S-1/2011

Mál þetta, sem dómtekið var 20. júní sl., höfðaði ríkissaksóknari með ákæru 3. janúar 2011 á hendur ákærðu, H-kk-þgf F-kk-þgf H-kk-þgf, kt. ..., og R-kk-þgf F-kk-þgf H-kk-þgf, kt. ..., báðum með lögheimili í Noregi;

fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt föstudagsins 2. apríl 2010, að Suðurtanga 2, Ísafjarðarbæ, í sameiningu, í átökum, veist harkalega að A-kk-þgf P-x-x, kennitala ..., ákærði R-kk-nf F-kk-nf með því að hafa slegið hann högg með glerflösku í höfuðið svo að flaskan brotnaði á höfðinu og ítrekað sparkað og reynt að sparka með hné og lærlegg í höfuðið á honum og efri hluta líkamans, og ákærði H-kk-nf F-kk-nf með því að hafa slegið hann þungu höggi í höfuðið með glerflösku svo að flaskan brotnaði á höfðinu og ítrekað slegið hann í andlitið og efri hluta líkamans með brotinni flösku og látið sig falla ofan á hann, allt með þeim afleiðingum að A-kk-nf féll niður á gólf og hlaut stóran, djúpan og á köflum tættan skurð á enni, tvo gapandi skurði með lausum húðflipum á hægri kjálkasvæði, stóran, djúpan og á köflum tættan skurð við vinstra munnvik og kinn, gapandi skurð með lausum húðflipa á hægri framhandlegg, gapandi skálaga skurð á hálsi nálægt stórri bláæð og tvo skurði framan á vinstri öxl.

Telst þetta varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20/1981.

Þess er krafist að ákærðu verði dæmdir til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkrafa:

Af hálfu A-kk-ef P-x-x, kt. ..., er þess aðallega krafist að ákærðu verði dæmdir in solidum til að greiða kr. 1.776.456 auk vaxta samkvæmt 8. gr., sbr. 4. gr. laga um vexti og verðbætur nr. 38/2001 af kr. 1.200.000 frá 2. apríl 2010 til þess dags er liðinn verður einn mánuður frá því að krafan er kynnt ákærðu en frá þeim degi af kr. 1.776.456 með dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla laga nr. 38/2001, sbr. 9 gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Kröfur ákærða R-kk-ef F-kk-ef í málinu eru þær að refsing hans verði ákveðin eins væg og lög leyfa og hún öll höfð skilorðsbundin. Verði dæmd óskilorðsbundin fangelsisrefsing skuli taka tillit til gæsluvarðhaldsvistar ákærða. Hvað bótakröfu varðar er þess krafist af hálfu ákærða að miskabótakrafan verði lækkuð verulega og öðrum kröfuliðum vísað frá. Verði ekki fallist á frávísun þeirra kröfuliða sé þess krafist að þeir verði lækkaðir. Að endingu krefst verjandi þóknunar sér til handa samkvæmt framlögðu yfirliti.

Kröfur ákærða H-kk-ef F-kk-ef í málinu eru þær að refsing hans verði ákveðin eins væg og lög leyfa og hún öll höfð skilorðsbundin. Hvað bótakröfu varðar segir verjandi þess krafist að miskabótakrafan verði lækkuð verulega og öðrum kröfuliðum vísað frá. Verði ekki fallist á frávísun þeirra kröfuliða sé þess krafist að þeir verði lækkaðir. Að lokum krefst verjandi þóknunar sér til handa samkvæmt framlögðu yfirliti.

Svo sem fram kemur í ákæru gerir A-kk-nf P-x-x bótakröfu í málinu á hendur ákærðu. Er bótakrafa hans sundurliðuð og skýrð í kafla VII A hér á eftir. Þá gerir skipaður réttargæslumaður kröfu um hæfilega þóknun sér til handa úr ríkissjóði.

I.

Samkvæmt frumskýrslu lögreglu barst tilkynning frá Fjarskiptamiðstöð ríkislögreglustjóra aðfaranótt 2. apríl 2010, um kl. 00:45, þess efnis að kvartað hefði verið yfir miklum hávaða frá samkvæmi að Suðurtanga 2 á Ísafirði.

Er lögregla kom á vettvang var þar fyrir mikill fjöldi fólks. Fóru lögreglumenn inn í íbúð þá sem samkvæmið var í og ræddu við húsráðanda, S-kk-þf V-kk-þf G-kk-þf. Beið lögregla á vettvangi á meðan húsráðandi vísaði fólki út úr samkvæminu.

Þegar lögregla var í þann mund að halda á brott var óskað aðstoðar vegna slagsmála inni í íbúðinni. Í kjölfarið kom D-x-x J E P-x-x til skýrsluritara og tjáði honum að ráðist hefði verið á bróður sinn, A-kk-þf P-x-x, inni í íbúðinni. Í sömu svifum mun A-kk-nf hafa birst, alblóðugur í andliti. Þar sem mikið blæddi úr sárum A-kk-ef ákvað lögregla að bíða ekki eftir sjúkrabifreið heldur flytja hann á sjúkrahús í lögreglubifreið.

Á meðan lögregla dvaldist á sjúkrahúsinu komu þangað báðir ákærðu. Var ákærða H-kk-þgf F-kk-þgf veitt eftirför af fyrrnefndum D-x-x og tveimur félögum hans. Einnig var með þeim í för H-kvk-nf R-kvk-nf H-kvk-nf. Er í frumskýrslu lögreglu bókað að D-x-x og félagar hafi haft í frammi mikil læti og kallaði skýrsluritari því eftir frekari aðstoð.

Fyrir liggur að A-kk-nf hlaut umtalsverða áverka í fyrrnefndu samkvæmi og er vottorð Þ-kk-ef G-kk-ef læknis vegna þeirra, sem og framburð læknisins fyrir dómi, efnislega að finna í kafla IV A hér á eftir. Einnig er upplýst að ákærðu báru áverka er þeir komu á sjúkrahúsið, þó einkum ákærði R-kk-nf F-kk-nf. Eru vottorð Þ-kk-ef J-kk-ef yfirlæknis vegna áverka ákærðu reifuð í kafla IV B.

Undir rekstri málsins ræddi lögregla við ríflega fjörutíu möguleg vitni. Þá aflaði lögregla fyrrnefndra læknisvottorða, sem og matsgerða vegna rannsókna á blóð- og þvagsýnum sem ákærðu og A-kk-nf gáfu í þágu rannsóknar málsins. Þá liggur fyrir í málinu nokkur fjöldi ljósmynda, meðal annars af áverkum A-kk-ef, fatnaði sem hann og ákærðu klæddust er atvik máls gerðust og ljósmyndir af ákærðu, teknar á sjúkrahúsinu á Ísafirði umrædda nótt.

Rannsókn málsins lauk í desember 2010 og gaf ríkissaksóknari út ákæru á hendur ákærðu 3. janúar 2011 samkvæmt áðursögðu.

II.

A.

Í þinghaldi 23. febrúar 2011 var lögð fram eftirfarandi yfirlýsing verjanda ákærða R-kk-ef F-kk-ef varðandi afstöðu ákærða til sakargifta samkvæmt ákæru og bótakröfu sem þar er tekin upp, en yfirlýsingin var lögð fram í málinu þar sem ákærði, sem er nú búsettur í Noregi, var ekki á landinu er málið var tekið fyrir greindan dag: „Ákærði R-kk-nf F-kk-nf játar að hafa slegið brotaþola einu höggi í höfuðið með flösku umrætt sinn. Telur hann að högg þetta hafi hafnað ofarlega á höfði brotaþola. Ákærði segir flöskuna ekki hafa brotnað við höggið. Þá hafnar ákærði því að hann hafi reynt að sparka ítrekað með hné og lærlegg í höfuð brotaþola og efri hluta líkamans. Hann játar að hafa gert tilraun til að sparka í hann með hné en það högg geigaði. - Ákærði hafnar einkaréttarkröfu brotaþolans A-kk-nf P-x-x alfarið enda ber hann á engan hátt ábyrgð á þeim áverkum og tjóni sem þar er lýst.“

Ákærði R-kk-nf F-kk-nf kom fyrir dóm við upphaf aðalmeðferðar 18. apríl sl. og staðfesti afstöðu sína til sakargifta samkvæmt áðurrakinni yfirlýsingu verjanda. Ákærði tók þó fram hvað varðaði bótakröfur brotaþola að hann samþykkti réttmæti miskabótakröfunnar að hluta, þ.e. einungis hvað varðaði högg það sem hann hefði játað að hafa veitt brotaþola „... og ekki olli honum líkamlegum áverkum“ sbr., bókun í þingbók. Tók ákærði sérstaklega fram að hann féllist ekki á fjárhæð miskabótakröfunnar.

Ákærði skýrði að öðru leyti svo frá fyrir dómi að þeir H-kk-nf F-kk-nf hefðu verið á Edinborgarhúsinu umrædda nótt. Rak ákærða minni til þess að hafa séð D-x-x J E P-x-x og A-x-x P-x-x þar. Ákærðu hefðu síðan yfirgefið Edinborgarhúsið og farið í samkvæmi að Suðurtanga 2.

Ákærði taldi D-x-x og A-kk-þf hafa komið í samkvæmið á eftir þeim H-kk-þgf F-kk-þgf. Minnti ákærða að hann hefði farið og talað við þá í þeim tilgangi að tryggja að engin leiðindi yrðu, en ákærði sagðist hafa vitað af því að mikill „hiti“ hefði verið á milli H-kk-ef F-kk-ef og D-x-x. H-kk-nf F-kk-nf hefði síðan einnig viljað eiga orðastað við bræðurna. Hefði hann sagt D-x-x að hann mætti eiga stelpuna, þ.e. H-kvk-þf R-kvk-þf H-kvk-þf, sem meðákærði hefði kallað mellu að því er ákærði hélt. A-x-x P-x-x hefði þá stokkið upp og sparkað í meðákærða og hefði sparkið annaðhvort komið í maga hans eða bringu, líklega bringu. Var á ákærða að skilja að meðákærði hefði hrokkið aftur á bak við sparkið. Kvaðst ákærði hafa brugðist við með því að slá A-kk-þf einu höggi ofan á höfuðið með bjórflösku úr gleri sem hann hefði verið með í hendinni og verið að drekka úr. Skýrði ákærði þessa háttsemi með því að hann hefði verið að koma bróður sínum til hjálpar. Ákærði sagðist telja að flaskan hefði ekki brotnað heldur skotist með einhverjum hætti úr höndum hans. „Ég held að hún hafi brotnað við það að lenda í jörðinni.“ A-kk-nf hefði þá hlaupið í ákærða „... og við erum eitthvað að reyna að kljást og ég er að reyna að sparka í hann, sem gengur voða illa sko ...“. Ég „... reyni að gefa honum hnéspark en það gengur illa, meira svona lærið á mér sem er þá að fara í hann.“ Taldi ákærði að hann hefði reynt að setja lærið þrisvar sinnum í A-kk-þf, í efri hluta líkama hans. Í kjölfarið sagðist ákærði hafa verið rifinn í burtu frá A-kk-þgf og síðan haldið frá. Eftir það hefði hann lítið séð hvað á gekk. Á ákærða var þó að skilja að „kaos“ hefði orðið í íbúðinni og sjö til átta manns blandast í átökin. Þá kom fram hjá ákærða að hann teldi að meðákærði og A-kk-nf hefðu verið „eitthvað að kljást“ eftir það. Hann hefði síðan fljótlega yfirgefið íbúðina. Staðfesti ákærði sem rétt ummæli sín fyrir lögreglu þess efnis að hann hefði á þeim tímapunkti séð glerbrot á gólfi eldhússins.

Fram kom hjá ákærða að er hann yfirgaf íbúðina hefði hann ekki haft hugmynd um að A-kk-nf hefði skorist í átökunum. Í raun hefði hann ekki gert sér grein fyrir því fyrr en nokkru síðar á sjúkrahúsinu. Neitaði ákærði því alfarið að hafa valdið A-kk-þgf þeim áverkum sem lýst er í ákæru.

Skömmu síðar, er ákærðu hefðu verið á gangi skammt frá Edinborgarhúsinu, hefði D-x-x J E P-x-x og vinur hans ráðist á þá með kylfum og flösku. Kvaðst ákærði hafa náð að forða sér upp í bíl sem leið átti hjá er í voru tvær stúlkur. Þær hefðu skutlað ákærða heim og í framhaldinu hefði hann farið á sjúkrahúsið á Ísafirði.

B.

Í þinghaldi 23. febrúar 2011 var lögð fram eftirfarandi yfirlýsing verjanda ákærða H-kk-ef F-kk-ef varðandi afstöðu ákærða til sakargifta samkvæmt ákæru og bótakröfu sem þar er tekin upp, en yfirlýsingin var lögð fram í málinu þar sem ákærði, sem er nú búsettur í Noregi, var ekki á landinu er málið var tekið fyrir greindan dag: „Ákærði H-kk-nf F-kk-nf vill benda á að brotaþoli réðst á hann af fyrra bragði og sparkaði í bringu hans. Ákærði játar að hafa slegið brotaþola einu höggi með flösku sem brotnaði á enni hans. Ákærði kveðst ekki vita hvort eða hve mörg högg hann veitti ákærða í kjölfarið en er reiðubúinn að játa að einhverjir áverkar á brotaþola kunni að vera af hans völdum. Þá telur ákærði sig ekki geta játað þá háttsemi sem lýst er svo í ákæru að hann hafi „látið sig falla“ ofan á brotaþola. Ákærði segir að brotaþoli hafi sett undir sig höfuðið er hann réðist gegn honum eftir að átök hófust. Ákærði telur að þeir hafi mögulega fallið báðir í gólfið á einhverjum tímapunkti en hann hafi ekki látið sig falla á hann af ásetningi. - Ákærði óskar eftir að taka fram að hann telur útilokað að meðákærði R-kk-nf beri ábyrgð á nokkrum af þeim áverkum brotaþola sem í ákæru er lýst. - Ákærði er reiðubúinn að fallast á bótakröfuna að hluta en telur miskabótakröfu of háa, óskar hann eftir því að miskabætur verði dæmdar samkvæmt mati dómsins. Þá hafnar hann kröfu um áætlaðan kostnað vegna lýtaaðgerða og fatakostnaðar sem ósönnuðum.“

Ákærði H-kk-nf F-kk-nf kom fyrir dóm við upphaf aðalmeðferðar 18. apríl sl. og staðfesti afstöðu sína til sakargifta samkvæmt ofanrakinni yfirlýsingu verjanda. Ákærði skýrði að öðru leyti svo frá að umrædda nótt hefði hann séð til H-kvk-ef R-kvk-ef H-kvk-ef og D-x-x J E P-x-x í Edinborgarhúsinu á Ísafirði. Kvaðst ákærði þá hafa yfirgefið skemmtistaðinn þar sem hann hefði ekki haft áhuga á að vera á sama stað og þau. Kom fram hjá ákærða að hann hefði vitað að D-x-x væri illa við hann þar sem ákærði og H-kvk-nf R-kvk-nf hefðu átt í ástarsambandi áður en hún og D-x-x urðu par.

