E-6740/2005

Mál þetta, sem dómtekið var föstudaginn 3. nóvember sl., er höfðað fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur af G-kk-þgf I-kk-þgf B-kk-þgf, kt. 000000-0000, Hegranesi 21, Garðabæ, með stefnu birtri 31. október 2005 á hendur Vátryggingafélagi Íslands hf., kt. 000000-0000, Ármúla 3, 108 Reykjavík. Undir rekstri málsins tók Líftryggingafélag Íslands hf. við aðild málsins af stefnda.

Endanlegar dómkröfur stefnanda eru þær, að stefnda verði gert að greiða stefnanda kr. 435.750, ásamt dráttarvöxtum, samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 22. nóvember 2004 til greiðsludags. Þá er þess krafizt, að stefnda verði gert að greiða stefnanda málskostnað að skaðlausu samkvæmt málskostnaðaryfirliti lögmanns stefnanda. Við málskostnaðarákvörðun verði tekið tillit til þess að stefnandi sé ekki virðisaukaskattskyldur.

Dómkröfur stefnda eru þær, að hann verði sýknaður af öllum kröfum stefnanda og honum tildæmdur málskostnaður að mati dómsins.

II

Málavextir

Stefnandi keypti sjúkdómatryggingu hjá stefnda, Vátryggingafélagi Íslands, þann 25. janúar 2002, sem var í gildi til ársloka 2003, en stefnandi kveðst hafa átt óhægt um vik eftir þann tíma að endurnýja þá tryggingu sökum fjárhagslegra erfiðleika.

Stefnandi var lagður inn á taugalækningadeild LSH þann 28. júlí 2002, þar sem hann var til rannsóknar fram til 14. ágúst 2002 vegna vaxandi einkenna, sem byrjuðu með dofa í höndum og fótum.

Stefnandi kveðst hafa leitað eftir því, hvort hann ætti rétt á greiðslum úr framangreindri sjúkdómatryggingu hjá stefnda, en verið tjáð, að slíkan rétt ætti hann ekki, án þess að félagið gæfi frekari skýringu á þeirri afstöðu sinni. Hann hafi því leitað til lögmanns til að kanna réttarstöðu sína. Kveðst stefnandi hafa talið, að réttur sinn væri fallinn niður, þar sem hann hefði átt að greiða af tryggingunni, eftir að hann veiktist. Með aðstoð lögmannsins hafi stefnandi síðan aflað læknisvottorða, sem staðfestu, að MS-sjúkdómur sá, sem herjar á stefnanda nú, hafi verið til staðar á gildistíma sjúkdómatryggingarinnar.

Í læknisvottorðum S-kk-ef B-kk-ef, dags. 24.09. 2004 og 08.10. 2004, segir, að ekki sé vafi á, að sjúkdómurinn MS hafi verið til staðar árið 2002, og hafi sjúkdómurinn reyndar verið greindur þá, þótt látinn væri heita öðru nafni. Öll viðurkennd skilmerki fyrir greiningu MS-sjúkdómsins hafi þá verið til staðar.

Stefnandi krafði hið stefnda félag um bætur úr tryggingunni með kröfubréfi, dagsettu 13. október 2004. Kröfur stefnanda voru :

1. Höfuðstóll kr. 5.800.000

2. Hækkun vst. 235/219.5 kr. 409.567

3. Lögmannsþóknun kr. 350.000

4. Vsk. kr. 85.750

5. Læknisvottorð kr. 22.500

Samtals kr. 6.667.817

Þann 15. október 2004 var kröfunni hafnað að svo stöddu og beðið um frekari upplýsingar. Þann 22. nóvember 2004 féllst hið stefnda félag á bótaskyldu úr sjúkdómatryggingu stefnanda, eingreiðslu, að fjárhæð kr. 5.941.084, sem lögmaður stefnanda móttók með fyrirvara um innheimtukostnað og dráttarvexti.

