E-549/2017

Mál þetta, sem var dómtekið 25. september sl., var höfðað þann 15. maí 2017 af Baðlínunni ehf., kt. 000000-0000, Drekakór 7, 203 Kópavogi, á hendur Ö-kvk-þgf Þ-kvk-þgf Þ-kvk-þgf, kt. 000000-0000, Lækjasmára 58, 201 Kópavogi.

Stefnandi gerir þær kröfur að stefnda verði dæmd til að greiða honum skuld að fjárhæð 2.156.109 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 38/2001, af 499.484 krónum frá 04.05.2016 til 19.09.2016, af 541.043 krónum frá 19.09.2016 til 20.12.2016, af 2.156.109 krónum frá 20.12.2016 til greiðsludags. Allt að frádregnum innborgunum: Þann 03.05.2016 499.484 krónum, þann 18.05.2016 326.802 krónum, þann 18.05.2016 326.802 krónum, þann 25.05.2016 326.802 krónum, þann 21.09.2016 41.559 krónum, þann 22.12.2016 144.449 krónum, þann 27.12.2016 10.540 krónum og þann 27.12.2016 8.400 krónum, alls 1.684.838 krónur sem draga skal frá skuldinni miðað við stöðu hennar á hverjum innborgunardegi. Þá er krafist vaxtavaxta skv. 12. gr. laga nr. 38/2001 er leggist við höfuðstól á 12 mánaða fresti. Einnig er krafist málskostnaðar samkvæmt mati dómsins.

Stefnda krefst þess aðallega að verða sýknuð af kröfum stefnanda en til vara lækkunar á þeim. Þá krefst stefnda málskostnaðar úr hendi stefnanda, með álagi, að teknu tilliti til virðisaukaskatts.

I

Málavextir

Í stefnu kemur fram að krafa stefnanda sé byggð á fimm reikningum.

Nr. Útgáfudagur Gjalddagi Fjárhæð

1. 03.05.2016 04.05.2016 499.484,00

2. 16.09.2016 19.09.2016 41.559,00

3. 13.12.2016 20.12.2016 1.089.340,00

4. 13.12.2016 20.12.2016 140.582,00

5. 13.12.2016 20.12.2016 385.144,00

Inn á framangreinda kröfu sem er samtals að fjárhæð 2.156.109 krónur hafa verið greiddar innborganir eins og um getur í kröfu stefnanda, eða alls 1.684.838 krónur. Sé ógreidd krafa því að höfuðstól 471.271 króna auk vaxta.

Upphaf málsins má rekja til þess að stefnda leitaði til stefnanda á árinu 2016 með ósk um tilboð í endurbætur og lagfæringu á baðherbergi hennar að Lækjasmára 58 í Kópavogi. Þann 12. apríl 2016 kom framkvæmdastjóri stefnanda, skoðaði baðherbergið og teiknaði það upp. Samkvæmt þeirri teikningu er baðherbergið 1,785 m x 2,51 m eða 4,48 fermetrar að stærð.

Stefnandi gerði stefndu tilboð, dagsett 15. apríl 2016, þar sem búið var að lista upp ýmsa verkþætti. Heildarfjárhæð vinnu með virðisaukaskatti er 1.089.340 krónur og 10% skyldi greiða við verklok. Í skilmálum sem fylgdu tilboðinu kemur fram að samþykki með tölvupósti jafngildi undirritun samnings. Stefnda samþykkti tilboðið með tölvupósti dagsettum 23. apríl 2016.

Umþrættir eru tveir liðir tilboðsins. Í 6. tölulið nefnds tilboðs kemur fram að ef klæða þurfi ysta byrði veggja eftir niðurrif, þá sé tilboðið uppfært samkvæmt því. Í 11. tölulið segir: „Innrétting og speglaskápar (samsett), spegill og borðplata sett upp.“

Í skilmálum tilboðs kemur fram, að komi til aukaverka utan tilboðs þá skuli stefnandi eða verkstjóri hans upplýsa stefndu um verkið og fá samþykki hennar. Verði upprunalegt vinnutilboð þá uppfært eða aukavinna sett á sérstakan reikning. Þá kemur fram að samningurinn taki eingöngu til vinnu en allt efni til verksins verði innheimt sérstaklega.

