S-316/2015

Mál þetta, sem þingfest var 22. október 2015 og dómtekið 2. mars 2016, er höfðað með ákæru lögreglustjórans á Suðurlandi, dagsettri 9. september 2015, á hendur A og Ó-kk-þgf H-kk-þgf W-kk-þgf, til heimilis að Lækjarbakka 3, Sveitarfélaginu Skagafirði;

„fyrir líkamsárásir

fyrir utan skemmtistaðinn Hvíta húsið að Hrísmýri 6 á Selfossi, aðfaranótt sunnudagsins 16. nóvember 2014, gegn ákærða A með því að hafa veist að B, slegið hann í efri hluta líkama og gegn ákærða Ó-kk-þgf með því að hafa örskömmu síðar slegið í andlit brotaþola; með þeim afleiðingum að brotaþoli hlaut eymsli um líkamann, blóðnasir, yfirborðssár á nefi, marbletti fyrir neðan auga og bólgu yfir nefi.

Teljast brot ákærðu varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940.

Þess er krafist að ákærðu verði dæmdir til refsingar og til greiðslu alls

sakarkostnaðar.“

Ákærði A krefst þess aðallega að hann verði sýknaður af öllum kröfum ákæruvaldsins, en til vara vægustu refsingar sem lög frekast leyfa.

Ákærði Ó-kk-nf H-kk-nf W-kk-nf krefst þess aðallega að hann verði sýknaður af öllum kröfum ákæruvaldsins, en til vara vægustu refsingar sem lög frekast leyfa.

Verjendur beggja ákærðu krefjast málsvarnarlauna og að þau greiðist úr ríkissjóði.

Málsatvik

Í frumskýrslu lögreglu kemur fram að klukkan 00:55 aðfaranótt sunnudagsins 16. nóvember 2014 hafi lögreglu borist tilkynning um slagsmál fyrir utan skemmtistaðinn Hvíta húsið á Selfossi og að dyravörður hafi verið sleginn í andlitið. Við komu á vettvang hafi lögregla fengið upplýsingar um töluverð slagsmál fyrir utan skemmtistaðinn. Lögregla hafi rætt við B, dyravörð og brotaþola í máli þessu, sem hafi verið með blóðnasir og greint frá því að ákærði Ó-kk-nf hefði slegið sig í andlitið þegar brotaþoli hafi meinað honum inngöngu inn á skemmtistaðinn, en við það hafi umræddur Ó-kk-nf ekkert kannast.

Þá segir í frumskýrslu að nafngreindur maður, sem hafi verið með minniháttar áverka í andliti, hafi greint lögreglu frá því að ákærði A hafi veist að honum, en við það hafi ákærði ekki kannast. Í frumskýrslu lögreglu kemur einnig fram að annar nafngreindur maður, sem farið hafi úr axlarlið þegar hann reyndi að stöðva slagsmálin, hafi verið fluttur með sjúkrabifreið á heilsugæsluna, en ekkert liggi fyrir hverjir hafi tekið þátt í umræddum átökum. Loks er tilgreint í frumskýrslu að vitni að átökunum hafi verið C og D, en þar sem miklar róstur hafi verið á vettvangi hafi lögreglu ekki reynst unnt að ræða við vitnin.

Þann 24. nóvember 2014 mætti brotaþoli á lögreglustöð og lagði fram kæru á hendur ákærðu í máli þessu. Ákærði Ó-kk-nf var yfirheyrður hjá lögreglu 8. desember 2014, en ákærði A 20. mars 2015. Lögregla yfirheyrði sjö vitni í nóvember 2014 og fimm vitni í desember sama ár. Á sama tíma ræddi lögregla einnig við tíu önnur vitni.

