E-4353/2021

I.

Mál þetta var þingfest 16. september 2021 en tekið til dóms 14. febrúar sl. að lokinni aðalmeðferð. Stefnandi í málinu er A, kt. [...], [...]á [...]. Stefnandi krefst þess að stefnda verði gert að greiða honum 5.748.864 kr. með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001, um vexti og verðtryggingu, af 2.100.765 kr. frá 3. apríl 2019 til 3. október 2020, en af 5.748.864 kr. frá þeim degi til greiðsludags, allt að frádreginni innborgun að fjárhæð 5.464.725 kr. hinn 2. júlí 2021. Þá krefst stefnandi málskostnaðar að skaðlausu úr hendi stefnda.

Stefndi gerir þær dómkröfur að krafa stefnanda verði lækkuð og málskostnaður verði felldur niður.

II.

Með bréfi, dags. 21. apríl 2014, var lögð fram umsókn fyrir hönd stefnanda um sanngirnisbætur úr ríkissjóði [...]. Stefnanda var gert bindandi sáttaboð að fjárhæð 7.316.182 kr. fyrir hönd stefnda íslenska ríkisins, dags. 11. september 2017, um sanngirnisbætur vegna illrar meðferðar sem hann varð fyrir á meðan hann dvaldist sem barn á [...] á árunum [...] til [...]. Sáttaboðið var gert á grundvelli þágildandi laga nr. 47/2010, um sanngirnisbætur fyrir misgjörðir á stofnunum eða heimilum, sem falla undir lög nr. 26/2010.

Í bréfi Sýslumannsins [...] sem fylgdi sáttaboðinu og dagsett var 11. september 2017 sagði að samkvæmt lögum um sanngirnisbætur yrðu bætur að fjárhæð 2.000.000 kr. greiddar 10 til 14 dögum eftir að samþykkt sáttaboð bærist embættinu. Önnur greiðsla að fjárhæð 2.000.000 kr., auk verðbóta, yrði greidd 18 mánuðum síðar og lokagreiðsla bótanna yrði greidd að viðbættum verðbótum þegar liðin væru þrjú ár frá fyrstu greiðslu. Með bréfi, dags. 19. september 2017, var sáttaboðið samþykkt fyrir hönd stefnanda.

Með tölvupósti til [...], starfsmanns Sýslumannsins [...], dags. 12. maí 2021, greindi lögmaður stefnanda frá því að ekki hefði verið staðið við efni bréfs sýslumanns frá 11. september 2017, þar sem aðeins fyrsta greiðsla hefði verið greidd. Síðari tvær greiðslurnar væru því í vanskilum. Í bréfi lögmannsins var óskað eftir að síðari greiðslurnar tvær yrðu reiddar af hendi, auk verðbóta og dráttarvaxta. Um dráttarvexti var þess sérstaklega farið á leit við embætti sýslumannsins að þeir yrðu greiddir af verðbættum 2.000.000 kr. frá gjalddaganum 3. apríl 2019 til greiðsludags og af verðbættum 3.316.182 kr. frá gjalddaganum 3. október 2020 til greiðsludags.

Ekki verður séð að þessu erindi f. h. stefnanda hafi verið svarað. Ítrekaði lögmaður stefnanda því erindið með tölvupósti 9. júní 2021. Ekki er heldur að sjá að því erindi hafi verið svarað.

Í tölvupósti lögmanns stefnanda til fyrrnefnds starfsmanns Sýslumannsins [...], dags. 10. september 2021, er greint frá því að 2. júlí 2021 hafi 5.464.725 kr. verið greiddar inn á bankareikning stefnanda. Enn væru þó vangreiddar verðbætur og dráttarvextir frá gjalddögum. Í tölvupóstinum var gerð sú krafa að stefndi greiddi stefnanda 5.748.864 kr. með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 af 2.100.765 kr. frá 3. apríl 2019 til 3. október 2020, en af 5.748.864 kr. frá þeim degi til greiðsludags, allt að frádreginni innborgun að fjárhæð 5.464.725 kr. hinn 2. júlí 2021. Veittur var lokafrestur til 13. september 2021 til að inna af hendi greiðsluna og jafnframt tilkynnt að mál yrði höfðað 14. september 2021 ef sú fjárhæð yrði þá enn vangreidd.

III.

