E-3617/2009

Mál þetta, sem dómtekið var 10. september 2009, er höfðað 10. mars 2009. Stefnandi er B-kvk-nf M-kvk-nf, kt. [………], Álfatúni 29, Kópavogi. Stefndi er Íshlutir ehf., kt. [………], Völuteigi 4, Mosfellsbæ og Tryggingamiðstöðin hf., kt. [………], Síðumúla 24, Reykjavík, til réttargæslu.

Endanlegar dómkröfur stefnanda eru að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnanda skaðabætur að fjárhæð 2.118.474 kr. ásamt 4,5% ársvöxtum frá slysdegi, 8. október 2007 til 11. desember 2008, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 frá þeim degi til greiðsludags að frádreginni greiðslu launþegatryggingar þann 2. desember 2008, að fjárhæð 213.615 kr. Þá er krafist málskostnaðar samkvæmt framlögðum málskostnaðarreikningi.

Dómkröfur stefnda Íshluta ehf. eru aðallega þær að stefndi verði sýknaður af öllum kröfum stefnanda og honum dæmdur málskostnaður úr hendi stefnanda að mati dómsins. Til vara gerir stefndi þær dómkröfur að stefnukröfur stefnanda verði lækkaðar og málskostnaður látinn niður falla.

Af hálfu réttargæslustefnda, Tryggingamiðstöðvarinnar hf., eru ekki gerðar sjálfstæðar dómkröfur enda engar kröfur gerðar á hendur félaginu.

Málsatvik

Helstu málavextir eru þeir að stefnandi, sem starfar sem sendill hjá stefnda, varð fyrir slysi þegar hún var að koma með vörur fyrir verkstæðið kl. 17:00 þann 8. október 2007. Þar sem enginn var við vinnu í þeim hluta hússins sem hún átti erindi fór hún um nærliggjandi gönguhurð til að opna stóra vöruhurð að innanverðu. Þegar hún hugðist opna vöruhurðina var rofinn til að opna hana staðsettur það hátt yfir gólfi (2,15 m) að hún náði ekki til hans. Steig hún þá upp á um 20 sm. steinkant við útvegginn og hélt sér í leiðarann sem leiðir neðri hluta hvers fleka í hurðinni. Þegar hurðin byrjaði að opnast keyrðist leiðihjólið eftir leiðara sínum yfir litlafingur og baugfingur vinstri handar stefnanda, sem skárust mjög illa.

Af hálfu stefnda var Vinnueftirlitinu tilkynnt um slysið morguninn eftir, þann 9. október 2007. Í skýrslu Vinnueftirlitsins um atburðinn er atvikum slyssins lýst með sama hætti og hér að ofan. Þá er í lið sem heitir ,,Aðstæður á slysstað“ sagt: ,,Án athugasemda.“ Um orsök slyssins segir: ,,Rekja má orsök slyssins til þess að stjórnrofi var staðsettur mjög hátt á vegg.“Vitnað er í reglur nr. 581/1995 um húsnæði vinnustaða, 44. gr.: Hurðir og hlið. 8. Hurðir og hlið sem lokuð eru með vélrænum búnaði skulu vinna þannig að starfsmönnum stafi ekki hætta af. Á slíkum hurðum og hliðum skal séð fyrir neyðarbúnaði til stöðvunar sem er auðþekkjanlegur og auðvelt að komast að, og ef ekki er hægt að opna sjálfvirkt ef straumlaust verður skal einnig unnt að opna þau handvirkt. Þá er getið um að samkvæmt upplýsingum frá rafvirkja sé algeng hæð á rofum yfir gólfi fyrir vöruhurðir 1,40-1,60 m. Undir liðnum ,,Fyrirmæli um úrbætur“ segir: ,, Lækka skal stjórnrofa þannig að starfsmenn þurfi ekki að leggja sig í hættu við stjórnun hurðarinnar.“

Málsástæður stefnanda

Stefnandi byggir á því að stefndi beri ótvíræða bótaábyrgð á vinnuslysi stefnanda. Sú ábyrgð grundvallist á almennu skaðabótareglunni og reglunni um húsbóndaábyrgð, sem og reglum um aukna ábyrgð atvinnurekanda vegna ófullnægjandi aðbúnaðar á vinnustað.

