E-173/2010

Aðalsök málsins var höfðuð 28. september 2010 en þingfest 5. október sama ár. Gagnsök var höfðuð 29. október 2010 og þingfest 2. nóvember sama ár. Málið var flutt og dómtekið 28. mars 2011.

Aðalstefnandi er Veiðifélag Hofsár og Sunnudalsár, Hofi, Vopnafirði.

Gagnastefnandi er Stangveiðifélag Hofsár ehf., Skildinganesi 52, Reykjavík. Í aðalsök gerir aðalstefnandi þær dómkröfur aðallega að gagnstefnandi verði dæmdur til að greiða honum 4.525.446 krónur, með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, af 72.552 krónum frá 1. maí 2007 til 1. maí 2008, af 415.061 krónu frá þeim degi til 1. maí 2009, af 818.124 krónum frá þeim degi til 1. maí 2010, af 1.224.320 krónum frá þeim degi til 19. ágúst 2010 og af stefnufjárhæðinni frá þeim degi til greiðsludags.

Til vara krefst hann þess að gagnstefnandi verði dæmdur til að greiða honum 4.213.051 krónu með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og veðtryggingu, af 245.769 krónum frá 1. maí 2008 til 1. maí 2009, af 549.248 krónum frá þeim degi til 1. maí 2010, af 911.835 krónum frá þeim degi til 19. ágúst 2010 og frá þeim degi af stefnufjárhæðinni til greiðsludags.

Í báðum tilvikum að frádreginni innborgun gagnstefnanda 2. september 2010 að fjárhæð 900.000 krónur.

Í aðalsök krefst gagnstefnandi þess að kröfur aðalstefnanda verði lækkaðar verulega.

Í gagnsök krefst gagnstefnandi þess að aðalstefnandi verði dæmdur til að greiða honum 2.512.216 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 16. október 2010 til greiðsludags.

Aðalstefnandi krefst aðallega sýknu í gagnsök en til vara verulegrar lækkunar höfuðstóls stefnufjárhæðar.

Aðilar gera hvor um sig kröfur um málskostnað úr hendi gagnaðila síns bæði í aðalsök og gagnsök.

I

Í stefnu í aðalsök er málsatvikum lýst og kemur fram í greinargerð gagnstefnanda í aðalsök að hann mótmæli ekki þeirri lýsingu. Kemur fram að aðalstefnandi sé veiðifélag sem starfi eftir lögum um lax- og silungsveiði nr. 61/2006 og samþykktum félagsins. Aðild að félaginu eigi jarðir sem m.a. liggi að vatnasvæði Hofsár í Vopnafirði sem sé ein af verðmætustu laxveiðiám Íslands. Veiði í Hofsá hafi lengi verið afar vinsæl af erlendum ferðamönnum jafnt sem innlendum.

Með leigusamningi 28. október 1998 hafi aðalstefnandi og gagnstefnandi samið um að gagnstefnandi tæki allan rétt til stangveiði í Hofsá og Sunnudalsá í Vopnafirði á leigu. Samningurinn hafi gilt í þrjú veiðitímabil, þ.e. 1999, 2000 og 2001. Í samningnum hafi verið ítarleg ákvæði um tryggingar, kostnaðarlega skiptingu af veiðihúsi o.fl. Samstarf aðila hafi verið með ágætum og hafi verið gerðir viðaukar við samninginn sem hafi einkum falið í sér framlengingu og ný ákvæði um leiguverð. Viðauki hafi verið gerður við samninginn vegna áranna 2002-2004 og vegna áranna 2005-2009 en báðir séu þeir meðal gagna málsins. Á gildistíma síðastnefnds viðauka hafi leigufjárhæð verið breytt í eitt skipti, sbr. tillögu þar um sem fyrir liggi meðal gagna málsins en tillagan hafi verið samþykkt að því er varðaði fjárhæð.

Þá hafi verið gerður viðauki við samninginn 28. maí 2009, sem tekið hafi til leigu á veiðirétti í ánni vegna áranna 2010 og 2011. Fjárhæð leigugjalds á ári skyldi vera 50 milljónir króna sem skyldi fylgja vísitölu neysluverðs, með grunnvísitölu m.v. janúar árið 2010. Gjalddagar leigu hafi verið fjórir og hafi numið 25% umsaminnar fjárhæðar í hvert skipti, þ.e. 15. mars, 15, maí, 15. júlí og 15. september.

Við gerð viðaukasamningsins vegna veiðitímabilanna 2010 og 2011 hafi gjalddagar vegna leigu á árinu 2009 verið komnir í vanskil. Samhliða viðaukasamningnum hafi verið skrifað undir greiðsluáætlun 2009 þar sem gerð hafi verið grein fyrir uppgjöri á þágildandi leigusamningi. Greiðsluáætlunin hafi falið í sér að aðalstefnandi hafi fallið frá því að reikna fulla vísitöluhækkun á leigugjaldið 2009 og hafi látið nægja að krefjast helmings þess, þ.e. 4.091.392 krónur. Aðrir gjalddagar hafi verið 11 milljónir króna m.v. 15. júlí, en sú greiðsla hafi borist 17. júlí 2009. Eftirstöðvarnar, 11 milljónir króna, hafi átt að greiða þann 15. september 2009. Sú greiðsla hafi ekki borist en greiddar hafi verið innborganir 17. og 23. september þannig að vangreiddar hafi verið 4.092.329 krónur.

Um haustið 2009 hafi komið fram kröfur frá gagnstefnanda um að leigusamningurinn frá því í maí sama ár gæti ekki staðist og það yrði að endurskoða leiguverð til lækkunar og hafi aðalstefnanda verið sent bréf þess efnis 31. október 2009. Gagnstefnandi hafi lagt upp með það að leiguverð yrði lækkað með tilliti til lækkunar leigusamninga annarra laxveiðiáa. Í samningstillögum gagnstefnanda hafi verið lagt upp með að vangreidd fjárhæð vegna ársins 2009, yrði felld niður og látin renna upp í greiðslu vegna leigu á árinu 2010, sbr. t.d. bréf gagnstefnanda til aðalstefnanda 20. janúar 2010. Við þetta hafi aðalstefnandi ekki getað unað heldur hafi talið að ef endurskoða ætti samninginn yrði að gera upp leigugreiðslur vegna ársins.

Samningaviðræður hafi verið reyndar um nokkurn tíma og verði samskiptum aðila einungis gerð skil að því leyti sem máli kunni að skipta.

Lögmaður sá er riti stefnu hafi komið fyrst að málinu í mars 2010. Samningsstaða aðalstefnanda hafi þá verið orðin erfið þar sem uppnám leigusamningsins hafi getað leitt til mikils tjóns, þar sem ekki væri hægt að selja leyfi í ána með svo skömmum fyrirvara. Aðalstefnandi hafi sent gagnstefnanda bréf 16. mars 2010 þar sem fjallað hafi verið um aðferðir gagnstefnanda og einnig hafi verið sett fram tilboð sem falið hafi í sér verulega lækkun á leigugreiðslu vegna ársins 2010. Mikil samskipti hafi farið fram milli aðila um endurskoðun samningsins.

Í byrjun maí hafi samkomulag um samning virst liggja fyrir í öllum meginatriðum. Þá hafi legið fyrir frá því í byrjun apríl að samkomulag aðila myndi byggja á því að gagnstefnandi tæki veiðiréttinn á leigu til hádegis 19. ágúst 2010. Sú dagsetning hafi tekið mið af óskum gagnstefnanda þar sem honum hafi gengið vel að selja stangir fyrir þann tíma. Aðalstefnandi myndi hins vegar selja veiði eftir það með öðrum hætti. Í byrjun maí hafi svör dregist frá gagnstefnanda um endanlegan frágang samnings en þann 10. maí hafi komið tölvupóstur frá lögmanni gagnstefnanda um að samningar aðila væru komnir í uppnám. Þeim tölvupósti hafi verið svarað með tölvupósti sama dag þar sem skorað hafi verið á gagnstefnanda að ganga til samninga.

Útlit hafi verið fyrir að leiga vegna ársins 2010 færi í uppnám. Gagnstefnandi hafi lýst því yfir að hann gæti ekki staðið við gildan leigusamning frá 28. maí 2009. Gagnstefnandi hafi ekki viljað ganga frá viðaukasamningi sem falið hafi í sér verulega lækkun leigu og styttingu leigutíma miðað við það tímabil sem gagnstefnandi hafi helst náð að selja veiðileyfi á. Vegna þessa hafi aðalstefnandi sent gagnstefnanda bréf 14. maí 2010 þar sem boðað hafi verið að samningi aðila frá 28. maí 2009 yrði rift, ef gagnstefnandi féllist ekki á gerð viðaukasamnings.

