S-932/2007

Mál þetta, sem dómtekið 20. nóvember sl., er höfðað með ákæru útgefinni af lögreglustjóranum á höfuðborgarsvæðinu 12. júní 2007 á hendur Ó-kk-þgf E-kk-þgf G-kk-þgf, [-], Nönnugötu 10, Reykjavík, fyrir eftirtalin brot framin í Reykjavík 2006:

1. Umferðarlagabrot, með því að hafa, laugardaginn 8. apríl, við akstur bifreiðarinnar VI-956 á bifreiðastæði við Langholtsveg 89, ekki sýnt nægjanlega aðgæslu er hann ók bifreiðinni framhjá bifreiðinni UM-347, svo að VI-956 rakst á bifreiðina, sem var kyrrstæð í bifreiðastæði, og farið af vettvangi án þess að sinna um lögboðnar skyldur sínar í sambandi við áreksturinn.

Er þetta talið varða við 1. mgr. 10. gr., sbr. 1. mgr. 100. gr., umferðarlaga nr. 50/1987.

2. Líkamsárás, með því að hafa þriðjudaginn 1. ágúst 2006 í garði að Nönnugötu 10, hrint I-kk-þgf Þ-kk-þgf S-kk-þgf, [-], á gangstétt og utan í húsvegg, fellt hann niður og sest ofan á hann og haldið honum með kverkataki með þeim afleiðingum að I-kk-nf Þ-kk-nf hlaut hrufl á enni hægra megin, sprungna neðri vör, mar bakvið vinstra eyra, hrufl og mar á vinstri olnboga, og á vinstri upp- og framhandlegg og eymsli í hálsi og herðum.

Er þetta talið varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20/1981 og 110. gr. laga nr. 82/1998.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar í málinu.

Þá geri nefndur I-kk-nf Þ-kk-nf þá kröfu að ákærði verði dæmdur til greiðslu miskabóta að fjárhæð 500.000 krónur og lögmannsþóknunar að fjárhæð 59.760 krónur auk vaxta skv. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu en með dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. sömu laga að liðnum einum mánuði frá því að bótaþola voru kynntar bótakröfunnar til greiðsludags, sbr. 9. gr. og 12. gr. laga nr. 38/2001.

Af hálfu ákærða er þess krafist að hann verði sýknaður af báðum ákæruliðum en til vara að hann verði dæmdur til vægustu refsingar sem lög leyfa. Þá er þess krafist að málsvarnarlaun verði að öllu leyti eða að hluta greidd úr ríkissjóði.

Ákæruliður 1.

Málsatvik.

Í frumskýrslu lögreglu, dags. 8. apríl 2006, kemur fram að þann dag kl. 15.40 hafi verið óskað eftir aðstoð lögreglu að Langholtsvegi 89. Hafi þar um nokkurt skeið verið uppi ágreiningur milli H-kvk-ef L-kvk-ef, eiganda íbúðar á jarðhæð hússins, og ákærða. Lögreglumenn ræddu við H-kvk-þf á vettvangi og er í skýrslunni haft eftir henni að ákærði hafi komið þangað með reglulega millibili til að gangsetja rafstöð í rými á jarðhæð hússins en púst rafstöðvarinnar hafi verið leitt út um glugga á norðurhlið hússins, við hliðina á svefnherbergisglugga í íbúð H-kvk-ef. Hafi ákærði fyrr þennan dag komið að Langholtsvegi á bifreiðinni VI-956 og sett rafstöðina í gang sem fyrr. Hafi H-kvk-nf reynt að ræða við hann um þetta en án árangurs. Hafi því verið brugðið á það ráð að leggja bifreiðinni UM-347 í eigu S-x-x M-x-x þannig á lóð hússins, fyrir aftan bifreið VI-956, að ákærði ætti erfiðara með að komast í burtu og unnt yrði að halda honum á staðnum þar til lögregla kæmi og gæti rætt við hann. Ákærði hafi hins vegar ekið af vettvangi og er hann hafi ekið framhjá bifreiðinni UM-347 hafi hann rekist utan í hægra framhorn hennar.

Tekin var skýrsla af ákærða hjá lögreglu 9. október 2006. Var þar borið undir hann hvort bifreið hans hefði rekist með vinstri hlið utan í framenda bifreiðarinnar UM-347 er hann ók út af bifreiðastæðinu. Er haft eftir ákærða að það sé ekki rétt heldur hafi S-x-x M-x-x verið inni í UM-347 og ekið í veg fyrir bifreið ákærða og á afturhluta hennar.

