S-2039/2006

Mál þetta, sem dómtekið var 9. mars sl. er höfðað með ákæruskjali lögreglustjórans í Reykjavík, útgefnu, 21. nóvember sl. á hendur ákærða, J-kk-þgf S-kk-þgf S-kk-þgf, kt. 000000-0000, Eyrarvegi 17, Grundarfirði fyrir eftirgreind brot:

I.

Líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 15. janúar 2006 á Smiðjustíg í Reykjavík slegið E-kk-þf O-kk-þf B-kk-þf, kt. 000000-0000, hnefahögg í andlitið með þeim afleiðingum að E-kk-nf O-kk-nf nefbrotnaði.

Telur ákæruvaldið brotið varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20/1981 og 111. gr. laga nr. 82/1998.

II.

Vopnalagabrot, með því að hafa í ofangreint skipti borið hníf á almannafæri.

Telur ákæruvaldið brotið varða við 1. mgr. 30. gr., sbr. 36. gr. vopnalaga nr. 16/1998.

Ákæruvaldið krefst þess að ákærði verði dæmdur til refsingar.

Ákærði krefst sýknu af kröfum ákæruvaldsins, en til vara vægustu refsingar sem lög leyfa. Þá krefst verjandi ákærða málsvarnarlauna að mati dómsins.

Málsatvik.

Samkvæmt frumskýrslu lögreglunnar í Reykjavík frá 15. janúar 2006 var óskað eftir aðstoð lögreglu að Grand Rokk vegna slagsmála og hnífaburðar. Á vettvangi bentu dyraverðir Hverfisbarsins lögreglunni á hvar maður í leðurjakka og hvítum og gráum buxum gekk suður Smiðjustíg að Laugavegi. Sögðu þeir að þessi maður hefði átt í átökum við annan mann og að hann hefði dregið upp hníf og hótað hinum með hnífi. Þegar lögreglan hafi gengið að manninum, ákærða í máli þessu, og ávarpað hann hafi hann brugðist æstur við. Ekki hefði verið að sjá að hann væri með vopn. Ákærði hafi þá gengið að lögreglunni á mjög ógnandi hátt og hefði öskrað á hana. Hann hafi verið tekinn lögreglutökum og færður í handjárn. Í vinstri buxnavasa hafi fundist grár veiðihnífur 23,8 cm að lengd, þar af hafi lengd blaðsins verið 11 sm. Lagt hafi verið hald á hnífinn. Ákærði hafi því næst verið færður í lögreglubifreið. Ekki hafi tekist að hafa upp á manninum sem átt hefði í átökum við þann sem handtekinn var. Vitnunum H-kk-þgf Þ-kk-þgf, dyraverði á Hverfisbarnum, og K-kk-þgf, eiganda Grand Rokks, hefði borið saman um að ákærði hafi átt í átökum við þann sem fór af vettvangi. Sögðu þeir báðir ákærða hafa tekið upp hníf og hótað hinum manninum með honum. Á lögreglustöð kvaðst ákærði hafa lent í átökum við annan mann. Hann hafi ætlað að verja sig gegn frekari árásum og því dregið upp hnífinn. Hann hafi þó ekki ætlað að beita hnífnum, aðeins hóta með honum. Ákærði kvaðst vera undir áhrifum áfengis en kvaðst ekki nota fíkniefni.

Ákærði, J-kk-nf S-kk-nf, gaf skýrslu hjá lögreglunni 15. janúar 2006 og kvaðst hann hafa verið að tala við stelpu, Ö-kvk-þf M-kvk-þf F-kvk-þf, þegar E-kk-nf O-kk-nf B-kk-nf hafi gefið sér hnefahögg á vinstri kjálka. Hann og E-kk-nf hafi þá lent í átökum og hafi ákærði náð að halda honum niðri í smá tund en þegar hann losnaði hafi litið út fyrir að E-kk-nf ætlaði að halda áfram. Ákærði hafi þá tekið upp hníf, sem hann hafi verið með í buxnavasanum og opnað hann. Ákærði kvaðst ekki hafa beint hnífnum að neinum heldur hafi haldið honum niðri þannig að E-kk-nf sæi hann og hætti þessum látum. Ákærði kvaðst hafa borið hnífinn sér til varnar. Ákærði kvaðst hafa verið talsvert ölvaður þegar þetta hafi átt sér stað. Ákærði kvað Ö-kvk-þf M-kvk-þf vera fyrrverandi kærustu sína. Hann kvaðst kannast við E-kk-þf.

