S-280/2012

Mál þetta, sem þingfest var þann 27. september 2012 og dómtekið þann 21. febrúar 2013, er höfðað með ákæru útgefinni af lögreglustjóranum á Selfossi, dagsettri 18. júlí 2012, á hendur S-kvk-þgf H-kvk-þgf K-x-x G-x-x;

„fyrir hegningar- og umferðarlagabrot:

með því að hafa, miðvikudaginn 3. ágúst 2011, á vegslóða við Mið-Sel í Rangárþingi ytra, ekið bifreiðinni ND-148 án nægilegrar aðgæslu með þeim afleiðingum að gangandi vegfarandi, telpan [A], sem ákærðu bar að sýna sérstaka tillitssemi þar sem telpan var í mikilli nálægð við bifreiðina, varð fyrir bifreiðinni, féll í götuna og hlaut við það svo mikla höfuðáverka að hún lést nokkrum klukkutímum síðar.

Telst brot ákærðu varða við 215. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, 1. og 2. mgr. 4. gr. og 1. mgr. 26. gr., sbr. 1. mgr. 100. [sic] umferðalaga nr. 50, 1987 [sic]

Þess er krafist að ákærða verði dæmd til refsingar, til sviptingar ökuréttar samkvæmt 1. mgr. 101. gr. umferðarlaga nr. 50,1987 og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Í ákæru er tekin upp einkaréttarkrafa móður [A], [B], og er krafan svohljóðandi:

„Einkaréttarkrafa:

Í málinu gerir S-kk-nf A-kk-nf S-kk-nf hrl. kröfu f.h. [B], kt. 000000-0000 um að ákærðu verði gert með dómi að greiða miskabætur að fjárhæð kr. 10.000.000,- ásamt vöxtum skv. 8. gr., sbr. 4. gr. vaxtalaga nr. 38, 2001 frá 5. ágúst 2011 til þess dags þegar liðinn var mánuður frá því að kærðu var birt skaðabótakrafan, en dráttarvöxtum samkvæmt 9. gr., sbr. 6. gr. laga nr. 38, 2001 frá þeim degi til greiðsludags, auk málskostnaðar að fjárhæð kr. 574.790, [sic]“

Við þingfestingu málsins þann 27. september 2012 var G-kk-nf H-kk-nf hdl., skipaður verjandi ákærðu að hennar ósk. Verjandi krafðist þess að lagt yrði fyrir ákæruvaldið að þýða öll gögn málsins. Kröfunni var hafnað með úrskurði dómsins uppkveðnum þann 11. október 2012. Fyrirtöku málsins var í tvígang frestað utan réttar að ósk ákærðu. Þann 21. febrúar sl., kom ákærða fyrir dóm. Að ósk ákærðu var skipaður verjandi leystur frá störfum og ákærðu skipaður nýr verjandi, P-kk-nf Á-kk-nf P-kk-nf hrl. Ákærða neitaði sök og hafnaði framkominni einkaréttarkröfu. Í framhaldi af því fór aðalmeðferð málsins fram.

Ákærða, S-kvk-nf H-kvk-nf K-x-x G-x-x, krefst þess að verða sýknuð af öllum kröfum ákæruvaldsins í máli þessu en til vara að henni verði dæmd vægasta refsing er lög leyfa. Ákærða krefst þess að einkaréttarkröfunni verði vísað frá dómi en til vara að krafan verði lækkuð. Þá er krafist málsvarnarlauna.

Málsatvik

Hér verða málsatvik rakin eins og þeim er lýst í frumskýrslu lögreglu, dagsettri 4. ágúst 2011.

Í frumskýrslu lögreglu, sem T-kvk-nf L-kvk-nf R-kvk-nf lögreglumaður ritaði, kemur fram að þann 3. ágúst 2011 hafi lögreglumaðurinn verið staddur í lögreglubifreið rétt austan við Hellu í Rangárþingi ytra. Klukkan 17:41 hafi borist tilkynning um slys á Árbæjarvegi. Um væri að ræða meðvitundarlausa manneskju og væru lífgunartilraunir hafnar. Klukkan 17:47 kom áðurgreindur lögreglumaður á vettvang. Kom í ljós að hinn slasaði var ung telpa, [A] og hlúði faðir hennar að henni. Telpan, sem var meðvitundarlaus, hafi legið á vinstri hlið, blóð lekið úr munnvikum hennar og lítill púls fundist. Segir í frumskýrslu að þá þegar hafi verið kölluð til þyrla. Klukkan 17:51 kom læknir á vettvang og tók við endurlífgunartilraunum. Stuttu síðar kom sjúkrabifreið á vettvang. Var telpan færð í sjúkrabifreiðina og endurlífgunartilraunum haldið áfram þar til þyrla kom á vettvang klukkan 18:36.

Í frumskýrslu lögreglu kemur fram að ökumaður bifreiðarinnar ND-148 hafi verið ákærða í máli þessu, S-kvk-nf H-kvk-nf K-x-x G-x-x. Ákærða, sem hafi verið að koma frá Hvolsvelli, var á leið að sumarbústað í landi Mið-Sels þar sem ákærða og telpan dvöldu auk annarra. Einnig kemur fram að auk telpunnar hafi tvö börn ákærðu verið farþegar í bifreiðinni í umrætt sinn. Þá hafi faðir telpunnar, [C], og eiginmaður ákærðu, T-x-x, verið í annarri bifreið aðeins á eftir bifreið ákærðu. Í frumskýrslu segir orðrétt: „Þegar ND-148 kemur að Mið-Seli eru tvö hlið og var vaninn hjá [A] og eldri drengnum að opna fremra hliðið og hlaupa svo upp að húsi. Bæði hliðin voru opin núna þannig ekki þurfti að fara út úr bifreiðinni en þegar komið var að seinna hliðinu vildu [A] og sá eldri fara út úr bifreiðinni og hlaupa upp að húsi. S-kvk-nf stöðvar því þá bifreiðina og krakkarnir fara út. Strákurinn er eitthvað að þvælast fyrir framan bifreiðina á meðan [A] stendur við hægri hliðina á bifreiðinni. Þegar strákurinn fer frá stígur S-kvk-nf á bensíngjöfina og kippist hún þá áfram, tekur hún þá eftir að [A] liggur á jörðinni. Hún var ekki viss hvað hafði gerst eða hvort að hún hafi tekið í fremri eða aftari hurðahúninn og dottið við það. S-kvk-nf hljóp út úr bifreiðinni og sá [A] mikið slasaða og setti hana í barnabílstólinn hjá yngri drengnum og ók af stað í áttina að [C] og T-x-x þar sem hún var ekki með farsíma á sér og vissi að þeir voru með síma.“

Rannsókn lögreglu

Meðal gagna málsins eru ljósmyndir teknar af slysavettvangi þann 3. ágúst 2011. Sýna þrjár myndir heimreiðina að Mið-Seli, tvær myndir sýna hægri hlið bifreiðarinnar ND-148 og tvær myndir eru teknar inn um hægri fram- og afturhurð bifreiðarinnar. Segir í skýringum við mynd sem tekin er af hægri hlið bifreiðarinnar að sjá megi far neðan við hurðarhún á farþegahurð sem liggi skáhalt niður hægri afturhurð. Þá liggur einnig frammi teikning sem sýnir legu heimreiðarinnar að Mið-Seli. Upplýst var fyrir dómi að Árbæjarvegur liggur samhliða heimreiðinni á móts við þann stað þar sem slysið varð.

