S-4294/2019

Dómur

I.

Dómkröfur o.fl.:

Mál þetta, sem dómtekið var 29. nóvember 2019, var höfðað með ákæru héraðssaksóknara, dags. 5. september sama ár, á hendur X, kennitala [...], [...], [...], „fyrir nauðgun, með því að hafa fimmtudaginn 12. júlí 2018, að [...] í [...], haft samræði og önnur kynferðismök við A, án hennar samþykkis og með því að beita hana ofbeldi og ólögmætri nauðung, kysst hana þar sem þau sátu í sófa í stofunni, lagst ofan á hana, tekið um úlnliði hennar, haldið henni niðri, tekið hana kverkataki og strokið yfir kynfæri hennar, rass og brjóst og í framhaldi ýtt A inn í svefnherbergi þar sem ákærði þvingaði hana til samræðis og munnmaka og stakk fingri í endaþarm hennar, en A reyndi ítrekað með orðum og athöfnum að fá ákærða til að láta af háttseminni.

Telst þetta varða við 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkrafa:

Af hálfu A, kt. [...], er gerð krafa um miskabætur úr hendi ákærða að fjárhæð 5.000.000 kr. auk vaxta skv. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 12. júlí 2018, þar til mánuður er liðinn frá því að ákærða var kynnt bótakrafa þessi, en með dráttarvöxtum skv. 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags, sbr. 9. gr. sömu laga. Þá er krafist málskostnaðar að mati dómara eða samkvæmt síðar framlögðum reikningi, auk virðisaukaskatts á málskostnað.“

Ákæruvaldið gerir sömu dómkröfur og greinir í ákæru. Ákærði neitar sök og gerir þá kröfu að hann verði sýknaður af ákæru en til vara að honum verði dæmd vægasta refsing sem lög leyfa. Þá krefst hann hæfilegra málsvarnarlauna til skipaðs verjanda síns samkvæmt tímaskýrslu og að þau greiðist úr ríkissjóði. Hvað varðar einkaréttarkröfu krefst ákærði þess aðallega að þeirri kröfu verði vísað frá dómi, til vara að hann verði sýknaður af kröfunni en til þrautavara að krafan verði stórlega lækkuð. Réttargæslumaður, fyrir hönd brotaþola, gerir kröfu um miskabætur, sem greinir í ákæru, með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 frá 12. júlí 2018 en síðan með dráttarvöxtum samkvæmt 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. sömu laga, frá 1. nóvember 2018 til greiðsludags. Þá er gerð krafa um að réttargæslumanni verði dæmd þóknun vegna starfa hennar við meðferð málsins, auk útlagðs kostnaðar samkvæmt tímaskýrslu.

II.

Málsatvik:

1.

Samkvæmt yfirlitsskýrslu rannsóknarlögreglumanns barst lögreglu tilkynning þann 13. júlí 2018 um meint kynferðisbrot. Tilkynnandi var lögmaður sem starfar með neyðarmóttöku Landspítalans fyrir þolendur kynferðisbrota. Í tilkynningunni kom fram að skjólstæðingur lögmannsins, nafngreind kona, hafi kvöldið áður leitað á neyðarmóttöku vegna meints kynferðisbrots. Veitti lögmaðurinn nánari upplýsingar um hver konan væri. Þá voru veittar upplýsingar um meintan geranda, ákærða í þessu máli, og kom fram að hann væri vinur konunnar, auk þess sem upplýst var um að meint brot hefði verið framið á heimili hennar.

Rannsókn málsins hófst sama dag hjá lögreglu og fékk konan réttarstöðu brotaþola. Laust eftir klukkan 13:00 kom lögregla á heimili hennar til að gera vettvangsrannsókn. Um var að ræða íbúð í fjölbýlishúsi. Brotaþoli var stödd fyrir utan húsið ásamt vinkonu sinni og frænku, B, þegar lögregla kom á staðinn. Þá var móðir brotaþola einnig á staðnum. Að þeirra sögn höfðu þær ekki farið inn í íbúðina frá því brotaþoli var stödd þar kvöldið áður. Vettvangsrannsókn var gerð í íbúðinni, ljósmyndir teknar og lagt hald á föt og rúmfatnað. Að lokinni þeirri rannsókn var tekin skýrsla af brotaþola, að viðstöddum réttargæslumanni. Greindi brotaþoli frá helstu atriðum varðandi hið meinta brot o.fl. og kom meðal annars fram að hún hefði leitað til B í framhaldi af meintu broti og þær hefðu farið saman á neyðarmóttöku síðar um kvöldið. Að lokinni skýrslutöku af brotaþola var tekin skýrsla af B með réttarstöðu vitnis.

Lögregla fór síðar sama dag á heimili ákærða þar sem hann var handtekinn klukkan 15:40. Ákærði var færður á lögreglustöð og vistaður í fangageymslu, auk þess sem hann gekkst undir líkamsskoðun réttarlæknis o.fl. Ákærði gaf skýrslu síðar um daginn að viðstöddum verjanda og neitaði sök og greindi frá atvikum eins og þau horfðu við honum, og kom meðal annars fram að hann hefði hitt vin sinn eftir að hafa verið hjá brotaþola. Þá var lagt hald á snjallsíma ákærða og síminn rannsakaður frekar hjá tölvurannsóknardeild. Ákærði var látinn laus síðar sama dag klukkan 19:24.

2.

Samkvæmt skýrslu neyðarmóttöku, dags. 23. júlí 2018, leitaði brotaþoli á mótttökuna undir miðnætti 12. sama mánaðar í fylgd með vinkonu sinni, fyrrgreindri B. Var skráð niður lýsing hennar og frásögn á meintu broti o.fl. og merkt við staðlaða reiti um kynferðislegt framferði meints geranda o.fl. Varðandi frásögn þá kom meðal annars fram að ákærði hefði áður verið búinn að vera með þráhyggju í garð brotaþola og vikið stuttlega að fyrri samskiptum þeirra árið á undan. Ákærði hefði komið í heimsókn til brotaþola og fyrst farið að afsaka fyrri hegðun en síðan farið að reyna við hana. Hann hefði dregið niður um hana buxurnar og haldið henni á úlnliðunum. Hann hefði verið nokkuð ógnandi í hegðun og meðal annars sagt sjáðu geðveikina í augunum á mér. Sáðlát hefði átt sér stað á maga og hugsanlega á buxur. Þá var merkt við hegðun brotaþola eftir meinta árás, meðal annars að hún hefði þurrkað sér, farið í bað o.fl. Merkt var við staðlaða reiti um frásögn brotaþola af kynferðislegu framferði meints geranda, meðal annars að kynmök um leggöng og endaþarm hefðu átt sér stað, getnaðarlimur hefði verið settur í munn, ýmiss konar káf á líkama hefði átt sér stað og fingur verið settur í leggöng. Brotaþoli hefði verið róleg og yfirveguð en grátið af og til og sagt skýrt og skilmerkilega frá atburðum. Þá var merkt við staðlaða reiti um tilfinningalegt ástand brotaþola, nánar tiltekið að hún hefði verið yfirveguð, skýr í frásögn og með grátköst. Engir sjáanlegir áverkar hefðu verið á líkama brotaþola og ekkert sérstakt komið fram við grindarbotnsskoðun. Þá hefðu lífsýni verið tekin af líkama brotaþola og þau varðveitt til frekari rannsóknar o.fl.

Skýrslunni fylgdi einnig móttökuskýrsla hjúkrunarfræðings, meðal annars með lýsingu á meintu broti samkvæmt frásögn brotaþola á neyðarmóttöku. Er sú lýsing í meginatriðum með sama hætti og áður greinir í skýrslu neyðarmóttöku.

3.

Samkvæmt skýrslum tæknideildar, dags. 13.–16. júlí 2018, fundust engin lífsýni á vettvangi og engin sýnileg merki um átök. Við rannsókn á sakargögnum frá neyðarmóttöku reyndust sáðfrumur vera sjáanlegar á sýni frá brotaþola með auðkennið magi. Þá var niðurstaða rannsóknar á sakargögnum af heimili brotaþola á þá leið að á haldlögðum sængurverum og fatnaði reyndust vera blettir sem gáfu jákvæða svörun við for og staðfestingarprófum sem sæði og að til staðar væru lífsýni sem væru nothæf til DNAgreiningar. Samkvæmt réttarlæknisfræðilegri rannsókn var ákærði með psoriasishúðbreytingar á líkama, þar með talið höndum, auk skurðar á vinstra handarbaki. Aðrir áverkar voru ekki á honum.

Við frekari rannsókn málsins 19. júlí 2018 var tekin skýrsla af vitninu C, vini ákærða. Í þeirri skýrslu kom meðal annars fram að hann og ákærði hefðu hist á veitingahúsi síðar um kvöldið eftir að meint brot var framið. Brotaþoli gaf aftur skýrslu 20. júlí 2018 þar sem nánar var farið yfir málsatvik, aðdraganda þeirra o.fl., ásamt því að hún afhenti lögreglu útprentuð gögn af samskiptum milli hennar og ákærða á samfélagsmiðlum. Í upplýsingaskýrslu, dags. sama dag, greinir að um hafi verið að ræða átta blaðsíður af útprentuðum samskiptum milli hennar og ákærða, nánar tiltekið Facebooksamskipti og skjáskot af Snapchatskilaboðum. Brotaþoli hafi lagt gögnin fram til að sýna fram á þráhyggju ákærða í hennar garð sem hún hefði lýst við skýrslutöku og hvernig hún hefði brugðist við því. Þessu til viðbótar hefði brotaþoli upplýst um notendaheiti og að ákærði hefði nýlega lokað á samskipti við hana á Snapchat eftir að rannsókn málsins hófst hjá lögreglu.

Meðal rannsóknargagna er upplýsingaskýrsla lögreglu, dags. 20. júlí 2018, ásamt ljósmyndum, um rannsókn á tímasetningum umrætt kvöld út frá upplýsingum sem komu fram í fyrrgreindum framburðarskýrslum, að teknu tilliti til upplýsinga úr síma brotaþola og af Facebooksíðu hennar. Þar greinir meðal annars að brotaþoli hafi borið um það í skýrslu að hafa hringt í B rétt um það leyti þegar ákærði var að fara frá heimili hennar. Það hafi samrýmst upplýsingum á skjámynd í síma brotaþola um sex mínútna samskipti milli hennar og B á FaceTime klukkan 17:55. Þá hafi skoðun í símanum einnig sýnt að B hringdi í hana til baka í tvígang síðar um kvöldið á FaceTime, annars vegar átján mínútna samskipti sem hafi byrjað klukkan 19:52 og hins vegar þrjátíu og níu mínútna samskipti klukkan 21:34. Í skýrslunni er vísað til þess að brotaþoli hafi í framburðarskýrslu hjá lögreglu greint frá því að hafa farið í sturtu eftir meint brot og klukkan hafi þá verið 17:27. Hún hafi borið um að hafa verið í um sjö mínútur í sturtu en eftir það hafi hún borið um að hafa fengið sér að reykja. Hún hafi síðan farið inn í herbergi til ákærða og sagt honum að hún væri að fara á æfingu. Upp úr því hafi ákærði farið. Brotaþoli hafi við skýrslutöku ekki kannast við framburð ákærða hjá lögreglu um að hafa eftir meint brot skoðað hrekkjalómamyndbönd í um fjörutíu mínútur á tiltekinni Likesíðu á Facebooksvæði sínu með ákærða. Þá greinir einnig í skýrslunni að ekki hafi verið hægt að sjá á Facebooksvæði hennar í símanum að umræddri Likesíðu hefði verið flett upp í leitarglugga.

4.

Meðal gagna er vottorð D sálfræðings, dags. 24. ágúst 2018. Þar greinir meðal annars að sálfræðingurinn hafi verið með brotaþola í meðferðarviðtölum. Sálfræðingurinn hefði fyrst rætt við hana í síma 13. júlí 2018 til að bóka viðtal. Þá hefði sálfræðingur hitt hana tvisvar í viðtölum, dagana 16. júlí 2018 og 15. ágúst sama ár. Markmið viðtala hefði verið að meta afleiðingar meints kynferðisbrots á líðan brotaþola, veita áfallahjálp og sálrænan stuðning og kanna þörf á sálfræðilegri meðferð. Auk greiningarviðtals hefðu staðlaðir sjálfsmatskvarðar verið notaðir til þess að meta einkenni áfallastreituröskunar, depurðar, kvíða og streitu. Niðurstöður sjálfsmatskvarða hefði verið í samræmi við mat sálfræðingsins á einkennum brotaþola.

Í samantekt vottorðs sálfræðingsins greinir meðal annars að brotaþoli hafi í viðtölum virkað trúverðug og verið samkvæm sjálfri sér, auk þess sem tilfinningaleg viðbrögð hennar hefðu samrýmst frásögn hennar. Brotaþoli hafi í viðtölum greint frá áfallastreitueinkennum eftir meint kynferðisbrot, ásamt kvíða, þunglyndis og streitueinkennum og svefnvanda. Sálræn einkenni hennar í kjölfar áfalls hafi samsvarað einkennum sem séu þekkt hjá fólki sem hafi upplifað alvarleg áföll eins og líkamsárás, nauðgun o.fl. Brotaþoli hafi mætt vel í sálfræðiviðtöl, tekið vel við fræðslu og búi að því að eiga sterkt stuðningsnet o.fl. Í síðara viðtali, 15. ágúst 2018, hefðu áfallastreitueinkenni lækkað lítillega. Ákveðið hefði verið að fylgjast áfram með þróun einkenna í tvær vikur en hefja formlegt greiningarmat að þeim tíma liðnum ef ekki væru vísbendingar um að hún væri á batavegi eftir áfallið. Að mati sálfræðings var talið mögulegt að brotaþoli væri í þörf fyrir formlega meðferð til að takast á við afleiðingar meints kynferðisbrots og ekki væri hægt að segja til um hversu langan tíma meðferðin tæki eða hvort bati næðist. Þá væri ekki hægt að segja til með vissu hver áhrif meints kynferðisbrots yrðu til lengri tíma litið en talið líklegt að brotaþoli þyrfti reglulega að takast á við áminningar um meint brot í sínu daglega lífi, en ljóst væri að meint kynferðisbrot hefði haft víðtæk áhrif á líðan brotaþola.