Málsástæður stefnanda

Stefnandi í málinu byggir á því að fjárhæðin sem honum var greidd 2. júlí sl.,5.464.725 kr., nægi ekki til að greiða fullar bætur til hanss amkvæmt lögum nr. 47/2010, um sanngirnisbætur, ásamt dráttarvöxtum og verðbótum. Þannig hafi vísitala neyslu-verðs verið 444,6 þegar sáttaboðið var lagt fram í september 2017. Þegar gjalddagi annarrar greiðslu, sem nam 2.000.000 kr., rann upp 3. apríl 2019 samkvæmt 4. mgr. 4. gr. þágildandi laga nr. 47/2010 hafi vísitala neysluverðs hins vegar hækkað í 467,0. Önnur greiðslan með verðbótum nemi því 2.100.765 kr. (467,0/444,6 x 2.000.000).

Þegar gjalddagi þriðju greiðslunnar, sem svaraði til 3.316.182 kr., rann upp 3. október 2020 hafi vísitala neysluverðs hækkað í 489,1. Með verðbótum nemi þriðja greiðslan því 3.648.099 kr. (489,1/444,6 x 3.316.182).

Í samræmi við framangreint sé höfuðstóll kröfu stefnanda því 5.748.864 kr.

(2.100.765 + 3.648.099). Samkvæmt 1. mgr. 5. gr. laga nr. 38/2001 reikni st dráttarvextir frá og með áðurgreindum gjalddögum og fram að greiðsludegi kröfunnar. Við höfðun máls þessa standi krafan með verðbótum og dráttarvöxtum í 6.582.404 kr., en frá dragist, eins og áður segir, 5.464.725 kr. miðað við greiðslu 2. júlí 2021.

Stefnandi vekur athygli á því að stefndi hafi verið krafinn um greiðslu 12. maí og 9. júní 2021. Hlutagreiðsla hafi borist 2. júlí 2021 en engin efnisleg svör eða afstaða hafi borist frá stefnda með þeirri greiðslu. Lokaviðvörun hafi síðan síðan verið send 10. september 2021 með greiðslufresti til 13. september 2021 en greiðsla ekki borist. Afgangur kröfunnar, einkum verðbætur og dráttavextir, sé því enn ógreiddur og beri því nauðsyn til málshöfðunar þessarar.

Stefnandi telur í þessu samhengi mikilvægt að hafa í huga að í málinu sé ekki ágreiningur um fjárhæðir né rétt stefnanda til bóta. Greiðsluskylda stefnda sé skýr, sem og verðbóta ákvæði og gjalddagar skýrir, sbr. bindandi sáttaboð er undirritað var 19. september 2017. Greiðsludráttur stefnda sé sérstaklega forkastanlegur í ljósi hins einstaka eðlis sanngirnisbóta. Þótt forsaga bótanna verðiekki rakin hér sé vert að hafa í huga að markmið þeirra sé að greiða einstaklingum bætur sem samfélagið telur sann-gjarnt að þeir fái vegna þeirra misgjörða sem þeir hafa þurft að þola, sbr. ummæli í greinargerð með frumvarpi því er varð að lögum nr. 47/2010.

Málsástæður stefnda íslenska ríkisins

Stefndi fellst á kröfu stefnanda um greiðslu verðbóta eins og krafan er sett fram í stefnu, að teknu tilliti til greiðslunnar 2. júlí 2021, að fjárhæð 5.464.725, sem stefnandi hafi tilgreint í dómkröfum að komi til frádráttar kröfu hans.

Stefndi mótmælir því hins vegar að krafa stefnanda beri dráttarvexti. Stefndi telur ekki lagaskilyrði til greiðslu dráttarvaxta og krefjist því lækkunar á kröfu stefnanda.

Stefndi bendir á að lög nr. 26/2007 um skipan nefndar til að kanna starfsemi vist-og meðferðarheimila fyrir börn og lög nr. 47/2010 um sanngirnisbætur fyrir misgjörðir á stofnunum eða heimilum sem falla undir lög nr. 26/2007 séu hvor tveggja sérlög án hliðstæðu í íslenskri réttarsögu. Lögin hafi verið sett í mjög sértækum og afmörkuðum tilgangi. Annars vegar í þeim tilgangi að kanna tiltekna afmarkaða starfsemi tiltekinna stofnana og leggja mat á það með almennum hætti hvort telja megi líkur á að börn hafi mátt sæta illri meðferð þar á ákveðnum afmörkuðum tímabilum, án þess að sérstök tilvik séu könnuð. Hins vegar hafi verið lögfest sérstök heimild, umfram skyldu, til að greiða bætur úr ríkissjóði, þrátt fyrir að möguleg bótaskyld atvik séu bæði fyrnd og næsta ósannanleg miðað við almennar reglur um skaðabóta ábyrgð.

