E-6162/2009

Mál þetta, sem dómtekið var 27. október sl., er höfðað 12. maí 2009.

Stefnandi er Ó-kk-nf S-kk-nf S-kk-nf, Hraunbraut 31, Kópavogi.

Stefndi er Byr sparisjóður, Borgartúni 18, Reykjavík.

Dómkröfur

Stefnandi krefst viðurkenningar á því að áunnin eftirlaunaprósenta stefnanda samkvæmt eftirlaunasamningi stefnanda og Sparisjóðs Kópavogs, sem nú er stefndi, frá 1986 skuli vera 55,685% en ekki 54%.

Þess er krafist að leiðrétting á eftirlaunum ásamt dráttarvöxtum verði látin ná aftur í tímann allt frá 31. maí 2005.

Þess er og krafist að ofdreginn frádráttur af desemberuppbót, samtals 1.200.328 krónur, verði endurgreiddur vegna síðustu fjögurra ára.

Jafnframt er krafist dráttarvaxta af fjárhæðinni frá gjalddaga 13. mánaðarins til greiðsludags, sbr. lög um vexti o.fl. nr. 28/2001 (sic) sem hér segir: Af 247.367 krónum frá 1. desember 2005 til 1. desember 2006, af 531.636 krónum frá 1. desember 2006 til 1. desember 2007, af 855.403 krónum frá 1. desember 2007 til 1. desember 2008 og af 1.200.328 krónum frá 1. desember 2008 til greiðsludags.

Auk framangreinds er krafist málskostnaðar samkvæmt gjaldskrá Lögmannsstofu Láru V. Júlíusdóttur hrl. auk lögmælts virðisaukaskatts samkvæmt l. nr. 50/1988 en málskostnaðarreikningur verður lagður fram við aðalflutning málsins.

Stefndi krefst alfarið sýknu af öllum kröfum stefnanda og að honum verði tildæmdur málskostnaðar úr hendi stefnanda að mati dómsins eða eftir framlögðum málskostnaðarreikningi, auk virðisaukaskatts á málskostnað.

Málavextir

Stefnandi er fyrrverandi sparisjóðsstjóri Sparisjóðs Kópavogs. Byr sparisjóður varð til við samruna Sparisjóðs vélstjóra og Sparisjóðs Hafnarfjarðar. Samruni Sparisjóðs vélstjóra og Sparisjóðs Hafnarfjarðar var samþykktur þann 1. desember 2006. Á árinu 2007 sameinuðust Byr sparisjóður og Sparisjóður Kópavogs.

Stefnandi hóf störf hjá Sparisjóði Kópavogs í júlí 1984. Enginn skriflegur ráðningarsamningur virðist hafa verið gerður við stefnanda. Stefnandi lét af störfum hjá Sparisjóðnum 3. desember 1992 og var á launaskrá fram eftir ári 1993.

Aðilar gerðu með sér samning um eftirlaunagreiðslur til handa stefnanda á árinu 1986. Samkvæmt samningnum skyldu eftirlaun vera hundraðshluti af sparisjóðsstjóralaunum eins og þau væru á hverjum tíma og skyldu þau nema 6% fyrir hvert starfsár þar til náð væri eftirlaunum sem næmu 90% af mánaðarlaunum.

Við starfslok stefnanda gerðu aðilar með sér samning um starfslok, dags. 10. desember 1992. Samkvæmt samningnum skyldi Ó-kk-nf, frá og með 3. desember 1992, fara í samtals 50 daga orlof. Að því loknu skyldi hann fá laun í 6 mánuði, sem skyldu vera full sparisjóðsstjóralaun, þ.m.t. orlof og hlutdeild vegna greiðslu fyrir „þrettándamánaðarins“, eins og segir í samningnum. Ekki skyldi greiddur bílastyrkur né risna. Þá segir í samningnum: Réttur Ó-kk-ef til greiðslu lífeyris, sbr. samning frá 28. janúar 1986 og yfirlýsingu frá 16. nóvember 1992 um breytingu á þeim samningi, skal miðast við starfstíma frá 1. júlí 1984 til þess tíma er launagreiðslum lýkur samkvæmt samningi þessum.

Fyrst reyndi á túlkun samninganna er stefnandi fór á eftirlaun 1997. Allt frá þeim tíma hefur stefnandi verið ósáttur við útreikningsgrunn réttindanna og hefur ítrekað krafist leiðréttingar. Enn fremur hefur hann talið að ekki stæðist að draga frá eftirlaun hans annars staðar frá greiðslu vegna svokallaðs 13. mánaðar. Stefnandi kveður öllum kröfum sínum hafa verið synjað og því sé málshöfðun þessi nauðsynleg.

