S-66/2019

D Ó M U R

Héraðsdóms Reykjaness 20. desember 2019 í máli nr. S66/2019:

Ákæruvaldið

(V-kk-nf R-kk-nf Þ-kk-nf aðstoðarsaksóknari) gegn

X

(S-kk-nf K-kk-nf K-kk-nf lögmaður)

Mál þetta, sem dómtekið var þann 27. nóvember sl., var höfðað með ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, dags. 29. janúar 2019, á hendur:

„X, kt. 0000000000, [...] fyrir líkamsárás með því að hafa, laugardaginn 25. nóvember 2017, ráðist með ofbeldi á sambýliskonu sína, A, kt. 0000000000, á heimili þeirra að [...], Hafnarfirði, með því að slá hana í andlitið með flötum lófa og kýla hana einu sinni með krepptum hnefa í andlitið.

Telst háttsemi þessi varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Þá enn fremur með ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, dags 23. október 2019, á hendur sama framangreindum sakborningi, X:

„I.

Fyrir umferðarlagabrot, með því að hafa fimmtudaginn 6. september 2018, ekið bifreiðinni [...] án nægilegrar varúðar og of hratt miðað við aðstæður, án þess að hafa til þess réttindi og undir áhrifum áfengis (vínandamagn í blóði mældist 1,67‰) suður Klukkuberg, Hafnarfirði, uns ákærði missti stjórn á 2 bifreiðinni með þeim afleiðingum að hún hafnaði utan vegar norðan við Klukkuberg 13.

Telst háttsemi þessi varða við 1. mgr. 36. gr., 1. mgr., sbr. 3. mgr. 45. gr. og 1. mgr. 48. gr., sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987.

II.

Fyrir umferðarlagabrot, með því að hafa þriðjudaginn 4. júní 2019, ekið bifreiðinni [...] án þess að hafa til þess réttindi og undir áhrifum áfengis og ávana og fíkniefna (vínandamagn í blóði mældist 0,76‰ og kókaín í blóði mældist 100 ng/ml) austur Sæbraut, Reykjavík, uns ákærði stöðvaði bifreiðina við verslun Olís við Sæbraut.

Telst háttsemi þessi varða við 1. mgr., sbr. 2. mgr. 45. gr., 1. mgr., sbr. 2. mgr. 45. gr. a. og 1. mgr. 48. gr., sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987.

III.

Fyrir umferðarlagabrot, með því að hafa fimmtudaginn 20. júní 2019, ekið bifreiðinni [...] án þess að hafa til þess réttindi norður Gullinbrú, Reykjavík, áleiðis að Fjallkonuvegi á 87 kílómetra hraða á klukkustund, að teknu tilliti til vikmarka, þar sem leyfður hámarkshraði er 60 kílómetrar á klukkustund.

Telst háttsemi þessi varða við 3. mgr. 37. gr. og 1. mgr. 48. gr., sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987.

IV.

Fyrir umferðarlagabrot, með því að hafa sunnudaginn 7. júlí 2019, ekið bifreiðinni [...] án þess að hafa til þess réttindi vestur Bústaðarveg, Reykjavík, við Seljaland.

Telst háttsemi þessi varða við 1. mgr. 48. gr., sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

3

Þess er einnig krafist að ákærði verði dæmdur til sviptingar ökuréttar, skv. 101. og 102. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, sbr. 25. gr. laga nr. 44/1993 og 18. gr. laga nr. 66/2006.“

