S-46/2015

Ár 2015, miðvikudaginn 25. febrúar, er á dómþingi héraðsdóms Reykjavíkur, sem háð er í Dómhúsinu við Lækjartorg af P-kk-þgf G-kk-þgf, héraðsdómara, kveðinn upp dómur í sakamálinu nr. 46/2015: Ákæruvaldið (H-kvk-nf S-kvk-nf P-kvk-nf) gegn E-kk-þgf B-kk-þgf H-kk-þgf (P-kk-nf R-kk-nf M. K-kk-nf hdl.), sem tekið var til dóms að aflokinni aðalmeðferð hinn 19. febrúar sl.

Málið er höfðað með ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, dagsettri 20. janúar sl. á hendur ákærða, E-kk-þgf B-kk-þgf H-kk-þgf, kt. [...], Faxaskjóli 18, Reykjavík, „fyrir líkamsárás með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 9. desember 2012, á skemmtistaðnum Lebowski-bar, Laugavegi 20 Reykjavík, skallað A, kt. [...] í andlitið, með þeim afleiðingum að hlaut væg þreifieymsli á nefi, væg þreifieymsli yfir kinnbeini, djúpt sár á efri vör og brotna tönn nr. 21 í efri góm.

Telst brot þetta varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 111. gr. laga nr. 82/1998.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkrafa:

Þá gerir G-kk-nf E-kk-nf, hrl., þá kröfu f.h. A, kt. [...], að ákærða verði gert að greiða kröfuhafa skaða- og miskabætur samtals að fjárhæð kr. 1.194.375 - með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. vaxtalaga nr. 38/2001 frá 9. desember 2012 en síðan með dráttarvöxtum skv. 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. vaxtalaga frá birtingu kröfunnar og til greiðsludags.“

Málavextir

Föstudaginn 8. febrúar 2013 kom á lögreglustöðina við Hverfisgötu í Reykjavík A, [...], og kærði yfir því að sunnudagsnóttina 9. desember 2012 hefði verið ráðist á hann og honum greitt högg í andlitið á veitingastaðnum „Lebowski-bar“ við Laugaveg í Reykjavík. Kvaðst hann hafa verið staddur þar og auk þess B vinkona hans. Þá hefði þar verið hjá þeim annar maður, E-kk-nf, og þeir tveir heilsast og maðurinn kynnt sig með nafni. Sagðist A svo hafa lent í orðaskaki við B og hún farið að gráta. Hefði hún þá hvíslað einhverju að E-kk-þgf og svo gert sig líklega að fara. Kvaðst A þá hafa tekið í hönd henni og ætlað að segja við hana eitt orð en þá fengið þungt högg í andlitið, sem hann áleit hafa verið hnefahögg. Hefði hann rokið í E-kk-þf svo að þeir féllu báðir í gólfið. Hefði hann haldið honum þar til dyraverðir komu og tóku hann og vísuðu honum út af staðnum. Kvaðst hann svo hafa farið á slysadeild í leigubíl.

Ákærði var yfirheyrður hjá lögreglunni 31. janúar 2013. Sagðist hann hafa farið á „Lebowski-bar“ ásamt fleirum vinnufélögum eftir jólahlaðborð. Í þeim hópi hefði verið stúlka að nafni B. Þau B hefðu staðið við barinn að spjalla en A komið þar að ásamt öðrum manni og farið að tala við B. Skildist ákærða að þeir vildu ekki hafa sig nálægt og hann þá dregið sig í hlé. Nokkru seinna hefði B komið til sín og faðmað sig og látið eins og henni liði illa yfir einhverju. Í sama bili hefði A komið að og gripið í hönd B og stjakað þeim í sundur með hendinni. Kvaðst ákærði þá hafa tekið í höndina á honum og ýtt henni frá sér. Við það hefðu orðið stympingar með þeim og þeir fallið við það í gólfið. Næst myndi hann eftir sér liggjandi ofan á A og hélt A honum í hálstaki. Hann kveðst hafa hálfvankast af þessu hálstaki og muna næst eftir sér að hann stóð yfir A, sem lá á gólfinu. Hann kvaðst hafa verið blóðugur en ekki hafa þá vitað úr hvorum hafði blætt. Neitaði hann því aðspurður að hafa skallað A. Í málinu er staðfest vottorð C sérfræðilæknis á slysa- og bráðamóttöku Landspítalans í Fossvogi. Segir þar að sést hafi skaði á glerungi á 2. framtönn vinstra megin í efri gómi. Þá hafi verið 1 cm langt sár á efri vör, rétt vinstra megin við miðlínu, grunnt en þó með djúpri holu á einum stað. Var sárið saumað tveimur sporum. Þá er einnig í málinu staðfest vottorð D tannlæknis, sem A leitaði til 11. desember 2012. Segir þar að áverki hafi verið á tönn nr. 21, vinstri framtönn, þannig að kubbast hafði úr „incisalkanti“ 1 – 2 mm. Hafi verið sett plastfylling í tönnina.

