S-781/2007

Ár 2007, þriðjudaginn 2. október, er dómþing Héraðsdóms Reykjavíkur háð í Dómhúsinu við Lækjartorg af J-kk-þgf J-kk-þgf, H-kvk-þgf Þ-kvk-þgf og J-kk-þgf F-kk-þgf héraðsdómurum og dómur kveðinn upp í máli nr. S-781/2007: Ákæruvaldið gegn X, sem dómtekið var 24. september að loknum munnlegum málflutningi.

Ríkissaksóknari höfðaði málið með ákæru útgefinni 25. maí 2007 á hendur ákærða, X, kt. 000000-0000, [...], Reykjavík, „fyrir nauðgun með því að hafa að morgni sunnudagsins 19. nóvember 2006, á svefnlofti á heimili Y að [...], Mosfellsbæ, með ofbeldi þröngvað stúlkunni til samfara um leggöng og munnmaka, en ákærði lá ofan á Y og hélt höndum hennar föstum, og notfært sér það að stúlkan gat ekki spornað við kynmökunum í upphafi sökum ölvunar og svefndrunga“. Er háttsemin talin varða við 1. og 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 3. gr. laga nr. 61/2007, sbr. áður 194. og 196. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 2. og 4. gr. laga nr. 40/1992, og þess krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar.

Y krefst þess að ákærði verði jafnframt dæmdur til greiðslu 1.500.000 króna miskabóta með vöxtum samkvæmt 8. gr., sbr. 4. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 19. nóvember 2006 til 6. apríl 2007, en með dráttarvöxtum samkvæmt 9. gr., sbr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði neitar sök og krefst sýknu af refsikröfu ákæruvaldsins og frávísunar á nefndri bótakröfu, en ellegar verði hann dæmdur til vægustu refsingar sem lög leyfa og bætur lækkaðar frá því sem krafist er.

I.

[...] er einbýlishús á einni hæð með 16 m² svefnlofti undir súð. Í miðrými hússins er stór stofa, þaðan sem gengið er inn í fjögur svefnherbergi, en svefnloftið er fyrir ofan eitt þeirra. Brattur tréstigi skilur rýmin að og er lokað á milli með hlera. Í nóvember 2006 voru þetta vistarverur Y og svaf hún uppi á loftinu, í rúmi sem var 200 x 120 sm. á stærð, með 50 sm. hæð frá gólfi. Foreldrar Y sváfu í einu herbergjanna, J systir hennar í öðru, en þriðja herbergið, við hlið herbergis Y, var á þessum tíma nýtt sem geymslurými.

II.

Laugardagskvöldið 18. nóvember 2006 héldu Y, þá 17 ára og J partí í húsinu. Foreldrar þeirra voru að heiman. Meðal fjölmargra gesta voru F, S, Á, B, H, Þ, V, K, Ó, U og ákærði, sem var vinnufélagi J og H og mætti á staðinn með honum og K-x-x öðru hvoru megin við miðnætti.

Ákærði varð ofurölvi í partíinu og þótti haga sér undarlega. Þannig hafa Y, J, F, S, Þ og Ó borið fyrir dómi að ákærði hafi verið að hrella tvo heimilishunda, jafnvel leggjast á fjóra fætur og gelta á þá. Þá báru J og F að þau hefðu komið að ákærða í geymsluherberginu um kl. 06:40 að morgni sunnudagsins þar sem hann kraup á gólfinu, íklæddur úlpu og var að flokka póst. F tók mynd af ákærða við þá iðju og er hún meðal framlagðra gagna. Að sögn J var ákærði „í messi“ á greindum tíma og óviðræðuhæfur. Sjálfur ber ákærði fyrir sig minnisleysi um atburði þessa, en þrætir ekki fyrir þá.

Eftir því sem næst verður komist fóru H og K úr partíinu milli kl. 06 og 07, ætluðu að taka ákærða með sér, en fundu ekki. Áður hafði Y dregið sig í hlé og farið upp á svefnloftið með S, þáverandi kærustu sinni. Stúlkurnar voru ölvaðar og Y „rosalega drukkin“ að eigin sögn. Eftir að hafa rabbað saman í smástund sofnuðu þær í rúmi Y. J og F munu hafa gengið til náða milli kl. 07 og 08. Var partíinu þá lokið, en Á, B, Þ, Ó og U höfðu leyfi til að gista, sem og „T “, „I“, „G“ og „Á frændi“.

S varð ekki svefnsamt. Hún fór því niður af loftinu, hitti Á, B og Þ og fór með þeim út í sjoppu. Er ekki annað fram komið í málinu en að aðrir næturgestir hafi þá verið sofandi. Þegar Y vaknaði einhverju síðar var ákærði allsnakinn í rúmi hennar. Áhöld eru um hvað gerðist þeirra í milli, en fyrir liggur að í framhaldi rauk Y niður af svefnloftinu og vakti J og F með látum. Fyrir dómi bar J að Y hefði hágrátið og sagt að það væri „nakinn karlmaður í herberginu“ hennar. F kvað einnig stúlkuna hafa grátið og hún sagt að það væri „einhver maður sofandi“ í rúmi hennar. Í kjölfar þessa fór F upp á loft, sá ákærða nakinn í rúminu, vakti hann og skipaði honum að klæða sig. Þegar ákærði kom niður gekk hann um húsið í leit að gleraugum sínum og farsíma, en hrökklaðist síðan á brott án þeirra. Mun J hafa vísað ákærða út, en á meðan fór F með Y upp á svefnloftið og sat hjá henni uns hún sofnaði á nýjan leik. Undir kvöld fór ákærði aftur að [...] til leitar að téðum verðmætum og átti orðastað við bæði J og F, án þess að atburði á svefnloftinu bæri á góma.

III.

Mánudaginn 20. nóvember hittust ákærði og J í vinnu um kl. 13. Barst í tal að ákærði hefði meitt Y, að hann væri reiðubúinn að hitta hana og fjölskyldu hennar og að J myndi hafa samband vegna þessa. Varð úr að J og Y sóttu ákærða á bensínstöð í Breiðholti um kvöldið og óku með hann að bílaplani við Smáratorg í Kópavogi, þar sem biðu hans Ö bróðir stúlknanna, R frændi þeirra og Z. Er skemmst frá því að segja að Ö gekk í skrokk á ákærða. Áður en leiðir skildu var rætt um að ákærði myndi greiða Y 500.000 krónur í bætur og að hann skyldi ganga frá því máli gagnvart Ö. Í framhaldi sendi J ákærða tvö SMS skilaboð laust fyrir kl. 23, sem hljóða svo:

„sem sagt halfan manud til ad telja í tig kjark til ad hafa samband við hann! Og mundu tad sem thu gerdir systur minni verdur aldrei bætt sama hversu“

„Tad sem fer ö milli tin og bródur míns kemur mer ekki vid, thu getur n˥d í hann í sima 8478619, vertu buin ad hafa samband fyrir lok næstu viku, thu hefu“

Fyrir dómi bar J að hún hefði verið brjáluð út í ákærða þegar skilaboðin voru send, sagðist jafnframt hafa minnst á peningana í SMS skilaboðum sama kvöld og jafnvel hótað ákærða lífláti, en í því sambandi sagði J: „Fyrir mér má brjóta öll bein í líkama þessa manns.“

IV.

Þriðjudaginn 21. nóvember leitaði ákærði ásjár B-kk-ef Ó-kk-ef V-kk-ef sálfræðings. Hefur B-kk-nf borið fyrir dómi að ákærði hafi verið grátandi, í miklu sjokki og greint frá því að hann hefði verið í umræddu partíi, drukkið ótæpilega og sofnað áfengisdauða, nakinn uppi í rúmi hjá systur vinnufélaga síns. Ákærði hefði ekki vitað hvernig hann hefði komist þangað, en verið vakinn með látum og honum vísað á dyr. Á mánudeginum hefði hann hitt J í vinnunni og hún sagt að systir hennar, Y, væri með klórför á höndum eftir hann. Sama kvöld hefði ákærði hitt systurnar og þær ekið honum til móts við bróður þeirra, sem hefði sakað ákærða um að hafa nauðgað Y. Hann hefði og verið laminn, ógnað með oddhvössu verkfæri og sagt að greiða Y 500.000 krónur, en ella myndu hann og fjölskylda hans hafa verra af. B-kk-nf kvaðst hafa þessa frásögn ákærða strax í fyrsta viðtali, en hann hefur síðan haft ákærða í viðtalsmeðferð. Nánar verður vikið að vætti B-kk-ef í XXIV. kafla.

V.

Fyrir liggur að Y ræddi atburði á svefnloftinu við foreldra sína, systkinin tvö og N, sem var vinkona Ö og stuðningskona hjá Stígamótum. Fór hún yfir málið með fjölskyldunni og leiðbeindi um framhaldið. Í kjölfar þessa fór Y á Neyðarmóttöku Landspítalans að kvöldi miðvikudagsins 22. nóvember í fylgd J og N. Þar ræddi Y við A-kk-þf H-kk-þf vakthafandi kvensjúkdómalækni, sem einnig annaðist líkamsskoðun.

Í skýrslu A-kk-ef, sem hann staðfesti fyrir dómi, er haft eftir Y að hún hafi haldið um það bil 40 manna partí þáliðið laugardagskvöld, hún farið ásamt vinkonu sinni upp í herbergi að sofa áður en partíinu lauk og sofnað áfengisdauða í rúmi sínu, íklædd nærfatnaði. Y hafi síðan vaknað um kl. 09 á sunnudagsmorgni við að ákærði væri að hafa við hana samfarir í leggöng, einnig fara niður og sleikja kynfæri hennar og því næst hefja samfarir að nýju. Y hafi verið nakin og ákærði haldið um úlnliði hennar. Hún hafi brotist um og slegist við ákærða einhverja stund. Á meðan hafi einhver komið inn í herbergið, en ekki sinnt hjálparbeiðni hennar, heldur látið sig hverfa. Y hafi síðan náð að losna undan ákærða, hlaupið niður í herbergi til systur sinnar, sagt henni og F að einhver væri í herberginu hennar og þau hent ákærða út úr húsinu. Auk nefndrar frásagnar svaraði Y því aðspurð, að ákærði hefði káfað á kynfærum hennar og sett fingur inn í leggöng. Á hinn bóginn kvaðst hún ekki vita hvort ákærði hefði káfað á brjóstum hennar eða honum orðið sáðlát.

Í skýrslunni er einig lýst tilfinningalegu ástandi Y við skoðun. Segir þar að henni hafi liðið illa, hún verið óttaslegin og í hnipri, stressuð og átt erfitt að rifja upp atburði. Frásögn Y hafi þó verið skýr og yfirveguð. Hún hafi mælst 160 sm. á hæð og vegið 40 kg. Þá er lýst eftirfarandi áverkum: „1 cm rispu á vinstri kinn utan munnviks og 0,5 cm rispu utanvert á hægri framhandlegg og framan á vinstri úlnlið.“ Fram kemur að nefndir áverkar hafi verið myndaðir og teiknaðir, en fyrir dómi bar A-kk-nf að umrædd gögn hefðu misfarist hjá Neyðarmóttökunni og virtust nú týnd. Loks kemur fram í skýrslunni að Y hafi færst undan leggangaskoðun og hafi hún því ekki farið fram. A-kk-nf bar að slík skoðun hefði ekki getað leitt í ljós lifandi sæðisfrumur, svo löngu eftir ætlað samræði, en með sýnatöku við legháls hefði eftir atvikum mátt afla lífsýna til DNA-greiningar. Aðspurður kvað A-kk-nf umræddar rispur geta stafað af hverju sem er, sagði enga áverka hafa fundist, sem bentu beinlínis til nauðgunar og áréttaði að svokölluð kvenskoðun hefði ekki farið fram vegna andstöðu Y.

VI.

Fimmtudaginn 23. nóvember aflaði ákærði áverkavottorðs vegna atburða við Smáratorg, leitaði daginn eftir ásjár lögreglu, greindi þá frá árás Ö og áburði um nauðgun og lagði fram formlega kæru 16. desember á hendur Ö, J og eftir atvikum Y, fyrir hótanir, líkamsárás og tilraun til fjárkúgunar. Í kjölfar rannsóknar var 11. september 2007 gefin út ákæra á hendur Ö fyrir líkamsárás.

VII.

Með bréfi M-kvk-ef H-kvk-ef hjá fjölskyldunefnd Mosfellsbæjar 5. desember 2006 var óskað eftir lögreglurannsókn á ætlaðri nauðgun á heimili Y og vísað til tilkynningar sama efnis 27. nóvember frá B-kvk-þgf G-kvk-þgf sálfræðingi og starfsmanni Neyðarmóttökunnar. Segir í bréfinu, að M-kvk-nf hafi rætt við foreldra Y og þau greint frá því að ákærði hefði „verið með kynferðislega tilburði við aðra stúlku“ í partíinu.

Næst gerðist það 11. desember að A og R foreldrar Y mættu á lögreglustöð og lögðu fram kæru á hendur ákærða fyrir hönd dóttur þeirra. Þau greindu frá partíinu að kvöldi 18. nóvember, gátu þess að ákærði hefði verið meðal gesta, hann látið ófriðlega og því verið vísað á dyr. Vegna mikillar snjókomu hefðu sumir þegið gistingu og fjögur ungmenni sofið í herbergi með Y á fyrrgreindu svefnlofti. Krakkarnir hefðu síðan vaknað um kl. 09, farið út í sjoppu og skilið Y eftir sofandi í rúmi sínu. Að sögn hjónanna virtist ákærði í framhaldi hafa komist inn í húsið að nýju, hann farið upp á svefnloftið og afklæðst, rifið Y úr fötum og þröngvað henni til kynmaka. Við svo búið hefði Y komist í burtu og vakið J systur sína og F. Fram kom að hjónin hefðu verið að heiman umrætt laugardagskvöld, en snúið heim á sunnudegi og systurnar sagt frá nefndum atburði seint um kvöldið. Daginn eftir hefði N komið í heimsókn og leiðbeint þeim um framhald málsins.

VIII.

Lögregla tók skýrslu af J 15. desember, yfirheyrði Ö samdægurs og ákærða daginn eftir. Þá var tekin skýrsla af Y fyrir dómi 21. desember. Næst ræddi lögregla við H í síma 7. febrúar 2007, við Ó og U 12. febrúar og við Á, B, Þ og K 13. febrúar. Þá tók lögregla skýrslu af F-x-x 12. febrúar, af Z og R 13. febrúar og S 16. febrúar. Er ástæðulaust að rekja efni nefndra símtala, sem liggur fyrir í jafnmörgum upplýsingaskýrslum, en umrædd vitni komu öll fyrir dóm. Hins vegar skal nú rakið það helsta, sem fram kom við skýrslugjöf annarra á rannsóknarstigi og varpað getur ljósi á atvik máls.

IX.

J kvaðst hafa farið að sofa milli kl. 07 og 08 að morgni sunnudagsins 19. nóvember, um þremur klukkustundum á eftir Y og S. Hún hefði vart verið sofnuð þegar Y hefði komið hlaupandi inn í herbergi til hennar og F og greint frá því hágrátandi, að það væri allsber maður í herbergi hennar. J hefði kíkt upp á svefnloftið og séð ákærða í rúmi Y, „í fósturstellingu“, með höfuð til fóta, nakinn að því er virtist, með lak breitt yfir mittið. Þegar ákærði hefði komið niður hefði Y leitað huggunar hjá F-x-þgf og J því fylgt ákærða til dyra. Í kjölfar þessa hefði hún byrjað að taka til eftir partíið, Y lagst til svefns að nýju í rúmi sínu og F setið hjá henni á meðan hún sofnaði. Síðar, eða milli kl. 11 og 12, hefði J farið upp til Y, fúl yfir því að hún hefði ekkert hjálpað við tiltektina og ætlast til þess að hún skúraði gólfin, Y þá viljað fá að vera í friði og haldið kyrru fyrir á svefnloftinu allan daginn, en komið niður um kvöldmatarleyti. Eftir mat hefðu systurnar rætt saman og J spurt Y „af hverju hún væri svona óhress“. Y hefði þá sýnt henni marblett á hægri úlnlið, klórfar á framhandlegg og vinstri vanga, hún sagt að nefndir áverkar væru af völdum ákærða, en ekki viljað ræða málið frekar.

J greindi einnig frá því að þegar hún hefði mætt til vinnu daginn eftir hefði ákærði komið til hennar og viljað ræða um hvað gerst hefði milli hans og Y, en J ekki viljað það. Ákærði hefði því sagt við hana: „Ef þú vilt leggja fram kæru, þá skil ég það alveg.“ Í framhaldi hefði hann sagst reiðubúinn að hitta hana síðar og J svarað því til að hugsanlega vildu aðrir hitta hann vegna málsins. J bar að hún hefði síðan hringt í móður sína og bróður og sagt þeim frá því sem hefði gerst milli ákærða og Y á svefnloftinu. Ö hefði haft á orði að hann vildi hitta ákærða og því hefði J sent ákærða SMS skilaboð um að hún vildi ræða við hann um atburði. Í framhaldi hefðu hún og Y sótt ákærða á bensínstöðina í Breiðholti eftir kvöldmat á mánudeginum, hann sest í framsæti við hlið J og hún ekið að bílaplani við Smáratorg samkvæmt fyrirmælum Ö. Þar hefði ákærði stigið út, Ö öskrað á hann og spurt hvað hann hefði gert á hlut Y. Við svo búið hefði J ekið á brott með Y og því vissi hún ekkert um framhald máls á bílaplaninu.

X.

