S-2296/2006

Mál þetta, sem dómtekið var 7. mars 2007, er höfðað með ákæru, útgefinni af ríkissaksóknara 22. desember 2006, á hendur I-kk-þgf P-kk-þgf E-kk-þgf, [...], Höfðabakka 1, Reykjavík, fyrir sérstaklega hættulegar líkamsárásir, með því að hafa:

1. Slegið G-kk-þf Þ-kk-þf P-kk-þf, [...], með járnstöng í höfuðið, með þeim afleiðingum að hann hlaut kúlu aftanvert á höfuðið.

2. Slegið R-kk-nf I-kk-þf G-kk-nf með sömu járnstöng í andlitið, með þeim afleiðingum að tvær tennur brotnuðu í munni hans auk þess sem hann hlaut sentimetra langan skurð á efri vör sem sauma þurfti með tveimur saumum.

Er þetta talið varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20/1981.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar.

Af hálfu R-kk-ef I-kk-ef G-kk-ef er þess krafist að ákærði verði dæmdur til að greiða honum 590.520 kr. í skaðabætur, auk vaxta og dráttarvaxta samkvæmt lögum nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 1. ágúst 2005 til greiðsludags.

Verjandi ákærða krefst þess að ákærði verði sýknaður af kröfum ákæruvaldsins en til vara er þess krafist að ákærða verði dæmd vægasta refsing sem lög leyfa og að hún verði skilorðsbundin. Þá er þess krafist að bótakröfu verði vísað frá dómi en ella verði hún lækkuð. Loks krefst verjandi hæfilegra málsvarnarlauna að mati dómsins sem greiðist úr ríkissjóði.

I.

Að morgni 1. ágúst 2005 var lögreglunni í Vestmannaeyjum tilkynnt um líkamsárás í Herjólfsdal. Í frumskýrslu lögreglu kemur fram að maður hefði slegið annan mann með járnröri. Er lögreglumenn komu á vettvang hefðu gæslumenn verið með ákærða í tökum og þeir sagt að hann væri gerandinn. Ákærði var handtekinn og vistaður í fangageymslu. Vegna ölvunar hans var ekki hægt að gera honum grein fyrir réttarstöðu sinni. Rætt var við R-kk-þf I-kk-þf G-kk-þf í sjúkraskýlinu sem kvaðst hafa séð ákærða á götu og haldið áfram för sinni, en hann hefði ekkert þekkt ákærða. Skyndilega hefði hann verið sleginn í andlitið þannig að tennur hans brotnuðu. Einnig hefði hann fengið skurð við munn. Þá segir í frumskýrslu að G-kk-nf Þ-kk-nf P-kk-nf og A-kk-nf H-kk-nf skýrðu svo frá að þeir hefðu verið að ganga yfir dansgólfið hjá stóra sviðinu þegar þeir mættu ákærða. Hefðu þeir tekið eftir því að ákærði var með eitthvað svart í hendinni. Hann hefði gengið rösklega að þeim og sveiflað hlutnum í hausinn á G-kk-þgf Þ-kk-þgf sem slóst því næst í höfuð A-kk-ef. Töldu þeir að hluturinn væri úr járni. Fram kemur í frumskýrslu að fjórir gæslumenn hefðu orðið vitni að árásinni á R-kk-þf I-kk-þf: S-kk-þf M-kk-þf E-kk-nf, S-kk-nf A. Ó-kk-nf, I-kk-nf Ö-kk-nf I-kk-nf og L-kvk-nf D-kvk-nf H-kvk-nf. Báru þau öll á sama veg, um að ákærði hefði gengið í átt að hliðinu með rörbút í hendi. Gæslumenn hefðu farið á eftir honum. Þeir hefðu séð hvar ákærði lamdi rörinu í ljósastaur og síðan í andlit R-kk-ef I-kk-ef. Þetta hefði verið algjörlega af tilefnislausu. Að lokum kemur fram að járnrörið, sem var 54 sm langt og líklega hluti af tjaldsúlu, hefði verið flutt á lögreglustöð.

G-kk-nf Þ-kk-nf P-kk-nf gaf skýrslu hjá lögreglu 25. ágúst 2005 þar sem hann skýrði frá því að hann hefði verið á göngu við stóra sviðið ásamt A-kk-þgf H-kk-þgf er strákur hefði komið á móti þeim. Er strákurinn hefði verið kominn við hlið sína hafi strákurinn lamið sig í höfuðið, með járnröri að hann hélt. Hefði hann fengið stóra kúlu. Járnrörið hefði einnig lamist í höfuð A-kk-ef. Fram kom að G-kk-nf Þ-kk-nf hefði látið gæsluna í dalnum vita af stráknum. G-kk-nf Þ-kk-nf vildi ekki leggja fram kæru á hendur árásarmanninum.

A-kk-nf H-kk-nf gaf skýrslu hjá lögreglu 14. desember 2005. Hann kvaðst hafa verið að ganga framhjá stóra sviðinu í Herjólfsdal ásamt kunningja sínum, G-kk-þgf Þ-kk-þgf, er piltur hefði komið á móti þeim. Er pilturinn hefði verið rétt í þann mund að ganga framhjá þeim hafi hann fengið högg í höfuðið. Hann kvaðst hafa séð piltinn halda á dökklitu, mjóu og ílöngu, barefli. Taldi hann eftir högginu að dæma að það væri úr járni. Þá hefði hann séð félaga sinn halda um höfuð sér og ályktað að pilturinn hefði slegið félaga hans í hnakkann. Hnakki félaga hans hefði blásið út og höggið því verið þungt. Þeir hefðu svo farið í sjúkratjald. Á leiðinni þangað hefði hann séð þennan sama pilt neðar í dalnum, skammt frá tjörn, og bent gæslumönnum á hann. Pilturinn hefði sveiflað bareflinu. Taldi A-kk-nf að um sama pilt væri að ræða þar sem enginn hefði verið þarna nærri. Það hefði verið áliðið nætur og fremur fáir á ferli. A-kk-nf kvaðst ekki ætla að leggja fram kæru á hendur árásarmanninum.

R-kk-nf I-kk-nf G-kk-nf lagði fram kæru hjá lögreglu 22. desember 2005 vegna líkamsárásar þeirrar sem 2. töluliður ákærunnar tekur til. Hann kvaðst hafa verið einn á gangi í Herjólfsdal á leið að hitta vinkonu sína. Hann hefði verið með síma í höndum og verið að senda henni smáskilaboð. Hann hefði veitt manni athygli sem var með járnrör í hendi og var að berja í flaggstöng eða eitthvað slíkt. Svo hefði hann ekki vitað fyrr en hann var laminn af miklu afli í andlitið með járnröri. Árásarmaðurinn hefði verið yfirbugaður.

I-kk-nf I-kk-nf gaf skýrslu hjá lögreglu 28. september 2005. Greindi hann frá því að hafa verið við gæslustörf á þjóðhátíð. Hann hefði verið í gæsluhópi sem sá mann með járnrör í hendi og sló því í ljósastaur. Strákur hefði komið gangandi í átt að manninum og hann þá skyndilega og fyrirvaralaust slegið strákinn í andlitið. Maðurinn hefði tekið tilhlaup að stráknum og barið hann í andlitið. Gæslumenn hefðu tekið árásarmanninn og haldið honum þar til lögregla kom.

Við skýrslutöku hjá lögreglu 28. september 2005 skýrði L-kvk-nf D-kvk-nf H-kvk-nf frá því að hún hefði verið við gæslustörf ásamt fleirum og fylgst með strák sem var með eitthvert járnrör í höndum. Hann hefði lamið járnrörinu í ljósastaur en hún kvaðst ekki muna hvort hann hefði gert það áður eða eftir að hún sá hann berja strák, sem kom gangandi, í andlitið. Gæslufólk hefði haldið árásarmanninum þar til lögregla kom. Hún kvaðst hafa frétt í sjúkraskýlinu að árásarmaðurinn hefði barið tvo aðra drengi.

S-kk-nf M-kk-nf E-kk-nf sagði við skýrslutöku hjá lögreglu 16. nóvember 2005 að hann hefði verið við gæslustörf er annar gæslumaður hefði sagt að maður hefði lamið annan mann með priki eða einhverju slíku. S-kk-nf hefði farið ásamt fleirum til að athuga með það. Þeir hefðu farið á eftir honum og séð er hann sló annan mann af öllu afli í andlitið með þessu priki. Gæslumenn hefðu tekið árásarmanninn föstum tökum og haldið honum þar til lögregla kom. S-kk-nf taldi að umrætt prik hefði verið einhverskonar járnprik eða tjaldsúla og kvaðst hafa heyrt af annarri árás.

Við skýrslutöku hjá lögreglu 16. nóvember 2005 kvaðst S-kk-nf A-kk-nf W-x-x Ó-kk-nf hafa verið við gæslustörf í Herjólfsdal umrætt sinn. Annar gæslumaður hefði sagt honum að fylgjast með manni sem hefði verið búinn að kýla annan mann. Þeir hefðu fylgt honum eftir. Hann hefði séð að hann væri eltur og tekið upp einhverskonar prik af götunni, ekki tjaldsúlu heldur álprik, eins og úr sólstól. Maðurinn hefði lamið í ljósastaur og prikið eða stöngin bognað við það. Annar maður hefði komið gangandi og maðurinn slegið hinn í andlitið með prikinu. Gæslumenn hefðu yfirbugað árásarmanninn og haldið honum þar til lögregla kom. S-kk-nf taldi að höggið hefði verið veitt af miklu afli. Aðspurður hvort hann hafði séð árásarmanninn ráðist á tvo aðra kvaðst hann hafa vitað af einu tilviki á undan, sem hafi verið ástæða þess að gæslumenn voru að elta hann.

