S-800/2012

Málið, sem dómtekið var 13. desember síðastliðinn, var höfðað með ákæru ríkissaksóknara, útgefinni 5. nóvember 2012 á hendur „A og B, fyrir stórfellda líkamsárás, með því að hafa laust eftir miðnætti aðfaranótt sunnudagsins 11. mars 2012 utan við Kolaportið að austanverðu, Tryggvagötu 19, í Reykjavík, veist að C. Ákærði A með því að skalla C í andlitið og slá hann ítrekað í líkama og höfuð. Ákærði B með því að hafa slegið C hnefahögg í höfuðið. Hlaut C af atlögu þeirra kúlu á bak við vinstra eyra, miklar bólgur á vinstra kinnbeini og í kringum vinstra auga og blæðingu í heilavef.

Telst þetta varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærðu verði dæmdir til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Ákærðu neita sök og krefjast sýknu. Þess er krafist að sakarkostnaður, þar með talin málsvarnarlaun, verði greiddur úr ríkissjóði.

II

Málavextir eru þeir að nefnda nótt var ákærði A ásamt félögum sínum á samskiptavef og féllu þá óviðurkvæmileg orð um frænku brotaþola. Í framhaldinu munu brotaþoli, ákærði og fleiri hafa ræðst við á vefnum og síðan ákveðið að hittast og ræða málin frekar. Söfnuðust menn saman á þeim stað sem í ákæru getur. Þangað komu og fleiri eins og betur verður gerð grein fyrir þegar framburður ákærðu og vitna verður rakinn í næsta kafla. Þarna urðu átök og í þeim fékk brotaþoli þá áverka sem í ákæru greinir. Ákærði A fékk einnig verulega áverka og er brotaþoli ákærður í öðru máli fyrir að valda honum þeim áverkum.

Í frumskýrslu lögreglu kemur fram að tilkynnt hafi verið um að maður hefði verið stunginn í lærið skammt frá framangreindum stað. Á vettvangi var hópur af fólki og meðal annars ákærði A, sem „stóð upp við húsið, buxnalaus og búinn að bretta bolinn upp að hálsi, hann var mikið blóðugur og með stóran skurð frá vinstri síðu og upp undir vinstra brjóst“. Þá var hann með sár bak við vinstra eyra. Ákærði kvað brotaþola hafa stungið sig, en hann var farinn af vettvangi þegar lögreglan kom. Samkvæmt lögregluskýrslunni gekk erfiðlega að fá greinargóðar upplýsingar frá fólki á vettvangi þar eð það var mjög æst. Í henni segir þó að svo virtist sem ákærði og brotaþoli hafi farið að slást, brotaþoli skallað ákærða sem hafi slegið til baka. Í framhaldinu hefði ákærði allt í einu verið kominn með skurð. Þá segir og að ákærði B hafi stokkið aftan á brotaþola þegar slagsmálin höfðu staðið um stund.

Lögreglan rannsakaði málið og er ákæran byggð á þeirri rannsókn auk gagna, sem aflað var, þar með talin vottorð lækna.

III

Ákærði A bar að hann hefði ætlað niður í bæ með félögum sínum þessa nótt en áður hafi þeir farið að rífast við brotaþola á samskiptavef. Þeir hafi svo farið niður í bæ og á þann stað sem í ákæru greinir, en brotaþoli hafi stungið upp á að hittast þar. Tilgangurinn hafi verið að ræða málin, en ákærði kvaðst kannast við að hafa látið óviðurkvæmileg orð falla um frænku brotaþola á samskiptavef. Þarna hafi svo brotist út slagsmál sem hafi hafist með því að ákærði hefði gengið að brotaþola í þeim tilgangi að stöðva rifrildi manna, en þá hefði brotaþoli sett höfuð sitt upp að höfði hans. Ákærði kvaðst hafa ýtt brotaþola frá sér sem hafi þá skallað sig í hvirfilinn. Eftir það hefði brotaþoli ráðist á sig en hann hefði bakkað og þessu næst hefði brotaþoli skorið sig. Þá hefði meðákærði komið að og tekið brotaþola frá sér um það leyti sem brotaþoli hafi verið að skera sig í hálsinn. Ákærði neitaði að hafa skallað brotaþola en kannaðist við að hafa slegið hann í líkamann til að reyna að losa hann af sér, en brotaþoli hafi haldið sér föstum. Hann kvaðst ekki hafa slegið brotaþola í höfuðið. Ákærði kvað brotaþola hafa verið mjög æstan og hafi hann verið hræddur við hann, enda sé verulegur stærðarmunur á þeim. Hann kvað brotaþola ekki hafa fallið í jörðina og ekki hafi verið sparkað í hann. Ákærði kvað slagsmál sín og brotaþola hafa hafist með því að hann hefði ráðist á sig, en hann hafi reynt að verja sig með því að slá brotaþola. Hann kvaðst hafa hörfað undan brotaþola að bíl og þar hafi brotaþoli haldið sér föstum. Slagsmálum þeirra hafi lokið með því að einhver hafi komið og tekið brotaþola í burtu. Ákærði kvaðst vera 178 cm hár og 67 kg að þyngd en brotaþoli væri um höfði hærri en hann. Ákærði kvaðst ekki þekkja meðákærða og fyrst hafa séð hann þarna um nóttina. Hann kvaðst ekki hafa séð meðákærða slá brotaþola.