Frá Edinborgarhúsinu kvaðst vitnið hafa farið í samkvæmi að Suðurtanga 2. Þar hefði hann aftur rekist á H-kvk-þf R-kvk-þf og D-x-x. Hefði verið um tilviljun að ræða, hann hefði ekki vitað að þau myndu vera í samkvæminu. Ákærði sagðist hafa séð hvernig D-x-x og félagar hans horfðu á hann og hefði hann því gengið til þeirra og sagt þeim „... að hætta þessu rugli ...“ Einnig hefði hann sagt D-x-x að hann mætti eiga þessa mellu. D-x-x hefði tekið þessum orðum illa og þá hefði bróðir hans, A-kk-nf, stokkið upp og sparkað í bringu ákærða. Atvik þessi sagði ákærði hafa gerst nokkurn veginn milli eldhúss og stofu íbúðarinnar.

Ákærði kvaðst hafa fallið aftur við spark A-kk-ef og hefðu D-x-x og félagar fylgt á eftir. „Þá fer allt í kaos eftir þetta.“ Hefði ákærði R-kk-nf F-kk-nf brugðist við með því að lemja A-kk-þf í höfuðið með glerflösku. Fullyrti ákærði að flaskan hefði ekki brotnað við höggið. Í kjölfarið hefði allt verið í „klessu“. Sagði ákærði (H-kk-nf F-kk-nf) A-kk-þf hafa ráðist á sig og hefði hann brugðist til varnar með því að lemja A-kk-þf með flösku einu sinni í höfuðið og hefði flaskan brotnað við höggið. Í framhaldinu hefðu þeir A-kk-nf tekist á enn frekar og hefði ákærði reynt „... að kýla hann eitthvað meira ...“. Spurður um hvort hann hefði verið með flöskubrotin í hendinni er hann reyndi að kýla A-kk-þf svaraði ákærði því til að það vissi hann ekki. Ákærði sagði þá í kjölfarið hafa dottið í gólfið og hefði hann lent ofan á A-kk-þf. Þegar þeir hefðu staðið upp að nýju hefði ákærði veitt því athygli að A-kk-nf var blóðugur í andliti. Tók ákærði fram að öll þessi atburðarás hefði verið mjög hröð og öngþveiti ríkt í íbúðinni, „... það var allt í klessu þarna, það voru allir utan í öllum ...“. Er ákærði var ítrekað spurður um hvort hann vissi hvað gerðist eftir að hann sló A-kk-þf með flöskunni svaraði ákærði: „Nei, ég, eins og ég sagði þá reyndi ég að kýla eitthvað til hans en ég veit ekkert hvað almennilega gerðist og svo vorum við eitthvað að kljást þarna og hrundum í gólfið ...“. Spurður út í sínar skýringar á áverkum brotaþola vísaði ákærði til glerbrota á gólfi og þess að þeir A-kk-nf hefðu fallið í gólfið.

Um þátt meðákærða bar ákærði að R-kk-nf F-kk-nf hefði verið dreginn frá eftir að hann veitti A-kk-þgf fyrrnefnt högg í höfuðið. Var á ákærða að skilja að þætti meðákærða í átökunum hefði verið lokið áður en hann sjálfur blandaðist í þau af alvöru.

Sérstaklega aðspurður kannaðist ákærði ekki við að hafa á einhverjum tímapunkti farið upp á borð og stokkið inn í þvöguna. Hins vegar kannaðist hann við að hafa neitt áfengis þessa nótt og sagðist jafnframt hafa verið í fíkniefnaneyslu á þessum tíma. Tók ákærði fram að hann hefði farið í meðferð strax í kjölfar þessara atburða.

Þá kom fram hjá ákærða að skömmu eftir að hann yfirgaf íbúðina að Suðurtanga 2 hefðu þeir bræður verið á göngu nærri húsi því sem áður hýsti verslun BT þegar D-x-x og M-x-x, félagi hans, hefðu ráðist að þeim með golfkylfu og afsöguðum billiard-kjuða. Hefði ákærða tekist að forða sér upp í bíl sem ekið hefði honum á sjúkrahúsið á Ísafirði. Ákærði R-kk-nf F-kk-nf hefði einnig komið á sjúkrahúsið og hefði hann bæði verið fingurbrotinn og skorinn á hendi eftir árásina. Kom fram hjá ákærða að árásarmennirnir hefðu veitt þeim bræðrum eftirför að sjúkrahúsinu.

III.

A-kk-nf P-x-x lýsti atvikum máls svo að hann hefði umrædda nótt verið inni í eldhúsi íbúðarinnar að Suðurgötu 2 og hefði fjöldi fólks staðið fyrir framan vitnið. Fram kom hjá vitninu að bróðir þess, D-x-x J E P-x-x, og sá ákærðu sem verið hefði dökkhærður hefðu verið að rífast um H-kvk-þf R-kvk-þf H-kvk-þf og hefði sá síðarnefndi sagt eitthvað dónalegt um stúlkuna. Sagðist vitnið ekki hafa blandað sér í þessar deilur og tók fram að það hefði illa heyrt hvað tvímenningunum fór á milli þar sem mikil öskur og læti hefðu verið í samkvæminu.

Vitnið bar að tveir strákar, sem vitnið gat ekki sagt deili á, hefðu staðið við hlið þess. Skyndilega, án nokkurrar sýnilegrar ástæðu, hefðu strákarnir tekið í hendur vitnisins. Síðan hefði sá ákærðu sem verið hefði ljóshærður komið upp að vitninu og slegið bjórflösku í höfuð þess. Sérstaklega aðspurt neitaði vitnið að hafa sparkað í einhvern áður en þetta gerðist. Við höggið hefði vitnið skorist frá enni og niður að öðru auganu. Jafnframt hefði vitnið vankast. Fullyrti vitnið að flaskan, sem í hefði verið bjór, hefði brotnað við höggið. Þá kom fram hjá vitninu að það hefði verið í „sjokki“ eftir að því var veitt þetta högg.

Nánar lýsti vitnið ofangreindu höggi svo að þegar það hefði gert sér grein fyrir því hvað var að gerast hefði það sett höfuðið niður og í raun skallað flöskuna. Sagði vitnið það og þá staðreynd að það var með derhúfu á höfðinu, sem sneri öfugt, hafa gert það að verkum að ekki fór enn verr.

Í kjölfarið hefði sá ákærðu sem verið hefði dökkhærður komið hlaupandi eftir eldhúsborðinu og hann síðan stokkið ofan af borðinu og lamið vitnið með flösku í vinstri öxl. Flaskan hefði brotnað og vitnið hlotið skurð við atlöguna. Taldi vitnið að það hefði alls fengið þrjú til fjögur högg frá þeim dökkhærða og vísaði vitnið í því sambandi til þeirra áverka sem það hlaut. Spurt um hvort það teldi að það hefði getað skorist við það að falla í gólfið svaraði vitnið því neitandi. Þá hefði sá dökkhærði ítrekað reynt að sparka með hné í andlit vitnisins og hefði honum lánast það einu sinni. Hefði það hnéspark lent á nefi vitnisins.

Nánar aðspurt taldi vitnið að fyrsta högg þess dökkhærða hefði ekki komið í höfuð þess „... en ég er ekki viss en ég man bara eftir að hann sló mig með flöskunni þá fór ég niður í jörðina og þá man ég að ég var í jörðinni og ég var allur úti í blóði og þá voru þeir eitthvað sparkandi í mig.“ Einnig bar vitnið að flöskum, í það minnsta þremur, hefði verið kastað að því og hefði ein þeirra hæft vitnið. Spurt um frá hverjum þessar flöskur hefðu komið svaraði vitnið því til að þær hefðu komið frá hópnum sem stóð fyrir framan hann. Skurð á hægri framhandlegg kvað vitnið vera eftir þá flösku sem hæfði það. Þá kom fram hjá vitninu að fleiri aðilar en ákærðu hefðu sparkað og lamið í vitnið á meðan það lá í gólfinu.

Vitnið var að því spurt hvort það hefði fengið flösku aftur í höfuðið eftir að sá ákærði sem ljóshærður var sló það fyrsta högginu samkvæmt áðursögðu og svaraði vitnið: „Ég er ekki viss sko, af því að þá var ég mjög bara kvalinn í hausnum eftir það sko.“ Einnig vísaði vitnið til þess að blóð hefði lekið í augu þess eftir fyrsta höggið sem takmarkað hefði sýn þess. Þá kannaðist vitnið aðspurt ekki við að nokkur maður hefði látið sig falla ofan á það.

Á vitninu var að skilja að nokkur fjöldi manna hefði tekið þátt í átökunum umrætt sinn. Þá hefði verið mjög troðið í íbúðina og því verið erfitt fyrir vitnið að forða sér í burtu. Þegar vitninu hefði tekist að komast frá hópnum hefði það séð þrjá menn ofan á bróður sínum. Í sömu svifum hefði lögregla komið á vettvang og tekið mennina ofan af honum.

Spurt um hvaða afleiðingar áverkar þeir sem vitnið hlaut umrætt sinn hefðu haft svaraði vitnið því til að fyrstu vikuna á eftir hefði það ekkert getað borðað þar sem munnur þess hefði nánast verið saumaður saman. Vitnið hefði verið með slæma tilfinningu í andliti og þá hefði það lítið getað notað hægri höndina. Áverkunum hefði fylgt mikill sársauki og vitnið þurft að vera á sterkum verkjalyfjum. Vitnið sagðist hafa verið einn til tvo mánuði að jafna sig almennilega. Enn sé vitnið hins vegar mjög aumt í höfðinu og þoli illa að fá högg á það.

Andlega líðan sína sagði vitnið hafa verið slæma í kjölfar þessara atvika. Vitnið hefði ekki haft áhuga á að vera úti á meðal fólks þar sem því hefði þótt mjög óþægilegt þegar fólk var að horfa á andlit þess, vegna öranna, en örin kvað vitnið hafa verið mjög áberandi fyrst á eftir. Þá væru þau enn sýnileg. Enn fremur kom fram hjá vitninu að hjá því hefðu komið fram svefntruflanir sem varað hefðu í þrjá til fjóra mánuði.

D-x-x J E P-x-x lýsti málsatvikum svo að hann hefði farið vestur umrætt sinn ásamt bróður sínum, A-kk-þgf P-x-x, og vinum. Kom fram hjá vitninu að það hefði á sínum yngri árum búið fyrir vestan og þá væri unnusta þess, H-kvk-nf R-kvk-nf H-kvk-nf, þaðan.

Áður en vitnið fór vestur sagði það fyrrverandi unnusta H-kvk-ef R-x-x, ákærða H-kk-þf F-kk-þf, hafa verið búinn að senda sér SMS-skeyti þar sem fram hefðu komið hótanir um að hann léti handrukkara skera fingur af vitninu hætti það ekki með stúlkunni. Var á vitninu að skilja að honum hefðu þótt þessar hótanir heimskulegar, enda hefðu ákærði og stúlkan hætt saman sex mánuðum fyrr. Vitnið hefði því ekkert „pælt“ í þessu.

Er til Ísafjarðar var komið kvaðst vitnið hafa farið á skemmtistað sem staðsettur sé skammt frá apóteki bæjarins. Þar hefði vitnið séð til ákærða H-kk-ef F-kk-ef sem horft hefði mikið og illilega á vitnið og samferðafólk þess. Þau hefðu því ákveðið að yfirgefa skemmtistaðinn og fara í samkvæmi í heimahúsi.

Um 20 mínútum eftir að vitnið kom í samkvæmið að Suðurtanga 2 hefði ákærði H-kk-nf F-kk-nf komið þangað ásamt vinum sínum. Fljótlega hefði ákærði farið að vera með leiðindi og vitnið þá staðið upp og sagt sem svo við ákærða: „Veistu, þetta er allt út af mér, ég er að mæta þér sem maður, hefur þú eitthvað vandamál með mig, þá getum við farið út og leyst málið núna ...“ H-kk-nf F-kk-nf hefði í kjölfarið horft á vitnið, á vini sína, en síðan farið inn í stofu. Var á vitninu að skilja að ákærði hefði komið fljótlega aftur og byrjað að „dissa“ vitnið og unnustu þess. A-kk-nf, bróðir vitnisins, hefði þá ýtt með fæti í fótlegginn á öðrum ákærðu, líklega H-kk-þgf F-kk-þgf. Ekki hefði verið um spark að ræða og hefði sá sem ýtt var í ekki haggast. Í kjölfarið hefði vitnið stjakað við ákærða H-kk-þgf F-kk-þgf, enda hann verið kominn „... all over my face.“ Eftir þetta hefðu brotist út slagsmál. Ákærða H-kk-nf F-kk-þf sagði vitnið hafa hlaupið inn í stofu, hann sótt þangað flösku og því næst farið upp á eldhúsborð. Hann hefði síðan brotið flöskuna á höfði A-kk-ef sem þá hefði verið haldið af tveimur mönnum. Annar þeirra hefði verið S-kk-nf R-kk-nf S-kk-nf. Aðspurt kvaðst vitnið ekki vera í neinum vafa um að það hefði verið ákærði H-kk-nf F-kk-nf sem stökk upp á borðið. Eftir fyrsta höggið hefði ákærði H-kk-nf F-kk-nf slegið A-kk-þf aftur og síðan ítrekað stungið hann með flöskubroti nærri hálsi og í andlit. Um leið hefði blóð verið komið út um allt. Sagði vitnið leðurjakka er A-kk-nf var í og derhúfu sem hann hefði verið með á höfði hafa bjargað honum frá enn alvarlegri áverkum en hann þó hlaut.

