S-358/2009

Ár 2009, fimmtudaginn 28. maí, er á dómþingi Héraðsdóms Reykjavíkur, sem háð er í Dómhúsinu við Lækjartorg af P-kk-þgf G-kk-þgf, héraðsdómara, kveðinn upp dómur í sakamálinu nr. 358/2009: Ákæruvaldið (J-kk-nf H-kk-nf) gegn Þ-kk-þgf Æ-kk-þgf H-kk-þgf (H-kk-nf M-kk-nf hrl.) sem tekið var til dóms hinn 22. maí sl. að lokinni aðalmeðferð.

Málið er höfðað með ákæru Lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, dagsettri 31. mars sl. á hendur ákærða, Þ-kk-þgf Æ-kk-þgf H-kk-þgf, kt. 000000-0000, Þúfuseli 4, Reykjavík, „fyrir hegningar- og umferðarlagabrot með því að hafa, laugardaginn 18. október 2008, á leið vestur Breiðholtsbraut í Reykjavík að gatnamótunum við Vatnsendahvarf ekið bifreiðinni PB-A84 án nægjanlegrar tillitssemi og varúðar og of hratt miðað við aðstæður við gatnamót í þéttbýli, svo að hann missti stjórn á bifreiðinni með þeim afleiðingum að hún snérist á akbrautinni, fór yfir miðeyju, er aðskilur akreinar Breiðholtsbrautar í gagnstæðar áttir, og á rangan veghelming og hafnaði með hægri hlið framan á bifreiðinni TH-877 sem ekið var um aðrein frá Vatnsendahvarfi að Breiðholtsbraut til austurs, ökumaður TH-877, G-kvk-nf S-kvk-nf, handleggsbrotnaði og tognaði á brjósthrygg og lendarhrygg og farþegi í bifreiðinni PB-A84, H-kk-nf E-kk-nf Á-kk-nf, rifbeinsbrotnaði, hlaut áverkaloftbrjóst og mar á lunga.

Telst þetta varða við 219. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og 1. mgr. 4. gr. og 1. mgr. og a- og h-liði 2. mgr. 36. gr., sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar, sviptingar ökuréttar samkvæmt 101. gr. umferðarlaga, sbr. 25. gr. laga nr. 44/1993, og greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Málavextir

Fyrir liggur að laugardaginn 18. október sl. ók ákærði bílnum PB-A84, sem er mjög aflmikill sportbíll, vestur Breiðholtsbraut. Hafði ákærði fengið leyfi eigandans til þess að aka bílnum og hafði einungis ekið honum stuttan veg þegar atvikið varð. Skömmu áður hafði hann orðið þess var í akstrinum að bílvélin var sérlega aflmikil. Hafði hann þá gefið bílnum lítillega inn og svo að bíllinn skrikaði og hann þá slegið af. Nú hugðist ákærði auka hraða bílsins og aka áfram yfir gatnamótin við Vatnsendahvarf og gaf hann því bílvélinni inn. Missti hann stjórn á bílnum vegna hins aukna vélarafls svo að hann snerist og fór yfir miðeyjuna sem er á milli akreina við gatnamótin. Lenti bíllinn með hliðina framan á öðrum bíl sem ekið var af Vatnsendahvarfi inn á Breiðholtsbraut. Hlutust af þessu verulegar skemmdir á bílunum tveimur og meiðsli á ökumanni hins bílsins svo og eiganda þess bíls, sem ákærði ók, eins og nánar er lýst í ákærunni. Í málinu eru myndir af umræddum bílum og af slysavettvanginum.

Ákærði neitar sök og ber því við að hann hafi ekki vitað hversu aflmikill sportbíllinn var og hafi hann aðeins gefið vélinni lítið inn. Þá hafi hjólbarðar bílsins verið þeirrar gerðar að þeir hafi ekki haft fullt grip við það hitastig sem var. Þá ber hann því við að djúp hjólför hafi verið í akbrautinni sem hafi enn frekar dregið úr veggripinu og valdið því að hjólin misgripu í veginn og bíllinn snarsnerist. Þá neitar hann því að hafa ekið of hratt miðað við aðstæður. Hann leggur áherslu á það, sem reyndar liggur fyrir í málinu, að stjórnfetlarnir í gólfinu séu staðsettir mjög til hliðar í bílgólfinu. Þegar hann hafi reynt að hemla hafi hann í fátinu ekki getað stigið til fulls á bremsuna þar sem hinn fóturinn lenti undir bremsufetlinum. Þá geti verið að vegna þessa fyrirkomulags á fetlunum hafi hann jafnvel stigið á bensíngjöfina um leið. Ákærði kveðst hafa ekið bíl frá því hann var 17 ára og segist hafa átt mjög öfluga sportbíla á yngri árum. Hann hafi þó aldrei kynnst öðrum eins bíl og þessum.

