S-56/2012

Mál þetta, sem tekið var til dóms 12. desember sl. var höfðað af lögreglustjóranum á Sauðárkróki 1. nóvember sl. með ákæru á hendur D-kk-þgf S-kk-þgf P-kk-þgf, fæddum 14. nóvember 1979, með lögheimili að Miklubraut 18, Reykjavík, „fyrir líkamsárás, með því að hafa rétt fyrir miðnætti að kvöldi laugardagsins 26. maí 2012, lagt leið sína að Gilstúni 15 á Sauðárkróki, knúið þar dyra og slegið húsráðandann D-kk-þf Ö-kk-þf K-kk-þf kt. 020775-6029 með hnefahöggi í andlitið eftir að D-kk-nf Ö-kk-nf kom til dyra, með þeim afleiðingum að hann hlaut skurð innan á vörinni og blæðing varð úr nefi, auk þess sem nefið bólgnaði og beyglaðist til hægri.

Telst þetta varða við 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Ákærði krefst þess aðallega að honum verði ekki gerð sérstök refsing en til vara vægustu refsingar sem lög frekast heimila og refsing í því tilfelli bundin skilorði.

II

Samkvæmt frumskýrslu lögreglunnar á Sauðárkróki hringdi D-kk-nf Ö-kk-nf K-kk-nf í lögreglu um kl. 00:25 aðfaranótt 27. maí sl. og tilkynnti að ráðist hefði verið á hann á heimili hans að Gilstúni 15 á Sauðárkróki. D-kk-nf Ö-kk-nf taldi líkur á því að hann væri nefbrotinn. Lögreglumenn héldu á vettvang og hittu D-kk-þf Ö-kk-þf þar. Hann var blóðugur í framan og þá var blóð á bol sem hann var í. Að mati skýrsluritara var nef D-kk-ef A-kk-ef sjáanlega skakkt. Eftir að lögreglumenn höfðu rætt við D-kk-þf Ö-kk-þf á vettvangi var honum ekið á sjúkrahús á Sauðárkróki til aðhlynningar.

Í vottorði sem F-kk-nf B-kk-nf læknir ritaði vegna þessa kemur fram að D-kk-nf Ö-kk-nf hafi skýrt frá því að ráðist hefði verið á hann á heimili hans og hann fengið nokkur hnefahögg í andlit áður en honum tókst að verja sig. Í vottorðinu segir að við skoðun sé D-kk-nf Ö-kk-nf vel áttaður á stað, stund og persónu. Hann hafi kvartað undan þrýstingi í nefi. Storknað blóð hafi verið í kringum varir og nef og þá hafi nefið virst beyglað til hægri. Hann hafi verið bólginn og með storknað blóð í báðum nösum, en blæðing hætt. Sjón og augnhreyfingar hafi verið eðlilegar. Efri vör hafi verið bólgin, meira hægra megin og með skurð u.þ.b. 6-7 millimetra innan á vörinni. Ekki hafi verið merki um áverka annars staðar á líkama. D-kk-nf Ö-kk-nf hafi farið heim að lokinni skoðun en verið ráðlagt að koma í endurmat á áverkum eftir helgi. Hins vegar sé ekki skráð nein frekari koma á heilsugæsluna vegna þessara áverka og ekki upplýsingar að finna í sjúkraskránni um að hann hafi leitað annað. Niðurstaða læknisins er dregin saman þannig: „Skoðun leiddi þannig í ljós áverka í andliti, samanber lýsingu að ofan, mar, bólga og sár, grunur um nefbrot. Áverkar sem vel geta tilkomið við hnefahögg í andlit.“

III

Verður nú í aðalatriðum rakinn framburður ákærða og vitna fyrir dóminum.

Ákærði sagði upphaf málsins vera þannig að hann hafi talað við vinkonu sína í síma þetta kvöld en hún hafi verið stödd heima hjá D-kk-þgf E-kk-þgf. Hún hafi afhent D-kk-þgf E-kk-þgf símann og hann hafi spurt hvað hann væri að gera og í samtali þeirra hafi komið fram að ákærði ætlaði næstu helgi á eftir að hitta börnin sín. D-kk-nf Ö-kk-nf hafi þá spurt hann hvort hann væri ekki barnaníðingur. Ákærði sagðist hafa neitað því og þá hafi D-kk-nf Ö-kk-nf sagt að hann væri bara helvítis barnaníðingur. Ákærði hafi þá sagt að þeir yrðu að tala saman og hann, í þeim tilgangi, farið heim til D-kk-ef A-kk-ef. Eftir því sem ákærði mundi best hafi D-kk-nf Ö-kk-nf sparkað til hans þegar hann kom að heimili hans og þeir í framhaldi af því rifist en D-kk-nf Ö-kk-nf hafi áfram kallað hann níðing. Ákærði kvaðst ekki muna hvor þeirra sló á undan en hann viðurkenndi að hafa slegið D-kk-þf Ö-kk-þf. Ákærði kvaðst hafa verið mikið niðri fyrir og sár vegna þess sem D-kk-nf Ö-kk-nf sagði við hann og hann hafi viljað ræða við hann. Að sögn ákærða var hann undir áhrifum áfengis þetta kvöld og þá kvaðst hann sjá eftir atvikinu. Hann kvaðst í dag vera veikur og staða hans ekki góð.

Vitnið D-kk-nf Ö-kk-nf K-kk-nf bar að hann hafi verið heima hjá sér þetta kvöld ásamt L-kvk-þgf R-kvk-þgf og fleira fólki. L-kvk-nf R-kvk-nf hafi rétt honum síma um kvöldið og ákærði hafi verið í símanum og spurt hvort hann mætti koma en því hafi hann svarað neitandi. Vitnið kvaðst ekki þekkja ákærða þó hann hefði hitt hann. Um klukkustund síðar hafi ákærði komið að heimili hans og bankað á dyrnar. Að sögn vitnisins var ákærði mjög æstur þegar hann kom og sagt hann hafa móðgað sig en það geti passað að ákærði hafi spurt hvort hann hefði verið að kalla hann barnaperra en hann svarað því neitandi og þá hafi ákærði slegið hann hnefahögg í andlitið. Vitnið kvaðst ekki hafa sagt við ákærða að hann væri barnaníðingur. Vitnið bar að eftir að ákærði hafði slegið hann tvö til þrjú högg hafi hann reynt að verja sig með því að sparka í áttina að ákærða. Að sögn vitnisins voru tveir menn í för með ákærða en þeir hafi ekkert skipt sér af málinu. Vitnið taldi að þeir sem voru gestir á heimili hans þetta kvöld hafi ekki séð atvikið. Að sögn vitnisins var hann undir áhrifum áfengis þetta kvöld.

Vitnið R-kk-nf I-kk-nf S-kk-nf kvaðst hafa verið gestkomandi hjá D-kk-þgf E-kk-þgf þetta kvöld. Vitnið bar að um kvöldið hafi verið bankað á útidyrnar og þegar D-kk-nf Ö-kk-nf opnaði hafi hann fengið hnefahögg í andlitið. Að sögn vitnisins heyrði hann ekki hvað fór á milli ákærða og D-kk-ef A-kk-ef. Vitnið kvaðst ekki muna eftir símtali þetta kvöld en mundi þó að D-kk-nf Ö-kk-nf hafi verið reiður eftir að hafa talað í símann. Vitnið mundi ekki til þess að til tals hafi komið þetta kvöld að D-kk-nf Ö-kk-nf hafi kallað ákærða barnaperra. Í skýrslu sem lögregla tók af vitninu 30. maí 2012 er haft eftir vitninu að ákærði hafi sakað D-kk-þf Ö-kk-þf um að segja við L-kvk-þf R-kvk-þf að hann væri barnaníðingur eða eitthvað í þá veru. Í sömu skýrslu er haft eftir vitninu að hann hafi ekki séð ákærða slá D-kk-þf Ö-kk-þf, heldur hafi hann heyrt dynkinn þegar höggið lendi á D-kk-þgf E-kk-þgf. Fyrir dóminum skýrði vitnið þennan framburð sinn þannig að hann hefði séð að D-kk-nf Ö-kk-nf hafi verið sleginn þó hann hafi ekki séð hvar höggið lenti enda hafi hann staðið nokkuð frá.

