E-13748/2009

Mál þetta, sem dómtekið var 8. september sl., að lokinni aðalmeðferð, var höfðað fyrir dómþinginu af Kaupþingi banka hf., Borgartúni 19, Reykjavík, á hendur Time á Íslandi ehf., Stekkjarhvammi 32, Hafnarfirði, með stefnu birtri 1. desember 2009.

Dómkröfur stefnanda eru þær, að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnanda 6.996.187 krónur, ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. vaxtalaga nr. 38/2001 frá 10. nóvember 2008 til greiðsludags að teknu tilliti til innborgunar að fjárhæð 5.743.138 krónur, hinn 29. júní 2009. Þá krefst stefnandi málskostnaðar úr hendi stefnda að viðbættum virðisaukaskatti á málflutningsþóknun.

Dómkröfur stefnda eru þær aðallega, að hann verði sýknaður af öllum kröfum stefnanda, en til vara að dómkröfur verði lækkaðar verulega. Þá krefst stefndi málskostnaðar úr hendi stefnanda.

Gætt var ákvæða 115. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála, áður en dómur var kveðinn upp.

II

Með ákvörðun Fjármálaeftirlitsins frá 9. október 2008 tók Fjármálaeftirlitið yfir vald hluthafafundar Kaupþings banka hf. og var stjórn félagsins vikið frá störfum og skilanefnd skipuð sem tók við öllum heimildum stjórnar félagsins samkvæmt ákvæðum laga um hlutafélög nr. 2/1995, í samræmi við 100. gr. a. laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki. Í ákvörðuninni kemur jafnframt fram að skilanefnd muni fara með öll málefni Kaupþings banka, þ.á m. hafa umsjón með allri meðferð eigna bankans, svo og annast annan rekstur hans. Í ákvörðun Fjármálaeftirlitsins um ráðstöfun eigna og skulda frá 21. október 2008, kemur fram í fyrstu grein um skiptingu eigna og skulda: „Réttindi og skyldur samkvæmt afleiðusamningum flytjast ekki yfir til Nýja Kaupþings banka hf.“ Stefnandi fer því áfram með öll réttindi samkvæmt afleiðuskuldbindingum eins og fram kemur í ákvörðun Fjármálaeftirlitsins.

Málsatvik eru þau að hinn 9. nóvember 2007 gerðu stefnandi og stefndi með sér skiptasamning nr. AFS17985.

Áður en skiptasamningurinn var gerður undirritaði stjórn stefnda almenna markaðsskilmála stefnanda, Kaupþings banka hf., um markaðsviðskipti (almennir skilmálar) og veitti G-kk-þgf V-kk-þgf formanni stjórnar stefnda umboð til að gera samninga á grundvelli almennu skilmálanna. Stefnandi kveður að almennu skilmálarnir hafi markað ramma um þá samninga sem viðskiptamenn bankans hafi gert fyrir milligöngu bankans um kaup og sölu hlutabréfa, gjaldmiðla o.fl. Í skilmálunum er meðal annars fjallað um uppgjör skiptasamninga, umreikning erlendra mynta í íslenskar krónur, verðmat trygginga og vanskilavexti. Samkvæmt hinum almennu skilmálum er heimilt að skuldajafna skuldbindingar aðila þannig að aðeins komi til greiðslu mismunar á þeim.

Til samningsins var stofnað hinn 9. nóvember 2007. Fyrsti vaxtadagur var 13. nóvember 2007 og var samningurinn með lokadag/gjalddaga 10. nóvember 2008.

Skiptasamningurinn varðaði hlutabréf í Siemens AG (SIE GR), sem er skráð í evrum (EUR), en viðmiðunarfjárhæðin var svissneskir frankar (CHF). Við undirritun skiptasamningsins var nafnverð bréfanna 550 og gengi þeirra 104,9573. Var viðmiðunarfjárhæðin CHF 95.245,72 á genginu 53,4300 eða höfuðstólsfjárhæð 5.088.979 krónur.

Til tryggingar á skilvísri og skaðlausri greiðslu viðskiptamanns, í tengslum við afleiðusamninga við stefnanda, setti stefndi alla innstæðu á vörslureikningi sínum nr. #490957 að handveði samkvæmt handveðssamningi sem dagsettur er 19. september 2007. Voru öll verðmæti, hverju nafni sem nefndust, þ.m.t. öll verðbréf og peningainnstæður á vörslusöfnum þeim sem áður greinir og allar innstæður á hverjum tíma sett að handveði.

