S-471/2008

Mál þetta, sem þingfest var 2. október 2008 og dómtekið 27. október sl., er höfðað með ákæru lögreglustjórans á Selfossi, dagsettri 26. ágúst 2008, á hendur X, kt. 000000-0000,

„fyrir líkamsárás

með því að hafa, síðdegis þriðjudaginn 30. janúar 2007 fyrir utan L á Selfossi, ráðist að V, kt. 000000-0000 þannig að V skall niður á hægri öxl með þeim afleiðingum að V hlaut eymsli í axlarhyrnu og axlar/viðbeins liðamótum.

Telst brot þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20/1981.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar.“

Ákærði sótti ekki þing við þingfestingu málsins þann 2. október sl. og var málinu þá frestað til aðalmeðferðar þann 27. október sl. Ákærði mætti við aðalmeðferð málsins þann 27. október sl. og neitaði sök. Málið var dómtekið að aðalmeðferð lokinni.

Málavextir.

Í frumskýrslu lögreglu, dagsettri 31. janúar 2007, er sagt frá því að lögregla hafi farið á vettvang vegna tilkynningar um slagsmál fyrir utan L á Selfossi. Þegar lögregla hafi komið á vettvang hafi ákærða verið haldið liggjandi á grúfu í innkeyrslunni af V og nágranna hans, Ó-kk-þgf M-kk-þgf H-kk-þgf. Eftir ákærða er haft í skýrslunni að ákærði hafi verið á leið að L en þar búi foreldrar kærustu ákærða, H. Eigi þau tíu mánaða gamalt barn saman. Ósætti hafi verið á milli þeirra og hafi H verið á leið til foreldra sinna með barnið. Þegar ákærði hafi ekið eftir Fossvegi hafi ákærði séð H ganga að húsinu með barnið. Ákærði hafi beygt strax að húsinu, yfir gangbraut með grasi beggja vegna, sem skilji á milli Fossvegar og L. Hafi ákærði stokkið úr bifreiðinni og hlaupið að H en V hafi komið að honum og skellt honum niður og ásamt nágranna haldið honum niðri þar til lögregla kom á vettvang.

Í skýrslunni kemur fram að ákærði hafi verið í miklu andlegu ójafnvægi og ekki verið í ástandi til að vera einn. Ákærði hafi verið vistaður í klefa á lögreglustöð og fluttur þaðan á geðdeild Landspítala háskólasjúkrahúss.

Í skýrslunni er haft eftir V og H að H væri með lögheimili hjá foreldrum sínum að L. Hún ætti tíu mánaða gamalt barn með ákærða. Ekki hafi allt verið sem skyldi milli hennar og ákærða og hún væri á vissan hátt hrædd við hann. Þau væru með aðsetur saman að U á Selfossi og hún hefði verið á leið þaðan eftir ósætti hennar og ákærða. Þegar hún hafi komið að heimili foreldra sinna hafi ákærði komið á bifreið á eftir. Hafi ákærði komið á mikilli ferð, ekið spólandi yfir grasið og gangstíginn á milli Fossvegar og L, ekið þvert yfir götuna og á tímabili stefnt beint á þau en síðan stöðvað bifreiðina með afturhlutann út á götu. Þar hafi ákærði stokkið út úr bifreiðinni og hlaupið að H með miklum látum. V hafi þá reynt að ganga á milli. Við það hafi brotist út átök þeirra á milli. V hafi síðan fengið aðstoð Ó-kk-ef og þeir í sameiningu haft ákærða undir og haldið honum þar til lögregla hafi komið á vettvang.

Meðal gagna málsins er læknisvottorð, dagsett 26. júlí 2007, vegna V. Í vottorðinu segir að þann 30. janúar 2007 hafi V lent í áflogum í heimahúsi við tengdason sinn þar sem tengdasonurinn hafi ætlað að ráðast á barnsmóður sína en V hafi gengið á milli og skollið á hægri öxl. V hafi komið til skoðunar á Heilbrigðisstofnun Suðurlands þá um kvöldið og verið með eymsli frá axlarhyrnu og axlar/viðbeins liðamótum. Hafi þá verið grunur um brot og/eða slit á sin. Við læknisskoðun hafi brot verið útilokað og ekki hafi sést nein örugg merki um rifur. V hafi verið ráðlögð sjúkraþjálfun og lyfjameðferð með bólgueyðandi lyfjum. Þann 8. maí sl. hafi V enn verið með einkenni frá öxlinni auk svefnvandamála vegna verkja í henni. Merki hafi verið um hægan bata.

