S-5480/2021

Mál þetta, sem dómtekið var 21. júní sl., er höfðað með ákæru, útgefinni af lögreglustjóranum á höfuðborgarsvæðinu 16. nóvember 2021, á hendur X, kt. [...], [...]

Reykjavík „fyrir eftirtalin hegningarlagabrot:

I.

Fyrir brot í nánu sambandi með því að hafa með ofbeldi og hótunum ógnað heilsu og velferð fyrrverandi unnustu sinnar og barnsmóður, A, kt. [...], með svofelldum hætti: a. Sunnudaginn 3. maí 2020, að [...] í Reykjavík, er A var barnshafandi, veist að henni með ofbeldi og hótunum, dregið hana á hárinu og kýlt hana ítrekað í andlitið með krepptum hnefa, haldið um hendur hennar, kýlt og sparkað í kvið hennar, tekið hana kverkataki og þrengt að, en við atlöguna féll hún á gluggakistu og gólf. Einnig hótað henni lífláti, auk þess sem hann kvaðst ætla að skera ófætt barn þeirra úr kvið hennar, kýla úr henni tennurnar og skera úr henni augun. Af þessu hlaut A eymsli og bólguhnúð á hvirfli, eins sentímetra skurð ofarlega á hægra augnloki, mar í kringum hægra auga og á augabrún, bólguhellu, rispur og skrámur yfir vinstra kinnbeini, mar og eymsli á hálsi, marblett á hægri upphandlegg, bólgu og eymsli á hægri framhandlegg og dreifð eymsli á neðanverðum kvið.

Mál nr. 007-2 020-[...]. b. Laugardaginn 24. apríl 2021, að [...] í Reykjavík, veist að A með ofbeldi, tekið hana kverkataki og ýtt henni ítrekað utan í innanstokksmuni, allt með þeim afleiðingum að hún hlaut roða á hálsi.

Mál nr. 007-2021-[...].

Telst þetta varða við 1. mgr. 218. gr. b. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

II.

Fyrir brot gegn nálgunarbanni með því að hafa, laugardaginn 24. júlí 2021, komið á heimili A, kt. [...], að [...] í Reykjavík, þrátt fyrir að honum hafi verið gert að sæta nálgunarbanni gagnvart henni samkvæmt ákvörðun lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu frá 11. júlí 2021, en ákvörðunin var birt ákærða 12. júlí 2021 og gilti til 12. janúar 2022.

Mál nr. 007-2021-[...].

Telst þetta varða við 1. mgr. 232. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

III.

Fyrir þjófnað með því að hafa, mánudaginn 3. febrúar 2020, í verslun Icewear að Laugavegi 91 í Reykjavík, stolið jakka af gerðinni NIKE að söluverðmæti kr. 9.793.

Mál nr. 007-2020-[...].

Telst þetta varða við 244. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Einkaréttarkröfur:

Vegna ákæruliðar I. a gerir G-kk-nf S-x-x R-kk-nf, lögmaður, fyrir hönd A, kt. [...], kröfu um að ákærða verði gert að greiða henni miskabætur að fjárhæð kr. 600.000,- auk vaxta skv. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 5. maí 2020 en með dráttarvöxtum skv. 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá þeim degi er mánuður er liðinn frá því að bótakrafa þessi er birt til greiðsludags. Einnig er krafist að ákærða verði gert að greiða málskostnað að mati dómsins eða samkvæmt síðar framlögðum málskostnaðarreikningi að viðbættum virðisaukaskatti á málflutningsþóknun.

Vegna ákæruliðar I. b. gerir G-kk-nf S-x-x R-kk-nf, lögmaður, fyrir hönd A, kt. [...], kröfu um að ákærða verði gert að greiða henni miskabætur að fjárhæð kr. 600.000,- auk vaxta skv. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 24. apríl 2021 en með dráttarvöxtum skv. 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá þeim degi er mánuður er liðinn frá því að bótakrafa þessi er birt til greiðsludags. Einnig er krafist að ákærða verði gert að greiða málskostnað að mati dómsins eða samkvæmt síðar framlögðum málskostnaðarreikningi að viðbættum virðisaukaskatti á málflutningsþóknun.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Ákærði krefst þess aðallega að hann verði sýknaður af I. kafla ákærunnar, að honum verði ekki gerð sérstök refsing vegna II. kafla ákærunnar, en vægasta refsing er lög leyfa vegna III. kafla ákærunnar en þá kröfu geri hann einnig til vara vegna I. og II. kafla og að ákvörðun refsingar verði þá aðallega frestað skilorðsbundið en til vara að dæmd refsing verði skilorðsbundin. Þá krefst hann hæfilegra málsvarnarlauna að mati dómsins sem greiðist úr ríkissjóði og að sakarkostnaður að öðru leyti verði einnig greiddur úr ríkissjóði. Hann krefst þess að bótakröfum verði vísað frá dómi, en til vara að bætur verði stórlega lækkaðar.

I Málsatvik samkvæmt a-lið I. kafla ákæru Samkvæmt rannsóknargögnum var lögregla 3. maí 2020 kölluð á vettvang í íbúð á 3. hæð að [...] vegna láta og heyrðust þaðan hávær öskur þegar lögregla kom inn í stigaganginn. Brotaþoli, A, var á vettvangi og reyndist hún vera með skurð fyrir ofan vinstri augabrún sem blæddi lítillega úr og kvaðst hún vera barnshafandi og vera komin um fimm mánuði á leið. Sagði hún ákærða hafa sparkað ítrekað í kviðinn á sér og kýlt sig í andlitið. Var hún í uppnámi og grét og segir í skýrslu lögreglu að erfitt hafi verið að meta hvort hún hefði verið undir áhrifum lyfja eða fíkniefna. Kvaðst hún hafa verið á sjúkrahúsi um nóttina eftir [...] og farið í íbúðina til að sækja muni og lyf þegar ákærði réðst á hana. Var brotaþoli flutt á slysadeild.

B, móðir brotaþola, kom í íbúðina á meðan lögregla var þar og kvaðst hún hafa beðið úti í bifreið eftir brotaþola á meðan atvik gerðust. Sagði hún brotaþola hafa sagt sé ráður en hún fór inn að hringja í lögreglu ef hún yrði hún ekki komin til baka eftir 15 mínútur. Ofbeldi hefði verið viðvarandi hjá brotaþola og ákærða í langan tíma og þau bæði í neyslu. Einnig kom í íbúðina vitnið C en hann kvaðst hafa gist þar um nóttina og vaknað við læti í ákærða og brotaþola. Hann hefði séð þau rífast og atast hvort í öðru og þá farið út. Kom fram hjá honum að hann hefði séð brotaþola ýta ákærða upp að vegg og hefði ákærði þá „misst sig“ og kýlt hana í andlitið og hún hlotið við það skurð.

Ákærði var á vettvangi og virtist vera undir áhrifum vímuefna. Sagði hann brotaþola hafa verið að útskrifast af spítala og komið til hans og reynt að stela af honum suboxone- töflum og síðan öskrað á hann og veist að honum. Hann hefði þá brjálast og viljað fá hana út úr íbúðinni og slegið hana eitt högg með krepptum hnefa í andlitið. Neitaði hann því að hafa sparkað í kvið hennar. Kvaðst hann vera faðir barnsins sem brotaþoli gengi með. Var ákærði handtekinn á vettvangi.

Vettvangur var ljósmyndaður og liggur fyrir myndaskýrsla. Má þar sjá að mikil óreiða var í íbúðinni, m. a. þar sem vettvangur var sagður vera, í stofu milli sófa og svefnherbergis.

Samkvæmt framlögðu læknisvottorði frá 6. maí 2020 sagði brotaþoli við skoðun að hún hefði hlotið áverkana af völdum manns sem hún hefði verið í sambandi við. Nóttina áður hefði hún [...]og endað á slysadeild en verið send heim eftir að hafa verið metin af [...]. Hún væri barnshafandi og gengin með fjóra mánuði. Hefði ákærði ráðist á hana og slegið hana margoft í andlit og höfuð, kýlt hana og sparkað í kvið hennar og tekið hana einu sinni hálstaki. Hann hefði síðan tekið hníf og hótað því að drepa barnið og skera úr brotaþola augun. Síðan segir um áverka hennar:

Við skoðun við komu á slysadeild var hún með dreifð eymsli og bólguhnúð á höfði. Það voru þreifanlegir bólguhnúðar á hvirfli hægra megin framarlega og vinstra megin aðeins aftar á hvirfli, allstórar kúlur. Um það bil 1 cm grunnur skurður ofarlega á augnloki sem hafði blætt nokkuð úr. Mar í kringum augað og á augabrúninni og út á hægra gagnaugað. Það var sjáanlegur marblettur fyrir ofan miðja hægri augabrún. Nokkur bólguhella yfir vinstra kinnbeini, rispur og skrámur þar yfir. Ekki augljóst los á tönnum en A fannst hægri framtönn og hægri augntönn vera aðeins lausar. Á hálsi framanverðum var augljóst mar og eymsli, alveg upp undir kverkinni, heldur meira áberandi hægra megin. Var stakur marblettur á hægri framhandlegg rétt fyrir neðan öxlina og talsverður bólguhnúður og eymsli neðarlega á hægri framhandlegg alveg niður við úlnlið þar sem hann hafði gripið í handlegginn á henni. Hún var með dreifð eymsli um neðanverðan kvið. Sjáanleg þungun á kvið.

Segir í samantekt læknisins að þeir áverkar sem brotaþoli reyndist vera með samrýmist vel þeirri áverkalýsingu sem hún gaf. Þá taldi hann að ekki væri ástæða til að ætla að brotaþoli byggi við varanlegar afleiðingar af áverkunum aðrar en örmyndum á hægra augnloki. Engir af áverkunum teldust vera lífshættulegir.

Fyrir liggur skýrsla D réttarmeinafræðings, dagsett 29. maí 2020, ásamt ljósmyndum sem teknar voru við skoðun hans á brotaþola 5. maí 2020.

Er þar rakið að brotaþoli reyndist vera með eftirfarandi áverka og tilurð þeirra:

Útlit húðblæðingarinnar á vinstri kinninni [...] bendir sterklega til þess að hún hafi komið til við sljóan kraft í formi þrýstings eða snarps höggs gengt hörðu eða tregeftirgefanlegu yfirborði. Útlit eðli og staðsetning áverkans getur skýrst af höggi eða þrýstingi veittum af öðrum manni.

Útlit marsins með smásárinu á hægri augabrúninni bendir sterklega til þess að það hafi komið til við sljóan kraft í formi steyts gengt hörðu yfirborði. Staðsetning áverkans og útlit hans getur bent til þess áverkinn hafi komið til við eigið fall á flatt hart yfirborð. Ekki er þó hægt að útiloka að áverkanum hafi valdið annar maður. Nærtækast er að ætla að blæðingin á hægra efra augnlokinu sé afleiðing sama kraftatburðar (s. k. s-kk-nf).

Útlit áverkans á hægri úlnliðnum, einkum þrotans, bendir mögulega til þess að hann hafi komið til við sljóan kraft í formi steyts gengt hörðu yfirborð. Útlit litabreytingarinnar [...] er þó ekki algjörlega dæmigert fyrir eingöngu sljóan kraft, heldur svipar nokkuð til fyrsta stigs brunasárs eða annars lags húð ertingar, og gæti þannig hafa komið til vegna snertingar við heitt yfirborð eða ertandi efni.

Útlit rispanna á hægri fótleggnum benda sterklega til þess að þær hafi komið til við skrapandi snertingu við harðan kannt eða odd.

Útlit marsins á hægri fótleggnum [...] bendir sterklega til þess aðþað hafi komið til við sljóan kraft í formi steyts gengt hörðu yfirborði. Áverkar með þetta eðli og staðsetningu sjást gjarnan eftir eigin steyt gengt hörðum innréttingum eða slíku.