Spurt út í hvort ákærði R-kk-nf F-kk-nf hefði einnig ráðist að A-kk-þgf svaraði vitnið að hann hefði einnig verið með flösku í höndunum. Var á vitninu að skilja að það hefði séð ákærða R-kk-þf F-kk-þf slá A-kk-þf með flöskunni. Spurt um hvort flaskan hefði brotnað kveðst vitnið ekki hafa séð það „... en ég veit að hún brotnaði út af því að það ... var ekki ein flaska sem var í lagi.“ Sagði vitnið mikið af flöskubrotum hafa verið á gólfinu, enda hefðu margir aðilar í samkvæminu kastað flöskum í þá bræður.

Vitnið fullyrti aðspurt að bróðir þess hefði aldrei farið í gólfið í átökunum. Þá bar vitnið að S-kk-nf R-kk-nf hefði reynt að setja hné í A-kk-þf. Hvort ákærði R-kk-nf F-kk-nf hefði gert það einnig gat vitnið ekki um borið. Þá bar vitnið að á tímabili hefðu fimm aðilar verið ofan á bróður vitnisins, ákærðu báðir, S-kk-nf R-kk-nf, G-kk-nf I-kk-nf V-kk-nf og sá sem heima átti í íbúðinni (S-kk-nf V-kk-nf G-kk-nf). Þeim hefði þó aldrei tekist að ná A-kk-þgf niður.

Eftir að allt var um garð gengið í íbúðinni kvaðst vitnið hafa farið út í bíl og hefði förinni verið heitið á sjúkrahúsið, þangað sem A-kk-nf hefði verið fluttur, þegar það hefði séð til ákærðu. Vitnið hefði þá farið út úr bílnum og í kjölfarið hefði komið til átaka milli þess og ákærðu.

Fram kom hjá vitninu að A-kk-nf væri í dag ekki sami maður og hann var áður en umrædd atvik gerðust. Hann væri alltaf reiður, alltaf pirraður, og gæti hvorki vitnið né móðir þeirra bræðra náð sambandi við hann.

H-kvk-nf R-kvk-nf H-kvk-nf bar fyrir dómi að umrædda nótt hefði hún farið ásamt unnusta sínum, D-x-x J E P-x-x, bróður hans, A-kk-þgf P-x-x, og tveimur öðrum mönnum, P-kk-þgf Þ-kk-þgf P-kk-þgf og M-x-x D-x-x (M-e-x), í Edinborgarhúsið á Ísafirði. Þar hefði vitnið strax komið auga á ákærðu, en fram kom hjá vitninu að sex mánuðum áður en atvik máls gerðust hefði lokið níu mánaða sambandi þess og ákærða H-kk-ef F-kk-ef. Var á vitninu að skilja að það hefði skynjað að koma þess og samferðamanna á staðinn hefði verið ákærðu á móti skapi. Tók vitnið fram að sambandi þess og ákærða H-kk-ef F-kk-ef hefði ekki lokið í góðu og sambandsslitunum fylgt væringar. Þannig hefði ákærði H-kk-nf F-kk-nf greitt manni fé fyrir að klippa fingur af unnusta vitnisins en ekkert hefði orðið úr þeirri ráðagerð vegna sameiginlegs vinar þess manns og D-x-x.

Nokkru síðar kvað vitnið S-kk-þf R-kk-þf S-kk-þf hafa boðið sér, unnusta sínum og hinum mönnunum þremur í samkvæmi á heimili S-kk-ef V-kk-ef að Suðurtanga 2 á Ísafirði. Vitnið sagði fjölmenni hafa verið í samkvæminu og hefðu þau D-x-x sest niður í eldhúskrók íbúðarinnar. Þar sem þau sátu hefðu þau séð ákærðu ganga inn í íbúðina. Vegna fyrri atvika hefði D-x-x gengið að ákærða H-kk-þgf F-kk-þgf, tekið í höndina á honum og sagt að hann hefði engan áhuga á vandræðum. Ákærði hefði engu svarað heldur horft reiðilega til baka.

Skömmu síðar hefði ákærði H-kk-nf F-kk-nf skyndilega gengið að vitninu og D-x-x og tekið að hrópa að þeim, meðal annars mjög niðrandi orð í garð vitnisins. A-kk-nf hefði mislíkað þetta og öskrað að ákærða að hætta að tala svona illa um vitnið. Á þessum tímapunkti hefði ákærði H-kk-nf F-kk-nf, sem vitnið lýsti sem mjög „aggressífum“, verið kominn mjög nærri vitninu og bræðrunum og A-kk-nf því ýtt honum frá með öðrum fætinum. Í kjölfarið hefði komið til handalögmála og hefðu S-kk-nf R-kk-nf S-kk-nf og S-x-x C-x-x gengið á milli og reynt að stöðva þau. Vitnið sagðist hafa hörfað undan, enda verið nýkomið úr aðgerð og því illa mátt við hnjaski.

Á vitninu var að skilja að eftir um tvær mínútur hefði tekist að stöðva slagsmálin að mestu þó svo enn hefði verið mikil spenna og æsingur í mannskapnum. Vinkona vitnisins, I-kvk-nf S-kvk-nf I-kvk-nf, hefði dregið ákærða H-kk-þf F-kk-þf frá og reynt að róa hann niður. Eftir nokkra stund hefði ákærði hrint stúlkunni frá sér, hlaupið að eldhúskróknum og því næst stokkið upp á borð/bekk við eldhúskrókinn, hlaupið meðfram honum og síðan hoppað í hópinn. „... frá því var þetta bara svona eitt stórt hópslagsmál, bolti þar sem maður sá ekki hver var að gera hvað ...“. „Svo sé ég að A-kk-nf hrasar ... og þá er bara búið að brjóta flöskur og það er bara verið að stinga hann ...“ Sagði vitnið þessa atburðarás alla hafa verið mjög hraða.

Sérstaklega spurt um hvort ákærði H-kk-nf F-kk-nf hefði haldið á einhverju er hann stökk inn í hópinn samkvæmt áðursögðu svaraði vitnið: „Jú, mig minnir að hann hafi haft bjórinn sinn með ...“. Þá kvaðst vitnið hafa heyrt brothljóð meðan á átökunum stóð en það hefði hins vegar ekki séð neinn beita flösku í þeim. Tók vitnið fram í því sambandi að A-kk-nf hefði verið neðstur, hann legið í gólfinu og allur hópurinn verið ofan á honum. Er A-kk-nf hefði gengið út úr húsinu skömmu síðar hefði vitnið hins vegar séð á honum mikla áverka frá herðum og upp úr, þar á meðal í andliti. Sagðist vitnið á þessum tímapunkti hafa verið að koma inn í íbúðina aftur eftir að hafa hlaupið út þeirra erinda að ná í M-x-x bræðrunum til aðstoðar.

Um þátt ákærða R-kk-ef F-kk-ef í átökunum bar vitnið að hann hefði verið í hópnum er bróðir hans stökk þar inn samkvæmt áðursögðu. Vitnið sagði ákærða R-kk-þf F-kk-þf þá hafa verið með flösku í höndunum en kvaðst aðspurt ekki hafa séð hann beita flöskunni.

Fram kom hjá vitninu að skömmu eftir atburðina í íbúðinni að Suðurtanga 2 hefði það verið við akstur bifreiðar á Pollgötu þegar sést hefði til ákærðu. Í kjölfarið hefði komið til frekari átaka milli ákærðu og D-kk-ef og félaga hans nærri apótekinu.

M-kk-nf H-kk-nf G-kk-nf bar að hann hefði verið í samkvæminu að Suðurtanga 2 umrædda nótt þegar til rifrildis hefði komið milli D-x-x J E P-x-x og annars ákærðu út af stelpu. Í kjölfarið hefði komið til stimpinga þeirra á milli. Stuttu síðar hefðu brotist út hópslagsmál, milli allt að tólf manna, þar sem menn hefðu togað hver í annan og högg og ýtingar gengið á milli. Í framhaldinu hefði vitnið séð annan hvorn ákærðu stökkva yfir eldhúsborðið. Um hvorn þeirra hefði verið ræða sagðist vitnið ekkert geta fullyrt í dag, en vitnið minnti þó að umræddur aðili hefði verið dökkhærður á þessum tíma, er samrýmist því sem fram kom hjá vitninu fyrir lögreglu. Mjög skömmu eftir þetta hefði vitnið séð flösku á lofti sem slegið hefði verið í andlitið á A-x-x P-x-x sem henst hefði til við höggið. Spurt um hver það var sem hélt á flöskunni kvaðst vitnið það ekki hafa séð. Vitnið staðfesti hins vegar sérstaklega aðspurt ummæli sín fyrir lögreglu þess efnis að fatnaður árásarmannsins hefði verið svartur, vitnið hefði séð í svarta ermi eða mjög dökka.

Vitnið sagði hópslagsmálin hafa haldið áfram eftir þetta og högg gengið á milli manna. Í raun hefði öngþveiti ríkt í íbúðinni.

Sérstaklega spurt sagðist vitnið ekki hafa séð fyrrnefnda flösku brotna. Vitnið hefði hins vegar heyrt brothljóð „... en auðvitað um leið og ég heyri brothljóðin (sic) þá náttúrlega kemur hann fram og náttúrulega alblóðugur í andlitinu og er með glerbrot í andlitinu.“ Er vitnið var spurt nánar út í þessi ummæli kom skýrlega fram hjá því að einungis hefði verið um eitt brothljóð að ræða sem heyrst hefði eftir að annar ákærðu stökk inn í þvöguna samkvæmt áðursögðu.

Um ástand sitt bar vitnið aðspurt að það hefði verið í glasi.

I-kvk-nf S-kvk-nf I-kvk-nf kvaðst hafa verið í samkvæmi að Suðurtanga 2 umrædda nótt. Vitnið sagðist ekki muna atvik máls vel en bar þó að það hefði verið að reyna að halda ákærða H-kk-þgf F-kk-þgf frá hópi manna og fá hann til að koma út með sér. Ákærða H-kk-nf F-kk-þf kvað vitnið hafa verið reiðan sem vitnið tengdi við veru fyrrverandi unnustu ákærða og kærasta hennar í samkvæminu.

Fram kom hjá vitninu að því hefði ekki lánast að halda aftur af ákærða H-kk-þgf F-kk-þgf, hann farið fram hjá því, stokkið upp á eldhúsborð og inn í hópinn. Var á vitninu að skilja að í kjölfarið hefði komið til slagsmála. Vitnið gat ekki um það borið hverjir tóku þátt í þeim en taldi að um fimm aðila hefði verið að ræða. Er slagsmálunum var lokið kvaðst vitnið hafa séð blóð á gólfi íbúðarinnar. Einnig minnti vitnið að það hefði séð blóð í andliti A-kk-ef P-x-x.

S-kk-nf S-kk-nf bar fyrir dómi að hann hefði verið gestkomandi í umræddu samkvæmi að Suðurtanga 2. Aðspurt kvaðst vitnið hafa orðið vart við samskipti milli annars ákærðu og D-x-x J E P-x-x í íbúðinni „... já, var búinn að heyra einhver læti í þeim.“ Síðar hefðu brotist út áflog. Hefði annar hvor ákærðu klifrað yfir borð, eiginlega yfir vitnið, og í kjölfarið hefði vitnið heyrt læti, mögulega brothljóð, og síðan „... allt verið í blóði, og allt í volli.“ Áleit vitnið að fimm til sex aðilar, m.a. D-x-x og A-kk-nf, bróðir hans, hefðu verið á því svæði sem ákærði hoppaði inn á.

Fram kom hjá vitninu að það hefði lítillega komið að tiltekt í íbúðinni í kjölfar átakanna. Aðspurt kvaðst vitnið engin flöskubrot hafa séð við þá tiltekt. Vitnið sagðist hins vegar reka minni til þess að í stiganum á leið sinni út úr íbúðinni hefði það veitt athygli brotnum grænum flöskustút.

E-kvk-nf R-kvk-nf H-kvk-nf kvaðst hafa verið í samkvæminu að Suðurtanga 2 umrædda nótt þegar þar brutust út slagsmál. Í aðdraganda þeirra hefði vitnið orðið vart við hita í fólki og deilur sem vitnið hefði skynjað að verið hefðu milli tveggja hópa. Um hvað deilt var gat vitnið ekki borið.

Fram kom hjá vitninu að það hefði snúið baki í slagsmálin og gæti það því lítið borið um þau. Þó kom fram hjá vitninu að margir aðilar hefðu tekið þátt í slagsmálunum, nefndi vitnið sex til átta manns, og að mikil læti hefðu verið átökunum samfara. Þá hefði vitnið, er það hefði verið að forða sér í burtu frá slagsmálunum, mætt strák sem síðan hefði hoppað upp á bekk/borð við eldhúsið og þaðan inn í slagsmálin. Þegar vitnið hefði síðar snúið sér við hefði allt verið í blóði.

Vitnið sagðist hafa hjálpað til við þrif í íbúðinni eftir að slagsmálin voru um garð gengin. Hefði vitnið meðal annars sópað upp grænleitum bjórflöskuglerbrotum af eldhúsgólfinu. Spurt um brot úr hversu mörgum flöskum hefði verið að ræða nefndi vitnið eina til tvær flöskur.

M-kvk-nf G-x-x bar fyrir dómi að hún hefði verið stödd í fjölmennu samkvæmi að Suðurtanga 2 umrædda nótt. Tók vitnið fram að það hefði verið undir talsverðum áfengisáhrifum og myndi atvik máls því ekki mjög vel. Vitnið kvaðst hafa staðið í stofu íbúðarinnar ásamt S-kk-þgf S-kk-þgf og I-kvk-þgf S-kvk-þgf I-kvk-þgf. Mátti skilja á vitninu að það hefði séð ákærða R-kk-þf F-kk-þf fá spark í magann. Í kjölfarið hefði ákærði H-kk-nf F-kk-nf stokkið upp á eldhúsborð og „... hoppað inn í slagsmálin.“ Vitnið sagðist hafa snúið baki í slagsmálin í fyrstu en þegar það hefði snúið sér við hefði „... allt verið úti í blóði ...“

Nánar aðspurt bar vitnið að það teldi ákærða H-kk-þf F-kk-þf hafa verið tómhentan er hann blandaði sér í slagsmálin samkvæmt áðursögðu. Þá kom fram hjá vitninu að það hefði örskömmu áður en H-kk-nf F-kk-nf stökk af stað heyrt brothljóð. Hvar ákærði R-kk-nf F-kk-nf var þá niður kominn gat vitnið ekki sagt til um. Á eftir kvaðst vitnið hafa veitt athygli einhverjum glerbrotum á gólfi íbúðarinnar, þó ekki mörgum.

