S-810/2009

Ár 2009, mánudaginn 26. október, er á dómþingi héraðsdóms Reykjavíkur, sem háð er í Dómhúsinu við Lækjartorg af P-kk-þgf G-kk-þgf, héraðsdómara, kveðinn upp dómur í sakamálinu nr. 810/2009: Ákæruvaldið (H-kvk-nf E-kvk-nf B-kvk-nf) gegn E-kk-þgf E-kk-þgf S-kk-þgf (B-kk-nf N-kk-nf hrl.) sem tekið var til dóms hinn 16. október sl. að aflokinni aðalmeðferð.

Málið er höfðað með tveimur ákæruskjölum á hendur ákærða, E-kk-þgf E-kk-þgf S-kk-þgf, kt. 000000-0000, Hrísrima 11, Reykjavík.

Í fyrsta lagi er málið höfðað með ákæru ríkissaksóknara, dagsettri 17. ágúst sl. „fyrir húsbrot og sérstaklega hættulega líkamsárás, með því að hafa fimmtudaginn 22. maí 2008, ruðst í heimildarleysi inn á heimili P-kvk-ef D-kvk-ef G-kvk-ef E-kvk-ef, kennitala 000000-0000 og A-kk-ef M-kk-ef Á-kk-ef, kennitala 000000-0000, að Framnesvegi 42a í Reykjavík, veist að P-kvk-þgf D-kvk-þgf vopnaður kúbeini, reitt það til höggs og tekist á við hana er hún greip um kúbeinið og hent henni utan í vegg, allt með þeim afleiðingum að hún hlaut mar og yfirborðsáverka á vinstri öxl, framhandlegg, hægri kálfa og vinstri ökkla, og jafnframt veist að A-kk-þgf M-kk-þgf er hann kom P-kvk-þgf D-kvk-þgf til hjálpar með því að grípa um kúbeinið til að verja hana höggum, með þeim afleiðingum að A-kk-nf M-kk-nf hlaut í átökunum mar á vinstri olnboga og yfirborðsáverka á hálsi.

Telst þetta varða við 231. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og við 2. mgr. 218. gr. sömu laga, sbr. 11. gr. laga nr. 20/1981.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Í öðru lagi er málið höfðað með ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, dagsettri 25. september sl. „fyrir eftirtalin brot:

I.

Fyrir þjófnað, með því að hafa aðfaranótt laugardagsins 12. júlí 2008 brotist inn í raðhúsið Miðvangi 65 í Hafnarfirði, með því að skrúfa stormjárn á glugga neðri hæðar hússins laust og stolið þaðan skartgripum og úrum, 42 tommu Hitachi plastmasjónvarpi, 32 tommu Panasonic sjónvarpsskjá, Acer tölvuskjá, 2 stk. flakkara, 2 stk. fartölvur af tegundunum IBM og Hewlett Packard ásamt tölvufylgihlutum, 2 stk. rafmagnsgítarar, 2 stk. kassagítarar, 20 stk dvk mynddiska, Philips dvd ferðaspilara, fatnaði, Hewlett Packard prentara og skanna, ferðatösku, íþróttatösku og skjalatösku, hátölurum, áfengi, Viper þjófavarnarkerfi, samtals að verðmæti kr. 1.780.303.

Telst þetta varða við 244. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Í máli þessu gerir M-kvk-nf B-kvk-nf, þá kröfu fh. Sjóva Almennra hf. kt. 000000-0000, að ákærði verður dæmdur til greiðslu skaðabóta að fjárhæð kr. 1.780.303, ásamt vöxtum samkvæmt 8. gr. vaxtalaga nr. 38/2001, frá tjónsdegi en síðan dráttarvexti samkvæmt 6. og 9. gr. sömu laga að liðnum mánuði frá birtingu kröfunnar til greiðsludags.

II.

Fyrir fíkniefnalagabrot, með því að hafa að morgni fimmtudagsins 17. júlí 2008 á dvalarstað sínum að Suðurhvammi 5 í Hafnarfirði haft í vörslum sínum 0,86 g af maríhúana og 0,61 g af tóbaksblönduðu kannabisefni, sem lögregla fann við húsleit í tengslum við rannsókn máls, sbr. ákærulið nr. I.