Samkvæmt skiptasamningnum er um að ræða gagnkvæmar skuldbindingar aðila sem ráðast af þróun á gengi viðmiðunarfjárhæðar og viðmiðunarbréfa frá samningsdegi til gjalddaga/lokadags og ákvæðum skiptasamningsins og þeirra skilmála sem um hann gilda. Á gjalddaga/lokadegi samningsins 10. nóvember 2008 greiddi stefndi ekki þá skuld sem hafði myndast hjá honum. Stefnda var send innheimtuviðvörun vegna skuldarinnar með bréfi, dagsettu 11. júní 2009. Í bréfi þessu krafði stefnandi stefnda um greiðslu skuldarinnar innan tíu daga ella yrði gengið að fjárhæð þeirri sem sett hafi verið að handveði. Stefndi varð ekki við kröfu stefnanda innan tilgreinds frests.

Með bréfi, dagsettu 13. júlí 2009, var stefnda tilkynnt, að 29. júní 2009 hefði verið gengið að hluta hinna veðsettu eigna til ráðstöfunar sem innborgun á skuld stefnda við stefnanda. Nam innborgunin alls 5.743.138 krónum.

III

Stefnandi byggir kröfu sína á skiptasamningi aðila. Skiptasamningurinn feli í sér gagnkvæmar skuldbindingar sem ráðist m.a. af þróun á gengi svokallaðrar viðmiðunarfjárhæðar annars vegar (skuldbinding stefnda) og viðmiðunarbréfa hins vegar (skuldbindingar stefnanda) frá samningsdegi til gjalddaga, samkvæmt ákvæðum skiptasamnings og þeirra reglna sem um hann gildi.

Skuldbindingar stefnda samkvæmt samningnum séu þær að greiða hækkanir sem kunni að verða á gengi mynta í viðmiðunarfjárhæðinni (hér CHF) frá samningsdegi til fyrir fram ákveðins lokadags. Stefndi hafi því í raun tekið gengisáhættu af umsömdu virði hlutabréfanna. Auk þess beri stefnda að greiða stefnanda vexti, grunnvexti 2,9617% auk álags 1,70% alls 4,6617% af viðmiðunarfjárhæð frá fyrsta vaxtadegi til gjalddaga, auk þóknunar. Gengi svissneska frankans á gjalddaga hafi verið 110,140, en 53,43 við gerð samningsins.

Skuldbinding stefnanda, samkvæmt samningnum, séu að greiða þær hækkanir sem kunni að verða á markaðsvirði viðmiðunarbréfa frá samningsdegi til lokadags miðað við markaðsgengi á lokadegi. Til frádráttar komi lækkanir sem kunni að verða á markaðsvirði viðmiðunarbréfa. Gengi viðmiðunarbréfa á gjalddaga hafi verið 44,15, en 104,9573 þegar samningurinn hafi verið gerður.

Samkvæmt ákvæði í skiptasamningi aðila skuli skuldajafna greiðslum á milli aðila þannig að ekki komi til greiðslna á öðru en mismun sem verði eftir þegar búið sé að taka með í reikninginn þróun skuldbindinga beggja aðila samkvæmt skiptasamningnum fram til lokadags, sem sé í samræmi við þær reglur sem almennt gildi um uppgjör afleiðusamninga. Samkvæmt skiptasamningum beri báðir aðilar greiðsluskyldu og hafi þarfir atvinnulífsins þróað reglur um skuldajöfnun þannig að sá sem eigi kröfu á hendur viðsemjanda sínum njóti alla jafna tryggingar í eigin skuldbindingu.

Við útreikning kröfunnar sé enn fremur byggt á gengi Seðlabanka Íslands á lokadegi, en í 19. gr. laga um Seðlabanka Íslands nr. 36/2001 segi að skráð gengi Seðlabanka Íslands skuli notað til viðmiðunar í opinberum samningum, dómsmálum og öðrum samningum milli aðila þegar önnur gengisviðmiðun sé ekki sérstaklega tiltekin.

Á gjalddaga/lokadegi samnings hinn 10. nóvember 2008 hafi staðan verið eftirfarandi:

Skuldbinding stefnanda miðist við verðmæti bréfa samkvæmt samningnum í Siemens AG, en þau bréf séu í evrum (EUR). Stefndi hafi hins vegar tekið á sig skuldbindingu í svissneskum frönkum þar sem viðmiðunarvextir þess gjaldmiðils séu alla jafna lægri.

