S-386/2015

Mál þetta, sem dómtekið var 10. nóvember síðastliðinn, var höfðað með ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, dagsettri 18. ágúst síðastliðinn, á hendur B, Reykjavík,

I.

„fyrir líkamsárás með því að hafa, að kvöldi laugardagsins 1. nóvember 2014, slegið A í andlitið, á heimili hennar [...] í Reykjavík, þar sem hún lá sofandi ölvunarsvefni í rúmi sínu en við höggið vaknaði A og reyndi að verjast ákærða sem settist í framhaldi klofvega yfir A og sló hana ítrekað, með flötum lófa og krepptum hnefa, í andlit og líkama, allt með þeim afleiðingum að A hlaut mar á báðum framhandleggjum, bólgu og mar á báðum hnúum, mar á hægri upphandlegg, rispur á vinstra herðablaði, sár og mar vinstra megin við hrygg á mjóbaki, mar og sár á hægri mjaðmakamb, mar á innanverðu hægra læri, mar við hægra hné, mar á hægri kálfa og hárlos rétt ofan við enni.

Telst brot þetta varða við 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20/1981 og 110. gr. laga nr. 82/1998.

II.

fyrir fíkniefnalagabrot með því að hafa á sama tíma og um getur í I kafla ákæru haft í vörslum sínum 2 ecstasy töflur sem lögregla fann við leita á ákærða.

Telst brot þetta varða við 2. gr., sbr. 5. og 6. gr. laga um ávana- og fíkniefni

nr. 65/1974, sbr. lög nr. 13/1985 og lög nr. 68/2001, og 2. gr., sbr. 1. mgr. 14. gr., reglugerðar um ávana- og fíkniefni og önnur eftirlitsskyld efni nr. 233/2001, sbr. reglugerð nr. 848/2002.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Við upphaf aðalmeðferðar féll ákæruvaldið frá ákæru á hendur ákærða fyrir að hafa slegið brotaþola í andlitið þar sem hún hafi legið sofandi ölvunarsvefni í rúmi sínu.

Ákærði játar sök samkvæmt II. kafla og krefst vægustu refsingar en neitar sök samkvæmt I. kafla og krefst sýknu. Hann krefst þess að sakarkostnaður verði greiddur úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun verjanda hans.

II

Málavextir eru þeir að lögreglan var kvödd að húsi því er í ákæru greinir á þeim tíma sem þar segir. Í skýrslu lögreglumanns segir að ákærði hafi setið í stól blóðugur og ber að ofan. Brotaþoli og kunningi hennar hafi setið í sófa, hún í miklu uppnámi og honum hafi verið mikið niðri fyrir. Kunninginn kvað ákærða hafa barið sig og brotaþola. Þá hefði hann haldið brotaþola í gólfinu og barið hana nokkur hnefahögg í andlitið á meðan. Ákærði var handtekinn og færður á lögreglustöð. Í skýrslunni segir að hann hafi verið með nokkrar rispur á efri búk, blóð á höndum og sár á fingri. Þá segir að brotaþoli hafi verið í mjög annarlegu ástandi og ekki viljað leita á slysadeild. Þó sagðist hún hugsanlega gera það daginn eftir.

Í skýrslunni segir að í fórum ákærða hafi fundist tvær E-töflur.

Lögreglan yfirheyrði ákærða formlega daginn eftir og er áverkum hans þá lýst þannig að hann sé með sár á enni og greinilega bólginn hægra megin við augað og sár við vinstra auga. Þá er hann með sár á vör, hrufl á hönd og bólgu á handarbakinu.

Brotaþoli leitaði á slysadeild daginn eftir og í vottorði þaðan segir að hún sé augljóslega í miklu uppnámi. „Kvaðst ekki muna margt af því sem gerst hafði en var augljóslega með ummerki átaka. Við skoðun á höfði sást vinstra megin rétt ofan við ennið blettur í hársverði sem var augljóst hárlos (lítill skallablettur), þar voru eymsli yfir. Á vinstri framhandlegg hliðlægt var marblettur. Á hægri framhandlegg voru nokkrir marblettir. Bólga var yfir hnúum hægri handar og mar. Marblettir voru á hægri upphandlegg. Við skoðun á baki var rispa á vinstra herðablaði þ.e. grunnt roðafar í húð. Vinstra megin við hrygg á mjóbaki var yfirborðssár og mar þar í kring. Mar og rispa voru yfir hægri mjaðmakamb. Marblettir voru á innanverðu hægra læri og voru marblettir neðan og hliðlægt við hægra hné og einnig marblettir á hægri kálfa. Flestir marblettirnir voru litlir.“

