X-15/2009

Mál þetta barst dóminum með bréfi skiptastjóra þrotabús Ræsis hf. mótteknu 13. maí 2008. Málið var þingfest 5. júní 2009 og tekið til úrskurðar 12. janúar 2010.

Dómkröfur sóknaraðila, Margaritis Trucks GmbH, eru að viðurkenndur verði eignarréttur sóknaraðila að 200.000 evrum sem geymdar eru á sérstökum og aðgreindum bankareikningi þrotabús Ræsis hf. á reikningi 526-38-710463 í Íslandsbanka hf. að Suðurlandsbraut 30, Reykjavík. Þá er þess krafist að þrotabúi Ræsis hf. verði gert skylt að afhenda sóknaraðila fjárhæðina auk þess sem krafist er málskostnaðar að skaðlausu úr hendi varnaraðila.

Varnaraðili, þrotabú Ræsis hf., krefst þess að öllum kröfum sóknaraðila í málinu verði hafnað. Þá er þess krafist að sóknaraðili greiði varnaraðila þrotabúi Ræsis hf. málskostnað.

I.

Fyrirtækið Ræsir hf. var tekið til gjaldþrotaskipta með úrskurði Héraðsdóms Reykjavíkur þann 20. nóvember 2008. Skiptastjóri í þrotabúinu vísaði fyrst til dómsins ágreiningi aðila máls þessa í desember 2008 og var kveðinn upp úrskurður vegna þess ágreinings 16. apríl 2009 og málinu vísað frá dómi án kröfu, en kröfugerð sóknaraðila í því máli beindist að afhendingu tiltekinna bifreiða. Er ágreiningi sem fyrr vísað til dómsins á grundvelli 171. gr. laga um gjaldþrotaskipti nr. 21/1991. Í bréfi skiptastjóra kemur fram að hann hafi boðað til fundar í þrotabúinu, 28. nóvember 2008, í samræmi við 124. gr. sbr. 129. gr. laga um gjaldþrotaskipti til að taka afstöðu til sölu á bifreiðum sem staðsettar hafi verið að Krókhálsi 11, Reykjavík og voru taldar eign þrotabúsins, nánar tiltekið:

· bifreiðin Mercedes-Benz 4144 K 8x4 verksmiðjunúmer WDB9323141L259806

· bifreiðin Mercedes-Benz 4144 K 8x4 verksmiðjunúmer WDB9323141L308889

· bifreiðin Mercedes-Benz 2651 LS 6x4 verksmiðjunúmer WDB934211L240837

Á fundinum hafi komið fram krafa frá Margaritis Trucks GmbH á grundvelli 109. gr. laga um gjaldþrotaskipti þess efnis að Margaritis Trucks fengi bifreiðarnar afhentar úr búinu á grundvelli eignarréttar. Á fundinum hafi verið upplýst að Landsbanki Íslands hf. hefði veð í heildarsafni vörubirgða Ræsis hf. eins og þær séu á hverjum tíma, og hafi bankinn gert þá kröfu á fundinum að umræddar eignir yrðu seldar. Skiptastjóri hafi lýst þeirri afstöðu sinni á fundinum að þau gögn sem Margaritis Trucks hefði lagt fram dygðu ekki sem grundvöllur til afhendingar bifreiðanna úr þrotabúinu, sérstaklega í ljósi vörubirgðaveðs Landsbanka Íslands.

Í ljósi þess að ætla hafi mátt að verðmæti eigna rýrnaði við frekari geymslu hafi skiptastjóri ákveðið á fundinum að selja umræddar eignir. Í framhaldi af því hafi verið boðað til annars fundar hinn 5. desember 2008 þar sem fram hafi komið tvö tilboð, þar á meðal frá Margaritis Trucks. Á skiptafundinum hafi verið ákveðið að ganga að tilboði Margaritis Trucks í umræddar eignir.

Hinsvegar hafi skiptastjóra ekki tekist að leysa ágreining um eignarrétt að umræddum bifreiðum og því telji hann þörf úrlausnar héraðsdóms um þann ágreining, með vísun til 171. gr. laga um gjaldþrotaskipti.

