S-2560/2020

Dómur

Mál þetta, sem dómtekið var 16. júní sl., var höfðað með ákæru útgefinni af Héraðssaksóknara 16. apríl 2020 á hendur X, kennitala [...], [...], [...] „Fyrir eftirfarandi kynferðisbrot og brot gegn barnaverndarlögum, framin á heimili sínu að [...] í [...]:

1. Með því að hafa á árunum 20172018 sært blygðunarkennd dóttur sinnar, A, kt. [...], með því hafa ítrekað legið nakinn uppi í rúmi með hana í fanginu og á sama tímabili ítrekað farið með henni nakinn í bað, en á þessu tímabili var A 89 ára gömul.

2. Með því að hafa í eitt sinn á árinu 2018 sært blygðunarkennd B, kt. [...], sem dvaldi á heimili hans, með því að hafa lagst nakinn við hlið hennar þar sem hún svaf, tekið utan um hana og lagt fótlegg yfir hana þannig að líkamar þeirra lágu saman.

3. Með því að hafa að morgni 6. október 2018 sært blygðunarkennd C, kt. [...], sem dvaldi á heimili hans, með því að hafa lagst nakinn við hlið hennar þar sem hún svaf og legið svo þétt upp við hana að getnaðarlimur hans snerti mjóbak hennar.

Telst þetta varða við 209. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkröfur:

Fyrir hönd D, kt. [...], vegna ólögráða dóttur hennar, A, er gerð krafa um að ákærða verði gert að greiða henni miskabætur að fjárhæð kr. 2.000.000, auk vaxta skv. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, sbr. 16. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, frá 1. janúar 2019, en með dráttarvöxtum skv. 9. gr. vaxtalaga, sbr. 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi er mánuður er liðinn frá því að bótakrafan er birt til greiðsludags. Einnig er þess krafist að ákærða verði gert að greiða þóknun við réttargæslu að mati dómara eða samkvæmt síðar framlögðum málskostnaðarreikningi, að viðbættum virðisaukaskatti á réttargæsluþóknun.

Fyrir hönd E, kt. [...], vegna ólögráða dóttur hennar, B, er gerð krafa um að ákærða verði gert að greiða henni miskabætur að fjárhæð kr. 2.000.000, auk vaxta skv. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, sbr. 16. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, frá 11. maí 2018, en með dráttarvöxtum skv. 9. gr. vaxtalaga, sbr. 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi er mánuður er liðinn frá því að bótakrafan er birt til greiðsludags. Einnig er þess krafist að ákærða verði gert að greiða málskostnað að mati dómsins eða samkvæmt síðar framlögðum málskostnaðarreikningi, að viðbættum virðisaukaskatti á málflutningsþóknun.

Fyrir hönd F, kt. [...], vegna ólögráða dóttur hennar, C, er gerð krafa um að ákærða verði gert að greiða henni miskabætur að fjárhæð kr. 2.000.000, auk vaxta skv. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, sbr. 16. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, frá 5. október 2018, en með dráttarvöxtum skv. 9. gr. vaxtalaga, sbr. 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi er mánuður er liðinn frá því að bótakrafan er birt til greiðsludags. Einnig er þess krafist að ákærða verði gert að greiða málskostnað að mati dómsins eða samkvæmt síðar framlögðum málskostnaðarreikningi, að viðbættum virðisaukaskatti á málflutningsþóknun.“

Verjandi ákærða krefst aðallega sýknu af 1. lið ákærunnar og frávísunar bótakröfu, en til vara vægustu refsingar sem lög leyfa og lækkunar bótakröfu. Þá krefst hann vægustu refsingar sem lög leyfa vegna 2. og 3. liðar ákærunnar, hafnar bótakröfu vegna þeirra liða en krefst þess til vara að bæturnar verði lækkaðar. Að lokum krefst hann hæfilegrar þóknunar sér til handa.

