E-248/2005

Mál þetta, sem dómtekið var miðvikudaginn 12. apríl sl., er höfðað af J-kk-þgf S-kk-þgf B-kk-þgf, kt. 000000-0000, Skúlagötu 10, Reykjavík, á hendur Sveitarfélaginu Ölfusi, kt. 000000-0000, Hafnarbergi 1, Þorlákshöfn, með stefnu þingfestri 4. maí 2005.

Í málinu krefst stefnandi þess að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnanda skaðabætur að fjárhæð 6.724.604 krónur ásamt dráttarvöxtum skv. III. kafla laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 30. nóvember 2003 til greiðsludags. Þá krefst stefnandi málskostnaðar úr hendi stefnda að mati dómsins með hliðsjón af tímaskráningarskýrslu lögmanns stefnanda.

Stefndi krefst aðallega sýknu af dómkröfum stefnanda og til vara að stefnukröfurnar verði lækkaðar verulega. Loks krefst stefndi þess að honum verði dæmdur málskostnaður úr hendi stefnanda samkvæmt mati dómsins.

Upphaflegri aðalkröfu stefnda að málinu yrði vísað frá dómi var hafnað með úrskurði 10. febrúar sl.

Málsatvik.

Í stefnu kemur fram að stefnandi hafi, með ráðningarsamningi, dagsettum 29. ágúst 2000, verið ráðinn forstöðumaður Egilsbúðar og bókasafns Þorlákshafnar frá 1. maí 1998. Hinn 14. mars 2003 hafi bæjarstjórinn veitt stefnanda áminningu vegna meintra brota í starfi án þess að ræða áminningarefnið áður við hann. Áminning þessi hafi síðan verið dregin til baka eftir að bent hefði verið á ólögmæti hennar. Stefnanda hafi þá á ný verið veitt áminning en síðan sagt upp störfum með vísan til skipulagsbreytinga og án tengsla við framkomna áminningu. Stefnandi hafi kært til félagsmálaráðuneytisins þá ákvörðun bæjarstjóra stefnda að segja honum upp starfi og hafi ráðuneytið úrskurðað að ákvörðunin hafi verið ólögmæt. Í framhaldi þessa hafi málsaðilar rætt möguleika á að málinu yrði lokið með starfslokasamningi og afhendingu eingreiðslu til stefnanda. Slíkt samkomulag hafi hins vegar ekki tekist og því telji stefnandi nauðsynlegt að leita úrlausnar dómstóla um þennan ágreining.

Stefndi gerir athugasemdir við málavaxtalýsingu stefnanda. Bendir hann á að á fundi bæjarstjórnar 26. nóvember 2002 hafi bæjarstjóra verið falið að vinna tillögu að nýju skipuriti fyrir Sveitarfélagið Ölfus. Liður í þeirri endurskipulagningu hafi verið að gera veigamiklar breytingar á rekstri og staðsetningu bókasafns Þorlákshafnar og Egilsbúðar. Því hafi verið talið nauðsynlegt að segja upp samningi við stefnanda frá 29. ágúst 2000 svo að þær breytingar næðu fram að ganga. Að þeirri ákvörðun hafi komið, auk bæjarstjórans, meirihluti bæjarstjórnar og bæjarráðs, en uppsögn stefnanda hafi verið staðfest hjá bæjarráði 21. ágúst 2003. Telur stefndi að umfjöllun stefnanda um áminningarferlið eigi ekki við eins og máli þessu sé háttað.

Málsástæður stefnanda.

Stefnandi byggir á því að uppsögn hans úr starfi hjá stefnda hafi verið ólögmæt. Telur hann að þær ástæður sem gefnar hafi verið fyrir uppsögninni hafi verið málamyndaástæður og einungis settar fram í því skyni að losna við hann úr starfi. Þá hafi þær ástæður sem stefndi hefur gefið fyrir áminningu allar sem ein verið afar lítilfjörlegar og á engan hátt réttlætt uppsögn úr starfi. Hafi stefnandi útskýrt öll tilvikin með ítarlegum hætti með andmælum sínum.

Með því að stefndi hafi ákveðið að tilgreina skipulagsbreytingar sem ástæður uppsagnar stefnanda telji stefnandi að hann hafi í orði og verki viðurkennt að engin þeirra ávirðinga sem áminning á hendur stefnanda byggðist á hafi átt við rök að styðjast.

Stefnandi kveður engan grundvöll vera fyrir þeim ástæðum sem tilgreindar séu sem ástæður uppsagnar í bréfi frá 21. júlí 2003. Engar ákvarðanir um breytingar á rekstri bókasafnsins hafi verið teknar af bæjarstjórn, bæjarráði eða menningarnefnd á því tímamarki. Samkvæmt 56. gr. sveitarstjórnarlaga nr. 45/1998 ráði sveitarstjórn starfsmenn í helstu stjórnunarstöður og veiti þeim lausn frá starfi. Verði jafnframt að gera þá kröfu að slíkar stjórnvaldsákvarðanir séu ótvíræðar, sbr. t.d. álit umboðsmanns Alþingis nr. 1355/1995. Ef skipulagsbreytingar eigi að leiða til uppsagna starfsmanns verði slíkt, í samræmi við góða stjórnsýsluhætti, að koma fram með skýrum og ótvíræðum hætti hjá því stjórnvaldi sem fari með vald til þess að leysa starfsmann frá störfum. Í máli stefnanda liggi ekkert fyrir um það hvaða breytingar hafi átt að gera eða hvaða áhrif þær ættu að hafa á einstaka starfsmenn stefnda.

Stefnandi kveðst margítrekað hafa óskað eftir nánari skýringum á þeim skipulagsbreytingum sem tilgreindar væru sem ástæður uppsagnarinnar en engar skýringar hafi borist. Byggi stefnandi á því að ekki hafi verið búið að taka neinar ákvarðanir um breytingar á skipulagi hjá stefnda og að skortur á rökstuðningi styrki þá niðurstöðu að um hafi verið að ræða einhliða ákvörðun bæjarstjóra.

Stefnandi vísar til þess að samkvæmt 1. mgr. 57. gr. sveitarstjórnarlaga nr. 45/1998 fari starfskjör, réttindi og skyldur starfsmanna sveitarfélaga eftir ákvæðum kjarasamninga og ráðningarsamninga. Í kjarasamningi launanefndar sveitarfélaga og stéttarfélags bókasafns- og upplýsingafræðinga frá 29. maí 2001 komi fram bann við því að segja starfsmanni upp án málefnalegra ástæðna. Þetta sé orðað í grein 11.1.6.1. en þar segi: ,,Óheimilt er að segja starfsmanni upp án málefnalegra ástæðna.“

Stefnandi telur að þegar litið sé til atvika málsins, verði ekki hjá því komist að draga þá ályktun að uppsögnin hafi verið án málefnalegra ástæðna. Áminning og uppsögn séu verulega íþyngjandi stjórnvaldsákvarðanir sem geti haft alvarlegar afleiðingar fyrir viðkomandi starfsmann. Meðal annars af þeirri ástæðu sé talið rétt að geðþótti ráði ekki ferðinni við töku slíkra íþyngjandi stjórnvaldsákvarðana um hagi opinbers starfsmanns. Í samræmi við þessa réttarstöðu hvíli sú skylda á stefnda að rökstyðja ákvarðanir sínar með málefnalegum og lögmætum hætti.

