S-576/2014

Ár 2014, miðvikudaginn 29. október, er á dómþingi héraðsdóms Reykjavíkur, sem háð er í Dómhúsinu við Lækjartorg af P-kk-þgf G-kk-þgf, héraðsdómara, kveðinn upp dómur í sakamálinu nr. 576/2014: Ákæruvaldið (M-kvk-nf U-kvk-nf R-kvk-nf) gegn G-kk-þgf Þ-kk-þgf Á-kk-þgf (S-kk-nf S-kk-nf hdl.), sem tekið var til dóms að aflokinni aðalmeðferð hinn 23. október sl.

Málið er höfðað með ákæru ríkissaksóknara, dagsettri 6. júní sl. á hendur ákærða, G-kk-þgf Þ-kk-þgf Á-kk-þgf, kennitala [...], Skeljagranda 5, Reykjavík, „fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt þriðjudagsins 7. maí 2013 veist með ofbeldi að A, kennitala [...], barnsmóður sinni og fyrrverandi sambýliskonu, þar sem hún sat í ökumannssæti bifreiðar sinnar, [...], á bifreiðastæði norðan við Perluna í Öskjuhlíð, brotið framrúðu bifreiðarinnar farþegamegin og slegið A ítrekað í andlitið, síðan opnað dyrnar bílstjóramegin og dregið A út úr bifreiðinni, ýtt henni upp að bifreiðinni og slegið hana ítrekað í andlit og höfuð, hrint henni í jörðina og þar sem hún lá í jörðinni sparkað ítrekað í höfuð hennar og líkama. Af atlögunni hlaut A mar og blæðingu við hvirfil og aftan á hnakka, sprungur á efri og neðri vör, bólgur og eymsli yfir nefi, eymsli undir vinstri kinnboga og yfir hægri kjálkalið, punktblæðingar á baki, mar við vinstra herðablað, á hægri síðu og framan á vinstri sköflungi og eymsli yfir vinstri ökkla og á hægra læri.

Telst þetta varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkrafa:

Af hálfu A, kennitala [...], er þess krafist að ákærða verði gert að greiða henni bætur að fjárhæð 800.000 kr., auk vaxta skv. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá tjónsdegi til þess dags er mánuður er liðinn frá dagsetningu bótakröfunnar og dráttarvaxta skv. 9. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags, sbr. 6. gr. vaxtalaga. Þá er þess krafist að ákærði verði dæmdur til að greiða hæfilegan kostnað vegna réttargæslu skv. ákvörðun dómsins, sbr. 48. gr., sbr. 1. mgr. 217. gr. laga nr. 88/2008.“

Málavextir

Þriðjudaginn 7. maí 2013 kom til lögreglunnar A og kærði yfir því að fyrrverandi sambýlismaður og barnsfaðir, ákærði í máli þessu, hefði, nóttina áður, ráðist á sig og sparkað í sig og barið hjá Perlunni í Öskjuhlíð, þar höfðu þau mælt sér mót og hann ætlað að taka dót sem hún var að skila honum. Kvað hún ákærða hafa margkýlt hana í andlitið þar sem hún sat undir stýri, út úr bílnum og svo dregið hana undan stýrinu ýtt henni upp að bílnum og barið hana í andlit og höfuð. Hafi hún við þetta fallið á vélarhlífina. Kvaðst hún halda að hún hefði náð að sparka í punginn á honum en hann tryllst við það og hrint henni á grasbala þarna hjá og farið að sparka í hana, í bak, kvið, aftan og ofan á höfuð, í lærið og víðar. Hefði hann svo horfið á brott ásamt vini sínum sem þarna var með honum.

