S-676/2006

Mál þetta, sem dómtekið var að lokinni aðalmeðferð 13. mars sl., er höfðað með ákæru ríkissaksóknara, dagsettri 5. október 2006 á hendur Í-kk-þgf Á-kk-þgf, kt. 000000-0000, Brimhólabraut 35, Vestmannaeyjum, fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás, með því að hafa að morgni miðvikudagsins 1. febrúar 2006 að Strandvegi 73b, Vestmannaeyjum, stungið J-kk-þf S-kk-þf E-kk-þf, kt. 000000-0000, með hnífi í hægri upphandlegg. Við það hlaut J-kk-nf tvo skurði sem sauma þurfti, annan með sex sporum en hinn með fjórum.

Ákæruvaldið telur brot ákærða varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20/1981, og krefst þess að ákærði verði dæmdur til refsingar. Sýslumanninum í Vestmannaeyjum var falin meðferð málsins.

Af hálfu ákærða er krafist sýknu af refsikröfu en til vara vægustu refsingar sem lög leyfa. Þá er þess krafist að málsvarnarlaun verjanda greiðist úr ríkissjóði.

Málsatvik og rannsóknargögn

Í frumskýrslu lögreglu kemur fram að tilkynning hafi borist að morgni miðvikudagsins 1. febrúar 2006 frá fjarskipamiðstöð lögreglunnar um að J-kk-nf S-kk-nf E-kk-nf hefði verið stunginn. Við komu lögreglu á brotavettvang, að Strandvegi 73b, Vestmannaeyjum, sá lögreglan hvar þrír menn stóðu fyrir utan útidyrnar og sögðust þeir vera skipverjar á Guðmundi VE. Eftir að lögregla hafði knúið dyra að Strandvegi 73b, kom J-kk-nf S-kk-nf til dyra og hélt hann blóðugu þurrkubréfi við hægri upphandlegg sinn. Inni í íbúðinni sátu K-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og ákærði við drykkju og virtust ölvaðir. Kvaðst J-kk-nf S-kk-nf hafa verið stunginn með hnífi í handlegginn. Sagði hann að þar hefði verið að verki maður sem hann þekkti ekki og hefði þegar yfirgefið brotavettvang. Undir frásögnina tóku þeir G-x-x og ákærði. Tjáði J-kk-nf S-kk-nf lögreglu að þetta hefði byrjað þannig að einhverjir úr áhöfn Guðmundar VE, sem höfðu verið hjá honum fyrr um nóttina, hefðu verið með leiðindi við einn aðila sem hefði einnig verið í heimsókn hjá sér og hefði það verið sá sem hefði stungið sig. Kvað J-kk-nf S-kk-nf að einn skipverjanna hefði verið búinn að lofa skipstjóranum viskíi og hefði árásarmaðurinn verið með viskí. Hefði skipverjinn óskað eftir áfenginu við hann án afláts sem hefði endað með því að árásarmaðurinn hefði orðið mjög reiður, gripið eldhúshníf úr eldhúsinu og ætlað að rjúka í skipverjann. Kvaðst J-kk-nf S-kk-nf hafa þá stokkið á árásarmanninn til að stöðva hann og taka af honum hnífinn. Sagði J-kk-nf S-kk-nf að í átökunum hefði hnífurinn óvart stungist í hægri upphandlegg hans og skorið hann. Þá kvað J-kk-nf S-kk-nf að í kjölfarið hefði árásarmaðurinn haldið á brott. Var afstaða J-kk-ef S-kk-ef til atviksins sú að um óhapp hefði verið að ræða og hugðist hann ekki leggja fram kæru vegna málsins.

Í áverkavottorði, dagsettu 9. febrúar 2006, undirrituðu af H-kk-þgf K-kk-þgf, lækni á heilbrigðisstofnun Vestmannaeyja, segir að J-kk-nf S-kk-nf hafi komið í skoðun að morgni 1. febrúar 2006 þar sem hann hefði verið stunginn af manni í hægri upphandlegg fyrr um morguninn í gleðskap að eigin sögn. Var J-kk-nf S-kk-nf með tvo skurði aftarlega á hægri upphandleggnum, skyn og hreyfigeta fyrir neðan það virtist vera í góðu lagi. Skurðirnir voru ekki djúpir og var sett í þá 6 + 4 spor í deyfingu. Áverkinn sem slíkur reyndist ekki alvarlegur og ætti að jafna sig fyrir utan ör. Áverkinn var í brjóstkassahæð og lágu skurðirnir þannig að hugsanlegt væri að um sama átakið væri að ræða sem valdið hefði báðum skurðunum í sama vettvangi (svo).

