S-33/2006

Mál þetta, sem dómtekið var þann 17. mars sl., er höfðað með ákæruskjali lögreglustjórans á Akureyri, útgefnu 9. febrúar 2006, á hendur X,

„fyrir umferðarlagabrot, með því að hafa þriðjudaginn 20. september 2005, ekið bifreiðinni [...], suður Ólafsfjarðarveg, með allt að 112 kílómetra hraða miðað við klukkustund, eftir vegarkafla norðan við býlið Hátún í Dalvíkurbyggð, en þar er leyfilegur hámarkshraði fyrir bifreið sem þessa 90 kílómetrar.

Telst þetta varða við 2. mgr. 37. gr., sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50, 1987.

Þess er krafist að ákærða verði dæmd til refsingar.“

Ákærða krefst sýknu af kröfum ákæruvaldsins.

I.

Samkvæmt rannsóknargögnum var bifreiðinni ... ekið suður þjóðveg 82, Ólafsfjarðarveg á Árskógsströnd þriðjudaginn 20. september 2005. Norðan við býlið Hátún var ökuhraðinn mældur af lögreglumönnum sem voru í kyrrstæðri lögreglubifreið móts við býlið Kálfskinn Aksturinn var stöðvaður við lögreglubifreiðina og rætt við ákærðu, sem var ökumaður bifreiðarinnar og henni kynntur mældur hraði. Ákærða var frjáls ferða sinna eftir að vettvangsskýrsla var tekin.

Hér fyrir dómi neitar ákærða sök og kveðst hafa ekið með 90 kílómetra hraða miðað við klst. Hún kveðst hafa fylgst vel með ökumælinum því hún hafi áður verið tekin fyrir of hraðan akstur á þessari leið. Einn bíll hafi verið á undan henni og einn á eftir. Ákærða kveður hafa verið gott veður og gott skyggni.

Vitnið T-kk-nf A-kk-nf E-kk-nf, héraðslögreglumaður, kveðst hafa verið í lögreglubifreið við hraðamælingar ásamt F-kk-þgf J-kk-þgf, lögreglumanni. Bifreiðin hafi verið kyrrstæð við bæinn Kálfskinn og hraði bifreiðar ákærðu hafi verið mældur þar sem hún kom að norðan. Vitnið kveðst telja að ekkert hafi verið á staðnum sem truflað hafi mælinguna, svo sem aðrar bifreiðar á sömu leið. F-kk-nf hafi verið ökumaður lögreglubifreiðarinnar og hann hafi einnig stjórnað mælingunni, vitnið hafi þó hugsanlega verið með fingurna á hnappaborðinu. Vitnið kveðst hafa gegnt starfi héraðslögreglumanns í á annað eða þriðja ár og oft hafa komið að því að mæla hraða bifreiða. Vitnið segir að radarinn sé prófaður bæði fyrir og eftir mælingar en kveðst ekki muna hve lengi þeir höfðu verið við mælingar þegar þeir stöðvuðu akstur ákærðu í greint sinn. Vitnið kveðst minna að vegurinn hafi verið auður og aðstæður ágætar. Vitnið kveðst ekki muna atvik mjög ítarlega en kveðst telja hafið yfir vafa að mælingin hafi verið rétt.

Vitnið F-kk-nf J-kk-nf, lögreglumaður, kveðst í greint sinn hafa verið í lögreglubifreiðinni kyrrstæðri við afleggjarann að Kálfsskinni við hraðamælingar ásamt vitninu T-kk-þgf A-kk-þgf. Þeir hafi læst hraða bifreiðar ákærðu á ratsjánni, stöðvað akstur hennar og sýnt henni mældan hraða. Enginn annar bíll hafi verið þar á ferð þegar mælingin fór fram og aðstæður góðar. Vitnið kveðst hafa verið lögreglumaður frá árinu 1977 og oft gert hraðamælingar, hann hafi tekið þau námskeið sem fylgt hafi breyttri tækni í gegnum tíðina. Vitnið kveðst hafa stjórnað mælingunum í umrætt sinn. Vitnið kveðst þess fullvisst að ekkert hafi verið sem truflaði mælinguna, þeir hafi hugsað um það sérstaklega strax á eftir því ákærða hafi mótmælt mælingunni svo harðlega. Vitnið segist hafa prófað radarinn áður en þeir hófu mælingar og aftur þegar mælingum lauk, þeir hafi þó stöðvað fleiri bíla í millitíðinni. Vitnið segir bifreið hafa verið á undan ákærðu en hún hafi verið komin framhjá þeim þegar mælingin var gerð og enginn bíll hafi komið á eftir sem geti hafa truflað mælinguna.

II.

Ákærða hefur eindregið neitað sök. Í vettvangsskýrslu, sem undirrituð var af henni, kemur fram staður og stund mælingarinnar og að mældur hraði bifreiðarinnar hafi verið 112 kílómetrar. Þá er þar merkt við að hraðinn hafi verið mældur úr kyrrstæðri lögreglubifreið og að ákærðu hafi verið sýndur mældur hraði á skjá ratsjárinnar. Fram kemur í skýrslunni að ákærða hafi mótmælt harðlega og sagst hafa ekið á 90 kílómetra hraða. Lögreglumennirnir tveir, sem önnuðust mælinguna, hafa hins vegar borið að aðstæður hafi verið góðar og ekkert sem truflað hefði getað mælinguna. Bar vitnið F-kk-nf að þeir hefðu velt þessu sérstaklega fyrir sér, vegna mótmæla ákærðu á vettvangi. Með vísan til framburðar framangreindra tveggja lögreglumanna, sem stóðu að hraðamælingunni og gagna málsins að öðru leyti, þykir sannað þrátt fyrir neitun ákærðu að hún hafi í umrætt sinn að teknu tilliti til vikmarka ekið með 108 kílómetra hraða miðað við klukkustund og varðar það við tilgreind lagaákvæði í ákæru.

Samkvæmt vottorði sakaskrár ríkisins hefur ákærða einu sinni verið dæmd til refsingar, en árið 1981 var hún dæmd til greiðslu sektar fyrir ölvunarakstur og svipt ökurétti ævilangt. Þykir refsing hennar nú hæfilega ákveðin kr. 15.000- í sekt til ríkissjóðs og komi 2 daga fangelsi í stað sektarinnar verði hún eigi greidd innan 4 vikna

Enginn sakarkostnaður er í málinu.

Dómsuppsaga hefur tafist lítillega vegna anna dómarans.

Dóminn kveður upp F-kk-nf Ó-kk-nf dómstjóri.

D Ó M S O R Ð :

Ákærða, X, greiði kr. 15.000- í sekt til ríkissjóðs og komi 2 daga fangelsi í stað sektarinnar verði hún eigi greidd innan 4 vikna