Á gjalddaga samningsins 10. nóvember 2008 hafi tap samningsins, þ.e. tap stefnda samkvæmt framangreindum forsendum, því verið 6.996.187 krónur, sem sé stefnufjárhæð máls þessa að frádreginni innborgun 29. júní 2009, 5.743.138 krónur.

Um lagarök vísar stefnandi til meginreglna samningaréttar um skuldbindingargildi samninga og til meginreglna kröfuréttar um réttar efndir og efndir in natura.

Einnig vísar stefnandi til laga um verðbréfaviðskipti nr. 108/2007 og laga nr. 161/2002, um fjármálafyrirtæki, með síðari breytingum. Enn fremur vísar stefnandi til laga nr. 46/2005, um fjárhagslegar tryggingarráðstafanir, og VI. kafla laga nr. 36/2001, um Seðlabanka Íslands.

Kröfu um dráttarvexti, þ.m.t. vaxtavexti, byggir stefnandi á ákvörðun Seðlabanka Íslands á hverjum tíma um grunn dráttarvaxta og vanefndaálags, sbr. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001, um vexti og verðtryggingu.

Kröfu um málskostnað byggir stefnandi á 1. mgr. 129. gr. og 1. og 3. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Ekki er um að ræða virðisaukaskattskylda starfsemi, sbr. 10. tl. 3. mgr. 2. gr. laga nr. 50/1988 og ber stefnanda því nauðsyn að fá dóm fyrir skatti þessum úr hendi stefnanda við ákvörðun málskostnaðar.

IV

Stefndi byggir sýknukröfu sína á því að það sé sök stefnanda að ekki hafi verið næg innstæða á umræddum reikningi til tryggingar allri skuldinni vegna saknæmrar háttsemi við eignastýringu af hálfu starfsmanna stefnanda og eigi hann því gagnkröfu til skuldajafnaðar. Skuldajafnaðarkrafan sé byggð á því að stefnandi sé skaðabótaskyldur vegna þeirra ákvarðana sem teknar hafi verið af starfsmönnum stefnanda. Teknar hafi verið ákvarðanir um kaup og sölu bréfa þvert á vilja stefnda og án nauðsynlegs samþykkis hans. Samkvæmt samningi um eignastýringu sé ljóst að viðskiptavinur geti gefið fyrirmæli um viðskipti. Í grein 9 sé fjallað um samskipti og þar komi m.a. fram að stefnanda sé heimilt að neita/hafna því að fylgja fyrirmælum séu þau óskýr og jafnframt að viðskiptavinur geti sent fyrirmæli sín um viðskipti skriflega, með faxi, tölvupósti eða með símtali. Það sé alveg ljóst að gert sé ráð fyrir því að stefndi geti gefið slík fyrirmæli sem hann hafi og gert. Stefnandi hafi ekki staðið við umræddan samning með því að hundsa fyrirmæli stefnanda og aftur með því að verða ekki við ósk stefnanda um að selja bréfin. Með háttsemi sinni hafi stefnandi gerst brotlegur við lög um verðbréfaviðskipti nr. 108/2007, einkum 5. gr. og 18. gr. Samkvæmt 5. gr. áðurnefndra laga skuli fjármálafyrirtæki starfa í samræmi við eðlilega og heilbrigða viðskiptahætti og venjur í verðbréfaviðskiptum með trúverðugleika fjármálamarkaðarins og hagsmuni viðskiptavina að leiðarljósi. Jafnframt sé í 8. gr. sömu laga kveðið á um að við framkvæmd viðskiptafyrirmæla skuli fjármálafyrirtæki leita allra leiða til að tryggja bestu mögulegu niðurstöðu fyrir viðskiptavini sína með tilliti til verðs, kostnaðar og hraða, líkinda til þess að af viðskiptunum verði, umfangs, eðlis og annarra þátta sem máli skipti. Mæli viðskiptavinur hins vegar fyrir um ákveðna framkvæmd skuli fylgja fyrirmælum hans. Stefnandi hafi brotið gegn þessu lagaákvæði þegar ákveðið hafi verið að fara ekki eftir fyrirmælum stefnda og beri því bótaábyrgð á því tjóni sem hlotist hafi af athöfnum og athafnaleysi hans. Þá virðist sú ákvörðun um að selja í Siemens AG ekki hafi verið tekin á grundvelli jafnræðissjónarmiða eða því hvað hafi þjónað best hagsmunum stefnda og hafi stefnandi með því einnig brotið gegn lögum um verðbréfaviðskipti varðandi þau viðskipti og verði að telja að hann hafi jafnframt bakað sér skaðabótaskyldu með ólögmætum og saknæmum athöfnum sínum. Ákvæði varðandi óhlutdrægni og jafnræði viðskiptavina hafi verið í lögum nr. 33/2003 um verðbréfaviðskipti, sbr. 6. gr., og haldi þessi regla gildi sínu þó að hún sé ekki jafn beint orðuð í nýrri lögum enda hafi löggjafanum væntanlega ekki þótt nauðsynlegt að taka slíkt grundvallaratriði fram. Skaðabótakröfu sína byggir stefnandi á almennum reglum samningaréttarins, lögum nr. 108/2007, um verðbréfaviðskipti, almennu skaðabótareglunni og almennum reglum um skaðabótaábyrgð innan samninga. Stefnandi beri ábyrgð á starfsmönnum sínum sem gerst hafi sekir um ólögmæta og saknæma háttsemi á grundvelli reglunnar um húsbóndaábyrgð. Stefndi telur sig eiga mun hærri skaðabótakröfu á hendur stefnanda en þá kröfu sem hér um ræði og hafi hann lýst kröfu í þrotabú Kaupþings banka. Heildarfjárhæð skaðabótakröfu sem stefndi telji sig eiga á hendur bankanum sé 51.253.049 krónur og liggi því fyrir að krafa stefnda á hendur stefnanda sé sú krafa útskýrð í kröfulýsingu. Tap stefnda vegna kaupanna í Existu nemi 9.363.469 krónum og liggi því fyrir að krafa stefnda á hendur stefnanda sé mun hærri og komi til skuldajafnaðar að svo miklu leyti sem þörf krefji. Stefndi krefst sýknu af kröfum stefnanda á grundvelli skuldajafnaðar og byggir þá kröfu á almennum reglum kröfuréttarins um skuldajöfnuð.

