E-3214/2015

Mál þetta var höfðað 24. september 2015 af D-x-x d-x-x S-x-x, Bárugötu 19, 300 Akranesi, R-kk-þgf Á-kk-þgf G-kk-þgf sama stað og Breiðinni sportbar ehf., Bárugötu 15, 300 Akranesi gegn Íslandsbanka hf. Kirkjusandi 2, 155 Reykjavík. Málið var dómtekið að lokinni aðalmeðferð þess 11. mars sl.

Stefnendur gera þá kröfu, að eftirstöðvar kröfu stefnda samkvæmt veðskuldabréfi merktu 516-74-200144 útgefnu 19. september 2011, upphaflega að fjárhæð 40.000.000 króna, með veði í Bárugötu 15, Akranesi, fastanúmer 210-2465 og stefndi lýsti við nauðungarsölu á fasteigninni 9. janúar 2014, verði með dómi felldar niður. Til vara að kröfurnar verði færðar verulega niður. Þá er krafist málskostnaðar að skaðlausu.

Stefndi krefst sýknu af kröfum stefnenda og málskostnaðar.

I.

Upphaf málsins má rekja til útgáfu stefnendanna D-kvk-ef d-x-x S-x-x og R-kk-ef Á-kk-ef á veðskuldabréfi 19. september 2011, að fjárhæð 40.000.000 króna, til Byrs sparisjóðs en um leið tók stefnandinn Breiðin sportbar ehf. á sig sjálfskuldarábyrgð á láninu. Stefndi eignaðist síðar skuldabréfið. Til frekari tryggingar skuldinni var veittur fyrsti veðréttur í fasteigninni við Bárugötu 15, Akranesi fastanúmer 210 2465 en þar var rekið hótel og vinsæll veitinga- og skemmtistaður. Skuldabréfið fór í vanskil 3. nóvember 2012 og þar sem stefnanda varð ekki ágengt í innheimtunni var óskað eftir nauðungarsölu eignarinnar með beiðni 9. ágúst 2013 en þá var þinglýstur eigandi Hótel Akranes ehf. í stað stefnanda D-kvk-ef sem hafði afsalað eigninni til félagsins 15. apríl það ár.

Reksturinn og fasteignin, voru að sögn stefnenda, seld 17. maí 2013 einkahlutafélaginu Callisia ehf., Reykjavík. Hafi kaupandinn meðal annars tekið að sér að greiða framangreinda skuld sem þá hafi verið að eftirstöðvum með áföllnum vöxtum og kostnaði 43.573.000 krónur. Hinn nýi eigandi hafi hins vegar ekki greitt af bréfinu.

Eignin var seld á framhaldi uppboðs 9. janúar 2014, en þá námu heildareftirstöðvar kröfunnar 47.510.703 krónum samkvæmt kröfulýsingu stefnda. Stefndi varð hæstbjóðandi við uppboðið og var honum slegin eignin á 40.000.000 króna. Eftir greiðslu lögveða stóðu eftir 37.885.071 króna sem runnu til stefnda. Eignin var afsöluð stefnda 11. mars 2014.

Stefndi kveðst ekki hafa fengið eignina afhenta að loknum samþykkisfresti og hafi þurft á endanum að höfða útburðarmál. Stefndi fékk eignina svo afhenta 11. júlí 2014 en þá kom í ljós að miklar skemmdir höfðu verið unnar á húsnæðinu sem stefndi kærði til lögreglu með kæru 14. sama mánaðar. Þarna fyrst gafst stefnda kostur á að láta meta eignina og mat fasteignasali hana á 28-30 milljónir króna.

