S-2041/2006

Mál þetta, sem dómtekið var 8. febrúar 2007, er höfðað með ákæru, útgefinni af lögreglustjóranum í Reykjavík 21. nóvember 2006, á hendur G-kvk-þgf G-kvk-þgf G-kvk-þgf, [...], Lágholtsvegi 11, Reykjavík, fyrir líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt miðvikudagsins 22. mars 2006, í leigubifreiðinni DX-206 sem A-kvk-nf H-kvk-nf H-kvk-nf, kt. 100470-5199, ók og hafði lagt fyrir utan ofangreint heimili ákærðu eftir akstur, rifið í hár Ö-kvk-ef H-kvk-ef og klórað hana í andlitið með þeim afleiðingum að hún hlaut eymsli í hársverði og 4 grunnar rispur á vinstra gagnauga, rispu á hægra kinnbeini og rispu á hægra kjálkabarði sem teygði sig aftur á háls.

Er þetta talið varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20/1981 og 110. gr. laga nr. 82/1998.

Þess er krafist að ákærða verði dæmd til refsingar.

Í málinu krefst A-kvk-nf H-kvk-nf H-kvk-nf þess að ákærða verði dæmd til að greiða henni miskabætur að fjárhæð 300.000 kr. auk dráttarvaxta samkvæmt lögum nr. 38/2001 frá því mánuður var liðinn frá því krafan var kynnt ákærðu til greiðsludags. Þá er krafist þóknunar vegna lögmannsaðstoðar. Einnig krefst hún þess að dráttarvextir leggist við höfuðstól kröfunnar á 12 mánaða fresti, í fyrsta sinn 12 mánuðum eftir upphafsdag vaxta.

Verjandi ákærðu krefst þess að ákærða verði sýknuð og að bótakröfu verði vísað frá dómi. Þá er þess krafist að sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þ. á m. málsvarnarlaun verjanda sem ákveðist að mati dómsins.

I.

Aðfaranótt miðvikudagsins 22. mars 2006 var lögreglan kvödd til aðstoðar Ö-kvk-þgf H-kvk-þgf H-kvk-þgf, leigubifreiðastjóra, sem stödd var við Lágholtsveg 11, þangað sem hún hafði ekið konu og karlmanni. Samkvæmt frumskýrslu lögreglu hefðu þau greitt fyrir aksturinn en konan viljað að A-kvk-nf H-kvk-nf lækkaði í útvarpinu. Hún hefði ekki tekið undir beiðni ákærðu, þar sem þau hefðu greitt fyrir bifreiðina og væru ekki farþegar lengur, og beðið ákærðu um að stíga út úr bifreiðinni. Konan hefði þá brugðist ókvæða við og rifið í hár hennar og klórað hana í andlitið. Hefði fólkið farið inn í hús að Lágholtsvegi 11. Segir í skýrslunni að þar hafi lögreglan knúið dyra en ákærða ekki hleypt þeim inn. Hafi mátt sjá hana í gegnum svalahurð hússins en hún ekkert viljað við lögregluna tala. Hún hefði sagt til nafns og greinilega verið talsvert ölvuð.

Þennan sama dag lagði A-kvk-nf H-kvk-nf fram kæru á hendur ákærðu fyrir líkamsárás. Kvað hún ákærðu hafa verið með sífelldar athugasemdir meðan á akstrinum stóð en maðurinn sem með henni var hefði reynt að róa hana. Ákærða hefði einnig tekið í öxl hennar og haldið í hana. Þegar á áfangastað hafi verið komið hefði konan enn haldið áfram og neitað að yfirgefa bifreiðina þegar hún var ítrekað beðin um það. Þegar A-kvk-nf H-kvk-nf hefði sett niður skilti leigubifreiðarinnar sem á stóð „laus“, hefði ákærða tryllst og m.a. kallað hana „druslu“ og „tussu“. Hún hefði gripið í hár hennar og togað það afturábak og klórað hana með báðum höndum á háls og kinnar. Maðurinn hefði án árangurs reynt að róa ákærðu. Kvaðst A-kvk-nf H-kvk-nf hafa yfirgefið bifreiðina og ákærða elt hana hringinn í kringum hana en að lokum hefði maðurinn náð að koma henni í burtu og inn í húsið. Ákærða hefði síðan komið aftur út og barið bílstjórahurðina og vélarhlíf bifreiðarinnar á meðan A-kvk-nf H-kvk-nf hringdi þaðan á lögregluna.

Í skýrslutöku hjá lögreglu 21. ágúst 2006 kvað ákærða leigubílstjórann, Ö-kvk-þf H-kvk-þf, hafa verið dónalega og hortuga. Hún hefði beðið hana um að lækka í útvarpinu en hún brugðist illa við. Kannaðist hún við að hafa hnippt aðeins í hnakkann á henni og talað til hennar. Einnig kannaðist hún við að hafa kippt í jakka hennar þegar hún hefði hótað að kalla lögregluna til. Taldi ákærða hugsanlegt að A-kvk-nf H-kvk-nf hefði veitt sér áverkana sjálf í því skyni að „kúga“ út úr henni fé.

G-kk-nf R-kk-nf greindi svo frá hjá lögreglu að ákærða og leigubílstjórinn hefðu rifist vegna þess að bílstjórinn hefði ekki fengist til að lækka í útvarpinu. Þegar á áfangastað hafi verið komið hefði ákærða rifið í hár leigubílstjórans. Þau hefðu síðan farið saman inn í húsið og ákærða neitað að hleypa lögreglunni inn.

II.

Í málinu liggur frammi læknisvottorð H-kk-ef Þ-kk-ef, sérfræðings á slysa- og bráðadeild Landspítala-háskólasjúkrahúss. Fram kemur að A-kvk-nf H-kvk-nf hafi leitað á slysadeild að morgni 22. mars 2006 og kvaðst hún hafa orðið fyrir árás farþega sem hún ók í leigubifreið sinni. Hefði konan rifið í hár hennar og klórað hana í andlit beggja vegna. Við skoðun hafi mátt sjá 4 grunnar rispur á vinstra gagnauga. Hún hafi verið með eina rispu á hægra kinnbeini. Þessar rispur hafi verið um 4-5 cm að lengd. Þá hafi hún verið með eina langa rispu á hægra kjálkabarði og teygði sú sig aftur á hálsinn og hafi verið um 12-13 cm að lengd. Þá hafi hún verið með eymsli í hársverði hægra megin eftir hártog. Auk þessa hafi hún verið talsvert spennt eða slegin eftir þessa uppákomu. Samkvæmt vottorðinu var A-kvk-nf H-kvk-nf greind með yfirborðsáverka í andliti og hársverði.

III.

Verður nú rakinn framburður ákærðu og vitna fyrir dómi.

Ákærða kannaðist við að hafa verið farþegi í leigubifreiðinni og með henni hefði verið G-kk-nf R-kk-nf. Þau hefðu verið á leiðinni frá Klapparstíg. Ákærða neitaði því að rifrildi hefði átt sér stað við leigubílstjórann, en frekar hefðu átt sér stað umræður eða rökræður milli þeirra. Hún kvaðst hafa óskað eftir því að slökkt yrði á útvarpinu í leigubifreiðinni þar sem hún væri viðkvæm fyrir hávaða. Hún hefði drukkið eitt rauðvínsglas með G-kk-þgf fyrir miðnætti, en vatn eftir það. Hún hefði farið að kenna kl. 8.00 morguninn eftir. Ákærða neitaði því að hafa verið talsvert ölvuð. Hún sagði að bílstjórinn hefði reitt hana til reiði þar sem hún hefði beðið um að lækkað yrði í útvarpinu. Hins vegar hefði sífellt verið hækkað í því. Ákærða játaði að hafa hnippt í jakka bílstjórans. Þá kvað ákærða aksturslag bílstjórans hafa verið ofsafengið og hún verið viðkvæm fyrir því. Ákærða kvað að sér hefði fundist um ofsaakstur að ræða. Þegar akstri hefði verið lokið hefði bílstjórinn enn haft tónlistina á. Ákærði hefði spurt bílstjórann hvort hún vildi ekki slökkva núna sem svaraði neitandi og hækkaði. Þá hefði ákærða spurt, hvort bílstjórinn myndi hafa útvarpið á allan tímann, þótt hún bæði um að slökkt yrði á því, ef hún myndi leigja bifreiðina til Akureyrar. Hún sagði að það væri vel mögulegt að hún hefði rifið í hár bílstjórans þegar hún hnippti í jakka hennar. Það hefði þá ekki verið viljandi. Sagði hún að það væri rangt að bílstjórinn hefði farið út úr bílnum og ákærða hefði elt hana. Ákærða kvaðst ekki hafa veitt bílstjóranum neina áverka og gat ekki sagt til um hvernig bílstjórinn fékk þá áverka sem lýst er í áverkavottorði. Ákærða kvaðst hafa setið fyrir aftan bílstjórann í bifreiðinni og útilokað væri að hún hefði klórað bílstjórann þegar hún hnippti í jakkann, til þess hefði hún ekki neglur. Ákærða sagði framkomu bílstjórans hafa verið ögrandi og hún ekki kynnst slíku áður. Hún kvaðst hafa farið beint inn til sín er hún yfirgaf bílinn. G-kk-nf hefði komið með henni og ætlað að hringja á annan bíl. Þau hefðu gengið inn um aðaldyrnar. Hún hefði ekki farið út aftur. Hún kannaðist við að hafa rætt við lögregluna þegar hún kom á staðinn. Hún hefði þá verið innandyra, nánar tiltekið í eldhúsinu. Hún kvaðst ekki hafa getað hugsað sér að fá lögreglumenn inn til sín útaf engu. Því hefði hún ekki opnað og vildi ekki vekja börn sín og mann. Ákærða kvaðst ekki hafa verið ölvuð. Hins vegar hefði hún verið reið og væri enn reið vegna framkomu Ö-kvk-ef H-kvk-ef, leigubílstjórans.

Vitnið, A-kvk-nf H-kvk-nf H-kvk-nf leigubílstjóri, kvaðst hafa verið send að hóteli til að sækja ákærðu og karlmann sem var með henni. Aka hafi átt á Lágholtsveg. Þegar þangað kom hefði ákærða viljað fara lengra á bílnum. Maðurinn hefði hins vegar viljað borga bílinn og fara út. Þá hefði ákærða verið með ofsafengin læti þar sem hún vildi halda bílnum áfram. Vitnið sagði ákærðu hafa setið beint fyrir aftan sig. Ákærða hefði síðan tekið í hár hennar með báðum höndum og klórað hana töluvert í framan. Maðurinn hefði beðið ákærðu um að hætta en vitnið kvaðst þá hafa rifið sig lausa. Hún kvaðst hafa margbeðið ákærðu og manninn um að fara úr bílnum. Þau hefðu farið út úr bílnum hvort sínum megin. Vitnið kvaðst hafa farið út og beðið um aðstoð lögreglu. Hún sagðist hafa farið hringinn í kringum bílinn og ákærða elt og maðurinn á eftir henni. Maðurinn hefði síðan náð tökum á ákærðu en ákærða barið í húddið á bílnum og haft uppi hótsyrði. Þau hefðu síðan farið inn í húsið og lögreglan þá verið komin á staðinn. Vitnið kvaðst hafa setið inni í bíl á meðan. Hún hefði verið illa klóruð í framan og bólgin í hársverði. Hún kvaðst vera búin að jafna sig í dag. Vitnið sagði bæði ákærðu og manninn hafa verið undir áhrifum áfengis, það hefði mátt finna á lyktinni. Um ástæðu þeirra deilna sem urðu sagði vitnið að ákærða hefði viljað halda ferðinni áfram í bílnum en það hefði ekki verið til umræðu af hennar hálfu. Hún kvaðst ekki muna hvort rifrildi hefði verið vegna útvarps þar sem langt væri um liðið, þó mætti vel vera að svo hefði verið. Vitnið neitaði því að hún hefði haft of hátt stillt í útvarpinu á sínum ferli sem leigubílstjóri. Þó megi vel vera að einhver orðaskipti hefðu verið útaf því við ákærðu. Hún sagði að umræður um ferð til Akureyrar hefðu komið upp áður en ákærða og maðurinn fóru út úr bílnum. Ákærða hefði orðið æst þar sem hún vildi ráða ferðinni. Ákærða hefði reiðst vitninu þar sem hún hefði ekki farið að fyrirmælum ákærðu. Hún kvaðst hafa yfirgefið bílinn þar sem henni fannst hún ekki vera óhult undir stýri. Þá sagði hún að ákærða og maðurinn hefðu ekki komið út aftur eftir að þau fóru inn. Hún kvaðst ekki hafa haft frekari orðaskipti við ákærðu og manninn eftir að hún fór úr bílnum.

G-kk-nf R-kk-nf skýrði svo frá að hann hefði verið farþegi í leigubifreiðinni. Hann kvað þau ákærðu hafa pantað leigubíl á Klapparstíg. Tónlistin hefði verið hátt stillt í bílnum og ákærða beðið bílstjórann um að lækka. Ekki hefði verið orðið við því heldur frekar hækkað. Einhver orðaskipti hefðu verið á leiðinni, sem og þegar komið var á Lágholtsveg. Vitnið kvaðst hafa borgað bílinn og bílstjórinn óskað eftir að vitnið og ákærði yfirgæfu bílinn. Ákærða hefði þrifið í öxl eða hár bílstjórans. Hann hefði þó ekki séð það greinilega. Vitnið kvaðst síðan hafa yfirgefið bílinn ásamt ákærðu og farið inn. Eftir 10 – 15 mínútur hefði lögreglan bankað uppá en ákærða ekki opnað. Lögreglan hefði þá kallað inn og kvaðst vitnið hafa gefið upp nafn sitt. Vitnið kvaðst ekki geta fullyrt að ákærða hefði rifið í hár leigubílstjórans, en ákærða hefði þó hrist öxl bílstjórans og hár hugsanlega verið á milli. Vitnið kvaðst ekki hafa tekið eftir áverkum á bílstjóranum og taldi slíkt útilokað þar sem atvikið hafi verið minni háttar og ekki um nein átök að ræða. Vitnið sagði að hann og ákærða hefðu drukkið eitthvað smávegis um nóttina og ef sést hefði á ákærðu þá hefði það verið mjög lítið. Hann kvað ákærðu ekki hafa verið áberandi ölvaða. Vitnið sagði leigubílstjórann hafa verið orðljóta og ögrandi. Hann hefði þó ekki lagt sérstaklega við hlustir. Vitnið kvaðst ekki muna til þess að leigubílstjórinn hefði farið út úr bílnum, það hefði þá verið eftir að vitnið og ákærða fóru inn. Ákærða hefði ekki elt bílstjórann kringum bílinn. Eins hefði ákærða ekki komið aftur út úr húsinu eftir að hún fór inn. Vitnið sagði að hann og ákærða hefðu gengið inn um aðalinnganginn.

Vitnið, K-kvk-nf S-kvk-nf lögreglukona, kvaðst hafa verið kölluð til þar sem ráðist hefði verið á konu sem væri leigubílstjóri. Sú sem ráðist hefði á hana hafi verið farin inn í hús að sögn bílstjórans. Bankað hefði verið á dyrnar en enginn komið til dyra. Farið hafi verið bakvið hús og litið inn um glugga. Þar hefði verið par, en neitað að koma til dyra. Ákærða hefði verið spurð til nafns og þá játað að vera íbúi í húsinu. Rætt hefði verið við leigubílstjórann, en vitnið kvaðst ekki muna nákvæmlega hvað þeim fór á milli. Þá mundi vitnið ekki hvort hún hefði tekið eftir áverkum á leigubílstjóranum, það hefði þó ekki verið mikið. Vitnið kvað að ákærða hefði virkað talsvert ölvuð þar sem hún sá hana inn um gluggann og þar sem hún svaraði til nafns. Aðspurð sagði vitnið það ekki útilokað að ákærða hefði hugsanlega verið í uppnámi þar sem hún hefði neitað að ræða við lögregluna. Hún sagði lögregluna ekki hafa rætt við manninn né spurt hann til nafns. Hún kvaðst ekki muna hvernig leigubílstjórinn hefði lýst atburðarás í smáatriðum eða hvers vegna rifrildi hefði átt sér stað, aðeins að bílstjórinn hefði sagt að ráðist hefði verið á hana fyrir utan.

IV.

Ákærða neitar sök. Hún hefur lýst því að upp hafi komið ágreiningur vegna þess að leigubílstjórinn, A-kvk-nf H-kvk-nf, hafi ekki lækkað í útvarpinu eins og hún hefði óskað eftir, heldur hækkað í því. Hafi henni fundist framkoma bílstjórans ögrandi. Ákærða hefur viðurkennt að hafa hnippt í öxl bílstjórans og hugsanlega þá rifið í hár hennar. Ákærða útilokar að hafa veitt henni áverka, rispur í andliti eða eymsli í hársverði.

Ákærðu og vitninu Ö-kvk-þgf H-kvk-þgf ber ekki saman um atvik. Samkvæmt vitnisburði þeirrar síðarnefndu fyrir dómi reiddist ákærða er á áfangastað kom þar sem ákærða vildi halda áfram för með bifreiðinni. Vitnið kannaðist ekki við deilur um útvarpið en útilokaði ekki að svo hafi verið. Í frumskýrslu lögreglu greindi vitnið frá því ákærða hefði brugðist ókvæða við og ráðist á sig þar sem vitnið sinnti ekki beiðni ákærðu um að lækka í útvarpinu. Óljóst er hvort ákærða elti bílstjórann hringinn í kringum bifreiðina eða hvort ákærða hafi farið inn og ekki komið aftur út og barið í bifreiðina, en ákærða hefur neitað þessu. Þykir þetta ekki hafa þýðingu. Vitnið hefur lýst því með sama hætti, fyrir lögreglu, á slysadeild, og fyrir dómi, að ákærða hafi tekið í hár hennar og klórað hana í framan. Styður fyrirliggjandi læknisvottorð vitnisburð hennar. Þar kemur fram að hún var með fjórar 4-5 sm langar rispur á vinstra gagnauga og eina 12-13 sm langa rispu á hægra kjálkabarði. Þá þykir vitnisburður G-kk-ef styðja framburð hennar þar sem hann lýsti því að ákærða hefði veist að henni. Þegar litið er til þess að áverkar, sem A-kvk-nf H-kvk-nf var með, voru beggja megin á andliti verður ekki talið að þeir hafi verið vegna óviljaverks er ákærða greip í hana. Í læknisvottorðinu segir að A-kvk-nf H-kvk-nf hafi verið talsvert spennt eða slegin eftir þessa uppákomu. Að öllu þessu virtu er sannað að ákærða hafi rifið í hár hennar og klórað hana í andlitið með þeim afleiðingum sem í ákæru greinir. Er brot ákærðu réttilega heimfært til refsiákvæða í ákæru.

V.

Ákærða er fædd í apríl 1955. Samkvæmt sakavottorði ákærðu hefur hún frá árinu 1995 fimm sinnum hlotið refsingu fyrir umferðarlagabrot. Síðast 4. september 2006 er hún gekkst undir sektargreiðslu fyrir ölvunarakstur og sviptingu ökuréttar. Við refsiákvörðun er til þess að líta að ákærða hefur ekki gerst sek um refsiverða háttsemi sem hér skiptir máli. Þá eru áverkar þeir sem brotaþoli hlaut minniháttar. Þótt það kunni að vera að leigubílstjórinn hafi ekki orðið við tilmælum um að lækka tónlist þykir það á engan hátt réttlæta háttsemi ákærðu. Var háttsemi hennar ámælisverð. Þykir refsing ákærðu hæfilega ákveðin 180.000 kr. sekt í ríkissjóð, en vararefsing skal vera fangelsi í 14 daga.

VI.

Í málinu liggur fyrir miskabótakrafa brotaþola, Ö-kvk-ef H-kvk-ef H-kvk-ef, að fjárhæð 300.000 kr., auk vaxta. Ákærða hefur verið sakfelld fyrir að hafa klórað brotaþola í andlitið og með því rispað hana. Ber ákærða skaðabótaábyrgð á því tjóni brotaþola sem rekja má til hinnar refsiverðu háttsemi. Brotaþoli á rétt á miskabótum úr hendi ákærðu á grundvelli a-liðar 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga, sbr. lög nr. 37/1999. Þykja bætur hæfilega ákveðnar 50.000 kr. Samkvæmt 4. mgr. 172. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála á brotaþoli rétt til bóta vegna lögmannskostnaðar sem þykir hæfilega ákveðinn 50.000 kr., að virðisaukaskatti meðtöldum. Samkvæmt framansögðu er ákærða dæmd til greiðslu samtals 100.000 kr. auk vaxta, eins og í dómsorði greinir.

VII.

Með vísan til 1. mgr. 165. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála ber að dæma ákærðu til að greiða allan sakarkostnað, alls 152.680 kr. Samkvæmt yfirliti um sakarkostnað er um að ræða kostnað vegna læknisvottorðs, 23.200 kr. Þóknun verjanda fyrir dómi, P-kk-ef A-kk-ef P-kk-ef hrl., þykir hæfilega ákveðin 129.480 kr., að meðtöldum virðisaukaskatti.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið K-kk-nf I-kk-nf V-kk-nf fulltrúi.

Dóm þennan kveður upp S-kvk-nf B-kvk-nf, settur héraðsdómari.

D ó m s o r ð:

Ákærða, G-kvk-nf G-kvk-nf G-kvk-nf, greiði 180.000 króna sekt til ríkissjóðs innan fjögurra vikna frá uppkvaðningu dóms þessa, en sæti ella fangelsi í 14 daga.

Ákærða greiði Ö-kvk-þgf H-kvk-þgf H-kvk-þgf 100.000 krónur ásamt vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 af 50.000 krónum frá 22. mars 2006 til dómsuppsögu, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. sömu laga af 100.000 krónum frá dómsuppsögu til greiðsludags.

Ákærða greiði í sakarkostnað 152.680 krónur, þar með talin 129.480 króna þóknun skipaðs verjanda hennar, P-kk-ef A-kk-ef P-kk-ef hæstaréttarlögmanns.

S-kvk-nf B-kvk-nf