Á ljósmyndum af hálsinum sést roði. Við skoðunina sáust engir áverkar á hálsinum. Roði er jafnan skamm varandi, verður vegna staðbundinnar aukningar á blóðflæði í húðinni og á sér margar hugsanlegar skýringar. Fyrirbærið getur þannig komið fram jafnframt í kjölfar innra ástands, hvort sem er af sjúklegri eða starfrænni náttúru, sem ytri ertingar eða vægari sljógs krafts. Roðinn sem sést á myndunum er ekki sértækur fyrir tak um hálsinn en útilokar það ekki að tekið hafi verið um hálsinn af öðrum manni, af í mesta lagi, meðalmiklum krafti.

Litabreyting sést á vinstra augnsvæðinu á ljósmyndunum sem hefur útlit húðblæðingar. Enginn ummerki þessa sáust þó við skoðunina sjálfa. Óvanalegt er að húðblæðing með þetta umfang hverfi með öllu á aðeins tveimur sólarhringum. Því er nærtækast að ætla að litbreytingin á myndinni sé núansi ljóss og skugga sem ekki með vissu sé raunveruleg breyting á húðinni.

Þá segir í greinargerðinni að útlit áverkanna bendi til þess að þeir hafi komið á síðasta eða síðustu fáeinum sólarhringum áður en ljósmyndir lögreglu voru teknar og séu áverkarnir ekki lífshættulegir. Engin ummerki um ytri áverka hafi komið fram á kviði en það útiloki ekki að henni hafi verið veitt högg á kviðinn af öðrum manni. Einnig kemur fram að það gildi almennt um tak á hálsi að vægari kraft þurfi til að valda hindrun á blóðflæði frá heilanum, um bláæðar hálsins, og við kröftugra tak verði einnig hindrun á slagæðablóðflæði til heilans. Því lengur sem takinu sé haldið þeim mun líklegra sé að punktblæðingar komi fram í slímhúð augnanna og jafnvel andliti og viðkomandi missi meðvitund. Ef þannig taki er haldið lengi muni starfsemi heilans truflast óafturkræft og dauðsfall verða.

Rætt var við brotaþola síðar sama dag á slysadeild og sagði hún að það væri í lagi með fóstrið en fyrirhuguð væri frekari skoðun á kvennadeild. Sjá mátti roða á hálsi hennar, sár á framhandleggjum, sár á hægri augabrún, roða í andliti og kúlu á enni. Liggja fyrir ljósmyndir af áverkum hennar. Kvaðst hún hafa verið með ákærða í um þrjú ár og hefðu þau búið saman í íbúðinni. Lýsti hún atvikum á sama hátt og á vettvangi. Einnig kom fram hjá henni að þegar hún kom á vettvang hefði ákærði dregið hana á hárinu inn í íbúðina og hent henni á gólfið í forstofunni. Hún hefði síðan tekið saman muni sem hún kom til að sækja og hefði ákærði þá kýlt hana með krepptum hnefa, fyrst í kinnbein hægra megin en síðan í vinstra auga og hefði hún fengið skurð á augabrúnina og hálf vankast og nærri fallið niður. Hefði ákærði síðan dregið hana upp og kýlt hana í hægri kjálkann og hún þá fallið á gólfið. Hefði ákærði þá dregið hana aftur upp og hún skollið á gluggasyllu, kýlt hana í andlitið vinstra megin og hún þá fallið í sófann þar sem ákærði hefði farið ofan á hana. Fyrst hefði hann haldið um hendur hennar en síðan sleppt annarri og kýlt hana í kviðinn og síðan sparkað í kvið hennar og sagt um leið að hann ætlaði að sparka barninu út úr henni. Hann hefði á meðan á þessu stóð talað um að hann ætlaði að kýla úr henni tennurnar, skera úr henni augun, skera barnið úr henni og drepa hana svo. Hefði hún verið mjög hrædd við hann eftir að hann var kominn með hníf í hönd og óttast að hann myndi drepa hana. Einnig kom fram hjá henni að ákærði hefði á einhverjum tímapunkti tekið hana hálstaki og þrengt að þannig að hún var að líða út af.

Skýrsla var tekin af ákærða daginn eftir að atvik gerðust. Sagði hann brotaþola, sem væri fyrrverandi kærasta hans, hafa tekið lyf sem hann ætti og hann reynt að ná þeim af henni. Hún hefði síðan ýtt við honum og kýlt hann og hefði hann þá kýlt hana með krepptum hnefa í andlitið og hefði blætt úr augabrúninni á henni eftir það. Væri hann rétthentur og hefði notað hægri hönd. Kvaðst hann sjálfur hugsanlega vera með klóráverka á vinstri framhandlegg eftir þetta. Sagði ákærði að brotaþoli gengi með barn þeirra. Þ á sagði hann það ekki rétt sem fram hefði komið hjá brotaþola að hann hefði, þegar hún kom, dregið hana á hárinu inn íbúðina og hent henni á gólfið í forstofunni. Hann hefði verið rólegur þegar hún kom.

Hafnaði ákærði þeirri lýsingu brotaþola að hann hefði, þegar hún var að taka saman muni sína, ítrekað kýlt hana, dregið hana upp þannig að hún lenti á gluggasyllu, kýlt hana aftur, sest ofan á hana í sófanum og haldið höndum hennar, sleppt annarri hendi og kýlt hana í kviðinn, sparkað í kvið hennar og sagt að hann ætlaði að sparka barninu út. Þá hafnaði hann því alfarið að hafa hótað brotaþola eða að hafa verið með hníf. Hann hefði ekki sagt að hann ætlaði að drepa brotaþola eða barnið og ekki sagt að hann ætlaði að kýla úr henni tennurnar, skera úr henni augun eða skera úr henni barnið. Þá sagði hann brotaþola ekki hafa verið að detta út, hún hefði verið með fulla meðvitund. Hafnaði hann því einnig að hafa tekið brotaþola hálstaki.

Málsatvik samkvæmt b-lið I. kafla ákæru Samkvæmt rannsóknargögnum barst lögreglu tilkynning um heimilisofbeldi í íbúð að [...] frá móður ákærða. Á vettvangi hefðu heyrst öskur koma frá íbúðinni og hefði brotaþoli opnað þegar lögregla knúði dyra og verið í talsverðu uppnámi. Ákærði hefði einnig verið í íbúðinni og verið að tala í síma og í svefnherbergi hefðu verið E, vinkona brotaþola, og sex mánaða sonur brotaþola og ákærða. Brotaþoli hefði sagt ákærða hafa hringt í sig fyrr um daginn og þá verið æstur en síðan komið. Hefði hann þá tekið með annarri hendinni utan um hálsinn á henni og ýtt henni aftur á bak með þeim afleiðingum að hún féll aftur fyrir sig og lenti á bakinu. Hann hefði síðan farið inn í stofu og leitað þar að verkjalyfjum og sturlast þegar hann fann þau ekki og þá tekið með báðum höndum um hálsinn á henni. Hún hefði náð að komast undan en hann hrint henni á þvottagrind og hillu sem var í stofunni og hefði hillan þá brotnað. Hún hefði síðan farið út á svalir til að hringja eftir aðstoð og hefði ákærði þá tekið í vinstra eyra hennar og hótað henni því að henda henni fram af svölunum. Sagði brotaþoli að þau væru búin að vera sundur og saman í fjögur ár og ættu saman eitt barn. Kvaðst brotaþoli ekki hafa klórað ákærða og sagði hann hafa fengið áverka á handleggi í bílslysi sem hann hefði lent í nokkrum dögum fyrr.

Ákærði var handtekinn og reyndust hann vera með sjáanlega áverka á vinstri og hægri upphandlegg, roða og klórfar framan á hálsi, og klórfar aftan á herðablaði vinstra megin. Á leiðinni á lögreglustöð sagði ákærði að brotaþoli hefði meinað sér að koma inn í íbúðina og ná í lyf sem hann ætti. Hefði hún veist að honum þegar hann náði að komast inn og slegið hann ítrekað í höfuðið með farsíma. Hefði hann varið sig með því að ýta brotaþola frá sér og hefði hún þá fallið á borð með spegli sem þá brotnaði.

Lögregla ræddi við E á vettvangi, en hún kvaðst hafa verið þar þegar ákærði kom. Hún hefði heyrt þau rífast inn í eldhúsi og séð ákærða margoft hrinda brotaþola og taka hana hálstaki í sófanum í stofunni og hefði brotaþoli ýtt ákærða til að verja sig. Ákærði hefði síðan náð í drenginn og komið með hann fram en vitnið tekið hann af ákærða og farið með inn í herbergi. Þangað inn hefði hún heyrt öskur og læti í þeim þangað til lögreglan kom.

Segir í skýrslum lögreglu að mikil óreiða hafi verið í íbúðinni en myndir af vettvangi liggja fyrir og myndiraf þeim áverkum sem ákærði og brotaþoli reyndust vera með. Einnig kemur þar fram að brotaþoli hafi ekki verið í jafnvægi, hún hafi verið með smá roða á hálsi og sagst finna til eymsla í vinstra eyra, hægra læri og í baki og hafi hún verið með sjáanlega áverka vinstra og hægra megin á hálsi/ baki.

Fyrir liggur upptaka úr búkmyndavélum lögreglumanna vegna vinnu þeirra á vettvangi.

Skýrsla var tekin af ákærða daginn eftir að atvik gerðust. Kvaðst hann hafa komið heim til sín til aðná í lyf en brotaþoli reyntað hindra það og hefði hún lamið hann þrisvar sinnum í andlitið eða við hægri augabrún og í hnakkann. Hefði hann reynt að komast undan brotaþola með því að ýta henni frá sér en hún alltaf veist að honum aftur og hefði E þurft að stíga inn í það. Kvaðst ákærði hafa hringt í móður sína en brotaþoli á meðan öskrað endalaust á hann. Hann hefði þá í sjálfsvörn ýtt henni þannig að hún datt á spegil sem brotnaði. Þá hefði hún bakkað undan honum og dottið á þvottagrind. Væri hann með áverka eftir brotaþola, klórför á báðum upphandleggjum og sár við hægri augabrún. Sagði hann brotaþola hafa verið á baðherberginu þegar hann kom inn í íbúðina. Hann og brotaþoli hefðu bæði nýverið fallið og byrjað aftur í neyslu fíkniefna eftir hlé. Hafnaði ákærði því alfarið að hafa tekið brotaþola hálstaki. Spurður um lítilsháttar roða sem sást á hálsi brotaþola sagði ákærði að henni líkaði harkalegt og gróft kynlíf sem fælist í því að þá tæki hann um háls hennar og væri roðinn eftir það. Neitaði ákærði því að hafa rifið í eyra brotaþola og hótað því að henda henni fram af svölunum. Brotaþoli hefði hins vegar haldið á syni þeirra og hótað því að hoppa fram af svölunum.

Þá liggur fyrir skýrsla lögreglu vegna slyss sem ákærði varð fyrir 21. apríl 2021 þegar hann ók rafhlaupahjóli og lenti á kyrrstæðri bifreið. Þar segir að ákærði hafi eftir slysið kennt til eymsla vinstra megin á höfði, hægri ökkla og úlnlið en ekki viljað þiggja aðstoð frá sjúkraliði.

Með ákvörðun lögreglustjóra 4. maí 2021 var ákærða gert að sæta nálgunarbanni gagnvart brotaþola frá þeim degi í sex mánuði.

II

Framburður ákærða og vitna fyrir dómi Ákærði kvaðst lítið muna eftir þeim atvikum sem urðu á [...]. Hann hefði vaknað við mikil læti og hefði brotaþoli staðið yfir honum og verið með læti, slegið til hans og ýtt honum upp að vegg. Þá hefði hann slegið frá sér í áttina að henni og höggið lent einhvers staðar á líkama hennar. Myndi hann ekki hvað gerðist næst. Kvöldið áður hefði brotaþoli hlaupið frá honum og C, vini hans, og [...]. Vissi hann ekki hvert hefði verið farið með hana eftir það en sjálfur hefði hann farið heim og sofnað og vaknað þegar brotaþoli kom. Eflaust hefðu þau rifist þegar átökin hófust og gerði hann einnig ráð fyrir að þau hefðu rifist kvöldið áður. C hefði gist hjá honum og verið í íbúðinni þegar þetta gerðist.