H-kvk-nf M-kvk-nf E-kvk-nf kvaðst hafa verið í samkvæminu að Suðurtanga 2 umrædda nótt. Vitnið hefði orðið þess áskynja í samkvæminu að einhver skætingur var á milli D-x-x J E P-x-x og A-x-x P-x-x annars vegar og ákærðu hins vegar er tengdist H-kvk-þgf R-kvk-þgf H-kvk-þgf.

Þegar vitnið hefði verið að búa sig undir að yfirgefa samkvæmið og staðið við innganginn í stofu íbúðarinnar hefði það séð A-kk-þf sparka í magann á öðrum ákærðu, líklega R-kk-þgf F-kk-þgf, „... og svo sé ég bara flöskuna lenda í andlitinu á honum.“ Fullyrti vitnið að sá ákærðu sem vitnið hélt ákærða R-kk-þf F-kk-þf hefði ekki kastað þeirri flösku þar sem hann hefði á sama tímapunkti verið að falla aftur fyrir sig. Þá var enn fremur á vitninu að skilja að flaskan hefði heldur ekki getað komið frá hinum ákærða, þ.e. H-kk-þgf F-kk-þgf, þar sem hann hefði verið það langt frá A-kk-þgf er þetta gerðist. „Í minningunni fannst mér eins og einhver hefði staðið nálægt honum sko og kastað henni. Það hafi ekki verið kastað svona langt, hún flaug ekkert.“ Spurt um frá hverjum flaskan hefði komið bar vitnið að því hefði sýnst hún koma frá S-kk-þgf R-kk-þgf. Vitnið tók hins vegar skýrt fram að það gæti alls ekki fullyrt að svo hefði verið, enda mikill fjöldi fólks á vettvangi. Þá gat vitnið ekkert borið um hvort A-kk-nf hefði borið áverka eftir að nefnd flaska kom í andlit hans.

Í kjölfar þess að flaskan fór í andlit A-kk-ef sagði vitnið hópslagsmál hafa brotist út. Þá kom fram hjá vitninu að ákærði H-kk-nf F-kk-nf hefði í atganginum stokkið upp á eldhúsbekkinn. Taldi vitnið að ákærði hefði þá verið tómhentur. Atburðarásina alla kvað vitnið hafa gerst mjög hratt.

Að endingu kannaðist vitnið við ummæli sín fyrir lögreglu þess efnis að H-kk-nf B. S-kk-nf hefði dregið ákærða R-kk-þf F-kk-þf burtu úr átökunum.

A-kk-nf Þ-kk-nf S-kk-nf kannaðist við að hafa verið í umræddu samkvæmi að Suðurtanga 2. Tók vitnið fram að það hefði verið mjög ölvað er atvik máls gerðust.

Vitnið bar að komið hefði til rifrildis milli D-x-x J E P-x-x og Ó-kk-ef Á-kk-ef A-kk-ef. Kvaðst vitnið hafa reynt að stilla til friðar þeirra á milli. Þá minntist vitnið þess óljóst að hafa síðar séð mann koma „á fluginu“ og kvað aðspurt það geta passað að sá hinn sami hefði látið sig falla á þvögu fólks.

Þegar vitnið hefði yfirgefið íbúðina skömmu síðar kvaðst það hafa séð blóð á stigapallinum framan við íbúðina.

K-kk-nf L-kk-nf Á-kk-nf sagðist hafa verið nýkominn í samkvæmið að Suðurtanga 2 þegar hann hefði veitt því athygli að annar ákærðu, en K-kk-nf L-kk-nf gat ekki sagt til um hvor, og D-x-x (sic) voru að rífast, út af stelpu að því er hann taldi. Skyndilega hefðu brotist út „þessi svaka slagsmál“. Var á vitninu að skilja að þónokkur fjöldi manna hefði tekið þátt í slagsmálunum og hefðu sumir þeirra aðila verið að reyna að skakka leikinn. Hinn ákærði, að því er vitnið taldi, hefði síðan tekið upp flösku og farið að „... lemja á þessum D-x-x (sic).“ Flaskan hefði lent á höfði D-x-x (sic) en ekki brotnað. Maðurinn hefði því lamið aftur og þá hefði flaskan brotnað og skorið árásarþolann í andlitið. Í kjölfarið hefði blóð slest út um allt. Taldi vitnið aðspurt að flöskunni hefði ekki meira verið beitt þar sem „þeim“ hefði verið hent út skömmu síðar.

Spurt út í ummæli sín fyrir lögreglu þess efnis að vitninu hefði sýnst það vera ljóshærði tvíburinn sem mundaði flöskuna og sló með henni í höfuð mannsins tók vitnið fram að það hefði eðli málsins samkvæmt munað atvik máls betur er það gaf skýrslu fyrir lögreglu, einum eða tveimur dögum eftir að atvik máls gerðust, en nú, rúmu ári síðar.

Sérstaklega aðspurt kvaðst vitnið ekki hafa séð neinn stökkva ofan af borði eða með öðrum hætti inn í hópinn. Spurt um hvort það hefði verið að fylgjast með átökunum allan tímann svaraði vitnið „Svona hálfpartinn. Maður var nú ekkert þarna inni í hópnum ...“. Aðspurt kvaðst vitnið hafa verið allsgáð þessa nótt.

Fram kom hjá vitninu að það þekkti ekki þá bræður D-x-x J E P-x-x og A-x-x P-x-x.

S-kk-nf V-kk-nf G-kk-nf var húsráðandi að Suðurtanga 2 er atvik máls gerðust. Vitnið kvaðst um nóttina hafa verið á skemmtistað í bænum. Vitnið hefði síðan farið heim til sín ásamt nokkrum öðrum. Þangað hefði hins vegar mætt miklu fleira fólk en vitnið hefði boðið og hefði vitnið strax farið í það að koma hinum óboðnu gestum út.

Ákærðu sagði vitnið hafa verið komna innst í íbúðina þegar vitnið hefði byrjað að vísa fólki út. Þegar ákærðu hefðu verið á leiðinni út úr íbúðinni hefðu ákærði H-kk-nf F-kk-nf og D-x-x J E P-x-x komið auga hvor á annan. Við það hefðu þeir „... stirnað upp og út frá því urðu áflog.“ „Allir“ hefðu strax verið komnir í hóp og vitnið reynt að stilla til friðar og koma mönnunum út. Við það hefði notið aðstoðar Ó-kk-ef Á-kk-ef A-kk-ef og B-kk-ef A-kk-ef R-kk-ef, sem báðir hefðu verið bitnir í atganginum. Kom fram hjá vitninu að það hefði séð mann lyfta upp flösku í átökunum en vitnið hefði hins vegar ekki séð flöskuna fara í neinn. Nánar aðspurt um þetta atvik bar vitnið að það hefði séð hönd koma upp með flösku, en hins vegar ekki séð hver það var sem á henni hélt vegna þess hversu mikil fjöldi manna tók þátt í átökunum. Vísaði vitnið einnig til þess að það hefði verið undir áhrifum áfengis þessa nótt.

Vitnið bar enn fremur að það hefði séð bróður D-x-x, A-kk-þf P-x-x, ýtt í burtu og hann við það fallið í gólfið. Vitnið hefði farið beint til hans og þá séð að hann var alblóðugur í framan. Stuttu síðar hefði lögreglan komið á vettvang og aðstoðað vitnið við að skakka leikinn og koma fólki út.

Fram kom hjá vitninu að það hefði fundið glerbrot í íbúðinni sem dreifst höfðu „... út um allt.“

Ó-kk-nf Á-kk-nf A-kk-nf kannaðist aðspurður við að hafa verið í samkvæmi að Suðurtanga 2 umrædda nótt. Kom fram hjá vitninu að það hefði verið mikið ölvað. Vitnið sagðist hafa orðið vart við að ákærðu, sem vitnið kvað vera frændur sína, voru að rífast við D-x-x J E P-x-x og félaga hans. Um hvert ágreiningsefnið var kvaðst vitnið ekkert vita, enda hefði það ekki veitt rifrildinu sérstaka athygli.

Vitnið staðfesti að til átaka hefði komið í samkvæminu milli ákærðu og D-x-x og félaga. Þeim átökum kvaðst vitnið ekkert geta lýst, enda ekki verið að fylgjast sérstaklega með þeim. Þó var á vitninu að skilja að mögulega hefðu fleiri aðilar tekið þátt í átökunum. Þá kom fram hjá vitninu að það hefði, ásamt B-kk-þgf E-kk-þgf R-kk-þgf, reynt að koma húsráðanda, S-kk-þgf V-kk-þgf G-kk-þgf, til aðstoðar við að stilla til friðar. Hefði vitnið tekið D-x-x frá, sem bitið hefði í fingur vitnisins og hangið þar „eins og steinbítur“ í talsverðan tíma. Eftir að um hægðist kvaðst vitnið hafa farið út úr íbúðinni og þá mætt lögreglu í stiganum.

G-kk-nf I-kk-nf V-kk-nf, sem sagðist áður en atvik máls gerðust hafa vitað af væringum milli ákærða H-kk-ef F-kk-ef og D-x-x J E P-x-x, kvaðst hafa verið á dansleik í Edinborgarhúsinu umrædda nótt. Vitnið hefði séð til D-x-x á dansleiknum og hefðu vitnið og ákærðu þá ákveðið að yfirgefa staðinn og fara í samkvæmi í heimahúsi.

Eftir að vitnið hafði verið stutta stund í samkvæminu hefði það séð að D-x-x og vinir hans voru þangað mættir. Komið hefði til e.k. rifrildis milli ákærða H-kk-ef F-kk-ef og D-x-x. Kom fram hjá vitninu að ákærði hefði haft uppi ljót orð um H-kvk-þf R-kvk-þf H-kvk-þf. Í kjölfarið hefði bróðir D-x-ef, A-kk-nf, sparkað í magann á H-kk-þgf F-kk-þgf. Var á vitninu að skilja að í framhaldinu hefðu brotist út hópslagsmál og algert öngþveiti myndast. Sagðist vitnið hafa reynt að draga annan ákærðu út úr þvögunni, R-kk-þf F-kk-þf að því er vitnið hélt. Vitnið kvaðst síðan hafa séð að A-kk-nf var orðinn blóðugur og hefði vitnið þá ákveðið að yfirgefa íbúðina ásamt ákærðu. Lögregla hefði þá verið komin á vettvang. Tók vitnið fram að atvik þessi hefðu öll gerst mjög hratt og þá upplýsti vitnið að það hefði verið undir áhrifum áfengis er þau gerðust.

Skömmu síðar, er vitnið og ákærðu hefðu verið nærri höfninni á Ísafirði, sagði vitnið bíl hafa verið ekið upp að þeim. Hefðu vinir A-kk-ef stokkið út úr bílnum, vopnaðir golfkylfu og priki, og ráðist á ákærðu.

A-kvk-nf P-x-x S-x-x kvaðst hafa verið í samkvæminu að Suðurtanga 2 og hafa verið að tala við H-kvk-þf R-kvk-þf H-kvk-þf þegar brotist hefðu út læti. „... þetta byrjaði þannig sko að ... ég sneri mér undan þegar ég sá að það hljóp einhver að H-kk-þgf ... fór einhver í H-kk-þf sko ...“ Þegar vitnið hefði snúið sér við hefðu „... allir verið farnir út nema D-x-x hékk í puttanum á honum Ó-kk-þgf.“ Þann síðastnefnda kvað vitnið hafa reynt að stöðva átökin „... þess vegna lenti hann í D-x-x.“

Sérstaklega spurt kannaðist vitnið við að hafa greint frá því hjá lögreglu að það hefði séð yngri bróður D-x-ef J E P-x-x sparka í kvið eða brjóstkassa annars ákærðu þannig að hann datt aftur fyrir sig.

Þá bar vitnið aðspurt um ástand sitt þessa nótt að það hefði verið töluvert ölvað.

B-kk-nf Ö-kk-nf R-kk-nf, sem kvaðst hafa verið allsgáður umrædda nótt, bar fyrir dómi að þegar hann hefði komið í samkvæmið að Suðurtanga 2 hefðu D-x-x J E P-x-x og félagar hans verið við þann vegg íbúðarinnar sem ísskápurinn stóð við. Sagðist vitnið hafa orðið vart við rifrildi sem vitnið hefði hins vegar í fyrstu ekki veitt sérstaka athygli. Þó kom fram hjá vitninu að það hefði heyrt D-x-x og félögum sagt að fara úr samkvæminu en þeir ekki orðið við því.

Í framhaldinu sagði vitnið hitnað hafa enn frekar í kolunum og A-x-x P-x-x þá sparkað í annan hvorn ákærðu. Á þeim tímapunkti hefði verið kominn lítill hópur manna í kringum Prince-bræður og félaga og hefði þeim ítrekað verið sagt að yfirgefa samkvæmið. Við sparkið hefði allt farið upp í loft og hefði vitnið reynt sitt til að stía mönnum sundur. Þá hefði vitnið komið frænda sínum, Ó-kk-þgf Á-kk-þgf A-kk-þgf, til aðstoðar, en D-x-x hefði verið búinn að bíta sig fastan á einn fingur Ó-kk-ef Á-kk-ef. Vitninu og Ó-kk-þgf Á-kk-þgf hefði tekist að losa fingurinn og í sömu andrá hefði lögregla komið á vettvang.

S-kk-nf R-kk-nf S-kk-nf greindi svo frá að hann hefði verið í samkvæminu að Suðurtanga 2 umrædda nótt þegar komið hefði til orðaskipta milli tveggja hópa manna. Í kjölfarið hefðu brotist út slagsmál milli hópanna. Vitnið kvaðst hafa stokkið á milli og reynt að stöðva átökin. Við það hefði vitnið fengið kjaftshögg og einnig skorist lítillega á hálsi. Vitnið sagðist ekkert geta borið um hver sló hvern og vísaði í því sambandi bæði til þess hversu hröð atburðarásin var og þess að það hefði verið mjög ölvað.

Um ástandið í íbúðinni eftir að slagsmálunum lauk bar vitnið: „Það var allt úti í glerbrotum, það var allt úti í blóði.“

S-x-x C-x-x greindi svo frá að hann hefði verið í samkvæminu að Suðurtanga 2 umrædda nótt er þar hefðu brotist út slagsmál. Vitnið hefði í fyrstu ekki verið í sjónlínu við slagsmálin og það því í fyrstu bara heyrt hávaða, meðal annars flösku brotna. Vitnið hefði síðan fært sig til og þá séð „kaosið“ og strax hafa farið í það að ganga á milli manna. Það hefðu einnig gert B-kk-nf Ö-kk-nf R-kk-nf og S-kk-nf R-kk-nf S-kk-nf. Spurt um hverjir hefðu slegist nefndi vitnið ákærðu og bræðurna A-kk-þf og D-x-x E J P-x-x. Á vitninu var jafnframt að skilja að fleiri hefðu tekið þátt í slagsmálunum.

