S-1190/2023

Mál þetta, sem dómtekið var 8. júní sl., er höfðað með ákæru, útgefinni af héraðssaksóknara 16. febrúar 2023, á hendur: „V-x-x B-x-x, kennitala [...], [...], Reykjavík, fyrir kynferðisbrot og brot gegn valdstjórninni, með því að hafa að kvöldi fimmtudagsins 14. apríl 2022, í lyftu í fangageymslu Lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, [...], Reykjavík, þar sem lögreglumaður A var við skyldustörf, gripið um klof lögreglumannsins utan klæða og stuttu síðar í fangaklefa nr. 10 hrækt á lögreglumanninn, en hrákinn hafnaði á hægri kinn lögreglumannsins og á varnarvesti hans neðan við háls.

Telst þetta varða við 199. gr. og 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkrafa:

Af hálfu A, [...], er gerð sú krafa að ákærða verði gert að greiða henni miskabætur að fjárhæð kr. 2.500.000 kr. með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 frá 14. apríl 2022 og þar til mánuður er liðinn frá því að bótakrafan var birt ákærða, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 frá þeim degi til greiðsludags. Einnig er þess krafist að ákærða verði gert að greiða málskostnað að mati dómsins eða samkvæmt síðar framlögðum málskostnaðarreikningi, að viðbættum virðisaukaskatti á málflutningsþóknun.“

Ákærði krefst þess að verði sýknaður af kynferðisbroti en til vara að honum verði dæmd vægasta refsing er lög leyfa, einnig vegna brots gegn valdstjórninni. Hann krefst þess að bótakröfu verði vísað frá dómi hvað varðar kynferðisbrot, en til vara að bætur verði stórlega lækkaðar hvað bæði brotin varðar. Þá krefst verjandi ákærða hæfilegra málsvarnarlauna að mati dómsins sem greiðist úr ríkissjóði.

I Málsatvik

Samkvæmt frumskýrslu lögreglu, sem rituð var af lögreglumanni B var ákærði 14. apríl 2022 fluttur á lögreglustöð vegna annars máls. Eftir að ákærði hafði verið bókaður inn hefði hann sagtvið lögreglumenn að þeir mættu búast við ofbeldi. Skömmu síðar hefði ákærða verið kynnt að hann væri á leið í fangageymslu og hefði hann brugðist illa við því. Lögreglumaður B hefði þá gripið um hendur ákærða, sem þá hefðu verið handjárnaðar fyrir aftan bak, til að hindra að hann gæti barist um. Ákærði hefði síðan verið færður í lyftu og hefði lögreglumaður B þá staðið innst í lyftunni og haldið um upphandleggi ákærða sem hefði snúið að vesturútgangi lyftunnar. Brotaþoli, lögreglumaður A, hefði staðið hægra megin við ákærða, framan við hann og snúið að honum, og lögreglumaður C hægra megin fyrir aftan lögreglumann B. Skömmu eftir að lyftan fór af stað hefði lögreglumaður B fundið að ákærði hefði fært handjárnaðar hendur sínar til hægri í áttina að brotaþola sem hefði þá ýtt við ákærða og sagt að hann hefði þuklað á klofi hennar. Ákærði hefði síðan verið færður í fangaklefa og lagður þar niður og gerð á honum öryggisleit. Á meðan lögreglumaður B gerði öryggisleitina hefði ákærði hrækt á brotaþola. Hrákinn hefði hafnað á varnarvesti hennar neðan við háls, á búkmyndavél og neðanverðri hægri kinn. Liggja fyrir ljósmyndir sem teknar voru af hráka á varnar vesti brotaþola.