III

Málsástæður stefnanda

Upphaflega sundurliðaði stefnandi kröfu sína svo:

Lögmannsþóknun kr. 350.000

Vsk. kr. 85.750

Samtals: kr. 435.750

Dráttarvextir af 6.209.567

f. 08.10.04 - 22.11.04 kr. 132.816

Alls stefnufjárhæð kr. 568.566

Undir rekstri málsins greiddi stefndi stefnanda dráttarvexti af höfuðstól bótanna, kr. 5.941.084, frá 18.11. 2004 til 22.11. s.á., auk vaxtavaxta frá þeim degi til greiðsludags, 31.10. 2006, samtals kr. 20.305. Við aðalmeðferð féll lögmaður stefnanda frá vaxtakröfu af höfuðstól bótanna, og snýst ágreiningur aðila því einungis um greiðslu lögmannskostnaðar.

Stefnandi byggir kröfur sínar í máli þessu á því fyrst og fremst, að hann eigi, gagnvart hinu stefnda félagi, rétt á bótavernd, sem felist í því, að hann hafi mátt leita sér aðstoðar hjá óvilhöllum sérfræðingum um kröfu sína til bóta frá hinu stefnda félagi og hafi ekki átt að þurfa að þola það, að lögfræðingar félagsins, læknar og aðrir sérfróðir starfsmenn félagsins um tryggingar legðu einir mat á, hvort hann ætti rétt á umkröfðum bótum eður ei. Eigi þetta stoð í meginreglum laga og eðli máls, sem felist í eignarverndar- og jafnræðisákvæðum stjórnarskrár. Einnig vísi stefnandi, máli sínu til stuðnings, til 1. greinar I. viðauka mannréttindasáttmála Evrópu, sbr. 14. gr. sáttmálans, sem og til 25. greinar í sáttmála Sameinuðu þjóðanna um vernd gegn örorku. Byggi stefnandi á því, að líf og heilsa hvers manns sé hans dýrmætasta eign. Allar skerðingar á slíkri eign beri að bæta. Þar sem stefnandi hafi tryggt sig gegn skerðingu einmitt þessa réttinda, sem felist í slíkri eign, eigi hann rétt á að fá bætur sínar óskertar, þrátt fyrir að hann hafi leitað sér aðstoðar lögmanns til að gæta hagsmuna sinna gagnvart félaginu.

Byggir stefnandi á því, að þessi helgasti réttur hans sé skertur, fái hann ekki að hafa sjálfræði um öflun þeirra gagna, sem ein geti tryggt þessi réttindi og fái ekki að hafa sérfróðan umboðsmann sinn með í ráðum, þar sem um flókin atriði sé að ræða, án þess að kostnaður hans af þessari sérfræðiaðstoð komi til skerðingar á umkröfðum bótum.

Með hliðsjón af því, sem hér að ofan sé rakið, lögjafni stefnandi einnig við 120. gr. laga um vátryggingarsamninga nr. 20/1954 með síðari breytingum, sbr. 119. gr. sömu laga, sbr. og grundvallarákvæði 3. gr. laganna um, að afvik frá lögunum, vátryggðum í óhag, séu óheimil, en af því leiði jafnframt, að allan vafa beri að túlka stefnanda í hag. Byggi stefnandi á því, að í skilmálum tryggingarinnar sé undirstrikað, að lög um vátryggingarsamninga gildi um trygginguna, og hvergi í skilmálunum sé tekið fram, að í tryggingunni sé ekki innifalinn nauðsynlegur lögmannskostnaður.

