S-867/2009

Mál þetta, sem dómtekið var 9. desember 2009, er höfðað með ákæru útgefinni af lögreglustjóranum á höfuðborgarsvæðinu 10. nóvember 2009 á hendur A, kt. […], B, kt. […], og C, kt. […], fyrir líkamsárás, með því að hafa, mánudaginn 29. apríl 2009, í Heiðmörk í Garðabæ og í bifreiðinni […] er henni var ekið frá Heiðmörk og að verslunarmiðstöðinni Firðinum, Hafnarfirði, í félagi ráðist á D, kt. […], ákærðu A og C með því að slá hana margsinnis með krepptum hnefa í andlit og ákærða A með því að sparka í mjöðm hennar utandyra í Heiðmörk, og ákærðu A og C með því að slá hana margsinnis með krepptum hnefa í andlit og ákærða B með því að slá hana í hnakkann inni í bifreiðinni […], allt með þeim afleiðingum að D hlaut bólgu, mar og þreifieymsli yfir báðum kinnum.

Þetta er talið varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20/1981 og 110. gr. laga nr. 82/1998.

Þess er krafist að ákærðu verði dæmdar til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Ákærða A krefst þess aðallega að ákvörðun refsingar verði frestað skilorðsbundið. Til vara er þess krafist að henni verði gerð vægasta refsing er lög leyfa. Þá gerir verjandi ákærðu kröfu um hæfilega þóknun sér til handa.

Ákærða B gerir aðallega kröfu um að ákvörðun refsingar verði frestað skilorðsbundið, ella verði henni gerð vægasta refsing er lög leyfa. Verjandi ákærðu gerir ekki kröfu um þóknun sér til handa.

Ákærða C krefst þess aðallega að refsing verði látin falla niður. Til vara er þess krafist að ákvörðun refsingar verði frestað skilorðsbundið og til þrautavara að henni verði gerð vægasta refsing er lög leyfa. Þá gerir verjandi ákærðu kröfu um hæfilega þóknun sér til handa.

Farið var með mál þetta samkvæmt 164. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og var það tekið til dóms án frekari sönnunarfærslu er sækjanda og verjendum ákærðu hafði verið gefinn kostur á að tjá sig um lagaatriði og ákvörðun viðurlaga.

Ákærðu hafa allar skýlaust játað brot sitt. Sannað er með játningu ákærðu og öðrum gögnum málsins að þær eru sekar um þá háttsemi sem þeim er gefin að sök og er brot þeirra rétt heimfært til refsiákvæða í ákæru.

Við ákvörðun refsingar er til þess að líta að ákærðu voru allar aðeins sextán ára er þær frömdu brotið og þær hafa ekki áður gerst sekar um refsiverða háttsemi. Þá hafa þær hreinskilnislega játað brot sitt og sýnt í verki iðrun. Til refsiþyngingar horfir að verknaður þeirra er alvarlegur. Einnig verður að líta til þess að brotið er framið í félagi þótt þáttur ákærðu sé misjafn. Eins og fram kemur í verknaðarlýsingu í ákæru voru það ákærða A og C sem réðust að brotaþola utandyra í Heiðmörk, með þeim afleiðingum að brotaþoli hlaut bólgu, mar og þreifieymsli, en B sló brotaþola í hnakkann inni í bifreiðinni, án þess að áverki hlytist af. Eins og atvikum er háttað í máli þessu er ekki unnt að fallast á að nokkur skilyrði séu fyrir hendi til að fella refsingu niður, eins og haldið var fram af hálfu ákærðu C. Í málinu hafa verið lögð fram gögn um að ákærða C hafi farið í meðferð vegna vímuefnanotkunar í maí 2009. Samkvæmt meðferðaraðila stóð hún sig vel og hún hefur sótt eftirmeðferð. Þá liggur fyrir í málinu jákvæð umsögn fósturforeldra ákærðu A, en hún fór í tímabundið fóstur í júní til ágúst 2009. Að öllu þessu virtu þykir rétt að fresta ákvörðun refsingar allra ákærðu í þrjú ár, enda haldi þær almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Með vísan til 1. mgr. 218. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála ber að dæma ákærðu til að greiða allan sakarkostnað málsins. Samkvæmt yfirliti um sakarkostnað er um að ræða kostnað vegna læknisvottorðs, 31.950 krónur, sem ákærðu ber að greiða óskipt. Auk þess greiði ákærða A þóknun verjanda síns, G-kvk-ef S-kvk-ef A-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, sem þykir hæfilega ákveðin 76.817 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti. Ákærða C greiði þóknun verjanda síns, J-kk-ef E-kk-ef J-kk-ef hæstaréttarlögmanns, sem ákveðst einnig 76.817 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti.

Dóm þennan kveður upp S-kvk-nf B-kvk-nf héraðsdómari.

D ó m s o r ð:

Ákvörðun refsingar ákærðu, A, B og C, er frestað skilorðsbundið í þrjú ár, enda haldi þær almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærðu greiði óskipt í sakarkostnað 31.950 krónur.

Ákærða A greiði í sakarkostnað 76.817 króna þóknun verjanda síns, G-kvk-ef S-kvk-ef A-kvk-ef héraðsdómslögmanns, og ákærða C greiði 76.817 króna þóknun verjanda síns, J-kk-ef E-kk-ef J-kk-ef hæstaréttarlögmanns.

S-kvk-nf B-kvk-nf