S-2560/2020

Mál þetta, sem dómtekið var 10. febrúar 2021, höfðaði héraðssaksóknari með ákæru 2. júlí 2020 á hendur ákærða, X, kt.[...], [...], [...];

„fyrir nauðgun og stórfellt brot í nánu sambandi, með því að hafa aðfaranótt miðvikudagsins 17. apríl 2019, að [...], [...], ráðist að fyrrverandi kærustu sinni, Y, kt. [...], með ofbeldi og haft samræði og önnur kynferðismök við hana án hennar samþykkis, en ákærði þvingaði hana til munnmaka og hafði við hana samræði í tvígang með því að beita hana ofbeldi og ólögmætri nauðung, en ákærði kleip hana, sló hana ítrekað í andlitið og líkama, beit hana, reif í hár hennar og tók hana kverkataki þannig að hún átti erfitt með andardrátt, en ákærði lét loks af háttsemi sinni eftir að Y hafði ítrekað beðið hann að hætta. Með þessari atlögu var lífi, heilsu og velferð Y ógnað á alvarlegan og sérstaklega sársaukafullan og meiðandi hátt. Af þessu hlaut Y roða, mar, bit- og klórför, þar á meðal á baki, bringu, handleggjum, rassi, lærum, hálsi og andliti.

Telst þetta varða við 1. mgr. 194. gr. og 1., sbr. 2. mgr. 218. gr. b. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkrafa:

Af hálfu Y, kt. [...], er þess krafi stað ákærða verði gert að greiða henni miskabætur að fjárhæð kr. 2.500.000.- auk vaxta skv. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, frá 17. apríl 2019 þar til mánuður er liðinn frá birtingu skaðabótakröfu þessarar en með dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 9. gr. laga nr. 38/2001 frá þeim degi til greiðsludags. Þá er gerð krafa um greiðslu þóknunar vegna réttargæslu að mati dómara eða samkvæmt síðar framlögðum málskostnaðarreikningi, að viðbættum virðisaukaskatti á réttargæsluþóknun.“

Kröfur ákærða í málinu eru þær aðallega að hann verði sýknaður af kröfum ákæruvald sog að skaðabótakröfu brotaþola verði vísað frá dómi. Til vara krefst ákærði vægustu refsingar sem lög leyfa og að skaðabótakrafan verði lækkuð verulega. Þá krefst ákærði þess að allur sakarkostnaður í málinu verði felldur á ríkissjóð, þar með talin þóknun verjanda til handa.

I

Að morgni 17. apríl 2019, um kl. 08:04, barst lögreglu tilkynning frá Fjarskiptamiðstöð ríkislögreglustjóra um að óskað væri aðstoðar lögreglu á bráðamóttöku Landspítala í Fossvogi. Fram kom í tilkynningunni að hjá neyðarmóttökuteymi kynferðisbrota væri stödd kona sem segðist hafa orðið fyrir kynferðisbroti á heimili sínu að [...]í [...].

Lögregla fór í kjölfarið á Landspítala í Fossvogi og ræddi við brotaþola, Y. Í frumskýrslu lögreglukemur fram að brotaþoli hafi komið á slysadeild fyrr um morguninn ásamt vinkonu sinni, A. Í frumskýrslu lögreglu er bókað að þegar lögregla hafi rætt við brotaþola hafi hún verið róleg og yfirveguð. Brotaþoli hafi verið með sýnilega áverka á hálsi. Þá hafi hjúkrunarfræðingur í neyðarmóttökuteymi kynferðisbrota upplýst lögreglu um að brotaþoli væri einnig með áverka víðar um líkamann, þar á meðal bitför.

Í frumskýrslu lögreglu er haft eftir brotaþola að hún hefði um tíma verið í sambandi með ákærða en þau nýlega slitið sambandinu. Ákærði hefði síðan komið heim til brotaþola um kl. 04:00 um nóttina. Ákærði hefði verið mjög ölvaður og viljað ræða sambandsslit þeirra. Ákærði hefði komið inn í íbúð brotaþola og þau talað saman um stund. Ákærði hefði síðan farið inn á baðherbergi en brotaþoli lagst upp í rúm íklædd hlýrabol og nærbuxum. Þegar ákærði hefði komið út af baðherberginu hefði hann verið í nærbuxum einum fata. Hann hefði síðan farið upp í rúm til brotaþola og komið fram vilja sínum við hana. Eftir það hefði brotaþoli farið inn á baðherbergið og læst sig þar inni. Nokkru síðar, þegar brotaþoli hefði talið að ákærði væri sofnaður, hefði hún hringt í A, vinkonu sína. A hefði komið til brotaþola og í framhaldinu hefðu þær farið á bráðadeild Landspítala í Fossvogi.

Eftir að lögregla hafði rætt við brotaþola var tekin ákvörðun um að fara að heimili brotaþola og handtaka ákærða. Afhenti brotaþoli lögreglu lykil að íbúð sinni. Þegar lögregla kom inn í íbúðina, um kl. 09:08, lá ákærði sofandi undir sæng í rúmi í svefnherbergi brotaþola. Var ákærði nakinn. Samkvæmt frumskýrslu lögreglu voru föt ákærða á stól í svefnherberginu, önnur en nærbuxur hans sem lágu á kassa við rúmið.

Lögregla vakti ákærða og upplýsti hannum ástæðu veru sinnar í íbúðinni. Í kjölfarið var ákærði handtekinn vegna gruns um kynferðisbrot gegn brotaþola.

Brotaþoli gaf skýrslu hjá lögreglu síðar um daginn og lýsti þá atvikum með nákvæmari hætti en hún hafði gert fyrir lögreglu á bráðamóttöku Landspítala um morguninn. Skýrsla var tekin af ákærða hjá lögreglu sama dag. Kannaðist ákærði við að hafa haft samfarir og munnmök við brotaþola í svefnherbergi í íbúð hennar um nóttina en sagði kynmökin hafa verið með samþykki og vilja brotaþola. Áverka á brotaþola sagði ákærði skýrast af því hvernig þau hefðu stundað kynlíf, en það hefði gjarnan verið nokkuð harkalegt.

Rannsókn málsins lauk í maí 2019. Bótakrafa brotaþola barst lögreglu um miðjan ágúst sama ár og var málið sent héraðssaksóknara í kjölfarið, sem gafút ákæru á hendur ákærða 2. j úlí 2020 samkvæmt áðursögðu.

II

Ákærði kom fyrir dóm við þingfestingu málsins 20. október sl. og neitaði sök og hafnaði bótakröfu brotaþola. Við aðalmeðferð málsins ítrekaði ákærði þá afstöðu sína.

Fyrir dómi lýsti ákærði atvikum máls svo að kynni hefðu tekist með honum og brotaþola í desember 2018. Brotaþoli hefði þá verið búsett í [...]. Þau hefðu náð vel saman og hlutirnir þróast þannig að þau hittust talsvert oft. Þau hefðu aftur á móti aldrei verið formlega samanþó svoað þau hefðu hist í nokkur skipti með börn sín. Sambandið hefði fyrst og fremst verið kynferðislegt. Brotaþoli hefði viljað að samband þeirra yrði annað og meira en áþessum tíma hefði ákærði nýlega verið kominn úr um ellefu ára sambandi með barnsmóður sinniog „tilfinningalega ekki til staðar.“ Tók ákærði fram að hann hefði verið með nokkrum konum eftir að upp úr sambandi hans og barnsmóður hans slitnaði. Þ á hefði hann verið byrjaður að kynnast annarri konu en brotaþola um mánuði áður en atvik máls gerðust. Á kærði sagðist eftir á að hyggja hafa mátt vera skýrari gagnvart brotaþola meðþá afstöðu sína, sem hann hefði fundið innra með sér, að þau yrðu aldrei annað og meira en bólfélagar.

Þar sem ákærði hefði ekki séð framtíð í sambandi þeirra brotaþola, og hann verið farinn að hitta aðra konu, hefði hann er áleið ítrekað fundið sér afsakanir til þess að þurfa ekki að hitta hana. Kvöldið áður en atvik máls gerðust hefði ákærði síðan ákveðið að taka af skarið og hann því hringt í brotaþola og ætlað að slíta sambandi þeirra. Hann hefði verið búinn að draga þettaí nokkurn tíma þar sem hann hefði vitað að brotaþoli væri ekki sama sinnis. Á meðan þau ræddu saman hefði brotaþoli farið að gráta. Símtalið hefði síðan þróast þannigað þau hefðu sammælst um að ákærði kæmi heim til brotaþola þegar hann væri búinn að spila póker við vini sína. Ákærði hefði áður verið búinn að spinna upp þá sögu að hann ætlaði að hitta vini sína í þeim tilgangi og notað þá skýringu sem afsökun til þess að þurfa ekki að hitta brotaþola.

Eftir símtalið við brotaþola kvaðst ákærði hafa farið með vini sínum á tvo pöbba. Þar hefði hann drukkið fjóra bjóra. Ákærði og vinur hans hefðu síðan endað í heimahúsi í [...] þar sem ákærði hefði drukkið einn eða tvo bjóra til viðbótar. Um kl. 02:00 kvaðst ákærði hafa litið á klukkuna og ákveðið að rölta heim til brotaþola. Ákærði sagðist hafa verið skammt fráheimili brotaþola oghefðigangan ekki tekið lengri tíma en 5- 8 mínútur. Hann hefði því verið kominn að heimili hennar á milli kl. 02:00 og kl. 02 : 3 0 um nóttina. Þegar ákærði hefði verið kominn að heimili brotaþola hefði hann hringt í hana. Brotaþoli hefði svarað og lýst því fyrir ákærða hvar hann ætti að fara inn í íbúðina þar semþetta hefði verið í fyrsta skipti sem hann kom heim til hennar eftir að hún flutti í[...].

Brotaþoli hefði tekið á móti ákærða og þau spjallað saman um stund. Þau hefðu síðan farið inn í svefnherbergi brotaþola. Þegar inn í herbergið kom hefði brotaþoli lagst upp í rúm. Ákærði hefði farið úr fötunum og síðan farið upp í rúm til brotaþola. Hann hefði byrjað að kyssa hana og hún kysst hann á móti. Ákærði hefði síðan klætt brotaþola úr fötunum sem hún var í, nærbuxum og bol. Hlutirnir hefðu síðan þróast þannig að þau hefðu stundað kynlíf, sambærilegt því sem þau hefðu stundað mánuðina á undan.

Ákærði tók fram að brotaþoli hefði áður en atvik máls gerðust verið búin að segja honum að hún væri fyrir harkalegt kynlíf, „... að láta taka í hárið á sér og hálsinn og bíta og eitthvað svona...“ og hefði kynlíf þeirra oftar en ekki verið þannig. Komið hefði fyrir að brotaþoli hefði verið með áverka eftir kynlífið, aðallega bit- og klórför, en einnig marbletti. Sjálfur sagðist ákærði ekki hafa fengið áverka við kynlífið, enda hefði það verið hann sem var ráðandi í því. Ákærði kvaðst einnig hafa stundað svona kynlíf með b-kvk-þgf sinni og konum sem hann hefði verið með eftir að upp úr sambandi þeirra slitnaði. Sagðist ákærði ekki hafa stundað slíkt kynlíf gegn vilja kvennanna.

Kynlífi þeirra brotaþola umrædda nótt lýsti ákærði nánar svo að hannhefði byrjað ofan á og eins og oft áður hefði hann „byrjað með tennurnar í henni“. Ákærði hefði einnig gefið brotaþola sogblett á hálsinn. Eftir aðþau hefðuhaft mök í trúboðastellingunni hefði brotaþoli veitt ákærða munnmök í stutta stund. Þau hefðu síðan aftur haft samfarir í trúboðastellingunni. Meðan á þeim stóð hefði ákærði haldið um háls brotaþola og í hendur hennar. Kynlífið hefði veriðí grófari kantinumenákærðihins vegar gætt að því að fara ekki yfir strikið. Eftir að hafa haft samfarir við brotaþola í trúboðastellingunni hefði ákærði farið „aftan á hana“. Meðan á þeim samförum stóð hefði hann slegið brotaþola í rassinn, togað í hárið á henni, haldið um háls hennar, í eitt skiptið með báðum höndum en annars með annarri hendi, og bitið hana í og við háls og í bakið. Þau hefðu því næst farið aftur í trúboða stellinguna og brotaþoli síðan aftur veitt ákærða munnmök í stutta stund. Allan tímann sem þau stunduðu kynlíf, sem ákærði taldi hafa verið í um 30 mínútur, kvaðst ákærði hafa verið „með tennurnar í henni“. Tók ákærði fram hvað það varðaði að hann hefði ekki bitið mjög fast og alls ekki þannig að undan hefði blætt.