Fyrir liggur skýrsla sem brotaþoli ritaði vegna málsins og er lýsing hennar þar í samræmi við það sem fram kemur í frumskýrslu og rakið er hér að framan. Að auki lýsti hún þar atvikum þegar ákærði var handtekinn. Segir í skýrslunni að ákærði hafi verið leiddur út í lögreglubifreið og hún setið ein með honum í aftursæti bifreiðarinnar. Þá hafi hann ekki verið í handjárnum og virst vera rólegur. Hann hafi blásið í áfengismæli sem hafi sýnt 1,04‰. Síðan hafi hann beðið hana að slökkva á búkmyndavél sinni en hún hafi neitað því. Ákærði hafi síðan lagt höfuðið á hægra hné hennar en hún ýtt honum burt og sagt honum að gera þetta ekki. Á leiðinni á lögreglustöð hafi ákærði ítrekað viðhaft kynferðisleg ummæli.

Að auki liggur fyrir skýrsla sem tekin var af brotaþola. Lýsti hún atvikum þá á sama hátt og að ofan er rakið og kvaðst hún þegar atvik gerðust hafa verið í merktum lögreglufatnaði. Meintu kynferðisbroti lýsti hún svo að ákærði hefði teygt hendurnar í áttina að henni og fitlað við klofið á henni, þuklað með puttanum, og hefði hún þá tekið í hendur hans. Þá staðfesti brotaþoli að eftir þetta hefði ákærði kysst í áttina að henni.

Þá liggur fyrir vottorð D sálfræðings vegna brotaþola, dags. 15. febrúar 2023. Þar kemur fram að brotaþoli hafi leitað til hennar í kjölfar ofbeldisbrots sem hún hefði orðið fyrir í starfi sem lögreglumaður. Niðurstöður sjálfsmatskvarða sem lagðar voru fyrir brotaþola í upphafi sálfræðimeðferðar hafi staðfest áfallaeinkenni eftir atvikið og alvarleg kvíðaeinkenni. Einnig hafi niðurstöðurnar staðfest þau einkenni sem brotaþoli lýsti eftir atvikið og hefðu haft verulega íþyngjandi áhrif á hana. Meðferðin hafi einkennst af sálrænum stuðningi, áfallamiðaðri meðferð, EMDR (e. eye movement desensitization and reprocessing) og hugrænni atferlismeðferð (HAM). Við lok meðferðar hafi matskvarðar staðfest bætta líðan brotaþola og hafi kvíðaeinkenni verið eðlileg og áfallaeinkenni minnkað um rúmlega helming. Þá hafi brotaþoli staðfest að líðan hennar væri eftir atvikum góð og að meðferðin hefði minnkað neikvæð sálræn áfallaeinkenni vegna atviksins en hún væri enn á verði í svipuðum aðstæðum.

Ákærði gaf skýrslu vegna málsins 15. apríl 2022. Gaf hannekki skýr svör við því hvort hann hefði sett höfuð sitt á læri brotaþola í lögreglubifreiðinni eða hvers vegna og kvaðst ekki hafa verið með kynferðislegt tal við brotaþola og lögreglukonu sem var með henni. Þá sagði ákærði rangt að hann hefði gripið í klof brotaþola í lyftunni á leið í fangageymslu. H ann hefði ekki ætlað að grípa í klof hennar og kannski hefði hann verið með dofa í höndunum og viljað losa sig þegar hann var í lyftunni. Þá var ákærða kynnt að brotaþoli hefði borið um að hann hefði gefið henni kossamerki í lyftunni og sagði ákærði þá að hann elskaði að gera þetta og væri þetta hrós hans til fólks. Ákærði kvaðst hafa verið drukkinn þegar atvik gerðust og baðst hann afsökunar ef hann hefði gert eitthvað óviðeigandi gagnvart lögreglumönnum.

Fyrir liggur myndskeið af atvikum í lyftunni umrætt sinn og skýrsla lögreglu um skoðun á því. Þar kemur fram að myndskeiðið er 37 sekúndur, frá kl. 17:25:31 til 17:26:08. Sjást lögreglumenn leiða ákærða inn í lyftuna og kl. 17:25:47 beygir brotaþoli sig niður og kippir í hendur ákærða og í framhaldi af því segir hún ja, hann fór bara í klofið á mér, sko. Klukkan 17:25:52 sést að ákærði hlær og setur stút á munninn og kyssir út í loftið í áttina að brotaþola.

