E-13461/2009

Mál þetta, sem dómtekið var þann 14. maí 2010, var höfðað með stefnu þingfestri 1. desember 2009.

Stefnandi er E-kk-nf D-kk-nf K-kk-nf, kt. 000000-0000, Grundartúni 19, Hvammstanga.

Stefndi er Okkar líftryggingar hf., kt. 000000-0000, Sóltúni 26, Reykjavík.

Dómkröfur stefnanda eru þær að stefndi greiði honum 4.000.000 króna, auk dráttarvaxta samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 5. janúar 2008 til greiðsludags. Þá krefst stefnandi málskostnaðar úr hendi stefnda, auk álags sem nemi virðisaukaskatti.

Stefndi krefst sýknu af öllum kröfum stefnanda. Þá krefst stefndi þess að stefnandi verði dæmdur til að greiða sér málskostnað auk virðisaukaskatts, samkvæmt framlögðum málskostnaðarreikningi eða mati dómsins.

Málavextir:

Með umsókn, dags. 18. nóvember 2001, sótti stefnandi um sjúkdómatryggingu hjá Alþjóða líftryggingafélaginu, sem var forveri stefnda. Með umsókninni óskaði stefnandi jafnframt eftir að skírteini eldri sjúkdómatryggingar hans hjá stefnda yrði ógilt.

Stefnandi tók upphaflega sjúkdómatryggingu hjá stefnda í maí 1997. Í umsókn um trygginguna tiltók stefnandi hækkun á blóðfitu 2-3 árum fyrr, sem hafi lagast með breyttu mataræði. Var sú umsókn hans samþykkt án athugasemda af hálfu stefnda.

Í umsókninni, 18. nóvember 2001, merkti stefnandi við að hann sækti um sjúkdómatryggingu 175 og óskaði eftir að vátryggingarfjárhæð yrði 4.000.000 króna. Samkvæmt fyrirliggjandi skilmálum tryggingarinnar, sem tók gildi 15. maí 2005, nefnist hún „Certus líf- og sjúkdómatrygging 175“.

Þann 5. desember 2007 móttók stefndi bótakröfu frá stefnanda, vegna kransæðaþrengingar, sem leiddi til hjáveituaðgerðar. Með bréfi, dags. 28. janúar 2008, hafnaði stefndi bótaskyldu úr tryggingunni, felldi trygginguna úr gildi og endurgreiddi ofgreidd iðgjöld með vísan til 84. gr. laga um vátryggingarsamninga nr. 30/2004.

Stefnandi lagði ágreining aðila fyrir úrskurðarnefnd í vátryggingarmálum sem komst að þeirri niðurstöðu að ekki hefði verið sýnt fram á rangar upplýsingar við töku tryggingar sem leitt hefðu til synjunar á vátryggingarumsókn.

Stefnandi kom fyrir dóm og gaf skýrslu. Auk þess gáfu vitnin H-kk-nf A-kk-þf og E-kvk-nf Ú-kvk-nf skýrslu fyrir dóminum.

Stefnandi sagði aðdraganda þess að hann tók sjúkdómatrygginguna 1997 hafa verið þá að sölumaður stefnda hefði hringt í hann og boðið trygginguna. Sami sölumaður hafi síðan hringt í sig á árinu 2001 og kynnt fyrir sér nýjar tryggingar. Stefnandi sagðist ekki hafa verið í læknismeðferð vegna hækkaðrar blóðfitu á árunum 1997 til 2001. Hann sagðist ekki muna hvers vegna blóðfitan var mæld 1993 og á hverju ári eftir það, en að hann hafi breytt um mataræði til að halda henni niðri. Hann hafi þó ekki verið á lyfjum vegna þessa. Hann kvaðst telja að blóðprufur hafi aðallega verið teknar vegna einhvers annars en blóðfitu, en myndi ekki hvers vegna. Aðspurður hvers vegna hann hafi ekki merkt við á umsókn um tryggingu, 18. nóvember 2001, að hann hafi fengið óeðlilegar niðurstöður blóðrannsókna, t.d. vegna hækkaðrar blóðfitu, sagði hann að tryggingafélagið hefði þessar upplýsingar undir höndum í umsókn hans frá 1997. Þá taldi hann að ekki hefði skipt máli að upplýsa í umsókninni að hann hafi á árinu 1998 verið greindur með vægt þunglyndi eða kæfisvefn 1999. Þá sagðist stefnandi ekki hafa talið ástæðu til að láta tryggingafélagið vita um niðurstöður blóðfiturannsóknar 22. nóvember 2001, fjórum dögum eftir undirritun umsóknar um nýja sjúkdómatryggingu.