Stefnanda hafi í tvígang verið veitt áminning. Fyrst í mars 2003, en sú áminning hafi verið dregin til baka, upphaflega með ólögmætu framsali valds út fyrir stjórnsýslu stefnda. Síðan með bréfi stefnda í júní 2003 en stefnanda hafi ekki verið veitt færi á að fá nánari rökstuðning fyrir því að hvaða leyti hann þyrfti að bæta ráð sitt. Stefnandi hafi áður gefið ítarlegar skýringar á öllum þeim atriðum sem tilgreind hefðu verið í fyrri áminningunni og sem öll hafi verið lítilfjörleg, s.s. staðsetning húsgagna á bókasafni. Stefnanda hafi síðan að lokum verið sagt upp með vísan til skipulagsbreytinga sem engin ákvörðun hefði verið tekin um. Því sé uppsögnin ólögmæt.

Stefnandi byggir og á því að uppsögn hans sé ólögmæt vegna þess að það hafi verið bæjarstjórn stefnda sem hafi ráðið hann til starfans og sé ráðningarsamningurinn gerður við bæjarstjórnina. Telji stefnandi það vera á valdsviði bæjarstjórnarinnar að segja honum upp störfum en ekki bæjarstjóra. Vísar stefnandi um það til 56. gr. sveitarstjórnarlaga nr. 45/1998 þar sem fram komi að sveitarstjórn ráði starfsmenn í helstu stjórnunarstöður hjá sveitarfélögum og stofnunum þeirra og veiti þeim lausn frá starfi. Samkvæmt þessu lagaákvæði verði uppsögn forstöðumanns einungis gerð samkvæmt skýrum fyrirmælum frá bæjarstjórn. Bókun um uppsögn stefnanda hafi ekki verið borin upp á bæjarstjórnarfundi fyrr en 28. ágúst 2003. Engin gögn liggi fyrir í málinu um að bæjarstjórn hafi komið að málinu fyrir uppsagnarbréfið og engar tillögur um skipulagsbreytingar hafi þá verið gerðar. Þá hafi heldur ekki legið fyrir neinar ákvarðanir um skipulagsbreytingar sem samþykktar hafi verið í bæjarstjórn. Telji stefnandi augljóst að málsmeðferð hafi veri ábótavant að þessu leyti og uppsögnin því ólögmæt.

Stefnandi bendir loks á að í tillögum bæjarstjórnar stefnda, sem dagsettar séu 26. nóvember 2002, komi fram að sú vinna sem bæjarstjóra sé falin við gerð tillagna að nýju skipuriti skuli vera ,,í nánu samstarfi við nefndir á vegum sveitarfélagsins, starfsmenn og bæjarstjórn“. Hvergi sé minnst á að þessi vinna bæjarstjóra skuli leiða til starfsloka stefnanda sem forstöðumanns Egilsbúðar eins og skylt sé að liggi fyrir. Bendir stefnandi því til stuðnings á úrskurð félagsmálaráðuneytisins frá 3. desember 2001 (ÚFS 2001:180). Fyrirmæli í framangreindri tillögu eigi að leiða til þess að allar ákvarðanir verði í höndum bæjarstjórnar í samræmi við 56. gr. sveitarstjórnarlaga.

Stefnukrafa málsins sé skaðabótakrafa sem sett hafi verið fram af hálfu stefnanda með bréfi til lögmanns stefnda, dagsettu 31. október 2003. Hafi stefnandi fengið greidd laun til 1. nóvember 2003 sem sé upphafstími fastra launa samkvæmt stefnukröfunni. Telji stefnandi sig eiga rétt á launum í 12 mánuði frá uppsögn. Dráttarvaxtakrafa stefnanda miðist við 30. nóvember 2003, það er þegar mánuður hafi verið liðinn frá því að tilvitnað kröfubréf hafi verið sent og sé sú krafa í samræmi við III. kafla laga 38/2001 um vexti og verðtryggingu.

Stefnandi kveður stefnukröfuna sundurliðast þannig:

Föst laun skv. launafl. 24-7 frá 1.11.2003 til 31.8.2004 2.787.132

Kjarasamningsbundin launahækkun 3% 55.742

Föst yfirvinna 45 stundir á mánuði 1.302.496

Bifreiðastyrkur 271.200

Greiðslur í lífeyrissjóð starfsmanna ríkisins 11,5% 693.569

Áunnið og ótekið orlof 2001-2003, 105 dagar 1.199.860

Áunnið orlof 30 dagar 351.102

Desemberuppbót 2003 53.103

Orlofsuppbót 10.400

---------------------- Samtals 6.724.604

Um kjör stefnanda hafi gilt kjarasamningur launanefndar sveitarfélaga og stéttarfélags bókasafns- og upplýsingafræðinga, en gildistími samningsins hafi verið frá 1. apríl 2001 til 30. nóvember 2005. Stefnandi hafi verið í launaflokki 24 og verið í flokki 7, fyrir 45 ára og eldri. Launin þar hafi verið 232.261 krónur.

Málsástæður stefnda.

Stefndi styður aðalkröfu sína um sýknu þeim rökum að eins og kröfugerð stefnanda sé háttað hafi stefnanda ekki tekist að færa sönnur á því að hann hafi orðið fyrir tjóni. Engin orsakatengsl geti verið á milli hinnar meintu ólögmætu háttsemi stefnda og ætlaðs tjóns stefnanda. Stefnandi beri ótvírætt sönnunarbyrði fyrir ætluðu tjóni og öðrum bótaskilyrðum en slík sönnun hafi ekki komið fram.

Samkvæmt 3. gr. ráðningarsamnings aðilanna, dagsettum 29. ágúst 2000, hafi stefnda borið að greiða stefnanda laun í þriggja mánaða uppsagnarfresti. Þessi greiðsla hafi verið innt af hendi og hafi stefnandi fengið greidd laun allt til 1. nóvember 2003. Annar og ríkari réttur stefnanda til handa verði ekki leiddur af samningi þessum með túlkun samkvæmt orðanna hljóðan. Skaðabótakrafa stefnanda byggist á því að meint tjón hans sé falið í missi launa fyrir 10 mánaða tímabil eftir lok uppsagnarfrests. Þessi krafa stefnanda sé úr lausu lofti gripin og sé í stefnu ekki vikið einu orði að röksemdum fyrir launum í svo langan tíma eftir lok uppsagnarfrests. Sé kröfunni því mótmælt á þeim grundvelli að sönnun um slíkt tjón liggi ekki fyrir.

Í ljósi þess að ástæðu uppsagnar stefnanda megi rekja til fyrirhugaðrar skipulagsbreytingar hefði stefnandi aldrei mátt vænta þess að halda starfi sínu út framangreint 10 mánaða tímabil. Í raun hafi hann aldrei mátt vænta þess að halda starfi sínu lengur en í 3 mánuði í samræmi við ákvæði ráðningarsamningsins frá 29. ágúst 2000, en í 57. gr. sveitarstjórnarlaga nr. 45/1998 segi: „[u]m starfskjör, réttindi og skyldur starfsmanna sveitarfélaga fari eftir ákvæðum kjarasamninga hverju sinni og/eða ákvæðum ráðningarsamninga“. Athugun á gildandi kjarasamningi milli aðila þegar til uppsagnar kom, þ.e. kjarasamningi launanefndar sveitarfélaga og stéttarfélags bókasafns- og upplýsingafræðinga, hafi ekki gefið stefnanda tilefni til að vænta annars en að ákvæðum ráðningarsamningsins yrði fylgt. Í gr. 11.1.6.1. framangreinds kjarasamnings segi að ef talið sé að fyrir liggi ástæður til uppsagnar sem rekja megi til starfsmannsins sjálfs sé skylt að áminna starfsmann. Ástæður umræddrar uppsagnar hafi hins vegar ekki verið tengdar stefnanda sjálfum heldur hafi fyrirhugaðar skipulagsbreytingar verið ástæða uppsagnarinnar.

