E-161/2009

Mál þetta, sem dómtekið var 14. desember sl., höfðaði stefnandi, Köllunarklettsvegur 8 ehf., Dalvegi 16d, Kópavogi, hinn 4. september 2009 gegn stefnda, Sparisjóðnum í Keflavík, Tjarnargötu 12-14, Reykjanesbæ.

Dómkröfur stefnanda eru að stefnda verði gert að greiða félaginu 25.654.123 krónur ásamt dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 6.273.863 krónum frá 1. desember 2008 til 1. janúar 2009, af 12.656.735 krónum frá þeim degi til 1. febrúar 2009, af 19.136.936 krónum frá þeim degi til 1. mars 2009, en af 25.654.123 krónum frá þeim degi til greiðsludags. Jafnframt krefst stefnandi þess að dráttarvextir verði lagðir á höfuðstól á tólf mánaða fresti og nýir vextir reiknaðir af samanlagðri fjárhæð skv. 12. gr. laga nr. 38/2001. Að lokum krefst stefnandi málskostnaðar úr hendi stefnda.

Stefndi krefst þess að hann verði sýknaður af öllum kröfum stefnanda og honum dæmdur málskostnaður að mati dómsins.

I.

Með húsaleigusamningi 20. febrúar 2008 tók Torg ehf. fasteignina að Köllunarklettsvegi 8 á leigu af stefnanda. Leigutími samkvæmt samningnum var 10 ár frá 1. mars 2008 að telja. Var sérstaklega tekið fram í 5. gr. samningsins að hann væri óuppsegjanlegur af hálfu beggja aðila. Þá var í 13. gr. samningsins svohljóðandi ákvæði um tryggingar: „Leigutaki skal setja fram bankatryggingar fyrir skilvísum leigugreiðslum að fjárhæð kr. 32.500.000,- sem er andvirði 6 mánaða leigugreiðslna með virðisaukaskatti. Bankatryggingin skal bundin vísitölu neysluverðs með grunn í upphafi leigutíma 282,6 stig.“

Hinn 7. mars 2008 rituðu Sparisjóður Vestfirðinga, sem nú hefur sameinast stefnda, og Torg ehf. undir yfirlýsingu þess efnis að sjóðurinn ábyrgðist greiðslur Torgs ehf. til stefnanda vegna leigu félagsins á fasteigninni Köllunarklettsvegi 8. Í yfirlýsingunni segir meðal annars svo:

Ábyrgðarfjárhæðin er kr. 32.500.000,- ... Greiðslan verður innt af hendi gegn skriflegri kröfu leigusala og yfirlýsingar um vanefndir þar sem fram komi staðfesting á vangreiðslu húsaleigu eða kostnaðar samkvæmt húsaleigusamningi leigusala og leigutaka. ...

[---]

Gildistími ábyrgðarinnar er frá 7. mars 2008 til 7. mars 2009. Þurfa allar kröfur vegna hennar að hafa komið fram hjá Sparisjóðnum innan þess tíma, eftir það mun ábyrgðin teljast niður fallin og ekki unnt að gera kröfu á grundvelli hennar nema Sparisjóðurinn hafi áður skriflega samþykkt framlengingu hennar.

[---]

Sparisjóðurinn getur sagt ábyrgð þessari upp einhliða og skal það þá gert skriflega með bréfi til leigusala. Uppsögnin tekur gildi um leið og hún hefur sannanlega borist leigusala. Fjárhæð ábyrgðar Sparisjóðsins miðast við stöðu vanefnda í lok uppsagnardags, en skal þó aldrei vera hærri en sem nemur hámarksfjárhæð ábyrgðarinnar.

Leigugreiðslur vegna Köllunarklettsvegar 8 fóru í vanskil í október 2008. Með bréfi 5. nóvember 2008 skoraði stefnandi á Torg ehf., sem og A4 Skrifstofuvörur ehf., er stefnandi sagði í bréfinu einnig bera ábyrgð leigutaka sem notendur fasteignarinnar, að greiða leigu fyrir októbermánuð að fjárhæð 6.088.936 krónur. Var tekið fram í bréfinu að yrði ekki orðið við áskorun stefnanda innan sjö sólarhringa áskildi félagið sér rétt til riftunar samningsins. Í málinu liggur fyrir að bú JK Trading ehf., áður A4 ehf., var tekið til gjaldþrotaskipta 31. mars 2009.

