S-899/2007

Ár 2007, fimmtudaginn 21. júní, er dómþing Héraðsdóms Reykjavíkur háð í Dómhúsinu við Lækjartorg af J-kk-þgf J-kk-þgf héraðsdómara og dómur kveðinn upp í málinu nr. S-899/2007: Ákæruvaldið gegn A-kk-þgf K-kk-þgf R-kk-þgf, sem dómtekið var 19. sama mánaðar að loknum munnlegum málflutningi.

Ríkissaksóknari höfðaði málið með ákæru útgefinni 6. júní 2007 á hendur ákærða, A-kk-þgf K-kk-þgf R-kk-þgf, kt. 000000-0000, Bjargarstíg 2, Reykjavík, fyrir tilraun til manndráps, með því að hafa, að kvöldi þriðjudagsins 3. apríl 2007, í íbúð 501 að Hátúni 6, Reykjavík, veist að H-kk-þgf P-kk-þgf G-kk-þgf, fæddum 1959 og stungið hann tvívegis með hnífi í brjóstkassa með þeim afleiðingum að önnur stungan fór í gegnum brjóstvegg og kom við það gat á framvegg hjarta, sem olli lífshættulegri blæðingu út í gollurhús. Er háttsemin talin varða við 211. gr., sbr. 20. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og þess krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar.

H-kk-nf P-kk-nf G-kk-nf, Skipasundi 55, Reykjavík, krefst þess að ákærði verði jafnframt dæmdur til greiðslu 2.500.000 króna miskabóta með vöxtum samkvæmt 16. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 frá 3. apríl til 1. júlí 2007, en með dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði krefst þess að háttsemin verði færð undir 2. mgr. 218. gr. hegningarlaganna, í stað 211. gr., sbr. 20. gr. og hann dæmdur til vægustu refsingar sem lög leyfa. Þá verði miskabætur lækkaðar verulega frá því, sem krafist er.

I.

Að kvöldi þriðjudagsins 3. apríl kl. 20:29 var Neyðarlínunni tilkynnt að maður hefði verið stunginn með hnífi í íbúð á 5. hæð fjölbýlishússins að Hátúni 6. Þegar lögregla kom að húsinu, 1-2 mínútum síðar, tók ákærði ofurölvi á móti henni og skýrði frá því að hann hefði stungið mann með hnífi í greindri íbúð. Er þangað kom tók ölvaður húsráðandi, L-kk-nf K-kk-nf S-kk-nf, á móti lögreglu og vísaði henni á H-kk-þf P-kk-þf G-kk-þf, sem sat ölvaður í sófa í stofunni og naut aðhlynningar B-kk-ef Ó-kk-ef og S-kk-ef J-kk-ef. Á sófaborði lá blóðugur steikarborðhnífur með 11,2 sentimetra (sm.) löngu blaði og á gólfinu var svipaður hnífur með brotnu skefti. Hnífarnir voru eign húsráðanda. H-kk-nf var færður með sjúkrabifreið á bráðamóttöku Landspítala-háskólasjúkrahúss (LSH), þangað sem komið var með hann um kl. 21, en aðrir voru færðir á lögreglustöð.

II.

Sérfræðingar lögreglu voru kvaddir á vettvang um kvöldið til tæknirannsókna og töku ljósmynda af innanrými íbúðarinnar, en í framhaldi var hún innsigluð kl. 22:40. Eru nefndar ljósmyndir meðal gagna málsins, ásamt vettvangsskýrslu og afstöðuteikningu. Af téðum gögnum er ljóst að um er að ræða stúdíóíbúð, þ.e. eitt stofurými, með holi, eldhúsi og svefnaðstöðu. Þegar gengið er inn í holið er fataskápur á vinstri hönd og beint á móti er lítið salerni, sem er eina lokaða vistarvera íbúðarinnar. Handan við skápinn er svefnrými og þaðan er að mestu opið inn í stofuna. Þar má sjá þriggja sæta sófa við norðurvegg íbúðarinnar og tveggja sæta sófa við austurvegg, sem liggja hornrétt hvor að öðrum. Fyrir framan sófana er stofuborð og handan þess stórt sjónvarpstæki, á glerborði, sem stendur við léttan suðurvegg og er sá veggur litlu lengri en glerborðið. Þegar setið er í stærri sófanum er bein sýn á sjónvarpið, en einnig má horfa til vinstri, inn í eldhúsrýmið, þannig að einungis innrétting handan veggjarins, með skápum, hnífaparaskúffu og hefðbundnum eldhústækjum, er hulin sjónum þess er í sófanum situr. Úr sama rými er gengið út á svalir á austurhlið íbúðarinnar. Þar fann lögregla einn bjórkassa. Ljósmyndir úr stofunni sýna fjölda bjórdósa, tvo átekna vodkapela og fjögur glös á stofuborði, en þar fannst einnig hinn blóðugi borðhnífur. Búið var að færa borðið að sjónvarpstækinu og mun það hafa verið gert í þágu sjúkraflutningsmanna. Myndirnar, sem eru vel á annan tug, bera hvorki með sér að átök hafi átt sér stað í stofunni né heldur að glös hafi brotnað þar inni. Af vettvangsteikningunni má áætla að rúmir 7 metrar séu frá mótum sófanna tveggja að eldhúsrýminu, en þar rétt fyrir innan er hnífaparaskúffan.