Gerð var bíltæknileg rannsókn á bifreiðinni ND-148 og meðal gagna málsins er skýrsla S-kk-ef S. K-kk-ef, bifvélavirkjameistara, dagsett 8. október 2011. Skýrslunni fylgja tuttugu og tvær ljósmyndir af bifreiðinni og einstökum hlutum hennar. Skoðunarstaður var annars vegar á bifreiðastæði við Mið-Sel, skammt frá vettvangi sama dag og slysið varð, og hins vegar á skoðunarstöð á Selfossi daginn eftir, þann 4. ágúst 2011. Í skýrslunni kemur fram að um hafi verið að ræða bifreið af gerðinni Suzuki Grand Vitara. Bifreiðin hafi síðast verið færð til skoðunar þann 9. september 2010 og skyldi bifreiðin næst færð til aðalskoðunar þann 1. ágúst 2012. Bifreiðin, sem ekin hafi verið 82.360 km., hafi verið í ökufæru ástandi. Hin bíltæknilega rannsókn tók til almenns ástands bifreiðarinnar, útsýnis frá ökumannssæti, hjólbarða, hemla, hjóla- og stýrisbúnaði og aflrásar. Í samantekt og niðurstöðu skýrslunnar segir orðrétt:

„Almennt ástand og útsýni úr ökutæki Yfirbygging ökutækisins var í lagi. Útsýni í gegnum rúður var óhindrað. Hliðarspeglar voru eðlilega stilltir. Neðarlega í framrúðu var þversprunga. Ljósabúnaður var í lagi. Ástand og staða sæta eðlileg. Aðgengi frá ökumannssæti að stjórnbúnaði var án hindrana. […]

Hjólbarðar Allir hjólbarðarnir voru í eðlilegu ástandi, lítið slitnir og mynsturdýpt í lagi. […]

Hemlar og hjóla- og stýrisbúnaður Gerðar voru fjórar mælingar á hemlagetu ökutækisins með hemlaklukku. Mælingarnar fóru fram á malbikaðri götu.

1. mæling. Ekið á 40 km/klst. Hemlagetan mældist 83% af G.

2. mæling. Ekið á 20 km/klst. Hemlagetan mældist 76% af G.

3. mæling Ekið á 30 km/klst. Hemlagetan mældist 83% af G.

4. mæling. Ekið á 10 km/klst. Hemlagetan mældist 80% af G.

Hjóla- og stýrisbúnaður í framhjólum var í lagi. […]

Aflrás Sjálfskiptur gírkassi var í ökutækinu. Þegar ekið var af stað rykktist ökutækið áfram þvert gegn venju þegar um sjálfskiptingu er að ræða. Sjálfskipting hefur venjulega mýkra átak en handskiptur gírkassi sem virkjaður er með kúplingu.

Niðurstaða Bíltæknirannsóknin leiddi í ljós að ökutækið var í góðu ástandi er [sic] frá er talin sprunga neðarlega í framrúðu er lá þvert yfir rúðuna. Þegar ekið var af stað rykktist ökutækið áfram í stað þess að auka hraðann mjúklega eins og títt er um sjálfskipt ökutæki. Verulegar líkur eru á, vegna snöggrar hreyfingar í sjálfskiptingunni, að ökutækið hafi farið lengri vegalengd í upphafi aksturs en venjulega gildir um sjálfskipt ökutæki miðað við sömu tímalengd. Ekki verður sagt til um hvort hegðun sjálfskiptingarinnar í ND-148 hafi verið ólík sjálfskiptingum í sömu gerð ökutækja.“

Samkvæmt réttarkrufningarskýrslu S-kk-ef N-kk-ef, meinafræðings, kemur fram að við komu á slysadeild Landspítala í Fossvogi klukkan 18:36 hafi telpan, [A], verið í asystolu en endurlífgun hafi verið haldið áfram og náðst fram hjartsláttur. Síðan segir orðrétt. „Pupillur eru dilateraðar og vaxandi blæðing er frá vitum. Sneiðmynd (CT) af höfði leiddi í ljós mikinn heilabjúg og loft innan í kúpu. Greint er þverbrot frontalt í kúpu. Greinilegt að um mikinn heilaskaða var að ræða og ákveðið að hætta endurlífgun.“ Telpan var úrskurðuð látin klukkan 20:14 þann 3. ágúst sl. Í réttarkrufningarskýrslu S-kk-ef N-kk-ef, meinafræðings, kemur fram um ytri áverka að hruflsár og mar hafi verið yfir vinstri hluta andlits frá enni niður yfir temporalsvæði og yfir kinnbein og kinn, 12 cm í mesta mál. Rispur og hrufl hafi verið yfir bringu og kvið, á víð og dreif, en mest um neðanverðan kvið fyrir neðan nafla á svæði sem mældist um 11 cm í mesta mál. Þá hafi verið hrufl og mar yfir vinstri labian og hrufl og rispur um innanvert vinstra læri. Sár medialt yfir vinstra hné, 4 cm í mesta mál, annað sár medialt um hægra hné, 2,5 cm í mesta mál og sár yfir vinstra medial malleolus, 2 cm í mesta mál. Um höfuð og miðtaugakerfi segir orðrétt. „Blæðing sést í höfuðleðri frontalt vi. megin og yfir temporal svæði vi. megin. Blæðingarsvæði þetta mælist um 10 cm í mesta mál. Til staðar er höfuðkúpubrot sem nær frá os frontale vi. megin og þvert í gegnum fossa crani media og upp í átt að hæ. frontalbeini. Við álag gliðnar brotalína þessi í sundur. Til staðar er subarachnoidal blæðing yfir báðum heilahvelum og basalt auk mikils heilabjúgs auk ummerkja um herniation.“ Segir í ályktun réttarkrufningarskýrslunnar að dánarörsök hafi verið höfuðáverki með höfuðkúpubroti, subarachnoidal blæðing, heilabjúg og byrjandi herniation.