Ákærði kvaðst ekki hafa dregið brotaþola á hárinu eða kýlt hana í andlitið. Hefði hann haldið um hendur hennar hefði það veriðtil að forðast högg frá henni en hann vissi ekki hvort hann gerði það. Þá kvaðst hann ekki hafa kýlt hana, sparkað í kvið hennar eða tekið hana kverkataki og þrengt að hálsi hennar. Þó að hann myndi atvik ekki hundrað prósent þá vissi hann að hann gerði þetta ekki. Verið gæti að hún hefði dottið á gólfið en hann myndi ekki eftir að hafa hrint henni. Eina sem hann myndi eftir væri að hafa slegið til hennar en annað hefði verið í sjálfsvörn. Kvaðst ákærði ekki muna eftir að hafa hótað brotaþola yfirleitt eða að hafa hótað því að kýla úr henni tennurnar eða skera úr henni augun eða hótað að skera ófætt barn úr kviði hennar. Þetta myndi hann aldrei segja. Þegar þetta gerðist hefði hann verið nývaknaður og eflaust mjög ringlaður eftir neyslu dagana á undan. Spurður nánar um neysluna sagði ákærði að hún hefði verið alls konar. Hann myndi ekki hvað hann var að taka kvöldið áður en hann neytti mikið morfíns, örvandi efna og róandi lyfja. Hann vissi ekki hvort brotaþoli hefði verið með áverka áður en þetta gerðist eða hvort hún hefði hlotið áverka þegar hún[...] kvöldið áður. Þá minntist hann þess ekki að hún hefði veitt honum áverka.

Ákærði sagði að samband þeirra hefði verið upp og niður, mikið haltu mér, slepptu mér. Þau hefði oftast verið mjög góð hvort við annað en það hefðu komið tímabil, sérstaklega eftir mikla neyslu, þegar sambandið hefði verið stormasamt og erfitt. Þau hefðu þá rifist meira en venjulega en ekki endilega verið átök á milli þeirra. Þau hefðu byrjað saman fyrir rúmum fimm árum. Hún hefði búið hjá honum á [...] eða verið hjá honum þar í hálft eða eitt ár. Hefði hún búið þar ef hún var ekki hjá föður sínum. Kvaðst hann vera í litlu sambandi við brotaþola í dag. Þau hefðu síðast hist fyrir um viku og spjallað saman. Enn væri í gildi nálgunarbann á hann gagnvart brotaþola. Hann hefði ekki samband við hana að fyrra bragði eða færi til hennar. Kvaðst ákærði ekki muna hvort hann hefði vitað að brotaþoli væri barnshafandi þegar atvik gerðust á [...]. Hefði hann munað betur eftir atvikum þegar hann gaf þann framburð sem hafður væri eftir honum í frumskýrslu málsins og þegar hann gaf skýrslu hjá lögreglu. Það hefði komið fyrir að hann hefði þurft að verja hendur sínar þegar brotaþoli veittist að honum og hefðu þau þá bæðihaftsig jafnt í frammi. Kvaðst ákærði telja að hann hefði ekki séð áverka á brotaþola þegar þessum atvikum lauk.

Ákærða var kynnt að samkvæmt áverkavottorði reyndist brotaþoli vera með eymsli og bólgur á hvirfli, eins cm skurð ofarlega á hægra augnloki, mar í kringum hægra auga og augabrún og bólguhellu. Einnig var honum kynnt að fyrir lægi að móðir brotaþola hefði skutlað henni til hans á [...] en hún komið þaðan út slösuð í lögreglufylgd. Spurður hvort hann gæti útskýrt áverkana sagði ákærði að hann vissi það ekki en hún hefði verið nýbúin að fara [...] og eflaust fengið þá áverka í átökum við lögreglumenn. Þá var ákærða kynnt að hjá lögreglu hefði hann játað að hafa kýlt hana einu höggi í andlitið og spurður hvort hann gæti skýrt hvernig þessir áverkar gætu hafa komið af hnefahöggi hefði ákærði sagt að það þyrfti ekki að vera að þessir áverkar væru einungis eftir hann. Með stormasömum samskiptum þeirra þá ætti hann við að mikið hefði verið um hávaðasöm rifrildi en það hefði komið fyrir að þau hefðu beitt hvort annað ofbeldi. Hann væri oftast í sömu líkamsþyngd og brotaþoli.

Ákærði kvaðst ekki muna eftir þeim atvikum sem áttu sér stað í [...]. Vissi hann ekki hverjir voru þar, af hverju hann kom þangað eða hvernig ástand hans var. Var ákærða kynnt að samkvæmt frumskýrslu lögreglu hefðu lögreglumenn komið á vettvang og hefði brotaþoli lýst því að ákærði hefði komið þangað, þau farið að rífast og hann ýtt henni utan í húsgögn og muni. Þá hefði hann tekið hana kverkataki í sófanum og hefði E, vinkona brotaþola, verið viðstödd og teldi hann að hún hefði þá verið drukkin. Kvað ákærði sig ráma í tilvik þar sem E hefði verið þarna. Þá var ákærða kynnt að hann hefði verið handtekinn og skýrsla tekin af honum og þar hefði hann neitað því að hafa tekið hana hálstaki. Kvaðst ákærði telja að hann hefði þá munað betur eftir atvikum. Vissi hann að það sem hann sagði hjá lögreglu hefði verið satt og rétt og stæði hann við þá skýrslu. Sagði ákærði að minni sitt væri lélegt og kenndi hann m. a. neyslu um það.

Þá var ákærða kynnt að þegar lögregla kom á vettvang hefði brotaþoli verið með roða á hálsi og fundið til eymsla víðsvegar um líkamann. Kvaðst ákærði ekki muna eftir þessu og ekki hafa skýringar á því. Var ákærða kynnt að í skýrslu lögreglu hefði komið fram að hann hefði þá verið með áverka, klórför á handlegg og sár á augabrún. Spurður hvort hann myndi hvernig þeir áverkar væru til komnir kvaðst hann ekki muna það en telja að einhver hefði klórað hann. Var ákærða kynnt að E hefði borið um að hafa heyrt þau rífast, séð hann hrinda brotaþola margoft og taka brotaþola hálstaki í sófanum, og hafnaði ákærði því.

Ákærði sagði að þau brotaþoli hefðu búið saman á [...]en einnig hefði hann verið eitthvað hjá henni í [...]. Þau hefðu litið á sig sem par og eignast saman son. Sagði ákærði að hann hefði aldrei litið svo á að þau hefðu búið hvort hjá öðru. Ef hún vildi vera annars staðar þá hefði hún gert það og öfugt. Eflaust hefðu þau verið par þegar atvik samkvæmt ákæru gerðust en hann myndi það ekki. Barnið hefði fæðst í [...] 2020 og hefðu þau þá verið saman með hann og þá bæði haldið sér edrú í einhvern tíma. Hluta af tímanum, um eitt ár, hefðu þau verið á [...] en þangað hefðu þau flust af [...] og síðan flust í [...]. Ákærði kvaðst hafa fallið nýlega.

Brotaþoli, A, sagði hvað varðaði atvikið á [...]að langt væri um liðið og að hún ruglaði saman tilvikum og vildi vísa í fyrri framburð sinn. Þó stæði þetta mál upp úr þar sem hún hefði orðið rosalega hrædd. Hún hefði gengið inn í íbúðina og hefði ákærði þá brjálast og kýlt hana og sparkað í magann á henni en það sem svo gerðist væri í svolítilli móðu hjá henni. Hún hefði fengið mikið höfuðhögg. Hún hefði verið ólétt og ákærði sagt að hann ætlaði að ná barninu úr henni. Kvaðst hún hafa verið á spítala áður en þetta gerðist. Þau hefðu búið saman og hefðu dagarnir á undan verið mjög slæmir. Það hefði verið líkamlegt ofbeldi, hótanir og andlegt ofbeldi. Þennan dag hefði þetta verið sérstaklega slæmt. Hún hefði verið komin fimm mánuði á leið og ákærði vitað af því og væri þetta hans barn. C, vinur ákærða, hefði verið þarna og orðið vitni að þessu. Hefði móðir hennar skutlað henni frá spítalanum að [...] og kvaðst hún hafa sagt við hana að ef hún yrði ekki komin út eftir korter þá ætti hún að hringja í lögreglu þar sem sig hefði grunað hvað myndi gerast.

Kvaðst brotaþoli hafa verið mjög máttfarinn eftir árásina og þurft hjálp til að komast út. Hún hefði síðan farið á spítalann í rannsóknir. Hefði verið athugað hvort það hefði blætt á milli hennar og barnsins en svo reyndist ekki vera. Staðfesti brotaþoli að ákærði hefði dregið hana á hárinu, kýlt hana ítrekað í andlitið og sparkað í maga hennar. Þá staðfesti brotaþoli að ákærði hefði tekið hana kverkataki og þrengt að. Kverkatak væri oftast það fyrsta eða með því fyrsta sem ákærði gerði. Hennar viðbrögð við því hefðu verið þau að hún hefði orðið hrædd. Ofbeldið hefði í þetta sinn verið mikið og slæmt og hún orðið svo hrædd að hún hefði verið hætt að reyna að verja sig því að þá myndi ákærði beita hana meira ofbeldi. Kvaðst brotaþoli hafa dottið á gólfið en náð að hífa sig upp hjá glugganum en hann hefði verið allur í blóði. Hann hefði hrint henni utan í gluggann og á borð sem var hinum megin við gluggann. Staðfesti brotaþoli að ákærði hefði beitt hana því ofbeldi sem greinir í ákæru og að hann hefði hótað henni en hún kvaðst ekki muna allar hótanirnar. Hann hefði hótað því að drepa barnið ef hún færi ekki í fóstureyðingu. Hefði hún þá sagt honum að hún væri komin þetta langt á leið og gæti ekkert gert í þessu og hefði þá orðið hávaðarifrildi á milli þeirra. Oftast væri það þannig að ákærði hótaði henni og í þetta sinn hefði hann hótað henni lífláti en hún myndi ekki hvernig hann orðaði það. Ef lögreglan hefði ekki komið þá hefði ákærði ekki hætt og væri hún ekki hér í dag. Eftir þetta hefði hún fundið sér nýja íbúð. Spurð kvaðst hún ekki muna hvort hann hefði hótað að kýla úr henni tennurnar og skera úr henni augun en hann segði þetta oftast. Kvaðst hún oft hafa varið sig þegar ákærði réðst á hana en þarna hefði hún verið orðin svo hrædd að hún hefði reynt að passa sig að gera ekkert til að styggja hann. Ákærði hefði verið algjörlega brjálaður.

Brotaþoli kvaðst hafa verið að koma af sjúkrahúsi þegar atvik gerðust og telja að þá hefði hún ekki verið með áverka. Hún hefði kvöldið áður fengið einhvers konar taugaáfall og[...]. C hefði reynt að fara á eftir henni en svo hefði verið náð í hana og hún flutt á brott með sjúkrabifreið. Læknirinn sem talaði við hana hefði talið að hún hefðifengið taugaáfall. Móðir hennar hefði síðan sótt hana og ekið henni á [...] til að sækja dót. Á þessum tíma hefði hún verið orðin edrú enda komin langt á leið. Ákærði hefði verið undir áhrifum morfíns þegar atvik gerðust og dagana á undan.

Brotaþoli sagði að þau ákærði hefðu kynnst fyrir mörgum árum en byrjað saman þegar þau voru í [...]. Hefðu þau verið saman,, on and off“ í fimm ár. Fyrst hefði þetta verið mjög fínt en svo hefðu þau dottið í það og eftir það hefðu hlutirnir byrjað að fara niður á við. Þettahefði byrjað með andlegu ofbeldi, svo fjárhagslegu og loks líkamlegu. Þau hefðu stundum hætt að tala saman í nokkra mánuði. Síðasta eitt og hálfa árið sem þau voru saman hefði hann oft stungið af og verið í neyslu og hún verið heima með barnið. Einnig hefði hann verið að halda fram hjá henni og hefði hann þá verið hjá öðrum konum. Þau hefðu búið saman á mörgum stöðum. Hún hefði oftast verið með íbúð og hann komið þangað en hefði kannski ekki búið þar. Þau hefðu búið saman á [...]í nokkra mánuði. Brotaþoli kvaðst hafa fengið nálgunarbann á ákærða og hnapp, en hún hefði orðið mjög hrædd eftir síðasta skiptið. Brotaþoli sagði að málin væru svo mörg að það væri erfitt að greina á milli áverka sem hún hefði fengið en hún myndi að í þetta sinn hefði hún fengið áverka á munnsvæðið. Einnig hefði sést aðeins á maganum.

