S-98/2007

I.

Mál þetta, sem dómtekið var föstudaginn 18. janúar 2008 að aflokinni aðalmeðferð, er höfðað með ákæru sýslumannsins á Eskifirði, útgefinni 20. júní 2007, á hendur X, kt. 000000-0000, með lögheimili að [heimilisfang] en dvalarstað að [heimilisfang] “fyrir líkamsárás á Y, með því að hafa, miðvikudaginn 28. mars 2007, að [heimilisfang] neðri hæð, á heimili fyrrverandi eiginkonu sinnar A, kt. 000000-0000, hrint henni og hent henni ítrekað til og fellt hana nokkrum sinnum í gólfið og tekið hana hálstaki, með þeim afleiðingum að hún hlaut glóðarauga vinstra megin, mar á vinstra kinnbein, roða á hægri vanga, marbletti á hægri öxl og hægra herðablað og eymsl í hálsvöðva og í hægri síðu.

Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. breytingarlög.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar.”

Af hálfu ákærða er krafist sýknu, en til vara vægustu refsingar sem lög heimila. Þá er þess krafist að sakarkostnaður, þ.m.t. málsvarnarlaun skipaðs verjanda, greiðist úr ríkissjóði.

II.

Málavextir

Í frumskýrslu lögreglu segir að hinn 28. mars 2007 kl. 19.44 hafi fjarskiptamiðstöð tilkynnt um hjónaerjur að [heimilisfang], neðri hæð. Í skýrslunni segir að þar búi A ásamt þremur börnum sínum, en hún sé nýlega skilin að borði og sæng við X, ákærða í máli þessu.

Þegar lögregla hafi komið á vettvang hafi A verið þar ásamt börnum sínum. Hún hafi boðið lögreglumanninum inn og jafnframt tjáð honum að ákærði væri farinn. Hún hafi tjáð lögreglu að hún hefði boðið ákærða í mat og allt verið í lagi þar til eitt barnið hefði misst niður mjólk. Hefði ákærði þá snöggreiðst og sópað glasi og mjólk niður á gólf. Hún hefði þá náð í tusku, rétt ákærða hana og boðið honum að þurrka mjólkina upp. Hefði ákærði þá ráðist á hana að börnunum viðstöddum og hún fengið höfuðhögg og eymsli í hendi.

Samkvæmt skýrslunni fór umræddur lögreglumaður þessu næst að heimili ákærða að [heimilisfang]. Þar segir að ákærði hafi komið til dyra og boðið lögreglu inn. Hann hafi verið spurður að því hvort hann vissi af hverju lögregla væri að heimsækja hann og hann sagst vita um hvað málið snerist. Hafi hann tjáð lögreglu að hann teldi að A væri geðveik og að hann hefði áhyggjur af börnunum. A hefði boðið honum í mat um kvöldið og stuttu eftir að hann kom hefði hún byrjað að vera með uppsteyt og hreyta í hann ónotum. Hún hefði byrjað að lemja hann og berja höfði hans utan í vegg og hefði hann þá brugðið á það ráð að taka hana og halda henni niðri. Hann hefði síðan farið en ekki muna hvernig hann hefði komist heim til sín. Í skýrslunni segir að þegar lögreglu hefði borðið að garði hefði bifreið ákærða verið í gangi fyrir utan húsið. Ákærði hafi tjáð lögreglu að hann væri með höfuðverk og að hann treysta sér ekki til að mæta í vinnu eftir þessi samskipti við fyrrverandi eiginkonu sína.

Í upplýsingaskýrslu lögreglu, dagsettri 31. mars 2007, segir að rætt hafi verið við R í síma, en hann dvelji í íbúð á eftir hæð hússins að [heimilisfang]. Hafi hann verið spurður hvers hann hefði orðið var þegar komið hefði til átaka á milli ákærða og A hinn 28. mars sama ár. R hafi tjáð lögreglu að hann hefði komið heim til sín um kl. 19.00 umrætt kvöld. Hann hefði farið í tölvuna og um kl. 19.20 hefði hann heyrt mikil læti á neðri hæð hússins, í íbúð A. Hafi R sagst hafa heyrt börnin fara að hágráta og síðan heyrt þung högg líkt og barið væri við vegg. Hann hafi sagst hafa heyrt óljós orðaskipti milli ákærða og A og heyrt A segja eitthvað á þessa leið: “Hættu að slá mig” eða “Þú slóst mig fyrst.” R hafi sagt að hann væri ekki alveg viss um sagt hefði verið orðrétt en efnislega hefði það verið á þessa leið. Eftir þetta hefði hann heyrt háan skell, líklega hurðarskell, og í framhaldinu hefði ákærði strunsað út og ekið í burtu á bifreið sinni.

