S-1150/2006

Mál þetta, sem dómtekið var 13. nóvember 2006, er höfðað samkvæmt ákæru útgefinni af lögreglustjóranum í Reykjavík 15. ágúst 2006 á hendur G-kvk-þgf Á-kvk-þgf G-kvk-þgf, Kársnesbraut 103, Kópavogi, fyrir fjárdrátt, með því að hafa á tímabilinu frá september til desember 2003, er hún starfaði sem stjórnarmaður og framkvæmdastjóri PB ehf., Klappastíg 38, Reykjavík, dregið félaginu alls 154.584 krónur af meðlagsgreiðslum, sem af hálfu félagsins var haldið eftir af launum starfsmanna, 38.646 krónur um fjögur mánaðamót, samkvæmt 1. tl. 7. mgr. 5. gr. laga nr. 54/1971 um Innheimtustofnun sveitarfélaga.

Þetta er talið varða við 247. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærða verði dæmd til refsingar.

Verjandi ákærðu krefst þess að ákærða verði alfarið sýknuð af kröfum ákæruvaldsins en til vara krefst hann að ákærðu verði dæmd vægasta refsing sem lög leyfa og að hún verði þá bundin skilorði. Loks krefst hann hæfilegra málsvarnarlauna að mati dómsins og þóknunar fyrir verjandastörf á rannsóknarstigi.

Málavextir.

Með bréfi Innheimtustofnunar sveitafélaga, sem barst lögreglu 29. nóvember 2004, var kærður meintur fjárdráttur forsvarsmanns PB ehf. Hafði starfsmaður fyrirtækisins, H-kk-nf A-kk-nf H-kk-nf, orðið þess áskynja að meðlagi, sem dregið hafði verið af launum hans samkvæmt kröfu Innheimtustofnunar sveitarfélaga, hafði ekki verið skilað af hálfu fyrirtækisins. Báru tilraunir stofnunarinnar til innheimtu hjá fyrirtækinu engan árangur.

Í málinu liggja frammi launaseðlar H-kk-ef A-kk-ef frá árinu 2003, dagsettir 2. september, 2. október, 5. nóvember og 2. desember, en á þeim sést að meðlag, 38.646 krónur, er á meðal frádráttarliða launa hvers mánaðar. Samtals var því haldið eftir 154.584 krónum af launum H-kk-ef A-kk-ef án þess að gera skil á þeirri fjárhæð.

Samkvæmt fyrirliggjandi gögnum um PB ehf. kemur fram að það hafi verið stofnað í júní 2003 og að 1. júlí sama ár hafi ákærða tekið sæti eina stjórnarmanns fyrirtækisins og tekið við prókúruumboði þess en fram að því hafði hún verið varamaður í stjórn félagsins.

Lögregluskýrsla var tekin af ákærðu 2. maí sl. Kemur þar fram að hún hefði starfað hjá PB ehf. sem veitingastjóri á veitingahúsinu Pasta Basta. Hafi G-kk-nf S. G-kk-nf rekið veitingastaðinn þó svo að skráningar hafi ekki borið það með sér. Ástæða þess hafi verið sú að hann hafi verið gjaldþrota. Í júlí 2003 hafi hún verið skráð sem stjórnarmaður i PB ehf. og verið eini hluthafi þess. Hafi G-kk-nf þó áfram komið að rekstri og stjórnun veitingastaðarins. Hún hafi ekki séð um bókhald, launauppgjör eða önnur skrifstofustörf, það hafi verið í verkahring G-kk-ef og H-kvk-ef H-kvk-ef, bókara félagsins.

Skýrslur fyrir dómi.

Ákærða neitar sök. Kvað hún G-kk-þf S. G-kk-þf hafa fengið hana til þess að skrá sig fyrir fyrirtækinu því hann hefði sjálfur verið gjaldþrota. Hafi hún því verið skráður eigandi þess frá 1. júlí 2003 til áramóta 2003-2004. G-kk-nf hafi hins vegar séð um stjórnun þess „á bak við tjöldin“ og tekið ákvarðanir tengdar því. Aðspurð kvaðst ákærða hins vegar hafa komið fram fyrir hönd félagsins út á við. Hún hafi af og til séð um að greiða reikninga en að öðru leyti hafi hún ekki séð um fjármál fyrirtækisins enda hafi hún ekki haft kunnáttu til þess. Hafi hún ekkert vitað um meðlag það sem hér um ræðir. Þá kvað hún H-kvk-þf H-kvk-þf hafa séð um bókhald fyrirtækisins. Spurð nánar um verkaskiptingu á milli hennar og G-kk-ef kvaðst ákærða hafa séð um móttöku gesta og veitingasalinn en hann hafi séð um eldhúsið og stjórnun fyrirtækisins. Kvaðst vitnið hafa átt í persónulegu sambandi við G-kk-þf.

