S-1488/2006

Mál þetta, sem dómtekið var 26. janúar sl., höfðaði sýslumaðurinn í Kópavogi með ákæru útgefinni 28. ágúst 2006, sem barst dóminum 2. nóvember sl. með bréfi sýslumanns dagsettu 30. október sl., á hendur ákærði C-x-x M-x-x N-x-x, kt. 000000-0000, Kórsölum 5, Kópavogi, fyrir skjalafals, með því að hafa mánudaginn 20. febrúar 2006, selt Sparisjóði Kópavogs að Hlíðarsmára 19 í Kóapvogi, veðskuldabréf að fjárhæð kr. 2.720.000, sem ákærða gaf út þann dag, með veði í íbúð að Kórsölum 5 í Kópavogi, sem ákærða hafði sjálf falsað, með því að rita eigin hendi nafn H-kk-ef H-kk-ef, í reit fyrir samþykki maka þinglýsts eiganda á veðsetningunni.

Þessi háttsemi ákærðu er talin varða við 1. mgr. 155. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærða verði dæmd til refsingar.

Ákærða neitar sök og krefst hún aðallega sýknu af kröfum ákæruvaldsins, en til vara vægustu refsingar er lög leyfa og komi til fangelsisrefsingar krefst hún þess að refsingin verði skilorðsbundin. Verjandi ákærðu krefst málsvarnarlauna.

I.

Með bréfi dagsettu 24. mars 2006 lagði lögmaður H-kk-ef H-kk-ef, fyrrverandi eiginmanns ákærðu, fram kæru á hendur ákærðu hjá lögreglustjóranum í Kópavogi fyrir fölsun á undirskrift H-kk-ef á veðskuldabréf, sem ákærða gaf út þann 20. febrúar 2006 með veði í fasteign hennar og H-kk-ef, Kórsölum 5 í Kópavogi. Í skýrslutöku hjá lögreglu kannaðist ákærða við að hafa ritað nafn H-kk-ef undir veðskuldabréfið, en á hinn bóginn kvaðs hún hafa fengið hans samþykki fyrir því, en þau væru gift. Kvaðst hún hafa ætlað að taka lán fyrir þau bæði til húsakaupa á Spáni. Lagði hún fram gögn um bankaviðskipti við bankann CAM Caj de Ahorras, dagett 22. febrúar 2006 til staðfestingar á því að stofnaður hefði verið bankareikningur á nafni þeirra beggja. Kvaðst hún hafa ætlað að leggja andvirði veðskuldabréfsins inn á reikning beggja. Hún hefði hringt í H-kk-þf þar sem hann var staddur á Spáni í byrjun febrúar 2006 og hefði hann gefið henni heimild fyrir nafnrituninni, enda hefðu þau áður gert slíkt fyrir hvort annað.

Framburður ákærðu fyrir dómi var mjög á sömu lund og hjá lögreglu. Kvað hún þau H-kk-þf hafa kynnst árið 1997, gifst árið 2000, en skilið í árslok 2006. Hún viðurkenndi nafnritunina á veðskuldabréfið og sagði þau H-kk-nf hefðu verið að kaupa saman fasteign á Spáni. Þau hefðu þá ekki verið skilin. Þetta hefði verið í febrúar 2006. Kvað hún H-kk-þf, sem þá var á Spáni, hafa gefið henni leyfi til að skrifa nafn hans undir veðskuldabréfið. Hún kvað samband þeirra H-kk-ef ekki hafa verið gott á þessum tíma.

H-kk-nf H-kk-nf skýrði svo frá hjá lögreglu að hann hefði fengið upplýsingar um veðskuldabréfið hjá starfsmönnum sparisjóðsins, að hann minnti þann 23. mars 2006, en þá hefði hann verið spurður hvort hann kannaðist við undirskrift sína á bréfinu. Hefði hann þá upplýst starfsmennina um að undirskrift hans væri fölsuð. Hann kvað þau ákærðu hafa slitið samvistum í byrjun febrúar 2006 eftir að hafa verið saman frá árinu 1997 og gift frá árinu 2000. Hann hefði flust af heimili þeirra og sótt um skilnað að borði og sæng í lok febrúar 2006. Hann kvað ákærðu hafa komið á vinnustað sinn seinni hluta febrúar 2006 og beðið hann að undirrita veðskuldabréf fyrir sig þar sem hún hygðist taka lán til húsnæðiskaupa á Spáni. Hann hefði hafnað því og viljað bíða þar til skilnaðarmálinu lyki. Með það hefði ákærða farið.

