S-35/2015

I

Mál þetta, sem dómtekið var 7. júlí sl., höfðaði lögreglustjórinn á Vestfjörðum með ákæru 22. júní 2015 á hendur ákærðu; „X, kt. [...], [...], [...], fyrir líkamsárás og brot gegn barnaverndarlögum, með því að hafa í janúar 2015, á heimili sínu að [...], bitið dóttur sína, A, fædd [...], í vinstri upphandlegg, með þeim afleiðingum að blátt bitfar (mar) myndaðist.

Telst ofangreind háttsemi ákærðu varða við 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og 1. og 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002.

Er þess krafist að ákærða verði dæmd til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Ákærða krefst þess að hún verði dæmd til vægustu refsingar er lög leyfa og málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærðu verði greidd úr ríkissjóði, í samræmi við framlagða tímaskýrslu, auk útlagðs kostnaðar verjandans.

II

Ákærða hefur viðurkennt þá háttsemi sem henni er gefin að sök í ákæru. Farið var með málið samkvæmt ákvæðum 164. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008 og það tekið til dóms án frekari sönnunarfærslu eftir að sækjandi og verjandi ákærða höfðu tjáð sig um lagaatriði og ákvörðun viðurlaga. Samræmist játning ákærðu rannsóknargögnum málsins. Verður ákærða því sakfelld fyrir þá háttsemi sem henni er gefin að sök í ákæru og er brot hennar þar rétt heimfært til refsiákvæða.

III

Ákærða er fædd árið [...]. Samkvæmt vottorði sakaskrár ríkisins hefur hún ekki áður verið dæmd til refsingar. Með háttsemi sinni braut ákærða gegn barni sínu sem hún hafði forsjá með og ríkar skyldur m.a. til uppeldis og umönnunar. Við ákvörðun refsingar ákærðu er því litið til 3. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, til refsiþyngingar, og einnig til 2. tl. 1. mgr. sama ákvæðis vegna þeirra afleiðinga sem brotið hafði í för með sér. Barnið var á [...] ári þegar atvik gerðust og hefur ákærða borið því við að hún hafi gert þetta af [...]. Verður það ekki talið draga úr alvarleika brotsins. [...] Þá er litið til þess að ákærða hefur iðrast vegna háttsemi sinnar, sbr. 8. tl. 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, og til skýlausrar játningar hennar bæði hjá lögreglu og fyrir dómi. Með vísan til framangreinds þykir refsing ákærðu hæfilega ákveðin fangelsi í 30 daga en fresta skal fullnustu refsingarinnar skilorðsbundið, eins og nánar greinir í dómsorði.

IV

Eftir úrslitum málsins, sbr. 1. mgr. 218. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008, ber að dæma ákærðu til greiðslu alls sakarkostnaðar, samtals 499.360 krónur. Til hans telst málsvarnarþóknun skipaðs verjanda ákærðu, Þ-kk-ef Þ-kk-ef hdl., sem er hæfilega ákveðinn 200.000 krónur, og hefur þá verið tekið tillit til virðisaukaskatts, og útlagaður kostnaður verjandans, 42.100 krónur. Þá er ákærða dæmd til að greiðslu annars sakarkostnaðar er til féll við rannsóknar málsins, 257.260 krónur, vegna vinnu verjanda ákærðu á rannsóknarstigi.

Dóm þennan kveður upp S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf dómstjóri.

D Ó M S O R Ð:

Ákærða, X sæti fangelsi í 30 daga en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að tveimur árum liðnum haldi ákærða almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærða greiði allan sakarkostnað málsins, 499.360 krónur, þar með talin málsvarnarþóknun skipaðs verjanda síns, Þ-kk-ef Þ-kk-ef hdl., 200.000 krónur, og útlagðan kostnað verjandans, 42.100 krónur.

S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf