S-144/2010

Mál þetta, sem dómtekið var 2. september sl., er höfðað með ákæru, útgefinni af ríkissaksóknara 1. febrúar 2010, á hendur X, kt. 000000-0000, [….],

„fyrir kynferðisbrot, með því að hafa aðfaranótt laugardagsins 12. september 2009, á ofangreindum dvalarstað sínum, reynt að hafa samræði við Y og haft við hana munnmök en við það notfærði ákærði sér að Y gat ekki spornað við verknaðinum sökum ölvunar, svefndrunga og veikinda.

Telst þetta varða við 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 3. gr. laga nr. 61/2007.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkrafa:

Af hálfu Y, kennitala 000000-0000, er krafist miskabóta að fjárhæð kr. 1.500.000, auk vaxta samkvæmt 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 12. september 2009 þar til mánuður er liðinn frá því að ákærða er birt bótakrafan en með dráttarvöxtum samkvæmt 9. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.“

Mál þetta var þingfest þann 26. febrúar sl. og frestað til framlagningar greinargerðar ákærða til 19. mars sl. Ákærði kom fyrir dóminn þann 26. febrúar sl. og neitaði sök. Af hálfu ákærða er þess krafist að hann verði sýknaður en til vara er krafist vægustu refsingar sem lög leyfa. Þá mótmælir ákærði bótakröfunni. Þá er krafist málsvarnarlauna úr ríkissjóði að mati dómsins auk virðisaukaskatts.

Aðalmeðferð málsins hófst þann 14. júní 2010. Að skýrslutökum loknum óskaði ákærði eftir að leggja fram frekari gögn og leiða A fyrir dóminn sem vitni. Mótmælti sækjandi því og gekk úrskurður dómsins um þann ágreining þann sama dag. Niðurstaða dómsins var að heimilt yrði að leiða umrætt vitni fyrir dóminn. Sækjandi kærði þann úrskurð til Hæstaréttar Íslands sem staðfesti úrskurð héraðsdóms með dómi þann 7. júlí 2010. Fór framhald aðalmeðferðar fram þann 2. september sl. og var málið dómtekið að málflutningi loknum.

I.

Málavextir.

Af gögnum málsins og framburði aðila og vitna liggur fyrir að sumargleðskapur var að B að kvöldi 11. september 2009. Þar hafi m.a. verið ákærði og eiginkona hans, C, D og eiginkona hans, Y. Þegar leið á nóttina ákváðu D og ákærði að fara heim til ákærða í eftirpartí og ók lögreglan ákærða og brotaþola heim til ákærða og töldu þau að D og eiginkona ákærða myndu koma í kjölfar. Svo varð ekki en stuttu seinna fór D heim til ákærða þar sem hann kom að eiginkonu sinni í sófa nakinni að neðan. Að sögn ákærða kom hann heim til sín ásamt brotaþola sem var mjög ölvuð. Kvaðst hann hafa stutt brotaþola upp tröppur að heimili sínu þegar þau komu þangað og fær sá framburður stoð í framburði tveggja lögreglumanna. Þegar inn var komið hefði brotaþoli sest á stól og kastað upp. Hún hefði í beinu framhaldi farið inn á baðherbergi og snyrt sig. Ákærði kvaðst hafa blandað þeim áfengi í glös en vissi ekki hvort brotaþoli drakk það. Í framhaldi hefðu þau látið vel að hvort öðru og ætlað að hafa samfarir en ákærði ekki getað þar sem honum reis ekki hold. D, eiginmaður brotaþola, hefði komið að þeim og í kjölfar hefðu orðið átök á milli þeirra. D og brotaþoli yfirgáfu síðan heimili ákærða og fóru gangandi í burtu. Nokkru síðar hringdi D á lögreglu og bað um að honum og brotaþola yrði ekið heim til þeirra, sem var gert. D tjáði lögreglunni, að eftir að brotaþoli var komin inn heima hjá ákærða, að hún hefði líklega verið misnotuð kynferðislega af ákærða. Í framhaldi var ákærði handtekinn á heimili sínu og brotaþola ásamt eiginmanni ekið á Neyðarmóttöku.

Framburður aðila og vitna við rannsókn málsins.

Nauðsynlegt þykir að reifa frásögn aðila fyrir lögreglu að því leyti sem skiptir máli.

Í skýrslu Þ lögreglumanns kemur fram að D, eiginmaður brotaþola, hafi beðið hana um að aka konu sinni og ákærða á heimili ákærða að E í B. Kvað hún brotaþola hafa farið upp í lögreglubifreið fyrir utan G og sest í aftursætið og hallað sér út með höfuðið til að kasta upp. Brotaþoli hafi sofnað í bifreiðinni á leiðinni þangað. Þegar heim til ákærða kom hefði ákærði aðstoðað brotaþola út úr bifreiðinni og upp útidyratröppur að húsinu og inn. Einhverju síðar hefði D verið ekið að E og hefði hann beðið lögregluna um að bíða eftir sér. Eftir nokkra bið hefði Þ farið að leiðast og hringt í D og hann þá sagt þeim að fara í burtu þar sem þetta tæki lengri tíma en hann hefði búist við. Ekkert í málrómi D hefði þá bent til þess að eitthvað væri að, hann hafi verið rólegur og yfirvegaður í símanum.

H lögreglumaður kvaðst hafa verið með Þ í lögreglubifreiðinni umrætt kvöld og skýrði frá á sama hátt og Þ. Kvað hann brotaþola hafa verið mjög ölvaða á leiðinni heim til ákærða og merkti hann það á því að hún hafi verið óviðræðuhæf, ekkert af viti hafi komið upp úr henni og hún hafi ekki tekið beint þátt í samræðum á leiðinni, hún hafi stunið og blásið. Síðar um nóttina hefði Þ hringt í D sem hefði ætlað að fá C, eiginkonu ákærða, með sér, en hún hefði neitað að fara með D. Hann hefði því farið einn með þeim heim til ákærða.

Samkvæmt gögnum málsins var brotaþoli komin á Neyðarmóttöku kl. 7:30 þann 12. september 2009. Segir í skýrslu I lögreglukonu að hún hafi farið beint á Neyðarmóttökuna til að taka skýrslu af brotaþola. Brotaþoli hafi verið með glóðarauga þegar hún kom þangað og að sögn brotaþola þá myndi hún ekkert annað en að hún hefði vaknað í sófa með ákærða nakinn ofan á sér og hún nærbuxnalaus. Meira myndi brotaþoli ekki.

Í skýrslu hjá lögreglu, sem tekin var á heimili brotaþola að morgni 12. september 2009, kvaðst brotaþoli hafa kastað upp áður en hún fór upp í lögreglubifreiðina en hún myndi ekki meira fyrr en D vakti hana á heimili ákærða. Þá hefði hún tekið eftir því að hún var nærbuxnalaus og að hún hefði heyrt í ákærða og D. Kvaðst hún ekki muna hver hefði skutlað henni heim til ákærða og hún myndi ekki eftir ferðinni sjálfri. Þá hefði brjóstahaldaranum verið ýtt upp að hálsi á henni. Á leið út hefði D þrykkt upp útidyrahurðinni þegar þau yfirgáfu heimili ákærða og hurðin skollið á hægri hluta andlits hennar. Þá kvaðst hún muna til þess að hafa dansað við ákærða um kvöldið.

Í skýrslu þann 15. september 2009 hjá lögreglu kvaðst brotaþoli muna eftir því að hafa farið frá G í lögreglubifreið og hafa kastað upp áður. Meira myndi hún ekki. Næst myndi hún eftir sér þegar D ýtti við henni og hún heyrði ákærða og D rífast. Í framhaldi hefði D tekið í höndina á henni og þau farið út. D hefði rykkt upp útidyrahurðinni og hún lent á andlitinu á henni. Þá kvaðst hún muna eftir að hafa spjallað við ákærða á barnum fyrr um kvöldið og á dansgólfinu. Þá neitaði brotaþoli því aðspurð að hafa beðið ákærða að eiga mök við sig og að hafa tekið um lim hans eins og hann hafði skýrt frá hjá lögreglu.

D, eiginmaður brotaþola, sagði svo frá á Neyðarmóttöku að hann hefði komið á vettvang og séð brotaþola sofandi í sófa, nærbuxnalausa. Hann hefði slegið hana lauslega í andlitið, hann og ákærði hefðu slegist lítillega og D og brotaþoli síðan farið. Brotaþoli hefði fengið glóðarauga þegar hún fór út úr húsinu, hún hefði dottið fram fyrir sig og lent á hurðarhúni á útidyrahurð.

Í skýrslu, sem tekin var á heimili D að morgni 12. september 2009, er haft eftir honum að ákærði og brotaþoli hafi farið með lögreglubifreið frá G eftir skemmtun og farið á heimili ákærða. Hann hefði ætlað að fá eiginkonu ákærða, C, til að koma líka og orðið eftir til að ræða við hana. Hún hefði hins vegar neitað að fara með honum og hann því farið einn heim til ákærða. Þegar hann kom þangað hefði hann séð brotaþola liggjandi á sófa, hann hefði ýtt við henni og hún rankað við sér en ekki vitað hvað var að gerast og verið illa áttuð. Hann hefði þá farið að leita að ákærða og fundið hann á bak við sjónvarpsskáp í stofunni, í hnipri og nakinn. Í framhaldi hefðu orðið stimpingar á milli þeirra tveggja. Hann hefði ýtt aftur við brotaþola og slegið hana létt í andlitið en ákærði þá mótmælt því að hann væri að slá brotaþola. Ákærði hefði þá sagt við D að ekkert hefði gerst á milli hans og brotaþola. Á leiðinni út hefði D rifið upp útidyrahurðina og brotaþoli gengið um leið á hana. Þau hefðu gengið hálfa leiðina heim og rætt saman um það hvað hefði gerst. Hann hefði síðan hringt í lögregluna og þeim verið ekið beint á Neyðarmóttökuna.

