S-509/2011

Mál þetta, sem dómtekið var 2. september 2011, er höfðað með ákæru útgefinni af ríkissaksóknara 18. apríl 2011 á hendur A, kt. 000000-0000, […] og B, kt. 000000-0000, […] „fyrir húsbrot, ólögmæta nauðung og stórfellda líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt laugardagsins 1. janúar 2011, í félagi, ruðst í heimildarleysi inn í íbúðarhús að […],[…], með því að brjóta rúðu í útidyrahurð, og ráðist þar á C, kennitala 000000-0000, með ítrekuðum höggum í höfuð og líkama, en ákærði B kýldi C ítrekað í höfuðið, tók hann hálstaki og hélt honum svo niðri í sófa á meðan ákærði A kýldi C ítrekað í hægri síðu. Afleiðingar árásarinnar voru þær að C hlaut lífshættulega áverka, en hann hlaut mar á hálsi, mar undir hægra auga, skurð við vinstra gagnauga sem sauma þurfti með 4 sporum, brot á 6. rifbeini vinstra megin, og samfallið lunga.“

Þetta er talið varða við 225. gr., 231. gr. og 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærðu verði dæmdir til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.

Af hálfu C er krafist skaða- og miskabóta að fjárhæð 1.992.175 krónur með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 1. janúar 2011 til greiðsludags, en að mánuði liðnum frá birtingu bótakröfu er krafist dráttarvaxta samkvæmt 6. gr., sbr. 5. gr., til greiðsludags.

Hinn 2. september 2011 var mál nr. S-959/2011, sem var höfðað á hendur ákærða B með ákæru útgefinni 22. ágúst 2011, sameinað þessu máli, sbr. heimild í 1. mgr. 169. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Þar er ákærða gefinn að sök þjófnaður, með því að hafa, laugardaginn 5. febrúar 2011, stolið Philips skeggsnyrti, samtals að verðmæti 8.990 krónur, úr verslun Hagkaups, Fitjum, Reykjanesbæ.

Þetta er talið varða við 1. mgr. 244. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.

Ákærði A krefst þess aðallega að honum verði ekki gerð refsing, en til vara er krafist vægustu refsingar er lög leyfa og þess að hún verði skilorðsbundin. Þá krefst ákærði sýknu af bótakröfu en til vara er þess krafist að hún verði lækkuð. Verjandi ákærða gerir kröfu um hæfilega þóknun sér til handa.

Ákærði B krefst sýknu af ákæru 18. apríl 2011, en til vara vægustu refsingar og þess að hún verði skilorðsbundin. Jafnframt gerir ákærði kröfu um að bótakröfu verði vísað frá dómi en til vara að krafan verði lækkuð. Ákærði játar að hafa framið brot samkvæmt ákæru 22. ágúst 2011. Þá gerir verjandi ákærða kröfu um þóknun sér til handa.

I.

Að morgni 1. janúar 2011 barst lögreglu tilkynning um árás á mann á […], móts við hús nr. […]. Í frumskýrslu lögreglu segir að á vettvangi hafi lögreglumenn orðið varir við D sem var staddur í bifreið á plani við […]. Hann hefði veifað til lögreglumannanna og sagt að „B“ væri innandyra á […] að lemja C. D hefði sagt að E væri þar inni og hún hefði látið hann vita af þessu. Útidyrahurðin á […] hafi verið læst en rúða hafi verið brotin í hurðinni og hægt hafi verið að teygja sig inn fyrir og opna dyrnar. Inni hafi mátt heyra menn deila og er lögreglumenn hafi farið inn hafi þeir séð C og ákærðu, B og A, í stofunni, en E hafi verið í kjallara hússins. Einhver ágreiningur og átök hefðu greinilega átt sér stað en C ekkert viljað tjá sig um það. Hann hafi verið mjög móður og með smávægilega áverka í andliti. Hann hefði ekki viljað aðhafast neitt í málinu eða þiggja aðstoð lögreglu. Ákærði B hefði skýrt frá því að hafa verið staddur í samkvæmi skammt frá og ákveðið að fara og ræða við C sem hefði haft kynmök við fyrrverandi unnustu hans, F, og smitað hana af kynsjúkdómi, en ákærði hefði verið ósáttur við það. Ákærði B hefði, ásamt ákærða A, bankað á hurðina og C hleypt þeim inn. Jafnframt hefði ákærði B sagt að til átaka hefði komið milli hans og C. Ákærði A hefði sagt lögreglu að hann hefði ekki verið í neinum átökum, en hann hefði komið til C skömmu á eftir ákærða B.

