S-45/2009

Mál þetta, sem dómtekið var 4. júní sl., er höfðað með ákæru lögreglustjórans á Seyðisfirði, dags. 23. mars 2009, og ákæru ríkissaksóknara, dags. 17. apríl s.á., báðum á hendur V-kk-þgf N-kk-þgf S-kk-þgf, [kt.], Smárahvammi 4, Egilsstöðum.

I.

Með ákæru lögreglustjórans á Seyðisfirði, dags. 23. mars 2009 er ofangreindur V-kk-nf ákærður „fyrir eftirtalin umferðarlagabrot á Fljótsdalshéraði:

I. Með því að hafa mánudagskvöldið 19. janúar 2009, ekið bifreiðinni YP-620, óhæfur til að stjórna ökutæki örugglega vegna áhrifa ávana- og fíkniefna (tetrahýdrókannabínólsýra mældist í þvagi ákærða), um Fagradalsbraut til vinstri inn Kaupvang, þar sem lögreglan stöðvaði aksturinn á móts við hús nr. 41.

II. Með því að hafa síðdegis föstudaginn 23. janúar 2009, ekið bifreiðinni YP-620, óhæfur til að stjórna ökutæki örugglega vegna áhrifa ávana- og fíkniefna (amfetamín í blóði 100 ng/ml og tetrahýdrókannabínólsýra mældist í þvagi ákærða), frá skemmitstaðnum Thai Thai við Kaupvang 2, norður Kaupvang, þar sem lögreglan stöðvaði aksturinn við hús nr. 1.

Telst þetta varða við 1. mgr. sbr. 2. mgr. 45. gr. a., sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, sbr. breytingarlög.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar, til greiðslu alls sakarkostnaðar og til sviptingar ökuréttar skv. 101. og 102. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, sbr. breytingarlög.“

Með ákæru ríkissaksóknara, dags. 17. apríl 2009, er V-kk-nf ákærður „fyrir brot gegn valdstjórninni, með því að hafa að kvöldi föstudagsins 26. september 2008, á ofangreindu heimili sínu, hótað lögreglumanninum J-kk-þgf H-kk-þgf, sem þar var við skyldustörf, lífláti og líkamsmeiðingum.

Brot ákærða telst varða við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 1. gr. laga nr. 25/2007.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Undir rekstri máls samkvæmt fyrri ákærunni, áður en málin voru sameinuð, krafðist verjandi ákærða þess að dómurinn úrskurðaði að lögreglustjóranum á Seyðisfirði yrði gert óheimilt að leggja fram gögn um niðurstöðu blóð- og þvagrannsóknar, þar sem þessara gagna hefði verið aflað með ólögmætum hætti. Með úrskurði dómsins, uppkveðnum 5. maí 2009, var kröfu ákærða hafnað. Úrskurðurinn var staðfestur með dómi Hæstaréttar 12. maí s.á. í máli réttarins nr. 225/2009.

Með bréfum, dagsettum 17. apríl og 15. maí 2009, fól ríkissaksóknari lögreglustjóranum á Eskifirði að fara með bæði málin, en þau voru sameinuð við fyrirtöku þeirra 19. maí s.á.

Ákærði neitar sök samkvæmt báðum ákærum. Hann krefst aðallega sýknu en til vara að honum verði gerð vægasta refsing sem lög leyfa og að ef komi til fangelsisrefsingar verði hún skilorðsbundin. Þá krefst hann þess, verði hann sakfelldur vegna ákæruliðar I í ákæru 23. mars sl., að honum verði ekki gerð ökuréttarsvipting vegna þess brots. Þá krefst hann þess að sakarkostnaður verði greiddur úr ríkissjóð og þar með talin hæfileg þóknun verjanda hans.

Af hálfu ákæruvalds var við munnlegan málflutning tekið fram að ekki væri gerð krafa um ökuréttarsviptingu ákærða vegna brots hans sem lýst er í I. lið ákæru frá 23. mars sl.

II.

Ákæra lögreglustjórans á Seyðisfirði, dags. 23. mars 2009:

Í fyrri lið ákærunnar er ákærða gefið að sök að hafa, mánudagskvöldið 19. janúar 2009, ekið bifreið óhæfur til að stjórna henni örugglega vegna áhrifa ávana- og fíkniefna. Í frumskýrslu lögreglu, dags. 2. febrúar 2009, segir að kl. 22:01 umræddan dag hafi lögregla veitt athygli bifreiðinni YP-620, þar sem henni hafi verið ekið um Fagradalsbraut, um Kaupvang og að fjölbýlishúsi við Kaupvang 41. Lögregla hafi stöðvað för ökutækisins og hafi ákærði reynst vera ökumaður. Ákærða hafi verið kynnt að lögreglu hefðu ítrekað borist upplýsingar þess efnis að hann væri í neyslu fíkniefna og af þeim sökum hygðist lögregla færa hann á varðstofu lögreglu þar sem hann yrði beðinn um að gefa þvagsýni í Tox Cup fíkniefnagreiningarpróf lögreglu. Á lögregluvarðstofunni við Lyngás hafi ákærði gefið þvagsýni í áðurnefnt Tox Cup próf og hafi niðurstaða prófsins gefið til kynna jákvæða svörun við neyslu kannabis. Ákærði hafi þá í þágu rannsóknar málsins verið færður á Heilbrigðisstofnun Austurlands við Lagarás þar sem vakthafandi læknir hafi annast töku blóðsýnis. Að því loknu hafi ákærði verið færður til skýrslutöku en að henni lokinni hafi hann verið frjáls ferða sinna. Blóð- og þvagsýni hafi verið send til greiningar hjá Rannsóknarstofu Háskóla Íslands í lyfja- og eiturefnafræði. Þess er getið í skýrslunni að ákærði hafi verið fremur ósamvinnuþýður og erfiður í samskiptum við lögreglu.

Samkvæmt síðari lið ákærunnar er ákærða gefið að sök að hafa, síðdegis föstudaginn 23. janúar 2009, ekið bifreið, óhæfur til að stjórna henni örugglega vegna áhrifa ávana- og fíkniefna. Í frumskýrslu lögreglu, dags. 25. janúar 2009, er málsatvikum lýst þannig að kl. 15:55 umræddan dag hafi lögregla á eftirlitsferð séð bifreiðina YP-620 og ákveðið að kanna með ástand á ökumanni, ákærða, vegna vitneskju lögreglumanna um að hann væri í fíkniefnaneyslu. Bifreið ákærða hafi verið ekið frá veitingastaðnum Thai Thai og beygt inn Kaupvang þar sem ökumaður hafi stöðvað bifreiðina fyrir framan Landsbanka Íslands og farið að tala í síma. Í skýrslunni segir að ákærði hafi í fyrstu ekki viljað renna niður rúðu bifreiðarinnar til að ræða við lögreglumenn, en er hann hafi gert það og verið beðinn að koma yfir í lögreglubifreiðina til viðræðna, hafi hann stigið mjög æstur út úr bifreiðinni og sagt að lögreglumennirnir legðu sig í einelti. Er ákærða hafi verið kynnt ástæða afskipta lögreglu og að hann yrði fluttur á lögreglustöðina til frekari rannsóknar hafi hann neitað að taka fíkniefnapróf eða gefa blóðsýni, þar sem hann væri ekki í vímu. Hafi ákærði orðið æ æstari, kreppt hnefann og sagt við annan lögreglumannanna „þú átt eftir að sjá eftir þessu og þú ættir að fara að hætta að vinna vinnuna þína svona vel, annars endar illa fyrir ykkur“. Er honum hafi verið gerð grein fyrir að lögreglumenn litu á orð hans sem hótun í þeirra garð, hafi hann sagt: „Mér er alveg sama, þið farið þá að passa ykkur núna.“

Fram kemur í skýrslunni að ákærða hafi verið kynnt að hann væri handtekinn grunaður um akstur undir áhrifum ávana- og fíkniefna og hótanir gegn lögreglumanni og honum kynnt réttarstaða. Ákærði hafi sagst ekki fara neitt með lögreglu fyrr en hann væri búinn að hringja í verjanda sinn, S-kk-þf K-kk-þf K-kk-þf, en að lokum fallist á að koma með á lögreglustöðina. Faðir ákærða hafi í þessu komið á staðinn og krafist útskýringar á afskiptum lögreglu af ákærða og hafi ákærði krafist þess að faðir hans kæmi með svo hann sæi hve lögregla færi illa með hann. Á lögreglustöðinni hafi ákærði hringt í verjanda sinn, sem rætt hafi fyrst við hann og síðan við lögreglu. Eftir það samtal hafi ákærði fallist á að leyfa lögreglu að taka úr sér blóðsýni og gefa þvagsýni. Læknir hafi komið á lögreglustöðina og tekið blóðsýnið kl. 17:20 og kl. 17:27 hafi ákærði tekið Tox Cup fíkniefnapróf er sýnt hafi jákvæða svörun á kannabis og amfetamíni. Tekin hafi verið varðstjóraskýrsla af ákærða þar sem hann hafi neitað að tjá sig. Að því loknu hafi hann verið frjáls ferða sinna.

Meðal gagna málsins eru tvær matsgerðir Rannsóknarstofu Háskóla Íslands í lyfja- og eiturefnafræði, vegna rannsókna á blóð- og þvagsýnum frá ákærða er tekin voru í tilefni af þeim atvikum sem lýst er í báðum liðum ákærunnar. Í matsgerð vegna atviks samkvæmt fyrri ákæruliðnum kemur fram að tetrahýdrókannabínól hafi ekki verið í mælanlegu magni í blóði ákærða en í þvaginu hafi fundist tetrahýdrókannabínólsýra. Í matsgerð vegna atviks samkvæmt síðari ákæruliðnum kemur fram að amfetamín í blóði hafi mælst 100 ng/ml. en tetrahýdrókannabínól hafi ekki verið í mælanlegum magni í blóðinu. Í þvaginu hafi fundist amfetamín og tetrahýdrókannabínólsýra.

III

Í lögregluskýrslu sem tekin var af ákærða vegna gruns um akstur undir áhrifum ávana- og fíkniefna 19. janúar 2009, kvaðst ákærði fyrst ekki hafa verið að aka bifreið, en kvaðst svo hafa verið á leið að heimsækja vin sinn og hafi ekið frá íþróttahúsinu og að Kaupvangi þar sem hann hafi verið stoppaður. Ákærði kvaðst aðspurður ekki neyta fíkniefna og kaus að tjá sig ekki um það af hverju niðurstaða þvagsýnis hafi í „Tox cup“ fíkniefnaprófi sýnt jákvæða svörun við kannabis. Þá er eftir ákærða bókað að hann hafi ekki verið í vímu og að honum finnist hallærislegt að það sé verið að taka hann við akstur þegar hann sé ekki í vímu eins og nú hafi verið gert. Honum finnist þessar reglur út í hött og hafi ekki neytt fíkniefna í nokkrar vikur og hafi ekki fundið nein vímuháhrif við aksturinn þetta kvöld. Kvaðst hann vera hættur neyslu í dag.

Í lögregluskýrslu sem tekin var af ákærða 23. janúar 2009, vegna atviks er greinir í síðari lið ákæru, kaus hann að tjá sig ekki um sakarefnið, en eftir honum er bókað í lok skýrslunnar að hann vilji taka það fram að blóð- og þvagsýni hafi verið tekin án samþykkis hans og gegn hans vilja.

Í skýrslu sinni fyrir dómi kvaðst ákærði ekki vilja tjá sig um ætluð umferðarlagabrot sín og kvaðst vísa til þess sem eftir honum væri haft í lögregluskýrslum. Ákærði svaraði þó neitandi spurningu verjanda síns um það hvort hann hefði fundið til áhrifa við aksturinn varðandi fyrra brotið. Þá aðspurður um síðara brotið af verjanda sínum, hvort hann hafi á lögreglustöð, þegar lögregla hafði afskipti af honum, upplýst lögregluna um að hann hygðist ekki gefa blóð- og þvagsýni, kvað hann það vera rétt. Í fyrra skiptið þá hafi lögreglumaðurinn beðið hann um að koma inn í bílinn og tala við sig og hafi síðan sagt: Jæja V-kk-nf, nú er bara að fara upp á stöð og pissa og í blóð. Hann hafi spurt hvers vegna og fengið svarið að hann væri grunaður um að vera undir áhrifum. Síðan hafi þeir farið upp á stöð og hafi þeir farið yfir lögin og þá komi fram að grein sem lögreglumaðurinn hafi stokkið yfir, að þurfi að nota svona skaf úr munni fyrst, en hann hafi ekki notað það og síðan hafi ákærði neitað og þá hafi lögreglumaðurinn hótað honum og hafi sagt að það yrði settur þvagleggur ef hann myndi ekki fara í þetta. Þetta hafi verið í fyrra málinu. Í síðara málinu staðfesti ákærði aðspurður að hann hefði tjáð lögreglu að hann hygðist ekki gefa sýni. Ó-kk-nf B-kk-nf, yfirlögregluþjónn, hafi ekki viljað hlusta á hann, þó ákærði hafi verið með lögfræðing og hafi Ó-kk-nf sagt að ákærði þyrfti ekkert að kenna sér lögin og hann vissi þetta. Síðan hafi þetta haldið áfram. Ákærði hafi verið þarna í einhverja tvo tíma. Hann kvað að honum hafi ekki litist vel á það að það yrði settur upp þvagleggur. Ákærði kaus að tjá sig ekki frekar um þessi sakarefni.

D-kk-nf Ö-kk-nf A-kk-nf lögreglumaður gaf símaskýrslu fyrir dómi. Kvaðst hann staðfesta að hafa ásamt lögreglumanninum S-kk-þgf P-x-x C-x-x haft afskipti af ákærða vegna gruns um akstur undir áhrifum fíkniefna vegna beggja þeirra tilvika sem getið er í ákæru 23. mars. sl. Kvað hann málin hafa verið unnin venju samkvæmt og að ákærði hafi í báðum tilvikum verið stöðvaður við akstur og síðan færður á lögreglustöð til skýrslutöku. Kvaðst D-kk-nf staðfesta að hann hefði gert skýrslur vegna málanna. Nánar aðspurður um atvik að fyrra málinu 19. janúar kvað D-kk-nf að ástæða þess að ákærði hafi verið stöðvaður hafi verið ítrekaðar upplýsingar um að ákærði væri í neyslu fíkniefna og rétt hafi þótt að kanna hvort upplýsingar þessar ættu við rök að styðjast. D-kk-nf kvaðst ekki muna hvort eitthvað í aksturslagi ákærða í umrætt sinn hafi gefið sérstaka ástæðu til afskiptanna. Þeir lögreglumennirnir hafi farið og rætt við ákærða og hafi fengið hann yfir í lögreglubifreiðina. Honum hafi verið kynnt ástæða afskiptanna og hann hafi verið fluttur á lögreglustöð þar sem tekin hafi verið sýni. Ákærði hafi gefið sýni. Nánar aðspurður af verjanda ákærða um þau orð í skýrslu lögreglu að ákærði hafi verið fremur ósamvinnuþýður og erfiður í samskiptum við lögreglu kvað D-kk-nf að þessi ummæli vísuðu til hortugheita og dónaskaps sem ákærði hafi haft í frammi. Kvað D-kk-nf að þetta hafi ekki snúist um andstöðu við sýnatöku. Í síðara málinu hafi þetta keyrt um þverbak en þá hafi ákærði verið kærður af lögreglu fyrir hótanir og annað slíkt, en hann hafi verið mjög ógnandi og bara hreinlega með tilburði til að ráðast á lögreglumenn og D-kk-nf skilji ekki hvers vegna ekki hafi verið ákært fyrir það í síðara málinu. Í fyrra málinu hafi ákærði bara verið eins og hann sé oft, mjög dónalegur og hortugur í samskiptum við lögreglu. Þá voru borin undir D-kk-þf ummæli sem eftir ákærða voru höfð í skýrslu þar sem ákærði átti að hafa sagt: Ég er ekki í vímu. Mér finnst hallærislegt að það sé verið að taka mig þegar ég er ekki í vímu, eins og nú var gert. Var D-kk-nf spurður hvort hann myndi til þess að ákærði hefði sagt þetta og kvað D-kk-nf að ef þetta standi í skýrslunni þá sé það rétt, en nokkuð sé um liðið og hann muni þetta ekki nákvæmlega og geti ekki fullyrt um það. Nánar spurður um síðara málið 23. janúar kvað D-kk-nf ástæðu afskipta lögreglu af ákærða þann dag að liðið hafi einhverjir tveir þrír dagar á milli og það hafi borist upplýsingar um að ákærði hefði verið í neyslu í ákveðnum hópi manna og hann hafi verið stöðvaður að nýju og hann færður á lögreglustöð. D-kk-nf staðfesti að ákærði hefði ekki viljað gefa blóðsýni. Kvaðst D-kk-nf hafa verið meira og minna viðstaddur allan tímann sem ákærði hafi verið á lögreglustöðinni. Pabbi ákærða hafi verið þarna líka og báðir hafi þeir verið mjög æstir og D-kk-nf hafi þurft að róa þá á víxl. Hann hafi ekki verið með ákærða allan tímann, en að mestu. D-kk-nf kvaðst muna að ákærði hafi rökrætt við lögreglumenn um hvort honum bæri að gefa sýni, meðal annars við yfirmann D-kk-ef og í kjölfarið hafi þeim verið sagt að taka af honum blóðsýni, en ákærði hafi mótmælt því.

S-kk-nf P-x-x C-x-x, lögreglumaður, gaf skýrslu fyrir dómi. S-kk-nf staðfesti að hann hefði verið annar þeirra lögreglumanna sem afskipti hafi haft af ákærða 19. og 23. janúar vegna gruns um akstur undir áhrifum fíkniefna. Um ástæðu afskipta lögreglu kvað S-kk-nf að ákærði hafi sjálfur margsagst vera í neyslu á fíkniefnum. Hafi verið ákveðið að athuga með ástand hans í umrætt skipti. Hafi lögreglumenn séð ákærða aka Fagradalsbraut og inn Kaupvang og þeir hafi stöðvað hann fyrir framan hús nr. 41, sem sé fjölbýlishús. Kvað S-kk-nf aðspurður um hvort hann hafi tekið eftir einhverju sérstöku varðandi aksturslag ákærða að hann hefði ekið frekar hratt, en þeir hafi ekki mælt hann. Þá hafi þeir farið að ræða við ákærða og hafi sagt honum frá ástæðum afskiptanna og hann hafi verið samvinnuþýður fyrst en svo hafi hann orðið ósamvinnuþýður þegar þeir hafi viljað fara með hann á lögreglustöðina. Þegar á stöðina hafi verið komið hafi þeir framkvæmt fíkniefnapróf með þvagprufu og hafi niðurstaðan sýnt jákvæða svörun við kannabis. Þá hafi verið hringt í lækni og ákærði verið færður til blóðtöku. Eftir það hafi verið tekin af ákærða varðstjóraskýrsla, en að því loknu hafi hann verið frjáls ferða sinna. Aðspurður kvað S-kk-nf þetta mál hafa gengið með venjubundnum hætti. Varðandi atvik 23. janúar kvað S-kk-nf að í varðstjóraskýrslu í fyrra málinu hafi ákærði sagst ætla að halda áfram að aka bifreið. Þess vegna hafi verið ákveðið að athuga með hann aftur. Atvik hafi verið með þeim hætti að hann ásamt lögreglumanninum D-kk-nf hafi séð ákærða aka frá veitingastaðnum Tai Tai og lögreglumenn hafi stöðvað hann fyrir framan Landsbankann. Þá hafi ákærði neitað að skrúfa niður rúðuna og hafi verið erfiður og ósamvinnuþýður. Aðspurður um það hvort eitthvað hafi verið sérstakt við aksturslag ákærða kvað hann það ekki hafa verið. Ákærði hafi þó á endanum komið út úr bílnum og hafi þá virst róast niður. Lögreglumennirnir hafi beðið ákærða um að fara með þeim á lögreglustöð og hann hafi játað því. Þá hafi pabbi ákærða komið þarna að og þá hafi ákærði orðið æstur aftur og hafi verið með hótanir gegn lögreglumönnunum um að þeir ættu að fara að passa sig og ættu að hætt að vinna vinnuna svona vel. Þá hafi þeir farið með ákærða á stöðina og þar hafi hann neitað öllu. Hafi ekki viljað gefa þvag- eða blóðsýni. Ákærði hafi hringt í lögmann sinn. Ó-kk-nf B-kk-nf hafi rætt við lögmann ákærða í símann og skömmu síðar hafi lögmaðurinn hringt í ákærða og eftir það hafi ákærði fallist á að gefa sýni, en S-kk-nf kvaðst ekki vita hvað hafi farið á milli ákærða og lögmannsins. Á endanum hafi ákærði einnig gefið blóðsýni. Komið hafi læknir á lögreglustöðina til að taka blóðsýni úr ákærða, en ekki hafi þurft að beita valdi til að taka sýnið. S-kk-nf staðfesti skýrslur sem hann gerði og liggja fyrir í málinu. S-kk-nf kvað aðspurður um hvort ákærði hefði verið sjáanlega undir áhrifum einhverra efna þegar afskipti hafi verið höfð af honum að erfitt væri um það að segja. Ekkert áberandi í fari hans hafi sýnt að hann væri undir áhrifum en niðurstaða fíkniefnaprófsins hafi sýnt að svo hafi verið. Aðspurður um það hvort ákærði hafi verið beittur þvingunum varðandi sýnatöku kvað S-kk-nf að svo hefði ekki verið. Þá var S-kk-nf spurður um þýðingu ummæla í skýrslu um að ákærði hafi verið frekar ósamvinnuþýður og erfiður í samskiptum við lögreglu. Kvað hann að ákærði hafi ekki viljað svara spurningum og hafi verið erfiður, en ekki hafi verið um það að ræða að hann hafi verið ófús að veita sýni. Um síðara atvikið aðspurður um það hvort ákærði hefði veitt samþykki sitt til sýnatöku kvað hann telja að svo hefði verið.

Ó-kk-nf B-kk-nf yfirlögregluþjón gaf símaskýrslu fyrir dómi. Aðspurður um það hvort sérstakt eftirlit væri haft með ákærða kvað Ó-kk-nf nei við því og að engin fyrirmæli væru um það að stöðva hann sérstaklega. Það væru hins vegar fyrirmæli um það að fylgjast vel með þeim mönnum sem taldir væru tengjast notkun fíkniefna. Aðspurður um það hvort honum hefði verið sérstaklega tjáð að hann mætti ekki taka sýni úr V-kk-þgf, nema með samþykki hans sjálfs eða úrskurði dómara, kvaðst hann kannast við að hafa rætt við verjandann um þetta og verjandinn hefði haldið þessu fram, en hann hafi bent verjandanum á að lögregla gerði þetta á hverjum degi. Verjandinn hafi hringt í hann aftur og hafi þá sagt að hann gerði ekki athugasemdir við það að sýni yrði tekið. Aðspurður um það hvers vegna ekki hafi verið beðið eftir úrskurði dómara kvað hann að fylgt hefði verið verklagsreglum um framkvæmd sýnatöku sem ættu sér stoð í umferðarlögum. Hafi í þessu sambandi verið fylgt venjulegum starfsaðferðum varðandi mál af þessu tagi og eftir umrædd símtöl hafi þetta gengið fyrir sig eins og venjulegt sé.

