S-3/2010

Mál þetta, sem var dómtekið 3. mars sl., höfðaði sýslumaðurinn á Húsavík hér fyrir dómi þann 30. desember sl. á hendur X;

„fyrir líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 20. september 2009, við veitingastaðinn Gamla-Bauk á Húsavík, í félagi við óþekktan karlmann veist að [A], og sparkað nokkrum spörkum í höfuð og búk hans er hann var liggjandi, með þeim afleiðingum að hann rifbrotnaði og hlaut sár á hnakka og hægra eyra.

Brot ákærða telst varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20, 1981 og 111. gr. laga nr. 82, 19989.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Ákærði krefst sýknu. Þá krefst hann þess að sakarkostnaður, þ.m.t. málsvarnarlaun og ferðakostnaður verjanda, falli á ríkissjóð.

I.

Brotaþoli, A, gaf sig á tal við lögreglu fyrir framan Gamla-Bauk á Húsavík aðfaranótt 20. september 2009, rétt fyrir klukkan þrjú. Hann kvaðst hafa orðið fyrir líkamsárás og var blóðugur umhverfis hægra eyra. Hann var rólegur, en áberandi ölvaður. Lögregla hafði í mörgu að snúast og var brotaþoli beðinn að bíða og ræða við lögreglu þegar tóm gæfist. Hann kvaðst myndu fara heim. Fékk lögregla ekki frekari upplýsingar um nóttina. Haft var samband við brotaþola að kvöldi 20. september 2009. Loks gaf hann sig fram á lögreglustöð 16. október 2009 og kærði líkamsárás, sem hann hefði orðið fyrir er hann hefði verið á leið á salerni í svokölluðum Svartabakka aftan við Gamla-Bauk. Lýsti hann henni þannig að hann hefði verið tekinn hálstaki og snúinn niður er hann hefði ætlað að reyna að ýta árásarmönnum frá B. Hefði síðan verið sparkað í hann liggjandi. Hann kvaðst ekki þekkja árásarmennina.

Samkvæmt framlögðu áverkavottorði kom brotaþoli til læknis 21. september 2009 vegna verkja vinstra megin í brjóstholi. Var hann greindur ,,klínískt“ með brot á rifi og var ráðlagt að taka verkjastillandi lyf. Við skoðun var hann með sár á hnakka, hægra eyra og vinstri olnboga, ásamt nokkrum smáum húðblæðingum. Þörfnuðust þessi sár ekki aðgerða og ekki voru merki um sýkingu í þeim.

II.

Ekki er ástæða til að rekja efni einstakra lögregluskýrslna sérstaklega. Við meðferð málsins fyrir dómi voru teknar skýrslur af ákærða og vitnunum A, C, D, E, F, B, G og A-x-x B-kvk-þgf W-x-x.

Ákærði, sem var og er nemi í Laugaskóla, kveðst hafa verið inni á Gamla-Bauk er hann frétti af slagsmálum fyrir utan, þar sem I, kunningi hans, ætti í vandræðum. Kveðst ákærði hafa farið út. Þar hafi verið margir Húsvíkingar. Hafi ákærði lent í átökum við B. Brotaþoli hafi þá komið að ákærða aftan frá og kveðst ákærði hafa gefið honum olnbogaskot. Kveðst ákærði ekki vita hvort brotaþoli hafi fallið, en hann hafi hætt árásinni á ákærða eftir olnbogaskotið. Ákærði kveðst ekki muna hvorum olnboganum hann beitti, en lýsir árás brotaþola þannig að hann hafi tekið með handleggnum um háls ákærða. Aðspurður kvaðst ákærði hafa verið klæddur í vesti, gallabuxur og hvíta skyrtu. Hann hafi á þessum tíma verið krúnurakaður. Hann kveðst vera 172 sentimetrar á hæð. Kunningjar hans, I og F, sem þarna hafi verið, séu þannig vaxnir að hinn fyrrnefndi sé töluvert hærri en ákærði, en sá síðarnefndi svipaður á hæð og ákærði.

