E-183/2022

1. Mál þetta var höfðað 6. desember 2021 og tekið til dóms 2. maí 2023. Stefnandi er Menntasjóður námsmanna, Borgartúni 21, Reykjavík, og stefndi er B.

2. Stefnandi gerir þær dómkröfur að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnanda 5.293.153 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verð-trygging u frá 2. mars 2020 til greiðsludags. Krafist er málskostnaðar úr hendi stefnda.

3. Stefndi krefst þess að verða sýknaður af öllum kröfum stefnanda og að stefnandi verði dæmdur til að greiða stefnda málskostnað.

Málsatvik

4. Fjárkrafa máls þessa er til komin vegna námsláns sonar stefnda sem greitt var út á árunum 2005– 2008 og stefndi tókst á hendur sjálfskuldarábyrgð á. Af því tilefni gaf sonur stefnda út skuldabréf [...] 4. ágúst 2005 í samræmi við lög nr. 21/1992 um Lánasjóð íslenskra námsmanna er giltu þegar lánið var tekið. Lánið er verðtryggt og bar breytilega vexti sem voru 0,4% í samræmi við úthlutunarreglur stefnanda og reiknuðust frá námslokum, en endurgreiðsla hófst tveimur árum eftir námslokin sem voru 29. júní 2008. Lántakinn veitti stefnanda heimild til þess að fylla út samanlagða fjárhæð lánsins, 3.477.560 krónur, og grunnvísitölu, 300,3, inn á skuldabréfið við námslokin í samræmi við ákvæði þágildandi lagaum Lánasjóð íslenskra námsmanna.

5. Stefndi tókst á hendur sjálfskuldarábyrgð á greiðslu lánsins fyrir allt að 6.500.000 krónum miðað við grunnvísitölu 240,7, auk þess sem ábyrgðin tók til greiðslu vaxta, verðbóta, dráttarvaxta og alls kostnaðar ef kæmi til vanskila.

6. G reiðsla lánsins tók mið af fyrrgreindum lögum og bar að greiða af láninu tvisvar á ári, a nnars vegar fasta fjárhæð sem tók mið af breytingum á neysluvísitölu með gjalddaga 1. mars ár hvert og hins vegar 1. september ár hvert tekjutengda fjárhæð sem tók mið af hlutfalli af tekjustofni lántaka árið á undan að teknu tilliti til föstu greiðslunnar.

7. Afborganir af láninu hófust 1. mars 2016 þar sem þær höfðu frestast til þess tíma þar sem lántaki var að greiða af eldra námsláni sem hafði forgang í samræmi við 18. gr. laga um Lánasjóð íslenskra námsmanna.

8. Bú lántakanda var tekið til gjaldþrotaskipta 11. desember 2019 og féll lánið þá allt í gjalddaga í samræmi við ákvæði 99. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o. fl. Stefn-andi lýsti kröfu í þrotabú lántaka og höfðar því ekki málið á hendur honum. Skiptum á þrotabúinu lauk 14. október 2021 og fékkst ekkert greitt upp í kröfu stefnanda.

9. Er lánið gjaldféll var hámarksfjárhæð þess sem stefndi bar sjálfskuldarábyrgð á samkvæmt útreikningum stefnanda 13.723.722 krónur miðað við vísitölu neysluverðs í nóvember 2021, 508,2. Eftirstöðvar lánsins voru á hinn bóginn 5.293.153 krónur á úrskurðardegi og er það dómkrafa málsins á hendur stefnda í máli þessu.

10. Stefnandi sendi stefnda lögboðna tilkynningu um stöðu ábyrgðar hans 4. febrúar 2020 þar sem fjárhæð lánsins var skilgreind sem 5.302.917 krónur og staða þess skilgreind sem í skilum. Með bréfi 17. sama mánaðar tilkynnti stefnandi stefnda um gjaldþrot aðal-skuldara.

