði legið yfir A þegar ákærðu fóru af vettvangi. Þá ber ákærðu ekki saman um atvik eftir að þeir fóru frá […], en ákærði V-kk-nf M-kk-nf var ítrekað spurður hvort þeir hefðu komið einhvers staðar við áður en þeir voru handteknir og neitaði ákærði því. Það var ekki fyrr en ákærði var spurður mjög leiðandi spurningar af verjanda ákærða A-kk-ef K-kk-ef, hvort þeir hefðu ekki farið heim til konu ákærða A-kk-ef K-kk-ef, sem ákærði sagði að þeir hefðu gert það.

Samkvæmt framansögðu hefur framburður ákærða A-kk-ef K-kk-ef verið reikull um atvik. Þá er misræmi í framburði hans og ákærða V-kk-ef M-kk-ef. Enn fremur gátu þeir ekki skýrt áverka á A, C og D sem lýst er í ákæru. Er þetta allt til þess fallið að gera framburð þeirra um atvik mjög ótrúverðugan.

Vitnisburður A, C og D hefur hins vegar verið á einn veg, bæði hjá lögreglu og fyrir dómi. Er framburður þeirra trúverðugur og í samræmi við gögn málsins. Þá styður framburður nágranna það að þau hafi orðið fyrir alvarlegri árás.

A hefur borið um að ákærðu hafi spurt eftir B og sagt að hann skuldaði þeim peninga. A hefði svarað því til að það væri þeim óviðkomandi og ákærðu þá hótað því að koma aftur og brjótast inn hjá vitninu. A hefði svo séð þann sem var ljóshærður, ákærða A-kk-nf, taka upp hníf og hann þá ýtt við honum. Er þessi framburður í samræmi við vitnisburð D. A sagði að það næsta sem hann myndi væri það að hann hefði rankað við sér liggjandi á götunni eftir að hafa vankast. D og C hafa skýrt frá því hvernig ákærðu hafi fellt A. D sagði að þessi með hnífinn, ákærði A-kk-nf K-kk-nf, hefði hoppað upp á bak föður hennar og ákærðu náð að fella hann. Svo hefðu þeir báðir ráðist á hann með spörkum. Samrýmist þetta vitnisburði C. Er vitnisburður þeirra trúverðugur enda er A stór og mikill vexti og með miklum ólíkindum að ákærði V-kk-nf M-kk-nf hefði getað ýtt einn við honum þannig að hann hafi fallið. D og C hafa jafnframt lýst því að er sú fyrrnefnda reyndi að koma föður sínum til hjálpar hafi ákærðu kýlt hana í andlit, dregið hana í jörðina og ráðist á hana með spörkum. Kemur þetta heim og saman við framburð A, en hann kvaðst hafa séð út undan sér, er hann rankaði við sér, annan ákærðu sparka í D. Þá styðja áverkar D, sem lýst er í læknisvottorðum, þetta. A, C og D hafa jafnframt skýrt frá því að meðan á þessu stóð hafi A staðið á fætur og ætlað að koma dóttur sinni til hjálpar en ákærðu þá ráðist aftur á hann, keyrt hann í götuna og sparkað í höfuð hans, bak og kvið. Þeir miklu áverkar á A sem lýst er í læknisvottorðum styðja þetta. D kvaðst hafa svo náð að standa upp og tekið upp síma en þá hafi annar ákærðu tekið af henni símann og hent honum í jörðina. Hún lýsti því að það hefði verið ákærði A-kk-nf K-kk-nf sem hefði gert það en eins og áður segir hefur ákærði V-kk-nf M-kk-nf sagt að hann hafi gert þetta. Að mati dómsins hefur það ekki sérstaka þýðingu um sakfellingu ákærðu hvor þeirra tók símann. C hefur skýrt frá því að hún hafi skýlt A með líkama sínum þegar ákærðu réðust á mann hennar á götunni og þá hafi hún fengið mjög fast spark í hné. Er þetta í samræmi við vitnisburð D sem sagði að móðir hennar hefði bograð yfir föður hennar til að vernda hann. Fyrir liggur að C var draghölt eftir þetta og í læknisvottorði er lýst áverka á hné. Samkvæmt því sem fram er komið í málinu voru það báðir ákærðu sem spörkuðu í A er hann lá í götunni og er ekki unnt að fullyrða frá hvorum ákærðu höggið lenti á hné C. D hefur lýst því að hafa svo séð ákærða A-kk-þf K-kk-þf beina hnífi að föður hennar á ógnandi hátt. Þá hefðu ákærðu hótað því áður en þeir fóru að þeir myndu koma aftur. Er þetta í samræmi við frásögn C, um að vitnið hefði séð þann ljóshærða með hníf á lofti, og A kvaðst ráma í að hafa heyrt einhvern hóta því að drepa hann. Hnífur fannst á ákærða A-kk-þf K-kk-þgf við handtöku og það fær ekki staðist að hann hafi sótt hnífinn eftir að hann fór frá […]. A, D og C hafa öll lýst hnífnum með sama hætti og borið á hann kennsl. Að þessu virtu er sannað að ákærði A-kk-nf K-kk-nf hafi ógnað A með hnífi áður en ákærðu fóru brott af vettvangi.