Ö skýrði frá því að J hefði hringt í hann sunnudaginn 19. nóvember, hún sagt að „eitthvað slæmt hefði gerst á milli einhvers manns og Y“ þáliðna nótt, nánar til tekið að maðurinn „hefði komið upp í herbergi til Y og honum hefði verið hent nöktum út úr herberginu“, en sökum lostástands hefði Y ekki getað greint nánar frá atburðum. Ö hefði síðan farið heim til Y eftir hádegi á mánudeginum og viljað fá nánari upplýsingar, en hún færst undan að svara. Hann hefði því hringt í J og hún skýrt frá samskiptum sínum við ákærða í vinnunni. Að sögn Ö hefði fokið í hann við samtalið, enda hefði hann þá áttað sig á því að Y hefði verið nauðgað. Systkinin hefðu síðan hist í [...] milli kl. 17 og 19 og Y greint frá því að ákærði hefði nauðgað henni. Í framhaldi hefðu þau ákveðið að Ö myndi hitta ákærða á bílaplaninu við Smáratorg og að J myndi aka manninum þangað. Sjálfur hefði Ö fengið R og Z til liðs við sig og hann hitt ákærða að máli laust eftir kvöldmat. Ö hefði spurt ákærða hvort hann hefði eitthvað um málið að segja, hvað hann hefði sér til afsökunar og „hvort honum fyndist í lagi að nauðga lítilli stelpu“. Ákærði hefði játt að sér fyndist það ekki í lagi, án þess að segja neitt frekar. Að sögn Ö hefði fokið í hann við þetta, hann því kýlt ákærða í kviðinn og spurt hvort hann ætlaði ekki að verja sig eða færa fram einhverjar málsbætur. Ákærði hefði þá haft á orði að hann gæti greitt Y sárabætur. Við þau ummæli hefði Ö tryllst af reiði, hann ýtt ákærða harkalega að kerrustæði og greitt honum þrjú þung hnefahögg í andlitið. Í kjölfar þessa hefði Z blandað sér í málið og náð að róa Ö, en þó ekki fyrr en Ö var búinn að fella ákærða í jörðina. Í framhaldi hefði hann spurt hvað ákærði hefði í huga varðandi sárabætur. Ákærði hefði svarað því til að hann væri efnalítill, en gæti tekið lán og greitt Y hálfa milljón króna. Við svo búið hefði Ö farið á brott, en sagt ákærða að skilnaði „að hann yrði að hafa samband við sig innan hálfs mánaðar til að ganga frá sínum málum eða borga þessa upphæð“. Ö tók fram að Y hefði ekki átt neina aðkomu að árásinni á ákærða. Þá nefndi hann að systir ákærða hefði haft samband við J út af þessu máli.

R bar að Ö og Z hefðu komið heim til hans umrætt mánudagskvöld, Ö sagt að ákærði hefði nauðgað Y og að hann ætlaði að hitta ákærða að máli við Smáratorg. Þeir hefðu farið þangað í bifreið R, séð ákærða í bifreið J, R stöðvað við hlið hennar á bílaplaninu og farið að ræða við J gegnum bílglugga. Á meðan hefði Ö stigið út, rætt við ákærða og í kjölfar háværrar orðasennu rifið í úlpu ákærða og hrist hann til. Z hefði því farið út og stillt til friðar. Í framhaldi hefðu þremenningarnir ekið á brott og sömuleiðis systurnar J og Y. R kvaðst hvorki hafa séð Ö ganga í skrokk á ákærða né hafa heyrt á tal þeirra um fébætur, enda verið upptekinn í samræðum við J.

Z greindi frá því að Ö hefði hringt í hann um kaffileyti á mánudeginum og sagt að ákærði hefði nauðgað Y þáliðna helgi. Í framhaldi hefðu þeir sótt R og farið í bifreið hans að Smáratorgi. Þar hefði Ö stigið út, rifið ákærða úr framsæti bifreiðar J, tuskað hann til, kýlt hann bæði í andlit og maga og fellt hann í jörðina. Við svo búið hefði Z snarast út úr bifreiðinni, gripið í hálsmál ákærða aftan frá og sagt Ö að slaka á. Í kjölfar þessa hefði Ö róast og spurt ákærða: „Veistu hvað þú gerðir?“ Ákærði hefði játt því og Ö spurt hvað hann hyggðist gera í málinu. Ákærði hefði svarað því til að hann gæti greitt Y skaðabætur og Ö sagt honum að nefna sanngjarna fjárhæð. Ákærði hefði sagst vera félítill, en nefnt töluna 500.000 og Ö sagt honum að „græja það“. Því næst hefði Ö kýlt ákærða í andlitið og þeir félagar yfirgefið vettvang. Z kvaðst ekki hafa séð hvað varð um J og Y, en taldi þær hafa farið heim til R eftir þetta.

XI.

Víkur þá sögunni að ákærða, en sem fyrr segir var hann yfirheyrður 16. desember 2006. Hann greindi frá áfengisneyslu að kvöldi 18. nóvember, fyrst með félaga sínum í Borgarleikhúsinu og síðar á heimili sínu, en þar hefði hann drukkið áfengan bjór og nokkur skot af Ouzo. H hefði sótt hann um kl. 23, ákærði tekið með sér fimm hálfslítra bjóra og Ouzoflöskuna, þeir sótt vinkonu H upp í Grafarholt, því næst haldið í partíið og verið mættir þangað um miðnætti. Þar hefði verið fjöldi manns, en við slíkar aðstæður sagði ákærði að sér liði illa. Sökum þessa hefði hann drukkið allan bjórinn, nánast klárað úr Ouzoflöskunni, orðið útúrdrukkinn og fengið „blackout“. Hann kvaðst þó muna eftir að hafa farið úr fjölmenninu og fundið sér rólegri stað í húsinu til að drekka og reykja, sem og að H hefði brugðið sér frá og komið til baka með „V“, sem ákærði hefði spjallað við í partíinu og á meðan verið að hrista dreggjarnar í Ouzoflöskunni. Eftir það myndi hann næst eftir sér nöktum undir sæng í rúmi á svefnlofti hússins, en þar hefði hann vaknað við köll J og séð hana og F í stigaopi að herberginu. J hefði spurt hvað hann væri að gera í herbergi systur hennar og skipað honum að hypja sig út. Eftir að hafa klætt sig og fundið úlpu sína og bakpoka á neðri hæðinni hefði ákærði farið á brott, enn mjög ölvaður og húkkað far í bæinn.

Ákærði kvaðst hafa hitt J í vinnU daginn eftir og séð að hún var honum mjög reið. Hún hefði vart viljað ræða við hann, en nefnt að Y væri með klórför á höndum og í andliti af hans völdum. Ákærði sagði að sér hefði verið brugðið við þau ummæli, hann því spurt hvort þau ætluðu að leggja fram kæru, J svarað neitandi, en bætt því við að kannski vildu Y eða aðrir í fjölskyldunni fá að ræða við hann og kvaðst myndu kanna það. J hefði síðan hringt um kvöldið, sagt að Y væri reiðubúin að hitta hann og þau þrjú mælt sér mót á bensínstöðinni í Breiðholti. Þar hefði ákærði sest í framsæti bifreiðar J og hún haft á orði að hún vildi finna stað þar sem þau gætu spjallað saman í næði. Í framhaldi hefði hún ekið að bílaplaninu við Smáratorg, numið staðar, kveikt sér í sígarettu, sagst ekki vita hvernig ætti að hefja umræðuna og spurt hvort hann hefði verið „á einhverju“ í partíinu. Ákærði hefði vart verið búinn að svara og segja hve ölvaður hann hefði verið í partíinu þegar dyrnar hefðu opnast og hann verið dreginn út úr bifreiðinni af manni, sem sagðist vera bróðir systranna. Ö hefði kýlt hann í andlitið, skipað honum að krjúpa á hné og ákærði ekki þorað annað en að hlýða. Félagi Ö hefði síðan komið aftan að ákærða, brugðið einhverju oddhvössu að hálsi hans og rispað, en Ö því næst kýlt ákærða 6-7 sinnum í höfuðið og sakað hann um að hafa nauðgað Y. Í framhaldi hefði Ö sagt að það væri ein leið til að ákærði slyppi við að vera drepinn og skipað honum að bjóða fram einhverja bótafjárhæð. Að sögn ákærða hefði hann óttast um líf sitt og ekki þorað að nefna lægri tölu en hálfa milljón króna. Í kjölfar þessa hefði Ö kýlt hann í jörðina og sagt honum að borga þá fjárhæð fyrir lok næstu viku. Ö hefði síðan ekið á brott með félaga sínum og systurnar sömuleiðis, í bifreið J. Ákærði hefði leitað til vinar síns í Breiðholti og verið þar þegar hann hefði fengið fyrrnefnd SMS skilaboð frá J. Í lok yfirheyrslunnar gat ákærði þess að Æ systir hans hefði farið á fund J og beðið hana að lækka nefnda fjárhæð, en J vísað á Ö og sagt henni að tala við hann eftir helgi, þegar hann væri orðinn rólegri.

XII.

Skýrsla Y 21. desember 2006 var tekin af rannsóknarlögreglumanni undir stjórn héraðsdómara og færð á hljóð- og mynddisk, sem lagðir hafa verið fram í málinu ásamt 43 blaðsíðna endurriti vitnisburðarins. Verður nú greint frá því helsta sem fram kom. Þegar nauðsyn þykir að rekja frásögn, spurningar eða svör orðrétt eru slíkar tilvitnanir innan gæsalappa og í samræmi við myndupptökuna, sem dómendur styðjast við. Texti innan sviga er frá dómendum kominn. Hann vísar til þess er sést á upptökunni og er eftir atvikum notaður til skýringar á vætti stúlkunnar.

Y byrjaði á því að svara spurningum um nafn, heimilisfang og áhugamál, kvaðst vera nýlega flutt í Mosfellsbæ, sagði það „sökka“ og vera ömurlegt að búa svo langt í burtu. Hún sagðist ekki eiga sérstök áhugamál, annað en að hafa gaman og gat þess að hún færi út að skemmta sér um helgar. Í framhaldi var Y brýnd á mikilvægi þess að skýra satt og rétt frá og sagði, áminnt um vitnaábyrgð, að hún ætlaði sér ekki að ljúga fyrir dómi. Í kjölfar þessa var stúlkan spurð hví hún væri komin fyrir dóm. Hún sagði að sér þætti þetta heimskuleg spurning, að asnalegt væri að þurfa að segja frá því sem allir vissu, hún bara gæti ekki sagt það og sig langaði til að fara. Hér sagði spyrillinn Y að taka sinn tíma og byrja á því að segja frá partíinu í [...].

A.

Y sagði partíið hafa verið rosalega skemmtilegt, það staðið fram undir morgun og sumir fengið að gista. Hún taldi upp tíu nöfn í þessu sambandi, minntist því næst á ákærða, sem hefði verð hent út fyrir að stríða hundunum og káfa á einhverri stelpu, sem sofnað hefði áfengisdauða í sófanum. Ákærði hefði þó komið aftur inn, J ætlað að henda honum út að nýju og Y haldið að hann væri farinn, að minnsta kosti hefði hann horfið í 3-4 klukkustundir. Að sögn Y hefðu hún og S farið upp á svefnloftið milli kl. 06 og 06:30, þær spjallað saman í smástund og Y sofnað fljótlega upp úr því. S hefði hins vegar ekki sofnað, hún farið ofan og lokað hleranum á eftir sér, hitt fjóra stráka niðri og farið með þeim út í sjoppu, þau fest bíl á leiðinni, tafist í um klukkustund og enginn vitað hvað klukkan var, en svo hefði „þetta skeð“ á bilinu kl. 08-09. Y hefði þá verið að dreyma „eitthvað geðveikt næs“, fundið eitthvað skrýtið og vaknað. Á þeirri stundu hefði ákærði verið „bara þarna eitthvað, þú veist, að gera bara eitthvað ógeðslegt eitthvað“. Y hefði byrjað „eitthvað svona smá að slást við hann“ í myrkrinu, en verið „semí full ennþá, eða þá bara ógeðslega grautþunn og nývöknuð“ og ekki vitað um hvern væri að ræða. Eftir að hafa barist um í smástund hefði hún séð einhvern ljúka upp hleranum og horfa inn í herbergið. Y kvaðst hafa beðið viðkomandi um hjálp, en manneskjan farið og lokið hleranum aftur. Skömmu síðar hefði hún náð að velta sér fram úr rúminu, rokið niður, klætt sig í pils og bol, hlaupið inn til J og F og sagt „að það væri einhver í herberginu mínu og eitthvað“. Þau hefðu hlaupið upp, bandbrjáluð, J öskrað á ákærða hvað hann væri að gera og hví hann væri allsber í rúmi Y og F hent honum niður stigann. Ákærði hefði síðan viljað leita að gleraugum sínum og síma, en verið hent út úr húsinu. Í kjölfar þessa hefði Y farið upp á loft í fylgd F. Þar hefði hún sagt „svona semí frá þessu“, F ekkert skilið hvað hún væri að segja, en verið hjá henni uns hún hefði sofnað.

B.

Eftir andartaksþögn bað spyrillinn Y um að greina aftur frá atburðum, byrja á partíinu og þar til hún hefði farið að sofa. Í framhaldi bar Y að allir hefðu verið „haugadrukknir“ og hundarnir brjálaðir, því alltaf hefðu einhverjir verið að stríða þeim. Hún lýsti því næst stofunni, sagði „L“ hafa verið með fullt af áfengi, hann blandað drykki, sem voru „geðveikt góðir“ og því hefði hún verið svolítið mikið í kringum hann. Hér var Y beðin að segja frá ákærða. Hún gat þá aftur um hundana, en sagðist aldrei hafa séð ákærða almennilega, þannig að hún myndi eftir því, fyrr en J hefði hent honum út á sunnudagsmorgni. Hún myndi bara eftir gaur, sem hefði strítt hundunum, hún þekkt hann sem ákærða vegna tiltekinnar úlpu og bar að einhverjum öðrum gaur hefði verið hent út fyrir að káfa á dauðu stelpunni í sófanum. Í framhaldi kvaðst Y hafa drukkið „rosalega mikið“ í partíinu og verið „vel drukkin“ þegar hún hefði farið að sofa, en þó ekki ofurölvi. Hún sagðist síðan hafa vaknað í niðamyrkri, annað hvort þunn eða drukkin og gert sér strax grein fyrir hvað væri að gerast, fundist „það alveg ömurlegt“ og reynt að láta viðkomandi „hætta að eitthvað“ (hér sveiflar Y hægri hendi yfir maga sinn), af því hún þekkti hann ekki. Hér var frásögn Y rofin, umræðunni beint aftur að hegðun ákærða fyrr um nóttina og Y spurð hvar foreldrar hennar hefðu verið. Hún kvað þá hafa gist hjá skyldfólki, en móðir hennar komið heim um kl. 09:30-10 að morgni sunnudagsins, allt verið „brjálað skítugt“, hún þrifið og skúrað allt, því næst farið í vinnuna og kastað kveðju á Y, þar sem hún hefði setið í sófa með S. Hér barst talið enn að hegðun ákærða í partíinu, stríðni hans í garð hundanna og dauðu stelpunni í sófanum, sem Y sagðist nú halda að ákærði hefði káfað á og fyrir vikið verið hent út öðru sinni. Hún kvaðst þó ekki hafa séð ákærða gera neitt slíkt, en sagði að allir hefðu orðið brjálaðir út af þessu og þetta orðið „alveg megamikið mál í partíinu“, enda viðkomandi stúlka vinkona allra, þótt Y myndi ekki hver hún væri.

C.

Á þessu stigi bað spyrillinn Y að skýra nánar frá því þegar hún og S hefðu farið upp að sofa. Y sagði þær hafa háttað sig og rætt saman um stund áður en hún hefði sofnað. Þegar hún hefði vaknað hefði S verið á burt „og hann kominn þarna, einhver, þú veist maður allsber í rúminu mínu, að gera eitthvað við mig sem er, þú veist, er ógeðslegt og, já, það sem bara ég að byrja eitthvað að slást við hann og eitthvað, já síðan kom manneskjan þarna í hleranum, sem opnaði hann og sem líka annað mál að hann sko, það í rauninni sko vissi enginn, þú veist, hvar herbergið mitt væri sko og maður hefði þurft ... að vita að þetta uppi sé svefnherbergi ...“, en Y sagði hlerann þungan og þurfa átak til að lyfta honum frá gólfi. Hún lýsti í framhaldi manneskjU, sem birst hefði í stigaopinu, sagði þetta hafa verið strák með stutt hár og áréttaði að hún hefði beðið hann um hjálp, en ekki fengið. Því næst sagði Y: „Og, já, eða sem sagt, já, kom einhver, fór, eða svo, þegar hann var eitthvað, já svo þegar hann var eitthvað, þú veist, eitthvað, ætlaði eitthvað, stóð eitthvað smá svona uppi á mér, ég veit ekki hvað hann ætlaði að gera, en þá, þú veist, náði ég að fara með löppina svona og einhvern veginn (hér lyftir Y upp hægra hné) og svona gat lamið hann svona hálfpartinn út úr rúminu bara (hér sveiflar Y hægri hendi þvert yfir líkama sinn) og náði einhvern veginn að fara, svona bara heppni, ég held að þú veist ég hefði ekki getað það nema það að hann var svo geðveikt fullur. Ég held hann hafi verið fullur, ég samt, en já, þú veist sem sagt systir mín held ég talaði við hann daginn eftir og spurði hann hvort hann hafi verið á einhverju, en hann sagði nei, ég var bara fullur.“ Hér sagði spyrillinn: „Ókei, þú nærð að snúa þér undan honum, hvað gerist svo?“ Y svaraði því til að hún hefði lyft hleranum, hlaupið niður, séð I-kk-þf „steindauðann“ í neðra herbeginu, hún klætt sig og hlaupið inn til J og F. Y lýsti því næst á sama veg og áður aðkomu þeirra að málinu og bar sem fyrr að F hefði farið upp á svefnloftið með henni og verið hjá henni uns hún sofnaði.

D.