E-kk-nf lagði fram kæru hjá lögreglu 19. janúar 2006 á hendur ákærða og skýrði svo frá að hann hefði verið gestur á veitingastaðnum Grand Rokk við Smiðjustíg, nærri Hverfisgötu. Hann kvaðst hafa neytt áfengis en samt ekki verið áberandi ölvaður. Þegar hann hafi komið út af staðnum, hafi hann séð hvar ákærði var að veitast að Ö-kvk-þgf M-kvk-þgf en hún sé vinkona hans. Kvaðst hann hafa vitað hver ákærði var en ekki þekkt hann neitt persónulega. Hann hafi gengið á milli þeirra og stíað þeim í sundur. Þá hafi ákærði ráðist á hann og slegið hann einu föstu hnefahöggi í nefið. E-kk-nf kvaðst E-kk-nf ekki minnast þess að hafa fengið fleiri högg á sig en kærði hafi samt tekið hann hálstaki og hert að uns dyraverðir Hverfisbarsins hafi komið og stíað þeim sundur. E-kk-nf hafi haldið að tekist hefði að róa ákærða niður og hafi farið með honum yfir götuna til að ræða við hann nærri Grand Rokk. Þá hafi ákærði tekið upp hníf og farið að ota og stinga honum að sér. E-kk-nf kvaðst hafa tekist að grípa um hönd ákærða og haldið henni fastri uns dyraverðir Hverfisbarsins komu að nýju og tóku ákærða tökum.

Ákærði, J-kk-nf S-kk-nf, gaf aftur skýrslu hjá lögreglunni, 2. ágúst 2006. Kvað hann E-kk-þf hafa slegið sig fyrst í andlitið umrætt kvöld og hafi ákærði þá slegið hann eitt högg á móti í andlitið. Síðan hafi orðið átök á milli þeirra. Ákærði kvað þá ekki hafa farið yfir götuna til að ræðast við heldur hafi E-kk-nf gengið í burtu frá honum en síðan snúið sér við og gengið í áttina til sín. Hafi það verið þá sem ákærði hafi tekið upp hnífinn þar sem hann hafi óttast að E-kk-nf ætlaði að ráðast á hann aftur. Ákærði kvað það vel geta stemmt að áverkinn sem E-kk-nf fékk á nefið væri af völdum höggsins sem ákærði veitti honum, en ákærði vilji ítreka að E-kk-nf hafi byrjað þessi átök.

Í málinu liggur frammi læknisvottorð, dagsett 6. febrúar 2006, undirritað af J-kk-þgf B-kk-þgf yfirlækni. Þar kemur fram að samkvæmt sjúkraskýrslum slysa- og bráðadeildar háskólasjúkrahúss hafi E-kk-nf komið þangað 15. janúar 2006 kl. 04.25. Hafi hann þá skömmu áður verið laminn í andlitið og haft verki í nefi. Fram hafi komið að hann hafi verið að skemmta sér á skemmtistaðnum Grand Rokk. Hafi hann verið þar með unnustu sinni og lent þar í ryskingum við fyrrverandi kærasta hennar. Hafi sá lamið E-kk-þf í andlitið nokkrum sinnum. Við skoðun hafi hann ekki verið bráðveikur að sjá og vel vakandi. Hann hafi gefið góða sögu. Hafi hann verið með bólgna nefrót og klíniskt með tilfærslu á nefrótarbeinum til hægri. Ekki hafi þótt tilefni til að rétta brotið á þeirri stundu. Hann hafi ekki haft blóðgúl í miðsnesi. Tannbit hafi verið eðlilegt. Andlitsbeinin hafi verið að öðru leyti eðlileg við þreifingu og augnhreyfingar eðlilegar. Hann var talinn hafa nefbrotnað og eins og venja er til í slíkum tilfellum hafi honum verið ráðlagt að hafa samband við háls,- nef,- og eyrnadeild eftir 3-4 daga. Hafi þá þótt mögulegt að gera þyrfti réttingu á nefbrotinu. Hann eigi ekki frekari komur skráðar til lækna slysa- og bráðadeildar. Samkvæmt framansögðu hafi sjúklingurinn hlotið nefbrot við það að vera sleginn í andlit aðfaranótt 15. janúar 2006.

Þá liggur frammi í málinu læknisvottorð, dagsett 7. mars 2007, undirritað af G-kk-þgf P-kk-þgf D-kk-þgf sérfræðingi á háls-, nef- og eyrnadeild LSH. Þar kemur fram að E-kk-nf hafi leitað á göngudeild háls-, -nef- og eyrnadeildar 3. febrúar 2006 og hafi þá verið skoðaður af S-kk-þgf T-kk-þgf G-kk-þgf, deildarlækni á deildinni. Hann hafi lýst því að hafa verið kýldur vinstra megin á nef, einu hnefahöggi, tveimur vikum fyrr og fundist nefið vera skakkt síðan. Hann hafi ekki hlotið aðra áverka. Við skoðunina hafi nefbeinin verið greinilega skökk yfir til hægri, greinileg merki um nefbrot. Þar sem tvær vikur hafi verið liðnar frá nefbrotinu hafi ekki verið hægt að rétta það í staðdeyfingu og hafi hann því verið látinn koma fastandi morguninn eftir til nefréttingar í svæfingu á skurðstofu og hafi þá G-kk-nf P-kk-nf D-kk-nf framkvæmt þá aðgerð. Í svæfingu hafi nefbrotið verið rétt, nokkur átök hafi þurft til að rétta nefið en það hafi virst beint á eftir. Hann hafi útskrifast heim samdægurs. E-kk-nf hafi síðan ekki verið í eftirliti á háls-, nef- og eyrnadeild.

Einnig liggur frammi í málinu læknisvottorð, dagsett 13. febrúar 2007, undirritað af Ó-kk-þgf R-kk-þgf I-kk-þgf sérfræðingi á slysa- og bráðasviði LSH. Þar kemur fram að ákærði hafi komið á slysa- og bráðadeild þann 16. janúar 2006 og sagst hafa lent í handalögmálum. Hann hafi kvartað yfir því að lögreglan hafi verið harðhent við sig og sett of kröftuglega handjárn á hann. Hann hafi kvartað yfir dofa í handarbaki og fingrum I og II. Ekki hafi verið tekið fram hvort það hafi verið hægra eða vinstra megin. Ekki hafi verið að sjá áverkamerki á úlnlið. Hugsanlega geti hann haft ertingu í tauginni, sem sé þó ekki talin alvarleg og muni hverfa með tímanum. Greining deildarinnar sé verkur í hendi og mar á fingri. Enga sérstaka meðferð þurfi nema ráðgjöf og þess vænst að þetta muni lagast.

Verður nú rakinn framburður ákærða og vitna fyrir dómi.

