E-912/2010

Mál þetta, sem dómtekið var 26. ágúst sl., er höfðað af Hóteli Hamri ehf., Borgarnesi, á hendur K-kk-þgf E-kk-þgf P-kk-þgf, Ásgarði 17, Reykjavík, með stefnu birtri 31. janúar 2010.

Stefnandi krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnanda skuld að fjárhæð 306.563 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt ákvörðun Seðlabanka Íslands á hverjum tíma um grunn dráttarvaxta og vanefndaálags, sbr. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 1. febrúar 2007 til greiðsludags. Þá krefst stefnandi vaxtavaxta samkvæmt 12. gr. sömu laga er leggist við höfuðstól á 12 mánaða fresti. Loks krefst stefnandi málskostnaðar samkvæmt mati dómsins.

Stefndi krefst þess að hann verði sýknaður af öllum kröfum stefnanda. Til vara er þess krafist að kröfur stefnanda á hendur stefnda verði lækkaðar verulega. Loks krefst stefndi málskostnaðar úr hendi stefnanda samkvæmt framlögðum málskostnaðar-reikningi að teknu tilliti til þess að stefndi er ekki virðisaukaskattskyldur.

Mál þetta var þingfest 4. febrúar 2010 en þá var stefnda veittur frestur til að skila greinargerð. Eftir ítrekaða fresti lagði stefndi fram greinargerð 8. apríl s.á. Undirritaður dómari tók við meðferð málsins 21. maí s.á. og tók málið fyrir 7. júní s.á. Þá var málinu frestað til sáttaumleitunar til 22. júní s.á. Þegar málið var tekið fyrir þann dag lýstu aðilar gagnaöflun lokið og aðalmeðferð var ákveðin 26. ágúst s.á. Að lokinni aðalmeðferð var málið dómtekið.

Við aðalmeðferð málsins gáfu U-kvk-nf H-kvk-nf, stjórnarformaður stefnanda og starfsmannastjóri, og stefndi skýrslu fyrir dóminum. Vitnið I-kvk-nf S-kvk-nf B-kvk-nf, starfsmaður Arion banka í Borgarnesi, gaf einnig skýrslu fyrir dóminum í gegnum síma.

I.

Atvik málsins eru þau að stefndi, K-kk-nf E-kk-nf, starfaði hjá stefnanda sem matreiðslumaður frá ágúst 2005 til desember 2007. Þann 1. febrúar 2007 greiddi stefnandi fyrir mistök inn á bankareikning tvisvar sinnum fjárhæðina 306.563 krónur, sem voru útborguð laun til stefnanda fyrir janúar, samkvæmt launaseðli hans frá stefnanda.

Í stefnu segir að mistökin hafi orðið vegna þess að í miðri launavinnslu hafi rafmagnið farið af húsi stefnanda. Forsvarsmaður stefnanda U-kvk-nf H-kvk-nf skýrði þannig frá atvikum fyrir dóminum að þegar rafmagnið hefði komið aftur á hefði hún farið inn á bankann og séð að ekki hefði farið út af bankanum. Hún hefði því endurtekið greiðsluna og ekki hugsað meira um það. Næsta dag hefði komið starfsmaður sem hafði sagst hafa fengið tvöföld laun. Hún kvaðst hafa skoðað sinn eigin reikning og mannsins hennar og síðan hringt í bankann og spurt hvort verið gæti að hluti af greiðslu hefði farið í gegn. Henni hefði verið sagt að svo hefði ekki verið.

Stefnandi hefur jafnframt greint frá því að um sama leyti hafi fyrirtækið verið að skipta um bókara og nýr bókari ekki litið á gögn stefnanda fyrr en líða hafi farið á vorið. Mikil vinna hafi farið í að fá botn í bókhald stefnanda. Af þeim sökum hafi gerð ársreiknings dregist og bankareikningur stefnanda frá 2007 ekki verið endanlega afstemmdur fyrr en í lok september 2008. Þá fyrst hafi komið í ljós að laun stefnda ásamt nokkurra annarra starfsmanna, fyrir janúar mánuð 2007, hafi verið tvígreidd.

Óumdeilt er að U-kvk-nf H-kvk-nf, forsvarsmaður stefnanda, hafði fyrst samband við stefnda í byrjun desember 2008 vegna málsins. Stefnandi segir að hún hafi farið fram á það við stefnda að fundin yrði lausn sem báðir aðilar gætu sætt sig við. Er því haldið fram af hálfu stefnanda að aðilar hafi ákveðið að mætast á miðri leið og samkomulag verið gert um það að stefndi myndi taka að sér vinnu í tveimur til þremur veislum fyrir stefnanda fyrir upphæðinni sem greidd hafi verið til stefnda fyrir mistök. Ákveðið hafi verið að fyrirsvarsmaður stefnanda myndi setja sig í samband við stefnda þegar ljóst væri um hvaða veislur yrði að ræða. Í byrjun maí hafi fyrirsvarsmaður stefnanda sett sig í samband við stefnda og komist á samkomulag um að stefndi tæki að sér að vinna tvær kvöldvaktir í byrjun júní. Í lok maí hafi komið í ljós að aðeins yrði um eina vakt að ræða, þriðjudaginn 2. júní. Stefndi hafi þá spurt hvort sú vakt myndi duga til að gera þau „kvitt“ en fyrirsvarsmaður stefnanda hafi ekki samþykkt það og stungið upp á að restin yrði jöfnuð þannig að stefndi tæki að sér vinnu í brúðkaupi dóttur fyrirsvarsmanns stefnanda. Stefndi hafi verið tregur til en fyrirsvarsmaður stefnanda hafi sæst á að stefndi nyti aðstoðar hjálparkokks. Svo hafi hins vegar farið að stefndi hafi hvorki séð sér fært að mæta til vinnu á umrædda kvöldvakt né í brúðkaupið.

Af hálfu stefnda er atvikum lýst þannig að kvöld eitt í byrjun desember árið 2008 hafi fyrirsvarsmaður stefnanda sótt hann heim og greint honum frá mistökunum nánar tiltekið að hann hefði fengið tvígreidd laun fyrir janúarmánuð árið 2007. Stefnda hafi verið mjög brugðið. Hann hafi ekki haft aðgang að heimabanka og treyst því að launaseðill vegna janúarmánaðar væri réttur. Fjármununum hafi hann eðlilega verið búinn að ráðstafa til framfærslu fyrir löngu. Stefnandi hafi stungið upp á því að stefndi, sem hafði starfaði hjá öðrum vinnuveitanda en stefnanda í um ár, tæki að sér tvær fermingar næsta vor til að koma til móts við stefnanda vegna mistakanna. Ekki hafi verið haft samband við stefnda fyrr en í maí 2009 þegar honum hafi verið tilkynnt að ekkert hefði orðið af fermingum hjá hótelinu það vorið. Stefnandi hafi þá krafist þess að stefndi tæki að sér kvöldvakt í júní þess í stað. Jafnframt hafi verið rætt um að stefndi tæki að sér að vinna í brúðkaupi dóttur fyrirsvarsmanns stefnanda. Stefndi hafi verið tregur til enda bæði langt um liðið og hann bundinn í vinnu hjá öðrum vinnuveitanda en hafi sagt að þau myndu ræða það nánar þegar nær drægi. Stefndi hafi síðan rætt þetta við skrifstofustjóra vinnuveitanda síns í maí 2009. Starfsmanna-stjóri hans hafi sagt honum að hann væri bundinn af ráðningarsamningi við annan aðila og bæri engin skylda til að fara til starfa í þágu fyrri vinnuveitanda svo löngu eftir að ráðningarsambandi við hann væri lokið. Hún hafi tekið að sér að tilkynna fyrirsvarsmanni stefnanda þá afstöðu sem hún og gerði.

Með bréfi til stefnda, dagsett 22. júlí 2009, krafði stefnandi stefnda um endurgreiðslu á 316.000 krónum. Var því svarað með bréfi stefnda þann 9. júlí 2009 þar sem greiðsluskyldu var mótmælt með vísan til þess m.a. að stefndi hefði verið í góðri trú um að uppgjör við starfslok hans í árslok 2007 hefði verið endanlegt og að réttur hótelsins væri enn fremur löngu niður fallinn vegna tómlætis. Þá liggur fyrir bréf stefnanda til stefnda, dagsett 14. desember 2009, sem hefur að geyma svokallaða innheimtuviðvörun þar sem hann er krafinn um 319.000 krónur ásamt dráttarvöxtum frá 1. febrúar 2007.

II.

Stefnandi byggir á því að ljóst sé að stefndi hafi fyrir mistök fengið tvígreidd laun frá stefnanda fyrir vinnu sína í janúar 2007. Þar sem stefndi hafi enga vinnu innt af hendi til móts við greiðsluna sé ekkert sem réttlæti það að stefndi hafi haldið peningum. Um sé að ræða umtalsvert háa fjárhæð, eða stefnufjárhæðina 306.563 krónur, sem stefnda geti ekki með réttu hafa dulist að hafi verið millifærðar til viðbótar við venjulega launagreiðslu inn á reikning hans.

Um lagarök vísar stefnandi til meginreglna kröfuréttar um endurheimtu ofgreidds fjár og ofgreiddra launa. Kröfur um dráttarvexti, þ. m. t. vaxtavexti, styður stefnandi ákvörðun Seðlabanka Íslands á hverjum tíma um grunn dráttarvaxta og vanefndaálags, sbr. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, með síðari breytingum. Krafan um málskostnað styðst við 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Sú röksemd stefnanda, sem fyrst kom fram í seinni ræðu lögmanns stefnanda við aðalmeðferð málsins, að reglur um ofgreiðslu launa ættu ekki við þar sem hin ofgreidda fjárhæð væri ekki launagreiðsla, verður að teljast ný málsástæða sem kemur ekki til frekari skoðunar, samkvæmt 5. mgr. 101. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991.

III.

Stefndi byggir kröfu um sýknu á góðri trú stefnda og ólögfestum reglum vinnuréttar. Sérstök sjónarmið gildi þegar til álita komi að leiðrétta eða endurkrefja starfsmenn vegna rangra launagreiðsla sem m.a. stafi af mistökum. Horfa beri til eðlis greiðslnanna sem framfærslueyris og taka tillit til hagsmuna viðtakenda sem í grandleysi hafa veitt viðtöku og notað launagreiðslur sér til framfærslu. Þeir hagsmunir mæli gegn því að endurheimta launagreiðenda sé viðurkennd þegar svo háttar til. Stefndi hafi mátt treysta því að launauppgjör stefnanda við hann væri endanlegt. Hann hafi verið í góðri trú um að honum bæri með réttu sú greiðsla er innt var af hendi á reikning hans mánaðamótin janúar/febrúar 2007. Hann hafi fengið í hendur launaseðil og enga ástæðu haft til að rengja þá tölu sem þar kom fram. Stefndi hafi látið af störfum hjá stefnanda í desember 2007. Það sé verulega ósanngjarnt gagnvart stefnda að krefja hann um greiðslu svo löngu eftir umrædd mistök stefnanda við launagreiðslur enda verði stefnda að engu leyti kennt um. Ekkert hafi komið fram um mistök við launagreiðslur í tengslum við uppgjör við starfslok hans eða nokkur fyrirvari gerður þar um af hálfu stefnanda. Stefndi hafi því mátt treysta því að um endanlegt uppgjör hefði verið að ræða sem hann ætti ekki á hættu að hróflað yrði við síðar.

Þá byggir stefndi á tómlæti stefnanda. Það hafi ekki verið fyrr en í desember 2008 þegar fyrirsvarsmaður stefnanda hafi heimsótt hann og gert kröfu um að hann tæki þátt í ,,skaðanum,“ að honum hafi orðið kunnugt um að meira hafi verið lagt inn á reikning hans í janúar 2007 en fram kom á útgefnum launaseðli vegna tímabilsins. Þannig hafi liðið nær tvö ár frá því að umrædd fjárhæð var lögð inn á reikning stefnda þar til vitneskja um mistök við launagreiðslu stefnanda hafi borist stefnda og stefnandi fyrst gert reka að því að krefja stefnda um greiðslu vegna þessa.

Í stefnu sé því lýst að stefnandi hafi þegar í ársbyrjun 2007 haft ástæðu til að ganga úr skugga um að rétt hefði verið að málum staðið við greiðslu launa til stefnda. Það hafi ekki verið gert og engar ráðstafanir eða athugun gerð hvað varðar greiðslur til stefnda. Það hljóti ótvírætt að standa stefnanda, sem vinnuveitanda og aukin heldur bókhaldsskyldum aðila, nær að sjá til þess að bókhald hans sé í eðlilegu horfi og greiðslur af reikningum hans með réttu móti. Það verði að telja bæði sanngjarnt og eðlilegt að stefnandi beri af því hallann að hafa ekki aðhafst vegna mistakanna fyrr en raun bar vitni, eða tveimur árum síðar. Verði þannig talið að réttur til endurheimtu hafi einhvern tíma verið fyrir hendi af hálfu stefnanda er ljóst að sá réttur sé í öllu fallinn niður fallinn sökum tómlætis stefnanda.