Með tveimur greiðsluáskorunum frá stefnda í október 2014 voru stefnendur krafðir um eftirstöðvar að fjárhæð 27.184.757 krónur eftir að dregin hafði verið frá skuldinni innborgun, 25.452.031 króna, sem byggði á framangreindu verðmati eftir að kostnaður og lögveð hafði verið dregið frá. Lögmaður stefnenda sendi stefnda tölvuskeyti 19. nóvember 2014, þar sem skorað var á stefnda að sýna fram á að markaðsverð eignarinnar við samþykki boðs hafi ekki nægt til fullnustu kröfu hans, en ella að láta af kröfugerð á hendur stefnendum með niðurfellingu á kröfum.

Óskaði þá stefndi eftir nýju mati frá öðrum fasteignasala sem mat eignina 30. janúar 2015, 40.000.000 króna virði. Eftir að mistök höfðu verið gerð af hálfu stefnda í tengslum við að heimfæra niðurstöðu matsins á málið, kaus hann að afturkalla aðfararbeiðnir sem höfðu verið sendar út, láta meta eignina í þriðja sinn og nú miðað við markaðsvirði á uppboðsdegi. Þá mat sú fasteignasala sem mat eignina fyrst hana á 34- 35 milljónir, samkvæmt mati frá 4. nóvember 2015. Þrátt fyrir það kveðst stefndi við innheimtu á hendur stefnendum meta eignina á 40.000.000 króna.

Stefnendur hafa hins vegar lagt fram í málinu verðmat M-kk-ef L-kk-ef löggilts fasteignasala á Fasteignamiðstöðinni frá 29. desember 2012. Þar er heildareignin metin á 128.000.000 króna en í því mati er tekið tillit til breytinga og framkvæmda sem fyrirhugaðar voru á eigninni. Viðfest matinu er samantekt K-kk-ef M-kk-ef Þ-kk-ef byggingaverkfræðings sem metur kostnað við fyrirhugaðar breytingar á eigninni 25.721.600 krónur.

Þá hafa stefnendur lagt fram söluyfirlit frá Allt fasteignum, sem byggir á skoðun eignarinnar 1. desember 2013 en fasteignasalan metur eignina þá að verðmæti 69.000.000 króna.

II.

Stefnendur vísa til 2. mgr. 57. gr. nauðungarsölulaga nr. 90/1991 og byggja á því að markaðsverð umræddrar fasteignar hafi nægt til fullnustu á kröfu stefnda þegar boð hans í eignina hafi verið samþykkt. Eignin hafi verið mun meira virði en hæsta boð en stefnda beri að sanna að svo hafi ekki verið samkvæmt 1. mgr. 57.gr.

Þá telja stefnendur ýmsa liði í kröfu stefnda úr hófi og óréttmæta, þar með talda dráttarvexti. Þótt þeim andmælum væri hafnað telja stefnendur kröfu stefnda að hámarki 9.625.632 krónur, þ.e. heildarfjárhæð kröfu stefnda á nauðungarsöludegi að frádreginni þeirri fjárhæð sem hæstbjóðandi tók undir sjálfum sér í stað þeirra 27.184.757 króna sem stefndi krafðist af stefnendum.

Stefnendur kveðast vísa til þess að þau hafi ekki verið aðilar að nauðungarsölumálinu og ekki verið kunnugt um úthlutun uppboðsandvirðis. Stefnendur átelja stefnda þar sem hann hafi ekki leiðrétt kröfu sína eftir því sem gögn málsins gáfu tilefni til og telja að stefndi hafi með vísvitandi blekkingum og misneytingu, m.a. í krafti stöðumunar, reynt að auðgast á ólögmætan hátt á kostnað stefnenda. Slíkir viðskiptahættir fari m.a. í bága við 19. gr. laga um fjármálafyrirtæki nr. 161/2002 og reglur samningalaga.

Um verðmæti eignarinnar benda stefnendur á að fasteignamat hennar hafi árið 2014 verið 53.880.000 krónur og brunabótamat 152.550.000 krónur. Þau kveða eignina hafa í tímans rás verið metna af fasteignasölum og kunnáttumönnum á mun hærra verði en að framan greinir.