Telst þetta varða við 2. gr., sbr. 5. og 6. gr., laga um ávana- og fíkniefni nr. 65/1974, sbr. lög nr. 13/1985 og lög nr. 68/2001, og 2. gr., sbr. 1. mgr. 14. gr., reglugerðar um ávana- og fíkniefni og önnur eftirlitsskyld efni nr. 233/2001, sbr. reglugerð nr. 848/2002.

III.

Fyrir umferðarlagabrot, með því að hafa að kvöldi laugardagsins 10. janúar 2009 ekið bifreiðinni RT-931, óhæfur um að stjórna henni örugglega vegna áhrifa ávana og fíkniefna (amfetamín í blóði 175 ng/ml.) austur Háteigsveg í Reykjavík, uns lögregla stöðvaði aksturinn við Stakkahlíð.

Telst þetta varða við 1. og 2. mgr. 45. gr. a., sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, sbr. 5. gr. laga nr. 66/2006.

IV.

Fyrir fíkniefnalagabrot, með því að hafa sunnudaginn 26. apríl 2009 á bifreiðastæði við Hrísrima 11 í Reykjavík haft í vörslum sínum 0,59 g af amfetamíni sem lögregla fann við leit á ákærða.

Telst þetta varða við 2. gr., sbr. 5. gr. laga um ávana- og fíkniefni nr. 65/1974, með áorðnum breytingum, og 2. gr., sbr. 1. mgr. 14. gr. reglugerðar um ávana- og fíkniefni og önnur eftirlitsskyld efni nr. 233/2001, með áorðnum breytingum.

V.

Fyrir umferðarlagabrot, með því að hafa að morgni laugardagsins 23. maí 2009 ekið bifreiðinni ER-258, óhæfur um að stjórna henni örugglega vegna áhrifa ávana og fíkniefna (amfetamín í blóði 50 ng/ml. og Kókaín í blóði 30 ng/ml.) suður Kringlumýrarbraut í Reykjavík, uns lögregla stöðvaði aksturinn á Bústaðavegi skammt austan Háaleitisbrautar.

Telst þetta varða við 1. og 2. mgr. 45. gr. a., sbr. 1. mgr. 100. gr., umferðarlaga nr. 50/1987, sbr. 5. gr. laga nr. 66/2006.

VI.

Fyrir þjófnað, með því að hafa aðfaranótt miðvikudagsins 27. maí 2009 brotist inn í bifreiðarnar VS-684 og YK-315 sem stóðu á bifreiðastæði við Hrísrima 2 og 4 í Reykjavík og stolið úr fyrrnefndu bifreiðinni sólgleraugum og 9 stk. geisladiskum og úr síðarnefndu bifreiðinni 11 stk. miðum í Hvalfjarðargöngin og 12 stk. geisladiskum, sem lögregla fann í vörslu ákærða.

Telst þetta varða við 244. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar, til greiðslu alls sakarkostnaðar og til sviptingar ökuréttar skv. 101. og 102. gr. nefndra umferðarlaga, sbr. 25. gr. laga nr. 44/1993 og 18. gr. laga nr. 66/2006. Jafnframt að ofangreind fíkniefni, sem hald var lagt á, verði gerð upptæk samkvæmt 6. mgr. 5. gr. laga nr. 65/1974 og 2. mgr. 14. gr. reglugerðar nr. 233/2001.“

Í þriðja lagi er málið höfðað með ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, dagsettri 31. desember 2007. „fyrir umferðarlagabrot, með því að hafa ekið bifreiðinni LL-249, þriðjudaginn 2. janúar 2007, sviptur ökuréttindum frá bifreiðasölunni 100 bílar við Funahöfða í Reykjavík, um götur höfuðborgarsvæðisins, uns ákærði kom akandi á bifreiðinni að fyrrnefndri bifreiðasölu, þar sem lögregla beið ákærða.

Telst þetta varða við 1. mgr. 48. gr., sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar.“

Ákæra ríkissaksóknara.