Til stuðnings varakröfu sinni um verulega lækkun á dómkröfu stefnanda vísar stefndi til þess að við ákvörðun skaðabóta beri að líta til þess að stefnandi hafi verið á besta aldri þegar honum var sagt upp störfum eða 51 árs. Þá hafi hann ekki unnið hjá stefnda nema í rétt tæplega þrjú ár sem geti ekki talist langur starfstími. Stefnandi hafi góða menntun og starfsreynslu við sambærileg störf og hafi hann því átt margra kosta völ á vinnumarkaði þar sem þekking hans og reynsla gátu komið að notum.

Þá beri einnig að taka mið af því að stefnandi hafi fengið starf hjá Akraneskaupstað og starfað þar frá og með 1. mars 2004. Hljóti stefnandi að þurfa að sæta lækkun á skaðabótakröfu sinni sem nemi þeim launagreiðslum sem hann hafi þegið frá þriðja aðila, enda sé það meginregla íslensks skaðabótaréttar að tjónþoli skuli aldrei hafa ávinning af tjóni sínu.

Þessu til rökstuðnings bendir stefndi á hrd. 1997.580 og hrd. 2002.2775 en í þeim málum hafi Hæstiréttur komist að þeirri niðurstöðu að laun í uppsagnarfresti, greidd af þriðja manni, skyldu koma til frádráttar launakröfu aðila.

Ekkert sé um það getið í stefnu hvort stefnandi hafi fengið greiddar atvinnuleysisbætur á því tímabili sem hann miði meintan tekjumissi sinn við. Í þessu samhengi sé bent á hrd. 1997.580 en í þeim dómi hafi atvinnuleysisbætur einnig verið dregnar frá kröfu aðila. Sama niðurstaða hafi orðið í dómum Hæstaréttar í málum nr. 105/2000 frá 28. september 2000 og máli nr. 151/2000 frá 16. nóvember 2000. Hafi stefnandi þegið slíkar bætur sé þess krafist að slíkar greiðslur komi til lækkunar á bótafjárhæð.

Þá sé bent á þá skyldu sem hvíli á tjónþola samkvæmt meginreglum skaðabótaréttar að hann reyni eftir fremsta megni að takmarka tjón sitt. Hafi stefnandi ekki sótt um atvinnuleysisbætur sé þess krafist að sú vanræksla verði metin til lækkunar á bótafjárhæð.

Þá bendir stefndi á að í sundurliðun sinni fyrir stefnukröfu málsins telji stefnandi sig eiga rétt á 105 dögum í áunnið og ótekið orlof fyrir tímabilið 2001-2003 og að auki áunnið orlof sem tilgreint sé sem 30 dagar, en ekki verði ráðið af málatilbúnaði stefnanda á hvaða tímabili það orlof hafi áunnist. Samkvæmt gildandi kjarasamningi launanefndar sveitarfélaga hafi stefnandi aðeins átt rétt á 30 dögum á ári í sumarfrí, sbr. 4. kafla framangreinds kjarasamnings, eða samtals 90 daga. Um lengingu á sumarorlofstíma sé mælt fyrir um í gr. 4.4.3. en þar segi svo: ,,[þ]eir starfsmenn, sem samkvæmt ósk vinnuveitenda fá ekki fullt orlof á sumarorlofstímabili, skulu fá 33% lengingu á þeim hluta orlofstímans, sem veittur er utan ofangreinds tíma.“ Kveðst stefndi aldrei hafa farið fram á það við stefnanda að hann seinkaði sumarfríi sínu.

Samkvæmt ráðningarsamningnum hafi stefnandi átt rétt á bifreiðastyrk vegna aksturs eigin bifreiðar í þágu starfans. Í 4. gr. samningsins segi svo: ,,[...] ásamt föstum 400 km. vegna aksturs eigin bifreiðar í þágu starfans.“ Með túlkun samkvæmt orðanna hljóðan verði ekki dregin önnur ályktun af þessu ákvæði en sú að akstur eigin bifreiðar sé ekki greiddur nema hann sé í þágu starfans. Þannig geti stefnandi aldrei gert kröfu um skaðabætur fyrir missi slíkra tekna án þess að reikna til frádráttar kröfu sinni ýmsan kostnað sem hann hefði hlotið af því að aka eigin bifreið í þágu starfans á umræddu tímabili. Þá sé einnig bent á að eðli máls samkvæmt hafi skilyrðið um akstur í þágu starfans ekki verið uppfyllt á umræddu tímabili þar sem stefndi hafi þá ekki verið við störf hjá stefnanda.

Þegar framangreint sé virt í heild sé ljóst að lækka beri kröfur stefnanda verulega verði þær að einhverju leyti teknar til greina.

Niðurstaða.

Stefndi réð stefnanda sem forstöðumann Egilsbúðar og bókasafns Þorlákshafnar frá 1. maí 1998 og er ráðningarsamningur aðilanna dagsettur 29. ágúst 2000. Bæjarstjóri stefnda tilkynnti stefnanda, með bréfi, dagsettu 21. júlí 2003, að honum væri sagt upp störfum hjá stefnda og að óskað væri eftir að hann léti af störfum þá þegar.

Í 1. mgr. 56. gr. sveitarstjórnarlaga nr. 45/1998 segir að sveitarstjórn ráði starfsmenn í helstu stjórnunarstöður hjá sveitarfélagi og stofnunum þess og veiti þeim lausn frá starfi. Stefnandi var ráðinn af bæjarstjórn Ölfuss sem forstöðumaður Egilsbúðar og kemur fram í ráðningarsamningnum að bæjarstjóri skyldi vera yfirboðari stefnanda. Samkvæmt því verður að telja að staða stefnanda hafi verið stjórnunarstaða sem falli undir tilvitnað ákvæði 1. mgr. 56. gr. Réttur aðili til að segja stefnanda upp störfum var því bæjarstjórn hins stefnda sveitarfélags en ekki bæjarstjórinn. Samþykki bæjarstjórnarinnar fyrir uppsögn stefnanda var ekki bókað fyrr en á fundi hinn 28. ágúst 2003, eða rúmum mánuði eftir uppsögnina, og hefur ekkert annað komið fram í málinu en að þá fyrst hafi bæjarstjórnin formlega samþykkt ákvörðun bæjarstjórans. Bæjarstjórann skorti því vald til að taka umrædda ákvörðun á þeim tíma sem hún var tilkynnt stefnanda. Samkvæmt því var ákvörðunin um uppsögn stefnanda tekin af aðila sem ekki var til þess bær og uppsögnin því ólögmæt. Er stefndi þegar af þeirri ástæðu skaðabótaskyldur gagnvart stefnanda.

Stefnandi kveðst í stefnu byggja kröfugerð sína á því að hann eigi rétt á að fá greidd laun í 12 mánuði frá uppsögn. Hafi laun hans greinst í föst mánaðarlaun, fasta yfirvinnu sem næmi 45 stundum á mánuði og fastan bifreiðastyrk. Kveðst hann hafa fengið launagreiðslur frá stefnda í þrjá mánuði eða til loka uppsagnarfrestsins er lauk hinn 31. október 2003. Samkvæmt fyrirliggjandi gögnum hefur stefnandi fengið 232.261 krónu í laun á mánuði við starfslok og samkvæmt kjarasamningi skyldu laun hans hækka um 3% frá 1. janúar 2004. Þá liggur og fyrir að hann hafi fengið fastar mánaðarlegar yfirvinnugreiðslur frá stefnda að fjárhæð 108.541 króna og bifreiðastyrk að fjárhæð 22.400 krónur án þess að gerð hafi verið krafa um að hann skilaði akstursskýrslum er sýndu raunverulegan akstur hans í þágu stefnda. Virðist sem styrkur þessi hafi verið greiddur án tillits til aksturs stefnanda í þágu stefnda, enda sýnist hann einnig hafa fengið slíkar greiðslur á uppsagnartímanum þó hann hafi þá ekki starfað fyrir stefnda. Ber því að meta greiðslur þessar sem ígildi launagreiðslna við ákvörðun bóta til stefnanda. Stefnandi krefst þess einnig að stefndi greiði sér mótframlag vegna tapaðra lífeyrisréttinda í A-deild Lífeyrissjóðs starfsmanna ríkisins og orlof á yfirvinnu. Er óumdeilt að framlag vinnuveitanda í lífeyrissjóðinn nam 11,5% af heildarlaunum og mánaðarlegar orlofsgreiðslur námu 14.154 krónum. Við ákvörðun bóta til stefnanda ber að líta til allra ofangreindra kröfuliða.

