S-427/2007

Mál þetta, sem þingfest var þann 22. nóvember sl. og dómtekið 16. janúar sl., var höfðað með ákæru lögreglustjórans á Selfossi, dagsettri 22. október 2007, á hendur S-kk-þgf F-kk-þgf J-kk-þgf, kt. 000000-0000, Oddabraut 6, Þorlákshöfn,

„fyrir líkamsárás

með því að hafa, aðfaranótt sunnudagsins 24. júlí 2007 fyrir utan Rauða Húsið á Eyrarbakka, slegið H-kk-þf H-kk-þf, kt. 000000-0000, hnefahöggi í andlitið með krepptum hnefa þannig að H-kk-nf rotaðist og skall í jörðina og síðan tveimur hnefahöggum til viðbótar í andlitið þar sem H-kk-nf lá meðvitundarlaus á jörðinni, með þeim afleiðingum að H-kk-nf hlaut brot á andlitsbeinum (innkýlt brot í framvegg vi. sinus maxillaris), heilahristing, bólgu og yfirborðsáverka í andliti, brot úr jaxli 36 ingualt, brotinn kant á framtönn 21 og dofa á framtannasvæði.

Telst brot ákærða varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19,1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20,1981.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar.

Í málinu gerir V-kk-nf H. V-kk-nf, hdl. kröfu f.h. brotaþola um að ákærða verði gert að greiða kr. 791.052,- í skaðabætur, auk vaxta samkvæmt II. kafla vaxtalaga nr. 38/2001 frá því að hið bótaskylda atvik átti sér stað og dráttarvaxta samkvæmt III. kafla sömu laga frá því að mánuður var liðinn frá dagsetningu bótakröfu.“

Ákærði mætti við þingfestingu málsins ásamt skipuðum verjanda sínum og viðurkenndi að hafa slegið ákærða eins og í ákæru greinir en hann hafi beitt fyrir sig neyðarvörn og háttsemin væri því refsilaus. Aðalmeðferð fór fram 16. janúar sl. Þá mótmælti ákærði því að tannbrot, eins og lýst er í ákæru, séu afleiðingar árásarinnar.

Krafðist ákærði sýknu en til vara að hann yrði dæmdur til vægustu refsingar og hún yrði látin niður falla. Ákærði krafðist þess að bótakröfunni yrði vísað frá dómi vegna vanreifunar. Þá var málsvarnarlauna krafist og að þau yrðu greidd úr ríkissjóði.

Málavextir.

Samkvæmt frumskýrslu fékk lögreglan tilkynningu klukkan 01.31 þann 24. júní sl. um að maður hefði verið sleginn í andlit við Rauða húsið á Eyrarbakka og væri mikið slasaður. Lá hinn slasaði á jörðinni þegar lögreglan kom á vettvang. Var gerandi þá í haldi vitna. Að því er segir í frumskýrslunni kvaðst ákærði hafa setið á handriði þegar maður hafi komið aftan að honum og tekið hann hálstaki. Hefði ákærði brugðist þannig við að hann reyndi að losa sig með því að slá frá sér með krepptum hnefa og hefði þá hitt brotaþola í andlitið og hann þá fallið í jörðina. Ákærði hefið síðan gengið að brotaþola og slegið til hans aftur með krepptum hnefa í andlitið.

