S-753/2010

I.

Mál þetta, sem dómtekið var að aflokinni aðalmeðferð 14. desember sl., er höfðað með ákæru lögreglustjórans á Suðurnesjum, útgefinni 27. september 2010, á hendur P-kk-þgf R-kk-þgf Á-kk-þgf, kt. 000000-0000, Tjarnabakka 10, Reykjanesbæ

„Fyrir umferðarlagabrot, með því að hafa, sunnudaginn 06. júní 2010, ekið bifreiðinni LN040 undir áhrifum áfengis (vínandamagn í blóði 2,4‰), frá Grindavík að Reykjanesbraut, þaðan farið í átt að Reykjanesbæ og ekið bifreiðinni að lögheimili sínu á Tjarnarbakka 10, Reykjanesbæ.

Telst þessi háttsemi varða við 1., sbr. 3. mgr. 45. gr., sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, sbr. 1. gr. laga nr. 48/1997.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar. Þess er einnig krafist að ákærði verður (sic) dæmdur til sviptingar ökuréttar, skv. 101. gr. og 102. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, sbr. 25. gr. laga nr. 44/1993 og 18. gr. laga nr. 66/2006.“

Af hálfu ákærða er aðallega krafist sýknu, en til vara vægustu refsingar sem lög leyfa. Þá er þess krafist að allur sakarkostnaður, þ.m.t. hæfileg málsvarnarlaun, greiðist úr ríkissjóði.

II.

Samkvæmt frumskýrslu var lögreglu tilkynnt klukkan 20.56 hinn 6. júní sl. um ætlaðan ölvunarakstur ökumanns bifreiðarinnar LN-040 og að bifreiðinni væri ekið vestur Reykjanesbraut áleiðis til Njarðvíkur. Í skýrslunni segir að tveir lögreglumenn hafi farið af stað á lögreglubifreið að leita að umræddri bifreið. Hjá Fjarskiptamiðstöð lögreglunnar hafi fengist þær upplýsingar að skráður eigandi bifreiðarinnar væri með skráð lögheimili að Tjarnabakka 10 og segir í frumskýrslu að lögreglumennirnir hafi strax farið þangað. Á bifreiðastæði fyrir utan fjölbýlishúsið að Tjarnarbakka 10 hafi mátt sjá bifreiðina LN-040 og hafi einn maður, ákærði í máli þessu, setið í ökumannssæti bifreiðarinnar. Bifreiðin hafi ekki verið í gangi, en straumur verið á henni. Er annar lögreglumannanna hafi gefið sig á tal við ákærða hafi hann orðið að biðja hann um að lækka tónlistina í bifreiðinni. Lögreglumenn hafi strax tekið eftir því að á milli læra ákærða hafi verið Tuborg-bjórdós og hafi hún strax verið tekin af ákærða, en hún hafi verið hálffull. Þá segir að mikla áfengislykt hafi lagt frá vitum ákærða.

Ákærði hafi neitað því aðspurður að hafa verið að aka bifreiðinni og haldið því fram að hann hafi setið í bifreiðinni til þess að hlusta á tónlist. Í skýrslunni segir að báðir lögreglumennirnir hafi lagt lófa sína á vélarhlíf bifreiðarinnar, sem hafi verið volg viðkomu, og tekið um púströr hennar, sem hafi verið mjög heitt viðkomu.

Klukkan 21.10 hafi ákærða verið tilkynnt að hann væri handtekinn vegna gruns um ölvun við akstur og færður á lögreglustöð. Klukkan 21.34 hafi ákærði látið í té þvagsýni í þágu rannsóknar málsins og klukkan 21.48 og 22.41 hafi ákærða verið dregið blóð.

