S-729/2013

Mál þetta, sem dómtekið var 22. nóvember sl., er höfðað með ákæru sérstaks saksóknara, útgefinni 21. ágúst 2013, á hendur M-kk-þgf H-kk-þgf M-kk-þgf, kt. 000000-0000, Hrauntungu 1, 200 Kópavogi, fyrir eftirfarandi brot gegn almennum hegningarlögum og lögum um bókhald:

I.

„Fyrir skilasvik, með því að hafa á tímabilinu 22. desember 2009 til loka febrúar eða byrjunar mars 2010, sem eigandi, framkvæmdastjóri og stjórnarmaður einkahlutafélagsins Granítsmiðjunnar, kennitala 000000-0000, Selhellu 3 í Hafnarfirði, sem úrskurðað var gjaldþrota 8. febrúar 2010, skotið undan eða ráðstafað stærstum hluta óseldra birgða félagsins, sem voru að áætluðu söluandvirði allt að 46.151.990 krónur, en samkvæmt skriflegri beiðni Granítsmiðjunnar ehf. um gjaldþrotaskipti, sem ákærði kom sjálfur á framfæri, fyrir hönd félagsins, við Héraðsdóm Reykjaness 22. desember 2009, var söluandvirði allra óseldra birgða félagsins 59.224.420 krónur.

Hinar óseldu birgðir, sem skotið var undan eða ráðstafað, voru ósérgreindar en miðað við talningu, sem fram fór á birgðum félagsins 3. desember 2009, var um að ræða eftirfarandi birgðir sem sundurliðast þannig eftir áætluðu innkaups- og söluandvirði þeirra:

Skerti ákærði þannig rétt lánardrottna Granítsmiðjunnar ehf. til þess að öðlast fullnægju ef eignum félagsins og miðaði háttsemi hans að því að eigur þrotabús félagsins kæmu lánardrottnum þess ekki að gagni.

Telst háttsemin varða við 3. og 4. tölul. 1. mgr. 250. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Í málinu gerir L-kk-nf Ö-kk-nf S-kk-nf, hæstaréttarlögmaður og skiptastjóri þrotabús Granítsmiðjunnar ehf., fyrir hönd þrotabúsins, þá kröfu að ákærði verði dæmdur til að greiða þrotabúinu 13.363.795 krónur, ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 3. desember 2009 til greiðsludags. Þá krefst þrotabú Granítsmiðjunnar ehf. þess að ákærða verði gert skylt að greiða þrotabúinu þóknun vegna lögmannsaðstoðar við að halda uppi skaðabótakröfunni, að mati dómsins.

II.

Fyrir bókhaldsbrot, með því að hafa, sem framkvæmdastjóri og stjórnarmaður einkahlutafélagsins Granítsmiðjunnar, kennitala 000000-0000, Selhellu 3 í Hafnarfirði, látið undir höfuð leggjast að varðveita bókhaldsgögn félagsins í samræmi við ákvæði II. kafla laga nr. 145/1994 um bókhald vegna starfsemi þess, allt frá stofnun félagsins 7. janúar 2003 uns það var úrskurðað gjaldþrota 8. febrúar 2010.

Telst háttsemin varða við 2. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 1. gr. laga nr. 39/1995, sbr. 2. tölul. 1. mgr. 37. gr. og 3. tölul. 1. mgr. 38. gr., sbr. 36. gr. laga nr. 145/1994 um bókhald, sbr. 1. gr. laga nr. 37/1995.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Ákærði kom fyrir dóminn og neitaði sök. Hófst aðalmeðferð 19. nóvember sl. og var fram haldið 22. nóvember sl. Var málið dómtekið að málflutningi loknum.

Málsatvik.

Þann 22. desember 2009 lagði ákærði fram beiðni hjá Héraðsdómi Reykjaness um að Granítsmiðjan ehf. kt. 000000-0000, Selhellu 3, Hafnarfirði, yrði tekin til gjaldþrotaskipta. Voru eignir búsins sagðar vera 369.608.176 krónur, þar af óseldar birgðir 59.224.420 krónur, tæki og tól 1.000.000 króna og útistandandi viðskiptakröfur 9.383.756 krónur. Fasteignin að Selhellu 3 var metin á 300.000.000 króna. Skuldir voru taldar vera samtals 406.378.514 krónur, þar af skuld við Byr Sparisjóð, vegna fasteignarinnar, 354.826.667 krónur. Birgðir voru áætlaðar að söluvirði. Í beiðninni var tekið fram að í ljósi upptalningar á eignum og skuldum félagsins væri þess vænst að ekki þyrfti að setja tryggingu fyrir skiptakostnaði vegna beiðninnar. Undir beiðnina ritaði ákærði, fyrir hönd Granítsmiðjunnar ehf.

Var krafan tekin til greina og félagið úrskurðað gjaldþrota með úrskurði uppkveðnum 8. febrúar 2010 og skiptastjóri skipaður í beinu framhaldi.

Granítsmiðjan ehf. var rekin áfram í nafni skiptastjóra til að ljúka við að afgreiða pantanir en var lokað um mánaðamótin febrúar/mars 2010. Að sögn ákærða skilaði hann lyklum að húsnæðinu í apríl 2010.

Í febrúar 2006 undirritaði Granítsmiðjan ehf. veðsamning við Byr sparisjóð þar sem allt hlutafé félagsins var veðsett bankanum. Þá var undirritaður lánasamningur í febrúar 2009 milli félagsins og bankans um lán að fjárhæð 145.000.000 króna.

Þann 15. apríl 2008 keypti Granítsmiðjan ehf. fyrirtækið Englasteina ehf., ásamt vörubirgðum, og var kaupverðið 17.000.000 króna. Var þar m.a. um að ræða 190 stk. af legsteinum og sökklum, ýmislegt lausafé, bifreið, krana, lyftara o.fl. Var sá samningur ekki efndur að fullu af kaupanda. Yfirlit um greiðslur Granítsmiðjunnar ehf. liggur fyrir í málinu og kemur þar fram að greitt var til Englasteina ehf., samtals 9.582.500 krónur auk lokagreiðslu, 2.000.000 króna.

Í ódagsettum skilnaðarsamningi ákærða og Þ-kvk-ef D-kvk-ef, sem liggur frammi í málinu, er tekið fram að maðurinn fái m.a. í sinn hlut hlutafé í Granítsmiðjunni ehf. Ekkert er frekar tilgreint hvað tilheyri þeirri eign.

Þann 27. maí 2009 seldi Granítsmiðjan ehf. fyrrverandi eiginkonu ákærða, Þ-kvk-þgf D-kvk-þgf, 150 stk. legsteina sem voru metnir á 1.500.000 krónur, plotter, metinn á 100.000 krónur, og vörumerkið „Englasteina“, metið á 606.000 krónur. Samtals var kaupverðið 2.206.000 krónur. Ákærði millifærði þann sama dag inn á reikning Þ-kvk-ef 2.206.000 krónur, sem svo aftur voru millifærðar inn á reikning Granítsmiðjunnar sama dag. Þann sama dag greiddi Granítsmiðjan 2.206.000 krónur til lögmannsstofunnar Pacta ehf., sem hafði til innheimtu vanefndan kaupsamning vegna sölu á Englasteinum ehf.

Þann 3. desember 2009 sendi P-kk-nf D-kk-nf, fyrrverandi starfsmaður Granítsmiðjunnar ehf., tölvupóst til D-kvk-ef B. O-kvk-ef hjá Byr, þar sem fram koma upplýsingar um lager Granítsmiðjunnar, söluverð og innkaupsverð. Í athugasemdum í tölvupóstinum segir P-kk-nf að hann þurfi að fá nákvæma lagertalningu, fermetra í hverri steintegund fyrir sig og keyra svo út birgðaverðmæti úr bókhaldskerfinu en segir svo að fyrir neðan sé nokkuð nákvæm úttekt af lager hjá sér. Síðan segir: „Áætlað verðmat:“ „Byrgðastaða þann 3.12.2009.“ Síðan er lagerinn sagður vera á innkaupsverði 16.836.698 krónur og að söluverðmæti 59.224.420 krónur. Kemur fram í sundurliðun að granítborðplötur séu 82 stk., Mustang-efni í vatnsbretti 65 plötur, sópusteinsefni í arna 12 plötur, legsteinar 190 stk.

Í gögnum málsins liggur fyrir útskrift frá Granítsmiðjunni ehf., birgðastaða 4. desember 2009 þar sem fjöldi platna er sagður vera 84 stk. og heildarfermetrar 393,32. Þá liggur fyrir yfirlit yfir birgðastöðu þann 3. desember 2009 og 22. desember 2009 og aftur 13. ágúst 2010. Er yfirlitið gert af E-kk-þgf J-kk-þgf fyrir hönd Byrs hf. Segir að birgðastaða 3. desember 2009 sé fengin úr bókhaldi Granítsmiðjunnar ehf. og birgðastaða 22. desember 2009 sé tilgreind við kröfu á gjaldþrotaskiptum frá eiganda. Kemur fram að rýrnum á lager þann 13. ágúst 2010 séu 55 plötur af granít-borðplötuefni, 65 stk. af Mustang-efni í vatnsbretti og 179 stk. legsteinar.

Ákærði stofnaði fyrirtækið Granít og legsteinar 28. apríl 2010 og hóf rekstur þar. Hafði hann áður tekið á leigu húsnæði að Gjótuhrauni 8 í Hafnarfirði þar sem reksturinn fór fram. Fékk ákærði húsnæðið til afnota í mars eða apríl 2010 að hans sögn og hóf rekstur í sínu nafni.

Þann 20. apríl 2010 sendi skiptastjóri kæru til ríkislögreglustjóra vegna undanskots eigna að Selhellu 3 í Hafnarfirði þar sem Granítsmiðjan ehf. var til húsa.

Var málið rannsakað af lögreglu og ákæra gefin út 23. ágúst sl. Hófst aðalmeðferð málsins þann 19. nóvember og var framhaldið þann 22. nóvember sl. Var málið dómtekið að henni lokinni. Krafðist ákærði sýknu af sakargiftum en vægustu refsingar sem lög leyfa verði krafa hans um sýknu ekki tekin til greina.

Skýrslur fyrir lögreglu og dómi.

Verður nú framburður við rannsókn málsins og fyrir dómi rakinn að því marki sem skiptir máli við úrlausn málsins.

Skiptastjóri þrotabús Granítsmiðjunnar ehf. tók skýrslu af ákærða og liggur hún fyrir í málinu en er ódagsett, en af öðrum gögnum málsins má ráða að hún hafi verið tekin 16. apríl 2010. Aðspurður um stofnun félagsins kvað ákærði félagið hafa verið stofnað á árinu 2003 og hafi hlutafé félagsins verið 500.000 krónur sem hafi verið greitt að hluta til með bíl og öðru lausafé og reiðufé. Þá kvað ákærði P-kk-nf D-kk-nf, sem hafi komið að félaginu 2005, hafa fært bókhald félagsins. Eftir væri að færa seinni hluta árs 2009 en annað ætti að vera uppfært. Þá kvað hann bókhaldið eiga að vera á starfsstöð félagsins.

Aðspurður um hvort eignir félagsins hafi verið seldar fyrir gjaldþrot eða aðrar ráðstafanir verið gerðar svaraði ákærði því að fyrir utan húsnæðið væru helstu eignir félagsins lager, samanber áður senda lagerstöðu ákærða til skiptastjóra, og bifreið. Þá lýsti ákærði því að félag hans Flintstone ehf. hafi keypt vörur af þrotabúinu, samanber kaupsamning sem ákærði afhenti skiptastjóra. Kvað ákærði lagerstöðu félagsins standa í u.þ.b. tíu milljónum króna að innkaupsverði en þá fjárhæð þurfi að færa eitthvað niður með tilliti til rýrnunar við vinnslu og fleira þess háttar. Þá var brýnt fyrir ákærða að hreyfa alls ekki við eigum búsins, nema að fengnu samþykki skiptastjóra.

Aðspurður um það hvort eignir félagsins væru veðsettar eða tryggðar með öðrum hætti, t.d. sjálfskuldarábyrgð, kvað ákærði fasteignina vera veðsetta BYR sparisjóði, sjálfskuldarábyrgð vera á yfirdráttarheimild félagsins en í sjálfskuldarábyrgð væru ákærði og bróðir hans F-kk-nf. Þá sé móðir ákærða í ábyrgð fyrir sex milljónum króna.

