E-3809/2013

Mál þetta var höfðað þann 26. júlí 2013 og dómtekið 3. september 2014.

Stefnandi er Arion banki hf., Borgartúni 19, Reykjavík.

Stefndi er Nordic Visitor ehf., Bríetartúni 13, Reykjavík.

Stefnandi krefst þess að stefndi greiði stefnanda skuld að fjárhæð 12.781.461 kr. ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 12.781.461 kr. frá 19. apríl 2012 til greiðsludags. Þá krefst stefnandi málskostnaðar.

Stefndi krefst þess að hann verði sýknaður af öllum kröfum stefnanda. Jafnframt krefst hann málskostnaðar.

I

Málavextir

Í ágúst 2011 barst stefnanda beiðni með almennum pósti um að greiða andvirði meðfylgjandi tékka að fjárhæð 84.600 EUR, inn á reikning stefnda hjá bankanum. Beiðnin var dagsett 19. ágúst 2011, rituð á ensku á ómerkt bréfsefni með fyrirsögninni „Deposit memo“. Beiðnin er undir yfirskriftinni „Payment instruction:credit and advice“: „This is an authorization to approve and process the enclosed instrument into account details below.‟ Jafnframt segir: „Then have the account beneficiary notified that the insured 84.600 EUR (Eighty Four Thousand Six Hundred Euros) payment has been depositet into their account.“ Beiðnin ber undirskriftina R-x-x B-x-x með titilinn „Finance instructor“. Meðfylgjandi tékki var á eyðublaði frá HSBC Investment Bank Plc. í London útgefinn af E-x-x O. O-x-x.

Beiðnin var afgreidd 23. ágúst 2011 með því að 13.754.357 kr. voru lagðar inn á umræddan reikning stefnda. Hafði stefnandi þá dregið frá upphæðinni gjöld að fjárhæð 69.283 kr. Sama dag fékk K-kk-nf Þ-kk-nf S-kk-nf, fjármálaráðgjafi stefnda í aðalútibúi stefnanda, upplýsingar um ofangreint. Af því tilefni sendi hann tölvubréf til J-kk-ef S-kk-ef I-kk-ef, framkvæmdastjóra stefnda og stjórnarmanns, þar sem sá fyrrnefndi ritar: „Okkur var að berast erlendur tékki, sjá viðhengi. Samkvæmt fyrirmælum þá var tékkinn lagður inn á 301-26-4781.“

Daginn eftir, eða 24. ágúst 2011 klukkan 11:45, sendi H-kk-nf Æ-kk-nf H-kk-nf, starfsmaður stefnda, eftirfarandi tölvubréf til K-kk-ef Þ-kk-ef: „Ég sá að upphæðin var komin inn á 301-26-4781 hjá okkur en ég sá enga kvittun fyrir innborguninni. Er möguleiki að fá kvittun sem sýnir hvaða upphæð skilar sér til okkar í EUR og gengið sem notað er á EUR. Málið er að þessi aðili sendi allt of háa upphæð og við þurfum að endurgreiða honum mismuninn á því sem hann ætlaði að greiða og því sem hann greiddi.“ Stuttu síðar eða klukkan 11:48, sendi K-kk-nf Þ-kk-nf tölvubréf til H-kk-ef Æ-kk-ef, með afriti sendu á J-kk-þf S-kk-þf, þar sem segir: „Við vorum að fá athugasemd um að tékkinn þurfi að vera framseldur af félaginu þrátt fyrir fyrirmæli um annað. Tékkinn verður því skuldfærður til baka í dag og endursendur til okkar. Ég læt J-kk-þf S-kk-þf vita um leið og tékkinn berst til okkar þannig að hann geti komið við og framselt hann.“

Þann 24. ágúst 2011 kom J-kk-nf S-kk-nf í aðalútibú stefnanda og ritaði á bakhlið tékkans „kt. 690405-0590, pr.pr. Nordic Visitor ehf. J-kk-nf S-kk-nf I-kk-nf“. Fyrir ofan var handskrifað við stimpil stefnanda og áritun starfsmanns „samþ. 23/8 11, lagt á reikning 301-26-4781‟.