Meðal gagna er annað og ítarlegra vottorð fyrrgreinds sálfræðings, dags. 21. nóvember 2019, sem héraðssaksóknari kallaði eftir með bréfi, dagsettu 4. sama mánaðar. Í vottorðinu greinir að sálfræðingurinn hafi hitt brotaþola í meðferðarviðtölum í fjórtán skipti á tímabilinu frá 30. ágúst 2018 til 22. janúar 2019. Frá því að viðtölum lauk hafi brotaþoli verið í reglulegri símaeftirfylgd. Þá hafi hún auk þess óskað eftir stuðningsviðtölum vegna aðalmeðferðar málsins og þjónustu við hana sé ekki lokið.

Í viðtali 30. ágúst 2018 hefðu áfallastreitueinkenni brotaþola eftir meint kynferðisbrot verið lítið tekin að lækka og því hefðu ekki verið vísbendingar um að eðlilegt bataferli eftir meint brot væri hafið á þeim tíma. Brotaþoli hefði þegið að gert yrði formlegt greiningarmat á afleiðingum meints kynferðisbrots með tilliti til meðferðar. Ítarlegt greiningarmat á einkennum áfallastreituröskunar hefði verið gert með geðgreiningarviðtali, ClinicanAdministered PTSD Scale (CAPS), sem sé hálfstaðlað greiningarviðtal, hannað til að meta hvort áfallastreituröskun sé til staðar eftir tiltekið áfall. Einkennin hefðu verið metin með beinni tilvísun í meint kynferðisbrot og spurt hefði verið um upplifun einkenna síðastliðinn mánuð með lýsingu á einkennum, tíðni og truflun.

Í viðtalinu hefði brotaþoli greint frá áfallastreitueinkennum í öllum einkennaflokkum og gefið dæmi um einkennin, lýst tíðni þeirra og truflun á sitt daglega líf. Hún hefði uppfyllt töluleg viðmið fyrir endurupplifunareinkenni og greint frá tíðum ágengum minningum um meint brot, martröðum um meintan geranda og tilfinningaleg og líkamleg viðbrögð þegar eitthvað minnti hana á meint brot. Brotaþoli hefði uppfyllt viðmið fyrir forðunareinkenni en reynt stundum að forðast hugsanir og tilfinningar um meint brot. Þá hefði hún uppfyllt töluleg viðmið fyrir einkenni tengd breytingum á hugsun og tilfinningum. Hún hefði greint frá sterkum neikvæðum viðhorfum, sjálfsásakandi hugsunum og neikvæðum tilfinningum. Loks hefði hún uppfyllt töluleg viðmið fyrir ofurárverknieinkenni. Einkennin hefðu valdið brotaþola uppnámi og truflunum í daglegu lífi. Hún hefði til dæmis lýst sveiflukenndri líðan sem stundum væri erfitt að ráða við, hún gæti ekki lengur notið þess að vera ein, hún hefði minnkað félagsleg samskipti við ýmsa í lífi sínu og treysti sér ekki lengur til að vera ein með karlmanni. Einnig hefði hún átt erfiðara með að sinna daglegum skyldum tengdum barnauppeldi. Niðurstöður greiningarviðtalsins hefðu því verið að brotaþoli uppfyllti öll greiningarskilmerki áfallastreituröskunar eftir meint kynferðisbrot 12. júlí 2018. Í því ljósi hefði brotaþola verið boðið að taka þátt í sérhæfðri áfallamiðaðri hugrænni atferlismeðferð við áfallastreituröskun og öðrum afleiðingum áfalla, sem hún hefði þegið.

Auk greiningarviðtals hefðu staðlaðir sjálfsmatskvarðar verið notaðir til að meta einkenni áfallastreituröskunar (PCL5), einkenni depurðar, kvíða, streitu (DASS21) og einkenni svefnvanda (ISI). Varðandi niðurstöður sjálfsmatskvarða áfallastreituröskunar þá hefði hæsta mögulega heildareinkunn verið tölugildið 80. Kvarðinn hefði verið lagður fjórtán sinnum fyrir brotaþola á tímabilinu frá 30. ágúst 2018 til 22. janúar 2019. Á því tímabili hefði kvarðinn farið úr tölugildinu 47 í byrjun tímabilsins niður í tölugildið 19 við lok tímabilsins. Varðandi niðurstöður sjálfsmatskvarða (DASS21) varðandi þunglyndi, kvíða og streitueinkenni þá hefði kvarðinn verið lagður fjórum sinnum fyrir brotaþola á tímabilinu frá 3. október 2018 til 22. janúar 2019. Á því tímabili hefðu verið uppi vísbendingar um eðlileg, miðlungs og alvarleg einkenni þunglyndis. Varðandi kvíða hefðu á tímabilinu verið uppi vísbendingar um alvarleg og miðlungs einkenni og allt niður í eðlileg einkenni. Hið sama hefði verið uppi um streitu. Hvað varðar sjálfsmatskvarða varðandi svefnleysi þá hefði sá kvarði verið lagður fjórum sinnum fyrir brotaþola á sama tímabili og niðurstöður gefið vísbendingar um miðlungs og alvarlegan svefnvanda.

Í vottorðinu er samantekt um meðferðarvinnu og endurmat einkenna hjá brotaþola. Um hefði verið að ræða sérhæfða áfallamiðaða atferlismeðferð á tímabilinu frá 6. september 2018 til 18. desember sama ár, auk eftirfylgdarviðtals 22. janúar 2019. Brotaþoli hefði mætt vel í viðtöl, nýtt þau vel, tekið vel við fræðslu og unnið vel í meðferðartímunum. Auk reglulegra meðferðarviðtala hefðu verið dagleg heimaverkefni og brota þoli hefði sinnt þeim vel og sýnt einstaklega góða færni í að nýta sér verkfæri meðferðarinnar. Hún hefði einnig notið góðs af því að hafa áður tekið þátt í meðferð, auk þess sem hún hefði búið að sterku stuðningsneti. Reglulegt endurmat á einkennum brotaþola hefði verið gert samhliða meðferð og hún sýnt jákvæð viðbrögð við meðferðarvinnunni og það hefði samrýmst niðurstöðum sjálfsmatskvarða varðandi áfallastreitueinkenni. Í meðferðartíma 17. október 2018 hefði brotaþoli ekki lengur uppfyllt öll greiningarmerki áfallastreituröskunar eftir meint kynferðisbrot og bataferli hennar hefði haldið áfram eftir því sem lengra leið á meðferðina. Í síðasta meðferðartíma, 18. desember 2018, hefðu áfallastreitueinkennin verið orðin væg og árangur meðferðar mjög góður. Það hefði einnig samrýmst sjálfsmatskvörðum. Á sama tíma hefði dregið úr þunglyndis, kvíða og streitueinkennum og þau verið orðin væg eða innan eðlilegra marka í síðasta meðferðartímanum. Brotaþoli hefði hins vegar leitað á bráðamóttöku geðsviðs 7. janúar 2019 vegna svefnvanda og það hefði verið leyst með tímabundinni lyfjagjöf, en sá vandi hefði ekki lagast á meðferðartímabilinu.

Eftir að formlegri meðferð og eftirfylgd lauk hefði brotaþoli verið í símaeftirfylgd á sex til átta vikna fresti og þeirri eftirfylgd sé ólokið. Í eftirfylgd hefði verið lögð áhersla á að styðja brotaþola í að viðhalda bata og nýta áfram verkfæri meðferðarinnar, en hún hefði verið dugleg að halda áfram að nota þau til að takast á við erfiðar aðstæður og tilfinningar. Þá hefði hún einnig leitað um það bil mánaðarlega til síns sálfræðings á stofu og því haft góðan stuðning. Brotaþoli hefði ákveðið að flytja úr þeirri íbúð þar sem meint brot var framið. Eftir flutning hefði hún greint frá aukinni öryggiskennd og að hún væri minna vör um sig en áður. Einnig hefði málshöfðun ákæruvaldsins vegna hins meinta brots valdið henni meiri kvíða en áður o.fl.

III.

Skýrslur fyrir dómi:

1.

Ákærði greindi frá því að samskipti hans og brotaþola hefðu byrjað á fyrri hluta árs 2017 á samskiptasíðunni Tinder. Hann hefði verið einhleypur á þessum tíma og verið að leita að föstu sambandi en ekki skyndikynnum. Þau hefðu síðan fært samskiptin yfir á Facebook, Messenger á Facebook og Snapchat. Meiri hluti rafrænu samskiptanna, eða um 80−90%, hefðu verið á Snapchat. Samskiptin hefðu verið fín og ekkert sérstakt komið upp á. Hluti af þeim samskiptum hefðu verið myndaskipti, meðal annars þar sem hún sendi honum reglulega myndir af sér þar sem hún var í flegnum fötum eða fáklædd, eða það sem honum fannst vera svokallaðar tease myndir. Ákærði útskýrði það nánar og vísaði til þess að það væru myndir sem gæfu eitthvað í skyn af kynferðislegum toga eða að verið væri að gefa undir fótinn en sýndu hins vegar ekki allt sem væri í boði. Hann hefði sent henni svipaðar myndir á móti, til dæmis með því að senda mynd af sér þar sem hann stóð fyrir framan spegil, ber að neðan, með húfu og í bol og skælbrosandi, þar sem þungamiðja myndarinnar var andlitið en hitt sást líka. Að öðru leyti hefði ekki verið um að ræða kynferðislegar myndir sem þau sendu á milli, að því frátöldu að hún hefði í eitthvert skipti sent mynd þar sem sást í lokk á geirvörtu.

Brotaþoli hefði í eitt skipti, að undangengnum Snapchatsamskiptum, líklega 18. júní 2017, komið í heimsókn til hans. Í það skipti hefðu þau haft saman kynferðismök. Samskipti þeirra hefðu aukist eftir þetta án þess þó að kæmi til frekari kynferðislegra samskipta milli þeirra. Það hefði þó ekki verið rætt sérstaklega en hún hefði talað um að hún væri ekki að leita eftir kynferðislegu sambandi. Hann hefði verið mjög hrifinn af brotaþola og tjáð sig um það við hana og ekkert verið að draga dul á það. Ákærði hefði á þessum tíma verið nýlega búinn að ganga í gegnum sambandsslit við barnsmóður sína og verið á vondum stað tilfinningalega. Honum hefði fundist hann þurfa að vera í sambandi við konu og hann hefði orðið mjög hrifinn af brotaþola. Hann hefði séð hana fyrir sér sem manneskju sem hann vildi kynna fyrir dóttur sinni og stofna til fjölskyldu með. Dóttir hans og dóttir hennar hefðu verið á svipuðum aldri. Þau hefðu talað saman daglega, í síma og á Snapchat og Messenger. Ákærði hefði áttað sig á því að brotaþoli væri brotin, ætti erfitt og væri lítil í sér. Hún hefði átt það til að bresta í grát og þá sérstaklega í tengslum við eldra umferðarslys sem hefði haft mikil áhrif á hana. Þá hefði hún verið búin að vera í langan tíma í endurhæfingu hjá VIRK. Brotaþoli hefði hins vegar séð það nú sem hann sá ekki á þessum tíma, nánar tiltekið að hann ætti ekki að vera í föstu sambandi. Hún hefði ýjað að því við hann en hann verið blindur á það. Þá hefðu hugmyndir hennar um samskipti við hann verið aðrar en hans. Hún hefði ekki verið að leita að föstu sambandi og hennar hugmyndir verið á þá leið að búa ein með dóttur sinni. Ákærði hefði ekki verið með þráhyggju fyrir henni, aldrei neina ógnandi tilburði eða hótanir, og ekki hefði hann heldur verið að elta hana. Ákærði kannaðist við að hafa í eitthvert skipti fyrir tilviljun rekist á brotaþola og B á rúntinum á Hverfisgötu. Ekki hefði hins vegar verið um að ræða eftirför og þau hefðu hlegið að því atviki.

B hefði mikið verið með brotaþola á þessu tíma, þar með talið þegar hann og brotaþoli voru að hittast. Þær hefðu til að mynda í tvö eða þrjú skipti komið saman í heimsókn til hans og verið hjá honum fram á kvöld, náð í hann á rúntinn o.fl. Þá hefði þeim B báðum þótt vænt um brotaþola. Ákærði hefði síðar áttað sig á því að hann og brotaþoli voru með ólíka sýn á samskipti þeirra og hvernig þau gætu þróast. Í því sambandi vísaði ákærði til heimsóknar í eitt skipti hjá brotaþola að kvöldi til á árinu 2017 þar sem hún bjó í Breiðholti. Hann hefði verið þar í heimsókn ásamt B. Þau hefðu verið að tala saman og hann hefði áttað sig á því að brotaþoli væri aðeins brotin. Hann og B hefðu einhverju síðar farið saman úr íbúðinni og klukkan verið ellefu eða hálf tólf um kvöldið. Þau tvö hefðu síðar sama kvöld, að beiðni B, hist í bifreið hjá bensínstöð Olís í Mjóddinni. Þar hefðu þau átt langt og innilegt samtal um ýmis persónuleg mál, meðal annars um hug hans í garð brotaþola o.fl. Daginn eftir hefði hann áttað sig á því að B hefði sagt brotaþola frá samtalinu og tekið því mjög bókstaflega. Hann hefði þá áttað sig á því að ekki væri hægt að tala við B um þessi mál og að ekki væri innileg vinátta milli hans og hennar. Samskipti þessi hefðu líklega átt sér stað undir lok júlí 2017. Hann hefði í kjölfarið dregið sig hægt og rólega út úr frekari samskiptum við brotaþola.

Í júlí 2018 hefði ákærði verið á ferðalagi í Noregi og langur tími verið liðinn frá samskiptum á milli þeirra. Þá hefði hann í millitíðinni verið búinn að vera að hitta útlenda stúlku búsetta á Íslandi en þau verið hætt að vera saman einhverju áður. Honum hefði af einhverjum ástæðum verið hugsað til brotaþola þar sem hann var í Noregi. Hann hefði ákveðið að senda henni ljósmynd á Snapchat af einhverju úr umhverfinu. Þau hefðu síðan talað saman á Snapchat. Þau samskipti hefðu svo leitt til þess að brotaþoli var flokkuð í forritinu hjá honum sem nýlegur viðtakandi. Það hefði síðan leitt til þess að tilfallandi myndir tengdar þeim fóru að rata á milli þeirra með sjálfvirkum hætti. Samhliða því hefðu þau verið í Snapchatsamskiptum. Í þessum samskiptum hefði hann meðal annars tjáð brotaþola að hann saknaði þess að vera ekki lengur í samskiptum við hana.

Umræddan dag, 12. júlí 2018, hefði hann séð á Snapchat að brotaþoli væri barnlaus. Hann hefði sent henni skilaboð og spurt hvenær hún ætlaði að bjóða honum í heimsókn. Hún hefði svarað því að hún væri upptekin í ræktinni o.fl. Á einhverjum tímapunkti síðar um daginn hefði hún svarað því að hann gæti komið til hennar milli hálf tvö og þrjú þann sama dag. Síðar um daginn hefði hún sent honum skilaboð um að henni myndi seinka og að hún ætlaði að fara að fá sér að borða. Hann hefði svarað henni því að það væri allt í lagi og hún gæti látið hann vita hvenær hún væri laus. Hún hefði síðan látið hann vita að hann gæti komið til hennar rúmlega þrjú eða um hálf fjögur leytið. Í þessum samskiptum hefði aldrei verið rætt um tilgang heimsóknarinnar en þó komið fram að þau væru ekki að fara að stunda kynlíf saman. Í þeim samskiptum hefði verið talað á þá leið að hann gæti ekki skilið typpið eftir heima hjá sér en hann gæti hins vegar teipað það fast við lærið á sér. Allt þetta hefði verið sagt á vinalegum nótum með broskallamyndum o.fl. Ákærði tók fram í þessu sambandi að áður hefðu verið búnar að fara á milli þeirra tease myndir. Þá hefðu þessi samskipti eða atvik verið mjög áþekk því sem var árið á undan þegar þau hittust heima hjá honum. Á þeim tíma hefðu þau talað um það á undan að þau ætluðu sér ekki að hafa saman kynferðismök en reyndin síðan orðið önnur. Ákærði tók hins vegar fram að tilgangurinn með heimsókninni umræddan dag, 12. júlí 2018, hefði af hans hálfu ekki verið kynferðislegur. Honum hefði þótt vænt um brotaþola sem vin, samskiptin hefðu verið búin að liggja niðri og hann verið að reyna að endurvekja þau.

Ákærði hefði komið heim til brotaþola milli klukkan hálf fjögur og fjögur umræddan dag. Þau hefðu talað saman og rætt aðallega um sameiginlegan kunningja þeirra í tengslum við bifreiðaviðskipti hans og ákærða o.fl. Í samtalinu hefði meðal annars komið fram að hún væri búin að vera í samskiptum við þann mann einhverjum dögum áður. Samtalið hefði staðið yfir í um fimmtán til tuttugu mínútur. Ákærði hefði síðan í samtalinu komið inn á það að hann væri leiður yfir því hvernig hann hefði gengið á eftir henni árið áður varðandi sambandsmál og hann sæi þau núna í betra ljósi. Þá hefði hann beðið hana afsökunar. Tilgangurinn með heimsókninni hefði hins vegar ekki verið sérstaklega að biðjast afsökunar. Þetta hefði bara komið upp í huga hans í fyrrgreindu samtali. Hún hefði tekið afsökunarbeiðninni vel, þakkað fyrir og sagt við hann að allt væri í lagi. Ekkert í þessum samskiptum hefði gefið til kynna að hún vildi stunda kynlíf með honum, enda hefði hann ekki verið að falast eftir því. Síðan hefði komið stutt þögn í samtalið. Hann hefði hallað sér að henni og kysst hana og hún kysst hann á móti. Þessi atlot hefðu varað í um tíu til fimmtán mínútur en hún hefði síðan staðið upp til að fá sér að reykja. Hann hefði náð sér í vatnsglas og sest aftur í sófann. Hún hefði komið til baka, sest alveg við hliðina á honum, fengið sér vatnssopa og þau byrjað að kyssast aftur. Hún hefði spurt hann hvort það væri reykingabragð af henni og hann svarað því neitandi. Þau hefðu síðan verið í atlotum í nokkrar mínútur og hallað sér upp að hvort öðru. Í þessum samskiptum hefði hún ekki nefnt að hún hefði ekki áhuga á því sem væri að gerast. Hann hefði hins vegar ekki sérstaklega spurt hana beint að því. Þetta hefði byrjað og þróast með fyrrgreindum hætti.

Nánar varðandi atvik í sófanum þá hefðu þau verið að kyssast, hann hefði rennt hendinni á magann á henni og hún síðan fært hana á rassinn á sér og hallað sér að honum og þau haldið áfram að kyssast. Hann hefði þreifað á rassinum utan klæða og síðan rétt inn undir buxnastrenginn. Á meðan hefði hún strokið lærin og magann á honum o.fl. Ákærði kannaðist ekki við að hafa tekið með höndunum um úlnliðinn á brotaþola, snert hálsinn á henni eða haldið henni. Ekkert í þessum samskiptum hefði bent til þess að þau ættu ekki að eiga sér stað og brotaþoli hefði aldrei sagt nei eða talað um að þetta væri ekki að fara að gerast eða sagt eitthvað sem gat bent til þess að þau væru ekki að fara að sofa saman. Ákærði hefði ekki hafa verið ógnandi eða ólíkur sjálfum sér, og þá kannaðist hann ekki við framburð brotaþola hjá lögreglu um að hann hefði spurt hana hvort hún sæi geðveikina í augunum á honum. Hann hefði hins vegar sagt sérðu hvað ég er æstur. Það hefði komið fram síðar í tengslum við atvik inni í svefnherberginu og hann þá verið að tala um holdris hjá sér og hann væri óeðlilega harður en ekki að hann væri harðhentur.

Ákærði hefði staðið upp, rétt henni hendina og hún staðið upp úr sófanum með hans hjálp. Þau hefðu verið í faðmlögum fyrir framan sófann og tekið dansspor í tvo hringi í átt að svefnherberginu. Þau hefðu síðan gengið inn í herbergið, staðið þar stutta stund og síðan lagst hlið við hlið í rúmið og verið í atlotum í nokkrar mínútur. Þau hefðu verið að kyssast og nudda sér hvort að öðru í fötunum. Hann hefði verið í víðum buxum og losað um buxnastrenginn þegar þau voru bæði orðin kynferðislega æst. Hún hefði stungið hendinni inn á hann og fróað honum. Hún hefði einnig minnst á það að límbandið hefði ekki haldið typpinu. Til frekari skýringar vísaði ákærða til fyrrgreinda atvika árinu á undan þegar þau ætluðu ekki að stunda kynlíf en gerðu það samt. Þau hefðu síðan haldið áfram að kyssast og buxur hans sigið neðar. Hann hefði snúið sér, farið á hnén og verið fyrir framan hana. Hún hefði sett lappirnar upp á hann og hann rennt buxunum hennar niður fyrir hnén að ökkla og þau byrjað að hafa samfarir í þeirri stellingu og þær varað í um þrjár mínútur. Hún hefði að því búnu lagst á hliðina og hann verið liggjandi á ská fyrir aftan hana. Hann hefði stungið fingri inn í leggöngin og puttað hana, auk þess sem hann hefði sett þumalinn örstutt inn í rassinn á henni. Viðbrögðin hefðu verið góð hjá henni og ekkert óþægilegt komið upp. Hann hefði síðan strokið getnaðarlimnum rétt yfir endaþarmsopið á henni án þess þó að reyna að setja liminn inn. Hann hefði þessu næst stungið getnaðarlimnum í leggöngin og þau haft samfarir í um tvær til þrjár mínútur. Hann hefði síðan staðið upp til að breyta um stellingu og hún þá veitt honum munnmök í um eina mínútu. Eftir það hefðu þau haft samfarir í sömu stellingu og þau byrjuðu á og þær varað í um tvær mínútur uns hann tók liminn út og fékk sáðlát á maga hennar. Hann hefði síðan farið hægra megin við hana, nær glugga í herberginu, og þau legið og spjallað saman í nokkrar mínútur og verið bæði búin á því.

Ákærði hefði verið orðinn þreyttur og brotaþoli sagt honum að hún ætlaði að fara í sturtu. Hann hefði engar athugasemdir gert við það og dottað í rúminu á meðan. Um tíu til fimmtán mínútum síðar hefði hún komið aftur inn í herbergið, lagst við hliðina á honum og lagt höfuðið á öxl hans. Hún hefði byrjað að skrolla í símanum sínum á Facebook og hann gert það sama í sínum síma. Ekkert merkilegt hefði verið að gerast á Facebook en allt í einu hafi hún skrollað á hrekkjalómamyndband frá íslenskri Likesíðu á tímalínunni og hún kveikt á því. Hún hefði spurt hann hvort hann hefði séð þessi myndbönd og hann kannast við það. Þau hefðu síðan horft á myndbandið og önnur sams konar myndbönd, eitt af öðru, frá sömu síðu og svona hefði þetta gengið í um fjörutíu mínútur uns hann var farinn að finna fyrir svengd og orkuleysi. Ákærði tók fram að hann væri sykursjúkur og því háður því að fá mat. Hann hefði því sagt henni að hann ætlaði að fara að fá sér að borða. Klukkan hefði þá verið um sex síðdegis. Hann hefði á þessum tímapunkti sent skilaboð til sjö félaga sinna á hópspjalli og spurt hvort einhver þeirra væri til í að borða með honum. Hann hefði nefnt tiltekinn veitingastað en fengið dræm viðbrögð við þeirri hugmynd. Einn vinurinn hefði hins vegar svarað til baka með tillögu að öðrum veitingastað og þeir hefðu ákveðið að hittast þar. Ákærði hefði síðan klætt sig en brotaþoli farið fram í eldhús. Hann hefði komið til hennar í eldhúsið, þau talað stuttlega saman, hún faðmað hann að sér sem vin og kysst hann bless af fyrra bragði. Ákærði hefði síðan yfirgefið íbúðina og þau talað um að vera í samskiptum síðar. Hann hefði í framhaldi farið á fyrrgreindan veitingastað og hitt vin sinn en á leiðinni þangað hefði hann talað við móður sína í síma. Ákærði hefði daginn eftir verið handtekinn af lögreglunni á heimili sínu og það hefði komið honum mjög á óvart.

Aðspurður kannaðist ákærði við að hafa spurt brotaþola eftir á hvort hún væri brjáluð. Ákærði tók fram að hann hefði spurt að þessu brosandi og um væri að ræða orðfæri sem hann hefði almennt tamið sér í samskiptum. Hún hefði brosað og svarað honum neitandi. Þessi ummæli hefði hann viðhaft þar sem ekki hefði verið gert ráð fyrir kynferðislegum samskiptum þeirra á milli í heimsókninni. Þá kannaðist ákærði aðspurður ekki við að brotaþoli hefði viðhaft þau ummæli við hann, þegar hann var að fara úr íbúðinni, að hann hefði ekki hlustað á nei frá henni varðandi fyrrgreind kynferðismök.

2.

Brotaþoli greindi meðal annars frá því að hún hefði kynnst ákærða í mars 2017 á stefnumótasíðunni Tinder en þau hefðu kannast við hvort annað fyrir þann tíma. Þau hefðu byrjað að tala saman sem vinir. Þá hefðu þau í eitt skipti í júní 2017, á heimili ákærða, haft saman kynferðismök. Það hefði verið tilfallandi að það gerðist og hún ekki haft sérstakan áhuga á honum kynferðislega, hvorki fyrir eða eftir það atvik. Hún hefði aðeins viljað vera vinkona hans. Eftir þetta hefði ákærði farið að sýna henni mikinn áhuga og segja henni að hann væri hrifinn af henni. Hún hefði hins vegar aðeins viljað vináttu hans og hún sagt honum það. Hegðun hans eftir þetta hefði breyst gagnvart henni. Hann verið mikið að fylgjast með henni og hvaða stráka hún væri að umgangast, hvort hún væri að sofa hjá öðrum og hverjir væru að sýna henni áhuga á netinu. Ákærði hefði orðað það með þeim hætti að hann vildi gera hana ástfangna af sér og hann hefði reynt að eiga rökræður við hana um að samskipti þeirra ættu að vera meira en vinátta. Ákærði hefði notað stór og tilfinningarík orð í því sambandi. Netsamskipti þeirra hefðu aðallega verið á messenger á Facebook en einnig á Snapchat og Snapstreak, meðal annars myndaskipti.

