E-23/2008

Mál þetta, sem var dómtekið 13. júní sl., höfðaði S-kk-nf G-kk-nf, Kvistagerði 2, Akureyri, hér fyrir dómi þann 10. janúar 2008 á hendur D-kk-þgf V-kk-þgf, Súlutjörn 9, Reykjanesbæ, Þ-kk-þgf V-kk-þgf, Suðurbraut 760, Keflavíkurflugvelli og Sjóvá-Almennum tryggingum hf., Kringlunni 5, 105 Reykjavík.

Stefnandi krefst þess að stefndu verði óskipt dæmd til að greiða honum 900.000 krónur, ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. vaxtalaga nr. 38, 2001, frá 26. febrúar 2007 til greiðsludags og málskostnað.

Stefndu krefjast þess aðallega að verða sýknaðir af öllum kröfum stefnanda og að stefndu verði dæmdur málskostnaður. Til vara er þess krafist að sök verði skipt og málskostnaður felldur niður.

I.

Málavextir eru þeir að þann 15. maí 2005 varð alvarlegt umferðarslys á þjóðvegi 1 við Syðri Bægisá í Hörgárbyggð. Lentu þar saman tvær bifreiðir, bifreið stefnanda, jeppabifreið með skráningarnúmerið PY-137, sem var á norðurleið og bifreiðin PZ-448, af gerðinni Subaru Forester, á suðurleið. Þá var annarri bifreið, SX-379, einnig á norðurleið, ekið utan í hægri hlið PY-137 þar sem hún hafði stöðvast á veginum eftir áreksturinn. Ökumaður bifreiðarinnar PZ-448 og eiginkona stefnanda sem var farþegi í framsæti bifreiðarinnar PY-137 létust í árekstrinum. Stefnandi var ökumaður PY-137. Í opinberu máli sem höfðað var gegn honum var hann sýknaður af ákæru um manndráp af gáleysi og umferðarlagabrot, þar sem ekki þótti nægilega sannað að hann hefði ekið of hratt og óvarlega, eða að hluta til á röngum vegarhelmingi. Dómnum var ekki áfrýjað.

Bifreið stefnanda eyðilagðist við áreksturinn. Óskaði hann eftir því við stefnda Sjóvá-Almennar tryggingar hf., þar sem bifreiðin PZ-448 var tryggð lögbundinni ábyrgðartryggingu, að það bætti honum tjón sitt vegna missis bifreiðarinnar. Af hálfu stefnda var bótaskyldu hafnað með þeim rökstuðningi að stefndi teldi að stefnandi bæri ábyrgð á árekstrinum. Stefnandi leitaði álits tjónanefndar vátryggingafélaganna sem taldi að öll sök á árekstrinum skyldi leggjast á stefnanda og fengi hann tjón á bifreið sinni því ekki bætt á grundvelli ábyrgðartryggingar bifreiðarinnar PZ-448. Höfðar stefnandi mál þetta til heimtu bóta fyrir bifreiðina gegn stefndu D-kk-þgf og Þ-kk-þgf á grundvelli 97. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl. og stefnda Sjóvá-Almennum tryggingum hf. sem ábyrgðartryggjanda bifreiðarinnar, sbr. 1. mgr. 97. gr. umferðarlaga.

II.

Stefnandi byggir kröfu sína á því að ökumaður bifreiðarinnar PZ-448 hafi valdið tjóninu og eigi hann því rétt til bóta úr hendi stefndu. Hann byggir á því að bifreiðirnar hafi lent saman á vegarhelmingi hans og vísar því til stuðnings meðal annars til dóms Héraðsdóms Norðurlands eystra frá 24. nóvember 2006 í framangreindu opinberu máli og rannsóknargagna í því máli. Bifreið stefnanda hafi verið á réttum vegarhelmingi miðað við akstursstefnu og snúið rétt. Bifreiðin PZ-448 hafi hins vegar snúið þversum á veginum með framhlutann inni á vegarhelmingi stefnanda. Bifreið stefnanda sé mun þyngri en hin bifreiðin og það gefi auga leið að bifreið hans hafi því síður færst til við áreksturinn. Þá hafi vökvi og brak úr bifreiðunum að langmestu leyti verið framan við bifreið stefnanda á hans vegarhelmingi. Telur stefnandi þetta benda eindregið til þess að áreksturinn hafi orðið á hans vegarhelmingi.

