S-35/2006

Mál þetta, sem dómtekið var 24. janúar sl., höfðaði lögreglustjórinn á Ísafirði með ákæru 14. ágúst 2006 á hendur ákærða, X, kt. ...................., ..........;

„fyrir líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt laugardagsins 11. desember 2004, í stigagangi að Hafnarstræti 12, Ísafirði, slegið Á-kk-þf N-kk-þf, kt. ....., nokkur hnefahögg í andlitið með þeim afleiðingum að hann nefbrotnaði.

Telst þetta varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20/1981.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu sakarkostnaðar.

Í málinu gerir K-kk-nf S-kk-nf hrl., skaðabótakröfu fyrir hönd Á-kk-ef N-kk-ef á hendur X, samtals að fjárhæð kr. 391.735.“

Af hálfu ákærða er þess krafist að hann verði sýknaður af kröfum ákæruvalds og bótakröfu Á-kk-ef N-kk-ef vísað frá dómi. Þá krefst verjandi hæfilegra málsvarnarlauna sér til handa.

I.

Samkvæmt framlögðum rannsóknargögnum kom Á-kk-nf N-kk-nf á lögreglustöðina á Ísafirði, aðfaranótt 11. desember 2004, um kl. 05:30, og tjáði lögreglu að hann hefði skömmu áður orðið fyrir líkamsárás af hálfu ákærða í anddyri heimilis síns að Hafnarstræti 12 á Ísafirði. Síðar þennan sama dag kom Á-kk-nf að nýju á lögreglustöðina, lagði fram formlega kæru og gaf skýrslu vegna málsins.

Í frumskýrslu lögreglu er bókað að er Á-kk-nf kom á lögreglustöðina um nóttina hefði mátt sjá roða, bólgu og „lítillegan“ áverka á og ofan við nef hans. Myndaði lögregla áverkana en að því loknu var Á-kk-þgf ekið til skoðunar á Heilbrigðisstofnun Ísafjarðarbæjar. Í vottorði H-kvk-ef M. E-kvk-ef læknis, sem skoðaði Á-kk-þf við komu á slysadeild stofnunarinnar, dagsettu 3. febrúar 2005, segir svo um áverka Á-kk-ef:

Við skoðun var ekki mjög mikil bólga yfir nefinu en þó nokkuð mar. Hann var nefmæltur. Blæðingin hætt. Við þreifingu virtist brjósk í miðnesi heilt en greinileg dæld í nefhrygg vi. megin. Andlitsbein og höfuð þreifuðust algjörlega heil. Augnhreyfingar voru eðlil.

Klíniskt með nefbrot. Það var staðfest með röntgenmynd en engin brot sáust á andlitsbeinum öðrum. Viku eftir áverkann kom Á-kk-nf í eftirlit. Enn nefmæltur. Þá sást enn greinilegur defect í nefhryggnum vi. megin. Vi. conchan náði inn að miðlínu. Sendur suður á göngudeild HNE í Fossvogi til að rétta brotið af.

Skýrsla var tekin af ákærða vegna málsins hjá lögreglu 9. nóvember 2005. Kannaðist ákærði við að hafa verið í samkvæmi á heimili Á-kk-ef N-kk-ef umrædda nótt og að hafa þá séð Á-kk-þf blóðugan í framan. Ákærði neitaði því hins vegar alfarið að hafa valdið áverkum Á-kk-ef.

II.

Ákærði bar fyrir dómi að umrædda nótt hefði hann farið í samkvæmi í íbúð að Hafnarstræti 12 á Ísafirði. Áleit ákærði að hann hefði dvalið í samkvæminu í rúma klukkustund. Eftir að hann yfirgaf samkvæmið ásamt G-kvk-þgf K-kvk-þgf G-kvk-þgf hefðu þau staldrað við fyrir utan húsið og rætt lítillega við fólk sem þar var.

Stuttu síðar, er þau G-kvk-nf K-kvk-nf hefðu verið að halda af stað heim á leið, hefði ákærði heyrt hróp úr anddyri fyrrnefndrar íbúðar. Ákærði kvaðst í kjölfarið hafa farið inn í anddyrið, en G-kvk-nf K-kvk-nf stoppað í gættinni. Inni í anddyrinu sagði ákærði hafa verið blóðugan mann, er hann hefði síðar fregnað að héti Á-kk-nf N-kk-nf, sem ásakað hefði ákærða um að hafa „... látið lemja sig ...“. Til rifrildis hefði komið þeirra á milli og ásakanir Á-kk-ef þá breyst og hann haldið því fram að ákærði hefði sjálfur verið gerandinn. Ákærði sagði hins vegar einu snertinguna sem átt hefði sér stað milli sín og Á-kk-ef hafa verið þá að hann hefði einu sinni ýtt Á-kk-þgf frá sér. Að rifrildinu loknu kvaðst ákærði hafa yfirgefið staðinn ásamt G-kvk-þgf K-kvk-þgf og þau farið heim til hennar. Sérstaklega aðspurður kvaðst ákærði ekki hafa komið aftur á vettvang um nóttina.

