S-33/2014

Mál þetta, sem dómtekið var 12. febrúar 2015, er höfðað með ákæru ríkissaksóknara, dags. 12. ágúst 2014, á hendur A, kt. [...], [...], [...], „fyrir brot gegn valdstjórninni og líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 3. ágúst 2013 utandyra við skemmtistaðinn Víkina á Höfn í Hornafirði, veist með ofbeldi að lögreglumanninum B, sem þar var við skyldustörf og reyndi að stöðva átök milli ákærða og annars manns, en ákærði tók í litla fingur vinstri handar B og sveigði fingurinn til hliðar með þeim afleiðingum að hann brotnaði.“

Í ákæruskjali er þetta talið varða við 1. mgr. 106. gr. og 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og er þess þar krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Af hálfu ákærða er aðallega krafist sýknu, en til vara vægustu refsingar sem lög leyfa. Þá er þess krafist að sakarkostnaður, þ.m.t. hæfileg málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, greiðist úr ríkissjóði að öllu leyti eða að hluta til.

I

Samkvæmt því sem greinir í frumskýrslu lögreglustjórans á Eskifirði, dags. 5. ágúst 2013, sem undirrituð er af brotaþola, B lögreglumanni, var hann staddur við eftirlit, til móts við Víkina, um kl. 3.40 aðfaranótt 3. ágúst 2013, ásamt öðrum lögreglumanni, er þeir veittu eftirtekt hópi ungra manna. Í hópnum hafi heift og háreysti virst fara vaxandi og loks hafi þeir verið farnir að ýta hver við öðrum og hrinda. Tveir mannanna hafi haft sig mest í frammi og átt í ágreiningi sín á milli, en aðrir hafi skipst í fylkingar með mönnunum. Báðir hafi verið sýnilega ölvaðir. Hafi það verið mat lögreglumanna að afskipti væru nauðsynleg. Hafi svo farið að annar mannanna hafi verið handtekinn. Þegar búið hafi verið að handjárna hann og til hafi staðið að færa hann inn í lögreglubifreið hafi brotaþoli veitt því eftirtekt að ákærði veittist að hinum manninum, C, svo þeir féllu í jörðina. Hafi brotaþoli reynt að skilja þá að með því að gefa skipanir og ýta þeim í sundur. C hafi strax farið að fyrirmælunum, en ekki getað losað sig frá ákærða. Ákærði hafi haldið áfram að berjast um. Hafi brotaþoli þurft að hemja ákærða, auk þess að vakta umhverfið, með hættu á frekari árásum í huga. Á meðan á þessu gekk hafi ákærði seilst í litla fingur vinstri handar brotaþola og sveigt hann út á hlið uns fingurinn brotnaði. Hafi ákærði þá verið handtekinn kl. 03.45 og fluttur á lögreglustöð. Læknir hafi skoðað áverka brotaþola og hafi beinbrot verið staðfest með röntgenmyndatöku.

Í málinu liggja fyrir ljósmyndir sem sýna ætlaðan vettvang utan við skemmtistaðinn Víkina, til hliðar við lögreglubifreið sem lagt er á bílastæði við horn hússins.

Þá liggur fyrir vottorð D læknis á Heilbrigðisstofnun Suðausturlands, dags. 20. ágúst 2013. Er þar tekið fram að útgefandi vottorðsins hafi ekki sjálfur hitt sjúklinginn, B, er hann leitaði læknishjálpar 3. ágúst 2013, en að þær upplýsingar sem veittar séu í vottorðinu séu skráðar í sjúkraskrá hans. Hafi sjúklingur gefið þá sögu að hann hafi verið að handtaka einstakling um kl. 3.45 umrædda nótt. Viðkomandi hafi náð taki á litla fingri vinstri handar hans og snúið og brett upp á fingurinni svo að brostið hafi í. Við skoðun kl. 4.10 sé talsverð bólga „proximalt“ á fingrinum. Við þreyfingu sé hreyfanlegt brot í „prox.phalanx“ (fyrsta fingurbeini, næst handarbaki). Röntgenmyndataka leiði í ljós fjölbrot í gegnum prox.phalanx skaftið (miðju beinsins), með tilfærslu á skábrotum á hliðarmynd en á „frontal“ mynd liggi kjúkan rétt.

