E-663/2015

Mál þetta var höfðað 3. júní 2015 og dómtekið 2. febrúar 2016. Stefnandi er Lögmenn Laugavegi 3 ehf., Laugavegi 3, Reykjavík. Stefnda er X, [...], Garðabæ.

Dómkröfur stefnanda eru þær að stefnda verði dæmd til að greiða stefnanda skuld að fjárhæð 1.569.999 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðbætur af 2.300.958 krónum frá 31. desember 2013 til 25. mars 2014, af 1.300.958 krónum frá þeim tíma til 30. september 2014 og af 1.569.999 krónum frá 30. september 2014 til greiðsludags. Þá gerir stefnandi kröfu um málskostnað að mati dómsins.

Stefnda krefst þess að eftirstöðvar af reikningi verði felldar niður og að stefndu verði dæmdar bætur út af tjóni sem hún hafi orðið fyrir. Þá gerir stefnda kröfu um að málskostnaður verði felldur niður.

I.

Í stefnu málsins kemur fram að stefnda leitaði til stefnanda og óskaði eftir lögfræðiþjónustu en stefnda stóð í skilnaðarmáli við eiginmann sinn. Lögmaður á lögmannsstofu stefnanda vann fyrir stefndu á tímabilinu 9. ágúst 2012 til 10. júní 2014 og voru vinnustundir samkvæmt tímaskrá lögmanns samtals 119,75 stundir. Stefnandi gaf út tvo reikninga til stefndu vegna vinnu lögmannsins. Fyrri reikningurinn er dagsettur 31. desember 2013 og er að fjárhæð 2.300.958 krónur. Stefnda innti af hendi 1.000.000 króna til stefnanda hinn 25. mars 2014. Síðari reikningur stefnanda er dagsettur 30. september 2014 og er að fjárhæð 269.041 króna.

Stefnda kvartaði yfir störfum lögmanns síns til úrskurðarnefndar lögmanna hinn 24. apríl 2015. Komst nefndin að þeirri niðurstöðu, í úrskurði 2. júlí 2015 í máli nr. 9/2015, að lögmaður stefndu hefði ekki í störfum sínum gert á hlut stefndu með háttsemi sem stríði gegn lögum eða siðareglum lögmanna. Þá var synjað kröfu stefndu um niðurfellingu á tveimur reikningum stefnanda eða eftirstöðvum þeirra.

II.

Stefnandi vísar kröfum sínum til stuðnings til meginreglu kröfuréttarins um efndir fjárskuldbindinga, en regla þessi fái m.a. lagastoð í 45. gr. laga nr. 50/2000. Um gjalddaga kröfunnar vísar stefnandi til meginreglu 49. gr. sömu laga.

Kröfu sína um dráttarvexti, þ.m.t. vaxtavexti, styður stefnandi við 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001.

Málskostnaðarkrafa stefnanda er byggð á 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og krafa um virðisaukaskatt af málflutningsþóknun er reist á lögum nr. 50/1988 um virðisaukaskatt. Stefnandi sé ekki virðisaukaskattsskyldur og beri honum því nauðsyn til að fá dóm fyrir skatti þessum úr hendi stefndu.

III.

Stefnda byggir á því í greinargerð sinni að lögmaður hennar hafi ekki sinnt starfi sínu eða skilað gögnum sem stefnda hafi ítrekað óskað eftir að fá afhent og ekki veitt upplýsingar um það hvernig skiptum á eignum og skuldum hafi verið háttað. Þá kveðst stefnda hafa orðið fyrir tjóni og krefst bóta vegna þess tjóns sem hún hafi orðið fyrir.

Stefnda heldur því fram að reikningur stefnanda sé hár og að hún hafi aldrei verið upplýst um hver staðan á reikningi væri eða hvað þetta myndi kosta, þrátt fyrir að hafa beðið um það. Stefnda hafi alltaf fengið þau svör að hafa ekki áhyggjur af því, þetta yrði gert upp í lokin.

Stefnda byggir á því að lögmaðurinn hafi ekki gætt hagsmuna stefndu, enda hafi lögmaðurinn samþykkt greiðslur sem skiptastjóri hafi komið með tillögu að og svo sagt stefndu að þetta væru ekki endalok skilnaðar. Niðurstaðan hafi svo verið önnur þegar upp var staðið og stefnda orðið fyrir fjárhagslegu tjóni því að skiptastjóri hafi komið með tillögu að samningi sem stefnda hafi ekki samþykkt og sú tillaga verið töluvert lakari sem lögmaður stefndu hafi síðan samþykkt. Stefnda kveðst hafa sent bréf á lögmann sinn degi áður en lögmaðurinn hafi hitt skiptastjóra en lögmaðurinn hafi greinilega ekki lesið tölvupóstinn.

Stefnda kveðst ítrekað hafa reynt að fá uppgjör frá lögmanni sínum og skiptastjóra en án árangurs. Stefnda hafi óskað eftir því að sjá hvernig búinu hafi verið skipt hvað varðar eignir og skuldir. Þá kveðst stefnda hafa gert athugasemdir út af stól og vasa sem hún hafi átt að afhenda manninum til að greiðslur færu fram og að stefnda hafi komið því til skila að hún myndi afhenda stólinn í því ásigkomulagi sem hann hafi verið en síðan hafi stefnda þurft að greiða fyrir bólstrun á stólnum. Jafnframt kveðst stefnda ósátt við að lögmaður stefndu hafi eytt miklum tíma í að rífast um vasa sem maðurinn vildi fá.

Stefnda kveðst ekki hafa greitt stefnanda meira en hún hafi þegar gert þar sem lögmaður stefndu hafi ekki látið hana fá uppgjör um það hvernig skiptum hafi verið háttað og ekki skilað gögnum.

Stefnda byggir á því að lögmaður stefndu hafi ekki gætt ákvæða IV. kafla laga nr. 77/1998 um lögmenn, einkum 18. gr. þar sem segi að lögmönnum beri í hvívetna að rækja af alúð þau störf sem þeim sé trúað fyrir og neyta allra lögmætra úrræða til að gæta lögvarinna hagsmuna umbjóðenda sinna. Einnig vísar stefnda til 8. gr. laganna þar sem fram komi að lögmaður skuli leggja sig fram við að gæta hagsmuna skjólstæðinga sinna, en lögmaður hennar hafi ekki gert það.

IV.

Eins og rakið hefur verið hefur stefnandi höfðað mál þetta vegna þjónustu sem lögmaður á lögmannsstofu stefnanda veitti stefndu á tímabilinu 9. ágúst 2012 til 10. júní 2014. Fyrir liggur ítarleg tímaskýrsla lögmannsins þar sem fram kemur í hverju vinna lögmannsins fólst. Það virðist óumdeilt í málinu að lögmaður stefndu myndi vinna samkvæmt tímaskrá og tímagjaldi. Ljóst er að ágreiningur var um stórt sem smátt við fjárskipti stefndu og eiginmanns hennar og að mikil vinna fór í málið.

Í gögnum málsins liggur fyrir fundargerð skiptastjóra vegna skiptafundar 7. mars 2014 þar sem fram kemur að stefnda og eiginmaður hennar hefðu náð tilteknu samkomulagi um greiðslur mannsins til stefndu og afhendingu hennar til mannsins á kristalsvasa og stól sem yrði yfirdekktur á kostnað stefndu. Einnig liggur fyrir staðfesting skiptastjóra á samkomulagi samkvæmt 2. mgr. 113. gr. laga nr. 20/1991 og yfirlit yfir ráðstöfun eigna, dags. 16. apríl 2014. Þar kemur skýrt fram hvernig skiptum var háttað. Stefnda hefur ekki sýnt fram á að efni samkomulagsins hafi verið ósanngjarnt eða að lögmaður stefndu hafi ekki gætt hagsmuna stefndu sem skyldi.

Með vísan til framangreinds og þess að við munnlegan flutning málsins lýsti stefnda því yfir að hún rengdi ekki reikning stefnanda og þær vinnustundir sem þar koma fram ber að fallast á kröfur stefnanda, eins og nánar greinir í dómsorði. Stefnda gerir kröfu um bætur vegna tjóns sem hún hafi orðið fyrir af völdum lögmanns síns en krafan er ódómtæk þar sem stefnda tilgreinir ekki fjárhæð kröfu í krónum, sbr. d-lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991. Bótaskylda er auk þess með öllu ósönnuð.

Eftir þessum úrslitum og með vísan til 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 ber að dæma stefndu til að greiða stefnanda málskostnað sem þykir hæfilega ákveðinn 180.000 krónur.

Dóm þennan kveður upp S-kvk-nf B-kvk-nf héraðsdómari.

D ó m s o r ð:

Stefnda, X, greiði stefnanda, Lögmönnum Laugavegi ehf., 1.569.999 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðbætur af 2.300.958 krónum frá 31. desember 2013 til 25. mars 2014, af 1.300.958 krónum frá þeim tíma til 30. september 2014 og af 1.569.999 krónum frá 30. september 2014 til greiðsludags.

Stefnda greiði stefnanda 180.000 krónur í málskostnað.

S-kvk-nf B-kvk-nf