X-7/2009

Með bréfi skiptastjóra í þrotabúi Tækja, tóla og byggingarvara ehf., mótteknu 20. febrúar 2009, var ágreiningsefni máls þessa skotið til úrlausnar dómsins. Málið var þingfest 6. mars 2009 og tekið til úrskurðar 3. nóvember sl.

Sóknaraðili er Liebherr-Werk Ehingen GmbH, Dr.-H-kk-nf. 1, 89584 Ehingen, Þýskalandi.

Varnaraðili er þrotabú Tækja, tóla og byggingarvara ehf.

Sóknaraðili krefst þess að viðurkennt verði eignarhald sóknaraðila gagnvart varnaraðila á eftirfarandi vörum og að sértökukrafa sóknaraðila gagnvart varnaraðila um afhendingu varanna nái fram að ganga og varnaraðila verði gert að afhenda vörurnar án tafar.

Vörurnar eru allar úr framleiðslu sóknaraðila:

Þá krefst sóknaraðili málskostnaðar.

Varnaraðili gerir eftirfarandi kröfur:

1. Að kröfu sóknaraðila um viðurkenningu á eignarhaldi að nefndum vörum verði hafnað.

2. Að sértökukröfu sóknaraðila um afhendingu á vörunum verði hafnað.

3. Jafnframt krefst varnaraðili málskostnaðar.

I.

Málavextir eru þeir að með úrskurði Héraðsdóms Reykjavíkur, uppkveðnum 30. júlí 2008, var bú Tækja, tóla og byggingarvara ehf., tekið til gjaldþrotaskipta. Sama dag var S-kvk-nf G-kvk-nf hrl. skipuð skiptastjóri búsins. Af hálfu sóknaraðila var lýst sértökukröfu í búið sem var hafnað af hálfu skiptastjóra með bréfi 22. október 2008. Sóknaraðili mótmælti afstöðu skiptastjóra með bréfi og á skiptafundi. Með heimild í 120., sbr. 171. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl., beindi skiptastjóri ágreiningnum til úrlausnar Héraðsdóms Reykjavíkur. Bréfið var móttekið 20. febrúar sl.

Sóknaraðili kveður fyrirtækið Mest ehf., seinna Tæki, tól og byggingarvörur ehf., hafa keypt ofangreinda vara- og aukahluti af sóknaraðila, hafi reikningarnir átt að bera vexti, sá fyrsti frá og með 22. febrúar 2008 en síðasti frá 17. júlí sama ár. Við kaupverð bætist pökkunar- og sendingarkostnaður. Greitt hafi verið inn á kröfu sóknaraðila, 5.7639 evrur. Sóknaraðili lýsir reikningunum þannig:

Salan hafi farið þannig fram að varningurinn hafi verið afhentur varnaraðila við verksmiðju sóknaraðila eða sendir varnaraðila á hans kostnað. Kostnaður við flutning hafi í öllum tilvikum verið greiddur af kaupanda og ábyrgð hafi verið hjá kaupanda frá afhendingu. Reikningar hafi verið gefnir út um leið og afhending átti sér stað eða varan var send en vaxtalaus greiðslufrestur hafi að jafnaði verið 10 dagar. Allar vörurnar hafi verið seldar með eignarréttarfyrirvara samkvæmt almennum sölu- og sendingarskilmálum sóknaraðila.

Greiðsluerfiðleikar hafi blasað við hjá varnaraðila sumarið 2008. Reikningar fyrir þeim vörum, sem seldar voru og taldir eru upp hér að framan hafi verið í vanskilum, auk reiknings að fjárhæð 5.121,6 evrur. Höfuðstóll skuldarinnar hafi verið 48.692,33 evrur.

II.

Sóknaraðili byggir á því að eignarréttur að vörunum hafi alla tíð verið sóknaraðila og aldrei færst yfir til Mest ehf., eða þrotabúsins. Vörurnar hafi verið seldar með eignarréttarfyrirvara samkvæmt svissneskum réttarreglum sem feli í sér að seljandi eigi vörurnar þar til kaupverð sé að fullu greitt. Kaupverðið hafi verið í vanskilum.