Í vottorðinu kemur fram að 9. ágúst sé tekin „kontrol“ röntgenmynd af fingrinum á heilsugæslu sem borin saman við mynd frá 3. ágúst sýni óbreytta niðurstöðu og góða legu brotsins. Hinn 16. ágúst komi sjúklingur til að láta herða umbúðir. Tekið er fram í niðurlagi vottorðsins að „samkvæmt sögu“ sé það mat læknis að umrætt fingurbrot „orsakist af ásetningi“.

Ennfremur liggur fyrir vottorð E læknis á Heilbrigðisstofnun Suðausturlands, dags. 14. júlí 2014, varðandi „fingurbrot sem [brotaþoli] hlaut við störf 3. ágúst 2013“. Kemur þar fram að allar upplýsingar um tjónið í sjúkraskrárkerfi hafi komið fram í vottorði D, dags. 20. ágúst 2013. Síðan segir þar: „Það staðfestist hér með að samkvæmt minni læknisfræðilegu kunnáttu þá þarf talsvert afl sem togar fingur út til hliðar og/eða uppávið, með snúningi, til að hljóta af slíkt brot á kjúkubeini fingurs sem [brotaþoli] hlaut. Það samræmist lýsingu [brotaþola] á tildrögum áverkans.“

Loks liggja fyrir tvær röntgenmyndir af fingri brotaþola, teknar 3. ágúst 2013.

II

Ákærði gaf skýrslu fyrir dómi. Kvaðst hann hafa átt í átökum við annan mann, C, utan við skemmtistaðinn Víkina er brotaþoli hafði afskipti af þeim. Kvaðst ákærði hafa verið búinn að veita því athygli að lögreglan væri á vettvangi. Kvaðst hann hafa haldið C í tökum á jörðinni. Þeir hafi legið á jörðinni, hlið við hlið. C hafi snúið baki að ákærða og ákærði haldið utan um báða upphandleggi og búk hans. Fótleggir þeirra hafi einnig verið flæktir saman. Brotaþoli hafi komið aftan að sér og skipað sér að sleppa C. Kvaðst ákærði strax hafa hlýtt því. Næst minnist hann þess að hafa verið staðinn á fætur er brotaþoli hafi komið aftan að honum og fellt hann á magann í jörðina, með því að krækja fyrir hann fæti. Þar hafi hann verið handjárnaður.

Ákærði kvaðst þess fullviss að hafa ekki gripið í fingur lögreglumannsins og sveigt hann til. Hann kvaðst ekki hafa sýnt neinn mótþróa við handtökuna. Þá kvaðst hann ekki hafa orðið þess var að lögreglumaðurinn kveinkaði sér eða hefði orðið fyrir meiðslum. Kvaðst ákærði hafa verið frekar drukkinn, en þó muna atburði.

Borið var undir ákærða að í framburði sem hann gaf hjá lögreglu 12. ágúst 2013 hafi komið fram að brotaþoli hafi tekið utan um hendur hans. Kvað ákærði það rétt að lögreglumaðurinn hafi togað í hann og reynt að losa tök hans, en ekki muna hvort tekið var í hendur eða handleggi hans. Kvaðst hann muna atvik þannig að hann hafi strax sleppt tökum á C við fyrirmæli lögreglu, en ekki rengja framburð lögreglumanna og vitna um annað.

Brotaþoli, B lögreglumaður, lýsti atvikum svo að hann, ásamt öðrum lögreglumanni, hafi þurft að hafa afskipti af hópi manna umrætt sinn utan við Víkina. Ákærði hafi óvænt tekið sig út úr hópnum og hlaupið niður annan mann, C, sem sneri baki í hann. Þetta hafi gerst við hlið lögreglubifreiðarinnar sem lagt var utan við Víkina. Kvaðst hann hafa reynt að skilja þá ákærða og C að og gefið þeim fyrirmæli um að hætta að berjast. C hafi strax hlýtt þeim fyrirmælum, en ekki tekist að losa sig frá ákærða, þar sem þeir hafi verið flæktir saman á fótunum. Ákærði hafi haldið áfram að berjast um þar sem hann lá á hægri hlið sinni með hægri handlegg lausan fyrir framan búkinn. Kvaðst brotaþoli hafa lagst á hnén fyrir aftan bak hans, ýtt C frá, stutt vinstri hönd á síðu ákærða og hægri hönd á öxl hans, en ákærði hafi skyndilega seilst með hægri hendi í litla fingur vinstri handar hans og náð að brjóta fingurinn. Það hafi ekki farið á milli mála er fingurinn brotnaði. Brotaþoli kvaðst hafa náð að halda ákærða þrátt fyrir þetta, en lögreglumaðurinn F hafi fljótlega komið til aðstoðar og spurt hvort það ætti að handtaka ákærða. Kvaðst brotaþoli hafa tjáð honum að það væri óhjákvæmilegt, enda hefði ákærði fingurbrotið sig.

Atburðarásin hafi verið mjög hröð, en allt þetta hafi gerst á innan við einni mínútu. Aðspurður sagðist brotaþoli ekki hafa séð ákærða grípa um fingurinn, en fundið greipina læsast um fingurinn og séð hönd ákærða „fara frá“ eftir að fingurinn brotnaði. Hann kvaðst ekki ætla ákærða það að hafa haft ásetning til að brjóta fingurinn, en telja hann hafa verið að reyna að losna úr tökum brotaþola. Aðspurður kvaðst hann ekki kannast við að ákærði hafi haldið utan um efri hluta líkama C. Kvaðst hann heldur ekki kannast við það að ákærði hafi staðið upp í þessari atburðarás og að hafa fellt hann í jörðina áður en hann var handtekinn. Kvaðst hann viss um að ákærða hafi verið ljóst að lögregla væri að störfum á vettvangi. Ákærði hafi virst verulega ölvaður.

Brotaþoli lýsti óþægindum frá fingrinum, sem þó hefðu ekki áhrif á dagleg störf hans. Fingurinn hafi verið spelkaður og kvaðst hann hafa verið óvinnufær í um tvo mánuði vegna brotsins.

F lögreglumaður lýsti atburðum svo fyrir dómi að þeir brotaþoli hefðu verið við eftirlit utan við Víkina eftir lokun og haft afskipti af hópi fólks, einkum tveimur mönnum. Hafi ástandið verið að róast er vitnið veitti því eftirtekt að brotaþoli var með annan mannanna í tökum upp við hægri hlið lögreglubifreiðarinnar. Vitnið hafi komið brotaþola til aðstoðar og þeir verið að koma manninum inn í lögreglubifreiðina er brotaþoli hafi skyndilega horfið frá. Kvaðst vitnið hafa lokið við að koma manninnum inn í bifreiðina, en að því loknu snúið sér við og séð þá ákærða og C liggja í jörðinni, við hlið lögreglubifreiðarinnar. Hafi fætur þeirra verið flæktir saman og hafi C kvartað yfir því að losna ekki frá ákærða. Ákærði hafi legið á bakinu, ekki sagt neitt og virst sem ekki væri hægt að ná sambandi við hann. Hafi það komið vitninu á óvart að sjá ákærða þarna, því hann hafi ekki haft sig í frammi fyrr á vettvangi. Brotaþoli hafi kropið til hliðar við ákærða. Kvaðst vitnið hafa tekið undir handarkrika C og togað hann frá. Kvaðst vitnið síðan hafa spurt brotaþola hvort það ætti líka að handtaka ákærða og hafi brotaþoli þá svarað því til að það yrði að handtaka hann, enda hefði hann verið að fingurbrjóta sig. F kvaðst ekki hafa orðið var við nein handalögmál milli ákærða og brotaþola meðan hann sá til. Ákærða hafi verið velt yfir á magann og hann handjárnaður. Síðan hafi ákærði verið reistur á fætur og færður í lögreglubifreið. Aðspurður kvaðst hann þó ekki viss um það hvort ákærði hafi verið handjárnaður liggjandi eða standandi, en ekki kannast við það að ákærði hafi staðið upp og verið felldur aftur í jörðina áður en hann var handjárnaður. Ákærði hafi verið rólegur er hann var færður inn í lögreglubifreiðina. Staðfesti vitnið skýrslugerð sína í málinu.