II.

Sóknaraðili kveðst hafa í ríflega tuttugu ár selt nýjar og notaðar vörubifreiðar af gerðinni Mercedes-Benz og MAN um allan heim. Í mörg ár hafi Ræsir hf. keypt af sóknaraðila ýmsar gerðir vörubifreiða. Ávallt hafi viðskipti sóknaraðila og Ræsis hf. verið með þeim hætti að Ræsir hf. hafi lagt fram pöntun hjá sóknaraðila um tiltekna vörubifreið og hafi sóknaraðili afgreitt pantanirnar í kjölfarið. Þegar vörubifreið hafi verið afhent Ræsi hf. í Þýskalandi hafi verið gefinn út reikningur sem Ræsir hf. hafi greitt í kjölfarið. Fjórar vörubifreiðar sem sóknaraðili hafi afhent Ræsi hf. í mánuðunum mars, apríl og maí 2008 hafi hins vegar ekki fengist greiddar. Á öllum reikningum sóknaraðila komi fram að allar vörur séu eign sóknaraðila þar til reikningurinn hafi verið greiddur að fullu. Sóknaraðili hafi því afhent vörurnar með eignarréttarfyrirvara.

Eftir ítrekaðar tilraunir sóknaraðila til að fá reikningana greidda hafi það orðið að samkomulagi milli sóknaraðila og þáverandi framkvæmdastjóra Ræsis hf. að sóknaraðili myndi taka til baka þrjár vörubifreiðar sem sóknaraðili hafði afgreitt til Ræsis hf. en Ræsir hf. hafði enn ekki selt. Þetta séu ein vörubifreið sem sóknaraðili hafi afhent í apríl 2008 og tvær vörubifreiðar sem sóknaraðili hafi afhent Ræsi hf. í september 2007. Vegna þessara þriggja vörubifreiða, samtals að fjárhæð 315.580 evrur, hafi þáverandi framkvæmdastjóri Ræsis hf., H-kk-nf G-kk-nf, gefið út þrjá reikninga og afhent sóknaraðila. Hafi ætlunin verið að þeim yrði skuldajafnað á móti ógreiddum reikningum Ræsis hf.

Þegar fulltrúar sóknaraðila hafi komið til Íslands 23. júlí 2008 og hyggst sækja umræddar þrjár vörubifreiðar og flytja þær á starfsstöð Eimskips hf. til útflutnings, hafi þeim verið meinað það. Að kröfu Landsbanka Íslands hf., hafi stjórn Ræsis hf. verið komin í hendur stjórnarformanns fyrirtækisins. Stjórnarformaðurinn hafi bent fulltrúum sóknaraðila á að Landsbanki Íslands hf. hefði svokallað allsherjarveð í vörubirgðum sem stæðu saman af Mercedes-Benz bifreiðum. Vörubifreiðarnar hafi því ekki verið afhentar vegna mótmæla Landsbanka Íslands hf.

Þann 22. ágúst sl. hafi borist bréf undirritað af stjórnarformanni Ræsis hf., þar sem því hafi verið lýst yfir að Ræsi hf. væri óheimilt að afhenda sóknaraðila umræddar vörubifreiðar, þar sem Landsbanki Íslands hf. hefði vörubirgðaveð í þeim. Til stuðnings þessu hafi verið vísað í tryggingabréf nr. 5514, sem var þinglýst þann 28. janúar 2000, og viðauka við tryggingabréfið sem þinglýst var þann 23. desember 2002. Í bréfi stjórnarformannsins segi að Ræsir hf. hafi leitað til Landsbanka Íslands hf. vegna málsins og hafi Landsbanki Íslands hf. lýst því yfir með bréfi, dags. 22. ágúst 2008, að Ræsi hf. væri óheimilt að ráðstafa vörubifreiðunum með þessum hætti nema allt söluverðið gengi til Landsbanka Íslands hf. Að lokum segi í bréfi stjórnarformanns Ræsis hf.: „Sökum þessa verður ekki af sölu bifreiðanna til umbj. þíns og mun því Ræsir hf. leita að kaupanda að bifreiðunum.”