Brotaþoli, A, skýrir svo frá að menn hafi verið æstir fyrir aftan Gamla-Bauk og verið að atast í vini hans B. Hafi brotaþoli ætlað að koma í veg fyrir slagsmál og gengið á milli og örugglega ýtt við einhverjum. Hann hafi verið snúinn niður en ekki muna hvernig, e.t.v. hafi hann verið tekinn hálstaki og snúinn þannig niður. Hann hafi þá legið í svolitla stund og fengið högg í síðuna á meðan. Hann hafi verið ölvaður og blokkerast nokkuð út. Hann neitar því eindregið að hafa lent í einhverjum öðrum slagsmálum þetta kvöld.

Vitið C kveður ákærða hafa gefið B kinnhest og hafi brotaþoli skipt sér af þeim. Brotaþoli hafi þá verið tekinn niður og síðan sparkað í hann. Hafi staðið að því 3-4 menn. Ákærði, sem hafi verið í hvítri skyrtu og snoðklipptur, hafi sparkað tvisvar til þrisvar í brotaþola að framanverðu. Brotaþoli hafi legið í smástund, en árásarmenn yfirgefið staðinn. Nefndi vitnið I, sem einnig hafi verið snoðklipptur.

Vitnið D kveðst hafa séð ákærða, sem hafi verið klæddur í vesti og snoðklipptur, sparka í brotaþola og kveðst vitnið hafa séð a.m.k. eitt spark hæfa höfuð hans. Síðan hafi árásarmenn hætt og hlaupið burtu. Hafi þetta verið tveir menn. Vitnið kveðst ekki hafa þekkt ákærða, en einhver Laugamaður á vettvangi hafi sagt deili á honum.

Vitnið E kveðst hafa orðið var við handalögmál og farið að athuga hvað um væri að vera. Hafi hann séð brotaþola ráðast að ákærða og hafi maður að nafni F þá ráðist að brotaþola. Kveðst vitnið hafa tekið F þennan frá og sagt honum að þeir skyldu koma sér í burtu. Hafi þeir farið frá átökunum og inn á Gamla-Bauk. Hafi ákærði komið með þeim. Vitnið kveðst ekki hafa séð sparkað í brotaþola eftir að hann féll. Aðspurt hvort verið gæti að ákærði eða einhver annar hefði sparkað í hann án þess að vitnið sæi það kvað vitnið það ólíklegt og hefði sá maður þá þurft að vera mjög snöggur.

Vitnið F kveðst hafa verið á Bauknum ásamt félögum sínum ákærða, I og E. Maður að nafni B hafi verið búinn að áreita I og hafi þeim lent eitthvað saman. I hafi farið síðar á bak við Baukinn og hafi vitnið þá náð í ákærða og farið með honum á eftir. Vitnið hafi séð I handtekinn. Þarna hafi verið nefndur B og tekið eitthvað í ákærða. Þarna hafi einnig verið brotaþoli og hafi vitnið séð hann taka ákærða hálstaki. Vitnið hafi þá tekið á brotaþola og snúið hann niður. Þá hafi E tekið vitnið og farið með það inn og hafi ákærði komið á eftir þeim. Þeir hafi farið saman inn á Baukinn og gert ráðstafanir til að komast á brott. Vitnið kveðst ekki vita eða hafa séð hvort einhver hafi sparkað í brotaþola.

Vitnið B kveðst hafa verið mjög ölvaður. Hann hafi lent í átökum á bak við B-kk-þf og verið sleginn í andlitið. Lögregla hafi handtekið þann sem hann lenti í átökum við. Síðan hafi hann litið við og séð brotaþola í áflogum og hann hafi legið á jörðinni. Einn mann hafi vitnið séð sparka í brotaþola. Fleiri hafi verið í kring. Vitnið kveður óljóst fyrir sér hvernig það hafi atvikast að brotaþoli féll. Nánar aðspurt kvaðst vitnið ekki vera visst um að hafa séð sparkað í brotaþola en það hafi séð mann standa yfir honum.

