E-45/2012

Mál þetta, sem dómtekið var 21. mars sl., höfðaði stefnandi, H-kk-nf G-kk-nf, Fossseli, Ölfusi, hinn 14. júní 2012 gegn Ferðaþjónustunni Reykjanesi ehf., Reykjanesi.

Dómkröfur stefnanda eru að stefnda verði dæmt til að greiða honum 423.776 krónur með dráttarvöxtum skv. III. kafla laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 372.063 krónum frá 1. júní 2010 til 1. júlí 2010, af 544.199 krónum frá þeim degi til 1. ágúst 2010, en af 423.776 krónum frá þeim degi til greiðsludags. Stefnandi krefst þess jafnframt að dráttarvextir leggist við höfuðstól á tólf mánaða fresti skv. 12. gr. laga nr. 38/2001, í fyrsta sinn 1. júní 2011. Þá krefst stefnandi málskostnaðar úr hendi stefnda.

Dómkröfur stefnda eru aðallega að félagið verði sýknað af öllum kröfum stefnanda, en til vara að kröfur stefnanda verði lækkaðar verulega. Í báðum tilvikum krefst stefnda málskostnaðar úr hendi stefnanda.

I.

Vorið 2010 voru stefnandi og eiginkona hans ráðin til starfa á ferðaþjónustu- og gististað sem rekinn er af stefnda í Reykjanesi við Ísafjarðardjúp. Voru þau ráðin í kjölfar auglýsingar stefnda sem óskaði eftir dugmiklu og metnaðarfullu fólki til að vinna við rekstur stefnda. Tekið var fram í auglýsingunni að leitað væri að pörum/hjónum og væru „reynsla á sviði hótel- og veitingarekstrar, stjórnunar og skipulagshæfileikar, kunnátta í matargerð, tölvukunnátta, góð íslenskukunnátta, góð tungumálakunnátta, lipurð og þjónustulund, samskiptahæfni, frumkvæði, markaðshugsun, hagsýni og sjálfstæð vinnubrögð ...“ eiginleikar sem væru nauðsynlegir fyrir starfið.

Stefnda hefur í málatilbúnaði sínum sérstaklega tekið fram að störf þau sem stefnandi hafi verið ráðinn til að sinna hafi ekki verið í samræmi við áður tilvitnaða auglýsingu þar sem hann hafi ekki uppfyllt þá kröfu að hafa reynslu á sviða hótel- og veitingarekstrar.

Stefnandi og eiginkona hans áttu í kjölfar auglýsingarinnar fund með fyrirsvarsmanni stefnda þar sem rætt var um möguleikann á því að þau kæmu til starfa hjá stefnda. Svo fór að hjónin réðu sig í framhaldinu til starfa hjá félaginu.

Af hálfu stefnanda er því haldið fram að um það hafi verið samið að hann fengi 180.000 krónur í grunnlaun, eins og eiginkona stefnanda, auk þess sem greiða hafi átt sérstaklega fyrir yfirvinnu. Þá skyldu stefnandi og eiginkona hans vera í fríu fæði og húsnæði meðan á dvöl þeirra vestra stæði.

Stefnda heldur því hins vegar fram að eigendur félagsins hafa ákveðið að gera stefnanda kleift að koma vestur með fjölskyldu sinni, en stefnda hafi þurft á starfskröftum annarra fjölskyldumeðlima að halda, og í því skyni búið til handa honum starf er falist hafi í almennri tilfallandi vinnu utandyra, svo sem við að slá gras, vökva og tyrfa, auk smáviðgerða og lagfæringa ýmiss konar. Stefnandi hafi verið ráðinn til að sinna umræddum verkefnum fyrir stefnda í fullu starfi innan venjulegs dagvinnutíma og á staðnum. Tekið hafi verið fram að engin yfirvinna væri innifalin, nema sérstaklega væri um hana beðið. Umsamin föst laun stefnanda hafi verið 170.948 krónur á mánuði, auk fæðis og húsnæðis á staðnum.