Stefndi mótmælir þeim fullyrðingum stefnanda að hann hafi í engu sýnt viðbrögð til að greiða skuld sína né hafi hann mótmælt tilvist hennar eða fjárhæð. Stefndi hafi reynt að fá stefnanda til að viðurkenna bótaskyldu gagnvart sér vegna þeirra atvika sem að ofan greini. Stefnandi hafi vitað af kröfu stefnda og það væri ástæðan fyrir því að stefndi teldi sig ekki eiga að greiða neitt vegna þeirra viðskipta sem nú sé stefnt fyrir.

Stefndi byggir varakröfu sína um lækkun á sömu málsástæðum og lagarökum og aðalkröfu.

Kröfu um málskostnað byggir stefndi á 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála.

Kröfu um dráttarvexti byggir stefndi á lögum nr. 38/2001, um vexti og verðtryggingu.

Kröfu um virðisaukaskatt byggir stefndi á lögum nr. 50/1988, um virðisaukaskatt, en stefndi sé ekki virðisaukaskattsskyldur og því beri honum nauðsyn til að fá dóm fyrir skattinum úr hendi stefnanda.

V

Málssókn stefnanda er byggð á skiptasamningi er aðilar gerðu með sé hinn 9. nóvember 2007, er varðaði hlutabréf í Siemens AG og með gjalddaga 10. nóvember 2008. Er óumdeilt að stefndi hafði til tryggingar skuld sinni við stefnanda sett að handveði innistæður á vörslureikningi sínum.

Stefndi byggir sýknukröfu sína annars vegar á því, að hann eigi gagnkröfu á hendur stefnanda vegna saknæmrar háttsemi starfsmanna stefnanda við eignastýringu á fjármunum stefnda, og hins vegar að ákvörðun stefnanda um að selja eign stefnda í Siemens AG hafi brotið gegn lögum um verðbréfaviðskipti.