Sóknaraðili kveðst byggja á því að um réttarsamband milli sóknaraðila og Mest ehf. hafi farið eftir svissneskum réttarreglum.

Almenna söluskilmála sóknaraðila hafi verið að finna á baksíðu reikningseyðublaðs. Þeir hafi verið hluti af kaupsamningnum. Skilmálarnir hafi því verið aðgengilegir og skráðir á áberandi stað. Samkvæmt svissneskum rétti ríki formfrelsi, sbr. 11. gr. viðbótarákvæða við svissnesk einkamálalög, SR 220, og almennt sé viðurkennt að birting almennra viðskiptaskilmála á reikningseyðublöðum fullnægi skilyrðum laga, sbr. 1. gr. nefndra viðbótarákvæða. Með því að mótmæla ekki skilmálunum láti kaupandi vilja sinn um gildi þeirra í ljós með þegjandi hætti. Fyrirkomulag um almenna viðskiptaskilmála sé mjög algengt í verslunarsamböndum um alla Evrópu. Almennu söluskilmálarnir teljist því hluti samningsins milli sóknaraðila og Mest ehf.

Í almennu söluskilmálunum, tl. 6.2, hafi verið samið um lagaval. Þar komi fram að farið skuli eftir reglum UNCITRAL-samkomulagsins þegar það eigi við en í öðrum tilvikum eigi svissneskur réttur að gilda. Slíkir samningar um lagaval séu almennt viðurkenndir í svissneskum og íslenskum rétti.

Formkröfur um samninginn skv. 124. gr. svissneskra laga um alþjóðlegan einkamálarétt, SR 119, séu uppfylltar þar sem uppfylltar séu formkröfur annars hvors landsins. Svissnesk lög geri almennt ráð fyrir formfrelsi og sé ákvæðið um lagaval því formlega gilt. Samningurinn um lagaval hafi því verið gildur milli sóknaraðila og Mest ehf. og samkvæmt því skuli farið eftir nefndu ákvæði 6.2 í söluskilmálum. Í UNCITRAL samkomulaginu séu engin ákvæði um eignarréttarfyrirvara og eigi svissneskur réttur því við í fyrirliggjandi tilfelli.

Krafa sóknaraðila byggi á eignarréttarfyrirvara sem stofnast hafi yfir öllum hlutum sem seldir voru, skv. 4. tl. söluskilmála sóknaraðila. Hann hafi stofnast með löglegum hætti samkvæmt svissneskum réttarreglum. Samningsaðilar hafi samið um eignarréttarfyrirvarann í almennum söluskilmálum sóknaraðila sem hafi orðið hluti kaupsamningsins með tilvísun til þeirra á reikningseyðublaði sóknaraðila. Kaupandinn, Mest ehf., hafi samþykkt þá með þögn sinni. Með því sé fullnægt ákvæðum 1. gr. viðbótarákvæða við svissnesk einkamálalög SR 220.

Þar sem um viðskipti milli landa sé að ræða eigi ákvæði svissneskra laga um alþjóðlegan einkamálarétt SR 291, við, en í 103. gr. laganna sé gert ráð fyrir að eignarréttarfyrirvari geti stofnast við kaup á hlutum sem ætlaðir séu til útflutnings. Í slíkum tilfellum gildi reglur þess lands sem viðkomandi hlutur sé fluttur til um fyrirvarann, en þetta sé algeng regla alþjóðlegs samningaréttar.

Sóknaraðili lítur svo á að eignarréttarfyrirvari stofnist strax við afhendingu viðkomandi munar og þurfi því að vera samið um hann fyrirfram. Í því tilfelli sem hér um ræði hafi afhending átt sér stað EXW, es works, sem þýði að kaupandinn Mest ehf. hafi fengið umráð varanna þegar er sóknaraðili lét þær af hendi. Eignarréttarfyrirvarinn hafi stofnast um leið.