Meðal gagna málsins er áverkavottorð G-kk-ef L-kk-ef G-kk-ef læknis, dagsett 30. mars 2007, vegna A. Þar segir m.a.:

“Varð fyrir ofbeldi af hálfu fv eiginmanns. Skilin að borði og sæng í viku. Hann réðist á hana um kl 1930 í gærkveldi. Að ungum börnum þeirra ásjáandi (svo). Atvikið varð með þeim hætti að þeim varð sundurorða og hún bað hann um að fara út. Hann reiddist henni og tók hálstaki, skellti henni utan í vegg endurtekið. Sló hana, m.a. í andlitið. Kvartar um eymsli í andliti. Herðum og öxlum. Stirðleiki í hálsi og hnakka. Finnst ún vera dofin í öllum líkamanum. Með lítinn mátt í höndunum og kveðst þannig lagað, lurkum lamin.

Við skoðun: Hún er vakandi og áttuð. Glóðarauga vi megin. Haematom yfir vi kinnbein (ljósmynd1). Engin blæðing inn á augu og sjón eðlileg. Roði á hægra vangasvæði (ljósmynd3) Marblettir yfir hægri axlarhyrnu og herðablaði (ljósmynd2). Verkir í hálsvöðvum en eðlilegir hreyfiferlar og engin eymsli í hryggtindum. Verkir í hægri öxl þrátt fyrir óhindraðan hreyfiferil. Verkir í hægri síðu við palpation. Niðri (svo) hluti líkamans er án einkenna. Kviðurinn mjúkur og án eymsla. Hjarta og lungnahlustun eðlileg. Hún er sár og reið og ætlar að kæra verknaðinn til lögreglu.”

Meðal gagna málsins eru einnig þrjár ljósmyndir af kæranda, sem voru teknar af starfsfólki heilsugæslunnar á Y og fylgdu áverkavottorði.

Þá liggur einnig frammi áverkavottorð S-kk-ef E-kk-ef M-kk-ef læknis, dagsett 12. október 2007 vegna ákærða. Þar segir að ákærði hafi komið á heilsugæsluna hinn 30. mars sama ár vegna ryskinga, sem hann hefði lent í við fyrrverandi eiginkonu sína þegar hún hefði boðið honum í mat með börnum þeirra. Hafi ákærði sagt að hún hefði slegið honum endurtekið utan í vegg og að hann hygðist kæra árásina. Ákærði hafi sagst vera dofinn á hvirfli hægra megin og kenna til í nefi, sem hann sagði að væri viðkvæmt þar sem hann hefði nefbrotnað nokkrum sinnum. Í vottorðinu segir síðan: “Við skoðun er hann ekki sýnilega meðtekinn eða unnt að leggja obj mat á áverkana. Virðist alveg ómarinn.”

Verður nú rakinn framburður ákærða og vitna fyrir dómi og eftir atvikum hjá lögreglu.

Ákærði kvað þau kæranda, A, hafa gengið í hjúskap fyrir um það bil fjórum árum en þau hefðu skilið í byrjun síðasta árs. Fyrst eftir skilnaðinn hefði samband þeirra verið mjög gott. Umræddan dag hefði kærandi sent honum skilaboð í síma og boðið honum í mat, sem hann hefði þegið. Síðar um daginn hefði kærandi sent honum nokkur símaskilaboð og verið með leiðindi. Kvaðst ákærði því hafa afþakkað matarborðið og sagt kæranda að hann vildi ekki vera með leiðindi nálægt börnunum. Kærandi hefði þá sent honum skilaboð og lofað að hún myndi ekki vera með leiðindi á meðan þau borðuðu. Ákærði hefði því ákveðið að fara í mat heim til kæranda og sagðist hann hafa byrjað á því að setjast inn í stofu til að lesa blöðin. Á meðan hann hefði setið þar hefði kærandi á ný hafið að senda honum skilaboð í símann, en sjálf hefði hún verið frammi í eldhúsi. Kærandi hefði verið með leiðindi í þessum skilaboðum, m.a. um að hann væri ekki að standa sig gagnvart börnunum. Sagðist ákærði hafa sent henni skilaboð til baka um að hann væri að gera sitt besta með tilliti til þess að hann væri í fullri vinnu. Þá hefði hann lagt til að þau myndu ræða þetta síðar, þ.e. ekki að börnunum viðstöddum. Hefði kærandi samþykkt það. Skömmu síðar hefði maturinn verið tilbúinn og sagðist ákærði hafa sest við borðið ásamt börnunum þremur og kærandi boðið þeim að gjöra svo vel. Sagðist ákærði hafa setið við enda borðsins út við hurðina og með vegginn á hægri hönd. Hann sagði að kærandi hefði ekki setið til borðs með honum og börnunum. Hann og börnin hefðu síðan byrjað að matast og á meðan á því stóð hefði yngsta barnið hellt niður mjólk. Sagðist hann hafa beðið kæranda, sem hefði staðið við vaskinn, að rétta sér tusku til að þurrka upp mjólkina. Kærandi hefði þá byrjað að öskra og garga og sagt honum að hann gæti náð í tuskuna sjálfur. Að lokum hefði hún þó hent tusku á borðið og hann spurt hana hvað gengi á. Einhverjar orðaryskingar hefðu síðan átt sér stað á milli þeirra og sagðist ákærði þá hafa sagt að hann skyldi þá bara fara. Hann hefði þó hætt við það og bitið það í sig að klára máltíðina með börnunum. Hefði hann sagt að þau yrðu að vera róleg og haga sér eins og fólk. Þá hefði kærandi rifið stólinn undan honum. Sagðist ákærði þá hafa staðið upp og beðið kæranda um að vera róleg. Að svo búnu hefði hann sest aftur á stólinn og gert aðra tilraun til að klára matinn. Kærandi hefði þá rifið í hárið á honum og barið höfðinu á honum nokkrum sinnum upp við vegginn, sem væri steinveggur. Sagðist ákærði hafa fundið fyrir dyrakarminum aftan til á hnakkanum. Á meðan á þessu stóð hefði hann slegið kæranda tvisvar til þrisvar sinnum með flötum lófa í lærið til að losna frá henni. Sagðist ákærði hafa verið sitjandi meðan á þessu stóð. Þegar kærandi hefði hætt þessu hefði hann staðið upp og þá hefði kærandi slegið hann hnefahögg í andlitið. Sagðist hann þá hafa tekið kæranda hálstaki, lagt hana í gólfið og beðið hana um að vera róleg á meðan hann kæmi sér út. Nánar aðspurður sagðist ákærði hafa tekið þéttingsfast um hálsinn á kæranda, ekki of fast og ekki of laust, og þá hefði hann fellt kæranda í gólfið með fætinum. Kærandi hefði þó ekki fallið harkalega í gólfið. Skömmu síðar hefði hann sleppt kæranda, snúið sér við og ætlað út, en kærandi hefði þá komið aftan að honum. Hefði hann þá tekið kæranda aftur hálstaki og kærandi þá rekist utan í pappakassa, sem hefðu verið þarna á gólfinu. Sagðist hann halda að mjöðmin eða fæturnir á kæranda hefðu rekist utan í kassana. Kærandi hefði virst vera að hrasa og sagðist ákærði hafa lyft henni upp með því að taka í hendurnar á henni. Ákærði sagðist hafa haldið kæranda undir hendinni á sér alveg að eldhúsdyrunum, þá sleppt henni og í sama mund farið út úr eldhúsinu. Í gangveginum hefði verið stóll, sem hann hefði tekið upp og hent honum síðan frá sér á leiðinni út. Hann sagði að úr eldhúsinu hefði hann farið inn í þvottahús og þaðan niður stiga og síðan út. Við eldhúshurðina hefði hann teygt sig í millihurðina á þvottahúsinu og síðan lokað henni um leið og hann sleppti kæranda. Stóllinn hefði verið í gangveginum við eldhúsdyrnar.

Ákærði sagðist síðan hafa farið heim til sín og skömmu síðar hefði lögreglumaður barið að dyrum og átt við sig spjall. Hann hefði spurt sig hvort hann ætlaði að leggja fram kæru, en hann hefði tjáð lögreglumanninum að hann liti á þetta sem heimiliserjur og að hann ætlaði að sjá til hvernig þetta þróaðist. Ákærði sagðist hafa velt því fyrir sér að kæra en fundist ástæðulaust að standa í slíku veseni í stað þess að vinna úr málinu sjálfur.

