S-109/2005

Mál þetta sem var dómtekið 15. júní sl. höfðaði sýslumaðurinn á Patrekfirði með ákæru 14. september 2005 á hendur B-kk-þgf Þ-kk-þgf B-kk-þgf, [.........],

„fyrir eftirgreind brot framin á árunum 2003 og 2004 svo sem hér er rakið:

I

eignaspjöll, með því að hafa sunnudaginn 27. apríl 2003 spólað niður hraðahindrun sem er staðsett á Aðalstræti á Patreksfirði fyrir framan kirkjuna, á bifreiðinni MB 983.

(16-2003-126)

II

eignaspjöll, með því að hafa aðfaranótt þriðjudagsins 25. nóvember 2003 sparkað í hurð á bílskúr hússins nr. 4 við Hjalla á Patreksfirði, og valdið með því skemmdum á hurðinni.

(16-2003-331)

III

hótanir, með því að hafa aðfaranótt þriðjudagsins 25. nóvember 2003, fyrir utan húsið að Hjöllum 4 á Patreksfirði og í samtali stuttu síðar sömu nótt, hótað K-kvk-þgf F-kvk-þgf, [kt....], því að lífláta hana og aðra í fjölskyldu hennar.

(16-2003-331)

IV

umferðarlagabrot, með því að hafa aðfaranótt laugardagsins 26. júní 2004 bakkað bifreiðinni LV 503 undir áhrifum áfengis (vínandamagn í blóði 1,18 ‰) af bifreiðaplani upp á grasblett framan við hús nr. 15 við Strandgötu á Patreksfirði og svo áfram út af bifreiðaplaninu og þaðan vestur Strandgötu þangað til lögreglan stöðvaði akstur hans á Strandgötu á móts við verslunina Kjöt og fiskur.

(16-2004-113)

V

fíkniefnalagabrot, með því að hafa miðvikudaginn 9. apríl 2003 í bifreiðinni MB 983 á bifreiðastæði á móts við verslunina Dalakjör í Búðardal haft í vörslum sínum 1,01 gr. af hassi , sem lögreglan lagði hald á.

(15-2003-42)

Brotið í lið I telst varða við 1. mgr. 257. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, brotið í lið II telst varða við 1. mgr. 257. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, brotið í lið III telst varða við 233. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, brotið í lið IV telst varða við 1. mgr. sbr. 2. mgr. 45. gr., sbr. 1. mgr. 100 gr. umferðarlaga nr. 50/1987, sbr. 1. gr. laga nr. 48/1997 og 186.gr. laga nr. 82/1998, brotið í lið V telst varða við 2. gr., sbr. 5. gr og 6. gr. laga um ávana- og fíkniefni nr. 65/1974, sbr. lög nr. 60/1980, sbr. lög nr. 13/1985, sbr. lög nr. 10/1997, sbr. 166. gr. laga nr. 82/1998, og lög nr. 68/2001 og 2. gr., sbr. 14. gr., reglugerðar um ávana- og fíkniefni og önnur eftirlitsskyld efni nr. 233/2001, sbr. reglugerð nr. 848/2002.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til sviptingar ökuréttar samkvæmt 101. og 102 gr. umferðarlaga, sbr. 25. gr. laga nr. 44/1993 og 4. gr. laga nr. 57/1997. Þess er jafnframt krafist að ofangreind fíkniefni, sem lagt var hald á, verði gerð upptæk, samkvæmt 6. og 7. mgr. 5. gr. laga nr. 65/1974 og 2. mgr. 14. gr. reglugerðar nr. 233/2001.“

Ákærði krefst sýknu, en til vara að ákvörðun refsingar verði frestað skilorðsbundið.

I.

Ákærði játar háttsemi sem honum er gefin að sök í I. lið ákæru. Hann telur sök niður fallna vegna fyrningar og vísar einnig til þess að sá er kærði háttsemina af hálfu tjónþola hafi ekki verið til þess bær.

Þann 27. apríl 2003 kom bæjarverkstjóri Vesturbyggðar fyrir hönd hennar á lögreglustöð og kærði ákærða fyrir greinda háttsemi. Verður ekki fallist á að verkstjórinn hafi ekki verið bær til að kæra háttsemina fyrir hönd sveitarfélagsins.

Rannsókn byrjaði af hálfu lögreglu þann 1. maí 2003 er ákærða var kynnt framkomin kæra. Játaði hann háttsemina fyrir lögreglu.