Meðal gagna málsins er vottorð frá heilsugæslunni í Árbæ undirritað af E lækni. Þar er haft eftir brotaþola að hann hafi gengið á milli tveggja manna í slagsmálum. Hafi þá ekki viljað betur til en að annar þeirra hafi slegið til brotaþola, a.m.k. fimm skipti í andlitið. Brotaþoli hafi náð að losa sig en þá hafi vinur árásarmannsins komið að og veitt brotaþola þungt högg frá hægri hlið í andlitið þannig að brotaþoli hafi fengið glóðarauga og miklar blóðnasir. Þá segir í læknisvottorði: „Við skoðun nú 5 dögum síðar er enn yfirborðssár á nefi hægra megin. Sýnir ljósmynd á síma af áverkanum sem tekin var um klukkustund eftir árásina og kemur lýsing hans saman við áverka á ljósmynd. Missti ekki meðvitund, vankaðist. Nú liðnir 5 dagar, enn marblettir fyrir neðan auga. Væg bólga yfir nefi. Hörð fyrirferð þreifast [sic] á nefi hægra megin. Mögulega nefbrotinn. Aðeins stífur yfir hálsinum.“ Í lok vottorðsins kemur fram að brotaþoli hafi leitað á heilsugæslu á fyrsta opnunardegi eftir verkfall, en heilsugæslan hafi ekki verið opin frá því að honum voru veittir þeir áverkar sem að ofan er lýst. Þá eru meðal rannsóknargagna ljósmyndir sem móðir brotaþola mun hafa sent lögreglu þann 19. desember 2014. Um er að ræða 14 myndir af andliti brotaþola, sagðar teknar tveimur klukkustundum, fimm klukkustundum og viku eftir hina ætluðu árás. Einnig eru tvær myndir, sem sagðar eru teknar tveimur klukkustundum eftir árásina, af bol brotaþola.

Ákærðu gáfu skýrslur við aðalmeðferð málsins þann 23. febrúar sl. Einnig gáfu skýrslur vitnin B, brotaþoli í máli þessu, F, G, H, I, D, J, K, L, lögreglumennirnir M og N og E læknir. Fresta varð aðalmeðferð þar sem þrjú vitni mættu ekki fyrir dóm og var henni framhaldið 2. mars sl. Þá gáfu skýrslu vitnin O og R. Ákæruvaldið féll frá því að leiða S sem vitni.

Framburður ákærðu og vitna fyrir dómi verður ekki rakinn sérstaklega, en vikið að honum í niðurstöðukafla að því leyti sem þörf krefur til úrlausnar málsins.

Niðurstaða

Ákærðu, sem báðir neita sök, greindu frá því að til ryskinga hafi komið milli manna sem staðið hafi í röð fyrir utan skemmtistaðinn Hvíta húsið umrætt sinn. Lýsti ákærði A ástandinu fyrir framan skemmtistaðinn sem hópslagsmálum og ákærði Ó-kk-nf kvað allt hafa farið í háaloft. Fær það stoð í framburði tíu af þeim ellefu vitnum sem voru á staðnum og gáfu skýrslu fyrir dómi sem og framburði lögreglumanna sem komu á vettvang. Þá er óumdeilt í máli þessu að brotaþoli, sem var við dyravörslu á skemmtistaðnum umrætt sinn, hafi farið út af skemmtistaðnum í þeim tilgangi að stöðva átök. Frá upphafi rannsóknar málsins hafa báðir ákærðu alfarið neitað að hafa veist að brotaþola í umrætt sinn. Ákærði A kvaðst á einhverjum tímapunkti hafa ýtt við manni, hugsanlega brotaþola, með því að setja hendur á brjóstkassa viðkomandi. Ákærði Ó-kk-nf kvaðst hafa ýtt við strák sem hafi verið að ryðjast fram fyrir í röðinni. Í stympingunum hafi tekið sig upp meiðsli í hendi sem ákærði Ó-kk-nf kvaðst hafa fengið skömmu fyrir umrætt kvöld þegar hann hafi dottið af hestbaki. Sé það skýring þess að hann hafi fengið kaldan bakstur á höndina inni á skemmtistaðnum síðar um nóttina. Framburður ákærðu hjá lögreglu var í öllum meginatriðum samhljóða framburði þeirra fyrir dómi.

Eins og áður greinir gáfu ellefu vitni skýrslu fyrir dómi en þau voru öll nærri vettvangi í umrætt sinn. Brotaþoli kvaðst á umræddum tíma hvorki hafa þekkt til ákærða A né ákærða Ó-kk-ef, en hafa bent lögreglu á vettvangi á þann síðarnefnda og staðfesti vitnið M lögreglumaður það fyrir dómi. Brotaþoli lýsti atvikum fyrir dómi og hjá lögreglu þannig að hann hafi farið ásamt R dyraverði út af skemmtistaðnum til að stöðva slagsmál en hafi þá orðið fyrir barsmíðum af hálfu ákærðu. Í skýrslutöku hjá lögreglu þann 24. nóvember 2014 kvað brotaþoli ákærða A, sem þá hafi staðið beint fyrir framan brotaþola, hafa ráðist að sér og slegið 4-5 sinnum með krepptum hnefa hægri handar í vinstri hendi og öxl með þeim afleiðingum að brotaþoli varð aumur. Brotaþoli kvaðst hafa náð að ýta ákærða A frá sér en þá hafi ákærði Ó-kk-nf komið hægra megin að brotaþola og kýtt eitt högg í andlit brotaþola með krepptum hnefa og hafi höggið lent á nefi og augabrún og hafi fossblætt úr nefi. Læknir hafi talið brotaþola vera nefbrotinn og þá hafi hann fengið glóðarauga á bæði augu, bólgu og orðið stífur í hálsi.