Málavextir

Fyrir liggur að ákærði tók að sér að innheimta húsaleiguskuld fyrir J-kk-þf I-kk-þf J-kk-þf, kt. 000000-0000, Suðurmýri 48 á Seltjarnarnesi, af fólki sem leigði íbúðarhúsnæði af J-kk-þgf I-kk-þgf á Framnesvegi 42A í Reykjavík. Fimmtudaginn 22. maí 2008 fór ákærði heim til fólksins á bíl, sem J-kk-nf I-kk-nf hafði umráð yfir, eftir því sem ákærði sagði síðar í yfirheyrslu hjá lögreglu. Tók hann með sér kúbein úr bílnum, eftir því sem hann sagði í skýrslunni, og knúði dyra hjá fólkinu, P-kvk-þgf D-kvk-þgf G-kvk-þgf E-kvk-þgf, kt. 000000-0000, og A-kk-þgf M-kk-þgf Á-kk-þgf, kt. 000000-0000. Þegar P-kvk-nf D-kvk-nf lauk upp kom til orðaskipta um skuldina og átaka þar sem kúbeinið kom við sögu. Hlutu P-kvk-nf D-kvk-nf og A-kk-nf M-kk-nf nokkra minni háttar áverka í þeim átökum.

Í staðfestu vottorði S-kvk-ef G. H. J-kvk-ef sem skoðaði P-kvk-þf D-kvk-þf á slysadeild Landspítala segir að hún hafi verið með um 10 fremur litla marbletti á hægri kálfanum, rauða rák á báðum framhandleggjum og loks segir þar að aftan á vinstri öxl hafi verið rispur og mar. Þá segir í staðfestu vottorði læknisins um áverka á A-kk-þgf M-kk-þgf að á innanverðum vinstri olnboga hafi verið mar og hafi hann sagst finna þar til eymsla. Þá hafi verið að sjá mar framan á hálsi og húðrispu á framhandlegg.

Verður nú gerð grein fyrir því sem fram hefur komið í aðalmeðferð málsins.

Ákærði hefur skýrt frá því að hann hafi eitt sinn verið staddur á veitingastofunni Grandakaffi og hitt þar mann og hafi sá maður farið að rekja raunir sem hann hafði haft af leigjendum sínum sem ekki hefðu greitt húsaleigu svo mánuðum skipti. Væru honum allar bjargir bannaðar í þessu efni og hafi hann spurt ákærða hvort hann væri ekki til í það að tala við fólkið og segja því að það hefði fimm daga til þess að fara úr íbúðinni. Kveðst ákærði hafa svo hafa átt leið um Framnesveginn stuttu eftir þetta og ákvað að koma við hjá fólkinu. Hafi hann ekki ætlað sér að beita fólkið ofbeldi af neinu tagi heldur aðeins til þess að skila því til fólksins að það „gengi nú ekki upp“ að hafa þetta svona. Kveðst ákærði hafa séð kúbein liggjandi í húsagarðinum innan um byggingardót og hafi hann tekið kúbeinið, enda aldrei að vita hvers konar fólki hann átti að mæta og eigandinn auk þess sagt misjafnt um það. Kveðst hann hafa barið að dyrum og þegar kona kom til dyra hafi hann spurt hana að nafni, hvort hún héti P-kvk-nf. Konan hafi játað því og segist ákærði þá hafa sagt að hann væri kominn á vegum húsráðandans að tala við þau um vanskilin. Væri ótækt að þau greiddu ekki húsaleiguna og að ef þau borguðu ekki skyldu þau hafa sig á brott. Hefðu þau fimm daga umþóttunartíma. Í þeim svifum hafi kærasti konunnar komið fram í dyrnar. Hafi konan þá skyndilega gripið um kúbeinið sem ákærði hélt á láréttu fyrir framan sig. Hafi kærastinn þá einnig gripið í kúbeinið og þau farið að togast á um það. Í því stappi hafi hann verið dreginn inn úr dyrunum og hann reynt að losa kúbeinið úr höndum fólksins en þess er að gæta að hjá lögreglu sagðist ákærði aldrei hafa stigið fæti inn fyrir þröskuldinn. Hafi fólkið svo misst takið á kúbeininu en hann þá hrökklast aftur á bak eitt skref. Hafi þau þá skellt aftur hurðinni. Kveðst ákærði hafa ítrekað að þau hefðu fimm daga frest og þá bankað með kúbeininu í gluggarúðu sem hafi verið sprungin fyrir. Við það hafi rúðan brotnað lítillega. Kveðst ákærði svo hafa farið á braut. Ákærði segist sjá eftir þessu, enda hafi hann ekki átt að hegða sér svona. Ákærði ítrekar að hann hafi ekki ætlað að beita neinu líkamlegu ofbeldi, heldur hafi hann ætlað að beita fólkið „andlegu ofbeldi“ eða með öðrum orðum að hóta því. Ákærði kveður áverkana sem voru á fólkinu eftir þetta hafa geta hlotist af átökum hans við það.