Hann hefði einnig klipiðbrotaþola og slegið hana mjög létt í andlitið „... kannski þrisvar meðan á kynlífinu stóð“ en alls ekki þannig að séð hefði á henni.

Fyrir dómi voru ákærða sýndar ljósmyndir af áverkum brotaþola sem teknar voru á neyðarmóttöku Landspítala í Fossvogi 17. apríl 2019. Á kærði bar að brotaþoli hefði áður borið viðlíka áverka eftir að þau höfðu stundað kynlíf, og t ö lvuvert meiri áverka reyndar. Á kærði tók fram í því sambandi að brotaþoli væri með sérlega viðkvæma húð og mjög lítið þyrfti til til þess að á henni sæi.

Ákærði sagði brotaþola hafa verið samþykka öllu því sem átti sér stað í kynlífi þeirra umrædda nótt. Þvertók hann fyrir að hafa beitt hana ofbeldi og þvingunum. Þá kannaðist ákærði ekki við að brotaþoli hefði ítrekað beðið hann um að hætta því sem hann var að gera. Framburð brotaþola fyrir lögreglu, um að hún hefði bitið hann í hálsinn, sagði ákærði rangan. Ákærði sagði það eina sem verið hefði öðruvísi en venjulega við kynlíf hans og brotaþola þessa nótt hefði verið að þegar þau hefðu verið í trúboðastellingunni í lokin hefði hann allt í einu veitt því athygli að henni vöknaði um augu. Hún hefði síðan skyndilega brotnað niðurog farið að gráta. Brotaþoli hefði síðan hreytt í ákærða að hann ætti að hætta og fara af henni, sem hann hefði strax gert. Fram að því hefði brotaþoli ekki á nokkurn hátt verið búin að gefa til kynna að hún væri kynlífinu ekki samþykk. Ákærði kvaðst hafa spurt brotaþola að því hvað væri að en hún engu svarað. Hún hefði síðan farið fram og ákærði þá ákveðið að fara að sofa. Sagði ákærði brotaþola aldrei áður hafa brotnað niður og grátið þegar þau voru að stunda kynlíf.

Á kærði tók fram að undir það síðasta hefði samband þeirra brotaþola verið búið að vera erfitt. Ákærði ítrekaði að hann hefði verið mjög brotinn á þessum tíma og ekkert getað gefið af sér tilfinningalega. Brotaþoli hefði einnig verið mjög brotin og hefði hún verið búin að segja ákærða frá því að hún væri búin að vera til meðferðar hjá sálfræðingi vegna áfallastreituröskunar og þunglyndi sogað húnværi að taka kvíða - og þunglyndis-lyf. Undir það síðasta hefði brotaþoli ítrekað verið búin aðbrotnaniðurog talsvert drama verið því tengt hvort framhald yrði á sambandi þeirra. Af þessum sökum hefði ákærði ekkert spáð meira í það þó svo að brotaþoli hefði brotnað niður meðan þau voru í kynlífsathöfnum umrædda nótt heldur bara farið að sofa. Þegar hann hefði vaknað um morguninn hefðu fjórir lögreglumenn verið staddir í svefnherberginu. Kvaðst ákærði þá hafa verið allsgáður.

III

Y, brotaþoli í málinu, sagði kynni hafa tekist með henni og ákærða á samskiptaforritinu Tinder í desember 2018. Eftir að hafa verið í samskiptum þar hefðu þau ákveðið að hittast. Hlutirnir hefðu í kjölfarið gengið nokkuð hratt fyrir sig og þau ákærði eytt miklum tíma saman. Þá hefðu þau verið búin að hittast með börn sín og leyfa þeim að kynnast. Þau hefðu hins vegar aldrei búið saman. Brotaþoli kvaðst ekki hafa litið svo á að hún og ákærði hefðu verið íföstu sambandi „... við vorum bara að hittast.“

Brotaþoli sagði hana og ákærða hafa rætt um það tveimur vikum áður en atvik máls gerðust að slíta sambandinu og hefði sú hugmynd komið frá ákærða. Hann hefði gefið brotaþola þá skýringu að barnsmóðir hans vildi að þau tækju saman aftur. Brotaþoli hefði haft skilning á afstöðu ákærða en jafnframt lýst væntumþykju sinni í hans garð og því hversu ákvörðunum að slíta sambandinu myndi reynast henni erfið. Þau hefðu þrátt fyrir þessar vangaveltur ákærðaveriðáframí sambandi.

Brotaþoli sagðist hafa haft samband við ákærða í aðdraganda þeirra atvika sem í ákæru greinir og þau ákveðið að hittast umrætt kvöld og ræða möguleg sambandsslit. Brotaþoli hefði viljað fá skýrar línur frá ákærða um það „... hvort hann gæti gefið mér svar, hvort þetta væri búið eða ekki.“ Ákærði hefði sagst vera að fara að spila póker við vini sína en að hann gæti komið heim til brotaþola að því loknu, en hún hefði þá verið nýflutt að [...]í [...]. Þau hefðu sammælst um að ákærði myndi hringja í brotaþola þegar hann væri laus, sem hann hefði talið að yrði á milli kl. 01:00 og 02:00 um nóttina. Ákærði hefði hins vegar ekki hringt fyrr en um kl. 04:00. Hann hefði þá verið staddur fyrir utan heimili brotaþola. Brotaþoli hefði hleypt ákærða inn í íbúðina og síðan farið beint upp í rúm, enda hefði hún þurft að vakna kl. 06:00 um morguninn til þess að mæta til vinnu. Á meðan hefði ákærði klætt sig úr yfirhöfninni. Brotaþoli hefði heyrt ákærða röfla eitthvað frammi og hann meðal annars kallað hana Tinder- drottningu. Brotaþoli hefði talið ákærða vera að grínast og tengt þetta við það að skömmu áður hefði brotaþoli „matchað“ vin ákærða á Tinder, ákærði komist að því og verið ósáttur. Þetta hefði gerst „... eftir að við vorum eiginlega hætt saman.“Ákærði hefði síðan farið á snyrtinguna.