III.

Víkur þá sögunni að H-kk-þgf P-kk-þgf, sem gekkst undir læknisskoðun á bráðamóttökunni strax eftir komu á LSH. Fór hún fram í þar til gerðu skoðunarherbergi og var framkvæmd af T-kk-þgf G-kk-þgf sérfræðingi í hjartaskurðlækningum. Á brjóstholi sáust tvö stungusár, annað um 1,5 sm. við vinstri kant bringubeins, sem úr dreyrði og hitt um 5 sm. langt við vinstri geirvörtu, með töluverðri blæðingu. Meðan á skoðun stóð hrakaði H-kk-þgf skyndilega og fór í hjartastopp. Í kjölfar hefðbundins hjartahnoðs var gripið til bráðabrjóstholsaðgerðar, gollurhús opnað og hjartanu komið af stað með beinu hnoði í allt að 10 mínútur og rafstuði. Í kjölfar þessa greindist rúmlega 2 sm. stunguáverki á framvegg hjartans, með mikilli blæðingu. Var fingur settur í gatið, H-kk-þgf gefið meira blóð og í framhaldi saumað fyrir. H-kk-nf var útskrifaður á Grensásdeild LSH 30. apríl, þar sem hann dvaldi fram til 3. eða 4. júní.

T-kk-nf bar fyrir dómi að um lífshættulegan hjartaáverka hefði verið að ræða, þar sem skjót viðbrögð hefðu skilið á milli feigs og ófeigs í bókstaflegri merkingu. Fram kom í máli T-kk-ef að hjartastoppi fylgi skerðing á heilastarfsemi vegna blóðþurrðar, sem hafi í för með sér óafturkræfar breytingar að liðnum 4 mínútum. H-kk-nf hefði „dottið út“ í nær svo langan tíma, en með blóðgjöf og hinu beina hnoði hjartavöðvans hefði T-kk-þgf tekist að viðhalda blóðflæði um líkamann. Hann kvað hjartaáverkann hafa gróið án varanlegra skemmda, taldi ósennilegt að sá áverki myndi hafa áhrif á lífsgæði H-kk-ef í framtíðinni og kvað manninn vera á góðri leið með að ná bata að öðru leyti.

H-kk-þgf var tekið blóð til alkóhólákvörðunar kl. 23:05 að kvöldi innlagnar og mældist alkóhólstyrkur 2,63‰.

IV.

Á öðrum stað í borginni var ákærða og félögum hans dregið blóð til sams konar rannsókna, laust eftir kl. 22:30 sama kvöld. Í blóði ákærða mældist alkóhólstyrkur 2,71‰, í blóði L-kk-ef K-kk-ef, 2,60‰, í blóði B-kk-ef 1,02‰ og í blóði S-kk-ef 1,41‰. Blóðsýni úr ákærða var einnig rannsakað með tilliti til annarra efna. Samkvæmt matsgerð Rannsóknastofu Háskóla Íslands í lyfja- og eiturefnafræði komu í ljós díazepam (valium) og klórdíazepoxíð (librium), sem eru kvíðastillandi lyf og nítrazepam (mogadon), sem er svefnlyf. Segir í matsgerðinni að styrkur þess fyrstnefnda hafi verið svipaður og búast megi við í blóði við læknisfræðilega notkun þess, en styrkur hinna efnanna mun hærri. Loks segir að viðkomandi hafi verið undir miklum áhrifum áfengis þegar umrætt blóðsýni var tekið og einnig undir miklum slævandi áhrifum díazepams, klórdíazepoxíðs og nítrazepams, sem hafi enn aukið á ölvunaráhrif áfengisins. J-kk-nf K-kk-nf dósent hjá rannsóknastofunni staðfesti framangreint álit fyrir dómi og bar að nefnd áhrif væru þess eðlis að almennt teldist um „klíníska eitrun“ að ræða, sem krefðist læknishjálpar.

Ákærði var færður til réttarlæknisfræðilegrar skoðunar kl. 23:59 um kvöldið. Í vottorði viðkomandi héraðslæknis segir að ákærði hafi verið greinilega undir áhrifum áfengis og vart getað staðið í fætur. Hann hafi verið samvinnuþýður við skoðun, sem ekki hafi leitt í ljós ferska áverka. Ákærði mældist 185 sm. á hæð og vó 75 kíló.

V.