Bæjarverkstjóri gerði skaðabótakröfu fyrir hönd Vesturbyggðar, að fjárhæð 40.000 krónur, dags. 6. maí 2003. Krafa þessi er ekki höfð uppi í ákæru. Ákærði kom fyrir lögreglu þann 2. desember 2003 og var honum þá kynnt bótakrafan. Ákæra var gefin út innan tveggja ára frá því tímamarki. Verður samkvæmt því ekki fallist á að sök hafi þá verið fyrnd. Samkvæmt þessu og með skírskotun til játningar ákærða verður hann sakfelldur fyrir að hafa með framangreindri háttsemi brotið gegn 1. mgr. 257. gr. almennra hegningarlaga.

II.

Þann 25. nóvember 2003 kom K-kvk-nf F-kvk-nf til lögreglu og kærði ákærða og E-kk-þf H-kk-þf J-kk-þf. Kvað hún þá hafa komið að heimili hennar nóttina áður og gert ónæði, hringt dyrabjöllu, brotið blómapott, sparkað í bílskúrshurð og hrópað og kallað ókvæðisorð og hótanir um að gera þetta eða hitt. Hefði hún hringt til lögreglu vegna þessa. Um klukkustund síðar hefði ákærði hringt til hennar og haft í hótunum um að drepa hana og fjölskyldu hennar, sagst hafa öll ráð með það og menn á sínum snærum til þess.

Þann 12. janúar 2004 yfirheyrði lögregla H-kvk-þf P-kvk-þf, móður E-kk-ef H-kk-ef. Bar hún að nefnda nótt hefði K-kvk-nf hringt til sín og sagt sér að E-kk-nf H-kk-nf hefði verið með ákærða fyrir utan heimili hennar. Skömmu síðar hefðu E-kk-nf H-kk-nf og ákærði komið og farið í herbergi E-kk-ef í kjallara heima hjá henni. Hefði hún rætt við E-kk-þf H-kk-þf, en á meðan hefði hún heyrt ákærða hringja til K-kvk-ef og sagt að hann skyldi koma og ganga frá henni og hún skyldi passa sig því að hann ætti marga vini, sem væru tilbúnir að hjálpa honum við það. Sér hefði ekki staðið á sama og hringt til lögreglu.

Ekki liggja fyrir lögregluskýrslur um tilkynningar K-kvk-ef og H-kvk-ef um nóttina, eða um afskipti lögreglu af ákærða og E-kk-þgf H-kk-þgf.

K-kvk-nf dró til baka kæru á hendur E-kk-þgf H-kk-þgf þann 27. janúar 2004.

Ákærði kveður félaga sinn hafa valdið skemmdum á blómapottum og bílskúrshurð þeirri sem greinir í ákæru.

Ákærði kveðst hafa átt inni laun hjá eiginmanni K-kvk-ef og hafa farið til að ræða það mál. Hafi K-kvk-nf komið til dyra, en eiginmaður hennar hafi ekki verið heima. Ákærði kveðst hafa verið búinn að neyta áfengis er þetta var.

Ákærði kveðst ekki hafa hótað K-kvk-þgf lífláti, en kveðst kannast við að hafa hótað að gera henni eitthvert mein. Hann kveðst ekki muna hvaða orð hann hafi látið falla í þessu sambandi. Hann kveðst ekki muna eftir að hafa hringt til K-kvk-ef.

K-kvk-nf F-kvk-nf kveðst hafa synjað ákærða og E-kk-þgf inngöngu. Hún hafi hringt til lögreglu. Hafi ákærði og E-kk-nf brotið og bramlað eitthvað fyrir utan og síðan farið. Hafi hún ekki séð hver olli spjöllum. Aðspurð kvaðst hún ekki minnast þess hvort bílskúrshurð hefði skemmst þetta kvöld. Ákærði hafi síðar um kvöldið eða nóttina hringt til hennar. Hafi hann þá látið falla orð um að hann þekkti fullt af mönnum til að stúta henni og hennar fjölskyldu.

K-kvk-nf kveðst ekki hafa heyrt gerla hvað ákærði og E-kk-nf sögðu er þeir voru fyrir utan heimili hennar. Hún kveður ákærða hafa verið í vinnu hjá sér og eiginmanni sínum, en hann hafi ekki átt nein laun inni ógreidd.