Í kjölfar þessa teiknaði Y afstöðumynd af risherberginu, staðsetti sig og S í rúminu, sagðist hafa sofnað í „boxer nærbuxum“ og brjóstahaldara, en verið nakin er hún vaknaði. Aðspurð hvað hefði vakið hana bar Y að henni hefði fundist eitthvað trufla hana í draumi, hún „einhvern veginn ekki að stunda kynlíf eða neitt“ og bara sofið „og svo allt í einu vakna ég bara við það eitthvað, og bara oj mér finnst þetta ógeðslegt og af því að þetta var ekki S eða þú veist, ég og S vorum svona eiginlega saman þegar þetta var og þetta var ekki S, þá alveg trylltist ég. Mér fannst þetta mjög óþægilegt og mjög ömurlegt“.

Y var hér beðin að útskýra hvað ákærði hefði gert, sem væri svona ógeðslegt og hélt áfram á þessa leið: „Ókei fyrst þá byrjar á því að, að, ja hann var bara svona ofan á mér bara og var að gera það, þú veist, sem hann var að gera og svo fór hann niður á mig og hélt mér þannig að ég var alveg föst, þú veist að ég gat ekki hreyft á mér lappirnar, ég gat ekki hreyft á mér hendurnar, ég komst ekki neitt, svo kom hann aftur upp og eitthvað og svo þegar hann var að fara að gera eitthvað, ég veit ekkert hvað hann var að fara að gera, þá náði ég að rúlla mér í burtu.“

Í kjölfar þessarar frásagnar kvaðst spyrillinn verða að fá að heyra hvað það var, sem ákærði hefði verið að gera, sagðist vita að það væri svolítið leiðinlegt, en hann væri „búinn að heyra sko allt, þannig að“. Í framhaldi sagði Y: „Já, það var sem sagt einhvern veginn, þetta var sem sagt bara svona að, nauðga manni eða nauðga mér sem ég býst við að fólk myndi gera, þú veist, eða þannig.“ „Ókei“ sagði spyrillinn og bætti við „þannig, var hann að eiga við þig samfarir?“, fékk „já“ við því og spurði „og þá með, í gegnum leggöng?“, fékk „já“ við því og sagði því næst: „Ókei. Og síðan sagðirðu að eftir það þá hefði hann farið niður á þig?“ Þessu játti Y einnig og aðspurð hvað hún ætti við með því sagði hún: „Ég, oj bara, þá, þá bara, þá æi ég veit það ekki, já, hann var bara að, að sleikja mig eða eitthvað svoleiðis.“ Hér endurtók spyrillinn orðin „sleikja þig“, bætti við „þá að neðan“, fékk jáyrði við hvoru tveggja og spurði Y því næst hvað ákærði hefði verið að sleikja. „Já, líklegast klofið á mér“ svaraði Y. „Þá kynfærin?“ var spurt og játti stúlkan því. Aðspurð hvort ákærði hefði gert eitthvað annað sagðist Y bara ekki vita það, halda að svo væri ekki, en bætti við „jú, eða bara halda mér, held ég, því ég var alveg brjáluð“. Þessu næst sagði spyrillinn: „Ókei. Og, en þú sagðir sem sagt að þegar þú hafir vaknað þá hefði hann verið að eiga við þig samfarir?“ Y játti þessu og var því næst spurð: „Síðan hefði hann fært sig?“ Þessu játti Y og bætti við: „Síðan fór hann aftur upp.“ „Og þá nærðu að komast undan?“ sagði spyrillinn, en fékk afsvarið: „Nei, eða þú veist, hann var sem sagt uppi og fór svo niður og kom svo aftur upp og svo veit ég ekkert hvað hann ætlaði að gera og þá náði ég, og bara ... bara, því ég held ég hefði ekki viljað komast að því sko.“ Þá næst var Y spurð í hvaða stellingu hún hefði verið í rúminu. Hún kvaðst hafa legið á bakinu er hún hefði vaknað „með hendurnar fastar og náttúrlega manneskju á milli fótanna“. Nánar aðspurð sagði hún ákærða hafa haldið um úlnliði hennar, fyrst í höfðhæð, og svo niður með síðum (hér setur Y báðar hendur meðfram lærum) á meðan hann hefði „farið niður“ á hana. Y var þá spurð hvað ákærði hefði gert eftir að hann hefði „farið upp“ aftur og svaraði því svo: „Þá fer hann aftur bara, æ hvað sagðirðu mér, ég get ekki munað það. Já, þá byrjar hann bara, þú veist, aftur þarna já samfarir.“ Í framhaldi hefði hún lyft ákærða upp með annarri löppinni (hér lyftir Y upp hægra hné), náð að losa aðra hönd sína og rúllað niður úr rúminu, stokkið að hleranum, svipt honum upp, hlaupið niður til J og F og sagt þeim að það væri einhver í herberginu hennar.

E.

Y var spurð hverjum hún hefði sagt frá atburðum. Hún kvaðst örugglega hafa sagt J eða F „frá þessu“ fyrst, annað hvort mánudaginn 20. nóvember eða degi síðar og tók fram að hún hefði mætt til vinnu í [...] á mánudegi. Þegar hún hefði verið búin að upplýsa um atburði hefði Y hins vegar farið að hugsa svo mikið um þá að hún hefði ekki getað mætt í vinnuna „alveg fjóra daga eða eitthvað“ og síðan hefði sá dagur runnið upp er hún vaknaði og „bara það fyrsta sem ég byrjaði að hugsa um, að þú veist, ég held mig hafi dreymt þetta eitthvað svona ógeðslegt ...“. Y bar í beinu framhaldi að yfirmaður hennar hefði verið alveg brjálaður á greindum tíma, sagt Y að jafna sig og hætta þessum aumingjaskap og hún þá hætt í vinnunni.

F.

Við svo búið var Y spurð um atburði við Smáratorg. Jafnframt var hún brýnd á sannsögli, kysi hún á annað borð að tjá sig og lofaði að skýra satt og rétt frá. Y bar að hún og J hefðu ákveðið að hitta ákærða umrætt kvöld, í þeirri von að þær myndu „skilja þetta“ og hann biðjast fyrirgefningar, „því hann virtist vera geðveikt næs gaur“. Í framhaldi hefðu systurnar og Ö sammælst um að þær myndu fara með ákærða að Smáratorgi svo að Ö gæti rætt við hann, en Ö hefði verið reiður yfir því að ákærði hefði komið illa fram við litlu systur hans. Er þangað kom hefði ákærði stigið út úr bifreið J, enda „bara svona common sense að hann ætti að gera það“, Ö öskrað á ákærða í kjölfarið og hann vælt á móti „fyrirgefðu eða eitthvað“. Y kvaðst hafa verið á staðnum í allt að 10 mínútur og staðhæfði að á þeim tíma hefði ekki komið til slagsmála milli Ö og ákærða. Y var hér brýnd á mikilvægi þess að hið rétta kæmi fram. Dró hún þá úr fyrri fullyrðingu, sagðist að minnsta kosti ekki hafa séð nein slagsmál og benti á að hún hefði verið upptekin í samræðum við J og verið að fá hana til að dreifa huga Y eftir bílferðina með ákærða. Þær systur hefðu síðan ekið heim til R og hitt þá félaga þar, en ákærði verið látinn labba heim „alveg í annað skipti, fyrst frá Mosfellsbæ og svo frá Kópavogi“.

G.

Næst barst talið að stórum húðflúrum á framhandleggjum Y, en hún kvaðst vera með ellefu „tattú“ og eiga eftir að bæta við mörgum. Í kjölfar þeirrar umræðu var Y spurð um kæruefnið á ný og bar að hún hefði legið á bakinu þegar hún hefði vaknað. Y játti að ákærði hefði þá haldið um úlnliði hennar, fyrst í axlarhæð og síðan niður með síðum. „Ókei“, sagði spyrillinn, „en hvernig var hann?“ Því svaraði Y svo: „Ég veit það ekki, hann var bara eitthvað þarna, að gera það sem hann gerir, ég veit það ekki, ég veit ekkert í hvernig stellingu hann var í laginu sko, ég var ekki beint að spá í því sko.“ Aðspurð hvort ekki væri rétt munað hjá spyrli, að ákærði hefði verið „á milli lappanna“ á henni, svaraði Y: „Líklegast, annars hefði hann ekki getað gert það sem hann gerði.“ Y lauk svo máli sínu með því að samsinna því að ákærði hefði verið ofan á henni.

XIII.

F greindi lögreglu frá því að ákærði hefði verið „kolruglaður“ í umræddu partíi, hann áreitt heimilishundana og virst „út úr heiminum“ þegar F hefði komið að honum í geymsluherberginu við póstflokkun. Að sögn F hefðu hann og J farið að sofa um kl. 08 á sunnudagsmorgni, Y komið hágrátandi inn í herbergi til þeirra skömmu síðar og sagt að einhver strákur væri sofandi í rúmi hennar. J hefði farið upp á svefnloftið, snúið til baka og sagt að ákærði væri sofandi í rúminu. F hefði því næst farið upp, séð móta fyrir manni undir sæng, svipt henni af honum og séð ákærða allsnakinn, í „fósturstellingu“. F hefði vakið hann, ákærði sest strax upp og byrjað að klæða sig, en F vikið frá á meðan. Hann hefði síðan farið upp öðru sinni, séð ákærða sitja á rúminu og sagt honum að drífa sig í burtu. Í kjölfar þessa hefði ákærði komið niður og rölt um húsið í leit að gleraugum, en því næst hefði J fylgt honum til dyra. F hefði þá verið farinn upp á svefnloftið með Y, en stúlkan hefði hágrátið, titrað og skolfið. Þar hefði hún sagt honum „hálfpartinn“ frá því sem ákærði hefði gert og nefnt að hún hefði vaknað við að hann væri „kominn upp í rúm og var að eiga við hana samfarir“. Hún hefði beðið hann að hætta, en ákærði ekki sinnt því. F bar að þegar ákærði hefði komið í [...] síðar um daginn hefði F ákveðið að minnast ekki á atburðinn, enda talið „að slíkt tal hefði endað með ofbeldi“.

XIV.

S bar að hún og Y hefðu farið upp á svefnloftið um kl. 06 að morgni sunnudagsins, lagt aftur hlerann milli hæða og fljótlega sofnað í rúmi Y. S hefði vaknað einhverju síðar, farið ofan og lokað stigaopinu á eftir sér, hitt stráka úr partíinu og þau farið saman út í sjoppu. Þegar þau hefðu komið til baka hefði hópurinn sest inn í stofu að horfa á sjónvarp, Y síðan komið í dyragættina með tár í augum og viljað ræða við S. Þær hefðu því farið upp á loft og Y greint frá því grátandi „að hún hefði vaknað við að einhver var að kyssa hana og þreifa á brjóstum hennar“. Í svefnrofanum hefði Y haldið að þetta væri S, því kysst á móti og ætlað að káfa á brjóstum hennar, en þá uppgötvað að um karlmann væri að ræða. Y hefði ekki rætt þetta frekar og S hugsað um það eitt að hugga hana. Í framhaldi hefðu þær sest niður í stofu, S haldið áfram að hughreysta Y og hún sofnað nokkru síðar.

XV.

Ákærði var yfirheyrður á ný 6. mars 2007. Hann hélt fast við fyrri framburð, kvaðst hvorki vilja breyta né bæta við hann og sagði framburðinn réttan í einu og öllu. Í framhaldi voru ákærða kynnt helstu atriði úr dómsskýrslu Y, lögregluskýrslum J og F-x-ef og skráð atvikalýsing Y á Neyðarmóttökunni. Hann áréttaði að hann hefði fengið „blackout“ um nóttina vegna óhóflegrar áfengisneyslu og hefði því ekkert um gögnin að segja. Ákærði kvaðst þó draga í efa að hann hefði getað haft samræði við Y í umræddu ástandi, enda ætti hann í erfiðleikum með holdris undir áhrifum áfengis. Ákærða var kynnt framlögð bótakrafa og hafnaði henni alfarið.

XVI.

Í málinu er vottorð B-kvk-ef G-kvk-ef sálfræðings 21. ágúst 2007, sem hefur veitt Y sálrænan stuðning og metið afleiðingar ætlaðrar nauðgunar. B-kvk-nf kom fyrir dóm og verður því gerð grein fyrir áliti hennar og vitnisburði í XXIV. kafla hér á eftir.

Þá liggur fyrir vottorð V-kvk-ef E-kvk-ef sálfræðings hjá Barnahúsi 31. ágúst 2007, en þar segir að Y hafi mætt í þrjú viðtöl, 29. janúar, 7. febrúar og 2. maí 2007, að tveimur seinni viðtölunum hafi verið varið til að leggja fyrir Y MMPI persónuleikapróf, hún ekki lokið þeirri prófun og því væri ekki unnt að leggja mat á áhrif ætlaðs kynferðisbrots á líðan hennar.

XVII.

Fyrir dómi neitaði ákærði sök. Hann greindi frá áfengisneyslu á sama veg og hjá lögreglu, kvaðst aðeins hafa þekkt H og J í partíinu og skellt í sig áfengi til að þora að tala við aðra gesti, en fyrir vikið væri minni hans slævt. Þó myndi hann eftir að hafa rætt við „V“ um trúarbrögð og drauma og á meðan hafa verið að hrista dreggjarnar í Ouzoflöskunni. Næst myndi ákærði með vissu að hafa vaknað á sunnudagsmorgni, drukkinn, hissa og hræddur, við öskur J og F úr stigaopi að svefnloftinu, en þá hefði hann legið nakinn í rúmi Y. Hann hefði klætt sig í spjarir, reynt að finna gleraugu sín og farsíma á neðri hæð hússins, því næst hrökklast út og húkkað far í bæinn. Ákærði kvaðst ekki vita hvernig hann hefði komist upp á svefnloftið og sagðist ekki eiga minningu um að hafa verið vísað á dyr um nóttina. Hins vegar ætti hann „minningarbrot“ eða „hugaróra“, sem hann vissi ekki hvort væru staðreyndir, en birtust sem „ljósmyndir“ í höfði hans. Sú fyrsta væri af honum að leggjast til svefns á herbergisgólfi, sem í væri rúm með tveimur manneskjum. Þetta væri þó ekki beint minning, „heldur meira skylt við tilfinningu“. Önnur myndin, eða öllu heldur „tilfinning“, væri af honum í rúmi með ókunnri manneskju, þar sem hann væri með aðra hönd á brjósti hennar. Þriðja myndin lyti að hönd einhvers að gæla við fæðingarblett á maga hans. Fjórða myndin, sem væri „bara stillimynd í rauninni“, lyti að honum með fingur í leggöngum manneskjunnar. Loks væri fimmta myndin af honum nöktum, aleinum í rúmi, að reyna að ná holdrisi. Ákærði áréttaði að hann vissi ekki hvort um staðreyndir væri að ræða, en sagðist vilja koma fram af fullkominni hreinskilni og því greindi hann frá þessu fyrir dómi.

Ákærði kvaðst hafa farið aftur að [...] síðla sunnudags og komið þangað um kl. 21. J hefði verið á leið frá húsinu, sagt honum kurteislega að hún hefði ekki fundið gleraugu hans og síma, en bent honum á að fara inn og leita betur. Þar hefði ákærði hitt F, hann verið léttur í lund, sagt að þetta hefði verið „skrautlegt kvöld“, þeir leitað að gleraugunum og símanum, en ekki fundið.

Á mánudeginum hefði ákærði mætt til vinnu og hitt J, sem hefði virst afar reið í hans garð, lítið viljað ræða við hann, en sagt að hann hefði sofið í herbergi systur hennar og að Y væri með klórför á höndum eftir hann. Ákærði sagði að sér hefði verið mjög brugðið við þetta, hann farið í hálfgert sjokk og spurt hvort J ætlaði að kæra þetta. Hún hefði neitað því, en sagt að kannski vildu aðrir í fjölskyldunni fá að ræða við hann. J hefði síðan stungið upp á fundi með Y um kvöldið, þau ákveðið seinna um daginn að hittast við bensínstöðina í Breiðholti og systurnar sótt hann þangað. Þaðan hefði J ekið að bílastæðum við Smáratorg, stöðvað bifreiðina, kveikt sér í sígarettu, sagst ekki vita hvernig hefja ætti umræðuna, en spurt hvort ákærði hefði verið „á einhverju?“ Ákærði hefði sagst hafa verið mjög drukkinn, en í þeim töluðu orðum hefði hurðinni verið svipt upp og hann dreginn út af manni, sem hefði kýlt hann í andlitið og látið hann krjúpa á hné fyrir framan ljósin á bifreið J. Jafnframt hefði annar maður haldið einhverju beittu þétt að hálsi hans og rispað lítillega. Sá fyrri hefði síðan kynnt sig sem bróður Y, spurt „veistu hvað þú gerðir?“ og ákærði svarað játandi. Við svo búið hefði maðurinn, Ö, greitt honum fleiri þung högg fyrir framan bifreið J, milli þess sem hann hefði öskrað og sakað ákærða um að hafa nauðgað litlu systur sinni. Í kjölfar þessa hefði Ö sagt að það væri ein leið til að ákærði slyppi frá þessu og spurt hvort hann vissi hver hún væri. Ákærði hefði kinkað kolli og Ö þá sagt honum um að nefna einhverja fjárhæð. Eftir að hafa sagt að hann ætti enga peninga hefði ákærði nefnt töluna 500.000. Ö hefði virst sáttur við þá fjárhæð, þó kýlt hann aftur í andlitið og gefið honum tveggja vikna frest til að greiða, en ella myndi ákærði hafa verra af. Seinna um kvöldið hefði ákærði síðan fengið þrjú SMS skilaboð frá J, en aðeins hluti þeirra hefði varðveist og komi fram í III. kafla. Þar hefði J minnt hann á að hafa samband við Ö varðandi greiðslu og hótað honum ófarnaði ef þau rækjust á hann aftur. Ákærði kvaðst ekki hafa svarað þessum skilaboðum, en eftir að hafa skýrt Æ systur sinni frá þessu hefði hún haft samband við J og beðið hana að lækka kröfuna.

