S-239/2009

Mál þetta, sem þingfest var 22. júní sl. og dómtekið 18. desember sl., var höfðað með ákæru lögreglustjórans á Hvolsvelli 5. maí 2009 á hendur G-x-x G. K-kk-þgf, kt. 000000-0000, óstaðsettum í hús á Hellu,

fyrir líkamsárás

með því að hafa, hinn 13. ágúst 2008, slegið G-kk-þf J-kk-þf S-kk-þf, kt. 000000-0000, með kylfu á vinstri handlegg og skellt bílhurð á vinstri fótlegg hans, með þeim afleiðingum að hann varð bólginn og aumur við vinstra úlnlið, fékk skrámu og roða í kring fyrir neðan vinstra hné og tognaði vægt á ökkla.

Er háttsemin talin varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 110. gr. laga nr. 82/1998.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Mánudaginn 22. júní 2009 var málið nr. S-316/2009 þingfest og sameinað þessu máli en þar er ákærða gefið að sök, með ákæru útgefinni af lögreglustjóranum á Selfossi 9. júní 2009, umferðarlagabrot, með því að hafa að kvöldi sunnudagsins 17. maí 2009 ekið bifreiðinni DB-194 sviptur ökurétti um Suðurlandsveg frá Reykjavík, uns lögregla hafði afskipti af akstri ákærða rétt austan við Ingólfshvol í Ölfusi.

Er brot ákærða talið varða við 1. mgr. 48. gr., sbr. 1. mgr. 100. gr., umferðarlaga nr. 50/1987. Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar.

Af hálfu ákærða er þess krafist að hann verði sýknaður af báðum ákærunum í málinu og að hæfileg málsvarnarlaun að mati dómsins verði ákveðin úr ríkissjóði.

Ákæra dags. 5. maí 2009.

Málavextir

Samkvæmt frumskýrslu lögreglu var óskað eftir því, 13. ágúst 2008, kl. 14.47, að lögreglan kæmi á vettvang að vegi sem liggur að Hagabraut í Rangárþingi ytra. Kemur fram að á vettvangi hafi lögreglumennirnir hitt fyrir þá Þ-kk-þf Ó-kk-þf og G-kk-þf J-kk-þf S-kk-þf við bifreiðina PF-536. Hafi þeir skýrt frá því að ákærði hefði þá skömmu áður komið akandi á mikilli ferð á móti þeim á pallbifreið sinni og stansað fyrir framan þá. Hann hafi farið aftur fyrir bifreið sína, sótt þar barefli og gengið í áttina til þeirra. Hafi G-kk-nf þá stigið að hálfu leyti út úr bifreið sinni, rétt út vinstri hönd sína eins og í kveðjuskyni þannig að lófi hans sneri að ákærða, og ákærði þá slegið bareflinu til hans. Hafi það lent á styrktarbita við framrúðuna, á hurðinni og ofarlega á innanverðan lófa G-kk-ef svo hönd hans fettist aftur á bak. Því næst hafi ákærði skellt bílhurðinni á vinstri fót G-kk-ef. Þá er tekið fram að G-kk-nf hafi sagt kylfuna vera golfkylfu, en Þ-kk-nf sagt hana vera hafnaboltakylfu.

Segir í skýrslunni að G-kk-nf hafi kennt sér meins í vinstri fæti og vinstri hendi. Engir áverkar hafi þó verið sjáanlegir. Þá hafi hvorki verið sjáanlegar neinar skemmdir á styrktarbita bifreiðarinnar né önnur ummerki, svo sem kám eða rispur, er bent gætu til þess að barefli hefði lent þar. G-kk-nf hafi sagst kæra ákærða fyrir líkamsárás og hafi honum verið bent á að fá áverkavottorð hjá lækni.

