E-1480/2007

Mál þetta, sem þingfest var 1. mars 2007, var dómtekið var 14. desember 2007.

Stefnandi er A-x-x Y-x-x, Ljósvallagötu 8, Reykjavík.

Stefndi er Myllan-Braut ehf., Skeifunni 19, Reykjavík.

Dómkröfur

Dómkröfur stefnanda eru þær að viðurkenndur verði réttur stefnanda til skaðabóta að fullu vegna líkamstjóns er hún varð fyrir i vinnuslysi hjá stefnda 23. júlí 2001.

Málskostnaðar er krafist úr hendi stefnda að mati

Stefndi krefst þess aðallega að verða sýknaður af öllum kröfum stefnanda og að stefnandi verði dæmdur til að greiða stefnda málskostnað samkvæmt mati dómsins.

Stefndi krefst þess til vara að hann verði aðeins talinn skaðabótaskyldur að hluta vegna þess slyss sem stefnandi varð fyrir þann 23. júlí 2001 og að málskostnaður verði felldur niður.

Af hálfu réttargæslustefnda eru engar kröfur gerðar enda engar kröfur gerðar á hendur félaginu.

Málavextir

Stefnandi, sem er frá Marokkó, hóf störf hjá stefnda 11. ágúst 1998 í þrifadeild. Var starf hennar fólgið í þrifum á framleiðsluvélum stefnda og nánasta umhverfí þeirra. Stefnandi er ófaglærð og skilur litla íslensku. Hinn 23. júlí 2001 vann hún við hefðbundin þrif á framleiðslulínu fyrir pylsu- og hamborgarabrauð í vinnslusal stefnda. Framleiðslulínan samanstóð af færiböndum og völsum. Valsarnir voru varðir með öryggisgrind og útsláttarrofa, þ.e. ef grindinni var lyft stöðvaðist vélin. Stefnandi kveðst hafa verið að þrífa vélina með litlum handkústi þegar slysið varð. Skyndilega hafi verið eins og kústinum væri kippt úr hendi hennar og hafi handleggur hennar farið á færibandið sem hafi dregið hana undir valsana. Hafi þetta gerst með svo skjótum hætti að slysið var orðið áður en hún vissi af. Hún kveðst hafa vitað af því að öryggisgrindin yfir völsunum væri einnig neyðarrofi en þar sem henni var svo brugðið hafi hún ekki hugsað alveg rökrétt, bara öskrað af skelfingu. Stefnandi kveður vélasamstæðuna alltaf hafa verið í gangi við þrif. Í svarbréfi K-kk-ef T-kk-ef, dagsett 6. nóvember 2001, vegna fyrirspurnar Sjóvár-Almennra trygginga hf., kemur fram að færiband undir uppsláttarplötu þurfi að vera í gangi þegar verið sé að ryksuga og skafa það.

Lögregla og Vinnueftirlit ríkisins voru kölluð á slysstað. Í umsögn vinnueftirlitsins segir að orsök slyssins megi rekja til þess að hægt var að komast í snertingu við vélarhluti á hreyfingu þrátt fyrir hlífðarbúnað. Er vitnað til reglna nr. 580/1995, í viðauka, gr. 1.3.7 um ráðstafanir gegn hættu sem stafar af hreyfanlegum vélarhlutum. Þar segir að hreyfanlegir vélarhlutar verði að vera þannig hannaðir, smíðaðir og staðsettir að engin hætta stafi af þeim eða, sé enn hætta áferðum, búnir hlífum eða varnarbúnaði til að komist verði hjá allri snertingu sem valdið gæti slysum.

Stefnandi kveðst búa við afleiðingar þessa slyss og hafi hún verið undir læknishendi síðan. Hún hafi verið metin til 30% örorku og hafi fengið greiddar bætur úr almannatryggingum. Ennfremur hafi hún sótt um bótagreiðslu úr ábyrgðatryggingu stefnda en verið hafnað á grundvelli eigin sakar.

Stefnandi hafnar því að hafa sýnt af sér óvarkárni. Venja hafi veríð að hafa vélina í gangi meðan á hreinsun stóð.

Með bréfi til réttargæslustefnda, dags. 20. október 2003, setti stefnandi fram kröfu um að bótaskylda yrði viðurkennd. Réttargæslustefndi hafnaði bótaskyldu með tölvubréfi, dags. 13. nóvember 2003, m.a. þar sem stefnanda hefði verið leiðbeint um hvernig standa ætti að þrifunum og hún hefði haft reynslu af þessu starfi. Þá var því hafnað að tíðkast hefði að þrífa valsinn með vélina í gangi sem og að vélin hefði verið vanbúin.