Málsástæður stefnanda og lagarök

Stefnandi kveður ágreining máls þessa lúta annars vegar að útreikningi á eftirlaunaprósentu í eftirlaunasamningi aðila, ásamt uppgjöri á vangreiddum eftirlaunum, en hins vegar að ágreiningi um ofdreginn frádrátt af svokölluðum 13. mánuði.

Um túlkun á eftirlaunasamningnum

Krafist er viðurkenningar á því að áunnin eftirlaunaprósenta stefnanda samkvæmt eftirlaunasamningi stefnanda og Sparisjóðs Kópavogs, sem nú er stefndi, frá 1986 skuli vera 55,685%.

Með vísan til hinna skýru ákvæða í eftirlaunasamningnum sjálfum frá 1986 sé krafist leiðréttingar á útreikningi á eftirlaunarétti hans og að viðurkenndur verði réttur stefnanda til eftirlaunaréttinda sem nemi 55,685 % af sparisjóðsstjóralaunum eins og þau eru á hverjum tíma. Jafnframt sé vísað í meginreglur samningaréttarins um að samninga skuli halda. Viðurkenningarkrafan sé sett fram með stoð í 3. mgr. 25. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991.

Í a. lið eftirlaunasamnings aðila frá 1986 segi að eftirlaunin skuli vera hundraðshluti af sparisjóðsstjóralaunum eins og þau eru á hverjum tíma. Þau skuli nema 6% fyrir hvert starfsár þar til náð sé eftirlaunum sem nemi 90% af mánaðarlaunum. Starfsár skuli miðast við þann tíma er sparisjóðsstjóri hóf störf við Sparisjóð Kópavogs, þ.e. 1. júlí 1984.

Stefnandi hafi hafið störf 1. júlí 1984. Hann hafi látið af störfum í desember 1992 og hafi verið á launaskrá fram eftir ári 1993. Auk reglubundinna launa sem hann fékk greidd út ágúst og fram í september 1993, hafi hann fengið greidda desemberuppbót, hlutfall af 13. mánuðinum 1. september, sem hafi numið 2/3 af mánaðarlaunum. Enn fremur hafi hann fengið greidda vinnu vegna nóvember, 15,16 daga, sem líklega sé uppsafnað orlof. Samkvæmt eftirlaunasamningnum skyldu eftirlaun vera hundraðshluti af sparisjóðsstjóralaununum. Þessar greiðslur allar séu hluti af sparisjóðsstjóralaununum og því hljóti þær að vera hluti þeirrar viðmiðunar sem eftirlaunin taki mið af.

Samkvæmt þeim gögnum sem fyrir liggi hafi stefnandi fengið greidd laun frá stefnda fyrir eftirfarandi tímabil:

1984 júlí-desember 6 mánuðir

1985-1992 8x12 mánuðir 96 mánuðir

1993 jan.-ágúst 8 mánuðir

1993 desemberuppbót 0,67 mánuðir

1993 nóvember 15,16 dagar

15,16/21,67 0,7 mánuðir

Samtals 111,37 mánuðir

Ávinnsla lífeyrisréttinda skyldi samkvæmt eftirlaunasamningnum vera 6% á ári eða 0,5 % fyrir hvern mánuð. Samtals nemi ávinnslan því 55,685 %.

Þótt langur tími sé liðinn frá því að stefnandi hóf töku eftirlauna hjá sjóðnum hafi hann allt frá upphafi gert athugasemdir í þessa veru. Það sé því ekki satt sem haldið hafi verið fram af stefnda, m.a. á árinu 2003, að hann hafi um árabil tekið athugasemdalaust við eftirlaunum.

Um leiðréttingu á eftirlaunum vegna síðustu 4 ára

Þess sé krafist að leiðrétting á eftirlaunum verði látin ná aftur í tímann, allt frá 30. apríl 2005.

Krafa þessi sé sett fram með vísan til ákvæða 3. gr. fyrningarlaga nr. 150/2007. Þar sé kveðið á um að almennur fyrningarfrestur sé 4 ár. Miðað sé við 4 ár frá þingfestingu máls þessa, enda rjúfi málshöfðun fyrningarfrest.

Um ofdreginn frádrátt

Þess sé og krafist að ofdreginn frádráttur af desemberuppbót verði endurgreiddur vegna síðustu fjögurra ára. Jafnframt sé krafist dráttarvaxta af fjárhæðinni frá gjalddaga 13. mánaðarins til greiðsludags, sbr. lög um vexti ofl. nr. 38/2001.

Í samningi um eftirlaunarétt sparisjóðsstjóra segi í f. lið að greiðslur úr lífeyrissjóðum, sem sparisjóðsstjóri hafi áunnið sér rétt til áður og í starfi sínu í sparisjóðnum, aðrar en barnalífeyrir, komi til frádráttar greiðslum samkvæmt a.- d. liðum. Þessar greiðslur séu annars vegar frá Lífeyrissjóði verslunarmanna og hins vegar frá Lífeyrissjóði starfsmanna ríkisins. Framkvæmd sparisjóðsins á þessum frádrætti hafi verið þannig að hann sé ekki einungis dreginn af alla 12 mánuði ársins, heldur líka af desemberuppbótinni eða af greiðslu vegna hins svokallaða 13. mánaðar. Komi þetta skýrt fram á launaseðlum. Þar sem greiðslur úr þessum lífeyrissjóðum eigi sér stað mánaðarlega 12 mánuði ársins standist það ekki að draga þær jafnframt frá greiðslum til stefnanda þrettánda mánuðinn. Þann mánuð eigi stefnandi að halda óskertri greiðslu frá sparisjóðnum.

Með vísan til upplýsinga frá Lífeyrissjóði VR og Fjársýslu ríkisins, en stefnandi hafi áunnið sér rétt til 47% af launum héraðsdómara, sé ofdreginn frádráttur eftirfarandi:

des. 2005 LSR 216.166 Líf. VR 31.201 kr. 247.367

des. 2006 “ 249.495 “ 34.774 “ 284.269

des. 2007 “ 284.643 “ 39.124 “ 323.767

des. 2008 “ 299.875 “ 45.050 “ 344.925

----------------------

Samt. kr. 1.200.328

Þess sé krafist að ofdreginn frádráttur verði leiðréttur og stefnanda verði greitt til baka það sem ranglega hafi verið af honum tekið vegna síðustu 4 ára, samtals 1.200.328 krónur auk dráttarvaxta.

Stefnandi byggi mál sitt að öðru leyti á meginreglum samningaréttarins um að samninga skuli halda svo og til reglna vinnuréttarins um ráðningarsamninga. Um dráttarvaxtakröfu er vísað í lög um vexti o.fl. nr. 38/2001. Málskostnaðarkrafa byggist á 1. mgr. 130. gr. eml. nr. 91/1991. Krafa um virðisaukaskatt á málskostnað byggist á lögum um virðisaukaskatt nr. 50/1988. Varðandi réttarfar vísist að öðru leyti til laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, m.a. 3. mgr. 25. gr.

Málsástæður og lagarök stefnda

Stefndi mótmælir málsástæðum stefnanda sem röngum og villandi, sérstaklega varðandi túlkun eftirlaunasamnings aðila. Þá sé skorað á stefnanda að sýna frammá hvað hann hafi verið að vinna fyrir Sparisjóð Kópavogs í nóvember 1993 sem teljist vera 15.16 dagar.

Kröfu sína um sýknu styður stefndi með eftirfarandi rökum:

Reikningshlutfall

Stefndi telji reikningsstuðul við útreikning á eftirlaunum stefnanda vera 54 % af sparisjóðsstjóralaunum, sparisjóðsstjóra Sparisjóðs Kópavogs. Samkvæmt samningi aðila um eftirlaunarétt þá hafi stefnandi áunnið sér rétt til 6% lífeyrisréttinda ár hvert.

Stefnandi hafi hafið störf 1. júlí 1984 og hafi lokið störfum í desember 1992. Í samningi aðila um starfslok hafi verið gert ráð fyrir að stefnandi fengi laun í 6 mánuði frá því er orlofstíma lyki. Stefndi telji því að reikna beri lífeyrisréttindin út frá 1. júlí 1984 til 30 júní 1993, eða 9 ár, sem geri 54% hlutfall af sparisjóðstjóralaunum.