Fyrir dómi lýsti brotaþoli atvikum á þann veg að ákærði A hafi ráðist að sér og kýlt sig a.m.k. fimm þung högg með krepptum hnefa sem hafi lent í öxl hans og höfði. Aðspurður um framburð hans hjá lögreglu um að höggin hafi lent í öxl og handlegg kvaðst brotaþoli hafa varið höfuð sitt með höndunum, höggin hafi lent á þeim og kvaðst brotaþoli ekki vita hvort honum hafi tekist að verja höfuð sitt að öllu leyti. Í beinu framhaldi af þessu hafi ákærði Ó-kk-nf komið að og nefbrotið brotaþola með því að slá hann eitt þungt högg með krepptum hnefa á nefið og hafi strax fossblætt úr nefinu, auk þess sem nefið hafi bólgnað og brotaþoli fengið glóðarauga á bæði augu. Eftir höggið kvaðst brotaþoli hafa farið af vettvangi og hringt í lögreglu. Brotaþoli kvaðst hafa haldið áfram að vinna en farið fyrr heim. Þá hafi hann leitað læknis strax og læknavakt hafi opnað eftir verkfall og í framhaldinu kært málið til lögreglu.

Vitnið og dyravörðurinn R, sem kvaðst á umræddum tíma hafa þekkt hvorugan ákærðu, staðfesti að hafa verið við störf í umrætt sinn en kvaðst að öðru leyti ekkert muna eftir atvikum. Vitnið kannaðist við að hafa gefið skýrslu hjá lögreglu nokkrum dögum eftir atburðinn en atvik rifjuðust ekki upp fyrir vitninu þegar honum var kynnt samantekt lögreglu af framburði hans. Hinn dyravörðurinn, F, sem kvaðst á umræddum tíma hafa þekkt hvorugan ákærðu, kvaðst hafa verið staddur í anddyri skemmtistaðarins, og hafa séð brotaþola verja sig með því að grípa um höfuð sitt og mann, sem brotaþoli hafi síðar sagt honum að hafi verið ákærði A, kýla brotaþola 5-6 högg í síðu brotaþola rétt fyrir ofan mjaðmir. Vitnið kvaðst hafa hitt brotaþola einhverju síðar um nóttina inni í eldhúsi og þá séð að blætt hafi úr nefi brotaþola.

Vitnin J, K og ökumaðurinn L, voru í bifreið sem lagt hafi verið skammt frá inngangi að skemmtistaðnum hægra megin og ekki höfðu neytt áfengis, lýstu því að hafa ekki komist af vettvangi á bifreiðinni vegna slagsmála við bifreiðina. Vitnið J, sem kvaðst á umræddum tíma hafa þekkti hvorugan ákærðu, kvað slagsmálin hafa verið bæði fyrir framan og við hliðina á bifreiðinni og taldi vitnið að nokkrir menn hafi fengið á sig högg í þessum átökum. Vitnið K, sem kvaðst á umræddum tíma hafa þekkt hvorugan ákærðu, kvað slagsmálin hafa verið harkaleg og hafi þeim vinkonunum þótt erfitt að horfa upp á þau. Vitnið L, sem kvaðst á umræddum tíma hafa þekkt hvorugan ákærðu, sagði alla hafa verið að lemja alla. Vitnin J og K lýstu atlögu að dyraverði skemmtistaðarins. Vitnið J kvaðst muna eftir að ráðist hafi verið á brotaþola en ekki muna hvort þar voru að verki einn eða tveir menn. Hins vegar rifjaðist upp fyrir vitninu þegar henni var kynntur framburður hennar hjá lögreglu að hafa séð umrædda menn reyna að taka dyravörðinn hálstaki og hafi þeir m.a. lamið hann í hnakkann. Vitnið K kvað tvo eða þrjá menn hafa ráðist að brotaþola og ítrekað lamið hann harkalega. Gat vitnið ekki staðfest að um hafi verið að ræða tvo menn eins og vitnið greindi frá í skýrslutöku hjá lögreglu. Vitnið L kvaðst muna eftir að sparkað hafi verið í einhvern, en nánar gat vitnið ekki gert grein fyrir atvikum.