Hinn 19. janúar 2011 gaf C skýrslu hjá lögreglu. Í lögregluskýrslu segir að hann hafi skýrt frá því að hafa vaknað að morgni 1. janúar 2011 við það að sparkað hefði verið í útidyrahurðina hjá honum og svo hafi rúða verið brotin. Það hefði tekið hann smástund að vakna og átta sig á þessu þar sem hann hefði tekið inn svefnlyf um nóttina. Herbergi hans sé í risinu og hann hafi farið niður til að athuga hvað gengi á. Þegar hann hafi komið niður hafi ákærðu verið komnir inn fyrir forstofuna og nánast inn í eldhúsið. Þeir hafi verið mjög æstir og kærandi sagt þeim að róa sig og koma inn í stofu. Ákærði B hafi gargað eitthvað um að kærandi hefði komið barni ákærða og fyrrverandi kærustu í hættu vegna skuldar sem kærandi hefði komið ákærða A í. Seinna í atburðarásinni hefði ákærði A talað um að kærandi hefði smitað fyrrverandi kærustu ákærða B af kynsjúkdómi. Þá hafi kærandi skýrt frá því að fyrrverandi kærasta ákærða B væri nú kærasta ákærða A. Jafnframt hafi kærandi tekið fram að hann hefði ekki haft samræði við hana. Einnig hefði kærandi sagt að orðaskipti ákærðu hefðu verið mjög samhengislaus og hann ekki skilið þau. Hann hefði verið mjög ringlaður vegna svefnlyfsins og hann myndi ekki allt orðrétt sem þeir hefðu sagt. Nánar um atvik hefði kærandi sagt að er þeir hefðu komið inn í stofuna hefði ákærði B kýlt hann með krepptum hnefa í andlitið rétt eftir að ákærði A hefði sest í sófann. Kærandi hafi talið að ákærði B hefði kýlt hann 3-4 höggum í andlitið. Ákærði B hefði svo „tekið á“ kæranda og C tekið á móti og þannig komið til stympinga á milli þeirra en ákærði B hefði haldið kæranda einhvers konar hálstaki með öðrum handleggnum. Þegar ákærði B hefði sleppt kæranda hafi hann verið kominn niður á fjóra fætur. Nánar tiltekið hafi kærandi verið á hnjánum á gólfinu en hallað efri hluta búksins á sófann. Ákærði B hefði aftur haldið honum, í þessari stöðu í sófanum, og þá hafi ákærði A kýlt kæranda í síðuna. Þetta hefðu verið 3-4 högg. Kærandi hefði sagt að enginn vafi væri á því að hann hafi rifbeinsbrotnað við þessi högg. Kærandi hefði reynt að setja hendur fyrir höfuð sér en ákærði B hefði haldið honum niðri með báðum höndum, með því að ýta aftan á hálsinn og neðarlega á bakið. Þá hefði kærandi sagt að hann hefði séð ákærða A koma aftan að sér og séð hann kýla sig í síðuna. Svo hafi lögreglan komið inn í íbúðina. Um ástæðu þess að hann vildi ekki þiggja aðstoð lögreglu er hún kom á vettvang hefði kærandi sagt að hann hefði verið mjög ringlaður og verið í taugaáfalli og ekki hugsað skýrt. Þá hefði kærandi greint frá því að hafa heyrt í ákærða B eftir framangreind atvik og ákærði B sagt að ákærði A hefði logið að sér og þess vegna hefðu þeir farið á heimili kæranda. Kærandi hefði ekki viljað tjá sig frekar um áðurnefnda skuld, en hann hefði sagt að það hefði verið komið sök á hann. Að lokum hefði kærandi sagt að hann vildi ekki leggja fram kæru á hendur ákærðu af ótta við hefndaraðgerðir, en hann vildi hins vegar kæra ákærðu fyrir húsbrot. Kærandi hefði áskilið sér rétt til að gera síðar kröfu um skaðabætur.

Ákærði B var yfirheyrður hjá lögreglu 9. febrúar 2011. Hann kvaðst hafa verið í samkvæmi með meðákærða A sem hefði beðið sig um að koma með honum til C í næsta hús. Ákærði hefði spurt meðákærða af hverju hann vildi fara til C og meðákærði sagt að hann vildi hafa vitni. Ákærði hefði ekki viljað fara til C. Ástæða þess hafi verið sú að F, fyrrverandi kærasta ákærða og barnsmóðir, hefði sagt að hún og C hefðu sofið saman og látið að því liggja að hann hefði þröngvað sér upp á hana. Ákærði hefði hins vegar samþykkt að fara með meðákærða. Meðákærði hefði tekið í dyrahúninn og það verið læst. Hann hefði bankað en enginn svarað. Ákærða hafi verið kalt og viljað snúa við en meðákærði þá sagt að það væri ekkert mál að opna og brotið rúðu í hurðinni. Hann hefði svo opnað og farið inn og ákærði farið inn strax á eftir honum. Þá hafi C verið vaknaður og spurt hvað væri í gangi. Ákærði hefði sagt honum að halda kjafti og sagt að hann þyrfti að tala við hann, ýtt meðákærða frá og farið inn í stofu með C. Ákærði hefði slegið eitthvað úr hendi hans, kveikjara að hann hélt, og ýtt honum niður í stól. Ákærði hefði sagt við C að þeir væru búnir að vera vinir í sjö ár og C hefði notfært sér ástand F og þröngvað sér upp á hana. C hefði neitað þessu og ákærði þá sagt að hún hefði sjálf sagt sér það. Meðákærði hefði þá komið á fullri ferð þegar ákærði hefði staðið yfir C, en hann hafi átt eitthvað óuppgert við hann út af einhverjum málum, og meðákærði kýlt C í vinstri síðuna. Ákærði kvaðst ekki hafa átt von á þessu og hann hefði aldrei leyft meðákærða að gera þetta. Ákærði sagði að meðákærði hefði kýlt C stuttum þungum höggum. Þetta hefðu verið um 3-6 högg og ákærði hefði ýtt meðákærða frá C. Þegar borinn var undir ákærða vitnisburður C um að ákærði hefði kýlt hann í andlitið kvaðst ákærði ekki minnast þess en það gæti vel verið að hann hefði gert það. Um það hvort ákærði hefði haldið C og meðákærði kýlt hann á meðan sagði ákærði að hann væri ekki frá því að hafa haldið honum en ekki með hefðbundnu hálstaki. Ákærði hefði staðið yfir C þegar meðákærði hefði byrjað að „bomba“ í hann. Þá skýrði ákærði frá því að hann hefði haft samband við C eftir þetta og beðið hann afsökunar. Einnig skýrði ákærði frá því að meðákærði búi með F og hún hefði greint ákærða frá því að handrukkarar hefðu tvisvar komið á heimili þeirra. Í annað skiptið hefðu þeir nefbrotið meðákærða og þá hefði dóttir ákærða verið þar. Jafnframt sagði ákærði að meðákærði hefði komið sök á C og búið til samúð frá ákærða. Einnig sagði ákærði að meðákærði hefði haft samband við ákærða eftir umrætt atvik varðandi það hvað hann ætti að segja við lögreglu en ákærði tekið illa í það erindi.

Ákærði A var yfirheyrður hjá lögreglu 17. febrúar 2011 en hann neitaði að tjá sig um málið.

II.

