E-1357/2014

Mál þetta var höfðað 10. apríl 2014, þingfest 15. sama mánaðar og tekið til dóms að loknum munnlegum málflutningi 6. febrúar sl.

Stefnandi er K. Stefndi er Vátryggingafélag Íslands hf., Reykjavík. Upphaflega var málinu einnig beint gegn þrotabúi SÁ Verklausna ehf. Þrotabúið hefur ekki látið málið til sín taka og við aðalmeðferð málsins lýsti lögmaður stefnanda því yfir að fallið væri frá kröfum á hendur því.

Stefnandi krefst þess að stefnda verði gert að greiða stefnanda 705.630 kr., ásamt 4,5% ársvöxtum frá slysdegi, 22. desember 2009 til 25. mars 2014 og með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001, frá þeim degi til greiðsludags. Jafnframt er gerð krafa um málskostnað líkt og mál þetta væri ekki gjafsóknarmál.

Af hálfu stefnda er krafist sýknu af kröfum stefnanda og málskostnaðar úr hennar hendi að mati héraðsdóms.

I.

Málsatvik

Mál þetta á rót að rekja til þess að ekið var aftan á bifreiðina YY-021, sem stefnandi ók, á Reykjanessbraut 22. desember 2009. Hitt ökutækið, VO-667, sem var í eigu SÁ Verklausna ehf., var tryggt lögboðinni ábyrgðartryggingu hjá stefnda. Fyrir liggur að 14. nóvember 2011 sendi þáverandi lögmaður stefnanda beiðni til stefnda um örorkumat samkvæmt skaðabótalögum. Í beiðninni voru tilgreind nöfn tveggja matsmanna. Ekki verður annað séð en að stefndi Vátryggingafélag Íslands hf. hafi samþykkt matsbeiðni þessa fyrir sitt leyti með áritun á beiðnina. Frumrit beiðninnar ber með sér að hafa verið merkt með stimpli sem óumdeilt er að stafi frá stefnda VÍS hf. og með orðalagi sem beinir þeim tilmælum til matsmanna að þeir meti sérstaklega hvenær hafi fyrst verið tímabært að meta afleiðingar slyssins.

Þann 7. mars 2012 skiluðu matsmenn mati sínu og komust að þeirri niðurstöðu að fyrri stoðkerfiseinkenni stefnanda, sérstaklega út í herðar og öxl vinstra megin, hefðu versnað. Var varanlegur miski metinn til fimm stiga en stefnandi ekki talin hafa hlotið varanlega örorku af. Þjáningartímabil var metið einn mánuður án rúmlegu.

Þáverandi lögmaður stefnanda ritaði stefnda kröfubréf og krafðist bóta í samræmi við niðurstöður matsmanna þann 21. mars 2012. Tekið var fram í bréfi lögmannsins að fyrirvari væri gerður við mat á varanlegum afleiðingum slyssins. Fyrirvari þessi var ekki nánar skýrður eða afmarkaður af hálfu lögmannsins. Óumdeilt er að stefndi hafi greitt stefnanda bætur í samræmi við áðurnefnda kröfu lögmanns hennar. Mun greiðslan hafa farið fram 17. apríl 2012 (dskj. 10) og þann sama dag rituðu málsaðilar undir fullnaðaruppgjör þar sem þáverandi lögmaður gat þess að samþykki hennar væri með fyrirvara um mat á afleiðingum vegna slyssins.

Í framhaldi af þessu mun stefnandi hafa leitað til þess lögmanns sem nú fer með mál hennar og var henni veitt gjafsóknarleyfi 7. október 2013 til að reka dómsmál gegn stefnda fyrir héraðsdómi. Eftir að gjafsókn hafði verið veitt óskaði stefnandi eftir dómkvaðningu matsmanna til að meta afleiðingar áðurnefnds umferðarslyss. Af hálfu stefnda hefur verið bent á að í matsbeiðni þessari hafi efnislega sömu spurningum verið beint til matsmanna og gert var í fyrra mati að því undanskildu að ekki var beðið um mat á því hvenær hafi verið fyrst tímabært að meta afleiðingar slyssins. Ekki var beðið um mat á því hvort auknar afleiðingar hefðu komið fram frá fullnaðaruppgjöri þann 13. apríl 2012.

Þann 29. nóvember 2013 voru þeir G-kk-nf P-kk-nf hrl. og S-kk-nf T-kk-nf, heila- og taugalæknir dómkvaddir til að framkvæma mat samkvæmt beiðni stefnanda. Skiluðu þeir matsgerð sinni 22. janúar 2014. Komust matsmenn að þeirri niðurstöðu að stefnandi hefði hlotið tognun í háls- og brjósthrygg og vinstri öxl sem hafi valdið henni viðvarandi verkjum á þessum svæðum. Í matsgerðinni eru engar vísbendingar um að metnar séu aðrar afleiðingar en metnar voru í fyrra mati. Dómkvaddir matsmenn komust þó að þeirri niðurstöðu að afleiðingar þessar jafngiltu 12 miskastigum, sem er sjö stigum hærra en miðað hafði verið við á fyrri stigum. Í matsgerðinni er ekki að finna sérstakar skýringar á þessari hækkun.

Að ofangreindri matsgerð móttekinni, nánar tiltekið með bréfi 25. febrúar 2014, krafðist stefnandi greiðslu sem jafngildir dómkröfum hans nú. Kröfu stefnanda var hafnað með tölvupósti 31. mars 2014. Var sú höfnun studd vísan til þess að með fyrirvara stefnanda við fullnaðaruppgjör, þann 13. apríl 2012, hafi ekki verið áskilinn réttur til endurupptöku bótaákvörðunar af þeirri ástæðu að matið sem fullnaðaruppgjörið var reist á kynni að vera rangt.

Þessari niðurstöðu vill stefnandi ekki una og vísar í því samhengi m.a. til þess að áðurnefndur fyrirvari sé skiljanlegur í ljósi þess að matsmenn hafi metið miska til fleiri stiga en áður var miðað við. Stefndi, á hinn bóginn, mótmælir því sérstaklega að ljóst hafi mátt vera af fyrirvara stefnanda að hún hafi talið sig vanmetna í þeirri matsgerð sem lá fullnaðaruppgjöri til grundvallar.

II.

Málsástæður og lagarök stefnanda

Stefnandi kveðst byggja bótakröfu sína á því að bifreiðin VO-667 hafi verið vátryggð hjá stefnda VÍS hf. á slysdegi. Um heimild til „upptöku málsins“ vísar stefnandi til fyrirvara sem hún gerði við áritun á svonefnt fullnaðaruppgjör 13. apríl 2012. Því til stuðnings vísar stefnandi til framlagðra læknisvottorða.

Fjárkröfu sína kveðst stefnandi byggja á því að miski hennar sé í dag metinn 12 stig og ljóst megi vera að hún eigi því kröfu á stefnda um greiðslu á viðbótarmiska upp á sjö stig, þar sem hún hafi eingöngu tekið við greiðslu fyrir fimm stiga miska vorið 2012 á grundvelli fyrrgreinds fyrirvara.

Stefnandi rökstyður dómkröfu sína með eftirfarandi hætti:

Miskabætur. 10.080.439 x 7% kr. 705.630

Aðalkrafa stefnanda er skýrð svo:

Miskabætur. 4.000.000 x 8% x (8271/3282)

Stefnandi byggir á því að mati dómkvaddra matsmanna hafi ekki verið hnekkt og beri stefnda því að greiða stefnanda stefnufjárhæð þá sem tilgreind er í dómkröfum..