Framburður ákærða og vitna fyrir dómi.

Ákærði gaf skýrslu við aðalmeðferð málsins þann 27. október sl. Aðspurður kvaðst ákærði hafa lent í átökum við V út af dóttur hans, H. Beðinn um að lýsa átökunum sagðist ákærði hafa komið að húsinu, þau hafi staðið fyrir utan og þeim hafi lent saman og telji hann að V hafi átt upptökin að átökunum með því að taka í ákærða. Ákærði kvaðst aðspurður hafa komið til að ræða við barnsmóður sína en hann hafi verið mjög reiður og kvaðst ekki muna meira. Nánar aðspurður kvað ákærði V hafa byrjað átökin með því að taka í jakka ákærða en kvaðst ekki muna hvað hafi gerst eftir það utan að hafa legið í götunni og verið haldið niðri af V þar til lögreglan hefði fært hann á lögreglustöðina. Ákærði kvaðst ekki muna eftir því að hafa tekið á V. Aðspurður hvort ákærði muni eftir að V hafi tekið á ákærða með öðrum hætti en að taka í jakkann, sagði ákærði að hann hafi annaðhvort ýtt við ákærða eða hrasað. Aðspurður um viðbrögð ákærða kvaðst ákærði hafa fundið að hann væri að falla og fundið að V var að falla með ákærða og hélt um leið í ákærða. Ákærði hafi reynt að koma í veg fyrir að V lenti ofan á honum. Ákærði neitaði því að hafa átt eitthvað sökótt við V eða hafa slegið til hans. Aðspurður um þau orð ákærða í lögregluskýrslu að hann hafi sveiflað V yfir sig, sagði ákærði að hann hafi verið að koma í veg fyrir að V myndi lenda ofan á ákærða þegar þeir voru að detta. Ákærði kvaðst aðspurður ekki viss hvort V hafi verið að ýta á ákærða þegar ákærði féll.

Vitnið R-kk-nf Þ-kk-nf S-kk-nf rannsóknarlögreglumaður gaf skýrslu við aðalmeðferð málsins þann 27. október sl. Kvað vitnið lögregluna hafa verið kallaða að L vegna óláta eða slagsmála. Þegar þangað var komið hefðu tveir menn legið ofan á öðrum á bifreiðastæðinu við L og stúlka hafi staðið þar hjá. Ákærði hafi legið undir og Ó-kk-nf og V haldið honum og H, dóttir V, hafi verið þarna hjá. Þeir hafi handjárnað ákærða og farið með hann í lögreglubifreið, rætt við hann þar, farið svo upp á lögreglustöð með hann þar sem var leitað að aðstoðarlækni vegna þess að ákærði hafi verið í andlegu ójafnvægi.