Í áverkavottorði frá slysa- og bráðadeild Landspítala Háskólasjúkrahúss, dagsettu í ágúst 2007, segir um einkenni: „Kemur á Slysadeild u.þ.b. 16 klst eftir áverkann. Segist hafa sofið mikið eftir áverkann. Verið með mikinn höfuðverk og svima. Hefur kastað upp 5 sinnum. Segir að það sé skrýtið að bíta saman tönnum, er dofinn í framtönnum. Er dofinn í vi. hluta andlits. Kvartar um þokuský á vi. auga.“ Í kaflanum „skoðun“ segir: „Lífsmörk: Blóðþrýstingur 136/77 púls 61, mettun 97% án súrefnis. Er skýr og vel vakandi. Höfuð: Smá skrámur aftan á höfði, eru grunnar. Eyru.Nef: Ekki eymsli yfir nefi. Ekki sjást blæðingar. Eðlilegar hljóðhimnur. Andlit: Mikil bólga og dofi vi. megin í andliti og smá sár, steri strip yfir. Augu: Glóðarauga umhverfis vi. auga, á erfitt með að opna augað. Blæðing í slímhúð. E-kk-þf. og jöfn sjón á báðum augum. Sjónsvið eðlilegt og ekki tvísýni. Munnur: Bólga á vörum vi. megin, smá sár á slímhúð innan á vörum. Tennur: Ekki getið um áverka annað en eymsli. Háls: Ekki eymsli. Eðlilegar hreyfingar. Bak: Ekki bankeymsli. Kviður: Mjúkur og eymslalaus. Hæ.mjöðm: Væg eymsli yfir mjöðminni, eðlil.hreyfingar. Ekki brotagrunur.“ Þá segir um röntgenrannsókn: „Sneiðmynd: Höfuð: ekki merki um brot, blæðingar eða mar. heilavefur eðlilegur. Andlitsbein: Innkýlt brot í framvegg vi.sinus maxillaris. Þetta er flaski sem er 8 mm á hæð og 12 mm á breidd og hefur hliðrast um 3 mm og er vökvaborð í vi. sinus maxillaris. Önnur brot greinast ekki.“ Í kaflanum „greiningar“ segir: „Brot á andlitsbeinum S 02.4. heilahristingur S 06.5. Bólga og yfirborðsáverkar í andliti S 00.8.“ Þá kemur fram í vottorðinu að honum hafi verið ráðlagt að vera á fljótandi fæði fyrst um sinn á meðan áverkinn væri að jafna sig en bólgan yrði nokkrar vikur að hjaðna og hverfa. Þá var brotaþola ráðlagt að fara í eftirlit hjá háls-, nef- og eyrnalækni ef hann teldi sig þurfa og panta tíma hjá tannlækni til nánari skoðunar.

Skýrslur fyrir lögreglu og dómi.

H-kk-nf H-kk-nf, kt. 000000-0000, kærði árás á hendur sér þann 26. júní 2007 hjá lögreglu. Skýrði hann svo frá að hann hefði verið niðri í fjöru á Eyrarbakka á Jónsmessunótt. Hann hefði farið úr fjörunni um miðnætti og farið að Rauða húsinu. Þar hefði hann rætt við vini og kunningja en hann hefði verið búinn að drekka um fimm hálfs líters bjóra. Kvaðst H-kk-nf ekki muna til þess að hafa rætt við ákærða í umrætt sinn. Kvaðst hann ekki muna hvernig það hafi komið til að hann hefði verið sleginn af ákærða um nóttina. Kvaðst hann muna hvar hann var fluttur á sjúkrahúsið á Selfossi hálf meðvitundarlaus en þá hefði klukkan sennilega verið um hálffimm um morguninn. Kvaðst hann síðan hafa farið á sunnudeginum á slysadeildina í Fossvogi þar sem hann hefði verið skoðaður nánar og þá komið í ljós að hann var kinnbeinsbrotinn og tönn í neðri góm hafi verið brotin.

H-kk-nf kom fyrir dóminn og kvaðst lítið muna eftir atvikinu sjálfu. Hann hefði verið á Rauða húsinu umrætt sinn en ekki muna eftir árásinni sjálfri og ekkert fyrr en á sjúkrahúsinu um nóttina. H-kk-nf kvaðst ekki muna til þess að hafa átt nein samskipti við ákærða áður en árásin átti sér stað og kvaðst ekki muna til þess að hafa veist að ákærða áður en hann var sleginn. H-kk-nf kvaðst hafa kinnbeinsbrotnað við árásina og einnig hefði brotnað upp úr framtönn auk þess sem hann hefði fengið glóðarauga og miðsnesið hefði skekkst. Í dag ætti hann eftir að fara í aðgerð til að rétta af miðsnesið. Ákærði kvaðst hafa verið frá vinnu í tvær vikur eftir árásina og ekki fengið greidd laun á meðan.