Stefndi telji að orlof, desemberuppbót og 13. mánuðurinn auki ekki við réttindi stefnanda. Þessi réttindi séu innifalin í 6% áunnum réttindum ár hvert sem samningur um eftirlaunarétt geri ráð fyrir. Ef þessar greiðslur ættu að auka við rétt stefnanda, eins og hann haldi fram, þá sé stefnandi að fá hærra hlutfall en 6% ár hvert, sem sé í andstöðu við eftirlaunasamning stefnanda. Stefndi mótmæli því útreikningum og túlkun stefnanda eins og þeir séu settir fram í stefnu varðandi þessi atriði. Stefnandi sé að krefjast viðurkenningar á meiri réttindum en hann hafi rétt til.

Þá sé mótmælt kröfu stefnanda um að leiðrétting á eftirlaunum verði látin ná aftur í tímann til 30. apríl 2005. Dómkröfur stefnanda séu óljósar varðandi þetta atriði. Stefnandi hafi ekki gert tölulega grein fyrir því í hverju leiðréttingin felist. Því sé dómkrafan ekki í anda 80. gr. einkamálalaganna, sbr. og 114. gr. sömu laga, og því ekki dómtæk að mati stefnda. Þá sé þess að geta að málið hafi verið þingfest 14. maí 2009 þ.e. dómkrafa stefnanda um leiðréttingu aftur í tímann til 30. apríl 2005 sé því í andstöðu við fyrningarlög og yfirlýsingu stefnanda sjálfs í stefnu. Krafan nái aldrei lengra aftur en til 14. maí 2005, ef dómurinn kæmist að þeirri niðurstöðu að viðurkenna ætti kröfu stefnanda.

Varðandi kröfu um ofdreginn frádrátt vegna 13. mánaðarins

Í samningi um eftirlaun sparisjóðsstjóra segi í f. lið, sbr. og yfirlýsingu stefnanda, dags. 16. nóvember 1992, að greiðslur úr lífeyrissjóðum skuli dragast frá eftirlaunagreiðslum.

Greiðsla vegna 13. mánaðarins séu hlunnindi sem bankastarfsmenn hafi fengið. Stefnandi hafi ekki sýnt fram á að hann eigi rétt á þessum hlunnindum. Í eftirlaunasamningi og samningi um starfslok sé ekki vikið að því að stefnandi eigi rétt á greiðslu vegna 13. mánaðarins/desemberuppbótarinnar, að öðru leyti en því að það er vikið að því að stefnandi skuli fá full sparisjóðstjóralaun í 6 mánuði þ.m.t. orlof og hlutdeild vegna greiðslu fyrir ”þrettándamánuðinn”, en ekki skuli greiddur bílastyrkur né risna. Af þessu megi ráða að þarna sé um hlunnindi að ræða líkt og bílastyrkur, risna og greiðslur fyrir fundasetur. Því megi draga þá ályktun af starfslokasamningi og samningi um eftirlaunarétt að stefnandi eigi ekki rétt á greiðslum vegna 13. mánaðarins/ desemberuppbótarinnar.

Í samningi um eftirlaun sparisjóðsstjóra segi í f. lið, sbr. og í fyrrgreindri yfirlýsingu stefnanda, að greiðslur úr lífeyrissjóðum skuli dragast frá eftirlaunagreiðslum. Greiðslur til stefnanda hafi verið inntar af hendi í samræmi við samninga og dregið hafi verið af launum stefndanda, þ.m.t. hlunnindagreiðsla sem stefnandi hafi fengið vegna 13. mánaðarins. Sé það gert eftir ákvæðum í samningunum. Eins og áður segi sé ekkert í ofangreindum samningum sem gefi tilefni til að 13. mánuðurinn/desemberuppbót skuli meðhöndluð á annan hátt. Þrettándi mánuðurinn sé greiðsla hlunninda sem felist í því að bankastarfsmenn hafi fengið sem svarar tvöfaldum útborguðum launum í desembermánuði.

Fyrning, tómlæti

Stefndi vísi og til rökstuðnings sýknukröfu sinni til þess að hann telji kröfur stefnanda vera fyrndar, þ.e. kröfuréttinn til að krefjast leiðréttingar á lífeyrisgreiðslum(prósentuhlutfall) og leiðréttingu á frádrætti stefnanda.

Stefndi telji að kröfurétturinn til að krefjast leiðréttingar sé fyrndur, sbr. 3. gr. og 6. gr. fyrningarlaga. Liðin séu rúm 12 ár frá því að stefnandi hóf töku lífeyris. Stefnandi hafi ekkert aðhafst þótt hann hafi talið útreikninga ranga og frádrátt frá launum ekki í samræmi við samninga.