P-kvk-nf D-kvk-nf G-kvk-nf E-kvk-nf, sem er kona léttvaxin, hefur skýrt frá því að þegar hún opnaði dyrnar hafi ákærði verið þar fyrir utan. Hafi hann fyrst verið rólegur í fasi, kynnt sig og sagst vera kominn á vegum J-kk-ef I-kk-ef, leigusala hennar. Hafi hann sagst vera kominn út af leiguskuldinni, sem vitnið segir að hafi verið um 55.000 krónur. Hafi hann svo sýnt henni lítið kúbein sem hann hafði haldið á fyrir aftan bak og upp í erminni. Hafi hann ráðist á hana með kúbeininu þannig að hann reiddi það yfir öxlina og lét hvassa enda þess snúa niður. Hafi hann þannig gert sig líklegan til þess að keyra járnið í höfuð hennar og ruðst inn úr dyrunum. Hafi hún náð að víkja sér undan fyrsta högginu en svo náð að grípa um það og hangið á því. Í þeim stympingum hafi hún skollið utan í veggina eða þar til A-kk-nf M-kk-nf kom hlaupandi niður stigann auk móður hennar, en þau höfðu verið á efri hæðinni. Hafi A-kk-nf M-kk-nf tekið um kúbeinið og hún þá sleppt sínu taki og forðað sér innar. Hafi A-kk-þgf M-kk-þgf tekist að ýta ákærða út úr dyrunum. Að endingu hafi ákærði brotið rúðu og svo horfið á braut. Hún segir kúbeinið aðeins hafa snert hana í þessum átökum en af því hafi þó ekki hlotist nema marblettir og skrámur. Hún kveður þetta hafa fengið mjög á sig og geti hún ekki lengur opnað útidyr óhrædd.

A-kk-nf M-kk-nf Á-kk-nf hefur greint frá því að hann hafi verið staddur á efri hæðinni hjá P-kvk-þgf D-kvk-þgf í umrætt sinn. Þar hafi einnig verið stödd S-kvk-nf, móðir P-kvk-ef D-kvk-ef. Hafi þá verið barið að dyrum og P-kvk-nf D-kvk-nf hlaupið niður. Hafi hann heyrt það upp að þar var kominn maður sem sagðist vera í erindum leigusala P-kvk-ef D-kvk-ef út af húsaleigunni. Einhver orðaskipti hafi orðið með þeim en hann ekki heyrt öll orðaskil. Svo hafi hann heyrt að P-kvk-nf D-kvk-nf hrópaði upp: „Ertu með kúbein?“ Hann segist þá hafa hraðað sér niður og þá séð manninn í anddyrinu haldandi á kúbeini og verið að slá til P-kvk-ef D-kvk-ef með því. Hafi hún náð að grípa í kúbeinið en hann „neglir hana í veggina“. Kveðst vitnið hafa vikið sér að þessu manni og tekið í kúbeinið og reynt að ná yfirhöndinni og kúbeininu af manninum. Maðurinn hafi svo náð að komast út úr dyrunum og haft með sér kúbeinið. Hafi hann öskrað á þau að þau skyldu koma sér úr íbúðinni og brotið rúðu. S-kvk-nf sem hafði verið komin niður í miðjan stigann hafi þá hringt á lögregluna. Nánar aðspurður segir vitnið að þetta hafi allt gerst hratt og þegar hann kom niður og sá hvað var að gerast hafi P-kvk-nf D-kvk-nf verið búin að grípa í kúbeinið sem ákærði hafði reitt upp. Hafi þau stympast um kúbeinið og hún sveiflast til í þeim átökum, enda sé hún létt og grönn og lítt til átaka fallin. Vitnið segist hafa reynt að halda manninum inni í stympingum sínum við hann og reynt að gæta þess að hann kæmist ekki út eftir að búið var að hringja á lögregluna.