Þegar litið er til alls framangreinds, ótrúverðugs framburðar ákærðu en samhljóða framburðar brotaþola, A, D og C, sem er í samræmi við gögn málsins, einkum fyrirliggjandi læknisvottorð um áverka þeirra, og vitnisburð nágranna, er sannað að ákærðu hafi gerst sekir um þá háttsemi sem þeim er gefin að sök í III. kafla ákærunnar, að því gættu að ekki liggur fyrir að ákærði V-kk-nf M-kk-nf hafi einnig verið með hótanir er ákærðu fóru af vettvangi. Þá eru sannaðar þær afleiðingar sem í ákæru greinir. Vegna athugasemda sem hafa komið fram af hálfu ákærða V-kk-ef M-kk-ef um áverka er ástæða til að taka sérstaklega fram að ótvírætt er samkvæmt vitnisburði læknanna S-kk-ef J-kk-ef O-kk-ef og T-kk-ef F-kk-ef að A hafi hlotið bæði nefbrot og rifbrot.

Við heimfærslu árásar ákærðu til refsiákvæða ber að horfa til þess að þeir réðust á brotaþola hvern á fætur öðrum. Þeir réðust fyrst á A og svo á D með sérstökum verknaði og svo réðust þeir aftur á A og varð C þá einnig fyrir árásinni. Áverkar brotaþola voru misalvarlegir, en A hlaut mestu áverkana og sú aðferð ákærða að sparka ítrekað í höfuð hans var mjög hættuleg. Þykir háttsemi ákærðu þannig réttilega heimfærð í ákæru til 217. gr. og 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Þá eru hótanir ákærðu réttilega heimfærðar til 233. gr. sömu laga.

IV. ákæruliður.

Ákærða A-kk-þgf K-kk-þgf er gefin að sök tilraun til fjárkúgunar með því að hafa hringt í B, er ákærði var í leigubifreið á leið frá […], og sagt honum að greiða 60.000 krónur innan tuttugu mínútna, ella færi verr en segir í ákærulið III. Ákærði neitar sök. Við skýrslutöku hjá lögreglu sagði B að hann hefði heyrt í ákærða A-kk-þgf K-kk-þgf eftir árásina sem lýst er í III. ákærulið og ákærði sagt að hann yrði að borga innan 20 mínútna. Fyrir dómi kvaðst B ekki muna eftir þessu eða að hafa átt samskipti við ákærða þennan dag, en samkvæmt símarannsókn á símum ákærða A-kk-ef K-kk-ef og B voru samskipti á milli þeirra rétt eftir árásina. Leigubílstjóri sem ók ákærðu frá […] hefur borið um það, hjá lögreglu og fyrir dómi, að ákærði A-kk-nf K-kk-nf hafi talað við einhvern í síma og hótað því að ef viðmælandinn myndi ekki borga 60.000 krónur innan 20 mínútna færi „verr en áðan“. Á þetta sér nokkra stoð í framburði ákærða sjálfs, en hann kvaðst ekki muna hvað hann hefði sagt en það gæti verið að hann hefði sagt að „þetta endi eins og áðan“.

Þegar litið er til alls framangreinds verður að telja sannað svo hafið sé yfir skynsamlegan vafa að ákærði A-kk-nf K-kk-nf hafi gerst sekur um þá háttsemi sem í umræddum ákærulið greinir og varðar brot hans við 251. gr., sbr. 20. gr., almennra hegningarlaga.

V. ákæruliður.

Ákærði neitar sök. Hann viðurkennir að hafa haft hníf á sér við handtöku en neitar því að hafa haft á sér hamar og öxi og segir að þetta hafi legið þar sem ákærði var handtekinn. Frásögn ákærða um að þessir hlutir hafi legið fyrir tilviljun á almannafæri einmitt þar sem ákærði var handtekinn er með miklum ólíkindablæ. Vinið M-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf lögreglumaður hefur lýst því að þegar ákærði fleygði sér á jörðina við handtöku hafi hamar dottið á gangstéttina og þegar ákærði hafi legið hafi hann beðið vitnið að velta sér við vegna þess að öxi sem hann hafi verið með inni á sér hefði meitt hann. Vitnisburður lögreglumannanna G-kk-ef S-kk-ef G-kk-ef og S-kk-ef H-kk-ef S-kk-ef styður það að ákærði hafi verið með hamar og öxi á sér.

Með vísan til framangreinds er sannað að ákærði hafi borið á sér hníf, hamar og öxi. Samkvæmt 1. gr. vopnalaga nr. 16/1998 eru vopn skilgreind mjög rúmt. Ekki eru fyrir hendi neinar aðstæður sem réttlæta að ákærði hafi borið þessa hluti, s.s. vegna vinnu, og verður hann því sakfelldur fyrir þá háttsemi sem í ákæru greinir. Brot hans varðar við 1. mgr. 30. gr., sbr. 1. mgr. 36. gr., vopnalaga nr. 16/1998.

Ákæra 30. júlí 2010. Tilraun til þjófnaðar 27. nóvember 2009.

Ákærðu A-kk-nf K-kk-nf og A-kk-nf S-kk-nf hafa skýlaust játað brot sitt. Sannað er með játningu ákærðu og öðrum gögnum málsins að þeir eru sekir um þá háttsemi sem þeim er gefin að sök og er brot þeirra rétt heimfært til refsiákvæða í ákæru.

Ákæra 14. desember 2010.

I. ákæruliður. Skjalafals 1. nóvember 2008 og hylming 6. nóvember 2008.

Ákærði A-kk-nf K-kk-nf hefur skýlaust játað brot sín. Sannað er með játningu ákærða og öðrum gögnum málsins að hann er sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök og eru brot hans rétt heimfærð til refsiákvæða í ákæru.

1. tl. II. ákæruliður. Umferðarlagabrot 21. júní 2009.

I.

