S-107/2014

Mál þetta, sem dómtekið var að lokinni aðalmeðferð 3. febrúar, er höfðað með þremur ákærum.

Fyrstu ákæru gaf ríkissaksóknari út hinn 22. maí 2014 og er hún á hendur A, B, C, D og E, „fyrir neðangreindar líkamsárásir, aðfaranótt sunnudagsins 17. júní 2012 í Ólafsfirði:

1. Með því að hafa, utandyra við [...], í félagi, veist að [F] og [G], ítrekað slegið og sparkað í líkama þeirra auk þess sem ákærði [A] sló [G] þannig að hann féll með andlitið á bekk. Afleiðingar árásarinnar voru þær að tönn í munni [G] brotnaði auk þess sem hann hlaut bólgu yfir kinnbeini. Telst þetta varða við 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 en 1. mgr. 218. gr. sömu laga hvað varðar ákærða [A].

2. Á hendur ákærða [D] fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás, með því að hafa, skömmu eftir það atvik sem lýst er í ákærulið 1, við gatnamót [...] og [...] veist að [F], með því að sparka og slá ítrekað í líkama og höfuð [F] þannig að [F] hlaut brot í vinstra kjálkabeini, glóðarauga á báðum augum, bólgur og mar í andliti, verki og eymsli í hálshrygg og kjálkum. Telst þetta varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þess er krafist að ákærðu verði dæmdir til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkrafa: Af hálfu [F], er þess krafist að ákærðu verði gert að greiða óskipt skaða- og miskabætur samtals að fjárhæð kr. 1.035.252,- með vöxtum skv. 8. gr. vaxtalaga nr. 38/2001 frá 17. júní 2012, en síðan með dráttarvöxtum skv. 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. vaxtalaga frá þeim tíma sem árásarmanni/mönnum er kynnt krafa þessi til greiðsludags. Þá er þess jafnframt krafist að árásarmanni/mönnum verði gert að greiða málskostnað að skaðlausu, skv. síðar framlögðum málskostnaðarreikningi eða mati réttarins, að viðbættum 25,5% virðisaukaskatti, fyrir að halda fram bótakröfu sinni í málinu.

Af hálfu [G], er þess krafist að ákærðu verði gert að greiða óskipt skaða- og miskabætur samtals að fjárhæð kr. 713.627,- með vöxtum skv. 8. gr. vaxtalaga nr. 38/2001 frá 17. júní 2012, en síðan með dráttarvöxtum skv. 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. vaxtalaga frá þeim tíma sem árásarmanni/mönnum er kynnt krafa þessi. Þá er þess jafnfram[t] krafist að árásarmanni/mönnum verði gert að greiða málskostnað að skaðlausu, skv. síðar framlögðum málskostnaðarreikningi eða mati réttarins, að viðbættum 25,5% [virðisaukaskatti], fyrir að halda fram bótakröfu sinni í málinu.“

Ákærði A játar sök að því leyti að hann kveðst hafa slegið brotaþola G þannig að hann hafi fallið með andlitið á bekk svo tönn hafi brotnað og brotaþoli G hlotið bólgu yfir kinnbeini. Að öðru leyti neitar ákærði A sök. Hann hafnar bótakröfum. Aðrir ákærðu neita sök samkvæmt ákæru ríkissaksóknara og hafna bótakröfum.

Aðra ákæru gaf lögreglustjórinn á Norðurlandi eystra út hinn 8. september 2015 á hendur ákærða A „fyrir fíkniefnalagabrot, með því að hafa [aðfaranótt] sunnudagsins 8. mars 2015, verið með í vörslum sínum 1,81 gramm af marihuana, þegar lögregla hafði afskipti af honum á [Laugavegi] í Reykjavík. Telst þetta varða við 2. gr., sbr. 5. gr. og 6. gr. laga um ávana- og fíkniefni, nr. 65/1974, með síðari breytingum og 2. gr. sbr. 14. gr. reglugerðar um ávana- og fíkniefni og önnur eftirlitsskyld efni nr. 233/2001. Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar, til greiðslu alls sakarkostnaðar og til að sæta upptöku á efnum þeim, sem lögreglan lagði hald á og tilgreind eru í efnaskrá nr. 29.814, samkvæmt 6. mgr. 5. gr. laga nr. 65/1974 og 2. mgr. 14. gr. reglugerðar nr. 233/2001.“

Ákærði játar sök samkvæmt ákærunni.

Þriðju ákæru gaf lögreglustjórinn á Norðurlandi eystra út hinn 30. október 2015 á hendur ákærða B „fyrir þjófnað, með því að hafa mánudagskvöldið 8. júní 2015 í Flugstöð Leifs Eiríkssonar á Keflavíkurflugvelli stolið fartölvu af ótilgreindri tegund sem farþegi að nafni [H] hafði gleymt í flugstöðvarbyggingunni þar sem vopnaleit fór fram. Telst þetta varða við 1. mgr. 244. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Ákærði játar sök samkvæmt ákærunni.

Málin voru sameinuð.

Ákærðu D og E eru bræður. Þeir annars vegar og ákærði A hins vegar eru bræðrasynir. Eiginkona ákærða E er systir ákærða B.

Málavextir

Ákæra ríkissaksóknara

Samkvæmt lögregluskýrslu barst lögreglu tilkynning kl. 02:28 að morgni 17. júní 2012, þess efnis að „Pólverji lægi í valnum“ í brekku bak við Tjarnarborg í Ólafsfirði. Lögregluþjónar hefðu ekið þangað frá Dalvík en er þeir hefðu komið á vettvang hefði enginn verið þar. Lögregla hefði stöðvað þrjár bifreiðar í Múlagöngum og þannig fengið þær upplýsingar „að viðkomandi væri farinn í hús á Hlíðarvegi“, en ekki hefðu fylgt nánari upplýsingar.

Þá segir í skýrslunni að síðar sama dag hefði I, vakthafandi læknir í Fjallabyggð, haft samband við lögreglu og sagt tvo Pólverja hafa komið til sín, F með áverka í andliti, brotin andlitsbein og fleira, og G með brotna tönn. Hefðu mennirnir sagst hafa orðið fyrir líkamsárás á Ólafsfirði um nóttina.

