E-3004/2006

Mál þetta, sem dómtekið var 20. febrúar 2007, er höfðað fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur af A-kk-þgf K-kk-þgf, kt. 000000-0000, Kaplaskjólsvegi 27, Reykjavík, á hendur Miðhólum ehf., kt. 000000-0000, Fýlshólum 6, Reykjavík, með stefnu sem birt var 6. maí 2006.

Dómkröfur stefnanda eru að hið stefnda einkahlutafélag verði dæmt til að greiða stefnanda skuld að fjárhæð 2.000.000 kr. og bankakostnað, 750 kr., ásamt dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 38/2001, frá 5. október 2002 til greiðsludags. Þá er krafist vaxtavaxta samkvæmt 12. gr. sömu laga er leggist við höfuðstól á tólf mánaða fresti. Krafist er málskostnaðar samkvæmt mati dómsins.

Dómkröfur stefnda eru að félagið verði sýknað af kröfum stefnanda og að stefnandi verði dæmdur til að greiða málskostnað samkvæmt mati dómsins.

Krafa stefnanda er byggð á óverðtryggðu skuldabréfi er ber enga vexti. Útgefandi og skuldari samkvæmt skuldabréfinu er stefndi. Útgáfudagur er 3. febrúar 2003 og var bréfinu þinglýst 16. september 2005. Bréfið er handhafabréf og er stefnandi handhafi þess samkvæmt yfirlýsingu lögmanns stefnanda. Fjárhæð skuldabréfsins er 2.000.000 kr. er skyldu greiðast með tólf mánaðarlegum afborgunum, fyrst hinn 5. október 2002. Bréfið er með veði í bifreiðinni NJ-560 Subaru Legacy, sem stefnandi lýsir að nú sé ónýt. Ekkert hefur verið greitt af bréfinu. Að sögn stefnanda hefur þó verið reynt að innheimta fjárhæðina. Því er lýst að málið sé rekið af hálfu stefnanda samkvæmt XVII. kafla laga um meðferð einkamála nr. 91/1991.

Stefndi lýsir málsástæðum sínum og málavöxtum á þann veg að stefndi sé félag í eigu K-kk-ef S-x-x og eiginkonu hans, E-kvk-ef S-kvk-ef. Umrætt skuldabréf hafi þau gefið út fyrir hönd stefnda hinn 3. febrúar 2003. Ætlunin hefði verið að stefndi myndi reyna að kaupa bifreiðina NJ-560 sem Ó-kvk-nf I-kvk-nf var skráð fyrir. Hafi þetta tengst ýmsum öðrum viðskiptum eiginmanns Ó-kvk-ef, H-kk-ef R-kk-ef, við K-kk-þf S-kk-þf.

Þá er því lýst að umrædd bifreið hafi verið óskráð tjónabifreið frá Bandaríkjunum er hafi verið flutt til landsins af Bifreiðaviðgerðum ehf., félagi, sem orðið hefði gjaldþrota. Hafi bifreiðin þá verið „flutt yfir“ til HO fjárfestingar ehf. í eigu „framangreindra aðila“, en það félag hefði einnig orðið gjaldþrota.

Greint er frá að upphaflega hafi verið gert ráð fyrir að skráning Ó-kvk-ef sem umráðamanns gæti flust yfir á stefnda og þannig væri unnt að fá bifreiðina afhenta og skráða á stefnda. Gert hefði verið ráð fyrir því að unnt yrði að þinglýsa bréfinu og innheimta það þannig að unnt yrði að ná bifreiðinni út úr framangreindu þrotabúi. Þetta hefði reynst ótækt og hefði því aldrei nein krafa stofnast á grundvelli skuldabréfsins.

Þá segir frá því að K-kk-nf S-kk-nf og H-kk-nf R-kk-nf hafi samið um sín í milli með samþykki eiginkvenna þeirra hinn 9. júní 2004 að umrædd bifreið, sem aldrei hefði komist í hendur stefnda, yrði færð yfir á nafn sem H-kk-nf hefði tilnefnt. Í samkomulaginu komi fram að bifreiðin hefði þá þegar verið færð yfir á Ó-kvk-þf I-kvk-þf. Og þá segir orðrétt: Við samning þennan og síðari uppgjöri sem byggðu á honum láðist að ganga eftir skuldabréfi því sem nú hefur verið komið fram í handhöfn stefnanda þess máls yrði skilað eða það eyðilagt.

Af hálfu stefnda er á því byggt að handhöfn stefnanda á umræddu skuldabréfi sé ólögmæt og tilkomin fyrir óráðvandlegt athæfi. H-kk-nf R-kk-nf og/eða Ó-kvk-nf I-kvk-nf, sem hljóta að hafa afhent stefnanda skuldabréfið, hafi ekki verið lögmætir eigendur þess og að auki hafi þau vitað að engin krafa stæði á bak við það. Afhending skuldabréfsins til stefnanda sé bæði saknæm og ólögmæt og dragi stefndi í efa að nokkur viðskipti standi á bak við þá afhendingu. Afhendingin sé einungis til málamynda og gerð í þágu H-kk-ef og Ó-kvk-ef. Stefnandi sé ekki eigandi skuldabréfsins og málið því höfðað af röngum aðila.

Fyrir dóm komu H-kk-nf R-kk-nf og Ó-kvk-nf K-kvk-nf I-kvk-nf og báru bæði að umrætt skuldabréf hefði borist í hendur stefnanda vegna viðskipta við hann. Keypt hefði verið bifreið af stefnanda og hluti andvirðisins greiddur með skuldabréfinu.

Ályktunarorð: Mál þetta var höfðað sem skuldabréfamál samkvæmt XVII. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Samkvæmt 118. gr. þeirra laga getur stefndi aðeins haft uppi þær varnir í skuldabréfamáli sem um er getið í 1. og 3. mgr. greinarinnar. Ekki er því borið við af stefnda að félagið sé ekki það félag, sem skráð er á skuldabréfinu sem skuldari þess. Þá er því ekki haldið fram af stefnda, að félagið hafi skort hæfi að lögum til að taka á sig skuldbindingar eða að undirskrift á skuldabréfið hafi verið fölsuð eða efni þess falsað. Framlögð gögn í málinu sýna heldur ekki með óyggjandi hætti að samkomulag hafi verið milli stefnda og upphaflegra handhafa skuldabréfsins í þá veru að skuldabréfinu yrði skilað án greiðslu til stefnda eða það eyðilagt - og um það hafi stefnanda verið kunnugt.

Samkvæmt framangreindu verður stefndi dæmdur til að greiða stefnanda umkrafða fjárhæð með vöxtum og málskostnaði, allt eins og í dómsorði greinir.

P-kk-nf Þ-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóminn.

DÓMSORÐ:

Stefndi, Miðhólar ehf., greiði stefnanda, A-x-x K-x-x, 2.000.750 krónur auk dráttarvaxta samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 5. október 2002 til greiðsludags.

Stefndi greiði stefnanda 273.900 krónur í málskostnað.

P-kk-nf Þ-kk-nf