Ákærði gaf skýrslu hjá lögreglu þann 31. júlí 2007 og kvaðst þá hafa komið að útiborði fyrir utan Rauða húsið í umrætt sinn. Þar hefði verið fullt af fólki frá Þorlákshöfn en H-kk-nf hefði þá gefið sig að ákærða. Hefðu þeir átt orðaskipti um að H-kk-nf hefði næstum lamið ákærða og bróður hans nokkru áður. Kvaðst ákærði hafa tjáð H-kk-þgf að bróðir sinn væri 10 ára og hefði H-kk-nf þá svarað að það hefði verið pabbi ákærða. Kvaðst ákærði hafa sagt við H-kk-þf að hann gæti ekki lamið ákærða og hefði H-kk-nf þá staðið upp og rifið af sér bakpoka sem hann hefði verið með á öxlunum. Síðan hefði hann komið aftan að sér og tekið sig hálstaki og rifið sig aftur af bekknum, sem hann sat á, niður í jörðina og sett hnéð í andlitið á sér. Þá kvaðst ákærði hafa náð að rífa sig lausan og slá H-kk-þf þremur höggum. Aðspurður af lögreglu hvort ákærða hefði fundist sér ógnað þegar H-kk-nf réðst að honum í byrjun kvað ákærði að það hefði komið sér á óvart en það hefði farið í skapið á sér að H-kk-nf skyldi taka hann hálstaki og segja svona hluti. Kvaðst ákærði hvorki hafa orðið hræddur né að honum hafi fundist að sér hafi verið ógnað. Aðspurður kvaðst ákærði hafa slegið H-kk-þf með krepptum hnefa hægri handar, fyrst eitt högg standandi og síðan hafi hann beygt sig yfir H-kk-þf og slegið hann tvö högg þannig. Þá kvaðst ákærði hafa verið ölvaður í umrætt sinn, hann hafi verið búinn að drekka tvær kippur af sterkum bjór, 330 ml dósir. Þá kvað ákærði að H-kk-nf hafi einnig verið mjög ölvaður.

Ákærði kom fyrir dóminn og kvaðst hafa verið fyrir utan Rauða húsið umrætt sinn og sest þar niður við borð en þar hefði H-kk-nf setið einnig. Kvað hann H-kk-þf hafa lýst því fyrir sér að hann hefði næstum verið búinn að berja bróður ákærða og hann sjálfan. Kvaðst ákærði hafa svarað því til að það gæti varla verið, bróðir hans væri bara tíu ára. Hefði H-kk-nf svarað aftur að það hefði verið faðir ákærða. Kvaðst ákærði hafa svarað því neitandi, H-kk-nf gæti ekki einu sinni barið ákærða. Hefði H-kk-nf svarað þá aftur „eigum við að láta á það reyna“, staðið síðan upp og tekið af sér bakpoka, sem hann hafði á bakinu, lagt hann frá sér, gengið aftur fyrir ákærða og tekið hann hálstaki þéttingsfast, fyrirvaralaust, lagt hann í jörðina og sett hnéð í andlitið á sér. Aðspurður um það hvort honum hafi fundist hótun felast í atlögu H-kk-ef svaraði hann að sér hefði fundist það. Kvaðst ákærði hafa rifið H-kk-þf af sér, staðið upp og slegið H-kk-þf í andlitið. H-kk-nf hefði þá einnig verið staðinn upp. Við fyrsta höggið hefði H-kk-nf fallið í jörðina og ákærði beygt sig niður á eftir honum og slegið hann tvisvar til viðbótar í andlitið. Aðspurður hvort H-kk-nf hefði veitt eitthvert viðnám eftir fyrsta höggið svaraði ákærði því neitandi. Aðspurður um það hvort einhver ógn hefði stafað frá H-kk-þgf eftir að ákærði veitti honum fyrsta höggið, kvaðst ákærði ekki geta svarað því, atburðarásin hefði verið hröð. Kvaðst ákærði hafa verið ölvaður í umrætt sinn. Aðspurður um það hvort einhver átök hefðu átt sér stað á milli þeirra áður neitaði ákærði því. Aðspurður hvort ákærði hefði verið hræddur eða skelfdur þegar H-kk-nf felldi hann í jörðina kvaðst ákærði hafa verið það, hann hefði ekki vitað hvað H-kk-nf myndi gera í framhaldi. H-kk-nf hefði hins vegar hvorki slegið hann né sýnt tilburði í þá átt. H-kk-nf kvaðst enga áverka hafa fengið af völdum H-kk-ef en sjálfur verið hruflaður á hnúum eftir að hafa slegið H-kk-þf.