Þá byggir stefnandi á því að aðbúnaður starfsmanna stefnda hafi ekki verið forsvaranlegur, hvað varðar stjórntæki þeirrar hurðar sem mál þetta snýst um, og hið stefnda félag hafi því vanrækt að tryggja stefnanda öruggt og hættulaust starfsumhverfi, eins og kveðið sé á um í lögum nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum. Hann telur þannig að það hafi verið óforsvaranlegt af stefnda að hafa rofann svo hátt staðsettan, enda hafi hið stefnda félag fallist á athugasemdir Vinnueftirlitsins og lækkað rofann í eðlilega hæð.

Þá vísar stefnandi til þess að hafa borið málið undir úrskurðarnefnd í vátryggingarmálum. Úrskurðarnefndin hafi úrskurðað að stefnandi ætti ekki rétt á bótum úr ábyrgðartryggingu stefnda hjá réttargæslustefnda. Rök nefndarinnar voru þau að ekki hafi verið sýnt fram á að staðsetning stjórnrofa hurðar þeirrar sem um ræði hafi verið með þeim hætti að leiði til sakarábyrgðar. Vísað er til þess að í áliti Vinnueftirlitsins hafi ekki verið gerðar athugasemdir við aðstæður á slysstað þó mælt sé fyrir um úrbætur. Þannig hafi stefnandi ekki sýnt fram á að stefndi beri bótaábyrgð á slysi sínu.

Stefnandi kveðst hafa skrifað Vinnueftirlitinu bréf í framhaldi af niðurstöðu úrskurðarnefndarinnar. Í svarbréfi Vinnueftirlitsins, dags. 27. nóvember 2008, komi fram nánari skýringar á umsögn þess, svohljóðandi:

,,Niðurstaða umsagnarinnar er því í stuttu mál þessi:

Hæð rofans á veggnum varð til þess að slasaða hélt sér í leiðarann til að ná upp í rofann.

Hæð rofans er aðalorsök slyssins.

Til að koma í veg fyrir frekari slys af þessu tagi skal færa rofann í eðlilega hæð.

Í slysaumsögnum Vinnueftirlitsins er undir liðnum ,,Aðstæður á slysstað“ aðeins lýst almennum aðstæðum s.s. almennri lýsingu og umgengni innanhúss eða birtu og veðurfari ef um slys utanhúss er að ræða. Í þessu tilviki voru ekki gerðar athugasemdir við almennar aðstæður.

Það er því á misskilningi byggt að túlka ,,Án athugasemda“ undir liðnum ,,Aðstæður á vinnustað“ þannig að ekki séu gerðar athugasemdir við vinnuaðstæður eða öryggi á staðnum.“

Stefnandi kveðst hafa borið þessa viðbót við skýrslu Vinnueftirlitsins undir úrskurðarnefndina en hún hafi vísað málinu frá. Hann geti ekki unað þessum málalokum og sjái sig knúinn til að sækja málið.

Stefnandi byggir á því að mat Vinnueftirlitsins hafi verið á þá leið að orsök slyssins megi rekja til þess að stjórnrofi hafi verið staðsettur mjög hátt á vegg. Þá hafi Vinnueftirlitið gefið fyrirmæli um að lækka skuli stjórnrofa þannig að starfsmenn þurfi ekki að leggja sig í hættu við stjórnun hurðarinnar. Einnig hafi Vinnueftirlitið upplýst að algeng hæð á rofum yfir gólfi fyrir vöruhurðir sé 1,40-1,60 m.

Stefnandi kveðst einnig byggja á 46. gr. laga nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum 5. og 6. gr. reglugerðar um notkun tækja nr. 367/2006, sbr. I. Viðauka. Stefnda hafi borið sú lágmarksskylda að sjá svo um að hurðin og annar búnaður hennar væri þannig úr garði gerður að gætt væri fyllsta öryggis og góðs aðbúnaðar. Jafnframt hafi stefnda borið skylda til að sjá til þess að notkun hurðarinnar ylli ekki starfsmönnum slysahættu. Gæta hefði átt að því við staðsetningu rofans að lágvaxnir starfsmenn gætu náð til hans. Því sé slysið afleiðing af saknæmu gáleysi sem vinnuveitandi beri bótaábyrgð á. Þá byggir stefnandi á að auðvelt hafi verið fyrir hið stefnda félag að fyrirbyggja þá hættu sem stafaði af staðsetningu rofans og að um augljósa hættu hafi verið að ræða eins og staðfest hafi verið af Vinnueftirliti ríkisins.