Af hálfu stefnda er vísað til þess að greiðsla bóta á grundvelli laga nr. 47/2010 feli ekki í sér greiðslu skaðabóta, heldur sé greiðslan í eðli sínu sáttagreiðsla án þess að fyrir liggi raunveruleg sönnun um að einstaklingur hafi orðið fyrir tjóni. Því sé engin eiginleg bótaskylda fyrir hendi, eins og rakið séí lögskýringargögnum. Lagasetningin eigi rót að rekja til pólitískrar ákvörðunar þáverandi ríkisstjórnar um að rétta hlut þeirra barna sem hlutu varanlegan skaða af dvöl á opinberum vist- eða meðferðarheimilum, án þess þó að bætur yrðu ákvarðaðar á grundvelli þeirra almennu skaðabótareglna sem gilda í íslenskum rétti. Stefndi telur engan veginn unnt að líta svo á að um sé að ræða hefðbundna fjárkröfu sem lúti venjulegum reglum kröfuréttar. Því síður getiverið um að ræða hefðbundna skaðabótakröfu utan samninga.

Stefndi mótmælir því sem fram kemur í stefnu um að dráttarvextir reiknist frá og með gjalddögum greiðslna samkvæmt lögum nr. 47/2010 á grundvelli 1. mgr. 5. gr. laga nr. 38/2001 fram að greiðsludegi kröfunnar. Þá er því mótmælt að 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 eigi við. Lög nr. 38/2001 séu almenn lög en eins og ráðið verði af 2. gr. þeirra gildi II. og IV. kafli laganna því aðeins að ekki leiði annað af samningum, venju eða lögum.

Stefndi byggir á því að lög nr. 47/2010 séu sérlög sem lög nr. 38/2001 víki fyrir sem almenn lög. Stefndi telur að í 6. og 9. gr. laga nr. 47/2010 sé með tæmandi hætti kveðið á um hvernig krafa um sanngirnisbætur stofnist. Í þeim lögum sé að auki hvergi að finna ákvæði sem tilgreini rétt umsækjanda bóta til vaxtagreiðslu. Í 4. mgr. 4. gr. laganna sémeð tæmandi hætti ákvarðað hvernig staðið skuli að greiðslu sanngirnisbóta. Þar segi það eitt að bótafjárhæð skuli bundin vísitölu neysluverðs frá því að hún er ákveðin í sáttaboði samkvæmt 6. gr. eða úrskurði samkvæmt 9. gr.

Stefndi vísar til þess að í greinargerð sem fylgdi frumvarpi til laga nr. 47/2010 um sanngirnisbætur sé sérstaklega tekið fram í athugasemdum með 4. gr. að ekki sé gert ráð fyrir að bótakröfur beri vexti. Þá vísar stefndi einnig til 2. mgr. 17. gr. reglna um sanngirnisbætur nr. 345/2011, þar sem fram komi að ekki verði greiddir vextir á bætur. Að teknu tilliti til tilurðar og tilgangs laga nr. 47/2010 telur stefndi að það hafi ekki verið ætlun löggjafans að láta kröfur um sanngirnisbætur af þeim toga sem ágreiningur málsins snýst umbera dráttarvexti.

IV.

Dómkrafa stefnanda í málinu er byggð á því að hann eigi rétt á greiðslu dráttarvaxta af annarri og þriðju útborgun sanngirnisbóta samkvæmt lögum nr. 47/2010, um sanngirnisbætur fyrir misgjörðir á stofnunum eða heimilum, sem falla undir lög nr. 26/2007. Er krafan nánar tiltekið reist á því að hann eigi rétt til dráttar vaxta af 2.100.765 kr. frá 3. apríl 2019 til 3. október 2020, en af 5.748.864 kr. frá þeim degi til greiðsludags. Af málatilbúnaði stefnanda verður ráðið að hann telji stefnda hafa borið að inna af hendi aðra og þriðju greiðslu bóta á þeim dagsetningum samkvæmt þágildandi ákvæði 4. mgr. 4. gr. laga nr. 47/2010. Þar sem stefndi hefur fallist á kröfu stefnanda um greiðslu verðbóta er enginn ágreiningur fyrir hendi um þann hluta málsins.

