S-442/2017

Mál þetta, sem tekið var til dóms að lokinni aðalmeðferð 23. mars, er höfðað með ákæru héraðssaksóknara, útgefinni 23. nóvember 2017, á hendur X, kt. 000000-0000, [...], „fyrir nauðgun og brot í nánu sambandi, með því að hafa laugardaginn 10. desember 2016, á alvarlegan hátt ógnað heilsu og velferð unnustu sinnar, Y, en ákærði svipti Y frelsi frá um klukkan 13:30 til 19, á þáverandi heimili ákærða að [...]. Á meðan á frelsissviptingunni stóð þvingað[i] ákærði Y ítrekað til samræðis, endaþarmsmaka og munnmaka víðs vegar um húsið með því að beita hana ofbeldi og ólögmætri nauðung en ákærði sló Y m.a. utan undir með flötum lófa tvisvar sinnum, tók hana hálstaki, reif í hár hennar og bar hana á milli hæða þar sem höfuð hennar slóst utan í vegg auk þess sem ákærði hætti ekki þótt Y grátbæði hann um það og meinaði henni útgöngu úr húsinu. Af þessu öll hlaut Y bólgu og roða á vinstri kinn og vanga og eymsli yfir kjálkalið, marbletti, rákir og húðblæðingu vinstra megin á hálsi, roða og eymsli undir kjálkabörðum, marbletti og rákir aftan á háls, mar, roða og eymsli á báðar axlir, á [neðanvert] bak, rass, báða handleggi og báða kálfa, samfellda dimmbláa og rauðbláa marbletti og húðblæðingar á bæði hné, roða og örsprungur aftan til í leggangaopi og roðablett og eymsli við endaþarm.

Telst þetta varða við 1. mgr. 194. gr. og 1. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Ákærði neitar sök og krefst sýknu. Til vara krefst hann vægustu refsingar. Verjandi hans krefst málsvarnarlauna úr ríkissjóði. Réttargæslumaður brotaþola krefst þóknunar.

Undir rekstri málsins andmælti brotaþoli því að læknir og hjúkrunarfræðingur neyðarmóttöku svöruðu spurningum fyrir dómi og að gögn frá neyðarmóttökunni kæmust að í málinu. Af hálfu ákærða var tekið undir þetta. Ákæruvaldið krafðist þess að heimilað yrði að leiða lækninn og hjúkrunarfræðinginn fyrir dóm og leggja gögnin fram í málinu. Fallist var á kröfur ákæruvaldsins með úrskurði.

Málavextir

Í lögregluskýrslu segir að I-kvk-nf L-kvk-nf B-kvk-nf hdl. hafi haft samband við lögreglu klukkan 23:55 hinn 10. desember 2016 en lögmaðurinn hafi þá verið á vakt vegna vaktsíma neyðarmóttöku Landspítalans. Hafi lögmaðurinn tjáð lögreglu að ung kona, Y, brotaþoli í máli þessu, hafi leitað á neyðarmóttökuna vegna kynferðisbrots. Lögregla hafi farið á neyðarmóttökuna og rætt við brotaþola. Jafnframt hafi I-kvk-nf L-kvk-nf verið tilnefnd réttargæslumaður brotaþola. Í skýrslunni er haft eftir brotaþola að hún hafi farið með X, ákærða í máli þessu, í leigubifreið á heimili hans, [...], og í stofunni þar hafi þau fljótlega stundað kynlíf með vilja beggja. Ákærða hafi ekki orðið sáðlát og hann orðið pirraður við það en brotaþoli hafi þá ákveðið að fara heim til sín. Við það hafi ákærði orðið viðskotaillur og ekki leyft henni að fara. Brotaþoli hafi þá farið í bað. Ákærði hafi þá gefið henni tvo kosti, að hafa við hann munnmök eða endaþarmsmök. Brotaþoli hafi harðneitað hvorutveggja en ákærði þá rekið henni kinnhest, stigið í baðið, þar sem verið hafi botnfylli af vatni, skellt brotaþola á fjóra fætur og haft við hana endaþarmsmök. Brotaþoli hafi öskrað á ákærða að hann ætti að hætta mökunum og að sér fyndist þetta mjög sárt en ákærði hafi þá rifið í hár hennar. Brotaþoli hafi öskrað og grátið, ákærði hafi hætt mökunum og sagt henni að hætta að gráta. Síðan hafi ákærði haldið áfram að nýju en að lokum hætt án sáðláts. Hafi brotaþola verkjað mjög í hné og endaþarm. Brotaþoli og ákærði hafi rætt saman í framhaldi af þessu og hún sagt að hún vildi fara heim. Hann hefði tekið fyrir það og sagt hana ekki fara fyrr en hann hefði lokið mökunum með árangri. Ákærði hefði næst tekið brotaþola á axlir sér og farið með hana niður á neðri hæð hússins. Á leiðinni hefði hann viljandi rekið höfuð hennar í vegg. Hafi ákærði hent brotaþola í rúm sitt og þar haft mök við hana gegn vilja hennar. Brotaþoli hafi öskrað og grátið og beðið ákærða um að hætta en hann glott og beðið hana um að gráta hærra. Ákærði hafi að lokum hætt og hafi brotaþoli talið að hann hefði áttað sig á gjörðum sínum. Ákærði hafi þá haft munnmök við brotaþola. Ákærði hafi ítrekað spurt brotaþola hvort henni fyndist hegðun hans vera nauðgun og því næst hafi hann farið að gráta. Brotaþola hafi verið haldið nauðugri í húsinu frá kl. 10:00 til klukkan 21:00. Hafi ákærði þá samþykkt að koma henni heim og hafi fengið til þess sama bifreiðarstjóra og ekið hafi þeim um morguninn. Þegar brotaþoli hafi komið heim hafi hún hringt til systur sinnar og þær farið saman á neyðarmóttökuna.

Í málinu liggur skýrsla um réttarlæknisfræðilega skoðun á brotaþola sem fram hafi farið laugardaginn 10. desember 2016 frá klukkan 22:30. Með brotaþola hafi komið á neyðarmóttökuna systir hennar, I, en ekki eru sögð á henni frekari deili. Í skýrslunni eru reitir þar sem skráð er „Lýsing á broti“, og þar er brot sagt framið „Heima hjá geranda laugardag 10. 12. 2016 sennilega um kl 09“ en gerandi sé „Þekktur, kærasti síðastl. 2 mán“. Því næst er skráð svohljóðandi „Frásögn sjúklings“: „Hefur átt kærasta X í ca 2 mán. Hann var að koma frá USA og sótti hana í hús í Hafnarfirði þar sem hún var hjá vinum að skemmta sér. Var ekki full. Fóru heim til hans í einbýlishúsið og var allt í góðu. En sá svo að hann var breyttur, þ.e. hann hefur verið edrú í 5 ár en sá að svo var ekki nú. Datt í það úti þ.e. bæði í vín og dóp en var fyrir á sterum. „Langaði ekki að sofa hjá honum. Hann var allur öðruvísi og fór að spyrja skrýtinna spurninga, en fékk ekki svarið sem hann vildi og löðrungaði mig, fast og kenndi mér um. Sagðist vilja fara heim en þá varð hann geðveikt reiður. Sagði hann þá ..ég ætla að gera þetta og ég ætla að gera hitt og stóð við það.“ Aðspurð hvað það hafi verið og hvernig farið fram segir hún að þetta hafi byrjað í stofunni en hann orðið geðveikt reiður og tekið hana hálstaki og haldið á henni eins og kartöflupoka niður stigann og rekið hana í þannig að hausinn skelltist í vegginn. M-x-x spurði „ætlar þú ekki að leyfa mér þetta?“ Réðst á hana og var ógeðslega reiður [[...]]. Var fyrir í svefnherberginu og á mottu þar þegar hún var á bakinu og svo á flísunum á baðinu [...] ...og var með allan þungann á henni og „þess vegna er ég svona marin og aum á hnjánum“, hélt undir kverkarnar þegar hann þvingaði hana til munnmaka og „þá gat ég klórað í typpið á honum og hann varð brjálaður“ ...dró í hárið og tók um hálsinn eins og til að draga hana upp á hnakkanum. Sló hana á vangann a.m.k. tvisvar sinnum. Fann til í öllum skrokknum eftir á og titraði öll og lá í hnipri en hann fór að spyrja hana „finnst þér að þér hafi verið nauðgað?“ og hún spurði á móti „finnst þér eitthvað annað?“ Varð eitthvað aumur og fór að gráta, hágrét og fór að afsaka sig ...endurtók þetta. Var hún örmagna og full af ótta. Þorði ekkert að segja meir og fór heim. Var þar í losti og lengi hreyfingalaus þar til systir hennar hringdi.“

Í skýrslunni er liðurinn „Lyf“. Þar segir: „Nei, en tók e-pillu í gær“.

Í skýrslunni er liðurinn „Ástand við skoðun“. Þar segir: „Er miður sín, beygð, óttaslegin og grætur annað slagið, titrar inn á milli og sést vöðvatitringur, vill sitja með teppi um sig. Er mjög aum við snertingu við skoðunina og segir oft á eða æ þar sem mar er víða og aumt viðkomu. Gefur skýra sögu og er einlæg. Varðandi lýsingu á eigin líðan „Alveg búin, titra og titra inni í mér. Svo auðmýkt og niðurlægð. Finn til alls staðar í skrokknum.“ „Var með svo mikinn ótta þegar þetta gerðist, fannst þetta vera skrímsli.“ Finnur til vítt og breitt, öll marin. Kvartar um verki í hálsinum, aum í raddböndunum og í vi [kjálkalið] þegar hún opnar munninn. Verkur í bakinu neðst, sviði á vinstra herðablaði og mjög aum í hnjánum.“

Á eyðublaði skýrslunnar eru allnokkur atriði talin upp undir liðunum „Tilfinningalegt ástand" og „Kreppuviðbrögð“. Í skýrslunni er merkt við eftirfarandi atriði undir fyrri liðnum: „Í losti“, „Fjarræn(n)“, „Skýr frásögn“, „Grátköst“, „Óttaslegin(n)“, „Endurlifun árásar“ og „Í hnipri“. Þar er hins vegar ekki merkt við eftirfarandi atriði: „Óraunveruleikakennd“, „Í tilfinningalegu jafnvægi“, „Yfirveguð“, „Samhengislaus frásögn“, „Eirðarlaus / Óróleg(ur), „Árásargjörn“, „Man lítið / ekkert“, „Í sjálfsmorðshugleiðingum“ og „Geðveik(ur)“. Undir liðnum „Kreppuviðbrögð“ er merkt við eftirfarandi atriði: „Skjálfti“, „Hrollur“, „Vöðvaspenna / stíf(ur)“, „Of hröð öndun“ og „Magaverkir“. Ekki er merkt við atriðin „Stækkuð sjáöldur“, „Kaldur sviti“, „Köfnunartilfinning / andþrengsli“, „Hjartsláttur“, „Svimi“, „Ógleði / uppköst“, „Tíð þvaglát“, „Niðurgangur“ og „Þolir ekki snertingu“.

Í skýrslunni er liðurinn „Áverkar og önnur verksummerki“ og segir þar að brotaþoli sé „með marbletti og eymsli vítt og breitt um skrokkinn og helblá hné“. Eru taldir upp ýmsir áverkar. Á vinstri kinn og vanga er hún sögð með bólgu, roða og eymsli og lýsa sársauka yfir kjálkalið þegar hún opni munninn til fulls. Niðurstöður vegna þessa eru sagðar: „Eftir högg eða þrýsting getur t.d. komið heim og saman við lýsingu á löðrungum“. Vinstra megin á hálsi yfir vöðvanum miðjum er hún sögð með tvo nýlega marbletti og eymsli á miðjum hálsi. Þar rétt neðan við séu tvær rákir, efri rákin sé styttri en sú neðri og lengri sé 2 cm. Ofar á þessu svæði séu lítilsháttar húðblæðingar. Niðurstöður vegna þessa eru sagðar: „Eftir þrýsting eða tog getur t.d. komið heim og saman við lýsingu á hálstaki.“ Undir kjálkabörðum er hún sögð vera með vægan roða vinstra megin 1-2 cm á hlið og hvellaum en hægra megin á sama svæði séu eymsli. Niðurstöður vegna þessa eru sagðar: „t.d. eftir þrýsting og getur t.d. komið heim og saman við kverkatak“. Aftan á hálsi er hún sögð með fjóra ílanga marbletti, 3-4 cm, með smá húðblæðingum í, en einnig minnir rákir af svipuðum toga sem dofni nær miðju. Niðurstöður vegna þessa eru sagðar: „Eftir þrýsting/klemmu eða tog og getur t.d. komið heim og saman við lýsingu á „togi í hnakkadramb““. Á hægri öxl er hún sögð með mar, ca 4 x 5 cm og skarpur blettur, einn cm á hlið, „t.d. eftir þrýsting eða högg“. Á vinstri öxl og herðasvæði er hún sögð með mar og eymsli á 2x3 cm bletti yfir ofanverðu herðablaði og þar neðan við sé yfirborðsroði með smárispaðri húð yfir öllu því svæði 5-6 x 8-9 cm og sviði í húðinni. Geti þetta til dæmis verið merki um rispur eða núning eftir hrjúft undirlag. Á neðanverðu baki er hún sögð með roða, eymsli og bungu en rétt utanvert við bunguna sé mar á hægri rasskinn og geti til dæmis verið eftir högg eða mikinn þrýsting. Á vinstri handlegg sé hún með marbletti við olnboga og aðra við úlnlið, hver um tveir cm á hlið, og geti þeir til dæmis verið eftir þrýsting eða högg. Á hægri handlegg ofan til séu bunga, eymsli og vægur roði en neðar við úlnlið séu tveir marblettir, um tveir cm á hlið, og geti þeir til dæmis verið eftir þrýsting eða högg. Á hnjám og fótleggjum séu samfelldir dimmbláir og rauðbláir marblettir, húðblæðingar yfir báðum hnjám og hvelleymsli, áberandi yfir hnéskeljum en séu líka efst yfir sköflungsenda. Marblettur sé utanvert á hægri kálfa og framan og innanvert á vinstri kálfa. Sé þetta eftir þrýsting eða högg og geti til dæmis „komið heim og saman við lýsingu á gangi og legu á hnjám með miklu fargi á“. [...]