Meðferð málsins fyrir dómi

Ákærði neitar sök en kannast við að hafa lent í átökum við A í umrætt sinn. Kveðst hann hafa farið inn á umræddan skemmtistað með B og fleira fólki. Hafi þau hitt A þar og annan mann sem með honum. Hafi A þegar gefið til kynna að hann væri ekki sáttur við það að ákærði væri með B. Kveðst ákærði þá hafa haldið sig frá þeim og farið að barnum. A hafi þá komið að barnum og komið sér á milli hans og B, sem þá var komin þar og stóð við hlið ákærða. Segir hann A hafa ýtt við sér með hendinni og steytt hana í vegginn til þess að stía þeim B í sundur. Kveðst ákærði þá hafa ýtt hendinni frá en A þá tekið sig hálstaki og þeir báðir skollið í gólfið út við vegg. Segir hann að sér hafi verið hjálpað á fætur og hann svo yfirgefið veitingastaðinn. Segir hann blóð úr A hafa verið á sér eftir þetta. Ákærði segir það alrangt, sem komið hafi fram í málinu, að hann hafi skallað A. Aftur á móti gætu höfuð þeirra hafa skollið saman í þessum átökum.

A hefur skýrt frá því að hann hafi komið á „Lebowski-bar“ úr hlaðborðsveislu. Skömmu eftir það hafi hann fengið símboð frá B sem hafi komið til hans stuttu seinna og þá í fylgd ákærða. Kveðst hann hafa heilsað ákærða og þeir kynnt sig. Hann kveðst svo hafa lent í þrætu við B og hún brostið í grát út af því og farið til ákærða. Kveðst hann hafa viljað segja eitthvað við hana að skilnaði og horft til hennar. Í því vetfangi hafi hann fengið högg vinstra megin í andlitið og í framhaldi fengið mann í fangið. Hafi þetta komið flatt upp á hann og hafi hann tekið manninn og sett hann í gólfið út við vegg og haldið honum þar þangað til dyraverðir komu. Hafi hann orðið þess var að hann var allur út í blóði sem lagaði úr vörinni og það farið á manninn sem hann hafði sett í gólfið. Kveðst hann vera viss um að áverkana hafi hann fengið við höggið. Hann segist fyrst hafa haldið að hann hefði verið kýldur en hafi svo verið sagt þarna á eftir að hann hafi verið skallaður. Hafi hann ekki séð höggið.

B hefur skýrt frá því að eitthvað hafi kastast í kekki milli ákærða og A á skemmtistaðnum eftir að A gekk til ákærða, að hana minnir. Kveðst hún svo hafa séð ákærða skalla A í andlitið og þeir slegist í framhaldinu og lent í gólfinu. Ekki hafi hún séð neina pústra fara á milli þeirra eftir að þeir voru komnir í gólfið. Nánar aðspurð segist B ekki vita hvað misklíðarefni ákærða og A hafi verið en hugsanlega geti A hafa verið afbrýðisamur, þar sem vingott var með þeim á þessum tíma.

E, sem var að afgreiða á bar á efri hæð hússins, hefur sagt frá því strákur þar hafi gengið í skrokk á öðrum og lamið hann illa. Hafi árásarmaðurinn setið við enda barsins. Þegar hinn nálgaðist hafi hann skyndilega og óvænt staðið upp og ráðist á hann svo hann lenti í gólfinu. Ekki muni hún hvernig þessi árás var, hvort maðurinn hafi fengið högg eða verið skallaður. Bæði sé að þetta hafi gerst fyrir framan barinn, sem hafi skyggt á, og eins sé langt síðan. Hafi árásarmaðurinn staðið yfir hinum með reiddan hnefann eftir að hann féll.

