E-11299/2008

Mál þetta, sem dómtekið var 4. september síðastliðinn að lokinni aðalmeðferð, er höfðað 27. nóvember 2008 af R-kvk-þgf K-kvk-þgf M-kvk-þgf, Furubergi 7, Hafnarfirði, gegn Vátryggingafélagi Íslands hf., Ármúla 3, Reykjavík.

Stefnandi krefst þess að stefndi verði dæmdur til greiðslu 509.889 króna með 4,5% vöxtum samkvæmt 16. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, með síðari breytingum, frá 24. nóvember 2005 til 26. nóvember 2008, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 frá þingfestingardegi til greiðsludags. Þá er krafist málskostnaðar úr hendi stefnda.

Stefndi krefst sýknu af kröfum stefnanda og málskostnaðar úr hendi hans.

I

Stefnandi lenti í umferðarslysi 24. nóvember 2005. Var stefnandi þá ökumaður bifreiðar sem var á leið yfir gatnamót er jeppabifreið var ekið á hægra afturhorn bifreiðar hennar. Lýsir stefnandi árekstrinum svo að við hann hafi drifskaft farið undan jeppabifreiðinni og hún orðið óökufær. Þá hafi hliðarrúða brotnað hægra megin í bifreið stefnanda og dekk skekkst. Við áreksturinn hafi stefnandi skollið fast utan í hurð og hliðarrúðu bifreiðarinnar.

Stefnandi hafði lent í öðru umferðarslysi 29. október 2002 er rútu var ekið aftan á bifreið hennar. Læknarnir J-kk-nf H-kk-nf og R-kk-nf J-kk-nf mátu varanlega örorku stefnanda vegna þess slyss 5% og varanlegan miska 7%. Aftur á móti töldu læknarnir ósannað að stefnandi hefði orðið fyrir líkamstjóni í slysinu í nóvember árið 2005. Stefnandi lagði málið fyrir örorkunefnd sem komst að þeirri niðurstöðu í álitsgerð 15. júlí 2008 að varanlegur miski vegna síðara slyssins sé 5 stig, en varanleg örorka engin. Þá hafi stöðuleikapunktur vegna slyssins verið 1. mars 2006 og stefnandi verið veik vegna afleiðinga slyssins, án þess að vera rúmliggjandi, frá 24. nóvember 2005 til 1. mars 2009 (98 dagar). Stefnandi reisir kröfur sínar í málinu á álitsgerð örorkunefndar og 3. og 4. gr. skaðabótalaga. Er stefnukrafa sundurliðuð þannig að krafa vegna þjáningabóta nemur 130.242 krónum og miskabótakrafa 379.647 krónum.

II

Stefnandi byggir málatilbúnað sinn á því að 29. október 2002 hafi stefnandi lent í umferðarslysi er rútu var ekið aftan á bifreið stefnanda. Hafi stefnandi verið metin til 7% varanlegs miska og 5% varanlegrar örorku vegna afleiðinga slyssins. Eftir slysið í nóvember 2005 hafi stefnandi fundið fyrir miklum höfuðverkjum og stífleika í hálsi og öxlum auk verks í mjóbaki sem hún hafi ekki fundið fyrir áður og hafi stefnandi smám saman farið versnandi veturinn 2005 – 2006. Af þeim sökum hafi hún leitað til heimilislæknis í júní síðarnefnda árið og í framhaldi af því verið send í sjúkraþjálfun. Komi meðal annars fram í vottorði sjúkraþjálfarans að eftir síðara slysið hafi verkir hægra megin í hálsi og baki aukist og stefnandi farið að finna fyrir verk í hægra eyra.

Stefnandi byggir á því að í fyrrnefndri álitsgerð örorkunefndar komi fram að stefnandi sé með lítils háttar hreyfiskerðingu í hálshrygg, eymsli séu í vöðvum og vöðvafestum í hálsi og herðum svo og yfir hryggtindum á mótum háls- og brjósthryggjar, en einnig einkenni frá lyftihulsu í vinstri öxl. Telji nefndin að stefnandi hafi í slysunum tveimur hlotið háls- og baktognun, auk tognunar á vinstri öxl og að einkennin hafi aukist eftir seinna slysið.