Í skýrslunni er liðurinn „Niðurstöður læknis“ og þar segir meðal annars: „Stúlka sem kemur eftir að hafa sagt kærasta sínum að hún vilji ekki sofa hjá honum en hann neitar að hlusta og segist ætla að gera allt mögulegt og framkvæmir það svo. Þ.e. kynmök um leggöng, munn og endaþarm auk þess að sleikja kynfæri hennar. Tók hana m.a. hálstaki, skipaði henni á hnén og lagðist hann af miklum þunga á hana og dró hana upp á hnakkanum m.a. Er í losti og skelfur og grætur en er skýr í frásögninni að mestu leyti þó hún sé miður sín og eigi erfitt með að lýsa svona viðkvæmum atriðum. Er með allmikla áverka og koma margir vel heim og saman við lýsingu á atburðinum, t.d. húðrispur og sviði á baki sem hún lýsir eftir mottu þegar henni var nauðgað um leggöng og lá á bakinu og eins mar á hnjám sem hún lýsir að hafi komið þegar henni var nauðgað aftan frá um endaþarm [[...]]. Er einnig með eymsli undir kjálkabörðum sem koma heim og saman við tak sem hún lýsir er henni var þvingað til munnmaka og þegar gripið var um munn hennar er hún lá á bakinu. Eins eru rákir aftan á hálsi sem koma vel heim og saman við lýsingu bþ. á því að gerandi hafi rifið aftan í hnakkann og hálsinn til að toga hana til. Er aum í leggangaopi og eins við endaþarmsop með roða og kemur þannig vel heim og saman við lýsingu bþ. á nýlegum atburði. Tekin sýni m.t.t. DNA rannsóknar og er niðurstaðna að vænta síðar. Lýsir ótta og skelfingu í sambandi við atburðinn og er skjálfandi og grátandi í áfalli. Fær hefðbundna skoðun a.ö.l., stuðning og eftirfylgni og verður haft samband við lögmann og sálfræðing.“ Undir ritar J læknir.

Í móttökuskýrslu hjúkrunarfræðings segir að brotaþoli hafi komið á neyðarmóttökuna í fylgd systur sinnar. Brotaþola hafi við komu liðið mjög illa, verið „í hálfgerðu losti og dofa og skelfur bæði vegna vanlíðunar og líka hræðslu við geranda og að hann geri henni frekar mein ef hún t.d. kæri mál en það er hún óviss með við komu. Finnst að hann hafi niðurlægt hana mikið og brotið alvarlega gegn trausti hennar. Segir hún hann vera hættulegan, eiga fyrri dóm vegna nauðgunar og hefur heyrt ýmislegt slæmt um hann, vildi ekki trúa áður en nú hafi hún upplifað það.“ Hún hafi farið út að skemmta sér fyrr um kvöldið og fram á nótt, „drukkið og eh. neytt efna en var ekki mikið undir áhrifum.“ Í skýrslunni er liðurinn „Mat/lýsing hjúkrunarfræðings á áfengis- / vímuefnaáhrifum á brotaþola við komu á NM“. Þar segir: „Við komu er konan örþreytt og syfjuð, einnig magnþrota eftir mikinn [grát]. Hefur ekkert sofið frá í gær né borðað. Ekki nein áfengislykt af henni, er skýr og man mjög nákvæmlega það sem kom fyrir. Segist sjálf hafa tekið E pillu, drukkið vín. Stixast inn hjá henni fleiri lyf. Gengur stöðug en er mjög [titrandi] og stíf við gang.“

Í samantekt hjúkrunarfræðingsins segir: „Við komu er hún titrandi og skelfur. Mikil vöðvaspenna, situr alveg stíf og á mjög erfitt með að slaka á, er eins og á verði og hrollur í henni. Situr í hnipri öðru hvoru en eins og sé í dofa- og lostástandi. Er niðurbrotin, hrædd og miður sín. Líka með sjálfsásakanir þar sem var áður búin að fá viðvörun um þennan mann. „Kaus að trúa honum og ekki að hann gæti verið svona grimmur“. Finnur til þegar er komið við hana of þegar á líður finnur hún alltaf meira til í líkamanum, aum víða og ber sig undan snertingu. Mar að koma út víða á líkama, ma. á hálsi, handleggjum, sacral svæði, baki og svo mikið mar á hnjám, er mjög aum þar. Segist finna til í hálsi og raddböndum eftir að hafa grátið svona mikið, talar lágt. Er einlæg, gefur skýra sögu og er samræmi í því sem segir og þar sem hún finnur til. Á erfitt með að rifja upp en opnar alltaf meira á það sem var sagt og gert við hana.

Varðandi lýsingu á eigin líðan „Alveg búin, titra og titra inni í mér. Svo auðmýkt og niðurlægð. Finn til alls staðar í skrokknum.“ „Var með svo mikinn ótta þegar þetta gerðist, fannst þetta vera skrímsli.“

Eftir því sem líður á skoðun og samtal þá samþykkir bþ. að ræða við lögreglu. „Ég sé eftir því ef ég geri það ekki núna“ en er samt ekki ákveðin að kæra vegna mikils ótta við hefnd geranda, að hann geri henni [[...]] eitthvað, eða að hún hafi mikil vandamál eftir það af hans völdum. Hvött til að láta vita ef mar kemur betur fram til að taka myndir af áverkum aftur. Tekin [var] skýrsla lögreglu af henni og réttargæslumaður viðstaddur. Tók það langan tíma, 2,5 klst og var bþ. alveg búin eftir það, svöng og þreytt og dofin. Enn mikil vöðvaspenna og vanlíðan þegar fór en sagðist samt líða aðeins betur.“ Undir skýrsluna ritar K hjúkrunarfræðingur.

Lögregla fór á heimili ákærða og handtók hann. Í skýrslu tæknideildar lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu segir að hús ákærða sé á tveimur hæðum. Á efri hæð sé meðal annars forstofa og opið rými þar sem megi finna eldhús, borðstofu og stofu. Þá sé baðherbergi á hæðinni. Framan við baðherbergisdyrnar sé stigi að neðri hæð. Á neðri hæðinni séu meðal annars tvö herbergi auk baðherbergis. Í svefnherbergi á móti baðinu á neðri hæðinni hafi verið tvíbreitt umbúið rúm með koddum og einni sæng en önnur sæng verið á gólfinu. Þá segir í skýrslu tæknideildarinnar: „Á baðherbergi á efri hæð voru nokkrir litlir blóðblettir, á gólfi við dyr, þar fyrir ofan framan á innréttingu, ofan á innréttingunni og á ramma spegils á vegg ofan við innréttinguna. Útlit blettanna, lögun, dreifing og staðsetning voru í samræmi við blóðferla sem myndast við högg þar sem blóð er til staðar á í það minnsta öðrum fletinum. Í einhverjum blettanna mátti greina litla hringi sem gat gefið til kynna að blóðið kæmi frá vitum þess sem blæddi.“ Í svefnherberginu, andspænis baðherbergi neðri hæðar, hafi flúrljómandi blettir komið í ljós á sængurveri sængur sem legið hafi á gólfinu. [...] hár hafi verið í rúminu. Einnig hafi [...] hár fundist á sófa í stofu á efri hæð. Frekari rannsókn fór fram á blettunum og samkvæmt skýrslu tæknideildar, dags. 7. febrúar 2017, reyndist sæði í öðrum.

Við rannsókn lögreglu kom í ljós að eftirlitsmyndavél var efst í horni í eldhúsi og önnur á neðri hæð á borði andspænis svefnherbergisdyrum. Þá voru eftirlitsmyndavélar utan á húsinu. Eftirlitsmyndavélakerfið var læst með aðgangsstýringum. Fram kom í málinu að ákærði neitaði að veita lögreglu upplýsingar um aðgangsorðið og tókst tölvurannsóknardeild lögreglustjóra ekki að opna kerfið. Sendi lögregla kerfið til nánar greinds erlends fyrirtækis og tókst þar að opna kerfið þannig að afla mátti að minnsta kosti hluta þess efnis sem tekið hafði verið upp með myndavél efri hæðar og utan á húsinu á þeim tíma sem málið varðar. Sést á upptökunum er ákærði og brotaþoli koma í húsið kl. 08:12. Síðast eru þau saman í mynd kl. 15:30:26 eins og síðar verður rakið. Í upplýsingaskýrslu lögreglu um upptökurnar er rakið að ákærði og brotaþoli hafi kynmök á níunda tímanum. Klukkan 08:47 eru bæði ákærði og brotaþoli farin úr mynd og sjást næst í mynd um þremur klukkustundum síðar. Næstu klukkustundirnar eru þau með hléum í mynd og sýsla eitt og annað, þar á meðal hafa þau kynmök. Í upplýsingaskýrslu lögreglu er rakið að kl. 15:26 gekk ákærði „rösklega að [brotaþola] tók eitthvað úr hönd [brotaþola] (hugsanlega brjóstahaldara) sem hann grýtti aftur fyrir sig [...] tók með báðum höndum um háls hennar og lét hana setjast á sófann og er mjög valdsmannslegur þar sem að hann stóð fyrir framan hana. [Brotaþoli] huldi andlit sitt með höndum sínum. Hann reif svo í snúðinn sem hún var með í hárinu, tók undir höku hennar með vinstri hönd og rykkti svo höfði hennar aftur á bak en sleppir strax aftur. Svo tekur hann um höfuð hennar, heldur utan um hana í smá tíma en á meðan heldur hún höndum sínum upp við líkama hans. [Ákærði] sleppir svo og baðar aðeins út höndum. Beygði sig svo niður til hennar eins og hann sé að hvísla einhverju að henni, svo reisti hann sig strax aftur við og tók með báðum höndum um hendur hennar og beygir sig að höfði hennar eins og hann sé reiður við hana. Við þetta leit hún undan, hann færir þá hönd sína í átt að andliti hennar, en hún lítur þá strax undan“. Ákærði hafi þá gengið inn í eldhús en komið til baka „og stóð fyrir framan hana og reisti hendur sínar upp fyrir höfuð“. Þá segir í upplýsingaskýrslunni að klukkan 15:28 hafi ákærði tekið með „vinstri hönd sinni um háls hennar en svo strax í framhaldi tók hann með báðum höndum um höfuð hennar og rykkti hausnum aftur og er með andlit sitt alveg upp við hennar. Hann sleppir svo takinu, en [brotaþoli] heldur áfram að halda höndum upp að sér [...]. Í framhaldi stóð [brotaþoli] upp en hann tók utan um hana og settist sjálfur á sófann þar sem [brotaþoli] hafði setið áður. [Brotaþoli] virðist enn vera í varnarstöðu og snýr sér frá honum. Hún heldur höndum upp að andliti sínu, gengur í burt frá honum og virðist ósátt og heldur höndum um höfuð sér.“ Loks segir í upplýsingaskýrslunni að klukkan 15:29 hafi ákærði staðið upp og gengið í átt til brotaþola og tekið „með hægri handlegg um háls hennar og dregur hana í raun með sér lengra inn í stofuna. Hann staðnæmist, heldur aðeins utan um hana, sleppir henni, bakkar örlítið frá henni. [Brotaþoli] heldur um andlit sitt, hann gengur aftur að henni tekur með báðum höndum um höfuð hennar, rykkir á háls hennar með handleggjunum og rykkir henni þannig upp þannig að líkami hennar lyftist í átt frá honum á meðan hann heldur enn um háls hennar. Strax í framhaldinu knúsar hann hana, en [brotaþoli] er enn í varnarstöðu þ.e. með hendur upp við líkama sinn. [Brotaþoli] heldur ekki utan um hann á móti. Hann sleppir henni, hún tekur þá um höfuð sitt, hann beygir sig að henni og talar við hana.“ Að endingu segir að klukkan hálf fjögur taki ákærði brotaþola „í bóndabeygju og heldur á henni niður stigann“. Fara þau þá úr mynd.

Samkvæmt lögregluskýrslu kom brotaþoli á lögreglustöð 12. desember 2016 og var I-kvk-nf L-kvk-nf B-kvk-nf hdl. með henni. Samkvæmt skýrslunni ræddi brotaþoli fyrst við B lögregluþjón og S aðstoðarsaksóknara og hafi komið fram hjá brotaþola að hún vildi ekki leggja fram kæru en vilja þess í stað draga framburð sinn til baka. Spurð um ástæðu þess svaraði hún að hún hefði aldrei viljað að málið gengi svo langt. Þegar henni var bent á að hugsanlega þyrfti lögregla að yfirheyra hana frekar og að hún kynni einnig að verða kölluð fyrir dóm sagði brotaþoli að ef sér yrði gert að tala frekar um málið myndi hún segja að frásögn sín hefði öll verið lygi. Hún vildi ekki að málið héldi lengra áfram og vildi ekki lenda í vandræðum. Það væri „best fyrir hana og hennar fjölskyldu“.

Í skýrslunni segir að brotaþoli hafi svo rætt við þær sem áður voru nefndar og einnig D þáv. sviðsstjóra. Þá hafi I-kvk-nf L-kvk-nf B-kvk-nf hdl. einnig verið viðstödd. Hafi brotaþola verið bent á „að ef hún væri að ljúga þá yrði málið rannsakað sem rangar sakargiftir.“ Hafi brotaþoli svarað því til að hún vildi fremur vera sakborningur en „að ganga í gegn um það sem hún er að ganga í gegn um núna. Hún var þá spurð hvort að hún hefði verið beitt þrýstingi fyrir þessa skýrslutöku. Hún svaraði því játandi og að sagði að eftir að [ákærði] var handtekinn hafi þeir komið heim með byssu.“ Í skýrslunni segir að brotaþoli hafi verið í miklu uppnámi, skolfið, titrað og ítrekað beygt af.

Í málinu liggur skjal, dags. 13. desember 2016, nefnt „Umboð“. Þar segir: „Ég undirrituð, Y, [...] veiti hér með S-kk-þgf A-kk-þgf S-kk-þgf hrl., Reykvískum lögmönnum slf, fullt umboð mitt til þess að afla allra gagna er varðar sakamálarannsókn á hendur X, unnusta mínum, sem fæddur er 6. nóvember 1981, þar sem ég hef réttarstöðu brotaþola, vegna atvika sem áttu sér stað þann 11. desember [2016]. Hef ég falið S-kk-þgf A-kk-þgf að gæta hagsmuna minna og óska ég eftir því að hann verði tilnefndur réttargæslumaður minn. Hef ég falið S-kk-þgf að gera lögreglu grein fyrir því að ég óski eftir því að málið gegn X verði fellt niður, sbr. yfirlýsingu sem ég hef gefið frá mér, sem dags. er í dag. Afturkalla ég heimild mína til lögreglunnar til að kalla eftir læknisvottorði hjá LSH og kalla ég til baka heimild mína til LSH þar sem ég aflétti trúnaði yfir þeim gögnum. Skal áfram gilda trúnaður um niðurstöður þeirrar læknisskoðunar sem ég gekkst undir 11. desember sl.“ Brotaþoli ritar undir skjalið en vottur er T hdl.

Í málinu liggur yfirlýsing brotaþola, dags. 13. desember 2016. Þar segir: „Ég undirrituð, Y, [...] lýsi eftirfarandi yfir í tilefni af sakamálarannsókn á hendur X, unnusta mínum, sem fæddur er 6. nóvember 1981, þar sem ég hef réttarstöðu brotaþola, vegna atvika sem áttu sér stað þann 11. desember [2016].

