S-261/2014

Mál þetta, sem þingfest var 4. desember 2014 og dómtekið þann 31. mars 2015, er höfðað með ákæru lögreglustjórans á Selfossi, dagsettri 6. nóvember 2014, á hendur A;

„fyrir líkamsárás

með því að hafa að kvöldi föstudagsins 3. janúar 2014 að [...] veist að B og slegið hann í höfuðið, með þeim afleiðingum að B hlaut nefbrot, glóðarauga undir bæði augu og bólgur í nefi.

Telst brot ákærða varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Í ákæru er tekin upp einkaréttarkrafa B, en krafan er svohljóðandi:

„Einkaréttarkrafa:

Af hálfu B er þess krafist að ákærði verði dæmdur til að greiða honum skaðabætur að fjárhæð kr. 683.349 með vöxtum skv. 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38, 2001 um vexti og verðtryggingu, frá 3. janúar 2014 til þess dags er mánuður er liðinn frá birtingu bótakröfu, en með dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Verði brotaþola ekki skipaður réttargæslumaður gerir hann auk þess kröfu um að ákærði verði dæmdur til greiðslu kostnaðar vegna lögmannsaðstoðar að skaðlausu að meðtöldum virðisaukaskatti, samkvæm [sic] málskostnaðarreikningi sem lagður verður fram á síðari stigum málsins eða samkvæmt mati dómsins.“

Ákærði neitaði sök og hafnaði framkominni bótakröfu við þingfestingu málsins. Ákærði krefst þess aðallega að verða sýknaður af öllum kröfum ákæruvaldsins, en til vara er krafist vægustu refsingar sem lög leyfa. Ákærði krefst þess að skaðabótakröfu verði vísað frá dómi. Þá krefst verjandi ákærða málsvarnarlauna.

Málsatvik

Fimmtudaginn 16. janúar 2014 mætti B, brotaþoli í máli þessu, á lögreglustöðina á Selfossi og lagði fram kæru á hendur ákærða fyrir líkamsárás. Í framhaldinu var tekin lögregluskýrsla af brotaþola. Kvaðst hann hafa orðið fyrir líkamsárás af hendi ákærða að [...] þegar brotaþoli var þar gestkomandi þann 3. janúar 2014. Þá tók lögreglan skýrslur af vitnum 5. og 7. febrúar 2014 og af ákærða 28. október sama ár.

Meðal gagna málsins er vottorð frá Heilbrigðisstofnun Suðurlands, undirritað af C yfirlækni og sérfræðingi í heimilislækningum, sem kvaðst hafa sinnt brotaþola í umrætt sinn. Þar kemur fram að brotaþoli hafi leitað til Heilbrigðisstofnunar Suðurlands þann 6. janúar 2014. Brotaþoli hafi lýst atvikum þannig að honum hafi orðið sundurorða við kunningja sinn sem hafi síðan kýlt brotaþola eitt högg í andlitið, nánar tiltekið beint á nefið. Höggið hafi lent meira vinstra megin og brotaþoli fengið miklar blóðnasir í kjölfarið. Síðan segir í vottorðinu: „Við skoðun er hann með glóðarauga undir báðum augum, bólgið nef og talsverð bólga í nefi, stífluð nös hægra megin. Nefbein er greinilega laust, brotið og sveigja til hægri. Úr verður að ég bóka hann hjá mér næsta dag og næ þá tali við D háls-nef- og eyrnalækni. B er þá fastandi og fer í aðgerð til D. Ekki var að sjá þann 6.1 nein önnur áverkamerki á B nema hann beit í tunguna sér [sic] við höggið og er með smá mengjar [sic] þess þó það sé allt saman að gróa. Hann er t.d. ekki með nein sár eða hrufl á höndum enda segist hann ekki hafa kýlt á móti. Það má því segja að áverkar á B geta samrýmst því áverkaferli sem hér að ofan er lýst. Í framhaldinu fór B til háls- nef og eyrnalæknis sem staðfesti að um nefbrot var að ræða og gerði að því í aðgerð.“

Meðal gagna málsins eru einnig ljósmyndir sem lögregla tók á ætluðum brotavettvangi þann 7. febrúar 2014. Í skýringum við myndirnar, sem eru þrjár að tölu og í lit, segir að brotavettvangur sé íbúð í bílskúr að [...]. Ein myndin sé tekin utan dyra og sýni að gengið sé inn í umrædda íbúð bakatil, þ.e. úr bakgarði lóðarinnar, og opnist dyrnar út. Tvær myndir séu teknar inni í íbúðinni og þar megi sjá sófa þann sem brotaþoli kvaðst hafa setið í þegar ætluð líkamsárás átti sér stað. Engar fleiri hurðir séu á leið frá útidyrum að ætluðum brotavettvangi.

Framburður ákærða og vitna fyrir dómi.

Ákærði, sem neitar sök, kvaðst í umrætt sinn hafa komið ásamt E að heimili F, sem búi í íbúð inn af bílskúr sem standi við hús foreldra hans að [...]. Ákærði, sem kvaðst hafa farið inn í íbúðina á undan E, lýsti því að hafa farið inn um opnanlega hurð á bílskúrnum að framanverðu, þaðan inn eftir bílskúrnum og opnað hurð að íbúð F, en umrædd hurð hafi opnast inn í íbúðina. Hann hafi ætlað að koma stráknum á óvart en þegar hann hafi opnað áðurnefnda hurð hafi brotaþoli, B, staðið beint fyrir innan hurðina og því fengið hurðina í andlitið. Aðspurður kvaðst ákærði ekki hafa bankað. Taldi ákærði að E hafi komið inn í íbúðina u.þ.b einni og hálfri til tveimur mínútum síðar. Ákærði kvaðst hafa hringt í F um tveimur tímum áður og boðað komu sína. Hann hafi hins vegar ekki vitað að brotaþoli væri staddur á heimili F í umrætt sinn. Aðspurður hvort ósætti hafi verið milli hans og brotaþola sagði ákærði það ekki hafa verið frekar en vanalega. Þeir séu vinir sem rífist og sláist en í lok dags séu þeir alltaf góðir félagar. Ákærði hafnaði því að þeir hafi umræddan dag verið ósáttir frekar en aðra daga, eins og ákærði orðaði það.

Aðspurður kvaðst ákærði hafa verið æstur og í „partýfíling“ þegar hann opnaði hurðina sem hafi við það lent beint á andliti brotaþola. Ákærði kvaðst ekki hafa áttað sig á því hvar brotaþoli hafi staðið nákvæmlega þegar hann opnaði hurðina, en brotaþoli hafi fallið við þegar hurðin lenti á honum. Síðan hafi brotaþoli sest á sófann og ákærði hugað að honum. Þá hafi E komið inn í íbúðina og síðan F fljótlega á eftir. F hafi beðið sig um að fara og kvaðst ákærði hafa orðið við því. Einhver orðaskipti hafi orðið milli þeirra sem þarna voru staddir og ákærði kvaðst hafa greint frá því sem gerst hafði. Borinn var undir ákærða sá framburður hans hjá lögreglu að hurðakanturinn hafi lent á brotaþola. Taldi ákærði að svo hafi verið en hann eigi þó erfitt með að tilgreina hvar hurðin lenti nákvæmlega á brotaþola. Það hafi þó ekki farið á milli mála að hurðin eða hurðakanturinn hafi lent á ákærða.

Vitnið B, brotaþoli í máli þessu, kvað vel hafa farið á milli hans og ákærða á umræddum tíma, en breyting hafi orðið á vegna máls þessa. Brotaþoli kvaðst hafa setið í sófa í íbúð F. F hafi fari inn í húsið að fá sér að borða en stuttu síðar hafi ákærði og vitnið E komið inn í íbúðina sömu leið og ákærði lýsti og rakið er hér að framan, en þeir hafi ekki bankað. Sérstaklega aðspurður kvað brotaþoli ákærða hafa gengið á undan inn í íbúðina en E komið inn þremur sekúndum síðar. Ákærði hafi verið ósáttur og öskrað á sig út af einhverju rifrildi á fésbókinni. Síðan hafi ákærði óskað eftir að þeir færu út að ræða saman en brotaþoli ekki viljað það. Þá hafi ákærði kýlt sig einu sinni þar sem hann sat í sófanum. Við það hafi vatnsglas sem stóð á borði þarna nálægt dottið í gólfið. Nánar tiltekið hafi ákærði slegið sig í andlitið með krepptum hnefa og hafi höggið lent til hliðar á nefinu, vinstra megin. Brotaþoli kvaðst í framhaldinu hafa staðið upp og litið í spegil og séð að nef hans hafi verið eins og banani í laginu og hann þá rétt það við. Fimm til tíu mínútum síðar hafi F komið inn í íbúðina, sömu leið og ákærði og E, rekið ákærða út og kvaðst brotaþoli þá hafa sest aftur niður. Sérstaklega aðspurður kvað brotaþoli E hafa séð þegar ákærði veitti honum umrætt högg. Brotaþoli hafnaði lýsingu ákærða á atburðarásinni.

Vitnið F, kvað vitnið E hafa hringt og tilkynnt að hann ætlaði að koma í heimsókn. Vitnið, sem bjó í umræddri íbúð inn af bílskúrnum, kvaðst hafa farið inni í hús foreldra sinna og ekki orðið var við það þegar ákærði og E komu og engin hljóð heyrt úr íbúðinni. Þegar vitnið hafi komið til baka inn í íbúðina hafi brotaþoli setið þar og verið með blóðnasir, ákærði hafi verið að þurrka upp vatn af gólfinu. E hafi einnig setið þar inni. Ákærði hafi verið æstur en beðið vitnið afsökunar. Vitnið kvaðst hafa rekið ákærða út þar sem hann hafi slegið brotaþola. Nánar aðspurður kvaðst vitnið ekki hafa séð umrædda atlögu en kvað það hafa verið ljóst að ákærði hafi verið þar að verki enda hafi hann og brotaþoli verið að rífast. Það hafi verið greinilegt þegar vitnið gekk inn í herbergið að eitthvað hafði átt sér stað. Þá hafi brotaþoli sagt sér að ákærði hafi slegið hann í höfuð.

Vitnið D, háls,- nef- og eyrnalæknir, kvað brotaþola hafa komið til sín 7. janúar 2014, greint frá því að hafa verið sleginn í andlitið og verið með ferska áverka, innan við 5-7 daga gamla. Þá hafi skoðun leitt í ljós nefbrot. Í framhaldinu og þar sem nefbeinið hafi verið mölbrotið og skakkt hafi brotaþoli farið í aðgerð 9. janúar sama ár, þ.e. nefréttingu. Einnig hafi hefðbundnir áverkar verið á andliti brotaþola, þ.e.a.s. glóðaraugu og bólga yfir nefbeini. Þá hafi brotaþoli komið í eftirlit tveimur dögum síðar. Vitnið kvað ekki útilokað að brotaþoli hafi fengið umrædda áverka í kjölfar þess að hurð hafi lent á andliti hans. Áverka sem þessa sé hægt að fá við aðrar aðstæður en þær sem brotaþoli hafi lýst.

Vitnið C, yfirlæknir á Heilbrigðisstofnun Suðurlands, staðfesti framlagt læknisvottorð. Hann kvaðst hafa sinnt brotaþola við komu á heilsugæslu 6. janúar 2014. Brotaþoli hafi greint frá því að hafa fengið eitt högg beint á nef þann 3. sama mánaðar. Skoðun hafi leitt í ljós glóðarauga beggja vegna, nefið hafi verið bólgið, hægri nös stífluð og nef virst brotið og sveigja hafi verið á því. Einnig hafi verið sár á tungu brotaþola, eftir bit að sögn brotaþola. Aðrir áverkar hafi ekki komið í ljós við skoðun. Brotaþola hafi verið vísað til vitnisins D. Vitnið kvað ekki útilokað að áverkar sem þessir hafi komið í kjölfar þess að hurð hafi lent framan á nefi brotaþola. Þó taldi vitnið að við slíkt högg myndi nef ekki eingöngu brotna öðru megin. Þá hafi engin merki verið um að kantur hafi lent framan í brotaþola.

Vitnið G, rannsóknarlögreglumaður, kvaðst hafa stjórnað rannsókn þessa máls og tekið myndir þær sem liggja frammi í málinu. Fram kom að brotaþoli hafi upplýst, þegar vitnið kom á vettvang í febrúar 2014, að yfirleitt væri gengið inn í íbúðina um inngang baka til við húsið.

Vitnið E, kvaðst hafa komið ásamt ákærða að [...] umrætt kvöld í þeim tilgangi að ræða við brotaþola. Vitnið kvaðst hafa komið inn í íbúð F á eftir ákærða, líklega 3-4 mínútum síðar, þar sem hann hafi verið að ganga frá bifreiðinni. Þegar hann kom inn í íbúðina hafi brotaþoli setið í sófanum og haldið um nefið sem blætt hafi úr. Minnti vitnið að ákærði, sem hafi verið svolítið æstur, hafi staðið inni í íbúðinni. Þá hafi F komið inn örstuttu síðar. Vitnið kvaðst ekki muna eftir orðaskiptum þeirra í milli en þó muna eftir að hafa spurt hvað hafi gengið á. Ítrekað aðspurður kvaðst vitnið ekki hafa séð hvernig brotaþoli fékk umrædda áverka. Líklega hafi F rekið ákærða út úr íbúðinni þar sem það hafi gefið augaleið að ákærði hafi veitt brotaþola umræddan áverka, nema þá að brotaþoli hafi gengið á vegg. Vitnið greindi frá því að eftir að ákærði fór út hafi brotaþoli sagt að ákærði hefði kýlt sig. Þá kvaðst vitnið hafa vitað að ákærði og brotaþoli hafi verið ósáttir umrætt kvöld vegna fésbókarfærslu. Aðspurt kvaðst vitnið kannast við að hafa greint frá því í skýrslutöku hjá lögreglu að ákærði hafi lofað því, að ef þeir myndu hitta brotaþola heima hjá F, þá myndi ákærði aðeins ræða við brotaþola.

Niðurstaða.

Ákærði, sem gefin er að sök líkamsárás, hefur frá upphafi rannsóknar málsins neitað sök. Hinni meintu líkamsárás er þannig lýst í ákæru að ákærði hafi veist að brotaþola og slegið hann í höfuðið með þeim afleiðingum að brotaþoli hafi nefbrotnað, fengið glóðarauga undir bæði augu og bólgur í nefi. Í upphafi aðalmeðferðar var gengið á vettvang að [...], nánar tiltekið litla íbúð sem innréttuð hefur verið inn af bílskúr sem stendur við húsið [...], heimili foreldra vitnisins F. Fyrir dómi lýsti ákærði atvikum á þann veg að þegar hann hafi opnað hurð, sem aðskilur áðurnefndan bílskúr og framangreinda íbúð, en hurðin opnast inn í íbúðina, hafi brotaþoli staðið fyrir innan hurðina og hún lent á andliti brotaþola. Ákærði bar á sama veg í skýrslutöku hjá lögreglu. Lýsing brotaþola, sem á umræddum tíma var gestkomandi í íbúðinni, var á annan veg bæði hjá lögreglu og fyrir dómi. Kvað brotaþoli ákærða, sem hafi verið ósáttur og öskrandi, hafa slegið sig í andlitið með krepptum hnefa þar sem brotaþoli hafi setið í sófa í íbúðinni og hafi höggið lent vinstra megin á nefinu og hafi vitnið E verið staddur inni í íbúðinni þegar framangreind árás átti sér stað. Þessu hafnaði vitnið E í skýrslutöku fyrir dómi. Kvaðst hann hafa komið inn í íbúðina stuttu á eftir ákærða og þá hafi brotaþoli setið í sófa og haldið um nefið sem blætt hafi úr. Upplýst var að húsráðandi, vitnið F, rak ákærða fljótlega út úr íbúðinni. Vitnið F bar fyrir dómi að ljóst hafi verið að ákærði hafi slegið brotaþola, enda hafi hann og brotaþoli verið að rífast. Vitnið E, sem lýsti ósætti milli ákærða og brotaþola umrætt kvöld, kvað vitnið F hafa rekið ákærða út úr íbúðinni þar sem það hafi gefið augaleið að ákærði hafi veitt brotaþola umræddan áverka, nema þá að brotaþoli hafi gengið á vegg, eins og vitnið orðaði það. Vitnin F og E lýstu atvikum með sama hætti í yfirheyrslu hjá lögreglu.

Eins og áður greinir leitaði brotaþoli til Heilbrigðisstofnunar Suðurlands þremur dögum eftir ætlaðan atburð. Vitnið C, yfirlæknir sem gaf skýrslu í gegnum síma við aðalmeðferð málsins, kvað ekki útilokað að áverkar brotaþola mætti rekja til þess að að hurð hafi lent framan á nefi hans. Þó taldi vitnið að við slíkt högg myndi nef ekki eingöngu brotna öðru megin auk þess sem engin merki hafi verið um að kantur hafi lent framan í brotaþola. Vitnið D, háls,- nef- og eyrnalæknir sem einnig gaf skýrslu í gegnum síma, kvað ekki útilokað að brotaþoli hafi fengið umræddan áverka við að hurð hafi lent á andliti hans.

Samkvæmt 108. gr. og 1. mgr. 109. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, hvílir sönnunarbyrði um sekt ákærða og atvik sem telja má honum í óhag á ákæruvaldinu. Gerð er sú krafa að komin sé fram í máli nægileg sönnun, sem ekki verði vefengd með skynsamlegum rökum, um hvert það atriði sem varðar sekt sakbornings. Ákærði og brotaþoli eru einir til frásagnar um atvik máls og ber mikið í milli í framburði þeirra. Báðir báru um atvik í öllum meginatriðum með sama hætti hjá lögreglu og fyrir dómi og var framburður beggja skýr og greinargóður. Með vísan til framangreindra lagaákvæða og alls þess sem rakið er hér að framan, hefur ákæruvaldinu að mati dómsins, gegn neitun ákærða, ekki tekist að sanna að ákærði hafi slegið brotaþola með þeim afleiðingum sem í ákæru greinir. Verður ákærði því sýknaður af öllum kröfum ákæruvaldsins í máli þessu.

Með vísan til framangreindrar niðurstöðu ber að vísa einkaréttarkröfu B frá dómi, sbr. 2. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008.

Þá verður samkvæmt 2. mgr. 218. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008, allur sakarkostnaður í máli þessu felldur á ríkissjóð, þ.e. útlagður sakarkostnaður, og 388.740 króna málsvarnarlaun verjanda ákærða, S-kk-ef S-kk-ef hdl., að meðtöldum virðisaukaskatti og 42.600 krónur í ferðakostnað. Þess skal getið að í máli þessu liggur hvorki frammi sakarkostnaðaryfirlit né reikningar eða önnur gögn um útlagðan kostnað tengdan rannsókn málsins.

M-kvk-nf H-kvk-nf G-kvk-nf, fulltrúi lögreglustjórans á Suðurlandi, flutti málið af hálfu ákæruvaldsins.

R-kvk-nf T-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð

Ákærði, A, er sýkn af öllum kröfum ákæruvaldsins.

Einkaréttarkröfu B er vísað frá dómi.

Allur sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, S-kk-ef S-kk-ef hdl., 388.740 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti og 42.600 krónur í ferðakostnað.

R-kvk-nf T-kvk-nf.