S-723/2017

Mál þetta, sem dómtekið var 21. febrúar sl., var höfðað með ákæru útgefinni af héraðssaksóknara 13. desember 2017 „á hendur Ó-kk-þgf S-kk-þgf A-kk-þgf, kennitala [...], [...], [...], fyrir brot gegn valdstjórninni, með því að hafa, að kvöldi þriðjudagsins 7. október 2017, í lögreglubifreið á leið frá Austurstræti og á lögreglustöðina við Hvefisgötu 113 í Reykjavík, hrækt í andlit lögreglumannsins A, sem var ökumaður lögreglubifreiðarinnar og við skyldustörf.

Telst þetta varða við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Verjandi ákærða krefst aðallega sýknu en til vara vægustu refsingar er lög leyfa og hæfilegrar þóknunar sér til handa sem greiðist úr ríkissjóði.

Málsatvik

Samkvæmt gögnum málsins barst lögreglu tilkynning um mann í átökum við dyravörð fyrir utan skemmtistað í miðbænum. Tveir lögreglumenn fóru á vettvang og var bent á manninn, ákærða, sem var haldið niðri á jörðinni af dyravörðum. Samkvæmt skýrslunni var ákærði æstur og áberandi ölvaður. Hann var færður í handjárn vegna gruns um líkamsárás og hótanir og færður inn í lögreglubifreið. Annar lögreglumaðurinn sat við hlið ákærða í aftursæti bifreiðarinnar, en hinn ók bifreiðinni. Á leiðinni á lögreglustöðina fór ákærði að rifja upp „gamlar syndir“ og taldi lögregluna vera á móti sér þeirra vegna. Á gatnamótum Tryggvagötu og Hverfisgötu fór ákærði að „þenja sig og gera sig stóran“. Lögreglumaðurinn sem ók bifreiðinni sneri sér þá við til að segja honum að slaka á. Ákærði safnaði þá saman munnvatni og setti í neðri vörina og hrækti á hann. Hrákinn lenti á hægri kinn lögreglumannsins og slettist á fleiri staði, m.a. í auga hans og við munn hans. Lögreglumaðurinn við hlið ákærða færði hann þá í tök þannig að hann lá á kviðnum og andlit hans sneri að gólfi lögreglubifreiðarinnar. Við komu á lögreglustöð var ákærði færður í fangaklefa en hann veitti talsverða mótspyrnu. Lögreglumaðurinn sem varð fyrir hrákanum fór því næst á bráðamóttöku þar sem blóðsýni var tekið úr honum vegna hugsanlegra smitsjúkdóma og hann fékk mótefni gegn þeim.

Meðal gagna málsins er myndband af atvikinu í lögreglubifreiðinni sem tekið var upp með upptökubúnaði bifreiðarinnar.

Framburður ákærða og vitna fyrir dómi

Ákærði neitar sök. Hann kvaðst ekki muna eftir því er hann fór í lögreglubifreiðina þetta kvöld. Hann hefði vaknað í fangaklefa og ekki vitað hvað hefði gerst. Hann hefði verið með áverka á hendi og hné en ekki vitað eftir hvað þeir væru. Þeir gætu hafa verið eftir átök við lögregluna eða dyraverðina. Hann kvaðst ekkert hafa á móti lögreglunni og ekki myndu hrækja á lögreglumenn. Ákærði kvaðst hafa verið mjög drukkinn þetta kvöld. Hann hefði átt í vandræðum með áfengi en hefði hætt að drekka um síðustu áramót.

Vitnið A lögreglumaður kvaðst hafa verið kallaður ásamt félaga sínum á bar þar sem ákærði hefði verið í átökum við dyraverði. Þeir hefðu tekið ákærða í lögreglubifreiðna. Þar hefði ákærði farið að æsa sig í aftursætinu. Vitnið hefði snúið sér við en þá fengið hráka frá ákærða framan í sig, í munnvik, hægra auga og á öxl. Hann kvað ákærða hafa verið mjög ölvaðan og æstan, en hann hefði þó talað skýrt. Hann vissi ekki hvort ákærði hefði verið áttaður, en hann hefði kastað upp í bifreiðinni eftir þetta.

Vitnið B lögreglumaður kvaðst hafa farið í útkallið á barinn, en þar hefði ákærða verið haldið niðri af dyravörðum. Hann hefði verið áberandi ölvaður og æstur. Ákærði hefði verið handtekinn og færður í aftursæti lögreglubifreiðarinnar. Hann hefði sest hjá honum og kveikt á upptökukerfi bifreiðarinnar. Ákærði hefði farið að rifja upp gamlar syndir og þenja sig í bifreiðinni. Lögreglumaðurinn sem ók bifreiðinni hefði snúið sér við. Vitnið hefði þá séð hvernig ákærði hefði safnað hráka í neðri vörina og hrækt á hinn lögreglumanninn. Þetta hefði farið á kinn hans og frussast yfir allt, meðal annars í auga og munn. Ákærði hefði verið mjög drukkinn og þvoglumæltur og hefði kastað upp í bifreiðinni.

Niðurstaða

Ákærða er gefið að sök brot gegn valdstjórninni með því að hafa hrækt í andlit lögreglumannsins A, sem var við skyldustörf. Ákærði neitar sök. Hann kveðst enga minningu hafa um atvikið en hann hafi verið mjög drukkinn.

Ákærði telur að rannsókn málsins hafi verið áfátt og því beri að sýkna hann. Með vísan til 53. og 54. gr. laga nr. 80/2008 verður talið að fullnægjandi rannsókn hafi farið fram í málinu, en markmið rannsóknar er að afla allra nauðsynlegra gagna til þess að ákæranda sé fært að ákveða hvort sækja skuli mann til sakar og afla gagna til undirbúnings málsmeðferðar fyrir dómi.

Tveir lögreglumenn komu fyrir dóminn og lýstu afskiptum sínum af ákærða. Ber þeim saman um hvað gerðist í lögreglubifreiðinni og hvernig ákærði hrækti á annan þeirra þannig að hrákinn lenti í andliti hans. Í málinu liggur fyrir upptaka úr lögreglubifreiðinni þar sem greinilega sést hvar ákærði hrækir í átt að lögreglumanninum í framsætinu þegar hann snýr sér við. Þá sést lögreglumaðurinn þurrka framan úr sér. Með framangreindu er sannað að ákærði hafi hrækt á lögreglumanninn. Verður ákærði því sakfelldur samkvæmt ákæru og er háttsemi hans þar rétt heimfærð til refsiákvæða.

Ákærði var umrætt sinn undir talsverðum áhrifum áfengis. Það leysir hann ekki undan refsiábyrgð, sbr. 17. gr. laga nr. 19/1940.

Ákærði er fæddur í [...]. Sakaferill hans hefur ekki áhrif á ákvörðun refsingar. Refsing ákærða þykir hæfilega ákveðin fangelsi í 30 daga en fullnustu refsingarinnar er frestað og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. laga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, Ó-kk-ef A-kk-ef B-kk-ef lögmanns, 383.160 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti, en ekki leiddi annan kostnað af meðferð málsins.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið M-kvk-nf O-kvk-nf saksóknarfulltrúi.

B-kvk-nf B-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði, Ó-kk-nf S-kk-nf A-kk-nf, sæti fangelsi í 30 daga en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, Ó-kk-ef A-kk-ef B-kk-ef lögmanns, 383.160 krónur.