F, sem var staddur á skemmtistaðnum í umrætt sinn, hefur skýrt frá því að hann minni að hafa séð ákærða og annan strák í áflogum þar. Muni hann eftir því að þeir lágu í gólfinu en lítið eftir því sem á undan gekk. Hann muni þó eftir því að hafa séð ákærða, sem hafi verið vinnufélagi vitnisins, á tali við stúlku áður en átökin hófust.

G hefur skýrt frá því hún hafi verið við barinn og séð hvar kunningi hennar, A, stóð í nokkurra metra fjarlægð og var að spjalla við stelpu, sem hafði verið að gráta. Skyndilega hafi A snúið sér að manni sem þarna var en sá hafi þá umsvifalaust skallað A í andlitið. Ekki viti hún til þess að neinn aðdragandi hafi verið að þessu. Hafi þeir tveir svo lent í gólfinu og hún þá misst sjónar á þeim fyrir fólki sem þarna var. Dyraverðir hafi svo komið og fylgt hinum manninum út. Hún hafi svo séð að A var blóðugur í andliti með skurð á vör.

H hefur skýrt frá því að hann hafi verið á efri hæðinni á „Lebowski-bar“ ásamt ákærða og voru að tala við tvær stúlkur. Tveir strákar hafi komið að þeim og fóru að skipta sér af þessu og stía ákærða frá stúlkunni sem hann var að tala við. Kveðst hann hafa dregið sig í hlé en ákærði í fyrstu reynt að þumbast við. Hann hafi svo hætt því og komið til vitnisins. Stúlkan hafi svo komið grátandi til þeirra og strákurinn á eftir henni. Hafi ákærði gengið fram fyrir hana en strákurinn lagt höndina á bringuna á ákærða. Líklega hafi ákærði ýtt hendinni frá sér en strákurinn þá tekið fyrir kverkar ákærða. Hafi ákærði fengið högg í bakið sem hafi leitt til átaka og þess að þeir tveir féllu í gólfið. Dyraverðir hafi komið að og vitnið kveðst hafa hjálpað ákærða á fætur. Vitnið segir að ákærði hafi ekki skallað manninn og kveðst myndu hafa séð það, hefði það gerst.

I kveðst hafa verið á skemmtistaðnum í umrætt sinn og hafa komið þangað með ákærða, vinnufélaga sínum og vini. Hann kveðst hafa séð einhverjar stympingar nokkra metra frá sér og maður verið með ákærða í hálstaki. Skyndilega hafi ákærði og hinn maðurinn lent í gólfinu en staðið þegar upp aftur. Kveðst hann svo hafa farið út af staðnum ásamt ákærða. Hann kveðst hafa séð atvikið „svona þokkalega“ en ekki hafi verið margt fólk „kannski þarna fyrir“. Hann kveðst ekki hafa séð að maður væri skallaður þarna. Spurður hvort ákærði hafi mögulega getað skallað manninn segir vitnið að „það yrði mjög skrítið því að það hefði nú örugglega eitthvað sést þarna, það hefði eitthvað meira farið í gang, held ég ef að svo hefði orðið“.

C læknir hefur komið fyrir dóminn og staðfest vottorð sitt. Kveður hann áverkana á A geta svarað til þess að hann hafi verið skallaður í andlitið, þótt ekki sé unnt að útiloka högg af öðru tagi.

D tannlæknir hefur komið fyrir dóm og staðfest vottorð sitt. Hann kveðst hafa lagað tönnina til bráðabirgða með plastfyllingu, enda mikil bólga verið í kring um áverkann. Hann segir tönnina hafa verið fasta í sínu stæði. Nauðsynlegt verði á endanum að setja postulínsfyllingu í tönnina þar sem plastfylling dugi ekki til varanlegrar viðgerðar. Hann segir aðspurður að tannbrot af þessu tagi geti orsakast af því að maður er skallaður.