Stefndi hefur hins vegar mótmælt kröfu stefnanda um dráttarvexti á þeim forsendum að stefnandi geti ekki byggt neinn rétt til dráttarvaxta á grundveli laga nr. 47/2010, en þau lög séu sérlög og ákvæði laga nr. 38/2001 um dráttarvexti geti því ekki átt við um kröfu stefnanda í málinu.

Í máli þessu þarf að leysa úr því hvort ákvæði laga nr. 47/2010 verði túlkuð með þeim hætti að þau taki til vaxta af kröfum um sanngirnisbætur eins og um ræðir í máli þessu allt til þess dags þegar þær voru greiddar eða hvort greiða beri dráttarvexti af kröfunum samkvæmt almennum reglum III. kafla laga nr. 38/2001 frá gjalddögum bótanna.

Í 1. mgr. 5. gr. laga nr. 47/2010 er fjallað um það að þegar nefnd samkvæmt lögum nr. 26/2007 hefur lokið skýrslu um könnun sína á starfsemi heimilis eða stofnunar skuli ráðherra fela tilteknum sýslumanni að gefa út innköllun. Innköllun skuli birt tvívegis í Lögbirtingablaði, svo og tvívegis í útbreiddu dagblaði. Þar skuli skorað á þá sem dvalið hafa á tiltekinni stofnun eða heimili á tilgreindu tímabili er skýrslan tók til og telja sig eiga rétt til bóta samkvæmt lögum þessum að lýsa kröfum sínum innan þriggja mánaða frá síðari birtingu innköllunar í Lögbirtingablaði.

Í 1. mgr. 6. gr. laga nr. 47/2010 er síðan rakið að þegar kröfulýsingarfresti sé lokið skuli sýslumaður fara yfir þær kröfur sem lýst hafi verið og önnur tiltæk gögn. Hann skuli afla staðfestingar nefndar samkvæmt lögum nr. 26/2007 á því að viðkomandi hafi verið vistaður á því heimili eða stofnun sem um ræðir. Telji sýslumaður að líkur standi til að bótaskilyrði laganna séu uppfyllt skuli hann að höfðu samráði við ráðherra gera viðkomandi einstaklingi skriflegt og bindandi sáttaboð.

Fyrir liggur að kröfu var lýst fyrir hönd stefnanda þessa máls í samræmi við ákvæði laga nr. 47/2010 og að sýslumaður gerði stefnanda bindandi sáttatilboð sem fallist var á fyrir hönd stefnanda 19. september 2017. Samkvæmt ákvæði 3. mgr. 6. gr. laga nr. 47/2010 var gjalddagi kröfu um sanngirnisbætur fyrsti dagur næsta mánaðar eftir að sýslumanni bærist skriflegt samþykki viðtakanda bótanna. Ljóst er því að gjalddagi kröfu stefnanda var 1. október 2017.

Þegar stefnandi féllst á sáttaboð sýslumanns og krafa hans féll í gjalddaga var hins vegar að finna sérstakt ákvæði í 4. mgr. 4. gr. um það hvernig fyrirkomulagi við útgreiðslu sanngirnisbóta skyldi háttað. Í ákvæðinu sagði að bætur allt að 2.000.000 kr. skyldi greiða út í einu lagi. Í 2. málslið 4. mgr. sagði síðan að bætur umfram það og allt að 4.000.000 kr. skyldi greiða út 18 mánuðum eftir fyrstu greiðslu. Bætur umfram 4.000.000 kr. og allt að 6.000.000 kr. skyldi síðan greiða út 36 mánuðum eftir fyrstu greiðslu, sbr. 3. málslið 4. mgr. 4. gr. Framangreind ákvæði um fyrirkomulag við greiðslu sanngirnisbóta voru í gildi fram til 1. janúar 2021. Með ákvæði 3. gr. laga nr. 148/2020 sem þá tóku gildi var hins vegar horfið frá þessu fyrirkomulagi og kveðið á um að bætur skyldi greiða út í einu lagi.