L-kk-nf K-kk-nf S-kk-nf gaf skýrslu sakbornings að morgni 4. apríl. Hann kvaðst daginn áður hafa verið heima hjá sér að horfa á knattspyrnuleik milli PSV Eindhoven og Liverpool í Meistaradeild Evrópu, ásamt H-kk-þgf P-kk-þgf og B-kk-þgf, en leikurinn hefði byrjað kl. 18:45 og verið sýndur í sjónvarpi. Ákærði og S-kk-nf hefðu bæst í hópinn nokkru síðar og þeir drukkið í sátt og samlyndi; bjór, rósavín og vodka. Skyndilega hefðu ákærði og H-kk-nf byrjað að rífast og það þróast í háværar deilur þeirra í milli. L-kk-nf kvaðst hvorki vita hvert tilefnið var né hvor þeirra hefði átt upptökin, en á tímabili hefðu mennirnir verið að metast um það hvor þeirra væri sterkari og „verið farnir að takast á“, aðallega með gagnkvæmum hrindingum. Að sögn L-kk-ef hefði hann brugðið sér út á svalir til að geta talað í síma í næði, en strax í kjölfarið hefði hann farið á salerni og dvalið þar um stund. Þegar hann hefði komið til baka hefði H-kk-nf legið í sófanum, B-kk-nf og S-kk-nf verið að hlúa að honum og ákærði verið á bak og burt.

B-kk-nf Ó-kk-nf gaf skýrslu sakbornings að morgni sama dags. Hann kvaðst hafa farið ásamt H-kk-þgf P-kk-þgf heim til L-kk-ef K-kk-ef í því skyni að horfa á nefndan kappleik. Þangað hefðu komið tveir ókunnir menn og annar þeirra, ákærði og H-kk-nf byrjað að rífast skömmu síðar, meðan á fyrri leikhluta stóð, en B-kk-nf ekki hlustað á orðaskiptin, enda upptekinn af leiknum. Hann kvaðst minna að staðan hefði verið 0-3 fyrir Liverpool, þegar ákærði hefði komið fram úr eldhúsinu með hníf í hægri hendi, gengið rakleitt að H-kk-þgf, þar sem hann hefði setið í sófa við hlið B-kk-ef og stungið hann tvívegis með hnífnum. B-kk-nf hefði þá sprottið á fætur og tekið í hendur ákærða, en við það hefði hann róast og sleppt hnífnum. Í framhaldi hefði B-kk-nf hringt í Neyðarlínuna og reynt að hlúa að H-kk-þgf.

S-kk-nf J-kk-nf gaf einnig skýrslu sakbornings sama morgun. Hann kvaðst hafa verið að horfa á umræddan kappleik ásamt L-kk-þgf K-kk-þgf, B-kk-þgf, H-kk-þgf P-kk-þgf og ákærða og hefðu tveir þeir síðastnefndu verið með sífellt skítkast í garð hvor annars, sér í lagi H-kk-nf, sem hefði haft á orði að ákærði væri falskur og lyginn. Mönnunum hefði síðan lent saman, en L-kk-nf og B-kk-nf skilið þá að. Að sögn S-kk-ef hefði hann haldið að þá væri allt fallið í ljúfa löð og hefðu þeir horft áfram á leikinn. Ákærði hefði síðan brugðið sér frá, komið til baka og B-kk-nf þá stokkið á ákærða og kallað „það er búið að stinga hann, það er búið að stinga hann“. S-kk-nf kvaðst ekki hafa séð atlögu ákærða að H-kk-þgf, enda verið upptekinn af kappleiknum, en í framhaldi hefði hann lagt handklæði að sári H-kk-ef og séð blóðugan steikarhníf á stofuborðinu.

H-kk-nf P-kk-nf G-kk-nf gaf skýrslu vitnis af sjúkrabeði 23. apríl. Hann kvaðst muna lítið eftir atburðum á heimili L-kk-ef K-kk-ef, en þangað hefði hann farið ásamt B-kk-þgf vini sínum til að horfa á kappleik og fá sér neðan í því. Ákærði hefði komið á staðinn nokkru síðar við annan mann, þeir farið inn í eldhús og því næst sest inn í stofu. Skömmu síðar hefði ákærði staðið upp, farið öðru sinni inn í eldhús og eftir það myndi H-kk-nf ekkert eftir atburðum. Hann kvaðst vart þekkja ákærða og bar að hvorki hefði komið til orðaskaks eða stimpinga þeirra í milli né heldur hefði hann hótað ákærða, að minnsta kosti ræki hann ekki minni til þessa.

VI.