Hinn 12. nóvember 2008 tilkynnti stefndi stefnanda um uppsögn fyrrgreindrar bankaábyrgðar með vísan til áðurrakins uppsagnarákvæðis ábyrgðarinnar. Var Torgi ehf. sent afrit tilkynningarinnar. Í tengslum við uppsögn ábyrgðarinnar greiddi stefndi gjaldfallna ógreidda húsaleigu vegna október og nóvember 2008. Stefnandi svaraði bréfi stefnda 4. desember 2008 og mótmælti uppsögn ábyrgðarinnar. Vísaði stefnandi sérstaklega til þess í bréfi sínu að um tímabundna ábyrgð væri að ræða sem gilti að lágmarki til 7. mars 2009.

Stefnandi skoraði 2. mars 2009 bréflega á leigutaka Köllunarklettsvegar 8 að greiða gjaldfallna leigu vegna mánaðanna desember 2008 til febrúar 2009. Með bréfi 6. sama mánaðar krafði stefnandi stefnda um greiðslu þeirra leigugreiðslna, sem og vegna mars 2009, á grundvelli hinnar umdeildu ábyrgðar, að því gefnu að leigutaki brygðist ekki við nefndri greiðsluáskorun stefnanda.

Stefndi svaraði erindi stefnanda 11. mars 2009 og hafnaði kröfum félagsins alfarið. Vísaði stefndi til þess að sparisjóðurinn hefði 12. nóvember 2008 nýtt sér einhliða heimild til uppsagnar ábyrgðarinnar, en fyrir lægi viðurkenning stefnanda á móttöku uppsagnarinnar í bréfi félagsins, dagsettu 4. desember 2008. Því hafi engin ábyrgðaryfirlýsing verið í gildi síðan í lok nóvember 2008.

Með bréfi 19. mars 2009 áréttaði stefnandi kröfur sínar á hendur stefnda og færði fyrir þeim frekari rök. Bréfinu var svarað af stefnda 30. sama mánaðar og því lýst yfir að rökstuðningur sá sem fram kæmi í bréfi stefnanda breytti á engan hátt afstöðu stefnda um gildi ábyrgðaryfirlýsingarinnar.

Stefnandi ritaði stefnda innheimtubréf 8. apríl 2009. Þar sem stefndi varð ekki við kröfum stefnanda höfðaði félagið mál þetta 4. september sama ár.

II.

Stefnandi byggir kröfur sínar í fyrsta lagi á því að stefnda beri að bæta honum upp gjaldfallna og ógreidda leigu sem myndast hafi fyrir 7. mars 2009 í samræmi við útgefna reikninga og ábyrgðaryfirlýsinguna frá 7. mars 2008, eða fram að þeim tíma er ábyrgðaryfirlýsingin rann út. Reikningar nr. 1-4, með gjalddaga 1. desember 2008, 1. janúar 2009, 1. febrúar 2009 og 1. mars 2009, hafi gjaldfallið áður en ábyrgðaryfirlýsing stefnda rann út og stefndi beri því ótvírætt ábyrgð á þeim vanefndum.

Af hálfu stefnanda er einnig á því byggt að einhliða uppsögn stefnda á ábyrgðaryfirlýsingunni 12. nóvember 2008 hafi ekkert gildi. Nefnir stefnandi fyrst í því sambandi að húsaleigulög nr. 36/1994 geri strangar kröfur til þess að bankaábyrgð eða aðrar tryggingar séu af þeim gæðum að tryggingin geti tryggt réttarstöðu leigusala fari svo að til vanefnda komi, sbr. t.d. 39. og 40. gr. laganna. Þó svo húsaleigulög eigi ekki beint við leigu á atvinnuhúsnæði kveður stefnandi nefnda meginreglu hljóta að gilda almennt um leigusamninga, þ.e. að útgefin bankaábyrgð sé af þeim gæðum að hún sé til þess fallin að tryggja réttarstöðu leigusala nægilega. Ábyrgðaryfirlýsing sú sem gefin hafi verið út af stefnda hafi verið tímabundin til tólf mánaða, með möguleika á framlengingu að fengnu samþykki stefnda. Vegna ákvæða leigusamningsins um sex mánaða tryggingu, hámark á tryggingarfjárhæð í ábyrgðaryfirlýsingu og tímalengd ábyrgðaryfirlýsingarinnar hafi stefnandi mátt gera ráð fyrir að ábyrgðin myndi tryggja réttarstöðu hans í að minnsta kosti sex mánuði.