Vitnið, H-kk-nf A-kk-nf brjóstholsskurðlæknir, staðfesti læknisvottorð sitt fyrir dóminum, þess efnis að vitnið hafi framkvæmt kransæðaaðgerð á stefnanda 27. nóvember 2007.

Vitnið, E-kvk-nf Ú-kvk-nf hjúkrunarfræðingur, kom fyrir dóm. Hún kvaðst hafa starfað hjá stefnda, sem deildarstjóri áhættumats, við að fara yfir og meta umsóknir um líf- og sjúkdómatryggingu, frá árinu 2000. Hún sagði að stefnandi hefði sagt upp tryggingu sinni frá 1997 þegar hann tók nýja tryggingu árið 2001. Ekkert á umsókninni frá 2001 hefði bent til sjúkdóma, en eldri umsókn hefði ekki verið skoðuð þegar umsóknin var samþykkt. Kallað hefði verið eftir viðbótarupplýsingum og læknabréfi ef stefnandi hefði gefið upp hækkaða blóðfitu, eða aðra sjúkdóma s.s. þunglyndi. Vitnið sagði að viðmið stefnda og endurtryggjanda hans væru nú 5 mmol/l en hefðu áður verið 7 mmol/l. Viðmiðin hafi breyst jafnt og þétt, en á árinu 2001 hefði allt yfir 6 mmol/l verið skoðað vel. Ekki hefði verið veitt líf- og sjúkdómatrygging til einstaklings með yfir 8 mmol/l. Þessu til stuðnings vísaði vitnið til tölvupóstsamskipta sinna við fulltrúa endurtryggingarfélagsins Partner Reinsurance Europe Limited, sem fóru fram af þessu tilefni 29. maí og 4. júní 2009, og liggja frammi í málinu, auk verklagsreglna Suisse de Réassurance frá 1996, sem liggja frammi í íslenskri þýðingu löggilts skjalaþýðanda. Fram kom að stefndi endurtryggði hjá síðarnefnda endurtryggingarfélaginu á þeim tíma er sjúkdómatryggingin var tekin. Hún útskýrði merkingu skammstafana þeirra er koma fyrir á skjölum þessum, m.a. að útreikningur á meðaltali blóðfitumælinga stefnda á þeim tíma er hann tók sjúkdómatrygginguna 2001 hefði verið 8, og merkt á útreikningsblaði frá endurtryggjanda sem „CI”, sem standi fyrir critical illness. Þá greindi vitnið frá því að ekki lægju fyrir skriflegar viðmiðunarreglur stefnda um tilvik sem leiddu til hærra iðgjalds eða höfnunar á vátryggingarumsókn.

Málsástæður og lagarök stefnanda:

Stefnandi byggir kröfu sína á því að hann eigi rétt á fullum bótum úr höndum stefnanda, samkvæmt gildum vátryggingarsamningi á milli aðila. Stefnandi segist ekki hafa brugðist upplýsingaskyldu sinni gagnvart stefnda, hvorki brotið samning aðila né lög, og því eigi hann rétt á óskertri greiðslu samkvæmt skilmálum vátryggingarsamningsins.

Jafnframt kveðst stefnandi telja, að þó svo að hann hefði gefið þær upplýsingar sem stefndi telji nú að eigi að leiða til brottfalls á bótaskyldu, þá hefði það ekki leitt til höfnunar á umsókn stefnanda. Jafnframt geti stefndi ekki hafnað bótaskyldu þar sem hann hafði þá þegar haft þær upplýsingar um heilsufar stefnanda sem hann byggi nú neitun sína á.

