S-1656/2020

Dómur

I

Mál þetta, sem dómtekið var 8. júní síðastliðinn, var höfðað með ákæru héraðssaksóknara, útgefinni 5. mars síðastliðinn, á hendur B-kk-þgf M-kk-þgf I-kk-þgf, kennitala [...], [...], [...], „fyrir hegningar og umferðarlagabrot, með því að hafa að kvöldi miðvikudagsins 2. október 2019 stofnað lífi og heilsu lögreglumanna nr. A og B á ófyrirleitinn hátt í augljósan háska og hótað þeim ofbeldi í verki með því að aka án gildra ökuréttinda bifreiðinni [...] ógætilega eftir göngustíg við [...] nr. [...] í Reykjavík og sinna ekki stöðvunarmerkjum lögreglumannanna heldur aka í átt að þeim þar sem þeir voru við skyldustörf á göngustígnum og tókst með naumindum að víkja sér undan bifreiðinni.

Telst þetta varða við 1. mgr. 106. gr. og 4. mgr. 220. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og 1. mgr. 17 gr. sbr. 1. mgr. 94 gr. og 1. mgr. 58. gr. sbr. 1. mgr. 95. gr. umferðarlaga nr. 77/2019.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Ákærði neitar sök og krefst sýknu. Hann krefst þess að sakarkostnaður, þar með talin málsvarnarlaun verjanda hans, verði greiddur úr ríkissjóði.

II

Málavextir eru þeir að nefndan dag voru lögreglumenn í húsi því er í ákæru greinir og voru að rannsaka ætlað innbrot í það. Að lokinni vinnu í húsinu fóru þeir út ásamt húsráðanda. Síðargreindur lögreglumaður, sem er rannsóknarlögreglumaður, og húsráðandi fóru bak við húsið en austan við það er göngustígur þar sem bifreiðum er stundum lagt. Í skýrslu fyrrgreinds lögreglumanns segir: „Á svæðinu var mikið myrkur en er lögreglumaður B gekk þar á bakvið varð lögreglumaðurinn var við grunsamlega bifreið. Lögreglumaðurinn gaf mér merki um að koma og var ég að ganga til lögreglumannsins þegar ég heyrði hróp og köll frá lögreglumanninum og skyndilega var dökkri bifreið ekið á mikilli ferð suður gangstíginn að mér og lögreglumanni C. Ég hélt á vasaljósi og lýsti beint inn í bifreiðina og gaf ökumanninum merki um að stöðva en ökumaðurinn hélt óhikað áfram og þurfti ég að stökkva til vinstri til þess að komast hjá því að bifreiðinni væri ekið á mig. Ég náði að grípa í hurðina á bifreiðinni er henni var ekið framhjá en hún var læst.“ Í skýrslunni segir að lögreglumaðurinn hafi lýst inn í bifreiðina og séð að ákærði var ökumaður. Kvaðst hann þekkja ákærða vegna fyrri afskipta af honum.

Í skýrslu rannsóknarlögreglumannsins segir að hún hafi farið „bak við húsið að austan verðu en þar er göngustígur er liggur að Bústaðabletti og á umræddum göngustíg er göngubrú. Þarna á svæðinu er nánast engin lýsing og því mikið myrkur. Veitti ég athygli bifreið við göngubrúna og virtist sem ökumaður hennar ætlaði sér að aka yfir brúna í átt að Blesugróf og gaf ég ökumanni bifreiðarinnar merki með að blikka vasaljósi mínu. Þá var bifreiðinni bakkað lítillega og síðan ekið rakleiðis, glannalega og hratt yfir brúna og upp göngustíginn í átt að mér. Ég gaf ökumanni merki um að stöðva bifreiðina m.a. með vasaljósi sem ég var með og tel að enginn vafi hafi verið á því að ökumaður bifreiðarinnar hafi séð mig þar sem ég stóð á göngustígnum. Ég átti að endingu fótum mínum fjör að launa til að koma í veg fyrir það að ökumaður bifreiðarinnar [...] æki á mig. Ég kallaði til D sem þá var staddur örlítið fyrir ofan mig á göngustígnum um að stöðva bifreiðina og þurfti hann að stökkva af göngustígnum til að bifreiðinni yrði ekki ekið á hann. D náði að taka í hurð bifreiðarinnar sem ekið var mjög glannalega og ógætilega á göngustígnum og út á Blesugróf þar sem henni var ekið á ofsahraða suður Blesugróf.“

Ákærði var yfirheyrður af lögreglu og neitaði alfarið sök.