Með stefnu, birtri 13. október 2008, hafi sóknaraðili höfðað mál á hendur varnaraðila Ræsi hf. til greiðslu á þremur reikningum sem sóknaraðili hafði gefið út á hendur varnaraðila vegna sölu á vörubifreiðunum þremur, alls að fjárhæð 426.150 evrur, ásamt nánar tilgreindum dráttarvöxtum. Málið hafi verið þingfest í Héraðsdómi Reykjavikur 14. október 2008 og dómtekið sama dag þar sem varnaraðili hafi ekki tekið til varna við þingfestinguna. Fljótlega eftir dómtöku ofangreinds máls hafi sóknaraðila orðið ljóst að varnaraðili væri að selja þrjár bifreiðir, sem stefnandi hefði afhent honum, til hollensks aðila. Sóknaraðila hafi orðið ljóst að ef næðu kaupin fram að ganga drægi mjög úr líkindum á að fullnusta tækist á kröfu sóknaraðila samkvæmt nefndu dómsmáli, eða a.m.k. yrði hún verulega örðugri enda færi eignastaða varnaraðila versnandi.

Af framangreindum ástæðum hafi sóknaraðili farið fram á það við sýslumanninn í Reykjavik þann 23. október 2008, að kyrrsetning færi fram hjá varnaraðila og hafi sýslumaður kyrrsett þær þrjár bifreiðar sem sóknaraðili hafði í upphafi selt varnaraðila Ræsi hf. til tryggingar fyrir kröfum sóknaraðila, þann 28. október 2008.

Með stefnu dags. 31. október 2008 hafi sóknaraðili höfðað mál fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur til staðfestingar ofangreindri kyrrsetningu. Sóknaraðili hafi krafist þess að staðfestingarmálið yrði sameinað öðru máli sóknaraðila á hendur varnaraðila, Ræsi hf., þar sem þess hafi verið krafist að varnaraðili greiddi sóknaraðila nánar tilgreinda fjárhæð.

Eftir að bú varnaraðila hafi verið tekið til gjaldþrotaskipta, með úrskurði 20. nóvember 2008, var, 28. nóvember 2008, haldinn skiptafundur i þrotabúinu. Til fundarins hafi verið boðað til að taka afstöðu til sölu á nánar tilteknum vörubifreiðum í eigu þrotabúsins, sem staðsettar væru að Krókhálsi 11. Á fundinum hafi skiptastjóri upplýst að kyrrsetningin, sem gerð hefði verið 28. október 2008, hefði fallið niður. Meint veðkrafa Landsbankans í bú varnaraðila hafi byggt á tryggingarbréfi þeirra og hafi Landsbankinn krafist þess að vörubifreiðarnar yrðu seldar án tafar til að forða búinu frá tjóni.

Sóknaraðili sem upphaflegur seljandi vörubifreiðanna til varnaraðila, hafi gert kröfu um að skiptastjóri viðurkenndi eignarétt sóknaraðila á vörubifreiðunum. Sóknaraðili hafi vísað annars vegar til eignaréttarákvæðis í sölureikningi sóknaraðila, en andvirði einnar vörubifreiðarinnar hefði sóknaraðili ekki fengið greitt. Í ljósi ótvíræðs eignarréttarfyrirvara var þess krafist á ofangreindum skiptafundi að vörubifreiðin yrði afhent sóknaraðila tafarlaust. Því hafi skiptastjóri hafnað. Til viðurkenningar á eignarétti sóknaraðila á vörubifreiðunum hafi sóknaraðili hins vegar vísað til þess að framkvæmdastjóri varnaraðila hafi þann 2. júlí 2008 gefið út reikninga vegna vörubifreiðanna til handa sóknaraðila. Samkvæmt þeim hefði varnaraðili selt sóknaraðila þær þrjár vörubifreiðar sem staðsettar hafi verið að Krókhálsi 11. Skiptastjóri hafi lýst þeirri afstöðu sinni á ofangreindum skiptafundi að þau gögn sem lögð hefðu verið fram dygðu ekki sem sönnun fyrir eignarrétti i ljósi vörubirgðaveðs Landsbanka. Þá vísaði skiptastjóri til 2. mgr. 109. gr. laga nr. 21/1991 um að sóknaraðili gæti gert tilkall til andvirðis eignanna eftir því sem við ætti. Skiptastjóri hafi hafnað kröfu um afhendingu vörubifreiðanna á grundvelli 109. gr. laga nr. 21/1991. Á skiptafundinum hafi sóknaraðili áskilið sér rétt til að bera þessa afstöðu skiptastjóra undir dómstóla.