G gaf skýrslu fyrir dómi og kvaðst engin sérstök tengsl hafa við ákærða, en hafa unnið með honum. Kvaðst hann hafa verið undir vægum áhrifum áfengis umrætt sinn og ekki muna atvik mjög vel. Kvaðst hann minnast þess að C hafi verið að öskra mikið á ákærða og telja hann hafa átt upptök að átökum þeirra. Hann hafi síðan séð þá liggjandi á jörðinni og hafi ákærði haldið utan um C. Brotaþoli hafi staðið og beygt sig yfir mennina, en vitnið kvaðst telja hinn lögreglumanninn, F, hafa komið að þeim síðar. Lögregumennirnir hafi báðir verið að skipa mönnunum að sleppa tökum á hvor öðrum og verið að toga þá í sundur. Brotaþoli hafi tekið undir handarkrika ákærða og verið að toga hann frá C. Hafi ákærði verið reistur á fætur áður en hann var settur í handjárn. Kvaðst vitnið ekki vita hvort það hafi séð alla atburðarásina, en hafa staðið aðeins frá og verið „ekkert mikið að spá í þessu fyrst“. Ekkert hafi skyggt á útsýn hans yfir vettvang. Kvaðst hann minna að ákærði hafi verið handjárnaður upp við lögreglubifreiðina. Hann hafi enga mótspyrnu veitt. Hann kvaðst ekki minnast þess að fætur C og ákærða hafi verið flæktir saman.

H, sem kvaðst ekki hafa verið undir áhrifum áfengis og þekkja ákærða sem vinnufélaga tvö sumur, sagðist fyrir dómi hafa staðið við bifreið sína, í 7-10 metra fjarlægð, er hann sá hrindingar milli ákærða og C við hornið á Víkinni, framan við lögreglubifreið er þar var lagt. Kvaðst hann síðan hafa séð ákærða standa í fáeinar sekúndur yfir C, sem hafi legið á jörðinni, en þá hafi brotaþoli komið og tekið ákærða frá. Hinn lögreglumaðurinn hafi komið til aðstoðar. Ákærði hafi enga mótspyrnu veitt meðan hann var handjárnaður og færður inn í lögreglubifreiðina, þeim megin við bifreiðina sem vitnið sá ekki til. Fyrir dómi var borinn undir hann sá framburður hans hjá lögreglu 12. ágúst 2013, að mennirnir hafi færst á bak við lögreglubifreiðina eftir hrindingarnar og hafi vitnið þá ekki séð hvað var að gerast. Kvað vitnið það rétt og tók fram að hann hafi ekki séð séð til þess er ákærði var handjárnaður.

I kvaðst fyrir dómi hafa verið undir áhrifum áfengis og lítið muna eftir umræddri nótt. Kvaðst hann ekki hafa orðið vitni að samskiptum ákærða og brotaþola. Er ekki ástæða til að rekja frekar framburð þessa vitnis.

C gaf skýrslu fyrir dómi. Kvað hann menn hafa skipst á orðum á vettvangi og lögreglan hafi verið á staðnum. Kvað hann ákærða, sem hann sagðist ekki þekkja, hafa hlaupið sig niður svo hann féll í götuna. Ákærði hafi einnig fallið og „krækt“ sér utan um hann og haldið honum föstum. Nánar tiltekið hafi ákærði haldið utan um miðjan búk hans með höndunum, legið ofan á honum og „flækt“ sig í honum. Lögreglumaður hafi komið fljótt að þessu og einhver átök orðið er lögreglumaðurinn reyndi að losa ákærða af vitninu. Ákærði hafi ekki sleppt þrátt fyrir fyrirmæli lögreglu og hafi lögreglumenn þurft að beita hann valdi til að ná honum af vitninu. Þetta hafi verið „hnoð“ og kvaðst vitnið ekki geta lýst þessu nánar með neinni vissu. Kvaðst hann fremur hafa heyrt átök lögreglu við ákærða, fremur en séð þau. Lögreglan hafi fært ákærða af svæðinu, en sjálfur hafi hann gengið á brott. Kvaðst vitnið ekki hafa séð hvort hann var handjárnaður. Aðspurður í tilefni af framburði hans hjá lögreglu 4. ágúst 2013 kvað hann það geta verið rétt að fætur þeirra ákærða hafi verið flæktir saman.

J, unnusta C, kvaðst hafa verið undir áhrifum áfengis, en þau verið farin að dvína og kvaðst hún muna atvik í aðalatriðum. Lýsti hún atvikum mjög á sama veg og C. Kvaðst hún ekki muna hvernig lögreglumenn hafi náð þeim ákærða og C í sundur, en það hafi tekið smá stund. Hún hafi staðið í nokkurra metra fjarlægð frá atburðum sem gerðust við hlið lögreglubifreiðarinnar. Hún kvaðst ekki hafa heyrt hvort lögregla gaf þeim fyrirmæli og ekki muna hvort ákærði var handjárnaður. Nánar aðspurð gat vitnið ekki gefið skýrari lýsingu á atvikum. Var framburður sem hún gaf hjá lögreglu 12. ágúst 2013 borinn undir hana, þar sem segir að brotaþoli hafi togað í ákærða til að losa hann frá C og hafi ákærði verið lengi að sleppa takinu en allt í einu hafi allir verið lausir. Kvaðst hún hafa gefið þá skýrslu eftir bestu samvisku en að atvik rifjuðust ekki betur upp fyrir sér.

K kvaðst hafa verið undir áhrifum áfengis umrætt sinn og ekki minnast þess að hafa orðið vitni að samskiptum ákærða við brotaþola. Hann hafi setið inni í lögreglubifreið með félaga sínum og ekki orðið vitni að atburðum fyrir utan hana. Er ekki þörf á að rekja frekar framburð þessa vitnis, sem samræmist framburði sem hann gaf hjá lögreglu.

L kvaðst fyrir dómi hafa komið akandi að Víkinni og síðan farið út úr bifreiðinni og gengið í átt að fólkinu. Hann kvaðst ekki hafa séð atvik, þ.e. er brotaþoli gekk á milli manna en séð þegar „einhver lögga“ var komin ofan á ákærða og var að handjárna hann. Ákærði hafi legið hreyfingarlaus í jörðinni með hendur fyrir aftan bak. Hann hafi séð þetta þaðan sem hann stóð við næsta hús við Víkina. Atvik hafi gerst á bílaplaninu við hornið á Víkinni. Ákærði hafi virst mikið drukkinn.

E læknir, sérfræðingur í kvensjúkdómum og fæðingarhjálp, staðfesti fyrir dómi að hafa veitt brotaþola aðhlynningu umrædda nótt. Tók hún fram að hún hefði ekki sérfræðiþekkingu á sviði bæklunarskurðlækninga, en svaraði spurningum eftir sinni bestu þekkingu og reynslu. Staðfesti hún vottorð sitt frá 14. júlí 2014 og staðfesti jafnframt að vottorð annars læknis, dags 20. ágúst 2013, sé unnið upp úr skráningu hennar í sjúkraskrá brotaþola. Um ferskan áverka á fingri hafi verið að ræða, brot á nærkjúku. Kvaðst hún hafa fundið strax við þreyfingu að beinið væri mölbrotið. Röntgenmyndir hafi sýnt fjölbrot í skafti á nærkjúku fingursins, með smá tilfærslu. Fingurinn hafi verið spelkaður að höfðu samráði við bæklunarskurðlækni.