III

Við aðalmeðferð ítrekaði ákærði neitun sína og kvaðst ekki hafa verið á þeim stað sem í ákæru greinir á þeim tíma sem þar er tilgreindur. Þá kvaðst hann ekki hafa ekið nefndri bifreið.

Lögregluvarðstjóri sem er fyrrgreindur í ákæru og ritar skýrslu í málinu staðfesti hana. Hann kvað lögreglumenn hafa verið á nefndum stað vegna þjófnaðarmáls. Þeir hefðu rætt við húsráðanda sem hefði grunað ákærða um þjófnaðinn. Rannsóknarlögreglumaður hefði verið kallaður til og er þeir voru að ljúka störfum hefðu þeir farið út. Varðstjórinn kvaðst hafa gengið inn á göngustíg og þá heyrt húsráðanda, sem einnig var á stígnum, kalla „þetta er B-kk-nf, þetta er B-kk-nf“ og í því hefði bifreið verið ekið á mikilli ferð upp eftir göngustígnum og næstum því á rannsóknarlögreglumanninn, sem hefði staðið fyrir framan varðstjórann. Kvaðst varðstjórinn hafa orðið að stökkva til hliðar til að forða því að bifreiðin æki á sig. Hann kvaðst hafa gefið bifreiðastjóranum merki um að stansa sem hann hefði ekki sinnt. Þá kvaðst hann hafa getað lýst inn í bifreiðina og séð að það var ákærði sem ók henni. Þegar spurst var fyrir um bifreiðina kom í ljós að henni hafði verið stolið fyrr um daginn á Suðurnesjum. Varðstjórinn kvaðst hafa verið einkennisklæddur og með einkennishúfu á höfði. Á fötum hans hefðu verið endurskinsmerki og hann hefði verið með vasaljós í hendi. Bifreiðin hefði verið með ljós og hefði henni verið ekið á brott. Þá kvaðst hann hafa getað tekið í hurðarhún bifreiðarinnar um leið og hún ók fram hjá honum en ekki náð að opna hurðina. Varðstjórinn kvað sig hafa verið í hættu og hið sama hefði átt við um rannsóknarlögreglumanninn.

Rannsóknarlögreglumaður sem er síðargreindur í ákærunni staðfesti skýrslu sína. Hún bar að húsráðandi hefði tilkynnt um innbrot og hefði hún farið á staðinn. Að lokinni vinnu inni í húsinu hefði hún farið út með húsráðanda til að athuga með poka sem húsráðandi taldi ákærða eiga. Hún kvaðst svo hafa gengið fyrir húshornið og þá séð bifreið hinum megin við lækinn. Hún kvaðst hafa gefið ökumanninum merki um að hún væri þarna en bifreiðinni hefði verið ekið aftur á bak og svo hefði allt verið gefið í botn og henni ekið yfir brúna og í átt að henni eftir göngustígnum á fleygiferð. Hún kvaðst hafa hent sér frá og hrópað á hina lögreglumennina. Húsráðandi hefði verið fyrir aftan og hrópað „þetta er B-kk-nf, þetta er B-kk-nf“. Rannsóknarlögreglumaðurinn kvaðst hafa séð inn í bifreiðina og séð að ákærði var ökumaðurinn. Hún kvað litlu hafa mátt muna að hún hefði verið ekin niður. Rannsóknarlögreglumaðurinn kvaðst ekki hafa verið einkennisklædd en hún hefði haft lögregluskilríki framan á sér og eins verið með mjög sterkt vasaljós sem er áberandi skært. Hún kvaðst hafa gefið ökumanni merki um að stansa, bæði með hendi og eins með vasaljósinu.

