E-2298/2012

Mál þetta, sem var dómtekið 7. febrúar 2013,var höfðað með stefnu birtri 21. júní 2012. Stefnandi er B-kk-nf E-kk-nf Háaleitisbraut 121 í Reykjavík og stefndi er E-kk-nf M-kk-nf, Efstaleiti 10 í Reykjavík.

Stefnandi krefst þess að stefndi greiði sér 181.523 kr. ásamt dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 38/2001 af stefnufjárhæðinni frá 13. júní 2011 til greiðsludags. Þá krefst stefnandi vaxtavaxta af stefnufjárhæð samkvæmt 12. gr. sömu laga er leggist við höfuðstól á 12 mánaða fresti og málskostnaðar samkvæmt framlögðum málskostnaðarreikningi.

Stefndi krefst aðallega sýknu af kröfu stefnanda en til vara lækkunar hennar. Þá krefst hann greiðslu málskostnaðar úr hendir stefnanda að mati dómsins og að tekið verði tillit til greiðslu virðisaukaskatts við það mat.

Málavextir eru þeir að stefnandi, sem er skrúðgarðyrkjumeistari og rekur alhliða garðaþjónustu, var fenginn af stefnda til að vinna tiltekna garðvinnu við sumarbústað við Þingvelli. Í stefnu segir að þessi vinna hafi farið fram í maí 2011. Stefndi kveður vinnu þessa allt eins hafa getað farið fram vorið 2010. Stefnandi lauk við verkið og gerði stefnda reikning að fjárhæð 189.039 kr. Sá reikningur er dagsettur 19. maí 2010 með reikningsnúmer 1977. Stefnandi kveður ártalið hafa verið misritun og átt að vera 2011. Stefnandi gaf síðar út annan reikning vegna sama verks, sá er með reikningsnúmerið 1979 og dagsettur 23. maí 2011 að fjárhæð 181. 523 kr.

Mál þetta lýtur að innheimtu síðarnefnda reikningsins sem stefndi kveður að hafi verið gefinn út til að koma til móts við kröfu stefnda um lækkun reikningsfjárhæðar og nákvæmari sundurliðun verkliða. Innheimtutilaunir hafi ekki borðið árangur og því hafi honum verið nauðugur einn sá kostur að höfða mál þetta.

Stefnandi byggir kröfu sína um greiðslu samkvæmt framangreindum reikningi á meginreglum kröfuréttar um efndir fjárskuldbindinga. Kröfu sína um greiðslu dráttarvaxta byggir hann á ákvæðum III. kafla vaxtalaga nr. 38/2001 og 12. gr. sömu laga og krafa um greiðslu málskostnaðar er byggð á 130. gr. laga nr. 91/1991.

Stefnandi gaf skýrslu fyrir dómi. Þar lýsti hann nánar vinnu þeirri sem hann kveðst hafa unnið fyrir stefnda við sumarbústaðinn á Þingvöllum og gerði grein fyrir þeirri tímaskráningu sem fram kemur á umræddum reikningi. Samkvæmt honum fór vinna stefnanda fram á tímabilinu 9.-13. maí 2011, samtals í 27 klukkustundir og tímagjaldið er 4.500 kr. Að auki er kostnaður vegna aksturs 12.000 kr. Að viðbættum virðisaukaskatti verður fjárhæð reikningsins jöfn stefnufjárhæð málsins. Jafnframt lýsti stefnandi samskiptum sínum við stefnda sem hann kveður að hafi komið að máli við hann þegar hann var við garðyrkjustörf í garði nálægt heimili stefnda í Reykjavík. Hann hafi óskað eftir að stefnandi ynni fyrir sig tiltekið verk við sumarbústað hans á Þingvöllum. Þeir hafi ekki rætt um verð á þeim tíma og ekki hafi komið fram í máli stefnda að eigandi sumarbústaðarins hafi verið annar en hann sjálfur.

Sýknukröfu sína byggir stefndi á aðildarskorti. Hann hafi aldrei óskað eftir að verkið væri unnið fyrir sig persónulega heldur hafi hann komið fram sem fyrirsvarsmaður Efristígs ehf., sem er eigandi umræddrar sumarbústaðalóðar, þegar hann óskaði eftir því að stefnandi ynni umrætt verk. Kröfum stefnanda sé því ranglega beint að sér en ekki félaginu.

Verði ekki fallist á sýknu á grundvelli aðildarskorts krefst stefndi þess að kröfur stefnanda verði lækkaðar stórlega. Tímafjöldi á reikningi sé ekki í neinu samræmi við unnar stundir. Stefndi eigi rétt til afsláttar á grundvelli 4., 6. og 13. gr. laga nr. 42/2000, auk þess sem sama lagaheimild leggi þá skyldu á herðar stefnanda að upplýsa stefnda um vinnu verksins og mögulega óhagkvæmi þess að skipta við hann.

Í greinargerð stefnda kemur einnig fram að hann telji að vinnan hafi farið fram árið 2010 en ekki 2011. Þá kemur einnig fram í stefnu að stefndi hafi boðist til að ljúka málinu með greiðslu 140.000 kr. með bréfi sem sent hafi verið stefnanda 21. maí 2012. Það sáttaboð feli þó ekki í sér neina viðurkenningu á kröfu stefnanda.

Aðalkröfu sína um sýknu vegna aðildarskorts styður stefndi við 16. gr. laga nr. 91/1991. Varakrafan byggir á lögum um lausafjárkaup nr. 50/2000 og varðandi kröfu um greiðslu málskostnaðar er vísað til 129. og 130. gr. laga nr. 91/1991.