Í málatilbúnaði sínum hefur stefnandi vísað til þess að hann hafi á fundi aðila gert grein fyrir því að hann hefði fengið launalaust leyfi frá starfi sínu hjá Íslenskum orkurannsóknum með því skilyrði að hann ynni við borun fyrir mæli við Heklu um sumarið. Yrði stefnandi því að hverfa eitthvað til þeirra starfa. Hefur stefnda kannast við að stefnandi hafi upplýst um hið launalausa leyfi. Heldur stefnda því fram að stefnandi hafi enn fremur upplýst að hann þyrfti á starfstímanum, sem gert hafi verið ráð fyrir að stæði út sumarið, að sinna einhverjum verkefnum tengdum starfi sínu hjá Íslenskum orkurannsóknum. Um væri að ræða vinnu í tölvu að degi til í einhverjum mæli. Jafnframt yrði hann samkvæmt áðursögðu að vera fjarverandi nokkra daga, að hámarki fimm, á starfstímanum. Af þessum sökum hafi strax í upphafi verið ákveðið að stefnandi nyti sveigjanlegs vinnutíma þannig að hann fengi að ráða vinnutímanum að nokkru leyti sjálfur, enda hafi verkefni hans hjá stefnda ekki tengst neinu sem varðað hafi beint sjálfan rekstur hótelsins og þjónustu við ferðamenn heldur þvert á móti falist í tilfallandi utanhússverkum.

Stefnandi hóf störf í Reykjanesi um miðjan maí 2010. Hefur stefnandi lagt fram í málinu eigin skráningu á vinnutíma sínum, sem og skráningu á þeim verkefnum er hann kveðst hafa sinnt á starfstíma sínum hjá stefnda. Stefnda hefur sömuleiðis lagt fram skráningu á vinnutíma stefnanda, unna af fyrirsvarsmanni félagsins, J-kk-þgf H-kk-þgf G-kk-þgf. Sú skráning er þó ekki tæmandi vegna fjarvista fyrirsvarsmanns. Ber mikið á milli þessara gagna málsaðila um hver raunverulegur vinnustundafjöldi stefnanda hafi verið. Aðilum virðist hins vegar bera saman um að stefnandi hafi verið í leyfi frá störfum frá og með 28. maí til 1. júní og frá og með 14. júní til og með 16. júní. Er einungis ágreiningur hvað leyfi stefnanda varðar um hvort hann hafi unnið 1. júní eða komið til starfa að nýju eftir áðurgreint leyfi degi síðar.

Hinn 4. júlí 2010 fór stefnandi til vinnu við fyrrnefnt borverkefni. Svo fór að stefnandi kom ekki aftur til starfa hjá stefnda.

Haustið 2010 leitaði stefnandi til Verkalýðsfélags Vestfirðinga vegna meintra vangoldinna launa. Eftir könnun á launagreiðslum stefnda til stefnanda komst stéttarfélagið að þeirri niðurstöðu að stefnandi ætti inni laun hjá stefnda. Var stefnda í kjölfarið ritað bréf 10. febrúar 2011 þar sem skorað var á félagið að greiða það sem upp á vantaði samkvæmt útreikningum stéttarfélagsins. Erindið var ítrekað með bréfi í apríl 2011 en eftir móttöku þess bréfs mun stefnda ítrekað hafa verið í samskiptum við stéttarfélagið, bæði vegna stefnanda sem og nokkurra annarra starfsmanna stefnda.

Hinn 29. ágúst 2011 sendi lögmaður stefnanda stefnda innheimtubréf. Í kjölfarið mun stefnda hafa óskað eftir afriti gagna að baki kröfu stefnanda. Frekari viðbrögð mun stefnandi ekki hafa fengið við kröfu sinni og var krafa hans því ítrekuð bréflega 7. október 2011. Með bréfi lögmanns Samtaka atvinnulífsins 30. nóvember 2011 var kröfum stefnanda mótmælt. Hinn 12. júní 2012 var gert samkomulag við stefnda um greiðslur til annarra starfsmanna en stefnanda. Í kjölfarið höfðaði stefnandi síðan mál þetta samkvæmt áðursögðu.

II.

Af hálfu stefnanda er á það bent að ekki hafi verið gerður við hann skriflegur ráðningarsamningur þrátt fyrir skyldu stefnda í því efni samkvæmt grein 1.15 í kjarasamningi, en með því ákvæði hafi verið innleidd tilskipun ráðsins nr. 91/533/EBE frá 14. október 1991 um skyldu vinnuveitanda til að skýra launþegum frá samningsskilmálum eða ráðningarfyrirkomulagi. Því beri að virða allan vafa um inntak ráðningarsamnings stefnanda honum í hag.

Stefnandi segist í málinu gera kröfu um lágmarkskjör samkvæmt kjarasamningi með vísan til 1. gr. laga nr. 55/1080, sbr. 7. gr. laga nr. 80/1938, en samkvæmt tilvitnuðum ákvæðum séu samningar einstakra launamanna um lakari kjör en kjarasamningar greini ógildir.

Stefnandi kveðst sjálfur hafa haldið skrá yfir vinnu sína og verk. Hann hafi einnig skráð þann tíma sem farið hafi í akstur hjá honum milli Reykjavíkur og Ísafjarðar. Í málinu séu hins vegar engar kröfur hafðar uppi af hálfu stefnanda vegna þess tíma heldur eingöngu krafist launa fyrir þann tíma sem hann hafi unnið í þágu stefnda. Fullyrðingum um annað sé því mótmælt af hálfu stefnanda sem röngum og ósönnuðum. Fullyrðingum um vinnusvik sé sömuleiðis mótmælt af hans hálfu sem röngum og ósönnuðum, enda sé þar augljóslega um eftiráskýringar að ræða af hálfu stefnda. Heldur stefnandi því fram að stefnda hafi verið vel kunnugt um þær aðstæður hans, sem leiddu til þess að hann kom ekki aftur til starfa hjá stefnda eftir 4. júlí 2010, enda hafi kona stefnanda unnið hjá stefnda út ágústmánuð og gert forsvarsmönnum félagsins grein fyrir stöðu mála.

Af hálfu stefnanda er og á því byggt að stefnda hafi aldrei ætlað að greiða stefnanda laun samkvæmt unnum tíma heldur einungis föst laun fyrir hvern mánuð. Um það beri launaseðlar stefnda vitni en þar séu eingöngu tilgreind föst mánaðarlaun en vinnustundir á engan hátt sundurliðaðar. Starfsmenn stefnda, þar á meðal stefnandi, hafi afhent tímaskráningar sínar á starfstíma. Stefnda hafi engar athugasemdir gert við þær og virt þær í engu. Þá virðist sem félagið hafi heldur ekki lagt eigin tímaskráningu til grundvallar launaútreikningi ef marka megi framlagða launaseðla.

Stefnandi segir sig og eiginkonu sína ítrekað hafa gert athugasemdir við launagreiðslur sér til handa, en án árangurs. Laun hafi verið greidd í slumpum og launaseðlar borist seint og illa. Af þeim sökum hafi verið erfitt að henda reiður á því hvort og hvernig launum hafi verið skilað.

Hvað varðar kröfu um málskostnað bendir stefnandi sérstaklega á að hann sé ekki virðisaukaskattsskyldur aðili og honum beri því nauðsyn til að fá dóm fyrir skattinum úr hendi stefnda.

Stefnukröfuna kveður stefnandi byggjast á rétti stefnanda til endurgjalds fyrir vinnu sína í þágu stefnda. Um greiðsluskyldu stefnda vísar stefnandi til meginreglna vinnuréttar um greiðslu verkkaups og meginreglna samningaréttar um skyldu til efnda samninga, auk laga nr. 55/1980 um starfskjör launafólks og skyldutryggingu lífeyrisréttinda. Einnig vísar stefnandi til laga nr. 80/1938 um stéttarfélög og vinnudeilur, sem og laga um greiðslu verkkaups nr. 28/1930. Kröfu um orlof segir stefnandi byggjast á lögum nr. 30/1987 um orlof.

