S-108/2015

Mál þetta, sem þingfest var 26. mars sl., og dómtekið fimmtudaginn 30. apríl sl., er höfðað með ákæru útgefinni af ríkissaksóknara þann 26. febrúar sl., sem barst dóminum þann 12. mars sl., á hendur A-kk-þgf F-kk-þgf H-kk-þgf,

„fyrir eftirtalin brot framin að morgni 22. júní 2014, í Reykjavík:

1. Brot gegn lögreglulögum, með því að hafa, utan við Skemmtistaðinn B5, Bankastræti 5 í Reykjavík, eigi farið að fyrirmælum lögreglu um að stöðva för sína er lögregla hafði afskipti af ákærða.

2. Brot gegn valdstjórninni með því að hafa, í kjölfar atvika sem lýst er í ákærulið 1, er lögreglumaðurinn A hugðist stöðva för ákærða og leiða í átt að lögreglubifreið, rifið sig lausan frá lögreglumanninum sem hélt í hægri handlegg ákærða, með þeim afleiðingum að lögreglumaðurinn hentist til og féll á tröppur við skemmtistaðinn B5 og hlaut mar í lófa hægri handar, fleiður á hægri upphandlegg með roða og vægri bólgu í og mar á hægra læri og upp að mjöðm og væg þreyfieymsli [sic] þar yfir.

3. Fíkniefnalagabrot, með því að hafa, skömmu eftir atvik þau sem lýst er í ákærulið 2, í kjölfar þess að ákærði var handekinn [sic], í Austurstræti í Reykjavík, haft í vörslum sínum samtals 0,45 grömm af kannabisefni sem lögregla fann við leit á ákærða.

4. Fíkniefnalagabrot, með því að hafa, skömmu eftir atvik þau sem lýst er í ákærulið 3, á lögreglustöðinni við Hverfisgötu, haft í vörslum sínum samtals 1,6 gramm af amfetamíni, sem lögregla fann við leit á ákærða.

Teljast brot í ákærulið 1 varðar [sic] við 19. gr., sbr. 41. gr. lögreglulaga nr. 90/1996. Brot í ákærulið 2 varða við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Brot í ákæruliðum 3 og 4 varða við 2. gr., sbr. 5. og 6. gr. laga um ávana- og fíkniefni nr. 65/1974, sbr. lög nr. 13/1985 og lög nr. 68/2001, og 2. gr., sbr. 1. mgr. 14. gr. reglugerðar um ávana- og fíkniefni og önnur eftirlitsskyld efni nr. 233/2001, sbr. reglugerð nr. 848/2002.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar. Jafnframt er krafist upptöku á 0,45 grammi af kannabisefni og á samtals 1,6 grammi af amfetamíni, sem hald var lagt á, samkvæmt 6. mgr.5. gr. laga nr. 65/1974 og 2. mgr. 14. gr. reglugerðar nr. 233/2001.“

Ákærði mætti við þingfestingu málsins og var F-kk-nf G-kk-nf hrl., skipaður verjandi ákærða að hans ósk, en verjandinn var ekki mættur vegna forfalla. Var málinu þá frestað til 9. apríl sl. Við fyrirtöku þann dag mætti ákærði ásamt skipuðum verjanda. Neitaði ákærði þá sök samkvæmt 1. og 2. lið ákæru, en játaði sök að öðru leyti. Óskaði ákærði þess þá jafnframt að hann og verjandi hans fengju að sjá myndskeið sem lagt var fram með gögnum málsins. Var málinu þá frestað til skoðunar á umræddu myndskeiði. Við fyrirtöku málsins þann 30. apríl sl., mætti ákærða ásamt verjanda sínum og óskaði þess að fá að breyta afstöðu sinni til sakarefnisins. Ákærði viðurkenndi skýlaust að hafa gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru.

Með vísan til skýlausrar játningar ákærða og þar sem dómari taldi ekki ástæðu til að draga í efa að játning hans væri sannleikanum samkvæm var farið með málið í samræmi við ákvæði 1. mgr. 164. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, eftir að sækjanda og verjanda hafði verið gefinn kostur á að tjá sig um lagaatriði og ákvörðun viðurlaga. Kom þá fram í máli verjanda að hann teldi háttsemi þá er lýst er í 2. ákærulið ekki vera ofbeldisbrot, heldur hafi ákærði með háttsemi sinni verið að tálma störfum lögreglu og væri brotið smáfellt. Vísaði verjandi til myndskeiðs í framlögðum gögnum hvað þetta varðar. Tók verjandi fram að ákærði sé ungur að árum og eigi sér ekki sögu um ofbeldisbrot. Þá afsalaði verjandinn sér þóknun vegna málsins.