R-kk-nf Ö-kk-nf R-kk-nf skýrði frá því, við skýrslutöku hjá lögreglu 18. janúar 2006, að hann hefði séð ungan mann með rörbút í hendi í Herjólfsdal, rétt við bílastæði. Annar maður hefði gengið á móti manninum. Í því sem þeir mætast hafi sá með rörið slegið því í andlit hins. Árásin hefði verið að tilefnislausu og nærstaddir gæslumenn yfirbugað árásarmanninn.

II.

Í málinu liggur fyrir vottorð B-kk-ef G-kk-ef V-kk-ef læknis, frá 16. ágúst 2005. Í því segir að R-kk-nf I-kk-nf G-kk-nf hafi komið í sjúkraskýli í Herjólfsdal aðfaranótt 1. ágúst 2005 eftir að hafa lent í slagsmálum í dalnum. Við skoðun hefði sést 1 sm skurður á eftir vör sem þurfti að sauma með 2 sporum. Gert var ráð fyrir að skurðurinn myndi gróa á 6-8 vikum. Þá segir að R-kk-nf I-kk-nf hefði verið ágætlega áttaður en þó drukkinn. Einnig hefði vantað eina og hálfa framtönn. Tönnin hefði verið varðveitt. Fram kemur að R-kk-nf I-kk-nf hefði komið á heilsugæslu degi síðar þar sem sár var hreinsað og tönn sett á sinn stað. Jafnframt var hann hvattur til að leita tannlæknis.

Einnig liggur fyrir vottorð R-kk-ef K-x-x Á-kk-ef tannlæknis, frá 31. ágúst 2005, vegna áverka sem R-kk-nf I-kk-nf G-kk-nf hefði orðið fyrir að morgni 1. ágúst 2005 í Vestmannaeyjum. Í vottorðinu kemur fram að tönn R-kk-ef I-kk-ef, nr. 11, sé með „horisontal krónufraktúru“ og að tönn nr. 21 hefði fallið úr stæði sínu. Sú síðarnefnda hefði verið sett í stæði sitt og fest við aðrar tennur. Tönn nr. 11 hefði verið endurbyggð með „composit“. Um frekari meðferð kemur fram að rótarfyllingar og krónugerðar sé þörf.

III.

Verður nú rakinn framburður ákærða og vitna fyrir dómi.

Ákærði kvaðst hafa drukkið það mikið af áfengi að hann myndi ekki eftir atvikum. Hann hefði drukkið a.m.k. eina flösku og nokkra bjóra. Það eina sem hann myndi væri að hann hefði vaknað á lögreglustöðinni degi síðar og honum sagt að hann væri handtekinn vegna líkamsárásar. Það síðasta sem ákærði sagðist muna var að hann hefði verið hjá tjaldi sínu og gengið þaðan burt í reiðikasti. Ákærði kvaðst hafa farið í meðferð 21. febrúar 2006, bæði vegna áfengis- og fíkniefnavanda, fyrst í Götusmiðjunni og síðan í Hlaðgerðarkot. Eftir það hefði ákærði verið edrú í níu mánuði en fallið rétt fyrir jól og þá farið á Hlaðgerðarkot. Ákærði sagðist jafnframt hafa dvalið á áfangaheimilinu Brú og dvelji nú á áfangaheimilinu Krossgötum. Ákærði kvaðst nú starfa sem sjómaður.

Vitnið, G-kk-nf Þ-kk-nf P-kk-nf, skýrði svo frá að hann hefði verið á göngu í dalnum ásamt félaga sínum, A-kk-þgf, þegar hann hefði verið laminn með einhverju priki í höfuðið, einhverju járnröri. Höggið hefði komið ofarlega á höfuðið og kvaðst vitnið hafa fengið kúlu. Engir aðrir hefðu verið nálægir. Vitnið sagðist ekki geta lýst árásarmanninum og gat ekki gert sér grein fyrir ástandi árásarmannsins. Vitnið sagði árásina hafa verið tilefnislausa og hún hefði átt sér stað fyrir framan stóra sviðið innst í dalnum. Í kjölfarið hefði vitnið gengið í burtu ásamt félaga sínum og farið í sjúkraskýlið. Þá hefði komið annar maður í skýlið sem hafði verið sleginn í andlitið. Vitnið sagði að eftir árásina hefðu þeir látið fyrsta gæslumann sem þeir sáu vita af árásinni og bent á árásarmanninn sem þá hafi verið staddur rétt á eftir þeim þar sem þeir hefðu verið á leið út úr dalnum. Árásarmaðurinn hefði þá verið staddur þar sem gatan byrjar og malbikið endar, við hringtorgið inni í dal, við dalsmynnið þar sem bílastæðin byrja. Vitnið sagði að þeir hefðu ekki séð árásarmanninn við tjörnina heldur fyrir ofan hana. Vitnið sagðist ekki hafa þekkt árásarmanninn en fengið nafn hans við skýrslutöku hjá lögreglu.

