E-6835/2010

Mál þetta, sem dómtekið var hinn 1. júní sl. að lokinni aðalmeðferð, var höfðað fyrir dómþinginu af Ö-kvk-þgf Ó-kvk-þgf K-kvk-þgf, Rauðalæk 45, Reykjavík á hendur Laugarásvídeói, Dalbraut 1-3, Reykjavík, með stefnu birtri 12. nóvember 2010.

Dómkröfur stefnanda eru þær að stefndi verði dæmdur til greiðslu á 5.862.917 krónum ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 af 344.051 krónum frá 1. febrúar 2009 til 1. mars 2009, en af 688.102 krónum frá þeim degi til 1. apríl 2009, en af 1.032.153 krónum frá þeim degi til 1. maí 2009, en af 1.376.204 krónum frá þeim degi til 1. júní 2009, en af 1.720.255 krónum frá þeim degi til 1. júlí 2009, en af 2.064.306 krónum frá þeim degi til 1. ágúst 2009, en af 2.278.357 krónum frá þeim degi til 1. september 2009, en af 2.622.408 krónum frá þeim degi til 1. október 2009, en af 2.866.459 krónum frá þeim degi til 1. nóvember 2009, en af 3.110.510 krónum frá þeim degi til 1. desember 2009, en af 3.454.561 krónu frá þeim degi til 1. janúar 2010, en af 3.798.611 krónum frá þeim degi til 1. febrúar 2010, en af 4.142.662 krónum frá þeim degi til 1. mars 2010, en af 4.486.713 krónum frá þeim degi til 1. apríl 2010, en af 4.830.764 krónum frá þeim degi til 1. maí 2010, en af 5.174.815 krónum frá þeim degi til 1. júní 2010, en af 5.518.866 krónum frá þeim degi til 1. júlí 2010 og frá þeim degi af allri upphæðinni, 5.862.917 krónum, til greiðsludags.

Þá krefst stefnandi málskostnaðar úr hendi stefnda auk virðisaukaskatts af málskostnaði, allt sér að skaðlausu.

Dómkröfur stefnda eru þær aðallega að hann verði sýknaður af öllum kröfum stefnanda en til vara að stefnukrafan verði lækkuð verulega frá því sem getur í stefnu. Þá krefst stefndi málskostnaðar úr hendi stefnanda, auk virðisaukaskatts á málflutningsþóknun.

Gætt var ákvæða 115. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála, áður en dómur var kveðinn upp.

II

Stefnandi kom til starfa hjá stefnda í apríl 2008, en stefndi rekur vídeóleigu við Dalbraut í Reykjavík. Starfaði stefnandi þar við ýmis störf. Stefnandi þáði ekki föst laun fyrir þessi störf sín þar en fékk greitt fyrir hverja unna klukkustund. Stefnandi kveðst hafa fengið 1.500 krónur á klukkustund, en þau laun hafi ekki verið gefin upp til skatts. Stefndi kveður stefnanda hafa fengið greitt fyrir þessi störf um 50.000 krónur á mánuði, sem jafngildi því að hún hafi starfað að meðaltali 30-40 klst. á mánuði.

Haustið 2008 opnaði stefndi útibú í íbúðarhúsnæði við Brákarbraut í Borgarnesi og var það rekið frá því í október 2008 og til ársloka þess árs. Útibúið var aðeins opið um helgar og sá stefnandi um rekstur þess, sem gengið hafi vel, að sögn stefnda. Um áramótin 2008-2009 var hafist handa við undirbúning að opnun útibús Laugarásvídeós í Borgarnesi, sem væri opið fleiri daga vikunnar og var stefnanda falið að sjá um rekstur þess. Gerður var leigusamningur um húsnæði undir reksturinn hinn 31. janúar 2009 og var samningurinn til 31. janúar 2011. Stefndi kveður að leigu húsnæðisins hafi verið sjálfhætt 28. mars 2010, þar sem leigusalinn hafi komst í vanskil með greiðslu fyrir rafmagn og hafi því ekki getað staðið við leigusamninginn samkvæmt lögum.

