S-132/2006

Mál þetta, sem dómtekið var þann 30. maí sl., er höfðað hér fyrir Héraðsdómi Norðurlands eystra með ákæruskjali lögreglustjórans á Akureyri, útgefnu 2. maí 2006, á hendur X, kt. 000000-0000, [...] og Z, kt. 000000-0000, [...],

„fyrir líkamsárás, með því að hafa aðfararnótt sunnudagsins 16. október 2005, við Skíðahótelið í Hlíðarfjalli á Akureyri, ráðist í sameiningu að A, kt. 000000-0000, barið hann og sparkað í hann, þar sem hann sat inni í bifreiðinni A-593 og síðan kippt honum út úr bílnum þannig að hann féll á jörðina fyrir utan bílinn og síðan haldið áfram að berja hann og sparka í hann, uns hann missti meðvitund og gegn X Þ-kk-þgf, fyrir að hafa slegið B, kt. 000000-0000, tvö hnefahögg í andlitið.

Afleiðingarnar af þessari árás fyrir A voru að hann nefbrotnaði og það brotnaði í honum tönn, hann hlaut glóðarauga hægra megin, bólgu yfir kinnbeini hægra megin, bólgu og mar á vinstra auga, bólgu yfir vinstra kinnbeini, bólgu á efri vör og mar að innanverðu, skurð við hliðina á hægra auga, þreifieymsli yfir hægri temporomandibular lið og neðri kjálka hægra megin, mar á enni bæði hægra og vinstra megin og sár á enni, þreifieymsli víða í hársverði, mar bak við hægra eyra og roða og palpeymsli fyrir framan það eyra, roða á hægri scapula og þreifieymsli þar yfir, þreifieymsli yfir hálshrygg mest C:5, þreifieymsli í brjósthrygg mest í kringum T:4-T-6, mar á neðanverðu baki, mar á hægri upphandlegg, eymsli í hægri úlnlið og eymsli yfir 6. rifi vinstra megin að framanverðu sem læknir taldi vera kliniskt rifbrot.

Afleiðingar af þessu fyrir B voru að hann hlaut glóðarauga vinstra megin, bólgu og mar á vinstri kinn, mar hægra megin á enni, mar og rispur á hægri olnboga og bólgu eymsli á vinstra hné.

Brot ákærðu gegn A teljast varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20, 1981, en brot ákærða gegn B telst varða við 1. mgr. 217. gr. sömu laga, sbr. 10. gr. laga nr. 20, 1981.

Þess er krafist að ákærðu verði dæmdir til refsingar.

Í málinu gerir G-kk-nf S-kk-nf hdl., vegna A, kt. 000000-0000, […], bótakröfu á hendur ákærðu að fjárhæð kr. 684.230-, með vöxtum samkvæmt 8. gr. vaxtalaga nr. 38,2001, frá 16.10.2005, en síðan dráttarvöxtum skv. 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. sömu laga.“

Verjandi ákærðu krefst vægustu refsingar sem lög leyfa og þess að skaðabótakröfu verði vísað frá dómi en til vara sýknu af bótakröfunni. Þá krefst hann þess að sakarkostnaður verði greiddur úr ríkissjóði, þ.m.t. hæfileg málsvarnarlaun honum til handa.

I.

Ákærðu komu fyrir dóminn þann 30. maí sl. og viðurkenndu þá háttsemi sem í ákæru er lýst og með vísan til játningar þeirra og gagna málsins þykir sök þeirra nægjanlega sönnuð og varðar við tilgreind lagaákvæði í ákæruskjali. Ákærðu héldu því þó fram að málsatvik hefðu verið með þeim hætti að virt skyldi þeim til refsilækkunar og vísuðu í því sambandi til framburðar síns fyrir lögreglu. Lýstu sækjandi og verjandi því yfir að ekki væri ágreiningur um málsatvik og að ekki væri þörf á frekari gagnaöflun. Verður framburður ákærðu um atvik málsins því lagður til grundvallar í málinu, sbr. 45. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

II.

Samkvæmt framburði ákærðu voru þeir í miðbæ Akureyrar aðfararnótt 16. október 2005, ásamt vini sínum C. Þeir voru búnir að neyta áfengis. Við Nætursöluna stöðvuðu þeir bifreið sem átti þar leið um. B ók bifreiðinni en A sat við hlið hans. Ákærðu báðu B að aka þeim að Kristjánsbakaríi við Hrísalund og féllst hann á það. Á leiðinni fífluðust þeir félagarnir og voru með nokkra háreisti. A talaði um að þeir væru leiðinlegir og sagði B að aka með þá upp í Hlíðarfjall. B hlýddi því, og gaf í rétt við Hrísalund og ók áleiðis upp í fjall á nokkrum hraða. Ákærðu segjast hafa orðið hræddir og hafi ákærði Z hringt í D, eftir hjálp. Hann sagði D að tveir menn væru að fara með þá upp í fjall og óskaði D eftir að tala við annan þeirra. Ákærði Z rétti A símann en hann lagði hann í kjöltu sér eða stakk honum í vasann og talað ekki við D. Þegar upp að Skíðahóteli kom sagði A ákærðu að fara út úr bifreiðinni. Ákærði Z vildi fá símann sinn og sagði þeim að keyra þá niður í bæ aftur. A hrinti þá eða kýldi ákærða Z. Upp úr þessu réðust báðir ákærðu að A og bæði sló hann í andlit og sparkað í fæturna á honum þar sem hann sat í bílnum. Þeir drógu hann svo út úr bílnum og héldu áfram þar til A missti meðvitund. B kom þá að og sló ákærða X í hnakkann en hann sneri sér snöggt við og sló B tvö högg í andlitið. Þeir skömmuðust eitthvað í B sem kom svo A inn í bifreiðina. Eftir litla stund kom D, á staðinn í leigubíl ásamt tveimur félögum sínum. Einn þeirra fór afsíðis með B og talað við hann. Ákærðu, C, D og félagar hans tveir fóru svo með stórri leigubifreið í bæinn aftur.