IV

Í máli þessu liggja fyrir niðurstöður rannsókna á lífsýnum sem tekin voru úr ákærða vegna beggja þeirra tilvika sem ákæra lögreglustjórans á Seyðisfirði 23. mars 2009 varðar. Með framburði lögreglumannanna D-kk-ef og S-kk-ef sem rakinn er hér fyrr er sannað að ákærði var stöðvaður við akstur bifreiðar 19. janúar sl. Liggur fyrir í gögnum málsins að blóð- og þvagsýni úr ákærða voru rannsökuð og var niðurstaða matsgerðar á þann veg að ekki fundust fíkniefni í blóði ákærða, en í þvagi fannst tetrahýdrólkannabínólsýra, sem er í flokki ávana- og fíkniefna sem óheimil eru á íslensku forráðasvæði. Þá er með framburði sömu lögreglumanna sannað að ákærði var stöðvaður við akstur bifreiðar 23. janúar sl. og voru þá einnig tekin blóð- og þvagsýni. Niðurstaða matsgerðar um framangreind sýni var á þá leið að Amfetamín í blóði mældist 100 ng/ml. Þá fundust í þvagi amfetamín og tetrahýdrókannabínólsýra. Bæði efnin eru í flokki ávana- og fíkniefna sem óheimil eru á íslensku forráðasvæði. Ekkert liggur fyrir í máli þessu sem rýrir trúverðugleika framangreindra tveggja matsgerða um tilvist framangreindra fíkniefna í lífsýnum sem tekin voru úr ákærða í nefnd skipti.

Málsvörn ákærða lýtur aðallega að því að sýni þau sem frá er greint hér að framan hafi verið fengin með ólögmætum hætti og að eftir gildistöku laga um meðferð sakamála nr. 88/2008 sé lögreglu ekki heimilt án dómsúrskurðar að taka lífsýni úr grunuðum mönnum, nema fyrir liggi ótvírætt samþykki þeirra. Verði því ekki byggt á þeim til sönnunar í sakamáli. Þá byggir hann á því að samþykki hans hafi í hvorugu tilvikinu legið fyrir þó hann hafi látið undan fremur en að verða beittur ofbeldi við sýnatökuna.

Með lögum nr. 88/2008 um meðferð sakamála sem tóku gildi 1. janúar sl. var gerð breyting á almennum reglum um fyrirkomulag líkamsrannsókna í þágu rannsóknar opinberra mála og mælt fyrir um að til slíkrar rannsóknar þyrfti annað tveggja að koma til úrskurður dómara eða samþykki þess sem eigi að þola líkamsrannsóknina. Var þá felld á brott heimild sem verið hafði í eldri lögum um að lögreglu væri heimilt að afla slíks sýnis án samþykkis eða dómsúrskurðar ef hætta væri á sakarspjöllum. Í 47. gr. umferðarlaga kemur fram sérregla um líkamsrannsókn í þágu rannsóknar mála vegna gruns um nánar tilgreind brot á þeim lögum. Segir í 2. mgr. lagagreinarinnar að lögregla geti fært ökumann til rannsóknar á öndunar-, svita- eða munnvatnssýni eða til blóð- og þvagrannsóknar ef ástæða sé til að ætla að hann hafi brotið gegn ákvæðum 2. eða 4. mgr. 44. gr., 45. gr. eða 45. gr. a. eða hann neiti lögreglunni um að gangast undir öndunarpróf eða láta í té svita- eða munnvatnssýni eða sé ófær um það. Í 3. mgr. sömu lagagreinar er mælt fyrir um að lögregla annist töku öndunar-, svita- og munnvatnssýna. Læknir, hjúkrunarfræðingur eða lífeindafræðingur annist töku blóðsýnis og eftir atvikum munnvatns-, svita- og þvagsýnis. Þá er sérstaklega mælt fyrir um það að ökumanni sé skylt að hlíta þeirri meðferð sem talin sé nauðsynleg við rannsókn samkvæmt 2. mgr. Í tilvitnuðu lagaákvæði felast sérreglur um rannsókn ætlaðra brota á þeim greinum umferðarlaganna sem vísað er til í lagagreininni og ganga þær framar þeim almennu reglum sem gilda um rannsóknaraðgerðir samkvæmt lögum um meðferð sakamála. Haggaði gildistaka laga nr. 88/2008 því ekki við þeim reglum sem samkvæmt framanskráðu gilda sérstaklega um rannsókn mála þar sem grunur leikur á því að ekið hafi verið undir áhrifum áfengis eða fíkniefna. Var þeirra lífsýna sem að framan er gerð grein fyrir því ekki aflað í andstöðu við gildandi lög og var samþykki ákærða til sýnatöku ekki nauðsynlegt. Verður, þegar af þeirri ástæðu, ekki fallist á með ákærða að líta beri framhjá niðurstöðu rannsókna á þeim við úrlausn málsins. Með niðurstöðu framangreindra rannsókna á blóði og þvagi úr ákærða telst sannað að hann hafi verið undir áhrifum þeirra efna sem um ræðir í greind skipti í skilningi 1., sbr. 2. mgr. 45. gr. a. laga nr. 57/1987, sbr. 5. gr. laga nr. 66/2006. Verður ákærði því sakfelldur fyrir þá háttsemi sem greinir í báðum ákæruliðum í ákæru lögreglustjórans á Seyðisfirði 23. mars 2009 og eru brotin þar réttilega heimfærð til refsiákvæðis. Um ákvörðun viðurlaga og sakarkostnað verður fjallað í einu í kafla VIII.

V

Ákæra ríkissaksóknara, dags. 17. apríl 2009:

Í gögnum máls þessa liggur fyrir að lögreglustjórinn á Seyðisfirði fékk heimild til húsleitar á heimili ákærða að Smárahvammi 4, Fellabæ, neðri hæð og í tveimur bifreiðum, með úrskurði Héraðsdóms Austurlands laugardaginn 27. september 2008 og fór húsleit fram samkvæmt úrskurðinum þá um kvöldið. Í ákæru málsins er húsleitin ranglega sögð hafa farið fram föstudaginn 26. september 2008. Hins vegar má sjá af öðrum gögnum málsins, sem og framburði ákærða sjálfs hjá lögreglu að húsleitin fór fram á laugardagskvöldi, sem var 27. september. Var tilefni húsleitarinnar grunur lögreglu um að ákærði tengdist eða stundaði fíkniefnasölu. Við leitina í íbúð ákærða munu hafa fundist nokkur kannabisfræ, en fíkniefnaleitarhundur sem notaður hafi verið hafi sýnt merki um að hann skynjaði lykt á nokkrum stöðum í íbúðinni, eins og nánar er lýst í frumskýrslu lögreglu um leitina.

Af gögnum málsins og framburðum ákærða og vitna má ráða að íbúð ákærða er á neðri hæð en á efri hæð búa foreldrar hans. Þegar lögreglu bar að garði var enginn heima í íbúð ákærða. Kveðast lögreglumenn hafa knúið dyra, en þegar enginn hafi svarað hafi þeir farið inn um ólæstar dyr íbúðarinnar, að sögn til að tryggja vettvanginn. Þegar þeir hafi séð að þar hafi engan verið að finna hafi þeir farið út, en skilið hurðina eftir opna. Þá hafi J-kk-nf H-kk-nf, við annan lögreglumann farið á efri hæð hússins til að spyrja eftir ákærða. Þar hafi hann verið staddur á heimili foreldra sinna. Ber ákærða og vitnum saman um það að ákærði hafi fúslega fylgt J-kk-þgf H-kk-þgf niður í íbúð á neðri hæð. Þá ber ákærða og vitnum saman um að ákærði hafi reiðst mjög þegar hann hafi séð að dyr inn í íbúð hans hafi verið opnar. Leiddi þetta að sögn vitna til ofsafenginna viðbragða af hálfu ákærða, þannig að lögreglumenn hafi séð sig knúna til að leggja ákærða á gólfið í íbúðinni og setja hann í handjárn. Áttu þær hótanir sem ákærða er gefið að sök í ákæru að hafa viðhaft í garð J-kk-ef H-kk-ef lögreglumanns sér að sögn stað þegar honum var haldið þarna í íbúðinni. Þá ber ákærða og vitnum saman um að hann hafi verið færður á lögreglustöð áður en húsleitinni var lokið, en sleppt að lokinni skýrslutöku síðar um kvöldið. Að sögn vitna var ástæða þess sú að ekki hafi tekist að róa ákærða niður og hann hafi truflað fíkniefnaleitarhundinn og aðra sem þarna hafi verið að störfum við leitina. Framburðir ákærða og vitna verða nánar raktir hér síðar.

Kæra var lögð fram á hendur ákærða vegna þeirra ætluðu hótana sem hann hafi á framangreindum tíma og stað viðhaft í garð J-kk-ef H-kk-ef lögreglumanns. Var lögreglunni á Akureyri falin rannsókn málsins og liggja fyrir dóminum framburðarskýrslur sem teknar voru við rannsóknina af ákærða og vitnunum J-kk-þgf H-kk-þgf, Ó-kk-þgf B-kk-þgf, J-kk-þgf S-kk-þgf, A-kk-þgf E-kk-þgf og G-kk-þgf K-kk-þgf P-kk-þgf, en þeir gáfu allir skýrslu fyrir dóminum. Einnig er meðal gagna málsins skýrsla af H-kk-þgf B-kk-þgf A-kk-þgf en hann gaf ekki skýrslu fyrir dómi og verður því ekki litið til þeirrar skýrslu við úrlausn málsins. Öll framangreind vitni eru lögreglumenn og komu að framkvæmd ofangreindrar húsleitar á heimili ákærða. Í málinu eru einnig þrjár skýrslur lögreglunnar á Seyðisfirði, tvær gerðar í tilefni af umræddri húsleit og ein nokkrum dögum síðar vegna samskipta ákærða við J-kk-þf H-kk-þf sem var þá á frívakt.