Aðfaranótt 21. júní 2009 voru lögreglumenn við eftirlit á lögreglubifreið á Skipagötu á Akureyri. Í frumskýrslu lögreglu segir að þeir hefðu veitt bifreiðinni AM-221 athygli en tilkynning hefði borist um hálftíma áður um að ökumaður hennar væri hugsanlega ölvaður. Bifreiðinni hefði verið ekið á lítilli ferð suður Skipagötuna vegna mikillar umferðar og því hafi lögreglumönnunum gefist góður tími til þess að virða fyrir sér bifreiðina og ökumann hennar. H-kk-nf H-kk-nf lögreglumaður hefði þekkt ökumanninn, ákærða A-kk-nf K-kk-nf, vegna fyrri afskipta af honum. Ökumanni hafi verið gefið stöðvunarmerki en ökumaðurinn þá ekið hratt fram hjá lögreglubifreiðinni og beygt inn í stæði á móts við Skipagötu 12. Þar hefði hann stokkið út úr bifreiðinni og hlaupið suður Skipagötu. Þá segir í frumskýrslu að enginn vafi hafi verið á því að það hafi verið ákærði A-kk-nf K-kk-nf sem hafi komið út úr bifreiðinni bílstjóramegin og hann greinilega verið ökumaður bifreiðarinnar. Ákærði hafi hlaupið fram hjá Ráðhústorgi og inn í mannþröng á móts við Kaffi Amor og Nýja bíó. Þar hafi hann farið úr svartri peysu sem hann var í og haldið á henni undir hendinni. Þannig hafi hann reynt að blandast mannfjöldanum og villa um fyrir þeim sem höfðu veitt honum eftirför. H-kk-nf H-kk-nf lögreglumaður hefði handtekið ákærða þar skammt frá, fært hann í handjárn og svo fært hann að lögreglubifreiðinni. Við öryggisleit á ákærða hafi fundist í buxnavasa hans lyklar að bifreiðinni AM-221. Ákærði hafi verið mjög æstur og hann fluttur á lögreglustöð, ásamt tveimur stúlkum úr bifreiðinni, Á-kvk-þgf og N-kvk-þgf. Á leiðinni hafi ákærði verið með óbeinar hótanir og sagt ítrekað við stúlkurnar að þær ættu að segja lögreglunni að hann hefði ekki verið að aka, en stúlkurnar hefðu borið kennsl á hann í lögreglubifreiðinni sem ökumann bifreiðarinnar AM-221. Ákærði neitaði að hafa ekið bifreiðinni og vildi ekkert kannast við hana.

Við skýrslutöku hjá lögreglu neitaði ákærði að tjá sig um málið. Samkvæmt rannsókn á blóðsýni sem tekið var af ákærða var vínandamagn í blóði hans 1,39‰. Hjá lögreglu gáfu skýrslu Á-kvk-nf E-kvk-nf B-kvk-nf og N-kvk-nf B-kvk-nf P-kvk-nf, farþegar í bifreiðinni AM-221. Verður vísað hér á eftir til vitnisburðar þeirra hjá lögreglu eftir því sem ástæða er til.

II.

Verður nú rakinn framburður ákærða og vitna fyrir dómi.

Ákærði A-kk-nf K-kk-nf kvaðst lítið muna eftir atvikum. Hann hefði staðið fyrir utan veitingastað, með bjór í hendi, þegar hann hafi verið handtekinn. Rétt áður hefðu honum verið afhentir bíllyklar og hann sett þá í vasann. Ákærði neitaði því að hafa verið í umræddri bifreið. Hann hefði lánað félaga sínum bifreiðina en hálfsystir hans hefði átt hana.

Vitnið H-kk-nf H-kk-nf lögreglumaður kvaðst hafa fengið tilkynningu um ölvaðan ökumann og nokkru síðar á Skipagötu hafi vitnið mætt bifreiðinni sem hafði verið tilkynnt um. Vitnið hefði séð ökumanninn og þekkt hann sem ákærða A-kk-nf K-kk-nf, en vitnið hafi nokkrum sinnum áður þurft að hafa afskipti af honum. Vitnið hefði gefið ákærða stöðvunarmerki en hann hafi gefið í og vitnið elt hann. Það hafi verið talsverð umferð og ákærði ekki komist lengra. Hann hefði hlaupið út úr bílnum og norður Skipagötu og inn á Ráðhústorgið. Þar hafi hann reynt að blandast mannfjöldanum og vitnið hlaupið á eftir honum og náð honum skammt frá. Vitnið kvaðst hafa misst sjónar af honum í mesta lagi í 10-20 sekúndur þegar hann var í mestu mannþrönginni. Ákærði hafi svo verið handtekinn og færður í lögreglubifreið. Farþegarnir í bíl ákærða hafi verið við lögreglubifreiðina. Vitnið sagði að ákærði hefði látið mjög illa og við leit á honum hafi fundist lyklar að bílnum sem hann var á. Um klæðnað ákærða sagði vitnið að hann hafi verið í dökkri peysu þegar hann hljóp út úr bílnum en þegar hann hafi verið kominn í gegnum mestu mannþröngina hafi hann verið með peysuna undir hendi og í hvítum bol. Aðspurður sagði vitnið að ákærði hefði ekki verið með bjór í hendi eða sígarettu þegar vitnið náði honum og handtók hann. Þá sagði vitnið að tvær stúlkur, sem hefðu verið í bílnum með ákærða, hefðu kannast við hann sem ökumann bílsins.

Vitnið F-kk-nf B-kk-nf lögreglumaður kvaðst hafa verið á lögreglubifreið ásamt fleirum er þeir hefðu séð bifreið sem tilkynnt hafi verið um. Bifreiðin hafi gefið í og keyrt inn í stæði. Ökumaðurinn hafi hlaupið í burtu og inn eftir götunni og H-kk-nf H-kk-nf lögreglumaður á eftir honum, en vitnið hefði farið á eftir tveimur stúlkum sem voru í bifreiðinni. Þær hefðu sagt að ákærði A-kk-nf K-kk-nf, sem H-kk-nf handtók, hefði verið ökumaður bifreiðarinnar. Vitnið kvaðst ekki hafa séð ökumann bifreiðarinnar þegar hann var undir stýri.