B-kk-nf Þ-kk-nf R-kk-nf, kt. 000000-0000, Eyjahrauni 11, Ölfushreppi, gaf skýrslu hjá lögreglu. Kvaðst hann hafa verið að koma gangandi að Rauða húsinu og þar á bekk fyrir utan hefðu H-kk-nf og ákærði setið ásamt fleirum. Kvaðst hann hafa heyrt H-kk-þf segja við ákærða að hann gæti lamið ákærða og bróður hans. Ákærði hefði leiðrétt H-kk-þf og sagt hann eiga við föður sinn en hefði bætt við að H-kk-nf gæti ekki einu sinni lamið hann. Hefði H-kk-nf þá reist sig upp, tekið af sér bakpoka, sem hann hefði verið með á bakinu, og sagt við ákærða „við sjáum nú til“. Síðan hefði H-kk-nf farið aftan að ákærða og tekið hann hálstaki og komið honum undir, niður í götuna. Þar hefði H-kk-nf sett hnéð í andlitið á ákærða og spurt hann hvað hann gæti nú gert. Ákærði hefði þá komið H-kk-þgf ofan af sér og staðið upp og í sömu mund kýlt H-kk-þf í höfuðið með krepptum hnefa. Hefði H-kk-nf virst hafa rotast samstundis og skollið í jörðina. Ákærði hefði fylgt strax á eftir og náð að slá H-kk-þf tveimur höggum, þar sem hann hefði legið í jörðinni, áður en aðrir höfðu afskipti af ákærða. Kvað hann H-kk-þf hafa legið eftir meðvitundarlausan og fólk farið að hlúa að honum. Aðspurður kvað B-kk-nf að H-kk-nf hefði ekki slegið ákærða en hann hefði sett hnéð þungt í andlitið á ákærða. Kvað hann að eftir að ákærði hafði losað sig og var staðinn upp hefði hann slegið H-kk-þf í andlitið með krepptum hnefa og eftir að H-kk-nf var fallinn í jörðina hefði hann beygt sig niður, haldið í H-kk-þf með annarri hendinni og notað hina til að kýla hann. Kvað hann H-kk-þf ekki hafa veitt viðnám eða reynt að komast undan þar sem hann hefði verið steinrotaður.

B-kk-nf kom fyrir dóminn og kvað ákærða og H-kk-þf hafa setið hvor á móti öðrum við borð í umrætt sinn. Hann hefði heyrt H-kk-þf segja við ákærða að hann hefði slegið bróður ákærða og föður og gæti líka lamið ákærða. Ákærði hefði svarað því til að hann færi nú varla að slá bróður sinn sem væri bara tíu ára. H-kk-nf hefði þá svarað því til að hann gæti slegið ákærða, síðan hefði hann staðið upp, gengið aftur fyrir ákærða, tekið hann hálstaki og lagt hann í jörðina. Hefði H-kk-nf sett hnéð í andlitið á ákærða. Ákærði hefði rifið sig lausan, staðið upp og slegið H-kk-þf í andlitið. H-kk-nf hefði fallið í jörðina og ákærði hefði fylgt honum eftir og slegið hann tvö högg til viðbótar í andlitið þar sem hann lá. H-kk-nf hefði ekkert hreyft sig eftir að hann féll í jörðina en ákærði hefði fylgt honum fast eftir, beygt sig niður yfir H-kk-þf og slegið hann tveimur höggum í andlitið. Í framhaldi hefðu félagar ákærða komið og tekið hann frá. Kvað B-kk-nf að H-kk-nf hafi ekki verið með meðvitund eftir fyrsta höggið. B-kk-nf kvaðst aldrei hafa séð H-kk-þf slá til ákærða í atburðarásinni en hann liti svo á að H-kk-nf hefði átt upptökin að átökunum.