Loks segir að lögreglumenn hafi hitt ákærða þar í nágrenninu og haft tal af honum. Hann hafi sagt ásakanir G-kk-ef fjarstæðukenndar. Hafi hann einungis kannast við að hafa ekið á móts við G-kk-þf og J-kk-þf og þeir þá bakkað bifreið sinni í kjölfarið. Fram kemur að ákærði hafi heimilað leit í bifreið sinni en ekkert fundist þar utan mjög þung stálstöng úr tjakki, um eins metra löng, þakin lausu ryði. Engin ummerki eða rispur hafi verið á stönginni og því ólíklegt að henni hefði verið beitt. Þá hafi lögreglumennirnir talið ólíklegt að henni hefði verið beitt á bifreið G-kk-ef án þess að valda á henni töluverðum skemmdum.

Kærandi leitaði til Heilsugæslunnar á Hellu 14. ágúst 2008 og liggur fyrir áverkavottorð S-kvk-ef E-kvk-ef Ó-kvk-ef læknakandídats vegna skoðunar hennar á ákærða. Kemur þar fram eftirfarandi: „Samantekt á skoðun: Við skoðun lýsir hann eymslum við þreifingu distalt og radialt á vi úlnlið, smá bólgu er að sjá þar. Skráma um 1 cm og roði í kring fyrir neðan vi hné. Eymsli við þreifingu hliðlægt á hné. Eymsli við þreifingu á malleolus á vi ökkla, getur stigið í fótinn og eðl hreyfigeta.“

Með bréfi, dags. 17. ágúst 2008, lagði G-kk-nf J-kk-nf formlega fram kæru á hendur ákærða fyrir líkamsárás.

Tekin var lögregluskýrsla af kæranda hinn 6. september 2008. Skýrði hann þá frá atvikum á svipaðan veg og haft er eftir honum í frumskýrslu. Hann kvað þó misskilning hjá skýrsluritara að hann hefði sagt ákærða hafa beitt golfkylfu. Um hefði verið að ræða hafnaboltakylfu sem hefði verið mjó í annan endann og breið í hinn. Hefði kylfan lent á vinstri handlegg hans og síðan spegli bifreiðarinnar. Einnig hefði ákærði vingsað kylfunni á styrktarbitann við framrúðuna. Kærandi kvaðst hafa náð að kippa fætinum inn í bifreiðina rétt áður en ákærði skellti hurðinni, við það hefði vinstri fótleggur hans klemmst undir armpúða hurðarinnar þannig að snúist hefði upp á hann. Fram kom hjá kæranda að hann hefði átt í deilum við ákærða um umferðarrétt og eignarhald vegarins þar sem atvik urðu.

Tekin var lögregluskýrsla af ákærða 4. nóvember 2008. Kvaðst hann þá ekkert kannast við ásakanir kæranda. Kvaðst hann ekki hafa tekið sér kylfu í hönd í greint sinn heldur snarast út úr bifreið sinni og beint að bifreið kæranda. Þar hefði hann gengið að bílstjórahurðinni, sem kærandi hefði þá verið að opna. Kvaðst ákærði hafa lokað henni en kærandi hefði ekki klemmst við það á milli.

Skýrslur fyrir dómi

Ákærði kvað kæranda og Þ-kk-þf Ó-kk-þf hafa ítrekað gert honum óleik með því að aka um vegarspotta sem hann hefði einkarétt á og hefði reynt að loka. Í greint sinn hefði hann orðið var við að þeir óku eftir veginum og hefði hann farið og ekið á móti þeim til að hindra aksturinn. Kvaðst ákærði viðurkenna að hann hefði verið mjög pirraður á framkomu þeirra tveggja og því sem á undan hefði verið gengið í samskiptum við þá vegna deilna um umferðarrétt um veginn og eignarrétt á svæðinu. Sagðist hann hafa stansað rétt fyrir framan bifreið kæranda. Hefði hann gengið til mannanna tveggja og sagt þeim að hypja sig af veginum, enda væri þetta einkavegur. Kannaðist hann ekki við að hafa haft í höndunum kylfu eða stöng af einhverju tagi eða að hafa slegið á einhvern hátt til kæranda. Þá sagði hann kæranda hafa talað við sig í gegnum opinn glugga á bílhurðinni en dyrnar hefðu verið lokaðar. Ekki hefði því getað verið um það að ræða að hann hefði skellt hurðinni á kæranda. Er ákærða var bent á að hann hefði sagst hjá lögreglu hafa lokað dyrunum en kærandi hefði ekki klemmst á milli ítrekaði ákærði að dyrnar hefðu ekki verið opnar. Kvaðst hann hafa lagt hönd sína á hurðina og slegið hendinni létt á bakhlið spegilsins til áhersluauka en þó án þess að rispa hann eða skemma með einhverjum hætti.

