S-62/2017

Mál þetta, sem dómtekið var 3. apríl sl., höfðaði lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu með ákæru 14. febrúar 2017 á hendur ákærða, X, kt. [...], [...], [...];

„fyrir líkamsárás og brot á barnaverndarlögum í [...] á árinu 2016 með því að hafa föstudaginn 16. desember á heimili sínu að [...] veist að syni sínum, Y, kt. [...] og slegið hann fjórum sinnum í andlitið með þeim afleiðingum að Y hlaut áverka á hægri og vinstri hlið andlits. Mál 007-2016-74086

Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20/1981 og 1. og 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002, sbr. 3. gr. laga nr. 55/2009.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Kröfur ákærða eru þær að honum verði gerð sú vægasta refsing sem lög leyfa. Þá krefst verjandi ákærða hæfilegrar þóknunar sér til handa vegna verjandastarfans.

Við fyrirtöku málsins 3. apríl sl. játaði ákærði sök. Í ljósi játningar ákærða ákvað dómari að fara með málið samkvæmt 164. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Var málið því tekið til dóms í þinghaldinu án frekari sönnunarfærslu eftir að sækjanda og verjanda ákærða hafði verið gefinn kostur á að tjá sig um lagaatriði máls og ákvörðun viðurlaga.

Niðurstaða:

Eins og að framan er rakið hefur ákærði skýlaust játað sök í málinu. Að mati dómara samrýmist játning ákærða gögnum málsins. Brot hans teljast því sönnuð og eru þau réttilega heimfærð til refsiákvæða í ákæru.

Samkvæmt vottorði sakaskrár ríkisins hefur ákærða ekki áður verið gerð refsing. Hann hefur játað sök í málinu án undandráttar sem horfir honum til málsbóta. Einnig ber til þess að líta að ákærði hefur eftir að atvik máls gerðust verið í viðtölum hjá sálfræðingi í verkefninu „Heimilisfriði“, sem mun vera meðferðartilboð fyrir gerendur í heimilisofbeldi. Kemur fram í vottorði sálfræðings að ástundun og mætingar ákærða hafi verið óaðfinnanlegar. Til refsiþyngingar horfir hins vegar að brot ákærða beindust að barni honum nákomnu, sbr. 3. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Samkvæmt framangreindu og að brotum ákærða virtum þykir refsing hans hæfilega ákveðin 30 daga fangelsi. Eftir atvikum þykir rétt að fresta fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Með vísan til sakfellingar ákærða, sbr. 1. mgr. 218. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, verður honum gert að greiða þóknun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef F-kk-ef S-kk-ef hdl., sem eftir umfangi málsins þykir hæfilega ákveðin svo sem í dómsorði greinir, en af framlögðum gögnum verður ekki ráðið að annan sakarkostnað hafi leitt af rannsókn og rekstri málsins.

Dóm þennan kveður upp K-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði, X, sæti fangelsi í 30 daga, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði þóknun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef F-kk-ef S-kk-ef hdl., 231.880 krónur að virðisaukaskatti meðtöldum.

K-kk-nf H-kk-nf