S-676/2010

Ár 2010, mánudaginn 22. nóvember, er á dómþingi héraðsdóms Reykjavíkur, sem háð er í Dómhúsinu við Lækjartorg af P-kk-þgf G-kk-þgf, héraðsdómara, kveðinn upp dómur í sakamálinu nr. 676/2010: Ákæruvaldið (R-kvk-nf B-kvk-nf) gegn S-kk-þgf E-kk-þgf H-kk-þgf (J-kk-nf E-kk-nf hdl.) sem tekið var til dóms hinn 12. nóvember sl. að aflokinni aðalmeðferð.

Málið er höfðað með ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, dagsettri 12. október sl. á hendur ákærða, S-kk-þgf E-kk-þgf H-kk-þgf, kennitala 000000-0000, Nökkvavogi 1, Reykjavík, „fyrir eftirtalin brot árið 2009:

I.

fyrir líkamsárás, með því að hafa, aðfaranótt sunnudagsins 9. ágúst 2009, á Ingólfstorgi í Reykjavík, í félagi við óþekkta menn, ráðist á S-kk-þf D-x-x T-x-x með höggum og spörkum í höfuð og líkama, með þeim afleiðingum að hann tognaði á hálsi, hlaut hrufl á baki og mar á hnakka, kjálka og hægra læri.

(Mál nr. 007-2009-48880).

Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20/1981 og 110. gr. laga nr. 82/1998.

II.

fyrir umferðarlagabrot, með því að hafa, að kvöldi laugardagsins 4. júlí 2009, ekið bifreiðinni UK-Z38 án þess að hafa öðlast ökuréttindi og undir áhrifum áfengis (vínandamagn í blóði 1,33‰), á bifreiðarstæði við Jaðarsbraut á Akranesi þar sem ákærði ók utan í bifreiðina DS-231, uns aksturinn var stöðvaður á sama bifreiðarstæði.

(Mál nr. 012-2009-001742).

Telst þetta varða við 1. sbr. 3. mgr. 45. gr. og 1. mgr. 48. gr., sbr. 1. mgr. 100. gr., umferðarlaga nr. 50/1987, sbr. 1. gr. laga nr. 48/1997.

III.

fyrir umferðarlagabrot, með því að hafa, að kvöldi laugardagsins 10. október 2009, ekið bifreiðinni NJ-400 án þess að hafa öðlast ökuréttindi um Snorrabraut í Reykjavík, uns lögregla stöðvaði aksturinn við Hverfisgötu.

(Mál nr. 007-2009-63486).

Telst þetta varða við 1. mgr. 48. gr., sbr. 1. mgr. 100. gr., umferðarlaga nr. 50/1987.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar, til greiðslu alls sakarkostnaðar og til að sæta sviptingu ökuréttar skv. 101. og 102. gr. laga nr. 50/1987, sbr. 25. og 26. gr. laga nr. 44/1993, sbr. 18. gr. laga nr. 66/2006.“

Málavextir

I. kafli ákæru

Miðvikudaginn 12. ágúst 2009 kom á lögreglustöðina við Hverfisgötu S-kk-nf D-x-x D-x-x, kt. 000000-0000, og kærði yfir því, að skömmu eftir miðnætti aðfaranótt sunnudagsins 9. sama mánaðar, hefði verið ráðist á hann á Ingólfstorgi. Sagðist hann hafa verið staddur þar ásamt félögum sínum og þar hefði verið piltur, S-kk-nf að nafni, ásamt félögum sínum. Einn úr þeim hópi hefði rekið Þ-kk-þgf, vini S-kk-ef, kinnhest og einnig hefði S-kk-nf verið við það að missa stjórn á sér. Kvaðst hann hafa reynt að róa S-kk-þf niður en S-kk-nf þá reynt að kýla hann og stjakað við honum en hann getað vikið sér undan þessum ágangi og borið fyrir sig hendurnar þannig að höggin frá honum lentu á höndum hans. Félagar S-kk-ef hefðu þá komið, umkringt hann og látið hnefahöggin dynja, á bakinu á honum, hnakka, höfði og andliti. Hefði hann misst meðvitund við þetta í skamma stund. Ekki gæti hann sagt hver þessara pilta hefði gert hvað og þegar hann rankaði við sér hefðu piltarnir verið hlaupnir á brott. Hann kvaðst hafa verið búinn að neyta áfengis þegar þetta gerðist en ekki hafa fundið á sér. Daginn eftir þennan atburð hefði hann farið á slysadeild. Fyndi hann til í öllum skrokknum eftir þetta.