VI

Tekin var skýrsla af ákærða hjá lögreglunni á Akureyri 3. nóvember 2008. Var skýrslan hljóðrituð og er endurrit upptökunnar meðal gagna málsins. Það sem tilgreint er hér á eftir innan gæsalappa er því bein orðræða ákærða sjálfs við skýrslugjöfina. Kveður ákærði í skýrslunni að á laugardagskvöldi hafi lögreglan bankað upp á hjá foreldrum hans, þar sem hann hafi verið staddur, en ákærði eigi íbúð á neðri hæðinni. Þar hafi verið J-kk-nf H-kk-nf og annar með honum. J-kk-nf hafi spurt hvort hann mætti leita í íbúðinni og hafi sagt að það væru einhverjir pappírar sem ákærði þyrfti að lesa. J-kk-nf hafi haldið pappírunum og hafi beðið þangað til þeir hafi komið niður, en þegar niður hafi verið komið hafi staðið þrír fjórir fyrir utan íbúðina, hún hafi verið opin og því hafi ákærði séð að það hafi verið búið að fara inn í hana. Kvaðst ákærði hafa verið liðlegur þangað til að hann hafi séð þetta. Það hafi verið ólæst þar sem ákærði hefði aðeins farið í mat til foreldra sinna á efri hæðinni. Það hafi fokið í hann þegar hann hafi séð þetta, hann reki fyrirtæki og peningar hafi verið inni í íbúðinni. Kvaðst ákærði hafa æst sig við J-kk-þf og hafa sagt: „J-kk-nf ertu búinn að fara inn í íbúðina án þess að ég sé heima og án þess að ég sé að gefa þér í rauninni leyfi til að fara inn í íbúðina.“ Þá hafi komið menn sitt hvoru megin á hendurnar á ákærða og hafi fellt hann niður. Þeir hafi farið inn í stofuna á útiskónum og hafi vaðið um íbúðina og hafi verið byrjaðir að leita áður en ákærði hafi fengið að lesa pappírana. Þegar búið hafi verið að handjárna hann og færa hann í sófann hafi J-kk-nf spurt ákærða hvort einhver efni væru í íbúðinni. Kvaðst ákærði hafa neitað því og hafa spurt hvaðan J-kk-nf hefði upplýsingar um að það væru efni í þessari íbúð. J-kk-nf hafi svarað að þeir ynnu út frá sínum upplýsingum. Þá hafi ákærði bara sagt, „ókey“ og hafi síðan spurt J-kk-þf: „Veistu hvað þú ert að gera?“ J-kk-nf hafi svarað að hann vissi það. Þá kvaðst ákærði hafa sagt við J-kk-þf: „Á þetta bara að vera eitthvað svona „game“ á milli okkar skilurðu? Ætlar þú að fara að ráðast inn í íbúðina mína og bíla og annað slíkt til að leita að einhverjum fíkniefnum þegar það eru ekki nein fíkniefni, hvorki í bílnum né íbúðinni og þú ert með upplýsingar um að ég sé að selja. Og þá langar mig að vita bara hvaðan koma þær upplýsingar.“ Síðan kvaðst ákærði hafa sagt við J-kk-þf: „... ef þetta á að vera eitthvað svona þá get ég alveg gert þér lífið leitt, ef þú ætlar að gera mér lífið leitt.“ Kvað ákærði að þetta séu þessar hótanir sem að um sé rætt. Kvaðst ákærði síðan hafa talað við J-kk-þf og hafi spurt hvort hann vilji að ákærði fái bara einhverja hrotta úr Reykjavík til að gera eitthvað við hann, ef hann ætlaði að koma svona fram við ákærða, eins og hann væri að gera. J-kk-nf hafi orðið sár og svekktur vegna þess að engin efni hafi fundist, en þeir hafi verið með hund þarna. Þá hafi ákærði verið færður upp á lögreglustöð og settur í klefa og hafi ekki fengið að vera viðstaddur leitina. Aðspurður um það sem fram komi í skýrslum vitna um að ákærði hafi spurt J-kk-þf H-kk-þf hvort hann vildi koma í stríð við ákærða kvað ákærði að hann hefði spurt hvort þetta ætti að vera eitthvert stríð á milli þeirra. Hvort J-kk-nf ætlaði að fara að koma inn í líf hans og reyna að skemma það sem ákærði væri að reyna að byggja upp og hvort ákærði ætti bara að sætta sig við það. Þá hafi hann sagt við J-kk-þf það sem hann teldi vera hótun en ákærði teldi það ekki vera. Hann hafi spurt J-kk-þf hvort hann vildi að ákærði færi að gera honum lífið leitt. Aðspurður um það hvað hann hafi átt við með því kvað hann að ef J-kk-nf ætlaði að fara að „fokka“ alltaf í honum, eigi hann þá ekki að „fokka“ í honum til baka. Þá kom fram hjá ákærða að hann hafi viljað vita hvaðan þær upplýsingar kæmu sem lögregla hafi byggt á þar sem ekkert hafi fundist í íbúðinni, eða annarsstaðar. Aðspurður um orð sem hann eigi að hafa viðhaft um að hann gæti fengið menn að sunnan til að taka J-kk-þf í gegn og hvað hann hafi þá átt við kvaðst ákærði eiga við að það séu menn sem tilbúnir séu til að ganga í skrokk á mönnum, sem kallist handrukkarar, sem tilbúnir séu að ganga í skrokk á fólki fyrir peninga, lögreglumönnum eða öðrum, það skipti engu máli. Kvaðst ákærði hafa tekið þannig til orða að hann gæti það. Sérstaklega aðspurður kvaðst ákærði þó ekki hafa hug á að gera þetta, en ef J-kk-nf komi aftur með einhver svona leiðindi þá gæti hann gert það. Þá komi bara í ljós hvað hann geri. Það sé búið að „drulla hann út“, bæði mannorð hans, mannorð staðarins sem hann reki, mannorð heimilisins og allt og það fyrir ekki neitt. Nánar aðspurður um ætlaðar hótanir sínar og hvort hann hygðist gera alvöru úr þeim er haft eftir ákærða orðrétt: „Og mun ekkert gera það ef þetta er, ég meina ef þetta á að halda svona, ef það á að reyna að skíta mig alltaf sífellt út, þá náttúrulega fer ég bara að skíta liðið út líka. Og hvort sem það sé lögregla eða einhver annar, þá geri ég það bara. Ég er ekkert minni maður heldur en þessir lögreglumenn sko.“ Þá var ákærði spurður út í atvik tveimur dögum síðar þar sem hann gaf sig á tal við J-kk-þf H-kk-þf. Sagðist honum svo frá að mánudaginn eftir húsleitina hafi hann verið að keyra og hafi mætt J-kk-þgf og hafi snúið við og elt hann heim að einhverju húsi. Erindið hafi verið að inna J-kk-þf eftir pappírum varðandi húsleitina sem farið hafi fram laugardaginn áður. Hafi J-kk-nf ekki viljað sýna honum neina pappíra og hafi vísað honum á að hafa samband við lögmann. Þá kvaðst ákærði hafa sagt: „...bíddu já, á þetta bara að vera svona?“ Þá hafi hann sagt: „Ókey J-kk-nf Þú færð þetta þá bara í hausinn aftur. Ég kæri ykkur alla.“ Ákærði kvaðst svo hafa gengið brott. Aðspurður um af hverju hann hefði ekki farið á lögreglustöð til að ganga eftir umræddum pappírum kvað ákærði að þar hefði enginn verið við. Þá kvað ákærði að þetta hefði ekkert beinst sérstaklega gegn J-kk-þgf. Hann hefði bara viljað fá botn í þetta mál og því viljað sjá þá pappíra sem legið hafi til grundvallar húsleitinni. Kvað hann aðspurður um hvort J-kk-nf hefði verið í lögreglubúningi að hann væri það sjaldnast þegar hann sæi hann. Ákærði aftók að hann hefði verið ógnandi í framkomu þegar hann hafi hitt J-kk-þf þarna og aftók aðspurður að hann hefði þarna hótað að senda menn á J-kk-þf. Aðspurður um það að nýju hvort hann hefði þá ekki í hyggju að ráðast á lögreglumennina sem tekið hafi þátt í húsleitinni eða J-kk-nf H-kk-nf sérstaklega svaraði ákærði: „Nei ég, í mínum sporum í dag mun ekki gera það, en ég get alveg látið vita að ef að eitthvað skeður svona aftur og engin fíkniefni finnast inni á mínu heimili og mínum veitingastað, skemmtistað og ef að þetta skeður aftur eitthvað svona að það sé staðið að einhverjum skýrslum svona að þá mun ég gera eitthvað, það er alveg á tandurhreinu sko. Ég er ekkert að fara að láta skíta eitthvað mannorð mitt út hérna af því að ég sé seljandi einhver grömm og grömm hérna í þessum bæ. Ég held að þessir lögreglumenn hafi margt annað að gera en að fylgjast með mér hvað ég er að gera og ég vil fá sönnun fyrir því ef að þeir eru að klína á mig að ég sé að selja fíkniefni hérna í bænum...“ Ákærði endurtók að hann teldi sig ekki hafa verið að hóta J-kk-þgf neinu eða öðrum sem tóku þátt i húsleitinni. Ekki þykir ástæða til að rekja skýrslu ákærða fyrir lögreglu frekar.

Ákærði lýsti atburðum svo í skýrslu sinni fyrir dómi að hann hefði umrætt kvöld verið heima hjá foreldrum sínum og J-kk-nf hafi komið og bankað upp á og það hafi ekki verið neitt mál fyrir hann að labba með honum niður. Þegar hann hafi komið inn í íbúðina hjá sér hafi hann séð að lögreglan hafi verið búin að fara inn í hana. Það hafi hann séð vegna þess að hurðin hafi verið opin, en hurðin hafi verið ólæst. Við þetta hafi hann reiðst svolítið, vegna þess að þau hafi verið með fyrirtæki og það hafi verið lausafé þarna inni og reikningar og fullt af dóti sem honum sé mjög annt um. Hafi hann spurt J-kk-þf hvort hann væri búinn að fara inn í íbúðina án þess að ákærði væri heima. Þá hafi hann bara verið snúinn niður í gólfið og í handjárn. Aðspurður um það hvort þetta hefði verið gert við hann fyrir að spyrja kurteislega að þessu, kvað ákærði að þetta hefði kannski ekki verið kurteislega orðað af hans hálfu. Hann hafi ekki verið búinn að sjá nein gögn um húsleitina og hafi aldrei séð þau eða skrifað undir neitt. Hann hafi verð hjólaður niður í gólfið og sett á hann handjárn og síðan hafi J-kk-nf komið og öskrað eitthvað á hann þarna inni í stofu og síðan hafi hann verið settur í sófann og hafi haldið að hann væri mjög rólegur en þá hafi J-kk-nf viljað færa ákærða upp á löggustöð og hafi hann því ekki fengið að vera viðstaddur sína eigin húsleit. Aðspurður um það hvaða orðaskipti hafi farið á milli hans og annarra þarna kvað ákærði að J-kk-nf hafi spurt hvort einhver efni væru inni í íbúðinni og ákærði hafi sagt að það væri ekki. Síðan kvaðst ákærði hafa spurt hvort þetta ætti bara að vera svona, að það væri bara hægt að fara inn á menn og leita hjá þeim. Kvað ákærði að J-kk-nf hafi verið reiður og ákærði hafi líka verið reiður og síðan hafi J-kk-nf viljað að ákærði færi burt. Aðspurður um það sem fram komi í skýrslum um að ákærði hafi hótað J-kk-þgf kvað ákærði það ekki rétt. Hann hafi engu hótað. Borið var undir ákærða úr hans eigin skýrslu fyrir lögreglu eftirfarandi ummæli sem höfð hafi verið eftir honum: „Og ég sagði, viltu að ég fái einhverja hrotta úr Reykjavík til að gera eitthvað við þig ef þú ætlar að koma svona fram við mig eins og þú ert að gera.“ Kvað ákærði að kannski væri ekki rétt að orða þetta þannig. Hann hafi sagt við J-kk-þf ef að hann ætli að fara að setja ákærða alltaf upp eitthvað svona þá muni hann bara svara því á móti. Ákærði kvaðst hafa vitað að J-kk-nf væri lögreglumaður. Borin var undir ákærða ummæli sem eftir honum hafi verið höfð í lögregluskýrslu þar sem hann eigi að hafa útskýrt fyrir lögreglunni að til séu menn sem tilbúnir séu að ganga í skrokk á fólki fyrir peninga. Svaraði ákærði þessu þannig að eins og fulltrúi ákæruvalds vissi sjálfur þá sé slíkt til, en hann sé ekkert að fara að nota það á J-kk-þf. Þá var borið undir ákærða úr framburðarskýrslu hans þar sem hann hafi verið spurður hvort hann hefði hug á því að fá svona menn til þess að þjarma að J-kk-þgf, þá hafi hann sagst ekki hafa hug á því að gera það, en ef hann komi aftur með svona leiðindi þá geti hann gert það, þá komi bara í ljós hvað hann geri. Ákærði kvaðst ekki muna eftir að hafa sagt þetta við lögregluna. Þá var einnig borið undir ákærða það sem eftir honum hafi verið haft í lögregluskýrslu: „Og mun ég ekki gera það, ef þetta er, ég meina, ef þetta á að halda svona, ef það á að reyna að skíta mig eitthvað sífellt út þá náttúrulega fæ ég bara að skíta liðið út líka og hvort sem það er lögregla eða einhver annar þá geri ég það bara Ég er ekkert minni maður heldur en þessir lögreglumen sko.“ Ákærði kvaðst ekki muna eftir að hafa sagt þetta. Spurður um ummæli lögreglumanna sem fram komi í skýrslum þeirra sem fyrir liggi í málinu um að ákærði hafi hótað lögreglumönnunum öllum. Til dæmis komi fram í skýrslu J-kk-ef H-kk-ef: „V-kk-nf kallaði þá sérstaklega undirritaðan með nafni þar sem hann hafi hótað líkamsmeiðingum og lífláti, auk þess sem hann hafi hótað að fá sér aðstoðarmenn til að berja á undirrituðum. Þessar hótanir hafi verið margítrekaðar og hafi farið stigversnandi.“ Þetta hafi einnig komið fram hjá öðrum lögreglumönnum að ákærði hafi hótað lögreglumönnunum og sérstaklega J-kk-þgf. Ákærði kvaðst telja þetta vera tilbúning til að skíta hann enn meira út, af því að þeir hafi ekki fundið neitt við húsleitina. Aðspurður um það hvort þetta sé rangt hjá lögreglumönnunum þá kvaðst hann ekki hafa verið að hóta J-kk-þgf lífláti. Ákærði kvaðst aðspurður ekki hafa verið undir áhrifum áfengis eða fíkniefna þetta kvöld. Þá kvað hann að eftir skýrslutöku hafi hann verið látinn fara. Ákærði kvaðst þarna á vettvangi hafa verið mjög reiður og hafi rifið kjaft en taldi sig engu hafa hótað. Ákærði staðfesti aðspurður að hann hafi hótað að kæra lögregluna fyrir óvönduð vinnubrögð. Aðspurður um hvað það hafi verið nákvæmlega sem hann hafi reiðst kvað hann það hafa verið að þeir hefðu verið búnir að fara inn í íbúðina þegar hann kom að, en hann kvaðst annars hefði leyft þeim að leita í íbúðinni fram og til baka og upp og niður og út um allt. Honum hafi fundist þetta of langt gengið að vera búnir að vera að fara inn í íbúð sem þeir eigi ekki neitt í. Nánar aðspurður um það hvort ákærði hafnaði því alfarið að það sem hann hafi sagt mætti skilja sem líflátshótanir eða hótanir um líkamsmeiðingar gagnvart J-kk-þgf H-kk-þgf, kvað hann J-kk-þf greinilega hafa tekið þessu þannig en að það væri misskilningur. Spurður um það hvort hann gæti sagt frá því nákvæmlega hvaða orð hann notaði sem J-kk-nf hafi þá misskilið kvað ákærði að hann hafi bara sagt við hann, hvort þetta liti út fyrir að vera eitthvað dópbæli, síðan það sem standi bara í skýrslunum en hann hafi ekkert meira um þetta að segja. Spurður að nýju hvort hann vildi ekki segja núna hvað hann hafi sagt sem J-kk-nf hafi misskilið sem hótun, kvað ákærði það sennilega kannski það sem hann hafi verið að tala um þarna áðan. Ákærði hafi spurt J-kk-þf að því hvort þetta ætti bara að vera svona „geim“ á milli jafnvel ákærða og J-kk-ef og af hverju að vera að koma og skíta hann út, bara fyrir það að hann eigi sína sögu úr fíkniefnum frá Akureyri.

Tekin var skýrsla af J-kk-þgf H-kk-þgf lögreglumanni 4. nóvember 2008. Kemur þar fram að J-kk-nf hafi tekið þátt í umræddri húsleit ásamt 5 öðrum lögreglumönnum, en tveir þeirra hafi verið sérsveitarmenn frá embætti ríkislögreglustjóra sem fengnir hafi verið til aðstoðar við leitina. Hafi lögreglumennirnir allir utan einn, verið í einkennisbúningum. Skýrsla J-kk-ef var mjög á sama veg og fyrir dómi og þykir ekki ástæða til að rekja hana frekar.

J-kk-nf H-kk-nf gaf skýrslu fyrir dómi. J-kk-nf kvað að hann ásamt öðrum lögreglumönnum hefðu á umræddum tíma farið að heimili ákærða vegna gruns um að ákærði geymdi fíkniefni heima hjá sér, en þeir hafi aflað sér dómsúrskurðar um húsleitarheimild á heimili ákærða og í tveimur bifreiðum. Þeir hafi farið heim til ákærða og hafi bankað upp á hjá honum og ákærði hafi ekki virst vera heima. Þeir hafi opnað og kíkt inn og hafi síðan beðið fyrir utan. Þá hafi J-kk-nf farið upp á efri hæðina og sótt ákærða og hafi kynnt honum málið og þeir hafi labbað saman í rólegheitum niður fyrir húsið og þegar þeir hafi komið niður fyrir húsið hafi ákærði séð að dyrnar hafi verið opnar að íbúð hans og hafi þá reiðst mjög. Nánar aðspurður um hvað þeir hafi gert þegar þeir hafi fyrst komið að húsinu kvað J-kk-nf að það hafi verið bankað upp á íbúð ákærða og þeir hafi talið að þarna væri einhver inni, þannig að þeir hafi opnað inn og kíkt til að athuga hvort að það væru einhverjar mannaferðir og hvort væri einhver hugsanlega að sturta einhverju niður eða að losa sig við fíkniefni. Þegar enginn hafi verið þarna inni hafi þeir bakkað út og beðið eftir ákærða og hafi fundið hann uppi á efri hæðinni. Þannig hafi staðan verið þegar þeir hafi komið niður. Þetta hafi verið að kvöldi til í myrkri eða rökkri. J-kk-nf hafi verið með úrskurðinn í hendinni og hafi ætlað að sýna ákærða hann í rólegheitum þegar hann kæmi í lýsingu af íbúðinni. Þegar ákærði hafi áttað sig á því að dyrnar hafi verið opnar og þeir hafi staðið þarna við dyrnar hjá honum hafi hann æst sig töluvert og orðið mjög reiður. Þarna hafi verið tveir lögreglumenn úr Reykjavík, frá ríkislögreglustjóra, sem hafi haft það hlutverk að passa upp á sakborning ef hann myndi æsa sig eitthvað. Þeir hafi því sinnt ákærða en hann hafi orðið mjög æstur, eiginlega alveg kolbrjálaður, og það hafi ekkert verið hægt að tjónka við hann. J-kk-nf hafi reynt að sýna honum húsleitarúrskurðinn og hafi reynt að skýra þetta út fyrir honum eins rólega og mögulegt hafi verið. Hvað þarna myndi gerast og hafi verið að fara að gerast, en engu tauti hafi verið við ákærða komandi. Hann hafi því verið settur niður, farið með hann inn í stofu og lagður þar á gólfið og lögreglumenn hafi haldið honum þar á meðan húsleitin hafi byrjað. Á þessum tíma hafi ákærði ausið dálítið hressilega úr skálum reiði sinnar yfir J-kk-þgf og hafi hótað honum öllu illu þar á meðal líkamsmeiðingum. Ákærði hafi sagst sjálfur myndi ganga í skrokk á J-kk-þgf og hann myndi senda á J-kk-þf menn og hafi hann hótað J-kk-þgf persónulega. Ákærði hafi kallað J-kk-þf með nafni og hafi hótað honum alveg sínkt og heilagt. Þetta hafi verið mjög grófar svívirðingar og hótanir sem hann hafi haldið þar fram. Lögreglumenn hafi klárað að leita í íbúðinni, en meðan á því hafi staðið hafi verið tekin ákvörðun um að færa ákærða af vettvangi, þar sem hann hafi látið það dólgslega og ófriðlega að það hafi ekki verið vinnufriður og hann hafi truflað fíkniefnaleitarhundinn. Tekin hafi verið ákvörðun um að færa ákærða burt og fá pabba hans af efri hæðinni til að koma og vera viðstaddan það sem eftir hafi verið af leitinni. Ákærði hafi þá verið færður í fangaklefa. Leitin hafi verið kláruð og síðan hafi J-kk-nf tekið skýrslu af ákærða síðar um kvöldið varðandi leitina. Svo hafi það gerst, tveim dögum síðar að því er J-kk-nf minnti, að þá hafi hann verið á ferð á bíl fyrir utan húsið heima hjá sér þegar hann hafi mætt ákærða akandi þar framhjá. Er ákærði hafi séð J-kk-þf hafi hann snúið við og elt J-kk-þgf. J-kk-nf hafi reyndar ekki farið heim til sín heldur í annað hús rétt hjá heimili sínu. Hafi ákærði elt hann þangað og hafi beðið á tröppunum þegar J-kk-nf hafi komið út úr því húsi til að halda áfram að ræða þetta mál og hafi ákærði þá aftur haft í hótunum við J-kk-þf. Kvað J-kk-nf það gera þessar fyrri hótanir dálítið kröftugri að ákærði hafi haldið áfram þarna þegar honum ætti að hafa verið runnin reiðin, tveimur þremur dögum eftir leitina. Hafi ákærði byrjað á að ræða málið en hafi síðan haldið áfram að hóta. Nánar aðspurður um það sem í ákæru greini um að ákærði hafi hótað honum lífláti og líkamsmeiðingum staðfesti J-kk-nf það að ákærði hefði gert þetta. Þetta hafi verið beinar hótanir á hann persónulega, nefndan með nafni. Hann kvaðst ekki muna eftir einhverjum tilteknum orðum og kvaðst ekki geta neglt þetta niður með orðum. Þetta hafi verið margítrekað og hafi tekið yfir langan tíma, margar mínútur. Nánar aðspurður um það hvernig hann hefði upplifað þessar hótanir kvað J-kk-nf að með tilliti til þess að ákærði hafi ekki verið búinn að hemja sig tveim til þremur dögum eftir leitina og hafi haldið hótunum sínum áfram þegar hann hafi hitt hann á förnum vegi, þar sem J-kk-nf hafi verið í sínum frítíma, þá hafi J-kk-þgf orðið ljóst að honum og fjölskyldu hans gæti stafað ógn af þessum manni. Kvaðst J-kk-nf eiga tvö lítil börn og honum sé alls ekki sama um þau. Nánar aðspurður um það hver upplifun hans hafi verið af hótununum meðan á húsleitinni stóð, kvað hann að hann hafi svosem ekki haft verulegar áhyggjur þarna á vettvangi. Ákærða hafi verið haldið og hafi J-kk-nf ekki haft verulegar áhyggjur af því að ákærði gæti látið kné fylgja kviði akkúrat þetta kvöld, en af því ákærði hafi haldið áfram nokkru síðar þá hafi hann talið að ákærði gæti hugsanlega komið sér að óvörum. Þetta hafi valdið J-kk-þgf og fjölskyldu hans áhyggjum í einhverja daga á eftir. Aðspurður kvað J-kk-nf að engin fíkniefni hafi fundist við leitina en það hafi fundist maríjúanafræ sem ákærði hafi sagt að væru gömul og kvaðst J-kk-nf enga ástæðu hafa til að rengja það. Það hafi fundist maríjúanaleifar í kvörn í bíl, en engin fíkniefni. Sérstaklega aðspurður kvaðst J-kk-nf hafa kynnt ákærða að hann hefði dómsúrskurð um heimild til húsleitar í íbúð hans. Svo hafi þeir labbað úr birtu og J-kk-nf hafi verið með úrskurðinn í hendinni og það hafi því enginn feluskapur verið með það og hafi hann ekki haft neina ástæðu til að segja neitt annað. Hann hafi verið með úrskurðinn í hendinni og það hafi staðið til að sýna ákærða úrskurðinn. Á þessari stundu hafi ákærði verið samvinnuþýður. Aðspurður um það hvað hann teldi að væri ástæða þess að ákærði hafi hætt að vera samvinnuþýður kvað J-kk-nf að það hafi klárlega verið það að ákærði hafi séð að hurðin að íbúð hans hafi verið opin. Aðspurður um það hvort það gæti verið að ákærði hafi farið með lögreglu til þess að veita þeim heimild til að skoða íbúð sína, kvaðst hann ekki geta vitað hvern skilning ákærði hefði lagt í þetta, en ákærða hafi verið kynnt það mjög skýrt og greinilega að lögregla hefði úrskurð. Nánar aðspurður um inntak þeirra hótana sem ákærði hafi viðhaft kvað J-kk-nf að inntakið hafi verið líkamsmeiðingar og líflátshótanir sem beinst hafi gegn honum, öskrað á hans nafn og eins að ákærði myndi kalla til menn til að sinna þessu fyrir sig. Þetta hafi gengið stanslaust á í hálftíma. J-kk-nf kvað aðspurður að sér hefði áður verið hótað sem lögreglumanni, en þær hótanir hafi aldrei verið eins rosalegar og þeim fylgt eftir með þeim hætti sem þarna hafi verið gert. Hótanir ákærða á vettvangi hafi verið mun ofsafengnari og hafi staðið yfir í mun lengri tíma en eðlilegt megi teljast. Nánar aðspurður um ástæðu þess að ákærði hafi verið fluttur af vettvangi kvað J-kk-nf að ofsafengin læti ákærða hafi haft truflandi áhrif, ekki bara á fíkniefnaleitarhundinn heldur á alla sem þarna hafi verið að störfum. Ákærði hafi ekki virst ætla að hemja sig og ekki hafi verið hægt að halda áfram eðlilegri vinnu með ákærða öskrandi, hótandi öllu illu og því hafi verið eðlilegast að hann yrði færður úr húsinu og pabbi hans yrði fenginn til að vera viðstaddur og þetta gæti gengið eðlilega fyrir sig og þyrfti ekki að taka lengri tíma en nauðsynlegt væri. Þessi ákvörðun hafi verið tekin eftir svo sem hálftíma þegar útséð hafi verið um það að ákærði ætlaði að róa sig niður. Aðspurður um hvað orðið hafi um ákærða eftir að hann hafi verið færður á brott kvað J-kk-nf að ákærði hafi verið færður í fangageymslu þar sem hann hafi verið geymdur. Lögreglan hafi klárað leitina og hafi síðan leitað í tveimur bifreiðum sem úrskurðurinn hafi einnig náð til og eins hafi þeir leitað á veitingastaðnum Tai Tai, en til þess hafi þeir fengið leyfi sambýliskonu ákærða. Síðan hafi verið farið á lögreglustöð og þá hafi J-kk-nf tekið skýrslu af ákærða um leitina og það sem hafi fundist. Síðan hafi ákærða verið sleppt og pabbi ákærða hafi tekið við honum. Ekkert hafi fundist við leit á veitingastaðnum. Aðspurður um það hvort það hafi verið í kjölfar þess sem síðar gerðist að kviknað hafi hjá honum uggur kvað J-kk-nf að það hafi gert umræddar hótanir mun alvarlegri í hans huga, en ef þetta væru bara innantóm orð. Þá var hann aðspurður um það til hvaða ráðstafana hann hafi gripið til að tryggja öryggi sitt kvað J-kk-nf að eftir framangreinda heimsókn ákærða hafi hann fundið sig knúinn til að ræða við nágranna sína og kynna þeim það að það væri eitthvað í gangi hjá ákærða og hafi óskað eftir því við nágrannana að þeir myndu láta hann vita ef ákærði væri að sniglast við húsið hans. J-kk-nf hafi rætt við fjölskyldu sína, lítil börn og eiginkonu, um ákveðnar varúðarráðstafanir ef ákærði myndi sjást, vegna þess að það sé alveg ljóst að ákærði viti hvar hann eigi heima og ef hann hafi ætlað sér að fylgja eftir þessum hótunum sem ekki hafi verið sérstaklega fallega orðaðar, þá hafi það verið á hreinu að menn hefðu þurft að vera undir það búnir og það hafi þau gert. Kvaðst hann hafa upplýst nágranna sína um að ákærði hefði hótað honum líkamsmeiðingum og hafi óskað eftir því við þá að þeir hefðu auga með húsi hans og létu hann vita ef ákærði sæist þar í nágrenni. Kvaðst J-kk-nf aðspurður ekki hafa lýst því við hvaða tækifæri hótanirnar hafi verið hafðar uppi, eða hafa látið í té neinar trúnaðarupplýsingar. Honum hafi þótt full ástæða til að fá sína nágranna til að vera vakandi. Borið var undir J-kk-þf það sem haft hafi verið eftir honum í lögregluskýrslu þar sem segi að J-kk-nf hafi mætt ákærða og ákærði hafi snúið við og ekið á eftir honum. J-kk-nf kvað að ákærði hafi verið að aka uppi í hverfinu þar sem J-kk-nf búi og hvort það hafi verið tilviljun eða að ákærði hafi verið að bíða eftir honum eða leita að honum viti hann ekki. Þeir mætist og ákærði snúi við á eftir honum og elti hann upp að því húsi sem hann hafi farið inn í. Ákærði hafi ekki beðið eftir J-kk-þgf út í bíl heldur hafi hann komið og staðið á tröppunum fyrir utan dyrnar þegar hann hafi komið út úr húsinu. Aðspurður kvað J-kk-nf að hann eða fjölskylda hans hefði ekki orðið fyrir ónæði af hálfu ákærða eftir þetta. Nánar aðspurður um með hvaða hætti hótanir hafi verið settar fram kvað J-kk-nf að ákærði hefði haft uppi hótanir um barsmíðar og líkamsmeiðingar og líflátshótanir, hann hafi ætlað sér að drepa hann, nefni hann með nafni og öskri þetta yfir alla, en hann hafi ekki lagt á minnið hvaða orð hafi verið notuð. Þá kvaðst hann muna, aðspurður, að ákærði hafi hótað að kæra aðgerðir lögreglu. Kvað J-kk-nf að ákærði hefði fullan rétt á því og honum hafi verið bent á það.

