S-164/2011

Mál þetta, sem tekið var til dóms að lokinni aðalmeðferð 31. janúar, er höfðað með ákæru lögreglustjórans á Akureyri, útgefinni 7. september 2011,

„fyrir líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt laugardagsins 23. apríl 2011, inni á veitinga- og skemmtistaðnum Höllinni við Hafnargötu á Ólafsfirði ráðist að A og slegið hann eitt hnefahögg í andlitið, með þeim afleiðingum [að] brotnaði í honum hægri framtönn og brotnaði út úr hliðarframtönn í neðri góm, auk þess sem hann hlaut sár á efrivör hægra megin, sem þurfti að sauma með 5 sporum. Telst þetta varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20, 1981. Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Í málinu liggur krafa A, þess efnis að ákærða „verði gert að greiða honum 1.137.570 kr. með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 af 700.000 kr. frá árásardegi þann 23. apríl 2011 til 22. september 2011. af 753.462 kr. frá þeim degi til 3. okt. 2011 en af 1.137.570 kr. frá þeim degi og þar til mánuður er liðinn frá því að bótakrafan var birt ákærða en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. laga nr. 38/2001 frá þeim degi til greiðsludags.“

Málavextir

Samkvæmt lögregluskýrslu sem liggur fyrir í málinu barst lögreglu tilkynning klukkan 03:56 að morgni 23. apríl 2011 um að slagsmál væru við skemmtistaðinn Höllina við Hafnargötu á Ólafsfirði. Þegar lögregla hafi komið á staðinn hafi hópur fólks verið fyrir utan húsið en engin átök sjáanleg. Hafi nokkuð borið á B sem hafi verið blóðugur í andliti og talsvert ölvaður. Einnig hafi lögreglu verið bent á X, ákærða í máli þessu, og henni tjáð hann hafi slegizt við B við barborðið inni á staðnum. Þegar lögregla hafi rætt við ákærða hafi hann fyrst gefið upp annað […] nafn en síðan framvísað skilríkjum. Segir svo í skýrslunni: „Meðan við vorum að ræða við X og B og fleiri sem þarna voru róaðist leikurinn og sættust þeir B og X og voru í faðmlögum þegar við yfirgáfum svæðið. Meðan við dvöldum fyrir utan staðinn kom ekkert fram um að fleiri en X og B hefðu verið í átökum eða orðið fyrir meiðslum á staðnum.“

Síðdegis hinn 23. apríl kom A á lögreglustöðina á Siglufirði og kærði líkamsárás sem hann hefði orðið fyrir nóttina áður á veitingastaðnum Höllinni. Er í skýrslu haft eftir A að hann hafi „staðið rétt innan við dyrnar inn í salinn og verið við hlið manns að nafni B. Segir A að þá hafi komið aðvífandi […] maður og slegið sig krepptum hnefa hægri handar í andlitið. Við þetta hafi efri vör A [sprungið] og tvær tennur [brotnað] í munni hans: Hægri framtönn í efri góm og vinstri framtönn í neðri góm. A telur að höggið hafi verið ætlað B.“ Er einnig haft eftir A að hann hafi spurt að árásarmaðurinn sé […], heiti X og eigi heima á Ólafsfirði.

Í málinu liggur vottorð Ö tannlæknis. Segir þar að A hafi komið til tannlæknisins hinn 27. apríl og sagzt hafa verið sleginn í andlit að morgni 23. apríl með þeim afleiðingum að efri vör hafi skorizt í sundur og tennur 11 og 32 brotnað. Segir í vottorðinu að klínísk og röntgen skoðun hafi leitt í ljós skurð á efri vör sem hafi verið saumaður. Tönn 11 hafi verið þver brotin og tönn 32 með ská brot þannig að um tveir þriðju hlutar hennar hafi verið horfnir. Loks segir: „Miðað við áverka tanna 11 og 32 borgar sig að byggja tennur með uppbyggingu og postulínskrónum. Þó gætu verið sprungur í rótum sem geta síðar komið í ljós og þyrfti þá að fjarlægja rætur og græða tannplanta í tannstæðin og smíða krónur á þá.“

Greinargerð ákærða

Ákærði kveðst byggja sýknukröfu sína á því að hann hafi ekki framið þann verknað sem honum sé gefinn að sök og hafi ekki valdið tjóni A. Sé margt á huldu um atburðarásina og einungis eitt vitni staðfesti frásögn A. Veki ákærði athygli á því að í frumskýrslu lögreglu komi fram að þegar lögregla hafi yfirgefið svæðið hafi ákærði og vitnið B verið í faðmlögum og samræmist það illa frásögn B hjá lögreglu, þar sem hann minnist ekkert á slíkt og virðist snúa atburðarásinni á hvolf. Þannig megi af framburði B hjá lögreglu skilja að hann hafi lent í átökum við ákærða inni á skemmtistaðnum og reynt árangurslaust að róa hann. Hafi B þá horfið frá og tekið tal við A, ákærði komið aðvífandi og ætlað sér að slá B en höggið geigað og lent á A. Samrýmist þetta að mati ákærða illa þeim upplýsingum sem hann hafi rakið úr frumskýrslu lögreglu.