Var brotaþola kynntur framburður C þar sem fram kom að hún hefði ýtt ákærða harkalega upp að vegg og hefði ákærði þá slegið hana einu höggi. Sagði brotaþoli að hún hefði hún ekki upplifað þetta sem átök þeirra tveggja. Minnti hana að ákærði hefði verið sofandi eða a. m. k. inni í herbergi þegar hún kom. Þessi framburður C væri rangur og teldi brotaþoli að hann hefði verið hræddur og ekki þorað að segja annað. Sagði brotaþoli að þetta mál hefði staðið upp úr og væri sig ekki að misminna um hálstakið.

Þá var brotaþola kynntur sá framburður sem bókaður var eftir henni á vettvangi; að hún hefði komið inn í íbúðina og það hefðu orðið átök á milli þeirra um lykla að nýrri íbúð. Hann hefði síðan kýlt hana með krepptum hnefa, fyrst á kinnbein hægra megin, en næsta högg hefði hafnað á vinstra auga og hún fengið skurð á augabrún, og hálfvankast og fallið niður. Ákærði hefði þá dregið hana upp og kýlt hana á hægra kjálkann og við það hefði hún fallið niður á gólfið, ákærði dregið hana upp og hún skollið á gluggasyllu. Þá hefði ákærði farið að kýla hana vinstra megin í andlitið og hún fallið í sófann og ákærði farið ofan á hana, haldið fast um hendur hennar en síðan sleppt annarri hendinni og kýlt hana í kviðinn og síðan sparkað í kvið hennar. Þegar hann gerði það hefði hann sagt að hann ætlaði að sparka barninu úr henni. Sagði brotaþoli að þetta væri rétt eftir henni haft. Þá var brotaþola kynnt að hún hefði sagt að ákærði hefði sagt að hann ætlaði að kýla úr henni tennurnar, skera úr henni augun, skera úr henni barnið og drepa hana svo. Hann hefði margítrekað þetta og hún hefði verið virkilega hrædd um að hann myndi drepa hana og barnið. Hefði ákærði haldið áfram þó hún hefði sagt við hann að það væri farið að blæða. Sagði brotaþoli að þetta væri rétt eftir henni haft. Þá staðfesti brotaþoli að hafa farið í skýrslutöku vegna málsins 6. maí 2020 og þá staðfest það sem hún hafði áður lýst fyrir lögreglu. Einnig staðfest brotaþoli að hafa eftir atvikið verið með þá áverka sem lýst er í læknisvottorði en sagði að hún myndi í raun ekki eftir að hafa farið á slysadeild, hún hefði verið svo vönkuð. Hún myndi eftir áverkunum og væru þeir alltaf verri daginn eftir. Myndi hún eftir að hafa fengið glóðarauga sem hefði verið mjög lengi að fara. Einnig staðfesti brotaþoli að hafa farið í réttarlæknisfræðilega líkamsskoðun, að hafa farið í sónar vegna barnsins og á kvennadeildina til skoðunar.

Brotaþoli sagði að mörg atvik hefðu gerst milli þeirra í [...]. Væri hún hrædd um að rugla saman málum og vísaði hún í þann framburð sem hún hefði gefið við rannsókn málsins hvað þetta varðaði. Kvaðst brotaþoli hafa verið edrú þegar þetta atvik gerðist. Var brotaþola kynnt að í frumskýrslu lögreglu væri bókað að hún hefði lýst því fyrir lögreglu að ákærði hefði komið þangað og ágreiningur hefði komið upp milli þeirra varðandi það hvort brotaþoli hefði hringt í móður ákærða. Þá hefði hann reynt að finna verkjalyf og hefði hann ýtt henni á innanstokksmuni og tekið um háls hennar. Hefði sonur þeirra nokkra mánaða gamall verið þarna. Sagði brotaþoli að atvik rifjuðust upp fyrir henni við að heyra þessa lýsingu en hún kvaðst ekki muna atvik vel. Myndi hún að E-x-nf verið þarna og að þau hefðu verið að ræða um móður ákærða. Hann hefði ekki viljað að hún væri að hringja í hana eða svara þegar móðir hans hringdi. Þau hefðu verið frammi að rífast og hefði hann hrint henni yfir þvottagrind. Hún hefði beðið E að taka drenginn og fara með hann inn í herbergi. Vissi hún ekki hvað E heyrði en teldi að hún hefði heyrt eitthvað en ekki séð átökin. Sagði brotaþoli að ákærði hefði tekið hana kverkataki á nokkrum stöðum í íbúðinni en hún myndi ekki hvort ákærði hefði tekið um háls hennar með annarri eða báðum höndum. Hann hefði hrint henni út um alla íbúðina og á öll húsgögnin í íbúðinni sem hefði verið í rúst eftir þetta. Sagði brotaþoli að annað mál hefði komið upp sem hefði verið mjög líkt þessu. Kvaðst hún ekki muna hvort hún hefði beitt ákærða ofbeldi en telja að hún hefði verið að verjast honum. Hún hefði verið hrædd við að vera ein og fengið E til að koma til sín. Kvaðst brotaþoli ekki vita hvernig ástand hennar hefði verið með tilliti til vímuefna, en hún hefði verið að reyna að halda sér edrú, eða hvernig staðan á sambandi þeirra hefði verið á þessum tíma.

Brotaþoli sagði að þetta langa og mikla ofbeldissamband hefði haft mikil áhrif á sig og væri hún mjög hrædd við að fara út úr húsi. Þegar þetta varð alvarlegra hefði hún hætt að verja sig. Ofbeldið hefði almennt verið mikið og gróft og hefði hún verið virkilega hrædd um líf sitt. Væri hún með slæma [...] þannig að þetta hefði haft mikil áhrif á hana. Var brotaþola kynnt að þegar lögreglan kom á vettvang þá hefði ákærði reynst vera með áverka. Kvaðst brotaþoli ekki muna hvort hún hefði varið sig í þessu tilviki eins og ákærði heldur fram. Staðfesti brotaþoli að hafa á vettvangi bent lögreglu á roða á hálsi og að hafa sagt að það væri eftir ákærða. Væri hann sjálfsagt eftir kverkatak en það hefði gerst reglulega að hann hefði tekið hana kverkataki.

Var brotaþola kynnt að í framburði sem lögregla bókaði eftir henni á vettvangi kæmi fram að hún hefði sagt að ákærði hefði komið inn í íbúðina með lykli en hún hefði ekki viljað fá hann inn og þau hefðu farið að rífast. Ákærði hefði tekið utan um hálsinn á henni með annarri hendi og ýtt henni aftur á bak með þeim afleiðingum að hún féll aftur fyrir sig og lenti á bakinu á borði með spegli með þeim afleiðingum að spegilinn brotnaði. Ákærði hefði síðan farið inn í stofu og rótað í sjónvarpsskáp til að leita að verkjalyfjum en ekki fundið þau og orðið virkilega reiður. Hann hefði tekið hana hálstaki þegar hún var í sófanum í stofunni. Þá hefði hann komið með poka með ónotuðum sprautum og hent á stofugólfið. Sagði brotaþoli að þetta væri rétt eftir sér haft. Þá var henni kynnt að hún hefði verið spurð hvort hún væri með frekari áverka en þá sem væru sjáanlegir á hálsi hennar og að hún hefði þá sagt að hún kenndi til eymsla víðs vegar um líkamann. Sagði brotaþoli að þetta væri einnig rétt eftir sér haft. Myndi hún eftir að hafa verið með áverkana og eftir að hafa varið sigmeð því að ýta honum burt frá sér. Eftir því sem málunum fjölgaði hefði hún orðið hræddari og haldið að hún kæmist ekki út úr þessu lifandi. Kvaðst hún ekki muna hvort hún hefði verið með áverka áður en þetta atvik gerðist en svona hefði eiginlega gerst daglega á þessum tíma. Þá væri erfitt fyrir hana að svara því hvenær sambandinu hefði lokið. Hún hefði stundum talið að þau væru saman en hann ekki og öfugt. Í dag væru þau ákærði mjög góðir vinir. Hefðu þau verið saman í einhvern tíma eftir að atvikið gerðist í [...] í apríl 2021 en hann hefði flutt til annarrar konu í janúar 2022 sem væri nú barnshafandi.

Lögreglumaður F kvaðst hafa komið á vettvang á [...] og hefðu þau heyrt öskur og læti þegar þau komu inn í stigaganginn. Brotaþoli hefði tekið á móti þeim í íbúðinni og hefði hún verið með skurð á enni og í miklu uppnámi og sagt að það hefði verið sparkað í magann á henni og væri hún barnshafandi. Einnig hefði hún verið kýld og fengið högg á höfuðið. Ákærði og brotaþoli hefðu bæði verið mjög æst og hefði verið erfitt að meta það hvort brotaþoli væri undir áhrifum en vitninu hefði virst framburður hennar vera trúverðugur. Af því litla sem hún sá til ákærða hefði henni virst hann vera í annarlegu ástandi og hefði hún merkt það af fasi hans og augasteinum. Hann hefði sagt að hann væri nývaknaður. Sagði vitnið að íbúðin hefði öll verið í rúst, mikið drasl hefði verið í henni en hún vissi ekki hvort það hefði verið vegna umgengni eða einhvers sem hefði átt sér stað milli þeirra tveggja. Þá sagði vitnið að móðir brotaþola hefði komið á vettvang en hún hefði verið úti í bifreið og hefði brotaþoli verið búin að biðja hana að hringja á lögreglu ef hún væri ekki komin út eftir tiltekinn tíma. Hefði hún séð þegar lögreglan kom og grunað að það væri vegna dóttur sinnar. Þá hefði félagi ákærða verið gestkomandi í íbúðinni og hann hefði farið út þegar lögreglan kom en komið aftur upp. Vitnið kvaðst hafa ritað frumskýrslu málsins sem hún staðfesti.

Lögreglumaður G, áður [...], kvaðst hafa farið í útkall á [...]en tilkynning hefði borist um mikinn hávaða frá íbúð. Ákærði og brotaþoli hefðu verið á vettvangi. Ákærði hefði verið handtekinn þegar ljóst var að um heimilisofbeldi væri að ræða. Kvaðst hann hafa kynnt ákærða réttarstöðu sína og rætt stuttlega við ákærði sem sagði að brotaþoli hefði komið á vettvang eftir að hafa verið á spítala og heimtað af ákærða lyf sem hann hefði talið sig eiga. Hefði hann brugðist illa við og kýlt hana í andlitið og síðan hefði lögregla komið á staðinn. Ákærði hefði verið fluttur á lögreglustöð og greinilega verið undir áhrifum en hægt hefði verið að tala við hann og hann verið rólegur. Hann hefði séð brotaþola á vettvangi og hefði hún verið með greinilega áverka á andliti. Erfitt væri að segja til um hvort það hefðu verið ummerki um átök í íbúðinni þar sem þar hefðu verið ummerki um neyslu fíkniefna og allt á rúi og stúi.

