E-4108/2013

Mál þetta höfðaði dánarbú J-kk-ef P. I-kk-ef, Furugerði 1, Reykjavík, með stefnu birtri 16. október 2013 á hendur Búmönnum hsf., Kletthálsi 1, Reykjavík. Málið var dómtekið 14. október sl.

Stefnandi krefst þess, í fyrsta lagi að stefndi verði dæmdur til að greiða honum 6.349.748 krónur með dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 frá 1. nóvember 2010 til greiðsludags. Í öðru lagi krefst stefnandi þess að stefndi verði dæmdur til að greiða 3.695.945 krónur með vöxtum skv. 4. gr. laga nr. 38/2001 af 131.727 krónum frá 15. nóvember 2010 til 15. desember 2010, af 263.357 krónum frá þeim degi til 31. janúar 2011, af 397.099 krónum frá þeim degi til 15. febrúar 2011, af 530.744 krónum frá þeim degi til 15. mars 2011, af 664.698 krónum frá þeim degi til 3. maí 2011, af 798.652 krónum frá þeim degi til 16. maí 2011, af 931.995 krónum frá þeim degi til 16. júní 2011, af 1.065.923 krónum frá þeim degi til 15. júlí 2011, af 1.201.798 krónum frá þeim degi til 15. ágúst 2011, af 1.344.347 krónum frá þeim degi til 15. september 2011, af 1.488.064 krónum frá þeim degi til 18. október 2011, af 1.631.879 krónum frá þeim degi til 15. nóvember 2011, af 1.776.570 krónum frá þeim degi til 15. desember 2011, af 1.921.845 krónum frá þeim degi til 16. janúar 2012, af 2.067.023 krónum frá þeim degi til 15. febrúar 2012, af 2.212.298 krónum frá þeim degi til 15. mars 2012, af 2.357.671 krónu frá þeim degi til 16. apríl 2012, af 2.502.930 krónum frá þeim degi til 15. maí 2012, af 2.649.617 krónum frá þeim degi til 15. júní 2012, af 2.796.875 krónum frá þeim degi til 16. júlí 2012, af 2.945.657 krónum frá þeim degi til 15. ágúst 2012, af 3.095.391 krónu frá þeim degi til 17. september 2012, af 3.245.315 krónum frá þeim degi til 15. október 2012, af 3.395.239 krónum frá þeim degi til 15. nóvember 2012, af 3.545.735 krónum frá þeim degi til 2. janúar 2013, af 3.695.945 krónum frá þeim degi til 25. mars 2013, en með dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 frá þeim degi til greiðsludags, allt að frádregnum þessum innborgunum: 17. maí 2011 68.000 krónur, 6. júní 2011 267.856 krónur, 7. júlí 2011 135.875 krónur, 4. ágúst 2011 142.549 krónur, 7. september 2011 143.717 krónur, 11. október 2011 143.815 krónur, 1. desember 2011 kr. 600.000 krónur, 30. desember 2011 46.000 krónur, 6. janúar 2012 24.000 krónur, 1. febrúar 2012 46.000 krónur, 1. febrúar 2012 24.000 krónur, 1. mars 2012 76.000 krónur, 1. mars 2012 46.000 krónur, 1. mars 2012 24.000 krónur, 2. apríl 2012 46.000 krónur, 2. apríl 2012 24.000 krónur, 10. apríl 2012 76.000 krónur, 2. maí 2012 46.000 krónur, 2. maí 2012 24.000 krónur, 2. maí 2012 76.000 krónur, 1. júní 2012 46.000 krónur, 1. júní 2012 24.000 krónur, 1. júní 2012 77.000 krónur, 2. júlí 2012 46.000 krónur, 2. júlí 2012 24.000 krónur, 2. júlí 2012 77.000 krónur, 1. ágúst 2012 46.000 krónur, 1. ágúst 2012 24.000 krónur, 3. ágúst 2012 77.000 krónur, 3. september 2012 46.000 krónur, 3. september 2012 24.000 krónur, 1. október 2012 46.000 krónur, 1. október 24.000 krónur, 1. nóvember 46.000 krónur og 1. nóvember 2012 24.000 krónur.