Í skýrslu sinni fyrir dóminum kvað H-kk-nf H-kk-nf ákærðu hafa komið a.m.k. tvisvar til sín auk þess að hringja nokkrum sinnum í hann og beðið hann um að undirrita veðskuldabréf en hann neitað því. Hann hefði þá verið fluttur að heiman og búinn að sækja um skilnað. Hann kvaðst hafa frétt af málinu er hringt var í hann frá Sparisjóði Kópavogs og hann spurður hvort hann hefði undirritað þetta veðskuldabréf. Áður kvaðst hann hafa verið búinn að hringja í þjónustufulltrúa í sparisjóðnum og láta vita að ef ákærða kæmi með veðskuldabréf með hans undirskrift þá væri það ekki hans undirskrift. Hann kvaðst enga aðild hafa átt að hugsanlegum fasteignakaupum ákærðu á Spáni og verið þeim andvígur. Hann kvaðst ekki hafa komið að stofnun bankareiknings á Spáni. Þann reikning hafi ákærða stofnað með einhverjum manni sem hún var með í braski. Hann kvað ákærðu hafa haldið sínum bíl við fjárskipti þeirra og hefði hann greitt ákærðu 2.600.000 krónur eða 2.700.000 krónur vegna hennar hlutar í fasteigninni, sem hann ætti einn í dag.

Vitnið E-kvk-nf Á-kvk-nf deildarstjóri í Sparisjóði Kópavogs kvað þjónustufulltrúa í sparisjóðnum hafa fengið það á tilfinninguna er umrætt veðskuldabréf kom úr þinglýsingu að það væri falsað. Hún hefði haft samband við H-kk-þf H-kk-þf sem hefði staðfest að ritun á nafni hans undir bréfið væri fölsuð. Í kjölfar þessa hefði veðinu á fasteigninni verið aflýst. Vitnið kvaðst hafa heyrt að H-kk-nf hefði verið búinn að hafa samband við þjónustufulltrúa í sparisjóðnum og vara við því að þetta gæti gerst og sagt að hann myndi ekki samþykkja lántöku.

II.

Ákærða hefur fyrir dóminum viðurkennt að hafa ritað nafn fyrrverandi eiginmanns síns, H-kk-ef H-kk-ef, á veðskuldabréf það sem í ákæru greinir og var með veði í íbúð hennar og H-kk-ef, Kórsölum 5 í Kópavogi. Kveðst hún á hinn bóginn hafa haft heimild H-kk-ef til þess. H-kk-nf kveður ákærðu hafa falsað nafnritun hans á áðurgreint skuldabréf og hefur hann alfarið neitað því að hafa veitt ákærðu slíka heimild. Gegn neitun H-kk-ef þykir ákærða hvorki hafa sýnt fram á að samþykki H-kk-ef hafi legið fyrir er hún ritaði nafn hans á bréfið, né að hann hafi gefið með einhverjum hætti í skyn að ákærðu væri þetta heimilt, né að ákærða hafi mátt ætla að slíkt samþykki lægi fyrir. Þykir því sannað að ákærða hafi gerst sek um þá háttsemi sem henni er gefin að sök í ákæru. Með háttsemi sinni hefur ákærða unnið til refsingar samkvæmt 1. mgr. 155. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

III.

Samkvæmt sakavottorði ákærðu var hún á árinu 2000 dæmd í 1 mánaðar fangelsi skilorðsbundið í 3 ár fyrir brot gegn 146. og 157. gr. almennra hegningarlaga og 1. mgr. 2. gr. og 1. mgr. 5. gr., sbr. 17. gr. laga nr. 45/1965, um eftirlit með útlendingum. Ákærða hélt skilorð dómsins sem hefur ekki áhrif á ákvörðun refsingar í þessu máli.

Við ákvörðun refsingar ber til þess að líta, að fasteign þá er ákærða hugðist veðsetja með umræddu veðskuldabréfi, áttu hún og H-kk-nf saman á þeim tíma er hún framdi brotið en þau voru þá enn í hjúskap. Þá ber til þess að líta að ekkert tjón varð af broti ákærðu, en bankastarfsmaður sýndi árvekni og kom í veg fyrir að ákærða innleysti og hagnýtti sér andvirði bréfsins. Á hinn bóginn verður ekki framhjá því litið að fölsunarbrot eins og brot ákærðu eru alvarlegs eðlis og almennt til þess fallin að valda tjóni og röskun. Að öllu framangreindu virtu þykir refsing ákærðu hæfilega ákveðin fangelsi í tvo mánuði. Eftir atvikum þykir rétt að binda þá refsingu skilorði eins og í dómsorði greinir.

IV.

Með vísan til 1, mgr. 165. gr. laga nr. 19/1991, um meðferð opinberra mála, ber að dæma ákærðu til að greiða málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, B-kk-þf N-kk-ef hrl., sem þykja hæfilega ákveðin 100.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti. Annan sakarkostnað leiddi eigi af málinu.

F-kk-nf H. A-kk-nf héraðsdómari kveður dóminn upp.

D ó m s o r ð:

Ákærða, C-x-x M-x-x N-x-x, sæti fangelsi í tvo mánuði, en fresta skal fullnustu refsingar og hún niður falla að liðnum tveimur árum frá uppsögu dómsins, haldi ákærða almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærða greiði 100.000 króna málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, B-kk-ef N-kk-ef hrl.

F-kk-nf H. A-kk-nf