Brotaþoli hefði á árinu 2017 reynt að setja ákærða mörk og varað hann við því að hún myndi loka á samskiptin og að hann væri að setja of mikla pressu á hana. Samskiptin hefðu verið orðin mjög mikil fram í ágúst sama ár. B hefði um þetta leyti átt langt samtal við ákærða í bifreið í eitt skipti í framhaldi af heimsókn þeirra hjá brotaþola. Í því samtali hefði ákærði rætt um hug sinn í garð brotaþola þar sem meðal annars hefði komið fram að hann vildi ekki gefast upp á henni og hann vildi vera áfram vinur hennar. Jafnframt hefði hann talað um að hann vildi ekki eiga von á því að sjá hana með öðrum karlmönnum. B hefði daginn eftir samtalið greint henni frá efni þess og það hefði komið illa við hana. Henni hefði fundist sem ákærði færi yfir strikið í samskiptum þeirra og hvernig hann leit á þau. Hún hefði í framhaldi rætt við ákærða og samskiptin hefðu eitthvað minnkað eftir þetta. Hún hefði flutt í húsnæði í [...] [...] og samskiptin verið minni en áður en samt haldið áfram og verið tilfallandi og aðallega á netinu á Facebook og Snapchat. Samskiptin hefðu á þeim tíma verið orðin meira á þeim nótum sem hún vildi og hann hefði ekki verið að tjá sig eins mikið um tilfinningar sínar og áður. Hún hefði meðal annars ráðfært sig við hann varðandi mögulega sykursýki sem hún hefði á þeim tíma verið að velta fyrir sér vegna dóttur sinnar. Hún kvaðst hins vegar ekki geta sagt til um hvort eða hversu langt tímabil var milli þeirra í óslitnum samskiptum á netinu. Þá hefði komið fyrir að þau hittust fyrir tilviljun á förnum vegi og í eitt skipti hefði hann verið að keyra á eftir henni á Hverfisgötu og gefa henni ljósmerki en hún ekki borið kennsl á bifreiðina. Samskiptin hefðu þróast aftur yfir í það að vera venjuleg og hann hefði meðal annars tjáð henni og B að hann væri að hitta aðra stúlku en síðar hefði slitnað á milli þeirra.

Brotaþoli hefði verið í tilfallandi vingjarnlegum samskiptum við ákærða dagana fyrir meint brot en með því fráviki að hann hefði sent henni óumbeðinn mynd af sér hálfberum þar sem hann var staddur í Noregi. Hún hefði ekki sent honum sambærilegt myndefni á móti. Fram að þessu atviki hefðu samskipti þeirra verið búin að liggja niðri um skeið. Ákærði hefði í þessum samskiptum tjáð sig eitthvað á þá leið að honum hefði aldrei hætt að langa og að langur tími væri liðinn. Eftir þetta hefðu verið einhver lítils háttar netsamskipti á milli þeirra. Umræddan dag þegar þau hittust hefði hann verið búinn að sjá á Snapchat að hún væri ekki með barnið hjá sér þann daginn. Hann hefði sett sig í samband við hana og spurt hvort hún ætlaði ekki að bjóða honum í heimsókn. Í svari hefði hún tjáð honum að hún væri upptekin þar til seinnipart sama dags en hún myndi láta hann vita hvenær hún væri laus. Þá hefði hún einnig sett honum mörk, nánar tiltekið að ef hann kæmi í heimsókn þá myndi ekkert annað gerast á milli þeirra. Hún hefði tekið þetta fram út af fyrri sögu þeirra og ekki viljað að hann væri að koma til hennar á röngum forsendum. Hann hefði svarað því til að það væri ekki markmiðið hjá honum. Þá hefði hann spurt hana á góðlátlegan hátt hvort hann ætti að teipa typpið við lærið á sér og hún svarað því játandi á sömu nótum.

Ákærði hefði komið í heimsókn í íbúðina til hennar umræddan dag og verið kominn á staðinn milli klukkan 15:30 og 16:00. Um hefði verið að ræða fyrstu heimsókn hans til hennar á heimilið eftir að hún flutti, eins og áður greinir. Hún hefði verið klædd í hettupeysu, bol, íþróttatopp, nærföt, buxur og sokka. Þau hefðu setið í sófa og talað eðlilega saman sem vinir, meðal annars um ferðalag hans í Noregi og sameiginlegan kunningja þeirra sem var að kaupa bifreið af ákærða. Hún hefði um stund fært sig út á svalir til að reykja en komið inn aftur. Ákærði hefði fært sig upp að hlið hennar og byrjað að kyssa hana. Hún hefði sagt honum að það væri ekki í boði. Hann hefði síðan byrjað að þreifa á henni utan klæða og reynt að fara inn á hana. Hún hefði reynt að taka hendina í burtu ásamt því að segja nei og að þetta væri ekki í boði og að hún vildi þetta ekki. Ákærði hefði svarað henni með því að segja jú eða að ekkert væri að gerast og að hann væri stilltur. Ákærði hefði síðan náð að fara með hendina inn á buxurnar hjá rassinum og reynt að fara með hana inn á klofið. Þá hefði hann reynt að fara inn á brjóstin á henni en hún verið í íþróttatopp. Hann hefði spurt hana út í líkamsgöt, geirvörtulokka og hvort hann mætti sjá en hún neitað því. Hún hefði á einhverjum tímapunkti staðið upp og afsakað sig með því að þurfa að fara fram á svalir að reykja. Hún hefði með þessu verið að reyna að komast úr aðstæðum og vonast til að hann myndi hætta. Þegar hún kom inn aftur hefði ákærði verið að fá sér vatn í glas. Hann hefði rétt henni glasið og beðið hana um að skola sígarettubragðið úr munninum.

Ákærði hefði eftir þetta byrjað aftur að leita á hana í sófanum og hann verið sterkari aðilinn í samskiptunum. Þar hefði hann verið að kyssa hana og strjúka og reyna að komast inn á buxurnar með höndunum. Hún hefði reynt að taka hendur hans í burtu en hann tekið um báða úlnliðina á henni með annarri hendinni og sett þá upp fyrir hausinn á henni. Hann hefði sagt henni að vera kyrr og haldið henni niðri með líkamsþunga og af og til notað hendurnar. Þá hefði hann í eitt skiptið haldið með annarri hendinni um hálsinn á henni við kverkarnar en það hefði hvorki verið langvinnt né fast og hún náð að anda. Henni hefði samt fundist það vera ógnvekjandi, sérstaklega þar sem hann var búinn að taka um úlnliðina og ýta þeim upp. Hún hefði losað kverkatakið með því að taka hendina í burtu. Einnig hefði hann haldið hendinni á bak við höfuð hennar þegar hann var að kyssa hana. Hina hendina hefði hann notað til að strjúka henni. Ákærði hefði strokið henni um brjóstin utan klæða, farið með hendina inn á buxurnar, inn á rassinn og komið við klofið og kynfærasvæðið utan við nærbuxur. Hann hefði hins vegar ekki náð að komast inn í leggöngin þar sem hún var með hnén spennt saman. Á einhverjum tímapunkti hefði hann sagt við hana að hún ætti að hætta að vera tease í þeirri merkingu að hún ætti ekki að vera tefja hann á ögrandi kynferðislegan hátt. Hún hefði þá verið að reyna að halda buxunum uppi og segja honum að hætta. Hún hefði einnig verið að snúa sér undan og reyna að taka hendurnar í burtu og tekið um lófann og úlnliðinn á honum en hún hefði verið með stórar neglur á þessum tíma.

Ákærði hefði síðan staðið upp úr sófanum, tekið í hendurnar á henni og togað hana upp. Hann hefði látið hana snúa sér við þannig að hún sneri baki í svefnherbergið og ýtt á axlir hennar svo hún færðist inn í herbergið. Hún hefði sagt honum að ekkert væri að fara að gerast eða ekkert væri í boði. Hann hefði áfram svarað því að ekkert væri að fara að gerast. Hann hefði síðan ýtt áfram á axlirnar svo hún datt í rúmið. Í rúminu hefði hann reynt að toga buxurnar niður en hún reynt að halda þeim uppi. Hann hefði farið úr hettupeysu og haldið áfram að kyssa hana og strjúka. Þá hefði hann á einhverjum tímapunkti leyst niður um sig buxurnar og beðið hana um að fróa sér. Hún hefði neitað honum því og hann þá sett hendina á henni á getnaðarliminn. Hann hefði haldið áfram að reyna að toga buxurnar niður og það sem gerði útslagið svo að hún gafst upp var þegar hann sagði við hana sérðu geðveikina í augunum á mér. Eftir það hefði hann náð að koma buxunum og nærbuxunum niður á hnén á henni og setja getnaðarliminn í leggöngin. Hún hefði þá að vissu marki frosið. Á þeim tíma hefði hún munað eftir sér horfa á nálægan fataskáp og hugsa hann er að nauðga mér. Ákærði hefði notað líkamsþungann og hún fundið að hún kæmist ekki undan. Á einhverjum tímapunkti hefði hann hætt þessu og sett fingur í endaþarminn á henni. Hann hefði reynt að setja getnaðarliminn þar inn en hún spennt rassinn og komið í veg fyrir það. Ákærði hefði þá fært mittissvæði sitt yfir andlit hennar og staðið hálfur út úr rúminu og látið hana veita sér munnmök. Hún hefði náð að gyrða upp um sig buxurnar og snúa sér undan. Hann hefði þá sagt við að hana að hún mætti ekki hætta og hún yrði að klára hann. Hann hefði komið aftur að henni ofan frá og náð að toga buxurnar niður að nýju og síðan sett getnaðarliminn aftur inn í leggöngin uns hann tók hann út og fékk sáðlát á magann á henni.

Brotaþoli kvaðst ekki geta sagt til um tímalengd framangreindra atvika. Hún hefði gyrt upp um sig eftir þetta og sett bolinn og peysuna niður. Þá hefði ákærði lagst við hliðina á henni. Hún hefði staðið upp og farið inn á baðherbergi. Þar inni hefði hún kíkt á símann sinn og séð að klukkan var orðin 17:27. Hún hefði notað klósettið og því næst klætt sig úr fötunum, farið í sturtu í fimm til sjö mínútur og skolað af sér en ekki þvegið sér um hárið eða neitt slíkt. Eftir þetta hefði hún klætt sig aftur og komið fram. Ákærði hefði ennþá legið í rúminu. Hún hefði farið út á svalir að reykja og hugsað mér sér hvað hún gæti sagt til að koma honum út. Hún hefði verið stressuð og ekki vitað hvað hún ætti að segja. Þá hefði hún ekki viljað að hann yrði reiður. Eftir nokkra stund úti á svölum, allt að fimmtán mínútur, hefði hún farið inn í herbergið og hann spurt hana hvort hún hefði farið í sturtu og hún svarað því játandi. Hann hefði spurt hana hvort hún væri reið við hann. Hún hefði svarað honum að hún ætlaði að fara á æfingu eða í göngutúr. Þá hefði hann talað um að ætla að fá sér að borða. Hún hefði síðan farið inn í eldhús en hann klætt sig á meðan. Hann hefði komið til hennar og haft á orði við hana að hún hefði ekki ætlað að sofa hjá honum og hún svarað því til að hann hefði ekki hlustað á nei. Hann hefði ekki svarað en af svipnum að dæma hefði hann verið hissa á ummælunum. Í framhaldi hefði hann klætt sig í skóna og farið.

Brotaþoli kannaðist aðspurð ekki við að hafa horft á myndbönd með ákærða í síma sínum eftir meint brot en vísaði til þess að ákærði væri með þeim framburði að vísa til annarra og eldri atvika sem hefðu átt sér stað löngu áður á öðrum stað.

Brotaþoli kvaðst hafa hringt í B klukkan 17:55. Hún hefði þá verið úti á svölum að reykja og ákærði verið að keyra út götuna. Hún hefði ekki sagt henni frá því sem gerðist en B nefnt ákærða að fyrra bragði í samtalinu. Það hefði leitt til þess að hún hefði sagt henni að hann hefði verið í heimsókn hjá henni, þau hefðu verið að spjalla saman og hann beðið hana afsökunar vegna atvika frá því árinu á undan. Hún hefði reynt að eyða út þessum samræðum við B og samtali þeirra hefði síðan lokið. Hún hefði í framhaldi lagst í sófa og dottað í smástund. B hefði hringt í hana aftur og spurt hana hvort eitthvað væri að. Hún hefði ekki viljað kannast við það og borið fyrir sig þreytu og svengd og sagt við hana að hún ætlaði að fara snemma að sofa. Hún hefði lagst í rúmið og reynt að sofna en grátið. B hefði síðan hringt í hana aftur með myndsímtali um klukkan hálf tíu og hún þá gert sér grein fyrir því að ef hún myndi svara þá myndi hún þurfa að segja henni hvað hefði gerst. B myndi þá sjá í myndsímtalinu að hún hefði verið að gráta. Hún hefði engu að síður svarað símtalinu og gengist við því að eitthvað væri að og greint henni frá því sem hefði gerst. Hún hefði síðan farið til B og þær farið saman á neyðarmóttöku.

Fyrstu dagana á eftir hefði henni liðið mjög illa. Hún hefði bæði verið reið og sár út í ákærða og viljað vera út af fyrir sig undir teppi og ekki gera neitt í þessu. Þá hefði hún verið í tíu daga heima hjá foreldrum sínum og ekki treyst sér til að fara heim í íbúðina. Hún hefði verið mjög þunglynd, upplifað mikinn kvíða, átt erfitt með venjuleg dagleg verk, ekki þorað ein út og verið stöðugt vör um sig, ekki viljað eiga á hættu að mæta ákærða og verið með martraðir. Hún hefði síðar verið greind með áfallastreituröskun og farið í gegnum áfallameðferð hjá sálfræðingi á vegum neyðarmóttöku. Að lokum hefði hún tekið ákvörðun um að flytja úr íbúðinni í júlí 2019. Hún hefði náð að vinna vel úr áfallinu en andleg líðan væri ekki að öllu leyti orðin góð.

Hvað varðar önnur áföll og vanlíðan, kvíða og þunglyndi, þá hefði hún á liðnum árum verið í sálfræðimeðferð og endurhæfingu hjá VIRK. Hún hefði verið þolandi meints kynferðisbrots á árinu 2009. Hún hefði einnig átt erfitt og leitað sér aðstoðar vegna sambandsslita við barnsföður og fæðingarþunglyndis en barn þeirra hefði fæðst á árinu 2014. Þá hefði hún slasast í umferðarslysi á árinu 2016. Hún hefði því verið að vinna úr mörgum og flóknum hlutum fyrir meint brot og verið greind með kvíða. Hún hefði hins vegar verið í góðu jafnvægi og að mestu búin að vinna úr sínum málum og komin á góðan stað í lífinu vorið 2018. Til að mynda hefði hún á þeim tíma verið að sækja um inngöngu í háskólanám.

Hvað varðar gögn sem brotaþoli lét lögregla hafa undir rannsókn málsins kvaðst hún hafa rætt það við rannsóknarlögreglumann við byrjun rannsóknar í sambandi við undangengin samskipti hennar og ákærða. Rannsóknarlögreglumaðurinn hefði beðið hana um að taka þau gögn til og koma með þau til lögreglu. Þá hefði hún ráðfært sig við réttargæslumann í því sambandi. Hún hefði tekið þau samskipti saman sem hún hefði talið að ættu helst við, prentað þau út og afhent lögreglu við síðari skýrslutöku um viku síðar. Ekki væri um að ræða öll samskiptin milli þeirra, auk þess sem hluti samskiptanna hefði ekki verið varðveittur vegna tæknieiginleika Snapchat o.fl. Hún hefði hins vegar engin samskipti haft við ákærða eftir meint brot, hvorki á samfélagsmiðlum né heldur með öðrum hætti.

Aðspurð um viðbrögð sín í framangreindum aðstæðum í tengslum við meint brot þá kvaðst hún hafa reynt að komast úr þeim aðstæðum með því að fara út að reykja, reyna að komast út á almannafæri með því að stinga upp á að þau færu saman út að ganga með hundinn hans o.fl. Hún hefði verið mjög hrædd við ákærða. Hann hefði verið mjög ógnvekjandi, með gnístandi tennur, reiður í framan og talað um að hún gerði hann brjálaðan. Þessu hefði hún öllu lýst hjá lögreglu. Þegar hann hefði verið búinn að ljúka sér af hefði hann lagast og verið allt annar maður á eftir og verið rólegur. Hann hefði síðan dottað í rúminu og hún þá farið fram eins og áður greinir. Aðspurð af hverju hún hefði ekki farið út úr íbúðinni í umrætt skipti og komið sér undan, þá bar brotaþoli um það að hún hefði hugsað um þetta á hverjum degi eftir að atvik áttu sér stað og sakað sjálfa sig um það sem hún hefði átt að gera öðruvísi. Það hefði verið eitt af því sem var erfiðast fyrir hana að vinna úr eftir á. Tók hún fram að allar konur væru með ákveðnar hugmyndir um hvað þær myndu gera ef þær lentu í aðstæðum sem þessum og hún sjálf hefði verið með slíkar hugmyndir. Síðan þegar á reyndi hefði hún ekki brugðist við í samræmi við það. Eftir á að hyggja hefði hún reynt að telja sér trú um að hún hefði gert það sem hún þurfti að gera til að komast heil á húfi frá þessu.

3.

B, vinkona og frænka brotaþola, gaf skýrslu vitnis. B greindi meðal annars frá því að hún og brotaþoli væru nánar vinkonur til margra ára. Þær væru almennt daglega í tíðum samskiptum. B tók fram að hún hefði ekki gott minni varðandi tímasetningar o.fl. en hún myndi hins vegar almennt það sem skipti máli. Hvað umræddan dag varðar, þegar meint brot var framið, þá hefði B verið búin að senda brotaþola skilaboð á Snapchat á meðan ákærði var ennþá á heimili hennar. B kvaðst ekki muna efnislega hvað var í Snapchatskilaboðunum en tók fram að þær sendu hvor annarri að jafnaði tugi slíkra skilaboða á hverjum einasta degi. Þessu til viðbótar hefðu þær í þrígang talað saman í síma umræddan dag eftir meint brot. Fyrsta símtalið hefði verið um klukkan hálf sex en þá hefði brotaþoli hringt í hana myndsímtal. Í því símtali hefði brotaþoli ekki sagt henni neitt varðandi meint brot og þær hefðu talað saman um önnur mál. B hefði af einhverjum ástæðum minnst á ákærða af fyrra bragði og brotaþoli sagt henni að hann hefði verið hjá henni og væri nýfarinn. Brotaþoli hefði í því samtali talað um að ákærði væri örugglega í einhverju tólf spora kerfi því að hann hefði verið að biðja hana afsökunar á því hvernig hann hefði hagað sér. Brotaþoli hefði eytt umræðunni um þetta á hljóðlegan hátt, símtalið verið stutt en það hefði verið óeðlilegt. Þá hefði hún sagst ætla að leggja sig. Í öðru símtalinu, sem hefði verið um tveimur og hálfri klukkustund síðar, hefði B hringt í brotaþola og hún reynst vera enn á sama stað í sófanum. B hefði fundist það óeðlilegt og spurt hvort allt væri í lagi. Hún hefði fengið þau svör að brotaþoli væri þreytt og svöng. B hefði séð á brotaþola að hún væri alveg að fara að gráta. B tók fram í þessu sambandi að hún þekkti brotaþola mjög vel og þær töluðu saman daglega. Hún hefði einnig heyrt á rödd brotaþola að eitthvað væri að. Brotaþoli hefði haldið því fram að allt væri í góðu, hún væri þreytt og ætlaði að fara að fá sér að borða og síðan að sofa. Brotaþoli hefði í raun verið að reyna að losna við hana úr símanum.

B hefði verið með óþægilega tilfinningu eftir annað símtalið og hún hefði því ákveðið um tveimur klukkustundum síðar að hringja aftur í brotaþola áður en hún færi að sofa. Brotaþoli hefði ennþá verið á sama stað í sófanum. B hefði þá gengið á hana með þetta og beðið hana að segja sér hvað væri að. Brotaþoli hefði í fyrstu ekki viljað það. B hefði endurtekið beiðnina og boðið fram hjálp sína. Brotaþoli hefði svarað að hún vildi ekki segja henni hvað væri að þar sem hún vildi ekki hljóma eins og önnur frænka þeirra, sem ætti sér sögu um ósannindi sem ætlaður þolandi meintra kynferðisbrota, sem þær hefðu rætt um einhverjum dögum áður. B kvaðst aðspurð ekki hafa áttað sig á því hvers vegna brotaþoli hefði nefnt málefni frænkunnar í þessu sambandi og það væri ekki hennar að útskýra það. Samtal B og brotaþola hefði haldið áfram og hún hefði svarað brotaþola að það skipti ekki máli hvað hún segði henni, hún myndi alltaf trúa henni. Brotaþoli hefði þá greint henni frá því að ákærði hefði komið í heimsókn og það næsta sem hún ætlaði að segja henni myndi hljóma eins og hjá áðurnefndri frænku sem ætti sér fyrrgreinda sögu. B hefði þegar þarna var komið í símtalinu gengið á brotaþola um hvað hefði gerst og hún þá sagt henni að ákærði hefði brotið gegn henni kynferðislega. Brotaþoli hefði síðan verið andlega miður sín í símtalinu. B hefði spurt brotaþola hvort hún vildi koma til hennar eða öfugt. Brotaþoli hefði ekki viljað gera neitt meira í þessu heldur fara frekar að sofa og reyna að gleyma þessu. B hefði hins vegar ekki tekið það í mál. Brotaþoli hefði að lokum fallist á að koma heim til B.

Brotaþoli hefði verið kominn heim til B um þrjátíu mínútum síðar. Þær hefðu setið saman í sófa og brotaþoli haldið áfram að gráta og ekki komið upp orði. B hefði spurt spurninga, meðal annars hvort ákærði hefði nauðgað henni og hversu langt hann hefði gengið í því sambandi. Síðan hefði tekið um einn og hálfan tíma að sannfæra brotaþola um að hún þyrfti að gera eitthvað í þessu. Brotaþoli hefði í samtalinu ekki viljað fara á neyðarmóttöku, ekki vilja kæra eða gera neitt í þessu. Hún hefði bara viljað gleyma atvikum. Á endanum, eftir langt samtal, hefði brotaþoli fengist til að leita til neyðarmóttöku. B hefði hringt í Neyðarlínuna til að fá upplýsingar um hvernig þær ættu að bera sig að. Þær hefðu síðan verið komnar á neyðarmóttöku undir miðnætti sama kvöld. Þær hefðu þurft að bíða eftir starfsfólki sem kallað var út af bakvakt og á meðan farið í bíltúr í miðborgina þar sem B reyndi að hughreysta brotaþola. B hefði spurt brotaþola hvort hún vildi hafa samband við móður sína en hún hefði ekki viljað það. B hefði síðan fylgt brotaþola á neyðarmóttöku. Eftir komuna á neyðarmóttöku hefðu þær farið heim til B og verið saman þar um nóttina. Þær hefðu byrjað næsta dag á því að fara heim til foreldra brotaþola þar sem þær sögðu móður hennar hvað hefði komið fyrir. Síðar sama dag hefði lögmaður á vegum neyðarmóttöku hringt og beðið þær um að hitta rannsóknarlögreglu á heimili brotaþola sem þær hafi síðan gert.

B kvaðst byggja vitneskju sína um meint brot af frásögn brotaþola en hún hefði ekki vitað alla söguna í því sambandi fyrr en eftir að hún hefði gefið skýrslu hjá lögreglu. Nánar tiltekið hefði brotaþoli byrjað að segja henni frá um kvöldið. Síðan hefði meira verið að koma fram, sem og daginn eftir heima hjá móður brotaþola og fram að því að þær gáfu skýrslu hjá lögreglu. Þá hefði B verið að fá frekari lýsingar frá brotaþola á meintum atvikum eftir skýrslutökuna og síðar. B hefði hins vegar ekki verið í neinum samskiptum við ákærða eftir meint brot.

Líðan brotaþola eftir meint brot hefði til að byrja með verið mjög slæm. Hún hefði ekki treyst sér til að vera heima hjá sér í marga daga á eftir. Hún hefði verið í tíu daga heima hjá móður sinni. Hún hefði ekki getað farið ein á heimili sitt, átt erfitt með svefn og ekki haft matarlyst í marga daga á eftir. Síðar hefðu komið betri tímabil en B hefði virst sem brotaþola liði aldrei vel eftir meint brot og að eitthvað hefði breyst. Þá væri mikill munur á henni fyrir og eftir meint atvik. Brotaþoli hefði áður verið að glíma við kvíða og þunglyndi, meðal annars vegna meints kynferðisbrots frá árinu 2009.

Varðandi samskipti ákærða og brotaþola fyrir meint brot þá bar B um að fyrst eftir að brotaþoli og ákærðu kynntust hefðu þau verið mjög góðir vinir. Samskipti þeirra hefðu verið eðlileg og þau haft kynmök í júní 2017. B tók fram í þessu sambandi að hún og brotaþoli væru mjög nánar og þær segðu hvor annarri allt sem gerðist í þeirra lífi, þar með talið kynferðisleg málefni. Þá tók B fram að hún væri þeirrar skoðunar að fyrrgreind kynmök ákærða og brotaþola á árinu 2017 hefðu hugsanlega ekki verið með fullu samþykki brotaþola og þar gæti hafa átt sér stað annað meint kynferðisbrot. Því til skýringar tók B fram að hún vissi til þess að ákærði hefði gengið hart að brotaþola með ítrekuðum beiðnum um að hún hefði kynmök við hann og hún hefði að lokum látið undan. Brotaþoli hefði hins vegar aldrei rætt það við hana á þeim nótum að í það skipti hefði verið brotið gegn henni kynferðislega. Eftir það atvik hefði ákærði verið með þráhyggju gagnvart brotaþola og ekki látið hana í friði. Hann hefði alltaf verið að tala um að hann væri ástfanginn af henni og hann ætlaði að gera hana ástfangna af sér, alveg sama hvað þyrfti að koma til svo það gengi eftir. Samskiptin hefðu verið orðin skrýtin og í raun óþægileg því að hann hefði ekki látið sér segjast, sama hversu oft brotaþoli hefði sagt honum að hún hefði ekki áhuga á honum. Ákærði hefði ekki gefist upp og hann átt mörg samtöl við B um þetta. Eitt þeirra samtala hefði verið eftir að þau áttu þrjú saman gott kvöld heima hjá brotaþola en þau farið þaðan á sama tíma. Þetta hefði verið einhvern tímann á síðustu sex mánuðum ársins 2017. Þau hefðu átt langt samtal í bifreið á Olís bensínstöð í Mjódd. Í því samtali hefði ákærði rætt um brotaþola og hvernig hann gæti fengið hana til að vera með sér. Samskipti ákærða og brotaþola hefðu lítið breyst eftir þetta samtal og hann haldið áfram eins og áður. Brotaþoli hefði í framhaldi rætt við ákærða og sagt honum að henni fyndist óviðeigandi að hann væri að ræða þessi mál við B. Þá hefði B verið búin að segja það sama við ákærða og það væri ekki hennar að tjá sig um þeirra mál og hún myndi alltaf standa með brotaþola.

4.

C, vinur ákærða, gaf skýrslu vitnis og kom fram að þeir hefðu hist að kvöldi fimmtudagsins 12. júlí 2018 á veitingastað í Kópavogi. Það hefði verið í framhaldi af því að ákærði hefði um klukkan sex sett færslu inn á hópspjall vina þeirra á samfélagsmiðli og spurt hvort einhver væri til í að borða með honum kvöldmat. C hefði svarað færslunni jákvætt, þeir mælt sér mót og borðað saman einhverju síðar. Ákærði hefði í það skiptið verið leiður og talað um að hann væri að slíta sambandi við útlenska stúlku. Þá hefði ákærði á þessum tíma verið búinn að vera almennt frekar þungur andlega og hann hefði sett það í samhengi við samskipti ákærða og útlensku stúlkunnar. Ákærði hefði ekki í umrætt skipti talað um hvað hann var að gera áður en þeir hittust. Þá hefði ákærði aldrei rætt um brotaþola við C eða að hann hefði verið að hitta hana eða átt við hana samskipti.

5.

E hjúkrunarfræðingur gaf skýrslu vitnis og greindi frá aðkomu sinni að máli brotaþola og skýrslu hjúkrunarfræðings sem fylgdi skýrslu neyðarmóttöku o.fl. E kvaðst hafa verið kölluð út af bakvakt vegna komu brotaþola á neyðarmóttöku vegna meints kynferðisbrots. Brotaþoli hefði komið á neyðarmóttöku í fylgd með vinkonu. E hefði ásamt lækni rætt við brotaþola, tekið lífsýni úr henni o.fl. Frásögn brotaþola á meintu broti o.fl. hefði verið skráð hjá neyðarmóttöku. E gerði nánar grein fyrir frásögninni og líðan brotaþola eins og hún var skráð í skýrslu neyðarmóttöku. Brotaþoli hefði haldið góðu augnsambandi, gefið skýra frásögn af atvikum, tárast, en skoðun hefði gengið mjög vel. Þá hefði brotaþoli sagt að hún væri hrædd um að gerandi myndi gera sér mein. E hefði komið máli brotaþola í farveg hjá lögmanni og sálfræðingi á vegum neyðarmóttöku en ekki komið frekar að málinu eftir það.

6.

F læknir gaf skýrslu vitnis og gerði grein fyrir aðkomu sinni að máli brotaþola og skýrslu neyðarmóttöku. F kvaðst hafa framkvæmt kvenskoðun á líkama brotaþola, tekið lífsýni og rætt við hana um meint atvik o.fl. Brotaþoli hefði ekki verið með neina áverka eða önnur ummerki á líkama um eitthvað óeðlilegt. Lýsing brotaþola á meintu broti o.fl. hefði verið skráð niður í skýrslu neyðarmóttöku og gerði F grein fyrir þeirri frásögn út frá skýrslunni. Hið sama var að segja um líðan brotaþola og hvernig hún kom F fyrir sjónir á neyðarmóttöku. F kvaðst út frá sinni starfsreynslu alls ekki telja það óeðlilegt að brotaþoli hefði ekki verið með neina áverka á kynfærum eða annars staðar á líkamanum hefði hún ekki beitt líkamlegri mótspyrnu með afgerandi hætti gagnvart meintum geranda.

Nánar um læknisskoðun brotaþola og frásögn hennar á neyðarmóttöku um að haldið hefði verið um úlnliði hennar, þá kom fram hjá F að brotaþoli hefði ekki verið með áverka á þeim hluta líkamans. Burtséð frá þeirri frásögn, þá væri almenn framkvæmd á neyðarmóttöku með þeim hætti að aðrir hlutar líkamans væru einnig skoðaðir hjá sjúklingi og þá sérstaklega með tilliti til mögulegra áverka út frá lýsingum á atvikum. Samkvæmt þessu hefði ekki verið um að ræða neina áverka á líkama brotaþola. Aðspurð varðandi meint hálstak, samkvæmt framburði brotaþola hjá lögreglu síðar við rannsókn málsins, þá hefði brotaþoli ekki virst hafa greint frá slíku taki á neyðarmóttökunni. Hún hefði því ekki verið skoðuð sérstaklega af lækni með tilliti til þess. Þá hefðu hugsanleg ummerki eftir meint hálstak ekki verið svo greinileg að þau hefðu sést af fyrra bragði við læknisskoðunina. Hugsanlega og almennt séð mætti búast við að ummerki eftir hálstak sæjust við læknisskoðun nokkrum klukkustundum síðar. Það færi hins vegar eftir því hversu fast og hversu lengi væri haldið o.fl. F kvaðst hins vegar ekki treysta sér til að segja að ekki hefði verið haldið um hálsinn á brotaþola.

7.

D sálfræðingur gerði grein fyrir aðkomu sinni að máli brotaþola í framhaldi af komu á neyðarmóttöku. D hefði verið búin að hitta brotaþola alls sautján sinnum vegna málsins. Brotaþoli hefði komið fljótt í viðtöl eftir áfallið. Fyrstu viðbrögð hennar eða vanlíðan hefði birst sem svefnerfiðleikar, skert matarlyst, ógleði o.fl. Brotaþoli hefði til að byrja með ekki treyst sér til að sofa heima hjá sér. Hún hefði óttast að hitta meintan geranda á förnum vegi og verið vör um sig. Fyrstu viðtöl hefðu gengið út á það að takast á við eðlilegt bataferli. Þegar ekki hefði litið út fyrir eðlilegt bataferli hefði brotaþola verið boðið að fara í gegnum formlega greiningu til að athuga hvort hún hefði þróað með sér áfallastreitu. Slíkt væri almennt aldrei gert fyrr en að minnsta kosti mánuður væri liðinn frá áfalli.

Formleg greining brotaþola hefði farið fram 30. ágúst 2018, sjö vikum eftir hið meinta kynferðisbrot. Nánar tiltekið hefði verið um að ræða geðgreiningarviðtal til að meta áfallastreituröskun, miðað við alþjóðlega mælikvarða, með tilliti til meints kynferðisbrots gagnvart brotaþola. Tilgangurinn með geðgreiningarviðtali hefði verið að meta meðferðarþörf brotaþola og hvort hún hefði þróað með sér þessa tilteknu geðröskun í kjölfar meints brots. Brotaþoli hefði uppfyllt öll viðmið fyrir áfallastreituröskun og fengið þá greiningu.

Í framhaldi af greiningu hefði brotaþola verið boðið að taka þátt í meðferð sem hún hefði þegið og tekið þátt í. Þá hefði hún sinnt meðferðinni einstaklega vel og af miklu hugrekki. Brotaþoli hefði búið að því að hafa áður gengið í gegnum sams konar meðferð og hún því vitað að það sem var verið að fá hana til að gera í meðferðinni gæti gert henni gott. Hún hefði lokið meðferð með góðum árangri og áfallastreituröskun hefði ekki lengur verið til staðar. Brotaþoli hefði hins vegar þurft að hafa heilmikið fyrir því. Þá hefði hún viðhaldið bata vel. Brotaþoli sé enn að einhverju leyti að takast á við afleiðingarnar og þurfi áfram að takast á við áminningar um umrædd atvik í daglegu lífi. Atburðurinn geti haft áhrif á líðan brotaþola til framtíðar. Þá sé ekki ólíklegt að tilteknar áminningar um hið meinta brot eða almenn umræða um kynferðisbrot geti valdið brotaþola óþægindum í framtíðinni. Almennt sé mælt með því að fólk reyni að viðhalda bata sínum en bati af áfallastreituröskun viðhaldist almennt vel.

Varðandi lýsingu brotaþola á atvikum þá hefði hún meðal annars greint frá því að hún hefði verið í vinskap við meintan geranda. Hún hefði verið heiðarleg við hann og tjáð honum að hún vildi aðeins vináttu hans. Í viðtölum hefði komið fram að meintur gerandi hefði komið á heimili hennar umræddan dag og farið ítrekað yfir mörk hennar sem hún setti skýrt fram í upphafi og áður en hann kom á heimilið. Hann hefði þvingað hana til samfara, munnmaka og reynt að hafa við hana endaþarmsmök. Hún hefði ítrekað reynt að neita en ekki ráðið við aðstæðurnar. Ágengar endurminningar hefðu sótt á hana og hún hefði sérstaklega lýst því að henni hefði virst sem allt breyttist á einum ákveðnum tímapunkti og hún þá orðið mjög hrædd. Það hefði verið þegar hann spurði hana hvort hún sæi geðveikina í augunum á honum. Það hefði oft komið í huga hennar og hún heyrt þessa setningu og það sótt mikið á hana eftir á. Ólíklegt sé að þessi minning brotaþola eigi sér ekki við rök að styðjast en ekki sé unnt að fullyrða það.

Varðandi búsetu brotaþola og breytingu á henni, þá hefði hún fyrstu tíu næturnar eftir meint brot haldið sig fjarri heimili sínu og sofið annars staðar með dóttur sína. Eftir að hún sneri heim aftur hefði hún til að byrja með verið mjög vör um sig og mikið verið að athuga hvort dyr væru læstar og gluggar lokaðir. Um hefði verið að ræða ofurárvekni og hún hefði ekki upplifað sig alveg örugga. Hún hefði ákveðið að búa áfram í íbúðinni og síðan farið í gegnum alla meðferðina búandi á staðnum. Dregið hefði úr þessari óöryggistilfinningu á því tímabili. Brotaþoli hefði hins vegar um ári síðar ákveðið að flytja á annan stað og henni fundist hún vera öruggari eftir það og tilfinningar um ofurárvekni alveg horfið.

Hvað varðar almennt um geðgreiningarviðtöl þá kom fram hjá D að miklar kröfur væru gerðar í slíku viðtali. Sjúklingur þyrfti að svara spurningum og nefna dæmi um líðan sína sem þyrftu að passa við það sem spurt væri um. Lýsa þyrfti hvort einkenni kæmu fram, hversu oft og hvernig þau yllu truflun og líðan hjá sjúklingi. Ekki væri auðvelt að fara í gegnum slíkt viðtal án þess að geta gefið dæmi og ef ekki væri hægt að gefa dæmi þá væri ekki hægt að merkja við einkennið. Þá skori fólk alla jafna lægra í svona mati en með spurningalista í sjálfsmatskvörðum. Þá hefði sálfræðingurinn í öllu ferlinu eftir greininguna verið að meta þau einkenni hjá brotaþola sem komu fram í fyrstu viðtölunum. Matið hefði farið fram með sálfræðilegum mælingum og klínísku mati í viðtölum. Brotaþoli hefði verið samkvæm sjálfri sér í viðtölum.

Varðandi önnur áföll í lífi brotaþola, ótengd hinu meinta broti, nánar tiltekið bílslys, sambandsslit og meint kynferðisbrot á árinu 2009, þá kom fram hjá D að áfallastreituröskun væri alltaf metin í tengslum við tiltekið áfall. Lýsa þyrfti einkennum með tilteknum hætti, sbr. það sem áður greinir um geðgreiningarviðtal. Þau einkenni sem eru almennari, vísi ekki til innihalds, andstætt tilteknum minningum eða forðunareinkennum, séu skoðuð með tilliti til þess hvort þau séu ný eða hvort þau hafi verið að versna. Brotaþoli hefði verið með fyrri áfallasögu en hún hefði líka verið með fyrri meðferðarsögu. Hún hefði áður verið greind með áfallastreituröskun vegna eldra meints kynferðisbrots og farið í gegnum meðferð og þriggja ára endurhæfingarferli vegna þess meinta brots og annarra áfalla og því hefði lokið skömmu áður en meint brot átti sér stað. D hefði verið búin að meta afleiðingar eldri áfalla áður en farið var af stað í hina síðari greiningu vegna meints kynferðisbrots á árinu 2018. Það eina sem hefði staðið eftir var að ofurárveknin var ekki alveg horfin hjá brotaþola eftir hið fyrra meinta kynferðisbrot. Hún hefði hins vegar ekki lýst neinum öðrum einkennum eða sértækum einkennum eftir það og ekki lengur verið með áfallastreituröskun eftir það brot. Þá hefði það verið í samræmi við þá lýsingu hennar að hún hefði náð bata í sinni fyrri meðferð.

Nánar um greiningu á eldri og yngri áföllum tók D fram að helmingurinn af þeim einkennum sem spurt hefði verið um í geðgreiningarviðtali hefði vísað til tiltekins innihalds. Ekki væri verið að spyrja um á almennan hátt hvað veki óþægindi heldur hvað nákvæmlega veki sérstaklega óþægindi hjá brotaþola. Til dæmis hefði bíltegund og vinnustaður ákærða valdið brotaþola óþægindum og það því augljóslega tengst hinu síðara meinta broti. Við greiningu á áfallastreituröskun væri alltaf lögð áhersla á hin sértæku einkenni en hvað hin almennu einkennin varðar, eins og svefntruflanir, ofurárvekni o.fl., þá væri hins vegar lögð áhersla á það hvort breyting hefði átt sér stað frá því sem áður var. Slíkar breytingar hefðu komið mjög skýrt fram í svörum brotaþola. Brotaþoli hefði lýst því í viðtölum að líðan hennar hefði verið orðin góð vorið 2018 þegar hún var að ljúka endurhæfingarferli hjá VIRK. Fyrri áföll brotaþola breyti ekki þeirri greiningarniðurstöðu D að brotaþoli hafi verið greind með áfallastreituröskun eftir meint brot ákærða. Fyrri erfiðleikar brotaþola geti hins vegar haft áhrif á þau einkenni sem hún var með og hvernig henni tókst að takast á við þau. Það hefði hins vegar frekar komið fram sem styrkleiki til að takast á við afleiðingarnar þar sem hún hefði áður tekist á við erfiðleika með góðum og farsælum hætti. Í greiningarvinnu D hefðu líka verið mælingar sem tengist þunglyndis og kvíðaeinkennum og það væri þekkt í fræðunum að ef sjúklingur væri með slík einkenni fyrir þá gætu þau aukist við áfall, og þá væri reynt að takast á við það líka. Fyrri vanlíðan brotaþola geti þannig haft áhrif á það hvernig hún brást við nýju áfalli en það hefði hins vegar ekkert að segja um það að hún hefði ekki verið með áfallastreituröskun eftir meint brot. Það hefði verið alveg skýrt í greiningunni.

Varðandi trúverðugleika brotaþola í viðtölum þá hefði hún verið samkvæm sjálfri sér í viðtölum, svör samrýmst spurningalistum og hvernig hún lýsti sér. Tilfinningaleg viðbrögð hennar hefðu verið greinileg þegar hún talaði um afleiðingarnar og sársauki verið mjög sýnilegur og brotaþoli til að mynda tárast í viðtölum. Ekki hefði verið hægt að sjá neitt annað í sautján viðtölum með brotaþola en það sem gaf til kynna trúverðugleika.

8.

G læknir gaf skýrslu vitnis og gerði grein fyrir aðkomu sinni að rannsókn málsins og staðfesti skýrslu sem hann ritaði. G kvaðst hafa verið kallaður til á lögreglustöðina við Hverfisgötu vegna réttarlæknisfræðilegrar rannsóknar á ákærða sem hafi verið grunaður um meint kynferðisbrot. G hefði skoðað ákærða á lögreglustöðinni og hann verið rólegur og samvinnufús. Ákærði hefði ekki kannast við að hafa lent í átökum. Hann hefði verið með psoriasishúðbreytingar og kláða í þeim. Hvað varðar áverka á handarbökum þá hefði sár á því vinstra verið eftir hvassan áverka en ákærði sagt það vera út af klóri eftir sjálfan sig í psoriasisblett. Það sár hefði hins vegar ekki verið eftir klór þar sem áverkinn hefði verið skurður. Þá gæti sá áverki mögulega hafa myndast eftir mjög hvassar neglur en ekki væri hægt að segja til um það. Sárið hefði verið í mesta lagi tveggja til þriggja daga gamalt og gæti hafa verið sólarhrings gamalt. Áverki á hægra handarbaki hefði hins vegar verið psoriasissár.

9.

Sérfræðingur tæknideildar lögreglu nr. N001 gaf skýrslu vitnis og gerði grein fyrir aðkomu sinni að rannsókn málsins og staðfesti rannsóknargögn. Sérfræðingurinn kvaðst hafa rannsakað sakargögn sem aflað var hjá brotaþola á neyðarmóttöku. Á stroksýnum af maga brotaþola hefðu reynst vera sáðfrumur en ekki hefði verið óskað eftir frekari rannsókn á þeim sýnum.

10.

Rannsóknarlögreglumaður nr. 0921 gaf skýrslu vitnis símleiðis og gerði grein fyrir aðkomu sinni að rannsókn málsins, fyrstu aðgerðum lögreglu, skýrslutöku af brotaþola o.fl. Brotaþoli hefði lýst meintu broti og öðrum atvikum og veitt nákvæmar upplýsingar um tímasetningar o.fl. Ástand brotaþola við upphaf rannsóknar kæmi fram á mynd og hljóðupptöku í fyrstu skýrslu hennar hjá lögreglu. Ákærði hefði verið handtekinn síðar sama dag á heimili sínu og færður á lögreglustöð til skýrslutöku o.fl. Hann hefði við skýrslutöku viðurkennt kynferðisleg samskipti við brotaþola en borið því við að þau hefðu verið með samþykki hennar. Afskipti lögreglu af ákærða í umrætt skipti hefðu komið honum mjög á óvart og þær sakir sem bornar voru á hann. Ákærði hefði meðal annars borið um að hafa eftir meint brot horft með brotaþola á myndefni á tiltekinni Likesíðu á Facebooksvæði hennar. Lögregla hefði lagt hald á snjallsíma ákærða við fyrrgreinda handtöku og gögn í símanum verið afrituð hjá tölvurannsóknardeild. Í framhaldi hefði verið farið yfir gögnin en ekkert markvert komið fram við þá rannsókn.

Brotaþoli hefði gefið skýrslu síðar við rannsókn málsins, meðal annars vegna tímasetninga á meintum atvikum og í ljósi framburðar ákærða um fyrrgreint áhorf hans og brotaþola á myndefni á Facebooksvæði brotaþola eftir meint brot. Rannsóknarlögreglumaðurinn hefði samhliða síðari skýrslutökunni skoðað snjallsíma brotaþola með hliðsjón af tímasetningum, auk þess sem Facebooksvæði hennar hefði verið skoðað með tilliti til þess hvort horft hefði verið á umrætt myndefni. Það hefði verið gert með því að fara í leitarglugga (e. Activity log) á Facebooksvæði brotaþola og athugað hvort fyrrgreindri Likesíðu hefði verið flett upp í leitarstreng. Svo hefði ekki reynst vera. Aðrar aðferðir hefðu ekki verið notaðar við fyrrgreinda athugun. Þá hefðu verið teknar ljósmyndir af upplýsingum í símanum við athugunina. Athugun á síma brotaþola hefði verið gerð að fengnu samþykki hennar og hún verið viðstödd athugunina. Gögn úr síma hennar hefðu hins vegar ekki verið afrituð í heild og þau skoðuð eins og var gert með síma ákærða. Brotaþoli hefði við lok síðari skýrslutökunnar afhent lögreglu útprentanir af tilteknum samskiptum hennar við ákærða á Facebook fyrir meint brot. Lögregla hefði hins vegar ekki aflað annarra hliðstæðra gagna frá brotaþola um þau samskipti í heild sinni. Rannsóknarlögreglumaðurinn mundi ekki nákvæmlega hvernig það var tilkomið að brotaþoli afhenti lögreglu útprentanirnar en tók fram að það væri algengt að brotaþolar legðu fram gögn við rannsókn sakamála. Þá væri í almennri framkvæmd allur gangur á því hvernig lögregla aflaði gagna af þessum toga.

IV.

Niðurstöður:

Samkvæmt 108. gr. laga nr. 88/2008 hvílir á ákæruvaldinu sönnunarbyrði um sekt ákærða og atvik sem telja má honum í óhag. Ákærði neitar sök. Ítarlega hefur verið gerð grein fyrir framburði ákærða og brotaþola fyrir dómi, auk annarra vitna, sbr. III. kafla. Framburður ákærða hefur í meginatriðum verið stöðugur, nákvæmur og einlægur um öll atvik. Þá samrýmist framburður hans skýrslu hans hjá lögreglu. Ákærði hefur rakið ítarlega samskiptin við brotaþola frá árinu 2017 og fram að þeim degi sem meint brot var framið, eins og þau horfa við honum. Þessu til viðbótar hefur hann með nákvæmum hætti lýst atvikum umræddan dag þegar meint brot var framið, þar með talið kynferðislegum athöfnum, hvernig þau atvik komu til og önnur samskipti eftir á. Hið sama á við í meginatriðum um framburð brotaþola. Framburður hennar hefur í öllum meginatriðum verið stöðugur, nákvæmur og einlægur, auk þess sem skýrslugjöf hennar fyrir dómi gefur til kynna að upprifjun hennar á atvikum og meintu broti sé henni þungbær. Framburður hennar samrýmist í meginatriðum skýrslum hennar hjá lögreglu. Að framangreindu virtu er það mat dómsins að framburður þeirra beggja fyrir dómi hafi verið greinargóður og trúverðugur. Nokkuð ber á milli í framburði þeirra um atvik og þá einkum um það sem snýr að meintu samþykki eða skorti á því og verknaðarþáttum samkvæmt verknaðarlýsingu ákæru sem tekur til meints ofbeldis og ólögmætrar nauðungar, auk meintra ógnandi ummæla ákærða sem hún hefur greint frá við skýrslutökur. Stendur þar orð gegn orði. Þeim ber hins vegar í meginatriðum saman um hvaða kynferðislegu athafnir áttu sér stað eins og þeim er lýst í ákæru.

Dómurinn þarf að líta til fleiri atriða við mat á framburði ákærða og brotaþola og fá heildstæðari mynd varðandi atvik umræddan dag þegar meint brot var framið, þar með talið hvað bjó að baki og hvert var hugarfar ákærða þegar hann setti sig í samband við brotaþola að nýju og hitti hana. Í meginatriðum er nokkur samhljómur í framburði þeirra beggja um helstu atvik í tengslum við undangengin samskipti þeirra á árinu 2017 og 2018, þar með talið fyrstu dagana í júlímánuði á árinu 2018, auk umrædds dags á því ári þegar ákærði leitaðist eftir því að fá að heimsækja hana. Það sem helst skilur á milli er hvort eða hversu mikil samskipti voru á Facebook eða Snapchat, hvort eða hversu mikið myndefni sem fór á milli var af kynferðislegum toga, beint eða óbeint. Hið sama á við um hvort eða hversu mikill vandi var uppi í samskiptum þeirra á tímabilinu 2017−2018 varðandi ólík viðhorf til að þróa þau frekar í átt að varanlegu sambandi. Ef litið er til framburðar brotaþola í þessu samhengi, sem getur samrýmst fyrirliggjandi samskiptagögnum og framburði vitnisins B, verður ráðið að ákærði hafi átt erfitt með að sætta sig við það að brotaþoli vildi ekki hefja samband með honum á árinu 2017. Þá verður ráðið af umræddum atvikum í byrjun júlí 2018, þegar ákærði var í Noregi og sendi brotaþola mynd á Snapchat, þá nýhættur í sambandi með annarri stúlku, að hugur hans hafi enn staðið til brotaþola. Einnig virðist ákærði hafa talið rétt, að minnsta kosti eftir að hann var kominn á heimili brotaþola 12. júlí 2018, að biðjast afsökunar á því sem á undan var gengið og hann því dregið það fram í samtalinu við brotaþola. Að þessu virtu má leiða líkum að því að raunveruleg og undirliggjandi ástæða þess að hann setti sig aftur í samband við hana með fyrrgreindum hætti var sú að hann vildi endurvekja samskiptin í einhverri mynd, án þess þó að unnt sé með nokkurri vissu að segja til um hvort eða hversu fullmótaðar hugmyndir hann hafi haft á þeim tíma um það til hvers það ætti að leiða. Þessu til viðbótar ber að líta til þess að bæði ákærði og brotaþoli virðast að minnsta kosti í samskiptum sínum 12. júlí 2018 hafa talið þörf á því að sammælast um mörk varðandi fyrirhuguð samskipti þeirra síðar sama dag, nánar tiltekið að þau ætluðu ekki að láta þau leiða til kynferðislegra samskipta í heimsókninni og að brotaþoli hafi haft frumkvæði að því að setja þau mörk. Þá liggur fyrir í málinu að farið var yfir þessi mörk, með eða án samþykkis brotaþola, en í ljósi aðdragandans stendur fremur upp á ákærða að skýra það frávik. Við mat á framangreindum atriðum verður hins vegar ekki litið framhjá því að rannsókn lögreglu er fremur takmörkuð varðandi heildarmynd atvika og forsögu þeirra.

Rannsóknin virðist fyrst og fremst hafa hverfst um meint brot og samskipti ákærða og brotaþola umræddan dag. Birtist það meðal annars í skýrslutökum á rannsóknarstigi og rannsókn á snjallsíma brotaþola, sem var ekki eins ítarleg og rannsóknin á síma ákærða. Lögregla lét nægja að skoða og taka ljósmyndir af tilteknum upplýsingum í tækinu í stað þess að afrita gögnin og fara heildstætt yfir þau. Þá var látið nægja að taka við útprentuðum samskiptagögnum frá brotaþola, sem hún hafði tekið saman til að sýna fram á meinta þráhyggju ákærða í hennar garð, í stað þess að reynt væri að fara yfir þau samskipti í heild sinni á notandareikningi hennar á Facebook og Snapchat. Að mati dómsins liggja þannig ekki fyrir gögn eða rannsóknarniðurstaða á hinum undangengnu samskiptum, en betra væri að svo hefði verið til að varpa mætti skýrari og heildstæðari mynd á samskiptin og hugarfar ákærða í garð brotaþola eða draga úr óvissu í því sambandi. Að framangreindu virtu er það mat dómsins að heildarmynd samskipta og annarra atvika, umfram það sem að framan greinir, liggi ekki fyrir í málinu með nægjanlega skýrum hætti. Ákæruvaldið verður að bera hallann af því.

Ákærða og brotaþola greinir á um hvort þau hafi í framhaldi af meintu broti skoðað hrekkjalómamyndupptökur í um fjörutíu mínútur á tiltekinni Likesíðu á Facebooksvæði brotaþola í snjallsíma hennar. Ákærði hefur borið um hjá lögreglu og fyrir dómi að svo hafi verið en brotaþoli vísað því á bug en tekið fram að það hafi gerst í fyrri samskiptum þeirra löngu áður. Hér er um að ræða atriði sem skiptir máli þegar farið er heildstætt yfir atvik máls í tengslum við mat á framburði ákærða og brotaþola. Þessi meintu atvik komu fyrst fram við rannsókn málsins við skýrslutöku af ákærða 13. júlí 2018, en hann bar þá um að hún hefði í umrætt skipti sýnt honum fyrrgreinda síðu á Facebook. Á þeim tíma var ekki spurt nánar út í það hvort brotaþoli hefði í það skiptið verið að sýna ákærða myndefni sem birtist á tímalínu eða hvort hún hefði leitað eftir síðunni í leitarglugga á Facebook. Samkvæmt rannsóknarskýrslu lögreglu og framburði rannsóknarlögreglumanns nr. 0921 var sími brotaþola skoðaður af þessu tilefni. Þá verður ráðið að það hafi fyrst verið gert 20. júlí 2018 samhliða síðari skýrslugjöf brotaþola hjá lögreglu. Nánar tiltekið laut athugun lögreglu að því hvort leitað hefði verið að Likesíðunni í leitarglugga á Facebookreikningi brotaþola í snjallsíma hennar (e. Activity log). Sú athugun benti ekki til slíkrar leitar en þessu var ekki fylgt frekar eftir gagnvart ákærða á rannsóknarstigi. Við meðferð málsins fyrir dómi bar ákærði hins vegar um að upptakan hefði komið fram á tímalínu brotaþola. Samkvæmt því sem að framan greinir laut athugun lögreglu hins vegar ekki að tímalínu brotaþola og var það fyrst athugað með leit að umræddri Likesíðu í símtæki brotaþola átta dögum eftir að upplýsingar um framangreint atriði komu fram hjá ákærða. Ákæruvaldið verður látið bera hallann af þessu. Framburði ákærða um fyrrgreint sameiginlegt áhorf í síma brotaþola eftir meint brot verður því ekki vísað á bug þegar annarra gagna nýtur ekki við. Að mati dómsins benda þau ætluðu samskipti eftir meint brot síður til þess að brotið hafi verið kynferðislega gegn brotaþola stuttu áður.

Framburður ákærða um atvik eftir meint brot, það er að hann hafi hitt vin sinn á veitingastað í beinu framhaldi af því að hafa verið hjá brotaþola, samrýmist gögnum sem hann hefur lagt fram um netsamskipti umræddan dag. Þá hefur vitnið C borið um að hafa hitt ákærða á veitingastaðnum og ekkert sérstakt í þeirra samskiptum borið þar á góma sem varðar brotaþola eða nýafstaðin samskipti ákærða við hana. C bar um að ákærði hefði meðal annars rætt um sambandsslit við erlenda stúlku og hann virst vera leiður yfir því. Að mati dómsins styðja hvorki né hrekja þessi atriði sérstaklega framburð ákærða.

Brotaþoli hefur greint frá þremur aðgreindum símasamskiptum við B kvöldið sem meint brot var framið, sem urðu til þess að hún greindi henni að lokum frá því. Brotaþoli hafi haft frumkvæði að fyrstu samskiptunum þegar ákærði var að fara út úr íbúðinni en B hafi haft samband við hana í tvígang síðar um kvöldið. Framburður brotaþola samrýmist athugun lögreglu á snjallsíma hennar. Af ljósmynd af þeirri athugun verður ráðið að um hafi verið að ræða samskipti klukkan 17:55, 19:52 og 21:34 á Face live. Slík samskipti fara almennt fram í hljóði og mynd og upplýsingar í rannsóknargögnum um gagnamagn sem fór á milli í símtækjunum styður það. Í vörn ákærða var meðal annars vikið að því að það væri óvenjulegt, að minnsta kosti í almennu tilliti, að brotaþoli hefði fyrst í þriðju samskiptunum greint B frá meintu broti. Þá væri einnig óvenjulegt í almennu tilliti að brotaþoli skyldi ekki hafa farið út úr íbúðinni eða hringt eftir hjálp eftir að atvik byrjuðu í sófanum, en af framburði hennar verður ráðið að hún hafi á tímabili vikið frá ákærða eftir að atvik byrjuðu í sófanum. Þá hafi hún einnig verið með síma við hendina þegar hún leitaði inn á baðherbergi í framhaldi af meintu broti. Þrátt fyrir að fallast megi á það með ákærða að framangreind atriði kunni að vera óvenjuleg í almennu tilliti þá hefur þetta ekki sérstaka þýðingu fyrir úrlausn málsins. Þekkt er í almennri framkvæmd í málum af þessum toga að viðbrögð þolenda í nauðgunarmálum, almennt séð, geta verið alls konar og mismunandi og ýmsar sálrænar skýringar legið því að baki. Brotaþoli í þessu máli hefur meðal annars borið um að hafa verið mjög hrædd við ákærða. Samrýmist það meðal annars gögnum um frásögn brotaþola á neyðarmóttöku og gögnum um viðtöl síðar hjá meðferðarsálfræðingi. Þegar hins vegar er farið yfir þessi símasamskipti og þau borin saman við framburð brotaþola og vitnisins B fyrir dómi þá stendur út af að B bar um það fyrir dómi að brotaþoli hefði í þriðju símasamskiptunum komið inn á það að hún vildi ekki greina henni frá því sem hefði gerst þar sem hún taldi að það gæti á einhvern hátt líkst eða minnt á háttsemi frænku þeirra sem ætti sér sögu um rangar kærur eða ósannsögli um meint kynferðisbrot. Ekkert af þessu kom hins vegar fram hjá brotaþola, hvorki fyrir dómi né hjá lögreglu. Af þessu verður því ráðið að brotaþoli hafi ekki að öllu leyti gefið skýringar á því hvers vegna hún sagði ekki B strax frá meintu broti. Þá kom þetta atriði ekki fram hjá B þegar hún gaf skýrslu hjá lögreglu. Ákæruvaldið verður látið bera hallann af þessu.

Ákæruvaldið hefur við meðferð málsins fyrir dómi vikið að því að dómurinn eigi við sönnunarmatið að líta til lítils skurðar á annarri hendi ákærða sem virðist ekki tengjast psoriasis samkvæmt skýrslu og framburði vitnisins G læknis. Ákæruvaldið hefur vísað til þess að skurðurinn geti skýrst af hvössum nöglum brotaþola vegna varnarviðbragða. Engin gögn hafa verið lögð fram sem styðja þetta og verður ekki séð að þetta hafi fengið sérstaka athugun þegar málið var til rannsóknar hjá lögreglu. Ákæruvaldið verður látið bera hallann af því. Að mati dómsins er óupplýst um ástæður skurðarins og er ekki unnt að draga sérstaka ályktun af þessu atriði við úrlausn málsins.

Brotaþoli greindi ekki frá því hjá neyðarmóttöku að ákærði hefði tekið hana kverkataki. Það atriði kom fyrst fram við fyrri skýrslutöku af henni hjá lögreglu. Annað í frásögn brotaþola á neyðarmóttöku samrýmist hins vegar framburði hennar fyrir dómi og hjá lögreglu, þar með talið að henni hafi verið haldið á úlnliðum. Samkvæmt skýrslu neyðarmóttöku og framburði vitnisins F læknis var brotaþoli ekki með neina áverka við læknisskoðun undir miðnætti umrætt kvöld. F bar hins vegar um að ekki hefði verið leitað sérstaklega eftir áverkum á hálsi brotaþola í umrætt skipti, en almennt væri í málum af þessum toga farið yfir sýnilega líkamshluta sjúklings og leitað eftir sjáanlegum áverkum. Að mati dómsins eru ekki efni til að draga sérstaklega í efa framburð brotaþola í heild sinni þótt hún hafi ekki minnst á fyrrgreint atriði varðandi kverkatak við læknisskoðun á neyðarmóttöku. Eðli málsins samkvæmt má gera ráð fyrir ónákvæmni í frásögn brotaþola við læknisskoðun stuttu eftir meint brot. Almennt séð má hins vegar gera ráð fyrir áverka á hálsi ef haldið er um kverkar. Það getur þó ráðist af því hversu fast og lengi er haldið, sbr. framburð fyrrgreinds læknis. Þetta virðist hins vegar hafa valdið því að ekki var sérstaklega leitað eftir áverka á hálsi brotaþola við umrædda læknisskoðun, til dæmis roða. Þá verður ekki séð að þetta atriði hafi fengið neina skoðun hjá lögreglu. Ákæruvaldið verður látið bera hallann af þessu.

Samkvæmt skýrslu neyðarmóttöku og móttökuskýrslu hjúkrunarfræðings, sbr. vætti fyrrgreinds læknis og E hjúkrunarfræðings, var brotaþoli í nokkru andlegu ójafnvægi við komu á neyðarmóttöku þar sem greint var frá meintu broti. Samrýmist það einnig framburði vitnisins B um andlegt ójafnvægi brotaþola umrætt kvöld, þegar hún greindi frá meintu broti, og næstu daga á eftir. Fyrir liggur að framburður fyrrgreindra vitna um meint brot ákærða byggir einvörðungu á endursögn brotaþola um ætluð atvik og hefur því takmarkaða þýðingu fyrir sönnunarmat málsins. Framburður þeirra um andlegt ójafnvægi brotaþola umrætt kvöld hefur hins vegar meiri þýðingu fyrir úrlausnina og eru þau atriði fremur til þess fallin að styðja framburð brotaþola. Hið sama á við um framburð B um almenna vanlíðan brotaþola næstu daga og vikur eftir meint brot. Þau atriði geta hins vegar ekki ráðið úrslitum við sakarmatið nema meira komi til. Við mat á framburði B sem vitnis í málinu verður þó ekki litið framhjá því að hún er náin vinkona brotaþola. Þá verður ráðið af framburði hennar fyrir dómi að hún hafi tekið eindregna afstöðu með brotaþola vegna sakarefnis. Dregur þetta úr gildi framburðarins við sönnunarmatið, sbr. 126. gr. laga nr. 88/2008.

Samkvæmt tveimur vottorðum D sálfræðings og framburði hennar sem vitnis fyrir dómi var talsvert mikil almenn vanlíðan hjá brotaþola eftir meint brot, þar með talið þunglyndi, kvíði, svefntruflanir o.fl., en líðan hennar þokaðist í rétta átt með tímanum eftir meint brot. Þessu til viðbótar liggur fyrir samkvæmt hinu síðara vottorði D og framburði hennar fyrir dómi að brotaþoli var greind með áfallastreituröskun sem talin var afleiðing af meintu kynferðisbroti ákærða. Áfallastreituröskun er alvarleg geðröskun. Greining áfallastreituröskunar hjá brotaþola var reist á ítarlegu, formlegu og viðurkenndu greiningarmati og er sú greining til þess fallin að styðja framburð brotaþola um að brotið hafi verið kynferðislega gegn henni. Hið sama á við um aðra andlega vanlíðan brotaþola eftir meint brot. Til fleiri atriða þarf hins vegar að líta. Í málinu hefur komið fram að brotaþoli hafi áður gengið í gegnum og lokið meðferð vegna eldra meints kynferðisbrots á árinu 2009 og í þeirri meðferð hafi hún verið greind með áfallastreituröskun en náð bata. Þá hafi hún gengið í gegnum þriggja ára endurhæfingarferli vegna þess meinta brots og annarra áfalla. Brotaþoli hafi nýlega verið búin að ljúka hinni fyrri meðferð og endurhæfingarferli þegar hið síðara meinta kynferðisbrot var framið. Fyrir liggur að sálfræðingurinn hefur annast meðferð og eftirfylgd varðandi brotaþola vegna hins síðara meinta kynferðisbrots á tímabilinu frá 16. júlí 2018 til 22. janúar 2019, auk símaeftirfylgdar eftir það. Þá mun brotaþoli hafa átt erfitt og leitað sér aðstoðar hjá öðrum sálfræðingi o.fl. vegna annarra áfalla eða erfiðleika í lífinu, meðal annars út af umferðarslysi á árinu 2016. Fyrir liggur að D þekkir vel til áfalla og meðferðarsögu brotaþola og bera fyrrgreind vottorð með sér að aðkoma hennar að máli brotaþola byggir á fagmennsku. Hið sama á við um framburð hennar fyrir dómi. Hafa verður í huga að megintilgangur með aðkomu D að máli brotaþola var að veita henni sálfræðilega meðferð vegna áfalls í þeim tilgangi að hún næði bata. Megintilgangurinn var ekki að afla sakargagna fyrir lögreglu og ákæruvald. Þá verður ráðið af því sem fram hefur komið að vandi brotaþola sé langur og margþættur og hefur mál þetta því nokkra sérstöðu í framangreindu tilliti. Ákæruvaldið aflaði sálfræðivottorðanna einhliða við meðferð málsins, eins og almennt tíðkast í málum af þessum toga, og var síðara vottorðið lagt fram við upphaf aðalmeðferðar. Að mati dómsins væri við sakarmat betur unnt að byggja á framangreindri greiningarniðurstöðu um áfallastreituröskun og aðra vanlíðan brotaþola, svo úrslitum réði í málinu, ef frekari gögn lægju fyrir til stuðnings vottorðunum, svo sem álit annars sérfræðings, sem hefði ekki komið að meðferð brotaþola, eða matsgerð dómkvadds matsmanns. Ákæruvaldið verður látið bera hallann af því. Þar sem slíkra gagna nýtur ekki við þykir óvarlegt, eins og hér stendur á, að byggja á framangreindum greiningarniðurstöðum við sakarmatið svo leiði til sakfellingar.

Að öllu framangreindu virtu og þar sem annarra gagna nýtur ekki við verður ekki talið, gegn eindreginni neitun ákærða, að sannað sé svo hafið sé yfir skynsamlegan vafa, sbr. 108. og 109. gr. laga nr. 88/2008, að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi sem í ákæru greinir. Verður hann því sýknaður af ákæru um brot gegn 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga.

Samkvæmt 2. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008 verður einkaréttarkröfu A á hendur ákærða vísað frá dómi.

Vegna úrslita málsins verður allur sakarkostnaður vegna meðferðar þess hjá lögreglu, ákæruvaldi og fyrir dómi felldur á ríkissjóð, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, U-kk-ef S-kk-ef B-kk-ef lögmanns, sem ráðast af tímaskýrslu, 1.106.700 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti, og þóknun til skipaðs réttargæslumanns brotaþola, I-kvk-ef L-kvk-ef B-kvk-ef lögmanns, sem ræðst af tímaskýrslu, 687.270 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti, auk útlagðs kostnaðar réttargæslumanns, 66.960 krónur.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið F-kvk-nf B-kvk-nf F-kvk-nf aðstoðarsaksóknari.

D-kk-nf K-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

Dómsorð :

Ákærði, X, er sýkn af kröfum ákæruvaldsins.

Einkaréttarkröfu A á hendur ákærða er vísað frá dómi.

Allur sakarkostnaður málsins greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda, U-kk-ef S-kk-ef B-kk-ef lögmanns, 1.106.700 krónur, og þóknun til skipaðs réttargæslumanns, I-kvk-ef L-kvk-ef B-kvk-ef lögmanns, 687.270 krónur, auk útlagðs kostnaðar réttargæslumanns, 66.960 krónur.

D-kk-nf K-kk-nf

Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið F-kvk-nf B-kvk-nf F-kvk-nf aðstoðarsaksóknari.

D-kk-nf K-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

Ákærði, X, er sýkn af kröfum ákæruvaldsins.

Einkaréttarkröfu A á hendur ákærða er vísað frá dómi.

Allur sakarkostnaður málsins greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda, U-kk-ef S-kk-ef B-kk-ef lögmanns, 1.106.700 krónur, og þóknun til skipaðs réttargæslumanns, I-kvk-ef L-kvk-ef B-kvk-ef lögmanns, 687.270 krónur, auk útlagðs kostnaðar réttargæslumanns, 66.960 krónur.

D-kk-nf K-kk-nf