Ég var stödd í heimahúsi í Hafnarfirði hjá vinkonu minni U. X var að lenda í Keflavík en hann var að koma frá Bandaríkjunum. Hann sótti mig í Hafnarfjörðinn og rann þá upp fyrir mér að hann hafði dottið í það úti. Við fórum heim til hans og höfðum þar kynmök og fór vel á með okkur. Ég greindi honum síðan frá því að ég þyrfti að fara heim til mín að sofa þar sem próflestur biði daginn eftir. Hann varð pirraður út af því sem og því að ég hafði verið í partýi fyrr um kvöldið og að ég hafði neytt hálfrar e-töflu í partýinu. Upphófst rifrildi á milli okkar þar sem þung orð gengu á báða bóga og átök hófust á milli okkar. Höfðum við síðan aftur kynmök í kjölfar rifrildisins. Hann keyrði mig svo heim en fór sjálfur á tónleika með vini sínum. Kynmökin sem við höfðum fyrr um kvöldið voru með fullu samþykki mínu og vilja en ég hafði oft beðið X um að vera „rough“ í okkar kynlífi. Ekkert sem hann gerði var gegn vilja mínum. Ég vil taka það skýrt fram að X braut á engan hátt gegn kynfrelsi mínu, né beitti hann mig ofbeldi. Ég var reið út í X og undir áhrifum MDMS þegar ég gaf skýrsluna hjá lögreglu, þannig að atburðir næturinnar ýktust upp í huga mínum, auk þess sem ég miklaði þá fyrir mér og ýkti. Ég sé mikið eftir því að hafa borið á hann sakir við yfirheyrslu hjá lögreglu, en vel að merkja lagði ég ekki fram kæru á hendur honum og lögreglumaðurinn sem tók skýrslu af mér fullvissaði mig að málið héldi ekki áfram. Kom það mér því í opna skjöldu að hann skyldi verða handtekinn og settur í gæsluvarðhald. Er það eindregin ósk mín að mál þetta verði fellt niður hjá lögreglunni. Vegna þessa afturkalla ég heimild mína til lögreglunnar til að kalla eftir læknisvottorði hjá LSH og kalla ég til baka heimild mína til LSH þar sem ég aflétti trúnaði yfir þeim gögnum. Skal áfram gilda trúnaður um niðurstöður þeirrar læknisskoðunar sem ég gekkst undir þann 11. desember sl.“ Undir skjalið ritar brotaþoli, vottur er S-kk-nf A-kk-nf S-kk-nf hrl.

Lögreglan aflaði dómsúrskurðar 16. og 29. desember til hlustunar á síma brotaþola. Náði heimildin alls frá 16. desember 2016 til 15. janúar 2017. Á grundvelli hennar voru hlustuð símtöl brotaþola við allnokkurn fjölda fólks, þar á meðal ákærða. Verður nánar vikið að þessu í niðurstöðukafla dómsins.

Í málinu liggur yfirlýsing brotaþola, dags. 27. desember 2016. Þar segir: „Undirrituð Y geri miklar athugasemdir við vinnubrögð lögreglu í tengslum við meinta árás X á mig. Vísa ég til yfirlýsingar minnar frá 13. desember sl. þar sem ég gerði grein fyrir því sem fór fram á milli mín og X. Samskipti við lögreglu í Neyðarmóttöku LSH þann 11. desember 2016 fóru fram á mjög einkennilegan hátt og finnst mér hafa verið alvarlega á mér brotið; var brotinn trúnaður gagnvart mér og ég beitt blekkingum af þeim lögreglumanni sem tók skýrslu af mér. Í þessari örlagaríku yfirheyrslu tók ég það skýrt fram við lögreglu að ég vildi alls ekki að málið færi lengra og hef ég systur mína, I, sem var viðstödd yfirheyrsluna, mér og máli mínu til staðfestingar. Það að lögreglumaður skuli gefa mér munnlegt loforð um að málið færi ekki lengra nema að ég myndi kæra hann formlega og að X skuli síðan hafa verið handtekinn sömu nótt án þess að kæra kæmi frá mér, er óforsvaranlegt og sorglegt. Frásögn mín sem átti sér stað uppi á neyðarmóttöku fjallaði um mjög viðkvæm og persónuleg málefni og taldi ég að efni skýrslunnar myndi aldrei fara lengra, nema þá með mínu samþykki. Finnst mér gróflega brotið gegn persónu minni með þessum vinnubrögðum. Skýrslutakan yfir mér var þar fyrir utan sannarlega alls ekki marktæk þar sem ég var ekki í standi til að gefa vitnaskýrslu, enda var ég að upplifa niðurtúr í fyrstu [skipti] og er óvön efnunum og fráhvörfum efnanna. Umrætt kvöld hafði ég neytt mikils magns af e-pillum sem ég hafði aldrei gert áður, en fráhvarfseinkennin lýstu sér í miklum ótta og ranghugmyndum. Þessi tegund af fráhvarfseinkennum er ekkert einsdæmi, þvert á [móti] mjög algeng, en eins og greinir á heimasíðu SÁÁ kvarta margir eftir neyslu yfir því að vera ruglaðir, kvíðnir og þunglyndir. „Þessi líðan varir í nokkrar klukkustundir upp í nokkra daga eftir neyslu í eitt skipti.“ (Tekið beint af síðu SÁÁ um áhrif e-pillna). Fyrir skýrslutökuna hafði ég ekki sofið í meira en einn og hálfan sólarhring. Eftir skýrslutöku upplifði ég mikinn ótta bæði gagnvart lögreglu og X og treysti engum. Einhverjar reglur hljóta að gilda um skýrslutöku hjá lögreglu um að veita vitni rangar upplýsingar og/eða afvegaleiða það, sem og um það í hvernig andlegu ástandi viðkomandi er í á meðan á yfirheyrslu stendur. Í dag hef ég jafnað mig á áhrifum efnanna sem stjórnuðu huga mínum þessa umræddu nótt og í nokkra daga eftir inntöku efnanna og get ég með fullri hreinskilni sagt að óttinn var einungis vegna ranghugmynda sem var afleiðing efnanna sem ég hafði neytt [fyrr] um kvöldið. Atburði kvöldsins meðan ég var með X man ég hins vegar og get fullyrt að að X braut ekki á mér né líkama mínum á nokkurn hátt. Það sem gerðist þessa nótt var gert með fullu samþykki mínu og hafði verið rætt áður að mínu frumkvæði. Sökum ástandsins sem ég var í var frásögnin ekki í samræmi við raunveruleikann og vil ég láta fella málið algjörlega niður. Ég gaf út sérstaka yfirlýsingu vegna þessa máls sem X sætir rannsókn vegna og er dags. 13. desember 2016. Hef ég afturkallað fyrri skýrslu, sem og heimild mína til þess að notast við læknaskýrslur frá Neyðarmóttöku. Þrátt fyrir ítrekaðar óskir mínar um að fá að gefa nýja skýrslu, hefur lögreglan alfarið hunsað mig. Ég er algerlega miður mín yfir þessu máli og að X þurfi að afplána eftirstöðvar reynslulausnar vegna þessa ranga framburðar [míns] sem fenginn var með þessum vafasama hætti. Ég og X erum enn í sambandi og vil ég ekkert frekar en að hann losni og að við sjálf vinnum úr þeirri stöðu sem samband okkar er í.“ Brotaþoli ritar undir yfirlýsinguna. Þá er á skjalinu yfirlýsingin: „Staðfesti ofanritað sem rétt:“ og undir hana er ritað I. Vottur er S-kk-nf A-kk-nf S-kk-nf hrl.

Við skýrslugjöf brotaþola 12. janúar 2017 tók réttargæslumaður brotaþola fram að hann hefði ekki vottað undirritun I, því hún hefði komið síðar.

Við skýrslugjöf hjá lögreglu 11. apríl 2017 kvaðst I, systir brotaþola, hvorki hafa séð yfirlýsinguna né skrifað undir hana.

Hinn 12. janúar 2017 kom brotaþoli að nýju til lögreglu til skýrslugjafar. Með henni kom S-kk-nf A-kk-nf S-kk-nf hrl. Í skýrslutökunni sagði hún ákærða vera kærasta sinn. Kvaðst hún vilja gefa skýrslu til að leiðrétta fyrri skýrslugjöf sína, en „fyrri vitnisburður [hennar væri] ekki réttur.“ Lýsti hún atburðum nú þannig að þau ákærði hefðu farið heim til hans og þá allt leikið í lyndi. Þau hefðu stundað kynlíf úti um allt hús, þar á meðal í baðkarinu þar sem ákærði hefði, með leyfi hennar, haft við hana endaþarmsmök. Hún hefði oft verið búin að segja honum að „taka [sig] svona ákveðnar eða harkalegar eða ég veit hvernig ég á að orða þetta“, og það hefði hann gert og með hennar samþykki. Þau hefðu bæði fengið sér muldar e-pillur og eftir það hefði farið að bera á ranghugmyndum hennar. Hefði hún fundið fyrir miklum ótta, „mér fannst bara, þú veist, andlitið á honum það varð svona afskræmt og þegar hann var að tala við mig og var eitthvað svona að reyna að róa mig niður þá fannst mér alltaf eins og hann væri að öskra á mig, ég var bara byrjuð að fá því líkar svona, þetta var bara einhver svona ranghugmynd eða svona paranoja þarna svona, og ég heyrði líka ofheyrnir þarna bara, þetta var bara martröð og mér leið bara ógeðslega illa og ég tjáði honum það alveg, hann var náttúrulega líka í mjög annarlegu ástandi og hann var ekki að átta sig á því að ég, þú veist, bara ég var ekki að höndla þetta eða niðurtúrinn eða hvað sem þetta var. Og ég var eiginlega bara að fara yfir um, ég var bara orðin ógeðslega hrædd [...] og var byrjuð að tala um, spyrja hann út í hans fyrri dóma, var byrjuð að saka hann um að vera, [...] og ég var orðin svo hrædd við hann út af engu, bara út af því sem ég hef heyrt um hann og út frá minni fyrri reynslu sem að ég var byrjuð að fá endurupplifanir þarna af. Og hann reyndi að róa mig svona eins og hann gat en hann var náttúrulega líka svolítið skrítinn á því og þarna svo endaði þetta [...] með því að við sætt, þú veist við vorum bara, ég var byrjuð að verða rólegri og þarna og þarna og við stunduðum aftur kynlíf en þá einhvern veginn sé ég bara andlitið á honum var bara annað andlit og hann var allt í einu kominn í bol og þú veist þetta er svona, [[...]] og þetta var bara akkúrat sami bolurinn sem að ég fæ alltaf, þú veist, sem hann var allt í einu kominn í. Og ég náttúrulega öskraði bara og hann stekkur að mér og áttar sig á því að ég er bara með eitthvað þvílíkt mikið af svona ótta, ranghugmyndum og eitthvað, þannig að við hættum bara. Og ég [...] einhvern veginn fór ekkert úr þessu ástandi, ég var bara svona einhvern veginn í bara einhverju losti svona, ég veit ekki hvað ég á að kalla þetta, bara einhverju svona [...] áhrif þessara vímuefna höfðu bara ótrúlega mikið á bara öll skynfæri mín og bara allt umhverfið mitt og [...] óttinn sem ég upplifði hann var svo raunverulegur, [...] ég var bara alveg viss um að ég væri bara í bráðri hættu. [...] ég mundi ekkert hvar ég hafði verið fyrr um kvöldið [...] þannig að þetta kvöld, það var bara, svo var ég ekki búin að sofa [...] og þú veist, eftir á þá var ég svona að púsla þessu saman, [...] ég man svona skot og skot en ég man ekki almennilega hvað gerðist eða hvernig það gerðist. Svo var ég að spyrja vinkonu mína til dæmis, [...] með þarna hvort að hún hafi séð að það hafi verið mar á mér og sona og hún segir að ég hafi verið mjög marin á líkamanum, [...] ég verð marin mjög auðveldlega út af því ég er með járnskort en samt ekkert eitthvað svona. En hún segir að ég hafi verið svo þarna, verið svo rugluð á því eða þannig og allir þarna í þessu samkvæmi sem ég var í fyrr um kvöldið að ég hafi verið að skríða á hnjánum, þannig að ég náði að setja það svona saman“. Brotaþoli sagðist hafa haldið „í alvöru að ég væri í hættu og líka, [...] ég var búin að heyra svo margar sögur um hann, [...] að hann væri nauðgari og hann er náttúrulega með dóm fyrir að hafa nauðgað konu. [...] Og einhvern veginn þarna þá var ég bara viss um að ég væri fórnarlamb í einhverjum aðstæðum sem ég hafði ekki stjórn á sem var síðan ekki raunin.“ Eftir þetta hefði vinur ákærða komið og þau svo farið öll saman burt á bifreið. Brotaþola hefði verið ekið heim „og hann kemur út úr bílnum, kyssir mig bless og segist ætla að koma aftur á eftir og ég var bara svo viss um að ég væri í hættu og hann myndi koma og gera eitthvað við mig þannig að ég hringi í systur mína og það fyrsta sem ég segi við hana er bara [...] að ég hafi tekið e-pillur og ég gat ekki einu sinni sagt henni hvað margar út af því að ég hafði ekki hugmynd um það, [...] ég hélt ég hefði tekið hálfa e-pillu þarna með vinkonu minni, svo segir stelpan mér að við höfum fengið okkur helling meira í partíinu og þá rámar mig í það“. Kvaðst brotaþoli muna eftir slíkum mulningi.

