Y-2/2010

Sóknaraðilar eru Heklusetrið ehf., kt. 000000-0000, Leirubakka, Rangárþingi ytra og Arion Banki hf., kt. 000000-0000, útibú að Þrúðvangi 7, Hellu, en varnaraðili er Gagarín ehf., kt. 000000-0000, Klapparstíg 16, Reykjavík.

Í þinghaldi þann 4. janúar sl. féll Arion banki hf. frá öllum kröfum í máli þessu en mótmælir kröfu varnaraðila um málskostnað. Er því hér eftir aðeins vísað til Heklusetursins ehf. þegar talað er um sóknaraðila, nema annars sé getið.

Sóknaraðili krefst þess að aðfarargerð Sýslumannsins í Rangárvallasýslu í aðfararmálinu nr. 031-2010-00019 sem fram fór hinn 15. september 2010 að kröfu varnaraðila, Gagarín ehf., verði ógild. Þá krefst sóknaraðili málskostnaðar að skaðlausu að mat dómsins.

Varnaraðili krefst þess að kröfum sóknaraðila verði hafnað þannig að fjárnám sem fram fór þann 15. september 2010 hjá Sýslumanninum á Hvolsvelli verði staðfest og hinu fjárnumda verði ráðstafað til varnaraðila. Þá gerir varnaraðili kröfu um greiðslu málskostnaðar að skaðlausu.

Mál þetta var þingfest 3. nóvember sl. og tekið til úrskurðar að loknum munnlegum málflutningi þann 16. mars. sl.

Málavextir.

Málavextir eru þeir að þann 28. janúar 2010 var gerð aðför hjá Heklusetrinu ehf. að beiðni Gagarín ehf., fyrir kröfu að fjárhæð kr. 5.298.627, og var sú aðför byggð á dómi Héraðsdóms Suðurlands uppkveðnum 12. janúar 2010 í málinu nr. E-559/2008. Andlag aðfararinnar, skv. endurriti úr gerðabók, var krafa gerðarþola á hendur Menntamálaráðuneytinu og Fjármálaráðuneytinu samkvæmt samningi dags. 14. desember 2006. Þá var fjárnámið endurupptekið þann 15. september 2010 að beiðni gerðarbeiðanda og var þá gert fjárnám, fyrir kröfu samtals að fjárhæð kr. 5.801.647, í greiðslu af kröfu þeirri er var andlag fjárnámsins þann 28. janúar 2010. Gerðarþoli var ekki boðaður til fyrirtöku málsins þann 15. september 2010 með vísan til 4. mgr. 57. gr., sbr. 4. tl. 66. gr., laga nr. 90/1989 um aðför.

Í tilkynningu sóknaraðila til héraðsdóms er því lýst að áður en fyrrnefnd aðför hafi verið gerð hafi átt sér stað sáttaumleitanir milli aðila. Telur sóknaraðili að vinna sú er varnaraðili hefur innt af hendi, og krafa hans samkvæmt dómi er byggð á, hafi verið haldin stórfelldum ágöllum og hafi sóknaraðili boðið varnaraðila kr. 1.800.000 sem fullnaðargreiðslu í viðskiptum aðilanna. Ekki hafi þetta samkomulag verið undirritað af varnaraðila og að lokum hafi varnaraðili krafist fjárnáms eins og áður er lýst.

Þá er því lýst í tilkynningu sóknaraðila að krafa vegna umrædds samnings, sem var andlag fjárnámsins, hafi áður verið framseld til Arion banka og kemur fram í tilkynningu sóknaraðila að þessu hafi verið haldið fram við aðfarargerðina við fyrirtöku hennar þann 28. janúar 2010, líkt og endurrit úr gerðarbók sýslumanns beri með sér.

Fyrir liggur að útborgun samkvæmt umræddum samningi sóknaraðila við Menntamálaráðuneytið hefur verið lögð inn á biðreikning vegna deilna aðila.