Stefnandi byggir einnig á því, að afstaða hins stefnda félags gagnvart kröfum hans sé ósanngjörn og einnig, að staða stefnanda og hins stefnda félags hafi bersýnilega verið ójöfn, er tryggingasamningurinn, sem málið snúist um, hafi verið gerður. Tryggingasamningurinn hafi verið staðlaður, þ.e. saminn fyrir fram með hagsmuni tryggingafélagsins að leiðarljósi, enda um að ræða samning, sem notaður hafi verið kerfisbundið af hinu stefnda félagi í atvinnu- og ágóðaskyni. Stefnandi hafi ekki á nokkurn hátt verið upplýstur um, hvernig hann ætti að ná rétti sínum samkvæmt tryggingasamningnum, myndi yfir höfuð reyna á trygginguna, sem þó gefi auga leið, að geti verið nokkuð vandasamt. Af þessu leiði, að túlka verði tryggingasamninginn stefnanda í hag og verða við kröfum hans í þessu máli. Eins og atvik þessa máls séu vaxin, séu fyrir slíkri niðurstöðu ákveðin og skýr neytendasjónarmið, sem meðal annars komi fram í b lið 36. greinar samningalaga, sbr. a lið greinarinnar. Í því sambandi vísi stefnandi einnig til 2. mgr. 36. gr. sbr. c lið 36. gr. Byggi stefnandi á því, að það sé eitt megininntak neytendaréttar innan evrópska efnahagssvæðisins, sem meðal annars komi fram í lögum nr. 14/1995, að koma eigi í veg fyrir sjálfdæmi af þeim toga, sem hið stefnda félag byggi á, að heimilt sé í þessu máli. Byggi stefnandi einmitt á því, að ekki verði komið í veg fyrir slíkt sjálfdæmi, nema bótaþegi í sporum stefnanda fái notið aðstoðar lögmanns, án þess að draga beri þann kostnað frá greiddum bótum.

Stefnandi byggir einnig á því, að honum hafi verið nauðsynlegt að leita til lögmanns til að ná rétti sínum vegna afstöðu félagsins. Hið stefnda félag hafi í fyrstu alfarið neitað bótaskyldu. Sjúkdómatrygging stefnanda hafði runnið út í árslok 2003. Hafi honum verið tjáð af hinu stefnda félagi, að MS-sjúkdómurinn, sem hann eigi við að stríða, hafi ekki verið greindur á gildistíma tryggingarinnar, og því ætti hann ekki rétt á bótum. Það hafi ekki verið fyrr en stefnandi leitaði sér lögmanns á eigin kostnað, sem hafi gengið í það að afla viðeigandi vottorða, að í ljós hafi komið, að sjúkdómurinn hafði verið greindur á gildistíma tryggingarinnar, þó svo hann hafi verið látinn heita öðru nafni en MS-sjúkdómurinn. Byggi stefnandi á því, að eðlilegt sé, að tjónþolar eigi rétt á að ráða sér lögmann, að minnsta kosti í vafatilvikum. Þá byggi stefnandi á því, að félagið hafi ekki gert nokkra athugasemd við, að stefnandi leitaði til lögmanns og meðal annars þann 15. marz 2004 beðið lögmanninn um að afla frekari gagna, án þess að tilkynna jafnframt, að ekki yrði greitt fyrir slíka vinnu. Byggir stefnandi, með hliðsjón af ofangreindu, á því, að kostnaður hans við að afla sér aðstoðar lögmanns falli undir skaðlegar afleiðingar vátryggingaratburðarins, sem kveðið sé á um í 120. grein vátryggingasamningalaganna og beri því að greiðast af hinu stefnda félagi. Það, að stefnandi leitaði lögmannsaðstoðar, hafi borið þann árangur, að bætur hafi loks verið greiddar.