III.

Við ákvörðun refsingar ákærðu verður litið til þess að atlaga þeirra að A var nokkuð hörð. Hins vegar verður einnig litið til þess að A og B óku með ákærðu og vin þeirra, sem þá voru aðeins 18 ára gamlir, upp í Hlíðarfjall og sviptu þá með því frelsi sínu sem og þess að A átti upptökin að átökum þeirra. Urðu ákærðu hræddir og virðast hafa misst stjórn á aðstæðum og gengið mun lengra í atlögu sinni en tilefni var til. Þá verður einnig litið til ungs aldurs ákærðu og þess að þeir hafa játað brot sitt greiðlega.

Samkvæmt vottorði sakaskrár ríkisins var ákærði X dæmdur fyrir líkamsárás þann 21. febrúar 2003 en ákvörðun refsingar frestað skilorðsbundið í 1 ár. Með vísan til framangreindra sjónarmiða og atvika málsins að öðru leyti þykir refsing hans nú hæfilega ákveðin fangelsi í 45 daga. Með vísan til aldurs ákærða og sakarferils hans þykir mega fresta fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum 2 árum frá uppkvaðningu dóms þessa, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Samkvæmt vottorði sakaskrár ríkisins var ákærða Z veitt ákærufrestun þann 4. september 2003 vegna brots gegn 209. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, skilorðsbundið í 2 ár. Með vísan til framangreindra sjónarmiða og atvika máls að öðru leyti þykir refsing ákærða nú hæfilega ákveðin fangelsi í 30 daga. Með vísan til aldurs ákærða og sakarferils hans þykir mega fresta fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum 2 árum frá uppkvaðningu dóms þess að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

IV.

Í málinu gerir A bótakröfu að fjárhæð kr. 684.230 með vöxtum samkvæmt 8. gr. vaxtalaga nr. 38/2001 frá 16. október 2005, en síðan með dráttarvöxtum skv. 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. vaxtalaga. Krafan er þannig sundurliðuð:

1. Þjáningarbætur í 90 daga, kr. 0.050 á dag kr. 94.500

2. Miskabætur skv. 26. gr. skaðabótalaga kr. 500.000

3. Lögfræðikostnaður auk virðisaukaskatts kr. 89.730

Alls kr. 684.230

Krafa um þjáningarbætur, skv. 3. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, er órökstudd og ber því að vísa henni frá dómi.

A hlaut nokkuð slæma áverka af atlögu ákærðu gegn honum. Við ákvörðun um miskabætur verður hins vegar að líta til þess að A átti sjálfur upptök þeirra atvika sem leiddu til skaða hans með ólögmætu og tilefnislausu athæfi. Þykir hann með því hafa fyrirgert rétti sínum til miskabóta úr hendi ákærðu. Að fenginni þessari niðurstöðu um bótakröfu A verða ákærðu ekki dæmdir til greiðslu lögmannskostnaðar hans.

Í málinu liggur fyrir sakarkostnaður vegna læknisvottorða, alls kr. 52.600. Með vísan til niðurstöðu málsins og 165. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála ber að dæma ákærðu in solidum til greiðslu þess kostnaðar, auk þóknunar skipaðs verjanda þeirra, Þ-kk-ef H-kk-ef hdl., sem þykja hæfilega ákveðin kr. 110.000-, að virðisaukaskatti meðtöldum.

Dóminn kveður upp F-kk-nf Ó-kk-nf dómstjóri.

D Ó M S O R Ð :

Ákærði X sæti fangelsi í 45 daga en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún falla niður að liðnum 2 árum frá uppkvaðningu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði Z sæti fangelsi í 30 daga en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún falla niður að liðnum 2 árum frá uppkvaðningu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Framangreindum hluta bótakröfu A er vísað sjálfkrafa frá dómi.

Ákærðu er sýknaðir af bótakröfu A að öðru leyti.

Ákærðu greiði in solidum kr. 162.600- í sakarkostnað, þ.m.t. þóknun skipaðs verjanda þeirra, Þ-kk-ef H-kk-ef hdl., kr. 110.000- og er virðisaukaskattur innifalinn.

F-kk-nf Ó-kk-nf