Í kjölfarið hafi 18. maí 2010 verið skrifað undir viðaukasamning eftir lítilsháttar breytingar að tillögu gagnstefnanda. Í 2.gr. samningsins sé kveðið á um leigugreiðslur vegna veiðitímabilsins 2010 fram til hádegis 19. ágúst 2010. Síðasta greiðsla að fjárhæð 3.301.216 krónur hafi ekki verið innt af hendi á gjalddaga.

Í 5. gr. samningsins hafi verið kveðið á um að aðilar skyldu hafa gert upp sín á milli ógreiddan og ófyrndan rekstrarkostnað vegna veiðihússins á grundvelli framlagðra reikninga fyrir 19. ágúst. Umrætt ákvæði hafi komið til vegna ógreidds rafmagnskostnaðar gagnstefnanda af veiðihúsi aðalstefnanda. Af hálfu aðalstefnanda hafi reikningarnir verið lagðir fram með bréfi 12. ágúst 2010. Með bréfinu hafi verið lagðir fram útreikningar og afrit rafmagnsreikninga.

Höfuðstóll ógreiddra rafmagnsreikninga hafi verið 1.278.230 krónur og dráttarvextir reiknaðir 370.854 krónur eða samtals 1.649.084 krónur.

Gagnstefnandi hafi mótmælt greiðsluskyldu og hafi að áliti aðalstefnanda haldið fram tilhæfulausum reikningum og kostnaði til skuldajöfnunar. Yfirlit yfir gagnkröfur hafi borist með tölvupósti til aðalstefnanda 17. ágúst 2010 og liggi fyrir í málinu. Gagnkröfur gagnstefnanda hafi verið settar fram án þess að aðalstefnandi hafi getað skoðað reikninga til að sannreyna kostnað og aðrar forsendur.

Aðalstefnandi hafi svarað tölvupósti gagnstefnanda með tölvupósti 17. ágúst 2010 þar sem hann hafi mótmælt sjónarmiðum gagnstefnanda og hafi gert grein fyrir því að flestir liðir gagnkrafna gætu ekki staðist og að afstaða til annarra yrði ekki tekin nema á grunni fyrirliggjandi reikninga. Í tölvupóstinum hafi verið kynnt að aðalstefnandi væri tilbúinn að láta muni sem orðið hafi eftir í veiðihúsinu ganga upp í skuldina, enda yrðu reikningar lagðir fram um verðmæti þeirra. Það hafi ekki verið gert. Eftir nánari skoðun munanna sé þó ljóst að einungis hluti þeirra geti lækkað skuld gagnstefnanda eins og hann fjalli nánar um síðar.

Innheimtubréf hafi verið sent gagnstefnanda 24. ágúst 2010. Þann 2. september 2010 hafi verð greiddar 900.000 krónur inn á skuldina. Gagnstefnandi hafi ekki greitt hina umkröfðu skuld að öðru leyti og sé málshöfðun þessi því nauðsynleg.

Í gagnstefnu kemur fram um málsatvik að í samkomulagi aðila 20. október 1998, sem framlengt hafi verið nokkrum sinnum, hafi m.a. falist að aðalstefnandi hafi skuldbundið sig til að greiða útlagðan kostnað gagnstefnanda er rekja mætti til reksturs veiðihúss. Í 7. gr. samkomulags aðila segi m.a. orðrétt í 1. mgr.:

„Leigutaki hefur full umráð Veiðihússins á veiðitímabili hvers árs. Veiðihúsið er afhent leigutaka tilbúið til notkunar, ásamt öðrum nauðsynlegum búnaði. Leigusali skal, ef þörf krefur, annast endurnýjun á fyrrgreindum búnaði og tækjum.“

Fyrir liggi að á gildistíma samnings aðila hafi fyrrgreint ákvæði verið framkvæmt með þeim hætti að gagnstefnandi hafi lagt til fjármuni og hafi keypt nauðsynlegan búnað og tæki til notkunar í veiðihúsinu. Kostnað þennan hafi gagnstefnandi síðan fengið endurgreiddan frá aðalstefnanda. Samskipti aðila hafi gengið vel og samstarf verið gott. Kröfur um endurgreiðslu kostnaðar hafi því hvorki verið formlegar né reglubundnar, heldur hafi kostnaður yfirleitt verið greiddur í framhaldi af munnlegum samskiptum aðila.

Þegar fyrir hafi legið að leigu gagnstefnanda myndi ljúka hafi aðilar samið um að eigi síðar en 19. ágúst 2010 skyldu þeir hafa gert upp sín á milli ógreiddan og ófyrndan rekstarkostnað vegna veiðihússins, á grundvelli framlagðra reikninga, sbr. 5. gr. í viðauka við leigusamning sem dagsettur er 18. maí 2010 og liggur fyrir í málinu. Gagnstefnandi hafi því gert kröfu á hendur aðalstefnanda vegna greiðslna sem gagnstefnandi hafi innt af hendi og hafi með réttu átt að fá endurgreiddar frá aðalstefnanda í samræmi við 7. gr. samkomulags aðila. Fullnaðargreiðslur þessar hafi hins vegar ekki verið inntar af hendi af hálfu aðalstefnanda og beri gagnstefnanda því nauðsyn til höfðunar gagnsakar í málinu til sjálfstæðs dóms um kröfu sína.

Í greinargerð aðalstefnanda í gagnsök kveðst hann til viðbótar málavaxtalýsingu í stefnu í aðalsök upplýsa að gagnstefnandi hafi við uppgjör leigugreiðslna gert grein fyrir reikningum sem kæmu til frádráttar veiðiréttargreiðslu. Aðalstefnandi hafi fallist á þann frádrátt þó reikningar hafi ekki verið lagðir fram, en það hafi verið gert á þeirri forsendu að samstarf aðila hafi verið gott og á þeim grundvelli að um fullnaðaruppgjör væri að ræða. Uppgjör hafi verið unnin af gagnstefnanda og séu þau lögð fram með greinargerð aðalstefnanda í gagnsök.

II

Í aðalsök kveðst aðalstefnandi byggja aðalkröfu sína á því að halda skuli gerða samninga og sé þá vísað til samninga aðalstefnanda og gagnstefnanda eins og lýst sé í málavöxtum og nánar hér síðar. Byggt sé á því að gagnstefnandi skuli greiða aðalstefnanda 3.301.216 krónur í samræmi við 2. gr. viðaukasamnings við leigusamning milli málsaðila dags. 18. maí 2010. Gjalddagi fjárhæðarinnar hafi verið 19. ágúst 2010.

Þá sé byggt á því að gagnstefnandi skuli greiða skuld vegna óuppgerðra rafmagnsreikninga vegna Veiðihússins í Árhvammi, sbr. 4. gr. fyrrnefnds viðaukasamnings. Í samræmi við samning aðila hafi verið krafist uppgjörs á greiðslunum fyrir 19. ágúst 2010. Greiðsluskylda gagnstefnanda hvíli á upphaflegum samningi aðila dags. 20. október 1998. Vísað sé til 2. mgr. 7. gr. samningsins þar sem fram komi að leigutaki skuli annast rekstur veiðihússins og bera allan kostnað því samfara, þ.m.t. kostnað vegna rafmagns, síma og upphitunar á hverju veiðitímabili.

Ekki liggi fyrir að gagnstefnandi hafi lesið á stöðu rafmagnsmæla við upphaf og lok leigutímabils. Krafa aðalstefnanda byggi því á útreikningum á rafmagnsnotkun yfir veiðitímabil. Veiðitímabil í Hofsá hafi verið 85-90 dagar á tímabili frá 25. júní til 25. september ár hvert. Til hagsbóta fyrir gagnstefnanda sé byggt á því að veiðitímabil sé 85 dagar.

Lesið hafi verið á rafmagnsmæli í veiðihúsi 28. júní 2010 og hafi staða hans þá verið 1.114.739 kwst. (kílówattstundir). Þá hafi verið lesið á mælinn þann 12. ágúst 2010 en staða hans hafi þá verið 1.128.565 kwst. Mismunur þessara álestra sýni notkun upp á 23.826 kwst. á 45 dögum. Meðaltalsnotkun sé því 529,47 kwst. af raforku á dag yfir veiðitímabil. Meðaltal þetta sé notað til að reikna út rafmagnsnotkun yfir veiðitímabil á árunum 2006-2009, sbr. bréf aðalstefnanda til gagnstefnanda 12. ágúst 2010. Í samræmi við fylgiskjöl með útreikningum á rafmagnskostnaði sem fylgt hafi með síðastnefndu bréfi hafi rafmagnsnotkun og kostnaður verið eftirfarandi fyrir veiðitímabil framangreindra ára:

Vegna veiðitímabils árið 2006 hafi áður verið greiddar 258.609 krónur og sé mismunur því 72.552 krónur.