Helstu málsástæður stefnanda

11. Málsókn stefnanda á hendur stefnda er byggð á greiðsluskyldu stefnda vegna sjálfskuldarábyrgðar sem hann hafi tekist á hendur vegna greiðslu láns lántaka allt að tilgreindri fjárhæð, 6.500.000 krónum, sem miðast við grunnvísitölu 240,7 samkvæmt ákvæðum skuldabréfs sem gefið var út af þessu tilefni. Þá taki ábyrgðin til greiðslu vaxta, verðbóta, dráttarvaxta og alls kostnaðar ef til vanskila kæmi en um endurgreiðslu lánsins færi samkvæmt þágildandi lögum um Lánasjóð íslenskra námsmanna, sbr. einnig lög nr. 60/2020 um Menntasjóð námsmanna. Málsóknina styður stefnandi við XVII. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála í samræmi við heimild í skuldabréfinu þar að lútandi. Þá sé enn fremur byggt á almennum reglum kröfu- og samningaréttar um greiðslu fjárskuldbindinga.

12. I nnheimtuaðgerðir í kjölfar gjaldfellingar lánsins vegna gjaldþrots skuldara, sbr. 99. gr. laga um gjaldþrotaskipti o. fl., hafi ekki borið árangur.

Helstu málsástæður stefnda

13. Stefndi byggir á því að stefnandi hafi fyrst sent honum bréf 16. september 2020 þar sem hann hafi upplýst stefnda um að bú sonar hans hefði verið tekið til gjaldþrotaskipta. S t efndi kannast ekki við að hafa móttekið bréf sem dagsett er 17. febrúar 2020. Bréfið hafi komið stefnda verulega á óvart enda hafi hann talið ábyrgð sína vera fallna niður samkvæmt hinum nýju lögumum Menntasjóð námsmanna.

14. Stefndi krefst sýknu þar sem sjálfskuldarábyrgð hans sé fallin niður. Með II. bráðabirgða-ákvæði með lögum um Menntasjóð námsmanna nr. 60/2020 sem hafi tekið gildi 26. júní 2020 og komið til framkvæmda 1. júlí 2020 komi fram að ábyrgð ábyrgðarmanns á náms-lánum teknum í tíð eldri laga skuli falla niður við gildistöku laganna, enda sé lánþegi í skilum við Lánasjóð íslenskra námsmanna.

15. Ljóst sé að bú sonar stefnda hafi verið tekið til gjaldþrotaskipta 11. desember 2019. Þótt fallist sé á að lánið hafi allt fallið í gjalddaga þá samkvæmt 99. gr. laga um gjald-þrotaskipti o. fl. hafi stefnandi hvorki haldið því fram að námslánið hafi verið í vanskilum þegar beiðni um gjaldþrotaskipti var lögð fram né að það hafi verið í vanskilum við gildistöku laga nr. 60/2020 ef miðað sé við hefðbundna greiðsluskilmála skuldabréfsins. Enn fremur hafi ekki orðið ljóst fyrr en við skiptalok á búi lántaka, 14. október 2021, eftir að lögin tóku gildi, að ekkert myndi fást greitt upp í kröfu stefnanda úr þrotabúinu.

16. Ljóst sé af lögskýringargögnum um markmið lagasetningarinnar og lögum um ábyrgðar-menn nr. 32/2009 að túlka beri meginregluna í 1. málslið 1. mgr. II. bráðabirgðaákvæðis í lögum nr. 60/2020, um að allar ábyrgðir á námslánum teknum í tíð eldri laga skuli falla niður, með rýmkandi hætti. Allar undantekningar, þar með talið að lánþegi skuli vera í skilum við Lánasjóð íslenskra námsmanna við gildistöku laganna, beri á hinn bóginn að túlka með þrengjandi hætti. Í því felist að lánþegi þurfi að vera í vanskilum samkvæmt almennum skilmálum skuldabréfsins. Stefndi telji að ábyrgðin hafi verið fallin niður hafi enginn gjalddagi verið í vanskilum við Lánasjóð íslenskra námsmanna við beiðni um gjaldþrotaskipti eða samkvæmt almennum greiðsluskilmálum skuldabréfsins við gildistöku laganna. Hefði einhver gjalddagi verið í vanskilum hefði stefnanda borið að gefa stefnda kost á að greiða þá fjárhæð en ábyrgðin hefði verið fallin niður að öðru leyti.

17. Þá hefði þurft að vera ljóst að engar endurheimtur myndu fást úr búi lántaka áður en lögin tækju gildi. Ljóst sé að skiptalok á búi lántaka urðu ekki fyrr en 14. október 2021 en lög nr. 60/2020 höfðu komið til framkvæmda 1. júlí 2020. Þar sem endanleg fjárhæð vanskila hafi ekki orðið ljós fyrr en eftir gildistöku laganna telji stefndi að ábyrgð hans sé fallin niður. Þá telji stefndi einnig að 2. málsliður 1. mgr. II. bráðabirgðaákvæðis með lögum nr. 60/2020, sem kveði á um að ábyrgðir á námslánum sem séu í óskiptum dánarbúum séu einnig fallnar niður, styðji þá niðurstöðu að endanleg vanskil þurfi að vera ljós áður en lögin tóku gildi, það er að skiptum á dánarbúinu þyrfti að vera lokið áður en lögin tóku gildi.

18. Líkt og fyrr greini telji stefndi hina rúmu skýringu á meginreglunni um niðurfellingu ábyrgða og þrönga skýringu á undantekningum frá henni vera í samræmi við lögskýring-argögn, markmið lagasetningar og lög um ábyrgðarmenn nr. 32/2009. F yrst meginefna að aðdragandi II. bráðabirgðaákvæðis laga nr. 60/2020 sésá að frá fjármálahruninu 2008 hafi löggjafinn stöðugt þrengt að skyldu til að fá ábyrgðarmenn vegna námslána og möguleikum til að ganga að ábyrgðarmönnum, meðal annars með setninga laga nr. 32/2009 um ábyrgðarmenn. Með lögum nr. 32/2009, og síðan enn frekar með dómi Hæstaréttar Íslands í máli nr. 190/2017, hafi réttarstaðan orðið sú að ábyrgðir á náms-lánum sem hafi verið tekin eftir gildistöku laga nr. 32/2009, 4. apríl 2009, væru ógildar. Hafi sú niðurstaða leitt til opinberrar umræðu sem snúið hafi að jafnræði lántaka og ábyrgðarmanna. Hafi þá meðal annars komið fram þingsályktunartillaga þar sem lagt hafi verið til að fela menntamálaráðherra að fella niður ábyrgðir á námslánum sem veitt hafi verið fyrir 31. júlí 2009. Í kjölfarið hafi komið fram frumvarp að lögum um Mennta-sjóð námsmanna þar sem gert hafi verið ráð fyrir niðurfellingu ábyrgða. Í framangreindu feli st skýr vilji löggjafans til að jafna stöðu ábyrgðarmanna og fella úr gildi sjálfskuldar-ábyrgðir á námslánum. Ummæli í lögskýringargögnum feli í sér skýra afstöðu löggjafans til að víkka út þá meginreglu að hver lánþegi sé sjálfur ábyrgur fyrir endurgreiðslum á eigin námslánum, aðalmennt skuli ekki óska eftir ábyrgðum á námslánum og fella niður þær sem fyrir hafi verið. Túlka beri ákvæðið með hliðsjón af þessu markmiði löggjafans.

19. Þá ber einnig að nefna að fram komií 1. mgr. 7. gr. laga nr. 32/2009 að lánveitanda beri að senda ábyrgðarmanni tilkynningu skriflega svo fljótt sem kostur sé, meðal annar sum vanefndir lántaka eða að bú hans hafi verið tekið gjaldþrotaskipta. Í 2. mgr. ákvæðisins sé kveðið á um að ábyrgðarmaður skuli vera skaðlaus af vanrækslu lánveitanda á tilkynningarskyldu samkvæmt 1. mgr. og sé vanræksla veruleg skuli ábyrgð falla niður. Í 4. mgr. ákvæðisins sé kveðið á um að lánveitandi geti ekki þannig að gildi hafi gagnvart ábyrgðarmanni gjaldfellt lán í heild sinni nema ábyrgðarmanni hafi áður verið gefinn kostur á að greiða gjaldfallnar afborganir lánsins.