Málsástæður stefnanda og lagarök

Skaðabótakrafa stefnanda er byggð á því að um sé að ræða skaðabótaskylt vinnuslys sem stefndi beri ábyrgð á eftir reglu skaðabótaréttar um húsbóndaábyrgð. Slysið megi rekja til ófullnægjandi vinnuaðstöðu, gáleysis í verkstjórn stefnda, ófullnægjandi verkstjórnar og verktilhögunar. Enn fremur séu leiðbeiningar ófullnægjandi þar sem þær séu einungis á íslensku sem stefnandi skilji takmarkað, einkum þegar um sé að ræða leiðbeiningar á stofnanamáli. Sýni þetta aðgerðarleysi yfirmanna stefnda og vanrækslu á að tryggja nægilegt öryggi starfsmanna við störf þeirra.

Eins og fram komi í áliti Vinnueftirlits ríkisins þá sé orsök slyssins sú að hægt var að nálgast hreyfanlega vélarhluta og byggir stefnandi á að vélin hafi verið vanbúin. Hefði mátt koma í veg fyrir slysið með einföldum hætti. Það hafi hins vegar verið venjubundin starfsaðferð hjá stefnda að þrífa vélina í gangi en það hafi þýtt að starfsmenn voru í hættu af vanvörðum völsunum.

Þá komi fram í ódagsettri skýrslu, B-kk-ef S-kk-ef, tæknifulltrúa, sem réttargæslustefndi hafi móttekið þann 2. september 2001 frá Vinnueftirliti ríkisins, að á vélinni hafi verið öryggishlíf, sem hafi virkað við prófanir Vinnueftirlitsins, en umrædd hlíf hafi ekki verið þannig úr garði gerð að ekki mætti komast undir hana og að umræddum völsum. Einnig komi fram að öryggisleiðbeiningar hafi verið á íslensku og þar tekið fram að vélin væri hættuleg í gangi. Þó sé skýrt tekið fram að vélin sé að hluta til í gangi við þrif.

Í bréfi sem réttargæslustefndi sendi stefnanda hinn 20. nóvember 2001 hafi því verið hafnað að um bótaskylt vinnuslys væri að ræða. Synjunin hafi verið byggð á afstöðu stefnda um að stefnandi hefði gerst sek um aðgæsluleysi. Hafi þessi afstaða réttargæslustefnda verið áréttuð í bréfi, dagsettu 13. nóvember 2003, eftir að lögmaður stefnanda hafði, hinn 20. október sama ár, óskað eftir því að félagið viðurkenndi bótaskyldu.

Eftir slysið hafi stefnandi haft miklar þrautir í handleggnum. Varanleg örorka hennar hafi verið metin 30% frá 1. ágúst 2002, sbr. niðurstöðu S-kk-ef S-kk-ef, sérfræðings í bæklunarlækningum, frá 27. mars 2003. Hinn 21. september 2006 telji S-kk-nf að ástand stefnanda sé orðið verra en það áður var og að höndin þoli hvorki álag né kulda. Stefnandi treysti sér ekki til neinnar vinnu því um leið og hún noti handlegginn þá versni henni svo að hún geti lítið gert. Ennfremur segi í læknisvottorðinu að höndin virðist öll visnari og farin að líkjast eins konar klóhendi.

Í læknisvottorði J-kk-ef V-kk-ef, sérfræðings í gigtarlækningum og trúnaðarlæknis Gildis-lífeyrissjóðs, frá 18. janúar 2007, komi fram að J-kk-nf telur að stefnandi hafi verið óvinnufær með öllu frá júlí 2001. Hafi hún mjög skertar og sárar hreyfingar í vinstri öxl og vinstri úlnlið. Nákvæm skoðun á vinstri griplim sé mjög erfíð vegna verkjahömlunar. Áberandi örberði sé í lófa og strekki á lófafelli. Þá sýnir stefnandi áberandi merki um þunglyndi og kvíða. Stefnandi uppfylli skilmerki fyrir slæmu þunglyndi samkvæmt Beck's skala. Víða um líkamann séu aumir punktar í vöðvum og vöðvafestum á dæmigerðum stöðum fyrir vefjagigt. Á grundvelli þessa læknisvottorðs sé sótt um 75% örorkulífeyri enda stefnandi með mikla færniskerðingu.