Vitnið A-kvk-nf S-kvk-nf S-kvk-nf var gestkomandi hjá D-kk-þgf E-kk-þgf þetta kvöld. Hún kvaðst muna til þess að D-kk-nf Ö-kk-nf talaði í síma um kvöldið. Hún sagðist ekki hafa orðið vitni að neinum átökum en mundi eftir að hafa heyrt D-kk-þf Ö-kk-þf segja „kemur hérna og ræðst á mann saklausan á heimili mínu.“ Eftir þetta hafi orðið einhverjar stimpingar. Vitnið mundi eftir orðaskaki milli D-kk-ef A-kk-ef og L-kvk-ef R-kvk-ef. Það hafi komið til vegna þess að L-kvk-nf R-kvk-nf hafið verið að tala við einhvern í símann en án þess að hún hafi áttað sig almennilega á því þá snérist það um það að einhver hafði kannað einhvern barnaníðing. Þegar ákærði kom á vettvang hafi allir gestirnir verið inni í stofu, hún þar á meðal og af þeim sökum hafi hún ekki séð hvað gerðist. Hún kvaðst muna til þess að ákærði hafi spurt D-kk-þf Ö-kk-þf hvort hann hafi verið að kalla hann barnaperra.

Vitnið L-kvk-nf R-kvk-nf Í-kvk-nf bar að ákærði hefði hringt í hana þegar hún var stödd heima hjá D-kk-þgf E-kk-þgf og spurt hvort hann mætti koma þangað en hún hafi svarað því neitandi. Ákærði hafi þá viljað tala við húsráðandann og hún hefi rétt honum símann og síðan viti hún ekki meira. Þó hafi ákærði ítrekað hringt í hana en hún hafi ekki svarað fyrr en hann hringdi úr síma móður sinnar. Vitnið kvaðst ekki hafa heyrt hvað fór á milli ákærða og D-kk-ef A-kk-ef. Vitnið kannaðist ekki við að hafa sagt við ákærða að D-kk-nf Ö-kk-nf hefði kallað hann barnaníðing og þá hafi D-kk-nf Ö-kk-nf sagt henni að hann hafi ekki gert það. Vitnið kvaðst ekki hafa lent í útistöðum við D-kk-þf Ö-kk-þf þetta kvöld en hann hafi þó talið að hún hefði heimilað ákærða að koma til þeirra. Að sögn vitnisins var hún farin frá heimili D-kk-ef A-kk-ef þegar ákærði kom þangað. Vitnið kvaðst ekki vita til þess að nokkur hafi kallað ákærða barnaníðing þetta kvöld en í hennar huga væri það hið síðasta sem hann myndi gera, þ.e. níðast á börnum. Að sögn vitnisins frétti hún síðar bæði frá ákærða og D-kk-þgf E-kk-þgf að rætt hafi verið um að D-kk-nf Ö-kk-nf hafi kallað ákærða barnaníðing. Vitnið kvaðst hafa verið undir áhrifum áfengis þetta kvöld.

IV

Þegar horft er til framburðar ákærða og vitna má ráða að tildrög máls þessa hafi verið með þeim hætti að ákærði og D-kk-nf Ö-kk-nf töluðu saman í síma þetta kvöld. Annað verður vart ráðið en að ákærði hafi á einhverjum tímapunkti fengið þær upplýsingar að D-kk-nf Ö-kk-nf hafi kallað hann barnaníðing. Ákærði hafi af þessum sökum talið ástæðu til að fara heim til D-kk-ef A-kk-ef og ræða við hann. Nánast strax eftir að ákærði kom þangað lentu hann og D-kk-nf Ö-kk-nf í átökum.

Að framan er rakið að ákærði hefur játað að hafa slegið D-kk-þf Ö-kk-þf hnefahögg í andlit í umrætt sinn. Með játningu ákærða og framburði vitna, einkum vitnisins D-kk-ef A-kk-ef telst sannað að ákærði hafi slegið hann hnefahögg í andlit líkt og í ákæru greinir og þá þykir ekki óvarlagt að leggja til grundvallar að afleiðingar höggsins hafi verið þær sem fram kemur í ákærunni en áverkalýsing er byggð á vottorði F-kk-ef B-kk-ef læknis.