Nánar aðspurður um „minningarbrotin“ kvað ákærði þau hafa byrjað að tínast til í huga hans daginn eftir atburði á Smáratorgi. Ákærða var sýnd ljósmynd sú er F tók að morgni 19. nóvember og sagðist kannast við sig á myndinni, þótt hann myndi ekkert eftir sér á greindum tíma. Hann kvaðst ekki minnast þess að hafa valdið Y áverkum og ekki hafa tekið eftir klórförum á höndum hennar kvöldið eftir. Loks fullyrti ákærði að Y og J hefðu verið á vettvangi við Smáratorg allan þann tíma er Ö hefði verið að lúskra á honum og þeir að ræða um fébætur til Y.

XVIII.

Y kom fyrir dóm við aðalmeðferð máls. Hún greindi frá partíinu, kvaðst hafa séð ákærða stríða heimilishundunum, nefndi að hann hefði einnig káfað á „dauðri stelpu“ í sófanum, en sagðist halda að hún hefði ekki séð það sjálf. Hún kvaðst hafa drukkið „rosalega mikið“ og bar að þau hefðu verið „öll rosalega drukkin“ í partíinu. Y minnti að hún og S hefðu farið upp á svefnloftið milli kl. 06 og 07. Þær hefðu spjallað saman í smástund og Y sofnað í nærfötum. Hún hefði síðan vaknað allt í einu, klæðlaus, reynt að ýta ákærða frá, einhver lokið upp hleranum á meðan, hún komist burt, hlaupið niður, klætt sig í pils og bol, reynt að vekja I, enginn verið vakandi og hún hlaupið inn í herbergi til J og F. Ákærði hefði síðan komið niður, hann leitað að gleraugum sínum og farsíma og J og F því næst hent honum út úr húsinu. Í framhaldi hefði F fylgt Y upp á loft, hún grátið þar og reynt að segja honum frá, en bara viljað sofna. Aðspurð kvað Y líklegast að hún hefði verið uppi á lofti fram að kvöldmat, en þó héldi hún að hún hefði farið eitthvað niður og hitt móður sína og fleiri.

Y var spurð hvað hefði komið fyrir á svefnloftinu. Hún lýsti atburðarás fyrst þannig að ákærði hefði haldið höndum hennar föstum í höfuðhæð, sagði því næst „nei“ og greindi frá því að þegar hún hefði vaknað hefði hún spáð í hver þetta væri, í fyrstu haldið að þetta væri S, en uppgötvað að svo væri ekki. Í framhaldi hefði ákærði tekið í hendur hennar og haldið þeim í höfuðhæð. Y minnti að hann hefði síðan fært hendur hennar niður með síðum og þá farið „niður á mig eða eitthvað vesen“, en áður hefði Y verið búin að reyna að ýta ákærða ofan af henni. Hann hefði síðan komið „upp aftur“ og hún náð að ýta honum af henni í framhaldi af því.

Y var hér beðin að skýra orðin „fara niður“ og bar að ákærði hefði haft við hana munnmök, þ.e. sleikt kynfæri hennar, komið svo aftur upp og þá héldi hún að hann hefði haft samfarir við hana og hún svo komist í burtu. Með hugtakinu samförum kvaðst Y eiga við getnaðarlim í leggöngum, en kvaðst síðan ekki viss hvort ákærði hefði sett lim sinn inn í hana. Þó héldi hún að ákærði hefði náð að setja liminn inn „í fyrra skiptið“. Hann hefði einnig káfað á brjóstum hennar og kynfærum. Aðspurð kvaðst hún ekki vita hvort ákærði hefði sett fingur inn í leggöngin, sagðist ekki muna það, en bætti við: „Já, ég held það, er eiginlega 100% viss“. Í framhaldi kvaðst hún einnig vera nær viss um að ákærði hefði sett liminn inn í hana „í fyrra skiptið“, en hún ekki spáð í það „í seinna skiptið“. Að minnsta kosti hefði hún fundið „eitthvað“ fara inn í leggöngin. Aðspurð bar Y að allt hefði þetta tekið stuttan tíma og ákærði ekki sagt orð á meðan. Hún hefði hins vegar beðið hann að hætta, en hann engu svarað. Y kvaðst halda að hún hefði komist í burtu með því að rúlla sér fram úr rúminu. Því næst hefði hún gripið einhver föt af gólfinu og hlaupið niður. Ítrekað aðspurð bar Y að hún væri viss um að ákærði hefði haft samræði við hana í fyrra tilvikinu og jafnviss um að hann hefði sleikt kynfæri hennar.

Y kvaðst halda að hún hefði ekki sagt neinum frá þessu „yfirhöfuð“ á sunnudeginum, nema ef til vill S og ekki haft orð á því við F eða J að ákærði hefði nauðgað henni, en þau og S samt vitað hvað hefði gerst. Síðar hefði hún rætt við N og B-kvk-þf sálfræðing og sagt þeim eitthvað af þessu. Í kjölfar atburða kvaðst Y yfirleitt ekki geta sofið ein í herbergi og iðulega fá martraðir.

Aðspurð um atburði við Smáratorg að kvöldi mánudagsins 20. nóvember sagði Y að ákærði hefði átt skilið að vera laminn, hann hefði viljað hitta „okkur“ og að J hefði undirbúið fundinn á Smáratorgi. Er þangað kom hefði Ö verið alveg brjálaður og rifið ákærða út úr bifreið J. Y kvaðst hvorki hafa heyrt né séð hvað mönnunum fór á milli, en þetta hefði byrjað fyrir utan bifreið J og borist að einhverju kerrustæði. Hún kvaðst vita að Ö hefði krafið ákærða afsökunar, hann boðið fram bætur, Ö orðið „geðveikt reiður“ og kýlt ákærða, en í kjölfar þessa kvaðst Y hafa séð Z stilla til friðar. R hefði hins vegar staðið fyrir utan bifreið J og verið að ræða við hana gegnum bílgluggann.

XIX.

S bar fyrir dómi að partíinu hefði verið að ljúka þegar hún og Y hefðu farið upp á svefnloftið. Þær hefðu rætt saman í smástund og síðan sofnað, Y í nærfötum, að því er S minnti. S hefði síðan vaknað og laumast niður, hitt þar þrjá stráka í stofunni, farið með þeim út í sjoppu og komið til baka um 60-90 mínútum síðar. Hópurinn hefði sest fyrir framan sjónvarp í stofunni, Y komið í dyragættina á herbergi sínu, hágrátandi og S farið með henni upp á svefnloftið. Þar hefði Y sagt frá því að hún hefði vaknað um morguninn og haldið að S væri að láta vel að henni, uppgötvað að svo væri ekki og verið rosalega brugðið. Y hefði ekki greint nánar frá atburðum og S einskis spurt. Um 20 mínútum síðar hefðu þær farið niður í stofu og verið þar uns S hefði haldið heim um kl. 21 á sunnudagskvöldi.

XX.

J bar að fjöldi manns hefði verið í partíinu, en öllum vinum þeirra systra hefði verið boðið og sumir þeirra nánustu fengið að gista. J kvaðst hafa verið allsgáð, hún séð ákærða „stórskrýtinn“ að dansa, einnig að hrella heimilishundana og káfa á einhverri hálfdauðri stelpu. Y hefði verið drukkin og hún farið að sofa áður en J hefði komið að ákærða, óviðræðuhæfum, við póstflokkun í geymsluherberginu. Að sögn J hefði hún ætlað að vísa ákærða á dyr skömmu síðar, en þá hefði hann verið horfinn. Eftir að J var gengin til náða hefði Y komið inn til hennar hágrátandi, J spurt hvað væri að og Y svarað: „Það er nakinn karlmaður í herberginu mínu“. Í framhaldi hefðu J og F kíkt upp á svefnloftið, séð ákærða nakinn í rúmi Y, F farið upp og rekið manninn niður. Þar hefði ákærði vælt um að hann saknaði gleraugna, farsíma og fleira, gengið um húsið til að leita þessa og J því næst hent honum út. Í kjölfarið hefði F svæft Y á svefnloftinu. Móðir J hefði síðan komið heim, þær rabbað saman og Y komið niður á meðan. Síðar um daginn hefði J skammað Y fyrir að taka ekki til í húsinu, hún grátið á meðan, sýnt J marblett og klórför á höndum, sagt að henni hefði verið haldið, en ekki skýrt frá öðru. J hefði samt skilið hvað Y ætti við og 1-2 dögum síðar hefði hún fyllt betur í eyðurnar, án þess þó að segja með skýrum hætti að ákærði hefði haft við hana samræði. Fram kom hjá J að þær systur hefðu einnig rætt málið við N, hitt hana oft og hún farið yfir hvað ætti að gera. Aðspurð um áhrif atburða á líf Y bar J að hún svæfi nú í baðkeri í stofU, sagði hana oft vera óþolandi, skapstygga og taka því illa þegar J veitti henni tiltal.

J kvað rétt að ákærði hefði komið aftur í [...] síðla sunnudags, hún rætt við hann á leið frá húsinu og að tímasetningin kl. 21 gæti passað. Hún kvaðst næst hafa hitt hann í vinnunni daginn eftir, ákærði þá viljað ræða við hana, en hún verið mjög reið og sagt að hann hefði meitt Y. Ákærði hefði sagst skilja það ef kæra yrði lögð fram og J hringt í móður sína og sagt henni frá því. Í framhaldi hefði J hringt í ákærða, sagst vilja hitta hann og hún tekið Y með sér á fundinn, svo að ákærði gæti reynt að útskýra hegðun sína, ef þetta væri „ekki nauðgunarmál“. Þær hefðu farið með ákærða að Smáratorgi, skilið hann þar eftir með Ö og J ekið í burtu. Áður en til þess kom hefði Ö þó dregið ákærða út úr bifreið J og þeir öskrað hvor á annan, en J ekki séð Ö kýla ákærða. Hins vegar hefði hún heyrt Ö spyrja hvort ákærði gerði sér grein fyrir hvað hann hefði gert Y og einnig að ákærði hefði boðist til að greiða Y hálfa milljón króna. Þær Y hefðu síðan ekið í burtu og skilið mennina eftir á Smáratorgi.

XXI.

F bar að ákærði hefði verið ofurölvi í partíinu og hagað sér þannig að ekki hefði farið framhjá neinum. Hann kvaðst ekki muna hvenær Y hefði farið að sofa, en bar að hann og J hefðu verið að spjalla inni í herbergi hennar þegar Y hefði komið og sagt að það væri maður sofandi í rúmi hennar. J hefði kíkt upp á svefnloftið og beðið F að reka manninn niður. F hefði því farið upp, svipt sænginni af rúmi Y og séð ákærða allsnakinn, sofandi í rúminu. Hann hefði ýtt við ákærða og vakið hann, ákærði virst ringlaður „eins og hann virtist ekki vita hvar hann væri“ og F gefið honum 5 mínútur til að koma sér út. Í kjölfar þessa hefði F farið með Y upp á loft, reynt að hugga hana og hún sagt hágrátandi „ég bað hann um að hætta“, en hann gerði það ekki „og hélt áfram að ýta í mig“ eða eitthvað þvíumlíkt. Y hefði ekki sagt frá neinu kynferðislegu í þessu sambandi og hún ekki síðar sagt F frá því berum orðum hvað hefði gerst. Í ljósi þessa vitnisburðar voru borin undir F þau ummæli hans hjá lögreglu, að Y hefði sagt honum frá því á svefnloftinu að hún hefði vaknað við að ákærði væri „kominn upp í rúm og var að eiga við hana samfarir“. Kvaðst F ekki hafa skilið Y á þann veg. Hann bar að hann hefði verið heima hjá systrunum allan sunnudaginn, sagði Y hafa liðið illa, hún verið ólík sjálfri sér og grátið heilmikið. Síðar í vitnisburði F kom þó fram að hann teldi sig ekki hafa séð Y eftir að hann hefði svæft hana uppi á lofti. Hann kvaðst ekki vita hvenær foreldrar hennar komu heim, en sagði ákærða hafa komið um kvöldið í leit að gleraugum sínum og farsíma, F tekið á móti honum og leitað að nefndum verðmætum. Hann kvaðst ekki hafa rætt við ákærða um atburði á svefnloftinu og sagði vel geta staðist hjá ákærða að F hefði verið léttur í lund og haft á orði að þetta hefði verið „skrautlegt kvöld“. Hann tók fram að Ö hefði verið heima þegar ákærði kom, en ekkert vitað af atburðum á þeim tíma.

XXII.

Ö bar að hann hefði fyrst heyrt af ætluðu kynferðisbroti sunnudaginn 19. nóvember þegar hann hefði komið á heimili Y og J. Y hefði ekki viljað ræða um málið, en J sagt að það hefði verið nakinn strákur uppi hjá Y og að honum hefði verið hent út úr húsinu. Ö hefði þá grunað eitthvað misjafnt og J sagt honum allt daginn eftir, þ.e.a.s. að ákærði hefði nauðgað Y á meðan hún hefði verið sofandi. Ö kvaðst síðan hafa talað við Y, hún ekkert látið uppi um atburði, en játt því að eitthvað hefði gerst. Í kjölfar þessa hefði Ö fengið N vinkonu sína til að ræða við Y á miðvikudeginum, N farið yfir málið með systkinunum þremur og ráðlagt þeim um framhaldið.

Aðspurður um atburði við Smáratorg mánudaginn 20. nóvember sagði Ö að á þeim tíma hefði allt verið óljóst um atburðarás á svefnloftinu, en hann hefði viljað ræða við ákærða og fengið Z og R til liðs við sig. Þeir hefðu hitt ákærða í bifreið J á Smáratorgi, Ö rifið ákærða út og spurt hvað hann vildi segja um málið og hvort honum fyndist í lagi það sem hann hefði gert á hlut Y. Ákærði hefði svarað því neitandi, reynt að afsaka sig, í framhaldi boðið fram skaðabætur og nefnt að hann væri ekki ríkur. Að sögn Ö hefði hann sturlast af reiði við ummæli ákærða, kýlt hann í andlitið og hrint honum til jarðar, en í þeirri andrá hefði Z komið á vettvang og stöðvað hann og þeir ekið á brott við svo búið. Systurnar hefðu ekið í burtu á sama tíma. Lesinn var fyrir Ö sá framburður hans hjá lögreglu að hann hefði kýlt ákærða í það minnsta fjórum sinnum og staðfesti hann réttmæti þeirrar frásagnar. Ö kvað og rétt að hann hefði gefið ákærða hálfan mánuð til að ganga frá sínum málum eða borga nefndar 500.000 krónur, en tók fram að aldrei hefði komið til greina að ákærði slyppi þannig við lögreglu og dómsmeðferð. Hann kvað rétt að systir ákærða hefði rætt við J út af þessu, J sagt henni að hringja í Ö, en hann aldrei heyrt frá henni.

Z bar að Ö hefði hringt í hann um kaffileyti að morgni mánudagsins 20. nóvember og sagt að Y hefði verið nauðgað þáliðna helgi. Í framhaldi hefði Z fallist á að fara með Ö til fundar við ákærða og þeir, ásamt R, elt bifreið J að Smáratorgi. Þar hefði Ö rokið út úr bifreið þeirra félaga, rifið ákærða út úr bifreið J, tuskað hann til, kýlt hann í andlit og maga og svívirt hann með orðum. Z hefði þá stokkið á vettvang, komið að ákærða krjúpandi fyrir framan Ö, þrifið í hálsmál ákærða aftan frá og sagt Ö að nú væri nóg komið. Í kjölfar þessa hefði Ö spurt ákærða hvort hann vissi hvað hann hefði gert Y og hvað hann hyggðist gera í málinu. Ákærði hefði þá boðið fram peningagreiðslu, Ö spurt hvað hann teldi hæfilegt og ákærði nefnt einhverja tölu í því sambandi. Í framhaldi hefði Ö sagt „græjaðu það þá“ og þeir félagar yfirgefið vettvang. Z fullyrti að J og Y hefðu verið á staðnum allan tímann, þær farið á brott á sama tíma og félagarnir þrír og minnti að hópurinn hefði svo hist heima hjá R. Z var beðinn að lýsa ástandinu á vettvangi og bar ekki aðeins að ákærði hefði verið „í óþægilegri stöðu“ er hann hefði boðið fram bætur, heldur sagðist Z myndu hafa sagt hvað sem væri í hans sporum til að sleppa frá Ö, eins brjáluðum og hann hefði verið.

R bar að hann hefði farið ásamt Ö og Z í bifreið sinni að Smáratorgi til að ræða við ákærða út af einhverju máli, sem tengdist Y. Þeir hefðu hitt ákærða í bíl með J og Y, ákærði og Ö stigið út og J sest á meðan inn í bifreið R. Z hefði þá verið farinn út úr bifreiðinni og R heyrt einhver hróp og köll, hann séð Ö grípa í úlpu ákærða, en ekki orðið annars var, enda hefði bifreið J borið á milli. R kvaðst þess fullviss að systurnar hefðu yfirgefið vettvang á sama tíma og þeir félagar, enda hefði J setið í bifreið hans. R kvaðst ekki muna hvert hópurinn hefði farið eftir þetta, en sagði vel geta verið að þau hefðu öll hist heima hjá honum.

XXIII.

H bar að hann hefði aldrei séð ákærða ölvaðan fyrr en í partíinu og sagði hegðun hans ekki hafa verið eðlilega, þótt ákærði hefði ekki gert neitt af sér. H hefði þó heyrt um kl. 06 að ákærði hefði káfað á dauðri stelpu og minnti að J hefði sagt honum frá því. Að sögn H hefðu hann, K og V farið heim um kl. 07, H þá leitað að ákærða til að bjóða honum far, en ekki fundið hann.

K bar að ákærði hefði verið drukkinn í partíinu, en hún ekki tekið eftir neinu sérstöku í framkomu hans. K minnti að hún og H hefðu svo farið heim um kl. 06 og H þá ekki fundið ákærða.

V bar að hann hefði rætt við ákærða í partíinu og að ákærði hefði verið ölvaður, þó ekki dauðadrukkinn, að minnsta kosti hefði hann verið viðræðuhæfur og þeir átt djúpar samræður um trúarbrögð, drauma og fleira.