Lögregluskýrsla var tekin af A-kk-þgf E-kk-þgf lögreglumanni 31. október 2008. Lýsti hann aðstæðum og upphafi umræddrar húsleitar mjög með sama hætti og J-kk-nf H-kk-nf. Kvaðst hann hafa farið með J-kk-þgf upp á efri hæð hússins til að spyrja um ákærða. Hafi ákærði orðið við beiðni J-kk-ef um að koma niður með þeim svo framkvæma mætti leit og hafi þeir rölt niður. Þegar ákærði hafi séð að dyr voru opnar á íbúð hans hafi hann reiðst mjög og orðið æstur og hafi þá reynst nauðsynlegt að færa hann í tök og handjárn. Ákærði hafi verið lagður á magann í stofunni og haldið þar. J-kk-nf hafi ítrekað reynt að sýna ákærða húsleitarheimildina og ræða við hann en ákærði hafi verið óviðræðuhæfur. Ákærði hafi hótað öllum lögreglumönnum á vettvangi að drepa þá en hafi beint hótununum mest að J-kk-þgf og hafi hótað honum að senda á hann menn og að láta drepa hann. Á þessu hafi gengið lengi og ákærði hafi ekkert róast. Á endanum, þegar ákærði hafi haldið hótunum sínum áfram, hafi A-kk-nf talið að hann gæti látið verða af þeim seinna meir, en mest hafi hótanirnar beinst gegn J-kk-þgf. Að lokum hafi verið hægt að reisa ákærða við og hafi hann verið látinn sitja í sófa. Kvað A-kk-nf að hlutverk sitt hefði verið að gæta ákærða ásamt G-kk-þgf P-kk-þgf lögreglumanni. Ákærði hafi verið fluttur á lögreglustöðina vegna ástandsins sem hann hafi verið í. Þegar ákærði hafi verið kominn í fangaklefa hafi hann sagt við þá A-kk-þf og G-kk-þf að ef málið yrði ekki afgreitt eins og hann vildi myndi hann bera upp á lögreglumennina þjófnað. A-kk-nf kvað að hann og G-kk-nf hafi fengið það hlutverk að framkvæma handtökuna og að gæta ákærða en hann kvaðst hafa haft tilfinningu um að staðarlögreglumennirnir hafi síður viljað hafa bein afskipti af ákærða, en A-kk-nf og G-kk-nf hafi komið frá ríkislögreglustjóra til aðstoðar við þessa aðgerð. Nánar aðspurður um í hverju hótanir ákærða hafi verið fólgnar kvaðst hann hafa skilið ákærða þannig að ef J-kk-nf vildi stríð við ákærða þá gæti hann sent á J-kk-þf menn. Kvaðst A-kk-nf hafa skilið hótanirnar þannig að þær ættu að valda J-kk-þgf ótta um að ákærði myndi senda menn til að berja hann. Þessar hótanir hafi beinst fyrst og fremst að J-kk-þgf en síður gegn öðrum lögreglumönnum eða þeim sem hóp.

A-kk-nf E-kk-nf gaf símaskýrslu fyrir dómi. Aðspurður um atburði varðandi ætlaðar hótanir ákærða í garð J-kk-ef H-kk-ef kvað A-kk-nf að eftir að ákærði hefði verið færður í tök þegar hann hafi verið orðinn mjög æstur hafi hann farið að hóta lögreglumönnunum en aðallega J-kk-þgf, en hann kvaðst ekki muna nákvæmt orðalag á hótununum. Ef hann muni rétt þá hafi ákærði talað um að gera J-kk-þgf eitthvað eftir að málinu lyki og þess kyns orðalag. Borið var undir A-kk-þf það sem eftir honum var haft í skýrslu sem hann gaf hjá lögreglunni á Akureyri um þessa atburði: „J-kk-nf reyndi ítrekað að sýna honum húsleitarheimildina og ræða við hann en hann var óviðræðuhæfur. V-kk-nf hótaði öllum lögreglumönnum á vettvangi að drepa þá, en beindi hótununum mest að J-kk-þgf og hótaði því að senda á hann menn og láta drepa hann. Á þessu gekk lengi og V-kk-nf róaðist ekkert.“ Staðfesti A-kk-nf að þetta væri rétt eftir honum haft. Það væri eins og hann hafi minnt og þetta rifjist upp fyrir honum þegar skýrslan sé lesin fyrir hann. Ákærði hafi talað um að hann ætlaði að hafa uppá öllum, en aðallega J-kk-nf og hafi ákærði sagst ætla að drepa hann og gera honum eitthvað verulegt þegar málinu lyki og hann yrði laus. J-kk-nf hafi reynt eins og hann hafi getað að róa ákærða. Meira að segja þegar ákærði hafi verið kominn inn í klefa, töluvert seinna, þá hafi verið eins og ákærði hafi enga stjórn haft á sér. Það hafi ekki tekist að róa hann og hafi hann verið mjög æstur. Kvaðst hann aðspurður geta staðfest að skýrsla sem hann hefði gefið hjá lögreglunni á Akureyri væri rétt eftir sér höfð og að atburðir rifjuðust upp fyrir honum þegar upp úr skýrslunni væri lesið. Svona hafi hann heyrt þetta í upphafi. A-kk-nf kvaðst aðspurður hafa farið með J-kk-þgf á efri hæð til að spyrja eftir ákærða og taldi hann að J-kk-nf og ákærði hefðu átt einhverjar samræður á leiðinni niður, en ekkert minnisstætt. Nánar aðspurður um atvik áður en ákærði hafi verið sóttur, kvað hann að barið hafi verði að dyrum í íbúðinni niðri, farið inn þegar ekki hafi verið svarað og tryggt að enginn væri þar, ástandið fryst og hans síðan leitað frekar. Aðspurður um hvort hafi verið einhver sérstök samskipti milli J-kk-ef og ákærða á vettvangi kvað hann að J-kk-nf hafi verið sá sem lagt hafi sig hvað mest fram við að reyna að ná einhverju sambandi við ákærða og róa hann niður og fá hann til þess að starfa með þeim í gegn um þessa lei, en það hafi ekki gengið. Aðspurður um það hvernig atvik hefðu verið þegar farið hafi verið með ákærða á lögreglustöð kvaðst hann hafa farið með ákærða og hafa setið afturí bifreiðinni sem flutti hann þangað. Hann kvaðst aðspurður ekki muna eftir að J-kk-nf hafi haft afskipti af ákærða á meðan eða eftir að ákærði hafi verið færður á lögreglustöð.

