E-1232/2022

I 1. Mál þetta, sem tekið var til úrskurðar 2. júní 2022, er höfðað 2. mars s. á. af LL06 ehf., Katrínartúni 2, Reykjavík, gegn Ferli ehf., verkfræðistofu, Mörkinni 1, Reykjavík.

2. Stefnandi krefst þess „að viðurkennd verði skaðabótaskylda stefnda gagnvart stefnanda vegna fjártjóns sem stefnandi varð fyrir vegna starfa stefnda í þágu stefnanda við verkefnastjórn, umsjón og eftirlit við byggingu fasteignanna að Vefarastræti 32- 38, Vefarastræti 40- 44 og Gerplustræti 7- 11“. Þá er krafist málskostnaðar.

3. Stefndi lagði fram greinargerð á grundvelli 2. mgr. 99. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einka-málaþar sem þess er krafist að málinu verði vísað frá dómi. Auk þess er krafist málskostnaðar.

4. Krafa stefnda um að málinu verði vísað frá dómi er til úrlausnar í úrskurði þessum og krefst stefnandi þess að þeirri kröfu stefnda verði hrundið og að málið verði tekið til efnislegrar úrlausnar, auk þess sem krafist er málskostnaðar.

II

Helstu málsatvik sem varða álitaefni um frávísun 5. Stefnandi er dótturfélag Upphafs fasteignafélags slhf. og stóð að byggingu þriggja fjöleignar-húsa með alls 89 íbúðum að Vefarastræti 32- 38, Vefarastræti 40- 44 og Gerplustræti 7- 11 í Mosfellsbæ. Stefndi er verkfræðistofa og sinnti ýmsum verkum fyrir stefnanda vegna byggingarframkvæmdanna. Skriflegur samningur liggur ekki fyrir milli aðila vegna þessa, en stefnandi byggir á því að ágallar hafi verið á þeirri þjónustu og ráðgjöf sem hann þáði af stefnda og sé sá bótaskyldur vegna fjártjóns sem stefnandi hafi orðið fyrir af þeim sökum.

6. Í gögnum málsins liggja fyrir reikningar, ásamt tímaskýrslum, sem stefndi gerði stefnanda vegna vinnu við byggingarframkvæmdirnar, þeir elstu frá fyrri hluta árs 2015 en þeir síðustu frá haustinu 2019. Móðurfélag stefnanda gerði athugasemdir við stefnda vegna reikninga hans með bréfi, dags. 18. nóvember 2019, og var óskað nánari skýringa á tímaskriftum, auk fjölda ferða á verkstað, vegna allra þriggja bygginganna. Vegna Vefarastrætis 40- 44 og Gerplustrætis 7 - 11 var einnig óskað skýringa á ofgreiðslu til stýriverktaka, svo og á skýrslu stefnda vegna sjónskoðunar á byggingunum. Vegna Vefarastrætis 40- 44 var enn fremur óskað skýringa á breytingum á kostnaðaráætlun og á skýrslum um stöðu framvindu og samþykkta verkstöðu í hverjum mánuði. Stefndi svaraði með bréfi, dags. 18. desember 2019, og veitti frekari skýringar.

7. Með bréfi til stefnda, dags. 23. febrúar 2021, gerði stefnandi kröfu um skaðabætur þar sem stefndi hefði ekki sinnt störfum sínum fyrir stefnanda af nægilegri kostgæfni. Var vísað til þess að um skaðabótaskyldu innan samninga væri að ræða og að tjónið næmi 67.040.329 krónum. Var tekið fram að tjón vegna framkvæmda að Vefarastræti 32- 38 næmi 2.291.765 krónum og að sú fjárhæð samanstæði af ofgreiddu álagi til stýriverktaka og annarra verktaka sem komið hefðu að framkvæmdinni, en að starfsmenn stefnda hefðu samþykkt framvindu rog verkstöður í hverjum mánuði og verið grandsamir um samninga við stýriverktaka og aðra verktaka. Sömu skýringar voru veittar vegna framkvæmda að Vefarastræti 40- 44 þar sem tjón var sagt nema 53.513.48 krónum og vegna framkvæmda að Gerplustræti 7- 11 þar sem tjón var tilgreint sem 11.235.080 krónur. Þá var tekið fram í bréfin u að ótalið væri tjón sem stefnandi hefði orðið fyrir vegna ófullnægjandi gæða í verkum sem stefndi hefði haft eftirlit með.