Ákærði kvað hjá lögreglu í upphafi að hann og brotaþoli hefðu ætlað að hafa samfarir eftir að þau komu heim til hans, en honum hefði ekki risið hold og því hefði ekkert orðið af því. Hefði það verið með vilja þeirra beggja. Kvaðst hann hafa dansað við brotaþola fyrr um kvöldið.

Í lögregluskýrslu að morgni 12. september kvað ákærði að hann og brotaþoli hefðu byrjað að kyssast er þau komu heim til hans fyrr um nóttina. Þau hefðu klætt sig úr, ákærði fyrst úr skyrtunni en þau sjálf klætt sig úr buxum. Brotaþoli hafi ítrekað beðið hann um að hafa mök við sig en hann ekki getað það þar sem honum hafi ekki risið hold. Brotaþoli hafi tekið utan um liminn á honum og reynt að fá hann til. Það hefði ekki gengið og ákærði sagt við hana að hann gæti þetta ekki. Í því hefði hann heyrt D koma inn og hann hlaupið og falið sig á bak við sjónvarpsskáp. Brotaþoli hafi verið vakandi og sest upp í sófanum þegar D kom inn. Hún hefði dregið kjólinn niður um leið og hann hljóp á bak við skápinn. D hefði ráðist strax á brotaþola og lamið hana en ákærði hefði hlaupið niður og klætt sig. Brotaþoli hefði þá kastað upp í sófann. Ákærði kvaðst hafa komið aftur upp í stofuna og D þá lamið brotaþola. Ákærði kvaðst hafa gengið á milli og sagt honum að þarna væru konur ekki barðar. D hefði ýtt við ákærða sem hefði hrasað niður tröppur úr stofunni og við það hefði ákærði marist á fætinum. Hann hefði því ákveðið að vera niðri í herbergi og hlustað á D skamma brotaþola auk þess sem hann hefði heyrt hann brjóta hluti uppi. Þau hefðu síðan komið niður og D leitað að skóm brotaþola. Ákærði kvaðst hafa sótt skóna inn á salerni og þau hefðu í framhaldi farið út. Ákærði kvaðst einnig hafa átt munnmök við brotaþola áður en D kom. Brotaþoli hafi verið með fullri meðvitund og það hefði verið með hennar vilja. Kvað hann að um hálftími gæti hafa liðið frá því að hann og brotaþoli komu heim til hans og þar til ákærði kom á vettvang.

Í skýrslu, sem tekin var af ákærða þann 13. október 2009, lýsti hann atburðum eins og hann hafði gert í fyrri skýrslu, auk þess sem hann kvaðst ekki hafa getað leyst belti á kjól brotaþola, en hún hefði losað beltið sjálf og hann farið inn undir kjólinn og þreifað á brjóstum hennar. Aðspurður neitaði ákærði því að D hafi opnað útidyrnar þannig að þær hefðu skellst í andlit brotaþola.

Í frumskýrslu, sem J gerði að morgni 12. september 2009, kemur fram að hún hafi sótt D og brotaþola á B-braut á móts við K umrædda nótt. Hún hefði ekið þeim heim til þeirra. Þegar þangað var komið hefði D óskað eftir að ræða við hana einslega og tjáð henni að kona hans hefði að öllum líkindum verið misnotuð kynferðislega á heimili ákærða. Er eftir honum haft í skýrslunni að hann hafi komið á heimili ákærða þar sem kona hans hafi legið í sófa í fötum en án nærklæða og ákærði legið á gólfi við sjónvarp, nakinn og sofandi ölvunarsvefni. D hefði reiðst og komið til einhverra handalögmála á milli D og ákærða sem hafi endað með því að D og kona hans yfirgáfu húsið og hringdu á lögreglustöðina og báðu um far. Segir í skýrslunni að þau hafi greinilega verið undir áhrifum áfengis en framburður D verið greinargóður. Brotaþoli hafi verið mjög ölvuð og mátt finna lykt af ælu af henni. Kl. 5:38 hafi verið haft samband við Neyðarmóttöku og tilkynnt um komu þeirra þangað.

Tímasetningar.

Samkvæmt ferilskrá lögreglubifreiðarinnar 08-235 var bifreiðin kyrrstæð kl. 02.05.32 og eru aðilar sammála um að það sé sá tími er ákærði og brotaþoli fóru út úr bifreiðinni heima hjá ákærða að E. Klukkan 02.13.44 var bifreiðinni lagt fyrir utan G. Klukkan 02.33.00 fór D upp í lögreglubifreiðina við G og klukkan 02.42.20 er bifreiðin kyrrstæð fyrir utan E þar sem D fer úr henni. Bifreiðin er kyrrstæð þar til kl. 02.52.25 en þá fer hún frá E án D.

Klukkan 04.01 er ósvarað símtal í farsíma C, konu ákærða, en hann kvaðst hafa reynt að hringja í hana eftir að D og brotaþoli fóru frá honum og hann búinn að þrífa upp glerbrot að einhverju marki.

Klukkan 5:38 var haft samband við Neyðarmóttöku og tilkynnt um komu brotaþola og D þangað. Samkvæmt skýrslu frá Neyðarmóttökunni gekkst brotaþoli undir læknisskoðun kl. 07.30 að morgni 12. september 2009. Ekki er tekið fram í skýrslunni hvenær brotaþoli kom á Neyðarmóttökuna né klukkan hvað blóðsýni var tekið úr henni.

II.

Skýrslur fyrir dómi.

Ákærði kom fyrir dóminn og kvaðst hafa verið á umræddri árshátíð og hitt brotaþola en þau væru kunningjar. Þau hefðu dansað um kvöldið ásamt fleirum. Brotaþoli hefði kysst hann á dansgólfinu og gerst ástleitin við hann. Hann hefði beðið hana að slaka á og farið á barinn. Hann hefði séð hana þá gera sér dælt við L. Seinna um kvöldið hefði hann og D rætt um eftirpartí og ákveðið hefði verið að fara heim til ákærða. Brotaþoli hefði verið mjög drukkin svo ákærði hefði spurt hana hvort hún vildi ekki fara til síns heima, sem hún hefði neitað. Lögreglan hefði síðan ekið ákærða og brotaþola heim til ákærða. Þegar brotaþoli settist upp í lögreglubifreiðina hefði hún kastað upp. D hefði aðstoðað hana og ýtt henni upp í bifreiðina. Þegar þau komu heim til ákærða hefði hann opnað bifreiðina fyrir brotaþola sem hefði verið klunnaleg vegna drykkju. Ákærði hefði stutt hana upp þar sem ófrágengið hefði verið fyrir framan húsið og hátt upp í fyrstu tröppuna, auk þess sem myrkur hefði verið. Brotaþoli hefði sest á stól í anddyrinu og kastað aftur upp. Í framhaldi hefði hún staðið upp og kysst ákærða á munninn og farið síðan inn á salerni. Ákærði hefði á meðan blandað sér drykk. Brotaþoli hefði síðan komið og þau sest saman í sófa. Brotaþoli hefði látið vel að ákærða og tekið hann úr skyrtunni og þau byrjað að kyssast. Leikar hefðu æst og þau afklætt sig að neðan. Buxur brotaþola hefðu legið á gólfinu við sófann ásamt fötum ákærða. Brotaþoli hefði lagst á bakið í sófann og ákærði reynt að hafa við hana samfarir en ekki tekist þar sem honum hefði ekki risið hold. Ákærði kvaðst hafa ætlað að komast inn fyrir kjól brotaþola en hún verið með belti með þannig sylgju að honum hefði ekki tekist að losa það svo brotaþoli hefði losað beltið sjálf. Hann hefði ýtt kjólnum upp og þreifað á brjóstum hennar. Brotaþoli hefði risið aðeins upp og tekið um lim ákærða og reynt að koma honum til, sem hefði ekki gengið. Hann hefði þá farið niður á hana og haft munnmök við hana í örstutta stund. Brotaþoli hefði sagt aftur og aftur, „ríddu mér, ríddu mér.“ Ákærði hefði þá staðið upp og sagt henni að hann gæti það ekki og um leið hefði hann heyrt að D kom inn í húsið. Hann hefði þá sagt við brotaþola að D væri kominn og hafi hún þá hálfsetið uppi í sófanum. Ákærði hefði hlaupið á bak við sjónvarpsskáp í stofunni. D hefði eðlilega fundið hann fljótlega og ákærði þá reynt að útskýra fyrir D að ekkert hefði gerst. D hefði þá snúið sér aftur að brotaþola og ákærði þá farið niður í fataherbergi og klætt sig í föt og farið aftur upp í stofu. Þá hefði D verið að berja brotaþola sem hefði setið uppi í sófanum. Ákærði hefði stoppað ákærða af og sagt við hann að „konur væri ekki lamdar í þessu húsi.“ Þá kvað hann brotaþola hafa kastað upp í sófann eftir að D hefði slegið hana utan undir. Þeir hefðu tekist eitthvað á og D síðan beðið ákærða að fara og leyfa þeim að ræða saman. D hefði ýtt svo við ákærða að hann hefði hálfpartinn dottið niður tröppurnar, sem hefðu verið hálffrágengnar, og meitt sig í ilinni. Ákærði hefði misst saur við það og farið inn á bað til að þrífa sig. Síðan hefði hann sest inn í herbergi sonar síns og séð spegilmynd í hornskáp á gangi að ákærði var ekki að berja brotaþola.D hefði reiðst meir og meir og brotið eitthvað. Síðan hefðu þau komið niður og D talað illa til brotaþola. Brotaþoli hefði ekki fundið skóna sína sem hefðu verið inni á salerni og ákærði sótt þá. Þeir hefðu rifist á meðan brotaþoli klæddi sig í skóna í forstofunni. Brotaþoli hefði farið út úr húsinu á meðan þeir rifust og D síðan rokið út og skellt hurðinni á eftir sér. Ákærði kvað útilokað að brotaþoli hafi fengið áverka á auga, eins og hún lýsti fyrir lögreglu, með því að útidyrahurðin hafi skollið á hana þar sem hann hefði séð brotaþola ganga út úr húsinu á undan D og D þá snúið baki í hana þar sem hann var að rífast við ákærða. D hefði síðan farið út á eftir henni. Ákærði kvaðst hafa fylgst með þeim ganga eftir götunni og séð hvar D ýmist lamdi hana, hrinti henni í götuna, sparkaði í hana, reif hana upp úr götunni og síðan missti hann sjónar á þeim. Ákærði hefði byrjað að þrífa upp glerbrot og hann reynt að hringja í konu sína sem ekki hefði svarað honum. Ákærði hefði í framhaldi farið inn í herbergi og steinsofnað. Hann hefði síðan vaknað við að lögreglan var komin. Lögreglan hefði spurt hann hvort eitthvað hefði gerst fyrr um nóttina og hann þá dregið þá ályktun að verið væri að kanna frekari líkamsárás á brotaþola af hálfu D. Lögreglan hefði kynnt honum ástæðu fyrir veru þeirra og handtekið hann í framhaldi. Eiginkona hans hefði komið heim á sömu stundu og hann fengið að ræða við hana og sagt henni að hann hefði haldið fram hjá henni og væri nú ásakaður um kynferðisbrot. Aðspurður kvaðst ákærði hafa ýtt kjól upp fyrir brjóst ásamt brjóstahaldara þar sem hann hefði verið að strjúka henni. Ákærði kvaðst hafa verið mjög ölvaður umrætt sinn en hann hefði byrjað að drekka áfengi milli klukkan fimm og sex um kvöldið. Síðan hefði hann drukkið á dansleiknum. Ákærði kvaðst ekki hafa hugmynd um hvers vegna nærbuxur brotaþola hafi fundist við vinnuskúr fyrir utan húsið, líklega hefði brotaþoli verið með þær og misst þær þar. Ákærði hefði aldrei farið út úr húsinu eftir að brotaþoli fór, utan að hafa farið út á svalir til að fylgjast með D og brotaþola á leið þeirra burtu. Ákærði kvaðst ekki hafa velt því fyrir sér að D gæti komið að þeim en húsið hefði verið ólæst. Ákærði kvaðst ekki geta gert sér grein fyrir því hversu langur tími leið þar til D kom en það gætu verið um þrjátíu til fjörutíu mínútur. Þá gæti sami tími hafa liðið frá því D kom og þar til þau voru farin.