Vitnið, A-kk-nf H-kk-nf, skýrði svo frá að hann hefði verið á göngu í dalnum snemma morguns ásamt G-kk-þgf Þ-kk-þgf er sá síðarnefndi hefði skyndilega verið laminn í höfuðið og síðan hefði bareflið lent í höfði vitnisins. Vitnið kvaðst hafa snúið sér við og þá séð árásarmanninn. Vitnið sagði að hann og G-kk-nf Þ-kk-nf hefðu síðan hlaupið í burtu. Vitnið kvaðst ekki hafa séð með hverju G-kk-nf var sleginn. Það hefði verið eitthvað ílangt og hart. Enginn annar hefði verið nálægt þeim þegar þetta gerðist. Vitnið sagðist hafa náð í lögreglu eða gæslumann, líklega gæslumann, og bent á árásarmanninn þar sem hann var á gangi í dalnum við tjörnina. Vitnið sagði að G-kk-nf Þ-kk-nf hefði fengið stóra kúlu á höfuðið, aftan á hnakka vinstra megin. Vitnið sagðist ekki vita hvað hefði gerst í kjölfar þess að þeir bentu á árásarmanninn þar sem vitnið hefði fylgt G-kk-þgf Þ-kk-þgf í sjúkratjaldið. Vitnið kvaðst ekki geta lýst árásarmanninum, en hann hefði þó virst í annarlegu ástandi. Aðspurður sagði vitnið að þeir hefðu verið staddir vinstra megin framan við stóra sviðið þegar atburðurinn átti sér stað. Tjörnin sé fyrir aftan sviðið, þ.e. sviðið sé innar í dalnum.

Vitnið, R-kk-nf I-kk-nf G-kk-nf, skýrði svo frá að hann hefði verið nýkominn í dalinn og ætlað að hitta vinkonu sína. Hann hefði verið rétt ókominn inn um hliðið og verið að senda SMS til hennar. Þá hefði hann séð einhvern strák berja í staur eða girðingu með barefli. Vitnið sagðist ekki hafa veitt stráknum athygli en vitnið hefði síðan skyndilega legið niðri vegna höggs í andlitið með bareflinu. Hann kvaðst ekki geta lýst bareflinu nánar, en hann hefði síðar séð á myndum að um tjaldsúlu væri að ræða. Um afleiðingar árásarinnar sagði vitnið að tvö spor hefðu verið saumuð í efri vör og tvær tennur brotnað. Ein tönn hefði losnað upp en það hefði náðst að bjarga henni. Vitnið kvaðst ekki hafa átt nein samskipti við strákinn áður en hann var sleginn. Vitnið taldi að árásarmaðurinn hefði verið undir áhrifum áfengis. Þegar vitnið hefði legið niðri hefði fólk úr gæslunni verið búið að taka árásarmanninn og lögreglan komið strax á staðinn. Vitnið kvaðst ekki hafa séð greinilega hver það var sem sló hann og fyrir dómi gat hann ekki borið kennsl á ákærða sem árásarmanninn. Vitnið kvaðst hafa verið ölvaður en myndi þó vel eftir atvikum. Vitnið sagði að höggið hefði komið beint fyrir ofan framtennurnar.

Vitnið, I-kk-nf I-kk-nf, sagðist hafa verið við gæslu í Herjólfsdal umræddan morgun. Hann hefði verið með hóp á göngu frá gæsluskúr, sem væri rétt hjá þar sem atvikið hefði átt sér stað, í átt að sjúkraskýli og hliðinu. Þá hefði ákærði gengið framhjá þeim hrópandi og í slæmu ástandi. Ákærði hefði tekið upp bút úr tjaldsúlu, hrópað, og slegið utan í staur og fleira. Þá hefði drengur komið gangandi og ákærði slegið hann með járninu beint í andlitið. Engin orðaskipti hefðu áður átt sér stað milli þeirra. Gæslumenn hefðu þá hlaupið til og yfirbugað ákærða. Vitnið sagði að honum hefði sýnst höggið koma á kinn eða kjálka þess sem var sleginn. Gæslumenn hefðu hirt upp tennur og haldið ákærða þar til lögreglan kom. Vitnið sagði að ákærði hefði verið tiltölulega æstur og mjög drukkinn. Vitnið kvaðst meira hafa sinnt þeim slasaða og lítið fylgst með því hvað hefði átt sér stað þegar búið var að yfirbuga ákærða. Vitnið kvað tjaldsúluna hafa verið úr áli eða einhvers konar málmi. Vitnið sagði ákærða hafa hlaupið og lamið með miklu afli. Vitnið kvað hinn slasaða hafa verið töluvert vankaðan, mikið hefði blætt úr munni hans og hann orðið fyrir tannskemmdum. Farið hefði verið með hinn slasaða í sjúkraskýli og hann verið við það að missa meðvitund. Í sjúkraskýlinu hefði vakthafandi læknir tekið við honum.