Ákærði B bar að nefnda nótt hafi hann verið á leið niður í bæ með félaga sínum. Ætlunin hafi verið að hitta félaga sína hjá Kolaportinu. Þegar þangað kom voru allir aðrir komnir og þeir verið beðnir að bíða vegna þess að félagar þeirra hafi verið að tala við brotaþola. Ákærði kvaðst því næst hafa séð slagsmál byrja milli brotaþola og meðákærða og kvaðst hann hafa hlaupið að. Þeir hefðu slegið hvor annan og eins tuskast til. Hann kvaðst hins vegar ekki hafa séð þá skalla hvor annan. Slagsmálin hafi borist að bíl þar sem brotaþoli hafi króað meðákærða af og kvaðst ákærði hafa komið að þeim og reynt að stía þeim í sundur. Ákærði kvaðst hafa séð meðákærða koma höggum á brotaþola, þar með talið í andlitið, en brotaþoli hafi haldið höndunum niðri og haldið þannig í meðákærða. Kvaðst hann hafa náð að koma brotaþola frá og þá séð að meðákærði var með skurðsár á síðunni. Brotaþoli, sem hafi verið illa leikinn í andliti, hafi hlaupið inn í bíl sem hafi verið ekið á brott. Ákærði kvað brotaþola ekki hafa fallið í götuna og ekki var sparkað í hann. Síðan hefði lögreglan komið. Ákærði neitaði alfarið að hafa slegið brotaþola eins og honum er gefið að sök. Hann kvaðst ekki hafa þekkt hann fyrir og ekki hafa fengið upplýsingar um af hverju slagsmálin urðu fyrr en hann hafði lesið lögregluskýrslur.

Brotaþoli bar að umrædda nótt hefði hann fengið skilaboð frá frænku sinni um að ákærði A og vinur hans væru að ræða við hana á samskiptavef. Þar hefðu þeir viðhaft óviðurkvæmileg ummæli um hana. Brotaþoli kvaðst hafa rætt við annan hvorn piltanna og beðið þá að biðjast afsökunar. Þeir hefðu fyrst fallist á það en síðan dregið það til baka. Í framhaldinu hafi verið ákveðið að hittast til að ræða málin, en ekki kvaðst hann muna hver hefði stungið upp á því. Brotaþoli kvaðst nú hafa farið að Kolaportinu með félaga sínum, frænkunni og vinkonu hennar. Þar hefðu verið tveir félagar ákærða A en hann hafi ekki verið sjáanlegur. Skömmu síðar hefði ákærði komið og piltur með honum. Þeir hefðu ræðst við og kvað brotaþoli ákærða hafa spurt hvort brotaþoli vildi berja sig og í framhaldinu hefði ákærði skallað sig. Hann kvaðst ekki hafa skallað ákærða til baka, en kýlt hann. Eftir þetta hefðu slagsmálin hafist og aðrir piltar bæst í hópinn. Brotaþoli kvað sig og ákærða hafa farið að bíl sem hafi verið þarna rétt hjá. Þar hefðu tveir eða þrír piltar reynt að skilja þá. Allt í einu hefði ákærði öskrað og þá kvaðst brotaþoli hafa verið allur útataður í blóði. Hann hefði svo verið dreginn til hliðar og ákærði hefði einnig farið á brott.