Stefnandi segist hafi verið greindur, 16. október 2007, með kransæðasjúkdóm sem sannanlega falli undir skilmála gildandi vátryggingarsamnings á milli aðila. Um það vísar hann til læknisvottorðs H-kk-ef A-kk-ef brjóstholsskurðlæknis og skilgreiningar í 7. gr. Certus líf- og sjúkdómatryggingar nr. 175. Stefndi hafi aldrei beðið um upplýsingar um heilsufar stefnanda umfram það sem komið hafi fram á umsókn stefnda um sjúkdómatryggingu frá 18. nóvember 2001.

Stefnandi byggir kröfu sína um greiðslu á því að hann hafi svarað spurningum stefnda eftir bestu vitund og ekki leynt hann neinum upplýsingum við gerð umsóknar í nóvember 2001. Á þeim tíma hafi hann almennt verið við góða heilsu. Um það vísar hann meðal annars til læknisvottorðs G-kk-ef K-kk-ef heimilislæknis, dags. 19. desember 2007. Stefnandi hafi þá verið 47 ára gamall, 85 kg að þyngd og í góðu líkamlegu formi, enda í vinnu sem hafi krafist mikils styrks og hreyfingar. Stefnandi hafi á þessum tíma ekki haft ástæðu til að ætla annað en að heilsa hans væri með ágætum. Stefnandi hafi fyrir 28. nóvember 2001 ekki haft nein einkenni hækkaðs kólesteróls, hann hafi ekki verið undir sérstöku lækniseftirliti eða í neinni sérstakri læknismeðferð.

Í tilvitnuðu læknisvottorði G-kk-ef K-kk-ef, dagsettu 19. nóvember 2007, komi beinlínis fram að stefnandi hafi ekki verið á lyfjameðferð fyrir 18. nóvember 2001. Stefnandi hafi fengið ávísað lyfinu Zarator 4. júlí 2002, en hafi ekki verið ávísuð frekari lyf fyrr en sumarið 2007. Læknisvottorðið beri með sér að níu kólesterólmælingar hafi verið framkvæmdar á 7 ára tímabili frá 24. ágúst 1993 til 3. ágúst 1999. Síðasta kólesterólmælingin hafi verið framkvæmd 3. júní 1999 eða tæplega tveimur og hálfu ári áður en stefnandi hafi sótt um sjúkdómatrygginguna, þann 18. nóvember 2001. Á þessum tíma hafi stefnanda aldrei verið bent á það af læknum að um „óeðlilegar niðurstöður“ hafi verið að ræða eins og tiltekið sé í spurningum stefnda við töku tryggingarinnar. Á rannsóknarniðurstöðu, dags. 3. júní 1999, sé þvert á móti merkt við af lækni að kólesterólmæling sé eðlileg.

Stefnandi segir að sér hafi heldur ekki verið tjáð að það þyrfti að meðhöndla hann sérstaklega eða að hann þyrfti að vera undir sérstöku eftirliti, vegna þessara mælinga, fyrr en eftir að sjúkdómatryggingin hafi verið samþykkt þann 28. nóvember 2001.

Við töku tryggingarinnar, þann 18. nóvember 2001, hafi stefnandi verið að endurnýja og bæta við eldri sjúkdómatryggingu, dags. 21. maí 1997. Um hafi verið að ræða samskonar sjúkdómatryggingu að fjárhæð kr. 3.000.000, tekna hjá sama tryggingafélagi, þ.e. Alþjóða líftryggingarfélaginu hf. Á eldri vátryggingarumsókninni svari stefnandi því játandi að hann hafi fengið óeðlilega niðurstöðu blóðrannsóknar t.d. hækkaða/n blóðfitu eða blóðsykur. Stefnandi útskýri þó sérstaklega að hann hafi verið mældur með „fullmikla“ blóðfitu á sérstöku fylgiblaði umsóknarinnar. Stefnandi kveðst telja að á þessum tíma hafi hann gefið ítarlegri upplýsingar en hann hafi þurft, þar sem honum hafi ekki verið tjáð af læknum að um „óeðlilega mikla“ blóðfitu væri að ræða, sbr. orðalag um fullmikla blóðfitu. Svör stefnanda á eldri umsókn beri með sér að hann teldi sig ekkert hafa að fela fyrir vátryggingarfélaginu. Svör hans á seinni umsókn séu í fullu samræmi við heilsufar hans á þeim tíma og hafi hann svarað spurningum stefnda af fullri hreinskilni án þess að hann teldi sig vera að fela nokkrar upplýsingar sem skiptu máli fyrir félagið við töku tryggingarinnar.