Vitnið V, kt. 000000-0000, gaf skýrslu við aðalmeðferð málsins þann 27. október sl. Aðspurður um málsatvik kvaðst vitnið hafa verið fyrir utan heimili sitt að L ásamt dóttur sinni þegar ákærði hafi komið akandi eftir Fossveginum og allt í einu gefið allt í botn og ekið yfir graseyju og gangstétt og stefnt beint á þau, fyrst á bifreiðina þannig að vitnið hafi haldið að hann ætlaði að keyra á bifreiðina, en síðan hefði ákærði breytt um stefnu og stefnt beint á þau þannig að vitnið hafi haldið að ákærði ætlaði að keyra á þau. Vitnið hafi verið að fara að hlaupa í burtu og grípa dóttur vitnisins frá, þegar ákærði hafi stoppað, komið út úr bifreiðinni, öskrandi og æpandi og verið mjög æstur og ætlað að rjúka í áttina til H. Kvaðst vitnið hafi gengið á milli þannig að ákærði kæmist ekki að H. Ákærði hafi reynt að henda vitninu í burtu svo vitnið hafi gripið í hann til að stoppa hann af. Ákærði hefði þá farið að brjótast um og slá vitnið og reyna að losna og reyna að komast að H, þannig að vitnið hafi öskrað á hana að hringja á lögregluna. Vitnið hafi síðan reynt að verjast og ýta ákærða frá, til þess að hún hefði meira svigrúm til að komast að húsinu, og reynt að koma ákærða í burtu. Vitnið hafi jafnframt sagt ákærða að hypja sig í burtu og að hann ætti ekkert með það að vera að koma þarna með svona látum. Ákærði hafi ekki hætt og hafi reynt að brjótast áfram, og meðan vitnið hafi verið að ýta honum frá húsinu og þegar þeir voru að komast að bifreið ákærða þá hefði það endað með því að þeir hafi dottið og skollið utan í bifreiðina. Vitnið hafi hugsað um það eitt að það yrði einhvern veginn að stoppa ákærða af. Vitnið hafi náð að snúa ákærða við þannig að vitnið hafi lagt hann á magann og tekið hann hálstaki og legið ofan á honum til þess að stoppa hann af. Aðspurt hvort ákærði hafi hótað H á staðnum eitthvað sérstaklega kvaðst vitnið ekki halda það, nema hvað fyrsta upphrópunin hjá honum hafi beinst að þeim báðum. Aðspurður hvort ákærði hafi ráðist að vitninu þegar vitnið gekk að ákærða kvaðst vitnið hafa gengið á milli. Ákærði hafi komið hlaupandi og ætlað að fara framhjá vitninu í áttina að dóttur vitnisins þannig að vitnið hafi gengið á milli. Þá hafi ákærði reynt að ýta vitninu í burtu en vitnið gripið í ákærða til þess að hann gæti ekki gert það. Þá hefði ákærði reynt að brjótast um og slá vitnið og reynt að komast framhjá vitninu til að komast til H. Aðspurt um að fram hafi komið að ákærði hafi brotist um sagði vitnið að ákærði hafi reynt að berja vitnið og var, að því að vitnið kvaðst halda, að reyna að losna til þess að komast til dóttur vitnisins. Aðspurt um að í lögregluskýrslu kæmi fram að vitnið hafi stigið í veg fyrir ákærða kvaðst vitnið geta staðfest það. Ákærði hefði reynt að hlaupa framhjá vitninu til H þannig að vitnið hefði fært sig til hliðar þannig að vitnið væri í vegi hans og hann kæmist ekki beint til hennar. Aðspurt hvort vitnið hafi lagt hendur á ákærða fyrst eða hvort vitnið telji að ákærði hafi lagt hendur fyrst á vitnið, kvaðst vitnið hafa stigið í veg fyrir ákærða, staðið þar og þá hefði ákærði notað höndina til að reyna að ýta vitninu í burtu. Vitnið hefði þá gripið í föt ákærða að framanverðu. Aðspurt hversu langt frá bifreið ákærða þeim hafi lent saman, sagði vitnið að það hafi verið mjög nálægt þessum fjórum metrum. Aðspurt játaði vitnið því að hafa ýtt ákærða í átt að bifreið ákærða þegar þeir féllu. Vitnið hafi reynt að koma ákærða frá húsinu jafnframt því að hafa beðið hann um að fara. Vitnið hafi gengið á ákærða og ýtt honum á undan sér til að reyna að ýta honum sem lengst frá húsinu. Vitnið staðfesti aðspurður þá lýsingu í lögregluskýrslu að ákærði hafi hrasað og að vitnið hafi dregist með honum vegna þess að það hélt í hann. Aðspurt kvaðst vitnið ekki hafa slegið til ákærða en ákærði hafi slegið til vitnisins. Nánar aðspurt sagði vitnið að þegar ákærði hafi verið að reyna að losa tökin þá hafi ákærði slegið í axlirnar á vitninu.

Vitnið Ó-kk-nf M-kk-nf H-kk-nf, kt. 000000-0000, gaf skýrslu við aðalmeðferð málsins þann 27. október sl. og kvaðst hafa séð út um gluggann hjá sér að L 3, hvar maður hafi haldið öðrum manni niðri á jörðinni og því farið út og aðstoðað við að halda manninum þar til lögreglan kæmi á vettvang. Kvaðst vitnið ekki hafa séð hvernig það atvikaðist að ákærði og V féllu í jörðina.

Vitnið H, kt. 000000-0000, gaf skýrslu við aðalmeðferð málsins þann 27. október sl. Aðspurt kvaðst vitnið hafa verið fyrir utan húsið að L ásamt föður vitnisins þegar atburðarásin hófst. Ákærði hafi komið keyrandi og verið mjög reiður og æstur og hafi rokið út úr bifreiðinni eins og hann ætlaði að ráðast á vitnið. Þá hafi faðir vitnisins gengið á milli og hafi þá ákærði ráðist á hann. Það hafi endað með því að faðir vitnisins náði að halda ákærða niðri þangað til lögreglan kom. Aðspurt kvað vitnið að því hafi stafað ógn af ákærða í umrætt sinn og að það hafi verið virkilega hrætt við hann. Nánar aðspurt um það þegar ákærði hafi komið sagði vitnið að ákærði hafi keyrt eftir Fossvegi, yfir graseyju og í áttina að þeim eins og hann hafi ætlað að keyra á þau. Síðan hefði ákærði stoppað og komið út úr bifreiðinni mjög reiður og það hafi litið þannig út eins og ákærði hafi ætlað að ráðast á vitnið. Faðir vitnisins hefði þá gengið á milli en ákærði þá ráðist á föður vitnisins. Ákærði hefði reynt að losa sig en faðir vitnisins hefði haldið í hann svo hann gæti ekki nálgast vitnið. Þeir hefðu rekist utan í bifreið ákærða og dottið. Aðspurt hvort faðir vitnisins hefði verið búinn að ýta ákærða frá þeim stað þar sem átökin hófust fyrst kvað vitnið þá hafa verið búna að ýta hvor öðrum aðeins í burtu í átt að bifreið ákærða.

