S-189/2013

Mál þetta sem dómtekið var 11. desember sl. höfðaði lögreglustjórinn á Akranesi með ákæru 29. nóvember 2013, á hendur ákærðu, H-kvk-þgf B-kvk-þgf G-kvk-þgf kt. …, … á ….

Í ákæru eru ákærðu gefin að sök hegningar- og umferðarlagabrot „með því að hafa um kl. 02:30 aðfararnótt laugardagsins 6. apríl 2013, ekið bifreiðinni PK-769 austur Akrafjallsveg, Hvalfjarðarsveit, á móts við Gerði, undir áhrifum áfengis (vínandamagn í blóði allt að 2,7 prómill skv. matsgerð), án aðgæslu og of hratt miðað við aðstæður og allt að 94 km hraða á klukkustund, yfir á rangan vegarhelming miðað við akstursstefnu með þeim afleiðingum að bifreiðin lenti þar í árekstri við bifreiðina AL-433, sem kom úr gagnstæðri átt, og ökumaður þeirrar bifreiðar A…, kt. …, lést samstundis af áverkum er hún hlaut við áreksturinn.

Telst þetta varða við 215. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og 1. mgr. 4. gr., 1. mgr. 14. gr., 1. mgr. og b-, f-, og h liði 2. mgr. 36. gr. og 2. mgr. 37. gr. og 1. mgr. sbr. 3. mgr. 45. gr., sbr. 100. gr. umferðalaga nr. 50/1987.

Þess er krafist að ákærða verði dæmd til refsingar, til greiðslu alls sakarkostnaðar og til sviptingar ökuréttar samkvæmt 101. og 102. gr. nefndra umferðarlaga, sbr. 25. gr. laga nr. 44/1993 og 18. gr. laga nr. 66/2006.“

Ákærða hefur afdráttarlaust játað að hafa framið þau brot sem henni er gefin að sök í ákæru og játning hennar studd sakargögnum. Eru því efni til að leggja dóm á málið samkvæmt 164. gr. laga um meðferð sakamála, nr. 88/2008. Verður ákærða sakfelld fyrir brotin samkvæmt ákæru en brot hennar eru réttilega færð til lagaákvæða. Tiltaka ber refsingu ákærðu eftir reglum 77. gr. almennra hegningarlaga.

Ákærða sýndi af sér stórfellt og vítavert gáleysi með akstri sínum umrætt sinn og olli með honum dauða og verulegu eignatjóni. Við mat á refsingu ákærðu er óhjákvæmilegt að líta til þess, að hún hóf akstur bifreiðar þrátt fyrir að hafa fundið til áfengis áhrifa eins og hún hefur viðurkennt. Brot kærðu beindust að lífi ökumanns annarrar bifreiðar og ollu yfirgripsmiklu tjóni. Þá er til þess að líta að ákærða lýsti því sjálf í skýrslu sinni hjá lögreglu að eftir að dóttir hennar hafði neitað henni um að aka henni til Reykjavíkur tók hún lykla að bifreið sinni, PK769 og ók áleiðis til Reykjavíkur undir verulegum áfengisáhrifum. Ber það vott um styrkan og einbeittan vilja til þess að brjóta gegn ákvæði 3. mgr. 45. gr. umferðarlaga nr. 50/1987. Hins vegar játaði ákærða brot sitt skýlaust fyrir dómi og samkvæmt vottorði sakaskrár ríkisins hefur ákærðu ekki áður verið gerð refsing. Að öllu þessu virtu er refsing ákærðu hæfilega ákveðin tólf mánaða fangelsi. Rétt þykir með vísun til 1. mgr. 57. gr. a almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 9. gr. laga nr. 101/1976, að fresta fullnustu níu mánaða af refsingunni, og skal sá hluti hennar falla niður að liðnum þremur árum frá uppsögu dómsins, ef ákærða heldur almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/ 1955.

Þá verður ákærða svipt ökurétti í 4 ár frá birtingu dómsins að telja, samkvæmt 101. gr. umferðarlaga, sbr. 25. gr. laga nr. 44/1993.

Samkvæmt 1. mgr. 218. gr. laga um meðferð sakamála, nr. 88/2008, verður ákærðu gert að greiða sakarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda sem þykja hæfilega ákveðin að meðtöldum virðisaukaskatti svo sem greinir í dómsorði. Jafnframt verður ákærðu gert að greiða ferðakostnað verjanda.

A-x-x V. M-kk-nf, héraðsdómari, kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð:

Ákærða, H-kvk-nf B-kvk-nf G-kvk-nf, sæti fangelsi í tólf mánuði en fresta skal níu mánuðum af refsingunni og falli hún niður að þremur árum liðnum frá uppsögu dóms, haldi ákærða almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

Ákærða er svipt ökurétti í fjögur ár frá birtingu dómsins að telja.

Ákærða greiði 1.479.118 krónur í sakarkostnað, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, M-kvk-ef M-kvk-ef, héraðsdómslögmanns, 263.550 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti. Jafnframt greiði ákærða 23.594 krónur í aksturskostnað.

A-x-x V. M-kk-nf