Útibúið í Borgarnesi var rekið undir sömu kennitölu og nafni og rekstur stefnda í Reykjavík og var opnað hinn 7. mars 2009. Stefndi kveðst hafa boðist til að greiða kostnað við standsetningu leiguhúsnæðisins, en stefnandi hafi talið það óþarfa. Fékk stefnandi síðan vini og ættingja til þess að standsetja húsnæðið.

Aðilar gerðu ekki með sér samning um lögskipti sín áður en útibúið var opnað.

Stefnandi kveðst hafa verið í fullu starfi við standsetningu húsnæðisins og undirbúning rekstursins allan janúar- og febrúarmánuð og allt fram að því að starfsstöðin hafi verið opnuð hinn 7. mars 2009. Ekki hafi verið samið sérstaklega um grunnlaun, en stefnandi kveðst hafa gengið út frá því að um sambærileg laun væri að ræða og hún hafi haft í fyrri störfum sínum fyrir stefnda, sem hafi verið 1.500 krónur á klukkustund. Til að byrja með hafi hún ekki fengið nein laun greidd og hafi hún sætt sig við það lengi vel, enda hafi verið talað um að ganga frá samningi og greiða laun þegar rekstur hæfist. Stefnandi kveðst hafa talið það vera hagsmuni sína að koma rekstrinum sem fyrst af stað, enda hafi því verið lofað að ef vel gengi yrði helmingshluti hagnaðar greiddur sem kaupauki. Fyrstu launagreiðsluna hafi hún ekki fengið fyrr en hinn 31. júní 2009, aðra launagreiðslu hafi hún fengið 28. september 2009 og þá þriðju hinn 7.október 2009, samanlagt 330.000 krónur. Þrátt fyrir ítrekaðar óskir stefnanda hafi ekki verið gerður ráðningarsamningur á milli aðila fyrr en 15. október 2009. Stefnandi kveðst hins vegar ekki hafa fengið frekari greiðslur úr hendi stefnda en þær sem að framan greinir.

Stefndi kveður að útibúin hafi verið stofnsett og rekin að frumkvæði stefnanda og hafi hann því litið svo á að hún myndi starfa þar sem verktaki. Af þeim sökum hafi ekkert eftirlit verið haft með viðveru hennar á staðnum og hafi stefnandi ekki haldið skrá yfir vinnutíma sína eða kynnt stefnda það með einhverjum hætti hve mikið hún væri á staðnum. Vinna stefnanda hafi falist í því að sækja vídeómyndir til höfuðstöðvanna í Reykjavík, leigja þær út og koma bókhaldsgögnum vegna alls þess til höfuðstöðvanna á tveggja mánaða fresti, svo unnt væri að færa bókhald og gera skil á virðisaukaskatti.

Í samningi aðila frá 15. október 2009 kemur fram að stefnandi skuli sjá um allan daglegan rekstur starfsstöðvarinnar í Borgarnesi. Í samningnum, segir síðan orðrétt:

„AÓK sér að öllu leyti um rekstur vídeóleigu í nafni Laugarásvídeós ehf. í Borgarnesi.

Hlutur AÓK er 50% af hagnaði þessa rekstrar samanber skilgreiningu hér að neðan.

AÓK er launþegi og greiðir LV öll launatengd gjöld vegna hennar.“

Stefnandi kveður, að samkvæmt samningi aðila hafi hún átt að fá 50% af hagnaði rekstrarins í sinn hlut en þrátt fyrir ítrekaðar óskir hafi ekki reynst mögulegt að fá uppgjör á rekstri ársins 2010. Þá hafi rekstri útibúsins í Borgarnesi verið hætt án þess að stefnanda væri sagt upp störfum eða boðið annað starf hjá fyrirtækinu. Frá opnun útibúsins hinn 7. mars 2009 hafi hún séð um allan daglegan rekstur, þ.e. staðið vaktir, séð um mannahald, dagleg uppgjör o.s.frv., ásamt því að sjá um einstök verk fyrir stefnda í Reykjavík sem sneru að aðalstöðvum félagsins.

Stefndi kveður að á fundi þeim með bókhaldara félagsins hinn 15. október 2009 hafi hann ítrekað þá skoðun sína að hann hafi ávallt litið á stefnanda sem verktaka og að þóknun hennar ætti að fara eftir hagnaði starfsstöðvarinnar sem aðilar hafi orðið ásáttir um að skipta á milli sín að jöfnu. Stefnandi hafi hins vegar lagt áherslu á að hagnaðarhlutdeildin yrði greidd henni, sem launþega, og hafi hann fallist á það.