Þegar slagsmálin voru yfirstaðin kvaðst vitnið hafa séð glerbrot á gólfi íbúðarinnar. Þá hefði vitnið séð að A-kk-nf var skorinn í andliti. Hvernig það atvikaðist gat vitnið ekki um borið.

Við skýrslugjöf sína fyrir dómi tók vitnið sérstaklega fram að það hefði verið undir áhrifum áfengis er atvik máls gerðust.

G-kk-nf Þ-kk-nf T-kk-nf skýrði svo frá að hann hefði umrædda nótt verið að koma upp stigann í íbúðinni að Suðurtanga 2 þegar hann hefði heyrt flösku brotna og í kjölfarið mikil læti. Um hvað á gekk bar vitnið að til slagsmála hefði komið á milli tvíburanna og D-x-x J E P-x-x og einhverra vina hans. Var hins vegar á vitninu að skilja að þau hefðu verið yfirstaðin er vitnið kom upp í íbúðina.

Aðspurt um hvort það hefði séð einhvern slasaðan í íbúðinni svaraði vitnið að einn maður hefði hlaupið fram hjá því alblóðugur í framan. Taldi vitnið að D-x-x, bróðir hans og einn annar maður til hefðu allir hlaupið út úr íbúðinni rétt eftir að vitnið var komið upp stigann.

Fram kom hjá vitninu að „hellingur af glerbrotum“ hefði verið í eldhúsi íbúðarinnar. Þá bar vitnið að fjöldi fólks hefði verið statt í íbúðinni.

H-kvk-nf B-kvk-nf K-kvk-nf kvaðst hafa verið í samkvæminu að Suðurtanga 2 umrædda nótt. Er vitnið hefði brugðið sér niður til að reykja hefði það heyrt öskur og hávaða berast úr íbúðinni. Á leiðinni til baka upp stigann hefði vitnið síðan mætt strák sem verið hefði alblóðugur í andliti. Þar sem lögregla hefði verið komin á vettvang sagðist vitnið hafa gripið um hönd drengsins og farið með hann til lögreglu.

Vitnið kvaðst í framhaldinu hafa farið upp í íbúðina að nýju. Mikið blóð hefði verið á gólfi hennar, nokkurn veginn milli eldhúss og stigapalls. Einnig hefðu þar verið glerbrot. Fjölmenni hefði enn verið mikið í íbúðinni og fólkið í uppnámi. Vitnið hefði verið byrjað að aðstoða húsráðanda við að þrífa þegar lögregla hefði komið að og lagt bann við því að hróflað yrði frekar við ummerkjum.

R-kvk-nf Ó-kvk-nf S-kvk-nf skýrði svo frá fyrir dómi að hún hefði verið stödd fyrir utan húsið að Suðurtanga 2 þegar hún hefði heyrt hávaða innan úr húsinu. Vitnið kvaðst hafa tekið í útihurðina en hún reynst vera læst. Vitnið hefði hringt dyrabjöllunni og hefði H-kk-nf B. S-kk-nf þá komið til dyra og hleypt vitninu inn. Er inn var komið hefði vitnið gengið í gegnum hóp af fólki. Skyndilega hefði vitninu verið hrint og það fallið í gólfið. H-kvk-nf M-kvk-nf E-kvk-nf hefði komið og hjálpað vitninu á fætur. Á því augnabliki hefði vitnið áttað sig á því að það var útatað í blóði.

Nánar aðspurt kvaðst vitnið hafa aðstoðað við að taka til í íbúðinni og skúra í framhaldinu. Kom fram hjá vitninu að á gólfinu nærri ísskápnum hefðu verið brot úr grænni glerflösku sem hangið hefðu saman á límmiða. Tók vitnið sérstaklega fram að það hefði ekki fundið stút flöskunnar. Spurt um hvort eitthvað annað hefði fundist brotið á vettvangi svaraði vitnið: „Nei, ekki sem ég sá. Það var bara allt úti í blóði.“

Fram kom hjá vitninu P-kk-þgf Þ-kk-þgf P-kk-þgf að í samkvæminu að Suðurtanga 2 umrædda nótt hefði A-kk-nf P-x-x fengið flösku í höfuðið og hélt vitnið að flaskan hefði brotnað við höggið. Var á vitninu að skilja að annar hvor ákærðu hefði verið sá sem sló eða henti flöskunni í A-kk-þf. Þá bar vitnið að það hefði farið út úr íbúðinni til að sækja M-x-x til aðstoðar A-kk-þgf og bróður hans og er vitnið hefði verið á leið aftur inn í íbúðina hefði A-kk-nf komið hlaupandi niður, alblóðugur.

Fram kom hjá vitninu að það hefði verið undir áhrifum áfengis er atvik máls gerðust.

H-kk-nf H-kk-nf S-kk-nf lögreglufulltrúi bar aðspurður fyrir dómi að ákærði R-kk-nf F-kk-nf, sem þá hefði verið í gæsluvarðhaldi, hefði óskað eftir því að fyrra bragði að gefa skýrslu þar sem hann hefði upplýst nánar um málsatvik, meðal annars um þátt ákærða H-kk-ef F-kk-ef að málinu. Kom fram hjá vitninu að það hefði verið ákærða R-kk-þgf F-kk-þgf þungbært að greina frá þætti bróður síns. Staðfesti vitnið að ákærði R-kk-nf F-kk-nf hefði áður ráðfært sig við verjanda. Þá kom fram hjá vitninu að ákærða R-kk-þgf F-kk-þgf hefði verið brugðið er honum voru sýndar myndir af brotaþola og hann virst taka það nærri sér sem á þeim gaf að líta.

G-kk-nf Þ-kk-nf G-kk-nf lögregluvarðstjóri kvaðst hafa komið að Suðurtanga 2 umrædda nótt við annan mann þeirra erinda að aðstoða húsráðanda við að koma óboðnum gestum úr íbúð hans. Þegar húsráðandi hefði verið orðinn sáttur við fjölda gesta í samkvæminu hefði lögregla yfirgefið íbúðina.

Vitnið sagðist ekki hafa verið komið langt á lögreglubifreiðinni þegar tilkynning hefði komið frá fjarskiptum um slagsmál í fyrrnefndri íbúð. Vitnið hefði því þegar haldið til baka að Suðurtanga 2. Er á vettvang var komið hefðu tveir starfsfélagar vitnisins þegar verið komnir að húsinu og hjá þeim verið blóðugur maður, brotaþoli í málinu.

Vitnið kvaðst í framhaldinu hafa farið inn í íbúðina. Blóðslettur hefðu verið á veggjum í stigaganginum en í íbúðinni sjálfri hefði verið búið að þrífa upp það mesta. Þrátt fyrir það hefði mátt ráða af ummerkjum að eitthvað hefði gengið á í íbúðinni. Þá kom fram hjá vitninu að bæði flöskur og glerbrot hefðu verið í íbúðinni en vitnið gat ekki gefið nákvæmari lýsingu hvað það varðaði.

Næstu skref hefðu verið að kalla út rannsóknarlögreglumann og vernda vettvang eins og hægt var.

K-kvk-nf B-kvk-nf J-kvk-nf lögreglumaður kvað lögreglu hafa borist tilkynning um hávaða frá íbúðinni að Suðurtanga 2 umrædda nótt. Vitnið hefði farið á vettvang þar sem verið hefði mikill fjöldi fólks, bæði inni í íbúðinni og fyrir utan húsið. Lögregla hefði í framhaldinu aðstoðað húsráðanda við að vísa óboðnum gestum út.

Þegar lögregla hefði verið að búa sig undir að halda á brott hefði komið tilkynning um slagsmál inni í húsinu og í kjölfarið hefði D-x-x J E P-x-x komið út til vitnisins og upplýst að ráðist hefði verið á bróður sinn. Í kjölfarið hefði A-kk-nf P-x-x komið út úr húsinu og hefði vitnið strax séð að hann var „... allur tættur í framan og mjög blóðugur.“ Kvað vitnið A-kk-þf strax hafa greint frá því að „ljóshærði tvíburinn“ hefði verið árásarmaðurinn, hann hefði slegið sig í andlitið með glerflösku. Sérstaklega spurt um hvort A-kk-nf hefði nefnt hvort flaskan hefði brotnað sagðist vitnið ekki minnast þess „... en það náttúrulega gaf alveg augaleið þar sem hann var allur tættur ...“.

H-kk-nf Á-kk-nf H-kk-nf lögregluvarðstjóri sagði lögreglu hafa verið kallaða að Suðurtanga 2 umrædda nótt vegna slagsmála. Íbúðina kvað vitnið hafa verið sneisafulla af fólki og hefðu slagsmálin verið yfirstaðin er lögregla kom á vettvang.

Vitnið hefði í kjölfarið yfirgefið húsið og verið að stilla til friðar fyrir utan það þegar kallað hefði verið að slagsmál stæðu yfir inni í íbúðinni. Vitið hefði því farið að nýju inn í íbúðina en er vitnið bar að hefðu slagsmálin verið yfirstaðin. Hins vegar hefði mátt sjá talsvert blóð í íbúðinni.

Í framhaldinu kvaðst vitnið hafa farið með brotaþola, A-kk-þgf P-x-x, að lögreglubifreið. Þar sem brotaþoli hefði verið með fullri meðvitund og vel viðræðuhæfur hefði vitnið ákveðið að senda hann upp á sjúkrahús með lögreglubifreiðinni eftir að lögreglumenn höfðu eftir bestu getu búið um sár hans.

Stuttu síðar kvaðst vitnið hafa þurft að yfirgefa vettvang þar sem kallað hefði verið eftir aðstoð lögreglu við apótekið á Ísafirði vegna atvika. Hefði sú uppákoma tengst atvikum máls þessa. Þegar vitnið hefði komið til baka að Suðurtanga 2 hefði íbúðin verið orðin svo til mannlaus og búið að skúra og taka til.

S-kk-nf B-kk-nf rannsóknarlögreglumaður greindi svo frá fyrir dómi að hann hefði verið kallaður út umrædda nótt vegna alvarlegrar líkamsárásar að Suðurtanga 2. Á vettvangi hefði vitnið tekið ljósmyndir og framkvæmt lítils háttar rannsókn og meðal annars fundið blóð á veggjum, gólfi og sófa. Tók vitnið fram að búið hefði verið að spilla vettvangi þannig að búið var að þrífa hann. Vitið hefði í því ljósi lagt á það áherslu við rannsóknina að fara sem fyrst og ná tali af brotaþola sem þá hefði verið kominn á slysadeild.

Á slysadeildinni kvaðst vitnið hafa rætt lítillega við brotaþola og tekið af honum ljósmyndir. Á þeim tímapunkti hefði ekki verið búið að gera að sárum brotaþola en það verið í undirbúningi. Kvað vitnið fram hafa komið hjá brotaþola að það hefði verið ljóshærði tvíburinn sem slegið hefði hann í andlit eða höfuð.

Fram kom hjá vitninu að ákærðu hefðu einnig verið á slysadeildinni og hefði vitnið tekið af þeim ljósmyndir. Á grundvelli mats vitnisins á ástandi ákærðu hefði það einnig fyrirskipað að úr ákærðu yrðu tekin blóð- og þvagsýni.

IV.

A.

Þá liggur einnig frammi í málinu vottorð Þ-kk-ef G-kk-ef læknis vegna brotaþola, A-x-x P-x-x. Í vottorðinu segir meðal annars svo:

Við skoðun er hann vel vakandi og áttaður og lífsmörk eru stöðug. Það er væg áfengislykt úr vitum hans, er rólegur og samvinnuþýður. ...

Stór gapandi, djúpur og á köflum tættur skurður á enni sem nær frá svæði ofan við miðja hægri augabrún til miðlínu andlits rétt ofan nefrótar.

Tveir gapandi skurðir með lausum húðflipum á hægri kjálkasvæði, sá efri staðsettur við angulus mandibula, sá neðri við miðbik mandibula (neðri kjálkabein).

Stór, djúpur og á köflum tættur skurður við vinstra munnvik. Sárið er hálfmánalaga og nær niður á vinstri mandibular svæði og til hliðar á vinstri kinn í línu frá munnviki. Þar er sárið dýpst og á köflum nær sárið í gegnum kinnina inn í munnhol.

Gapandi, U-laga skurður með lausum húðflipa á hægri framhandlegg.

Gapandi skurður á hálsi sem liggur á ská upp til vinstri frá efsta hluta bringubeins og endar rétt ofan við nær-þriðjung viðbeins. Í sárinu blasir við stór bláæð, v. jugularis externa. Æðin er ósködduð.

Tveir grunnir skurðir framan á vinstri öxl. Sá neðri liggur á ská yfir öxlina og er langur. Sá efri er við axlarhyrnuna (acromion).

Miðað við fjölda áverkanna tel ég að 7-8 atlögur hafi verið gerðar að honum.

Miðað við útlit áverkanna tel ég að eggvopni hafi verið beitt í atlögunum.

Áverkarnir voru ekki lífshættulegir. Hinsvegar er öllum ljóst að skurðir og áverkar á hálsi geta verið lífshættulegir og dýpri skurður á sama stað er lífshættulegur.

Batahorfur eru góðar að því leyti að sárin munu gróa á einn eða annan hátt. Langtímaafleiðingar eru mögulega áberandi andlitslýti ef sárin gróa illa, sýkjast eða gróandinn verði með þeim hætti að ofholdgun eða keloid-myndun verði í örunum. Í besta falli ef örin gróa vel verða þau samt sem áður til staðar á áberandi stað, þ.e. í andliti.

Þar sem sárin eru svona umfangsmikil og á köflum djúp eru langvinnir verkir og skyntruflanir vegna taugaskaða mögulegar langtímaafleiðingar.

Þ-kk-nf G-kk-nf kom fyrir dóm og staðfesti og skýrði vottorð sitt. Sérstaklega spurt út í áverka á hálsi brotaþola, þar sem sást í stóra bláæð, bar vitnið að hefði skurðurinn verið dýpri hefði meiri hætta verið honum samfara. Það hefði því verið tilviljun ein að umræddur áverki varð ekki alvarlegri en raun bar vitni.

