E-958/2012

Mál þetta, sem tekið var til dóms 9. janúar sl., er höfðað með þingfestingu stefnu 27. júní 2012.

Stefnandi er PR Holding ehf., kt. 000000-0000, Sóleyjargötu 27, Reykjavík.

Stefndi er J-kk-nf Ö-kk-nf G-kk-nf, kt. 000000-0000, Hvannhólma 30, Kópavogi.

Dómkröfur stefnanda eru þær að viðurkennd verði með dómi riftun stefnanda á samningi um kaup á þjónustu af stefnda sem gerður var í júlí 2011.

Þá er þess krafist að stefndi verði dæmdur til að endurgreiða stefnanda fjárhæð 6.500.000 krónur auk vaxta samkvæmt 4. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 15. júlí 2011, og dráttarvaxta samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, frá því mál þetta var höfðað og til greiðsludags.

Loks er krafist málskostnaðar samkvæmt málskostnaðarreikningi.

Stefndi krefst sýknu af öllum kröfum stefnanda. Þá er þess krafist að stefnanda verði gert að greiða stefnda málskostnað að skaðlausu samkvæmt málskostnaðaryfirliti eða að mati dómsins.

II.

Málavextir eru þeir stefndi var eigandi húsnæðisins að Skólavörðustíg 30 í Reykjavík. Í greinargerð stefnda segir að í mars 2011 hafi V-kk-nf S-kk-nf fasteignasali leitað til hans og tilkynnt honum að hann hefði áhugasaman kaupanda að fasteigninni. Hafi síðan orðið úr að stefndi sýndi mæðginunum P-x-x M-x-x og R-x-x S-x-x húsið ásamt fasteignasalanum.

Stefndi kveðst hafa fengið tvö kauptilboð frá Pnina Moskvitz, annað dags. 26. mars og hitt 30. mars 2011, bæði að fjárhæð 108.000.000 króna. Hafi þá verið miðað við að fasteignin yrði afhent 15. júní 2011 og að rekstrarfélagið Lóndrangar ehf. fylgdi með í kaupunum. Hafi bæði tilboðin miðað við að húseignin yrði tilbúin til útleigu með mun fleiri herbergjum og smáíbúðum en síðar hafi orðið raunin og að til staðar væri einhverskonar leyfi frá yfirvöldum um starfsemi gistihúss. Hafa óundirrituð tilboð þessa efnis verið lögð fram í málinu, en við munnlegan málflutning var því mótmælt af hálfu stefnanda að slík tilboð hefðu verið gerð.

Í kjölfar framangreindra tilboða kveðst stefndi hafa sent fasteignasalanum tölvupóst 30. mars 2011 þar sem hann hafi lýst því yfir að hann fengi ekki leyfi fyrir gistiheimili innan þeirra tímamarka sem getið væri í tilboðinu, en að hann legði hins vegar til að sótt yrði um heimagistingarleyfi fyrir fjórum herbergjum. Stefndi hafi gert frekari athugasemdir við orðalag kauptilboðsins og sent á ný tölvupóst til fasteignasalans. Hefur útprentun af þessum tölvupóstum verið lögð fram í málinu.

