S-1/2016

I

Mál þetta, sem dómtekið var 10. mars sl., höfðaði lögreglustjórinn á Vestfjörðum með ákæru 15. janúar 2016 á hendur ákærða; „K-x-x I-x-x, kennitala [...], [...], [...], fyrir umferðarlagabrot, með því að hafa föstudaginn 18. desember 2015, ekið bifreiðinni [...], um Pollgötu á Ísafirði, óhæfur til að stjórna henni örugglega vegna áhrifa ávana- og fíkniefna (í blóði mældist tetrahýdrókannabínól 5,6 ng/ml, auk þess sem tetrahýdrókannabínólsýra mældist í þvagsýni), uns lögregla stöðvaði akstur hans.

Telst þetta varða við 1., sbr. 2. mgr. 45. gr. a, sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, sbr. síðari breytingar.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar, til ævilangrar sviptingar ökuréttar skv. 101. og 102. gr. nefndra umferðarlaga, sbr. 25. gr. laga nr. 44/1993 og 2. gr. laga nr. 23/1998, og greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Af hálfu ákærða er þess aðallega krafist að hann verði sýknaður af öllum kröfum ákæruvalds en til vara að hann verði dæmdur til vægustu refsingar er lög leyfa. Þá krefst verjandi ákærða hæfilegra málsvarnarlauna að mati dómsins sem greiðist úr ríkissjóði.

Við aðalmeðferð málsins var af hálfu ákæruvalds fallið frá eftirfarandi orðum í ákæru: „uns lögregla stöðvaði akstur hans.“

II

Samkvæmt frumskýrslu lögreglu, dagsettri 7. janúar 2016, sáu lögreglumenn sem voru við almennt eftirlit hvar ákærði ók bifreiðinni [...] suður Pollgötu, norðan við Austurveg, á Ísafirði, og síðan af Pollgötu inn á bifreiðastæði við Hafnarstræti 1. Hafi lögreglumenn þá ákveðið að ræða við ákærða sem kom gangandi að lögreglubifreiðinni eftir að hafa stigið út úr bifreiðinni [...]. Ákærði kvaðst hafa neytt kannabisefna fyrir nokkru síðan og fór hann með lögreglumönnum á lögreglustöð og gaf þvagsýni. Sýnið reyndist innihalda THC og var ákærði þá handtekinn og var tekið úr honum blóðsýni. Upphaflega var lögð fram í málinu frumskýrsla lögreglu dagsett 20. desember 2015. Þar kom fram að ákærði hafi verið stöðvaður við akstur bifreiðarinnar [...] og var það síðar leiðrétt með ofangreindri skýrslu frá 7. janúar 2016.

Þá liggur fyrir handtökuskýrsla og kemur þar fram að þegar ákærði var handtekinn hafi sjáöldur hans verið útvíkkuð, jafnvægi stöðugt, framburður greinargóður og málfar skýrt. Þá hafi engin ölvun verið sjáanleg.

Loks liggur fyrir matsgerð Rannsóknastofu í lyfja- og eiturefnafræði, dagsett 6. janúar 2016. Þar kemur fram að í þvagsýni hafi fundist tetrahýdrókannabínólsýra. Þá hafi það efni einnig fundist í blóðsýni og það mælst þar 5,6 ng/ml.

III

Verður nú rakinn framburður ákærðu og vitna fyrir dómi.