Um hvort einhverjir fleiri hefðu verið í anddyrinu en hann og Á-kk-nf bar ákærði að hann hefði á ákveðnum tímapunkti orðið var við einhvern karlmann fyrir aftan sig. Fleiri hefðu þar ekki verið.

Sérstaklega aðspurður kannaðist ákærði ekkert við að hafa hótað Á-kk-þgf N-kk-þgf og H-kk-þgf Þ-kk-þgf P-kk-þgf á vettvangi svo sem þeir hafa haldið fram í málinu. Tók ákærði fram í því sambandi að hann vissi ekki hver nefndur H-kk-nf Þ-kk-nf væri.

III.

Á-kk-nf N-kk-nf skýrði svo frá fyrir dómi að umrædda nótt hefði verið samkvæmi á heimili hans og G-kk-ef E-kk-ef, í íbúð í húsinu nr. 12 við Hafnarstræti á Ísafirði.

Þegar vitnið hefði verið að fylgja tveimur stúlkum, E-kvk-þgf og G-kvk-þgf E-kvk-þgf, til dyra seint um nóttina kvaðst vitnið hafa mætt ákærða og öðrum manni í gættinni. Ákærði og félagi hans hefðu komið inn í anddyrið og ákærði þá klipið í G-kvk-þgf E-kvk-þgf. Vitnið sagðist hafa gert góðlátlegt grín að ákærða fyrir það athæfi en ákærða ekki þótt athugasemdir vitnisins fyndnar og hann spurt vitnið hvort það væri með einhverja stæla. Hefði vitnið svarað því til að svo væri ekki, það hefði einungis verið að slá á létta strengi. Ákærði hefði þá slegið vitnið utanundir og sagt því „... að vera ekki með neinn kjaft, hann ætti þennan bæ ...“. Þeir hefðu þá líklega verið hálfnaðir upp á aðra hæð hússins. Fleiri orð hefðu farið þeirra á milli en ákærði síðan kýlt vitnið í andlitið og eftir enn frekari orðaskipti hefði hann gert það aftur og nef vitnisins þá brotnað. Í kjölfarið hefði ákærði haft uppi hótanir við vitnið í þeim tilgangi að fæla það frá kæru. Sagði vitnið að á endanum hefði sér tekist að ýta ákærða niður tröppurnar og út úr húsinu.

Fram kom hjá vitninu að félagi ákærða hefði líklega verið farinn upp stigann þegar ákærði veittist að vitninu. Þeir ákærði hefðu því verið einir í anddyrinu í fyrstu en H-kk-nf Þ-kk-nf P-kk-nf, sem líklega hefði heyrt til þeirra þar sem þeir voru að rífast, síðan komið niður til þeirra. Hvort H-kk-nf Þ-kk-nf sá eitthvað af samskiptum þeirra ákærða sagðist vitnið ekki vita. Vitnið hefði fyrst tekið eftir H-kk-þgf Þ-kk-þgf þegar það var að ýta ákærða niður stigann og út úr húsinu.

Fyrir dómi voru borin undir vitnið ummæli, sem höfð eru eftir því í lögregluskýrslu er tekin var síðdegis 11. desember 2004, þess efnis að þegar vitnið hefði verið að fylgja stúlkunum tveimur út hefðu ákærði, V-kk-nf P-kk-nf og tveir aðrir drengir komið í sömu andrá. Kvaðst vitnið minnast þess að V-kk-nf hefði komið eins og í skýrslunni er lýst, og tók fram að V-kk-nf hefði verið búinn að gera boð á undan sér. Vitnið kannaðist aðspurt ekki við að stúlka hefði verið í för með ákærða. Hvort með ákærða hefðu verið einn eða tveir menn sagðist vitnið ekki muna nú, enda langt um liðið frá umræddum atvikum. Ennfremur sagði vitnið vel geta verið að það sem eftir því sé haft um áfengisneyslu umrætt kvöld og nótt í skýrslunni sé rétt eftir því haft.