Tekin var lögregluskýrsla af G-kk-þgf K-kk-þgf P-kk-þgf lögreglumanni 10. nóvember 2008. Lýsti hann með sama hætti hvernig lögregla hefði komið að húsinu og að ákærði hefði orðið æstur og af þeim sökum hafi verið talið nauðsynlegt að setja hann í handjárn. Kvað hann ákærða hafa verið með hótanir í garð lögreglumannanna en þær hótanir hafi mest beinst gegn J-kk-þgf H-kk-þgf lögreglufulltrúa sem stjórnað hafi aðgerðinni. Hafi ákærði hótað að safna saman mönnum til að finna J-kk-þf. Kvaðst G-kk-nf ekki þekkja ákærða en kvaðst hafa tekið hótanirnar alvarlega og að hann hafi gert sér grein fyrir því að ákærði og J-kk-nf þekktust. Hafi G-kk-nf verið í forstofu íbúðar ákærða þegar aðrir lögreglumenn hafi komið með ákærða og hafa séð að þegar ákærði hafi séð hann innandyra hafi hann brugðist við á þann hátt sem raun hafi orðið á. Þá kvað G-kk-nf að hann og A-kk-nf hafi farið með ákærða í fangaklefa og hann hafi haldið áfram með hótanir þegar þeir hafi sett hann í klefann. Kvaðst G-kk-nf ekki átta sig á því hvort ákærði hafi verið undir áhrifum áfengis eða fíkniefna en hann hafi verið gífurlega æstur og reiður. Kvað G-kk-nf loks að í hans huga væri ekki vafi á því að ákærði hafi meint hvert orð af þeim hótunum sem hann hafi viðhaft á þessum vettvangi.

G-kk-nf K-kk-nf P-kk-nf gaf símaskýrslu fyrir dómi. Kvað hann aðspurður um hótanir í garð J-kk-ef H-kk-ef að sín upplifun af þessum hótunum hafi komið fram í skýrslu hans hjá lögreglu, en þær hafi beinst mjög skilmerkilega gegn J-kk-þgf en ekki öðrum sem þarna hafi verið inni og hafi hljóðað eitthvað í þá veru hvort hann vildi virkilega hafa þetta svona og þar fram eftir götunum. Þeir hafi verið með ákærða í tökum og hann hafi verið mjög æstur og hann hafi beint orðum sínum eingöngu að J-kk-þgf og hafi spurt hann hvort hann vildi hafa þetta svona og hann gæti safnað saman gengi og þar fram eftir götunum. Kvaðst G-kk-nf hafa sett þetta skilmerkilega í skýrslu sína hvaða orð hefðu þarna verið sögð, en hann muni þetta ekki orðrétt lengur. Þá var borið undir G-kk-þf úr lögregluskýrslu sem hann ritaði 27. september 2008 um húsleitina: „V-kk-nf hrópaði hótanir að J-kk-þgf H-kk-þgf lögreglufulltrúa og nefndi hann sérstaklega með nafni. Hótaði meðal annars að drepa hann og senda á hann menn ef hann vildi stríð.“ Staðfesti G-kk-nf að þetta væri rétt. Þá var borið undir G-kk-þf áfram úr sömu lögregluskýrslu: „Einnig hótaði hann að drepa aðra viðstadda lögreglumenn. Hótanir þessar ágerðust eftir því sem á leið og voru til þess fallnar að vekja hjá lögreglumönnum og þá sérstaklega J-kk-þgf H-kk-þgf ótta um líf sitt og öryggi.“ Staðfesti G-kk-nf þetta og kvaðst minnast þess sérstaklega að J-kk-nf H-kk-nf hafi gripið til ákveðinna ráðstafana varðandi heimili sitt þarna seinna um kvöldið og kvaðst hann því fullviss um að þetta hafi sérstaklega vakið ótta hjá honum. Kvaðst hann aðspurður geta staðfest að ákærði hafi hótað að drepa J-kk-þf H-kk-þf og að senda á hann menn. Þá staðfesti G-kk-nf framantilvitnaða skýrslu sína og að hann hafi undirritað hana. Aðspurður af verjanda ákærða kvaðst G-kk-nf muna eftir því að ákærði hafi hótað að kæra lögreglu vegna aðgerða sinna. Lýsti G-kk-nf því nánar að ákærði hafi sagt að þetta væru ekki starfsaðferðir sem hann ætti að venjast af hálfu lögreglunnar fyrir austan og hafi vísað til þess að þarna væri J-kk-nf að fara fram með meiri hörku heldur en hann væri vanur að gera og ef hann vildi hafa þetta svona þá væri það ekkert mál að fara í stríð, eða hvernig svo sem hann hafi orðað það. Inntakið hafi verið að ef þetta ætti að vera svona þá myndi hann taka á móti og ákærði hafi alls ekki verið sáttur við starfsaðferðir lögreglu.

Tekin var lögregluskýrsla af J-kk-þgf S-kk-þgf lögreglumanni 27. október 2008. Er þar eftir honum haft að hann hafi tekið þátt í umræddri húsleit. Lýsir hann aðdraganda þess að ákærði kom niður á neðri hæðina með svipuðum hætti og aðrir lögreglumenn. Kvað hann ákærða fyrst hafa verið rólegan en þegar hann hafi verið kominn inn í íbúðina hafi hann farið að æsast og farið að úthúða lögreglumönnunum og nefnt J-kk-þf sérstaklega með nafni. Kvaðst hann ekki muna nákvæmlega í hverju hótanirnar hafi verið fólgnar. Kvaðst hann halda að ákærði hafi orðið svona æstur þegar hann hafi séð að lögreglumenn hafi verið komnir inn í íbúðina áður en hann hafi komið. Hafi ákærði verið handtekinn og lagður á magann á gólfið í stofunni og þar hafi hann legið í tökum þar til hann hafi verið fjarlægður og fluttur í fangaklefa á lögreglustöðinni. Aðspurður sérstaklega um hótanir kvað J-kk-nf að ákærði hefði spurt J-kk-þf hvort hann vildi stríð við sig og hann gæti sent menn á hann ef hann vildi stríð. Hafi ákærði persónugert þessar hótanir gagnvart J-kk-þgf. J-kk-nf hafi verið rólegur og hafi reynt að tala við ákærða. J-kk-nf kvaðst hafa haldið áfram húsleitinni og ekki séð ákærða aftur fyrr en þegar J-kk-nf hafi tekið af honum skýrslu á lögreglustöð. Þá hafi ákærði verið með einhverja stæla en engar hótanir.

J-kk-nf S-kk-nf lögreglumaður gaf símaskýrslu fyrir dóminum. J-kk-nf kvaðst hafa verið fyrst á heimili ákærða en síðan hafa farið á lögreglustöð. Fyrst hafi ákærði öskrað á J-kk-þf H-kk-þf að J-kk-nf myndi sjá eftir þessu, en J-kk-nf kvaðst ekki muna eftir því að ákærði hafi hótað J-kk-þgf líkamsmeiðingum þar, en það væri orðið langt síðan. Ákærði hafi verið með aðdróttanir og hótanir um líkamsmeiðingar en hann hafi ekki verið með bein orð í þessa veru en að J-kk-nf myndi sjá eftir þessu og að þetta væri ekki búið og svoleiðis. Borin var undir J-kk-þf skýrsla sem tekin hafði verið af honum 27. október sl., þar sem haft hafi verið eftir honum aðspurðum um hótanir: „Sagði J-kk-nf að V-kk-nf hefði spurt J-kk-þf hvort hann vildi stríð við sig. Hann gæti sent á hann menn ef hann vildi stríð. Hann hafi persónugert þessar hótanir gagnvart J-kk-þgf.“ Staðfesti J-kk-nf að þetta væri rétt eftir sér haft. Aðspurður um það hvernig hann hefði skilið þetta kvað J-kk-nf að um hafi verið að ræða að fá menn til að hóta J-kk-þgf og eitthvað í þá veru. Nánar aðspurður af verjanda ákærða um hvaða hótanir hann myndi eftir að ákærði hefði viðhaft kvað hann að það væru aðeins þau orð sem hefðu nú rifjast upp fyrir honum þegar lesið hefði verið upp úr skýrslu hans. Þetta hafi verið það eina sem ákærði hafi sagt á heimilinu en síðan hafi þeir farið með hann á lögreglustöðina og hann viti ekki hvað hafi farið fram þar. J-kk-nf endurtók að hann hefði heyrt að ákærði hefði sett það fram þannig að ef J-kk-nf vildi stríð þá gæti hann fengið það og að ákærði gæti sent á hann menn, en þetta væri langt um liðið og hann vísaði í skýrslu sína. Aðspurður um það sem í skýrslu segi um að J-kk-nf hafi ekki séð ákærða aftur eftir að hann hafi verið fjarlægður af vettvangi, fyrr en J-kk-nf hafi tekið af honum skýrslu, kvað J-kk-nf að hann hefði ekki verið inni við skýrslugjöfina en hann hafi verið í öðru herbergi. Kvaðst hann hafa heyrt einhver læti en hann hafi ekki heyrt neinar hótanir þarna, en hann hafi ekki heyrt hvað ákærði hafi sagt.

Tekin var lögregluskýrsla af Ó-kk-þgf B-kk-þgf yfirlögregluþjóni 27. október 2008. Er þar haft eftir honum að hann hafi komið á vettvang ásamt L-kk-þgf B-kk-þgf sýslumanni eftir að aðgerðin hafi verið hafin. Lögreglumenn hafi verið með ákærða í tökum innandyra og hafi hann verið mjög æstur. Hafi ákærði nefnt J-kk-þf H-kk-þf sérstaklega og sagt að hann ætti ekki von á góðu. Hann ætti eftir að finna fyrir þessu að lokinni þessari aðgerð. Þarna hafi ákærði verið annars vegar að tala beint við J-kk-þf en hins vegar almennt við lögreglumenn sem þarna hafi verið. Kvaðst Ó-kk-nf hafa gefið fyrirmæli um að ákærði yrði fjarlægður vegna hegðunar hans, en fíkniefnaleitarhundur sem notaður hafi verið við leitina hafi ekki getað einbeitt sér vegna látanna í ákærða. Kvað Ó-kk-nf að hótanirnar hafi verið með þeim hætti að ákærði hafi sagt að það yrðu afleiðingar fyrir J-kk-þf vegna húsleitarinnar og almennt hafi hann verið með hótanir við lögreglumenn. Kvaðst Ó-kk-nf ekki hafa haft bein samskipti við ákærða á staðnum. Ó-kk-nf kvað að ákærði hefði síðar komið til sín á skrifstofuna og hafi viljað ræða um forsendur aðgerðarinnar og þá hafi Ó-kk-nf rætt við hann um að hann ætti ekki að elta lögreglumenn og hafa í hótunum við þá. Kvað Ó-kk-nf að ákærði hefði aldrei haft í hótunum við hann sjálfan.

