S-143/2017

Mál þetta, sem dómtekið var 9. júní sl., höfðaði lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu með ákæru 11. apríl 2017 á hendur ákærða, P-x-x S-x-x, kt. [...], [...], Reykjavík;

„fyrir þjófnað í Hafnarfirði á árinu 2016 með því að hafa dagana 13. til og með 22. desember stolið samtals 50 kössum af kjúklingabringum sem samtals vógu um 1.125 kg, að samtals söluandvirði 1.940.625 krónur, úr starfsstöð Reykjagarðs hf. við Vesturhraun 3.

Telst þetta varða við 1. mgr. 244. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940,

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar, til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Í ákæru er tekin upp bótakrafa kröfuhafa Reykjagarðs hf., kt. [...]. Endanlegar dómkröfur kröfuhafa eru þær að ákærða verði gert að greiða honum 821.502 krónur með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 22. desember 2016 þar til mánuður er liðinn frá birtingu kröfunnar, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr., sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst kröfuhafi málskostnaðar úr hendi ákærða.

Ákærði krefst þess í málinu að honum verði gerð sú vægasta refsing sem lög frekast heimila. Ákærði hefur samþykkt bótakröfu kröfuhafa.

I

Við þingfestingu málsins 30. maí sl. kom ákærði fyrir dóm og játaði sök. Þá viðurkenndi hann bótaskyldu vegna þjófnaðarbrotsins en gerði athugasemdir við fjárhæð bótakröfu kröfuhafa. Í þinghaldi 9. júní sl. lækkaði kröfuhafi bótakröfu sína í samræmi við athugasemdir ákærða. Í kjölfarið lýsti ákærði því yfir að hann samþykkti kröfuna.

Í ljósi játningar ákærða ákvað dómari að fara með málið samkvæmt 164. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Var málið því tekið til dóms án frekari sönnunarfærslu eftir að sækjanda og ákærða hafði verið gefinn kostur á að tjá sig um lagaatriði máls og ákvörðun viðurlaga.

II

Ákærði játar sök í málinu. Að mati dómara samrýmist játning hans framlögðum gögnum. Brot ákærða telst því sannað og er það réttilega heimfært til refsiákvæða í ákæru.

Sakaferill ákærða hefur engin áhrif á ákvörðun refsingar hans nú. Játningu ákærða ber að virða honum til málsbóta. Samkvæmt því og að broti ákærða virtu þykir refsing hans hæfilega ákveðin fangelsi í tvo mánuði. Eftir atvikum þykir rétt að fresta fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Á grundvelli samþykkis ákærða verður hann dæmdur til þess að greiða kröfuhafa 821.502 krónur með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 22. desember 2016 til 10. júní 2017, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr., sömu laga frá þeim degi til greiðsludags, en ákæra ásamt greinargerð kröfuhafa var birt ákærða 10. maí sl. Þá verður ákærða einnig gert að greiða kröfuhafa 40.000 krónur í málskostnað, sbr. 3. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Engan sakarkostnað leiddi af rannsókn málsins og rekstri þess hér fyrir dómi.

Dóm þennan kveður upp K-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði, P-x-x S-x-x, sæti fangelsi í tvo mánuði en fresta skal fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði Reykjagarði hf., kt. [...], 821.502 krónur með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 22. desember 2016 til 10. júní 2017, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags, og 40.000 krónur í málskostnað.

K-kk-nf H-kk-nf