Forsendur og niðurstaða

Í máli þessu, sem er einfalt skuldamál, er ekki ágreiningur um að stefnandi vann tiltekið verk að beiðni stefnda. Stefndi heldur því á hinn bóginn fram að hann hafi í samskiptum sínum við stefnanda komið fram fyrir hönd einkahlutafélags sem átti sumarbústaðarlandið sem vinnan fór fram á. Framlögð gögn sýna að umrætt einkahlutafélag, Efristígur 2 ehf., átti bústaðinn til 1. júlí 2011 og stefndi kveðst hafa verið fyrirsvarsmaður þess. Ekkert í gögnum málsins styðji framburð stefnda um að hann hafi gert stefnanda grein fyrir því að hann kæmi fram fyrir hönd einkahlutafélags og honum bæri að beina kröfum sínum að því félagi. Fyrir liggur að samskipti aðila fóru fram á og við heimili stefnda og ekkert í gögnum málsins bendir til að hann hafi fyrr en í greinargerð í máli þessu borið fyrir sig að vera ekki aðili að viðskiptunum. Stefnandi hefur beint reikningsgerð, bréfaskiptum og innheimtuáskorunum að stefnda persónulega og engin gögn eru í málinu um að stefndi hafi mótmælt aðild sinni á neinu stigi. Þá verður ekki annað séð af bréfi stefnda til stefnanda frá 12. maí 2012, þar sem hann býður honum að ljúka málinu með greiðslu 140.000 kr., að þar komi hann fram sem aðili málsins. Bréfið er undrritað af honum sjálfum og ekkert í því bendir til að hann sé þar að svara fyrir hönd einkahlutafélags síns. Í ljósi þessa er ekki hald í þeirri málsástæðu stefnda að hann sé ekki aðili að málinu.

Varakrafa stefnda lýtur að lækkun kröfu stefnda. Höfuðstóll kröfu stefnanda er að fjárhæð 181.523 kr. og byggir, eins og fram er komið, á reikningi hans vegna 27 tíma vinnu. Fyrir liggur að aðilar sömdu ekki um verð fyrir þjónustu stefnanda áður en verkið hófst. Grunnreglan sem hér reynir á er sú hvort verðið sem stefnandi krefst fyrir vinnu sína sé sanngjarnt með hliðsjón af umfangi og eðli starfans, sbr. m.a. 28. gr laga nr. 42/2000 um þjónustukaup. Stefndi heldur því fram að umfang verks stefnanda sé minna en reikningurinn kveður á um. Við aðalmeðferð málsins hélt stefndi því einnig fram að tímagjald stefnanda samkvæmt reikningnum væri of hátt. Sú málsástæða er of seint fram komin og gegn mótmælum stefnanda verður ekki um hana fjallað frekar. Hvað tímafjölda á reikningi varðar þá hefur stefndi ekki sýnt fram á að umfang verks stefnanda hafi verið annað og minna en stefnandi heldur fram. Engin gögn hafa verið lögð fram í málinu sem renna stoðum undir fullyrðingar stefnda um að tímaskráning stefnanda sé uppspuni eða ýkjur eins og stefndi virðist byggja á. Stefndi sjálfur gaf ekki skýrslu fyrir dómi en framburður stefnda um umfang og inntak þess starfs sem hann krefur stefnda um greiðslu fyrir er trúverðugur og í samræmi við framlagðan reikning. Þá liggur fyrir yfirlýsing stefnda sjálfs í bréfi til stefnanda, dags. 21. maí sl., um að hann telji að 140.000 kr. séu nær þeim raunveruleika sem reikningurinn eigi að endurpegla. Hafa ber í huga að stefndi var ekki á staðnum þegar stefnandi vann umbeðið verk. Með vísan til þessa verður ekki séð að stefndi hafi sýnt fram á að reikningur stefnanda sé ósanngjarn með hliðsjón af eðli verksins og umfangi þess og heldur ekki að viðskiptin hafi verið svo óhagkvæmt fyrir stefnda að stefnanda hafi borið skylda til að upplýsa hann með vísan til 6. gr. laga um þjónustukaup nr. 42/2000. Þá verður ekki séð að hald sé í þeirri viðbáru stefnda að hann eigi rétt til afsláttar á grundvelli 13. og 14. gr. sömu laga sem fjallar um afslátt vegna galla á verki en því er ekki haldið fram í málinu að verkið hafi verið haldið galla.

Með hliðsjón af því sem að framan er rakið ber stefnda að greiða stefnanda skuld samkvæmt umdeildum reikningi. Höfuðstóll kröfunnar ber dráttarvexti frá og með 23. júní 2011 með vísan til 3. mgr. 5. gr. laga nr. 38/2001 en stefndi hefur ekki mótmælt því að hafa borist reikningur vegna verksins mánuði fyrir þann dag. Með hliðsjón af úrslitum málsins, og vísan til 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991, ber stefnda að greiða stefnanda málskostnað sem telst hæfilega ákveðinn 180.000 krónur.

I-kvk-nf Þ-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóminn.

D ó m s o r ð:

Stefndi, E-kk-nf M-kk-nf, skal greiða stefnanda, B-kk-þgf E-kk-þgf, 181.523 kr. ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 af þeirri fjárhæð frá 23. júní 2011 til greiðsludags. Stefndi greiði stefnanda 180.000 kr. í málskostnað.

I-kvk-nf Þ-kvk-nf