E-1875/2016

Stefnandi máls þessa er S-kvk-nf M-kvk-nf A-kvk-nf, Birkigrund 48, Kópavogi, en stefndi Vátryggingafélag Íslands hf., Ármúla 3, Reykjavík.

Dómkröfur stefnanda eru þær að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnanda 10.000.000 krónur, með vöxtum og dráttarvöxtum samkvæmt 16. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 ,,til greiðsludags“. Þá er krafist málskostnaðar.

Stefndi krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá dómi, en til vara sýknu. Í báðum tilvikum er krafist málskostnaðar.

Í þessum hluta málsins er til úrlausnar frávísunarkrafa stefnda, sem í þessum þætti verður sóknaraðili, en stefnandi varnaraðili.

Varnaraðili krefst þess að frávísunarkröfunni verði hrundið.

Málið var munnlega flutt um frávísunarkröfuna 5. desember sl. og málið tekið til úrskurðar að því loknu.

I.

Í stefnu lýsir varnaraðili málavöxtum þannig að varnaraðili hafi lent í umferðarslysi 19. maí 2006, er bifreið, sem tryggð hafi verið hjá sóknaraðila, hafi ekið á varnaraðila. Hafi heilsu varnaraðila farið hrakandi undanfarin ár og verði að telja að ófyrirsjáanlegar breytingar hafi orðið á heilsu varnaraðila í kjölfar slyssins þannig að ætla megi að miskastig og örorkustig sé verulega hærra en áður var talið. Sé því nauðsynlegt að taka upp að nýju ákvörðun um skaðabætur fyrir varanlegan miska og varanlega örorku, sbr. 11. gr. laga nr. 50/1993.

II.

Sóknaraðili byggir frávísunarkröfu sína á því að bæði kröfugerð og málatilbúnaður varnaraðila í stefnu uppfylli ekki áskilnað laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála um skýran og glöggan málatilbúnað. Samkvæmt 1. mgr. 95. gr. laga nr. 91/1991 beri varnaraðila við þingfestingu að leggja fram stefnu og þau skjöl sem málatilbúnaður hans eða hann byggi kröfur sínar á, sbr. einnig g. lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991. Þá skuli í stefnu greina svo glöggt sem verða megi málsástæður og helstu atvik og beri að lýsa þeim með gagnorðum og skýrum hætti, svo ekki fari milli mála hvert sakarefnið er, sbr. e. lið 1. mgr. 80. gr. laganna. Málatilbúnaður varnaraðila uppfylli ekki þessar reglur og málið því vanreifað bæði að því er varði kröfur og málsástæður.

Stefnukrafan sé vanreifuð. Á engan hátt sé gerð grein fyrir hvernig krafan sé til komin og reiknuð. Engin gögn um stefnukröfuna hafi verið lögð fram. Virðist stefnukrafan byggja á eigin mati varnaraðila á umfangi ætlaðra aukinna og nýrra afleiðinga umferðarslyssins. Slík krafa sé andstæð meginreglu einkamálaréttarfars um skýran og glöggan málatilbúnað. Sé sóknaraðila gert ómögulegt að setja fram varnir gegn kröfunni þannig fram settri. Því til viðbótar sé á því byggt að málatilbúnaðurinn sé í heild sinni vanreifaður. Í stefnu sé vísað til matsgerðar um atvik. Slík tilvísun til atvika málsins sé engan veginn fullnægjandi enda matsgerðin ekki sönnun um atvik að slysinu. Sé henni einungis ætlað að sýna fram á afleiðingar þess. Slíkur málatilbúnaður sé að því leyti vanreifaður, sbr. e. lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991. Það eina sem ráðið verði af lýsingu atvika í stefnu sé að um sé að ræða endurupptöku á grundvelli 11. gr. laga nr. 50/1993. Ekki sé rökstutt að hvaða leyti skilyrði 11. gr. séu uppfyllt. Engin gögn hafi verið lögð fram um að heilsufar varnaraðila hafi versnað og/eða ófyrirséðar breytingar orðið á því í skilningi ákvæðisins. Málið sé einnig vanreifað að því leyti. Sé sóknaraðila ekki fært að halda uppi vörnum að því leyti. Þá sé ekki hægt að bæta úr ágöllum málsins undir rekstri málsins. Svo sem málatilbúnaði sé háttað í stefnu geri varnaraðili ekki kröfu um að dómkvaddir verði matsmenn til að meta tjón stefanda, nema sóknaraðili mótmæli tjóninu. Standist þetta á engan hátt. Að endingu sé vaxtakrafa stefnanda vanreifuð. Einungis sé vísað til laga nr. 38/2001 en ekki viðeigandi ákvæða laganna. Þá sé ekki gerð grein fyrir því við hvaða tíma vextir eigi að miðast.