Brotaþoli og systir hennar hefðu svo farið „á neyðarmóttökuna og ég var náttúrulega logandi hrædd og sé bara áverkana á líkamanum mínum og var bara alveg viss um að eitthvað hræðilegt hafi komið fyrir.“ Á neyðarmóttökunni hefðu þær talað „við hjúkrunarfræðing og [...] ég segi henni frá því [...] mestmegnis bara hvað ég er hrædd og hún spyr mig hvort að ég hafi tekið einhver fíkniefni eða eitthvað svona og ég viðurkenni það bara fyrir henni að ég hafi tekið e-pillu og þarna og var náttúrulega titrandi og hrædd og illa farin skilurðu.“ Brotaþoli hefði verið „orðin alveg ógeðslega þreytt, [...] ég var búin að vera vakandi ótrúlega lengi eða [...] í meira en sólarhring og ég var búin að vera með þessa óttatilfinningu og í þessari paranoju í marga klukkutíma og ég var bara orðin ótrúlega þreytt og mig langaði bara að komast heim þannig að [...] í skoðuninni og allt þetta, ég var bara svona stjörf og sagði eiginlega bara það sem [ég] hélt að fólk vildi heyra til þess að ég kæmist heim einhvern veginn. Og eins og með það, [...] ég vildi ekki fá lögregluna á staðinn því ég var ekki alveg viss með [...] hvort þetta væri raunverulegur ótti eða hvort þetta væru ranghugmyndir eða hvort þetta var endurupplifun.[...] Þetta var allt saman í einum graut.“

Brotaþoli sagðist hafa sagt „oft við hjúkrunarfræðinginn að ég vildi ekki að málið færi lengra, að lögreglan kæmi, svo kemur lögreglan og ég ítreka við hann að ég vilji ekki og tjái mig einungis með því skilyrði að málið fari ekki lengra. Um leið og ég hef lokið máli mínu við lögregluþjóninn þá segir hann að málið sé það alvarlegt að ég hafi ekkert um það að segja. Og þá fór ég náttúrulega í ennþá meira sjokk og [...] verð ennþá hræddari, eftir þetta svaf ég ekkert vitandi það að [...] ég veit alveg hver [ákærði] er, ég er náttúrulega með honum og ég veit alveg að það er ekkert, það er ekki þægileg tilfinning að vera búin að koma honum í fangelsi þegar hann er saklaus skilurðu, það er bara ekki góð tilfinning. Og [...] það er alveg óttablandin tilfinning en ég veit alveg að hann myndi aldrei meiða mig eða neitt þannig, þetta hefur náttúrulega ekkert með vilja gert eða með einhverjum hefndarhug eða neitt þannig sem að ég fer þarna upp á neyðarmóttöku.“

Síðar í skýrslutökunni var brotaþoli spurð hvort ákærði hefði slegið hana fast utan undir, eins og hún hafi grein frá á neyðarmóttöku. Brotaþoli svaraði því: „Sko ég hef beðið hann um það nokkrum sinnum og hann hefur ekki gert það en þarna gerði hann það bara.“ Hefði þetta verið í andlitið, á vangann að því er brotaþoli teldi. Brotaþoli var í skýrslugjöfinni spurð um þau orð sín á neyðarmóttöku að ákærði hefði haft við sig endaþarmsmök gegn vilja hennar. Því svaraði brotaþoli: „Sko, við vorum búin að tala um það að þegar að ég myndi fá mér e-pillu þá myndi ég leyfa honum að stunda með mér endaþarmsmök og hann sagði eitthvað þú veist sagði eitthvað þú vilt aldrei leyfa mér það og þá sagði ég við hann: þú átt bara að gera það.“ Nánar spurð bætti hún við: „Þá leyfði ég þetta, þú veist ég var alveg erfið til þess kannski fyrst en síðan langaði mig það bara, ég var í þannig ástandi að mér fannst þetta bara vera málið. Svo einhvern veginn eftir að óttinn helltist yfir mig þá langaði mig bara ekki neitt.“

Brotaþola var í skýrslugjöfinni sýnd yfirlýsing hennar, dags. 27. desember. Hún kvaðst kannast við hana og væri hún rétt. Hún hefði skrifað undir hana og einnig réttargæslumaður hennar og síðar I systir brotaþola. I hefði komið heim til brotaþola og skrifað undir yfirlýsinguna þar. Réttargæslumaður tók fram í skýrslutökunni að hann hefði aðeins vottað „undirritun framlagða en ekki I sko því hún kemur seinna.“

Hinn 11. apríl 2017 kom brotaþoli á ný til skýrslugjafar á lögreglustöð. Með henni var réttargæslumaður hennar. Kvaðst hún ítreka framburð sinn frá yfirheyrslunni 12. janúar. Um lok skýrslutökunnar segir í sérstakri skýrslu R aðstoðaryfirlögregluþjóns: „Þriðjudaginn 11. apríl 2017 kl. 09.11 til 10:45 var tekin skýrsla af [brotaþola]. [...] Þegar langt var liðið á skýrsluna voru henni kynntir úrskurðir Héraðsdóms Reykjaness þess efnis að lögreglunni væri heimilt að leita á heimili hennar, leggja hald á tölvu og snjallsíma hennar, auk þess sem henni væri heimilt að rannsaka innihald þeirra og samskipti hennar á netmiðlum. Hún brást mjög illa við þessu og ætlaði að rjúka í burtu. Undirritaður tjáði henni þá að til handtöku gæti komið til að ná því að framkvæma þær aðgerðir sem úrskurðir Héraðsdóms Reykjaness [náðu] til. Hlé var gert á skýrslutökunni á þessum tímapunkti í því skyni að láta [brotaþola] jafna sig. Á meðan á hléinu stóð ræddi undirritaður við D og S hjá ákærusviði embættisins. Tekin var sú ákvörðun að [brotaþola] yrði heimiluð brottför af lögreglustöðinni kysi hún að fara. Skýrslutakan hófst síðan að nýju. [Brotaþoli] spurði þá undirritaðan hvort hún væri handtekin og hann tjáði henni að svo væri ekki. Hún rauk svo út úr skýrsluherberginu og yfirgaf lögreglustöðina í skyndi. Tekið skal fram að eftir átti að bera undir hana fjölmörg atriði í skýrslunni.“

Skýrslur fyrir dómi

Ákærði sagði þau brotaþola hafa orðið par [...] september 2016 og gengið mjög vel. Þau hefðu hins vegar ekki búið saman. Hann hefði farið í fimm daga ferð til New York í desember og þá hefði hann verið búinn að vera allsgáður í næstum fimm ár. Í ferðinni hefði hann hins vegar drukkið nokkuð, þar á meðal í flugvélinni á heimleiðinni. Fíkniefna hefði hann hins vegar ekki neytt í ferðinni.

Ákærði sagðist hafa komið heim frá New York, þreyttur eftir flugið. Hann og félagi hans hefðu farið af flugvellinum í leigubifreið að sækja brotaþola, sem hefði verið stödd í Hafnarfirði. Þau hefðu orðið glöð að sjást en ákærði hefði strax séð að hún hefði verið í „einhverju miklu partístandi“, bæði undir áhrifum áfengis og „búin að fá sér meira“. Þau hefðu farið á heimili ákærða og þar hefði hann kvatt félaga sinn og bílstjóra þeirra.

Ákærði sagðist kannast aðeins við leigubifreiðarstjórann, H, hann væri góður vinur fyrrverandi unnusta brotaþola. Væri H búinn að þekkja brotaþola lengur en ákærða. Væru þeir H ekki vinir, þótt lögreglan segði það.

Þegar heim hefði verið komið, hefðu þau ákveðið, fyrst „aðstæður væru svona“, að fá sér „meira dóp“ og hefðu tekið inn e-töflur. Þau hefðu áfram verið mjög glöð að vera saman, en þarna hefðu þau í fyrsta skipti haft mök við þær aðstæður að bæði væru undir áhrifum. Hefði þar verið „alltaf sama tempóið; [...] við erum að sofa saman, við erum að stilla græjurnar, við erum að fá okkur og við erum að drekka, og eitthvað aðeins að skoða það sem ég keypti úti“. Engin þvingun hefði átt sér stað og „hún var ekkert að biðja mig um að hætta eða neitt svoleiðis, við vorum bara á sama tempói allan tímann.“ Kynlífið hefði hugsanlega orðið „aðeins harkalegra en vanalega út af því að við vorum undir áhrifum“ en þau væru „mjög virk á kynlífssviðinu“ og „munnmök og bara svona allt sem tengist þessu kvöldi, þetta er alveg eitthvað sem við höfum stundað oft áður“.

Ákærði sagði að eftir hádegið hefðu þau farið í bað og þar hefðu þau stundað endaþarmsmök, en ákærði sagðist ekki muna hvort þeirra hefði lagt það til. Slíkt hefðu þau aldrei reynt áður. Engin þvingun hefði verið þar og brotaþoli ekki beðið sig um að láta af mökunum. Brotaþoli hefði í upphafi „verið að stýra honum inn“. Þau hefðu verið „á sama tempói“ og „þetta var það sem við ætluðum að gera.“ Það eina sem þau hefðu rætt þarna í þessu sambandi hefði verið að þau hefðu ekki verið með neitt sleipiefni. Þau hefðu verið „í kynsvalli sem við vorum búin að vera alla nóttina, eins og þetta er búið að vera, samþykkt og allt í góðu. Ég er ekkert að þvinga neinu upp á hana og hún er ekkert að segja mér að stoppa. Þetta er bara sama tempóið.“

Eftir þetta hefðu þau sem áður verið „að fá [sér] og stilla græjurnar“. Þau hefðu verið „svolítið rugluð á því.“

Ákærði sagði að síðar um daginn, um klukkan þrjú eða fjögur, hefðu komið upp deilur milli þeirra vegna tónleika sem haldnir voru þá um kvöldið. Ákærði hefði viljað fara á tónleikana en brotaþoli frekar viljað „djamma meira“. Í þessum deilum hefði ákærði reynt „að fá hana til að koma sér af stað“ og hefði það verið það alvarlegasta sem gerst hefði þennan dag. Ákærði „vildi rosalega fá hana“ til að fara á tónleikana. „Hápunkturinn í því rifrildi“ hefði verið þegar ákærði hefði lyft brotaþola upp og haldið á niður á neðri hæð hússins, með þeim orðum að þau myndu bara drífa sig á tónleikana. Þar hefðu þau farið að hafa sig til. Síðan hefðu þau leyst þessa deilu og ákveðið að ákærði færi einn á tónleikana og hitti brotaþola bara eftir þá. Hann hefði þó haldið áfram að reyna að fá hana til að fara á tónleikana, meðal annars fengið vin sinn og unnustu hans til að tala við brotaþola og hvetja hana til að fara. Ákærði sagði mjög sérstakt að ekki lægju fyrir upptökur af framhaldi þess, er ákærði hefði borið brotaþola niður á neðri hæðina. Væri engu líkara en framhaldinu hefði verið eytt, en það hefði sýnt þau hafa sig til fyrir kvöldið. Hann var spurður hvers vegna hann neitaði lögreglu um aðgangsorð að myndavélakerfinu og svaraði að hann treysti ekki lögreglunni. Hann hefði viljað að verjandi yrði viðstaddur þegar upptökurnar yrðu skoðaðar. Fyndist sér hræðilegt að vita af myndbandsupptökunum í óviðkomandi höndum.

Ákærði sagði að eftir umræddan ágreining þeirra um tónleikana, um klukkan þrjú eða fjögur, hefðu þau ekki stundað kynlíf.

Brotaþoli hefði einnig hringt til móður sinnar, langt símtal, og rætt við hana um vandamál sem tengdust einhverjum manni sem leigði hjá móðurinni. Einnig hefði brotaþoli hringt til þess manns.

Ákærði sagði að hann hefði ekki svipt brotaþola frelsi. Hún hefði aldrei reynt að fara og hann hvorki haldið henni né bannað henni að fara. Þau hefðu ekki slegist. Þegar fólk væri undir áhrifum væri það hins vegar hugsanlega ekki eins „einbeitt“ og nærgætið og ella. Þarna hefðu þau brotaþoli bæði verið undir áhrifum áfengis og e-taflna, auk þess sem ákærði hefði líklega fengið sér kókaín, og hefði þetta verið „svona nýr völlur fyrir okkur. [...] Það var ekkert harkalegt, þannig að ég væri að meiða hana [...], við vorum bara að stunda aðeins villtara, gengum aðeins lengra en vanalega“. Ákærði var spurður hvort rifið hefði verið í hár brotaþola og sagði að það fyndist henni „bara sexí, við erum dópuð þarna, hún vill stundum svona kynlíf og ég er ekkert að reyna að stjórna henni neitt þannig þarna, ég er að reyna að þóknast henni. [...] Og við ræðum alveg svona hluti. Það er ekki þannig eins og ég að draga hana eitthvað á hárinu eða eitthvað svoleiðis, þetta er bara í kynlífi og við erum undir áhrifum“. Vegna fíkniefnaáhrifanna hefðu þau verið forvitnari, æstari og meiri losti milli þeirra, „hún æstari í mig, ég æstari í hana.“

Ákærði var spurður um áverka á brotaþola við skoðun á neyðarmóttöku. Hann sagðist hafa velt þeim töluvert fyrir sér. Hann segist ekki geta fullyrt að áverkarnir séu beinlínis komnir til af sínum völdum, þegar hann hefði verið „að gera eitthvað ákveðið“, en þau hafi stundað „mikið kynlíf“ þetta sinn. Hann hefði hins vegar tekið eftir mörgum litlum marblettum á hnjám brotaþola og hefði hann spurt brotaþola um þá. Þessa marbletti hefði brotaþoli verið með þegar þau hefðu hist um morguninn. Brotaþoli hefði ekki vitað um ástæður marblettanna. Hún hefði verið í gleðskap um morguninn og þegar ákærði hefði sótt hana þangað hefði hún verið „út úr því“, með mjög úfið hár og „svolítið svona löskuð“. Fyrr um nóttina hefði hún verið í vinnustaðasamkvæmi, mjög drukkin, og þar gæti ýmislegt hafa komið fyrir. Brotaþoli fengi marbletti mjög auðveldlega. Hún gæti hafa fengið einhverja áverka í kynlífi þeirra, svo sem ef hún hefði dottið og ákærði gripið í hana.

Ákærði sagðist ekki muna eftir að hafa fengið sáðlát. Væri mjög algengt að neysla e-taflna gerði slíkt erfiðara. Spurður hvort það hefði skapraunað sér sagðist ákærði hafa verið mjög ánægður með kvöldið. Kvöldið hefði verið „mjög gott“ hjá þeim. Brotaþoli hefði aldrei orðið reið og aldrei grátið. Hún hefði hvorki slegið sig né á neinn annan hátt sýnt í verki að hún væri ósátt við það sem fram fór.

Ákærði sagði að mikið álag hefði myndast við aðskilnað þeirra í desember. Þau hefðu verið „alveg á hvolfi“ og í gang farið „algjör tilfinningarússibani og tilfinningaflækja“. Brotaþoli hefði sett sig í samband við fyrrverandi unnusta sinn og hugleitt að „stinga af, út af þessu öllu saman“. Ákærði og brotaþoli hefðu þá átt „ógeðslega fáránleg símtöl [...] en sem eru ekkert í þessu stóra samhengi, hvernig kvöldið var í raun og veru.“

Ákærði sagði þau brotaþola enn vera saman, þrátt fyrir að lögregla hefði í næstum sextán mánuði neitað þeim um að hittast. Þau brotaþoli elskuðu hvort annað og ákærði væri í góðu sambandi við son hennar. Gersamlega fráleitt væri að brotaþola væri hótað á nokkurn hátt. Brotaþoli væri ekki enn með sér, ef sú væri raunin.

Ákærði var spurður um ástæður þess að brotaþoli hefði leitað á neyðarmóttöku. Hann sagðist ekki hafa verið á staðnum þá og best væri að hún svaraði þessu sjálf.

Ákærði sagðist hafa verið í fangelsi frá því málið hefði komið upp. Hann hefði verið allsgáður allan tímann, unnið mikið í eigin málum og hjálpað öðrum. Ekki hefði verið leyft að brotaþoli heimsækti sig en þau töluðu saman í síma og á „skype“. Væru þau mjög ástfangin.