Ákærði, J-kk-nf S-kk-nf S-kk-nf, kvaðst hafa verið að rífast við vinkonu sína umrætt kvöld og ýtt aðeins við henni. E-kk-nf hafi þá komið að sér og kýlt sig beint á kjálkann. Þetta hafi verið þungt högg og hafi hann vankast og verið næstum dottinn. Hann hefði þá kýlt E-kk-þf á móti og hefði höggið lent á nefi E-kk-ef sem hefði smollið í. Ákærði kvað sér hafa fundist E-kk-nf líklegur til þess að halda áfram árás á hann. Þeir hafi slegist og lent í jörðinni og átt í átökum þar til dyravörður stíaði þeim í sundur. E-kk-nf hafi svo komið aftur að honum og þá hafi ákærði dregið upp hníf og sýnt E-kk-þgf hann, til þess að koma í veg fyrir frekari árásir. Kvaðst ákærði hafa haldið hnífnum niðri. Ákærði kvaðst ekki hafa otað hnífnum að E-kk-þgf eða haft í hyggju að stinga hann. Ákærði kvaðst yfirleitt ekki ganga með hníf á sér heldur hafi verið tilviljun að hann hafi verið með hníf umrætt sinn. Ákærði kvaðst hafa meitt sig nokkuð við höggið sem E-kk-nf hefði veitt honum, hann hefði fengið illt í kjálkann og verið bólginn eftir þetta. E-kk-nf hafi einnig rifið í munninn á honum þegar þeir hafi legið niðri í jörðinni. Hann kvaðst hafa farið viku seinna til læknis á slysadeild til að láta skoða þetta. Hann kvaðst ekki hafa hugmynd um það hvort afleiðingar höggsins sem hann veitti E-kk-þgf gætu hafa verið nefbrot.

Vitnið, E-kk-nf O-kk-nf B-kk-nf, bar svo fyrir dómi að hann hefði séð ákærða vera að lemja Ö-kvk-þf M-kvk-þf, fyrrverandi kærastu ákærða en núverandi kærustu sína. Hann hafi verið búinn að hrinda henni og verið með hnefann á lofti þegar vitnið kom að. Vitnið hafi því ráðist á ákærða og kýlt hann í andlitið með krepptum hnefa. Hann hafi því átt fyrsta höggið. Hann kvaðst ekki muna hvort ákærði hafi dottið eða hversu fast höggið var. Ákærði hafi svarað á móti með höggi sem lenti í nefi vitnisins með þeim afleiðingum að hann nefbrotnaði. Vitnið hafi reynt að róa ákærða niður en þá hafi ákærði tekið hníf upp úr vasanum og reynt að stinga hann. Hnífurinn hafi verið opinn og hafi vitnið tekið í hönd ákærða og beðið eftir hjálp. Taldi vitnið mögulegt að hann hefði rifið í andlit ákærða. Spurður um það hvort hugsanlegt væri að ákærði hafi aðeins tekið upp hnífinn og sýnt hann til þess að verjast frekari árásum kvað vitnið það vel geta verið, en ítrekaði að hann teldi að ákærði hefði reynt að stinga hann. Vitnið kvaðst telja að hann hefði nefbrotnað við fyrsta höggið sem ákærði veitti honum.

Vitnið, D-kvk-nf L-kvk-nf P-kvk-nf, bar svo fyrir dómi að hún hefði verið í röðinni fyrir utan Hverfisbarinn og séð tvo stráka með sítt hár vera að slást og annar þeirra hefði kýlt hinn og sá fengið blóðnasir. Þeir hefðu haldið áfram að slást, en dyraverðir á Hverfisbarnum hafi reynt að stoppa þá af. Þá hafi annar þeirra tekið upp hníf og hótað hinum með honum. Maðurinn hefði getað varið sig með því að halda í hendurnar á þeim sem á hnífnum hélt. Lögreglan hafi svo komið að og skorist í leikinn.

Vitnið, J-kk-nf B-kk-nf læknir, bar svo fyrir dómi að skoðun hans á sjúklingnum, E-kk-nf, hafi leitt í ljós öll einkenni nefbrots. Hann kvað það hafa verið óyggjandi að svo miklu leyti sem sú greining sé. Einkenni nefbrots hafi verið með meira móti en venjulegt er þegar nefáverkar séu annars vegar. Hann hafi verið með bólgna nefrót og klínískt með tilfærslu á nefrótarbeinum til hægri en það séu einkenni sem sjáist ekki nærri alltaf hjá sjúklingum, jafnvel þótt þeir séu nefbrotnir. Kvað vitnið hægt að greina nefbrot með fullri vissu með klínískri skoðun en það sé nánast aldrei framkvæmd röntgenmyndataka því hún sé mjög óáreiðanleg. Allt sem fram hafi komið í þessari skoðun hans á sjúklingnum hafi bent til þess að um nefbrot hafi verið að ræða.