8. Aðilar áttu með sér fundi vegna kröfunnar, en án árangurs, og var henni svarað með bréfi stefnda til stefnanda, dags. 29. september 2021. Var vísað til þess að enginn skriflegur samningur væri milli aðila og hlutverk og ábyrgð stefnda því ekki verið skilgreind, auk þess sem stefnandi byggi yfir sérþekkingu á fasteignaverkefnum og hefði sjálfur valið með hvaða hætti viðskiptum aðila hefði verið háttað. Stefnandi hefði ekki gert grein fyrir því á hvern hátt starfsmaður stefnda gæti borið ábyrgð á að umrædd verk hefðu farið fram úr kostnaðaráætlun og að stefnanda sem verkkaupa bæri að útlista hver bótaskyld mistök væru, hvernig þau hefðu leitt til tjóns, hvert tjónið væri og hvað verkkaupi hefði gert til að takmarka það, en fyrir þessu hefði ekki verið gerð grein. Í verksamningum stefnanda við verktaka væru ákvæði um verk-tryggingu og vörslufé en lokauppgjör hefðu ekki farið fram. Væri öllum bótakröfum því hafnað, enda væru þær hvorki studdar haldbærum gögnum né rökstuðningi.

9. Í stefnu málsins er því nánar lýst að stefndi hafi m. a. tekið að sér fyrir stefnanda verkefnastjórn, umsjón og eftirlit við byggingu umræddra fasteigna og hafi það falið í sér gerð kostnaðar-áætlana, verkstöðuúttektir og samþykki framvindu, auk annarrar vinnu tengdri umsjón og eftirliti á verkunum, t. d. verkbókhaldi, verkfundum, verkfundagerðum, hönnunarfundum og samskiptum við verktaka, hönnuði og fjármögnunaraðila. Er á því byggt í stefnu að stefndi hafi veitt stefnanda sérfræðiþjónustu sem haldin hafi verið göllum og valdið stefnanda fjártjóni sem stefndi beri á ábyrgð á grundvelli almennra skaðabótareglna, innan sem utan samninga. Hafi störf hans enda farið í bága við ÍST 35:2018 og almenn viðmið og kröfur til ráðgjafa á sviði mannvirkjaframkvæmda, en auk þess sé byggt á reglum um sérfræðiábyrgð og meginreglum verktakaréttar. Er því lýst með sambærilegum hætti og í kröfubréfi að álagsgreiðslur til stýri-verktaka hafi verið ofgreiddar og sömu fjárhæðir tilgreindar vegna þess. Tjón hafi einnig hlotist vegna þess að stefndi hafi ekki metið raunverulegar eftirstöðvar verka við verkstöðumat við ádrátt á framkvæmdalán. Þannig hafi samþykkt verkstöðumat stefnda í Vefarastræti 40- 44 gert ráð fyrir að eftirstöðvar framkvæmdu hafi verið um 38 milljónir króna en þær hafi í raun numið um 200 milljónum króna. Þá hafi verið gallar á verkunum sem fullnægjandi gæðaeftirlit stefnda hefði komið í veg fyrir. Er tekið fram að dómkrafa stefnanda sé viðurkenningarkrafa um bóta-skyldu stefnda og séu skilyrði einkamálaréttarfars fyrir slíkri kröfu uppfyllt. Endanlegt tjón liggi ekki fyrirog sé því áskilinn réttur til að sannreyna tjónið með vitnaleiðslum og dómkvaðn-ingu matsmanna. Í stefnu málsins er loks að finna áskorun til stefnda um að afhenda öll samskipti vegna verkanna, sbr. nánari skilgreiningu, alla reikninga og tímaskráningar á tilgreind verkefni í verkbókhaldi stefnda og verkbókhald stefnda vegna verkanna.

III

Málsástæður stefnda sem lúta að frávísun 10. Stefndi tekur fram að móðurfélag stefnanda sé sérhæfður aðili á byggingarmarkaði og hafi byggingu þeirra þriggja fjölbýlishúsa sem um ræði verið stjórnað af starfsmönnum þessara tveggja félaga. Starfsmenn þeirra hafi samþykkt reikninga, auk þess sem byggingarstjórar og verkstjórar hafi verið á þeirra vegum. Hlutverk stefnda hafi ekki verið heildstætt heldur afmark-að hverju sinni er leitað hafi verið til hans. Enginn samningur hafi verið gerður með vísan til íslensks staðals og eigi hann því ekki við, en stefndi hafi ekki heldur brotið gegn ákvæðum hans.