Þá bendir stefnandi á að ef það hefði verið skilningur stefnda að sparisjóðurinn gæti fyrirvaralaust sagt upp ábyrgðinni, án þess að þurfa að standa við greiðsluskyldu, hefði þurft að kveða á um það með skýrari hætti í ábyrgðaryfirlýsingunni í hvaða tilvikum slík uppsögn yrði virk. Ákvæði um einhliða uppsögn leigusamningsins sé óljóst en mögulega hafi ákvæðinu verið ætlað að tryggja að yfirlýsingunni væri hægt að segja upp í tilefni af fyrirhuguðum samruna útgefanda hennar við stefnda. Orðalag ábyrgðaryfirlýsingarinnar beri ekki með sér að ákveðnar forsendur verði að vera til staðar þannig að forsendubrestur geti verið ástæða uppsagnarinnar. Eins sé ekkert kveðið á um að vanefndir leigutaka á leigugreiðslum geti heimilað stefnda einhliða uppsögn. Slík ákvæði hefði stefndi vel getað sett inn í yfirlýsinguna og hefði þá lítið verið hægt að segja við uppsögn hennar. Ennfremur bendir stefnandi á að yfirlýsingin hafi verið samin einhliða af stefnda, sem sé fjármálastofnun, og hún verið afhent sjö dögum eftir að leigusamningurinn tók gildi. Gera verði ríkar kröfur um að efni slíkrar ábyrgðaryfirlýsingar, sem hér um ræði, sé skýrt eigi hún að ganga skemur en almennt gildi. Þá megi í þessu sambandi einnig benda á tölvupóstsamskipti við fulltrúa sparisjóðsins 10. mars 2008 þar sem staðfest hafi verið að gildistími yfirlýsingarinnar væri tólf mánuðir. Engir fyrirvarar hafi verið gerðir um að yfirlýsingin væri uppsegjanleg einhliða, eða tilgreint í hvaða tilfellum það gæti verið. Kveður stefnandi hér verða til þess að líta að umrætt húsnæði sé verulega stórt og umsamin leiga fyrir það há og það því varðað stefnanda miklu að vera nokkuð öruggur um að ábyrgð stæði fyrir leigugreiðslunum og að ekki væri hægt að segja þeirri ábyrgð upp nema í fyrirfram ákveðnum tilvikum, vandlega útfærðum í ábyrgðaryfirlýsingunni.

Kröfur sínar byggir stefnandi ennfremur á því að einhliða uppsögn stefnda á ábyrgðaryfirlýsingunni hafi ekkert gildi þar sem meginregla sé í viðskiptum með leiguhúsnæði að tímabundnum húsaleigusamningum verði ekki sagt upp innan gildistíma án afleiðinga fyrir leigutaka. Sömu sjónarmið segir stefnandi hljóta að gilda um tímabundna ábyrgðaryfirlýsingu, sérstaklega þegar tiltekið sé í yfirlýsingunni að ábyrgðin sé tímabundin og gildi í tólf mánuði. Ef hægt væri að segja upp tímabundinni ábyrgðaryfirlýsingu hvenær sem væri innan gildistíma hennar væri lítið hald í slíkum yfirlýsingum fjármálastofnana. Í raun væri hægt að segja slíkri ábyrgð upp daginn eftir útgáfu hennar. Því hljóti sömu sjónarmið að búa að baki uppsögnum á tímabundnum húsaleigusamningum og tímabundinni ábyrgðaryfirlýsingu.

