Z-6/2015

Með tilkynningu samkvæmt 81. gr. laga um nauðungarsölu nr. 90/1991, sem barst Héraðsdómi Reykjaness 9. nóvember 2015, leitaði sóknaraðili úrlausnar dómsins á grundvelli XIV. kafla laga nr. 90/1991 um gildi nauðungarsölu á fasteign sóknaraðila að Súlunesi 24, Garðabæ, sem fram fór 12. október 2015.

Krefst sóknaraðili þess að framangreind nauðungarsala verði felld úr gildi og málskostnaður verði greiddur úr hendi varnaraðila.

Af hálfu varnaraðila er þess krafist aðallega að kröfum sóknaraðila verði vísað frá dómi en til vara að kröfum sóknaraðila verið hafnað og að nauðungarsalan verði staðfest. Þá er krafist málskostnaðar úr hendi sóknaraðila.

I

Helstu atvik málsins eru þau að þann 8. nóvember 2004 gaf E-kk-nf F-kk-nf B-kk-nf út verðtryggt veðskuldabréf til Frjálsa fjárfestingarbankans hf. að fjárhæð 40.000.000 króna, tryggt með veði í Súlunesi 24, fnr. 207-2373, Garðabæ.

Í 5. lið bréfsins segir að verði dráttur á greiðslu afborgana eða vaxta af skuldabréfi þessu skuli greiðast dráttarvextir skv. ákvörðun Seðlabanka Íslands á hverjum tíma um grunn dráttarvaxta og vanefndaálag, sbr. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, af gjaldfallinni fjárhæð og sé þá heimilt að fella allt lánið í gjalddaga fyrirvaralaust og án uppsagnar og reikna dráttarvexti af gjaldfallinni fjárhæð. Í 12. lið bréfsins segir að þegar skuldin sé fallin í gjalddaga geti veðhafi látið selja hina veðsettu eign nauðungarsölu til fullnustu kröfunni án undangengis dóms, sáttar eða aðfarar skv. 2. tl. 1. mgr. 6. gr. l. nr. 90/1991. Auk þess að ná til höfuðstóls skuldarinnar nái nauðungarsölu- og aðfararheimildin til verðbóta, vaxta, dráttarvaxta, málskostnaðar, kostnaðar af gerðinni sjálfri og væntanlegs kostnaðar af frekari fullnustuaðgerðum. Veðskuldabréfið var nr. A, nú nr. B. Fyrsti gjalddagi bréfsins var 5. júní 2005.

Sama dag og ofangreint veðskuldabréf var gefið út varð E-kk-nf F-kk-nf B-kk-nf skráður eigandi eignarinnar Súlunes 24.

Þann 3. febrúar 2006 var gerður kaupsamningur á milli E-kk-ef F-kk-ef B-kk-ef og Ölduslóðar ehf. þar sem E-kk-nf F-kk-nf B-kk-nf seldi síðargreindum aðila eignina Súlunes 24, Garðabæ. Líkt og fram kemur í kaupsamningi skyldi kaupandi yfirtaka lán Frjálsa fjárfestingarbankans hf., nr. A (nú nr. B). Samþykki Frjálsa fjárfestingarbankans hf. við áætlaðri yfirtöku virðist samkvæmt gögnum málsins þó ekki hafa legið fyrir og er því E-kk-nf F-kk-nf B-kk-nf enn skráður skuldari veðskuldabréfsins.

Þann 8. febrúar 2010 gerðu sóknaraðili og Frjálsi fjárfestingarbankinn hf. með sér samkomulag vegna fyrirhugaðrar lokasölu eignarinnar Súlunes 24, Garðabæ. Samkomulagið hljóðaði á um að við 15.000.000 króna greiðslu yrði uppboðsbeiðni bankans afturkölluð. Ennfremur að gegn 10.000.000 króna greiðslu myndi bankinn samþykkja skilmálabreytingu lánsins þannig að sóknaraðili E-kk-nf S-kk-nf yrði framvegis skuldari lánsins. Þá var einnig getið um önnur skilyrði í samkomulaginu. Sama dag voru 15.000.000 króna greiddar inn á lánið en engar frekari greiðslur bárust inn á veðskuldabréfið.