Stefnandi vísar til þess að í framangreindum dómi hafi verið færð rök fyrir því að þau hemlaför sem á afstöðuteikningu lögreglu eru merkt bifreiðunum PY-137 og PZ-448 hafi ekki verið eftir þær. Komið hafi fram í málinu að báðar bifreiðirnar hafi verið búnar ABS-hemlunarbúnaði og dómkvaddur matsmaður hafi borið að bifreiðir með slíkan búnað skilji ekki eftir sig hemlaför. Þá hafi lögreglumenn sem rannsökuðu málið skýrt frá því að samsvörun hjólfaranna við hjól bifreiðanna hafi ekki verið rannsökuð. Stefnandi telur því ótækt að leggja afstöðuteikninguna til grundvallar við úrlausn málsins.

Stefnandi segir að rétt áður en slysið varð hafi eiginkona hans spurt hann: ,,Hvað ætlar þessi bíll að gera?“ Hann hafi sagt að hann vissi það ekki. Þá vísar stefnandi til framburðar vitna fyrir dómi í framangreindu máli. Vitnið R-kk-nf V-kk-nf K-x-x hafi lýst því þegar stefnandi hafi ekið framhjá honum þar sem hann hafði stöðvað bifreið sína á vegarbrún skammt frá þeim stað þar sem slysið síðar varð. Hann hafi sagt ekkert hafa verið athugavert við aksturslag stefnanda, sem hafi ekið á eðlilegum hraða og á réttum vegarhelmingi. Vitnið hafi lýst því að þegar það hafi haldið af stað aftur og ekið um eins kílómetra vegalengd, hafi hann séð bifreiðina PZ-448 snúast á veginum í kjölfar árekstursins. Hafi vitninu þótt ummerki á slysstað benda til þess að bifreiðinni PZ-448 hafi verið ekið á röngum vegarhelmingi.

Stefnandi vísar til þess að vitnið S-kk-nf H-kk-nf hafi lýst því þegar bifreiðinni PZ-448 hafi verið ekið fram úr honum við Moldhaugaháls. Hafi honum fundist sem bifreiðinni hefði verið ekið óþægilega nærri honum og yfir leyfðum hámarkshraða.

Samkvæmt framangreindu telur stefnandi ljóst að hann hafi ekið á réttum helmingi vegarins þegar áreksturinn varð. Öll ummerki bendi til þess að ökumaður PZ-448 hafi valdið árekstrinum með því að aka yfir á rangan vegarhelming. Telur stefnandi að hann eigi því rétt til bóta úr hendi stefndu vegna tjóns á bifreið sinni.

Stefnandi vísar til 89. gr. umferðarlaga nr. 50, 1987. Telur hann að verði ekki fallist á að ökumaður PZ-448 hafi borið fulla ábyrgð á slysinu sé ljóst að hann hafi ekki einn átt sök á því heldur hafi ökumaður PZ-448 að minnsta kosti átt þátt í því að svona fór. Beri því að skipta tjóninu að tiltölu við sök þeirra sem hlut áttu að máli og með hliðsjón af atvikum öllum. Því eigi hann í það minnsta rétt til að fá tjón sitt bætt að hluta úr hendi stefndu.

III.

Stefndu byggja kröfu sína um sýknu á þeim rökum að stefnandi hafi með aksturslagi sínu brotið gegn 14., 19., 37. og 44. gr. umferðarlaga nr. 50, 1987. Ummerki á vettvangi, svo sem hemlaför, og framburður vitna leiði í ljós að bifreið stefnanda hafi rétt fyrir áreksturinn verið ekið á öfugum vegarhelmingi og of hratt. Þá bendi niðurstaða Rannsóknarnefndar umferðarslysa til þess að stefnandi hafi sofnað eða dottað við akstur bifreiðarinnar. Því beri samkvæmt 89. gr. umferðarlaga nr. 50, 1987 að leggja alla sök á stefnanda í málinu og sýkna stefndu.

