S-236/2019

Dómur:

Mál þetta, sem dómtekið var 29. ágúst sl., höfðaði lögreglustjórinn á Suðurnesjum með ákæru 18. mars 2019 á hendur ákærða, V-kk-þgf Þ-kk-þgf H-kk-þgf, kt. [...], [...], Reykjavík;

„fyrir umferðarlagabrot, með því að hafa, þann 23. desember 2018, ekið bifreiðinni [...], suður Reykjanesbraut norðan við Grænás, Reykjanesbæ, sviptur ökuréttindum.

Telst háttsemi þessi varða við 1. mgr. 48. gr., sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Kröfur ákærða í málinu eru þær að honum verði gerð sú vægasta refsing sem lög leyfa. Þá krefst verjandi ákærða þóknunar sér til handa.

Farið var með mál þetta samkvæmt 164. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Var málið tekið til dóms án frekari sönnunarfærslu eftir að ákærði játaði sakargiftir skýlaust við þingfestingu málsins og sækjanda og verjanda ákærða hafði verið gefinn kostur á að tjá sig um lagaatriði máls og ákvörðun viðurlaga.

Forsendur og niðurstaða:

Við þingfestingu máls þessa játaði ákærði brot sitt án undandráttar. Játning ákærða fær stoð í gögnum málsins. Samkvæmt því þykir sannað að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru og þar er réttilega heimfærð til refsiákvæða.

Samkvæmt vottorði sakaskrár ríkisins á ákærði nokkurn sakaferil að baki sem nær aftur til ársins 2008. Hann hefur ítrekað verið sakfelldur fyrir akstur bifreiðar sviptur ökurétti og undir áhrifum ávana og fíkniefna, síðast með dómi Héraðsdóms Reykjaness 12. febrúar sl. Í því máli var ákærði einnig sakfelldur fyrir þjófnað og fjárdrátt. Var refsing ákærða ákveðin fangelsi í sex mánuði en fullnustu refsingarinnar frestað skilorðsbundið í tvö ár Brot ákærða nú var framið fyrir uppkvaðningu skilorðsdómsins 12. febrúar sl. Með vísan til 60. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 verður dómurinn tekinn upp og ákærða gerð refsing í einu lagi fyrir bæði málin samkvæmt fyrirmælum 78. gr. almennra hegningarlaga.

Í dómnum frá 12. febrúar sl. voru færð fram þau rök fyrir skilorðsbindingu refsingarinnar að meðferð málsins, sem talið var lítið að umfangi, hefði dregist mjög án þess að ákærða yrði um kennt. Var þessi dráttur á málsmeðferðinni sagður sérlega bagalegur í ljósi þess að eftir að ákærði framdi brot sín hefði hann tekið sig á, farið í meðferð til þess að vinna bug á fíkn sinni og væri í fastri vinnu. Af þeim sökum yrði það verulega íþyngjandi fyrir ákærða að fá óskilorðsbundna fangelsisrefsingu.

Samkvæmt framangreindu og með hliðsjón af því broti sem hér er um ræðir þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin átta mánaða fangelsi. Svo sem atvikum er háttað þykir mega fresta fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Eftir úrslitum málsins, sbr. 1. mgr. 235. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, verður ákærða gert að greiða sakarkostnað. Ákærði dæmist því til að greiða þóknun skipaðs verjanda síns, Þ-kk-ef Þ-kk-ef lögmanns, sem eftir umfangi málsins þykir hæfilega ákveðin svo sem í dómsorði greinir.

Dóm þennan kveður upp K-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari.

Dómsorð:

Ákærði, V-kk-nf Þ-kk-nf H-kk-nf, sæti fangelsi í átta mánuði en fresta skal fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði þóknun skipaðs verjanda síns, Þ-kk-ef Þ-kk-ef lögmanns, 168.640 krónur að virðisaukaskatti meðtöldum.

K-kk-nf H-kk-nf

K-kk-nf H-kk-nf