Stefnandi byggir á því að stefndi hafi samþykkt vátryggingarumsókn stefnanda frá 21. maí 1997, án athugasemda, þrátt fyrir að hún hafi innihaldið sömu upplýsingar og stefndi beri loks fyrir sig í dag við neitun á bótum til stefnanda. Telji stefnandi að þar sem stefndi hafi ekki hafnað eldri vátryggingarumsókn stefnanda, hefði hann ekki haft neina ástæðu til þess að hafna nýrri vátryggingarumsókn, þó svo að stefnandi hefði þá einnig tekið þar fram að hann hefði verið mældur með fullmikla blóðfitu.

Stefnandi byggir enn fremur á því að stefnda beri að greiða honum bætur í samræmi við dómskröfur, enda hafi hann svarað spurningalista stefnda í fullri einlægni, ekki skýrt rangt frá við töku vátryggingarinnar eða vísvitandi leynt stefnda upplýsingum sem hann hafi búið yfir. Stefndi geti ekki borið fyrir sig að stefnandi hafi skýrt rangt frá eða leynt upplýsingum við töku vátryggingarinnar sem stefndi hafði þá þegar haft fulla vitneskju um eða átti að minnsta kosti að hafa fulla vitneskju um.

Um lagarök vísar stefnandi til laga nr. 20/1954 um vátryggingarsamninga, sérstaklega 4.-9. gr. laganna, en einnig til laga nr. 30/2004, sérstaklega III. kafla II. hluta laganna. Þá vísar stefnandi til meginreglu samningsréttar um skuldbindingargildi samninga og meginreglu kröfuréttar um efndir fjárskuldbindinga.

Kröfur um dráttarvexti, styður stefnandi við reglur 1. mgr. 6. gr. III. kafla laga nr. 38/2001, um vexti og verðtryggingu. Krafan um málskostnað styðst við 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Varðandi varnarþing vísar stefnandi til 33. gr. laga nr. 91/1991.

Málsástæður og lagarök stefnda

Stefndi kveðst byggja sýknukröfu á því að stefnandi hafi við umsókn sína um tryggingu, gegn betri vitund, af ásetningi eða stórkostlegu gáleysi, gefið rangar upplýsingar og leynt atvikum varðandi heilsufar sitt, sem hafi verið þess eðlis að stefndi hefði ekki tekið á sig vátrygginguna, ef hann hefði haft rétta vitneskju um málavexti.

Um þetta vísar stefndi í 3. gr. skilmála, sem giltu um tryggingu stefnanda, svohljóðandi: „Hafi vátryggingartaki eða vátryggður vanrækt upplýsingaskyldu sína, sviksamlega eða með þeim hætti sem ekki telst óverulegur, hvað varðar atvik sem hafa þýðingu við mat félagsins á áhættunni, getur það haft í för með sér að ábyrgð félagsins falli niður í heild eða að hluta, [ ... ].“

Þá byggir stefndu á að framangreint ákvæði í skilmálunum eigi sér stoð í 4.-9. gr. eldri laga um vátryggingarsamninga nr. 20/1954 og í 83. gr. nýju vátryggingarsamningalaganna nr. 30/2004. Í 4.-9. gr vátryggingarsamningalaga nr. 20/1954, sé skýrt kveðið á um það að leyni vátryggingartaki, sviksamlega eða gegn betri vitund, upplýsingum við vátryggingartöku eða skýri rangt frá, leiði það til þess að vátryggingarsamningurinn sé ekki skuldbindandi fyrir félagið, enda hafi mátt ætla að upplýsingarnar skiptu máli fyrir félagið. Samkvæmt framangreindum ákvæðum beri vátryggingartaki sjálfstæða upplýsingaskyldu gagnvart félaginu um atvik sem honum megi vera ljóst að skipt geti máli fyrir félagið.