I-kvk-nf L-kvk-nf B-kvk-nf, kt. 000000-0000, Eyrargötu, Garðhúsum, Eyrarbakka, gaf skýrslu hjá lögreglu og kvaðst hafa verið að ganga að Rauða húsinu og séð tvo menn vera að tuskast við hliðið, um fjóra til sex metra frá sér. Hafi það verið meira eins og ryskingar. Hefði þá annar þeirra, H-kk-nf, fallið niður og lent á bakinu. Hann hefði legið sem meðvitundarlaus, hvorki hreyft legg né lið. Hefði ákærði þá kropið yfir H-kk-þf, sett hnéð í brjóstið á honum og byrjað að slá hann með krepptum hnefa. Hefði hann slegið H-kk-þf þrjú högg vinstra megin í höfuðið. Á meðan á þessu stóð hefði H-kk-nf hvorki hreyft sig né veitt neina vörn, hann hefði virst alveg meðvitundarlaus. Kvaðst I-kvk-nf L-kvk-nf hafa farið inn í Rauða húsið, eftir að búið var að stöðva ákærða, og komið út um fimm til tíu mínútum síðar og hefði H-kk-nf þá enn legið í jörðinni. Skömmu síðar hefði hún séð að hann hreyfði fæturna.

I-kvk-nf L-kvk-nf kom fyrir dóminn og kvaðst hafa verið að koma gangandi að Rauða húsinu þegar hún sá mannmergð við húsið. Þar hefði hún séð menn í stimpingum og einn mann leggja annan að velli. Sá sem lagði manninn hefði fylgt þeim eftir, sem féll niður, og barið hann liggjandi. Taldi hún að sá sem sló hefði slegið þann sem lá í jörðinni þrisvar í andlitið. Eftir það hefði sá sem lá í jörðinni legið nokkuð lengi hreyfingarlaus áður en hún sá hann hreyfa fæturna.

H-kk-nf B-kk-nf, kt. 000000-0000, kom fyrir dóminn. Kvaðst hann muna að hann hafi setið á bekk fyrir utan Rauða húsið í umrætt sinn og hafa séð ákærða og H-kk-þf vera að rífast en meira kvaðst hann varla muna. Hefðu þeir verið uppistandandi þegar þeir rifust.

Niðurstöður:

Ákærði viðurkenndi fyrir lögreglu og fyrir dóminum að hafa slegið H-kk-þf eins og greinir í ákæru. Hann kvaðst hins vegar hafa gert það í neyðarvörn þar sem H-kk-nf hefði veist að sér að fyrra bragði, tekið sig hálstaki aftan frá, lagt sig í jörðina og sett hnéð í andlit hans. Kvað hann fyrir dómi að sér hefði fundist sér ógnað með þessari aðför og því brugðist við eins og hann gerði. Kvaðst hann ekki hafa gert sér grein fyrir því hvort H-kk-nf hreyfði sig eftir að hann féll í jörðina og áður en seinni höggin voru veitt. Framburður B-kk-ef Þ-kk-ef R-kk-ef staðfestir þessa frásögn ákærða en H-kk-nf kveðst ekki muna til þess að hafa átt orðaskipti við ákærða eða veist að honum áður en ákærði réðst á H-kk-þf. Ákærði kvaðst fyrir dómi hafa náð að losa sig frá H-kk-þgf og þeir hefðu báðir verið staðnir upp þegar ákærði veitti H-kk-þgf fyrsta höggið. Samræmist það öðrum vitnisburði. Þá mótmælti ákærði því að brot úr jaxli 36 ingualt og brotinn kantur á framtönn 21 væru afleiðingar árásarinnar þar sem engin gögn styddu þær afleiðingar.