Lögreglumaður H kvaðst hafa komið á vettvang á [...] og hefði sjúkrabifreið þá verið að fara með brotaþola. Kvaðst hann hafa rætt við móður brotaþola og hefði hún sagst hafa skutlað brotaþola þangað til að sækja hluti og hefði brotaþoli sagt að líklega væri hún hætt með kærastanum sínum. Einnig hefði hún sagt að ef hún yrði ekki komin út eftir tíu mínútur ætti hún að hringja á lögreglu því hún óttaðist að eitthvað kæmi upp á. Einnig hefði maður sem hafði verið gestkomandi í íbúðinni verið á stigaganginum. Hann hefði sagst hafa vaknað við átök í íbúðinni og komið sér út. Vitnið kvaðst einnig hafa rætt við ákærða og hefði sér fundist hann vera undir áhrifum fíkniefna og hefði hann verið handtekinn. Á kærði hefði viðurkennt að hafa kýlt brotaþola í höfuðið en neitað aðhafa sparkað í maga hennar og hefði hann sakað hana um að hafa stolið lyfjum frá sér. Íbúðin hefði verið mjög óhrein og pillur og merki um fíkniefnaneyslu úti um allt og mikil óregla. Kvaðst hann hafa rætt við brotaþola síðar um daginn á slysadeild og hefði hún þá verið í nokkru uppnámi. Einnig hefði hann tekið myndir af áverkum á henni og af íbúðinni. Sagði vitnið að brotaþoli hefði sagt sér að hún hefði komið til ákærða til að ná í eitthvað en hann þá ráðist á hana, kýlt hana og sparkað í hana. Hefði hann kýlt hana í höfuðið og hefði hún verið með skurð á höfði sem hún sagði vera eftir ákærða. Einnig hefði hún talað um að hafa fengið högg á maga. Að öðru leyti vísaði vitnið til skýrslu sinnar og myndaskýrslu um áverka.

B, móðir brotaþola, kvaðst hafa ekið brotaþola á [...]til að sækja dót. Hún hefði verið í sambúð með ákærða sem hefði verið stormasöm. Hefði brotaþoli beðið hana að hringja í lögreglu ef hún yrði ekki komin út eftir 10– 15 mínútur en það hefðu ekki verið liðnar tíu mínútur þegar fyrsta lögreglubifreiðin kom. Þá hefði vitnið verið að ganga í átt að húsinu. Hefði hún farið inn í stigaganginn og þá heyrt læti, óp og köll. Kvaðst hún hafa séð ofbeldi af hálfu ákærða, hrindingar, og hefði hún þá séð að brotaþoli var komin með áverka. Hún hefði síðan farið niður aftur. Hún hefði rætt við lögreglu og farið upp aftur og kíkt á brotaþola sem hefði verið í miklu uppnámi og grátandi. Kvaðst hún hafa séð áverka vinstra megin á andliti brotaþola og hefði hún einnig sagt að hún fyndi til. Hefði brotaþoli ekkiverið með þessa áverka þegar hún fór inn. Hún hefði sagt að ákærði hefði hótað henni lífláti og að meiða hana og verið með hníf, en það hefði hún ekki séð. Hefði hún sagt ákærða hafa slegið sig og meitt sig en ákærði hefði verið orðinn pollrólegur. Samband ákærða og brotaþola hefði ekki verið nýtt þegar þetta gerðist og hefðu áður verið uppákomur og rifrildi. Teldi vitnið að brotaþoli hefði ekki verið undir áhrifum lyfja eða fíkniefna. Staðfesti vitnið að hafa séð framangreind átök á milli þeirra. Það sem hún sá hefði gerst frammi en ekki inni í stofu en hún hefði ekki verið komin alveg upp þegar hún sá þetta. Útilokaði hún ekki að hún væri að rugla saman málum. Staðfesti vitnið að hafa gefið lögreglu skýrslu við rannsókn málsins og efni þeirrar skýrslu. Þá sagði vitnið að það hefði ekki verið óeðlilegt í ljósi sambands þeirra að brotaþoli bæði hana að hringja á lögreglu að tilteknum tíma liðnum.

I, faðir brotaþola, kvaðst hafa rætt við brotaþola í síma og þá heyrt að eitthvað mikið var að og farið til hennar á [...]. Þegar hann kom á staðinn hefði lögregla verið komin og brotaþoli grátandi, í uppnámi og með áverka í andlitinu og hefði sagt ákærða hafa ráðist á sig. Kvaðst vitnið hafa farið með brotaþola á slysadeild. Sagði hann að þetta hefði gerst oft og atvik rynnu saman. Samband brotaþola og ákærða hefði verið stormasamt og gengið á ýmsu.

J, læknir á bráðamóttöku, sagði brotaþola hafa lýst því að hún hefði verið slegin margoft í höfuðið, sparkað hefði verið í kvið hennar og hún tekin hálstaki a. m. k. einu sinni. Þá hefði ákærði tekið hníf og hótað að drepa barnið og skera úr henni augun. Við skoðun hefði hún verið með kúlur á höfðinu, á hvirflinum sína hvorum megin, bólgu og mar fyrir ofan hægra auga og upp á enni hægra megin, sár undir hægri augabrún, hrufl og mar á vinstra kinnbeini og á hálsi framanverðum undir kverkinni, eins og hún hefði verið tekin hálstaki, mar á hægri öxl og niðri við úlnlið hægra megin og eymsli í kvið neðarlega. Hefðu áverkar brotaþola verið í samræmi við það að hún hefði lent í þeirri árás sem hún lýsti. Litu þeir út fyrir að vera ferskir á andliti, hálsi og á framhandleggnum en hann vissi ekki með eymsli og marblett á öxl. Áverkarnir á hálsinum hefðu verið dæmigerðir eftir kverkatak, yfirborðsmar, roði og eymsli alveg upp í kverkina á hálsinum við höfuðið. Gerð hefði verið ómskoðun á fóstrinu á slysadeild, og barnið reynst vera með hjartslátt og hreyfa sig. Einnig hefði brotaþoli verið send á kvennadeild daginn eftir og samkvæmt sjúkraskrá hefðiverið allt í lagi með barnið. Teldi vitnið að árás með þessu hætti gæti verið hættuleg en það færi eftir því hversu mikil árásin væri; áverkarnir hefðu aðallega verið mar og bólga. Að sparka í kvið óléttrar konu gæti valdið skaða á fóstri og kvið.

D réttarmeinafræðingur staðfesti að hafa gert skoðun á brotaþola 5. maí 2020 og einnig hafa fengið sendar myndir af henni sem væru hluti af rannsókn. Hefði brotaþoli reynst vera með mar á vinstri kinn og á hægra augnsvæði, og á hinu síðarnefnda hefði einnig verið skráma, roða á hálsinum, þrota og mar á hægri úlnlið eða möguleg sár eftir bruna og rispur og marblett á hægri fótlegg. Sagði vitnið að marið á vinstri kinn væri eins og eftir högg eða þrýsting og mar af þessum toga, leðurhúð armar, sæist oft eftir snarpt högg eða þýsting gagnvart yfirborði og staðsetningin væri þannig að það gæti skýrst af taki, slagi eða höggi sem væri veitt af öðrum manni. Mar, sár eða skráma á hægri augabrún hefði verið til komið fyrir sljóan kraft í formi höggs á þennan líkamspart og með staðsetningu sem væri vanaleg við fall, eigið fall eða eigin slysni gagnvart hörðu yfirborði, en ekki væri hægt að útiloka að það hefði komið til fyrir tilverknað annars manns. Áverki hefði verið á hægri úlnlið, og þar þroti og litabreyting yfir þessum þrota og mætti ætla að þarna undir hefði verið húðblæðing eða mjúkvefja blæðing, tilkomin fyrir steyt eða högg gegnt þessu svæði. Það gæti verið að sá roði eða litabreyting sem sást væri bruni og ekki væri hægt að útiloka að það væri skráma eða höggákoma. Fíngerðar rispur á hægri fótlegg væru tilkomnar fyrir skrapandi snertingu við harðan kant eða odd. Útlit marsins á hægri fótlegg benti til þess að það væri til komið fyrir sljóan kraft í formi steyts gegnt hörðu yfirborði. Roða á hálsi væri lítið hægt að segja um. Roði væri ekki endilega áverki og gæti komið til fyrir alls konar aðrar orsakir en það gæti líka verið að það hefði verið tekið um hálsinn og það skilið eftir sig roða en roði væri ekki sértækur fyrir neitt líkt. Þá hefði verið litabreyting á neðra vinstra augnloki á myndum, sem vitnið kvaðst ekki hafa séð þegar hann skoðaði brotaþola og væri hann ekki viss um að það væri hægt að tala um þetta sem áverka. Þetta gæti verið „núansi“ eða eitthvert fyrirbæri sem kæmi fyrir á myndinni. Kvaðst vitnið telja að áverkarnir gætu hafa komið til um tveimur dögum áður en hann skoðaði brotaþola.

Vitnið sagði að við skoðun lægju oft fyrir einhverjar upplýsingar um atvik en ekki væri lögð áhersla á að fara mikið ofan í lýsingar á atvikum fyrir rannsókn, þetta væri hlutlaus rannsókn og byggði stein göngu á því sem sæist og fyndist. Til hægðarauka væri engu að síður gott að vita ef því væri t. d. haldið fram að um hálstak hefði verið að ræða eða að viðkomandi hefði gengið á hurð. Væri þá strax hægt að taka afstöðu til þess í skýrslu en slíkar lýsingar væru ekki grundvöllur fyrir niðurstöðu skýrslunnar. Var vitninu kynnt að brotaþoli hefði hjá lögreglu lýst árás á höfuð, kverkataki og sparki í kvið oghann spurður hvort þessir áverkar væru í samræmi við það að hún hefði orðið fyrir slíkri árás. Sagði vitnið þá að áverkamyndin væri ekki mjög umfangsmikil eða lýsandi en ekkert í áverkamyndinni talaði gegn því að þetta hefði gerst eins og hún segði. Hvað varðaði tak á hálsi og einhvers konar högg á kvið þá væri það í mesta lagi af meðalmikilli ákefð þar sem það hefði ekki skilið eftir sig sýnilega áverka. Ekki væri hægt að útiloka að kröftum hefði verið beitt á þessum líkamssvæðum. Hvað varðaði roða á hálsi þá hefði fylgt mynd sem tekin var á bráðamóttöku og á henni sæist roði á hálsi. Sagði vitnið að það væri algjörlega ósértækt sem sæist þarna. Hefði þetta ekki verið meira en þar sæist væri ekki hægt að kalla þetta mar. Ef þetta hefðiverið mar þá hefði hann átt að sjá það. Sýndist honum þetta vera roði á hálsi. Myndin væri ekki mjög góð og kæmi þar ekkert fram sem leyfði honum að kalla þetta mar en sá sem skoðaði hana á slysadeild hefði séð þetta betur. Þennan fyrirvara gerði hann í skýrslu sinni og talaði því frekar um þetta sem roða.

Þá sagði vitnið að það sem hann sæi á vinstri kinn væri það eina sem leyfði honum að telja þetta vera tilkomið af völdum annars manns. Áverki á hægri augabrún væri vanalegur í tilvikum þegar fólk hefði slasað sig sjálft. Það sem sæist á vinstri kinn eða gagnauga væru húðblæðingar sem væru flóknari í framkvæmd en það að reka sig í eða slíkt og væri þetta eitthvað sem maður sæi við tak eða högg eða lófahögg og slíkt.

Vitninu var kynnt að brotaþoli hefði sagt að hálstakið hefði verið svo mikið að hún hefði verið við það að líða út af og spurður hvort þá hefðu átt að sjást meiri áverkar. Sagði vitnið að það væri ekki sjálfsagt samhengi þarna á milli. Ef hálstak væri veitt af miklum yfirburðum þá væri ferlið einfaldara, þá væri minni mótstaða sem skildi eftir sig minni áverka. Nokkuð kröftugt hálstak eða meðalkröftugt gæti skilið eftir sig eingöngu roða en það færi eftir því hvernig það færi fram. Kröftugt hálstak hefði í eðli sínu tilhneigingu til að skilja eftir sig minni punktblæðingar en hálstak þar sem væri ýmist tekið og sleppt og væri mildara og langdregnara vegna þess að kröftugt hálstak gæti algjörlega lokað fyrir blóðflæði til heilans. Það lokaði þá líka fyrir möguleikann á því að punktblæðingar mynduðust af því að það byggðist upp blóðþrýstingur í höfðinu. Slíkt hálstak væri einnig frekar til þess fallið að valda meðvitundarleysi. Væri því ekki hægt að fullyrða að lítið hefði gerst þegar áverkar væru litlir.