Undir rekstri málsins fyrir dómi komu eftirfarandi upplýsingar fram um bifreiðina ND-148, slysavettvang og veður. Bifreiðin ND-148 var nýskráð þann 21. júní 2007. Bifreiðin, fimm manna svokallaður jepplingur, sé 1,81 metrar að breidd og 4,44 metrar að lengd. Í vitnisburði J-kk-ef H-kk-ef H-kk-ef, rannsóknarlögreglumanns, sem stjórnaði rannsókn málsins, kom fram að ákærða hafi vísað honum á slysavettvang og m.a. bent honum á blóðblett á veginum. Einnig upplýsti vitnið að samkvæmt gagnagrunni Verkfræðistofu Suðurlands hafi breidd vegslóðans upp að Mið-Seli, þar sem slysið varð, mælst 4,05 til 4,20 metra að breidd. Í framburði J-kk-ef H-kk-ef og T-kvk-ef L-kvk-ef R-kvk-ef, lögreglumanns, kom fram að þegar slysið varð hafi veður verið gott og þurrt, en rignt hafi eftir að vitnið J-kk-nf H-kk-nf hafði tekið myndir af hægri hlið bifreiðarinnar ND-148 við bæinn Mið-Sel.

Framburður ákærðu og vitna fyrir dómi.

Ákærða neitar sök. Hún bar fyrir dómi að hafa umæddan dag ekið bifreiðinni ND-148 eftir vegslóða að bænum Mið-Seli þar sem hún, eiginmaður hennar og tveir synir þeirra höfðu dvalið í tvo daga ásamt [C] og dóttur hans, telpunni [A]. Umræddan dag hafi þau farið í sund og þar sem maður hennar og [C] hafi ákveðið að koma við í verslun hafi hún ekið bifreiðinni ND-148 að Mið-Seli og með henni börnin, þ.e. [A] og synir ákærðu. Ákærða kvað [C] venjulega hafa ekið umræddri bifreið. Ákærða upplýsti að á heimreiðinni heim að Mið-Seli hefðu verið tvö hlið og venjulega hefðu börnin opnað hliðin og nokkrum sinnum hefðu börnin hlaupið á eftir bifreiðunum upp að húsinu. Ákærða kvaðst þó hafa séð [A] hlaupa meðfram bifreiðinni daginn fyrir umræddan atburð. Fram kom hjá ákærðu að börnin hafi yfirleitt verið í bifreið með föður [A]. Ákærða kvaðst hafa ekið bifreiðinni ND-148 einu sinni áður en umrætt slys varð og þá hefði hún orðið vör við að bifreiðin hagaði sér svolítið undarlega þegar henni var ekið af stað. Í það skipti hefðu börnin einnig verið með henni en ekki farið út úr bifreiðinni við hliðin þar sem þau hefðu verið að horfa á bíómynd í tölvu.

Atvikum síðdegis umræddan dag lýsti ákærða þannig að [A] hafi setið í fremra farþegasæti en eldri sonur ákærðu, jafnaldri [A], hafi setið í aftursæti fyrir aftan bifreiðastjórasæti, en yngri sonur hennar í hægra aftursæti. Þegar nærri húsinu kom hafi [A] óskað eftir því að fá að hlaupa síðasta spölinn að húsinu ásamt sonum hennar. Ákærða kvaðst því hafa stöðvað bifreiðina. Eldri sonur hennar hafi farið út um aftari hurðina vinstra megin og staðið við vegkantinn framan við bifreiðina. [A] hafi farið út úr bifreiðinni um framhurð hægra megin en staðið kyrr við hlið bílsins. Hún hafi horft á ákærðu og síðan opnað hurðina og spurt ákærðu hvort yngri sonur ákærðu vildi líka koma, en hann hafi ekki viljað það. Eftir það hafi [A] lokað hurðinni og staðið kyrr við bifreiðina. Ákærða kvaðst hafa gefið [A] merki með hendinni um að hún ætti að ganga áfram en [A] hafi hrist höfuðið og gefið ákærðu merki um að aka af stað. Þá kvaðst ákærða hafa hrist höfuð og gefið [A] einu sinni enn merki um að fara áfram en þá hafi [A] gefið merki um að hún ætlaði að fara aftur fyrir bifreiðina og hefði hún í framhaldinu tekið skref aðeins aftur á bak og staðið þar kyrr. Ákærða kvaðst ekki vera vön að aka sjálfskiptum bifreiðum og því hefði hún þurft að horfa niður á gírabúnaðinn til að sjá í hvaða stillingu hún ætti að setja gírstöngina. Samtímis hafi hún sleppt bremsunni og ýtt á bensíngjöfina og við það hefði bifreiðin kippst af stað. Það hafi verið mikill kippur sem komið hefði ákærðu á óvart. Síðan kvaðst ákærða hafa bremsað mjög snöggt „väldigt hastigt“. Ákærða kvaðst eiga erfitt með að segja til um hve langt hún hefði ekið en líklega hafi það verið fimm til sjö metrar. Þegar ákærða stöðvaði bifreiðina kvaðst hún hafa litið til hliðar til að kanna hvar [A] væri en ekki séð hana. Þá hefði hún farið út úr bifreiðinni og gengið aftur fyrir hana og séð [A] liggjandi á jörðinni, tvo til þrjá metra frá bifreiðinni og hafi blóð sprautast úr nefi hennar þegar ákærða lyfti henni upp. Nánar aðspurð kvað ákærða [A] hafa staðið aftan til við hægri framhurð bifreiðarinnar þegar ákærða ók af stað og kvaðst ákærða hafa séð hana greinilega, þ.e. höfuð og rétt niður fyrir háls. Aðspurð um hve langt frá bifreiðinni [A] hafi staðið þegar ákærða ók af stað sagði ákærða erfitt að segja en hún hafi metið það þannig að [A] stæði það langt frá bifreiðinni að henni væri óhætt að aka af stað. Ákærða kvaðst ekki vita hvort [A] hafi haldið í bifreiðina.

Í framburði ákærðu kom fram að atvikið hefði haft mjög mikil áhrif á hana. Hún hefði orðið fyrir mjög miklu áfalli og verið í veikindafríi í mánuð og síðan sinnt einfaldari verkefnum í vinnu. Þá hafi hún leitað aðstoðar hjá djákna og síðar á geðsjúkrahúsi.

