E-267/2011

Mál þetta, sem dómtekið var þann 23. nóvember sl., er höfðað með stefnu birtri þann 2. ágúst 2011. Málið var endurflutt þann 13. apríl sl. og dómtekið að því búnu.

Stefnandi er M-kk-nf M-kk-nf Ó-kk-nf, kt. 000000-0000, til heimilis að Birkivöllum 10, Selfossi. Stefnda er H-kvk-nf J-kvk-nf kt. 000000-0000, til heimilis að Sigtúni 5, Vík í Mýrdal.

Endanlegar dómkröfur stefnanda eru þær að stefnda verði dæmd til að greiða stefnanda skuld að fjárhæð 468.500 krónur, auk vaxta samkvæmt 8. gr., sbr. 4. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 af kr. 350.000 frá 5. janúar 2009 til 11. febrúar 2009, en frá þeim degi af kr. 386.000 til 22. júní 2009, en af kr. 468.500 frá þeim degi til 20. apríl 2011, en frá þeim degi með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga, til greiðsludags.

Þá er krafist málskostnaðar úr hendi stefndu að skaðlausu, skv. síðar framlögðum málskostnaðarreikningi.

Stefnda krefst aðallega sýknu að öllum kröfum stefnanda. Til vara krefst stefnda skuldajafnaðar og að krafa stefnanda verði lækkuð.

Þá krefst stefnda þess að stefnandi verði dæmdur til að greiða henni málskostnað að skaðlausu samkvæmt málskostnaðarreikningi eða að mati dómsins.

Málsatvik

Stefnandi lýsir atvikum máls þessa sem svo að á árinu 2008 hafi tekist vinskapur með aðilum. Stefnda hafi þá átt í fjárhagserfiðleikum og á árinu 2009 hafi stefnandi lánað henni peninga. Krafa stefnanda sé þannig tilkomin vegna láns er stefnandi veitti stefndu í janúar, febrúar og júní árið 2009. Stefnda hafi ekki fengist til að endurgreiða stefnanda lánið þrátt fyrir símtöl, símbréf, innheimtuviðvörun og innheimtubréf. Þá kveður stefnandi stefndu hafa búið hjá sér á Selfossi frá því um sumarið 2009 fram til júní 2010, og hafi stefnandi á þeim tíma munnlega margsinnis krafið stefndu um greiðslu, án árangurs.

Stefnda hafnar þessari lýsingu stefnanda á málavöxtum og kveður aðila hafa átt í rómantísku sambandi á seinni hluta árs 2008 og hafi stefnda flutt inn til stefnanda í júní 2009. Hafi samband aðila staðið yfir þar til um mitt ár 2010, þegar stefnda flutti út. Frá miðju ári 2009 hafi stefnda átt við veikindi að stríða, sem gert hafi henni erfitt fyrir um vinnu, en hún hafi þó tekið fullan þátt í rekstri heimilis aðila. Kveður stefnda liggja fyrir að stefnandi hafi millifært fjármuni á reikning hennar í janúar, febrúar og júní 2009. Að sama skapi hafi stefnda millifært fjármuni inn á reikning stefnanda í apríl, júní og júlí 2010 og hafi raun allar tekjur hennar aðrar einnig runnið til sameiginlegs reksturs heimilis aðila meðan á sambandi þeirra stóð, líkt og eðlilegt megi telja.

Málsástæður og lagarök stefnanda

Stefnandi byggir kröfu sína um endurgreiðslu skuldarinnar á almennum reglum samninga- og kröfuréttar um efndir fjárskuldbindinga. Um hafi verið að ræða lán sem stefnda hafi lofað að endurgreiða um áramótin 2009-2010, en stefnda hafi ekki staðið við það loforð. Kröfu um vexti styður stefnandi við reglur III. kafla vaxtalaga nr. 38/2001, með síðari breytingum. Þá vísar stefnandi um varnarþing til 32. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, og XXI. kafla sömu laga hvað varðar kröfu um málskostnað, þá sérstaklega 129. og 1. mgr. 130. gr. laganna.

Málsástæður og lagarök stefndu

Stefnda mótmælir með öllu staðhæfingum stefnanda um að umræddar greiðslur geti talist vera lán og hafnar allri greiðsluskyldu sinni í málinu. Kveður stefnda stefnanda ekki hafa tekið sambandsslitum aðila vel, og hafi hann í kjölfar þeirra farið að gera ýmsar óljósar fjárkröfur á hendur stefndu. Hafi þar meðal annars verið um að ræða kröfur vegna kostnaðar við kaup á mótórhjóli, sem hafi þó verið selt og andvirði þess runnið til rekstur heimilis aðila og krafa um endurgreiðslu kostnaðar vegna afmælis stefndu. Kveður stefnda kröfur þessar vera tilhæfulausar, enda sé ótækt að stefnandi geti gert kröfu um endurgreiðslu fjármuna þeirra er hann lagði til í sambandi þeirra.

Þá kveður stefnda stefnanda hafa verið fjársterkari aðilann í sambandi þeirra, ekki síst sökum veikinda stefndu. Stefnda hafi hins vegar ótvírætt verið fullur þátttakandi í sambandi þeirra. Hún hafi þannig séð um daglegan rekstur heimilis þeirra og tekið þátt í öllum hefðbundnum kostnaði, gætt barna stefnanda o.s.frv. Þá hafi stefnda sjálf lagt fram umtalsverða fjármuni á meðan sambandi aðila stóð, þar á meðal leigutekjur af íbúð sinni að fjárhæð samtals um 2 milljónir króna, vinnulaun sín auk greiðslna úr sjúkrasjóði, frá Tryggingastofnun og Sjúkratryggingum Íslands. Telur stefnda að þó í ljós komi að lítillega meiri fjármunir hafi verið færðir af bankareikningi stefnanda á bankareikning stefndu, en í gagnstæða átt, þegar litið er yfir samband aðila, þá sé einungis um að ræða nokkur hundruð þúsund krónur eftir 20 mánaða samband, og telur stefnda fráleitt að telja mismun þann vera lánveitingu.

Kveður stefnda stefnanda í máli þessu ekki halda fram sumum af öfgakenndari kröfum sínum, er hann hefur fram að þessu krafið stefndu greiðslu á. Þær kröfur sem eftir standi séu þó að mati stefndu lítt dulbúnar kröfur um endurgreiðslu vegna þátttöku í sameiginlegum kostnaði meðan á sambandi stóð og séu þær sprottnar af reiði stefnanda vegna hins misheppnaða sambands. Beri stefnandi alla sönnunarbyrði um að greiðslur þær er greindar eru í stefnu, öfugt við aðra þá fjármuni sem aðilar lögðu sameiginlega til í sambanda sínu, skuli teljast lánveiting af hálfu stefnanda.

Hvað varakröfu stefndu snertir, um skuldajöfnuð á grundvelli 28. gr. laga nr. 91/1991 og lækkun á kröfum stefnanda, verði fallist á greiðsluskyldu stefndu, vísar stefnda til þess að verði umræddar greiðslur taldar vera lán, þá sé rétt að skuldajafna við þær millifærslur sem fóru frá stefndu til stefnanda á umræddu tímabili. Sé þar um að ræða greiðslu þann 06.04.2010 að fjárhæð kr. 7.500, þann 04.06.2010 og 05.07.2010 að fjárhæð kr. 35.000 og kr. 10.000, samtals kr. 52.500.

Þá hefur stefnda hafnað vaxtakröfum stefnanda sem óljósum og óákveðnum. Stefnda fái ekki séð á hvaða grundvelli stefnandi byggi kröfu um vexti af kröfunni sem skaðabótakröfu skv. 8. gr. vaxtalaga og telji hún að þessi framsetning uppfylli ekki skilyrði um ákveðna og skýra kröfugerð. Þá sé kröfu stefnanda um dráttarvexti einnig hafnað með vísan til 3. mgr. 5. gr. vaxtalaga, þar sem fram komi að ef ekki sé samið um gjalddaga kröfu skuli reikna dráttarvexti frá og með þeim degi þegar mánuður er liðinn frá því að kröfuhafi sannanlega krafði skuldara með réttu um greiðslu. Stefnandi virðist telja að svo hafi verið gert með innheimtubréfi dagsettu 17.01.2001, en í því bréfi hafi meðal annars verið gerð krafa um greiðslu ótilgreindra millifærslna á ákveðnu tímabili að fjárhæð kr. 486.000 kr., án þess að sú krafa væri studd nokkrum gögnum eða rökum. Hafi stefndu því verið ófært annað en að hafna kröfunni sem órökstuddri. Mótmælir stefnda því að með umræddu bréfi hafi verið uppfyllt skilyrði áðurnefndrar 3. mgr. 5. gr. vaxtalaga. Þar að auki hafi bréfið í raun verið dagsett 9. febrúar 2011, en ekki 17. janúar 2011.

Um lagarök vísar stefnda, auk ofangreinds, til meginreglna kröfuréttar og einkamálaréttarfars. Kröfu sína um málskostnað styður stefnda við 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Niðurstaða

Við upphaf aðalmeðferðar málsins var færð til bókar lækkun á kröfum stefnanda en upphaflega hljóðaði krafa hans upp á greiðslu samtals 488.000,- kr.

Aðila máls þessa greinir á um hvort greiðslur þær, er óumdeilt er að fóru á milli aðila og stefnandi krefst nú greiðslu á úr hendi stefndu, hafi verið lán, líkt og stefnandi heldur fram, eða hlutdeild stefnanda í sameiginlegum rekstri heimilis aðila, líkt og stefnda heldur fram.

Stefnda hefur hafnað greiðsluskyldu sinni í málinu. Stefnandi ber sönnunarbyrði fyrir því að umræddar greiðslu hafi verið lán í skilningi kröfuréttar. Í málinu liggja frammi sem dskj. nr. 3 – 5, kvittanir fyrir millifærslum af reikningi stefnanda á reikning stefndu. Greiðslur samkvæmt kvittunum þessum fóru fram þann 05.01.2009 að fjárhæð kr. 350.000, þann 11.02.2009 að fjárhæð kr. 36.000 og þann 22.06.2009 að fjárhæð kr. 100.000. Engin kvittananna ber með sér skýringu á millifærslu milli reikninga aðila og þá kemur ekki fram að um lán hafi verið að ræða. Þá hefur ekki verið lögð fram nein skuldaviðurkenning undirrituð af stefndu, eða nokkurt skjal er sýnir viðurkenningu hennar á kröfu stefnanda. Þvert á móti liggur frammi tölvubréf, sent af netfangi með upphafsstöfum stefnanda, á netfang sem ber með sér nafn stefndu, þar sem stefnandi talar um peninga sem hann hafi lánað stefndu og hún lofar að greiða til baka. Þá liggur fyrir svar lögmanns stefndu við kröfu stefnanda um greiðslu, stílað á lögmann stefnanda, þar sem stefnda hafnar greiðsluskyldu sinni.

Óumdeilt er í málinu að málsaðilar áttu í ástarsambandi og var heimilishald þeirra sameiginlegt í um 20 mánuði. Þar sem þannig stóð á bar stefnanda að tryggja sér sönnun fyrir því að hann liti á millifærslur til stefndu sem lán til hennar en ekki eðlilegt framlag til heimilishaldsins. Stefnandi hefur að mati dómsins ekki tekist að færa sönnur á greiðsluskyldu stefndu. Ber því þegar af þeirri ástæðu að sýkna stefndu af öllum kröfum stefnanda. Stefnandi greiði stefndu málskostnað líkt og í dómsorði greinir.

H-kk-nf O. A-kk-nf dómstjóri kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð :

Stefnda, H-kvk-nf J-kvk-nf, er sýkn af kröfum stefnanda, M-kk-ef M-kk-ef Ó-kk-ef í máli þessu.

Stefnandi greiði stefndu 250.000 krónur í málskostnað.

H-kk-nf. O. A-kk-nf