Í kjölfar þessa skiptafundar hafi sóknaraðili ritað skiptastjóra bréf, dags. 3. desember 2008, sem liggur frammi í málinu, þar sem efni ofangreinds skiptafundar hafi verið rakið og þess farið á leit, á grundvelli 3. mgr. 128. gr., sbr. 129. gr. laga nr. 21/1991 að skiptastjóri beindi ágreiningi aðila um til héraðsdóms eftir 171. gr. laganna

Þann 5. desember 2008 hafi á ný verið haldinn skiptafundur í þrotabúi varnaraðila. Þar hafi verið fjallað um ofangreinda kröfu sóknaraðila um að vísa ágreiningi um eignarétt á vörubifreiðunum til héraðsdóms og skiptastjóri tekið fram að hann ætlaði að selja vörubifreiðarnar og setja andvirði þeirra á sérstakan og aðgreindan bankareikning þrotabúsins. Ráðstöfun þess reiknings yrði i samræmi við 2. mgr. 109. gr. laga nr. 21/1991, ef niðurstaða dómsmáls yrði á þá leið að þrotabúið væri ekki eigandi vörubifreiðanna, ella yrði fjármununum ráðstafað eins og öðrum eignum búsins. Þá hafi verið fjallað um tilboð sem borist hefðu í vörubifreiðarnar og samþykkt að taka tilboði sóknaraðila.

Þann 9. mars 2009 hafi verið kveðinn upp dómur og varnaraðila gert að greiða sóknaraðila 426.150 evrur og áðurnefnd kyrrsetningargerð staðfest. Þann 16. apríl hafi fyrra ágreiningsmáli aðila þessa máls auk Landsbanka Íslands verið vísað frá án kröfu, en sóknaraðili farið fram á það með bréfi til skiptastjóra 27. apríl 2009 að þar sem enginn efnisdómur hefði fengist í ágreiningi aðila, yrði honum á ný beint til héraðsdóms sbr. 171. gr. laga nr. 21/1991, sbr. 3. mgr. 128. gr. og 129. gr. laganna.

Af hálfu sóknaraðila er byggt á því að hann hafi selt Ræsi hf. nefndar þrjár vörubifreiðar með gildum eignarréttarfyrirvara. Ljóst sé að eignarréttarfyrirvarinn hafi verið stofnaður í samræmi við íslenskan rétt. Í 1. mgr. 38. gr. laga um samningsveð segi að það sé skilyrði fyrir réttarvernd samnings um söluveð að samningurinn sé gerður skriflega og í síðasta lagi samtímis alhendingu söluhlutar til kaupanda.

Líkt og rakið sé að framan hafa sóknaraðili og varnaraðili Ræsir hf., kosið að nota tölvupósta við samningsgerð. Í 1. mgr. 8. gr. laga nr. 30/2002, um rafræn viðskipti og aðra rafræna þjónustu, segi að ef gerð sé krafa um skriflegan samning í lögum, stjórnvaldsfyrirmælum eða með öðrum hætti, sé fullnægjandi að mæta þeirri kröfu með rafrænum samningi, enda sé samningurinn aðgengilegur báðum aðilum og unnt að varðveita hann. Því sé ljóst að skilyrði 1. mgr. 38. gr. laga um samningsveð séu uppfyllt að þessu leyti. Samningurinn sé gerður skriflega, sbr. ákvæði 1. og 2. mgr. 8. gr. laga nr. 30/2002, um rafræn viðskipti.