Þá kveðst stefnandi hafa gert kröfu á hendur réttargæslustefnda þann 11. nóvember 2008 sem hafi neitað bótaskyldu fyrir hönd stefnda.

Varðandi áverka stefnanda er vísað til læknisvottorða og matsgerðar dómkvaddra matsmanna 9. nóvember 2008. Stefnandi reisir fjárkröfur sínar á matsgerðinni. Undir fyrirsögninni SAMANTEKT OG ÁLIT segir:

,,Tjónþoli er 46 ára gömul kona sem á þá sögu að hafa lent í vinnuslysi 8. október 2007. Varð þá fyrir því óláni að fá hjól á vöruhurð yfir litlafingur og baugafingur vinstri handar. Áverkar á fingrunum voru staðfestir við komu á slysa- og bráðadeild LSH Fossvogi s.d. Fyrir utan endurkomur á LSH hefur hún leitað til bæklunarlæknis og taugalæknis. Þá hefur sjúkraþjálfun átt sér stað. Er enn með einkenni nú þegar meira en eitt ár er liðið frá tjónsatburðinum.

Eftirstöðvar eftir ofangreinda áverka eru hreyfiskerðing í fingrunum, álagsverkir, sem gera að verkum að hún á erfitt með að beita hendinni, skert kuldaþol og dálítið brenglað húðskyn, sem rekja má til sköddunar lítilla húðtaugagreina þegar fingurnir krömdust. Ekki er að búast við frekari bata hvað varðar afleiðingar þessa slyss og er því tímabært að meta varanlegar afleiðingar þess. Tjónþoli var heilsuhraust á áverkasvæðinu fyrir tjónsatburðinn 8. október 2007.“

Matsmenn telja að stöðugleikatímapunkti hafi verið náð þegar stefnandi hóf vinnu að nýju fyrst á eftir tjónsatburðinn skv. læknisvottorði I-kk-ef F. B-kk-ef, dags. 5. nóvember 2007. Mun það hafa verið 5. nóvember s.á. Ekki er að sjá að neinn bati sem máli skiptir hafi náðst eftir þann tíma samkvæmt fyrirliggjandi gögnum og upplýsingum. Matsmenn miða við að tjónþoli hafi verið óvinnufær með öllu vegna afleiðinga vinnuslyssins 8. október 2007 frá tjónsdegi til 5. nóvember s.á.

Um tímabil þjáningabóta leggja matsmenn það til grundvallar að tjónþoli hafi verið nokkuð þjáð fyrst á eftir tjónsatburðinn og allt fram að stöðugleikatímapunkti. Miða þeir við að bótaréttur fyrir þjáningar skv. 3. gr. skaðabótalaga sé til staðar á því tímabili, þ.e. frá 8. október til 5. nóvember 2007. Bætur reiknast á taxta án rúmlegu enda hafi ekki verið um rúmlegu á sjúkrahúsi að ræða samkvæmt því sem fram hafi komið.

Um varanlegan miska vísa matsmenn til 4. gr. skaðabótalaga um að við mat á bótum fyrir varanlegan miska beri að líta til þess hvers eðlis og hversu miklar afleiðingar tjóns eru frá læknisfræðilegu sjónarmiði, svo og til sérstakra erfiðleika sem það veldur í lífi tjónþola. Við mat á varanlegum miska af völdum slyssins höfðu matsmenn hliðsjón af bandarísku miskatöflunum og töldu varanlegan miska hæfilega metinn 3 stig. Tekið er fram að miskatafla örorkunefndar frá 21. febrúar 2006 og danska miskataflan nái ekki yfir áverka stefnanda. Þá er það álit matsmanna að afleiðingar slyssins hafi ekki valdið sérstökum erfiðleikum í lífi tjónþola sem kalli á hækkun á miskamati umfram miskatöflumat. Þá telja matsmenn ekki líkur á að tjónþoli þurfi að leita sér aðstoðar í framtíðinni svo sem með sjúkraþjálfun eða lyfjakaupum vegna áverkanna sem hún hlaut í slysinu 8. október 2007.