Fyrir dómi var vitnið spurt út í hvern og einn áverka brotaþola fyrir sig, sbr. fyrrnefnt vottorð. Áverka/skurði frá hægri augabrún, yfir nefrót og niður á vinstra kinnbein taldi vitnið hafa verið valdið með einhvers konar skörðóttu, beittu verkfæri, mögulega flöskubroti. Tók vitnið fram að skurðurinn væri ekki alveg hreinn heldur tættur á köflum. Taldi vitnið áverkann ekki geta hafa orsakast af höggi með flösku sem ekki brotnaði.

V-laga skurði á vinstri kinn taldi vitnið hafa verið valdið með eggvopni, mögulega flöskubroti, ekki óbrotinni flösku. Um fasta atlögu eða stungu hefði verið að ræða.

Tveimur skurðum á hægri kjálka taldi vitnið hafa verið valdið með beittu eggvopni, mögulega brotinni flösku, ekki óbrotinni. Hið sama gilti um skurð á hægri framhandlegg.

Skurði neðst á hálsi, vinstra megin, taldi vitnið hafa verið valdið með beittu eggvopni, hugsanlega brotinni flösku, ekki óbrotinni. Tók vitnið fram að um skurðáverka væri að ræða, ekki stunguáverka.

Blóðrispu á vinstri öxl áleit vitnið hafa verið valdið með skörpum hlut, ekki nauðsynlega eggvopni, mögulega brotinni flösku, ekki óbrotinni.

Skurði á vinstri öxl taldi vitnið hafa verið valdið með beittu eggvopni, hugsanlega brotinni flösku.

Aðspurt sagði vitnið ekki hægt að útiloka að ofangreindir áverkar, ef hver og einn þeirra væri skoðaður einangrað, hefðu komið til við fall ofan á glerbrot. Hins vegar taldi vitnið engan áverkanna hafa getað orðið við það að flösku hefði verið kastað í brotaþola.

Fram kom hjá vitninu að brotaþoli hefði útskrifast af sjúkrahúsinu degi eftir innlögn. Slíka áverka sem hér um ræddi tæki um hálft ár að gróa að fullu, mögulega lengri tíma. Vitnið kvað mikinn sársauka geta fylgt svona áverkum, einnig á batatímabilinu. Líklegt væri að ör mynduðust vegna áverkanna. Spurt um hvort slík ör sæjust betur á dökkri húð en ljósri svaraði vitnið því játandi.

B.

Í málinu liggja frammi vottorð Þ-kk-ef J-kk-ef vegna ákærðu. Í vottorði læknisins vegna ákærða R-kk-ef F-kk-ef segir meðal annars svo:

... hann var með sár handarbaksmegin yfir nærlið hæ. vísifingurs og það var sár lófamegin yfir fjærlið þriðja fingurs sömu handar. R-kk-nf var ennfremur með kúlu á miðju enni upp við hársvörð sem var 2x1 cm að stærð, með blóðmarningi í toppinn.

Við skoðun á hæ. hönd kom í ljós að R-kk-nf gat ekki rétt úr vísifingri og kom í ljós að réttisin fingursins var í sundur. Það voru engin merki um skaða á taugakerfi né aðrir ytri áverkar sjáanlegir. Það var gert að sárum á venjulegan hátt, sin var saumuð og sett gips á hönd. Þegar saumar voru teknir þann 20. apríl kvartaði R-kk-nf um eymsli í hæ. löngutöng og við myndatöku kom þá í ljós að fjærendi miðkjúku fingursins var brotinn með vægri tilfærslu.

Sár R-kk-ef gréru, hann var í gipsspelku til 11. maí. Þá sýndi sig væg missmíð eftir brotið á löngutöng, réttisinarstarfsemi annars fingurs var í lagi. R-kk-þgf voru kenndar æfingar og ráðlagt að leita aftur á göngudeild ef honum þætti ástæða til en hann hefur ekki komið vegna þessa áverka til skoðunar.

Í bréfi H-kk-ef er spurt um:

1. Nákvæma lýsingu á fjölda áverka, lögun og staðsetningu og vísast til lýsingarinnar hér að ofan.

2. Hversu margar atlögur eða högg hafi orsakað áverkana. Gera má ráð fyrir a.m.k. 2 höggum á höfuð, væntanlega 1 höggi á hæ. hönd og tvisvar sinnum beitingu eggvopns gegn hæ. hönd.

3. Hvort hægt sé að ákvarða hvers konar áhald hafi orsakað áverkana. Áverkar á höfði svo og sá áverki er leiddi til brots á hæ. löngutöng er væntanlega eftir högg frá sljóum hlut þar sem ekki var um neina teljandi húðáverka á þessum svæðum að ræða og á höfði aðeins blæðing í efstu lög húðar. Áverkar sem leiddu til sinaskaða og skurða á fingrum hæ. handar voru eftir eggvopn, mjög sennilegast gler eftir útliti sársins lófamegin á löngutöng að dæma.

Við ritun þessa vottorðs er stuðst við eigin nótur úr slysadeild.

Þá segir í vottorði læknisins, dagsettu 13. október 2010, vegna ákærða H-kk-ef F-kk-ef meðal annars svo:

Við komu á slysadeild, vakandi, áttaður, engin merki um áverka á taugakerfi. Á hæ. framhandlegg baka til yfir spiru var bólgusvæði 4x5 cm. að stærð með húðrispu og byrjandi mari. Bein þreifieymsli áþessu svæði en engin óbein eymsli, ekki grunur um beináverka. Á vi. hönd voru húðrispur yfir nærlið vi. þumals og önnur yfir öðru miðhandarbeini handarbaksmegin. Stafræn geta handarinnar var eðlileg, enginn grunur um beináverka, sárrispur voru þrifnar og H-kk-þgf bent á að leita aftur á göngudeild ef einhver vandamál gerðu vart við sig.

Hér er spurt um:

1. Nákvæma lýsingu á fjölda áverka, lögun og staðsetningu, sjá hér ofan.

2. Hversu margar atlögur eða högg hafi orsakað áverkana. Sennilegast 2 atlögur sem greinilegt er að högg hefur lent á hæ. hönd og húðrispur vi. handar verður ekki hægt að segja með vissu hvernig þær eru tilkomnar.

3. Hvort hægt sé að ákvarða með hvers konar áhaldi hafi orsakað áverkana. Sljótt verkfæri hefur orsakað áverkann á hæ. hönd, treysti mér ekki til að segja hverskonar áhald orsakaði áverkann á vi. hönd.

Við ritun þessa áverkavottorðs er stuðst við eigin nótur úr gögnum slysadeildar.

Þ-kk-nf J-kk-nf, sem sérfræðimenntaður er í almennum skurðlækningum, kom fyrir dóm og staðfesti og skýrði tilvitnuð vottorð sín. Spurt um hvort skurðáverki lófamegin á löngutöng gæti hafa myndast með þeim hætti að flaska hefði brotnað í hendi ákærða eftir að hann hafði slegið annan mann með flöskunni svaraði vitnið: „Það er frekar ósennilegt vegna þess að ef að hún brotnar þá verða það margar glerflísar og myndu væntanlega valda fleiri sárum en einu hreinu sári.“

Fyrir dómi var vitnið einnig spurt út í áverka brotaþola, A-kk-ef P-x-x, sem vitnið kvaðst hafa skoðað og sinnt aðfaranótt 2. apríl 2010 á Heilbrigðisstofnun Vestfjarða. Brotaþola sagði vitnið hafa verið í þokkalegu ástandi hvað varðaði lífsmörk, en hann hefði hins vegar verið mjög illa útleikinn. Spurt um hvort brotaþoli hefði verið í hættu nefndi vitnið áverka vinstra megin á hálsi sem farið hefði mjög nærri yfirborðsbláæð. Hefði sú æð opnast hefði það leitt til mikils blóðmissis.

Fyrir dómi voru ljósmyndir af brotaþola, sbr. dómskjal nr. I/3.1, bornar undir vitnið og það spurt út í þá áverka sem þar má sjá. Áverkana kvað vitnið geta samrýmst því að ráðist hefði verið á brotaþola með brotinni flösku. Vitnið tók þó fram hvað varðaði skurð á enni brotaþola að skurðurinn „... væri líka svolítið tættur og það er heilmikil bólga í kringum skurðbarma hans sem að gæti bent til þess að þarna hafi hann verið sleginn, hugsanlega með flösku, sem hefði síðan brotnað og skorið hann um leið.“ Sá áverki væri sem sagt bæði sljór og eftir eggvopn. Öllum hinum áverkunum hefði verið valdið með einhvers konar eggvopni.

V-laga skurð á vinstri kinn taldi vitnið hafa verið valdið með eggvopni eða brotinni flösku. Taldi vitnið um stunguáverka að ræða. Sama gilti um skurði á hægri kjálka og hægri framhandlegg.

Skurð neðst á hálsi, vinstra megin, sagði vitnið hafa verið mjög skarpan áverka með hreinum brúnum, líkt og hnífur hefði strokist niður. Sérstaklega aðspurt kvað vitnið mjög sennilegt að áverkanum hefði verið valdið með flöskubroti.

Aðspurt sagði vitnið mjög ósennilegt að ofangreindir áverkar hefðu getað komið til við fall brotaþola í gólfið, ofan á glerbrot.

Sár eins og þau sem brotaþoli hefði hlotið kvað vitnið vanalega gróin, kæmi ekki í þau sýking, eftir tvær til þrjár vikur, en sár í andliti greru mjög hratt. Endanlegar afleiðingar áverkans væri hins vegar ekki hægt að sjá fyrr en síðar, eftir eitt til eitt og hálft ár. Að þeim tíma liðnum væri örið búið að ná endanlegu formi. Skurðina alla, utan þann á enni, sagði vitnið hafa verið í minni háttar taugasvæðum.

Hvað öramyndun varðaði tók vitnið fram að húðlituðum einstaklingum væri hættara við því en öðrum að gróa með svokallaðri keloid-myndun, þ.e. ofvirkni í örum. Í þeim tilvikum verði örin annars litar en húðin.

V.

Svo sem rakið er í kafla II A hefur ákærði R-kk-nf F-kk-nf játað að hafa slegið brotaþola, A-kk-þf P-x-x, einu höggi í höfuðið með flösku. Höggið hafi hafnað ofarlega á höfði brotaþola og hafi flaskan ekki brotnað við höggið. Þá játaði ákærði enn fremur við skýrslugjöf fyrir dómi að hafa reynt að setja lærlegg í þrígang í efri hluta líkama brotaþola.

Þá liggur og fyrir, sbr. kafla II B, að ákærði H-kk-nf F-kk-nf hefur játað að hafa slegið brotaþola einu höggi með flösku sem brotnað hafi á enni brotaþola. Eftirfarandi afstaða ákærða til sakargifta liggur enn fremur fyrir: „Ákærði kveðst ekki vita hvort eða hve mörg högg hann veitti ákærða í kjölfarið en er reiðubúinn að játa að einhverjir áverkar á brotaþola kunni að vera af hans völdum.“

Þegar að framansögðu virtu liggur fyrir að báðir ákærðu hafa játað háttsemi sem varðar við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, en í ákæru er vísað til þess ákvæðis. Það er því í raun ekki úrlausnarefni dómsins hvort ákærðu hafi brotið gegn nefndu ákvæði heldur skera úr um með hvaða hætti brot þeirra voru framin og hvaða áverka telja verður sannað að brot hvors ákærðu fyrir sig hafi valdið.

Upplýst er að aðfaranótt 2. apríl 2010 var haldið fjölmennt samkvæmi að Suðurtanga 2 á Ísafirði. Fyrir liggur að í samkvæminu brutust út átök og að í þeim átökum hlaut brotaþoli umtalsverða áverka á höfði og ofanverðum líkama, sbr. áverkavottorð Þ-kk-ef G-kk-ef læknis, sem reifað er í kafla IV A. Þá er upplýst að í aðdraganda þess að átökin brutust út kom til rifrildis milli ákærða H-kk-ef F-kk-ef og D-x-x J E P-x-x þar sem ákærði H-kk-nf F-kk-nf lét meðal annars falla niðrandi ummæli um H-kvk-þf R-kvk-þf H-kvk-þf, sbr. framburð vitna og ákærða sjálfs. Enn fremur má ráða af gögnum málsins og framburði ákærðu og vitna fyrir dómi að einhverjar væringar höfðu verið milli nefndra tveggja manna í aðdraganda atvikanna að Suðurtanga 2 er tengdust stúlkunni, sem var unnusta D-x-x er atvik máls gerðust, en hafði áður verið unnusta ákærða um hríð.

Ákærðu báðir hafa vísað til þess að áður en átökin brutust út hafi brotaþoli sparkað í bringu ákærða H-kk-ef F-kk-ef. Fyrir dómi kannaðist brotaþoli ekki við að hafa gert það. D-x-x kannaðist við að brotaþoli hefði ýtt með fæti í ákærða en kvað ekki um spark hafa verið að ræða. Á sömu lund bar H-kvk-nf R-kvk-nf H-kvk-nf. Vitnin H-kvk-nf M-kvk-nf E-kvk-nf, G-kk-nf I-kk-nf V-kk-nf, A-kvk-nf P-x-x S-x-x og B-kk-nf Ö-kk-nf R-kk-nf sögðu hins vegar öll að brotaþoli hefði sparkað í ákærða. Þegar allt þetta er virt þykir verða að leggja til grundvallar að brotaþoli hafi sparkað, eða í það minnsta ýtt af talsverðu afli með fæti, í ákærða. Þá þykir og ljóst að virtum framburði vitna, sem og ákærðu, að í kjölfar þess hafi átökin brotist út.

