S-133/2017

Mál þetta, sem dómtekið var 8. september síðastliðinn, er höfðað með ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, útgefinni 4. apríl 2017, á hendur X, kt. [...], [...], [...], fyrir líkamsárás í [...] með því að hafa laugardaginn 26. nóvember 2016 á bifreiðastæði [...] veist að A, kt. [...], og slegið í andlitið, tekið um háls hennar og rifið í hár hennar, með þeim afleiðingum að A hlaut sjáanlega áverka.

Í ákæru er brotið talið varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20/1981. Er þess krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Ákærði mætti ekki við þingfestingu málsins, en neitaði sök við fyrirtöku málsins 18. maí 2017. Í þinghaldi 14. júní 2017 var aðalmeðferð ákveðin 8. september síðastliðinn.

I

Laugardaginn 26. nóvember 2016, klukkan 06:21, var lögregla kvödd að [...] í [...] vegna ætlaðrar líkamsárásar. Í tilkynningu til lögreglu kom fram að maður væri að ganga í skrokk á kærustu sinni og hefði áður ráðist á aðra konu á staðnum. Er lögregla kom á vettvang sátu tvær konur á bifreiðastæði við norðurvegg verslunarinnar. Voru þær báðar grátandi, en þriðja konan stóð hjá þeim. Um var að ræða þær A og B. Hjá þeim stóð C. Í frumskýrslu lögreglu er haft eftir A að ákærði, kærasti B, hefði ráðist á þær báðar. Hafi þau komið á staðinn í bíl með C úr miðbæ Reykjavíkur og hefði ákærði hreytt ónotum í B alla leiðina. Sagðist A hafa fengið nóg af ákærða og sagt við hann að svona kæmi hann ekki fram við vinkonu hennar. Hefði hún beðið C um að stöðva bílinn við [...] til að skilja ákærða þar eftir. Þá er haft eftir A í skýrslunni að þegar bílinn hefði verið stöðvaður hefði hún farið út, opnað afturhurðina og sagt ákærða „að drulla sér út“. Hefði ákærði þá rokið út úr bifreiðinni, tekið hana hálstaki og kýlt hana nokkrum sinnum í andlitið með krepptum hnefa. Orðrétt segir síðan í skýrslunni: „Kvaðst A hafa dottið við þetta í götuna. Þá hafi A [sic] komið út úr bifreiðinni en X hafi þá einnig kýlt hana í andlitið.“ Hefði ákærði farið í verslun [...] og inn á salerni þar.

Um áverka segir í skýrslunni að A hafi verið með rispur og roða á hálsi. Einnig hefði losnað gervinögl af einum fingri og önnur brotnað. Ekki hefðu verið sjáanlegir áverkar á B, en hún hafi ekki viljað tjá sig við lögreglu.

Ákærði greindi lögreglu frá því á vettvangi að A hefði verið með almenn leiðindi og „drullað yfir hann“ og einnig B. Kvaðst ákærði hafa verið orðinn pirraður á þeim og viljað komast heim. Þegar bifreiðin hefði stöðvast við [...] hefðu B og A ekki viljað hleypa honum út úr bifreiðinni. Ákærði hefði ruðst út úr bifreiðinni og þá farið yfir B. Hefði A þá rifið í föt hans og hann því snúið sér við og ýtt í A af öllu afli. Vildi ákærði ekki kannast við að hafa slegið til A og B. Þá segir að ákærði hafi verið með rispur og roða á hálsi og rispur á hægri hendi.

Í frumskýrslu lögreglu segir enn fremur að ákærða hefði verið kynnt á vettvangi að hann væri grunaður um líkamsárás og heimilisofbeldi og fylgdi hann lögreglu á lögreglustöðina við Flatahraun í Hafnarfirði. Þá fóru A og B með C til skýrslugjafar á sömu lögreglustöð.

II

Framburður ákærða og vitna fyrir dómi.

Ákærði skýrði frá því að vinkona A hefði komið að sækja hann og B, kærustu sína. Þau hefðu verið að þrátta í bílnum á leiðinni, en þá hefði A tekið yfir stjórnina og húðskammað ákærða alla leiðina. Kvaðst ákærði hafa fengið nóg af henni og óskað eftir því að bílinn yrði stöðvaður því að hann hefði ætlað að ganga heim. Ökumaðurinn hefði stöðvað bílinn við [...] og hefði ákærði ætlað að fara út úr bílnum. Það hefði hann gert, en verið fúll, sár og mjög reiður. Þá hefði verið rifið í hnakkadrambið á honum af öllu afli. Hann hefði snúið sér við og spurt: „Hvað gengur að þér.“ Þá hefði A ýtt í hann. Í því hefði hefði B komið hlaupandi út úr bílnum og haldið að eitthvað væri að gerast. Ákærði kvaðst hafa labbað af stað á ný, en þá hefði A rifið aftur í hann. Ákærði kvaðst þá hafa ýtt í A og sagt: „Hvað ertu að gera, láttu mig vera.“ Þá hefði B tekið í A og ætlað að róa hana. Hann hefði þá ýtt í B með þeim afleiðingum að hún hefði dottið á rassinn. Kvaðst ákærði hafa beðið hana afsökunar, en þá hefði A ráðist á ákærða. Allt hefði orðið vitlaust og hringt hefði verið á lögreglu. Kvaðst ákærði hafa labbað inn í verslun [...] til að bíða eftir lögreglu. Tekin hefði verið skýrsla af honum á lögreglustöð, en eftir það hefði hann farið heim að sofa. Aðspurður sagði ákærði að A hefði verið vinkona og vinnufélagi B, kærustu hans, og hefði hann kynnst henni í gegnum B. Þá kvaðst ákærði hafa átt frumkvæði að því að bíllinn var stöðvaður við [...] í [...] af því að hann ætlaði út úr bílnum, en A hefði þvertekið fyrir það og viljað ræða málin inni í bílnum. A hefði viljað halda honum í bílnum og yfirheyra hann, en hann hefði ekki viljað taka þátt í því. Ekki væri rétt að A hefði átt frumkvæði að því að bíllinn var stöðvaður. Hún hefði setið í framsæti bílsins, en ákærði og B hefðu setið í aftursæti og hefði hann þurft að klöngrast yfir B til að komast út úr bílnum. Þá sagði ákærði að hann hefði tvímælalaust ýtt A frá sér, en ekki af öllu afli. Kvaðst ákærði ekki hafa vitað hvað A ætlaði að gera en hún hefði rifið aftan í hann í tvígang, líklega til að halda honum inni í bílnum og húðskamma hann þar, en þegar hann hefði ekki viljað hlusta á það hefði hún ætlað að sækja hann. Spurður sagði ákærði það rangt að hann hefði slegið A þannig að hún hefði fallið í jörðina, en hann hefði ýtt henni frá sér. Það eina sem hann hefði gert rangt væri að hann hefði ýtt B þannig að hún hefði dottið, en hann hefði hjálpað henni á fætur og beðið hana afsökunar og náð sáttum við hana. Þá kom fram að ákærði hefði hlotið minni háttar áverka, eða klór og rispur. Loks sagði ákærði upplifun sína af atvikum hafa verið þá að A hefði átt upptökin, bæði að orðaskaki í bílnum og samskiptum þeirra fyrir utan bílinn. Ákærði kvaðst hafa verið ölvaður í umrætt sinn. Hann hefði átt afmæli þennan dag og hefði verið búinn að drekka nokkra bjóra án þess að vita hve marga, en hann hefði verið vel áttaður og ekki farið yfir strikið.

Vitnið A skýrði frá því að frænka vitnisins hefði ætlað að sækja vitnið í miðbæ Reykjavíkur og þá hafi B, vinkona vitnisins, komið og viljað fá far með henni. Ákærði hefði verið með B og verið pirraður og reiður því að hann hefði frekar viljað taka leigubíl, en B hefði frekar viljað fá far án greiðslu. Ákærði og B-x-nf hefðu komið með, en frá byrjun ferðarinnar hefði ákærði verið pirraður og reiður við B og talað niður til hennar og sagt hana vera ógeðslega og jafnógeðslega og vitnið. Vitnið kvaðst hafa orðið pirrað á ákærða og byrjað að svara fyrir B og segja ákærða að það væri ógeðslegt af honum að tala svona við B fyrir framan vitnið. Ákærði hefði haldið áfram og þegar þau hefðu verið komin í [...] kvaðst vitnið hafa sagt við frænku sína að stöðva bílinn því að ákærði gæti gengið heim til sín. Það hefði verið gert við bensínstöð [...] og hefði vitnið farið út úr bílnum og opnað hurðina, en þá hefði ákærði ráðist á vitnið og hent því í jörðina. Vitnið kvaðst hafa staðið upp aftur og ýtt í ákærða, en ekki muna hvað vitnið sagði við hann, en ákærði hefði hent vitninu á ný í jörðina. Þá hefði B komið út úr bílnum og ýtt í ákærða og sagt honum að hætta, en þá hefði ákærði kýlt B þannig að hún féll í jörðina eða ýtt henni. Vitnið kvaðst hafa staðið á fætur, en þá hefði ákærði ögrað henni og þau farið að rífast. Eftir það hefði ákærði farið inn á bensínstöð [...] og vitnið á eftir honum. Ákærði hefði þá verið kominn inn á klósett og því hefði vitnið farið aftur út og til B, en frænka vitnisins hefði hringt á lögregluna sem komið hefði á staðinn og þau í kjölfarið farið á lögreglustöðina og gefið þar skýrslu vegna málsins. Spurt kvaðst vitnið hafa rekið ákærða út úr bílnum, annað hvort með því að taka í ákærða sjálfan eða losa öryggisbeltið, en það kvaðst vitnið ekki muna nákvæmlega. Vitnið kvaðst ekki hafa ráðist á ákærða í bílnum eða gert honum neitt, aðeins vísað honum út úr bílnum. Vitnið sagði ákærða hafa brotið svart plaststykki úr hurðinni. Nánar aðspurt um það hvernig ákærði hefði ráðist á vitnið sagði það að ákærði hefði einhvern veginn hlaupið á vitnið þannig að vitnið lenti á jörðinni og fékk stóra kúlu á höfuðið. Þá kvaðst vitnið hafa fengið högg í andlitið án þess að muna með hvorri hendi það hefði verið veitt. Einnig kvaðst vitnið ekki muna hvort um fleiri en eitt högg hefði verið að ræða. Vitnið neitaði því aðspurt að það hefði byrjað átökin við ákærða. Þá kvaðst vitnið ekki muna til þess að hafa slegið ákærða. Spurt um áverka sagði vitnið að það hefði verið marið í andliti og á hálsinum. Spurt um rispu framan á hálsi kvaðst vitnið ekki vita hvernig hún hefði komið. Vitnið kvaðst ekki hafa leitað sér aðstoðar læknis og ekki farið á slysadeild. Þremur mánuðum síðar hefði vitnið þó orðið að fara til tannlæknis þar sem tönn væri ónýt.

Vitnið B skýrði frá því að hún hefði verið í bíl hjá frænku A og hefði vitnið og ákærði verið að rífast. A hefði gripið fram í og skammað ákærða fyrir að tala svona við vitnið. Ákærði hefði beðið um að bíllinn yrði stöðvaður til að hann gæti farið út. Bíllinn hefði verið stöðvaður við [...] í [...] og hefði ákærði farið út úr bílnum og hefði A hlaupið á eftir honum. Vitnið kvaðst hafa séð ákærða hrinda A frá sér og farið út úr bílnum til að rífa í ákærða, en hann hefði þá ýtt í vitnið sem hefði orðið reitt og hringt á lögregluna. Vitnið sagði aðspurt að ákærði hefði viljað að bíllinn yrði stöðvaður. Ákærði hefði farið úr bílnum og A á eftir honum. Vitnið kvaðst ekki hafa séð hvað A hefði gert við ákærða en séð að ákærði ýtti A frá sér. Hann hefði ýtt einu sinni með báðum höndum í báðar axlir A. A hefði ekki dottið. Spurt kvaðst vitnið ekki hafa séð ákærða veitast að A, en vitnið kvaðst hafa upplifað það að ákærði og A hefðu verið að rífast. Vitnið sat í aftursæti bílsins en ákærði og A hefðu verið fyrir aftan bílinn. Þá sagðist vitnið ekki hafa séð neina áverka á A eftir atvikið, en vitnið hefði farið heim með A og gist hjá henni. Hún hefði ekki verið slösuð að sjá, en þeim hefði öllum liðið illa eftir rifrildið og öll verið undir áhrifum áfengis.

