S-867/2011

Mál þetta, sem dómtekið var 31. október 2011, er höfðað með ákæru, útgefinni af lögreglustjóranum á höfuðborgarsvæðinu 31. maí 2011 á hendur S-kk-þgf E-kk-þgf I-kk-þgf, kt. 000000-0000, Gvendargeisla 116, Reykjavík, fyrir líkamsárás með því að hafa að kvöldi föstudagsins 30. apríl 2010, innandyra að Gvendargeisla 116 í Reykjavík, slegið bróður sinn, G-kk-þf Ö-kk-þf I-kk-þf, kt. 000000-0000, nokkur hnefahögg í andlitið með þeim afleiðingum að G-kk-nf Ö-kk-nf hlaut nefbrot og yfirborðsáverka á höfði.

Telst þetta varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20/1981 og 111. gr. laga nr. 82/1998.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Af hálfu G-kk-ef A-kk-ef I-kk-ef, kt. 000000-0000, er krafist skaða- og miskabóta að fjárhæð 411.988 krónur með vöxtum frá 30. apríl 2010 til 17. febrúar 2011 samkvæmt 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, en síðan með dráttarvöxtum samkvæmt 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. sömu laga til greiðsludags. Þá er þess krafist að þóknun réttargæslumanns verði greidd að teknu tilliti til virðisaukaskatts.

Verjandi ákærða krefst þess aðallega að ákæru í málinu verði vísað frá dómi, en til vara að ákærði verði sýknaður af ákæru, til þrautavara krefst hann niðurfellingar refsingar eða að ákærða verði dæmd vægasta refsing sem lög leyfa. Þá er aðallega krafist sýknu af bótakröfu, en til vara að bótakrafa sæti verulegri lækkun. Loks krefst verjandi hæfilegra málsvarnarlauna að mati dómsins.

Málsatvik

Samkvæmt skýrslu lögreglu frá 30. apríl 2010 barst tilkynning laust fyrir miðnætti um slagsmál milli bræðra í heimahúsi að Gvendargeisla 116 í Reykjavík. Er lögreglumenn komu á vettvang kom heimilisfólk út úr húsinu og var ákærði þeirra á meðal. Kemur fram að fólkið hafi sagt ákærða hafa verið æstan og hefði hann ráðist að þeim og brotið húsmuni. Rætt var við bróður ákærða, G-kk-þf Ö-kk-þf I-kk-þf, sem kvaðst hafa talið að ákærði væri undir áhrifum fíkniefna og hefði hann sagt það við hann. Ákærði hefði þá tryllst, ráðist á hann og slegið hann í andlitið, svo að sá á vinstri hluta þess. Lögreglumenn ræddu einnig við ákærða, sem sagðist eiga við áfengisvanda að stríða, en hann hefði verið allsgáður um þriggja mánaða skeið þar til hann drakk „kippu“ af bjór þetta kvöld. Ákærði kvaðst hafa lent í átökum við bróður sinn, sem hefði sakað hann um að vera undir áhrifum fíkniefna. Einnig ræddu lögreglumenn við móður ákærða og systur, sem voru á vettvangi.

Hinn 3. maí 2010 mætti G-kk-nf Ö-kk-nf I-kk-nf á lögreglustöð í því skyni að leggja fram kæru á hendur ákærða fyrir líkamsárás. G-kk-nf kvaðst hafa komið heim til sín úr vinnu laust fyrir klukkan 11 kvöldið sem um ræðir. Hefði ákærði komið heim skömmu síðar og komið til orðaskipta milli þeirra. Hefði G-kk-nf sagt við ákærða að hann fyndi af honum áfengislykt og fullyrt að hann hefði einnig verið að reykja hass. Ákærði hefði reiðst við þetta og kýlt hann með hægri hnefa á vinstri kinn. G-kk-nf kvaðst þá hafa hringt á lögreglu og sagt ákærða að koma sér út. Hefðu móðir hans og systir tekið undir það. Ákærði hefði þá slegið hann ein sjö hnefahögg til viðbótar og hefði hann nefbrotnað við atlöguna.

Ákærði var yfirheyrður af lögreglu 17. september 2010 og viðurkenndi hann að hafa ráðist á G-kk-þf bróður sinn í umrætt sinn. Í skýrslu lögreglu er haft eftir ákærða að hann hafi slegið G-kk-þf utan undir og kýlt hann tveimur höggum, en móðir hans og systir hafi síðan gengið á milli.

Samkvæmt vottorði E-kk-ef H-kk-ef, sérfræðings í skurðlækningum, dagsettu 18. júní 2010, leitaði G-kk-nf Ö-kk-nf I-kk-nf á slysadeild í kjölfar atviksins. Kemur fram að hann hafi sagst hafa orðið fyrir líkamsárás af hendi bróður síns og fengið um sjö til átta högg í andlit og yfir vinstri kjálka. Hann hafi verið með áverka í andliti, aðallega mar yfir vinstri kjálka og aftan við vinstra eyra. Þá hafi sneiðmynd af andlitsbeinum sýnt ótilfært brot á nefbeini. Þá kemur fram að áverkar komi heim og saman við lýsingu sem sjúklingur gaf á líkamsárás sem hann hefði orðið fyrir.

Við aðalmeðferð málsins kvaðst ákærði hafa verið til sjós, en komið í land þennan dag og hefði hann komið við í áfengisverslun á leiðinni heim. Um kvöldið hefði hann farið í heimsókn til nágranna. Þegar hann sneri til baka hefði G-kk-nf bróðir hans verið kominn heim. Hefði G-kk-nf haldið því fram að hann væri undir áhrifum ávana- og fíkniefna, en það hefði ekki verið rétt. Ákærði sagði að fokið hefði í sig við þetta og hefði hann slegið bróður sinn utan undir. G-kk-nf hefði þá hringt á lögregluna og því næst áréttað aðdróttanir sínar um að hann væri undir áhrifum fíkniefna. Ákærði kvaðst þá hafa kýlt hann einu höggi, en kvaðst ekki vera viss um hvar það lenti. Kvaðst hann telja áverka í andliti G-kk-ef geta stafað af þessu höggi og ryskingum sem urðu í kjölfarið.

Vitnið G-kk-nf Ö-kk-nf I-kk-nf sagði að komið hefði til orðaskipta milli þeirra ákærða þetta kvöld eftir að hann sakaði ákærða um að hafa verið að reykja hass. Ákærði hefði reiðst þessu og hótað honum líkamsmeiðingum. Hefði ákærði slegið hann hnefahögg á kinnbein. G-kk-nf kvaðst þá hafa hringt í númer Neyðarlínunnar og óskað aðstoðar lögreglu. Hann hefði því næst sagt ákærða að fara út og hefðu móðir þeirra og systir tekið undir með honum. Við þetta hefði ákærði æst upp og ráðist aftur á hann. G-kk-nf kvaðst hafa hörfað undan, en ákærði haldið áfram að slá hann hnefahöggum. Hefði systir þeirra reynt að ganga á milli, en ákærði ekki látið af árásinni fyrr en G-kk-nf greip stóra pönnu í eldhúsinu sér til varnar. Hefði lögreglu borið að í sömu svipan. G-kk-nf kvað ákærða hafa slegið sig sjö eða átta höggum í andlit. Hann hefði nefbrotnað við þetta og hefði blóð lekið úr nefi hans, auk þess sem hann hefði hlotið bólguáverka í andliti og fundið fyrir eymslum í síðu. Hann kvaðst ekki hafa svarað árásinni með öðrum hætti en því að hafa reynt að grípa utan um ákærða meðan á henni stóð.

Vitnið S-kvk-nf Ó-kvk-nf I-kvk-nf sagðist hafa verið inni í herbergi sínu þegar hún heyrði háreysti frammi. Hún hefði farið fram og þá séð hvar ákærði hékk utan í G-kk-þgf og kýldi hann. Hún hefði reynt að „tosa“ ákærða í burtu, en hann hefði tekið um hendur hennar og ýtt henni upp að vegg og hefði hún verið marin á eftir. Hún hefði séð ákærða kýla G-kk-þf fleiri höggum en einu og hefðu a.m.k. tvö þeirra lent í andliti hans, en ákærði hefði einnig slegið hann í líkama og síðu. Hún hefði haldið að G-kk-nf væri rotaður eftir að hafa fengið höggin í andlitið. Þau G-kk-nf hefðu bæði leitað á slysadeild eftir þetta.

E-kk-nf H-kk-nf læknir gerði grein fyrir áverkum G-kk-ef A-kk-ef I-kk-ef og sagði áverkana koma heim og saman við þá lýsingu sem brotaþoli hefði gefið á tilurð þeirra. Grunur hefði vaknað um nefbrot við fyrstu skoðun, sem hefði verið staðreynt við sneiðmyndatöku. Um hefði verið að ræða brot með mjög lítilli tilfærslu, þannig að ekki hefði verið skekkja í nefbeini. Brotaþola hefði verið vísað til frekari skoðunar á háls-, nef- og eyrnadeild, en hann hefði ekki mætt þangað. Vitnið kvaðst ekki geta sagt til um hversu mörg högg brotaþoli hefði hlotið. Eitt hnefahögg hefði getað valdið þessum áverkum, en líklega hefðu þau verið fleiri, þar sem brotaþoli var með áverka báðum megin í andliti.

Þá gáfu skýrslu fyrir dóminum sem vitni lögreglumennirnir S-kk-nf S-kk-nf, S-kk-nf K-kk-nf G-kk-nf og I-kvk-nf P-kvk-nf, sem komu á vettvang í umrætt sinn, og Á-kk-nf P-kk-nf rannsóknarlögreglumaður sem annaðist skýrslutöku af ákærða. Á-kk-nf kvaðst hafa haft orðrétt eftir ákærða það sem kom fram hjá honum við yfirheyrslu og hefði ákærði undirritað skýrsluna ásamt lögmanni sínum, sem viðstaddur var skýrslutökuna. Vitnið gat þess að dregist hefði að taka skýrslu af ákærða, þar sem hann hefði verið langdvölum til sjós.

