S-203/2009

Mál þetta, sem dómtekið var 22. september, er höfðað með ákæruskjali ríkissaksóknara, útgefnu 10. ágúst 2009, á hendur X:

„fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 22. febrúar 2009, að [...], Dalvík, stungið [A] með eldhúshnífi í vinstri framhandlegg með þeim afleiðingum að hann hlaut 15 cm langan skurð frá olnboga og yfir framhandlegg.

Telst þetta varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20/1981.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Ákærði krefst vægustu refsingar sem lög heimila.

I.

Samkvæmt frumskýrslu voru lögreglumenn á Dalvík kvaddir á brotavettvang aðfaranótt 22. febrúar sl. kl. 01:13 vegna ágreinings aðila sem þar voru staddir. Í tilkynningunni var vísað til þess að hnífi hefði verið beitt og að sjúkraflutningamenn hefðu verið tilkvaddir. Við komu lögreglu var ákærði farinn til síns heima, en upplýst var að hann hefði nokkru áður átt í deilum við vinnufélaga sinn, A, sem fæddur er árið 1979. Segir í skýrslunni að við athugun hafi A verið með skurðáverka. A var undir áhrifum áfengis, en meiðslum hans er lýst þannig: „Grunnur 15 cm langur skurður var framan á vinstri framhandlegg frá olnboga og yfir handlegginn. Næst olnboganum var sárið dýpst og var sá hluti um 5 cm langur. Meiðsli hins slasaða reyndust ekki mikil og gerðu sjúkraflutningamenn að sárum hans á vettvangi.“ Samkvæmt gögnum var ákærði handtekinn á heimili sínu umrædda nótt, en jafnframt lagði lögregla þar hald á hníf, sem grunur lék á að hann hefði beitt gegn brotaþola. Ákærði var undir áhrifum áfengis og var hann vistaður á lögreglustöð. Við yfirheyrslu rannsóknarlögreglu daginn eftir viðurkenndi hann sakargiftir.

Í læknisvottorði heilsugæslulæknis, sem dagsett er 26. febrúar sl., er áverkum brotaþolans A lýst með líkum hætti og hér að framan. Segir þannig að á vinstri framhandlegg sé 15 cm langur skurður. Hann hefjist um 3 cm frá olnboganum og liggi fram framhandlegginn. Á 5 cm bili næst olnboganum hafi skurðurinn verið djúpur og sárið gapað en sé farið að gróa vel. Í vottorðinu segir að brotaþoli sé vinnufær.

Við skýrslugjöf hjá lögreglu hinn 5. júní sl. lýst A atvikum máls. Hann staðhæfði að hann hefði náð fullum sáttum við ákærða og krafðist ekki skaðabóta né viðurlaga.

Fyrir dómi hefur ákærði skýlaust játað sök samkvæmt ákæruskjali.

Með hliðsjón af játningu ákærða, sem er í samræmi við rannsóknargögn lögreglu, þar á meðal ljósmyndir, og ekki er ástæða til að draga í efa, telst brot hans nægilega sannað. Er brot ákærða réttilega heimfært til refsiákvæða í ákæruskjali.

Verður dómur lagður á málið án frekari sönnunarfærslu með heimild í 164. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Samkvæmt vottorði sakaskrár ríkisins hefur ákærði ekki áður gerst sekur um refsiverða háttsemi. Er það honum til málsbóta, en einnig það að hann játaði við alla meðferð málsins sakargiftir. Þá var hann einungis rétt 19 ára þegar brotið var framið. Á móti kemur að líkamsárás með þeirri verknaðaraðferð sem lýst er í ákæru, að leggja til manns með hníf, er sérstaklega hættuleg enda er hún til þess fallin að geta valdið miklu líkamstjóni.

Að ofangreindu virtu, en ekki síst með hliðsjón af ungum aldri ákærða, skýlausri játningu og að hann hefur náð sátt við brotaþola, þykir með hliðsjón af ákvæðum 1. mgr. 70. gr., einkum 1., 3., 4., og 8. tl., og 1. mgr. 74. gr., einkum 8. og 9. tl., hegningarlaga nr. 19/1940, refsing hans hæfilega ákveðin sex mánaða fangelsi. Fært þykir að skilorðsbinda fullnustu refsingarinnar þannig að hún falli niður að þremur árum liðnum frá uppkvaðningu dómsins að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Með vísan til 218. gr. laga nr. 88/2008, um meðferð sakamála, ber að dæma ákærða til að greiða allan sakarkostnað, þ.e. fyrir læknisvottorð, blóðsýnatöku og rannsókn á blóðsýni, alls 39.583 krónur.

D Ó M S O R Ð :

Ákærði, X, sæti fangelsi í sex mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún niður falla að þremur árum liðnum frá uppkvaðningu dómsins að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði sakarkostnað, 39.583 krónur.