Vitnið T-kvk-nf L-kvk-nf R-kvk-nf, var starfandi lögreglumaður á umræddum tíma. Hún greindi frá því að gott veður hefði verið umræddan dag, þurrt en skýjað og svolítið rok. Vitnið kvaðst hafa verið ein við störf þegar tilkynning kom um slysið. Hún hafi keyrt fram á fólkið í vegkantinum eitthvað frá slysavettvangi, líklega rúmum kílómetra. Þá hafi komið í ljós að barn átti hlut að máli og kvaðst vitnið strax hafa kallað til þyrlu. Telpan hefði legið meðvitundarlaus á jörðinni en sýnilegir áverkar hafi ekki verið á henni og ekki mikið blóð. Í því hafi læknir komið á vettvang og hafið blástur. Telpan hefði síðan verið sett í sjúkrabifreið sem komið hefði fljótlega á staðinn. Vitnið kvaðst ekki hafa tekið þátt í rannsókn á sjálfum slysstað.

Vitnið J-kk-nf H-kk-nf H-kk-nf, rannsóknarlögreglumaður, kvaðst hafa séð um rannsókn málsins. Vitnið kvaðst hafa hitt tvo lögreglumenn á leið sinni að bænum Mið-Seli en þá hefði legið fyrir að slysavettvangur væri nær bænum. Vitnið fór að bænum Mið-Seli og hitti þar ákærðu sem hafi verið í miklu áfalli og vitnið því kallað til prest. Þá hafi hann einnig kallað til S-kk-þf K-kk-þf til að framkvæma bíltæknirannsókn á bifreiðinni ND-148 og G-kk-þf B-kk-þf til að gera vettvangsuppdrátt. Vitnið kvaðst hafa rætt við ákærðu og komið hafi í ljós að hún var ökumaður í umrætt sinn. Þau hafi síðan gengið frá bænum og ákærða vísað vitninu á slysstað og bent honum á frekar stóran blóðblett á malarveginum stuttu frá efra hliðinu. Kom fram að blóðmagn á slystað hafi virst vera talsvert. Önnur ummerki hafi ekki verið sýnileg á slysstað, hvorki bremsuför né spólför. Tók vitnið fram að áður en hann tók myndir af slysavettvangi hafi í það minnsta tveimur bifreiðum verið ekið yfir slysavettvang, þ.e. bifreiðinni ND-148 og bifreið vitnisins. Vitnið kvaðst hafa sett keilu á veginn þar sem blóðpollurinn var áður en hann myndaði vettvang. Fram kom hjá vitninu að vegslóðinn að Mið-Seli sé einbreiður. Eftir skýrslutöku aflaði vitnið upplýsinga um breidd vegslóðans úr gagnagrunni Verkfræðistofu Suðurlands þar sem uppdráttur af slysstað var gerður og hafi breidd vegslóðans reynst vera 4,05 til 4,20 metrar.

Vitnið kvað veður hafa verið gott og þurrt umræddan dag en þar sem litið hafi út fyrir úrkomu hefði hann tekið ljósmyndir af vettvangi og bifreiðinni ND-148. Kvað hann það hafa vakið athygli sína að á hægri hlið bifreiðarinnar við farþegahurð hafi mátt greina far eins og þurrkað hefði verið ryk af bifreiðinni. Um hefði verið að ræða far frá hurðarhúni hægri farþegahurðar að framan skáhalt niður eftir aftari farþegahurð hægra megin, en á vettvangi hefði ákærða upplýst að telpan hefði staðið við hægri hlið bifreiðarinnar.

Vitnið S-kk-nf S-kk-nf K-kk-nf, starfsmaður við slysarannsóknir og bifvélavirkjameistari, kvaðst hafa framkvæmt bíltæknirannsókn á bifreiðinni ND-148 strax eftir slysið meðan bifreiðin var staðsett við Mið-Sel og einnig eftir flutning af staðnum. Um hafi verið að ræða fimm manna bifreið, svokallaðan jeppling. Fram kom að vitnið hefur unnið við slysarannsóknir frá árinu 2004 og unnið flestar bíltæknirannsóknir hér á landi, m.a. fyrir lögreglu. Vitnið kvað eina ágallann sem hann hefði fundið á bifreiðinni hafa verið sprungu neðarlega þvert yfir framrúðu bifreiðarinnar. Þá hafi virkni sjálfskiptingar bifreiðarinnar verið svolítið einkennileg, þ.e. að bifreiðin hafi rykkst af stað þegar hún var sett í framgír eða svokallað „D“, í stað þess að fara mjúklega af stað eins og sjálfskiptar bifreiðar geri yfirleitt. Vitnið kvað sjálfskiptingu virka eins og að gírkassinn „snuði“ og því fari bifreiðin mjúklega af stað og hraði aukist síðan þegar stigið er á bensíngjöfina. Við skoðun á bifreiðinni ND-148 hefði komið í ljós að virkni sjálfskiptingarinnar hafi verið með þeim hætti að um leið og bifreiðin var sett í framgír, eða D, þá hafi bifreiðin rykkst af stað og haldið þeirri ferð þó ekki væri stigið á bensíngjöfina. Í tilviki ND-148 hefði ekki þurft að stíga á bensíngjöfina, bifreiðin hefði rykkst af stað við það eitt að gírstöng var sett í „D“ eða framgír. Aðspurður um hver hraði bifreiðarinnar hefði verið þegar bifreiðin var sett í framgír sagði vitnið að lausagangur, eða snúningshraði vélarinnar, hefði verið eðlilegur en við að setja gírstöngina í framgír, „D“, hefði bifreiðin líklega náð gönguhraða manns, líklega í kringum fjögurra til fimm kílómetra hraða. Aðspurður um afleiðingar þess ef stigið væri á bensíngjöfina strax eftir að bifreiðin hafi verið sett í framgír, D, sagði vitnið að við það hefðu viðbrögð bifreiðarinnar orðið miklu skarpari og bifreiðin því farið fyrr af stað. Vitnið tók fram að bifreiðin hefði rokið af stað við það eitt að setja bifreiðina í framgír, D, en að stíga á bensíngjöfina í beinu framhaldi af því hefði haft þær afleiðingar að hreyfing bifreiðarinnar hefði verið sneggri. Vitnið kvað viðbrögð bifreiðarinnar alltaf hafa verið þau sömu þegar hann setti í áframgír eða „D“ og hafi það komið í ljós við hemlaprófun. Aðspurður hvort bifreið með slíkum ágalla á gírkassa fengi reglubundna skoðun sagðist vitnið eiga erfitt með að segja til um það. Sumar bifreiðar hafi tiltekinn „karater“ en einnig geti verið um að ræða bilun en vitnið kvað ástand gírkassa ND-148 á umræddum tíma hafa getað flokkast undir bilun. Algengast sé að þá sé um að ræða bilun í ventli sem stýri vökvaflæði í sjálfskiptingunni. Vitnið staðfesti, að bifreiðar sömu gerðar og ND-148 sem vitnið þekki til, rykkist ekki þegar þær séu settar í framgír eins og ND-148 hafi gert. Vitnið kvað engin ummerki hafa verið á bifreiðinni, hvorki á hægri hlið bifreiðarinnar né undir henni. Kvaðst vitnið sérstaklega hafa kannað þetta þegar hann skoðaði bifreiðina við bæinn Mið-Sel sama dag og slysið varð. Vitnið staðfesti bíltæknirannsókn sína frá ágúst/september 2011.