Vitnið J-kk-nf A-kk-nf J-kk-nf lögreglumaður skýrði frá því að hafa verið á lögreglubifreið á Skipagötu er það mætti bifreið sem tilkynnt hafði verið um, að ökumaður væri ölvaður. Vitnið kvaðst hafa séð ökumann bifreiðarinnar stökkva út og hlaupa í burtu. H-kk-nf H-kk-ef lögreglumaður hefði hlaupið á eftir honum og handtekið hann. Vitnið og F-kk-nf B-kk-nf lögreglumaður hefðu hins vegar handtekið tvær stúlkur sem voru í bifreiðinni. Vitnið sagði að ákærði A-kk-nf K-kk-nf hefði sagt við stúlkurnar eftir handtökuna að þær ættu ekki að segja neitt og þær verið mjög hræddar og í uppnámi. Vitnið kvaðst ekki hafa séð framan í ökumanninn þegar hann var að keyra.

Vitnið H-kk-nf H-kk-nf lögreglumaður skýrði frá því að hann hefði verið stjórnandi á lögreglubifreið og þeir verið fjórir saman. Þeir hefðu ekið suður Skipagötu þegar þeir hefðu veitt bifreið eftirtekt sem borist hafði tilkynning um, nánar tiltekið að ökumaður væri ölvaður. Vitnið sagði að ökumaður bifreiðarinnar hefði sést mjög vel og lögreglubifreiðin elt hana. Ökumaðurinn hefði lagt bifreiðinni skammt frá og hlaupið út ásamt fleiri farþegum. Einn félagi vitnisins hefði elt ökumanninn og tveir félagar elt tvo aðra farþega. Á meðan hefði vitnið snúið við lögreglubifreiðinni. Vitnið hefði svo séð H-kk-þf H-kk-þf lögreglumann koma með mann, en það hafi verið sá sami og ók bifreiðinni. Við leit á manninum hafi fundist lyklar að bifreiðinni. Þá sagði vitnið að hinn handtekni hefði verið með hótanir við tvær stúlkur sem voru einnig í bifreiðinni. Þær hafi átt að segja að hann hafi ekki verið að aka bifreiðinni og látið að því liggja að annars myndu þær fá að finna fyrir því.

Vitnið Á-kvk-nf E-kvk-nf B-kvk-nf kvaðst hafa fengið far í bíl en hún hafi ekki þekkt ökumanninn. Vitnið lýsti því að hann hefði verið krúnurakaður en það hefði ekki séð framan í hann þar sem vitnið sat aftur í. Eftir stuttan akstur hefði lögreglubifreið gefið honum merki um að stansa og allir hefðu hlaupið út úr bifreiðinni. Lögreglumaður hefði svo komið með handtekinn mann sem hafi verið krúnurakaður. Þegar vitnið hafi verið spurt af lögreglu hvort þetta væri ökumaðurinn hafi hann öskrað á vitnið, sagt að það vissi ekki neitt og kallað vitnið illum nöfnum. Vitnið kvaðst hafa verið hrætt og sagt að það væri ekki visst um að hann væri ökumaðurinn.

Vitnið N-kvk-nf B-kvk-nf P-kvk-nf sagði að langt væri um liðið og það myndi atvik ekki vel. Vitnið kvaðst hafa fengið far hjá tveimur mönnum og þegar þau hafi verið komin í miðbæinn hafi lögreglubifreið stöðvað þau. Mennirnir hefðu hlaupið út úr bifreiðinni. Vitnið sagði að sig minnti að lögreglan hefði sagt að annar mannanna sem náðist hafi verið farþegi í bifreiðinni. Vitnið kvaðst ekki muna útlit mannanna en minnti að ökumaðurinn hafi verið í hettupeysu. Kynntur var fyrir vitninu framburður þess hjá lögreglu þar sem það sagði að ökumaður bifreiðarinnar hafi verið krúnurakaður, en vitnið kvaðst ekki muna útlit hans.

III.

Ákærði neitar sök. Eins og rakið hefur verið barst lögreglu tilkynning um að ökumaður bifreiðarinnar AM-221 væri hugsanlega ölvaður. Um hálftíma síðar sáu lögreglumenn sem voru á lögreglubifreið bifreiðina og eltu hana. Samkvæmt vitnisburði H-kk-ef H-kk-ef lögreglumanns var það ákærði A-kk-nf sem var ökumaður bifreiðarinnar, en hann kvaðst þekkja ákærða vegna fyrri afskipta af honum. Lögreglumaðurinn elti ákærða þegar hann hljóp út úr bifreiðinni og handtók hann skammt frá. Þá hefur vitnið H-kk-nf H-kk-nf lögreglumaður skýrt frá því að hafa séð ökumann bifreiðarinnar mjög vel og maður sá sem H-kk-nf elti uppi og handtók hafi verið sá sami. Vitnisburður tveggja stúlkna, Á-kvk-ef E-kvk-ef og N-kvk-ef B-kvk-ef, sem voru farþegar í bifreiðinni, styðja það að ákærði hafi verið ökumaður bifreiðarinnar, en þær sögðu hjá lögreglu að ökumaðurinn hafi verið krúnurakaður og á sú lýsing við um ákærða A-kk-þf K-kk-þf. Á-kvk-nf E-kvk-nf sagði einnig fyrir dómi að ökumaðurinn hefði verið krúnurakaður, en N-kvk-nf B-kvk-nf kvaðst ekki muna hvernig hann hefði litið út þar sem langt væri um liðið. Enn fremur þykir framkoma ákærða við stúlkurnar eftir að hann var handtekinn benda til sakar hans. Þá verður að líta til þess að lyklar að bifreiðinni fundust í vasa hans. Þegar litið er til alls framangreinds er sannað að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi sem í ákæru greinir og eru brot hans rétt heimfærð til refsiákvæða í ákæru.

