E-7422/2019

Mál þetta, sem var dómtekið 20. nóvember 2020, var höfðað 18. desember 2019, af þrotabúi Finnsku búðarinnar ehf., [...], gegn S-x-x L-x-x M-x-x R-x-x, [...].

Stefnandi krefst þess að rift verði með dómi annars vegar greiðslu Finnsku búðarinnar ehf. til stefndu 12. desember 2018 með millifærslu að fjárhæð 200.000 krónur og hins vegar greiðslu félagsins til stefndu 17. janúar 2019 sem fór fram með millifærslu sem nam 2.800.000 krónum. Þá er þess krafist að stefndu verði gert að greiða stefnanda 3.000.000 króna með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 200.000 krónum frá 12. desember 2018 til 17. janúar 2019, en af 3.000.000 króna frá þeim degi til 9. september 2019, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Jafnframt er krafist málskostnaðar úr hendi stefndu.

Stefnda krefst aðallega sýknu, en til vara að kröfur stefnanda verði lækkaðar. Þá er krafist málskostnaðar úr hendi stefnanda.

I

Helstu málsatvik

Félagið Suomi PRKL! Design ehf. var stofnað á árinu 2009 af R-kvk-þgf A-x-x M-x-x K-x-x og Retromedia ehf. sem var í eigu stefndu. Stefnda var frá þeim tíma stjórnarformaður félagsins og átti hlut í félaginu. Frá árinu 2014 áttu stefnda, R-x-x A-x-x og P-x-x S-x-x M-x-x hver um sig þriðjungshlut í félaginu og sátu einnig í stjórn þess.

Samkvæmt ársreikningi félagsins fyrir árið 2014 fólst starfsemi þess í rekstri gjafavöruverslunar við Laugaveg í Reykjavík. Á árinu 2015 var nafni félagsins breytt í Finnsku búðina ehf., en eingöngu voru seldar finnskar vörur í versluninni. Ráðið verður af ársreikningi vegna 2014 að hagnaður félagsins hafi numið 1.140.242 krónum og að eigið fé hafi verið jákvætt sem nam 2.909.841 krónu. Á árinu 2015 flutti verslunin í Kringluna og var gerður leigusamningur við Reiti fasteignafélag í 2 mars það ár. Sé litið til ársreikninga félagsins vegna 2015 og 2016 er ljóst að umtalsvert tap varð á rekstri þess. Samkvæmt ársreikningi vegna 2015 var eigið fé neikvætt um 1.187.851 krónu, en ráðið verður af ársreikningi vegna 2016 að eigið fé hafi verið neikvætt um 8.799.735. Samkvæmt ársreikningi vegna ársins 2017 nam hagnaður félagsins 1.324.685 krónum, en eigið fé var í árslok neikvætt um 7.475.050 krónur. Ekki liggur fyrir ársreikningur vegna ársins 2018.

Vegna vangreiddrar staðgreiðslu stóð félagið í skuld við embætti tollstjóra. Skuldin virðist hafa myndast vegna álagningar í júlí, ágúst, september og október 2016, janúar til og með september 2017, sem og vegna júní 2018. Hinn 24. júlí 2018 undirritaði framkvæmdastjóri félagsins svokallaða „Greiðsluáætlun“ fyrir hönd þess. Ráðið verður af áætluninni að skuldin hafi á þessum tíma numið 3.151.799 krónum með vöxtum, en höfuðstóllinn nam 2.821.812 krónum. Í áætluninni var gert ráð fyrir að 100.000 krónur yrðu inntar af hendi 1. ágúst, 1. september, 1. október og 1. nóvember 2018. Þá skyldi greiða eftirstöðvarnar, 2.751.799 krónur, hinn 1. desember 2018. Fram kom að ekki yrði krafist gjaldþrotaskipta á meðan skuldari stæði við þessa greiðsluáætlun, en að öðrum vanefndaúrræðum kröfuhafa, svo sem stöðvun atvinnurekstrar, vörslusviptingu lausafjár og nauðungarsöluaðgerðum yrði haldið áfram. Þá var meðal annars tekið fram að vanskil á nýjum álagningum, áætlunum, hækkunum eða breytingum á tímabilinu yllu því að greiðsluáætlunin teldist fallin úr gildi fyrirvaralaust. Svohljóðandi yfirlýsing sem bar heitið „Yfirlýsing skv. 4. tl. 2. mgr. 65. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl.“ var hluti af greiðsluáætluninni: „Því er hér með lýst yfir fyrir hönd félagsins að verði ekki staðið við greiðsluáætlun þessa sé það vegna þess að félagið er eignalaust og geti ekki staðið í skilum við lánardrottna sína þegar kröfur þeirra falla í gjalddaga, þ.m.t. greiðsluáætlun þessi og að ekki sé sennilegt að greiðsluörðugleikar félagsins líði hjá innan skamms tíma. Okkur er ljóst að á grundvelli þessarar yfirlýsingar geti innheimtumaður ríkissjóðs sett fram kröfu um gjaldþrotaskipti á búi félagsins á næstu 12 mánuðum, skv. 4. tl. 2. mgr. 65. gr. laga nr. 21/1991, verði ekki staðið við greiðsluáætlun þessa.“