Samkvæmt skýrslunni segir að morguninn eftir hafi F haft símasamband við lögreglu og sagst ætla að leggja fram kæru vegna árásarinnar. Lögregla hefði farið og rætt við F á heimili hans. Er haft eftir honum að hann hafi verið á ferð með félögum sínum, G og J, og þeir staddir utan við húsið Tjarnarborg, þegar þrír menn, ákærðu B, D og D, hafi komið út úr húsi gegnt Tjarnarborg og hrópað til þeirra. Brotaþoli og félagar hans hafi haldið áfram en brotaþoli þá fengið þungt högg aftan á höfuðið og fallið í götuna. Þar hafi „allir þessir aðilar“ sparkað í hann, bæði í höfuð og búk. Segir í skýrslunni að brotaþola hafi verið sagt að hann yrði boðaður í skýrslutöku síðar.

Hinn 11. desember 2012 gaf brotaþoli F skýrslu að nýju hjá lögreglu og samkvæmt samantekt lögreglu lýsti hann þar atvikum, sem fjallað er um í fyrri ákærulið, á svipaða lund en sagði einnig að ákærði B hefði slegið brotaþolann G í hnakkann. Þá sagði hann að í hópi árásarmanna hefði einnig verið ákærði C.

Brotaþoli G gaf skýrslu hjá lögreglu 11. desember 2012 og í samantekt er haft eftir honum að átökin, sem fjallað er um í fyrri ákærulið, hafi hafist er ákærði B hefði gengið að honum og slegið hann aftanvert á höfuðið. Þá er haft eftir honum, að árásarmenn hafi fylgt brotaþolum eftir, að þeim átökum loknum. „[D] og [E] hafi komið á svartri eða dökkri BMW bifreið á eftir þeim og að konan hans [E] hafi ekið þeim. [E] hafi ráðist á [F] og byrjað að slá hann og sparka í hann“ og hafi F misst meðvitund.

K, eiginkona ákærða [E], gaf skýrslu hjá lögreglu hinn 9. mars 2013. Í samantekt lögreglu er haft eftir henni um fyrri ákæruliðinn að ákærði C hafi kýlt brotaþola F eftir að þeir hafi rifist og ýtt hvor við öðrum.

Ákærði A gaf skýrslu hjá lögreglu hinn 9. janúar 2013. Í samantekt er haft eftir honum, um það atvik sem fjallað er um í síðari ákærulið, að hann hafi ekið bifreið sinni og í henni verið auk hans þau meðákærði B og L, en meðákærði D og M farið á annarri bifreið. Er svo haft eftir ákærða að „þau hafi ekið upp einhverja brekku og allt í einu komið fram á þá þrjá, [F], [G] og [J]. [F] hafi staðið úti á miðri götu með hendurnar uppi til að stöðva bílinn hjá [D]. [A] kvaðst hafa ekið á eftir þeim og framhjá þeim og þá hafi [F] sparkað í bílinn hans en hann hafi ekki stoppað heldur ekið áfram og heim til sín til Dalvíkur.“ Í samantekt lögreglu um skýrslutökuna segir innan sviga um hið síðastrakta: „Þetta er staðfest af lögreglunni á Dalvík.“

Í málinu liggur svonefndur samskiptaseðill og stafar frá heilsugæslunni á Siglufirði. Samkvæmt honum kom brotaþoli F á heilsugæsluna kl. 13:52 hinn 17. júní 2012. Um skoðun á brotaþola segir: „[F] lítur illa út. Glóðarauga á báðum, marinn og bólginn í andliti. Getur ekki opnað munn nema um 2-3 cm í skoðun vegna verks. Verkjaður yfir hálshrygg og getur illa roterað um hann fyrir verkjum. Getur þó flecterað/extenderað um hálshrygg að mestu án vandræða. Afar aumur við þreifingu á efri og neðri kjálkum bilateralt.“ Þá segir að ákveðið hafi verið að senda brotaþola á sjúkrahúsið á Akureyri til tölvusneiðmyndatöku. Loks kemur fram að læknir hafi haft samband við lögreglu og skýrt frá „myndgreininganiðurstöðum FSA sem sýna nokkur andlitsbrot“. Í öðrum samskiptaseðli heilsugæslunnar á Siglufirði kemur fram að brotaþoli hafi komið á heilsugæsluna hinn 20. júní og um ástand hans segir: „Verkir e brotáverka í andliti um helgina (Maxilar sinus/orbita vegg/zygomaticus bogi)“. Undir er ritað nafn I læknis.

Í málinu liggur vottorð N augnlæknis um brotaþola F. Segir þar í samantekt læknisins: „Blow out brot vinstra megin, gert við með aðgerð, hefur enga tvísýni eftir aðgerð. Aftur á móti hefur hann öramyndun út frá aðgerðinni sem veldur togi á augnlok án þess að afmynda það.“

Í málinu liggur samskiptaseðill frá heilsugæslunni á Siglufirði. Samkvæmt honum kom brotaþoli G á heilsugæsluna kl. 13:50 hinn 17. júní 2012. Um skoðun á brotaþola segir: „[G] lítur vel út við skoðun. Mar á kinnbeini, ein brotin tönn. Opthalmoscopia eðlileg. Ekki aumur yfir hryggjartindum eða í andliti. Ekki sjáanleg áverkamerki annars staðar.“ Undir er ritað nafn I læknis.

Þá liggur í málinu vottorð O tannlæknis. Þar kemur fram að brotaþoli G hafi komið til hennar 20. júní. Um ástand hans segir: „Tönn 11 brotin 2-3 mm frá gingivu og opið beint inn í rótarhol.“ Rótfyllingarmeðferð hafi hafist og gerð bráðabirgðakróna.

Ákærur lögreglustjóra

Í ljósi afstöðu ákærðu til ákæra lögreglustjóra þykir ekki ástæða til að rekja málavexti þar sérstaklega.

Skýrslur fyrir dómi

Ákærði A sagðist hafa verið í samkvæmi hjá meðákærða C. Gestir hefðu farið út og ætlað að aka heim og þá hefði verið „ráðist á“ þá. Svívirðingar hefðu verið hrópaðar og flöskum kastað að þeim. „Árásarmennirnir“ hefðu verið tveir, brotaþolarnir F og G, en þriðji maður með þeim hefði ekki tekið „virkan þátt í árásinni“.