2. tl. II. ákæruliður. Umferðarlagabrot 9. júlí 2009.

Ákærði A-kk-nf K-kk-nf hefur skýlaust játað brot sitt. Sannað er með játningu ákærða og öðrum gögnum málsins að hann er sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök og er brot hans rétt heimfært til refsiákvæða í ákæru.

Ákæra 3. desember 2010. Umferðarlagabrot 18. apríl 2009.

Ákærði V-kk-nf M-kk-nf hefur skýlaust játað brot sitt. Sannað er með játningu ákærða og öðrum gögnum málsins að hann er sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök og er brot hans rétt heimfært til refsiákvæða í ákæru.

Ákæra 21. desember 2010. Þjófnaður 24. september 2009 og 19. nóvember 2009.

Ákærði A-kk-nf S-kk-nf hefur skýlaust játað brot sín. Sannað er með játningu ákærða og öðrum gögnum málsins að hann er sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök og eru brot hans rétt heimfærð til refsiákvæða í ákæru.

Ákvörðun refsingar.

Ákærði A-kk-nf L-kk-nf G-kk-nf er fæddur í nóvember 1987. Samkvæmt sakavottorði hans hlaut hann ákærufrestun á árinu 2003, skilorðsbundið í eitt ár, fyrir þjófnað. Hinn 25. október 2004 gekkst hann með lögreglustjórasátt undir að greiða sekt fyrir fíkniefnalagabrot. Með dómi 10. desember 2004 var ákvörðun refsingar frestað, skilorðsbundið í tvö ár, fyrir tilraun til þjófnaðar. Með dómi 9. desember 2005 var honum gert að greiða sekt fyrir fíkniefnalagabrot. Með dómi 9. ágúst 2006 var hann dæmdur í 45 daga fangelsi, skilorðsbundið í tvö ár, fyrir brot gegn 1. mgr. 254. gr. almennra hegningarlaga. Á árinu 2007 gerði hann tvívegis lögreglustjórasátt vegna fíkniefnalagabrots. Með dómi 21. maí 2008 var hann dæmdur til að greiða sekt fyrir umferðarlagabrot og sviptur ökurétti. Þá gekkst ákærði undir viðurlagaákvörðun 4. nóvember 2009 fyrir umferðarlagabrot. Einnig var hann sviptur ökurétti í þrjú ár. Verður ákærða því nú dæmdur hegningarauki samkvæmt 78. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 77. gr. laganna. Við ákvörðun refsingar ber að líta til þess að um brot er að ræða sem beindist að lögreglumönnum við skyldustörf og ber að líta það alvarlegum augum. Minni háttar áverkar hlutust af árás ákærða. Á móti kemur að hann hefur að hluta til viðurkennt háttsemi sína. Með vísan til alls framangreinds þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í þrjá mánuði. Með hliðsjón af sakaferli ákærða þykir ekki unnt að skilorðsbinda refsingu hans.

Ákærði A-kk-nf K-kk-nf er fæddur í mars 1989. Samkvæmt sakavottorði ákærða nær sakaferill hans aftur til ársins 2004 er hann gekkst undir sektargreiðslu með lögreglustjórasátt fyrir fíkniefnalagabrot. Á árunum 2004 til 2006 hlaut hann sex dóma vegna ýmissa brota, m.a. fyrir auðgunarbrot, rán og líkamsárás, samkvæmt 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Á árinu 2008 var hann dæmdur fyrir fíkniefnalagabrot og á sama ári gekkst hann með viðurlagaákvörðun undir að greiða sekt fyrir umferðarlagabrot. Síðast var ákærði með dómi Hæstaréttar 21. júní 2010 dæmdur í fangelsi í tvö ár og sex mánuði fyrir hlutdeild í þjófnaði. Með brotinu rauf hann reynslulausn, sem honum var veitt á árinu 2007 á 390 daga eftirstöðvum fyrri fangelsisdóma, og jafnframt rauf hann skilorð samkvæmt dómi frá árinu 2008, og var ákærða því gerð refsing í einu lagi. Brot þau sem ákærði er nú sakfelldur fyrir voru framin fyrir téðan dóm og því ber að dæma honum hegningarauka samkvæmt 78. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 77. gr. laganna. Fyrri auðgunarbrot og ofbeldisbrot ákærða voru framin áður en hann varð 18 ára og hafa þau brot því ekki ítrekunaráhrif, sbr. 1. mgr. 71. gr. almennra hegningarlaga. Ákærið er nú sakfelldur fyrir ýmis brot. Hvað varðar tilraun til þjófnaðar horfir til refsiþyngingar að um mikil verðmæti var að ræða og samverknað, sbr. 2. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga. Á móti kemur að hann hefur játað brotið. Þá var einnig um mikil verðmæti að ræða í hylmingarbroti ákærða og skjalafalsi. Ákærði hefur játað þessi brot og er það virt honum til refsilækkunar. Brotin voru framin á árinu 2008 og er dráttur á rannsókn þeirra og útgáfu ákæru ámælisverður. Ákærði hefur játað annað þeirra umferðarlagabrota sem hann er sakfelldur fyrir. Hvað varðar valdstjórnarbrot ákærða þá ber að líta slíkt brot alvarlegum augum. Ákærði er einnig sakfelldur fyrir vopnalagabrot og tilraun til fjárkúgunar í framhaldi af líkamsárás samkvæmt III. kafla ákæru 5. október 2010, en það er alvarlegasta brotið sem ákærði er nú sakfelldur fyrir. Árásin var tilefnislaus og ófyrirleitin. Afleiðingar árásarinnar voru miklar, bæði líkamlegar og andlegar, og sú háttsemi ákærða að sparka ítrekað í höfuð A var mjög hættuleg. Brotaþolar lýstu því að ákærðu hefðu verið mjög samtaka í öllu og er um samverknað að ræða. Horfir það til refsiþyngingar, sbr. 2. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga. Ákærði á sér engar málsbætur og hann hefur enga iðrun sýnt. Að öllu þessu virtu þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í tvö og hálft ár. Til frádráttar refsingu kemur gæsluvarðhald sem hann sætti frá 5. maí til 21. júní 2010. Samkvæmt kröfu ákæruvaldsins skulu upptæk til ríkissjóðs hnífur, hamar og öxi, sem lögregla lagði hald á. Enn fremur skal ákærði sviptur ökurétti í tvö ár frá birtingu dómsins að telja.

