S-151/2008

Mál þetta, sem þingfest var 9. apríl sl. og dómtekið 10. júní sl. er höfðað með ákæru lögreglustjórans á Selfossi, dagsettri 29. febrúar 2008 á hendur X,

„fyrir líkamsárásir

I.

með því að hafa, snemma morguns sunnudaginn 8. júlí 2007 á heimili sínu .....veist að K, slegið hana einu sinni í andlitið við inngang á suðurhlið hússins og skömmu síðar í kjallara hússins, hrint K í gólfið og sparkað í líkama hennar, með þeim afleiðingum að K hlaut blóðgúl undir húð vinstra megin á enni, V-laga skurð á vinstra eyrnasnepil, mar undir vinstri augabrún, mar vinstra megin á nefi, mar á vinstra gagnauga, marblett á vinstri upphandlegg og marblett á hægra hné.

Telst brot þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20/1981.

II.

með því að hafa á sama tíma á stað og frá greinir í ákærulið I, í kjallara, einnig veist að B, ýtt við henni svo að hún féll í gólfið og sparkað í hana.

Telst brot þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20/1981, en til vara við 1. mgr. 217. gr., sbr. 1. mgr. 20. gr. nefndra hegningarlaga.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar.“

Verjandi ákærða krefst þess að ákærði verði sýknaður og að málsvarnarlaun greiðist úr ríkissjóði.

Við þingfestingu málsins 9. apríl sl. mætti ákærði ekki fyrir dóminn. Ákærði mætti fyrir dóminn 14. maí sl. og neitaði sök. Aðalmeðferð málsins fór fram 10. júní sl. og var málið að því loknu dómtekið.

Málavextir.

Í frumskýrslu lögreglu, ritaðri af J-kk-þgf A-kk-þgf K-kk-þgf, er sagt svo frá að boð hafi komið um að dóttir hafi óttast um heilsu móður sinnar að ...... Hafi hún óttast að ákærði, fósturfaðir hennar, væri að ganga í skrokk á móður hennar, K.

Á vettvangi hafi lögregla hitt B og K við lóðarenda hússins. B hefði verið æst og reið. K hefði setið á trédrumbi, verið fjarræn og hefði við fyrstu sýn virst bæði verulega ölvuð og í losti. Í frumskýrslu er haft eftir B að hún hefði vaknað við að ákærði hefði rifið hana upp úr rúminu á hárinu. Hann hefði síðan haldið henni fastri með kverkataki og öskrað eitthvað á hana. Ákærði hefði sparkað í B sem hefði borið annan fótinn fyrir og hefði höggið komið á legginn eða kálfann. Í skýrslunni segir að B hafi verið í miklu uppnámi og hvatt K til að kæra ákærða loksins eins og þar er komist að orði. Eftir B er haft að ákærði hafi beitt K ofbeldi í mörg ár og að hún hafi nefnt ýmist sjö ár eða tólf. Samkvæmt skýrslunni var B ekki með sýnilega áverka og kvartaði ekki yfir slíku. Í skýrsluna er jafnframt skráð að B hafi spurt K margoft hvort hún ætlaði að virkilega að láta yngri dóttur sína ganga í gegnum sömu hluti og hún sjálf. Samkvæmt skýrslunni var K fámál en tók öðru hvoru undir með B. Hún hafi sagt að þetta gengi ekki lengur og að nú ætlaði hún að fá áverkavottorð. Aðspurð hvort ákærði hefði beitt hana ofbeldi sagði K svo vera. Í skýrslunni er tekið fram að K hafi verið með áverka á vinstra eyra, hafi virst hlífa annarri öxlinni og hafi ekki átt auðvelt með hreyfingar. K og B hafi verið fluttar á sjúkrahús ..... þar sem vakthafandi læknir hafi skoðað hana (svo). Þær hafi yfirgefið sjúkrahúsið áður en tekist hafi að ljúka aðhlynningu.

Í skýrslunni segir síðan frá því að lögreglumenn hafi farið að ..... og hefði skýrsluritari rætt við ákærða í eldhúsi. Ákærða hefði ekki verið kynntur réttur sakbornings. Ákærði hefði verið ölvaður en rólegur og virst vel áttaður. Í skýrslunni er haft eftir ákærða að hann og K hefðu verið niðri í bæ á ....hátíð. K hefði komið heim a.m.k. tveimur klukkustundum á eftir honum en hann hefði fyllst bræði og grunað hana um framhjáhald. Ákærði viðurkenndi að hafa lagt hendur á konu sína. Ákærði hefði „sparkað í rassgatið á henni og sagt henni að drulla sér út“. Þegar ákærða hefði verið bent á að K hefði verið með áverka á eyra og virst kveinka sér í annarri öxlinni hefði ákærði sagt að vel gæti verið að hann hefði danglað „í hana líka“. Ákærði sagði að á meðan á atvikum hefði staðið gagnvart K hefði B skyndilega komið og ráðist á hann. Ákærði hefði snúið hana niður og haldið henni og minntist þess að hafa sparkað í hana.

Meðal gagna málsins er læknisvottorð vegna K. Í vottorðinu segir að B-kvk-nf T-kvk-nf B-kvk-nf, læknanemi hefði tekið á móti K á ....að morgni dags 8. júlí 2007. K hefði komið heim til sín úr samkvæmi um kl. 7 um morguninn. Að hennar sögn hefði sambýlismaður hennar tekið á móti henni og veitt henni áverka með hnefahöggum og spörkum. Hún hefði reynt að flýja undan honum. Sambýlismaður eigi einnig að hafa ráðist inn til sofandi dóttur K og veitt henni högg með spörkum. Mæðgurnar hefðu komist út úr húsi og hringt á lögreglu sem hefði flutt þær á heilsugæslu. K hefði sagst hafa fengið spörk í vinstri upphandlegg/öxl og vinstri mjöðm og einnig högg vinstra megin í andlit og eyra. Í vottorðinu segir að vinstra megin á enni ofan við augabrún hafi verið blóðgúll undir húð, um 1x2 cm, aumur viðkomu. Vinstri eyrnasnepill hafi verið þakinn blóði sem hafi lekið niður á háls. Á eyrnasnepli hafi verið V-laga skurður. Á vinstri upphandlegg ofanverðum hafi verið hringlaga roðahella. Ekki hafi sést neinir áverkar á vinstri mjöðm og þar hafi ekki verið þreifieymsli. K hafi leitað aftur til undirritaðrar 10. júlí 2007 og hefði sagst hafa fundið fyrir verkjaseiðingi í höfði síðustu daga og eymslum í andliti og upphandlegg. Við skoðun hefði K verið með mar undir vinstri augabrún, innanvert vinstra megin á nefi og yfir öllu vinstra augnloki. Þreifieymsli hefðu verið vinstra megin á enni og á vinstra gagnauga. Eymsli hefðu verið á vinstra eyrnasnepli en skurðsár í ágætum gróanda. Ofanvert utanvert á vinstri upphandlegg hefði verið blár marblettur, um 2x2 cm og hefði svæðið verið mjög aumt. Framan á hægra hné hefði verið blár marblettur, um 2x2 cm. Í vottorðinu er tekið fram að áverkar á líkama K muni líklega jafna sig á um tveimur vikum og ekki hafa langvarandi líkamlegar afleiðingar. Hún eigi ekki að hafa verið rúmföst vegna þeirra en vegna tilfinningalegrar vanlíðunar muni hún líklega hafa verið frá vinnu í einhverja daga. Erfitt sé að meta áhrif á andlega líðan til lengri tíma en ljóst sé að atburðurinn hafi haft mikil áhrif á K.

Framburður ákærða og vitna fyrir lögreglu og fyrir dómi.