Í viðræðum lögreglu við brotaþola meðan á vettvangsrannsókn stóð, kom fram að hinn ætlaði árásarmaður hefði verið á veitingastaðnum Drífanda fyrr um nóttina og hefði hann setið við borð sem er við útidyr staðarins, n.t.t. hægra megin þegar gengið er inn á staðinn og lýsti honum sem stórum, þreknum og ljóshærðum. Ítrekaði J-kk-nf S-kk-nf að hann vissi ekki hvað þessi maður héti en taldi samt að um mann úr Vestmannaeyjum væri að ræða enda hefði hann séð hann áður. Kom við nánari athugun í ljós að ákærði hafði setið við umrætt borð og var hann í framhaldi af því boðaður til skýrslutöku.

Framburður ákærða og vitna fyrir dómi.

Fyrir dómi greindi ákærði svo frá að hann hafi verið að drekka áfengi umrædda nótt ásamt fleirum. Hafi honum fundist sem svo að eitthvað hefði verið í uppsiglingu af hálfu Akureyringa sem þar voru, gagnvart honum og félögum hans. Kvaðst hann hafa tekið hníf sem þarna var á borði og gengið þrjú til fjögur skref með hann í átt að þeim í þeim tilgangi að reka þá út en þá hafi hann ekki vitað fyrr en „K-kk-nf“ hefði stokkið á hann og fellt hann í gólfið og tekið af honum hnífinn. Síðan kvaðst hann reka minni til þess að einhver hefði hellt yfir hann áfengisglasi sem hefði orðið til þess að hann hefði ekki séð neitt. Að svo komnu máli hefði allt róast og þeir staðið upp en þá hafi þeir tekið eftir því að „K-kk-nf“ var með skurð á hendinni sem ákærði hefði ekki vitað hvernig var til kominn og kvaðst ákærði ekki hafa stungið hann. Nánar aðspurður kvaðst ákærði hafa farið inn í eldhús og tekið hníf úr hnífastatífi og gengið með hann í hendinni í brjósthæð, þannig að blaðið hefði snúið upp og hann hefði haldið í handfangið á hnífnum, í áttina að Akureyringnum sem stóð móts við útidyrnar. Kvaðst ákærði hafa sagt honum að koma sér út en kvaðst hafa verið viss um að Akureyringurinn hefði ætlað að ráðast á þá félagana og það hefði hann ekki viljað. Sagði ákærði að „K-kk-nf“ hefði rifið af sér hnífinn um leið og hann hefði sagst ekki vilja hafa „svona“ í sínum húsum, eftir að þeir voru komnir í gólfið. Kvaðst ákærði ekki hafa haft í hyggju að stinga neinn, heldur einungis að reka viðkomandi út úr húsinu. Sagðist hann hafa verið talsvert ölvaður þegar atvikið átti sér stað og hafa verið frekar rólegur framan af en ákveðinn. Kvaðst ákærði hafa tekið hnífinn þar sem hann hefði haft orðaskak við Akureyringana og var tilfinning ákærða sú að hann yrði laminn þar sem Akureyringarnir hefðu verið mun fleiri en hann og félagar hans. Nánar aðspurður kvað ákærði að hnífurinn hefði stungist í J-kk-þf þegar þeir hefðu fallið í gólfið en það hefði verið J-kk-nf sem hefði verið með hnífinn þegar þeir stóðu aftur upp. Aðspurður hvort það kynni að vera að J-kk-nf hafi fengið áverkana eftir að K-kk-nf hefði blandað sér í málin, kvað ákærði það vel geta verið. Nánar aðspurður um hvers vegna ákærði hefði ekki munað eftir atvikum í fyrri skýrslutöku hjá lögreglu, kvað ákærði sig hafa verið illa áttaðan vegna áfengisneyslu kvöldið áður en hann hefði síðan munað eftir þessu þegar hann hefði náð áttum.