II

Framburður ákærða og vitna fyrir dómi Ákærði kvaðst hafa verið í handjárnum þegar meint kynferðisbrot átti sér stað og hefði hann þá óvart snert læri brotaþola ofanvert að framanverðu. Þá kvaðst hann ekki hafa kysst í átt að brotaþola. Vissi hann ekki hvernig brotaþoli brást við þessu en allir hefðu tekið eftir þessu og hefðu þau hoppað á hann í lyftunni og honum hent í klefa. Kvaðst ákærði hafa verið í handjárnum þegar þetta gerðist en ekki geta lýst því nánar hvernig hendur hans hefðu verið. Hann hefði verið í miðri lyftunni og brotaþoli vinstra megin við hann að því er hann héldi. Gæti hann ekki svarað því hvers vegna hann hefði verið að hreyfa hendurnar þegar hann snerti brotaþola óvart eða hvort hann hefði verið að reyna að losa sig.

Ákærða var sýnt myndskeið af atvikum úr öryggismyndavél í lyftunni. Eftir að hafa séð það kvaðst ákærði óvart hafa snert fótinn á brotaþola og kvaðst hann ekki hafa kysst í átt til lögreglukonunnar. Kvaðst hann ekki muna orð yfir það sem hann gerði, og varþá að vísa til ætlaðra kossa, en sagði fólk gera þetta af mismunandi ástæðum, bæði í jákvæðum og neikvæðum tilgangi og í þessu tilviki hefði hvort tveggja átt við. Ákærða var kynnt að á myndskeiðinu sæist að brotaþoli kipptist til og færði til hendur ákærða og sagði hann þá að það væri betra að brotaþoli skýrði þetta en hann. Þá var ákærða kynnt að á upptöku hefði sést að hann hefði staðið með hendurnar í átt að lögreglumanni og með bakið í hann en síðan sæist að hendur hans væru komnar fram fyrir mjöðmina á honum. Kvaðst ákærði ekki geta útskýrt þetta. Var ákærði spurður hvort hann hefði verið að teygja sig og ítrekaði ákærði þá að hann hefði óvart snert brotaþola. Ákærði sagði að sér hefði verið haldið á báðum höndum og hann hefði ekki losnað undan tökunum þegar hann snerti brotaþola. Kvaðst ákærði minnast þess að hann hefði verið með óþægindi í höndunum þegar borinn var undir hann sá framburður hjá lögreglu að hann hefði verið dofinn í höndunum og að þetta hefði kannski verið tilraun hans til að losna við dofann. Einnig var ákærða kynnt að hann hefði hjá lögreglu verið spurður út í kossamerki eða kossa út í loftið og að hann hefði þá sagt að hann elskaði að gera þetta og væri þetta í raun og veru hrós til kvenna eða fólks. Sagði ákærði að þetta væri nokkuð sem hann gerði við konurog jafnvel karla. Ákærði neitaði því að hafa snert klof brotaþola og kvaðst ekki hafa haft neinn ásetning til að snerta eða reyna að snerta klof hennar. Hann hefði snert fót brotaþola óvart. Borin var undir ákærða lýsing brotaþola á atvikum við rannsókn málsins, að hún hefði sagt að ákærði hefði fitlað við klof hennar eða þuklað með puttunum og að hún hefði tekið í hendurnar á honum. Ítrekaði ákærði þá að hann hefði ekki snert kynfæri hennar. Ákærði kvaðst hafa verið drukkinn þegar atvik gerðust og ekki muna allt.

