E-1615/2021

Mál þetta, sem dómtekið var að lokinni aðalmeðferð þess, þann 22. september sl., var höfðað með stefnu, birtri þann 11. mars 2021, af stefnanda, A., [...], á hendur stefnda, B, [...]

Stefnandi gerir þær dómkröfur í málinu að stefndi verði dæmdur til þess að greiða stefnanda 492.318 krónur, ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. vaxtalaga nr. 38/2001, af 492.318 krónum frá 26. október 2020 til greiðsludags.

Þá krefst stefnandi málskostnaðar úr hendi stefnda.

Stefndi krefst sýknu af dómkröfum stefnanda.

Þá krefst stefndi málskostnaðar úr hendi stefnanda.

Rétt er að geta þess að stefndi er ólöglærður en hefur kosið að fara með mál sitt sjálfur og hefur dómurinn í því ljósi gætt að áskilnaði 4. mgr. 101 gr. laga nr. 91/1991.

Ágreiningsefni og málsatvik

Dómkrafa stefnanda er byggð á skuld samkvæmt framlögðum reikningi, dags. 26. október 2020, vegna kaupa stefnda á svalagleri hjá stefnanda. Á umræddum tíma var stefndi starfsmaður hjá stefnanda og hafði verið um árabil en lét þar af störfum árið 2019. Staðhæfir stefndi að umrætt gler hafi verið pantað árið 2017 og fengist af því góður afsláttur hjá framleiðanda þess í [...] og kostnaðarverð aðeins verið þriðjungur af þeirri kröfu sem stefnandi geri í þessu máli. Enn fremur kveður stefndi að kaup málsaðila hafi að fullu verið gerð upp þegar glerið barst hingað til lands. Stefnandi staðhæfir hins vegar að engin greiðsla hafi nokkru sinni borist frá stefnda.

Málsástæður og lagarök stefnanda

Stefnukrafan sé byggð á ógreiddum reikningi að fjárhæð 492.318 krónur, gefnum út og á gjalddaga 26. október 2020, vegna kaupa stefnda á vörum af stefnanda, en stefndi hafi árið 2017 keypt af stefnanda gler fyrir svalir á heimili sínu að [...].

Stefnda sé skylt að greiða fyrir þá vöru sem stefnandi hafi sannanlega látið stefnda í té að beiðni stefnda. Skuldin hafi ekki fengist greidd þrátt fyrir innheimtutilraunir og því sé nauðsyn að höfða mál til greiðslu hennar. Stefnandi hafi gert ítrekaðar tilraunir til innheimtu skuldarinnar hjá stefnda fyrir löginnheimtu, eins og gögn beri með sér. Því sé þess krafist að við ákvörðun málskostnaðar verði tekið tillit til kostnaðar sem stefnandi hafi orðið fyrir vegna innheimtu skuldarinnar, og stofnast hafi til áður en hún var send í löginnheimtu, í samræmi við 12. gr. innheimtulaga nr.95/2008.

Málsástæður og lagarök stefnda

Stefndi vísi til þess að svalagler þetta hafi verið pantað árið 2017 og sett í húsið. Stefndi hafi verið í vinnu hjá stefnanda á þeim tíma og raunar í 18 ár þar á undan. Hafi verið fenginn góður afsláttur frá framleiðanda í [...] og kostnaðarverð ekki verið nema um einn þriðji af upphæð kröfu stefnanda. Hafi kaupin auk þess verið að fullu uppgerð á milli aðila þegar varan barst. Stefndi telji fráleitt af stefnanda að stofna svo kröfu í banka þremur árum síðar án þess að senda neinn reikning eða reyna að hafa samband við stefnda. Stefndi hafi sagt upp störfum hjá stefnanda árið 2019 og hann ekki komið þangað inn eftir að uppsagnarfresti lauk né keypt neitt af honum.

Niðurstaða

Ágreiningur málsaðila afmarkast við hér framangreind kaup stefnda á gleri af stefnanda sem stefnandi telur enn óuppgerð þeirra í millum en stefndi telur uppgerð. Sættir hafa verið reyndar en án árangurs. Fyrir dómi gáfu aðilaskýrslu þeir C, framkvæmdastjóri stefnanda, og stefndi, B.

Fyrir dómi lýsti stefndi málavöxtum þannig að hann hefði talið sig eiga inni hjá stefnanda umrætt svalagler er hann hefði óumdeilt fengið vegna ógreiddrar yfirvinnu. Þá teldi hann kröfu stefnanda ekki byggða á starfsmannakjörum, þ. e. kostnaðarverði. Fyrirsvarsmaður stefnanda, C, lýsti því fyrir dómi að skýringar á síðbúinni innheimtu væru þær að þessi úttekt stefnda hefði ekki uppgötvast fyrr en árið 2020, þegar stefndi hefði verið hættur störfum hjá stefnanda. Þá bar hann um það að framangreind krafa, sem beint væri að stefnda, væri byggð á kostnaðarverði. Enn fremur bar hann um það að stefndi hefði engar heimildir haft til að taka glerið án leyfis og slíkt væri ekki tíðkanlegt innan fyrirtækisins. Stefndi hafi, líkt og aðrir starfsmenn, haft vissa yfirvinnu hjá fyrirtækinu og engin slík laun hafi verið óuppgerð við hann.

Sé tekið mið af öllu framangreindu og þeim gögnum sem liggja fyrir í málinu, þá er óumdeilt að stefndi tók og hagnýtti sér umræddar vörur hjá stefnanda, sem stefnda hefur nú verið gerður reikningur fyrir, en málsaðilum ber að öðru leyti ekki saman.

Við svo búið þá verður að telja það ósannað í málinu að stefndi hafi haft ótvíræða heimild stefnanda til þess að taka út umræddar vörur hjá honum án greiðslu. Þá verður einnig að telja ósannaða þá staðhæfingu stefnda að hann hafi átt gagnkröfu á stefnanda vegna ógreiddrar yfirvinnu sem eigi að leiða til þess að varan teljist hafa verið greidd. Þá hefur ekki verið hrakið að vörurnar séu réttilega verðlagðar í útgefnum reikningi.

Að öllu hér framangreindu virtu verður það því niðurstaða dómsins að fallast beri á dómkröfu stefnanda eins og hún liggur hér fyrir og enn fremur kröfu um dráttarvexti. Þá verður stefnda og gert að greiða stefnanda alls 250.000 krónur í málskostnað. S-kk-nf J-kk-nf H-kk-nf lögmaður flutti málið fyrir stefnanda, en stefndi flutti mál sitt sjálfur.

P-kk-nf D-kk-nf L-kk-nf héraðsdómari kvað upp dóminn.

Dómsorð :

B greiði A 492.318 krónur, ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. vaxtalaga nr. 38/2001 af 492.318 krónum frá 26. október 2020 til greiðsludags.

Stefndi greiði stefnanda 250.000 krónur í málskostnað.

P-kk-nf D-kk-nf L-kk-nf