Ákærði kvaðst fyrst hafa orðið var við lögreglu þegar hann var á bifreiðastæði við bensínstöð N1. Hann kvaðst hafa verið farþegi í bifreiðinni og setið í framsæti farþegamegin en B hafi ekið bifreiðinni frá [...] og á [...] vinnustað vitnisins A [...]. B hafi ekið þar sem ákærði hafði áður reykt maríhúana. Síðan hafi þeir ekið á bensínstöðina þar sem B stöðvaði bifreiðina fyrir aftan lögreglubifreið. Ákærði fór þar út úr bifreiðinni og hafi hann þá séð lögreglumann koma út af bensínstöðinni. Ákærði hafi svo skoðað vél bifreiðarinnar og bætt á olíu og rúðuvökva. B stóð þá aftan við bifreiðina og var að reykja og hefði lögreglumaðurinn átt að sjá hann. Ákærði taldi að lögreglumennirnir hafi verið að fylgjast með þeim. Fyrst hafi þeir ekið lögreglubifreiðinni aðeins frá bensínstöðinni og fylgst með því sem ákærði var að gera en síðan ekið í áttina að menntaskólanum og beðið þar. Ákærði kvaðst hafa talið að lögreglumennirnir væru að bíða eftir að þeir mundu aka framhjá til að geta stöðvað þá. Frá bensínstöðinni hafi B ekið bifreiðinni Pollgötumegin á bifreiðastæðið við stjórnsýsluhúsið og þar fór ákærði út úr bifreiðinni farþegamegin úr framsæti. Hann og B hafi fengið sér að reykja á bifreiðastæðinu á meðan þeir biðu eftir því að skrifstofan yrði opnuð klukkan eitt. Þá hafi hann tekið eftir því að lögreglubifreiðinni var ekið í áttina að þeim.

Eftir að lögregla kom inn á bifreiðastæðið ætlaði ákærði að fara inn í stjórnsýsluhús en gaf sig á tal við lögreglumann. Þegar lögreglumaðurinn áttaði sig á því að þetta var ákærði bað hann ákærða að koma með sér á lögreglustöð án þess að segja honum um hvað málið snérist. Á lögreglustöðinni hafi verið leitað á honum og að því loknu var þess óskað að hann gæfi þvagsýni, sem hann gerði. Hafi maríhúana reynst vera í sýninu og hafi honum þá verið sagt að hann væri grunaður um akstur undir áhrifum fíkniefna. Ákærði kveðst hafa viðurkennt að hafa neytt maríhúana skömmu fyrir 18. desember en kvaðst ekki hafa ekið en lögreglumennirnir hafi ekki spurt hann beint hvort hann hafi ekið bifreiðinni. Kvaðst hann ekki telja að hann hafi verið undir áhrifum þegar atvik gerðust en kveðst ekki vefengja niðurstöðu rannsóknar á blóðsýni. Hann sagði að lögreglumaður hafi látið hann hafa bréf sem var á tungumáli sem hann skildi ekki. Ákærði kveðst telja að það hafi verið margbrotið á sér af því að hann sé erlendur og hér sé um að ræða kynþáttafordóma. Hann fékk ekki að hringja og láta konu sína vita, hann fékk ekki að vita af hverju hann var stöðvaður, síminn var tekinn af honum, hann taldi að hann ætti rétt á að fá að segja frá „sínu“ á einhverjum tímapunkti, hann fékk ekki túlk eða verjanda, honum var hótað að hann yrði settur í klefa ef hann skrifaði ekki undir eyðublað og sagt að hann hefði engin réttindi. Hann kvaðst hafa talað við lögreglu á ensku en lögreglumaður svarað á íslensku. Hann kvaðst hafa undirritað skjal sem innihélt upplýsingar fyrir handtekna á ensku til að losna en hann hafi ekki skilið það.

Ákærði kveðst hafa kynnst B skömmu fyrir desember 2015 og séu þeir [...] og kunningjar. B sé [...] ára og sé eins og faðir ákærða og hafi hann oft boðist til að aka ákærða. Ákærði kveðst þennan dag hafa verið klæddur svartri úlpu, með húfu eða derhúfu og líklegast í dökkum gallabuxum. Þennan dag hafi hann og B verið svipað klæddir. Aðspurður hvað hafi orðið um B þegar ákærði talaði við lögreglu hjá stjórnsýsluhúsinu sagði hann B þá hafa verið inni í húsinu. B hafi reynt að hringja í ákærða 10-15 sinnum og einnig í A en svo gengið heim. Þegar þeir voru fyrir utan stjórnsýsluhúsið hafi B rétt honum bíllyklana þar sem ákærða hafi fundist öruggara að vera sjálfur með þá og hann hafi verið hræddur um að B mundi týna þeim. Ákærði kveðst hafa talað við B um þá skýrslu sem B ætli að gefa fyrir dómi vegna málsins. Hann hafi spurt B hvort hann gæti gefið skýrslu vegna málsins og hafi hann verið tilbúinn til þess. Hann hafi einungis sagt B að segja allt eins og það var.