Brotaþoli gaf skýrslu fyrir dóminum. Ákærði vék úr dómsal á meðan. Skýrði hún svo frá að þau hjón hefðu verið á skemmtun um kvöldið. Hún hefði séð ákærða og konu hans koma á skemmtunina seinna um kvöldið. Hún hefði heilsað ákærða og konu hans eins og gengur og gerist en engin samskipti hefðu verið af hennar hálfu gagnvart ákærða frekar en öðrum um kvöldið. Kvaðst hún ekki muna eftir því að hafa rætt við ákærða um kvöldið og ekki eftir því að hafa reynt að kyssa hann eins og ákærði hafi borið. Undir lokin kvað brotaþoli allt hafa verið orðið í þoku fyrir henni en ákveðið hefði verið að fara heim til ákærða. Kona ákærða hefði þá ekki verið tilbúin til að fara heim með þeim. Henni hefði verið að fara líða mjög illa og hún hefði kastað upp þegar hún settist upp í lögreglubifreiðina. Kvaðst hún hafa byrjað að drekka um sjöleytið um kvöldið. Hún hefði sötrað hvítvín mestallt kvöldið. Kvaðst brotaþoli næst muna eftir sér þegar D var að reyna að vekja hana með því að ýta við henni. Hún hefði verið mjög illa áttuð og ekki áttað sig á því hvað var í gangi. Strax hefði komið óraunveruleikatilfinning og henni hefði fundist hún fara úr líkamanum og horfa á sig í þessum ömurlegu aðstæðum. Hún hefði verið nakin að neðan og búið að lyfta kjólnum upp og þrýsta brjóstahaldaranum upp fyrir brjóstin. D hefði vakið hana með því að ýta við öxlinni á henni en hann hefði þurft að hafa töluvert fyrir því að vekja hana. D hefði spurt hana hvað væri í gangi en samskipti D og ákærða væru í þoku fyrir henni en hún hefði heyrt þá hækka röddina. Hún myndi eftir því að hafa legið alveg flöt í sófanum og séð ákærða allsnakinn standa á gólfinu en D hefði þá verið kominn. Neitaði hún því að D hafi lagt á hana hendur. Brotaþoli kvaðst ekki muna eftir því að hafa klætt sig, hún myndi ekki eftir því hvernig væri umhorfs í húsinu, hún myndi eftir því að D tók í hana og leiddi hana út, hún myndi eftir því að útidyrahurðin skall í andlitið á henni og myndi eftir sársauka vegna þess. Þá kvaðst hún muna til þess að hafa farið til vinstri eftir að þau komu út úr húsinu. Þá myndi hún bara glefsur af samskiptum sínum við D á leiðinni frá húsinu en hún myndi ekki hversu lengi þau hafi gengið. Ekkert annað hefði komist að í huga hennar en að fara á Neyðarmóttökuna og hefði hún lagt það til við D. Um það hefði ekki verið nein spurning. Aðspurð kvaðst hún ekki muna til þess að hafa rætt við lögregluna sem sótti þau og keyrði þau heim til þeirra en hún myndi ekki hversu lengi þau voru á gangi. Kvaðst hún muna að þau D hafi rætt um það hvað hafi í raun gerst í húsinu. Hún hefði farið ásamt D á Neyðarmóttökuna um morguninn. Brotaþoli kvaðst hafa látið taka úr sér getnaðarvörn í vikunni fyrir atburðinn þar sem þau hjón hefðu verið búin að ákveða að eignast eitt barn til viðbótar. Brotaþoli kvað líðan sína hafa verið skelfilega á eftir og hún haft óraunveruleikatilfinningu í tvær vikur á eftir. Hún hefði verið óvinnufær þann tíma. Hún hefði verið í meðferð hjá sálfræðingi í hálft ár í kjölfar, og það hefði hjálpað henni mikið. Aðspurð um framburð sinn í viðtali við I lögreglukonu um að hún myndi eftir ákærða liggjandi nakinn ofan á sér, kvaðst hún ekki muna til þess að hafa sagt það né að hún myndi eftir því að ákærði hefði legið ofan á henni.