Vitnið, S-kk-nf M-kk-nf E-kk-nf, kvaðst hafa starfað við gæslu í dalnum. Skýrði hann svo frá að ákærði hefði komið með tjaldsúlu og lamið strák í andlitið. Vitnið kvaðst muna frekar lítið eftir þessu. Fylgst hefði verið með ákærða þar sem vitninu ásamt fleirum hefði verið sagt að ákærði hefði lamið fleiri. Vitnið sagðist ekki muna frá hverjum hann heyrði það. Ákærði hefði lamið drenginn án nokkurrar sýnilegrar ástæðu og þeir ekkert rætt saman áður. Ákærði hefði síðan slegið í ljósastaur en þá verið tekinn niður og haldið þar til lögreglan kom. Vitnið sagðist hafa séð þegar ákærði sló drenginn og höggið lent á annarri hvorri kinninni.

Vitnið, S-kk-nf A-kk-nf W-x-x Ó-kk-nf, sagði að hann og félagi hans, S-kk-nf, hefðu verið á göngu í lok gæsluvaktar. Athygli þeirra hefði verið vakin á pilti, ákærða, sem gengið hefði um með prik í hendinni. Þeir hefðu gengið á eftir ákærða og svo virst sem hann væri á leið út af svæðinu. Ákærði hefði þá slegið í ljósastaur, gengið lengra og öskrað. Þá hefði strákur komið gangandi á móti ákærða og sá verið sleginn í andlitið. Í kjölfarið hefði vitnið og tveir aðrir tekið ákærða niður. Skömmu síðar hefði lögreglan komið á staðinn. Fleiri úr hjálparsveitunum hefðu aðstoðað við að halda ákærða niðri og aðrir aðstoðað þann sem var sleginn. Ákærða hefði verið haldið þar til lögreglan kom á staðinn. Vitnið kvað ákærða hafa verið mjög reiðan og æstan. Vitnið hefði frétt það síðar að ákærði lenti í slagsmálum fyrr um kvöldið. Vitnið sagði að ákærði hefði verið ölvaður. Þá sagði vitnið að ákærði hefði beitt nokkru afli við höggið. Vitnið sagði ákærða hafa verið með eitthvert prik í hendinni þegar vitnið sá hann fyrst. Aðspurður um það sem hefði komið fram við skýrslutöku hjá lögreglu, þess efnis að ákærði hefði tekið eitthvert prik upp af götunni, sagði vitnið að vel gæti verið að svo hefði verið, líklega væri það rétt.

Vitnið, L-kvk-nf D-kvk-nf H-kvk-nf, greindi svo frá að hún hefði verið í gæsluhóp þennan dag. Þau hefðu verið að ganga út dalinn þegar strákur hefði gengið á móti þeim öskrandi að hann væri brjálaður og þeim bæri að handtaka hann. Hann hefði gengið framhjá þeim og vitnið kvaðst hafa séð hann taka upp eitthvert járn og lamið í ljósastaur. Hlaupið hefði verið á eftir honum og hann gengið að öðrum strák og lamið hann í andlitið. Það hefði ekki átt sér neinn aðdragana. Höggið hefði komið beint á munninn. Vitnið sagði árásarmanninn hafa verið mjög drukkinn og æstan. Vitnið taldi að árásarmaðurinn hefði slegið með nokkru afli. Nánar aðspurð sagðist vitnið ekki muna hvort hann hefði verið með rörið í höndunum þegar vitnið sá hann fyrst. Ekki væri víst að hún hefði séð hann taka það upp eða hvar. Vitnið sagðist ekki hafa séð rörið mjög vel þar sem hún hefði hlaupið beint að þeim sem slasaðist. Eftir árásina hefði ákærði verið yfirbugaður og honum haldið niðri þangað til lögreglan kom og handtók hann.

Vitnið, R-kk-nf Ö-kk-nf R-kk-nf, skýrði svo frá að hann hefði séð strák ganga um með járnrör í hendi og þrír gæslumenn elt hann. Strákurinn hefði síðan lamið annan mann í andlitið með rörinu og í kjölfarið verið tekinn niður. Árásin hefði ekki átt sér neinn aðdraganda og engin samskipti verið milli aðila. Höggið hefði komið á munn brotaþola. Vitnið kvaðst ekki hafa tekið eftir því hvort miklu afli hefði verið beitt. Lögreglan hefði síðan tekið við ákærða beint úr höndum gæslumanna. Aðspurður sagði vitnið að áður en árásarmaðurinn hefði lamið hinn strákinn hefði hann lamið járnrörinu í járnsúlu eða stöng. Vitnið sagðist ekki hafa séð hvaðan rörbúturinn kom þar sem árásarmaðurinn hefði verið með hann í hendinni þegar vitnið sá hann fyrst. Vitnið kvaðst ekki geta lýst járnrörinu nánar, en það hefði litið út fyrir að vera þykkara en tjaldsúla.

