S-2872/2020

Dómur:

Mál þetta, sem dómtekið var 17. desember sl., er höfðað með ákæru lögreglustjórans á Suðurnesjum 12. október 2020 á hendur ákærða, Ö-kk-þgf R-kk-þgf S-kk-þgf, kt. [...], með óskráð lögheimili en dvalarstað að [...], Reykjavík;

„fyrir gripdeild, með því að hafa laugardaginn 27. júní 2020, að [...] í Reykjanesbæ, tekið 993.000 krónur í reiðufé ófrjálsri hendi og hlaupið með reiðuféð í burtu af vettvangi.

Telst þessi háttsemi ákærða varða við 245. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Með framhaldsákæru 14. desember 2020, sem lögð var fram við þingfestingu málsins þann dag og kynnt ákærða í þinghaldi 17. sama mánaðar, var aukið við ákæru á hendur ákærða frá 12. október 2020 með þeim hætti að í lok ákærunnar kæmi fram eftirfarandi einkaréttarkrafa;

„Í málinu gerir G-kk-nf G-kk-nf lögmaður f.h. umbjóðanda hans A, kt. [...] þá kröfu að ákærði verði dæmdur til að greiða kröfuhafa A kr. 993.000, auk vaxta samkvæmt 8. gr. vaxtalaga nr. 38/2001 frá 1. júlí til 7. ágúst 2020 en síðan dráttarvaxta samkvæmt III. kafla vaxtalaga frá þeim degi til greiðsludags.“

Kröfur ákærða í málinu eru þær að honum verði gerð sú vægasta refsing sem lög leyfa. Hvað bótakröfu kröfuhafa varðar þá hafnar ákærði bótakröfunni og krefst þess að framhaldsákæru lögreglustjóra verði vísað frá dómi.

Farið var með mál þetta samkvæmt 164. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og var málið tekið til dóms án frekari sönnunarfærslu eftir að sækjanda og verjanda ákærða hafði verið gefinn kostur á að tjá sig um lagaatriði máls og ákvörðun viðurlaga. Þá var sækjanda, lögmanni kröfuhafa og verjanda jafnframt gefinn kostur á að tjá sig um þá kröfu ákærða að framhaldsákærunni verði vísað frá dómi.

Forsendur og niðurstaða:

Svo sem áður greinir hefur ákærði játað sök í málinu. Að mati dómsins samrýmist játning hans framlögðum gögnum. Brot ákærða telst því sannað og er það réttilega heimfært til refsiákvæða í ákæru.

Með bréfi lögreglustjórans á Suðurnesjum 9. júlí 2020 var kröfuhafa gefinn kostur á að koma að einkaréttarkröfu við rannsókn lögreglu. Í bréfinu, sem áritað er af kröfuhafa um staðfestingu á móttöku þess, kom fram að áríðandi væri að krafan bærist lögreglu innan 14 daga frá dagsetningu bréfsins. Fyrir liggur að krafan barst lögreglustjóra ekki fyrr en með bréfi lögmanns kröfuhafa 9. desember sl. Kröfuna er því ekki að finna í ákæru lögreglustjóra sem gefin var út 12. október 2020. Við þingfestingu málsins 14. desember sl. lagði lögreglustjóri hins vegar fram framhaldsákæru, útgefna þann sama dag, þar sem aukið er við ákæru málsins með kröfu kröfuhafa. Af hálfu ákærða var bótakröfunni mótmælt og þess krafist að framhaldsákærunni yrði vísað frá dómi. Var þessi afstaða ákærða áréttuð í þinghaldi 17. sama mánaðar.

Samkvæmt 1. mgr. 172. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála getur brotaþoli og hver sá annar sem telur sig hafa öðlast kröfu að einkarétti á hendur sakborningi vegna refsiverðrar háttsemi hans leitað dóms um hana í sakamáli eftir því sem nánar er ákveðið í XXVI. kafla laganna. Samkvæmt fyrri málslið 1. mgr. 173. gr. sömu laga skal kröfu eftir 1. mgr. 172. gr. komið á framfæri við lögreglu meðan á rannsókn máls stendur eða við ákæranda áður en ákæra er gefin út. Heimilt er þó eftir síðari málslið málsgreinarinnar að koma kröfu á framfæri við ákæranda eftir útgáfu ákæru ef fullnægt er skilyrðum 1. mgr. 153. gr. laganna til útgáfu framhaldsákæru í máli eða ákærði samþykki, enda sé að öðru leyti fullnægt skilyrðum þess að hafa megi slíka kröfu uppi í málinu.

Í fyrri málslið 1. mgr. 153. gr. laga nr. 88/2008 er mælt fyrir um að ákærandi geti breytt eða aukið við ákæru með útgáfu framhaldsákæru til að leiðrétta augljósar villur eða ef upplýsingar, sem ekki lágu fyrir þegar ákæra var gefin út, gefa tilefni til. Framhaldsákæru skal gefa út svo fljótt sem verða má eftir að þörfin á henni var kunn en þó í síðasta lagi tveimur vikum fyrir aðalmeðferð máls, nema ákærði samþykki að það sé gert síðar, sbr. síðari málslið málsgreinarinnar.