Með tilboði stefnanda dagsettu 30. apríl 2016 var stefndu gert tilboð í efni að fjárhæð 769.243 krónur með virðisaukaskatti. Stefnda sendi stefnanda tölvupóst þann 2. maí 2016 þar sem meðal annars kom fram að hún væri búin að kaupa flísar og efni til uppsetningar þeirra. Stefnandi sendi stefndu tölvupóst til baka þann 3. maí 2016 þar sem fram kom að búið væri að taka út flísar og tilgreind efni. Hefði krafa að fjárhæð 499.484 krónur verið stofnuð í heimabanka stefndu til greiðslu þann sama dag. Stefnda greiddi efniskostnaðinn sama dag.

Ætla verður að vinna við verkið hafi hafist í byrjun maí 2016 en málsaðilar eru ekki á einu máli um það hvenær verkinu lauk.

Ekki liggur fyrir matsgerð í málinu um verkið, en fyrir liggja tilboð og tölvupóstur og yfirlit yfir vinnu og efniskostnað aukaverka og afrit reikninga.

Aðilaskýrslur voru teknar af stefndu og af J-kk-þgf R-kk-þgf J-kk-þgf, fyrirsvarsmanni stefnanda, og vitnaskýrsla var tekin af B-kk-þgf G-kk-þgf J-kk-þgf, verkstjóra stefnanda.

II

Málsástæður og lagarök stefnanda

Stefnandi byggir á því að hann hafi verið ráðinn til að vinna umrætt verk en stefnda hafi vanefnt að greiða fyrir það fullt endurgjald samkvæmt reikningum.

Stefnandi kveður fyrirliggjandi reikninga málsins vera vegna kaupa stefndu á vinnu og efni, en meðan á umsömdu verki hafi staðið hafi komið upp ófyrirsjáanleg aukaverk sem stefnda hafi samþykkt að þyrfti að vinna. Hafi stefnandi innt aukaverkin af hendi en þau hafi ekki verið inni í upphaflegu tilboði. Í tilboðinu kæmi hins vegar skýrt fram að fyrir aukaverk þyrfti að greiða sérstaklega. Væru reikningar aukaverka tveir, annar nr. [...], að fjárhæð 385.144 krónur vegna ógreiddrar vinnu, en hinn nr. [...], 140.582 krónur fyrir efniskaup vegna aukaverka. Skýrt kæmi fram í tölulið 6 í tilboðinu að aukaverk yrði að greiða fyrir samkvæmt tímagjaldi og einnig yrði að greiða fyrir umframefni. Þá væri ljóst í tölulið 11 í tilboði að tilboðið hefði tekið til uppsetningar en ekki samsetningar. Þá væri aukaverkið minni háttar og vísaði stefnandi til 8. gr. laga um þjónustukaup nr. 42/2000 um þann lið.

Fram kom hjá stefnanda að stefnda hefði greitt inn á verkið eftir hentugleika algerlega óháð því hvaða vinna hafi verið unnin og hvaða efni hefði verið keypt og afhent vegna verksins. Framlagðir reikningar væru sanngjarnir og hafi vinna og efni ekki verið minni en tilboðið hafi sagt til um eins og stefnda haldi fram.

Stefnandi hafnaði því sem ósönnuðu að stefnda hefði látið starfsmann stefnanda fá peninga til þess að kaupa krana. Þá hefði stefnda engin sönnunargögn lagt fram máli sínu til stuðnings um verkið, svo sem matsgerð dómkvaddra matsmanna. Ekkert lægi því fyrir um að verkinu hafi verið áfátt eða að það hafi verið unnið með þeim hætti sem stefnda gefi til kynna. Samkvæmt skýrri dómvenju væri það stefndu að hnekkja framlögðum reikningum.