Í samræmi við framangreind ákvæði 3. mgr. 6. gr., sem og 4. mgr. 4. gr. laga nr. 47/2010, verður að leggja til grundvallar að stefnd a hafi borið lögbundin skylda til að greiða 2.000.000 kr. af samþykktum sanngirnisbótum til stefnanda strax 1. október 2017. Þrátt fyrir að ekki hafi verið miðað við samkvæmt orðalagi 4. mgr. 4. gr. laga nr. 47/2010 að hærri fjárhæðir sanngirnisbóta yrðu greiddar 18 eða 36 mánuðum eftir gjalddaga heldur „fyrstu greiðslu“ verður að mati dómsins að túlka 4 mgr. 4. gr. á þann veg aðtímafrestir ákvæðisins miðist við gjalddaga fyrstu greiðslu. Af athugasemdum við ákvæðið í því frumvarpi sem varð að lögum nr. 47/2010 verður ráðið að tilgangurinn með því greiðslufyrirkomulagi sem kveðið var á um í 4. mgr. 4. gr. laga nr. 47/2010 hafi verið að koma til móts við erfiða stöðu ríkissjóðs á sínum tíma. Ekki verður séð að neinar forsendur séu fyrir því að túlka ákvæðið á þann veg að sá sem eignast hafi lögmæta kröfu til sanngirnisbóta eigi að gjalda seinagangs stefnda við að standa við skyldur sínar til greiðslu bóta samkvæmt lögum nr. 47/2010 með frekari töfum á greiðslu eftirstöðva þeirra.

Samkvæmt því sem að framan er rakið bar stefnda skylda til þess í samræmi við 2. málsl. 4. mgr. 4. gr. laga nr. 47/2010 að inna af hendi annan hluta samþykktra sanngirnisbóta til stefnanda 1. apríl 2019 þegar 18 mánuðir voru liðnir frá því að bæturnar féllu í gjalddaga samkvæmt 3. mgr. 6. gr. lagana. Í samræmi við 3. málslið 4. mgr. 4. gr. bar stefnda síðan að greiða eftirstöðvar bótanna 1. október 2020, þegar 36 mánuðir voru liðnir frá því að krafan féll í gjalddaga. Með vísan til lokamálsliðar 4. mgr. 4. gr. bar stefnda enn fremur að greiða stefnanda verðbætur, enda var í ákvæðinu sérstaklega kveðið á um að bótafjárhæð skyldi bundin vísitölu neysluverðs frá því að hún væri ákveðin í sáttaboði samkvæmt. 6. gr. eða samkvæmt 9. gr. Í máli þessu er hins vegar ágreinings laust að stefnandi fékk ekki greiddar aðra og þriðju greiðslu sanngirnisbóta í samræmi við samþykkt sáttaboð fyrr en honum voru greiddar 5.464.725 kr. 2. júlí 2020, eftir að lögmaður hans hafði tvívegis gengið á eftir greiðslu bótanna við starfsmann sýslumanns.

Eftir stendur þá að leysa úr því hvort stefnda beri að greiða dráttarvexti frá 3. apríl 2019 og 3. október 2020, eins og dómkrafa stefnanda byggist á. Varnir stefnda gagnvart þessari kröfu hafa í meginatriðum falist íþví að ekki sé fjallað um greiðslu dráttarvaxta í 6. og 9. gr. laga nr. 47/2010. Auk þess hefur stefndi vísað til athugasemda við ákvæði 4. gr. í frumvarpi því sem varð að lögum nr. 47/2010 sem og reglna nr. 345/2011, sem ráðherra hefur sett á grundvelli laganna.

Í athugasemdum við ákvæði 4. gr. í frumvarpi því sem varð að lögum nr. 47/2010 segir almennum orðum að ekki sé gert ráð fyrir að bótakröfur beri vexti. Ljóst er að ummælin eru sett fram í tengslum við heimild 4. mgr. 4. gr. laganna til að skipta greiðslu bóta og þeirra fyrirmæla í ákvæðinu um að bótafjárhæð skuli skuli vísitölu neysluverðs frá því að hún er ákveðin í sáttaboði eða úrskurði verður að líta svo á að þar sé vísað til þess að bótafjárhæð skuli ekki bera vexti frá því að hún er upphaflega ákveðin þar til að hún sé greidd út í samræmi við fyrirmæli 4. mgr. 4. gr. Með vísan til þess samhengis sem ummælin eru sett fram í er ekki unnt að leggja þann skilning í þau að það hafi verið ætlun löggjafans að taka fyrir greiðslu dráttarvaxta ef til þess kæmi að stefndi léti undir höfuð leggjast að greiða rétthöfum sanngirnisbætur á réttum gjalddögum í samræmi við ákvæði laganna.