Brotaþoli kvaðst vera unnusta ákærða. Þau hefðu þekkst lengi en verið búin að vera í föstu sambandi í um fjóra mánuði þegar atvik málsins hefðu orðið. Sambandið hefði gengið mjög vel og engin átök orðið milli þeirra. Þau hefðu ekki átt sameiginlegt heimili. Umræddan dag hefðu samskipti þeirra hafist með smáskilaboðum og þau ákveðið að hittast, en ákærði hefði verið nýkominn að utan. Ákærði hefði komið á leigubifreið með vinum sínum og sótt brotaþola í samkvæmi og þau svo farið heim til hans. Á þessum tíma hefði brotaþoli verið búin að vaka í sólarhring eða svo. Hún hefði verið búin að neyta áfengis og tekið inn eina e-töflu. Hefði hún aldrei tekið slíka töflu inn áður. Ákærði hefði hins vegar verið nokkuð ólíkur sjálfum sér, ör og nokkuð ákveðinn. Hefði hún þá gert sér grein fyrir að hann væri undir áhrifum, en fram að því hefði hann þá verið búinn að vera allsgáður í fimm ár. Heima hjá ákærða hefðu þau stundað kynlíf en ákærði svo sýnt brotaþola það sem hann hefði keypt í utanlandsferðinni. Brotaþoli hefði farið í bað, þau hefðu drukkið meira og brotaþoli hefði um tíma „dottið út“, enda orðin mjög þreytt. Brotaþoli hefði einnig hugsanlega tekið inn einhvern mulning, MDMA að því er hún héldi. Ákærði hefði áfram verið ólíkur sér, fjarlægur og spurt sömu spurninga aftur og aftur. Hefði þetta allt haft undarleg áhrif á sig. Fyrst um kvöldið hefði verið „rosalega gaman“, en brotaþoli hefði þá verið að drekka með vinnufélögum sínum. Svo hefði hún tekið inn e-töfluna, fyrst og fremst til þess að geta vakað eftir ákærða sem hefði verið væntanlegur með flugi um morguninn. Af töflunni hefði hún hins vegar orðið mjög ólík sjálfri sér og fengið mikið af ranghugmyndum og hefði beðið ákærða um að gera hluti sem hún venjulega bæði engan um. Hún hefði farið að „sjá og heyra hluti sem voru ekki að gerast eða voru ekki fyrir framan [hana]“. Þannig hefði komið fyrir að er brotaþoli hefði litið upp á ákærða hefði hún séð annað andlit. Hefði hún orðið „rosalega ringluð“ og um tíma fundist ákærði breytast í skrímsli. Sér hefði fundist ákærði hortugur og dónalegur þótt hann væri aðeins að spyrja einfaldra spurninga eins og „Er þetta í lagi?“, „Er þetta of fast?“ og „Er ég að meiða þig?“. Sér hefði þá fundist sem ákærði hreytti þessu í sig en „eftir á að hyggja þá var hann í rauninni bara að athuga hvort það væri í lagi með mig og hvort hann væri að ganga eitthvað lengra en ég myndi leyfa.“ Brotaþoli sagðist muna eftir að hafa orðið hrædd og ákærði hefði þá farið að hrista sig til og spyrja hvort allt væri í lagi. Þá hefði hún rankað við sér og skammast sín fyrir að „hafa verið að detta út“.

Brotaþoli var spurð hvernig hún vissi að það hefðu verið ranghugmyndir sínar að ákærði hefði verið hortugur og dónalegur. Hún sagðist vita það „vegna þess að við enduðum kvöldið mjög vel, [...] hann eyddi miklum tíma í að athuga hvort það væri í lagi með með mig, [....] margar svona spurningar. [...] Ég man kvöldið [...] eins og ljósmyndir, svona hingað og þangað af kvöldinu og þá er hann rosalega mikið að athuga hvort ég sé í lagi, hvort ég hafi meitt mig eða eitthvað svoleiðis, og líka hann hefur aldrei verið vondur við mig, hann hefur ekki einu sinni æst sig við mig þegar ég er mjög æst við hann, verið mjög reið við hann, þá hefur hann ekki tekið það í vana sinn að reiðast mér, eitthvað snöggreiðast né kalla mig nöfnum eða neitt svoleiðis.“

Brotaþoli sagði að ákærði hefði verið búinn að skipuleggja ferð á tónleika um kvöldið með vinum sínum. Vinahópur hans vissi hins vegar að best færi á því að ákærði væri allsgáður og því hefðu þau rætt hvernig hann gæti falið fyrir vinunum að hann væri undir áhrifum. Annars hefðu þau ekki talað um að ákærði væri ekki lengur allsgáður.

Ákærði hefði eftir þetta skutlað brotaþola heim og spurt hvort hann „mætti koma eftir á“. „Ég man eftir að okkur lenti alveg smá saman, við [þráttuðum] um einhverja smámuni, bara út af ástandinu, hvort við ættum að fara saman á einhverja tónleika eða hvort að ég ætti að fara að sofa út af því að ég var að fara í próf tveimur dögum seinna og þurfti að fara að læra fyrir það.“

Brotaþoli var spurð hvers vegna hún hefði leitað til neyðarmóttöku. Hún sagðist hafa verið „með mikið af ranghugmyndum og var bara búin að sjá fyrir mér einhvern veginn að hann hafi gert eitthvað sem ég hafði ekki leyft honum, en síðan líka fannst mér bara einhvern veginn ætlast [til] af mér að segja miklu meira og alltaf áfram áfram, þegar lögreglan kom, til dæmis, þá voru hjúkrunarfræðingarnir búnar að spyrja mig að því hvort þær mættu hringja á lögregluna og ég var búin að margsinnis segja nei, þannig að, þú veist, það var rosalega þvingað og ég ekki búin að sofa í marga marga marga klukkutíma, einhvern veginn vildi bara koma þessu frá mér á einhvern hátt sem að teldist trúverðugur og, þú veist, miðað við minn ótta á þessum tíma þá finnst mér ekkert skrýtið að fólk hafi haldið að það hafi átt sér eitthvað hræðilegt stað þetta kvöld, enda leið mér þannig.

Brotaþoli sagði að á neyðarmóttökunni hefði hún haft þær ranghugmyndir að það hefði gerst, sem hún þar sagði frá. Hún sagði að skýringin á því, að sér hefði liðið eins og hún gæti ekki yfirgefið heimili ákærða, væri sú að útihurðin þar væri þannig að hún hefði aldrei náð að opna út, „þannig að mér fannst óþægilegt að ég gæti ekki opnað hurðina, ég var orðin hrædd þarna á tímapunkti og byrjaði að fá einhverjar ranghugmyndir, og ég hef alveg fengið svona ranghugmyndir áður eftir langa vöku“.

Brotaþoli var spurð hvers vegna hún hefði verið hrædd á neyðarmóttökunni, í ljósi framburðar hennar um að kvöldið hefði endað vel og ákærði hefði athugað hvort allt væri í lagi með hana. Svaraði hún því til að hún hefði verið „ennþá að hoppa úr einhverju ástandi þar sem ég var með [...] raunveruleikann og hoppandi í einhvern svona ranghugmyndaheim og með svona einhver „flashback“ og eitthvað svoleiðis.“

Brotaþoli sagði að sólarhring síðar hefði hún ekki munað hvað hún hefði sagt á neyðarmóttökunni. Sér hefði ekki orðið það ljóst fyrr en hún hefði farið í skýrslutöku á lögreglustöð en þar hefði hún fengið að „renna yfir“ skýrsluna frá neyðarmóttöku. Innst inni hefði hún þó vitað „að þetta hefði ekki gerst“.

Brotaþoli sagði að hún hefði „alltaf verið svona frekar mikið á móti endaþarmsmökum og svoleiðis, [ákærði] vissi það, en þetta kvöld þá vildi ég það“. Hún var spurð hvort kynlíf þeirra hefði verið harkalegt þetta sinn og svaraði: „Já já, það var alveg harka, það var samt, þú veist, þetta var í mjög stuttum atlotum, við vorum bæði að detta út og bæði eitthvað að rífa í hvort annað, þetta var [...] svona svolítið óeðlilegt, bara út af ástandinu hjá okkur báðum.“ Hún var spurð hvort ofbeldi hefði verið hluti af kynlífinu, svo sem högg eða að tekið væri í hár, og svaraði: „Já, eitthvað, ég man ekki nákvæmlega hvað svo, en ég held að hann hafi eitthvað rifið í hárið á mér, mögulega þegar hann hafi verið að taka mig aftan frá, eitthvað svoleiðis, en annars ekkert svona, ekkert meiða hvort annað, en kannski rifið í og klipið eða tosað eða eitthvað þannig.“ Hún taldi sig hafa beðið ákærða um að slá sig en hún væri þó ekki vön slíku. Hefði hann gert það „eitthvað smá“, á rasskinnar eða vanga. Hún kvaðst ekki muna hvort ákærði hefði fengið sáðlát, en það gæti verið. Hann hefði þó átt í einhverjum erfiðleikum þar að lútandi. Það hefði þó ekki spillt ánægju hans.

Brotaþoli sagði þau ákærða hafa farið af heimili hans í leigubifreið. Þar hefðu og verið tveir vinir hans, héti annar M en hinn, leigubifreiðarstjórinn, H. Brotaþoli sagðist þekkja H „örlítið“, hafa hitt hann „einu sinni eða tvisvar“ í tengslum við ákærða, en ekki hafa þekkt hann áður.

Brotaþoli var spurð um áverka sem komu í ljós við skoðun á neyðarmóttöku og svaraði: „Ég held að við höfum bara verið búin að stunda mikið kynlíf, þú veist, ég er ekki vön að stunda endaþarmsmök þannig að það er mögulega, þú veist, erting eða eymsli eftir þegar maður er ekkert að stunda þannig. [...] Ég man ég var með einhverja marbletti þarna á hnjánum, þú veist við fórum í allskonar leiki í þessu vinnustaðapartíi og ölvunin var mjög mikil þar og ég á mjög auðvelt með að fá marbletti“. Þegar hún hefði komið til hans hefði hann spurt hvers vegna hún hefði marbletti á hnjánum. Hún sagðist ekki gera sér grein fyrir hvers vegna þeir hefðu komið. Það gæti hafa gerst í vinnustaðarsamkvæminu eða öðru samkvæmi eftir það. Einhver stelpa hefði sagt sér að hún hefði skriðið á hnjánum í samkvæmi. Stelpa þessi héti V en brotaþoli vissi ekkert annað um hana. Brotaþoli sagðist fá marbletti auðveldlega. Brotaþoli sagði að marblettir á hálsi sínum „gætu verið eftir að hann rykkti í mig eða eitthvað þannig, í kynlífi, ég veit það samt ekki.“ Hún kvaðst ekki muna eftir því að ákærði hefði meitt hana „þegar hann gerði eitthvað ákveðið.“ Ákærði hefði ekki tekið sig kverkataki, hún myndi muna það. Allt kynlíf þeirra hefði verið með hennar samþykki og ákærði ekki beitt hana neinu ofbeldi öðru en því sem þau hefðu sammælst um.

Brotaþoli sagðist telja að sér hefði alltaf verið frjálst að fara.

Brotaþoli sagðist ekki muna eftir að ákærði hefði tekið sig upp og haldið á sér milli hæða. Það væri þó ekki ólíkt honum að halda á henni. Í því fælust þó ekki ógnandi tilburðir.

Brotaþoli sagðist aldrei hafa orðið hrædd við ákærða.

Brotaþoli sagðist hafa átt símtal við móður sína frá heimili ákærða eftir hádegið og þær rætt vandamál móðurinnar með leigjanda, en móðir brotaþola hefði viljað fá aðstoð ákærða.

Brotaþoli sagðist hafa fengið smáskilaboð frá lögreglu um að hún ætti að koma á lögreglustöð til skýrslutöku. Hún hefði þá strax áttað sig á að hún væri „búin að gefa misvísandi skýrslu með röngum upplýsingum og vissi í rauninni ekkert hvað hefði gerst eftir það því þegar lögreglan kemur niður á neyðarmóttöku þá segir hún við mig: „Við erum að fara að eiga létt samtal“, ekki neitt þannig að kærastinn minn yrði síðan handtekinn um miðja nótt með víkingasveitinni og væri horfinn næsta árið. Þannig að ég var bara svona, hugsaði með mér „hvað er ég búin að gera?“, auðvitað var ég hrædd, ég var ótrúlega hrædd, ég vissi ekkert hvað ég væri búin að gera eða hvað hefði gerst fyrir hann. Þannig að ég vildi fá að gefa rétta skýrslu þarna, en ég fékk það ekki, og það voru þarna þrjár eða fjórar konur og þær byrjuðu að segja mér alls konar sögur um [ákærða], um það að hann hafi misnotað [stelpur] eða gert ýmsa hluti og væri í fíkniefnainnflutningi og eitthvað svona og hræddu mig bara mjög mikið, þannig að ég hélt bara að ég væri búin að gera mjög hættulegan mann mjög reiðan og vissi í rauninni ekki hverju ég ætti von á, skilurðu. En þetta endar þannig að ég gef ekki neina skýrslu út af því að þær leyfðu mér ekki að gefa skýrslu og ég fer bara heim og var náttúrulega mjög hrædd.“ Brotaþoli var spurð hvers vegna hún hefði ekki fengið að gefa skýrslu. Hún svaraði að skýringin væri sú að hún hefði strax sagst hafa „gert mistök“ en lögreglukonurnar hefðu sagst hafa svo mikið „á“ ákærða, fíkniefnamál og slíkt, en „þyrftu að hafa mig, ég kæmi vel fyrir og eitthvað svona, [...] og ég fengi ekki að draga framburð minn til baka ef að það væri það sem ég ætlaði að gera [...] og alltaf að minna mig á það að það væri allt að fjögurra ára fangelsi að bera ljúgvitni eða rangar sakargiftir, [...] og ég var þarna ekkert búin að sofa og ég var bara skíthrædd“. Brotaþoli var spurð hvort hún teldi lögreglu hafa beitt sig þvingunum til að hafa áhrif á framburðinn og játaði hún því. Aðrir hefðu hins vegar ekki reynt að hafa áhrif á framburð hennar.

Brotaþoli var spurð hvers vegna hún hefði skipt um réttargæslumann. Hún sagðist hafa viljað fá lögfræðing sem hún þekkti og treysti. Hún var spurð um skriflegar yfirlýsingar frá henni í málinu og sagði að þar væri allt efnislega frá sér komið.

Brotaþoli var spurð um símtöl sín sem lögregla hleraði. Hún sagði „mjög varhugavert þegar lögreglan er farin að nýta svona þvingunarúrræði í meintu nauðgunarmáli gegn meintum brotaþola í málinu.“ Væri þetta „verra en nauðgun“ og „ógeðsleg hegðun“. Hún kvaðst ekki svara neinum spurningum um þessar hlustanir, sem hún hefði ekki gefið leyfi fyrir.

Vitnið B lögregluþjónn sagði brotaþola hafa átt að mæta í skýrslutöku sem brotaþoli. Þegar hún hefði komið á lögreglustöðina hefði hún tilkynnt að hún vildi ekki gefa skýrslu. Skýring hennar á því hefði verið í þá veru að það yrði vont fyrir hana og fólk í hennar fjölskyldu, en vitnið tók fram að það myndi ekki orðalag brotaþola nákvæmlega. Brotaþoli hefði verið hrædd og grátið, titrað og skolfið. Vitnið sagði að „venjulega [væru] konur afar gjarnar á að koma og gefa skýrslur í þessum málum en í þessu tilviki þá vildi hún ekki gera það og var hrædd og hún var smeyk. Við hvað veit ég ekki, hvort það voru við eða afleiðingar eða hvað það var sko, en allavegana, hún vildi ekki gefa skýrslu“. Vitnið, D, S og þáverandi réttargæslumaður, I-kvk-nf L-kvk-nf, hefðu setið með henni „og þá sagði hún það að ef hún ætti að gefa skýrslu, þegar var búið að skýra fyrir henni sko hvernig hlutirnir væru, af því það var líka litið á þetta sem heimilisofbeldismál, varðandi rangar sakargiftir, og þá sagðist hún frekar mundu segja að hún hefði verið að ljúga og vilji vera sakborningur heldur að ganga í gegnum það sem, þú veist ég man ekki orðrétt, frekar mundi hún segja að hún hefði verið að ljúga heldur en að ganga í gegnum þetta allt saman.“ Vitnið sagðist ekki muna til þess að brotaþoli hefði útskýrt hvað það væri sem hún þyrfti að ganga í gegnum.