Ákærði kvaðst hafa gengið á móti „árásarmönnunum“, meðal annars vegna þess að í hópi með honum og félögum hans hefði verið barnshafandi kona, eiginkona meðákærða D. Hefði sér tekist að stugga „árásarmönnunum“ í burtu. Kvaðst ákærði ekki vera árásargjarn maður en sagðist viðurkenna að hann hefði hefði valdið áverkum á brotaþolanum G.

Ákærði var spurður hvort „árásarmennirnir“ hefðu barið nokkurn og svaraði að menn hefðu frekar verið „að stjaka hvor við öðrum“. Sjálfur hefði ákærði reynt að berja „ekki mjög hart út af því að ég vissi að menn voru undir áhrifum áfengis.“ Ákærði kvaðst hafa tekið einn á móti „árásarmönnunum“, meðákærðu hefðu lítið sem ekkert gert. Meðákærði C hefði reynt „frekar að losna við menn, sleppa frá mönnum, ýta mönnum frá“, meðákærðu B og D hefðu staðið til hliðar við M, systur B. Hver hefði reynt að sjá um konu sína, „vera til hliðar“.

Eftir að ákærði hefði verið búinn að ýta mönnunum frá þeim hefðu þau farið burt. Meðákærðu E og C hefðu farið heim. Ákærði hefði ekið sinni bifreið og með í henni hefðu verið meðákærði B og kona hans. Meðákærði D og kona hans hefðu verið í annarri bifreið.

Skyndilega hefðu mennirnir nálgast þau aftur og sparkað í bifreiðarnar. Ákærði hefði reynt að aka burt en séð að „hann greip í [M]“ og hefði þá numið staðar, stigið úr bifreiðinni og reynt að róa F. Kona meðákærða D hefði stöðvað bifreið þeirra og meðákærði hefði stigið úr bifreiðinni „bara til að verja konuna“. Meðákærði D hefði ekki ráðist á F heldur hefði F ráðist á bifreið meðákærða. Ákærði hefði hvorki séð meðákærða D slá né sparka í andlit eða höfuð F en F hefði hins vegar dottið þegar ákærði hefði sjálfur sparkað í þindina á honum.

Ákærði var spurður um skýrslu sína hjá lögreglu þar sem haft er eftir honum, um síðara atvikið, að hann hafi ekki numið staðar heldur ekið áfram og heim til Dalvíkur. Svaraði hann því til að lögregluskýrslan væri „ekki kannski röng“ en hann hefði ekki verið „í stöðu að segja nákvæmlega satt frá, það var ekki til staðar túlkur sem ég myndi treysta.“ Ekki hefði verið rétt eftir sér þýtt í lögregluskýrslunni. Nánar spurður sagði ákærði að stuttu eftir yfirheyrsluna hefði hann viljað breyta henni og „bara segja öðruvísi frá“. Hann hefði haldið að hann yrði kallaður aftur til skýrslutöku.

Ákærði B sagði sig og félaga sína hafa verið á staðnum ásamt konum sínum umrætt sinn. Þrír menn hefðu nálgast þau, farið yfir götu og stefnt beint til þeirra, við innganginn að íbúð meðákærða C. Næst hefði það gerst að „það var ráðist á strákana og strákarnir reyndu að verja sig“. Spurður hvaða strákar það hefðu verið kvaðst ákærði ekki muna það nákvæmlega en vísaði til meðákærðu A, D og C. Sjálfur hefði ákærði verið með konu sinni og systur, konu meðákærða E. Átökin hefðu farið þannig fram að menn hefðu stjakað hver við öðrum og kallað svívirðingar en eftir tvær til þrjár mínútur hefði allt verið afstaðið, „allir fóru bara í bílana“ og svo hefði verið ekið af stað. Í bifreið ákærða hefðu auk hans verið meðákærði A, sem hefði ekið, og P vinkona ákærða. Brotaþoli F hefði komið að bifreiðinni og sparkað í vélarhlíf hennar. Einnig hefði brotaþoli F stöðvað bifreið meðákærða D og M. Meðákærði A hefði þá stigið úr bifreiðinni. Ákærði kvaðst engan hafa séð slá eða sparka til brotaþola F. Sjálfur hefði ákærði aldrei stigið út heldur setið í bifreiðinni og talað við vinkonu sína. Hann hefði ekkert fylgst með því sem fram hefði farið.

Ákærði C sagði að þegar teiti á heimili sínu hefði verið að ljúka hefði hann heyrt einhvern öskra. Hann hefði farið „á jarðhæðina og [reynt] að róa [brotaþola] [F]“. Þá hefði ákærði fengið högg og eftir það hefðu menn tekist fangbrögðum. Ákærði og brotaþoli hefðu kippt hvor í annars föt og hefði ákærði einn verið í átökum við F, sem hefði ráðist á ákærða með höfuðhöggum. Ákærði hefði dregið brotaþola F frá, fimm metra eða svo. Ekkert meira hefði gerst. „Allir fóru í bílana og fóru.“

Ákærði kvaðst ekki hafa séð hvað aðrir gerðu í átökunum. Hann kvaðst ekki hafa séð mann detta og tannbrotna.

Ákærði D kvaðst hafa farið út af heimili meðákærða C og þá séð þrjá menn nálgast, brotaþola báða og þriðja mann er einnig héti [C] J. Ákærði hefði staðið þar með vinum sínum þegar komumenn hefðu tekið að kasta í þau flöskum og dósum. Ákærði hefði staðið framarlega og hefði ákveðið að leyfa mönnunum ekki að nálgast þau. Til ryskinga hefði komið en menn hefðu stjakað og glímt fremur en slegið. Ákærði kvaðst ekki hafa snert brotaþolana tvo en fyrst og fremst hugsað um að gæta konu sinnar. Eitthvað hefði komið fyrir hjá meðákærða A og brotaþola G en ákærði kvaðst ekki hafa hugsað mikið út í það. Þegar þessu hefði verið lokið hefðu ákærði og fleiri ekið burt. Ákærði og kona hans hefðu farið á sinni bifreið og konan ekið en meðákærðu A og B og L farið á annarri.

