S-534/2013

Mál þetta, sem þingfest var og dómtekið fimmtudaginn 9. janúar sl., er höfðað með ákæru útgefinni af lögreglustjóranum á Selfossi, þann 13. nóvember 2013, á hendur A og B,

„fyrir tilraun til fjársvika

með því að hafa í apríl 2011 sammælst um að útbúa tjónstilkynningu um aftanákeyrslu bifreiðarinnar [...] á kyrrstæðu bifreiðina [...] gagngert í því skyni að reyna að svíkja út tryggingarbætur, en atburður þessi er sagður samkvæmt tjónstilkynningunni hafa átt sér stað síðdegis þann 11. apríl 2011 við [...], umræddri tjónstilkynningu var síðan skilað til til [sic] [...] þann 13. apríl 2011 í þeim tilgangi að fá tjón á hægri hlið umræddrar bifreiðar bætt hjá tryggingarfélaginu, en umrætt tjón hafði orðið á bifreiðinni er henni var ekið á umferðarmerki við [...] þann 23. júlí 2010.

Telst brot ákærðu beggja varða við 1. mgr. 248. gr. almennra hegningarlaga, nr. 19,1940, sbr. 1. mgr. 20. gr. sömu laga.

Þess er krafist að ákærðu verði dæmdir til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Ákærðu mættu báðir við þingfestingu málsins, ásamt S-kk-þgf S-kk-þgf hrl., sem skipaður var verjandi beggja ákærðu. Ákærðu viðurkenndu hvor um sig skýlaust að hafa gerst sekir um þá háttsemi sem þeim er gefin að sök í ákæru.

Með vísan til skýlausrar játningar ákærðu beggja og þar sem dómari taldi ekki ástæðu til að draga í efa að játning þeirra væri sannleikanum samkvæm var farið með málið í samræmi við ákvæði 1. mgr. 164. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, eftir að sækjanda og verjanda ákærðu hafði verið gefinn kostur á að tjá sig um lagaatriði og ákvörðun viðurlaga.

Um málavexti vísast til ákæruskjals. Sannað er að ákærðu hafa gerst sekir um þá háttsemi sem þeim er gefin að sök í ákæru og þar þykir rétt færð til refsiákvæða. Ákærðu hafa með háttsemi sinni unnið sér til refsingar.

Samkvæmt framlögðum sakavottorðum hefur sakaferill ákærðu ekki áhrif við ákvörðun refsingar þeirra í máli þessu.

Að virtum atvikum málsins og að teknu tilliti til ungs aldurs ákærðu beggja á verknaðarstundu og þess að þó nokkur tími leið frá því brot ákærðu var framið þar til ákæra í máli þessu var gefin út, þykir rétt að fresta ákvörðun refsingar ákærðu beggja og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum haldi þeir almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Með vísan til 218. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, ber að dæma ákærðu til greiðslu alls sakarkostnaðar. Samkvæmt yfirliti lögreglu nemur sakarkostnaður vegna þáttar ákærða Á-kk-ef 37.650 krónum, auk þóknunar skipaðs verjanda hans, sem er hæfilega ákveðin, 67.500 krónur að teknu tilliti til virðisaukaskatts. Sakarkostnaður vegna þáttar ákærða Þ-kk-ef er þóknun skipaðs verjanda hans, sem er hæfilega ákveðin 67.500 krónur, að teknu tilliti til virðisaukaskatts.

S-kvk-nf I-kvk-nf, löglærður aðstoðarmaður dómara, kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð :

Ákvörðun um refsingu ákærða, A, skal frestað og fellur hún niður að liðnum tveimur árum frá birtingu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákvörðun um refsingu ákærða, B, skal frestað og fellur hún niður að liðnum tveimur árum frá birtingu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði A greiði sakarkostnað, 105.150 krónur, þar af þóknun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef S-kk-ef hrl., 67.500 krónur að teknu tilliti til virðisaukaskatts.

Ákærði B greiði sakarkostnað, 67.500 krónur, sem er þóknun skipaðs verjanda hans, S-kk-ef S-kk-ef hrl., að teknu tilliti til virðisaukaskatts.

S-kvk-nf I-kvk-nf.