Niðurstaða

Af hálfu ákærða er aðallega krafist frávísunar málsins, enda hafi málinu ekki verið hraðað sem skyldi í meðförum lögreglu og ákæruvalds. Vísar ákærði í því sambandi til 1. mgr. 70. gr. stjórnarskrárinnar, 1. mgr. 6. gr. mannréttindasáttmála Evrópu, 3. mgr. 18. gr. og 2. mgr. 54. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008. Þá telur ákærði að ýmis vanhöld hafi verið á lögreglurannsókn málsins og bendir sérstaklega á í því sambandi að lögreglumenn sem ræddu við vitni hafi ekki vakið athygli á undanþágum frá skyldu til vitnisburðar, sbr. 1. mgr. 54. gr. og 2. mgr. 65. gr. laga nr. 88/2008.

Ekki verður fallist á það með ákærða að meðferð málsins hafi dregist úr hófi, þótt einhverjar tafir kunni að hafa orðið, m.a. vegna þess að ákærði var til sjós og fékkst því ekki til skýrslugjafar fyrr en að nokkru liðnu. Þá var vitnum sem komu fyrir dóm við aðalmeðferð málsins kynnt að þau ættu rétt á því að skorast undan vitnaskyldu vegna skyldleika við ákærða, en dómur skal reistur á sönnunargögnum sem færð eru fram við meðferð máls fyrir dómi, sbr. 1. mgr. 111. gr. laga nr. 88/2008. Þegar af þessum ástæðum er hafnað kröfum ákærða um að málinu verði vísað frá dómi.

Ákærði hefur viðurkennt að hafa slegið G-kk-þf Ö-kk-þf I-kk-þf einu höggi með flötum lófa í andlit og síðan slegið hann hnefahöggi, sem hann kveðst ekki vera viss um hvar lenti. Verður framburður ákærða skilinn svo að hann dragi í efa að hafa verið valdur að nefbroti G-kk-ef. Með samhljóða vitnisburði G-kk-ef og S-kvk-ef Ó-kvk-ef I-kvk-ef, sem fær stoð í vitnisburði E-kk-ef H-kk-ef sérfræðilæknis, telst hins vegar nægjanlega sannað að ákærði hafi slegið G-kk-þf nokkur hnefahögg í andlit með þeim afleiðingum að hann hlaut nefbrot og yfirborðsáverka á höfði, svo sem rakið er í læknisvottorði. Verður ákærði sakfelldur samkvæmt ákæru og varðar brot hans við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga.

Ákærði er fæddur í september 1987. Sakaferill hans hefur ekki áhrif á refsingu. Við ákvörðun refsingar verður til þess litið að atlaga ákærða að brotaþola var allharkaleg. Þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í 60 daga, en rétt þykir að fresta fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

G-kk-nf Ö-kk-nf I-kk-nf hefur krafist skaðabóta úr hendi ákærða, samtals að fjárhæð 411.988 krónur auk vaxta, sem sundurliðast þannig:

Kostnaður við læknisþjónustu og lyfjakaup 11.988 krónur

Miskabætur 400.000 krónur

Krafa um bætur vegna útlagðs kostnaðar er studd viðhlítandi gögnum og verður hún dæmd eins og hún er fram sett. Þá verður ákærði, með vísan til 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga, dæmdur til greiðslu miskabóta, sem þykja hæfilega ákveðnar 150.000 krónur. Einnig er krafist þóknunar til handa réttargæslumanni, samkvæmt 1. mgr. 48. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008 og hefur sú krafa verið tekin upp í ákæru. Brotaþola var ekki skipaður réttargæslumaður, en allt að einu þykir hann eiga rétt á bótum vegna kostnaðar við að halda frammi bótakröfu sinni, sem þykja hæfilega ákveðnar 70.000 krónur. Skaðabætur beri vexti sem í dómsorði greinir.

Ákærði verður dæmdur til að greiða málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, V-kk-ef S-kk-ef P-kk-ef hdl., 150.600 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti. Þá greiði ákærði 49.250 krónur í annan sakarkostnað.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið E-kk-nf L-kk-nf aðstoðarsaksóknari.

R-kvk-nf H-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð :

Ákærði, S-kk-nf E-kk-nf I-kk-nf, sæti fangelsi í 60 daga, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

Ákærði greiði G-kk-þgf E-kk-þgf I-kk-þgf 231.988 krónur auk vaxta samkvæmt 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 30. apríl 2010 til 18. nóvember 2011, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 9. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, V-kk-ef S-kk-ef P-x-x hdl., 150.600 krónur, og 49.250 krónur í annan sakarkostnað.

R-kvk-nf H-kvk-nf