Vitnið C gaf skýrslu fyrir dómi og sagði að hún hefði sótt A, frænku sína, í miðbæ Reykjavíkur. A hefði sest í framsætið, en ákærði hefði í fyrstu neitað að koma upp í bílinn og hefði vitnið þurft að bíða nokkuð lengi eftir honum. Þau hefðu ekið í [...]. Talað hefði verið hátt á leiðinni og hefði ákærði farið niðrandi orðum um bæði B og A. A hefði brugðist við og mótmælti því og stöðugt sagt við vitnið: „Stoppaðu við næsta strætóskýli og segðu honum að fara út.“ Sagði vitnið það óþægilegt að skilja einhvern mann eftir úti einhvers staðar um miðja nótt, en að lokum hefði þetta verið það magnað að vitnið kvaðst ekki hafa þorað að hafa ákærða lengur í bílnum og hefði því stöðvað við [...] í [...] þar sem A hefði farið út úr bílnum og opnað hurðina og sagt ákærða að „drulla sér út“. Þegar ákærði stóð upp hefði hann gripið í hálsinn á A og slegið í hurðina á bílnum með þeim afleiðingum að plaststykki úr henni hefði brotnað. Eftir það hefðu byrjað slagsmál og hefði B farið út úr bílum til að stöðva þau. Vitnið kvaðst ekki muna eftir slagsmálunum til að geta lýst þeim en kvaðst muna að bæði A og B enduðu í jörðinni og þá kvaðst vitnið hafa orðið skíthrætt og hringt á lögregluna sem hefði komið á staðinn. Spurt sagði vitnið að það og A hefðu átt upptökin að því að stöðva bifreiðina. Vitnið sagði ákærða hafa ráðist á A og hefði hún varið sig. Vitnið svaraði því til að lýsing í ákæru á atvikum væri rétt og sagði ákærða hafa rifið í hárið á A, en gat ekki svarað því með hvorri hendi hann hefði gert það. B hefði eiginlega gengið á milli ákærða og A og reynt að fjarlægja þau frá hvort öðru. Ákærði hefði veist að B með þeim afleiðingum að hún hefði endað á bakinu. A hefði einnig endað á jörðinni en hefði staðið upp aftur. Aðspurt sagði vitnið að það hefði oft rætt við A um atvik málsins, en þær væru frænkur og vinkonur, og nú síðast rétt fyrir skýrslugjöf vitnisins.

D lögreglumaður gaf skýrslu fyrir dómi og greindi frá því að lögregla hefði farið að [...] í [...] vegna líkamsárásar milli pars og A, vinkonu konunnar. Hefði A greint frá því að ákærði hefði ráðist á hana, tekið hana hálstaki og kýlt hana nokkrum sinnum í andlitið og einnig kýlt B í andlitið. B hefði ekki viljað tjá sig um málið. A hefði verið með rispur á hálsi og brotnar neglur og ákærði með rispur á hálsi. Öll hefðu þau verið ölvuð nema ökumaður bifreiðarinnar. Skýringar ákærða hefðu á vettvangi verið að hann hefði rifist við B og að a hefði ætlað að hindra að hann kæmist út úr bílnum og eitthvað reynt að ráðast á hann en hann hefði ýtt henni burt.

E lögreglumaður skýrði frá því að lögregla hefði verið send að [...] í [...] vegna slagsmála. Þegar þangað var komið hitti lögregla ungt fólk, það er ákærða og tvær stúlkur, en eitthvað hafði komið upp á á milli þeirra. Lögregla skipti liði og kvaðst vitnið hafa rætt við ákærða sem hefði sagt að leiðindauppákoma hefði orðið í bílnum og hefði hann viljað fara út úr bílnum. Hefði hann rokið út úr bílnum, en tekið hefði verið í hann og hefði hann ýtt viðkomandi frá sér. Ákærði hefði í kjölfarið verið handtekinn. Spurt kvaðst vitnið hafa séð klórför á ákærða sem hann hefði sýnt vitninu, en vitnið mundi ekki hvar þau hefðu verið. Tvær stúlkur á vettvangi hefðu verið í uppnámi. Ákærði hefði verið ölvaður og í uppnámi, en mjög skýr og sagt frá öllu og tók fram að hann væri orðinn þreyttur á ástandinu á milli hans og kærustu hans sem væri ekki gott.

