S-617/2014

Mál þetta, sem dómtekið var föstudaginn 13. febrúar 2015, er höfðað með ákæru, útgefinni af ríkissaksóknara 3. júlí 2014, á hendur M-kk-þgf J-kk-þgf, kt. 000000-0000, Kapellustíg 13, Reykjavík, fyrir brot gegn valdstjórninni, framin mánudaginn 31. desember 2012, fyrir utan World Class í Kringlunni, með því að hafa veist að lögreglumönnunum A og B, sem þar voru við skyldustörf, ýtt við þeim og ítrekað slegið til þeirra hnefahöggum sem geiguðu og jafnframt hótað þeim líkamsmeiðingum með því að segjast ætla að „pakka þeim saman“.

Telst þetta varða við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Verjandi krefst þess að ákærði verði sýknaður af kröfum ákæruvaldsins, til vara að honum verði ekki gerð refsing í málinu, en til þrautavara að honum verði dæmd vægasta refsing er lög leyfa, sem jafnframt verði bundin skilorði. Þá krefst verjandi hæfilegra málsvarnarlauna sér til handa að mati dómsins, sem greiðist úr ríkissjóði.

Málsatvik

Mánudaginn 31. desember 2012 barst lögreglu beiðni um aðstoð vegna manns sem sæti í kyrrstæðri bifreið á bifreiðastæði við verslunarmiðstöðina Kringluna, en samkvæmt tilkynningunni virtist hann vera veikur eða í annarlegu ástandi. Í skýrslu lögreglu kemur fram að þegar lögreglumenn komu á vettvang hafi ákærði setið í ökumannssæti bifreiðarinnar og hafi verið kveikt á bifreiðinni, en hún þó ekki verið í gangi. Ákærði hafi reynst vera sofandi og hefðu lögreglumennirnir reynt að vekja hann, en hann hafi augljóslega verið í mjög annarlegu ástandi. Er ákærði vaknaði hefðu þeir fengið hann til að stíga út úr bifreiðinni, en hann hefði síðan farið aftur inn í hana og reynt að loka dyrunum. Hefðu lögreglumennirnir reynt að fá hann til að koma með sér en hann hefði brugðist illa við, verið með ógnandi tilburði, rifið sig úr úlpu og ætt að þeim. Lögreglumennirnir hefðu dregið upp kylfur, en ákærði hefði slegið til þeirra með krepptum hnefa og hefði hann fengið a.m.k. tvö kylfuhögg meðan á þessu stóð. Hann hefði síðan tekið á rás inn í líkamsræktarstöð sem þarna var. Þar inni hefði hann verið yfirbugaður eftir að hafa reynt að ráðast á lögreglumennina og hefði varnarúða verið beitt í viðureigninni. Ákærði hefði síðan verið handtekinn og vistaður í fangaklefa.

Ákærði neitaði sök fyrir dóminum. Við aðalmeðferð málsins kvaðst hann hafa lagt sig í bifreið sinni í umrætt sinn og hefði hann vaknað við að lögreglumennirnir bönkuðu á rúðuna hjá honum. Hann hefði opnað dyrnar og þeir beðið hann um að fara út úr bifreiðinni. Hann hefði neitað því í fyrstu, en síðan stigið út og hefðu lögreglumennirnir þá slegið hann í handlegginn með kylfum. Hann hefði þá hlaupið inn í líkamsræktarstöðina, þar sem hann hefði verið yfirbugaður með varnarúða og handtekinn. Ákærði kvaðst ekki hafa verið undir vímuáhrifum þegar þetta var. Hann neitaði því að hafa verið ógnandi við lögreglumennina og kvaðst hvorki kannast við að hafa slegið í átt til þeirra, né viðhaft þau orð sem í ákæru greinir.