Stefndi kveður að af uppgjöri útibúsins fyrir árið 2009 að dæma hafi hagnaður af rekstri útibúsins verið 532.723 krónur og hafi hlutur stefnanda í hagnaðinum því numið 266.371 krónu. Stefnandi hafi hins vegar móttekið á sama tíma 330.000 krónur frá stefnda og hafi laun hennar því verið ofgreidd um 63.629 krónur. Vegna þessa telur stefndi að sýkna beri hann af öllum kröfum stefnda.

Stefnandi kveður að á fundi hennar með forsvarsmanni stefnda hinn 8. mars 2010 hafi henni orðið það ljóst að forsvarsmaður stefnda hygðist ekki greiða sér nein frekari laun. Hafi forsvarsmaður stefnda gert henni það ljóst að hann teldi að stefnandi væri eins konar verktaki og ætti engan rétt á launum umfram 50% af hagnaði útibúsins. Að lokum hafi henni einnig orðið ljóst að loka ætti útibúinu og um leið yrði af hálfu stefnda felldur niður einhliða sá samningur sem aðilar hafi gert með sér og átt hafi að gilda til 28. febrúar 2011. Útibúinu hafi verið lokað hinn 29. mars 2010, án þess að gengið hafi verið frá launum, uppgjöri hagnaðar eða starfslokum stefnanda. Um mánaðamótin apríl/maí 2010 hafi forsvarsmaður stefnda skrifað upp á vottorð vinnuveitanda vegna uppsagnar stefnanda þar sem tilgreint hafi verið að ástæða uppsagnarinnar væri vegna samdráttar. Stefnandi kveðst ekki hafa fengið neina launaseðla en hafi þó fengið launamiði fyrir árið 2009, þar sem heildarlaun hennar hafi verið 1.345.900 krónur, þar af frádregin staðgreiðsla upp á 480.649 krónur, en útborguð laun stefnanda hafi þó aðeins verið 330.000 krónur.

Þegar útibúinu hafi verið lokað og stefnandi hafi gert sér grein fyrir að hún fengi engar frekari greiðslur úr hendi stefnda, hafi stefnda verið sent innheimtubréf þar sem krafist hafi verið greiðslu launa og uppgjörs. Því bréfi hafi verið svarað á þá leið að ekkert yrði gert fyrir stefnanda og því meðal annars haldið fram að vinna hennar hafi verið eins konar verktakavinna og að starf stefnanda hafi í raun falist í eins konar vikulegu eftirliti með rekstrinum.

III

Stefnandi byggir kröfu sína á því að stefnda beri að greiða henni laun fyrir tímabilið 1. janúar 2009 til 29. mars 2010, auk launa í uppsagnarfresti, vegna starfa sinna við útibú stefnda sem starfrækt hafi verið í Borgarnesi. Á þessu tímabili hafi stefnandi aðeins fengið 330.000 króna innborganir inn á laun sín fyrir fullt starfs sitt hjá stefnda. Samkvæmt skattframtali 2010 hafi stefnandi ekki önnur laun á árinu 2009. Byggir stefnandi á því að hún hafi verið launamaður í vinnu sinni fyrir stefnda, enda komi það skýrt fram í þeim samningi sem aðilar hafi gert sín á milli.

Af samningnum megi jafnframt ráða að stefnandi hafi enga ábyrgð borið á rekstrinum umfram það sem almennur launamaður geri og hafi enn fremur ekki borið skylda til að taka þátt í hugsanlegum taprekstri útibúsins. Stefnandi byggir einnig á því að áður en til rekstrarins hafi verið stofnað hafi stefnandi starfað hjá stefnda við afgreiðslustörf í Reykjavík og þegið fyrir það 1.500 krónur á klukkustund í jafnaðarlaun og hafi hún gengið út frá því að svo yrði áfram, enda ekki um annað samið.