Þá var vitninu kynnt að brotaþoli hefði lýst því að hún hefðiverið dregin á hárinu. Sagði vitnið að oft væri erfitt að meta þetta og sérstaklega erfitt þegar fólk væri með dökkt hár. Brotaþoli hefði ekki verið með neina áverka í hársverði en hártog skildi ekki alltaf eftir sig sýnilega áverka en það gæti leitt til þess að hár tapaðist og eyður yrðu í hársverði en slíkt hefði hann ekki séð. Þá var vitninu kynnt að brotaþoli hefði lýst því að ítrekað hefði verið sparkað og kýlt í kvið hennar en engin ummerki eða áverkar hefðu reynst vera þar. Kvaðst vitnið ekki hafa séð áverka þar en sagði þá geta dulist þar sem þetta væri mýksti hluti líkamans og lítið hart undirlag þarna. Á verkar á milta og lifur sæjust fyrr en á húðinni við slíkt ofbeldi. Það mælti ekki gegn því að hún hefði hlotið högg á kviðinn að ekki hefðu verið sýnilegir áverkar þar.

E, vinkona brotaþola, kvaðst hafa farið til brotaþola í [...]þar sem hún hefði verið ein með drenginn sem þá var sofandi. Ákærði hefði allt í einu verið kominn þangað og kvaðst hún telja að brotaþoli hefði vitað að hann væri væntanlegur. Ákærði og brotaþoli hefðu bæði verið í annarlegu ástandi. Þau hefðu byrjað að rífast og hún ýtt á hann og hann á hana og þannig hefði þetta gengið þangað til lögreglan kom. Hún hefði ýtt í öxlina á honum og hann á móti og hún þá dottið um eitthvað og lent á gólfinu. Minnti vitnið að brotaþoli hefði rekið sig í innisnúrur. Ákærði hefði farið inn og náð í drenginn en vitnið kvaðst hafa tekið hann af ákærða og farið inn í herbergi og lokað sig þar af þangað til lögreglan kom. Hefði hún heyrt læti eftir aðhún fór inn í herbergi. Kvaðst hún ekki hafa séð ákærða taka um háls brotaþola. Vitnið kvaðst fyrst hafa verið í stofunni og hefði brotaþoli hlaupið fram og ákærði á eftir henni og vissi hún ekki hvað hefði gerst þar. Mikil öskur og læti hefðu verið í þeim báðum og hefðu þau verið að rífast um drenginn. Taldi vitnið að þetta hefði kannski staðið í um tuttugu mínútur frá því að ákærði kom. Ástandið í íbúðinni hefði verið subbulegt þegar hún kom en þegar hún fór hefði það verið orðið enn verra. Ákærði hefði rifið poka og alls konar drasl út úr skápunum og hefðu sést ummerki um neyslu.

Var vitninu kynntur framburður hennar hjá lögreglu og kvaðst hún muna eftir að hafa gefið skýrslu á vettvangi. Var henni kynnt að haft hefði verið eftir henni að brotaþoli hefði beðið hana að koma þar sem hún væri hrædd um að ákærði kæmi og að ákærði og brotaþoli hefðu byrjað að rífast og hefði hún séð ákærða hrinda brotaþola margoft og taka hana hálstaki í sófanum í stofunni. Hefði brotaþoli ýtt ákærða til baka og reynt að verja sig fyrir honum. Kvaðst vitnið ekki muna eftir hálstakinu nú en minnast þess að ákærði hefði ýtt brotaþola og hún myndi ekki hvort brotaþoli hefði fyrst ýtt honum eða öfugt. Þau hefðu haldið áfram að rífast þangað til lögreglan kom. Kvaðst vitnið hafa verið búin að drekka þrjá til fjóra bjóra þegar þetta gerðist.

K, móðir ákærða, sagði að annaðhvort ákærði eða brotaþoli hefði hringt í hana og hún þá heyrt mikið rifrildi þeirra á milli og öskur á báða bóga. Kvaðst hún hafa sagt þeim að róa sig en þau hefðu verið með barnið hjá sér og hefði þetta endað með því að hún hringdi á lögreglu úr öðrum síma. Hefði hún verið í símanum þangað til hún heyrði að lögreglan var komin. Hefði þetta verið hefðbundið rifrildi þeirra á milli og myndi hún ekki um hvað þau voru að rífast. Samband þeirra hefði verið ofsalega veikt og sjúkt. Þau hefðu mikið rifist og sakað hvort annað um ofbeldi og hefði hún séð áverka á ákærða. Teldi vitnið að þegar þetta gerðist hefðu þau verið búin að vera edrú í talsverðan tíma en fallið. Vissi hún ekki hvort einhverjir fleiri hefðu verið í íbúðinni þegar atvik gerðust. Hún myndi eftir þremur svipuðum símtölum og í einu tilvikinu hefði vinkona brotaþola verið á vettvangi þegar atvik gerðust. Þá hefðu verið álíka mikil öskur, læti og hótanir.

Lögreglumaður L kvaðst hafa komið á vettvang í [...] þegar búið var að flytja ákærða á brott. Brotaþoli hefði verið í miklu uppnámi og hefði barn brotaþola einnig verið þar og vinkona hennar. Gríðarlegur sóðaskapur hefði verið á heimilinu, sprautur, matarleifar og fíkniefni. Brotaþoli hefði sagt að ákærði hefði ruðst inn til hennar og ráðist að henni, hrint henni í sófann, tekið um hálsinn á henni í sófanum og hrint henni á þvottagrind. Þá hefði ákærði leitað að lyfjum í skáp í stofu. Myndi vitnið ekki hvort brotaþoli hefði verið með áverka. Minnti vitnið að þvottagrind hefði legið á hlið og mikið drasl verið í íbúðinni og erfitt að átta sig á því hvort ummerki hefðu verið um átök. Staðfesti vitnið að hafa tekið skýrslu af brotaþola á vettvangi. Var vitninu kynnt að fram kæmi í skýrslu hennar að brotaþoli hefði verið þurr í munni, hún hefði grátið og verið æst. Sjá hefði mátt smá roða á hálsi hennar og hún hefði sagst finna til eymsla í vinstra eyra, hægra læri, í baki og einnig hefðu verið sjáanlegir áverkar vinstra- og hægra megin á hálsi/ baki. Staðfesti vitnið að þetta væri rétt. Kvaðst hún hafa tekið skýrslu af ákærða og sig minnti að hann hefði sýnt henni áverka sem hann sagði vera eftir brotaþola.

Lögreglumaður M sagði að tilkynning hefði borist um hugsanlegt heimilisofbeldi í [...]. Þegar þau komu á vettvang hefðu þau heyrt læti fram á stigagang og hefði brotaþoli komið til dyra og veriðí talsverðu uppnámi og sagt ákærða hafa gengið í skrokk á sér. Ákærði hefði verið rólegur í sófanum. Hefði brotaþoli sagt að ákærði hefði komið þangað og viljað fá einhver lyf og hitta son sinn. Þegar hún hefði ekkert sagst vita um lyfin hefði hann orðið æstur og ráðist á hana, tekið hana hálstaki og lamið hana. Sagði vitnið að sér hefði fundist erfitt að meta hvort brotaþoli hefði verið undir áhrifum. Minnti hana að brotaþoli hefði verið með áverka á hálsinum. Mikið drasl og óreiða hefði verið í íbúðinni, brotið sófaborð og hilla en annars ekki hægt að greina ummerki um átök. Sagði vitnið að lögreglumaðurinn sem flutti ákærða á lögreglustöð hefði sagst hafaséð áverka á ákærða.

Lögreglumaður N kvaðst hafa hitt brotaþola fyrir utan íbúðina í [...]og hefði hún verið í uppnámi. Hefðu þeir sinnt henni þar og síðan ekið ákærða af vettvangi. Sjálfur hefði hann ekið lögreglubifreiðinni og lítil samskipti haft við ákærða en sig minnti að hann hefði verið með áverka.

Lögreglumaður O kvaðst hafa flutt ákærða af vettvangi í [...] á lögreglustöð og rætt stuttlega við hann og bókað þann framburð. Ákærði hefði verið í annarlegu ástandi og sagt að hann hefði farið inn í íbúðina og hefði þá komið til átaka milli hans og brotaþola. Í þeim átökum hefði spegill brotnað. Var vitninu kynnt að í frumskýrslu kæmi fram að hann hefði rætt við ákærða á leiðinni á lögreglustöð og hann þá verið í annarlegu ástandi og sagst hafa fengið sér kókaín fyrr um daginn. Hann hefði komið til brotaþola til að ná í lyf en brotaþoli neitað að hleypa honum inn í íbúðina en þegar hann komst inn í hana hefði brotaþoli veist að honum og slegið hann ítrekað í höfuðið með farsíma. Hefði hann þurft að verja sig og ýtt brotaþola frá sér. Staðfesti vitnið að þetta væri rétt bókað eftir ákærða.

Lögreglumaður P kvaðst hafa flutt ákærða á lögreglustöð frá vettvangi í [...] en muna lítið eftir ástandi hans. Minnist hann þess ekki að hafa hitt brotaþola.

C kvaðst hafa dvalist hjá ákærða á [...] þegar atvik gerðust og hefðu þeir verið að neyta fíkniefna saman. Sjálfur hefði hann verið í mikilli neyslu. Ákærði og brotaþoli hefðu rifist mikið dagana á undan og hann ítrekað gengið á milli þeirra til að róa þau niður. Vitnið kvaðst hafa verið í mikilli morfínneyslu og sofnað í sófanum og vaknað næsta dag við öskur og þá séð ákærða kýla brotaþola með fulli afli í andlitið. Hefði brotaþoli þá öskrað og beðið ákærða að hætta. Sjálfur hefði hann frosið þegar hann sá þetta og brotaþoli öskrað á hann, sagt að hann væri aumingi og af hverju hann gerði ekki neitt. Hefði hann ekki þorað að stíga inn í þetta. Hann hefði síðan farið út og hefði lögregla verið að koma um það leyti sem hann kom niður. Hann hefði skömmu síðar farið aftur í íbúðina og rætt við lögreglu. Kvaðst hann halda að ákærði hefði kýlt brotaþola oftar en einu sinni í andlitið og hefði henni verið byrjað að blæða og teldi hann einnig að hann hefði kýlt hana í magann. Gerði hann ráð fyrir að ákærði hefði haldið áfram atlögunni eftir að hann fór út. Áður en þetta gerðist hefði brotaþola liðið illa og leitað til ákærða vegna þess en hann komið ömurlega fram við hana. Hefði hún nóttina áður [...]. Vitnið sagði hana hafa [...] sem hún hefði síðan gert. Myndi hann ekki hvort lögreglu hefði borið að eða hvort brotaþoli hefði fengið áverka vegna þessa. Ákærði hefði ekki veitt þessu neina athygli. Þá sagði vitnið að ákærði hefði enn verið að kýla brotaþola þegar vitnið fór út úr íbúðinni. Hefði hann haldið í hana og verið að kýla hana. Kvaðst hann telja að brotaþoli hefði verið að reyna að verja sig fyrir honum með því að ýta honum frá sér og reyna að komast í burtu en ákærði hefði verið miklu sterkari.

Var vitninu kynnt að í skýrslu sem hann gaf hjá lögreglu hefði hann sagt að hann hefði vaknað upp við einhver öskur og litið til hliðar og séð að brotaþoli var að öskra og ákærði að segja henni að fara út. Þetta hefði stigmagnast og þau verið farin að ýta hvort öðru. Brotaþoli hefði svo ýtt ákærða harkalega að veggnum og þá hefði ákærði misst sig og veist að henni og hún kallað á vitnið að hringja í lögreglu. Spurður hvernig ákærði hefði misst sig sagði vitnið að ákærði hefði ráðist á brotaþola og hefði hann séð hann kýla hana eitt högg og hún fengið skurð. Hún hefði haldið áfram að öskra á ákærða og sagt að hann væri ógeðslegu rog þá hefði ákærði gripið í brotaþola, en á þeim tímapunkti sagðist vitnið hafa farið út. Sagði vitnið að þetta væri líklegast rétt en þarna hefði hann verið hann nýbúinn að sjá þetta og þá munað þetta betur og staðfesti hann skýrslu sína hjá lögreglu. Nú myndi hann eftir að hafa séð skurð og eftir höfuðhöggi.