Að framangreindu virtu telur stefnandi að um bótaskylt vinnuslys hafi verið að

ræða og krefst þess að viðurkennt verði með dómi að henni beri bætur úr hendi stefnda.

Stefnandi reisir kröfur sínar á meginreglum einkamálalaga nr. 91/1991, ákvæðum skaðabótalaga nr. 50/1993, reglum vinnueftirlitsins nr. 580/1995, eins og þeim var breytt með reglum 761/2001, lögum um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum nr. 46/1980, kröfur um málskostnað á ákvæðum einkamálalaga nr. 91/1991 og lögum um virðisaukaskatt nr. 50/1988. Þá vísast til Hæstaréttardóma nr. 10/2004 og nr. 11/2004.

Málsástæður stefnda og lagarök

Aðalkrafa stefnda um sýknu er á því byggð að tjón stefnanda sé ekki að rekja til atvika eða aðstæðna sem stefndi beri skaðabótaábyrgð á. Sé því alfarið hafnað að slysið megi rekja til ófullnægjandi vinnuaðstöðu, gáleysis í verkstjórn stefnda, ófullnægjandi verkstjórnar eða verktilhögunar af hálfu stefnda. Þá sé því hafnað að vélin hafi verið vanbúin og að leiðbeiningar hafi verið ófullnægjandi.

Stefndi byggir á því að tjónið sé að öllu leyti að rekja til óvarkárni stefnanda sjálfrar. Stefnandi, sem beri sönnunarbyrði um orsök tjóns síns, hafi ekki sýnt fram á að slysið sé að rekja til atvika eða aðstæðna sem stefndi beri skaðabótaábyrgð á að lögum.

Stefnandi hafi hafið störf hjá stefnda 11. ágúst 1998. Stefnandi hafi því starfað, m.a. við þrif þessarar vélar, í tæp þrjú ár á slysdegi. Þegar nýr starfsmaður hefji störf hjá stefnda fari verkstjóri í þrifadeild yfir svæðið með viðkomandi og bendi honum á hvað beri að varast varðandi vélar og annað. Nýr starfsmaður vinni svo fyrstu vikuna með reyndum starfsmanni áður en hann fer að vinna sjálfstætt. Þjálfun stefnanda hafi verið með þessum hætti og verkstjóri hennar hafi verið S-kvk-nf R-kvk-nf. Stuttu áður en slysið varð hafi verið settar upp skriflegar leiðbeiningar á allar vélar og hafi af því tilefni verið farið yfir þær leiðbeiningar með öllum starfsmönnum þrifadeildar. Hafi S-kvk-nf R-kvk-nf verkstjóri farið yfir leiðbeiningamar með stefnanda. Stefndi byggir á því að umræddar leiðbeiningar séu það skýrar og myndrænar að þótt íslenska sé ekki móðurmál stefnanda hafi hún mátt skilja leiðbeiningarnar fyllilega. Þá hafi verk stefnanda verið einfalt og hafi það ekki krafist sérstakrar verkstjórnar umfram þeirrar tilsagnar sem hún hafi fengið. Telur stefndi ljóst vera að slysið sé ekki að rekja til ófullnægjandi verkstjórnar eða gáleysis við verkstjórn eins og stefnandi haldi fram.

Þá sé því harðlega mótmælt að vélasamstæðan hafi ávallt verið höfð í gangi við þrif. Hið rétta sé að vélin hafi verið höfð í gangi er færiböndin sjálf voru þrifin enda engin hætta því samfara ef eðlilegrar varkárni var gætt. Hins vegar þegar valsar og svæðið í kringum þá hafi verið þrifið hafi ávallt verið slökkt á vélinni. Stefnanda hafði verið kennt að þrífa vélina með þeim hætti í upphafi og hafi hún beitt þeirri verktilhögun fram að slysinu, a.m.k. hafi verkstjórar stefnda aldrei séð hana beita annarri aðferð við þrifin, þ.e.

að reyna að þrífa valsana og svæðið í kringum þá með vélina í gangi, enda sé sú aðferð illmöguleg og augljóslega hættuleg.

Stefnandi mátti, í ljósi reynslu sinnar og þeirrar þjálfunar sem hún hafi fengið, vera fyllilega ljósar þær hættur sem fylgdu verklagi hennar í umrætt sinn sem hafi verið í andstöðu við þá verktilhögun sem lögð hafi verið fyrir hana og hún hafí margsinnis fylgt áður. Þrátt fyrir að vélin væri í gangi hefur stefnandi farið undir öryggisgrindina sem hlífði völsunum og nánasta svæði þeirra. Stefnanda hljóti að hafa verið ljóst, eða að minnsta kosti mátt vera ljóst, að hættulegt væri að fara svo nærri völsum vélarinnar sem raun bar vitni án þess að slökkva á vélinni. Rétt sé að taka fram að stefnanda hafi verið ljóst að öryggishlífin var tengd rofa sem slökkti á vélinni ef öryggishlífinni var lyft. Sýndi stefnandi því af sér verulega óvarkárni í umrætt sinn sem sé eina orsök slyssins. Af framangreindu telur stefndi ljóst vera að slysið verði ekki rakið til verktilhögunar af hálfu stefnda.

Stefndi mótmælir því að vélin hafi verið vanbúin og að vanbúnaður hafi orsakað tjón stefnanda. Á dskj. nr. 21 séu myndir af vélinni og öryggishlíf hennar. Öryggishlífin hafi náð eins langt niður að færiböndunum og unnt var. Eðli málsins samkvæmt þurftu framleiðsluvörur að komast á milli öryggisgrindar og færibanda og því sé ekki unnt að láta öryggishlífina ná alveg að færiböndunum. Öryggishlíf vélarinnar hafi enn fremur verið búin rofa sem slökkti á vélinni ef hlífinni var lyft. Þá hafi öryggishlífin verið rauðlituð og áberandi. Ef tilhlýðilegrar varkárni var gætt í meðhöndlun vélarinnar hafi engin hætta verið á ferðum.

Eins og fyrr segi, hafi stuttu fyrir slysið verið settar upp leiðbeiningar á allar vélar í vinnslusal stefnda þar með talið á þessa vél. Afrit af leiðbeiningunum sé að finna í gögnum málsins. Leiðbeiningarnar hafi verið á áberandi stað á vélinni eins og sjáist á ljósmynd.

Tekið skuli fram að Vinnueftirlit ríkisins hafði skoðað vélina sem og allar aðstæður hjá stefnda í reglubundinni skoðun stuttu fyrir slysið eða þann 19. mars 2001. Hvorki þá né fyrr hafi verið gerðar athugasemdir við búnað vélarinnar.

Sé því mótmælt að stefndi hafi brotið gegn ákvæðum laga nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum eða reglum settum með stoð í þeim lögum.

Af framangreindu telur stefndi ljóst vera að vélin hafi ekki verið vanbúin og því verði slys stefnanda ekki rakið til annars en óvarkárni stefnanda sjálfrar.

Varakrafa stefnda um skiptingu sakar sé á því byggð að stefnandi verði að bera mestan hluta tjóns síns sjálf vegna eigin sakar. Stefnandi hafi starfað hjá stefnda í tæp þrjú ár og hafi margsinnis áður þrifið vélina. Verkið hafi verið einfalt og krafðist ekki sérstakrar verkstjórnar umfram þá kennslu og tilsögn sem hún hafi fengið. Að teknu tilliti til þekkingar sinnar og reynslu hafi stefnanda verið eða mátt vera ljós sú hætta sem fylgdi verklagi hennar í umrætt sinn sem hafi verið í andstöðu við það verklag sem lagt hafi verið fyrir hana að beita. Verði hún því að bera tjón sitt sjálf að mestu leyti. Að öðru leyti sé, um frekari rökstuðning fyrir varakröfu, vísað til rökstuðnings fyrir aðalkröfu eftir því sem við á.

Um lagarök vísar stefndi einkum til almennra reglna skaðabótaréttar. Um málskostnað er vísað til XXI. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Niðurstaða

Stefnandi varð fyrir slysi við vinnu sína hjá stefnda þann 23. júlí 2001 og hlaut hún tjón af. Fyrir liggur að þegar slysið varð voru bæði lögregla og fulltrúi Vinnueftirlits kallaðir til.

Samkvæmt upplýsingaskýrslu lögreglu, 23. júlí 2001, var rætt við stefnanda eftir slysið. Lýsti hún aðdraganda slyssins þannig að hún hafi verið að þrífa umrædda vél eða framleiðslulínu með litlum handkústi þegar slysið varð. Skyndilega hafi verið eins og kústinum hefði verið kippt úr hendi hennar og handleggur hennar farið á færibandið sem hafi dregið hana undir valsana.