Í báðum tilvikum krefst stefnandi málskostnaðar.

Stefndi krefst aðallega sýknu af öllum kröfum stefnanda og málskostnaðar úr hans hendi. Til vara krefst hann þess að kröfur stefnanda verði lækkaðar verulega og að málskostnaður verði felldur niður.

J-kk-nf P. I-kk-nf lést þann 21. febrúar 2013. Erfingjar hans hafa leyfi til einkaskipta.

J-kk-nf heitinn sem búseturéttarhafi og stefndi sem húsnæðissamvinnufélag gerðu með sér svokallaðan búsetusamning 22. apríl 2008 um íbúð nr. 0103 að Ferjuvaði 7 í Reykjavík. Í 2. gr. samningsins segir að búseturéttarhafi fái íbúðina afhenta á tilteknum degi gegn greiðslu búseturéttargjalds að fjárhæð 3.950.000 krónur. Í 2. mgr. 2. gr. segir að samningurinn sé ótímabundinn og óuppsegjanlegur. Í 4. gr. sagði að búseturéttarhafi skyldi mánaðarlega greiða búsetugjald, sem við undirskrift samningsins nam 118.125 krónum.

Í 7. gr. samningsins er fjallað um ráðstöfun búseturéttar. Í 1. mgr. segir að leiga íbúðarinnar sé háð samþykki stjórnar stefnda. Í 4. mgr. eru talin í níu stafliðum skilmálar fyrir heimild búseturéttarhafa til að selja búseturétt sinn. Í meginatriðum skal sala fara fram fyrir milligöngu stefnda, en búseturéttarhafi ákveður ásett verð o.fl.

J-kk-nf ákvað að flytja úr íbúðinni vorið 2010, en þá fékk hann með stuttum fyrirvara þjónustuíbúð í Reykjavík. Í stefnu er fullyrt að stefnandi hafi sagt upp búseturétti sínum í apríl 2010 og beðið stefnda að setja búseturéttinn í söluferli. Ekki tókst að selja búseturéttinn að íbúð J-kk-ef fyrr en í mars 2013, en hann var þá látinn. Hafði ásett verð þá verið lækkað verulega.

Í stefnu er fullyrt að J-kk-nf hafi ekki talið sig bera ábyrgð á íbúðinni eftir 1. nóvember 2010, er sex mánuðir voru liðnir frá því sem hann kallar uppsögn sína á búseturéttinum. Hann hélt þó áfram að greiða búsetugjaldið, í stefnu segir að hann hafi gert það með fyrirvara. Var hann krafinn um búsetugjald allt þar til í apríl 2013, en gjald síðustu mánaðanna var dregið af greiðslu til hans vegna sölu búseturéttarins.

Þá framleigði J-kk-nf íbúðina á tímabili, en hann dregur leigutekjur frá kröfu sinni.

J-kk-nf lét setja upp glerskála við íbúðina. Í stefnu segir að þetta hafi verið gert með samþykki stefnda. Hann hafi greitt allan kostnað vegna þessa. Segir að samkvæmt samkomulagi skyldi stefndi endurgreiða þennan kostnað um leið og félagið tæki við búseturéttinum.

Stefndi lagði fram í málinu bréf Velferðarráðuneytisins, dags. 17. október 2013, þar sem svarað var erindi varðandi skipti stefnda í þessu máli við íbúa í tilteknum íbúðum félagsins. Í bréfinu segir m.a.