Vitnið kom aftur fyrir dóm og veitti eftirfarandi upplýsingar um bifreiðina úr ökutækjaskrá. Bifreiðin ND-148, hafi verið nýskráð 21. júní 2007. Bifreiðin sé 1,81 metrar að breidd og 4,44 metrar að lengd. Bifreiðin hafi síðast verið skoðuð þann 29. október 2012. Síðasta skoðun fyrir slys hafi verið þann 9. september 2010 án athugasemda.

Vitnið S-kk-nf Þ-kk-nf N-kk-nf, meinafræðingur, framkvæmdi krufningu á líki [A]. Vitnið kvað niðurstöðu krufningar fyrst og fremst hafa leitt í ljós höfuðáverka sem hafi einkennst af lófastóru mari, um 12 cm. í mesta þvermál, yfir vinstra enni, vinstra gagnaugasvæði og vinstri kinn. Þar undir hafi verið blæðing sem náð hafi í gegnum húð inn að kúpuyfirborði. Þar undir hafi komið í ljós höfuðkúpubrot sem náð hafi frá ennisbeini yfir í gagnaugabein, niður í gegnum þveran kúpubotninn og upp hægra megin í gegnum gagnaugabein og fram í ennisbein. Töluverð gliðnun hafi verið á brotinu. Þá hafi verið til staðar blæðing í bilinu á milli heila og kúpu, sem kallast subarachnoidal bil, og hafi blæðingin náð um bæði heilahvelin og undir yfirborð heila. Þá hafi verið mar yfir vinstra heilahveli og gríðarlegur bjúgur í heila. Fram kom hjá vitninu að afleiðingar heilabjúgs og blæðingar í bili á milli heila og kúpu sé myndun yfirþrýstings og að eina leið hans sé niður í átt að mænugöngum. Ummerki slíks þrýstings, sem kallast herniation, hafi komið í ljós og hafi það verið endanleg dánarorsök telpunnar, enda hafi slíkur þrýstingur áhrif á öndunarfærastöðvar og fleiri stöðvar. Annað sem fannst við krufningu hafi verið hruflsár um neðanverðan kvið og neðanverða útlimi, aðallega hné, og vinstri ökkla. Vitnið staðfesti að til að hljóta jafn umfangsmikla áverka og voru á líki telpunnar hefði þurft þungt högg. Vitnið var spurt hvort áverki sem þessi hefði getað komið við það eitt að stúlkan hefði fallið í götuna. Kvað vitnið það nær óhugsandi að fá jafn umfangsmikið brot og raun var, jafnvel þó svo telpan, sem var fimm ára gömul, hefði fallið á stein. Vitnið var spurt hvort framangreindir áverkar samrýmist því að höfuð telpunnar hafi farið undir hjól bifreiðarinnar. Vitnið kvað það ólíklegt þar sem nær engir áverkar hafi verið hægra megin á höfði telpunnar. Hefði höfuð hennar pressast ofan í svörðinn undan þunga bílsins hefðu átt að sjást ummerki hægra megin á andliti telpunnar. Þá hafi engin för verið á áverkasvæði, t.d. eftir hjólbarða eða eitthvað þess háttar. Vitnið kvaðst ekki geta sagt til um það nákvæmlega út frá útliti áverkanna hvað hafi lent á höfði telpunnar en staðfesti að til að fá áverka sem þessa hefði þurft talsverða utanaðkomandi krafta.

Vitnið T-kvk-nf Þ-kvk-nf, sem á umræddum tíma bjó á bænum Neðra-Seli gegnt bænum Mið-Seli, tók fram að hún hefði ekki orðið vitni að umræddu slysi. Vitnið lýsti því að hafa dagana fyrir slysið all oft riðið um Árbæjarveg sem liggur samsíða vegslóðanum að Mið-Seli. Þá hafi hún, í tvö eða þrjú skipti, orðið vitni að því að börnin sem þá dvöldu að Mið-Seli, hefðu farið út úr jeppling, sem þau voru farþegar í, til að opna hlið á vegslóðanum upp að Mið-Seli, þ.e. neðra hliðið við Árbæjarveg. Börnin hafi síðan hlaupið meðfram bifreiðinni upp að húsinu og haldið í hurðarhúna bifreiðarinnar. Vitnið kvaðst halda að karlmaður hafi þá ekið jepplingnum.

Vitnið J-kk-nf R-kk-nf, sem á umræddum tíma bjó á bænum Neðra-Seli gegnt bænum Mið-Seli, tók fram að hann hefði ekki orðið vitni að umræddu slysi. Vitnið lýsti háttalagi barnanna sem voru dagana fyrir slysið á bænum Mið-Seli með svipuðum hætti og vitnið T-kvk-nf Þ-kvk-nf. Vitnið kvað börnin hafi tvisvar eða þrisvar sinnum hlaupið vegslóðann að Mið-Seli. Vitnið minnti að þau hefðu hlaupið meðfram afturhurð jepplings og haldið í bifreiðina og að ökumaðurinn hafi verið karlmaður.

Vitnið [B], móðir hinnar látnu telpu, lýsti fyrir dómi þeim afleiðingum sem slysins hefur haft á heilsu hennar, atvinnuþátttöku og daglegt líf. Fram kom að ákærða leitaði til sérfræðinga í kjölfar slysins.

Niðurstaða

Ákærðu er gefið að sök að hafa síðdegis þann 3. ágúst 2011, ekið bifreiðinni ND-148 á vegslóða við Mið-Sel í Rangárþingi ytra, án nægilegrar aðgæslu með þeim afleiðingum að tæplega sex ára telpa, [A], sem var í mikilli nálægð við bifreiðina og ákærðu bar að sýna sérstaka tillitssemi, varð fyrir bifreiðinni, féll í götuna og hlaut við það svo mikla höfuðáverka að hún lést nokkrum klukkutímum síðar.