III

Ákærði kvað sig og brotaþola hafa verið að skemmta sér í á annan sólarhring og hafa verið að neyta áfengis. Fyrrum kærasti hennar hafi komið en svo brugðið sér frá. Þegar hann kom aftur hafi þau tvö legið í rúminu. Ákærði kvaðst ekki muna vel hvað gerðist en brotaþoli hefði ráðist á sig, bitið sig í fingur og kýlt sig með krepptum hnefa. Hann kvaðst hafa reynt að verja sig og „tekið hana í gólfið“ og reynt að halda henni. Ákærði kvaðst hafa sest klofvega yfir brotaþola en ekki slegið hana í andlitið og ekki slegið hana í líkamann en haldið henni. Brotaþoli hefði slegið sig meðan hann hélt henni. Hann kvað fyrrum kærasta brotaþola, sem hafi komið að, hafa reynt að stía þeim í sundur og hefði hann hugsanlega ýtt honum frá. Brotaþoli hefði nú orðið róleg og hefði hann þá farið af henni. Í framhaldinu hefði allt róast og hefði hann sest. Lögreglan hefði komið og kvaðst hann hafa verið með fúkyrði við lögreglumennina. Hann kvaðst ekki vita af hverju brotaþoli réðst á sig en þau hafi bæði verið ölvuð og eins hefðu þau notað önnur vímuefni. Ákærði kvaðst hafa borið áverka eftir átökin við brotaþola. Lögreglan hafi tekið myndir af áverkunum. Ákærði kvaðst ekki geta sagt til um af hverju honum og brotaþola lenti saman en ítrekaði að þau hefðu bæði verið ölvuð.

Brotaþoli bar að hún myndi lítið sem ekkert eftir atburðinum. Í raun myndi hún bara að fyrrum kærasti hennar hefði verið að öskra á lögregluna að ákærði væri að „hamra“ á sér. Hún kvaðst hafa haldið að ákærði væri vinur sinn og hefðu þau verið að skemmta sér saman kvöldið áður. Þau hefðu svo farið heim til hennar. Þar hefðu þau fengið sér E-pillu og hún hefði farið að mála á vegg. Ákærði hefði nú farið en komið aftur daginn eftir með áfengi. Hún kvaðst hafa drukkið og orðið verulega ölvuð. Hún kvaðst ekkert muna af því sem gerðist en hafa vaknað um það bil þremur tímum eftir að ákærði hafði barið hana. Hún kvaðst ekkert muna eftir því eða öðru en hafa eftir fyrrum kærasta sínum að ákærði hefði lamið sig. Hann hefði komið heim til hennar og kvaðst hún muna eftir því. Þá hefði hann sagt sér hvað hefði gerst en sjálf myndi hún ekki eftir neinu. Hún var spurð hvort hún hefði gert ákærða eitthvað og svaraði hún því til að hún hefði varið sig.

Fyrrum kærasti brotaþola bar að hafa komið í heimsókn til brotaþola um kvöldið. Auk hennar hafi ákærði verði þar og þau bæði verið búin að drekka og verið undir verulegum áhrifum. Hann kvaðst hafa brugðið sér frá í um 15 mínútur og þegar hann kom aftur hefðu ákærði og brotaþoli legið í rúminu. Brotaþoli hefði verið „dauð“ og ekki hægt að vekja hana. Ákærði hefði legið við hliðina á henni og verið eitthvað furðulegur eins og hann orðaði það. Hann kvaðst hafa reynt að vekja brotaþola og hefði ákærði reynt það líka með því að hrista hana til með miklu valdi. Við það hefði brotaþoli vaknað og þá hefðu slagsmálin byrjað eins og hann orðaði það. Brotaþoli og ákærði hafi byrjað að slást og kvaðst hann hafa reynt að stöðva slagsmálin. Við það hefði ákærði orðið æstur og ráðist á þau bæði. Þau hefðu síðan öll þrjú slegist og við það hefðu öll fengið högg. Hann kvaðst nú hafa farið út og hringt á lögregluna en þegar hann kom aftur hefði hann séð brotaþola liggja í gólfinu og hefði ákærði setið ofan á henni og verið að berja í höfuð hennar. Hann kvaðst hafa hlaupið til og hent honum ofan af henni. Hann kvað brotaþola hafa slegið lítil högg frá sér.