Næsta dag, eða 25. ágúst 2011 klukkan 14:33, sendi H-kk-nf Æ-kk-nf eftirfarandi tölvubréf til K-kk-ef Þ-kk-ef: „Ég hef ekki séð neina hreyfingu á 0301-26-4781 í tengslum við þennan erlenda tékka. Getum við treyst því að upphæðin sem við fengum inn á reikninginn sé ekki að fara aftur út af honum. Við þurfum að fara að endurgreiða þessum kúnna og þurfum að vera viss um að færslan sem kom inn til okkar í fyrradag verði ekki bakfærð.“ K-kk-nf Þ-kk-nf svaraði H-kk-þgf sama dag klukkan 14:42 þar sem hann sagði: „Var að spjalla við erlendu deildina, upphæðin verður ekki bakfærð, heldur átti sér stað færsla milli reikninga innan bankans þar til búið væri að framselja tékkann sem er lokið, smá misskilningur hjá mér.“ Sama dag, klukkan 15:33, sendi stefndi símgreiðslu að fjárhæð 77.584 EUR eða 12.781.461 kr. inn á reikning í nafni E-x-x O. O-x-x hjá Dubai Islamic Bank, Sameinuðu arabísku furstadæmunum.

Hinn 26. ágúst 2011 sendi stefnandi, J.P. M-x-x í Bretlandi tékkann til innheimtu hjá útgefanda og var farið fram á að andvirði tékkans yrði lagt inn á reikning stefnanda hjá JP Morgan. Með bréfi, dagsettu 14. september 2011, tilkynnti J.P. M-x-x stefnanda að HSBC bankinn hefði ekki greitt tékkann sökum þess að grunur léki á að hann væri falsaður eða fenginn á sviksamlegan hátt. Í framhaldi af þessu, eða 16. september 2011, bað J-kk-nf S-kk-nf, M-kvk-þf Á-kvk-þf, deildarstjóra fyrirtækjaþjónustu stefnanda, um að afturkalla millifærsluna 25. ágúst til E-x-x O O-x-x „vegna sviksamlegs athæfis“. Í tölvubréf M-kvk-ef til J-kk-ef S-kk-ef, dagsettu 27. september 2011, kemur fram að samkvæmt svari erlendis frá sé ekki unnt að verða við beiðninni þar sem ekki hafi verið nægt fé á reikningi viðtakanda símgreiðslunnar til að bakfæra greiðsluna.

Með bréfi, dagsettu 10. janúar 2012, krafði stefnandi stefnda um endurgreiðslu andvirðis tékkans eða samtals 13.754.357 kr. Af hálfu stefnda var þeirri kröfu mótmælt með bréfi dagsettu 19. janúar 2012 enda talið að stefndi gæti ekki borið ábyrgð á þeim mistökum sem átt hefðu sér stað. Hins vegar hefði stefndi greitt 972.896 kr. inn á reikning stefnanda en um væri að ræða „mismun á mótteknu fé og endurgreiddu“. Með svarbréfi stefnanda var áréttuð sú afstaða stefnanda að stefndi bæri ábyrgð á heildarandvirði tékkans og næmu eftirstöðvar nú, að teknu tilliti til innborgana, 12.781.461 kr. Þar sem ágreiningur var á milli aðila um það hvor þeirra bæri ábyrgð á fjártjóni stefnanda var mál þetta höfðað.

Við aðalmeðferð málsins komu fyrir dóminn til skýrslugjafar fyrirsvarsmaður stefnda Á-kk-nf J-kk-nf og K-kk-nf S-kk-nf, starfsmaður stefnanda.

II

Málsástæður og lagarök stefnanda

Stefnandi byggir kröfu sína á því að stefndi hafi stofnað til greiðsluskyldu gagnvart stefnanda með greiðslu stefnanda inn á reikning stefnda að fjárhæð 13.754.357 kr. hinn 23. ágúst 2011. Greiðslan hafi verið gerð á grundvelli þess að stefnanda barst beiðni um að andvirði umrædds erlends tékka yrði lagt inn á fyrrnefndan reikning stefnda.