Lögreglumaður A, brotaþoli, kvaðst hafa verið með lögreglumanni C á bifreið. Vegna tilkynningar hefðu þær haft afskipti af ákærða í [...] á Seltjarnarnesi. Þær hefðu hitt ákærða í anddyri hússins og hún farið með hann út í lögreglubifreið og þau bæði sest í aftursætið á meðan lögreglumaður C hefði verið inni að tala við vitni í upphaflega málinu. Kvaðst brotaþoli hafa setið fyrir aftan ökumannssætið og ákærði við hlið hennar. Hann hefði virst vera rólegur og ekki verið í handjárnum og hefði hún spjallað við hann um atvik. Hann hefði síðan sagt henni að slökkva á búkmyndavélinni en hún hefði neitað því. Hún hefði verið með hægri fótinn uppi á miðjubilinu við aftursætið. Ákærði hefði síðan lagst með höfuðið á hægra læri hennar. Hún hefði ýtt honum burt og sagt honum að gera þetta ekki. Síðan hefði hún farið út úr bifreiðinni og skipað ákærða að fara einnig út, sett hann í handjárn og þau sest aftur inn í bifreiðina.

Á leiðinni á lögreglustöðina hefði ákærði verið með kynferðislegt tal við hana, og lögreglumann C, og sagt: you like me, why dont you fuck me, are you guys lesbian, like lesbians arrest me, policestation we fuck. Þegar þau komu á lögreglustöðina hefði ákærði verið með óbeinar hótanir og sagt tvisvar við þær á ensku að þær mættu búast við ofbeldi. Lögreglumaður B hefði komið þeim til aðstoðar í fangamóttöku og þegar þær fóru með ákærða upp í klefa. Fyrir utan lyftuna hefði ákærði orðið ósáttur og hefði lögreglumaður B tekið utan um upphandleggina á honum, en hendur hans hefðu þá verið handjárnaðar fyrir aftan bak, og þau farið með hann þannig inn í lyftuna. Ákærði hefði staðið þannig að hann sneri til vesturs, í átt að dyrunum inn í fangageymsluna, og lögreglumaður B fyrir aftan hann og hefði hann áfram haldið í handleggi hans. Hún hefði staðið við hlið ákærða og snúið til austurs. Þegar lyftan var á leiðinni upp hefði hún fundið að ákærði þuklaði á klofinu á henni með puttanum. Henni hefði verið mjög brugðið og hefði hún tekið í hendur ákærða og sagt hinum lögreglumönnunum að hann hefði farið í klofið á henni. Strax eftir þetta hefði ákærði sett stút á munninn og kysst nokkrum sinnum í áttina til hennar. Þau hefðu síðan farið með hann inn í fangaklefa og þar hefði hann lagst á dýnuna og þau gert á honum öryggisleit. Þá hefði ákærði snúið sér við og hrækt yfir hana alla. Hefði hrákinn farið á vesti hennar, búkmyndavél og á kinn.

Brotaþoli sagði að ákærði hefði verið ó stýri látur áður en hann fór inn í lyftuna og sparkað frá sér þegar hann fór út úr lögreglubifreiðinni. Því hefði hún staðið alveg við ákærða og verið með hægri fótlegginn uppi við hann. Lögreglumaður C hefði staðið beint á móti henni og þá verið fyrir aftan lögreglumann B. Á kærði hefði verið með hendurnar handjárnaðar fyrir aftan bak þegar þetta gerðist og hefði hún gripið einhvern veginn í hendur hans. Snertingin hefði verið þukl með puttanum og hefði hún ekki séð hvora höndina hann notaði. Hún hefði staðið alveg uppi við ákærða sem hefði verið með hendurnar fyrir aftan bak og teygt báðar hendurnar til hægri í átt að henni. Hann hefði ekki getað gert þetta nema með því að teygja sig.