Stefnandi byggir á því, að launagreiðendum sé ekki heimilt að semja um lakari kjör en kjarasamningar kveða á um, sbr. 1. gr. laga um starfskjör launafólks og skyldutryggingu lífeyrisréttinda nr. 55/1980, en þar segi að laun og önnur starfskjör, sem aðildarsamtök vinnumarkaðarins semji um, skuli vera lágmarkskjör, óháð kyni, þjóðerni eða ráðningartíma fyrir alla launamenn í viðkomandi starfsgrein á svæði því er samningurinn taki til. Þá komi enn fremur fram í sömu grein að samningar einstakra launamanna og atvinnurekenda um lakari kjör en hinir almennu kjarasamningar ákveða skuli ógildir. Vart þurfi að deila um að samningurinn sé vinnusamningur, enda komi skýrum orðum fram í samningnum að stefnandi sé „launþegi“. Ef einu laun stefnanda fyrir vinnu sína hafi átt að vera 50% hlutur í hagnaði, eins og stefndi haldi fram, myndi það leiða til þess að samningurinn væri ógildur. Hins vegar sé ljóst að meginhlutverk samningsins hafi ekki verið að semja um launakjör stefnanda, sem þegar hafi verið ljós vegna fyrri starfa stefnanda hjá stefnda, heldur hafi hlutverk samningsins fyrst og fremst verið að semja um hlutdeild stefnanda í hagnaði útibúsins. Stefnda hafi því mátt vera fullljóst að samningurinn væri ógildur að efni til ef honum væri ætlað að kveða á um lægri laun en gildandi kjarasamningar kveða á um.

Í launatöxtum kjarasamnings VR og SA fyrir árið 2009 komi fram að byrjunarlaun sérþjálfaðs afgreiðslufólks í verslunum sem sýni frumkvæði og fela megi verkefnaumsjón hafi verið 147.356 krónur frá 1. febrúar 2008 og fyrir slíkan starfsmann sem hafi unnið í 6 mánuði í fyrirtæki hafi taxtinn verið 158.521 króna. Þetta viðmið hækki svo á samningstímanum. Taxtar þessir miði við dagvinnulaun, en krafa stefnanda miðist við jafnaðarlaun þau sem hún hafi áður haft í störfum sínum fyrir stefnda. Það viðmið hljóti að teljast eðlilegt, enda hafi stór hluti vinnuframlags stefnanda verið unnið í eftirvinnu.

Stefnanda byggir og á því að henni hafi ekki verið sagt upp störfum fyrr en 11. apríl 2010 og krefjist hún því þess að fá greiddan uppsagnarfrest og miðar þá kröfu sína við mánaðamótin apríl/maí 2010, eða fyrir mánuðina maí, júní og júlí 2010. Stefnandi krefjist því launa frá 1. janúar 2009 til og með 30. apríl 2010, en frá þeim tíma launa í uppsagnarfresti frá 1. maí 2010 til 31. júlí 2010, að frádregnum innborgunum sem stefndi hafi greitt henni, samtals 330.000 krónur. Launakrafan miðist við jafnaðarkaup það sem stefnandi hafi áður haft fyrir störf sín hjá stefnda, 1.500 krónur á klukkustund, 183 stunda vinnu á mánuði, 274.500 krónur á mánuði. Ofan á það sé krafist orlofs, 10,17%, eða 153 króna og 8% framlags vinnuveitanda í lífeyrissjóð, samtals 132 krónur og 5,34% tryggingagjald, samtals 95 krónur. Með öllum launatengdum gjöldum sé því krafist 1.880 króna greiðslu fyrir hverja unna klukkustund. Gjalddagi hvers launatímabils sé hinn fyrsta hvers mánaðar. Launakrafa stefnanda sé því sundurliðuð á eftirfarandi hátt:

* Vextir hinn 1. ágúst 2009 reiknist af þeirri upphæð sem hafi verið á gjalddaga þann dag, mínus innborgun daginn áður, eða hinn 31. júlí, að fjárhæð 130.000 krónur. Vextir reiknist því af 2.278.357 krónum frá þeim degi.

** Vextir hinn 1. október 2009 reiknist af þeirri upphæð sem hafi verið á gjalddaga þann dag, mínus innborgun 28. september, að fjárhæð 100.000 krónur. Vextir reiknist því af 2.866.459 krónum frá þeim degi.

