S-40/2015

Mál þetta sem var dómtekið 18. september sl. höfðaði lögreglustjórinn á Norðurlandi eystra hér fyrir dómi þann 20. mars 2015 á hendur X;

„fyrir líkamsárás, með því að hafa sunnudaginn 2. mars 2014, í íbúð E, að [...] á Akureyri, veist að [A], [B], [C] og [D], lamið [B], [C] og [D] í andlit og líkama þar sem þeir sátu í sófa í stofu í íbúðinni og einnig tekið [B] hálstaki og hert að og síðan farið inn í herbergi þar sem [A] lá sofandi og dregið hann út úr herberginu og inn í stofu þar sem hann lamdi hann í andlit og sparkaði í líkama hans. Afleiðingar þessara árása fyrir brotaþola voru eftirfarandi:

1. [B] kjálkabrotnaði vinstra megin og hlaut bólgu á andlitið þeim megin (fékk tilfært brot í vinstra kjálkabein).

2. [A] fékk bólgur kringum bæði augu og bólgu frá hægra auga út að gagnauga, blæðingu í báðum augum, punktablæðingu yfir vinstra kinnbeini sem náði fram á nef og eymsli fyrir neðan vinstra auga, eymsli á kjálkabeini hægra megin, áverkamerki yfir viðbeini og sjalvöðva háls- og axla hægra megin og mar, eymsli á hnakka og eymsli í síðum og lendahrygg.

3. [C] fékk glóðarauga vinstra megin og eymsli þar í kring og mar og eymsli vinstra megin á brjósti.

4. [D] hlaut bólgu á neðri vör og sár innan á efri og neðri vör, bólgu og eymsli á nefi og neðri orbitabrúnum.

Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr. og 1. mgr. 218. gr.almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 10. gr. og 11. gr. laga nr. 20, 1981.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkrafa

Í málinu gerir [B] bótakröfu á hendur ákærðu [svo!] að fjárhæð kr. 1.751.000-, með vöxtum skv. 8. gr., sbr. 4. gr. laga nr. 38, 2001 um vexti og verðtryggingu frá 2. mars 2014 til 3. apríl 2015, en síðan með dráttarvöxtum samkvæmt 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38, 2001, frá þeim degi til greiðsludags. Að auki er krafist málskostnaðar fyrir héraðsdómi auk virðisaukaskatts á málflutningsþóknun komi til flutnings málsins þar.“

Ákærði krefst sýknu, en til vara vægustu refsingar sem lög leyfa og að hún verði eftir atvikum skilorðsbundin. Þá krefst hann þess að bótakröfu verði vísað frá dómi en til vara að hún verði lækkuð verulega.

I.

Samkvæmt frumskýrslu E, lögreglumanns, var lögreglu tilkynnt um það 2. mars, 2014, kl. 13.21, að ráðist hefði verið inn í íbúð í ... og valdið áverkum á mönnum þar inni. Lögregla fór á vettvang og ræddi við þá sem fyrir voru í íbúðinni. Voru það F, C, A, B og D. Kváðust þeir hafa gist í íbúðinni um helgina. Þeir hefðu verið að skemmta sér um nóttina og farið heim eftir lokun skemmtistaða. Síðastur hefði F komið, rétt fyrir kl. 5 um nóttina og með honum ein stúlka og tveir strákar. Gáfu þeir lýsingu á fólkinu, sem hafði verið vísað úr íbúðinni um klukkan 06:30. Daginn eftir, um klukkan 13:10 hefði einhver hringt dyrasíma, sagst hafa gleymt einhverju í íbúðinni og verið hleypt inn. Hefði D opnað fyrir komumönnum sem hefðu verið þrír strákar. Þeir hefðu ýtt við honum og látið hann setjast í sófa. Síðan hefði þeim öllum verið safnað saman nema F sem hefði verið sofandi inni í herbergi. Sá komumanna sem mest hefði haft sig í frammi, sköllóttur strákur, hefði sakað þá um að hafa sett nauðgunarlyf út í drykkinn hjá stúlkunni um nóttina. Hún gæti ekki gengið og væri á sjúkrahúsi. Síðan hefði hann barið þá alla.

Lögregla hringdi á sjúkrahúsið og fékk þær upplýsingar að engin stúlka hefði komið á neyðarmóttöku og haldið því fram að sér hefði verið byrluð ólyfjan. Lögreglan fann lyklakippu sem heimamenn sögðu að stúlkan ætti og einnig fundu þeir farsíma sem þeir sögðust ekki eiga. Var lagt hald á hvorttveggja. Heimamenn lýstu komumönnum fyrir lögreglu.

Í frumskýrslunni er áverkum á heimamönnum lýst þannig að C hafi verið rauður á hægri kinn, A hafi verið rauður í andliti og með smá áverka, B hafi kvartað undan miklum verkjum í vinstri kjálka og verið mjög bólginn og D verið með bólgna vör hægra megin. Var þeim sagt að fara á sjúkrahús til að láta skoða og meta áverka og einnig að gefa sig fram við rannsóknardeild ef þeir vildu leggja fram formlegar kærur.