Varðandi lagarök vísar stefndi til meginreglu kröfuréttarins um endurheimtu ofgreidds fjár og ofgreiddra launa og meginreglna kröfu- og vinnuréttar um áhrif tómlætis. Þá er vísað til stjórnunarréttar stefnanda sem fyrrum vinnuveitanda stefnda og þess að fyrrum vinnuveitandi stefnda er bókhaldsskyldur að lögum.

Stefndi mótmælir málatilbúnaði stefnanda að öðru leyti, einkum kröfu hans um dráttarvexti og upphafstíma dráttarvaxta, sbr. lög nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu. Stefndi hafi ekki verið krafinn um greiðslu fyrr en með bréfi, dagsettu 22. júní 2009, þannig að gjalddagi kröfunnar geti í fyrsta lagi orðið þá. Verði ekki á það fallist sé ljóst að gjalddagi kröfunnar hafi aldrei getað orðið fyrr en um miðjan desember 2008 þegar stefnda hafi fyrst orðið kunnugt um að mistök hefðu verið gerð við færslu á reikning hans. Stefndi telur að komi til álita að honum beri að greiða dráttarvexti eigi að beita 3. mgr. 5. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001.

Stefndi byggir málskostnaðarkröfuna á 129. og 130. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála. Krafa hans um virðisaukaskatt á málflutningsþóknun er reist á lögum nr. 50/1988. Stefndi sé ekki virðisaukaskattskyldur og því nauðsynlegt að taka tillit til virðisaukaskattsins við ákvörðun málskostnaðar.

IV.

Í máli þessu er deilt um hvort stefnandi eigi rétt til endurgreiðslu fjárhæðinnar sem hann ofgreiddi þann 1. febrúar 2007 inn á bankareikning stefnda við greiðslu launa fyrir janúar s.á. Eins og fram kemur í forsendum dóms Hæstaréttar í máli nr. 32/2007 er það meginregla að þeir sem fá fyrir mistök greidda peninga sem þeir eiga ekki rétt til skuli endurgreiða þá. Frá þessari reglu eru þó gerðar undantekningar eftir því hver atvik eru að ofgreiðslunni og endurkröfu hennar.

Verður nú gerð grein fyrir framburði forsvarsmanns stefnanda U-kvk-ef H-kvk-ef og stefnda, fyrir dóminum um samskipti þeirra frá því að forsvarsmaðurinn fór fyrst á fund stefnda vegna málsins og afstöðu þeirra til málsins. Forsvarsmaður stefnanda kvaðst hafa ákveðið að leita leiða til að „settla þetta“. Henni hefði ekki fundist hún geta gert kröfu um að stefnandi ætti að reiða þetta allt saman fram. Hún hefði hugsað að þau gætu mæst á miðri leið, ekki fundist sanngjarnt að hún bæri tjónið ein. Hún hefði tekið sér smáumhugsunartíma, þ.á m. leitað ráða, og u.þ.b. þremur til fjórum vikum eftir að hún hefði fengið staðfestingu frá bankanum um ofgreiðsluna hefði hún farið til stefnda, seint í nóvember eða desember. Hún kvaðst hafa viljað ræða þetta við stefnda og ekki dottið í hug að fara fram á að hann borgaði þetta allt. Stefndi hefði ekki kannast við þetta, orðið undrandi og hissa. Hún kvaðst hafa stungið upp á að þau mættust á miðri leið og að hann skilaði henni einhverju vinnuframlagi. „Þannig að við settluðum málið.“

Forsvarsmaður stefnanda bar að síðan hefði ekki komið til umræddra fermingarveislna og þegar hún hefði leitaði til stefnda í maí hefði hún fundið að hann var ekkert voðalega sáttur en hann hefði ekki sagt nei. Hún hefði sagt að hana vantaði kokk í nokkra daga í kringum mánaðamótin. Hún hefði spurt stefnda hvort hann væri til í að taka nokkrar vaktir þar sem ekki hefði orðið af fermingarveislunum og sagt að hún myndi hafa samband þegar nær drægi. Hún hefði haft samband viku áður og niðurstaðan orðið að það yrði bara ein vakt í þetta skipti. Hann hefði spurt hvort málið væri þá dautt og henni hefði fundist það dálítið sérstakt og svarað nei en spurt hvort hann væri til í að taka brúðkaupið í október. Stefndi hefði ekki færst undan því en sagt að það væri ansi mikið en hún svarað að þau myndu hafa fleiri með honum. Stefndi hefði ekki sagt ég geri þetta ekki en sagt að hann væri slæmur í bakinu og að hann myndi láta hana vita ef hann yrði veikur. Hún hefði því kannski búist við að hann hefði samband ef hann væri veikur. En um morguninn daginn sem hann hefði átt að mæta hefði starfsmannastjóri hans hringt. Þá hefði fokið í hana. Hún hefði ákveðið að fara alla leið og hafa þetta svona.