Vitnið B kvaðst hafa kynnst ákærða í október 2015 og séu þeir [...] og kunningjar. Þann 18. desember sl. hringdi A, í hádeginu, í vitnið og spurði hvort hann gæti skutlað þeim, henni í vinnuna en ákærði þyrfti að skipta um kælivökva í bifreiðinni. Hann hafi fyrst ekið A en síðan farið á bensínstöð N1. Þar hafi hann stöðvað bifreiðina fyrir aftan lögreglubifreið en í henni sat lögreglukona við stýrið. Ákærði fór inn í bensínstöðina en hann stóð við hliðina á bifreiðinni og var að reykja sígarettu. Síðar í framburði sínum sagðist vitnið hafa farið svolítið langt frá bifreiðinni til að reykja þar sem hann viti að það megi ekki reykja á bensínstöð. Hann hafi farið bak við hornið og verið þá við Hafnarstræti.

Frá bensínstöðinni hafi þeir farið á bifreiðastæðið hjá stjórnsýsluhúsinu líklega um klukkan eitt eða tvö. Þar fengu þeir sér að reykja og hafi svo ætlað inn en ákærði sagði þá að hann hefði gleymt veskinu. Hann hafi þá rétt ákærða bíllyklana og ákærði ætlað í bifreiðina að sækja veskið. Vitnið hafi farið inn í Íslandsbanka en svo beðið inni í stjórnsýsluhúsi en farið út þegar ákærði kom ekki. Hann hafi ekki séð ákærða úti og hafi á endanum farið gangandi heim. Hann hafi hringt í ákærða sem hafi ekki svarað og í A til að athuga hvað var um að vera og hún vissi það ekki heldur.

Vitnið kvaðst hafa verið á bifreiðastæðinu við bensístöð N1 þegar hann sá lögreglubifreiðina og að lögreglumennirnir voru að fylgjast með þeim. Hafi ákærði þá sagt við vitnið að þeir hlytu að vera að fylgjast með sér. Aðspurður hvort hann hafi séð lögreglu eftir að hann ók frá bensínstöðinni sagði vitnið að hann hefði náttúrulega ekið fram hjá lögreglustöð en var ekkert að fylgjast með því. Aðspurður hvort hann hafi séð lögreglu aka frá bensínstöðinni svaraði hann játandi en hann viti ekki hvert þeir fóru og kvaðst ekki hafa verið að fylgjast með því. Hann kvaðst ekki hafa tekið eftir lögreglu á bifreiðastæðinu við stjórnsýsluhúsið eða hafa séð þegar ákærði átti samskipti við lögreglu. Vitnið kvaðst fyrst hafa frétt af því að ákærði hefði verið handtekinn þegar ákærði kom heim. Vitnið sagði að ákærði og A hafi sagt honum næsta dag eftir að ákærði kom fyrir dóminn að það væri verið að ásaka hann um að hafa ekið bifreið undir áhrifum fíkniefna. Vitnið hafi þá spurt hvernig það væri hægt þar sem vitnið hefði ekið bifreiðinni og kvaðst vitnið vera tilbúið til að koma og segja frá ef þess þyrfti.

Vitnið C, deildarstjóri á Rannsóknastofu HÍ í lyfja- og eiturefnafræði, kvaðst hafa fengið til rannsóknar þvag- og blóðsýni vegna málsins. Þau hafi verið beðin um að leita að kannabis og hafi þau fyrst skoðað þvagsýnið. Í því hafi mælst tetrahýdrókannabínól og þá hafi blóðsýnið farið áfram í rannsókn. Þá sé magnákvarðað tetrahýdrókannabínól sem sé hið virka efni í blóðinu og mældist það 5,6 ng/ml. Vitnið sagði að ekki væri hægt að segja til um það hve langt væri síðan viðkomandi neytti efna þegar þetta magn mælist. Magn efnis mælist mjög hátt í blóði fyrst eftir að neyslu lýkur en falli líka mjög hratt fyrsta klukkutímann en síðan hægi mjög mikið á. Ekki sé mjög langt frá neyslu fyrst það mælist 5,6 ng/ml, líklega ekki margar klukkustundir og kveðst vitnið nánast geta fullyrt að það sé innan sólarhrings.