Stefnandi benti á að þeir ÍST staðlar sem vísað væri til í máli stefndu ættu aðallega við um útboðsverk en ekki minni háttar verk nema eftir því sem við gæti átt hverju sinni. Tveggja mánaða regla um útgáfu reikninga ætti alls ekki við í þessu tilviki og þá hafi stefnda vitað að lokauppgjör ætti eftir að koma. Bæri því að líta til laga um þjónustukaup í þessu sambandi. Þá hafi stefnda fengið alla reikninga málsins og gæti nýtt sér þá til endurgreiðslu virðisaukaskatts.

Stefnandi mótmælti kröfu um álag á málskostnað sem of seint fram kominni.

Um lagatilvísanir vísar stefnandi til reglna samninga- og kröfuréttar um loforð og efndir fjárskuldbindinga. Kröfur um dráttarvexti, þ.m.t. vaxtavexti, styður stefnandi við reglur III. og V. kafla vaxtalaga nr. 38/2001 með síðari breytingum. Krafa um málskostnað styðst við XXI. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Varðandi varnarþing vísast til 32. gr. laga nr. 91/1991.

III

Málsástæður og lagarök stefndu

Stefnda byggir sýknukröfu sína á því að hún hafi greitt stefnanda skv. tilboði sem hann hafi gert henni og auk þess greitt umfram skyldu. Einu verksamningar sem komist hafi á milli stefnanda og stefndu væru þau tilboð er stefnda hefði samþykkt, annars vegar að fjárhæð 1.089.340 krónur fyrir vinnu og hins vegar 499.484 krónur fyrir efni. Hafi stefnda gert full skil á þeim reikningum. Allir reikningar umfram það væru aukaverk sem stefnda hafi aldrei samþykkt og stefnandi hafi ekki sannað að stefnda hafi samþykkt þau aukaverk, sbr. liði 3.6.5 og 3.6.6 í ÍST 30:2012, í íslenskum staðli Staðlaráðs Íslands 2012 sem beri að fylgja í viðskiptum aðila, sbr. 5. gr. laga nr. 42/2000 um þjónustukaup svo og með vísan til 6. gr. og 8. gr. sömu laga.

Stefnda byggir á því að hún sé neytandi í skilningi laga og ekki með þekkingu á þessu sviði. Stefnda vísar til meginreglna samningaréttar um að umdeilanleg og óljós atriði samnings verði að skýra þeim í óhag sem samdi þau einhliða. Í því sambandi sé um að ræða samsetningu á innréttingu og speglaskáp sem hafi ekki verið inni í tilboði og á reyni í 11. lið samnings. Sé það stefnanda að sanna að samið hafi verið um sérgreiðslu fyrir samsetningu. Gipsefni og pípulagningarefni hefði stefnandi sem fagmaður átt að gera sér grein fyrir að þörf væri á í upphafi og hefði það átt að vera inni í tilboði stefnanda svo og vinnan við það. Þá hefði stefnand, í tölvupósti þann 16. janúar 2017, viðurkennt að hluti verksins hefði verið töluvert minni en í tilboðinu hefði falist, þar sem ákveðið hefði verið í samráði við stefndu að klæða yfir flísar á öllum veggjum. Hafi stefnanda vegna þess borið skylda til að lækka tilboð sitt, sbr. lið 3.6.2 í ÍST 30:2012. Þá hafi hún látið starfsmann sem braut ofnkrafa fá peninga til að kaupa nýjan krana sem bæri að líta til.

Stefnda telur að stefnandi hafi stórkostlega vanrækt skyldur sínar samkvæmt verksamningi aðila, ÍST 30:2012 og lögum nr. 42/2000 um þjónustukaup, sem gildi um lögskipti aðilanna, sbr. 1., 3. og 5. gr. laga nr. 42/2000. Stefnandi gefi sig út fyrir að vera sérfræðingur í enduruppgerð baðherbergja sem geri neytendum heildartilboð í efni og vinnu, sbr. heimasíðu fyrirtækisins. Eins og fram komi í tölvupósti stefndu til stefnanda þann 23. apríl 2016 hafi henni verið mikið í mun að tilboðið stæði. Stefnda vísar jafnframt til 3. tl. 1. mgr. 9. gr. laga nr. 42/2000 í þessu sambandi. Stefnda hafi mátt treysta því að efni og vinna sem á þyrfti að halda væri inni í tilboði til hennar. Hafi svo ekki verið verði stefnandi að bera hallann af því. Þá bendir stefnda á að skv. 2. tl. 1. mgr. 9. gr. laga nr. 42/2000 teljist seld þjónusta gölluð hafi seljandi þjónustu gefið rangar eða villandi upplýsingar í auglýsingum eða öðrum tilkynningum sem beint sé til almennings eða neytenda sérstaklega.

Stefnda vísar einnig til II. kafla laga nr. 42/2000 um þjónustukaup þar sem meðal annars sé kveðið á um upplýsingaskyldu seljanda þjónustu. Samkvæmt 1. mgr. 4. gr. laganna sé skylt að veita allar upplýsingar um vinnu verks með hagsmuni neytenda fyrir augum. Jafnframt komi fram í 2. mgr. 6. gr. sömu laga, að ef verð þjónustunnar muni verða verulega hærra en neytandi mátti gera ráð fyrir skuli seljandi tilkynna neytanda um það og óska eftir fyrirmælum. Ekkert komi fram í gögnum málsins um að stefnandi hafi sinnt þessari skyldu sinni og verði hann að bera halla af því en markmið með ákvæðum 6. gr. sé að koma í veg fyrir óvænt og ófyrirséð útgjöld.

Stefnda byggir auk þess á því að stefnanda hafi borið að gera henni viðvart ef kostnaður færi fram úr tilboði stefnanda og óska eftir fyrirmælum um verkið, sbr. 31. gr. laga nr. 42/2000, svo og 3. gr. skilmála stefnanda. Þar sem stefnandi hafi ekki sinnt þeirri tilkynningarskyldu geti hann ekki haft uppi frekari kröfur á hendur stefndu vegna verksins, enda séu engin skilyrði 30. gr. laganna uppfyllt og sé því ósanngjarnt að krefja stefndu um skuld þessa.

Stefnda byggir á því að engin gögn séu til um að stefnda hafi samþykkt þau auka- eða viðbótarverk sem hún sé krafin um greiðslu á og verði stefnandi sem fagaðili að bera hallann af því. Samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 42/2000 beri seljanda þjónustu að tilkynna neytanda þegar verk sé unnið og eðlilegt að vinna samtímis öðrum verkum vegna tengsla við aðalverkið og fá fyrirmæli neytanda þar um. Stefnda hafi reyndar greitt lítillega umfram það sem tilboðið hafi hljóðað upp á, en ástæða þess hafi verið sú að hún hafi ekki vitað hvað hún var að greiða fyrir. Engir reikningar hafi borist henni eftir að í heimabanka hennar kom reikningur fyrir efni að fjárhæð 499.484 krónur. Komi fram í tölvupósti stefndu til stefnanda að henni hafi verið alls ókunnugt um fyrir hvað hún var að greiða þegar krafa að fjárhæð 41.559 krónur hafi síðar komið í heimabanka hennar. Stefnda, fullorðin kona, hafi viljað standa við allt sitt og viljað sýna sanngirni í viðskiptum aðila og hafi því greitt þann reikning á eindaga 21. september 2016. Í desembermánuði 2016 hafi síðan komið krafa í heimabanka hennar að fjárhæð 634.660 krónur. Hafi stefnda þá farið yfir alla verkþætti og efni og til að gæta sanngirnis greitt stefnanda 163.389 krónur. Hluti af því hafi verið eftirstöðvar samkvæmt tilboði en annað verið aukaverk og allt umfram skyldu. Hafi stefnda þá tekið fram að engin frekari aukaverk hefðu verið samþykkt og hún því uppfyllt skyldur sínar að fullu. Byggt sé á því af hálfu stefndu að henni hafi ekki borið að samþykkja neitt af framangreindu en hafi gert það í þeim tilgangi að ljúka málinu, en ekkert af kröfum stefnanda teljist hins vegar auka- eða viðbótarverk í skilningi 8. gr. laga nr. 42/2000 um þjónustukaup.