Vitnið, G-kk-nf G-kk-nf, gaf símaskýrslu fyrir dómi. Vitnið kvaðst hafa verið í teiti hjá vini sínum J-kk-þgf og hafa boðið nokkrum áhafnarmeðlimum sínum með. Vitnið kvaðst hafa verið mjög ölvað umrætt kvöld og ekki geta sagt til með vissu hvað hefði gerst. Kvaðst vitnið ekki hafa séð nokkurn taka hníf sér í hönd eða að einhver hefði orðið sár á eftir. Þá kvað vitnið ekki hafa verið um rifrildi að ræða umrætt kvöld en það hafi hins vegar verið galsi í mönnum eftir að hafa verið á sjó. Nánar aðspurður út í ummæli sín í lögregluskýrslu kvað vitnið það ekki vera rétt eftir sér haft þar að það hefði séð J-kk-þf með hníf í hendi umrætt kvöld.

Þá kom fyrir dóminn L-kvk-nf B-kvk-nf G-kvk-nf og gaf skýrslu. Vitnið kvaðst hafa verið í íbúðinni, þar sem hún leigi herbergi, að Strandveginum umrædda nótt en kvaðst hafa haldið sig inni í herbergi alla nóttina með heyrnartól á höfði með tónlist í til að útiloka hávaðann sem barst frá gleðskapnum. Kvað vitnið lætin hafa verið alla nóttina en það sagðist ekki hafa þorað fram. Vitnið sagðist þó hafa farið fram undir morgun þegar lögreglan hefði verið komin á svæðið og þá séð að það blæddi úr J-kk-þgf. Vitnið kvaðst hvorki hafa heyrt nokkuð né séð er tengdist umræddum átökum.

Vitnið S-kk-nf R-kk-nf gaf símaskýrslu fyrir dóminum. Kvað vitnið að gleðskapurinn hefði farið vel fram á meðan það hefði verið í íbúðinni. Síðan hefði vitnið yfirgefið íbúðina ásamt félögum sínum þeim K-kk-þgf og Ó-kk-þgf en einn þeirra, K-kk-nf, hefði gleymt símanum sínum og hefðu þeir því snúið til baka. Eigandi íbúðarinnar hefði í fyrstu verið tregur til að opna fyrir þeim en síðan hefði hann gert það og þá hefði sannleikurinn komið í ljós en eigandi íbúðarinnar var alblóðugur. Í kjölfarið kvaðst vitnið hafa hringt á lögregluna. Kvað vitnið engin átök hafa orðið á meðan það var statt í íbúðinni og það hefði ekki orðið vitni að neinum átökum umrædda nótt. Þá kvaðst vitnið ekki hafa séð neinn með hníf í hendi eða að það hefði átt í orðaskaki við neinn umrædda nótt. Aðspurt kvaðst vitnið ekki kannast við að nokkur hefði ætlað sér að lenda í átökum við sig í umrætt sinn og ítrekaði að engin átök hefðu átt sér stað á meðan það var í íbúðinni. Þá kvaðst vitnið aðspurt vera nokkuð visst á því að félagi sinn Ó-kk-nf hefði verið farinn út úr íbúðinni áður en átökin hófust, þrátt fyrir vitnisburð hans um hið gagnstæða hjá lögreglu, og kvaðst vitnið halda að Ó-kk-þgf væri að misminna en hann hefði verið töluvert meira ölvaður en vitnið. Nánar aðspurt kvað vitnið að það hefði ásamt félögum sínum verið að reyna kaupa viskí af manni sem var í teitinu. Hafi maðurinn verið talsvert uppstökkur og hafi Ó-kk-nf, félagi vitnisins, verið að fíflast í manninum vegna þess hversu uppstökkur hann hafi verið en það hafi hins vegar aldrei komið til ryskinga milli þeirra.