Ákærði R-kk-nf F-kk-nf kvaðst fyrir dómi hafa brugðist við framangreindri háttsemi brotaþola með því að slá hann einu höggi í höfuðið með flösku, auk þess að hafa í eftirfarandi átökum í þrígang reynt að setja annan lærlegg sinn í efri hluta líkama brotaþola samkvæmt áðursögðu. Hefur ákærði neitað að hafa beitt flösku frekar í átökunum og hafnar því að hafa valdið brotaþola nokkrum þeirra áverka sem lýst er í ákæru. Þessi afstaða ákærða fær stoð í framburði meðákærða og áðurgreindri afstöðu hans til sakargifta. Einnig er hún studd vætti H-kvk-ef M-kvk-ef E-kvk-ef og G-kk-ef I-kk-ef V-kk-ef. Þá getur afstaða ákærða vel samrýmst vætti D-x-x J E P-x-x en skilja verður framburð þess vitnis svo að það hafi séð ákærða R-kk-þf F-kk-þf slá brotaþola í höfuðið með flösku, en að það hafi ekki séð hvort flaskan brotnaði við höggið, þó svo vitnið hefði dregið þá ályktun að það hefði flaskan gert. Þá er afstaða ákærða R-kk-ef F-kk-ef í góðu samræmi við vætti H-kvk-ef R-kvk-ef H-kvk-ef sem kvaðst hafa séð ákærða með flösku í höndunum en hins vegar ekki séð hann beita henni. Að lokum þykir í þessu sambandi mega líta til framburðar Þ-kk-ef J-kk-ef yfirlæknis þess efnis að frekar ósennilegt væri að skurðáverki lófamegin á löngutöng ákærða R-kk-ef F-kk-ef, sbr. læknisvottorð og ljósmyndir, gæti hafa myndast með þeim hætti að flaska hefði brotnað í hendi ákærða eftir að hann hefði slegið annan mann með flöskunni.

Það sem telja verður fara gegn umræddri neitun ákærða R-kk-ef F-kk-ef er annars vegar að nokkru framburður K-kk-ef L-kk-ef Á-kk-ef, sem þó var hvað þetta álitaefni varðar hvorki stöðugur né afdráttarlaus, en þó einkum framburður brotaþola sem bar um að flaskan hefði brotnað við högg ákærða R-kk-ef F-kk-ef og að hann hefði við höggið skorist frá enni og niður að auga. Telur dómurinn að við mat á framburði brotaþola að þessu leyti verði að horfa til lýsinga hans á því hvernig hann hafi borið sig að er hann gerði sér grein fyrir því að flaskan var í þann mund að fara í höfuð hans, þess að hann sagðist hafa vankast við höggið og þess að hann kvaðst hafa verið með derhúfu á höfðinu umrætt sinn.

Svo sem áður er rakið hefur ákærði H-kk-nf F-kk-nf játað að hafa slegið brotaþola einu höggi með flösku sem brotnað hafi á enni hans. Þá hefur ákærði lýst þeirri afstöðu sinni að hann viti ekki hvort hann hafi veitt ákærða högg í kjölfarið, eða þá eftir atvikum hversu mörg höggin hafi verið. Lýsti ákærði sig reiðubúinn til þess að játa að einhverjir áverkar brotaþola kynnu að vera af hans völdum. Þessi afstaða ákærða til sakargifta er nokkuð óviss og óljós. Framburður ákærða fyrir dómi um það hvað gerðist eftir að átök brutust út umrætt sinn er sama marki brenndur. Að mati dómsins getur það að nokkru skýrst af því öngþveiti sem skapaðist í íbúðinni eftir að til átaka kom en ekki síður af þeirri staðreynd, sbr. framlagðar rannsóknarniðurstöður Rannsóknastofu í lyfja- og eiturefnafræði, dags. 19. maí 2010, að ákærði var er atvik máls gerðust bæði undir áhrifum amfetamíns og alkóhóls. Þá verður ekki fram hjá þeim framburði ákærða litið að hann bar að hann hefði reynt „... að kýla hann (brotaþola) eitthvað meira ...“ og því að ákærði gat aðspurður ekki sagt til um hvort hann hefði þá verið með flöskubrotin í hendinni.

Fyrir dómi kannaðist ákærði H-kk-nf F-kk-nf ekki við að hafa á einhverjum tímapunkti farið upp á borð og stokkið inn í þvöguna. Er sá framburður hans í skýrri andstöðu við vætti A-kk-ef P-x-x, D-x-x J E P-x-x, H-kvk-þf R-kvk-þf H-kvk-þf, I-kvk-ef S-kvk-ef I-kvk-ef og M-kvk-ef G-x-x, sem enn fremur fær að nokkru stoð í vætti E-kvk-ef R-kvk-ef H-kvk-ef, S-kk-ef S-kk-ef, M-kk-ef H-kk-ef G-kk-ef og A-kk-ef Þ-kk-ef S-kk-ef. Að virtum framburði allra þessara vitna þykir dómnum engum vafa undirorpið að ákærði H-kk-nf F-kk-nf hafi, örskömmu áður en hann veitti brotaþola högg það sem hann hefur játað samkvæmt áðursögðu, farið upp á borð eða bekk við eldhúskrók íbúðarinnar og stokkið þaðan inn í hóp manna.

D-x-x J E P-x-x fullyrti fyrir dómi að ákærði H-kk-nf F-kk-nf hefði, eftir að hann stökk inn í hópinn samkvæmt framansögðu, brotið flösku á höfði brotaþola. Hann hefði síðan slegið brotaþola aftur í höfuðið og því næst ítrekað stungið hann með flöskubroti nærri hálsi og í andlit. Brotaþoli lýsti atvikum þessum svo að ákærði H-kk-nf F-kk-nf hefði lamið sig með flösku í vinstri öxl, að því er brotaþoli taldi, og hefði flaskan brotnað og hann hlotið skurð við atlöguna. Þá taldi brotaþoli að hann hefði alls fengið þrjú til fjögur högg frá ákærða H-kk-þgf F-kk-þgf. Telja verður framburð bræðranna fá nokkra stoð í vætti H-kvk-ef R-kvk-ef H-kvk-ef. Þá þykir hér einnig að nokkru mega líta til framburðar M-kk-ef H-kk-ef G-kk-ef sem bar að eftir að ákærði H-kk-nf F-kk-nf stökk inn í hópinn, sbr. fyrrgreinda niðurstöðu dómsins, hefði vitnið séð flösku á lofti sem slegið hefði verið í andlit brotaþola og hefði fatnaður þess sem á flöskunni hélt verið svartur eða mjög dökkur, er samræmist vel klæðnaði ákærða H-kk-ef F-kk-ef umrætt sinn, sbr. framlagðar ljósmyndir.

Þrátt fyrir að upplýst sé að vettvangurinn að Suðurgötu 2 hafi ekki verið óhreyfður er rannsókn lögreglu hófst, og að þá hafi verið búið að þrífa upp blóð og sópa upp glerbrotum, verður að mati dómsins ekki fram hjá því litið að samkvæmt rannsóknargögnum lögreglu, þ.m.t. ljósmyndum, fundust einungis brot úr einni bjórflösku í íbúðinni, n.t.t. í ruslafötu undir eldhúsvaski. Að áliti dómsins hefur ekkert óyggjandi komið fram í málinu sem réttlætt getur að litið verði fram hjá þessari staðreynd. Þá hefur heldur ekkert fram komið sem bendir til þess að vettvangi hafi vísvitandi verið spillt. Einungis hafi vakað fyrir viðkomandi að laga til í íbúðinni eftir það sem þar hafði á gengið.

Enn fremur verður við úrlausn málsins að horfa til framburðar læknanna Þ-kk-ef J-kk-ef og Þ-kk-ef G-kk-ef. Af framburði þeirra má ráða að einungis einn áverki brotaþola geti mögulega hafa komið þannig til að brotaþoli hafi verið barinn með flösku sem síðan hafi brotnað. Var framburður Þ-kk-ef, sem sérfræðimenntaður er í almennum skurðlækningum, sérstaklega skýr hvað þetta varðar en spurður út í skurð á enni brotaþola tók hann fram að skurðurinn „... væri líka svolítið tættur og það er heilmikil bólga í kringum skurðbarma hans sem að gæti bent til þess að þarna hafi hann verið sleginn, hugsanlega með flösku, sem hefði síðan brotnað og skorið hann um leið.“ Sá áverki væri sem sagt bæði sljór og eftir eggvopn. Öllum hinum áverkunum taldi yfirlæknirinn hafa verið valdið með einhvers konar eggvopni.

Þá bar Þ-kk-nf G-kk-nf læknir að enginn áverka brotaþola hafi getað orðið við það að flösku hafi verið kastað í brotaþola. Þ-kk-nf taldi hins vegar ekki hægt að útiloka að áverkar brotaþola, ef hver og einn þeirra væri skoðaður einangrað, hefðu komið til við fall í gólfið, ofan á glerbrot. Þ-kk-nf J-kk-nf yfirlæknir sagði aftur á móti mjög ósennilegt að áverkarnir hafi getað komið til með þeim hætti.

Þegar allt framangreint er metið heildstætt þykir dómnum ósannað gegn neitun ákærða R-kk-ef F-kk-ef, svo ekki verði vefengt með skynsamlegum rökum, sbr. 1. mgr. 109. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, að flaska sú sem ákærði R-kk-nf F-kk-nf sló í höfuð brotaþola hafi brotnað við höggið. Jafnframt þykir ósannað að ákærði hafi veist frekar að brotaþola með flösku. Samkvæmt þeirri niðurstöðu og öðru framangreindu er enn fremur ósannað að ákærði R-kk-nf F-kk-nf hafi valdið þeim áverkum brotaþola sem lýst er í ákæru. Verður ákærði R-kk-nf F-kk-nf því sakfelldur fyrir að slá brotaþola einu höggi í höfuðið með flösku, sem ekki brotnaði, auk þess að reyna í þrígang að setja annan lærlegg sinn í efri hluta líkama brotaþola, sbr. það sem áður var rakið. Með lýstri háttsemi sinni braut ákærði gegn 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ekkert haldbært liggur fyrir um það í málinu að aðrir en ákærðu hafi veist að brotaþola umrætt sinn með því að slá hann með flösku. Að því gættu og með vísan til þess sem að framan segir um framburð ákærða H-kk-ef F-kk-ef, þ.m.t. þeirrar afstöðu hans að útilokað sé að ákærði R-kk-nf F-kk-nf beri ábyrgð á nokkrum af þeim áverkum brotaþola sem í ákæru er lýst, og framburðar þeirra vitna sem að framan hafa verið raktir, sem og ummerkja á vettvangi, þykir dóminum sannað, svo ekki verði vefengt með skynsamlegum rökum, sbr. 1. mgr. 109. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, að ákærði H-kk-nf F-kk-nf hafi á þeim stað og tíma sem í ákæru greinir slegið brotaþola höggi í höfuðið með glerflösku svo flaskan brotnaði á höfðinu og síðan ítrekað slegið hann í andlitið og efri hluta líkamans með brotinni flösku, með þeim afleiðingum sem í ákæru greinir, að því undanskildu að óvarlegt þykir að slá því föstu að tvo skurði framan á vinstri öxl megi rekja til brots ákærða. Einnig verður að telja ósannað að ákærði H-kk-nf F-kk-nf hafi látið sig falla ofan á brotaþola í átökunum umrætt sinn. Þá þykir ákæruvaldið ekki hafa fært á það sönnur að virða beri brot ákærðu sem samverknað.

Með þeirri háttsemi sem ákærði H-kk-nf F-kk-nf þykir hafa orðið sannur að samkvæmt framansögðu braut hann gegn 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

VI.

A.

Samkvæmt vottorði sakaskrár ríkisins hlaut ákærði R-kk-nf F-kk-nf á árunum 2006 og 2007 í þrígang sektarrefsingu vegna fíkniefnabrota. Hinn 17. maí 2006 gekkst ákærði undir viðurlagaákvörðun fyrir dómi þess efnis að hann greiddi 40.000 króna sekt vegna líkamsárásar. Með dómi 10. desember 2008 var ákærði dæmdur til greiðslu 70.000 króna sektar og sviptur ökurétti í þrjá mánuði fyrir umferðarlagabrot. Þá var hann 12. febrúar 2009 dæmdur í fjögurra mánaða fangelsi, skilorðsbundið í tvö ár, fyrir brot gegn 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga.

Með broti því sem ákærði R-kk-nf F-kk-nf hefur nú verið sakfelldur fyrir rauf hann skilorð dómsins frá 12. febrúar 2009. Skv. 60. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 ber að taka þann dóm upp og dæma málin í einu lagi eftir reglum 77. gr. laganna.

Brot það sem ákærði R-kk-nf F-kk-nf hefur verið sakfelldur fyrir beindist gegn höfði brotaþola. Þrátt fyrir að ósannað sé að högg hans hafi valdið sýnilegum áverkum verður allt að einu að telja líkamsárásina sérstaklega hættulega. Við ákvörðun refsingar verður enn fremur litið til þess að ákærði hefur áður gerst brotlegur við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga, sbr. fyrrgreindan dóm frá 12. febrúar 2009. Þá þykir ákvæði 3. mgr. 218. gr. b. almennra hegningarlaga ekki eiga hér við þar sem ekkert liggur fyrir um að brotaþoli hafi á nokkurn hátt ráðist gegn ákærða áður en hann veitti honum umrætt högg.

Ákærða R-kk-þgf F-kk-þgf til málsbóta horfir að hann játaði brot sitt fyrir dómi. Nokkurt mið þykir einnig mega taka af aldri ákærða er hann framdi brotið. Þá greiddi ákærði 500.000 krónur til réttargæslumanns brotaþola undir rekstri málsins til tryggingar dæmdum bótum. Að lokum verður ekki fram hjá því litið að ákærði upplýsti um aðild meðákærða undir rekstri málsins og stuðlaði þannig að því að málið upplýstist.

Að öllu framangreindu virtu þykir refsing ákærða R-kk-ef F-kk-ef hæfilega ákveðin átta mánaða fangelsi. Eftir atvikum og að virtum framangreindum málsbótum ákærða þykir rétt að fresta fullnustu refsingar hans og skal hún falla niður að liðnum þremur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

B.

Samkvæmt vottorði sakaskrár ríkisins gekkst ákærði H-kk-nf F-kk-nf 3. janúar 2006 undir sektargerð lögreglustjóra þess efnis að hann greiddi 10.000 króna sekt vegna fíkniefnabrots. Hinn 6. júní 2008 var hann dæmdur til þriggja mánaða fangelsisvistar, skilorðsbundið í tvö ár, fyrir brot gegn 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Með dómi 19. ágúst 2008 var ákærði dæmdur til greiðslu 70.000 króna sektar og sviptur ökurétti í þrjá mánuði fyrir akstur bifreiðar undir áhrifum fíkniefna. Þá var hann með dómi 12. febrúar 2009 dæmdur til greiðslu 200.000 króna sektar og sviptur ökurétti í fjórtán mánuði fyrir umferðarlagabrot.

Með broti því sem ákærði H-kk-nf F-kk-nf hefur nú verið sakfelldur fyrir rauf hann skilorð dómsins frá 6. júní 2008. Skv. 60. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 ber að taka þann dóm upp og dæma málin í einu lagi eftir reglum 77. gr. laganna.