Stefnandi geti ekki fallist á þá niðurstöðu matsgerðar áðurnefndra tveggja lækna að ósannað sé að stefnandi hafi orðið fyrir nokkru líkamstjóni í umferðarslysinu í nóvember 2005, en þeirri niðurstöðu hafi verið hnekkt með álitsgerð örorkunefndar. III

Stefndi reisir sýknukröfu á því að ósannað sé að stefnandi hafi orðið fyrir tjóni sem sé afleiðing umferðarslyssins 24. nóvember 2005 og ekki sé sannað að orsakatengsl séu milli núverandi líkamlegs ástands stefnanda og slyssins. Stefnandi hafi hvorki leitað til slysadeildar né heilsugæslu eftir slysið og sé því engum samtíma læknisfræðilegum gögnum til að dreifa sem staðfesti að hún hafi hlotið áverka í slysinu. Stefnandi hafi fyrst leitað til læknis sjö mánuðum eftir slysið, en í þeirri heimsókn hafi ekkert mat verið lagt á hvort einkenni þau, er stefnandi kvartaði yfir, tengdust umræddu slysi.

Í matsgerð R-kk-ef J-kk-ef og J-kk-ef H-kk-ef sé komist að þeirri niðurstöðu að þar sem engar læknisskoðanir hafi farið fram, sem staðfesti að stefnandi hafi orðið fyrir áverka í umferðarslysinu árið 2005, sé ekki unnt að leggja til grundvallar að svo hafi verið. Engin frekari læknisfræðileg gögn hafi legið fyrir örorkunefnd, en engu að síður komist nefndin að þeirri niðurstöðu að stefnandi hafi verið veik vegna afleiðing slyssins og að hún hlotið 5% varanlegan miska af því. Geti þessi niðurstaða ekki verið reist á neinu öðru en mati á trúverðugleika frásagnar stefnanda.

Kröfu stefnanda um þjáningabætur vegna veikinda stefnanda er mótmælt sérstaklega. Ákvörðun um hvort tjónþoli hafi verið veikur verði að byggjast á læknisfræðilegu mati og verði að gera kröfu til þess að það mat hafi farið fram á veikindatímanum. Slíkt mat liggi ekki fyrir í málinu. Þá beri gögn málsins með sér að stefnandi hafi ferðast til útlanda nokkrum klukkutímum eftir slysið 2005 og dvalið þar nokkurn tíma. Þá hafi hún ekkert misst úr vinnu, en samkvæmt 3. gr. skaðabótalaga sé einungis heimilt í undantekningartilvikum að greiða miskabætur (sic) ef tjónþoli er vinnufær. Þurfi óvinnufærni að vera raunveruleg og staðfest af lækni til að hafa réttaráhrif, en svo hátti ekki til í þessu máli.

IV

Árekstur sá, er um ræðir í máli þessu, átti sér stað á þann hátt að stefnandi ók fólksbifreið í veg fyrir jeppabifreið á gatnamótum og hafnaði síðarnefnda bifreiðin á hægra afturhorni bifreiðar stefnanda. Í lögregluskýrslu um atburðinn kemur fram að jeppabifreiðin hafi verið óökufær eftir áreksturinn og að hún hafi verið flutt af vettvangi með kranabifreið. Af því þykir mega draga þá ályktun að áreksturinn hafi verið allharður. Þá greindi stefnandi frá því fyrir dómi að afturrúða bifreiðar hennar hefði brotnað. Jafnframt kom fram í skýrslu hennar að hún hafi verið að flýta sér í flug og því ekki haft tækifæri á að leita til læknis, en tekið bólgueyðandi lyf meðan hún dvaldist erlendis. Eftir slysið hafi hún verið með stöðug eymsli í hálsi og öxlum og haft höfuðverk eftir seinna slysið sem hún hefði ekki kennt sér eftir hið fyrra.

Stefnandi leitað ekki til læknis eftir slysið fyrr en rúmlega hálfu ári eftir það. Kvartaði hún þá undan verkjum og spennu í herðum og upp í hnakka. Hefur stefnandi gefið þá skýringu á því að þessi tími leið frá slysinu þar til hún leitaði læknisaðstoðar að hún hafi reynt að harka af sér, en hún sé þannig gerð að hún leiti ekki til læknis að þarflausu. Að tilvísun læknisins fór stefnandi í sjúkraþjálfun. Í vottorði sjúkraþjálfara frá 13. nóvember 2006 kemur meðal annars fram að stefnandi hafi verið með stöðuga verki frá hálsi, herðum, brjóstkassa og mjóbaki eftir fyrra slysið og eftir seinna slysið hafi verkir hægra megin í hálsi og baki aukist og stefnandi farið að finna fyrir verk í hægra eyra. Taki stefnandi reglulega sterk verkjalyf út af höfuðverkjunum.

