E-115/2016

Mál þetta, sem var dómtekið 25. ágúst sl., var höfðað 9. janúar 2016.

Stefnandi er A, [...] Reykjavík.

Stefndi er B, [...] Reykjavík.

Dómkröfur stefnanda eru þær að stefndi verði dæmdur til að greiða henni skuld að fjárhæð 1.560.000 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 120.000 krónum frá 1. nóvember 2014 til 1. desember 2014, en þá af 240.000 krónum til 6. janúar 2015, en þá af 360.000 krónum til 6. febrúar 2015, en þá af 480.000 krónum til 5. mars 2015, en þá af 600.000 krónum til 1. apríl 2015, en þá af 720.000 krónum til 5. maí 2015, en þá af 840.000 krónum til 2. júní 2015, en þá af 960.000 krónum til 1. júlí 2015, en þá af 1.080.000 krónum til 1. ágúst 2015, en þá af 1.200.000 krónum til 1. september 2015, en þá af 1.320.000 krónum til 1. október 2015, en þá af 1.440.000 krónum til 1. nóvember 2015, en þá af 1.560.000 krónum til greiðsludags. Þá er krafist málskostnaðar auk virðisaukaskatts úr hendi stefnda.

Stefndi krefst aðallega sýknu af kröfum stefnanda en til vara lækkunar á dómkröfum hennar. Þá krefst hann málskostnaðar ásamt virðisaukaskatti.

I

Málsaðilar gengu í hjúskap og eignuðust saman tvær dætur, X, fædda 2003, og Y, fædda 2008. Leyfisbréf til skilnaðar að borði og sæng var gefið út 6. mars 2013 og leyfi til lögskilnaðar 12. mars 2014. Málsaðilar gerðu með sér samning um fjárskipti, dags. 6. mars 2013. Samkvæmt honum skyldi stefndi greiða stefnanda 200.000 krónur á mánuði frá 1. apríl 2013 til og með 1. desember sama ár og 120.000 krónur á mánuði eftir það til 1. nóvember 2015.

II

Stefnandi byggir á því að stefndi hafi ekki greitt skuld sína samkvæmt fjárskiptasamningi þeirra frá 1. nóvember 2014, en honum hafi borið að greiða sér 120.000 krónur á mánuði frá þeim degi til 1. nóvember 2015. Skuldin nemi samtals 1.560.000 krónum og beri dráttarvexti frá hverjum umsömdum gjalddaga.

III

Stefndi byggir sýknukröfu sína á því að hann hafi að fullu staðið við skuldbindingar sínar samkvæmt fjárskiptasamningnum. Hann hafi átt að greiða stefnanda tiltekna fjárhæð á mánuði frá 1. apríl 2013 til 1. nóvember 2015. Þá hafi hann tekið að sér allar skuldir og ábyrgðir málsaðila, þar með talið áhvílandi bílalán á [...]. Stefndi hafi annars vegar staðið við skuldbindingar sínar með greiðslum sem hann hafi millifært á bankareikning stefnanda. Hins vegar hafi stefnandi eignað sér greiðslur sem með réttu hafi átt að renna til stefnda, sbr. 1. og 2. málslið 3. mgr. fjárskiptasamningsins. Um hafi verið að ræða endurreiknað bifreiðalán þar sem stefnandi hafi haldið eftir 137.093 krónum og leiðréttingu á fasteignaláni að fjárhæð 1.357.902 krónur eða alls 1.494.995 krónur. Þá hafi stefnandi auk þessa innheimt, með atbeina Tryggingastofnunar, meðlag frá stefnda með börnum þeirra, X og Y frá 1. janúar 2015 til 1. mars 2016, alls 821.526 krónur, sem hafi verið í andstöðu við munnlegt samkomulag aðila um að meðlagsgreiðslur féllu niður. Aðilar hafi haft sameiginlega forsjá með báðum börnunum og umgengni og kostnaðarskipting vegna þeirra hafi verið jöfn. Samkvæmt framangreindu hafi stefndi greitt stefnanda 756.521 krónu meira en honum hafi borið samkvæmt fjárskiptasamningnum. Stefndi sé því skuldlaus gagnvart stefnanda og eigi í raun kröfu á hana. Stefndi vísi til 1. mgr. 28. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála varðandi skuldajöfnuð. Beri því að sýkna hann af kröfum stefnanda. Varakrafa um lækkun byggi að breyttu breytanda á sömu rökum og aðalkrafa.

IV

Stefnandi krefst þess að stefndi greiði henni skuld samkvæmt fjárskiptasamningi sem þau gerðu með sér við skilnað að borði og sæng. Stefndi byggir á því að hann eigi gagnkröfur á hendur stefnanda. Skuld hans teljist þannig að fullu greidd með því að greiðslur vegna lækkunar á lánum sem hafi átt að renna til hans hafi farið til stefnanda og með meðlagsgreiðslum sem hafi verið innheimtar hjá honum þrátt fyrir samkomulag um að ekki yrði um þær að ræða.

Stefndi heldur því í fyrsta lagi fram að stefnandi hafi eignað sér 137.093 krónur sem honum hafi borið vegna leiðréttingar á bifreiðaláni, en hann hafi tekið við greiðslum allra lána við skilnaðinn. Stefndi hefur ekki lagt fram nein gögn um framangreint bifreiðalán eða leiðréttingu á því, en stefnandi hefur staðfest að hafa móttekið leiðréttinguna sem hún hafi skipt milli sín og stefnda. Hvort þeirra um sig hafi fengið 137.093 krónur, en um hafi verið að ræða leiðréttingu vegna ofgreiðslu árin 2008 til 2013. Samkvæmt fjárskiptasamningi aðila skyldu allar skuldir verða stefnda, þar með talið áhvílandi bifreiðalán á bifreiðinni [...]. Ekkert kemur fram í samningnum um hugsanlega leiðréttingu á láninu, en svo virðist sem endurreikningur lánsins hafi staðið til við undirritun samningsins. Samkvæmt framangreindu styðja gögn málsins ekki þá fullyrðingu stefnda að honum hafi borið að fá endurgreiðsluna að fullu og verður að hafna þeirri málsástæðu hans.

Í öðru lagi er um að ræða leiðréttingu á fasteignaláni að fjárhæð 1.357.902 krónur. Engin gögn liggja fyrir í málinu um framangreint, en stefnandi hefur staðfest að um endurgreiðslu til sín hafi verið að ræða, sem sé í formi lækkunar á höfuðstól láns eða aukins persónuafsláttar. Við aðalmeðferð málsins var upplýst að um væri að ræða lán vegna fasteignar sem aðilar hafi átt í sameiningu en selt árið 2012. Engin fasteignalán hafi verið til staðar við gerð fjárskiptasamningsins. Fyrir liggur að stefnandi sótti um leiðréttingu á grundvelli laga nr. 35/2014 um leiðréttingu verðtryggðra fasteignalána. Hún hefur ekki fengið neina peningagreiðslu en reiknar með að fá aukinn persónuafslátt, sbr. 12. gr. laganna. Með hliðsjón af framangreindu hefur stefndi ekki sýnt fram á að framangreind leiðrétting skuli koma til lækkunar á skuld hans samkvæmt fjárskiptasamningnum.

Þá heldur stefndi því að lokum fram að krafa stefnanda skuli lækkuð vegna meðlagsgreiðslna með báðum dætrum aðila sem hafi verið innheimtar hjá honum frá því 1. janúar 2015 til 1. mars 2016, en um sameiginlega forsjá hafi verið að ræða og þau hafi samið um að meðlagsgreiðslur féllu niður. Samkvæmt samkomulagi um framfærslu sem aðilar gerðu með sér 4. nóvember 2014 varð hins vegar breyting á þessu fyrirkomulagi og samið var um að stefndi greiddi meðlag með annarri dóttur sinni, T-kvk-þgf, frá 1. janúar 2015. Þá skyldi hann greiða helming af tilgreindum kostnaði sem tekinn skyldi saman mánaðarlega. Með hliðsjón af þessu samkomulagi aðila þykir stefndi ekki hafa sýnt fram á að lækka skuli kröfu stefnanda af þessum sökum.

Í samræmi við allt framangreint verður fallist á kröfu stefnanda eins og hún er fram sett. Í samræmi við þá niðurstöðu og með vísan til 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 verður stefndi dæmdur til að greiða stefnanda málskostnað sem þykir hæfilega ákveðinn 300.000 krónur.

B-kvk-nf B-kvk-nf héraðsdómari kveður upp þennan dóm.

D Ó M S O R Ð:

Stefndi, B, greiði stefnanda, A, 1.560.000 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 120.000 krónum frá 1. nóvember 2014 til 1. desember 2014, en þá af 240.000 krónum til 6. janúar 2015, en þá af 360.000 krónum til 6. febrúar 2015, en þá af 480.000 krónum til 5. mars 2015, en þá af 600.000 krónum til 1. apríl 2015, en þá af 720.000 krónum til 5. maí 2015, en þá af 840.000 krónum til 2. júní 2015, en þá af 960.000 krónum til 1. júlí 2015, en þá af 1.080.000 krónum til 1. ágúst 2015, en þá af 1.200.000 krónum til 1. september 2015, en þá af 1.320.000 krónum til 1. október 2015, en þá af 1.440.000 krónum til 1. nóvember 2015, en þá af 1.560.000 krónum til greiðsludags.

Stefndi greiði stefnanda 300.000 krónur í málskostnað.

B-kvk-nf B-kvk-nf