S-1610/2005

Mál þetta, sem dómtekið var þann 9. þ.m. er höfðað með ákæru ríkissaksóknara 5. desember 2005 á hendur L-kvk-þgf K-kvk-þgf U-x-x, kt. 000000-0000, Grænlandsleið 25, Reykjavík,

„I.

Fyrir skjalafals, með því að hafa í aprílmánuði 1996, notað skuldabréf í Landsbanka Íslands, Seltjarnarnesi, að upphæð kr. 550.000, vitandi að undirritun Á-kk-ef R-kk-ef R-kk-ef, kt. 000000-0000, sem sjálfskuldarábyrgðarmanns væri fölsuð.

II.

Fyrir skjalafals, með því að hafa í ágústmánuði 1999, framvísað tveimur víxlum í Landsbanka Íslands, Seltjarnarnesi, annars vegar að fjárhæð krónur 640.000 og hins vegar krónur 650.000, vitandi að undirritun Á-kk-ef R-kk-ef R-kk-ef, kt. 000000-0000, sem útgefanda, væri fölsuð.

III.

Fyrir skjalafals, með því að hafa í febrúarmánuði 1996 í Landsbanka Íslands, Seltjarnarnesi, framvísað sjálfskuldarábyrgðaryfirlýsingu Á-kk-ef R-kk-ef R-kk-ef, kt. 000000-0000, vegna yfirdráttarheimildar á tékkareikningi hennar nr. 0136-26-3711, að fjárhæð kr. 200.000,- þrátt fyrir að vita að undirritun Á-kk-ef R-kk-ef væri fölsuð.

IV.

Fyrir skjalafals, með því að hafa í september 1998 í Landsbanka Íslands, Seltjarnarnesi, framvísað sjálfskuldarábyrgðaryfirlýsingu Á-kk-ef R-kk-ef R-kk-ef, kt. 000000-0000, vegna yfirdráttarheimildar á tékkareikningi hennar nr. 0136-26-3711, að fjárhæð kr. 500.000,- þrátt fyrir að vita að undirritun Á-kk-ef R-kk-ef væri fölsuð.

V.

Fyrir skjalafals, með því að hafa í ágúst 1999 í Landsbanka Íslands, Seltjarnarnesi, framvísað sjálfskuldarábyrgðaryfirlýsingu Á-kk-ef R-kk-ef R-kk-ef, kt. 000000-0000, vegna yfirdráttarheimildar á tékkareikningi hennar nr. 0136-26-3711, að fjárhæð kr. 800.000,- þrátt fyrir að vita að undirritun Á-kk-ef R-kk-ef væri fölsuð.

VI.

Fyrir skjalafals, með því að hafa í ágústmánuði 1999, framvísað víxli í Sparisjóði Kópavogs, að fjárhæð krónur 270.000, vitandi að undirritun Á-kk-ef R-kk-ef R-kk-ef, kt. 000000-0000, sem útgefanda, væri fölsuð.

VII.

Fyrir skjalafals, með því að hafa í aprílmánuði 2000, notað skuldabréf hjá Fjárvangi, Laugavegi 170, Reykjavík, að upphæð kr. 2.000.000, vitandi að undirritun Á-kk-ef R-kk-ef R-kk-ef, kt. 000000-0000, sem skuldara bréfsins væri fölsuð.

VIII.

Fyrir skjalafals, með því að hafa í júní 2000, notað skuldabréf í Sparisjóði Reykjavík, að upphæð krónur 2.000.000, vitandi að undirritun Á-kk-ef R-kk-ef R-kk-ef, kt. 081261-4239, sem skuldara bréfsins, væri fölsuð.

IX.

Fyrir skjalafals, með því að hafa 28. janúar 2005 í Háaleitisútibúi KB banka, Suðurlandsbraut 2, Reykjavík, framvísað sjálfskuldarábyrgðaryfirlýsingu Á-kk-ef R-kk-ef R-kk-ef, kt. 000000-0000, vegna yfirdráttarheimildar á tékkareikningi hennar, að fjárhæð kr. 300.000,- þrátt fyrir að vita að undirritun Á-kk-ef R-kk-ef væri fölsuð.