Vitnið H-kk-nf S-kk-nf læknir gaf skýrslu við aðalmeðferð málsins þann 27. október sl. Vitnið kvaðst hafa skrifað vottorð fyrir lögregluna á Selfossi upp úr læknaskýrslum lækna sem sáu V þegar hann hafi komið til læknis út af þessum atburði. Ekki þykir þörf á að rekja frekar framburð vitnisins.

Niðurstaða.

Í máli þessu er ákærða gefið að sök að hafa, á þeim stað og stund sem lýst er í ákæru, ráðist að V, þannig að V hafi skollið niður á hægri öxl með þeim afleiðingum sem greinir í ákæru.

Samkvæmt 45. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála hvílir sönnunarbyrði um sekt sakbornings og atvik, sem telja má honum í óhag, á ákæruvaldinu og samkvæmt 46. gr. sömu laga metur dómari hverju sinni hvort nægileg sönnun, sem ekki verði vefengd með skynsamlegum rökum, sé fram komin um hvert það atriði sem varðar sekt og ákvörðun viðurlaga við broti, þar á meðal hvaða sönnunargildi skýrslur ákærða hafi, vitnisburðir, mats- og skoðunargerðir, skjöl og önnur sýnileg sönnunargögn.

Ákærði neitar sök. Framburðir vitnanna V og H fyrir dómi eru í öllum aðalatriðum samhljóða um atvik málsins og í samræmi við framburð þeirra í lögregluskýrslum. Er ekkert fram komið að mati dómsins sem rýrir trúverðugleika þessara vitna. Ákærði ber, í framburði sínum fyrir dómi, við minnisleysi um atvik málsins, en framburður hans um þau atriði sem hann kveðst muna er að mestu leyti í samræmi við framburð framangreindra vitna.

Af framburði ákærða og vitnanna V og H verður ráðið að ákærði hafi ekið bifreið sinni að L, þar sem V og H stóðu fyrir utan, farið út úr bifreiðinni og stefnt að vitninu H. V hafi þá gengið í veg fyrir ákærða, en ákærði hafi reynt að komast fram hjá V. V hafi tekið í ákærða og haldið honum en ákærði hafi reynt að losa sig og við það hafi annar þeirra hrasað svo þeir féllu báðir í jörðina.

Einungis verður refsað fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga, nr. 19/1940, ef þau eru unnin af ásetningi, sbr. 18. gr. laganna. Af framburði ákærða og framangreindra vitna, sem rakinn er hér að framan, verður ekki dregin önnur ályktun en sú að V hafi fallið til jarðar þegar V hélt í ákærða og ákærði reyndi að losa tak V á ákærða, án þess að ákærði hafi ætlað að fella V til jarðar. Verður að líta svo á að fall V hafi verið óhapp en ekki unnið af ásetningi. Ber því að sýkna ákærða af refsikröfu ákæruvaldsins.

Að þessari niðurstöðu virtri og með vísan til 166. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála skal sakarkostnaður málsins greiðast úr ríkissjóði, þ.m.t. málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, J-kk-ef J-kk-ef héraðsdómslögmanns, sem teljast vera hæfilega ákveðin 237.048 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti, auk ferðakostnaðar, 19.520 krónur.

Ó-kk-nf H-kk-nf K-kk-nf sýslumaður sótti mál þetta.

Á-kvk-nf G-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan. Dómsuppsaga hefur dregist lítillega vegna mikilla anna dómarans.

D ó m s o r ð :

Ákærði, X, skal vera sýkn í máli þessu.

Sakarkostnaður málsins greiðist úr ríkissjóði, þ.m.t. málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, J-kk-ef J-kk-ef héraðsdómslögmanns, 237.048 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti, auk ferðakostnaðar, 19.520 krónur.

Á-kvk-nf G-kvk-nf