Vitnið sagði að venja sín væri að gera skýrslu strax eftir að hafa talað við fólk. Líklega hefði sá háttur verið hafður á þarna.

Vitnið sagðist telja að D hefði spurt brotaþola hvort hún hefði verið beitt þrýstingi. „Hún talar um að eftir að [ákærði] hafi verið handtekinn hafi þeir komið með byssu“, en hún hefði ekki viljað gefa upp hvaða menn það hefðu verið. Vitnið sagðist hafa skilið orð brotaþola þannig að hún væri beitt þrýstingi. Lögregla hefði látið brotaþola í té neyðarhnapp. Rannsókn hefði farið fram á því hver hefði verið með byssu en vitnið kvaðst ekki muna hvort frekari aðgerðir hefðu orðið vegna þess.

Vitnið sagði að skýrslutaka hefði ekki verið hafin á lögreglustöðinni þegar samtöl lögreglu og brotaþola hefðu farið fram.

Vitnið C rannsóknarlögreglumaður staðfesti undirritun sína sem vottur á yfirlýsingu brotaþola þar sem hún aflétti trúnaði lækna og hjúkrunarfræðinga neyðarmóttöku. Vitnið sagði engin vandamál hefðu komið upp við það.

Vitnið sagði að við húsleit hefði komið í ljós myndavélakerfi á heimili ákærða. Vitnið hefði þá kallað til yfirmann tölvurannsóknardeildar og hann hefði séð um að taka kerfið niður. Erfitt hefði reynst að komast inn í kerfið því ákærði hefði neitað að upplýsa um aðgangsorð kerfisins, og hefði þurft að leita aðstoðar erlendra sérfræðinga. Þeim hefði tekist að komast í upptökurnar og væri allt, sem frá hinum erlendu sérfræðingum hefði komið, í gögnum málsins.

Vitnið sagðist enga skýringu hafa á því hvers vegna engar myndir sæjust frá efri hæð hússins eftir klukkan rúmlega fjögur um daginn. „Þetta er bara það sem við fengum frá aðilunum erlendis“.

Vitnið D, yfirmaður ákærusviðs lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, sagðist muna mjög vel eftir að hafa hitt brotaþola á lögreglustöðinni. Vitnið hefði á mánudagsmorgni verið upplýst um að málið hefði komið upp um helgina og hefði vitnið þegar tekið að kynna sér gögn málsins. Þegar vitnið hefði hlýtt á hljóðupptöku af skýrslu af brotaþola á neyðarmóttöku hefði vitnið óskað eftir að brotaþoli yrði kölluð á lögreglustöð til frekari skýrslugjafar.

Brotaþoli hefði komið á lögreglustöðina og eftir það hefði S aðstoðarsaksóknari komið til vitnisins og virst nokkuð brugðið. S hefði sagt vitninu að brotaþoli vildi afturkalla kæru og væri brotaþoli í miklu uppnámi. Vitnið hefði farið í skýrslutökuherbergi og þar hefði brotaþoli setið með þáverandi réttargæslumanni. Vitnið hefði strax séð að þarna væri „kona sem líður gríðarlega illa, hún situr þarna alveg í hnipri í sófanum, fremst á bríkinni og alveg með kreppta hnefa og skelfur og var svona eins og hún hefði grátið.“ Vitnið hefði sest og reynt „að nálgast hana rólega“ og spurt hvort hún vildi afturkalla kæruna. Brotaþoli hefði sagt svo vera og að hún vildi ekki að málið færi lengra.

Vitnið sagðist hafa spurt hvort frásögn brotaþola á neyðarmóttöku hefði verið rétt og brotaþoli hefði játað því. Þá hefði vitnið spurt brotaþola hvers vegna hún vildi ekki „klára þetta“ en „hún vildi það alls ekki, hún sagðist bara ekki vilja lenda í vandræðum, hún vildi ekki leggja það á sig eða fjölskyldu sína“ og „leið greinilega mjög illa.“ Vitnið sagðist geta óskað eftir skýrslu fyrir dómi ef svo bæri undir „og þá segir hún það, já, ef ég á að fara að segja eitthvað að þá segi ég bara að þetta hafi ekki gerst, að þetta sé bara lygi. Fer eitthvað svona að segja þetta. Í framhaldinu af því að þá fer hún að tala um það að hún vildi eiginlega gefa skýrslu núna um það að þetta hafi ekki gerst.“ Hún hefði sagst frekar vilja vera sakborningur í máli vegna rangra sakargifta en brotaþoli í þessu máli. Vitnið hefði þá sagt brotaþola að lögreglan gæti ekki „tekið þátt í svona vitleysu“.

Vitnið sagðist hafa spurt brotaþola hvort hún hefði verið beitt þrýstingi til að afturkalla kæruna. Brotaþoli hefði svarað: „Já eftir að [ákærði] var handtekinn þá var komið með byssu heim til mín.“ Vitnið teldi orðalag brotaþola hafa verið þetta, en lögregluþjónninn B teldi brotaþola hafa sagt að „þeir“ hefðu komið með byssu. Vitnið kvaðst hafa í framhaldi af þessu boðið brotaþola öryggishnapp og brotaþoli þegið. Vitnið hefði farið fram og útvegað hnappinn og þegar vitnið hefði komið aftur í viðtalsherbergið hefði brotaþoli verið gerbreytt. Henni hefði verið „stórlega létt, hún var farin að slaka á, hún var farin að drekka og staðan á henni þarna fyrst var þannig að hún [...] átti erfitt með að tala, hún átti erfitt með að kyngja, hún var svo, að mínu viti, ég upplifði hana eins og hún væri skelfingu lostin.“

Vitnið sagði að á miðvikudeginum hefði komið tölvupóstur frá S-kk-þgf A-kk-þgf S-kk-þgf hrl. þar sem hann hefði óskað eftir að verða tilnefndur réttargæslumaður brotaþola og hefði umboð frá brotaþola fylgt póstinum. Með hefði fylgt „yfirlýsing brotaþola þar sem var að finna einhvern allt annan framburð heldur en hún gaf á Neyðarmóttöku“. Systir brotaþola hefði komið til lögreglu „og ef [vitnið myndi] rétt þá þorði hún ekki að gefa skýrslu af því að hún óttaðist [ákærða] og skósveina hans“. Vitnið var spurt um þetta orðalag og svaraði: „Mig minnir að þetta sé nú bara í, hvort hún hafi sagt þetta, [...] ég heyrði þetta ekki, hvort þetta kom fram þegar hún gaf skýrslu eða hvort þetta kom fram í óformlegu viðtali, ég man það ekki.“ Í framhaldinu hefði vitnið ákveðið að krefjast hlustunar á síma brotaþola.

Vitnið sagðist hafa sagt við brotaþola að vitnið gerði ráð fyrir að búið væri að kynna henni reglur um vitnaskyldu og vitnaábyrgð. Brotaþoli hefði játað því, „en þetta var svo sem engin skýrslutaka“ heldur aðeins samtal.

Vitnið E sagðist hafa kynnst ákærða fyrir meira en fimmtán árum. Brotaþola þekkti hún einnig og hefði kynnst fyrir mörgum árum. Vitnið sagði þau ákærða vera góða kunningja en þau væru ekki í neinum samskiptum.

Vitnið var spurt hvernig það hefði frétt af máli þessu. Vitnið sagðist hafa séð blaðafregnir af málinu og dottið í hug að brotaþoli ættu í hlut. Brotaþoli hefði talað við vitnið í síma og hefði vitnið spurt hvort svo væri, og hefði brotaþoli játað því. Brotaþoli hefði lýst „þeirri atburðarás sem átti að hafa verið á heimilinu“ en vitnið kvaðst alls ekki muna í smáatriðum hvernig hefði hljóðað. Brotaþoli hefði talað eitthvað um að „vera í gíslingu, en nákvæmlega hvað gerðist þarna inni, hvort það átti að vera eitthvað í baðkarinu, ég man það ekki nákvæmlega.“ Vitnið var spurt hvort brotaþoli hefði sagt að hún hefði verið beitt ofbeldi og svipt frelsi, og játaði vitnið því. Brotaþola hefi ekki liðið vel þegar símtalið hefði farið fram. Hún hefði verið hrædd „út af málinu“, sem hefði verið „hrærigrautur hjá henni“ og „allir“ vissu af málinu. Hún hefði ekki verið sérstaklega hrædd við ákærða. Þetta símtal hefði verið 27. desember.

Vitnið F lögregluþjónn sagðist hafa farið á neyðarmóttökuna eftir að tilkynnt hefði verið að þangað væri kominn þolandi kynferðisbrots. Þar hefði vitnið hitt I-kvk-þf L-kvk-þf, sem hefði verið á vakt lögmanna, og svo tekið stutta vitnaskýrslu af brotaþola. Brotaþoli hefði í upphafi verið „skelkuð að ræða þetta mál“, eins og algengt væri með þolendur. Brotaþoli hefði svo ákveðið að ræða við vitnið. Vitnið hefði gætt réttarfarsákvæða og hljóðritað samtal þeirra. Réttargæslumaðurinn hefði verið við hlið brotaþola á meðan.

Vitnið sagði að brotaþoli hefði verið mjög skelkuð og hafi ekki viljað segja vitninu nafn gerandans. „Hún svona einhvern veginn gerði ráð fyrir að [vitnið] þekkti viðkomandi, meintan geranda, og hann hafði eitthvað orð á sér fyrir að vera hættulegur einstaklingur, eitthvað slíkt, og hafði komið áður við sögu lögreglu og fleira, það var eitthvað þannig sem gerði það að verkum að hún var mjög hrædd. Hún var mjög hrædd og svona lemstruð eftir þetta.“

Vitnið sagði að brotaþoli hefði verið fær um að gefa skýrslu. Hjúkrunarfræðingur hefði verið viðstödd í upphafi en svo hefði verið ákveðið að hún viki frá „en hún auðvitað hafði alveg aðkomu að því að tala við hana.“ Vitnið sagðist ekki hafa tekið eftir miklum áhrifum áfengis eða fíkniefna á brotaþola. Vitnið hefði ekki haft upplýsingar um slíka neyslu hennar. Brotaþoli hefði spurt hvað myndi gerast í framhaldinu og mest velt fyrir sér hvort ákærði fengi að „vita af þessu strax“ og hefði vitnið lýst verkferlinu sem lögregla ynni eftir.

Vitnið staðfesti skýrslu sína.

Vitnið G sagðist vera góð vinkona brotaþola. Ákærða þekkti hún ekki sérstaklega en þau ættu sameiginlega vini. Vitnið sagðist hafa frétt af málinu af netfréttum og ummælum vina. Vitnið hefði sent brotaþola netfrétt um málið og spurt hvort fréttin væri um hana og hefði brotaþoli játað því. Vitnið hefði í framhaldinu bæði talað við brotaþola í síma og hitt hana, en þá hefði hún „verið búin að ná sér niður“. Brotaþoli hefði sagt sér að hún hefði verið búin að „fá sér einhverjar e-pillur“ og hefði fengið „blackout og bara ekki munað mikið beint eftir á“, en svo bara fengið fréttina senda. Síðan hefði brotaþoli sagt sér að málið væri ekki eins og fréttir segðu, heldur hefði þetta „verið trip sem hún hafi viljað“.

Vitnið sagði að brotaþoli og ákærði væru „saman í dag og gengur vel hjá þeim“.

Vitnið H kvaðst vera kunningi ákærða og hafa kynnst honum í gegnum starf sitt sem leigubifreiðarstjóri. Hann hefði þekkt brotaþola í tólf, fjórtán ár eða svo, en vinur sinn hefði verið unnusti hennar.

Vitnið sagðist hafa sótt ákærða og félaga hans, M, á Keflavíkurflugvöll og farið með í Hafnarfjörð að sækja brotaþola. Hún hefði verið undir augljósum áhrifum áfengis og eða fíkniefna. Ákærði hefði hins vegar ekki virst vera undir slíkum áhrifum. Næst hefði vitnið ekið ákærða og brotaþola í [...], en M annað.

Vitnið sagði að kvöldið eftir hefði ákærði beðið vitnið um að sækja þau aftur í [...] og hefði vitnið gert það. Eftir stutta bið fyrir utan hefði vitnið knúið dyra og farið inn í forstofuna. Þar hefðu þau verið „að taka sig til“ en hefðu svo komið út í bifreiðina. Þau hefðu litið „mjög ástfangin út“, kysst og haldið hvort um annað. Vitnið hefði ekið brotaþola heim til hennar. Brotaþoli hefði þar dregið ákærða út úr bifreiðinni og kysst hann í kveðjuskyni. Eftir þetta hefði vitnið ekið ákærða á veitingahús.

Vitnið sagði að í síðari ökuferðinni hefði sér virst ákærði undir einhverjum áhrifum, þau hugsanlega „bæði svona pínu þunn eða eitthvað“.

Vitnið sagði að ákærði og brotaþoli hefðu verið mjög glöð að hittast um morguninn. Þau hefðu „klárlega [verið] sama fólkið og sama parið, þegar [vitnið] sótti þau daginn eftir.“

Vitnið sagði að brotaþoli hefði alls ekki litið út fyrir að hafa grátið nýlega. Ekkert hefði verið óeðlilegt við háttalag hennar. Vitnið hefði ekkert botnað í fjölmiðlafréttum af málinu.

Vitnið I, systir brotaþola, sagðist hafa hitt brotaþola umrætt kvöld heima hjá henni. Brotaþoli hefði þá verið þreytt og „svolítið tekin“ eftir að hafa verið að skemmta sér.

Vitnið sagðist hafa farið með brotaþola á neyðarmóttöku.

Vitnið sagðist ekki muna hvað það hefði sagt í lögregluskýrslum en sagðist ekki vera „vön að ljúga en það gæti verið að ég hafi misskilið eitthvað“. Vitnið hefði ekki sagt vísvitandi rangt frá hjá lögreglu.

Undir vitnið var borin yfirlýsing brotaþola, dags. 27. desember 2016, og var vitnið spurt hvort undirritun þess væri á yfirlýsingunni. Skoraðist vitnið undan því að svara spurningunni með vísan til 1. mgr. 118. gr. laga nr. 88/2008.