Það liggur fyrir að félagið innti af hendi greiðslur til tollstjóra í samræmi við greiðsluáætlunina fram að gjalddaga í desember 2018. Frekari greiðslur voru ekki inntar af hendi til embættisins.

Í janúar 2019 tóku eigendur félagsins, það er stefnda, R-x-x A-x-x M-x-x K-x-x og P-x-x S-x-x M-x-x, ákvörðun um að loka versluninni og fór rýmingarsala fram. Þær kveða ástæðu þessarar ákvörðunar hafa verið að helsti birgir félagsins hætti að selja vörur til verslana, en við það hafi forsendur fyrir rekstrinum breyst.

Bú stefnanda var tekið til gjaldþrotaskipta með úrskurði Héraðsdóms Reykjavíkur 2. maí 2019 á grundvelli beiðni tollstjóra frá 26. mars sama ár. Fram kemur í úrskurðinum að skiptabeiðandi segi skuld félagsins nema samtals 6.089.827 krónum. 3

Þá er tekið fram að fyrir liggi yfirlýsing skuldara um eignaleysi frá 24. júlí 2018, en þar virðist vísað til yfirlýsingar í fyrrgreindri greiðsluáætlun tollstjóra frá þeim degi. Frestdagur við skiptin er 26. mars 2019. Við skoðun skiptastjóra fundust engar eignir í búi félagsins. Ýmsum kröfum var lýst í búið og samkvæmt fyrirliggjandi kröfuskrá námu þær samtals 18.735.153 krónum. Þar af nam krafa ríkisskattstjóra 7.137.097 krónum og krafa fasteignafélagsins Reita vegna vangoldinnar leigu 3.315.910 krónum.

Það liggur fyrir að hinn 12. desember 2018 greiddi félagið stefndu 200.000 krónur. Þá voru henni greiddar 2.800.000 krónur hinn 17. janúar 2019. Stefnda heldur því fram að um hafi verið að ræða endurgreiðslu láns samkvæmt skuldabréfi frá 26. júní 2017. Umrætt skuldabréf er undirritað af stefndu sem útgefanda og er félagið tilgreint sem lántaki. Fram kemur í skjalinu að stefnda láni félaginu „4.000.000 krónur + stofnkostnaður 83.050 kr. + vextir á lánstíma 100.000 kr“. Greiða skuli að minnsta kosti 80.000 krónur á mánuði og sé fyrsti gjalddagi 15. desember 2017, en lánið skuli að fullu greitt í síðasta lagi 15. desember 2018. Þá segir: „Dráttarvextir samkvæmt lögum.“

Með bréfi 9. ágúst 2019 lýsti skiptastjóri yfir riftun á framangreindum millifærslum og krafðist þess að stefnda myndi endurgreiða fjárhæð sem þeim næmi til búsins.

II

Helstu málsástæður og lagarök stefnanda

Stefnandi byggir á því að stefnda sé nákomin félaginu í skilningi 3. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. og að þær greiðslur sem um ræðir séu riftanlegar á grundvelli 134. gr. og 141. gr. sömu laga. Með því að greiða að fullu upp skuld félagsins við stefndu rétt áður en starfsemi félagsins lauk hafi stefnda í krafti stöðu sinnar sem eigandi og stjórnarmaður í félaginu sett persónulega hagsmuni sína framar hagsmunum annarra kröfuhafa og félagsins sjálfs.