Lögreglumaður Q kvaðst hafa verið kölluð á vettvang í [...] vegna hugsanlegs heimilisofbeldis. Þegar þangað var komið hefðu þau heyrt læti koma frá íbúðinni og hefði brotaþoli komið til dyra og virst vera í uppnámi og undir einhverjum áhrifum. Ákærði hefði verið handtekinn skömmu síðar og fluttur á brott og hefði hann verið í annarlegu ástandi en vitnið lítil afskipti haft af honum. Brotaþoli hefði sagt þau hafa rifist og að ákærði hefði tekið hana hálstaki frammiá gangi og í sófa í stofunni. Hefði hún verið með roða báðum megin á hálsinum. Borð í stofu hefði verið brotið og allt á rúi og stúi í íbúðinni.

III

Niðurstaða a - og b-liðar I. kafla ákæru Ákærði er í a- og b-lið I. kafla ákærunnar ákærður fyrir brot í nánu sambandi og eru þau í ákæru talin varða við 1. mgr. 218. gr. b í almennum hegningarlögum nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 23/2016. Ákærði neitar sök hvað báða þessa ákæruliði varðar. Sönnunarbyrði um sekt ákærða og atvik sem telja má honum í óhag hvílir á ákæruvaldinu og metur dómari hverju sinni hvort nægileg sönnun, sem ekki verði vefengd með skynsamlegum rökum, sé fram komin um hvert það atriði sem varðar sekt og ákvörðun viðurlaga við broti, sbr. 108. og 109. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Samkvæmt 111. gr. sömu laga skal dómur reistur á sönnunargögnum sem færð eru fram við meðferð máls fyrir dómi.

Samkvæmt 1. mgr. 218. gr. b skal hver sá sem endurtekið eða á alvarlegan hátt ógnar lífi, heilsu eða velferð núverandi eða fyrrverandi maka síns eða sambúðaraðila, niðja síns eða niðja núverandi eða fyrrverandi maka síns eða sambúðaraðila, áa síns, eða annarra sem búa með honum á heimili eða eru í hans umsjá, með ofbeldi, hótunum, frelsissviptingu, nauðung eða á annan hátt, sæta fangelsi allt að sex árum. Ef brot er stórfellt getur það varðað fangelsi allt að sextán árum. Í athugasemdum með frumvarpi til laga nr. 23/2016 segir um 4. gr. laganna að við mat á grófleika verknaðar skuli sérstaklega líta til þess hvort þolandi hafi beðið stórfellt líkams- eða heilsutjón eða bani hlotist af. Enn fremur ber að líta til þess hvort brot hafi verið framið á sérstaklega sársaukafullan eða meiðandi hátt, hafi staðið yfir í langan tíma eða hvort gerandi hafi misnotað freklega yfirburðastöðu sína gagnvart þolanda. Með því að háttsemi sé endurtekin er vísað til þess að hún hafi staðið yfir í lengri eða skemmri tíma þannig að telja megi að viðvarandi ógnarástand hafi skapast. Þó sé ekki útilokað að einstakt brot geti fallið undir ákvæðið ef það nær tilteknu alvarleikastigi. Minni háttar brot sem ekki nái því stigi geti eftir sem áður varðað við vægari refsiákvæði eins og 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga.

Ákærði og brotaþoli höfðu verið í sambandi í um þrjú ár með hléum þegar atvik gerðust sem lýst er í a-lið, og þá búið saman. Af málsgögnum verður ráðið að samband þeirra hafi verið stormasamt að því leyti að ítrekað hafi komið upp ágreiningur á milli þeirra sem jafnvel hafi leitt til handalögmála. Þá hafi þau bæði verið í fíkniefnaneyslu a. m. k. hluta tímabilsins. Brotaþoli lýsti ítrekuðum árásum ákærða á sig á meðan á sambandi þeirra stóð. Skilgreindi hún samband þeirra sem ofbeldissamband sem hefði haft alvarleg áhrif á hana. Kváðust þau fyrir dómi hafa verið saman með hléum í um fimm ár og má af framburði þeirra ráða að þau hafi verið í sambúð. Brotaþoli gekk með barn þeirra þegar fyrra atvikið átti sér stað og var barnið fætt og á vettvangi þegar þau atvik gerðust er greinir b-lið. Af framburði þeirra má ráða að samband þeirra hafi slitnað á köflum og þau ekki búið saman allt þetta tímabil en litið á sig sem par mestan hluta þess. Með vísan til framangreinds er það mat dómsins að samband ákærða og brotaþola hafi verið þess eðlis þegar atvik gerðust að framangreint lagaákvæði taki til háttseminnar hvað varðar tengsl þeirra.

Ákærði er í a-lið ákærður fyrir að hafa ráðist á brotaþola og fyrir hótanir gegn henni. Ákærði neitar sök og byggir sýknukröfu sína á því að ósannað sé að hann hafi ráðist á brotaþola eins og lýst er í ákæru heldur hafi hann verið að verjast árás hennar. Sagði ákærði, bæði í framburði sínum hjá lögreglu og fyrir dómi, að brotaþoli hefði ýtt við sér og kýlt sig. Í framburði sínum hjá lögreglu viðurkenndi ákærði að hafa í kjölfar þess kýlt brotaþola einu sinni með krepptum hnefa í andlitið en hann hefði talið að brotaþoli ætlaði að taka lyf sem hann hefði átt. Fyrir dómi var framburður hans óljósari hvað þetta varðar og kvaðst hann hafa slegið í áttina til hennar og höggið lent einhvers staðar á líkama hennar.

Framburður ákærða, og að hluta einnig brotaþola og vitnisins C, er gloppóttur. Er það mat dómsins að það verði að einhverju leyti skýrt af fíkniefnaneyslu þeirra. Á það að miklu leyti við um framburð ákærða en hvað varðar brotaþola þarf einnig að líta til þess að hún kvaðst hafa gengið í gegnum fleiri atvik sem hún mat sambærileg og taldi að hún gæti verið að rugla þeim saman. Taldi hún þá árás sem greinir í a-lið I. kafla ákæru þó standa upp úr vegna þess hversu alvarleg hún var.

Er lýsing á atvikum í ákæru í samræmi við lýsingu brotaþola við rannsókn málsins. Hún lýsti atvikum á vettvangi og á slysadeild auk þess sem hún gaf skýrslu hjá lögreglu. Fyrir dómi var framburður hennar að mestu í samræmi við framburð hennar hjá lögreglu nema hvað varðaði hótanir. Sagði hún ákærða hafa hótað því að drepa barnið ef hún færi ekki í fóstureyðingu og hótað henni lífláti en hún myndi ekki hvaða orð hann hefði notað. Myndi hún ekki hótanirnar að öðru leyti. Þá báru lögreglumenn sem komu á vettvang um að hún hefði þá verið í uppnámi og með áverka í andliti og sagt að ákærði hefði ráðist á hana.

Þá liggur fyrir framburður vitnisins C sem var viðstaddur upphaf atvika í íbúðinni. Bar hann um að hafa séð ákærða kýla brotaþola af fullu afli í andlitið og öskra á hana. Sagði hann brotaþola hafa öskrað á ákærða að hætta og einnig óskað eftir aðstoð vitnisins. Vitnið hefði síðan farið út úr íbúðinni en gert ráð fyrir að ákærði hefði síðan haldið atlögu sinni áfram.

Af framburði móður brotaþola má ráða að brotaþoli hafi ekki verið með sýnilega áverka áður en hún fór inn í íbúðina til ákærða. Er þetta í ákveðnu samræmi við framburð C, sem sagði brotaþola hafa fengið blæðandi áverka á andlitið þegar ákærði sló hana. Þá er ekkert annað fram komið sem bendir til þess að brotaþoli hafi þá verið með nýlega áverka, þ. á m. að hún hefði hlotið áverka þegar hún fór í sjóinn nóttina áður.

Af fyrirliggjandi vottorði og vætti læknis sem skoðaði brotaþola á slysadeild í kjölfar atviksins verður ráðið að hún var þá með þá áverka sem í ákæru greinir. Reyndist brotaþoli vera með flesta sömu áverka þegar hún var skoðuð af réttarmeinafræðingi tveimur dögum síðar. Í vætti réttarmeinafræðingsins kom fram að áverkar sem læknir slysadeildar sá við sjónskoðun væru ekki endilega sýnilegir á ljósmyndum sem þá voru teknar og liggja fyrir í málinu. G ætu áverkar sem þá hefðu sést hafa verið horfnir við skoðun hans og talaði hann sérstaklega um roða á hálsi. Með vísan til þeirra gagna sem rakin hafa verið um áverka brotaþola, og þau metin heildstætt, erþað niðurstaða dómsins að sannað sé að brotaþoli hafi verið með þá áverka sem raktir eru í ákæru. Þá töldu bæði réttarmeinafræðingurinn og læknirinn sem skoðaði brotaþola á slysadeild að áverkarnir gætu hafa orðið við atlögu eins og þá sem brotaþoli lýsti. Af framburði réttarmeinafræðingsins er ljóst að ekki skilja allir þættir árásarinnar eftir sig sérstök sýnileg áverkamerki, svo sem högg á kvið, en á slysadeild lýsti brotaþoli eymslum þar, og hártog. Þá kom sérstaklega fram hjá honum að ekki væri endilega samræmi milli mikilla sýnilegra áverka eftir hálstak og alvarleika þess.

Samkvæmt framburði móður brotaþola gerðust atvik á um tíu mínútum. Ákærði sagði upphaf atvikanna hafa verið það að brotaþoli hefði veist að sér og kýlt sig en brotaþoli sagði ákærða hafa veist að sér. Vitnið C taldi, eftir að hafa verið kynntur framburður hans hjá lögreglu, að hann hefði séð brotaþola ýta við ákærða. Sagði hann að ákærði hefði síðan kýlt brotaþola með fullu afli í andlitið. Þá bendir sá framburður hans að brotaþoli hafi verið að kalla eftir aðstoð og beðið ákærða að hætta til áframhaldandi árásar ákærða á hana eftir höggið. B, móðir brotaþola kvaðst hafa litið inn í íbúðina um það leyti sem lögreglan kom og séð ákærða hrinda brotaþola sem þá var orðin blóðug. Brotaþoli sagði lögreglu strax á vettvangi að ákærði hefði ráðist á sig og kýlt sig í andlitið og sparkað í kviðinn á sér og leiddi það til þess að ástand fóstursins var sérstaklega rannsakað þegar hún kom á slysadeild. Hefur framburður hennar í gegnum alla meðferð málsins verið stöðugur um þau atriði sem máli skipta og fær hann stuðning í framangreindum gögnum. Þá geta þeir áverkar sem brotaþoli var með samrýmst lýsingum hennar á atvikum.

Eins og rakið hefur verið hefur framburður ákærða verið gloppóttur og samrýmist hann illa þeim gögnum sem fram hafa komið í málinu. Er það mat dómsins að hann sé ótrúverðugur og verður niðurstaða málsins ekki á honum byggð að því leyti sem hann er ekki í samræmi við annað sem fram er komið.

Með vísan til þess sem rakið hefur verið metur dómurinn framburð brotaþola trúverðugan og byggir dómurinn niðurstöðu sína á honum. Fæ r hann stoð í þeim gögnum sem rakin hafa verið. Samkvæmt því telur dómurinn sannað að ákærði hafi veist að brotaþola eins og í ákæru greinir. Jafnframt telur dómurinn sannað að ákærði hafi hótað brotaþola lífláti. Fyrir dómi mundi brotaþoli ekki eftir því að ákærði hefði sagt að hann ætlaði að skera ófætt barn þeirra úr kvið hennar, kýla úr henni tennurnar og skera úr henni augun. Eru ekki önnur gögn fram komin til stuðnings þessum hótunum og teljast þær því ósannaða rog verður ákærði því sýknaður af þeim.