Þegar ákærði hefði komið út af snyrtingunni hefði hann farið úr þeim fötum sem hann var þá í ogkomið upp í rúm til brotaþola. Ákærði hefði sest klofvega yfir brotaþola þannig að hné hans fóru yfir handleggi hennar og hann þannig haldið henni niðri með fótunum. Hefði brotaþoli fengið áverka á handleggi við það. Ákærði hefði síðan haldið áfram að röfla og vera með stæla við brotaþola. Hann hefði í framhaldinu tekið typpið á sé r-x-x úr buxunum og sett það upp í munn hennar. Það hefði ákærði gert nokkrum sinnum og hefði brotaþoli beðið hann um að hætta. Á þessum tímapunkti kvaðst brotaþoli hafa fundið áfengislykt af ákærða og þá áttað sig á því að hann væri drukkinn. Brotaþoli hefði í fyrstu haldið að ákærði væri að fíflast í henni en hann síðan orðið grófari og grófari og brotaþoli þá orðið hrædd. Ákærði hefði snúið brotaþola við, klætt hana úr nærbuxunum, sett typpið inn í leggöng hennar og byrjað að ríða henni. Á meðan hann gerði það hefði hann rifið í hár brotaþola og einnigbitiðfastí hnakka hennarog bak. Brotaþoli hefði þá byrjað að gráta og beðið ákærða um að hætta en hann ekkert hlustað á hana heldur haldið áfram. Brotaþoli kvaðst ekki hafa þorað að berjast á móti vegna þess hversu ágengur og harðhentur ákærði hefði verið. Ákærði hefði síðan snúið brotaþola við aftur og hún þá sagt við hann: „Plís, viltu hætta. Þú ert að nauðga mér.“ Ákærði hefði samt ekki hætt. Hann hefði strokið yfir kinn hennar með annarri hendinni og spurt: „Viltu að ég verði góður við þig núna?“ Brotaþoli hefði svarað því játandi og ákærði þá tekið í hana og skellt höfði hennar í vegginn. Við það hefði brotaþoli fengið mikinn höfuðverk. Í kjölfarið hefði ákærði tekið hana hálstaki „... og byrjar að kyrkja mig“ og hafi brotaþoli átt erfitt með að ná andanum. Brotaþoli kvaðst hafa grátið stöðugt og beðið ákærða um að hætta en hann ekkert á það hlustað. Brotaþoli sagði ákærða jafnframt hafa bitið hana í kinnar og slegið hana ítrekað í andlitið. Þá hefði hann klipið í bringu hennar. Er ákærði hefði legið ofan á brotaþola sagðist hún hafa bitið hann eins fast og hún gat í því skyni að verja sig. Aðspurð sagðist brotaþoli ekki hafa öskrað eða reynt að kalla á hjálp. Hún hefði ekki talið að nokkur myndi heyra í henni.

Þegar á þessu öllu hefði gengið í eina til eina og hálfa klukkustund „... þá næ ég að segja að ég þurfi að fara á klósettið og fer inn á bað.“Hvað varð þess valdandi að ákærði hætti og leyfði henni að fara inn á snyrtingu kvaðst brotaþoli ekki vita. Við mat á því hversu lengi atvikin í rúminu stóðu kvaðst brotaþoli taka mið af því hvenær ákærði kom á heimili hennar og hvenær hún síðan fór á bráðamóttökuna. Brotaþoli hefði læst sig inniá snyrtingunni og verið þarí stutta stund. Þegar hún hefði komið fram aftur hefði ákærði verið sofnaður í rúminu. Brotaþoli hefði þá lagst aftur upp í rúm og legið þar í örfáar mínútur. Þegarhún hefðiverið búin aðátta sig á því sem hafði gerst, og hversu rangt það var, hefði hún farið aftur inn á snyrtingu. Þar hefði hún skoðað líkama sinn og þá séð alla þá áverka sem á honum voru. „Þá áttaði ég mig á því hvað var virkilega að gerast.“ Í kjölfarið hefði hún farið inn í stofu og fljótlega hringt í vinkonu sína, sem búsett væri skammt frá, og beðið hana um að koma og sækja sig. Vinkonan, sem væri sálfræðingur, hefði komið og hjálpað brotaþola að ná áttum. Hefði vinkonan ráðlagt brotaþola að fara á neyðarmóttöku og tilkynna það sem gerst hafði. Spurð um af hverju hún hefði hringt í vinkonu sína en ekki lögreglu svaraði brotaþoli því til að hún hefði verið í miklu áfalli. „Ég var svona ennþá að átta mig á því hvað hafði verið að gerast.“

Spurð um hvort kynlíf þeirra ákærða hefði verið á viðlíka nótum og þau atvik sem hún lýsti umrædda nótt svaraði brotaþoli: „Ekki svona.“ Ákærði hefði verið búinn að greina brotaþola frá því að hann væri fyrir gróft kynlíf en þau aldrei rætt það neitt nánar. Brotaþoli hefði þó vitað að ákærða þætti gott að narta ogbítaléttmeðan á kynlífi stæði en ekki þannig að af því kæmu áverkar. Einnig að slá í rass. Ákærði hefði nefnt þetta eitthvað í samhengi við kynlíf hans og hans fyrrverandi. Hins vegar hefði ekki komið til tals að þau tvö, ákærði og brotaþoli, stunduðu slíkt kynlíf, hvað þá að þau hefðu gert það. Framburð ákærða í þá veru kvað brotaþoli rangan. Þó gæti verið að brotaþoli hefði nefnt að hún „... fílaði smá, bara lítið, bíta í hálsinn, svoleiðis... g æti verið að ég hafi sagt það en alls ekki meira en það.“Þá var á brotaþola að skilja að eitthvað hefði verið um nart í kynlífi þeirra. Muninn á narti og biti kvað brotaþoli þann að það kæmu áverkar eftir bit en ekki nart. Sagðist brotaþoli aldrei hafa borið áverka eftir kynlíf þeirra ákærða en hún sagðist fá marbletti auðveldlega. Framburð ákærða um annað sagði brotaþoli rangan.