Uppfyllt séu skilyrði 134. gr. laga nr. 21/1991 til riftunar. Umræddar greiðslur hafi skert greiðslugetu félagsins verulega. Sjá megi af upplýsingum um bankareikning félagsins að hinn 17. janúar 2019, þegar síðari greiðslan fór fram, hafi heildarinnstæða í lok dags numið 170.333 krónum, en áður hafi hún numið 4.628.220 krónum. Á þessum tíma hafi félagið verið ógjaldfært og skylda hvílt á fyrirsvarsmönnum félagsins til að krefjast þess að bú þess yrði tekið til gjaldþrotaskipta, sbr. 2. mgr. 64. gr. laga nr. 21/1991. Félagið hafi meðal annars staðið í hárri skuld við tollstjóra og leigusala, en greiðsluáætlun við tollstjóra hafi verið vanefnd frá desember 2018.

Það er jafnframt byggt á því að umræddar greiðslur séu riftanlegar á grundvelli 141. gr. laga nr. 21/1991. Áréttað er að félagið hafi verið ógjaldfært á þessum tíma, sbr. fyrri röksemdir. Þá hafi stefndu, sem eiganda og stjórnarformanni félagsins, verið eða mátt vera fyllilega ljóst hversu slæm fjárhagsleg staða félagsins var. Bent er á að 4 fyrrgreind greiðsluáætlun við tollstjóra hafði að geyma beina heimild fyrir embættið til að krefjast gjaldþrotaskipta kæmi til vanefnda, eins og raunin varð.

Verði fallist á kröfu stefnanda um riftun sé stefndu skylt að endurgreiða þrotabúinu þær greiðslur sem um ræðir. Sé fallist á riftun á grundvelli 134. gr. laga nr. 21/1991 sé krafa um endurgreiðslu byggð á 1. mgr. 142. gr. sömu laga. Stefnda hafi haft hag af umræddum greiðslum og svari sú fjárhæð sem um ræðir tjóni þrotabúsins. Verði fallist á riftun samkvæmt 141. gr. laga nr. 21/1991 sé fjárkrafa stefnanda byggð á 3. mgr. 142. gr. sömu laga, enda ljóst að stefnda hafi verið grandsöm um riftanleika umræddra greiðslna. Tekið er fram að krafa um vexti sé studd við 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu og miðist upphafsdagur vaxta við þann dag þegar greiðslurnar fóru fram. Krafa um dráttarvexti styðjist við 1. mgr. 6. gr. sömu laga og miðist við þingfestingu málsins.

III

Helstu málsástæður og lagarök stefndu

Stefnda byggir á því að ekki séu uppfyllt skilyrði 134. gr. laga nr. 21/1991 til að rifta umræddum greiðslum. Greiðslurnar hafi verið hluti af „fyrir fram ákveðinni fjármögnun til hagsbóta fyrir stefnanda“. Við greiðslu skuldarinnar hafi ekki verið hægt að spá fyrir um að félagið myndi lenda í svo alvarlegum fjárhagsörðugleikum sem raun varð. Greiðslurnar hafi átt sér stað eftir gjalddaga samkvæmt skuldabréfi frá 26. júní 2017 og hafi ekki skert greiðslugetu félagsins svo nokkru nemi. Skuldin hafi ekki verið greidd fyrr en eðlilegt var og ekki heldur með óvenjulegum greiðslueyri. Stefnandi virðist eingöngu byggja á því að með síðari greiðslunni hafi greiðslugeta félagsins verið skert verulega, en því er mótmælt sem röngu og ósönnuðu.

Umræddar greiðslur hafi verið eðlilegur hluti af rekstri félagsins, en venja hafi verið að gera skuldir upp í desember og janúar. Sjá megi af reikningi félagsins 17. janúar 2019 að heildarinnstæða hafi numið 4.631.625 krónum eftir að yfirdráttur félagsins við Landsbankann hf. sem nam 6.000.000 króna hafði verið greiddur upp að fullu ásamt öðrum skuldum. Þetta hafi allt verið í samræmi við viðskiptavenju og eðli reksturs verslunarinnar.