Stefnendur vísa til 57. gr. nauðungarsölulaga nr. 90/1991, reglna íslensks réttar um fjármálafyrirtæki, þ. á m. 19. gr. laga nr. 161/2002, og til meginreglna samningaréttar, sem fái m.a. stoð í lögum númer 7/1936. Kröfu um málskostnað styðji þau við 1. mgr. 130. gr. laga 91/1991 um meðferð einkamála, um varnarþing vísist til 32. gr. og um sakarefni og kröfugerð til 2. mgr. 25. gr. sömu laga.

III.

Stefndi kveðst byggja á því að greiðsluskylda stefnenda á veðskuldabréfinu sé enn til staðar á eftirstöðvum þess, sem séu enn til staðar, í samræmi við afdráttarlaus ákvæði bréfsins og meginreglur kröfu- og samningaréttar.

Stefndi hafi aflað verðmats frá löggiltum fasteignasölum sem staðfesta að markaðsvirði eignarinnar hafi ekki nægt til fullnustu kröfunnar og verðmæti eignarinnar hafi aldrei verið hærra en 40.000.000 króna á viðmiðunardögum.

Stefndi telji að fjárhæð kröfunnar hafi numið 12.767.566 krónum við undirritun greinargerðar til héraðsdóms. Þar sé tekið mið af samþykktri kröfu stefnda í úthlutunargerð sem lýst var við nauðungarsöluna, markaðsvirði eignarinnar 40.000.000 króna og lögveða, auk dráttarvaxta frá 21. febrúar 2014.

Stefndi byggir því á því að hann hafi uppfyllt að fullu skyldur sínar samkvæmt 57. gr. laga um nauðungarsölu um sönnun á markaðsvirði eignarinnar.

Stefndi telji varakröfu stefnenda ekki standast og að ekki beri að lækka kröfur frekar, engar málsástæður réttlæti slíkt umfram þau sjónarmið sem þegar hafi verið tekið tillit til.

Stefndi bendi á að honum verði ekki metið það til sakar að hafa ekki getað látið verðmeta eignina fyrr en raun bar vitni þar sem honum hafi verið neitað um að fá eignina afhenta, auk þess sem hann hafi ekki getað varist skemmdarverkum sem hann hafi ekki mátt sjá fyrir.

Um málskostnað vísar stefnandi til 1. mgr. 129. gr. og 1. og 3. mgr. 130. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991.

IV.

Við gildistöku laga nr. 90/1991, um nauðungarsölu, 1. júlí 1992, var meginreglan sú samkvæmt 57. gr. að krefði veðhafi skuldara um frekari greiðslur samkvæmt veðbréfi, eftir að hafa leyst til sín veðandlag á nauðungarsölu, hvíldi sönnunarbyrði fyrir því að veðhafi hefði fengið fullnustu, á þeim er kröfunni var beint að. Sönnunin skyldi þá beinast að því að markaðsvirði eignarinnar hefði við samþykki boðs nægt til lúkningar á kröfunni eða eftir atvikum að hún skyldi sæta lækkun. Með 4. gr. laga nr. 60/2010 var 57. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu breytt og sönnunarbyrðinni velt yfir á kröfuhafa. Er í 1. mgr. hennar nú kveðið á um að sá, sem notið hefur réttinda yfir eign er seld hefur verið nauðungarsölu en ekki fengið þeim fullnægt með öllu af söluverðinu, geti því aðeins krafið gerðarþola eða annan um greiðslu þess sem eftir stendur af skuldbindingunni að því leyti sem hann sýni fram á að markaðsverð eignarinnar við samþykki boðs hefði ekki nægt til fullnustu kröfunnar. Í athugasemdum með frumvarpi því sem varð að lögum nr. 60/2010 segir í skýringum við 4. gr. að í breytingunni felist að það verði hlutverk þess, sem vill innheimta eftirstöðvar veðskuldar hjá gerðarþola eða ábyrgðarmanni skuldar, að sýna fram á hvert markaðsverð eignarinnar hafi verið á þeim tíma sem hún var seld. Kröfuhafi megi þannig ekki krefja um meira en nemur mismun á eftirstöðvum skuldarinnar og markaðsverði hinnar seldu eignar.