Spurð um hvort það að þrýsta á háls hefði verið partur af kynlífi hennar og ákærða svaraði brotaþoli því fyrst neitandi. Hún staðfesti hins vegar síðar sem rétt ummæli sín við skýrslutöku hjá lögreglu um að ákærði hefði tekið hana hálstaki meðan þau stunduðu kynlíf „... voða létt og svona aðeins.“

Brotaþoli sagði sér hafa liðið hræðilega meðan á þessu stóð. Hún hefði verið í áfalli og hún frosið. Brot ákærða hefðu haft veruleg áhrif á brotaþola en að hún hefði verið að glíma við kvíða og þunglyndi frá því í æsku. Brot ákærða hefðu gert illt verra. B rotaþoli hefði fengið meðferð hjá áfallateyminu en ekki haldið áfram í sálfræðimeðferð vegna þess hversu kostnaðarsöm hún hefði verið. Brotaþoli hefði hins vegar notið sálfræðimeðferðar í gegnum mæðravernd frá því í desember sl.

A bar fyrir dómi að aðfaranótt 17. apríl 2019 hefði hún fengið símtal frá vinkonu sinni, brotaþola í málinu. Hún hefði verið í miklu uppnámi og beðið vitnið um hjálp en v itniðhefði ekki getað áttað sig á þvíí símtalinu hvað væri nákvæmlega í gangi. Allt að einu hefði verið ljóst að eitthvað mikið hafði komið fyrir. Taldi vitnið mögulegt að í símtalinu hefði brotaþoli nefnt að ákærði hefði ráðist á hana, án þess að hafa lýst því nánar.

Þegar vitnið hefði komið til brotaþola skömmu síðar hefði hún enn verið í miklu uppnámi. Brotaþoli hefði í framhaldinu greint vitninu frá því í grófum dráttum hvernig ákærði hefði ráðist á hana og nauðgað henni. Brotaþoli hefði sýnt vitninu áverka sem á líkama hennar hefðu verið og vitnið strax séð „... að þetta var frekar alvarlegt.“ Þegar brotaþoli hefði upplýst vitnið um að ákærði væri enn í íbúðinni, sofandi í rúmi inni í svefnherbergi, hefði vitnið sagt henni að klæða sig strax og lagt til að þær yfirgæfu íbúðina. Vitnið tók fram að brotaþoli hefði verið í áfalli og miklu uppnámi og því ekki vitað hvað til bragðs ætti að taka. „Og ég, já, við erum frekar fljótar að ákveða við við séum bara á leiðinni upp í Fossvog.“ Vitnið tók fram að brotaþoli hefði verið í áfalli og miklu uppnámi og því ekki vitað hvað til bragðs ætti að taka. Vitnið hefði því stungið upp á því að þær færu á bráðadeild Landspítala í Fossvogi og brotaþoli þá ákveðið að það skyldu þær gera.

Vitnið sagði brotaþola síðar hafa lýst því sem gerðist um nóttina svo að í fyrstu hefði hún talið að ákærði væri að fíflast í henni. Hann hefði sest klofvega yfir hana og látið hnén hvíla á handleggjum hennar. Í kjölfarið hefði hann reynt að þvinga hana til munnmaka. Ákærði hefði síðan snúið brotaþola við og byrjað að bíta hana. Á einhverjum tímapunkti hefði ákærði tekið hana hálstaki og skellt höfði hennar í vegg. Þá hefði ákærði kallað brotaþola öllum illum nöfnum. Hefði brotaþoli sagt berum orðum við ákærða meðan á þessu gekk: „Þú ert að nauðga mér.“ Þá sagði vitnið fram hafa komið hjá brotaþola að hún hefði bitið hann. T aldi vitnið aðspurt að sú skýring sem fram hefði komið hjá því við skýrslugjöf hjá lögreglu, um að brotaþoli hefði bitið ákærða eins fast og hún gat til þess að reyna að losna við hann, væri rétt eftir brotaþola höfð.

Vitnið bar að kvöldið áður hefði brotaþoli verið búin greina vitninu frá því að hún ætti von á ákærða í heimsókn til þess að ræða samband þeirra. Vitnið kvaðst hafa vitað að brotaþoli og ákærði hefðu verið mikið saman um tíma en undin lokin hefði þetta verið orðið „.. allt eitthvað voða skrýtið... þá sá maður alveg að þetta var ekkert að fara að endast.“

Spurt um hvort vitnið og brotaþoli hefðu einhvern tímann rætt um það hvað þeirri síðarnefndu líkaði í kynlífi bar vitnið að brotaþoli hefði einhverju sinni nefnt „... að henni finnist bara gott að hafa það, þú veist, kannski meira röff heldur en venjulega... en kannski ekki þannig að það séu áverkar.“

B lögregluvarðstjóri skýrði svo frá fyrir dómi að hann hefði að morgni 17. apríl 2019 verið kallaður á slysadeild Landspítala í Fossvogi vegna ætlaðs fórnarlambs kynferðisbrots. Vitnið hefði farið á slysadeild og rætt við brotaþola. Spurt um ástand brotaþola svaraði vitnið því til að hún hefði virst dofin. Vitnið minntist þess ekki að hafaséð áverka á brotaþola.

Vitnið sagðist hafa kallað til rannsóknarlögreglumann og síðan farið að heimili brotaþola ásamt fleiri lögreglumönnum þeirra erinda að handtaka ákærða. Hefði lögregla fengið afhentan lykil að íbúðinni til að komast þar inn. Er inn var komið hefði lögregla fundið ákærða sofandi í rúmi. Ákærði hefði verið vakinn og honum kynntar sakargiftir. Í kjölfarið hefði ákærði verið handtekinn.

Við handtöku kvaðst vitnið hafa fundið áfengisþef af ákærða. Vitnið sagði viðbrögð hans hafa verið „frekar fáleg“ og svo virst sem honum kæmi handtakan ekki á óvart.

Fram kom hjá vitninu að það hefði ekki haft frekari afskipti af rannsókn málsinsen að framan greinir. Vitnið kvaðst því ekki geta gefið skýringar á því af hverju niðurstöður úr rannsóknum á blóð- og þvagsýnum, sem ákærði gaf í þágu rannsóknar málsins, lægju ekki frammi í málinu.

C læknir kom fyrir dóm og staðfesti og skýrði framlagða skýrslu sína um réttarlæknisfræðilega skoðun á brotaþola, dagsetta 17. apríl 2019. Vitnið bar að það myndi tæplega tala um nart í sambandi við þá sýnilegu áverka sem vitnið hefði talið líklegt að væru bitför. Þó hefði í einu tilvikinu verið um að ræða að byrjaður hefði verið að koma fram svolítið djúpur marblettur. Þar hefði verið um meira en nart að ræða. Vitnið tók fram hvað skýrslu sína varðaði að það væri ekki réttarmeinafræðingur. Sérfræðiþekking vitnisins lyti að kvenskoðunum. Sagði vitnið það verulega vandasamt að leggja mat á marbletti. Vitnið staðfesti að engir áverkar hefðu fundist á kynfærum brotaþola. Tók vitnið fram í því sambandi að ekki fyndust alltaf áverkar á kynfærum kvenna þótt kynmök hafi verið harkaleg.