Vitnið E-kk-nf H-kk-nf J-kk-nf segist hafa farið með ákærða til að ræða um laun sem ákærði taldi sig eiga inni hjá K-kvk-þgf og eiginmanni hennar. Aðspurður segir hann ákærða hafa látið einhver orð falla þarna sem ekki hafi verið falleg, en hann muni ekki hver þau hafi verið. Vitnið kveðst muna að ákærði hafi sparkað í bílskúrshurð og hafi brotnað spýta í henni. Eftir þetta hafi þeir farið heim til vitnisins og haldið áfram neyslu áfengis. Vitnið kveður ákærða hafa hringt þaðan til K-kvk-ef. Aðspurður hvort ákærði hafi þá haft í frammi líflátshótanir kveður vitnið að svo gæti verið, en kveðst ekki muna hvort ákærði hafi hótað K-kvk-þgf að taka hana af lífi eða fá einhvern til þess, en orð hans hafi þó verið í þá veru.

Vitnið H-kvk-nf P-kvk-nf, móðir síðastgreinds vitnis, kveðst hafa heyrt ákærða tala við K-kvk-þf í síma og hóta að koma og drepa hana og hóta henni öllu illu. Hafi ákærði þá verið staddur í kjallaraherbergi heima hjá henni. Hún hafi verið á efri hæð hússins og heyrt allt sem fram fór. Eftir þetta hafi ákærði farið úr húsinu. Vitnið kveðst hafa hringt til lögreglu, þar sem hún hafi óttast um K-kvk-þf.

Vitnið B-kvk-nf E-kvk-nf kveðst hafa ekið ákærða og E-kk-þgf að götu fyrir neðan heimili K-kvk-ef, en ekki farið með þeim að húsinu. Hún hafi því hvorki heyrt né séð það sem fram fór. Síðar hafi hún sótt þá og ekið þeim heim til E-kk-ef. Ákærði hafi þá verið með einhver læti og hótanir í símann. Hún kveðst þó ekki muna hvort hún hafi heyrt þetta símtal sjálf, eða heyrt um það af afspurn.

Í ákæru er ákærða gefið að sök að hafa valdið eignaspjöllum með því að sparka í bílskúrshurð svo að hún brotnaði. Í málinu liggur ekki fyrir skýrsla lögreglu um skoðun á vettvangi og í kæruskýrslu K-kvk-ef er ekki getið um skemmdir á þessari hurð. Á ljósmynd sem er meðal rannsóknargagna má sjá að fjöl í bílskúrshurð er laus frá í annan endann og brotið úr henni. Þegar hins vegar er til þess litið að K-kvk-nf minntist þess ekki að bílskúrshurðin hefði brotnað þessa nótt og að þess er ekki heldur getið í kæruskýrslu hennar, þykir nokkur vafi leika á því að ákærði hafi valdið þessum spjöllum. Verður hann því sýknaður af sakargiftum í þessum ákærulið.

Í III. lið ákæru er ákærða gefið að sök að hafa brotið gegn 233. gr. almennra hegningarlaga með því að hóta K-kvk-þgf og fjölskyldu hennar lífláti, fyrst fyrir utan heimili hennar greinda nótt og síðan í símtali síðar sömu nótt. Ekki er nægilega upplýst hvaða orð ákærði lét falla fyrir utan heimili K-kvk-ef. Í skýrslu sinni fyrir lögreglu ber hún að ákærði og E-kk-nf hafi kallað ókvæðisorð og hótanir um að „gera þetta eða hitt“. Í framburði hennar fyrir dómi kom fram að hún hefði ekki heyrt gerla hvað þeir sögðu. Með vísan til þessa óskýrleika þykir eiga að sýkna ákærða af því að hafa hótað K-kvk-þgf lífláti er hann var staddur fyrir utan heimili hennar.

Í sama ákærulið er ákærða gefið að sök að hafa hótað K-kvk-þgf lífláti í símtali síðar sömu nótt. K-kvk-nf bar fyrir lögreglu um þetta símtal að ákærði hefði hótað að drepa hana og fjölskyldu hennar og hefði menn á sínum snærum til þess. Bar hún efnislega á sama veg hér fyrir dómi. Framburður E-kk-ef H-kk-ef um þetta símtal er óskýrari, en styður þó nokkuð framburð K-kvk-ef. Vitnið H-kvk-nf P-kvk-nf ber eindregið að hafa heyrt þetta símtal og að ákærði hafi í því hótað að drepa K-kvk-þf. Kveðst vitnið hafa hringt til lögreglu vegna þessa, þar sem hún óttaðist um K-kvk-þf.