Brotaþoli lýsti slagsmálum þeirra ákærðu þannig að eftir að ákærði hefði skallað sig hefðu þeir farið að slá hver annan eins og í venjulegum slagsmálum, eins og hann orðaði það. Einnig hefði verið sparkað og öskrað. Þegar þeir hafi verið við bílinn hefðu þeir verið upp við hvor annan og einhverjir reynt að skilja þá að. Þá kvað hann aðra pilta einnig hafa slegið sig í bak og hnakka og víðar. Hann kvað þetta hafa verið þrjá til fjóra pilta, en ekki vita hverjir þeir voru. Þá kvað hann og hafa verið sparkað í sig, en ekki kvaðst hann vita hverjir gerðu það. Eins hafi einhverjir þarna verið með barefli, en ákærði hafi ekki verið á meðal þeirra. Brotaþoli kvaðst ekkert muna eftir ákærða B.

Brotaþoli kvað afleiðingarnar hafa verið þær að hann væri með skerta sjón á vinstra auga og eins hefði hann fengið þrefalda heilablæðingu. Hann væri með sinaskaða á fingrum og eins hefði hann skorist á baugfingri hægri handar. Hann kvað sjónskaðann ekki lagast og eins væri með sinaskaðann. Hann kvaðst vera um 183 cm hár og 79 til 80 kg þungur.

Piltur, sem var á vettvangi og kom þangað með ákærða A og öðrum til, bar að þeir hefðu rætt við frænku brotaþola á samskiptavef. Hann kvað hana hafa misskilið þá og haft samband við brotaþola sem hafi farið að ræða við þá og beðið þá um að hitta sig. Pilturinn kvað þá hafa reynt að útskýra fyrir brotaþola að frænkan hefði misskilið þá og þeir hefðu aðeins verið að gera grín að henni. Þeir hefðu farið niður í bæ og á leiðinni þangað hefði brotaþoli hringt í þá og beðið um að fá að hitta þá. Í framhaldinu hefði verið ákveðið að hittast við Kolaportið og hafi brotaþoli átt uppástunguna að staðnum. Þegar þangað var komið hefðu hann og ákærði rætt við brotaþola og félaga hans. Þessu næst hefði brotaþoli skallað ákærða sem hafi sett höfuð sitt niður og brotaþoli þá skallað niður á höfuð hans. Eftir þetta hafi allt gerst mjög hratt og kvaðst hann hafa séð ákærða og brotaþola takast á, en þeir hafi færst á bak við bíl og kvaðst hann ekki hafa séð hvað gerðist fyrr en hann hefði séð ákærða allan út í blóði og með skurð á maganum. Nánar spurður um slagsmál ákærða og brotaþola kvað pilturinn þá hafa tekist á, en ekki hafi hann séð alvarleg slagsmál. Hann taldi að slagsmálunum hefði lokið þegar ákærði fékk skurðinn. Hann kvaðst ekki hafa séð brotaþola falla í jörðina og heldur ekki að sparkað væri í hann.

Pilturinn kvaðst ekki hafa séð ákærða B slá brotaþola. Hann hafði borið á annan veg hjá lögreglu. Hann kvaðst ekki geta skýrt það frekar en að hann hefði séð ákærða koma að brotaþola og taka harkalega í hann og tekið hann í burtu frá ákærða A. Nánar spurður taldi hann þó ákærða hafa getað slegið aftan á brotaþola, í öxl eða höfuð.