Enn fremur byggir stefnandi á því að bæði hann og stefndi hafi lagt þann skilning í greiðsluna, og í framhaldinu með undirritun framkvæmdastjóra og stjórnarmanns stefnda á tékkann 23. ágúst 2011, að um væri að ræða framsal tékkans til stefnanda. Samkvæmt yfirliti úr fyrirtækjaskrá sé J-kk-nf S-kk-nf stjórnarmaður, framkvæmdastjóri og fari með prókúruumboð fyrir stefnda. Með undirrituninni hafi stefndi skuldbundið sig til að endurgreiða stefnanda andvirði tékkans, sem lagt hafi verið inn á reikning stefnda, ef tékkinn reyndist innistæðulaus, falsaður eða gallaður. Við kaup bankans á tékkanum hafi stefndi samþykkt þá skilmála sem um kaup á slíkum tékkum gilda, en þeir komi fram á kvittun fyrir kaupum stefnanda á tékkanum. Þá kveðst stefnandi byggja á almennum og ólögfestum reglum kröfuréttar og samningaréttar um skuldbindingargildi loforða og skyldu til að efna samninga. Ljóst sé að stefnandi hefði aldrei greitt andvirði tékkans til stefnda ef stefnandi hefði ekki talið sig geta fengið andvirði hans endurgreitt frá stefnda, ef innheimta hjá útgefanda reyndist árangurslaus. Önnur niðurstaða hefði verið óeðlileg í ljósi eðlis stefnanda sem fjármálafyrirtækis.

Enn fremur byggir stefnandi kröfu sína á ákvæðum laga nr. 94/1933 um tékka með lögjöfnun, nánar tiltekið ákvæðum 18. og 40. gr. laganna, sbr. einnig 28. og 29. gr. sömu laga. Ákvæðin mæli fyrir um að sá sem ritað hefði framsal á tékka ábyrgðist greiðslu hans og ef tékki væri ekki greiddur, þegar hann væri sýndur til greiðslu, gæti handhafi hans krafist fullnustu hjá framseljendum, útgefendum og öðrum tékkaskuldurum. Einnig vísar stefnandi til 10. gr. laganna um að skuldbinding tékkaskuldara sé gild þótt tékki sé að öðru leyti falsaður.

Stefnandi fullyrðir jafnframt að með greiðslu að fjárhæð 972.896 kr. hinn 18. janúar 2012 hafi stefndi viðurkennt greiðsluskyldu sína á heildarkröfunni. Engin ástæða hafi verið fyrir stefnda að endurgreiða stefnanda aðeins hluta kröfunnar, þ.e. „mismun á mótteknu fé og endugreiddu“, enda varði það stefnanda engu hvernig stefndi ráðstafaði þeim fjármunum sem hann fékk greidda frá stefnda 23. ágúst 2011. Fjármunirnir hafi verið stefnda til frjálsrar ráðstöfunar eftir að hann hafi fengið þá greidda inn á reikning sinn. Það hafi verið stefndi sjálfur sem hafi tekið ákvörðun um að millifæra 77.548 EUR til útgefanda tékkans 25. ágúst 2011, en millifærslan hafi verið framkvæmd af stefnda sjálfum í netbanka hans. Stefnandi hafi þar hvergi komið nærri. Þegar stefnda hafi verið ljóst að hann hefði gert mistök með því að framkvæma millifærsluna hafi hann óskað eftir því við gjaldeyrismiðlun stefnanda að þess yrði freistað að afturkalla greiðsluna. Líkt og fyrr greini hafi það ekki verið unnt, enda hafi ekki verið nægt fé á reikningi útgefanda tékkans.

Loks styður stefnandi kröfu um dráttarvexti við 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu. Upphafstími dráttarvaxta sé 19. apríl 2012, sbr. 3. mgr. 5. gr. laga nr. 38/2001.

III

Málsástæður og lagarök stefnda

Stefndi hafnar þeirri málsástæðu stefnanda að stefndi hafi stofnað til greiðsluskyldu gagnvart stefnanda með greiðslu stefnanda inn á bankareikning stefnda 23. ágúst 2011. Beiðnin hafi ekki borist stefnanda frá stefnda, heldur frá erlendum svikahrappi, og þegar af þeirri ástæðu hafi ekki stofnast til samningssambands milli stefnanda og stefnda við það að stefnandi lagði fjármunina inn á reikninginn með þeim hætti að stefndi hafi þá skuldbundið sig með samningi til þess að greiða stefnanda skuld að sömu fjárhæð.

Þá mótmælir stefndi því að hann hafi lagt þann skilning í greiðsluna, að um væri að ræða framsal ávísunarinnar til stefnanda og að stefndi hafi skuldbundið sig til að endurgreiða stefnanda andvirði ávísunarinnar ef hún reyndist vera innistæðulaus, fölsuð eða gölluð. Hvergi sé í gögnum málsins að finna loforð stefnda í þá veru. Stefndi segir enn fremur að jafnvel þótt svo væri, þá hefði stefnandi fallið frá þeim meinta endurgreiðslurétti þegar hann hafi lofað stefnda að nýta sér hann ekki, eins og fram komi í tölvubréfi K-kk-ef Þ-kk-ef S-kk-ef, starfsmanns stefnanda, 25. ágúst 2011. Þar segir: „Var að spjalla við erlendu deildina, upphæðin verður ekki bakfærð, heldur átti sér stað færsla milli reikninga innan bankans þar til búið væri að framselja tékkann sem er lokið, smá misskilningur hjá mér.“