D kom fyrir dóminn og kvaðst hafa verið á umræddu balli með brotaþola. Þau hefðu dansað saman og hann hefði séð hana dansa við ákærða og fleiri. Ekkert athugavert hefði verið við samskipti brotaþola við ákærða um kvöldið en þau hjón, ákærði og kona hans væru vinahjón. Tildrög þess að þau hefðu ætlað heim til ákærða hefðu verið að brotaþoli hefði ekki séð hús ákærða, en hann hefði verið nýfluttur í það. Þau hefðu gengið að lögreglubifreið sem ætlaði að skutla þeim heim til ákærða. Brotaþoli hefði kastað þar upp en þrátt fyrir það hefði hann ákveðið að farið yrði heim til ákærða. Hann hefði sjálfur ekki viljað skilja C, konu ákærða, eftir þar sem hún vissi ekki hvert ferðinni var heitið. Hann hefði fundið C en hún þá verið í annarlegu skapi sem hann hefði ekki séð áður og ekki viljað fara með honum. Í framhaldi hefði annar lögreglubíll ekið honum heim til ákærða. Hann hefði farið beint inn í húsið og inn í stofu. Í sófa í stofunni hefði brotaþoli legið á bakinu. Hann hefði séð að hún var ekki í neinu að neðan og hann þá litið yfir stofuna. Hann hefði kallað að C hefði ekki viljað koma með. Allt hefði verið svo hljótt og hann spurt um ákærða en ekki fengið svar. Hann hefði hrist brotaþola til en ekki fengið viðbrögð. Hann hefði þá skimað eftir ákærða og fundið hann í hnipri fyrir aftan sjónvarpsskáp. Hann hefði öskrað hver andskotinn væri í gangi? Ákærði hefði þá svarað að ekkert hefði gerst og honum hefði ekki risið hold. D kvaðst hafa verið með formælingar við ákærða og gengið að brotaþola og slegið hana nokkrum sinnum á kinnina. Hún hefði þá fyrst rankað við sér. Ákærði hefði þá sagt við sig að hann léti ekki slá konur í sínu húsi. D hefði svarað því til að hann væri að vekja hana og skipað ákærða að koma sér burtu, sem hann hefði gert. D kvaðst hafa hringt í Þ, sem beið í lögreglubifreiðinni fyrir utan, og sagt henni að þau myndu bjarga sér sjálf. Brotaþoli hefði í framhaldi risið upp og þau haft einhver orðaskipti. Brotaþoli hefði klætt sig og þau farið niður stigann og út. Á þeirri leið hefði hann séð ákærða inni í herbergi og öskrað á hann einhverjum formælingum. D hefði rifið upp útidyrahurðina í reiði sinni og hurðin þá skollið á andliti brotaþola. Þau hefðu farið út og gengið eftir göngustíg. Minnti D að þau hefðu sest á bekk og rætt saman um það hvað hefði gerst og hvað þau ættu að gera. Brotaþoli hefði verið ákveðin í því að vilja fara á Neyðarmóttökuna. D kvaðst hafa rætt um þær aðstæður sem hann væri þá í, allir hans vinir og félagar myndi vita hvað væri í gangi og yrði það mjög erfitt fyrir hann en hún hefði verið ákveðin í því að kæra atvikið. Hann hefði því hringt í lögregluna og beðið hana um að keyra þau heim, sem hafi verið gert. Þegar heim var komið hefði brotaþoli farið inn en D útskýrt fyrir lögreglukonunni hvað hefði gerst. Lögreglan setti í framhaldi rannsókn í gang og skömmu síðar var þeim ekið af lögreglu á Neyðarmóttökuna. Aðspurður kvaðst D ekki hafa verið viðstaddur á Neyðarmóttökunni þegar brotaþoli sagði frá því hvað hefði gerst, hann hefði ekki farið með henni inn í skoðun. Kvaðst hann ekki muna alveg hvort starfsmenn Neyðarmóttökunnar hefðu rætt við hann sérstaklega en það gæti alveg verið að hann hefði sagt í grófum dráttum frá því hvað hefði gerst. Hann hefði hins vegar sagt I lögreglumanni, sem hefði komið upp á Neyðarmóttöku, upp og ofan hvað hefði gerst auk þess sem brotaþoli hefði ekki fundið nærbuxurnar sínar og hann þá sagt I-kvk-þgf frá því. D kvaðst ekki muna til þess að brotaþoli og I hefðu rætt saman á Neyðarmóttökunni eða hvort þær hefðu rætt saman án þess að D heyrði til. Aðspurður kvað hann ölvunarástand brotaþola hafa verið eðlilegt fyrripart kvölds, þau hefðu fjögur drukkið um eina hvítvínsflösku yfir mat áður en farið var á skemmtunina en þegar leið á kvöldið hefði hún orðið nokkuð drukkin. Kvað hann brotaþola hafa enn verið drukkna þegar komið var á Neyðarmóttökuna og hefði hann merkt það af því hvernig viðbrögð hennar voru, hún hefði kastað upp á Neyðarmóttökunni, verið með rauð og vot augu og áfengisþefur af henni. D kvaðst telja að um þrjátíu til fjörutíu mínútur hefðu liðið frá því að ákærði og Brotaþoli fóru frá G og þar til hann kom sjálfur heim til ákærða. Ekki hefði liðið langur tími frá því að hann kom heim til ákærða og þar til þau fóru þaðan. Hann hefði verið nokkrar mínútur að vekja brotaþola en hún hefði verið mjög illa áttuð þegar hún vaknaði og settist upp. Hún hefði umlað þegar hann reyndi að vekja hana, opnað augun aðeins og lokað þeim aftur og alls ekki vaknað strax. Hún hefði lítið sagt þegar hún vaknaði, hann myndi ekki eftir neinu. Aðspurður um það hvort ákærði hefði slegið brotaþola á staðnum neitaði D því alfarið og neitaði því einnig að hann hefði slegið og sparkað í brotaþola eftir að þau fóru frá heimili ákærða. Aðspurður um nærbuxur brotaþola kvaðst D ekki vita hvernig þær komust á þann stað þar sem þær fundust. Aðspurður um það hvernig brotaþoli hefði gengið að klæða sig þegar hann hafði vakið hana, kvað hann hana hafa verið hæga í hreyfingum og hún verið sein að klæða sig. Hann myndi ekki eftir því hvar fötin hennar hefðu verið. Aðspurður um skó hennar kvaðst hann muna eftir að hún hefði verið illa klædd þegar þau gengu heim og hann lánað henni jakkann sinn. Spurður ítrekað um skóna kvaðst hann ráma eitthvað í skó en ekki nákvæmlega. Aðspurður um legu brotaþola í sófanum kvaðst hann minnast þess að hún hefði legið flöt í sófanum og hægri fótur hennar hefði legið aðeins út af sófanum. Hún hefði verið í kjól niður að mitti en náði örlítið yfir kynfærin. Hann hefði séð þegar hann kom að henni að hún var ekki í nærbuxum. Hann myndi ekki eftir því hvort hún hefði verið í brjóstahaldara en nekt hennar að neðan hefði fangað athygli hans. Aðspurður kvaðst hann ekki muna hversu lengi þau hefðu verið á gangi eftir að þau fóru frá heimili ákærða en rétt gæti verið að þau hafi verið stödd við K þegar lögreglan tók þau upp. Ákærði kvað rétt vera að hann og brotaþoli hafi verið búin að ákveða að eignast annað barn og af því tilefni hefði hún viku áður látið taka getnaðarvörn úr sér. Kvað hann tímann eftir þetta hafa verið heilt helvíti, þau hafi næstu vikur á eftir hvorugt treyst sér til vinnu auk þess sem erfitt hafi verið í vinnunni hjá honum, allir félagar hans vissu af þessu, auk þess sem kona ákærða þrifi á lögreglustöðinni.

D kvaðst vera lögreglufulltrúi í lögreglunni auk þess að vera þjálfunarfulltrúi svo og að ganga vaktir. Aðspurður um það hvort honum hafi dottið í hug, þegar hann kom heim til ákærða umrætt sinn, að um framhjáhald hafi verið að ræða, kvað D það hafa hvarflað að sér en þegar hann hefði þurft að vekja brotaþola með erfiðleikum hefði sú hugsun vikið. Brotaþoli hefði greinilega verið meðvitundarlaus þar sem hún lá í sófanum. Kvað hann reiði sína hafa fyrst og fremst beinst að ákærða en hann hefði talað hátt þegar hann reyndi að vekja brotaþola og hann hefði talað hátt þegar hann talaði við ákærða. Aðspurður um það hvernig hurðin hefði skollið á brotaþola þegar þau fóru út, kvaðst hann ekki gera sér grein fyrir því né hvernig staða brotaþola var, hann hefði snúið baki í hana þar sem hann var að tala við ákærða. Aðspurður um það hvort brotaþoli hefði klætt sig sjálf kvaðst hann ekki muna nákvæmlega hvort hann hefði rétt henni hjálparhönd, það gæti verið. Þá kvað D það geta verið rétt að um klukkutími hafi liðið frá því að þau yfirgáfu heimili ákærða og þar til lögreglan sótti þau við K. Kvað hann þau brotaþola hafa þurft að ræða saman um það hvað hefði gerst og því hefði hann ekki hringt á lögregluna fyrr. Aðspurður hvers vegna hann hefði ekki beðið lögregluna, sem beið fyrir utan hús ákærða eftir honum og brotaþola, að koma inn í húsið kvaðst D hafa verið að átta sig á aðstæðum og átt eftir að ræða við brotaþola, auk þess sem honum hefði fundist mjög erfitt að fá Þ og H lögregluþjóna, sem hefðu verið nánast nemendur hjá honum eða undirmenn, inn í húsið til ákærða og sjá aðstæður þeirra. Hann hefði átt eftir að ræða við brotaþola um það hvað hún vildi gera í stöðunni og því ekki fundist tímabært að fá þau inn í þessar aðstæður. Aðspurður um það hvers vegna hann hefði ekki hringt á lögregluna strax þegar þau voru farin frá ákærða kvað hann þau bæði hafa verið örvingluð og þurft að ræða hvað hefði gerst og hvað ætti að gera og honum hefði fundist mjög erfitt að fá lögregluna inn í það ástand. Aðspurður kvað D að eftir að J lögreglumaður sótti þau við K, hefði brotaþoli verið hálfgrátandi í bílnum og hún hefði farið beint inn þegar þau komu heim til þeirra og ekki rætt við lögregluna á leiðinni. Aðspurður um það hvort brotaþoli hafi verið vöknuð þegar hann sagði lögreglunni, sem beið fyrir utan heimili ákærða, að fara, minnti ákærða að svo hafi verið en kvaðst ekki vera viss, minnti þó við nánari hugsun að hún hefði setið uppi í sófanum en hann mundi ekki hvað hún hefði þá verið að gera. D var inntur eftir því hvort um hjónabandserfiðleika hefði verið að ræða hjá honum og brotaþola á þessum tíma og neitaði ákærði því alfarið. D kvað lögregluna hafa tekið skýrslu af þeim hjónum inni á heimili þeirra morguninn eftir atburðinn. D kvaðst ekki hafa verið mikið drukkinn þessa nótt. Aðspurður um framburð sinn hjá lögreglu um að ákærði hefði legið sofandi á gólfinu þegar D sá hans fyrst, kvað hann það rangt eftir sér haft.

C, eiginkona ákærða, kom fyrir dóminn og kvaðst hafa séð brotaþola og ákærða dansa saman á umræddum dansleik og eftir á hefði henni fundist að brotaþoli hefði verið að nudda sér upp við ákærða en hún hefði ekki kippt sér upp við það þar sem brotaþoli og ákærði væru vinir. Kvað hún bæði sig og ákærða hafa verið mikið ölvuð. Hún hefði rætt við brotaþola um kvöldið en hún hefði verið álíka ölvuð og þau en ekki áberandi. Kvað hún D hafa komið til sín um nóttina og sagt sér að ákærði og brotaþoli væru farin heim til D og lögreglubifreiðin myndi koma aftur og sækja þau og fara með þau heim til D. Hún hefði því talið að þau öll myndu fara heim til D. Eftir á að hyggja kvaðst hún viss um að D hafi ætlað að fá hana eina með sér heim til hans en hann hefði greinilega verið að reyna við hana um kvöldið. Kvaðst C hafa komist að því daginn eftir að D hefði sent brotaþola og ákærða heim til ákærða á sama tíma og hann hafi sagt henni að þau væru að fara heim til D. Kvað hún D hafa orðið mjög reiðan þegar honum var ljóst að hún vildi ekki fara með honum en hún hefði ætlað sér að fara með öðru fólki í eftirpartí. C kvaðst hafa hitt ákærða næst þegar hún kom heim um sexleytið um morguninn en þá hefði lögreglan einnig verið heima hjá henni. Ákærði hefði sagt henni þá að hann hefði haldið fram hjá henni en lögreglan væri að handtaka hann vegna meints kynferðisbrots.