11. Byggingarverkefni séu flókin og þótt margir komi að þeim fari eigandi sem verkkaupi með endanlegt ákvörðunarvald. Fari eitthvað úrskeiðis þurfi að greina mistök, hver beri á þeim ábyrgð, hverjum hafi verið kunnugt um þau og rekja hvort af þeim hafi hlotist tjón sem eftir atvikum hefði verið unnt að leiðrétta, svo sem með skuldajöfnuði eða lokauppgjöri. Ekkert af þessu sé hins vegar reifað í stefnu þar sem finna megi almenna umfjöllun um störf stefnda án þess að greint sé frá því í hverju saknæm hegðun hans eigi að hafa verið fólgin, hvenær hún hafi átt sér staðog af hverjum. Meint saknæm háttsemi sé hvorki tengd við tiltekið fjártjón né sýnt fram á orsakasamhengi þar á milli. Meint tjón sé ekki sundurliðað eða reifað hvernig staðið hafi verið að verkloka uppgjörum, en það sé grundvallarforsenda þess að tjón sé metið. Slíkt uppgjör hafi ekki farið fram.

12. Krafist sé viðurkenningar á skaðabótaskyldu án þess að líkur séu færðar að því að stefnandi hafi orðið fyrir tjóni og það tengt við tiltekin atvik. Í aðdraganda málshöfðunar hafi verið krafist 67.040.329 króna í skaðabætur, án sundurliðunar, og hafi stefndi bent á þessa vanreifun þá þegar. Framlögð gögn bæti ekki úr þessu, nema síður sé.

13. Engin leið sé fyrir stefnda að taka til efnislegra varna eins og stefna sé úr garði gerð, enda sé þar ekki bent á mistök, hver hafi gert þau eða hvenær. Né heldur sé sýnt fram á hvernig mistök eða önnur hegðun hafi orsakað tjón og þá hvert.

14. Í stefnu beri að greina dómkröfur stefnanda svo glöggt sem verða megi, sbr. d-lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, en heimilt sé að krefjast viðurkenningar á skaðabótaskyldu „fyrir tiltekið skaðaverk án fjárhæðar ef enn er óvíst um hana“, sbr. einnig 2. mgr. 25. gr. sömu laga. Ákvæðið áskilji að aðili hafi lögvarða hagsmuni af því að skorið sé úr um tilvist eða efni réttinda eða réttarsambands og hafi sá áskilnaður verið skýrður svo í dómaframkvæmd að sá er höfði mál til viðurkenningar á skaðabótaskyldu verði að leiða nægar líkur að því að hann hafi orðið fyrir tjóni og gera grein fyrir því í hverju það felist og hver tengsl þess séu við atvik máls.

15. Engin grein sé gerð fyrir meintu tjóni stefnanda í stefnu þótt áður hafi komið fram krafa um bætur tiltekinnar fjárhæðar sem stefndi hafi gagnrýnt að væri vanreifuð og án sundurliðunar. Yrði fallist á viðurkenningarkröfu stefnanda ætti enn eftir að taka tillit til nánast allra þeirra atriða sem taka þurfi afstöðu til í skaðabótauppgjöri. Dómur um kröfugerðina myndi því ekki leysa úr réttarágreiningi aðila.

16. Beri að vísa málinu frá dómi vegna greindra brota gegn tilvitnuðum ákvæðum laga nr. 91/1991 og grundvallarreglum réttarfars um reifun krafna.

IV

Málsástæður stefnanda vegna kröfu stefnda um frávísun 17. Við munnlegan málflutning um frávísunarkröfu stefnda andmælti lögmaður stefnanda sjónar-miðum stefnda. Telur stefnandi sakarefni málsins skýrt og lögvarða hagsmuni bersýnilega vera til staðar. Málatilbúnaður stefnanda sé reifaður í stefnu með tilvísunum til málsgagna og sé samhengi málsástæðna ljóst. Stefnda megi því vera fyllilega ljóst hvert sakarefnið sé, enda lúti athugasemdir hans að sönnunaratriðum sem snúi að efni málsins fremur en að málsgrund-vellinum. Slík sönnunaratriði varði ekki frávísun.