Svo sem áður greinir töldu læknarnir R-kk-nf J-kk-nf og J-kk-nf H-kk-nf ósannað að stefnandi hefði orðið fyrir nokkru líkamstjóni í slysi því sem mál þetta tekur til. Er þessi niðurstaða byggð á því að eftir slysið hafi engin læknisskoðun farið fram sem staðfesti að stefnandi hafi orðið fyrir einhverjum áverka í því. Þeir mátu hins vegar varanlegan miska vegna fyrra slyssins 7 til stiga. Í áliti örorkunefndar segir að nefndin telji að stefnandi hafi í slysunum 2002 og 2005 hlotið háls- og baktognun og tognun á vinstri öxl og að einkenni hennar aukist eftir síðara slysið. Meti nefndin það svo að samanlagður miski stefnanda vegna afleiðinga slysanna sé 12% vegna háls- og baktognunar, svo og einkenna frá lyftihulsu í vinstri öxl eftir tognun þar. Væri varanlegur miski stefnanda vegna síðara slyssins því 5%.

Ljóst þykir að áreksturinn 24. nóvember 2005 var býsna harður þegar litið er til þess að draga þurfti jeppabifreiðina af vettvangi þar sem hún var óökufær. Með vísan til þess og að öðru leyti með hliðsjón af sjúkrasögu stefnanda þykir ekki óvarlegt að álykta að miski hennar hafi aukist í síðara slysinu. Er því nægjanlega sannað af hálfu stefnanda að orsakatengsl séu milli slyssins og hins aukna miska. Verður stefnanda ekki virt það í óhag að hafa reynt að harka af sér og leita ekki læknis eftir slysið fyrr en raun ber vitni. Er það því niðurstaða dómsins að leggja beri álit örorkunefndar til grundvallar og að varanlegur miski stefnanda eftir slysið sé 5 stig. Ber þar af leiðandi að fallast á kröfu stefnanda um miskabætur eins og hún er fram sett, sbr. 4. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, eins og henni var breytt með 2. gr. laga nr. 37/1999, ásamt vöxtum eins og krafist er og nánar greinir í dómsorði.

Stefnandi krefst jafnframt þjáningabóta samkvæmt 3. gr. sömu laga. Í áliti sínu kemst örorkunefnd að þeirri niðurstöðu að stefnandi hafi verið veik vegna afleiðinga slyssins, án þess að vera rúmliggjandi, frá slysdegi til 1. mars 2006. Er krafa stefnanda reist á þessu mati nefndarinnar. Í áliti örorkunefndar er enginn rökstuðningur færður fram fyrir því að stefnandi hafi verið veik í skilningi fyrrnefnds ákvæðis þannig að hún eigi rétt á þjáningabótum, en fyrir liggur að ekkert mat fór fram á veikindum hennar á umræddu þjáningatímabili. Stefnandi hefur að áliti dómsins ekki rennt viðhlítandi stoðum undir kröfu sína um þjáningabætur með því að hún hafi á umræddu tímabili verið veik í skilningi fyrrnefnds lagaákvæðis. Er stefndi því sýknaður að þeirri kröfu stefnanda.

Eftir þessum úrslitum og með vísan til fyrri málsliðar 3. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála þykir rétt að dæma stefnda til að greiða hluta málskostnaðar stefnanda sem er hæfilega ákveðinn 250.000 krónur.

Dóminn kváðu upp H-kk-nf I. J-kk-nf sem dómsformaður og meðdómsmennirnir R-kk-nf S-kk-nf bæklunarskurðlæknir og T-kk-nf M-kk-nf taugalæknir.

Dómsorð:

Stefndi, Vátryggingafélag Íslands hf., greiði stefnanda, R-kvk-þgf K-kvk-þgf M-kvk-þgf, 379.647 krónur ásamt 4,5% vöxtum samkvæmt 16. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 frá 24. nóvember 2005 til 26. nóvember 2008, en með dráttarvöxtum samkvæmt 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr., laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, frá þeim degi til greiðsludags og 250.000 krónur í málskostnað.