Ákærði krefst sýknu á grundvelli þess að atlagan að honum sjálfum hafi verið mjög hættuleg og ákærði orðið hræddur. Verði ekki fallist á sýknu krefst ákærði þess að litið verði til 70. og 74. gr. almennra hegningarlaga til refsilækkunar og ákærða gerð vægasta refsing eins og lög leyfa.

Eins og að ofan greinir er sannað að H-kk-nf veittist að ákærða í upphafi, tók hann hálstaki aftan frá og lagði hann í jörðina. Þá setti H-kk-nf hnéð í andlit ákærða en bar sig ekki til við að berja hann. Ákærði, sem er yfir 1,90 m á hæð og mun stærri en H-kk-nf, náði að losa sig frá ákærða og standa á fætur áður en hann veitti H-kk-þgf fyrsta höggið. Af þessu er ljóst að ákærði fór langt út fyrir mörk leyfilegrar neyðarvarnar og verður krafa um sýknu ekki tekin til greina af þeim sökum. Ákærði játaði verknað sinn bæði fyrir lögreglu og dómi og verður ákærði sakfelldur fyrir þá háttsemi sem í ákæru greinir og er réttilega færð til refsiákvæða.

Við ákvörðun refsingar ber að líta til þess að H-kk-nf veittist að ákærða í upphafi. Atlaga sú var þó ekki þessleg að ákærði hafi mátt óttast um líf sitt, enda tókst honum að losa sig frá H-kk-þgf án þess að hljóta nokkurt tjón af auk þess sem ákærði sagði fyrir lögreglu að hann hefði ekki orðið hræddur eða fundist sér ógnað. Þó ber að hafa 4. tl. 70. gr. almennra hegningarlaga til hliðsjónar við ákvörðun refsingar en ákærði var 17 ára þegar hann framdi brot þetta. Þá ber einnig að líta til 2. mgr. 74. gr. og 4. mgr. 74. gr. almennra hegningarlaga svo og að ákærði hefur játað brot sitt greiðlega, bæði fyrir lögreglu og dómi. Eftir fyrsta höggið sem ákærði veitti H-kk-þgf er líklegt að H-kk-nf hafi rotast en ákærði kvað H-kk-þf ekki hafa veitt nokkra mótspyrnu eða bært á sér eftir að hann féll í jörðina. Eftir það veitti ákærði H-kk-þgf tvö hnefahögg í andlitið.

Í læknisvottorði sem liggur frammi í málinu kemur fram að H-kk-nf nefndi strax að það væri skrýtið að bíta saman tönnum og hann væri dofinn í framtönnum. Við skoðun á Slysa- og bráðadeild þann 24. júní 2007, kemur fram við skoðun á tönnum að ekki sé getið um aðra áverka en eymsli. Þá er ákærða bent á að panta tíma hjá tannlækni til nánari skoðunar. H-kk-nf leitaði til tannlæknis fyrst þann 9. ágúst 2007 eða um einum og hálfum mánuði eftir árásina. Með vísan til þess að ekkert er getið um brot á tönnum í læknisvottorði frá slysa- og bráðadeild Landspítala Háskólasjúkrahús við komu eftir árásina, utan að getið er um dofa í framtönnum, og þess að H-kk-nf leitar fyrst til tannlæknis einum og hálfum mánuði eftir atburðinn verður að telja ósannað að þær afleiðingar, að brotnað hafi úr tönnum, sem getið er í ákæru, séu afleiðingar árásarinnar. Verður ákærði ekki sakfelldur vegna þeirra afleiðinga og bótakröfu vegna þess, vísað frá dómi.