S-kvk-nf B-kvk-nf K-kvk-nf hefur skýrt frá því að hún hafi verið stödd í eldhúsinu hjá dóttur sinni, P-kvk-þgf D-kvk-þgf. Hafi hún þá heyrt óhljóð frá dóttur sinni og öskur í komumanni neðan að. Hafi hún farið niður stigann á undan A-kk-þgf M-kk-þgf og hún séð mann standa með kúbein reitt til höggs yfir henni inni í forstofunni. Hafi komið á manninn þegar hann sá vitnið koma niður stigann. Hafi P-kvk-nf D-kvk-nf náð að grípa um kúbeinið með báðum höndum áður en maðurinn náði að slá og hann þá hrint henni á vegg. Hún segist hafa farið upp aftur og hringt á lögregluna.

Niðurstaða

1.

Ákærði neitar því að hafa ruðst inn í íbúð P-kvk-ef D-kvk-ef og A-kk-ef M-kk-ef. Segist hann hafa verið dreginn inn í anddyrið þegar tekist var á um kúbeinið. Hann hefur orðið tvísaga um þetta atriði í málinu, eins og vikið var að. Þá er framburður ákærða fyrir dómi í ósamræmi við frásögn P-kvk-ef D-kvk-ef, en hún segir hann hafa ruðst inn úr dyrunum. Þá segja hin vitnin tvö að ákærði hafi verið kominn inn úr dyrunum þegar þau komu niður. Ákærði er orðinn tvísaga um þetta sakaratriði. Þá er þess að gæta að hann kvaddi dyra hjá fólkinu til þess að hræða það og kúga og mundaði auk þess kúbeinið í þessu skyni. Loks er þess að gæta að P-kvk-nf D-kvk-nf er léttvaxin og einkar ólíkleg til þess að geta dregið ákærða með sér í átökum og einnig þykir sérlega ósennilegt, eins og allt var í pottinn búið, að hún hafi kært sig um að fá ákærða inn úr dyrunum. Þykir því ekki varhugavert að byggja á framburði hennar og telja það sannað að ákærði hafi ruðst í heimildarleysi inn úr íbúðardyrunum. Hefur hann með þessu athæfi orðið sekur um brot gegn 231. gr. almennra hegningarlaga.

2.

a. Skilja verður ákæruna svo að ákærði sé saksóttur fyrir það að hafa reitt kúbeinið til höggs að slá með því P-kvk-þf D-kvk-þf. Í málinu kemur því ekki til álita hvort hann hafi slegið til hennar með verkfærinu, eins og hún hefur borið. P-kvk-nf D-kvk-nf hefur sagt að ákærði hafi svo reitt verkfærið til höggs og hún þá gripið í það. Ákærði segist aftur á móti hafa haldið á kúbeininu fyrir framan sig þegar P-kvk-nf D-kvk-nf. Framburður A-kk-ef M-kk-ef og S-kvk-ef B-kvk-ef um það að ákærði og P-kvk-nf D-kvk-nf hafi haldið um kúbeinið, sem hafi verið á lofti, þegar þau komu niður stigann þykir styðja frásögn hennar um að hann hafi reitt verkfærið á loft. Er því óhætt að telja það atriði sannað, þótt ákærði beri á annan veg. Aftur á móti hefur ákærði frá upphafi neitað því að hafa reynt að slá eða ætlað sér að slá P-kvk-þf D-kvk-þf með kúbeininu. Þegar litið er til málavaxtanna í heild þykja litlar líkur vera fyrir því að tilgangurinn með för ákærða hafi verið að beita kúbeininu sem vopni á fólkið heldur til þess að hræða það með því. Er því ósannað að ákærði hafi reitt kúbeinið upp til þess að slá með því.