Ákærði heldur því fram að hann hafi slegið D-kk-þf Ö-kk-þf í mikilli geðshræringu vegna þess að D-kk-nf Ö-kk-nf hafi kallað hann barnaníðing. Að mati ákærða verður af þeim sökum við úrlausn máls þess að horfa til ákvæða 3. mgr. 218. gr. b. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Auk þess hefur ákærði haldið því fram að D-kk-nf Ö-kk-nf hafi áður en til átaka kom á milli þeirra sparkað til hans sem einnig leiði til þess að horfa verði til ákvæða nefndrar greinar.

Af hálfu ákæruvalds er því hins vegar haldið fram að 3. mgr. 218. gr. b. eigi ekki við í máli þessu. Til þess að títtnefnt lagaákvæði eigi við þurfi árás að eiga sér stað í beinu framhaldi af ertingu eða þá að sá sem fyrir árás verður hafi átt upptök að áflogunum en þessi skilyrði séu ekki uppfyllt í þessu máli.

Eins og áður er getið verður lagt til grundvallar við úrlausn máls þess að ákærði hafi talið að D-kk-nf Ö-kk-nf hafi kallað hann barnaníðing. Eðlilegt er að slík ummæli séu til þess fallin að koma þeim sem fyrir verður í uppnám. Hins vegar háttar hér svo til að ákærði gerði sér ferð heim til D-kk-ef A-kk-ef vegna þessa og leið því nokkur tími frá því að ummælin féllu og þar til ákærði og D-kk-nf Ö-kk-nf hittust. Þar sem áflogin áttu sér ekki stað í beinu framhaldi af ertingunni eiga títtnefnd ákvæði 3. mgr. 218. gr. b. almennra hegningarlaga ekki við vegna þessa.

Ákærði hélt því jafnframt fram að D-kk-nf Ö-kk-nf hefði að fyrrabragði sparkað til hans þegar þeir hittust við heimili D-kk-ef A-kk-ef. Þessi lýsing ákærða er ekki í samræmi við framburð hans hjá lögreglu en þar bar hann að D-kk-nf Ö-kk-nf hefði að fyrra bragði slegið hann á vinstri kjálka. Fyrir dóminum lýsti vitnið R-kk-nf I-kk-nf því að hann hafi séð ákærða slá D-kk-þf Ö-kk-þf nánast um leið og D-kk-nf Ö-kk-nf opnaði útidyrnar á heimili sínu. Þessi framburður hans er ekki, eins og áður er rakið, í samræmi við lýsingu hans á atburðum hjá lögreglu. Vitnið D-kk-nf Ö-kk-nf taldi að þau sem voru heima hjá honum hafi ekki séð atvikið. Vitnið A-kvk-nf S-kvk-nf kvaðst ekki hafa séð atvikið og þá var vitnið L-kvk-nf R-kvk-nf farin af vettvangi þegar átökin áttu sér stað. Með framburði vitnisins D-kk-ef A-kk-ef sem fær stoð í framburði vitnisins R-kk-ef I-kk-ef telst sannað að ákærði hafi nánast strax eftir að hann kom að heimil D-kk-ef A-kk-ef slegið hann hnefahöggi í andlitið. Að þessu virtu kemur heldur ekki til álita að horfa til ákvæða nefndrar 3. mgr. 218. gr. b. með þeim rökum að D-kk-nf Ö-kk-nf hafi að fyrrabragði sparkað eða slegið til ákærða. Verður ákærði því sakfelldur fyrir háttsemi þá sem í ákæru greinir og þar er réttilega heimfærð til refsiákvæða.

