E-3267/2012

Mál þetta, sem tekið var til úrskurðar hinn 6. maí sl., að loknum munnlegum málflutningi um frávísunarkröfu stefndu, var höfðað fyrir dómþinginu af S-kvk-þgf L-kvk-þgf E-kvk-þgf, Grenilundi 13, Akureyri, á hendur T-kvk-þgf A-kvk-þgf B-kvk-þgf, Bjallavaði 1, Reykjavík, og S-kvk-þgf B-kvk-þgf og S-kk-þgf Þ-kk-þgf B-kk-þgf, báðum til heimilis að Njálsstöðum, með stefnu birtri 25. september 2012.

Dómkröfur stefnanda eru eftirfarandi: „að viðurkenndur verði með dómi eignarréttur stefnanda að veiðirétti Njálsstaða í Skagabyggð í Laxá og Norðurá, með fastanúmer 213-8684. Að stefndu verði gert skylt með dómi að undirrita beiðni til ráðuneytisins um staðfestingu landskipta samkvæmt 1. mgr. 13. gr. jarðalaga nr. 81/2004.

Jafnframt gerir stefnandi kröfu um að stefndi verði dæmdur til að greiða honum kr. 550.000.- auk dráttarvaxta skv. 6. gr. vaxtalaga nr. 38/2001, frá þingfestingardegi til greiðsludags. Til þrautavara gerir stefnandi kröfu um afslátt úr hendi stefndu að mati dómsins. Þá er krafist málskostnaðar úr hendi stefnda in solidum að skaðlausu að mati dómsins eða skv. málskostnaðarreikningi sem verður lagður fram við aðalmeðferð málsins ef til kemur.“

Dómkröfur stefndu eru þær aðallega, að málinu verði vísað frá dómi, en til vara að þau verði sýknuð af öllum kröfum stefnanda, og til þrautavara er þess krafist að dómkröfur stefnanda verði lækkaðar verulega. Þá krefjast stefndu málskostnaðar úr hendi stefnanda, að teknu tilliti til virðisaukaskatts.

Eins og að framan greinir var mál þetta flutt um frávísunarkröfu stefndu hinn 6. maí sl., og er einungis sá þáttur málsins til meðferðar hér.

Gætt var ákvæða 115. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála, áður en úrskurður var kveðinn upp.

II

Málavextir eru þeir, að með kaupsamningi, dagsettum 25. september 2008, keypti stefnandi af stefndu og Ö-kk-þgf P-kk-þgf V-kk-þgf, 318 ha spildu úr landi Njálsstaða, sem er lögbýli, þar af 300 ha óræktaðir. Áður, eða hinn 10. júní 2008, höfðu stefndu og Ö-kk-nf P-kk-nf V-kk-nf, samþykkt kauptilboð stefnanda, dagsett 8. júní 2008.

Með tölvuskeyti stefnanda til S-kk-ef Á. F-kk-ef, starfsmanns fasteignasölunnar Neseigna, dagsettu 9. júní 2008, kemur fram, að stefnandi viti að stærð spildunnar geti breyst og að hún telji að það þurfi að setja inn í samninginn ákvæði um umferðarrétt. Enginn húsakostur er eða hefur verið á hinni seldu spildu.

Stefndu kveða, að áður en unnt hafi verið að ganga frá kaupsamningi um spilduna hafi þurft að skipta henni frá jörðinni og hafi það verið gert á eftirgreindan hátt:

Hinn 1. ágúst 2008. Viðkomandi landeigendur samþykktu landamerki og hnitaskrá.

Hinn 10. ágúst 2008. Oddviti Skagabyggðar áritaði landskiptin, þ.e. nýja hnitaskrá, um samþykki skipulags- og byggingarnefndar og staðfestingu hreppsnefndar.

Hinn 13. ágúst 2008. Stofnskjali hinnar nýju lóðar var þinglýst með þinglýsingarnúmerið A-00539/2008 og fékk hin selda spilda nýtt landnr. 216924.