Eftir framangreinda breytingu hvílir því samkvæmt 1. mgr. 57. gr. laga nr. 90/1991 sú skylda á þeim, sem naut veðréttar í eign og telur sig ekki hafa fengið þeim rétti fullnægt við nauðungarsölu eignarinnar, að færa sönnur á að sú hafi verið raunin. Af því leiðir að sá hinn sami verður að sýna fram á með fullnægjandi hætti hvert hafi verið markaðsverð eignarinnar á þeim tíma þegar hún var seld þannig að ljóst sé að það hafi verið lægra en krafa hans, til dæmis á hendur ábyrgðarmanni skuldar sem tryggð var með veði í eigninni, að teknu tilliti til þeirra veðkrafna sem gengu framar kröfunni að rétthæð. Takist það ekki verður litið svo á að hann hafi fengið veðrétti sínum fullnægt við sölu eignarinnar og þar með eigi hann ekki lengur lögvarða kröfu á hendur upphaflegum skuldara hennar, sbr. til hliðsjónar dóma Hæstaréttar í málunum nr. 487/2011 og nr. 771/2013.

Í 2. mgr. 57. gr. er þeim heimilt sem kann að verða krafinn um eftirstöðvar skuldbindingar að höfða mál á hendur þeim sem með hana fer, til að fá þær felldar eða færðar niður samkvæmt því sem segir í 1. mgr. en þess freista stefnendur með málsókn þessari.

-------

Lýst krafa stefnda á 1. veðrétti, í söluandvirði Bárugötu 15, Akranesi nam á söludegi, 9. janúar 2014, 47.510.703 krónum, en bankinn var hæstbjóðandi við nauðungarsöluna með 40.000.000 króna boði. Samkvæmt úthlutunargerð námu lögveðskröfur 2.114.929 krónum og hæstbjóðandi, stefndi, tók því undir sjálfum sér 37.885.071 krónu. Þrátt fyrir þessar fjárhæðir voru stefnendur krafðir með greiðsluáskorun 28. október 2014 um eftirstöðvar kröfu stefnda að fjárhæð 27.184.757 krónur.

Eins og mál þetta er vaxið er ekki ástæða til að fara sérstaklega yfir mótmæli stefnenda við einstökum kröfuliðum í greiðsluáskorun stefnda, en það vekur þó strax athygli að við kröfulýsingu í janúar 2014 voru dráttarvextir sagðir nema 5.425.472 krónum, en í október sama ár var krafist 11.042.498 króna í dráttarvexti. Burt séð frá réttmæti þessa útreiknings almennt virðist í fljótu bragði sem ekkert tillit hafi verið tekið á þessu tímamarki til áhrifa þess á stofn dráttarvaxta, að stefndi hafði leyst til sín veðandlagið. Þó er getið innborgunar á kröfuna að fjárhæð 25.452.031 króna, sem er fjárhæð sem fær ekki stoð í gögnum uppboðsmálsins, heldur virðist byggja á mati á verðmæti eignarinnar sem stefndi aflaði 11. september 2014. Þessi aðferð er viðhöfð þrátt fyrir að eignin hafi sannanlega farið á 40.000.000 króna og næsthæsta boð verið 30.500.000 krónur. Í framangreindu mati var eignin metin á 28.-30 milljónir króna og virðist lægri fjárhæðin hafa verið tekin til viðmiðunar.

Þessa mats var aflað einhliða af stefnda og fór fram eftir að miklar skemmdir höfðu verið unnar á húsnæðinu, eða eins og það er orðað í greinargerð stefnda „heilmikil skemmdarverk“. Óumdeilt er, samkvæmt yfirlýsingum lögmanna við aðalmeðferð, að þessar skemmdir auk þjófnaðar úr húsnæðinu á ýmsum munum, föstum og lausum, hafi verið unnar á tímabilinu frá því að nokkuð var liðið frá lokum uppboðs á eigninni og þar til stefndi fékk eignina loks afhenta. Þá bendir flest til þess að þetta mat hafi ekki miðast við verðmæti eignarinnar á þeim tíma þegar boð í eignina var samþykkt, eins og áskilið er í 57. gr. að skuli miða við, heldur ástand eignarinnar eftir að unnar höfðu verið á henni skemmdir og ýmislegt fylgifé tekið ófrjálsri hendi. Ágreiningslaust er að fjarlægður hafði verið bar á eftir hæð, tíu salernisskálar og mahogany-hurðir á salernum og víðar. Stefnandi hefur lagt fram lista í málinu þar sem tíundaðir eru frekar þeir munir sem voru teknir og teljast að langmestu leyti til hefðbundins fylgifjár. Þeim lista er ómótmælt af stefnda, og gefur listinn til kynna að tjón vegna þessa hafi verið verulegt. Einn stefnenda, R-kk-nf Á-kk-nf G-kk-nf, sem starfar við húsasmíðar, gaf aðilaskýrslu fyrir dómi og lýsti því að mikil verðmæti hefðu verið fólgin í þeim búnaði sem fjarlægður var. Tók hann sem dæmi að það myndi hugsanlega kosta á milli 10 og 15 milljónir króna að sérsmíða bar úr mahogany eins og þann sem fjarlægður var af neðri hæðinni. Tvö vitni, sem störfuðu í húsinu þegar stefnendur ráku starfsemi þar, komu fyrir dóm. Fyrir þau voru lagðar ljósmyndir af búnaði í húsinu sem teknar voru fyrir nauðungarsölu þess. Vitnin staðfestu að myndirnar væru af innréttingum og búnaði hússins eins og þau hafi verið þegar stefnendur afhentu það nýjum eigendum. Í málinu liggja einnig fyrir ljósmyndir sem teknar voru eftir að óþekktir aðilar höfðu látið þar greipar sópa. Þar sjást gríðarmiklar skemmdir á eigninni.

Samkvæmt 1. mgr. 55. gr. laga nr. 90/1991 nýtur hæstbjóðandi umráða eignar við samþykki tilboðs, nema kveðið sé á um annað í uppboðsskilmálum. Í fyrirmælum 28. gr. laganna um hvað skuli koma fram í almennum uppboðsskilmálum segir í 6. tölulið að í skilmálum skuli þess getið að kaupandi beri áhættu af eign frá því að boð hans er samþykkt. Ekkert bendir til þess að í þessu máli hafi verið vikið frá þessu ákvæði og tíðkanlegum skilmálum. Samkvæmt gögnum málsins var því fasteignin alfarið á ábyrgð stefnda frá 21. febrúar 2014, að minnsta kosti í samhengi við það þegar metin eru áhrif verðmætis eignarinnar í skuldasambandi aðila þessa máls. Stefnda var afsöluð eignin 11. mars 2014. Ágreiningslaust er að stefnendur seldu eignina í maí 2013. Þau voru því ekki aðilar að nauðungarsölumálinu og gátu enga ábyrgð borið á því að eignin yrði afhent á réttum tíma og í réttu ásigkomulagi.

Miðað við umkrafða fjárhæð samanber framangreint í kjölfar nauðungarsölu eignarinnar hafa mótmæli stefnenda, sem birtust í bréfi lögmanns þeirra frá 19. nóvember 2014, vart komið stefnda á óvart. Í því bréfi var innheimtu á meintum eftirstöðvum kröfunnar mótmælt. Látið var við það sitja að benda á fjárhæð kröfu stefnda eins og henni var lýst við framhaldssölu eignarinnar og hún borin saman við fasteignamat eignarinnar sem þá nam 53.880.000 krónum. Jafnframt var skorað á stefnda að sýna fram á að markaðsvirði eignarinnar hefði ekki nægt til fullnustu kröfunnar við samþykki boðs.