G-kk-nf J-kk-nf S-kk-nf sagðist hafa ekið, ásamt félaga sínum Þ-kk-þgf, eftir vegi að túni sem þeir hefðu heyjað um langt skeið. Deilur hefðu staðið við ákærða um veg þennan og eignarrétt á svæðinu og væri vegurinn eina aðgengi þeirra félaganna að túninu. Er þeir hefðu verið komnir inn fyrir hlið á veginum hefði ákærði komið akandi á miklum hraða á móti þeim. Kvaðst kærandi hafa stöðvað bifreiðina svo ákærði myndi ekki aka á hana. Hefði ákærði stöðvað bifreið sína í um eins metra fjarlægð frá þeim, snarast út og náð í kylfu, um eins metra langa trékylfu, sem líktist hafnaboltakylfu. Sjálfur sagðist kærandi hafa opnað hurðina, en glugginn á henni hefði verið opinn, og stigið með vinstra fæti á stigbrettið. Hefði hann og stungið höfðinu út um gluggann og sagt við ákærða eitthvað á þá leið: „Svona G-x-x, hættu þessari vitleysu“, enda hefði hann ekki átt von á neinu illu frá ákærða. Hefði ákærði í fyrstu dinglað kylfunni ógnandi ásamt því að öskra og æpa á kæranda. Hefði hann svo slegið með kylfunni til kæranda. Kvaðst kærandi þá hafa borið höndina fyrir sig og kylfan þá lent á jaðri handarbaksins. Við það hefði kærandi henst inn í bílinn. Í því hefði ákærði skellt hurðinni aftur. Við það sagði kærandi hné sitt hafa lent undir armpúðanum í hurðinni og klemmst við sæti bifreiðarinnar. Hefði þetta leitt til þess að hnéð hefði bólgnað upp og hann orðið draghaltur. Sagði kærandi lán að fóturinn hefði ekki orðið á milli þegar hurðin skelltist aftur, enda höggið verið það mikið að fóturinn hefði getað kubbast í sundur við það. Hefði ákærði síðan kallað til þeirra að ef þeir kæmu sér ekki í burtu myndi hann drepa þá. Aðspurður taldi kærandi að um misskilning lögreglumannsins sem gerði frumskýrslu hlyti að hafa verið að ræða þegar hann hafði eftir kæranda á vettvangi að ákærði hefði beitt golfkylfu við árásina. Kærandi kvaðst ekki hafa leitað til læknis fyrr en daginn eftir. Hefði ástæða þess meðal annars verið sú að fóturinn hefði bólgnað meira en hann hefði átt von á fyrst eftir árásina.