Fallist dómurinn á að einhliða uppsögn ábyrgðaryfirlýsingarinnar rúmist innan marka yfirlýsingarinnar reisir stefnandi kröfur sínar á því að orðalag og efni hennar um heimild stefnda til einhliða uppsagnar samningsins sé bersýnilega ósanngjarnt ákvæði og væri það andstætt góðri viðskiptavenju fyrir stefnda að bera það fyrir sig. Horfa verði til þess að ákvæðið sé ósanngjarnt og fáránlegt í alla staði, enda hefði stefnda verið í lófa lagið að segja ábyrgðaryfirlýsingunni upp strax og fyrstu vanskil yrðu á leigugreiðslum. Skv. 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga beri að víkja samningi til hliðar í heild eða hluta eða breyta ef talið er ósanngjarnt eða andstætt góðri viðskiptavenju að bera hann fyrir sig. Segir stefnandi hér sérstaklega verða að horfa til 36. gr. c. laganna. Það framferði stefnda að segja ábyrgðaryfirlýsingunni upp, sem sé byggt á einhliða ósanngjörnu ákvæði, er stefndi, sem sé fjármálastofnun, hafi sjálfur samið eftir að viðkomandi leigusamningur tók gildi, geti vart talist til góðra viðskiptahátta, en yfirlýsingin hafi verið afhent og dagsett sjö dögum eftir að leigusamningurinn tók gildi. Stefnanda hafi verið veitt bankaábyrgð sem gilt hafi í tólf mánuði af þeim eitt hundrað og tuttugu er verið hafi gildistími leigusamningsins. Strax við samningsgerðina hafi verið ljóst að á stefnanda hallaði þar sem hann hafi í raun einungis fengið bankaábyrgð fyrir 10% af gildistíma leigusamningsins. Stefnandi kveður stefnda hafa verið í lófa lagið að skýra hið einhliða uppsagnarákvæði betur með því að taka fram í hvaða tilvikum hægt væri að segja ábyrgðaryfirlýsingunni upp þar sem sjóðurinn hafi sjálfur samið yfirlýsinguna án aðkomu stefnanda. Ekkert sé kveðið á um forsendur fyrir uppsögn í ábyrgðaryfirlýsingunni eða um það rætt í hvaða tilvikum uppsögn kæmi til álita. Samkvæmt öllu framangreindu og með vísan til undirstöðuraka 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga, sbr. 6. gr. laga nr. 11/1986, beri að víkja til hliðar hinu ósanngjarna einhliða uppsagnarákvæði.

Til stuðnings kröfum sínum vísar stefnandi meðal annars til laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga, sérstaklega 36. gr. laganna, laga um húsaleigusamninga nr. 36/1994, meginreglna laga um húsaleigusamninga og meginreglna kröfuréttar um efndir fjárskuldbindinga.

III.

Stefndi vísar til þess að hann hafi gefið út ábyrgðaryfirlýsingu sem bæði hafi verið bundin til ákveðins tíma og uppsegjanleg með „einhliða“ yfirlýsingu stefnda. Á sínum tíma hafi stefndi tekið ákvörðun um að ábyrgjast leigugreiðslurnar þar til í ljós kæmi hvað framundan væri í íslensku þjóðfélagi og hjá Torgi ehf. Af þeim sökum hafi hinn umdeildi fyrirvari verið settur. Tekur stefndi fram að um mjög háar fjárhæðir hafi verið að ræða og því aldrei komið til greina að ábyrgjast þær án fyrirvarans sem settur hafi verið vegna hins ótrygga ástands sem þegar var staðreynd og einnig var spáð að framundan væri.

Af hálfu stefnda er því haldið fram að fyrirvarinn í yfirlýsingunni sé skýr og þá sé viðurkennt af stefnanda í stefnu að hann sé til staðar. Um tilvist fyrirvarans sé því alls enginn ágreiningur. Ágreiningslaust segir stefndi einnig að ábyrgðaryfirlýsingunni hafi einhliða verið sagt upp með bréfi sem stefnanda hafi borist í nóvember 2008.

Varðandi málsástæðu stefnanda um gæði ábyrgðartrygginga, og vegna tilvísunar hans til 39. og 40. gr. húsaleigulaga nr. 36/1994 í því sambandi, tekur stefndi fram að ábyrgðaryfirlýsingin hafi að öllu leyti fylgt þeim kröfum og skyldum sem um slíkar ábyrgðir gildi. Gerir stefndi sérstakan fyrirvara um gildi húsaleigulaga þegar um atvinnuhúsnæði sé að ræða.

Málsástæðu stefnanda um forsendur uppsagnar segir stefndi ekki fá staðist og hún komi því ekki til álita. Uppsagnarheimild stefnda hafi verið til staðar, hún hafi verið skýr og án skilyrða. Þá hafi heimildin verið svo skýr sem mögulegt hafi verið. Ennfremur tekur stefndi fram að framlagður tölvupóstur frá 10. mars 2008, sem stefnandi vísi til í málatilbúnaði sínum, fjalli um framlengingu sem mögulega hafi verið hægt að gera á ábyrgðinni, áður en hún félli niður, en varði í engu þá einhliða uppsagnarheimild sem mál þetta snúist um.

