S-425/2010

Mál þetta höfðaði ríkissaksóknari með ákæru 30. nóvember 2010 á hendur ákærða, S-kk-þgf Þ-kk-þgf E-kk-þgf, kt. …, Höfn í Hvalfjarðarsveit. Málið var dómtekið 7. mars 2011.

Ákærða eru gefin að sök „eftirtalin brot framin á árinu 2009 í Hvalfjarðarsveit nema annað sé tekið fram:

I.

Þjófnað, með því að hafa sunnudaginn 31. maí, brotist inn í bifreiðina NA-539, þar sem hún stóð í fjörunni í landi Hafnar, og stolið þaðan haglabyssu af gerðinni Shul og riffli af gerðinni Marlin 917 ásamt haglaskotum og riffilskotum, allt að óþekktu verðmæti.

Telst þetta varða við 244. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

II.

Vopnalagabrot, framin sunnudaginn 31. maí, að Höfn, er hér greinir:

1. Með því að hafa án tilskilinna skotvopnaleyfa átt þrjú skotvopn, þar af einn riffil af gerðinni Sako 222 (eintaksnúmer 47105), einn riffil af gerðinni Hall MFG B181 og einn riffil af gerðinni Sako 22-250 (eintaksnúmer 237353).

2. Með því að hafa geymt skotvopn, tvær haglabyssur og þrjá riffla, og skotfæri, riffilskot, haglabyssuskot og loftbyssuskot, óaðskilin og eigi í læstum hirslum.

3. Með því að hafa haft í vörslum sínum hnúajárn, sem lögregla fann við húsleit.

Telst brot samkvæmt ákærulið II/1 varða við 1. mgr. 12. gr. vopnalaga nr. 16/1998, telst brot samkvæmt ákærulið II/2 varða við 2. mgr. 23. gr. vopnalaga og telst brot samkvæmt ákærulið II/3 varða við c. lið 2. mgr. 30. gr. vopnalaga, allt sbr. 1. mgr. 30. gr. vopnalaga.

III.

Umferðarlagabrot:

1. Sunnudaginn 17. maí, ekið bifreið af gerðinni Cherokee, án þess að hafa öðlast ökuréttindi, suður Vesturlandsveg við Mótel Venus.

2. Sunnudaginn 31. maí, ekið bifreiðinni JD-422, án þess að hafa öðlast ökuréttindi, við bæinn Höfn.

3. Sunnudaginn 11. apríl 2010, ekið bifreiðinni SK077, án þess að hafa öðlast ökuréttindi, um Vesturlandsveg, á vegarkafla um Borgarfjarðarbrú, Borgarbyggð.

4. Mánudaginn 18. október 2010, ekið bifreiðinni SK-077, án þess að hafa öðlast ökuréttindi og án lögboðinnar ábyrgðartryggingar, um Vesturlandsveg, á vegarkafla við Hafnarfjall.

Telst þetta varða við 1. mgr. 48. gr., og telst brot samkvæmt ákærulið III/4 einnig varða við 1. mgr. 91. gr., sbr. 1. mgr. 93., allt sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, sbr. 3. gr. laga nr. 24/2007.“

Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar. Jafnframt er þess krafist, með vísan til 1. mgr. 37. gr. vopnalaga, að ákærða verði gert að sæta upptöku á þremur skotvopnum samkvæmt ákærulið II/1, skotfærum samkvæmt ákærulið II/2 og hnúajárni samkvæmt ákærulið II/3, sem lögregla lagði hald á.

Ákærði krefst þess að honum verði gerð svo væg refsing sem lög frekast leyfa og að sakarkostnaður verði felldur á ríkissjóð.