Framburðir fyrir dómi.

Ákærði sagði svo frá fyrir dómi að hann hefði ekið bifreiðinni VI-956 umrætt sinn. Hefði hann ekki getað bakkað henni vegna þess að búið hafi verið að leggja annarri bifreið fyrir aftan hana. Hefði hann því þurft að aka meðfram girðingu til að komast framhjá bifreiðinni. Hefði S-x-x M-x-x, ökumaður bifreiðarinnar UM-347, þá reynt að loka akstursleið ákærða. Inntur eftir því hvort hann kannaðist við að hafa ekið utan í UM-347 sagði ákærði að þegar hann hefði verið kominn fram hjá bifreiðinni hefði S-x-x M-x-x ekið henni áfram og ætlað þannig að þröngva ákærða upp að girðingunni. Hefði hann ekið utan í bretti bifreiðar ákærða, aftast bílstjóramegin, án þess þó að sést hefði á henni. Kvaðst ákærði ekki telja að sést hafi á bifreið S-x-x M-x-x enda hefði tryggingafélagið vísað málinu frá. Ákærði kvaðst ekki hafa vitað þá að bifreiðarnar hefðu rekist saman. Hann hefði hins vegar orðið var við að bifreið hans rækist utan í girðingu en það hefði verið eitthvað lítilsháttar. Spurður út í framburð sinn hjá lögreglu um að bifreiðinni UM-347 hefði verið ekið á hans bifreið á vettvangi sagðist ákærði hafa skoðað bifreið sína eftir á og þá séð votta fyrir málningu á brettinu.

Þ-kk-nf J. S-kk-nf lögregluþjónn, sem ritaði frumskýrslu í málinu, kvaðst hafa ritað hana eftir lýsingu þeirra sem voru á staðnum, H-kvk-ef og S-x-x M-x-x. Hefðu þau verið þarna ásamt einum eða tveimur öðrum. Er lögregla kom á staðinn hefðu þau lýst atvikum þannig að ákærði hefði lagt bifreið sinni fyrir utan húsið og átt við umrædda rafstöð. Þegar hann hefði ekið á brott hefði bifreið hans rekist utan í bifreið S-x-x M-x-x sem lagt hefði verið fyrir aftan hana. Inntur eftir því hvort einhverjar skemmdir hefðu verið á bifreið S-x-x M-x-x kvað Þ-kk-nf þau hafa bent honum á einhverja rispu á bifreiðinni.

H-kvk-nf L-kvk-nf kvað ákærða hafa verið á staðnum með rafstöð í gangi. Hefði hún í framhaldi séð hann aka á bifreið S-x-x M-x-x til að komast þar framhjá og síðan stinga af. Hefði S-x-x verið inni í bifreiðinni, eða staðið við hliðina á henni, en sjálf hefði hún, ásamt dóttur sinni, setið í sinni bifreið. H-kvk-nf kvaðst ekki hafa tekið eftir að ákærði hefði ekið utan í girðingu. Innt eftir því hvort höggið, sem komið hefði á bifreiðina hefði verið það mikið að ákærði hefði átt að verða þess var, sagðist hún telja að það hefði alls ekki getað farið framhjá honum og að hann hefði gert þetta af ásetningi.

S-x-x M-x-x A-x-x S-x-x P. S-x-x kvaðst ekki hafa séð bifreið ákærða rekast utan í bifreið sína en hann hefði séð þetta strax eftir að atburðurinn átti sér stað. Hefði hann verið staddur ásamt unnustu sinni í íbúð sinni er þau hefðu heyrt fyrsta háa hljóðið, farið niður og séð að ekið hefði verið utan í bifreið hans þannig að hún hefði hafnað á skilti og verið enn á hreyfingu. Hinn bíllinn hefði þá verið að hverfa úr augsýn. S-x-x kvaðst ekki hafa séð ákærða. Tjón hefði verið vinstra megin að aftan, að framan á vélarhlíf og á ökumannshurð. Loks hefði afturhjól skekkst. Hefði verið búið að hafa samband við lögreglu.