Vitnið J læknir staðfesti vottorð sitt. Vitnið kvaðst muna eftir áverkunum á brotaþola, sérstaklega þeim á hnjám brotaþola og aftan á hnakka hennar. Spurt hvers vegna áverkarnir væru minnisstæðir svaraði vitnið: „Þetta voru sérlega áberandi, miklir og stórir marblettir á báðum hnjám, alveg kolbláir og eins þetta aftan á hnakkanum var svolítið sérstakt hvernig það var, það voru svona rákir og maður dró þá ályktun að þetta hefði komið þegar hefði verið togað í, sem sagt, húðina aftan á hnakkanum, sem er svona frekar stíft liggjandi að aðlægum líffærum og lendir í svona smá fellingum og klemmist þannig saman, svona eins og maður getur ímyndað sér rykkingu eða fellingar, og það voru svona rákir þannig, og kom vel heim og saman við lýsingu áverka.“ Áverkar á hnakka hefðu komið heim og saman við að tekið hefði verið „í hnakkadrambið“ á brotaþola. Á þessu svæði líkamans væri stíf húð svo „smá afl“ þyrfti til að valda þessum áverkum. Þeir hefðu hins vegar líklega ekki sést að sama skapi á öðrum svæðum þar sem húð væri svo þétt upp við líkamann. „Það þarf svolítið tog“.

Vitnið sagði að misjafnt væri hvernig brotaþolar lýstu atburðum. Stundum gæfu þeir myndræna lýsingu af staðháttum. „Ég veit ekkert hvernig staðurinn lítur út, þar sem þetta gerðist, en ég fékk samt svona myndræna hugmynd sem að festist, og það var sem sagt efri hæð og tröppur og það var neðri hæð, með einhvers konar teppi í einhverju herbergi og svo var flísalagt baðherbergi, og af því að hún lýsti þessu mjög vel stúlkan, og á flísalögðu baðherbergi þar hefði hún verið með farg á sér, krjúpandi á hnjánum, þannig að þetta var ekki bara hennar eigin þungi eða högg eftir fall.“ Fargið hefði verið gerandinn. Áverkarnir á hnjánum hefðu komið heim og saman við þessa lýsingu. Mjög ólíklegt væri að áverkarnir hefðu orðið til af því að brotaþoli skriði um á gólfi aðeins með eigin þyngd, [...].

Vitnið sagði að brotaþoli hefði verið í uppnámi, eins og algengt væri, og „hrædd og lýsti því eins og maður hefði upplifað að hún hefði ætlað að hitta geranda í góðri trú en var svo eitthvað skeptísk út í hans háttalag og var einhvern veginn haldin þessari hræðslu og lýsti henni“. Vitnið sagðist ekki muna sérstaklega eftir því að brotaþoli hefði sagst hafa verið svipt frelsi, en hún hefði í lokin sagt að hún hefði verið hrædd og ekki þorað að fara.

Vitnið sagði að skoðunin hefði verið mjög tímafrek því áverkarnir hefðu verið margir. Almennt hefðu áverkarnir komið heim og saman við lýsingu brotaþola á atvikum. Ekkert hefði komið fram sem benti í gagnstæða átt. Áverkar, svo sem við endaþarm, sönnuðu hins vegar ekkert um vilja brotaþola, þeir gætu komið fram við samþykkt kynlíf eins og þvingað.

Vitnið sagði að sér hefði ekki fundist vitnið vera undir miklum áhrifum. „Við testum alla, alveg.“ Vitnið var spurt hvort líklegt væri að e-töflu-neysla brotaþola hefði vakið hjá henni ranghugmyndir og svaraði: „Mín reynsla, bara af þeim sem koma á neyðarmóttökuna undir áhrifum þessara efna, að þá hingað til hef ég ekki rekið mig á slíkar ranghugmyndir í tengslum við hvers kyns eiturlyf sko sem þú gætir nefnt, minnist þess ekki.“ Sérstaklega spurt um ranghugmyndir sem lýstu sér í því að eðlileg kynmök væru talin þvinguð, kvaðst vitnið ekki geta svarað.

Vitnið sagði að brotaþolar fengju við komu á neyðarmóttöku „fullkomnar upplýsingar um í hverju móttakan felst og hún ráði í rauninni hvað hún gerir í málinu.“ Vitnið sagðist hafa starfað á neyðarmóttökunni frá stofnun hennar.

Vitnið K hjúkrunarfræðingur sagðist muna „bara nokkuð vel“ eftir málinu „vegna slæmrar líðanar, andlegrar og líkamlegrar líðanar þessarar stúlku, eða konu, og fór ekkert í vafa með það hversu illa henni leið vegna þess að það hafði verið brotið á henni, var í miklu uppnámi, og grét, dofin og í hálfgerðu losti þegar ég sá hana.“ Hún hafi verið með talsverða áverka sem hafi verið að skýrast og koma í ljós á meðan brotaþoli hafi verið á Neyðarmóttökunni. Af því megi ráða að þeir hafi verið nýir. Þeir hafi verið „rauðbláir, þar sem marið er að koma fram, sem gerist jú á fyrstu klukkutímunum á sólarhring eftir að hafa verið beitt mjög miklum þrýstingi eða tekin föstum tökum.“ Vitnið sagðist hafa punktað hjá sér jafnóðum einstakar setningar sem vitnið hefði viljað hafa beint eftir brotaþola en annars hefði móttökuskýrsla verið rituð eftir á. Það sem væri haft innan tilvitnunarmerkja væri haft beint eftir brotaþola.

Vitnið sagði að sér hefði alls ekki þótt brotaþoli undir miklum vímuáhrifum. Hún hefði hins vegar verið í uppnámi og mjög þreytt. „Ég man hana alveg skýra, hún gat sagt mjög greinilega frá, um leið og hún fór aðeins að jafna sig að þá gat hún sagt mjög skýrt og greinilega og endurtók skýrt og greinilega setningar.“

Vitnið sagði að fljótlega hefði verið rætt um aðkomu réttargæslumanns og lögreglu vegna þess að eðli málsins hefði verið þannig, „en hún tók jú fram þegar hún kom að hún væri ekki búin að ákveða sig, en í raun og veru eftir því sem leið á skoðunina og annað og þegar hún var að lýsa ótta sínum og líka ótta sínum við afleiðingar þess ef hún myndi hugsanlega kæra, en hún vildi allavega ræða við réttargæslumann og við lögregluna og gefa skýrslu, eins og hún sagði sjálf, hún myndi sjá eftir því ef hún myndi ekki gera það.“ Nánar spurt um ótta brotaþola sagði vitnið að brotaþoli hefði sagt að það væri ótti við gerandann. Hún hefði einnig sagt óttast að gerandinn myndi gera henni eða barni hennar eitthvað ef hún kærði. Þetta hefði hún sagt skýrt.

Vitnið sagði að brotaþoli hefði „greinilega“ viljað að réttargæslumaður yrði kallaður til „og var alveg tilbúin að ræða við lögreglu og þó það tæki tíma að þá fór ég ítrekað inn til að bara kanna ástand hennar, því ég hafði áhyggjur af, hún var jú illa leikin [-óskýrt-] og þá endurtók hún að hún vildi halda áfram og klára skýrslu þannig að það var alveg skýrt frá hennar hálfu.“

Vitnið sagðist hafa starfað á Neyðarmóttökunni í 27 ár.

Vitnið L lögregluþjónn sagðist starfa við tölvurannsóknardeild lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu. Vitnið sagði að lögreglunni hefði ekki tekist að komast inn í upptökur í eftirlitsmyndavélakerfi á heimili ákærða enda hefðu þær verið varðar með lykilorði. Hefðu tækin þá verið send til erlendra sérfræðinga sem sérhæfðu sig í slíku og hefði þeim tekist að komast í upptökurnar.

Vitnið sagði að kerfið lægi enn fyrir og ef lykilorðið yrði gefið upp væri hægt að opna upptökurnar.

Vitnið M sagðist hafa verið í New York með ákærða. Strax eftir lendingu þeirra í Keflavík hefði brotaþoli byrjað að hringja í ákærða. Þeir hefðu svo, ásamt vini ákærða sem væri leigubifreiðarstjóri, sótt hana í Hafnarfjörð. Þar hefði hún verið í „frekar annarlegu ástandi“. Mjög vel hefði virst fara á með ákærða og brotaþola í bifreiðinni á leiðinni heim til hans.

Vitnið sagði að ekki hefðu verið sjáanleg áhrif á ákærða þarna um morguninn. Þeir hefðu sofið meirihlutann af flugferðinni heim. Vitnið sagðist ekki vita til þess að ákærði hefði verið í neinni neyslu eftir að hann hefði síðast lokið afplánun. Vitnið hefði ekki tekið eftir fíkniefnaneyslu hjá honum í utanlandsferðinni. Þeir hefðu setið saman í flugvélinni heim og ákærði ekki fengið sér vín þar.

Kvöldið eftir hefði vitnið hitt ákærða og þeir farið saman á jólatónleika. Áður hefðu þeir og fleiri vinir hist á veitingastað um sexleytið. Þeir ákærði væru góðir vinir.

Vitnið O lyfjafræðingur sagði mældan styrk MDMA í blóðsýni brotaþola vera mjög háan. Styrkurinn væri svo mikill að gæti nægt til dauða. Væri til íslenskt dæmi um að lægri styrkur hefði valdið andláti ungs einstaklings. Rannsóknir hefðu sýnt eitrunaráhrif gætu verið krampi, ofsakláði, blóðsykurslækkun, dá, lifrar- og nýrnabilun, hár hiti og hjartastopp. Vitnið var sérstaklega spurt hvort ranghugmyndir væru hugsanleg aukaverkun og svaraði: „Það geta komið líka hjá sumum þannig.“ Væri þetta mjög einstaklingsbundið. Einn gæti orðið mjög veikur en annar ekki. Einkenni eins og þunglyndi og kvíði kæmu fremur við ítrekaða neyslu en krampi, hár hiti, höfuðverkur, sundl og slíkt kæmu frekar við eina einstaka inntöku.

Ein inntaka efnisins gæti nægt til eitrunar, næsta tafla gæti hins vegar magnað hættulegu áhrifin mjög mikið.

Vitnið sagði að helmingunartími í blóði væri fimm til níu klukkustundir.

Vitnið P sagðist hafa unnið með brotaþola. Brotaþoli hefði hringt til vitnisins snemma í desember 2016 og sagt vitninu að ákærði hefði nýlega beitt brotaþola kynferðislegu ofbeldi heima hjá honum, „eða að hann hafi nauðgað sér, ég man ekki orðrétt hvernig hún orðaði það.“ Brotaþoli hefði verið í miklu uppnámi þegar þær hefðu talað saman. Þetta símtal hefði farið fram áður en lögregla hefði verið byrjuð að hlusta á símtöl brotaþola.

Vitnið sagði að brotaþoli hefði sýnt sér marbletti á fótunum og sagt að þeir hefðu komið er hún hefði verið látin skríða.

Vitnið sagði að sér hefði fundist, eftir því sem tíminn hefði liðið, sem brotaþoli drægi úr því sem gerst hefði.

Niðurstaða

Í málinu er ákærði sakaður um nauðgun og brot í nánu sambandi, eins og nánar hefur verið rakið, en brot hans eru sögð hafa beinst að unnustu hans. Hún hefur gefið skýrslur í málinu, á neyðarmóttöku, á lögreglustöð og fyrir dómi. Er fyrsta frásögn hennar gjörólík hinum síðari um það atriði hvort þær kynferðislegu athafnir, sem hafðar hafi verið í frammi, hafi verið gegn vilja hennar eða með samþykki hennar.

Með móttökuskýrslum læknis og hjúkrunarfræðings neyðarmóttöku og skýrslum J læknis og K hjúkrunarfræðings fyrir dómi, er sannað að brotaþoli kom á neyðarmóttökuna umrædda nótt, sagði þar frá með þeim hætti sem rakið er í gögnunum og var með þá áverka sem þar er lýst. Vitnið J sagði áverkana á brotaþola hafa komið heim og saman við lýsingu hennar á atvikum. Vitnið K sagði brotaþola hafa verið alveg skýra og hafa sagt mjög greinilega frá. Vitnið J sagðist telja brotaþola ekki hafa verið undir miklum áhrifum. Bæði þessi vitni eru þrautreynd á þessu sviði og hafa bæði starfað á neyðarmóttökunni um áratugaskeið.

Vitnið J sagðist muna vel eftir áverkum á hnjám brotaþola. Þeir hafi verið sérlega áberandi, miklir og stórir á báðum hnjám, alveg kolbláir. Þeir hefðu komið heim og saman við þá lýsingu að brotaþoli hafi verið á hnjánum með farg á sér, en ekki komið af þyngd hennar sjálfrar. Kvað læknirinn mjög ólíklegt að marblettirnir hefðu myndast við að brotaþoli skriði um á gólfi með aðeins eigin þyngd. Með vísan til framburðar J þykir mega hafna þeim möguleika að áverkar á hnjám brotaþola verði skýrðir með því að hún hafi skriðið á hnjánum með einungis eigin þyngd. Að öllu samanlögðu þykja framburður þeirra J og K og skriflegar niðurstöður þeirra um skoðun og viðtal við brotaþola á neyðarmóttöku veita upphaflegri frásögn brotaþola á neyðarmóttöku mikinn stuðning.

Fyrir liggja upptökur úr eftirlitsmyndavél á heimili ákærða og sýna fjölmörg samskipti ákærða og brotaþola í aðalrýminu á efri hæð hússins frá morgninum og fram eftir degi, þar á meðal nokkur kynmök. Ekkert hljóð fylgir upptökunum. Upptökurnar slá engu föstu um hvað farið hefur milli ákærða og brotaþola næst á eftir því er þau hverfa niður á neðri hæðina um klukkan hálf fjögur um daginn. Á upptökunum sjást nokkrum sinnum kynmök milli þeirra og þótt yfirbragð þeirra sé að ákærði hafi að þeim frumkvæði og brotaþoli virðist hafa sig töluvert minna í frammi í þeim, verður heldur ekki ráðið af upptökunum að brotaþoli reyni að hindra kynmökin eða komast undan þeim á annan hátt. Yfirbragð samskipta þeirra ákærða og brotaþola á upptökunum veitir því hins vegar ekki sérstakan stuðning að brotaþoli hafi óskað sér harkalegs kynlífs og endaþarmsmaka. Hún segir á neyðarmóttöku um kvöldið að „þetta hafi byrjað í stofunni en hann orðið geðveikt reiður og tekið hana hálstaki og haldið á henni eins og kartöflupoka niður stigann“. Upptakan styður eindregið frásögn brotaþola.

Eins og áður segir var sími brotaþola hlustaður. Var þar bæði hlustað á samtöl brotaþola og ákærða og á samtöl hennar við annað fólk. Þegar samtöl brotaþola og ákærða fóru fram hafði ákærði réttarstöðu sakbornings og var því óskylt að svara spurningum um refsiverða hegðun sem honum var gefið að sök. Í ljósi réttar hans til réttlátrar málsmeðferðar og dóms Hæstaréttar Íslands í máli nr. 842/2014 koma samtöl þessi því ekki til skoðunar í málinu. Breytir þar engu þótt hlustunin hafi farið fram á grundvelli dómsúrskurðar. Þ-kk-nf D-kk-nf héraðsdómari álítur að sömu sjónarmið eigi að breyttu breytanda við um samtöl brotaþola við aðra, en hún hafi á þeim tíma, sem hlustunin fór fram, haft stöðu vitnis sem óskylt var að bera um ætlaða refsiverða háttsemi sér nákominna einstaklinga, eins og litið var á ákærða. Aðrir dómendur eru þessu ekki samþykkir og telja að 1. mgr. 117. gr. laga nr. 88/2008 eigi ekki við um brotaþola. Koma samtölin því til álita við úrlausn málsins.