Vitnið D lögregluvarðstjóri kvaðst hafa, ásamt öðrum lögreglumanni, verið á bifreiðastæðinu við bensínstöð N1 þegar þeir sáu ákærða. Þeir hafi verið á ómerktri lögreglubifreið. Ákærði var þar eitthvað að eiga við gráa fólksbifreið sem hann eigi. Þeir hafi svo ekið inn Skutulsfjarðarbraut og hafi hann þá farið að hugsa um það að hann hefði upplýsingar vegna annars máls um að ákærði væri að nota fíkniefni og því ákveðið að snúa við og ræða við ákærða. Þeir hafi snúið við á bifreiðastæðinu hjá menntaskólanum og séð að ákærði var að fara frá bensínstöðinni. Ákærði hafi svo ekið niður Pollgötu og síðan beygt inn á bifreiðastæðið við stjórnsýsluhúsið, Pollgötumegin. Þeir hafi þá beygt inn á Austurveg af Pollgötu og ekið inn á bifreiðastæðið við hliðina á lögreglustöðinni og hafi ákærði þá verið að leggja bifreiðinni í stæði. Ákærði hafi drepið á bifreiðinni, farið út úr henni úr ökumannssæti og komið til þeirra og rætt við lögreglumennina og hafi hann þá verið með sígarettu í hendi. Enginn annar hafi verið í bifreiðinni. Ákærði samþykkti að gefa þvagsýni sem svo reyndist vera jákvætt fyrir kannabisefnum. Var honum þá kynnt að hann væri grunaður um akstur undir áhrifum fíkniefna. Í framhaldi af því var tekið úr honum blóðsýni.

Vitnið kvaðst hafa verið kannski um 15 metra frá bifreið ákærða, þegar hann sá hann aka. Ákærði hafi verið með lykla að bifreiðinni og hafi ekki þrætt fyrir að hafa verið að aka. Vitnið kveðst minna að hann hafi ekið lögreglubifreiðinni, a.m.k. frá bensínstöðinni þangað til þeir töluðu við ákærða. Kvaðst hann ekki hafa tekið eftir því hvort einhver var með ákærða á bifreiðastæðinu hjá bensínstöðinni og ekki hafa séð neinn með ákærða á bifreiðastæðinu hjá stjórnsýsluhúsinu.

Vitnið sagði að ákærða hafi verið kunnugt um að hann ætti rétt á verjanda og túlk og hefði hann óskað eftir því hefði verið orðið við því. Þeir hafi mest talað við ákærða á ensku og virtist ákærði skilja þá. Kvaðst vitnið hafa boðið ákærða eyðublað varðandi réttarstöðu handtekinna manna á pólsku og vildi hann frekar blaðið á ensku. Vitnið kvaðst ekki muna eftir því að ákærði hafi fyrst neitað að skrifa undir af því að hann skildi það ekki. Kvaðst vitnið telja að ákærði hafi átt að vera með réttarstöðu sína á hreinu.

Vitnið kveðst hafa, við gerð frumskýrslu málsins, verið með texta sem sé nokkuð staðlaður í þessum málum en vitnið hafi gleymt að breyta fyrri hlutanum á textanum. Þess vegna hafi hann leiðrétt skýrsluna, og sé sú leiðrétting dagsett 7. janúar 2016, og óskað eftir því að hún yrði hluti af málsgögnum. Vitnið sagði aðspurt að ekki hafi verið haft samband við hann og hann beðinn um að leiðrétta skýrsluna heldur hafi hann einhverra hluta vegna séð þetta. Vitnið sagði að ákærði hefði aldrei sagt þeim að einhver annar hefði verið að aka.