Stefnandi hafi sjálfur gengið frá lífeyrissamningi sínum fyrir sína hönd. Stefnandi sé lögfræðingur að mennt. Stefnanda hafi því mátt vera ljós sú staðreynd að að ef hann teldi útreikninga vegna starfshlutfalls vera ranga og frádrátt vegna 13 mánaðar ekki samrýmast eftirlaunasamningi þá hefði hann orðið að bregðast við því.

Stefnandi hafi hafið töku lífeyris 1. apríl 1997. Það séu því liðin rúm 12 ár frá því að stefnandi hóf töku lífeyris og hafi verið kunnugt um útreikninga sem lágu að baki honum. Stefnandi hafi ekki rofið fyrningu með málsókn.

Með vísan til alls ofanritaðs telji stefndi að sýkna beri sig af öllum kröfum stefnanda.

Dráttarvaxtakrafa

Stefndi mótmæli dráttarvaxtakröfum stefnanda. Þær styðjist ekki við neina lagaheimild. Stefnandi hafi ekki krafið stefnda um kröfu þessa fyrr en nú með birtingu stefnu og eigi því ekki rétt á dráttarvöxtum fyrr en við þingfestingu málsins, sbr. ákvæði vaxtalaga nr. 38/2001 þar um.

Niðurstaða

Stefnandi starfaði sem sparisjóðsstjóri Sparisjóðs Kópavogs frá 1. júlí 1984 til 3. desember 1992.

Samkvæmt gr. a. í samningi stjórnar Sparisjóðs Kópavog og stefnanda um eftirlaunarétt sparisjóðsstjóra skyldu eftirlaun stefnanda vera hundraðshluti af sparisjóðsstjóralaunum eins og þau væru á hverjum tíma. Skyldu þau nema 6% fyrir hvert starfsár þar til náð væri eftirlaunum sem næmu 90% af mánaðarlaunum.

Stefnandi ávann sér því 6% af launum sparisjóðsstjóra á hverju ári frá því að hann hóf störf þar til starfi hans lauk.

Stefnandi sagði starfi sínu lausu í nóvember 1992. Í starfslokasamningi stefnanda segir að frá 3. desember 1992 fari stefnandi í 50 vinnudaga orlof, 30 daga orlof sem hann hafði áunnið sér á fyrra ári en 20 vinnudaga orlof vegna yfirstandandi orlofsárs. Að því loknu skyldi hann fá laun í samtals 6 mánuði, sem skyldu vera full sparisjóðsstjóralaun, þ.m.t. orlof og hlutdeild í greiðslu vegna 13. mánaðarins.

Stefndi byggir á því að starfstímabil stefnanda hjá Sparisjóði Kópavogs hafi verið 9 ár. Hann hafi hætt störfum í byrjun desember 1992, en fengið laun í 6 mánuði eftir að hann hætti störfum í samræmi við starfslokasamning. Reikningsstuðull við útreikning á eftirlaunum stefnanda skuli því vera 54% af launum sparisjóðsstjóra. Stefnandi byggir hins vegar á því að honum beri að fá 55,685% af launum sparisjóðsstjóra. Til stuðnings þeirri fullyrðingu vísar hann til þess að hann hafi fengið greidd laun út ágústmánuð 1993 og fengið greidda desemberuppbót 1991 og greiðslu í nóvember 1993, eins og nánar er rakið í stefnu.

Í framlögðu uppgjörsyfirliti, sem er fylgiskjal með bréfi Sparisjóðs Kópavogs til stefnanda, dags. 23. ágúst 1993, kemur fram að 55 daga orlofsúttekt stefnanda hafi náð til tímabilsins frá og með 3. desember til og með 22. febrúar, væntanlega árið 1993. Samkvæmt yfirlitinu hefur stefnandi fengið greidd laun mánuðina janúar til ágúst 2003, eins og stefnandi heldur fram. Samkvæmt því fékk stefnandi greidd laun frá Sparisjóði Kópavogs í 110 mánuði.

Stefnandi byggir á því að stefnandi hafi starfað lengur en það hjá sparisjóðnum eða í 111,37 mánuði þegar litið er til þess að stefnandi hafi fengið greidda desemberuppbót 1993 og greiðslu í nóvember 1993.