Framangreind frænka brotaþola bar að hafa verið á fésbók með vinkonu sinni er félagi ákærða A hafi komið þar inn og meðal annars sagst geta búið til lygasögu um hana. Samskiptin hafi haldið áfram og kvaðst hún hafa haft samband við frænda sinn, brotaþola. Hún kvað brotaþola hafa beðið piltana að biðjast afsökunar en það hafi þeir ekki viljað, heldur sagt að ef hún, frændinn og félagar þeirra vildu útkljá málið, skyldu þau koma niður í bæ. Frænkan kvað þau hafa gert það og hefðu þau farið fjögur saman. Á leiðinni hefði brotaþoli verið í símasambandi við piltana, sem höfðu verið fésbókinni, og hefði verið ákveðið að hittast við Kolaportið. Þegar þangað kom kvaðst hún hafa séð hóp af strákum og hefði brotaþoli farið út að ræða við þá. Eftir þetta hefðu hlutirnir gerst mjög hratt og hefðu brotaþoli og ákærði A orðið ógnandi hvor í annars garð og hefði hún séð þá með hausana saman og þá hefði ákærði skallað brotaþola. Í framhaldinu hefðu fleiri strákar komið að og upp hafi hafist slagsmál sem hún gat ekki gert grein fyrir nema hvað ákærði, brotaþoli og fleiri hefðu farið á milli bíla. Hún kvaðst ekki vel hafa séð hvað gerðist en þó séð brotaþola bera fyrir sig hendurnar en þrír eða fjórir hafi verið að berja hann og einn hefði haldið í hendur hans. Hann hafi bæði verið kýldur í höfuð og maga en ekki kvaðst hún hafa séð hverjir gerðu það, enda hafi hún ekki séð hver gerði hvað í þessum slagsmálum. Skömmu síðar hefði félagi brotaþola komið með hann alblóðugan og sagt henni að hringja á sjúkrabíl. Ákærði A hefði þá komið að og farið að berja í bíl hennar og sparka í hann. Eftir þetta kvaðst hún hafa ekið á brott. Sérstaklega spurð kvaðst hún ekki hafa séð ákærða A slá brotaþola, en hún hefði séð aðra slá hann. Hún kvaðst ekki hafa séð ákærða B áður, en hún kvað sig minna að hann hefði annað hvort haldið brotaþola eða kýlt hann. Þá kvaðst hún muna eftir brotaþola liggjandi í jörðinni og að mikið hafi verið sparkað í hann.

Annar piltur var á vettvangi og hafði komið þangað með ákærða A og félaga hans. Hann kvaðst hafa verið á heimili félagans en ekki vita hvort einhver samskipti við aðra voru á fésbók. Hann kvað þá þrjá svo hafa farið í bæinn eins og ætlunin hafi verið. Þegar komið var á vettvang kvað hann alla hafa farið að rífast, eins og hann orðaði það, en sjálfur hafi hann farið inn í bíl til stúlku. Hann kvaðst ekki hafa séð slagsmál, en séð að ákærði A var blóðugur og hafði verið skorinn. Hann kvaðst hafa vitað til þess að ætlunin hafi verið að hitta brotaþola en ekki vissi hann til hvers.

Piltur, sem var á vettvangi með ákærða B og félögum hans, bar að þeir hafi komið á vettvang til að hitta strákana, eins og hann orðaði það. Hann kvað slagsmál hafa brotist út en ekki vissi hann tilefni þeirra og ekki kvaðst hann hafa séð nákvæmlega hvað gerðist. Þó hefði hann séð ákærða A og brotaþola slást án þess að geta lýst því nánar. Hann kvaðst ekkert hafa séð til ákærða B.

Piltur, sem kom á vettvang með öðrum piltum en ákærðu og brotaþola, kvað þar allt hafa verið í „kaos“, eins og hann orðaði það, þegar hann kom að. Fljótlega hafi ákærði A komið til hans og verið skorinn og kvað hann athygli sína því hafa beinst að honum en ekki öðru. Hann kvaðst ekki hafa séð slagsmál ákærða A og brotaþola.

Piltur, sem kom á vettvang með félögum sínum, öðrum en ákærðu og brotaþola, kvaðst ekki alveg vita af hverju þeir fóru þangað. Upphafið hafi verið rifrildi milli brotaþola og félaga ákærða A. Skömmu eftir að hann kom á vettvang kvaðst hann hafa séð ákærða A og félaga hans og brotaþola vera að rífast. Hann kvaðst hafa heyrt brotaþola segja við ákærða A: „Djöfull væri ég til í að berja þig.“ Brotaþoli hafi síðan gengið að ákærða og skallað hann í andlitið. Hann kvað þetta hafa verið einu slagsmálin sem hann hefði séð. Hins vegar hefði hann séð brotaþola og ákærða A koma blóðuga frá gámi sem var þarna. Hann hefði ekki séð brotaþola liggja í jörðinni og ekki séð sparkað í hann. Hann kvaðst ekkert hafa séð til ákærða B.