Stefndi kveður að ekkert hafi gerst í málinu fyrr en í maí 2011, en þá hafi áhugi mæðginanna á fasteigninni virst kvikna á ný. Samkvæmt gögnum málsins sendi stefndi hinn 4. og 5. maí 2011 ýmsar teikningar af fyrirhuguðum breytingum á húsinu til P-x-x M-x-x og fasteignasalans. Í framhaldinu hafi mæðginin sagst hafa áhuga á því að kaupa húsnæðið og hafi þau spurst fyrir um hvort heimagistingarleyfi hefði fengist samþykkt. Stefndi hafi upplýst þau um að svo væri ekki enn, en úr hafi orðið að stefndi samþykkti tilboð í húsnæðið að fjárhæð 65.000.000 króna. Samhliða þessu hafi stefndi samþykkt að sjá til þess að heimagistingarleyfi fengist fyrir fjórum herbergjum gegn greiðslu á 6.500.000 krónum. Þá hafi mæðginin óskað eftir því að stefndi héldi lögheimili í hinu selda húsnæði í þrjá mánuði eftir afhendingu og sæi um upplýsingagjöf til verktaka, en engin önnur skilyrði hafi verið sett fyrir greiðslu áðurgreindrar fjárhæðar og skyldi húsnæðið afhendast í þáverandi ástandi. Stefndi kveður fara fjarri að hann hafi samþykkt að annast þá verkþætti sem stefnandi telji upp í stefnu sinni.

Samkvæmt gögnum málsins gaf lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu út leyfisbréf til Lóndranga ehf. 15. júlí 2011 fyrir heimagistingu að Skólavörðustíg 30 fyrir 16 gesti með gildistíma í fjögur ár.

Sama dag eða hinn 15. júlí 2011 millifærði P-x-x M-x-x, kt. 2605502689, 6.500.000 krónur inn á reikning stefnda og er skýring greiðslunnar sögð „endurbætur“.

Á meðal gagna málsins er kauptilboð stefnanda í fasteignina að fjárhæð 65.000.000 króna og er upphafleg dagsetning tilboðsins 10. júní 2011, en yfir þá dagsetningu hefur verið strikað og við hana handskrifuð dagsetningin 15.07.2011 og upphafsstafirnir V.S.

Á meðal gagna málsins er einnig útprentun úr hlutafélagaskrá þar sem fram kemur að P-x-x M-x-x og R-x-x S-x-x hafi tekið sæti í stjórn stefnanda 16. júní 2011 og að sú breyting hafi verð skráð 11. ágúst 2011. Þá liggur frammi í málinu útprentun úr reikningaskrá Íslandsbanka þar sem fram kemur að stefnandi hafi stofnað reikning hjá bankanum 11. ágúst 2011.

Stefndi kveðst hafa samþykkt framangreint kauptilboð stefnanda og er kaupsamningur málsaðila um fasteignina dagsettur 10. ágúst 2011. Samkvæmt framlagðri útprentun úr hlutafélagaskrá tóku mæðginin jafnframt við félaginu Lóndröngum ehf., kt. 000000-0000, af stefnda og settust í stjórn þess 18. júlí 2011, en sú breyting er skráð í hlutafélagaskrá 30. júlí sama ár. Í greinargerð stefnda segir að með Lóndröngum ehf. hafi fylgt upprunaleg kennitala gistiheimilisins, sem áður hafi verið starfrækt í húsinu, teikningar af veitingastað, utanhússhönnun auk upplýsinga um þá hugmyndavinnu sem átt hafði sér stað varðandi veitingastaðinn.

Samkvæmt áðurgreindum kaupsamningi skyldi greiða 30.000.000 króna við undirritun kaupsamnings, 30.000.000 króna 1. september 2011 og 5.000.000 króna 1. desember 2011 gegn útgáfu afsals. Samkvæmt gögnum málsins var afsal vegna fasteignarinnar gefið út 1. desember 2011.

Af hálfu stefnanda er því haldið fram að komist hafi á munnlegur samningur á milli aðila í júlí 2011 um að stefndi skyldi framkvæma ákveðnar endurbætur og viðhald á áðurgreindri fasteign. Hafi samkomulag þetta verið gert að frumkvæði stefnda. Hafi það verið eitt af skilyrðum hans fyrir sölu á fasteigninni að honum yrði greitt fyrir að ráðast í og ljúka ákveðnum framkvæmdum í fasteigninni áður en fasteignin yrði seld stefnanda.

Í samkomulaginu hafi falist að gegn greiðslu frá stefnanda hafi stefndi átti að koma ákveðnum hlutum í fasteigninni í lag og klára endurbætur á nokkrum stöðum sem þegar hafi verið hafnar af hálfu stefnda. Hafi stefnda sérstaklega borið að sjá til þess að brunvarnir og brunahönnun fasteignarinnar yrði í samræmi við kröfur, sem gerðar væru til gistihúsa samkvæmt gildandi lögum og reglugerðum.

Nánar tiltekið hafi stefndi átt á annarri hæð hússins að setja upp nýjan vask í skáp undir stiga að þriðju hæð, setja upp nýja eldvarnarveggi þar sem þess væri þörf, þ.m.t. klæðingu fyrir ofan stigaop, skipta út innihurðum í öllum herbergjum fyrir hvítar fulningahurðir með E30 eldvörn, skipta út innihurðum í eldhúsi og baðherbergi á gangi fyrir hvítar fulningarhurðir með E30 eldvörn, gera baðherbergi nothæft líkt og baðherbergi á fyrstu hæð, þ.e. laga gólf og veggi, setja upp salerni, vask og sturtu, auk þess að fjarlægja skáp. Í bakherbergi hússins hafi stefndi átt að kanna hvort veggir væru eldvarðir og gera á þeim endurbætur gerðist þess þörf. Á þriðju hæð hússins hafi stefndi átt að setja upp eldvarnarveggi þar sem þess væri þörf. Í kjallara hússins hafi stefndi átt að skipta um dyr. Loks hafi stefndi átt að leggja flísar í stækkað baðherbergi í hægra herbergi hússins og ganga frá því.

Stefnandi kveður að samkomulag hafi verið um að kostnaður vegna þessara framkvæmda yrði greiddur fyrirfram og hafi fyrirsvarsmaður stefnanda, P-x-x M-x-x, greitt 6.500.000 krónur inn á reikning stefnda 15. júlí 2011 í nafni stefnanda, en á þeim tímapunkti hafi stefnandi ekki haft yfir bankareikningi að ráða. Á kvittuninni sé skýring greiðslunnar sögð „endurbætur“. Í kjölfarið hafi verið gengið frá kaupum á fasteigninni.

Í stefnu segir að stefndi hafi enga vinnu innt af hendi og hafi ítrekaðar tilraunir stefnanda til að þrýsta á efndir samningsins engan árangur borið.

Samkvæmt framlögðu bréfi stefnanda, dags. 22. maí 2012, var stefnda tilkynnt um riftun á samningi málsaðila um kaup stefnanda á þjónustu af stefnda vegna verulegra vanefnda. Í bréfinu er jafnframt krafist endurgreiðslu á hinni fyrirframgreiddu fjárhæð, 6.500.000 krónum, innan 14 daga frá dagsetningu bréfsins. Jafnframt er í bréfinu óskað eftir skriflegu svari við bréfinu innan sama frests þar sem fram kæmi afstaða stefnda til riftunar samningsins.

Í stefnu segir að vegna vanefnda stefnda hafi stefnandi samið við annan verktaka um að framkvæma þær endurbætur og viðhald á fasteigninni, sem stefnda hafi borið að inna af hendi. Hafi samningur þess efnis verið undirritaður 5. maí 2012, en hann feli í sér fleiri og umfangsmeiri verk en stefnda hafi borið að inna af hendi. Samningur þessi hefur verið lagður fram í málinu og er að fjárhæð 10.983.224 krónur.

Í greinargerð stefnda segir að eftir að kaupin á fasteigninni hafi stefndi og fyrirsvarsmenn stefnanda átt í ágætum samskiptum og hafi stefndi m.a. haft samskipti við arkitekta fyrir hönd stefnanda. Í samskiptum stefnda við fyrirsvarsmenn stefnanda hafi aldrei komið fram að þau teldu að hann hefði ekki staðið við gerða samninga og kveðst stefndi ekki kannast við að þær „ítrekuðu tilraunir stefnanda til að þrýsta á efndir samningsins“, sem stefnandi haldi fram í stefnu að átt hafi sér stað. Hafi stefnda því eðlilega verið nokkuð brugðið þegar honum hafi borist yfirlýsing um riftun frá lögmanni stefnanda í maí 2012.

Stefndi kom fyrir dóminn og gaf aðilaskýrslu, en aðrir gáfu ekki skýrslu fyrir réttinum.

III.

Stefnandi kveðst byggja kröfu sína um riftun á verulegri vanefnd stefnda á framkvæmd munnlegs samnings málsaðila frá því í júlí 2011 um endurbætur og viðhald á fasteigninni að Skólavörðustíg 30 í Reykjavík, sem stefnandi hafi keypt af stefnda. Hin verulega vanefnd hafi falist í því að engin vinna hafi verið unnin af stefnda og ítrekaðar tilraunir stefnanda til að þrýsta á efndir samningsins hafi engan árangur borið. Með bréfi, dags. 22. maí 2012, hafi stefnda verið tilkynnt um riftun samningsins, sbr. dómskjal nr. 7, og hann krafinn um endurgreiðslu þess sem fyrirfram hafði verið greitt.

Ekki liggi fyrir skriflegur samningur um framangreind þjónustukaup milli stefnanda og stefnda, en vegna vanefnda stefnda hafi stefnandi samið við annan verktaka og gert samning, dags. 5. maí 2012, sbr. dómskjal nr. 8, um að sá aðili framkvæmdi þær endurbætur og það viðhald á fasteigninni sem stefnda hafi borið að annast. Samningur stefnanda við þann verktaka feli í sér fleiri verk og umfangsmeiri en stefnda hafi borið að inna af hendi.

Stefnandi telji samkvæmt framansögðu uppfyllt það meginskilyrði riftunar, sem fram komi í 1. mgr. 25. gr. laga um lausafjárkaup nr. 50/2000, að greiðsludráttur feli í sér verulega vanefnd. Tæplega 10 mánuðir hafi liðið án þess að stefndi hæfi framkvæmdir og hafi stefnandi þá gripið til þess ráðs að semja við annan aðila, sbr. dómskjal nr. 8. Verði það að teljast veruleg vanefnd að láta svo langan tíma líða án þess að hefja framkvæmdir. Stefnda hafi verið fullljóst að stefnandi hafði verulega hagsmuni af því að ljúka framkvæmdum á skömmum tíma, enda nauðsynlegar til að koma upp þeirri gistiaðstöðu sem til hafi staðið að gera.

Samhliða kröfu um staðfestingu á riftun samningsins kveðst stefnandi krefjast þess að endurgreidd verði sú fjárhæð sem greidd hafi verið fyrirfram inn á reikning stefnda 15. júlí 2011, þ.e. 6.500.000 krónur, sbr. dómskjal nr. 3, sem hafi átt að vera fullnaðargreiðsla vegna þeirra framkvæmda, sem stefndi hafi átt að annast. Samningur aðila hafi þannig verið fullefndur af hálfu stefnanda en engin vinna hafi farið fram af hálfu stefnda og hann eigi því ekki rétt til neins hluta þessarar fjárhæðar. Gerð sé krafa um að stefndi greiði vexti samkvæmt 4. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 af þessari fjárhæð frá þeim degi sem hann tók við henni hinn15. júlí 2011, sbr. dómskjal nr. 3, en á kröfu byggi stefnandi á 65. gr., sbr. 71. gr. laga um lausafjárkaup nr. 50/2011.

Skuld þessi hafi enn ekki fengist greidd þrátt fyrir innheimtutilraunir og hafi stefnanda því verið nauðsynlegt að höfða mál þetta.

Til stuðnings kröfum sínum vísar stefnandi einkum til V. kafla laga um lausafjárkaup nr. 50/2000 og meginreglna kröfu- og samningaréttar. Kröfu um vexti og dráttarvexti kveðst stefnandi styðja við reglur II. og III. kafla laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, með síðari breytingum. Þá kveður stefnandi vaxtakröfu einnig styðjast við X. kafla laga um lausafjárkaup nr. 50/2000. Krafan um málskostnað styðjist við 1. mgr. 130. gr. laga 91/1991 um meðferð einkamála og varðandi varnarþing sé vísað til 32. gr. sömu laga.

IV.

Stefndi kveður kröfu sína um sýknu í fyrsta lagi byggða á því að um aðildarskort sé að ræða. Stefnandi málsins sé PR holding ehf., kt. 000000-0000. Beini stefnandi bæði riftunar- og fjárkröfu á hendur stefnda. Stefndi kveðst hafa efnt sinn samning með því að koma á heimagistingarleyfi áður en fasteignin var afhent stefnanda. Hins vegar liggi fyrir samkvæmt gögnum málsins að af reikningi fyrirsvarsmanns stefnanda, P-x-x M-x-x, kt. 000000-0000, hafi borist greiðsla til stefnda hinn 15. júlí 2011, sbr. dskj. nr. 3.

Í stefnu sé sú skýring gefin á því að P-x-x M-x-x millifærði inn á reikning stefnda að stefnandi hafi ekki haft yfir bankareikningi að ráða. Sú skýring hafi ekkert vægi enda sé ekki nauðsynlegt að eiga bankareikning til að geta innt greiðslur af hendi. Það að á dskj. nr. 4 sé finna hvenær stefnandi stofnaði tiltekinn reikning í útibúi Íslandsbanka í Lækjargötu í Reykjavík segi ekkert til að það hvort hann eigi reikninga í öðrum útibúum bankans eða öðrum fjármálastofnunum, hvort sem þær eru á Íslandi eða erlendis.

Hvað varði nánar kröfu stefnda um sýknu vegna aðildarskorts sé rétt að benda á að hvorki sé í stefnu né gögnum málsins með nokkru móti sýnt fram á framsal hinnar meintu kröfu frá P-x-x Moskvitz til stefnanda. Hafi stefnanda því ekki tekist að sýna fram á með hvaða hætti hann hafi eignast hina meinta fjárkröfu á hendur stefnda.

Stefnandi kveður málsaðila hafa átt viðskipti um fasteign, sbr. dskj. nr. 5 og dskj. nr. 6. Þau viðskipti hafi gengið eðlilega fyrir sig og hafi ekki verið um neinar vanefndir að ræða varðandi kaupin. Stefndi hafi fengið greitt sérstaklega fyrir að koma á heimagistingarleyfi fyrir fjögur herbergi og hafi það gengið eftir, sbr. dskj. nr. 15.

Í öllum samskiptum stefnda við fyrirsvarsmenn stefnanda og fasteignasalann hafi aldrei verið minnst einu orði á meintar vanefndir stefnda gagnvart stefnanda eða öðrum. Riftunaryfirlýsingin hafi því komið stefnda verulega á óvart, enda hafi hann ekkert vanefnt gagnvart stefnanda.

Málatilbúnaður stefnanda sé reistur á því að stefndi hafi svo verulega vanefnt samning við stefnanda að honum sé heimilt að rifta honum. Fyrir þessari staðhæfingu beri stefnandi sönnunarbyrði. Í stefnu sé greint frá meintum munnlegum samningi aðila, sem hafi verið gerður að undirlagi stefnda áður en fasteignin yrði seld. Stefnandi kveður slíkt vera alrangt.

Kaupverð samkvæmt fyrstu tilboðum í eignina, sbr. dskj. nr. 10 og 11, hafi numið 108.000.000 króna, en þar hafi verið gert ráð fyrir mun fleiri íbúðum og herbergjum til leigu en mögulegt hafi verið, auk þess sem leyfi til rekstur gistiheimilis hafi átt að fylgja. Stefndi hafi sjálfur ítrekað bent tilboðsgjöfum á það að ómögulegt væri að fá leyfi fyrir að reka gistiheimili fyrir 1. júní 2011 og bent á að mun skynsamlegra væri að fá heimagistingarleyfi fyrir fjórum íbúðum. Hafi stefndi m.a. komið þessu áleiðis til fasteignasalans, sbr. dskj. nr. 12.

Þegar viðræður aðila hafi hafist á nýjan leik í maí 2011 hafi verið óskað eftir því að stefndi sæi til þess að komið yrði á heimagistingarleyfi fyrir fjórar íbúðir, enda sé endanlegt kaupverð fasteignarinnar miklum mun lægra en upphafleg tilboð hafi hljóðað upp á.

Sem fyrr greini hafi endanlegt kaupverð fyrir Skólavörðustíg 30 verið 65.000.000 króna eða aðeins um 60% af fjárhæð upphaflegs kauptilboðs. Til viðbótar þessari greiðslu hafi stefndi fengið greitt sérstaklega fyrir að koma á leyfi fyrir heimagistingu. Slíkt leyfi hafi fengist 15. júlí 2011 og hafi stefndi fengið greitt frá Pnina Moskvitz, kt. 000000-0000, vegna þess.

Lengi hafi verið í umræðunni að skynsamlegast væri að koma upp heimagistingarleyfi fyrir fjóra, sbr. t.d. tölvupósta stefnda til fasteignasala, sbr. dskj. nr. 12. Úr hafi orðið að gerður hafi verið sérstakur samningur um það verk en um önnur verk hafi ekki verið samið. Stefndi hafi síðan fengið greitt fyrir að koma fasteigninni í það ástand að heimagistingarleyfi fengist samþykkt, sama dag og leyfið hafi verið veitt, sbr. dskj. nr. 3 og dskj. nr. 15. Hafi það verið eina samkomulagið sem stefndi hafi gert við fyrirsvarsmenn stefnanda.

Stefndi hafi ekki samið við stefnanda né nokkurn annan um að inna þau verk af hendi, sem talin væru upp í stefnu. Hefði hann raunverulega gert slíkan samning hefði hann verið skriflegur og gengið frá honum samhliða kaupsamningi eignarinnar, sem dagsettur væri 10. ágúst 2011, sbr. dskj. nr. 19.

Einkar ótrúverðugt sé að stefnandi sem verkkaupi hafi samþykkt að greiða stefnda fyrirfram 6.500.000 króna vegna einhverra ótilgreindra verka án nokkurrar trygginga fyrir því að verkin yrðu unnin eða að stefndi gæti greitt fjárhæðina til baka. Þá sé enn fremur fráleitt að slíkur samningur hafi ekki verið gerður skriflega, hafi hann yfir höfuð verið gerður.

Jafnvel þó svo að einhver samningur hafi verið í gildi hafi ekki með nokkru móti verið sýnt fram á hann hafi verið vanefndur verulega, en slíkt sé hugtaksskilyrði riftunar samkvæmt almennum reglum kauparéttar.

Í stefnu sé því haldið fram að ítrekaðar tilraunir stefnanda til að þrýsta á efndir samningsins hafi engan árangur borið. Stefndi, sem ekki kannist við hinn meinta samning, hafi aldrei heyrt frá fyrirsvarsmönnum stefnanda varðandi meintar vanefndir. Þvert á móti hafi hann átt ágætt samstarf við fyrirsvarsmenn stefnanda, sbr. tölvupósta á dskj. nr. 21. Hafi stefnda því verið nokkuð brugðið þegar honum hafi borist riftunartilkynning frá lögmanni stefnanda. Hið rétta sé að stefndi hafi komið á heimagistingarleyfi og fengið fyrir það sérstaka greiðslu frá Pnina Moskovitz.

Þá sé því harðlega mótmælt að samningur stefnanda við þriðja mann um að vinna einhver tiltekin verk að Skólavörðustíg 30, sbr. dskj .nr. 8, hafi einhver áhrif á réttarstöðu stefnda gagnvart stefnanda. Athygli veki hins vegar að sá samningur sé dagsettur 5. maí 2012 eða 17 dögum fyrir dagsetningu riftunartilkynningar gagnvart stefnda, en þá hafi stefnda verið gefinn 14 daga frestur til að koma fram afstöðu sinni til riftunarinnar. Samkvæmt 5. gr. samnings stefnanda við þriðja mann, sbr. dskj. 8, skyldi verkið taka átta vikur og hefjast 14. maí 2012.

Þá segir stefndi að hafi raunverulega verið um einhvern samning að ræða um endurbætur á húseigninni hafi stefnandi gert stefnda það ómögulegt að gæta réttar síns með því að semja þannig að þriðji maður hafi fyrir nokkru verið búinn að hefja störf við Skólavörðustíg 30, áður en að riftunartilkynning stefnanda barst stefnda.

Samhliða því að kröfum stefnanda um riftun sé hafnað sé fjárkröfu hans einnig hafnað. Ítrekað sé að um aðildarskort sé að ræða þar sem greiðsla til stefnda hafi komið af bankareikningi Pnina Moskvitz, kt. 000000-0000, en ekki stefnanda. Stefnandi hafi ekki sýnt fram á að hann eigi kröfu á hendur stefnda. Þá sé vaxtakröfu stefnanda sérstaklega hafnað.

Um lagarök kveðst stefnandi vísa til almennra reglna kauparéttar, laga um lausafjárkaup, laga um þjónustukaup, almennra reglna samninga- og kröfuréttar, laga um vexti og verðtryggingu, laga um meðferð einkamála o.fl.

Stefnandi kveður kröfu sína um málskostnað byggða á 129. og 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

V.

Í máli þessu heldur stefnandi því fram að í tengslum við kaup félagsins á fasteigninni að Skólavörðustíg 30 í Reykjavík sumarið 2011 hafi komist á munnlegur samningur á milli málsaðila um að stefndi skyldi annast tilteknar lagfæringar og endurbætur á fasteigninni, sem nánari grein er gerð fyrir í stefnu. Þá heldur stefnandi því fram að kostnaður vegna þessara framkvæmda að fjárhæð 6.500.000 krónur hafi verið greiddur fyrirfram hinn 15. júlí 2011.

Stefndi mótmælir því að slíkur samningur hafi komist á. Kveður hann að fyrstu þreifingar fyrirsvarsmanna stefnanda um kaup á fasteigninni hafi átt sér stað í mars 2011 og að fyrstu tilboð frá þeim hafi tekið mið af því að fyrir hendi væri leyfi til reksturs gistihúss í fasteigninni, en mun strangari kröfur væru gerðar fyrir útgáfu slíks leyfis en svokallaðs heimagistingarleyfis. Þykja framlögð gögn á dskj. nr. 10-13 renna stoðum undir þá fullyrðingu stefnda að samningaviðræður málsaðila hafi hafist á þessum tíma og að til umræðu hafi komið hvers konar leyfi fengist fyrir gistingu í fasteigninni. Í júní 2011 hafi fyrirsvarsmenn stefnanda síðan gert óformlegt kauptilboð í fasteignina, sem hafi verið mun lægra en fyrri tilboð, en einnig hafi samist svo um að stefndi skyldi sjá til þess að leyfi fengist fyrir heimagistingu í fasteigninni gegn greiðslu á 6.500.000 krónum.

Af gögnum málsins má sjá að leyfisbréf vegna reksturs heimagistingar í fasteigninni var gefið út 15. júlí 2011 og sama dag greiddi fyrirsvarsmaður stefnanda, P-x-x M-x-x, í eigin nafni 6.500.000 krónur inn á reikning stefnda. Er skýring greiðslunnar sögð vera „endurbætur“. Þykir sú skýring eðlileg í ljósi framburðar stefnda um að hann hafi þurft að ráðast í ýmsar framkvæmdir og lagfæringar á fasteigninni áður en leyfi til heimagistingar fékkst frá yfirvöldum, en þeim framburði hefur ekki verið mótmælt af hálfu stefnanda. Er það og í samræmi við fullyrðingar í stefnu um að stefndi hafi gert það að skilyrði að honum yrði greitt fyrr að ráðast í og ljúka ákveðnum framkvæmdum í fasteigninni áður en hún yrði seld stefnanda.

Á greiðslukvittuninni er ekki tekið fram að greiðslan sé innt af hendi fyrir hönd stefnanda. Af gögnum málsins má þó sjá að P-x-x M-x-x tók sæti í stjórn og framkvæmdastjórn félagins mánuði fyrr eða á fundi 16. júní 2011. Þá er óumdeilt að sama dag gerði stefnandi, PR holding ehf., formlegt kauptilboð í fasteignina að fjárhæð 65.000.000 krónur, sem stefndi samþykkti. Jafnframt er óumdeilt að kaupsamningur um fasteignina var undirritaður 10. ágúst 2011 og afsal gefið út 1. desember 2011, eftir að lokagreiðsla hafði verið innt af hendi.

Stefnandi hefur ekki lagt fram í málinu gögn, sem renna stoðum undir það að áðurgreindur munnlegur samningur hafi komist á eða hvers efnis hann var. Þá hefur stefnandi ekki leitt fram vitni, sem upplýst gætu um þessi atriði, svo sem fasteignasala þann sem hafði milligöngu um kaupin. Þá hafa engin gögn verið lögð fram í málinu um að stefnandi hafi gert ítrekaðar tilraunir til að þrýsta á um efndir samningsins og engin vitni hafa heldur verið leidd fyrir dóminn til að upplýsa um að það hafi verið gert. Jafnframt liggur fyrir að afsal var gefið út 1. desember 2011 eða fjórum og hálfum mánuði eftir að kaupin áttu sér stað. Sama dag var lokagreiðsla vegna kaupanna að fjárhæð 5.000.000 króna innt af hendi að því er virðist án athugasemda af hálfu stefnanda.

Með vísan til alls framangreinds og gegn mótmælum stefnda þykir ósannað að áðurgreindur munnlegur samningur hafi komist á um kaup stefnanda á þjónustu af stefnda. Þá verður að telja að stefnanda bresti aðild til að krefja stefnda um endurgreiðslu á þeirri fjárhæð, sem fyrirsvarsmaður félagsins, P-x-x M-x-x, greiddi stefnda í eigin nafni 15. júlí 2011, sbr. 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Eins og áður greinir ber greiðslukvittunin það ekki með sér að greiðslan sé innt af hendi fyrir hönd stefnanda, PR holding ehf. Þá hafa engin gögn verið lögð fram í málinu um að stefnandi hafi eignast umrædda ætlaða endurgreiðslukröfu á hendur stefnda.

Með vísan til alls framangreinds er það niðurstaða málsins að sýkna beri stefnda af öllum kröfum stefnanda.

Með hliðsjón af málsúrslitum er stefnanda gert að greiða stefnda 718.487 krónur í málskostnað.

R-kvk-nf B-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóminn.

Dómsorð:

Stefndi, J-kk-nf Ö-kk-nf G-kk-nf, er sýknaður af kröfum stefnanda, PR Holding ehf.

Stefnandi greiði stefnda 718.487 krónur í málskostnað.

R-kvk-nf B-kvk-nf

Rétt endurrit staðfestir,

í Héraðsdómi Reykjaness, 31. janúar 2013.