Brotaþoli sagði að hún hefði upplifað það svo að brotið hefði verið á henni bæði sem persónu og sem lögreglumanni. Hún hefði verið í uppnámi daginn eftir og leitað sér strax aðstoðar, m. a. hjá sálfræðingi sem hún hefði farið í nokkra tíma hjá. Henni hefði tekist að vinna úr þessu atviki með aðstoð sálfræðingsins og væri staða hennar góð í dag. Það hefðu orðið bakslög í líðan hennar en hún hefði þurft að hitta ákærða vegna vinnu sinnar. Sagði brotaþoli að það hefði verið skrýtið og óþægilegt og kallað fram slæmar minningar. Brotaþola var kynnt að ákærði hefði sagt fyrir dómi að hann hefði óvart snert á henni ofanvert lærið og sagði hún að hann hefði snert á henni klofið eða kynfærasvæðið og snert hana að framan. Kvaðst hún telja að ákærði hefði ekki getað snert hana óvart þar sem hann hefði þurft að teygja sig til að ná þangað og einnig hefði hann sett stút á munninn og kysst í áttina að henni nokkrum sinnum eftir þettaeins og hann hefði meint eitthvað með þessu.

Lögreglumaður B sagði að ákærði hefði orðið æstur þegar átti að færa hann í fangaklefa. Hann hefði náð taki á ákærða, sem hefði verið í handjárnum, og gripið um olnboga hans þannig að þeir voru í olnbogabót vitnisins og framhandleggir vitnisins samsíða fyrir framan vitnið, við bak ákærða, sem hann hefði þá getað stýrt ágætlega. Þannig hefðu þau komið ákærða í lyftuna og vitnið verið beint fyrir aftan ákærða. Hefðu hendur ákærða verið á milli handa og búks vitnisins. Á leiðinni upp í lyftunni hefði vitnið fundið að hendur ákærða, fyrir neðan olnbogann, hefðu farið í átt að brotaþola og síðan til baka. Sýndi vitnið hvernig hendur ákærða hefðu verið saman á meðan ákærði hreyfði þær. Kvaðst hann hafa séð viðbrögð brotaþola en ekki áttað sig alveg á því hvað ákærði hafði gert. Brotaþoli hefði staðið uppi við ákærða á ská, hægra megin. Þriðji lögreglumaðurinn hefði verið hægra megin við vitnið og aðeins fyrir framan hann. Viðbrögð brotaþola hefðu verið þau að hún hefði látið vita að ákærði hefði snert á henni klofið en vitnið hefði ekki séð hendur hans snerta klof hennar. Hefði brotaþola virst vera brugðið. Vitnið kvaðst hafa verið þétt uppi við bak ákærða og ekki séð hvert hendur hans hefðu farið en fundið fyrir hreyfingunni þannig að ákærði hefði hreyft sig fram og til hægri í átt að brotaþola. Hefði ákærði þá fært báðar hendur saman í þá átt. Ákærði hefði ekki getað komið við lögreglukonuna án þess að hreyfa sig á meðan hann var í þessari stöðu. Viðbrögð vitnisins við þessu atviki hefðu verið þau að herða takið á ákærða. Kvaðst vitnið telja að þessi snerting hefði ekki getað verið óviljaverk. Sér hefði fundist ákærði greinilega toga í áttina að brotaþola. Sín tilfinning hefði verið sú að ákærði hefði fært hendurnar viljandi í þessa átt. Vitnið sagði að ákærði hefði áður verið æstur og hreyft sig mikið. Kvaðst hann halda að brotaþoli hefði haldið í ákærða allan tímann. Hann hefði rætt við brotaþola eftir atvikið og hefði henni ekki liðið vel með þetta.

