S-804/2016

Mál þetta, sem dómtekið var 1. febrúar sl. er höfðað með ákæru, útgefinni af lögreglustjóranum á höfuðborgarsvæðinu 25. október 2016, á hendur X, kt. 000000-0000, [...], með dvalarstað að [...], fyrir líkamsárás og brot gegn barnaverndarlögum, með því að hafa fimmtudaginn 23. júní 2016 að [...] veist að fyrrverandi sambýliskonu sinni, Y, kt. 000000-0000, tekið hana tvívegis hálstaki og skallað hana í ennið með þeim afleiðingum að hún hlaut væga bólgu á enni og roða á húð á hálsi og með því að hafa í sama skipti með framangreindri háttsemi ógnað og sýnt af sér vanvirðandi háttsemi og ruddalegt athæfi gagnvart syni brotaþola, A, kt. 000000-0000, sem varð vitni að árásinni.

Telst brot þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20/1981 og 1. og 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Verjandi ákærða krefst aðallega sýknu en til vara vægustu refsingar sem lög leyfa, sem verði að öllu leyti skilorðsbundin, og hæfilegrar þóknunar sér til handa.

I

Samkvæmt skýrslu lögreglu var hún kölluð að [...] þann 23. júní 2016 vegna heimilisofbeldis. Tilkynningunni fylgdi að það hefði maður tekið konu kverkataki fyrir framan barn á heimilinu. Lögregla hitti þar fyrir ákærða, Y og son Y, A, ásamt nokkrum vinum Y. Ákærði var utandyra þegar lögregla kom. Y greindi frá því að hann hefði búið þarna frá því í mars. Þau hefðu farið að rífast um kvöldið þegar ákærði hefði sakað hana um að halda fram hjá sér. Hann hefði skallað hana og tekið hana kverkataki tvisvar sinnum fyrir framan son hennar. Samkvæmt skýrslunni mátti sjá roða hægra megin á enni Y. Mikill æsingur var á vettvangi þegar lögregla kom. Aðilar tengdir ákærða og Y voru að bera eigur ákærða út úr íbúðinni.

Í málinu liggur fyrir læknisvottorð H-kk-ef M-kk-ef B-kk-ef, sérfræðings á slysa- og bráðadeild Landspítala í Fossvogi, frá 30. júní 2016, þar sem fram kemur að Y hafi leitað á bráðadeild Landspítala 23. sama mánaðar og lýst því að hún hafi orðið fyrir ofbeldi af hálfu fyrrum sambýlismanns síns. Við skoðun hafi hún haft væga bólgu hægra megin á enni en ekki hafi verið að sjá aflögun, sár eða áberandi mar. Á hálsi hafi verið yfirborðslægur roði á húð. Þá hafi hún haft nokkra marbletti á handleggjum.

Ákærði greindi frá því fyrir dóminum að hann hefði verið í sambúð með Y á þessum tíma. Hann hefði komist að því að hún væri í neyslu fíkniefna og að halda fram hjá honum og hann hefði af þeim sökum ákveðið að flytja út. Hann hefði komið í íbúðina ásamt frænda sínum, B, og vini sínum, C, til að sækja dótið sitt. Vinir Y hefðu einnig verið staddir þar. Þau Y hefðu bæði verið mjög reið og til átaka hefði komið á milli þeirra. Þau hefðu togast á um fatnað hans og eitthvað farið á gólfið. Hann hefði beygt sig til þess að taka upp föt og þá hefðu höfuð þeirra rekist saman. Um slys hefði verið að ræða. Hann hefði ýtt við henni fyrir neðan hálsinn en hún hefði öskrað fram að hann væri að taka hana hálstaki. Hún hefði hins vegar tekið hann hálstaki þannig að hann hefði varla náð andanum. Átök þeirra hefðu átt sér stað inni í svefnherbergi en á meðan hefðu vinir hennar verið í stofunni að horfa á sjónvarp. Sonur Y hefði einnig verið inni í stofunni og eldhúsinu meðan á þessu hafi staðið. Hann hefði því ekki orðið vitni að átökunum, heldur einungis því sem hún hafi hrópað. Ákærði kvað Y hafa hótað honum lífláti og vinur hennar hefði hótað honum því að hann yrði barinn til bana af undirheimamönnum. Y hefði hringt í lögregluna og hann hefði farið út á móti henni. Ákærði kvaðst hafa haft nokkra áverka eftir átökin, en hann hefði verið marinn og klóraður um hálsinn. Hann hefði ekki verið undir áhrifum áfengis og hefði aldrei notað fíkniefni.