Ó bar að hann myndi eftir ákærða úr partíinu, þar sem hann hefði verið á fjórum fótum að gelta á heimilishundana. Ó kvaðst sjálfur hafa verið vel drukkinn og minna að hann hefði sofnað milli kl. 05 og 06, í herbergi með U. Hann hefði vaknað um hádegisbil á sunnudegi og farið nánast beint heim. Aðspurður kvaðst Ó ekki hafa farið upp á svefnloftið umrædda nótt eða morgun.

U kvaðst ekki muna eftir ákærða úr partíinu, bar að hún hefði farið að sofa um kl. 07 á sunnudagsmorgni og vaknað á bilinu kl. 12-14. Að sögn U hefði hún þá hitt Y og nokkra næturgesti, þau drukkið saman kaffi og fengið sér að reykja, en því næst hefðu U og Ó haldið heim. Hún kvaðst ekki muna eftir neinu sérstöku í fari Y, en bar að þau hefðu öll verið „þunn“.

B bar að hann hefði sofnað undir morgun, en verið vakinn og farið út í sjoppu með S, Á og Þ. Er þau komu til baka hefðu þau sest inn í stofu til að horfa á bíómynd, Y komið þangað og kallað á S, þær farið saman upp á svefnloft, komið aftur niður, Y þá grátandi og þær sest með hinum fyrir framan sjónvarpið. B kvaðst ekki vita af hverju Y hefði grátið, bar að hann hefði klárað að horfa á eina bíómynd og því næst farið heim.

Á bar að hann væri æskuvinur Y og J, gat þess að hann hefði verið fremur drukkinn í partíinu, ekkert sofnað og farið með S, B og Þ út í sjoppu á sunnudagsmorgni. Á minnti að þau hefðu komið til baka um kl. 10:30 og Y þá verið hágrátandi. Hún hefði síðan farið með S upp á svefnloft, þær snúið til baka einhverju síðar og verið í stofunni þegar Á hefði haldið heim um kl. 12. Y hefði grátið allan tímann, en Á ekki vitað af hverju. Hann kvaðst ekki hafa farið upp á svefnloftið umrædda nótt eða morgun.

Þ bar að hann hefði verið allsgáður í partíinu, séð ákærða tilsýndar, „í vægast sagt annarlegu ástandi“ vegna ölvunar, að atast í heimilishundunum. Þ kvaðst hafa farið út í sjoppu á sunnudagsmorgni, á bilinu kl. 07-09, ásamt S, Á og B og þau fest bifreið hans á leiðinni. Þau hefðu komið til baka eigi síðar en kl. 10 og horft á bíómynd. Þ hefði síðan séð Y um hádegisbil og bar að hún hefði verið í miklu uppnámi, grátið og S huggað hana í sófanum uns Y hefði sofnað. Fram kom í máli Þ að hann hefði ekkert sofið í partíinu og kvaðst aðspurður aldrei hafa farið upp á svefnloftið eftir að Y hefði gengið til náða. Hann kvaðst hafa þekkt Y frá því í grunnskóla og hafa dvalið á heimili hennar fram til kl. 17 á sunnudeginum við að horfa á bíómyndir, en þá hefði móðir Y verið nýkomin heim og hún þrifið húsið. Þ minnti að Y hefði verið hjá honum í stofU allan tímann.

R bar fyrir dómi að hún hefði komið heim í [...] í kringum hádegi sunnudaginn 19. nóvember. Y hefði þá verið búin að gráta, hún líklegast verið inni í herbergi sínu og J fúl yfir því að Y hefði ekki tekið til eftir partíið. R hefði skúrað og gengið frá, því næst farið að heiman og komið til baka um kvöldið. Að sögn R hefðu Y og J þá fyrst sagt henni frá því að eitthvað hefði komið fyrir Y. J hefði síðan sagt henni frá öllu í símtali daginn eftir og þær í framhaldi rætt við N, sem komið hefði heim til þeirra, spjallað við alla fjölskylduna og leiðbeint henni um framhaldið. R kvað Y ekki hafa getað talað um atburði, hún verið afar reið og ekki viljað kæra, en þau fengið hana til að skipta um skoðun. Þá hefði M-kvk-nf H-kvk-nf hjá fjölskyldunefnd Mosfellsbæjar einnig þrýst á Y að kæra og rætt málið við hana, en Y samt átt erfitt með að taka ákvörðun. R kvað Y hafa átt erfitt uppdráttar alla tíð síðan, hún hefði skipt um herbergi, en ætti samt erfitt með svefn og skriði oft upp í rúm til R eða J á nóttunni.

N bar fyrir dómi að hún hefði frétt af málinu gegnum Ö að morgni miðvikudagsins 22. nóvember og hann beðið hana að koma til fundar við sig, Y og J. Þau hefðu síðan hist um hádegisbil heima hjá Ö. Y hefði átt erfitt með að ræða atburði, hún verið „í fósturstellingu“ og í augljósu sjokki að mati N. Hún hefði því ráðlagt Y að fara á Neyðarmóttökuna, Y ekki verið hrifin af því, en látið tilleiðast eftir að N hefði sagt henni að hún þyrfti ekki að kæra málið til lögreglu. Í framhaldi hefðu þær farið á Neyðarmóttökuna um kl. 14:30, en verið snúið frá og sagt að koma um kvöldið, þar sem ekki væri um neyðartilfelli að ræða. Í kjölfar þessa hefði N snætt kvöldverð með fjölskyldu Y, síðan fylgt henni öðru sinni á Neyðarmóttökuna um kl. 19:30, skilið við hana þar í umsjá J og Ö, en farið heim til Y síðar um kvöldið og rætt við hana og foreldra hennar. Að sögn N hefði Y þá verið búin að segja henni frá því, í tveggja manna tali, að hún hefði verið sofandi í herbergi sínu þegar ákærði hefði komið inn og nauðgað henni. Y hefði ekki lýst því nánar og N einskis spurt.

Æ bar fyrir dómi að ákærði hefði sagt henni frá atburðum við Smáratorg og hann verið hræddur. Hún hefði því farið á vinnustað J, sagt henni að ákærði ætti ekki hálfa milljón króna til að greiða Y og J svarað því til að ákærði hefði nefnt þá fjárhæð sjálfur. Jafnframt hefði hún ráðlagt Æ að hringja í Ö þegar hann væri orðinn rólegri og ræða við hann, enda væri málið alfarið í hans höndum. Aðspurð kvað Æ ekki hafa komið til þess.

XXIV.

B-kvk-nf G-kvk-nf sálfræðingur staðfesti fyrir dómi vottorð frá 21. ágúst 2007, en þar er lýst sálrænum stuðningi við Y, mati á afleiðingum ætlaðrar nauðgunar og hugrænni atferlismeðferð við einkennum áfallastreituröskunar. Fram kom hjá B-kvk-þgf að hún hefði hitt Y sjö sinnum, fyrst 6. og 19. desember 2006, því næst 25. júlí 2007 og síðan í fjögur skipti. Hún kvaðst hafa lagt þrenns konar próf fyrir Y; tvo sjálfsmatskvarða til greiningar á áfallastreituröskun og einn sjálfsmatskvarða til að kanna þunglyndi. Y hefði mælst með væg þunglyndiseinkenni, en borið sterk einkenni áfallastreitu, sér í lagi alvarlegar svefntruflanir og martraðir flesta daga vikunar, áberandi hliðrunarhegðun, þ.e. að forðast að hugsa um atburði, endurupplifun atburða og árvekni, þ.e. að vera á nálum gagnvart umhverfinu. Y hefði sagt frá þessum einkennum áfallastreitu og tengt þau við ætlaða nauðgun, en til að greinast með þau við prófun þurfi einstaklingur að uppfylla tvö skilyrði. Annars vegar að hafa upplifað atburð, sem hann skynjar sem ógn við öryggi sitt, upplifa hjálparleysi, eða upplifa ógn á heilindum sínum. Hins vegar þurfi viðbögðin að falla innan marka, sem allir myndu upplifa eins við sömu aðstæður. Miðað við lýsingu á atburðum taldi B-kvk-nf ljóst að Y uppfylli bæði skilyrðin. Hún tók þó fram að þær hefðu lítið rætt um atburði 19. nóvember, enn sem komið væri og því hefði B-kvk-nf vitneskju um ætlaða nauðgun fyrst og fremst úr skýrslu A-kk-ef H-kk-ef læknis á Neyðarmóttökunni, sem B-kvk-nf hefði verið búin að fá í hendur 6. desember. Aðspurð kvað B-kvk-nf engan vafa leika á því að framangreind einkenni megi öll rekja til ætlaðrar nauðgunar og sýni ótvírætt að Y þjáist af áfallastreituröskun. Í framhaldi játti B-kvk-nf að niðurstöður nefndra prófana byggðust fyrst og fremst á svörum Y við stöðluðum spurningalistum, kvaðst aðspurð ekki hafa notað önnur sálfræðipróf til að kanna áreiðanleika svaranna og bar að hún hefði stutt mat á áreiðanleika niðurstaðna við hegðun Y og á viðtölum við hana, en stúlkan hefði ávallt virst hreinskilin, trúverðug og samkvæm sjálfri sér í svörun. B-kvk-nf kvað atferlismeðferð skammt á veg komna, en hún byggist á því að vinna með hliðrunareinkennin og ná trausti Y, svo að hún geti rætt um sjálfan atburðinn. Aðspurð um vímuefnaneyslu Y bar B-kvk-nf að fyrir áfallið hefði stúlkan neytt áfengis um helgar og fiktað við fíkniefni, en í kjölfar þess hefði hún aukið neysluna verulega, einkum notað áfengi, kannabis, sveppi og e-töflur og verið komin út á ystu nöf þegar hún hefði byrjað meðferð að nýju í júlí síðastliðnum. Y hefði þá áttað sig á því að „hennar leið“ til að vinna úr áfallinu væri ekki að takast. B-kvk-nf kvað viðvarandi fíkniefnaneyslu engin áhrif geta haft á niðurstöður nefndra prófana og staðhæfði að unnt væri að greina á milli neikvæðra áhrifa slíkrar neyslu og vanlíðanar vegna ætlaðrar nauðgunar. Hins vegar væri ómögulegt að vinna úr áfalli og ná bata ef viðkomandi væri í neyslu, en Y vildi draga verulega úr henni. B-kvk-nf kvað erfitt að segja til um batahorfur Y, enda krefðist atferlismeðferðin mikillar vinnu af hennar hálfu.

B-kk-nf Ó-kk-nf V-kk-nf sálfræðingur staðfesti fyrir dómi vottorð frá 17. september 2007, en þar er lýst fyrstu frásögn ákærða af atburðum í [...] og á Smáratorgi, sem og tveimur samhengislausum minningarbrotum um óljósa snertingu á líkama Y. Fram kom í máli B-kk-ef að hann hefði hitt ákærða sjö sinnum, reynt að hjálpa honum að takast á við lífið að nýju og vinna úr því áfalli, sem hann hefði orðið fyrir. B-kk-nf kvað erfitt að draga ályktanir af þeim minningarbrotum, sem ákærði hefði upplýst hann um, þ.e.a.s. hvort þær ættu sér stoð í raunveruleikanum, en bar að rannsóknir styddu þá niðurstöðu að einstaklingar, sem eiga litlar minningar um tiltekinn atburð, hafi ríkt ímyndunarafl og eiga auðvelt með að lifa sig inn í aðstæður annarra, geti skapað rangar minningar um atburð eða breytt réttri minningu, til að mynda ef þeir eru spurðir um sama atburð á óvarlegan hátt. Að mati B-kk-ef félli ákærði í flokk slíkra einstaklinga og því væri mögulegt að minningarbrotin væru ofhugsanir, tengdar sektarkennd ákærða yfir því að hafa vaknað nakinn í rúmi ókunnrar stúlku, vita ekki hvort hann hefði gert eitthvað á hennar hlut og síðan vera ásakaður um nauðgun og krafinn um skaðabætur, sem hann hefði ekki tök á að greiða. Þá útilokaði B-kk-nf ekki fyrir dómi að ákærða gæti hafa dreymt minningarbrotin, í kjölfar tveggja alvarlegra áfalla, hins fyrra á heimili Y og hins síðara er hann upplifði lífsógn á Smáratorgi. B-kk-nf tók skýrt fram að álit sitt væri ekki stutt sálfræðiprófum heldur byggðist á því sem fram hefði komið í viðtalsmeðferð. Hann kvað áfallið hafa verið geysilega mikið í byrjun meðferðar, líkti því tvímælalaust við einkenni áfallastreituröskunar, en játti að hann hefði ekki lagt nein próf fyrir ákærða því til staðfestingar. B-kk-nf taldi að ákærði hefði verið hreinskilinn, trúverðugur og samkvæmur sjálfum sér á meðferðartímanum.

XXV.

Samkvæmt 1. mgr. 135. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála skulu röksemdir dómara lúta að því hvað teljist sannað og með hverjum hætti. Um sönnun fer annars eftir reglum 45.-48. gr. laganna. Í því sambandi ber að meta skynsamlegan vafa til hagsbóta fyrir ákærða, bæði um atriði er varða sekt hans og önnur, sem telja má honum í óhag. Sönnunarbyrði hvílir á ákæruvaldinu, sbr. 45. gr., en sönnunarmat dómara er frjálst, þó þannig að dómur skal fyrst og fremst reistur á sönnunargögnum, sem færð eru fram við meðferð máls fyrir dómi, sbr. 1. mgr. 48. gr.

XXVI.

Ákærða er gefin að sök nauðgun að morgni sunnudagsins 19. nóvember 2006, á svefnlofti á heimili Y, með því að hafa með ofbeldi þröngvað Y til samfara um leggöng og til munnmaka, á meðan ákærði hafi legið ofan á Y og haldið höndum hennar föstum og hann notfært sér að Y gæti ekki spornað við kynmökunum í upphafi sökum ölvunar og svefndrunga. Er háttsemin færð undir 1. og 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 3. gr. laga nr. 61/2007, sem tóku gildi 4. apríl 2007, sbr. áður nauðgunarákvæði 194. gr. hegningarlaga, sbr. 2. gr. laga nr. 40/1992 og misneytingarákvæði 196. gr. hegningarlaga, sbr. 4. gr. laga nr. 40/1992. Fer um dóm vegna ætlaðra brota eftir 1. mgr. 2. gr. almennra hegningarlaga.

Niðurstaða í málinu veltur á því hvort ákæruvaldinu hafi tekist að sanna, svo hafið sé yfir skynsamlegan vafa, að ákærði hafi gerst sekur um ofangreinda háttsemi. Þannig þarf ákæruvaldið að sýna fram á, svo óyggjandi sé, að ákærði hafi haft samræði og munnmök við Y og beitt til þess valdi, sbr. 1. mgr. 194. gr. breyttra hegningarlaga og/eða að sömu kynmök hafi farið fram án samþykkis hennar, sbr. 2. mgr. sömu lagagreinar. Hér er mikilvægt að hafa tvennt í huga. Í fyrsta lagi, að í „samræði“ felst að getnaðarlimur karls sé kominn inn í fæðingarveg konu að einhverju eða öllu leyti. Í annan stað, að skýra ber hugtakið „ofbeldi“ svo að í því felist hvers konar beiting valds til að yfirvinna viðnám, sem er alvarlega meint, s.s. að neytt sé aflsmunar til að ná fram vilja sínum, óháð eðli slíkrar árásar eða afleiðingum. Þannig er refsinæmi háttsemi þeirrar, sem lýst er í ákæru, hvorki háð líkamlegum áverkum né því að Y hafi veitt virka mótspyrnu.

XXVII.

Ákærði og Y eru ein til frásagnar um atburði á svefnloftinu, sem leiddu til útgáfu ákæru. Ákærði hefur borið fyrir sig minnisleysi í því sambandi og kennt því um að hann hafi drukkið svo ótæpilega af áfengi í umræddu partíi að hann hafi fengið „blackout“. Við mat á trúverðugleika þessa framburðar skiptir ekki máli hvort og þá hversu ölvaður ákærði var þegar hann kom í partíið heldur hitt, hve ölvaður hann hafi verið að morgni sunnudagsins. Hefur ákærði einatt greint frá áfengisneyslu sinni á sama veg, svo sem rakið er í XI. og XVII. kafla. Er ekkert fram komið í málinu, sem hnekkir þeim framburði, en vitnin H og Þ hafa borið fyrir dómi að ákærði hafi verið ölvaður og hagað sér undarlega í partíinu og vitnin J og F hafa borið að hann hafi verið ofurölvi og „út úr heiminum“ eða „óviðræðuhæfur“, þá er vitnin komu að honum við póstflokkun í geymsluherbergi um kl. 06:40 að morgni sunnudagsins. Í ljósi framanritaðs, sem og þess að ákærði er aðeins 168 sm. á hæð og vegur 61 kg., ber að leggja til grundvallar að hann hafi verið ofurölvi á tilgreindum tíma. Um sönnunargildi þessa fer eftir 47. gr. laga um meðferð opinberra mála.

Ákærði hefur einnig verið stöðugur í þeim framburði að hann muni síðast eftir sér í partíinu er hann var að spjalla við V, sem og að næst muni hann með vissu, þá er hann var vakinn með látum af J og F, þar sem hann lá nakinn í rúmi Y. Fyrir dómi lýsti ákærði því þannig að hann hefði vaknað drukkinn, hissa og hræddur, við öskur þeirra úr stigaopi að svefnloftinu. Fær sá framburður nokkra stoð í dómsvætti J og F-x-ef, en F bar að þegar hann hefði svipt sænginni af rúmi Y hafi ákærði legið þar sofandi, F ýtt við honum til að vekja hann og ákærði ekki virst vera áttaður á stað og stund. Áður hafði F greint lögreglu frá því að ákærði hefði sofið „í fósturstellingu“ er F vakti hann og J bar hjá lögreglu að ákærði hefði legið í sömu stellingu, með höfuð til fóta í rúminu, er hún sá hann fyrst á svefnloftinu. Af frásögn vitnanna hjá lögreglu og fyrir dómi, sem og vætti Y, verður ekki annað ráðið en að þá hafi aðeins verið liðnar örfáar mínútur frá því að Y birtist grátandi í svefnherbergi J og lét vita af ákærða á svefnloftinu. Með hliðsjón af framansögðu ber að leggja til grundvallar að ákærði hafi verið sofandi í rúmi Y, nakinn og í fósturstellingu, er F kom að honum, sem og að Y hafi þá verið nývöknuð. Um sönnunargildi þessa verður fjallað síðar, sbr. 47. gr. laganna um meðferð opinberra mála.