Könnun lögreglu leiddi í ljós að símann sem haldlagður var, ætti G og lyklana ætti H. Í skýrslu H fyrir lögreglu, 9. maí 2014, kom fram að hún hefði verið í íbúðinni um nóttina ásamt G og I. Hún hefði gleymt töskunni sinni og þau hefðu farið fjögur daginn eftir til að sækja hana, J, I og ákærði X. Ekki þykir ástæða til að rekja efni lögregluskýrslna sérstaklega hér frekar að öðru leyti en því að ákærði neitaði því við skýrslutöku 4. mars 2014 að hafa veitt einum eða neinum áverka en hann hefði farið til að sækja tösku og/eða lykla H að beiðni J vinar hennar.

Samkvæmt vottorði K læknis, dagsettu 3. apríl 2014, B á slysa- og bráðamóttöku Sjúkrahússins á Akureyri 2. mars 2014 og samkvæmt nótu aðstoðarlæknis hafði hann orðið fyrir líkamsárás þann dag. Hann var með sjáanlega aflagaðan kjálka vinstra megin og gat ekki lokað munni eða opnað hann almennilega. Við skoðun var hann ekki bráðveikindalegur, geðslag eðlilegt miðað við aðstæður, sjáanlega bólginn yfir vinstra kjálkabeini, önnur líkamsskoðun var eðlileg. Hann var sendur í tölvusneiðmyndatöku af höfði og andlitsbeinum og þar sást einfalt brot í vinstra kjálkabeini. Eftir ráðfærslu við deildarlækni á háls- nef- og eyrnadeild á Landspítala-háskólasjúkrahúsi, var ákveðið að senda hann með sjúkraflugi til Reykjavíkur til mats hjá sérfræðingum í kjálkabrotum. Læknirinn tekur það að lokum fram að hann hafi ekki komið nálægt greiningu eða meðferð sjúklingsins og vottorð sitt sé unnið upp úr bráðamóttökuskrá aðstoðarlæknis.

Samkvæmt vottorði L, munn- og kjálkaskurðlæknis, dagsettu 31. mars 2014, var B lagður inn á deild A4 á Landspítalanum í Fossvogi eftir að greint hafði verið þverbrot í gegnum neðri kjálkann vinstra megin. Við greiningu á sneiðmynd kom í ljós nokkuð mikið hliðrað brot á kjálkahorninu vinstra megin, tiltölulega ferskt úrdráttarsár var til staðar og lá brotið í gegnum úrdráttarsárið, en B hafði verið í endajaxlatöku nokkrum dögum áður. Gert var að brotinu í svæfingu á skurðstofu í Fossvogi. Opnað var inn á brotið og það spengt með stífri títaníumspöng sem var fest beint á beinið eftir að brotið hafði verið rétt. Aðgerðarsár voru saumuð með uppleysanlegum saum. B kom í eftirlit um það bil þremur vikum eftir aðgerðina og voru þá aðgerðarsár nokkuð vel gróin að öðru leyti en því að þar sem úrdráttarsárið var skein spöngin í gegnum sárið og ljóst að fjarlægja þyrfti spöngina að nokkrum vikum liðnum. Þá segir að B sé með töluvert mikinn doða í neðri vörinni vinstra megin eftir brotið og orsakist hann af áverka á neðri kjálkatauginni sem hafi orðið vegna þess hve brotið hliðraðist mikið. Samanbit virðist vera gott og allur gróandi á eðlilegu róli. Ekki sé enn útséð með varanleg mein en þó verði að telja nokkuð líklegt að snertiskyn í neðri vörinni vinstra megin verði varanlega skert. Það muni þó ekki koma í ljós fyrr en ári eftir áverkann.