Málsatvik

Fimmtudaginn 7. mars 2019 kom

D

, móðir brotaþolans

A

, á lögreglustöð og greindi frá því að ákærði, sem væri fyrrverandi eiginmaður hennar, hefði oft látið brotaþolann sofa uppi í hjá sér þegar hann væri nakinn, en hún væri öðru hverju heima hjá föður sínum. Þá greindi hún frá því að vinkonur dóttur hennar hefðu stundum fengið að gista þar. Í eitt skipti árið á undan hefði vinkona hennar, brotaþolinn B

, fengið að gista þar. Stúlkurnar hefðu sofið saman í hjónarúmi en um nóttina hefði ákærði lagst nakinn í rúmið upp að brotaþolanum B . Það sama hefði komið fyrir er vinkona hennar, brotaþolinn C

, hefði gist þar árið á undan.

D kvaðst hafa greint foreldrum stúlknanna og

Barnavernd frá þessu.

Skýrsla var tekin af brotaþola

A fyrir dómi 5. apríl 2019. Þar greindi hún frá því að ákærði hefði sofið uppi í rúmi með vinkonu hennar, brotaþolanum C . Hún kvaðst sjálf sofa í sínu herbergi hjá ákærða, en áður hefði hún alltaf sofið inni hjá honum. Ákærði svæfi aldrei í fötum, en hún alltaf í náttfötum og þau hefðu verið sitt með hvora sængina.

Hann hefði oft haldið utan um hana þegar hún hefði vaknað. Spurð um líðan sína sagði hún að sér liði „ekki vel“ með þetta. Þetta væri ekki þægilegt og mun auðveldara að sofa þegar enginn væri að „k núsa“ hana. Hún hefði ekki rætt þetta við hann, en þó sagt honum að hana langaði til þess að hann svæfi í fötum. Hún kannaðist við að hafa farið í bað heima hjá honum en sagði það gerast mjög sjaldan. Hann hefði síðast farið með henni í bað þegar hún hefði verið yngri.

Í málinu liggja fyrir meðferðarnótur

G sálfræðings vegna viðtala við brotaþola A .

Þar kemur fram að brotaþolinn hafi mætt til hennar nokkur skipti í nóvember og desember 2017 og aftur í febrúar og mars 2019. Hún hafi lýst vanlíðan og kvíða, m.a. í tengslum við skilnað foreldra sinna.

Þá liggur fyrir vottorð

H listmeðferðarfræðings og

I fjölskyldufræðings í

J

, frá 17 mars 2020. Þar er greint frá meðferð brotaþolans A . Fram kemur að hún hafi sótt listmeðferð og sjálfstyrkingarnámskeið. Hún hafi mætt vel og tekið þátt í verkefnum en virst vera í tilfinningalegri vörn og ekki vera reiðubúin til úrvinnslu á upplifunum sínum.

Mikilvægt sé að brotaþoli fái áframhaldandi stuðning á þeim stað sem hún sé á núna til að efla getu hennar til að fara í fre kari úrvinnslu síðar.

Framburður ákærða og vitna fyrir dómi Ákærði játar sök vegna 2. og 3. liðar ákærunnar en neitar sök vegna 1. liðar hennar. Hann viðurkennir háttsemina en telur ekki um blygðunarsemisbrot að ræða.