F rannsóknarlögreglumaður skýrði frá því að hann hefði tekið skýrslur af aðilum vegna líkamsárásar og heimilisofbeldis og hefði það verið gert á lögreglustöðinni í Hafnarfirði. Þar hefði verið tekin skýrsla af ákærða, meintum árásaraðila í málinu. Hefði hann greint frá því að vinkona A og B hefði sótt þau í miðbæ Reykjavíkur og einhver leiðindi hefðu verið í bifreiðinni, rifrildi, og hefðu þær farið að rakka hann niður. Hefði hann verið ósáttur við það og viljað fara út úr bifreiðinni, en þær ekki viljað stoppað fyrr en komið var að [...] þar sem ákærði hefði reynt að fara út úr bifreiðinni og verið að labba í burtu þegar A hefði komið á eftir honum og rifið í úlpuna hans aftan frá. Hann hefði átt erfitt með öndun og orðið reiður og öskrað á þær og sagt þeim að láta hann í friði. Sagðist ákærði ekki hafa veitt nein högg og ekki gert neitt og farið inn á [...]. Vitnið greindi frá því að A og ökumaður bifreiðarinnar, C, hefðu verið með allt aðra sögu. Þær hefðu greint frá rifrildi í bifreiðinni. Ákærði hefði hrópað ókvæðisorð að A og B. A hefði beðið hana að stöðva bifreiðina en ökumaður hefði ekki viljað gera það strax og ekki fyrr en við [...]. Samkvæmt framburði ökumanns hefði A farið út úr bílnum og ákærði ráðist á A og kýlt hana og slegið hana í jörðina nokkrum sinnum. Þá hefði kærasta ákærða farið út og hefði ákærði einnig slegið hana niður. Þá hefði verið hringt á lögregluna. Framburður A hefði verið á sömu lund hjá lögreglu nema að hún hefði sagt að ákærði hefði slegið hana niður, en hún hefði staðið upp og þá hefði ákærði tekið hana hálstaki. Rætt hefði verið við kærustu ákærða, en hún hefði ekki viljað upplýsa hvað hefði gerst og ekki viljað leggja fram kæru. Spurt sagði vitnið að aðrir en ökumaður hefðu verið ölvaðir en skýrsluhæfir. Einu sýnilegu áverkar á A hefðu verið rispur undir höku.

III

Ákærða er gefin að sök líkamsárás í [...] með því að hafa 26. nóvember 2016 á bifreiðastæði [...] veist að A og slegið hana í andlitið, tekið um háls hennar og rifið í hár hennar með þeim afleiðingum að A hlaut sjáanlega áverka.

Ákærði neitar því staðfastlega að hafa slegið A í andlitið, tekið um háls hennar og rifið í hár hennar, og krefst sýknu. Ákærði ber um að hann og kærasta hans hafi í umrætt sinn verið að rífast í bíl á leiðinni frá miðbæ Reykjavíkur í [...] og hafi A, sem var með í för, farið að skipta sér af rifrildinu og verið að „drulla yfir hann“. Hann hefði viljað fara út úr bifreiðinni og ganga heim til sín. Þegar bílinn var stöðvaður á bifreiðastæði [...] í [...] hefði hann farið út úr bílnum, en A hefði þá komið á eftir honum, rifið í hnakkadrambið á honum og reynt að stöðva hann. Hefði þetta gerst í tvígang, en hann hefði snúið sér við og ýtt henni frá sér með því að ýta með báðum höndum á sitt hvora öxlina á A sem hefði þrátt fyrir það ekki dottið í jörðina.

Af litljósmyndum, sem rannsóknarlögreglumaður tók af A við skýrslugjöf hennar í kjölfar atviksins, má sjá að A var með rispu á hálsi undir höku og tvær brotnar neglur á hægri hendi. Leitaði A ekki á slysadeild vegna málsins og ekki liggur fyrir í málsgögnum læknisvottorð til staðfestingar á ætluðum áverkum á henni af völdum ákærða.

Samkvæmt framburði A fyrir dómi réðst ákærði á hana og henti henni í jörðina. Hefði hún staðið upp aftur. Nánar spurt um atlögu ákærða sagði vitnið að ákærði hefði einhvern veginn hlaupið á vitnið þannig að það lenti á jörðinni og fékk stóra kúlu á höfuðið. Þá kvaðst vitnið hafa fengið högg á andlitið, en ekki muna hvort um eitt eða fleiri högg hefði verið að ræða. Vitnið B, kærasta ákærða, sagði fyrir dómi að þegar ákærði hefði yfirgefið bílinn við [...] hefði vitnið A farið á eftir honum. Vitnið kvaðst ekki hafa séð hvað A hefði gert við ákærða og því ekki séð upphaf átakanna, en séð ákærða hrinda A frá sér með því að ýta með báðum höndum á axlir A. Þrátt fyrir það hefði hún ekki dottið. Vitnið C, ökumaður bifreiðarinnar, bar um það fyrir dómi að þegar ákærði fór út úr bílnum hefði hann gripið um hálsinn á A og slegið í hurðina á bílnum. Eftir það hefðu slagsmál byrjað sem vitnið lýsti ekki nánar, en kvaðst muna að bæði B og A hefðu endað á jörðinni. Vitnið fullyrti þó að ákærði hefði ráðist á A sem hefði varið sig. Hefði ákærði rifið í hárið á A.