Eins og fram komi hafi það verið vilji aðila að stofna til eignarréttarfyrirvara. Réttaráhrif samkomulagsins um eignarréttarfyrirvara séu þau að kaupandinn, Mest ehf., hafi öðlast rétt til að eignast vörur skv. kaupsamningnum, en hann hafi þó ekki orðið eigandi fyrr en kaupverðið var greitt að fullu. Mest ehf. hafi fengið vörurnar afhentar en ekki eignast þær strax heldur fengið umráð þeirra auk þess að eiga tilkall til varanna með greiðslu kaupverðs. Afleiðing af fyrirvaranum hafi verið sú að eignarhald færðist ekki frá seljanda til kaupanda fyrr en kaupverð yrði greitt.

Vörurnar hafi svo verið fluttar til Íslands en engin breyting hafi orðið á eignarhaldi þeirra með flutningi til landsins. Málið hafi aðeins snert kaupandann, Mest ehf., og sóknaraðila innbyrðis en engan þriðja aðila, tilvitnaðir lagavalsskilmálar séu í fullu gildi, vilji aðila komi skýrt fram í samningstexta og eignarréttarfyrirvarinn gildi áfram. Inntak réttinda hafi ekki breyst þegar vörurnar voru fluttar milli landa, aðeins beiting réttindanna geti verið takmörkuð skv. 103. gr. svissneskra laga um alþjóðlegan einkamálarétt SR 291.

Við gjaldþrot Tækja, tóla og byggingarvara ehf., áður Mest ehf., hafi þrotabúið tekið við réttindum og skyldum félagsins og tilkallsréttur færst frá félaginu til þrotabúsins.

Sóknaraðili sem áður hafi eignast ótakmarkaðan eignar- og ráðstöfunarrétt yfir vörunum hafi verið knúinn til að beina kröfu sinni um afhendingu að þeim aðila sem hafði umráð yfir þeim, með því að lýsa kröfu í þrotabúið um afhendingu.

Sóknaraðili vísar til 72. gr. stjórnarskrár Íslands, um friðhelgi eignarréttar, en ákvæðið verði að skýra með hliðsjón af 1. gr. samningsviðauka nr. 1 við mannréttindasáttmála Evrópu.

Þá vísar sóknaraðili til svissneskra lagareglna, SR 220 um viðbótarákvæði við svissnesk einkamálalög, einkum 1. og 11. gr. varðandi samninga, og til 107., 108. og 109. gr. um riftun, til 8. gr. samkeppnislaga nr. SR 241 varðandi almenna viðskiptaskilmála og til laga nr. SR 291 um alþjóðlegan einkarétt, einkum 103. gr. varðandi eignarréttarfyrirvara, til 116. gr. varðandi lagaval og 124. gr. varðandi form samninga.

Einnig vísar sóknaraðili til laga nr. 43/2000 um lagaskil á sviði samningaréttar einkum 1. mgr. 3. gr. laganna. Þá vísar hann til laga um lausafjárkaup, einkum 41. gr. og reglna samnings Sameinuðu þjóðanna frá 1980 um alþjóðleg lausafjárkaup, sbr. 1. mgr. 88. gr. laga um lausafjárkaup. Hann styður málskostnaðarkröfu við 1. mgr. 130. gr. laga um meðferð einkamála.

III.

Varnaraðili fellst ekki á það að samningur hafi komist á um að svissneskur réttur skyldi gilda um viðskipti aðila eða að varan hafi verið seld með eignarréttarfyrirvara. Ekki hafi verið gerður sérstakur samningur milli aðila vegna viðskiptanna og ekkert í gögnum málsins sýni að umrædd ákvæði hafi verið kynnt varnaraðila sérstaklega áður en viðskiptin áttu sér stað. Einhliða áritun á bakhlið reiknings til varnaraðila eftir að kaupin höfðu komst á og varan verið afhent verði ekki talin nægja í þessu tilliti. Ástæða þess að varnaraðili mótmælti skilmálunum ekki sérstaklega sé ekki sú að fallist hafi verið á ákvæði skilmálanna heldur að varnaraðili vissi ekki af þeim, að minnsta kosti ekki fyrr en of seint.