Hinn 25. september 2008. Kaupsamningur og afsal um landspildu með fyrrgreint landndr. og var í samningnum vísað til þinglýsingarskjals nr. A-00539/2008.

Stefnandi kveður eignina, eftir kaupin, hafa skipst í hlut stefnanda og hluta stefndu. Eftir skipti hafi eign stefndu verið annars vegar 166 hektara jörð og hins vegar 44 hektara ræktað land, samkvæmt Fasteignaskrá. Stefnandi kveðst eftir þetta hafa orðið eigandi að meirihluta jarðarinnar Njálsstaða, eða 66% hennar, eins og hún hafi verið fyrir skiptin. Kaupverð hins selda var 22.015.384 krónur og hefur kaupverðið verið að fullu greitt.

Fyrir undirritun kaupsamnings og afsals fyrir eigninni kom uppi ágreiningur milli aðila um hvort veiðiréttur í Norðurá og Laxá fylgdu með í kaupunum. Tölvuskeyti gengu á milli lögmanns stefnanda og fasteignasölunnar frá 11. september 2008 til 23. september 2008, þar sem reynt var að ná sáttum um innihald kaupsamningsins og afsalsins. Voru síðan bæði kaupsamningurinn og afsalið undirrituð án þess að í þeim skjölum sé sérstaklega tekið á þessum ágreiningi aðila. Stefndu kveða að þau hafi að endingu ákveðið að gefa eftir óskir sínar um sér texta um veiðirétt í kaupsamningi og afasali og hafi ákvæði um veiðiréttindi verið tekið út, en ákvæði um girðingu sett inn. Stefndu kveðast með þessu ekki á nokkurn hátt hafa verið að gefa eftir veiðirétt sinn í Norðurá og Laxá og þá hafi aldrei staðið til að selja veiðiréttinn. Hafi stefnanda verið þetta fullljóst strax við kaupsamningsgerð.

Eftir sölu á fyrrnefndri spildu með landnr. 216924 eigi seljendur enn jörðina og lögbýlið Njálsstaði auk alls húsakosts og veiðiréttinda, með landnr. 145472.

Með bréfi stefnanda, dagsettu 10. mars 2009, til Fasteignaskrár Íslands fór stefnandi þess á leit að gengið yrði frá skráningu veiðiréttinda hennar sem eiganda Njálsstaða, samkvæmt kaupsamningi aðila.

Með tölvuskeyti frá Fasteignaskrá til stefnanda, dagsettu 18. maí 2009, var stefnanda tilkynnt að ekki væri unnt að taka afstöðu til kröfu hennar um skráningu veiðiréttinda fyrr en gengið yrði frá landskiptum vegna Njálsstaða.

Í framhaldi af því kveðst stefnandi hafa leitað til stefndu um að gengið yrði frá landskiptum, án árangurs.

Stefnandi leitaði nokkru síðar til landbúnaðarráðuneytisins um að fá skráða eign sína sem lögbýli, en var hafnað þar sem ekki hefði verið gengið frá landskiptum.

Stefnandi krafði þá fasteignasöluna, sem annaðist kaupin, um að annast frágang landskiptanna, en fasteignasalan vísaði þeirri beiðni stefnanda á bug og taldi að landskiptum væri lokið.

Með bréfi, dagsettu 2. febrúar 2011, fór stefnandi þess á leit við Sýslumanninn á Blönduósi, að hann hlutaðist til um landskipti á Njálsstöðum og vísaði til 1. gr. landskiptalaga nr. 46/1941. Sýslumaður framsendi erindið til landbúnaðarráðuneytisins með bréfi, dagsettu 23. ágúst 2011, þar sem hann lýsti þeirri skoðun sinni, að ekki væri að sjá að ágreiningur væri uppi um erindið en formlega staðfestingu ráðuneytisins vantaði til þess að þinglýsa mætti landskiptagerðinni.