Ákærði gaf skýrslu hjá lögreglu þann 5. ágúst 2007. Hann kvaðst vera eiginmaður K og B uppeldisdóttir hans. Um þessa helgi hefði verið ættarmót í fjölskyldunni og hafi tjaldbúðir af þeim sökum verið fyrir utan bæinn. Ákærði og fjölskylda hans hefðu verið þar fram eftir kvöldinu. K og F, eiginkona E, hefðu farið á undan niður í bæ og á ....hátíðina. Ákærði hefði ekki farið strax þar sem hann hefði verið að ganga frá búnaði á tjaldsvæðunum. Ákærði hefði farið seinna á ....hátíðina og hitt þar K. Ákærði hefði hreytt í hana ónotum og hefði hugsanlega ýtt eitthvað við henni. Ákærði hefði síðan dvalið um stund á ....hátíðinni sem hefði farið fram í húsasundi við P-götu. Ákærði hefði verið kominn áleiðis af stað og hefði verið að ræða við mann þegar K hefði hringt í farsíma ákærða og hefði komið fram að hún væri einnig á leið heim fótgangandi. Þau hefðu síðan hist við stjórnsýsluhúsið og gengið saman áleiðis heim. Þau hefðu rætt leiðinlega framkomu ákærða við K skömmu áður en ákærði hefði viljað friðmælast og að þau færu samferða heim. K hefði ekki gengið áfram með ákærða heldur hefðu leiðir skilið. Ákærði hefði því gengið einn heim en klukkan hafi þá verið um 05:30. Þessa nótt hafi gist í .... ættingjar og vinir þeirra hjóna. Systir ákærða, D og C eiginmaður hennar hefðu gist í hjónaherberginu. Ákærði og K hefðu búið um sig í einu herbergja hússins og hefði B verið með uppbúna dýnu þar á gólfinu. Sonur ákærða, H, hefði verið í einu herbergi. E, sonur D og C, hefði fengið aðstöðu í kjallara hússins. Þegar ákærði hefði komið heim hefði enginn verið á fótum en D hefði komið fram. Ákærði hefði sagt henni að hann væri að bíða K. Ákærði hefði ítrekað hringt í farsíma hennar en slökkt hefði verið á honum. Það hefði því magnast upp grunur hjá ákærða að K væri að halda fram hjá honum. Ákærði hefði því verið orðinn mjög reiður og afbrýðisamur þegar hún hefði komið heim um kl. 07:00. K hefði komið inn um dyr sunnanmegin sem sneru út á veröndina. Ákærði hefði farið á móti henni, hellt sér yfir hana og sagt henni að fara út úr húsinu. K hefði ekki sýnt á sér fararsnið og hefði ákærði því slegið hana með flötum lófa hægri handar í vinstri vanga. Ákærði hefði einnig eitthvað hrist við K og hefði hún fallið við. Ákærði hefði eitthvað danglað með fótunum í afturenda hennar, ekki til að meiða heldur til að leggja áherslu á að hún færi út. Ákærði kvaðst ekki hafa verið klæddur í skó, aðeins sokka. Ákærði kvaðst minna að B hefði komið að á þessum tímapunkti og farið að hafa sig í frammi með háreysti. Ákærði hefði þá tekið í handlegg B, snúið hana niður og „lesið henni pistilinn“. Ákærði hefði síðan sparkað létt í afturenda hennar til áherslu á að hún færi sömu leið og K. Ákærði kvaðst síðan hafa farið fram í eldhús en hefði ekki séð til K fyrir utan húsið. Ákærði hefði því gáð að henni og fundið hana í kjallaranum þar sem E og fjölskylda hefðu gist. Ákærði hefði tekið í K til að koma henni úr kjallaranum. K hafi fallið við og ákærði hefði sparkað í fætur hennar og afturenda til að leggja áherslu á að hún færi fram. E hefði vaknað við atganginn og farið að hafa afskipti af ákærða auk þess sem ákærða minnti að C hefði komið að. K hefði eftir það farið út úr húsinu. Aðspurður um framburð B um að ákærði hefði sest að einhverju leyti ofan á hana og tekið kverkataki sagði ákærði að þetta væri ekki rétt. Ákærði hefði ekki tekið B kverkataki. Ákærði hefði snúið hana niður, lesið henni pistilinn, danglað í afturenda hennar og hún hefði síðan hlaupið á eftir K. Ákærði kvaðst hafa neytt áfengis kvöldið áður og um nóttina. Hann hefði verið nokkuð mikið ölvaður þegar hann hefði farið í P-götu. Ákærði hefði hinsvegar ekki neytt áfengis eftir að heim var komið. Hann hefði þó verið þar allnokkuð ölvaður og heltekinn af afbrýðisemi. Ákærði kvaðst ekki geta fullyrt um ölvunarástand K né geta sagt til hvort B hefði verið ölvuð.

Ákærði gaf skýrslu við aðalmeðferð málsins þann 10. júní sl. Ákærði kvaðst hafa beðið eftir að K kæmi heima í u.þ.b. einn og hálfan klukkutíma og hefði haft ákveðnar grunsemdir um að hún væri að fara á bak við ákærða og honum hefði verið heitt í hamsi. Síðan hefði hún komið heim og inn um suðurdyr sem liggja út úr stofu út á sólpall. Ákærði hefði verið inni í eldhúsinu og farið fram í stofu. K hefði varla eða rétt verið komin inn fyrir dyrnar þegar ákærði hefði verið kominn upp að henni og hefði ætlað að meina henni inngang inn í húsið. K hefði ekki verið sátt við að ákærði ætlaði að meina henni inngöngu og þau hefðu rifist. K hefði ætlað fram hjá ákærða og ákærði hefði stigið í veg fyrir hana, hún hefði ýtt við ákærða og ákærði hefði ekkert ætlað að hleypa henni framhjá. Í framhaldinu þegar ákærði hefði verið að vísa K út og hefði verið að sveifla höndum, þá hefði hún ætlað að smeygja sér framhjá ákærða en gengið á hægri hönd ákærða sem þá hefði lent í vinstri vanga hennar. Þetta hefði verið óvart. Í framhaldi af þessu hefði hún fallið í gólfið. Ákærði hefði ýtt við henni með fætinum, þó ekki þannig að ákærði væri að sparka í hana, heldur ýtt við henni til að leggja áherslu á það að hún færi út. K hefði staðið á fætur og farið út um dyrnar. Þegar K hefði verið að fara út um dyrnar, þá hefði B komið niður. Hún hefði komið ofan úr einu svefnherberginu á efri hæðinni. B hefði eiginlega ráðist að ákærða með barsmíðum. Ákærði hefði tekið um hendurnar á henni og haldið þeim til þess að varna því að hún gæti lamið ákærða. Ákærði hefði eiginlega lagt hana í gólfið og haldið höndunum, skammað hana og síðan sleppt henni. B hefði staðið á fætur, tekið úlpu, að því er ákærða minnti og hlaupið út í kjölfar móður sinnar. Síðan hefði liðið um mínúta og ákærði séð K hvergi þarna fyrir utan húsið og hefði ákærði gert ráð fyrir að hún hefði farið inn kjallaramegin. Ákærði hefði farið strax niður í kjallara og inn í herbergi þar sem sofið hefðu E, F eiginkona hans og M dóttir þeirra í tveimur aðliggjandi herbergjum. Þegar ákærði hefði komið þar inn í herbergið þá hefði K verið að vekja E og ákærði hefði undið sér strax að K. Ákærði hefði ekki ætlað henni að koma inn í húsið á þessari stundu og vera þarna. Ákærði hefði ætlað að þrífa til hennar, en hún hefði náð að banda ákærða frá sér, smeygt sér undan honum og hlaupið fram hjá honum en þegar hún hefði farið fram hjá ákærða hefði hún fallið um ferðatösku sem legið hefði á gólfinu. Ákærði hefði síðan ýtt við K með fótunum til að leggja áherslu á að hún færi út, ekki með þeim hætti að ákærði væri að meiða hana. K hefði síðan farið út úr húsinu. Ákærði kvaðst ekki hafa átt frekari viðskipti við K og B. Ákærði hefði síðan farið upp í eldhús þegar þetta hefði verið um garð gengið. E hefði komið með ákærða upp og stuttu síðar hefði lögreglan komið á vettvang. Aðspurður hvað K hefði sagt við ákærða sagði ákærði að hún hefði viljað nýta sinn rétt, hún átti heima þarna náttúrulega og hefði talið að sér vegið hvað það varðaði að ákærði hefði haft uppi orð um að hún hefði brotið trúnað á ákærða. Ákærði kvaðst aðspurður hafa verið lítilsháttar ölvaður, K hefði verið áberandi ölvuð. Ákærði kvaðst vera 1.96 cm á hæð og 93 kg að þyngd og kvaðst gera ráð fyrir að K væri 1.70 á hæð og þyngdin í kringum 70 kg. Ákærði taldi sig ekki hafa verið að ráðast á K. Ákærði kvað B hefði búið hjá ákærða og K frá því hún hefði verið fimm ára og þar til fyrir einu og hálfu til tveimur árum. Ákærði sagði það rangt að hann hefði ýtt við henni þannig að hún hafi fallið og svo sparkað í hana. Ákærði kvað B vera svipaða á hæð og mamma sín og líklega ívið þyngri. Ákærði útskýrði áverka á eyrnasnepli K þannig að hún hefði gengið á hönd hans, þegar ákærði hefði verið að leggja áherslu á að vísa henni út úr húsinu, hefði hægri hönd hans lent á vinstri vanga hennar. Eyrnalokkurinn hefði verið í vinstra eyrnasnepli hennar og hugsanlega mætti leiða rök að því að það hefði sprungið fyrir þarna við eyrnalokkinn í það skiptið. Aðra áverka kvaðst ákærði ekki geta útskýrt.

Vitnið K gaf skýrslu hjá lögreglu þann 11. júlí 2007. Vitnið kvað hafa verið haldið ættarmót hjá fjölskyldu ákærða og í kjölfar þess hafi þau hjónin farið að skemmta sér á ...hátíð í P-götu. Hún og F hefðu farið niður í bæ á undan eiginmönnunum. Þegar þau hafi hist í P-götu hafi ákærði virst í þungu skapi. Hann hefði hreytt í vitnið að hún væri „djöfulsins drusla“ og hrint henni svo hún hefði kastast á aðra konu. Vitnið kvaðst hafa forðað sér og sest niður rétt hjá. Ákærði hefði síðan gengið til hennar og talað við hana en vitnið hefði ekki skilið hvað ákærði hefði meint. Vitnið sagði að ákærði hefði síðan farið og spjallað við annað fólk. Vitnið hefði fylgst með ákærða smá stund en síðan ákveðið að fara heim. Á heimleiðinni hefði vitnið orðið þess vart að ákærði hefði gengið á eftir henni í nokkurri fjarlægð. Vitnið hefði hringt í ákærða og spurt hvort þau ættu að verða samferða heim. Ákærði hefði þá virst í fínu skapi og fundist vitnið fyndið að leggja þetta til. Vitnið hefði orðið pirrað og skellt á ákærða en hringt í hann aftur. Ákærði hefði þá samþykkt að koma heim með vitninu. Vitnið kvaðst hafa átt orðaskipti við ákærða sem hefðu ekki verið jákvæð og hefði ákærði orðið reiður og farið á undan heimleiðis. Vitnið kvaðst hafa hitt Ö og konu hans, Æ og hefði þegið heimboð til þeirra. Vitnið kvaðst hafa dvalið hjá Ö og Æ í um tvær klukkustundir en þá lagt af stað heim. Vitnið kvaðst hafa farið inn í húsið um inngang á suðurhlið hússins. Um leið og vitnið hefði komið inn um dyrnar hefði ákærði komið á móti henni úr eldhúsinu. Ákærði hefði sagt vitninu að „drulla sér út“. Ákærði hefði gengið að vitninu, þrifið í hana og slegið hana hnefahöggi. Höggið hefði verið þungt og komið á vinstra eyra svo vitnið hefði kastast í gólfið. Vitnið kvaðst ekki muna hvernig hún hefði komist aftur á fætur en hún hefði komið sér út úr húsinu. Vitnið kvaðst hafa farið rakleiðis að vesturinngangi hússins, niður í kjallara og beint inn í herbergi þar sem E og eiginkona hans hefðu gist. Ákærði hefði þá birst skyndilega og hrint vitninu í gólfið. Ákærði hefði þar sparkað í fætur hennar fyrir neðan hné, a.m.k. tvisvar. Vitnið kvaðst telja að E og F hefðu orðið vitni að árásinni. C, faðir E, hefði einnig verið kominn niður í herbergið. Vitnið kvaðst hafa komið sér á fætur og farið aftur úr húsinu. Þegar út var komið hefði vitnið séð að B, dóttir hennar og fósturdóttir ákærða, hefði verið komin út í garð og verið að tala í farsíma. Í mesta lagi fimm mínútum síðar hefði lögreglan komið á staðinn.

Vitnið K gaf skýrslu við aðalmeðferð málsins þann 10. júní sl. Aðspurð um málsatvik sagði vitnið að þau hefðu orðið viðskila, en vitnið hefði farið með vinum vitnisins á ....hátíð niður á P-götu. Ákærði hefði farið heim. Vitnið hefði farið með vinum þeirra heim til þeirra og vitnið hefði setið með þeim í svona klukkutíma og síðan gengið heim. Vitnið kvaðst hafa ætlað að læðast inn sunnanmegin í húsinu. Þegar vitnið hefði komið inn þá hefði ákærði komið á móti vitninu og ekkert sáttur við að vitnið kæmi svona seint og hefði skipað vitninu út úr húsi. Vitnið hefði ekkert verið sammála ákærða, vitnið hefði ætlað inn. Vitnið hefði verið þreytt og drukkin, svo vitnið hefði ætlað að æða inn. Vitnið hefði gripið í ákærða en hann hefði lagt mikla áherslu á að vitnið færi út, beint hendi sinni að dyrunum með þeim afleiðingum að vitnið hefði einhvern veginn gengið í veg fyrir þessa handarhreyfingu ákærða. Eyrnalokkurinn hefði spýst úr vitninu. Vitnið hefði sleppt takinu á ákærða og ætlað að ná í lokkinn sem hefði dottið á gólfið. Vitnið hefði dottið við en fundið festinguna. Vitnið hefði dottið í gólfið og risið upp aftur. Vitnið hefði gengið út, sömu leið til baka, og farið inn niður í kjallara, þar sem næturgestir hefðu verið hjá vitninu og ákærða. Vitnið hefði ætlað að vekja E, frænda ákærða, og biðja hann að hjálpa vitninu að komast inn. Vitnið hefði verið að vekja hann en þá hefði ákærði komið niður og hefði þrifið eitthvað í vitnið sem hefði náð að losa sig. Einhverjar töskur hefðu verið þarna fyrir, vitnið hefði dottið um þær. Ákærði hefði ýtt við vitninu fram að hurðinni. Vitnið hefði náð að standa upp og fara út. Þar hefði dóttir vitnisins verið úti á lóð með síma við eyrað og svo hefði lögregla komið. Þetta hefði allt gerst voða hratt. Aðspurð um að lýsing vitnisins í lögregluskýrslu væri önnur og beðin um að lýsa hvað hefði breyst frá því að lögregluskýrslan var gerð, sagði vitnið að ekkert hefði breyst. Vitnið kvað ákærða hafa orðið ósáttan við hvað vitnið hefði komið seint heim og að vitnið hefði orðið viðskila við ákærða. Vitnið kvaðst muna eftir að ákærði hefði sagt að vitnið væri djöfulsins drusla. Vitnið kvaðst hafa verið mikið ölvuð. Aðspurð um að vitnið hefði sagt í lögregluskýrslu að ákærði hefði gengið að vitninu, þrifið í vitnið, slegið vitnið hnefahöggi og að sögn vitnisins hefði höggið verið þungt og komið á vinstra eyrað og vitnið hefði kastast í gólfið á steinflísar, sagði vitnið að þetta væri ekki rétt. Aðspurð af hverju vitnið hefði sagt rangt frá fyrir lögreglu sagðist vitnið ekki hafa verið tilfinningalega í jafnvægi þarna. Það væri meira en að segja það að fá ókunnugan mann til sín, fá hann inn á gafl til sín og opna sig, vitnið hefði bara ekki verið í jafnvægi, þetta hefði allt gerst svo hratt. Aðspurð hvort ákærði hefði komið í kjallarann og hrint vitninu í gólfið kvað vitnið nei við, ákærði hefði hrint vitninu, hann hefði ýtt vitninu til hliðar, vitnið hefði náð einhvern veginn að losa sig og stigið einhvern veginn ofan í ferðatösku á þessum klossaskóm sem vitnið hefði verið í og dottið þar. Aðspurð um að vitnið hefði sagt í lögregluskýrslu að þar hefði ákærði sparkað í fætur vitnisins fyrir neðan hné a.m.k. tvisvar, sagði vitnið að hún „bara ýttist fram á gang sko“. Aðspurð um að vitnið hefði einnig sagt í lögregluskýrslu að vitnið hefði borið hendur fyrir höfuð sér og dregið fæturna upp sagði vitnið að þetta væri eitthvað ofmælt. Þessi taska hefði verið þarna, vitnið hefði fallið við hana og ákærði hefði ýtt vitninu fram. Vitnið hefði staðið upp og farið út. Aðspurð um að vitnið kannaðist ekki við að lögregluskýrslan væri rétt sagði vitnið að vel gæti verið að vitnið hefði orðað þetta svona við lögregluna, en þetta hefði ekki verið svona.