Stefnandi vísar til þess að samkvæmt efni skaðabótakvittunar sé ekki um endanlega greiðslu að ræða samkvæmt reglum kröfuréttarins, þar sem í kvittuninni sé fyrirvari um niðurstöðu þeirrar matsgerðar sem uppgjörið byggi á. Ekki sé hægt að skilja viðkomandi fyrirvara öðruvísi en svo að gerður sé fyrirvari um efnislega niðurstöðu matsgerðar.

Þá byggir stefnandi einnig á því að ein af meginreglum kröfuréttar sé að kröfuhafi eigi rétt á að fá fullar efndir kröfu sinnar, nema sérstakar ástæður standi því í vegi, sem skuldari hafi sönnunarbyrði fyrir.

Stefnandi telur áðurnefnt fullnaðaruppgjör sýna að reglur kröfuréttarins um rangar og brostnar forsendur eigi að gilda um uppgjörið. Hvergi í lögum um vátryggingarsamninga sé tekið fram að lög séu ekki frávíkjanleg varðandi efni samninga um ábyrgðartryggingar, þriðja manni í hag. Byggir stefnandi á því að dómurinn verði að horfa til tilgangs þess fyrirvara sem gerður var á sínum tíma, þ.e. til þess að geta látið meta sig á nýjan leik ef eitthvað bendir til þess að stefnandi hafi verið of lágt metin í fyrstu. Samkvæmt orðanna hljóðan hafi verið gerður fyrirvari við mat á afleiðingum slyssins og telur stefnandi orðalagið fyllilega skýrt.

Verði ekki fallist á ofangreindar málsástæður stefnanda til grundvallar bótakröfum hans, kveðst stefnandi byggja á almennum reglum fjármunaréttar um rangar og brostnar forsendur. Ekki verði með sanngirni byggt á því gagnvart stefnanda, sem neytanda, að hann verði að hlíta fyrra mati, þótt í ljós yrði leitt með nýju mati að ekki væri um versnun að ræða.

Ætla verði að ekki hafi verið gætt réttra matssjónarmiða í hinu fyrra mati samkvæmt 5. grein skaðabótalaga nr. 50/1993. Telji dómurinn að hið fyrra mat hafi ekki verið rétt hafi stefnandi gert hið rétta með því að setja fyrirvara við það mat.

Telji dómurinn títtnefndan fyrirvara ekki nægjanlega skýran byggir stefnandi á því að samningur hans um endanlegar bætur sé ógildanlegur á grundvelli reglna fjármunaréttar um rangar og brostnar forsendur. Í því efni byggi stefnandi einnig á 31. grein samningalaga nr. 7/1936 með síðari breytingum. Horfa beri til þess að annar matsmanna fyrra matsins, R-kk-nf J-kk-nf bæklunarlæknir, sé trúnaðarlæknir Vátryggingafélags Íslands hf. og gæti hagsmuna félagsins í slysamálum, en stefnandi hefði aldrei samþykkt R-kk-þf sem matsmann, hefði hann verið réttilega upplýstur um stöðu hans. Ekki sé sýnt að fyrrum lögmaður stefnanda hafi vitað að viðskiptasamband R-kk-ef J-kk-ef og VÍS hf. hafi verið jafn mikið og raun ber vitni.

Verði niðurstaða dómsins sú að fyrri matsgerðin hafi ekki verið rétt úr garði gerð, hljóti það að skrifast á þá matsmenn, sem að matsgerðinni stóðu, sem og stefnda og þáverandi lögmann stefnanda. Eigi stefnandi því skaðabótakröfu á þessa aðila, vegna gáleysis þeirra eða ásetnings, en ein af reglum skaðabótaréttar sé að tjónþoli þurfi ekki að stefna öllum þeim sem eru skaðabótaskyldir, heldur geti hann stefnt einum þeirra, eins og hann geri í þessu máli. Varamálsástæður stefnanda séu því þær að fyrirliggjandi uppgjör sé ógilt á grundvelli ógildingarreglna samningaréttar og fjármunaréttar og í öðru lagi, að stefnandi hafi orðið fyrir tjóni, með því að taka við þeim skaðabótum, sem henni hafi verið greiddar. Telur stefnandi að stefndi eigi meðal annarra sök á því tjóni hennar.

Til þrautavara byggir stefnandi á 11. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 og öllum þeim málsástæðum sem hér að framan eru raktar.

Um lagarök vísar stefnandi nánar til ákvæða XIII. kafla umferðarlaga nr. 50/1987, svo og til ákvæða skaðabótalaga nr. 50/1993 með síðari breytingum, sbr. sérstaklega 1. gr., 3.- 7. gr. og 10. gr. laganna. Stefnandi vísar einnig til 48. gr. laga nr. 30/2004. Jafnframt skírskotar stefnandi til reglna fjármunaréttar um rangar og brostnar forsendur, reglna kröfuréttar um rétt kröfuhafa til fullra bóta og 31. grein laga nr. 7/1936. Einnig vísar stefnandi til sakarreglunnar í því sambandi, að ekki hafi verið gætt nægilega vel að öflun gagna og vinnu við fyrri matsgerðina í þessu máli. Í því efni vísar stefnandi til reglna skaðabótaréttar um sérfræðiábyrgð og til neytendaréttar og meginreglna vátryggingaréttarins um þau ákvæði er lúta að neytendarétti. Kröfu um málskostnað styður stefnandi við 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 og vaxtakröfu við 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001.

III.

Málsástæður og lagarök stefnda

Sýknukrafa stefnda byggir á því að stefnanda hafi þegar verið greiddar skaðabætur að fullu og að hún hafi samþykkt þá greiðslu sem fullnaðargreiðslu. Þá séu ekki uppfyllt skilyrði 11. gr. skaðabótalaga fyrir því að ákvörðun um bætur fyrir varanlegan miska verði tekin upp að nýju.

Tjónskvittun frá 17. apríl 2012 beri með sér að greiðsla stefnda þann dag hafi falið í sér fullar og endanlegar bætur vegna þess tjóns sem stefnandi varð fyrir í umferðarslysinu þann 22. desember 2009. Með undirritun lögmanns stefnanda á kvittunina og fullnaðaruppgjör hafi því berum orðum verið lýst yfir að fallið væri frá öllum frekari kröfum gegn stefnda vegna slyssins.

Fyrirvarinn sem stefnandi hafi gert sé mjög almennt orðaður. Fyrirvaranum hafi engar upplýsingar fylgt um um hvernig bæri að skilja hann né upplýsingar um það hvers vegna hann hafi verið gerður.

Stefnandi hafi krafist uppgjörs skaðabóta á grundvelli þeirrar matsgerðar sem þá lá fyrir og því sé engin ástæða til að ætla að stefnandi hafi þá talið niðurstöðu matsgerðarinnar ranga. Að mati stefnda hefði hún a.m.k. þurft að koma slíku á framfæri við stefnda með skýrum og ótvíræðum hætti. Fyrirvarinn verði því ekki túlkaður þannig að hann taki til þess að matsgerðin sem lá fullnaðaruppgjörinu til grundvallar hafi verið röng.

Stefndi bendir á að hafi stefnandi talið matsgerð þá sem lá til grundvallar fullnaðaruppgjöri ranga eða byggða á röngum forsendum hafi henni verið í lófa lagið að bera hana undir örorkunefnd skv. 10. gr. skaðabótalaga. Með því að nýta ekki þessa heimild sína en krefjast þess í stað greiðslu á grundvelli matsgerðarinnar hafi stefnandi samþykkt niðurstöðu matsgerðarinnar.

Af hálfu stefnda er á því byggt að í 11. gr. laga nr. 50/1993 sé mælt fyrir um það hvaða skilyrði þurfi að vera uppfyllt til þess að heimilt sé að taka upp að nýju ákvörðun um bætur fyrir varanlegan miska eða örorkubætur. Skilyrði endurupptöku sé að ófyrirsjáanlegar breytingar hafi orðið á heilsu tjónþola þannig að ætla megi að miskastig eða örorkustig sé verulega hærra en áður var talið. Framangreint ákvæði sérlaga gangi framar almennum meginreglum fjármunaréttar um fullar efndir kröfu og rangar og brostnar forsendur.

Stefndi mótmælir því sem röngu og ósönnuðu að ekki hafi verið gætt réttra matssjónarmiða við framkvæmd þeirrar matsgerðar sem lá fullnaðaruppgjöri til grundvallar. Stefndi vísar til þess að stefnandi sjálf eða lögmaður hennar fyrir hennar hönd hafi gert tillögu um matsmenn. Fráleitt sé að þáverandi lögmaður stefnanda hafi ekki vitað að R-kk-nf J-kk-nf sinnti trúnaðarstörfum fyrir stefnda. Hafi lögmaðurinn ekki upplýst stefnanda um þessa staðreynd og telji stefnandi það hafa leitt til tjóns fyrir sig geti hún leitað réttar síns hvað það varðar gagnvart honum.

Af hálfu stefnda er vísað til þess að stefnandi hafi ekki sannað að stefndi hafi sýnt af sér saknæma eða ólögmæta háttsemi við bótauppgjör. Stefndi hafi greitt bætur í samræmi við matsgerð. Til grundvallar bótaákvörðuninni hafi legið vel rökstudd matsgerð sem stefnandi hafi virst sætta sig við.

Stefnandi hafi engin gögn lagt fram sem benda til þess að breytingar hafi orðið á heilsu hennar til hins verra eftir að bótauppgjör átti sér stað, hvað þá að versnandi einkenni eða ný einkenni hafi verið ófyrirsjáanleg. Þá geti sjö stiga hækkun á miskastigi ekki talist veruleg í skilningi ákvæðisins. Það sé því með öllu ósannað að skilyrði 11. gr. skaðabótalaga séu uppfyllt en sönnunarbyrði um það hvíli alfarið á stefnanda.

Stefndi mótmælir vaxtakröfu stefnanda. Vextir sem féllu á gjalddaga meira en fjórum árum fyrir höfðun málsins séu fyrndir skv. 3. gr. laga nr. 150/2007 um fyrningu kröfuréttinda. Um málskostnað vísar stefndi til XXI. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

VI.

Við aðalmeðferð málsins gáfu skýrslu matsmennirnir G-kk-nf P-kk-nf hrl. og S-kk-nf T-kk-nf læknir. Staðfestu þeir matsgerð sína frá 22. janúar 2014, sem lögð hefur verið fram í málinu sem dskj. nr. 13. Var G-kk-nf m.a. spurður um ástæður þess að þeir S-kk-nf hefðu metið varanlegan miska stefnanda til fleiri stiga en fyrri matsmenn. Kvaðst G-kk-nf lítið geta tjáð sig um það hvort þar hefði verið um að ræða vanmat fyrri matsmanna eða að ástand stefnanda hefði versnað, þar sem hann hefði ekki komið að fyrri matsgerð. Aðspurður hvort ný einkenni hefðu komið fram eftir að stöðugleikapunkti var náð vísaði G-kk-nf á S-kk-þf.

S-kk-nf T-kk-nf staðfesti að hafa unnið áðurnefnda matsgerð með G-kk-þgf P-kk-þgf hrl. Kvaðst hann ekki geta útskýrt hvernig fyrri matsmenn hefðu komist að niðurstöðu, en lýsti því svo að mat þeirra G-kk-ef hefði byggst á fyrirliggjandi gögnum, lýsingu stefnanda á einkennum og hreyfigetu hennar. Sagði S-kk-nf að þeir G-kk-nf hefðu ekki metið sérstaklega hvort um ný einkenni hjá stefnanda væri að ræða eða hvort einkenni hennar hefðu versnað frá fyrra mati, heldur eingöngu ástand stefnanda á þeim tíma sem mat þeirra lýtur að. Aðspurður kvaðst hann telja að niðurstaða þeirra hafi „væntanlega“ verið sú að ástand stefnanda hefði ekki versnað frá því að stöðugleikapunkti var náð 22. mars 2010. Taldi S-kk-nf að munurinn á matsgerðunum tveimur fælist „væntanlega“ í mismunandi túlkun matsmanna á fyrirliggjandi einkennum.