Háttsemi ákærðu telst varða við 1. mgr. 155. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940.

Þess er krafist að ákærða verði dæmd til refsingar.“

Í þinghaldi 23. febrúar 2006 kom fram af hálfu ákæruvaldsins beiðni um að ákæru yrði breytt á þá leið að í 8. lið hennar kæmi 950.000 krónur í stað 2.000.000 króna. Enn fremur að í stað orðalagsins sem skuldara kæmi sem sjálfskuldarábyrgðaraðila. Taldi dómari þessa leiðréttingu rúmast innan heimildar 118. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Af hálfu ákærðu er þess aðallega krafist að hún verði sýknuð af öllum ákæruatriðum en til vara að henni verið gerð vægasta refsing sem lög leyfa og að hún verði að öllu leyti skilorðsbundin. Þá krefst ákærða þess að allur sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði þar á meðal hæfileg málsvarnarlaun skipaðs verjanda hennar.

I.

Ákærða og Á-kk-nf R-kk-nf R-kk-nf voru í sambúð frá árinu 1992 fram til ársins 2002. Upp úr sambúðinni slitnaði að sögn Á-kk-ef R-kk-ef í kjölfar þess að upp komst að ákærða hefði falsað nafnritun Á-kk-ef á ýmis skjöl. Upphaf máls þessa má rekja til þess að Á-kk-nf R-kk-nf kærði meintar falsanir ákærðu til sýslumannsins í Kópavogi þann 22. ágúst 2001, 30. ágúst 2002 og 5. september 2002. Í kæru Á-kk-ef R-kk-ef 22. ágúst 2001 fór Á-kk-nf fram á opinbera rannsókn á því hvort ákærða hefði falsað nafn hans á ýmis skjöl svo sem skuldabréf og víxla og nýtt sér þessi fölsuðu skjöl í lögskiptum við fjármálafyrirtæki svo sem banka. Með bréfi 25. apríl 2005 fór Á-kk-nf R-kk-nf fram á opinbera rannsókn á meintum brotum ákærðu.

Í kærum sínum 22. ágúst 2001, 30. ágúst 2002 og 5. september 2002, lýsir Á-kk-nf málavöxtum svo að hann hafi verið í sambúð með ákærðu til ársins 1999 en þá hafi komið í ljós að ákærða hefði reynt að leysa skuldamál sín með því að falsa nafn hans og þá slitnað upp úr sambúðinni en þau síðan náð saman aftur og ákærða gengið frá þeim skuldamálum sem fölsunin hafi varðað á þeim tíma. Í marsmánuði 2001 hafi Á-kk-nf komist að því að eign hans að Grundarhvarfi 16, Kópavogi, hefði verið auglýst á framhaldsuppboði og komist að raun um að fyrirhugað væri umrætt uppboð vegna skulda sem hann kannaðist ekki við að hafa samþykkt eða heimilað að fasteignin yrði sett að veði fyrir. Í kæru Á-kk-ef er því haldið fram að ákærða hafi viðurkennt við hann að hafa falsað ýmis skjöl með því að rita nafn hans. Var umrætt uppboð afturkallað. Af hálfu Á-kk-ef kemur fram í umræddum kærum að hann hafi ekki vitað af þeim kröfum sem að honum hafi verið beint fyrr en að umræddu framhaldsuppboði hafi verið komið þar sem ákærða hafi jafnan mætt og tekið við stefnum og bréfum sem stíluð hafi verið á hann.

Ákærða hefur neitað sök í málinu. Ákærða var boðuð til skýrslutöku hjá lögreglunni í Kópavogi þann 4. maí 2005 í tilefni kæru Á-kk-ef R-kk-ef R-kk-ef dags. 25. apríl 2005 þar sem kærð var meint fölsun mættu á undirritun hans vegna yfirdráttarheimildar dags. 27. janúar 2005 vegna sjálfskuldarábyrgðar á reikning 313-26-5049 í eigu ákærðu í Háaleitisútibúi KB banka. Við yfirheyrslu neitaði ákærða að hafa falsað umrætt skjal og hélt fram að Á-kk-nf hefði undirritað skjalið.

Fyrir dómi bar ákærða hvað varðaði skuldabréf dags. 11. apríl 1996 að hún kannaðist við skjalið en að hún myndi hins vegar ekki hvort hún eða Á-kk-nf hefðu framvísað skjalinu. Rámaði hana þá í það að andvirði skjalsins hefðu farið inn á hennar reikning og að fjárhæðin hafi farið í að greiða yfirdrætti á reikningum beggja aðila. Þá minntist hún þess ekki sérstaklega að hafa séð Á-kk-þf rita undir umrætt skuldabréf. Hvað varðaði tvo víxla útgefna 12. október 1999 mundi ákærða ekki sérstaklega eftir að hafa séð Á-kk-þf rita á víxilinn umrætt sinn. Bar hún að yfirleitt í sambúð aðila hefði gögn verið lögð á borð á heimili aðilanna sem Á-kk-nf hafi undirritað og ákærða svo gengið frá. Bar ákærða að eftir bestu vitund hennar hafi Á-kk-nf ritað undir umrædda víxla. Taldi hún að andvirði víxlanna hefðu líklega farið inn á hennar bankareikning en svo eitthvað áfram til Á-kk-ef. Hvað varðaði sjálfskuldarábyrgð dags. 26. febrúar 1996 bar ákærða að hún hefði örugglega séð hann skrifa undir eitthvað af þeim skjölum sem málið varðaði. Líklega hafi þau legið undirrituð af Á-kk-þgf á eldhúsborði á heimili aðila. Hvað varðaði sjálfskuldarábyrgðaryfirlýsingu 1. september 1998 bar ákærða á sömu leið að skjalið hafi verið lagt á borð á heimili aðila sem hafi svo verið undirritað þegar hún hafi tekið það aftur af borðinu síðar. Hvað varðaði sjálfskuldarábyrgðaryfirlýsingu dags. 11. ágúst 1999 bar ákærða á sömu leið og áður. Kannaðist ákærða við að hafa framvísað skjalinu. Hvað varðaði víxil dags. 24. ágúst 1999 bar ákærða að hún myndi ekki nákvæmlega hvort hún hefði séð Á-kk-þf rita undir víxilinn en bar jafnframt að Á-kk-þgf hefði verið kunnugt um umræddan víxil. Hvað varðaði veðskuldabréf dags. 12. apríl 2000 kannaðist ákærða við að hafa notað umrætt skjal og bar að greitt hefði verið inn á reikning hennar sem og Á-kk-ef og að í tengslum við umræddar millifærslur hefði verið hringt í Á-kk-þf. Kannaðist ákærða við tölvupóst sem hún sendi 17. apríl 2000 til starfsmanns Fjárvangs og bað um umræddar millifærslur, m.a. inn á sinn reikning og reikning Á-kk-ef. Rak ákærðu ekki sérstaklega minni í að Á-kk-nf hefði ritað undir skuldabréfið. Hvað varðaði skuldabréf dags. 7. júní 2000 minnti ákærðu að Á-kk-nf eða B-kvk-nf L-kvk-nf B-kvk-nf ábyrgðarmaður hefðu farið með umrætt skjal í Sparisjóðinn. Hvað varðaði framburð B-kvk-ef fyrir lögreglu um að ákærða hefði viðurkennt fyrir sér á árinu 2002 að hafa falsað umrætt skjal bar ákærða að það væri af og frá. Hvað varðaði sjálfskuldarábyrgðaryfirlýsingu dags. 27. janúar 2005 bar ákærða að Á-kk-nf hefði samþykkt umrætt sinn að vera sjálfskuldarábyrgðarmaður. Hvað varðaði tryggingabréf dags. 11. janúar 1999 og 12. apríl 1999 sem ekki er ákært fyrir rak ákærðu ekki minni í að hafa séð Á-kk-þf rita undir skjalið.