Útskýrði vitnið að hugtakið fjölbrot sé notað yfir það þegar fleiri en ein brotalína eða brothlutar eru til staðar. Hér hafi verið um að ræða þrjá brothluta, eftir því sem vitnið kæmist næst. Aðspurð kvaðst hún ekki geta sagt nánar til um það af brotinu í hvaða átt fingurinn hefði sveigst er hann brotnaði, en það hefði verið í aðra átt en honum sé ætlað að beygjast, þ.e. að lófanum. Áverkinn komi fyllilega heim og saman við áverkasögu B. Tók hún fram að engin ytri áverkamerki hafi verið á fingrinum, sem líklega hefðu verið til staðar hefði fingurinn t.d. klemmst. Til að brjóta skaftið á kjúkunni með þessum hætti þurfi talsvert afl, um leið og fingur sveigist í aðra átt en honum sé ætlað og skipti engu í þeim efnum hvort fingurinn sé beinn eða í boginni stöðu. Ein leið til þess gæti verið ef viðkomandi dytti á fingurinn. Slíkt brot geti átt sér stað, bæði með eða án þess að jafnframt sé snúið upp á fingurinn. Fingurbrot séu mjög algeng, en fjölbrot af þessu tagi séu ekki algeng. Svona brot sjáist þó t.d. við slys í íþróttum. Nánar aðspurð kvaðst hún þó ekki telja líklegt að slíkt brot hljótist af því einu að fingur t.d. flækist í fatnaði eða beltislykkju. Fingurinn þyrfti þá jafnframt að lenda boginn undir þunga, enda þurfi talsvert afl til að framkalla svona áverka. Vitnið kvað setningu í niðurlagi vottorðs D læknis frá 20. ágúst 2013, um að það sé „mat læknis að umrætt fingurbrot orsakist af ásetningi“, ekki frá sér komna.

III

Ákærða er gefið að sök brot gegn valdstjórninni og líkamsárás, með því að hafa, á þeim tíma og stað sem í ákæru greinir, veist með ofbeldi að lögreglumanninum B, sem þar var við skyldustörf og reyndi að stöðva átök milli ákærða og annars manns. Nánar tiltekið er ákærða gefið að sök að hafa tekið í litla fingur vinstri handar B og sveigt fingurinn til hliðar með þeim afleiðingum að hann brotnaði. Í ákæru er þetta talið varða við 1. mgr. 106. gr. og 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði hefur frá upphafi neitað sök. Byggist vörn hans á því að ósannað sé að hann hafi valdið fingurbroti lögreglumannsins með þeim hætti sem í ákæru greinir. Hafi lögreglumaðurinn meiðst við afskipti sín af ákærða og hinum manninum hafi verið um óhappatilviljun að ræða, en hvorki ásetnings- né gáleysisverk af hálfu ákærða. Ætla verði þeim sem þurfi að þola valdbeitingu lögreglu svigrúm til nokkurs mótþróa og hafi ákærði haldið sig innan þeirra marka.

Óumdeilt er að ákærði átti í átökum við annan mann utan við Víkina og að lögreglumaðurinn B hafði afskipti af þeim átökum. Ber B um að fingur hans hafi brotnað meðan á því stóð. Er staðfest með læknisvottorði og framburði E læknis að B var með ferskan áverka, brot á fingrinum, við læknisskoðun kl. 4:10 umrædda nótt. Ber samstarfsmaður B, lögreglumaðurinn F, um að B hafi strax skýrt svo frá á vettvangi að ákærði hefði fingurbrotið hann og hafi ákærði því verið handtekinn.