Ákærði V-kk-nf M-kk-nf er fæddur í september 1989. Samkvæmt sakavottorði ákærða var hann dæmdur í Hæstarétti 21. júní 2010 í þriggja ára fangelsi fyrir rán, þjófnað og fíkniefnalagabrot. Brot þau sem ákærði er nú sakfelldur fyrir voru framin fyrir þennan dóm og því ber að dæma honum hegningarauka samkvæmt 78. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 77. gr. laganna. Ákærði hefur játað fíkniefnalagabrot og var þar um smáræði að tefla. Þá hefur hann játað umferðarlagabrot sitt. Líkamsárás samkvæmt III. kafla ákæru 5. október 2010 var tilefnislaus og ófyrirleitin. Eins og áður segir voru afleiðingar árásarinnar miklar og sú aðferð að sparka ítrekað í höfuð var mjög hættuleg. Brotaþolar lýstu því að ákærðu hefðu verið mjög samtaka í öllu og horfir samverknaður ákærðu til refsiþyngingar, sbr. 2. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga. Ákærði á sér engar málsbætur og hann hefur enga iðrun sýnt. Þykir refsing hans hæfilega ákveðin fangelsi í tvö ár, en til frádráttar refsingu kemur gæsluvarðhald sem hann sætti frá 5. maí til 21. júní 2010. Að kröfu ákæruvaldsins skulu upptæk til ríkissjóðs 1,54 g af kannabisefni.

Ákærði A-kk-nf S-kk-nf er fæddur í maí 1992. Í sakavottorði ákærða kemur fram að hann var dæmdur 23. september 2008 í tveggja mánaða fangelsi, skilorðsbundið í tvö ár, fyrir brot gegn valdstjórninni. Með brotum sínum nú hefur ákærði rofið skilorð framangreinds dóms og er hann dæmdur upp og ákærða gerð refsing í einu lagi, sbr. 60. og 77. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Ákærði er nú sakfelldur fyrir tvö þjófnaðarbrot og eina tilraun til þjófnaðar. Til refsiþyngingar horfir að í síðastnefnda brotinu var um samverknað að ræða, sbr. 2. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga. Um mikil verðmæti var að ræða í öllum tilvikum. Hins vegar ber að virða honum til refsilækkunar að hann er ungur að árum og hefur skýlaust játað brot sín. Að öllu þessu virtu þykir refsing hans hæfilega ákveðin fangelsi í sex mánuði. Af hálfu ákærða hafa verið lögð fram gögn ýmissa sérfræðinga um hagi hans. Í þeim kemur m.a. fram að eftir að hann framdi brot þau sem hann er nú sakfelldur fyrir hafi hann haldið sig frá áfengis- og fíkniefnum. Verður refsing ákærða því bundin skilorði, eins og nánar greinir í dómsorði.

Bótakröfur.

Í málinu liggja fyrir bótakröfur brotaþola, A, C og D. Ákærðu hafa verið sakfelldir fyrir líkamsárás á þau og bera þeir óskipta skaðabótaábyrgð á því tjóni sem rekja má til verknaðar þeirra.

1. Brotaþoli A

Skaðabótakrafa brotaþola A er að fjárhæð 825.137 krónur, auk vaxta, og sundurliðast þannig:

1. Miskabætur skv. 26. gr. skaðabótalaga 600.000 kr.

2. Þjáningabætur skv. 3. gr. skaðabótalaga

(14x700 kr. x vísit. 7165:3282) 21.395 kr.

3. Útlagður kostnaður skv. 1. gr. skaðab.:

Sjúkrakostnaður, dags. 3. maí 2010 4.900 kr.

LSH, viðtal án sérgreindra rannsókna 4.408 kr.

LSH v/sjúkrabíls, lækniskostnaðar o.fl. 27.000 kr.

Heilbrigðisst. Suðurn. (S669154) 1.000 kr.

Heilbrigðisst. Suðurn. (S669156) 920 kr.

Sjúkraþjálfun 22.864 kr.

Heilsustofnun NLFÍ, Hveragerði 142.650 kr.

Samkvæmt 1. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 ber að fallast á kröfuliði vegna sjúkrakostnaðar, LSH, Heilbrigðisstofnunar Suðurnesja og sjúkraþjálfunar, en þeir eru studdir reikningum. Þá ber að fallast á kröfu brotaþola vegna Heilsustofnunar NLFÍ, enda verður að líta svo á að dvöl hans þar hafi verið í þeim tilgangi að jafna sig á afleiðingum árásar ákærðu.