Stefnandi aflaði nýs mats frá löggiltum fasteignasala sem dagsett er 30. janúar 2015. Af því verður ekki beinlínis ráðið hvort það byggi á vettvangsgöngu og skoðun eignarinnar eða einungis teikningum, brunabótamati og fasteignamati eignarinnar, eins og vísað er sérstaklega til í matinu. Á hinn bóginn verður ekki annað ráðið af matinu en að það byggi, líkt og hið fyrra, á ástandi eignarinnar eins og það var við matið í lok janúar 2015 og gefi því ekki rétta mynd af verðmæti eignarinnar við samþykki boðs. Niðurstaða matsins er þó sú að eignin hafi verið 40.000.000 króna virði í lok janúar 2015.

Mál þetta var höfðað 24. september 2015 og þingfest 1. október. Það virðist hafa gefið stefnda enn eitt tilefni til að afla nýs mats. Leitað var til sömu fasteignasölu er mat eignina í september 2014. Nú var lagt mat á verðmæti eignarinnar að því er virðist miðað við 1. janúar 2014. Á hinn bóginn bendir ekkert til þess að eignin hafi verið skoðuð á þessum tíma, heldur vísað til skoðunar sem viðkomandi fasteignasali framkvæmdi við fyrra matið. Sem fyrr, er hvergi getið um áhrif þeirra skemmda sem unnar höfðu verið á húsnæðinu eða tilraun gerð til að meta húsið eins og það var fyrir skemmdirnar. Niðurstaða matsins er sögð sú hin sama og við fyrra matið í september, þ.e. verðmæti eignarinnar er metið 34-35 milljónir króna. Það skýtur skökku við vegna þess að fyrra mat gerði ráð fyrir því að eignin væri 28-30 milljóna króna virði. Þarna er því um ósamræmi að ræða sem ekki hefur verið skýrt undir rekstri málsins.

Stefnendur hafa lagt fram í málinu verðmat löggilts fasteignasala sem fram fór lok desember 2012 eða rétt rúmu ári fyrir framhald nauðungarsölu á eigninni. Þar var eignin eftir skoðun, eins og að framan er rakið, metin á 128.000.000 króna. Matið miðaði hins vegar við að fyrirhuguðum breytingum á húsinu yrði lokið. Matinu fylgir yfirlit yfir þær breytingar sem áformaðar voru og fólu að meginstefnu í sér að innréttuð yrðu á efri hæð hússins átta hótelherbergi með baðherbergjum auk þess sem eldhús á neðri hæð yrði standsett. Mat K-kk-nf M-kk-nf Þ-kk-nf byggingarverkfræðingur MSc kostnað við breytingarnar 25.721.600 krónur. Hann kom fyrir dóminn og staðfesti þetta mat sitt.

Þá hafa stefnendur lagt fram söluyfirlit enn eins löggilts fasteignasala í málinu. Þegar það mat var gert hafði ekki verið ráðist í neinar breytingar samanber framangreint en þess getið á yfirlitinu að möguleiki væri á því að breyta efri hæð hússins þannig að þar yrðu átta hótelherbergi. Verðmæti eignarinnar, fyrir slíkar breytingar, í desember 2013, eða rétt rúmum mánuði fyrir nauðungarsölu eignarinnar, er sagt 69.000.000 króna, sem var ásett verð.

-------

Enginn þeirra löggiltu fasteignasala sem gerðu þau möt sem lögð hafa verið fram í málinu, kom fyrir dóm til að staðfesta þau og gera nánari grein fyrir þeim. Þetta dregur verulega úr sönnunargildi þessara mata, en einnig á þeim grunni að mötin eru mjög misvísandi og ónákvæm um grundvallaratriði.

Eins og að framan hefur verið rakið ber stefndi ótvírætt sönnunarbyrði fyrir því að markaðsverð eignar sem er andlag nauðungarsölu hafi, við samþykki boðs, ekki nægt til fullnustu kröfu hans. Takist slík sönnun ekki er kröfuhafa óheimilt að innheimta kröfu sína frekar. Dómurinn telur slíka sönnun engan veginn hafa tekist hjá stefnda. Af þeim gögnum sem lögð hafa verið fyrir dóminn má þvert á móti ætla, fremur en hitt, að verðmæti eignarinnar hafi verið talsvert umfram það sem þurfti til að ljúka kröfu stefnda með fullnaðargreiðslu. Engin ástæða er þó til að slá því föstu enda engin slík sönnunarkrafa eða kvöð á stefnendum. Þau gögn sem stefnendur hafa lagt fram í málinu andspænis gögnum frá stefnda valda því hins vegar að auknar kröfur verða gerðar til stefnda í málinu, en þeim hefur hann ekki sinnt. Stefndi hefur að auki enga tilraun gert til að meta áhrif þess að mikið tjón var unnið á eigninni eftir að hún komst í umráð hans og ábyrgð, þótt líkur standi til þess að um verulegar fjárhæðir sé þar að tefla. Þá má aukinheldur horfa til þess að Fasteignamat ríkisins mat, að sögn stefnenda, eignina á árinu 2014 á 53.880.000 krónur en sú fjárhæð dugar að fullu til greiðslu á kröfu stefnda. Stefndi hefur mótmælt því að mat Fasteignamats ríkisins geti yfir höfuð haft þýðingu, í máli sem þessu. Samkvæmt 27. og 28. gr. laga nr. 6/2001 um skráningu og mat fasteigna skal við fasteignamat leitast við að finna „gangverð umreiknað til staðgreiðslu, miðað við heimila og mögulega nýtingu á hverjum tíma, sem ætla má að eignin hefði í kaupum og sölum í febrúarmánuði næst á undan matsgerð“ eins og segir í inngangi 27. gr. Því telur dómurinn að ekki verði horft fram hjá mati Fasteignamats ríkisins við heildarmat á sönnun í málinu.

Að virtu öllu framangreindu telur dómurinn að stefnda hafi ekki tekist sönnun um hvert markaðsvirði fasteignarinnar við Bárugötu 15, á Akranesi hafi verið við samþykki boðs 21. febrúar 2014 og er því fallist á aðalkröfu stefnenda, en dómurinn telur engin efni til annars en að fella niður allar eftirstöðvar kröfu stefnda þar sem hann hefur ekki gert það líklegt að hann eigi lögvarða kröfu á hendur stefnendum á grundvelli þess veðskuldabréfs sem um ræðir. Eftir þeim úrslitum og með vísan til 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 verður stefndi dæmdur til að greiða stefnendum sameiginlega málskostnað sem telst, miðað við hagsmuni málsins og umfang, hæfilega ákveðinn 1.200.000 krónur.

Af hálfu stefnenda flutti málið J-kk-nf E-kk-nf J-kk-nf hæstaréttarlögmaður og af hálfu stefnda flutti málið Á-kk-nf S-kk-nf héraðsdómslögmaður.

L-kk-nf K-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð

Eftirstöðvar kröfu stefnda, Íslandsbanka hf., á hendur stefnendum, D-kvk-þgf d-x-x S-x-x, R-kk-þgf Á-kk-þgf G-kk-þgf og Breiðinni sportbar ehf., samkvæmt veðskuldabréfi merktu 516-74-200144, útgefnu 19. september 2011, upphaflega að fjárhæð 40.000.000 króna, með veði í Bárugötu 15, Akranesi, fastanúmer 210-2465, og stefndi lýsti við nauðungarsölu á fasteigninni 9. janúar 2014, eru felldar niður.

Stefndi greiði stefnendum sameiginlega 1.200.000 krónur í málskostnað.

L-kk-nf K-kk-nf (sign.)