Brot það sem ákærði H-kk-nf F-kk-nf hefur verið sakfelldur fyrir beindist gegn höfði brotaþola. Umtalsverða áverka leiddi af árás ákærða og réð hending ein að ekki fór verr. Við ákvörðun refsingar verður enn fremur litið til þess að ákærði hefur áður gerst brotlegur við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga, sbr. fyrrgreindan dóm frá 12. febrúar 2009. Þá þykir dómnum ákvæði 3. mgr. 218. gr. b. almennra hegningarlaga ekki eiga hér við, enda himinn og haf milli þeirrar háttsemi brotaþola sem að ákærða beindist og viðbragða ákærða við henni.

Við ákvörðun refsingar ákærða H-kk-ef F-kk-ef þykir nokkurt mið mega taka af aldri hans er hann framdi brotið. Hann játaði jafnframt brot sitt að nokkru leyti. Einnig er upplýst að ákærði leitaði sér aðstoðar og fór í meðferð í kjölfar atvika máls þessa. Þá horfir það ákærða enn fremur til málsbóta að hann greiddi 500.000 krónur til réttargæslumanns brotaþola undir rekstri málsins til tryggingar dæmdum bótum.

Að öllu framangreindu virtu þykir refsing ákærða H-kk-ef F-kk-ef hæfilega ákveðin tólf mánaða fangelsi. Svo sem áður var nefnt rauf ákærði skilorð dómsins frá 6. júní 2008 með broti sínu, en með dómnum var hann meðal annars sakfelldur fyrir brot gegn 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Að því virtu og vegna alvarleika árásar ákærða og þeirra áverka sem brotaþoli varð fyrir við hana kemur ekki til álita að skilorðsbinda refsingu ákærða að öllu leyti. Eftir atvikum og að virtum framangreindum málsbótum ákærða þykir þó rétt að fresta fullnustu níu mánaða af refsingunni og skal sá hluti hennar falla niður að liðnum þremur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

VII.

A.

Í málinu krefst brotaþoli, A-kk-nf P-x-x, bóta úr hendi ákærðu. Við munnlegan málflutning lýsti réttargæslumaður því yfir að endanleg bótakrafa brotaþola væri sú sama og fram kæmi í ákæru að því undanskildu að fallið væri frá kröfum annars vegar um greiðslu 15.000 króna vegna læknisvottorðs og hins vegar um greiðslu 165.660 króna vegna lögmannsaðstoðar. Hið síðara kvað réttargæslumaður skýrast af skipun lögmannsins sem réttargæslumanns, sbr. 2. og 3. mgr. 48. gr. laga nr. 88/2008, sbr. og 3. mgr. 176. gr. laganna. Til viðbótar kröfu í ákæru krefðist brotaþoli hins vegar samtals 64.154 króna vegna útlagðs lækniskostnaðar.

Brotaþoli krefst í fyrsta lagi 1.200.000 króna miskabóta á grundvelli 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Bætur fyrir miskatjón samkvæmt tilvitnaðri grein segir brotaþoli eiga að ákvarðast eftir því sem sanngjarnt þyki. Við mat á fjárhæð bótanna skuli líta til þess hversu alvarlegt brotið sé, til sakarstigs, til huglægrar upplifunar tjónþola og umfangs tjónsins.

Í öðru lagi krefst brotaþoli þjáningabóta samtals að fjárhæð 61.740 krónur. Gerir brotaþoli kröfu um sjö rúmlegudaga og 28 veikindadaga. Um lagarök vísar brotaþoli til 1. mgr. 3. gr. laga nr. 50/1993 og til almennra reglna skaðabótaréttarins.

Í þriðja lagi krefst brotaþoli þess að fá eftirgreindan útlagðan kostnað bættan: Ferðakostnað móður, 41.710 krónur, komugjöld á sjúkrastofnanir, 1.550 krónur, og lyfjakostnað, 9.821 krónu. Svo sem áður var getið gerir brotaþoli jafnframt kröfu um lyfjakostnað og kostnað við heimsóknir til sérfræðilæknis samkvæmt gögnum sem lögð voru fram er aðalmeðferð málsins var fram haldið 20. maí 2011, samtals 64.154 krónur.

Í fjórða lagi gerir brotaþoli kröfu um kostnað vegna fatnaðar sem skemmst hafi við árás ákærðu, samtals 60.975 krónur.

Í fimmta og síðasta lagi krefst brotaþoli greiðslu áætlaðs kostnaðar vegna nauðsynlegrar lýtaaðgerðar, 220.000 krónur.

Kröfur ákærðu hvað bótakröfu varðar eru þær að miskabótakrafan verði lækkuð verulega og öðrum kröfuliðum vísað frá dómi Verði ekki fallist á frávísun þeirra kröfuliða krefjast ákærðu þess að þeir verði lækkaðir.

B.

Eins og áður hefur verið rakið liggur fyrir sönnun þess að ákærði R-kk-nf F-kk-nf hafi slegið brotaþola í höfuðið með flösku sem ekki hafi brotnað við höggið. Með þeirri refsiverðu háttsemi hefur ákærði bakað sér skaðabótaábyrgð. Að því virtu að ósannað er að högg ákærða hafi valdið brotaþola sýnilegum áverkum þykja miskabætur honum til handa vegna höggsins skv. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 hæfilega ákvarðaðar 70.000 krónur með vöxtum og dráttarvöxtum svo sem nánar greinir í dómsorði. Samkvæmt niðurstöðu dómsins í kafla V hér að framan þykja engin efni vera til að fallast að öðru leyti á bótakröfu brotaþola á hendur ákærða R-kk-þgf F-kk-þgf.

Eins og áður hefur verið rakið liggur fyrir sönnun þess að ákærði H-kk-nf F-kk-nf hafi á þeim stað og tíma sem í ákæru greinir slegið brotaþola höggi í höfuðið með glerflösku svo flaskan brotnaði á höfðinu og síðan ítrekað slegið hann í andlitið og efri hluta líkamans með brotinni flösku, með þeim afleiðingum sem í ákæru greinir. Með þeirri refsiverðu háttsemi hefur ákærði bakað sér skaðabótaábyrgð.

Brotaþoli á rétt á miskabótum úr hendi ákærða H-kk-ef F-kk-ef vegna brotsins á grundvelli 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, en miskabótakrafan er eingöngu gerð með vísan til þess ákvæðis en ekki 4. gr. sömu laga. Að virtum alvarleika brotsins, umfangs áverka brotaþola og málsatvikum að öðru leyti þykja miskabætur brotaþola á framangreindum grunni hæfilega ákvarðaðar 600.000 krónur.

Skv. orðum 1. mgr. 3. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 og dómaframkvæmd er það meginregla að tjónþoli fær ekki greiddar þjáningabætur þegar hann er vinnufær. Af gögnum málsins verður ekki ráðið hversu lengi brotaþoli var óvinnufær þótt vissulega verði að telja ljóst að það hafi hann verið um einhvern tíma. Þá verður heldur ekki séð að í gögnum málsins liggi fyrir hversu lengi brotaþoli þurfti að liggja á spítala vegna áverka sinna. Hefði réttargæslumanni verið í lófa lagið að afla gagna þessum kröfulið til stuðnings og leggja fram í málinu en það gerði hann ekki. Að þessu virtu þykir umræddur kröfuliður svo vanreifaður að ófært er annað en vísa honum frá dómi.

Engin sönnun liggur fyrir því í málinu að brotaþoli hafi lagt út fyrir flugfargjaldi móður sinnar. Umræddur kröfuliður er því vanreifaður og verður hann af þeim sökum ekki tekinn til greina.

Kröfuliðir sem byggja á útlögðum kostnaði vegna komugjalda á sjúkrastofnanir, 1.550 krónur, og lyfjakostnaðar, 9.821 króna, eru studdir kvittunum og þykja nægjanlega reifaðir. Verða þeir því teknir til greina að fullu.

Fyrir liggur að leðurjakki sem brotaþoli var í eyðilagðist af völdum ákærða H-kk-ef F-kk-ef. Kröfu brotaþola um bætur vegna jakkans er í hóf stillt og þá er hún einnig studd yfirlýsingu seljanda. Verður ákærði því dæmdur til greiðslu 14.995 króna bóta vegna eyðileggingar jakkans. Brotaþoli hefur hins vegar engin gögn lagt fram því til sönnunar að skór og gallabuxur sem hann var í hafi eyðilagst vegna brots ákærða, en það eitt að blóð fór í umrædda muni getur ekki talist sönnun þess að þeir hafi eyðilagst. Krafa um bætur vegna þessara muna verður því ekki tekin til greina.

Kröfuliður að fjárhæð 64.154 krónur er viðbót við þá kröfu brotaþola sem tekin er upp í ákæru. Gegn mótmælum ákærðu kemst umræddur kröfuliður ekki að í málinu, sbr. ákvæði 1. mgr. 173. gr. laga nr. 88/2008, og ber því að vísa honum frá dómi.

Kröfuliður að fjárhæð 220.000 krónur, áætlaður kostnaður vegna nauðsynlegrar lýtaaðgerðar brotaþola, er engum gögnum studdur. Kröfuliður þessi er því algerlega vanreifaður og dóminum því ófært að taka efnislega afstöðu til hans. Á dómurinn engan annan kost en vísa honum frá dómi.

VIII.

Eftir málsúrslitum og með vísan til 218. og 219. gr. laga nr. 88/2008 dæmist ákærði R-kk-nf F-kk-nf til að greiða helming af þóknun skipaðs verjanda síns, A-kk-ef K-kk-ef F-kk-ef hdl., er hæfilega þykir ákveðin, að meðtöldum virðisaukaskatti, að virtu umfangi málsins og að teknu tilliti til þess tíma sem fór í ferðalög hjá lögmanninum, 853.400 krónur. Ákærði R-kk-nf F-kk-nf greiði enn fremur útlagðan ferðakostnað verjanda síns, 23.040 krónur, og sakarkostnað sem til féll á rannsóknarstigi og sérstaklega tilheyrði hans þætti í málinu, sbr. framlagt sakarkostnaðaryfirlit, 208.590 krónur. Þá greiði ákærði og helming þess sakarkostnaðar, að fjárhæð 306.170 krónur, sem tilgreindur er sem óskiptur í sakarkostnaðaryfirliti, sem og helming vitnakostnaðar, 31.240 krónur. Ákærði R-kk-nf F-kk-nf greiði því samtals 827.035 krónur í sakarkostnað.

Eftir málsúrslitum og með vísan til 218. og 219. gr. laga nr. 88/2008 dæmist ákærði H-kk-nf F-kk-nf til að greiða þóknun skipaðra verjenda sinna, annars vegar E-kk-ef Þ-kk-ef G-kk-ef, en þóknun hans þykir hæfilega ákveðin, að meðtöldum virðisaukaskatti, að virtu umfangi starfa hans, 225.900 krónur, og hins vegar F-kk-ef H-kk-ef S-kk-ef hdl., en þóknun hans þykir hæfilega ákveðin, að meðtöldum virðisaukaskatti, að virtu umfangi starfa hans og að teknu tilliti til þess tíma sem fór í ferðalög hjá lögmanninum, 564.750 krónur. Ákærði H-kk-nf F-kk-nf greiði enn fremur útlagðan ferðakostnað verjanda, 23.040 krónur, og sakarkostnað sem til féll á rannsóknarstigi og sérstaklega tilheyrði hans þætti í málinu, sbr. framlagt sakarkostnaðaryfirlit, 234.410 krónur. Ákærði greiði einnig helming þess sakarkostnaðar, að fjárhæð 306.170 krónur, sem tilgreindur er sem óskiptur í sakarkostnaðaryfirliti, sem og helming vitnakostnaðar, 31.240 krónur. Þá þykir rétt með vísan til 218. og 219. gr. laga nr. 88/2008 og niðurstöðu málsins að dæma ákærða H-kk-þf F-kk-þf einan til greiðslu þóknunar skipaðs réttargæslumanns, K-kvk-ef T-kvk-ef hdl., en þóknun lögmannsins þykir að virtu umfangi málsins og að teknu tilliti til þess tíma sem fór í ferðalög hjá lögmanninum hæfilega ákveðin 376.500 krónur að virðisaukaskatti meðtöldum. Ákærði greiði enn fremur ferðakostnað lögmannsins, 28.680 krónur. Ákærði H-kk-nf F-kk-nf greiði því samtals 1.621.985 krónur í sakarkostnað.

Sakarkostnaður greiðist að öðru leyti en að framan greinir úr ríkissjóði.

Dóm þennan kveða upp héraðsdómararnir K-kk-nf H-kk-nf, sem dómsformaður, B-kk-nf B-kk-nf og J-kk-nf H-kk-nf.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði R-kk-nf F-kk-nf H-kk-nf sæti fangelsi í átta mánuði en fresta skal fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum þremur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði H-kk-nf F-kk-nf H-kk-nf sæti fangelsi í tólf mánuði en fresta skal fullnustu níu mánaða af refsingunni og skal sá hluti hennar falla niður að liðnum þremur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði R-kk-nf F-kk-nf greiði samtals 827.035 krónur í sakarkostnað. Ákærði H-kk-nf F-kk-nf greiði samtals 1.621.985 krónur í sakarkostnað. Sakarkostnaður greiðist að öðru leyti úr ríkissjóði.

Ákærði R-kk-nf F-kk-nf greiði A-kk-þgf P-x-x 70.000 krónur ásamt vöxtum skv. 8. gr., sbr. 4. gr., laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 70.000 krónum frá 2. apríl 2010 til 8. janúar 2011, en dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði H-kk-nf F-kk-nf greiði A-kk-þgf P-x-x 626.366 krónur ásamt vöxtum skv. 8. gr., sbr. 4. gr., laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 600.000 krónum frá 2. apríl 2010 til 17. febrúar 2011, og dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. sömu laga af 626.366 krónum frá þeim degi til greiðsludags.

B-kk-nf B-kk-nf

J-kk-nf H-kk-nf

Sératkvæði K-kk-ef H-kk-ef héraðsdómara:

Ég er sammála niðurstöðu meirihluta dómenda að öðru leyti en því að ég tel rétt að virtum þeim málsbótum ákærða H-kk-ef F-kk-ef sem fram koma í rökstuðningi meirihlutans og aðstæðum ákærða nú að skilorðsbinda refsingu hans að öllu leyti.

K-kk-nf H-kk-nf