Í málsatvikalýsingu varnaraðila segir að 15. janúar 2010 hafi varnaraðili fengið frá Menntamálaráðuneytinu öll gögn vegna styrktarsamnings sem sóknaraðili hafi gert við ráðuneytið. Í gögnunum hafi komið fram að styrkurinn hafi áður verið veðsettur VBS en svo væri ekki lengur. Jafnframt að sóknaraðili hafi óskað eftir því 11. janúar 2010 að styrktargreiðsla vegna ársins 2009 yrði lögð inn á bankareikning sóknaraðila.

Þann 28. janúar 2010 kl. 10:30 hafi varnaraðili gert fjárnám í kröfum sóknaraðila samkvæmt samningi við Menntamálaráðuneytið og hafi varnaraðili tryggt réttarvernd sína gagnvart þriðja manni með tilkynningu um fjárnámið til ráðuneytisins þann sama dag kl. 10:39.

Hvorki sóknaraðili né Arion banki hafi borið fjárnámið undir héraðsdóm.

Málsástæður og lagarök sóknaraðila.

Málsástæður sóknaraðila eru í tilkynningu hans taldar í þremur liðum.

Í fyrsta lagi byggir sóknaraðili á því að ekki hafi verið hægt að gera aðför að kröfu þeirri sem var andlag fjárnámsins þann 28. janúar 2010, þar sem krafan hafi þá verið veðsett Arion banka. Hafi verið mætt af hálfu gerðarþola og upplýst að fjármunir á grundvelli samningsins hafi verið framseldir til banka, aukin heldur sem útreikningi kröfunnar hafi verið mótmælt. Andlag fjárnámsins hafi verið veðsett Arion banka með yfirlýsingu dags. 5. desember 2009 og hafi sú yfirlýsing verið afhent sýslumanni í janúar 2010 og því hafi sýslumanni átt að vera kunnugt að krafan hafi verið veðsett bankanum. Telur sóknaraðili þannig að ekki hafi verið unnt að gera aðför að kröfunni gegn betri rétti þriðja manns, enda krafan komin í hendur þriðja aðila, sem auk þess var ekki tilkynnt um aðförina og átti því ekki kost á að hafa uppi andmæli.

Í öðru lagi byggir sóknaraðili á því að vegna boðunar til fyrirtöku á nauðungarsölu þann 16. júlí 2010, á kröfu þeirri sem var andlag fjárnámsins þann 28. janúar 2010, hafi þau andmæli verið höfð uppi af hans hálfu að engin nauðungarsölubeiðni eða krafa um slíkt hafi borist honum eða lögmanni hans. Aldrei hafi orðið af nauðungarsölunni en telur sóknaraðili framgöngu sýslumanns í reynd óskiljanlega.

Í þriðja lagi byggir sóknaraðili á því að endurupptaka fjárnámsins, þann 15. september 2010, hafi verið hafi ekki fullnægt skilyrðum 57. og 66. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Engar aðstæður hafi breyst frá því fjárnámið var gert 28. janúar 2010. Þá hafi sýslumanni mátt vera ljóst að Arion banki hefði hagsmuna að gæta og að ágreiningur væri um ráðstöfun fjárins. Gerðarþoli gæti ekki ráðstafað fénu enda hefði Menntamálaráðuneytið haft ráðstöfun fjárins og lagt það inn á biðreikning. Þannig hafi engin skilyrði verið til þess að hætta skapaðist á því að gerðarþoli tæki féð til sín eða gæti spillt fyrir möguleikum gerðarbeiðanda á fullnustu. Átelur sóknaraðili það sérstaklega að hann hafi ekki verið boðaður til endurupptökunnar. Þá telur sóknaraðili að sýslumaður hafi ekki getað litið fram hjá þeim upplýsingum sem honum höfðu borist, bæði frá gerðarþola og með bréfi frá menntamálaráðuneytinu um betri rétt þriðja aðila að andlagi fjárnámsins. Telur sóknaraðili engin lagarök standa til þess að sýslumanni sé heimilt að taka sér það vald að úrskurða um það réttarfarslega úrslausnarefni, sem ráðstöfun hins fjárnumda sé. Réttur gerðarþola hafi verið fyrir borð borinn og sýslumaður hafi gengið erinda gerðarbeiðanda í einu og öllu á kostnað gerðarþola og Arion banka.