Staðan hafi verið sú sama þegar fyrri greiðslan fór fram 12. desember 2018, en þá hafi eigið fé félagsins verið jákvætt og rekstur verið í fullum gangi. Gjaldfærni stefnanda á þeim tíma sem greiðslurnar fóru fram útiloki ein og sér riftun á þessum grunni. Þá er bent á að stefnda hafi í fjölda tilvika lánað félaginu fjármuni, eins og fyrirliggjandi skuldabréf beri með sér. Það hafi einnig aðrir aðilar sem tengist félaginu gert og gefi þetta til kynna að greiðslurnar hafi verið eðlilegar eftir atvikum.

Byggt er á því að ekki séu heldur uppfyllt skilyrði til riftunar samkvæmt 141. gr. laga nr. 21/1991. Greiðslurnar hafi verið venjulegar eftir atvikum og því útilokað að þær teljist ótilhlýðilegar í skilningi ákvæðisins. Að sama skapi sé það ófrávíkjanlega 5 skilyrði að félagið hafi verið ógjaldfært á þessum tíma ekki uppfyllt. Þá hafi stefnda í öllu falli ekki verið grandsöm um ógjaldfærnina hafi henni verið til að dreifa, en greiðsluáætlun tollstjóra hafi enga þýðingu í því sambandi.

Kröfu stefnanda um endurgreiðslu er mótmælt og vísað til þess að engin auðgun hafi átt sér stað, auk þess sem engin gögn liggi fyrir um meint tjón stefnanda.

Til stuðnings varakröfu um lækkun er vísað til 145. gr. laga nr. 21/1991.

IV

Niðurstaða

Ágreiningur aðila lýtur að því hvort uppfyllt séu skilyrði til að rifta greiðslum Finnsku búðarinnar ehf. til stefndu sem fóru annars vegar fram með millifærslu 200.000 króna hinn 12. desember 2018 og hins vegar með millifærslu 2.800.000 króna hinn 17. janúar 2019. Krafa stefnanda er byggð á 134. og 141. gr. laga nr. 21/1991.

Eins og rakið hefur verið kom stefnda að stofnun félagsins á árinu 2009 og átti hún þriðjungshlut í félaginu frá árinu 2014. Þá var hún stjórnarformaður félagsins. Það er því ljóst að hún var nákomin félaginu í skilningi 3. gr. laga nr. 21/1991, sbr. lög nr. 95/2010. Fram kom í aðilaskýrslu stefndu að hún hefði einkum komið að störfum í versluninni á annatímum, svo sem um jól, en að ákvarðanir um reksturinn hefðu almennt verið teknar sameiginlega af stefndu og meðeigendum hennar. Þetta er í samræmi við skýrslur meðeigenda hennar fyrir dómi. Þá hefði stefnda nokkrum sinnum lánað félaginu peninga, svo sem til vörukaupa, og hefðu þá verið gefin út skuldabréf. Ráðið verður af framburði stefndu að það hafi ekki alltaf verið unnt að endurgreiða umrædd lán, sem hún og aðrir sem tengdust félaginu veittu, með þeim hætti sem ráðgert var í skuldabréfunum. Ætti það meðal annars við um skuldabréfið frá 27. ágúst 2017 sem varðaði 4.000.000 króna lán stefndu til félagsins, en hinar umdeildu greiðslur hefðu farið fram til endurgreiðslu á því.

Með umræddu skuldabréfi lánaði stefnda félaginu 4.000.000 króna. Gert var ráð fyrir því að a.m.k. 80.000 krónur yrðu endurgreiddar mánaðarlega og átti lánið að vera að fullu greitt eigi síðar en 15. desember 2018. Að virtum gögnum málsins, sem og málatilbúnaði stefnanda, er ekki ástæða til að draga í efa að félagið hafi skuldað stefndu þá fjárhæð sem krafist er riftunar á þegar hinar umdeildu greiðslur voru inntar af hendi 12. desember 2018 og 17. janúar 2019.