Ákærði var yfirheyrður hjá lögreglu um sakarefnið 8. ágúst og skýrði frá því að A hefði rekið bíl sinn í hans bíl þegar fundum þeirra bar saman. Hann kvaðst hafa farið úr bílnum en hún þá sparkað í punginn á honum svo að hann féll saman. Félagi hans, B, sem með honum var, hefði þá skorist í leikinn og slegið A í andlitið svo að sprakk fyrir á vör eða hún fékk blóðnasir. Kvaðst hann svo hafa staðið á fætur og gengið að bíl hennar og brotið í honum hliðarrúðu að framan, farþegamegin. Hefði hann náð bíllyklunum og kastað þeim frá svo að hún færi ekki að aka, enda hefði hún verrið í mikilli lyfja- og áfengisvímu. Hefði hún rokið úr bílnum og „þrykkt“ honum á vélarhlífina svo að hann skarst á augabrún. Hann hefði svo hrint henni á grasbala sem þarna var hjá og svo farið af vettvangi.

A leitaði sér læknishjálpar á slysadeild Landspítalans þessa nótt. Samkvæmt vottorði C sérfræðilæknis á deildinni var hún ekki „bráðveikindaleg“ og virtist fulláttuð og vakandi. Ekki hafi hún verið með áberandi ölvunareinkenni. Við skoðun hafi komið í ljós bólga á höfði hennar, við hvirfil og einnig á hnakka, rétt hægra megin við miðlínu. Þá hafi bæði efri og neðri verið sprungin. Nefið hafi verið bólgið og þrútið en ekki að sjá brot. Hafi konan kvartað um eymsli í nefinu. Þá hafi hún sagst vera aum undir kinnbeinsboganum vinstra megin en ekki hafi fundist þar bólga eða misfellur þegar þreifað var. Þá hafi konan verið aum yfir kjálkaliðnum hægra megin en bólga hafi ekki fundist þar. Punktblæðingar hafi verið á litlu svæði við vinstra herðablað. Þá hafi sést mar neðarlega á hægri síðu og á vinstri hluta vinstri sköflungs og þar hafi hún sagst vera aum. Einnig hafi hún kvartað um eymsli hliðlægt yfir vinstra ökkla og einnig á framan á miðju hægra læri.

D rannsóknarlögreglumaður var settur til þess að rannsaka vettvanginn og bíl A. Er staðfest skýrsla hans um rannsóknina í málinu ásamt ljósmyndum sem henni fylgja og lögreglumaðurinn tók. Á nokkrum myndanna sést bíll A og við hliðina á honum dreif af glerbrotum sem virðast vera úr hliðarrúðu bílsins. Þá er einnig lítilsháttar af glerbrotum inni í bílnum.

Aðalmeðferð í málinu

Ákærði neitar sök. Segir hann þau A hafa mælt sér mót við Perluna þar sem hún hafi viljað skila honum einhverju dóti. Hafi hún strax farið að aka á bíl hans. Hafi hann farið úr bílnum ásamt B, vini sínum, og B spurt hvað henni gengi til en A, sem einnig var komin út úr sínum bíl, hafi þá slegið B. Hafi B kýlt hana en sjálfur hafi hann ýtt B til hliðar svo hann meiddi hana ekki frekar. Næst hafi hún sparkað í punginn á honum, þ.e. ákærða, sem hafi orðið svo mikið um að hann féll við og kastaði upp. Hafi þetta verið rétt hjá bíl A. Hafi A öskrað að hann hefði yfirgefið sig og börnin vegna annarrar konu og fleira. Hafi hún svo slegið hann í andlitið en hann haldið henni frá sér. Hafi hann fengið blóðnasir af þessu höggi hennar. Hafi hún svo rokið inn í bílinn, „öskrandi, vælandi og gargandi“ og læst sig inni í bílnum. Kveðst hann hafa brotið fremri rúðuna farþegamegin og komist þannig inn í bílinn og tekið bíllykilinn. Hafi hún þá rokið út úr bílnum „alveg brjáluð“, rifið í hann, tuskað hann og hent honum á vélarhlífina að hann minnir. Hafi hann þá tekið hana og fleygt henni í grasflöt sem þarna er og kastað lyklinum á eftir henni. Annað hafi hann ekki gert á hlut A og svo hafi hann ekið á brott. Hann segir þau A hafa verið saman í 9 eða 10 ár. Hann segir hana hafa verið illa á sig komna í umrætt sinn, bæði búna að drekka áfengi og fá sér pillur. Hann segir ekki hafa séð á sínum bíl eftir að A ók á hann enda hafi þetta verið létt. Hann kveðst ekki geta svarað því hvort einhverjir áverkar hafi verið á A eftir þetta, enda hafi hann legið á jörðunni. Ákærði kveðst vera um 180 cm á hæð og vega um 80 kg. Undir ákærða eru bornar myndir sem teknar voru af vettvanginum. Segir hann myndirnar af bíl A ekki vera teknar á þeim stað sem átökin urðu. Bendir hann á í þessu sambandi að glerbrotin ættu að vera inni í bíl A þar sem hann braut rúðuna utan frá.