Ákærði var yfirheyrður eftir hádegi 4. apríl. Hann kvaðst hafa farið ásamt S-kk-þgf heim til L-kk-ef K-kk-ef til að horfa á nefndan kappleik, en auk L-kk-ef hefðu þar verið staddir H-kk-nf P-kk-nf og einhver vinur hans. Að sögn ákærða hefði H-kk-nf fljótlega byrjað að gera uppsteyt og vera með leiðindi í hans garð og bæði ýtt og hrint honum til. Ákærði kvaðst ekki vita af hverju H-kk-nf hefði látið svona, en hinir hefðu reynt að fá hann ofan af þessu. Upp úr því hefðu ákærði og H-kk-nf byrjað að rífast, ákærði misst stjórn á skapi sínu, hann sótt eða tekið einhvern hníf og lagt til H-kk-ef. Ákærði kvaðst telja að hann hefði stungið manninn tvívegis, á svæði við brjóstkassa og maga, en sagðist ekki geta lýst atlögunni eða aðdraganda hennar nánar, enda verið sljór af völdum áfengis- og lyfjaneyslu. Hann kvaðst halda að hann hefði verið í íbúðinni þegar lögregla kom á vettvang og sagðist ekki minnast þess að hafa tekið á móti lögreglu og rætt við hana fyrir utan fjölbýlishúsið.

Ákærði var samdægurs úrskurðaður í gæsluvarðhald til 9. maí, í þágu almannahagsmuna í skilningi 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála, sem síðan hefur verið framlengt tvívegis og rennur á enda 11. júlí næst komandi.

Á gæsluvarðhaldstímanum hefur ákærði gefið tvær lögregluskýrslur, 17. apríl og 31. maí, en þann dag var honum birt framlögð bótakrafa. Við fyrri yfirheyrsluna vísaði ákærði til skýrslu sinnar 4. apríl. Einnig kom fram að H-kk-nf P-kk-nf hefði hótað að henda ákærða fram af svölum fjölbýlishússins, en við hefði ákærði endurupplifað atvik frá unglingsárum þegar annar maður hefði hótað því sama og haldið á honum út á svalir. Fyrir vikið hefði ákærði orðið mjög hræddur við H-kk-þf. Allt hefði þetta undið upp á sig, ákærði misst stjórn á skapi sínu og lagt til hans með hnífi. Aðspurður kvaðst ákærði hafa byrjað að drekka bjór og vodka á hádegi hinn örlagaríka dag, en auk þess hefði hann gleypt töluvert magn af librium, nosinal, mogadon og valium, sem væru allt róandi lyf.

VII.

Fyrir dómi dró ákærði ekki fjöður yfir það að hafa stungið H-kk-þf P-kk-þf tvívegis með hnífi í brjóstkassa, með þeim afleiðingum sem lýst er í ákæru, en tók fram að þetta hefði gerst í kjölfar ögrunar og ertingar af hálfu H-kk-ef. Ákærði lýsti annars atburðum svo að umrætt kvöld hefðu hann og S-kk-nf farið heim til L-kk-ef K-kk-ef til að horfa á knattspyrnuleik og verið mættir um 60-90 mínútum fyrir leik. H-kk-nf og B-kk-nf hefðu verið þar fyrir og hópurinn sest sáttur að drykkju í stofu íbúðarinnar. Um stundarfjórðungi síðar hefði H-kk-nf byrjað með „skítkast og leiðindi“ í garð ákærða, sem hefði haldið áfram eftir að kappleikurinn hófst. Ákærði hefði reynt að leiða þetta hjá sér og hann og aðrir haldið áfram að drekka, en þegar líða tók á leikinn hefðu þeir verið orðnir pirraðir á H-kk-þgf. Sá hefði engu síður haldið uppteknum hætti, atast sífellt í ákærða, veist að honum og skömmu síðar hrint honum á sófaborð í stofunni með þeim afleiðingum að glös hefðu brotnað. Í framhaldi hefði H-kk-nf ítrekað hótað að henda honum fram af svölum íbúðarinnar. Kvaðst ákærði hafa orðið hræddur við þau orð, enda H-kk-nf „óárennilegur rumur“. Einnig hefði rifjast upp fyrir ákærða sambærilegt atvik frá unglingsárum þegar maður hefði hótað honum á sama veg, því næst tekið hann í fangið og haldið honum yfir svalahandriði á 5. hæð fjölbýlishúss. Hefði sú minning og endurupplifun atburðarins aukið enn á ótta ákærða og gert hann svo hræddan við H-kk-þf að hann hefði í kjölfarið nánast skriðið út á svalagólf íbúðarinnar til að ná sér í bjór. Að sögn ákærða hefði hann haldið drykkjunni áfram eftir nefndar hótanir og einhverju síðar farið í „blackout“. Því myndi hann hvorki eftir að hafa tekið sér hníf í hönd og lagt til H-kk-ef né að hafa rætt við lögreglu fyrir utan fjölbýlishúsið. Ákærði var spurður hví hann hefði ekki yfirgefið íbúðina í kjölfar ætlaðs framferðis H-kk-ef og bar því við að hann hefði setið innst í stofunni, ofsahræddur og ekki talið sig geta komist klakklaust framhjá H-kk-þgf. Ákærði kvaðst ekki hafa átt neitt sökótt við H-kk-þf frá fyrri tíð og sagðist vart þekkja hann.

L-kk-nf K-kk-nf S-kk-nf hóf vitnisburð sinn fyrir dómi með þeirri yfirlýsingu að hann hefði verið manna fyllstur umrætt kvöld og myndi því ekki hvað hefði gerst. Í framhaldi greindi L-kk-nf frá því að H-kk-nf P-kk-nf og B-kk-nf hefðu komið heim til hans í það mund er kappleikur PSV og Liverpool var að hefjast, en ákærði og S-kk-nf komið skömmu síðar. Í fyrstu hefði allt verið „í góðu“, en síðan hefði eitthvað gerst, sem væri „allt í þoku“ hjá L-kk-þgf. Hann kvaðst ekki þekkja ákærða mikið, en þó hafa horft á einhverja sjónvarpskappleiki með honum og einnig léð honum afnot af íbúð sinni í sama tilgangi. Ákærði hefði ávallt verið ljúfur sem lamb og teldi L-kk-nf að H-kk-nf hefði því átt upptökin að illdeilum við ákærða um kvöldið. L-kk-nf áréttaði sömu skoðun þrívegis við skýrslugjöfina og gat þess síðar að H-kk-nf hefði byrjað að atast í ákærða strax eftir komu þess síðarnefnda. L-kk-nf greindi og frá því að hann hefði átt flunkunýja Manchester United treyju með „SIGURÐSSON 22“ prentað á bakhlið, sem hann hefði sýnt ákærða og sá viljað taka gsm-mynd af honum í treyjunni. H-kk-nf hefði þá staðið á fætur, bannað myndatökuna með skætingi og hótað að henda L-kk-þgf út úr eigin íbúð. Í kjölfarið hefði komið til einhverra stimpinga, en B-kk-nf gengið á milli og allt fallið í ljúfa löð. Einnig kom fram í máli L-kk-ef að H-kk-nf hefði hrint ákærða á stofuborðið, en við það hefðu 1-2 glös hrotið á gólfið og brotnað, en L-kk-nf þrifið glerbrotin daginn eftir þegar hann hefði verið laus úr haldi lögreglu. Að sögn L-kk-ef hefði hann farið út á svalir í lok fyrri leikhluta, um kl. 19:30, til að fá næði til að tala í síma, en þá hefði verið háreysti í stofunni og einhverjar „ýfingar“ milli ákærða og H-kk-ef. Í framhaldi hefði hann farið á salerni, verið þar í smástund og þegar hann hefði snúið til stofu á ný hefði ákærði verið búinn að stinga H-kk-þf hnífi og sá setið á austurenda stærri sófans, þar sem hann mætir minni sófanum. Aðspurður kvaðst L-kk-nf ekki minnast þess að hafa heyrt H-kk-þf hafa í hótunum við ákærða um kvöldið.

B-kk-nf Ó-kk-nf bar fyrir dómi að hann og H-kk-nf P-kk-nf góðvinur hans hefðu verið að horfa á leik PSV og Liverpool heima í stofu hjá L-kk-þgf K-kk-þgf og fá sér neðan í því þegar tvo ókunna menn hefði borið að garði, á um það bil 30-35 mínútu fyrri leikhluta. H-kk-nf hefði þá staðið á fætur og spurt annan mannanna, ákærða, að því er virðist í hávaðatón, hver hann væri og hvað hann væri að gera á staðnum. Eftir snörp orðaskipti við ákærða hefði H-kk-nf sest við hlið B-kk-ef að nýju, við austurenda stærri sófans, þeir horft áfram á leikinn og kjaftað saman meðan á hálfleik stóð. Þegar leikar hófust að nýju hefði ákærði komið inn í stofuna og sest í vesturenda sófann, við hlið B-kk-ef. Um 15-20 mínútum síðar hefði B-kk-nf séð ákærða koma fram úr eldhúsinu, smeygja sér framhjá honum í sófanum og stinga H-kk-þf fyrirvaralaust tvisvar sinnum með hnífi, áður en B-kk-nf hefði náð að stöðva hann. Að sögn B-kk-ef hefði enginn aðdragandi verið að atlögunni og ákærði og H-kk-nf hvorki rifist né tekist á, eftir að H-kk-nf hefði ávarpað ákærða í fyrri leikhluta. B-kk-nf aftók með öllu að mennirnir hefðu rifist harkalega og kvað alrangt að H-kk-nf hefði einhverju sinni hrint ákærða á stofuborðið eða hótað að henda honum fram af svölum íbúðarinnar.

H-kk-nf P-kk-nf G-kk-nf bar fyrir dómi að hann og B-kk-nf hefðu verið að horfa á kappleik heima hjá L-kk-þgf K-kk-þgf þegar ákærði hefði komið þangað við annan mann og þeir farið inn í eldhús, dvalið þar í 10-15 mínútur og því næst sest í stofusófa hjá H-kk-þgf og hinum og horft á leikinn. H-kk-nf kvaðst muna lítt eftir atburðarás í kjölfar þessa og bar fyrir sig minnisleysi vegna ölvunar. Hann sagðist hvorki minnast orðaskaks, pústra eða átaka við ákærða né heldur að hafa haft í hótunum og bar að hann hefði setið í stærri sófanum allan tímann, líklegast með B-kk-þf sér við hlið. Aðspurður treysti H-kk-nf sér þó ekki til að andmæla framburði ákærða um framangreind atriði, en taldi ólíklegt að hann hefði hótað manni, sem hann vissi nær engin deili á og hefði ekki átt neitt sökótt við frá fyrri tíð. H-kk-nf kvaðst ekki eiga minningu um atlögu ákærða og ekki muna hvort leiknum hefði verið lokið þegar hann var stunginn. Hann kvaðst hafa útskrifast af Grensásdeild LSH 3. eða 4. júní. Í framhaldi hefði hann dvalið í viku á Hlaðgerðarkoti, en byggi nú tímabundið hjá barnsmóður sinni á meðan hann væri að jafna sig. Hann kvaðst hafa misst minnið í kjölfar atlögunnar, en það væri smám saman að koma til baka. Þá ætti hann fremur erfitt með gang, væri vart skriffær vegna skerðingar á fínhreyfingum handa og bæri enn greinileg ör á brjóstholi. Loks kom fram í máli H-kk-ef að hann hefði misst pláss á frystitogara vegna nefndra atburða.

S-kk-nf J-kk-nf bar fyrir dómi að hann hefði farið ásamt ákærða heim til L-kk-ef K-kk-ef til að horfa á leik PSV og Liverpool, ómeðvitaður um að hann myndi hitta þar fyrir H-kk-þf P-kk-þf og B-kk-þf. Að sögn S-kk-ef hefðu hann og ákærði vart verið komnir í hús þegar H-kk-nf hefði stofnað til rifrildis við ákærða. Sá hefði beðið H-kk-þf að hætta þessu, en hann ekki látið sér segjast og kallað ákærða bæði falskan og lyginn. Í framhaldi hefði L-kk-nf klætt sig í sérmerkta United treyju, ákærði viljað taka mynd af honum, en H-kk-nf brugðist ókvæða við, veist að ákærða og þrifið gsm símann af honum. Í kjölfar þessa hefði H-kk-nf hótað að henda ákærða fram af svölum íbúðarinnar. Bar S-kk-nf í því sambandi að hann hefði þekkt ákærða í tæp 20 ár og vitað af svipaðri reynslu hans frá unglingsárum. Sökum þessa hefði S-kk-þgf verið ljóst að ákærði hefði orðið skíthræddur við H-kk-þf og bar að hann hefði í framhaldi séð ákærða teygja sig eftir bjórkippu á svölum íbúðarinnar og setja hana á stofuborðið, en því næst hefði hann sest í stóra sófann, þannig að S-kk-nf hefði verið á milli ákærða og H-kk-ef. Þegar mennirnir hefðu haldið áfram að rífast í sófanum hefði S-kk-þgf verið nóg boðið og beðið H-kk-þf að skipta við sig um sæti. Sá hefði í fyrstu neitað, en síðan sest í miðjuna við hlið ákærða, afar reiður. Einhverju seinna hefði H-kk-nf ráðist á ákærða í sófanum, S-kk-nf þá stokkið til og tekið hann ofan af ákærða. Þrátt fyrir þetta hefðu mennirnir haldið áfram að kýta og ákærði þá fyllst ofsahræðslu vegna fyrri hótunar, hann staðið á fætur og farið fram í eldhús. Að sögn S-kk-ef hefði hann haldið að ákærði væri að sækja meiri bjór, en hann þó ekki fylgst með því, enda upptekinn af kappleiknum. B-kk-nf hefði síðan hrópað að búið væri að stinga H-kk-þf og í kjölfar þess hefði S-kk-nf séð blóðugan hníf á stofuborðinu. Einnig kom fram í máli S-kk-ef að einhvern tíma í framangreindri atburðarás hefði ákærði verið að sækja bjór og H-kk-nf þá hrint honum á sófaborðið með þeim afleiðingum að glas hefði brotnað. S-kk-þgf var kynntur öndverður vitnisburður B-kk-ef og sagði hann alrangan. Þá leiðrétti S-kk-nf þá frásögn sína hjá lögreglu að um gagnkvæmt „skítkast“ hefði verið að ræða milli ákærða og H-kk-ef, áréttaði að sá síðarnefndi hefði átt upptökin og einn haft sig í frammi. S-kk-nf gaf þá skýringu á fyrri framburði að hann hefði verið í mikilli geðshræringu eftir handtöku og næturdvöl í fangageymslu og hann einnig óttast um líf góðvinar síns.