Stefnandi styður rétt sinn til lögmannsaðstoðar einnig við 10. gr. skaðabótalaga með lögjöfnun, en það megi lesa út úr greininni, að hvor sem er, tjónþoli eða tryggingafélag, geti átt frumkvæði að því að afla læknisfræðilegra gagna um bótaskyldu. Byggi stefnandi á því, að réttur hans samkvæmt samningsbundinni tryggingu geti ekki verið lakari en annarra tjónþola, sem grundvallað geti bætur sínar á skaðabótalögum. Í þessu sambandi byggi stefnandi einnig á, að það brjóti gegn jafnræðisreglu stjórnarskrár, að þeir, sem lendi til dæmis í umferðarslysum, þar sem ákveðin samningsbundin trygging liggi til grundvallar, svo sem varðandi 92. grein umferðarlaganna, eigi rétt á lögmannsaðstoð á kostnað tryggingafélagsins, þegar tjónþolum í sporum stefnanda sé slík aðstoð útilokuð. Í báðum tilvikum sé oft um flókin atriði að ræða, sem almennur bótaþegi (neytandi) hafi ekki þekkingu á. Í slíkum málum standi tjónþolinn berskjaldaður gagnvart þeim sérfræðingum tryggingafélaganna, sem að slíkum málum komi og gæti vitaskuld hagsmuna tryggingafélaganna. Byggi stefnandi einnig á því, að engin gild rök séu fram færð fyrir þessari mismunun, en það sé einmitt skilyrði slíkrar mismununar samkvæmt megininntaki jafnræðisreglunnar, að sjálfa mismununina sé hægt að rökstyðja gildum rökum.

Stefnandi byggir kröfu sína einnig á því, að hið stefnda félag starfi samkvæmt opinberu leyfi, sbr. lög nr. 60/1994, en af þeim sökum og með hliðsjón af eðli rekstrar félagsins og þeim reglum neytendaréttar, sem gildi í slíkum tilvikum, hafi tryggingafélaginu borið, úr því að félagið neiti að greiða lögmannskostnaðinn, að leiðbeina stefnanda frekar um það, hvernig honum hefði borið að haga sér gagnvart félaginu og síðan rannsaka málið. Þessari skyldu sinni hafi félagið ekki sinnt, sem félaginu beri nú að gjalda fyrir.

Stefnandi byggir á því, að hann hafi greitt reikning lögmanns síns að fjárhæð kr. 350.000, en reikningurinn hafi verið byggður á vinnu lögmannsins við málið, sem hafi verið 35 stundir, en lögmaðurinn hafi tekið 10.000 krónur á tímann, sem sé í samræmi við gjaldskrá hans. Stefnandi byggi á því, að vinna hans hafi meðal annars verið í því fólgin að afla álits frá sérfræðingi í taugasjúkdómum, S-kk-þgf B-kk-þgf. Með því að félagið hafi greitt fyrir læknisvottorðið, hafi félagið í raun viðurkennt vinnu lögmanns stefnanda fyrir félagið. Þá verði einnig að líta til þess, að sú vinna, sem lögmaður stefnanda innti af hendi við málið, hafi sparað félaginu ákveðna vinnu, sem ella hefði lent á starfsmönnum félagsins.

Stefnandi skírskotar máli sínu til stuðnings til mannréttinda- og eignarverndarákvæða stjórnarskrár og þeirra mannréttindasáttmála, sem Ísland hafi undirgengizt, eins og rakið sé hér að ofan. Þá vísi stefnandi til laga nr. 14/1995, sbr. Evróputilskipun um ósanngjarna samningsskilmála nr. 93/13 frá 5. apríl 1993. Í því sambandi vísi stefnandi einnig til reglna stjórnsýsluréttarins um upplýsingarskyldu og rannsóknarskyldu, eftir því sem við eigi. Stefnandi vísi einnig í lög um vátryggingarsamninga nr. 20/1954, sérstaklega 24., 119. og 120. gr., til 10. gr. skaðabótalaga og til laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, aðallega 5. gr. og 6. gr. Málskostnaðarkrafan styðjist við 129. og 130. gr. laga nr. 91/1991, sem og 6. gr. mannréttindasáttmála Evrópu.

Málsástæður stefnda

Upphaflega byggði stefndi sýknukröfu sína m.a. á aðildarskorti, en féll frá þeirri málsástæðu undir rekstri málsins vegna breyttrar aðildar stefnda.