Ó-kk-nf B-kk-nf gaf, eins og fyrr greinir, símaskýrslu fyrir dómi. Ó-kk-nf kvaðst hafa verið utandyra þegar umrædd húsleit hafi farið fram og það hafi ekki farið neitt milli mála hvað hafi átt sér stað innandyra, það hafi verið opnar dyrnar út. Kvaðst Ó-kk-nf aðspurður ekki muna þær hótanir orðrétt sem ákærði hafi viðhaft gagnvart J-kk-þgf H-kk-þgf, en upplifun hans hafi verið og hafi í hans huga ekki farið neitt á milli mála að ákærði hafi haft í hótunum við J-kk-þf og það hafi ennfremur orðið ljóst daginn eftir þegar hann hafi legið fyrir J-kk-þgf fyrir utan heimili hans, eða í götunni hjá honum og hafi gefið sig á tal við hann. Aðspurður um það hvort hann myndi ekkert hverju ákærði hafi hótað kvað Ó-kk-nf að hann myndi ekki nákvæmlega hverju hafi verið hótað en að þetta hafi beinst að J-kk-þgf og fjölskyldu hans. Það sem hann muni eftir hótunum hafi verið að þetta hafi beinst gegn J-kk-þgf og hann hafi verið með meiningar í garð J-kk-ef og síðan daginn eftir þegar hann hafi farið að heimili hans hafi beðið eftir honum í götunni þá hafi hann talið það liggja í augum uppi að ákærði væri með meiningar í garð J-kk-ef og hugsanlega fjölskyldu hans.

VII

Í ákæru ríkissaksóknara dagsettri 17. apríl sl. sem hér er til umfjöllunar er ákærða gefið að sök að hafa á heimili sínu hótað lögreglumanninum J-kk-þgf H-kk-þgf, sem þar var við skyldustörf, lífláti og líkamsmeiðingum. Í ákæru er þessi atburður ranglega dagsettur 26. september 2008, eins og áður er komið fram, en ljóst er að umrædd húsleit fór fram laugardagskvöldið 27. sama mánaðar. Varðar þessi ranga tilgreining dagsetningar í ákæru aukaatriði brots og veldur ekki frávísun málsins, enda verður ekki talið að vörn ákærða hafi orðið áfátt vegna þessa, sbr. 1. mgr. 180. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Umrætt kvöld komu lögreglumenn að heimili ákærða til að framkvæma þar húsleit á grundvelli dómsúrskurðar. Er því nákvæmlega lýst hér að framan þegar rakinn er framburður ákærða og vitna hvernig ákærði brást við. Verður að telja óumdeilt að ákærði hafi brugðist mjög reiður við og ber vitnum saman um að hann hafi gersamlega misst stjórn á skapi sínu og hafi vegna þessa verið tekinn lögreglutökum og færður í handjárn. Þá ber vitnum saman um að reynt hafi verið að róa ákærða en án árangurs og því hafi hann verið fjarlægður af vettvangi. Fyrir liggur í máli þessu að umrædd húsleit skilaði ekki þeim árangri sem lögregla bjóst við. Liggur einnig fyrir og er óumdeilt í málinu að ákærði taldi, og telur enn, að aðgerðir lögreglu gegn honum hafi verið án nægilegs tilefnis. Tilefni og framkvæmd umræddrar húsleitar er hins vegar ekki til skoðunar í máli þessu, en óumdeilt er að ákærði brást ókvæða við því að lögreglumenn fóru inn i íbúð hans áður en hann var kallaður til og ber vitnum saman um að ekki hafi tekist að róa hann aftur þrátt fyrir tilraunir til þess.

Fyrir liggur í málinu skilmerkilegur framburður vitnisins J-kk-ef H-kk-ef um að ákærði hafi hótað honum persónulega lífláti og líkamsmeiðingum og hafi sagt að hann gæti fengið menn til verksins. Hafi þessar hótanir verið margítrekaður og viðvarandi þar til ákærði hafi verið fjarlægður af vettvangi. Vitnin G-kk-nf K-kk-nf P-kk-nf og A-kk-nf E-kk-nf báru einnig að ákærði hefði haft uppi hótanir um líflát og líkamsmeiðingar og hafi hótanirnar sérstaklega beinst að J-kk-þgf H-kk-þgf. Báru þeir einnig um að ákærði hafi rætt um að fá menn til verksins. Þykir það að mati dómsins ekki skipta sköpum þó vitnin hafi ekki getað haft orðrétt eftir þær hótanir sem um ræðir, en framburður þeirra er samhljóða um að þær hafi verið stöðugar í nokkurn tíma og hafi verið til þess fallnar að þeirra mati að vekja ótta hjá J-kk-þgf um líf sitt og heilbrigði. Voru þessi vitni næst ákærða meðan á þessu stóð, J-kk-nf að reyna að róa hann niður og G-kk-nf og A-kk-nf að halda honum. Framburður þeirra fær stoð í famburðum annarra lögreglumanna sem komu fyrir dóminn og eins að hluta til í framburði ákærða sjálfs þó hann hafi ekki talið sjálfur að um hótanir væri að ræða. Neitaði hann því ekki að hafa sagt að hann gæti kallað til menn til að gera J-kk-þgf lífið leitt og endurtók í raun í skýrslu sinni hjá lögreglu ummæli um hugsanleg viðbrögð hans við því ef lögregla héldi áfram að hafa afskipti af honum. Er þetta allt rakið ítarlega hér fyrr í dómnum og þykir ekki ástæða til að endurtaka hér. Er ekki unnt að fallast á þá málsvörn ákærða að ummæli hans hafi verið misskilin með einhverjum hætti og að í þeim hafi ekki átt að felast hótanir, heldur mótmæli við framgangi lögreglu sem hann hafi talið óréttmæta. Fer framkoma hans og orðfæri eins og því er lýst í framburði vitna, sem ítarlega eru raktir hér að framan, langt út fyrir það sem eðlilegt getur talist í þeim efnum og verður að mati dómsins ekki skilið með öðrum hætti en að um hótanir sé að ræða. Óumdeilt er að ákærði gerði sér grein fyrir að J-kk-nf var starfandi lögreglumaður og var staddur á heimili ákærða sem slíkur í opinberum erindagerðum. Verður með vísan til alls framangreinds og þá sérstaklega til framburða framangreindra vitna, sem fær nokkra stoð í framburði ákærða sjálfs um hvaða ummæli hann hafi viðhaft, talið sannað að ákærði hafi í umrætt skipti hótað lögreglumanninum J-kk-þgf H-kk-þgf lífláti og líkamsmeiðingum þar sem hann var við skyldustörf og þannig gerst sekur um þá háttsemi sem í ákæru greinir, sem þar er réttilega heimfærð til refsiákvæðis.

VIII

Ákærði á nokkurn sakarferil að baki. Samkvæmt sakavottorði hans gekkst hann tvívegis undir sátt um greiðslu sektar á árinu 1999 fyrir brot gegn umferðarlögum. Þá var hann þann 1. júní 1999 dæmdur í 2 mánaða fangelsi sem skilorðsbundið var til þriggja ára, auk sektar fyrir þjófnaðarbrot og brot gegn ávana- og fíkniefnalöggjöf, en brotin framdi hann á árunum 1998 og 1999 er hann var 17 ára. Hann stóðst skilorðið. Á árunum 1999-2001 hlaut ákærði sex sektardóma, einn fyrir brot gegn umferðarlögum og fimm fyrir brot gegn ávana- og fíkniefnalöggjöf. Þá undirgekkst hann viðurlagaákvörðun í október 2003 fyrir brot gegn ávana- og fíkniefnalöggjöf. Loks var hann dæmdur í 6 mánaða fangelsi 28. janúar 2004 fyrir ítrekuð hylmingarbrot og brot gegn ávana- og fíkniefnalöggjöf framin haustið 2002. Var refsingin bæði bundin almennu skilorði og því að ákærði sætti á skilorðstímanum sérstöku skilorði sem Fangelsismálastofnun hefði umsjón með. Þann 20. október 2004 var ákærði dæmdur fyrir líkamsárás. Var um skilorðsrof vegna dóms frá 28. janúar sama ár að ræða og var refsing þess dóms dæmd upp og ákærða gerð sjö mánaða fangelsisrefsing sem skilorðsbundin var til þriggja ára. Var umrædd líkamsárás framin í félagi við annan mann 22. desember 2003. Ákærði var 21. október 2005 dæmdur til greiðslu sektar fyrir brot á lögum um ávana- og fíkniefni. Þá var hann dæmdur 7. júlí 2006 til að sæta fangelsi í tvo mánuði fyrir þjófnað framinn 30. desember 2003, en refsingin var skilorðsbundin til þriggja ára. Ákærði gerði á árinu 2007 sátt um greiðslu sektar vegna umferðarlagabrots. Þá var hann loks 18. desember 2008 dæmdur í þriggja mánaða fangelsi fyrir brot gegn 217. gr. almennra hegningarlaga, en um var að ræða skilorðsrof á fyrrnefndum dómi frá 7. júlí 2006 og var sá dómur tekinn upp og dæmdur með.

Brot það á 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga sem ákærði er nú sakfelldur fyrir var framið fyrir uppkvaðningu dómsins frá 18. desember sl. og ber því í samræmi við ákvæði 78. gr. sömu laga að dæma ákærða hegningarauka og mæla honum þá auknu refsingu sem honum hefði verið gerð ef um brotin hefði verið dæmt í einu máli. Viðbrögð ákærða við því að lögreglumenn komu á heimili hans í umrætt sinn voru að mati dómsins í engu samræmi við tilefnið og á hann sér engar málsbætur. Þykir refsing hans nú fyrir hæfilega ákveðin, í samræmi við það sem framan greinir, fangelsi í einn mánuð.

Umferðarlagbrot ákærða voru framin eftir að fyrrnefndur dómur gekk og verður honum ákveðin refsing vegna þeirra í einu lagi sbr. 77. gr. almennra hegningarlaga, en þau brot varða sektum. Þykir refsing hans vegna þeirra hæfilega ákveðin 140.000 krónur í sekt sem honum ber að greiða innan fjögurra vikna frá dómsbirtingu en sæta ella 10 daga fangelsi.

Þá ber að svipta ákærða ökurétti. Með hliðsjón af kröfugerð ákæruvalds í málinu verður ákærði sviptur ökurétti í fjóra mánuði frá birtingu dómsins að telja.

Ákærða verður gert að greiða sakarkostnað að fjárhæð 587.483 krónur í samræmi við yfirlit sækjanda um sakarkostnað, en innifalið í þeirri fjárhæð eru einnig málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða S-kk-ef K-kk-ef K-kk-ef héraðsdómslögmanns sem þykja hæfilega ákveðin 278.880 krónur og er virðisaukaskattur meðtalinn í þeirri fjárhæð og að auki útlagður kostnaður verjandans vegna ferða og uppihalds, samkvæmt framlögðum reikningum, samtals að fjárhæð 75.510 krónur.

Dómur þessi er kveðinn upp af H-kk-þgf B-kk-þgf dómstjóra í dómsal Héraðsdóms Austurlands að Lyngási 15, Egilsstöðum, klukkan 11:30, fimmtudaginn 2. júlí 2009.

Dómsorð:

Ákærði, V-kk-nf N-kk-nf S-kk-nf, sæti fangelsi í einn mánuð.

Ákærði greiði 140.000 krónur í sekt innan fjögurra vikna frá dómsbirtingu en sæti ella 10 daga fangelsi.

Ákærði er sviptur ökurétti í fjóra mánuði frá dómsbirtingu að telja.

Ákærði greiði 587.483 krónur í sakarkostnað og eru þar meðtalin málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans S-kk-ef K-kk-ef K-kk-ef héraðsdómslögmans, sem þykja hæfilega ákveðin, 278.880 krónur, sem og kostnaður vegna ferða og uppihalds verjandans að fjárhæð 75.510 krónur.

H-kk-nf B-kk-nf