B hefur staðfastlega lýst atvikum nánar svo að á meðan hann studdi vinstri hendi á síðu ákærða, sem lá á hægri hlið sinni á jörðinni, hafi hann fundið að gripið var um fingurinn og brett upp á hann svo hann brotnaði. Aðspurður fyrir dómi sagðist hann ekki hafa séð ákærða grípa um fingurinn, en þó séð hægri hönd ákærða, sem hafi verið laus fyrir framan líkama hans, „fara frá“ eftir að fingurinn brotnaði.

Nokkur fjöldi vitna gaf skýrslu fyrir dómi en ekkert þeirra gat borið um það hvernig fingurbrotið atvikaðist. Reisir ákæruvaldið málatibúnað sinn því fyrst og fremst á framburði B, sem það telur trúverðugan og fá stoð í framburði vitna um önnur atriði, og á læknisfræðilegum gögnum.

Greinargóður framburður E læknis er rakinn ítarlega hér að framan. Eins og hún benti sjálf á er hún ekki sérfræðingur í bæklunarskurðlækningum. Þótt fram hafi komið að hún telji áverkann koma vel heim og saman við frásögn B af atvikum, kom fram að ekki þurfi að snúa upp á fingurinn til að framkalla slíkt brot, heldur nægi að fingurinn beygist í aðra átt en honum sé ætlað að beygjast, þó þannig að talsvert afl þurfi til að brjóta hann. Kom fram að fjölbrot af því tagi sem um ræðir séu ekki óþekkt við slysfarir, t.d. íþróttaslys, þótt þau séu ekki algeng.

Ákærði hefur frá upphafi neitað sök og ekki kannast við að hafa seilst í fingur brotaþola og sveigt hann til. Við mat á framburði ákærða er til þess að líta að hann var ölvaður umrætt sinn, en framburður hans hefur verið stöðugur og þótt honum beri ekki í öllum atriðum saman við framburð brotaþola eða vitni, er þar ekki um að ræða atriði sem máli þykja skipta.

Þótt framburður brotaþola um að ákærði hafi gripið um fingurinn og brett upp á hann svo brast í, þyki trúverðugur og ekkert sé fram komið í lýsingu hans eða annarra á aðstæðum sem geri það ósennilegt, verður ekki hjá því litið að framburður hans fær ekki beina stoð í framburði annarra sjónarvotta. Er þá jafnframt haft í huga að brotaþoli sjálfur ber ekki um að hafa beinlínis séð ákærða grípa um fingurinn, þótt hann segist hafa fundið fyrir því. Þá þykja læknisfræðileg gögn og framburður E læknis ekki svo afdráttarlaus að hafið sé yfir skynsamlegan vafa að fingurinn hafi brotnað með þeim hætti sem greinir í ákæru og að aðrar skýringar séu útilokaðar.

Samkvæmt framanrituðu og með vísan til 108. og 109. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála telst ekki komin fram lögfull sönnun fyrir því að ákærði sé sekur um þá háttsemi sem í ákæru greinir. Ber því að sýkna hann af ákærunni.

Samkvæmt úrslitum málsins verður allur sakarkostnaður lagður á ríkissjóð. Málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, G-kk-ef M. A-kk-ef hrl., þykja hæfilega ákveðin í einu lagi að fjárhæð 828.300 krónur, vegna starfa hans á rannsóknarstigi og fyrir dómi. Hefur þá jafnframt verið tekið tillit til virðisaukaskatts. Að auki ber verjandanum greiðsla vegna aksturs, 79.344 krónur.

Dómur þessi er kveðinn upp af H-kvk-þgf B-kvk-þgf héraðsdómara, í dómsal Héraðsdóms Austurlands að Lyngási 15, Egilsstöðum, klukkan 15:05 fimmtudaginn 9. apríl 2015. Við dómsuppsögu var gætt ákvæða 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, en dómsuppsaga dróst vegna embættisanna dómarans.

Dómsorð:

Ákærði, A, er sýkn af ákæru máls þessa.

Allur sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, G-kk-ef M. A-kk-ef hrl., að fjárhæð 828.300 krónur og ferðakostnaður verjandans, 79.344 krónur.

H-kvk-nf B-kvk-nf