Vitnið E lögreglumaður sagði hana og vitnið D hafa verið í venjulegu eftirliti á merktri lögreglubifreið og hafi hún verið ökumaður umrætt sinn. Þau hafi stoppað á bensínstöð N1 og lagt fyrir aftan [...]-bifreið. Þau hafi svo farið af stað aftur. D hafi þá tekið eftir einstaklingi sem var að setja, líklega „rúðupiss“, á bifreiðina og vildi athuga nánar með ástand hans þar sem þau ætluðu að hann hefði verið að aka þar sem hann var einn í kringum bifreiðina. Þau hafi verið við menntaskólann þegar þau fóru til baka og hafi þau séð að ákærði ók af bifreiðastæðinu við bensínstöðina og beygði til vinstri á Pollgötu og af Pollgötu beygði hann inn á bifreiðastæðið við stjórnsýsluhúsið. Þau hafi elt hann og séð hann leggja í stæðið fyrir framan Vís og Íslandsbanka, drepa á bifreiðinni og fara út úr henni bílstjóramegin. Vitnið hafi ekki séð neinn annan í bifreiðinni. Þau hafi farið inn á bifreiðastæðið þar sem lögreglustöðin er en ákærði hinum megin. Þau báðu ákærða að koma með sér inn og gefa þvagsýni. Ákærði hafi gert það og hafi sýnið reynst vera jákvætt af THC og var honum þá sagt að hann þyrfti að gefa blóðsýni. D sagði henni að ákærði væri tilbúinn að gefa sýni og veit hún ekki hvort hann kynnti honum þá um hvaða brot hann væri grunaður. Vitnið kveðst hafa verið viðstatt þegar rætt var við ákærða á lögreglustöð. Hann hafi ekki beðið um túlk eða verjanda og var talað við hann á ensku og virtist hann skilja þau. Ákærði hafi aldrei minnst á að einhver annar hefði ekið bifreiðinni. Þá kvaðst vitnið ekki muna eftir því að ákærði hafi neitað að skrifa undir blað fyrir handtekna. Hann hafi lesið blaðið og virst skilja það. Ákærði hafi viðurkennt neyslu á kannabis nokkrum dögum eða vikum fyrr.

Vitnið A, [...], sagði hana og ákærða hafa rætt við vitnið B og beðið hann um að gefa skýrslu fyrir dómi en B sé [...] þeirra og þau hittist stundum. Þau hafi rætt við B eftir að ákærði kom síðast fyrir dóminn og hafi ástæða þess verið sú að B ók bifreiðinni í umrætt sinn og hafi þau talið að hann ætti að segja frá því. Þau hafi beðið hann að lýsa því fyrir dómi sem gerðist en ekki sagt honum hvað hann ætti að segja. Ákærði hafi ekki fyrir þann tíma verið beðinn um að koma með vitni með sér. Vitnið kvaðst hafa verið með ákærða og B í bifreið þennan dag og hafi B ekið henni í vinnu hjá [...]. Hún kvaðst hafa vitað að ákærði hefði verið handtekinn þennan dag þegar hann, nokkrum klukkutímum síðar, hringdi í hana eftir að hafa verið látinn laus. Aðspurð hvort B hafi þá verið búinn að hringja í hana svaraði vitnið því neitandi.

IV

Ákærði neitar sök. Hann vefengir ekki að það magn hafi mælst í blóði hans sem greinir í niðurstöðu rannsóknastofunnar en byggir vörn sína á því að hann hafi ekki ekið bifreiðinni í umrætt sinn heldur vitnið B. Þá telur hann að á grundvelli þess sem fram er komið verði að telja ósannað að hann hafi framið það brot sem hann er ákærður fyrir en fram sé kominn verulegur vafi um sekt hans sem leiða eigi til sýknu, sbr. 108. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Ákærði hefur gagnrýnt að breyting var gerð á frumskýrslu lögreglu. Dómurinn telur að af hálfu lögreglu hafi komið fram fullnægjandi skýringar á því hvers vegna skýrslan var leiðrétt. Þá verður að telja að skýrslan sé eftir breytingu í meira samræmi við framburð ákærða en áður. Einnig bera gögn með sér að leiðréttingin hafi verið gerð áður en ákæra var gefin út. Eins og atvikum er háttað og eins og ákæra er nú orðuð hefur framangreint ekki áhrif við úrlausn málsins.

Ákærði nefndi það fyrst eftir að málið var komið fyrir dóm að hann hefði ekki verið ökumaður í umrætt sinn heldur vitnið B. Samkvæmt framburði ákærða, B og vitnisins A, sem er [...], ræddu ákærði og A við B eftir að málið hafði verið tekið fyrir í héraðsdómi, að því er virðist eftir aðra fyrirtöku þess, 17. febrúar 2016, og óskuðu þess að hann gæfi skýrslu vegna málsins. Þá kom fram hjá ákærða, A og B að vinátta væru á milli þeirra.