Vitnið, R-kk-nf K-x-x Á-kk-nf tannlæknir, sagði að R-kk-nf I-kk-nf G-kk-nf hefði leitað til sín með „úrslegna“ framtönn. Vitnið vísaði til fyrirliggjandi vottorðs varðandi það sem hefði verið gert og staðfesti það. Vitnið kvað áverka R-kk-ef I-kk-ef geta komið heim og saman við að hann hefði verið sleginn í andlitið með röri. Vitnið sagði R-kk-þf I-kk-þf ekki vera eins og hann hefði verið fyrir árásina þar sem alltaf væri tvísýnt með tennur sem væru felldar úr stæði sínu, þ.e. færu úr gómnum. Tekist hefði að græða tönnina aftur í, en hún yrði aldrei jafn góð og áður. Um væri að ræða varanlegt lýti. Vitnið sagði að ákærði ætti ekki rétt á neinni endurgreiðslu frá Tryggingastofnun ríkisins. Varðandi frekari aðgerðir, sem vísað væri til í vottorði vitnisins, sagði hann að um væri að ræða rótfyllingu og krónugerð.

Vitnið, B-kk-nf G-kk-nf V-kk-nf læknir, kvaðst ekki muna beint eftir þessu máli. Vottorð vegna málsins væri í Vestmannaeyjum og vitnið hefði ekki aðgang að því. Fyrirliggjandi læknisvottorð frá 16. ágúst 2005 var borið undir vitnið sem staðfesti að það væri frá honum komið. Vitnið sagði áverka sem þar væri lýst geta samrýmst því að viðkomandi hefði verið sleginn í andlitið með járnbút. Vitnið sagðist ekki geta sagt til um hversu mikið afl þyrfti til að valda þeim áverkum sem lýst er í vottorðinu. Varðandi það sem segir í vottorðinu um að sjúklingurinn hefði lent í slagsmálum sagði vitnið að slíkt væri þá haft eftir sjúklingnum sjálfum. Aðspurður sagði vitnið að líkur væru til þess að tennur gætu brotnað við hnefahögg.

IV.

Ákærði neitar sök þar sem hann muni ekki eftir atvikum.

Vitnin G-kk-nf Þ-kk-nf P-kk-nf og A-kk-nf H-kk-nf eru einir til frásagnar um atvik það sem 1. töluliður ákærunnar tekur til. Samkvæmt vitnisburði þeirra voru þeir staddir framan við stóra sviðið í Herjólfsdal er G-kk-nf Þ-kk-nf var laminn í höfuðið með einhverju barefli og sama barefli lenti síðan í höfði A-kk-ef. Þeir hafa ekki getað lýst bareflinu nema með mjög óljósum hætti. Ekkert verður fullyrt um það hvort sama barefli hafi verið notað við báðar þær líkamsárásir sem ákært er fyrir og hvort sami aðili hafi verið þar að verki. Í því sambandi verður að hafa í huga að tvö vitni, I-kk-nf I-kk-nf og L-kvk-nf D-kvk-nf H-kvk-nf, hafa lýst því að ákærði hefði tekið upp tjaldsúlu rétt áður en hann sló til R-kk-ef I-kk-ef, sbr. 2. töluliður ákærunnar. Fær sá vitnisburður stoð í framburði S-kk-ef A-kk-ef W-kk-ef Ó-kk-ef. Því getur ekki verið um sama barefli að ræða við báðar árásirnar. Þá hafa þeir G-kk-nf Þ-kk-nf og A-kk-nf ekki getað lýst árásarmanninum. Þeir hafa báðir skýrt frá því að þeir hefðu á leið þeirra í sjúkratjaldið bent gæslumanni á árásarmanninn en þeim ber hins vegar ekki saman um hvar árásarmaðurinn hafi þá verið staddur. Þannig sagði A-kk-nf að árásarmaðurinn hefði verið á gangi í dalnum við tjörnina. G-kk-nf Þ-kk-nf sagði hins vegar að hann hefði verið staddur við dalsmynnið þar sem bílastæðin byrja. Þeir hefðu ekki séð hann við tjörnina heldur fyrir ofan hana. Að öllu þessu virtu er ekki komin fram sönnun um sök ákærða sem ekki verði vefengd með skynsamlegum rökum, sbr. 45. og 46. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Samkvæmt þessu ber að sýkna ákærða af 1. tölulið ákærunnar.