J lögreglumaður kom fyrir dóminn og kvaðst hafa verið þetta eina kvöld á vakt í B. D hefði um nóttina hringt og beðið hana að skutla þeim heim, sem hún hefði gert. D hefði komið til hennar, eftir að brotaþoli var farin inn til þeirra, og sagt við sig að eitthvert leiðindamál væri í gangi og líklega hafi konan hans orðið fyrir kynferðisofbeldi.

Kvað hún að brotaþoli hafi verið mjög ölvuð þegar hún sótti þau, D hefði þurft að hjálpa henni inn í lögreglubifreiðina og hún legið í aftursætinu á leiðinni heim til þeirra. Hún hefði ekki kastað upp en hún hefði fundið sterka lykt af henni. Þau hefðu ekkert rætt saman í bifreiðinni. Aðspurð um það hvað D hafi sagt henni um staðsetningu ákærða þegar hann kom að honum, kvaðst hún hafa skrifað skýrsluna strax í kjölfar og þá haft nákvæmlega eftir D það sem hann sagði henni. Því væri rétt eftir D haft það sem hún hefði skrifað í skýrsluna. Kvaðst hún hafa sett málið strax í hendurnar á öðrum lögreglumanni þar sem hún þekkti ákærða. Meira hefði hún ekki komið að málinu.

H lögreglumaður kom fyrir dóminn og kvaðst hafa verið á vakt umrætt sinn og verið á lögreglubifreið með Þ. Minnti hann að D hefði beðið þau um að skutla ákærða og brotaþola heim á E. Brotaþoli hefði verið mjög ölvuð, sjúskuð og drafandi. Hún hefði setið aftur í í bifreiðinni og hefði kastað upp út úr bifreiðinni. Kvaðst hann ekki hafa rætt við brotaþola á leiðinni á E, hún hefði ekki verið viðræðuhæf, minnti hann að hún hefði verið hálfsofandi mestan partinn af leiðinni. Hann og Þ hefðu rætt það sín á milli að brotaþoli hefði ekkert annað að gera en að fara heim til sín. Þau hefðu spjallað almennt við ákærða á leiðinni. Ákærði hefði síðan aðstoðað brotaþola út úr bifreiðinni og inn í húsið. H kvaðst hafa farið aftur að E með D, hann farið inn en þau Þ beðið eftir honum í nokkra stund en síðan farið burtu. H kvaðst hafa komið aftur á E ásamt fleiri lögreglumönnum í þeim tilgangi að handtaka ákærða. Ákærði hefði verið ölvaður þá en ekki mjög áberandi, hann hefði haft fataskipti og verið með skýran og greinargóðan framburð. Ákærði hefði sagt þeim að hann og brotaþoli hefðu komið heim, verið að kyssast og eitt leitt af öðru en ekkert meira gerst þar sem hann hefði ekki getað meira. Eiginkona ákærða hefði komið heim í því og ákærði þá útskýrt fyrir henni hvað hefði gerst, þ.e. að ekki hafi verið um samræði að ræða á milli hans og brotaþola. Aðspurður kvað hann það rétt eftir sér haft í lögregluskýrslu að honum hafi fundist sérstakt að brotaþoli hafi getað gengið frá E að þeim stað sem hún og D voru sótt síðar um nóttina vegna ástands hennar. Kvað hann D hafa verið samkvæmt skipuriti yfirmann sinn en hann hefði ekki starfað undir hans stjórn á þessum tíma.

M lögreglumaður kom fyrir dóminn og kvaðst hafa verið að leysa af í B í umrætt sinn. Kvaðst hann hafa komið heim til ákærða umrædda nótt og ákærði hafi verið mjög ölvaður. Ákærði hefði eitthvað lýst atvikum fyrir þeim en M kvaðst ekki muna sérstaklega eftir því. Eiginkona ákærða hefði komið á meðan þeir voru á staðnum og ákærði hefði fengið að ræða við hana undir eftirliti lögreglunnar. Ákærði hefði útskýrt fyrir konu sinni ástæðu handtökunnar.

I lögreglumaður kom fyrir dóminn og kvaðst hafa hitt brotaþola á Neyðarmóttökunni. I kvaðst hafa spurt brotaþola út í atvik en hún kvaðst ekkert muna. Brotaþoli hefði verið ölvuð, áfengislykt hefði lagt frá henni og hún verið þvogluleg. Ælulykt hefði verið af brotaþola en hún hefði ekki kastað upp á Neyðarmóttökunni. Brotaþoli hefði lýst því fyrir henni að hún hefði vaknað í sófa um nóttina, nærbuxnalaus, og ákærði hefði legið ofan á henni. Aðspurð frekar um þessa frásögn kvaðst I ekki hafa lagt brotaþola orð í munn, hún hefði haft það eftir brotaþola sem hún sagði sjálf. Þá hefði brotaþoli sagt henni að hún hefði, á leið út frá ákærða, dottið fram fyrir sig og lent á hurðarhúni á útidyrahurð. Aðspurð kvaðst I ekki muna hvenær hún kom á Neyðarmóttökuna en það hefði verið snemma morguns og hún hefði verið komin á undan brotaþola. I staðfesti lögregluskýrslu sem hún ritaði um málið.

N lögreglumaður kom fyrir dóminn og kvaðst hafa verið að skemmta sér umrætt sinn. Hann hefði hitt ákærða á staðnum en hann myndi ekki sérstaklega eftir ölvunarástandi hans né brotaþola.

O rannsóknarlögreglumaður kom fyrir dóminn. Kvaðst hann hafa komið að málinu eftir að búið var að handtaka ákærða og brotaþoli hafði farið á Neyðarmóttökuna. Kvaðst hann hafa tekið skýrslur af brotaþola og eiginmanni hennar, D, á heimili þeirra um morguninn. D hefði verið inni í svefnherbergi á meðan á skýrslutöku af brotaþola stóð og öfugt. Brotaþoli hafi verið aum, miður sín og liðið illa en skýr að öðru leyti. Hún hafi ekki verið sjáanlega ölvuð. O skýrði fyrir dóminum ferilskrá lögreglubifreiðarinnar 08-235 umrædda nótt. Aðspurður um ástand ákærða eftir skýrslutöku, kvað O ákærða hafa greinilega vera mjög miður sín og í uppnámi yfir málinu.

Ó rannsóknarlögreglumaður kom fyrir dóminn og kvaðst hafa farið á vettvang umrædda nótt. Á heimili ákærða hefði hann séð glerbrot og brotinn lampa í poka. Þá hefði hann fundið ælulykt úr sófa í stofunni en ekki séð neina ælu. Ó staðfesti skýrslu er hann gerði um vettvang og ljósmyndir sem hann tók af ákærða.

P lögreglumaður kom fyrir dóminn og kvaðst hafa verið á umræddri skemmtun. Hann hefði hitt ákærða og brotaþola á staðnum en hann þekkti þau lítillega. Hann hefði haft á orði við konu sína að eins gott að hann væri að fara heim þegar hann fylgdist með brotaþola þar sem hún hafi verið ágeng á menn og verið mjög glöð. Hann hefði séð til D og virst þungt í honum. Hann minntist sérstaklega þegar brotaþoli dansaði við L en hún hefði verið ágeng við hann. Brotaþoli hafi ekki verið að hans mati ofurölvi um kvöldið en hún hafi verið „flyðruleg“ við aðra karlmenn. Þá hefði hann einnig upplifað hana þannig að hún væri að reyna við hann.

K-kvk-nf M-kvk-nf, deildarstjóri í lyfja- og efnafræði hjá HÍ, kom fyrir dóminn. Aðspurð um hugsanlegt áfengismagn í blóði brotaþola um þrjúleytið um nóttina, miðað við áfengismagn í blóði brotaþola kl. 7.30 um morguninn, kvað hún lítið hægt að segja um það þar sem hvorki annað blóðsýni klukkutíma síðar né þvagsýni hafi verið tekin af brotaþola svo hægt hafi verið að reikna út svokallaðan brotthvarfshraða etanóls úr blóðinu. Brotthvarfshraðinn væri venjulega um 0,12 til 0,25 prómill á klukkustund. Til að reikna svo langt til baka verður alltaf einhver skekkja eða ónákvæmni. Hafi viðkomandi ekki drukkið áfengi eftir klukkan tvö um nóttina væri hægt að segja að alkóhólmagnið hafi verið hærra en 1,18 prómill sem mældist kl. 7.30. Alkóhólmagnið gæti hafa verið frá 0,5 til 1,0 prómill hærra miðað við þennan brotthvarfshraða. Nákvæmar væri ekki hægt að reikna þetta. Uppköst gætu hafa haft áhrif þar sem áfengi gæti hafa verið í maga viðkomandi sem næðist ekki að frásogast í blóði. Það breyti þó ekki því að viðkomandi hafi verið talsvert drukknari um nóttina en um morguninn. Aðspurð um það hvort uppsölur segi eitthvað um magn áfengis í viðkomandi kvað hún svo ekki vera, það færi allt eftir aðstæðum og reynslu viðkomandi af áfengi. Aðspurð um það hvenær áfengisdauði geti átt sér stað kvað hún opinberar tölur segja um 3,0 prómill en það væri samt mismunandi eftir hverjum einstaklingi, reynslu og þoli.