Fyrir liggur samkvæmt framansögðu að ákærði veitti ekki samþykki sitt til að einkaréttarkrafa kröfuhafa kæmist að í málinu eftir útgáfu ákæru. Að mati dómsins getur útgáfa framhaldsákæru með einkaréttarkröfu kröfuhafa ekki talist vera leiðrétting á augljósri villu í ákæru. Þá fær dómurinn ekki séð að ástæður þess að það dróst af hálfu kröfuhafa að setja fram kröfuna við lögreglu megi rekja til þess að vantað hafi upplýsingar henni tengdar við útgáfu ákæru. Samkvæmt öllu þessu þykir áðurgreindum skilyrðum fyrri málsliðar 1. mgr. 153. gr. laga 88/2008 til útgáfu framhaldsákæru 14. desember 2020 með einkaréttarkröfu kröfuhafa ekki hafa verið fullnægt. Samkvæmt því ber að vísa framhaldsákæru lögreglustjóra frá dómi, sbr. til hliðsjónar dóm Hæstaréttar Íslands í máli 757/2013.

Samkvæmt vottorði sakaskrár ríkisins á ákærði nokkurn sakaferil að baki. Á árinu 2017 var ákvörðun um refsingu hans frestað skilorðsbundið í tvö á vegna þjófnaðar. Með dómi Héraðsdóms Suðurlands 29. apríl 2019 var ákærða gert að sæta fangelsi í 30 daga, skilorðsbundið í tvö ár, vegna ýmissa brota, þar með talið þjófnaðar. Með dómnum var eldri skilorðsdómur tekinn upp og málin dæmd í einu lagi. Í dómi héraðsdóms 18. september 2019 var ákærða ekki gerð sérstök refsing vegna þjófnaðar. Var dómurinn hegningarauki við eldri dóm. Með dómum 21. október 2019 og 29. nóvember 2019 voru ákærða gerðar sektir vegna umferðarlagabrota og 13. ágúst 2020 var ákærða með dómi gert að greiða sekt fyrir slíkt brot. Í öllum þremur tilvikunum var skilorðsdómurinn frá 29. apríl 2019 látinn haldast.

Með broti sínu nú rauf ákærði skilorð dóms Héraðsdóms Suðurlands frá 29. apríl 2019. Samkvæmt því og með vísan til 60. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 verður dómurinn tekinn upp og ákærða ákveðin refsing í einu lagi fyrir bæði málin samkvæmt fyrirmælum 77. gr. almennra hegningarlaga, og einnig 78. gr. sömu laga vegna dómsins frá 13. ágúst 2020.

Ákærði hefur játað sök í málinu og er honum virt það til málsbóta. Hann á hins vegar nokkurn sakaferil að baki, meðal annars auðgunarbrot. Samkvæmt því og öðru framangreindu þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í þrjá mánuði. Þegar litið er til skilorðsrofa ákærða og lýstrar afstöðu hans til bótakröfu kröfuhafa þrátt fyrir að hafa skýlaust játað heimildarlausa töku þeirra fjármuna sem krafan vísar til þykja ekki efni til þess að skilorðsbinda refsinguna.

Á grundvelli sakfellingar ákærða, sbr. 1. mgr. 235. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, verður ákærða gert að greiða sakarkostnað málsins. Ákærði dæmist því til að greiða þóknun skipaðs verjanda síns, I-kk-ef F-kk-ef Á-kk-ef lögmanns, sem hæfilega þykir ákveðin að virtu umfangi málsins og með hliðsjón af tímaskýrslu verjanda með þeim hætti sem í dómsorði greinir.

Dóm þennan kveður upp K-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari.

Dómsorð:

Ákærði, Ö-kk-nf R-kk-nf S-kvk-nf, sæti fangelsi í þrjá mánuði.

Framhaldsákæru lögreglustjórans á Suðurnesjum, útgefinni 14. desember 2020, er vísað frá dómi.

Ákærði greiði þóknun skipaðs verjanda síns, I-kk-ef F-kk-ef Á-kk-ef lögmanns, 344.100 krónur að virðisaukaskatti meðtöldum.

K-kk-nf H-kk-nf

Á grundvelli sakfellingar ákærða, sbr. 1. mgr. 235. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, verður ákærða gert að greiða sakarkostnað málsins. Ákærði dæmist því til að greiða þóknun skipaðs verjanda síns, I-kk-ef F-kk-ef Á-kk-ef lögmanns, sem hæfilega þykir ákveðin að virtu umfangi málsins og með hliðsjón af tímaskýrslu verjanda með þeim hætti sem í dómsorði greinir.

Dóm þennan kveður upp K-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari.

Dómsorð:

Ákærði, Ö-kk-nf R-kk-nf S-kvk-nf, sæti fangelsi í þrjá mánuði.

Framhaldsákæru lögreglustjórans á Suðurnesjum, útgefinni 14. desember 2020, er vísað frá dómi.

Ákærði greiði þóknun skipaðs verjanda síns, I-kk-ef F-kk-ef Á-kk-ef lögmanns, 344.100 krónur að virðisaukaskatti meðtöldum.

K-kk-nf H-kk-nf