Ákærði greindi frá því að hann hefði skilið við móður brotaþola og þau flust í sundur í [...] [...] . Frá þeim tíma hefðu brotaþoli og bróðir hennar komið til hans aðra hverja helgi frá fimmtudegi til mánudagsmorguns. Brotaþoli hefði alltaf viljað sofa í rúminu hans, en hann sofi alltaf nakinn þar sem hann sé mjög heitfengur. Börnin hafi vanist þessu frá upphafi og verið vön að sofa uppi í rúmi foreldranna. Hann hefði yfirleitt haldið utan um brotaþola og kúrt með hana. Hún hefði ekki talað um að það væri óþægilegt fyrr en eftir upphaf þessa m áls. Málið hefði komið upp þegar hún hefði greint frá því að hún saknaði þess að hann knúsaði hana. Hann kvaðst telja að barnið þyrfti að ákveða hvar mörkin væru og við hvaða aldur þetta væri orðið óviðeigandi. Hún hefði haft sitt rúm hjá honum en alltaf viljað sofa inni hjá honum. Þá hefði hann farið með henni í bað u.þ.b. fjórum eða fimm sinnum árin 2017 og 2018. Hún hefði beðið um að fá að fara með honum í bað þegar hann hefði farið og það væri hennar að ákveða það sjálf. Staða þeirra í baðkarinu hefði verið mismunandi, en hún hefði t.d. haft gaman af því að þvo honum um hárið.

Hann hefði hætt að vera nakinn nálægt brotaþola eftir að málið hefði verið tilkynnt barnavernd í nóvember 2018. Ekkert kynferðislegt hefði verið við háttsemi hans og hann hefði aldrei upplifað að brotaþola liði ekki vel. Þá væri hann ekki haldinn barnagirnd.

Eftir að málið hefði komið upp kæmu börnin ekki lengur til hans og samskiptin væru erfið. Hann greindi frá því að hann hefði leitað sér hjálpar, m.a. í [...] .

Móðir brotaþola

A greindi frá því að brotaþoli hefði sagt henni frá atvikum varðandi vinkonur sínar kvöld eitt þegar hún hefði verið að fara að sofa. Þá hefði hún komist að því að ákærði svæfi nakinn með brotaþola. Nokkrum dögum síðar hefði hún lagst í rúmið hjá henni til að fá hana til að sofna. Brotaþoli hefði farið ofan á hana, stirðnað upp og spurt hvort hún væri ekki í fötum þar sem henni hefði fundist hún snerta hár að neðan. Vitnið hefði þá orðið vör við að brotaþola liði illa með nekt ákærða. Ákærði hefði sofið nakinn í hjónabandinu en hún hefði talið að hann gerði það ekki þegar brotaþoli væri hjá honum. Ef börnin hefðu komið upp í rúm til þeirra meðan á hjónabandinu stóð hefðu þau verið hennar megin eða ákærði farið í nærbuxur. Brotaþoli hefði lýst því fyrir henni að henni fyndist nekt ákærða óþægileg en treysti sér ekki til þess að tala við hann sjálf. Vitnið hefði því talað við hann um að sofa í fötum. Hann hefði ekki orðið við þessu strax og hún hefði því þurft að endurtaka þetta. Eftir að kærasta ákærða hefði flutt inn hefði þetta lagast. Vitnið kvað sér ekki hafa fundist eðlilegt að ákærði færi í bað með börnunum eftir að þau byrjuðu í skóla, en þau ákærði hefðu ekki verið samstiga í þessu. Hún hefði sagt við brotaþola að hún væri orðin of stór fyrir þetta en brotaþoli hefði sagt að ákærði hefði sagt henni að þetta væri allt í lagi og hún mætti ráða því. Eftir atvik málsins hefði brotaþoli átt erfitt, verið óörugg og grátið oft á kvöldin.

Skilnaður þeirra ákærða og það sem hefði komið upp síðar hefði reynst henni erfitt. Hún hefði verið búin að jafna sig ágætlega eftir skilnaðinn en svo hefði líðan hennar versnað verulega eftir að þetta mál kom upp. Hún gengi til sálfræðings og hefði metið sig dapra á sjálfsmatskvarða. Þá upplifi hún sig útskúfaða úr vinahópnum.