VI.

Niðurstaða

Ágreiningur málsaðila hverfist um það hvort fyrirvarinn sem ritaður var inn í fullnaðaruppgjör aðila 13. apríl 2012, sem og á tjónskvittun 17. sama mánaðar, sé þess eðlis að stefnandi geti á grundvelli hans krafið stefnda um hærri bótagreiðslur en hún hefur þegar móttekið samkvæmt nefndri kvittun (dskj. 10).

Í ljósi þess að þegar er búið að greiða stefnanda bætur hvílir sönnunarbyrðin á henni að sýna fram á að skilyrði séu til þess að opna málið að nýju og greiða hærri bætur. Engra gagna nýtur við í málinu um samskipti aðila í aðdraganda ofangreinds uppgjörs. Af því leiðir að við skýringu á fyrirvaranum er ekki við annað að styðjast en orðalag hans eitt og sér, þ.e. að stefnandi gerði „fyrirvara við mat á afleiðingum slyssins“. Í þessu samhengi verður að ganga út frá því að uppgjöri milli vátryggingafélags og tjónþola á tjónabótum samkvæmt skaðabótalögum sé alla jafnan ætlað að reka endahnút á það mál. Ekki verður séð að atvik þau sem hér um ræðir marki undantekningu frá þessari meginreglu og má um það vísa til þeirrar orðnotkunar sem bregður fyrir í skjölum málsins. Í dskj. 10 er þannig að finna fyrirsagnir á borð við „fullnaðaruppgjör“, „lokauppgjör“, „tjónskvittun“ og síðast en ekki síst svohljóðandi staðfestingu sem undirrituð er af þáverandi lögmanni stefnanda: „Jafnframt staðfesti ég hér með, eftir nákvæma athugun mála og móttöku á nefndri upphæð, að falla frá öllum frekari kröfum jafnt gegn tryggingataka sem gegn Vátryggingafélagi Ísl. hf. v/Ábyrgðartr. bifr.-Slys.“ [sic]

Fyrir liggur að þegar gengið var til umrædds fullnaðaruppgjörs naut stefnandi liðsinnis lögmanns, sem raunar ritar bæði undir uppgjörið 13. apríl 2012 og tjónskvittunina sem gengið var frá fjórum dögum síðar. Í ljósi þessa þykir ekki ósanngjarnt að gera lágmarkskröfur um skýrleika fyrirvara stefnanda. Sá fyrirvari sem til umfjöllunar er í máli þessu verður þó hvorki talinn skýr né ótvíræður. Með vísan til framanritaðs þykir óhjákvæmilegt að stefnandi beri sjálf hallann af þeim óskýrleika. Þessi sönnunarstaða hefur óhjákvæmilega áhrif við úrlausn málsins svo sem nánar verður vikið að hér á eftir.

Kröfum sínum til stuðnings hefur stefnandi vísað sérstaklega til þess að R-kk-nf J-kk-nf læknir, annar þeirra manna sem vann að fyrri matsgerðinni í málinu, hafi verið trúnaðarlæknir stefnda Vátryggingafélags Íslands hf. og gætt hagsmuna félagsins í slysamálum. Við úrlausn um þetta er til þess að líta að með beiðni um örorkumat 14. nóvember 2011 (dskj. 19), óskaði stefnandi eftir því ásamt stefnda að nefndur R-kk-nf J-kk-nf, auk S-kk-ef B. H-kk-ef hrl., tæki að sér að meta nánar tilgreinda „þætti á grundvelli skaðabótalaga nr. 50/1993 vegna slyssins“. Með hliðsjón af þessari sameiginlegu matsbeiðni og því að tengsl R-kk-ef við tryggingarfélagið voru þá þegar þekkt, sbr. t.a.m. dóm Hæstaréttar Íslands 15. janúar 2009 í máli nr. 279/2008, ber að hafna þessari málsástæðu stefnanda.