Í staðfestu vottorði S-kk-ef B-kk-ef sérfræðilæknis segir um áverka á S-kk-þgf að hann hafi verið marinn rétt ofan við hnakkafestu hálsvöðva, hægra megin og kvartað um eymsli hálsvöðvum, beggja vegna hálshryggjar. Þá hafi verið mar yfir neðri kjálka vinstra megin. Mar hafi einnig verið rétt ofan og hliðlægt við hægra hné og loks hafi hann verið hruflaður á baki yfir efstu lendarhryggjarliðum.

Ákærði var yfirheyrður hjá lögreglu 22. ágúst og neitaði þá sök. Kvaðst hann ekki muna eftir þessu og ekki þekkja S-kk-þf.

Það sem fram hefur komið í aðalmeðferð málsins

Ákærði neitar sök. Kveður hann það vera útilokað að hann hafi verið þarna með hópi manna að ráðast manninn. Aðspurður segir hann hugsanlegt að hann hafi verið á ferli í bænum þetta sinn. Minni hann að hann hafi verið með kærustu sinni þetta kvöld og ekki hafa lent í neinum átökum. Segist hann hafa verið allsgáður þetta kvöld. Hann segist hvorki þekkja S-kk-þf D-x-x né nokkurn þeirra sem með honum voru.

S-kk-nf D-x-x T-x-x hefur skýrt frá því að hann hafi verið með öðrum í bænum og verið búinn að fá sér í glas. Hafi þar verið annar hópur og eftir því sem honum skildist hafði S-kk-nf gengið úr þeim hópi og slegið Þ-kk-þf, vin vitnisins utan undir. Hafi orðið af þessu nokkuð rifrildi milli S-kk-ef og kunningja vitnisins. Segist hann hafa blandað sér í þetta og sagt hastarlega við S-kk-þf að þetta væri „hálfvitaskapur“ og sagt eitthvað fleira í þá átt. Við þetta hafi slumað í S-kk-þgf en hann hafi svo æst sig upp aftur og ýtt við sér. Kveðst hann þá hafa ýtt við honum á móti og þeir stjakað hvor við öðrum þar til hann féll. Hafi S-kk-nf og fimm félagar hans þá sótt að honum og sparkað í hann þar sem hann lá. Kveðst hann hafa misst meðvitund af þessu. Hafi hann fengið högg á gagnaugað frá einhverjum öðrum en S-kk-þgf og misst meðvitund. Hann hafi svo farið heim til sín eftir þetta. Hann kveðst ekki hafa kannast við S-kk-þf fyrir þennan atburð. Hann ber kennsl á ákærða í hópi fimm ungra manna sem standa í röð við vegg í dómsalnum að baki vitnastúkunnar. Segist hann hafa komist að nafni árásarmannsins hjá fólki sem þarna var nærstatt. Hann segist hafa verið aumur í baki nokkurn tíma eftir þetta. Þá hafi hann þekkt andlit hans af mynd á „feisbúkk“. Segist hann vera fullviss að ákærði sé sá sem hann átti í útistöðum við. Hafi ákærði verið sá sem greiddi honum fyrstu höggin. Einhver þeirra, svo sem tvö eða þrjú, hafi komið í höfuð hans en annars hafi þau lent á höndum hans.

H-kk-nf J-kk-nf Þ-kk-nf hefur skýrt frá því að hann hafi ásamt Þ-kk-þgf staðið á spjalli í „brekku“ fyrir hjólastóla sem er þarna. Kveðst hann hafa verið allsgáður. Hafi þeir verið að tala við strák sem þarna var. S-kk-nf hafi þá komið gangandi og slegið Þ-kk-þgf lausan kinnhest. Þ-kk-nf hafi þá sagt „kelling“ eða eitthvað slíkt og þeir haldið áfram spjallinu. S-kk-nf hafi svo komið aftur og spurt hver kallað hefði hann „kellingu“ en S-kk-nf D-x-x þá reynt að róa hann niður. Hafi þeir skipst á einhverjum orðum þar sem þeir stóðu fyrir neðan brekkuna. Hafi hann svo orðið þess var að S-kk-nf D-x-x var að falla til jarðar og hafi um 6 menn sparkað í hann, þ. á m. höfuð og bak og í hann framanverðan. Einn af þessum mönnum sem spörkuðu hafi verið S-kk-nf en ekki geti hann sagt til hvar spörk hans lentu en þau hafi a.m.k verið tvö. S-kk-nf D-x-x hafi skýlt höfði sínu með höndunum og eftir spörkin hafi hann legið á jörðinni um stund. Hann ber kennsl á ákærða í hópi fimm ungra manna sem standa í röð við vegg í dómsalnum að baki vitnastúkunnar. Hann segist ekki hafa þekkt hann í sjón fyrir atburðinn. Hins vegar hafi strákurinn sem þeir höfðu verið að spjalla við sagt að þetta væri S-kk-nf H-kk-nf og eins gott að hafa hann ekki á móti sér. Þá kveðst hann hafa séð mynd af honum á „feisbúkk“ en hann segist myndu hafa þekkt hann þótt hann hefði ekki séð myndina.

Þ-kk-nf Ó-kk-nf L-kk-nf hefur skýrt frá því að þeir hafi verið nokkrir strákar niðri í bæ og hefðu einhverjir þeirra verið búnir að drekka smáræði af áfengi, þar á meðal hann. Hafi þeir hitt nokkra aðra stráka þarna. Einn þeirra, sem muni heita A-kk-nf, hafi verið vingjarnlegur og þeir tekið saman tal. Allt í einu hafi hann fengið lausan kinnhest frá manni sem gekk framhjá. Hafi hann sagt við þennan mann að þetta hafi nú ekki verið fast en þá hafi hinn strákurinn spurt sig hvort hann vissi ekki hver þetta væri, þetta væri S-kk-nf H-kk-nf. Hann hafi ekki kannast við manninn en maðurinn hafi svo komið aftur til sín og spurt hver hefði sagt þetta um kinnhestinn. Hafi þeir farið að skiptast á orðum en S-kk-nf D-kk-nf þá komið að og viljað stilla til friðar en þó vingjarnlega. Hafi hann sagt við S-kk-þf að þetta væri vinur sinn og beðið hann að láta hann vera. Hafi þeir S-kk-nf D-kk-nf og S-kk-nf talað eitthvað saman og það endað í rifrildi. Hafi S-kk-nf hrint S-kk-þgf D-x-x einu sinni en S-kk-nf D-x-x þá rétt honum höndina í sáttaskyni. Hann segist ekki vera viss um hvað gerðist í framhaldi af því enda hafi hann snúið sér að vini sínum. Næst hafi hann séð S-kk-þf D-x-x fljúga niður „brekkuna“ og fimm eða sex strákar verið kring um hann að lúskra á honum. Einn af þeim hafi verið sá sem sagður var heita S-kk-nf H-kk-nf. Tveir af þessum strákum hafi verið fyrir aftan S-kk-þf D-x-x þar sem hann lá og sparkað að því er virtist í bakið á honum og hnakkann. Hinir hafi veist að honum framanverðum. Hann segist ekki muna hvað hver þessara strák gerði, enda hafi hann fengið áfall við þetta. Hann segist ekki vera viss hvort hann myndi þekkja þennan mann ef hann sæi hann. Hann sér í dómsalnum hóp fimm ungra manna sem standa í röð við vegg í salnum að baki vitnastúkunnar. Bendir hann á ákærða og annan pilt til sem gætu verið sá sem sagður var heita S-kk-nf.

Ó-kk-nf I-kk-nf S-kk-nf hefur komið fyrir dóm og skýrt frá því að þeir hafi verið búnir að drekka lítið eitt af áfengi nokkrir félagar. Hafi þeir verið staddir í miðbænum og þegar á Ingólfstorg kom hafi Þ-kk-nf tekið tali strák. Hafi það verið í vinsemd en næst hafi hann orðið var við það að Þ-kk-nf var sleginn utan undir, ekki fast. Hafi Þ-kk-nf þá sagt eitthvað sem espaði upp þann sem hafði slegið. Hafi S-kk-nf D-kk-nf þá komið til skjalanna og reynt að stilla manninn og rétt honum höndina. Hafi þá S-kk-nf ýtt við S-kk-þgf D-x-x og segist vitnið þá hafa vikið frá. Hafi hann séð þá tvo ýta hvor við öðrum. Næst hafi hann séð að S-kk-nf D-kk-nf lá í jörðinni og 5 eða 6 strákar að sparka í hann. Ekki geti hann fullyrt að S-kk-nf hafi verið í þessum hópi. Hafi strákarnir sparkað í S-kk-þf D-x-x, sem hafi legið á grúfu og sett hendurnar fyrir andlitið. Mörg högg hafi komið í bakið á honum, í lærið og í höfuðið. Hann segist hafa kannast við S-kk-þf þennan þegar þetta gerðist, enda búinn að hitta hann tvisvar áður, fyrir um 3 árum. Hann segist ekki hafa þekkt hina strákana. Hann ber kennsl á ákærða í hópi fimm ungra manna sem standa í röð við vegg í dómsalnum að baki vitnastúkunnar.