Um varanlega örorku vísa matsmenn til þess að stefnandi hafi lokið grunnskólaprófi en ekki öðlast menntun eftir það. Starfsreynsla hennar liggi í líkamlega krefjandi störfum s.s. fiskverkun. Þá hafi hún einnig unnið við almenn afgreiðslustörf á kassa. Undanfarið ár hafi hún unnið hjá stefnda þar sem hún sé sendill sem m.a. flytji varning á milli staða. Ekkert liggi fyrir um annað en að hún hefði áfram unnið við svipuð störf ef hún hefði ekki lent í vinnuslysinu 8. október 2007.

Þá segir í matsgerð að tjónþoli glími við ákveðin einkenni frá baug- og litlafingri í vinstri hendi vegna afleiðinga vinnuslyssins. Hún lýsi því þannig að einkenni þessi trufli sig í störfum s.s. við burð á þungum hlutum og við fínhreyfingar. Þá sé hún úthaldslítil í fingrunum/hendinni. Matsmenn kveðast telja þetta sennilegt miðað við líkamstjónið. Ekki telja matsmenn hægt að sjá á samanburði tekna á tekjuárinu 2006/2007 og þeim tekjum sem greiddar höfðu verið fyrir sjö mánuði ársins 2008 að stefnandi hafi orðið fyrir tekjuskerðingu. Þó verði að horfa til þess að tekið sé tillit til hennar á vinnustaðnum. Hún fái t.d. aðstoð við þau störf sem hún getur ekki sinnt. Þá þykir sýnt að möguleikar hennar á að vinna öll fyrri störf séu ekki þeir sömu og fyrir tjónsatburðinn. Nægi þar að nefna að erfitt geti verið fyrir hana að vinna eins og áður við fiskverkun eða við afgreiðslu á kassa. Er þá litið til þess möguleika að henni kunni að vera sagt upp núverandi starfi eða að hún þurfi að skipta um starf af öðrum ástæðum.

Þegar ofangreint er virt, sérstaklega að stefnandi sé lítið menntuð og þess að hún hefur aðallega unnið líkamlega krefjandi störf eða störf sem reyna mikið á báðar hendur, kveða matsmenn að hún hafi orðið fyrir minni háttar varanlegri örorku vegna afleiðinga vinnuslyssins 8. október 2007. Er hún hæfilega metin sem 5% - fimm af hundraði.

Tölulega sundurliðar stefnandi kröfu sína með eftirfarandi hætti:

1. Þjáningabætur 39.900 kr.

2. Miskabætur 228.000 kr.

3. Bætur fyrir varanlega örorku 1.850.574 kr.

Samtals  2.118.474 kr.

Tölurnar eru nánar rökstuddar þannig: 1) að þjáningarbætur séu byggðar á matsgerðinni, þ.e.

30 d. x 700 kr.x 6232/3282 = 39.900 kr. 2) Bætur fyrir miska séu byggðar á matsgerðinni og

4. gr. skaðabótalaga, þ.e. 4.000.000 kr. x 3% x 6230/3282 = 228.000 kr. 3) Bætur fyrir

varanlega örorku séu byggðar á matsgerðinni og launum þrjú ár fyrir slys, þ.e. meðallaun

hækkuð skv. launavísitölu til stöðugleikapunkts 4.016.000 kr. x 9,014 (aldur á

stöðugleikapunkti)x 5% = 2.118.474 kr.

Við aðalmeðferð málsins breytti stefnandi kröfugerð sinni til lækkunar, þannig að frá kröfufjárhæð dragist greiðsla frá réttargæslustefnda þann 2. desember 2008, kr. 213.615.

Málsástæður stefnda

Stefndi krefst sýknu af dómkröfum stefnanda. Hann kveður orsök tjónsins ekki vera staðsetningu stjórnbúnaðar vöruhurðarinnar heldur þá staðreynd að stefnandi hélt sér í leiðara hurðarinnar eftir að hún byrjaði að opnast og að hún hafi ekki sleppt leiðaranum þegar opnunarbúnaðurinn fór af stað. Við þær aðstæður skipti staðsetning rofans ekki máli. Stefndi kvað stefnanda hafa á slysdegi starfað hjá stefnda í um tvö ár og hljóti því að hafa opnað umrædda hurð. Henni hafi mátt vera fyllilega ljóst hvernig opna ætti hana og hvað væri helst að varast í því sambandi.