A-kvk-nf G-kvk-nf, dóttir H-kvk-ef L-kvk-ef, skýrði frá því að umrætt sinn hefðu þær mæðgur hringt í lögregluna vegna gangsetningar ákærða á rafstöðinni. Hefðu þær ásamt S-x-x M-x-x svo stillt bifreið sinni upp þannig í innkeyrslunni að ákærði kæmist ekki á brott. Kvaðst A-kvk-nf hafa verið í annarri bifreiðinni en S-x-x M-x-x hafi verið í hinni. Þegar ákærði hefði komið út og séð þau hefði hann snúið við og ekið á bifreið S-x-x M-x-x. Minnti hana að bifreið ákærða hefði lent í hlið bifreiðar S-x-x M-x-x, farþegamegin. Ákærði hefði bara ekið á bifreiðina í leiðinni þegar hann ók á milli hennar og girðingar. Hann hefði svo ekið í burtu eins hratt og hann gat. Sagðist hún telja að þetta hefði verið viljandi gert. A-kvk-nf sagðist halda að ákærði hefði hugsanlega farið utan í girðinguna í leiðinni en ekki hefði sést á henni. Á bíl S-x-x M-x-x hefði hins vegar verið rispa. Sérstaklega aðspurð kvað A-kvk-nf fullvíst að ákærði hefði orðið var við að hann hefði ekið á bifreiðina því slík hljóð hefðu fylgt að henni hefði brugðið. Hún taldi þó ekki að hann hefði ekið á bifreiðina í þeim tilgangi að valda tjóni á henni heldur til að sleppa frá því að vera króaður inni.

Niðurstaða.

Ekki er um það deilt að bifreiðir ákærða og S-x-x M-x-x rákust saman umrætt skipti. Ekkert liggur fyrir í málinu um ákomu á bifreiðunum. Ákærða er gefið að sök að hafa brotið gegn 1. mgr. 10. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 með því að fara af vettvangi án þess að sinna um lögboðnar skyldur sínar í sambandi við áreksturinn. Kvaðst ákærði fyrir dómi ekki hafa áttað sig á að árekstur hefði orðið. Vitnið A-kvk-nf G-kvk-nf kvaðst telja fullvíst að ákærði hefði orðið var við er hann ók bifreið sinni á bifreiðina UM-347, miðað við þann hávaða sem orðið hafi við áreksturinn. Vitnið H-kvk-nf L-kvk-nf kvaðst og telja víst miðað við allar aðstæður að þetta hefði alls ekki getað farið framhjá ákærða. Að þessu virtu þykir hafið yfir vafa að ákærði hafi hlotið að verða þess var er bifreið hans rakst utan í bifreiðina UM-347 umrætt sinn. Með því að hverfa samt sem áður af vettvangi telst hann hafa brotið gegn 1. mgr. 10. gr. umferðarlaga nr. 50/1987.

Ákæruliður 2.

Málsatvik.

I-kk-nf Þ-kk-nf S-kk-nf kom á lögreglustöð 3. ágúst 2006 til að leggja fram kæru á hendur ákærða vegna líkamsárásar tveimur dögum áður. Kvað hann ákærða hafa verið að byggja sólpall í sínum hluta garðsins við Nönnugötu 10. Hefði ákærði bankað á bakdyrnar hjá honum til að skila sög. Kvaðst kærandi hafa tekið við söginni og spurt ákærða hvort hann ætlaði ekki að fara að taka saman draslið sitt í garðinum. Hefði ákærði þá brugðist við með því að segja „Rosalega ertu leiðinlegur! Mig dauðlangar að berja þig!“. Hefði ákærði því næst ráðist að honum í dyrunum og gripið hann „hengingartaki“ þannig að þeir hefðu fallið saman úr dyrunum og niður á steypta stétt. Hefði ákærði ítrekað reynt að slá hann en ekki tekist. Kærandi kvaðst ekki hafa slegið á móti heldur reynt að komast frá þessu. Ákærði hefði samt hent honum til á gangstéttinni, utan í húsvegg og hlaðið útigrill. Hefði frændi kæranda, A-kk-nf B-kk-nf, þá komið og tilkynnt þeim að hann væri búinn að hringja á lögreglu sem væri á leiðinni. Hefði ákærði þá látið sig hverfa.

Í málinu liggur frammi læknisvottorð B-kk-ef M-kk-ef, sviðsstjóra á slysa- og bráðasviði Landspítala-háskólasjúkrahúss. Þar segir að kærandi hafi komið á slysadeild 1. ágúst 2006. Við skoðun hafi fundist hrufl ofarlega á enni, hægra megin, þá hafi neðri vör verið sprungin og mar í kring. Smá mar hafi einnig verið á bak við vinstra eyra, hrufl og mar á olnboga vinstra megin sem teygt hafi sig aðeins upp á upphandlegg og framhandlegg. Þá hafi verið mar innanvert á hægri framhandlegg auk hrufls utanvert á hægri framhandlegg. Loks hafi fundist dreifð þreifieymsli á hálsi og herðum.