Samkvæmt vottorði E-kk-ef H-kk-ef læknis kom C á slysa- og bráðadeild Landspítala 1. janúar 2011. Í vottorðinu segir að sjúklingurinn hafi verið með mikla verki í brjóstkassa og mar í andliti, undir hægra auga og skurð við vinstra gagnauga, sem var saumaður. Hann hefði átt í miklum erfiðleikum með að setjast upp og liggja. Þá hafi hann verið með far vinstra megin á hálsi, sem gæti verið eftir hálstak, og hann hafi fengið örlitla verki við að kyngja. Við hlustun hafi verið vægt daufara öndunarhljóð vinstra megin, ofarlega þegar lungu hafi verið hlustuð framan frá, samanborið við hægra megin. Jafnframt hafi hann verið með eymsli dreifð um kviðinn. Teknar hafi verið röntgenmyndir af sjúklingnum og greining verið „traumatic pneumothorax“, opið sár á öðrum hlutum höfuðs, mar á augnloki og augnsvæði og rifbrot á 6. rifi. Enn fremur segir í vottorðinu að meðferð hafi verið veitt vegna loftbrjósts og samfalls á vinstra lunga, sett hafi verið „thorax“ dren og sjúklingurinn lagður inn á skurðdeild. Þá kemur fram í vottorðinu að sjúklingurinn hafi verið með brjóstholskera í tvo sólarhringa. Við eftirlit á göngudeild 11. janúar 2011 hafi lungað verið eðlilega útþanið og skurðir í andliti vel grónir. Sjúklingurinn hafi samt verið með mikla verki og tekið verkjalyf. Áverkar hans hafi verið alvarlegir og gætu í sumum tilfellum verið lífshættulegir, einkum þegar þrýstingsloftbrjóst myndist. Reiknað væri með að mestu óþægindi sjúklingsins myndu ganga yfir á u.þ.b. 6-8 vikum.

III.

Verður nú rakinn framburður ákærðu og vitna fyrir dómi.

Ákærði A kvaðst hafa verið í samkvæmi í næsta húsi við C. Meðákærði B hefði spurt hvort hann vildi koma með sér í heimsókn til C. Þeir hefðu farið að heimili C og meðákærði barið á hurðina og gargað inn um bréfalúguna en enginn svarað. Ákærði hefði viljað fara í burtu og þegar hann hafi verið kominn nokkur skref fyrir hornið hafi hann heyrt brothljóð. Hann hefði þá snúið við og C verið kominn niður og meðákærði verið inni á ganginum. C hefði boðið þeim inn í stofu og þeir sest þar. Þegar þeir hafi verið sestir hafi meðákærði kýlt C í andlitið með krepptum hnefa. Meðákærði hefði kýlt C alloft og „lamið hann í köku“. Nánar tiltekið hefði meðákærði kýlt hann nokkrum sinnum, sparkað í hann, staðið yfir honum og barið í hann. Svo hefði meðákærði staðið fyrir aftan C og klipið í barkakýli hans. Einnig hefði meðákærði sparkað í C þegar hann hafi verið á hnjánum og sagt honum að reyna að streitast ekki á móti. Jafnframt sagði ákærði að meðákærði hefði spurt C af hverju hann hefði verið að ljúga að sér um F, en meðákærði hefði borið upp á hann að hafa sofið hjá henni en hann hefði neitað því. Þegar C hefði neitað hafi ákærði kýlt C í magann. C hefði legið aftur og meðákærði haldið honum og ákærði þá kýlt hann í magann. Ákærði neitaði því að hafa kýlt C í vinstri síðu. Aðspurður hvar meðákærði hefði sparkað og slegið í C kvaðst ákærði ekki hafa séð það í öllum hamaganginum en meðákærði hefði ítrekað slegið og sparkað í hann. Fram kom að ákærði býr með F, fyrrverandi kærustu og barnsmóður meðákærða. Enn fremur greindi ákærði frá því að kvöldið fyrir umrætt atvik hefði hann hitt C og allt verið í góðu. Aðspurður hvort þeir hefðu rætt deilur vegna fíkniefna sagði ákærði að þeir hefðu sjatlað það mál. Deila þeirra hefði snúist um það að C hafi átt að hafa tekið efni og sagt að það hefði verið fyrir ákærða og ákærði átt að skulda það. Það hefði verið sótt á ákærða með það og honum verið hótað barsmíðum. Ákærði kvaðst hafa sagt meðákærða frá þessu máli og hótununum. Ákærði neitaði því að þessi deila þeirra hefði verið ástæða þess að ákærðu fóru til C. Um ástæðu þess að ákærði hefði kýlt C í magann sagði ákærði að það hefði verið vegna þess að hann hefði sagt að F hefði sagt ósatt og ákærði gert þetta í bræði. Inntur eftir því hvernig meðákærði hefði haldið C þegar ákærði kýldi hann kvaðst ákærði ekki muna það vel, en það hefði verið með annarri hendi yfir brjóstið og þetta hefði ekki verið hálstak. Þá sagði ákærði að hann hefði ekki viljað tjá sig um málið hjá lögreglu vegna þess að hann nennti ekki að standa í veseni og hann hefði heyrt af því að meðákærði og C hefðu verið að djamma saman eftir þetta og meðákærði um tíma búið hjá C.