Stefnandi kveður, að með símtali úr landbúnaðarráðuneytinu í september 2010 hafi henni verið tilkynnt að ekki væri unnt að ganga frá landskiptum jarðarinnar, nema ráðuneytinu bærist umsókn allra landeigenda um landskiptin, formlegt samþykki sveitarstjórnar og hnitasettur uppdráttur, auk þess sem hún gæti ekki fengið skráð lögbýli að Njálsstöðum fyrr en landskipti hefðu átt sér stað.

Með bréfi stefnanda til stefndu, dagsettu 3. október 2011, óskaði hún eftir því að stefndu skrifuðu undir beiðni um staðfestingu ráðherra á landskiptum Njálsstaða.

Með bréfi stefnanda, dagsettu 13. desember 2011, ítrekaði hún erindi sitt til sýslumanns, með beiðni um landskipti samkvæmt landskiptalögum, en án árangurs.

Með bréfum, dagsettum 11. mars 2012, skoraði stefnandi á seljendur eignarinnar að ganga strax frá þeim atriðum, sem hún taldi vera áfátt við efndir kaupsamningsins, til að unnt væri að óska eftir lögformlegum landskiptum svo og til að stofna lögbýli á spildu hennar, og yfirfæra veiðirétt, sem fylgja ætti eign hennar. Stefndu hafa ekki svarað þessu bréfi hennar.

Stefnandi kveðst hafa sent einum seljanda, Ö-kk-þgf P-kk-þgf V-kk-þgf, sem ekki sé lengur skráður eigandi hins hluta Njálsstaða, ósk um að hann undirritaði samþykki sitt við landskiptum, hinn 8. mars 2012, en án árangurs.

Stefndu kveðast hafa að fullu staðið við skyldur sínar samkvæmt kaupsamningi og hafi stefnandi fengið fullar efndir á samningi aðila. Stefnandi hafi þinglýstan kaupsamning og afsal undir höndum fyrir hinu keypta og frágengin skjöl vegna landskiptanna, undirrituð og afgreidd af til þess bærum aðilum. Hið selda hafi verið sérgreint í Fasteignaskrá Íslands og skipt frá jörðinni og lögbýlinu Njálsstöðum. Stefnanda hafi verið fullljóst frá upphafi samninga að veiðiréttindi í Norðurá og Laxá fylgdu ekki með í kaupunum, enda hefði slíkur samningur brotið í bága við lög. Stefnanda hafi legið mjög mikið á að festa sér land fyrir hrossin sín, þar sem hún hafi verið að missa annað beitiland að Gröf í V-Húnavatnssýslu. Stefnandi hafi verið mjög ýtin við stefnda S-kk-þf, en stefndu hafi viljað ganga frá öllu fyrir kaupin. Vegna ýtni stefnanda hafi hún fengið að koma með hross og annað dót sem hún hafi þurft að fjarlægja frá fyrri sveit og fengið kauptilboð sitt samþykkt. Þá hafi ekkert vantað upp á annað en að girða spilduna. Lögbýlið Njálsstaðir hafi ekki verið með í kaupunum. Ný landspilda hafi verið stofnuð með nýju landnúmeri í Fasteignaskrá Íslands og það sé sú fasteign sem seld hafi verið.

Stefndu kveðast hafa staðið við ákvæði kaupsamningsins um að girða landspilduna fyrir 20. október 2008. Með bréfi stefnanda, dagsettu 1. mars 2012, hafi stefndu borist kvörtun vegna þessa. Hins vegar hafi stefnandi ekki sinnt viðhaldi á girðingum sínum sem skyldi frá árinu 2008, sbr. yfirlýsingu M-kk-ef B-kk-ef, dagsettri 27. september 2012, og Ó-kk-ef K-kk-ef, eiganda Höskuldsstaða og S-kk-ef E-kk-ef, eiganda Neðstabæjar, dags. 28. september 2012.

III

Stefnandi byggir kröfur sínar á því, að gerður hafi verið skuldbindandi samningur á milli aðila um kaup stefnanda á hluta Njálsstaða hinn 9. júní 2008, en stefndu hafi ekki efnt samninginn að öllu leyti og því eigi stefnandi rétt á að fá dóm í samræmi við stefnukröfur.