Ákærði segir að gjalda verði varhug við því að framburður B verði lagður til grundvallar þar sem ljóst sé að hann og ákærði hafi átt í deilum fyrr um kvöldið og líkur séu á að frásögn B sé því marki brennd. Þá sé athyglisvert að B hafi ekki séð ástæðu til þess að minnast einu orði á þessa meintu árás ákærða á A þegar lögreglu hafi borið að garði en hennar sé ekki getið í frumskýrslunni.

Ákærði segir sönnunarbyrðina um sekt sína og önnur atvik hvíla á ákæruvaldinu og vísar vegna þess til 2. mgr. 70. gr.stjórnarskrár, 108. gr. laga nr. 88/2008 og 2. mgr. 6. gr. mannréttindasáttmála Evrópu. Allan vafa um sekt ákærða beri að skýra honum í hag. Komist dómurinn hins vegar að þeirri niðurstöðu að ákærði sé sekur krefjist hann vægustu refsingar sem heimiluð sé. Ákærði hafi hreint sakavottorð og telji hann efni til að skilorðsbinda refsingu sína. Verði bótakröfu ekki vísað frá vegna sýknu krefjist ákærði sýknu af henni og til vara að hún verði lækkuð verulega enda sé hún ekki í neinu samræmi við dómaframkvæmd hér á landi.

Skýrsla ákærða og framburður vitna fyrir dómi

Ákærði kvaðst hafa farið með félögum sínum, bræðrunum E og F, um tvöleytið að nóttu á barinn og þar hefði verið drukkinn bjór. Um tíu mínútum síðar hefðu þeir farið út að reykja tóbak en þegar inn hefði verið komið aftur hefði bjórinn verið horfinn. Þeir hefðu pantað fleiri, farið aftur út til reykinga en þegar þeir hefðu snúið aftur hefði verið búið að hella bjórnum niður. Starfsmaður staðarins hefði komið þar að og sagt eitthvað sem ákærði hefði ekki skilið. Íslenzkur gestur, B að heiti, hefði verið þarna og hlegið við, að skilningsleysi ákærða. Menn hefðu farið að kippa og ýta hver í annan, félagi ákærða hefði staðið upp, tekið B þennan og fært upp að vegg, en ákærði hefði hægt og rólega fært sig að útgangi. Hefði ákærða þá verið hrint á gólfið og hefðu hugsanlega tveir eða þrír menn gert það. Hefði ákærði verið beittur fantabrögðum og verið laminn, en eftir það hefði kráareigandinn hjálpað honum á fætur, barnum hefði verið læst og allir farið út. Lögreglan hefði komið að, allir sætzt og menn farið til síns heima. Ryskingarnar á staðnum hefðu staðið mjög stutt.

Ákærði kvaðst ekki þekkja A og ekki hafa slegið nokkurn mann í andlitið þetta kvöld. Hann hefði ekki séð nokkurn mann fá högg í andlit þetta kvöld.

Ákærði kvaðst lítið hafa drukkið þetta kvöld, innan við tvo bjóra.

Vitnið A kvaðst hafa komið akandi á staðinn við fjórða mann frá Siglufirði. Um tuttugu til tuttugu og fimm gestir hefðu verið inni á staðnum og ástand þeirra verið eins og vænta mætti. Vitnið hefði verið á staðnum í um klukkustund, allsgátt, og hefðu þá einhverjar erjur orðið á staðnum. Tveir félaga vitnisins hefðu þá verið farnir út en vitnið hefði tekið þann fjórða með sér út. Eftir það hefði vitnið farið inn aftur til að kveðja frænda sinn sem þar hefði verið, C, og fleira fólk. C hefði staðið innarlega í salnum, nálægt barnum, og vitnið gengið til hans. Á hlið vitnisins hefði staðið annar maður, B að nafni. Vitnið hefði gengið aftur fyrir hann og séð á bak hans. B hefði beygt sig, vitnið litið til hans og þá fengið hnefa í andlitið, yfir öxl B. Kvaðst vitnið telja líklegt að höggið hefði verið ætlað B.

Vitnið kvaðst algerlega visst um að höggið hefði komið frá ákærða. Engir nema ákærði og B hefði verið upp við vitnið, og hefði B snúið baki í það.

Tekið hefði að blæða úr vitninu og er það hefði litið niður hefði það séð tönn falla. Þegar vitnið hefði aftur litið til hliðar, sem það hefði gert strax, hefðu B og ákærði verið í „einhverjum ýtingi“.

Vitnið hefði þessu næst farið út og ekið á sjúkrahúsið á Siglufirði þar sem gert hefði verið að áverkanum. Þá hefði vitnið haft samband við lögreglu og verið sagt að koma á stöðina daginn eftir vegna málsins.

Vitnið kvaðst hafa misst tvær framtennur og einnig hefði þurft að sauma saman efri vör þess.

Vitnið B kvaðst hafa verið á skemmtistaðnum og þar séð ákærða vera „eitthvað æstan þarna, hendandi til og frá stólum“, og hefði ákærði farið til hans og reynt að róa hann. Hefði ákærði tekið því illa, slegið til vitnisins sem hefði beygt sig niður og höggið lent á A. Ákærði hefði þá reynt að ráðast aftur að vitninu, sem hefði ekkert gert nema beygja sig saman og hefði vitnið fengið rispu af úri ákærða. Þegar vitnið var nánar spurt um höggið, sem lent hefði á A, kvaðst það ekki beinlínis hafa séð það gerast, en séð A fara alblóðugan út. Vitnið kvaðst engu að síður vera alveg fullvisst um að höggið hefði lent á A.

Vitnið kvaðst hafa séð ákærða áður en ekki þekkja hann.

Vitnið kvað sig og félaga sína ekkert hafa angrað ákærða og félaga hans þetta kvöld. Þá hefði vitnið ekki séð slíkt til annarra gesta.

Vitnið kvaðst hafa verið í glasi en muna mest af því sem gerzt hefði.

Vitnið kvaðst hafa rætt við vini ákærða fyrir utan staðinn eftir atvikið, en ekki við ákærða sjálfan.

Vitnið C kvaðst hafa séð ákærða vera með læti inni á staðnum og hefði meðal annars hent stóli til. B hefði farið og rætt við hann. Nokkuru síðar hefði vitnið séð þá aftur ræða saman, B og ákærða. Vitnið hefði snúið sér undan til að leggja frá sér glas, en þegar vitnið hefði litið á þá aftur hefðu þeir verið í áflogum en A á hlaupum út og haldið um munn sér. B hefði verið boginn en ákærði slegið hann ítrekað. Eftir það hefði verið reynt að skilja þá að.

Vitnið kvaðst telja mjög ólíklegt að nokkur annar hefði verið nægilega nálægt til að hafa getað veitt A hnefahögg.

Vitnið D kvaðst hafa farið á barinn með ákærða og bróður sínum. Kvaðst vitnið ekki hafa orðið vart við að ákærði lenti í neinum átökum um kvöldið. Ákærði hefði farið til að kaupa bjór en verið neitað um afgreiðslu og einhver hlegið að honum fyrir að skilja ekki hvað við hann væri sagt. Við það hefði myndazt spenna og ákærði og B tekið að hrinda hvor öðrum. Vitnið hefði engin hnefahögg séð en þetta hefði tekið örskamma stund.

Vitnið sagði að tvisvar hefði gerzt um kvöldið að bjór félaganna hefði horfið.

Skýrsla vitnisins hjá lögreglu var borin undir það. Kvað það rétt eftir sér haft í skýrslunni. Sagðist vitnið engar athugasemdir gera við skýrsluna að öðru leyti en því að það segði ákærða engan hafa slegið.

Vitnið E sagði einhver átök hafa orðið á skemmtistaðnum. Hugsanlega hefði þetta verið vegna þess að B hefði um kvöldið ítrekað gert lítið úr ákærða og reynt að espa hann upp. Ákærði hefði reynt að kaupa bjór en verið neitað þar sem verið væri að loka barnum. B hefði þá gert grín að ákærða og eftir það hefðu þeir tekið að hrinda hvor öðrum. Fleiri hefðu komið að, þar á meðal einhverjir Íslendingar, og hefði ákærða meðal annars verið hrint í gólfið.

Vitnið sagði að þegar út hefði verið komið af staðnum hefði einhver Íslendingur sagt að einhver hefði misst tennur.

Borin var undir vitnið skýrsla þess fyrir lögreglu. Kvað það allt rétt í skýrslunni.

Vitnið Æ kvaðst hafa verið við störf á veitingastaðnum þessa nótt. Einhver átök hefðu orðið og vitnið reynt að stilla til friðar. Hefði verið reynt að slíta menn í sundur, en menn hefðu verið „í einum hnapp“, fimm eða sex, og sumir þeirra að reyna að draga menn í sundur. Hefði vitnið í þessu skyni fylgt ákærða út af staðnum. Í kjölfarið hefði staðnum verið lokað og öllum vísað út.

Vitnið sagði að þegar það hefði komið að hefðu tveir menn verið í átökum, ákærði og B. Kvaðst vitnið minna að B hefði fengið að minnsta kosti eitt högg í andlit frá ákærða. Vitnið kvaðst ekki hafa frétt af tannbroti fyrr en nokkurum dögum eftir þetta, en átökin hefðu verið byrjuð þegar vitnið hefði fyrst tekið eftir hópnum.

Vitnið kvaðst ekki þekkja A.

Niðurstaða

Ljóst er af vottorði Ö tannlæknis að A hlaut þá áverka sem raktir eru í ákæru. A bar að þá hafi hann fengið umrædda nótt á skemmtistaðnum Höllinni. Vitnið B kvaðst hafa séð A fara blóðugan út af staðnum, vitnið C sagðist hafa séð A fara út og halda um munn sér og vitnið E kvaðst hafa heyrt sagt fyrir utan staðinn að einhver hefði misst tennur. Þegar horft er til þessa þykir mega slá föstu að A hafi fengið áverka sína inni á staðnum umrædda nótt.

Ákærði neitar að hafa slegið A og segist ekki hafa séð nokkurn mann fá högg í andlitið þetta kvöld.

A kvaðst fyrir dómi alveg viss um að hafa fengið högg frá ákærða. Lýsing hans á aðdraganda þess þykir fá mikla stoð í framburði vitnisins B, þrátt fyrir að B hafi sjálfur lent í ryskingum við ákærða og horfa verði til þess við mat á sönnunargildi framburðar hans. Þá þykir framburður C fyrir dómi styðja frásögn A, en það vitni kvaðst hafa séð B og ákærða ræða saman, hafa litið undan en næst séð þá í áflogum og hefði A þá verið á hlaupum út og haldið um munn sér.

Í fylgd með ákærða þetta kvöld voru mágar hans, bræðurnir D og E. Báðir sögðust þeir hafa séð ákærða og B hrinda hvor öðrum. Hvorugur þeirra bar um að hann hefði séð ákærða veita A áverka og kvaðst D engin hnefahögg hafa séð. Þykir mega slá föstu að ákærða og B hafi lent saman um kvöldið.

Ekkert vitni hefur borið um að hafa séð A fá áverka sína með öðrum hætti en hann lýsir sjálfur, en eins og áður segir þykir sannað að hann hafi fengið áverkana á veitingastaðnum þetta kvöld. Þegar horft er til þess sem að framan er ritað þykir sannað, gegn neitun ákærða, að A hafi fengið áverka sína af hnefahöggi frá ákærða. Verður ekki efazt um að ákærði hafi haft ásetning til líkamsárásar þótt svo hafi að öllum líkindum tekizt til að höggið hafi lent á öðrum manni en hann ætlaði, en í ljósi þess ásetnings hans og 13. kapítula Jónsbókar verður atvikið ekki metið honum til refsilauss váðaverks. Þykir sök ákærða sönnuð samkvæmt ákæru og hefur hann unnið sér til refsingar en háttsemi hans er rétt færð til refsiheimildar í ákæru.

Ákærða til málsbóta kemur að hann hefur hreint sakavottorð. Verður hann dæmdur til tveggja mánaða fangelsis en fullnustu refsingarinnar frestað og niður skal hún falla að liðnum tveimur árum haldi ákærði almennt skilorð.

Með háttsemi sinni hefur ákærði valdið A ólögmætri meingerð og ber bótaábyrgð á henni. Í málinu liggja reikningar vegna tannlæknaþjónustu alls að fjárhæð 437.570 og verða þeir teknir til greina að öllu leyti. Þá verður ákærði dæmdur til að greiða A 300.000 krónur í miskabætur. Loks verður ákærði dæmdur til að greiða A 130.000 í málskostnað, en í upphaflegri bótakröfu A, sem tekin var upp í ákæru, var krafizt bóta vegna slíks kostnaðar og verður ekki talið að fallið hafi verið frá þeirri kröfu við lækkun bótakröfu sem gerð var undir rekstri málsins. Verður ákærði alls dæmdur til að greiða A 867.750 krónur ásamt vöxtum svo sem í dómsorði greiðir, en bótakrafa var birt ákærða hinn 23. ágúst 2011. Ákærði verður dæmdur til að greiða allan sakarkostnað, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, Á-kk-ef A-kk-ef J-kk-ef héraðsdómslögmanns, 251.000 krónur og er virðisaukaskattur innifalinn.

Af hálfu ákæruvaldsins fór E-kk-nf Þ-kk-nf fulltrúi sýslumannsins á Akureyri með málið. Gætt var ákvæða 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88/2008.

Þ-kk-nf D-kk-nf kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð :

Ákærði, X, sæti fangelsi í tvo mánuði. Fullnustu refsingarinnar skal frestað og niður skal hún falla að liðnum tveimur árum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði A 867.750 krónur ásamt vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 23. apríl 2011 til 23. september 2011, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.