Í þessu sambandi vill ráðuneytið taka fram að það hefur sent Búmönnum hsf. erindi þess efnis að ráðuneytið sé þeirrar skoðunar að ákvæði 2. málsl. 3. mgr. 23. gr. samþykkta Búmanna hsf., þar sem fram kemur að búsetusamningar séu óuppsegjanlegir af hálfu félagsins og búseturéttarhafa, fari gegn ákvæði 20. gr. laga um húsnæðissamvinnufélög, þar sem mælt er fyrir um að búsetusamningar séu uppsegjanlegir af hálfu búseturéttarhafa, og því mikilvægt að ákvæðið verði tekið til endurskoðunar. Ráðuneytið telur að réttur búseturéttarhafa til uppsagnar á búsetusamningi og afnám kaupskyldu geti farið saman.

Málsástæður og lagarök stefnanda

Um aðild málsins vísar stefnandi til leyfis erfingja til einkaskipta á dánarbúi J-kk-ef P. I-kk-ef.

Stefnandi segir að krafa sín sé þríþætt. Í fyrsta lagi krefst hann endurgreiðslu búseturéttar, auk verðbóta. Í öðru lagi krefst hann endurgreiðslu á öllum útlögðum kostnaði vegna kaupa og uppsetningar á glerskála. Í þriðja lagi krefst hann endurgreiðslu búsetugjalds sem J-kk-nf heitinn hafi greitt með fyrirvara að uppsagnarfresti liðnum. Frá þessum kröfulið dregur stefnandi tekjur af framleigu íbúðarinnar.

Stefnandi segir að stefndi sé húsnæðissamvinnufélag og því verði samþykktir félagsins og einstakir samningar að vera í samræmi við lög nr. 66/2003 um húsnæðissamvinnufélög.

Stefnandi bendir á að samkvæmt 20. gr. laga nr. 66/2003, sé uppsagnarfrestur búseturéttar sex mánuðir. Þetta komi einnig fram í 1. mgr. 25. gr. laganna. Hann hafi greitt búseturéttargjald að fjárhæð 3.950.000 krónur. Tveimur árum síðar hafi hann sagt upp búseturétti sínum með lögmætum hætti.

Samkvæmt 20. tölul. 2. mgr. 4. gr. laga nr. 66/2003 skuli kveða á um endurgreiðslu búseturéttar í samþykktum húsnæðissamvinnufélags. Þá segi í 3. mgr. 25. gr. að kveða skuli á um kaupverð búseturéttar, greiðsluform þess og endurgreiðslu búseturéttar, í samþykktunum, sbr. 19. og 20. tölul. 2. mgr. 4. gr. Stefnandi segir að ekki sé hægt að túlka þessi ákvæði öðruvísi en svo að í þeim felist að endurgreiðsla búseturéttar skuli vera tryggð og að greiðslan skuli vera verðtryggð. Önnur niðurstaða myndi leiða til þess að upphafleg greiðsla væri óendurkræf þrátt fyrir greiðslu búsetugjalds mánaðarlega. Því séu samþykktir stefnda í andstöðu við lögin um þetta atriði. Hann hafi því átt rétt á að fá búseturétt sinn endurgreiddan úr hendi stefnda að loknum uppsagnarfresti.

Stefnandi vísar til þeirrar reglu 2. mgr. 25. gr. laga nr. 66/2003 að búseturéttarhafi beri ábyrgð á greiðslu búsetugjalds á uppsagnartíma. Takist félagi hins vegar ekki að selja búseturéttinn á uppsagnartímanum beri það ábyrgð á gjaldinu eftir að uppsagnartíma lýkur, en hafi þá umráð íbúðarinnar og geti leigt hana þar til nýr kaupandi finnist.

Stefnandi byggir á því að hann hafi sagt upp búseturéttinum í apríl 2010 og því hafi skylda til að greiða búsetugjald fallið niður þann 1. nóvember sama ár. Stefnda hafi þá borið að taka við umráðum íbúðarinnar. Í stefnu segir að J-kk-nf heitinn hafi margoft ítrekað þessa afstöðu sína gagnvart stefnda. Beri því að endurgreiða búsetugjaldið sem innheimt hafi verið án heimildar.