Fyrir dómi kom fram að á framangreindum tíma hafi veður verið gott, þurrt en skýjað og svolítið rok.

Heimreiðin að bænum Mið-Seli er einbreiður malarvegur og upplýst var undir rekstri málsins að breidd heimreiðarinnar á slysstað reyndist vera 4,05 til 4,20 metrar. Á heimreiðinni, sem liggur samsíða Árbæjarvegi í norðaustur, voru á þessum tíma tvö hlið. Annað hliðið við vegamót Árbæjarvegar og heimreiðarinnar að Mið-Seli og hitt nokkru norðar. Í gögnum málsins kemur fram að vegalengd frá því hliði að húsinu í Mið-Seli reyndist vera 175,8 metrar. Þá liggur fyrir samkvæmt gögnum málsins og framburði J-kk-ef H-kk-ef H-kk-ef, rannsóknarlögreglumanns, fyrir dómi, að ákærða vísaði vitninu á blóðblett á vegslóðanum rúmum tíu metrum frá nyrðra hliðinu. Sjá má staðsetningu blóðblettsins á ljósmyndum sem teknar voru á vettvangi. Samkvæmt framburði J-kk-ef H-kk-ef voru engin önnur ummerki sýnileg á slysstað, hvorki bremsu- né spólför. Ljóst er af gögnum málsins og framburði lögreglumanna fyrir dómi að telpan var flutt af slysstað en hún lá meðvitundarlaus í vegkanti líklega rúmum kílómetra sunnan við slysavettvang þegar lögregla kom fyrst á vettvang. Ljóst er því að slysavettvangur var rétt norðan við efra hliðið á heimreiðinni að Mið-Seli.

Fyrir liggur að ákærða hafði dvalið á bænum Mið-Seli dagana á undan slysinu ásamt eiginmanni sínum, tveimur ungum sonum þeirra, telpunni [A] og föður hennar. Þá liggur fyrir að á umræddum tíma ók ákærða bifreiðinni ND-148 áleiðis að Mið-Seli eftir sundferð. Með ákærðu í bifreiðinni voru tveir ungir synir hennar og telpan [A]. Sat telpan í farþegasæti við hlið ákærðu, eldri sonur ákærðu og jafnaldri telpunnar sat í aftursæti fyrir aftan bifreiðastjórasæti, en yngri sonur ákærðu sat hægra megin í aftursæti. Öll sátu börnin í sérútbúnum barnasætum. Þá liggur einnig fyrir að eiginmaður ákærðu og faðir telpunnar voru í annarri bifreið eitthvað á eftir bifreið þeirri sem ákærða ók. Ákærða lýsti því fyrir dómi að börnin, sem yfirleitt hefðu verið farþegar hjá föður telpunnar, hefðu oft opnað hliðin á heimreiðinni að bænum og nokkrum sinnum hlaupið á eftir bifreiðunum upp að húsinu. Ákærða greindi frá því að hafa, daginn fyrir slysið, séð telpuna hlaupa meðfram bifreiðinni upp að húsinu. Við skýrslutöku fyrir dómi upplýsti ákærða að hún hefði einu sinni fyrir umræddan atburð ekið bifreiðinni ND-148 og þá orðið vör við að bifreiðin hagaði sér svolítið undarlega þegar henni var ekið af stað, eins og ákærða orðaði það.

Ákærða er ein til frásagnar um aðdraganda slyssins. Fyrir dómi lýsti hún atvikum þannig að telpan hefði óskað eftir að fá að hlaupa síðasta spölinn að húsinu þegar ákærða ók heimreiðina að Mið-Seli umræddan dag. Ákærða stöðvaði bifreiðina og fóru þá telpan og eldri sonur ákærðu út úr bifreiðinni. Sonur ákærðu hafi farið fram fyrir bifreiðina en telpan staðið kyrr við hægri hlið bifreiðarinnar. Ákærða kvaðst hafa gefið telpunni merki með hendinni um að hún ætti að ganga áfram. Telpan hefði hrist höfuðið og gefið ákærðu merki um að aka af stað. Þá kvaðst ákærða hafa hrist höfuðið og gefið telpunni enn einu sinni merki um að ganga áfram. Þá hefði telpan gefið ákærðu merki um að hún ætlaði að fara aftur fyrir bifreiðina og í framhaldinu tekið skref aðeins aftur á bak og staðið kyrr aftan til við hægri framhurð bifreiðarinnar. Ákærða kvaðst þá hafa séð telpuna greinilega, þ.e. höfuð og rétt niður fyrir háls, og metið það svo að hún stæði það langt frá bifreiðinni að ákærðu væri óhætt að aka af stað, sem ákærða og gerði. Ákærða gat ekki sagt til um það hvort telpan hefði haldið í bifreiðina

Eins og áður greinir óskaði lögregla eftir bíltæknirannsókn á bifreiðinni ND-148 og hófst rannsóknin sama dag og slysið varð þar sem bifreiðin stóð við bæinn Mið-Sel. Rannsókninni var framhaldið á skoðunarstöð daginn eftir. Í málavaxtalýsingu hér að framan var gerð ítarlega grein fyrir niðurstöðum rannsóknar S-kk-ef S. K-kk-ef bifvélavirkjameistara. Í skýrslutöku fyrir dómi kom fram hjá S-kk-þgf að engin ummerki hafi verið á bifreiðinni, hvorki á hægri hlið bifreiðarinnar né undir henni.

Samkvæmt framburði J-kk-ef H-kk-ef H-kk-ef, rannsóknarlögreglumanns, vakti það athygli hans að á hægri hlið bifreiðarinnar hafi mátt greina far eða rykstroku frá hurðarhúni hægri farþegahurðar að framan skáhalt niður eftir aftari farþegahurð hægra megin. Eins og áður er rakið var bifreiðinni MD-148 ekið af slysavettvangi til suðurs og síðan aftur norður umræddan vegslóða að bænum Mið-Seli. Verður því ekki fullyrt að áðurnefnd rykstroka á hægri hlið bifreiðarinnar tengist slysinu þó vissulega séu líkur til þess enda kemur staðsetning hennar heim og saman við lýsingar ákærðu á því hvar telpan stóð við bifreiðina þegar hún ók af stað.

Vitnið S-kk-nf S. K-kk-nf, sem gerði bíltæknirannsókn á bifreiðinni ND-148, lýsti því fyrir dómi að við það að stíga á bensíngjöf bifreiðarinnar í beinu framhaldi af því að bifreiðin væri sett í framgír og bremsu sleppt hefðu viðbrögð bifreiðarinnar orðið miklu skarpari en venja er með sjálfskiptar bifreiðar og bifreiðin því farið fyrr af stað.