Ákærði sagði að bifreið meðákærðu og P hefði verið ekið á undan. Brotaþoli F hefði sparkað í stuðara hennar og meðákærði „[A] svona fór í burtu snöggur, stíga á bensíngjöf eða eitthvað.“ Kona ákærða hefði stöðvað bifreið þeirra þar sem brotaþoli F hefði verið úti á götu og veifað höndum. Kona ákærða hefði opnað glugga og sagt brotaþolum að hætta öllu. Brotaþoli F hefði þá sett hönd sína inn í bifreiðina og ýtt og barið á hönd konu ákærða. Ákærði hefði þá stigið út úr bifreiðinni og farið að brotaþola F. Brotaþoli hefði ráðist að ákærða sem hefði ýtt honum „eða eitthvað svoleiðis“. Brotaþoli hefði þá dottið á kantstein eða slíkt, á höfuðið, og hefði misst meðvitund. Ákærði kvaðst ekki muna nákvæmlega hvort hann hefði slegið brotaþola en sparkað hefði hann ekki í hann. Ákærði hefði reynt að hjálpa brotaþola og sama hefði meðákærði E gert. Ákærði kvaðst ekki muna eftir meðákærða A á vettvangi.

Ákærði kvaðst þarna hafa verið áhyggjufullur vegna konu sinnar sem hefði verið barnshafandi, en hún hefði eignast barn tólf dögum síðar.

Ákærði var spurður hvort hann hefði séð meðákærða B slá eða sparka. Kvaðst hann ekki hafa séð slíkt og tók fram að B hefði verið „á skilorði“. Þá kvaðst ákærði hafa séð að meðákærði E hefði ekki ráðist á neinn.

Ákærði E lýsti atvikum við Aðalgötu ... þannig að meðákærði A hefði lent í útistöðum við brotaþola G eða stjakað við honum. Hann kvaðst ekki hafa orðið var við kýlingar. Þá hefði meðákærði C reynt að „fara í“ brotaþola F. Einhverjar ýtingar hefðu orðið þar. Allt hefði þetta tekið eina eða tvær mínútur. Ákærði lýsti atvikum í síðari ákærulið þannig að hann hefði heyrt einhver hróp, hugsanlega í M, og hlaupið á vettvang. Þar hefði brotaþoli F legið en meðákærði D, brotaþoli G og hugsanlega meðákærði C hefðu reynt að hjálpa honum á fætur. Að lokum hefði brotaþola F tekist að ganga heim.

Vitnið F sagði þá félaga hafa verið á gangi þegar þeir hefðu séð ákærðu B, D, E og C. Þegar félagarnir hefðu nálgast ákærðu hefðu ákærðu tekið að öskra að þeim og viljað berja þá. Vitnið og félagar þess hefðu reynt að ganga fram hjá ákærðu en þá hefði ákærði B komið og slegið brotaþola G í höfuðið vinstra megin. Eftir þetta hefðu menn slegist. Hinir fjóru ákærðu hefðu allir tekið þátt í árásum. Ákærðu D og B hefðu ráðist á vitnið og hefði það verið slegið mjög fast í höfuðið svo það hefði ítrekað fallið í jörðina. Einnig hefði verið sparkað í vitnið sem kvaðst eftir þetta hafa verið marið og skaddað hér og hvar. Vitnið sagði ákærða D aðallega hafa barið sig en ákærði B hefði skýlt og hlíft ákærða D. Vitnið sagðist ekki vita nákvæmlega hvað ákærði E hefði gert en kvaðst telja hann hafa hjálpað ákærða C.

Vitnið kvaðst ekki hafa séð ákærða A á vettvangi, en kvaðst ekki vilja fullyrða að hann hefði ekki verið þar.

Vitnið neitaði því að þeir félagar hefðu haft uppi svívirðingar í garð ákærðu. Vitnið sagði að þegar það hefði reynt að hringja til lögreglu hefði ákærði B tekið af því símann.

Vitnið sagði að þegar þessum átökum hefði lokið hefðu þeir félagar gengið burt. Eftir stutta göngu hefðu ákærði D og M komið akandi „og þá kannski hann sló mig tvisvar og þá man ég ekki meira.“ Þá hefði verið sparkað í höfuð vitnisins en ekki andlit. Þegar ákærði D hefði slegið vitnið hefði það dottið á andlitið.

Vitnið kvaðst ekki muna eftir annarri bifreið en ákærða D og M og ekki muna eftir að hafa reynt að sparka í bifreiðina. Vitnið kvaðst hafa misst meðvitund fljótt og þurfa að treysta á frásögn brotaþola G.

Vitnið G sagði þá félaga hafa gengið eftir gangstéttinni og mjög stutt frá þeim hefði verið hópur manna, ákærðu C, E, D og B. Spurt hvort þar hefðu verið fleiri svaraði vitnið: „Það voru konur, eiginkona E, ja ég sá ekki fleiri.“ Svívirðingar hefðu heyrst og hótanir um að þeir félagar yrðu barðir. Þeir hefðu gengið áfram og í gegnum hópinn og hefði vitnið þá fengið högg frá ákærða B. Næst hefði ákærði E slegið vitnið í andlitið og þá ákærði C. Vitnið hefði dottið oft í jörðina. Vitnið sagði að framtönn hefði brotnað hjá sér en ekki átta sig á hver hefði þar unnið, ákærðu E eða C. Þá hefði það marist í andliti og á höfði.

Vitnið sagði að þeim félögum hefði tekist að ganga fáa metra frá árásarmönnum og þá hefði brotaþoli F tekið upp síma til að hringja á lögreglu „en allir sáu það og tóku símann af honum og spörkuðu í hann“, mest í andlitið. Vitnið sagðist ekki hafa séð hver hefði tekið símann af F.

Vitnið sagði að ákærði D hefði ekki ráðist á sig um kvöldið.

Eftir þetta hefði þeim tekist að ganga burt en eftir um hundrað metra hefði ákærði D komið akandi ásamt eiginkonu sinni. Ákærði hefði stigið úr bifreiðinni og barið eða slegið F sem hefði misst meðvitund. Vitnið kvaðst ekki geta sagt hvort ákærði D hefði sparkað í F. Næst hefði E komið hlaupandi og reynt að kalla á hjálp. Ekki hefði verið önnur bifreið en ákærða E á vettvangi.