D hjúkrunarfræðingur kom fyrir dóm staðfesti gerð og efni framlagðrar móttökuskýrslu hjúkrunarfræðings, dags. 17. apríl 2019. Vitnið sagðist hafa verið á bakvakt á neyðarmóttöku Landspítala í Fossvogi umrætt sinn. Vitnið hefði verið kallað út vegna þessa máls og rætt við brotaþola sem komið hefði á neyðarmóttökuna ásamt vinkonu sinni. Vitnið sagði að brotaþoli hefði verið „öll út í bitum“. Vitnið kvað brotaþola hafa liðið mjög illa og hún grátið. Hún hefði þrátt fyrir það gefið góða sögu.

Vitnið kvaðst hafa ljósmyndað áverka brotaþola. Þar sem vitnið væri hjúkrunar-fræðingur og hefði því ekki beint það hlutverk, eða hefði til þess færni eða hæfni, að meta áverka hefði það kallað til lækni á bráðamóttöku til að koma og meta þá. Vitnið hefði þó talið ljóst að um bitför hefði verið að ræða. Auk þess hefði vitnið verið með roða og litlar blæðingar utan á hálsi sem vitnið teldi samrýmast þeirri frásögn brotaþola að tekið hefði verið um háls hennar. Vitnið hefði einnig fengið háls-, nef- og eyrnalækni til þess að skoða brotaþola með tilliti til mögulegra áverka innan á hálsi. Við þá skoðun hefði hvorki verið að sjá neina ferska áverka né punktblæðingar.

E sálfræðingur kom fyrir dóm og staðfesti og skýrði vottorð sitt, dagsett 5. nóvember 2020, sem unnið var á grundvelli þriggja viðtala hennar við brotaþola. Í fyrsta viðtalinu sagði vitnið brotaþola hafa verið dofna en hún líka upplifað mikla vanlíðan. Stutt hefði verið liðið frá atvikinu og brotaþoli verið með talsverð áfallaeinkenni. Þau einkenni hefðu bæði verið almenn og sértæk. Vitnið sagði brotaþola í þessu fyrsta viðtali hafa gefið stutta frásögn af því sem gerðist umrædda nótt. Sú frásögn brotaþola hefði verið skýr en hún samt verið í miklu uppnámi og grátið mikið þegar hún lýsti þessum atvikum.

Í þriðja viðtali vitnisins við brotaþola, en þá hefðu verið liðnar tæpar átta vikur frá meintu broti, hefði brotaþoli verið með mjög væg áfallaeinkenniogverulega verið búið að draga úr úr þunglyndiskvíða og streitueinkennum og svefn verið orðinn betri. Vísbendingar hefðu því veriðum að brotaþoli væri í eðlilegu bataferli. Þá kom fram hjá vitninu að brotaþoli hefði verið búin að vinna mjög farsællega úr afleiðingum fyrri áfalla.

F, barnsmóðir og fyrrverandi sambýliskona ákærða í 11- 12 ár, bar fyrir dómi að ákærði væri fyrir harkalegt kynlíf og að fyrir hefði komið að þau stunduðu slíkt kynlíf. Vitnið kvað í því hafa verið fólgið að ákærði hefði bitið vitnið meðan á kynlífinu stóð, klipið það og þrengt að hálsi. Einnig hefði hann slegið í rass og andlit vitnisins. Vitnið bar að komið hefði fyrir að það hefði fengið áverka við þessar kynlífsathafnir og nefndi í því sambandi bitför, roða og klórför. Aðspurt sagði vitnið þetta harkalega kynlíf að vissu leyti hafa verið gagnkvæmt en þó meira af ákærða hálfu.

IV

Í málinu er ákærða gefin að sök nauðgun og stórfellt brot í nánu sambandi með því að hafa aðfaranótt 17. apríl 2019, á heimili brotaþola, fyrrverandi kærustu sinnar, ráðist að henni með ofbeldi og haft samræði og önnu kynferðismök við hana án hennar samþykkis, svo sem nánar er lýst í ákæru. Ákærði neitar sök. Hann hefur frá upphafi kannast við að hafa haft samfarir og munnmök við brotaþola í svefnherbergi í íbúð hennar umrædda nótten ber því við að kynmökin hafi verið með samþykki og vilja brotaþola.

Fyrir liggur í málinu að ákærði og brotaþoli voru um fjögurra til fimm mánaða skeið í einhvers konar sambandi. Þau bjuggu hins vegar aldrei saman. Ákærði lýsti sambandinu þannig að þau hefðu ekki verið formlega saman en hist talsvert oft. Sambandið hefði fyrst og fremst verið kynferðislegt. Brotaþoli lýsti sambandinu svo að hún og ákærði hefðu eytt miklum tíma saman en hún hefði hins vegar ekki litið svo á að þau væru í föstu sambandi.

Sakargiftir í málinu byggjast á framburði brotaþola. Er framburður hennar ítarlega reifaður í kafla III hér að framan. Svo sem þar er rakið bar brotaþoli fyrir dómi að hún og ákærði hefðu rætt um það tveimur vikum áður en atvik máls gerðust að slíta sambandinu og hefði frumkvæðið að því komið frá ákærða. Brotaþoli kvaðst hafa haft skilning á afstöðu ákærða og þeirri skýringu sem hann hefði gefið á henni en hún jafnframt lýst væntumþykju sinni í hans garð og því hversu ákvörðun um að slíta sambandinu myndi reynast henni erfið. Brotaþoli og ákærði hefðu þrátt fyrir þessar vangaveltur ákærða áfram haldið sambandi. Þannig hefði brotaþoli haft samband við ákærða í aðdraganda þeirra atvika sem í ákæru greinir og þau ákveðið að hittast um kvöldið og ræða möguleg sambandsslit. Þau hefðu sammælst um að ákærði myndi hringja í brotaþola þegar hann væri laus, sem hann hefði talið að yrði á milli kl. 01:00 og 02:00 um nóttina. Brotaþoli sagði ákærða hins vegar ekki hafa hringt fyrr en um kl. 04:00. Um þá tímasetningu ber þeim ákærða hins vegar ekki saman en ákærði heldur því fram að hann hafi hringtí brotaþola um kl. 02:00 um nóttinaog verið kominn heim til hennar á milli kl. 02:00 og 02:30. Ekki verður neinu slegið föstu um tímasetningu símtalsins þvíað undir rannsókn málsins aflaði lögregla ekki upplýsinga um símnotkun ákærða og brotaþola umrædda nótt. Vegna þess verður heldur engu slegið föstu um það hvenær ákærði kom á heimili brotaþola um nóttina. Að mati dómsins hefði verið rétt að afla upplýsinga um símnotkun ákærða og brotaþola og hefðu þær upplýsingar getað haft vægi við mat á trúverðugleika framburðar þeirra í málinu. Lögum samkvæmt eru þær upplýsingar hins vegar ekki lengur til staðar hjá símafyrirtækjunum.