Fyrir liggur að mál þetta, S66/2019, hófst upphaflega með útgáfu fyrirkalls vegna fyrri framangreindrar ákæru, dags. 29. janúar sl., sem var þingfest 7. mars sl., en þá höfðu borist boð frá ákærða um forföll og var honum veittur frestur til fyrirtöku málsins til 21. mars. sl. Mætti hinn ákærði þá heldur ekki til dómþings og boðaði ekki forföll en í fyrirkalli, sem var ásamt ákæru birt ákærða, var tekið fram að yrði ekki sótt þing af hans hálfu mætti hann búast við því að fjarvist hans yrði metin til jafns við það að hann viðurkenndi að hafa framið þau brot sem hann væri ákærður fyrir og að dómur yrði lagður á málið að honum fjarstöddum, sbr. 1. mgr. 161. gr. laga nr. 88/2008. Var málið í ljósi þessa þá tekið til dóms sem kveðinn var upp þann 10. apríl sl., þar sem lagt var til grundvallar, með hliðsjón af því sem þá lá fyrir, að ákærði hefði framið þau brot sem ákært væri út af og að brot hans væru réttilega heimfærð til refsiákvæða í ákærunni. Í framhaldi af dómsuppsögu barst dóminum svo endurupptökubeiðni lögmanns ákærða, nú skipaðs verjanda hans, dags. 15. maí sl., sbr. 1. mgr. 187. gr. laga nr. 88/2008, þar sem þess var krafist af hálfu ákærða að mál þetta yrði endurupptekið og útivistardómur felldur úr gildi, en að ákærði hygðist verjast ákæruefninu. Var endurupptaka málsins þá heimiluð án athugasemda við fyrirtöku þess, þann 14. júní sl., sbr. 1. mgr. 187. gr. laga nr. 88/2008. Var þá enn fremur upplýst af hálfu ákæruvaldsins að fram væru nú komin frekari mál á hendur ákærða sem rétt væri að fengju því dómsmeðferð ásamt með þessu. Með ákæru, dags. 23. október 2019, í málinu nr. S1907/19, sem birt var fyrir ákærða í þinghaldi 5. nóvember sl., varmálið sameinað framangreindu máli nr. 66/2019, sbr. 1. mgr. 169. gr. laga nr. 88/2008. Tók ákærði þá afstöðu til hinnar síðari ákæru, dags. 23. október 2019, og játaði sök varðandi efni hennar í heild sinni. Af hálfu ákærða var hins vegar neitað sök varðandi hina fyrri ákæru, dags. 29. janúar sl. Var því boðað til aðalmeðferðar í þessu máli er fram fór 27. nóvember sl. Með hliðsjón af framangreindu er í framhaldinu aðeins fjallað um sönnunarfærslu varðandi það ákæruefni sem ákærði hefur hér neitað sök um, sbr. framangreinda ákæru, dags. 29. janúar sl. En síðan verður vikið að síðari ákærunni, þar sem ákærði játar sök, og að ákvörðun viðurlaga, enda er játing ákærða hvað hana varðar skýlaus og virðist vera sannleikanum samkvæm með hliðsjón af öllu því sem liggur fyrir í málinu, sbr. 1. mgr. 164. laga nr. 88/2008.

I.

Varðandi efni framangreindrar ákæru, dags. 29. janúar sl., þar sem ákærði neitar sök, þá kemur fram í frumskýrslu lögreglu í málinu, dags. 25. nóvember 2017, að tilkynning hafi borist um heimilisofbeldi á heimili ákærða og meints brotaþola, þar sem 4 ákærði hafi lagt hendur á sambýliskonu sína, A, sem hafi þá farin út af heimilinu og hefði hún tekið börn sín og ákærða með sér. Lögreglumenn fóru á brotavettvang en óskað hafi verið eftir því að rannsóknarlögreglumaður færi að hitta A. Á vettvangi hittu lögreglumenn ákærða fyrir sem bar sig þá vel og þótti sýna gott viðmót. Áfengislykt hafi verið af ákærða en hann sagst hafa drukkið þá um nóttina og neytt kókaíns en ákærði hafi virst nokkuð vel áttaður. Aðspurður um hvað hafi gengið á hafi ákærði lýst því að A hafi ráðist á sig þar sem þau hafi verið að rífast. Hefði A slegið ákærða í höfuðið með blómavasa en hann ekki viljað gera mikið úr því og ekki haft sýnilega áverka. Hefði A svo ætlað að taka síma ákærða úr buxnavasa hans en hann meinað henni það og hún þá sótt hníf og skorið gat á buxnavasann og sótt símann. Kvaðst ákærði þá hafa slegið A með Vapereykingatæki í höfuðið og hrint henni. Hafi A jafnframt ausið fúkyrðum yfir ákærða fyrir framan börn hans og hann þá skipað henni að fara úr íbúðinni sem hún hafi síðan gert. Kvaðst ákærði eiga þrjár dætur úr fyrra sambandi og einn son með A. Ekki hafi verið sjáanlegir áverkar á ákærða eftir hnífinn en buxnavasi hans hafi verið rifinn. Kvaðst ákærði ekki ætla að kæra A.

Í lögregluskýrslu rannsóknarlögreglumanns, dags. 25. nóvember 2017, sem fór og ræddi við meintan brotaþola, A, sem þá hafði stöðu sakbornings, á heimili tilkynnanda, B, sem er móðir þriggja dætra ákærða, þá kemur fram að A kvaðst aðspurð ekki hafa beitt ákærða nokkru ofbeldi. Kvaðst A þá aldrei hafa haldið á hníf og þar af leiðandi ekki skorið buxur ákærða, né hafi hún otað að honum hnífi. Kvað A að ákærði hafi þarna beitt sig ofbeldi með því að slá sig utan undir og síðar kýlt hana tvisvar í höfuðið og tekið hana hálstaki. Hafi buxnavasi ákærða rifnað við það þegar hún hafi reynt að ná farsíma sínum af ákærða sem hafi haft farsíma hennar í buxnavasanum. Þá greinir frá því að sjáanlegur áverki eða kúla hafi verið á hvirfli á höfði A og hún kennt sér eymsla. Finna hafi mátt áfengislykt af A en hún þó aðspurð ekki sagst finna til áfengisáhrifa. Enn fremur hafi síðan verið rætt við B, barnsmóður ákærða, sem kvað A hafa hringt í sig þar sem A hafi sagst vera inni á baði á heimili þeirra ákærða og þá tjáð B að ákærði væri að koma inn en síðan hafi heyrst háreisti og símtalið rofnað.

Í sömu lögregluskýrslu er þess getið að rannsóknari hafi þá einnig farið og rætt við ákærða á heimili hans þar sem lögreglumenn sem komu á vettvang hafi verið fyrir. Ákærði hafi þá virst vera rólegur, verið fremur ör, en skýr. Finna hafi mátt áfengislykt af ákærða en hann talið sig vera í góðu standi til að láta í té framburð sinn um málsatvik. Hafi ákærði þá sagst viðurkenna að hafa löðrungað A eftir að þau hafi rifist, hann þá farið út, en hún haldið áfram að rífast eftir að hann hafi komið til baka. Kvaðst ákærði neita að hafa tekið A hálstaki en viðurkenndi að hafa slegið hana einu höggi með veiptæki í höfuðið. Hafi ákærði sagt að A hafi lamið sig ítrekað með vasa en síðan dregið það til baka. Hafi ákærði sótt lítinn hníf sem hann kvað A hafa skorið buxur hans með. 5

Þær hafi verið rifnar við vasann vinstra megin en enga sjáanlega áverka verið að sjá á ákærða er hafi sagst vera í fínu standi en drukkið og notað kókaín þá um nóttina.

II.

Fyrir dómi gáfu skýrslu ásamt ákærða B, fyrrverandi sambýliskona og barnsmóðir ákærða, og lögreglumennirnir C, nr. [...], D nr. [...] og E nr. [...]. Upplýst var af hálfu ákæruvalds að meintur brotaþoli, A, hygðist ekki bera vitni með vísan til ákvæða 117. gr. laga nr. 88/2008, en hún var sambýliskona ákærða.