Brotaþoli og systir hennar, I, ræða saman 16. desember 2016. Þar segir brotaþoli meðal annars: „Veistu það sko þarna textinn sem þeir sömdu sem að ég átti að skrifa undir, þetta er bara það mest niðurlægjandi sem að ég hef á ævi minni þurft að skrifa undir í lífinu.“ Skömmu síðar bætir hún við: „Já en ég meina það mun hvort sem er enginn trúa þessu sko.“ Í samtali milli þeirra 18. desember spyr systir brotaþola hvort hún ætli að kæra og brotaþoli svarar að henni hafi verið boðin „milljón ef ég held kjafti og eitthvað er það ekki bara vel sloppið og ég bara þú veist og líka bara það ég fæ þá að vera í friði“. Þann 26. desember tala þær saman og brotaþoli spyr hvort systir hennar geti „kvittað undir eitt blað“. I spyr hvaða blað það sé og brotaþoli svarar: „Æi það er einhver yfirlýsing sem þarf að fara út af þessu máli með X.“ I spyr hvaða yfirlýsing það sé og brotaþoli svarar: „Þú gefur mér alla vega leyfi til að falsa?“ I neitar því. Brotaþoli segir að nafngreindur maður sé staddur hjá henni. Brotaþoli segir að yfirlýsingin sé „eiginlega bara þetta sama og ég gerði seinast nema bara ég bætti við, að mér finnst eins og lögreglan hafi farið á bak við mig með því að fara og handtaka hann þegar ég var búin að ítreka við hann ætti ekki þú veist manstu.“ I spyr hvort ekki sé hægt að fá annan vott. Brotaþoli svarar að það sé ekki hægt „það er búið að skrifa á prentstöfum með þú veist þitt nafn og kennitölu.“ Þær tala um þetta áfram. Brotaþoli spyr „af hverju er þetta svona erfitt?“ og I svarar: „Ertu að heyra hvað þú ert að segja? Af hverju er þetta svona erfitt, út af því að þessi gæi nauðgaði þér.“ Brotaþoli svarar: „Já ég veit, ég veit það, en gerði hann það, gerði hann það við þig eða gerði hann það ekki við mig ef ég er að biðja þig um þetta er það þá ekki það sem skiptir máli?“ I svarar: „Nei það sem skiptir máli er það að hann nauðgaði þér.“ Brotaþoli svarar: „Ég veit það alveg þú þarft ekkert að segja það sko.“ I segir þá: „Já það er alveg nóg fyrir mig að ég hafi þurft að fara til lögreglunnar og segja að það hafi ekkert gerst.“ Lýkur samtalinu skömmu síðar og brotaþoli segir „þá finnum við bara einhvern annan vott“. Nokkru síðar tala þær saman aftur. Brotaþoli segir: „Allt í lagi með mig, hann er farinn og þú veist þú þarft bara ekkert að skrifa undir þú veist, hann heyrði líka að ég var alveg að reyna skilurðu.“ I spyr hvort hún hafi átt „að skrifa undir í alvörunni“. Brotaþoli svarar: „Já það hefði alveg verið fínt en ég meina þetta verður samt að þú veist þeir verða samt líka bara alveg að átta sig á því að það er ekkert, það eru ekkert allir að sem eru að fara að spila með í þessu. Það vita allir hver sannleikurinn er.“ Stuttu síðar segir brotaþoli: „Og, og þarna og síðan var hann eitthvað, þú veist ég sagði við hann, áður en ég gerði þessa yfirlýsingu, þá sagði ég við hann bara, X minn, sko þú vilt að ég geri þessa yfirlýsingu og ég skil það alveg mjög vel að þú vilt koma út og þetta eru mistök, þú varst búinn að vera vakandi í fimm, fimm þarna fimm daga og ert á sterum og allt þetta, allt þetta í sama bland við þennan veist karakter sem þú ert varð bara á þessu kvöldi eins og það fór. En ég vil að þú áður en ég skrifa þetta viðurkennir við vini þína það sem þú gerðir. Út af því að ég ætla ekki að koma út, eins og geðsjúklingur sem að fór upp á neyðarmóttöku og laug upp nauðgun.“ Þann 27. desember talar brotaþoli við E og segir við hana að hún hafi verið hjá ákærða allan umræddan dag. E spyr: „Varstu búin að vera hjá honum allan daginn?“ og brotaþoli svarar: „Já, hann náttúrulega neitaði að hleypa mér út.“ E spyr þá: „Já hvenær gerist þetta þá?“ og brotaþoli svarar að þau ákærði hafi stundað „alveg samþykkt kynlíf og allt þetta það var allt í góðu. [...] Svo þegar ég átta mig á því þú veist hann er ógeðslega frekur og ógeðslega svona hann horfir ekki í augun á mér og bara ógeðslega skrítinn og [...] ég var náttúrulega búin að vara að fá mér um nóttina, þí veist ekki kókaín eða neitt þannig, ég fékk mér hálfa e-pillu og var alveg eftir mig eftir það skilur þú, ég sagði [...] við hann bara ég þarf að fara heim þú veist ég þarf að, ég þarf að fara í próf á mánudaginn og ég verð bara að fara heim að sofa.“ E segir þá: „Já?“ og brotaþoli svarar: „Og þá bara bilaðist hann.“ E spyr hvort þetta hafi verið um daginn og brotaþoli svarar: „Það var bara já bara þú veist bara fyrir hádegi sko.“ E spyr hvort ákærði hafi haldið brotaþola „alveg bara í nokkra klukkutíma þá“ og brotaþoli svarar: „Hann heldur mér alveg í einhvern tíma en þú veist svo þegar hann var búinn þá var hann náttúrulega með sjúklega mikið samviskubit og baðst afsökunar og ég þú veist ég náttúrlega fékk bara lost ég titraði bara öll og skalf og þá fór hann að hágráta.“ Brotaþoli bætir við: „Og ég fyrirgaf honum alveg um leið en svo þú veist kemur I til mín eftir þetta og hún sá bara útganginn á mér og ég náttúrulega bara brotnaði niður og hún tók ekki neitt annað í mál en að fara á neyðarmóttöku og það er bara mín helstu mistök í þessu máli eftir það þá hafði ég enga stjórn á þessu.“ E segir að það hafi ekki verið mistök, brotaþoli eigi að þakka G-kk-þgf fyrir að hafa farið þangað því þá sé málið ekki lengur í hennar höndum. Í framhaldi af því segir brotaþoli: „Þeir eru samt búnir að láta mig skrifa undir yfirlýsingu bara að ég hafi þarna fílað það röff og ég hafi beðið um þetta og allt bara og ég er búin að gera þetta allt sko fyrir þá, allt bara.“ Nokkru síðar segir brotaþoli að ákærði sé með myndavélar heima hjá sér „af því að hann var svo hræddur um að lögreglan mundi einhvern tímann koma án heimildar heim til sín og gera eitthvað skilur þú þannig að hann var með myndavélakerfi inni, inni hjá sér þannig að það náttúrulega fer í bakið á honum út af því að þetta sést allt á myndunum skilur þú hann náttúrulega rífur mig upp á hnakkadrambinu, slær mig yfir andlitið og tekur mig bara upp eins og kartöflupoka skilur þú, þetta sést allt á myndavélum.“ Síðar spyr E um skjal sem brotaþoli hafi skrifað undir og brotaþoli segir að það sé „yfirlýsing þar sem ég lýsi yfir sakleysi hans.“ Brotaþoli bætir við: „Og já lýsi því sem sagt það er bara skipt eða svona yfirlýsing þar sem ég lýsi yfir sakleysi hans og tek þetta bara eiginlega á mig, segi bara að ég hafi beðið um þetta til þess að þetta sé tekið til baka og notfæri mér sem sagt það að ég hafi verið í annarlegu ástandi þegar skýrslan var tekin út af því að þeir mega ekki taka skýrslu af manneskju sem er undir áhrifum þú veist áhrifin voru alveg löngu farin þarna en ég meina ég reyndi þetta skilur þú.“

Ljóst er af skýrslu vitnisins O lyfjafræðings að mjög verulegt magn MDMA mældist í brotaþola umrædda nótt. Vitnið lýsti fyrir dómi ýmsum mögulegum alvarlegum afleiðingum slíks. Það er út af fyrir sig til stuðnings því að brotaþoli geti hafa verið á valdi ranghugmynda umrætt sinn. Hér verður hins vegar að horfa til þess að vitnið O lagði einungis mat á niðurstöður rannsóknar og ræddi almennt um mögulegar afleiðingar en hitti ekki brotaþola umrætt sinn. Það gerðu hins vegar læknirinn J, hjúkrunarfræðingurinn K og lögregluþjónninn F. Öll töldu þau brotaþola færa um að gefa skýrslu. Skiptir þar álit hinna þaulreyndu J og K miklu. Upphaflegur framburður brotaþola á neyðarmóttöku, bæði fyrir heilbrigðisstarfsmönnum og lögreglu, fær verulega stoð í gögnum og skýrslum læknisins og hjúkrunarfræðingsins fyrir dómi. Á hinn bóginn þykir síðari framburður brotaþola um ranghugmyndir sem hún hafi verið haldin frá því atvik málsins urðu heima hjá ákærða og fram á nótt á neyðarmóttöku, ekki sennilegur. Þykir mjög ósennilegt að brotaþoli hafi samþykkt og jafnvel óskað eftir endaþarmsmökum og öðrum mökum, sem hafi skilið hana eftir með alla þá áverka sem sannað er hún var með við skoðun á neyðarmóttöku, og að hún hafi jafnframt vegna ranghugmynda ranglega talið á neyðarmóttökunni að þetta hafi ákærði framkvæmt gegn vilja hennar. Þegar á allt framanritað er horft þykir verða að leggja til grundvallar að upphaflegur framburður brotaþola, um að henni hafi verið þvingað til samræðis og endaþarmsmaka, sé réttur og sé ákærði sannur að þeirri sök og hafi unnið sér til refsingar, en þessi háttsemi hans varðar við 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga svo sem hún var er ákærði framdi verknað sinn. Orðalagi ákvæðisins var breytt með lögum nr. 16/2018 en ekki voru þar gerðar efnisbreytingar sem þykja skipta máli við úrlausn þessa máls. Fær lýsing ákæru á háttsemi ákærða þá stoð í trúverðugum framburði brotaþola á neyðarmóttöku að hún verður lögð til grundvallar, að því frátöldu sem hér fer á eftir.

Ákærða er jafnframt gefið að sök að hafa svipt brotaþola frelsi sínu frá klukkan 13:30 til 19. Fyrir dómi sagðist vitnið J ekki muna til þess að brotaþoli hafi minnst á frelsissviptingu við skoðun á neyðarmóttöku. Brotaþoli var samkvæmt upptökum öðru hverju ein síns liðs á þeim tíma. Fyrir dómi sögðu bæði ákærði og brotaþoli að brotaþoli hefði talað í síma við móður sína frá heimili hans. Við munnlegan málflutning var því lýst yfir af hálfu ákæruvaldsins að það væri ekki vefengt. Hvorki ákæruvaldið né ákærði kusu að leiða móður brotaþola fyrir dóminn til að bera um samtalið og ekki hafa verið lögð fram önnur gögn um símtalið. Þó því verði alls ekki vísað á bug að brotaþoli hafi ekki treyst sér til að yfirgefa heimili ákærða þykir eins og á stendur ekki hafa verið sannað svo hafið sé yfir skynsamlegan vafa að ákærði hafi í raun svipt hana frelsi sínu. Ákvæði 1. mgr. 218. gr. b laga nr. 19/1940 þykir ekki eiga við í málinu.

Ákærði hefur nokkurn sakaferil. Skal þess getið hér að í [...] var hann dæmdur í þriggja mánaða fangelsi fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga. Þá skal þess getið að í [...] var ákærði dæmdur í fimm ára fangelsi fyrir brot gegn [...], og 1. mgr. 194. gr. og 252. gr. almennra hegningarlaga og var þá jafnframt dæmdur upp 21 mánaðar skilorðsbundinn fangelsisdómur sem ákærði hlaut í [...] í nóvember 2007 fyrir fíkniefnalagabrot. Með broti sínu nú hefur ákærði ítrekað brot gegn 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga.

Með dómi Hæstaréttar Íslands í máli nr. [...] var ákærða gert að afplána 630 daga eftirstöðvar reynslulausnar þeirrar refsingar sem honum hafði verið gerð með umræddum dómum. Fyrir liggur í málinu bréf meðferðarfulltrúa fangelsisins á Litla-Hrauni þar sem fram kemur að ákærði hafi innritast á meðferðargang í febrúar 2017 og útskrifast þaðan í september 2017. Hann hafi verið áhugasamur og virkur allan tímann, kurteis og þægilegur í umgengni. Samhliða þessu hafi hann bæði verið í vinnu og skóla, fylgt öllum reglum meðferðarinnar og verið til fyrirmyndar. Hann hafi verið virkur í AA starfi og agabrotalaus. Þá liggur fyrir í málinu staðfesting sálfræðings á því ákærði hafi sótt viðtöl hjá sálfræðingi hluta af umræddum tíma á meðferðarganginum.

Þegar á allt er horft verður refsing ákærða ákveðin fangelsi í fjögur ár. Skilorðsbinding er útilokuð en frá refsingunni skal dragast með fullri dagatölu gæsluvarðhald sem ákærði sætti vegna rannsóknar málsins frá 11.-22. desember 2016.

Ákærða verður gert að greiða málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, G-kk-ef E-kk-ef lögmanns, 7.799.600 krónur, þóknun S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef lögmanns, réttargæslumanns brotaþola, 969.680 krónur, þóknun I-kvk-ef L-kvk-ef B-kvk-ef lögmanns, sem í upphafi var tilnefndur réttargæslumaður brotaþola, 158.100 krónur, og annan sakarkostnað sem samkvæmt yfirliti lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu nemur 757.204 krónum. Þóknun hvers lögmanns hefur verið ákveðin með virðisaukaskatti. Gætt var 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88/2008.

Af hálfu ákæruvaldsins fór K-kvk-nf B-kvk-nf varahéraðssaksóknari með málið. Málið dæma héraðsdómararnir Þ-kk-nf D-kk-nf, I-kk-nf E-kk-nf og S-kvk-nf B-kvk-nf.

D Ó M S O R Ð

Ákærði, X, sæti fangelsi í fjögur ár. Frá refsingunni skal dragast gæsluvarðhald sem ákærði sætti frá 11.-22. desember 2016.

Ákærði greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, G-kk-ef E-kk-ef lögmanns, 7.799.600 krónur, þóknun S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef lögmanns, réttargæslumanns brotaþola, 969.680 krónur, þóknun I-kvk-ef L-kvk-ef B-kvk-ef lögmanns, sem í upphafi var tilnefndur réttargæslumaður brotaþola, 158.100 krónur, og annan sakarkostnað, 757.204 krónur.

Þ-kk-nf D-kk-nf

I-kk-nf E-kk-nf

S-kvk-nf B-kvk-nf