A lögreglumaður kvað þá hafa bankað dálitla stund á bílrúðuna, en ákærði hefði ekki sýnt nein viðbrögð og hefðu þeir því opnað dyrnar og vakið hann. Það hefði tekið ákærða nokkra stund að ná áttum, hann hefði síðan stigið út úr bifreiðinni, en síðan gert sig líklegan til að setjast inn í hana aftur og aka á brott. Þeir hefðu varnað honum þess, þar sem þeir hefðu ekki talið hann í ástandi til að aka bifreiðinni. Ákærði hefði þá ýtt við þeim, en síðan rifið sig úr jakkanum, gengið að þeim, slegið til þeirra og sagst ætla að „pakka þeim saman“. Hefði ákærði komið á móti þeim með hnefann á lofti þegar hann viðhafði þessi orð. Þeir hefðu þá tekið upp kylfur sínar og kvaðst vitnið hafa slegið ákærða í handlegginn, en ákærði hefði haldið áfram að reyna að slá þá meðan á þessu stóð. Þeir hefðu síðan elt ákærða inn í líkamsræktarstöðina, en þar hefði hann komið æðandi á móti þeim og hefðu þeir þá beitt varnarúða og handtekið hann. Vitnið kvaðst telja að ákærði hafi verið í annarlegu ástandi, en hann hefði verið „með slefið niður á höku“ og eiginlega ekki hægt að ræða við hann. Þeim hefði talið sér vera ógnað af ákærða og því gripið til þess að nota kylfur og gas. Þá kvaðst vitnið þess fullviss að ásetningur ákærða hefði verið sá að slá þá, enda hefði högg frá ákærða lent í andliti hans ef hann hefði ekki stigið skref aftur á bak.

B bar um atvik á svipaðan veg. Hann kvað ákærða hafa vaknað illa í bifreiðinni og farið að búa sig undir bardaga við þá. Hefði A slegið ákærða með kylfunni, en ákærði þá snúist á hæli og hlaupið inn í líkamsræktarstöðina. Þar hefði hann hlaupið einn hring, en komið svo aftur út á móti þeim. Hefði hann verið handtekinn í anddyrinu og varnarúði notaður við það. Vitnið kvað ákærða hafa verið seinan til er þeir höfðu afskipti af honum í upphafi og hefði hann virkað sljór, en hann hefði orðið æstur og ör þegar hann vaknaði. Þá hefði hann farið út úr bifreiðinni, rifið sig úr jakkanum og sagst geta „buffað“ eða „lamið“ þá báða, eða eitthvað slíkt. Hefði ákærði gert sig líklegan í „einhverjar boxæfingar“, en A hefði tekið upp kylfuna, ógnað ákærða með henni og síðan slegið hann. Ákærði hefði slegið til þeirra áður en þetta gerðist. Hann hefði verið ógnandi gagnvart þeim og kvaðst vitnið hafa talið fulla ástæðu til að taka hótanir hans alvarlega. Hefði ákærði verið í þannig ástandi að hann hefði verið líklegur til að láta verða af því sem hann hótaði þeim.

Niðurstaða

Ákærði neitar sök og kveðst hvorki hafa veist að lögreglumönnunum tveimur, eins og lýst er í ákæru, né viðhaft þau orð er þar greinir. Ákæra er reist á skýrslu lögreglumannanna tveggja um afskipti þeirra af ákærða, en efni skýrslunnar hefur verið rakið. Hafa lögreglumennirnir jafnframt greint frá atvikum fyrir dóminum og staðfest lýsingar sem fram koma í lögregluskýrslunni. Fyrir liggur að lögreglumennirnir komu á vettvang í kjölfar tilkynningar um að ákærði væri veikur eða í annarlegu ástandi og eru lýsingar þeirra á ástandi hans og viðbrögðum í samræmi við það. Verður samhljóða framburður lögreglumannanna um atvik lagður til grundvallar í málinu. Þykir með því sannað, gegn neitun ákærða, að hann hafi gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök. Verður ákærði sakfelldur samkvæmt ákæru og telst háttsemi hans þar rétt færð til refsiákvæða.

Ákærði er fæddur í apríl 1984. Samkvæmt sakavottorði var hann dæmdur 1. mars 2004 í 45 daga skilorðsbundið fangelsi fyrir brot gegn 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Árin 2005 og 2006 gekkst hann þrívegis undir lögreglustjórasáttir vegna umferðarlagabrota. Þá var ákærði dæmdur 4. júní 2012 til tveggja mánaða fangelsisrefsingar, skilorðsbundið í tvö ár, fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga. Hefur hann rofið skilorð þess refsidóms og verður skilorðið dæmt upp og refsing dæmd í einu lagi, sbr. 60. gr. og 77. gr. almennra hegningarlaga. Þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í fjóra mánuði.

Ákærði greiði málsvarnarþóknun skipaðs verjanda síns, J-kk-ef E-kk-ef hrl., 409.200 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið Ó-kk-nf I-kk-nf Ó-kk-nf aðstoðarsaksóknari.

R-kvk-nf H-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóminn.

D ó m s o r ð :

Ákærði, M-kk-nf J-kk-nf, sæti fangelsi í fjóra mánuði.

Ákærði greiði málsvarnarþóknun skipaðs verjanda síns, J-kk-ef E-kk-ef hrl., 409.200 krónur.

R-kvk-nf H-kvk-nf