Fyrir dómi þá lýsti ákærði atvikum svo að þau A, sambýliskona hans, hafi í umrætt sinn, laugardaginn 25. nóvember 2017, verið að rífast á þáverandi heimili þeirra og hann verið að reyna að fá hana til að hætta. A hafi þá ráðist á hann með blómavasa og barið hann með honum en dætur hans hafi þá verið viðstaddar þar heima hjá þeim og hann þá slegið A utan undir til þess að reyna að fá hana til að hætta þessum látum þar sem börn hafi verið inni á heimilinu, þrjár dætur hans og ungur sonur þeirra A. Síðar hafi A veist að honum með litlum hníf til að reyna að ná síma af honum og þá skorið buxur hans en engir áverkar hafi hlotist af þessu. Eftir þetta hafi ákærði fengið sér í glas en A hafi verið búin að drekka þá um nóttina. Ákærði vildi ekki kannast við þann framburð fyrir lögreglu að hafa sjálfur drukkið þá um nóttina og neytt kókaíns. Ákærði hafi farið út og keypt sígarettur en fengið sér í glass þá hann hafi komið til baka. Ákærði kvaðst aðeins hafa slegið A í eitt skipti, utan undir með flötum lófa, áður en hann hafi farið út, en þegar hann hafi komið til baka hafi hann beðið A að fara út og hún gert það. Þá hafi A reynt að ná símanum og skorið buxur ákærða með ostahníf en svo farið út. Hafi þetta verið sími ákærða og hún hafi tekið hann með sér. Ákærði kvaðst hafa fundið til áfengisáhrifa þegar hann hafi látið í té skýrslu fyrir lögreglu á vettvangi. Þó nokkur tími hafi liðið að mati ákærða þar til lögregla hafi komið á vettvang eftir þessa atburði eða um tvær klukkustundir. Ákærði kvaðst ekki kannast við að hafa slegið A með veiptæki né að hafa kýlt hana en hann noti ekki slíkt heldur reyki sígarettur.

Vitnið B kvað fyrir dómi að hún hafi verið sambýliskona ákærða og eigi með honum þrjár dætur en þau hafi skilið fyrir áratug. Meintur brotaþoli, A, sé barnsmóðir ákærða og sambýliskona. Sagði vitnið að laugardag 25. nóvember 2017 hafi A hringt í hana á milli 9 og 10 um morguninn og þá tjáð henni að ákærði hafi verið vakandi þá um nóttina og verið í vondu skapi en dætur hennar hafi þá dvalið hjá þeim ákærða og A. Síðan hafi A hringt aftur skömmu síðar og þá hafi hún verið búin að læsa sig inni á baðherbergi og ákærði þá verið að reyna komast þar inn og tekist það og verið að veitast að henni, að því er vitninu heyrðist í gegnum síma, en svo hafi símtalið slitnað. Í framhaldi af því hafi vitnið hringt í lögreglu og beðið þá um að fara heim til þeirra ákærða. Skömmu síðar hafi svo dætur vitnisins komið heim til hennar þar sem þær búa 6 og A þá einnig komið þangað með drenginn sinn og þau öll virst í áfalli. A hafi þá kveinkað sér og rætt um kúlu á höfði en vitnið ekki séð áverka.

Lögreglumaður nr. [...] kom fyrir dóminn og bar um það að hann hafi ásamt lögreglumanni nr. [...] farið á bíl í útkall í íbúð á [...] vegna tilkynningar um heimilisofbeldi þar. Samkvæmt tilkynningu hafi maður þar gengið í skrokk á konu sem væri farin úr íbúðinni og að [...] til ættingja en rannsóknarlögreglumaður hafi þá farið að [...] til að ræða við meintan brotaþola. Á ætluðum brotavettvangi hafi húsráðandi, ákærði, tekið vel á móti lögreglu og boðið þeim inn, en hann hafi verið einn í íbúðinni. Þeir hafi rætt við ákærða en hann hafi ekki viljað gera mikið úr atvikum. Þau tvö hafi rifist og svo átt í átökum, þar sem hann hafi sagst hafa slegið hana með veiptæki og ýtt henni en hún hafi líka kýlt hann og ógnað með hnífi og reynt að ná af honum síma, en ákærði hafi ekki viljað gera mikið úr þessu. Þá hafi rannsóknarlögreglumaður komið og tekið framburðarskýrslu af ákærða en lögregla hafi síðan yfirgefið vettvang. Ekki hafi liðið langur tími frá útkalli og þar til lögreglumenn hafi komið á vettvang. Ákærði hafi virst vera í nokkuð annarlegu ástandi og hafi aðspurður viðurkennt drykkju og neyslu kókaíns en hann hafi verið á iði en þó vinsamlegur og virkað skýr í samtalinu.

Lögreglumaður nr. [...] kom fyrir dóminn og bar þar um að hann hafi farið með lögreglumanni [...] í framangreint útkall, en hann hafi þá verið með númerið [...]. Hafi borist tilkynning um heimilisofbeldi og um að konan væri þá farin út af heimilinu. Meintur gerandi hafi hist fyrir á vettvangi og þeir rætt við hann þar til rannsakari hafi komið. Ákærði hafi verið ölvaður að sjá og viðurkennt neyslu efna og verið ör en virkað sæmilega áttaður. Ákærði hafi ekki viljað gera mikið úr atvikum. En vitnið kvaðst muna að ákærði hafi gengist við því að hafa slegið meintan brotaþola með veiptæki í höfuðið.

Lögreglumaður nr. [...] gaf skýrslu um síma erlendis frá og bar um það að hann hafi á umræddum tíma verið rannsóknarlögreglumaður á bakvakt og verið kallaður út vegna málsins. Vitnið hafi fyrst farið að [...] og þar hitt fyrir meintan brotaþola, A, er hafi þá verið að koma þangað í leigubíl ásamt börnunum. Vitnið hafi þá fylgt þeim upp í íbúð þar sem vitnið B bjó, en hún væri barnsmóðir ákærða, og þar hafi verið tekin framburðarskýrsla hans af A. Á þeim tímapunkti höfðu þegar borist upplýsingar frá lögreglumönnum á ætluðum brotavettvangi um það að ákærði hafi borið A sökum um að hafa ráðist á sig með hnífi á heimili þeirra og því hafi skýrsla af A þá verið tekin þar sem hún hafi haft réttarstöðu sakbornings. Hún hafi neitað sök um að hafa beitt ákærða ofbeldi, auk þess sem hún hafi neitað að hafa haldið á eða beitt hnífi. A hafi lýst ofbeldi af hálfu ákærða þar sem hann hafi löðrungað hana og síðar kýlt hana í höfuðið. Ástand A hafi annars virst nokkuð gott og framburður skýr. Kvaðst vitnið muna eftir því að hafa fundið kúlu á höfði A og séð þá áverka. Síðan hafi vitnið farið á brotavettvang og tekið þar skýrslu af ákærða. Ákærði hafi þá tjáð honum að A hafi slegið hann ítrekað 7 með vasa sem þar hafi verið, en hann svo dregið það til baka. Teknar hafi verið myndir af vasanum en A hafi neitað af hafa slegið ákærða með honum. Ákærði hafi sagst hafa löðrungað A og einnig viðurkennt að hafa slegið hana einu höggi haldandi á veiptæki, en það hafi ekki fundist á vettvangi. Hafi þetta því verið tvær aðgreindar atlögur eins og vitnið hafi skilið framburð A. Það er að fyrst hafi ákærði löðrungað A í rifrildi þeirra, þá farið út, en síðara höggið átt sér stað eftir að ákærði hafi komið til baka og átök þeirra um farsímann átt sér stað. Ákærði hafi sýnt vitninu lítinn hníf og sagt A hafa skorið buxur hans með honum, sem ekki hafi þó snert hann sjálfan, en ekki hafi verið sýnilegir áverkar á ákærða við skoðun. Ákærði kvaðst hafa drukkið áfengi en þó virst vera í skýrsluhæfu ástandi.