Brotaþoli hefur borið að ákærði hafi verið mjög ölvaður þegar hann kom á heimili hennar og í kjölfar þess að hann braut gegn henni hafi hann sofnað ölvunarsvefni. Ákærði hefur hins vegar borið að hann hafi drukkið 5- 6 bjóra um kvöldið og fram til 02:00 um nóttina. Af framburði ákærða verður ráðið að hannhafi ekki sofnað ölvunarsvefni heldur hafi hann ákveðið að fara að sofa eftir að kynmökum þeirra brotaþola lauk í kjölfar þess að hún brotnaði niður. Skýrði ákærði þá ákvörðun sína svo fyrir dómi aðundir það síðasta hefði sambandið verið búið að vera erfitt. Hann og brotaþoli hefðu bæði átt erfitt tilfinningalega á þessum tímaog undir lokin hefði brotaþoli ítrekað verið búin að brotna niður og talsvert drama verið því tengt hvort framhald yrði á sambandinu. Af þessum sökum hefði ákærði ekkert spáð meira í það þó svo að brotaþoli hefði brotnað niður á meðan þau voru í kynlífsathöfnum umrædda nótt heldur bara farið að sofa.

Samkvæmt skýrslu um réttarlæknisfræðilega skoðun á ákærða, dagsettri 17. apríl 2019, voru tekin þvag- og blóðsýni úr honum til lyfja og/ eða alkóhólmælinga. Niðurstöður þeirra mælinga liggja hins vegar ekki fyrirí málinuog er ekkert upplýstum ástæðu þess. Að mati dómsins hefðu niðurstöður mælinganna getað haft vægi við mat á trúverðugleika framburðar ákærða og brotaþola, en samkvæmt framansögðu hafa þau lýst ástandi ákærða er hann kom á heimili brotaþola um nóttina með talsvert ólíkum hætti. Af þessu leiðir að engu verður slegið föstu um það í málinu að ákærði hafi verið mjög ölvaður er atvik máls gerðust, svo sem brotaþoli hefur haldið fram.

Samkvæmt skýrslu C læknis, dagsettri 17. apríl 2019, um réttarlæknisfræðilega skoðun á brotaþola, var brotaþoli með áverka á bringu, baki, handleggjum og kjálka við skoðun á bráðamóttöku og segir í skýrslunni að líklega sé um bitför að ræða. Þá hafi hún einnig verið með mar í mismunandi stærðum og roða á bringu, baki, rassi, handleggjum, hálsi, andliti og læri. Segir í skýrslunni um þessa áverka að þeir séu mögulega eftir fingur þar sem brotaþola hafi verið haldið og hún slegin. Enga áverka var hins vegar að finna á kynfærum brotaþola. Þá kemur fram í móttökuskýrslu D hjúkrunarfræðings að brotaþoli hafi vegna þeirrar sögu sem hún gaf verið skoðuð af háls-, nef- og eyrnalækni en við þá skoðun hefði ekki verið að sjá neina ferska áverka eða punktblæðingar.

Ákærði hefur gefið þær skýringar á framangreindum áverkum brotaþola, þ. e. bit-og klórförum, roða og einstaka marblettum, að brotaþoli hafi áður en atvik máls gerðust verið búin að segja honum að hún væri fyrir harkalegt kynlíf, „... að láta taka í hárið á sér og hálsinn og bíta og eitthvað svona...“ og hafi kynlíf þeirra oftar en ekki veriðmeð þeim hætti. Komið hafi fyrir að brotaþoli hafi verið með áverka eftir kynlífið, aðallega bit- og klórför, en einnig marbletti. Sjálfur sagðist ákærði ekki hafa fengið áverka við kynlífið, enda hefði það verið hann sem var ráðandi í því. Ákærði kvaðst einnig hafa stundað kynlíf sem þettameð barnsmóður sinni og jafnframt konum sem hann hefði verið með eftir að upp úr sambandi þeirra slitnaði. Sagðist ákærði ekki hafa stundað slíkt kynlíf gegn vilja kvennanna.

Framburður barnsmóður ákærða, F, er því til stuðnings að ákærði sé fyrir það að nokkurri hörku sé beitt við kynlífsiðkun, en hún bar fyrir dómi að fyrir hefði komið á meðan þau voru í sambandi að þau stunduðu slíkt kynlíf. Hún sagði í því kynlífi hafa falist að ákærði hefði bitið hana meðan á kynlífinu stóð, klipið hana og þrengt að hálsi hennar. Einnig hefði ákærði slegið í rass og andlit hennar. F barað komið hefði fyrir að hún hefði fengið áverka við þessar kynlífsathafnir og nefndi hún í því sambandi bitför, roða og klórför.