Stefndi byggir mál sitt í öðru lagi á því, að stefnandi hafi fengið greiddar allar þær bætur, sem honum ber réttur til samkvæmt skilmálum sjúkdómatryggingarinnar.

Stefnandi telji sig eiga bótavernd samkvæmt sjúkdómatryggingu Lífís vegna lögmannskostnaðar hans. Stefnandi vísi m.a. til meginreglna laga og eðli máls, sem felast í eignarverndar- og jafnræðisákvæðum stjórnarskrárinnar, 1. gr. I. viðauka mannréttindasáttmála Evrópu, sbr. 14. gr. hans, 25. gr. sáttmála Sameinuðu þjóðanna um vernd gegn örorku, lögjöfnunar við 120. gr. laga um vátryggingarsamninga nr. 20/1054, 36. gr. samningalaga nr. 7/1936, o.fl. o.fl. Því sé hafnað, að upptalin lagaákvæði í stefnu veiti stefnanda rétt á greiðslu úr sjúkdómatryggingunni vegna lögmannskostnaðar síns.

Sjúkdómatryggingin sé þannig uppbyggð, eins og langflestir vátryggingarskilmálar, að hún tilgreini sérstaklega þá atburði, sem vátryggingin eigi að bæta (vátryggingaratburði), og hverja ekki. Sama gildi um það, hvaða þætti vátryggingin eigi að bæta (bótaþætti), þ.e. hvað vátryggingarfélagið greiði á grundvelli hennar, ef vátryggingaratburður verði. Samkvæmt skilmálum sjúkdómatryggingarinnar (dskj. nr. 3) verði vátryggingaratburður, ef vátryggður greinist með einhvern af þeim sjúkdómum, sem þar séu tilteknir, s.s. MS (heila- og mænusigg), sbr. 7. gr. skilmálanna. Ef vátryggingaratburður verði samkvæmt sjúkdómatryggingunni, greiðist ein fjárhæð út, þ.e. vátryggingarfjárhæðin. Engar aðrar fjárhæðir séu greiddar út úr vátryggingunni, enda séu ekki tilteknir aðrir bótaþættir. Þá verði að nefna, að vátryggður geti aldrei átt meiri rétt til greiðslu bóta en sem nemi vátryggingarfjárhæðinni, en það sé einmitt sú upphæð, sem greidd hafi verið til stefnanda þann 22. nóvember 2004 (dskj. nr. 9).

Stefnandi hafi sjálfur ákveðið að sækja um sjúkdómatryggingu hjá Lífís og ganga að þeim vátryggingarskilmálum, sem gilt hafi um þá vátryggingu. Um sé að ræða staðlaða skilmála, sem Lífís hafi samið og viðskiptavinur eigi að kynna sér, áður en hann ákveði að kaupa slíka vátryggingarvernd. Enn fremur séu vátryggingarskilmálar sendir til vátryggingartaka um leið og vátrygging sé tekin. Ekki sé um að ræða lögboðna vátryggingu, heldur sé almenningi frjálst að kaupa sjúkdómatryggingar. Þess vegna sé því mótmælt, að afstaða stefnda sé á nokkurn hátt ósanngjörn í garð stefnanda.

Því sé enn fremur mótmælt, að stefndi hafi á nokkurn hátt viðurkennt að greiða lögmannskostnað stefnanda, annars vegar með því að gera ekki athugasemd, þegar hann réð sér lögmann og hins vegar með því að greiða fyrir læknisvottorð, sem lögmaður stefnanda hafi aflað. Stefnanda hafi verið algerlega frjálst að fá aðstoð lögmanns á sinn kostnað og eðlilegt sé að greiða fyrir læknisvottorð til að staðreyna vátryggingaratburð, þótt reikningur fyrir slíku vottorði stafi frá lögmanni.