Lögreglumaður C sagði að þau þrjú hefðu verið að fara með ákærða upp í lyftunni til að færa hann í fangaklefa og hefði hann verið búinn að láta ófriðlega. Ákærði hefði verið með hendurnar fyrir aftan bak en vitnið myndi ekki hvort hann hefði verið í handjárnum. Hefði brotaþoli verið fyrir framan ákærða. Kvaðst vitnið hafa verið hægra megin við brotaþola og hefði hún tekið eftir því út undan sér að hendur ákærða voru mikið á hreyfingu. Kvaðst hún telja að það hefði verið eitthvað í gangi en ekki getað séð hvað hann gerði með höndunum. Ekki hefði verið mikið pláss í lyftunni og hefðu brotaþoli og hinn lögreglumaðurinn verið með ákærða í tökum og verið fyrir framan vitnið og aðeins til hægri. Brotaþoli hefði sagt að ákærði hefði gripið í klof hennar en vitnið kvaðst ekki hafa séð ákærða gera það. Í kjölfar þess hefði ákærði snúið sér við og kysst út í loftið. Kvaðst hún ekki vita hvort hendur ákærða hefðu verið á hreyfingu allan tímann en það hefði verið augnablik sem var eitthvað skrýtið; hreyfingar hans hefðu verið öðruvísi. Þriðji lögreglumaðurinn hefði verið hægra megin og fyrir aftan ákærða. Sagði vitnið að lyftuferðin hefði tekið um tíu sekúndur en lyftan hefði farið upp um tvær hæðir.

D sálfræðingur sagði brotaþola hafa leitað til sín vegna áfalls sem hún hefði orðið fyrir í starfi. Meðferðin hefði falist í því að hún hlustaði á frásögn brotaþola og mat áfallaeinkenni hennar út frá matslistum. Brotaþola hefði verið veitt sálræn meðferð og EMDR og HAM. Þegar brotaþoli kom hefði hún greinilega verið í uppnámi. Hún hefði sagt frá því sem gerðist í smáatriðum og vitnið lagt fyrir hana matslista vegna kvíða og þunglyndis auk áfallalista. Niðurstaðan hefði orðið sú að hún væri með áfallaeinkenni. Brotaþoli hefði komið í fimm tíma. EMDR- meðferð væri fljótvirk áfallameðferð og hefðu einkenni brotaþola farið hratt niður. Í upphafi meðferðar hefði hún uppfyllt [...]stig en í lokin hefðu þau verið komin niður í [...]. Atvikið hefði haft þau áhrif á líðan brotaþola að hún hefði fengið endurupplifanir, neikvæðar sálrænar hugsanir og líðan varðandi atvikið, sér í lagi hvað varðaði meint kynferðisbrot þar sem hún endurupplifði að ákærði gripi í klof hennar utan klæða. Brotaþoli hefði brugðist vel við meðferð en væri þó enn árvökul lenti hún í svipuðum aðstæðum. Hún væri varari um sig án þess að það hefði þó áhrif á störf hennar. Framtíðarhorfur brotaþola væru góðar en það gæti alltaf komið bakslag.

III

Niðurstaða

Ákærði er ákærður fyrir kynferðisbrot og brot gegn valdstjórninni, með því að hafa í lyftu í fangageymslu lögreglu, þar sem lögreglumaður A var við skyldustörf, gripið um klof lögreglumannsins utan klæða og stuttu síðar, í fangaklefa nr. 10, hrækt á lögreglumanninn, en hrákinn hafnaði á hægri kinn lögreglumannsins og á varnarvesti hans neðan við háls. Í ákæru er háttsemin talin varða við 199. gr. og 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði hefur skýlaust játað að hafa hrækt á brotaþola eins og greinir í ákæru. Játning ákærða á því broti fær fulla stoð í gögnum málsins. Sannað er með játningu ákærða og öðrum gögnum málsins að hann hafi gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök og er brotið þar rétt heimfært til 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga.

Ákærði neitar sök hvað varðar meint kynferðisbrot. Sönnunarbyrði um sekt ákærða og atvik sem telja má honum í óhag hvílir á ákæruvaldinu og metur dómari hverju sinni hvort nægileg sönnun, sem ekki verði vefengd með skynsamlegum rökum, sé fram komin um hvert það atriði sem varðar sekt og ákvörðun viðurlaga við broti, sbr. 108. og 109. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Fyrir dómi sagði ákærði að hann hefði umrætt sinn óvart snert ofanvert læri brotaþola að framan. Verður framburður hans hjá lögreglu skilinn svo að ásetningur hans hafi ekki staðið til þess að snerta brotaþola. Þá hefur framburður hans um kossa út í loftið eða í átt að brotaþola verði óskýr í gegnum meðferð málsins. Engu að síður er það mat dómsins að framburður ákærða hafi í meginatriðum verið stöðugur.

Auk ákærða voru í lyftunni þrír lögreglumenn þegar atvik gerðust, þ. á m. brotaþoli. Fyrir liggur upptaka af atvikum. Framburður brotaþola um atvik hefur verið stöðugur í gegnum alla meðferð málsins. Þá styður framburður annarra lögreglumanna sem voru í lyftunni framburð hennar en annar þeirra fann fyrir handarhreyfingu ákærða sem samrýmist frásögn brotaþola en hinn sá slíka hreyfingu. B áru þau bæði um að brotaþoli hefði strax í kjölfar atviksins sagt að ákærði hefði snert klof hennar. Loks bar annar lögreglumaðurinn um það, í samræmi við framburð brotaþola, að ákærði hefði síðan kysst út í loftið eða í áttina að brotaþola og verður það einnig ráðið af myndskeiði. Einnig má þar sjá að brotaþoli brást við á þann hátt sem hún lýsti, tók í ákærða og sagði að ákærði hefði þuklað á klofi hennar. Þá sjást þar einnig hreyfingar á höndum ákærða sem samræmast því sem lögreglumenn B og C lýstu fyrir dómi og jafnframt kemur í þeim skýrslum sem þau rituðu vegna málsins.

Eins og fram er komið hafði ákærði verið æstur áður en atvik gerðust og hafði vegna þess verið tekinn tökum af lögreglumönnum auk þess sem hann var í handjárnum. Þá báru lögreglumennirnir um að ákærði hefði verið áfram á hreyfingu eftir að hann var kominn inn í lyftuna og að lögreglumaður B hefði þá haldið höndum hans um olnboga fyrir aftan bak á kærða. Samkvæmt því sem sjá má á myndskeiðinu stóð brotaþoli hægra megin við ákærða, við hlið hans og þétt uppi við hann og sneri að ákærða. Í ljósi þeirra lýsinga sem fram eru komnar á aðstæðum verður ekki fallist á það með ákærða að mögulegt sé að ákærði hafi getað snert kynfæri eða læri brotaþola óvart og án þess aðbeita sér töluvert til að koma höndum sínum að brotaþola. Auk þess sem ákærði kyssti út í loftið eða í átt að brotaþola eftir atvikið hafði hann áður, samkvæmt framburði brotaþola, verið með kynferðislegar athugasemdir í garð brotaþola og annarrar lögreglukonu. Verður því að meta ótrúverðugan þann framburð ákærða að hann hafi einungis snert læri brotaþola og að það hefði gerst óvart. Með hliðsjón af þessu samhengi telur dómurinn ótvírætt að háttsemi ákærða hafi verið af kynferðislegum toga og að ásetningur hans hafi staðið til þess að snerta kynfæri brotaþola.

Framburður brotaþola hefur verið stöðugur og trúverðugur og fær hann stoð í framburði framangreindra vitna og því sem ráðið verður af myndskeiði andstætt framburði ákærða. Þá er það staðfest með vottorði og vætti sálfræðings að brotaþoli varð fyrir áfalli umrætt sinn. Verður framburður brotaþola því lagður til grundvallar við úrlausn málsins. Sú háttsemi að strjúka, þukla eða káfa á kynfærum eða brjóstum annars manns innan klæða sem utan er refsiverð samkvæmt 199. gr. almennra hegningarlaga. Ákærði er í ákæru ákærður fyrir að hafa gripið í klof brotaþola utanklæða en brotaþoli sagði hann hafa fitlað eða þuklað á kynfærum hennar með puttanum. Blæbrigðamunur er á þessum tveimur lýsingum en hvor tveggja felur í sér snertingu er fallið getur undir lýsingu lagaákvæðisins og ákærunnar. Með vísan til alls framangreinds telur dómurinn nægilega sannað, þannig að hafið sé yfir skynsamlegan vafa, að ákærði hafi framið það brot sem lýst er í ákæru og er það þar rétt heimfært til refsiákvæða.

IV

Ákærði er fæddur í [...]. Samkvæmt framlögðu sakavottorði, dags. 14. febrúar 2023, hefur ákærði ekki verið dæmdur til refsingar. Við ákvörðun refsingar er, til refsimildunar, horft til framangreinds og þess að ákærði játaði skýlaust þann hluta ákærunnar er varðar brot gegn valdstjórninni. Til refsiþyngingar er litið til 1. töluliðar 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga, en atlaga ákærða beindist að persónu og kynfrelsi brotaþola, var lítilsvirðandi og beindist gegn lögreglumanni sem sinnti ákærða í starfi sínu. Þá er horft til 6. töluliðar framangreinds lagaákvæðis en ásetningur ákærða var sterkur hvað kynferðisbrotið varðar því að hann var bæði í handjárnum og í tökum lögreglumanns þegar atvik gerðust en náði engu að síður að toga hendur sínar að brotaþola. Loks er horft til þeirrar refsihækkunarheimildar sem fram kemur í 2. málsl. 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga. Með vísan til framangreinds og 77. gr. almennra hegningarlaga þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í þrjá mánuði, skilorðsbundið eins og í dómsorði greinir.

Í málinu gerir brotaþoli kröfu um miskabætur að fjárhæð 2.500.000 krónur, auk vaxta og dráttarvaxta. Ákærði hefur verið sakfelldur fyrir kynferðisbrot og brot gegn valdstjórninni og hefur með háttsemi sinni bakað sér bótaábyrgð á grundvelli 26. gr. skaðabótalaga. Er háttsemi ákærða til þess fallin að valda brotaþola andlegri vanlíðan. Einnig má af vottorði sálfræðings ráða að brotið hafi valdið brotaþola vanlíðan en hún var greind með áfallaeinkenni í kjölfar þess. Við ákvörðun um fjárhæð bóta er einnig sérstaklega litið til þess að ákærði hrækti í andlit brotaþola. Þykir fjárhæð miskabóta hæfilega ákveðin, með hliðsjón af atvikum, 500.000 krónur, auk vaxta og dráttarvaxta, eins og nánar greinir í dómsorði. Miðast upphafstími dráttarvaxta við þaðað bótakrafan var birt ákærða ásamt fyrirkalli 1. mars 2023.

Eftir úrslitum málsins, sbr. 235. gr. laga um meðferð sakamála, greiði ákærði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef F-kk-ef S-kk-ef lögmanns, 800.000 krónur, og þóknun K-kk-ef T-kk-ef lögmanns, skipaðs réttargæslumanns brotaþola, A, 400.000 krónur. Annan sakarkostnað leiddi ekki af meðferð málsins.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið M-kvk-nf O-kvk-nf aðstoðarsaksóknari.

S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

DÓMSORÐ:

Ákærði, V-x-x B-x-x, sæti fangelsi í þrjá mánuði en frestað skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði A 500.000 krónur í miskabætur, auk vaxta samkvæmt 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 14. apríl 2022 til 1. apríl 2023, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef F-kk-ef S-kk-ef lögmanns, 800.000 krónur, og þóknun K-kk-ef T-kk-ef lögmanns, skipaðs réttargæslumanns brotaþola, A, 400.000 krónur.

S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf (sign)