Þá mótmælir stefndi þeim málatilbúnaði stefnanda sem hann byggi á því sem hann segi vera meginreglu í viðskiptum með leiguhúsnæði að tímabundnum húsaleigusamningum verði ekki sagt upp innan gildistíma þeirra án afleiðinga fyrir leigutaka. Ekkert beint samband sé á milli húsaleigusamningsins og þeirrar ábyrgðaryfirlýsingar sem til samningsins nái.

Stefndi segir meginregluna þá að ábyrgðaryfirlýsing nái yfir ákveðinn tíma sem oftast sé miklu styttri en leigutíminn samkvæmt leigusamningnum. Hafi ábyrgðin verið forsenda leigusamningsins sé væntanlega þörf á að endurnýja ábyrgðina en að öðrum kosti falli leigusamningurinn niður.

Ennfremur er á því byggt af hálfu stefnda að iðulega séu gerðir tímabundnir leigusamningar með uppsagnarákvæði á tímabilinu, til dæmis gagnkvæmur þriggja mánaða uppsagnarfrestur.

Stefndi kveðst mótmæla harðlega þeim hugarburði stefnanda að 36. gr. samningalaga eigi við um ábyrgðaryfirlýsingu stefnda. Áréttar stefndi í því sambandi að tilgangur fyrirvarans hafi verið sá að verjast mjög svo versnandi árferði og ótakmörkuðum vanskilum Torgs ehf. samhliða því. Hér hafi því alls ekki verið um ósanngjarna ákvörðun að ræða heldur blákalda staðreynd sem fylgt hafi versnandi efnahag þjóðar, fólks og fyrirtækja og sem fyrirvaranum hafi frá upphafi verið ætlað að verjast. Það hafi allir aðilar vitað.

Hafi stefnandi frá upphafi ekki lesið ábyrgðaryfirlýsinguna eða haldi því fram að hann hafi ekki um fyrirvarann vitað eða heyrt, verði hann að bera þann skaða sem hann hafi hlotið vegna þess. Ekki hafi verið í verkahring stefnda að kynna stefnanda yfirlýsinguna sérstaklega. Það hafi hann heldur ekki gert og aldrei verið í beinu sambandi við stefnanda við gerð ábyrgðaryfirlýsingarinnar.

Hvað varðar kröfu sína um málskostnað bendir stefndi sérstaklega á að hann sé ekki virðisaukaskattsskyldur aðili. Honum beri því nauðsyn til að fá dóm fyrir skattinum úr hendi stefnanda.

Til stuðnings kröfum sínum vísar stefnandi einkum til meginreglna samningalaga og kröfuréttar.

IV.

Svo sem áður var rakið leigði stefnandi Torgi ehf. fasteignina að Köllunarklettsvegi 8 með húsaleigusamningi, dagsettum 20. febrúar 2008. Í 13. gr. samningsins var kveðið á um að leigutaki skyldi setja fram bankatryggingar fyrir skilvísum leigugreiðslum að fjárhæð 32.500.000 krónur, sem var andvirði sex mánaða leigugreiðslna.

Þá liggur fyrir að 7. mars 2008 rituðu Sparisjóður Vestfirðinga og Torg ehf. undir yfirlýsingu þess efnis að sjóðurinn ábyrgðist greiðslur Torgs ehf. til stefnanda vegna leigu félagsins á fasteigninni Köllunarklettsvegi 8. Í yfirlýsingunni var meðal annars að finna svohljóðandi ákvæði: „Sparisjóðurinn getur sagt ábyrgð þessari upp einhliða og skal það þá gert skriflega með bréfi til leigusala. Uppsögnin tekur gildi um leið og hún hefur sannanlega borist leigusala.“ Óumdeilt er að með bréfi 12. nóvember 2008 tilkynnti stefndi, sem þá hafði sameinast Sparisjóði Vestfirðinga, stefnanda um uppsögn ábyrgðarinnar með vísan til áðurrakins uppsagnarákvæðis hennar. Var Torgi ehf. sent afrit tilkynningarinnar. Einnig er ágreiningslaust í málinu að tilvitnað bréf hafi borist stefnanda í nóvember 2008. Í tengslum við uppsögn ábyrgðarinnar greiddi stefndi stefnanda fjárhæð sem nam gjaldfallinni ógreiddri húsaleigu vegna október og nóvember 2008.