Aðalstefnandi byggi því á að gjalddagi útlagðs rafmagnskostnaðar sé í lok hvers veiðitímabils, eða í fyrsta lagi 1. október, en í síðasta lagi í upphafi maí, þegar árlegur álestur rafmagnsnotkunar fari fram. Gjalldagi og upphaf dráttarvaxta miðist því við 1. maí ár hvert vegna rafmagnskostnaðar á veiðitímabili ári fyrr.

Sundurliðun kröfu v. rafmagnskostnaðar sé því eftirfarandi:

Mars 2009- mars 2010 1.556.991 krónur 406.106 kr. gjaldd. 1.5.10

Mars 2008-mars 2009 1.303.174 krónur 403.063 kr. gjaldd. 1.5.09

Mars 2007-mars 2008 1.055.361 krónur 342.509 kr. gjaldd. 1.5.08

Mars 2006-mars 2007 1.044.932 krónur 72.552 kr. gjaldd. 1.5.07

Þá beri að taka tillit til innborgunar gagnstefnanda 2. september 2010 að fjárhæð 900.000 krónur.

Einnig er í stefnu í aðalsök gerð nokkur grein fyrir gagnkröfum gagnstefnanda en nánar verður vikið að sjónarmiðum aðalstefnanda varðandi þær kröfur við reifun röksemda hans í gagnsök.

Um dráttarvexti kveðst aðalstefnandi vísa til 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu. Til vara sé byggt á því að krafa aðalstefnanda beri dráttarvexti frá 19. ágúst 2010.

Um varakröfu kveðst aðalstefnandi vísa til málsástæðna um aðalkröfu að öðru leyti en því að byggt sé á því að rafmagnskostnaður verði ákveðinn jafn vegna hvers dags ársins. Ekki verði tekið tillit til þeirra álestra á rafmagnsnotkun sem beri með sér mun meiri notkun yfir veiðitímabil, en þegar húsið standi autt en upphitað þess á milli. Gagnstefnandi skuli því bera rafmagnskostnað vegna 85 daga af 365 dögum ársins, þ.e. 23,2877%, óháð raunverulegri rafmagnsnotkun. Vegna tímabilsins mars 2009-mars 2010 skuli því greiða 362.587 krónur, vegna tímabilsins mars 2008-mars 2009 skuli greiða 303.479 krónur og vegna tímabilsins mars 2007-mars 2008 skuli greiða 245.769 krónur. Samtals nemi þessi fjárhæð því 911.835 krónum. Við þá fjárhæð bætist 3.301.216 krónur í samræmi við 2. gr. viðaukasamnings við leigusamning milli málsaðila frá 18. maí 2010. Samtals nemi varakrafa aðalstefnanda því 4.213.051 krónu. Gjalddagar verði eins og greinir í stefnkröfu en til vara miðist gjalddagar við 19. ágúst 2010.

Um málskostnaðarkröfu kveðst aðalstefnandi vísa til 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og um varnarþing vísi hann m.a. til 34. og 35. gr. sömu laga en um sé að ræða kröfur vegna leigusamnings um fasteignaréttindi.

Um lagarök vísar aðalstefnandi auk þeirra lagagreina sem að framan eru tilgreindar til meginreglna samninga- og kröfuréttar um að halda skuli gerða samninga.

III

Í greinargerð sinni í aðalsök kveðst gagnstefnandi ekki mótmæla kröfu stefnanda um greiðslu 3.301.216 króna vegna ógreiddrar leigugreiðslu, allt að frádreginni innborgun gagnstefnanda þann 2. september 2010 að fjárhæð 900.000 krónur. Þá mótmæli gagnstefnandi ekki að honum beri að greiða hluta rafmagnskostnaðar vegna veiðihússins í Árhvammi.

Gagnstefnandi telji hins vegar engar forsendur til þess að taka til greina þá fjárhæð vegna rafmagnskostnaðar sem aðalkrafa aðalstefnanda byggi á. Aðalstefnandi verði sjálfur að bera hallan af því að hafa ekki hirt um að láta lesa á stöðu rafmagnsmæla við upphaf og lok leigutímabils ár hvert. Þar sem slíkt liggi ekki fyrir og aðeins sé miðað við mat aðalstefnanda sjálfs á hugsanlegum rafmagnskostnaði, sé dóminum ekki stætt á öðru en að taka aðeins til greina varakröfu aðalstefnanda að því er rafmagnsnotkun varði. Óvíst sé hvort rafmagnskostnaður á veiðitímabilinu hafi verið sá sem aðalstefnandi krefjist aðallega og eðli máls samkvæmt verði gagnstefnandi ekki látinn greiða meira en honum beri raunverulega. Verði því að miða við þá kröfu aðalstefnanda sem skemur gangi, þ.e. varakröfuna.

Þá sé því í öllu falli mótmælt að krafa aðalstefnanda vegna rafmagnskostnaðar skuli bera þá dráttarvexti sem dómkrafa hans kveði á um. Aðalstefnandi hafi ekki hirt um að krefjast greiðslu úr hendi gagnstefnanda vegna rafmagnskostnaðar fyrr en við gerð viðaukasamningsins 18. maí 2010 og hafi gagnstefnanda borið að greiða slíkan kostnað fyrir 19. ágúst 2010. Verði því að miða dráttarvexti við þá dagsetningu en ekki fyrr.

Þá telji gagnstefnandi að kröfur hans í gagnsök eigi að koma til lækkunar á kröfum aðalstefnanda.

Um lagarök sé einkum vísað til meginreglna samninga- og kröfuréttar um skuldbindingargildi samninga og um skyldur samningsaðila. Þá vísi gagnstefnandi jafnframat til ákvæða laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, einkum 129. og 130. gr., að því er varði málskostnaðarkröfu og til ákvæða laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu að því er varði dráttarvexti.

IV

Gagnstefnandi kveðst byggja kröfu sína um að aðalstefnanda verði gert að greiða honum alls 2.512.216 krónur, ásamt dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 16. október 2010 til greiðsludags á eftirgreindum málsástæðum.

Aðalstefnandi hafi átt að bera kostnað vegna endurnýjunar á nauðsynlegu innbúi, húsgögnum, eldhústækjum, leirtaui og öðrum nauðsynlegum búnaði og tækjum, sbr. 7. gr. samnings aðila. Á grundvelli 5. gr. samkomulags aðila frá 18. maí 2010 hafi verið kveðið á um að allur ógreiddur og ófyrndur rekstrarkostnaður yrði gerður upp eigi síðar en 19. ágúst 2010. Á grundvelli þessa uppgjörsákvæðis hafi gagnstefnandi gert kröfu á hendur aðalstefnanda um ofangreinda greiðslu, ásamt dráttarvöxtum. Fjárhæðin byggi á eftirgreindum kostnaði, sem gagnstefnandi hafi orðið fyrir á samningstímabilinu og átt hafi að endurgreiðast af aðalstefnanda. Sundurliðun á þessum kostnaði og skýringar á því um hvers konar búnað og tæki hafi verið að ræða megi m.a. finna á yfirliti á dómskjali nr. 17.

1. Reikningar frá Ragnari Björnssyni ehf.

Á meðan samningur aðila hafi verið í gildi, hafi þurft að endurnýja einstök rúm og dýnuhlífar. Hafi búnaður þessi verið keyptur af Ragnari Björnssyni ehf. og hafi orðið eftir í veiðihúsinu þegar gagnstefnandi hafi farið af svæðinu 19. ágúst 2010. Reikningar vegna kaupanna séu sjö og megi finna á dómskjölum nr. 24 til 30 og séu þeir samtals að fjárhæð 848.967 krónur.

Vegna uppgjörs ársins 2009 hafi aðalstefnandi greitt alls 620.638 krónur. Eftirstöðvar vegna kaupa á rúmum og dýnuhlífum séu því 228.329 krónur.

Óumdeilt sé að vörur sem keyptar hafi verið af Ragnari Björnssyni ehf. hafi fallið undir þann kostnað sem aðalstefnanda hafi borið að greiða á grundvelli 7. gr. samkomulags aðila. Aðeins sé því deilt um fjárhæð kröfunnar. Aðalstefnandi hafi hafnað frekari greiðslum að því er virðist á grundvelli þess að honum beri ekki að greiða virðisaukaskatt, sem lagður sé á hlutaðeigandi búnað og tæki. Þessari málsástæðu hafni gagnstefnandi þar sem hvergi í samkomulagi aðila hafi verið samið svo að gagnstefnandi ætti að bera kostnað af virðisaukaskatti. Aðalstefnandi sé eigandi þeirra tækja og búnaðar sem keypt hafi verið og eðli máls samkvæmt beri hann því sjálfur kostnað af virðisaukaskatti. Fráleitt sé að halda því fram að gagnstefnandi eigi að bera þann kostnað.

2. Reikningur frá Sportveiðiblaðinu.

Aðalstefnandi hafi hafnað greiðslu reiknings frá Sportveiðiblaðinu, þar sem hann telji að um rekstrargjöld gagnstefnanda sé að ræða, sem ekki hafi verið á ábyrgð aðalstefnanda. Gagnstefnandi mótmæli þessum málatilbúnaði aðalstefnanda. Fyrir liggi að blað það sem hér sé deilt um hafi komið út í maí 2010. Umfjöllunin um Hofsá hafi verið unnin nokkru áður og þrátt fyrir að fyrir lægi að leigusamningi aðila hefði verið sagt upp af hálfu aðalstefnanda þá hafi gagnstefnandi eftir sem áður talið rétt að umfjöllunin yrði birt, þar sem birting hennar væri afar jákvæð fyrir Hofsá sem stangveiðiá og í umfjölluninni fælist góð auglýsing fyrir ána, eigendur hennar og framtíðarleigjendur. Gagnstefnandi telji jafnframt að Hofsá hefði beðið mikinn álitshnekki ef umfjöllunin hefði verið dregin til baka. Þar sem auglýsing þessi hafi nýst eigendum og framtíðarleigjendum Hofsár einvörðungu, en ekki gagnstefnanda, telji gagnstefnandi bæði rétt og sanngjarnt að aðalstefnandi beri kostnað af auglýsingunni. Þegar af þessum sökum beri að taka kröfu gagnstefnanda um endurgreiðslu reiknings frá Sportveiðiblaðinu til greina. Kostnaður vegna kaupa á 100 eintökum af Sportveiðiblaðinu, þar sem fyrrgreinda umfjöllun hafi verið að finna hafi alls verið 65.000 krónur, en reikningur vegna kaupanna liggi fyrir í málinu á dómskjali nr. 31.

3. Reikningar frá Plastprent hf.

Á meðan samningur aðila hafi verið í gildi hafi þurft að kaupa plast sérstaklega útbúið til geymslu fyrir veiddan lax (svokallað laxaplast eða laxaslanga). Kostnað vegna kaupanna hafi aðalstefnandi ekki greitt gagnstefnanda, en reikningar vegna kaupanna séu fimm og liggi fyrir á dómskjölum nr. 32 til 36 og nemi samtals 114.632 krónum.

Rétt sé að geta þess að nokkurt magn af laxaplasti hafi verið eftir í veiðihúsinu þegar gagnstefnandi hafi skilið við það 19. ágúst 2010, enda hafi gagnstefnandi keypt laxaplast vorið 2010 og hafi aðalstefnandi því hvorki þurft að kaupa né að bæta við plasti á veiðitímabilinu árið 2010.

Aðalstefnandi hafi hafnað greiðslu ofangreindra reikninga þar sem hann telji að um rekstrargjöld gagnstefnanda sé að ræða sem ekki hafi verið á ábyrgð aðalstefnanda en gagnstefnandi mótmæli þeim málatilbúnaði. A-kk-þgf hafi verið að fullu ljóst eða hafi mátt vera það ljóst að meginreglan sé sú að veiðifélög útvegi plast í veiðihús. Sé þar um að ræða nauðsynlegan búnað sem þurfi að vera til staðar í öllum veiðihúsum. Ástæða þess að g-kk-nf hafi sjálfur þurft að útvega plast og veiðivörður í nokkur skipti hafi aðallega verið sú að a-kk-nf hafi oft og tíðum ekki verið meðvitaður um hvenær bæta þyrfti á þann búnað sem átt hafi að vera í veiðihúsinu. Hafi gagnstefnandi því þurft sjálfur að leggja út í kostnað, þannig að tjón hlytist ekki af. Enn fremur liggi fyrir að aðalstefnandi hafi að jafnaði keypt laxaplast og því þyki furðu sæta að hann telji nú að honum hafi ekki borið skylda til að sjá til slíks búnaðar í veiðihúsinu. Fyrri framkvæmd aðalstefnanda styðji einfaldlega málsástæður gagnstefnanda. Sökum þessa telji gagnstefnandi að taka beri kröfu hans um greiðslu vegna laxaplasts til greina.

4. Reikningar frá Pfaff hf.

Merkibyssur séu nauðsynlegur búnaður í veiðihúsi m.a. vegna rannsókna sem fram fari á laxi í ánni. Hafi gagnstefnandi þurft að kaupa slíkar byssur og greiða fyrir. Sá kostnaður hafi ekki fengist endurgreiddur að fullu frá gagnstefnanda, en reikningar vegna kaupanna séu tveir samtals að fjárhæð 37.660 krónur og liggi fyrir sem dómskjöl nr. 37 og 38. Vegna uppgjörs ársins 2009 hafi aðalstefnandi greitt alls 20.160 krónur vegna þessa og séu eftirstöðvar vegna kaupa á merkibyssum því 17.500 krónur.

Byssurnar hafi verið keyptar í þágu rannsóknarverkefnis, sem hafi það að markmiði að fylgjast með og skrá laxagengd í Hofsá. Veiðimenn hafi verið hvattir til að merkja veidda laxa með fyrrgreindum merkibyssum. Niðurstöðurnar séu að sjálfsögðu aðalstefnanda í hag sem eiganda árinnar. Rétt sé að geta þess að merkibyssur hafi verið skildar eftir í veiðihúsinu þegar gagnstefnandi hafi látið það af hendi 19. ágúst 2010.

Óumdeilt sé að vörur þær sem keyptar hafi verið af Pfaff hf. hafi fallið undir þann kostnað sem aðalstefnanda hafi borið að greiða á grundvelli 7. gr. samkomulags aðila. Aðeins sé því deilt um fjárhæð kröfunnar. Aðalstefnandi hafi hafnað frekari greiðslum að því er virðist á grundvelli þess að honum beri ekki að greiða virðisaukaskatt, sem lagður hafi verið á hlutaðeigandi búnað og tæki. Þessari málsástæðu hafni gagnstefnandi, þar sem hvergi í samkomulagi aðila hafi verið samið svo að gagnstefnandi ætti að bera kostnað af virðisaukaskatti. Aðalstefnandi sé eigandi þeirra tækja og búnaðar sem keypt hafi verið og eðli máls samkvæmt beri hann því sjálfur kostnað af virðisaukaskatti. Fráleitt sé að halda því fram að gagnstefnandi eigi að bera þann kostnað.

5. Reikningar frá A. Karlssyni ehf.

Á meðan samningur aðila hafi verið í gildi hafi þurft að endurnýja ýmiskonar eldhúsbúnað. Gagnstefnandi hafi lagt út fyrir kaupum á slíkum búnaði, en aðalstefnandi hafi af einhverjum sökum ekki endurgreitt gagnstefnanda allan útlagðan kostnað vegna þessa. Reikningar vegna þessa séu 13 talsins, samtals að fjárhæð 283.679 krónur og liggi fyrir í málinu sem dómskjöl nr. 39-47. Vegna uppgjörs ársins 2009 hafi aðalstefnandi greitt alls 70.264 krónur og séu því eftirstöðvar vegna kaupa á eldhúsbúnaði 213.415 krónur.

Óumdeilt sé að vörur þær sem keyptar hafi verið af A. Karlssyni ehf. hafi fallið undir þann kostnað sem aðalstefnanda hafi borið að greiða á grundvelli 7. gr. samkomulags aðila. Aðeins sé því deilt um fjárhæð kröfunnar. Aðalstefnandi hafi hafnað frekari greiðslum á grundvelli þess að honum beri ekki að greiða virðisaukaskatt sem lagður sé á hlutaðeigandi búnað og tæki. Þessari málsástæðu hafni gagnstefnandi, þar sem hvergi í samkomulagi aðila hafi verið samið svo að gagnstefnandi ætti að bera kostnað af virðisaukaskatti. Aðalstefnandi sé eigandi þeirra tækja og búnaðar sem keypt hafi verið og eðli máls samkvæmt beri hann því sjálfur kostnað af virðisaukaskatti. Fráleitt sé að halda því fram að gagnstefnandi eigi að bera þann kostnað.

Rétt sé að geta þess að allur búnaður sem keyptur hafi verið hjá A. Karlssyni ehf. hafi verið skilinn eftir í veiðihúsinu þegar gagnstefnandi hafi látið það af hendi 19. ágúst 2010.

6. Reikningar frá Smith og Norland hf.

Á meðan samningur aðila hafi verið í gildi hafi þurft að endurnýja ýmiskonar raftæki í veiðihúsinu. Gagnstefnandi hafi lagt út fyrir kaupum á slíkum búnaði, en aðalstefnandi hafi af einhverjum sökum ekki endurgreitt gagnstefnanda allan útlagðan kostnað vegna þessa. Reikningar vegna þessa séu 12 talsins samtals að fjárhæð 209.166 krónur og megi finna á dómskjölum nr. 48-58. Vegna uppgjörs ársins 2009 hafi aðalstefnandi greitt 56.149 krónur og eftirstöðvar séu því 153.017 krónur.

Óumdeilt sé að vörur þær sem keyptar hafi verið af Smith og Norland hf. hafi fallið undir þann kostnað sem aðalstefnanda hafi borið að greiða á grundvelli 7. gr. samkomulags aðila. Aðeins sé því deilt um fjárhæð kröfunnar. Aðalstefnandi hafi hafnað frekari greiðslum á grundvelli þess að honum beri ekki að greiða virðisaukaskatt sem lagður sé á hlutaðeigandi búnað og tæki. Þessari málsástæðu hafni gagnstefnandi, þar sem hvergi í samkomulagi aðila hafi verið samið svo að gagnstefnandi ætti að bera kostnað af virðisaukaskatti. Aðalstefnandi sé eigandi þeirra tækja og búnaðar sem keypt hafi verið og eðli máls samkvæmt beri hann því sjálfur kostnað af virðisaukaskatti. Fráleitt sé að halda því fram að gagnstefnandi eigi að bera þann kostnað.

Rétt sé að geta þess að allur búnaður sem keyptur hafi verið hjá Smith og Norland hf. hafi verið skilinn eftir í veiðihúsinu þegar gagnstefnandi hafi látið það af hendi 19. ágúst 2010.

7. Reikningur frá Hátækni

Fyrir liggi að nauðsynlegt hafi verið fyrir veiðivörð að hafa meðferðis farsíma. Hafi þar verið um að ræða öryggisástæður, auk þess að gjarnan hafi komið fyrir að ná hefði þurft tali af veiðverði í skyndi m.a. vegna þess að selur hafi verið í ánni. Þar sem engin verslun á Vopnafirði hafi selt farsíma hafi gagnstefnandi keypt farsíma í Reykjavík fyrir veiðivörð og hafi sent á Vopnafjörð.

Aðalstefnandi hafi hafnað greiðslu reiknings frá Hátækni hf. þar sem hann telji að um rekstrargjöld gagnstefnanda sé að ræða, sem ekki hafi verið á ábyrgð aðalstefnanda. Gagnstefnandi kveðst mótmæla þessum málatilbúnaði og kveður aðalstefnanda hafa greitt laun og útgjöld veiðivarðar og af því verði ekki á annan veg ráðið en að a-kk-þgf beri að greiða kostnað vegna símakaupa fyrir veiðivörð. Reikningur vegna þessa sé að fjárhæð 28.329 krónur og megi finna á dómskjali nr. 59.

8. Reikningar frá IKEA hf.

Á meðan samningur aðila hafi verið í gildi hafi þurft að endurnýju ýmis konar eldhúsbúnað og annan húsbúnað sem nauðsynlegur hafi verið til afnota í veiðihúsinu. Gagnstefnandi hafi lagt út fyrir kaupum á slíkum búnaði en aðalstefnandi hafi af einhverjum sökum ekki endurgreitt gagnstefnanda allan útlagðan kostnað vegna þessa. Reikningar vegna kaupanna séu 7 talsins, samtals að fjárhæð 334.935 krónur og liggi fyrir í málinu á dómskjölum nr. 60-63. Vegna uppgjörs ársins 2009 hafi aðalstefnandi greitt alls 136.227 krónur og séu eftirstöðvar því 198.708 krónur.

Óumdeilt sé að vörur þær sem keyptar hafi verið af IKEA hf. hafi fallið undir þann kostnað sem aðalstefnanda hafi borið að greiða á grundvelli 7. gr. samkomulags aðila. Aðeins sé því deilt um fjárhæð kröfunnar. Aðalstefnandi hafi hafnað frekari greiðslum á grundvelli þess að honum beri ekki að greiða virðisaukaskatt sem lagður sé á hlutaðeigandi búnað og tæki. Þessari málsástæðu hafni gagnstefnandi, þar sem hvergi í samkomulagi aðila hafi verið samið svo að gagnstefnandi ætti að bera kostnað af virðisaukaskatti. Aðalstefnandi sé eigandi þeirra tækja og búnaðar sem keypt hafi verið og eðli máls samkvæmt beri hann því sjálfur kostnað af virðisaukaskatti. Fráleitt sé að halda því fram að gagnstefnandi eigi að bera þann kostnað.

Rétt sé að geta þess að allur búnaður sem keyptur hafi verið í IKEA hf. hafi verið skilinn eftir í veiðihúsinu þegar gagnstefnandi hafi látið það af hendi 19. ágúst 2010.

9. Reikningar frá Dúni og fiðri ehf.

Á samningstímanum hafi þurft að endurnýju kodda og sængurver í veiðihúsi. Gagnstefnandi hafi lagt út fyrir kaupum á koddum en aðalstefnandi hafi af einhverjum sökum ekki endurgreitt gagnstefnanda útlagðan kostnað vegna þessa. Reikningar vegna kaupanna séu tveir, samtals að fjárhæð 228.045 krónur og liggi fyrir í málinu á dómskjölum nr. 64 og 65. Vegna uppgjörs ársins 2009 hafi aðalstefnandi greitt alls 81.000 krónur vegna þessa og nemi eftirstöðvar því 147.045 krónum.

Óumdeilt sé að vörur þær sem keyptar hafi verið af Dúni og fiðri ehf. hafi fallið undir þann kostnað sem aðalstefnanda hafi borið að greiða á grundvelli 7. gr. samkomulags aðila. Aðeins sé því deilt um fjárhæð kröfunnar. Aðalstefnandi hafi hafnað frekari greiðslum á grundvelli þess að honum beri ekki að greiða virðisaukaskatt sem lagður sé á hlutaðeigandi búnað og tæki. Þessari málsástæðu hafni gagnstefnandi, þar sem hvergi í samkomulagi aðila hafi verið samið svo að gagnstefnandi ætti að bera kostnað af virðisaukaskatti. Aðalstefnandi sé eigandi þeirra tækja og búnaðar sem keypt hafi verið og eðli máls samkvæmt beri hann því sjálfur kostnað af virðisaukaskatti. Fráleitt sé að halda því fram að gagnstefnandi eigi að bera þann kostnað.

Rétt sé að geta þess að allur búnaður sem keyptur hafi verið hjá Dúni og fiðri ehf. hafi verið skilinn eftir í veiðihúsinu þegar gagnstefnandi hafi látið það af hendi 19. ágúst 2010.

10. Reikningur frá Hornsteinum ehf. – R-kvk-þgf S-kvk-þgf

Fyrir liggi að gagnstefnandi hafi fengið, að höfðu samráði við aðalstefnanda, landslagsarkitekt til að teikna umhverfi veiðihússins. Sumarið 2009 hafi síðan verið ráðist í endurbætur á umhverfinu á grundvelli fyrirliggjandi teikninga frá R-kvk-þgf S-kvk-þgf. Allar framkvæmdir hafi verið bornar undir aðalstefnanda til samþykktar, enda hafi hann átt að bera kostnað vegna framkvæmdanna. Gagnstefnandi hafi greitt reikning að fjárhæð 398.450 krónur vegna framangreindrar vinnu landslagsarkitekts og sé reikningur lagður fram sem dómskjal nr. 66 í málinu.

Af gögnum málsins megi ráða að aðalstefnandi hafni greiðslu framangreinds reiknings þar sem hann telji að um rekstrargjöld gagnstefnanda sé að ræða. Þessum málatilbúnaði mótmæli gagnstefnandi. Svo virðist sem gagnstefnandi hafi breytt afstöðu sinni til þessa kostnaðarliðar án nokkurra skýringa og gegn skýrum skuldbindingum aðalstefnanda í leigusamningi aðila og munnlegu samkomulagi þeirra. Aukinheldur fái gagnstefnandi ekki séð á hvern hátt breytingar á umhverfi í kringum veiðihús, sem sé í eigu aðalstefnanda, geti talist rekstrargjöld gagnstefnanda. Þvert á móti megi glögglega greina af leigusamningi aðila, sbr. m.a. 7. gr. og 3. mgr. 8. gr. að kostnaður vegna viðhalds á veiðihúsinu og umhverfi þess hafi alfarið fallið á a-kk-þf. Það styðji enn fremur málatilbúnað gagnstefnanda að samkvæmt 19. gr. húsaleigulaga nr. 36/1994 beri leigusala að annast viðhald hins leigða, innan húss sem utan. Þegar af þessum sökum telji gagnstefnandi að aðalstefnanda berið að greiða fyrrnefndan kostnað.

11. Reikningar frá Verinu ehf.

Á samningstímanum hafi þurft að endurnýja rúmföt í veiðihúsi. Gagnstefnandi hafi lagt út fyrir kaupum á lökum, kodda- og sængurverum, en aðalstefnandi hafi af einhverjum sökum ekki endurgreitt gagnstefnanda allan útlagðan kostnað vegna þessa. Reikningar vegna kaupanna séu þrír samtals að fjárhæð 375.000 krónur og liggi fyrir í málinu sem dómskjöl nr. 67-69. Vegna uppgjörs ársins 2009 hafi aðalstefnandi greitt alls 178.635 krónur og séu eftirstöðvar því 196.365 krónur.

Óumdeilt sé að vörur þær sem keyptar hafi verið af Verinu ehf. hafi fallið undir þann kostnað sem aðalstefnanda hafi borið að greiða á grundvelli 7. gr. samkomulags aðila. Aðeins sé því deilt um fjárhæð kröfunnar. Aðalstefnandi hafi hafnað frekari greiðslum á grundvelli þess að honum beri ekki að greiða virðisaukaskatt sem lagður sé á hlutaðeigandi búnað og tæki. Þessari málsástæðu hafni gagnstefnandi, þar sem hvergi í samkomulagi aðila hafi verið samið svo að gagnstefnandi ætti að bera kostnað af virðisaukaskatti. Aðalstefnandi sé eigandi þeirra tækja og búnaðar sem keypt hafi verið og eðli máls samkvæmt beri hann því sjálfur kostnað af virðisaukaskatti. Fráleitt sé að halda því fram að gagnstefnandi eigi að bera þann kostnað.

Rétt sé að geta þess að allur búnaður sem keyptur hafi verið hjá Verinu ehf. hafi verið skilinn eftir í veiðihúsinu þegar gagnstefnandi hafi látið það af hendi 19. ágúst 2010.

Reikningar frá John Lindsey ehf.

Á samningstímanum hafi þurft að kaupa Thermos brúsa í veiðihúsi. Gagnstefnandi hafi lagt út fyrir kaupum á brúsunum en aðalstefnandi hafi af einhverjum sökum ekki endurgreitt gagnstefnanda útlagðan kostnað vegna þessa. Staðfestingu á þessu megi finna á tveimur reikningum samtals að fjárhæð 40.227 krónur sem liggi fyrir í málinu sem dómskjöl nr. 70 og 71. Gagnstefnandi telji ljóst að kostnaður vegna kaupa á Thermos brúsum hafi fallið undir þann kostnað sem aðalstefnanda hafi borið að greiða á grundvelli 7. gr. samkomulags aðila. Um sé að ræða nauðsynlegan búnað í veiðihúsið og veiðimenn þurfi á að halda. Allir Thermos brúsar hafi orðið eftir í veiðihúsinu þegar gagnstefnandi hafi látið það af hendi 19. ágúst 2010.

13. Reikningar vegna notkunar síma

Fyrir liggi að aðalstefnandi hafi ávallt greitt fyrir fastakostnað vegna síma og mögulegrar notkunar á síma í veiðihúsi þá mánuði sem gagnstefnandi hafi ekki verið í veiðihúsinu. Um slíka tilhögun hafið aðilar samið munnlega. Á hluta samningstímans hafi gagnstefnandi hins vegar lagt út fyrir fyrrgreindum kostnaði af síma, þrátt fyrir að hafa ekki haft afnot af veiðihúsinu á tímabilinu, en aðalstefnandi hafi af einhverju sökum ekki endurgreitt gagnstefnanda útlagðan kostnað vegna þessa. Staðfestingu á þessum greiðslum megi finna á 23 reikningum samtals að fjárhæð 131.782 krónur sem liggi fyrir í málinu á dómskjölum nr. 72-94. Fyrir liggi að aðalstefnandi hafi nær undantekningarlaust staðið við skuldbindingar sínar samkvæmt munnlegu samkomulagi um greiðslu fyrrgreinds kostnaðar. Sé gagnstefnanda því fyrirmunað að skilja hvers vegna aðalstefnandi hafi hafnað greiðslu fyrrgreindra reikninga. Telji gagnstefnandi að með fyrri framkvæmd sinni hafi aðalstefnandi viðurkennt skuldbindingu sína til greiðslu fyrrgreinds kostnaðar og beri dóminum þegar af þeim sökum að taka kröfu gagnstefnanda til greina að því er varði greiðslu reikninga vegna símakostnaðar í veiðihúsi á því tímabili sem gagnstefnandi hafi ekki haft afnot veiðihússins.

14. Greiðsla fyrir búnað og tæki sem orðið hafi eftir í veiðihúsi.

Þegar leigusamningi aðila hafi lokið hafi legið fyrir að í veiðihúsi hafi verið ýmsir munir sem gagnstefnandi hafi keypt og hafi verið nauðsynlegir starfrækslu hússins. Til að starfsemi í veiðihúsinu og þjónusta við veiðimenn færi ekki úr skorðum hafi aðilar gert með sér munnlegt samkomulag um að aðalstefnandi keypti umrædda muni af gagnstefnanda. Munirnir hafi því ekki verið fjarlægðir úr veiðihúsinu. Aðalstefnandi hafi hins vegar ekki enn greitt fyrir þá muni sem í veiðihúsinu séu.

Krafa gagnstefnanda byggi á því að munnlegt samkomulag aðila verði efnt af hálfu aðalstefnanda og hann greiði fyrir þá muni sem hann hafi sannanlega haft afnot af og samið hafi verið um að hann keypti af gagnstefnanda. Um sé að ræða eftirgreinda muni og hafi gagnstefndi jafnframt lagt mat á virði þeirra: Scotsman ísvél, 250.000 krónur; skenkur í borðstofu, 121.797 krónur; Rösle fiskispaði, 3.500 krónur; Siemens brauðristar, 5 stk., 12.500 krónur, Trésnagar í svefnherbergjum, 10 sett, 10.000 krónur; herðatré í herbergjum og vöðlugeymslu, 5.000 krónur; Figgio diskar og súpuskálar, 115.000 krónur; Figgio kökudiskar og kökufat, 2 stk., 3.000 krónur; gler ísskálar, 20 stk., 10.000 krónur; Siemens straujárn, 1 stk., 3.800 krónur; Ryksuga 10.000 krónur; stórar Duni sérvíettur, 12x125 stk., 14.985 krónur og arinkubbar, 11 stk., 19.635 krónur. Samtals 579.417 krónur.

Fari svo ólíklega að dómurinn fallist ekki á að a-kk-þgf beri að greiða gagnstefnanda fyrrgreinda kröfu á grundvelli munnlegs samkomulags aðila, byggi gagnstefnandi kröfu sína um greiðslu fyrrgreindrar fjárhæðar á þeirri málsástæðu að aðalstefnanda beri að greiða fyrir afnot af fyrrgreindum húsbúnaði frá því gagnstefnandi hafi látið veiðihúsið af hendi þann 19. ágúst 2010 og allt til dagsins í dag. Gagnstefnandi áætli að sanngjörn heildarleiga fyrir fyrrgreint á umræddu tímabili sé 400.000 krónur.

Dráttarvaxta sé krafist af fjárhæð stefnukröfu frá 16. október 2010, þ.e. þeim degi þegar einn mánuður hafi verið liðinn frá því aðalstefnandi hafi verið krafinn um greiðslu kostnaðar, sbr. tölvupóst dags. 16. september 2010, sbr. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu. Krafa um málskostnað styðjist við ákvæði XXI. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. einkum 129. og 130. gr.

Dómkröfur gagnstefnanda séu reistar á þeim sjónarmiðum sem fyrr sé greint frá, sem og í greinargerð gagnstefnanda í aðalsök. Um lagasjónarmið sé, auk síðastnefndra lagatilvísana varðandi málskostnaðar- og dráttarvaxtakröfu, einkum vísað til meginreglna samninga- og kröfuréttar um skuldibindingargildi samninga, um skyldur samningsaðila og lán til afnota, auk ákvæða húsaleigulaga nr. 36/1994.

V

Aðalstefnandi kveður í greinargerð sinni í gagnsök að gagnstefnandi byggi málatilbúnað sinn á ákvæði 7. gr. upphaflegs leigusamnings aðila 20. október 1998. Í ákvæðinu sé kveðið á um að veiðihúsið hafi verið afhent tilbúið til notkunar ásamt nauðsynlegum búnaði. Leigusali skuli ef þörf krefji annast endurnýjun á fyrrgreindum búnaði og tækjum. Kveðst aðalstefnandi mótmæla því að umrætt ákvæði hafi falið í sér að gagnstefnandi hafi haft sjálfdæmi um hvað skyldi keypt inn í veiðihúsið án þess að samráð væri haft við aðalstefnanda. Aðalstefnanda beri ekki skylda til greiðslu muna sem gagnstefnandi hafi keypt nema með því að hafa fyrirfram samþykkt að slík kaup skyldu fara fram eða þá að fyrir liggi sönnun um að munirnir hafi verið nauðsynleg endurnýjun.

Umrætt ákvæði kveði jafnframt á um að endurnýja hafi átt muni, en eðli máls samkvæmt hafi leigutaki átt að sjá um eðlilegt viðhald, t.d. að mæta afföllum á leritaui. Munir sem séu hrein viðbót við það sem fyrir hafi verið í veiðihúsinu falli heldur ekki undir ákvæðið. Munir sem falli undir rekstur húsnæðisins falli ekki undir ákvæðið og þ.a.l. verður rekstrarkostnaður gagnstefnanda ekki lagður á aðalstefnanda.

Eins og lýst sé þar sem grein sé gerð fyrir málavöxtum hafi gagnstefnandi farið fram á uppgjör vegna ýmiss keypts búnaðar samhliða uppgjöri leigugjalds fyrir veiði. Aðalstefnandi byggi á því að þó fallist hafi verið á uppgjör, varði það því ekki að reikningar sem uppgjör aðila byggðust á teljist sjálfkrafa réttir og falli undir 7. gr. upphaflegs leigusamnings.

Aðalstefnandi hafi fallist á uppgjör vegna fyrri veiðitímabila á þeirri forsendu að um fullnaðaruppgjör væri að ræða vegna kostnaðarþátta sem féllu undir 7. gr. upphaflegs leigusamnings.

Uppgjör milli aðila hafi farið fram fyrirvaralaust og samkvæmt tillögu gagnstefnanda. Tómlætissjónarmið komi í veg fyrir að uppgjör fari fram á nýjan leik. Fráleitt sé að sömu reikningar og uppgjör hafi byggst á verði nú notaðir til þess að krefjast fjárhæðar virðisaukaskatts. Venja hafi verið milli aðila að útlagður kostnaður gagnstefnanda væri bættur og dreginn frá veiðiréttargreiðslum. Ljóst sé að gagnstefnandi hafi ekki borið kostnað af virðisaukaskatti vegna umræddra muna vegna reglna um inn- og útskatt. Krafa gagnstefnanda um virðisaukaskatt af reikningum sem uppgjör hafi farið fram á hvíli í raun á því að gagnstefnandi hyggist ná fram auðgun í stað útlagðs kostnaðar. Venja í samskiptum aðila birtist í uppgjörum frá gagnstefnanda og verði ekki vikið frá henni.

Í einstökum liðum í gagnstefnu sé gerð grein fyrir því að aðalstefnandi hafi greitt til gagnstefnda tilteknar fjárhæðir. Ekki sé gerð grein fyrir hvað hafi verið greitt eða þá vegna hvaða reikninga í heild eða að hluta. Vegna þessa sé ekki hægt að sjá hvaða nýjir reikningar komi nú fram frá gagnstefnanda og þ.a.l. ekki vegna hvaða reikninga uppgjör hafi farið fram án virðisaukaskatts. Málatilbúnaður gagnstefnanda sé óskýr hvað þetta varði og geri aðalstefnanda ómögulegt að verjast kröfum gagnstefnanda með nákvæmri tilvísun í einstaka reikninga. Þessi aðstaða undirstriki gildi fyrri uppgjöra og tómlæti gagnstefnanda.

Frekari sjónarmið aðalstefnanda vegna einstakra töluliða sem fram komi í gagnstefnu séu eftirfarandi.

1. Reikningar frá Ragnari Björnssyni ehf.

Krafa vegna reiknings á dómskjali nr. 24 að fjárhæð 160.489 krónur sé fyrnd.

Uppgjör hafi farið fram að öðru leyti vegna raunverulegs útlagðs kostnaðar sem ekki teljist rekstrarkostnaður. Tómlætissjónarmið girði fyrir nýtt uppgjör.

2. Reikningur frá Sportveiðiblaðinu

Engin greiðsluskylda af hálfu aðalstefnanda og í raun sé um að ræða rekstrarkostnað gagnstefnanda. Engin heimild sé til þess að fella kostnaðinn á aðalstefnanda á grunni hugleiðinga um hverjum umfjöllunin nýtist. Breytingar á leigutíma árinnar hafi átt sér stað þar sem gagnstefnandi sjálfur hafi kynnt að hann gæti ekki staðið skil á greiðslum og hafi loks ritað undir samning um styttra leigutímabil.

3. Reikningar frá Plastprent

Krafa vegna reiknings á dómskjali nr. 36 að fjárhæð 20.208 krónur sé fyrnd.

Um sé að ræða rekstrarkostnað þess sem sjái um veiðihús, enda um augljósa neysluvöru að ræða sem eyðist og geti ekki talist til búnaðar veiðihúss.

4. Reikningar frá Pfaff hf.

Krafa vegna reiknings á dómskjali nr. 37 að fjárhæð 17.500 krónur séu fyrnd. Uppgjör hafi farið fram að öðru leyti.

5. Reikningar frá A. Karlssyni ehf.

Kröfur vegna reikninga á dómskjölum nr. 39 og 41 samtals að fjárhæð 31.961 króna séu fyrndar. Gagnstefnandi hafi í fyrri uppgjörum byggt á því að umræddur kostnaður væri kostnaður á hans vegum að mestu. Reikningar beri með sér að um sé að ræða búnað sem talist geti eðlilegt viðhald en ekki endurnýjun, að þeirri forsendu gefinni að þeir hafi ratað í veiðihúsið. Óljóst sé hvaða muni um sé að ræða í sumum tilvikum, sbr. t.d. dómskjal nr. 46 varðandi kröfu að fjárhæð 66.604 krónur og dómskjal nr. 47 vegna kröfu að fjárhæð 17.201 króna.

6. Reikningar frá Smith og Norland hf.

Kröfur vegna reikninga á dómskjölum nr. 48, 49 og 50 að fjárhæð samtals 60.759 krónur séu fyrndar.

Áréttað sé að reikningar varði í verulegum mæli rekstrarkostnað. Eðlilegt sé að líta svo á að allur hreinlætisbúnaður sé rekstrarkostnaður, þ.m.t. ryksugur, enda ljóst að þrif veiðihússins hafi verið á ábyrgð gagnstefnanda. Áréttað sé að kaup á nýjum búnaði í veiðihúsið teljist ekki endurnýjun heldur viðbætur sem falli utan 7. gr. upphaflegs leigusamnings. Málatilbúnaður gagnstefnanda sé óskýr og virðist gerðar kröfur um tvígreiðslu ýmissa muna þ.e. bæði undir þessum lið og undir lið 14.

7. Reikningur frá Hátækni.

Vísað sé til þess að reikningur frá Hátækni teljist vera rekstrarkostnaður sem gagnstefnandi hafi stofnað til.

8. Reikningar frá IKEA hf.

Krafa vegna reiknings á dómskjali nr. 60 að fjárhæð 77.981 króna sé fyrnd. Uppgjör hafi farið fram að öðru leyti.

9. Reikningur frá Dúni og fiðri ehf.

Uppgjör hafi farið fram að því marki sem við eigi.

10. Reikningur frá Hornsteinum ehf.

Krafa vegna reiknings á dómskjali nr. 66 sé fyrnd enda ljóst að sú vinna sem reikningurinn lýsi hafi verið unnin haustið 2006 að öðru leyti en 7,5 tímar á árinu 2007. Ef einhverskonar endurgreiðslukrafa gæti talist hafa stofnast hjá gagnstefnanda þá hefði það verið þegar gagnstefnandi hafi stofnað til kostnaðarins. Áréttað sé að um rekstrarkostnað sé að ræða sem stofnað hafi verið til af gagnstefnanda.