Vitnið B gaf skýrslu hjá lögreglu þann 27. júlí 2007. Vitnið sagði að ákærði væri giftur móður vitnisins og væri faðir systur vitnisins. Vitnið hefði hingað til alltaf litið á ákærða sem föður vitnisins. Vitnið kvaðs umræddan morgun hafa vaknað við læti og farið niður. Þá hefði vitnið séð ákærða halda í móður vitnisins og sparka í hana þannig að hún hefði dottið. Það væru þarna tvær tröppur niður á sólpall. Vitnið hefði séð móður vitnisins fara út og hefði vitnið ekki séð meira til hennar. Vitnið kvaðst ekki muna hvort vitnið hefði tekið í ákærða eða ýtt honum og spurt hvað væri að honum. Þá hefði ákærði rifið í hár vitnisins og farið ofan á vitnið og reynt að kyrkja hana. Vitnið sagðist ekki muna hvernig hún hefði losað sig en kvaðst muna að þegar hún hefði reynt að standa upp hefði ákærði sparkað í fætur vitnisins og þegar vitnið hefði reynt að snúa sér við hefði hann sparkað í maga hennar. Þá hefði ákærði kallað á eftir vitninu og sagt henni að koma sér út. Þá hefði C, maður systur ákærða, komið niður. Vitnið hefði farið út og reynt að finna móður vitnisins. Vitnið hefði hvergi séð móður vitnisins og hefði gengið aftur að húsinu. Vitnið hefði þá séð að kjallaradyrnar hefðu verið opnar og hlaupið inn. Þar hefði vitnið séð móður vitnisins vera að vekja E og F. Vitnið hefði þá heyrt öskur í ákærða og að hann hefði verið virkilega reiður á leiðinni niður. Vitnið hefði af hræðslu hoppað upp í sófa. Hann hefði ruðst á vitnið inn í herbergið. Þá hefði vitnið hlaupið út og inn um útidyrnar uppi og hlaupið upp í herbergi systur vitnisins og náð í síma sinn. Vitnið hefði síðan hlaupið út á götu og hringt í lögregluna. Lögreglan hefði komið og skutlað vitninu og móður vitnisins upp á sjúkrahús. Aðspurt hvar ákærði hefði sparkað í móður vitnisins sagði vitnið að hann hefði sparkað allavega í bakhlutann en vissi ekki hvar. Ákærði hefði haldið í hana og síðan sparkað. Aðspurt hvort einhver hefði séð ákærða sparka í vitnið og móður vitnisins kvaðst vitnið halda að C hefði séð eitthvað. Nánar aðspurt sagði vitnið að faðir E hefði trúlega séð eitthvað en kvaðst ekki vita með E og F. Aðspurt hvort árásin hefði verið yfirstaðin þegar móðir vitnisins hefði verið að vekja E og F kvaðst vitnið ekki vita hvað gerst hefði eftir það. Þá hefði móðir vitnisins verið með blóð á eyranu og kúlu á höfðinu. Vitnið kvað ákærða hafa verið undir áfengisáhrifum og verið mjög æstur. Vitnið hefði sjálf drukkið um kvöldið en hefði verið hætt um kl. tvö og farið heim og hefði verið búin að sofa síðan kl. þrjú. Móðir vitnisins hefði verið undir áhrifum áfengis. Vitnið kvaðst hafa fengið mar á bringuna, og klórsár rétt fyrir ofan marið, marbletti á lærinu og hefði fundið til í öðrum kálfanum. Vitnið hefði verið með eins og harðsperrur í hálsi en ekkert hefði sést þar. Vitnið kvaðst ekki hafa leitað til læknis vegna þessa. Einn lögregluþjónn hefði fundið hálsmen vitnisins í hári vitnisins. Ákærði hefði náð að slíta það. Kærasti vitnisins hefði séð marblett á bringunni.

Vitnið B skoraðist undan vitnisburði við aðalmeðferð málsins.

Vitnið T-kk-nf H-kk-nf, lærlingur í dómsmálaráðuneytinu, gaf skýrslu við aðalmeðferð málsins þann 10. júní sl. Vitnið kvaðst hafa haft afskipti af málinu sem lögreglumaður. Aðspurður um málavexti sagði vitnið að þeir hefðu fengið útkall mjög seint um nóttina eða snemma um morgun, að heimili X, þar sem hefði verið tilkynnt að hann væri í slæmu ástandi. Þeir hefðu mætt á staðinn, vitnið ásamt M-kk-þgf S-kk-þgf og J-kk-þgf K-kk-þgf. Þeir hefðu farið inn í húsið og allt verið orðið rólegt. Hefðu K og B beðið fyrir utan húsið og verið í miklu uppnámi. Ákærði hefði verið mjög rólegur. Þeir hefðu farið með K og B í bifreið og rætt um það hvort þær vildu ekki fara niður á spítala og hefði það verið samþykkt. Vitnið kvaðst ekki hafa rætt við ákærða en kvaðst hafa spurt K hvort hún hefði einhverja áverka og hún hefði svarað neitandi. Vitnið hefði séð að það blæddi úr eyranu á henni. Það hefði verið það eina sem vitnið hefði séð á henni. B hefði verið mjög reið, í miklu uppnámi og blótað ákærða mikið. Vitnið kvaðst hafa skilið við þær á sjúkrahúsinu. Vitnið kvað K hafa verið eitthvað ölvuð en vitnið var ekki viss um B.

Vitnið M-kk-nf S-kk-nf, nemi, gaf skýrslu við aðalmeðferð málsins þann 10. júní sl. Vitnið kvaðst hafa haft afskipti af málinu sem lögreglumaður. Aðspurður um málavexti sagðist vitnið hafa komið þarna fljótlega eftir að hringt hefði verið og þá hefðu K og B verið fyrir utan úti á gangstétt. Vitnið kvaðst ekki hafa rætt við ákærða en B hefði sagt að ákærði væri eða hefði verið eitthvað æstur inni og hún hefði hlaupið út vegna þess. K hefði eiginlega ekkert sagt við vitnið. Vitnið kvað K hafa verið brugðið en treysti sér ekki til að segja neitt um ölvunarástand hennar. Vitnið kvaðst ekki hafa séð á ákærða að hann væri ölvaður. Aðspurður um stöðu vitnisins í lögreglunni á þessum tíma kvaðst vitnið hafa verið og vera enn sumarafleysingamaður þarna...........

Aðspurður sagði vitnið að hann væri unnusti systur kærasta B.

Vitnið J-kk-nf A-kk-nf K-kk-nf, lögreglumaður á Suðurnesjum, gaf símaskýrslu við aðalmeðferð málsins þann 10. júní sl. Aðspurður kvaðst vitnið hafa farið sem lögreglumaður á vettvang og tekið skýrslu af eiginkonu ákærða og dóttur. Aðspurður um aðstæður á vettvangi kvaðst vitnið hafa mætt ásamt tveimur öðrum lögreglumönnum, T-kk-þgf og M-kk-þgf. Það hefði verið víst að ákærði hefði misst stjórn á skapi sínu og gengið í skrokk á eiginkonunni. Eiginkona ákærða hefði verið með einhver meiðsl og þeir hefðu fengið þau ráð frá gestkomandi að það væri ekki ráðlegt að tala við ákærða, hann væri sem sagt ekki í góðu andlegu ásigkomulagi. Það hefði verið ákveðið að fara með hana niður á spítala og koma svo aftur upp eftir og ná í ákærða. Þegar þeir hefðu komið aftur hefði hann beðið þeirra og hefði verið ósköp rólegur. Vitnið og ákærði hefðu drukkið kaffi saman og hann hefði viðurkennt að hafa misst stjórn á sér og hefði þótt það afskaplega leitt. Hefði verið augljóst að þarna hefðu átt sér stað einhver átök. Aðspurður hvers vegna það hefði verið augljóst að átök hefðu átt sér stað sagðist vitnið hafa verið starfandi lögreglumaður í 14 – 15 ár. Þegar maður komi inn á heimili þar sem eitthvað slíkt hafi átt sér stað þá finni það á andrúmsloftinu hjá fólkinu í kring. Það gangi á nálum og þannig hefði ástandið verið. Það hefði ekkert verið búið að brjóta húsgögn eða neitt slíkt en það hefði verið alveg augljóst að þarna hefði verið mjög eldfimt ástand sem kallað væri. Fólkið á svæðinu hefði verið hrætt. Vitnið kvaðst hafa rætt við K og hefði hún sagt að þau hefðu verið að skemmta sér um nóttina og ekki verið samferða heim. Þegar heim hefði verið komið hefði ákærði verið mjög reiður, ósáttur við hana, kallað hana einhverjum ljótum nöfnum og slegið til hennar. Vitnið kvað skýrslutaka þess af K þremur dögum síðar ekki hafa verið óeðlilega. Kvaðst vitnið hafa beðið K að segja frá hvað hefði gerst. Vitnið kvaðst aðspurður vera rannsóknarlögreglumaður og hefði verið það í nokkur ár. Vitnið kvaðst vera mjög vanur að taka skýrslur. Vitnið sagði nánar aðspurt að skýrslutaka byrjaði þannig að hann kynnti vitninu þær reglur sem gilda um vitnisburð og þær undanþágur sem eru í gildi og síðan bæði hann fólk að segja frá og ef einhver atriði væru óskýr þá spyrði hann spurninga kringum það. Aðspurður hvort ölvun geti verið þáttur í því að menn muni ekki atburði nákvæmlega eða rétt sagði vitnið að það væri oftast þannig ef að langt er um liðið eða vegna ástands, eins og t.d. ölvunar, að það muni ekki en það væri mjög sjaldan sem fólk muni ekki einhverjum örfáum dögum síðar. Vitnið staðfesti að það sem kæmi fram í frumskýrslu væri það sem vitnið hefði haft eftir viðkomandi. Vitnið kvað K hafa verið allsgáða við skýrslutökuna.

Vitnið C gaf skýrslu hjá lögreglu þann 15. nóvember 2007. Vitnið sagði að ákærði væri bróðir konu vitnisins, D. Vitnið kvaðst hafa vakna og gengið niður í stofu. Þá hefði vitnið séð ákærða reka B út. Það hefði verið það fyrsta sem vitnið hefði séð til ákærða. Þá hefði vitnið heyrt einhvern umgang og læti niðri og hefði ákærði verið þar niðri í herberginu þar sem F og E hefðu sofið. Miklar hjónaerjur hefðu verið á milli þeirra sem hefðu endað með því að ákærði hefði rekið K út líka. Vitnið hefði ætlað að fá lánaða bifreið hjá ákærða og fara með K og B einhvern hring til að róa þetta allt niður. Þær hefðu þá verið komnar niður á götu niðri á horni. Þegar vitnið hefði verið á leiðinni út hefði lögreglan komið. Vitnið kvaðst aldrei hafa séð ákærða ráðast að B. Þegar vitnið hefði komið niður hefði hann séð K liggja á gólfinu og ákærði hefði greinilega eitthvað gert. Vitnið hefði ekki séð ákærða slá hana en það hefði blætt úr henni þegar vitnið hefði komið niður. Vitnið hefði reiknað með að ákærði hefði slegið K-kvk-þf því hún hefði verið blóðug. Vitnið hefði ekki séð nein átök.

Vitnið C gaf skýrslu við aðalmeðferð málsins þann 10. júní sl. Aðspurður kvaðst vitnið ekki hafa séð nein átök en hefði heyrt bara rifrildi milli K og ákærða. Vitnið kvaðst hafa verið vitni að því þegar ákærði hefði rekið K og B út. Vitnið kvað ekki rétt að hann hefði séð K liggja í gólfinu, þegar vitnið hefði komið niður í kjallara þar sem þau sváfu, sonur vitnisins og tengdadóttir, þá hefði ákærði verið að vísa K út. Vitnið hefði aldrei séð neitt þar á milli annað en að hann væri að reka hana út. Vitnið kvaðst ekki vita frekar um framhaldið annað en það að þær hefðu farið út. Aðspurður um að haft væri eftir vitninu í hljóðupptöku að ákærði hefði greinilega lagt á hana hendur en vitnið hefði ekki séð það, kvaðst vitnið ekki minnast þess að hafa sagt þetta, að hann hefði lagt á hana hendur. Vitnið hefði alveg eins getað haldið að hún hefði dottið á leiðinni heim og hruflað sig eitthvað þá. Vitnið kvaðst aldrei hafa séð ákærða leggja á hana hendur. Vitnið kvaðst hafa séð blóð á kinn K.

Vitnið D gaf skýrslu hjá lögreglu þann 15. nóvember 2007. Vitnið kvaðst vera systir ákærða. Aðspurt um málsatvik sagði vitnið að um kl. sex að morgni hefði vitnið heyrt umgang niðri í stofu. Vitnið hefði farið niður og séð ákærða á vappi. Þau hefðu farið inn í eldhús og fengið sér kaffi og talað saman í góða stund. Vitnið hefði beðið ákærða að fara að sofa en hann hefði neitað því og sagst ætla að bíða eftir K, sem hann hefði beðið eftir í tvo tíma. Vitnið hefði farið upp í rúm og hurð svefnherbergisins hefði verið opin til hálfs. Vitnið hefði séð K koma inn. Vitnið hefði heyrt þau byrja að rífast en ætlað að ýta því frá sér. Vitninu hefði fundist hávaðinn í þeim aukast. Vitnið hefði vakið eiginmann sinn og beðið hann að skakka leikinn. C hefði gert það og þögn orðið. Vitnið hefði séð útundan sér að B hefði hlaupið út úr herberginu sem hún hefði sofið í. Vitnið hefði heyrt ákærða reka hana út. Í því hefði C komið upp og sagst ætla að klæða sig og fá lánaðan jeppa hjá E til að fara með þær mæðgur í bíltúr og róa þær niður og jafnvel fara með K á spítalann af því það blæddi úr henni. Þegar C hefði verið farinn hefði vitnið klætt sig og farið litið út um glugga. Hún hefði þá séð þau standa úti á horni og B hefði talað í farsíma. Þá hefði hún verið búin að hringja í lögregluna og þrír lögreglumenn hefðu komið inn. Rætt hefði verið við ákærða inni í eldhúsi. Spjallinu hefði lokið og þeir hefðu komið fram. Þá hefði ákærði sagt að hann viðurkenndi að hafa gefið henni löðrung, hann hefði verið búinn að bíða eftir henni í tvo tíma og hefði verið orðinn full óþreyjufullur. Vitnið tók fram að þau hjónin hefðu ekki haft áfengi um hönd. Vitnið sagði að framburður B um að ákærði hefði lagt á hana hendur sofandi inni í rúmi væri uppspuni hjá henni. Nánar aðspurt kvaðst vitnið hafa verið uppi í svefnherbergi. Gengnar væru um fjórar tröppur upp í svefnálmuna. Herbergið þar sem ákærði, K og B hefðu verið væri við hliðina. Vitnið hefði heyrt allt sem fram hefði farið en þó ekki heyrt orðaskil. Vitnið hefði bara heyrt þegar ákærði hefði verið orðinn svolítið hávær þegar hann hefði verið að reka B út. Vitnið kvaðst ekki hafa séð nein átök.