Brotaþoli var tímabundið frá vinnu vegna afleiðinga árásarinnar, veikur án þess að vera rúmfastur, og verður því fallist á kröfu hans um þjáningabætur, sbr. 3. gr.

Þá á brotaþoli rétt á miskabótum úr hendi ákærðu, sbr. 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga, sbr. lög nr. 37/1999. Við ákvörðun bóta er til þess að líta að um alvarlega árás var að ræða og brotaþoli hlaut mikla líkamlega áverka. Þá er ljóst að hann varð fyrir miklu sálrænu áfalli við árásina og honum reyndist afar erfitt að horfa bjargarlaus upp á ákærðu ráðast á fjölskyldu sína. Verður fallist á kröfu hans um 600.000 króna miskabætur.

Samkvæmt framansögðu ber ákærðu að greiða brotaþola samtals 825.137 krónur, auk vaxta. Ákærðu var kynnt bótakrafa brotaþola hinn 2. júní 2010, en bótakrafan var síðan leiðrétt með bréfi 1. október 2010. Verður upphafstími dráttarvaxta því miðaður við þingfestingu málsins 2. nóvember 2010.

2. Brotaþoli C

Skaðabótakrafa C er að fjárhæð 533.099 krónur, auk vaxta, og sundurliðast þannig:

1. Miskabætur skv. 26. gr. skaðabótalaga 300.000 kr.

2. Útlagður kostnaður skv. 1. gr. skaðabótalaga:

Sjúkrakostnaður, dags. 3. maí 2010 4.900 kr.

LSH, lækniskostnaður v/skoðunar 4.5.2010 7.674 kr.

LSH v/skoðunar aðgerðarlæknis 17.5.2010 7.311 kr. Hnéaðgerð hjá G-kk-þgf K. T-kk-þgf 11.432 kr.

LSH v/viðtals og skoðunar aðgerðarlæknis 4.014 kr.

Kvittun v/sjúkranudds, dags. 18.5.2010 34.296 kr.

Kvittun v/sjúkraþjálfunar, dags. 1.7.2010 14.290 kr.

Kvittun v/sjúkraþjálfunar, dags. 5.9.2010 6.532 kr.

Heilsustofnun NLFÍ, Hveragerði 142.650 kr.

Samkvæmt 1. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 á brotaþoli rétt á bótum vegna útlagðs kostnaðar sem rekja má til líkamsárásar ákærðu. Ljóst þykir að sjúkrakostnaður 3. maí og skoðun 4. maí 2010 var vegna líkamsárásarinnar. Hins vegar verður að hafna öðrum kröfuliðum þar sem fram kemur í áverkavottorði J-kk-ef M-kk-ef K-kk-ef að brotaþoli hafi farið í liðskiptaaðgerð á hné 18. maí 2010 en það hafi ekki tengst áverkanum sem hún fékk við líkamsárásina. Þá greindi vitnið B-kk-nf Þ-kk-nf S-kk-nf heimilislæknir frá því að dvöl brotaþola á Heilsustofnun NLFÍ hafi verið liður í endurhæfingu vegna aðgerðarinnar.

Þá verða ákærðu dæmdir til að greiða brotaþola miskabætur á grundvelli 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga, sbr. lög nr. 37/1999. Ljóst er að brotaþoli hefur orðið fyrir miklu andlegu áfalli og verður fallist á kröfu um miskabætur að fjárhæð 300.000 krónur.

Þannig ber ákærðu að greiða brotaþola samtals 312.574 krónur, auk vaxta. Upphafstími dráttarvaxta skal vera sá sami og hjá brotaþola A.

3. Brotaþoli D

Skaðabótakrafa brotaþola er að fjárhæð 533.099 krónur, auk vaxta. Krafan sundurliðast svona:

1. Miskabætur skv. 26. gr. skaðabótalaga 400.000 kr.

2. Útlagður kostnaður skv. 1. gr. skaðabótalaga

A. Sjúkrakostnaður (læknis- og lyfjakostnaður):

LSH-CT scann myndgreining 4.5.2010 11.423 kr.

LSH, slysa- og bráðadeild 4.900 kr.

Heilsugæsla Seltj. v/kviðverkja 1.000 kr.

Heilsugæsla Seltj. v/myndgreiningar 4.505 kr.

Ómskoðun 21.6.2010 6.020 kr.

Ómskoðun 23.8.2010 6.020 kr.

Heilbrigðisst. Suðurn., dags. 29.9.2010 10.100 kr.

Bólgueyðandi lyf (Voltarin) 4. maí 2010 1.505 kr.

Magatöflur og svefnlyf 13. maí 2010 3.014 kr.

Bólgueyðandi lyf (íbúfen) 21.6.2010 2.293 kr.

Sálfræðikostnaður 40.000 kr.

B. Annað fjártjón:

Leigubílakostnaður 4.5.2010 (2x1.620 kr.) 3.280 kr.

Ónýtur farsími 39.308 kr.

Hreinsun á jakka 2.550 kr.

Krafa brotaþola um sjúkrakostnað er studd gögnum og ber að fallast á hana. Leigubílakostnaður er greinilega ferðakostnaður til og frá sjúkrahúsi vegna myndgreiningar daginn eftir árásina. Þá liggur fyrir að sími brotaþola var skemmdur og jakki óhreinkaðist í árásinni. Verður því fallist á kröfu um annað fjártjón.