Hvað varðar líkamsárás samkvæmt 2. tölulið ákæru hafa fjölmörg vitni borið á sama veg hjá lögreglu og fyrir dómi um að ákærði hafi að tilefnislausu lamið R-kk-þf I-kk-þf G-kk-þf af afli í andlitið með barefli, er hann var á göngu í Herjólfsdal. Vitnin I-kk-nf og S-kk-nf M-kk-nf lýstu því að ákærði hefði notað tjaldsúlu við að slá R-kk-þf I-kk-þf. Önnur vitni hafa lýst bareflinu ýmist sem „priki“, „einhverju járni“ eða „járnröri“. Fyrir liggur mynd af tjaldsúlu sem fannst á vettvangi og getur hún komið heim og saman við lýsingu vitna á barefli ákærða. Fyrir liggja læknisvottorð um áverka R-kk-ef I-kk-ef. Þar kemur fram að hann hafi leitað í sjúkraskýli í Herjólfsdal umræddan morgun og síðar til tannlæknis. Ein tönn hafi brotnað úr stæði sínu. Þá hafi brotnað úr annarri tönn auk þess sem brotaþoli hlaut sentimeter langan skurð á efri vör sem þurfti að sauma. Þegar allt framangreint er virt er sannað svo hafið sé yfir skynsamlegan vafa að ákærði hafi ráðist á R-kk-þf I-kk-þf með þeim hætti og afleiðingum sem í ákæru greinir, að öðru leyti en því að ekki verður fullyrt að um járnstöng hafi verið ræða heldur álstöng. Brot hans varðar við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með áorðnum breytingum.

V.

Ákærði er fæddur í júní 1987. Samkvæmt sakavottorði ákærða hefur hann áður í tvígang gerst brotlegur við almenn hegningarlög. Hinn 21. desember 2005 var ákærði dæmdur í 80.000 kr. sekt fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga. Hinn 6. september 2004 gekkst ákærði undir viðurlagaákvörðun með greiðslu 70.000 kr. sektar fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. og 1. mgr. 257. gr. almennra hegningarlaga. Brot þessi voru framin áður en ákærði náði 18 ára aldri og hafa framangreindir dómar því ekki ítrekunaráhrif á brot ákærða nú, sbr. 1. mgr. 71. gr. almennra hegningarlaga. Þá gekkst ákærði hinn 18. október 2004 undir greiðslu sektar fyrir fíkniefnalagabrot og hinn 4. ágúst 2005 undir greiðslu sektar með lögreglustjórasátt, fyrir umferðarlagabrot. Jafnframt var ákærði sviptur ökurétti í 1 mánuð. Einnig gekkst ákærði undir greiðslu sektar með viðurlagaákvörðun 9. nóvember 2005, fyrir umferðarlagabrot. Þá var ákærði jafnframt sviptur ökurétti í 3 mánuði. Brot ákærða sem hann er nú sakfelldur fyrir er framið fyrir dóminn 21. desember 2005 og er því hegningarauki. Ber því að tiltaka refsingu samkvæmt 78. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 77. gr. sömu laga.

Til refsiþyngingar horfa 1. og 3. tl. 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga, þar sem atlaga ákærða, sem beindist að andliti brotaþola, var hættuleg. Árás ákærða var með öllu tilefnislaus. Til refsilækkunar horfir að ákærði er ungur að aldri. Við ákvörðun refsingar ber einnig að taka nokkurt tillit til þess að hjá lögreglu kvaðst ákærði reiðubúinn til að greiða bætur, en að lægri fjárhæð en krafist var. Langt er um liðið síðan brot það átti sér stað sem ákærði er sakfelldur fyrir og hefur meðferð málsins á rannsóknarstigi tekið langan tíma. Ákærði hefur á þeim tíma tekið sig á. Fyrir liggja gögn um meðferð ákærða vegna fíkniefnavanda hans og dvöl á áfangaheimili. Fær hann góð meðmæli áfangaheimilis sem hann býr nú á. Að öllu þessu virtu og með hliðsjón af dómaframkvæmd þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin 6 mánaða fangelsi, sem verður bundin skilorði, eins og í dómsorði greinir.

VI.

Í málinu liggur fyrir skaðabótakrafa brotaþola, R-kk-ef I-kk-ef G-kk-ef, að fjárhæð 590.520 kr., auk vaxta og dráttarvaxta, sem sundurliðast þannig:

Bætur fyrir sjúkrakostnað skv. 1. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993:

i) Komugjald á Heilbrigðisstofnun í Vestmannaeyjum 1. ágúst 2005

1.950 kr.

ii) Tannlæknakostnaður

a. Reikningur dags. 3. ágúst 2005 42.900 kr.

b. Reikningur dags. 1. september 2005 13.000 kr.

c. Reikningur 12. september 2005 1.800 kr.

d. Reikningur 14. febrúar 2006 18.400 kr.

Sjúkrakostnaður alls 78.050 kr.