E-kvk-nf B-kvk-nf J-kvk-nf, hjúkrunarfræðingur á Neyðarmóttöku, kom fyrir dóminn og kvað brotaþola hafa komið í fylgd eiginmanns og lögreglu á Neyðarmóttökuna en hún hefði komið undir klukkan átta um morguninn. Brotaþoli hafi grátið og átt erfitt með að segja frá og lítið munað. Hún hafi verið greinilega undir áhrifum áfengis og liðið mjög illa. Hún hefði kastað upp nokkrum sinnum hjá þeim og fundist mjög erfitt að vera hjá þeim. Hún hefði fundið fyrir dofa og fundist þetta óraunverulegt. Frásögn af atburðinum hefði fyrst komið frá eiginmanninum. Brotaþoli hefði verið þreytt og hálfsofandi og vonast til að þetta tæki sem fyrst af. Kvað hún eiginmanninn hafa verið viðstaddan til að byrja með þegar rætt var við brotaþola en síðan hefði hún verið skoðuð ein. Brotaþoli hefði verið viðstödd þegar rætt var við eiginmanninn. Aðspurð um áverkana á brotaþola kvað hún brotaþola hafa sagt þeim að þegar þau voru á leið út hefði hurð skollið á henni. Taldi hún áverkana geta verið í samræmi við frásögn þeirra þar sem þeim bar saman um tilurð þeirra. Aðspurð kvaðst E-kvk-nf ekki geta sagt til um það hvenær blóðsýni voru tekin úr brotaþola en hún taldi að um klukkustund gæti hafa liðið frá komu hennar en tíminn hafi ekki verið skráður. Aðspurð kvað E-kvk-nf venju vera fyrir því að ljósmyndir séu teknar af áverkum á brotaþolum en það hafi ekki verið gert í þetta skipti. Við skoðun með lækni hefðu áverkar í andliti og úlnlið verið teiknaðir inn á skýrslu brotaþola.

S-kvk-nf E-kvk-nf sálfræðingur kom fyrir dóminn og kvað brotaþola hafa verið vísað til sín af E-kvk-þgf J-kvk-þgf hjúkrunarfræðingi, þann 12. september, til að fá sálfræðilegt mat og hún hitt hana í framhaldi nítján sinnum til að veita henni sálrænan stuðning og til að meta afleiðingar meints kynferðisofbeldis og veita hugræna atferlismeðferð við einkennum áfallastreituröskunar. Fyrst þegar hún hitti hana, 16. september 2009, hefði brotaþoli verið í miklu krísuástandi en þegar hún talaði um meint kynferðisbrot hefði hún verið mjög „streitt“ og dofin. Brotaþoli hefði lokið meðferð 15. mars sl. Kvað hún brotaþola hafa uppfyllt öll skilyrði áfallastreituröskunar og sýnt öll einkenni fórnarlamba kynferðisofbeldis, ofsaótta og hræðslu, endurupplifun og forðun. Úr einkennum hafi dregið verulega og í dag uppfylli hún ekki skilmerki áfallastreituröskunar þó svo að einhver einkenni séu til staðar en hún hafi lært að stjórna viðbrögðum sínum og trufla þau nú ekki daglegt líf hennar eins og þau gerðu á meðan hún var í meðferð hjá henni. Hún hafi forðast að fara út úr húsi af ótta við að hitta meintan geranda, óttaðist að hann kæmi og óttaðist að svara í síma. Úr þessu hafi verið unnið. Aðspurð um það hvort brotaþoli hafi upplifað atburðinn í meðferðinni kvað S-kvk-nf svo hafa verið. Brotaþoli hefði fengið svokallað „flashback“ þegar þær töluðu um atburðinn, þar sem henni hefði fundist sem atburðurinn væri að gerast. Brotaþoli hafi verið með mikil forðunareinkenni sem hefði þurft að vinna á, auk doða sem brotaþoli upplifði. Það sem hafi gerst í meðferðinni er að brotaþoli fór að treysta sér til að horfast í augu við það sem hafði gerst. S-kvk-nf kvaðst ekki geta fullyrt að brotaþoli ætti ekki eftir að eiga í erfiðleikum í framtíðinni og að hún væri endanlega búin að vinna úr áfallinu. S-kvk-nf kvað brotaþola hafa munað eftir sér í leigubíl, þegar hún kastaði upp og þegar hún vaknaði á staðnum. Aðspurð kvað S-kvk-nf önnur áföll geta valdið áfallastreituröskun, t.d. bílslys og líkamsárás, ef árásin veldur því að viðkomandi upplifi líf sitt og limi í hættu eða persónulega velferð og viðbrögðin fela í sér skelfingu, hjálparleysi eða hrylling. Fólk upplifi þó atburði á mismunandi hátt. Aðspurð hvort brotaþoli hafi orðið fyrir einhverri líkamsárás af hálfu eiginmanns kvað S-kvk-nf það aldrei hafa komið til tals. Aðspurð hvort framhjáhald geti valdið aðila áfallastreituröskun eða öðrum einkennum áfalla hvað hún það möguleika en í þessu tilviki mjög ólíklegt. Sá gríðarlegi ótti við gerandann kæmi ekki fram, frekar sektarkennd gagnvart makanum. Önnur einkenni myndu birtast á annan hátt. Ef brotaþoli í þessu tilviki væri að gera sér upp áfallastreituröskun, væri það mjög erfitt í þetta langan tíma. Viðkomandi þyrfti þá að hafa mikla þekkingu á áfallafræðunum og öðrum þáttum þeim viðkomandi. Aðspurð hvort ótti við maka vegna framhjáhalds gæti valdið áfallastreituröskun, kvaðst hún ekki geta sagt til um það en það væri ekki hægt að útiloka.

Q lögreglufulltrúi kom fyrir dóminn og kvaðst hafa verið í umræddu samkvæmi. Kvaðst hann hafa hitt ákærða af og til allt kvöldið og taldi hann ekki hafa verið áberandi drukkinn svo hann tæki sérstaklega eftir því. Þá hefði hann einnig hitt brotaþola en hann hafi ekki tekið sérstaklega eftir ástandi hennar eða drykkju. Flestir hafi verið í glasi. Aðspurður hvort hann hafi rætt ástand brotaþola við L, kvað hann svo hafa verið og L þá sagt við hann að brotaþoli hafi verið eitthvað utan í honum. Meira hefðu þeir ekki rætt þetta. Q kvaðst ekki hafa orðið vitni að því sjálfur.

L lögreglumaður kom fyrir dóminn og kvaðst hafa verið á umræddri skemmtun. Kvaðst hann ekki muna sérstaklega eftir því hvort ákærði hafi verið áberandi ölvaður eða ekki. Sama væri að segja um brotaþola. Aðspurður um þann framburð að brotaþoli hafi verið að reyna við hann umrætt kvöld, kvaðst hann ekki vita hvar sá misskilningur hafi orðið til, svo hafi ekki verið.

L lögreglumaður kom fyrir dóminn og kvaðst hafa verið á umræddri skemmtun. Hann hafi verið ódrukkinn. Hann hefði hitt ákærða, D og brotaþola ásamt fleirum á staðnum. Allt hafi þetta farið vel fram, matur framreiddur og áfengi selt fyrir lítinn pening. Kvaðst hann hafa veitt brotaþola eftirtekt þar sem henni hafði verið falið að afhenda verðlaunapeninga um kvöldið en hún hafi þá verið ölvuð en ekki meira en aðrir á staðnum. Hann hefði síðan farið heim upp úr miðnætti. Brotaþoli hafi verið „meira á grænu ljósi en ella“ eins og hann segði, ölvuð og daðrandi.

Þ lögreglumaður kom fyrir dóminn og kvaðst hafa verið á vakt hjá lögreglunni á B í umrætt sinn. Aðspurð hvort D væri yfirmaður hennar innan lögreglunnar kvað hún það rétt vera. Kvaðst hún hafa ekið brotaþola og ákærða frá G heim til ákærða um nóttina. Þau hafi bæði verið ölvuð. D, eiginmaður brotaþola, hafði óskað eftir því að hún æki þeim fjórum heim til ákærða en hún ekki getað tekið þau öll í bifreiðina. Brotaþoli og ákærði hefðu því farið í fyrri ferðina. Kvaðst hún engin afskipti hafa haft af brotaþola á leiðinni en þau ákærði hefðu rætt eitthvað saman. Brotaþoli hefði setið hægra megin aftur í. Kvað hún brotaþola hafa ælt fyrir utan lögreglubifreiðina áður en hún fór upp í hana og síðan hefði hún sofnað fljótlega eftir að þau óku af stað. Hún hefði merkt það á því að brotaþoli hefði lokað augunum. Ákærði hefði vakið hana þegar þau komu á áfangastað með því að tala og ýta í hana. Minnti hana að ákærði hefði stutt hana upp tröppurnar og inn í húsið. Þ kvaðst hafa ekið D heim til ákærða síðar um nóttina. Hann hafi verið ölvaður. Hann hefði farið inn en beðið sig og H að bíða eftir honum. Eftir um tíu mínútur hefði D ekki verið kominn og þau orðin leið á að bíða svo hún hefði hringt í D og spurt hvort hann væri ekki að koma. D hefði sagt þeim að fara burtu. D hefði virst rólegur í símanum.