Eðli málsins samkvæmt segir framburður barnsmóður ákærða um harklegt kynlíf þeirra ákærða ekkert um vilja brotaþola í máli þessu til þess að stunda slíkt kynlíf, en fyrir dómi fullyrti brotaþoli að það hefðu þau aldrei gert. Hún sagði ákærða hafa verið búinn að greina henni frá því að hann væri fyrir gróft kynlíf en þau aldrei rætt það neitt nánar. Brotaþoli hefði þó vitað að ákærða þætti gott að narta og bíta létt meðaná kynlífi stæði, og einnig slá í rass, en ekki þannig að af því hlytust áverkar. Hefði ákærði nefnt þettaí samhengi við kynlíf hans og hans fyrrverandi. Brotaþoli sagði hins vegar ekki hafa komið til tals að hún og ákærði stunduðu slíkt kynlíf. Nánar spurð út í það atriði fyrir dómi bar brotaþoli þó að verið gæti að hún hefði nefnt að hún „... fílaði smá, bara lítið, bíta í hálsinn, svoleiðis... gæti verið að ég hafi sagt það en alls ekki meira en það.“ Þá var á brotaþola að skilja, er hún var nánar spurð, að eitthvað hefði verið um nart í kynlífi þeirra ákærða. Brotaþoli sagðist aftur á móti aldrei hafa borið áverka eftir að þau stunduðu kynlíf en hún kvaðst fá marbletti auðveldlega. Spurð um það fyrir dómi hvort það að þrýsta á háls hefði verið partur af kynlífi hennar og ákærða svaraði brotaþoli því í fyrstu neitandi. Nánar spurð um það atriði staðfesti hún hins vegar sem rétt ummæli sín við skýrslutöku hjá lögreglu þess efnis að ákærði hefði tekið hana hálstaki meðan þau stunduðu kynlíf „... voða létt og svona aðeins.“Þá kom fram hjá vitninu A fyrir dómi að brotaþoli hefði einhverju sinni nefnt við hana „... að henni finnist bara gott að hafa það (kynlífið), þú veist, kannski meira röffheldur en venjulega... en kannski ekki þannig að það séu áverkar.“

Þegar allt framangreint er virt heildstætt verður að mati dómsins því ekki slegið föstu með vísan til þeirra áverka sem brotaþoli var með við skoðun að morgni 17. apríl 2019, svo ekki verði vefengt með skynsamlegum rökum, sbr. 1. mgr. 109. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, að ákærði hafi beitt brotaþola ofbeldi til þess að ná fram kynmökum án samþykkis hennar.

Fyrir dómi bar brotaþoli að ákærði hefði á meðan hann var að hafa við hana samfarir skellt höfði hennar í vegg. Við læknisskoðun komu ekki fram áverkar sem styðja þá frásögn brotaþola. Þá bar hún, bæði fyrir lögreglu og fyrir dómi, að þegar ákærði hefði legið ofan á henni hefði hún bitið hann mjög fast í hálsinn í því skyni að verja sig.

Framburður brotaþola fær að þessu leyti heldur ekki stoð í gögnum málsins en við réttarlæknisfræðilega skoðun sem G læknir framkvæmdi á ákærða um kl. 10:00 að morgni 17. apríl 2019 fundust engin bitför á ákærða, hvorki á hálsi né annars staðar.

Eins og að framan er rakið neitar ákærði að hafa ráðist að brotaþola með ofbeldi. Hann hefur frá upphafi haldið því fram að kynmök hans og brotaþola hafi verið með hennar samþykki. Framburður ákærða í málinu hefur verið stöðugur og greinargóður, bæði hjálögreglu og fyrir dómi. Hið sama má segja um framburð brotaþola. Framburður hennar hefur frá upphafi verið stöðugur og greinargóður og hefur hún ávallt haldið því fram að ákærði hafi haft við hana kynmök umrædda nótt án hennar samþykkis. Fyrir dómi bar A að brotaþoli hefði verið í miklu uppnámi er hún hringdi í hana um nóttina. Það sama má ráða af þeim gögnum sem fyrir liggja í málinu og stafa frá C lækni og Dhjúkrunarfræðingi. Er lýst ástand brotaþola að sínu leyti til þess fallið að styrkja framburð hennar. Þá er framlögð skýrsla E framburði brotaþola til nokkurs stuðnings en skýrslan byggist aftur á móti, eðli málsins samkvæmt, á frásögn brotaþola af atvikum en ekki upplifun skýrsluritara sjálfs.

Af gögnum málsins og framburði vitna er ljóstað engir aðrir en brotaþoli og ákærði geta verið til frásagnar um þau atvik sem ákæra málsins tekur til. Samkvæmt 108. gr. laga nr. 88/2008 hvílir sönnunarbyrði um sekt ákærða og atvik, sem telja má honum í óhag, á ákæruvaldinu. Þá metur dómari hverju sinni hvort nægileg sönnun, sem ekki verði vefengd með skynsamlegum rökum, sé fram komin um hvert það atriði sem varðar sekt og ákvörðun viðurlaga við broti, sbr. 1. mgr. 109. gr. sömu laga. Dómari metur það enn fremur ef þörf krefur hvert sönnunargildi þær staðhæfingar hafa sem varða ekki beinlínis það atriði sem sanna skal en ályktanir má leiða af um það, sbr. 2. mgr. 109. gr. laganna. Samkvæmt þessu og þegar allt framangreint er heildstætt virt þykir framburður brotaþola ekki hafa fengið slíka stoð í framburði vitna og framlögðum gögnum að því verði með réttu slegið föstu að ákæruvaldinu hafi tekist að sanna, gegn eindreginni og staðfastri neitun ákærða, svo ekki verði vefengt með skynsamlegum rökum, sbr. 1. mgr. 109. gr. laga nr. 88/2008, að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru. Verður hann því sýknaður af sakargiftum í málinu.

V

Samkvæmt niðurstöðu dómsins hér að framan ber samkvæmt 2. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála að vísa bótakröfu brotaþola frá dómi.

Með vísan til úrslita málsins, sbr. 2. mgr. 235. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, greiðist allur sakarkostnaður úr ríkissjóði, þar með talin þóknun skipaðs verjanda ákærða, K-kk-ef B-kk-ef lögmanns, og þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, G-kvk-ef P-kvk-ef lögmanns, en þóknun þeirra þykir eftir umfangi málsins hæfilega ákveðin svo sem í dómsorði greinir.

Dóm þennan kveður upp K-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari. Fyrir uppsögu dómsins var gætt 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómsorð:

Ákærði, X skal sýkn af kröfum ákæruvalds í máli þessu.

Bótakröfu brotaþola, Y, er vísað frá dómi.

Allur sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun skipaðs verjanda ákærða, K-kk-ef B-kk-ef lögmanns, 1.578.520 krónur að virðisaukaskatti meðtöldum, og þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, G-kvk-ef P-kvk-ef lögmanns,671.460 krónur að virðisaukaskatti meðtöldum.

K-kk-nf H-kk-nf