Vitnið, H-x-x Þ-kk-nf H-kk-nf, bar fyrir dómi að hann hefði séð tvo menn vera að slást umrætt kvöld og hann hafi ekkert verið að skipta sér af því fyrr en ákærði hafi tekið upp vopn. Vitnið hafi reynt að fá hann til þess að láta frá sér hnífinn. Ákærði hafi þá stungið hnífnum í vasann. Spurður um hvort ákærði hafi verið að hóta einhverjum með hnífnum kvað vitnið hann aðallega hafa verið æstan. Vitnið kvaðst hafa séð einhverja áverka framan í E-kk-þf en hann hafi ekki séð neina áverka á ákærða.

Vitnið, A-kvk-nf M-kvk-nf F-kvk-nf, kvað ákærða vera fyrrverandi kærasta sinn. Þau hafi verið stödd fyrir utan Grand Rokk umrætt kvöld og verið að rífast. Ákærði hafi tekið í hana og hrint henni í götuna. Hún hafi verið nýbyrjuð að hitta E-kk-þf á þessu tímabili og E-kk-nf hafi séð atvikið og verið kominn nokkrum sekúndum síðar til þeirra og ýtt í ákærða og reynt að stoppa hann. Hún hafi hlaupið í burtu en E-kk-nf og ákærði hafi slegist áfram. Hún kvaðst ekki hafa hitt E-kk-þf fyrr en lögreglan var komin og búið að stía þeim í sundur og ákærði var farinn. Kvaðst hún ekki hafa séð E-kk-þf slá ákærða.

Niðurstaða.

Ákærði hefur játað að hafa slegið E-kk-þf O-kk-þf umrætt sinn og að afleiðingar árásar hans hafi verið þær sem í ákæru greinir. Hann bar fyrir dómi að smollið hefði í nefi hans við höggið. Hann kvað þá hafa átt í átökum og að E-kk-nf hefði átt fyrsta höggið. Þá hefur ákærði játað að hafa borið hníf umrætt sinn, en neitað að hafa otað honum að E-kk-þgf eða reynt að stinga hann.

Samkvæmt framlögðu áverkavottorði E-kk-ef, sem undirritað er af J-kk-þgf B-kk-þgf lækni, kom E-kk-nf á slysadeild í kjölfar átaka við ákærða, með bólgna nefrót og klínískt með tilfærslu á nefrótarbeinum til hægri. Læknirinn kom fyrir dóm og kvað E-kk-þf hafa borið óvenju sterk einkenni nefbrots og kvað allt sem fram kom í skoðun á E-kk-þf hafa bent til þess að hann hefði nefbrotnað. Einnig liggur frammi í málinu vottorð G-kk-ef B-kk-ef sérfræðings, þar sem fram kemur að nefbrot E-kk-ef hafi verið rétt í svæfingu og nokkur átök hafi þurft til að rétta nefið, en það hafi virst beint á eftir.

E-kk-nf bar sjálfur fyrir dómi að hann teldi nef sitt hafa brotnað við fyrsta höggið frá ákærða.

Þegar allt framangreint er virt, er að mati dómsins hafið yfir skynsamlegan vafa að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi sem greinir í ákærukafla I og að afleiðingar árásar hans hafi verið þær sem þar greinir.