Aðspurður um þann framburð kæranda að hann hefði hrint henni til og hún rekist utan í vaskinn, sagði ákærði að vel gæti verið að kærandi hefði ósjálfrátt tekið skref aftur á bak og rekist utan í vaskinn þegar hann hefði tekið utan um axlirnar á henni. Aðspurður sagðist ákærði halda að í fyrra skiptið sem hann hefði tekið kæranda í hálstaki hefði hann haldið henni í gólfinu í mesta lagi í eina til tvær mínútur. Hann sagði að kærandi hefði ekki brotist um heldur legið kyrr og sagðist ákærði þá hafa slakað á hálstakinu. Hefði hann beðið kæranda að vera róleg á meðan hann færi út. Kærandi hefði samþykkt það að lokum, en síðan komið aftan á honum þegar hann hefði verið á leiðinni út. Ákærði sagði að ekki væri rétt að hann hefði hrint kæranda utan í vegg eða slegið hana í andlitið. Benti hann á að kærandi gengi með gleraugu og þau hefðu verið á nefinu á henni allan tímann. Ákærði var spurður að því hvernig hann skýrði þá áverka, sem kærandi hefði borið eftir átökin, þ.e. glóðarauga vinstra megin, mar á vinstra kinnbeini og roða á hægri vanga. Sagðist hann ekki vita hvernig kærandi hefði fengið þessa áverka, en vel gæti verið að hann hefði rekist utan í kæranda þegar hann hefði tekið hana hálstaki og kærandi fengið glóðarauga af þeim sökum. Hann sagðist hins vegar ekki geta ímyndað sér að kærandi hefði rekið höfuðið í gólfið þegar hann hefði haldið henni þar því hann hefði verið með höndina undir höfðinu á henni. Aðspurður sagðist ákærði ekki hafa hrist kæranda til þegar hann tók hana hálstaki. Sagðist ákærði hafa tekið kæranda hálstaki í því skyni að róa hana niður og fá hana til að haga sér eins og manneskju. Sagðist hann hafa talið sig þurfa að halda kæranda til að koma í veg fyrir að hún gengi í skrokk á honum.

Ákærði sagðist hafa farið til læknis eftir átökin, en læknirinn, sem hefði tekið á móti honum, hefði ekkert skoðað hann. Sagðist ákærði enn finna fyrir dofa á höfðinu eftir að kærandi barði höfði hans utan í vegginn og einnig vera viðkvæmur fyrir kulda. Þá fengið hann oft þungan höfuðverk. Hann sagði að nú væru þessi einkenni til skoðunar hjá lækni. Ákærði var spurður að því hvers vegna hann hefði ekki borið hönd fyrir höfuð sér þegar kærandi sló höfði hans við vegg og svaraði ákærði því til að hann hefði reynt að sýnast rólegur. Ákærði sagðist jafnframt halda að hann hefði nefbrotnað við högg kæranda og sagðist fyrst nú nýverið hafa jafnað sig á þeim áverka. Ákærða var bent á það að gögn málsins bentu ekki til þess að blætt hefði úr nefi hans. Sagðist ákærði þá hafa nefbrotnað áður og þá hefði ekki blætt heldur. Aðspurður sagðist hann hvorki hafa séð áverka á kæranda þegar hann kom né þegar hann fór.

Aðspurður sagðist ákærði halda að þau kærandi hefðu bæði haft hátt á meðan á átökunum stóð og börnin grátið. Börnin hefðu setið við eldhúsborðið og verið skelfingu lostin og grátandi. Aðspurður sagði ákærði að þau kærandi hefðu verið fljót að jafna sig á þessu og að samband þeirra kæranda hefði verið mjög fínt eftir þetta. Sagðist hann t.d. hafa heimsótt kæranda og börnin um jólin og allt gengið vel fyrir sig. Þá sagðist hann ekki halda að þetta hefði haft nein varanleg áhrif á börnin.