Framburður ákærða og B um atvik þennan dag er í mörgum atriðum algjörlega samhljóða en þó ber mikið á milli hvað varðar nokkur atriði. Er þar helst að nefna að B sá ekki til ferða lögreglu áður en hún kom á bifreiðastæðið við stjórnsýsluhúsið, eins og ákærði, þrátt fyrir að þeir hafi verið saman í bifreið, ákærði var sérstaklega að fylgjast með lögreglu og B hafði sömu möguleika á að sjá til ferða hennar. Þá lýsti ákærði því að B hafi verið við bifreið ákærða á bifreiðastæðinu við bensínstöðina að reykja þegar lögreglumenn voru þar og hefðu þeir átt að sjá B. Misræmi var hins vegar í framburði B hvað þetta varðar en hann sagði að hann hafi verið við bifreiðina en breytti því síðar í framburði sínum og sagði að hann hafi farið fyrir horn. Hvorugur lögreglumannanna sá einhvern með ákærða þar. Einnig er misræmi milli framburðar þeirra varðandi atvik á bifreiðastæðinu við stjórnsýsluhúsið. Vitnið B kvaðst ekkert hafa orðið var við lögreglu þar. Ákærði bar um að hafa farið af stað frá bifreið sinni, þar sem hann var ásamt B, eftir að hann sá lögreglu koma og ræddi þá við lögreglumann. Þá bar hann um að vitnið B hafi farið rakleitt inn í stjórnsýsluhúsið og ekki séð lögreglumennina. Það er hins vegar í andstöðu við framburð ákærða um að þeir hafi enn verið að reykja þegar hann sá lögreglubifreið og því hefði vitnið B, miðað við framburð ákærða, átt að geta séð lögreglubifreiðina á sama tíma og ákærði og jafnvel lögreglumennina. Þá er misræmi milli framburðar þeirra um ástæðu þess að ákærði var með lykla að bifreið sinni þegar hann var handtekinn og hvort ákærði hafi farið til baka eftir að hafa fengið lyklana. Ákærði lýsir því ekki í sínum framburði að hann hafi gleymt veskinu og að hann hafi snúið við eins og B gerir. Loks er framburður þeirra um að B hafi hringt í vitnið A til að kanna með afdrif ákærða ekki í samræmi við framburð A sem sagði B ekki hafa hringt í hana áður en ákærði hafði samband við hana þegar hann hafði verið látinn laus.

Framburður lögreglumannanna D og E er skýr um að þau hafi í umrætt sinn séð ákærða aka bifreiðinni inn á bifreiðastæðið við stjórnsýsluhúsið og leggja þar í stæði og að í framhaldi af því hafi ákærði rætt við lögreglu. Þá kom fram hjá þeim að þegar ákærði var handtekinn minntist hann aldrei á að einhver annar hefði ekið bifreiðinni og hafi þeir ekki verið í neinum vafa um það á þeim tíma að það var ákærði. Misræmi er á milli framburðar lögreglumannanna um það hvor þeirra ók lögreglubifreiðinni í umrætt sinn en skýrt kom fram í framburði ákærða að hann áttaði sig á því að um lögreglumenn var að ræða. Þá kom sérstaklega fram hjá lögreglumönnunum að ástæða þess að þau hafi ákveðið að snúa við og athuga með ákærða hafi verið upplýsingar frá ákærða sjálfum úr öðru máli um að hann hefði neytt fíkniefna.

Hvað varðar atvik þegar lögreglumennirnir komu á bifreiðastæðið við stjórnsýsluhúsið er misræmi milli framburðar ákærða og þeirra. Lögreglumennirnir báru um að hafa komið á stæðið um svipað leyti og ákærði, þeir farið út úr bifreiðinni og ákærði þá komið til þeirra. Ákærði bar um að lögreglubifreiðinni hafi verið ekið inn á stæðið mun seinna en hans bifreið og að hafa svo stöðvað lögreglumann sem ekki hafi strax áttað sig á því að hann var að leita ákærða.