Vitnið

G sálfræðingur greindi frá viðtölum sínum við brotaþola A . Hún hefði hitt hana á tveimur tímabilum, fyrst árið [...] vegna skilnaðar foreldra hennar og svo aftur í þrjú skipti árið 2019. Hún hefði glímt við kvíða og vanlíðan vegna atviks með föður hennar og vinkonur. Líðan hennar hefði verið ágæt en hún hefði verið leið og kvíðin vegna skilnaðarins og þótt leiðinlegt að geta ekki leikið við vinkonurnar hjá pabba sínum.

Hún hefði hins vegar ekki rætt um samskipti sín við ákærða. Hún hefði fengið fræðslu um hvað hún ætti að gera þegar henni liði illa.

Vitnið

H

, listmeðferðarfræðingur í

J

, kvað brotaþola

A hafa verið vísað til sín í listmeðferð. Brotaþoli hefði eingöngu tjáð sig um það sem væri skemmtilegt og ekki sýnt nein einkenni. Móðir hennar hefði greint frá því að hún væri kvíðin fyrir tímunum og hefði áhyggjur af því að þurfa að segja frá einhverju sem hún vildi ekki. Vitnið hefði því sagt brotaþola að hún þyrfti ekki að segja frá neinu sem hún vildi ekki. Lögð væri áhersla á að hún væri örugg og traust myndaðist. Ákveðið hefði verið að brotaþoli færi á sjálfstyrkingarnámskeið sem væru einnig í boði í J til að vinna með líðan hennar og sjálfsöryggi. Þau hefðu ekki viljað setja hana í aðstæður þar sem hún upplifði ó þægindi heldur vinna með það sem hún væri tilbúin til. Engin raunveruleg meðferðarvinna hefði farið fram hjá henni, enda hefðu þær einungis hist í þrjú skipti. Brotaþoli hefði komið glöð og sátt en sýnt á sér sparihliðina og því hefði verið erfitt aðgreina líðan hennar.

Vitnið

I

, fjölskyldufræðingur í

J

, greindi frá þátttöku brotaþolans

A í sjálfstyrkingarnámskeiði. Hún hefði mætt í tíu skipti og það hefði gengið vel. Ekki hefði þó verið um einstaklingsviðtöl að ræða. Hún hefði verið virk og nýtt sér þetta vel. Móðir hennar hefði greint frá því að brotaþoli hefði sagst hafa áhyggjur af því að þurfa að segja eitthvað sem hún vildi ekki tala um. Brotaþoli hefði verið fullvissuð um að hún þyrfti þess ekki. Hún hefði einungis greint frá líðan sinni í tengslum við daglegt líf en vitnið kvaðst ekki hafa forsendur til þess að meta hvort breytingar hefðu orðið á líðan hennar.

Fyrirhugað væri að brotaþoli færi á framhaldsnámskeið.

Niðurstaða

Ákærði hefur fyrir dómi játað skýlaust að hafa framið þau brot sem honum eru gefin að sök í 2. og 3. lið ákærunnar og er játning hans studd sakargögnum. Verður hann sakfelldur fyrir þau brot og eru þau rétt heimfærð til refsiákvæða í ákærunni.

Ákærði hefur neitað sök samkvæmt 1. lið ákærunnar en þar er honum gefið að sök að hafa sært blygðunarkennd dóttur sinnar með því að hafa ítrekað legið nakinn uppi í rúmi með hana í fanginu og á sama tímabili ítrekað farið með henni nakinn í bað. Eru brotin talin hafa átt sér stað á árunum 2017 og 2018 er dóttir hans var átta og níu ára.

Ákærði hefur gengist við því að hafa viðhaft þá háttsemi sem greint er frá í 1. lið ákærunnar. Hann hafnar því hins vegar alfarið að hafa með þessu sært blygðunarkennd dóttur sinnar. Hann kvaðst ekki hafa orðið var við að henni fyndist þetta neitt óþægilegt fyrr en málið hefði komið upp, og hún hefði sjálf óskað eftir því að sofa í rúminu hans og fara með honum í bað. Háttsemi hans hefði ekki verið kynferðisleg og hann hefði ekki haft ásetning til kynferðisbrots.

Brotaþoli lýsti atvikum þannig að hún hefði sofið í rúmi ákærða þegar hún hefði verið hjá honum á þessum tíma. Hann svæfi aldrei í fötum en hún hefði verið í náttfötum.

Þegar hún hefði vaknað hefði hann oft haldið utan um hana. Henni hefði ekki liðið vel með þetta. Hún kannaðist jafnframt við að hafa farið með honum í bað, en það hefði gerst sjaldan og væri langt síðan.

Samkvæmt 209. gr. almennra hegningarlaga skal hver sem með lostugu athæfi særir blygðunarsemi manna eða er til opinbers hneykslis sæta fangelsi eða sektum ef brot er smávægilegt. Með lostugu athæfi í skilningi ákvæðisins er átt við athöfn af kynferðislegum toga sem gengur skemur en samræði og önnur kynferðismök eða kynferðisleg áreitni. Ekki er þó skilyrði að viðkomandi hafi fengið eitthvað kynferðislegt út úr athöfninni. Þá er það ekki skilyrði að sýnt hafi verið fram á að blygðunarsemi manna hafi raunverulega verið særð heldur er nægjanlegt að háttsemin hafi verið til þess fallin að særa blygðunarsemi annars manns.

Sú háttsemi ákærða, sem hann hefur sjálfur viðurkennt, að liggja na kinn í rúminu og halda utan um brotaþola er hlutlægt séð af kynferðislegum toga og til þess fallin að særa blygðunarsemi hennar. Bendir framburður hennar jafnframt til þess að svo hafi í raun verið. Það er ekki á færi barna að setja fullorðnu fólki mörk í slíkum efnum. Verður því að telja að ákærði hafi með þessari háttsemi brotið gegn 209. gr. almennra hegningarlaga. Ákærða er einnig gefið að sök að hafa brotið gegn framangreindu ákvæði með því að fara nakinn í bað með brotaþola þegar hún var átta og níu ára. Brotaþoli kannaðist við að hafa farið með honum í bað einhver tímann en taldi vera langt síðan það hefði gerst. Það er einungis við lýsingu ákærða sjálfs að styðjast í þessum efnum, en hann kveður ekkert kynferðislegt hafa verið á bak við þessar baðferðir. Þótt telja megi það vart við hæfi að foreldri fari í bað með barni sínu á þessum aldri þykir varhugavert að fullyrða að það eitt út af fyrir sig brjóti gegn 209. gr. almennra hegningarlaga. Verður ákærði því sýknaður af þeim hluta ákærunnar.

Brot þau sem ákærði er sakfelldur fyrir eru réttilega heimfærð í ákæru til 209. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og jafnframt til 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga nr.

80/2002 vegna ungs aldurs brotaþola.

Ákærði er fæddur í [...] [...] . Hann hefur ekki áður gerst sekur um refsivert brot.

Við ákvörðun refsingar verður litið til þess að brot hans gagnvart brotaþolanum A stóð yfir um nokkurt skeið. Þá voru brotaþolarnir allir ungar stúlkur sem ákærða hafði verið treyst til að gæta. Jafnframt verður litið til þess að ákærði játaði brot sín að hluta og greindi greiðlega frá háttsemi sinni varðandi aðra þætti. Með vísan til þessa og 3. mgr.

70. gr. almennra hegningarlaga þykir refsing hans hæfilega ákveðin fangelsi í átta mánuði en fullnustu refsingarinnar er frestað og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. laga nr. 19/1940, sbr.

4. gr. laga nr. 22/1955.

Hver brotaþolanna þriggja gerir kröfu um miskabætur úr hendi ákærða að fjár hæð 2.000.000 króna. Brotaþolarnir eiga allir rétt á miskabótum með vísan til 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Brot ákærða voru til þess fallin að valda brotaþolum andlegri vanlíðan og fyrir liggja gögn sem sýna að brotin höfðu áhrif á þær. Með hliðsjón af þessu þykja miskabætur hæfilega ákveðnar 700.000 krónur til brotaþolans A en 500.000 krónur til annarra brotaþola. Bera bæturnar vexti eins og í dómsorði greinir.

Ákærði greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, B-kk-ef E-kk-ef lögmanns, 619.

380 krónur, þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþolans A

, V-kvk-ef

D-kvk-ef V-kvk-ef lögmanns, 544.825 krónur, og þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþolanna B og C

, Ó-kvk-ef H-kvk-ef G-kvk-ef lögmanns, 734.080 krónur, allt að meðtöldum virðisaukaskatti.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið D-kvk-nf K-kvk-nf saksóknarfulltrúi.

B-kvk-nf B-kvk-nf héraðsdómari kveður upp þennan dóm.

D Ó M S O R Ð :

Ákærði,

X

, sæti fangelsi í átta mánuði en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði

A

700.000 krónur með vöxtum skv. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu fr á 1. janúar 2019 en með dráttarvöxtum skv. 9. gr., sbr. 1. mgr.

6. gr., sömu laga frá 7. júní 2020 til greiðsludags.

Ákærði greiði

B

500.000 krónur með vöxtum skv. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 11. maí 2018 en með dráttarvöxtum skv . 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr., sömu laga frá 7. júní 2020 til greiðsludags

Ákærði greiði

C

500.000 krónur með vöxtum skv. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 5. október 2018 en með dráttarvöxtum skv. 9. gr., sbr. 1. mgr.

6. gr., sömu laga frá 7. júní 2020 til greiðsludags Ákærði greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, B-kk-ef E-kk-ef lögmanns, 619.380 krónur, þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþolans A

, V-kvk-ef

D-kvk-ef V-kvk-ef lögmanns, 544.825 krónur, og þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþolanna B og C

, Ó-kvk-ef H-kvk-ef G-kvk-ef lögmanns, 734.080 krónur. þykja miskabætur hæfilega ákveðnar 700.000 krónur til brotaþolans A en 500.000 krónur til annarra brotaþola. Bera bæturnar vexti eins og í dómsorði greinir.

Ákærði greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, B-kk-ef E-kk-ef lögmanns, 619.

380 krónur, þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþolans A

, V-kvk-ef

D-kvk-ef V-kvk-ef lögmanns, 544.825 krónur, og þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþolanna B og C

, Ó-kvk-ef H-kvk-ef G-kvk-ef lögmanns, 734.080 krónur, allt að meðtöldum virðisaukaskatti.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið D-kvk-nf K-kvk-nf saksóknarfulltrúi.

B-kvk-nf B-kvk-nf héraðsdómari kveður upp þennan dóm.

D Ó M S O R Ð :

Ákærði,

X

, sæti fangelsi í átta mánuði en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði

A

700.000 krónur með vöxtum skv. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu fr á 1. janúar 2019 en með dráttarvöxtum skv. 9. gr., sbr. 1. mgr.

6. gr., sömu laga frá 7. júní 2020 til greiðsludags.

Ákærði greiði

B

500.000 krónur með vöxtum skv. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 11. maí 2018 en með dráttarvöxtum skv . 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr., sömu laga frá 7. júní 2020 til greiðsludags

Ákærði greiði

C

500.000 krónur með vöxtum skv. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 5. október 2018 en með dráttarvöxtum skv. 9. gr., sbr. 1. mgr.

6. gr., sömu laga frá 7. júní 2020 til greiðsludags Ákærði greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, B-kk-ef E-kk-ef lögmanns, 619.380 krónur, þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþolans A

, V-kvk-ef

D-kvk-ef V-kvk-ef lögmanns, 544.825 krónur, og þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþolanna B og C

, Ó-kvk-ef H-kvk-ef G-kvk-ef lögmanns, 734.080 krónur.