Því sé þá mótmælt, að það sé brot á jafnræðisreglu stjórnarskrárinnar, að lögmannskostnaður sé ekki bættur úr sjúkdómatryggingum en sé greiddur t.d. úr slysatryggingu ökumanns. Um sé að ræða tvær mjög ólíkar vátryggingar, þar sem önnur sé lögboðin, en hin ekki. Ákvörðun um að gera tilteknar ökutækjatryggingar lögboðnar sé byggð á málefnalegum grunni og verði ekki séð, hvernig slíkt brjóti í bága við jafnræðisreglu stjórnarskrárinnar. Enn fremur gildi skaðabótalögin um ákvörðun bóta úr slysatryggingu ökumanns, en ekki um sjúkdómatrygginguna.

Því sé mótmælt, að það styðjist við lögjöfnun frá 10. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, að stefnandi eigi rétt til greiðslu lögmannskostnaðar úr sjúkdómatryggingunni. Skilyrði lögjöfnunar séu ekki uppfyllt. Réttur stefnanda styðjist við skilmála sjúkdómatryggingarinnar og lög um vátryggingarsamninga nr. 20/1954, en ekki við ákvæði skaðabótalaga.

Stefnandi byggir enn fremur á því, að hann hafi leitað til VÍS (Lífís) um, hvort hann ætti rétt á bótum úr vátryggingunni vegna sjúkdómsins. Ekki sé minnzt á í stefnu, hvenær hann hafi haft samband við VÍS (Lífís) eða við hvern hann hafi talað. Einu samskiptin við VÍS (Lífís) fyrir 15. október 2004 séu frá 14. júní 2004 (dskj. nr. 15). Komi þar fram, að stefnandi hafi hringt og spurt um vátryggingar sínar en fengið þau réttu svör, að þær væru fallnar úr gildi vegna vanskila. Ekkert hafi verið rætt um sjúkdóma, heldur einungis hvort vátryggingarnar væru í gildi. Verði að hafna því, að stefndi hafi vanrækt að gefa stefnanda viðhlítandi leiðbeiningar, enda hafi stefndi ekki vitað um sjúkdóm stefnanda fyrr en með bréfi lögmanns hans frá 13. október 2004 (dskj. nr. 6).

Stefnandi hafi ekki lagt fram sundurliðaðan reikning og upplýsingar um vinnu lögmannsins í málinu. Ósannað sé, að þurft hafi 35 klukkustunda vinnu lögmanns til þess að afla tveggja læknisvottorða og lesa skilmála og lög.

Dráttarvaxtakröfu stefnanda sé mótmælt af hálfu stefnda frá fyrri tíma en dómsuppsögudegi. Samkvæmt 24. gr. laga um vátryggingarsamninga nr. 20/1954 megi krefja vátryggingarfélag um greiðslu bóta 14 dögum eftir að félagið hafi átt þess kost að afla þeirra upplýsinga, sem þörf hafi verið á til þess að meta vátryggingaratburðinn og ákveða upphæð bótanna. Efnislega sömu reglu sé að finna í 4. mgr. 6. gr. skilmála sjúkdómatryggingarinnar (dskj. nr. 3). Greiðsluskylda stefnda hafi því ekki orðið virk fyrr en fullnægjandi gögn og upplýsingar höfðu borizt honum, og hann hafi haft tækifæri til þess að meta þau gögn og upplýsingar.

Tveir og hálfur mánuður hafi liðið frá því að lögmaður stefnanda fékk umboð frá honum, 8. september 2004 (dskj. nr. 17), þar til málið var uppgert, 22. nóvember 2004. Rúmlega einn mánuður hafi liðið frá fyrstu tilkynningu til félagsins, 15. október 2004 (dskj. nr. 6), þar til málið var uppgert, 22. nóvember 2004.

Stefndi hafi beðið um frekari upplýsingar í tvígang til þess að staðreyna vátryggingaratburð, síðast þann 28. október 2004. Bréf frá S-kk-þgf B-kk-þgf lækni, dags. 3. nóvember 2004, hafi borizt félaginu 4. eða 5. nóvember 2004 (dskj. nr. 16). Ráðgefandi læknir félagsins hafi skoðað læknisvottorð S-kk-ef B-kk-ef þann 13. nóvember 2004 og hafi verið fallizt á bótaskyldu þann 22. nóvember 2004 (dskj. nr.8). Verði að telja þessa afgreiðslu málsins innan eðlilegra marka og algerlega í samræmi við ákvæði laga um vátryggingarsamninga nr. 20/1954 og skilmála sjúkdómatryggingar.

Um lagarök sé vísað til laga um vátryggingarsamninga nr. 20/1954, laga um vátryggingarstarfsemi nr. 60/1994, laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, meginreglna vátryggingar-, kröfu- og samningaréttar o.fl. Málskostnaðarkrafa stefnda byggist á 129. gr. og 130. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991.

IV

Forsendur og niðurstaða

Svo sem fram er komið, snýst endanlegur ágreiningur aðila einungis um kröfu stefnanda um greiðslu vegna lögmannsaðstoðar við innheimtu bótanna.

Það liggur fyrir, að sjúkdómatrygging stefnanda féll úr gildi vegna vanskila í október 2003, að því er ráða má af dskj. nr. 15. Ekki liggur fyrir, að stefnandi hafi í símtali, sem þar er vísað til, haft uppi fyrirspurnir varðandi bótakröfu sína. Stefnandi fékk lögmann til að innheimta kröfuna í september 2004, án þess að fyrir liggi, að hann hafi sjálfur reynt áður að setja fram kröfu. Fyrra læknisvottorð S-kk-ef B-kk-ef, sem dags. er 8. október 2004, kallaði á frekari upplýsingar, enda kom ekki fram í því vottorði, hvenær sjúkdómurinn hefði fyrst verið greindur, eða hvort hann hefði verið greindur fyrir töku tryggingarinnar um áramótin 2001/2002. Í kjölfar nýs vottorðs sama læknis, dags. 3. nóvember 2004, greiddi stefndi bætur, sem lögmaður stefnanda tók við með fyrirvara um dráttarvexti og lögmannskostnað. Hefur stefndi viðurkennt hluta dráttarvaxtakröfunnar með greiðslu dráttarvaxta vegna 5 daga greiðsludráttar. Fór sú greiðsla fram skömmu fyrir aðalmeðferð máls þessa. Í kjölfar þess féll stefnandi frá kröfu um frekari dráttarvexti. Má fallast á með stefnanda, að viðbrögð stefnda við bótakröfunni hafi a.m.k. að þessu leyti réttlætt þörf stefnanda fyrir lögmannsaðstoð, og má fallast á með stefnanda, að stefnda beri að greiða kostnað vegna þessa, en ekki er fallizt á, að lög um vátryggingar, sem í gildi voru á þessum tíma, girði fyrir slíka niðurstöðu.

Stefnandi hefur gert kröfu um lögmannskostnað, að fjárhæð kr. 350.000, án þess að sá kostnaður sé studdur haldbærum rökum. Þykir hæfilegur kostnaður vegna lögmannsaðstoðar stefnanda nema kr. 50.000, auk virðisaukaskatts, kr. 12.250, eða samtals kr. 62.250. Ber fjárhæðin dráttarvexti frá dómsuppsögudegi til greiðsludags. Þá ber stefnda, með hliðsjón af þessari niðurstöðu, að greiða stefnanda málskostnað af máli þessu, sem þykir hæfilega ákveðinn kr. 100.000, þar með talinn virðisaukaskattur.

S-kvk-nf Ó-kvk-nf héraðsdómari kvað upp dóminn.

D Ó M S O R Ð

Stefndi, Líftryggingafélag Íslands hf., greiði stefnanda, G-kk-þgf I-kk-þgf B-kk-þgf, kr. 62.250 ásamt dráttarvöxtum frá dómsuppsögudegi, 9. nóvember 2006, til greiðsludags og kr. 100.000 í málskostnað.

S-kvk-nf Ó-kvk-nf