Fyrir dómi kom fram hjá ákærðu að hún væri óvön akstri sjálfskiptra bifreiða og hefði því þurft að horfa niður á gírabúnað bifreiðarinnar til að sjá í hvaða stillingu hún ætti að setja gírstöngina. Samtímis hefði hún sleppt bremsunni og ýtt á bensíngjöfina. Við það hefði bifreið tekið mikinn kipp og hefði það komið henni á óvart. Hún hefði þá bremsað mjög snöggt og litið til hliðar til að kanna hvar telpan væri en ekki séð hana og því farið út úr bifreiðinni. Ákærða taldi sig hafa ekið bifreiðinni fimm til sjö metra. Telpan hefði legið á jörðinni, tvo til þrjá metra frá bifreiðinni og hefði blóð sprautast úr nefi hennar þegar hún tók hana upp.

Samkvæmt framburði ákærðu fyrir dómi stóð telpan á þeim tíma aftan við hægri framhurð bifreiðarinnar og óumdeilt er að hún hlaut umtalsverða áverka í slysinu sem leiddu til þess að hún lést nokkrum klukkutímum síðar. Vitnið S-kk-nf Þ-kk-nf N-kk-nf, meinafræðingur, bar fyrir dómi að þungt högg hefði þurft til að hljóta jafn umfangsmikla áverka og voru á höfði telpunnar. Vitnið taldi ólíklegt að hjól bifreiðarinnar hefði farið yfir höfuð telpunnar þar sem nær engir áverkar hefðu verið hægra megin á höfði hennar. Vitnið staðfesti að til að fá áverka sem þessa hafi þurft talsverða utanaðkomandi krafta. Þó ekki hafi verið upplýst nákvæmlega hvernig telpan varð fyrir bifreiðinni, þykir með vísan til þess sem að framan er rakið og atvika málsins að öðru leyti, hafið yfir skynsamlegan vafa að mikill kraftur hafi leyst úr læðingi við akstur ákærðu í umrætt sinn. Í ljósi alls þessa og atvika að öðru leyti er hafið yfir skynsamlegan vafa að telpan hafi orðið fyrir bifreiðinni ND-148, með þeim afleiðingum sem í ákæru greinir.

Kemur þá til skoðunar hvort rekja megi slysið til bilunar í sjálfskiptingu bifreiðarinnar eins og verjandi ákærðu hefur haldið fram. Eins og áður greindi framkvæmdi vitnið S-kk-nf S. K-kk-nf bíltæknirannsókn á bifreiðinni ND-148 strax í kjölfar slysins. Fyrir dómi greindi vitnið frá því að virkni sjálfskiptingar bifreiðarinnar ND-148 hafi komið fram við hemlaprófun bifreiðarinnar en samkvæmt skýrslu vitnisins gerði hann fjórar mælingar á hemlagetu bifreiðarinnar. Lýsti vitnið gírabúnaði bifreiðarinnar þannig að í stað þess að bifreiðin færi mjúklega af stað, eins og sjálfskiptar bifreiðar geri yfirleitt, um leið og gírstöng er sett í framgír, eða svokallað „D“, hafi bifreiðin ND-148 rykkst eða rokið af stað og haldið þeirri ferð og taldi vitnið að hraði bifreiðarinnar hafi þá verið sambærilegur gönguhraða manns þó svo ekki væri stigið á bensíngjöfina. Vitnið kvað erfitt að segja til um hvort bifreið með slíka virkni í gírkassa fengi reglubundna skoðun. Sumar bifreiðar hefðu tiltekinn „karakter“ en svo kunni að vera að ástand á gírkassa í bifreiðinni ND-148 hefði á umræddum tíma flokkast undir bilun. Framburður vitnisins að þessu leyti er ekki í fullu samræmi við rannsóknarniðurstöðu vitnisins. Hins vegar þykir, með vísan til framburðar ákærðu fyrir dómi, um að hún hafi einu sinni áður en umrætt slys átti sér stað ekið bifreiðinni og þá orðið vör við að bifreiðin hagaði sér svolítið undarlega þegar henni var ekið af stað og þess að ákærða hafði ekið bifreiðinni umræddan dag um nokkurn veg, hafið yfir skynsamlegan vafa að rekja megi slysið til bilunar í gírabúnaði bifreiðarinnar.

Eins og rakið hefur verið voru aðstæður á vettvangi hinar ákjósanlegustu, skyggni gott og veður þurrt. Einnig er ljóst af framburði ákærðu að hún vissi af telpunni við hlið bifreiðarinnar og sá greinilega að telpan stóð kyrr aftan við hægri framhurð bifreiðarinnar þegar ákærða setti bifreiðina í framgír, sleppti bremsunni, steig á bensíngjöfina og bremsaði síðan mjög snöggt. Við mat á því hvort ákærða hafi í umrætt sinn sýnt nægilega tillitssemi og varúð og hvort hún hefði getað afstýrt slysinu er til þess að líta að nærri hinu vélknúna ökutæki stóð tæplega sex ára gamalt barn sem ákærða hafði daginn áður séð hlaupa meðfram bifreið slóðann heim að bænum. Ákærða, sem ekki var vön að aka sjálfskiptum bifreiðum, þekkti til viðbragða bifreiðarinnar ND-148 þegar hún var sett í framgír. Eins og aðstæðum og atvikum var háttað bar ákærðu því að sýna sérstaka tillitsemi og varúð. Ekki er fallist á það með verjanda að merkjagjöf eða bendingar telpunnar til ákærðu um að telpan ætlaði að fara aftur fyrir bifreiðina hafi verið nægileg enda lýsti ákærða því fyrir dómi að í kjölfar þeirrar merkjagjafar hafi telpan tekið skref aðeins aftur á bak og staðið þar kyrr. Gerðu aðstæður allar og ungur aldur telpunnar því auknar kröfur til ákærðu um ítrustu varkárni sem og til þess að ákærða tryggði með fullnægjandi hætti að telpan væri ekki nálægt bifreiðinni þegar ákærða ók af stað. Var það sérstaklega brýnt þar sem ákærðu var kunnugt um og þekkti til þeirra hnökra sem óumdeilanlega voru í sjálfskiptingu bifreiðarinnar.

