S-46/2010

Mál þetta, sem dómtekið var 6. október sl., höfðaði ríkissaksóknari með ákæru 3. september 2010 á hendur ákærða, E-kk-þgf G-kk-þgf, kt. [...], til heimilis að Stórholti 15, Ísafjarðarbæ;

„fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 23. maí 2010, á veitingastaðnum Krúsinni, Norðurvegi 1, Ísafjarðarbæ, slegið E-kk-þf I-kk-þf K-kk-þf, kennitala [...], föstu höggi í andlitið með gleríláti svo ílátið brotnaði, með þeim afleiðingum að hann hlaut skurð ofan við vinstri augabrún.

Telst þetta varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20/1981.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

I.

Ákærði kom fyrir dóm 6. október sl. og viðurkenndi brot sitt svo sem því er lýst í ákæru. Játning ákærða samrýmist gögnum málsins. Brot hans telst því sannað og varðar það við tilgreind lagaákvæði í ákæru. Samkvæmt þessu þykja vera efni til að leggja dóm á málið á grundvelli 1. mgr. 164. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

II.

Samkvæmt vottorði sakaskrár ríkisins á ákærði allnokkurn sakaferil að baki. Við ákvörðun refsingar hans nú verður til þess að líta að með dómi 13. september 2002 var ákærði, auk annars, sakfelldur fyrir brot gegn 2. mgr. 106. gr. og 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þá var hann með þremur dómum á árunum 2005 og 2006 sakfelldur fyrir nokkur ofbeldisbrot, þar af eitt sem talið var varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga.

Brot það sem ákærði hefur nú verið sakfelldur fyrir var með öllu tilefnislaust og beindist gegn höfði brotaþola. Högg ákærða olli hins vegar ekki alvarlegum áverkum, þó svo líkamsárásina verði allt að einu að telja sérstaklega hættulega.

Eins og áður er getið játaði ákærði sök við þingfestingu málsins. Kvaðst ákærði iðrast brots síns og tók fram að hann hefði, eftir að atvik máls gerðust, rætt við brotaþola og beðið hann afsökunar. Dró ákærði enga dul á alvarleika háttsemi sinnar. Aðspurður um persónulega hagi sína upplýsti ákærði meðal annars að hann væri í fastri vinnu sem hann hefði verið í vel á annað ár.

Við ákvörðun refsingar ákærða verður ekki fram hjá sakaferli hans litið, sbr. það sem áður er rakið, þó svo nokkuð sé um liðið frá því að hann gerðist síðast sekur um ofbeldisbrot. Samkvæmt því og að broti ákærða virtu þykir refsing hans hæfilega ákveðin fimm mánaða fangelsi.

Svo sem áður er rakið er nokkuð um liðið frá fyrri ofbeldisbrotum ákærða. Að því athuguðu og að teknu tilliti til framferðis ákærða eftir að hann framdi brotið, sem og að öðru framangreindu virtu, þykir rétt að fresta fullnustu refsingar ákærða og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Samkvæmt 1. mgr. 218. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála skal dæma ákærða til greiðslu alls sakarkostnaðar. Með vísan til framlagðs sakarkostnaðaryfirlits dæmist ákærði því til að greiða 7.500 krónur vegna öflunar áverkavottorðs. Dóm þennan kveður upp K-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði, E-kk-nf G-kk-nf, sæti fangelsi í fimm mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði 7.500 krónur í sakarkostnað.

K-kk-nf H-kk-nf