Lögreglumaður sem var á vettvangi bar að lögreglumenn hefðu verið að yfirgefa vettvang er rannsóknarlögreglumaðurinn hefði gefið merki um að hann og varðstjórinn kæmu til hennar. Hann kvaðst hafa gengið í átt að göngustígnum og þá séð bifreið koma brunandi á móti lögreglumönnunum. Hann kvaðst ekki hafa séð þegar bifreiðin ók fram hjá rannsóknarlögreglumanninum en hinn lögreglumaðurinn hefði reynt að grípa í hurðarhún bifreiðarinnar. Bifreiðin hefði ekið rétt hjá honum og hefði hann orðið að víkja sér frá. Hann kvaðst hafa verið einkennisklæddur. Léleg lýsing hefði verið á vettvangi en myrkur hefði verið. Hann kvaðst ekki hafa séð hver var ökumaður.

Framangreindur húsráðandi bar að lögreglumenn hefðu verið á heimilinu. Hún hefði verið úti á innkeyrslunni að húsinu. Það hefði verið myrkur og ekki sé lýsing á göngustígnum sem er þarna. Hún kvað bifreið hafa verið ekið eftir göngustíg og yfir brú á læk sem renni fyrir neðan húsið. Síðan hefði bifreiðinni verið ekið eftir göngustígnum. Hún kvaðst hafa verið við hliðina á rannsóknarlögreglumanninum þegar bifreiðinni var ekið eftir göngustígnum en þær hefðu staðið við stíginn. Rannsóknarlögreglumaðurinn hefði ekki þurft að víkja sér frá þegar bifreiðinni var ekið fram hjá. Bifreiðinni hefði ekki verði ekið á mikilli ferð en ökumaðurinn hefði gefið í þegar hann sá lögregluna. Rannsóknarlögreglumaðurinn hefði öskrað og eins blikkað vasaljósi á móti bifreiðinni sem þá hefði aukið hraðann. Hún kvað sig ekki hafa séð hver var ökumaður. Hún kvaðst hins vegar hafa grunað ákærða um innbrot hjá sér og þess vegna talið að hann væri ökumaðurinn en hún hefði ekki séð hann. Þá kvað hún ökumanninn ekki hafa reynt að aka á lögreglumennina.

IV

Með framburði lögreglumannanna tveggja er sannað, gegn neitun ákærða, að hann hafi ekið nefndri bifreið eftir göngustíg eins og hann er ákærður fyrir. Ákærði var sviptur ökurétti í þrjú ár frá 29. maí 2019 og var því án gildra ökuréttinda í nefnt sinn. Ákærði hefur því brotið gegn þeim ákvæðum umferðarlaga sem í ákæru greinir.

Hér að framan var rakinn framburður tveggja lögreglumanna um aksturslag ákærða. Með þessum framburði er sannað, gegn neitun ákærða, að hann hafi með akstri sínum stofnað lífi og heilsu þeirra á ófyrirleitinn hátt í augljósan háska. Braut hann með þessu gegn 4. mgr. 220. gr. almennra hegningarlaga eins og hann er ákærður fyrir.

Loks er ákærða gefið að sök að hafa með aksturslagi sínu sýnt af sér ofbeldi í verki gagnvart lögreglumönnunum. Rannsóknarlögreglumaðurinn var ekki einkennisklæddur en hún bar að hafa haft lögregluskilríki framan á sér og verið með vasaljós er hún hefði notað til að reyna að stöðva akstur bifreiðarinnar. Samkvæmt þessu er óvarlegt að telja sannað að ákærði hafi gert sér grein fyrir að hún væri lögreglumaður og verður hann sýknaður af því að hafa sýnt henni ofbeldi í verki með akstrinum. Hinn lögreglumaðurinn var hins vegar einkennisklæddur og gat ákærða ekki dulist að hann væri með akstri sínum að sýna þeim lögreglumanni ofbeldi í verki. Hann verður því sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga eins og hann er ákærður fyrir.