Við mat á því hvort uppfyllt séu skilyrði til riftunar umræddra greiðslna telur dómurinn rétt að líta til fjárhagslegrar stöðu félagsins á þeim tíma sem um ræðir, þar með talið til þess hvort félagið hafi verið gjaldfært. Samkvæmt dómaframkvæmd Hæstaréttar hefur hugtakið gjaldfærni verið skýrt til samræmis við það skilyrði fyrir töku bús skuldara til gjaldþrotaskipta sem fram kemur í 1. mgr. 64. gr. laga nr. 21/1991, sbr. til dæmis dóm Hæstaréttar frá 29. október 2020 í máli nr. 19/2020. Hefur þannig verið horft til þess hvort skuldari geti staðið í fullum skilum við 6 lánardrottna sína þegar kröfur þeirra falla í gjalddaga og ef svo er ekki hvort telja verði sennilegt að greiðsluörðugleikar hans muni líða hjá innan skamms. Á þeim tíma sem um ræðir hafði félagið vanefnt greiðsluáætlun við tollstjóra frá júlí 2018, en greiðsla sem nam 2.751.799 krónum og var á gjalddaga 1. desember 2018 hafði ekki verið innt af hendi. Eins og áður greinir var umrædd greiðsluáætlun gerð vegna fjárhagslegra erfiðleika félagsins sem gat ekki staðið skil á staðgreiðslu til tollstjóra, en skuld vegna þessa nam rúmum 3.000.000 króna þegar greiðsluáætlunin var gerð. Það verður ekki fram hjá því horft að með samþykkt umræddrar áætlunar lýsti félagið því yfir að kæmi til vanefnda væri það „vegna þess að félagið er eignalaust og geti ekki staðið í skilum við lánardrottna sína þegar kröfur þess falla í gjalddaga […] og að ekki sé sennilegt að greiðsluörðugleikar félagsins líði hjá innan skamms tíma“. Þessi yfirlýsing um eignaleysi var jafnframt grundvöllur úrskurðar héraðsdóms frá maí 2019 um að bú félagsins skyldi tekið til gjaldþrotaskipta í samræmi við kröfu tollstjóra frá mars á sama ári.

Að þessu virtu verður að leggja til grundvallar að fjárhagsleg staða félagsins hafi verið slæm í desember 2018, enda vanefndi félagið greiðsluáætlun við tollstjóra. Sé litið til annarra gagna sem varða fjárhagslega stöðu félagsins þá var ekki unninn ársreikningur vegna ársins 2018, en samkvæmt ársreikningi vegna ársins 2017 var eigið fé neikvætt og hið sama er að segja um ársreikninga vegna áranna 2015 og 2016. Þá hefur verið upplýst að félagið átti engar eignir að frátöldum vörubirgðum, en ekki liggja fyrir upplýsingar um verðmæti þeirra. Að mati dómsins er ekki unnt að fallast á að fyrirliggjandi yfirlit vegna bankareiknings félagsins, þar sem meðal annars má sjá að staðan var jákvæðum á tilteknum tíma í desember 2018 og janúar 2019, renni stoðum undir að félagið hafi í reynd verið gjaldfært í desember 2018 og janúar 2019. Í þeim efnum skal tekið fram að jafnvel þó að umtalsvert meiri tekjur hafi verið af rekstri verslunarinnar í desember og janúar en aðra mánuði þá sýnir jákvæð staða á reikningnum hvorki að félagið hafi getað staðið í fullum skilum við lánardrottna þegar kröfur þeirra féllu í gjalddaga né að telja hafi mátt sennilegt að greiðsluerfiðleikar félagsins, sem sannarlega voru til staðar, myndu líða hjá innan skamms. Að öllu framangreindu virtu telur dómurinn rétt að leggja til grundvallar að félagið hafi verið ógjaldfært í skilningi 141. gr. laga nr. 21/1991 þegar hinar umdeildu greiðslur fóru fram.

Ráðið verður af aðilaskýrslu stefndu, sem og skýrslum meðeigenda hennar fyrir dómi, að ákveðið hafi verið að millifæra umræddar fjárhæðir til stefndu í því skyni að endurgreiða lán hennar til félagsins. Virðist þar hafa verið horft fram hjá þeirri grunnreglu gjaldþrotaskiptaréttar að kröfuhafar njóta jafnræðis gagnvart hver öðrum og að skipta ber eignum bús milli þeirra að tiltölu að gættri rétthæð krafna þeirra að lögum, sbr. t.d. dóm Hæstaréttar frá 17. desember 2013 í máli nr. 518/2013. Stefnda 7 og meðeigendur hennar gátu ekki ákveðið upp á sitt eindæmi hvaða skuldir skyldi greiða þegar fyrir lá að félagið gæti ekki staðið við skuldbindingar sínar. Með umræddum greiðslum var í raun verið að hygla tilteknum kröfuhafa, það er stefndu sem var nátengd félaginu, á kostnað annarra. Með þessu var kröfuhöfum mismunað með ótilhlýðilegum hætti og leiddu greiðslurnar til þess að eignir voru ekki til reiðu til fullnustu kröfuhöfum. Samkvæmt þessu telur dómurinn að hinar umdeildu millifærslur teljist til ótilhlýðilegra ráðstafana í skilningi 141. gr. laga nr. 21/1991. Þá verður lagt til grundvallar að stefndu hafi, sem stjórnarformanni félagsins og eiganda að þriðjungshlut í því, verið eða mátt vera kunnugt um ógjaldfærni félagsins, sem og þær aðstæður sem leiddu til þess að ráðstöfunin væri ótilhlýðileg. Það eru því uppfyllt skilyrði til að rifta greiðslunum samkvæmt 141. gr. laga nr. 21/1991 og er fallist á kröfu stefnanda á þeim grunni.

Samkvæmt 3. mgr. 142. gr. laga nr. 21/1991 skal sá sem hafði hag af ráðstöfun sem er riftanleg samkvæmt 141. gr. greiða bætur eftir almennum reglum. Með umræddum greiðslum runnu 3.000.000 króna frá félaginu til stefndu sem hefðu ella komið til skipta í þrotabúinu. Stefnda hafði hag af þessu og hafa ekki verið færð haldbær rök fyrir því að lækka beri greiðsluna með vísan til 145. gr. laga nr. 21/1991. Hafa þannig ekki verið lögð fram gögn sem varða fjárhagslega stöðu stefndu og liggur ekkert fyrir um að greiðsla kröfunnar væri henni svo miklum erfiðleikum bundin að ósanngjarnt megi teljast, en það er grunnskilyrði ákvæðisins. Stefndu verður því gert að greiða stefnanda þá fjárhæð sem um ræðir. Kröfu um vexti hefur ekki verið mótmælt, en upphafstíma dráttarvaxta var mótmælt af hálfu stefndu við munnlegan málflutning. Að teknu tilliti til 9. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu er rétt að reikna dráttarvexti frá þeim tíma er mánuður var liðinn frá því að stefnandi krafðist endurgreiðslu umræddrar fjárhæðar en það var gert 9. ágúst 2019. Verða dráttarvextir því dæmdir af kröfunni frá 9. september 2019, eins og stefnandi krefst.

Með vísan til 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 verður stefndu gert að greiða stefnanda málskostnað. Við ákvörðun málskostnaðar er meðal annars litið til umfangs málsins og þess að samhliða þessu máli eru rekin tvö önnur mál þar sem svipuð sakarefni eru til úrlausnar. Að teknu tilliti til þessa þykir málskostnaður hæfilega ákveðinn 650.000 krónur.

Á-kvk-nf R-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

DÓMSORÐ:

Rift er greiðslum Finnsku búðarinnar ehf., til stefndu, S-x-x L-x-x M-x-x R-x-x, sem fóru annars vegar fram 12. desember 2018 með millifærslu 200.000 króna og hins vegar 17. janúar 2019 með millifærslu 2.800.000 króna. 8

Stefnda greiði stefnanda, þrotabúi Finnsku búðarinnar ehf., 3.000.000 króna með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 200.000 krónum frá 12. desember 2018 til 17. janúar 2019, en af 3.000.000 króna frá þeim degi til 9. september 2019, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Stefnda greiði stefnanda 650.000 krónur í málskostnað.

Á-kvk-nf R-kvk-nf