Ákærði gaf skýrslu hjá lögreglu 30. mars 2007, sem er í öllum megindráttum í samræmi við framangreint. Þar sagði ákærði þó að eftir að hafa tekið kæranda hálstaki og haldið henni í gólfinu á meðan hún reyndi að berja frá sér hefði hann sleppt henni og þá fengið tvö til þrjú hnefahögg í andlitið. Þá hefði hann aftur tekið kæranda hálstaki og teymt hana þannig að dyrunum því hann hefði verið hræddur um að hún grýtti einhverju á eftir honum þegar hann færi út. Í skýrslu sinni hjá lögreglu sagðist ákærði ekki vita hvernig kærandi fékk glóðarauga en sagðist ekki geta útilokað að hann hefði rekið sig í höfuð hennar í látunum, en það hefði ekki verið ásetningur sinn. Í skýrslunni tók ákærði fram að hann hefði sjálfur hlotið áverka í átökunum. Sagðist hann sennilega vera með brákað nef og líkast til hafa fengið heilahristing þar sem hann myndi ekki eftir sér á leiðinni heim.

Kærandi, A, sagði að þau ákærði hefðu slitið sambúð sinni um viku áður en umræddur atburður gerðist. Hún sagði að samband þeirra hefði verið slæmt áður en þau skildu og að þau hefðu bara verið saman vegna barnanna. Hún sagði að umræddan dag hefði ákærði óskað eftir því að fá að hitta börnin og ætlað að koma eftir kvöldmat. Hann hefði síðan hringt í hana og sagt henni að hann yrði að vinna eftir kvöldmat, en að hann gæti kíkt á börnin í kvöldmatnum. Hún hefði samþykkt það. Hún sagði að þegar ákærði hefði komið hefði hann byrjað á því að spjalla við krakkana og sest við borðið hjá þeim og fengið sér að borða. Yngsta barnið, sem setið hefði næst ákærða, hefði hellt niður mjólk. Það hefði greinilega farið í taugarnar á ákærða og hefði hann sópað mjólkinni út af borðinu og niður á gólf. Sagðist hún hafa rétt honum tusku og beðið hann um að þurrka mjólkina upp af gólfinu. Ákærði hefði neitað því og sagt henni að hann ætti ekki að sjá um þrif hjá henni. Hún hefði þá sagt honum að hann hefði engan rétt til að hegða sér svona á hennar heimili. Hann hefði þá byrjað að rífast og sagt henni að hún ætti ekki að vera að skipta sér af þessu. Sagðist hún þá hafa tekið í stólinn hans, snúið honum að dyrunum og beðið hann um að fara út. Það hefði orðið til þess að ákærði réðist á hana. Nánar aðspurð sagði hún að ákærði hefði öskrað, tekið utan um upphandleggina á sér og ýtt sér harkalega á eldhúsvaskinn, en þó haldið utan um handleggina á sér á meðan. Hún sagðist hafa reynt að losa sig, en ákærði hefði haldið fast í sig og síðan hent sér utan í vegginn við hliðina á vaskinum. Hún sagði að öxl og upphandleggur hefði slegist við vegginn og síðan höfuðið. Sagðist kærandi hafa dottið en náð að standa upp aftur. Þá hefði ákærði tekið hana aftur og hent henni í gólfið við hliðina á eldhúsborðinu. Nánar aðspurð sagði hún að ákærði hefði ýtt sér niður í gólfið en ekki hrint sér. Ákærði hefði ekki ýtt sér mjög harkalega. Eftir það hefði ákærði tekið sig hálstaki og haldið sér þannig í gólfinu í einhvern tíma, þó ekki langan tíma. Hún sagði að andlitið á sér hefði farið alveg ofan í gólfið. Hún hefði síðan náð að losa sig og ákærði farið frá, staðið upp og sest við borðið til að klára matinn sinn. Hún hefði þá sagt honum að koma sér út því hann hefði ekkert meira að gera þarna. Sagðist kærandi hafa verið orðin mjög reið og tekið í höfuðið á honum og slegið því tvisvar sinnum upp við vegginn, þó ekki fast. Ákærði hefði því rokið aftur upp og hent sér aftur til. Hann hefði síðan tekið stólinn, sem hann hefði setið á, og grýtt honum eftir ganginum og í forstofuhurðina. Hann hefði síðan rokið þar út, skellt hurðum og farið heim til sín.

Aðspurð sagði hún að hálstak ákærða hefði verið þéttingsfast en hún hefði þó ekki átt erfitt með andardrátt. Hún sagðist halda að hún hefði fengið áverka öðru megin í andlitinu þegar hún lenti með höfuðið utan í veggnum. Hún sagðist ekki vita hvernig hún fékk glóðaraugað, en vel gæti verið að ákærði hefði rekist utan í hana á meðan á átökunum stóð eða hún fengið glóðaraugað þegar hún lá í gólfinu. Hún tók fram að ákærði hefði ekki kýlt sig í andlitið. Aðspurð sagðist hún ekki minnast þess að ákærði hefði slegið sig í lærið á meðan hún sló höfðinu á honum upp við vegginn, en það gæti þó vel verið.