Ekki vitað hver raunverulegur hraði var á bílnum sem ákærði ók. Segir ákærði hraðann ekki hafa verið óeðlilegan og þeirri viðbáru hans hefur ekki verið hnekkt. Ber að sýkna hann af því að hafa ekið „of hratt“ miðað við aðstæður og þannig brotið gegn 36. gr. umferðarlaga.

Ákærði hafði ekki ekið bíl þessum áður og hafði ekki haft fyrir því að fræðast um aksturseiginleika hans áður en hann hóf að aka honum. Verður að telja að útlit bílsins hafi þó gefið ákærða fullt tilefni til þessa. Í þessu sambandi er þess að gæta að bíleigandinn var með ákærða og honum því í lófa lagið að spyrja út í eiginleika bílsins. Þá hafði ákærði orðið þess var, skömmu fyrir slysið, að bíllinn var svo aflmikill að hann lét ekki fyllilega að stjórn, þótt honum væri gefið lítillega inn. Loks hafði ákærði séð og reynt að stjórnfetlarnir voru talsvert til hliðar í gólfinu miðað við það sem venjulegt er í bílum. Í 1. mgr. 4. gr. umferðarlaga er sú regla orðuð að vegfarandi skuli sýna af sér tillitsemi og varúð. Þessi almenna varúðarregla er grundvallarregla allrar umferðarlöggjafarinnar og vegna hættueiginleika vélknúinna farartækja felst í henni að stjórnendum þeirra er skylt að nota þau af tilsvarandi varúð og tillitsemi. Af þessu leiðir að þeim er m. a. skylt að kynna sér ástand og eiginleika ökutækis, áður en þeir nota það, sbr. t. d. 2. mgr. 59. gr. umferðarlaga. Dómurinn álítur ákærða hafa brugðist þessari almennu varúðar- og tillitsskyldu þegar hann gaf vélinni inn við gatnamótin enda þótt hann hefði orðið þess var áður hve bíllinn var viðsjáll að þessu leyti, en þetta athæfi hans leiddi til slyssins. Hefur ákærði þannig brotið gegn 1. mgr. 4. gr. umferðarlaga með þessum akstri og gegn 219. gr. almennra hegningarlaga við það að G-kvk-nf S-kvk-nf og H-kk-nf E-kk-nf Á-kk-nf urðu fyrir líkamsmeiðingum í slysinu sem af hlaust.

Refsing ákærða þykir hæfilega ákveðin 120.000 króna sekt og komi 10 daga fangelsi í stað sektarinnar greiðist hún ekki innan 4 vikna frá dómsbirtingu.

Akstur ákærða í umrætt sinn þykir ekki hafa verið með þeim hætti að skilyrði séu til þess að svipta hann ökurétti. Ber að sýkna hann af þeirri kröfu ákæruvaldsins.

Dæma ber ákærða til þess að greiða verjanda sínum, H-kk-þgf M-kk-þgf hrl. 100.000 krónur í málsvarnarlaun en 50.000 króna málsvarnarlaun ber að greiða verjandanum úr ríkissjóði. Málsvarnarlaunin dæmast með virðisaukaskatti. Þá ber að dæma ákærða til þess að greiða 114.000 krónur í annan sakarkostnað.

DÓMSORÐ:

Ákærði, Þ-kk-nf Æ-kk-nf H-kk-nf, greiði 120.000 krónur í sekt og komi 10 daga fangelsi í stað sektarinnar greiðist hún ekki innan 4 vikna frá dómsbirtingu.

Ákærði greiði verjanda sínum, H-kk-þgf M-kk-þgf hrl. 100.000 krónur í málsvarnarlaun en 50.000 króna málsvarnarlaun greiðist verjandanum úr ríkissjóði.

Loks greiði ákærði 114.000 krónur í annan sakarkostnað.

P-kk-nf G-kk-nf