E-7384/2008

Mál þetta, sem dómtekið var að loknum munnlegum málflutningi 26. mars sl., er höfðað með stefnu, birtri 12. september 2008.

Stefnandi er Opus lögmenn ehf., Austurstræti 17, Reykjavík, en stefndi er Gæðalagnir ehf., Völvufelli 44, einnig í Reykjavík.

Stefnandi gerir þá kröfu að hið stefnda félag verði dæmt til greiðslu skuldar að fjárhæð 85.905 krónur, ásamt dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 17. maí 2007 til greiðsludags, auk vaxtavaxta samkvæmt 12. gr. sömu laga. Þá er krafist málskostnaðar að mati dómsins.

Stefndi krefst sýknu af kröfum stefnanda og málskostnaðar úr hans hendi, að mati dómsins.

I.

Samkvæmt stefnu er krafa stefnanda til komin vegna vinnu í þágu stefnda 2. maí 2007 við beiðni um áfrýjunarleyfi og útgáfu áfrýjunarstefnu, öflunar staðfests endurrits héraðsdóms, símtala, afhendingar gagna o.fl. Byggir krafan á reikningi stefnanda, útgefnum 2. maí 2007, en með gjalddaga 17. maí sama ár. Fram kemur í reikningi að tímagjald lögmanns sé 11.500 krónur, skráður tímafjöldi 6 og upphæðin 69.000 krónur, en 85.905 krónur með virðisaukaskatti. Fram kemur einnig í stefnu að stefnda hafi 8. júlí 2008 verið send áminning um að reikningurinn væri ógreiddur, en án árangurs. Því sé málsókn þessi nauðsynleg.

Um lagarök er vísað til meginreglna kröfu- og samningaréttar um greiðsluskyldu fjárskuldbindinga. Krafa um dráttarvexti styðst við III. kafla laga um vexti og verðtryggingu, en málskostnaðarkrafa við 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála.

II.

Í greinargerð rekur stefndi aðdraganda þess að hann leitaði til stefnanda, svo og síðari samskipti sín við starfsmenn stefnanda. Fram kemur að hann hafi óskað eftir því að stefnandi sækti um áfrýjunarleyfi til Hæstaréttar á dómi Héraðsdóms Reykjavíkur í málinu nr. 1348/2006, en með þeim dómi telur stefndi að honum hafi verið bannað að innheimta virðisaukaskatt af þjónustu sinni, en slíkt brjóti gegn lögum nr. 50/1988.

Um hádegisbil 2. maí 2007 hafi fyrirsvarsmaður stefnda komist að því í samtali við starfsmann stefnanda að vinna væri enn ekki hafin við beiðni um áfrýjunarleyfi, en frestur til þess rann út þann dag. Til þess að auðvelda stefnanda vinnuna hefði hann veitt stefnanda aðgang að bloggsíðu sinni, þar sem ítarlega hefði verið farið yfir dóm héraðsdóms. Telur stefndi að stefnandi hafi aðeins afritað texta af bloggsíðu sinni og mótmælir því að starfsmenn stefnanda hafi unnið þann tímafjölda sem fram komi í reikningi. Þá telur stefndi að í beiðni stefnanda um áfrýjunarleyfi hafi ekki verið farið að óskum hans, að því leyti sem hann taldi sjálfur að leggja bæri áherslu á í beiðni um áfrýjunarleyfi. Því hafi stefnandi ekki unnið þá vinnu sem óskað hefði verið eftir. Í greinargerð stefnda er fullyrt að stefnandi hafi ekki sent honum nein gögn er sýndu að stefnandi hefði unnið þá vinnu sem stefndi óskaði eftir. Í ljósi þessa telur stefndi að enginn grundvöllur sé fyrir reikningi stefnanda.

III.

Skilja verður málatilbúnað stefnda þannig að hann telji að stefnandi hafi hvorki unnið þann fjölda tíma sem krafið er um samkvæmt reikningi, né hafi hann við samningu beiðni um áfrýjunarleyfi farið að óskum hans eða dregið þar fram þau atriði sem hann taldi sjálfur að skipti meginmáli við áfrýjun áðurnefnds héraðsdóms.

Meðal gagna málsins er ljósrit af beiðni til Hæstaréttar um áfrýjunarleyfi á dómi Héraðsdóms Reykjavíkur í málinu nr. E-1348/2006, dagsett 2. maí 2007 og undirrituð af lögmanni á skrifstofu stefnanda. Beiðninni fylgir ljósrit af áfrýjunarstefnu í sama máli. Stefnandi hefur einnig lagt fram svar Hæstaréttar 30. maí 2007 við umsókn sinni um áfrýjunarleyfi. Fram kemur þar að ekki séu fyrir hendi lagaskilyrði til að verða við beiðninni, sbr. 4. mgr. 152. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála. Í málinu liggur einnig fyrir bréf frá stefnda 29. mars 2007, þar sem rakin eru helstu efnisatriði í fyrrnefndum dómi héraðsdóms og sjónarmið stefnda til þeirra.

Framlögð gögn þykja taka af allan vafa um að stefnandi vann þá vinnu sem stefndi óskaði eftir. Af lauslegum samanburði verður heldur ekki annað ráðið en að stefnandi hafi í beiðni um áfrýjunarleyfi reifað sömu sjónarmið og fram komu í bréfi stefnda frá 29. mars 2007, að því marki sem efni þótti til. Í ljósi þessa þykir stefndi ekki hafa fært nein rök fyrir þeirri staðhæfingu sinni að stefnandi hafi ekki unnið þá vinnu sem stefndi óskaði eftir. Því síður hefur hann fært sönnur á að starfsmenn stefnanda hafi ekki unnið þann tímafjölda sem krafist er greiðslu fyrir í reikningi stefnanda. Samkvæmt því verður krafa stefnanda tekin til greina eins og hún er sett fram í stefnu og í dómsorði greinir.

Með vísan til 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála, verður stefndi dæmdur til greiðslu málskostnaðar, sem ákveðst hæfilegur 130.000 krónur.

I-kk-nf E-kk-nf héraðsdómari kvað upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð:

Stefndi, Gæðalagnir ehf., greiði stefnanda, Opus lögmönnum ehf., 85.905 krónur, ásamt dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 17. maí 2007 til greiðsludags, auk vaxtavaxta af samanlagðri fjárhæð höfuðstóls og vaxta, sbr. 12. gr. sömu laga.

Stefndi greiði stefnanda 130.000 krónur í málskostnað.

I-kk-nf E-kk-nf