Verði ekki fallist á að eignarréttarfyrirvari um vörubifreiðarnar sé gildur byggir sóknaraðili málsástæður sinar á því að varnaraðili hafi samþykkt að skila vörubifreiðunum, og gefið út reikninga fyrir allar þrjár vörubifreiðarnar til að ganga frá uppgjöri vegna þess. Kröfur aðila hafi síðan átt að skuldajafna hvora á móti annarri. Við þetta tímamark hafi eignarréttur á vörubifreiðunum færst til sóknaraðila. Varnaraðila hafi verið þetta fullheimilt án afskipta veðhafa, Landsbankans, þar sem sóknaraðili telji að gilt veð hafi ekki stofnast til handa Landsbankanum yfir framangreindum bifreiðum, því veðið hafi ekki verið stofnað með réttum hætti. Lögum um samningsveð nr. 75/1997, sem Landsbankinn byggi rétt sinn á, hafi aldrei verið ætlað að ná til skráningarskyldra ökutækja, samanber ákvæði í greinargerð með frumvarpi hví er síðar varð að lögum nr. 75/1997, um samningsveð. Veðsetningar Landsbankans sé ekki getið í bifreiðabók sýslumannsins í Reykjavik og því hafi hún ekkert gildi hvað þessar bifreiðar varðar.

Í ljósi framangreinds sé þess krafist að viðurkenndur verði eignarréttur sóknaraðila að 200.000 evrum sem geymdar séu á sérstökum og aðgreindum bankareikningi þrotabús Ræsis hf. og að varnaraðila verði gert skylt að afhenda sóknaraðila fjárhæðina enda hafi sóknaraðili gert tilboð i bifreiðarnar og greitt þrotabúi Ræsis hf. fyrir þær, til að tryggja að þær yrðu ekki afhentar 3ja aðila, en með þeim fyrirvara að hann hafi talið sig þegar hafa öðlast eignarrétt yfir þeim sbr. framangreindar röksemdir.

Um lagarök er vísað til laga nr. 75/1997, um samningsveð, almennra reglna eignaréttar, almennra reglna samningaréttar auk almennra reglna kröfuréttar. Krafan um málskostnað styðst við 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991.

III.

Að mati varnaraðila, þrotabús Ræsis hf., varðar álitaefni þessa máls túlkun á 109. gr. laga um gjaldþrotaskipti og það hvort Margaritis Trucks geti sannað eignarrétt sinn til ofangreindra bifreiða í vörslu þrotabús Ræsis hf.

Þrotabúið byggir á því að umræddar bifreiðar séu eign þess, a.m.k. hafi ekki tekist að sanna ótvíræðan eignarrétt Margaritis Trucks eins og áskilið sé í 109. gr. laga um gjaldþrotaskipti.

Að því er varðar þá málsástæðu sóknaraðila að umræddar bifreiðar hafi verið seldar með eignarréttarfyrirvara bendir varnaraðili, á að með lögum 75/1997 um samningsveð hafi verið sett sérstakt ákvæði um söluveð, sem áður var þekkt undir hugtakinu eignarréttarfyrirvari. Í 36. gr. laganna segi að söluveð verði ekki stofnað í hlutum sem ætlaðir séu til endursölu, þótt kaupverð hafi ekki verið greitt. Sóknaraðila hafi því mátt vera ljóst að umræddar bifreiðar hafi verið ætlaðar til endursölu og þegar af þeirri ástæðu hafi slíkt söluveð fallið niður, hafi um slíkt verið að ræða í upphafi.

Varnaraðili byggir á því að samkvæmt gögnum málsins sé ljóst að tvær af þremur bifreiðum sem krafist hafi verið afhendingar á, séu þegar greiddar og komi þetta m.a. fram í bréfi Lex lögmannsstofu 3. desember 2008, sem liggur frammi í málinu. Þá byggir varnaraðili á því að hvergi í gögnum málsins komi umræddur eignarréttarfyrirvari eða söluveð fram og vísar í þessu sambandi til laga um söluveð.

Varnaraðili tekur fram að óumdeilt sé í málinu að Landsbanki Íslands hafi þinglýst sjálfsvörsluveði í vörubirgðum Ræsis hf., samkvæmt tryggingarbréfi.

Þá megi í þessu sambandi vísa til þess að neðst á umræddum reikningum, sem séu nr. 8304, 8305 og 8310 segi: „Vinsamlegast sendið greiðslu sem fyrst. Viðskiptabanki Landsbanki Íslands, reikn. nr. 0111-26-502005.” Það verði því ekki annað séð en að greiðsla vegna umræddra viðskipta hafi átt að renna inn á umræddan bankareikning, enda séu reikningar ekki áritaðir um annað.

Af hálfu varnaraðila er byggt á því að umrædd sala hafi í raun aldrei átt sér stað því sú mikilvæga forsenda hafi ekki verið fyrir hendi að andvirði bifreiðanna gæti runnið til greiðslu á skuld við sóknaraðila, vegna veðréttar Landsbanka Íslands. Þetta komi skýrt fram í bréfi frá Landsbanka Íslands, dags. 22. ágúst 2008. Lögmanni sóknaraðila hafi verið tilkynnt um þessa niðurstöðu málsins með bréfi dags. 22. ágúst 2008, og hafi umræddir reikningar því verið kreditfærðir.

Varnaraðili bendir ennfremur á að eftir tilkynningu um fyrrnefnda niðurstöðu málsins hafi sóknaraðili ekki gert neitt sem bendi til þess að hann hafi talið til eignarréttar yfir umræddum bifreiðum. Í þessu sambandi megi vísa til þess að í stað þess að krefjast innsetningar í umræddar eignir hafi sóknaraðili krafist kyrrsetningar í eigum Ræsis hf. Því máli hafi lokið með því að samþykkt var krafa um að umræddar bifreiðar væru kyrrsettar vegna kröfu sóknaraðila, eins og sjá megi af endurriti úr gerðarbók Sýslumannsins í Reykjavík, dags. 28. október 2008. Við gjaldþrotið hafi umrædd kyrrsetning fallið niður, sbr. 138. gr. laga um gjaldþrotaskipti. Með kyrrsetningarmálinu sé í sjálfu sér viðurkenndur eignaréttur þrotabúsins að eignunum.

Þá er bent á að kröfu sóknaraðila í þrotabúið sé lýst sem almennri kröfu, og að allt ofangreint beri með sér að sóknaraðili hafi í raun viðurkennt eignarrétt Ræsis hf. og veðrétt Landsbanka Íslands.

Varnaraðili bendir á að jafnvel þótt dómurinn komist að þeirri niðurstöðu að framsal hafi átt sér stað hinn 2. júlí 2008, þá sé slík ráðstöfun augljóslega riftanleg á grundvelli ákvæða gjaldþrotalaga um riftun, t.d. á grundvelli 134. gr. gjaldþrotalaga sem varði óvenjulegan greiðslueyri. Umræddar ráðstafanir hafi verið gerðar innan sex mánaða frá frestdegi sem var 18. nóvember 2008.

Þessi niðurstaða málsins hefði þá einfaldlega í för með sér að skiptastjóri fyrir hönd varnaraðila, þrotabús Ræsis hf., myndi lýsa yfir riftun á ráðstöfun þrotamanns hinn 2. júlí 2008 og höfða riftunarmál til ógildingar á umræddum gerningi aðila. Telja verði að slíkt mál væri skólabókardæmi um greiðslu með óvenjulegum greiðslueyri, enda öll viðskipti aðila verið greidd með peningum fram til þess tíma.