20. Óumdeilt sé að stefnda hafi ekki verið gert viðvart um greiðsluerfiðleika sonar hans fyrr en bú sonarins hafði verið tekið til gjaldþrotaskipta. Stefnandi hafi ekki haldið því fram að hafa gert tilraun til að gera stefnda viðvart fyrr en með bréfi 17. febrúar 2020. Stefnda hafi ekki borist tilkynning um það efni fyrr en 16. september 2020. Hann hafi því enga möguleika haft til að bregðast við greiðsluerfiðleikum sonar síns og þar með tryggja að ábyrgð hans myndi falla niður með gildistöku laga nr. 60/2020. Telja verði að skýra verði bráðabirgðaákvæðið með hliðsjón af framangreindu. Þrátt fyrir gjaldþrot sonar stefnda geti stefnandi því eingöngu krafið stefnda um þær greiðslur sem voru í vanskilum við setningu laga nr. 60/2020 samkvæmt hefðbundnum greiðsluskilmálum skuldabréfsins.

21. Stefndi telji samkvæmt þessu ljóst að skýra beri meginreglu II. bráðabirgðaákvæðis með lögum nr. 60/2020 um Menntasjóð námsmanna um niðurfellingu námslána rúmt og á þann veg að hún nái til ábyrgðar hans. Því beri að sýkna hann af kröfu stefnanda. Stefndi sé þó fúslega reiðubúinn að greiða eftirstöðvar lánsins sem hafi verið í vanskilum við gjaldþrot sonar hans og samkvæmt hefðbundnum greiðsluskilmálum skuldabréfsins, en ekki að teknu tilliti til gjaldfellingar lánsins.

22. Stefndi krefst einnig sýknu þar sem krafa stefnanda sé fallin niður fyrir fyrningu. Ljóst sé að námslánin hafi verið greidd út á tímabilinu 2005– 2008. Samkvæmt 1. málslið 5. gr. laga nr. 14/1905 teljist fyrningarfrestur kröfunnar frá þeim degi sem hún hafi fyrst orðið gjaldkræf. Samkvæmt 4. tölulið 1. mgr. 3. gr. fyrnist kröfur samkvæmt ábyrgðarskuldbindingum sjálfstætt á fjórum árum. Stefnandi hafi ekki lagt fram nein gögn sem bendi til þess að fyrning kröfunnar hafi verið rofin. Samkvæmt framangreindu beri því að sýkna stefnda af kröfu stefnanda þar sem krafa hans hafi fallið niður fyrir fyrningu.

23. Að lokum mótmælir stefndi dráttarvöxtum frá fyrri tíma en mánuði liðnum frá því að kröfuhafi sannanlega krafði skuldara með réttu um greiðslu, sbr. 3. mgr. 5. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu. Stefnda hafi ekki verið tilkynnt um að lántaki hefði orðið gjaldþrota og þar með að gengið yrði á ábyrgð hans fyrr en með bréfi 16. september 2020. Stefndi hafni því að stefnanda sé heimilt að reikna dráttarvexti fyrir fyrra tímamark en 16. október 2020.

Niðurstaða

24. Mál þetta er rekið á grundvelli XVII. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. c-lið 117. gr. laganna. Varnir stefnda í málinu takmarkast þannig af 1. og 3. mgr. 118. gr., að því marki sem stefnandi samþykkir ekki frekari varnir, sbr. 1. mgr. 119. gr.

25. Aðilar deila um ábyrgð stefnda á námsláni sem stofnað var til með útgáfu skuldabréfs 4. ágúst 2005. Ágreiningur þeirra lýtur einkum að skýringu á þeim fyrirmælum 1. mgr. ákvæðis II til bráðabirgða við lög um Menntasjóð námsmanna að ábyrgð ábyrgðarmanns á námslánum teknum í tíð eldri laga skuli falla niður við gildistöku laganna enda sé lánþegi í skilum við Lánasjóð íslenskra námsmanna.

26. Við gildistöku laganna 1. júlí 2020 hafði lán lántaka verið gjaldfellt í samræmi við 99. gr. laga um gjaldþrotaskipti o. fl. þar sem hann hafði verið úrskurðaður gjaldþrota 11. desember 2019. Þann dag gjaldféll lánið eins og aðrar fjárskuldbindingar hans. Í því felst, eðli máls samkvæmt, að allir ógreiddir gjalddagar voru gjaldfallnir og þannig hægt að krefja skuldara um greiðslu gjaldfallinna eftirstöðva í einu lagi. Óumdeilt er að fyrir gjaldþrotið var lántakinn í skilum með afborganir af námsláni því sem stefndi var í ábyrgð fyrir.

27. Hæstiréttur Íslands kvað upp dóm 21. desember 2022 í máli nr. 34/2022 er lýtur að túlkun á nefndu bráðabirgðaákvæði laga um Menntasjóð námsmanna. Dómur þessi hefur for-dæmisgildi við úrlausn þessa máls enda dómur æðri réttar, auk þess sem hann hefur fullt sönnunargildi um málsatvik í samræmi við 4. mgr. 116. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

28. Í dómi Hæstaréttar er því slegið föstu að við skýringu 1. mgr. ákvæðis II til bráðabirgða með lögum um Menntasjóð námsmanna verði fyrst og fremst litið til orðalags þess að gættum lögskýringargögnum. Í ákvæðinu er sett það skilyrði fyrir niðurfellingu ábyrgðar að lán sé í skilum við gildistöku laganna. Fyrir liggur að þá var lánið sem ábyrgð stefnda tók til gjaldfallið og lánþegi því ekki í skilum með greiðslur námslánsins, auk þess sem það var í verulegum vanskilum, en engum blöðum er um það að fletta að gjaldþrot skuld-ara skuldabréfs felur hlutrænt í sér veruleg vanskil.

29. Sú staðreynd að lánið gjaldféll í samræmi við 99. gr. laga um gjaldþrotaskipti o. fl. og því innheimtanlegt úr hendi stefnda er ekki háð grandsemi hans. Það á hvaða tímamarki honum varð ljóst að sonur hans var orðinn gjaldþrota hefur þannig ekki áhrif á greiðsluskyldu hans. Sú aðstaða var ekki uppi að hann hefði getað borgað afborgun sem væri í vanskilum og komið láninu þannig í skil sem hefði mögulega skapað forsendur til að ógjaldfallnar eftirstöðvar féllu niður við gildistöku laga um Menntasjóð námsmanna þar sem engum ógjaldföllnum eftirstöðvum var til að dreifa. Ekkert í lög-skýringargögnum um 1. mgr. ákvæðis II til bráðabirgða styður þá túlkun sem stefndi byggir á. Auk þess verður ákvæðið, sem telst ívilnandi í garð ábyrgðarmanna, ekki skýrt með rýmkandi hætti andspænis skýru orðalagi þess og er þá jafnframt höfð hliðsjón af meginreglum kröfuréttar um ábyrgðir, sbr. einnig til hliðsjónar dóm Hæstaréttar 5. nóvember 2015 í máli nr. 229/2015. Það fær með engu móti haggað framangreindri niðurstöðu um skýringu 1. mgr. ákvæðisins þótt samhljóða orðalag í 2. mgr. sé skýrt á annan veg í lögskýringargögnum og framkvæmd stefnda hafi verið í samræmi við þá skýringu.

30. S tefndi hefur lagtfram bréf sem honum barst frá stefnanda, dagsett 4. febrúar 2020, sem sent var í samræmi við lög um ábyrgðar menn en kannast ekki við að hafa fengið bréf sem dagsett er 17. sama mánaðar sem sent var á sama heimilisfang þar sem stefnandi sendi stefnda yfirlit yfir stöðu ábyrgðar hans í ljósi gjaldþrots sonar hans. Stefndi hefur ekki fært fram neina viðhlítandi skýringu eða ástæðu þess hvers vegna honum hefði ekki átt að berast síðara bréfið en því hefur ítrekað verið slegið föstu af dómstólum að við aðstæður sem þessar beri viðtakandi sönnunarbyrði þess að bréf berist ekki á skráð heimilisfang þeirra, sbr. til dæmis dóm Hæstaréttar í máli nr. 387/2010 frá 10. febrúar 2011.

31. Jafnvel þótt lagt væri til grundvallar að stefnda hefði ekki borist nefnd tilkynning verður ekki séð að það myndi breyta réttarstöðu hans svo nokkru næmi eins og hér stendur á. Ber hér að sama brunni og í fyrrgreindum dómi Hæstaréttar í máli nr. 229/2015 frá 5. nóvember 2015. Fyrir liggur að lántakinn hafði greitt afborganir af námsláni sínu skilvíslega allt þar til hann varð gjaldþrota en gjaldþrotið hafði gjaldfellingu lánsins í för með sér. Stefnandi átti enga aðild að því að lántakinn varð gjaldþrota oghefur væntanlega ekki orðið þess var fyrr en birt var innköllun í þrota bú hans í Lögbirtingablaðinu en stefnandi mun hafa lýst kröfu í þrotabúið miðað við 11. febrúar 2020 eftir því sem lántakinn lýsti í framburði fyrir dómi.

32. Fyrir liggur að lög um ábyrgðarmenn taka til lánveitinga stefnanda samkvæmt 2. gr. laganna. Í d-lið 1. mgr. 7. gr. laganna er kveðið á um að senda beri eftir hver áramót skriflega tilkynningu með upplýsingum um stöðu láns sem ábyrgð stendur fyrir og yfirlit yfir ábyrgðir. Bréf það sem lagt er fram og er dagsett 4. febrúar 2020 felur í sér efndir stefnanda á þessari skyldu og fól í sér stöðu ábyrgðarskuldbindingar miðað við 2. janúar 2020 en tók á hinn bóginn einungis mið af greiðslum lántakans sem greitt hafði afborganir réttilega, síðast vegna gjalddaga 1. september 2019.

33. Í 2. og 4. mgr. 7. gr. er kveðið á um mismunandi aðstæður sem leitt gætu til að ábyrgðar-skuldbinding falli niður vegna vanrækslu á að sinna tilkynningarskyldu. Í ljósi þess að lánið var allt gjaldfallið vegna gjaldþrots verður ekki séð að stefndi hafi farið svo á mis við réttindi að leitt geti til þess að ábyrgðarskuldbinding hans falli niður enda enginn kostur til staðar á að stefnda stæði til boða að greiða gjaldfallna afborgun enda engum slíkum til að dreifa þar sem lánið hafði verið gjaldfellt í heild. Standa því ekki rök til að hrófla við greiðsluskyldu stefnda af þessum sökum enda þarf mikil vanræksla til að koma sem jafnframt er til þess fallin að valda ábyrgðarmanni réttarspjöllum, sbr. þau sjónarmið sem rakin eru í títtnefndum dómi Hæstaréttar í máli nr. 229/2015.

34. Því var á hinn bóginn lýst yfir af hálfu stefnanda við málflutning að viðmiðunardegi hvað varðar upphafsdag kröfu um dráttarvexti væri breytt þannig að þeir væru reiknaðir er tvær vikur væru liðnar frá tilkynningu til ábyrgðarmanns sem stefnandi byggir á að hafi verið send 17. febrúar 2020 sem þannig felur í sér að dráttarvaxta sé krafist frá 2. mars 2020, sbr. 3. mgr. 7. gr. laga um ábyrgðarmenn. Verður sú dagsetning lögð til grundvallar enda í samræmi við nefnt lagaákvæði.

35. Stefndi krefst jafnframt sýknu á grundvelli fyrningar með vísan til 4. töluliðar 1. mgr. 3. gr. laga nr. 14/1905 þar sem ábyrgðarskuldbindingar fyrnist sjálfstætt á fjórum árum. Fyrir liggur að krafa stefnanda gjaldféll 11. desember 2019 og að mál þetta var höfðað 6. desember 2021, langt innan fyrningarfrests. Málsástæðan er því haldlaus með öllu og er því hafnað.

36. Með hliðsjón af framanröktu verður þannig fallist á fjárkröfu stefnanda að teknu tilliti til breytts upphafsdags dráttarvaxtakröfu eins og nánar greinir í dómsorði en fjárkrafa stefn-anda sem slík er óumdeild. Eftir þessum úrslitum verður stefndi dæmdur til að greiða málskostnað, sbr. 1. mgr. 130. gr. laga um meðferð einkamála.

H-kvk-nf Þ-kvk-nf lögmaður flutti málið í umboði S-kk-ef M-kk-ef lögmanns af hálfu stefnanda og H-kvk-nf H-kvk-nf lögmaður í umboði Ó-kk-ef S-kk-ef lög-manns fyrir stefnda. B-kk-nf L. B-kk-nf héraðsdómari kveður upp þennan dóm.

Dómsorð :

Stefndi, B, greiði stefnanda, Menntasjóði námsmanna, 5.293.153 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtrygging u frá 2. mars 2020 til greiðsludags. Stefndi greiði stefnanda 900.000 krónurí málskostnað.

B-kk-nf L. B-kk-nf