Nánar aðspurð um niðurstöðu fyrsta fundar þeirra í lok árs 2008 sagði forsvarsmaðurinn að þetta hefði ekki verið fastmælum bundið nákvæmlega hvað yrði en henni hefði fundist það eðlilegt, þetta hefði verið fyrsta opnun á málinu. Henni hefði fundist eðlilegt að stefndi fengi ráðrúm til að kíkja á sína reikninga og annað. Engu að síður, þegar hún hefði svo haft samband við hann um að koma í endaðan júní, hefði ekkert komið fram hjá honum um að hefði efasemdir eða fyndist að hann ætti ekki að gera þetta. Ekkert hefði komið fram í hans máli sem gæfi til kynna að hann vildi ekki halda þetta samkomulag eða ná sáttum í þessu.

Stefndi bar fyrir dóminum að hann hefði fyrst heyrt af mistökunum í byrjun desember 2008. Þá hefði framangreindur forsvarsmaður stefnanda komið og bankað upp á heima hjá honum og greint frá mistökunum. Hann hefði náttúrulega verið sleginn svona löngu eftir á. Hann kvaðst aldrei hafa verið með heimabanka, ekki farið yfir stöðuna reglulega og ekki muna hvort hann hefði fengið send yfirlit frá bankanum. Nánar aðspurður ítrekaði stefndi að hann hefði ekki haft hugmynd um þessa upphæð fyrr en í desember 2008. Þá hefði hann haft samband við þjónustufulltrúa sinn í bankanum og fengið að vita að tvær greiðslur hefðu verið lagðar inn á reikninginn. Hann hefði séð launaseðilinn og verið í góðri trú um að það myndi duga.

Stefndi lýsti enn fremur því sem hefði farið á milli hans og forsvarsmannsins í desember 2008. Hann sagði að hún hefði komið með þá tillögu að hann tæki fyrst fermingarveislu á Hamri um vorið og hann hefði samþykkt að hann myndi koma til móts við hana. Þá hefði hún farið að spá í að þetta væri það mikil upphæð að hann ætti í raun og veru að taka tvær og hann hefði sagt við hana að þau skyldu skoða það. Stefndi lagði áherslu á að það hefði eingöngu verið rætt um fermingar um vorið. Næst hefði hann heyrt í henni í maí og ekki neitt þangað til. Hann hefði vitað að fermingar væru afstaðnar og haldið að málið væri þar af leiðandi fallið um sjálft um sig. Þá hefði hún spurt hann hvort hann vildi ekki taka einn dag þar sem matreiðslumaður hennar þyrfti að komast í frí og hann hefði svarað að hann skyldi kanna hvort hann gæti það. Hann hefði sagt henni að hann skyldi sjá til þar sem hann hefði verið veikur. Þetta hefði verið á fimmtudegi eða föstudegi og veislan átt að vera á þriðjudeginum. Stefndi sagði að þetta hefði komið dálítið illa við hann og því hefði hann rætt þetta við starfsmannastjórann sinn. Hann hefði viljað leita upplýsinga og réttar síns þar sem þarna hefði verið liðinn svo ofboðslega langur tími.

Aðspurður hvort það hefði verið fastmælum bundið að hann kæmi 2. júní svaraði stefndi því neitandi. Það hefði ekkert verið búið að njörva það niður. Stefndi ítrekaði að það hefði verið talað um í desember að hann tæki fermingarveislu. Það hefði engin samþykkt legið fyrir um þennan dag og brúðkaupið. Ekkert hefði verið búið að njörva það niður. Aðspurður hvort hann hefði verið búinn að samþykkja að vinna upp í kröfuna svarði stefndi: „Með vinnuframlagi fyrir þessar fermingarveislur.“ Forsvarsmaður stefnanda hefði átt hugmyndina að því að hann kæmi til móts við þessi mistök með því að taka fermingarveislur um vorið hjá stefnanda.