Óvíst er um nákvæma tímasetningu nefndra atburða, en af vitnisburði Y og vætti J og F hjá lögreglu má ráða að þeir hafi gerst á bilinu kl. 07-08 að morgni sunnudags og eigi síðar en um kl. 09. Verður við það miðað í málinu.

Fyrir dómi neitaði ákærði sök. Á hinn bóginn kvaðst hann eiga fimm „minningarbrot“ eða „hugaróra“, sem hann vissi ekki hvort væru staðreyndir, en birtust sem „ljósmyndir“ í huga hans. Er þeirra getið í XVII. kafla, en áður hafði ákærði greint B-kk-þgf Ó-kk-þgf V-kk-þgf sálfræðingi frá tveimur slíkum brotum, sem lutu með óljósum hætti að snertingu á líkama Y. Af dómsfrásögn ákærða má raða minningarbrotunum í svofellda röð: 1) að hann hafi lagst til svefns á herbergisgólfi, sem í var rúm með tveimur manneskjum, 2) að hann hafi síðan verið í rúminu með annarri þeirra og lagt hönd á brjóst hennar, 3) hún gælt við fæðingarblett á maga hans, 4) ákærði í framhaldi farið með fingur inn í leggöng hennar og 5) hann loks verið einn í rúminu, nakinn og að eiga við getnaðarlim sinn. Þessi frásögn getur bent til óbeinnar játningar ákærða og veitt líkur fyrir sekt í málinu. Á hitt er að líta, að ákærði tók skýrt fram að hann vissi ekki hvort um raunverulegar minningar væri að ræða. Þá er ekkert fram komið, sem bendir til þess að ákærði hafi verið á svefnloftinu þegar Y og S voru þar í rúmi Y, þótt slíkt sé ekki útilokað. Enn fremur liggur fyrir vitnisburður nefnds sálfræðings, sem styður þá málsvörn ákærða, að um geti verið að ræða falskar minningar, sem hann hafi þróað með sér í kjölfar þess að sofna áfengisdauða, vakna nakinn í rúmi ókunnrar konu og muna ekki hvernig hann komst þangað, þess að vera sakaður um nauðgun degi síðar, sæta líkamsárás í beinu framhaldi og vera kúgaður um fé, en samkvæmt framburði ákærða hefur hann skynjað atburðarás á þennan veg. Þá ber að hafa í huga að ákærði greindi frá téðum minningarbrotum eftir að honum var kynnt frásögn J og F-x-ef hjá lögreglu, meginefni fyrri dómsskýrslu Y og frásögn á NeyðarmóttökU um nauðgun. Þegar við þetta bætist sakarneitun ákærða er það álit dómenda að sönnun fyrir sekt í málinu verði ekki reist á „minningarbrotunum“ einum sér. Um sönnunargildi þeirra verður nánar fjallað síðar, sbr. 46. gr. laga um meðferð opinberra mála.

Ákærði hefur annars verið staðfastur í frásögn hjá lögreglu og fyrir dómi, bæði um atvik fyrir umrætt partí, atvik í partíinu sjálfu, atvik á heimili Y að morgni og kvöldi sunnudagsins 19. nóvember, atvik á vinnustað hans og J mánudaginn 20. nóvember og um atvik tengd fundinum á Smáratorgi sama kvöld. Sú staðreynd gefur vísbendingu um að framburður ákærða fyrir dómi sé trúverðugur, svo langt sem hann nær.

Kemur þá til kasta dómenda að leggja mat á trúverðugleika vitnisburðar Y og annarra skýrslugjafa fyrir dómi.

Auk F, H, Þ, V og S komu fyrir dóminn Á, B, K, Ó J og U, sem voru gestkomandi í partíinu, en að V og K slepptum eiga vitnin öll sammerkt að vera ýmist vinir Y, J, eða þeirra beggja.

Ákæruvaldið telur að leggja beri til grundvallar þann vitnisburð J fyrir dómi að hún hafi séð ákærða káfa á stúlku í partíinu, sem sofnað hefði áfengisdauða í sófa á neðri hæð hússins, en samkvæmt dómsvætti H sagði J honum frá slíku atviki um kl. 06 að morgni sunnudagsins. Telur ákæruvaldið þá staðreynd þannig sannaða og hún styðja að ákærði hafi síðar brotið gegn Y kynferðislega. Við mat á sönnunargildi nefnds vitnisburðar ber að líta til þess að J gat ekki um sömu háttsemi við skýrslugjöf hjá lögreglu 15. desember 2006, þrátt fyrir að þar kæmi fram ítarleg og neikvæð lýsing á háttalagi ákærða í partíinu. Er dóminum til efs að J hefði leynt slíkri staðreynd, væri hún á rökum reist. Þá verður ekki litið framhjá þeim ummælum J fyrir dómi, að hennar vegna mætti brjóta hvert bein í líkama ákærða. Slík stóryrði sýna glöggt hve þungan hug J ber til ákærða og eru til þess fallin að rýra mjög sönnunargildi alls vitnisburðar hennar, að því leyti sem hann er ákærða í óhag, sbr. 46. gr. laga um meðferð opinberra mála. Þá liggur fyrir að þegar lögregla ræddi við H í síma 7. febrúar 2007, lýsti H ölvunarástandi og framferði ákærða í partíinu, án þess að minnast á áreitni í garð áfengisdauðrar stúlku. Er með nokkrum ólíkindum að H hefði legið á slíkum upplýsingum, ef réttar væru. Y kom inn á sama atburð í skýrslu sinni fyrir dómi 21. desember, lét fyrst í veðri vaka að hún hefði orðið vitni að því sjálf er ákærði hefði káfað á einhverri stúlku, sbr. kafli XII. A., bar því næst að öðrum manni hefði verið hent út úr partíinu fyrir sömu áreitni, kvaðst svo halda að um ákærða hefði verið að ræða, játti þó rétt að hún hefði ekki orðið vitni að slíku, en sagði að atvikið hefði orðið „alveg megamikið mál í partíinu“ og allir verið brjálaðir út af því, enda stúlkan vinkona allra sem þar voru, sbr. kafli XII. B. Þessi vitnisburður Y fær illa samrýmst dómsvætti F, S, Þ, Á, B, Ó og U, sem voru í sama vinahópi, en ekkert þeirra varð vart við kynferðislega áreitni ákærða í garð áfengisdauðrar stúlku í partíinu, frekar en vitnin V og K. Loks ber að hafa í huga að hvorki J né Y hafa nafngreint umrædda stúlku og frekari lýsing ekki fengist frá J um ætlaðan atburð. Að gættu því, sem nú hefur verið rakið og með vísan til 45.-47. gr. laganna um meðferð opinberra mála, er ósannað að ákærði hafi áreitt ónefnda stúlku í partíinu.

Samkvæmt vitnisburði Y rauk hún niður af svefnloftinu skömmu eftir að hún vaknaði með ákærða í rúminu og hljóp inn í herbergi til J og F. Hafa þau verið stöðug í þeim vitnisburði að Y hafi hágrátið, J borið að Y hafi sagt að það væri nakinn karlmaður í herbergi hennar og F borið að hún hafi sagt að einhver maður væri sofandi í herberginu. Með hliðsjón af nær samhljóða vitnisburði J og F um þessa staðreynd, sem samrýmist vætti Y, telur dómurinn einsætt að fyrsta frásögn hennar af samskiptum við ákærða á svefnloftinu hafi ekki lotið að nauðgun eða öðrum kynferðismökum. Ber ákærða að njóta alls vafa í þessu sambandi, sbr. 45. og 46. gr. laga um meðferð opinberra mála. Sú niðurstaða, ein sér, felur ekki í sér sönnun um sakleysi ákærða.

Fyrir dómi lýsti F afskiptum sínum af ákærða á svefnloftinu, bar að hann hefði skipað ákærða að klæða sig og gefið honum 5 mínútur til að koma sér út úr húsi. Er sá vitnisburður í samræmi við frásögn F-x-ef hjá lögreglu, samrýmist einnig vætti J og er trúverðugur að mati dómenda. Því skýtur skökku við sá vitnisburður Y fyrir dómi 21. desember, að F hafi „hent“ ákærða niður tréstiga, sem liggur milli hæða, en þá lýsingu áréttaði Y þrívegis við sömu skýrslugjöf og verður hún því ekki skilin öðru vísi en í bókstaflegri merkingu. Er það mat dómenda að Y sé hér, líkt og í frásögn sinni um áfengisdauða stúlku, uppvís að ofhermi í lýsingu staðreynda, sem kunna að varða einhverju um úrslit máls. Er þetta til þess fallið að rýra trúverðugleika hennar.

Eftir því sem næst verður komist var enginn vakandi í húsinu þegar ákærði kom niður af svefnloftinu, að frátöldum systrunum og F. Þegar ákærði yfirgaf húsið fór F með Y upp á svefnloftið og sat hjá henni uns hún sofnaði. Hjá lögreglu bar F að Y hefði sagt honum frá því uppi á lofti, að hún hefði vaknað við það að ákærði væri í rúminu og að eiga við hana samfarir. Hún hefði beðið hann að hætta, en hann ekki sinnt því. Fyrir dómi bar F að Y hefði ekki sagt honum frá neinu kynferðislegu í þessu sambandi, hún ekki síðar sagt honum berum orðum hvað eigi að hafa gerst á svefnloftinu og játti F að lögregluskýrslan væri röng að þessu leyti. Af frásögn Y fyrir dómi verður ekki ráðið að hún hafi greint F frá kynferðislegu samneyti við ákærða og styður það dómsvætti F. Að þessu gættu og með hliðsjón af 45. og 46. gr. laga um meðferð opinberra mála er ósannað að Y hafi skýrt F frá ætluðum kynferðisbrotum.

Í málinu liggur fyrir að S vaknaði á undan Y og fór út í sjoppu með Á, B og Þ-x-þgf. Hefur S verið stöðug í þeirri frásögn, hjá lögreglu og fyrir dómi, að þegar hópurinn hefði snúið til baka hefði hann sest fyrir framan sjónvarp í stofunni, Y birst í dyragættinni og þær farið saman upp á svefnloft. S bar hjá lögreglu að Y hefði í framhaldi greint frá að hún hefði vaknað við að einhver væri að kyssa hana og þreifa á brjóstum hennar. Í svefnrofanum hefði Y haldið að þetta væri S, því kysst á móti og ætlað að káfa á brjóstum hennar, en þá uppgötvað að um karlmann væri að ræða. Fyrir dómi lýsti S svipaðri atburðarás, þ.e. að Y hefði sagst hafa vaknað, haldið að S væri að láta vel að henni, uppgötvað að þetta væri ekki S og verið rosalega brugðið. Y hefði ekki greint nánar frá atvikum á svefnloftinu og S einskis spurt. Vætti S samrýmist þeim vitnisburði Y fyrir dómi 21. desember, að hún hefði vaknað við einhverja snertingu, haldið að þar væri S með henni í rúminu og Y tryllst þegar hún uppgötvaði að svo væri ekki, sbr. kafli XII. D, sem og því vætti Y við aðalmeðferð máls, sbr. XVIII. kafli, að þegar hún hefði vaknað hefði hún í fyrstu haldið að S væri að láta vel að henni, en síðan uppgötvað annað. Með hliðsjón af greindum vitnisburði S, sem þykir í senn trúverðugur og samrýmist vætti Y, er að áliti dómenda einsætt að þriðja frásögn Y af samskiptum við ákærða á svefnloftinu hafi ekki lotið að nauðgun eða öðrum kynferðismökum í skilningi núgildandi 194. gr. almennra hegningarlaga. Ber ákærða að njóta alls vafa í þessu sambandi, sbr. 45. og 46. gr. laga um meðferð opinberra mála.

Af vætti S er ljóst að í framhaldi nefnds trúnaðarsamtals hafi þær sest niður í stofu og verið þar fram til um kl. 21 að kvöldi sunnudagsins. Fær sá vitnisburður stoð í vætti Á, B og Þ, sem báru með líkum hætti fyrir dómi að Y hefði verið með þeim í stofunni, þó um mislangan tíma væri og hún grátið, án þess að þeir kynnu skýringu á grátstaf hennar. Með hliðsjón af greindum vitnisburði S og þremenninganna þykir mega leggja til grundvallar að Y hafi dvalið meira og minna í stofunni á sunnudeginum og að hún hafi sama dag ekki skýrt neinu þeirra frá nauðgun eða öðrum kynferðismökum af hálfu ákærða. Um sönnunargildi þessara staðreynda verður fjallað síðar, sbr. 46. og 47. gr. laganna um meðferð opinberra mála.

Ákærði sneri aftur að [...] um kl. 21 að kvöldi sunnudagsins, í leit að gleraugum sínum og farsíma. Af þeirri staðreynd verður helst dregin sú ályktun að honum hafi ekki verið ljóst að hann hefði samdægurs nauðgað Y á sama stað. Slík ályktun rennir einnig stoðum undir framburð ákærða um ölvun í partíinu og óminni sökum þess. Ákærði hefur verið stöðugur í þeim framburði að hann hafi hitt J fyrir utan húsið, þau ræðst við á vinsamlegum nótum, hann því næst knúið dyra og mætt vingjarnlegu viðmóti F. Umræddur framburður var borinn undir J og F fyrir dómi og mælti hvorugt þeirra á móti honum. Að þessu gættu verður vart dregin önnur haldbær ályktun en sú, að J og F hafi þá ekki verið búin að fá pata af því að ákærði eigi að hafa nauðgað Y. Slík ályktun samrýmist vitnisburði J og vætti Y um að hún hafi engum greint frá ætlaðri nauðgun, nema þá helst S, fyrr en á mánudegi eða þriðjudegi næst á eftir. Að þessu virtu og með hliðsjón af því, sem áður segir um samskipti Y við F og S á sunnudeginum, er unnt að slá því föstu, að þegar sá dagur var á enda runnin hafði Y ekkert látið uppi um ætluð kynferðisbrot. Breytir engu um þá niðurstöðu þótt Y hafi, eftir atvikum, sýnt J marblett og klóráverka, sagt þá af völdum ákærða og jafnvel sagt að hann hefði haldið henni, en samkvæmt vætti J var þetta ekki rætt frekar þeirra í milli. Í ljósi framanritaðs er einsætt að sá vitnisburður F hjá lögreglu fær ekki staðist, að hann hafi sama kvöld lumað á upplýsingum um ætluð kynferðisbrot, en haldið þeim leyndum fyrir ákærða til að koma í veg fyrir ofbeldi. Sömuleiðis fær ekki staðist sú frásögn foreldra Y hjá lögreglu 11. desember 2006, að systurnar hafi greint þeim frá því á sunnudagskvöldi að ákærði hefði nauðgað Y.

Fyrir liggur að ákærði og J hittust á vinnustað um kl. 13 mánudaginn 20. nóvember, að J var honum þá afar reið og lét þess getið að hann hefði „meitt“ Y daginn áður. Hefur ákærði lýst því, með trúverðugum hætti, að J hafi borið á hann að Y væri með klórför af hans völdum. Enn fremur, að hann hafi verið sleginn yfir þeim ummælum, fært í tal hvort þau ætluðu að kæra hann, J synjað fyrir það, en haft á orði að kannski vildu einhverjir í fjölskyldunni ræða við hann. Ákærða og J ber saman um að í framhaldi hafi hún komið á fundi þeirra og Y um kvöldið, systurnar sótt ákærða á bensínstöð í Breiðholti, hann sest í framsæti bifreiðar J og hún ekið að Smáratorgi. Af vætti systranna er ljóst að ákærði vissi þá ekki að bróðir þeirra, Ö, myndi mæta á staðinn. Ákærða, Ö og Z ber saman um að þar hafi Ö dregið ákærða fyrirvaralaust út úr bifreið J og gengið í skrokk á honum. Þykir mega leggja þá atburðarás til grundvallar í málinu, en vitnisburður Y, J og R frænda þeirra um annað er ótrúverðugur og lítt sannfærandi.

Ákærði hefur verið stöðugur í þeim framburði, hjá lögreglu og fyrir dómi, að Ö hafi jafnframt sakað hann um að hafa nauðgað Y og krafið hann um fébætur vegna þessa. Jafnframt hefur ákærði staðhæft að Y og J hafi verið á vettvangi uns yfir lauk. Þessi framburður samrýmist í stórum dráttum frásögn Ö og Z, óháð því hvort ákærði hafi verið beinlínis krafinn um fébætur eða hann boðið þær fram af ótta við Ö. Skiptir hér mestu, að Ö kannast við að hafa sakað ákærða um að hafa nauðgað Y, kýlt hann margsinnis í andlitið og skilið hann eftir með þeim orðum að ákærði skyldi „græja“ hálfrar milljón króna bótagreiðslu til Y innan tveggja vikna. Fær sá vitnisburður stoð í frásögn Z hjá lögreglu og nær samhljóða vætti hans fyrir dómi, sem þykir trúverðugt í alla staði að mati dómenda. Z greindi einnig frá því, hjá lögreglu og fyrir dómi, að Ö hefði sagt honum fyrr um daginn, að ákærði hefði nauðgað Y. Bar R á sama veg hjá lögreglu, en fyrir dómi gerði hann minna úr vitneskju sinni. Af vitnisburði Y og J fyrir dómi er ekkert sem bendir til þess að Y hafi verið búin að segja Ö frá því, fyrir fundinn á Smáratorgi, að ákærði hefði nauðgað henni. Sá vitnisburður Ö hjá lögreglu, að Y hafi greint honum og J frá ætlaðri nauðgun fyrr um daginn og dómsvætti Ö, að J hafi sagt honum slíkt fyrir fundinn á Smáratorgi nýtur því ekki stuðnings í vætti systranna. Að þessu gættu verður ekki dregin önnur haldbær ályktun en sú, að Ö hafi, eftir atvikum á grundvelli upplýsinga um ákærða nakinn í rúmi Y og um minni háttar klórför á Y, gefið sér að ákærði hefði nauðgað henni og Ö því gengið í skrokk á ákærða. Óháð þýðingu þessa fyrir sönnunarstöðu, sbr. 45.-47. gr. laganna um meðferð opinberra mála og úrlausn þess sakarefnis, sem hér er til meðferðar, er einsætt samkvæmt framansögðu að dómendur verða að leggja til grundvallar að Ö hafi fyrstur manna borið ákærða þeim sökum að hafa nauðgað Y.

J og Y eru ýmist reikular eða tvísaga um atburði á Smáratorgi. Þannig bar J hjá lögreglu að ákærði hefði stigið út úr bifreið hennar, Ö öskrað á hann og systurnar ekið á brott við svo búið. Fyrir dómi játti J hins vegar að Ö hefði dregið ákærða út og að þær hefðu verið á staðnum nógu lengi til að J heyrði ákærða bjóða fram bætur til Y, en þær þó farið á brott á undan öðrum. Hvað sem líður vitnisburði J er einsætt af vætti Ö og Z fyrir dómi, sem samrýmist framburði ákærða, að J og Y voru á vettvangi við Smáratorg uns yfir lauk og urðu þannig beint eða óbeint vitni að atburðum þar. Við skýrslugjöf fyrir dómi 21. desember var Y sérstaklega áminnt um sannsögli, kysi hún að tjá sig um nefnda atburði og sagði: „Já, já, ég segi alveg satt og rétt frá.“ Í framhaldi bar hún að ákærði hefði stigið út úr bifreið J við Smáratorg, enda „bara svona common sense að hann ætti að gera það“. Þeim vitnisburði breytti Y við aðalmeðferð máls og játti að Ö hefði rifið ákærða út úr bifreiðinni. Þá kvaðst hún í fyrri skýrslunni hafa verið í allt að 10 mínútur á vettvangi, staðhæfði í fyrstu að á þeim tíma hefði ekki komið til handalögmála milli Ö og ákærða, en dró síðan úr og sagðist að minnsta kosti ekki hafa séð nein slagsmál, enda verið í samræðum við J og hún reynt að dreifa huga Y frá því að hafa setið í bifreið með ákærða. Í seinni skýrslunni kvaðst Y hafa vitað að Ö hefði slegið ákærða, hafa séð Z stilla til friðar og bar að á meðan hefði R verið í samræðum við J. Í ljósi framanritaðs er það mat dómenda að systurnar séu ótrúverðugar í frásögn atburða á Smáratorgi og að þær hafi gert sér far um að leyna staðreyndum, að öllum líkindum til að halda hlífiskildi yfir bróður sínum. Er þetta ekki síst alvarlegt í tilviki Y, en misvísandi frásögn hennar og á köflum ósannögli fyrir dómi er til þess fallin að grafa undan trúverðugleika hennar um önnur atriði máls og rýra almennt sönnunargildi vitnisburðar hennar.

Áður en skilið verður við fundinn á Smáratorgi er óhjákvæmilegt að víkja orðum að vitnisburði J og Y um ástæður fundarins. Fyrir dómi bar J að hún hefði ákveðið að láta Y hitta ákærða um kvöldið, svo að hann gæti útskýrt hegðun sína og hvort þetta væri „ekki nauðgunarmál“. Y gaf þá skýringu á fundinum, við fyrri skýrslugjöf fyrir dómi, að hún hefði alið þá von í brjósti að ákærði myndi hjálpa systrunum að „skilja þetta“ og að hann bæðist fyrirgefningar, „því hann virtist vera geðveikt næs gaur“. Við seinni skýrslugjöf Y kom hins vegar ekki annað fram um aðdraganda fundarins, en að ákærði hefði átt skilið að vera laminn. Óháð vangaveltum um hversu trúverðugt sé að Y hafi viljað hitta ákærða, ef rétt er að hann hafi nauðgað henni, telja dómendur að greindur vitnisburður bendi eindregið til þess, að hvorki J né Y hafi vitað með vissu á mánudagskvöldi, þá er þær fóru með ákærða að Smáratorgi, hvað hann hafi gert á hlut Y. Fær slík ályktun stoð í þeim vitnisburði Ö fyrir dómi, að fyrir fundinn hafi „allt“ verið óljóst um atburðarás á svefnloftinu. Ber ákærða að njóta skynsamlegs vafa í þessu sambandi, sbr. 45.-46. gr. laga um meðferð opinberra mála.

Fyrir liggur vætti Y að fimmmenningarnir hafi í kjölfar atburða á Smáratorgi hist á heimili R og fær sú frásögn stoð í dómsvætti Z. Ber því við það að miða í málinu. Fara má nærri um hvert umræðuefni var, en eins og rakið er í III. kafla sendi J ákærða tvö harðorð SMS skilaboð sama kvöld, sem fólu jafnvel í sér líflátshótun að sögn J, en hún hefði þá verið „brjáluð“ út í ákærða. Liggur ekki fyrir hvað olli þeim sinnaskiptum. Hitt er ljóst, að í kjölfar atburða á Smáratorgi ræddu systkinin þrjú um háttsemi ákærða á svefnloftinu, svo sem ráða má af vætti þeirra fyrir dómi, fengu N vinkonu Ö, að því er virðist miðvikudaginn 22. nóvember, til að fara yfir málið með þeim og foreldrum þeirra og til að leiðbeina fjölskyldunni um framhald þess. Í kjölfar slíkra funda og sökum þrýstings frá N og móður Y, að þeirra eigin sögn, fór Y á Neyðarmóttökuna að kvöldi miðvikudags og ræddi við A-kk-þf H-kk-þf vakthafandi lækni. Um frásögn hennar vísast til þess, sem rakið er í V. kafla, en þar kemur fram fyrsta frásögn Y sjálfrar af því að ákærði hafi nauðgað henni á svefnloftinu.

Að þessu sögðu er rétt að skoða nánar vitnisburð Y fyrir dómi um þá atburði.

Við skýrslugjöf 21. desember dró Y ekki dul á að hún hefði neytt áfengis í ótæpilegu magni og verið „vel drukkin“ er hún fór að sofa. Samrýmist sú frásögn vætti henni við aðalmeðferð máls, en áður hafði Y greint A-kk-þgf H-kk-þgf frá því að hún hefði sofnað áfengisdauða í rúmi sínu. Þá greindi Y frá því við fyrri skýrslugjöf, í sjálfstæðri frásögn, að hana hefði verið að dreyma „eitthvað geðveikt næs“, fundið eitthvað skrýtið og vaknað. Á þeirri stundu hefði ákærði verið „bara þarna eitthvað, þú veist, að gera bara eitthvað ógeðslegt eitthvað“, Y byrjað „eitthvað svona smá að slást við hann“ í niðamyrkri, en verið „semí full ennþá, eða þá bara ógeðslega grautþunn og nývöknuð“ og ekki vitað um hvern væri að ræða. Að sögn Y hefði hún barist um í smástund og á meðan séð stutthærðan strák ljúka upp hleranum milli hæða, en láta sig hverfa að nýju, þrátt fyrir ákall hennar um hjálp. Skömmu síðar hefði Y náð að velta sér fram úr rúminu, hlaupið niður til J og F og sagt þeim „að það væri einhver í herberginu mínu og eitthvað“. Af greindum vitnisburði verður ekki ályktað að Y hafi lýst háttsemi, sem fellur undir verknaðarlýsingu ákæruskjals. Hins vegar má ráða, að hún hafi sofnað ofurölvi, vaknað drukkin eða grúttimbruð við ákærða í rúminu, ekki líkað „eitthvað“, sem hann var að gera og hún því streist á móti.

Þegar Y var beðin að skýra aftur frá atburðum á svefnloftinu greindi hún frá því, í sjálfstæðri frásögn, að hún hefði vaknað í niðamyrkri, timbruð eða drukkin og gert sér strax grein fyrir hvað væri að gerast, fundist „það alveg ömurlegt“ og reynt að láta viðkomandi „hætta að eitthvað“, af því hún þekkti hann ekki. Áður en Y gafst tóm til að skýra mál sitt frekar var frásögn hennar rofin. Af greindum vitnisburði verður ekki ályktað að Y hafi lýst háttsemi, sem fellur undir verknaðarlýsingu ákæruskjals, en vætti hennar samrýmist fyrri frásögn í öllum meginatriðum.

Y var þriðja sinni beðin að segja frá atburðum á svefnloftinu og greindi þá frá því, í sjálfstæðri frásögn, að þegar hún hefði vaknað hefði S verið á burt „og hann kominn þarna, einhver, þú veist maður allsber í rúminu mínu, að gera eitthvað við mig sem er, þú veist, er ógeðslegt og, já, það sem bara ég að byrja eitthvað að slást við hann og eitthvað, já síðan kom manneskjan þarna í hleranum, sem opnaði hann ...“ Hér áréttaði Y að hún hefði beðið stutthærða strákinn um hjálp, en ekki fengið og hélt svo áfram á þessa leið: „Og, já, eða sem sagt, já, kom einhver, fór, eða svo, þegar hann var eitthvað, já svo þegar hann var eitthvað, þú veist, eitthvað, ætlaði eitthvað, stóð eitthvað smá svona uppi á mér, ég veit ekki hvað hann ætlaði að gera, en þá, þú veist, náði ég að fara með löppina svona og einhvern veginn og svona gat lamið hann svona hálfpartinn út úr rúminu bara og náði einhvern veginn að fara, svona bara heppni, ég held að þú veist ég hefði ekki getað það nema það að hann var svo geðveikt fullur.“ Af greindum vitnisburði verður ekki ályktað að Y hafi lýst háttsemi, sem fellur undir verknaðarlýsingu ákæruskjals. Hins vegar má ráða af frásögn hennar, að þá er hún vaknaði hafi ákærði verið nakinn í rúminu og að „gera eitthvað“ við hana, sem Y mislíkaði. Enn fremur, að ákærði „ætlaði eitthvað“, að hann hafi staðið „smá svona“ ofan á henni og að hún hafi ekki vitað „hvað hann ætlaði að gera“, áður en Y hefði náð að komast niður af svefnloftinu. Ólíkt fyrstu lýsingu Y bar hún að ákærði hefði hrotið fram úr rúminu og Y þannig komist undan. Báðar lýsingar eiga það hins vegar sammerkt, að því er virðist, að atburðarás hafi verið hröð.

Þegar Y greindi frá atburðum á svefnloftinu í fjórða sinn kvaðst hún hafa sofnað í nærbuxum og brjóstahaldara, en vaknað nakin. S hefur ekki staðfest þetta, en fyrir dómi kvaðst hana minna að Y hefði sofnað í nærfatnaði. Þegar Y var beðin að greina frá því hvað hefði vakið hana, bar stúlkan að henni hefði fundist eitthvað trufla draumfarir sínar, hún „einhvern veginn ekki að stunda kynlíf eða neitt“ og bara sofið „og svo allt í einu vakna ég bara við það eitthvað, og bara oj mér finnst þetta ógeðslegt og af því að þetta var ekki S eða þú veist, ég og S vorum svona eiginlega saman þegar þetta var og þetta var ekki S, þá alveg trylltist ég. Mér fannst þetta mjög óþægilegt og mjög ömurlegt“. Y var hér beðin að útskýra hvað ákærði hefði gert, sem væri svona ógeðslegt og hélt áfram á þessa leið: „Ókei fyrst þá byrjar á því að, að, ja hann var bara svona ofan á mér bara og var að gera það, þú veist, sem hann var að gera og svo fór hann niður á mig og hélt mér þannig að ég var alveg föst, þú veist að ég gat ekki hreyft á mér lappirnar, ég gat ekki hreyft á mér hendurnar, ég komst ekki neitt, svo kom hann aftur upp og eitthvað og svo þegar hann var að fara að gera eitthvað, ég veit ekkert hvað hann var að fara að gera, þá náði ég að rúlla mér í burtu.“ Af greindum vitnisburði verður tæplega ályktað að Y hafi lýst háttsemi, sem fellur undir verknaðarlýsingu ákæruskjals. Hins vegar má ráða af þessari frásögn að Y hafi vaknað við eitthvað, sem hún tengdi við kynlífsathafnir í svefnrofanum og fundist „þetta“ ógeðslegt, þegar hún áttaði sig á því að ekki væri um S kærustu hennar að ræða, en við þá uppgötvun hafi Y tryllst. Þrátt fyrir að umrædd lýsing færist ef til vill nær sakarefni þessa máls stendur óbreytt, að Y lýsir hvorki samræði né öðrum kynferðismökum. Þá sér þess enn ekki stað, að ákærði hafi haldið um úlnliði hennar við höfuð, axlir eða lendar og óljóst er hvernig ákærði, sem er lágvaxinn og grannur líkt og Y, hafi haldið henni í járngreipum, á sama tíma og hann hafi verið „að gera það sem hann var að gera“. Því virðist, sem stúlkan viti vart hvað ákærði hafi gert eða ætlað að gera, áður en hún skrapp úr rúminu. Sem fyrr verður ekki annað ráðið en að atburðarás hafi verið hröð.

Þegar hér var komið skýrslugjöf Y kvaðst spyrill verða „eiginlega bara að sko heyra hvað það er sem hann var að gera, ég veit þetta er svolítið leiðinlegt, en ég er búinn að að heyra sko allt, þannig að“. Sækjandi vék að því í málflutningsræðu, að spyrillinn hefði hér og síðar í spurningum um atburði á svefnloftinu verið leiðandi, þótt ekki hefði það áhrif á trúverðugleika frásagnar Y. Að mati dómenda má hiklaust fallast á fyrri athugasemdina, en í kjölfar nefndra orða spyrils sagði Y: „Já, það var sem sagt einhvern veginn, þetta var sem sagt bara svona að, nauðga manni eða nauðga mér sem ég býst við að fólk myndi gera, þú veist, eða þannig.“ Hér minntist Y fyrst á orðið „nauðgun“, þótt með óljósum hætti væri. Þetta greip spyrill á lofti, sagði „ókei“ og bætti við „þannig, var hann að eiga við þig samfarir ... og þá með, gegnum leggöng?“ Þessu játti Y hvoru tveggja. Dómendur telja, að hér hafi spyrill leitt vitnisburð Y inn á þá braut að skýra frá samræði og lagt henni orð í munn varðandi samræði um leggöng, en fram til þessa hafði Y ekki getið um slíkt og frásögn hennar verið afar óskýr um framferði ákærða. Spyrillinn hélt því næst áfram og sagði: „Ókei. Og síðan sagðirðu að eftir það þá hefði hann farið niður á þig?“ Af vitnisburði Y verður ekki ráðið að hún hafi verið búin að skýra svo frá. Er því álit dómenda, að þessi atburðarás hafi verið leidd fram fyrir orð spyrils. Y játti þessu engu síður og aðspurð hvað hún ætti við með því sagði hún: „Ég, oj bara, þá, þá bara, þá æi ég veit það ekki, já, hann var bara að, að sleikja mig eða eitthvað svoleiðis.“ Svo virðist af þessum vitnisburði, að Y hafi enn ekki staðið klár á því hvort og þá hvað ákærði hafi gert, en á því varð breyting er spyrillinn endurtók orðin „sleikja þig“, bætti við „þá að neðan“, fékk jáyrði við hvoru tveggja og spurði Y því næst hvað ákærði hefði verið að sleikja. „Já, líklegast klofið á mér“ svaraði Y. „Þá kynfærin?“ var spurt og játti stúlkan því. Þrátt fyrir að Y hafi þannig verið leidd áfram og henni lagt í munn, að ákærði hafi sleikt kynfæri hennar, standa upp úr þau orð hennar „æi ég veit það ekki“, „bara að sleikja mig eða eitthvað svoleiðis“ og „já, líklegast klofið á mér“, en ummælin benda til annars tveggja; að Y hafi ekki vitað með vissu hvað ákærði hafi gert eða hitt, að hún hafi verið skeytingarlaus um þær staðreyndir málsins, nema hvoru tveggja sé. Þegar Y var spurð hvort ákærði hefði gert eitthvað fleira sagðist hún bara ekki vita það, halda að svo væri ekki, en bætti við „jú, eða bara halda mér, held ég, því ég var alveg brjáluð“. Þessi vitnisburður styður óefað síðastgreindar ályktanir, en hér minntist Y á það í fyrsta skipti að hún hefði brjálast og virtist ekki viss um hvort ákærði hefði haldið henni. Þessu næst sagði spyrill: „Ókei. Og, en þú sagðir sem sagt að þegar þú hafir vaknað þá hefði hann verið að eiga við þig samfarir?“ Þessi fullyrðing er beinlínis röng, sem og jáyrði Y við henni. Í framhaldi bar hún að ákærði hefði verið „sem sagt uppi og fór svo niður og kom svo aftur upp og svo veit ég ekkert hvað hann ætlaði að gera og þá náði ég, og bara ... bara, því ég held ég hefði ekki viljað komast að því sko.“ Er það mat dómenda, að þessi vitnisburður undirstriki óskýrleika í eigin frásögn Y og sýni, enn sem fyrr, hve óviss hún virðist vera um raunverulega atburðarás á svefnloftinu. Í framhaldi kvaðst Y hafa legið á bakinu er hún vaknaði „með hendurnar fastar og náttúrlega manneskju á milli fótanna“. Nánar aðspurð sagði hún ákærða hafa haldið um báða úlnliði hennar, fyrst í höfðhæð, og svo niður með síðum á meðan hann hefði „farið niður“ á hana. Y var þá spurð hvað ákærði hefði gert eftir að hann hefði „farið upp“ aftur og svaraði því svo: „Þá fer hann aftur bara, æ hvað sagðirðu mér, ég get ekki munað það. Já, þá byrjar hann bara, þú veist, aftur þarna já samfarir.“ Síðar í skýrslugjöfinni áréttaði Y að hún hefði legið á bakinu er hún vaknaði, játti rétt að ákærði hefði þá haldið um úlnliði hennar, fyrst í axlarhæð og síðan meðfram síðum, en aðspurð um stöðu ákærða á sama tíma svaraði hún: „Ég veit það ekki, hann var bara eitthvað þarna, að gera það sem hann gerir, ég veit það ekki, ég veit ekkert í hvernig stellingu hann var í laginu sko, ég var ekki beint að spá í því sko.“ Y var í beinu framhaldi spurð hvort ekki væri rétt munað hjá spyrli, að ákærði hefði verið „á milli lappanna“ á henni og svaraði: „Líklegast, annars hefði hann ekki getað gert það sem hann gerði.“ Y samsinnti því síðan, að ákærði hefði verið ofan á henni. Þrátt fyrir að Y hafi verið leidd áfram um stöðu ákærða, er það álit dómenda að hér sem fyrr birtist, í hennar eigin orðum, augljós vafi um raunverulega atburðarás, en sem oftar notaði Y það orðalag, að ákærði hefði bara gert þetta „eitthvað“, sem hann var að gera.