S-kk-nf B-kk-nf sérfræðilæknir hefur komið fyrir dóm. Hann segir lýsingu S-kk-ef D-kk-ef hafa bent til þess að hann hefði fengið heilahristing þótt engin einkenni hafi komið fram um það þegar hann kom á slysadeild. Sé þessa því ekki getið í vottorðinu.

Niðurstaða

Ákærði neitar sök og kannast ekki við að hafa átt í neinum átökum á Ingólfstorgi, þótt hann kunni að hafa verið í miðbænum á þessum tíma með kærustu sinni. Þeir S-kk-nf D-kk-nf, H-kk-nf J-kk-nf og Ó-kk-nf I-kk-nf, sem borið hafa kennsl á ákærða í hópi annarra, bera hins vegar eindregið um það að ákærði hafi verið þarna og að hann hafi lent í útistöðum við þá S-kk-þf D-x-x og Þ-kk-þf Ó-kk-þf. Þá hefur sá síðarnefndi bent á ákærða í þessum hópi og sagt hann líkjast þessum manni. Verður að telja sannað að ákærði hafi verið þarna og átt í útistöðum við þá. Vitnin lýsa því að ákærði hafi ýtt við S-kk-þgf D-x-x sem hafi ýtt á móti og þessar stympingar þeirra leitt til þess að S-kk-nf D-x-x féll. Þá ber vitnunum saman um það að 5 til 6 menn hafi veist að S-kk-þgf D-x-x þar sem hann lá og látið spörk og högg dynja á honum, þótt þeir geti ekki sagt hvað mennirnir gerðu, hver fyrir sig. Dómurinn telur sannað með staðfestu læknisvottorði að S-kk-nf D-x-x hafi við þessa atlögu mannanna hlotið þá áverka sem ákært er fyrir. Dómurinn telur ennfremur sannað með framburði vitnanna að mennirnir hafi í félagi veist að S-kk-þgf D-x-x og ber ákærði þannig refsiábyrgð á öllum áverkunum á honum. Hefur ákærði með þessu gerst sekur um brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga.

II. og III. kafli ákæru

Ákærði hefur skýlaust játað þau brot sem hann er saksóttur fyrir í II. og III. kafla ákærunnar. Hefur hann orðið sekur um athæfi það sem lýst er í þeim ákæruliðum og réttilega er þar fært til refsiákvæða.

Viðurlög og sakarkostnaður

Ákærði er ungur að árum. Refsing hans þykir hæfilega ákveðin fangelsi í 60 daga. Rétt þykir að fresta framkvæmd refsingarinnar og ákveða að hún falli niður að liðnum 2 árum frá dómsuppsögu, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

Dæma ber ákærða til þess að greiða 160.000 krónur í sekt og komi 12 daga fangelsi í stað sektarinnar, greiðist hún ekki innan 4 vikna frá dómsbirtingu.

Dæma ber ákærða til þess að vera sviptur ökurétti í 12 mánuði frá birtingu dóms þessa að telja.

Loks ber að dæma ákærða til þess að greiða verjanda sínum, J-kk-þgf E-kk-þgf hdl., 100.000 krónur í málsvarnarlaun, sem dæmast með virðisaukaskatti.

Annan sakarkostnað, 54.961 krónu, ber að dæma ákærða til þess að greiða.

DÓMSORÐ:

Ákærði, S-kk-nf Ö-kk-nf H-kk-nf, sæti fangelsi í 60 daga. Frestað er framkvæmd refsingarinnar og fellur hún niður að liðnum 2 árum frá dómsuppsögu, haldi ákærði almennt skilorð.

Ákærði greiði 160.000 krónur í sekt og komi 12 daga fangelsi í stað sektarinnar, greiðist hún ekki innan 4 vikna frá dómsbirtingu.

Ákærði er sviptur ökurétti í 12 mánuði frá birtingu dóms þessa að telja.

Loks greiði ákærði verjanda sínum, J-kk-þgf E-kk-þgf hdl., 100.000 krónur í málsvarnarlaun.

Ákærði greiði 54.961 krónu í annan sakarkostnað.

P-kk-nf G-kk-nf