Þjáningabætur skv. 3. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993:

Þjáningabætur, 1051,50 kr. í 30 daga 31.545 kr.

Miskabætur skv. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993:

Miskabætur 400.000 kr.

Lögmannsþóknun með vsk.

i) Lögmannsþóknun fyrir gerð skaðabótakröfu 65.000 kr.

ii) Virðisaukaskattur 24,5% 15.925 kr.

Samtals 80.925 kr.

Skaðabótakrafa alls 590.520 kr.

Ákærði hefur verið sakfelldur fyrir að hafa slegið brotaþola í andlitið með þeim afleiðingum að tvær tennur brotnuðu í munni hans auk þess sem hann hlaut 1 sm langan skurð á efri vör. Ber ákærði skaðabótaábyrgð á því tjóni brotaþola sem rekja má til hinnar refsiverðu háttsemi. Krafa vegna sjúkrakostnaðar, alls 78.050 kr., er studd reikningum. Ber því að dæma ákærða til að greiða þennan kostnað, sbr. 1. mgr. 1. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993.

Krafa um þjáningabætur er rökstudd með því að brotaþoli hafi orðið fyrir tímabundnum líkamlegum óþægindum sem ákærða beri að bæta. Tönnin hafi verið sett á sinn stað morguninn eftir og lagfærð tveimur dögum seinna þar sem hún hafi verið laus í stæðinu. Tímabilið sem miðað sé við teljist frá tjónsdegi þar til heilsufar brotaþola hafi verið stöðugt, eða frá 3. ágúst til 1. september 2005, þegar lokaaðgerð hafi farið fram. Samkvæmt 3. gr. skaðabótalaga skal greiða þjáningabætur fyrir tímabilið frá því að tjón varð þar til heilsufar tjónþola er orðið stöðugt, 1.300 kr. fyrir hvern dag sem hann er rúmfastur, og 700 kr. fyrir hvern dag sem hann er veikur án þess að vera rúmfastur. Þegar sérstaklega stendur á er heimilt að greiða þjáningabætur þótt tjónþoli sé vinnufær. Samkvæmt 3. gr. skaðabótalaga og dómaframkvæmd er það meginregla að tjónþoli fær ekki greiddar þjáningabætur þegar hann er vinnufær. Ekkert liggur fyrir um óvinnufærni brotaþola. Þá þykja ekki vera efni til að dæma honum þjáningabætur á grundvelli 2. ml. 1. mgr. 3. gr. skaðabótalaga. Verður kröfu hans um þjáningabætur því hafnað.

Brotaþoli á rétt á miskabótum úr hendi ákærða vegna árásarinnar á grundvelli a-liðar 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga, sbr. lög nr. 37/1999. Árásin var fólskuleg og brotaþoli hefur hlotið líkamslýti. Þykja bætur hæfilega ákveðnar 200.000 kr.

Samkvæmt 4. mgr. 172. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála á brotaþoli rétt til bóta vegna kostnaðar sem hann hefur haft af því að halda fram kröfu sinni í málinu, svo sem vegna gagnaöflunar um kröfuna og lögmannsaðstoðar. Verður því fallist á kröfu um 80.925 króna kostnað vegna lögmannsþóknunar, að virðisaukaskatti meðtöldum.

Samkvæmt framansögðu ber ákærða að greiða R-kk-þgf I-kk-þgf G-kk-þgf samtals 390.520 kr. auk vaxta eins og í dómsorði greinir, en dráttarvextir reiknast frá 29. september 2006 þegar liðinn var mánuður frá birtingu kröfunnar fyrir ákærða hjá lögreglu, sbr. 9. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001.

VII.

Með vísan til 2. málsl. 1. mgr. 165. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála verður ákærði dæmdur til að greiða helming af sakarkostnaði. Um er að ræða þóknun skipaðs verjanda ákærða sem þykir hæfilega ákveðin, með hliðsjón af þrískiptri aðalmeðferð, 258.960 kr., að meðtöldum virðisaukaskatti. Samkvæmt þessu verður ákærði dæmdur til að greiða 129.480 kr. í sakarkostnað.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið R-kvk-nf B-kvk-nf fulltrúi.

Dóm þennan kveður upp S-kvk-nf B-kvk-nf, settur héraðsdómari.

D ó m s o r ð:

Ákærði, I-kk-nf P-kk-nf E-kk-nf, sæti fangelsi í sex mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún niður falla að liðnum þremur árum frá birtingu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði R-kk-þgf I-kk-þgf G-kk-þgf 390.520 krónur ásamt vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 1. ágúst 2005 til 29. september 2006, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði greiði 129.480 krónur í sakarkostnað, sem er helmingur 258.960 króna þóknunar skipaðs verjanda hans, H-kk-ef I-kk-ef hæstaréttarlögmanns.

S-kvk-nf B-kvk-nf