Í frumskýrslunni segir að haft hafi verið samband við þann sem tilkynnti lögreglu um aksturinn, þ.e. H-kk-þf S-kk-þf H-kk-þf, og hafi hann aðspurður tjáð lögreglu að hann hefði ekið á eftir bifreiðinni LN-040 norður Grindavíkurveg og vestur Reykjanesbraut áleiðis til Njarðvíkur. Ökumaður bifreiðarinnar hefði átt erfitt með að halda bifreiðinni á veginum, hún hefði rásað mjög og ökumaður hefði engan veginn getað haldið beinni línu í akstrinum eins og það er orðað í skýrslunni.

Samkvæmt vottorðum Rannsóknastofu í lyfja- og eiturefnafræði mældist styrkur alkóhóls í þvagsýni ákærða 2,90‰, í fyrra blóðsýninu 2,09‰ og í því sem síðar var tekið 1,92‰.

Á meðal gagna málsins er matsgerð Rannsóknastofu í lyfja- og efnafræði, dags. 5. ágúst 2010. Í niðurstöðu matsgerðarinnar segir eftirfarandi:

„Þegar litið er á niðurstöður hér að ofan, sýna þær að etanólstyrkur í blóði viðkomandi hefur náð hámarki, þegar fyrra blóðsýnið var tekið kl. 21.48. Það styður niðurstaða úr síðara blóðsýninu (56008). Út frá þessum niðurstöðum má sjá að brotthvarfshraði etanóls úr blóði viðkomandi einstaklings er 0,19‰ á klst. (2,24‰-2,07‰ * 60/53). Jafnvægi milli blóðs og þvags hefur einnig náðst fyrir kl. 21:34, þ.e. hlutfall milli þvags og blóðs er 1,3 – 1,4. Ef litið er á etanólstyrkinn í þvaginu, segir hann til um meðalstyrk í blóðinu einhvern tíma á undan. Blóðstyrkur hefur samkvæmt þvaginu náð a.m.k. 2,4‰ (sambærilegur styrkur í blóði er 20 til 25% lægri en í þvagi vegna þess að þvag er að mestu leyti vatn). Ef reiknað er til baka með brotthvarfshraða etanóls úr blóðinu (0,19‰ á klst.) hefur etanólstyrkur verið 2,4‰ um kl. 20:30. Samkvæmt framansögðu hefur meintur ökumaður verið ölvaður, þegar meintur ölvunarakstur átti sér stað um og fyrir kl. 20.56.“

Verður nú rakinn framburður ákærða og vitna fyrir dóminum og hjá lögreglu eftir því sem þurfa þykir, að því er varðar 2. lið ákærunnar:

Ákærði neitaði sök. Sagðist hann muna nokkuð vel eftir atvikum málins. Hann hefði umræddan dag farið að heiman frá sér síðdegis og gengið niður á Tjarnargrill, sem væri skammt frá heimili hans. Þar hefði hann hitt tvær dömur og gefið sig á tal við þær. Þau þrjú hefðu ákveðið að fara í bíltúr og ekið í átt að Grindavík. Hann sagðist ekki vita hvað þau ætluðu að gera þar, en sennilega hefðu þau ætlað á hátíðahöld vegna sjómannadagsins. Þau hefðu síðan hætt við að fara til Grindavíkur og snúið við við gatnamót Reykjanesbrautar og Grindavíkurvegar, þ.e.a.s. tekið slaufuna við gatnamótin til að snúa við. Engin sérstök ástæða hefði verið fyrir því að þau hættu við að fara til Grindavíkur. Þau hefðu síðan ekið aftur suður eftir og lagt bifreiðinni í innkeyrslunni heima hjá honum. Þar með hefði daman farið, en hann farið inn til sín. Þá hefði hann áttað sig á því að hann ætti bjór úti í bifreiðinni og farið aftur út í hana. Hann hefði sett lykilinn í kveikjulásinn til að hlusta á útvarpið og fengið sér bjór á meðan.