Bú E-kk-ef F-kk-ef B-kk-ef var tekið til gjaldþrotaskipta í lok árs 2013 og voru skiptalok í ágúst 2014.

Með heimild í lögum nr. 125/2008 tók Fjármálaeftirlitið þá ákvörðun að taka yfir vald stofnfjárfundar SPRON og víkja stjórn sjóðsins og skipa skilanefnd yfir hann. Ákvörðun þessi er dagsett 21. mars 2009. Með ákvörðun Fjármálaeftirlitsins var ennfremur stofnað sérstakt hlutafélag, Drómi hf., sem tók við eignum SPRON. Þann 31. desember 2013 fékk varnaraðili ofangreint veðskuldabréf framselt frá Dróma hf.

II

Sóknaraðili byggir í fyrsta lagi á því að samkvæmt skilmálabreytingu, undirritaðri af sóknaraðila 8. febrúar 2010, hafi sóknaraðili þann dag gerst skuldari lánsins og samið jafnframt um breytt kjör við endurgreiðslu skuldarinnar.

Byggt er á því að veðskuldabréf nr. A hafi aldrei verið gjaldfellt gagnvart raunverulegum skuldara lánsins sem sé sóknaraðili. Gjaldfelling skuldabréfsins gagnvart útgefanda þess, E-kk-þgf F-kk-þgf B-kk-þgf, þegar kröfu var lýst af hendi Frjálsa hf. 4. janúar 2014 í þrotabú E-kk-ef vegna skuldabréfsins tæpum fjórum árum eftir að sóknaraðili yfirtók lánið, geti ekki haft gjaldfellingaráhrif sóknaraðila sem skuldara lánsins. Samkvæmt skilmálum skuldabréfsins falli það ekki sjálfkrafa í gjalddaga við vanskil heldur veiti vanskil kröfuhafa rétt til gjaldfellingar. Sé því rangt sem fram komi í nauðungarsölubeiðni og greiðsluáskorun að skuldin gjaldfalli sjálfkrafa ef dráttur verður á greiðslum.

Engum aðgerðum sem jafna megi við gjaldfellingu hafi verið beint að sóknaraðila og því ljóst að skuldin sé ekki öll fallin í gjalddaga eins og varnaraðili byggir beiðni sína um nauðungarsölu á. Því sé ljóst að skilyrðum 1. mgr. 9. gr. laga um nauðungarsölu nr. 90/1991 hafi ekki verið fullnægt, enda krafa varnaraðila ekki gjaldfallin. Þegar af þeirri ástæðu beri að ógilda umrædda nauðungarsölu.

Einnig byggir sóknaraðili á því að þar sem aðalskuldari samkvæmt nauðungarsölubeiðni og tilkynningum um nauðungarsölu sé þb. E-kk-þgf F-kk-þgf B-kk-ef sé ljóst að nauðungarsölubeiðni varnaraðila hafi verið haldin slíkum annmörkum að ógilda beri umrædda nauðungarsölu.

Þrátt fyrir að þb. E-kk-ef F-kk-nf B-kk-ef sé tilgreint sem aðalskuldari skuldabréfsins sé ekki að sjá af gögnum málsins að þb. E-kk-þgf hafi nokkurn tíma verið birt greiðsluáskorun né að þb. E-kk-nf hafi fengið tilkynningar um nauðungarsöluna. Því sér ljóst að þótt fallist yrði á að þb. E-kk-nf sé enn skuldari lánsins hafi engum tilkynningum um nauðungarsöluna verið beint að þrotabúinu sem þó sé tilgreint sem skuldari lánsins.

Það sé þó ljóst að þrotabú E-kk-ef hafi hvorki geta verið aðalskuldari þegar greiðsluáskorun var gefin út, né þegar beiðni um nauðungarsölu var gefin út þar sem þá hafi skiptum í búinu verið lokið og þrotabúið því ekki lengur til en skiptum í þb. E-kk-ef hafi lokið 14. ágúst 2014. Því sé ljóst að aðalskuldari lánsins geti ekki verið þb. E-kk-ef þegar greiðsluáskorun var send þrotabúinu.