Um málavexti vísast til ákæruskjals. Sannað er að ákærði hefur gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru. Í 2. lið ákæru er ákærða gefið að sök brot gegn valdstjórninni með því að hafa rifið sig lausan frá lögreglumanni sem hélt um handlegg hans, þannig að lögreglumaðurinn hentist til og féll, með þar tilgreindum afleiðingum. Er umrætt brot ákærða í ákæru talið varða við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Í umræddu ákvæði kemur fram að hver sá, sem ræðst með ofbeldi eða hótunum um ofbeldi á opinberan starfsmann, þegar hann er að gegna skyldustarfi sínu eða út af því, og eins hver sá, sem á sama hátt leitast við að hindra framkvæmd slíks starfa eða neyða starfsmanninn til þess að framkvæma einhverja athöfn í embætti sínu eða sýslan, skuli sæta fangelsi allt að 6 árum. Ef brot samkvæmt ákvæðinu beinist að opinberum starfsmanni, sem að lögum hefur heimild til líkamlegrar valdbeitingar, megi beita fangelsi allt að 8 árum. Þá megi beita sektum, sé brot smáfellt.

Líkt og háttsemi ákærða er lýst í ákæru er það mat dómara að brot hans verði ekki heimfært til ofangreinds ákvæðis, enda verði ekki talið að ákærði hafi með því að rífa sig lausan, veist með ofbeldi eða hótunum að umræddum lögreglumanni, né heldur með sama hætti, þ.e. ofbeldi eða hótunum leitast við að hindra framkvæmd starfs lögreglumannsins. Aftur á móti telst háttsemi ákærða, eins og henni er lýst í umræddum ákærulið varða við 2. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, enda hafi hann á annan hátt en lýst er í 1. mgr. greinarinnar, tálmað því að handhafi lögregluvalds gegndi skyldustörfum sínum, er umræddur lögreglumaður hugðist leiða ákærða að lögreglubifreið. Með vísan til 1. mgr. 180. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála in fine, verður ákærði sakfelldur fyrir brot gegn 2. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, enda er það mat dómsins að vörnum ákærða hafi ekki verið áfátt að þessu leyti. Að öðru leyti þykir háttsemi ákærða rétt færð til refsiákvæða í ákæru. Ákærði hefur með háttsemi sinni unnið sér til refsingar.

Samkvæmt framlögðu sakavottorði hefur ákærði fjórum sinnum áður sætt refsingu, í öll skiptin fyrir brot gegn ákvæðum laga nr. 65/1974 um ávana- og fíkniefni, og þar af tvívegis einnig fyrir akstur undir áhrifum fíkniefna og einu sinni einnig fyrir þjófnað. Síðast var ákærði dæmdur þann 23. janúar 2014. Að öðru leyti hefur sakaferill ákærða ekki áhrif við ákvörðun refsingar í máli þessu.

Refsing ákærða er hæfilega ákveðin fangelsi í 30 daga. Að virtum atvikum máls, að teknu tilliti til skýlausrar játningar ákærða og ungs aldurs hans, þykir rétt að fresta fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með áorðnum breytingum. Með vísan til 4. mgr. 77. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, skal ákærði jafnframt greiða 100.000 krónur í sekt til ríkissjóðs, innan fjögurra vikna frá birtingu dóms þessa, en sæta ella fangelsi í 8 daga.

Með vísan til 6. mgr. 5. gr. laga nr. 65/1974 og 2. mgr. 14. gr. reglugerðar nr. 233/2001, eru gerð upptæk framangreind fíkniefni líkt og greinir í dómsorði.

Með vísan til 218. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, ber að dæma ákærða til greiðslu alls sakarkostnaðar, sem nemur samkvæmt yfirliti lögreglu samtals 28.000 kr. Líkt og áður greinir hefur verjandi afsalað sér þóknun.

S-kvk-nf I-kvk-nf, löglærður aðstoðarmaður dómara, kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð :

Ákærði, A-kk-nf F-kk-nf H-kk-nf, sæti fangelsi í 30 daga, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með síðari breytingum.

Ákærði greiði jafnframt 100.000 krónur í sekt til ríkissjóðs innan fjögurra vikna frá birtingu dóms þessa en sæti ella fangelsi í 8 daga.

Gerð eru upptæk 0,45 g af kannabisefni og 1,6 g af amfetamíni, sem hald var lagt á við rannsókn málsins.

Ákærði greiði allan sakarkostnað, samtals 28.000 krónur.

S-kvk-nf I-kvk-nf.