Brotaþoli reyndist vera með áverka víðsvegar um líkamann eftir árás ákærða sem hver um sig telst þó ekki vera verulegur. Beindist atlaga ákærða einnig að kvið brotaþola og þannig að ófæddu barni hennar. Samkvæmt vætti læknis sem skoðaði brotaþola á bráðamóttöku eru högg á kvið barnshafandi konu til þess fallin að valda skaða á fóstri og kvið. Þá verður ekkert fullyrt af þeim gögnum sem liggja fyrir um hættueiginleika kverkataksins. Brotaþoli lýsti því að hún hefði orðið hrædd og óttast um líf sitt og verið þess fullviss að ákærði hefði haldið áfram að ráðast á hana hefði lögregla ekki komið á vettvang. Er það mat dómsins að árásin í heild sinni hafi verið til þess fallin að vekja mikla ógn hjá brotaþola og að atlaga að kvið brotaþola, og þar með ófæddu barni, hafi aukið mjög á alvarleika brotsins. Er það mat dómsins að með atlögunni hafi ákærði á alvarlegan hátt ógnað heilsu og velferð brotaþola. Með vísan til framangreinds er brot ákærða rétt heimfært til 1. mgr. 218. gr. b í almennum hegningarlögum.

Ákærði er einnig í b-lið ákærður fyrir að hafa veist að brotaþola með ofbeldi, eins og nánar er rakið í ákæru. Ákærði neitaði sök. Byggir hann vörn sína á því að hann hafi verið að verjast brotaþola og ýtt henni frá sér og hún þá fallið. Verði hann ekki sýknaður beri að líta svo á að um átök hefði verið að ræða á milli þeirra og líta til 3. mgr. 218. gr. c í almennum hegningarlögum við ákvörðun refsingar. Þegar ákærði gaf skýrslur sína fyrir dómi mundi hann lítið eftir atvikum en taldi að hann hefði munað þau betur þegar hann gaf skýrslur hjá lögreglu. Þásagði hann brotaþola hafa lamið sig tvisvar eða þrisvar í andlitið og hann reynt að komast undan henni með því að ýta henni frá sér.

Er verknaðarlýsing í ákæru aðallega byggð lýsingum brotaþola hjá lögreglu. Hefur framburður hennar í meginatriðum verið stöðugur í gegnum meðferð málsins. Fyrir dómi bar þó á því að hún gæti verið að rugla atvikinu saman við annað. Sagði hún ákærða hafa umrætt sinn ítrekað tekið hana kverkataki og hrint henni yfir þvottagrind. Ekki liggja fyrir sérfræðigögn sem staðfesta þá áverka sem greinir í ákæru. Brotaþoli lýsti því strax á vettvangi að ákærði hefði tekið hana hálstaki. Þá báru tveir lögreglumenn sem komu á vettvang um að hafa séð áverka á hálsi brotaþola. Einnig báru lögreglumenn um að hún hefði þá verið í uppnámi. Fyrir liggur upptaka úr búkmyndvélum þeirra lögreglumanna sem komu á vettvang og þar heyra framangreindan framburð brotaþola.

Vitnið E var á vettvangi þegar atvik gerðust en sá einungis hluta atvika. Hún lýsti því í skýrslu sem hún gaf hjá lögreglu að hafa séð ákærða taka brotaþola hálstaki og hrinda henni margoft. Hefði brotaþoli ýtt ákærða til baka og reynt að verja sig fyrir honum. Fyrir dómi lýsti hún atvikum svo að ákærði og brotaþoli hefðu verið að ýta hvort öðru en hún myndi ekki hvort þeirra hefði byrjað. Hefði brotaþoli, þegar ákærði ýtti á hana, dottið um eitthvað og lent á gólfinu. Var henni kynntur sá framburður sem hún gaf hjá lögreglu og kvaðst hún nú ekki minnast þess að hafa séð ákærða taka brotaþola kverkataki.

Framburður brotaþola hefur verið stöðugur og trúverðugur í meginatriðum. Fær hann stuðning bæði í framburði ákærða og E hvað það varðar að ákærði hafi hrint henni utan í innanstokksmuni. Þá styður framburður lögreglumanna sem sáu roða á hálsi hennar það að ákærði hafi tekið hana kverkataki. Með vísan til þess telur dómurinn sannað að ákærði hafi tekið brotaþola kverkataki og við það hafi hún hlotið roða á hálsi. Vegna skorts á sérfræðigögnum um alvarleika áverka á hálsi brotaþola verður ekkert fullyrt um alvarleika taksins.

Engar lýsingar hafa komið fram á því hvernig ákærði hlaut þá áverka sem hann reyndist vera með en af því sem fram er komið verið einungis ráðið að brotaþoli hefði ýtt honum frá sér þegar hann veittist að henni. Þá er ekki samræmi milli þessara áverkana og þeirra sem hann reyndist vera með eftir umferðarslys skömmu áður. Verður því ekki af málsgögnum fullyrt að um áflog á milli þeirra hafi verið að ræða.

Eins og að framan er rakið verður ákærði að njóta þess vafa sem kann að vera uppi um sönnun sektar, sbr. 108. og 109. gr. laga um meðferð sakamála. Telst þannig ósannað að ákærði hafi oftar en einu sinni ýtt brotaþola utan í innanstokksmuni og verður hann sakfelldur í samræmi við það en að öðru leyti í samræmi við ákæru.

Eru brot ákærða samkvæmt a- og b-lið I. kafla ákæru heimfærð undir 1. mgr. 218. gr. b í almennum hegningarlögum. Eins og rakið er að framan geta fallið undir lagaákvæðið endurtekin brot sem hvert um sig yrðu annars ekki heimfærð undir það. Er það mat dómsins að ein og sér verði atlaga ákærða samkvæmt b-lið heimfærð undir 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga. Tæpt ár leið á milli þessara tveggja atvika og varði samband ákærða og brotaþola þann tíma. Brotaþoli lýsti því í framburði sínum að hún hefði ítrekað orðið fyrir ofbeldi af hálfu ákærða á meðan samband þeirra stóð. Er fram komið að hún óskaði eftir því að móðir hennar kallaði til lögreglu yrði hún ekki komin út frá ákærða 15 mínútum eftir að hún fór til hans, sbr. a-lið, og styður það að hún hafi þá óttast ákærða. Einnig verður það ráðið af þeim framburði hennar að hún hafi beðið E-x-þf vera hjá sér þar sem hún hefði verið hrædd við að vera ein, sbr. b-lið, og framburði E-x-ef að húnhafi talið að brotaþoli ætti von á ákærða. Styður framangreint, og framburður brotaþola, að hún hafi upplifað viðvarandi ógnarástand á þessu tímabili. Með vísan til framangreinds er það mat dómsins að sá tími sem leið á milli atvika verði ekki talinn standa í vegi fyrir því að háttsemi sú sem ákærði hefur verið sakfelldur fyrir samkvæmt I. kafla ákærunnar verði metin heildstætt sem brot og felld undir 1. mgr. 218. gr. b í almennum hegningarlögum.

Að öllu þessu virtu telur dómurinn nægilega sannað, sbr. 108. og 109. gr. laga um meðferð sakamála, að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi sem lýst er í I. kafla ákæru að teknu tilliti til þess sem að framan er rakið. Telst háttsemi ákærða rétt heimfærð til refsiákvæða í ákæru.

Niðurstaða II. og III. kafla ákæru Ákærði hefur skýlaust játað þá háttsemi sem honum er gefin að sök í II. og III. kafla ákæru. Farið var með mál þetta, hvað þá ákæruliði varðar, samkvæmt 164. gr. laga um meðferð sakamála og var það tekið til dóms án frekari sönnunarfærslu. Um málsatvik er vísað til ákæru. Ákærði hefur skýlaust játað þessi brot sín. Játning ákærða fær fulla stoð í gögnum málsins. Sannað er með játningu ákærða og öðrum gögnum málsins að hann hafi gerst sekur um þá háttsemi sem honum er þar gefin að sök og teljast brot ákærða vera réttilega heimfærð til refsiákvæða í ákæru.

IV

Ákærði er fæddur í [...]. Samkvæmt framlögðu sakavottorði, dagsettu 10. nóvember 2021, var ákærði [...] 2012 dæmdur í sex mánaða fangelsi fyrir tilraun til ráns. Þá gekkst ákærði níu sinnum á árunum 2013 til 2015 undir greiðslu sektar með sektargerð lögreglustjóra vegna brota gegn lögum um ávana- og fíkniefni nr. 65/1974. Loks var ákærði með dómi [...] 2017 dæmdur í 30 daga fangelsi fyrir nytjastuld, þjófnað og umferðarlagabrot og jafnframt sviptur ökuréttindum. Vegna rofs á skilyrðum samfélagsþjónustu var ákærða gert að afplána dæmda refsingu og lauk hann afplánun 13. nóvember 2019.

Í ljósi þess sem telst sannað um atvik samkvæmt b-lið I. kafla ákæru er ekki á það fallist með ákærða að um áflog milli hafi hans og brotaþola hafi verið að ræða heldur talið að brotaþoli hafi verið að verjast ákærða með því að ýta honum frá sér. Samkvæmt þessu er því hafnað að litið verði til 3. mgr. 218. gr. c í almennum hegningarlögum við ákvörðun refsingar hvað b-lið varðar og ekkert er heldur fram komið sem réttlætir að litið verði til 4. töluliðar 74. gr. sömu laga.

Við ákvörðun refsingar ákærða verður til refsiþyngingar litið til 1., 3., 6. og 7. töluliðar 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga, en árásir ákærða samkvæmt I. kafla ákærunnar beindust að sambýliskonu hans og barnsmóður og ollu henni töluverðu líkamstjóni og mikilli vanlíðan. Var atlaga ákærða samkvæmt a-lið gróf og fólskuleg, sérstaklega með hliðsjón af því að brotaþoli var barnshafandi en atlaga ákærða beindist að hluta að kvið hennar. Beindist atlagan að því leyti að ófæddu barni þeirra og metur dómurinn það til refsiþyngingar. Með hliðsjón af framangreindu, 77. gr. almennra hegningarlaga og sakarefni málsins þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í tíu mánuði, skilorðsbundið eins og í dómsorði greinir.

VÍ ákæru er getið um tvær bótakröfur brotaþola, annars vegar vegna a-liðar og hins vegar b-liðar I. kafla. Gerir hún í báðum tilvikum kröfu um miskabætur að fjárhæð 6 00.000 krónur, auk vaxta og dráttarvaxta eins og nánar greinir í ákæru. Ákærði hefur verið sakfelldur fyrir alvarleg brot gegn brotaþola. Er háttsemi ákærða til þess fallin að valda brotaþola miska og hefur ákærði því með háttsemi sinni bakað sér bótaábyrgð á grundvelli 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Þykir fjárhæð miskabóta hæfilega ákveðin, með hliðsjón af atvikum og dómafordæmum, 5 00.000 krónur vegna a-liðar en 2 5 0.000 krónur vegna b-liðar, auk vaxtaog dráttarvaxta eins og nánar greinir í dómsorði.

Ákærði greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, U-kk-ef A-kk-ef E-kk-ef lögmanns, og þóknun réttargæslumanns brotaþola, G-kk-ef S-x-x R-kk-ef lögmanns, eins og í dómsorði greinir, og hefur þá verið tekið tillit til virðisaukaskatts og vinnu lögmannanna á rannsóknarstigi. Þá greiði ákærði 227.398 krónur í annan sakarkostnað í samræmi við framlagt yfirlit ákæruvaldsins.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið S-kvk-nf H-kvk-nf B-kvk-nf aðstoðarsaksóknari.

S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

DÓMSORÐ:

Ákærði, X, sæti fangelsi í tíu mánuði en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá birtingu dóms þessa, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. laga nr. 19/1940.

Ákærði greiði A 7 5 0.000 krónur auk vaxta samkvæmt 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 af 5 00.000 krónum frá 5. maí 2020 til 24. apríl 2021, og frá þeim degi af 7 5 0.000 krónum til 8. mars 2022, en með dráttarvöxtum samkvæmt 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr., sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, U-kk-ef A-kk-ef E-kk-ef lögmanns, 2.200.000 krónur, og þóknun réttargæslumanns brotaþola, G-kk-ef S-x-x R-kk-ef lögmanns, 1.100.000 krónur, og 227.389 krónur í annan sakarkostnað.

S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf