S-11/2009

Mál þetta, sem dómtekið var 13. maí sl., höfðaði ríkissaksóknari með ákæru 1. apríl 2009 á hendur ákærða, H-kk-þgf Þ-kk-þgf K-kk-þgf, kt. ..., til heimilis að Aðalgötu 32, Suðureyri, Ísafjarðarbæ;

„fyrir hegningarlagabrot, með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 15. febrúar 2009, að Dalatungu 7, Ísafjarðarbæ, á ófyrirleitinn hátt stofnað lífi eða heilsu S-kk-ef F-kk-ef G-kk-ef, kennitala ..., í augljósan háska, með því að hafa lagt hníf að hálsi hans.

Telst þetta varða við 4. mgr. 220. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu sakarkostnaðar.“

I.

Ákærði kom fyrir dóm 13. maí sl. og viðurkenndi brot sitt eins og því er lýst í ákæru. Játning ákærða samrýmist gögnum málsins. Brot hans telst því sannað og varðar það við tilgreint lagaákvæði í ákæru. Samkvæmt þessu þykja vera efni til að leggja dóm á málið á grundvelli 1. mgr. 164. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

II.

Samkvæmt vottorði sakaskrár ríkisins var ákærða í tvígang gerð sektarrefsing á árunum 2002 og 2003 fyrir að hafa haft í vörslum sínum smávægilegt magn fíkniefna. Þá var hann 25. ágúst 2008 dæmdur til greiðslu sektar og sviptur ökurétti í þrjá mánuði fyrir brot gegn 45. gr. a. umferðarlaga nr. 50/1987. Sakaferill ákærða er því lítill og þess eðlis að hann getur engin áhrif haft á ákvörðun refsingar ákærða nú. Þá horfir ákærða til nokkurra málsbóta að hann játaði brot sitt skýlaust fyrir dómi.

Háttsemi ákærða umrætt sinn var mjög háskaleg og án nokkurs sýnilegs tilefnis. Við ákvörðun refsingar hans verður aftur á móti ekki fram hjá því litið, sbr. verknaðarlýsingu í ákæru og heimfærslu háttsemi ákærða til 4. mgr. 220. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, að ákæruvaldið hefur metið gögn málsins svo að ósannað sé að ákærði hafi haft ásetning til að ráðast gegn brotaþola með hnífnum. Samkvæmt því og að dómafordæmum virtum þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fjögurra mánaða fangelsi. Eftir atvikum og með heimild í 57. gr. almennra hegningarlaga þykir rétt að fresta fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Samkvæmt 1. mgr. 218. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála skal dæma ákærða til greiðslu alls sakarkostnaðar. Með vísan til framlagðs sakarkostnaðaryfirlits og fylgigagna þess dæmist ákærði til að greiða 85.422 krónur vegna þess kostnaðar sem til féll við rannsókn lögreglu á málinu. Þá verður ákærði jafnframt dæmdur til greiðslu þóknunar skipaðs verjanda síns, V-kk-ef H-kk-ef V-kk-ef hdl., er hæfilega þykir ákveðin svo sem í dómsorði greinir að meðtöldum virðisaukaskatti, eftir umfangi málsins og að teknu tilliti til þess tíma sem fór í ferðalög hjá lögmanninum. Ennfremur verður ákærði dæmdur til greiðslu ferðakostnaðar verjanda, en hann nam 32.739 krónum.

Dóm þennan kveður upp K-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði, H-kk-nf Þ-kk-nf K-kk-nf, sæti fangelsi í fjóra mánuði en fresta skal fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði 327.321 krónu í sakarkostnað, þ.m.t. þóknun skipaðs verjanda síns, V-kk-ef H-kk-ef V-kk-ef hdl., 209.160 krónur.

K-kk-nf H-kk-nf