Bar ákærða enn fremur að aðilar hefðu ekki verið með sameiginlega bankareikninga en þó haft sameiginlegan fjárhag að einhverju leyti. Þá hefði ákærða ekki komið í veg fyrir að Á-kk-nf fengi póst sem til hans var sendur.

Fyrir dómi bar Á-kk-nf R-kk-nf R-kk-nf hvað varðaði skuldabréf dags. 11. apríl 1996, tvo víxla dags. 12. ágúst 1999, sjálfskuldarábyrgð 26. febrúar 1996, sjálfskuldarábyrgð 1. september 1998, sjálfskuldarábyrgð 11. ágúst 1999, víxil dags. 24. ágúst 1999, veðskuldabréf 12. apríl 2000 og skuldabréf 7. júní 2000, að hann hefði ekki ritað nafn sitt á umrædd skjöl. Aldrei hafi verið haft samband við hann af bönkum eða lánastofnunum og þá hafi ákærða leynt fyrir honum pósti sem sendur hafi verið til hans á heimili aðila. Hafi aðilar séð um eigin fjármál en ákærða þó greitt stundum fyrir Á-kk-þf. Bar Á-kk-nf að ákærða hefði viðurkennt fyrir honum að hafa falsað umrædd skjöl. Þá hefði honum ekki verið kunnugt um að hann hefði gengist í sjálfskuldarábyrgð 27. janúar 2005 fyrir ákærðu fyrr en hann hafi fengið um það tilkynningu frá viðkomandi banka.

Vitnið K-kvk-nf L-x-x frá Statens kriminaltekniska laboratorium í Svíþjóð staðfesti fyrir dómi um niðurstöðu rannsóknar frá 26. júní 2003 að undirskriftir á skjölum R-1 til R-9, skuldabréf frá 11. apríl 1996 (ákæruliður I), tveir víxlar frá 12. ágúst 1999 (ákæruliður II), sjálfskuldarábyrgðaryfirlýsing frá 26. febrúar 1996 (ákæruliður III), sjálfskuldarábyrgðaryfirlýsing frá 1. september 1998 (ákæruliður IV), sjálfskuldarábyrgðaryfirlýsing frá 11. ágúst 1999 (ákæruliður V), víxill frá 24. ágúst 1999 (ákæruliður VI), veðskuldabréf frá 12. apríl 2000 (ákæruliður VII) og skuldabréf frá 7. júní 2000 (ákæruliður VIII), hafi ekki verið gerðar af eigin hendi Á-kk-ef R-kk-ef R-kk-ef. Bar hún að fyrst hefðu verið metnar umræddar undirskriftir og þá komið í ljós að þær hefðu verið stirðlegar og visst óöryggi í þeim og að þetta væru atriði sem bentu til þess að um eftirmyndun væri að ræða. Þau atriði sem væru lík með umræddum undirskriftum og eiginhandar undirskrift Á-kk-ef væru mjög almenns eðlis. Fór hún að öðru leyti yfir rannsóknina og þau atriði sem bentu til þess að umræddar undirskriftir væru ekki gerðar af hendi Á-kk-ef. Bar hún að þær undirskriftir sem voru rannsakaðar hefðu enn fremur líklega allar verið gerðar af sömu hendi. Bar vitnið að niðurstaða rannsóknarinnar benti sterklega til þess að rithandarsýnishornin sem rannsóknina varðaði hefðu ekki verið rituð af Á-kk-þgf. Hvað varðaði rannsókn frá 20. janúar 2004 bar vitnið að niðurstaða rannsóknarinnar var sú að útilokað var að Á-kk-nf hefði sjálfur undirritað þau skjöl sem rannsóknina varðaði. Vitnið bar að munur á áreiðanleika í niðurstöðum rannsóknanna mætti rekja til þess að í seinni rannsókninni hefði verið meira um samanburðargögn. Bar Á-kk-nf að aldrei hefði verið hringt í hann vegna veðskuldabréfs 12. apríl 2000 (ákæruliður VII) og kannaðist hvorki við að hafa rætt við starfsmann Fjárvangs eða tekið þar umrætt lán eða fengið hluta andvirðis lánsins greiddan inn á reikning sinn. Bar hann að greiðsla að fjárhæð 780.000 krónur, sem tölvupóstur ákærðu frá 17. apríl 2000 til starfsmanns Fjárvangs hefði verið vegna annars láns sem hann hafi haft. Bar Á-kk-nf að hann hefði ekki átt í viðskiptum við Landsbankann eða Sparisjóð Kópavogs.

Vitnið U-x-x Å-x-x frá Statens kriminaltekniska laboratorium í Svíþjóð bar fyrir dómi um rannsókn frá 13. júní 2005 á sjálfskuldarábyrgð frá 27. janúar 2005 að engin greinileg merki hefðu verið um að undirskriftin hefði verið undirbúin. Við samanburð á sýnum frá Á-kk-þgf sjálfum og vefengdu undirskriftunum komst hún að þeirri niðurstöðu að aðeins væru örfá dæmi um svipleika milli þeirra. Frávikin hafi hins vegar vegið þyngra og hafi niðurstaða rannsóknarinnar –2 á skala stofnunarinnar sem þýði að meira bendi sterklega til þess að Á-kk-nf hafi ekki skrifað hinar vefengdu undirskriftir. Fór vitnið að öðru leyti yfir áreiðanleika niðurstaðna rannsókna frá 26. júní 2003 og 20. janúar 2004 og bar að niðurstaða þeirra benti sterklega til þess að Á-kk-nf hefði ekki ritað hinar vefengdu undirskriftir en þó hefði ekki verið hægt að útiloka það.

Vitnið Á-kvk-nf L-kvk-nf bar um skuldabréf frá 11. apríl 1996 sem hún var vottur að, að hana ræki ekki minni til að hafa verið vottur að undirskrift Á-kk-ef á þetta skjal og þá hefði hún aldrei hitt Á-kk-þf.

Vitnið A-kvk-nf H-kvk-nf bar fyrir dómi um undirskrift sína á veðskuldabréf frá 12. apríl 2000 sem vottur að ákærða hefði komið með bréfið til hennar og að vitnið hefði vottað undirskrift ákærðu sem samþykki maka fyrir veðsetningu. Spurð um tölvupóst frá 10. janúar 2003 frá vitninu til Þ-kk-ef S-kk-ef hjá rannsóknarlögreglu sem varðaði umrætt skuldabréf bar vitnið að í samræmi við vinnureglur hefði verið hringt í Á-kk-þf R-kk-þf umrætt sinn. Hvað varðaði millifærslu gerða í samræmi við tölvupóst frá ákærðu til vitnisins 17. apríl 2000 bar vitnið að ákærða hefði séð um húsbyggingarmál fyrir Á-kk-þf. Taldi vitnið líklegt að haft hefði verið samband við Á-kk-þf í tilefni tölvupósts ákærðu þar sem hún fór fram á millifærslur á reikninga hennar og Á-kk-ef.

Vitnið S-kvk-nf Þ. Þ-kvk-nf bar fyrir dómi um undirskrift sína sem vottur á skuldabréf frá 7. júní 2000 að hún gæti ekki staðfest að Á-kk-nf hefði ritað undir bréfið í hennar viðurvist. Bar vitnið að hún hefði vottað undirskrift ákærðu að beiðni hennar, en að vitnið hefði aldrei hitt Á-kk-þf.

Vitnið G-kvk-nf H. A-kvk-nf bar fyrir dómi um undirskrift sína sem vottur á sjálfskuldarábyrgðaryfirlýsingu dagsetta 27. janúar 2005, að hún hefði verið að votta undirskrift ákærðu að beiðni hennar. Mundi hún ekki hvort undirskrift Á-kk-ef hefði þá verið komin á yfirlýsinguna.

Vitnið A-kvk-nf M-kvk-nf U-x-x bar um undirskrift sína sem vottur á veðskuldabréf frá 12. apríl 2000 að hún myndi ekki sérstaklega eftir að hafa ritað undir þetta skjal og þá heldur ekki eftir því að hún hefði verið að votta undirskrift Á-kk-ef umrætt sinn. Hvað varðaði undirskrift sína sem vottur á skuldabréf frá 7. júní 2000 að hún gæti ekki staðfest að Á-kk-nf hefði ritað undir skjalið umrætt sinn. Hvað varðaði undirritun á sjálfskuldarábyrgðaryfirlýsingu frá 27. janúar 2005, að hún gæti heldur ekki staðfest að Á-kk-nf hefði ritað undir yfirlýsinguna í hennar viðurvist og myndi ekki hvort undirskrift hans hefði verið komin á skjalið þegar hún ritaði undir það. Vitnið bar enn fremur að fjárhagur ákærðu og Á-kk-ef hefði að hennar vitneskju verið sameiginlegur. Þá kom fram að í samskiptum vitnisins við Á-kk-þf hefði hún ekki sérstaklega rætt fjármál við hann en að hún hefði vitað til þess að ákærða hefði séð um að sækja um lán og annað vegna byggingar einbýlishúss. Þá hefði hún ekki vitað til þess að ákærða og Á-kk-nf hefðu búið við fjármálaóreiðu.

Vitnið Í-kvk-nf H-kvk-nf bar fyrir dómi um undirritun sína sem vottur á skuldabréf dags. 11. apríl 1996 að hún gæti ekki staðfest að Á-kk-nf hefði ritað undir skjalið í hennar viðurvist og að hún myndi ekki sjálf eftir að hafa ritað undir skjalið.

Vitnið B-kvk-nf L-kvk-nf B-kvk-nf staðfesti aðspurð að hún hefði átt fund með ákærðu í október 2002 á heimili sínu þar sem ákærða hafi viðurkennt að hafa falsað nafn Á-kk-ef á skuldabréf. Hafi vitnið verið vinkona ákærðu á umræddum tíma. Enn fremur hafi verið viðstödd Ó-kvk-nf S-kvk-nf. Hvað varðar ábyrgðaryfirlýsingu vitnisins á skuldabréfi frá 7. júní 2000 bar vitnið að ábyrgðin hefði fallið á hana og hún þurft að standa skil á vegna ábyrgðaryfirlýsingarinnar og að hún hafi verið í sambandi við Á-kk-þf sem ekki hafi vitað um umrætt skuldabréf.

Vitnið Ó-kvk-nf S-kvk-nf gat staðfest að hún hefði átt fund með ákærðu og B-kvk-þgf L-kvk-þgf B-kvk-þgf en gat þó ekki staðfest nákvæmlega hvenær umræddur fundur var, en hann hafi verið á tímabilinu í kringum október 2002. Bar vitnið að á umræddum fundi hefði ákærða viðurkennt að hafa falsað nafnritun Á-kk-ef á skuldabréf.

II.

Samkvæmt 1. mgr. 155. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 skal sá sem notar falsað skjal til þess að blekkja með því í lögskiptum sæta fangelsi allt að 8 árum. Þá segir í 2. ml. 1. mgr. greinarinnar að það skuli einkum metið refsingu til þyngingar, ef skjalið er notað sem opinbert skjal, viðskiptabréf eða erfðaskrá.

Fyrir liggur að ákærða framvísaði þeim skjölum sem ákæran varðar og naut góðs af framvísun skjalanna. Þá verður að telja sannað að ákærðu hafi verið ljóst að umrædd skjöl hafi verið fölsuð þegar hún framvísaði þeim, að undanskildu skjali samkvæmt ákærulið IX, en ákærða hefur borið fyrir lögreglu að Á-kk-nf hafi skrifað undir það skjal á vinnustað sínum en fyrir dómi að hann hafi gert það heima hjá ákærðu. Enginn af þeim vottum sem komu fyrir dóminn gátu staðfest að Á-kk-nf hefði ritað undir skjölin í þeirra viðurvist. Þá hefur ákærða sjálf ekki getað staðfest að hafa séð Á-kk-þf rita undir skjölin. Þá ber til þess að líta að Á-kk-nf hefur staðfastlega haldið því fram að hafa ekki ritað undir umrædd skjöl. Að lokum hafa tvö vitni borið að stefnda hafi viðurkennt við þau að hafa falsað nafnritun Á-kk-ef á skuldabréf frá 7. júní 2000.

Fallist verður á að umræddar undirskriftir stafi ekki frá Á-kk-þgf en sú niðurstaða er studd framburði rithandarsérfræðinga sem báru fyrir dómi að niðurstöður rithandarrannsókna þeirra bentu sterklega til þess að undirskriftir á þau skjöl sem ákæra málsins varðar hefðu ekki verið gerðar af hendi Á-kk-ef. Kom fram í framburði sérfræðinganna að líkindin til þess að niðurstaða þeirra væri rétt væri yfirgnæfandi, það eina sem vantaði til þess að fullnægja öllum skilyrðum fyrir slíkri niðurstöðu hafi verið að í rannsóknargögnum hafi ekki verið til að dreifa sýnishorni af rithönd ákærðu ómeðvitaðri um að hún tengdist slíkri rannsókn.

Af því sem að framan er rakið verður að telja fram komna sönnun sem sé hafin yfir skynsamlegan vafa að ákærða hafi vitað að umrædd skjöl hafi verið fölsuð er hún framvísaði þeim.

Refsingu ákærðu ber að ákvarða sem hegningarauka hvað varðar öll brot nema brot samkvæmt IX. ákærulið þar sem var um að tefla sjálfsskuldarábyrgðaryfirlýsingu Á-kk-ef vegna tékkareiknings ákærðu. Með síðastnefndu broti hefur ákærða rofið skilorð dóms Héraðsdóms Reykjavíkur frá 18. desember 2003, sem ber að dæma með eins og segir í 60. grein almennra hegningarlaga. Verður því refsing tiltekin með vísan til reglna 77. og 78. gr. almennra hegningarlaga.

Dráttur á rannsókn hefur verið umtalsverður en brotin eru utan eitt framin á árunum 1996 til 2000 en á þeim árum var ákærða í sambúð með Á-kk-þgf. Lagt hefur verið fram læknisvottorð sem staðfestir að ákærða hefur átt við erfið veikindi að glíma frá því í október 2003.

Að öllu virtu þykir refsing ákærðu hæfilega ákvörðuð 6 mánaða fangelsi skilorðsbundin til þriggja ára.

Þá skal ákærða dæmd til að greiða allan sakarkostnað 460.521 krónu, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, K-kk-ef B-kk-ef hrl., 416.328 krónur, að teknu tilliti til virðisaukaskatts.

Af hálfu ákæruvaldsins var málið flutt af K-kk-þgf I-kk-þgf V-kk-þgf fulltrúa sýslumannsins í Kópavogi.

Dómurinn er kveðinn upp af S-kk-þgf S-kk-þgf, héraðsdómara.

DÓMSORÐ

Ákærða, L-kvk-nf K-kvk-nf U-x-x, skal sæta fangelsi í 6 mánuði en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún niður falla að liðnum 3 árum haldi ákærða almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærða greiði allan sakarkostnað að fjárhæð 460.521 krónu þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, K-kk-ef B-kk-ef hrl., 416.328 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

S-kk-nf S-kk-nf

Rétt endurrit staðfestir.

Skrifstofu Héraðsdóms Reykjaness, 30. maí 2006.