Ákærði B greindi frá því að hann hefði komið til landsins frá […] í desember 2010 og hann hefði ekki átt von á því að sjá dóttur sína mikið vegna ágreinings milli hans og barnsmóður hans, F. F hefði hins vegar viljað að ákærði hefði dótturina hjá sér vegna þess að handrukkarar hefðu komið á heimili F vegna skuldar sem meðákærði A hafi átt að skulda. Meðákærði hefði sagt ákærða að C hefði stolið fíkniefnum og komið meðákærða í skuld og þess vegna hefðu handrukkarar komið tvisvar á heimili meðákærða og F. Ákærði kvaðst ekki þekkja C nema af góðu en orðið fúll yfir því að C hefði komið meðákærða og F í þessa stöðu. Hinn 1. janúar hefði ákærði verið að skemmta sér í næsta húsi við C. Meðákærði hefði þá viljað tala við C og þeir farið heim til hans. Þeir hefðu bankað upp á en enginn svarað. Það hefði verið kalt og ákærði viljað fara til baka en meðákærði endilega viljað ræða við C. Meðákærði hefði þá kýlt eða sparkað í rúðu í hurðinni og rúðan brotnað. Þeir hefðu farið inn og verið í stigaganginum þegar C hafi komið niður. Ákærði kvaðst hafa boðist til að tala við C en þeir hefðu þekkst lengi. Ákærði sagði jafnframt að meðákærði hefði verið búinn að sannfæra sig um að allt væri C að kenna með fíkniefnamálið en C hefði neitað þessu. Ákærði hefði þá orðið æstur og slegið í hönd C og í andlit hans með flötum lófa. Ákærði sagði að hann hefði verið með hring á hendi og C fengið skurð á auga við þetta. C hefði svo sagt: „B, viltu leyfa mér að útskýra.“ Ákærði hefði sagt já en á sömu stundu hefði meðákærði, sem hafi staðið fyrir aftan ákærða, „bombað“ í C, í kviðinn. Það hefði engin ástæða verið til að rjúka svona í C og meðákærði komið ákærða á óvart. Þeir hefðu sest í sófann og það næsta sem gerðist hafi verið það að lögreglan kom. Ákærði kvaðst hafa frétt eftir á að C hefði aldrei tekið þau fíkniefni sem hann hafi átt að taka heldur hefði meðákærði tekið þau sjálfur og kennt C um.

Borinn var undir ákærða framburður hans hjá lögreglu, um að meðákærði hefði komið á fullri ferð, þegar ákærði hefði staðið yfir C, og kýlt hann í vinstri síðu, stuttum og þungum höggum, þrisvar til sex sinnum. Ákærði sagði að þetta hefði verið ein hrina og meðákærði slegið hann hratt 3-4 höggum, en hann kvaðst ekki vera viss hvort það hefði verið í vinstri eða hægri síðu. Ákærði kvaðst hafa verið búinn að sleppa C þegar þetta gerðist þar sem hann hafi ætlað að útskýra hvað hefði gerst. Um framburð sinn hjá lögreglu, um að hann væri ekki frá því að hann hefði haldið C en ekki með hálstaki, sagði ákærði að hann hefði haldið í hann en ekki þegar meðákærði hefði lamið hann. Jafnframt sagði ákærði að tilgangur ferðarinnar til C hefði ekki verið að ráðast á C heldur að ræða við hann. Þá neitaði ákærði því að hafa kýlt C í andlitið en hann hefði slegið hann í reiði. Ákærði sagði að sér þætti þetta mjög leiðinlegt og hann hefði haft samband við C til að athuga með hans líðan og biðjast afsökunar á því að hafa haft hann fyrir rangri sök. Ákærði neitaði því að hann hefði farið heim til C út af því að C hafi átt að hafa þvingað F til samræðis og verið með kynsjúkdóm. Ákærði sagði að hann hefði hætt með F í ágúst 2010 og ákærði ekki borið kala til C vegna þessa. Meðákærði hefði fremur haft ástæðu til þess þar sem hann og F væru í sambandi.

Vitnið C sagði fyrir dómi að hann hefði tekið inn svefnlyf áður en það fór að sofa um nóttina. Vitnið hefði svo vaknað við að barið hafi verið á hurðina og það heyrt brothljóð. Vitnið hefði farið niður og þá hefðu ákærðu staðið í eldhúsinu. Vitnið kvaðst hafa verið hálfutan við sig og sagt eitthvað við þá, en mundi ekki hvað það var. Þeir hefðu farið inn í stofu og vitnið ætlað að kveikja sér í sígarettu en þá hefði það verið slegið af ákærða B. Svo hefðu byrjað átök, milli vitnisins og ákærða B, og vitnið verið spurt út í ýmsa hluti. Ákærði B hefði haldið vitninu en svo sleppt vitninu og leyft því að útskýra mál sitt. Þegar ákærði B hafi verið að hlusta á svör vitnisins hefði ákærði A komið aðvífandi og kýlt vitnið í skrokkinn, nánar tiltekið í vinstri síðuna. Þegar vitnið var innt eftir því hvort ákærði B hefði slegið það einu sinni eða oftar sagði vitnið að það væri ekki visst. Þetta hefði allt gerst mjög hratt og það gæti verið að höggin hefðu verið fleiri en eitt. Þá kvaðst vitnið ekki vita hvort það hefði verið slegið með krepptum hnefa eða flötum lófa. Aðspurt sagði vitnið að ákærði B hefði ekki haldið vitninu meðan ákærði A kýldi vitnið. Þegar vitnið var innt eftir því hvað ákærðu hefðu sagt sagði vitnið að því hefði verið haldið fram að vitnið hefði sofið hjá F, fyrrverandi unnustu ákærða B, sem nú sé kærasta ákærða A, en það sé ekki rétt. Vitnið sagði jafnframt að ákærðu hefðu verið æstir. Verjandi ákærða B spurði vitnið hvort málið hafi snúist um fíkniefnaskuld og að ákærði A hafi verið að koma sök á vitnið. Vitnið kvaðst kannast við það og rætt hafi verið um það, ásamt því sem áður segir um F. Ákærði B hefði gefið honum tækifæri til að segja sína hlið á málinu en þá hefði ákærði A ráðist á vitnið. Einnig skýrði vitnið frá því að ákærði B hefði haft samband við vitnið eftir árásina og beðið sig afsökunar. Nánar um átök milli vitnisins og ákærða B sagði vitnið að hann hefði tekið vitnið taki og það reynt að losa sig, en vitnið hefði ekki verið slegið eða kýlt.