Samkvæmt öllu framangreindu þykir ákærða með greindri háttsemi ekki hafa sýnt nægilega aðgæslu og þá sérstöku tillitssemi sem henni bar að sýna ungu barni í umferðinni. Með vísan til atvika málsins að öðru leyti mátti ákærðu vera ljóst að það fæli í sér mikla hættu að aka af stað þegar ungt barn stóð rétt við hlið bifreiðarinnar. Ákærða sýndi því að mati dómsins af sér stórfellt gáleysi með þeim afleiðingum sem í ákæru greinir. Með greindri háttsemi hefur ákærða gerst brotleg við 1. og 2. mgr. 4. gr. og 1. mgr. 26. gr. umferðarlaga nr. 5071987. Skýrsla um réttarkrufningu og framburður vitnisins S-kk-ef N-kk-ef sanna að afleiðingar háttsemi ákærðu eru þær sem í ákæru greinir. Slysið, sem rekja má til gáleysis ákærðu, varðar einnig við 215. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákvörðun refsingar

Ákærða hefur unnið sér til refsingar samkvæmt 215. gr. almennra hegningarlaga og 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987. Við ákvörðun refsingar ber að horfa til þess að samkvæmt sakavottorði hefur hún ekki áður sætt refsingum svo kunnugt sé. Fyrir liggur að hinar þungbæru afleiðingar slyssins höfðu veruleg áhrif á andlega líðan ákærðu sem hefur notið aðstoðar sérfræðinga í kjölfarið. Hins vegar verður ekki fram hjá því litið að ákærða sýndi af sér stórfellt gáleysi í umrætt sinn með hörmulegum afleiðingum.

Samkvæmt framanrituðu og með vísan til 77. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 er refsing ákærðu ákveðin fangelsi í 30 daga, en rétt þykir að fresta fullnustu þeirrar refsingar og skal hún falla niður að liðnum þremur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja, haldi ákærða almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Samkvæmt 1. mgr. 101. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 með síðari breytingum, skal ákærða svipt ökurétti í sex mánuði frá birtingu dómsins að telja.

Einkaréttarkrafa

[B], móðir hinnar látnu telpu, gerir kröfu um greiðslu miskabóta og málskostnaðar við að halda kröfunni frammi. Vísað er til þess að afleiðingar verknaðar ákærðu hafi reynst [B] þungbærar og valdið henni miklum þjáningum.

Samkvæmt greinargerð [B] sundurliðast bótakrafan þannig:

1. Miski samkvæmt 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 kr. 10.000.000

2. Lögfræðikostnaður kr. 574.790

Kröfunni til stuðnings er vísað til b. liðar 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Þá er vísað um vexti og dráttarvexti til 4. , 6., 8. og 9. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, og 3. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Verjandi ákærðu krefst þess aðallega að bótakröfu verði vísað frá dómi en til vara að krafan verði lækkuð.

Móðir hinnar látnu telpu hefur krafið ákærðu um miskabætur samkvæmt 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Skilyrði 2. mgr. 26. gr. áðurnefndra laga, sbr. 13. gr. laga nr. 37/1999, til þess að eftirlifendum, maka, börnum eða foreldrum, verði dæmdar miskabætur er að um hafi verið að ræða ásetning eða stórfellt gáleysi. Ákærða hefur verið sakfelld samkvæmt ákæru um alvarlegt brot á umferðarlögum og verða ástæður slyssins raktar til stórfellds gáleysis hennar í skilningi 2. mgr. 26. gr. laga nr. 50/1993, sbr. lög nr. 37/1999. Er því fallist á kröfu [B] um miskabætur henni til handa. Í miskabótunum fellst viðurkenning á að móðir telpunnar hafi orðið fyrir ófjárhagslegu tjóni af völdum ákærðu. Þykja bæturnar hæfilega ákveðnar 2.300.000 krónur, með vöxtum eins og greinir í dómsorði. Með vísan til 3. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, er ákærða dæmd til að greiða [B] málskostnað vegna vinnu við að halda kröfunni upp og þykir hann hæfilegur 325.700 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Sakarkostnaður

Í yfirliti lögreglustjórans á Selfossi yfir sakarkostnað eru reikningar vegna krufningar á telpunni sem lést í slysinu, samtals að fjárhæð 202.100 krónur. Einnig er að finna í yfirlitinu reikning vegna rannsókna Rannsóknarstofu í lyfja- og eiturefnafræði í tengslum við krufninguna og rannsókn á þvagsýni, samtals að fjárhæð 58.541 króna. Með vísan til dóms Hæstaréttar í málinu nr. 430/2008 verður ákærða ekki dæmd til að greiða framanritaðan kostnað.

Samkvæmt úrslitum málsins og með vísan til 1. mgr. 218. gr. laga um nr. 88/2008 sakamála, verður ákærða dæmd til að greiða allan annan sakarkostnað, samtals að fjárhæð 191.230 krónur. Þá er ákærða einnig dæmd til að greiða málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, G-kk-ef H-kk-ef héraðsdómslögmanns, sem þykja hæfilega ákveðin 200.800 krónur og málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns P-kk-ef A-kk-ef P-kk-ef hæstaréttarlögmanns, sem þykja hæfilega ákveðin 181.975 krónur, í báðum tilvikum að meðtöldum virðisaukaskatti, sem og ferðakostnað P-kk-ef A-kk-ef P-kk-ef hrl., 12.870 krónur. Um þá kröfu ákærðu að ákvarða beri að kostnaður við þýðingu á dómskjölum, öðrum en ákæru og greinargerð með einkaréttarkröfu, verði greiddur úr ríkissjóði, vísast til 2. mgr. 216. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Ó-kk-nf H-kk-nf K-kk-nf lögreglustjóri flutti málið af hálfu ákæruvaldsins.

R-kvk-nf T-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð

Ákærða, S-kvk-nf H-kvk-nf K-x-x G-x-x, sæti fangelsi í 30 daga en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum þremur árum frá uppkvaðningu dóms þessa, haldi ákærða almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1995.

Ákærða er svipti ökurétti í 6 mánuði frá dómsbirtingu að telja.

Ákærða greiði [B] 2.300.000 krónur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 5. ágúst 2011 til 22. september 2012, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags, og 325.700 krónur í málskostnað.

Ákærða greiði sakarkostnað 191.230 krónur. Ákærða greiði málsvarnarlaun G-kk-ef H-kk-ef hdl., 200.800 krónur og málsvarnarlaun P-kk-ef A-kk-ef P-kk-ef hrl., 181.975 krónur, í báðum tilvikum að meðtöldum virðisaukaskatti, og ferðakostnað P-kk-ef A-kk-ef P-kk-ef hrl., 12.870 krónur.

R-kvk-nf T-kvk-nf