Þ-kk-nf Ó-kk-nf kvaðst hafa setið í fremra farþegasæti bifreiðar kæranda þegar ákærði hefði komið akandi á ofsaferð á móti þeim. Hefði hann snarstansað í um eins metra fjarlægð fyrir framan bifreið þeirra. Hefði hann rokið út og opnað lok á palli bifreiðar sinnar og komið þaðan með viðarkylfu í hendi, sem líkst hefði hafnaboltakylfu. Hefði hann sveiflað henni einu sinni eða tvisvar. Rúðan hjá kæranda hefði verið skrúfuð niður og hefði hann stungið höfðinu út um gluggann og kallað eitthvað á þá leið til ákærða: „Hvað er í gangi?“ Um leið hefði hann opnað hurðina og stigið út á stigbrettið. Í sama mund hefði kylfan komið vaðandi á áttina að höfði kæranda. Hann hefði náð að bera höndina fyrir sig og kylfan þá lent á lófanum og síðan runnið niður með speglinum. Nánast á sama andartaki hefði kærandi náð að kippa höfðinu að sér og líklega samhliða fært fótinn inn í bílinn. Hefði hann þar með sloppið við að fá hurðina á sig þegar ákærði hefði hent henni aftur af miklu afli. Ákærði hefði í framhaldi kallað til þeirra fúkyrði og svívirðingar. Hann hefði svo sest á ný upp í bifreið sína, ekið enn nær þeim og þannig þvingað þá undir lokin til að bakka. Hefðu þeir tekið það ráð að bakka alla leið út um hliðið. Aðspurður taldi Þ-kk-nf ólíklegt að einhver önnur vitni hefðuð verið að árásinni. Þ-kk-nf G-kk-nf hefði að vísu verið að heyja fyrir hann og kæranda þarna nálægt en hann hefði trúlega verið í um 200-400 metra fjarlægð þegar þetta gerðist. Þ-kk-nf staðfesti aðspurður að hann hefði áður starfað sem lögreglumaður um tíu ára skeið.

Þ-kk-nf G-kk-nf kvaðst hafa þekkt ákærða um langt skeið, bæði unnið með honum og fyrir hann. Í umrætt sinn hefði hann verið að vinna við heyskap fyrir kæranda og Þ-kk-þf og verið staddur á nærliggjandi túni í um 150 m fjarlægð frá veginum. Hann hefði séð ákærða leggja af stað akandi niður veginn í átt að bifreið kæranda. Eftir það hefði hann snúið baki í þá í einhvern tíma auk þess sem mikið ryk hefði þyrlast upp vegna aksturs ákærða. Þá hefði jarðýta, sem ákærði hefði notað til að loka veginum, byrgt sýn. Kvaðst hann ekkert hafa séð til mannanna þriggja aftur fyrr en hann hefði snúið við á ný og þá séð að ákærði hindraði för hinna tveggja. Þeir hefðu þá bakkað, ákærði fært jarðýtu sína fyrir og lokað veginum. Því næst hefði ákærði sest upp í bifreið sína og ekið til baka. Kærandi og Þ-kk-nf hefðu hins vegar beðið álengdar. Sagðist Þ-kk-nf ekkert hafa séð hvað ákærða og kæranda fór í milli fyrst eftir að ákærði kom á staðinn. Gæti hann því ekkert sagt til um hvort átök hefðu orðið þeirra í milli. Þá hefði hann heldur ekki rætt neitt við ákærða eða hina tvo eftir atvikið.

M-kk-nf G-kk-nf gaf símaskýrslu í málinu. Kvaðst hafa verið að vinna fyrir ákærða við byggingu sumarbústaðar uppi á hæðinni við umræddan veg, hugsanlega í 200-300 m fjarlægð frá honum. Hefði hann í umrætt sinn veitt því eftirtekt að ákærði keyrði greitt niður veginn frá bústaðnum og í veg fyrir bifreið sem ekið var eftir veginum þar fyrir neðan. Kvaðst vitnið hafa séð ákærða rjúka út úr bifreið sinni og beint að bifreið aðkomumanna. Hefði hurð þeirrar bifreiðar opnast til hálfs en ákærði þá lagt hönd sína á hurðina og „ætlast til að þeir loki og fari“. Hefði hann ýtt á hurðina eins og til að hindra að hún yrði opnuð frekar. Aðspurður sagðist M-kk-nf ekki geta metið hvort ákærði hefði beitt afli við að loka hurðinni. Þá sagðist hann aðspurður hafa séð greinilega að ákærði hefði ekki haft neitt í hendinni þegar hann kom að bifreiðinni, hvorki hafnaboltakylfu né annað. M-kk-nf tók fram að hann hefði haft mjög góða yfirsýn yfir vettvang og allt sem þar fór fram.