Þá er í greinargerð sóknaraðila, sem lögð var fram þann 4. janúar 2011, ennfremur byggt á því að krafa varnaraðila sé röng og er henni mótmælt tölulega, án þess að nánari grein sé gerð fyrir því. Kveður sóknaraðili varnaraðila hafa þvingað fram fjárnám á grundvelli rangrar kröfu, sem eigi sé rétt miðað við fyrirliggjandi dómsúrlausn. Þá áskilur sóknaraðili sér rétt til að leggja fram tölulegan útreikning til stuðnings málsástæðu þessari.

Þá er í fyrrnefndri greinargerð sóknaraðila á því byggt að krafa sú er varð andlag fjárnámsins þann 28. janúar 2010, hafi þá verið framseld til Arion banka og hafi Menntamálaráðuneytinu þá, og áður, verið kunnugt um það framsal. Þá hafi sýslumanni verið kunnugt um nefnt framsal og því borið að boða alla hlutaðeigandi aðila til endurupptöku fjárnámsins þann 15. september 2010. Það hafi ekki verið gert og brjóti það í bága við skilyrði 57. og 67. gr. laga nr. 90/1989 um aðför.

Þá vísar sóknaraðili til 15. kafla laga nr. 90/1989 um aðför, einkum 92. gr. og 1. mgr. 93. gr. og hvað kröfu um málskostnað varðar, 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þá er vísað til stjórnsýslulaga varðandi andmælarétt og mannréttindasáttmála varðanda réttláta málsmeðferð. Þá áskilur sóknaraðili sér rétt til að hafa uppi skaðabótakröfur á hendur varnaraðila með vísan til 16. kafla laga nr. 90/1989 um aðför sem og til að útlista slíkar kröfur síðar. Við munnlegan flutning málsins vísaði sóknaraðili jafnframt til 21. gr. laga nr. 90/1989 um aðför og taldi að ekki væru uppfyllt skilyrði þess að gerðarþoli væri ekki send boðun. Vísaði hann jafnframt til 20. – 22. gr. aðfararlaga vegna formgalla á gerðinni. Taldi sóknaraðili að sýslumanni hefði borið að fara að starfsstöð sóknaraðila til endurupptökunnar.

Málsástæður og lagarök varnaraðila.

Kröfu sína byggir varnaraðili í fyrsta lagi á því að Arion banki hf. hafi með bindandi hætti fallið frá þeim meinta rétti sem áður hafi verið haldið fram í málinu og málatilbúnaður beggja sóknaraðila byggist á. Þar sem bankinn hafi lýst því yfir, að hann telji ekki til réttinda yfir hinni fjárnumdu greiðslu, þrátt fyrir að hafa gefist tækifæri á að koma að mótmælum vegna fjárnámsins, þá beri að staðfesta þá aðfarargerð sem krafist er ógildingar á enda sé krafa varnaraðila í samræmi við dómsorð héraðsdóms og aðrar málsástæður sóknaraðila breyta engu um gildi aðfarargerðarinnar.

Þá byggir varnaraðili á því að samkvæmt samningi Heklusetursins við Menntamálaráðuneytið, sem krafa sú er varð andlag fjárnámsins þann 28. janúar 2010 byggir á, sé ljóst að þann 1. mars 2010 hafi verið unnt að fá greiðslu þeirrar kröfu sem fjárnám var gert í þann 28. janúar 2010. Beiðni og fyrirtaka um endurupptöku aðfarargerðar hafi verið byggð á 4. mgr. 57. gr. aðfararlaga þar sem segi að sé unnt að fá greiðslu kröfu, sem fjárnám hefur verið gert í en ekki hefur verið ráðstafað, skuli sýslumaður endurupptaka skv. kröfu gerðarbeiðanda og taka greiðsluna fjárnámi skv. 55. gr. Þá segi í ákvæðinu að ekki sé þörf undanfarandi tilkynningar til gerðarþola eða nærveru hans eða málsvara hans við gerðina. Að virtu þessu ákvæði verði talið að ekki hafi verið þörf á að boða sóknaraðila til fyrirtökunnar enda hafi sýslumaður gætt þess af sjálfsdáðum að gerðin myndi ekki brjóta gegn þeim réttindum, sem gerðarþola eru tryggð með aðfararlögum, sbr. 2. málslið 1. mgr. 24. gr. Þá hafi sýslumaður einnig gætt að meintum rétti þriðja manns skv. 28. gr. með því að fresta ráðstöfun hins fjárnumda.