18. Stefnandi hafi lagt fram reikninga sem stefndi hafi gert stefnanda til að sýna fram á samnings-samband þeirra. Gagnaöflun hafi ekki verið lýst lokið og hafi verið gerður áskilnaður í stefnu um frekari gagnaframlagningu, m. a. um dómkvaðningu matsmanna. Um flókin fasteigna-verkefni hafi verið að ræða og beri nauðsyn á slíku mati. Verði stefndi ekki fyrir neinum skaða af því að því verið fram haldið.

19. Stefndi hafi skorast undan áskorunum frá stefnanda, en finna megi umfangsmikla áskorun í stefnu sem taki m. a. til verkbókhalds stefnda. Verði þau gögn ekki lögð fram beri að byggja á málatilbúnaði stefnanda og sé vísað til 67. og 68. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála um þessi atriði. Fari ekki saman að krefjast frávísunar vegna skorts á gögnum þegar ekki sé brugðist við áskorun um afhendingu þeirra.

20. Stefndi sé meðvitaður um allar fjárhæðir og tölulegar staðreyndir er máli skipti enda búi hann yfir öllum gögnum. Stefnandi byggi á að m. a. hafi verið ofgreiddar stýriverktakagreiðslur en fjárhæðir hafi ekki verið sundurliðaðar þar sem stefnandi hafi ekki verkbókhald stefnda undir höndum. Að lágmarki liggi fyrir krafa vegna þess tiltekna skaðaverks að stýriverktakagreiðslur hafi verið ofgreiddar. Þá sé í stefnu fjallað um hverja byggingarframkvæmdanna vegna þessa.

Sé bent á að þegar viðurkenningarkrafa sé sett fram með stoð í 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 sé ekki gerð krafa um nákvæma sundurliðun, enda væri tilgangur ákvæðisins þá lítill.

21. Smávægilegir gallar á málatilbúnaði valdi ekki frávísun máls þegar málatilbúnaður, kröfugerð og sakarefni séu skýr.

V Niðurstaða

22. Í máli þessu er gerð sú krafa af hálfu stefnanda„að viðurkennd verði skaðabótaskylda stefnda gagnvart stefnanda vegna fjártjóns sem stefnandi varð fyrir vegna starfa stefnda í þágu stefn-anda við verkefnastjórn, umsjón og eftirlit við byggingu fasteignanna að Vefarastræti 32- 38, Vefarastræti 40- 44 og Gerplustræti 7- 11“. Er ekki um það deilt milli aðila málsins að stefndi hafi sinnt hinum ýmsu störfum fyrir stefnanda vegna umfangsmikilla byggingarframkvæmda hans, en bótaskyldu er mótmælt af hálfu stefnda og greinir aðila á um ýmis atriði sem þeir hafa farið fram á gögn um hvor frá öðrum.

23. Mælt er fyrir um í 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála, að sá sem hafi lögvarða hagsmuni af því að fá skorið úr um tilvist eða efni réttinda eða réttarsambands geti leitað viðurkenningardóms um kröfur sínar í þeim efnum án tillits til þess hvort honum væri þess í stað unnt að leita dóms sem fullnægja mætti með aðför. Eins og fram kemur í dómi Hæstaréttar í máli nr. 65/2017 hefur í dómaframkvæmd verið byggt á því að ef neyta eigi þessarar heimildar til að leita dóms um viðurkenningu á skaðabótaskyldu verði m. a. að tiltaka nákvæmlega hver valdið hafi ætluðu tjóni, hvernig það hafi verið gert og hvernig fullnægt sé skilyrðum um orsakasamband milli tjóns og athafna eða aðgerðaleysis tjónvalds, en að auki verði að leiða nægar líkur að því að tjón hafi í raun orðið þótt ekki sé slegið föstu hvert umfang þess sé, sbr. og dóm Landsréttar í máli nr. 413/2020. Eru þannig gerðar ákveðnar lágmarks-kröfur til stefnanda til að hann fái notið þess hagræðis sem felst í því að setja fram viðurkenningarkröfu um skaðabótaskyldu fremur en kröfu um skaðabætur.

24. Í stefnu skal greina svo glöggt sem verða má dómkröfur stefnanda, svo sem bætur fyrir tiltekið skaðaverk án fjárhæðar ef enn er óvíst um hana, sbr. d-lið 80. gr. l aga nr. 91/1991. Er það gjarnan orðað sem svo að kröfugerð þurfi að vera svo skýr og ákveðin að hægt sé að taka hana upp í dómsniðurstöðu sem skeri úr ágreiningi málsaðila. Þá hefur því verið slegið föstu af dómstólum, t. d. í dómi Hæstaréttar í máli nr. 280/2009, að krafa í einkamáliogþaugögn sem hún er reist á þurfi að vera með þeim hætti að stefndi eigi þess kost að færa fram efnislegar varnir við kröfu og forsendum hennarog enn fremur aðekki verði bætt úr annmörkum að þessu leyti með öflun gagna við rekstur máls eftir að stefndi hefurlagt fram greinargerð af sinni hálfu.

Af svipuðum toga eru sjónarmið sem koma fram í dómum réttarins í málum nr. 713/2013 og nr. 413/2009 þess efnis að lög nr. 91/1991 geri ekki ráð fyrir frestum til að bæta úr annmörkum á málatilbúnaði í stefnu, en til þess er þó að líta að í þeim dómum er ekki fjallað um mál sem höfðuð eru til viðurkenningar á kröfum skv. áðurnefndri 2. mgr. 25. gr. laganna.

25. Kröfugerð stefnanda er, eins og áður segir, að viðurkennd verði með dómi skaðabótaskylda vegna „starfa stefnda“ en þau störf eru síðan nánar tilgreind sem „verkefnastjórn, umsjón og eftirlit“ við tilgreindar byggingarframkvæmdir stefnanda. Í málsástæðukafla stefnu er reifað frekar að stefndi hafi m. a. haft það hlutverk að veita ráðgjöf við og annast að meta framkomna reikninga vegna framkvæmdanna en að ágallar hafi verið á þeirri þjónustu. Álagsgreiðslur til stýriverktaka hafi verið ofgreiddar og tilefnislausa rog ervegna hverrar framkvæmdar tilgreind sú fjárhæð sem greidd vars em stýriálag af öðru en raunkostnaði verktaka. Raunkostnaður hafi farið umfram kostnaðaráætlun þar sem stefndi hafi miðað við kostnað framkvæmdaáætlunar en ekki raunkostnað eftirstöðva. Tekur stefnandi fram að tjón hafi hlotist vegna þessa og nefnir sem dæmi að samþykkt verkstöðumat hafi gert ráð fyrir að eftirstöðvar framkvæmda væru um 38 milljónir króna en þær hafi raunverulega verið um 200 milljónir. Bæta hefði þurft galla á verki og byggir stefnandi á því að hefði stefndi sinnt skyldum sínum hefði verið hægt að koma í veg fyrir a. m. k. stóran hluta gallanna.

26. Telur stefnandi þá háttsemi sem hann lýsir í stefnu saknæma og orsök tjóns sem hann hafi orðið fyrirog hann vísar til. Engin þau rök eða gögn er þó að finna í málinu sem renna myndu stoðum undir fullyrðingu hans um tjón vegna þess að samþykkt verkstöðumat hafi gert ráð fyrir eftirstöðvum kostnaðar sem síðar reyndist meiri en framkvæmdaáætlun gerði ráð fyrir. Hefur hann því ekki leitt nægum líkum að því að tjón hafi orðið vegna þessa. Í gögnum málsins er að finna áætlaðan kostnað vegna gæðafrávika og galla en staðhæfing stefnanda um að hægt hefði verið að koma í veg fyrir „a. m. k. stóran hluta gallanna“ hefði stefndi sinnt skyldum sínum er ekki studd frekari rökum eða gögnum um hvernig þessi meinta vanræksla stefnda á skyldum sínum leiddi tilætlaðs tjóns. Hefur stefnandi að þessu leyti ekki leitt nægum líkum aðorsaka-sambandi þar á milli. Á hinn bóginn hefur hann varðandi álagsgreiðslur til stýriverktaka gert fullnægjandi grein fyrir þeim atriðum sem áskilið er þegar leitað er dóms á grundvelli 2. mgr. 25. gr laga nr. 91/1991. Sá galli er þó á gjöf N-kk-ef að þótt þessum atriðum sé lýst í stefnu er ekki vikið að þeim með nákvæmum hætti í kröfugerðinni sem er almennt orðuð og víðtækari en svo að hún taki eingöngu til viðurkenningar á skaðabótaskyldu vegna fjártjóns sem kann að hafa hlotist af ofgreiðslu álagsgreiðslna til stýriverktaka. Efnisdómur þar sem fallist væri á kröfu stefnanda fæli því í sér viðurkenningu á skaðabótaskyldu vegna fleiri „starfa stefnda“ en í þessu felst, sbr. hér til hliðsjónar dóm Landsréttar í máli nr. 605/2021 og dóm Hæstaréttar í máli nr. 306/2001.