A hefur skýrt frá því að þegar ákærði loksins kom á mótsstaðinn hafi hann verið mjög reiður að sjá. Hafi hún þá læst bílnum en hann þá brotið hliðarrúðuna farþegamegin og tekið bíllyklana og byrjað að kýla hana. Hafi hann svo farið að henni þar sem hún sat undir stýri og dregið hana út og farið að berja hana í andlitið og hent henni á vélarhlífina og haldið áfram barsmíðinni. Hafi hún náð að snúa sér við og reynt að sparka í hann en félagi ákærða þá komið út úr bíl ákærða og gert sig líklegan að berja hana líka. Þessu hafi ákærði hins vegar afstýrt. Ákærði hafi svo haldið áfram að berja hana, tekið hana og fleygt henni í jörðina á grasflöt rétt hjá og sparkað mörgum sinnum í hana. Hafi spörkin komið í höfuð henni og búk; bakið, magann og fæturna. Hann hafi svo ekið á brott en hún staðið á fætur og leitað að síma sínum en ekki fundið og ekki fundið bíllyklana heldur. Hafi hún svo setið í bílnum dágóða stund. Hafi hún svo gengið á nálæga bensínstöð og fengið mann þar til þess að hringja á lögregluna. Hafi henni verið ekið á slysadeild. Lögreglan mun svo hafa fundið bíllykla hennar þarna einhvers staðar. Hún segist vera 164 cm há og 64 kg að þyngd. Aðspurð segist hún ekki vita til þess að ákærði hafi kastað upp. Hún segist hafa sparkað til ákærða og ætlað sér að hitta hann í klofið en telur að hún hafi ekki náð til hans. Hún segir engin átök hafa verið milli sín og hins mannsins en hún hafi þó hrækt framan í hann. Við það hafi maðurinn ger sig líklegan til að ráðast á hana en hætt við og farið aftur inn í bílinn sinn. Aðspurð hvort hún geti skýrt það sem á ljósmyndum sjáist að brotin úr bílrúðunni eru flest við bíl hennar en ekki inni í honum segir hún það einkennilegt. Svo mikið hafi verið af þeim í framsætinu að lögreglumaður sem hafi sest í bílinn hafi þurft að breiða undir sig plastpoka áður.

Hún segist vera hrædd við ákærða eftir þetta, enda hafi hann og aðrir á hans vegum oft hótað henni. Þá hafi hún orðið fyrir andlegu áfalli, einkum vegna barnanna sem þau ákærði eigi saman.

E, lögreglumaður, hefur sagt að A hafi verið í miklu uppnámi og grátið þegar hann kom á í verslunina Select. Hafi hún sagt ákærða hafa ráðist á hana með spörkum. Hafi hún verið blóðug en hafði fengið að þvo sér í versluninni sem hringt var úr. Þá hafi konan sagst hafa drukkið tvo bjóra eftir árásina. Eftir það hafi verið farið á vettvang sem hafi verið neðra bílastæðið við Perluna. Tæknideildarmaður hafi svo komið á vettvang. Hann kveðst ekki muna eftir glerbrotum úr bílnum. Hann kveðst ekki minnast þess að hafa séð ælu þar hjá. Kveikjulyklarnir hafi fundist þarna einhvers staðar.