Þegar framangreindur vitnisburður Y er metinn í heild er það álit dómenda að stúlkan sé trúverðug í þeirri stöðugu frásögn, að hún hafi vaknað í niðamyrkri, drukkin eða timbruð, með ákærða nakinn í rúminu, að hann hafi verið að snerta líkama hennar og að henni hafi verið afar brugðið þegar hún áttaði sig á því að ekki væri um S að ræða. Y skýrði frá þessu atriðum í sjálfstæðri frásögn og fá þau síðastnefndu stoð í vætti S, sem áður er rakið, um að Y hafi í fyrstu svarað atlotum ákærða í rangri trú. Frásögn Y, sem lýtur með beinum hætti að verknaðarlýsingu ákæru, er á hinn bóginn mun óskýrari og síður trúverðug, en hvorki er unnt að líta framhjá því hvernig sú frásögn var fengin, né því að Y virtist ekki örugg um réttmæti slíkrar atburðarásar, hafði sjálf á orði, að ákærði hefði verið að gera bara eitthvað, hann ætlað að gera eitthvað, að hún vissi ekki hvað hann ætlaði að gera, að hann hefði ætlað að fara að gera eitthvað þegar hún hefði komist úr rúminu, notaði tvívegis orðalagið, að ákærði hefði bara verið að gera það sem hann var að gera og sagði á einum stað, að hún væri ekki viss hvort ákærði hefði haldið henni. Eru þetta allt atriði, sem eru til þess fallin að rýra áreiðanleika frásagnar um mikilvægustu staðreyndir málsins. Eftir að hafa grannskoðað vitnisburð Y á myndupptöku er það álit dómenda, í ljósi framanritaðs, að frásögn hennar um sakargiftir í málinu sé ekki svo áreiðanleg að sakfelling verði byggð á því vætti hennar einu sér. Ber ákærða að njóta skynsamlegs vafa, sem af slíkri ályktun leiðir, sbr. 45.-46. gr. laga um meðferð opinberra mála, sem og þeim vafa, sem kann að hafa stofnast við þau ummæli Y fyrir dómi greint sinn, að einhverjum dögum eftir atburði á svefnloftinu hafi hún vaknað einn morgun og „bara það fyrsta sem ég byrjaði að hugsa um, að þú veist, ég held mig hafi dreymt þetta eitthvað svona ógeðslegt ...“. Nefnd ummæli styðja þá svör ákærða, að Y hafi vaknað drukkin eða timbruð í niðamyrkri, ekki vitað hvað væri á seyði, getið í eyðurnar og hana dreymt að einhver hafi stungið höfði upp um hleraopið, svo sem Y hefur ávallt borið um. Óháð réttmæti þeirrar frásagnar nýtur hún ekki stuðnings í öðrum gögnum málsins.

Þegar Y kom fyrir dóm við aðalmeðferð máls greindi hún fyrst frá atvikum í sjálfstæðri frásögn, kvaðst hafa vaknað skyndilega í rúmi sínu, allsnakin, reynt að ýta ákærða í burtu, einhver lokið upp nefndum hlera, hún komist burt frá ákærða og hlaupið niður. Nánar aðspurð um atburðarás greindi Y frá því að þegar hún hefði vaknað hefði hún haldið að þetta væri S, en uppgötvað að svo væri ekki. Í framhaldi hefði ákærði tekið um úlnliði hennar og haldið þeim föstum í höfuðhæð. Y minnti að ákærði hefði síðan fært hendur hennar niður með síðum og þá farið „niður á mig eða eitthvað vesen“, en áður hefði Y verið búin að reyna að ýta ákærða ofan af henni. Hann hefði síðan komið „upp aftur“ og hún náð að ýta honum burt í framhaldi af því. Greind frásögn er því sama marki brennd og fyrri skýrsla Y, að mjög skortir á skýrleika um hvað ákærði hafi gert. Af vætti hennar má þó ráða að ákærði hafi byrjað á því að „fara niður“ á hana, síðan komið „upp aftur“ og Y þá náð að komast undan. Í framhaldi skýrði Y orðin „fara niður“ og bar að ákærði hefði haft við hana munnmök, þ.e. sleikt kynfæri hennar. Því næst hefði hann komið „upp aftur“ og þá héldi Y að hann hefði haft samfarir við hana um leggöng, áður en hún hefði komist í burtu. Hún áréttaði þessu næst, að hún væri ekki viss hvort ákærði heft sett getnaðalim sinn inn í fæðingarveg hennar, en þó héldi hún að hann hefði náð að setja liminn inn „í fyrra skiptið“. Þá hefði ákærði káfað á brjóstum hennar og kynfærum. Þegar þessi vitnisburður er borinn saman við fyrri lýsingu hér að ofan vekur tvennt athygli. Í fyrsta lagi, að Y gefur nú til kynna að ákærði hafi haft samræði við hana tvisvar, sem hann hafi rofið til að eiga við hana munnmök. Í annan stað ber Y nú í fyrsta skipti fyrir dómi að ákærði hafi káfað á brjóstum hennar, en aðspurð á Neyðarmóttökunni 22. nóvember 2006, sérstaklega brýnd á að svara þeirri spurningu af fyllstu samviskusemi, kvaðst Y ekki vita hvort svo hefði verið. Á Neyðarmóttökunni játti Y hins vegar bæði rétt að ákærði hefði káfað á kynfærum hennar og stungið fingri í leggöng. Aðspurð fyrir dómi kvaðst Y í fyrstu ekki vita hvort ákærði hefði sett fingur inn í leggöng hennar, sagðist ekki muna það, en bætti svo við: „Já, ég held það, er eiginlega 100% viss“. Í framhaldi kvaðst hún einnig vera nær viss um að ákærði hefði sett liminn inn í hana „í fyrra skiptið“, en hún ekki spáð í það „í seinna skiptið“. Að minnsta kosti hefði hún fundið „eitthvað“ fara inn í leggöngin. Í framhaldi játti Y að atburðarás hefði verið hröð og ákærði ekki sagt orð á meðan. Hún hefði hins vegar beðið hann að hætta, hann engu svarað og Y í kjölfarið náð að rúlla sér fram úr rúminu. Ítrekað aðspurð bar Y að hún væri viss um að ákærði hefði haft samræði við hana „í fyrra skiptið“ og vera jafnviss um að hann hefði sleikt kynfæri hennar.

Þegar framangreindur vitnisburður er skoðaður og metinn heildstætt verður ekki dregin önnur haldbær ályktun en sú, að Y hafi ekki verið viss hvort ákærði hafi sett lim sinn inn í leggöng hennar eða stungið þar inn fingri. Á hinn bóginn staðhæfir hún að ákærði hafi sleikt kynfæri hennar, svo sem honum er gefið að sök í ákæru. Dómendur eru engu síður í vafa um áreiðanleika vitnisburðarins, sem meta verður með hliðsjón af fyrri dómsskýrslu Y, en þrátt fyrir margendurtekna yfirferð um atburðarás kom þá hvergi fram að ákærði hefði sett fingur inn í leggöng hennar. Þrátt fyrir að hafa svarað slíkri spurningu játandi á Neyðarmóttökunni var slík háttsemi ekki tekin upp í ákæruskjal. Um áreiðanleika vættis Y um ætlað samræði og munnmök vísa dómendur að öðru leyti til fyrri umfjöllunar, bæði um óskýrleika og hvernig vættið var fengið fram, en fyrir vikið öðlast seinni frásögn Y ekki aukinn trúverðugleika, jafnvel þótt stúlkan hafi þá verið afdráttarlaus í frásögn um ætluð munnmök.

Ákæruvaldið byggir á því að vottorð B-kvk-ef G-kvk-ef sálfræðings og vætti hennar fyrir dómi renni stoðum undir vitnisburð Y um þá háttsemi, sem ákærða er gefin að sök. B-kvk-nf bar fyrir dómi að hún og Y hafi lítið rætt um ætlaða nauðgun, enn sem komið er. Mat B-kvk-ef á hreinskilni og trúverðugleika Y getur því eðli máls samkvæmt ekki lotið að frásögn um sakarefni þessa máls. Að þessu gættu er það álit dómenda að umrætt vottorð og vitnisburður B-kvk-ef hafi takmarkaða þýðingu við úrlausn málsins.

Ákæruvaldið telur einnig að skýrsla A-kk-ef H-kk-ef læknis styðji vitnisburð Y og sakfellingu ákærða. Þótt af téðri skýrslu megi ráða að Y hafi greint frá því á Neyðarmóttökunni miðvikudaginn 22. nóvember 2006, að ákærði hafi þáliðinn sunnudag þröngvað henni til samfara í leggöng og einnig sleikt kynfæri hennar, er til þess að líta að í skýrslunni er ekki lagt mat á trúverðugleika frásagnarinnar. Á því varð ekki breyting í vitnisburði A-kk-ef fyrir dómi. Í sömu gögnum kemur fram að Y hafi verið stressuð í viðtali og skoðun hjá A-kk-þgf, átt mjög erfitt að rifja upp atburði, hún verið óttaslegin og í hnipri. Í ljósi þess að Y átti áður fund með ætluðum brotamanni, sætir nefnd lýsing nokkurri furðu að mati dómenda, þótt ekki sé efast um réttmæti hennar. Á hinn bóginn telur dómurinn vafa leika á því hver orsök hafi legið að baki, ein eða fleiri, fyrir ástandi Y, en fyrir liggur að Ö bróðir hennar var þá búinn að ganga í skrokk á ákærða, bera á hann nauðgunarsakir og krefja um bætur. Þá er ljóst að Y var áður búin að ræða um atburði á svefnloftinu í það minnsta við Ö, J systur sína, foreldra og N vinkonu Ö. Er ómögulegt að meta af öryggi áhrif þessa á frásögn Y á Neyðarmóttökunni. Hitt er ljóst, að fyrir komu sína á Neyðarmóttökuna hafði Y ekki geint frá viðlíka háttsemi, hvorki í samtölum við nefnda einstaklinga né við F eða S, þáverandi kærustu sína. Þá er einsætt að mati dómenda, að Y skýrði síðan ekki frá atburðum á sama veg í sjálfstæðri frásögn fyrr en við aðalmeðferð máls. Eru framangreind atriði í senn til þess fallin að rýra sönnunargildi frásagnar Y á Neyðarmóttökunni og áreiðanleika vitnisburðar hennar um sakarefni fyrir dómi, en allan skynsamlegan vafa í því sambandi ber að meta ákærða í vil, sbr. 45.-46. gr. laga um meðferð opinberra mála.

Við sönnunarmat í kynferðisbrotamálum, þar sem sök er neitað, er mikilvægt að huga að fyrstu frásögn ætlaðs brotaþola og ástandi hans eftir ætlaðan atburð. Fyrir liggur í þessu máli, að fyrsta frásögn Y laut að tilkynningu til J systur sinnar og F vinar síns um að það væri nakinn karlmaður, að öllum líkindum sofandi, í herbergi hennar að morgni títtnefnds sunnudags. Næst ræddi Y við F á svefnloftinu, þá er hann var að hugga hana, án þess að minnast á samræði eða önnur kynferðismök af hálfu ákærða. Þessu næst átti Y trúnaðarsamtal við S kærustu sína um atburði á svefnloftinu, án þess að minnast á ætluð kynferðisbrot. Í kjölfar þessa sat Y daglangt með S og fleiri vinum, hitti móður sína og ræddi, að því er virðist, við J um kvöldið, allt án þess að láta nokkuð uppi um slík brot. Þrátt fyrir að Y hafi grátið um daginn nýtur ekki haldbærra sönnunargagna, í skilningi 45.-47. gr. laga um meðferð opinberra mála, um að hún hafi borið ákærða sökum um kynferðisbrot eða að líðan hennar hafi verið verri en við megi búast í kjölfar þess óhugnaðar að vakna með ókunnan karlmann í rúmi sínu. Þá styður atburðarás mánudagsins, sem áður er lýst, hvorki sakfellingu ákærða samkvæmt ákæru né að Y hafi þá vitað með einhverri vissu hvað ákærði hafi gert á hennar hlut. Að þessu gættu og með hliðsjón af öðru, sem að framan er rakið, sér í lagi óskýrleika í vitnisburði Y fyrir dómi um mikilvægar staðreyndir málsins, því að hún hefur ekki ávallt verið sannsögul eða áreiðanleg í frásögn sinni um önnur atriði, því að framburður ákærða hefur ávallt reynst stöðugur og trúverðugur svo langt sem hann nær, því að komið var að ákærða sofandi í hnipri í rúmi Y, með höfuð til fóta, örskömmu eftir ætluð kynferðisbrot og loks því, að svokölluð minningarbrot þykja ekki styðja sekt ákærða, svo óyggjandi sé, er það álit dómenda að svo mikill vafi leiki á því að ákærði hafi framið þau brot, sem honum eru gefin að sök í ákæru, að ótæk sé önnur niðurstaða, gegn sakarneitun, en að sýkna hann af þeirri háttsemi, sbr. 45.-46. gr. laga um meðferð opinberra mála.

Við málflutning um varakröfu ákærða velti verjandi því upp hvort ákærði yrði eftir atvikum sakfelldur fyrir kynferðislega áreitni eða brot á blygðunarsemi, en mótmælti jafnframt slíkum málalyktum, án viðbragða af hálfu sækjanda, sem taldi í það minnsta sannað að ákærði hefði stungið fingri í leggöng Y og þannig gerst sekur um „önnur kynferðismök“ í skilningi núgildandi 194. gr. almennra hegningarlaga, án þess að víkja að öðrum kostum. Með vísan til fyrri röksemda telja dómendur síðastgreinda háttsemi ósannaða í skilningi 45. gr. laga um meðferð opinberra mála og breyta umrædd minningarbrot engu um þá niðurstöðu. Þá er til þess að líta, að aðalmeðferð máls tók ekki mið af þeim möguleika að heimfæra háttsemi ákærða undir önnur og vægari refsilagaákvæði en tilgreind eru í ákæru og var málið því ekki flutt með hliðsjón af því, sbr. 1. mgr. 117. gr. laganna um meðferð opinberra mála. Kemur því hvorki til álita að bregða út af skýrri verknaðarlýsingu ákæru né heimfærslu hennar til refsiákvæða.

Óháð greindum málsúrslitum er sú staðreynd óhögguð, að ákærði lagðist nakinn upp í rúm til Y umræddan morgun. Er engum vafa undirorpið að því fylgir mikið áfall að vakna við slíkar kringumstæður, sem fela í sér alvarlegt rof á friðhelgi Y. Eftir stendur, að ákærði sætir ekki ákæru fyrir viðlíka háttsemi, þótt sönnuð teldist og verður því ekki gerð refsing því til samræmis.

XXVIII.

Samkvæmt greindri niðurstöðu ber að vísa bótakröfu Y frá dómi, sbr. 3. mgr. 172. gr. laga um meðferð opinberra mála. Jafnframt ber samkvæmt 1. mgr. 166. gr., sbr. 164. gr. laganna að fella allan sakarkostnað á ríkissjóð, en til hans telst útlagður kostnaður, að fjárhæð 32.000 krónur vegna skýrslu A-kk-ef H-kk-ef læknis, að fjárhæð 63.000 krónur vegna vottorðs B-kvk-ef G-kvk-ef sálfræðings og að fjárhæð 31.260 vegna vitnaþóknunar, eða samtals 126.260 krónur, sem og málsvarnarlaun H-kvk-ef H-kvk-ef héraðsdómslögmanns, skipaðs verjanda ákærða við rannsókn og meðferð máls og þóknun H-kvk-ef L-kvk-ef héraðsdómslögmanns vegna réttargæslu í þágu Y á sömu stigum. Með hliðsjón af eðli og umfangi máls og að teknu tilliti til þrískiptrar aðalmeðferðar og tímaskýrslna lögmanna, þykja laun verjanda hæfilega ákveðin 689.000 krónur og þóknun réttargæslumanns 291.200 krónur, sem að viðbættum virðisaukaskatti gera annars vegar 857.805 krónur og hins vegar 362.544 krónur.

S-kvk-nf J. F-kvk-nf saksóknari sótti málið af hálfu ákæruvaldsins.

DÓMSORÐ:

Ákærði, X, er sýkn saka.

Bótakröfu Y er vísað frá dómi.

Sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin 857.805 króna málsvarnarlaun H-kvk-ef H-kvk-ef héraðsdómslögmanns, verjanda ákærða og 362.544 króna þóknun H-kvk-ef L-kvk-ef héraðsdómslögmanns, réttargæslumanns Y.

J-kk-nf Þ-x-x

H-kvk-nf Þ-kvk-nf

J-kk-nf F-kk-nf