Y-2/2013

Mál þetta var tekið til úrskurður 9. ágúst 2013.

Sóknaraðili er A.

Varnaraðili er B

Sóknaraðili krefst þess að ógilt verði aðfarargerð nr. 024-2013-00515 sem fram fór hjá sýslumanninum á Akureyri í fasteign ... . Jafnframt krefst hann málskostnaðar úr hendi varnaraðila.

Varnaraðili krefst þess að ógildingarkröfu sóknaraðila verði hafnað og að greind aðfarargerð á hendur sóknaraðila verði staðfest. Þá krefst hann málskostnaðar.

I.

Hinn 5. júní 2013 var tekin fyrir hjá sýslumanninum á Akureyri beiðni varnaraðila um fjárnám hjá sóknaraðila til tryggingar skuld að fjárhæð 2.656.842 að meðtöldum vöxtum og kostnaði. Til grundvallar beiðninni var skuldabréf nr. 1177-74-010984, útgefið 11. september 2007, upphaflega að fjárhæð 1.600.000 krónur, en með síðari skilmálabreytingum, dagsettum 6. janúar og 28. desember 2009.

Fjárnámsbeiðni varnaraðila byggist á yfirlýsingum sóknaraðila um sjálfsskuldarábyrgð, sem hann ritaði undir vegna breytinga á greiðsluskilmálum ofannefnds skuldabréfs, þann 6. janúar og 28. desember 2009. Við gerð sýslumanns þann 5. júní sl. andmælti sóknaraðili að hún næði fram að ganga.

II.

Í málavaxtalýsingu sóknaraðila segir að við útgáfu aðalskuldarans C, á skuldabréfi, útgefnu 11. september 2007, hafi ritað þar á tveir nafngreindir aðilar sem sjálfsskuldarábyrgðamenn. Við skilmálabreytingu skuldabréfsins, vegna vanskila aðalskuldarans, hafi sóknaraðili þann 6. janúar 2009 ritað undir yfirlýsingu sem sjálfskuldarábyrgðaraðili, en þar hafi hann komið í stað annars hinna upphaflegu ábyrgðaraðila. Sóknaraðili segir að við þetta tækifæri hafi nýr höfuðstóll skuldabréfsins verið tiltekinn, en einnig áfallnir dráttarvextir, annar kostnaðar og gjalddagar. Sóknaraðili segir að þegar hann ritaði sem sjálfsskuldarábyrgðaraðili á skilmálabreytingu skuldabréfsins, þann 28. desember 2009, hafi legið fyrir sambærilegar upplýsingar um lánið og við hina fyrri breytingu.

Um nánari atvik máls vísar aðilar til þess að fyrir útgáfu skuldabréfsins, 11. september 2007, hafi verið gert greiðslumat á aðalskuldaranum og að niðurstaða þess hafi verið kynnt hinum upphaflegu sjálfsskuldarábyrgðarmönnum, sbr. dskj. nr. 5, og þar á meðal að matið benti til að aðalskuldarinn gæti efnt skuldbindingar sínar.

Óumdeilt er að þegar sóknaraðili ritaði undir sjálfsábyrgðir sínar, í tengslum við fyrrgreindar skilmálabreytingar skuldabréfsins, var ekki framkvæmt greiðslumat á aðalskuldaranum.

III.

Sóknaraðili byggir kröfu sína um ógildingu aðfarargerðarinnar á því að varnaraðili eigi ekki þau réttindi sem hann vísar til.

Reisir sóknaraðili mál sitt á því að við breytingar á greiðsluskilmálum umrædds skuldabréfs hafi ekki verið framkvæmt mat á greiðslugetu aðalskuldarans. Þá hafi heldur ekki legið fyrir yfirlýsing sóknaraðila þess efnis að hann óskaði ekki eftir að greiðslumat yrði gert áður en hann tæki á sig ábyrgðarskuldbindingu vegna skuldabréfsins.

Sóknaraðili bendir á að við útgáfu skuldbréfsins árið 2007 hafi verið gert greiðslumat á útgefanda þess, lántakanum C. Og þrátt fyrir að í því mati hafi ekki verið tíundaðar tölulegar niðurstöður hafi komið fram að niðurstaða þess benti til að lántakandinn gæti efnt skuldbindingar sínar. Sóknaraðili áréttar að hann hafi ekki verið ábyrgðarmaður á skuldabréfinu við útgáfu þess.

Sóknaraðili byggir á því að varnaraðili sé bundinn af samkomulagi frá 1. nóvember 2001, sem gert hafi verið um notkun ábyrgða á skuldum einstaklinga. Hann bendir á að samkomulagið hafi verið gert millum Samtaka banka og verðbréfafyrirtækja, Sambands íslenskra sparisjóða, Neytendasamtakanna og ráðherra. Sóknaraðili bendir á að samkomulagið hafi verið í gildi þegar hann undirritaði fyrstu ábyrgðaryfirlýsingu sína vegna skilmálabreytinga skuldabréfsins. Hann byggir og á því að samkvæmt 3. gr. samkomulagsins hafi varnaraðila borið að meta greiðslugetu aðalskuldarans þegar breytingin var gerð á greiðsluskilmálum skuldabréfsins þann 6. janúar 2009, enda hafi hann ekki verið ábyrgðaraðili við útgáfu þess árið 2007. Þá byggir sóknaraðili á því að samkvæmt 4. gr. samkomulagsins hafi varnaraðila verið skylt að kynna honum niðurstöður greiðslumats áður en hann gekkst í ábyrgðina. Jafnframt bendir hann á að fjárhæð umrædds skuldabréfs hafi verið yfir ein milljón króna.

Sóknaraðili byggir á því að lög um ábyrgðarmenn nr. 32, 2009 hafi verið í gildi er hann gekkst undir ábyrgð sína við hina síðari breytingu á greiðsluskilmálum skuldabréfsins þann 28. desember 2009. Byggir hann á því, að samkvæmt 4. gr. laganna hafi varnaraðila borið að gera greiðslumat enda hafi með henni verið aukið við ábyrgð hans sem sjálfskuldarábyrgðaraðila.

Sóknaraðili byggir á því að í lögskiptum einstaklinga og fjármálafyrirtækja megi gera þá kröfu að þau síðarnefndu vandi vinnubrögð sín og virði m.a. þá samninga sem þau hafi gert. Bendir sóknaraðili á að eitt helsta markmiðið með samkomulaginu frá 2001 hafi verið að draga úr vægi ábyrgða og að lánveitingar miðuðust við greiðslugetu greiðanda og eigin tryggingar hans. Samkomulaginu hafi þannig verið ætlað að vernda ábyrgðarmenn í þeim tilvikum sem sjálfskuldarábyrgð hafi verið sett til tryggingar fjárhagslegum skuldbindingum. Um þetta atriði vísar sóknaraðili m.a. til dóms Hæstaréttar Íslands í máli nr. 163/2005.

Við flutning málsins andmælti sóknaraðili staðhæfingu varnaraðila í greinargerð, um að hann hefði verið í hjúskap með aðalskuldara umrædds skuldabréfs er atvik máls gerðust. Var til þess vísað að þau hefðu haft tiltekin tengsl, en ekki verið í eiginlegri sambúð.

Um lagarök vísar sóknaraðili til ákvæða laga nr. 90, 1989 um aðför, og þá helst XV. kafla laganna, en einnig vísar hann til meginreglna kröfu- og samningaréttar um ógilda samninga, sem og um gagnkvæma tillitssemi. Þá vísar hann sérstaklega til laga nr. 7, 1936 um samningsgerð, umboð, ógilda löggerninga með áorðnum breytingum, einkum 36. gr. 33. gr. laganna. Um málskostnað vísar hann til 129. til 131. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91, 1991, sbr. og 1. mgr. 92. gr. og 94. gr. laga um aðför nr. 90, 1989.