Stefnda byggir á því að stefnandi verði að fylgja lögum og reglum svo og tilboðum sínum og greiðslutilhögun sem hann hafi ákveðið einhliða en geti ekki valið að senda reikninga hálfu ári eftir að verki sé lokið. Telur stefnda að stefnandi hafi fyrirgert rétti sínum til að hafa uppi þær kröfur sínar nú á grundvelli almennra reglna verktaka- og kröfuréttar, um réttaráhrif tómlætis, ásamt verksamningi aðila, og með vísan til ÍST 30:2012 svo og lögum um þjónustukaup nr. 42/2000, enda kröfur þessar of seint fram komnar. Hafi stefnanda borið að senda stefndu reikninga innan tveggja mánaða frá verklokum, sbr. lið 5.1.9 í ÍST 30:2012 og að skila mánaðarlegri skrá um hugsanlegar kröfur vegna aukaverka og gera rökstudda grein fyrir þeim, sbr. lið 5.1.5 í ÍST 30:2012. Verklok hafi verið í byrjun júní 2016 og það hafi ekki verið fyrr en 16. september 2016 sem stefnandi hafi sent stefndu í tölvupósti afrit reiknings vegna aukaverks að fjárhæð 41.559 krónur. Með þeim reikningi hafi stefnda mátt vera þess fullviss að ekki bærust frekari reikningar frá stefnanda.

Stefnda byggir jafnframt á því að um samning aðila og staðlaða samningsskilmála gildi lög nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Um stöðu aðila sé byggt á 36. gr. sömu laga svo og 36. gr. a-c liðum þeirrar lagagreinar. Um túlkun samnings sé vísað í síðari málslið 36. gr. b. í lögunum.

Í varakröfu er byggt á því að lækka beri kröfur stefnanda verulega og að stefnda verði aldrei krafin um hærri fjárhæð en 67.580 krónur, en það sé sú fjárhæð sem eftir standi vegna tilboðs stefnanda og stefnda hafi samþykkt að greiða. Varakrafa stefndu byggist að öðru leyti á sömu málsástæðum og sýknukrafa hennar.

Um lagarök vísar stefnda til almennra reglna kröfuréttar um greiðslu fjárskuldbindinga og til laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Jafnframt er vísað til laga um þjónustukaup nr. 42/2000, laga um neytendakaup nr. 48/2003, laga um lausafjárkaup nr. 50/2000 og meginreglna verktakaréttar um beitingu vanefndaúrræða og ÍST 30:2012. Auk þess sé vísað til laga nr. 50/1988 um virðisaukaskatt, en stefnda er ekki virðisaukaskattsskyld og því nauðsynlegt að taka tillit til þess við ákvörðun málskostnaðar. Málskostnaðarkrafa stefndu styðst við XXI. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Í málflutningi setti lögmaður stefndu fram kröfu um álag á málflutningsþóknun vegna þarflauss málarekstrar.

IV

Niðurstaða

Ágreiningur aðila snýr að því hvort ákveðin viðbótar- eða aukaverk hafi verið unnin og eftir atvikum að umfangi þeirra. Í gögnum málsins er yfirlit stefnanda um vinnu og efni sem hann segir vera vegna viðbótarverka ásamt afriti reikninga. Sönnunarbyrði um umfang verks eða að verð þess sé ósanngjarnt hvílir á þeim sem heldur slíku fram. Engin slík sönnun liggur fyrir í málinu, svo sem matsgerð dómkvaddra matsmanna.

