S-177/2011

Málið, sem dómtekið var 12. maí síðastliðinn, er höfðað með ákæru ríkissaksóknara, útgefinni 10. febrúar 2011 á hendur „Á-kk-þgf Ó-kk-þgf G-kk-þgf, kennitala 000000-0000, Grænásbraut 1220, Reykjanesbæ, fyrir brot gegn valdstjórninni, með því að hafa fimmtudaginn 6. ágúst 2009, á skrifstofu Innheimtustofnunar sveitarfélaga, Lágmúla 9, Reykjavík, veist að J-kk-þgf I-kk-þgf J-kk-þgf starfsmanni stofnunarinnar, með því að slá til hans og klóra hann á hálsi, með þeim afleiðingum að J-kk-nf I-kk-nf hlaut klór á hálsi og væga tognun á hægri baugfingri.

Telst þetta varða við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 1. gr. laga nr. 25/2007.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Ákærði neitar sök og krefst sýknu. Þess er krafist að sakarkostnaður, þar með talin málsvarnarlaun, verði greiddur úr ríkissjóði.

II

Málavextir eru þeir að framangreindur brotaþoli kom til lögreglu 16. september 2009 og kærði ákærða fyrir árás. Kvaðst hann hafa verið við vinnu í afgreiðslu Innheimtustofnunar sveitarfélaga þegar ákærði hafi komið og krafist þess að fá endurgreitt fé, sem hann taldi sig eiga inni hjá stofnuninni. Brotaþoli kvaðst hafa sent ákærða inn til lögfræðings og síðan heyrt mikinn hávaða þaðan. Hann kvaðst hafa ætlað að sjá hvað um væri að vera, en í því hafi ákærði ruðst út og reynt að henda um koll prentara sem varð á vegi hans. Brotaþoli kvaðst hafa getað komið í veg fyrir það, en þá hefði ákærði slegið til hans, en honum tekist að víkja sér undan högginu. Í framhaldinu hefði ákærði svo ráðist á sig og klórað sig á hálsinn vinstra megin. Lögfræðingurinn hafi nú komið og í sameiningu hafi þeim tekist að yfirbuga ákærða og vísa honum út.

Lögfræðingurinn bar efnislega á sama hátt um málsatvik og brotaþoli.

Ákærði neitaði sök við yfirheyrslu hjá lögreglu og taldi sig hafa verið á sjúkrahúsi umræddan dag, en honum hafi fæðst sonur 7. ágúst 2009.

Brotaþoli fór á slysadeild og í vottorði þaðan segir að við skoðun sjáist áverkar aðallega vinstra megin á hálsi þar sem voru tvö grunn sár „rétt fyrir aftan og neðan vi. eyra, ca 2,5 cm að lengd. Einnig sár yfir angulus mandibulae (kjálkabein) v.m., 2,5-3 cm að lengd einnig. Sé ekki mar eða bólgu á hálsinum. Engir aðrir áverkar á höfði eða hálsi. Við skoðun á hæ. hendi eru eymsli yfir PIP lið á baugfingri hæ. handar. Góður hreyfanleiki í liðnum og góður stöðugleiki. Sé ekki áberandi mar eða bólgu. Önnur skoðun á hendi eðlileg.“ Greiningin var margir yfirborðsáverkar á hálsi og tognun og ofreynsla á hægri baugfingri.

III

Ákærði neitaði sök við aðalmeðferð og kvaðst ekki hafa komið í Innheimtustofnun sveitarfélaga þennan dag. Hann og kona sín hefðu farið á Landspítalann um klukkan 8 að morgni 6. ágúst 2009 þar sem koma átti af stað fæðingu hjá konunni. Aðfaranótt 7. ágúst hefði þeim svo fæðst sonur. Ákærði kvaðst aðeins einu sinni hafa brugðið sér frá í 10 mínútur til að fá sér að borða á bensínstöð skammt frá spítalanum.

Brotaþoli kvaðst hafa verið við störf sín umræddan dag þegar ákærði hefði komið og sagt að stofnunin hefði stolið af sér peningum sem hann ætlaði að ná aftur með einum eða öðrum hætti. Brotaþoli kvaðst hafa sent hann inn til lögfræðings og skömmu síðar heyrt hávaða frá skrifstofu lögfræðingsins. Hann hefði því gengið í áttina að henni og í því hafi ákærði komið út úr skrifstofunni og ætlað að henda prentara um koll. Brotaþoli kvaðst hafa ýtt á móti prentaranum til að hann færi ekki um koll og þá hefði ákærði ráðist á sig. Ákærði hefði slegið til sín og lenti höggið á höfðinu. Einnig hefði hann klórað sig í hálsinn og meitt sig á hendi.

Lögfræðingurinn bar að ákærði hefði komið til sín umræddan dag og verið ósáttur vegna afgreiðslu stofnunarinnar varðandi endurgreiðslu vaxtabóta. Hann hefði verið nokkuð ágengur og hafi fundi þeirra lokið með því að ákærði hefði staðið upp og ýtt hlutum af borðinu og farið fram. Ákærði hefði verið um 5 mínútur inni hjá sér. Skömmu síðar kvaðst lögfræðingurinn hafa heyrt skarkala frammi og séð þá að ákærði og brotaþoli voru í átökum. Hann kvaðst hafa farið fram og skilið þá og vísað ákærða út. Hann kvaðst ekki geta lýst átökunum nánar en að það hefðu verið slagsmál og hann kvaðst hafa séð rispu á hálsi brotaþola.

Læknirinn, sem ritaði áverkavottorð vegna brotaþola, staðfesti það. Hann kvað áverka hans samrýmast lýsingu hans á átökunum og þeim áverkum sem lýst er í ákæru. Hann kvað áverka brotaþola á hendi geta stafað af því að hann hafi verið að verjast.

IV

Ákærði neitar sök en með framburði tveggja framangreindra vitna er sannað, gegn neitun hans, að hann hafi ráðist á brotaþola og veitt honum þá áverka sem í ákæru greinir. Einnig styður áverkavottorð og framburður læknis, sem skoðaði brotaþola, framburð vitnanna. Samkvæmt þessu verður ákærði sakfelldur samkvæmt ákærunni en brot hans er þar rétt fært til refsiákvæðis.

Ákærði hefur ekki áður sætt refsingu. Refsing hans er hæfilega ákveðin fangelsi í tvo mánuði sem bundin skal skilorði eins og segir í dómsorði.

Ákæruvaldið krefur ákærða um greiðslu sakarkostnaðar að fjárhæð 70.271 króna. Er annars vegar um að ræða greiðslu fyrir áverkavottorð að fjárhæð 24.150 krónur og verður ákærði dæmdur til að greiða þá fjárhæð. Hins vegar er krafist greiðslu á 46.121 krónu sem er fyrir lögfræðiþjónustu frá fyrirtækinu Deloitte. Af gögnum málsins sést að lögreglan hefur kvatt til lögfræðing hjá fyrirtækinu til að vera viðstaddan þegar framangreindum vitnum voru sýndar myndir, þar á meðal af ákærða. Á þeim tíma var þó vitað hvern vitnin töldu hafa ráðist á brotaþola, en ekki verður séð að ákærða hafi verið gefinn kostur á að vera viðstaddur eða tilnefna lögmann til þess. Ákvæða 2. mgr. 30. gr. laga nr. 88/2008 var því ekki gætt og er því ekki fallist á að þessi kostnaður eigi að teljast sakarkostnaður, sbr. a-lið 1. mgr. 216. gr. sömu laga.

Loks verður ákærði dæmdur til að greiða málsvarnarlaun verjanda síns að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

A-kk-nf Í-kk-nf héraðsdómari kvað upp dóminn.

D Ó M S O R Ð :

Ákærði, Á-kk-nf Ó-kk-nf G-kk-nf, sæti fangelsi í 2 mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún falla niður að liðnum 2 árum frá birtingu dómsins fyrir ákærða, haldi hann almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

Ákærði greiði 24.150 krónur í sakarkostnað og málsvarnarlaun verjanda síns L-kk-ef R-kk-ef hdl., 150.600 krónur.

A-kk-nf Í-kk-nf.