Niðurstaða

Ákærði neitar sök. Óumdeilt er að ýfingar urðu með þeim A, sem leiddu til handalögmála og þess að þeir féllu í gólfið. Ekkert hefur komið fram í málinu sem bendir til annars en að A hafi hlotið áverkann í þessum átökum við ákærða. Er áverkanum lýst í staðfestum vottorðum C læknis og D tannlæknis, sem báðir bera að þeir geti samrýmst því að A hafi verið skallaður í andlitið. A kveðst hafa fundið fyrir höggi vinstra megin í andlitið en ekki hafa séð hvers konar högg það var. Hann hafi svo fengið mann í fangið í framhaldi af því. B segist hafa séð ákærða skalla A í andlitið og annað vitni, G, ber að hún hafi séð mann skalla A í andlitið. Loks er að geta vættis E og F, en þau hafa ekki getað lýst átökunum nákvæmlega. Dómurinn lítur svo á, þrátt fyrir neitun ákærða og vætti kunningja hans, þeirra H og I, sem bera með honum, að það sé sannað með vætti þeirra A, B og G, sem hefur stuðning af vottorðum og vætti læknis og tannlæknis, að ákærði hafi ráðist á A og skallað hann í andlitið með þeim afleiðingum að sprakk fyrir á efri vör og kvarnaðist úr framtönn í efri gómi. Telst ákærði hafa með þessu athæfi brotið gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga.

Refsing, skaðabætur og sakarkostnaður

Árás ákærða var af litlu sem engu tilefni gerð. Sakaferill hans hefur ekki þýðingu fyrir þetta mál. Refsing hans þykir hæfilega ákveðin fangelsi í 45 daga. Rétt er að fresta refsingunni og ákveða að hún falli niður að liðnum 2 árum frá dómsuppsögu að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940.

Af hálfu A er þess krafist að ákærði verði dæmdur til þess að greiða honum 1.194.375 krónur í skaðabætur ásamt vöxtum samkvæmt 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38, 2001 frá 9. desember 2012 en síðan með dráttarvöxtum skv. 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. vaxtalaga frá birtingu kröfunnar og til greiðsludags. Sundurliðast krafan sem hér segir:

Miskabætur samkvæmt 26. gr. skaðabótalaga nr. 50, 1993 900.000 kr.

Útlagður læknis- og heilbrigðiskostnaður 12.000 -

Lögfræðikostnaður 282.375 –

Miskabætur A þykja hæfilega ákveðnar 250.000 krónur. Krafa um bætur fyrir útlagðan kostnað er studd gögnum og verður tekin til greina. Bætur fyrir kostnað við það að halda fram kröfunni ákveðast 100.000 krónur með hliðsjón af því að dæma ber réttargæslulaun í málinu. Samkvæmt því ber að dæma ákærða til þess að greiða A 362.000 krónur í skaðabætur ásamt almennum vöxtum, samkvæmt 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu, frá 9. desember 2012 til 27. febrúar 2015, en eftir það með dráttarvöxtum til greiðsludags.

Dæma ber ákærða til þess að greiða verjanda sínum, P-kk-þgf R-kk-þgf M. K-kk-þgf hdl., 435.860 krónur í málsvarnarlaun og G-kk-þgf E-kk-þgf hdl. 252.960 krónur í réttargæslulaun, hvort tveggja að meðtöldum virðisaukaskatti.

Loks ber að dæma að ákærði greiði annan kostnað af málinu, 34.200 krónur.

DÓMSORÐ:

Ákærði, E-kk-nf B-kk-nf H-kk-nf, sæti fangelsi í 45 daga. Frestað er refsingunni og fellur hún niður að liðnum 2 árum frá dómsuppsögu að telja, haldi ákærði almennt skilorð.

Ákærði greiði A 362.000 krónur í skaðabætur ásamt almennum vöxtum frá 9. desember 2012 til 27. febrúar 2015, en eftir það með dráttarvöxtum til greiðsludags.

Ákærði greiði verjanda sínum, P-kk-þgf R-kk-þgf M. K-kk-þgf hdl., 435.860 krónur í málsvarnarlaun og G-kk-þgf E-kk-þgf hdl. 252.960 krónur í réttargæslulaun.

Ákærði greiði annan kostnað af málinu, 34.200 krónur.

P-kk-nf G-kk-nf