S-86/2010

Mál þetta höfðaði lögreglustjórinn á Akranesi með ákæru 2. febrúar 2010 á hendur ákærðu, H-kk-þgf R-kk-þgf J-kk-þgf, Lerkigrund 1 á Akranesi, og M-kk-þgf B-kk-þgf M-kk-þgf, Einigrund 4 á Akranesi. Málið var dómtekið 2. júní 2010.

Í ákæruskjali segir að málið sé höfðað gegn ákærðu „fyrir brot gegn almennum hegningarlögum og barnaverndarlögum framin miðvikudagskvöldið 4. nóvember 2009, að Akursbraut 9, Akranesi, sem hér greinir:

I.

Gegn báðum ákærðu fyrir húsbrot, með því að hafa í félagi og í heimildarleysi ruðst inn á heimili B-kk-ef I-kk-ef, kt. …, og M-kvk-þgf G-kvk-þgf, kt. ….

Telst þetta varða við 231. gr. almennra hegningarlaga, nr. 19/1940.

II.

Gegn ákærða M-kk-þgf B-kk-þgf fyrir eignaspjöll, með því að hafa kastað sykurkari í vegg og kastað kubbakerti að M-kvk-þgf og J-kvk-þgf K-kvk-þgf Á-kvk-þgf, kt. …, með þeim afleiðingum að lítilsháttar skemmdir urðu á vegg og smá dæld myndaðist á ísskáp.

Telst þetta varað við 1. mgr. 257. gr. almennra hegningarlaga.

III.

Gegn báðum ákærðu, með því að hafa í þau skipti og með þeim hætti sem tilgreint er í liðum I og II sýnt barninu J-kvk-þgf K-kvk-þgf ruddalegt athæfi.

Telst þetta varða við 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga, nr. 80/2002.

IV.

Þess er krafist að ákærðu verði dæmdir til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Ákærðu gera þá kröfu aðallega að þeir verði sýknaðir af kröfu ákæruvaldsins, en til vara að þeim verði gerð svo væg refsing sem lög frekast leyfa. Jafnframt gera ákærðu þá kröfu að sakarkostnaður verði felldur á ríkissjóð.

1.

Hinn 4. nóvember 2009, kl. 21.50, hringdi I-kk-nf B-kk-nf í lögregluna á Akranesi og óskaði eftir skjótri aðstoð vegna manna sem væru að ráðast inn í íbúð að Akursbraut 9 þar í bæ, en í íbúðinni eru foreldrar hans búsettir. Í frumskýrslu kemur fram að þegar lögregla kom á vettvang hafi svalahurð íbúðarinnar, sem er á jarðhæð, verið opin og læti heyrst innandyra. Inni í íbúðinni hafi ákærði M-kk-nf staðið á stofugólfinu og ákærði H-kk-nf verið með höndina á hurðarhúni svefnherbergisins að reyna að opna hurðina, en þar innandyra hafi verið B-kk-nf I-kk-nf, sem haldið hafi hurðinni fastri. Einnig kemur fram að eiginkona B-kk-ef, M-kvk-nf G-kvk-nf, hafi staðið á stofugólfinu greinilega í miklu uppnámi.

Lögregla færði ákærðu út úr íbúðinni og ræddu við húsráðendur, þau B-kk-þf og M-kvk-þf, en þau leigja íbúðina af syni sínum I-kk-þgf. Í skýrslu lögreglu kemur fram að ákærðu hafi verið ölvaðir. Einnig segir að B-kk-nf hafi verið í rifinni skyrtu þegar hann kom út úr svefnherberginu. Þá hafði I-kk-nf læst sig inni á baðherbergi en þaðan hringdi hann eftir aðstoð lögreglu.

Á vettvangi kom fram að ákærðu hefðu komið óboðnir inn í íbúðina um svaladyr og veist að B-kk-þgf. Jafnframt kom fram að spjöll hefðu verið unnin á innanstokksmunum og veggjum íbúðarinnar og tók lögregla ljósmyndir af þeim. Í málinu liggur frammi upplýsingaskýrsla lögreglu, sem rituð er eftir ráðgjöf tjónamatsfulltrúa tryggingafélags, um fjárhæð tjóns á veggjum, ísskáp og kommóðu og er það samtals talið nema á bilinu 28.000 til 38.000 krónum.

Ákærðu voru færðir á lögreglustöðina á Akranesi til viðtals og þar neituðu þeir sök. Kom fram hjá þeim að I-kk-nf, starfsfélagi þeirra hjá Norðuráli, hefði boðið þeim inn í íbúðina. Þegar inn var komið hefði þeim svo lent saman við B-kk-þf.

Hinn 26. nóvember 2009 mætti B-kk-nf til skýrslutöku hjá lögreglu og þá krafðist hann þess að ákærðu yrði refsað fyrir húsbrot og eignaspjöll. Auk þess mætti I-kk-nf B-kk-nf til skýrslutöku hjá lögreglu 1. desember sama ár og kærði eignaspjöll á íbúðinni.

2.

a.

Ákærði M-kk-nf skýrði svo frá fyrir dómi að hann hefði fyrr um daginn verið í vinnuferð með starfsmönnum Norðuráls. Að því loknu hefði hann farið í samkvæmi hjá vinnufélaga sínum að Akursbraut 9 á Akranesi. Um kl. 23 kvaðst ákærði hafa haft samband símleiðis við konu sína og beðið hana að sækja sig í samkvæmið. Hann og meðákærði hefðu síðan beðið á bifreiðaplaninu, en þá hefði I-kk-nf B-kk-nf, starfsfélagi ákærða, komið út á svalir jarðhæðar og boðið þeim inn í íbúðina. Ákærði sagði að þeir hefðu með semingi farið þangað inn og þar hefði I-kk-nf kynnt þá fyrir fjölskyldu sinni. Þegar ákærðu hittu B-kk-þf I-kk-þf, föður I-kk-ef, sagði ákærði M-kk-nf að þyrmt hefði yfir þá sökum þess að þeir vissu að hann hefði hlotið dóm fyrir kynferðisbrot gegn barni. Hefðu þeir umbúðalaust sagt skoðun sína á slíku fólki og spurt H-kvk-þf F-kvk-þf K-kvk-þf, unnustu I-kk-ef, hvort hún gerði sér grein fyrir hvað hún væri að bjóða dóttur sinni upp á. Aðspurður sagði ákærði að B-kk-nf væri sér ókunnugur en hins vegar kvaðst hann þekkja til þolenda kynferðisafbrota. Um framhaldið sagði ákærði að B-kk-nf hefði staðið upp og rokið inn í herbergi. Ákærði kvaðst ekkert hafa gert annað en að tjá skoðun sína en meðákærði hefði tekið í B-kk-þf og við það hefði bolur hans hugsanlega rifnað. Einnig hefði meðákærði bankað á herbergishurðina hjá B-kk-þgf eftir að hann hafði lokað sig inni. Aðspurður neitaði ákærði því að hafa hent einhverju og valdið skemmdum. Hins vegar hefði allt fallið um koll þegar B-kk-nf stóð upp frá borðinu. Um ástand sitt sagði ákærði að hann hefði ekki fundið til teljandi áfengisáhrifa.

b.

Ákærði H-kk-nf kvaðst í umrætt sinn hafa verið í samkvæmi að Akursbraut 9 á Akranesi ásamt meðákærða. Þeir hefðu svo verið að bíða á bifreiðaplaninu eftir að verða sóttir þegar I-kk-nf, samstarfsmaður ákærðu, kallaði til þeirra og bauð þeim inn í íbúð á jarðhæð. Ákærði sagði að hann og meðákærði hefðu gengið inn í íbúðina um svaladyr og þar hefði I-kk-nf kynnt þá fyrir unnustu sinni og foreldrum. Þegar ákærðu sáu B-kk-þf, föður I-kk-ef, sagði ákærði H-kk-nf að þeir hefðu séð svart sökum þess að hann hefði verið fundinn sekur um kynferðisbrot gegn barni, en ákærði kvaðst sjálfur sem barn hafa orðið fyrir slíku broti. Um framhaldið sagði ákærði að þeir hefðu „hraunað“ yfir B-kk-þgf og spurt unnustu I-kk-ef hvort hún gerði sér grein fyrir í hvaða fjölskyldu hún væri komin. Í þessum samskiptum sagði ákærði að B-kk-nf hefði tekið í sig og kvaðst ákærði þá hafa tekið í skyrtu B-kk-ef án þess þó að gera sér grein fyrir hvort skyrtan rifnaði. B-kk-nf hefði svo hlaupið inn í herbergi og I-kk-nf fram á gang. Ákærði kvaðst hafa farið á eftir B-kk-þgf og reynt að opna herbergishurðina til að segja honum frekar til syndanna. Aðspurður sagði ákærði að hann hefði ekki séð meðákærða kasta neinu. Þá kvaðst ákærði hafa verið undir áhrifum áfengis þetta kvöld.

3.

Vitnið I-kk-nf B-kk-nf bar fyrir dómi að hann hefði umrætt kvöld komið í heimsókn til foreldra sinna ásamt unnustu sinni, H-kvk-þgf F-kvk-þgf K-kvk-þgf, og dóttur hennar, J-kvk-þgf K-kvk-þgf Á-kvk-þgf. I-kk-nf kvaðst hafa brugðið sér frá út í verslun og eftir að hann kom aftur hefðu þau öll setið saman í eldhúsinu. Því næst hefðu ákærðu komið inn á svalir íbúðarinnar og kvaðst vitnið hafa gengið á móti ákærða M-kk-þgf til að hindra að hann kæmi inn um svalahurðina. Ákærði hefði hins vegar ýtt vitninu til hliðar og gengið inn. Fljótlega eftir þetta kvaðst vitnið hafa farið inn á baðherbergi og hringt eftir aðstoð lögreglu. Þegar I-kk-nf var lokaður þar inni kvaðst hann hafa heyrt mikinn hávaða innan úr íbúðinni, bæði í ákærða M-kk-þgf og föður sínum. Aðspurður neitaði I-kk-nf því eindregið að hafa boðið ákærðu inn, enda hefðu þeir ekki verið í neinu standi til þess. Þá sagði vitnið að ákærði M-kk-nf hefði haft sig meira í frammi.

Vitnið B-kk-nf I-kk-nf kom fyrir dóm og lýsti því að hann og eiginkona hans, ásamt syni þeirra, unnustu hans og barni hefðu setið í eldhúsinu þegar ákærðu ruddust inn um svaladyrnar og inn í íbúðina án þess að nokkur byði þeim inn. B-kk-nf sagði að I-kk-nf hefði gengið að svaladyrunum og reynt að stöðva ákærðu en sú viðleitni hefði verið árangurslaus með öllu. Þegar inn var komið sagði vitnið að ákærðu hefðu látið öllum illum látum. Nánar lýsti B-kk-nf þessu þannig að ákærðu hefðu ausið skömmum yfir sig og I-kk-þf, auk þess sem ákærði M-kk-nf hefði hent sykurkari í vegginn, en hann hefði haft sig meira í frammi. Jafnframt sagði B-kk-nf að í sig hefði verið þrifið þannig að skyrta vitnisins rifnaði. Eftir að hafa stympast á móti kvaðst B-kk-nf hafa hörfað inn í svefnherbergi og lokað að sér.

Vitnið M-kvk-nf G-kvk-nf greindi frá því fyrir dómi að sonur sinn, I-kk-nf, og hans fjölskylda hefðu verið í heimsókn hjá þeim hjónum. Meðan á heimsókninni stóð hefði I-kk-nf brugðið sér út í verslun og gleymt að læsa svalahurðinni. Þau hefðu síðan heyrt eitthvert brölt á svölunum, en því næst hefði ákærði M-kk-nf ruðst inn í íbúðina. I-kk-nf hefði þó reynt að aftra ákærða frá því að koma inn en ákærði þeytt honum út í horn. Þegar ákærðu voru komnir inn hefðu þeir, þó aðallega ákærði M-kk-nf, helt skömmum yfir eiginmann og son vitnisins, en þeir höfðað, I-kk-nf inn á bað en B-kk-nf inn í svefnherbergi. Einnig sagði vitnið að ákærði M-kk-nf hefði kastað sykurkari, sjónvarpsfjarstýringu og kerti. Hefði kertinu verið kastað í átt að barninu en það hafnað á ísskápnum. Að lokum hefði lögregla komið en þá hefði H-kvk-nf verið farin út úr íbúðinni með barnið og vitnið verið eitt eftir með ákærðu inni í stofu íbúðarinnar.

Vitnið H-kvk-nf F-kvk-nf K-kvk-nf kom fyrir dóm og sagði að I-kk-nf, unnusti sinn, hefði farið út í verslun og komið inn um svaladyrnar. Þegar þau öll hefðu verið sest hefðu ákærðu komið í dyragættina. I-kk-nf hefði þá farið til að aftra þeim inngöngu en þeir ýtt honum frá. Vitnið sagði að ákærðu hefðu veist að B-kk-þgf og rifið af honum skyrtuna, en hjá þeim hefði komið fram sú skýring á athæfinu að þeir væru að bjarga dóttur vitnisins frá B-kk-þgf sem hefði hlotið refsidóm fyrir brot gegn barni. Ákærði M-kk-nf hefði jafnframt hent sykurkari í vegginn, fjarstýringu og kerti í átt að dóttur vitnisins, en kertið hefði lent á ísskápnum. Undan þessu sagði vitnið að B-kk-nf hefði hörfað inn í svefnherbergi og I-kk-nf inn á bað, en H-kvk-nf kvaðst hafa komið sér út með dóttur sína. Eftir þetta sagði vitnið að dóttur sinni hefði liðið illa, ekki sofið og óttast að einhver gerði sér illt. Aðspurð tók þó H-kvk-nf fram að árásin hefði ekki beinst að barninu.

Vitnið H-kk-nf P-kk-nf O-kk-nf, lögregluvarðstjóri, bar fyrir dómi að þegar lögregla kom á vettvang hefði ákærði M-kk-nf staðið inni á stofugólfi en ákærði H-kk-nf hefði verið að hamast á hurðarhúni svefnherbergishurðarinnar. Þar innandyra hefði B-kk-nf verið og hefði hann opnað fyrir vitninu og komið fram í tættri skyrtu. Ummerki í íbúðinni hefðu verið eins og mikið hefði gengið á. Munum hefði greinilega verið hent til og nefndi vitnið í því sambandi kertastjaka og sjónvarpsfjarstýringu. Einnig hefði skelfing verið ríkjandi og stálpað barn H-kvk-ef grátandi.

4.

Ákærðu hafa báðir staðfastlega neitað sök. Hafa þeir skýrt svo frá að I-kk-nf B-kk-nf hafi kallað til ákærðu þar sem þeir stóðu úti á bifreiðaplani við Akursbraut 9 á Akranesi og boðið þeim inn í íbúðina. Einnig hefur ákærði M-kk-nf ekki kannast við að hafa kastað munum inni í íbúðinni og valdið spjöllum. Þá hafa ákærðu eindregið neitað því að hafa með nokkru móti veist að barninu J-kvk-þgf K-kvk-þgf Á-kvk-þgf.

Í umræddri íbúð að Akursbraut 9 eru búsett hjónin B-kk-nf I-kk-nf og M-kvk-nf G-kvk-nf. Þetta kvöld kom í heimsókn til þeirra sonur hjónanna I-kk-nf B-kk-nf, ásamt unnustu sinni, H-kvk-þgf F-kvk-þgf K-kvk-þgf, sem hann hafði þá nýlega tekið saman við. Með þeim var J-kvk-nf K-kvk-nf, dóttir H-kvk-ef. Að áliti dómsins er með ólíkindum sú frásögn ákærðu að I-kk-nf hafi seint um kvöld boðið ákærðu inn til foreldra sinna þar sem I-kk-nf sjálfur var gestkomandi ásamt unnustu og barni. Er þá einnig haft í huga að ákærðu voru undir áhrifum áfengis að koma úr samkvæmi í húsinu.

Andspænis ótrúverðugri frásögn ákærðu stendur samhljóða vætti B-kk-ef, M-kvk-ef, I-kk-ef og H-kvk-ef um að ákærðu hafi ruðst inn í íbúðina um svalahurð. Einnig hafa þau öll lýst því að I-kk-nf hafi staðið upp frá eldhúsborði og reynt árangurslaust að hindra inngöngu ákærða M-kk-ef. Að þessu virtu er sannað gegn eindreginni neitun ákærðu að þeir frömdu húsbrot í umrætt sinn með því að hafa í félagi og heimildarleysi ruðst inn í íbúðina. Varðar brotið við 231. gr. almennra hegningarlaga.

Vitnin M-kvk-nf og H-kvk-nf hafa borið að ákærði M-kk-nf hafi kastað sykurkari í vegg íbúðarinnar og kerti sem hafnaði á hurð ísskáps. Þessi framburður er í samræmi við skemmdir sem komu í ljós við rannsókn lögreglu á íbúðinni og innanstokksmunum, þar með talið á ísskáp. Samkvæmt þessu er sannað gegn afdráttarlausri neitun ákærða M-kk-ef að hann hafi gerst sekur um þau eignaspjöll sem honum eru gefin að sök í ákæru. Samkvæmt þessu verður ákærði sakfelldur fyrir brotið sem varðar við 1. mgr. 257. gr. almenna hegningarlaga.

Í málinu hefur komið fram að ákærðu beindu spjótum sínum aðallega að B-kk-þgf vegna sakamáls á hendur honum sem lauk með refsidómi. Þá er ósannað að ákærði M-kk-nf hafi í atganginum ætlað að henda kerti í J-kvk-þf K-kvk-þf, en H-kvk-nf, móðir hennar, hefur borið fyrir dómi að árás ákærðu hafi ekki beinst að barninu. Samkvæmt þessu verða ákærðu ekki sakfelldir fyrir ruddalegt athæfi gagnvart barninu sem varðað getur við 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga, nr. 80/2002.

5.

Samkvæmt sakavottorði hefur ákærði M-kk-nf hlotið sjö dóma á árunum 1994 til 2008 fyrir brot gegn almennum hegningarlögum og umferðarlögum. Þar af hlaut ákærði dóm 19. maí 2003 fyrir brot gegn 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga vegna líkamsárásar gegn lögreglumanni. Fyrir það brot hlaut ákærði þriggja mánaða fangelsi. Næst hlaut ákærði dóm 28. september 2005 fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. og 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga og var refsing ákveðin tveggja mánaða fangelsi skilorðsbundið í tvö ár. Ákærða var gerður hegningarauki við þann dóm með dómi 21. febrúar 2006 fyrir hótanir, en það brot var talið varða við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga. Var refsing samkvæmt fyrri skilorðsdómi tekin upp og hún dæmd í einu lagi vegna beggja málanna og ákveðin þriggja mánaða fangelsi skilorðsbundið í þrjú ár. Ákærði hélt ekki það skilorð og var hann sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga með því að ráðast að fyrrverandi unnustu sinni á heimili hennar. Með dómi Hæstaréttar 18. desember 2008 í máli nr. 431/2008 var ákærði dæmdur í fimm mánaða fangelsi vegna þess brots og skilorðsdómsins, en refsing samkvæmt honum var dæmd upp.

Ákærði H-kk-nf er með hreint sakavottorð.

Við ákvörðun refsingar er þess að gæta að ákærðu réðust í félagi inn á heimili fólks með ofríki og má slá því föstu að framganga þeirra hafi valdið ótta og óþægindum fyrir alla þá sem þar voru. Er þá sérstaklega haft í huga að brotið kom niður á barni og var til þess fallið að valda því vanlíðan um lengri tíma. Einnig er þess að gæta að brot ákærðu voru með öllu tilefnislaus og skipti þá engu sú ástæða sem ákærðu hafa tilgreint fyrir óvild sinni í garð brotaþola B-kk-ef.

Að virtum brotum ákærða M-kk-ef þykir refsing hans hæfilega ákveðin fangelsi í tvo mánuði. Er þá jafnframt litið til fyrri ofbeldisbrota sem ákærði hefur verið fundinn sekur um en vegna sakaferilsins kemur ekki til greina að skilorðsbinda refsinguna.

Refsing ákærða H-kk-ef þykir hæfilega ákveðin 30 daga fangelsi, en fullnustu refsingarinnar er frestað og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

Í málinu hefur ekki fallið til annar sakarkostnaður en málsvarnarlaun skipaðra verjenda ákærðu og ferðakostnaður verjenda. Samkvæmt 1. mgr. 219. gr. laga um meðferð sakamála verður ákærðu hvorum um sig gert að greiða þann kostnað sem þykir hæfilega ákveðinn að meðtöldum virðisaukaskatti svo sem greinir í dómsorði.

B-kk-nf B-kk-nf, héraðsdómari, kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði M-kk-nf B-kk-nf M-kk-nf sæti fangelsi í tvo mánuði.

Ákærði H-kk-nf R-kk-nf J-kk-nf sæti fangelsi í 30 daga en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

Ákærði M-kk-nf greiði málsvarnarlaun verjanda síns, A-kvk-ef J-kvk-ef, héraðsdómslögmanns, 213.350 krónur og 8.126 krónur í ferðakostnað verjandans.

Ákærði H-kk-nf greiði málsvarnarlaun verjanda síns, J-kk-ef E-kk-ef, héraðsdómslögmanns, 213.350 krónur og 8.126 krónur í ferðakostnað verjandans.

B-kk-nf B-kk-nf