Af hálfu stefnanda sé byggt á því, að við kaup hennar á jörðinni hafi átt að fylgja með öll bein og óbein eignarréttindi, hlunnindi og veiðiréttur sem hafi ekki verið undanskilinn sérstaklega við kaupin og því eigi hún rétt á að fá veiðiréttindi jarðarinnar í sinn hlut sem kaupandi meirihluta jarðarinnar, enda fylgi þau jörðinni og sé óheimilt að skilja þau frá henni. Þá sé tiltekið í kaupsamningi að arður jarðarinnar fylgi með frá afhendingardegi og sé þar eingöngu veiðitekjum jarðarinnar til að dreifa, þar sem ekki sé um annan arð að ræða. Ljóst sé að veiðirétturinn hafi fylgt með.

Krafa stefnanda um viðurkenningu á eignarrétti hennar að veiðirétti í Laxá og Norðurá byggi fyrst og fremst á því að hún eigi rétt til að fá viðurkenndan og skráðan eignarrétt sinn að þessum réttindum sem hafi fylgt hinu selda við kaupin, enda hafi hún efnt kaupsamninginn að fullu með greiðslu kaupverðs. Þar sem stefnandi hafi þannig sinnt skyldu sinni samkvæmt kaupsamningi aðila eigi hún rétt á að eignarréttur að fasteigninni sé yfirfærður til hennar að fullu og öllu leyti. Þar sem stefndu hafi þrátt fyrir áskoranir neitað að viðurkenna eignarrétt stefnanda að veiðiréttindum og að taka þátt í lögbundnum landskiptum vegna jarðarinnar, eigi „stefnandi rétt á dómi úr hendi stefndu í samræmi við stefnukröfur“.

Af hálfu stefnanda sé byggt á því að við kaup hennar á Njálsstöðum hafi verið óheimilt að skilja undan við söluna veiðiréttindi sem sannanlega hafi fylgt jörðinni, enda eigi hlunnindi ávallt að fylgja jörð, samkvæmt 8. gr. jarðalaga nr. 81/2004. Þá hafi í kaupsamningi aðila, sem komist hafi á með samþykki allra aðila á kauptilboði hinn 9. júní 2008, ekkert verið undanskilið við söluna, hvorki sérstaklega tilgreind hlunnindi, veiðiréttindi né annað og þannig hafi stefnandi orðið kaupandi, ekki aðeins að jörðinni heldur að öllu því sem henni hafi fylgt og fylgja beri, eins og það sé skilgreint í 2. gr. laga nr. 40/2002, um fasteignakaup. Jafnframt sé byggt á því af hálfu stefnanda að í lögum um lax- og silungsveiði sé að finna bannákvæði við því að færa veiðiréttindi frá jörð og skipti þá engu hvort um sé að ræða jörð eða jarðarhluta, eins og í tilviki stefnanda, sbr. 1. mgr. 9. gr. laganna. Telji stefndu sig eiga einhvern rétt til veiðiréttindanna sé sá réttur í mesta lagi hlutaréttindi sem stefndu hafi borið að sækja með þátttöku í landskiptum með stefnanda, en því hafi þau ekki sinnt. Þar af leiðandi fylgi veiðirétturinn að óskiptu eign stefnanda.

Krafa stefnanda um að stefndu verði gert skylt með dómi að undirrita beiðni til ráðuneytis um staðfestingu landskipta, samkvæmt 1. mgr. 13. gr. jarðalaga nr. 81/2004, sé byggð á því að hún eigi rétt á formlegum landskiptum Njálsstaða sem eiganda meirihluta hinnar óskiptu jarðar. Byggt sé á því að stefnandi hafi með kaupsamningi um eignina eignast rétt á því að fá hina seldu eign skráða sem sína með fullnægjandi hætti og um leið að fá gengið frá skilum við þann jarðarhluta sem áfram hafi verið í eigu stefndu. Það verði aðeins gert með formlegum landskiptum svo sem áskilið sé í jarðalögum og landskiptalögum. Þá sé byggt á því af hálfu stefnanda að aðeins með framkvæmdum landskiptum sé stefnanda unnt að skrá lögbýli á jörðinni til að geta nýtt hana með eðlilegum hætti, en stefndu hafi látið undir höfuð leggjast að ganga frá landskiptunum með þeim hætti sem lög áskilji. Þá hafi þau ekki sinnt áskorunum stefnanda um þetta og sé stefnanda því nauðsynlegt að fá dóm um þetta atriði úr hendi stefndu.