Við mat á öllu framansögðu þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í tvo mánuði. Fresta skal þó fullnustu refsingar og hún niður falla að liðnum tveimur árum, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Í málinu gerir V-kk-nf H. V-kk-nf hdl. kröfu fyrir hönd brotaþola um að ákærða verði gert að greiða 791.052 krónur í skaðabætur auk vaxta samkvæmt II. kafla vaxtalaga nr. 38/2001 frá því að hið bótaskylda atvik átti sér stað og dráttarvaxta samkvæmt III. kafla sömu laga frá því að mánuður var liðinn frá dagsetningu bótakröfu.

Bótakrafan sundurliðast þannig:

Miskabætur kr. 400.000

Vinnutap kr. 166.354

Útlagður kostnaður kr. 62.226

Lögfræðiaðstoð kr. 162.472

Samtals kr. 791.052

Í gögnum málsins er að finna yfirlýsingu frá H-kk-þgf A-kk-þgf þar sem hann vottar að H-kk-nf H-kk-nf hafi verið frá vinnu vegna áverka, er hann hlaut þann 23. júní 2007, í alls fjórtán daga og að meðallaun hans á mánuði hafi verið 332.708 krónur. Ákærði hefur mótmælt þessum kröfulið sem ósönnuðum en ekkert liggur fyrir um hvort H-kk-nf hafi fengið greidda sjúkradagpeninga eða laun í veikindafríi. Eingöngu er staðfest að H-kk-nf hafi verið frá vinnu í tvær vikur. Þá er órökstutt hvert launatap hafi verið þó svo að staðfest sé hver meðallaun hans voru á mánuði. Með vísan til 5. mgr. 172. gr. laga um meðferð opinberra mála ber að vísa þessum kröfulið frá dómi. Gerð er sú krafa að ákærði greiði brotaþola 62.226 krónur í útlagðan kostnað. Í gögnum málsins liggja fyrir reikningar vegna sjúkraflutnings, komu á Heilbrigðisstofnun Suðurlands og á Landspítala Háskólasjúkrahús, samtals 25.656 krónur. Verður krafa brotaþola að þessu leyti tekin til greina. Kröfu vegna tannlæknakostnaðar að fjárhæð 36.570 krónur er vísað frá dómi með vísan til þess sem að ofan segir. Þá gerir brotaþoli kröfu um að ákærða verði gert að greiða sér miskabætur. Með vísan til 26. gr. skaðabótalaga ber brotaþola bætur vegna þess miska sem ákærði veitti honum. Með vísan til afleiðinga árásarinnar þykja miskabætur hæfilega ákveðnar 300.000 krónur til handa brotaþola ásamt vöxtum eins og segir í dómsorði. Þá ber brotaþola bætur vegna lögmannskostnaðar við að halda kröfunni uppi, sbr. 4. mgr. 172. gr. laga um meðferð opinberra mála, sem þykja hæfilegar 87.150 krónur.

Með vísan til 165. gr. laga um meðferð opinberra mála ber að dæma ákærða til að greiða allan sakarkostnað sem er samkvæmt yfirliti yfir sakarkostnað 13.200 krónur vegna læknisvottorðs og málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, G-kk-ef Æ-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 153.384 krónur. Hefur þá verið tekið tillit til virðisaukaskatts.

G-kk-nf Ö-kk-nf J-kk-nf flutti mál þetta af hálfu ákæruvaldsins.

Á-kvk-nf G-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð :

Ákærði, S-kk-nf F-kk-nf J-kk-nf, sæti fangelsi í tvo mánuði en fresta skal fullnustu refsingar og hún niður falla að tveimur árum liðnum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði H-kk-þgf H-kk-þgf, kt. 000000-0000, skaðabætur að fjárhæð 412.806 krónur ásamt vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 frá 23. júní 2007 til 9. desember 2007 en dráttarvexti samkvæmt 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði greiði sakarkostnað, 166.584 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, G-kk-ef Æ-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 153.384 krónur.

Á-kvk-nf G-kvk-nf