Borin var undir vitnið lögregluskýrsla, dags. 19. janúar 2011, og sagði vitnið að þar kæmi ranglega fram að ákærði B hefði haldið vitninu meðan ákærði A hefði kýlt það. Vitnið kvaðst hafa verið mjög taugaveiklað hjá lögreglu og orð þess verið tekin úr samhengi. Ákærði B hefði haldið vitninu þegar það var að útskýra mál sitt þar sem það hefði verið mjög æst, en það minnti að ákærði B hefði ekki haldið vitninu einmitt þegar það fékk höggin frá ákærða A. Aðspurt hvort það gæti verið að það hefði munað atvik betur hjá lögreglu svaraði vitnið að það gæti vel verið. Vitnið kvaðst muna þetta þannig að ákærði B hefði fyrst haldið sér og svo staðið yfir sér en þá hefði ákærði A ráðist á vitnið. Vitnið neitaði því að það væri að hlífa ákærða B. Borinn var undir vitnið framburður ákærða A um að ákærði B hefði um tíma eftir árásina búið hjá vitninu og sagði vitnið að það væri ekki rétt. Þá sagði vitnið aðspurt að því hefði ekki fundist ákærðu hafa beitt vitnið ólögmætri nauðung eða brotið gegn frjálsræði þess, sbr. 225. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Um afleiðingar árásar ákærðu sagði vitnið að það hefði verið sett dren í lungu þess og vitnið væri með ör eftir það. Vitnið hefði þurft að taka inn sterk verkjalyf og það verið aumt í kjálkabeininu og átt erfitt með að borða. Þá sagði vitnið að það hefði átt erfitt með að vera í húsinu eftir þetta og á endanum flutt þaðan. Enn fremur sagði vitnið að það hefði verið lengi að jafna sig eftir rifbeinsbrotið.

Vitnið E kvaðst hafa verið sofandi í kjallara umrædds húss og vaknað við læti, þegar ákærðu hafi verið að lemja C. Vitnið kvaðst hafa hringt í D og svo í lögregluna. Vitnið sagði að það myndi ekki hvað ákærðu hefðu sagt en það myndi eftir því að C hefði sagt: „B, please leyfðu mér að útskýra.“ Fram kom að vitnið hefði ekki farið upp fyrr en lögreglan kom.

Vitnið D kvaðst hafa komið eftir að lögreglan kom og vitnið hefði farið með C á spítala. Þá sagði vitnið að E hefði hringt í sig og sagt að það væri verið að berja C uppi og vitnið sagt henni að hringja á lögregluna. Jafnframt sagði vitnið að C hefði sagt því að ákærðu hefðu lamið hann.

Vitnið F, barnsmóðir ákærða B og unnusta ákærða A, skýrði frá því að hún ætti von á barni með ákærða A. Vitnið sagði að ákærði A hefði skýrt sér frá því að hafa veitt C eitt högg í magann en ákærði B hefði barið hann. Þá hefði ákærði B sagt vitninu að hann hefði lamið C illa, en ákærði hefði verið honum reiður vegna þess að hann hefði logið að honum að vitnið og C hefðu verið saman. Einnig hefði ákærði B sagt að honum þætti leitt hvað þetta hefði farið illa og hann vildi helst stinga sig í kviðinn til að geta sýnt fram á að C hefði byrjað. Einnig hefði ákærði B sagt að hann vildi drepa ákærða A. Vitnið kannaðist við að menn hefðu komið á heimili vitnisins og ákærða A og verið með hótanir. Ákærði B hefði því verið með barn þeirra er hann kom til landsins í desember 2010 og einnig vegna þess að hann hefði ekki séð barnið í langan tíma.

Vitnið E-kk-nf H-kk-nf læknir sagði aðspurt að áverkar C geti samrýmst því að hann hafi fengið ítrekuð högg í höfuð og líkama. Þá hafi hann verið með áverka á hálsi sem bendi til þess að hann hafi verið tekinn hálstaki. Jafnframt skýrði vitnið frá því að við rifbrot geti það stungist inn í lunga og þá myndist loftleki inn í brjóstholið og það hefði gerst hjá C. Vitnið sagði að ef loftlekinn yrði mikill gæti samfallið á lunganu orðið það mikið að það þrýsti á æðar og hjarta og gæti valdið dauða. Jafnframt tók vitnið fram að mikið þurfi til að veita svona áverka eins og á síðu C, jafnvel spark. Vitnið taldi að C hafi verið óvinnufær í 6-8 vikur. Um áverka á höfði C sagði vitnið að þeir hefðu ekki virst alvarlegir. Aðspurt hvort mögulegt væri að C hefði hlotið rifbrot á vinstri síðu við högg í hægri síðu sagði vitnið að það væri ekki mögulegt.

Vitnið H-kvk-nf E-kvk-nf rannsóknarlögreglumaður lýsti því að hafa farið á vettvang í febrúar 2011 til að taka myndir og C hefði sýnt vitninu aðstæður. Aðspurt hvort C hefði lýst því hvernig ákærðu hefðu ráðist á hann svaraði vitnið neitandi. Vitnið var þá spurt hvort C hefði lýst því að þeir hefðu báðir kýlt vitnið og svaraði vitnið játandi. Enn fremur var vitnið spurt hvort C hefði lýst því að einhver hefði haldið honum niðri og sagði vitnið já. Vitnið sagði að sig minnti, og það vonaði að það færi rétt með, að ákærði B hefði haldið honum og ákærði A kýlt hann. Vitnið tók sérstaklega fram að það hefði ekki tekið skýrslu af C og þetta hefði bara verið óformlegt spjall.

Vitnið Þ-kk-nf Þ-kk-nf lögreglumaður lýsti því að hann hefði farið á vettvang og hitt fyrir C og ákærðu. C hefði verið í geðshræringu og verið móður og æstur eftir áflog. Ákærðu hefðu verið undir áhrifum áfengis. Þá kvaðst vitnið hafa rætt við ákærða B á vettvangi og á lögreglustöð. Hann hefði skýrt frá því að hafa verið í samkvæmi rétt hjá og verið ósáttur við B út af einhverju sem tengdist barnsmóður hans og ætlað að ræða það við hann.

IV.

Eins og rakið hefur verið bar vitnið C fyrir dómi að ákærði B hefði ekki haldið honum meðan ákærði A kýldi hann, eins og fram kemur í lögregluskýrslu, dags. 19. janúar 2011. Í lögregluskýrslunni kemur ekki allt fram sem vitnið sagði heldur er um að ræða samantekt á vitnisburði þess. Skýrslutakan var tekin upp í hljóði og mynd og er ástæða til að rekja vitnisburðinn nánar, hvað varðar ástæðu þess að ákærðu réðust á vitnið og með hvaða hætti.