Ekki verður hér hins vegar litið til kröfuliðar í stefnu er lýtur að óteknu orlofi 2001-2003. Hefur stefnandi við aðalmeðferð málsins skýrt þennan kröfulið svo að um sé að ræða orlof á yfirvinnu sem hann hafi unnið umfram hina umsömdu föstu yfirvinnu og ekki hafi verið tekið tillit til við uppgjör orlofsmála hans hjá stefnda. Ekkert liggur fyrir í málinu um slíka yfirvinnu stefnanda eða að hann hafi þá átt rétt til greiðslna fyrir hana umfram fastar yfirvinnugreiðslur og jafnframt vandséð hvaða þýðingu slíkur kröfuliður getur haft við ákvörðun skaðabóta vegna ólögmætrar uppsagnar stefnanda. Einnig hefur stefndi upplýst við meðferð málsins fyrir dómi að kröfuliðir vegna desemberuppbótar 2003 að fjárhæð 53.103 krónur og orlofsuppbótar að fjárhæð 10.400 krónur hafi í raun verið fullgreiddir til stefnanda áður en mál þetta var höfðað. Verður því ekki heldur til þeirra litið við bótaákvörðun í málinu.

Engar upplýsingar komu fram í stefnu eða öðrum skjölum sem stefnandi lagði fram við þingfestingu málsins um hvort og þá hvaða tekjur stefnandi hafði á því tímabili sem kröfugerð hans lýtur að. Vegna áskorunar, sem fram kom í greinargerð stefnda um að um þetta yrði upplýst, hefur stefnandi undir rekstri málsins lagt fram gögn er sýna að hann hafi á tímabilinu apríl til ágúst 2004 fengið launagreiðslur vegna starfa sinna sem deildarstjóri á bókasafni Akraness sem nema 1.210.506 krónum. Koma greiðslur þessar til frádráttar bótagreiðslum til stefnanda. Eins má ráða af fyrirliggjandi skattframtali stefnanda og skýrslu hans sjálfs fyrir dómi að hann hafi fengið í byrjun árs 2005 greiddar 114.111 krónur í atvinnuleysisbætur, en ágreiningslaust er með aðilum að sú fjárhæð komi til frádráttar.

Stefnandi var 51 árs við starfslokin hjá stefnda og hafði þá gegnt starfinu í rúmlega fimm ár. Hann fékk hins vegar mjög fljótlega starf á sama sviði við bókasafn Akraness eins og fyrr greinir þó ekki væri þar um að ræða stöðu forstöðumanns þeirrar stofnunar.

Að öllu þessu athuguðu er hæfilegt að stefndi greiði stefnanda 2.200.000 krónur í bætur og skulu þær greiddar með dráttarvöxtum frá þingfestingardegi eins og nánar greinir í dómsorði.

Eftir úrslitum málsins ber að dæma stefnda til að greiða stefnanda 620.000 krónur í málskostnað.

Dómsorð:

Stefndi, Sveitarfélagið Ölfus, greiði stefnanda, J-kk-þgf S-kk-þgf B-kk-þgf, 2.200.000 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 4. maí 2005 til greiðsludags.

Stefndi greiði stefnanda 620.000 krónur í málskostnað.

Á-kk-nf M-kk-nf.