Ákærði sem er 33 ára gamall á að baki allnokkurn brotaferil. Á árinu 1997 var hann dæmdur í 30 daga fangelsi skilorðsbundið fyrir þjófnað og hylmingu. Á sama ári gekkst hann undir sátt fyrir ölvun við akstur og þá var hann einnig dæmdur fyrir hraðakstur og akstur sviptur ökurétti. Hinn 3. mars 1998 var hann dæmdur fyrir að aka sviptur ökurétti, of hratt og einnig fyrir brot gegn áfengislögum. Hinn 29. október sama ár var hann dæmdur í 6 mánaða fangelsi fyrir brot gegn lögum um ávana- og fíkniefni. Í september 1999 var hann fundinn sekur um skjalafals en ekki gerð sérstök refsing. Í desember 1999 var ákærði dæmdur í 4 mánaða fangelsi fyrir líkamsárás. Hinn 14. janúar 2000 gekkst hann undir viðurlagaákvörðun fyrir brot gegn lögum um ávana- og fíkniefni. Í maímánuði sama ár var ákærða gert að greiða sekt fyrir ölvun við akstur, akstur sviptur ökurétti og hraðakstur. Hinn 3. október 2000 gekkst ákærði undir greiðslu sektar fyrir að aka sviptur ökurétti. Hinn 2. apríl 2001 var ákærði dæmdur í 30 daga fangelsi fyrir að aka sviptur ökurétti. Hinn 2. nóvember 2001 var hann dæmdur í 14 mánaða fangelsi fyrir stórfellda líkamsárás. Hinn 24. maí 2002 var hann dæmdur í 60 daga fangelsi fyrir nytjastuld, ölvun við akstur og akstur sviptur ökurétti. Hinn 26. mars 2004 var ákærði dæmdur til að greiða sekt fyrir brot gegn lögum um ávana- og fíkniefni og fyrir brot gegn 1. mgr. 48. gr. umferðarlaga. Hinn 14. nóvember 2005 var ákærði dæmdur í 30 daga fangelsi fyrir ölvun við akstur. Hinn 24. mars 2006 var ákærði dæmdur í 7 mánaða skilorðsbundið fangelsi í þrjú ár fyrir brot gegn 106. gr. almennra hegningarlaga. Þá var hann hinn 19. júlí sama ár dæmdur til að greiða sekt fyrir eignaspjöll og brot gegn lögum um ávana og fíkniefni. 11. október 2006 var ákærði dæmdur í 90 daga fangelsi fyrir að aka bifreið sviptur ökurétti. Hinn 14. desember 2006 var hann dæmdur í fimm mánaða fangelsi og sviptu ökurétti ævilangt fyrir brot gegn umferðarlögum og fyrir að aka bifreið sviptur ökurétti. Í febrúar 2007 var ákærði dæmdur í fjögurra mánaða fangelsi fyrir akstur sviptur ökurétti. Loks var hann í byrjun nóvember 2010 dæmdur í 30 daga fangelsi en fullnustu refsingarinnar frestað í tvö ár fyrir brot gegn 248. gr. almennra hegningarlaga.

Með broti því sem ákærði er nú sakfelldur fyrir hefur hann rofið skilorð síðastnefnda dómsins. Ber því með vísan til 60. almennra hegningarlaga að taka skilorðsdóminn upp og taka bæði málin til meðferðar og dæma þau í einu lagi eftir ákvæðum 77. gr. nefndra hegningarlaga. Að virtum sakarferli ákærða, einkum þeim þremur ofbeldisbrotum sem hann hefur verið sakfelldur fyrir, þykir refsing hans hæfilega ákveðin 60 daga fangelsi. Ekki eru efni til að binda refsinguna skilorði.

Með vísan til 1. mgr. 218. gr. ber að dæma ákærða til greiðslu alls sakarkostnaðar. Sækjandi lagði ekki fram yfirlit um sakarkostnað og verður því að ætla að sakarkostnaður hafi ekki fallið til við rannsókn málsins. Ákærði verður dæmdur til að greiða 188.250 króna málsvarnarlaun S-kk-ef K-kk-ef K-kk-ef héraðsdómslögmanns. Þá verður hann og dæmdur til að greiða 78.070 króna ferðakostnað verjanda síns. Málsvarnarlaun innifela virðisaukaskatt og við ákvörðun þeirra var tekið tillit til þess tíma sem fór í ferðalag verjandans.

Af hálfu ákæruvalds sótti málið B-kk-nf I-kk-nf Ó-kk-nf fulltrúi lögreglustjórans á Sauðárkróki.

H-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

Dómsorð:

Ákærði, D-kk-nf S-kk-nf P-kk-nf, sæti fangelsi í 60 daga.

Ákærði greiði 266.320 krónur í sakarkostnað þar með talin 188.250 króna málsvarnarlaun verjanda síns, S-kk-ef K-kk-ef K-kk-ef héraðsdómslögmanns.

H-kk-nf H-kk-nf