Varnaraðili andmælir þeirri málsástæðu sóknaraðila að hann eigi ekki þann rétt sem lýst fjárnámsgerð vísar til. Þá segir hann að þar sem sóknaraðili byggi í raun ekki á öðrum málsástæðum séu engin rök til að ógilda aðfarargerðina. Sjálfskuldarábyrgð sóknaraðila sé því gild.

Varnaraðili byggir á því að sóknaraðila hafi verið ljóst þegar hann ritaði undir yfirlýsingu um sjálfskuldarábyrgð við hina fyrri skilmálabreytingu skuldabréfsins þann 6. janúar 2009, að lánið var ekki í skilum. Varnaraðili byggir og á því að þegar sóknaraðili gekkst undi nefnda ábyrgð hafi fullnægjandi upplýsingar legið fyrir um lánsfjárhæð skuldabréfsins, sbr. dskj. nr. 4 og 5. Verði því að líta svo á að sóknaraðili hafi tekið á upplýstan hátt ákvörðun um ábyrgð sína.

Varnaraðili byggir á því að miðað við greinda forsögu hafi greiðslumat aðalskuldara vart haft þýðingu fyrir ákvörðun sóknaraðila um að gangast í umrædda ábyrgð, en augljóst sé að gjaldfærni aðalskuldara hafi ekki verið ákvörðunarástæða. Varnaraðili byggir á því að hið sama hafi gilt þegar sóknaraðili ritaði undir ábyrgð sína við síðari skilmálabreytingu skuldabréfsins, þann 28. desember 2009, en með henni hafi hann og staðfest fyrri skuldbindingu sína í verki. Varnaraðili bendir á að sóknaraðili hafi fyrst andmælt ábyrgð sinni við meðferð þessa máls, fjórum og hálfu ári eftir að hann ritaði undir greind skjöl. Varnaraðili andmælir því sem röngu að með síðari skilmálabreytingu skuldabréfsins hafi ábyrgð sóknaraðila verið aukin, enda hafi þá, líkt og við hina fyrri, aðeins verið uppfærðar eftirstöðvar lánsins ásamt vöxtum. Um þetta vísar hann nánar til þeirra sundurliðana sem fram komi á greindum skjölum.

Varnaraðili bendir á að samkvæmt 3. mgr. 3. gr. samkomulags um notkun ábyrgða á skuldum einstaklinga frá 2001 eigi fjármálafyrirtæki að greiðslumeta skuldara þegar ábyrgð ábyrgðarmanns á skuldum hans nemi hærri fjárhæð en einni milljón króna. Hann bendir á að frávik gildi um þetta þegar um hjón og fólk í óvígðri sambúð sé að ræða, en þeim sé heimilt að undanskilja fjármálafyrirtæki frá þessari skyldu vegna ábyrgðar á skuldum hvors annars. Við flutning féll varnaraðili frá þeirri málsástæðu að sóknaraðili og fyrrnefndur aðalskuldari hefðu verið í hjúskap þegar atvik máls þessa gerðust, en vísaði til þess að framlögð gögn gæfu til kynna að þau hefðu verið í óvígðri sambúð og því verið fjárhagslega tengd. Þar um vísaði hann til þess að þau hefðu bæði verið skráð til heimilis að ... . Byggir varnaraðili á því að vegna þess verði að telja líklegt að sóknaraðili hafi beint og óbeint notið góðs af lánveitingunni. Það geti því ekki talist ósanngjarnt að ábyrgð sóknaraðila haldi gildi sínu.

Varnaraðili byggir á því að vegna lýstra aðstæðna hafi honum ekki verið skylt að gera greiðslumat, og áréttar að sóknaraðila hafi verið kunnugt um eða mátt vera kunnugt um fjárhagsstöðu aðalskuldarans. Í því sambandi áréttar varnaraðili að allar nauðsynlegar upplýsingar hafi legið fyrir er sóknaraðili gekkst undir ábyrgð sína, þ. á m. um vanskil, vexti og uppfærða stöðu lánsins, en hann hafi heldur ekki óskað eftir greiðslumati eða haft uppi athugasemdir.