Aðspurður um helstu kröfuhafa búsins nefndi ákærði veðkröfu bankans og erlenda birgja sem ákærði sagði vera tvo. Þá væru smáskuldir ógreiddar, s.s. virðisaukaskattur. Þá taldi ákærði upp vanskilakröfur sem félagið ætti hjá Intrum og Lögheimtunni. Samtals væru það um níu milljónir króna. Þá er bókað að ákærði hafi gert tilraunir til að kaupa lausafé félagsins, nafn og viðskiptavild og í því skyni sett fram tilboð að fjárhæð tíu milljónir króna með fyrirvara um fjármögnun, sem hafi ekki tekist. Þá er bókað eftir ákærða að hann sé orðinn vondaufur um að honum takist að leysa til sín lager og lausafé félagsins. Ákærði tekur fram við skiptastjóra að hann hafi flutt vélar úr húsnæðinu vikunni áður, en það séu vélar og tæki sem tilheyri Flintstone ehf. Þá hafi ákærði tekið plötur sem S-x-x hjá Caruso hafi beðið ákærða um að taka í sínar vörslur sem greiða.

Ákærði sendi skiptastjóra bréf þann 19. apríl 2010 og vísaði þá til fundar með skiptastjóra þann 16. apríl s.á. Þar tekur hann fram að misskilnings hljóti að gæta varðandi verðmæti birgða en verðmæti vörubirgða sé rangt í úrskurði frá 8. febrúar sl. Það verðmat sé komið inn í úrskurðinn vegna gagna frá Byr en Byr hafi í nóvember/desember 2010 kallað eftir verðmati birgða miðað við útselt efni, þ.e. söluverðmæti þeirra. Tók ákærði fram að söluverðmæti fáist hins vegar ekki fyrr en búið sé að vinna granítflekana, leggja í þá vinnu starfsmanna og álagningu. Þá hafi ekki verið tekið tillit til nýtingarhlutfalls granítflekanna upp á 55-60%, heldur hafi verið reiknað út full nýting á þeim fermetrum sem hafi verið á lager. Þá hafi Byr ekki tekið tillit til væntanlegs afsláttar sem veittur sé á söluverði. Taldi ákærði að þetta skýrði þann mikla mismun sem væri á tölum Byrs og verðmæti vörulagers félagsins. Segir ákærði að Byr eigi að vera með réttan fjölda granítplatna og því ætti að vera hægt að sannreyna þetta. Þá tiltók ákærði að hann hefði upplýst skiptastjóra um að hann hafi granítplötur frá erlendum birgi, Caruso, sem ákærði hafi verið beðinn um að taka persónulega í sínar vörslur við gjaldþrot Reinar ehf. og hafi þær ekki verið inni í birgðatalningunni, hvorki til Byrs né bústjóra og taldi ákærði þær því ekki tilheyra þrotabúinu. Þá hafi skiptastjóra verið gefin upp röng birgðastaða legsteina fyrir mistök, en skrifstofumaður Granítsmiðjunnar hafi ekki vitað að alls 150 legsteinar hafi ekki verið eign félagsins.

Skýrsla var tekin af ákærða undir rannsókn málsins hjá sérstökum saksóknara þann 21. mars 2013. Staðfesti ákærði að P-kk-nf D-kk-nf hafi farið frá fyrirtækinu í september 2009. Kvaðst ákærði muna að hann hafi einhvern tíma talið birgðirnar fyrir sparisjóðinn og hafi honum verið gefið upp söluverðmæti lagersins til að reyna að halda rekstri félagsins áfram. Ákærði kvað Byr Sparisjóð hafa lagt upp með að félagið gæfi sig upp til gjaldþrotaskipta þar sem bankinn hafi ekki talið rekstrargrundvöll vera lengur hjá félaginu en fasteignin hafi verið félaginu ofviða. Aðspurður hver hafi hjálpað ákærða að semja gjaldþrotaskiptabeiðnina kvað ákærði það væntanlega hafa verið einhvern af skrifstofufólkinu hjá félaginu, ekki hjá Byr. Aðspurður um vörutalningu Byrs banka hjá félaginu kvað ákærði að vörutalningin gæti hafa farið fram 20. desember 2009 þegar ljósmyndirnar voru teknar. Þá kvað ákærði mismun á tilboði, sem hann gerði í lager félagsins hjá skiptastjóra að fjárhæð 6.000.000 króna, og uppgefnu söluverði í skiptabeiðni skýrast af því að verðið í skiptabeiðninni væru eldgamlar tölur. Hafi tilboð hans skýrst af því að hann hefði talið að ekki fengist meira fyrir lagerinn ef hann yrði seldur nauðungarsölu. Þá hafi uppgefið söluverðmæti líka verið notað í samningaviðræðum við bankann þar sem félagið var að reyna að fá bankann til samstarfs um að láta reka félagið áfram. Aðspurður hvort ákærði hafi tekið eitthvað af lager Granítsmiðjunnar eftir að félagið fór í gjaldþrot kvaðst ákærði hafa tekið granítplötur sem Caruso á Ítalíu hafi beðið ákærða um að geyma fyrir sig, en ákærði mundi ekki hversu margar plötur það hafi verið. Þá lýsti ákærði því að hann hafi komið með granítplötur og verkfæri í búslóðargámi frá Ameríku árið 2002 og hafi hann lánað félaginu vörurnar til að koma Granítsmiðjunni ehf. af stað. Eitthvað af því hafi verið meðal birgða þegar félagið fór í gjaldþrot 2010. Aðspurður um að eignir þrotabúsins, veðsettar Byr, hafi horfið skýrði ákærði þannig frá að hann hafi lagt pening inn í fyrirtækið og hafi ætlað að tryggja að fá þá til baka og fyrrverandi eiginkona hafi viljað fá tryggingu fyrir því láni þar sem óróleiki hafi verið kominn í samstarf þeirra bræðra innan fyrirtækisins. Því hafi kaupsamningur verið gerður á raunhæfu verði um að ákærði keypti þetta marga legsteina og rétt til notkunar á nafninu „Englasteinar ehf.“ Kvaðst ákærði hafa gert samning um kaup á 250 legsteinum. Eitthvað hafi verið búið að selja af þessum steinum en ákærði vissi ekki hversu mikið en ákærði hafi fjarlægt eitthvað á milli 100 til 150 legsteina frá lager Granítsmiðjunnar. Þá taldi ákærði að hann hafi fjarlægt um 10 granítplötur sem hafi verið í eigu Ítalans. Ákærði kvaðst hafa samið síðar við Ítalann og greitt honum fyrir plöturnar. Aðspurður kvaðst ákærði ekki muna hversu margar granítplötur hann hafi tekið samtals, tíu eða fleiri. Aðspurður um þær 82 plötur sem ákærði kvaðst muna að hafi verið á lagernum við talningu fyrir jólin, kvaðst ákærði ekki geta skýrt hvarf 40 platna en hann sjálfur hafi tekið um 15 plötur. Ákærði kvaðst hafa verið með lykla að húsnæðinu löngu eftir að félagið var farið í gjaldþrot eða þar til hann var beðinn um að skila þeim. Þá hafi Pólverji sem bjó í húsnæðinu tvisvar hringt til sín og látið sig vita að það væri kranabíll að taka vörur en ákærði hafi einungis í eitt skipti hringt til lögreglu. Ákærði neitaði því aðspurður að hafa þjófkennt R-kk-þf Á-kk-þf R-kk-þf eða beðið hann um að hylma yfir með sér ef lögreglan færi að grafast fyrir um málið. Framburður R-kk-ef S-x-x um að ákærði hafi komið eftir 24. febrúar 2010 með þrjá menn með sér og tekið 100 steina eða samtals 50 legsteina og 30 til 40 mjög stórar eldhúsplötur var borinn undir ákærða. Kvaðst ákærði hafa átt þetta efni. Aðspurður um það hverjir hafi verið með honum, kvaðst ákærði hafa verið í svo mikilli drykkju á þessum tíma að hann muni það bara ekki.

Ákærði staðfesti að sá lager sem kæmi fram á ljósmyndum, teknar í apríl 2010 að Gjótuhrauni 8, og bornar voru undir hann, væri sá lager sem hann hafi flutt frá Selhellu. Kvað ákærði legsteinana hafa staðið fyrir utan næstu byggingu eða Selhellu 5. Þá kvaðst ákærði hafa notað það efni sem hann flutti frá Granítsmiðjunni ehf., í framleiðslu og sölu hjá Granít og legsteinum ehf.

Aðspurður um bókhald félagsins kvað ákærði það allt hafa verið á sínum stað þegar að P-kk-nf D-kk-nf hafi hætt en hann hafi fært bókhaldið. Kvaðst ákærði ekki hafa hugmynd um hvar bókhaldið væri niðurkomið. Kvaðst ákærði ekki minnast þess að skiptastjóri þrotabúsins hafi beðið hann um að afhenda bókhaldið.

Ákærði gaf aftur skýrslu hjá embætti sérstaks saksóknara 21. maí 2013. Voru tveir lánssamningar bornir undir ákærða. Annars vegar lánssamningur að fjárhæð allt að 70.000.000 króna í erlendum gjaldmiðlum á milli Granítsmiðjunnar og Byrs Sparisjóðs og hins vegar lánssamningur að fjárhæð 145.000.000 króna. Í fyrri samningnum er ákvæði sem skuldbindur félagið til að selja ekki meira en 15% af heildareignum félagsins án samþykkis lánveitanda, Byrs Sparisjóðs. Ákærði kvaðst ekki hafa gert sér grein fyrir þessum takmörkunum þegar hann seldi 150 legsteina út úr félaginu. Var eins ákvæði í síðari samningnum. Aðspurður um þann lager, sem ákærði fjarlægði frá Granítsmiðjunni, kvaðst ákærði hafa verið að gera birginum á Ítalíu greiða með því að fjarlægja plöturnar hans frá Granítsmiðjunni. Aðspurður um fyrri framburð hans um þann lager sem félagið gaf upp til Byrs kvað ákærði það hafa verið gamlar tölur og búið hafi verið að selja heilmikið úr þeim lager þegar fyrirtækið fór í gjaldþrot. Kvað ákærði lagertalningu sem fór fram þann 3. desember 2009 hafa í raun átt sér stað löngu fyrr. Aðspurður kvað ákærði þær tölur, sem gefnar voru upp til Byrs, hafa verið sölutölur, lagerinn hafi ekki verið blásinn út, heldur hafi allt á lagernum verið tínt til svo að hægt væri að sýna bankanum hver rekstrargrundvöllur félagsins væri. Þá kvaðst ákærði hafa haft lyklana að húsnæði Granítsmiðjunnar ehf. fram yfir miðjan apríl og fram að þeim tíma hafi hann verið að reyna að semja við bankann um framhaldið. Þá kvaðst ákærði ekki geta skýrt það hvenær bókhaldið hafi horfið eða hver hafi getað tekið það. Hann hafi bara treyst sínum framkvæmdastjóra fyrir því. Framburður fyrrverandi eiginkonu ákærða, Þ-kvk-ef, um að þau hafi ekki komið með granítfleka með búslóð sinnifrá Ameríku ásamt tækjum til landsins, var borinn undir ákærða. Kvað hann Þ-kvk-þf annaðhvort ekki muna eftir þessu eða fara með rangt mál. Fyrrum vinnuveitandi hans í Ameríku hafi lagt honum til granítfleka og lágmarksverkfæri svo að hann gæti byrjað rekstur hér heima.

Ákærði kom fyrir dóminn og kvaðst aðspurður hafa reynslu af fyrirtækjarekstri frá árinu 2002. Þá kvaðst ákærði ekki þekkja lög um fyrirtækjarekstur neitt sérstaklega og ekki hafa kynnt sér þau. Þá hafi hann enga reynslu af því að færa bókhald. Aðspurður um ákæruefnið kvað ákærði vera rangt með farið í ákæru en breyting hafi orðið á birgðum frá því í desember 2009 fram í febrúar 2010, þar sem starfsemi hafi verið í fyrirtækinu allan tímann og því orðið birgðaminnkun. Ákærði kvaðst hafa verið eigandi að þeim legsteinum sem kaupsamningur hafi verið gerður um og fyrrverandi kona hans hafi gert kröfu um að fá tryggingu fyrir því fé sem ákærði hafi áður lagt fyrirtækinu til ef illa færi. Þá hafi ákærði átt tíu granítplötur og átta plötur hafi hann verið með í geymslu fyrir þriðja aðila. Þá kvaðst ákærði ekki hafa tekið Mustang efni í vatnsbretti eins og segir í ákærunni. Ákærði kvaðst hafa verið verkstjóri og verkamaður hjá fyrirtækinu. Aðrir hafi séð um rekstur, bókhald og sölu. P-kk-nf D-kk-nf hafi séð um reksturinn auk bókhaldsins ásamt einhverjum endurskoðanda. Ákærði kvað rétt vera að hann hafi verið skráður stjórnarmaður og prókúruhafi frá janúar 2003 og framkvæmdastjóri með prókúru og stjórnarmaður frá september 2009 eða frá því að P-kk-nf fór frá fyrirtækinu. Aðspurður um það að P-kk-nf hafi verið skráður framkvæmdastjóri fram að gjaldþrotinu, kvaðst ákærði ekki muna hvenær P-kk-nf hætti hjá félaginu. Aðspurður um aðkomu K-kk-ef M-kk-ef A-kk-ef og prókúru hans frá því í september 2009, kvað ákærði hann ekki hafa komið að rekstri félagsins en vissi ekki hvers vegna K-kk-nf hafi fengið prókúru á þeim tíma. Ákærði kvað yfirvofandi gjaldþrot hafa legið lengi í loftinu en félagið hafi unnið við að klára pantanir eftir gjaldþrotið með leyfi bankans og skiptastjóra.

Ákærði kvaðst hafa stofnað félagið Granít og legsteina ehf. til að geta haldið áfram rekstri. Það félag hafi hann stofnað í apríl/maí 2010. Aðspurður síðar kvaðst ákærði hafa fengið húsnæðið að Grjóthellu 8 í Hafnarfirði til umráða nokkru áður, í mars er ákærða minnti.

Aðspurður um þær upplýsingar sem kæmu fram í beiðninni um gjaldþrotaskiptabeiðni og að óseldar birgðir væru taldar vera tæpar sextíu milljónir, kvaðst ákærði hafa lagt það skjal fram að kröfu bankans. Kvað hann þær upplýsingar koma frá P-kk-þgf D-kk-þgf. Væru þetta gamlar tölur, tölur frá talningu löngu áður og verðmætið hafi verið híft upp eins og hægt var. Þessar upplýsingar hafi verið byggðar á vörulager og sölu á fullunninni vöru. Kvaðst ákærði ekki vita hvort upplýsingarnar hafi verið byggðar á bókhaldi félagsins. Um tölvupóst sem sendur var frá P-kk-þgf D-kk-þgf til Byrs þann 3. desember 2009, þar sem fram kemur kaupverðmæti á lager og söluverðmæti, kvaðst ákærði ekki hafa staðið að þeirri talningu og ekki vita hver hafi staðið að henni. Taldi ákærði möguleika á að upplýsingarnar í tölvupóstinum hafi verið byggðar á upplýsingum frá P-kk-þgf en tilefnið hafi verið samskipti félagsins við bankann þar sem verið var að reyna að fá bankann til að leyfa þeim að reka félagið áfram. Aðspurður um sölu af birgðalager frá því talningin fór fram og þar til félagið hætti rekstri, kvaðst ákærði ekki vita það. Birgðastaða frá 4. desember 2009 og aftur þann 22. febrúar 2010, sem liggur fyrir í málinu, var borin undir ákærða. Taldi ákærði skjölin stafa frá Granítsmiðjunni en ákærði kvaðst ekki geta skýrt mismuninn á þeim birgðum sem er á milli þessara tímabila. Þá kvaðst ákærði ekki vita hvort birgðastaða sem kemur fram á skjali frá 4. desember 2009 hafi verið forsenda útreikninga P-kk-ef til Byrs. Ákærði var inntur eftir skýringu á mismun á birgðatalningu frá 3. desember 2009 og aftur 13. ágúst 2010 og hvað hann hafi gert til að tryggja lagerinn eftir að félagið var úrskurðar gjaldþrota. Ákærði kvaðst hafa afhent skiptastjóra lyklana þegar félagið fór í þrot og það hafi ekki verið á færi ákærða að vakta lagerinn. Aðspurður kvað ákærði að komið hafi verið fram í apríl 2010 þegar hann afhenti skiptastjóra lyklana en ákærði hafi rekið félagið áfram með leyfi skiptastjóra eftir úrskurðinn. Einn maður búi í húsinu að Selhellu og annar maður hafi haft á leigu hluta af húsinu en ákærði hafi tvisvar sinnum fengið upphringingu um að menn væru að athafna sig og stela af lagernum. Ákærði hafi í bæði skiptin hringt í lögreglu og tilkynnt um atvikið. Ljósmyndir, sem teknar voru af lager að Selhellu 3, voru bornar undir ákærða og kvaðst ákærði væntanlega hafa verið viðstaddur þegar þær myndir hafi verið teknar. Aðspurður um ljósmyndir, sem teknar voru að Gjótuhrauni 8 á starfstöð Granít og legsteina ehf., kvað ákærði umræddar ljósmyndir vera af eigum hans.

Ákærði kvaðst aðspurður hafa gert skiptastjóra tilboð í lager Granítsmiðjunnar ehf. og kannaðist við tilboð sem liggur fyrir í málinu. Hafi hann gert það tilboð stuttu áður en hann skilaði lyklunum að Granítsmiðjunni. Aðspurður hvort það geti hafa verið um miðjan febrúar 2010, kvað ákærði það vel geta verið, það hafi verið rétt eftir áramótin. Aðspurðu um að í tilboðinu komi fram 70 stk. granítplötur og 150 legsteinar sem ákærði gerði tilboð í, kvaðst ákærði ekki muna hvers vegna þær tölur komi fram, hann hafi ekki verið í góðu ástandi á þessum tíma. Þessu tilboði hafi verið hafnað. Ákærði kvaðst ekki skilja af hverju hann hafi sett inn 150 legsteina.

Aðspurður um innflutning á granítplötum á árinu 2002 kvaðst ákærði hafa komið með um tíu plötur af granít þegar hann flutti til landsins frá Ameríku. Ákærði kvaðst telja sig eiga tilkall til þessara muna í dag en enginn samningur hafi verið gerður um þetta innlegg hans.

Ákærði var inntur eftir samskiptum hans og R-kk-ef í Rein ehf. og kvaðst ákærði hafa keypt af honum eitthvað lítils háttar. Ákærði kvaðst ekki hafa rætt við R-kk-þf um að hann hafi tekið plötur af lager Granítsmiðjunnar ehf.

Ákærði var spurður um granítplötur sem fluttar voru frá Rein ehf. til Granítsmiðjunnar ehf. Ákærði kvaðst ekki muna hvenær hann fékk þessar plötur og kvaðst ekki vita hvort þær hafi verið inni í vörutalningunni í desember 2009. Ákærði var spurður um bréf hans til skiptastjóra frá 19. apríl 2010 þar sem hann kvað granítplöturnar ekki hafa verið inni í vörutalningunni, hvorki til Byrs né bústjóra og þær því ekki tilheyra þrotabúinu.

Aðspurður um kaup Granítsmiðjunnar ehf. á Englasteinum ehf., á árinu 2008, kvaðst ákærði ekki muna svo eftir því. Ákærði taldi þennan lager hafa verið með í birgðatalningu Granítsmiðjunnar ehf. í desember 2009. Ákærði kvaðst í upphafi hafa lagt fram fé persónulega til kaupanna á Englasteinum en fengið þá greiðslu endurgreidda stuttu síðar frá Englasteinum. Kvað ákærði Granítsmiðjuna ehf. hafa átt þessa legsteina sem keyptir voru af Englasteinum, 190 stykki. Ákærði hafi síðar gert samning við fyrrverandi eiginkonu sína, Þ-kvk-þf, um kaup á 150 stk. af legsteinum en Þ-kvk-nf hafi gert þá kröfu að fá tryggingu í eigu Granítsmiðjunnar þar sem ákærði hafi verið búinn að leggja félaginu til svo mikið af peningum. Aðspurður um millifærslu inn á reikning Þ-kvk-ef og aftur samdægurs inn á Granítsmiðjuna kvað ákærði þau hafa verið hjón og hann teldi sig hafa átt þessa steina persónulega eftir þennan samning.

Aðspurður kvaðst ákærði kannast við að hafa farið í lok febrúar eða byrjun mars 2010, við fjórða mann, og flutt burtu ca. 100 legsteina og 30-40 granítplötur af lager Granítsmiðjunnar. Ákærði kvaðst hafa farið með þetta í geymslu þar til hann fékk húsnæði að Gjótuhrauni 8 afhent en þá hafi hann flutt þetta á þann stað. Kvaðst ákærði hafa notað plöturnar sem hann hafði geymt fyrir Caruso og talið eign sína og vörur sem hann hafi fengið frá Graníthúsinu til að selja eftir að hann stofnaði Granít og legsteinar ehf.

Ákærði kvaðst ekki muna aðspurður hver hafi samið beiðnina um gjaldþrotaskiptin, hvort sú beiðni hafi komið frá Byr eða skrifstofu ákærða. Ekki hafi komið til álita í samskiptum við Byr að leggja þyrfti fram tryggingu fyrir skiptakostnaði. Staðfesti ákærði undirritun sína á kröfuna um gjaldþrotaskiptin frá 22. desember 2009.

Ákærði var inntur eftir því hvort eitthvað væri í ákærunni undir ákærulið II. sem væri rangt. Kvað ákærði bókhaldið hafa verið varðveitt þangað til fyrirtækið fór í gjaldþrot. Bæði hafi verið um rafrænt og pappírsbókhald að ræða. Ákærði kvaðst enga reynslu hafa af bókhaldi og það hafi verið í höndum P-kk-ef, en P-kk-nf hafi hætt hjá félaginu í september 2009. Ákærði kvaðst ekkert hafa gert til að tryggja bókhaldið eftir að félagið fór í gjaldþrot og hann hafi talið að bókhaldið hafi verið á ábyrgð skiptastjóra. Taldi ákærði að bókhaldið hafi verið hjá félaginu þar til ákærði gekk út. Ákærði kvaðst aðspurður hafa verið yfirmaður P-kk-ef en ákærði og meðeigandi hans, F-kk-nf, hafi ráðið P-kk-þf til starfa á sínum tíma. Ákærði kvaðst hafa lagt persónulega 2.206.000 krónur inn á reikning Þ-kvk-ef en ákærði hafi fengið mikla peninga í skaðabætur á árinu 2007 og því átt peninga á þessum tíma. Aðspurður um það hvers vegna hann hafi látið eiginkonu sína gera samning við Granítsmiðjuna, kvað ákærði Þ-kvk-þf hafa viljað fá einhverja tryggingu fyrir þeim peningum sem ákærði hafði lagt félaginu til. Þannig hafi þau verið að tryggja það að fá þessa peninga til baka ef illa færi hjá fyrirtækinu. Ákærði kvaðst hafa fengið húsnæðið að Gjótuhrauni 8 afhent nokkru áður en leigusamningurinn var undirritaður um það húsnæði. Aðspurður kvaðst ákærði hafa flutt steinana í mars eða apríl 2010 að Gjótuhrauni. Ítrekað spurður um misræmi í framburði sínum kvað ákærði rétt að hann hafi flutt steinana að húsnæði kunningja síns áður en hann flutti steinana að Gjótuhrauni en hann myndi ekki dagsetningar.

Ákærði kvaðst ekki hafa lýst kröfu í þrotabúið það sem hann hafi aldrei lent í því áður að rekstur hans færi í gjaldþrot.

Vitnið L-kk-nf Ö-kk-nf S-kk-nf, lögmaður og skipaður skiptastjóri í þrotabúi Graníthússins ehf., gaf skýrslu hjá lögreglu og lýsti því að í upphafi skiptanna hafi verið gerðar ráðstafanir sem sneru að rekstri félagsins, þ.e. hvort ætti að halda rekstrinum áfram. Þá hafi hann strax sagt upp öllu starfsfólki. Þá hafi lagerstaða félagsins legið ljós fyrir samkvæmt gögnum sem hafi fylgt gjaldþrotaskiptabeiðninni. Kvað hann ákærða hafa gert sér tilboð í lager félagsins að fjárhæð 6.000.000 króna sem vitnið hafi borið undir BYR en bankinn hafnað tilboðinu, en bankinn hafði áður gefið ákærða ádrátt um að lána ákærða fyrir kaupum á lagernum. Þegar ákærði hafi heyrt af höfnun bankans hafi hann haft á orði að hann myndi taka til sinna ráða. Í framhaldi hafi nánast allur lager félagsins horfið og þrotabúið staðið eftir eignalaust. Þá kvaðst vitnið aðspurt ekki hafa fengið gögn til sín er lutu að bókhaldi félagsins, ákærði hafi ekki afhent skiptastjóra bókhaldsgögn en einhverjum gögnum hafi verið skilað frá bókhaldsfyrirtæki í rafrænu formi.

Vitnið L-kk-nf Ö-kk-nf kom fyrir dóminn og kvaðst hafa verið skipaður skiptastjóri þrotabús Granítsmiðjunnar ehf. Ákærði hafi sjálfur óskað eftir því að félagið yrði tekið til gjaldþrotaskipta sem stjórnarmaður. Vitnið hafi fengið upplýsingar strax um að eignir væru til í búinu þannig að skiptatrygging hafi ekki verið lögð fram. Í febrúar 2010 hafi verið haldinn fundur með starfsmönnum félagsins og eigendum og starfsmönnum sagt upp störfum. Ákærði hafi verið með vilyrði bankans um fjármögnum til að kaupa lager félagsins en það ekki gengið eftir. Eftir það hafi samskipti vitnisins og ákærða verið mjög lítil. Kvað vitnið lagerstöðu félagsins hafa legið fyrir við upphaf skipta og því hafi ekki verið talin þörf á að skiptatrygging yrði reidd fram. Vitnið kvaðst hafa, fljótlega eftir að samningaviðræður Byrs og M-kk-ef hafi rofnað, komist að því að birgðastaðan var ekki eins og kom fram í gögnum málsins. Þetta hafi verið á vormánuðum 2010. Ekki hafi verið talin ástæða til að vakta svæðið vegna umfangs lagersins. Tilboð ákærða í lagerinn til skiptastjóra hafi komið 18. febrúar 2010. Því hafi ekki verið hafnað heldur hafi ákærði ekki fengið fjármögnun til að standa við tilboðið og því hafi það ekki gengið eftir. Kvaðst ákærði hafa farið yfir tilboðið með ákærða og ákærði bent sér á að í gjaldþrotaskiptabeiðninni hafi verið miðað við útsöluverð en tilboð ákærða hafi miðast við innkaupsverð. Hafi vitnið talið tilboð ákærða ekki svo fjarri lagi þótt það hafi verið lágt. Staðfesti vitnið að í tilboð ákærða hafi ákærði tali upp 70 granítplötur og 150 legsteina og talið liggja í augum uppi að sá lager væri til þar sem tilboðið stafaði frá manninum sjálfum sem hafði staðið í rekstrinum. Ljósmyndir af lager Granítsmiðjunnar að Selhellu 3 í Hafnarfirði voru bornar undir vitnið og kvaðst það telja að ljósmyndirnar stöfuðu frá fulltrúa skiptastjóra eða Byr sem hafi verið langstærsti kröfuhafi búsins. Aðspurt um það hvort einhver sala hafi verið frá 22. desember 2009 og þar til rekstri félagsins var hætt, kvað vitnið einhverja afhendingu fullunninna vara hafi farið fram en engar stórar sölur hafi átt sér stað um þetta leyti. Þá kvað vitnið reikninga félagsins hafa verið hjá Byr í greiðslumiðlun en reikningarnir hafi verið lokaðir. Eina sem stóð upp á félagið var greiðsla ógreiddra launa. Aðspurt kvað vitnið ákærða hafa verið mjög ósáttan við Byr og þegar vitnið varð áskynja um rýrnum lagersins, hafi menn komið til vitnisins og upplýst það um að ákærði væri að taka af lager félagsins. Vitnið kvaðst telja að breyting á lagernum hafi verið á vormánuðum og fljótlega eftir að ákærði gerði tilboð í lager félagsins. Vitnið kvað enga sérstaka talningu hafa átt sér stað eftir gjaldþrotaúrskurðinn en birgðatalning sem lá fyrir hafi stafað frá ákærða. Þá hafi vitnið og ákærði átt fjölda funda og skýrsla verið tekin af ákærða. Þá kvaðst vitnið hafa átt fund með ákærða þar sem rætt var um hvort ákærði væri að taka muni frá félaginu og vitnið gefið ákærða tækifæri á að skila þeim munum. Þá kvaðst vitnið hafa rætt við ákærða um plötur frá ítölskum birgi sem hafi gert kröfu í þrotabúið og vitnið bent ákærða á að þær birgðir væru eign þrotabúsins. Enginn veðsamningur hafi verið gerður um þær birgðir við félagið. Vitnið kvaðst ekki muna til þess að ákærði hafi rætt við sig um að fyrrverandi eiginkona hans ætti 150 stk. legsteina. Vitnið kvað ákærða ekki hafa lýst kröfu í þrotabúið né eiginkona hans. Vitnið kvaðst ekki hafa tekið neina afstöðu til þess hvort ákærði hafi persónulega átt lager sem tilgreindur var í gjaldþrotaskiptabeiðninni og ekki haft ástæðu til að ætla að svo hafi verið.

Vitnið kvað, varðandi ákærulið II, þá staðreynd vera að þegar félög séu komin í rekstrarerfiðleika, þá sé hætta á að brestir komi í færslu bókhalds, sem hafi líklega verið hjá þessu félagi. Vitnið kvaðst hafa skorað á ákærða að skila bókhaldi félagsins. Vitnið kvaðst hafa farið á staðinn og fundið slitrur úr bókhaldi og tekið þær möppur. Ákærði hafi ekki látið sér í té neitt af bókhaldi en upplýsti vitnið um að bókhaldið hafi verið haldið rafrænt. Vitnið hafi fengið afhenta raflykla að bókhaldinu en það segi ekki nema hálfa söguna. Þó svo að bókhaldið hafi ekki verið haldið til síðasta dags, hafi ekkert gefið til kynna að maðkur hafi verið í mysunni, en eins og málum hafi verið háttað, engin skiptatrygging hafi verið og búið að taka allar eigur búsins, þá hafi skiptastjóri ekki farið að leggja í mikinn kostnað til að láta færa bókhaldið. Gjaldþrot Granítsmiðjunnar ehf. hafi verið nokkuð stórt gjaldþrot. Vitnið kvaðst hafa átt samskipti við birginn frá Ítalíu og hafi hann lýst kröfu í þrotabúið. Krafa hans hafi ekki verið utan skuldaraða og hafi hann lýst kröfu sinni sem almennri kröfu. Vitnið kvað bókhald félagsins örugglega hafa verið til hjá félaginu því ársreikningum hafi verið skilað árlega, en eingöngu slitrur af því hafi fundist á starfsstöð félagsins.

Vitnið P-kk-nf D-kk-nf gaf skýrslu hjá lögreglu og kvaðst hafa starfað hjá Granítsmiðjunni ehf. frá því í október 2005 og til september 2009 en þá hafi hann gengið frá starfslokasamningi. Kvað hann reksturinn undir það síðasta hafa verið erfiðan en innkoma hafi átt að geta staðið undir öllum greiðslum nema afborgunum af húsnæðinu. Vitnið kvaðst hafa ákveðið að hætta þegar ákærði vildi kaupa bróður sinn út en misklíð hafi verið á milli þeirra. Síðustu innkaup sem vitnið vissi um hjá félaginu hafi verið gámur á árinu 2009 frá Sikiley með greiðslufrest til næsta árs. Vitnið kvað bókhald félagsins hafa verið í möppum og á starfsstöð félagsins þegar vitnið hætti störfum og fram að gjaldþroti í febrúar 2010 en hvað hafi orðið um bókhaldið eftir það vissi vitnið ekki. Sama sé að segja um miðlægu tölvuna með rafræna bókhaldinu. Vitnið kvað aðspurt birgi á Sikiley, S-x-x, hafa átt hjá Granítsmiðjunni í geymslu granítplötur sem S-x-x hafði áður selt Rein ehf. en ekki fengið greiddar. Kvaðst vitnið hafa frétt hjá K-kk-þgf að ákærði hafi farið inn í Granítsmiðjuna og tekið þessar plötur og líka legsteina. Aðspurt kvaðst vitnið ekki hafa vitað að ákærði hafi ætlað í sambærilegan rekstur aftur. Þá kvaðst vitnið ekki hafa komið nálægt gerð kaupsamnings félagsins við Englasteina en sá kaupsamningur hafi farið í vanskil. Ákærði hafi gengið inn í þann samning og greitt sjálfur samkvæmt samkomulagi við seljendurna. Granítsmiðjan hafi síðan veitt ákærða veð í steinunum á móti. Hafi þessir 190 legsteinar verið dýru verði keyptir og langt yfir raunvirði. Kvað vitnið ákærða hafa talið sig vera í fullum rétti til að taka þessa muni.

Vitnið gaf aftur skýrslu hjá lögreglu í júlí 2013 og kvaðst hafa verið Granítsmiðjunni innan handar með bókhald og launagreiðslur eftir að það hætti störfum í september 2009 vegna fjarveru ákærða. Hann hafi gert það í samstarfi við BYR. Vitnið kvaðst ekki hafa komið að birgðatalningu í ágúst 2010. Aðspurt kvað vitnið útreikninga sína á verðmæti lagers Granítsmiðjunnar hafa verið áætlaða þar sem hann hafi ekki haft nákvæmar forsendur. Hafi vitnið tekið, sem dæmi, 82 granít-borðplötuefni en ein slík plata gæti kostað frá 30.000 krónum upp í allt að 150.000 krónur. Vitnið hafi því þurft, við útreikninga sína, að gefa sér ákveðnar forsendur og reikna meðaltal og meðalstærð platna og því skotið svolítið „blint á upphæðina“. Kvað vitnið þessa útreikninga hafa átt sér stað þegar verið var að reyna að leysa fjárhags- og rekstrarvanda félagsins í samvinnu við bankann. Því hafi ýmsir útreikningar verið lagðir fram til skoðunar og reynt að ofmeta verðmatið til að standa betur að vígi gagnvart bankanum. Allar tölur hafi verið settar fram á útsöluverði en engu að síður hafi alltaf verið settar fram réttar forsendur fyrir útreikningunum. Aðspurt um bókhald félagsins kvaðst vitnið upphaflega hafa séð alfarið um bókhaldið en svo hafi endurskoðandi að nafni G-kk-nf Ó-kk-nf farið yfir það og þegar fram liðu stundir hafi endurskoðandinn tekið eitthvað meiri þátt í því. Þá kvað vitnið að félagið hafi að mestu leyti notað rafrænt bókhald. Allar tekjufærslur hafi verið rafrænar, því sýni pappírsbókhaldið einungis hluta af heildarfærslunum. Bókhaldið hafi örugglega verið á netþjóni með spegluðum diskum. Ef netþjónninn hyrfi með diskunum þá væri bókhaldið glatað.

Vitnið P-kk-nf kom fyrir dóminn og lýsti því að það hefði hætt störfum hjá Granítsmiðjunni í september 2009 og farið til annarra starfa en vitnið hafi starfað sem framkvæmdastjóri fram að þeim tíma. Ákærði hafi tekið við þegar vitnið hætti störfum. Vitnið hafi þrátt fyrir að það var hætt störfum hlaupið undir bagga með félaginu en ákærði hafi verið sinn yfirboðari. Vitnið kvað aðspurt það hafa verið mistök að senda ekki tilkynningu til fyrirtækjaskrár um það að vitnið væri hætt en vitnið staðfesti að það hafi ekki tekið neinar ákvarðanir fyrir hönd félagsins frá því að það hætti 11. september 2009.

Vitnið kvaðst aðspurt ekki hafa komið að talningu lagers Granítsmiðjunnar í desember 2009, en vitnið hafi fengið upplýsingar um talningu frá D-kvk-þgf, starfsmanni Byrs, sem framkvæmd hafði verið af starfsmönnum félagsins. Vitnið hafi, með hliðsjón af þeirri talningu, gefið upp hugsanlegt verðmæti á þeim eignum. Vitnið kvaðst ekki geta fullyrt um það hver hefði séð um talningu lagersins. Vitnið kvaðst hafa látið D-kvk-þf vita að verðmat vitnisins væri ekki byggt á nákvæmri talningu þar sem vitnið gerði ráð fyrir að í talningunni gætu verið birgðir sem væru illa nýtanlegar en vitnið hafi ekki verið viðstatt talninguna. Vitnið kvað ákærða hafa tekið við sínu starfi þegar vitnið hætti störfum. Ákærði hafi þá haft fyrirætlun um að kaupa bróður sinn út úr fyrirtækinu en ekkert hafi orðið af því. Vitnið kvaðst ekki hafa haft birgðatalninguna frá 4. desember 2009 undir höndum þegar það áætlaði söluverð birgðanna heldur hafa fengið tölulegar upplýsingar frá Byr. Vitnið kvaðst hafa verið með puttana í félaginu fram til loka september 2009 þar sem það hafi þurft að koma ákærða inn í bókhaldið og fleiri lausa enda hafi þurft að hnýta fyrir félagið.

Vitnið kvaðst aðspurt hafa annast bókhald félagsins en að auki hafi endurskoðandi séð um afstemmingar. Bókhaldið hafi verið fært rafrænt innanhúss hjá félaginu og hafi verið netþjónn sem vistaði það. Vitnið kvaðst hafa séð um að bóka helstu kostnaðarlykla og senda út reikninga. Bókhaldið hafi verið fært fram til þess dags sem vitnið hætti hjá félaginu. Aðspurt kvað vitnið ekki mikinn möppufjölda hafa verið hjá fyrirtækinu á ári, kannski eina til tvær möppur. Allt bókhald með fylgiskjölum hafi verið inni á skrifstofu vitnisins og verið þar ennþá þegar vitnið kom á opinn dag, sem skiptastjóri hélt. Þá hafi tölvan einnig verið á gömlu skrifstofu vitnisins. Vitnið kvað endurskoðandann hafa yfirleitt komið á staðinn þegar hann vann við bókhaldið en einnig hafi hann, og svo vitnið, getað tengst netþjóninum ef þeir voru ekki inni á skrifstofunni. Vitnið hafi alla vega gert það af og til. Taldi vitnið að vel hafi verið haldið utan um bókhaldið.

Vitnið K-kk-nf M-kk-nf A-kk-nf gaf skýrslu hjá lögreglu og kvaðst hafa unnið hjá Granítsmiðjunni ehf. Aðspurður kvaðst hann hafa komið að talningu lagersins í lokin að beiðni Byrs hf. áður en skiptastjóri var skipaður.

Vitnið K-kk-nf M-kk-nf kom fyrir dóminn og kvaðst hafa unnið við mælingar á borðplötum og sinnt öðrum tilfallandi störfum hjá Granítsmiðjunni og unnið þar í nokkur ár. Vitnið hafi hætt störfum í febrúar eða mars 2010 þegar skiptastjóri kom og lokaði fyrirtækinu. Aðspurt um prókúruumboð vitnisins frá 15. september 2009, kvað vitnið ákærða hafa dottið í það og menn hafi verið að koma í veg fyrir að ákærði gæti tekið út af reikningnum. Á þessum tíma hafi verið búið að loka reikningum félagsins. Vitnið kvaðst ekki hafa haft neina stjórnun með höndum þrátt fyrir þessar ráðstafanir. Vitnið kvað menn frá Byr hafa komið gagngert til vörutalningar í desember 2009 og hafi vitnið tekið þátt í henni. Hafi vörur verið handtaldar. Aðspurt um birgðir þann 4. desember 2009 taldi vitnið að tilefnið hafi verið til að reyna að halda rekstrinum áfram. Vitnið kvaðst ekki muna neinar tölur í dag frá þessum tíma. Kvað vitnið ákærða ekki hafa verið á staðnum þegar talningin fór fram. Ljósmyndir voru bornar undir vitnið og kvað vitnið þær hafa verið teknar þegar umrædd birgðatalning fór fram. Aðspurt um mismun á birgðum frá 4. desember 2009 til 22. febrúar 2010 sagði vitnið það geta verið rýrnum vegna sölu en það væri ágiskun, vitnið gæti ekki staðfest það. Vitnið kvaðst aðspurt halda að skiptastjóri væri með bókhaldið undir höndum.

Vitnið D-kvk-nf B-kvk-nf O-kvk-nf gaf skýrslu hjá lögreglu í júlí 2013 og lýsti aðkomu Byrs hf. að málefnum Granítsmiðjunnar ehf. Kvað hún það ekki rétt hjá ákærða að bankinn hafi krafist þess að félagið færi í gjaldþrot en hana minnti að ákærði hafi gert bankanum einhver tilboð sem ekki hafi verið hægt að fallast á. Aðspurt kvað vitnið bæði sig og annan starfsmann bankans hafa farið á starfsstöð Granítsmiðjunnar þann 3. desember 2009 og gert birgðatalningu í samráði við starfsmann félagsins. Þá hafi hún jafnframt fengið birgðastöðu hjá P-kk-þgf D-kk-þgf úr bókhaldi fyrirtækisins sem ekki hafi verið talin ástæða til að rengja, auk þess sem ljósmyndir hafi verið teknar í umrætt sinn af lagernum. Staðfesti vitnið að ljósmyndir, sem því voru sýndar frá Selhellu 3, hafi verið teknar þegar vitnið, ásamt öðrum starfsmanni bankans, gerði birgðatalningu í byrjun desember 2009.

Vitnið D-kvk-nf B-kvk-nf kom fyrir dóminn og kvaðst hafa verið forstöðumaður fyrirtækjasviðs Byrs í Hafnarfirði á árunum 2009 og 2010. Hafi vitnið aðallega komið að rekstri félagsins þegar það var komið í fjárhagsvanda og leiða hafi verið leitað til að halda rekstrinum áfram. Það hafi verið á árinu 2009 og fram yfir áramótin. Vitnið kvaðst hafa að mestu haft samskipti við P-kk-þf D-kk-þf en einnig við ákærða í lokin. Fjárhagsstaða félagsins hafi verið mjög slæm og ekki staðið undir daglegum rekstri. Vitnið kvaðst hafa komið að talningu lagersins í árslok 2009. Grófleg birgðastaða hafi verið tekin en bankinn hafi verið með veð í hlutum félagsins en nákvæmari birgðastaða hafi svo verið fengin úr birgðabókhaldi félagsins sem hafi staðfest talningu þeirra. Þá hafi margar ljósmyndir verið teknar þegar talningin fór fram. Tölvupóstur frá P-kk-þgf D-kk-þgf til vitnisins frá 3. desember 2009 var borinn undir vitnið og kvaðst vitnið kannast við þessar tölur en P-kk-nf hafi fengið þær upplýsingar sendar frá einhverjum öðrum. Þessar sömu fjárhæðir hafi verið gefnar upp þegar óskað var eftir gjaldþrotaskiptum félagsins. Vitnið kvað annan ítarlegri lista hafa verið til þar sem fleiri vörur hafi verið meðtaldar. Kvað vitnið E-kk-þf J-kk-þf hafa fengið staðfestingu á því að talning þeirra væri í samræmi við birgðastöðu í bókhaldi félagsins. Ljósmyndir sem teknar voru að Gjótuhrauni 8 í Hafnarfirði voru bornar undir vitnið og kvaðst það kannast við þær myndir en þær hafi verið teknar af starfsmanni Byrs. Vitnið kvað það hafa skipt kröfuhafa miklu máli að birgðir þrotabúsins kæmu til greiðslu skulda. Vitnið kvaðst ekki vita til þess að Byr hafi farið fram á að félagið gæfi sig upp til gjaldþrotaskipta en bankinn hafi ætlað að greiða út fyrir skiptatryggingunni ef á þyrfti að halda.

Vitnið R-x-x S-x-x gaf skýrslu hjá lögreglu í ágúst 2011. Kvaðst vitnið vera fyrrverandi starfsmaður Granítsmiðjunnar ehf. en hafa hætt þar fyrir gjaldþrotið. Kvað vitnið ákærða hafa haft samband við sig og beðið vitnið að aðstoða ákærða við að flytja gler í glugga frá núverandi vinnustað ákærða í Hafnarfirði að einhverju einbýlishúsi í um kílómeters fjarlægð frá vinnustað ákærða. Þá hafi vitnið aðstoðað ákærða fyrir áramótin við að skera í stein, það hafi verið í desember og hafi vinnan farið fram á núverandi vinnustað ákærða. Vitnið kvaðst hafa búið fyrir ofan Granítsmiðjuna ehf. og unnið þar frá árinu 2006 en hætt 24. febrúar 2010. Aðspurt kvaðst vitnið hafa orðið vart við hávaða fyrir utan Granítsmiðjuna einn sunnudag, eftir að fyrirtækið var tekið til gjaldþrotaskipta, og séð einhverja koma á stórum bíl og taka steina. Vitnið hafi hringt í ákærða og í framhaldi hafi lögreglan komið og stoppað þá af. Þá lýsti vitnið því að viku eða tveimur vikum eftir 24. febrúar 2010 hafi ákærði komið á stórum bíl og tekið steina og sagt vitninu að þeir væru allir í eigu ákærða. Það hafi verið að degi til. Um hafi verið að ræða eldhúsplötur og legsteina. Ákærði hefði ekki tekið allt en hann hefði tekið um 100 legsteina, en þeir hafi verið samsettir úr tveimur steinum, svo legsteinarnir hafi verið um 50 talsins. Þá hafi ákærði tekið um þrjátíu til fjörutíu eldhúsplötur en þær hafi verið mjög stórar, 3x 2 m og 3 cm á þykkt. Vitnið kvaðst ekki hafa þekkt þá sem voru að hjálpa ákærða en það hafi verið þrír menn, þar af einn bílstjóri. Kvað vitnið legsteinana hafa verið fyrir utan húsnæðið en plöturnar hafi verið bæði inni og úti. Þetta hafi verið í marsmánuði.

Vitnið kvaðst hafa komið á nýju starfstöð ákærða, fyrst í desember 2010 og svo aftur á árinu 2011, og hafa séð þar legsteinana og granítplöturnar sem voru áður á starfstöð Granítsmiðjunnar að Selhellu. Þá kvað vitnið ákærða hafa tekið tvö tæki úr Granítsmiðjunni til að skera granítplötur en það hafi staðið Sanmarino á annarri vélinni. Einungis tvær vélar hafi verið í Granítsmiðjunni til að skera steina og ákærði hafi tekið þær báðar.

Vitnið R-kk-nf kom fyrir dóminn og kvaðst hafa búið á efri hæð hússins sem Granítsmiðjan var rekin í. Vitnið kvað mann frá bankanum hafa komið 24. febrúar 2010 og tilkynnt þeim að fyrirtækinu yrði lokað. Vitnið kvað rétt vera að ákærði hafi komið með þremur mönnum eftir það og tekið legsteina og eldhúsplötur en vitnið mundi ekki hvenær það var, né hversu mikið magn hann hafi tekið. Vitnið kvaðst hafa aðstoðað ákærða við að flytja efnið en það hafi verið um hábjartan dag og mundi vitnið ekki hvort það hafi verið eftir að rekstri var hætt eða ekki. Eftir að rekstri var hætt hafi vitnið verið heima á sunnudegi og orðið vart við að verið var að taka steina úr lager fyrirtækisins og því hringt í ákærða. Í kjölfar hafi lögreglan komið og haft afskipti af þeim mönnum. Þeir hafi skilað þeim steinum sem þeir voru búnir að taka. Viku síðar hafi eitthvað meira horfið af lagernum. Þá kvaðst vitnið hafa orðið vart við að einhverjir hafi verið inni í húsnæði Granítsmiðjunnar að nóttu til en hluti af húsnæðinu sé leigður þriðja aðila.

Vitnið E-kk-nf K-kk-nf J-kk-nf gaf skýrslu hjá lögreglu í júlí 2013 og kvaðst hafa starfað hjá BYR við fasteignir bankans og fullnustu eigna. Vitnið hafi fylgst með húseigninni að Selhellu 3 eftir gjaldþrot Granítsmiðjunnar. Þegar hann hafi komið að eigninni hafi verið búið að taka mikið af vörum úr húsinu. Hann hafi talið lagerinn og skipt um alla lása að hurðum þar. Kvaðst vitnið hafa komið að talningu lagersins í ágúst 2010. Þá hafi hann aftur framkvæmt talningu nokkru síðar, þ.e. eftir að brotist hafði verið inn í húsnæðið. Þá hafi einhverju af birgðum verið stolið. Þá hafi vitnið talið að kunnugir hafi brotist inn í húsnæðið. Vitnið hafi m.a. merkt það af því að krana, sem væri þar innandyra, hafi vitnið aldrei getað hreyft til að eiga við birgðirnar þar sem fjarstýringu að krananum hafi vantað. Eftir innbrotið hafi fjarstýringin komið í leitirnar en augljóst hafi verið að innbrotsmenn hafi farið í skyndi þar sem lögregla kom á vettvang. Þá hafi bókhaldsgögn verið færð til og tölvukerfi (server) hafi horfið. Kvað hann þetta innbrot hafa verið eftir 13. ágúst 2010.

Vitnið E-kk-nf kom fyrir dóminn og kvaðst hafa verið umsjónarmaður fasteigna fyrir Byr. Aðspurður hvort hann myndi eftir lager í húsnæði Granítsmiðjunnar ehf., þegar hann kom þangað fyrst, kvað vitnið svo vera og ljósmyndir hafi verið teknar af lagernum í sama skipti. Vitnið kvaðst hafa lagt til að lagerinn yrði fluttur inn í húsakynnin, sem hafi verið gert. Þá hafi vitnið komið að talningu lagersins í ágúst 2010 og fengið aðila frá Graníthúsinu sér til aðstoðar þar sem vitnið hafði ekki þekkingu á lagernum. Við talninguna hafi komið í ljós að mikið af lagernum hafi vantað en vitnið hafi haft upplýsingar um lagerstöðuna frá félaginu frá því í 4. desember 2010. Kvaðst vitnið hafa handritað inn á blaðið frá 4. desember 2009 þar sem misræmi var við talninguna. Þá hafi vitnið handritað inn á listann þær plötur sem hafi fundist við talninguna en hafi ekki verið á listanum. Vitnið kvaðst ekki hafa verið viðstatt talningu sem fór fram 4. desember 2009 en vitnið hafi fengið þann lista frá D-kvk-þgf hjá Byr. Vitnið kvaðst kannast við að brotist hafi verið inn í húsnæðið að Selhellu 3, en það hafi verið seinna. Tölvu hafi verið stolið, eitthvað af steinum og búið hafi verið að færa bókhaldið eitthvað til en styggð hafi komið að þjófunum. Vitnið kvaðst vita hver hafi verið að verki því þegar vitnið lét flytja lagerinn inn í upphafi, hafi ekki verið hægt að nota krana í húsnæðinu til verksins en eftir innbrotið hafi fjarstýring að krananum komið í ljós. Taldi vitnið að fyrrverandi eigandi hafi verið að verki eða einhver kunnugur.

Vitnið R-kk-nf Á-kk-nf R-kk-nf gaf skýrslu hjá lögreglu í júní 2011 og lýsti því að það hefði frétt utan að sér að ákærði hefði verið að þjófkenna vitnið og því hringt í ákærða. Ákærði hefði svarið það af sér en ákærði hafi sagt vitninu að ákærði hefði sjálfur tekið nokkrar plötur úr lager Granítsmiðjunnar og hafi spurt vitnið að því hvort hann mætti ekki segja að hann hafi fengið þessar plötur lánaðar hjá vitninu og Steinsmiðjunni Rein ehf., ef lögreglan færi að grennslast fyrir um þær. Hafi vitnið neitað því og sagt ákærða að það tæki ekki þátt í svona rugli.

Vitnið gaf aftur skýrslu hjá lögreglu í apríl 2013 og staðfesti að Steinsmiðjan Rein ehf. hafi verið með granítplötur frá fyrirtæki á Ítalíu, Caruso á Sikiley, og Steinsmiðjan hafi afhent Granítsmiðjunni þessar plötur að kröfu Caruso. Mögulega hafi þetta verið tíu plötur.

Vitnið R-kk-nf Á-kk-nf kom fyrir dóminn og lýsti atvikum á sama hátt og hjá lögreglu. Vísaði vitnið einnig til tölvupósts sem það sendi skiptastjóra þrotabúsins 10. maí 2010 þar sem atvikinu og frásögn ákærða var lýst á sama veg. Þá staðfesti vitnið að það hafi verið með plötur frá ítölskum birgi, sem hafi óskað eftir því að Granítsmiðjan ehf. fengi þær plötur. Það hafi sennilega verið um 8 plötur en vitnið mundi það ekki svo glöggt. Taldi vitnið að það hafi verið á árinu 2009. Aðspurt aftur kvað vitnið plöturnar mögulega hafa verið átján.

Vitnið M-kvk-nf Þ-kvk-nf gaf skýrslu hjá lögreglu og kvaðst hafa verið eigandi Englasteina ehf., en fyrirtækið hafi verið selt Granítsmiðjunni ehf. fyrir sautján milljónir króna 15. apríl 2008. Í byrjun hafi ákærði greitt þrjár milljónir upp í kaupverðið persónulega til Elskunnar ehf. en ákærða verið endurgreidd sú fjárhæð aftur þegar greiðsla barst frá Granítsmiðjunni ehf. Kaupsamningurinn hafi farið í vanskil og í allt hafi fengist ellefu og hálf milljón greidd upp í kaupverðið.

Vitnið M-kvk-nf kom fyrir dóminn og lýsti atvikum á sama hátt. Kvað vitnið lagerinn hafa samanstaðið af legsteinum og ýmsum skrautmunum tengdum þeim. Ákærði og bróðir hans, F-kk-nf, hafi undirritað samninginn en samningurinn hafi ekki verið efndur að fullu. Kvað vitnið að í lokin hafi ákærði greitt 2.000.000 króna sem lokagreiðslu, sennilega í maí 2009. Vitnið kvaðst ekki hafa gert kröfu í þrotabúið þar sem vitað var að ekkert myndi fást greitt upp í kröfuna og því sætt sig við lokagreiðslu 2.000.000 króna á samningnum.

Vitnið Þ-kvk-nf B-kvk-nf D-kvk-nf gaf skýrslu hjá lögreglu í febrúar 2013 og kvaðst einungis hafa tengst Granítsmiðjunni ehf. sem maki ákærða. Þau hafi flutt heim frá Ameríku árið 2002 en þar hafi ákærði unnið við granít. Kvaðst vitnið ekki hafa unnið hjá félaginu. Kvað vitnið þau hafa skilið í september 2009 og ákærði þá farið út af heimili þeirra en hann hafi á þeim tíma verið í mikilli áfengis- og vímuefnaneyslu.

Vitnið gaf aftur skýrslu hjá lögreglu í apríl 2013. Var ofangreindur kaupsamningur hennar og Granítsmiðjunnar ehf., borinn undir vitnið. Kvað vitnið undirritun á samningnum vera sína en ákærði hafi séð um að leggja þessa fjárhæð, 2.206.000 krónur, inn á reikning vitnisins og greiða þá fjárhæð út aftur. Þá kvað hún ekkert efni hafa verið í búslóðargámi þeirra hjóna þegar þau fluttu heim til Íslands frá Ameríku.

Vitnið Þ-kvk-nf kom fyrir dóminn og kvað, aðspurð um kaupsamning hennar á 150 stk. legsteinum, að ákærði hafi séð um samninginn, komið með samninginn til hennar og sagst þurfa að fá undirritun hennar á samninginn. Vitnið kvaðst aldrei hafa séð umrædda legsteina. Hvort vitnið hafi vitað um tilefnið, kvaðst það halda að samningurinn hafi staðið í einhverju sambandi við Englasteina en þau hafi aldrei rætt þetta. Kvað vitnið rétt að greiðsla hafi farið í gegnum reikning hennar en kannaðist ekki við að vera eigandi þessara legsteina. Aðspurt um það hvort hráefni hafi verið flutt inn með búslóð þeirra frá Ameríku, til granítvinnslu, neitaði vitnið því. Ekkert slíkt efni hafi verið í þeim gámi.

Vitnið S-kk-nf A-kk-nf E-kk-nf gaf skýrslu hjá lögreglu og kvað ákærða hafa komið að fyrra bragði til fundar við sig í byrjun árs 2010 og lýst áhuga sínum á að taka húsnæði að Gjótuhrauni 8 í Hafnarfirði, sem félag vitnisins átti, á leigu. Hafi ákærði sagt vitninu að hann ætlaði að fara í borðplötu- og legsteinasmíði. Vitnið kvaðst ekkert hafa þekkt til ákærða en litist vel á hann og ákveðið hafi verið að leigja honum húsnæðið. Gengið hafi verið frá leigusamningi frá og með 1. apríl 2010. Fljótlega hafi ákærði flutt inn í húsnæðið með mikið magn af graníti á brettum og sérútbúnum grindum sem hafi verið stillt upp í portinu fyrir aftan húsið. Staðfesti vitnið að ljósmyndir, sem teknar voru fyrir utan Gjótuhraun 8, væru af þeim birgðum sem ákærði flutti á staðinn.

Vitnið kom fyrir dóminn og kvað rétt vera að það hafi leigt ákærða húsnæði að Gjótuhrauni 8 í Hafnarfirði. Ákærði hafi komið að máli við vitnið að fyrra bragði og falast eftir húsnæðinu. Mundi vitnið ekki hvenær það hafi verið en lager hafi verið fluttur fljótlega í húsnæðið. Það gæti hafa verið um mánuði eftir að ákærði kom að máli við sig. Hafi verið um mjög mikið efni að ræða. Ákærði hafi farið út úr húsnæðinu á árinu 2012 og þá hafi hann skuldað mikið í húsaleigu.

Vitnið G-kk-nf B-kk-nf C-kk-nf gaf skýrslu hjá lögreglu í febrúar 2013. Kvaðst vitnið ekkert vita um starfsemi ákærða en heyrt sögusagnir af því að ákærði hafi flutt starfsemi sína í annað húsnæði í Hafnarfirði og tekið lager með sér þangað. Aðspurt kvaðst vitnið kannast við að hafa farið 18. mars 2010 við þriðja mann að Selhellu 3 í þeim tilgangi að taka granítplötur sem annar aðili kvaðst eiga. Um hafi verið að ræða lítið magn og jafnframt hafi verið utandyra lítið af efni, afgangar af lager á svæðinu. Í framhaldi hafi lögreglan komið á vettvang og tilkynnt þeim að um væri að ræða eignir úr þrotabúi. Þeir hafi því ekki aðhafst neitt meira. Kvað hann ákærða ekkert hafa komið að þessu.

Vitnið G-kk-nf gaf símaskýrslu fyrir dóminum og kannaðist við það að hafa farið að Selhellu 3 í þeim tilgangi að taka granítefni þar en ekkert hafi orðið úr því. Vitnið hafi ætlað að taka efni í eina borðplötu en vitnið hafi fengið upplýsingar hjá H-kk-þgf, sem leigði hluta af húsnæðinu að Selhellu 3, að það hafi mátt taka efni í eina borðplötu. Kvaðst vitnið ekki hafa verið í samskiptum við ákærða vegna þessa. Aðspurt taldi vitnið að um 20 til 30 plötur hafa verið á staðnum umrætt sinn.

Vitnið J-kk-nf D-kk-nf E-kk-nf gaf skýrslu hjá lögreglu í mars 2013 og kvaðst hafa skrifað undir pappíra vegna stofnunar Granít og legsteina ehf. Kvað vitnið stofnun félagsins hafa átt að gerast á árinu 2011 en svo virðist vera sem ártalinu hafi verið breytt. Kvaðst vitnið ekki vita hvort ákærði hafi verið kominn með aðstöðu að Gjótuhrauni 8 í Hafnarfirði þegar félagið var stofnað og vitnið hafi ekki komið að rekstri félagsins. Þá hafi efnislager verið mjög lítill í byrjun og það hafi háð félaginu mikið. Ákærði hafi beðið vitnið um að leggja til fé til hráefniskaupa en vitnið ekki viljað það. Aðspurt kvað vitnið ákærða hafa byrjað reksturinn með nokkra legsteina sem ákærði hafði keypt áður og síðan hafi ákærði keypt granítplötur af einhverri hinna steinsmiðjanna, minnti vitnið að það hafi verið Sólsteinar. Kvaðst vitnið ekkert vita um það hvort starfsemi félagsins hafi byrjað með lager frá Granítsmiðjunni ehf., vitnið kvaðst aldrei hafa ætlað að vera með í fyrirtækinu, þetta hafi verið greiði við ákærða.

Vitnið J-kk-nf D-kk-nf gaf símaskýrslu fyrir dóminum og kvaðst hafa hjálpað ákærða við að stofna Granít og legsteina ehf. en vitnið hafi ekki komið að neinum rekstri í því félagi. Það eina sem vitnið hafi komið að rekstri félagsins var að beina viðskiptum til ákærða. Þá kvaðst vitnið hafa vitað til þess að vandamál fyrirtækisins hafi verið að engar birgðir hafi verið til og það hafi staðið félaginu fyrir þrifum. Vissi vitnið að félagið hafi keypt gám erlendis frá, auk þess að hafa keypt eitthvað af Graníthúsinu og einhverjum slíkum fyrirtækjum. Vitnið kvaðst ekki hafa séð eða vitað um lager sem ljósmyndir eru af og liggja fyrir í málinu.

Vitnið F-kk-nf H-kk-nf M-kk-nf, bróðir ákærða, kom fyrir dóminn og kvað rétt vera hjá ákærða að ákærði hafi flutt með sér granítplötur frá Ameríku þegar hann flutti til landsins á árinu 2002. Kvað vitnið þetta hafa verið einhverjar plötur, fimm eða tíu stykki, en vitnið myndi það ekki. Vitnið kvaðst hafa aðstoðað ákærða við að tæma gáminn en vitnið hafi ekkert verið að pæla í neinum granítplötum. Aðspurt kvað vitnið þetta hafa verið venjulegan gám, ekki fjörutíu feta, en alla vega tuttugu feta. Vitnið kvaðst hafa verið meðeigandi ákærða í Granítsmiðjunni ehf., en farið út úr fyrirtækinu sumarið 2009.

Vitnið E-kk-nf H-kk-nf kom fyrir dóminn og kvaðst hafa unnið hjá Granítsmiðjunni ehf. frá sumri 2008 þar til fyrirtækinu var lokað árið 2010. Kvaðst vitnið meðal annars hafa tekið á móti viðskiptavinum, gert tilboð og skrifað út reikninga. Kvað vitnið engar breytingar hafa verið í vinnuferli fyrirtækisins en verkefnum hafi fækkað og þá helst árið 2009. Vitnið kvaðst ekki hafa tekið þátt í talningu birgða sem fram fór í desember 2009 en verið á staðnum.

Vitnið G-kk-nf Ó-kk-nf kom fyrir dóminn og kvaðst hafa endurskoðað bókhald Granítsmiðjunnar ehf. og gert ársreikninga fyrir félagið frá árinu 2004 allt til ársins 2009, líklega í september 2009. Bókhaldið hafi verið fært rafrænt og fylgiskjöl í númeraröð í möppum. Fyrstu árin hafi vitnið unnið bókhaldið heima hjá sér en eftir að P-kk-nf D-kk-nf tók við bókhaldinu hafi allt bókhald verið fært á starfstöð félagsins. Þá hafi öll fylgiskjöl verið geymd á starfstöð félagsins. Vitnið hafi ekki séð um birgðabókhaldið. Illa hafi gengið að koma bókhaldinu saman, oft hafi fylgiskjöl vantað en tekist í lokin. Síðasta verk sem vitnið hafi unnið var að gera ársreikning fyrir árið 2008. Bókhaldið hafi verið geymt í tölvu á starfstöðinni og fylgiskjöl einnig. Taldi vitnið að fylgiskjölin hafi fyllt um fimm til sex möppur á árinu 2009 og svipaður möppufjöldi hafi verið fyrir árin á undan. Útgefnir reikningar hafi ekki verið í þeim möppum þar sem vitnið hafi ekki séð um sölubókhaldið. Aðspurt um það hvort bókuð hafi verið í bókhaldi félagsins krafa eigenda á hendur félaginu kvaðst vitnið ekki minnast þess að svo hafi verið. Vitnið kvað kaup Flintstone ehf., á tækjum í eigu Granítsmiðjunnar ehf., hafa verið fært í bókhald félagsins auk kaupsamnings á milli félagsins og eiginkonu ákærða.

Forsendur og niðurstöður.

Ákæruliður I.

Ákærði er sakaður um að hafa skotið undan, eða ráðstafað, stærstum hluta óseldra birgða Granítsmiðjunnar ehf. sem voru að áætluðu söluandvirði allt að 46.151.990 krónur, en samkvæmt skriflegri beiðni Granítsmiðjunnar ehf. um gjaldþrotaskipti, sem ákærði kom sjálfur á framfæri, fyrir hönd félagsins, við Héraðsdóm Reykjaness 22. desember 2009, var söluandvirði allra óseldra birgða félagsins 59.224.420 krónur. Hinar óseldu birgðir, sem skotið var undan eða ráðstafað, voru ósérgreindar en miðað er við við talningu, sem fram fór á birgðum félagsins 3. desember 2009. Ákærði neitar sök en játar að hafa flutt talsvert magn af legsteinum frá Graníthöllinni ehf., Selhellu 3, Hafnarfirði, að Gjótuhrauni 8, Hafnarfirði, í mars eða apríl 2010. Kvaðst ákærði eiga umrædda muni og byggir á kaupsamningi sem þáverandi kona hans, Þ-kvk-nf, gerði við Granítsmiðjuna ehf. Þá kvaðst ákærði hafa flutt frá Granítsmiðjunni granítplötur sem hann hafi átt þar frá því að hann stofnaði Granítsmiðjuna auk platna sem hann hafi verið að geyma fyrir ítalska birginn C-x-x en nokkuð var á reiki hjá ákærða hversu margar þær plötur voru, ýmist átta eða tíu. Samkvæmt gögnum frá Rein ehf. voru það 18 granítplötur.

Eins og mál þetta liggur fyrir þá fór fram birgðatalning hjá Granítsmiðjunni í byrjun desember 2009 og er ekki ágreiningur um að sú talning hafi verið að kröfu Byrs sparisjóðs sem hafi fengið staðfestingu úr birgðabókhaldi félagsins. Voru upplýsingar um þær birgðir sendar Byr með tölvupósti þann 3. september 2009 og var áætlað söluverðmæti tekið fram í þeim tölvupósti. Hafa vitnin D-kvk-nf, E-kk-nf og K-kk-nf staðfest að sú birgðatalning fór fram í byrjun desember 2009. Þann 22. desember 2009 sendi ákærði undirritaða beiðni til Héraðsdóms Reykjaness um að bú Granítsmiðjunnar ehf. yrði tekið til gjaldþrotaskipta. Voru eignir og skuldir tilgreindar í beiðninni og meðal annars tekið fram að óseldar birgðir væru að andvirði 59.224.420 krónur. Er sú fjárhæð sú sama og kemur fram í áætluðu söluverði sem gert var fyrir Byr sparisjóð af P-kk-þgf D-kk-þgf 3. desember 2009. Ákærði kvaðst fyrir dóminum hafa átt það efni sem hann flutti frá Selhellu 3 og skýrði eignarhald sitt þannig:

Ákærði kvaðst í skýrslutöku hjá sérstökum saksóknara í mars 3013 hafa komið með granítplötur og verkfæri frá Ameríku í gámi, ásamt búslóð sinni á árinu 2002 er hann flutti til landsins með fjölskyldu sína, og lánað félaginu vörurnar. Eitthvað af því hafi verið meðal birgða þegar félagið fór í gjaldþrot 2010. Fyrrverandi eiginkona ákærða, Þ-kvk-nf, neitaði því við yfirheyrslu hjá sérstökum saksóknara og einnig fyrir dóminum að granítplötur hafi verið með í búslóðargámi þeirra er þau fluttu heim til Íslands. Kvað hún búslóðina hafa verið í fjörutíu feta gámi. Bróðir ákærða, F-kk-nf, kvaðst muna eftir því, fyrir dóminum, að ákærði hafi komið með einhverjar plötur með sér til landsins en hann mundi ekki fjöldann, fimm eða tíu plötur. Þá hafi búslóð ákærða komið í venjulegum gámi, tuttugu feta gámi. Verður að meta framburð vitnisins í ljósi tengsla hans við ákærða og Granítsmiðjuna ehf., en framburður vitnisins stangast í öllum atriðum á við vitnisburð Þ-kvk-ef sem dómurinn telur trúverðugan. Telur dómurinn að ákærði hafi ekki, gegn mótmælum vitnisins Þ-kvk-ef, sýnt fram á að hann hafi lagt félaginu til granítplötur við stofnun þess, enda kvað ákærði engan samning hafa verið gerðan um það. Að auki hefði ákærða borið að halda þeim plötum sérgreindum, hafi þær ekki átt að tilheyra fyrirtækinu.

Ákærði kvaðst fyrir dóminum hafa flutt efni sem hann hafi átt persónulega og byggðist á kaupsamningi frá 27. maí 2009. Í gögnum málsins liggur fyrir kaupsamningur frá þeim tíma milli þáverandi eiginkonu ákærða, Þ-kvk-ef B-kvk-ef D-kvk-ef, og Granítsmiðjunnar ehf. um kaup á 150 legsteinum o.fl. fyrir samtals 2.206.000 krónur. Fór greiðsla út af reikningi Þ-kvk-ef þann sama dag og inn á reikning Granítsmiðjunnar ehf. Í samningi um skilnaðarkjör milli ákærða og Þ-kvk-ef segir að ákærði fái alla hluti Granítsmiðjunnar ehf. Er ekkert tilgreint frekar um eignir félagsins í samningnum. Ákærði lagði fram skiptabeiðni til Héraðsdóms Reykjaness þann 22. desember 2009 þar sem óseldar birgðir félagsins voru sagðar að söluverði 59.224.420 krónur. Er sú fjárhæð sú sama og kemur fram í birgðatalningu félagsins og Byrs sparisjóðs 3. desember s.á. Ákærði gerði tilboð í birgðir félagsins 18. febrúar 2010 og tók þar fram að hann gerði tilboð í 70 stk. granítplötur og 150 legsteina. Ákærði gerði ekki kröfu í þrotabúið vegna eignarhalds á 150 legsteinum eða öðrum lager en fyrir dóminum kvaðst ákærði ekki hafa lent í gjaldþroti áður og ekki hafa vitað hvernig hann hafi átt að bera sig að. Verður ekki annað ályktað en að ákærði hafi litið sjálfur svo á að þessir legsteinar og granítplötur hafi verið eign Granítsmiðjunnar ehf. Ákærði sendi skiptastjóra bréf þann 19. apríl sl. og kvaðst hafa gefið skiptastjóra upp ranga birgðastöðu legsteina fyrir mistök og sagði skrifstofumann Granítsmiðjunnar ekki hafa vitað að 150 legsteinar hafi ekki verið eign félagsins. Er sú skýring síðar til komin og að engu hafandi. Hefur ákærði því ekki sýnt fram á að hann hafi verið eigandi þeirra legsteina er hann flutti frá Granítsmiðjunni á Selhellu 3 að Gjótuhrauni 8 í Hafnarfirði. Verður ekki annað talið en að þeir legsteinar sem ákærði flutti frá Selhellu 3 hafi verið eign þrotabúsins.

Ákærði kvaðst hafa tekið granítplötur, sem hann hafi verið að geyma fyrir ítalskan birgi, C-x-x, og með því verið að gera honum greiða. Í gögnum málsins liggja fyrir kreditnótur frá Rein ehf., bréfaskriftir þar sem fram kemur að Granítsmiðjan ehf. hafi tekið umræddar plötur í vörslur sínar. Þá gerði þessi kröfuhafi kröfu í þrotabú Granítsmiðjunnar þannig að hann taldi félagið hafa plöturnar undir höndum en ekki ákærða persónulega. Þá hefur ákærði haldið því fram að þær plötur hafi ekki verið taldar með þegar birgðatalning var gerð 4. desember 2009, en ákærði hefur einnig haldið því fram að hann hafi ekki verið viðstaddur birgðatalninguna. Ákærði kvaðst einnig við skýrslutöku hjá sérstökum saksóknara í mars 2013 hafa verið í svo mikilli drykkju í desember 2009 að hann muni ekki eftir vörutalningunni en í skýrslutöku í maí 2013 sagði ákærði að lagertalningin sem fór fram 3. desember 2009 hafi í raun átt sér stað löngu fyrr. Ekkert hefur komið fram í málinu hjá vitnum sem styður þennan framburð ákærða. Vitni hafa þvert á móti borið að allt hafi verið talið með sem fannst á lager félagsins til þess að sýna betri rekstrarstöðu gagnvart Byr sparisjóði. Er framburður ákærða svo á reiki og misvísandi um þetta atriði að hann verður að engu hafandi. Hefur ekkert fram komið í málinu sem styður þann framburð ákærða að hann hafi persónulega verið að geyma granítplötur fyrir ítalska birginn C-x-x og að þær plötur hafi ekki verið meðal vörubirgða Granítsmiðjunnar ehf.

Ákærði hefur byggt á því að brotist hafi verið inn í húsnæði Granítsmiðjunnar ehf., og hugsanlega verið stolið úr lager sem hafi verið á lóð félagsins. Fyrir liggur kæra til lögreglu vegna manna sem voru að athafna sig á lóð félagsins. Vitnið G-kk-nf lýsti atvikum fyrir dóminum og kvaðst hafa ætlað að taka efni í eina borðplötu en lögreglan hafi komið og hann skilað efninu. Vitnið R-x-x lýsti atvikum efnislega á sama hátt. Ekkert annað hefur komið fram um að rýrnun á lager hafi verið vegna óupplýsts þjófnaðar. Ákærði hefur ekki rengt vörutalningu sem fór fram í ágúst 2010. Þá hefur ekkert fram komið sem sýnir fram á að vörutalning 4. desember og aftur 22. febrúar 2010 hafi ekki verið rétt, enda er hún byggð á upplýsingum úr birgðabókhaldi félagsins, sem ákærði ber ábyrgð á. Þá verður ekki ráðið af bankareikningi félagsins að sú sala hafi verið að skýra mætti rýrnun lagersins umfram það sem tekið hefur verið tillit til í ákæru.

Hefur ákærða ekki tekist að sýna fram á að sú rýrnum sem varð á lager félagsins, sem ákært er fyrir, sé eðlileg eða af völdum annarra en hans sjálfs. Þá kvaðst ákærði hafa haft lykla að fyrirtækinu fram í apríl 2010. Jafnframt kvaðst ákærði hafa flutt umrætt efni í lok febrúar eða í mars 2010. Er því ljóst að ákærði flutti umrætt efni á þeim tíma er hann sjálfur hafði aðgang að húsnæði og lager fyrirtækisins.