Ekki hafi verið lagt fram frumrit reikninga þar sem söluskilmálar komi fram og ljósrit þau sem send hafi verið með kröfulýsingu sóknaraðila beri ekki með sér áritun á bakhlið. Af skilmálunum sem lagðir hafi verið fram í málinu megi ráða að um sé að ræða almenna söluskilmála Liebherr samsteypunnar vegna viðskipta þeirra í ýmsum löndum. Ekki verði séð að vísað sé sérstaklega til svissnesks réttar í skilmálunum.

Ágreiningur aðila varði rétthæð krafna á hendur þrotabúi sem fari eftir XVII. kafla laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl., sbr. 171. gr. laganna. Varnaraðili sé íslenskt félag, gjaldþrotaskiptin fari fram á Íslandi og um skiptin gildi því íslenskar réttarreglur. Við mat skiptastjóra á rétthæð kröfu á hendur þrotabúi verði fyrst og fremst að hafa í huga hagsmuni annarra kröfuhafa og meginreglur íslensks gjaldþrotaréttar varðandi jafnræði kröfuhafa. Varnaraðili telur aðilana ekki geta samið á þá leið að erlendar réttarreglur gildi við mat á því hvort krafa eigi að njóta sértökuréttar við gjaldþrotaskipti. Um slíkt gildi íslensk lög um gjaldþrotaskipti.

Varnaraðili krefst þess að sértökukröfu sóknaraðila verði hafnað þar sem krafan uppfylli ekki skilyrði 109. gr. laga um gjaldþrotaskipti. Ákvæðið sé undantekning frá meginreglu gjaldþrotalaganna um jafnræði kröfuhafa og séu því sett þröng hlutlæg skilyrði fyrir afhendingu verðmæta úr þrotabúi utan skuldaraðar til að tryggja jafnræði kröfuhafa við gjaldþrotaskipti. Ákvæðið verði að túlka mjög þröngt þar sem um forgangskröfu sé að ræða. Umræddar vörur hafi ekki verið sérgreindar í vörslum varnaraðila. Þar sem sóknaraðili hafi hvorki sýnt fram á eignarrétt né sérgreiningu sé um kröfuréttindi að ræða en ekki eignarrétt. Kröfuréttindi njóti ekki sérstöðu á hendur þrotabúi og njóti krafa sóknaraðila því einungis stöðu almennrar kröfu á hendur því.

Í 109. gr. gjaldþrotalaganna séu sett skilyrði fyrir sönnun á eignarrétti svo krafa sé afhent utan skuldaraðar en samkvæmt ákvæðinu skuli afhenda eign eða réttindi, sem eru í vörslum þrotabús, þriðja manni ef hann sannar eignarrétt sinn að þeim. Varnaraðili telur að sóknaraðili hafi ekki sýnt fram á eignarrétt sinn að vörunum með fullnægjandi hætti. Almennir söluskilmálar sóknaraðila uppfylli ekki skilyrði 35. gr. laga um samningsveð, sbr. 1. tl. 38. gr. laganna sem geri það að skilyrði að söluveðssamningur sé gerður skriflega um hver einustu kaup sem söluveð eigi að gilda um. Varnaraðili telur það koma skýrt fram í 2. tl. 38. gr. laga um samningsveð að söluveðssamningur verði að tiltaka sérstaklega þau verðmæti sem sett séu að söluveði og að samið hafi verið um slíkt með tilgreiningu hvers munar. Sóknaraðili hafi ekki tilgreint hvern mun við hverja sölu í söluveðssamningi heldur sé vísað til almennra söluskilmála sem gildi um margskonar viðskipti. Varnaraðili telji að þetta uppfylli ekki skilyrði 38. gr. laga um samningsveð og telur ákvæðið bera það skýrt með sér að ekki sé nóg að vísa til almennra söluskilmála heldur verði að sérgreina alla þá muni sem lagðir séu að söluveði og það verði að vera fyrir hendi söluveðssamningur fyrir hverja sölu ella sé söluveðið ekki gilt.