R lögreglumaður kom fyrir dóminn og kvaðst hafa verið á vakt umrætt sinn í B. Hann hefði farið á vettvang þegar tilkynning barst um meint brot. Ákærði hefði opnað fyrir þeim og virst eitthvað ölvaður. Ákærði hefði lýst því svo fyrir lögreglunni að eitthvað hefði gerst með vilja þeirra beggja, en R kvaðst ekki muna það í smáatriðum. Eiginkona ákærða hefði komið heim á sama tíma og verið mjög ölvuð. Ákærði hefði fengið að ræða við hana áður en hann var fjarlægður en hann myndi ekki eftir því hvað þeim fór á milli. Borin var undir vitnið frásögn ákærða í lögregluskýrslu og staðfesti vitnið að hafa ritað skýrsluna en kvaðst ekki muna þetta núna.

G-kvk-nf S-kvk-nf, læknir á Neyðarmóttöku, kom fyrir dóminn og tók fram að gleymst hefði að taka fram í skýrslunni að blóð hefði verið tekið úr brotaþola í áfengismælingu en gat ekki sagt til um tímasetninguna. Blóðsýni hefði verið tekið annaðhvort fyrir eða eftir skoðun. Brotaþoli hefði verið miður sín og í uppnámi við komu á Neyðarmóttökuna. Áfengislykt hefði verið af henni en hún hefði ekki verið slagandi en setið í hnipri. Brotaþoli hefði lítið munað eftir atvikum, nema að hafa farið heim með félaga mannsins hennar og vaknað upp í sófanum heima hjá honum. Kvaðst hún ekki muna eftir því hvort brotaþoli hefði kastað upp á Neyðarmóttökunni. Aðspurð um frásagnir sem tilgreindar eru í skýrslunni, kvað hún brotaþola og mann hennar hafa verið saman í fyrstu og sagt frá en síðan hefði konan farið í skoðun og maðurinn þá ekki verið með henni. Aðspurð um glóðarauga kvað G-kvk-nf eiginmanninn hafa skýrt frá því að hurð hefði skollið í andlit hennar og brotaþoli hefði staðfest það við hana í skoðun. Aðspurð um það hvers vegna ljósmyndir voru ekki teknar af glóðarauganu, kvaðst hún hafa talið að áverkarnir hafi ekki tengst verknaðinum og því ekki myndað þá. Aðspurð nánar um teikninguna af glóðarauganu og hví áverkar væru ekki teiknaðir á augabrúnina sjálfa, kvað G-kvk-nf áverkana vel geta samsvarað lýsingu þeirra á því hvernig glóðaraugað var tilkomið. Aðspurð um það af hverju tvö blóðsýni hafi ekki verið tekið klukkustund síðar kvað G-kvk-nf venju vera fyrir því að taka bara eitt blóðsýni, einnig þegar um minnisleysi væri að ræða hjá brotaþola.

E-kvk-nf S-kvk-nf G-kvk-nf sálfræðingur kom fyrir dóminn og kvaðst vera með doktorspróf í klínískri sálfræði, frá 2004. Hún hefur unnið á Landspítalanum sem sálfræðingur, sjálfstætt starfandi auk þess að kenna við Háskóla Íslands. Kvaðst hún hafa haft ákærða til meðferðar eftir umræddan atburð en hann hefði komið af sjálfsdáðum til hennar. Staðfesti hún sálfræðimat sitt. Aðspurð kvað hún ákærða hafa uppfyllt einkenni áfallastreituröskunar þegar hann kom til hennar. Til þess að greinast með þá röskun þarf viðkomandi að hafa orðið fyrir áfalli, hafa upplifað hræðslu, hjálparleysi, hrylling og ákveðnar aðstæður. Þá sé einnig um að ræða endurupplifun af atburðinum, flashback, forðun, almennan doða, svefnleysi, kvíðatilfinningu o.fl. Ákærði hafi uppfyllt öll þessi skilyrði. Aðspurð um það hvers konar atburðir geti verið valdir að áfallastreituröskun, kvað hún alls konar áföll geta verið orsök. Ekki þurfi að vera til staðar að viðkomandi upplifi sig í lífsháska. Að verða vitni að atburði geti einnig framkallað áfallastreituröskun. Þá kvað hún einstaklinga vera mismunandi og misviðkvæma. Aðspurð hvort framhjáhald, þar sem makinn kemur að og reiðist, geti framkallað áfallastreituröskun, kvað hún svo geta verið.

A kom fyrir dóminn og kvaðst hafa verið í kynferðislegu sambandi við D frá september 2008 en þau hafi kynnst á lögregluskemmtun þá. Samband þeirra hafi staðið fram til desember 2009 en þá hafi þau síðast verið saman. Þetta hafi verið kynferðislegt samband en hún hafi ekki verið ástfangin af honum. Erfiðleikar hafi verið í hjónabandi D að hans sögn og hann hafi rætt skilnað við sig. D hafi rætt atvikið 12. september 2009 við hana og sagt að konu hans hafi verið nauðgað af ákærða. D hafi verið í miklum samskiptum við hana á þeim tíma og verið mikið heima hjá sér á sama tíma og hann hefði átt að vera heima hjá konunni sinni, sem hann sagði að væri „ónýt“ heima, liði illa og væri ekki í andlegu jafnvægi. Staðfesti A framlagða útskrift úr farsíma hennar þar sem koma fram SMS-sendingar á milli hennar og D. Aðspurð kvaðst A hafa slitið sambandi þeirra að fyrra bragði. Aðspurð kvað hún D aldrei hafa minnst á það við sig að þau hjónin væru að reyna að eignast barn. Kvaðst hún hafa fram í maí á þessu ári verið að fá SMS-skilaboð frá D þar sem hann hefði viljað halda sambandi þeirra áfram. Þá kvað hún D hafa haft símasamband við sig eftir að málsmeðferð þessi hófst og sagt henni að hann hefði engar áhyggjur af framgangi þessa máls, þetta væri unnið mál. Kvaðst hún hafa spurt D hvað yrði ef hún yrði beðin um að koma fyrir dóminn og hefði hann lagt fyrir hana að neita sambandi þeirra ef um það yrði spurt. D hefði hringt í hana eftir að búið var að boða hana fyrir dóminn og verið mjög reiður.

III.

Forsendur og niðurstaða.

Málsatvik eru ljós í máli þessu fram að því að ákærði og brotaþoli komu inn á heimili ákærða.

Nokkurs misræmis gætir í frásögn brotaþola. Brotaþoli kveðst ekki muna eftir neinu frá því að hún kastaði upp fyrir utan lögreglubifreiðina við G áður en hún fór heim til ákærða. Hún hefur ýmist borið svo að hún muni ekki eftir því með hverjum hún fór frá G heim til ákærða eða að hún hafi farið með lögreglubifreið. Hún muni ekki eftir því að hafa komið heim til ákærða og ekki eftir neinu sem þar gerðist utan að hafa vaknað við að eiginmaður hennar var að vekja hana. Í viðtali við I lögreglukonu, sem ræddi við hana strax þegar hún kom á Neyðarmóttökuna, kvaðst hún hafa vaknað heima hjá ákærða með ákærða nakinn ofan á sér. Í skýrslutökum síðar kveðst hún hafa vaknað er maður hennar var að vekja hana. Muni hún þá bara eftir röddum þeirra en ekki neinu öðru. Þó rifjaðist upp fyrir henni í skýrslutöku að hún hafi séð ákærða ganga að henni, nakinn að ofan og með bera fótleggi. Þar sem brotaþoli kveðst ekki muna eftir nokkru sem gerðist á heimili ákærða, verður niðurstaða í máli þessu ekki byggð á hennar framburði.

Ákærði hefur staðfastlega neitað að hafa reynt að hafa kynmök við brotaþola án hennar samþykkis. Bæði fyrir lögreglu og fyrir dómi hefur frásögn hans verið á sama veg utan að hann hefur skýrt ítarlegar frá eftir því sem á rannsóknina leið. Er ákæran byggð á frásögn ákærða af atburðinum utan að hann hefur haldið því fram að þessi samskipti þeirra hafi verið með vitund og vilja brotaþola frá upphafi og að hún hafi verið vakandi þegar eiginmaður hennar kom inn í húsið. Hefur framburður ákærða verið skýr og trúverðugur, bæði fyrir lögreglu og dóminum.

Eiginmaður brotaþola, D, fullyrti fyrir lögreglu og dómi að hann hefði komið að brotaþola, sofandi ölvunarsvefni heima hjá ákærða, liggjandi í sófa og nakin að neðan. Hún hafi verið illa áttuð og erfitt hafi verið að vekja hana og hún ekki gert sér grein fyrir því hvað hafði gerst á heimili ákærða.

Framburður D hefur að nokkru leyti verið á reiki, bæði hjá lögreglu og fyrir dómi. J lögreglumaður staðfesti fyrir dóminum að rétt væri eftir D haft strax um nóttina að hann hefði komið á heimili ákærða þar sem hann hefði sofið ölvunarsvefni fyrir framan sjónvarpið. D neitaði því síðar fyrir dóminum að hafa sagt þetta. D sagði svo frá á Neyðarmóttöku í viðtali við I lögreglukonu að brotaþoli hefði fengið glóðarauga þegar hún fór út frá ákærða en hún hefði dottið fram fyrir sig og lent á hurðarhúninum á útidyrahurð hússins. Í skýrslum síðar og fyrir dóminum kvaðst D hafa rifið upp útidyrahurðina og ýmist að brotaþoli hafi gengið á hurðina eða hurðin hafi skellst í andlitið á henni. D var inntur eftir því fyrir dóminum hvort erfiðleikar hefðu verið í hjónabandi hans eða hann verið í sambandi við aðra konu á þeim tíma. Neitaði D því alfarið. Fyrir dóminn kom vitni sem staðfesti að hún og D hafi verið í kynferðislegu sambandi frá september 2008 til áramóta 2009/2010 og að erfiðleikar hafi verið í hjónabandi hans á þessum tíma.