Brotaþoli, J-kk-nf S-kk-nf E-kk-nf, kom fyrir dóminn. Kvaðst vitnið hafa umrædda nótt boðið áhöfnum af tveimur skipum í gleðskap heim til sín. Kvað vitnið aðra áhöfnina hafa lofað að útvega skipstjóra sínum viskí. Þegar áhöfnin kom til vitnisins hafi einn maður verið að drekka viskí. Sagði vitnið áhöfnina hafa gengið heldur gróflega til verks við að reyna að fá umrædda viskíflösku. Hafi það gengið svo langt að vitninu hafi fundist nóg komið og hafi það ákveðið að biðja áhöfnina að fara. Þegar áhöfnin hafi verið búin að klæða sig í skóna og svo til komin út, þá hafi vitnið séð útundan sér hvar ákærða var nóg boðið og hann hafi verið kominn með hníf í hönd. Hafi ákærði gengið í áttina að áhöfninni en vitnið hefði verið á milli þeirra. Kvað vitnið sig vera lærðan dyravörð og hafi það því tekið þá ákvörðun að afvopna ákærða, óháð því hvað hann hefði ætlað sér með hnífinn. Kvaðst vitnið því næst hafa gengið rakleitt að ákærða og tekið hann niður, þrátt fyrir að félagi ákærða hefði stokkið á bak vitnisins til að reyna að koma í veg fyrir að ákærði yrði stöðvaður. Sagði vitnið félagann hafa fljótlega farið af sér eftir að þeir hefðu verið komnir í gólfið. Kvaðst vitnið hafa haldið í hnífinn, þvert yfir blaðið þar sem hann hafi verið svo stór og hafi hluti blaðsins staðið fram úr hendinni á sér. Kvaðst vitnið hafa sagt við ákærða að hætta þessum látum áður þeir myndu meiða sig á hnífnum. Taldi vitnið að við það að félagi ákærða hefði stokkið á bakið á því, hefði hnífurinn stungist í gegnum skinnið á hendinni á sér. Kvaðst vitnið hafa skammað ákærða fyrir háttsemina og við það hefði ákærði róast og þeir staðið upp í mesta bróðerni. Kvaðst vitnið halda að tveir úr áhöfninni hefðu verið komnir út þegar ákærði hefði tekið hnífinn sér í hönd. Sagði vitnið ákærða hafa staðið kyrran með hnífinn en ekki gengið að áhöfninni, hann hafi í raun einungis ætlað að ógna þeim. Hann hafi ekki verið mjög æstur en talað háum rómi. Kvaðst vitnið ekki halda að hann hefði ætlað að ráðast á neinn, heldur einungis ætlað að sýna vald sitt. Nánar aðspurt sagði vitnið ákærða hafa sagt við sig að hann hefði líklegast stungið áhafnarmeðliminn, vitnið S-kk-þf, í öxlina ef hann hefði ekki farið út úr húsinu með góðu. Þá kvaðst vitnið halda að hnífurinn hefði stungist í sig við það að „K-kk-nf“ hefði stokkið á bakið á sér. Þá sagðist vitnið telja að það hefði haldið um hnífinn þegar hnífurinn hefði stungist í það en kvaðst þó ekki vera alveg visst um það.

Þá kom fyrir dóminn vitnið H-kk-nf H-kk-nf, lögreglumaður. Kvaðst vitnið hafa komið fyrst á vettvang ásamt félaga sínum. J-kk-nf hafi tekið á móti sér og hafi hann verið með stungusár á handleggnum. Kvaðst vitnið minna að þar hafi fyrir verið inni þrír aðilar, K-kk-nf, ákærði og G-x-x, ásamt J-kk-þgf. Hafi J-kk-nf sagt ágreining hafa komið upp milli manna og hafi aðili, sem væri farinn, reiðst öðrum manni, gripið hníf í þeim tilgangi að ráðast á hinn manninn en J-kk-nf hefði stöðvað árásarmanninn með þeim afleiðingum að hnífurinn hefði stungist í handlegg J-kk-ef og við það hefði árásarmaðurinn farið út. Kvað vitnið aðra sem þar inni hefðu verið hafa staðfest frásögnina og að um óhapp hefði verið að ræða. Sagði vitnið engan hafa kannast við árásarmanninn. Kvaðst vitnið hafa séð að sárið á J-kk-þgf hefði verið stungusár en ekki hefði verið um mikið sár að ræða. Þá hefði hnífurinn fundist á vettvangi ataður litlu blóði, ásamt því að blóð hefði verið á gólfinu í litlu magni en ekki hefði verið merkjanlegt að um átök hefði verið að ræða þarna innandyra. Aðspurt kvað vitnið menn hafa verið ölvaða sem þarna voru og hefði J-kk-nf haft orð fyrir þeim og hefðu hinir einungis tekið undir orð hans.