Vitnið D gaf skýrslu við aðalmeðferð málsins þann 10. júní sl. Vitnið kvaðst hafa séð mjög lítið. Hefði vitnið verið vakandi þegar K hefði komið heim og hefðu hún og ákærði farið að rífast. Hafi rifrildið ágerst og þá hefði vitnið ýtt við manni sínum og beðið hann að fara niður og skakka leikinn, sem hann hefði gert. Vitnið kvaðst ekki hafa séð nein átök. Vitnið kvaðst hafa heyrt ákærða segja K-x-x að snauta út.

Vitnið E gaf skýrslu hjá lögreglu þann 1. ágúst 2007. Vitnið sagði að ákærði væri móðurbróðir vitnisins og K væri eiginkona ákærða. Vitnið kvaðst hafa verið gestkomandi hjá ákærða og K-kk-þgf ásamt eiginkonu vitnisins og tveimur dætrum. Þau hefðu verið sofandi í tvískiptu herbergi í kjallara. Vitnið hefði vaknað við að K og B dóttir hennar hefðu komið inn í herbergið. Í kjölfar þeirra hefði ákærði komið. Vitninu hefði orðið ljóst að það væri „einhver skelfing í gangi“. B hefði staðið nær ákærða og hann hefði tekið í hana og sagt henni að koma sér út. Hefði hann tekið í hana og rifið hana fram með sér þannig að hún hefði farið út úr herberginu. Síðan hefði ákærði gengið að K og sagt henni að koma sér út. Ákærði hefði tekið í K og kippt henni að sér svo hún hefði fallið í gólfið. Vitnið hefði þá þotið upp úr rúminu og þá hefði K legið í hnipri á gólfinu. Vitnið hefði spurt hvað gengi á en ekki fengið neitt svar frá þeim. Vitnið kvaðst á þeim tímapunkti hafa áttað sig á því að ákærði væri öskuillur og hann hefði stöðugt sagt við hana að koma sér út. Vitnið kvaðst hafa séð ákærða sparka einu sinni í sitjanda K þar sem hún hefði legið á gólfinu. Vitnið hefði beðið ákærða að róa sig niður og hætta. Vitnið sagði að F hefði verið vöknuð og hún hefði orðið mjög hrædd. Á meðan K hefði legið á gólfinu hefði faðir vitnisins, C, komið. K hefði farið út úr herberginu en vitnið hefði ekki séð þegar hún hefði farið. Vitnið hefði ekki fylgst með henni þar sem vitnið hefði verið að róa ákærða niður. Rétt síðar hefði ákærði farið upp en vitnið hefði farið að huga að F og M dóttur sinni sem hefði sofið á gólfinu innar í herberginu. Eftir að hafa talað við F hefði vitnið farið upp og séð ákærða sitja við eldhúsborðið. Ákærði hefði verið mjög rólegur miðað við aðstæður og hefði sagt vitninu að hann hefði verið búinn að bíða eftir K í tvo tíma. Vitnið hefði litið út um eldhúsgluggann og hefði séð B og K úti á lóðinni út við veg. Skömmu síðar hefði lögreglubifreið komið. Vitnið kvaðst hafa farið að sofa um klukkan fimm og vaknað við það að K og B hefðu komið inn í herbergið þar sem vitnið hefði sofið. Vitnið kvaðst því ekkert vita um samskipti ákærða við mæðgurnar fyrir þann tíma. Aðspurt hversu langur tími hefði liðið frá því að K og B vöktu vitnið og þar til K hefði farið út úr herberginu sagði vitnið að það hefði verið stutt, kannski þrjár til fjórar mínútur.

Vitnið E gaf skýrslu við aðalmeðferð málsins þann 10. júní sl. Vitnið skýrði svo frá að hann hefði vaknað undir morgun, en vitnið hefði verið niðri í kjallara með konu vitnisins og dóttur. Vitnið hefði vaknað við það að hurð hefði verið opnuð. Mæðgurnar, B og K, hefðu komið inn, K á undan, B síðan og svo hefði ákærði komið þar á eftir. Vitnið hefði heyrt og skynjað að það væri ekkert allt í lagi, það hefði verið farið frekar hratt inn. Ákærði hefði síðan spurt hvað þau væru að gera hér, vildu þau ekki bara koma sér út héðan. Ákærði hefði gengið á milli B og K. Nokkuð fljótlega hefði B farið út úr herberginu. Síðan gerist það að vinstra megin við ákærða hefði K staðið og hann hefði beðið hana að fara út, ýtt við henni og við það hefði hún fallið við á ferðatösku þeirra hjóna sem hefði verið þar á gólfinu. Mjög fljótlega hefðu þau bæði farið út, ákærði og K. Aðspurður hvort vitnið hefði séð einhver átök sagðist vitnið svosem ekki kalla það átök þegar ákærði hefði ýtt við henni. Vitnið hefði ekki séð neinar barsmíðar. Aðspurður um að vitnið hefði í lögregluskýrslu sagst hafa séð ákærða taka í B og rífa hana fram og ganga síðan að K og segja henni að koma sér út, vitnið hefði þotið upp úr rúminu og þá hefði K legið í hnipri á gólfinu, vitnið hefði spurt hvað gengi á en lítið hefði verið um svör, ákærði hefði verið öskuillur og sagt stöðugt við hana að koma sér héðan út, kvaðst vitnið muna eftir þessu. Aðspurður um að vitnið hefði í lögregluskýrslu síðan sagst hafa séð ákærða sparka einu sinni í sitjanda K þar sem hún hefði legið á gólfinu sagði vitnið að þegar K hefði fallið um töskuna, hvort hann hefði þá verið að dangla í átt að henni, þá jafnvel í töskuna, en vitnið kvaðst ekki gera sér grein fyrir því.

Aðspurður kvaðst vitnið ekki geta útilokað það að K hafi dottið um ferðatösku vegna eigin ölvunar frekar en vegna framferðis ákærða sjálfs. Vitnið kvaðst hafa verið undir áhrifum áfengis um nóttina.

Vitnið F gaf skýrslu hjá lögreglu þann 1. ágúst 2007. Vitnið sagði að ákærði væri móðurbróðir E, eiginmanns vitnisins og K væri eiginkona ákærða. Vitnið kvaðst hafa verið sofandi ásamt E og dóttur þeirra M í kjallaraherbergi að ..... Um klukkan 7:30 að morgni hefði vitnið vaknað upp við læti og að manneskjur væru komnar inn í herbergið. Vitnið hefði síðan áttað sig á því að þetta væru ákærði, K og B dóttir hennar. Vitnið hefði séð á svip ákærða að eitthvað mikið væri í gangi og hefði heyrt að K og B hefðu báðar verið grátandi. Ákærði hefði sagt ljót orð við B og sparkað í rass hennar svo hún hefði hrökklast út. Þá hefðu þau farið að tala til ákærða. Ákærði hefði sinnt því í engu og hrint K sem hefði dottið ofan á ferðatösku á gólfinu. Við þetta hefði E risið upp. C, faðir E, hefði þá verið kominn þarna að. Eftir það hefði ákærði sparkað tvisvar eða þrisvar í K þar sem hún hefði legið á gólfinu. K hefði verið í hnipri og varið sig. Vitnið hefði ekki séð hvar spörkin hefðu komið í K en fannst sem það hefði verið í fótleggi eða afturhluta hennar. Þá hefði S, dóttir ákærða og K, komið að dyragættinni en hefði ekki séð hvað hefði gerst inni í herberginu. Í kjölfar S hefði komið D, móðir E og systir ákærða. D hefði ekki stoppað við nema í augnablik því hún hefði tekið S með sér og þær farið upp. Vitnið minnti að K hefði staðið upp af sjálfsdáðum en ákærði ítrekað sagt henni að koma sér út. Ákærði hefði staðið aftan við K, tekið í axlir hennar og spyrnt í rass hennar og við það hefði K henst út úr herberginu. Eftir þetta hefði ákærði farið upp og E fylgt honum eftir. Vitnið hefði farið út til að huga að B og K. Þegar vitnið hefði komið út hefði hún séð B að tala í síma og K hefði staðið hálfgrátandi þar skammt frá. Vitnið hefði séð að blóð hefði verið við eyra K. Vitnið hefði tekið utan um K og talað til hennar. Vitnið hefði farið aftur inn í húsið og í herbergið þar sem hún hefði dvalið. Þar hefði vitnið hitt E og sagst vilja fara og hefði E tekið undir það. Vitnið hefði síðan farið upp og þar hefði hún séð ákærða sitjandi á stól og þá hefði hann verið orðinn rólegur. Vitnið hefði látið ákærða vita að hún væri að fara. Vitnið hefði síðan tekið saman dót sitt og yfirgefið húsið. Þegar vitnið hefði verið að fara hefði lögreglan verið komin á staðinn. Aðspurt hvort vitnið hefði átt einhver samskipti við ákærða og K áður en vitnið gekk til náða fyrr um nóttina kvaðst vitnið hafa hitt K fyrr um nóttina. Þá hefði K verið að tala við mann sem hún hefði áður verið gift og kynnt hann fyrir vitninu. K hefði verið mjög ölvuð og hefði verið orðin það fyrr um kvöldið. K hefði verið það ölvuð að hún hefði vakið athygli á sér. Vitnið kvaðst ekki hafa hitt ákærða um nóttina.

Vitnið F gaf skýrslu við aðalmeðferð málsins þann 10. júní sl. Vitnið kvaðst hafa vaknað undir morgun við hávaða. Hafi ákærði, K og B komið inn í herbergið og kvaðst vitnið muna eftir einhverju rifrildi. Hefði K verið mjög ölvuð en vitnið hefði orðið minna vör við B. Hún kvað ákærði hafa aðeins ýtt við henni þannig að hún hefði dottið. Aðspurð hvort í hana hefði verið sparkað þar sem hún hefði legið sagðist vitnið hafa legið í rúminu og E hefði staðið upp þannig að vitnið hefði ekki alveg séð hvað hefði gerst. Hún hefði örugglega einhvern veginn legið ofan í ferðatösku þeirra. Hún kvað C hafa komið og örugglega D. Hún kvað B fljótlega hafa farið út. Ákærði hefði ýtt aðeins á eftir henni eða beðið hana um að fara út. Hún kvað ákærða hafa sparkað, en kvaðst ekki gera sér grein fyrir því hvort hann hefði sparkað að henni eða hvort spörkin hefðu farið í töskuna, því hún hefði dottið ofan í þessa ferðatösku.

Vitnið kvað K hafa verið það ölvaða að hún hefði vel getað dottið af þeim sökum. Vitnið kvaðst ekki hafa séð hvar spörk ákærða hefðu lent.

Vitnið G gaf skýrslu hjá lögreglu þann 27. júlí 2007. Vitnið sagði að ákærði væri tengdafaðir vitnisins og stjúpfaðir kærustu vitnisins, B. K væri tengdamóðir vitnisins. Vitnið kvaðst hafa verið staddur í vinnu á höfuðborgarsvæðinu. Vitnið hefði mætt til vinnu klukkan sjö og hefði fengið símhringingu frá B mjög fljótlega. B hefði grátið í símann. Vitnið hefði spurt hvað væri í gangi og B hefði sagt að ákærði hefði „tekið kast“ heima hjá sér. Vitnið hefði spurt hvað væri að gerast og þá hefði B allt í einu öskrað í símann og sagt að hann væri að koma. Vitnið hefði hringt í lögregluna í ....... til að athuga hvort þeir væru að fara á staðinn. B hefði nefnt að hún hefði hringt í lögregluna en þeir væru ekki komnir. Hefði B talað um að það sæist á móður sinni, það væri blóð og sæist á andlitinu á sér. B hefði sagt að hann hefði reynt að kyrkja hana og hefði sparkað í hana. Þetta hefði verið mjög stuttur tími og vitninu hefði ekki gefist tími til að spyrja B. Aðspurt hvort vitnið hefði séð áverka á B sagði vitnið að B hefði komið til höfuðborgarsvæðisins seinni hluta sunnudagsins. Vitnið hefði séð klórfar á bringu hennar og mar þar undir. Vitnið hefði tekið eftir a.m.k. þremur litlum marblettum á fótleggjum hennar sem vitnið myndi eftir. B hefði kvartað undan hálsi en vitnið hefði ekkert séð á hálsi hennar. Vitnið sagðist aðspurt hafa séð áverkana um kl. sjö að kvöldi, um tólf tímum eftir árásina.

Vitnið G gaf skýrslu við aðalmeðferð málsins þann 10. júní sl. Vitnið kvað kærastu sín, B, hafa hringt í vitnið. Hún hefði verið hágrátandi og talað um að það væri eitthvað í gangi heima hjá sér. Hún hefði eitthvað talað um að ákærði væri eitthvað æstur. Á þeim tímapunkti hefði vitnið ekki vitað hvað væri í gangi. Vitnið sagðist hafa byrjað með B í mars 2005. Kvaðst vitnið hafa skilið á þessu símtali að ákærði hefði ráðist á B og mömmu hennar, en ekki hvernig. Vitnið kvaðst hafa hitt B fyrst eftir þennan atburð síðdegis sama dag. Hún hefði verið með marbletti á fótum og klór eða klórfar við hálsinn eða neðan við hálsinn.

Vitnið B-kvk-nf T-kvk-nf B-kvk-nf, læknir, gaf skýrslu við aðalmeðferð málsins þann 10. júní sl. Aðspurð um málsatvik sagði vitnið að lögreglan í .....hefði hringt í vitnið að morgni 8. júlí og beðið vitnið um að hitta K á heilsugæslunni. K hefði sagt vitninu að hún hefði komið heim til sín um kl. sjö þennan morgun og þá hefði sambýlismaður hennar verið heima, tekið á móti henni og veitt henni áverka með ýmist hnefahöggum eða spörkum. Hann hefði einnig ráðist inn til dóttur K. Þær hefðu síðan hlaupið út úr húsi og hringt á lögregluna sem hefði flutt þær á heilsugæsluna. K hefði sagst hafa fengið spörk bæði í vinstri upphandlegg og öxl, vinstri mjöðmina og vinstra megin á andlit og eyra. Vitnið hefði framkvæmt fyrstu skoðun um klukkustund eftir atburðinn. Í fyrsta lagi hefði K greinilega verið í miklu uppnámi vegna þessa. Hún hefði verið með blóðgúl vinstra megin á enni, ofan við augabrúnina, vinstra megin á eyra neðarlega hefði verið storknað blóð og skurður á eyrnasnepli. Hún hefði verið með roðahellu á upphandlegg vinstra megin. Annað hefði ekki verið að sjá við skoðun þennan dag. Vitnið kvaðst hafa skoðað K í eftirskoðun þann 10. júlí. Þá hefði K sagst hafa fundið fyrir verkjaseiðing í höfði frá atburðinum og einnig eymslum á þeim stöðum sem vitnið lýsti. Við skoðun hefði verið komið fram mikið mar undir vinstri augabrúninni og alveg innanvert vinstra megin á nefi og eftir öllu vinstra augnalokinu. Þar hefði hún líka verið mjög aum við þreifingu og einnig vinstra megin á enninu og gagnauganu. Einnig hefðu verið komnir fram marblettir vinstra megin á upphandleggnum þar sem vitnið hefði lýst roðahellunni og einnig hefði hún verið með marblett framan á hægra hné. Aðspurð sagði vitnið að þessir áverkar gætu komið fram við högg og spörk. Aðspurð hvort fall á ferðatösku gæti hafa skilað þessum áverkum sagði vitnið að við fall fengi maður högg og vitnið gæti ekki sagt hvort að þau högg valdi einhvern veginn öðruvísi áverka heldur en högg eftir hnefa eða spörk. Aðspurð sagði vitnið að sagan sem K hefði gefið vitninu samræmdist því sem vitnið hefði fundið við skoðun. Aðspurð kvaðst vitnið ekki hafa skoðað dóttur K-kk-ef.

Aðspurð hvort þessir áverkar gætu samrýmst falli, bæði falli innan eða utan dyra, sagði vitnið að ekki hefði verið að sjá nein ummerki t.d. um sand eða önnur óhreinindi í sárum sem að vitnið sæi oftast þegar fólk detti utan dyra, allavega í andlitinu. Það væri erfitt fyrir vitnið að útiloka eitthvað.

Aðspurð um að fram komi í lögregluskýrslu að K og B hafi yfirgefið sjúkrahúsið áður en vitninu hefði tekist að ljúka aðhlynningu sagði vitnið að skoðun hefði hér um bil verið lokið þegar K hefði farið. Vitnið hefði átt eftir að framkvæma heilataugaskoðun sem almennt verði að gera eftir höfuðhögg. Ekkert sem hefði gerst fram að því hefði gefið neitt tilefni til að ætla að skoðunin hefði orðið afbrigðileg. Aðspurð sagði vitnið að B hefði setið inni meðan á viðtali og skoðun hefði staðið. Þær hefðu gefið söguna að vissu leyti saman. B hefði ekki kennt til neins staðar og ekki beðið um skoðun.

Niðurstaða.

Ákærða er í fyrsta lið ákæru gefin að sök líkamsárás gagnvart eiginkonu sinni eins og þar er nánar greint.

Samkvæmt 45. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála hvílir sönnunarbyrði um sekt sakbornings og atvik, sem telja má honum í óhag, á ákæruvaldinu. Samkvæmt 46. gr. sömu laga metur dómari hverju sinni hvort nægileg sönnun, sem ekki verði véfengd með skynsamlegum rökum, sé fram komin um hvert það atriði sem varðar sekt og ákvörðun viðurlaga við broti og samkvæmt 48. gr. sömu laga skal dómur reistur á sönnunargögnum sem færð eru fram við meðferð máls fyrir dómi.

Ákærði neitar sök. Við skýrslugjöf hjá lögreglu kvaðst ákærði hafa lent í rifrildi við K við inngang inn í íbúðarhús þeirra og hefði hann slegið hana með flötum lófa hægri handar í vinstri vanga. Í kjallara íbúðarhússins hefði ákærði tekið í K til að koma henni úr kjallaranum. K hefði fallið við og ákærði hefði sparkað í fætur hennar og afturenda til að leggja áherslu á að hún færi fram. Við aðalmeðferð málsins kvaðst ákærði hafa lent í rifrildi við K við inngang inn í íbúðarhúsið. Þegar ákærði hefði verið að vísa K út og hefði verið að sveifla höndum, þá hefði hún ætlað að smeygja sér framhjá ákærða en gengið á hægri hönd hans sem þá hefði óvart lent í vinstri vanga hennar. Um atburði í kjallara íbúðarhússins sagði ákærði við aðalmeðferðina að hann hefði ætlað að þrífa til K, en hún hefði náð að banda ákærða frá sér og hefði smeygt sér undan ákærða og hlaupið fram hjá ákærða en þegar hún hefði farið fram hjá ákærða þá hefði hún fallið um ferðatösku sem legið hefði á gólfinu. Ákærði hefði síðan ýtt við K með fótunum til að leggja áherslu á að hún færi út.

Vitnið K lýsti við skýrslugjöf hjá lögreglu atvikum á svipaðan hátt og ákærði gerði við skýrslugjöf þar. Vitnið sagði að ákærði hefði, skömmu eftir að vitnið hefði komið inn í húsið, gengið að henni, þrifið í hana og slegið vitnið hnefahöggi. Höggið hefði verið þungt og komið á vinstra eyra vitnisins. Í kjallara íbúðarhússins hefði ákærði hrint vitninu í gólfið og sparkað í fætur hennar fyrir neðan hné, a.m.k. tvisvar. Við aðalmeðferð málsins sagðist vitnið hafa lent í rifrildi við ákærða. Vitnið sagði að ákærði hefði beint hendi sinni að dyrunum með þeim afleiðingum að vitnið hefði einhvern veginn gengið í veg fyrir þessa handarhreyfingu ákærða. Við þetta hefði eyrnalokkur vitnisins „spýst“ út. Um atburði í kjallara íbúðarhússins sagði vitnið við aðalmeðferðina að ákærði hefði þrifið eitthvað í vitnið sem hefði náð að losa sig. Einhver taska hefði verið þarna fyrir og hefði vitnið dottið um hana. Ákærði hefði síðan ýtt við vitninu fram að hurðinni.

Flest vitni málsins eru tengd ákærða fjölskylduböndum. Við mat á trúverðugleika framburðar þeirra verður að hafa þessi tengsl viðkomandi vitna við ákærða í huga.

Af lýsingum ákærðu og vitna er ljóst að rifrildi átti sér stað á milli ákærða og vitnisins K sem lauk með því að K fékk á sig högg í vinstri vanga. Framburður ákærða og K hefur hins vegar breyst í veigamiklum atriðum. Eins og rakið hefur verið hér að framan skal dómur reistur á sönnunargögnum sem færð eru fram við meðferð máls fyrir dómi. Ákærði og eiginkona hans eru ein til frásagnar um það sem gerðist á efri hæð hússins er hún fékk áverka á andlit. Framburður þeirra fyrir dómi bendir til þess að um óhappatilvik hafi verið að ræða. Hinu sama gegnir um atvik í kjallara hússins en ákærði hefur kannast við að hafa ýtt við eiginkonu sinni með fæti í þeim tilgangi að koma henni út úr húsinu. Þá hafa vitni borið að ákærði hafi sparkað í átt til K en sparkið hafi lent í ferðatösku og þá hefur hún borið fyrir dómi að hún hafi dottið um töskuna. Ljóst er að K fékk áverka af völdum ákærða en þar sem ekki telst sannað að ásetningur hans hafi staðið til þess að skaða hana, einungis að koma henni út úr húsi í kjölfar rifrildis þeirra, verður honum ekki refsað fyrir líkamsmeiðingar af gáleysi, enda voru áverkar Kar ekki slíkir sem í 218. gr. almennra hegningarlaga greinir og verður ákærða því ekki refsað fyrir líkamsmeiðingar af gáleysi, sbr. 219. gr. sömu laga.

Í öðrum lið ákæru er ákærða gefið að sök að hafa veist að B, stjúpdóttur sinni, ýtt við henni svo hún féll í gólfið og sparkað í hana. Engum afleiðingum af þessum verknaði er lýst í ákæru og upplýst er að B leitaði sér ekki læknisaðstoðar. Ákærði neitar sök og B skoraðist undan vitnisburði fyrir dómi. Framburður vitna fyrir dómi er ekki afdráttarlaus um að ákærði hafi veist að B með framangreindum hætti en ljóst er að hann vildi að hún yfirgæfi húsið eins og móðir hennar. Eins og sönnunarstöðu er hér háttað verður því að telja að ekki sé fram komin lögfull sönnun um sekt ákærða að þessu leyti.

Niðurstaða máls þessa verður því sú að ákærði er sýknaður af öllum kröfum ákæruvaldsins í máli þessu.

Eftir þessum úrslitum ber að fella allan kostnað sakarinnar á ríkissjóð, sbr. 1. mgr. 166. gr. laga nr. 19/1991, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, J-kk-ef P-kk-ef, hdl., 373.500 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

H-kk-nf O. A-kk-nf dómstjóri kveður upp dóm þennan. Dómsuppkvaðning hefur dregist vegna embættisanna dómarans.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði, X, skal vera sýkn af öllum kröfum ákæruvaldsins í máli þessu.

Allur kostnaður sakarinnar greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, J-kk-ef P-kk-ef, hdl., 373.500 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

H-kk-nf O. A-kk-nf.