*** Vextir hinn 1. nóvember 2009 reiknist af þeirri upphæð sem hafi verið á gjalddaga þann dag, mínus innborgun 7. október, að fjárhæð 100.000 krónur. Vextir reiknist því af 3.110.510 krónum frá þeim degi.

Alls sé því krafist greiðslu vegna vangoldinna launa fyrir fimmtán mánuði, auk þriggja mánaða í uppsagnarfresti, 183 tímar á mánuði, samtals 5.862.917 krónur.

Stefnandi byggir kröfu sína á 1. gr. laga um starfskjör launafólks og skyldutryggingu lífeyrisréttinda nr. 55/1980 og kjarasamningum VR og SA fyrir 1. febrúar 2008 til 30. nóvember 2010. Einnig vísar stefnandi til laga nr. 28/1930, um greiðslu verkkaups.

Kröfu um tryggingagjald byggir stefnandi á lögum nr. 113/1990, um tryggingagjald.

Kröfu um framlag vinnuveitanda í lífeyrissjóð byggir stefnandi á lögum nr. 129/1997, um skyldutryggingu lífeyrissjóða og starfsemi lífeyrissjóða.

Kröfu um orlof byggir stefnandi á lögum um orlof nr. 30/1987.

Kröfu um dráttarvexti byggir stefnandi á 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001, um vexti og verðtryggingu.

Kröfu um málskostnað byggir stefnandi á XXI. kafla laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála, einkum 129. og 130. gr.

Kröfu um virðisaukaskatt á málflutningsþóknun byggir stefnandi á lögum nr. 50/1988, um virðisaukaskatt, en stefnandi sé ekki virðisaukaskattskyld.

IV

Stefndi byggir sýknukröfu sína á því að hann hafi að fullu efnt samning aðila frá 15. okt. 2009 og eigi stefnandi því ekki frekari kröfur á hann. Eins og að framan greini hafi stefnandi verið verktaki og þóknun hennar hafi átt að vera 50% af hagnaði rekstursins, sem þegar hafi verið greiddur stefnanda. Fallist dómurinn ekki á þessa málsástæðu gerir stefndi þá kröfu að höfuðstóll dómkröfunnar verði lækkaður sem hér segir:

Stefndi kveður ofangreindar fjárhæðir vera fengnar með þeim hætti að aðilar hafi talið að hlutdeild stefnanda í hagnaði útibús Laugarásvídeós í Borgarnesi yrði aldrei lægri en 90.000 krónur á mánuði. Í samræmi við það hafi bókhaldari félagsins útbúið launaseðla til stefnanda með þeirri upphæð. Af launafjárhæðinni hafi svo verið dregin staðgreiðsla opinberra gjalda, iðgjald í lífeyrissjóð o.fl. Þessa launaseðla hafi stefnandi móttekið mánaðarlega án þess að gera nokkru sinni athugasemdir við þá. Þá hafi þeir verið sendir henni sérstaklega með tölvuskeyti , dagsettu 14. október 2009, frá bókhaldaranum, það er daginn fyrir undirritun samkomulags aðila um uppgjör og skiptingu rekstrarhagnaðar útibúsins sín á milli. Í skeytinu hafi stefnandi sérstaklega verið hvött til að skoða launaseðlana og gera athugasemdir við þá hið fyrsta. Það hafi hún ekki gert og teljist því hafa samþykkt þá. Leiði það einfaldlega af tómlæti hennar. Samkvæmt launaseðlunum sé gert ráð fyrir að stefnandi hafi hafið störf í byrjun mars, en útibúið hafi verið opnað 8. mars 2009 og hafi stefnandi haft umsjón með því allt það ár og til 28. mars 2010 er útibúinu hafi verið lokað.

Stefndi mótmælir sérstaklega kröfu stefnanda um laun í uppsagnarfresti, en stefndi líti svo á að stefnandi hafi hætt störfum sjálfviljug, a.m.k. hafi hún ekki þegið boð hans um að koma til vinnu á höfuðstöðvunum til að innheimta vanskilaskuldir.