Krafa stefnanda um greiðslu 550.000 króna úr hendi stefndu byggist á því að stefndu hafi átt að annast girðingu landsins fyrir 10. október 2008, en það hafi stefndu ekki gert og stefnandi eigi því rétt á greiðslu úr hendi stefndu til að mæta þeim kostnaði sem sé við fullnægjandi girðingu landsins. Krafa þessi sé byggð á ákvæði í kaupsamningi aðila og byggi á því að stefnandi hafi nú þegar skorað nægilega á stefndu til að sinna þessari skyldu á þeim tíma sem liðinn sé. Vegna þessa eigi stefnandi nú rétt á greiðslu úr hendi stefndu í staðinn fyrir efndir beinlínis eftir efni samnings.

Varakröfu stefnanda um greiðslu skaðabóta, verði ekki fallist á eignarrétt hennar að veiðiréttindum í Laxá og Norðurá, byggir hún á því, að hún hafi talið við kaupin að hún væri að festa kaup á þessum réttindum og fá þar með fastar tekjur af jörðinni, svo sem veiðiréttindin gefi eigendum. Skaðabótakrafan sé um áætlaða fjárhæð og miðist við tekjur jarðeigenda að veiðiréttindum á fimm ára tímabili.

Krafa stefnanda um afslátt sé byggð á sömu málsástæðum og aðal- og varakrafa og því að ef veiðiréttindin fylgja ekki við kaupin sé hin keypta jörð mun verðminni en um hafi verið samið. Vegna þessa eigi stefnandi rétt á afslætti úr hendi stefndu, að álitum dómsins.

Um lagarök vísar stefnandi til ákvæða fasteignakaupalaga nr. 40/2002, einkum 2. gr., 18. gr., 22. gr., 23. gr. og 37. gr., laga nr. 61/2006, um lax- og silungsveiði, einkum 9. gr., jarðalaga nr. 81/2004, og almennra reglna samningaréttarins um skuldbindingargildi samninga og réttar efndir.

Kröfu um dráttarvexti byggir stefnandi á 5. og 6. gr. laga nr. 38/2001, um vexti og verðtryggingu.

Kröfu um málskostnað byggir stefnandi á XXI. kafla laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála.

IV

Stefndu byggja kröfu sína um frávísun á því að málið sé vanreifað og vísa til d-, e- og f-liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála.

Stefndu telja ómögulegt að taka til fullra varna, þar sem málið sé verulega vanreifað og dómkröfur með þeim hætti að ekki sé hægt að taka þær upp í dómsorði. Viðurkenningarkrafa stefnanda sé ekki dómtæk, þar sem talað sé um að stefndu verði gert skylt með dómi að undirrita beiðni „til ráðuneytisins“ um staðfestingu landskipta, samkvæmt 1. mgr. 13. gr. jarðalaga nr. 81/2004. Ljóst sé að ekki sé hægt að taka þessa kröfu beint upp í dómsorð þar sem ekki liggi fyrir við hvaða ráðuneyti sé átt. Þá geri stefnandi kröfu um að „stefndi verði dæmdur til að greiða honum 550.000 krónur, auk dráttarvaxta samkvæmt 6. gr. vaxtalaga nr. 38/2001, frá þingfestingardegi til greiðsludags“. Ekki sé hægt að taka þessa kröfu beint upp í dómsorði, þar sem þremur aðilum sé stefnt saman í þessu máli, en dómkröfu þessari virðist aðeins vera beint að einum þeirra. Þetta sé ekki í samræmi við það sem tekið sé fram í málsástæðum og virðist þar hafa átt að beina kröfu þessari að stefndu öllum. Það sé ekki hlutverk stefndu að geta sér til um það. Dómkrafan sé að þessu leyti vanreifuð og verði að vísa henni frá dómi.