Liggi þannig fyrir að veðskuldabréf það, sem nauðungarsölubeiðnin grundvallist á, hafi ekki verið gjaldfellt, rangur aðili sé tilgreindur sem aðalskuldari lánsins í nauðungarsölubeiðni, auk þess sem engin tilraun sé gerð í greiðsluáskorun eða nauðungarsölubeiðni til að tilgreina nákvæmlega hvaða skuldaskjali krafan og beiðnin byggi á, þ.e. að tilgreina númer þess skuldabréfs sem krafist sé greiðslu á. Þegar allt þetta sé tekið saman sé ljóst að nauðungarsölubeiðni varnaraðila sé slíkum annmörkum háð að ógilda beri nauðungarsölu fasteignarinnar að Súlunesi 24.

Að öðru leyti vísar sóknaraðili til kæru sinnar 9. nóvember 2015 sem sé hluti málsgagna í málinu.

Kæra sóknaraðila styðst við XIV. kafla laga nr. 90/1991 um nauðungarsölur. Þá byggir sóknaraðili málsástæður sínar á lögum nr. 90/1991 um nauðungarsölur. Málskostnaðarkrafa sóknaraðila byggist á 1. og 3. mgr. 131. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991.

III

Varnaraðili mótmælir öllum málsástæðum sóknaraðila. Sóknaraðili beri það ekki fyrir sig að meintir annmarkar séu þess eðlis að sóknaraðili hefði getað varnað nauðungaruppboði en þegar af þeim ástæðum verði ekki fallist á kröfu sóknaraðila. Þá mótmælir varnaraðili málsástæðu sóknaraðila þess efnis að skuldaskjal það, sem nauðungarsölubeiðni varnaraðila byggði á, hafi ekki verið tilgreint nægjanlega, sem of seint fram kominni.

Varnaraðili gerir þá athugasemdir við málatilbúnað sóknaraðila að hann beinlínis gengi gegn eigin málatilbúnaði. Varnaraðili nefnir hér sem dæmi að sóknaraðili byggi annars vegar á því að hann hafi gerst skuldari veðskuldabréfs nr. A, nú nr. B og hins vegar á því að engar tilkynningar hafi verið sendar á aðalskuldara E-kk-þf F-kk-þf B-kk-þf. Varnaraðili telur ljóst að slíkur málatilbúnaður gangi ekki upp og beri að vísa honum frá. Varnaraðili gerir jafnframt athugasemdir við málatilbúnað sóknaraðila á grundvelli 4. mgr. 81. gr.

Varnaraðili byggir aðalkröfu sína í málinu um frávísun á því að vísa beri málinu í heild sinni frá dómi þar sem sóknaraðili hafi ekki lögvarða hagsmuna að gæta af málshöfðun þessari, sbr. 1. mgr. 81. gr. laga nr. 90/1991l og á grundvelli 3. mgr. 82. gr., þ.e. að nauðungarsala eignarinnar Súlunes 24, Garðabæ, verði felld úr gildi. Beri því að vísa málinu frá dómi í heild sinni, jafnvel ex officio.

Verði aðalkrafa varnaraðila ekki tekin greina krefst varnaraðili þess að öllum kröfum sóknaraðila verði hafnað og að ákvörðun sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu 12. október 2015 um að uppboðsmeðferð skuli framhaldið á fasteigninni Súlunesi 24, fnr. 207-2373, Garðabæ, verði staðfest.

Varnaraðili byggir kröfu sína á því að öll skilyrði nauðungarsölulaga hafi verið uppfyllt í nauðungarsölumáli sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu nr. 134/2015. Varnaraðili byggir á því að sýslumanni hafi ekki verið annað fært en að taka ákvörðun um að gerðinni skyldi framhaldið eins og hann gerði þann 12. október sl. Í lögum nr. 90/1991 sér heimild í 2. tl. 6. gr. að fullnusta peningakröfu samkvæmt þinglýstum samningi um veðrétt í eigninni fyrir tiltekinni peningakröfu ef berum orðum sé tekið fram í samningnum að nauðungarsala megi fara fram til fullnustu kröfunni án undangengins dóms, sáttar eða fjárnáms. Skuldabréf gerðarbeiðanda uppfylli þau skilyrði. Í 11. gr. sömu laga sé fjallað um form og efni nauðungarsölubeiðni. Nauðungarsölubeiðni sóknaraðila uppfyllti öll skilyrði lagagreinarinnar, enda hafi sýslumaðurinn á höfuðborgarsvæðinu kannað lögmæti og réttmæti beiðninnar samkvæmt 13. gr. laganna og í framhaldinu ákveðið að láta uppboð fara fram. Haldi sóknaraðili öðru fram hafi hann sönnunarbyrðina fyrir því en fyrir því hafi hann ekki fært sönnur að mati varnaraðila. Hér beri einnig að nefna 2. mgr. 22. gr. laga nr. 90/1991 en hún hafi verið skýrð á þann veg að sýslumaður geti ekki lagt mat á framhald uppboðs með óbundnar hendur, heldur gefi orðalag 2. ml. 2. mgr. 22. gr. líkindi fyrir því að meta eigi niðurstöðu gerðarbeiðanda í hag. Ágreiningur um fjárhæð kröfu varnaraðila á hendur skuldara veðskuldabréfs geti ekki leitt til þess að sóknaraðili geti ekki fullnustað kröfu sína, heldur geti sá ágreiningur komið til skoðunar við úthlutun söluverðs eftir ákvæðum VIII. kafla laga nr. 90/1991. Krafa varnaraðila á hendur skuldara veðskuldabréfs nr. A, nú nr. B, sé ógreidd. Enginn raunverulegur vilji hafi verið sýndur um að krafa varnaraðila verði greidd. Þá bendir varnaraðili á að þeir meintu annmarkar, sem sóknaraðili beri fyrir sig, séu ekki þess eðlis að sóknaraðili hafi getað varnað uppboði. Af þeim sökum beri að hafna kröfum sóknaraðila í máli þessu.

Sóknaraðili haldi því fram í fyrsta lagi að þann 8. febrúar 2010 hafi hann gerst skuldari veðskuldabréfs nr. A, nú nr. B. Varnaraðili hafnar því með öllu að samkomulag það sem gert var 8. febrúar 2010 hafi falið í sér skilmálabreytingu með þeim hætti að nýr skuldari, sóknaraðili, hafi tekið við skuldbindingum við forvera varnaraðila samkvæmt áðurnefndu veðskuldabréfi. Varnaraðili byggir á því að skuldaraskipti hafi aldrei farið fram, enda hafi ekki verið staðið við samkomulag það sem forveri varnaraðila gerði við sóknaraðila þann 8. febrúar 2010. Þá hafnar varnaraðili því jafnframt að hægt sé að jafna fyrrgreindu samkomulagi við formleg skuldaraskipti, enda alkunna að við skuldaraskipti þurfi að liggja fyrir samþykki eiganda eignar og fyrri skuldara. Fyrrgreint samkomulag uppfylli þannig að engu leyti þau skilyrði sem þurfi að vera til staðar til þess að skjal geti talist fela í sér formleg skuldaraskipti. Um hafi verið að ræða samkomulag sem hafi falið í sér sátt um, að tilteknum ákveðnum skilyrðum uppfylltum, yrði farið í formleg skuldaraskipti og þá vitanlega með samþykki allra hlutaðeigandi aðila. Sóknaraðili hafi því aldrei orðið skuldari lánsins og því hafi skuldari ekki verið ranglega tilgreindur í nauðungarsölubeiðni varnaraðila.

