E-404/2006

Mál þetta, sem tekið var til úrskurðar 5. maí sl., er höfðað með áritun stefnu hinn 28. febrúar 2006.

Stefnandi er Þ-kk-nf H-kk-nf, kt. 000000-0000, Vatnsendabletti 173, Kópavogi.

Stefndi er Kópavogsbær, kt. 000000-0000, Fannborg 2, Kópavogi.

Dómkröfur stefnanda eru þær að stefndi verði dæmdur til að greiða honum 11.055.426 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 21. janúar 2006 til greiðsludags. Þá krefst stefnandi þess að stefnda verði gert skylt að greiða honum málskostnað að skaðlausu að teknu tilliti til skyldu hans til greiðslu virðisaukaskatts.

Til frádráttar komi innborgun stefnda þann 16. febrúar 2006 að fjárhæð 5.599.970 krónur og þann 23. febrúar 2006 að fjárhæð 500.000 krónur eða samtals 6.099.970 krónur og komi sú fjárhæð fyrst til greiðslu málskostnaðar og áfallinna vaxta.

Stefndi krefst þess að hann verði sýknaður af öllum kröfum stefnanda. Þá krefst stefndi þess að stefnandi verði dæmdur til að greiða stefnda hæfilegan málskostnað að skaðlausu eftir mati réttarins.

Mál þetta var þingfest á reglulegu þingi 1. mars 2006 og var greinargerð af hálfu stefnda lögð fram 6. desember sama ár. Við fyrirtöku málsins 29. janúar 2007 voru dómkvaddir þrír yfirmatsmenn í málinu og var matsgerð þeirra lögð fram við fyrirtöku málsins 25. september 2007. Málinu var að svo búnu frestað nokkrum sinnum til gagnaöflunar og sáttaumleitana uns málinu var hinn 5. desember sama ár frestað ótiltekið þar til niðurstaða Hæstaréttar Íslands lægi fyrir í samkynja héraðsdómsmálum nr. E-403/2006 og E-405/2006. Dómur í þessum málum féll Í Hæstarétti 22. janúar 2009. Var málið tekið fyrir 3. febrúar sama ár og frestað að ósk lögmanna málsaðila til frekari skoðunar á dómum Hæstaréttar í framangreindum málum, svo og til sáttaumleitana utan réttar. Var málinu frestað nokkrum sinnum eftir það að ósk lögmanna til sáttaumleitana, sem ekki báru árangur.

Við fyrirtöku málins hinn 5. maí sl. var þess krafist af hálfu stefnanda að málið yrði fellt niður, en jafnframt krafist málskostnaðar úr hendi stefnda. Af hálfu stefnda var málskostnaðarkröfu stefnanda mótmælt og þess krafist að stefnandi yrði gert að greiða stefnda málskostnað.

Eftir að lögmenn málsaðila höfðu tjáð sig stuttlega um málskostnaðarkröfur sínar var málið tekið til úrskurðar.

Niðurstaða:

Með vísan til c-liðar 105. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála ber að kröfu stefnanda að fella mál þetta niður.

Eins og áður greinir var dómum í héraðsdómsmálum nr. E-403/2006 og E-405/2006, sem eru samkynja máli því sem hér er til umfjöllunar, áfrýjað til Hæstaréttar Íslands. Kvað Hæstiréttur upp dóm í málunum 22. janúar 2009, sbr. Hæstaréttarmál nr. 247 og 248/2008, og var niðurstaða réttarins sú að vísa málunum frá héraðsdómi og fella niður málskostnað í hérað og fyrir Hæstarétti. Í dómunum kemur fram að samkomulag hafi tekist milli aðilanna um að fela matsnefnd eignarnámsbóta að meta réttindi stefndu yfir hluta leigulands í eigu áfrýjanda. Einnig að áfrýjandi hafi neitað að greiða samkvæmt úrskurði nefndarinnar, en stefndu hafi krafist bóta samkvæmt honum. Komst Hæstiréttur að þeirri niðurstöðu að nefndin hefði ekki verið bær að lögum til þess að taka að sér að ákvarða bætur þar sem ekkert eignarnám hefði farið fram. Væri úrskurðurinn því markleysa og yrði krafa stefnda ekki reist á honum. Þar sem málatilbúnaður stefndu væri eingöngu byggður á úrskurðinum var málið talið vanreifað af þeirra hálfu og því óhjákvæmilegt að vísa því frá héraðsdómi. Engu breytti í þessu efni þótt áfrýjandi hefði aflað matsgerða til að renna stoðum undir lægri fjárhæð en stefndu krefðust.

Málatilbúnaður stefnanda í því máli sem hér er til umfjöllunar er sama marki brenndur og málatilbúnaður stefnenda í málum nr. E-403 og 405/2006, sem lauk með áðurgreindum dómum Hæstaréttar 22. janúar sl.

Samkvæmt 2. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála skal stefnanda gert að greiða stefnda málskostnað ef máli er vísað frá dómi eða það er fellt niður af annarri ástæðu en þeirri að stefndi efni þá skyldu sem hann er krafinn um í máli. Heimilt er þó samkvæmt 3. mgr. sömu greinar að láta hvorn aðila um sig bera sinn kostnað af málinu ef veruleg vafaatriði eru í máli.

Eins og atvikum máls þessa er háttað og með vísan til áðurgreindra dóma Hæstaréttar þykir rétt að hvor aðilanna beri sin kostnað af málinu.

R-kvk-nf B-kvk-nf héraðsdómari kveður upp úrskurðinn.

Úrskurðarorð:

Mál þetta er fellt niður.

Málskostnaður fellur niður.

R-kvk-nf B-kvk-nf

Rétt endurrit staðfestir.

Héraðsdómur Reykjaness, 29. maí 2009.