Þá telur varnaraðili að sóknaraðili, Heklusetrið ehf., hafi ekki gert grein fyrir því að hvaða leyti krafa varnaraðila sé röng tölulega. Kveður varnaraðili framsetningu kröfunnar vera í nákvæmu samræmi við dómsorð héraðsdóms, sem krafan byggi á. Höfuðstóll kröfunnar samanstandi af útgefnum reikningum með mismunandi gjalddaga annars vegar og dæmdum málskostnaði hins vegar. Þær fjárhæðir sem sóknaraðili hafi greitt varnaraðila á árinu 2007 koma til frádráttar á þeim dögum sem þær hafi verið. Að framansögðu virtu sé krafa varnaraðila rétt.

Þá kveður varnaraðili öllum skilyrðum endurupptöku fjárnáms skv. 9. kafla sbr. 5. kafla hafa verið fullnægt. Beri því að hafna kröfu sóknaraðila um ógildingu fjárnáms dags. 15. september 2010.

Varnaraðili telji málsástæður sóknaraðila um tilkynningar til ráðuneytisins ekki varða þá aðfarargerð sem krafist er ógildingar á í þessu máli, sér í lagi í ljósi þess að Arion banki hf. láti sig ekki málið varða, en að teknu tilliti til framlagðra gagna telji varnaraðili sannað að varnaraðili hafi tryggt rétt sinn til kröfunnar og greiðslu skv. kröfunni á grundvelli samningsins við ráðuneytið, á undan sóknaraðila Arion banka hf. Þá vísar sóknaraðili til 7. kafla aðfararlaga, en þar sé kveðið á um það í 2. mgr. 57. gr. að gerðarbeiðanda sé rétt að tilkynna skuldara um fjárnám sem gert hefur verið í kröfu í því skyni að tryggja réttaráhrif fjárnámsins. Þá vísar varnaraðili til 46. gr. laga um samningsveð nr. 75/1997 þar sem kveðið sé á um að veðréttur í almennum kröfum öðlist réttarvernd við það að skuldarinn fái tilkynningu um veðsetningu. Þá byggir varnaraðili með lögjöfnun um forgangsáhrif á 15. gr. þinglýsingalaga nr. 39/1978. Telur varnaraðili að ekki hafi verið sýnt fram á að sóknaraðilar hafi tilkynnt skuldara, þ.e. ráðuneytinu, með sannanlegum hætti um meintan rétt Arion banka hf. fyrr en í fyrsta lagi þann 28. janúar 2010 kl. 12:07. Það sé samdægurs sannanlegri tilkynningu varnaraðila kl. 10:39. Þar sem meintur réttur Arion banka hf. sé veðsetning en réttur varnaraðila byggist á aðfarargerð telur varnaraðili rétt sinn ganga framar meintum rétti Arion banka hf. með lögjöfnun frá 15. gr. þinglýsingalaga enda sé ekki öðru ákvæði til að dreifa um forgangsáhrif réttarverndar.

Til vara byggir varnaraðili á því að réttur Arion banka hf. sé ekki veð í kröfu, eins og heiti veðyfirlýsingarinnar beri með sér, heldur veð í innlánsreikningi sem til hafi staðið að ráðstafaða greiðslunni inn á. Í yfirlýsingunni sé tilgreint að greiðslur skuli greiddar inn á reikning nr. 6000 í útíbúi bankans á Hellu eða annan reikning sem bankinn óski eftir. Í yfirlýsingunni skuldbindi sóknaraðili sig til að taka ekki við greiðslu kröfunnar á annan hátt en greini í yfirlýsingunni. Þá megi ráða af framlögðum skjölum að reikningur nr. 6000 tilheyri sóknaraðila en ekki Arion banka hf. Styðji þetta þá fullyrðingu að krafa sóknaraðila hafi hvorki verið framseld né veðsett Arion banka hf. heldur virðist Arion banki hf. í besta falli haft innistæðu reiknings sóknaraðila nr. 6000 að handveði, þó það liggi ekki einu sinni fyrir. Telur varnaraðili sóknaraðila ekki hafa sýnt fram á að Arion banki hf. hafi fengið kröfu sóknaraðila framselda eða veðsetta, né heldur að innistæða bankareiknings nr. 6000 hafi verið veðsett.

Telji dómurinn samt sem áður að Arion banki eigi betri rétt til greiðslunnar en varnaraðili er því ennfremur mótmælt sem ósönnuðu og röngu að Arion banki hf. eigi gjaldkræfa kröfu á hendur sóknaraðila. Hvorki sóknaraðili né bankinn hafi lagt fram gögn eða með öðrum hætti sýnt fram á að til staðar sé skuld sóknaraðila við Arion banka hf. Eigi Arion banki hf. kröfu á hendur sóknaraðila sem gangi framar rétti varnaraðila, er á því byggt að varnaraðili eigi hlutfallslegan rétt í hinu fjárnumda í samræmi við höfuðstól krafna aðila.

Þá sé, að öðru leyti en fram komi í greinargerð varnaraðila, málatilbúnaði sóknaraðila mótmælt í heild sinni. Við munnlegan flutning málsins mótmælti varnaraðili málsástæðum sóknaraðila um formgalla á gerðinni og vísun hans til 20. - 22. gr. aðfararlaga sem of seint fram komnum. Í seinni ræðu við munnlegan flutning málsins gerði varnaraðili jafnframt þá kröfu að kæra úrskurðar fresti ekki ráðstöfun hins fjárnumda.

Varnaraðili byggir á lögum nr. 90/1989 um aðför, einkum 55. gr., 57. gr., 5. og 9. kafla. Þá byggir varnaraðili á lögum um samningsveð nr. 75/1997, einkum 46. gr. þeirra laga og ummælum í greinargerð með því ákvæði. Einnig er byggt með lögjöfnun á þinglýsingalögum nr. 39/1978, einkum 15. gr. þeirra laga. Að öðru leyti er byggt að ákvæðum laga um meðferð einkamála nr. 91/1991.

Skýrslutökur fyrir dómi.

Fyrir dómi gaf skýrslu A-x-x H-x-x, stjórnarformaður sóknaraðila Heklusetursins ehf. Bar aðilinn að dómur hafi fallið í ágreiningi Heklusetursins ehf. við Gagarín ehf. og hafi dómurinn verið Heklusetrinu ehf. í óhag. Hafi staðið til að áfrýja málinu, en þá hafi verið gerð aðför hjá Heklusetrinu ehf. fyrir kröfunni. Kvað aðilinn að ekki hafi verið boðað til fjárnámsins. Kvaðst hann hafa mótmælt gerðinni þar sem áfrýjunarfrestur hafi ekki verið liðinn. Aðspurður um á hvaða forsendum aðilinn hafi mótmælt því að gerðin færi fram kvaðst hann hafa gert það á tvennum forsendum. Í fyrsta lagi á þeirri forsendu að áfrýjunarfrestur í dómsmálinu væri ekki liðinn og í öðru lagi á þeirri forsendu að búið væri að framvísa umræddum styrk til Arion banka. Kvaðst aðilinn ekki hafa haft gögn um framsalið handbær við aðförina en hann hafi komið þeim til sýslumanns sama dag. Óskaði aðilinn sérstaklega eftir því að fram kæmi að ekki væri rétt eftir sér haft í endurriti úr gerðarbók hvað varðar bókun þess efnis að hann myndi bera gildi fjárnámsins undir héraðsdóm, rétt sé að sýslumaður hafi sagt „þú jarðar mig þá bara fyrir héraðsdómi“ þegar aðilinn hafði uppi mótmæli við gerðina. Þá lýsti aðilinn samskiptum sínum við Menntamálaráðuneytið vegna veðyfirlýsingar sem gerð hafði verið við Arion banka sem og fjárhagslegri stöðu fyrirtækisins. Einnig hafði aðilinn nokkur orð um nauðungarsölubeiðni þá er nefnd hefur verið í málsástæðum sóknaraðila. Aðspurður um fjárnámsgerð þá er fram fór þann 15. september 2010, kvaðst aðilinn ekki hafa verið boðaður til gerðarinnar. Ekki kvaðst aðilinn hafa nein gögn um hvort boðun hefði verið beint til Arion banka. Að lokum kvað aðilinn að nokkrar sáttaumleitanir hafi átt sér stað á milli aðila eftir að dómur féll í héraði um kröfu varnaraðila á hendur sóknaraðila. Hafi af þeim sökum verið tekin sú ákvörðun að áfrýja málinu ekki til Hæstaréttar, en aldrei hafi svo komið neitt út úr sáttaumleitunum aðila.