Á-kk-nf S-kk-nf lögreglumaður kvaðst hafa hitt tvo menn á vettvangi. Hefðu þeir skýrt frá því að ákærði, sem hefði verið að vinna við byggingu sumarbústaðar uppi á hól þar við, hefði komið akandi til þeirra þar sem þeir hafi setið í bifreið sinni kyrrstæðri. Hefðu kærandi og félagi hans lýst atvikum eins og greinir í frumskýrslu. Hefði annar þeirra sagt bareflið hafa verið golfkylfu en hinn hafnaboltakylfu. Tók vitnið fram að þeir lögreglumennirnir hefðu rætt þetta sérstaklega strax á eftir og þótt furðulegt. Að öðru leyti hefðu lýsingar mannanna tveggja verið samhljóða. Ákærði hefði hins vegar ekki kannast við ásakanir mannanna. Sagði vitnið lögreglumennina einungis hafa leitað að hugsanlegu barefli á palli bifreiðar, enda hefði umhverfið verið þannig að þar hefðu alls staðar getað leynst barefli. Vitnið kvað hugsanlegt að einhverjir sem verið hefðu að vinna við byggingu sumarbústaðarins hefðu séð hvað gerðist en það hefði ekki verið kannað á staðnum. Ekki hefðu sést áverkar á hendi kæranda en þeir hefðu ekki skoðað fót hans, sem mennirnir hefðu sagt að hefði klemmst þegar hurðinni var skellt aftur. Þá hefði ekki heldur sést ákoma á bifreið kæranda.

S-kk-nf O-kk-nf K-kk-nf lögreglumaður skýrði frá mjög á sama veg og félagi hans Á-kk-nf, þar á meðal um misræmi í framburði mannanna tveggja varðandi tegund bareflisins og að þeir hefðu skýrt frá því að fóturinn hefði klemmst á milli þegar ákærði hefði skellt hurðinni aftur.

S-kvk-nf E-kvk-nf Ó-kvk-nf læknir staðfesti vottorð sitt og sagði ekkert hafa bent til annars en að um ferska áverka hefði verið að ræða. Sagði hún kæranda hafa sagst hafa fengið högg í vinstri lófa og kvartað um eymsli í úlnlið eftir að snúist hefði upp á höndina. Hefði það passað við skoðun. Hefði kærandi ekki haft nein eymsli í handarbeinum. Þá hefði kærandi og sagst hafa snúið upp á ökklann. Henni hefði sjálfri ekki virst áverkar kæranda vera alvarlegir. Sagðist vitnið telja áverka og eymsli kæranda vel geta samræmst frásögn hans um högg á lófa og snúing á ökkla við það að forða fætinum undan hurðinni.

Niðurstaða

Ákærði neitar sök. Hann kannast ekki við að hafa tekið sér kylfu í hönd í greint sinn hvað þá að hafa slegið kæranda með henni í vinstri handlegg. Bæði kærandi og félagi hans, vitnið Þ-kk-nf Ó-kk-nf, hafa borið að ákærði hafi snarast út úr bifreið sinni, gengið aftur að palli hennar og tekið þaðan fram trékylfu. Hafi ákærði sveiflað kylfunni ógnandi og hún síðan lent á vinstri hendi kæranda þegar hann bar hana fyrir sig. Vitnið M-kk-nf G-kk-nf kvað ákærða í umrætt sinn hafa snarast út úr bifreið sinni og að bifreið kæranda án þess að hafa nokkurt barefli í hendi. Þá báru lögreglumenn að misræmis hefði gætt í framburði kæranda og Þ-kk-ef Ó-kk-ef á vettvangi um barefli það sem ákærði hefði notað og staðfestu þeir að kylfa, sem svarað gæti til lýsingar mannanna tveggja, hefði ekki fundist á vettvangi. Að þessu virtu, og gegn eindreginni neitun ákærða frá upphafi, þykir ekki hafið yfir skynsamlegan vafa að ákærði hafi slegið kæranda með kylfu í greint sinn. Verður ákærði því sýknaður af þeim hluta verknaðarlýsingar ákærunnar.

Ákærði kveðst heldur ekki hafa skellt bílhurð á vinstri fótlegg kæranda. Nokkurs misræmis gætir þó í framburði ákærða, annars vegar hjá lögreglu og hins vegar fyrir dómi, hvað þetta varðar. Í skýrslu sinni hjá lögreglu sagðist hann hafa lokað hurðinni eftir að kærandi hefði verið búinn að opna hana. Fyrir dómi sagðist ákærði hins vegar ekki hafa lokað hurðinni því dyrnar hefðu verið lokaðar. Hann hefði hins vegar slegið hendi sinni létt á spegilinn eins og til áhersluauka. Kærandi og vitnið Þ-kk-nf Ó-kk-nf hafa frá upphafi haldið því fram að ákærði hafi skellt hurðinni harkalega á kæranda. Vottorð og vætti S-kvk-ef E-kvk-ef Ó-kvk-ef læknis staðfestir að ákærði hafi við skoðun daginn eftir haft skrámu, roða og þreifieymsli við vinstra hné og þreifieymsli við ökkla sem bendi til vægrar tognunar. Vitnisburður M-kk-ef G-kk-ef er á þá leið að bílstjórahurðin hjá kæranda hafi opnast til hálfs en ákærði þá lagt hönd sína á hana og „ætlast til að þeir loki og fari“. Hafi ákærði ýtt á hurðina eins og til að hindra að hún yrði opnuð frekar. Kvaðst M-kk-nf hins vegar ekki geta metið hvort ákærði hefði beitt afli við að loka hurðinni. Með hliðsjón af því sem hér hefur verið rakið telur dómurinn nægilega sannað að ákærði hafi skellt bílhurðinni á kæranda í greint sinn með þeim afleiðingum sem lýst er í ákæru. Telst ákærði með því hafa gerst sekur um brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákæra dags. 9. júní 2009.

Málavextir

Samkvæmt frumskýrslu 31. maí 2009 barst lögreglu tilkynning frá lögreglumanni á frívakt um að hann teldi sig hafa mætt ákærða, sem sviptur hafði verið ökurétti með dómi þá skömmu áður, aka bifreiðinni DB-194, blárri Lexus-bifreið, á Suðurlandsvegi við Litlu kaffistofuna. Hafi tveir lögreglumenn farið á lögreglubifreið til móts við bifreiðina til að kanna ástand og réttindi ökumanns. Hafi þau mætti bifreiðinni á Suðurlandsvegi, á móts við afleggjarann að Ingólfshvoli, er henni var ekið í austurátt. Hafi þau þá séð að ákærði, sem þau þekktu í sjón, var ökumaður en kona sat í farþegasætinu við hlið hans. Vegna mikillar umferðar hafi ekki verið unnt að snúa lögreglubifreiðinni við samstundis heldur hafi þau þurft að aka stuttan spöl að afleggjaranum við Ingólfshvol til að snúa þar við. Hafi þau þó aldrei misst sjónar af Lexus-bifreiðinni. Á meðan á þessu stóð hafi þau veitt því athygli að bifreiðin var stöðvuð í vegkantinum og að farþegi og ökumaður stigu út úr henni og höfðu sætaskipti. Hafi bílhurðirnar verið að lokast þegar lögreglubifreiðin kom þar að. Ákærði, sem þá hafi setið í farþegasætinu að framan, hafi neitað að hafa ekið bifreiðinni.

Skýrslur fyrir dómi

Ákærði kvaðst í umrætt sinn hafa verið að koma úr Reykjavík, ásamt S-kvk-þgf B-kvk-þgf E-kvk-þgf, sambýliskonu sinni. Hefði hún ekið bifreiðinni. Mikil umferð hefði verið og veður bjart. Rétt áður en þau stönsuðu hefðu þau ekið í bílalest og hefði aksturshraðinn verið fremur lítill, líklega 70-80 km/klst. Sími S-kvk-ef hefði þá hringt og hún því ekið út í vegarkantinn og stöðvað bifreiðina. Lögreglan hefði svo komið að skömmu síðar, bankað í rúðuna þar sem ákærði sat í farþegasætinu að framan og beðið hann um að koma með sér í lögreglubifreiðina. Hefðu þau ekkert vitað af lögreglunni fyrr en þá. Neitaði ákærði því alfarið að hafa ekið bifreiðinni.

R-kvk-nf B-kvk-nf S-kvk-nf lögreglumaður sagði að borist hefði tilkynning til lögreglustöðvarinnar á Selfossi um að ákærði hefði sést aka tiltekinni bifreið frá Reykjavík í átt að Selfossi. Í framhaldi þessa hefðu þau farið af stað og ekið Suðurlandsveg í átt til Reykjavíkur til að fylgjast með ferðum bifreiðarinnar. Hefðu þau haft hjá sér mynd af ákærða. Sjálf hefði hún setið í farþegasæti en H-kk-nf, félagi hennar, hefði ekið. Hefðu þau mætt tilgreindri bifreið á móts við Ingólfshvol og séð að ákærði sat undir stýri. Þau hefðu ekki getað snúið bifreiðinni alveg strax við vegna umferðar á eftir þeim en sveigt út af á afleggjaranum við Ingólfshvol og náð að snúa þar við. Áður en þau sneru við hefði hún séð bifreið ákærða allan tímann í baksýnisspeglinum. Fljótlega eftir að bifreiðarnar mættust kvaðst vitnið hafa tekið eftir því að bifreið ákærða var stöðvuð úti í vegarkanti og eftir að þau sneru við hefðu þau séð hvar ökumaður og farþegi í framsæti gengu aftur fyrir bifreiðina og höfðu sætaskipti. Hefði lögreglubifreiðin komið að bifreið ákærða í þann mund sem bílhurðir þeirrar bifreiðar voru að lokast. Kvaðst vitnið strax hafa gengið að farþegasætinu og beðið ákærða, sem þar sat, að koma yfir í lögreglubifreiðina. Hefði hann strax neitað að hafa ekið bifreiðinni. Kvaðst vitnið ekki hafa talið neina ástæðu til að taka skýrslu af farþega bifreiðarinnar þar sem lögreglumennirnir hefðu verið alveg vissir um að hafa séð ákærða aka bifreiðinni. Veður hefði verið bjart og aðstæður allar góðar. Vitnið tók fram að viðvörunarljós lögreglubifreiðarinnar hefðu ekki verið kveikt fyrr en eftir að henni hefði verið snúið við.

H-kk-nf G-kk-nf lögreglumaður kvaðst hafa ekið lögreglubifreiðinni í greint sinn og hefði ökuhraðinn líklega verið um 80 km/klst. Skýrði hann frá atvikum mjög á sama veg og vitnið R-kvk-nf B-kvk-nf. Þau hefðu séð ákærða greinilega undir stýri en farþega sitja við hlið hans. Þau hefðu haft ljósmynd af ákærða meðferðis og sagðist lögreglumaðurinn einnig hafa kannast við ákærða í sjón eftir fyrri afskipti af honum. Kvaðst hann hafa séð í baksýnisspeglum lögreglubifreiðarinnar þegar bifreið ákærða stansaði og eftir að þau sneru við hefðu þau séð ökumann og farþega ganga aftur fyrir bifreiðina og skipta um sæti. Hefðu hurðir bifreiðarinnar beggja vegna verið í þann mund að lokast þegar þau komu að. Taldi vitnið að einungis hefðu liðið nokkrar sekúndur frá því þau mættu bifreið ákærða þar til þau komu að henni. Vitnið taldi upptöku úr „eyewitness-búnaði“ bifreiðarinnar hafa farið í gang, en við skoðun hefði þar ekki sést það sem þau sáu vegna erfiðra birtuskilyrða og þess hvernig sjónarhorni hefði verið háttað.

S-kvk-nf B-kvk-nf E-kvk-nf, sem kvaðst vera unnusta ákærða, sagðist hafa ekið bifreiðinni DB-194 í greint sinn. Ákærði hefði setið sem farþegi í hinu framsætinu. Kvaðst hún minnast þess að hafa mætt lögreglubifreið. Sagðist hún hafa stöðvað bifreiðina til að svara símhringingu. Skömmu síðar hefði lögreglan komið að og beðið ákærða um að koma yfir í bifreið sína. Lögreglukona hefði svo einnig komið til hennar og beðið hana um að framvísa ökuskírteini og þá jafnframt sagt sem svo: „Þetta er ekki að ganga.“ Kannaðist vitnið ekki við að hún eða ákærði hefðu farið út úr bifreiðinni áður en lögreglan kom þar að. Spurð um aðstæður á vettvangi minnti hana að veður hefði verið fremur dimmt, hugsanlega rigning.

Niðurstaða

Ákærði neitar að hafa ekið bifreiðinni DB-194 í greint sinn og ber að S-kvk-nf B-kvk-nf E-kvk-nf hafi verið ökumaður hennar. Lögreglumennirnir H-kk-nf G-kk-nf og R-kvk-nf B. S-kvk-nf hafa bæði borið fyrir dómi að þau hafi séð ákærða undir stýri bifreiðarinnar er bifreiðarnar mættust. Þau hafi síðan séð í baksýnisspeglum að bifreiðin DB-194 var stöðvuð og að ákærði hafði sætaskipti við farþega í framsæti hennar. Með framangreindum vitnisburði lögreglumannanna tveggja, sem er bæði skýr og eindreginn, og með hliðsjón af tengslum vitnisins S-kvk-ef B-kvk-ef við ákærða, telur dómurinn hafið yfir skynsamlegan vafa að ákærði hafi ekið bifreiðinni í greint sinn. Ákærði hafði þá verið sviptur ökurétti frá 2. maí 2009 með dómi Héraðsdóms Suðurlands hinn 20. apríl sama ár. Hefur hann því brotið gegn 1. mgr. 48. gr. umferðarlaga nr. 50/1987.

Refsiákvörðun o.fl.

Samkvæmt fyrirliggjandi sakavottorði var ákærða gert, með dómi hinn 3. mars 1988, að sæta tveggja mánaða skilorðsbundnu fangelsi, auk sektargreiðslu og sviptingu ökuréttar í fimm mánuði vegna líkamsárásar og brota gegn ákvæðum umferðarlaga. Þá var honum gert, með dómi hinn 20. apríl 2009, að sæta 30 daga fangelsi, skilorðsbundið í 2 ár, 300.000 króna sekt og sviptingu ökuréttar í 2 ár, vegna brota á 1. mgr. 232. og 233. gr. almennra hegningarlaga og ákvæðum vopnalaga, auk ölvunaraksturs. Þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin 120.000 króna sektargreiðsla til ríkissjóðs. Greiði ákærði ekki sektina innan fjögurra vikna ákveðst vararefsing 10 daga fangelsi.

Ákærði greiði 180.000 króna málsvarnarþóknun og 24.000 króna aksturskostnað skipaðs verjanda síns, V-kk-ef K-kk-ef hæstaréttarlögmanns. Tillit hefur verið tekið til virðisaukaskatts við framangreinda ákvörðun.

Á-kk-nf M-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

Dómsorð:

Ákærði, G-x-x G. K-kk-nf, greiði 120.000 krónur í sekt til ríkissjóðs innan fjögurra vikna frá uppkvaðningu dómsins en sæti ella fangelsi í 10 daga.

Ákærði greiði 180.000 króna málsvarnarþóknun og 24.000 króna aksturskostnað skipaðs verjanda síns, V-kk-ef K-kk-ef hæstaréttarlögmanns.

Á-kk-nf M-kk-nf