Varðandi kröfu um endurgreiðslu vegna glerskála vísar stefnandi fyrst til 17. gr. laga nr. 66/2003. Búseturéttarhafa sé heimilt að gera breytingar eða endurbætur á húsnæðinu eða búnaði þess, enda hafi félagið samþykkt þær og fallist á skiptingu kostnaðar og hvernig með skyldi fara við lok samnings. Stefnandi segir að J-kk-nf hafi keypt og sett upp glerskála með samþykki stefnda. Samningur um þetta hafi verið undirritaður 3. febrúar 2009. J-kk-nf hafi greitt allan kostnað, en samkvæmt samkomulagi skyldi hann endurgreiddur þegar félagið tæki við búseturéttinum. Ljóst sé að endurbæturnar hafi aukið verðgildi íbúðarinnar verulega. Alla verðmætaaukningu íbúða hafi búseturéttarhafar átt að geta fengið til baka við frjálsa sölu búseturéttar. Réttur stefnanda til að fá verðmætaaukingu á eign stefnda greidda leiði þannig bæði af almennum reglum eignarréttar, lögum um húsnæðissamvinnufélög og samkomulagi aðila.

Glerskálinn hafi bæst við eign stefnda í síðasta lagi við lok samningsins þann 1. nóvember 2010.

Stefnandi reiknar endurgreiðslu búseturéttargjalds með verðbótum í samræmi við hækkun vísitölu neysluverðs frá þeim dögum er J-kk-nf heitinn greiddi á árunum 2007 og 2008 til loka uppsagnarfrestsins 1. nóvember 2010. Hann hafi greitt samtals 4.150.740 krónur, sem með verðbótum til 1. nóvember 2010 nemi 5.340.946 krónum.

Stefnandi segir að kostnaður við byggingu glerskálans hafi numið 1.008.802 krónum, en hann er nánar sundurliðaður í stefnu.

Stefnandi krefst dráttarvaxta af þessum liðum, samtals 6.349.748 krónum, frá 1. nóvember 2010. Kröfurnar hafi gjaldfallið þann dag.

Eins og áður segir byggir stefnandi á því að stefnda hafi verið óheimilt að krefja hann um búsetugjald eftir 1. nóvember 2010. Hann hafi hins vegar haldið innheimtu áfram og kveðst stefnandi hafa greitt gjaldið mánaðarlega með fyrirvara. Þá hafi hann leigt út íbúðina og þannig takmarkað tjónið.

Krafa stefnanda er um mismun á greiddu búsetugjaldi og leigutekjum. Hann krefst almennra vaxta af hverri greiðslu frá greiðsludegi, að frádregnum leigugreiðslum. Hann krefst dráttarvaxta frá og með 25. mars 2013, mánuði eftir að hann hafi sent kröfubréf, sbr. 3. mgr. 5. gr. laga nr. 38/2001. Krefst hann dráttarvaxta af höfuðstól uppsafnaðrar kröfu auk vaxta, að frádregnum innborgunum. Greiðslurnar eru nákvæmlega tíundaðar í stefnu, en búsetugjald nam samtals 3.695.945 krónum, en leigutekjur 2.806.812 krónum.

Stefnandi rökstyður málskostnaðarkröfu sína sérstaklega. Hann segir að í nokkur ár hafi stefndi svarað erindum og kröfum hans fálega eða alls ekki. Hann hafi neyðst til að leita til lögmanns, en stefndi hafi ekki svarað kröfubréfum lögmannsins. Það hafi ekki verið fyrr en lagt hafi verið út í og greitt fyrir vinnu við höfðun málsins sem stefndi hafi léð máls á því að greiða hluta kröfunnar og þá eftir eigin forsendum. Kostnaður vegna málshöfðunar hafi þannig allur verið fallinn til þegar stefndi hafi fyrst boðist til að greiða hluta kröfunnar.

Málsástæður og lagarök stefnda

Stefndi mótmælir því að stefnandi hafi sagt upp búsetusamningi aðila. Þá mótmælir hann því að við slíka uppsögn hefði stofnast innlausnarskylda stefnda.