Í vottorði K læknis, dagsettu 23. apríl 2013, segir að A hafi leitað á slysa- og bráðamóttöku Sjúkrahússins á Akureyri þann 2. mars 2014 og sagt að hann hefði vaknað allóþyrmilega um morguninn þegar þrifið hefði verið í hann, hann rifinn upp úr rúminu og innrásarmenn, tveir að hann teldi, verið komnir inn í íbúð hans og beitt hann líkamsmeiðingum. Hann hafi sagt högg aðallega hafa komið á andlit, en samkvæmt félaga hans hefði einnig verið sparkað í kvið hans. Honum hafi verið nokkuð brugðið eftir árásina og verið fremur æstur og nokkuð dasaður. Hann hafi verið sjáanlega bólginn í framan, þó séð út um augu og ekki verið áberandi ósamhverfa á andliti. Hann hafi verið mjög bólginn í kringum bæði augu og sjáanlegt að hann hafi orðið fyrir miklum núningi og höggum. Hægra augað hafi verið opið og hreyfst eðlilega en hann talað um að móða væri í sjónsviði. Ekki hafi verið sjáanleg blæðing í „scleru“ en blóðhlaupin hvítan. Hálfaumur hafi hann verið en ekki hvellaumur í kringum augað og bólginn út að gagnauga. Í vinstra auga hafi verið sjáanleg blæðing utanvert í himnu augans sem kallist „sclera“, ekki hafi verið að sjá neina blæðingu í kringum augað en litlar punktblæðingar yfir kinnbeini og bólga sem hafi náð fram á nef. Hann hafi verið hvellaumur við þreifingu neðan við augað. Nefið hafi ekki verið aflagað en bólga hafi verið frá kinnbeini og fram á nefið. Ekki hafi verið sjáanleg aflögun á miðsnesi, loftað hafi vel um báðar nasir en sjáanlegt storknað blóð verið við þá hægri. Hann hafi verið bólginn á gagnauga hægra megin og hvellaumur á því svæði. Hann hafi getað opnað munn og lokað honum en ekki án sársauka. Tennur hafi ekki virst tilgengnar. Það hafi ekki verið merki um áverka eða blæðingu í munnholi en hann hafi verið hvellaumur við þreifingu á kjálkabeini hægra megin. Hreyfigeta höfuðs hafi verið sögð eðlileg. Áverkamerki hafi líka verið yfir viðbeini og að sjalvöðva háls og axla hægra megin og merki um blæðingu í húð á litlu svæði. Ekki hafi verið greinanleg önnur áverkamerki á búk. Fætur hafi ekki verið skoðaðir en hann hafi gengið eðlilega um og ekki verið áberandi merki um meðvitundarskerðingu og/eða jafnvægisleysi. Hann hafi verið sendur í tölvusneiðmyndatöku af höfði og andlitsbeinum og þar hafi ekki sést merki um blæðingu inni í kúpu eða neinar fyrirferðir. Ekki hafi sést brot á sneiðmynd. Sjúklingnum hafi verið boðin verkjalyf sem hann hafi afþakkað og sagst eiga slík. Hann hafi fengið útskýringar í samræmi við áverka og ráðleggingar um að leita aftur til læknis ef einkenni versnuðu. Hann hafi ekki leitað aftur til slysa- og bráðamóttöku Sjúkrahússins á Akureyri vegna þessa. Að lokum tekur læknirinn fram að vottorð sitt sé unnið upp úr bráðamóttökuskrá aðstoðarlæknis frá 2. mars 2014 en sjálfur hafi hann hvergi komið nálægt greiningu eða meðferð sjúklingsins.

Samkvæmt vottorði M, heilsugæslulæknis í Búðardal, dagsettu 27. apríl 2014 kom A til hans til skoðunar 2. mars 2014 kl. 21.26 eftir helgardvöl á Akureyri með félögum sínum. Er tekið fram að sex gamlir félagar úr Búðardal fari árlega í helgarferð og hafi Akureyri orðið fyrir valinu að þessu sinni. Þeir hafi leigt sér orlofsbústað og farið á skemmtistað kvöldið 1. mars og skemmt sér fram á nótt og haft vín um hönd. Um hádegisbil 2. mars hafi nokkrir menn ruðst inn til þeirra og barið þá. Hafi A sagst hafa verið dreginn hálfsofandi fram úr rúminu, barinn í andlit og sparkað í hann. Hann hafi farið á Sjúkrahúsið á Akureyri og sagst hafa farið í tölvusneiðmynd af höfði og ekki greinst brot eða blæðingar. Hafi hann verið á sjúkrahúsinu frá 15 til 17. Einn félagi þeirra hafi verið talinn ökufær eftir að hafa blásið í blöðru hjá lögreglu og hafi þá verið ekið beint heim í Búðardal og komið þangað um kl. 20. Unnusta A hafi haft samband við lækninn rúmri klukkustund síðar. Hafi A þá verið búinn að borða svolítið og kastað upp. Skoðun á A er lýst svo, að hann sé feitlaginn og þrekvaxinn maður sem hreyfi sig eðlilega. Litarháttur sé eðlilegur, meðvitund einnig, það sé áfengislykt úr vitum. Mikil spenna sé í myndinni og hann titri svolítið. ,,Abstinent.“ Það sé smá ,,sub-conjunctival“ blæðing í augum ,,lat.“ hægra og vinstra megin en ljósop séu jöfn og ,,reageri“ eins fyrir ljósi. Munnur og kok séu eðlileg. Við ,,otoscopiu“ sé smá roði fremst í hlustum en á hljóðhimnum sé smá roði á ,,pars flaccida bil.“ Það sé blóðhlaup á húð yfir ,,os zygomaticus“ vinstra megin og það séu mar og rispur ofan á hægri öxl. Hann hreyfi eðlilega alla útlimi. Hjarta- og lungnahlustun sé eðlileg. Hann sé hvellaumur aftur á hnakka og yfir hálsi og herðum. Það séu dreifð eymsli í síðum og lendhrygg en ekki sé að sjá áverkamerki. Ljósmyndir hafi ekki verið teknar af áverkum. Hann sé lemstraður eftir þessa árás og virðist einnig í taugalosti. Síðan er því lýst að A hafi fengið tilgreind verkjalyf og róandi lyf. Síðan hafi ekki heyrst frá honum og hann ekki leitað aftur á heilsugæsluna á Búðardal eða á heilsugæsluna í Borgarnesi eftir þessa komu.