D, rannsóknarlögreglumaður, hefur skýrt frá því að hann hafi annast vettvangsrannsókn og tekið ljósmyndir. Hann segir glerbrot hafa verið í báðum framsætum bílsins. Ekki minnist hann þess að hafa séð ælu þarna. Hann kveðst ekki geta skýrt það að mun meira var af glerbrotum utan bílsins en inni í honum. Hugsanlega hafi dyrnar verið opnar þegar rúðan var brotin eða þá að rúðan hafi verið brotin innan frá. Hann kveðst ekki muna til þess að blóð hafi verið inni í bílnum. Aðspurður af verjanda ákærða segist vitnið ekki geta fullyrt af eða á um það hvort glerbrotum hafi verið sópað úr framsæti bílsins og út.

C, læknir, hefur komið fyrir dóm og staðfest vottorð sitt. Hann kveðst hafa hitt A og fylgst með læknisverkum sem gerð voru á henni. Þá segir hann vottorðið aðallega vera byggt á sjúkraskrá deildarlæknisins. Hann segir frásögn konunnar af atburðinum samrýmast áverkunum sem á henni sáust. Ekki sé hægt að útiloka það að marblettir á höfði konunnar séu af völdum sparks í höfuðið. Hann segir það ólíklegt að áverkarnir séu af einu hnefahöggi, enda séu þeir svo dreifðir. Aftur á móti kveðst hann ekki geta útilokað að áverkarnir stafi af öðrum orsökum en þeim sem konan sagði frá en frásögn hennar samrýmist áverkunum. Hann tekur fram, vegna ljósmyndanna af áverkunum á A, að nokkurn tíma taki fyrir mar að koma fram.

F, lögreglumaður, hefur skýrt frá því að hann hafi hitt A í umrætt sinn og hafi hún verið í miklu uppnámi, blóðug og bólgin í framan, að hann minni. Hafi hún sagt fyrrum mann sinn hafa brotist inn í bílinn til hennar, dregið hana út úr honum og þjarmað að henni. Á vettvangi hafi verið blóðslettur og glerbrot úr brotinni rúðu á jörðinni. Talsverð leit hafi verið gerð þar að ummerkjum og bíllykli. Ekki minnist hann þess að hafa séð ælu þarna.

G, lögreglumaður, hefur skýrt frá því að hann hafi séð dálitla blóðslóð á vettvangi skammt frá bílnum. Þá hafi verið leitað ummerkja umhverfis hann en ekki langt frá honum. Ekki man vitnið til þess að hafa séð ælu þarna en glerbrot hafi verið hjá bílnum.

H, lögreglumaður, hefur skýrt frá því að brotin rúða hafi verið í bílnum og blóð á vettvangi. Ekki kveðst hann muna til þess að hafa séð ælu þar.

B, kunningi ákærða sem með honum var í umrætt sinn, hefur skýrt frá því að hann hafi verið mjög ölvaður þegar þetta gerðist og muna því óljóst eftir atvikum. Hann muni þó eftir stúlku í miklu uppnámi á bíl sem hafi ekið á höggvarann á bíl þeirra eða nuddað bílunum saman. Kveðst hann hafa farið út úr bílnum og viljað hjóla í stúlkuna eftir að hún hrækti í andlitið á honum. Ákærði hafi þó aftrað því.