Um samband aðila gilda ákvæði laga nr. 42/2000 um þjónustukaup. Stefnda byggir á því að hún hafi aldrei samþykkt þau viðbótarverk sem stefnandi kveðst hafa unnið. Í 8. gr. laganna er kveðið á um tilkynningarskyldu seljanda ef hann telur að nauðsyn beri til viðbótarverka og að óska eftir fyrirmælum neytanda. Nefnt ákvæði gerir ekki þá kröfu að samþykkið sé skriflegt. Ákvæði 3.6 í ÍST.30:2012 gera ekki strangari kröfur til samþykkis viðbótarverka en fram koma í 8. gr. laga nr. 42/2000.

Í skýrslu B-kk-ef J-kk-ef, verkstjóra stefnanda, fyrir dómi kom fram að hann hefði leitað eftir fyrirmælum stefndu og fengið samþykki hennar. Í gögnum málsins, tölvupósti stefnanda til stefndu, dags. 16. september 2016, kemur fram, varðandi reikning að fjárhæð 41.559 krónur, að um sé að ræða reikning fyrir viðbótar flísaefni. Í tölvupósti stefndu þann 21. september 2016 til stefnanda kom fram að um einhvern misskilning væri að ræða. Í svarpósti stefnanda sama dag er útskýring á því í hverju viðbótin hafi verið fólgin, og greiðir stefnda framangreindan reikning án athugasemda að því er séð verður síðar þann dag. Í bréfi stefndu til stefnanda, dags. 25. desember 2016, kemur fram að hún hafi engin aukaverk samþykkt, nema athugun á myglu, skipti eldhúsvasks og að setja upp tvo snaga og handfang í sturtu. Fram kom í sama bréfi að hún samþykkti að greiða nánar tiltekna verkþætti og efni vegna viðbótarverka. Af framangreindu verður ráðið að til viðbótarverka hafi komið sem stefnda hafi samþykkt og greitt a.m.k. að hluta þótt aðila greini á um umfang þeirra. Þá kom fram að stefnda hafi í samráði við stefnanda, eftir að verkið var hafið, ákveðið hvernig klæðningu veggja yrði háttað, en umþrætt viðbótarverk snúa að miklu leiti að vinnu og efni tengdri þeirri klæðningu. Eru því uppfyllt ákvæði 8. gr. laga nr. 42/2000 um þjónustukaup og ákvæði 31., sbr. 30. gr., sömu laga, um samþykki.

Einnig er á því byggt af hálfu stefndu að viðbótarverkin hefðu átt að rúmast innan tilboðs stefnanda. Í tilboði aðila er sá fyrirvari í 6. tölulið, að ef til klæðningar veggja þyrfti að koma skyldi tilboðið uppfært eða sett á sérstakan reikning. Til klæðningar veggja kom og var það samþykkt samkvæmt framangreindu. Eins og getið var liggur engin úttekt eða matsgerð fyrir í málinu og er því ekki hægt að taka afstöðu til þess hvort þau viðbótarverk rúmist innan annarra liða tilboðsins eða hvort vinna við ákveðna verkþætti hafi orðið minni eða meiri en til stóð. Þá er ekki hægt að fallast á það með stefndu að í lið 11 í tilboðinu: „Innrétting og speglaskápar (samsett), spegill og borðplata sett upp“ hafi falist samsetning á innréttingum og skápum.

Aðila greinir á um hvenær verklok urðu. Samkvæmt gögnum málsins var síðasti verkþáttur þann 22. júní 2016. Fram kom í skýrslu verkstjóra stefnanda fyrir dómi að verklok hafi verið „þar um bil“. Ekki er hægt að fallast á það sem fram kom í skýrslu fyrirsvarsmanns stefnanda að verklok hafi verið í september 2016, enda ekki annað komið fram en að þá hafi eingöngu verið lagfærð biluð salernisseta. Teljast verklok á samningi málsaðila hafa verið þann 22. júní 2016.

