E-5427/2020

Mál þetta, sem var dómtekið 19. mars sl., var höfðað 9. september 2020 af stefnanda, A, [...], gegn stefnda, B. [...].

Stefnandi krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða henni 600.000 krónur auk dráttarvaxta, samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, frá þingfestingardegi til greiðsludags. Þá krefst stefnandi málskostnaðar úr hendi stefnda.

Stefndi krefst sýknu auk málskostnaðar úr hendi stefnanda.

I

Málsatvik

Samkvæmt ráðningarsamningi 11. júlí 2018 var stefnandi ráðin deildarstjóri í [...]verslunar stefnda í [...]. Fram kom fyrir dóminum að stefnandi hefði raunar unnið hjá stefnda frá 2016 og þá aðallega um helgar en ekki verið í fullu starfi fyrr en frá og með júlí 2018. Í 4. gr. samningsins var mælt fyrir um að vinnuframlag stefnanda skyldi vera að lágmarki 171,15 klukkustundir á mánuði samkvæmt vaktaplani. Þá sagði að fyrir aukavinnu, umfram þann klukkustundafjölda, sem kynni að koma upp vegna starfsins, yrði ekki greitt nema um það væri sérstaklega samið og væri deildarstjóra treyst fyrir að deila þessum tímum milli mánaða eftir álagstímum. Samkvæmt 6. gr. samningsins skyldu mánaðarlaun stefnanda nema 400.000 krónum og miðast við að hún skilaði lágmarksvinnuframlagi samkvæmt 4. gr.

Stefnandi lýsir atvikum svo að á ráðningartíma hefði það komið reglulega upp að vaktir, sem henni voru úthlutaðar, náðu ekki lágmarksvinnuframlagi á mánuði í samræmi við ráðningarsamning. Þrátt fyrir að stefnandi hefði staðið allar þær vaktir sem henni voru boðnar hefðu henni aðeins verið greidd laun sem hlutfall af 171,15 klukkustundum á mánuði, fyrir utan ágúst 2018 þar sem henni hefðu verið greidd full mánaðarlaun fyrir staðnar vaktir. Komi þetta skýrlega fram á fyrirliggjandi launaseðlum.

Stefnandi kveðst hafa gert athugasemdir við fyrirkomulag vakta og launagreiðslna á ráðningartíma og haft orð á því að hún fengi ekki vaktir í samræmi við ráðningarsamning. Stefnandi hefði spurt yfirmann sinn hjá stefnda út í þetta í október 2018 og fengið þau svör að hún hlyti að „ná fullu starfi“ en annars þyrfti að „skoða það“. Auk þessa hefði stefnandi spurt verslunarstjóra hjá stefnda hvers vegna hún fengi ekki fullar vaktir og fengið þau svör að þar væri „fjárhagsatriðum stefnda um að kenna“.

Stefnanda var sagt upp störfum hjá stefnda með uppsagnarbréfi 30. apríl 2019 með þriggja mánaða uppsagnarfresti og skyldu starfslok hennar miðast við 1. ágúst 2019. Með bréfi lögmanns stefnanda 29. nóvember 2019 var stefndi krafinn um greiðslur að fjárhæð 882.022 krónur vegna vangoldinna launa frá júlí 2018 tilog með maí 2019. Byggðist krafan á því að stefnandi hefði ekki fengið greidd full mánaðarlaun á umræddu tímabili. Þá hefðu úthlutaðar vaktir ekki náð lágmarksvinnuframlagi samkvæmt ráðningarsamningi sem miðaðist við fullt starf. Stefndi hafnaði kröfu og sjónarmiðum stefnanda með bréfi 13. desember 2019. Þar kom m. a. fram að stefnandi hefði ekki staðið undir vinnuskyldum sínum samkvæmt samningi og frávik væru tengd andlegri og líkamlegri heilsu hennar sem stefndi hefði tekið tillit til. Bréfinu fylgdi greinargerð verslunarstjóra hjá stefnda og afrit af samskiptum hennar við stefnanda. Þar kom fram að fljótlega eftir að hún hefði komið í fullt starf hjá stefnda í sumarið 2018 hefði farið að bera á því að hún væri mikið veik og þegar liðið hefði að jólum hefði hún beðið um að fá að mæta seinna og fara fyrr ef hún treysti sér ekki til að vera í búðinni. Þá kom fram að verslunarstjórinn hefði oft setið með hana grátandi í mikilli vanlíðan og reynt að hjálpa henni. Ljóst hefði verið hún hefði ekki verið í „neinu standi“ til að vera í fullu starfi. Í stað þess að segja henni upp hefði álaginu verið létt af henni. Hefðu stjórnendur stefnda gert sitt allra besta til að hjálpa stefnanda í veikindum hennar.

Með bréfi lögmanns stefnanda 6. janúar 2019 var krafa stefnanda lækkuð og nam hún þá 397.994 krónum. Hafði þá verið tekið tillit til sjónarmiða stefnda sem fram höfðu komið í bréfi hans frá í desember 2019 vegna orlofs í júlí og september 2018 og maí 2019 eftir að stefnandi hafði fullnýtt veikindarétt sinn. Stefndi hafnaði kröfu og sjónarmiðum stefnanda á ný með bréfi 3. febrúar 2020. Þar kom m. a. fram að stefnandi hefði ekki uppfyllt vinnuskyldu sína samkvæmt samningi og fengið greidd mánaðarlaun sem nam vinnuframlagi hennar. Þá sagði að stefnandi hefði ekki sinnt vinnuskyldu sinni umfram framlagðar vaktir og aðrir starfsmenn hefðu þurft að vinna þá vinnu sem hún hefði borið ábyrgð á. Stefnandi áréttaði kröfu sína í tölvuskeyti 19. febrúar 2019. Í svarbréfi stefnda 4. mars 2020 var kröfu stefnanda á ný hafnað. Sagði þar m. a. að þrátt fyrir hvatningu hefði hún ekki unnið þau verkefni sem henni voru falin samkvæmt ráðningarsamningi og hefði því ekki uppfyllt vinnuskyldu sína. Þá hefði hún ýmist fengið að mæta seinna og hætta fyrr. Hún hefði ekki verið að valda starfi deildarstjóra hjá stefnda og hún hvorki haft vilja né getu til að sinna fullu starfi.

Fyrir liggur að stefnandi höfðaði mál fyrir Héraðsdómi Reykjaness sem þingfest var 29. apríl 2020 þar sem gerð var krafa á hendur stefnda um greiðslu 397.994 króna vegna vangoldinna launa og 600.000 króna vegna miska, samtals 997.994 krónur. Málinu var vísað frá dómi með úrskurði 7. september 2020 á grundvelli sjónarmiða um varnarþing og stefnanda gert að greiða stefnda málskostnað. Málið var þá höfðað fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur með stefnu birtri 9. sama mánaðar. Stefndi greiddi launalið kröfunnar degi síðar. Stefnandi hefur í breyttri kröfugerð sinni fyrir dóminum tekið tillit til þessarar greiðslu og lækkað kröfu sína sem henni nemur. Stendur því miskabótaþáttur kröfunnar eftir og nemur hann 600.000 krónum. Kemur því sá þáttur málsins eingöngu til álita hér fyrir dóminum.

II

Málsástæður og lagarök stefnanda

Stefnandi byggir kröfu sína um miskabætur á hendur stefnda á því að framkoma stefnda í hennar garð hafi verið sérlega meiðandi. Í samskiptum aðila hafi stefndi lagt sig fram um að telja til ótengd atriði sem hafi átt að sýna hversu lélegur starfsmaður stefnandi hafi verið, burtséð frá því hvort þau hafi tengst atriðum málsins eða getað á nokkurn hátt orðið til að létta samningsskuldbindingum af stefnda.

Fyrstu viðbrögð stefnda við erindi lögmanns stefnanda hefðu borist með bréfi 13. desember 2019. Þar hefði skuldinni verið skellt á stefnanda og því borið við að andleg og líkamleg heilsa hennar, sem stefndi hefði tekið tillit til, hefði verið orsök þess að henni hefði ekki verið úthlutað frekari vöktum. Þá hefði þar komið fram að þar sem stefnandi hefði klárað veikindaréttinn sinn hjá stefnda hefði stefnda verið rétt að greiða henni ekki full mánaðarlaun. Í bréfinu hefði því sömuleiðis verið haldið fram að tilraun hefði verið gerð til að fá sálfræðing til að leysa úr málum stefnanda en án árangurs. Hið rétta hefði hins vegar verið að samstarfskona stefnanda hefði bent henni á sérfræðing sem hefði aðstoðað viðkomandi samstarfskonu. Stefnandi hefði í framhaldinu leitað til sérfræðingsins en ekki fundist meðferðin henta sér. Stefnandi hefði greitt fyrir heimsóknir til sérfræðings úr eigin vasa.

Með áðurnefndu bréfi stefnda hefði fylgt greinargerð verslunarstjóra hjá verslun stefnda í [...]og afrit af samskiptum hennar við stefnanda. Greinargerðin og samskiptin hafi átt að gefa til kynna að stefnandi hefði verið óstarfhæf á ráðningartíma, til að styðja við þá málsástæðu að vangoldin laun væru veikindum stefnanda um að kenna. Lögmaður stefnanda hefði bent á að samkvæmt vinnutímaskráningu hefði stefnandi staðið þær vaktir sem henni hefðu verið úthlutaðar með örfáum undantekningum fram á vor 2019. Þetta sæist meðal annars á því að stefnandi hefði ekki fullnýtt veikindarétt sinn fyrr ení maí 2019. Það gæti því ekki staðist að veikindi stefnanda hefðu haft þau áhrif á „atorku“ hennar sem stefndi hefði gefið í skyn í fyrra bréfi.

Með bréfi 3. febrúar 2020 hefði stefndi hafnað öllum kröfum stefnanda sem tilhæfulausum. Í bréfinu hefði verið sagt að stefnandi hefði ekki sinnt vinnuskyldu sinni umfram unnar vaktir og hefðu aðrir starfsmenn því þurft að vinna þá vinnu sem stefnandi hefði borið ábyrgð á.

Með bréfi stefnda 4. mars 2020 hefði fylgt ítarleg greining hans á fjarvistum stefnanda, sem stefndi hefði talið að sýndi að stefnandi hefði ekki getað, eða ekki viljað, sinna vinnuskyldu sinni. Þessi greining hefði ekki sýnt frekari fjarvistir af hálfu stefnanda en eðlilegt mætti teljast. Þó hefði stefndi greinilega lagt mikla vinnu í og haft mikið fyrir því að tína til hvert einasta skipti þar sem stefnandi hefði stimplað sig inn eftir að vakt átti að hafa hafist. Stefndi hefði hins vegar ekki lagt jafnmikinn metnað í að telja þau ótalmörgu tilvik þar sem stefnandi hefði stimplað sig út löngu eftir að vakt var lokið. Það hefði verið augljóst af þessari samantekt stefnda að stefnandi hafði bæði getað sinnt og viljað sinna vinnuskyldu sinni hjá félaginu og gert það, svo framarlega sem stefndi útvegaði henni vaktir á ráðningartíma.

Þessi gagnaframlagning sýni, að mati stefnanda, hversu langt stefndi hafi gengið í að tína til óskyldar ástæður til að komast undan því að viðurkenna skyldur sínar samkvæmt ráðningarsamningi. Stefnandi telji að þessi gagnaframlagning hafi ekki orðið til neins annars en að „raunamæða“ henni og draga málið á langinn. Stefnandi telji framkomu stefnda hafa verið sérlega meiðandi í sinn garð, án þess að krafa hennar hafi gefið nokkurt tilefni til til þess. Aðdróttanir snúi að persónu stefnanda og vegi að starfsheiðri hennar og æru.

Stefnandi hafi verið greind með [...]. Hún hafi gengið til sálfræðings vegna þessa. Stefnda sé kunnugt um þetta enda hafi hann ítrekað vísað til greiningarinnar í samskiptum aðila. Í vottorði sálfræðings sem hafi stundað stefnanda komi fram að atvik á vinnustað hafi haft sálfræðileg áhrif á stefnanda. Stefnandi uppfylli skilyrði fyrir einelti á vinnustað og því megi ætla að hún hafi orðið fyrir slíku einelti. Hafi það haft mikil áhrif á líðan stefnanda meðan á vinnu hafi staðið og allt til dagsins í dag. Áframhaldandi samskipti og málaferli hafi jafnframt haft áhrif og viðhaldi vanlíðan. Einkenni fari versnandi og sé grunur um að einelti standi enn yfir.

Með vísan til þess sem að ofan greini, framkomu stefnda í málinu og sífelldra og ástæðulausra ásakana á hendur stefnanda „í ræðu og riti“ geri stefnandi kröfu um miskabætur úr hendi stefnda að fjárhæð 600.000 krónur. Fjárhæð miskabótakröfu taki mið af dómafordæmum Hæstaréttar, að teknu tilliti til vísitölubreytinga, en jafnframt af sérstaklega meiðandi framkomu stefnda í garð stefnanda, sem hann viti að sé í viðkvæmri stöðu.

Um málsmeðferð fyrir dómstólum tekur stefnandi fram að máli þessu sé stefnt fyrir Héraðsdóm Reykjavíkur með vísan til 3. mgr. 42. gr. laga nr. 91/1991. Stefnandi hafi áður stefnt málinu fyrir Héraðsdóm Reykjaness með vísan til reglna um heimilisvarnarþing stefnda. Stefndi hafi krafist frávísunar málsins á grundvelli þess að í ráðningarsamningi aðila hefði verið samið um úrlausn ágreiningsefna fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur. Með úrskurði 7. september 2020 hefði dómari við Héraðsdóm Reykjaness fallist á frávísunarkröfu stefnda. Stefnandi hafi ekki skotið þeim úrskurði til Landsréttar heldur höfðað mál þetta fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur til heimtu á kröfu stefnanda.

Kröfu um miskabætur styður stefnandi við 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 og kröfu um dráttarvexti við 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu. Málskostnaðarkrafa er byggð á 130. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991. Krafa um virðisaukaskatt á málskostnað byggist á ákvæðum laga nr. 50/1988.

III

Málsástæður og lagarök stefnda

Stefndi kveðst hafna öllum málatilbúnaði stefnanda. Stefndi hafi greitt launalið kröfu stefnanda eins og fram komi í gögnum málsins. Stefndi kveðst hafna með öllu kröfum um miskabætur þar sem krafan sé bæði haldlaus og tilhæfulaus. Raunar sé mjög óljóst á hvaða grunni krafa stefnanda um miskabætur sé reist. Í kafla í stefnu um lagarök sé vísað til 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 en helst verði ráðið að staðið hafi til að vísa til b-liðar 1. mgr. ákvæðisins þó að þess sé ekki sérstaklega getið.

Skilyrði miskabóta samkvæmt áðurnefndu ákvæði séu m. a. að um ólögmæta meingerð gegn æru sé að ræða. Sé þá átt við að um sé að ræða saknæma hegðun sem bitni á æru manna og þurfi hegðunin að fela í sér ásetning eða verulegt gáleysi. Engin tilraun sé gerð í stefnu til að skýra hvernig öll þessi skilyrði séu uppfyllt eða hvernig þetta falli að atvikum máls. Kunni þetta að leiða til frávísunar ex officio.

Hvað varði hinu ólögmætu meingerð virðist stefnandi vísa fyrst og fremst til þriggja bréfa stefnda vegna starfsloka stefnanda, þ. e. bréfa frá 13. desember 2019, 3. febrúar 2020 og 4. mars 2020. Vísað sé til bréfanna í heild sinni án beinna tilvitnana sem geri stefnda erfiðara um vik að átta sig á því nákvæmlega hvaða ummæli séu, að mati stefnanda, til þess fallin að ganga gegn æru stefnanda með ólögmætum hætti.

Þá sé jafnvel gengið svo langt að krefjast miskabóta „vegna sífelldra og ástæðulausra ásakana á hendur stefnanda í ræðu og riti“. Engin dæmi séu þó tekin um það sem stefnandi telji stefnda hafa unnið gegn æru sinni „í ræðu“. Stefndi taki fram að framangreind bréf eigi það öll sammerkt að félagið hafi verið að svara launakröfu stefnanda en stefnandi hafi ekki fengið greidd full mánaðarlaun þar sem hún hefði ekki unnið vaktir að samtölu 171,15 klukkustundir fyrir hvern mánuð.

Í umræddum bréfum hefði stefndi gefið þær skýringar að reynt hefði verið að „slaka á“ vinnuskyldu stefnanda vegna veikinda hennar og með því verið að koma til móts við stefnanda. Hvergi komi fram í umræddum bréfum að stefnandi sé lélegur starfsmaður líkt og haldið sé fram í stefnu.

Rétt sé að taka fram að launakrafa stefnanda hafi upphaflega verið 882.022 krónur en hún hafi svo verið lækkuð í 397.994 krónur eftir athugasemdir. Kröfu um miskabætur hafi ekki verið haldið fram fyrr en í stefnu málsins. Þar séu raunar nefnd atriði til rökstuðnings miskabótakröfu sem stefnandi hafi þegar verið búin að fallast á að ættu rétt á sér og leitt höfðu til lækkunar á kröfu hennar, sbr. það sem segi í stefnu: „Þá var því borið við, að þar sem stefnandi kláraði veikindaréttinn sinn hjá stefnda, þá hefði stefndi verið rétt að greiða henni ekki full laun.“ Stefnandi hefði fallist á framangreint atriði og lækkað launakröfu sína sem því nam og svo sé þetta nú sett fram sem einhvers konar rökstuðningur fyrir miskabótum í stefnu. Stefndi fái ekki séð hvernig þetta gangi upp.

Stefndi tekur fram að umfjöllun í stefnu, þar sem gefið sé í skyn að stefnandi hafi lent í einelti hjá stefnda, sé hafnað sem tilhæfulausri og ósannaðri.

Auk þess bendir stefndi á að áðurnefnd bréf hafi farið á milli aðila máls en ekki verið birt á opinberum vettvangi og enginn þriðji aðili því haft aðgang að þeim. Bréfin feli einungis í sér efnisvarnir stefnda vegna upphaflegrar launakröfu stefnanda. Hvernig efnisinnihald slíkra bréfa eigi að bitna á æru stefnanda fái stefndi ekki skilið. Hvað sem því líði sé með öllu ótækt að tjáningarfrelsi stefnda verði skert þeim hætti sem stefnandi krefst í máli þessu. Tjáningarfrelsi stefnda sé varið af 73. gr. stjórnarskrárinnar og stefndi verði að geta svarað efnislega fjárkröfu sem beint sé gegn honum án þess að fram sé sett krafa um miskabætur.

Krafa stefnda um málskostnað byggist á 130. og 131. gr. laga nr. 91/1991. Stefndi telur efni til að dæma álag á málskostnað samkvæmt 2. mgr. 131. gr. sömu laga enda sé krafa stefnanda um miskabætur tilhæfulaus. Um sé að ræða kröfu sem grundvallist á bréfaskriftum lögmanna aðila vegna kröfu stefnanda um greiðslu úr hendi stefnda. Slíkt geti ekki orðið tilefni miskabótakröfu. Þá hafi lögmaður stefnanda ekki beint kröfu um miskabætur á hendur stefnda fyrr en í stefnu til dómsins. Séu þessir starfshættir lögmanns stefnanda algjörlega á skjön við 36. gr. siðareglna lögmanna. Stefndi krefst virðisaukaskatts á málskostnað. Samkvæmt 1. mgr. 16. gr. laga nr. 50/1988 um virðisaukaskatt skal telja virðisaukaskatt af aðkeyptum rekstrarfjármunum, vörum, vinnu, þjónustu og öðrum aðföngum sem eingöngu varði sölu skattaðila á vörum og skattskyldri þjónustu. Málskostnaður stefnda vegna málsins uppfylli ekki framangreinda þætti og sé stefnda því óheimilt að innskatta málskostnað sinn í málinu.

IV

Niðurstaða

Í máli þessu krefur stefnandi stefnda um greiðslu miskabóta vegna framkomu stefnda í sinn garð sem hún telur hafa verið „sérlega meiðandi“. Aðdróttanir stefnda hafi snúið að persónu hennar og vegið að starfsheiðri hennar og æru. Verður að skilja málatilbúnað í stefnu á þann veg að krafan sé sett fram vegna atriða sem fram komu í bréfum stefnda og lögmanns hans í tilefni af kröfu stefnanda um vangoldin laun nokkrum mánuðum eftir að hún lét af störfum hjá stefnda. Hafa þessi atriði að nokkru verið rakin hér framar en þau vörðuðu stefnanda persónulega og getu hennar til að sinna starfi sínu eins og málin horfðu við stefnda. Stefndi krefst sýknu og telur skilyrði b-liðar 1. mgr. 26. gr. laga nr. 50/1993 ekki vera uppfyllt í málinu og að krafa stefnanda sé tilhæfulaus með öllu.

Málatilbúnað stefnanda verður einnig að skilja svo að krafan sé sett fram vegna eineltis sem hún hafi orðið fyrir á vinnustað. Er um það vísað til skýrslu sálfræðings þar sem fram kemur að stefnandi uppfylli skilyrði fyrir einelti á vinnustað og því megi ætla að hún hafi orðið fyrir slíku einelti. Hafi það haft mikil áhrif á líðan hennar meðan á vinnu hafi staðið og allt til dagsins í dag. Ekki er gerð nánar gerð fyrir þessum þætti málsins í stefnu og atvik ekki reifuð frekar hvað þetta varðar. Í skýrslu stefnanda fyrir dóminum lýsti hún atviki þar sem dregið hefði verið í efa af yfirmanni hennar að læknisvottorð, sem hún lagði fram vegna veikinda, ætti við rök að styðjast og þetta hefði komið illa við sig. Dómurinn áréttar að ekki sé í stefnu gerð grein fyrir þessum þætti málsins og þá fær hann ekki stoð í öðrum gögnum þess, svo sem í bréfaskiptum aðila vegna eftirmála uppsagnarinnar, sem þó eru nokkuð ítarleg, eða í því sem fram hefur komið fyrir dóminum. Er því ekki unnt að líta til sjónarmiða stefnanda hvað þetta varðar. Án frekari sönnunarfærslu af hálfu stefnanda er ekki unnt að slá því föstu að atvik hafi verið með þessum hætti og verður að telja atvik að þessu leyti ósönnuð í málinu.

Í málinu liggur fyrir ódagsett greinargerð verslunarstjóra stefnda sem skrifuð var í tilefni af eftirmálum uppsagnar stefnanda og kröfu hennar um vangoldin laun. Hefur efni greinargerðarinnar að nokkru verið lýst en af henni má ráða að ástæðu þess að stefnandi náði ekki fullri vinnuskyldu samkvæmt ráðningarsamningi hafi mátt rekja til hennar sjálfrar, atriða er lutu m. a. að mætingu og skemmri viðveru vegna veikinda. Stefnandi hefur alfarið hafnað því sem fram kemur í greinargerðinni sem röngu og ósönnu. Verslunarstjórinn kom fyrir dóminn og gaf greinargóða skýrslu. Verður ráðið af henni að stefnandi hafi margsinnið leitað til hennar vegna þess hve henni leið illa og að hún hefði gert sitt besta til að styðja við bakið á henni. Lýsti hún því svo að hún hefði haft áhyggjur af svo ungri stúlku með svo mikla vanlíðan og að hún hefði hvatt hana til að leita sér hjálpar. Reynt hefði verið að koma til móts við hana eins og kostur var við skipulagningu starfa í versluninni. Dómurinn telur ekki ástæðu til að draga framburð vitnisins í efa Dómurinn telur því, þegar litið er heildstætt á málið og atvik þess, að stefnandi hafi ekki sýnt fram á að bótaskilyrði b-liðar 1. mgr. 26. gr. laga nr. 50/1993 séu uppfyllt í málinu. Líta verður til þess að óhjákvæmilegt var að stefndi tæki til varna vegna krafna stefnanda og að þau sjónarmið sem fram koma í bréfaskiptum lögmanna aðila í aðdraganda málsins, og málatilbúnaðar stefnanda virðist hverfast um, voru liður í því. Geta þau ekki, eins og atvikum er háttað, verið tilefni til miskabóta til handa stefnanda á grundvelli áðurnefnds ákvæðis. Verður því að sýkna stefnda af kröfu stefnanda.

Í samræmi við úrslit málsins er óhjákvæmilegt að gera stefnanda að greiða stefnda málskostnað, sbr. 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991, eins og nánar greinir í dómsorði. Ekki er þó fallist á að efni séu til að beita álagi á málskostnað.

H-kvk-nf G-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

Dómsorð :

Stefndi, B, er sýkn af kröfu stefnanda, A.

Stefnandi greiði stefnda 35 0.000 krónur í málskostnað.

H-kvk-nf G-kvk-nf