Þá vísa stefndu til þess að ekkert bendi til þess að ökumaður PZ-448 hafi ekið of hratt eða á öfugum vegarhelmingi, hemlaför eftir bifreiðina séu öll á réttum vegarhelmingi. Afstöðuteikning lögreglu sýni um 14-17 metra hemlaför eftir PZ-448 og séu hemlaförin á réttum vegarhelmingi þeirrar bifreiðar. Hemlaför eftir bifreið stefnanda séu 15-18 metrar og síðan skriðför um 2-3 metrar frá þeim stað þar sem bifreiðin stöðvaðist.

Stefndu vísa til þess að ökumaður og farþegi í bifreiðinni SX-379 sem var ekið fyrir aftan bifreið stefnanda hafi orðið vitni að árekstrinum. Vitnin hafi borið að ökulag stefnanda hafi verið einkennilegt. Hann hafi margsinnis ekið yfir á rangan vegarhelming og að rétt fyrir áreksturinn hafi hann ekið á röngum vegarhelmingi. Telja stefndu að ráða megi af framburði vitnanna að ökumaður PZ-448 hafi á seinustu stundu reynt að sveigja yfir á hinn vegarhelminginn og stefnandi hafi þá á seinustu stundu reynt að sveigja yfir á réttan vegarhelming. Vitnin hafi einnig borið að stefnandi hafi ekið mun hraðar en ökumaður SX-379 hafi gert, sem telji sig hafa ekið á um 100 km/klst hraða. Stefndu vísa einnig til þess að engin önnur vitni hafi orðið að árekstrinum en eitt vitni sem kom að vettvangi, S-kk-nf R. H-kk-nf, hafi borið að rauðri bifreið hafi verið ekið ógætilega og á miklum hraða, fram úr bifreið sinni við Moldhaugaháls. Ekkert liggi frekar fyrir í málinu um þetta, en leiddar hafi verið líkur að því að rauða bifreiðin hafi verið bifreiðin PZ-448.

Stefndu vísa einnig til þess að Rannsóknarnefnd umferðarslysa hafi talið að stefnandi hafi ekið yfir á rangan vegarhelming og líklegt væri að hann hafi dottað eða sofnað við aksturinn. Þá hafi rannsóknarnefndin gert athugasemd við það að ekki hafi verið gerð áfengismæling hjá stefnanda eftir slysið. Þá hafi tjónanefnd vátryggingafélaganna fjallað um málið og talið að stefnandi ætti alla sök á árekstrinum.

Stefndu byggja á því að löng hefð sé fyrir því við sakarmat í árekstrarmálum að lögregluskýrslur og vettvangsteikningar séu lagðar til grundvallar, nema sérstök atvik komi til, svo sem nýjar upplýsingar eða frekari gögn sem leiði annað í ljós en það sem frumgögn sýni. Engum nýjum upplýsingum eða gögnum sé til að dreifa í máli þessu og því verði að leggja vettvangsteikningu lögreglu til grundvallar niðurstöðu um sakarskiptingu. Ekkert hafi komið fram sem veiki afstöðuteikningu lögreglu, þá sérstaklega uppdrátt af hemlaförum bifreiðanna.

Stefndu benda á að engu skipti þótt talið verði að ökumaður PZ-448 hafi á síðustu stundu reynt að sveigja til hliðar. Það sé með öllu ósannað en jafnframt hafi það verið eðlileg viðbrögð við háskalegum og glæfralegum akstri stefnanda sem hafi komið á móti á öfugum vegarhelmingi.