Með framburði K-kvk-ef og H-kvk-ef og með hliðsjón af framburði E-kk-ef H-kk-ef um þetta símtal, þykir sannað að ákærði hafi hótað K-kvk-þgf lífláti í þessu símtali. Var það til þess fallið að vekja hjá henni ótta um líf sitt eða heilbrigði, sérstaklega í ljósi þess að ákærði hafði komið að heimili hennar fyrr um nóttina eins og áður er rakið. Varðar þetta við 233. gr. almennra hegningarlaga.

III.

Samkvæmt frumskýrslu O-kvk-ef I-x-x, lögreglumanns, voru þær S-kvk-nf M-kvk-nf J-kvk-nf lögreglumaður við eftirlit innanbæjar á Patreksfirði, aðfaranótt 26. júní 2004. Klukkan 03:06 óku þær austur Strandgötu á móts við verslunina Kjöt og fisk, er þær sáu ákærða bakka bifreiðinni LV-503 á grasblett við vegkantinn og aka síðan af stað austur Strandgötu. Segir í skýrslunni að tveir menn hafi komið á eftir bifreiðinni og greinilega verið nokkuð æstir. Lögreglumennirnir hafi snúið við og ekið á móti ákærða, sem hafi stöðvað og komið í lögreglubifreiðina. Hefði hann greint þeim frá því að fyrra bragði að hann væri „fullur.“ Hefði hann greint frá því að hann hefði verið farþegi í greindri bifreið og hefði maður að nafni S-kk-nf H-kk-nf ráðist að honum við annan mann, svo að hann hefði ekið á brott til að forða sér frá barsmíðum.

Ákærði var færður á lögreglustöð. Skýrði hann varðstjóra þar frá hinu sama, að nefndur S-kk-nf hefði ráðist á hann og hann ekki séð sér aðra undankomuleið en að aka á brott.

Ákærða var tekið blóð og mældist alkóhól í því 1,18‰.

Engin lögreglurannsókn fór fram á árás þeirri sem ákærði kvaðst hafa orðið fyrir.

Ákærði kannast við að hafa ekið bifreið undir áhrifum áfengis eins og honum er gefið að sök. Hann kveðst hafa verið farþegi í bifreiðinni, en ökumaður hafi farið inn í hús við Strandgötu á Patreksfirði, þar sem gleðskapur var. Vél bifreiðarinnar hafi verið í gangi, eftir því sem hann muni best. Þá hafi þrír menn komið og ráðist að honum þar sem hann sat inni í bifreiðinni. Hafi einn mannanna verið búinn að opna farþegadyr bifreiðarinnar og farinn að láta höggin ganga á sér. Hafi hann þá fært sig í ökumannssæti og ekið afturábak út úr bifreiðastæðinu. Við það hafi maðurinn hrökklast frá bifreiðinni, en hann hafi verið kominn hálfur inn í hana. Síðan hafi hann ekið inn á Strandgötu. Hafi hann þá séð lögreglubifreiðina, gefið ljósmerki og síðan stöðvað og farið inn í lögreglubifreiðina. Hafi tveir mannanna elt allt að lögreglubifreiðinni og jafnvel reynt að komast inn í hana. Hafi hann þegar greint lögreglu frá öllum málavöxtum og því með að hann hefði verið að drekka áfengi.

Ákærði kveðst hafa þekkt nafn mannsins sem réðst að honum með höggum og upplýst lögreglu um það. Hann kveðst ekki hafa þekkt nöfn hinna tveggja.

Ákærði kveðst aðspurður ekki hafa treyst sér til að hlaupa á flótta undan þessum mönnum.

Vitnið S-kvk-nf M-kvk-nf J-kvk-nf lögreglumaður kveðst hafa séð er ákærði ók aftur á bak út á grasbala og síðan út á Strandgötu. Hún kveðst muna eftir að maður að nafni S-kk-nf og hugsanlega annar maður hafi komið á eftir ákærða. Aksturslag ákærða hafi verið þannig að lögreglumennirnir hafi talið ástæðu til að hafa afskipti af honum. Ákærði hafi skýrt frá því að menn hefðu ætlað að lemja hann og hann því ákveðið að aka af stað. Hann hafi þegar skýrt frá því að hann væri búinn að neyta áfengis. Vitnið kveðst ekki muna ástæðu þess að ekki var haft tal af S-kk-þgf á vettvangi.