VIII.

Samkvæmt 1. mgr. 135. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála skulu röksemdir dómara lúta að því hvað teljist sannað og með hverjum hætti. Um sönnun fer annars eftir reglum 45.-48. gr. laganna. Í því sambandi ber að meta skynsamlegan vafa til hagsbóta fyrir ákærða, bæði um atriði er varða sekt hans og önnur, sem telja má honum í óhag. Sönnunarbyrði hvílir á ákæruvaldinu, sbr. 45. gr., en sönnunarmat dómara er frjálst, þó þannig að dómur skal fyrst og fremst reistur á sönnunargögnum, sem færð eru fram við meðferð máls fyrir dómi, sbr. 1. mgr. 48. gr.

Ákærða er gefin að sök tilraun til manndráps, með því að hafa veist að H-kk-þgf P-kk-þgf G-kk-þgf og stungið hann tvívegis með hnífi í brjóstkassa með þeim afleiðingum að önnur stungan rauf gat á hjarta og olli lífshættulegri blæðingu, svo sem nánar er lýst í ákæru. Í málinu liggur fyrir játning ákærða á framangreindum verknaði og viðurkenning á afleiðingum hans. Samrýmist sú játning vitnisburði B-kk-ef Ó-kk-ef og S-kk-ef J-kk-ef fyrir dómi og fær nokkra stoð í dómsvætti L-kk-ef K-kk-ef S-kk-ef. Með hliðsjón af framangreindu, vitnisburði T-kk-ef G-kk-ef, sem dómurinn telur að hafi óefað bjargað lífi H-kk-ef á undraverðan hátt og loks með vísan til hæstaréttardóma 25. janúar 2007 í máli nr. 415/2006 og 1. mars 2007 í máli nr. 562/2006, leikur enginn vafi á því að heimfæra beri háttsemi ákærða undir 211. gr., sbr. 20. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, enda langlíklegast að bani hlytist af svo hættulegri atlögu, sem raun ber vitni. Er hann þannig sannur að sök um tilraun til manndráps.

Kemur þá til álita hvort ákærði eigi sér einhverjar málsbætur. Við mat á því ber fyrst að líta til þess að ákærði var undir miklum áhrifum áfengis og slævandi lyfja, sem eflaust hafa skert dómgreind hans að verulegu leyti. Það eitt getur þó hvorki fríað hann ábyrgð né leitt til refsimildunar samkvæmt 17. eða 75. gr. almennra hegningarlaga, en hvorugri varnarástæðu var reyndar teflt fram fyrir dómi. Eftir stendur hvort ákærði geti borið fyrir sig ákvæði 4. töluliðs 1. mgr. 74. gr. laganna, sem kveður á um að færa megi refsingu niður úr lögmæltu lágmarki, hér 5 ára fangelsi, ef brot er framið í mikilli reiði eða geðæsingu, sem sá er fyrir broti verður, hefur vakið með ólögmætri árás eða stórfelldri móðgun. Loks má líta til þess, þó því hafi ekki verið haldið sérstaklega fram af hálfu ákærða, að samkvæmt 2. mgr. 20. gr. almennra hegningarlaga má einnig lækka refsingu þegar af tilraun má ráða að viðkomandi brotamaður sé ekki eins hættulegur og vilji hans ekki eins harðnaður og ætla má um menn, sem fullfremja sams konar brot.

Af framburði ákærða og vitna er ekki aðeins erfitt heldur ógerlegt að ná fram heildstæðri mynd af atburðarás, en að H-kk-þgf frátöldum höfðu allir sjónarvottar réttarstöðu sakbornings á rannsóknarstigi málsins. Ber í ljósi þessa að leggja til grundvallar frásögn sömu skýrslugjafa fyrir dómi, sbr. 1. mgr. 48. gr. laganna um meðferð opinberra mála. Það eitt leysir þó fráleitt úr vanda dómsins að fóta sig á raunverulegum staðreyndum, enda voru allir skýrslugjafar ýmist ölvaðir eða ofurölvi. Samkvæmt áðursögðu eru ekki lagarök til að synja um þá staðhæfingu ákærða, sem studd er vitnisburði L-kk-ef og S-kk-ef, að H-kk-nf hafi reynst honum þungur í skauti og ekki er efni til að hrinda því að H-kk-nf hafi í það minnsta veist að ákærða og hótað að henda honum fram af svölum íbúðar L-kk-ef, án þess þó að kæmi til líkamlegrar valdbeitingar. Á hitt er að líta að af dómsframburði ákærða verður ekki annað ráðið en að rof hafi orðið á áreiti H-kk-ef og einhver tími liðið þar til ákærði stakk hann hnífi. Fær sú ályktun stoð í vitnisburði H-kk-ef, B-kk-ef og S-kk-ef, bæði hjá lögreglu og fyrir dómi, þótt með ólíkum hætti sé. Þá liggur nægjanlega fyrir að ákærði hafi staðið upp úr sófa í stofu nefndrar íbúðar, farið fram í eldhús, komið til baka og fyrirvaralaust lagt til H-kk-ef með hnífi. Í ljósi þessa og annarra atvika, sem vitnum virðist bera saman um, er sú frásögn ákærða hláleg að hann hafi ekki þorað að yfirgefa íbúðina af ótta við H-kk-þf. Að þessum staðreyndum gættum er ekki unnt að fallast á að tilgreint ákvæði 74. gr. almennra hegningarlaga geti horft til refsilækkunar. Með hliðsjón af því að ákærði virðist hafa haldið að hann væri staddur í íbúð L-kk-ef þegar lögregla kom á staðinn og hefur með trúverðugum hætti greint frá því að hann minnist þess alls ekki að hafa rætt við lögreglu fyrir utan umrætt fjölbýslishús og játað glæp sinn, þykir dóminum rétt, með vísan til 2. mgr. 20. gr. almennra hegningarlaga, sbr. og 6. og 8. tölulið 1. mgr. 70. gr. sömu laga, að líta eins mildilega á háttsemi ákærða og frekast er unnt innan ramma 211. gr. nefndra refsilaga.