Þá byggi sóknaraðili á því að veðskuldabréfið hafi aldrei verið gjaldfellt gagnvart skuldara þess, sóknaraðila. Varnaraðili hafnar þessum málatilbúnaði sóknaraðila. Skuldaraskipti hafi aldrei farið fram og því sé sóknaraðili ekki skuldari áðurnefnds skuldabréfs. Varnaraðila hafi því ekki borið senda honum tilkynningar um gjaldfellingu og þar með talið tilkynningar um vanskil. Veðskuldabréfið hafi verið gjaldfellt þegar framhald uppboðs fór fram 12. október 2015. Varnaraðili vísar til stuðnings þeim málatilbúnaði sínum til greiðsluáskorunar þar sem fram komi að skuldin sé öll sé fallin í gjalddaga. Í nauðungarsölubeiðni til sýslumanns 4. nóvember 2014 komi slíkt hið sama fram. Varnaraðili hafi haft heimild til að gjaldfella veðskuldabréfið í heild sinni samkvæmt ákvæðum bréfsins sjálfs en þar komi fram að heimilt sé að gjaldfella skuldina fyrirvararlaust og án uppsagnar verði dráttur á greiðslu afborgana eða vaxta af veðskuldabréfinu. Varnaraðili hafi þannig verið í fullum rétti til að gjaldfella veðskuldabréfið í heild sinni án tilkynningar til sóknaraðila, enda hafi veðskuldabréfið verið í vanskilum frá 5. mars 2010, líkt og fyrr greinir. Sóknaraðili telji aðfinnsluvert að aðalskuldari veðskuldabréfs hafi enga greiðsluáskorun eða tilkynningu fengið um nauðungarsölu eignarinnar Súlunes 24, Garðabæ. Varnaraðili hafnar þessu. Engin skylda hvíli á sýslumanni að senda greiðsluáskorun eða tilkynningu til skuldara veðskuldabréfs fyrir og á meðan nauðungarsölumeðferðin fer fram, sé hann annar en eigandi eignarinnar.

Varnaraðili hafnar einnig málatilbúnaði sóknaraðila að það hafi þýðingu að því er varðar gildi uppboðsins að aðalskuldara hafi verið skilgreindur í nauðungarsölubeiðni varnaraðila.

Sóknaraðili byggir á því í öðru lagi að brotið hafi verið gegn ákvæðum 11. og 16. gr. laga nr. 90/1991 þar sem engar tilkynningar hafi verið sendar til aðalskuldara veðskuldabréfsins sem afsalshafa og eiganda eignarinnar Súlunes 24, Garðabæ. Varnaraðili hafnar þessu og vísar m.a. til röksemda sinna hér að framan um að öll skilyrði laga nr. 90/1991 hafi verið uppfyllt þegar að framhald uppboðs fór fram þann 12. október 2015. Varnaraðili hafnar þeim skilningi sóknaraðila að aðalskuldari, E-kk-nf F-kk-nf B-kk-nf, sé samkvæmt almennum reglum eigandi eignarinnar og hafi því átt að vera gerðarþoli í umræddu máli. Með kaupsamningi 3. febrúar 2006 hafi E-kk-nf F-kk-nf B-kk-nf selt félaginu Ölduslóð ehf. fasteign. Kaupsamningi hafi verið þinglýst þann 5. febrúar 2006 og verði Ölduslóð ehf. því talin gerðarþoli í umræddu uppboðsmáli. Gerðarþoli sé sá sem verður eftir almennum reglum talinn eigandi eignar, sbr. 2. tl. 2. gr. laga nr. 90/1991. Það hafi verið staðfest af dómstólum, að eftir að kaupsamningi um fasteign hafi verið þinglýst, sé það kaupandi en ekki seljandi sem hafi þinglýsta eignarheimild í skilningi 1. mgr. 25. gr. laga nr. 39/1978 um þinglýsingar. Með vísan til þess hafnar varnaraðili því að við meðferð umrædds nauðungarsölumáls hafi skilyrðum 11. og 16. gr. laga nr. 90/1991 ekki verið uppfyllt, enda komi fram í gögnum málsins að gerðarþola Ölduslóð ehf. hafi sannanlega verið tilkynnt um framgang uppboðsins.