27. Af hálfu stefnanda hefur með réttu verið bent á að hann hafi skorað á stefnda að leggja fram gögn, auk þess sem sönnunarfærslu í málinu séekki lokið, en viðbúið er að fari hún fram, t. d. með dómkvaðningu matsmanna, verði hægt að varpa frekara ljósi á ýmis þau atriði sem undir eru í máli þessu. Hefur stefnandi í þessu sambandi vísað til dóma Hæstaréttar í máli nr. 351/2011 og í máli nr. 307/2015, auk úrskurðar Landsréttar í máli nr. 731/2018, og bent á að stefnda sé ekkert að vanbúnaði að taka til varna þar sem hann sé öllum hnútum kunnugur vegnamálsins. Þótt dómstólar hafi í einhverjum tilvikum látið óátalið aðrekstri máls væri hagað með þeim hætti sem hér er lagt upp með breytir það ekki þeirri meginreglu að leggja skuli grunn að máli í stefnu. Liggja þar að baki sjónarmið um jafnræði aðila, enda verður stefndi að hafa möguleika til að koma að efnislegum vörnum til að réttur hans til réttlátrar málsmeðferðar verði virtur.

28. Miðað við víðtæka og almennt orðaða kröfugerð stefnanda er stefndi í raun settur í þá stöðu að svara fyrir öll þau störf hans sem tengjast verkefnastjórn, umsjón og eftirliti við umrædd fast-eignaverkefni stefnanda, en miðað við gögn málsins liggur þarna að baki mikill tímafjöldi.

Með því er hallað um of á stefnda og er í þessu sambandi rétt að vísa til nýlegs dóms Hæsta-r éttar uppkveðins 16. febrúar 2022 í máli nr. 49/2021. Verður þvíað telja að stefnandi hafi ekki uppfyllt þá lágmarkskröfu að leggja þann grundvöll að kröfu sinni að hægt sé að ætlast til þess að stefndi svari því í greinargerð hvort sá grundvöllur sé til staðar og axli eftir atvikum sönnunarbyrði þar um.

29. Þá verður ekki litið fram hjá því að myndi stefnanda lánast sönnunarfærsla að einhverju leyti væri ekki unnt að leggja efnisdóm á málið með því að hafna viðurkenningarkröfu hans, sbr. hér til hliðsjónar áðurnefndan dóm Hæstaréttar í máli nr. 49/2021, en eins og áður segir myndi öndverð niðurstaða ekki heldur vera tæk þar sem hún myndi leiða til viðurkenningar á skaða-bótaskyldu vegna fleiri „starfa stefnda“ en stefnandi hefur gert fullnægjandi grein fyrir í skilningi 2. mgr. 25. gr laga nr. 91/1991. Niðurstaða á grundvelli kröfugerðar stefnanda væri þannig ekki til þess fallin að leysa úr ágreiningi aðila, sbr. hér til hliðsjónar dóm Landsréttar í máli nr. 413/2020.

30. Vegna framangreindra annmarka á kröfugerð og málatilbúnaði stefnanda verður máli þessu vísað frá dómi.

31. Með hliðsjón af niðurstöðu málsins verður stefnanda gert að greiða stefnda málskostnað, sbr. 2. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sem með hliðsjón af umfangi málsins þykir hæfilega ákveðinn 600.000 krónur.

32. Af hálfu stefnanda flutti málið E-kk-nf B-kk-nf lögmaður og af hálfu stefnda flutti málið G-kk-nf G-kk-nf H-kk-nf lögmaður.

33. N-kvk-nf M-kvk-nf héraðsdómari kveður upp úrskurð þennan.

Úrskurðar or ð:

Máli þessu er vísað frá dómi.

Stefnandi, LL06 ehf., greiði stefnda, Ferli ehf., verkfræðistofu, 600.000 krónur í málskostnað.

N-kvk-nf M-kvk-nf