Hið umdeilda ákvæði ábyrgðaryfirlýsingar Sparisjóðs Vestfirðinga, þar sem sjóðurinn áskildi sér rétt til að segja ábyrgðinni „... upp einhliða ...“ er skýrt og verður það að mati dómsins ekki skilið öðruvísi en svo, samkvæmt orðanna hljóðan, að sjóðnum hafi verið heimilt að segja ábyrgðinni upp hvenær sem var á gildistíma hennar, án sérstakra skýringa eða réttlætingar. Framlagður tölvupóstur starfsmanns SP-ráðgjafar hf. frá 10. mars 2008, sem stefnandi vísar til í málatilbúnaði sínum, getur engu breytt um þessa niðurstöðu, enda varðar efni hans ekki rétt sparisjóðsins til einhliða uppsagnar samkvæmt umræddu ákvæði ábyrgðarinnar.

Sparisjóður Vestfirðinga, sem nú hefur sameinast stefnda, var ekki aðili að húsaleigusamningi stefnanda og Torgs ehf. Hefur stefnandi engin haldbær rök eða gögn fært fram fyrir því að greiðsluskylda stefnda verði byggð á efni samningsins. Þá verður ekki séð að stefndi hafi með öðrum hætti skuldbundið sig gagnvart stefnanda til að veita viðsemjanda félagsins, Torgi ehf., bankaábyrgð sem samrýmdist að öllu leyti ákvæðum húsaleigusamningsins. Var stefnanda í lófa lagið, strax og félagið móttók ábyrgðaryfirlýsingu sparisjóðsins, að mótmæla orðalagi hennar og efni og krefja viðsemjanda sinn, leigutakann Torg ehf., um ábyrgð sem samrýmdist tryggingarákvæði húsaleigusamningsins. Stefnandi gerði hins vegar ekki athugasemdir fyrr en löngu síðar, eða eftir uppsögn stefnda á ábyrgðinni í nóvember 2008. Þá leiðir af framansögðu að stefnandi getur í málinu engan rétt byggt á ákvæðum húsaleigulaga nr. 36/1994 um tryggingar, sbr. tilvísun félagsins til 39. og 40. gr. laganna.

Réttarreglur um tímabundna húsaleigusamninga gilda ekki um tímabundnar ábyrgðaryfirlýsingar fjármálastofnana. Þegar af þeirri ástæðu verður ekki fallist á kröfur stefnanda á þeim grunni.

Sá sem byggir á því að víkja eigi samningi til hliðar í heild eða að hluta eða breyta á grundvelli 36. gr. laga nr. 7/1936 hefur sönnunarbyrðina fyrir því að skilyrði ákvæðisins, og eftir atvikum 2. mgr. 36. gr. c. sömu laga, séu uppfyllt. Stefnandi heldur því fram að hið umdeilda uppsagnarákvæði sé bersýnilega ósanngjarnt og þá sé það andstætt góðri viðskiptavenju af hálfu stefnda að bera ákvæðið fyrir sig. Stefnandi hefur enga tilraun gert til að færa sönnur á þessar fullyrðingar sínar. Þá verður hér ekki fram hjá því litið að samhliða uppsögn ábyrgðarinnar greiddi stefndi stefnanda á grundvelli hennar fjárhæð sem nam gjaldfallinni húsaleigu vegna mánaðanna október og nóvember 2008. Að þessum atriðum virtum verður ekki á umræddan málatilbúnað stefnanda fallist.

Samkvæmt öllu framangreindu verður stefndi sýknaður af kröfum stefnanda í málinu.

Eftir úrslitum málsins, sbr. 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, dæmist stefnandi til að greiða stefnda 350.000 krónur í málskostnað.

Dóm þennan kveður upp K-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari. Fyrir uppkvaðningu dómsins var gætt fyrirmæla 1. mgr. 115. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

D Ó M S O R Ð:

Stefndi, Sparisjóðurinn í Keflavík, skal sýkn af öllum kröfum stefnanda, Köllunarklettsvegar 8 ehf., í máli þessu.

Stefnandi greiði stefnda 350.000 krónur í málskostnað.

K-kk-nf H-kk-nf