Niðurstaða.

Í máli þessu er deilt um gildi endurupptöku aðfarargerðar Sýslumannsins í Rangárvallasýslu í aðfararmálinu nr. 031-2010-00019 sem fram fór hinn 15. september 2010 að kröfu varnaraðila, Gagarín ehf.

Hvað fyrstu málsástæðu sóknaraðila varðar, sem snýr að andlagi fjárnámsins og því að ekki hafi verið unnt að gera aðför í kröfunni gegn betri réttri þriðja manns, verður í fyrsta lagi að taka fram að málatilbúnaður sóknaraðila er nokkuð óljós hvað þessa málsástæðu varðar, en hann byggir ýmist á því að krafan á hendur Menntamálaráðuneytinu hafi verið framseld eða veðsett Arion banka. Í máli þessu liggur frammi, sem dskj. nr. 3, skjal sem ber yfirskriftina „Yfirlýsing Um [sic] veð í almennum fjárkröfum“ og ber það skjal með sér að eftirstöðvar styrktarsamnings, milli Menntamálaráðuneytisins og sóknaraðila, hafi verið veðsettar útibúi Kaupþings banka (nú Arion banka) á Hellu. Þá er í nefndri yfirlýsingu vísað til 45. gr. 46. gr. laga nr. 75/1997 um samningsveð. Verður því litið svo á að um veðsetningu hafi verið að ræða en ekki framsal á umræddri kröfu. Með vísan til 2. mgr. 37. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, er ekki fallist á það með sóknaraðila að ekki hafi verið heimilt að gera fjárnám í umræddri kröfu gegn betri rétti þriðja manns. Þá er þess að geta að málsástæðan snýr að kröfunni skv. samningi og fjárnámi 28. janúar 2010, en dómkröfur sóknaraðila snúa hins vegar að endurupptökunni 15. september 2010. Var fjárnám 28. janúar 2010 ekki borið undir héraðsdóm og getur því ekki verið til endurskoðunar hér. Er þessari málsástæðu sóknaraðila því hafnað.

Málsástæður sóknaraðila er snúa að nauðungarsölu verða ekki taldar varða ógildingu aðfarargerðar þeirrar er hér er deilt um og eru þær því ekki teknar til greinar.