Vitnið var spurt hvað ákærðu hefðu sagt strax við það, fyrst eftir að þeir komu inn. Vitnið svaraði því til að ákærði B hefði verið gargandi og vitninu hefði fundist eins og ákærði A hefði logið að ákærða B að vitnið hefði gert eitthvað. Þetta hefði verið hálf samhengislaust en verið eitthvað á þá leið að vitnið var sakað um að hafa komið barni ákærða B og barnsmóður hans í hættu vegna skuldar sem ákærði A átti að vera í, en það væri ekki rétt að vitnið hefði gert það. Eftir að vitnið var búið að greina frá þessu var það spurt hvort deilan hefði snúist um meint kynmök vitnisins við fyrrverandi kærustu ákærða B og þá sagði vitnið: „Já, það var eitthvað líka.“ Vitnið áréttaði að málið hefði snúist um einhverja skuld sem ákærði A hafi verið í og vitnið átti að hafa komið honum í, en það væri kjaftæði. Lögreglumaðurinn sagði þá: „Svo var þetta út af einhverju smitdæmi með fyrrverandi kærustu hans.“ Vitnið sagði að ákærði A hefði eitthvað minnst á það þegar hann hefði kýlt vitnið. Lögreglumaðurinn sagði að hann áttaði sig ekki alveg á því sem vitnið var að segja og sagði vitnið þá að hann yrði að spyrja ákærðu út í þetta.

Þegar vitnið var spurt hvernig ákærði B hefði kýlt í andlit vitnisins kvaðst vitnið allt í einu hafa fundið högg og gat sér þess til að það hefði verið hnefahögg. Þá sagði vitnið að við þetta högg hefði blætt við auga þess. Aðspurt hvað hefði gerst í framhaldinu sagði vitnið að atburðarásin væri meira og minna í „blackouti“. Þegar vitnið var innt eftir því hvort ákærði B hefði kýlt vitnið oftar en einu sinni kvaðst vitnið ekki geta sagt til um það en giskaði á 3-4 skipti. Svo hefði komið til stympinga. Ákærði B hefði tekið á vitninu og vitnið tekið á móti. Síðan hefði ákærði B sleppt vitninu og sagt eitthvað. Þegar vitnið var beðið um að lýsa stympingunum sagði vitnið að ákærði B hefði verið með tak á vitninu og vitnið reynt að losa það. Þetta hefði verið hálstak, nánar tiltekið hefði ákærði B haldið með annarri hendinni um háls vitnisins og vitnið reynt að losa sig. Ákærði B hefði sleppt vitninu og vitnið þá legið á fjórum fótum á gólfinu og þá hefði verið sagt að vitnið hefði getað smitað F af einhverju og ákærði A rokið til. Jafnframt sagði vitnið að ákærði B hefði eitthvað haldið sér og ákærði A kýlt vitnið í bakið, en benti á síðu sína. Aðspurt hvernig ákærði B hefði haldið vitninu sagði vitnið að hann hefði einhvern veginn haldið sér en vitnið myndi ekki alveg hvernig þetta hefði verið. Ákærði B hefði bara einhvern veginn haldið vitninu í sófanum en vitnið kvaðst hafa verið á hnjánum, hallað sér að sófanum og haldið höndum yfir höfuð sér. Þegar þarna hafi verið komið í atburðarásinni hefði lögreglan komið inn. Nánar spurt út í högg frá ákærða A sagði vitnið að það hefði séð hann koma aftan að sér og berja sig. Vitnið giskaði á að þetta hefðu verið 3-4 högg. Þegar vitnið var beðið um að lýsa því hvernig ákærði B hefði haldið vitninu niðri ýtti vitnið höndum sínum fram og sagði: „Mig minnir bara að hann hafi haldið mér svona niðri einhvern veginn.“ Síðar sagði vitnið að það gæti vel verið að sér hefði fundist eins og ákærði B hefði rifið í vitnið eða haldið því niðri. Vitnið væri ekki klárt á því. Þegar langt var liðið á skýrslutökuna var vitnið spurt á ný um ástæðu þess að ákærðu komu til vitnisins og hvort meint skuld hafi verið vegna fíkniefna. Ljóst var að vitnið vildi ekki tjá sig um það og e.t.v. fella á sig sök, en vitnið svaraði játandi að málið hefði snúist um það að sök hefði verið klínt á vitnið.

V.

Ákærðu ber ekki saman um ástæðu þess að þeir fóru á heimili brotaþola, C, og það sem gerðist þar. Ákærði A segir að ákærði B hafi ráðist á brotaþola vegna þess að brotaþoli hefði sofið hjá F, fyrrverandi kærustu og barnsmóður ákærða B. Ákærði B heldur því hins vegar fram að ákærði A hafi átt óuppgerðar sakir við brotaþola vegna deilna um fíkniefni.

Samkvæmt því sem rakið hefur verið hér að framan hafði ákærði A átt í deilum við brotaþola en ákærði A hafði sakað hann um að hafa stolið fíkniefnum og komið ákærða A í skuld vegna þeirra. Jafnframt hefur verið upplýst að handrukkarar hafi komið á heimili ákærða A vegna meintrar skuldar og hann sætt hótunum. Í eitt skiptið hafi dóttir ákærða B verið á heimilinu, sem hann á með F, en F er í sambúð með ákærða A og eiga þau von á barni. Einnig hefur komið fram í málinu að ákærði A og F höfðu sagt ákærða B frá því að brotaþoli hefði komið ákærða A í skuld og að handrukkarar hefðu komið á heimilið. Brotaþoli neitar því að hafa komið ákærða A í skuld.