b. Ákærða og þeim P-kvk-þgf D-kvk-þgf og A-kk-þgf M-kk-þgf ber saman um það að komið hafi til stympinga milli í forstofunni, fyrst milli ákærða og P-kvk-ef D-kvk-ef og svo milli ákærða og A-kk-ef M-kk-ef. Er vafalaust að í þessum stympingum hlutu þau tvö þá áverka, sem lýst er í læknisvottorðunum og ákærunni. Framburður þeirra þriggja verður ekki skilinn svo að ákærði hafi í þessu stympingum beitt kúbeininu á fólkið sem vopni, heldur hafi verið tekist á um verkfærið sem við það hafi rekist í það og fólkið jafnframt lent utan í vegg í þessum átökum. Er því ósannað að ákærði hafi beinlínis beitt kúbeininu sem vopni í þessum átökum. Ber því að sýkna ákærða af broti gegn 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Á hinn bóginn telst ákærði, sem ruddist inn á fólkið og braut á því heimilisfrið, vera sekur um líkamsárás gagnvart því og hafa valdið þeim meiðslum sem lýst hefur verið. Telst hann með þessu vera brotlegur við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga.

Ákæra lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, 25. september 2009.

Ákærði hefur skýlaust játað það brot sem hann er saksóttur fyrir. Hefur hann orðið sekur um athæfi það sem lýst er í ákærunni og réttilega er þar fært til refsiákvæða.

Ákæra lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, 31. desember 2007.

Ákærði hefur skýlaust játað það brot sem hann er saksóttur fyrir. Hefur hann orðið sekur um athæfi það sem lýst er í ákærunni og réttilega er þar fært til refsiákvæða.

Viðurlög, skaðabætur og sakarkostnaður

Ákærði á að baki langan sakaferil. Frá árinu 1990 hefur hann hlotið 30 refsidóma, sem í fyrstu voru skilorðsbundnir, ýmist fyrir hegningarlagabrot, brot gegn umferðarlögum eða lögum um ávana- og fíkniefni. Er samanlögð refsing samkvæmt þessum dómum orðin rúm þrettán ár. Þegar ákærða er gerð refsing verður að taka tillit til þess sem bjó að baki broti hans gegn fólkinu á Framnesvegi 42a og að það var auk þess ruddalegt og ófyrirleitið. Á hinn bóginn ber að taka tillit til þess að hann hefur játað brot sín að verulegu leyti svo og til hinna þröngu refsimarka 217. og 231. gr. hegningarlaganna. Ákærði hefur margsinnis verið dæmdur fyrir auðgunarbrot og hann hefur nú í sautjánda skipti verið sakfelldur fyrir þjófnað. Ákærði er nú sakfelldur fyrir réttindaleysi við akstur og akstur undir áhrifum vímuefna og hefur margsinnis áður verið dæmdur fyrir sams konar brot, en þess er þó að gæta að ítrekunaráhrif af hluta þeirra hafa fallið niður. Refsing ákærða þykir, m. a. með vísan til 255. gr. almennra hegningarlaga, vera hæfilega ákveðin fangelsi í átján mánuði.

Að því er varðar sviptingu ökuréttar verður að geta þess að brot ákærða gegn 45. gr. a umferðarlaga samkvæmt dómi 19. febrúar 2008 virðist hafa verið framið fyrir uppsögu dóms 28. nóvember 2007 vegna sams konar brots. Samkvæmt því ber að svipta ákærða ökurétti í þrjú ár frá dómsbirtingu að telja.

Dæma ber að ákærði skuli þola upptöku á 1,47 g af kannabisefni og 0,59 g af amfetamíni samkvæmt ákvæðum sem tilfærð eru í ákæru.

Bótakrafa Sjóvár uppfyllir ekki skilyrði 173. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88, 2008 og ber að vísa henni frá dómi.

Dæma ber ákærða til þess að greiða verjanda sínum, B-kk-þgf N-kk-þgf hrl., 150.000 krónur í málsvarnarlaun, sem dæmast með virðisaukaskatti.

Annan sakarkostnað, 625.130 krónur, ber einnig að dæma ákærða til þess að greiða.

DÓMSORÐ:

Ákærði, E-kk-nf Ö-kk-nf S-kk-nf, sæti fangelsi í átján mánuði.

Ákærði er sviptur ökurétti í þrjú ár frá dómsbirtingu að telja.

Ákærði þoli upptöku á 1,47 g af kannabisefni og 0,59 g af amfetamíni.

Ákærði greiði verjanda sínum, B-kk-þgf N-kk-þgf hrl., 150.000 krónur í málsvarnarlaun og greiði auk þess 625.130 krónur í annan sakarkostnað.

P-kk-nf G-kk-nf