Brotaþoli á rétt á miskabótum á grundvelli 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga, sbr. lög nr. 37/1999. Vafalaust er að brotaþoli hefur orðið fyrir andlegu áfalli og verða ákærðu dæmdir til að greiða 400.000 krónur í miskabætur.

Samkvæmt framansögðu er fallist á kröfu brotaþola að fjárhæð 533.099 krónur, auk vaxta, en dráttarvextir skulu reiknast með sama hætti og hjá brotaþolum A og C.

Sakarkostnaður.

Með vísan til 219. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála ber að dæma ákærðu til að greiða sakarkostnað.

Ákærði A-kk-nf K-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf skulu greiða óskipt 352.581 krónu, sbr. yfirlit um sakarkostnað vegna III. ákæruliðar í ákæru 5. október 2010. Auk þess er um að ræða kostnað vegna vottorðs B-kk-ef Þ-kk-ef S-kk-ef heimilislæknis, 35.500 krónur, og 66.000 krónur vegna sálfræðivottorðs Á-kvk-ef K-kvk-ef. Ber ákærðu A-kk-þgf K-kk-þgf og V-kk-þgf M-kk-þgf þannig að greiða óskipt vegna útlagðs kostnaðar alls 454.081 krónu. Einnig ber þeim að greiða óskipt þóknun réttargæslumanns brotaþola sem þykir hæfilega ákveðin, með hliðsjón af tímaskýrslu, 592.988 krónur. Þá ber ákærða A-kk-þgf K-kk-þgf að greiða sakarkostnað vegna umferðarlagabrota skv. ákæru 14. desember 2010, samtals 194.558 krónur, og þóknun verjanda síns, J-kk-ef Á-kk-ef hrl., sem þykir hæfilega ákveðin 916.150 krónur. V-kk-þgf M-kk-þgf ber einnig að greiða í sakarkostnað þóknun verjanda síns, S-kk-ef K-kk-ef K-kk-ef hdl., sem er ákveðin, með hliðsjón af tímaskýrslu, 1.041.650 krónur, að virðisaukaskatti meðtöldum, og 44.352 krónur vegna aksturskostnaðar.

Ákærða A-kk-þgf var samkvæmt ósk hans skipaður sami verjandi og ákærða A-kk-nf K-kk-þgf. Verður ákærði dæmdur til að greiða í sakarkostnað þóknun verjanda, J-kk-ef Á-kk-ef hrl., sem þykir hæfilega ákveðin 100.000 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti.

Ákærði A-kk-nf S-kk-nf skal greiða sakarkostnað vegna ákæru 21. desember 2010, samtals 317.609 krónur, en um er að ræða útlagðan kostnað vegna DNA-rannsókna. Jafnframt ber honum að greiða þóknun verjanda síns, P-kk-ef K-kk-ef hdl., sem þykir hæfilega ákveðin, með hliðsjón af tímaskýrslu, 282.375 krónur, að virðisaukaskatti meðtöldum, og 18.612 krónur vegna aksturskostnaðar.

Dóm þennan kveður upp S-kvk-nf B-kvk-nf héraðsdómari.

D ó m s o r ð:

Ákærði A-kk-nf L-kk-nf G-kk-nf sæti fangelsi í þrjá mánuði.

Ákærði A-kk-nf K-kk-nf G-kk-nf sæti fangelsi í tvö og hálft ár. Til frádráttar refsingu komi gæsluvarðhald ákærða, sem hann sætti frá 5. maí til 21. júní 2010.

Ákærði A-kk-nf K-kk-nf skal sviptur ökurétti í tvö ár frá birtingu dómsins að telja. Þá sæti ákærði upptöku á hamri, öxi og hnífi, sem lögregla lagði hald á.

Ákærði V-kk-nf M-kk-nf A-kk-nf sæti fangelsi í tvö ár. Til frádráttar refsingu komi gæsluvarðhald ákærða, sem hann sætti frá 5. maí til 21. júní 2010.

Ákærði V-kk-nf M-kk-nf skal sæta upptöku á 1,54 g af kannabisefni.

Ákærðu A-kk-nf K-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf greiði óskipt A 825.137 krónur, C 312.574 krónur og D 533.099 krónur, allt með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 3. maí 2010 til 2. nóvember 2010, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr., sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði A-kk-nf S-kk-nf A-kk-nf sæti fangelsi í sex mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún niður falla að liðnum tveimur árum frá birtingu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði A-kk-nf greiði í sakarkostnað 100.000 króna þóknun verjanda síns, J-kk-ef Á-kk-ef hæstaréttarlögmanns.

Ákærði A-kk-nf K-kk-nf greiði í sakarkostnað 916.150 króna þóknun verjanda síns, J-kk-ef Á-kk-ef hæstaréttarlögmanns, og 44.946 króna aksturskostnað. Ákærði V-kk-nf M-kk-nf greiði þóknun verjanda síns, S-kk-ef K-kk-ef K-kk-ef héraðsdómslögmanns, að fjárhæð 1.041.650 krónur og aksturskostnað að fjárhæð 44.352 krónur. Annan sakarkostnað, að fjárhæð 1.047.069 krónur, greiði ákærðu A-kk-nf K-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf óskipt, þar með talda 592.988 króna þóknun réttargæslumanns, G-kvk-ef P-kvk-ef héraðsdómslögmanns.

Ákærði A-kk-nf S-kk-nf greiði 599.984 krónur í sakarkostnað, þar með talda þóknun verjanda síns, P-kk-ef K-kk-ef héraðsdómslögmanns, að fjárhæð 282.375 krónur og aksturskostnað að fjárhæð 18.612 krónur.

S-kvk-nf B-kvk-nf