Stefnda byggir á því að ákvæði 5.1.9 í íslenskum staðli ÍST.30:2012 eigi við og hefði stefnanda borið að senda stefndu lokareikning innan tveggja mánaða frá verklokum. ÍST 30:2012 gildir, skv. liðum 1.1.1 og 1.1.2 um útboð verka en gildir einnig um samninga um verk án útboðs eftir því sem við getur átt og um samning um smíði byggingarhluta. Í 5. gr. laga nr. 42/2000 um þjónustukaup er vísað til þess að þjónustan sé í samræmi við staðla en getur eðli málsins samkvæmt ekki átt við um alla útgefna staðla. Svo að almennir útboðs- og samningsskilmálar um verkframkvæmdir í ÍST 30:2012 geti átt við í þessu tilfelli verður að gera þá kröfu að um það hafi verið samið. Ekki er að sjá að nefndur staðall hafi verið meðal samningsgagna í málinu.

Upplýst er að stefnda gekk á eftir uppgjöri í lok ágúst 2016 og fékk þau svör að uppgjörið væri í vinnslu. Um miðjan september 2016 er stefndu tilkynnt í tölvupósti að uppgjör sé væntanlegt. Sú málsástæða stefndu að hún hafi talið að ekki bærust frekari reikningar á því ekki við. Fram til desember 2016, eða í tæplega þrjá mánuði, er ekki að sjá að neitt hafi gerst í málinu af hálfu beggja aðila. Ljóst er að dráttur varð á því að stefnandi gæfi út lokareikninga til stefndu en ekki er hægt að fallast á það án skýrra lagaákvæða eða samnings þar um að sá dráttur eigi að valda því að stefnandi hafi með því fyrirgert rétti sínum fyrir tómlæti að innheimta þá reikninga.

Ekki liggur fyrir að stefnandi hafi gefið rangar eða villandi upplýsingar í auglýsingum eða öðrum tilkynningum, sbr. 2. og 3. tl. 1. mgr. 9. gr. laga nr. 42/2000 og ósannað er að stefnda hafi látið starfsmann stefnanda fá peninga til að kaupa krana. Þá hefur ekki verið sýnt fram á það með hvaða hætti ósanngjarnt sé eða andstætt góðri viðskiptavenju að bera samning aðila fyrir sig, sbr. 36. gr., sbr. og 36. gr. a, 36. gr., b og 36. gr. c í lögum nr. 7/1936 um samningsgerð og ógilda löggerninga.

Samkvæmt framangreindu ber að taka dómkröfur stefnanda til greina að fullu. Réttur til höfuðstólsfærslu dráttarvaxta á tólf mánaða fresti leiðir beint af ákvæðum 12. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu og því óþarft að kveða á um það í dómsorði. Eftir framangreindum málsúrslitum og með vísan til 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála verður stefndu gert að greiða stefnanda málskostnað, sem þykir hæfilega ákveðinn 350.000 krónur.

B-kk-nf H-kk-nf kveður upp dóm þennan.

Dómsorð:

Stefnda, A-kvk-nf Þ-kvk-nf Þ-kvk-nf, greiði stefnanda, Baðlínunni ehf, skuld að fjárhæð 2.156.109 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 38/2001, af 499.484 krónum frá 04.05.2016 til 19.09.2016, af 541.043 krónum frá 19.09.2016 til 20.12.2016, af 2.156.109 krónum frá 20.12.2016 til greiðsludags. Allt að frádregnum innborgunum, þann 03.05.2016 499.484 krónum, þann 18.05.2016 326.802 krónum, þann 18.05.2016, 326.802 krónum, þann 25.05.2016 326.802 krónum, þann 21.09.2016 41.559 krónum, þann 22.12.2016 144.449 krónum, þann 27.12.2016 10.540 krónum og þann 27.12.2016 8.400 krónum, samtals 1.684.838 krónur sem dragast skulu frá skuldinni miðað við stöðu hennar á hverjum innborgunardegi.

Stefnda greiði stefnanda 350.000 krónur í málskostnað.

B-kk-nf H-kk-nf