Hún sagði að börnin hefðu verið við eldhúsborðið meðan á þessu stóð og þau hefðu öskrað og grátið allan tímann. Sagði hún að þetta hefði haft mjög mikil áhrif á þau og þau verið hrædd lengi á eftir. Hún sagðist ekki muna eftir því hvort ákærði settist fyrst inn í stofu og þá sagðist hún ekki muna eftir að þau hefðu verið að senda hvoru öðru símaskilaboð eftir að ákærði kom.

Kærandi gaf skýrslu hjá lögreglu 29. mars 2007, sem er ekki í fullu samræmi við ofangreint. Þar greindi kærandi ekki frá því að átökin hefðu hafist á því að hún hefði tekið í stól ákærða, snúið honum að dyrunum og beðið hann um að fara. Í lögregluskýrslunni kemur aðeins fram að hún hefði beint þeim tilmælum til ákærða að yfirgefa heimilið. Hjá lögreglu sagði kærandi að ákærði hefði tekið utan um axlirnar á henni og hrint henni á eldhúsvaskinn. Hún hefði hörfað aftur á bak við þetta og ákærði fylgt á eftir. Þessu næst hefði hann tekið í hana og keyrt hana ofan í gólfið og haldið henni þar niðri með hálstaki. Hann hefði síðan sleppt henni og hún staðið upp og þá hefði hann hent henni a.m.k. tvisvar sinnum utan í vegg. Þá hefði ákærði hent henni í gólfið a.m.k. þrisvar sinnum. Átökin hefðu síðan tekið enda og ákærði sest aftur við borðið og gert sig líklegan til að klára matinn. Þá hefði hún tekið í stólinn hans og beðið hann um að fara. Ákærði hefði þá staðið upp og grýtt stólnum, sem hann hefði setið á, í hurð frammi á gangi og síðan farið. Í skýrslu sinni hjá lögreglu minntist kærandi ekkert á það að hafa slegið höfði ákærða upp við vegg.

G-kk-nf I-kk-nf V-kk-nf lögreglumaður sagði að hann hefði fengið tilkynningu um heimiliserjur frá fjarskiptamiðstöð og hann farið beint á staðinn. Þar hefði A tekið á móti honum ásamt börnunum. Hún hefði verið mjög leið yfir þessu og börnin líka en þau hefðu þó ekki verið grátandi. Hún hefði tjáð honum að ákærði hefði snöggreiðst og ráðist á hana. Á meðan hann hefði verið að ræða við A hefði eitt barnið tjáð honum í óspurðum fréttum að pabbi hefði verið að meiða mömmu. Hann sagðist ekki hafa séð neina áverka á A.

Í framhaldi af þessu hefði hann farið heim til ákærða og spurt hann hvort hann vissi hvert erindi hans væri. Hefði ákærði sagt að hann vissi um hvað málið snerist. Hann hefði tjáð honum að A hefði boðið sér í mat og á meðan á máltíðinni stóð hefði A hreytt í sig ónotum allan tímann og verið að espa sig upp. Þá hefði hún slegið til sín og slegið höfði sínu upp við vegg. Hann hefði því brugðið á það ráð að taka utan um hana og halda höndum hennar niðri til að hún hætti að slá til sín. Hann hafi sagst vera vankaður og með höfuðverk og ekki muna eftir því hvernig hann hefði komist heim. Hann sagði að þegar hann hefði komið til ákærða hefði bifreið hans verið í gangi fyrir utan heimilið og með opna hurð. Ákærði hefði verið rólegur þegar hann talaði við hann en vitnið sagðist ekki hafa séð áverka á honum. Sagðist hann hafa bent ákærða á að fara til læknis. Hann sagði að ákærði hefði tjáð sér að hann væri að íhuga það að leggja fram kæru. Aðspurður sagðist hann ekki minnast þess að lögregla hefði áður haft afskipti af heimili ákærða og kæranda vegna heimiliserja og þá sagðist hann ekki muna eftir að þurft að hafa afskipti af ákærða vegna ofbeldis.

R sagðist hafa verið staddur á efri hæð hússins um klukkan sjö umrætt kvöld og verið nýkominn heim úr vinnu. Sagðist hann hafa verið inni í herbergi hjá sér, sem væri beint fyrir ofan eldhúsið hjá kæranda, og þá hafa heyrt öskur og læti og þung högg í vegg. Hefðu höggin hljómað eins og einhver væri að berja hnefa í borð eða vegg. Hann sagði að höggin hefðu örugglega verið fleiri en eitt. Sagðist hann hafa staðið upp og hringt í frænku A og sagt henni frá þessu og spurt hana að því hvort hann ætti að hringja í lögreglu. Næst hefði hann heyrt hurðaskell og hefði nánast allt húsið titrað við skellinn. Um hefði verið að ræða bakdyrahurðina á neðri hæðinni, sem hefði verið beint fyrir neðan herbergið hans. Þá hefði hann heyrt bíl keyra hratt í burtu. Þetta hefði allt gerst mjög hratt. Aðspurður sagðist hann greinilega hafa heyrt konu segja “þú barðir mig fyrst”. Hann sagðist þó ekki geta staðfest að um A hefði verið að ræða.

B sagði að dóttir sín væri á sama leikskóla og C sonur ákærða og væru þau góðir vinir. Hún sagði að þegar hún sækti dóttur sína á leikskólann kæmi C oft og heilsaði sér og spjallaði við sig. Nokkrum dögum eftir atvikið hefði C komið á eftir sér alveg inn í fataklefa og sagt sér að mamma sín hefði lamið höfðinu á pabba sínum utan í vegg og að hann hefði hrint henni. Hún hefði ekki viljað spyrja hann frekar um þetta heldur reynt að fá hann til að tala um eitthvað annað því honum hefði greinilega liðið illa yfir þessu. Áður hefði dóttir sín verið búin að segja sér að foreldrar C væru að skilja. Aðspurð sagði hún að ákærði væri systursonur sinn.

III.

Niðurstaða.

Um atvik máls þessa eru ákærði og kærandi ein til frásagnar. Ber þeim ekki saman í öllum atriðum um atburðarás. Í skýrslum þeirra beggja kemur þó fram að kastast hafi í kekki á milli þeirra þegar eitt barnanna hellti niður mjólk við matarborðið og að í framhaldi af því hafi komið til líkamlegra átaka þeirra á milli. Orð ákærða standa hins vegar gegn orðum kæranda um það hvernig átökin hófust. Hefur ákærði borið um það að kærandi hafi byrjað á því að slá höfði hans við vegg og síðan slegið hann hnefahöggi í andlitið. Kærandi kveður ákærða hins vegar hafa átt upptökin með því að ýta henni harkalega á eldhúsvask, henda henni síðan á vegg og því næst ýta henni niður á gólfið og taka hana þar hálstaki. Eftir það hafi ákærði staðið upp og sest að nýju við matarborðið. Hafi hún þá slegið höfði hans við vegginn.

Ákærði hefur viðurkennt að hafa tekið kæranda hálstaki í tvígang og í fyrra skiptið fellt hana í gólfið með fætinum í því skyni að róa hana niður. Kvaðst hann hafa tekið þéttingsfast um hálsinn á kæranda, þ.e. hvorki of fast né of laust. Þá tók hann fram að kærandi hefði ekki fallið harkalega í gólfið. Þessi framburður ákærða er í samræmi við skýrslu kæranda fyrir dóminum en hún sagði að ákærði hefði ýtt sér niður í gólfið, en ekki gert það mjög harkalega. Þá bar hún um það að hálstak ákærða hefði verið þétttingsfast, en hún hefði þó ekki átt erfitt með andardrátt.

Aðspurður neitaði ákærði því að hafa kýlt kæranda í andlitið og er það í samræmi við framburð kæranda, sem tók það sérstaklega fram að ákærði hefði ekki gert það. Ákærði hefur og neitað því staðfastlega að hafa hrint kæranda og hent henni ítrekað til. Sérstaklega aðspurður kvaðst ákærði ekki kannast við að hafa hent kæranda utan í vegg. Hann sagði að kærandi hefði hins vegar rekist utan í kassa, sem staðið hefðu gólfinu upp við vegginn, og virst vera að hrasa, en hann hefði lyft henni upp með því að taka í hendurnar á henni.