Við aðalmeðferð málsins gaf fyrirsvarsmaður stefnda skýrslu. Kvaðst hann hafa átt í viðskiptum við Kaupþing banka í mörg ár. Hafi honum verið ráðlagt af útibússtjóra stefnanda, Þ-kk-þgf, að fara í svokallaða eigneignastýringu Kaupþings og ráðlagt að fara með peninga þar í vörslu og ávöxtun. Af því tilefni hafi útibússtjórinn komið á fundi með stefnda og fulltrúa stefnanda, Á-kk-þgf K-kk-þgf, en útibússtjórinn hafi einnig verið viðstaddur þann fund. Kvaðst hann hafa þurft að leggja inn 50 milljónir, og hafi hann gert það, til þess að fá svokallaðan fagfjárfesta status og þyrfti ekki að greiða eins há þjónustugjöld. Fyrirsvarsmaður stefnda kvað Á-kk-þf K-kk-þf átt að hafa samráð við hann um viðskiptin. Á fyrrgreindum fundi hafi fyrirsvarsmaður stefnda sagst vilja fjárfesta í fjármálafyrirtækum og eitthvað í Bakkavör og Marel en alls ekki í Existu, þar sem það fyrirtæki hefði þegar hækkað um 73% á árinu og hafi hann því ekki talið líkur á að það ætti mikið meira inni. Hafi þetta verið tekið skýrt fram á fundinum áður en skrifað hafi verið undir eignastýringarsamninginn. Í vikunni þar á eftir hafi hann síðan séð í heimabankanum að 50 milljónirnar hafi verið teknar út en ekkert séð um kaupin. Eftir að hann hafi síðan leitað eftir því að fá upplýsingar um viðskiptin hafi hann séð að keypt hafi verið fyrir 12 milljónir í Existu, í óþökk hans. Kvaðst hann þá hafa sent tölvupóst til stefnanda og líst undrun sinni á þessum kaupum. Síðan hafi bréfin í Existu sífellt lækkað þar til viðskiptin hafi verið gerð upp. Hins vegar kvaðst hann ekki hafa gefið fyrirmæli um að selja bréfin, en átt nokkra fundi með starfsmönnum stefnanda og einnig talað við þá í síma. Starfsmenn stefnanda hafi alltaf verið að reyna að ná upp í tapið án árangurs. Hafi þeir meðal annars komið með þá hugmynd að lækka söluþóknun sína við kaup og sölu fyrir stefnda, sem bæta myndi tjónið sem stefndi hefði orðið fyrir við umrædd kaup. Hafi stefndi fallist á það að stefnandi reyndi að leiðrétta stöðuna. Fyrirsvarsmaður stefnda kveðst síðan hafa sent stefnanda tölvupóst að kvöldi 7. september 2007, þar sem hann hafi sagst vera til í að selja bréfin og daginn eftir, er hann hafi verið á leið út á flugvöll, hafi hann hringt og beðið um að allt safnið yrði selt, en þegar hann hafi komið heim viku seinna hafi ekki verið búið að selja. Fyrirsvarsmaður stefnda kvað þetta síðan hafa undið upp á sig og starfsmenn stefnanda alltaf verið að reyna að vinna upp tapið. Í september 2007 hafi hann síðan ritað undir skiptasamning við stefnanda, almenna skilmála. Í nóvember 2007 hafi svo verið gengið frá afleiðusamningi við stefnanda, en þá hafi safnið þegar lækkað um 8-9 milljónir. Hafi viðmiðunarbréfin verið í Siemens og samningurinn til ákveðins tíma. Kvað fyrirsvarsmaður stefnda að einnig hefði átt að gera einhver önnur viðskipti, sem þó hafi ekki verið gert. Til tryggingar á þessum samningi hafi eignasafn stefnda, sem verið hafi í eignastýringu hjá stefnanda, verið lagt undir. Kvað fyrirsvarsmaður stefnda að eins og fram komi í tölvupóstsamskiptum, hafi þeir verið tveir saman í stýringunni, án þess að Kaupþing hafi vitað það. Síðar hafi komið í ljós að þeim hafi verið stýrt á mismunandi hátt í þessu Símensmáli. Hafi eign stefnda verið seld, að honum forspurðum, og hafi hann tapað á því en eign félaga hans, B-kk-ef, hafi verið seld síðar og hann því ekki tapað.

