S-723/2012

Málið, sem dómtekið var 11. desember síðastliðinn, var höfðað með ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, útgefinni 16. október 2012 á hendur „K, fyrir líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 26. júní 2011 á skemmtistaðnum Kaffi Oliver, Laugavegi, Reykjavík, ráðist að A, ýtt við henni, rifið í hár hennar og sparkað í hana með þeim afleiðingum að hún hlaut yfirborðsáverka á höfði og upphandlegg sem og tognun og ofreynslu á hálshrygg, brjóstbak og lendhrygg.

Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærða verði dæmd til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Þess er krafist að ákærðu verði gert að greiða miska- og skaðabætur að fjárhæð kr. 355.000,- með vöxtum skv. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, frá 26. júní 2011, en síðan með dráttarvöxtum skv. 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. vaxtalaga, frá þeim tíma er mánuður er liðinn frá því að krafan birtist árásarmanni til greiðsludags.“

Ákærða neitar sök og krefst sýknu. Þess er krafist að sakarkostnaður, þar með talin málsvarnarlaun, verði greiddur úr ríkissjóði. Ákærða krefst þess að skaðabótakröfunni verði vísað frá dómi.

II

Brotaþoli kom á lögreglustöð 29. júní 2011 og kærði ákærðu fyrir líkamsárás. Skýrði hún svo frá að hún hefði verið á nefndum skemmtistað á framangreindum tíma og verið stödd á salerninu þegar hún hefði séð ákærðu ásamt vinkonu sinni. Brotaþoli kvað ákærðu hafa ýtt vinkonunni á sig og urðu þarna einhverjar stimpingar og hefði hún ýtt vinkonunni til baka á ákærðu. Síðan segir í skýrslunni: „A segir að eftir að hún var búin að ýta vinkonu K til baka, hafi K ráðist á hana og rifið í hárið á henni og togað höfuð hennar niður. Síðan hafi K sparkað í höfuð hennar með hægri fæti og segist A hafa vankast við sparkið. K hafi haldið áfram að sparka í höfuð hennar og líkama nokkrum sinnum.“

Brotaþoli fór á slysadeild þessa sömu nótt og samkvæmt vottorði þaðan kvað hún stúlku að nafni K hafa ráðist á sig á nefndum skemmtistað. „Hafi hún byrjað á því að sparka í magann á henni og síðan rifið í hárið á sér og veitt sér síðan hnéspark í andlitið. Hún var hér greinilega í geðshræringu og var grátandi en skýrði vel frá og var ekki áberandi ölvuð.“ Við skoðun kom í ljós að brotaþoli var aum í hársverði á hnakka og með mjög vægar húðblæðingar þar sem gætu stafað af því að rifið hefði verið í hárið á henni. Þá var hún bólgin yfir vinstra hluta ennis rétt ofan við gagnaugasvæðið. Brotaþoli var greind með þá áverka sem í ákæru greinir.

Lögreglan yfirheyrði ákærðu sem neitaði sök. Hún kvaðst hafa rekist í brotaþola þegar hún var að koma af salerninu og í framhaldinu hefðu þær rifist eitthvað og brotaþoli kallað ljótum orðum á eftir sér. Síðan hefði brotaþoli komið aftan að sér og rifið í hálsinn á sér og þá hefði hún snúið sér snöggt við, ýtt brotaþola frá sér og gengið á brott. Annað hefði ekki gerst milli þeirra.

III

Við aðalmeðferð kvaðst ákærða hafa verið fyrir utan salernið í umrætt sinn að bíða eftir B vinkonu sinni. Brotaþoli hefði komið að og hefðu þær rekist saman og farið að rífast í framhaldinu. Þær hefðu rifist smástund en það hefði ekki verið neitt meira milli þeirra. Þegar ákærða var að fara hefði brotaþoli kallað ljót orð á eftir sér og svo komið og rifið í hnakkann á sér. Við þetta kvaðst ákærða hafa snúið sér við, ýtt brotaþola frá sér og svo farið í burtu. Brotaþoli hefði dottið á hrjúfan steinvegg þegar hún ýtti við henni. Annað hefði ekki gerst milli þeirra. Ákærða neitaði að hafa ráðist á brotaþola eins og henni er gefið að sök.

Brotaþoli bar að hún hefði verið á skemmtistaðnum umrædda nótt og beðið í röð til að komast á salernið ásamt C, vinkonu sinni. Hún kvaðst hafa séð ákærðu, beygt sig niður og ekki viljað sjá hana. Ákærða hefði þá sagt eitthvað ljótt um sig og um leið og hún gekk fram hjá henni hefði hún ýtt vinkonu sinni í sig. Þetta hefði gerst þrisvar til fjórum sinnum og hefðu axlir þeirra rekist saman. Brotaþoli kvaðst nú hafa fengið nóg og ýtt ákærðu frá sér og spurt um leið hvað hún væri að gera. Við það hefði ákærða ráðist á sig og rifið í hárið á sér en brotaþoli kvaðst hafa náð að sparka henni frá sér. Þá hefði ákærða hjólað í sig og rifið í hausinn á sér, tekið sig niður á hárinu og sparkað með hnénu í andlitið á sér tvisvar eða þrisvar. Í þessu hefði C komið og ýtt þeim í sundur. Síðan hefði dyravörður komið að. Brotaþoli kvaðst hafa marist og bólgnað í andliti og verið auk þess marin og aum hingað og þangað um líkamann. Þá kvaðst brotaþoli hafa lent í umferðarslysi 2010 og fengið hnykk í bak og háls, á svipuðu svæði og hún hefði meiðst við árás ákærðu. Hún hefði því verið aum fyrir og þess vegna hugsanlega fundið meira til.

Framangreind B bar að hafa verið á skemmtistaðnum þessa nótt. Þær hefðu verið á salerninu þegar stúlka hafi komið að og hún og ákærða hefðu farið að þræta. Stúlkan hefði svo rifið í ákærðu þegar hún var að ganga í burtu og þá hefði ákærða ýtt stúlkunni frá sér og hefði stúlkan dottið við það. Þær hefðu svo farið og ekki hefði neitt meira gerst milli ákærðu og stúlkunnar.

Framangreind C var þarna með brotaþola og bar að upp hefði komið ágreiningur milli brotaþola og ákærðu. Ákærða hefði ýtt vinkonu sinni í brotaþola og kvaðst C þá hafa ýtt ákærðu í burtu en hún hefði gefið brotaþola „einn á hann“ eins og hún orðaði það. Hún var spurð nánar um þetta og kvað þá ákærðu hafa kýlt brotaþola í hægri vangann. Brotaþoli hefði fallið við þetta og kvaðst C þá hafa gengið á milli þeirra til að stöðva átökin. C gat ekki borið um hvort ákærða hefði sparkað í brotaþola. Í framhaldinu hefði dyravörður komið og farið með ákærðu út.

D var þarna í umrætt sinn. Hún kvaðst hafa verið í röð að salerninu og hefði brotaþoli staðið fyrir framan sig. Stúlka hefði komið að og ýtt í brotaþola sem hefði ekkert gert við því. Stúlkan hefði ýtt aftur í hana og enn á ný og þá hefði brotaþoli ýtt til baka. D kvaðst ekki muna mikið meira, en dyravörður hefði komið og stíað þeim í sundur. Hún kvaðst þó muna að önnur stúlkan hefði rifið í hár hinnar, en ekki vissi hún hver reif í hverja. Hún kvaðst ekki hafa séð spörk.

Læknirinn, sem ritaði framangreint vottorð, staðfesti það. Hann kvað brotaþola hafa skýrt frá því sem gerðist og hefðu áverkar hennar getað stafað af þeirri árás sem hún hefði sagst hafa orðið fyrir. Þar á meðal að sparkað hefði verið í hana með hné.

Rannsóknarlögreglumaður, sem yfirheyrði vitni, staðfesti að hafa tekið skýrslur af þeim, þar á meðal í gegnum síma.

IV

Ákærða neitar sök en hefur kannast við að hún og brotaþoli hafi rekist saman og farið að rífast eins og rakið var. Þá hefur hún kannast við að hafa ýtt brotaþola frá sér og við það hafi hún dottið á hrjúfan vegg.

Ákærðu er gefið að sök að hafa ýtt við brotaþola, rifið í hár hennar og sparkað í hana með þeim afleiðingum sem í ákæru greinir. Sakargiftir eru byggðar á skýrslu brotaþola hjá lögreglu. Fyrir dómi bar brotaþoli að eftir orðaskipti og ýtingar hennar og ákærðu hefði ákærða rifið í hár hennar en hún náð að sparka ákærðu frá sér eins og rakið var. Í framhaldinu hefði ákærða tekið um höfuð hennar og sparkað með hnénu tvisvar eða þrisvar í andlit hennar eins og rakið var. Við aðalmeðferð komu þrjú vitni fyrir dóminn og var framburður þeirra rakinn hér að framan. Öll bera vitnin um ýtingar milli ákærðu og brotaþola en ekkert þeirra kvaðst hafa séð ákærðu sparka í brotaþola og gegn neitun ákærðu er það ósannað og verður hún því sýknuð af því. Þá er einnig ósannað, gegn neitun ákærðu og með vísun í framburð framangreindra vitna, að hún hafi rifið í hár brotaþola. Það má hins vegar ráða af framburði fyrir dómi að til ryskinga hafi komið milli ákærðu og brotaþola en nákvæmlega hvað hvor gerði hinni er óljóst. Samkvæmt þessu er það niðurstaða dómsins að verulegur vafi leiki á um það hvort ákærða hafi valdið brotaþola áverkum eins og henni er gefið að sök í ákæruskjalinu. Þennan vafa verður að skýra ákærðu í hag, sbr. 108. gr. laga nr. 88/2008, og verður hún því sýknuð af ákærunni.

Samkvæmt þessu og með vísun til 2. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008 verður bótakröfunni vísað frá dómi.

Sakarkostnaður skal greiddur úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun verjanda ákærðu ásamt virðisaukaskatti eins og segir í dómsorði.

A-kk-nf Í-kk-nf héraðsdómari kvað upp dóminn.

D Ó M S O R Ð :

Ákærða, K, er sýknuð af kröfum ákæruvaldsins.

Skaðabótakröfu A er vísað frá dómi.

Sakarkostnaður skal greiddur úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun verjanda ákærðu, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hrl., 200.800 krónur.

A-kk-nf Í-kk-nf