Vitnið K-kk-nf S-kk-nf kom fyrir dóminn og gaf skýrslu. Kvað vitnið sig hafa farið í teiti til J-kk-ef ásamt vitninu S-kk-þgf, vitninu Ó-kk-þgf og tveim öðrum sem það vissi ekki hvað hétu. Sagði vitnið þá hafa verið þar dágóða stund og þá hafi orðið átök milli manna sem vitnið kvaðst ekki muna eftir sökum ölvunar en kvaðst muna að því hefði verið vísað á dyr. Þá minnti vitnið að einn strákur til viðbótar hefði verið þarna og hefði hann farið á röltið með þeim um bæinn eftir að þeir voru reknir út. Kvaðst vitnið, ásamt hinum hafa bankað aftur upp á hjá J-kk-þgf síðar um nóttina, svona til að athuga með heilsuna hjá strákunum. Nánar aðspurt kvaðst vitnið ekki hafa séð nein átök eða hníf á lofti. Kvaðst vitnið hafa séð J-kk-þf slasaðan á handleggnum þegar þeir hafi komið til hans í seinna skiptið. Aðspurt kvaðst vitnið halda að vitnið S-kk-nf og árásarmaðurinn hafi verið að munnhöggvast þarna um nóttina en kvaðst þó ekki vera visst.

Vitnið Ó-kk-nf V-kk-nf kom fyrir dóminn. Kvaðst vitnið hafa farið í teiti til J-kk-ef eftir að skemmtistað sem þeir höfðu verið á lokaði. Sagði vitnið ákærða hafa verið að rífast við einn skipsfélaga sinn, vitnið S-kk-þf, umrædda nótt. Kvaðst vitnið hafa farið með ákærða inn í eldhús til að tala við hann. Þegar þangað hafi verið komið þá kvað vitnið ákærða hafa tekið hníf úr hnífastatífi sem þar var og stokkið af stað í áttina að vitninu S-kk-þgf en húsráðandinn gengið þá í milli og stöðvað ákærða á leiðinni að vitninu S-kk-þgf. Aðspurt kvað vitnið S-kk-þf hafa setið inni í horni gegnt eldhúsinu og J-kk-þf við hlið hans. Sagði vitnið J-kk-þf hafa áttað sig á því hvað hafi verið í uppsiglingu og því stokkið af stað í veg fyrir ákærða. Kvað vitnið sig og skipsfélaga sína hafa farið fram í forstofu á meðan átökin hafi verið í gangi og síðan í kjölfarið yfirgefið íbúðina að beiðni húsráðanda. Kvaðst vitnið hafa séð að J-kk-nf hefði skorist en sá ekki þegar hnífurinn stakkst í J-kk-þf, heldur einungis að þeir hefðu oltið um gólfið. Kvaðst vitnið aðspurt ætla að J-kk-nf hefði komið í veg fyrir alvarlegra atvik með því að ganga í veg fyrir ákærða, þar sem hann hafi verið mjög æstur. Sagði vitnið S-kk-þf hafa verið búinn markvisst að æsa ákærða upp. Aðspurt kvað vitnið það ekki rétt hjá S-kk-þgf að vitnið hefði verið meira ölvað en S-kk-nf og fari hann því ekki með rétt mál. Þá sagðist vitnið ekki muna til þess að fleiri hefðu blandast í slagsmálin en það kunni þó að hafa verið. Aðspurt kvaðst vitnið ekki vita hvað ákærði hefði ætlað sér með hnífinn en a.m.k. ætlað sér að vera ógnandi og fannst ólíklegt að ákærði hefði ætlað sér að stinga J-kk-þf.