Upplýst er í málinu að ákærði, A og B voru öll drukkin þegar atvik þau sem ákært er út af urðu, en ekki ökumaður bílsins, vitnið C. Ákærði og B eru kærustupar sem höfðu búið saman í um tvö ár á greindum tíma. B og A eru vinkonur og unnu á sama vinnustað, en vitnið C er náskyld A og vinkona hennar. Að mati dómsins er framburður ákærða staðfastur og ekki ótrúverðugur, en hann hefur borið um atvik á sama veg í öllum meginatriðum, bæði hjá lögreglu og fyrir dómi.

Eins og fram er komið ber ákærða og vitninu A ekki saman um það hvort ákærði hafi slegið vitnið í andlitið, tekið um hálsinn á vitninu og rifið í hár þess. Sú lýsing í ákæru að ákærði hefði í umrætt sinn rifið í hárið á vitninu A fær stoð í framburði vitnisins C og stendur þar orð á móti orði. Það kom ekki fram í framburði vitnisins A, sem lýsti því fyrir dómi að ákærði hefði „einhvern veginn hlaupið á vitnið“ þannig að það lenti á jörðinni og fékk stóra kúlu á höfuðið. Þeim ætluðu áverkum er hvergi lýst í gögnum málsins. Enn fremur kvaðst vitnið hafa fengið „högg í andlitið“ en vissi ekki með hvorri hendi það hefði verið veitt og ekki hvort um eitt eða fleiri högg var að ræða. Spurt sagði vitnið C lýsingu á atvikum í ákæru vera rétta en í framburði vitnisins kom fram að um slagsmál hefði verið að ræða, sem vitnið B hefði reynt að stöðva. Bæði A og B hefðu lent á jörðinni. Þá kom fram hjá vitninu að ákærði hefði ráðist á A sem hefði varið sig. Við mat á framburði vitnisins C verður að hafa í huga frændsemi hennar og kunningjatengsl við vitnið A, árásarþola í málinu. Þá kom fram í framburði vitnisins C að hún hefði oft rætt atvikin við frænku sína og síðast rétt áður en vitnið gaf skýrslu fyrir dómi vegna málsins. Draga þessi atriði úr trúverðugleika vitnisins.

Sönnunarbyrði um sekt ákærða og atvik sem telja má honum í óhag hvílir á ákæruvaldinu. Metur dómari það hverju sinni hvort nægileg sönnun, sem ekki verði vefengd með skynsamlegum rökum, sé fram komin um hvert það atriði sem varðar sekt og ákvörðun viðurlaga við broti, þar á meðal hvaða sönnunargildi skýrslur ákærða hafi, vitnisburður, mats- og skoðunargerðir, skjöl og önnur sýnileg sönnunargögn, sbr. 108. og 109. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sýkna ber ákærða ef talið verður að ekki hafi komið fram nægileg sönnun, sem ekki verði vefengd með skynsamlegum rökum, sbr. áðurnefnda 109. gr. laga nr. 88/2008. Gegn staðfastri neitun ákærða og þegar litið er til þess að ekki nýtur við framburðar vitna sem talist geta nægilega áreiðanleg og trúverðug verður ákæruvaldið að bera hallann af því að ekki er fram komin fullgild sönnun þess að ákærði hafi slegið A í andlitið, tekið um háls hennar og rifið í hár hennar, eins og greinir í ákæru málsins.

Verður ákærði því sýknaður af ákæru málsins.

Sakarkostnað leiddi ekki af rekstri málsins.

Dóm þennan kveður upp J-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari.

D ó m s o r ð:

Ákærði, X, er sýkn af ákæru í máli þessu.

J-kk-nf H-kk-nf