Þ-kk-nf Ó-kk-ef, fyrrverandi útibússtjóri hjá Kaupþingi, gaf skýrslu við aðalmeðferð málsins. Kvaðst hann hafa verið viðstaddur undirritun samnings aðila um eignastýringu. Hann kvaðst ekki hafa haft aðkomu að þessum samningi aðra en þá að forsvarsmaður stefnda hafi haft frumkvæði að því að vilja ávaxta fé í eignastýringu og í framhaldi af því hafi hann komið á fundi með fyrirsvarsmanni stefnda og fulltrúa stefnanda, Á-kk-þgf K-kk-þgf, í útibúinu. Kvaðst hann hafa vottað undirskriftir samningsins en ekki lesið hann. Á fundinum hafi verið rætt um í hverju stefndi vildi fjárfesta. Kvað hann að á þessum tíma hafi hlutabréf verið að hækka mikið og hafi stefndi sagst vilja fjárfesta í Bakkavör og bönkunum en ekki vera áhugasamur um Existu, þar sem það félag hefði þegar hækkað svo mikið. Kvaðst hann aðspurður ekki myndi hafa keypt bréf í Existu fyrir stefnda ef hann hefði séð um stýringu á þessum fjármunum, eftir það sem sagt hefði verið á þessum fundi.

Eins og að framan greinir gerði stefndi samning um eignastýringu við Kaupþing banka hf. Stefndi fól þar Kaupþing banka hf. fullt og ótakmarkað umboð til að fjárfesta fyrir sinn reikning. Við gerð eignastýringasamningsins valdi stefndi ákveðna fjárfestingarstefnu, sem fólst í því að heimilt var að fjárfesta allt að 100% fjármuna viðskiptavinar í hlutabréfum. Þá er í samningnum ákvæði um að ef viðskiptavinur vilji koma á framfæri sérstökum fyrirmælum til Kaupþings banka skuli þau vera skrifleg, með faxi, tölvupósti eða með símtali.

Samkvæmt framansögðu ræddu aðilar um það í upphafi viðskiptanna hvar stefndi teldi arðvænlegast að verja fjármunum sínum. Hins vegar verður hvorki af framburði aðila né vitna hér fyrir dómi fullyrt að fyrirsvarsmaður stefnda hafi þar gefið skýr fyrirmæli um hvernig eignastýringunni skyldi háttað heldur falið starfsmanni Kaupþings banka hf. að stýra safninu. Þá verður ekki séð að af framlögðum tölvupóstum að fyrirsvarsmaður stefnda hafi þar gefið starfsmönnum Kaupþings banka hf. skýr fyrirmæli um stýringu safnsins. Kemur þar þvert á móti fram að stefndi leggi það í hendur starfsmanna Kaupþings banka hf. að meta hvernig unnt væri að ná sem hæstri ávöxtun fjármuna stefnda. Þó svo að fyrir liggi að stefndi hafði frá upphafi efasemdir um að kaup á bréfum í Existu hf. væri arðvænleg fjárfesting, verður þrátt fyrir það, ekki af gögnum málsins séð að stefndi hafi gefið stefnanda fyrirmæli um að selja skyldi bréfin. Þvert á móti samþykkt hann að reynt yrði með ýmsum ráðum að auka verðgildi eignasafnsins og ná þannig upp því tapi sem hafði orðið vegna kaupa á títtnefndum hlutabréfum. Þegar framangreint er virt, eðli viðskipta aðila og það að ekkert liggur annað fyrir en að stefndi hafi átt að geta gert sér grein fyrir áhættu viðskiptanna verður ekki talið að stefndi hafi fært fyrir því rök að hann eigi bótarétt á hendur stefnda.

Stefnda mátti og vera ljóst að brugðið gat til beggja vona hvort hann myndi hagnast á umdeildum skiptasamningi og verður með engu móti séð að þó svo eign annarra viðskiptamanna stefnanda í Siemens AG hafi verið seld nokkrum dögum síðar með hagnaði fyrir þá viðskiptamenn bankans, að stefnandi hafi með því brotið lög um verðbréfaviðskipti eða með því sýnt af sér saknæma hegðun.

Samkvæmt framansögðu verðu því krafa stefnanda tekin til greina eins og hún er fram sett, en ekki er tölulegur ágreiningur í málinu.

Eftir þessari niðurstöðu ber að dæma stefnda til þess að greiða stefnanda málskostnað, sem þykir hæfilega ákveðinn 300.000 krónur.

H-kvk-nf Þ-kvk-nf héraðsdómari kvað upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð :

Stefndi, Time á Íslandi ehf., greiði stefnanda, Kaupþing banki hf., 6.996.187 krónur, ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. vaxtalaga nr. 38/2001 frá 10. nóvember 2008 til greiðsludags, að teknu tilliti til innborgunar að fjárhæð 5.743.138 krónur, hinn 29. júní 2009.

Stefndi greiði stefnanda 300.000 krónur í málskostnað.

H-kvk-nf Þ-kvk-nf