Hvorugur lögreglumannanna sáu neinn í bifreiðinni með ákærða eða með ákærða yfirleitt, hvorki á stæðinu við bensínstöðina né á bifreiðastæðinu við stjórnsýsluhúsið, og kemur því ekki til skoðunar að þeir hafi ruglast á ákærða og vitninu B. Einu gögnin um að B hafi ekið bifreiðinni eða hafi verið á staðnum eru frásagnir B og ákærða en [...] ákærða, A, var farin úr bifreiðinni þegar atvik gerðust.

Þá liggur fyrir í málinu að lögreglumenn höfðu afskipti af ákærða strax að loknum akstri. Samkvæmt framburði þeirra sáu þeir ákærða aka bifreiðinni, leggja henni í stæði og fara úr bifreiðinni úr ökumannssæti.

Við mat á framburði ákærða og B er óhjákvæmilegt að líta til þess hversu seint B er nefndur til sögunnar sem ökumaður. Aðallega er þó litið til þess misræmis sem er milli framburðar ákærða og B og vitnanna D og E. Þá er litið til þess ósamræmis sem er á milli framburðar ákærða og B og þeirra tengsla sem eru á milli þeirra, sem telja verður að dragi úr trúverðugleika framburðar þeirra. Með hliðsjón af framangreindu og þeirri staðreynd að lögreglumennirnir sáu vitnið B á hvorugu bifreiðastæðinu verður að telja að framburður ákærða og B um akstur B sé ótrúverðugur. Verður því ekki á þeim framburði byggt gegn framburði lögreglumannanna sem er staðfastur og trúverðugur um allt það sem máli skiptir. Með vísan til framangreinds telur dómurinn sannað svo að hafið sé yfir skynsamlegan vafa að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi sem í ákæru greinir og er brot hans þar réttilega heimfært til refsiákvæða.

Ákærði er fæddur árið [...]. Samkvæmt vottorði sakaskrár ríkisins hefur hann ítrekað sætt refsingu frá því árið 2009. Það sem hér skiptir máli er að ákærði gekkst undir greiðslu sektar og var sviptur ökurétti 27. júlí 2009 með sektargerð lögreglustjóra vegna brots gegn 1., sbr. 2. mgr. 45. gr. a umferðarlaga og brots gegn lögum um ávana- og fíkniefni nr. 65/1974. Þá var ákærði með dómi héraðsdóms 24. ágúst 2010 dæmdur til greiðslu sektar og sviptur ökurétti vegna brots gegn 1., sbr. 2. mgr. 45. gr. umferðarlaga en um hegningarauka var að ræða m.a. vegna framangreindar sektargerðar frá 27. júlí 2009. Loks gekkst ákærði undir greiðslu sektar og var sviptur ökurétti með viðurlagaákvörðun héraðsdóms 8. nóvember 2011, vegna brots gegn 1., sbr. 3. mgr. 45. gr. umferðarlaga. Samkvæmt þessu telst brot ákærða nú ítrekað í annað sinn. Með vísan til þeirrar háttsemi sem ákærði hefur nú verið sakfelldur fyrir þykir refsing hans hæfilega ákveðin fangelsi í 30 daga. Ekki eru rök til að skilorðsbinda refsingu ákærða.

Ákærði er sviptur ökurétti ævilangt frá birtingu dómsins að telja.

Eftir úrslitum málsins, sbr. 1. mgr. 218. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008, ber að dæma ákærða til greiðslu alls sakarkostnaðar, sem er samtals 430.719 krónur. Til hans teljast málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, K-kk-ef Ó-kk-ef Á-kk-ef héraðsdómslögmanns, sem eru hæfilega ákveðin 350.000 krónur, og hefur þá verið tekið tillit til virðisaukaskatts, og annar sakarkostnaður sem samkvæmt framlögðu yfirliti ákæruvalds er 80.719 krónur.

Af hálfu ákæruvalds flutti mál þetta B-kvk-nf Ó-kvk-nf J-kvk-nf, fulltrúi lögreglustjóra.

Dóm þennan kveður upp S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf dómstjóri.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði, K-x-x I-x-x, sæti fangelsi í 30 daga.

Ákærði er sviptur ökurétti ævilangt frá birtingu dómsins að telja.

Ákærði greiði 430.719 krónur í sakarkostnað, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, K-kk-ef Ó-kk-ef Á-kk-ef héraðsdómslögmanns, 350.000 krónur.

S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf