S-207/2008

Mál þetta höfðaði sýslumaðurinn í Stykkishólmi með ákæru 29. maí 2008 á hendur ákærða, X, kt. ..., ... í Kópavogi. Málið var dómtekið 24. nóvember 2008.

Í ákæruskjali er ákærða gefin að sök líkamsárás með því „að hafa síðdegis þriðjudaginn 20. maí 2008 í hlöðunni að Kvíabryggju í Grundarfjarðarbæ, slegið A..., kt. ..., hnefahögg í andlitið með þeim afleiðingum að hann hlaut 2 sm klof í efrivör og áverka á 4 tönnum í efri góm. (tennur 21, 22, 11 og 12).“ Er þetta talið varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga, nr. 19/1940. Þess er krafist í ákæru að ákærði verði dæmdur til refsingar.

Ákærði krefst þess að hann verði sýknaður af kröfum ákæruvaldsins og að sakarkostnaður verði felldur á ríkissjóð.

I.

Hinn 20. maí 2008, kl. 15.45, barst lögreglunni tilkynning um að til átaka hefði komið milli tveggja fanga í hlöðu Fangelsisins að Kvíabryggju. Þegar lögreglumenn komu á vettvang var þeim greint frá því að í hlut hefðu átt ákærði og A....

Í kjölfar atburðarins leitaði A... aðhlynningar á Heilsugæslustöð Grundarfjarðar. Í vottorði G-kvk-ef N-x-x, læknis, 23. maí 2008 segir að efri vör hafi verið klofin 2 sm upp. Saumuð hafi verið 13 spor með staðdeyfingu. Að því búnu hafi sjúklingi verið vísað til tannlæknis. Í læknisvottorði A-kk-ef B-kk-ef, tannlæknis, frá 22. sama mánaðar segir svo: „intrusjon lateral og palatal 21 og 22 ca 1-2 mm bæði kokussion 11 og 12.“

II.

Fyrir dómi lýsti ákærði málavöxtum þannig að A... hefði lagt sig í einelti í fangelsinu með aðfinnslum í sinn garð. Umræddan dag hefði ákærði ásamt A... verið inni hjá samfanga þeirra og þá hefði A... ráðist að ákærða með flugnaspaða. Í þeim átökum sagði ákærði að peysa hans hefði rifnað. Skömmu síðar kvaðst ákærði hafa sagt við A... að hann yrði að borga peysuna en A... neitað. Ákærði kvaðst þá hafa sagt að hann myndi þá svara í sömu mynt með því að eyðileggja föt A.... Nokkru síðar sagðist ákærði hafa hitt A... og sagt við hann að nú væri ein peysa farin. A... hefði þá rokið í sig og síðan spurt hvort þeir ættu ekki að fara upp í hlöðu og klára þetta. Kvaðst ákærði hafa játað því og þeir haldið saman áleiðis.

Ákærði lýsti því að hann hefði mikinn beyg af A... sem væri nafntogaður í undirheimunum. Þegar þeir voru komnir í hlöðuna sagðist ákærði hafa sagt að hann vildi ekki slást. A... hefði hins vegar ekki tekið það í mál og komið hlaupandi á ákærða með þeim afleiðingum að þeir féllu báðir í gólfið. Þegar ákærði stóð upp sagðist hann hafa tekið eftir að það blæddi úr A.... Taldi ákærði að A... hefði fengið þennan áverka í fallinu án þess þó að ákærði gerði sér nákvæmlega grein fyrir hvað hefði valdið því. Hins vegar tók ákærði fram að hvorugur hefði slegið hinn. Framhaldinu lýsti ákærði þannig að A... hefði veist að sér aftur og þá sagðist ákærði hafa lagt á flótta út úr hlöðunni. Þegar A... kom úr hlöðunni sagði ákærði að hann hefði verið með hótanir í sinn garð.

Aðspurður neitaði ákærði því að hann hefði lagt til að þeir færu upp í hlöðu. Einnig sagði ákærði að enginn annar hefði séð hvað fór þeim á milli í hlöðunni.

III.

Vitnið A... kom fyrir dóm og sagði málavexti vera þá að hann hefði lent í rifrildi við ákærða. Ákærði hefði síðan sagt að hann hefði eyðilagt föt vitnisins. Í kjölfarið hefði ákærði boðið vitninu að koma með sér upp í hlöðu. Aðspurður taldi A... að vakað hefði fyrir ákærða að fara að slást en það sagði vitnið ekki hafa staðið til af sinni hálfu. Þegar upp í hlöðuna var komið sagðist A... hafa litið undan en þá hefði ákærði greitt sér högg fyrirvaralaust og taldi vitnið að ákærði hefði verið með eitthvað í hendinni þegar hann sló. Aðspurður sagði A... að B... hefði séð atburðina í hlöðunni.

Vitnið D... bar fyrir dómi að hann hefði verið að labba áleiðis að hlöðunni þegar hann tók eftir ákærða, A... og B... fyrir utan húsið. Þeir hefðu síðan labbað inn í hlöðuna og út úr henni aftur og verið að ræða saman. Vitnið sagðist þá hafa séð útundan sér að ákærði kýldi A... og hljóp svo á brott. Aðspurður um misræmi við framburð ákærða og A..., sem lýstu því að átökin hefðu orðið inni í hlöðunni, sagðist vitnið ekki hafa séð höggið almennilega en fundist eins og ákærði hefði slegið A....

Vitnið B... greindi frá því fyrir dómi að E... hefði haft samband við sig símleiðis, þar sem vitið var að störfum í bragga við hlöðuna, og beðið vitnið að líta eftir með ákærða og A.... B... kvaðst hafa farið út og séð ákærða og A... í dyragættinni. Þessu næst sagðist B... hafa snúið sér við og ekki séð framhaldið en þó heyrt smell. Ákærði hefði síðan hlaupið á brott.

Vitnið E... bar fyrir dómi að ákærði hefði greint A... frá því að hann hefði eyðilagt föt hans. Þeir hefðu síðan farið að hlöðunni að tillögu ákærða. Vitnið kvaðst ekki hafa farið á eftir þeim heldur hringt í B... og beðið hann að líta eftir með ákærða og F.... Ástæðu þess sagði E... hafa verið að hann taldi, í ljósi undanfarandi hegðunar ákærða, að hann ætlaði að gera A... eitthvað. Þeir hefðu svo komið aftur, fyrst ákærði og síðan A.... Aðspurður sagðist E... ekki hafa séð hvað fór fram í hlöðunni.

Vitnið G... greindi frá því fyrir dómi að til orðaskipta hefði komið milli ákærða og A.... Þeir hefðu síðan afráðið að fara upp í hlöðu til að jafna þetta. Vitnið kvaðst ekki hafa fylgst með þessu frekar og ekki séð nein átök milli þeirra.

IV.

Fyrir dómi hefur ákærði staðfastlega neitað að hafa slegið A... hnefahögg í andlitið með þeim afleiðingum sem greinir í ákæru, eins og honum er gefið að sök. Ákærði hefur hins vegar lýst því að A... hafi í umrætt sinn í hlöðu fangelsisins að Kvíabryggju komið hlaupandi á ákærða með þeim afleiðingum að þeir féllu báðir á gólfið. Taldi ákærði að A... hefði fengið áverka sína í þeirri byltu.

Andspænis frásögn ákærða stendur framburður A... sem hefur fullyrt fyrir dómi að ákærði hafi slegið sig fyrirvaralaust í andlitið í hlöðunni þegar A... leit undan. Jafnframt taldi A... að ákærði hefði haldið á einhverju í hendinni þegar hann greiddi A... höggið.

Vitnið H... bar fyrir dómi að hann hefði séð útundan sér þegar ákærði kýldi A... fyrir utan hlöðuna og hljóp síðan á brott. Vitnið dró hins vegar í land þegar gengið var á það varðandi misræmi í vætti þess við framburð bæði ákærða og A... um að átökin hefðu verið inni í hlöðunni. Þá sagðist vitnið ekki hafa séð höggið almennilega en fundist eins og ákærði hefði slegið A.... Að þessu gættu verður ekkert byggt á vætti þessa vitnis. Þá hafa önnur vitni ekki getað lýst því hvað fór fram í hlöðunni milli ákærða og A....

Samkvæmt því sem hér hefur verið rakið eru ákærði og A... einir til frásagnar um það sem gerðist í hlöðunni. Í málinu hefur ekkert komið fram sem fer í bága við frásögn ákærða að frátöldu vætti A.... Gegn eindreginni neitun ákærða er því ekki nægjanlega sannað, svo hafið sé yfir skynsamlegan vafa, að hann hafi gerst sekur um það brot sem honum er gefið að sök, sbr. 46. gr. laga um meðferð opinberra mála, nr. 19/1991. Verður ákærði því sýknaður af refsikröfu ákæruvaldsins.

Samkvæmt 1. mgr. 166. gr. laga nr. 19/1991 verður allur sakarkostnaður felldur á ríkissjóð, eins og nánar greinir í dómsorði.

B-kk-nf B-kk-nf, héraðsdómari, kveður upp dóm þennan, en uppsaga hans hefur dregist vegna embættisanna dómarans.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði, X..., er sýknaður af kröfum ákæruvaldsins.

Allur sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, V-kk-ef H. V-kk-ef, hdl. 209.160 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti og 46.200 krónur í ferðakostnað verjandans.

B-kk-nf B-kk-nf