Niðurstaða

Ákærði hefur neitað sök að því leyti að honum er ekki kunnugt um hvort hann hafi haldið um hnífinn þegar J-kk-nf skarst. Hann kveður það ekki hafa verið ásetning sinn að valda J-kk-þgf skaða, heldur hafi hann einungis ætlað að nota hnífinn til að ógna þeim sem hann taldi að ætluðu að stofna til slagsmála við sig. Ekki liggur fyrir að aðrir en vitnið S-kk-nf hafi verið í orðaskaki við ákærða umrædda nótt og hafa vitnin J-kk-nf, Ó-kk-nf og K-kk-nf staðfest það fyrir dómi. Þá hefur ákærði viðurkennt að hafa farið inn í eldhús og tekið hníf úr hnífastandi og gengið með hann í hendinni í brjósthæð, þannig að blaðið hefði snúið upp, í áttina að vitninu S-kk-þgf sem hafi staðið á móts við útidyrnar. Framburður vitnanna J-kk-ef og Ó-kk-ef er í samræmi við framburð ákærða um það að hann hafi tekið hníf í eldhúsinu og gengið í átt að vitninu S-kk-þgf með hnífinn í hendi sér í brjósthæð.

Þá liggur fyrir í málinu að vitnið J-kk-nf hafi, ákærða að óvörum, tekið á móti honum, snúið hann í gólfið með þeim afleiðingum að hnífurinn stakkst í upphandlegg J-kk-ef þannig að sauma þurfti samtals tíu spor. Ekki telst sannað hver hafi haldið um hnífinn þegar hann stakkst í brotaþola og ósannað verður að telja að fyrir ákærða hafi beinlínis vakað að valda tjóni með háttsemi sinni. Þá er ekki loku fyrir það skotið að K-kk-nf eigi þátt í því hvernig fór með því að stökkva á bak J-kk-ef. Hins vegar verður að telja að ákærða hafi ekki getað dulist að með því að halda hnífi, með 21 cm löngu blaði, í brjósthæð í sömu andrá og stefndi í átök væri langlíklegast að tjón hlytist af. Verður því að telja brot ákærða rétt heimfært í ákæruskjali og hefur hann unnið sér til refsingar.

Samkvæmt sakavottorði ákærða hefur hann hlotið refsingar fyrir ölvunarakstur og þá var hann með dómi Héraðsdóms Suðurlands upp kveðnum 30. mars 2005, dæmdur fyrir brot gegn 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga í eins mánaðar fangelsi skilorðsbundið í tvö ár og hefur ákærði því með broti þessu rofið skilorð þess dóms. Verður sá dómur tekinn upp og refsing dæmd í einu lagi, sbr. 60. gr. sbr. 77. gr. almennra hegningarlaga. Við ákvörðun refsingar þykir rétt að líta til þess að afleiðingar verknaðar ákærða voru ekki alvarlegar en ekki verður fram hjá því litið að hending ein virðist hafa ráðið að ekki fór verr.

Þykir refsing ákærða vera hæfilega ákveðin fangelsi í þrjá mánuði en fullnustu hennar skal fresta og skal hún niður falla að liðnum þremur árum frá birtingu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

Með vísan til 165. gr. laga nr. 19/1991 skal ákærði greiða allan sakarkostnað, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, H-kk-ef B-kk-ef hdl., sem ákvarðast 124.500 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti og 7.500 krónur vegna læknisvottorðs.

H-kk-nf O. A-kk-nf, dómstjóri, kveður upp dóm þennan. Dómsuppsaga hefur dregist vegna mikilla anna dómstjórans.

D ó m s o r ð:

Ákærði, Í-kk-nf Á-kk-nf, sæti fangelsi í þrjá mánuði, en fullnustu refsingarinnar skal fresta og skal hún niður falla að liðnum þremur árum frá birtingu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

Ákærði greiði allan sakarkostnað, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, H-kk-ef B-kk-ef, hdl., fyrir dómi, 124.500 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti og 7.500 krónur vegna læknisvottorðs.

H-kk-nf O. A-kk-nf.