Stefndu benda einnig á að niðurstaða Héraðsdóms Norðurlands eystra í málinu nr. S-183/2006, þar sem stefnandi var sýknaður af ákæru, hafi ekkert vægi við úrlausn þessa máls. Komi þar aðallega til að sönnunarmat í opinberum málum sé strangara en í einkamálum. Málinu hafi auk þess ekki verið áfrýjað og þar fyrir utan sé niðurstaða um sýknu á skjön við staðreyndir í málinu. Benda stefndu á að mörg dæmi séu þess að önnur niðurstaða fáist í einkamálum en opinberum málum.

Stefndu byggja varakröfu sína um lækkun á sömu sjónarmiðum og aðalkröfu. Þá er því mótmælt að dráttarvextir verði dæmdir fyrr en frá dómsuppsögu.

IV.

Stefnandi gaf aðilaskýrslu fyrir dómi. Þá gáfu vitnaskýrslur lögreglumennirnir G-kk-nf S-kk-nf S-kk-nf og L-kk-nf G-kk-nf H-kk-nf, svo og Á-kk-nf K-x-x M-kk-nf, forstöðumaður Rannsóknarnefndar umferðarslysa.

Ágreiningur er um tjónsfjárhæð. Liggja frammi í málinu yfirlýsingar þriggja bifreiðasala um mat á verðmæti bifreiðar stefnanda, þeirra J-kk-ef B-kk-ef, sem metur verð hennar 850.000-900.000 krónur, G-kk-ef A-kk-ef, sem telur verðmæti hennar hafa verið 650.000 krónur og H-kk-ef G-kk-ef, sem metur verðið 1.000.000 króna. Allir gáfu þeir skýrslur fyrir dómi.

Svo sem áður segir var stefnandi sýknaður í opinberu máli af sakargiftum um að hafa valdið slysinu af gáleysi. Mat héraðsdómur fram komin gögn svo að þau nægðu ekki til að fram þætti komin lögfull sönnun um að slysið yrði rakið til of hraðs aksturs stefnanda eða gáleysis hans við aksturinn, sbr. 45. gr. og 46. gr. laga nr. 19/1991. Dómurinn er óbundinn af þessu mati við úrlausn þessa máls, sem snýst um það hvort skaðabótaábyrgð verði að öllu leyti eða einhverju lögð á stefndu.

Stefnandi ber um aðdraganda slyssins að eiginkona hans hafi sagt: ,,Hvað ætlar þessi bíll að gera?“ Hann hafi svarað að hann vissi það ekki. Bifreiðin hafi komið á móti honum á miðlínu vegarins. Stefnandi kveðst sjálfur hafa ekið hægra megin á veginum. Hann kveðst ekki geta munað hvernig hann brást við.

Bifreiðinni SX-379 var ekið á eftir bifreið stefnanda. Ökumaður hennar var R-kvk-nf G-kvk-nf R-kvk-nf og farþegi var A-kvk-nf Ý-kvk-nf G-kvk-nf. Þessi vitni komu ekki hér fyrir dóm við meðferð þessa máls, en í því liggja frammi skýrslur þeirra fyrir lögreglu og fyrrgreindur dómur Héraðsdóms Norðurlands eystra þar sem rakinn er framburður þeirra fyrir dómi. Voru lögmenn aðila sammála um að framburður þeirra samkvæmt þessum gögnum yrði lagður til grundvallar, en ágreiningur er um þýðingu hans.