Ákærði var dæmdur í átta mánaða skilorðsbundið fangelsi 29. maí 2019 og sviptur ökurétti í þrjú ár fyrir margvísleg brot gegn almennum hegningarlögum, umferðar, fíkniefna, tolla og vopnalögum. Hann var dæmdur í tíu mánaða fangelsi, þar af sjö mánuði skilorðsbundna, 1. nóvember sama ár fyrir nytjastuld og var þá skilorðsdómurinn dæmdur með. Loks var ákærði dæmdur í 12 mánaða fangelsi 19. desember 2019 fyrir umferðar og fíkniefnalagabrot. Einnig var hann dæmdur fyrir minniháttar líkamsárás, þjófnað, nytjastuld og ofbeldi gagnvart lögreglumanni. Ákærða verður nú dæmdur hegningarauki, sbr. 78. gr. almennra hegningarlaga og er refsing hans hæfilega ákveðin fangelsi í fjóra mánuði.

Ákærði verður dæmdur til að greiða sakarkostnað eins og í dómsorði segir og málsvarnarlaun verjanda síns sem ákveðin eru með virðisaukaskatti í dómsorði.

A-kk-nf Í-kk-nf héraðsdómari kvað upp dóminn.

Dómsorð

Ákærði, B-kk-nf M-kk-nf I-kk-nf, sæti fangelsi í fjóra mánuði.

Ákærði greiði 66.402 krónur í sakarkostnað og málsvarnarlaun verjanda síns, Þ-kk-ef Þ-kk-ef lögmanns, 562.300 krónur.

A-kk-nf Í-kk-nf sínum stofnað lífi og heilsu þeirra á ófyrirleitinn hátt í augljósan háska. Braut hann með þessu gegn 4. mgr. 220. gr. almennra hegningarlaga eins og hann er ákærður fyrir.

Loks er ákærða gefið að sök að hafa með aksturslagi sínu sýnt af sér ofbeldi í verki gagnvart lögreglumönnunum. Rannsóknarlögreglumaðurinn var ekki einkennisklæddur en hún bar að hafa haft lögregluskilríki framan á sér og verið með vasaljós er hún hefði notað til að reyna að stöðva akstur bifreiðarinnar. Samkvæmt þessu er óvarlegt að telja sannað að ákærði hafi gert sér grein fyrir að hún væri lögreglumaður og verður hann sýknaður af því að hafa sýnt henni ofbeldi í verki með akstrinum. Hinn lögreglumaðurinn var hins vegar einkennisklæddur og gat ákærða ekki dulist að hann væri með akstri sínum að sýna þeim lögreglumanni ofbeldi í verki. Hann verður því sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga eins og hann er ákærður fyrir.

Ákærði var dæmdur í átta mánaða skilorðsbundið fangelsi 29. maí 2019 og sviptur ökurétti í þrjú ár fyrir margvísleg brot gegn almennum hegningarlögum, umferðar, fíkniefna, tolla og vopnalögum. Hann var dæmdur í tíu mánaða fangelsi, þar af sjö mánuði skilorðsbundna, 1. nóvember sama ár fyrir nytjastuld og var þá skilorðsdómurinn dæmdur með. Loks var ákærði dæmdur í 12 mánaða fangelsi 19. desember 2019 fyrir umferðar og fíkniefnalagabrot. Einnig var hann dæmdur fyrir minniháttar líkamsárás, þjófnað, nytjastuld og ofbeldi gagnvart lögreglumanni. Ákærða verður nú dæmdur hegningarauki, sbr. 78. gr. almennra hegningarlaga og er refsing hans hæfilega ákveðin fangelsi í fjóra mánuði.

Ákærði verður dæmdur til að greiða sakarkostnað eins og í dómsorði segir og málsvarnarlaun verjanda síns sem ákveðin eru með virðisaukaskatti í dómsorði.

A-kk-nf Í-kk-nf héraðsdómari kvað upp dóminn.

Dómsorð

Ákærði, B-kk-nf M-kk-nf I-kk-nf, sæti fangelsi í fjóra mánuði.

Ákærði greiði 66.402 krónur í sakarkostnað og málsvarnarlaun verjanda síns, Þ-kk-ef Þ-kk-ef lögmanns, 562.300 krónur.

A-kk-nf Í-kk-nf