Framburðir fyrir dómi.

Ákærði sagði fyrir dómi að kærandi máls þessa hefði í raun ráðist á sig umrætt sinn. Hefði aðdragandinn verið sá að hann hefði verið að rukka kæranda um peninga. Kvaðst ákærði hafa ýtt við honum í dyrunum og sagt honum að drífa sig inn til að sækja pening sem hann skuldaði sér. Kærandi, sem hefði virst mjög reiður, hefði þá svarað að hann ætti ekki að ýta sér. Hefði kærandi teygt fram hægri höndina og gripið um barkann á ákærða. Hefði kærandi sagt ákærða að koma sér út og samtímis hefði hann ýtt sér út. Kvaðst ákærði ekki hafa tekið á kæranda fyrr en þeir hafi verið að bakka út og eiginlega við að detta. Þetta hafi allt gerst mjög hratt og til að forðast að detta kvaðst ákærði hafa gripið í föt kæranda og tekið hann þannig með sér í fallinu. Hefðu þeir oltið í heilan hring og ákærði eiginlega lent ofan á kæranda. Þarna væri hár stallur niður og hefði kærandi lent við þetta á arninum fyrir utan húsið og kynni hann að hafa orðið fyrir meiðslum vegna þess. Kvaðst ákærði ekki vita hvort kærandi kynni að hafa misst meðvitund eða eitthvað slíkt. Kærandi hefði þó augsjáanlega ekki viljað hætta því þegar ákærði hefði staðið upp hefði hann einnig staðið á fætur og síðan sparkað í afturendann á ákærða. Ákærði kvaðst þá hafa snúist til varnar, skellt honum niður, sest ofan á hann og tekið hendur hans í sundur enda hefði kærandi klórað sig og rifið skyrtu sína. Kærandi hefði þá kallað á hjálp. Hefði þá birst hjá þeim maður sem kærandi hefði beðið að hringja á lögregluna. Sérstaklega spurður kvaðst ákærði ekki hafa tekið kæranda kverkataki. Þá sagði ákærði að blætt hefði úr sér en hann hefði ekki orðið var við neina áverka á kæranda.

Kærandi máls þessa, I-kk-nf Þ-kk-nf S-kk-nf, kvaðst hafa staðið rétt fyrir innan dyragættina út í garð sem hann deildi með ákærða. Hefði ákærði verið að byggja sér sólpall og kvaðst kærandi hafa fært í tal hvort ákærði myndi ekki þrífa rusl eftir sig. Ákærði hefði þá svarað að kærandi væri djöfulsins fífl og að ákærða langaði til að berja hann. Hefði ákærði því næst rokið í sig, gripið um sig í brjóst eða axlahæð, og reynt að koma sér í jörðina með hálstaki og hamagangi. Hefðu þeir við það dottið á gólfið í dyragættinni, rúllað út á stétt og lent á mörkum stéttar og túns. Kærandi kvað sér þó hafa tekist að halda ákærða þannig að honum tækist ekki að valda sér meira tjóni en raunin varð. Nánar sagði kærandi þannig frá að þeir hefðu dottið á hlaðið grill beint fyrir utan dyrnar út í garðinn. Kærandi hefði svo kallað á frænda sinn, A-kk-þf, sem hefði setið inni í stofu, og beðið hann um að hringja á lögregluna. Kvaðst kærandi telja að þegar ákærði hefði undir lokin verið búinn að keyra hann alveg undir sig hefði ákærði sest ofan á hann og reynt að kýla hann. Hefði ákærði haldið þannig að kærandi hefði átt erfitt með að koma sér úr þeirri stöðu sem hann hefði verið kominn í. Á þeim tímapunkti hefði ákærði sýnilega ákveðið að þetta væri komið út í einhverja vitleysu og ákveðið að slíta sig frá átökunum. Hefði það gerst um það bil sem kærandi var að biðja A-kk-þf um að hringja á lögreglu. Hefði hann hreytt einhverjum ókvæðisorðum í hann og hlaupið inn til sín. Kærandi kvaðst hafa rispast á handleggjum og enni við að falla í stéttina og einnig hefði gamalt rófubeinsbrot tekið sig upp. Kærandi kannaðist aðspurður ekki við að hafa sparkað í afturendann á ákærða eða tekið hann kverkataki og ef hann hefði gripið um hálsinn eða barkann á ákærða hefði það verið í vörn þegar hann reyndi að halda ákærða frá sér. Hans eina hugsun hefði verið sú að verja hendur sínar. Þá kvaðst kærandi ekki geta fullyrt að ákærði hefði haldið sér kverkataki því margs konar tökum hafi verið beitt.

A-kk-nf B-kk-nf kvaðst hafa verið inni í stofu hjá kæranda að vinna í tölvunni hans þegar hann hefði heyrt öskur fyrir utan gluggann og að kærandi kallaði á sig að koma. Vitnið kvaðst hafa farið út og séð kæranda í slagsmálum við ákærða og hefði ákærði verið ofan á. Hefði ákærði verið með kverkatak á kæranda sem á móti hefði reynt að ýta ákærða frá sér. Kærandi hefði öskrað á sig að hringja á lögregluna. Vitnið kvaðst hafa farið inn og hringt í lögregluna en á meðan hefði ákærði látið sig hverfa. Aðspurður kvaðst vitnið hafa verið um fjórum til sex metrum frá átökunum. A-kk-nf kvaðst ekki hafa séð aðdraganda þeirra heldur hafi hann fyrst komið að þegar kærandi lá með bakið í jörðina undir ákærða.

H-kvk-nf G-kvk-nf, unnusta ákærða, kvaðst hafa séð út um gluggann hvernig ákærði og kærandi hentust út frá kæranda. Hún hefði ekki nennt að fylgjast með þessu, bara rétt séð þá hendast þarna út og svo heyrt lætin í þeim. Skyrta ákærða hefði verið rifin þegar hann kom inn og hann blóðugur á hálsinum.

A-kvk-nf G-kvk-nf A-kvk-nf lögregluþjónn sagðist hafa verið kölluð út að Nönnugötu umrætt sinn. Hefði kærandi sagt að þeir ákærði hefðu verið að rífast um einhvern sólpall. Hefði ákærði hrint sér til og frá og meðal annars skellt sér utan í vegg. Hins vegar kvaðst hún ekki muna hvort hann hefði talað um kverkatak. Sýnilegir áverkar hefðu verið á höfði kæranda og handleggjum og einnig hefði hann verið með sprungna vör, hrufl og sár. Hefði honum sýnilega verið brugðið. Þegar reynt hafi verið að ná tali af ákærða hefði hann ekki komið til dyra.

L-kk-nf Þ-kk-nf lögregluþjónn kvaðst minnast þess að kærandi hefði verið í miklu uppnámi þegar lögregla kom á vettvang. Hefði kærandi sagt að ákærði hefði komið og hefði verið með þeim ágreiningur vegna lóðamarka. Hefði ákærði veist að kæranda og hrint honum. Hefði kærandi verið hruflaður.

Niðurstaða.

Ákærði viðurkennir að til átaka hafi komið með honum og kæranda í greint sinn. Hann neitar því hins vegar að hafa ráðist á kæranda með þeim hætti sem lýst er í ákæru og heldur því fram að kærandi hafi átt upptök að átökunum með því að grípa um háls sér, um barkann, og um leið hrinda sér frá dyrunum. Til að forðast að detta hafi hann gripið í föt kæranda og þannig tekið hann með sér í fallinu. Hafi kærandi lent við þetta á arninum fyrir utan húsið og kynni hann að hafa orðið fyrir meiðslum vegna þessa. Þegar ákærði hefði svo staðið upp hefði kærandi einnig staðið á fætur og sparkað í afturendann á ákærða sem hafi þá snúist til varnar, skellt kæranda niður snögglega og sest ofan á hann.

Engin vitni voru að upphafi átakanna og er í því sambandi ekki við annað að styðjast en framburð ákærða og kæranda. Gegn neitun ákærða þykir fullnægjandi sönnun ekki vera fram komin um að ákærði hafi hrint kæranda að fyrra bragði með þeim afleiðingum að hann féll á gangstétt og utan í húsvegg eins og segir í ákæru. Þegar hins vegar virtur er framburður kæranda, ákærða sjálfs og vitnisins A-kk-ef B-kk-ef þykir hér mega leggja til grundvallar að ákærði hafi í framhaldi fellt kæranda niður, sest ofan á hann og haldið honum kverkataki. Verður í því tilliti ekki metinn trúverðugur sá framburður ákærða að með þessum aðgerðum sínum hafi hann verið að bregðast við sparki kæranda í afturenda hans, enda bendir vitnisburður A-kk-ef um hjálparköll kæranda og eins viðbrögð ákærða strax þegar fyrir lá að lögregla yrði kvödd á staðinn, og síðan einnig eftir að hún kom á staðinn, fremur til þess að ákærði hafi gengið mun vasklegar fram í þessum átökum en aðstæður hafi gefið tilefni til. Verður ákærði því með framangreindri háttsemi sinni fundinn sekur um brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði er fæddur í júní 1961 og á hann að baki nokkurn sakaferil. Þannig hefur hann alls ellefu sinnum hlotið fangelsisdóma frá árinu 1980 þar af einu sinni, á árinu 1992, dóm fyrir líkamsárásir skv. 1. mgr. 217. gr. og 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Þá hefur hann fimm sinnum gengist undir að greiða sektir á grundvelli lögreglustjórasátta eða viðurlagaákvörðunar, þar af einu sinni, á árinu 2001, fyrir líkamsárás skv. 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga. 26. apríl 2006 var ákærði dæmdur í tveggja mánaða fangelsi, skilorðsbundið í tvö ár, fyrir þjófnað. Þá var hann dæmdur 13. nóvember 2006 í fjögurra mánaða fangelsi fyrir hylmingu og var skilorðsbundna refsingin frá því í apríl 2006 þá dæmt með. Loks gekkst ákærði 4. júlí 2007 undir 31.000 króna sekt hjá lögreglu fyrir fíkniefnalagabrot. Brot ákærða skv. ákærulið 1 framdi hann fyrir uppkvaðningu dómsins 26. apríl 2006 og brot hans skv. ákærulið 2 framdi hann fyrir uppkvaðningu dómsins hinn 13. nóvember 2006. Verður refsing ákærða því ákveðin, með vísan til 78. gr. almennra hegningarlaga, sem hegningarauki við báða dómana 2006 og lögreglustjórasáttina 2007 vegna brotsins í 1. ákærulið og við dóminn 13. nóvember 2006 og sáttina 2007 vegna 2. ákæruliðs. Við ákvörðun refsingar verður jafnframt litið til 1. mgr. og 3. mgr. 218. gr. b með hliðsjón af því að ákærði hefur tvívegis áður verið fundinn sekur um líkamsárás og að líkamsárásin var unnin í átökum milli ákærða og kæranda. Að þessu virtu, og einnig með vísan til 77. gr. almennra hegningarlaga, verður ákærði dæmdur til að greiða 100.000 krónur í sekt til ríkissjóðs, innan fjögurra vikna frá birtingu dóms þessa, en sæta ella fangelsi í 8 daga.

Af fyrirliggjandi læknisvottorði verður ráðið að kærandi hafi orðið fyrir áverkum í framangreindum átökum við ákærða. Þegar hins vegar til þess er litið að ákærði hefur verið sýknaður af að hrinda kæranda á gangstétt og utan í húsvegg verður hins vegar ekki talin liggja sönnun fyrir um hver meiðsl þau sem kærandi varð fyrir hafi hlotist af hinu refsiverða atferli ákærða. Hins vegar þykir kærandi eftir atvikum, og með vísan til 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, eiga rétt á miskabótum úr hendi ákærða og þykja þær hæfilega ákvarðaðar 40.000 krónur ásamt vöxtum eins og nánar greinir í dómsorði. Þá verður ákærði og dæmdur til að greiða kæranda 59.760 krónur vegna lögmannskostnaðar við að halda kröfunni fram.

Ákærði greiði 15.700 krónur í útlagðan sakarkostnað og 186.750 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti, í málsvarnarlaun til skipaðs verjanda síns, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns.

Dómsorð:

Ákærði, Ó-kk-nf Ö-kk-nf G-kk-nf, greiði 100.000 krónur í sekt í ríkissjóð innan fjögurra vikna frá birtingu dóms þessa, en sæti ella fangelsi í 8 daga.

Ákærði greiði I-kk-þgf Þ-kk-þgf S-kk-þgf 40.000 krónur ásamt vöxtum skv. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 1. ágúst 2006 til 26. október 2007 en með dráttarvöxtum skv. 9. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Einnig greiði hann I-kk-þgf Þ-kk-þgf 59.760 krónur í kostnað við að halda kröfunni fram.

Ákærði greiði 15.700 krónur í útlagðan sakarkostnað og 186.750 krónur í málsvarnarlaun til skipaðs verjanda síns, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns.

Á-kk-nf M-kk-nf