Þetta fíkniefnamál virðist hafa verið raunveruleg ástæða þess að ákærðu fóru til brotaþola, en ekki það að ákærði B hafi viljað gera upp sakir við brotaþola vegna sögusagna um að hann hefði haft samræði við F. Í þessu sambandi verður að hafa í huga að ákærði B og F hættu saman í ágúst 2010 og ákærði A hafði fremur ástæðu til að bera kala til brotaþola vegna sambands hans við F og deilna vegna meintrar skuldar. Að þessu virtu og með hliðsjón af vitnisburði brotaþola hjá lögreglu og fyrir dómi þykir framburður ákærða B trúverðugri en ákærða A.

Um húsbrotið segir ákærði A að ákærði B hafi brotið rúðu í hurðinni og ákærði B segir að ákærði A hafi gert það. Að mati dómsins hefur það ekki sérstaka þýðingu hvor þeirra braut rúðuna þar sem báðir voru meðvitaðir um að hún hefði verið brotin. Brotaþoli hefur lýst því að hann hafi heyrt barið á hurðina og rúðu brotna og þegar hann hafi komið niður hafi ákærðu verið komnir inn í húsið. Fær þetta stoð í framburði ákærða B. Samkvæmt framansögðu verða ákærðu sakfelldir fyrir húsbrot og varðar háttsemi þeirra við 231. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Í ákæru er ákærða B gefið að sök að hafa kýlt brotaþola ítrekað í höfuðið, tekið hann hálstaki og haldið honum svo niðri í sófa meðan ákærði A hafi ítrekað kýlt í hægri síðu brotaþola. Fyrir dómi viðurkenndi ákærði B að hann hefði slegið brotaþola einu sinni í andlitið en segir að hann hafi gert það með flötum lófa og við það hafi brotaþoli fengið skurð við vinstra gagnauga. Hjá lögreglu og fyrir dómi var brotaþoli ekki viss hvort ákærði hefði slegið hann með krepptum hnefa eða flötum lófa og hversu oft. Hjá lögreglu giskaði brotaþoli á að um hafi verið að ræða 3-4 högg. Gegn neitun ákærða B er ósannað að hann hafi kýlt brotaþola með krepptum hnefa, heldur hafi hann slegið hann með flötum lófa. Með hliðsjón af áverkum brotaþola á höfði, skurðinum við vinstra auga og mar undir hægra auga, þykir hins vegar ljóst að ákærði hafi slegið brotaþola oftar en einu sinni. Ákærði B hefur viðurkennt að hafa haldið brotaþola og samkvæmt fyrirliggjandi læknisvottorði var brotaþoli með far vinstra megin á hálsi. Er því sannað að ákærði B hafi tekið brotaþola hálstaki. Ákærði B er jafnframt sakaður um að hafa haldið brotaþola meðan ákærði A réðst á hann. Ákærði A segir að ákærði B hafi haldið brotaþola en lýsing hans á því hvernig ákærði B átti að hafa haldið brotaþola er óljós. Á upptöku af skýrslutöku hjá lögreglu kemur fram að brotaþoli gat ekki lýst því með hvaða hætti ákærði B hefði haldið honum meðan ákærði A réðst á hann og brotaþoli notaði ekki þau orð sem fram koma í lögregluskýrslu að ákærði hefði ýtt með báðum höndum, aftan á háls hans og neðarlega á bakið. Þá sagði brotaþoli hjá lögreglu að það gæti verið að honum hefði bara fundist eins og ákærði B hefði haldið honum niðri. Fyrir dómi sagði brotaþoli svo að ákærði B hefði ekki haldið honum meðan ákærði A kýldi hann, en ákærði B hefði verið búinn að sleppa taki sem hann var með á brotaþola þegar ákærði A réðst á brotaþola. Að öllu þessu virtu og gegn neitun ákærða B er ósannað að hann hafi haldið brotaþola meðan ákærði A réðst á brotaþola.

Við þingfestingu málsins viðurkenndi ákærði A að hafa kýlt brotaþola 2-3 sinnum, en neitar því að það hafi verið í síðuna heldur í magann. Að virtri þessari játningu ákærða, svo langt sem hún nær, og með hliðsjón af vitnisburði brotaþola, framburði ákærða B og áverkum brotaþola þykir sannað að ákærði A hafi ítrekað kýlt brotaþola, í vinstri síðu en ekki hægri eins og segir í ákæru, með þeim afleiðingum að hann hlaut brot á 6. rifbeini vinstra megin og samfallið lunga. Fram kom hjá E-kk-þgf H-kk-þgf lækni að áverki sem þessi gæti verið lífshættulegur.

Eins og atvikum er hér háttað verður líkamsárás ákærða B heimfærð undir 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 en háttsemi ákærða A undir 2. mgr. 218. gr. sömu laga.

Samkvæmt verknaðarlýsingu í ákæru og lýsingu brotaþola á atvikum hefur hann að mati dómsins ekki orðið fyrir ólögmætri nauðung, sbr. 225. gr. almennra hegningarlaga. Verða ákærðu því sýknaðir af ákæru hvað þetta varðar.

VI.

Ákærði A er fæddur í […]. Samkvæmt sakavottorði hans gekkst hann undir viðurlagaákvörðun á árinu 2002, 25.000 króna sekt, fyrir líkamsárás samkvæmt 217. gr. almennra hegningarlaga. Á árinu 2004 gekkst hann undir viðurlagaákvörðun fyrir brot gegn lögum nr. 57/1996 um umgengni um nytjastofna sjávar og hinn 29. desember 2010 gekkst ákærði með lögreglustjórasátt undir að greiða sekt fyrir brot á lögum nr. 97/2006 um atvinnuréttindi útlendinga. Sakaferill hans hefur ekki áhrif á ákvörðun refsingar hér, en ítrekunaráhrif vegna fyrri líkamsárásar hans eru fallin niður samkvæmt 3. mgr. 71. gr. almennra hegningarlaga. Við ákvörðun refsingar ber að líta til þess að ákærði A réðst í félagi við annan mann inn á heimili brotaþola. Ákærði A kýldi brotaþola nokkrum höggum þannig að hann hlaut lífshættulegan áverka, brot á rifbeini og samfallið lunga. Eins og atvikum er hér háttað telst árásin ekki samverknaður ákærðu. Ákærði A hefur að hluta til játað árás á brotaþola og er það virt honum til málsbóta. Með vísan til framangreinds og með hliðsjón af 77. gr. almennra hegningarlaga þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í 12 mánuði. Vegna alvarleika afleiðingar árásar ákærða A er ekki unnt að skilorðsbinda refsingu hans að öllu leyti, en rétt þykir að fresta fullnustu 9 mánaða þeirrar refsingar og sá hluti hennar falli niður að liðnum þremur árum frá birtingu dómsins, haldi hann almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði B er fæddur í […]. Samkvæmt sakavottorði hans var hann dæmur í tveggja mánaða fangelsi á árinu 1985, skilorðsbundið í tvö ár, fyrir brot gegn 1. mgr. 155. gr. og 244. gr. almennra hegningarlaga. Á árinu 2006 var honum tvisvar gerð sekt fyrir umferðarlagabrot. Þá var hann dæmdur í 12 mánaða fangelsi hinn 7. október 2010 fyrir brot gegn 252. gr. almennra hegningarlaga. Sá dómur hefur nú ítrekunaráhrif, sbr. 1. mgr. 71. gr. og 1. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga. Við ákvörðun refsingar ber að líta til þess að húsbrot ákærða B er framið í félagi við annan mann. Hvað varðar líkamsárás sem ákærði B er sakfelldur fyrir ber að líta til þess að afleiðingar hennar voru ekki alvarlegar. Þá þykir ástæða til að taka tillit til þess að honum hafði verið talin trú um að brotaþoli hefði komið ákærða A í skuld vegna fíkniefna. Jafnframt ber að líta til þess að ákærði B hefur í raun játað húsbrotið og þá líkamsárás sem hann er sakfelldur fyrir. Enn fremur hefur hann sýnt iðrun og beðið brotaþola afsökunar. Eins og atvikum máls er háttað telst árás ákærða ekki vera samverknaður. Hvað varðar þjófnaðarbrot ákærða B er til þess að líta að um smáræði var að tefla og hann hefur skýlaust játað brotið. Með vísan til alls framangreinds og með hliðsjón af 77. gr. almennra hegningarlaga þykir refsing ákærða B hæfilega ákveðin fangelsi í fjóra mánuði. Vegna sakaferils hans er ekki unnt að skilorðsbinda refsingu hans.

VII.

Á rannsóknarstigi málsins lagði brotaþoli, C, fram skaðabótakröfu. Nánar tiltekið um miskabætur að fjárhæð 1.700.000 krónur, sjúkrakostnað að fjárhæð 60.000 krónur og kostnað vegna lögmannsaðstoðar, samtals 232.175 krónur, en kæmi til aðalmeðferðar væri krafist réttargæsluþóknunar. Við aðalmeðferð málsins féll brotaþoli frá kröfu vegna sjúkrakostnaðar.

Ákærðu hafa verið sakfelldir fyrir húsbrot og ákærði B fyrir líkamsárás samkvæmt 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 en ákærði A fyrir líkamsárás samkvæmt 2. mgr. 218. gr. sömu laga. Miskabætur til handa brotaþola verða ákveðnar þannig að ákærða A ber að greiða brotaþola 600.000 krónur, og skal ákærði B þar af greiða brotaþola 150.000 krónur óskipt með ákærða A.

Dráttarvextir skulu reiknast frá 10. júní 2011 þegar liðinn var mánuður frá birtingu kröfunnar fyrir báðum ákærðu, sbr. 9. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001.

VIII.

Með vísan til 219. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála ber að dæma ákærðu til að greiða sakarkostnað. Ákærði A skal greiða í sakarkostnað þóknun verjanda síns, L-kk-ef R-kk-ef hdl., sem þykir hæfilega ákveðin 376.500 krónur, að virðisaukaskatti meðtöldum. Þá ber ákærða að greiða í sakarkostnað þóknun réttargæslumanns samkvæmt því sem síðar segir. Í ljósi þess að ákærði B hefur verið sýknaður af þeirri alvarlegu háttsemi að hafa haldið brotaþola meðan ákærði A réðst á hann þykir rétt að dæma ákærða B til að greiða í sakarkostnað helming af þóknun verjanda síns, G-kk-ef B-kk-ef Ó-kk-ef hrl., sem ákveðst 376.500 krónur, að virðisaukaskatti meðtöldum, og óskipt með ákærða A helming af þóknun réttargæslumanns, P-kk-ef K-kk-ef hdl., sem þykir hæfilega ákveðin, með hliðsjón af tímaskýrslu, 244.725 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti, auk aksturskostnaðar hans, 12.539 krónur. Ákærðu verður hins vegar gert að greiða annan sakarkostnað óskipt, 25.050 krónur, vegna læknisvottorðs.

Dóm þennan kveður upp S-kvk-nf B-kvk-nf héraðsdómari.

D ó m s o r ð:

Ákærði A sæti fangelsi í tólf mánuði, en fresta skal fullnustu níu mánaða refsingarinnar og sá hluti hennar falla niður að liðnum þremur árum frá birtingu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði B sæti fangelsi í fjóra mánuði.

Ákærði A greiði C 600.000 krónur, og ákærði B þar af 150.000 krónur óskipt með ákærða A, ásamt vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 1. janúar 2011 til 10. júní 2011, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði A greiði í sakarkostnað 376.500 króna þóknun verjanda síns, L-kk-ef R-kk-ef héraðsdómslögmanns.

Ákærði B greiði í sakarkostnað helming af 376.500 króna þóknun verjanda síns, G-kk-ef B-kk-ef Ó-kk-ef hæstaréttarlögmanns, en hinn helmingurinn greiðist úr ríkissjóði.

Enn fremur skal ákærði A greiða í sakarkostnað 244.725 króna þóknun réttargæslumanns, P-kk-ef K-kk-ef héraðsdómslögmanns, og aksturskostnað hans að fjárhæð 12.539 krónur. Ákærði B greiði þar af helming óskipt með ákærða A.

Annan sakarkostnað, 25.050 krónur, greiði ákærðu óskipt.

S-kvk-nf B-kvk-nf