S-220/2012

Mál þetta, sem þingfest var þann 13. júní sl. og dómtekið þann 29. sama mánaðar, er höfðað með ákæru lögreglustjórans í Vestmannaeyjum, dagsettri 25. maí 2012, á hendur H-kk-þgf A-kk-þgf H-kk-þgf, kt. 000000-0000, til heimilis að Fiskihólum 11, Höfn í Hornafirði, en með dvalarstað að Vallargötu 4a, Vestmannaeyjum,

„fyrir líkamsárás

með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 30. október 2011, á gatnamótum Skólavegar og Vestmannabrautar, slegið A, kt. 000000-0000, hnefahögg í andlitið með þeim afleiðingum að tvær framtennur losnuðu úr beinstæði sínu, gómbeinið aftan við viðkomandi tennur brotnaði, nokkrar sprungur komu í aðliggjandi bein og tannhold rifnaði framan við tennurnar.

(Mál nr. 32-2011-3746)

Telst þetta varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19 frá 1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20 frá 1981.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Í ákæru er tilgreind svohljóðandi einkaréttarkrafa:

„Þá hefur P-kvk-nf B-kvk-nf héraðsdómslögmaður, krafist þess fyrir hönd A, að ákærði verði dæmdur til að greiða honum skaðabætur að fjárhæð 2.139.540,- kr. auk vaxta skv. 8. gr., sbr. 4. gr. um vexti og verðtryggingu nr. 38 frá 2001 til 14.04.2012, en með dráttarvöxtum frá þeim degi skv. 9.gr , sbr. 6. gr. sömu laga til greiðsludags.“

Ákærði mætti við þingfestingu málsins ásamt T-kk-þgf Á-kk-þgf H-kk-þgf hdl., sem skipaður var verjandi ákærða að hans ósk. Ákærði óskaði þá eftir fresti til að taka afstöðu til sakarefnisins og var málinu frestað til föstudagsins 29. júní 2012. Við fyrirtöku málsins þann dag viðurkenndi ákærði skýlaust að hafa gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru en hafnaði jafnframt fram kominni bótakröfu.

Með vísan til skýlausrar játningar ákærða og þar sem dómurinn taldi ekki ástæðu til að draga í efa að játning hans væri sannleikanum samkvæm var farið með málið í samræmi við ákvæði 1. mgr. 164. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, eftir að sækjanda, réttargæslumanni brotaþola og verjanda ákærða hafði verið gefinn kostur á að tjá sig um lagaatriði, ákvörðun viðurlaga og einkaréttarkröfu brotaþola.

Um málavexti vísast til ákæruskjals. Sannað er að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru og þar þykir rétt færð til refsiákvæða. Ákærði hefur með háttsemi sinni unnið sér til refsingar.

Samkvæmt sakavottorði sem liggur frammi í málinu hefur ákærði ekki áður sætt refsingu.

Refsing ákærða er hæfilega ákveðin fangelsi í 45 daga. Að virtum atvikum máls og að teknu tilliti til sakaferils ákærða þykir rétt að fresta fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með áorðnum breytingum.

Með vísan til 218. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, ber að dæma ákærða til greiðslu alls sakarkostnaðar, samtals 480.051 kr., þar af eru 90.000 kr., þóknun skipaðs verjanda ákærða T-kk-ef Á-kk-ef H-kk-ef hdl., að teknu tilliti til virðisaukaskatts og 379.261 kr., þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, P-kvk-ef B-kvk-ef hdl., að teknu tilliti til virðisaukaskatts.

Bótakrefjandi, hér eftir brotaþoli, hefur lagt fram greinargerð með bótakröfu sinni í samræmi við 2. mgr. 173. gr. laga nr. 88/2008. Bótakrafa brotaþola, sem birt var ákærða hjá lögreglu þann 14. mars 2012, er, eins og hún er sett fram í greinargerð brotaþola, ekki haldin sömu ágöllum og tilgreining hennar í ákæru. Þannig krefst brotaþoli vaxta frá 30. október 2011 til þess dags er mánuður er liðinn frá birtingu bótakröfu, en með dráttarvöxtum frá þeim degi til greiðsludags. Auk þess sem hann krefst þóknunar vegna réttargæslu, að viðbættum virðisaukaskatti á réttargæsluþóknun. Samkvæmt framlagðri greinargerð brotaþola sundurliðast krafa hans svo:

Kröfu sína byggir brotaþoli á því að um sé að ræða brot sem ákærði beri skaðabótaábyrgð á samkvæmt ákvæðum skaðabótalaga nr. 50/1993. Brotaþoli hafi nú þegar þurft að leggja út í kostnað vegna árásinnar, og hefur hann lagt fram gögn þeim hluta kröfu sinnar til stuðnings. Hvað varðar bætur fyrir atvinnutjón kvaðst brotaþoli hafa verið veikur heima í þrjár vikur, en fengið eina viku greidda í veikindalaun. Þá byggir krafa um atvinnutjón brotaþola á útreikningi vinnuveitanda sem lagður hefur verið fram í málinu. Um þjáningabætur vísar brotaþoli til þess að hann hafi verið rúmliggjandi í tvær vikur og hefur hann lagt fram vottorð því til stuðnings. Um varanlegan miska vísar brotaþoli til töflu örorkunefndar kröfu sinni til stuðnings. Brotaþoli hefur ennfremur lagt fram vottorð tannlæknis til stuðnings kröfu sinni um fyrirsjáanlegan kostnað af viðgerðum. Um lagarök vísar brotaþoli til 1., 2., 3., 4. og 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, auk XXVI. kafla laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, einkum 172. gr. laganna. Um vaxtakröfu vísast til 4. og 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu og um dráttarvexti til 6. og 9. gr. sömu laga. Þá er krafa um þóknun réttargæslumanns byggð á 48. gr. laga nr. 88/2008, og krafa um virðisaukaskatt af málflutningsþóknun á lögum nr. 50/1988 um virðisaukaskatt.

Líkt og áður greinir hefur ákærði hafnað framkominni bótakröfu en kvaðst hann þó vera tilbúinn til að greiða miskabætur að mati dómsins. Ákærði er nú sakfelldur fyrir árás á hendur brotaþola og ber ákærði ábyrgð á því tjóni brotaþola sem af árásinni hlaust, í skilningi skaðabótaréttar. Í munnlegum málflutningi um bótakröfu brotaþola mótmælti verjandi kröfu um varanlegan miska sérstaklega sem ósannaðri. Brotaþoli hefur ekki lagt fram matsgerð þeim hluta kröfu sinnar til stuðnings og benda gögn málsins til þess að tímamarki því sem 4. gr. skaðabótalaga miðar við hafi ekki verið náð, en í framlögðu vottorði E-kvk-ef G-kvk-ef S-kvk-ef tannlæknis, og viðauka við vottorð, kemur fram að ómögulegt sé að segja til um hversu mikill skaði hafi orðið á taugum við rótarenda tanna, sem og hvaða áhrif það muni hafa á bata brotaþola. Er það mat dómsins að ekki hafi verið sýnt fram á að heilsufar brotaþola sé orðið stöðugt og því séu ekki skilyrði til að dæma ákærða til greiðslu bóta skv. 4. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, að svo stöddu. Að öðru leyti en því sem að framan greinir þykir rétt að fallast á kröfu brotaþola líkt og í dómsorði greinir, þó þannig að miskabætur teljast hæfilega ákveðnar 500.000 kr.

S-kvk-nf I-kvk-nf aðstoðarmaður dómara kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð :

Ákærði, H-kk-nf A-kk-nf H-kk-nf, sæti fangelsi í 45 daga.

Fullnustu refsingarinnar er frestað og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði allan sakarkostnað, samtals 480.051 kr., þar af eru 90.000 kr., þóknun skipaðs verjanda ákærða, T-kk-ef Á-kk-ef H-kk-ef hdl., að teknu tilliti til virðisaukaskatts, og 379.261 kr., þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, P-kvk-ef B-kvk-ef hdl., að teknu tilliti til virðisaukaskatts.

Ákærði greiði A, skaðabætur að fjárhæð 1.178.365 krónur, auk vaxta skv. 8. gr., sbr. 4. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, frá 30. október 2011 til 14. apríl 2012, en með dráttarvöxtum frá þeim degi skv. 9. gr., sbr. 6. gr. sömu laga til greiðsludags.

S-kvk-nf I-kvk-nf.