III.

Við sakarmat varðandi hina meintu líkamsárás þar sem ákærði neitar sök, sbr. ákæru dags. 29. janúar sl., þá verður að leggja til grundvallar að samkvæmt 108. gr. laga nr. 88/2008 hvílir á ákæruvaldinu sönnunarbyrði um sekt ákærða og um atvik sem telja má honum í óhag. Í 1. mgr. 109. gr. er einnig kveðið á um að dómari meti hverju sinni hvort nægileg sönnun sem ekki verði vefengd með skynsamlegum rökum sé fram komin um hvert það atriði sem varðar sekt og ákvörðun viðurlaga við broti, þar á meðal hvaða sönnunargildi skýrslur ákærða, vitnisburður annarra og sýnileg sönnunargögn hafi.

Sé litið til hér framangreinds framburðar ákærða og vitna fyrir dómi, þá liggur ljóst fyrir að ákærði hefur þar ótvírætt játað það að hafa í umrætt sinn slegið meintan brotaþola eitt sinn í andlitið með flötum lófa, sem lýst er í ákæru. Er því þó nú neitað að þetta hafi átt sér stað í atlögu ákærða að henni, heldur hafi þar allt eins verið um að ræða atlögu meints brotaþola, sem hafi fyrst veist að ákærða með vasa og slegið hann ítrekað með honum. Ákærði hefur þó ekki borið því við, hvorki fyrir lögreglu né fyrir dómi, að hann hafi með framferði sínu beinlínis verið að verja hendur sínar þá hann sló meintan brotaþola utan undir og hefur ákærði ekki getað gefið neina viðhlítandi skýringu á því. Fyrir liggur að ákærði hefur enn fremur, bæði í samtali við lögreglumenn á vettvangi og við skýrslugjöf þar hjá rannsóknarlögreglumanni, einnig sagst hafa slegið brotaþola eitt högg í höfuð en ákærði vill nú ekki kannast við þá frásögn. Styður framburður brotaþola fyrir lögreglu þó einnig við þessa lýsingu á atburðum og frásögn vitna af því að hún hafi fundið til vegna kúlu á höfði. Ber ákærða og brotaþola annars ekki saman um tildrög þessara síðari átaka þeirra eftir að ákærði kom aftur heim, þar sem ákærði lýsir atlögu hennar með ávaxtahníf, en hún vildi a.m.k. ekkert kannast við það fyrir lögreglu. Verður framburður ákærða hér fyrir dómi ekki skilinn svo að í honum felist nokkur skynsamleg skýring á framangreindu samhengi atburða, en auk þess styður framburður vitnis er var í símasambandi við brotaþola einnig við þá frásögn hennar við lögreglu að ákærði hafi 8 verið að veittast að brotaþola á heimili þeirra í umrætt sinn. Að sama skapi verður hér einnig að horfa til þess að frásögn ákærða nú hér fyrir dómi er að mörgu leyti ekki í samræmi við fyrri framburð hans á vettvangi. Þá fær sumt í frásögn ákærða bersýnilega ekki staðist með hliðsjón af gögnum, t.d. staðhæfingar um langan útkallstíma lögreglu, en þó verður þar einnig að líta til þess að nokkuð langt er um liðið frá atburðum þessum. Með hliðsjón af öllu framangreindu verður því að telja það vera hafið yfir skynsamlegan vafa að ákærði hafi í umrætt sinn sannanlega gerst sekur um þá háttsemi sem greinir í ákæru, dags. 29. janúar sl., og verður ákærði því sakfelldur fyrir þá háttsemi, en brotum hans er að mati dómsins nægilega lýst í ákæru og þau þar rétt heimfærð til refsiákvæða.

Svo sem að framan greinir liggur fyrir skýlaus játning ákærða um alla ákæruliði í hinni síðari ákæru málsins, dags. 23. október sl., um þau brot gegn umferðarlögum er þar greinir og verður að telja játninguna sannleikanum samkvæma með hliðsjón af því sem fyrir liggur og verður ákærði sakfelldur og honum gerð viðurlög hvað þau varðar, en þessum brotum ákærða er rétt lýst í ákæru og þau réttilega heimfærð til refsiákvæða.

