E-2130/2005

Mál þetta, sem tekið var til úrskurðar 18. maí sl., var þingfest 16. nóvember 2005.

Dómkröfur stefnanda voru þær að slitið yrði samkomulagi málsaðila um sameiginlega forsjá dótturinnar Z, kt. 000000-0000, og að honum yrði falin forsjá hennar til 18 ára aldurs, að með dómi yrði kveðið á um inntak umgengnisréttar þess foreldris sem ekki fer með forsjá telpunnar og að stefnda yrði dæmd til greiðslu einfalds meðlags með telpunni frá 1. nóvember 2005 til 18 ára aldurs hennar. Að auki krafðist stefnandi málskostnaðar úr hendi stefndu að viðbættum virðisaukaskatti.

Í greinargerð krafðist stefnda þess að slitið yrði samkomulagi málsaðila um sameiginlega forsjá dóttur þeirra, Z og að stefndu yrði falin forsjá hennar til 18 ára aldurs, að með dómi yrði kveðið á um inntak umgengnisréttar þess foreldris sem ekki fer með forsjá telpunnar og að stefnanda yrði gert að greiða einfalt meðlag með telpunni frá dómsuppsögu til fullnaðs 18 ára aldurs þess. Þá krafðist stefnda málskostnaðar úr hendi stefnanda samkvæmt málskostnaðarreikningi eins og málið væri eigi gjafsóknarmál og að viðbættum virðisaukaskatti.. Með bréfi dómsmálaráðherra dagsettu 9. desember 2005 fékk stefnda gjafsókn í málinu.

Þann 18. maí sl. gerðu aðilar sátt í málinu þess efnis að stefnda færi ein með forsjá dótturinnar Z til 18 ára aldurs telpnnar og að stefnandi greiddi áfram einfalt meðlag með telpunni til 18 ára aldurs hennar. Jafnframt er í sáttinni kveðið á um tilhögun umgengni stefnanda við dóttur sína. Þá sömdu aðilar um það í ljósi samkomulags þeirra frá 22. nóvember 2005 að stefnda teldist ein vera matsbeiðandi í málinu þannig að matskostnaður ætti að greiðast af gjafsóknarleyfi hennar. Ágreiningur um málskostnað var lagður í úrskurð dómsins og voru sjónarmið aðila að þessu leyti reifuð í þinghaldinu og málið tekið til úrskurðar að því er málskostnað varðar.

Niðurstaða.

Samkvæmt 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála skal hver sá sem tapar máli í öllu verulegu að jafnaði dæmdur til að greiða gagnaðila sínum málskostnað. Frá þessu má víkja ef veruleg vafaatriði eru í máli eða ef aðili vinnur mál að nokkru og tapar því að nokkru eða ef þeim sem tapar máli hvorki var né mátti vera kunnugt um þau atvik sem réðu úrslitum fyrr en eftir að mál var höfðað, sbr. 3. mgr. 130. gr. laganna. Má þá dæma annan aðilann til að greiða hluta málskostnaðar hins eða láta hvorn þeirra bera sinn kostnað af málinu.

Málsaðilar hafa gert dómsátt um forsjárdeilu sína eins og rakið er hér að framan. Samkvæmt dómsáttinni fer stefnda ein með forsjá dóttur málsaðila og er í sáttinni jafnframt mælt fyrir um tilhögun umgengnisréttar stefnanda við telpuna og greiðslu meðlags. Þegar öll atvik málsins eru virt er það niðurstaða dómsins að beita beri undantekningarákvæði 3. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 við úrlausn á ágreiningi aðila um málskostnað. Samkvæmt því ber hvor aðili sinn kostnað af málinu.

Gjafsóknarkostnaður stefndu, sem er þóknun lögmanns hennar, Þ-kvk-ef B-kvk-ef hdl., 512.286 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti, auk útlagðs kostnaðar sem nemur 585.250 krónum, greiðist úr ríkissjóði.

A-kvk-nf E-kvk-nf héraðsdómari kveður upp úrskurð þennan.

ÚRSKURÐARORÐ:

Málskostnaður fellur niður.

Gjafsóknarkostnaður stefndu, Y, sem er þóknun lögmanns hennar, Þ-kvk-ef B-kvk-ef hdl., 512.286 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti, auk útlagðs kostnaðar 585.250 krónum, greiðist úr ríkissjóði.

A-kvk-nf E-kvk-nf