Vitnið O-kvk-nf I-x-x lögreglumaður kveðst hafa séð er ákærði ók afturábak og síðan inn á Strandgötu fyrir aftan lögreglubifreiðina. Hún kveðst ekki hafa séð að farþegadyr væru opnar. Hún kveðst hafa séð mann við bifreiðina, en ekki að hann drægist með henni. Sami maður hafi komið á eftir bifreið ákærða. Hafi ákærði reynt að ná athygli lögreglumannanna með því að blikka ökuljósum og þær numið staðar. Hafi ákærði komið inn í lögreglubifreiðina. Tveir menn hafi komið á eftir ákærða og látið ófriðlega, en farið frá er ákærði kom inn í lögreglubifreiðina. Aðspurð kvað hún mennina hafa verið ógnandi. Hún kveðst ekki hafa séð að handalögmál væru í gangi er ákærði var að aka af stað.

Vitnið S-kk-nf H-kk-nf kveðst hafa farið að ræða við ákærða þar sem hann sat í farþegasæti bifreiðarinnar og hafi þeim ekki komið alveg saman. Mundi vitnið að hafa viljað drekka bjór sem var í bifreiðinni en ákærði neitað um það. Hafi ákærði loks fært sig í ökumannssæti og ekið burtu. Vitnið kveðst hafa verið þarna með öðrum manni, K-kk-þgf að nafni. Hafi þeir báðir verið að ræða við ákærða. Aðspurður kveðst vitnið ekki hafa haft í hótunum við ákærða og ekki muna hvað samtalið gekk út á. Hann kveðst ekki hafa ráðist að ákærða. Hann kveður þá ákærða hafa tekist „létt á.“ Hafi orðið eitthvert „peysutog“ milli þeirra. Vitnið kveðst hafa dregist með bifreiðinni er ákærði ók aftur á bak.

Aðspurður hvers vegna kom til peysutogs segir vitnið að þeim hafi eitthvað mislíkað hvorum við annan, sér og ákærða. Kvaðst hann ekki geta svarað því hvað þeirri misklíð olli.

Vitnið kveðst muna að lögregla hefði rætt við sig um kvöldið, en ekki muna hvort það hefði verið á vettvangi eða á lögreglustöð. Borin var undir vitnið athugasemd í lögregluskýrslu um að maður hefði látið ófriðlega á vettvangi, en vitnið vildi ekki tjá sig um það.

Vitnið kveðst ekki hafa farið á eftir ákærða er hann ók inn á Strandgötu.

Sýknukrafa ákærða í þessum þætti málsins er byggð á 13. gr. almennra hegningarlaga, en samkvæmt henni er það verk refsilaust, sem nauðsyn bar til að unnið væri í þeim tilgangi að vernda lögmæta hagsmuni fyrir yfirvofandi hættu, þótt með því séu skertir aðrir hagsmunir, sem telja verður að miklum mun minni.

Ákærði greindi lögreglu frá því, þegar er hann kom inn í lögreglubifreiðina, að hann hefði verið að flýja undan byrjaðri eða yfirvofandi líkamsárás. Hann ber að er hann ók af stað hefði annar mannanna verið farinn að láta höggin ganga á sér. Hafi hann ekki séð sér annan kost tækan en að flýja á bifreiðinni.

Í framburði beggja lögreglumannanna kemur fram að ákærði hafi vakið athygli lögreglu á sér með því að gefa ljósmerki og síðan komið inn í lögreglubifreiðina að fyrra bragði. Í skýrslu O-kvk-ef I-x-x kemur skýrt fram að tveir menn hafi elt bifreið ákærða og látið ófriðlega og virst ógnandi. Þá skýrði S-kk-nf H-kk-nf frá því að „létt átök“ hefðu verið milli hans og ákærða og „peysutog“. Fær framburður ákærða um að hann hafi haft raunverulega ástæðu til að óttast árás stoð í þessu.

Þrátt fyrir frásögn ákærða á vettvangi og að lögregla sá meinta árásarmenn koma á eftir bifreiðinni fór engin rannsókn fram til að prófa sannleiksgildi hennar. Eins og atvikum er háttað var þó fullt tilefni til. Verður að láta ákærða njóta vafa um það að þetta er ekki frekar upplýst og miða við að hann hafi haft gilt tilefni til að óttast um öryggi sitt.