Piltur, sem kom með brotaþola á vettvang, bar að hafa verið með honum, frænku hans og vinkonu hennar umrædda nótt. Á vettvangi voru meðal annars ákærði A og félagi hans. Pilturinn kvað sig og brotaþola hafa farið að ræða við þá og þá hafi brotaþoli misst stjórn á sér og skallað ákærða. Upp úr því hafi hafist slagsmál og hafi vinir ákærða farið í sig og þessu næst hafi verið búið að stinga ákærða, en ekki kvaðst hann vita hvernig það gerðist. Hann kvaðst ekki hafa séð ákærðu slá brotaþola. Það var mat hans að brotaþoli hefði átt upptökin að slagsmálunum. Hann kvað hina og þessa, sem voru á vettvangi, hafa blandað sér í slagsmálin, og þá til að hjálpa ákærða A. Hann kvaðst ekki hafa séð brotaþola falla í jörðina og ekki séð að sparkað væri í hann.

Læknir, sem tók á móti brotaþola á slysadeild og ritaði vottorð um það, staðfesti það. Hann kvað röntgenlækna hafa í upphafi túlkað áverka brotaþola sem heilamar en síðar hafi þeir farið aftur yfir myndirnar og dregið greininguna til baka en staðfest að hann hafi fengið heilablæðingu. Heilablæðingin gæti hafa verið afleiðing af heilamari og er það alvarlegur áverki. Hann kvaðst ekki geta sagt til um hvernig högg hefði valdið blæðingunni, en það hafi verið „myndarlegt“ högg eins og hann orðaði það, enda þurfi slíkt högg til að valda heilablæðingu.

IV

Upphaf málsins var það að ákærðu og brotaþoli ásamt mörgum öðrum komu saman við Kolaportið umrædda nótt. Tilefnið mun hafa verið ummæli sem viðhöfð voru á samskiptavef um frænku brotaþola og hann tók óstinnt upp. Af framburði ákærðu og vitna verður helst ráðið að á vettvangi hafi ákærði A og brotaþoli ræðst við en síðan hafi brotaþoli skallað ákærða sem hafi slegið hann á móti. Þeir hafi síðan tekist á skamma stund og fleiri blandast í átökin. Átökunum hafi svo lokið með því að ákærði var skorinn og brotaþoli alvarlega slasaður.

Ákærða A er gefið að sök að hafa skallað brotaþola og slegið hann ítrekað í líkama og höfuð. Eiga þessar atlögur, ásamt hnefahöggi ákærða B, að hafa valdið brotaþola þeim áverkum sem í ákæru getur. Ákærði neitar sök, en hefur viðurkennt að hafa, í átökunum við brotaþola, slegið hann í líkamann til að losa hann frá sér, en brotaþoli hafi haldið sér föstum. Brotaþoli bar að ákærði hefði skallað sig en framburður hans um það fær ekki stoð í framburði annarra vitna. Gegn neitun ákærða er því ósannað að hann hafi skallað brotaþola og verður hann sýknaður af því. Brotaþoli hefur borið að ákærði A hafi slegið sig í líkamann og eins hefðu aðrir slegið sig í bak, hnakka og víðar. Af framburði ákærða, brotaþola og vitna verður dregin sú ályktun að ákærði og brotaþoli hafi frá upphafi staðið þétt saman og meira eins og tuskast til og haldið hvor í annan heldur en að þeir hafi slegið hvor annan. Ákærði B ber þó að meðákærði hafi komið höggum á brotaþola, þar með talið í andlitið. Samkvæmt þessu er það niðurstaða dómsins, að þótt sannað sé að ákærði hafi slegið brotaþola í átökum þeirra, þá leiki verulegur vafi á því hvort hinir miklu áverkar brotaþola, sem lýst er í ákæru, geti stafað af átökum hans við ákærða. Þennan vafa verður að skýra ákærða í hag, sbr. 108. gr. laga nr. 88/2008, og er því óhjákvæmilegt að sýkna hann af ákærunni.

Ákærði B neitar sök. Ekkert vitni, hvorki brotaþoli né aðrir, hafa borið að ákærði hafi slegið brotaþola, eins og honum er gefið að sök. Frænku brotaþola minnti þó að ákærði hefði annaðhvort kýlt hann eða haldið honum. Samkvæmt þessu og gegn neitun ákærða er ósannað að hann hafi slegið brotaþola eins og honum er gefið að sök og verður hann því sýknaður.

A-kk-nf Í-kk-nf héraðsdómari kvað upp dóminn.

D Ó M S O R Ð

Ákærðu, A og B, eru sýknaðir af kröfu ákæruvaldsins.

Sakarkostnaður skal greiddur úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun verjenda ákærðu, B-kk-ef H-kk-ef hrl. og G-kk-ef Á-kk-ef hrl., 376.566 krónur til hvors.

A-kk-nf Í-kk-nf