Vitnið Y kvað ákærða hafa verið að flytja út. Hann hefði reynt að kyrkja hana og skalla, með son hennar á milli þeirra. Ákærði hefði tekið fast með báðum höndum um háls hennar. Ekki hefði verið um neitt óviljaverk að ræða. Þetta hefði gerst einu sinni. Hún kvaðst ekki muna nákvæmlega hvernig skallinn hefði verið, en það væri ekki rétt að þau hefðu rekist saman. Þetta hefði gerst á gangi íbúðarinnar eða hugsanlega í svefnherberginu. Allir hefðu verið öskrandi og sonur hennar hafi hálfpartinn staðið á milli þeirra og orðið vitni að þessu öllu. Hún hefði svo beðið vini sína um að fara með hann. Vinir hennar hafi báðir orðið vitni að þessu öllu úr stofunni. Vitnið kvaðst ekki hafa verið í sambandi með E, sem þarna hafi verið staddur, fyrr en eftir þetta.

Vitnið D kvaðst hafa verið heima hjá Y umrætt sinn. Hann hefði séð hvar ákærði kom og vildi fá dótið sitt. Þau Y hefðu rifist og mikil læti hefðu verið í þeim báðum. Vitnið hafi sjálfur farið með son Y inn í eldhús til þess að hann yrði ekki vitni að þessu. Hann taldi drenginn þó hafa séð eitthvað, en vissi ekki hvað mikið. Hann hefði þó ekki farið inn í svefnherbergið. Vitnið og E, sem hafi líka verið þarna, hafi skipst á að vera með drengnum. Hann kvaðst hafa séð ákærða taka Y hálstaki með annarri hendinni og skella henni utan í hurð. Það hefði gerst í svefnherberginu, en hann hefði farið þangað til þeirra og gengið á milli þeirra. Vinir ákærða hefðu svo talað við hann og róað þar til lögreglan hefði komið á staðinn. Vitnið kvaðst ekki muna eftir að hafa séð ákærða skalla Y þrátt fyrir að hafa sagt það hjá lögreglu en taldi sig þó hafa greint rétt frá þar.

Vitnið E kvaðst hafa verið hjá Y þetta kvöld. Hann kvaðst muna óskýrt eftir þessu vegna fíkniefnaneyslu. Þeir E hefðu skipst á að hafa auga með syni Y. Vitnið hefði verið í stofunni og hafi heyrt hávaða en ekki vitað hver hefði átt upptökin. Hann hefði ekki mikið verið að skipta sér af frekar en aðrir sem hafi verið þarna. Hann hefði þó heyrt D hóta ákærða því að ráðast á hann. Um heimiliserjur hefði verið að ræða milli ákærða og Y með rifrildi og öskrum en hann hefði ekki heyrt að til slagsmála hafi komið. Vitnið kvaðst ekki hafa farið inn í svefnherbergið til ákærða og Y. Hinir strákarnir og sonur Y hefðu allan tímann verið inni í eldhúsi. Hann kvaðst hafa sagt lögreglunni það sem Y hefði sagt að hefði gerst. Hann hefði verið með henni á þessum tíma og því tekið hennar málstað. Þau væru ekki lengur í samskiptum.

Vitnið F kom á staðinn með ákærða til að ná í dótið hans. Hann kvað Y hafa ætlað að henda ákærða út en hann hafi ekki verið á því að fara. Hún hefði þá reynt að ýta við honum. Nokkur æsingur hefði verið í þeim báðum. Sonur Y hefði verið í íbúðinni og tveir vinir hennar. Y hefði beðið annan vina sinna um að fara með son hennar í burtu. Vitnið kvaðst hafa séð ákærða ýta í bringu Y þegar hún hafi verið komin með andlitið ofan í hann. Vitnið taldi að þarna gæti ákærði jafnvel hafa rekist í háls Y. Ákærði hefði svo farið inn í svefnherbergið og hún hefði elt. Hurðin hefði lokast á eftir þeim. Vitnið kvað son Y hafa komið fram en hann gat ekki sagt til um hvort hann hefði orðið vitni að einhverju. Þá taldi hann að enginn hefði farið inn í svefnherbergið þar sem ákærði og Y hefðu verið.

Vitnið G-kk-nf R-kk-nf S-kk-nf lögreglumaður kvaðst hafa mætt ákærða fyrir utan vettvang þetta kvöld. Hann hefði rætt við ákærða, en félagi hans farið inn. Ákærði hefði verið tiltölulega rólegur. Æsingur hefði verið á vettvangi, aðallega innandyra, en öskur í konu hefðu heyrst út. Hann hefði farið inn og rætt við vitni þegar ákærði hafi verið farinn. Þar inni hafi verið ungur drengur sem hafi verið í uppnámi.

Vitnið D-x-x L-kvk-nf M-x-x lögreglumaður kom einnig á vettvang umrætt sinn. Hún sagði mikinn æsing hafa verið á staðnum og fólk að flytja dót inn og út. Ungur drengur hefði verið á heimilinu sem hafi verið hræddur og í uppnámi. Hún vissi þó ekki hvort hann hefði séð eitthvað gerast. Hún hefði reynt að koma á ró vegna drengsins og talað við Y úti á svölum.