Ákærði er tæplega fertugur að aldri. Hann hefur áður gengist undir sektir vegna umferðarlagabrota og var 14. maí 2007 dæmdur í 84.000 króna sekt fyrir eignaspjölll. Ber að að taka mið af þeim dómi, sbr. 78. gr. almennra hegningarlaga, þótt ekki hafi það raunhæfa þýðingu við refsiákvörðun nú. Þegar litið er til alls þess, sem nú hefur verið rakið og gætt er ákvæða 1.-4. töluliðs 1. mgr. 70. gr. hegningarlaganna, eigi síst þess að annað hvort kraftaverk eða læknisfræðilegt afrek réði því að H-kk-nf er á lífi, telur dómurinn að refsing ákærða sé hæfilega ákveðin 6 ára fangelsi. Til frádráttar þeirri refsingu skal koma óslitið gæsluvarðhald ákærða frá 4. apríl 2007, sbr. 76. gr. hegningarlaganna.

Í ljósi framangreindra málsúrslita leikur enginn vafi á því að ákærði er bótaskyldur samkvæmt ákvæðum 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, sbr. 13. gr. laga nr. 37/1993. Með hliðsjón af öllum atvikum máls og afleiðingum árásarinnar þykja miskabætur hæfilega ákveðnar 1.500.000 krónur. Skal sú fjárhæð bera vexti samkvæmt 8. gr., sbr. 4. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 3. apríl 2007 til 1. júlí sama ár, en dráttarvexti samkvæmt 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Loks ber með vísan til 1. mgr. 165. gr. laga um meðferð opinberra mála að dæma ákærða til greiðslu sakarkostnaðar, en til hans teljast óhjákvæmileg útgjöld vegna rannsóknar máls og meðferðar fyrir dómi, sbr. 1. mgr. 164. gr. laganna. Í málinu liggur fyrir sakarkostnaðaryfirlit ákæruvaldsins að fjárhæð krónur 254.794 krónur, sem ákærða ber þannig að greiða. Við þetta bætast nú málsvarnarlaun verjanda ákærða, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns og þóknun G-kvk-ef S-kvk-ef A-kvk-ef héraðsdómslögmanns, skipaðs réttargæslumanns H-kk-ef P-kk-ef, vegna lögmannsþjónustu á rannsóknar- og dómsstigi máls. Með hliðsjón af eðli og umfangi máls og að teknu tilliti til mætinga hjá lögreglu og fyrir dómi þykja laun verjandans hæfilega ákveðin 453.180 krónur og þóknun réttargæslumannsins 194.220 krónur, hvoru tveggja að meðtöldum virðisaukaskatti.

B-kk-nf Þ-kk-nf saksóknari sótti málið af hálfu ákæruvaldsins.

DÓMSORÐ:

Ákærði, A-kk-nf K-kk-nf R-kk-nf, sæti fangelsi í 6 ár, en til frádráttar refsingunni komi gæsluvarðhald, sem hann hefur sætt frá 4. apríl 2007.

Ákærði greiði H-kk-þgf P-kk-þgf G-kk-þgf 1.500.000 krónur í miskabætur með vöxtum samkvæmt 8. gr., sbr. 4. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 3. apríl 2007 til 1. júlí sama ár, en með dráttarvöxtum samkvæmt 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði greiði 902.194 krónur í sakarkostnað, þar með talin 453.180 króna málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns og 194.220 króna þóknun G-kvk-ef S-kvk-ef A-kvk-ef héraðsdómslögmanns, skipaðs réttargæslumanns H-kk-ef P-kk-ef.

J-kk-nf J-kk-nf