Óumdeilt er að ákærði og brotaþoli komu á heimili ákærða um kl. 2:05 aðfaranótt 12. september 2009 og að D kom þangað kl. 02:42. Þá er óumdeilt að tíu mínútum síðar eða klukkan 02.52 hringdi Þ lögreglumaður í D og var þá ekkert athugavert við málróm hans. Þá er óumdeilt að ákærði reyndi að hringja í eiginkonu sína klukkan 04.01 en þá kvaðst hann hafa verið búinn að hreinsa glerbrot upp og hafði þá fylgst með D og brotaþola ganga burt frá húsi hans. Þykir því ekki óvarlegt að ætla að þau hafi farið frá ákærða um fimmtán mínútum fyrr eða um kl. 3:45, hugsanlega fyrr.

D og brotaþoli hafa því dvalið um klukkustund á heimili ákærða áður en þau gengu þaðan í burtu.

Þá er óumdeilt að D hringdi til lögreglu til að fá hana til að aka sér og brotaþola heim en samkvæmt skýrslu J er tímasetning klukkan 5.05 um nóttina. Samkvæmt þessu hafa D og brotaþoli verið á gangi í rúmlega klukkustund en samkvæmt þeim báðum þá þurftu þau tíma til að ræða saman um það sem hefði gerst og ákveða framhaldið. Fyrir dóminum kvað D að brotaþoli hafi þá strax verið ákveðin í að fara á Neyðarmóttökuna. Þrátt fyrir það nefnir hún ekki einu orði við lögreglumanninn sem sótti þau að hún hafi verið misnotuð, heldur fer inn en D ræðir svo einslega við lögreglumanninn og segir að leiðindamál sé í gangi og hugsanlega hafi kona hans orðið fyrir kynferðisbroti á heimili ákærða. Samkvæmt framburði J taldi hún brotaþola vera mjög drukkna þegar hún ók þeim heim og merkti það af háttsemi hennar í bifreiðinni. Þá er óumdeilt að brotaþoli kom klukkan 7:30 á Neyðarmóttökuna en ekki liggur fyrir hvort blóðsýni var tekið úr henni fyrir þann tíma eða eftir. Alkóhólmagn í blóði hennar mældist þá 1,18 prómill. Þá kemur fram í skýrslu Neyðarmóttöku að brotaþoli hafi verið mjög ölvuð og illa áttuð og kastað upp. Klukkan 11:30 þann sama morgun var tekin lögregluskýrsla af brotaþola á heimili hennar og kvað O lögreglumaður fyrir dóminum að brotaþoli hafi verið aum, miður sín og liðið illa en skýr að öðru leyti og hún hafi ekki verið sjáanlega ölvuð.

Telur dómurinn að ákveðið misræmi sé í upplýsingum um ölvunarástand brotaþola, allt frá því að hún fór upp í lögreglubifreiðina og kastaði fyrst upp og fram að því að lögreglumaður hitti hana á heimili hennar um morguninn. Samkvæmt framburði brotaþola neytti hún ekki áfengis eftir að hún kastaði upp um tvöleytið um nóttina. Þremur klukkustundum eftir að brotaþoli hætti neyslu áfengis virtist hún ofurölvi og einnig rúmum fimm klukkustundum eftir að hún kastaði fyrst upp. Þremur klukkustundum síðar segir lögreglumaður að brotaþoli hafi ekki verið sjáanlega ölvuð. Fyrir liggur að miklar líkur séu á að meðalmanneskja falli í áfengisdá með um 3,0 prómill af alkóhóli í blóðinu. Miðað við að klukkan 7:30 hafi áfengismagn í brotaþola verið 1,18 prómill og brotthvarfshraði alkóhóls úr blóði sé frá 0,12 til 0,25 prómill á klukkustund gæti alkóhólmagn í blóði brotaþola um klukkan tvö um nóttina hafa verið á milli 1,90 til 2,43 prómill. Einungis eitt blóðsýni var tekið úr brotaþola og er því ómögulegt að ætla hversu mikið alkóhól var í blóði hennar á verknaðarstundu. Verður niðurstaða máls þessa því ekki byggð á þeim niðurstöðum. Þá liggur ekkert fyrir hvort brotaþoli kastaði upp vegna ölvunarástands eða vegna þess að hún hafi verið veik og með uppköst þess vegna.

Þá er framburður D um að hann hafi ekki viljað fá lögreglu inn í aðstæðurnar tíu mínútum eftir að hann kom að brotaþola, ótrúverðugur auk þess að hann var þá rólegur í málrómi og lét lögreglubifreið sem beið eftir honum fara. Þá er ekki trúverðugt að D hafi dvalið upp undir klukkustund á vettvangi með brotaþola, hafi hann sem lögreglumaður grunað að kynferðislegt ofbeldi hafi átt sér stað, auk þess sem hann átti þá að gera sér grein fyrir nauðsyn þess að vettvangur yrði varinn og rannsakaður. Þá er ótrúverðugt, eftir að D og brotaþoli hafi verið á gangi í rúma klukkustund, að brotaþoli hafi ekki nefnt á nafn við lögreglu að hún hafi verið misnotuð, þrátt fyrir að hún hafi verið ákveðin í að fara á Neyðarmóttöku á þeirri stundu.

Fyrir liggur í málinu skýrsla S-kvk-ef E-kvk-ef sálfræðings. Kemur fram í samantekt að allt viðmót brotaþola bendi til þess að hún hafi upplifað mikla ógn, ofsaótta og hjálparleysi er atburðurinn átti sér stað. Niðurstöður endurtekins greiningarmats sýni að brotaþoli hafi þjáðst af áfallastreituröskun í kjölfar meints kynferðisofbeldis. Sálræn einkenni hennar í kjölfar áfallsins samsvari einkennum sem séu þekkt hjá fólki sem hafi upplifað alvarleg áföll eins og líkamsárás, nauðgun, stórslys eða hamfarir. Þrátt fyrir niðurstöður þessa mats, sem ekki hafa verið véfengdar, verður sakfelling ekki byggð á matinu eingöngu, styðji önnur gögn ekki sakarefnið.

Ákærði hefur haldið því fram að samskipti hans og brotaþola hafi verið með hennar vilja en óumdeilt er að eiginmaður hennar, D, kom að þeim óforvarað. Í sálfræðimati dr. E-kvk-ef S. G-kvk-ef sálfræðings kemur fram að ákærði hafi greinst með einkenni áfallastreituröskunar eftir atburðinn. Aðspurð fyrir dóminum kvað E-kvk-nf það mögulegt að einkenni áfallastreituröskunar greindust hjá einstaklingi sem staðinn væri að framhjáhaldi undir vissum skilyrðum.

Í máli þessu eru ákærði og D, eiginmaður brotaþola, einir til frásagnar um það sem gerðist heima hjá ákærða þar sem brotaþoli ber fyrir sig minnisleysi. Ber þar mikið á milli. Ákærði hefur lýst því sem gerðist eftir að hann og brotaþoli komu inn á heimili hans og er hann einn til frásagnar um það. Framburður D um atvik og aðstæður eftir að hann kom að ákærða og brotaþola er mjög ótrúverðugur um nokkur atriði. Þá liggur ekki fyrir hvort brotaþoli hafi verið svo ölvuð að líkur séu á að hún hafi sofið ölvunarsvefni og hvort uppköst hennar hafi stafað af öðru en ölvun, en ekki er loku fyrir það skotið að ástand hennar á Neyðarmóttöku hafi skýrst af umgangspest og hugarangist vegna atburðarins. Það að brotaþoli hafi ekki sýnst ölvuð síðar um morguninn, styrkir það að ekki hafi verið um slíkt ölvunarástand, svefndrunga eða veikindi að ræða sem saksóknin er byggð á. Er slíkur vafi uppi í máli þessu um að um kynferðislega misnotkun hafi verið að ræða, eins og greint er frá í ákæru, að sýkna ber ákærða.

Að þessum niðurstöðum fengnum ber að vísa bótakröfunni frá dómi.

Með vísan til 2. mgr. 218. gr. laga um meðferð sakamála ber að fella allan sakarkostnað á ríkissjóð, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða á rannsóknarstigi og fyrir dómi, G-kvk-ef S-kvk-ef A-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, 1.347.862 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti, og þóknun réttargæslumanns brotaþola, M-kvk-ef G-kvk-ef héraðsdómslögmanns, á rannsóknarstigi og fyrir dómi, 263.550 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf saksóknari flutti mál þetta af hálfu ákæruvaldsins.

Dóm þennan kveða upp héraðsdómararnir Á-kvk-nf G-kvk-nf, sem dómsformaður, J-kk-nf H-kk-nf og R-kvk-nf B-kvk-nf.

D ó m s o r ð :

Ákærði, X, er sýkn í máli þessu.

Bótakröfunni er vísað frá dómi.

Allur sakarkostnaður skal greiddur úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun G-kvk-ef S-kvk-ef A-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, við rannsókn málsins og fyrir dómi, samtals 1.347.862 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti, og þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, M-kvk-ef G-kvk-ef héraðsdómslögmanns, við rannsókn málsins og fyrir dómi, samtals 263.550 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Á-kvk-nf G-kvk-nf

J-kk-nf H-kk-nf

R-kvk-nf B-kvk-nf