Læknirinn, sem ritar framangreint vottorð, staðfesti það. Læknirinn kvað brotaþola hafa skýrt sér frá því að hún myndi lítið eftir atvikum vegna ölvunar. Hún hefði haft sögu sína að mestu eftir öðrum. Þess vegna hefði hún ekki getað lýst því hvernig hún hefði fengið áverkana. Marblettirnir hefðu komið af höggáverkum þótt ekki sé hægt að segja til um hvort þeir hafi komið vegna þess að brotaþoli hafi verið slegin eða hafi dottið. Áverkarnir hafi verið nýir og þá hafi brotaþola liðið mjög illa. Þá hafi áverkarnir bent til þess að brotaþoli hefði lent í allnokkrum átökum. Áverkar á hnúum hafi getað orsakast af því að brotaþoli hafi slegið en einnig hefðu þeir getað komið af öðrum orsökum.

IV

Við upphaf aðalmeðferðar féll ákæruvaldið frá hluta ákærunnar eins og rakið var. Ákærða er nú gefið að sök að hafa sest klofvega yfir brotaþola og að hafa slegið hana ítrekað, með flötum lófa og krepptum hnefa, í andlit og líkama, allt með þeim afleiðingum að hún hlaut mar á báðum framhandleggjum, bólgu og mar á báðum hnúum, mar á hægri upphandlegg, rispur á vinstra herðablaði, sár og mar vinstra megin við hrygg á mjóbaki, mar og sár á hægri mjaðmakambi, mar á innanverðu hægra læri, mar við hægra hné, mar á hægri kálfa og hárlos rétt ofan við enni. Eins og að framan var rakið hefur ákærði viðurkennt að hafa lagt brotaþola í gólfið, sest klofvega yfir hana og haldið henni. Hann neitar hins vegar að hafa slegið hana í andlit og líkama. Hún hefði hins vegar slegið sig og bitið eins og rakið var. Brotaþoli bar við minnisleysi um átökin en fyrrum kærasti hennar bar að hún og ákærði hefðu slegist og hefði hann blandast inn í slagsmálin eins og rakið var.

Brotaþoli bar ekki áverka í andliti og verður ákærði því sýknaður af því að hafa slegið hana þar. Aðrir áverkar brotaþola geta stafað af átökum hennar og ákærða og þegar virtur er framburður hans og vitnisins er ekki óvarlegt að telja að ákærði hafi valdið brotaþola þeim áverkum sem í ákæru eru tilgreindir, nema hvað honum verður ekki gefið hárlosið að sök þar eð hann er ekki ákærður fyrir að hárreita brotaþola. Ákærði bar einnig áverka og styður það einnig þá niðurstöðu að hann og brotaþoli hafi slegist. Þá getur mar og bólga á hnúum brotaþola allt eins stafað af atlögum hennar að ákærða eins og atlögum hans að henni. Vafann í þessum efnum verður að skýra ákærða í hag og sýkna hann af því að hafa valdið henni þessum áverkum. Að öðru leyti er sannað að ákærði hafi með atlögu sinni að brotaþola valdið henni þeim áverkum sem í ákæru greinir. Brot hans varðar við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga.

Sakaferill ákærða skiptir ekki máli við ákvörðun refsingar. Samkvæmt 3. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga er heimilt að láta refsingu falla niður þegar svo stendur á sem í þessu máli, það er þegar líkamsárás er unnin í áflogum eða átökum milli þess, sem henni veldur, og þess, sem misgert er við. Verður það því niðurstaðan að gera ákærða ekki refsingu í málinu. Þá skulu vera upptækar tvær ecstasy töflur.

Samkvæmt þessum málsúrslitum og fráfalli ákæruvaldsins á hluta af ákæruefninu er sanngjarnt að sakarkostnaður skiptist á milli ákærða og ríkissjóðs. Þar með talin málsvarnarlaun verjanda ákærða sem ákvörðuð eru með virðisaukaskatti í dómsorði.

A-kk-nf Í-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóminn.

D ó m s o r ð :

Ákærða, B, er ekki gerð refsing.

Upptækar skulu vera tvær ecstasy töflur.

Sakarkostnað, 40.000 krónur, skal ákærði greiða að hálfu svo og málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, B-kk-ef H-kk-ef E-kk-ef hdl., 245.520 krónur, en að hálfu skulu sakarkostnaður og málsvarnarlaun greidd úr ríkissjóði.

A-kk-nf Í-kk-nf