Varnaraðili byggir á því að öll rök standi til þess að sóknaraðili hefði gerst ábyrgðaraðili að umræddu skuldabréfaláni þrátt fyrir að greiðslumat aðalskuldarans hefði reynst neikvætt. Vísar varnaraðili í þessu sambandi til dóms Hæstaréttar í máli nr. 116/2010, en þar hafi við líkar aðstæður og í þessu máli ábyrgð verið staðfest þrátt fyrir að mat á greiðslugetu skuldara hafi ekki farið fram.

Varnaraðili bendir á að megin markmið samkomulagsins frá árinu 2001 hafi verið að vernda ábyrgðarmenn í þeim tilvikum sem skuldaábyrgð hafi verið sett til tryggingar fjárhagslegri skuldbindingu. Varnaraðili byggir á því að í tilviki sóknaraðila hafi hann ekki gengið gegn lýstu markmiði, þar sem sóknaraðili hafi haft fullnægjandi forsendur til að ákveða hvort hann ritaði undir sjálfskuldarábyrgð sína eða ekki. Greiðslumat hefði þannig ekki haft þýðingu við ákvörðun sóknaraðila.

Varnaraðili vísar til þess að með margnefndu samkomulagi frá árinu 2001 hafi aðilar þess sett sér tilteknar vinnureglur, en að ákvæði þess geti þó ekki talist hafa lagagildi. Af þeirri ástæðu verði úrlausn þessa máls ekki ákvörðuð eftir ákvæðum samkomulagsins eingöngu. Bendir varnaraðili á að það geti vart talist í samræmi við samkomulagið, markmið þess eða dómafordæmi, að fella beri fjárnámsgerð hans úr gildi á þeim grunni að ábyrgð sóknaraðila sé ógild. Byggir hann á að í ljósi áður rakinnar forsögu geti það ekki leitt sjálfkrafa til ógildingar á gerðinni að ekki hafi verið gert greiðslumat á aðalskuldara fyrir ábyrgðarveitingu sóknaraðila. Máli sínu til stuðnings vísar hann til dóms Hæstaréttar í máli nr. 116/2010, en þar hafi rík áhersla verið lögð á að sýnt væri fram á að það hafi verið ósanngjarnt og andstætt góðri viðskiptavenju að halda við samningi, sbr. ákvæði 36. gr. samningalaga, að öðrum skilyrðum greinarinnar uppfylltum, en á þeim grunni hafi ábyrgð verið felld niður. Varnaraðili byggir á að í tilviki sóknaraðila hafi aðstæður ekki verið eins og í nefndu dómsmáli og að því eigi tilvísun sóknaraðila til dóms Hæstaréttar í máli nr. 163/2005 ekki við.

Að því er varðar tilvísun sóknaraðila til laga nr. 32, 2009 um ábyrgðarmenn bendir varnaraðili á að aðgerðir samkvæmt þeim séu framkvæmdar áður en gengist sé í ábyrgð vegna lánveitinga. Í lögunum sé hins vegar ekki kveðið á um að gera eigi greiðslumat við skilmálabreytingar lána, og hvað þá þegar aðstæður séu með þeim hætti og var við hina síðari skilmálabreytingu umrædds skuldabréfs, þar sem allir aðilar hafi verið hinir sömu og við hina fyrri breytingu. Varnaraðili bendir jafnframt á að umrædd lög hafi ekki verið í gildi við útgáfu skuldabréfsins árið 2007 né þegar sóknaraðili gekkst undir ábyrgð sína í janúar 2009, en lögin séu ekki afturvirkt, sbr. dóm Hæstaréttar í máli nr. 274/2010. Vegna þessa andmælir varnaraðili þeirri málsástæðu sóknaraðila að hann hafi vanrækt skyldur sínar samkvæmt lögunum.