Aðspurður sagðist hann ekki vita hvað umræddar tvær konur heita og sagðist ekki vita hverjar þær væru. Sagðist hann hvorki hafa séð þær fyrr né síðar og ekkert hafa rekist á þær eftir þetta. Ákærði var beðinn um að lýsa þessum konum og sagði hann að báðar hefðu verið um þrítugt, dökkhærðar og í gallabuxum og blússu. Þá hefðu báðar verið á stærð við hann eða um 1.70 m á hæð, en önnur þeirra hefði verið þybbin. Sagðist hann halda að þær hefðu báðar verið edrú. Hann sagðist aðspurður ekki hafa auglýst eftir þessum konum, en sagðist hafa reynt að skima eftir þeim ef ske kynni að hann rækist á þær.

Ákærði sagðist aðspurður hafa beðið konurnar um að aka sér til Grindavíkur. Þau hefðu farið á bifreið ákærða, LN-040 og hefði þybbna konan ekið bifreiðinni.

Aðspurður sagðist ákærði ekki geta skýrt það af hverju vitni hefði borið um það hjá lögreglu að það hefði ekið á eftir bifreið hans alla leið frá Grindavík að Reykjanesbraut. Sagðist ákærði neita því að hafa farið til Grindavíkur. Þá sagðist hann ekki geta skýrt af hverju vitnið hefði tilkynnt lögreglu um einkennilegt aksturslag ökumanns bifreiðarinnar og að ökumaðurinn hefði átt erfitt með að halda bifreiðinni á veginum.

Ákærði var inntur eftir því hvað orðið hefði af konunum tveimur og sagði hann að önnur þeirra, þ.e. sú sem ekki hefði verið þybbin, hefði farið út úr bifreiðinni við útsýnishólinn í Innri-Njarðvík, en hin hefði ekið bifreiðinni heim til ákærða og þar hefði leiðir skilið. Sagðist ákærði ekki hafa séð hvert sú kona fór. Hann hefði farið inn til sín og verið þar í u.þ.b. fimm mínútur og síðan farið út í bifreiðina aftur til að ná í bjór. Hann hefði sest inn í bifreiðina og farið að hlusta á tónlist og drukkið bjór, en þá hefði lögreglu borið að garði. Sagðist hann hafa drukkið einn eða tvo bjóra eftir að hann kom heim til sín. Hann sagði aðspurður að frá heimili sínu að Reykjanesbraut væru u.þ.b. 500 metrar og þaðan að gatnamótum Reykjanesbrautar og Grindavíkurvegar væru u.þ.b. 10 km.

Ó-kk-nf Ö-kk-nf Ó-kk-nf lögreglumaður sagðist hafa verið staddur á lögreglustöðinni í Keflavík þegar tilkynning hefði borist um ætlaðan ölvunarakstur og að viðkomandi bifreið væri ekið eftir Reykjanesbraut í átt að Njarðvík. Hann og S-kk-nf F-kk-nf lögreglumaður hefðu farið af stað og um leið haft samband við Fjarskiptamiðstöð lögreglunnar og fengið upplýsingar um hvar skráður eigandi bifreiðarinnar væri til heimilis. Eftir að hafa fengið þær upplýsingar hefðu þeir ekið mjög hratt og vel yfir löglegum hámarkshraða að heimili ákærða að Tjarnarbakka og þegar þeir hefðu komið þangað hefði umrædd bifreið verið í bifreiðastæðinu og ákærði einn í bifreiðinni og undir stýri, áberandi ölvaður. Þeir hefðu komið við vélarhlíf bifreiðarinnar og púströr og hvorutveggja hefði verið heitt viðkomu. Ákærða hefði þá verið tilkynnt að hann væri handtekinn vegna gruns um ölvun við akstur. Hann sagði að ákærði hefði verið með bjórdós á milli fóta sér í bifreiðinni þegar hann var handtekinn. Hann sagðist muna að ákærði hefði verið með háttstillta tónlist í bifreiðinni og því sagðist hann gera ráð fyrir að lyklarnir hefðu verið í kveikjulásnum á bifreiðinni. Sagðist vitnið hafa orðið að biðja ákærða um að lækka í tónlistinni til að geta talað við hann í bifreiðinni. Hann sagði að ákærði hefði tjáð þeim að hann hefði verið á rúntinum með einhverjum tveimur konum, sem hann kunni ekki frekari deili á, og að þær hefðu lagt bifreiðinni í bifreiðastæðið og síðan farið. Hann sagði að ákærði hefði varla getað lýst konum og orðið margsaga í frásögn sinni.

Vitnið staðfesti frumskýrslu á skjal nr. 1.

S-kk-nf F-kk-nf lögreglumaður greindi frá málsatvikum á sama hátt og vitnið Ó-kk-nf Ö-kk-nf. Hann sagði að tilkynnandinn hefði gefið upp númerið á bifreið ákærða. Þegar þeir hefðu komið að bifreið ákærða hefði hann virst vera sofandi í ökumannssætinu og með bjórdós á milli fóta sér. Sagðist hann hafa opnað hurðina og tekið dósina og við það hefði ákærði vaknað. Í framhaldi af þessu hefði ákærði verið handtekinn og færður á lögreglustöð. Nánar aðspurður sagði hann að þeir Ó-kk-nf Ö-kk-nf hefðu farið beint að Tjarnarbakka 10 eftir að tilkynningin barst þar sem skráður eigandi bifreiðarinnar hefði verið skráður þar til heimilis. Hann sagði að þeir hefðu þreifað á vélarhlíf og púströri bifreiðarinnar. Sagði hann að vélarhlífin hefði verið volg, en púströrkið hefði verið heitt viðkomu.

Hann sagðist halda bíllyklarnir hefðu verið í bifreiðinni, a.m.k. hefði verið rafmagn á bifreiðinni. Hann sagði að ákærði hefði verið ölvaður og tjáð þeim að hann hefði farið út í bifreiðina til að hlusta á útvarpið, en hann hefði ekki verið að aka henni. Hann sagðist ekki muna eftir að ákærði hefði minnst á tvær konur, sem hefðu ekið bifreiðinni.

H-kk-nf S-kk-nf H-kk-nf sagðist hafa verið á leiðinni frá Grindavík umræddan dag, en þennan dag hefðu farið fram hátíðahöld í Grindavík. Sagðist hann hafa séð bifreiðina LN-040 á Grindavíkurveginum við Seltjörn, en þá hefði hann verið núbúinn að taka fram úr annarri bifreið. Þegar hann hefði farið upp á Reykjanesbrautina hefði hann séð ökumann áðurgreindrar bifreiðar missa bifreiðina aðeins út vegkantinn við fyrra hringtorgið og síðan aftur við síðara hringtorgið. Ökumaðurinn hefði síðan verið að missa bifreiðina út í vegkantinn öðru hverju alla leið suður til Keflavíkur, en ökumaðurinn hefði beygt út af Reykjanesbrautinni og inn á fyrstu gatnamótin inn til Njarðvíkur þar sem væri malarvegur, en þar hefði hann misst sjónar á bifreiðinni. Sagðist hann hafa ákveðið að hringja í lögreglu vegna þessa einkennilega aksturslags. Hann sagði að ökumaðurinn hefði ekið á venjulegum hraða eða á um 90 km hraða á klukkustund. Hann sagðist ekki hafa tekið fram úr bifreið ákærða þar sem hann kæmist ekki upp fyrir 85 km hraða á klukkustund á sinni bifreið. Sagðist hann einu sinni hafa náð upp að hlið bifreiðarinnar LN-040 og þá séð karlmann við stýrið. Hann sagði að bifreiðin hans væri hærri en umrædd bifreið og því hefði hann ekki séð andlit ökumannsins, en hann hefði þó vel getað greint að um karlmann var að ræða þar sem viðkomandi hefði verið með skeggrót, stutt hár og þannig axlir að þær bentu til þess að um karlmann væri að ræða. Þá sagði hann að þegar hann hefði ekið upp að bílnum að aftan og síðan ekið upp að hlið bifreiðarinnar sagðist hann greinilega hafa séð inn í bifreiðina í gegnum afturrúðu og hliðarrúðu að aftan. Hann sagði að ökumaðurinn hefði verið einn í bifreiðinni. Sagðist hann hafa séð vel yfir öll sætin og séð greinilega að enginn var í bifreiðinni fyrir utan ökumanninn. Sagðist hann hafa tekið niður bílnúmerið á meðan hann talaði við lögregluna í símann.