R-kvk-nf G-kvk-nf R-kvk-nf bar fyrir lögreglu að hún hefði lent á eftir bifreið stefnanda er hún kom ofan af Öxnadalsheiði. Eftir að hafa ekið á eftir henni í smá stund hafi sig langað til að komast fram úr henni, því að aksturslag ökumanns hafi verið skrýtið og óþægilegt að vera fyrir aftan bifreiðina. Ökuhraði hafi verið um 90-100 km/klst en bifreiðinni hafi verið ekið inn á miðjan veg og aðeins yfir miðjuna og síðan til baka inn á réttan hluta vegarins. Hún hafi ekki komist fram úr vegna þessa, svo og umferðar á móti. Eftir smá stund hafi hraði bifreiðarinnar verið aukinn og bilið lengst, því hún hafi haldið um 100 km/klst hraða. Hún hafi allt í einu séð rauða fólksbifreið koma á móti. Þá hafi bifreið stefnanda beygt snögglega til vinstri og alveg yfir á vinstri hluta vegarins. Þá hafi rauðu fólksbifreiðinni verið ekið inn á hennar hluta vegarins. Þá hafi bifreið stefnanda sveigt til hægri á ný, væntanlega til að komast á réttan vegarhelming. Rauða bifreiðin hafi þá einnig sveigt, væntanlega til að komast á réttan vegarhelming, en þá hafi verið svo stutt á milli bifreiðanna að hún hafi séð að það yrði árekstur. Kvaðst hún ekki geta sagt til um það hvar á veginum áreksturinn hafi orðið, því hún hafi verið að einbeita sér að því að komast framhjá bifreiðunum. Tókst henni að sveigja til hægri, en rakst þó utan í vinstri hlið bifreiðar stefnanda og stöðvaðist síðan utan vegar.

Í dómi Héraðsdóms Norðurlands eystra 24. nóvember 2006 er tekið fram að R-kvk-nf G-kvk-nf hafi borið fyrir dómi að aksturslag stefnanda hafi verið með þeim hætti að hann hafi svigað aðeins á veginum, ekið yfir að miðju og aftur á sinn vegarhelming. Hann hafi þó ekki farið yfir á rangan vegarhelming. Þegar hún hafi séð bifreiðina sem kom á móti hafi stefnandi verið kominn yfir á öfugan vegarhelming og bifreiðin á móti verið komin yfir á þeirra akrein. Þá hafi stjórnandi rauðu bifreiðarinnar líklega séð bifreið hennar og því fært sig yfir á réttan vegarhelming. Stefnandi hafi einnig farið yfir á sinn vegarhelming, ,,svona hægt og rólega“, en hún myndi þetta þó óljóst. Báðar bifreiðirnar hafi verið að fara yfir á sinn rétta vegarhelming þegar áreksturinn varð.

A-kvk-nf Ý-kvk-nf G-kvk-nf bar fyrir lögreglu að sér hefði fundist aksturslag stefnanda skrýtið, en bifreið hans hafi rásað milli akreina og einnig verið ekið mikið á miðjum veginum. Þær hafi verið búnar að aka á eftir henni í um 15-20 mínútur og þá hafi sér fundist sem hraði hennar hafi aukist og hafi bilið milli bifreiðanna lengst. Hún hafi séð rauða fólksbifreið koma á móti. Bifreið stefnanda hafi verið ,,mikið á öfugum hluta vegarins“ þegar rauðu fólksbifreiðinni hafi verið ekið yfir á þeirra vegarhelming, eins og til að forðast hana. Síðan hafi ökumaðurinn ef til vill séð til þeirra og þá beygt til hægri til að fara yfir á réttan vegarhelming. Þá hafi bifreið stefnanda verið rykkt til hægri, til að komast á réttan vegarhelming. Hún hafi heyrt hemlahljóð og bifreiðirnar síðan skollið saman á miðjum veginum.

Í framangreindum dómi er rakið að A-kvk-nf Ý-kvk-nf hafi borið að hún hafi fyrst séð rauðu bifreiðina þegar hún kom yfir á rangan vegarhelming. Stefnandi hafi farið yfir á rangan vegarhelming áður en rauðu bifreiðinni var ekið inn á rangan vegarhelming. Rauða bifreiðin hafi sveigt aftur til hægri og stefnandi líklega kippt í stýrið og farið yfir á sinn vegarhelming. Áreksturinn hafi orðið á miðjum veginum.

Í nefndum dómi er einnig rakinn framburður vitnisins S-kk-ef H-kk-ef um að hafa ekið á um 90 km/klst hraða á suðurleið. Rauðu bifreiðinni, sem lenti í árekstrinum, hafi verið ekið fram úr honum öðru hvoru megin við Moldhaugaháls. Hann hafi vikið vel til hægri en samt sem áður hafi bifreiðinni verið ekið mjög nærri er hún fór fram úr. Bifreiðinni hafi verið ekið hraðar en 90 km/klst og dregið hafi fljótt í sundur.

Í málinu liggja frammi ljósmyndir sem G-kk-nf S-kk-nf S-kk-nf lögreglumaður tók af vettvangi og vettvangsuppdráttur, gerður af L-kk-þgf G-kk-þgf H-kk-þgf lögreglumanni. Báðir lögreglumennirnir komu hér fyrir dóm og staðfestu þessi gögn.

Á vettvangsuppdrætti L-kk-ef G-kk-ef eru dregin hemlaför eftir bifreið ákærða, um 15-18 metra löng. Förin liggja á röngum vegarhelmingi miðað við akstursstefnu. Enda þau um 2-3 metra frá þeim stað þar sem bifreiðirnar stöðvuðust og liggja þaðan skriðför að afturenda bifreiðar stefnanda, sem stöðvaðist með vinstra afturhjól örlítið vinstra megin við miðlínu á vegi. Bifreiðin snýr í rétta akstursstefnu þar sem hún stöðvaðist, en framendi hennar vísar örlítið til hægri. Uppdrátturinn sýnir um 14-17 metra hemlaför eftir bifreiðina PZ-448 á réttum vegarhelmingi þeirrar bifreiðar. Hún snýr þversum á veginum, með framendann klesstan fremst að vinstri hlið bifreiðar stefnanda.

Nefnd hemla- og skriðför eru ekki skýr á ljósmyndum af vettvangi.

Í framangreindum dómi Héraðsdóms Norðurlands eystra er rakið að fyrir dóminn hafi komið Þ-kk-nf F-kk-nf, dómkvaddur matsmaður, skoðunarmaður Frumherja hf. á Akureyri, sem hafi gert rannsókn á bifreiðunum eftir slysið. Aðspurður hafi hann sagt að sig minnti að báðar bifreiðirnar hefðu verið búnar ABS hemlum, sem virki þannig að hjól læsist ekki fyrr en komið sé niður í 10-15 km/klst. Því eigi bifreiðir með slíkan búnað varla að skilja eftir sig hemlaför, þau komi ekki fyrr en eftir að hjólunum hafi verið læst.

Nefndur Þ-kk-nf kom ekki hér fyrir dóm við meðferð þessa máls og liggur ekkert annað fyrir en þessi athugasemd hans því til sönnunar að engin för myndist við nauðhemlun bifreiða með ABS hemlabúnað. Það er hins vegar líkleg skýring á því hve förin eru óskýr á ljósmyndum, að daufari för myndist eftir hemlun bifreiða með slíka hemla. Til þess verður að líta að greindir lögreglumenn skoðuðu vettvang þegar eftir slysið og eru hemlaför dregin upp á grundvelli skoðunar á staðnum. Verður ekki talið að sýnt hafi verið fram á það að lögregla hafi ranglega metið það svo á vettvangi að förin hafi verið eftir bifreiðirnar. Verður að miða við það í þessu máli að vettvangsteikningin sýni hemlaför eftir viðkomandi bifreiðir.

Í málinu liggur frammi sá hluti skýrslu Rannsóknarnefndar umferðarslysa árið 2005 sem varðar þetta slys. Niðurstaða nefndarinnar er að ljóst hafi verið að stefnandi hafi farið yfir á öfugan vegarhelming. Telur nefndin sennilegast að stefnandi hafi dottað eða sofnað. Forstöðumaður nefndarinnar, Á-kk-nf K-kk-nf M-kk-nf, gaf skýrslu símleiðis hér fyrir dómi. Kvaðst hann hafa skoðað vettvang morguninn eftir að slysið varð. Hann vísaði á far eða ákomu á veginum, sem sést á ljósmynd vinstra megin og fyrir aftan bifreið stefnanda þar sem hún hafði stöðvast eftir slysið. Taldi hann að farið hefði myndast við það að önnur hvor bifreiðin hefði skollið niður í veginn við áreksturinn, en kvaðst ekki geta lagt mat á það nánar hvor bifreiðin hefði myndað farið. Far þetta er örlítið vinstra megin við miðlínu vegarins, miðað við akstursstefnu stefnanda.

Niðurstaða nefndarinnar virðist einkum byggð á vettvangsuppdrætti lögreglu og með hliðsjón af framburði vitna. Líta verður á það sem tilgátu hennar að stefnandi hafi dottað eða sofnað.

Ekki er leitt í ljós að stefnandi hafi ekið svo hratt að það verði metið honum til gáleysis, enda var bil milli bifreiða ekki meira en svo að ökumaður bifreiðar sem kveðst hafa ekið á eftir honum á um 100 km/klst náði ekki að stöðva í tæka tíð.

Dómurinn telur að staðsetning bifreiðanna er þær höfðu stöðvast eftir áreksturinn verði ekki talin sönnun um að áreksturinn hafi orðið á réttum vegarhelmingi miðað við akstursstefnu stefnanda, þar sem hraði, stefna og þyngd ökutækjanna er þau skullu saman hefur væntanlega haft samvirkandi áhrif á það hvar þau stöðvuðust að lokum.

Samkvæmt þessu verður að miða við vettvangsteikningu lögreglu og álykta að bifreið stefnanda hafi verið á röngum vegarhelmingi er bifreiðirnar skullu saman. Fær það einnig stoð í framburði ökumanns og farþega bifreiðar sem var ekið rétt á eftir bifreið stefnanda, sem rakinn er hér að framan. Framburður sömu vitna hljóðar um að stefnandi hafi á leið niður Öxnadal, áður en slysið varð, ekið nokkuð inn á miðju vegarins af og til og jafnvel yfir á rangan vegarhelming.

Nefnd vitni bera einnig að þau hafi séð bifreiðina PZ-448 á röngum vegarhelmingi áður en áreksturinn varð. Verður að miða við þann framburð. Af frásögn vitnanna má ráða að þau geta sér þess til að ökumaður bifreiðarinnar hafi reynt að sveigja frá bifreið stefnanda sem hafi verið ekið á öfugum vegarhelmingi, en fært sig aftur yfir á sinn vegarhelming þar sem önnur bifreið hafði verið sjáanleg á móti. Stefnandi hafi þá reynt að sveigja yfir á réttan vegarhelming og við það hafi áreksturinn orðið á miðjum veginum. Erfitt er að leggja mat á það hvers vegna bifreiðinni PZ-448 var ekið yfir á rangan vegarhelming. Hins vegar verður ekki fram hjá því horft að samkvæmt vettvangsteikningu lögreglunnar var bifreiðin PZ-448 á réttum vegarhelmingi er hemlun hennar hófst, en stefnandi hemlaði bifreið sína á röngum vegarhelmingi og var enn á honum er bifreiðirnar skullu saman. Verður að láta það ráða niðurstöðu málsins að bifreiðirnar rákust samkvæmt þessu saman á röngum vegarhelmingi miðað við akstursstefnu stefnanda og virða honum það til sakar. Þar sem hemlaför bifreiðarinnar PZ-448 gefa til kynna að henni var að minnsta kosti ekið á réttum vegarhelmingi þann spöl sem þau sýna áður en áreksturinn varð þykir ekki nægilega sýnt fram á að leggja eigi sök á ökumann hennar að einhverju leyti. Verða stefndu eftir þessu sýknuð af dómkröfum stefnanda.

Eftir atvikum þykir rétt að hver aðili beri sinn kostnað af rekstri þessa máls.

Dóm þennan kveður upp E-kk-nf S-kk-nf héraðsdómari. Gætt var ákvæða 1. mgr. 115. gr. laga nr. 91/1991 áður en dómur var kveðinn upp.

D Ó M S O R Ð :

Stefndu, D-kk-nf V-kk-nf, Þ-kk-nf V-kk-nf og Sjóvá-Almennar tryggingar hf., eru sýkn af kröfum stefnanda, S-kk-ef G-kk-ef.

Málskostnaður fellur niður.

E-kk-nf S-kk-nf.