I-kvk-nf S-kvk-nf B-kvk-nf, starfsmaður Arion banka í Borgarnesi, greindi frá því fyrir dóminum að stefndi hafði haft samband við hana í nóvember/desember 2007 og spurt hana hvort hefði verið greitt tvisvar. Aðspurð hvort það hefði örugglega verið árið 2007, kvaðst hún ekki vera viss, bara muna að það hefði verið löngu seinna að stefndi hefði beðið hana að skoða þetta og hún hefði staðfest að launin hefðu komið inn á tvöföld. Fram hefði komið hjá honum að forsvarsmaður stefnanda hefði haft samband við hann þennan dag. Vitnið bar einnig að stefndi hefði hringt alltaf annars lagið mánaðarlega, í byrjun hvers mánaðar. Vitnið hefði þó ekki orðið þjónustufulltrúi hans fyrr en um sumarið 2007. Stefndi hefði verið í góðu sambandi við hana þegar hún hefði verið þjónustufulltrúi hans. Hann hefði farið vel yfir sín mál. Þá kom fram hjá vitninu að ef stefndi hefði ekki verið með netbanka hefði hann fengið yfirlit um stöðu reikninga.

V.

Þær samverkandi ástæður sem leiddu til þess að stefnandi greiddi tvisvar fjárhæð útborgaðra launa á bankareikning stefnda og hve langur tími leið þar til mistökin uppgötvuðust innan fyrirtækis stefnanda verða eingöngu raktar til atvika er varða stefnanda en á engan hátt stefnda.

Tæp tvö ár liðu þar til stefnandi gerði reka að því að ná samkomulagi við stefnda um málið. Þá liggur fyrir að stefndi var ekki krafinn um endurgreiðslu peninganna á fundi þeirra í lok árs 2008 heldur óskaði forsvarsmaður stefnanda eftir því að hann skilaði einhverju vinnuframlagi, eins og forsvarsmaðurinn orðaði það fyrir dóminum. Í bréfi, dagsettu 22. júní 2009, undirrituðu af U-kvk-þgf H-kvk-þgf f.h. stefnanda, segir m.a. „Ég stakk upp á því að við mættumst á miðri leið og að þú ynnir upp í þetta, t.d. með því að taka veislur hér. Mér þótt það sanngjarnari leið en að krefja þig um endurgreiðslu í reiðufé. Þegar við kvöddumst gat ég ekki skilið þig öðru vísi en að þú féllist á það.“

Gegn mótmælum stefnda verður að telja að samkomulagið sem náðist milli aðila í lok árs 2008 hafi eingöngu verið um að stefndi tæki að sér fermingarveislur fyrir stefnanda um vorið 2009, eins og stefndi sagði fyrir dóminum, en ekki að almennt samkomulag hafi tekist um að stefndi myndi inna af hendi vinnu í staðinn eftir þörfum og óskum stefnanda eða að sérstakt samkomulag hafi náðst milli aðila vorið 2009 um vinnu í öðrum veislum í staðinn fyrir fyrirhugaðar fermingarveislur. Hvorki hefur verið sýnt fram á að með samkomulaginu hafi stefndi annars fallist á að endurgreiða stefnanda peningana né að náðst hafi samkomulag um að vinnuframlag stefnda myndi jafnast á við fulla endurgreiðslu hinnar ofgreiddu fjárhæðar.

Samkvæmt þessu, og með því að samkvæmt gögnum málsins var stefnandi fyrst krafinn endurgreiðslu allrar fjárhæðarinnar í peningum með fyrrgreindu bréfi, 22. júní 2009, er það niðurstaða dómsins að mögulegur réttur stefnanda til endurgreiðslu fjárhæðarinnar, sem hann greiddi stefnda fyrir mistök í tengslum við greiðslu launa vegna janúar 2007, sé fallinn niður fyrir tómlæti.

Samkvæmt öllu framanrituðu ber að sýkna stefnda af kröfum stefnanda.

Með vísan til 3. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála þykir rétt að hvor aðila beri sinn kostnað af málinu.

Á-kvk-nf B-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóminn.

DÓMSORÐ

Stefndi, K-kk-nf E-kk-nf P-kk-nf, er sýkn af kröfu stefnanda, Hótels Hamars ehf.

Málskostnaður fellur niður.

Á-kvk-nf B-kvk-nf