Stefndi mótmælir túlkun stefnanda á lögum um húsnæðissamvinnufélög. Lög nr. 66/2003 hafi afnumið innlausnarskyldu sem hvílt hafi á félögunum samkvæmt eldri reglum. Þar sé ekki mælt fyrir um innlausnarskyldu og ályktun um slíka skyldu verði ekki dregin af einstökum ákvæðum laganna. Ákvæði samþykkta stefnda brjóti ekki í bága við lögin. Vísar hann til athugasemda með frumvarpi er varð að lögum nr. 66/2003. Þar komi skýrt fram að innlausnarskylda á búseturétti sé afnumin.

Stefndi segir að eftir að síðastnefnd lög tóku gildi hafi samþykktum félagsins verið breytt og innlausnarskyldan afnumin. Þessi breyting hafi verið komin á þegar J-kk-nf heitinn gekk til samninga við félagið.

Stefndi vísar til þess að ráðherra hafi staðfest samþykktirnar athugasemdalaust.

Stefndi mótmælir því að það felist óeðlileg og ósanngjörn niðurstaða í því að upphafleg greiðsla búseturéttar sé óendurkræf, þrátt fyrir að búseturéttarhafar greiddu búsetugjöld mánaðarlega. Segir hann að búseturéttargreiðsla til kaupa á búseturétti sé annað en búsetugjald. Þá feli hið frjálsa kerfi í sér að búseturéttarhafi geti notið verðhækkunar á búseturétti. Það sé ekkert óeðlilegt eða ósanngjarnt við það fyrirkomulag sem hinn látni hafi valið að ganga inn í.

Stefndi segir að sjónarmið um söluandvirði búseturéttarins hafi enga þýðingu í þessu sambandi, enda sé verið að krefja um endurgreiðslu upphaflegs búseturéttargjalds ásamt verðbótum, en ekki söluandvirðis réttarins. Þá hafi stefndi efnt að fullu skyldur sínar við stefnanda.

Stefndi mótmælir kröfu um endurgreiðslu búsetugjalds. Hann vísar til þess sem áður getur um að búsetusamningnum hafi ekki verið sagt upp. Því komi 2. mgr. 25. gr. laga nr. 66/2003 ekki til álita hér. Fullyrðingar stefnanda um að búsetusamningur hafi fallið niður í nóvember 2010 sé ekki í samræmi við þá staðreynd að hinn látni hafi greitt búsetugjöld allt til ársloka 2012 og haft leigutekjur af íbúðinni á árunum 2011 og 2012. Þá sé þessi málatilbúnaður í ósamræmi við samskipti hins látna og umboðsmanns hans við stefnda. Samkvæmt búsetusamningnum hafi stefnandi borið ábyrgð á búsetugjöldum vegna íbúðarinnar þar til aðilaskipti hefðu orðið og nýr búseturétthafi hefði tekið við réttindum og skyldum. Það hafi orðið 1. apríl 2013.

Stefndi mótmælir kröfu um endurgreiðslu kostnaðar vegna byggingar glerskála. Ekki hafi verið gerður neinn samningur við J-kk-þf heitinn um að stefndi myndi endurgreiða kostnað af gerð skálans, eins og haldið sé fram í stefnu. Þessi krafa eigi sér enga stoð hvorki í samningi aðila, samþykktum stefnda né í lögum.

Niðurstaða

Aðilar gerðu með sér búsetusamning 22. apríl 2008. Þá voru í gildi lög nr. 66/2003 um húsnæðissamvinnufélög. Meginágreiningsefni aðila lýtur að því hvort stefnda hafi verið heimilt að gera samninginn við stefnanda svo úr garði að hann tæki ekki á sig innlausnarskyldu.

Fyrst var sett löggjöf um húsnæðissamvinnufélög hér á landi með lögum nr. 24/1991 um breytingu á þágildandi lögum um Húsnæðisstofnun ríkisins nr. 86/1988. Þá hvíldi innlausnarskylda á félögunum. Samkvæmt 134. gr., sbr. k-lið 2. gr. laga nr. 24/1991, skyldi uppsagnarfrestur af hálfu búseta vera sex mánuðir, en endurgreiðslu mátti draga í allt að sex mánuði til viðbótar ef ekki hefði tekist að selja búseturétt viðkomandi. Áþekka reglu var að finna í fyrstu sérlögunum um húsnæðissamvinnufélög, lögum nr. 161/1998.

Stefnandi telur að lög nr. 66/2003 mæli fyrir um innlausnarskyldu. Bendir hann á fjölmörg ákvæði laganna þessu áliti sínu til stuðnings. Þannig segi í 20. tl. 2. mgr. 4. gr. að í samþykktum félags skuli fjalla um „endurgreiðslu búseturéttar“. Þá sé mælt fyrir um uppsagnarfrest af hálfu búseturéttarhafa í 20. gr. Enn sé í fyrirsögn 25. gr. talað um endurgreiðslu andvirðis búseturéttar.

Margt í lögum nr. 66/2003 bendir til þess að innlausnarskylda sé til staðar. Þó er ekki mælt fyrir um innlausnarskyldu félagsins eins og var í eldri lögum. Þá er tekið af skarið í 4. mgr. 25. gr. og félagi veitt heimild til að kaupa búseturétt. Verður að skýra lögin svo, sérstaklega með hliðsjón af skýrum orðum greinargerðar um að innlausnarskylda sé afnumin, að hverju félagi sé í sjálfsvald sett að ákveða hvort því sé skylt að innleysa búseturétt við tilteknu verði. Við skýringu laganna verður einnig að hafa í huga að með þeim var ekki felld niður innlausnarskylda á þeim íbúðum sem ráðstafað hafði verið í tíð eldri laga.

Í búsetusamningi aðila segir í grein 7.4 að búseturéttarhafa sé heimilt að selja búseturétt sinn samkvæmt nánar greindum skilmálum. Ekki er mælt fyrir um innlausnarskyldu í samningnum, en það var ekki skylt eins og áður segir. Söluandvirði búseturéttarins var skilað til stefnanda, að frádregnu búsetugjaldi fyrir tvo mánuði. Verður því að hafna fyrsta lið í kröfugerð stefnanda um endurgreiðslu á búseturéttargjaldi ásamt verðbótum.

Stefnandi greiddi mánaðarlega búsetugjald fram í janúar 2013. Þá var búsetugjald þriggja mánaða til viðbótar dregið frá greiðslu til hans af söluandvirði búseturéttarins. Stefnandi byggir á því að hann hafi sagt upp búseturéttinum í apríl 2010 og því hafi sex mánaða uppsagnarfrestur verið úti 1. nóvember sama ár. Afrit slíkrar uppsagnar hefur hann ekki lagt fram.

Í málinu hefur verið lögð fram beiðni þar sem J-kk-nf heitinn óskaði eftir því að búseturéttar að íbúðinni yrði seldur. Beiðnin er dags. 23. mars 2010. Í beiðni sinni setti J-kk-nf lágmarksverð á búseturéttinn 7.000.000 króna. Frammi liggur afrit auglýsingar á umræddri íbúð sem birtist 12. apríl 2010. Þessi beiðni verður ekki talin hafa falið í sér uppsögn búsetusamningsins.

S-kk-nf, sonur J-kk-ef heitins, ritaði stefnda bréf dags. 27. maí 2010. Í bréfinu kemur fram að J-kk-nf hafi fengið þjónustuíbúð hjá Reykjavíkurborg 15. mars 2010 og að búslóð hans hefði verið flutt þangað um helgina 27.-28. mars. Ekki er vikið að uppsögn búseturéttarins í bréfinu.

Í þeim tölvupóstsamskiptum milli starfsmanna stefnda og S-kk-ef J-kk-ef sem fram fóru eftir þetta er hvergi vikið að uppsögn búsetusamningsins. Það er ekki fyrr en í tölvupósti 21. desember 2012 sem S-kk-nf segir: „... við höfum ákveðið að skila íbúðinni til Búmanna hsf og óska eftir endurgreiðslu búseturéttargjalds og glerskála.“

Þótt þessi tilkynning yrði metin sem uppsögn í skilningi 1. mgr. 20. gr. laga nr. 66/2003 skiptir hún ekki máli um niðurstöðu málsins, þar sem uppsagnarfrestur er sex mánuðir samkvæmt sama ákvæði, talið frá fyrsta degi næsta mánaðar eftir uppsögn. Þessi uppsögn hefði því tekið gildi 1. júlí 2013, en búseturéttur stefnanda var seldur og afhentur 1. apríl 2013.

Samkvæmt framansögðu er ósannað að stefnandi hafi sagt upp búseturétti sínum á árinu 2010 eins og hann heldur fram. Hefur hann því ekki sýnt fram á að hann hafi losnað undan skyldu til að greiða búsetugjald eins og hann var krafinn um og greiddi. Verður kröfu hans um endurgreiðslu gjaldsins hafnað. Í þessu sambandi þarf ekki að leysa úr því álitaefni sem vikið er að í framangreindu bréfi velferðarráðuneytisins varðandi það hvort ákvæði samþykkta stefnda um að búseturéttarsamningur sé óuppsegjanlegur stangist á við ófrávíkjanleg ákvæði laga nr. 66/2003.

Stefnandi byggir kröfu um endurgreiðslu kostnaðar af gerð glerskála á svölum íbúðarinnar á því að stefndi hafi samþykkt að endurgreiða honum kostnaðinn. Segir hann að gerður hafi verið samningur þessa efnis 3. febrúar 2009. Hann hefur hins vegar ekki lagt fram neinn samning milli aðila málsins dagsettan á þessum degi. Þá eru ekki nein önnur gögn sem sýna að stefndi hafi tekið á sig skyldu til að endurgreiða kostnað af þessari framkvæmd. Þá leiðir skylda til að endurgreiða ekki af lögum nr. 66/2003. Í 17. gr. laganna segir að semja þurfi sérstaklega um skiptingu kostnaðar af breytingum á húsnæði, en ella eignist félagið endurbæturnar án sérstaks endurgjalds. Þessi regla er í samræmi við þá hugtakanotkun laganna að félagið sé eigandi hverrar íbúðar, en að búseturéttarhafar eigi afmarkaðan búseturétt að þeim. Fullyrðing stefnanda um að stefndi hafi samþykkt að greiða kostnað af gerð skálans er ósönnuð.

Leiða má líkur að því að verðmæti íbúðarinnar sem er í eigu stefnda hafi aukist við gerð glerskálans. Stefnandi hefur hins vegar ekki reynt að sýna fram á hver þessi verðmætisaukning er. Kostnaður af gerð skálans er ekki einhlítur mælikvarði á hana. Hefði hér þurft að koma til matsgerð þar sem m.a. væri tekið tillit til þess að stefndi á þess ekki kost að selja íbúðina. Ekki er heldur fram komið að búsetugjald hafi hækkað vegna glerskálans. Verður því að hafna kröfu stefnanda um endurgreiðslu kostnaðar af gerð glerskálans.

Samkvæmt þessu verður stefndi sýknaður af öllum kröfum stefnanda.

Í samræmi við þessa niðurstöðu verður stefnanda gert að greiða stefnda 450.000 krónur í málskostnað. Hefur þá verið tekið tillit til virðisaukaskatts.

J-kk-nf F-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð

Stefndi, Búmenn hsf, er sýknaður af öllum kröfum stefnanda, dánarbús J-kk-ef P. I-kk-ef.

Stefnandi greiði stefnda 450.000 krónur í málskostnað.

J-kk-nf F-kk-nf