Ákæruliður I

1

Hinn 31. maí 2009, laust fyrir kl. 6 um kvöld, fékk lögreglan í Borgarnesi tilkynningu um fjarskiptamiðstöð að brotist hefði verið inn í bifreiðina NA-539 í landi Hafnar í Hvalfjarðarsveit og að úr henni hefðu verið tekin tvö skotvopn ásamt skotfærum. Tilkynnandi var Þ-kk-nf I-kk-nf Á-kk-nf og kvaðst hann hafa fengið upplýsingar um að gerandi hefði ekið á brott á gömlum Pajero-jeppa, grænum að lit, og haldið eftir vegaslóða í átt að Borgarnesi. Fram kemur í frumskýrslu að lögregla hafi farið á vettvang á tveimur lögreglubifreiðum og hafi annarri bifreiðinni verið ekið eftir vegaslóðanum en hinni eftir þjóðveginum án þess að lögregla yrði vör við bifreið sem lýsingin gæti átt við. Jafnframt kemur fram að lögreglunni á Akranesi hafi verið gert aðvart og hafi lögreglumenn fylgst með umferð á þjóðveginum við Beitistaði í Hvalfjarðarsveit án þess að verða varir við bifreiðina.

Á vettvangi kom fram að Þ-kk-nf var ásamt fleirum að sigla á bát með utanborðsmótor sem bilaði. Af þeim sökum var ákveðið að taka land í fjörunni við Höfn. Þangað var Þ-kk-nf sóttur og ekið til að ná í bifreiðina NA-539, sem var með kerru fyrir bátinn. Eftir að báturinn hafði verið settur á kerruna mun Þ-kk-nf hafa gengið einhvern spöl í nágrenninu en þegar hann kom aftur höfðu vopnin og skotfærin verið tekin úr bifreiðinni. Í frumskýrslu lögreglu er haft eftir Þ-kk-þgf að hann hafi tekið eftir að ákærði, sem er ábúandi á Höfn, hafi tvívegis komið akandi að bifreiðinni. Ákærði hafi síðan komið að máli við Þ-kk-þf og sagt honum að tveir ungir strákar hefðu verið að handfjatla vopnin skömmu áður og síðan ekið á brott á gamalli grænni kassalaga Pajero-bifreið. Í frumskýrslu lögreglu segir einnig að lögreglumenn hafi farið að Höfn og rætt við ákærða. Kemur fram í skýrslunni að ákærði hafi sagt lögreglumönnum að tveir ungir menn hefðu verið við bifreiðina NA-539 í fjörunni að handfjatla skotvopn. Eftir að þeir urðu varir við ákærða hefðu þeir ekið á brott eftir vegaslóðanum í átt að Borgarnesi á gömlum grænum Pajero-jeppa.

Vegna gruns um aðild ákærða að þjófnaði á skotvopnum var ákveðið síðar um kvöldið sama dag að fram færi leit hjá ákærða í íbúðarhúsinu og útihúsum að Höfn. Í frumskýrslu lögreglu kemur fram að ákærði hafi í fyrstu ekkert kannast við að hafa tekið vopnin en síðan vísað lögreglu á þau undir dýnu í svefnherbergi á efstu hæð íbúðarhússins. Fór fram frekari leit með samþykki ákærða og fundust þá þau vopn og skotfæri sem greinir í ákærulið II. Lagði lögregla hald á bæði vopn og skotfæri.

2.

Ákærði var yfirheyrður hjá lögreglu í kjölfar þess að hann var handtekinn við húsleitina að Höfn. Lýsti hann atvikum þannig að fyrr um daginn hefði hann verið neðan við Höfn og þá hefði hann séð bifreiðina NA-539 í fjörunni. Í bifreiðinni hefði verið riffill og haglabyssa, en bifreiðin hefði verið ólæst og vopnin hlaðin. Til að forða því að vopnin væru á glámbekk kvaðst ákærði hafa tekið þau í þeim tilgangi að koma vopnunum til lögreglu eftir helgina. Aðspurður um ástæðu þess að ákærði vísaði lögreglu ekki á vopnin fyrr um daginn þegar lögregla kom fyrst á vettvang bar ákærði því við að honum hefði verið það ókleift sökum þess að hann hefði verið með sauðfé í bifreið sinni sem hefði orðið heitt ef hann hefði skilið það eftir meðan hann næði í vopnin. Ákærði gat ekki greint frá því hvar hann hefði fengið önnur vopn sem fundust hjá honum. Aftur á móti sagði ákærði að hann ætti öll þau skotfæri sem fundust hjá honum en hann væri með vopnaleyfi.

Fyrir dómi skýrði ákærði svo frá að unglingur á bænum hefði bent sér á að bílar og bátur væri í fjörunni og að byssur væru í einni bifreiðinni. Ákærði kvaðst hafa farið að gæta að þessu og séð að tveir bílar væru bæjarmegin við ána en jeppi á hinum bakkanum og bátur aftan í honum. Ákærði sagði að hurð á þeirri bifreið hefði aðeins verið að stöfum, en inni í bifreiðinni hefði verið riffill með opnu skothúsi og hleðslu í magasíni. Einnig hefði verið opin og óhlaðinn haglabyssa í bifreiðinni en skotfæri í poka við hliðina á vopnunum. Ákærði kvaðst hafa talið þetta vítavert gáleysi að skilja vopnin eftir á glámbekk með þessu móti og því hefði hann brugðist við með að taka vopnin í sína vörslu. Eftir um það bil klukkustund sagði ákærði að nokkur hópur fólks hefði komið að bifreiðunum og kvaðst ákærði þá hafa sagt fólkinu að snáfa burt og hafa samband við lögreglu því „karlinn á græna Pajerónum hefði tekið byssurnar“. Var á ákærða að skilja að hann hefði átt við sjálfan sig og kannaðist ákærði ekkert við að hafa rætt um að ungir drengir hefðu verið að handfjatla vopnin. Eftir að fólkið var horfið á braut og drjúgur tími hafði liðið hefði lögregla komið þar sem ákærði var með kindur í bifreið sinni. Ákærði sagði að hann hefði undanbragðalaust verið inntur eftir því hvort hann hefði stolið vopnunum. Þetta viðmót og önnur framkoma lögreglu sagði ákærði hafa reitt sig til reiði og valdið því að hann hljóp í vörn. Tók ákærði fram að hann hefði ávallt mætt fjandskap lögreglunnar í Borgarnesi og því hefði hann ætlað að koma vopnunum til lögreglunnar í Reykjavík. Um framhaldið sagði ákærði að síðar sama kvöld hefði lögreglan komið aftur og þá kvaðst ákærði hafa afhent vopnin.

3

Vitnið Þ-kk-nf I-kk-nf Á-kk-nf kom fyrir dóm og lýsti atvikum þannig að hann og aðrir hefðu verið á bát en mótorinn bilað og því hafi verði tekið land að Höfn. Þangað hefði vitnið síðan verið sótt og komið aftur á bifreið með kerru til að sækja bátinn, en byssur hefðu verið í þeirri bifreið. Eftir að hafa komið bátnum á kerruna kvaðst vitnið um skamma stund hafa rölt um nágrennið en síðan komið að bifreiðinni opinni og þá hafi verið búið að taka vopnin úr henni. Tók Þ-kk-nf fram að hann taldi sig hafa læst bifreiðinni en þó væri ekki hægt að treysta samlæsingunni og því sennilegt að bifreiðin hefði verið ólæst. Meðan Þ-kk-nf gekk um nágrennið sagðist hann hafa tekið eftir grárri Pajero-bifreið í fjörunni. Einnig sagðist vitnið hafa hitt ákærða og tekið hann tali. Hjá ákærða hefði komið fram að einhver hefði farið í bifreiðina þar sem vopnin voru geymd og síðan ekið á brott í grænni bifreið. Vitnið kvaðst þá hafa hringt í lögreglu og tilkynnt um atburðinn.

Vitnið S-kk-nf Þ-kk-nf Á-kk-nf, bróðir Þ-kk-ef, greindi frá því fyrir dómi að hann hefði verið í bátnum með bróður sínum. Eftir að komið var að Höfn hefði verið gengið um nágrennið til að skoða fuglahreiður. Þegar komið var til baka hefði ákærða borið að og spurt hvað aðkomufólk væri að gera á jörðinni. Eftir að í ljós kom að vopnin hefðu verið tekinn sagði S-kk-nf að bróðir sinn hefði rætt frekar við ákærða en vitnið kvaðst ekki hafa heyrt það samtal. Í kjölfarið hefði bróðir vitnisins haft samband við lögreglu.

Vitnið S-kk-nf I-kk-nf bar fyrir dómi að hann hefði verið í bátnum í umrætt sinn þegar mótorinn bilaði og land var tekið við Höfn. Nokkru síðar, þegar komið var að bifreiðum í fjörunni, hefði verið búið að taka vopn úr bifreiðinni NA-539. Á vettvangi hefði verið ákærði og haft uppi athugasemdir við nærveru aðkomufólks á jörðinni. Þá hafði vitnið eftir Þ-kk-þgf að ákærði hefði greint frá því að einhvern hefði borið að á grænum jeppa.

Vitnið F-kk-nf H-kk-nf P-kk-nf var statt að Höfn í umrætt sinn, en með vitninu í bifreið voru vitnin H-kvk-nf og C-kvk-nf A-kvk-nf, sem eru systur. Fyrir dómi kom fram hjá vitnunum að þau hefðu talið sig óvelkomin að Höfn án þess þó að þau hefðu sjálf heyrt samtal ákærða og Þ-kk-ef.

Vitnin D-kvk-nf M-kvk-nf F-kvk-nf, eiginkona ákærða, og S-kvk-nf M-kvk-nf S-kvk-nf, dóttir hans, lýstu því báðar fyrir dómi að ákærði hefði farið að aðgæta með bíla, sem hefðu borið að, og komið aftur með hlaðin vopn. Hann hefði síðan farið aftur til að ræða við aðkomufólkið. Þá sögðu þær báðar að ákærði hefði rætt um að koma vopnunum til lögreglunnar í Reykjavík við fyrsta hentugleika.

Vitnið K-kk-nf I-kk-nf H-kk-nf, lögregluvarðstjóri, bar fyrir dómi að tilkynnt hefði verið um þjófnað á skotvopnum að Höfn. Með tilkynningunni hefðu fylgt þær upplýsingar að tveir menn á gömlum Pajero-jeppa hefðu ekið brott af vettvangi eftir vegaslóða með ströndinni í átt að Borgarnesi. Vitnið rakti nánar að ekið hefði verið á móti ætlaðri bifreið úr öllum áttum án þess að mætt hefði verið bifreið sem lýsingin passaði við. Á vettvangi sagði vitnið að ákærði hefði jafnframt greint lögreglu frá því að tveir menn eða strákar hefðu verið með skotvopn og síðan ekið á brott í fyrrgreindum jeppa. Eftir að hafa rætt við fólk á vettvangi, sem kannaðist ekki við að hafa tekið eftir öðrum en ákærða, hefðu böndin farið að beinast að honum. Þá hefðu þær upplýsingar sem hann gaf ekki staðist og síðar um kvöldið komið í ljós að vopnin voru í hans vörslu. Aðspurður sagði varðstjórinn að lögregla hefði ekki verið með neinar ásakanir í garð ákærða þegar komið var á vettvang, enda hefðu grunsemdir síðar fallið á ákærða um aðild hans að málinu. Einnig kom fram hjá vitninu að um kvöldið í aðdraganda húsleitar hefði ákærði í fyrstu ekkert kannast við að hafa í sinni vörslu vopnin sem leitað var að en síðan vísað á þau.

Vitnið S-kvk-nf E-kvk-nf, lögreglumaður, gaf skýrslu fyrir dómi og greindi frá því að tilkynning hefði borist um þjófnað á vopnun úr bifreið í fjörunni að Höfn. Fram hefði komið hjá tilkynnanda að ákærði hefði sagt að menn hefðu verið að sniglast í kringum bifreiðina þar sem vopnin voru og síðan horfið á braut í jeppa eftir vegarslóða áleiðis til Borgarness. Sama hefði einnig komið fram hjá ákærða á vettvangi þegar lögregla ræddi við hann. Eftir nánari athugun hefði svo grunur beinst að ákærða.

4

Ákærða er gefið að sök að hafa 31. maí 2009 brotist inn í bifreiðina NA-539 og stolið þaðan haglabyssu og riffli. Ákærði hefur kannast við að hafa tekið þessi vopn úr bifreiðinni þar sem hún stóð yfirgefin og mannlaus í fjörunni í landi Hafnar. Aftur á móti neitar ákærði sök og hefur borið því við að hann hafi verið að taka vopn sem voru á glámbekk í því skyni að koma þeim í hendur lögreglu.

Þegar lögreglu barst tilkynning frá Þ-kk-þgf I-kk-þgf Á-kk-þgf um þjófnað greindi hann frá því að ætlaður gerandi hefði ekið á brott á grænum jeppa áleiðis til Borgarness eftir vegaslóða sem liggur meðfram fjörunni. Fyrir dómi hefur Þ-kk-nf staðfest að þessar upplýsingar hafi hann fengið frá ákærða rétt áður en hann tilkynnti um atburðinn. Þetta kemur heim og saman við vætti lögreglumannanna K-kk-ef I-kk-ef H-kk-ef og S-kvk-ef E-kvk-ef, en þau hafa bæði lýst því að ákærði hafi á vettvangi greint lögreglu frá því að einhverjir sem voru að handfjatla skotvopn hefðu horfið á braut í jeppabifreið. Að þessu gættu fær með engu móti staðist sú frásögn ákærða að hann hafi sagt við Þ-kk-þf að hann skyldi hafa samband við lögreglu og tilkynna að kallinn á græna Pajero jeppanum hefði tekið vopnin, en með því hafi hann átt við sjálfan sig.

Þegar lögregla kom á vettvang lá beint við að ákærði upplýsti lögreglu um að hann hefði tekið vopnin í sína vörslu, ef tilgangurinn var að tryggja örugga umsjá þeirra. Enn frekar var tilefni til að greina frá þessu ef ákærði var að ástæðulausu borinn þeim sökum af lögreglu að hafa stolið vopnunum. Vitnið K-kk-nf I-kk-nf H-kk-nf, lögregluvarðstjóri, hefur hins vegar ekki kannast við að ákærði hafi verið sakaður um slíkt þegar rætt var við ákærða í kjölfar tilkynningar, enda hafi grunur beinst að honum síðar, eftir að rætt hafi verið nánar við þá sem voru á vettvangi og engin bifreið kom í ljós sem passaði við þá lýsingu sem ákærði hefði gefið. Þá greindi varðstjórinn frá því að þegar lögregla kom að Höfn síðar um kvöldið til að leita að vopnum hefði ákærði í fyrstu ekki kannast við að hafa tekið vopnin en síðar vísað á þau. Að öllu þessu virtu þykir fráleit sú skýring ákærða að hann hafi ætlað að koma vopnunum til lögreglunnar í Reykjavík eftir að hann hafði reynt að villa um fyrir lögreglunni í Borgarnesi.

Að því gættu sem hér hefur verið rakið þykir ekki varhugavert að vísa á bug ótrúverðugri frásögn ákærða sem fær ekki stoð í neinu sem komið hefur fram í málinu, ef frá er talið vætti eiginkonu og dóttur um að ákærði hafi sagt að hann ætlaði að koma vopnunum til lögreglunnar í Reykjavík. Að virtum þessum tengslum umræddra vitna við ákærða er hins vegar ekkert byggjandi á vitnisburði þeirra. Samkvæm öllu þessu er sannað gegn eindreginni neitun ákærða að hann hafi slegið eign sinni á vopnin sem hann tók úr bifreiðinni. Verður ákærði því sakfelldur fyrir það brot sem honum er gefið að sök í ákærulið I og varðar brotið við 244. gr. almennar hegningarlaga.

Ákæruliður II

Ákærði hefur skýlaust játað fyrir dómi að hafa framið þau brot sem honum eru gefin að sök í þessum ákærulið og er játning hans studd sakargögnum. Verður ákærði því sakfelldur fyrir þessi brot sem réttilega eru heimfærð til laga í ákæru. Að því er varðar 2. tölul. þessa ákæruliðar verður ákærði sakfelldur samkvæmt 2. mgr. 23. gr. vopnalaga fyrir að hafa ekki geymt skotvopn annars vegar og skotfæri hins vegar í aðskildum og læstum hirslum. Breytir þá engu um refsinæmið að því leyti hvort vopn og skotfæri utan læstra hirslna voru geymd aðskilin.

Ákæruliður III

Ákærði hefur afdráttarlaust játað að hafa í fjögur skipti ekið án þess að hafa öðlast ökuréttindi og þar af í eitt sinn ekið án lögboðinnar ábyrgðartryggingar. Er játning ákærða í samræmi við annað sem liggur fyrir í málinu og verður ákærði því sakfelldur fyrir brotin sem réttilega eru færð til laga í ákæru.

Viðurlög o.fl.

Ákærði hefur unnið sér til refsingar samkvæmt 244. gr. almennra hegningarlaga, 1. mgr. 36. gr. vopnalaga og 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga.

Ákærði hlaut fyrst dóm árið 1989 fyrir hylmingu og var refsingin ákveðin tveggja mánaða skilorðsbundið fangelsi. Ákærði hélt ekki skilorðið og var hann dæmdur fyrir fíkniefnalagabrot árið 1990. Var refsing samkvæmt fyrri dómi dæmd upp og refsingin í heild ákveðin þriggja mánaða fangelsi, þar af tveir mánuðir skilorðsbundið. Árið 1997 hlaut ákærði tvo dóma, annars vegar fyrir brot gegn 1. mgr. 226. gr. og hins vegar fyrir brot gegn 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Var refsing ákveðin fangelsi samtals í tvö ár og sex mánuði. Þá hlaut ákærði dóm árið 2004 fyrri fíkniefnalagabrot og var refsing ákveðin 30 daga fangelsi skilorðsbundið í tvö ár. Ákærði hélt það skilorð. Loks gekkst ákærði árið 2008 undir sektargreiðslu með viðurlagaákvörðun fyrir dómi vegna fíkniefnalagabrots.

Að öllu virtu þykir refsing ákærða, sem tiltekin er eftir reglum 77. gr. almennra hegningarlaga, hæfilega ákveðin fjögurra mánaða fangelsi en rétt þykir að fresta fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. almennra hegningarlaga með síðari breytingum. Jafnframt verður ákærða gert að greiða 50.000 króna sekt og komi fjögurra daga fangelsi í stað sektarinnar verði hún ekki greidd innan fjögurra vikna frá uppkvaðningu dómsins.

Með vísan til 1. mgr. 37. gr. vopnalaga verða gerð upptæk þau vopn, skotfæri og hnúajárn, sem greinir í ákærulið II og lögregla lagði hald á við rannsókn málsins. Nær þetta þó ekki til sjónauka sem settir hafa verið á riffla þá sem greinir í 1. tölulið þessa ákæruliðar.

Í málinu hefur ekki fallið til annar sakarkostnaður en málsvarnarlaun og ferðakostnaður verjanda ákærða. Með vísan til 1. mgr. 218. gr. laga um meðferð sakamála, nr. 88/2008, verður ákærða gert að greiða þann kostnað, en fjárhæðir að meðtöldum virðisaukaskatti þykja hæfilega ákveðnar svo sem greinir í dómsorði.

B-kk-nf B-kk-nf, héraðsdómari, kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði, S-kk-nf Þ-kk-nf E-kk-nf, sæti fjögurra mánaða fangelsi, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga. Jafnframt greiði ákærði 50.000 krónu sekt í ríkissjóð og komi fjögurra daga fangelsi í stað sektarinnar verði hún ekki greidd innan fjögurra vikna frá uppkvaðningu dómsins.

Ákærði sæti upptöku á riffli af gerðinni Sako 222 (eintaksnúmer 47105), riffli af gerðinni Hall MFG B181, riffli af gerðinni Sako 22-250 (eintaksnúmer 237353), skotfærum og hnúajárni.

Ákærði greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, P-kk-ef A-kk-ef P-kk-ef, héraðsdómslögmanns, 251.000 krónur, og ferðakostnað verjandans, 29.700 krónur, eða samtals 280.700 krónur.

B-kk-nf B-kk-nf