Stefndi álítur að staðsetning stjórnbúnaðarins geti ekki leitt til þess að hann beri ábyrgð að lögum á því hvernig fór í umrætt sinn. Hann kveður rofann hafa verið settan samkvæmt teikningum hússins, samþykktum af þar til bærum aðilum, að Vinnueftirlitið hafi aldrei gert athugasemdir við rofann eða staðsetningu hans og hvergi sé getið um það í reglum varðandi rofa af því tagi sem hér um ræðir að þeir þurfi að vera í einverri sérstakri hæð. Stefndi telur að verði fallist á sjónarmið stefnanda um bótaskylduna feli það nánast í sér viðurkenningu á hlutlægri ábyrgð í þessum atvinnurekstri en engin lagaskilyrði séu til þess. Þannig séu engin tilefni til að beita hér strangara sakarmati en hefðbundið sé. Varakrafa stefnda er að dómkröfur stefnanda verði lækkaðar. Hann kveður eigin sök stefnanda augljósa, í ljósi aldurs og þeirrar almennu reynslu sem hún hafi til ýmissa starfa. Hún hafi auk þess unnið hjá stefnda í tæp tvö ár er umrætt slys átti sér stað. Hann kveður að sú hætta sem felist í aðferðinni sem stefnandi notaði til að opna hurðina blasi við hverjum sem þarna komi. Þá hafi stefnandi haft algjörlega í hendi sér að koma í veg fyrir óhappið með því einu að sleppa takinu á leiðaranum þegar hún hafði sett opnunarferli hurðarinnar í gang með því að ýta á rofann.

Stefndi gerði ekki athugasemdir við tölulega útfærslu stefnanda á kröfum sínum.

Niðurstöður

Í málinu er deilt um það hvort stefndi beri skaðabótaábyrgð á slysi sem stefnandi varð fyrir er hún opnaði stóra vöruhurð með því að halda í leiðara hurðarinnar sér til stuðnings þegar hún stóð uppi á steinkanti og teygði sig í stjórnrofa.

Stefnandi gaf aðilaskýrslu fyrir dómi. Kvaðst hún hafa unnið hjá stefnda í rúmlega tvö ár er slysið átti sér stað. Hún hafi aldrei áður opnað þessa hurð sjálf, því hún væri vön því að starfsmenn væru að störfum inni í húsinu sem opnuðu fyrir henni þegar hún kæmi með vörur. Hún hafi flautað fyrir utan en enginn opnað. Slysið hafi átt sér stað síðla dags og enginn hafi verið að störfum fyrir innan dyrnar. Því hafi hún farið inn um aðrar dyr til að opna sjálf. Hún kvaðst aftur á móti oft hafa opnað aðrar sams konar hurðir í fyrirtækinu en stjórnrofar þeirra séu staðsettir mun lægra á veggnum en þessi hafi verið. Aðspurð kvaðst stefnandi vera 152-154 sm að hæð. Hún hafi stigið upp á steyptan kant við vegginn og stutt sig með vinstri hendi við stöngina (leiðarann) til að ná upp i rofann.

Við aðalmeðferð málsins gengu lögmenn aðila og dómari á vettvang og kynntu sér aðstæður. Dómari athugaði hæð stjórnrofa annarrar iðnaðarhurðar en þeirrar sem slysið varð við og ályktaði að stjórnrofi hennar væri í um 1,80 m hæð. Hurðirnar renna upp við opnun en þær eru gerðar til að aka megi stórum vinnuvélum inn og út um þær.

Lög nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum gera almennar kröfur til atvinnurekenda um að tryggja öryggi starfsmanna sinna. Í reglum um húsnæði vinnustaða nr. 581/1995 sem stjórn Vinnueftirlitsins setti með heimild í lögum nr. 46/1980 er í 44. gr. ákvæði um hurðir og hlið. í 8. tl. 44. gr. segir að hurðir og hlið sem lokuð eru með vélrænum búnaði skuli vinna þannig að starfsmönnum stafi ekki hætta af. Þá segir að koma skuli fyrir neyðarbúnaði til stöðvunar sem sé auðþekkjanlegur og auðvelt að komast að. Í reglugerð um notkun tækja nr. 367/2006, sem jafnframt er sett með stoð í lögum nr. 46/1980, er í 5. gr. lögð skylda á atvinnurekendur að gera nauðsynlegar ráðstafanir til að tryggja að tæki sem starfsmönnum er ætlað að nota innan fyrirtækisins hæfi verkinu sem inna skal af hendi eða sé hæfilega lagað að verkinu, þannig að starfsmenn geti notað tækið án þess að öryggi þeirra eða heilsu sé hætta búin. Í 9. gr. sömu reglugerðar segir að atvinnurekandi skuli taka fullt tillit til vinnuaðstæðna starfsmanna og líkamsstöðu við notkun tækja þegar ákvæðum um aðbúnað, hollustuhætti og öryggismál er framfylgt.