Ekki er fallist á að greiðsla desemberuppbótar feli í sér aukningu á starfstíma stefnanda. Þá verður ekki ráðið af launaseðli, sem dags. er 1. desember 1993, að hann sé vegna launagreiðslu. Bar stefnandi fyrir dómi að hann teldi að sú greiðsla væri til komin vegna orlofs er hann hefði átt inni, en ekki telst upplýst í málinu vegna hvers þessi greiðsla er til komin. Er því ekki fallist á að hún hafi þýðingu varðandi starfstímann.

Samkvæmt framansögðu þykir sýnt fram á að stefnandi hafi með störfum sínum hjá Sparisjóði Kópavogs áunnið sér rétt til eftirlauna er nemi 55% af launum sparisjóðsstjóra.

Stefnandi krefst leiðréttingar á eftirlaunagreiðslum til sín frá 31. maí 2005. Stefndi ber fyrir sig tómlæti og fyrningu í þessu sambandi.

Með vísan til 3. gr. laga nr. 150/2007 um fyrningu kröfuréttinda er ekki fallist á að réttur stefnanda til þess að krefjast leiðréttingar á eftirlaunagreiðslum sínum síðustu fjögur ár sé niður fallinn fyrir fyrningu. Í ljósi þess telst málsástæða byggð á tómlæti ekki hafa þýðingu.

Stefnandi krefst dráttarvaxta af fyrrgreindum leiðréttingum. Með því að hvorki er getið þeirra fjárhæða sem dráttarvaxta er krafist af né vísað til laga um vexti og verðtryggingu í kröfugerð stefnanda telst dráttarvaxtakrafan vanreifuð og ber að vísa henni frá dómi.

Óumdeilt er að til frádráttar eftirlaunagreiðslum til stefnanda komi áunnar greiðslur úr Lífeyrissjóði verslunarmanna og Lífeyrissjóði starfsmanna ríkisins. Þá er einnig óumdeilt að stefnandi hefur fengið greiddan svokallaðan 13. mánuð. Stefnandi heldur því fram að greiðslur frá lífeyrissjóðum hafi verið dregnar frá greiðslum til stefnanda, ekki einungis alla 12 mánuði ársins, heldur einnig vegna hins svokallaða 13. mánaðar og hefur því ekki verið mótmælt. Fyrir liggur að stefnandi fær greiðslur úr lífeyrissjóðunum 12 mánuði á ári. Hefur stefndi ekki sýnt fram á heimild sína til þess að draga umræddar lífeyrisgreiðslur frá greiðslum vegna 13. mánaðarins, en fyrir liggur að þær greiðslur hefur stefnandi ekki fengið. Er fallist á það með stefnanda að honum beri að fá þá eftirlaunagreiðslu óskerta.

Í þriðja kröfulið í stefnu er gerð krafa um endurgreiðslu oftekins frádráttar að fjárhæð 1.200.328 krónur, sbr. það sem áður segir, ásamt dráttarvöxtum. Hefur þessari fjárhæð ekki verið mótmælt tölulega og ber því að taka hana til greina. Í kröfu sinni um dráttarvexti vísar stefnandi ranglega til laga nr. 28/2001. Telja verður að um misritun sé að ræða og verður krafa stefnanda um dráttarvexti af umræddri fjárhæð tekin til greina eins og greinir í dómsorði.

Eftir þessari niðurstöðu ber stefnda að greiða stefnanda málskostnað sem ákveðst 350.000 krónur.

K-kvk-nf J-kvk-nf héraðsdómari kvað upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð

Viðurkennt er að áunnin eftirlaunaprósenta stefnanda samkvæmt eftirlaunasamningi stefnanda og Sparisjóðs Kópavogs skuli vera 55%. Skal leiðrétting eftirlaunaprósentu ná aftur til 31. maí 2005. Kröfu um dráttarvexti af þessari leiðréttingu er vísað frá dómi.

Stefndi, Byr sparisjóður, endurgreiði stefnanda, Ó-kk-þgf S-kk-þgf S-kk-þgf, ofdreginn frádrátt af desemberuppbót, samtals að fjárhæð 1.200.328 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, af 247.367 krónum frá 1. desember 2005 til 1. desember 2006, af 531.636 krónum frá 1. desember 2006 til 1. desember 2007, af 855.403 krónum frá 1. desember 2007 til 1. desember 2008 og af 1.200.328 krónum frá 1. desember 2008 til greiðsludags.

Stefndi greiði stefnanda 350.000 krónur í málskostnað.

K-kvk-nf J-kvk-nf