Stefndi telur málsóknina vera tilkomin fyrst og fremst vegna óánægju stefnanda með það að hagnaðurinn af rekstri útibúsins, sem hún hafi bundið svo miklar vonir við, skyldi verða jafn lítill og raun bar vitni. Á hinn bóginn verði að viðurkennast að samkomulag aðila sé mjög óljóst og verði því að teljast sanngjarnt að auk hinna umsömdu launa eigi stefnandi rétt á hlutdeild í hagnaði og tapi starfsstöðvarinnar samkvæmt samkomulaginu eins og ofannefndir útreikningar sýni.

Samkvæmt ofangreindu sé það mat stefnda að höfuðstóll inneignar stefnanda hjá honum sé ekki 5.862.918 krónur heldur 572.676 krónur og miðist varakrafa hans við þá fjárhæð. Við þá kröfu bætist svo dráttarvextir eins og krafist sé í stefnu.

Kröfu sína um málskostnað byggir stefndi á 1. tölul. 130. gr. laga nr. 91/1990 um meðferð einkamála.

Kröfu um virðisaukaskatt byggir stefndi á lögum nr. 50/1988, um virðisaukaskatt.

V

Ágreiningur máls þessa lýtur að því hvort stefnanda beri laun frá stefnda umfram það sem stefndi hefur þegar greitt henni.

Eins og að framan er lýst starfaði stefnandi fyrir stefnda í Reykjavík við ýmis störf, og fékk hún greitt fyrir hverja unna klukkustund 1.500 krónur, en var ekki í föstu starfi. Laun þessi voru ekki gefin upp til skatts. Einnig liggur fyrir að stefnandi sá um rekstur útibús vídeóleigunnar í Borgarnesi, í nokkra mánuði á árinu 2008, en það útibú var aðeins opið um helgar. Ekki er ágreiningur með aðilum vegna uppgjörs á þeim rekstri. Síðan var opnað útibú stefnda 7. mars 2009 í Borgarnesi, sem opið var alla vikuna. Liggur fyrir og er óumdeilt að stefnandi annaðist undirbúning og standsetningu húsnæðisins, sem vídeóleigan var rekin í.

Aðila greinir á um hvort stefnandi hafi verið verktaki eða launþegi hjá stefnda. Í málinu liggur frammi samningur sem aðilar undirrituðu 15. október 2009, eða rúmum sjö mánuðum eftir að vídeóleigan opnaði í Borgarnesi. Samningurinn hljóðar svo:

„milli Laugarásvídeós ehf. (LV) og Ö-kvk-ef Ó-kvk-ef K-x-x (AKÓ) kt. 000000-0000 um rekstur vídeóleigu í Borgarnesi.

AÓK sér að öllu leyti um rekstur vídeóleigu á nafni Laugarásvídeós ehf. í Borgarnesi. Hlutur AÓK er 50% af hagnaði þessa rekstrar samanber skilgreiningu hér að neðan.

AKÓ er launþegi og greiðir LV öll launatengd gjöld vegna hennar.

Skilgreining á hagnaði rekstrar:

Frá sölu dregst eftirtalið:

Húsaleiga

Laun greidd öðrum starfsmönnum en AKKÓ

Launatengd gjöld vegna allra starfsmanna í Borgarnesi.

Vörukaup þó ekki mynddiskar.

Annar kostnaður svo sem auglýsingar, ritföng, rekstur húsnæðis, fæðiskostnaður, flutningskostnaður og þess háttar sem eðlilegur getur talist.

Bókhaldskostnaður 2 klst. pr. mánuð.

AKÓ fær 50% hlut af rekstrarniðurstöðu samkvæmt framangreindri skilgreiningu.

Allar upphæðir í uppgjöri AKÓ og LV eru samkvæmt bókhaldi.

Allir mynddiskar eru eign LV enda koma kaup þeirra ekki til frádráttar á sölu.

Allar vörubirgir (aðrar en mynddiskar) eru að 50% hluta eign AKÓ og skuldbindur LV sig til að kaupa þennan hlut AKÓ á kostnaðarverði við lok samnings.

Allur stofnkostnaður svo sem innréttingar, tæki og áhöld eru eign LV.

AKÓ skilar gögnum vegna rekstrarins til LV mánaðarlega.

Samningur þessi gildir frá því starfsemi hófst í Borgarnesi til 28. febrúar 2011 er uppsegjanlegur með tveggja mánaða fyrirvara.“

Í samningi þessum er ekki kveðið á um launagreiðslur til handa stefnanda heldur einungis greiðslur vegna hagnaðar af rekstri útibúsins í Borgarnesi, þó svo að sagt sé að stefnandi sé launþegi. Í málinu liggja engin gögn frammi um það hve mikið stefnandi vann eða hve margar klukkustundir. Þá verður ekki séð af gögnum málsins að stefnandi hafi, þann tíma sem hún starfaði í útibúi stefnda í Borgarnesi, haldið eða afhent stefnda tímaskýrslur eða krafið hann um laun. Stefnandi sá þó um og annaðist að öllu leyti rekstur útibúsins í Borgarnesi og réð þar m.a. fólk til starfa.

Samkvæmt framlögðum launaseðlum fékk hún greiddar 811.415 krónur í laun á árinu 2009 og samkvæmt skattframtali hennar fyrir það ár voru heildarlaunin 1.345.900 krónur. Þegar allt framangreint er virt veður því ekki séð að stefnandi hafi ráðið sig til starfa hjá stefnda hvorki gegn greiðslu fastra mánaðarlauna né samkvæmt tímakaupi. Eiga því ákvæði laga nr. 55/1988, um starfskjör launafólks og skyldutryggingu lífeyrisréttinda, ekki við um samning aðila. Þó svo að stefnandi haldi því fram í málinu að henni hafi einungis verið greiddar 330.000 krónur fyrir störf sín í Borgarnesi, verður ekki fram hjá því litið að uppgefnar tekjur hennar sjálfrar á skattframtali eru eins og fyrr segir. Liggur því ekkert frammi í málinu um að stefnandi eigi ógreidd laun frá stefnda. Samkvæmt gögnum málsins verður hins vegar að ætla að stefnandi hafi ekki fengið hlutdeild í öllum þeim hagnaði, sem myndaðist af rekstri vídeóleigunnar í Borgarnesi meðan hún starfaði þar, og aðilar sömdu um. Gögn málsins eru þó óljós að þessu leyti og málatilbúnaður stefnanda með þeim hætti að ekki er gerð grein fyrir því hver sú hagnaðarhlutdeild ætti að vera. Verður því ekki við annað miðað en sundurliðun stefnda um þetta atriði. Samkvæmt því verður því fallist á að stefndi greiði stefnanda 572.676 krónur eins og um laun væri að ræða, eða eins og samningur aðila hljóðar á um. Ber því stefnda að greiða stefnanda þá fjárhæð ásamt launatengdum gjöldum í samræmi við samning aðila, eða 10,17% orlofi, 58.241 krónu. Stefnandi hefur ekki rökstutt hvernig hún eigi aðild að kröfu um framlag vinnuveitanda í lífeyrissjóð og verður hún því ekki tekin til greina. Einnig verður hafnað kröfu um greiðslu tryggingargjalds, enda hefur stefnandi á engan hátt rökstutt þá kröfu sína og styðst hún ekki við samning aðila. Þar sem ekki hefur verið fallist á að stefnandi hafi verið launþegi hjá stefnda verður krafa hennar um greiðslu í uppsagnarfresti ekki tekin til greina, eins og hún er fram sett.

Samkvæmt framansögðu verður því stefndi dæmdur til þess að greiða stefnanda 630.917 krónur, ásamt dráttarvöxtum frá 3. maí 2010, eða frá þeim degi er stefnandi krafði stefnanda bréflega um greiðslu, og til greiðsludags.

Eftir þessari niðurstöðu þykir rétt að stefndi greiði stefnanda málskostnað, sem þykir hæfilega ákveðinn 350.000 krónur, þ.m.t. virðisaukaskattur.

H-kvk-nf Þ-kvk-nf héraðsdómari kvað upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð :

Stefndi, Laugarásvídeó ehf., greiði stefnanda, Ö-kvk-þgf Ó-kvk-þgf K-kvk-þgf, 630.917 krónur, ásamt dráttarvöxtum frá 3. maí 2010 til greiðsludags.

Stefndi greiði stefnanda 350.000 krónur í málskostnað.

H-kvk-nf Þ-kvk-nf