Loks byggir varnaraðili á því að eignarréttarfyrirvari sóknaraðila sé ekki gildur þar sem hann uppfylli ekki skilyrði 36. gr. laga um samningsveð. Ekki verði annað séð en að þær vörur sem varnaraðili hafi keypt af sóknaraðila hafi verið ætlaðar til endursölu. Þetta hafi sóknaraðila mátt vera ljóst þegar hann seldi varnaraðila umræddar vörur. Aðalstarfsemi varnaraðila hafi falist í rekstri verslana og sölu m.a. á Liebherr vinnuvélum og varahlutum í þær til stærri verktaka. Meginregla 36. gr. laga um samningsveð kveði á um að óheimilt sé að setja eignarréttarfyrirvara á vörur sem ætlaðar séu til endursölu. Sóknaraðili beri sönnunarbyrðina fyrir því að vörurnar hafi ekki verið ætlaðar til endursölu í þessu tilviki. Varnaraðili byggir á því að ef samið sé um söluveð í hlutum sem ætlaðir séu til endursölu hafi sá gerningur ekki gildi sem veðsetning og enginn veðréttur stofnist.

Til vara byggir varnaraðili á því, verði talið að svissneskur réttur telur gildi við mat á því hvort um sérstökukröfu sé að ræða, að íslensku lögin um samningsveð gildi. Fram komi í greinargerð sóknaraðila að skv. 103. gr. svissnesku laganna fari um framkvæmd eignarréttarfyrirvara eftir þeim lögum sem gildi í því landi sem hlutur sé fluttur til, ef um viðskipti milli landa sé að ræða. Ákvæðið sé þó öllu afdráttarlausara, en í því segi að löggjöf þess lands sem lausafjármunur sé fluttur til gildi um eignarréttarfyrirvara. Sóknaraðili vísi til þess að um algenga reglu alþjóðlegs samningaréttar sé að ræða. Varnaraðili telur samkvæmt þessu, að ákvæði íslensku samningsveðlaganna gildi um eignarréttarfyrirvara þar sem varan hafi verið flutt hingað til lands, þótt fallist yrði á að svissneskar reglur gildi um réttarsamband aðila.

Í kröfulýsingu sóknaraðila á hendur þrotabúinu komi fram að gerður hafi verið almennur viðskiptasamningur milli Merkúr hf. (sem hafi sameinast Mest samsteypunni) og Liebherr í desember 2003 og að þar sé að finna almenna söluskilmála sóknaraðila í 4. tl. fylgiskjals nr. 1 við samkomulagið. Í kröfulýsingu sóknaraðila komi einnig fram að varan hafi verið afhent varnaraðila við verksmiðju sóknaraðila í Þýskalandi og að um viðskiptin gildi þýskur réttur. Hins vegar komi fram í greinargerð sóknaraðila að vörurnar hafi verið afhentar í Sviss og að svissneskar réttarreglur gildi um viðskipti milli aðila. Þeim sjónarmiðum sóknaraðila sem fram koma í kröfulýsingu er alfarið hafnað. Varnaraðili hafnar því að almennur viðskiptasamningur sé fullnægjandi til að söluveð verði bindandi og vísar til þeirra röksemda sem áður hafi komið fram. Þá hafnar hann að samið hafi verið um að þýskur réttur ætti að gilda um viðskipti aðila þar sem slíkt hafi ekki verið kynnt varnaraðila sérstaklega, auk þess sem það sé í andstöðu við greinargerð sóknaraðila. Samningur um slíkt hafi ekki verið lagður fram.

Varnaraðili kveðst skv. framangreindu, ekki fallast á að sóknaraðili hafi sýnt fram á eignarrétt að þeim vörum sem um sé að ræða né sérgreiningu þeirra hjá varnaraðila. Verði því ekki fallist á að sóknaraðili eigi sértökurétt utan skuldaraðar. Því telji varnaraðili ljóst að krafa sóknaraðila á hendur þrotabúinu njóti ekki stöðu sértökukröfu samkvæmt 109. gr. gjaldþrotaskiptalaga, heldur sé almenn krafa skv. 113. gr.

Varnaraðili vísar til laga um gjaldþrotaskipti o.fl. og þeirra meginreglna sem gildi um rétthæð krafna á hendur þrotabúi sbr. XVII kafla laganna. Einnig vísar varnaraðili til laga um samningsveð, einkum ákvæða 35., 36. og 38. gr. varðandi söluveð. Málskostnaðarkröfu reisir varnaraðili á XXI kafla laga um meðferð einkamála.

IV.

Sóknaraðili byggir á því að hann hafi selt varnaraðila vörurnar sem deilt er um með eignarréttarfyrirvara. Í málflutningi vísaði sóknaraðili til 109. gr. laga um gjaldþrotaskipti nr. 21/1991, um sértökurétt, en skv. 109. gr. skal afhenda eign eða réttindi úr vörslum þrotabús þriðja manni ef hann sannar eignarrétt sinn að þeim. Óumdeilt er að reikningar fengust ekki greiddir. Sóknaraðili byggir kröfu sína á fyrirvara um eignarrétt sem gerður sé í almennum söluskilmálum á bakhlið reikningseyðublaða sóknaraðila.

Í gjaldþrotalögum er mælt fyrir um að kröfuhafi eigi sértökukröfu, sanni hann eignarrétt sinn. Við mat á því hvort eignarréttur sé fyrir hendi verður að líta til efnisreglna. Deilt er um það hvort beita beri íslenskum reglum eða svissneskum við mat á því hvort stofnast hafi gildur eignarréttarfyrirvari. Sóknaraðili telur að samningurinn um eignarréttarfyrirvara sé gildur að svissneskum rétti en samist hafi svo um að beita skyldi svissneskum réttarreglum. Varnaraðili telur ekki að slíkur samningur hafi komist á. Þá séu skilmálarnir sem fram komi á bakhlið reikninganna ekki gildir sem grundvöllur söluveðs þar sem þeir uppfylli ekki skilyrði laga nr. 75/1997 fyrir stofnun slíks veðs. Loks hafi munirnir ekki verið sérgreindir í vörslum varnaraðila.

Um lagaval gilda íslenskar lagaskilareglur, sbr. lög nr. 43/2000 um lagaskil á sviði samningaréttar. Í hinum umdeildu skilmálum er mælt fyrir um að svissneskar reglur eigi við um þau atriði sem sáttmáli UNCITRAL mæli ekki fyrir um. Ekki er sérstaklega getið um eignarréttarfyrirvara í sáttmálanum, eða vísað til hans af hálfu aðilanna. Skv. 1. mgr. 8. gr. laga nr. 43/2000 gilda svissneskar reglur um gildi samningsákvæðisins um lagaval. Í málinu liggur frammi þýðing á svissneskum lagaákvæðum en þar segir meðal annars að til að samningur komist á þurfi báðir samningsaðilar að láta í ljós samhljóða vilja sinn, unnt sé að láta viljann í ljós með þegjandi hætti. Þá segir um form samninga almennt, að ekki séu gerðar sérstakar formkröfur. Þessi gögn styðja það að samningur um lagaval skuli vera gildur og svissneskum réttarreglum beitt, sbr. og 1. mgr. 3. gr. laga nr. 43/2000. Sóknaraðili hefur lagt fram ákvæði úr svissneskum lögum um alþjóðlegan einkamálarétt þar sem minnst er á eignarréttarfyrirvara. Samkvæmt ákvæðunum skal um fyrirvarann gilda löggjöf lands þess sem lausamunur er fluttur til, sé munurinn ætlaður til útflutnings. Hins vegar liggur ekkert frammi um reglur svissnesks réttar að öðru leyti um eignarréttarfyrirvara eða söluveð. Samkvæmt 2. mgr. 44. gr. laga nr. 91/1991 hvílir á sóknaraðila að leiða í ljós tilvist og efni svissneskra réttarreglna, sem hann ber fyrir sig. Verður ekki talið að honum hafi tekist að sýna fram á að eignarréttarfyrirvarinn sem getið er um á reikningum sóknaraðila sé gildur að svissneskum rétti. Lögmaður sóknaraðila lagði við aðalmeðferð málsins fram þýðingu á þýskum reglum, en hann hefur ekki sýnt fram á að þýskar reglur leiði til annarrar niðurstöðu.

Sóknaraðili vísar í greinargerð sinni til almennra skilmála á baksíðu reikningseyðublaðsins. Í kröfulýsingu er getið um samning milli aðila frá árinu 2003 en ekki er byggt á honum í greinargerðinni, hann liggur ekki frammi í málinu og kemur því ekki til skoðunar. Varnaraðili telur að hinir almennu skilmálar sem sóknaraðili vísi til uppfylli ekki skilyrði 35. og 1. og 2. tl. 38. gr., eða 36. gr. laga um samningsveð. Í athugasemdum við frumvarp til laga nr. 75/1997 um samningsveð er hugtakið söluveð skilgreint sem veðréttur í hinu selda til tryggingar láni sem seljandi eða annar lánveitandi hefur veitt til kaupa. Fyrst og fremst sé átt við þau tryggingarréttindi sem hingað til hafi verið talin felast í eignarréttarfyrirvara í lausafjárkaupum, söluveð sé þannig nýtt heiti á þekktum réttindum. Ekki skipti máli, svo ákvæði kaflans eigi við, hvort aðilar hafi kosið að kalla samninginn samning um eignarréttarfyrirvara eða samning um söluveð, sbr. 42. gr. laganna.

Til þess að samningur um söluveð njóti réttarverndar eru gerðar ákveðnar kröfur til forms hans. Skal samningurinn gerður skriflega og í síðasta lagi samtímis afhendingu söluhlutarins til kaupanda, sbr. 1. mgr. 38. gr. l. nr. 75/1997. Fram kemur í athugasemdum með lögunum að krafan um skriflegan samning feli það í sér að samningur sé undirritaður af báðum aðilum. Einhliða áskilnaður seljanda um söluveð geti ekki bundið kaupanda eða þann sem leiði rétt sinn frá honum. Eignarréttarfyrirvari sóknaraðila á bakhlið reikninga þeirra sem um ræðir telst því eigi vera samningur um söluveð í skilningi laga nr. 75/1997. Hefur sóknaraðili því ekki sýnt fram á eignarrétt sinn að mununum. Að öllu þess virtu verður það niðurstaða málsins að hafnað verður öllum kröfum sóknaraðila og þannig staðfest afstaða skiptastjóra til kröfu sóknaraðila. Eftir atvikum þykir rétt að málskostnaður falli niður.

C-x-x L. B-x-x hdl. flutti málið af hálfu sóknaraðila og F-kvk-nf L. Ó-kvk-nf hdl. af hálfu varnaraðila.

A-kvk-nf M. K-kvk-nf, settur héraðsdómari, kveður upp úrskurðinn.

Úrskurðarorð:

Kröfum sóknaraðila um viðurkenningu á eignarhaldi á tilgreindum vörum er hafnað. Kröfu um afhendingu varanna er hafnað.

Málskostnaður fellur niður.

A-kvk-nf M. K-kvk-nf

-----------------------------------------------------