S-12/2014

Mál þetta, sem dómtekið var 3. júní 2014, er höfðað með ákæru ríkissaksóknara, útgefinni 2. apríl 2014, á hendur Í-kk-þgf A-kk-þgf, kt. [...], [...], [...] „fyrir neðangreind fíkniefna-, vopna- og hegningarlagabrot framin á árinu 2013, nema annað sé tekið fram:

1. Brot gegn ávana- og fíkniefnalögum, með því að hafa föstudaginn 31. maí að [...] á Seyðisfirði, haft í vörslum sínum sex kannabisplöntur og hafa um nokkurt skeið fram til þess dags ræktað greindar plöntur.

Telst þetta varða við 2. gr., sbr. 4., 5. og 6. gr., laga um ávana- og fíkniefni nr. 65/1974, með síðari breytingum, og 2. gr., sbr. 14. gr., reglugerðar um ávana- og fíkniefni og önnur eftirlitsskyld efni nr. 233/2001, sbr. reglugerð nr. 848/2002.

2. Brot gegn valdstjórninni og ærumeiðandi aðdróttanir gegn opinberum starfsmanni, með því að hafa þriðjudaginn 9. apríl hótað lögreglumanninum A að beita foreldra hennar og son ofbeldi og vegið að æru A, er hann viðhafði eftirfarandi ummæli á Facebook samskiptasíðu sinni um lögreglumanninn, en ummælin vörðuðu opinber störf hennar:

a) „horan dottir B og C á [...] firir i-x-x sem viljið hefna þá bú foreldrar siggu þar“

b) „hóruhúsið byður upp á ameryska ungliga piku og misnotkun a smabarni… allt i boði isl rikisins“

Telst þetta varða við 1. mgr. 106. gr. og 235. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

3. Brot gegn valdstjórninni, með því að hafa að kvöldi mánudagsins 12. ágúst, utan við Kaffi Láru, Norðurgötu 3 á Seyðisfirði, hótað lögreglumanninum A lífláti, vegna afskipta A af ákærða í starfi sínu, en hótanirnar viðhafði ákærði í viðurvist tveggja manna.

Telst þetta varða við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga.

4. Brot gegn valdstjórninni, með því að hafa aðfaranótt miðvikudagsins 19. febrúar 2014 hótað yfirlögregluþjóninum D lífláti og líkamsmeiðingum er hann viðhafði eftirfarandi ummæli á Facebook samskiptasíðu sinni: „herra D ,þú réðst á mig eins og svín núna veit ég hvar þú býrð… ég ef ég væri þú færi eg varlega í það að setja bílinn í gang á mornana'… kveðja í-x-x“, undir færslunni var mynd af sprengihvellhettum.

Telst þetta varða við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga.

5. Brot gegn vopnalögum, með því að hafa að [...] á Seyðisfirði, haft í vörslum sínum tvær sprengihvellhettur sem lögregla fann við húsleit þriðjudaginn 4. mars 2014, án þess að hafa til þess leyfi og án þess að þær væru geymdar í viðurkenndri sprengiefnageymslu.

Telst þetta varða við 1. mgr. 27. gr. og 1. mgr. 28. gr., sbr. 1. mgr. 36. gr. vopnalaga nr. 16/1998 og 14. gr., sbr. 41. gr. reglugerðar nr. 684/1999 um sprengiefni.“

Í ákæru er þess krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar. Ennfremur er krafist upptöku á sex kannabisplöntum með vísan til 6. mgr. 5. gr. laga nr. 65/1974 og 2. mgr. 14. gr. reglugerðar nr. 233/2001. Þá er þess krafist, með vísan til 1. mgr. 37. gr. vopnalaga og 1. mgr. 42. gr. reglugerðar nr. 684/1999, að gerðar verði upptækar tvær sprengihvellhettur sem lögregla lagði hald á.