Ákærði greip til þess ráðs að aka ölvaður til að forðast meinta árás. Var áfengismagn í blóði hans rétt neðan þeirra marka sem miðað er við að maður teljist óhæfur til að aka bifreið, sbr. 3. mgr. 45. gr. umferðarlaga nr. 50/1987. Er ákærði ók af stað var meintur árásarmaður hálfur inni í bifreiðinni og féll út er ákærði ók af stað. Er það mat dómara að veruleg hætta hafi stafað af akstri ákærða af þessum sökum, þótt ekki hlytist óhapp af. Verður að líta svo á að með þessu aksturslagi hafi ákærði stofnað í hættu hagsmunum, sem ekki voru til muna minni en þeir sem hann vildi vernda með akstrinum. Verður verknaðurinn því ekki talinn honum refsilaus. Hann verður því sakfelldur fyrir brot gegn 1., sbr. 2. mgr. 45. gr., sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga, en tekið verður tillit til þess við ákvörðun refsingar og sviptingu ökuréttar að ákærði fór út fyrir takmörk leyfilegs neyðarréttar.

IV.

Ákærði kveðst kannast við að hass sem greinir í ákærulið V. hafi fundist í bifreið hans. Hann kveðst ekki hafa átt þetta hass og ekki hafa vitað hvað væri í pakka, sem hann var beðinn fyrir.

Vitnið J-kvk-nf H-kvk-nf E-kvk-nf kveðst hafa átt nefndan pakka og innihald hans og beðið ákærða að flytja hann fyrir sig. Hún kveðst hafa greint ákærða frá því hvað í pakkanum væri.

Vitnið M-kk-nf Á-kk-nf kveður ákærða hafa sótt nefndan pakka til sín, en ekki vita með vissu hvort ákærði vissi hvert innihald pakkans var, þótt hann hefði talið svo vera.

Með framburði J-kvk-ef H-kvk-ef þykir sannað að ákærði hafi mátt gera sér grein fyrir hvað í greindum pakka væri. Varða vörslur hans á pakkanum við tilgreind refsiákvæði í ákæru. Þá verður ekki fallist á að sök sé fyrnd, en rannsókn málsins virðist hafa lokið með skýrslutöku af vitni þann 26. janúar 2004.

V.

Refsingu ákærða ber að ákveða sem hegningarauka við tvær sáttir sem hann gekkst undir hjá sýslumanninum í Keflavík 10. og 11. nóvember 2005, fyrir hraðakstur og ölvunarakstur, samtals 150.000 króna sekt og sviptingu ökuréttar í samtals 12 mánuði, með síðari sáttinni í 10 mánuði frá 11. nóvember 2005 að telja.

Refsingu ákærða ber að ákveða með tilliti til 77. gr. almennra hegningarlaga. Með tilliti til þess hve gróf hótun hans var í garð K-kvk-ef F-kvk-ef verður að dæma hann í fangelsi í einn mánuð fyrir hegningarlagabrot sín, sem rétt er að skilorðsbinda eins og greinir í dómsorði. Jafnframt verður hann dæmdur til greiðslu sektar fyrir brot sín gegn umferðarlögum og lögum um ávana- og fíkniefni, en við ákvörðun hennar verður tekið tillit til þess að um hegningarauka við fyrrgreindar sáttir er að ræða og þá verður honum gerð mun vægari refsing en ella, með tilliti til þess að hann fór út fyrir takmörk leyfilegs neyðarréttar, sbr. 1. tl. 1. mgr. 74. gr. almennra hegningarlaga. Verður ákærði dæmdur til greiðslu 60.000 króna sektar, sem hann skal geiða innan fjögurra vikna frá birtingu þessa dóms að telja, en ella sæta fangelsi í fjóra daga. Þá verður hann sviptur ökurétti í þrjá mánuði frá 11. september 2006 að telja.

Gera ber upptækt hass eins og krafist er.

Dæma ber ákærða til að greiða sakarkostnað á rannsóknarstigi, 21.379 krónur og málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, H-kk-ef I-kk-ef hrl., sem ákveðast 124.500 krónur að virðisaukaskatti meðtöldum.

Dóminn kveður upp E-kk-nf S-kk-nf dómstjóri. Dómsuppsaga hefur dregist nokkuð vegna sumarleyfa.

Dómsorð:

Ákærði, B-kk-nf Þ-kk-nf B-kk-nf, sæti fangelsi í einn mánuð, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppsögu þessa dóms að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði 60.000 krónur í sekt til ríkissjóðs innan fjögurra vikna frá birtingu þessa dóms að telja, en sæti ella fangelsi í fjóra daga.

Ákærði er sviptur ökurétti í þrjá mánuði frá 11. september 2006 að telja.

Upptækt er 1.01 gramm af hassi.

Ákærði greiði 145.879 krónur í sakarkostnað, þ.m.t. málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, H-kk-ef I-kk-ef hrl., 124.500 krónur.

E-kk-nf S-kk-nf