Samkvæmt vottorði N læknis, Læknavaktinni við Smáratorg, dagsettu 15. apríl 2014, leitaði C þangað 5. mars 2014. Segir í vottorðinu að C hafi sagst hafa orðið fyrir líkamsárás 2. mars er hann hafi verið staddur á Akureyri. Þrír menn hefðu ráðist inn í íbúð þar sem hann hefði verið og síðan hefði komið til átaka. Hann hefði fengið hnefahögg vinstra megin í andlit og hefði höggið lent á vinstra kinnbeini og auga. Eins hefði hann fengið hnefahögg vinstra megin á brjóstkassa. Eftir þetta hefði hann verið með verk og óþægindi á þessum stöðum. Við skoðun hafi mátt sjá glóðarauga vinstra megin, um 3x3 sm að stærð og þreifieymsli þar í kring. Sjón hafi verið eðlileg. Eins hafi hann verið með marblett hliðlægt við vinstri geirvörtu og eymsli þar. Lungnahlustun hafi verið eðlileg. Ekki hafi verið grunur um beináverka og önnur áverkamerki hafi ekki greinst. Sjúkdómsgreining hafi hljóðað um mar og yfirborðsáverka umhverfis augu og mar á brjóstkassa.

Samkvæmt vottorði O, heimilislæknis við heilsugæsluna í Garðabæ, dagsettu 30. október 2014, kom D til hans 2. mars 2014 og sagðist hafa verið laminn í andlitið. Hann hafi verið með bólgur á neðri vör og sár innan á efri og neðri vör. Bólga hafi sést á nefi, en ekki skekkja og ekki hafi verið áberandi eymsli yfir nefbeini. Væg eymsli hafi verið á neðri ,,orbitabrúnum“ en ekki merki um tvísýni. Hann hafi fengið ráðleggingar og ábendingar um að koma til eftirlits eftir þörfum, en læknirinn hafi ekki hitt hann síðan og sé ekki kunnugt um afdrif þessa máls.

II.

Ákærði ber að hafa fengið hringingu um hádegið frá J vini sínum. Erindið hafi verið að þeir þyrftu að sækja dót sem kærasta J á þeim tíma, H, ætti í íbúð þarna. Ákærði segir að H hafi verið með í för og ennfremur strákur sem hann hafi ekki þekkt, en sá hafi hringt dyrabjöllu til að þeim yrði hleypt inn. Þeir hafi spurt þá fjóra eða fimm menn sem þarna hafi verið um það hvað hefði gerst um nóttina og einnig spurt um dótið. Þeir hafi verið stórir með sig og verið ,,stælar“ í þeim og einn þeirra hafi boðist til að leyfa þeim að þefa af typpinu á sér. Ákærði kveðst ekki hafa hugmynd um hvernig þessir menn hafi fengið áverka. Hann hafi engan barið. Þarna hafi orðið einhverjar ýtingar en engin högg hafi verið greidd.

Vitnið B segist hafa verið ásamt félögum sínum á Akureyri fyrstu helgina í mars 2014 og hafi þeir verið að skemmta sér. Aðfaranótt sunnudags hafi þeir tínst heim í íbúð sem þeir bjuggu í, fyrst vitnið og C, síðan A. D hafi verið heima. F hafi komið síðastur og tveir strákar og stelpa með honum. Þarna hafi verið drukkið og spjallað. Þeir hafi vísað öðrum stráknum út, því þeir hafi talið að hann væri á einhverjum lyfjum. Fljótlega eftir það hafi vitnið farið að sofa, vaknað daginn eftir um hádegi og farið að taka til. Upp úr hádegi hafi verið hringt dyrabjöllu og þar hafi verið kominn annar strákurinn frá um nóttina til að sækja lykla eða eitthvað sem hefði gleymst. Vitnið hafi hleypt honum inn. Tveir strákar hafi ruðst með honum inn, smalað þeim saman, hent þeim í svefnsófa og lesið þar yfir þeim. A og F hafi verið sofandi. Þeim hafi ekki litist á að berjast við þessa menn og gert eins og þeir hafi sagt. Mennirnir hafi haft uppi ásakanir. Sköllóttur strákur, sem vitnið segir að sér sé sagt að heiti X, hafi lamið þá. Hann hafi kjálkabrotið vitnið, sem hafi setið á enda sófans. Þar hafi sá sköllótti byrjað, slegið vitnið og tekið það kverkataki. Þá hafi hinn strákurinn komið, sem vitnið segir að sér sé sagt að heiti J og rifið þann sköllótta af vitninu. Þá hafi sá sköllótti byrjað á næsta manni, sem vitnið minnir að hafi verið C. Síðan hafi hann barið D. Síðan hafi hann spurt hvort ekki væru fleiri þarna. Strákurinn sem hafi verið þarna um nóttina hafi sagt svo vera. Þá hafi X sótt A, dregið hann fram úr rúminu, lamið hann og sparkað í hann. Hinn hafi staðið og horft á. Síðan hafi hann hent A í sófann hjá þeim hinum. Hann hafi lagt áherslu á að lemja A mest. Vitnið og D hafi reynt að tala við þessa menn. Strákurinn sem hafi verið í heimsókn um nóttina hafi staðfest að vitnið hefði farið að sofa og D hefði sofið allan tímann. J hafi þá farið með vitnið og D afsíðis og talað við þá og sagt að stelpan teldi að sér hefði verið byrlað nauðgunarlyf. Vitnið kvaðst hafa sagt að það gæti ekki verið, hann þekkti félaga sína það vel. Vitnið hafi heyrt að A hafi verið laminn frammi á meðan. Þeir hafi tekið af þeim skilríki og farið með þau inn í eldhús til að taka niður upplýsingar um þá, skilað þeim og farið. Sérstaklega spurður hvort stúlkan frá um nóttina hefði verið með í för sagði hann svo ekki hafa verið. Hann staðfesti að áfengi hefði verið haft um hönd um nóttina og stúlkan hefði fengið áfengi frá þeim og m.a. hefði verið farið í nánar greindan drykkjuleik. F hefði eitthvað reynt við þessa stúlku en hún hefði ekki sýnt honum áhuga. Vitnið kvaðst ekki vita til að einhver hefði farið með stúlkunni inn á baðherbergi og ekki hefði hún veikst meðan hann hefði verið vakandi. Vitnið sagði að kjálkinn í sér hefði klippst í sundur og taug hefði skemmst, hann sé dofinn í vörinni og skorti tilfinningu í nokkrum tönnum. Læknir hafi sagt honum að ef þetta batnaði ekki innan árs myndi það varla lagast, þannig að vitnið kvaðst ekki hafa mikla von um frekari bata. Hann hefði verið í þrjár vikur frá vinnu. Á þessum tíma hefði barn hans verið fimm mánaða gamalt. Unnustu hans hefði orðið svo brugðið að hún hefði misst brjóstamjólkina. Vitnið hefði óttast það lengi á eftir að þessir menn birtust aftur til að ráðast á hann.