Í ákæru eru jafnframt tilgreindar einkaréttarkröfur A og D. Ákærði hafnaði báðum kröfunum við fyrirtöku málsins 3. júní sl. Ákvað dómari þá, að gættum fyrirmælum lokamálsliðar 1. mgr. 175. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og með heimild í sömu málsgrein, að víkja þeim kröfum til meðferðar í sérstökum einkamálum. Koma þær kröfur því ekki til frekari umfjöllunar í máli þessu.

Um málsatvik skírskotast til ákæru. Ákærði játaði brot sín skýlaust fyrir dóminum eins og þeim er lýst í ákæru og samþykkti upptökukröfur ákæruvaldsins í einu og öllu. Var farið með málið samkvæmt 164. gr. laga nr. 88/2008, um meðferð sakamála og var það tekið til dóms án frekari sönnunarfærslu er sækjanda og verjanda hafði verið gefinn kostur á að tjá sig um lagaatriði og ákvörðun viðurlaga.

Með skýlausri játningu ákærða, sem á sér fullnægjandi stoð í gögnum málsins, þykir sannað að hann hafi gerst sekur um þá háttsemi sem greinir í öllum fimm liðum ákærunnar og eru brot hans þar öll rétt heimfærð til refsiákvæða. Eru jafnframt uppfyllt skilyrði laga til opinberrar saksóknar hvað varðar brot ákærða gegn 235. gr. almennra hegningarlaga samkvæmt 2. lið ákærunnar, sbr. 2. tölul. b. 242. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 144. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Ákærði er fæddur árið 1975. Samkvæmt sakavottorði gekkst hann undir sektargreiðslu með viðurlagaákvörðun 18. maí 2010 vegna brota gegn fíkniefnalöggjöfinni. Þá hlaut ákærði 30 daga fangelsisdóm hinn 3. september 2013, fyrir brot gegn fíkniefnalöggjöfinni, en fullnustu refsingarinnar var frestað skilorðsbundið í tvö ár. Þau brot sem ákærði er nú sakfelldur fyrir eru að hluta til framin fyrir og að hluta til eftir uppsögu þess dóms. Ber með vísan til 60. gr. almennra hegningarlaga að taka þann skilorðsdóm upp og ákvarða refsingu ákærða í einu lagi fyrir öll brotin, sbr. 77. og 78. gr. sömu laga. Að öðru leyti en að framan greinir hefur sakaferill ákærða ekki sérstaka þýðingu við ákvörðun refsingar hans nú.

Ákærði er hér sakfelldur fyrir að hafa, á nokkurra mánaða skeiði, í eitt skipti brotið gegn fíkniefnalöggjöfinni, í þrjú skipti brotið gegn valdstjórninni, sbr. 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga og í eitt þeirra skipta jafnframt meitt æru opinbers starfsmanns, sbr. 235. gr. sömu laga. Loks er hann sakfelldur fyrir brot gegn vopnalögum og reglugerð um sprengiefni. Þau brot sem þyngstri refsingu geta varðað eru brot ákærða gegn valdstjórninni, sem beindust að opinberum starfsmönnum sem heimild hafa að lögum til líkamlegrar valdbeitingar, en slík brot geta varðað allt að 8 ára fangelsi, sbr. 2. málsl. 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga. Ákærði hefur ekki áður sætt refsingu fyrir brot sem haft geta ítrekunaráhrif við ákvörðun refsingar hans, sbr. 3. mgr. sömu lagagreinar.

Ummæli þau sem ákærði birti á samskiptasíðu sinni, sbr. 2. lið ákærunnar, voru gróf og beindust m.a. að ungu barni viðkomandi lögreglumanns. Þá eykur myndbirting ákærða af sprengihvellhettum, samhliða þeim ummælum sem hann birti á samskiptasíðu sinni, sbr. 4. lið ákærunnar, á grófleika þess brots. Verður því við ákvörðun refsingar ákærða litið til 3. tl. 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga. Ákærði játaði brot sín greiðlega fyrir dómi, eftir að hafa sumpart játað og sumpart neitað þeim við rannsókn lögreglu. Fyrir dómi svaraði hann spurningum verjanda síns um persónulega hagi sína og kom þar m.a. fram að hann hafi leitað aðstoðar við fíknivanda sínum og að hann iðraðist brota sinna. Er til þessa litið við ákvörðun refsingar ákærða, sbr. 5. og 8. tl. 1. mgr. sömu lagagreinar, en að öðru leyti þykir hann ekki eiga sér málsbætur. Af hálfu verjanda ákærða var fyrir dómi á því byggt að líta megi til sjónarmiða 74. eða 75. gr. almennra hegningarlaga við ákvörðun refsingar ákærða, sökum ójafnvægis og geðshræringar ákærða er brot hans samkvæmt ákæruliðum 2, 3 og 4 voru framin. Ekki verður á það fallist, enda um aðskilin tilvik að ræða og þannig alls ósýnt að um skammvinnt ójafnvægi á geðsmunum hafi verið að ræða eða aðrar mildandi aðstæður, sbr. 75. gr. laganna. Þá verður ekki séð að viðkomandi lögreglumenn hafi vakið reiði eða geðshræringu ákærða með ólögmætri árás eða stórfelldri móðgun, sbr. 4. tl. 1. mgr. 74. gr. laganna.

Með vísan til alls framanritaðs þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin í einu lagi 6 mánaða fangelsi. Með hliðsjón af eðli og fjölda brota ákærða, sem og því að hluti brotanna fól í sér rof á skilorði dómsins frá 3. september 2013, sem birtur var fyrir ákærða 6. október s.á., þykja ekki efni til að fresta fullnustu refsingarinnar skilorðsbundið.

Með vísan til 1. mgr. 218. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála verður ákærði dæmdur til að greiða þann sakarkostnað sem hlaust af störfum skipaðs verjanda hans, H-kk-ef G-kk-ef hrl. Þóknun verjandans þykir hæfilega ákveðin með þeirri fjárhæð sem greinir í dómsorði, að teknu tilliti til virðisaukaskatts, en af þeirri fjárhæð eru 25.100 krónur vegna starfa verjandans á rannsóknarstigi, sem ekki verður séð að hann hafi þegar fengið greitt fyrir. Er við ákvörðun þóknunar verjandans tekið mið af þeim tíma sem hæfilegt þykir að ætla honum til starfans, viðmiðunarreglum fyrir héraðsdómstólana í sakamálum, sbr. tilkynningu dómstólaráðs nr. 1/2010 sem birt er á heimasíðu héraðsdómstólanna, og reglugerð nr. 715/2009 um tímagjald við ákvörðun þóknunar til verjenda og réttargæslumanna. Ekkert sakarkostnaðaryfirlit liggur fyrir í málinu en ekki verður séð að annar sakarkostnaður hafi hlotist af á rannsóknarstigi.

Upptækar eru gerðar sex kannabisplöntur og tvær sprengihvellhettur sem haldlagðar voru við rannsókn málsins, með vísan til þeirra ákvæða laga og reglugerða er í ákæru greinir.

Dómur þessi er kveðinn upp af H-kvk-þgf B-kvk-þgf héraðsdómara í dómsal Héraðsdóms Austurlands að Lyngási 15, Egilsstöðum, klukkan 15:05 miðvikudaginn 25. júní 2014.

Dómsorð:

Ákærði, Í-kk-nf A-kk-nf, sæti fangelsi í 6 mánuði.

Ákærði greiði 112.950 krónur í sakarkostnað, sem er þóknun skipaðs verjanda hans, H-kk-ef G-kk-ef hrl.

Upptækar eru gerðar sex kannabisplöntur og tvær sprengihvellhettur sem haldlagðar voru við rannsókn málsins.

H-kvk-nf B-kvk-nf