Stefnandi hafi sótt um nýja tryggingu hjá stefnda þann 18. nóvember 2001, en ekki hafi verið um endurnýjun á eldri tryggingu að ræða. Eldri tryggingin hafi eingöngu verið sjúkdómatrygging með vátryggingaráhættu upp á rúmlega 3.000.000 kr. Nýja tryggingin sé samsett líf- og sjúkdómatrygging með vátryggingaráhættu upp á rúmlega 7.000.000 kr. (100% líftrygging og 75% sjúkdómatrygging). Við undirritun á umsóknina hafi stefnandi staðfest eftirfarandi: „ [...] Ég geri mér grein fyrir að rangar eða ófullkomnar upplýsingar um heilsufar mitt geta valdið missi bótaréttar að hluta eða öllu leyti [...]“

Stefndi byggir á því að stefnandi hafi gefið rangar upplýsingar um heilsufar sitt í umsókn, en það hafi haft þýðingu við mat á áhættu stefnda. Þegar litið sé til læknisvottorðs G-kk-ef K-kk-ef komi fram að stefnandi eigi sögu um hátt kólesteról, oft á bilinu 8-9 en inn á milli náð sér niður í 6-7 með breyttu mataræði. Í fylgigögnum með vottorðinu komi eftirfarandi niðurstöður af mælingu kólesteróls fram:

24.08.1993; 8,35

22.07.1994; 6,85

19.10.1994; 6,74

23.02.1995; 6,54

31.07.1996; 6,35

31.07.1997; 7,31

10.09.1998; 7,60

11.01.1999; 9,98

03.06.1999; 8,29

22.11.2001; 8,72

Framangreindar mælingar leiði í ljós að stefnandi hafi, við undirritun umsóknar um samsetta líf- og sjúkdómatryggingu hjá stefnda, verið undir reglulegu lækniseftirliti vegna kólesteróls (hækkaðrar blóðfitu), enda ekki algengt að einstaklingar leiti 1-2 sinnum á ári til læknis til að mæla kólesteról. Einnig beri að líta til þess að stefnandi hafi mælst með alvarlega hækkun á kólesteróli í janúar 1999.

Því verði að telja fullyrðingu stefnanda, um að hann hafi ekki vitað um niðurstöður blóðrannsókna, þ.e. hækkaða blóðfitu, ótrúverðuga, sérstaklega í ljósi þess að eftir alvarlega hækkun á blóðfitu í janúar 1999, mæling upp á 9,98, hafi hann farið í endurmælingu að hálfu ári liðnu. Einnig verði að líta til þess að stefnandi hafi talið sig vera með fullmikla blóðfitu árið 1993, þegar hann greindist með 8,35 og hafi þá svarað réttilega spurningu á vátryggingarumsókn um hækkaða blóðfitu og breytingu á mataræði í kjölfarið.

Einnig beri að líta til þess að stefnandi hafi verið greindur með kæfisvefn í nóvember 1999 og settur á lyfið Remeron til meðferðar, ásamt því að vera greindur með þunglyndi í september 1998 og settur á lyfið Cipramil til meðferðar, en stefnandi hafi ekki upplýst um það á umsókninni.

Í umsókn um líf- og sjúkdómatryggingu hjá stefnda hafi stefnandi svarað því neitandi að hafa verið á lyfjum (liður 6.3), undir lækniseftirliti eða á sér mataræði (liður 6.4), greindur með þunglyndi (liður 6.6.f.) eða mældur með hækkaða blóðfitu (liður 6.6.i.). En þetta séu allt upplýsingar sem skipti máli við áhættumat stefnda og hefðu í tilviki stefnanda leitt til höfnunar á tryggingu.