Aðspurð um persónulega hagi sína sagðist ákærða vera öryrki og einstæð þriggja barna móðir og byggi í leiguíbúð. Hún hafi misst allt sem hún átti í rekstur fyrirtækisins og væri nú búið að úrskurða hana gjaldþrota eins og fyrir liggi í gögnum málsins.

Vitnið, H-kvk-nf L-kvk-nf H-kvk-nf, kvaðst hafa komið einu sinni í mánuði og séð um frágang launa starfsmanna félagsins að beiðni ákærðu eftir að hún tók við. Hafi ákærða og G-kk-nf rekið fyrirtækið í sameiningu. Þau hafi bæði tekið ákvarðanir varðandi fjármál, greiðslu reikninga og annað slíkt.

Vitnið, G-kk-nf S. G-kk-nf, greindi svo frá að ákærða hefði tekið við rekstri PB ehf. en hann hefði á sama tíma starfað sem yfirkokkur veitingastaðar félagsins, Pasta Basta. Hann hefði áður átt og rekið þann veitingastað þar til hann varð gjaldþrota. Hafi ákærða þá verið veitingastjóri fyrirtækisins. Á þeim tíma sem hér um ræði hafi ákærða alfarið séð um að greiða reikninga og verið í forsvari fyrir félagið. Hann hafi sjálfur ekkert skipt sér af fjármálum fyrirtækisins þó vera kunni að ákærða hafi borið eitt og annað undir hann enda hafi þau átt í persónulegu sambandi. Hann hafi aðeins séð um eldhúsið og pantað þær vörur sem þar vantaði.

Niðurstaða.

Fyrir liggur að ákærða var eini eigandi fyrirtækisins PB ehf. og eini stjórnarmaðurinn á þeim tíma sem um ræðir. Hún hefur borið hér fyrir dómi að hún hafi komið fram út á við fyrir fyrirtækið en að vitnið G-kk-nf S. G-kk-nf, sem hún stóð í persónulegu sambandi við, hafi í raun stjórnað „á bak við tjöldin“. Hafi G-kk-nf fengið hana til að skrá sig fyrir rekstrinum þar eð hann sjálfur hafi verið orðinn gjaldþrota. Fær framburður hennar að hluta til stoð í vitnisburði H-kvk-ef L-kvk-ef H-kvk-ef sem taldi reksturinn í höndum þeirra beggja. Þessu hefur G-kk-nf staðfastlega neitað. Ekkert liggur fyrir í gögnum málsins sem varpar ljósi á það hvort fyrirkomulag rekstrar félagsins hafi verið með þessum hætti í raun. Gögn málsins og fjárhæð hins afdregna meðlags hefur ekki verðið vefengd.

Ákærða bar, í krafti stöðu sinnar sem eini stjórnarmaður félagsins, ábyrgð á því að rekstur þess væri í réttu og góðu horfi og að nægilegt eftirlit væri haft með bókhaldi og meðferð fjármuna félagsins í samræmi við lög, skv. 1. mgr., sbr. 3. mgr., 44. gr. laga nr. 138/1994. Kemur því ákærðu ekki að haldi að bera fyrir sig að hún hafi aðeins talið sig gegna stöðu veitingastjóra.

Fyrir liggur að ákærða seldi allt hlutafé PB ehf. í byrjun janúar 2004 og að félagið var ekki tekið til gjaldþrotaskipta fyrr en 11. október það ár. Hafa engin gögn verið lögð fram sem benda til annars en að í rekstri félagsins hafi, á þeim tíma sem hér um ræðir, verið til ráðstöfunarfé sem ákærða hafi hagnýtt í þágu félagsins til að halda rekstrinum áfram í stað þess að efna skyldur sínar vegna hins afdregna meðlags. Braut ákærða með því gegn ákvæði 1. mgr. 247. gr. almennra hegningarlaga.

Við ákvörðun refsingar er til þess að líta að ákærða hefur ekki áður sætt refsingum og að ekki er um verulega fjárhæð að ræða, sbr. 2. tl. 70. gr. almennra hegningarlaga. Að þessu virtu þykir refsing ákærðu hæfilega ákveðin fangelsi í 30 daga en fresta skal fullnustu þeirrar refsingar og hún falla niður að liðnum 2 árum frá birtingu dómsins að telja haldi ákærða almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærða greiði réttargæslu- og málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, J-kk-ef E-kk-ef héraðsdómslögmanns, 174.300 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

D ó m s o r ð:

Ákærða, G-kvk-nf Á. G-kvk-nf, sæti fangelsi í 30 daga en fresta skal fullnustu þeirrar refsingar og hún falla niður að liðnum 2 árum frá birtingu dómsins að telja haldi ákærða almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærða greiði réttargæslu- og málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, J-kk-ef E-kk-ef héraðsdómslögmanns, 174.300 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Á-kk-nf M-kk-nf