Af öllu framansögðu telur dómurinn fullsannað að þeir legsteinar, sem ákærði kveðst hafa tekið frá Granítsmiðjunni ehf., hafi verið eign Granítsmiðjunnar ehf. og þá þrotabúsins eftir úrskurð um að félagið skyldi tekið til gjaldþrotaskipta. Þá hefur ákærði ekki sýnt fram á að þær granítplötur, sem hann tók frá Granítsmiðjunni ehf., hafi verið hans eign eða með réttu í hans vörslum. Er framburður hans um annað að engu hafandi. Að auki hefur ákærði ekki gefið neina skýringu á brotthvarfi Mustang platna sem hurfu úr lager Granítsmiðjunnar á sama tíma.

Ákærði lýsti því svo fyrir dóminum að gjaldþrotaskiptabeiðnin hafi verið útbúin af Byr sparisjóði. Því neitaði starfsmaður Byrs, vitnið D-kvk-nf, og kannaðist ekki við að hafa útbúið skjalið. Ákærði lýsti því svo hjá sérstökum saksóknara í yfirheyrslu 21. mars 2013 að væntanlega hafi einhver á skrifstofu félagsins útbúið beiðnina, hún hafi ekki verið útbúin hjá Byr. Telur dómurinn að þær upplýsingar um óseldar birgðir sem tíundaðar eru í skiptabeiðninni séu tilkomnar frá félaginu sjálfu og ber ákærði ábyrgð á þeim upplýsingum.

Ákærði var framkvæmdastjóri Granítsmiðjunnar frá því í september 2009 auk þess að vera eigandi, stjórnarmaður og starfsmaður frá stofnun félagsins. Samkvæmt 44. gr. laga nr. 138/1994 um einkahlutafélög ber framkvæmdastjóri ábyrgð á daglegum rekstri félagsins auk þess sem framkvæmdastjóri skal sjá um að bókhald félagsins sé fært í samræmi við lög og venjur og meðferð eigna félagsins sé með tryggilegum hætti. Í þessu felst m.a. að sjá um að birgðabókhald félags gefi rétta mynd af birgðastöðu félagsins. Að öllu þessu sögðu er ákærði ábyrgur fyrir þeim upplýsingum sem hann gaf Héraðsdómi 22. desember 2009 um birgðir Granítsmiðjunnar ehf. Telur dómurinn sannað að sú rýrnum sem varð á lager Granítsmiðjunnar ehf., eftir að ákærði óskaði eftir því að félagið yrði tekið til gjaldþrotaskipta, sé á ábyrgð ákærða. Þá hvíldu miklar varúðarráðstafanir á ákærða eftir að hann gaf búið upp til gjaldþrotaskipta og bar honum að gera viðeigandi ráðstafanir búinu til hagsbóta. Ákærði hóf aftur sambærilegan rekstur í kjölfar þess að hann tók undir sig lager félagsins og nýtti til þess lagerinn. Var háttsemi ákærða því framin í auðgunarskyni. Skerti ákærði jafnframt möguleika kröfuhafa til að fá fullnustu í eignum félagsins með háttsemi sinni en um verulegar fjárhæðir var að ræða. Þá getur ákærði ekki firrt sig refsiábyrgð með því að skýla sér á bak við þekkingarskort á lögum um fyrirtækjarekstur en ákærði hefur frá árinu 2003 staðið í fyrirtækjarekstri.

Verður ákærði því sakfelldur fyrir þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákærulið I í ákæru. Telur dómurinn sannað að brot ákærða hafi átt sér stað eftir 8. febrúar 2010 þegar úrskurður gekk um að bú Granítsmiðjunnar ehf. skyldi tekið til gjaldþrotaskipta. Byggist það meðal annars á framburði vitnisins R-kk-ef. Samkvæmt því verður brot ákærða heimfært til 3. tl. 1. mgr. 250. gr. almennra hegningarlaga.

Ákæruliður II.

Sú háttsemi sem ákærða er gefin að sök í þessum ákærulið er að hafa látið undir höfuð leggjast að varðveita bókhald Granítsmiðjunnar ehf., allt frá stofnun félagsins 7. janúar 2003 uns það var úrskurðað gjaldþrota 8. febrúar 2010.

Ákærði lýsti því svo fyrir dóminum að bókhaldið hafi verið á starfstöð Granítsmiðjunnar þegar félagið var tekið til gjaldþrotaskipta. Fær það stoð í framburði vitnisins P-kk-ef, sem kvað bókhaldið hafa verið fært frá upphafi þar til vitnið hætti störfum í september 2009, og vitnisins G-kk-ef, sem kvaðst hafa fært bókhaldið fram í september 2009 og gert ársreikning fyrir félagið til og með tekjuárinu 2008. Staðfestu bæði vitnin að bókhaldsgögn félagsins hafi verið varðveitt á starfstöð félagsins og hafi bókhaldið verið fært frá upphafi fyrirtækisins og geymt á starfstöð þess, auk þess sem bókhaldið hafi verið fært rafrænt og vistað í tölvu á starfstöð fyrirtækisins. Vitnið P-kk-nf kvað bókhaldið hafa verið á gömlu skrifstofu vitnisins þegar skiptastjóri var með opið hús og þá hafi tölvan (serverinn) einnig verið á skrifstofunni. Ekki liggur fyrir hvenær það var, en ljóst að það var eftir að skiptastjóri tók við búinu. Staðfest var af skiptastjóra þrotabúsins að eingöngu slitrur af bókhaldi félagsins hafi fundist á starfstöð þess og ákærði hafi ekki getað gefið neinar upplýsingar um það hvar bókhaldið væri að finna nema þá á starfstöð félagsins. Ekkert er annað fram komið en að bókhald félagsins hafi verið fært og það vistað eins og lög nr. 145/1994 um bókhald gera kröfur um þar til félagið var úrskurðað gjaldþrota 8. febrúar 2010. Þá liggur fyrir að ákærði hafði lykla að Selhellu 3, fram í apríl 2010. Að auki var skiptastjóri einnig með lykla að húsnæðinu frá því hann var skipaður skiptastjóri eða í öllu falli frá því starfsmönnum var sagt upp störfum. Ekki liggur fyrir hvenær bókhald félagsins fór forgörðum, hvort það var fyrir þann tíma er ákærði skilaði lyklum til skiptastjóra eða eftir þann tíma. Ekkert liggur fyrir í málinu um það hvenær bókhald félagsins spilltist eða var fjarlægt en allar líkur eru á að það hafi verið á starfstöð Granítsmiðjunnar ehf. að Selhellu 3 í Hafnarfirði þann 8. febrúar 2010. Þó svo að ákærði hafi borið ábyrgð á bókhaldi félagsins, þá er ósannað að bókhaldsgögn hafi ekki verið á starfstöð félagsins þegar ákærði afhenti skiptastjóra lyklana að húsnæðinu og er því slíkur vafi á að það sé á ábyrgð ákærða að bókhaldið var ekki til staðar að sýkna ber hann af þeim ákærulið.

Ákvörðun refsingar.

Við ákvörðun refsingar verður að líta til þess að ákærði er með hreint sakavottorð. Þá verður einnig að líta til þess umfangs og tjóns sem ákærði olli með háttsemi sinni og ásetnings ákærða til refsiþyngingar. Brot ákærða var framið í byrjun árs 2010 og kært til lögreglu í apríl 2010. Ákæra var hins vegar ekki gefin út fyrr en 21. ágúst 2013. Ákæruvaldið hefur skýrt þennan drátt m.a. með því að efnahagsbrot hafi verið rannsökuð hjá embætti ríkissaksóknara þegar þetta mál var kært en með lögum nr. 82/2011, sbr. lög nr. 138/2008, hafi sá málaflokkur verið fluttur til sérstaks saksóknara. Þá hafi sérstakur saksóknari þurft að forgangsraða málum embættisins en rannsókn þessa máls hafi legið niðri frá desember 2011 fram í júní 2012 vegna annarra verkefna. Þrátt fyrir þá skýringu ákæruvaldsins hefur mál þetta dregist úr hófi og verður ákærða ekki kennt um. Þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í tólf mánuði. Með vísan til alls þessa og þess dráttar sem orðið hefur á málinu þykir rétt að skilorðsbinda níu mánuði refsingarinnar og skal hún niður falla að liðnum tveimur árum frá birtingu dóms þessa.

Með vísan til 218. gr. laga nr. 88/2008 ber að dæma ákærða til greiðslu 2/3 alls sakarkostnaðar sem eru málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans, H-kk-ef H-kk-ef hdl., 301.200 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti, en 1/3 skal greiddur úr ríkissjóði.

Bótakrafan.

Í málinu gerir L-kk-nf Ö-kk-nf S-kk-nf, skiptastjóri þrotabús Granítsmiðjunnar ehf., fyrir hönd þrotabúsins, þá kröfu að ákærði verði dæmdur til að greiða þrotabúinu 13.363.795 krónur ásamt dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 frá 3. desember 2009 til greiðsludags auk þóknunar við að halda kröfunni uppi. Var bótakrafan kynnt ákærða með fyrirkalli þann 17. september 2013. Byggist bótakrafan á innkaupsverði, meðalstærð og innkaupsverði á fermetra þannig: Granít í borðplötur 55 plötur, meðalstærð 4,50 fm, innkaupsverð á fermetra 20.925 krónur, samtals 4.833.675 krónur. Mustang í vatnsbretti 65 stykki, meðalstærð 2,64 fm á innkaupsverði 13.200 krónur eða samtals 2.265.120 krónur. Legsteinar 179 stykki, innkaupsverð 35.000 krónur eða samtals 6.265.000 krónur. Byggist skaðabótakrafan á sömu upplýsingum úr vörutalningu og ákæran og ákærði hefur verið sakfelldur fyrir. Í tölvupósti frá 3. desember 2009 og kröfu ákærða fyrir hönd Granítsmiðjunnar ehf., sem hann lagði sjálfur fram til Héraðsdóms Reykjaness 22. desember 2009, koma ofangreindar forsendur einnig fram. Verður lagt til grundvallar í máli þessu að ákærði hefur sjálfur lagt fram hjá opinberri stofnun skjal sem byggist á sömu upplýsingum og skaðabótakrafan gerir. Hefur ákærði ekki sýnt fram á að það verð sem kemur þar fram hafi verið annað eða lægra en beiðni hans sjálfs byggist á. Breytir þar engu um að ákærði hefur haldið því fram að þær tölur hafi verið eldri en frá desember 2009. Verður ákærði því dæmdur til að greiða umkrafða skaðabótakröfu. Gerð er krafa um að ákærða verði gert að greiða dráttarvexti frá 3. desember 2009. Ósannað er hvenær á tímabilinu 3. desember til 1. apríl 2010 ákærði rýrði lager Granítsmiðjunnar en því má slá föstu að það hafi verið fyrir 1. apríl 2010. Verður ákærði því ekki dæmdur til að greiða dráttarvexti fyrr en mánuði eftir að honum var sannanlega birt bótakrafan sem var með fyrirkalli þann 17. september 2013. Verður ákærði því dæmdur til greiðslu vaxta skv. 8. gr. vaxtalaga nr. 38/2001 frá 1. apríl 2010 til 17. október 2013, en dráttarvaxta skv. 1. mgr., sbr. 9. gr., vaxtalaga frá þeim tíma til greiðsludags. Með vísan til 3. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008 verður ákærði dæmdur til að greiða L-kk-þgf E-kk-þgf S-kk-þgf hrl. 300.000 krónur í málskostnað. Hefur þá verið tekið tillit til virðisaukaskatts.

Dóm þennan kveður upp Á-kvk-nf G-kvk-nf héraðsdómari.

Dómsorð:

Ákærði, M-kk-nf H-kk-nf M-kk-nf, skal sæta fangelsi í tólf mánuði en fresta skal fullnustu níu mánaða refsingarinnar og skal hún niður falla að liðnum tveimur árum frá birtingu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

Ákærði greiði 2/3 sakarkostnaðar sem eru málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans, H-kk-ef H-kk-ef hdl., 301.200 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti, en 1/3 sakarkostnaðar skal greiddur úr ríkissjóði.

Ákærði greiði L-kk-þgf E-kk-þgf S-kk-þgf hrl., fyrir hönd þrotabús Granítsmiðjunnar ehf., 13.363.795 krónur ásamt vöxtum skv. 8. gr. laga nr. 38/2001 frá 1. apríl 2009 til 17. október 2013, en með dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr., sömu laga frá þeim degi til greiðsludags auk málskostnaðar að fjárhæð 300.000 krónur.

Á-kvk-nf G-kvk-nf.

Rétt endurrit staðfestir

Héraðsdómur Reykjaness 13.12. 2013.