Af hálfu varnaraðila er athygli vakin á því að á skiptafundi 5. desember 2008 hafi verið samþykkt að selja ofangreindar bifreiðar til sóknaraðila fyrir 200.000 evrur. Ákvörðun um sölu hafi verið byggð á niðurlagsákvæði 3. mgr. 128. gr. laga um gjaldþrotaskipti og þeirri hættu að verðmæti eigna myndu rýrna að mun færi sala ekki fram án tafar. Í ljósi þess að sóknaraðili hafi keypt umræddar bifreiðar þá sé ekki ágreiningur um þessa ráðstöfun á eignum þrotabúsins. Andvirði umræddra bifreiða sé á sérstökum gjaldeyrisreikningi nr. 0526-38-710463 og verði ráðstöfun þess reiknings í samræmi við 2. mgr. 109. gr. laga um gjaldþrotaskipti verði niðurstaða dómsmáls sú að þrotabúið sé ekki eigandi bifreiðanna, ella verði fjármununum ráðstafað eins og öðrum eignum búsins.

Varnaraðili krefst málskostnaðar úr hendi sóknaraðila með vísun til 129. og 130. gr. laga um meðferð einkamála í héraði, nr. 91/1991.

IV.

Í 109. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. eru reglur um sértökurétt til afhendingar eigna eða réttinda í vörslum þrotabús. Í 1. mgr. er að finna reglur um afhendingu eigna eða réttinda til þriðja manns ef hann sannar eignarrétt sinn að þeim. 2. mgr. 109. gr. laganna tekur á þeirri aðstöðu þegar eignir sem aðli hefur sannað eignarrétt sinn að, hafa verið seldar úr búinu, en þá á hann rétt til greiðslunnar og skuli slík krafa greidd á undan öllum öðrum kröfum á hendur búinu.

Í máli þessu háttar þannig til að sóknaraðili telur sig hafa átt réttindi, samkvæmt 1. mgr. 109. gr. laga nr. 21/1991, til tiltekinna bifreiða á grundvelli eignarréttarfyrirvara. Þær hafi verið seldar úr búinu og eigi sóknaraðili því rétt til andvirðis þeirra, með vísan til 2. mgr. 109. gr. laganna.

Ekki þykir hafa verið nægilega sýnt fram á, af hálfu sóknaraðila, að hann hafi átt umræddar bifreiðar á grundvelli eignarréttarfyrirvara/söluveðs, en byggt er á því að fyrirvarinn hafi komið fram á reikningum gefnum út af sóknaraðila. Lög nr. 75/1997 um samningsveð fjalla m.a. um söluveð/eignarréttarfyrirvara. Eru þar sett ýmis skilyrði fyrir því að söluveð stofnist, meðal annars kemur þar fram í 36. gr. að ekki verði stofnað söluveð í hlutum sem ætlaðir séu til endursölu, en telja verður nægilega leitt í ljós að svo hafi háttað til með umræddar bifreiðar í þessu máli.

Þá er til þess að líta að í kyrrsetningargerð, sem framkvæmd var 28. október 2008 hjá varnaraðila, að kröfu sóknaraðila, og sem staðfest var að efni til með dómi héraðsdóms Reykjavíkur 9. mars 2009, en sem féll úr gildi við gjaldþrotið samkvæmt 148. gr. laga nr. 21/1991, var því slegið föstu, m.a. af hálfu sóknaraðila, að bifreiðarnar væru eign Ræsis hf., sem skömmu síðar var úrskurðað gjaldþrota.

Verður því ekki, með vísan til framanritaðs og allra atvika málsins, fallist á það með sóknaraðila að uppfyllt séu skilyrði 109. gr. laga nr. 21/1991 til þess að viðurkenna megi eignarrétt hans að andvirði umræddra bifreiða, og verður kröfum hans í málinu því hafnað.

Eftir atvikum þykir rétt að hvor aðili beri sinn kostnað af málinu.

A-kvk-nf M. K-kvk-nf, settur héraðsdómari, kveður upp úrskurðinn.

Ú r s k u r ð a r o r ð :

Hafnað er kröfum sóknaraðila, M-kk-ef T-x-x, í máli þessu.

Málskostnaður fellur niður.

A-kvk-nf M. K-kvk-nf,