Niðurstaða

Ákærði neitar sök. Hann kannast þó við að hafa lent í átökum við A sem þó hafi öll verið hennar gerðir. Þá segir hann mann þann sem með honum var, B, hafa slegið hana í andlitið. Þessu hafa þau hin borið á móti og ber þeim einnig saman um þetta atriði að öðru leyti. Þykir því mega hafna frásögn ákærða að þessu leyti. Framburður A hefur almennt verið stöðugur og metur dómurinn hann trúverðugan. Aftur á móti hefur frásögn ákærða ekki að öllu leyti verið stöðug og yfir henni nokkur ósennileikablær. Í meðferð málsins hefur nokkuð verið fjallað um blóð á vettvanginum og bíl A, glerbrot úr hliðarrúðu bílsins og loks um kveikjulykil. Þessi atriði þykja þó hafa litla þýðingu fyrir sönnun í málinu. Þegar virtur er trúverðugur framburður A, vottorð og framburður C, læknis, um áverkana á henni og það að þeir geti samrýmst frásögn hennar, þykir óhætt að telja sannað gegn neitun ákærða að hann hafi veist að A með höggum, spörkum og þeim athöfnum öðrum sem lýst er í ákærunni og valdið henni þeim meiðslum sem þar eru tilgreind. Hefur ákærði þannig gerst sekur um líkamsárás.

Brot ákærða er í ákærunni talið varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga og hefur komið fram í málflutningi ákæruvalds að því valdi hættan af því að ákærði sparkaði í höfuð A. Ekkert liggur fyrir um það hvernig ákærði var búinn til fótanna í umrætt sinn, hvort skór hans voru léttir eða þungir, mjúkir eða harðir en áverkarnir á A þykja dóminum ekki benda til þess að spörkin hafi verið hættulega þung. Þykir brot ákærða varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga.

Refsing, skaðabætur og sakarkostnaður

Ákærði hefur ekki áður gerst sekur um hegningarlagabrot. Á hinn bóginn var árás hans fólskuleg og beindist að fyrrum sambúðarkonu og barnsmóður. Þykir refsing hans hæfilega ákveðin fangelsi í 90 daga. Rétt er að fresta refsingunni og ákveða að hún falli niður að liðnum þremur árum frá dómsuppsögu, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

Dæma ber ákærða til þess að greiða A 250.000 krónur í miskabætur ásamt almennum vöxtum samkvæmt 4. gr. laga um vexti og verðtryggingu frá 7. maí 2013 til 21. júlí 2014 en eftir það með dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla laganna til greiðsludags.

Dæma ber ákærða til þess að greiða verjanda sínum, S-kk-þgf S-kk-þgf hdl. 456.820 krónur í málsvarnarlaun. Þá ber að dæma ákærða til þess að greiða J-kk-þgf M. B-kk-þgf hdl. 325.045 krónur í réttargæslulaun og M-kvk-þgf M-kvk-þgf hdl. 175.700 krónur í lögmannsþóknun. Laun lögmannanna eru ákveðin að meðtöldum virðisaukaskatti.

Loks ber að dæma að ákærði greiði annan kostnað af málinu, 54.055 krónur.

DÓMSORÐ:

Ákærði, G-kk-nf Þ-kk-nf Á-kk-nf, sæti fangelsi í 90 daga. Refsingunni er frestað og fellur hún niður að liðnum þremur árum frá dómsuppsögu, haldi ákærði almennt skilorð.

Ákærði greiði A 250.000 krónur í miskabætur ásamt almennum vöxtum frá 7. maí 2013 til 21. júlí 2014 en eftir það með dráttarvöxtum til greiðsludags.

Ákærði greiði verjanda sínum, S-kk-þgf S-kk-þgf hdl. 456.820 krónur í málsvarnarlaun, J-kk-þgf M. B-kk-þgf hdl. 325.045 krónur í réttargæslulaun og M-kvk-þgf M-kvk-þgf hdl. 175.700 krónur í lögmannsþóknun.

Loks greiði ákærði annan kostnað af málinu, 54.055 krónur.

P-kk-nf G-kk-nf