Í máli þessu hefur stefnandi ekki sýnt fram á að stefndi beri ábyrgð á ætluðu tjóni stefnanda vegna fullnaðaruppgjörs í apríl 2012. Verður því ekki talið að skilyrði séu hér til beitingar ógildingarreglna samninga og fjármunaréttar. Verður málsástæðum hennar í þessa veru því hafnað.

Svo sem fyrr greinir hefur stefnandi að auki vísað til ákvæða 11. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Skilyrði endurupptöku samkvæmt 11. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 er að ófyrirsjáanlegar breytingar hafi orðið á heilsu tjónþola þannig að ætla megi að miskastig eða örorkustig sé verulega hærra en áður var talið. Stefnandi gekk til uppgjörs við stefnda vorið 2012 á grundvelli þess mats sem þá lá fyrir. Svigrúm hennar til að fá ákvörðun þessa endurupptekna hlýtur að markast af því hvort á síðari stigum teljist hafa komið fram nýjar upplýsingar sem breyta forsendum fyrra mats. Undir rekstri málsins hefur ekkert komið fram sem bendir til þess að fyrri matsgerðin byggi á röngum forsendum og stefnandi hefur ekki lagt fram viðhlítandi gögn til stuðnings því að breytingar hafi orðið á heilsu hennar til hins verra eftir að bótauppgjör átti sér stað. Framburð matsmanna fyrir dómi við aðalmeðferð málsins mátti raunar skilja á þann veg að mat þeirra lyti ekki að því hvort ný einkenni hefðu komið fram hjá stefnanda eða hvort einkenni hefðu versnað frá því að niðurstöður fyrra mats voru birtar. Þannig taldi S-kk-nf T-kk-nf að fremur bæri að líta svo á að mismunur á niðurstöðum matsgerðanna tveggja fælist í mismunandi túlkun matsmanna á sömu einkennum stefnanda. Hér er þess jafnframt að geta að í síðari matsgerðinni kom fram það álit matsmanna að þeir álitu ekki að tjón í umræddu slysi „sé með þeim hætti að það valdi sérstökum erfiðleikum í lífi tjónþola sem ástæða sé til að meta til miska umfram miska sem metinn er samkvæmt miskatöflu“.

Að öllu framangreindu virtu þykir ekki unnt, eins og hér háttar til, að fallast á það með stefnanda að títtnefndur fyrirvari hennar við bótauppgjörið 2012 opni möguleika á frekari greiðslum til stefnanda úr hendi stefnda. Með því að stefnandi telst ekki hafa sannað að skilyrði endurupptöku séu hér fyrir hendi verður stefndi sýknaður af kröfu hennar.

Rétt þykir að málskostnaður falli niður. Innanríkisráðuneytið veitti stefnanda gjafsókn fyrir héraðsdómi, 7. október 2013. Ber því að greiða allan gjafsóknarkostnað stefnanda úr ríkissjóði, þar með talda þóknun lögmanns hennar, Þ-kk-ef S-kk-nf S-kk-nf hdl., sem þykir hæfilega ákveðin að meðtöldum virðisaukaskatti 550.000 krónur.

A-kk-nf Þ-kk-nf J-kk-nf, settur héraðsdómari, kveður upp dóm þennan.

DÓMSORÐ:

Stefndi, Vátryggingafélag Íslands hf., er sýkn af kröfum stefnanda, K.

Málskostnaður fellur niður.

Gjafsóknarkostnaður stefnanda greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hennar, Þ-kk-ef S-kk-ef S-kk-nf hdl., 550.000 krónur.

A-kk-nf Þ-kk-nf J-kk-nf (sign.)