Um afleiðingar árásar ákærða bar vitnið að það hefði leitað til læknis um klukkustund eftir að atvik máls gerðust. Daginn eftir hefði vitnið farið aftur til læknis til nánari rannsóknar og þá komið í ljós við röntgenmyndatöku að nef þess var brotið. Vegna nefbrotsins hefði vitnið þurft að fara suður á Landspítalann í aðgerð og af þeim sökum fallið á vitnið kostnaður, meðal annars vegna ferðalaga, og þá hefði það jafnframt orðið fyrir vinnutapi. Ferðina suður sagði vitnið hafa tekið þrjá daga.

H-kk-nf Þ-kk-nf P-kk-nf bar fyrir dómi að aðfaranótt 11. desember 2004 hefði hann farið í samkvæmi á heimili Á-kk-ef N-kk-ef. Vitnið kvaðst hafa verið að ganga niður hringstiga í húsinu, og verið á leið út, þegar það hefði heyrt á tal manna fyrir neðan sig. Vitnið hefði litið niður og þá séð ákærða og Á-kk-þf N-kk-þf, sem staðið hefðu neðarlega í stiganum, og hefði Á-kk-nf verið að biðja ákærða um að fara út úr húsinu. Um afstöðu mannanna bar vitnið að ákærði hefði snúið bakinu í útihurðina, Á-kk-nf hefði verið andspænis honum aðeins uppi í stiganum og hefði vitnið séð á hlið þeirra beggja. Engan annan kvað vitnið hafa verið í stigaganginum.

Vitnið sagði ákærða ekki hafa tekið því vel að vera vísað út og hann fyrst löðrungað Á-kk-þf með flötum lófa, líklega þrisvar sinnum, en síðan kýlt hann ítrekað, með þeim afleiðingum meðal annars að blóð slettist á vegginn. Vitnið sagði Á-kk-þf í raun ekki hafa tekið á móti ákærða heldur einungis reynt að ýta honum út úr húsinu. Ákærði hefði síðan tekið eftir vitninu, bent á það og sagt: „Hvað ætlar þú að gera?“ Hefði vitnið tekið þau orð sem hótun um að blanda sér ekki í málið.

Vitnið sagði Á-kk-þf hafa orðið töluvert æstan við högg ákærða og hann byrjað að garga á ákærða. Í kjölfarið hefði Á-kk-þgf tekist að koma ákærða út úr húsinu. Sagði vitnið Á-kk-þf hafa haldið um nef sér eftir viðskiptin við ákærða.

Um ástand sitt bar vitnið að það hefði verið búið að drekka nokkra bjóra er atvik máls gerðust.

G-kvk-nf K-kvk-nf G-kvk-nf greindi svo frá fyrir dómi að umrædda nótt hefði hún verið um hríð, mögulega í um eina klukkustund, í fjölmennu samkvæmi að Hafnarstræti 12 á Ísafirði.

Vitnið kvaðst hafa yfirgefið samkvæmið ásamt ákærða og hefðu þau stoppað skamma stund, örfáar mínútur, utan við húsið. Þegar þau hefðu verið að halda af stað heim til vitnisins stuttu síðar þá hefðu þau orðið vör við einhver læti, kíkt inn í ganginn og þá séð Á-kk-þf N-kk-þf. Hann hefði borið ákærða þeim sökum að hann hefði látið berja sig, en Á-kk-nf „... breytir þessu síðan yfir í að hann hafi síðan barið hann ...“. Í kjölfarið hefði komið til orðaskipta og „ýtings“ milli Á-kk-ef og ákærða sem vitnið sagði hafa verið lítilfjörlegan. Þau hefðu síðan haldið heim til vitnisins þar sem þau hefðu dvalist fram á morgun.

Sérstaklega aðspurt kvað vitnið engan hafa verið með þeim ákærða í för er þau yfirgáfu samkvæmið samkvæmt áðursögðu.

IV.

Á-kk-nf N-kk-nf og H-kk-nf Þ-kk-nf P-kk-nf báru báðir fyrir dómi að umrædda nótt hefði ákærði slegið Á-kk-þf ítrekað í anddyri og stigagangi hússins nr. 12 við Hafnarstræti á Ísafirði. Var lýsing þeirra á málsatvikum fyrir dómi í megindráttum hin sama og sú sem birtist í framlögðum skýrslum er af þeim voru teknar hjá lögreglu við rannsókn málsins.