Vitnið H-kk-nf M-kk-nf B-kk-nf, bráðalæknir á Landspítala, greindi frá skoðun á Y. Hann kvað erfitt að meta tímaramma áverkanna eða fullyrða um þyngd höggs þótt talsvert högg þyrfti til að roði sæist enn við skoðun á slysadeild. Hún hafi verið með mar sem samræmist því að högg hafi komið á ennið. Varðandi roða á hálsi kvað hann hægt að herða að án þess að áverkar sjáist en meiri áverki gæti komið við snúning. Sjáanlegt mar hafi verið á hálsi sem samræmist því að gripið hafi verið í hálsinn. Langsótt sé að telja að slíkt komi við það að ýtt hafi verið á hálsinn.

II

Ákærða er gefið að sök að hafa veist að Y, tekið hana tvívegis hálstaki og skallað hana í ennið. Ákærði neitar sök. Hann hefur lýst því að hafa lent í átökum við Y og ýtt við henni. Hann neitar því að hafa tekið hana hálstaki en kveður höfuð þeirra hafa skollið saman fyrir slysni.

Y lýsti því fyrir dóminum að ákærði hefði skallað sig og tekið sig einu sinni hálstaki. Þegar lögregla mætti á vettvang greindi hún hins vegar frá því að um skalla hefði verið að ræða og ákærði hefði tvisvar sinnum tekið hana hálstaki. Við skýrslutöku hjá lögreglu lýsti hún því að ákærði hefði tvisvar sinnum tekið hana hálstaki en greindi ekki frá skalla.

Þegar framangreindir atburðir áttu sér stað voru á vettvangi tveir vinir ákærða og tveir vinir Y, auk sonar Y, og komu þrír þeirra fyrir dóminn. Öll vitnin lýstu því að æsingur hefði verið í báðum aðilum. Vitnið D greindi frá því að hafa séð ákærða taka Y hálstaki og skella henni utan í hurð inni í svefnherberginu. Vitnið E kvaðst ekki hafa orðið var við handalögmál og kvaðst hafa sagt ósatt um það við lögreglu á vettvangi. Þá greindi vitnið C frá því að hafa séð ákærða ýta í Y en ekki önnur átök.

Af framangreindu er ljóst að til einhverra handalögmála kom á milli ákærða og Y umrætt sinn. Ákærði hefur eindregið hafnað því að hafa ráðist að Y með þeim hætti sem honum er gefið að sök og hefur verið stöðugur í frásögn sinni. Framburður Y hefur hins vegar ekki verið stöðugur um hvað gerðist þetta kvöld og vitni bera ekki með sama hætti um atvik. Einungis eitt vitni hefur borið um að hafa séð hluta þess sem ákærða er gefið að sök. Framburður hans er þó ekki að fullu í samræmi við framburð Y eða það sem fram hefur komið um staðsetningu aðila í íbúðinni. Vegna framangreinds leikur verulegur vafi á því að atvik hafi verið með þeim hætti sem ákærða er gefið að sök í ákæru. Þennan vafa verður að skýra ákærða í hag. Með hliðsjón af framansögðu, og með vísan til 108. og 109. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, telst ósannað að ákærði hafi tvívegis tekið Y hálstaki og skallað hana í ennið með þeim afleiðingum sem greinir í ákæru og verður ákærði sýknaður af ákæru vegna líkamsárásar.

Ákærða er einnig gefið að sök brot gegn barnaverndarlögum með því að hafa með háttsemi sinni ógnað og sýnt af sér vanvirðandi háttsemi og ruddalegt athæfi gagnvart syni Y sem hafi verið vitni að árásinni. Af framburði fyrir dóminum er alls óljóst hvort sonur Y varð vitni að því sem fram fór milli hennar og ákærða og þá hve miklu af því, en svo virðist sem þess hafi verið gætt að hann væri annars staðar í íbúðinni. Með hliðsjón af því og framangreindri niðurstöðu um sýknu ákærða af líkamsárás verður hann einnig sýknaður vegna brots gegn barnaverndarlögum.

Samkvæmt 2. mgr. 218. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála greiðist sakarkostnaður úr ríkissjóði, þ.m.t. málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, B-kk-ef E-kk-ef hdl., 421.600 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið H-kvk-nf S-kvk-nf P-kvk-nf aðstoðarsaksóknari.

B-kvk-nf B-kvk-nf héraðsdómari kveður upp þennan dóm.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði, X, er sýkn af kröfum ákæruvaldsins.

Allur sakarkostnaður málsins greiðist úr ríkissjóði, þ.m.t. málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, B-kk-ef E-kk-ef hdl., 421.600 krónur.

B-kvk-nf B-kvk-nf