---

Stefnandi hefur skýrt fjárkröfu sína nánar svo að krafan byggist á útreikningum Verkalýðsfélags Vestfirðinga sem grundvallist á fyrrnefndri tímaskráningu stefnanda. Krafist sé launa í samræmi við ákvæði þágildandi kjarasamnings Samtaka atvinnulífsins og Starfsgreinasambandsins vegna vinnu starfsfólks í veitinga- og gistihúsum og hliðstæðri starfsemi en sá samningur eigi við um kjör stefnanda. Geri stefnandi kröfu um laun eins og um vaktir hafi verið að ræða, eða samkvæmt þriðja kafla kjarasamningsins. Þannig sé reiknað álag á þann hluta 40 stunda vinnuviku sem falli utan dagvinnutímabils í samræmi við grein 3.2.1, þ.e. 33% álag á vinnu á tímabilinu frá kl. 17:00 til 24:00 virka daga, en 45% álag frá miðnætti til kl. 8:00 að morgni og um helgar. Þá sé gerð krafa um greiðslu launa með helgidagaálagi á uppstigningardag, 13. maí 2010, og á annan í hvítasunnu, 24. sama mánaðar, en stórhátíðarálag vegna vinnu á hvítasunnudag, 23. maí, og 17. júní, sbr. greinar 2.2.2 og 2.2.3 í kjarasamningnum. Enn fremur krefjist stefnandi yfirvinnulauna fyrir þann tíma sem unninn sé umfram vinnutímaskyldu í dagvinnu, sbr. grein 3.2.4.

Stefnandi segir vinnudaga sína hafi iðulega verið svo langa að ekki hafi náðst ellefu stunda hvíld á milli þeirra. Þegar svo hátti til skapist réttur til greiðslu sem nemi einni og hálfri dagvinnustund fyrir hverja stund sem hinn ellefu stunda hvíldartími skerðist, sbr. grein 2.4 í kjarasamningi. Stefnanda hafi aldrei verið reiknaður slíkur réttur og því sé gerð krafa um leiðréttingu á því.

Þá krefst stefnandi enn fremur 10,17% orlofs af hinum vangoldnu launum í samræmi við ákvæði 5. kafla kjarasamnings, sbr. lög um orlof nr. 30/1987.

III.

Stefnda reisir sýknukröfu sína í fyrsta lagi á því að félagið hafi í einu og öllu efnt samning aðila. Launakjör stefnanda hafi verið í samræmi við gerða samninga við hann.

Því er mótmælt af hálfu stefnda að félagið verði eitt látið bera hallann af þeirri óvissu sem skapast hafi vegna þess að ekki hafi verið gerður skriflegur samningur við stefnanda. Í því sambandi bendir stefnda á ákvæði 1.15.1 í kjarasamningi Samtaka atvinnulífsins og Starfsgreinasambandsins vegna vinnu starfsfólks í veitinga- og gistihúsum og hliðstæðri starfsemi, sem stefnandi byggi á í málinu, en þar segi berum orðum að gera skuli skriflegan ráðningarsamning eða staðfesta ráðningu skriflega eigi síðar en tveimur mánuðum eftir að starf hefst. Stefnandi hafi látið af störfum áður en nefndum tveggja mánaða fresti lauk.

Af hálfu stefnda er því mótmælt að byggt verði á framlagðri tímaskráningu stefnanda. Stefnandi hafi verið ráðinn í fullt starf og hafi hann getað sinnt verkefnum sínum innan venjulegs dagvinnutíma. Samið hafi verið um föst laun fyrir vinnuframlag hans og ráð verið fyrir því gert að vinnan væri unnin á dagvinnutíma. Aftur á móti hafi verið viðurkennt af hálfu stefnda að stefnandi gæti nýtt sér sveigjanlegan vinnutíma, en án þess að það fyrirkomulag hefði áhrif á kjör hans. Stefnandi hafi enga heimild haft til þess að vinna umfram umsamið starfshlutfall, enda hafi verkefni stefnanda ekki verið þess eðlis að þau þörfnuðust vinnuframlags hans frá því snemma á morgnana og langt fram eftir kvöldi.

Stefnda vísar til þess að eigandi Reykjaness hafi jafnóðum skráð hjá sér vinnuframlag stefnanda þegar hann hafi verið á staðnum. Sú skráning stemmi engan veginn við þá tíma sem stefnandi hafi skráð sjálfur. Fullyrðir stefnda að vinnuframlag stefnanda hafi ekki verið í neinu samræmi við stefnukröfuna. Staðreyndin sé þvert á móti sú að stefnandi hafi fengið ofgreidd laun frá stefnda fyrir júlí 2010.

Af hálfu stefnda er áréttað að ástæða hins sveigjanlega vinnutíma hafi verið sú að koma til móts við þarfir stefnanda um að eiga þess kost að vinna að eigin verkefnum og verkefnum fyrir Íslenskar orkurannsóknir.

Stefnda mótmælir þeim málatilbúnaði stefnanda að hann hafi verið ráðinn til að vinna vaktavinnu og eigi því að falla undir almenn kjör starfsmanna á gistihúsum. Sérstaklega kveðst stefnda mótmæla fullyrðingum í stefnu um að stefnandi hafi iðulega unnið fram eftir, t.d. við gestamóttöku og við veitingasölu á bar. Með þessu sé stefnandi að láta að því liggja að aðalstarf hans hafi varðað þjónustu við hótelgesti en að útistörfin hafi verið eins konar aukaskyldur. Kveðst stefnda vísa til tímaskráningar stefnanda sjálfs því til stuðnings hversu fráleit þessi framsetning á umsömdum starfsskyldum stefnanda sé.

Af hálfu stefnda er einnig mótmælt þeirri fullyrðingu í stefnu að stefnandi og eiginkona hans hafi ítrekað, án árangurs, gert athugasemdir við launagreiðslur frá stefnda. Hið rétta sé að engar athugasemdir eða mótbárur hafi borist frá stefnanda fyrr en með bréfi Verkalýðsfélags Vestfirðinga 10. febrúar 2011. Vísar stefnda í þessu samhengi til, og áréttar, mótmæla sinna við málatilbúnaði stefnanda, sem sett hafi verið fram með bréfi Samtaka atvinnulífsins, fyrir hönd stefnda, 30. nóvember 2011.

Fullyrðingu stefnanda um að vinnudagar hans hafi iðulega verið svo langir að hann hafi ekki náð 11 klukkustunda hvíld milli vinnudaga segir stefnda fráleita. Þá ítrekar stefnda mótmæli sín við tímaskráningu stefnanda sem félagið telur bæði ranga í mjög mörgum tilvikum, ónákvæma og í besta falli fela í sér óþarfa vinnuframlag utan við það sem um hafi verið samið. Nefnir stefnda sem dæmi að skráð vinnuframlag stefnanda dagana 3. og 4. júní 2010 sé annars vegar 15,5 klst. og hins vegar 16 klst. Þessa daga hafi forsvarsmaður stefnda, J-kk-nf H-kk-nf G-kk-nf, ekki verið á staðnum.

Til stuðnings varakröfu sinni um lækkun vísar stefnda til þess að fráleitt sé að byggja á vinnu- og tímaskráningum stefnanda þar sem þessar skráningar séu afar ónákvæmar og í engu samræmi við það sem um hafi verið samið. Frávik frá hefðbundnu dagvinnufyrirkomulagi hafi alfarið verið samkvæmt ákvörðun stefnanda sjálfs. Raunhæfara sé að leggja framlagða tímaskráningu stefnda til grundvallar þegar höfð séu í huga þau kjör sem samið hafi verið um í upphafi og þau verkefni sem stefnandi hafi verið ráðinn til að sinna. Bendir stefnda á að hvorki fyrr né síðar hafi verið sérstakur starfsmaður í þeim störfum hjá stefnda sem stefnanda hafi átt að sinna, enda hafi verið um að ræða starf sem búið hafi verið til fyrir stefnanda svo hann ætti þess kost að vera í samvistum við fjölskyldu sína sumarið 2010.

Stefnda bendir á að stefnandi hafi hvergi fallið undir skilgreiningu auglýsingar stefnda og hvorki haft kunnáttu né reynslu í störfum sem varðað hafi daglegan rekstur á hótelinu. Hins vegar hafi verið þörf fyrir starfskrafta konu hans og dætra við hótelreksturinn.

Stefnandi hafi farið af staðnum 4. júlí 2010 til að sinna eigin verkefnum annars staðar og hafi forsvarsmaður stefnda ekki vitað betur en hann kæmi til starfa að nýju eftir þrjá til fimm daga. Stefnda hafi greitt stefnanda laun fyrir júlímánuð í þeirri trú að stefnandi myndi skila unnum tímum. Megi líta svo á að maí hafi verið greiddur með júní, þ.e. eftir á, en júlí verið greiddur fyrirfram. Þar sem stefnandi hafi hins vegar ekki komið til starfa aftur, og ekki einu sinni látið stefnda vita að hann myndi ekki snúa aftur til starfa sinna, líti stefnda svo á að laun frá og með 4. til 31. júlí 2010 séu ofgreidd.

Af hálfu stefnda er ítrekað að stefnandi hafi í engu útskýrt fjarveru sína eftir að hann yfirgaf Reykjanes 4. júlí 2010. Stefnandi hafi sótt eiginkonu sína þegar hún hætti störfum eftir miðjan ágúst 2010 og þrátt fyrir að vera þá kominn á staðinn hafi hann ekkert rætt við forsvarsmenn stefnda um þessa löngu fjarveru frá vinnu eða annað er varðaði samskipti aðila. Þá hafi engar athugasemdir eða mótbárur borist frá stefnanda vegna launa eða uppgjörs stefnda við hann fyrr en með bréfi Verkalýðsfélags Vestfirðinga 10. febrúar 2011.

Stefnda tekur fram að félagið hafi ákveðið að greiða ekki út orlof við starfslok þar sem starfslok stefnanda hafi verið mjög óljós og hafi félagið ætlað að fara fram á það við stefnanda, þegar hann spyrði eftir orlofi, hvort ekki væri sanngjarnt að það gengi upp í óunna en greidda vinnu, þ.e. vegna júlí 2010.

---

Stefnda segir allar launagreiðslur félagsins til stefnanda hafa verið samkvæmt samkomulagi hans við félagið. Samið hafi verið um að maí og júní yrðu greiddir saman, þ.e. 341.896 krónur, eða tveggja mánaða laun. Þrátt fyrir að stefnandi hafi ekki hafið störf fyrr en 12. maí 2010 hafi verið gert samkomulag um að stefnandi fengi greitt sem næmi heilum mánuði þar sem hann hafi lofað að skila unnum tíma sem því næmi. Hinn 2. júní hafi stefnanda verið boðin greiðsla inn á laun vegna vinnu í maí, sem hann hafi afþakkað.

Nettó-laun til útborgunar fyrir maí og júní samkvæmt launaseðli hafi verið 198.919 krónur. Hinn 12. júlí hafi hann fengið 150.000 krónur greiddar og 15. júlí 48.919 krónur, sem verið hafi lokagreiðsla fyrir maí og júní 2012. Nettó-laun til útborgunar fyrir júlí samkvæmt launaseðli hafi numið 101.319 krónum sem stefnanda hafi verið greiddar 12. ágúst 2012.

Heildarlaun stefnanda tímabilið 1. maí til 31. júlí 2010 hafi numið 512.844 krónum. Á því tímabili hafi stefnandi verið alls 47 daga á staðnum en 45 daga fjarverandi, en samkvæmt áðursögðu hafi vinnutímabil stefnanda verið frá 12. maí til 3. júlí 2010, eða samtals viðvera í tæpa tvo mánuði.

IV.

Fyrir liggur að stefnda réð stefnanda til starfa vorið 2010 og hóf hann störf hjá félaginu í Reykjanesi 12. maí 2012. Staðreynd er að stefnda gerði ekki skriflegan ráðningarsamning við stefnanda. Samkvæmt ákvæði 1.15.1 í þágildandi kjarasamningi Samtaka atvinnulífsins og Starfsgreinasambandsins vegna vinnu starfsfólks í veitinga- og gistihúsum og hliðstæðri starfsemi, sem stefnandi byggir á í málatilbúnaði sínum, bar að gera skriflegan ráðningarsamning eða staðfesta ráðningu skriflega eigi síðar en tveimur mánuðum eftir að starf hófst. Upplýst er að stefnandi hvarf úr starfi sínu hjá stefnda innan tveggja mánaða frá því að hann hóf störf. Einnig liggur fyrir að stefnda taldi með réttu, að því athuguðu sem upplýst er um málsatvik að þessu leyti, að stefnandi myndi snúa til starfa að nýju hjá félaginu. Þá hefur ekkert haldbært komið fram um að stefnandi hafi á einhverjum tímapunkti upplýst stefnda með skýrum hætti, hvað þá formlegum, um að hann kæmi ekki aftur til starfa. Í ljósi alls þessa verður ekki talið að stefnandi geti byggt rétt á tilvitnuðu kjarasamningsákvæði.

Dómurinn telur upplýst, samkvæmt málatilbúnaði stefnda og á grundvelli framlagðrar skrár stefnanda yfir verk þau sem hann kveðst hafa sinnt í þágu stefnda, að stefnandi hafi verið ráðinn til að sinna almennri tilfallandi vinnu utandyra. Þá þykir nægjanlega í ljós leitt með framlögðum launaseðlum, sem ósannað er að sætt hafi athugasemdum eða mótbárum af hálfu stefnanda fyrr en með bréfi Verkalýðsfélags Vestfirðinga 10. febrúar 2011, að komist hafi á samkomulag með aðilum þess efnis að stefnandi ætti, auk fæðis og húsnæðis, rétt á 170.948 krónum í laun fyrir fulla dagvinnu.

Framlögð tímaskráning stefnanda sjálfs er grundvöllur krafna hans í málinu. Stefnda kveðst fyrst hafa fengið skráninguna í hendur með tölvupósti 3. ágúst 2010 og hefur félagið mótmælt henni harðlega sem rangri. Að auki hefur stefnda vísað til þess að stefnanda hafi verið óheimilt að vinna yfirvinnu nema hann væri sérstaklega um það beðinn af stefnda. Gegn mótmælum stefnda og í ljósi þess sem upplýst er um eðli starfs stefnanda hjá stefnda ber stefnandi, samkvæmt almennum venjuhelguðum reglum um sönnun, sönnunarbyrðina fyrir því að samþykki vinnuveitanda hans fyrir yfirvinnu, sem stefnandi kveðst hafa unnið og krefst launa fyrir, hafi legið fyrir. Þar sem stefnandi hefur ekkert haldbært fært fram því til stuðnings telst ósannað að stefnda hafi beðið um, eða eftir atvikum samþykkt, að stefnandi ynni yfirvinnu.

Upplýst er að stefnda greiddi stefnanda föst dagvinnulaun fyrir þrjá mánuði. Þá er staðreynd að starfstími stefnanda hjá stefnda náði ekki tveimur mánuðum. Samkvæmt því telur dómurinn ósannað með vísan til alls framangreinds að stefnandi eigi rétt til frekari greiðslna úr hendi stefnda en félagið hefur þegar innt af hendi. Verður stefnda því sýknað af öllum kröfum stefnanda í málinu.

Að ágreiningi málsaðila og atvikum öllum virtum, sbr. 3. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, þykir rétt að láta hvorn aðila bera sinn kostnað af málinu.

D Ó M S O R Ð:

Stefnda, Ferðaþjónustan Reykjanesi ehf., skal sýkn af kröfum stefnanda, H-kk-ef G-kk-ef, í máli þessu.

Málskostnaður fellur niður.

K-kk-nf H-kk-nf