Hvað varðar þriðju málsástæðu sóknaraðila, sem snýr að skilyrðum fyrir endurupptöku fjárnámsins, verður á það fallist með varnaraðila að skilyrðum 4. mgr. 57. gr. laga nr. 90/1989 um aðför hafi verið fullnægt samkvæmt orðanna hljóðan, sbr. og 9. kafla sbr. 5. kafla laganna. Þá verður talið, með vísan til 4. mgr. 57. gr. in fine laga nr. 90/1989 um aðför, að nærveru gerðarþola hafi ekki verið þörf við endurupptöku gerðarinnar. Almennar reglur í 21. gr. aðfararlaga nr. 90/1989 breyta þessu ekki þar sem um var að ræða endurupptöku skv. sérreglum um það. Með hliðsjón af reglum 4. mgr. 57. gr. aðfararlaga um að ekki sé þörf undanfarandi tilkynningar eða nærveru gerðarþola við endurupptöku verður ekki fallist á að það varði ógildi endurupptökunnar að ekki hafi við hana verið farið að starfsstöð sóknaraðila. Þá verður ekki fallist á það með sóknaraðila að sýslumanni hafi verið skylt að boða þriðja mann, n.t.t. Arion banka, sem sóknaraðili telur hafa átt hagsmuna að gæta, til endurupptöku fjárnámsins, enda standa ekki lagaskilyrði til þess. Með vísan til þess sem að framan greinir er þessari málsástæðu sóknaraðila hafnað.

Hvað varðar þá málsástæðu sóknaraðila að krafa varnaraðila er aðför var byggð á sé tölulega röng, verður á það fallist með varnaraðila að umrædd málsástæða sóknaraðila sé órökstudd.

Hvað varðar ágreining aðila um hvort og hvenær Menntamálaráðuneytinu hafi verið kunnugt um veðsetningu kröfu þeirrar er varð andlag fjárnámsins þann 28. janúar 2010, er það mat dómsins að það var varði ekki ógildingu fjárnámsins sem deilt er um í máli þessu. Málsástæður þessu aðlútandi varða veðröð sem koma til skoðunar við úthlutun verðmætis hins fjárnumda, en varða ekki ógildingu hinnar umþrættu gerðar. Málsástæður þessar geta auk þess aðeins lotið að fjárnáminu 28. janúar 2010 en ekki að endurupptöku þess þann 15. september 2010. Verður því ekki tekið efnislega á því í úrskurði þessum.

Í 1. mgr. 95. gr. laga nr. 90/1989 um aðför kemur fram að í úrskurði skuli kveðið á um staðfestingu eða ógildingu aðfarargerðar, eða um breytingu á henni eftir því sem við á hverju sinni. Krafa varnaraðila um að hinu fjárnumda verði ráðstafað til varnaraðila fellur ekki undir þetta. Er því utan álitaefnis þessa máls að kveða á um þetta. Er því óhjákvæmilegt að vísa þessari kröfu frá dómi.

Sóknaraðili hefur ekki gert kröfu um að málskot úrskurðar fresti frekari fullnustuaðgerðum og verður ekki kveðið á um það.

Samkvæmt þessu, og með vísun til 130. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991, sbr. 1. mgr. 94. gr. laga nr. 90/1989, ber að úrskurða varnaraðila málskostnað úr hendi sóknaraðila. Sóknaraðilar málsins voru tveir, þ.e. Heklusetrið ehf. og Arion banki hf., í upphafi og allt til þess að Arion banki hf. féll frá kröfum sínum í þinghaldi 4. janúar 2011. Er rétt að báðir sóknaraðilar greiði varnaraðila málskostnað, alls 400.000 kr., að meðtöldum akstri og virðisaukaskatti, eins og nánar greinir í úrskurðarorði.

S-kk-nf G. G-kk-nf, héraðsdómari, kveður upp þennan úrskurð.

Ú r s k u r ð a r o r ð :

Hafnað er kröfu sóknaraðila, Heklusetursins ehf., um að aðfarargerð Sýslumannsins í Rangárvallasýslu í aðfararmálinu nr. 031-2010-00019 sem fram fór hinn 15. september 2010 að kröfu varnaraðila, Gagarín ehf., verði ógild.

Kröfu varnaraðila, Gagarín ehf., um að hinu fjárnumda verði ráðstafað til varnaraðila, er vísað frá dómi.

Heklusetrið ehf. og Arion banki hf. greiði varnaraðila, Gagarín ehf. kr. 100.000 í málskostnað in solidum, en Heklusetrið ehf. greiði varnaraðila auk þess kr. 300.000 í málskostnað, allt að meðtöldum virðisaukaskatti.

S-kk-nf G. G-kk-nf.