Samkvæmt veðbókarvottorði, dags. 9. október 2015, sem hafi legið frammi við framhald uppboðs þann 12. október 2015, hafi gjaldþrotaúrskurður yfir búi E-kk-ef F-kk-ef B-kk-ef verið skráður á veðbókarvottorðið og hafi hann því ekki verið afmáður úr veðbók af skiptastjóra. Fyrir liggi að sýslumaður tilkynnti þeim skiptastjóra sem skráður var sem skiptastjóri á veðbókarvottorði um framhald uppboðs og móttók skiptastjóri þá tilkynningu sýslumanns. Varnaraðili hafnar því að sýslumaður geti borið ábyrgð á því að skiptastjóri búsins hafi ekki tilkynnt E-kk-þgf F-kk-þgf B-kk-þgf um framhald uppboðs eða að skráning á veðbókarvottorði hafi ekki verið rétt, þ.e. að skiptastjóri hefði ekki látið afmá gjaldþrotaúrskurð úr veðbók. Þá er því jafnframt hafnað að það valdi ógildi nauðungarsölu að afsalshafa eignar sé ekki tilkynnt um framhald uppboðs, sbr. 3. mgr. 35. gr. laga nr. 90/1991

Varnaraðili vill að auki taka það fram að einu skyldurnar sem kaupandi eignarinnar, Ölduslóð ehf., hafi átt eftir að inna af hendi samkvæmt kaupsamningi hafi verið að yfirtaka lán Frjálsa fjárfestingarbankans hf., nú varnaraðila, sbr. það sem fram komi í tilkynningu sóknaraðila til héraðsdóms og í greinargerð hans. Af þeim sökum verði ekki séð að afsalshafi, E-kk-nf F-kk-nf B-kk-nf, hafi orðið fyrir tjóni vegna þess að sýslumaður hafi tilkynnt skiptastjóra um fyrirhugað framhaldsuppboð en ekki beint tilkynningu til hans sjálfs. Þetta megi sjá m.a. af því að E-kk-nf F-kk-nf B-kk-nf hafi engum kröfum lýst í uppboðsandvirði eignarinnar, enda verði ekki séð annað að kaupandi eignarinnar, Ölduslóð ehf., hafi innt af hendi allar þær greiðslur sem honum hafi borið að inna afhendi samkvæmt kaupsamningi. Í raun hafi E-kk-nf F-kk-nf B-kk-nf því engra hagsmuna að gæta að því er varðar meintan skort á tilkynningum um framhald uppboðs. Þá mótmælir varnaraðili því að það hafi áhrif á gildi uppboðsins hafi tilkynning til skiptastjóra þb. sóknaraðila ekki legið fyrir í gögnum sýslumanns.

Í greinargerð sóknaraðila til héraðsdóms byggi sóknaraðili til viðbótar framangreindu á því að í nauðungarsölubeiðni varnaraðila sé ekki tilgreint nákvæmlega hvaða skuldaskjali krafan og beiðnin byggi á. Varnaraðili hafnar því að þessi málsástæða sóknaraðila komist að þar sem hún komi ekki fram í tilkynningu til héraðsdóms. Sóknaraðila beri að koma fram með þær málsástæður sem hann ætliiar að byggja á strax í tilkynningu til héraðsdóms, sbr. 3. tl. 1. mgr. 81. gr. laga nr. 91/1991. Af þeim sökum beri að hafna henni.

Verði ekki fallist á það með varnaraðila að málsástæða sóknaraðila um meintan skort á tilgreiningu skuldaskjals í nauðungarsölubeiðni varnaraðila sé of seint fram komin, hafnar varnaraðili henni og vísar til þess að nauðungarsölubeiðni varnaraðila hafi uppfyllt öll skilyrði laga nr. 91/1991.

Um lagarök vísar varnaraðili til laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu, laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og almennar reglur einkamálaréttarfars. Jafnframt er vísað til reglna viðskiptabréfaréttarins og almennra reglna kröfuréttar og meginreglna samningaréttar um skuldbindingargildi loforða og skyldu til að efna samninga en reglur þessar fá m.a. stoð í lögum nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Varnaraðili vísar jafnframt til reglna samningaréttar um skýringu og túlkun samninga og jafnframt reglna um skuldbindingargildi samninga og að gilda löggerninga skuldi halda. Varnaraðili vísar til reglna einkamálaréttarfars um sönnun og sönnunarbyrði. Varðandi kröfu stefnda um málskostnað er vísað til ákvæða XXI. kafla laga nr. 91/1991.