III.

Í máli þessu er ákærða gefið að sök að hafa ekið bifreiðinni LN040 undir áhrifum áfengis frá Grindavík að Reykjanesbraut og síðan að lögheimili sínu að Tjarnarbakka 10 í Reykjavík.

Ákærði hefur neitað sök. Kvaðst hann hafa hitt tvær ókunnugar konur á veitingastað skammt frá heimili sínu og tekið þær tali. Þau þrjú hafi ákveðið að fara til Grindavíkur og hafi önnur konan ekið bifreið. Við gatnamót Reykjanesbrautar og Grindavíkurvegar hafi þau ákveðið að snúa við og ekið aftur að heimili ákærða.

Fram kemur í gögnum málsins að vitnið H-kk-nf S-kk-nf H-kk-nf tilkynnti um ætlaðan ölvunarakstur ökumanns bifreiðarinnar LN040, sem ekið væri vestur Reykjanesbraut í átt að Njarðvík. Í frumskýrslu lögreglu er eftir honum haft að hann hafi ekið á eftir bifreiðinni norður Grindavíkurveg og vestur Reykjanesbraut áleiðis til Njarðvíkur Kom vitnið fyrir dóminn og staðfesti að hafa séð bifreiðina á Grindavíkurvegi við Seltjörn og að henni hefði síðan verið ekið upp á Reykjanesbrautina og síðan í vestur til Njarðvíkur. Sagði hann að einkennilegt aksturslag ökumanns bifreiðarinnar hefði vakið athygli hans, en ökumaður hefði ítrekað misst bifreiðina út í vegkantinn, m.a. við bæði hringtorgin áður en hann ók upp á Reykjanesbrautina. Þá bar hann um það að hafa ekið upp að bifreiðinni og séð greinilega að karlmaður sat undir stýri bifreiðarinnar og að ökumaðurinn var einn í bifreiðinni. Framburður þessa vitnis var mjög greinargóður og skýr og þykir trúverðugur.

Fram kemur í gögnum málsins aðeins 14 mínútum eftir að tilkynning barst um ölvunarakstur ökumanns fyrrgreindrar bifreiðar, sem þá var ekið eftir Reykjanesbrautinni í átt að Njarðvík, komu lögreglumenn að bifreiðinni þar sem henni hafði verið lagt í bifreiðastæði við heimili ákærða í Reykjanesbæ. Hafa lögreglumennirnir Ó-kk-nf Ö-kk-nf Ó-kk-nf og S-kk-nf F-kk-nf báðir borið um það hér fyrir dómi að þegar þeir komu að bifreiðinni hafi ákærði setið undir stýri, áberandi ölvaður og með bjórdós á milli fóta sér. Straumur hafi verið á bifreiðinni því hávær tónlist hafi borist úr útvarpi eða hljómflutningstækjum hennar. Hefur S-kk-nf borið um það að ákærði hafi virst vera sofandi í ökumannssætinu þegar að var komið. Báðir hafa borið um það að vélarhlíf bifreiðarinnar hafi verið volg og púströr heitt, en það bendir til þess að akstri hafi þá verið nýlokið.

Ákærði hefur enga grein getað gert fyrir konunum tveimur, sem hann segir að hafi verið með honum í bifreiðinni umræddan dag. Kvaðst hann engin deili vita á þeim og lýsing hans á útliti þeirra er mjög almenn. Þá hefur hann enga skýringu getað gefið á því hvers vegna hann og konurnar tvær, sem voru honum með öllu ókunnugar, ákváðu að fara til Grindavíkur, að því er virðist án nokkurs fyrirvara, eða hvers vegna þau ákváðu að snúa við við gatnamót Reykjanesbrautar og Grindavíkurvegar. Loks kvaðst ákærði ekkert vita hvað af konunum varð, en önnur þeirra hefði þó farið úr bifreiðinni við útsýnishólinn í Innri-Njarðvík. Sú sem ók bifreiðinni hefði hins vegar horfið eftir að hafa lagt bifreiðinni fyrir utan heimili hans. Þykir þessi framburður ákærða mjög ótrúverðugur.

Með hliðsjón af framangreindu og í ljósi framburðar vitnisins H-kk-ef S-kk-ef um að ökumaður bifreiðarinnar LN040 hafi verið karlmaður og að hann hafi verið einn í bifreiðinni þegar henni var ekið mjög skrykkjótt eftir Reykjanesbraut í áttina að Njarðvík, framburðar beggja lögreglumannanna um að ákærði hafi verið einn í bifreiðinni og setið undir stýri hennar þegar að var komið aðeins 14 mínútum eftir að tilkynning barst um ölvunaraksturinn og að vélarhlíf og púströr hafi þá verið heit viðkomu og loks með vísan til niðurstöðu alkóhólrannsóknar á þvag- og blóðsýnum ákærða og framlagðrar matsgerðar þykir sannað svo hafið sé yfir skynsamlegan vafa að ákærði hafi ekið bifreiðinni í greint sinn undir áhrifum áfengis. Gegn neitun ákærða þykir ósannað að hann hafi ekið bifreiðinni frá Grindavík, en með hliðsjón af framburði vitnisins H-kk-ef S-kk-ef þykir í ljós leitt að ákærði ók um Grindavíkurveg við Seltjörn að Reykjanesbraut, þaðan eftir Reykjanesbraut í átt að Reykjanesbæ og síðan að heimili sínu við Tjarnarbakka 10 í Reykjanesbæ.

Háttsemi ákærða er réttilega heimfærð til refsiákvæða í ákæru.

Ákærði gekkst hinn 27. nóvember 2002 undir viðurlagaákvörðun, 70.000 króna sekt, fyrir líkamsárás. Sakarferill ákærða hefur ekki áhrif á ákvörðun viðurlaga í málinu.

Refsing ákærða þykir hæfilega ákveðin 160.000 króna sekt, sem greiða ber til ríkissjóðs innan fjögurra vikna frá birtingu dómsins, ella sæti ákærði fangelsi í 12 daga.

Ákærði er sviptur ökurétti í tvö ár frá birtingu dómsins að telja.

Ákærði greiði 305.484 krónur í sakarkostnað, þ.m.t. málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, Á-kk-ef J-kk-ef hdl., sem þykja hæfilega ákveðin 223.164 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Dóm þennan kveður upp R-kvk-nf B-kvk-nf héraðsdómari. Uppkvaðninga dómsins hefur dregist vegna embættisanna og veikindaforfalla dómara.

Dómsorð:

Ákærði, P-kk-nf R-kk-nf Á-kk-nf, greiði 160.000 krónur í sekt til ríkissjóðs innan fjögurra vikna frá birtingu dómsins að telja, en sæti ella fangelsi í 12 daga.

Ákærði er sviptur ökurétti í tvö ár frá birtingu dómsins að telja.

Ákærði greiði 305.484 krónur í sakarkostnað, þ.m.t. málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, Á-kk-ef J-kk-ef hdl., 223.164 krónur.

R-kvk-nf B-kvk-nf

Rétt endurrit staðfestir

Héraðsdómur Reykjaness 25.1. 2011.