Vitnið G kvaðst hafa verið staddur við vegg bak við Gamla-Bauk og séð að brotaþola var hrint svo hann féll. Þá hafi tveir menn sparkað í hann og kvaðst vitnið þekkja ákærða sem annan manninn, en gat ekki sagt til um hvor þeirra sparkaði. Kvaðst vitnið raunar halda að þeir hafi báðir gert svo. Mennirnir hafi síðan farið en vitnið stumrað yfir brotaþola. Vitnið kvað spörkin hafa lent í brjósti, bringu og jafnvel höfði brotaþola. Aðspurt kvaðst vitnið ekki hafa séð E á vettvangi. Vitnið minnti að annar maðurinn hefði verið í vesti og verið með minna hár en hinn.

Vitnið A-x-x B-x-x W-x-x, aðstoðarlæknir, staðfesti framangreint læknisvottorð og útskýrði nánar að það sem átt væri við með klínísku rifbroti væri að einkenni hefðu verið með þeim hætti að sjúklingur hefði verið greindur með rifbrot af lækni. Röntgenmynd hefði ekki verið tekin, enda hefði það ekki þýðingu þar sem rifbrot sæist oft ekki á röntgenmyndum.

III.

Af framburði vitna verður talið ljóst að brotaþoli blandaði sér í átök sem þegar voru hafin aftan við Gamla-Bauk. Vitni lýsa atburðarás á nokkuð mismunandi hátt og sum þeirra virðast hafa komið að einhverju leyti við sögu átakanna. Þrjú vitni, þ.e. C, D og G, bera að hafa séð ákærða ásamt öðrum sparka í brotaþola eftir að hann féll. Verður þessi vitnisburður ekki talinn hafa rýrara sönnunargildi en ella fyrir þá sök að vitnin F og E kveðast ekki hafa séð ákærða sparka í A, enda voru þessi vitni upptekin hvort á sinn hátt, þar sem annað var að fjarlægja hitt frá átökunum. Þegar þetta er virt í heild þykir ákæruvaldinu hafa tekist að sanna svo hafið sé yfir skynsamlegan vafa að ákærði hafi í félagi við óþekktan aðila ráðist að A eins og í ákæru greinir, með þeim afleiðingum sem þar er lýst. Verður framangreint læknisvottorð um áverka lagt til grundvallar, enda var það rækilega útskýrt af viðkomandi lækni fyrir dómi. Samkvæmt þessu varðar verknaður ákærða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940 með áorðnum breytingum.

Sakaferill ákærða hefur ekki áhrif á ákvörðun refsingar. Við hana verður litið til þess að til þyngingar horfir að ákærði sparkaði í liggjandi mann, sem bæði er fólskulegt og hættulegt. Þá horfir einnig til þyngingar að leggja verður til grundvallar að ákærði hafi gert svo í félagi við annan óþekktan mann, eins og í ákæru greinir. Á hinn bóginn verður einnig litið til þess að árásin var unnin í átökum sem brotaþoli virðist hafa átt hlut að. Er ekki fyllilega ljóst hver hans hlutur var og verður sá vafi virtur ákærða í hag. Er því rétt að miða við að árásin hafi verið unnin í átökum milli ákærða og brotaþola, sbr. 3. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga nr. 19, 1940 með áorðnum breytingum, þótt ekki verði réttlætt, með skírskotun til þess ákvæðis, að sparka í brotaþola eftir að hann féll. Með þetta í huga ákveðst refsing ákærða fangelsi í einn mánuð, sem rétt er að skilorðsbinda eins og greinir í dómsorði.

Dæma ber ákærða til greiðslu sakarkostnaðar, en þar er um að ræða ferðakostnað skipaðs verjanda ákærða, H-kk-ef I-kk-ef hrl., sem nemur 79.080 krónum og málsvarnarlaun hans sem ákveðast eins og í dómsorði greinir að virðisaukaskatti meðtöldum.

Dóm þennan kveður upp E-kk-nf S-kk-nf, héraðsdómari.

Gætt var ákvæða 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88, 2008 áður en dómur var kveðinn upp.

D Ó M S O R Ð :

Ákærði, X, sæti fangelsi í einn mánuð, en fresta ber fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppsögu þessa dóms að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22, 1955.

Ákærði greiði ferðakostnað skipaðs verjanda síns, H-kk-ef I-kk-ef hrl., 79.080 krónur, og málsvarnarlaun hans, 213.350 krónur.