Upplýsingar í fyrri umsókn stefnanda, frá 21. maí 1997, breyti engu um það að stefnandi hafi gefið upp rangar upplýsingar í vátryggingarumsókn, dags. 18. nóvember 2001. Fyrir utan að vera greindur með hækkaða blóðfitu fyrir töku tryggingar árið 1997 hafi hann á árunum 1998-2001 verið greindur með þunglyndi, kæfisvefn og hækkaða blóðfitu á bilinu 7,31 til 9,98. Síðasta mæling hafi verið framkvæmd fjórum dögum eftir að stefnandi sótti um trygginguna og fjórum dögum áður en stefndi samþykkti trygginguna.

Hefði stefndi haft réttar upplýsingar um heilsufar stefnanda, og þá sérstaklega fyrir tímabilið júlí 1997 til nóvember 2001, hefði umsókn hans verið hafnað. Við mat á því hvort trygging sé veitt sé stuðst við þær heilsufarsupplýsingar sem veittar séu í umsókn, en stefndi meti út frá þeim vátryggingaráhættu, ásamt því að byggja á verklagsreglum, útgefnum af endurtryggjanda stefnda á hverjum tíma.

Þegar litið sé til verklagsreglna endurtryggjanda stefnda árið 2001, S-x-x d-x-x R-e-x, sé ljóst að blóðfita stefnanda hafi mælst mjög há á árunum 1998-2001 og allt upp í alvarlega kólesterólhækkun. Þegar kólesterólhækkun mælist yfir 7 séu verulegar líkur á því að umsækjanda sé neitað um tryggingu, mæling á bilinu 8-10 í blóðfitu leiði til höfnunar.

Um sýknukröfu vísar stefndi til laga nr. 20/1954 um vátryggingarsamninga, sérstaklega 4.-9. gr. Jafnframt vísar hann til laga nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga, sérstaklega kafla XIII. Þá vísa stefndi til meginreglna samningaréttarins um skuldbindingargildi samninga. Varðandi málskostnað vísar stefndi til XXI. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála sem og laga nr. 50/1988 um virðisaukaskatt, varðandi kröfu um virðisaukaskatt á málflutningsþóknun.

Niðurstaða:

Um mál þetta gilda lög nr. 20/1954 um vátryggingarsamninga. Óumdeilt er að kransæðaþrengingar hjá stefnanda, þ.e. 50%-90% þrengsli í 3-4 æðum við hjartað á um 9 stöðum, sem leiddu til hjáveituaðgerðar, teljast til vátryggingaratburðar samkvæmt vátryggingarskilmálum sjúkdómatryggingar stefnda.

Í máli þessu krefur stefnandi stefnda um vátryggingarbætur úr sjúkdómatryggingu, sem hann tók hjá stefnda í nóvember 2001. Stefnandi var greindur með kransæðaþrengingar haustið 2007, en gerð var á honum hjáveituaðgerð 27. nóvember 2007. Í framhaldi af aðgerðinni sendi stefnandi stefnda bótakröfu, dags. 5. desember 2007. Stefndi hafnaði því að greiða bætur úr tryggingunni á þeim forsendum að stefnandi hefði gefið rangar upplýsingar og leynt atvikum varðandi heilsufar sitt á þeim tíma er hann sótti um trygginguna 18. nóvember 2001. Einnig var tiltekið að stefndi hefði ekki tekið á sig vátrygginguna ef hann hefði haft réttar upplýsingar um málavexti.

Efst á fyrstu síðu eyðublaða vátryggingarumsóknar stefnanda er svofelld leiðbeining: „1. Mikilvægt er að umsóknin sé fyllt út eins nákvæmlega og hægt er og að þú fyllir sjálf/ur út liði 4-7. Ef þú ert í vafa um hvort eitthvað atriði skipti máli, skaltu taka það fram frekar en að sleppa því.“ Þá undirritaði hann yfirlýsingu þess efnis að hann gerði sér grein fyrir að rangar eða ófullkomnar upplýsingar um heilsufar sitt gætu valdið missi bótaréttar að hluta eða öllu leyti. Í umsókn um trygginguna, 18. nóvember 2001, svaraði stefnandi neitandi öllum spurningum um hvort hann hafi nú eða hafi áður haft sjúkdóma eða átt við vandamál að stríða, svo sem þunglyndi og hækkaða blóðfitu.