11. Reikningar frá Verinu ehf.

Krafa vegna reiknings á dómskjali nr. 67 að fjárhæð 97.560 krónur sé fyrnd. Uppgjör hafi farið fram að öðru leyti að því marki sem við eigi.

12. Reikningur frá John Lindsey ehf.

Kröfur vegna reikninga á dómskjölum 70 og 71 að fjárhæð 40.227 krónur séu fyrndar.

13. Reikningar vegna notkunar síma.

Um sé að ræða rekstrarkostnað á ábyrgð gagnstefnanda.

14. Greiðsla á búnaði og tækjum sem orðið hafi eftir í veiðihúsi.

Ekki hafi verið lagðir fram reikningar um raunverulegan kostnað af umræddum verðmætum þrátt fyrir áskoranir. Að einhverju leyti virðist vera um tvítalningu að ræða, þ.e. munir falli undir þennan lið í gagnstefnu en einnig aðra liði. Greiðsluskyldu sé mótmælt en ítrekuð séu sjónmarmið í stefnu í aðalsök.

Um málskostnaðarkröfu aðalstefnanda í gagnsök vísist einkum til 129. og 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og um lagatilvísanir að öðru leyti sé vísað til stefnu í aðalsök. Þá kveðst aðalstefnandi vísa til sönnunargagn sem hann hafi lagt fram í aðalsök en einnig til uppgjöra frá gagnstefnanda fyrir árin 2006, 2008 og 2009 sem hann leggi fram í málinu.

VI

Við munnlegan málflutning málsins lýsti lögmaður gagnstefnanda því að félagið væri ógreiðslufært og eina eign þess væri tiltekin fjárkrafa. Hafi félagið boðið aðalstefnanda þessa kröfu sem greiðslu en á það hafi ekki verið fallist. Lýsti lögmaðurinn því yfir að málflutningur yrði stuttur og að mætt væri af hálfu umbjóðanda hans til að forða réttarspjöllum.

Í samræmi við framangreinda yfirlýsingu fór ekki fram munnleg sönnunarfærsla af hálfu gagnstefnanda. Af hálfu aðalstefnanda gáfu skýrslu núverandi stjórnarformaður félagsins og einnig sá maður er verið hafði stjórnarformaður á fyrri hluta leigutíma gagnstefnanda.

Í samræmi við yfirlýsingu gagnstefnanda í greinargerð í aðalsök er óumdeilt í málinu að gagnstefnandi skuldi aðalstefnanda 3.301.216 krónur sem eru eftirstöðvar leigugreiðslu sem féll í gjalddaga 19. ágúst 2010. Þá viðurkennir gagnstefnandi að honum beri að greiða kostnað vegna rafmagnsnotkunar en hafnar því að aðalkrafa gefi rétta mynd af þeim kostnaði en fellst á varakröfu. Hann mótmælir því að krafan geti borið dráttarvexti fyrr en frá 19. ágúst 2010 á þeim grunni að aðalstefnandi hafi ekki hirt um að gera kröfu um greiðslu þessa kostnaðar fyrr en með gerð viðaukasamnings aðila 18. maí 2010 og hafi gjalddagi samkvæmt samningnum verið fyrrnefnd dagsetning.

Fyrir liggur að ekki er fyrir að fara raunupplýsingum um rafmagnsnotkun á hverju þeirra veiðitímabila sem um ræðir og nánari grein er gerð fyrir hér að framan. Aðalstefnandi miðar við upplýsingar og álestra rafmagns á árinu 2010 og reiknar þannig út meðalrafmagnseyðslu á dag á veiðitímabili. Fyrir liggja gögn um heildarrafmagnsnotkun hvers árs og beitir aðalstefnandi fyrrnefndum meðaltalsreikningi til að komast að því hvað mikið rafmagn hafi verið notað á hverjum veiðitímabili allt eins og kemur nánar fram hér að framan þar sem gerð er grein fyrir málatilbúnaði í stefnu í aðalsök. Hefur aðalstefnandi því fært fram gögn sem sýna að rafmagnsnotkun var meiri yfir veiðitímabil en aðra hluta ársins og hefur á grundvelli fyrirliggjandi upplýsinga reiknað sig að niðurstöðu og byggt kröfu sína á þeim útreikningi. Verður að þessu gættu að telja að það standi nú gagnstefnanda næst að færa fram efnislegar röksemdir til stuðnings því að ekki sé rétt reiknað. Þar sem engar slíkar varnir hafa komið fram af hans hálfu þykir dóminum ekki varhugavert að leggja til grundvallar að rafmangsnotkun hafi verið með þeim hætti sem aðalkrafa aðalstefnanda gerir ráð fyrir. Á hinn bóginn verður að fallast á með gagnstefnanda að eins og málið liggur fyrir verði ekki séð að reki hafi verið gerður að innheimtu umrædds kostnaðar fyrr en með gerð viðaukasamnings frá 18. maí 2010. Er því fallist á það með gagnstefnanda að rétt sé að framangreindar fjárhæðir beri fyrst dráttarvexti frá 19. ágúst 2010. Óumdeilt er að gagnstefnandi greiddi aðalstefnanda innborgun að fjárhæð 900.000 krónur 2. september 2010 ber að draga hana frá kröfu aðalstefnanda miðað við stöðu kröfunnar á þeim degi.

Í gagnsök gerir gagnstefnandi kröfu um að aðalstefnandi verði dæmdur til að greiða honum 2.512.216 krónur með dráttarvöxtum frá 16. október 2010 til greiðsludags. Krafan er sundurliðuð í gagnstefnu í 14 liði, en fyrstu 13 liðirnir eru studdir reikningum sem lagðir hafa verið fyrir dóminn á dómskjölum nr. 24 til 94. Eru þessir reikningar frá árunum 2006 til 2009 og eru ekki settir í samhengi við kostnaðaruppgjör aðila sem mun hafa farið fram í lok hvers veiðitímabils. Hefur aðalstefnandi lagt fram uppgjörsblöð vegna nokkurra ára og byggir á því að í samræmi við þau blöð hafi þegar farið fram fullnaðaruppgjör vegna greindra ára auk þess sem hann hefur byggt á því að í nokkrum tilvikum sé um rekstrarkostnað gagnstefnanda að ræða sem ekki eigi að falla á aðalstefnanda og eins að kröfur á grundvelli nokkurra reikninganna séu fyrndar. Liður nr. 14 er að fjárhæð 579.417 krónur og er sagður vegna tilgreindra muna sem gagnstefnandi hafi fest kaup á en orðið hafi eftir í veiðihúsi. Engin gögn liggja fyrir í málinu sem styðja síðastgreinda fjárkröfu. Af hálfu gagnstefnanda fór ekki fram nánari sönnunarfærsla til stuðnings því að aðalstefnandi bæri greiðsluskyldu vegna umræddra reikninga en framlagning reikninganna sjálfra. Þeir tveir menn sem komu fyrir dóminn af hálfu aðalstefnanda og gáfu skýrslu um viðskipti aðila voru ekki spurðir um umrædda reikninga. Gegn andmælum aðalstefnanda hefur gagnstefnandi því, þegar af framangreindum ástæðum, ekki fært fram fullnægjandi sönnun þess að aðalstefnandi skuldi honum þær fjárhæðir sem nefndir reikningar kveða á um og því síður hefur verið sýnt fram á að aðalstefnandi skuldi þá fjárhæð sem sett er fram í lið nr. 14 og ekki er studd neinum gögnum. Eru því ekki efni til annars, eins og gagnstefnandi hefur fylgt málinu eftir hér fyrir dómi, en að sýkna aðalstefnanda af kröfu hans í gagnsök.

Í ljósi framangreindra málsúrslita verður gagnstefnanda gert að greiða aðalstefnanda málskostnað sem þykir hæfilega ákveðinn 500.000 krónur.

H-kk-nf B-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

Dómsorð:

Gagnstefnandi, Stangveiðifélagið Hofsá ehf., greiði aðalstefnanda, Veiðifélagi Hofsár og Sunnudalsár, 4.525.446 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 19. ágúst 2010 til greiðsludags.

Aðalstefnandi er sýkn af kröfu gagnstefnanda í gagnsök.

Gagnstefnandi greiði aðalstefnanda 500.000 krónur í málskostnað.

H-kk-nf B-kk-nf