Vinnueftirlitið bar um það í umsögn sinni að aðalorsök slyssins væri staðsetning stjórnrofans. Það gaf fyrirmæli um að hæð rofans yrði breytt til að koma í veg fyrir hættu sem skapaðist af staðsetningu hans. Þá bar Vinnueftirlitið að algeng staðsetning slíkra rofa væri 1,40 til 1,60 m yfir gólfi. Fullyrðing stefnda um að staðsetning rofans hafi verið samkvæmt staðfestum teikningum telst ósönnuð enda hafa teikningar ekki verið lagðar fram í málinu.

Stjórnrofi sá sem um ræðir var staðsettur í 2,15 m hæð yfir gólfi. Augljóst er að til að ná upp í rofann þarf einstaklingur að vera mun hærri en stefnandi en upplýst er að hún er um 1,54 m að hæð. Ekki var af hálfu stefnda séð fyrir tröppu eða öðrum búnaði til að auðvelda starfsmönnum að ná í rofann. Með hliðsjón af þeim ríku skyldum sem á atvinnurekendur eru lagðar um að tryggja öryggi starfsmanna sinna verður að telja að staðsetning rofans hafi augljóslega verið hærra á veggnum en starfsmenn almennt ná til miðað við þá líkamsstöðu að standa tveimur fótum á gólfinu og teygja upp hönd. Til að stöðva hurðina þurfti stefnandi einnig að ná til stjórnrofans. Af sömu ástæðum átti stefnandi óhægt um vik að stöðva hurðina strax og hún áttaði sig á að hún hélt í leiðara hennar sér til stuðnings. Því verður að telja að stefndi hafi ekki fullnægt kröfum 8. tl. 44. gr. reglna um húsnæði vinnustaða nr. 581/1995, um að auðvelt hafi verið að komast að neyðarbúnaði til að stöðva hurðina.

Þegar öll framangreind atriði eru virt þykir rétt að láta stefnda bera skaðabótaábyrgð á slysi stefnanda. Aftur á móti verður að telja að stefnda eigi nokkra sök á slysinu. Hún greip í leiðara hurðarinnar sér til stuðnings. Hún átti þó að þekkja vel til hvernig opnunar-/lokunarbúnaður hurðanna virkaði og hefði mátt vita að leiðarinn var ekki heppilegur til stuðnings. Gera má ráð fyrir að auðvelt hefði verið fyrir hana að sækja öruggari hlut til að standa á en þann mjóa steinkant sem var til staðar. Verður hún því látin bera þriðjung tjóns síns sjálf.

Ekki er deilt um afleiðingar slyssins eða útreikning skaðabótakröfu stefndu. Nemur tjón stefnanda samkvæmt matsskýrslu 2.118.474 krónum. Hún hefur fengið greiddar 213.615 krónur úr launþegatryggingu stefnda sem kemur til lækkunar. Að þessu gættu og samkvæmt skiptingu sakar verður stefndi dæmdur til að greiða stefnanda 1.198.701 krónu með vöxtum eins og nánar greinir í dómsorði.

Með vísan í 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 þykir rétt að stefndi greiði 900.000 krónur í málskostnað, að meðtöldum virðisaukaskatti.

Dóm þennan kveður upp U-kvk-nf G-kvk-nf, settur héraðsdómari.

D ó m s o r ð

Stefndi, Íshlutir ehf., greiði stefnanda, B-kvk-þgf M-kvk-þgf, 1.198.701 krónu ásamt 4,5% ársvöxtum frá 8. október 2007 til 11. desember 2008 en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 frá þeim degi til greiðsludags.

Stefndi greiði stefnanda 900.000 krónur í málskostnað.

U-kvk-nf G-kvk-nf