Ákærði hefur staðfastlega neitað sakargiftum og var framburður hans fyrir dómi í aðalatriðum hinn sami og fyrir lögreglu. Framburður ákærða er studdur vætti G-kvk-ef K-kvk-ef G-kvk-ef en fyrir dómi lýstu þau bæði umræddum atvikum svo að stuttu eftir að þau hefðu yfirgefið samkvæmi, sem upplýst er að haldið var umrædda nótt í íbúð Á-kk-ef N-kk-ef og G-kk-ef E-kk-ef að Hafnarstræti 12, hefðu þau orðið vör við hávaða í fyrrnefndu anddyri, kíkt þangað inn og þá séð þar Á-kk-þf N-kk-þf. Á-kk-nf hefði í fyrstu sakað ákærða um að hafa látið berja sig en síðar haldið því fram að ákærði hefði sjálfur verið gerandinn. Í kjölfarið hefði komið til orðaskipta milli ákærða og Á-kk-ef en að þeim loknum hefðu ákærði og G-kvk-nf K-kvk-nf yfirgefið staðinn og farið heim til G-kvk-ef K-kvk-ef þar sem þau hefðu dvalist fram á morgun.

Af gögnum málsins verður ráðið að lögregla hafi reynt að hafa uppi á fleiri vitnum að samskiptum ákærða og Á-kk-ef N-kk-ef en þegar hafa verið nefnd. Samkvæmt framlögðum upplýsingaskýrslum ræddi lögregla meðal annarra við V-kk-þf Ö-kk-þf P-kk-þf sem kannaðist við að hafa farið í samkvæmi heima hjá Á-kk-þgf þessa nótt. Hann hefði hins vegar ekki orðið vitni að neinum samskiptum milli ákærða og Á-kk-ef. Ennfremur ræddi lögregla símleiðis við E-kvk-þf R-kvk-þf G-kvk-þf, í tilefni af framburði Á-kk-ef fyrir lögreglu, sem samkvæmt því sem fram kemur í upplýsingaskýrslu tjáði lögreglu að hún gæti engar upplýsingar veitt í málinu. Er haft eftir E-kvk-þgf R-kvk-þgf í skýrslunni að hún hafi verið í títtefndu samkvæmi, en hvorki orðið vitni að líkamsárás þessa nótt né heldur séð ákærða umrætt sinn.

Í málinu liggja fyrir samkvæmt framansögðu ósamrýmanlegir framburðir Á-kk-ef N-kk-ef og H-kk-ef Þ-kk-ef P-kk-ef annars vegar og ákærða og G-kvk-ef K-kvk-ef G-kvk-ef hins vegar. Hefur ekkert haldbært fram komið í málinu sem réttlætt getur að framburðum hinna tveggja fyrrnefndu verði veitt gildi umfram framburði ákærða og G-kvk-ef K-kvk-ef.

Að öllu framangreindu virtu verður ekki talið sannað gegn neitun ákærða, svo ekki verði véfengt með skynsamlegum rökum, sbr. 45. og 46. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála, að ákærði hafi framið brot það sem honum er gefið að sök í ákæru. Verður hann því sýknaður af kröfum ákæruvalds í málinu.

Að fenginni ofangreindri niðurstöðu ber, skv. 3. mgr. 172. gr. laga nr. 19/1991, að vísa bótakröfu Á-kk-ef N-kk-ef frá dómi.

Samkvæmt úrslitum málsins greiðist allur kostnaður sakarinnar úr ríkissjóði, þar með talin þóknun H-kk-ef I-kk-ef hrl., en hann var verjandi ákærða á fyrri stigum málsins, og málsvarnarlaun síðari verjanda ákærða, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hrl., en þóknunin og málsvarnarlaunin þykja hæfilega ákveðin svo sem í dómsorði greinir að virðisaukaskatti meðtöldum. Við ákvörðun málsvarnarlauna S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hrl. er sérstaklega litið til þess tíma sem fór í ferðalög hjá lögmanninum.

Dóm þennan kveður upp K-kk-nf H-kk-nf, settur héraðsdómari, en uppkvaðning dómsins hefur dregist lítillega vegna starfsanna dómara.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði, X, skal sýkn af kröfum ákæruvaldsins í málinu.

Bótakröfu Á-kk-ef N-kk-ef að fjárhæð 391.735 krónur er vísað frá dómi.

Allur kostnaður sakarinnar greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun H-kk-ef I-kk-ef hrl., 60.258 krónur, og málsvarnarlaun S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hrl., 272.904 krónur.

K-kk-nf H-kk-nf