Ákærði hefur haldið því fram að árás hans hafi verið unnin í neyðarvörn og því sé verk hans refsilaust. Samkvæmt framburði E-kk-ef veittist ákærði að vinkonu hans, Ö-kvk-þgf M-kvk-þgf, og kvaðst þá E-kk-nf hafa slegið ákærða í andlitið. Í kjölfar þess hafi ákærði slegið E-kk-þf með þeim afleiðingum sem í ákæru greinir. Vitnið A-kvk-nf M-kvk-nf hefur borið á sama veg og E-kk-nf, að E-kk-nf hafi komið sér til hjálpar er ákærði veittist að henni. Jafnvel þótt fram sé komið að E-kk-nf hafi veitt ákærða fyrsta höggið er ekki unnt í ljósi atvika máls þessa að fallast á með ákærða að skilyrði neyðarvarnar séu fyrir hendi og að háttsemi hans sé honum refsilaus vegna ákvæða 12. gr. almennra hegningarlaga.

Þá er í máli þessu ákært fyrir vopnaburð, með því að ákærði hafi borið hníf á almannafæri. Ákærði hefur játað að hafa haft hníf þann sem greinir í skjölum málsins í fórum sínum og dregið hann upp og sýnt E-kk-þgf. Samkvæmt 1. gr. vopnalaga nr. 16/1998 er vopn hvert það tæki eða efni sem unnt er að beita til að deyða eða skaða heilsu manna eða dýra tímabundið. Með hliðsjón af skilgreiningu þeirri á vopni er fram kemur í þessu ákvæði felst að óheimilt er að bera á sér ýmis tæki sem í venjulegum skilningi og umhverfi teldust ekki vopn, en unnt er að skaða með fólk eða dýr. Af ljósmyndum þeim sem fyrir liggja af hnífi þeim sem ákærði bar umrætt sinn er ljóst að hann fellur undir skilgreiningu 1. gr. vopnalaga á vopni. Samkvæmt 1. mgr. 30. gr. vopnalaga er allur vopnaburður bannaður. Með ákvæði þessu var lögfest að allur hnífaburður á almannafæri sé ólöglegur, nema í þeim tilvikum er greinir í 2. málslið 1. mgr. 30. gr. vopnalaga. Með vísan til framangreinds er ákærði sakfelldur fyrir þá háttsemi sem í þessum ákærukafla greinir og er þar réttilega heimfærð til refsiákvæða.

Ákærði hefur samkvæmt framangreindu verið sakfelldur fyrir brot þau er í ákæru greinir og eru þar réttilega heimfærð til refisákvæða.

Viðurlög.

Ákærði hefur aldrei áður gerst sekur um refsiverða háttsemi svo vitað sé. Verður litið til þess við ákvörðun refsingar. Jafnframt verður horft til 77. gr. almennra hegningarlaga, þar sem ákærði hefur verið sakfelldur fyrir fleiri en eitt brot. Þá ber að horfa til 3. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga við ákvörðun refsingar, en E-kk-nf og ákærði hafa báðir lýst því fyrir dómi að E-kk-nf hafi slegið ákærða fyrsta höggið. Þegar allt framangreint er virt, er refsing ákærða ákveðin fangelsi í 30 daga, en rétt þykir að fresta fullnustu refsingar ákærða og falli hún niður að liðnum 2 árum frá birtingu dóms þessa, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Með vísan til 1. mgr. 165. gr. laga nr. 19/1991 greiði ákærði sakarkostnað málsins, 222.672 krónur, þ.e. málsvarnarlaun skipaðs verjanda, Þ-kk-ef E-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 181.272 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti og reikninga vegna læknisvottorða, 41.400 krónur.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið K-kk-nf I-kk-nf V-kk-nf, fulltrúi lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu.

D ó m s o r ð:

Ákærði, J-kk-nf S-kk-nf S-kk-nf, sæti fangelsi í 30 daga, en frestað er fullnustu refsingar ákærða og falli hún niður að liðnum 2 árum frá birtingu dóms þessa, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

Ákærði greiði sakarkostnað málsins, 222.672 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, Þ-kk-ef E-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 181.272 krónur.

I-kvk-nf E-kvk-nf.