Í umsögn Vinnueftirlits ríkisins segir um tildrög slyssins að stefnandi hafi verið að vinna við þrif á svokölluðum útlangara sem sé hluti af framleiðslulínu fyrir pylsu og hamborgarabrauð. Stefnandi hafi farið með vinstri hönd undir öryggishlíf meðan vélin var enn í gangi með þeim afleiðingum að hún lenti með höndina milli tveggja valsa og festist þar.

S-kk-nf G-kk-nf hópstjóri/verkstjóri hafi verið nærstaddur og hafi heyrt sársaukahróp stefnanda og hafi hann slegið út gangi vélarinnar með næsta öryggisrofa en vélin sé búin nokkrum slíkum. Valsarnir hafi verið spenntir sundur með járnstöng, þannig að stefnandi losnaði.

Öryggisgrindin sé útbúin með öryggisrofa sem rjúfi straum til vélarinnar ef henni er lyft upp, þannig að hún stoppar, síðan er endurræst með gangsetningarhnappi. Á vélinni hafi verið öryggisleiðbeiningar á íslensku og segi þar meðal annars að hún sé hættuleg í gangi. Einnig segir að vélin sé að hluta til í gangi við þrif.

Vélin sem slysið varð við er af tegundinni Wemer & Pfleiderer og reyndist í lagi. Öryggishlífin og rofabúnaður hennar virkaði eðlilega við ítrekaðar prófanir.

Telur fulltrúi vinnueftirlitsins að orsök slyssins megi rekja til þess að hægt var að komast í snertingu við vélarhluti á hreyfingu þrátt fyrir hlífarbúnað. Er vísað í þessu sambandi til regna nr. 580/1995 um vélar og tæknilegan búnað, eins og áður er rakið.

Framburður stefnanda um aðdraganda slyssins er fremur óljós. bar hún að hún hefði verið að bursta færibandið og höndin skyndilega farið undir öryggishlífina. Hún bar einnig að hún hefði verið að þrífa valsa vélarinnar þegar slysið varð. Hafi vélin verið í gangi og hafi öryggishlíf verið uppi. Telja verður upplýst, þrátt fyrir þennan framburð stefnanda fyrir dómi um aðdraganda slyssins, að slysið hafi orðið með þeim hætti sem lýst er í umsögn Vinnueftirlits ríkisins. Fær það staðfestingu í framburði S-kk-ef Ó-kk-ef G-kk-ef, bakara og fyrrverandi starfsmanns stefnda. Hann bar fyrir dómi að hann hefði fyrstur komið að slysinu. Hann hefði heyrt sársaukahróp stefnanda og hefði hann farið að næsta öryggisrofa og slökkt á vélinni. Þegar hann hafi komið að hafi hönd stefnanda verið komin undir valsana. Hann kveðst hafa reynt að losa stefnanda en það hafi ekki gengið. Hann hafi hringt í verkstæðisformanninn sem hafi komið með kúbein og brotið valsana upp til þess að losa stefnanda.

Á ljósmynd á dskj. nr. 21 er mynd af færibandinu og öryggishlífinni. Þar sést jafnframt hönd sem fer undir öryggishlífina. Staðfesti S-kk-nf að svona hefði þetta litið út þegar hann kom að stefnanda. Öryggishlífin hafi verið niðri þegar hann kom að, eins og myndin sýni, og vélin hafi verið í gangi. Hann kveðst hafa prófað vélina og hlífina eftir að búið var að losa stefnanda. Hafi hann verið með fulltrúa vinnueftirlitsins við hliðina á sér. Hafi rétt þurft að lyfta öryggishlífinni til að vélin stoppaði.

Þegar slysið varð var stefnandi að vinna við þrif á vélasamstæðu sem samanstóð af tveimur færiböndum og völsum á milli þeirra sem öryggishlíf var yfir. Samkvæmt framburði hennar var vélasamstæðan alltaf í gangi þegar hún var að þrífa. Telja verður upplýst, samkvæmt því sem fram hefur komið í málinu, að stefnandi hafi verið að þrífa með bursta svonefnt fingrafæriband sem bar deigbollur að völsunum. Engin vitni voru að slysinu. Eins og stefnandi lýsir slysinu í lögregluskýrslu var eins og burstanum hefði verið kippt úr hendi hennar og handleggur hennar farið á færibandið sem hafi dregið hana undir valsana. Telja verður ómögulegt að öryggishlífin hafi verið uppi, eins og stefnandi hefur lýst fyrir dómi, þar sem staðfest er af fulltrúa vinnueftirlits, sbr. umsögn hans, og S-kk-þgf Ó-kk-þgf G-kk-þgf að vélin stöðvaðist þegar öryggishlífinni var lyft. Samkvæmt framburði S-kk-ef tengdust vélarnar með rafmagni og liggur ekki fyrir hvort hægt var að stöðva einstaka hluta samstæðunnar eða hvort stöðva þurfti allar vélarnar í einu. Samkvæmt framburði stefnanda var henni leiðbeint um það hvernig hún ætti að þrífa vélarnar en ekki liggur fyrir að henni hafi verið leiðbeint sérstaklega um það hvernig öryggisrofar virkuðu eða hvernig ætti að setja einstaka hluta vélasamstæðunnar í gang eða stöðva þá. Bar hún að henni hefði verið sagt að snúa sér til samstarfsmanns til að setja vél í gang eða slökkva á vél. Er það í samræmi við framburð S-kk-ef sem bar að hann hefði aðstoðað starfsfólk, sem ekki kunni á rofana, við að slökkva og kveikja.

Fram hefur komið, sbr. framburð S-kvk-ef R-kvk-ef fyrir dómi, að þrífa átti færibönd meðan þau voru í gangi þar sem það var auðveldara. Liggur ekki fyrir að gerður hafi verið greinarmunur á færibandinu sem lá að völsunum eða því sem tók við fyrir aftan valsana. Stefnandi var að þrífa færibandið, eins og áður segir, og var vélin í gangi. Telja verður að það hafi verið í samræmi við vinnureglur hjá stefnda. Stefnandi vann á næturvöktum og liggur ekki fyrir að hún hafi lotið neinni verkstjórn við vinnu sína á þeim tíma.

Samkvæmt framansögðu þykir ekki sýnt fram á annað en að stefnandi hafi fylgt því verklagi sem tíðkaðist hjá stefnda. Hefur ekki verið sýnt fram á að hún hafi, í umrætt sinn, sýnt af sér gáleysi við vinnu sína eða að hún eigi sök á því hvernig fór.

Á umræddum tíma voru í gildi reglur nr. 580/1995 um vélar og tæknilegan búnað. Í ákvæði 1.3.7 segir að hreyfanlegir vélarhlutar verði að vera þannig hannaðir, smíðaðir og staðsettir að engin hætta stafi af þeim eða, sé enn hætta á ferðum, búnir hlífum eða varnarbúnaði til að komist verði hjá allri snertingu sem valdið gæti slysum.

Eins og áður er rakið telur Vinnueftirlit ríkisins að slysið verði rakið til þess að hægt var að komast í snertingu við vélarhluti á hreyfingu þrátt fyrir hlífarbúnað. Telja verður að umrædd vél, sem stefnandi var að vinna við umrætt sinn, hafi ekki uppfyllt skilyrði fyrrgreinds ákvæðis um öryggi.

Samkvæmt framansögðu telst stefndi, Myllan-Brauð ehf., bera fulla skaðabótaábyrgð á slysi því sem stefnandi varð fyrir 23. júlí 2001 og ber að taka kröfur stefnanda í málinu til greina.

Eftir þessari niðurstöðu ber stefnda að greiða stefnanda málskostnað sem ákveðst 550.000 krónur og greiðist hann í ríkissjóð.

Gjafsóknarkostnaður stefnanda, þ.e. þóknun lögmanns hennar, K-kk-ef S-kk-ef hrl., 550.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði. Við ákvörðun málflutningsþóknunar er ekki tekið tillit til virðisaukaskatts.

K-kvk-nf J-kvk-nf héraðsdómari kvað upp dóm þennan ásamt meðdómendunum I-kk-þgf Þ-kk-þgf verkfræðingi og M-kk-þgf Þ-kk-þgf J-kk-þgf verkfræðingi.

D Ó M S O R Ð

Viðurkenndur er réttur stefnanda, A-x-x Y-x-x, til skaðabóta að fullu vegna líkamstjóns er hún varð fyrir í vinnuslysi hjá stefnda, Myllunni-Brauð ehf., 23. júlí 2001.

Stefndi greiði stefnanda 550.000 krónur í málskostnað sem greiðist í ríkissjóð.

Gjafsóknarkostnaður stefnanda, þ.e. þóknun lögmanns hennar, K-kk-ef S-kk-ef hrl., 550.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði.

K-kvk-nf J-kvk-nf

I-kk-nf Þ-kk-nf

M-kk-nf Þ-kk-nf J-kk-nf