Ákærði kvaðst ekki hafa séð neina áverka á kæranda þegar hann yfirgaf heimili hennar. G-kk-nf I-kk-nf V-kk-nf lögreglumaður, sem kom á heimili kæranda skömmu eftir að átökunum lauk, kvaðst ekki heldur hafa séð áverka á kæranda. Þá verður ekki ráðið af skýrslu hans að kærandi hafi verið í miklu andlegu uppnámi þegar hann kom á heimili hennar, en hann sagði að kærandi hefði verið leið yfir atvikinu en þó ekki grátandi. Samkvæmt framlögðu áverkavottorði leitaði kærandi ekki til læknis fyrr en tveimur dögum eftir að átökin áttu sér stað, þ.e. hinn 30. mars 2007. Þykir það veikja sönnunargildi vottorðsins um áverka kæranda.

Í skýrslu sinni fyrir dóminum kvaðst kærandi ekki vita hvernig hún fékk glóðarauga á vinstra auga. Hún sagði að vel gæti þó verið að ákærði hefði rekist utan í hana meðan á átökunum stóð og taldi ákærði heldur ekki útilokað að hann hefði rekist utan í kæranda þegar hann tók hana hálstaki og að hún hefði fengið glóðarauga við það. Telja verður að unnt sé að skýra mar á vinstra kinnbeini kæranda með sama hætti. Þá er líklegt að kærandi hafi hlotið roða, marbletti og eymsli á hægri helmingi líkamans þegar hún rakst utan í vegg í átökunum.

Framburður ákærða fyrir dóminum var skýr og greinargóður og er hann í öllum meginatriðum í samræmi við skýrslu hans hjá lögreglu. Ekkert er því komið fram í málinu sem er til þess fallið að draga framburð hans í efa. Talsvert ósamræmi er hins vegar á framburði kæranda hér fyrir dómi og hjá lögreglu. Fyrir dóminum dró kærandi verulega úr lýsingu sinni á árás ákærða og þá kom í fyrsta skipti fram hjá henni að hún hefði slegið höfði ákærða við vegg og staðfesti hún þar með framburð ákærða um þetta atriði. Þykir ljóst að kærandi fegraði talsvert hlut sinn í skýrslu sinni hjá lögreglu með því að láta þar nokkurra atriða í atburðarásinni ógetið. Þykir þetta draga mjög úr trúverðugleika framburðar hennar í málinu.

Með hliðsjón af öllu framangreindu og gegn staðfastri neitun ákærða þykir ósannað að ákærði hafi hrint kæranda og hent henni ítrekað til. Ákærði hefur hins vegar viðurkennt að hafa tekið kæranda hálstaki og fellt hana í gólfið í því skyni að róa hana niður og koma í veg fyrir frekari árás af hennar hálfu. Hafi hann gert þetta eftir að kærandi barði höfði hans við vegg og sló hann hnefahöggi í andlitið. Með hliðsjón af því að framburður ákærða hefur verið staðfastur, en framburður kæranda talsvert óstöðugur, þykja ekki efni til annars, eins og atvikum máls þessa er háttað, en að leggja þennan framburð ákærða til grundvallar í málinu. Framburður kæranda hér fyrir dómi um að ákærði hafi hvorki fellt hana harkalega í gólfið né haldið mjög fast um háls hennar þykir og styðja framburð ákærða um að hann hafi verið að bregðast við árás kæranda í greint sinn en ekki að ráðast á hana með þeim ásetningi að valda henni líkamstjóni. Þykja þessi viðbrögð ákærða falla undir 1. mgr. 12. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Með vísan til framangreinds og þess vafa, sem uppi er í málinu að öðru leyti um að ákærði hafi valdið kæranda tjóni af ásetningi, þykir bera að sýkna hann af refsikröfu ákæruvalds í máli þessu.

Með hliðsjón af niðurstöðu málsins ber að greiða sakarkostnað að fjárhæð 286.880 krónur úr ríkissjóði, þar af málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, G-kk-ef M. A-kk-ef hdl., sem þykja hæfilega ákveðin 278.880 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Dóm þennan kveður upp R-kvk-nf B-kvk-nf dómstjóri. Uppkvaðning dómsins hefur dregist vegna tæknilegra örðugleika, sem upp komu í tengslum við hljóðupptöku af skýrslum ákærða og vitna, svo og vegna embættisanna dómarans.

Dómsorð:

Ákærði, X, er sýkn af kröfum ákæruvalds í máli þessu.

Sakarkostnaður að fjárhæð 286.880 krónur, þar af málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, G-kk-ef M. A-kk-ef hdl., að fjárhæð 278.880 krónur, greiðist úr ríkissjóði.

R-kvk-nf B-kvk-nf