Vitnið sagðist ekki hafa séð F slá til eða snerta konu ákærða E.

Vitnið sagði að þeir F hefðu verið „lítið ölvaðir“.

Vitnið sagðist ekki hafa séð ákærða A þetta kvöld og hefði raunar ekki þekkt hann á þeim tíma. Var vitnið ítrekað spurt um þetta atriði. Þegar það var að lokum spurt hvort það breytti skoðun þess ef ákærði A hefði sjálfur sagst fyrir dómi hafa slegið vitnið svo það hefði fallið með andlitið á bekk og tönn hafi brotnað, svaraði vitnið: „Ég segi að ég man ekki að ég hafi séð [A].“

Vitnið M, eiginkona ákærða D og systir ákærða B, sagðist hafa verið í teiti hjá ákærða C og konu hans. Er gestir hefðu gengið út hefðu þau séð brotaþolana og C félaga þeirra nálgast. Hefði síðarnefndi hópurinn öskrað að nú hefði þeim loksins tekist að hitta þau, og hefðu þeir komið að húsinu. Hafa yrði í huga að komumenn hefðu vitað að ákærði B hefði þá verið á skilorði. Vitnið kvaðst þá hafa verið komið langt á síðasta mánuð meðgöngu og hörfað undan, til að komast hjá samskiptum við ölvaða menn. Hefði vitnið kallað til ákærða B „til að halda honum frá málinu“. Brotaþoli F hefði verið mjög æstur og kallað að ef hann yrði sleginn fengi hann milljón í bætur. Hann hefði vitað að ákærði B hefði þurft að borga slíkar bætur áður vegna líkamsárásar. Þarna hefðu einnig verið ákærðu A og E, K og L. Vitnið kvaðst ekki hafa orðið vart við neinar kýlingar eða högg en ákærði A og G hefðu tekist fangbrögðum og glímt. Þegar brotaþolar hefðu gengið burtu hefðu þeir ekki verið með neina áverka.

Vitnið sagði að eftir þetta hefðu þau ekið burt. Vitnið og eiginmaður þess hefðu verið ein í sinni bifreið en ákærði A hefði ekið bifreið ákærða B og þar einnig verið ákærði B og L. Brotaþoli F hefði komið hlaupandi að bifreið B og sparkað í stuðara hennar og öskrað. Vitnið hefði stöðvað sína bifreið þar sem F hefði staðið á götunni. Það hefði opnað glugga og dyr og spurt F hvað hann væri að gera. Hann hefði þá komið að bifreiðinni, öskrað, kallað vitnið illum nöfnum, veifað höndum og slegið vitnið. Þegar ákærði D hefði séð þetta hefði hann farið úr bifreiðinni og hrint brotaþola frá. Þegar vitnið hefði stigið úr bifreiðinni hefði það sé F liggja á jörðinni og hefðu vitnið og ákærðu E og D hjálpað honum.

Vitnið sagði að það og ákærði D hefðu bæði verið allsgáð. F hefði verið mjög ölvaður en G eitthvað minna.

Vitnið K, kona ákærða E, sagði að þegar gestir í samkvæminu hjá ákærða C hefðu verið á leið út hefði séð brotaþolana tvo og C félaga þeirra á gangi, um hundrað metra frá húsinu. Þegar gestirnir hefðu verið „allir komnir inn í bílana sína og við þarna úti að þá byrja þeir, þá segja þeir við okkur eða strákana „Viljið þið slást?“ og þeir neita því og svo halda þeir áfram að tuða í okkur“. Nánar spurt sagði vitnið að ákærðu D og B hefðu verið komnir inn í bifreið. Ákærði B hefði opnað dyr bifreiðarinnar en ekkert farið frá þeim. Vitnið sagði að ákærði A hefði staðið sér til vinstri handar en ákærði D til hægri. Átök hefðu hafist með því að ákærði A hefði kýlt G í hægri kinn og hefði G dottið „á bekkinn fyrir utan“. G hefði lent með bakið á bekkinn. Vitnið hefði hvorki séð blóð né brotnar tennur. Spurt um önnur átök þarna sagði vitnið að F og C hefðu verið „eitthvað þarna að ýta við hvor öðrum“ en vitnið hefði ekki séð hvernig því hefði lyktað. Vitnið sagði að ákærði C hefði kýlt F. Um viðskipti þeirra ákærða C og brotaþola F sagði vitnið einnig: „Þeir voru bara eitthvað þarna, sem sagt æi tóku svona í hvorn annan, en mér fannst eins og hann hafi þú veist slegið svona til hans.“ Þá kvaðst vitnið ekki geta sagt „eitthvað 100% hvernig það var“, en þetta hefði verið langt frá því og það ekki verið „eitthvað svakalega að fylgjast vel með því“.

Vitnið sagði ákærðu B og D ekki hafa gert neitt. Auk vitnisins og þeirra ákærðu hefðu M og L verið í hópnum.

Vitnið sagði að eftir þetta hefðu þau ákærði E haldið heim. Hefði ákærði þá heyrt M öskra og hlaupið á hljóðið.

Vitnið sagði að brotaþolar hefðu verið áberandi ölvaðir. Ákærði E hefði verið „alveg vel í því“. Sjálft hefði vitnið verið nær ódrukkið.

Vitnið Q sagðist hafa verið á leið út af heimili sínu er það hafi heyrt menn rífast. Er það hefði opnað útidyr sínar hefði það séð brotaþola G og félaga hans C draga brotaþola F í burtu. Vitnið hefði farið út í bifreið sína og ekið fram hjá mönnunum. Brotaþoli F hefði stöðvað bifreiðina og viljað far en brotaþoli G ekki viljað það og þeir því gengið áfram. Vitnið hefði farið að hraðbanka er væri „þarna á horninu“ og þá séð tveimur bifreiðum ekið upp að mönnunum. Annarri bifreiðinni hefði verið ekið fram hjá þeim og F hefði hlaupið aðeins á eftir henni. Hin bifreiðin hefði verið stöðvuð og einhver þar öskrað út um gluggann og F á móti. Þá hefði ákærði D hlaupið út og þeir F farið að slást. F hefði lyppast niður í jörðina og rotast en þá hefði „hinn bíllinn [verið] búinn að snúa við og var kominn að þeim og allir voru farnir út og í einhverja eina hrúgu þarna“ sem vitnið gæti ekki gert sér frekari grein fyrir. Vitnið sagði að þegar ákærði D hefði hlaupið úr bifreiðinni hefði hann „kannski tekið eitthvað svona flugspark þarna í magann á [F] eða eitthvað“, og svo hefði vitnið séð þá skiptast á höggum. Enginn annar úr þeirri bifreið hefði barist við F. Vitnið kvaðst hvorki hafa séð ákærða D sparka í höfuð né andlit F.

Vitnið kvaðst hafa þekkt í hópnum brotaþolana F og G, ákærða C, og ákærða D. Vitnið kvaðst ekki kannast við ákærða A og ekki hafa tekið eftir honum eða öðrum ókunnugum manni á vettvangi.

Vitnið sagði að ekki hefði verið minnst á líkamsárás þegar F hefði beðið það um að aka þeim G. Þá kvaðst vitnið ekki muna eftir áverkum á þeim.

Vitnið kvaðst ekki muna eftir að hafa séð F sparka í þá bifreið sem framar hefði verið ekið og ekki séð hann berja til bílstjóra hinnar.

Vitnið R kvaðst hafa verið statt fyrir utan Tjarnarbíó að reykja þegar það hefði séð tvo einstaklinga á gangi, stelpu og strák að því er vitnið minnti, „og svo komu einhverjir á eftir og svo hópuðust þeir allir í kring um og voru að berja manninn.“ Hefðu fjórir eða fimm verið í þeim hópi sem komið hefði að fólkinu. Þeir hefðu hópast í kring um manninn sem eftir það hefði legið í götunni. Einhver hefði sparkað til mannsins en vitnið kvaðst ekki hafa séð hvort sparkið hefði farið í hann. Árásarmennirnir hefðu, að því er vitnið minnti, komið hlaupandi á eftir fólkinu og kallað á eftir því á erlendri tungu sem vitnið hefði ekki skilið, en á eftir hefðu þeir verið sóttir á bifreið. Þegar vitnið var nánar spurt og það hafði kynnt sér samantekt af símaskýrslu sinni við lögreglu kvaðst það telja árásarmennina hafa komið á tveimur bifreiðum. Árásin hefði verið á miðri götunni. Vitnið kvaðst hafa hringt þegar til lögreglu, „bara um leið og hann lá bara í jörðinni, við fyrsta högg.“ Eftir átökin hefði konan og einhver þriðji maður sem að hefði komið hjálpað manninum, sem ráðist hefði verið á, burt.

Vitnið var spurt hvort verið gæti að tveir karlmenn hefðu verið á ferð en ekki karl og kona. Kvað vitnið það geta verið.

Vitnið kvaðst kannast við símaskýrslu sína við lögreglu og kvaðst telja rétt eftir sér haft.

Vitnið O tannlæknir staðfesti vottorð sitt. Vitnið sagði að brotaþoli G hefði leitað til sín og hefði þá hægri framtönn hans verið „eins og hún hefði verið hálshöggvin nánast, það voru hérna þessir tveir, þrír millimetrar sem stóðu upp úr tannholdinu, opið inn í taugina.“ Slíkt gerðist við mikið högg. Hefði brotið greinilega verið nýtt.

Vitnið S læknir staðfesti samskiptaseðil þess efnis að brotaþoli F hefði verið brotáverka á kinn. Vitnið sagði brotaþola G hafa komið til sín hinn 20. júní 2012 og fengið vottorð vegna fjarveru frá vinnu vegna tannviðgerða.

Vitnið sagði að sæjust áverkar á líkama manna við skoðun yrði þeirra mjög líklega getið á samskiptaseðlum.

Vitnið N augnlæknir kvað brotaþola F hafa komið til sín tvívegis, í fyrra skipti í október 2012. Hefði brotaþoli komið til sín eftir aðgerð hjá T lækni og hefði vitnið sent „honum bréf samdægurs“. Meira hefði vitnið ekki haft af brotaþola að segja. Kvaðst vitnið ekki muna eftir vottorði um brotaþola.

Niðurstaða

Ákærði A játar sök samkvæmt ákæru lögreglustjórans á Akureyri og sama gerir ákærði B samkvæmt annarri ákæru sama lögreglustjóra. Játningar þeirra fá stoð í málsgögnum og þykir ekki ástæða til að daga þær í efa. Er sök hvors um sig sönnuð og háttsemi rétt færð til refsiheimilda.

Ákæra ríkissaksóknara

Með vísan til læknisfræðilegra gagna sem rakin hafa verið og ekkert þykir hafa komið fram í málinu sem gefur tilefni til að efa, og auk þess framburðar vitnanna S og O fyrir dómi, þykir mega byggja á því að brotaþolar hafi umrædda nótt fengið þá áverka sem raktir eru í ákæru.

Að því er varðar ákæru ríkissaksóknara er aðstaða ákærða A að því leyti fremur óvenjuleg við úrlausn sakamála að hann kveðst hafa verið á vettvangi og hafa þar slegið brotaþola G með þeim afleiðingum að brotaþoli hafi fallið með andlitið á bekk og fengið af því þá áverka sem raktir hafa verið, en brotaþolinn kannast ekki við það að ákærði A hafi verið á vettvangi.

Í lögregluskýrslu segir að lögreglan á Dalvík hafi staðfest þann framburð ákærða A hjá lögreglu að hann hafi verið stöðvaður um nóttina við akstur í Ólafsfjarðargöngum á leið í átt til Dalvíkur. Þótt þessi skýrsla hafi ekki verið staðfest sérstaklega fyrir dómi hefur henni ekki verið andmælt að þessu leyti og þykir mega horfa til þessa.

Ákærðu B, D og E og vitnin M og K báru öll fyrir dómi að ákærði A hefði verið á vettvangi er atvik fyrri ákæruliðar hefði orðið. Þótt framburð þeirra verði að skoða í ljósi margþættra tengsla ákærðu og vitnanna innbyrðis þykir þetta styðja að ákærði A hafi í raun verið á vettvangi svo sem hann sjálfur segir.

Vitnið Q, sem kvaðst ekki hafa tekið eftir A á vettvangi er atvik síðari ákæruliðar urðu, sá ekki atvik fyrra ákæruliðar.

Eins og áður segir kvaðst vitnið G ekki hafa séð ákærða A á vettvangi. Þar hefðu verið hinir ákærðu fjórir. Spurt um aðra viðstadda svaraði vitnið fyrir dómi: „Það voru konur, eiginkona [E], ja ég sá ekki fleiri.“

Vitnið og brotaþolinn F kvaðst ekki muna eftir ákærða A á vettvangi en kvaðst ekki vilja fullyrða að hann hefði ekki verið þar.

Vitnið K sagði fyrir dómi að átökin hefðu hafist á því að ákærði A hefði kýlt brotaþola G í hægri kinn svo brotaþoli hefði dottið á bekk. Kvaðst vitnið hafa staðið skammt frá og séð þetta vel.

Hafa verður í huga, ekki síst við mat á framburði vitna fyrir dómi, að langt er frá því atburðir urðu og að þeir munu einnig hafa gerst fremur hratt.

Þegar á framanritað er horft telur dómurinn að byggja verði á því að ákærði A hafi verið á vettvangi er atvik fyrri ákæruliðar urðu. Það sem síðar segir um framburð hans vegna síðari ákæruliðar breytir ekki þessari niðurstöðu. Þykir dóminum sem leggja megi til grundvallar þann framburð ákærða A að hann hafi, með þeim hætti er hann ber, orðið valdur að tannbroti brotaþola G. Framburður ákærða fær talsverða stoð í framburði vitnisins K sem kvaðst hafa séð ákærða A slá brotaþola G sem hafi fallið við. Hefur ekki verið sannað að aðrir ákærðu hafi valdið þessu. Hefur ákærði A með þessu unnið sér til refsingar en háttsemi hans er í ákærðu réttilega færð til 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga.

Aðrir ákærðu neita sök samkvæmt fyrri ákærulið. Eins og síðar verður rakið telst sannað að ráðist hafi verið að brotaþola F í atviki síðari ákæruliðar. Þykja áverkar brotaþola því ekki taka af tvímæli um hvað gerst hafi í atviki fyrra ákæruliðar að öðru leyti en því sem segir um tannbrot brotaþola G. Má hér hafa í huga að ekki liggja fyrir gögn um áverka á líkama brotaþola, annars staðar en á höfði og í andliti, fyrir utan það sem segir um hálshrygg brotaþola F.

Vitnið K kvaðst fyrir dómi hafa séð C kýla brotaþola F. Sama sagði hún við yfirheyrslu hjá lögreglu. Fyrir dómi kvaðst hún hins vegar ekki hafa séð þetta „100%“. Ákærði E sagði að meðákærði C hefði reynt að „fara í“ brotaþola G og að þar hefðu orðið einhverjar ýtingar. Bar ákærði hins vegar ekki að högg hefðu þar gengið á milli.

Þegar framburður ákærðu, brotaþola og annarra vitna að atviki fyrra ákæruliðar eru metnir virðist nokkuð skýr sú mynd að annars vegar heyrist lýsing brotaþola á atburðum en hins vegar lýsing ákærðu og vitna sem þeim eru nátengd. Brotaþolar lýsa ítrekuðum höggum og spörkum. Ákærðu og vitni þeim tengd kannast ekki við slíkt, að frátöldu því sem ákærði A sagði um eigin þátt og það sem vitnið K sagði um högg C á F. Að því er hið síðarnefnda varðar verður að líta til þess að vitnið sagðist ekki hafa séð höggið „100%“, þetta hefði verið langt frá vitninu og það ekki verið „eitthvað svakalega að fylgjast vel með því“.

Að öllu samanlögðu þykir ekki hafa verið sannað, að öðru leyti en því sem sagt hefur verið um þátt ákærða A, að ákærðu hafi í atviki fyrri ákæruliðar ráðist að brotaþolum með höggum og spörkum svo sem þeim er gefið að sök. Er sérstaklega horft til þess að ekki hefur verið leitt í ljós að brotaþolar hafi hlotið áverka sem ljóslega verði raktir til slíkra árása en ekki annarra atburða kvöldsins. Með vísan til alls framanritaðs verða ákærðu B, D, E og C sýknaðir af fyrra ákærulið.

Brotaþoli F lýsti atviki síðari ákæruliðar þannig að ákærði D hefði „kannski“ slegið sig tvisvar, en svo myndi brotaþoli ekki meira. Brotaþoli G sagði að ákærði D hefði barið eða slegið brotaþola F sem hefði misst meðvitund. Sjálfur sagðist ákærði D hafa ýtt brotaþola „eða eitthvað svoleiðis“, svo brotaþoli hefði dottið með höfuðið á kantstein eða slíkt. Ákærði sagðist ekki hafa sparkað í brotaþola en kvaðst ekki muna hvort hann hefði slegið hann. Vitnið M, eiginkona ákærða D, sagði ákærða hafa hrint brotaþola frá og kvaðst svo hafa séð brotaþola liggja í jörðinni.

Hér nýtur einnig við tveggja vitna sem telja má ótengda aðilum, svo máli skipti. Vitnið Q sagði ákærða D hafa hlaupið úr bifreiðinni og hefði hann „kannski tekið eitthvað svona flugspark þarna í magann á [F]“ og eftir það hefðu þeir skipst á höggum. Vitnið sagðist hins vegar hvorki hafa séð ákærða D sparka í höfuð eða andlit brotaþola. Vitnið R kvaðst hafa séð mann liggja í götunni og hefði verið sparkað til þess manns.

Ákærði A bar fyrir dómi að hann hefði verið á vettvangi og hefði sparkað í brotaþola F. Hefði sparkið komið í þindina og brotaþoli fallið við. Er þessi framburður ólíkur þeim sem ákærði hafði gefið hjá lögreglu og voru skýringar hans fyrir dómi á því misræmi hvorki skýrar né trúverðugar. Fær frásögn ákærða ekki stoð í framburði vitnisins Q. Verður ekki byggt á framburði ákærða A um þetta fyrir dómi.

Af framanrituðu telst sannað, ekki síst með þeirri stoð sem framburður vitnanna Q og R veita framburði brotaþola, að ákærði D hafi ráðist að brotaþola F og sparkað í hann og slegið. Þótt hvorki verði slegið föstu að spörkin hafi verið fleiri en eitt né komið í höfuð hans, þykir ljóst að brotaþoli hafi vegna árásarinnar bæði fallið í jörðina og fengið þá áverka sem í ákæru greinir. Þykir ljóst að áverkar á höfði brotaþola hafi annað hvort komið af höggi eða sparki í höfuð eða þá af því að brotaþoli hafi fallið með höfuðið í jörðina vegna árásarinnar. Er háttsemi ákærða réttilega færð til 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga.

Ekki hefur verið sýnt fram á að brotaþolar hafi átt upptök að átökunum, með árás af sinni hálfu, ögrunum eða ertingum.

Ákærða D hefur ekki verið gerð refsing áður svo kunnugt sé í málinu.

Ákærði A var í mars 2014 dæmdur til greiðslu 140.000 króna sektar fyrir brot gegn 1. sbr. 2. mgr. 45. gr. umferðarlaga. Brot hans samkvæmt ákæru ríkissaksóknara framdi hann fyrir uppsögu þess dóms og verður honum ákveðinn hegningarauki vegna þess brots.

Ákærði B var í mars 2012 dæmdur í tveggja mánaða fangelsi fyrir brot gegn 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga en fullnustu refsingarinnar frestað skilorðsbundið í tvö ár. Vegna niðurstöðu um ákæru ríkissaksóknara telst ákærði hafa haldið skilorðið og hefur það brot sem hann er nú sakfelldur fyrir ekki áhrif þar á.

Rannsókn og meðferð málsins tók langan tíma og þykir ákærðu ekki verða kennt þar um.

Refsing ákærða D ákveðst fangelsi í fjóra mánuði en rétt þykir að fullnustu hennar verði frestað og falli hún niður að liðnum tveimur árum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

Refsing ákærða A ákveðst fangelsi í tvo mánuði en rétt þykir að fullnustu hennar verði frestað og falli hún niður að liðnum tveimur árum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga. Fallist er á upptökukröfu.

Refsing ákærða B ákveðst fangelsi í einn mánuð en rétt þykir að fullnustu hennar verði frestað og falli hún niður að liðnum tveimur árum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

Ákærði A hefur framið ólögmæta meingerð gegn brotaþola G og ákærði D gegn brotaþola F. Ber hvor um sig bótaábyrgð þar á. Verður ákærða A gert að greiða brotaþola G 300.000 krónur í miskabætur og 213.627 krónur vegna útlagðs kostnaðar vegna tannlækninga, ásamt dráttarvöxtum eins og í dómsorði segir, en bótakrafan var birt ákærða 21. mars 2013. Loks verður ákærða gert að greiða brotaþola 400.000 krónur í málskostnað. Ákærða D verður gert að greiða brotaþola F 400.000 krónur í miskabætur og 35.252 krónur vegna útlagðs lækniskostnaðar ásamt dráttarvöxtum eins og í dómsorði greinir en bótakrafan var birt ákærða 21. mars 2013. Loks verður ákærða gert að greiða brotaþola 400.000 krónur í málskostnað.

Ákærða A verður gert að greiða málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, Á-kk-ef A-kk-ef B-kk-ef J-kk-ef hdl., 744.000 krónur. Ákærða D verður gert að greiða að hálfu málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, G-kk-ef E-kk-ef hrl., 434.000 krónur, 56.479 króna útlagðan kostnað verjandans og 204.600 króna málsvarnarþóknun Æ-kk-ef R-kk-ef B-kk-ef hdl. sem gætti hagsmuna ákærða fram undir aðalmeðferð málsins. Vinna verjanda ákærða B var vegna þess hluta málsins þar sem ákærði var sýknaður og greiðast málsvarnarlaun lögmanns hans, A-kk-ef M-kk-ef M-kk-ef hdl., 833.745 krónur, úr ríkissjóði sem og málsvarnarlaun verjanda ákærða C, B-kvk-ef J-kvk-ef hdl., 869.550 krónur og verjanda ákærða E, I-kk-ef Þ-kk-ef hdl., 942.183 krónur. Virðisaukaskattur er innifalinn í málsvarnarlaununum. Gætt var 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88/2008.

Af hálfu ákæruvaldsins fór E-kk-nf Þ-kk-nf ftr. lögreglustjóra með málið.

Málið dæma Þ-kk-nf D-kk-nf, E-kk-nf S-kk-nf og Ó-kk-nf Ó-kk-nf héraðsdómarar.

D Ó M S O R Ð

Ákærði A sæti fangelsi í tvo mánuði. Fullnustu refsingarinnar skal frestað og niður skal hún falla að liðnum tveimur árum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga. Ákærði sæti upptöku á 1,81 g af maríúana sem lögregla lagði hald á við rannsókn málsins.

Ákærði B sæti fangelsi í einn mánuð. Fullnustu refsingarinnar skal frestað og niður skal hún falla að liðnum tveimur árum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

Ákærði D sæti fangelsi í fjóra mánuði. Fullnustu refsingarinnar skal frestað og niður skal hún falla að liðnum tveimur árum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

Ákærðu E og C eru sýkn af ákæru í máli þessu.

Ákærði A greiði G 513.627 krónur ásamt vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 17. júní 2012 til 21. apríl 2013, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags og 400.000 krónur í málskostnað.

Ákærði D greiði F 435.252 krónur ásamt vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 17. júní 2012 til 21. apríl 2013, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags og 400.000 krónur í málskostnað.

Ákærði A greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, Á-kk-ef A-kk-ef B-kk-ef J-kk-ef hdl., 744.000 krónur

Ákærði D greiði að hálfu málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, G-kk-ef E-kk-ef hrl., 434.000 krónur, 56.479 króna útlagðan kostnað verjandans og 204.600 króna málsvarnarþóknun Æ-kk-ef R-kk-ef B-kk-ef hdl. Þessar fjárhæðir greiðist að hálfu úr ríkissjóði.

Úr ríkissjóði greiðist málsvarnarlaun verjanda ákærða B, A-kk-ef M-kk-ef M-kk-ef hdl., 833.745 krónur, verjanda ákærða C, B-kvk-ef J-kvk-ef hdl., 869.550 krónur og verjanda ákærða E, I-kk-ef Þ-kk-ef hdl., 942.183 krónur.