Vitnið H, sem kvaðst á umræddum tíma hafa þekkt hvorugan ákærðu, kvaðst hafa verið undir áhrifum áfengis umrætt kvöld, mundi eftir að dyravörður hafi verið sleginn einu höggi, líklega í andlitið, og minnti vitnið að hafa séð blóð á nefi hans. Vitnið gat ekki greint frá því hver hafi þar verið að verki.

Vitnið D, sem kvaðst á umræddum tíma hafa þekkt hvorugan ákærðu og að hafa verið undir áhrifum áfengis umrædda nótt, lýsti því fyrir dómi að dyravörðurinn hafi sett hendur yfir höfuð sitt til að verjast en fengið 2-3 hnefahögg í andlitið og hafi blætt úr nefi hans. Vitnið bar með sama hætti hjá lögreglu að því undanskildu að þar lýsti vitnið aðeins einu höggi.

Vitnið G, sem kvaðst á umræddum tíma hafa þekkt báða ákærðu, kvaðst hafa verið undir áhrifum áfengis og staðið í röðinni fyrir framan skemmtistaðinn lýsti atlögu meðal annars af hálfu ákærða A að manni sem hafi verið þarna á staðnum. Í þeim tilgangi að stöðva ákærða A hafi brotaþoli komið út og þá hafi ákærði veitt brotaþola einhver högg en vitnið mundi ekki hvar þau hafi lent. Nánar aðspurður kvað vitnið að ekki hafi verið um að ræða mörg högg af hálfu ákærða A, engar svokallaðar kýlingar, meira ýtingar í axlarhæð. Vitnið kvað brotaþola hafa borið fyrir sig hendurnar en aldrei hafa slegið til mannanna. Fram kom hjá vitninu að fjöldi manna hafi verið þarna í kring. Þegar brotaþola hafði tekist að róa ákærða A hafi ákærði Ó-kk-nf komið að og veitt brotaþola, sem hafi verið úti á bílaplaninu rétt við innganginn, fast högg með krepptum hnefa hægri handar sem lent hafi í andliti brotaþola. Aðspurður kvaðst vitnið ekki hafa séð áverka á brotaþola enda hafi brotaþoli strax farið inn aftur.

Vitnið I, sem kvaðst á umræddum tíma hafa þekkt báða ákærðu og hafa verið undir áhrifum áfengis umrætt kvöld, lýsti því að brotaþoli hafi fengið högg í andlitið en ekki muna hvor ákærðu veitti það högg. Vitnið bar með sama hætti um atvik í skýrslutöku hjá lögreglu.

Vitnið O, sem kvaðst á umræddum tíma hafa þekkt ákærða A en ekki ákærða Ó-kk-þf, kvaðst einnig hafa verið undir áhrifum áfengis umrætt kvöld. Vitnið kvaðst hafa séð báða ákærðu ásamt fjölda fólks fyrir utan skemmtistaðinn umrætt sinn. Þá kvaðst vitnið hafa séð að sparkað hafi verið í andlit kunningja hans, brotaþola í máli þessu, og minnti vitnið að þar hafi ákærði A verið að verki. Nánar lýsti vitnið atvikum þannig að hné árásarmannsins hafi farið í andlit brotaþola. Framburður vitnisins hjá lögreglu nokkrum dögum eftir atburðinn var á annan veg, þ.e. ákærði Ó-kk-nf hafi kýlt brotaþola eitt högg með krepptum hnefa og brotaþoli fengið blóðnasir.

Framburður vitna fyrir dómi um þátt ákærðu í hinni ætluðu atlögu gegn brotaþola fyrir utan skemmtistaðinn umrædda nótt er nokkuð misvísandi. Skýringar þess má án efa rekja til þess að nokkuð er um liðið frá umræddum atburði, eða um 15 mánuðir, fjölmenni var fyrir utan skemmtistaðinn, stympingar manna í milli, almenn ölvun og mörg vitni undir áhrifum áfengis.

Af framansögðu virtu, þess að ekki var samræmi í framburði brotaþola hjá lögreglu og fyrir dómi hvað varðar ætlaðan hlut ákærða A, þykir gegn eindreginni neitun ákærða A og þess að framburður vitna um ætlaðan þátt ákærða A er um margt óljós og ekki í innbyrðis samræmi, hefur ákæruvaldinu að mati dómsins, sbr. 108. og 109. gr. laga nr. 88/2008, ekki tekist að færa fram lögfulla sönnun fyrir því að ákærði A hafi slegið brotaþola í efri hluta líkama eins og lýst er í ákæru. Ákærði A er því sýkn af öllum kröfum ákæruvaldsins í máli þessu.

Hins vegar þykir hafið yfir skynsamlegan vafa með vísan til framburðar brotaþola og vitnanna F, H, D og E læknis að brotaþoli hafi í umrætt sinn, þegar hann reyndi að stilla til friðar, fengið högg á andlitið þannig að blætt hafi úr nefi. Þá bar vitnið E fyrir dómi að áverki á nefi brotaþola samræmdist lýsingu brotaþola á því að hann hafi fengið högg frá hægri. Að mati vitnisins hafi verið um að ræða verulega þungt högg og þá sé þekkt að slíkum höggum fylgi glóðarauga. Með hliðsjón af framansögðu, framburði brotaþola og vitnisins G um atlögu ákærða Ó-kk-ef að brotaþola, sem fær að hluta til stoð í framburði vitnanna H og I, þykir hafið yfir skynsamlegan vafa, sbr. 1. mgr. 109. gr. laga nr. 88/2008, að ákærði Ó-kk-nf hafi slegið í andlit brotaþola eins og lýst er í ákæru, með þeim afleiðingum að brotaþoli fékk blóðnasir, yfirborðssár og bólgu á nef og marbletti fyrir neðan auga, og þannig brotið gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákvörðun refsingar

Ákærði Ó-kk-nf H-x-x W-kk-nf hefur unnið sér til refsingar samkvæmt 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Sakarferill ákærða hefur ekki áhrif á ákvörðun refsingar í máli þessu. Refsing ákærða Ó-kk-ef er ákveðin fangelsi í 30 daga, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún niður falla að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði Ó-kk-nf almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Sakarkostnaður

Með vísan til 2. mgr. 218. gr. laga nr. 88/2008, sbr. 216. gr. sömu laga, greiðist úr ríkissjóði sakarkostnaðar samkvæmt yfirliti lögreglu, 64.480 krónur vegna starfa tilnefnds verjanda ákærða A, Þ-kk-ef Þ-kk-ef hdl., á rannsóknarstigi, málsvarnarlaun skipaðs verjanda A, Þ-kk-ef Þ-kk-ef hdl., vegna vinnu verjanda við meðferð málsins fyrir dómi, 859.320 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti og 44.000 krónur í ferðakostnað verjanda.

Með vísan til 1. mgr. 218. gr. laga nr. 88/2008, sbr. 216. gr. sömu laga, greiði ákærði Ó-kk-nf H-kk-nf W-kk-þgf skipuðum verjanda sínum G-kk-þgf S-x-x R-kk-þgf hdl., krónur 859.320 krónur í málsvarnarlaun að meðtöldum virðisaukaskatti vegna vinnu við málið á rannsóknarstigi og fyrir dómi og 55.000 krónur í ferðakostnað verjanda.

M-kvk-nf H-kvk-nf G-kvk-nf, fulltrúi lögreglustjórans á Suðurlandi, flutti málið fyrir ákæruvaldið.

R-kvk-nf T-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð:

Ákærði, A, er sýkn af öllum kröfu ákæruvaldsins í máli þessu.

Ákærði, Ó-kk-nf H-kk-nf W-kk-nf, sæti fangelsi í 30 daga en fresta skal fullnustu refsingarinnar skilorðsbundið í tvö ár frá uppkvaðningu dóms þessa að telja og falli refsingin niður að þeim tíma liðnum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Sakarkostnaður 967.800 krónur greiðist úr ríkissjóði, þ.m.t. málsvarnarlaun verjanda ákærða A, Þ-kk-ef Þ-kk-ef hdl., 859.320 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti og 44.000 króna ferðakostnaður verjanda.

Ákærði Ó-kk-nf H-kk-nf W-kk-nf, greiði málsvarnarlaun verjanda ákærða, G-kk-ef S-x-x R-kk-ef hdl., 859.320 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti og 55.000 krónur í ferðakostnað verjanda.

R-kvk-nf T-kvk-nf