Ákærði er fæddur í [...]. Samkvæmt sakavottorði hans, dags. 28. janúar 2019, er ferill um ítrekuð fíkniefna og umferðarlagabrot á árunum 20122017 og hafa ákærða verið gerðar sektir vegna þessara brota, en hann hefur ekki áður orðið uppvís að ofbeldisbroti. Varðandi fyrri ákæru í málinu, dags. 29. janúar sl., þar sem sakfellt er samkvæmt henni fyrir framangreind brot hans gegn 217. gr. almennra hegningarlaga, þá þykir hæfileg refsing ákærða vera fangelsi í 30 daga. Hvað varðar síðari ákæruna, dags. 28. október sl., þar sem sakfellt er í ljósi skýslausrar játningar ákærða í öllum liðum ákærunnar, er þykir sannleikanum samkvæm, þá liggur fyrir að brot ákærða nú sem varðar akstur undir áhrifum, sbr. ákærulið I og II, fela í sér aðra ítrekun hans frá sátt sem ákærði gekkst undir 22. október 2012. Varðandi ákærulið I þá hefur ákærði nú enn framið umferðarlagabrot án ökuréttinda og er því fallist á með ákæruvaldinu að það brot hans leiði nú til ævilangrar sviptingar ökuréttinda hans. Sé þá litið til brota ákærða samkvæmt liðum IIV í ákærunni að öðru leyti þá leiða þau að mati dómsins réttilega samantekið til alls 60 daga fangelsis. Verður ákærða því að framansögðu hér alls gerð refsing, fangelsi í þrjá mánuði, en ekki hefur hér verið sýnt fram á réttmæt skilyrði til þess að sú refsing hans geti verið bundin skilorði eins og hér stendur á. Þá verður ákærði nú einnig í ljósi hér framangreinds sviptur ökurétti ævilangt frá og með birtingu dómsins að telja fyrir ákærða, sbr. 101. og 102. gr. umferðarlaga nr. 50/1987.

Í ljósi framangreindrar dómsniðurstöðu verður ákærða jafnframt gert að greiða allan sakarkostnað í málinu, það eru þá málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans, S-kk-ef K-kk-ef K-kk-ef lögmanns, sem þykja vera hæfilega ákveðin 412.324 krónur að teknu tilliti til virðisaukaskatts, sem og annan sakarkostnað, sem eru 164.777 krónur. 9

Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið V-kk-nf R-kk-nf Þ-kk-nf aðstoðarsaksóknari.

P-kk-nf D-kk-nf L-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

Dómsorð :

Ákærði, x, sæti fangelsi í þrjá mánuði.

Ákærði er sviptur ökurétti ævilangt frá og með birtingu dóms þessa að telja.

Ákærði greiði allan sakarkostnað í málinu, sem eru málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans, S-kk-ef K-kk-ef K-kk-ef lögmanns, alls 412.324 krónur, að teknu tilliti til virðisaukaskatts, sem og annan sakarkostnað, sem eru alls 164.777 krónur.

P-kk-nf D-kk-nf L-kk-nf 9

Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið V-kk-nf R-kk-nf Þ-kk-nf aðstoðarsaksóknari.

P-kk-nf D-kk-nf L-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

Ákærði, x, sæti fangelsi í þrjá mánuði.

Ákærði er sviptur ökurétti ævilangt frá og með birtingu dóms þessa að telja.

Ákærði greiði allan sakarkostnað í málinu, sem eru málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans, S-kk-ef K-kk-ef K-kk-ef lögmanns, alls 412.324 krónur, að teknu tilliti til virðisaukaskatts, sem og annan sakarkostnað, sem eru alls 164.777 krónur.

P-kk-nf D-kk-nf L-kk-nf