III.

Samkvæmt stefnu byggir varnaraðili mál sitt á því að fyrri ákvörðun um greiðslu miskabóta og örorkubóta til handa varnaraðila beri að taka upp á grundvelli 11. gr. laga nr. 50/1993 þar sem ófyrirsjáanlegar breytingar hafi orðið á heilsu varnaraðila í kjölfar umferðarslyss er hún hafi orðið fyrir 19. maí 2006.

Varnaraðili hafnar því að málið sé vanreifað. Sé það einfalt að gerð. Sóknaraðili hafi viðurkennt bótaskyldu með því að greiða á sínum tíma út skaðabætur til varnaraðila. Varnaraðili leiti nú eftir því að taka fyrri ákvörðun upp á grundvelli 11. gr. laga nr. 50/1993 á grundvelli þess að ófyrirsjáanlegar breytingar hafi orðið á heilsu varnaraðila í kjölfar umferðarslyssins. Ekki sé gerð krafa um dómkvadda matsmenn nema sóknaraðili mótmæli því að bætur verði greiddar, en aðilar geti komið sér saman um skaðabætur án þess að svo sé.

IV.

Samkvæmt 1. mgr. 95. gr. laga nr. 91/1991 ber stefnanda við þingfestingu máls að leggja fram stefnu og þau skjöl sem varða málatilbúnað hans eða hann byggir kröfur sínar á. Í stefnu skal greina svo glöggt sem verða má málsástæður og ber að lýsa þeim með gagnorðum og skýrum hætti svo að ekki fari milli mála hvert sakarefnið er, sbr. e. lið 1. mgr. 80. gr. sömu laga. Lagareglur þessar tryggja að stefnda sé fært að taka efnislega afstöðu til krafna stefnanda og að dómari geti lagt dóm á sakarefni málsins, sbr. 1. mgr. 96. gr. og 1. mgr. 99. gr. laganna.

Varnaraðili fékk greiddar skaðabætur úr hendi sóknaraðila vegna líkamstjóns er varnaraðili varð fyrir 19. maí 2006. Samkvæmt stefnu freistar varnaraðili þess nú að fá fyrri ákvörðun tekna upp á grundvelli ákvæða 11. gr. laga nr. 50/1993. Í stefnu er gerð krafa um skaðabætur að fjárhæð 10.000.000 króna. Ekki er loku fyrir skotið í málum vegna miska og örorku að hafa uppi skaðabótakröfu sem nemur fjárhæð sem síðar yrði nánar afmörkuð og jafnvel lækkuð, svo sem í því tilviki að beðið er niðurstöðu matsgerðar. Varnaraðili hefur hins vegar ekki skýrt í stefnu hvernig fjárhæð skaðabótakröfunnar er til komin að þessu leyti og hvort þannig hátti til í þessu máli. Málsatvikum eru nánast engin skil gerð í stefnu. Málsástæðum er þar í raun ekki lýst. Þá er ekki lýst á hvern hátt skilyrðum áðurnefndrar 11. gr. laga nr. 50/1993 er fullnægt. Að lokum er dráttarvaxtakrafa varnaraðila vanreifuð, en þess er ekki getið frá og með hvaða tíma krafan skuli bera dráttarvexti. Er málatilbúnaður varnaraðila því svo vanreifaður í heild sinni að óhjákvæmilegt er að vísa málinu frá héraðsdómi.

Í ljósi ákvæða 2. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 verður varnaraðili dæmdur til að greiða sóknaraðila málskostnað, svo sem í dómsorði er mælt fyrir um.

S-kk-nf S-kk-nf héraðsdómari kveður upp úrskurðinn.

ÚRSKURÐARORÐ:

Máli þessu er vísað frá dómi.

Varnaraðili, S-kvk-nf M-kvk-nf A-kvk-nf, greiði sóknaraðila, Vátryggingafélagi Íslands hf., 180.000 krónur í málskostnað.

S-kk-nf S-kk-nf

-----

Rétt endurrit staðfestir

Héraðsdómi Reykjavíkur, 7. desember 2016.