Hvað sem líður þessum ummælum í frumvarpinu er þó ljóst að í ákvæðum laga nr. 47/2010 er hvergi fjallað um það hvort kröfur til sanngirnisbóta sem fallnar eru í gjalddaga beri dráttarvexti.

Almenn fyrirmæli um vexti er hins vegar að finna í lögum nr. 38/2001. Gildissvið laganna um vexti er afmarkað í 1. mgr. 1. gr. þeirra. Samkvæmt því ákvæði gilda lögin meðal annars um „vexti af peningakröfum á sviði fjármunaréttar og á öðrum sviðum réttarins, eftir því sem við getur átt“. Telja verður ljóst að lögin geta átt við um fjárkröfur sem stofnast til í samskiptum við stjórnvöld á grundvelli laga og eru allsherjarréttarlegs eðlis, ef ekki er mælt fyrir um vexti í ákvæðum sérlaga.

Með hliðsjón af 1. gr. laga nr. 38/2001 má ætla að ef ekki er kveðið sérstaklega á um vexti af vangreiddum fjármunum í lögum á sviði allsherjarréttar fari um slíka vexti og eftir atvikum dráttarvexti eftir ákvæðum almennra vaxtalaga, sjá hér til hliðsjónar dóm Hæstaréttar Íslands frá 25. mars 2021 í máli nr. 38/2020, 25. mgr. Í ljósi þess að ekki er fjallað með neinum hætti um greiðslu dráttarvaxta í ákvæðum laga nr. 47/2010 verður ekki talið að unnt sé að líta á þau sem sérlög gagnvart almennum ákvæðum III. kafla laga nr. 38/2001 um greiðslu dráttarvaxta.

Þá er heldur ekki unnt að líta á ákvæði 4. mgr. 12. gr. laga nr. 47/2010 um heimild ráðherra til að setja reglur um meðferð bótakrafna og fyrirkomulag greiðslu sem heimild til að setja reglu sem veitir rétthafa sanngirnisbóta lakari rétt til dráttarvaxta en leiðir ákvæðum III. kafla laga nr. 38/2001. Bendir dómurinn í því samhengi á að það leiðir af lögmætisreglu stjórnsýsluréttarins að stjórnvaldsfyrirmæli verða ekki notuð til þess að skerða réttindi borgaranna nema til þess standi skýr lagaheimild. Ótvírætt er að 4. mgr. 12. gr. laga nr. 47/2010 felur ekki í sér slíka heimild.

Um kröfu stefnanda gilda því ákvæði III. kafla laga nr. 38/2001, um dráttarvexti. Í5. gr. er kveðið á um hvenær kröfuhafa sé heimilt að krefja skuldara um dráttarvexti. Segir þar að þegar gjalddagi kröfu hafi verið ákveðinn fyrirfram sé kröfuhafa heimilt að krefjast slíkra vaxta af ógreiddri peningakröfu frá og með gjalddaga fram að greiðsludegi. Í samræmi við það sem að framan er rakið um gjalddaga sanngirnisbóta stefnanda og eftirstöðvar þeirra verður að leggja til grundvallar að stefnda hafi borið að greiða stefnanda dráttarvexti í samræmi við það sem mælt er fyrir um í dómsorði. Er því fallist á dómkröfu stefnanda í málinu eins og hún er fram sett.

Málskostnaður fellur niður. Gjafsóknarkostnaður stefnanda greiðist úr ríkissjóði eins og greinir í dómsorði. K-kk-nf B-kk-nf B-kk-nf héraðsdómari kveður upp þennan dóm.

Dómsorð:

Stefndi, íslenska ríkið, greiði stefnanda, A, 5.748.864 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001, um vexti og verðtryggingu, af 2.100.765 krónum frá 3. apríl 2019 til 3. október 2020, en af 5.748.864 krónum frá þeim degi til greiðsludags, allt að frádreginni innborgun að fjárhæð 5.464.725 krónur hinn 2. júlí 2021. Gjafsóknarkostnaður stefnanda greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns hans, L-kvk-ef H-kvk-ef Ó-kvk-ef, sem telst hæfilega ákveðin 496.000 krónur.

K-kk-nf B-kk-nf B-kk-nf