Enn fremur heldur stefndi því fram að stefnandi geti ekki byggt á rétti til endurgreiðslu vegna þess að málatilbúnaður hans lúti að því að krefja stefnda um greiðslu skuldar, en endurgreiðslukrafa sé skaðabótakrafa og sé því ekkert samræmi á milli dómkröfunnar og málsástæðna stefnanda að þessu leyti.

Stefndi mótmælir því að staðlaður texti á skjali með fyrirsögninni „Kaup tékka“ geti haft samningsgildi með málsaðilum og vekur stefndi sérstaklega athygli á því að í skjalinu sé gert ráð fyrir að viðskiptamaður stefnanda samþykki textann með áritun sinni. Það hafi stefndi ekki gert.

Þá ítrekar stefndi að hann hafi ekki lofað stefnanda að greiða honum þá fjárhæð sem um er deilt í málinu og því sé ekki unnt að byggja á ólögfestum reglum kröfuréttar og samningaréttar eins og stefnandi geri í stefnu sinni.

Stefndi heldur því enn fremur fram að ekki verði heldur byggt á því að stefndi hafi stofnað til skuldar við stefnanda á grundvelli þess meinta forsendubrests sem hann lýsi og mótmælir stefndi í því sérstaklega að stefnandi geti öðlast kröfuréttindi á hendur stefnda eingöngu vegna þess að hann sé fjármálafyrirtæki og án þess að stefndi hafi lofað því sérstaklega. Þá skorti að gild rök séu færð fram fyrir því að fjármálafyrirtæki eigi að njóta aukinna réttinda umfram aðra og að þau eigi að öðlast kröfuréttindi á hendur borgurunum án þess að til þeirra hafi verið stofnað. Stefnandi beri sönnunarbyrði fyrir því að stefndi hafi skuldbundið sig til að greiða honum umkrafða fjárhæð og jafnframt hafi hann sönnunarbyrði fyrir því að þær aðstæður séu uppi í málinu sem réttlætt geti að stefnda verði gert að greiða honum fjárhæðina á öðrum grundvelli, eins og á grundvelli skaðabótareglna eða reglna um óréttmæta auðgun. Þetta hafi stefnandi ekki gert enda feli það sem skrifað er á bakhlið hinnar ávísunarinnar ekki í sér slíka skuldbindingu. Til þess að áritun framkvæmdastjóra stefnda gæti haft í för með sér greiðsluskuldbindingu gagnvart stefnanda þyrfti slík skuldbinding að vera berlega orðuð í textanum. Stefnandi eigi því enga kröfu á hendur stefnda á grundvelli áritunarinnar.

Stefndi kveðst mótmæla því að stefnandi hafi öðlast kröfuréttindi á hendur stefnda á grundvelli lögjöfnunar frá ákvæðum 18. gr. og 40. gr. tékkalaga nr. 94/1993, sbr. einnig 28. gr. og 29. gr. sömu laga. Stefndi mótmælir því að ákvæðum tékkalaga verði beitt með lögjöfnun með þeim hætti að fallist verði á að stefndi hafi stofnað til skuldar við stefnanda. Um sérlög sé að ræða sem gildi um tiltekin skjöl að uppfylltum tilgreindum formskilyrðum skv. 1. gr. laganna. Ef réttra formskilyrða sé ekki gætt hafi skjalið ekki tékkagildi, sbr. 2. gr. laganna. Tékkinn sé ekki lagður fram í frumriti og jafnvel þótt svo hefði verið fullnægi það ekki ákvæðum tékkalaga. Til að mynda sé orðið tékki ekki að finna í meginmáli, ekki sé í skjalinu kveðið á um skilyrðislaus tilmæli um að greiða ákveðna upphæð og útgáfustaðar sé ekki getið í skjalinu.

Loks mótmælir stefndi því að hann hafi viðurkennt greiðsluskyldu sína með því að greiða stefnanda 972.896 kr. í janúar 2012. Greiðslan hafi verið innt af hendi vegna þess að stefndi hafi ekki viljað auðgast á kostnað stefnanda þegar fyrir lá hvernig í pottinn var búið með hina sviksamlegu háttsemi hinna erlendu svikahrappa.