Stefnandi hafði verið í blóðfitumælingum einu sinni til tvisvar á ári frá árinu 1993 til 1999 en ekki liggja fyrir niðurstöður úr blóðfitumælingum stefnanda frá júní 1999 til 22. nóvember 2001, þrátt fyrir að hann hafi mælst með 9,98 mmol/l í janúar 1999 og 8,29 mmol/l í júní sama ár. Umsókn stefnanda hafði ekki hlotið afgreiðslu og verið samþykkt hjá stefnda þegar stefnandi mældist með 8,72 mmol/l, þann 22. nóvember 2001. Engu að síður lét hann undir höfuð leggjast að upplýsa stefnda um niðurstöður blóðfitumælinganna. Stefnanda hlaut þó að vera ljóst að mæling á blóðfitu yfir 8 mmol/l teldist mjög há. Ekki er talið unnt að byggja á staðhæfingum stefnanda fyrir dómi um að hann hafi ekki farið í blóðrannsóknir sérstaklega vegna þess að fylgst væri með blóðfitu, einkum þar sem stefnandi kvaðst ekki muna erindi sín við lækna á þessum árum og ekki vita hvert hafi verið megintilefni blóðrannsóknanna.

Stefnanda átti samkvæmt framansögðu að vera ljós skylda sín að greina ítarlega frá heilsufari sínu. Þá hafði stefnandi áður stofnað til vátryggingarsamnings við stefnda og fyllt út heilsufarsupplýsingar. Ekki verður fallist á með stefnanda að upplýsingar, sem hann gaf í umsókn 1997, væru fullnægjandi viðvörun til stefnda um að efni kynnu að standa til að kanna nánar blóðfitugildi stefnanda áður en ný sjúkdómatrygging var samþykkt 2001, þvert á upplýsingar frá honum sjálfum um að engin heilsufarsleg vandamál væru til staðar.

Í læknabréfi vitnisins H-kk-ef A-kk-ef brjóstholsskurðlæknis, 7. mars 2008, kemur fram að stefnandi hafi haft vaxandi mæði og verulega vaxandi brjóstverki síðastliðin ár. Til að byrja með hafi það eingöngu verið við álag, sérstaklega við göngu, en hann hafi einstöku sinnum fengið verki í hvíld.

Stefnanda var kunnugt um að hann ætti við þráláta hækkun blóðfitu að glíma, bæði vegna niðurstöðu úr mælingum allt frá 1993 og vegna þeirra einkenna sem hann fann fyrir og lýst er í ofangreindu læknabréfi. Stefnanda bar samkvæmt samningi aðila að skýra frá því sem hér um ræðir við umsókn sína og verður honum metið til stórfellds gáleysis að hafa ekki gert það, sbr. 7. gr. laga um vátryggingarsamninga nr. 20/1954.

Ætla má, sbr. það sem að framan getur um leiðbeiningar endurtryggingarfélagins Suisse de Réassurance, frá 1996, og framburð vitnisins, E-kvk-ef Ú-kvk-ef hjúkrunarfræðings, að stefndi hefði ekki tekið á sig vátrygginguna hefði hann haft rétta vitneskju um málavexti, sbr. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 20/1954.

Samkvæmt þessu er niðurstaða dómsins sú að sýkna beri stefnda af kröfum stefnanda.

Eftir atvikum þykir mega ákveða að málskostnaður falli niður.

Mál þetta dæmir U-kvk-nf G-kvk-nf, settur héraðsdómari.

D Ó M S O R Ð

Stefndi, Okkar líftryggingar hf., er sýkn af kröfum stefnanda, E-kk-ef D-kk-ef K-kk-ef.

Málskostnaður fellur niður.

U-kvk-nf G-kvk-nf