Varakrafa stefnanda um greiðslu skaðabóta, að fjárhæð 5.0000.000 króna, sé einnig ótæk til dóms, þar sem stefnandi geri þar jafnframt aðeins kröfu á einn stefnda að því er virðist og eigi því sömu atriði við hana, þ.e.a.s. ekki liggi fyrir hvern stefnandi sé að gera kröfu á, þar sem einungis sé talað um stefnda. Það sé ekki í samræmi við það sem síðar komi fram í stefnu og ómögulegt að átta sig á við hvað sé átt með því að orða dómkröfurnar eins og gert sé. Beri því að vísa henni frá dómi.

Dómkröfur stefnanda séu þannig orðaðar að ekki sé hægt að taka þær beint upp í dómsniðurstöðu og beri þegar af þeim sökum að vísa málinu frá dómi. Þá séu málsástæður verulega vanreifaðar. Aðalkrafa stefnanda hljóði á um, að viðurkenndur verði eignarréttur hennar að veiðirétti Njálsstaða í Skagabyggð í Laxá og Norðurá, með fastanúmer 213-8684. Geri stefnandi þannig kröfu um allan veiðirétt Njálsstaða, þ.e. lögbýlisins í eigu stefndu, sem sé í ósamræmi við fyrri kröfur hennar og sjá megi af ýmsum gögnum málsins. Hafi stefnandi hingað til einungis verið að krefjast veiðiréttar í hlutfalli við stærð þeirrar spildu sem hún hafi keypt, Mjög erfitt sé að átta sig á því af hverju stefnandi ákveði nú að krefjast veiðiréttar alls landsins og lögbýlis stefndu nú, enda slíkt með öllu ófært að lögum og krafan því ekki tæk til dóms. Kröfugerðin sé því þannig úr garði gerð að vísa beri henni frá dómi.

Krafa stefnanda um greiðslu á 550.000 krónum sé órökstudd, þ.e.a.s. ekki sé rökstutt á hvaða réttarreglum hún byggi eða hvernig fjárhæðin sé fundin út. Stefndu geti því ekki tekið til varna varðandi þetta atriði enda hafi stefnandi ekki sýnt fram á tjón af þeirra völdum.

Varakrafa stefnanda, sem sé skaðabótakrafa, sé einnig sama marki brennd, hún sé órökstudd og ekki reynt að sýna fram á tjónið. Stefnandi kveði fjárhæð hennar vera áætlaða og miðast við tekjur jarðeigenda að veiðiréttindum á fimm ára tímabili. Stefnandi leggi ekki fram nein gögn til stuðnings fjárhæðinni og sé í raun ómögulegt að átta sig á þessari röksemdarfærslu.

Stefndu kveða því erfitt að átta sig á grundvelli hvaða réttarreglna krafist sé bóta, þar sem ekki sé vísað í viðeigandi lagaákvæðis. Þá sé ekki tilvísun í almennar reglur skaðabótaréttar í stefnu og ekki ljóst hvort stefnandi haldi því fram að fasteignin hafi verið gölluð. Þrautavarakrafa stefnanda sé einnig óljós og órökstudd.

V

Eins og að framan greinir keypti stefnandi af stefndu og Ö-kk-þgf P-kk-þgf V-kk-þgf, spildu úr landi Njálsstaða. Kveðst stefnandi byggja málssókn sína á því að stefndu hafi ekki efnt þann kaupsamning.

Hefur dómkröfum stefnanda verið lýst hér að framan. Krefst stefnandi þess aðallega, að viðurkenndur verði með dómi eignarréttur stefnanda að veiðirétti Njálsstaða í Skagabyggð í Laxá og Norðurá. Þá krefst stefnandi þess að stefndu verði gert skylt að undirrita beiðni til „ráðuneytisins“ um staðfestingu landskipta samkvæmt 1. mgr. 13. gr. jarðalaga nr. 81/2004. Þá krefst stefnandi þess að „stefndi“ verði dæmdur til greiðslu skaðabóta. Til vara krefst stefnandi skaðabóta úr hendi „stefnda“ og til þrautavara afsláttar úr hendi stefndu.