IV

E-kk-nf F-kk-nf B-kk-nf eignaðist fasteignina Súlunes 24, Garðabæ, með nauðungarsöluafsali 8. nóvember 2004. Sama dag gaf hann út veðskuldabréf til Frjálsa fjárfestingarbankans hf. að fjárhæð 40.000.000 króna, tryggt með veði í eigninni. E-kk-nf F-kk-nf seldi fasteignina til Ölduslóðar ehf. með kaupsamningi 3. febrúar 2006 og var kaupsamningnum þinglýst. Samkvæmt honum skyldi Ölduslóð ehf. yfirtaka lán Frjálsa fjárfestingarbankans hf. og liggur fyrir í gögnum málsins umsókn Ölduslóðar ehf. um slíka yfirtöku.

Samþykki Frjálsa fjárfestingarbankans hf. fyrir yfirtökunni virðist ekki hafa legið fyrir og er E-kk-nf F-kk-nf enn skráður skuldari veðskuldabréfsins og afsal til Ölduslóðar ehf. virðist ekki hafa verið gefið út. Bú E-kk-ef F-kk-ef var tekið til gjaldþrotaskipta og lauk skiptum 14. ágúst 2014.

Meðal gagna málsins er samkomulag, dags. 8. febrúar 2010, milli Frjálsa fjárfestingarbankans hf. og sóknaraðila E-kk-ef S-kk-ef um umrætt veðskuldabréf. Fasteignin Súlunes 24 var þá í nauðungarsöluferli hjá sýslumanni og lokasalan fyrirhuguð 10. febrúar 2010. Samið var um að lánið skyldi teljast vera 67.000.000 króna og að greitt skyldi inn á lánið 15.000.000 króna þann 9. febrúar 2010 og 10.000.000 króna eigi síðar en 1. apríl 2010. Þá segir í samkomulaginu að skilmálum lánsins skyldi breytt þannig að sóknaraðili yrði greiðandi lánsins. Við greiðslu á 15.000.000 króna skuldbatt bankinn sig til að afturkalla uppboðið. Þetta samkomulag gekk eftir hvað varðar greiðslu á 15.000.000 króna og afturköllun uppboðsins. Hins vegar virðist ekki hafa verið staðið við greiðslu á 10.000.000 króna og sóknaraðili varð aldrei skuldari lánsins. Samkvæmt gögnum málsins hefur ekki verið greitt af skuldabréfinu frá 9. febrúar 2010.

Sóknaraðili byggir á því að hann eigi aðild að málinu þar sem hann hafi með samkomulagi um skilmálabreytingu 8. febrúar 2010 gerst skuldari lánsins og jafnframt samið um breytt kjör og endurgreiðslu skuldarinnar. Ekki er unnt að fallast á þessi sjónarmið sóknaraðila þar sem samkomulagið gekk ekki eftir um að sóknaraðili yfirtæki skuldina samkvæmt veðskuldabréfi því sem liggur til grundvallar nauðungarsölubeiðni varnaraðila. Aðild sóknaraðila að málinu getur ekki helgast af hagsmunum sem til stóð að hann öðlaðist en ekki varð úr.

Samkvæmt framansögðu verður að líta svo á að sóknaraðili eigi ekki lögvarða hagsmuni af úrlausn málsins að efni sé til þess að hann eigi aðild að því, sbr. 2. tl. 2. gr. laga nr. 90/1991. Málinu verður því vísað frá dómi. Rétt þykir að málskostnaður falli niður milli aðila.

G-kk-nf A-kk-nf héraðsdómari kveður upp úrskurð þennan.

Úrskurðarorð

Máli þessu er vísað frá dómi.

Málskostnaður fellur niður.

G-kk-nf A-kk-nf