Varnaraðili byggir á því að sóknaraðili hafi ekki gert grein fyrir því hvaða atvik, að undanskyldum tilgreindum formreglum samkomulagsins frá 2001, eigi að leiða til þeirrar niðurstöðu að ósanngjarnt sé og andstætt góðri viðskiptavenju að halda við ábyrgðarskuldbindingu hans. Hann áréttar að ekki hafi verið leidd fram nein rök eða forsendur sem réttlæti að undantekningarreglu 36. gr. samningalaga sé beitt til að víkja til hliðar ábyrgðarskuldbindingu sóknaraðila, en ekki sé af hans hálfu byggt á neinu öðru en því að hann telji ábyrgðina ógilda. Varnaraðili áréttar að margnefnt samkomulag sé ekki réttarheimild og hafi ekki lagagildi og verði ákvæði þess því ekki lögð til grundvallar fyrir úrskurði þar sem fallist yrði á kröfur sóknaraðila.

Telur varnaraðili að öllu framangreindu virtu beri að staðfesta aðfarargerð sýslumannsins á Akureyri frá 5. júní sl., enda byggi hún á gildri ábyrgð samkvæmt umræddu skuldabréfi.

Um lagarök vísar varnaraðili til meginreglna samninga- og kröfuréttar um skuldbindingagildi samninga og efndir loforða og til laga nr. 90, 1989 um aðför. Kröfu um málskostnað byggir hann á 130. og 131. gr. laga nr. 91, 1991, en um virðisaukaskatt vísar hann til laga nr. 50, 1988.

IV.

Í máli þessu er ágreiningur með aðilum um gildi ábyrgðaryfirlýsinga sem sóknaraðili gekkst undir vegna breytinga á greiðsluskilmálum skuldabréfs nr. 1177-74-010984. Nefnt skuldabréf, sem er útgefið 11. september 2007, var upphaflega að fjárhæð 1.600.000 krónur. Skilmálabreytingarnar eru dagsettar 6. janúar og 28. desember 2009, en með þeim gekkst sóknaraðili í sjálfsskuldarábyrgð og heimilaði veðsetningu fasteignar sinnar fyrir réttum efndum. Vegna vanskila aðalskuldara skuldabréfsins fór sú aðfarargerð fram í fasteign sóknaraðila, þann 5. júní sl., sem hann krefst nú ógildingar á.

Sóknaraðili byggir kröfu sína um ógildingu aðfarargerðarinnar á því að varnaraðili eigi ekki þau réttindi sem hann byggir á. Reisir sóknaraðili mál sitt einkum á því að við nefndar breytingar á greiðsluskilmálum umrædds skuldabréfs hafi ekki verið framkvæmt mat á greiðslugetu aðalskuldarans og því hafi varnaraðili ekki staðið við skyldur sínar samkvæmt samkomulagi um notkun ábyrgða á skuldum einstaklinga frá 1. nóvember 2001. Sóknaraðili byggir einnig kröfur sínar á ákvæðum laga um ábyrgðarmenn nr. 32, 2009, sem tóku gildi 4. apríl sama ár. Loks byggir hann á meginreglum kröfu- og samningaréttar um ógilda samninga, sem og um gagnkvæma tillitssemi, en þar um vísar hann sérstaklega til laga nr. 7, 1936 um samningsgerð, umboð, ógilda löggerninga með áorðnum breytingum, einkum 36. gr. og 33. gr.

Varnaraðili andmælir kröfum og röksemdum sóknaraðila og telur að ábyrgðaryfirlýsing hans, ásamt veðsetningu, sé í fullu gildi og að engin rök standi til að ógilda aðfarargerðina.

Samkvæmt gögnum var við útgáfu skuldabréfs nr. 1177-74-010984, þann 11. september 2007, gert greiðslumat á lántakanum/aðalskuldara, sbr. afrit á dskj. nr. 5. Í afriti þessu kemur m.a. fram að meirihluta lánsfjár eigi að ráðstafa til greiðslu á skuldum lántakans hjá varnaraðila, en jafnframt segir þar að niðurstaða greiðslumats bendi til þess að hann geti efnt skuldbindingar sínar. Tekið er fram í texta afritsins að lántakinn/aðalskuldarinn hafi heimilað varnaraðila að kynna nafngreindum ábyrgðarmönnum niðurstöður matsins.

Við flutning var greint frá því að er umræddar skilmálabreytingar skuldabréfsins voru gerðar á árinu 2009 hafi annar hinna upphaflegu ábyrgðarmanna verið fallinn frá, og að sóknaraðili hafi komið í hans stað.

Ágreiningslaust er að varnaraðili vanrækti gagnvart sóknaraðila, er hann gekkst í sjálfsskuldarábyrgð vegna skilmálabreytinga nefnds skuldabréfaláns, að fara eftir ákvæðum samkomulags um notkun ábyrgða á skuldum einstaklinga, sem samtök fjármálafyrirtækja, m.a. Samtök sparisjóða, gerðu þann 1. nóvember 2001 við Neytendasamtökin og viðskiptaráðherra. Lét varnaraðili m.a. ekki framkvæma mat á greiðslugetu lántaka/aðalskuldara bréfsins og fékk sóknaraðila ekki í hendur bækling um þýðingu þess að gangast undir ábyrgð er hann ritaði í fyrra sinnið undir ábyrgð sína, þann 6. janúar 2009.

Með samkomulaginu frá 2001 voru settar meginreglur til verndar ábyrgðarmönnum í þeim tilvikum að skuldaábyrgð eða veð í eigu annars einstaklings væri sett til tryggingar fjárhagslegri skuldbindingu. Samkvæmt 1. gr. samkomulagsins var markmið þess að draga úr vægi ábyrgða einstaklinga og að lánveitingar væru miðaðar við greiðslugetu greiðanda og eigin tryggingar hans. Segir m.a. í 3. mgr. 3. gr. að fjármálafyrirtæki sé skylt að greiðslumeta skuldara þegar ábyrgð ábyrgðarmanns á skuld viðkomandi skuldara nemur hærri fjárhæð en 1.000.000 króna. Í niðurlagi nefndrar málsgreinar segir einnig: „Þó er hjónum eða fólki í óvígðri sambúð heimilt að undanskilja fjármálafyrirtæki frá skyldum greiðslumats, vegna ábyrgðar á skuldum hvors annars.“

Gegn andmælum sóknaraðila er ósannað að slík tengsl hafi verið með honum og útgefanda skuldabréfsins sem varnaraðili heldur fram, en ágreiningslaust er að þau höfðu þó sama heimilisfesti er atvik máls gerðust.

Í samræmi við meginreglur íslensks fjármálaréttar um samningsfrelsi var varnaraðili bundinn af hinum fortakslausu ákvæðum samkomulagsins frá árinu 2001, en einnig ákvæðum laganna um ábyrgðarmenn nr. 32, 2009 eftir að þau tóku gildi þann 4. apríl það ár. Samkvæmt dómafordæmum Hæstaréttar Íslands verður samningur aðila um ábyrgð þó ekki ógiltur í heild eða hluta af þeim sökum einum að varnaraðili hafi brugðist skyldum sínum samkvæmt nefndu samkomulagi eða hann ekki fylgt ákvæðum laganna nr. 32, 2009. Verður því að finna slíkri ógildingu stoð í reglum samningaréttar ef leysa á sóknaraðila undan skuldbindingum sínum samkvæmt fyrrnefndum skjölum.

Sóknaraðili vísar um rökstuðning fyrir kröfugerð sinni m.a. til 33. gr. og 36. gr. laga nr. 7, 1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga.

Sé 33. gr. samningalaganna beitt þarf að fullnægja skilyrðum, um að óheiðarlegt sé vegna atvika, sem fyrir hendi voru þegar loforð kom til vitundar móttakanda þess, að bera það fyrir sig. Og sé 36. gr. laganna beitt þarf að fullnægja þeim skilyrðum að ósanngjarnt sé eða andstætt góðri viðskiptavenju að bera loforð fyrir sig og skal við mat á því líta til efnis samnings, atvika við samningsgerð, stöðu aðila við hana og atvika, sem síðar koma til.

Sóknaraðili vísar í rökstuðningi sínum einnig til þess að varnaraðili hafi í samskiptum þeirra, með því að fylgja ekki ákvæðum samkomulagsins og nefndra laga, eigi viðhaft vönduð vinnubrögð, en að því leyti bendir hann m.a. á dóm Hæstaréttar Íslands í máli nr. 163/2005.

Við mat á því hvort til greina komi að fella sjálfskuldarábyrgð sóknaraðila úr gildi á þeim grundvelli að skilmerki greindra ákvæða samningalaganna séu fyrir hendi telur dómurinn að horfa verði m.a til texta þeirra yfirlýsinga sem varða nefndar breytingar á greiðsluskilmálum umrædds skuldabréfs. Að mati dómsins er textinn í báðum tilfellum skýr og einfaldur að því er varðar eðli ábyrgðar sóknaraðila, en einnig umfang. Í fyrri ábyrgðayfirlýsingunni sem sóknaraðili undirritaði, þann 6. janúar 2009, segir m.a. að skilmálabreytingin sé gerð að beiðni skuldara og að sóknaraðili sé sjálfskuldarábyrgðaraðili ásamt öðrum nafngreindum aðila. Í yfirlýsingunni eru tíundaðar gjaldfallnar afborganir skuldabréfsins, verðbætur, eftirstöðvar bréfsins að nafnvirði, en einnig uppfærðar eftirstöðvar, nýr höfuðstóll lánsins og fjöldi gjalddaga. Við síðari skilmálabreytingu skuldabréfsins, þann 28. desember 2009, eru tíundaðar sambærilegar upplýsingar, þ. á m. gjaldfallnar afborganir lánsins og vextir. Að auki ritaði sóknaraðili þá undir svohljóðandi texta sem prentaður er á yfirlýsinguna: Ég undirritaður hef kynnt mér efni bréfs þessa og geri mér grein fyrir í hverju ábyrgð mín sem veðleyfisgjafa er fólgin og tel hana samrýmast greiðslugetu minni. Jafnframt hef ég kynnt mér upplýsingabækling um ábyrgðir og efni gildandi samkomulags um notkun ábyrgða á skuldum einstaklinga.

Þegar ofangreint er virt heildstætt hefur sóknaraðili að áliti dómsins ekki fært rök fyrir því að varnaraðili hafi leynt hann mikilsverðum upplýsingum eða að aðstöðumunur og áðurgreindir annmarkar hafi verið slíkir að nokkru varði eins og atvikum máls þessa er háttað. Verður sóknaraðili að bera ábyrgð á því hafi hann ekki kynnt sér efnisatriði fyrrnefndra gagna sem skyldi.

Að öllu framangreindu virtu er ekki fallist á að sóknaraðilar hafi fært fram þau rök fyrir kröfugerð sinni að unnt sé að fallast á kröfur hans. Ber því að hafna kröfu hans um að fella úr gildi aðfarargerðina, sem krafan lýtur að.

Eftir atvikum þykir rétt að hvor aðili beri sinn kostnað af málarekstrinum.

Ó-kk-nf Ó-kk-nf héraðsdómari kvað upp úrskurðinn.

Ú R S K U R Ð A R O R Ð :

Hafnað er kröfu sóknaraðila, A, um að aðfarargerð sem sýslumaðurinn á Akureyri gerði í fasteigninni ..., að kröfu varnaraðila, B, verði felld úr gildi.

Málskostnaður fellur niður.