Stefndu hafa krafist frávísunar málsins, m.a. á þeim grunni að málatilbúnaður stefnanda uppfylli ekki kröfur 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991.

Samkvæmt d-lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991, skal greina í stefnu svo glöggt sem verða má dómkröfur stefnanda. Um viðurkenningarmál er jafnframt gerður sá áskilnaður að kröfur lúti að „viðurkenningu á tilteknum réttindum“, eins og tekið er fram í ákvæðinu. Felst í þessu að kröfugerðin sé svo ákveðin og ljós að hún geti orðið dómsniðurstaða í máli þar sem sakarefninu er ráðið til lykta, ef lög standa til þeirra málaloka.

Af framangreindri lýsingu málsástæðna í stefnu verður að ætla að ágreiningur aðila lúti að efndum fyrrgreinds kaupsamnings, a.m.k. að hluta. Virðist aðila greina á um hvort veiðiréttur hafi fylgt með í kaupunum og þá að hvaða marki. Verður að telja að viðurkenningarkrafa stefnanda, svo orðuð, sé að þessu leyti óskýr og ónákvæm þannig að samræmist ekki skilyrðum 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991. Þá verður og að fallast á það með stefndu að krafa um að þau undirriti beiðni til „ráðuneytis“, sé sama marki brennd, og verði ekki að óbreyttu tekin upp í dómsorði. Af lýsingu málsástæðna stefnanda í stefnu er ekki ljós tilvísun stefnanda í 1. mgr. 13. gr. laga nr. 81/2004. Af stefnu verður og ekki ráðið á hverju stefnandi byggi skaðabótakröfu sína, og hvert hið skaðabótaskylda atvik er. Eins og að framan greinir keypti stefnandi spildu úr jörðinni Njálsstöðum af stefndu og Ö-kk-þgf P-kk-þgf V-kk-þgf. Af málatilbúnaði stefnanda verður helst ráðið að hún krefji stefndu um skaðabætur, þar sem veiðiréttur í umræddum ám hafi ekki fylgt með í kaupunum. Í stefnu er ekki að því vikið með skýrum hætti í hverju hið ætlaða tjón felist. Ekki er heldur gerð grein fyrir því hvernig fjárhæð skaðabótakröfunnar er fundin eða hver er grundvöllur kröfunnar. Er þessi málatilbúnaður stefnanda til þess fallinn að torvelda varnir stefndu. Samkvæmt 80. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála, bar stefnanda að gera grein fyrir þessum atriðum í stefnu. Úr þessum annmörkum verður ekki bætt undir rekstri málsins, enda miðast varnir við málið eins og það var við þingfestingu þess. Að þessu leyti er kröfugerð stefnanda svo óljós og ónákvæm að óhjákvæmilegt er af þeirri ástæðu að vísa málinu frá dómi.

Að öllu þessu virtu sem að framan er rakið uppfyllir málatilbúnaður stefnanda ekki kröfur d-, e-, og f-liða 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála og varðar það frávísun málsins í heild.

Eftir þessari niðurstöðu ber að úrskurða stefnanda til þess að greiða stefndu málskostnað, sem þykir hæfilega ákveðinn 250.000 krónur, og hefur þá verið litið til virðisaukaskattsskyldu stefndu.

H-kvk-nf Þ-kvk-nf héraðsdómari kvað upp úrskurð þennan.

Ú R S K U R Ð A R O R Ð:

Máli þessu er vísað frá dómi.

Stefnandi S-kvk-nf L-kvk-nf E-kvk-nf, greiði stefndu, T-kvk-þgf A-kvk-þgf B-kvk-þgf, S-kvk-þgf B-kvk-þgf og S-kk-þgf Þ-kk-þgf B-kk-þgf, óskipt 250.000 krónur í málskostnað.

H-kvk-nf Þ-kvk-nf