IV

Niðurstaða

Í málinu er um það deilt hver eigi að bera fjártjón það sem varð þegar útlendur aðili, E-x-x O-x-x, fékk annars vegar starfsmenn stefnanda, Arion banka hf., til að leggja tékka að andvirði 84.600 EUR inn á reikning stefnda, Nordic Visitor ehf., og hins vegar starfsmenn stefnda til að millifæra stærstan hluta þeirrar fjárhæðar, eða 77.548 EUR, inn á reikning E-x-x O-x-x hjá Dubai Islamic Bank, þaðan sem fjármunirnir hurfu.

Fram kom í aðilaskýrslu fyrirsvarsmanns stefnda að aðdragandi innborgunar fyrrefnds E-x-x O-x-x hefði verið eðlilegur frá sjónarhóli stefnda. Hann hafi verið í samskiptum við starfsmenn stefnda með tölvupósti og svonefndu „Live Chat“ spjallforriti sem leiddu til þess að E-x-x pantaði ferð frá stefnda. Í skýrslu hans kom einnig fram að almennt væri greitt fyrir slík viðskipti með bankamillifærslu eða með greiðslukorti. Í þessu máli háttaði svo til að E-x-x sendi sjálfur ávísun, ásamt bréfi, til Arion banka hf. þar sem hann bað bankann um að greiða andvirði tékkans inn á reikning Nordic Visitor. Óumdeilt er að stefnandi varð við beiðninni 23. ágúst 2011 án þess að ræða fyrst við starfsmenn stefnda. Af framlögðum gögnum má sjá að starfsmaður stefnda lét starfsmann stefnanda, K-kk-þf S-kk-þf, vita strax daginn eftir að viðskiptavinurinn hefði greitt of háa fjárhæð.

Í vitnaskýrslu K-kk-ef kom fram lýsing á því hvernig væri farið með erlenda tékka sem bærust bankanum. Sagði hann að slíkir tékkar væru almennt fyrst sendir í innheimtu erlendis en sex vikum síðar fengi viðskiptavinurinn andvirði tékkans lagt inn á reikning sinn. Eftir ósk viðskiptavinar mætti þó leggja andvirðið strax inn á reikning hans að því gefnu að greiðsluhæfi viðskiptavinarins leyfði það.

Af því sem að framan er rakið er ljóst að meðhöndlun bankans á tékkanum í málinu var ekki í samræmi við það sem almennt tíðkaðist. Kom það einnig fram í málflutningi lögmanns stefnanda. Dugar stefnanda því ekki að vísa til þess að sér hafi borist beiðni um að leggja andvirði tékkans inn á reikning stefnda, enda barst hún frá E-x-x O-x-x en ekki stefnda. Gildir einu þó að stefnandi hafi verið viðskiptabanki stefnda. Ber því að hafna þeirri málsástæðu stefnanda að stefndi hafi þá þegar stofnað til greiðsluskyldu gagnvart stefnanda með greiðslu stefnanda inn á reikning stefnda.

Kemur þá til skoðunar hvort stefnandi geti með eftirfarandi aðgerðum fellt ábyrgð á stefnda. Eftir að greitt hafði verið inn á reikning stefnda kom í ljós að láðst hafði að fá tékkann framseldan frá stefnda til stefnanda. Hófst stefnandi handa við að fá úr því bætt og fór svo að starfsmaður stefnda, J-kk-nf S-kk-nf I-kk-nf, mætti á starfsstöð starfsmanns stefnda, fyrrnefnds K-kk-ef, þann 24. ágúst 2011, og ritaði aftan á tékkann „pr. pr. Nordic Visitor ehf. J-kk-nf S-kk-nf I-kk-nf.“

Málið er ekki rekið sem tékkamál, enda liggur frumrit tékkans ekki fyrir. Þegar af þeirri ástæðu ber að hafna þeirri málsástæðu stefnanda að beita beri 18. gr. laga nr. 94/1933 um tékka með lögjöfnun, en í þeirri grein segir að sá, sem ritað hefur framsal á tékka, ábyrgist greiðslu hans, nema hann hafi sérstaklega undanskilið sig þeirri ábyrgð. Myndi önnur niðurstaða leiða til þess að unnt væri að komast hjá stífum formreglum tékkalaganna.

Í ljósi þess að ábyrgð stefnda á greiðslu tékkans verður ekki byggð á þessum grunni kemur til skoðunar hvort í orðum þeim sem rituð eru aftan á tékkann felist einhvers konar yfirlýsing, sem eftir almennum reglum samningaréttarins leiði til þess að stefndi beri ábyrgð á greiðslu hans. Það er mat dómsins að svo sé ekki. Með öllu er óljóst hvað fór í millum starfsmanna stefnanda og stefnda þegar fyrrnefnd orð voru rituð aftan á tékkann, í öllu falli er ósannað að þá hafi starfsmaður stefnda gefið stefnanda loforð um að takast á hendur ábyrgð á tékkanum. Er því hafnað þeirri málsástæðu stefnanda að með undirrituninni hafi stefndi verið skuldbundinn til að endurgreiða stefnanda andvirði tékkans. Að sama skapi er ekki fallist á þá málsástæðu stefnanda að almennar og ólögfestar reglur kröfuréttar og samningaréttar um skuldbindingagildi loforða leiði til þess að stefnda beri að greiða andvirði tékkans, enda er sem fyrr segir með öllu ósannað að stefndi hafi gefið loforð í þá átt.

Stefnandi hefur einnig byggt á því að stefndi hafi undirgengist ábyrgð við móttöku kvittunar fyrir tékkakaupunum. Í skjalinu, sem stefnandi hefur lagt fram og ber yfirskriftina „Kaup tékka‟, er að finna eftirfarandi texta: „Ef ofangreindur tékki reynist innistæðulaus, falsaður eða gallaður þá skuldbindur undirritaður sig til að endurgreiða bankanum andvirði tékkans og bæta honum allt það tjón og kostnað sem innlausnartilraunin kann að hafa í för með sér bankanum að skaðlausu“. Ekki liggur fyrir hvort eða hvenær kvittunin var móttekin af starfsmönnum stefnda enda var hún aldrei undirrituð af hálfu stefnda eða starfsmanna hans. Ber því að hafna þessari málsástæðu stefnanda.

Þann 25. ágúst 2011 upplýsti starfsmaður stefnda, fyrrnefndan K-kk-þf um að til stæði að endurgreiða E-x-x hluta upphæðarinnar og spurði af því tilefni sama starfsmann stefnanda hvort stefndi gæti treyst því að upphæðin færi ekki aftur út af reikningnum. Starfsmaður stefnanda svaraði um hæl að upphæðin yrði ekki bakfærð enda búið að framselja tékkann. Í ljósi þess aðstöðumunar sem var með aðilum var brýn ástæða til þess að starfsmaður stefnanda varaði stefnda við því að bankinn ætti eftir að innleysa tékkann ytra og minnti hann á ábyrgð hans á tékkanum, hafi sú ábyrgð verið til staðar. Það var þó ekki gert. Eins og hér stóð á mátti starfsmaður stefnda því skilja orð starfsmanns stefnanda samkvæmt orðanna hljóðan, þ.e. þannig að honum væri óhætt væri að endurgreiða fjárhæðina.

Eftir að í ljós kom að tékkinn fengist ekki greiddur ytra vegna gruns um að hann væri falsaður, krafði stefnandi stefnda um endurgreiðslu andvirðis tékkans. Stefndi millifærði þá 972.896 krónur inn á reikning stefnanda, þ.e. mismun þeirrar upphæðar sem lögð var inn á hans eigin reikning 23. ágúst og þeirrar upphæðar sem stefnandi millifærði inn á bankareikning E-x-x hjá Dubai Islamic Bank. Virðist það hafa verið gert til að sýna fram á að stefnandi hafi aldrei ætlað sér að hagnast á viðskiptunum. Að mati dómsins ber að líta á millifærsluna sem eðlileg viðbrögð við innheimtukröfu stefnanda. Ekki er hægt að fallast á að með millifærslunni hafi stefndi viðurkennt greiðsluskyldu sína á heildarupphæðinni og ber því að hafna þeirri málsástæðu stefnanda.

Með vísan til þess sem rakið hefur verið, forsögu málsins, stöðu aðila og atvika að öðru leyti ber að sýkna stefnda af kröfu stefnanda.

Stefnanda er, með vísan til 2. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991, gert að greiða stefnda málskostnað sem þykir hæfilegur 380.000 krónur.

S-kvk-nf H-kvk-nf héraðsdómari kveður upp þennan dóm.

D Ó M S O R Ð:

Stefndi, Nordic Visitor ehf., er sýkn af kröfum stefnanda, Arion banka hf.

Stefnandi greiði stefnda 380.000 krónur í málskostnað.

S-kvk-nf H-kvk-nf