Vitnið A ber að þeir hafi farið til Akureyrar fimm félagar að skemmta sér. Á laugardaginn hafi þeir farið niður í bæ, nema D sem hafi verið heima. Þeir hafi tínst heim, F síðastur og þrír gestir með honum, tveir strákar og ein stelpa. Hann hafi séð annan strákinn brytja niður verkjatöflu sem hann hafi talið að væri ,,dóp“. Hann hafi gefið stráknum bjór og fylgt honum út og sagt honum að þetta væri orðið gott. Segir hann að síðan hafi verið haldið áfram að spjalla og drekka og menn hafi verið ,,hífaðir“. Stelpan hafi verið með einhver læti. Hann hafi farið til hennar inn á baðherbergi og spurt hvort væri í lagi með hana. Hún hafi staðið upp og þau gengið út úr baðherberginu. Hún hafi þá fallið. Hann hafi talið þetta skrípaleik. Strákurinn sem eftir hafi verið hafi farið að æsa sig yfir því að vitnið hefði gert eitthvað við þessa stelpu. Á endanum hafi vitnið sagt að þau skyldu þá bara hringja til lögreglu. Þá hafi strákurinn tekið stelpuna og farið með hana. Daginn eftir hafi vitnið rankað við sér og þá verið kominn hálfa leið inn í stofu. Hann hafi verið dreginn fram úr rúminu og laminn á gólfinu. Hann hafi ekki vitað hvaðan á sig hafi staðið veðrið. Hann hafi rotast og rankað við sér. Hann muni bút og bút. Allt í einu hafi hann verið kominn í rúm sem hafi verið þarna frammi. Þar hafi einn haft á honum hálstak. Hann hafi orðið þess vís að tveir hraustlegir menn hafi verið komnir þarna inn, auk stráksins sem hafði verið þarna um nóttina. C hafi verið við hlið hans þarna í rúminu. Hann hafi séð að annar strákurinn hafi verið að fara með D og B inn í herbergi og hann hafi haldið að til stæði að ganga frá þeim þar. Þetta hafi endað með því að komumenn hafi farið og síðan hafi verið haft samband við lögreglu. Sá sem hafi lamið hann hafi verið sköllóttur eða krúnurakaður og hann hafi tekið hann hálstaki líka. Hann viti ekki hvort hafi verið sparkað í hann en hann hafi verið aumur í skrokknum. Hugsanlega hafi það stafað af því að hann var dreginn framúr. Hann hafi verið heila viku að jafna sig, átt erfitt andlega og eigi enn. Hann kveðst ekki hafa hringt til lögreglu um nóttina. Opið hafi verið inn á baðherbergið meðan hann hafi vitjað þar um stelpuna og engin læti hafi verið þar inni.

Vitnið F kveðst hafa fengið sér samloku niðri í bæ um nóttina og hitt fólk sem hafi viljað koma með heim. Þetta hafi verið tveir strákar og stelpa. Annar strákurinn hafi fljótlega farið heim. Vitnið hafi farið að sofa og ekki vitað af sér fyrr en daginn eftir. Þá hafi strákarnir sagt honum að það hefði verið ráðist á þá. Hann hafi ekki orðið var við það, verið sofandi inn af herbergi inn af eldhúsi. Þegar hann hafi farið að sofa hafi stelpan og annar strákurinn verið eftir í íbúðinni. A hafi verið vakandi og verið að reyna að stugga þeim út. Stelpan hafi verið drukkin en þó ekki svo mjög. Hann muni ekki sérstaklega eftir því að hafa séð hana fara inn á baðherbergi og því síður að A hafi farið þangað til hennar.

Vitnið D kveðst hafa vaknað um morguninn þegar A hafi verið að reyna að koma því fólki sem eftir hafi verið út úr íbúðinni. Hann hafi vaknað fyrr um nóttina þegar félagar hans hafi komið heim og á eftir þeim F með gesti sína. Síðan hafi hann flutt sig í annað herbergi og haldið áfram að sofa, en þegar hann hafi vaknað á ný hafi A sem sé verið að reyna að koma öðrum stráknum og stelpunni út. A hafi sagt þeim að vera ekki að ásaka sig fyrir eitthvað ,,svona“ sem vitnið hafi ekki vitað hvað hafi verið. Stúlkan hafi verið áfengisdauð og hinir báðir ,,vel í glasi.“ Stúlkan og strákurinn hafi síðan farið út. A hafi hringt til lögreglu og sagt að verið væri að ásaka sig fyrir kynferðislegt áreiti eða byrlun lyfja. Vitnið kveðst ekki muna hvort hafi verið. Lögregla hafi ekki virst taka mikið mark á A, enda hafi hann verið ölvaður og í uppnámi. Þeir hafi reykt eina sígarettu saman og síðan hafi A farið að sofa. Vitnið hafi farið að taka til. Um hádegi hafi verið bankað. Þarna hafi verið komnir tveir hraustlegir menn ásamt stráknum sem var gestkomandi um nóttina. Vitnið kveðst hafa opnað. Honum hafi þá verið ýtt til baka og hann settur í sófa, strákarnir við hliðina á honum og síðan hafi þeir verið lamdir til skiptis. Síðan hafi A verið dreginn fram, barinn og sparkað í hann. Þeir hafi tekið niður nöfn þeirra, eða að minnsta kosti tekið af þeim skilríki. Síðan hafi þeir farið. Annar mannanna hafi verið töluvert æstari en hinn og séð alfarið um að láta höggin dynja. Sá hafi verið krúnurakaður. Hægt hafi verið að ræða við hinn sem hafi tekið þá B afsíðis og spurt þá út í málavexti. Þeir sagt að þeir vissu ekkert hvað hefði gerst. Hringt hafi verið til lögreglu þegar aðkomumenn hafi verið farnir. Vitnið kveður A hafa verið mjög ölvaðan um nóttina. Strákurinn og stelpan hafi verið ,,vel í glasi“ og hún hafi verið áfengisdauð þegar þau hafi farið. Strákurinn hafi haldið á henni. Vitnið kveðst hafa fengið högg í andlitið, eitt eða tvö. Sá krúnurakaði hafi lamið og sparkað í A og meðal annars tekið B hálstaki.

Vitnið C ber að þeir félagar hafi verið að skemmta sér á Akureyri og síðan farið heim um nóttina einn af öðrum. Þangað hafi komið tveir strákar og ein stelpa. Tveir félaga hans hafi gengið til náða á undan honum. Þá hafi alla vega tveir gestir verið eftir. Stúlkan hafi verið dugleg að þamba vodka eða annað sterkt áfengi. Hún hafi verið ,,blindfull“ þegar vitnið hafi farið að sofa en hinir hafi ekki verið svo mjög fullir. Daginn eftir hafi þeir verið vaknaðir, D, B og vitnið. Þá hafi verið hringt dyrabjöllu. Inn hafi komið þrír menn og látið höggin dynja á þeim, aðallega einn þeirra. Sá hafi verið snoðaður. Þeir hafi látið þá setjast í sófa, barið þá þrjá sem á fótum hafi verið, fyrst B að vitnið minnir, síðan D og loks vitnið. Að því búnu hafi þeir sótt A, dregið hann fram, látið höggin dynja á honum og hótað að sparka í höfuð hans. Þetta hafi sá sami snoðaði gert. Vitnið ber eindregið að hann hafi látið hótun um spark nægja, en ekki sparkað. Vitnið segir að stúlkan hafi ekki verið þarna með í för. Komumenn hafi tekið af þeim kort til að taka niður nöfn og kennitölur og loks farið. Þá hafi þeir hringt til lögreglu. Vitnið minntist þess þegar frásögn þess fyrir lögreglu var rifjuð upp fyrir því að þau hefðu rifist um nóttina, A og stúlkan, og um það leyti hefði vitnið farið að sofa.

Vitnið H ber að hafa farið heim til strákanna um nóttina. Það hafi endað þannig að hún hafi orðið alveg máttlaus í líkamanum. Föt hennar hafi verið rifin og hún hafi verið með marbletti á fótum. Hún hafi gleymt lyklunum sínum þarna. Með henni hafi farið J, ákærði X og annar strákur að sækja þá. Þar hafi verið fjórir strákar fyrir. Þeir hafi verið dónalegir. Þegar þeir hafi verið spurðir hver hefði farið með hana inn á baðherbergi, hefði einn spurt hvort þau vildu lykta af typpinu á honum. Þarna hafi ekki verið slagsmál heldur ,,bara ergja og reiði“. Hún hafi engan séð sleginn. Hún hafi verið inni allan tímann sem ákærði og J voru í íbúðinni. Borinn var undir hana framburður hennar fyrir lögreglu um að þarna hefðu orðið átök en hún kvaðst ekki muna eftir smáatriðum. Borið var undir hana orðalag í samantekt lögreglu um skýrslu hennar að hún hefði ekki séð hver hefði barið hvern og kvaðst hún ekki hafa séð slíkt svo hún myndi.

Vitnið J ber að hafa fengið símtal frá I í kringum hádegi. Síðan hafi hann sótt H í anddyri fjölbýlishúss. Hann hafi þurft að halda á henni út í bíl. Hún hafi sagt að hún ætti dót eftir uppi í íbúðinni. Þau hafi sótt ákærða X og síðan farið í íbúðina. Á leiðinni hafi I sagt að það hefði verið farið með H inn á baðherbergi um nóttina. Þau hafi farið inn í íbúðina og spurt um dótið og hvað hefði verið í gangi. Heimamenn hafi boðið þeim að þefa af typpi. Þá hafi byrjað einhver ,,ýtingur og rígur“ en ekki mikið meira en það. Svo hafi þau farið út. Spurður hvað ýtingur væri og sagði hann það vera smá hrindingar. Hann hafi ýtt við mönnum, ákærði X hafi ýtt frá sér en engan slegið. Spurður hvort hann hafi farið afsíðis með tveimur mannanna kvað hann nei við því. Hann segir ákærða X hafa staðið við hlið sér allan tímann. Hann hafi enga áverka séð og kunni ekki að skýra hvernig áverkar á mönnum hafi komið til. Síðan hafi hann farið með H á sjúkrahús.

Vitnið I ber að hafa hitt fólk á Nætursölunni aðfaranótt sunnudags. Sér hafi verið boðið að koma í teiti. Hann hafi verið orðinn strandaglópur á Akureyri og þurft að komast einhversstaðar inn. Hann hafi farið með fólkinu í íbúð og allt verið í góðu. Einn heimamanna hafi tekið til glös til að fara í nánar tiltekinn drykkjuleik og boðið stúlkunni fyrst. Eftir einhvern tíma hafi hún fallið niður meðvitundarlaus. Hann hafi komið henni út og niður í stigaganginn. Hann hafi ekki náð neinu sambandi við hana. Þetta hafi tekið eina fjóra tíma. Svo hafi hún rankað við sér og þá hafi verið hringt í J. Stúlkan hafi haldið að eitthvað hefði verið sett út í glasið hjá henni. J hafi komið og sótt stúlkuna og hann sjálfur gengið á brott. Síðar hafi þeir H og ,,D-kk-nf“ haft samband við hann og sótt hann þar sem hann hafi verið á bensínstöðinni við Bónus. Þeir hafi beðið hann að hjálpa þeim að komast inn í þessa íbúð. Þeir hafi talið að stúlkunni hefði verið byrlað eitthvað. Hann hafi sýnt þeim hvar íbúðin væri og þeir hafi sagt honum að segja í dyrasímann að hann væri að sækja tösku sem hefði gleymst. Er inn hafi verið komið hafi verið tekið hressilega á mönnum. Það hafi verið slegið og barið. Þeir hafi gert það báðir tveir, ,,D-kk-nf“ og J en ,,D-kk-nf“ gengið miklu framar. Vitnið kvað H ekki hafa verið með í þessari för. Sérstaklega spurt sagðist vitnið hafa séð ákærða X berja alla strákana. Vitnið mundi ekki eftir að einhver hefði boðið þeim að lykta af typpi.

G gaf skýrslu símleiðis, en ekki þykir þurfa að rekja efni hennar hér.

III.

Brotaþolar, þeir A, B, C og D, bera allir eindregið og skýrt að ákærði D hafi veitt þeim þá áverka sem í ákæru er lýst og studdir eru með vottorðum lækna. Er enginn vafi á því að ákærði er sá sem þessi vitni lýsa, ýmist sem sköllóttum eða krúnurökuðum.

Ákærði kannast við að hafa farið inn í íbúðina en neitar að hafa valdið nokkrum manni áverkum. Ber vitnið J á sama veg.

Ljóst er að ákærða og J grunaði að eitthvað hefði komið fyrir þáverandi unnustu J þarna í íbúðinni um nóttina. Ekki eru efni til að fjalla um það hér, þótt frásögn vitna um atvik um nóttina hafi verið rakin nokkuð hér að framan. Enginn brotaþola kannast við að H hafi komið með J og ákærða upp í íbúðina og vitnið I staðhæfir að hún hafi ekki verið með í för. Veldur þetta svo miklum vafa um það hvort hún hafi orðið vitni að háttsemi ákærða, að ekki þykir fært að leggja framburð hennar til grundvallar.

Framburður I verður metinn mjög trúverðugur. Það vitni lýsir því að ákærði hafi slegið og barið alla strákana sem fyrir voru í íbúðinni. Þegar þetta er virt ásamt framburði brotaþola og með hliðsjón af áverkum þeirra verður ákærði talinn sannur að sök um þá háttsemi sem er lýst í ákæru, að öðru leyti en því að með hliðsjón af framburði vitnisins C verður ekki talið sannað að ákærði hafi sparkað í A liggjandi. Brot ákærða gegn A, C og D varða öll við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga, en brot hans gegn B varðar við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Heimfærsla verknaðar ákærða til refsiákvæða hefði mátt vera skýrari í ákæru en hún þykir þó ekki svo óskýr að varði frávísun málsins án kröfu, enda þykir vörnum ákærða ekki hafa orðið að neinu leyti áfátt hennar vegna.

IV.

Sakaferill ákærða nær aftur til ársins 2001, en þá var hann dæmdur í 30 daga skilorðsbundið fangelsi fyrir brot gegn lögum um ávana- og fíkniefni. Árið 2004 var hann dæmdur í tveggja mánaða fangelsi, skilorðsbundið í þrjú ár fyrir brot gegn 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Sá dómur var dæmdur upp árið 2005 þegar ákærði var dæmdur í fimm mánaða fangelsi og þar af þrír mánuðir skilorðsbundnir í þrjú ár fyrir brot gegn 2. mgr. 218. gr. sbr. 22. gr. almennra hegningarlaga. Árið 2006 var honum dæmdur hegningarauki fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga en ekki gerð sérstök refsing. Sama ár var hann dæmdur til greiðslu 180.000 kr. sektar og sviptur ökurétti í tvö ár fyrir brot gegn umferðarlögum. Árið 2010 var hann dæmdur í eins mánaðar fangelsi fyrir brot gegn umferðarlögum og vopnalögum og sviptur ökurétti ævilangt. Loks var hann 6. febrúar 2015 dæmdur í þriggja mánaða fangelsi, skilorðsbundið í tvö ár fyrir brot gegn lögum um ávana- og fíkniefni. Ber nú að ákveða honum hegningarauka við þann dóm og taka skilorðsbundna refsingu samkvæmt honum upp og dæma refsingu í einu lagi, sbr. 60. gr. almennra hegningarlaga, eftir reglum 78. gr. og 77. gr. almennra hegningarlaga.

Ákærði er hér sakfelldur fyrir fjórar líkamsárásir og ein þeirra hafði verulegar afleiðingar. Hefur ákærði engar málsbætur. Refsing hans þykir hæfilega ákveðin, þegar litið er til málsatvika, fangelsi í 9 mánuði, sem ekki eru efni til að skilorðsbinda nema að hluta eins og nánar greinir í dómsorði, þegar litið er til sakaferils ákærða.

Bótakrafa er höfð uppi í ákæru og var hún sérstaklega reifuð af hálfu lögmanns tjónþola við munnlegan málflutning. Ákærði hefur bakað sér skyldu til greiðslu miskabóta til tjónþola sbr. 26. gr. laga nr. 50/1993. Bætur þykja eftir atvikum hæfilega ákveðnar 600.000 krónur með vöxtum eins og greinir í dómsorði og einnig verður ákærði dæmdur til að greiða tjónþola 300.000 krónur í málskostnað. Þá verður hann dæmdur til að greiða allan kostnað sakarinnar sem nemur 84.900 krónum á rannsóknarstigi samkvæmt yfirliti sækjanda, og 163.292 krónum á dómstigi. Yfirlit um síðargreindu fjárhæðina barst ekki fyrr en eftir dómtöku máls. Er hún til komin vegna ferðakostnaðar vitna. Þykir eiga að dæma ákærða til greiðslu þessa kostnaðar, sbr. b. lið 1. mgr. 216. gr. og 1. mgr. 218. gr. laga nr. 88/2008, þrátt fyrir ákvæði 2. mgr. 217. gr. sömu laga. Þá verður ákærði dæmdur til að greiða málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef K-kk-ef K-kk-ef hrl., sem ákveðast 572.880 krónur að virðisaukaskatti meðtöldum og ferðakostnað hans, 41.800 krónur.

E-kk-nf Þ-kk-nf fulltrúi flutti málið af hálfu ákæruvaldsins.

Dóminn kveður upp E-kk-nf S-kk-nf héraðsdómari.

D Ó M S O R Ð

Ákærði, X, sæti fangelsi í níu mánuði, en fresta ber fullnustu sex mánaða þar af og skal sá hluti refsingarinnar falla niður að liðnum tveimur árum frá uppsögu þessa dóms að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði B 600.000 krónur auk vaxta skv. 8. gr. laga nr. 38/2001 frá 2. mars 2014 til 20. apríl 2015, en dráttarvexti skv. 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags og 300.000 krónur í málskostnað.

Ákærði greiði 862.872 krónur í sakarkostnað, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef K-kk-ef K-kk-ef hrl., 572.880 krónur og ferðakostnað hans að fjárhæð 41.800 krónur.