E-679/2010

Mál þetta, sem dómtekið var 12. maí sl. að lokinni aðalmeðferð, var höfðað fyrir dómþinginu af M-x-x G-x-x, Brautarholti 22, Reykjavík á hendur SP fjármögnun hf., Sigtúni 42, Reykjavík og Tryggingamiðstöðinni hf., Síðumúla 24, Reykjavík með stefnu áritaðri um birtingu 30. desember 2009.

Endanlegar dómkröfur stefnanda eru þær aðallega að stefndu greiði stefnanda óskipt 17.489.417 krónur með 4,5% ársvöxtum af 3.306.035 krónum frá 17. september 1999 til 17. mars 2000 en af allri stefnufjárhæðinni frá þeim degi til 28. febrúar 2010. Krafist er dráttarvaxta, samkvæmt 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001, um vexti og verðtryggingu, af allri stefnufjárhæðinni frá 28. febrúar 2010 til greiðsludags.

Til vara krefst stefnandi þess að stefndu greiði stefnanda óskipt 11.320.307 krónur, ásamt 4,5% ársvöxtum af 3.306.035 krónum frá 17. september 1999 til 17. mars 2000, en af allri stefnufjárhæðinni frá þeim degi til 28. febrúar 2010. Krafist er dráttarvaxta samkvæmt 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001, um vexti og verðtryggingu, af allri stefnufjárhæðinni frá 28. febrúar 2010 til greiðsludags.

Til þrautavara krefst stefnandi þess að viðurkennd verði skylda stefndu til að greiða stefnanda óskipt skaðabætur samkvæmt skaðabótalögum nr. 50/1993 vegna umferðarslyss sem stefnandi lenti í hinn 17. september 1999, auk vaxta samkvæmt skaðabótalögum og lögum nr. 38/2001. Þá krefst stefnandi málskostnaðar úr hendi stefndu.

Dómkröfur stefndu eru þær aðallega að aðalkröfu stefnanda verði vísað frá dómi og að stefndu verði sýknaðir af varakröfum stefnanda. Þá er þess krafist að stefnandi verði dæmdur til að greiða stefndu málskostnað að skaðlausu samkvæmt mati dómsins. Til vara er þess krafist að stefndu verði jafnframt sýknaðir af aðalkröfu stefnanda.

Með úrskurði Héraðsdóms Reykjavíkur 21. júní 2010 var frávísunarkröfu stefndu hafnað.

Gætt var ákvæðis 115. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála, áður en dómur var kveðinn upp.

II

Stefnandi lenti í umferðarslysi hinn 17. september 1999 þegar hann var farþegi í bifreiðinni ST-393 sem keyrði út af vegi og valt. Stefnandi var farþegi í umræddri bifreið, sem var á tjónsdegi tryggð lögboðinni ábyrgðartryggingu hjá stefnda Tryggingamiðstöðinni hf.

Stefnandi var fluttur með sjúkrabifreið á Sjúkrahús Reykjavíkur og var eftir rannsóknir lagður inn á bæklunardeild sjúkrahússins. Stefnandi var útskrifaður af sjúkrahúsinu hinn 22. september 1999 og fór aftur til heimalands síns, Ítalíu, í desember s.á.

Stefndi kveður að strax í desember árið 2000 hafi ítalskur lögmaður haft samband við stefnda, Tryggingamiðstöðina hf., vegna slyssins og hafi bótaskylda vegna slyssins verið viðurkennd. Á árinu 2001 hafi einnig átt sér stað samskipti milli hins ítalska lögmanns og stefnda, Tryggingamiðstöðvarinnar hf.

Stefndu kveða að árið 2004 hafi stefnda, Tryggingamiðstöðinni hf., síðan borist umboð stefnanda til Landslaga lögmannsstofu og þá staðið til að framkvæmt yrði örorkumat fljótlega þar sem afleiðingar umrædds umferðarslyss fyrir stefnanda yrðu metnar.

Stefnandi kveður lögmenn stefnanda og starfsmenn stefndu hafa unnið málið í sátt og samlyndi. Stefndu hafi viðurkennt bótaábyrgð vegna slyssins og við meðferð málsins hafi stefndu aldrei borið því við að krafan hefði fyrnst eða væri að fyrnast.

Örorkumat vegna slyssins fór fram árið 2007 og greiddi stefndi, Tryggingamiðstöðin hf., útlagðan kostnað og kostnað vegna matsins, án nokkurs fyrirvara um fyrningu kröfunnar.

Lögmaður stefnanda hafði síðan samband við stefnda, Tryggingamiðstöðina hf., í lok nóvember 2007 þar sem reifuð voru sjónarmið varðandi árslaunaviðmið við útreikning á bótum vegna varanlegrar örorku. Stefndu kveða þó enga bótakröfu hafa verið senda stefnda, Tryggingamiðstöðinni hf., á þeim tímapunkti. Svar stefnda, Tryggingamiðstöðvarinnar hf., var síðan sent lögmanni stefnanda 5. desember 2007. Þar var lýst vilja til að skoða tiltekna aðferðafræði við umræddan útreikning, en skoða þyrfti nánar atriði er vörðuðu hagi stefnanda á Ítalíu, nánar tiltekið upplýsingar um tekjur eða bætur sem stefnandi hefði fengið greiddar frá slysdegi. Í þessum tilgangi hafi stefndi, Tryggingamiðstöðin hf., óskað eftir skattframtölum.

Stefnandi telur að samkomulag hafi náðst um viðmiðunarlaun og miðist krafa stefnanda um varanlega örorku við þau laun. Þetta hafi verið síðla árs 2007.

Stefnandi kveður, að þegar örorkumat hafi legið fyrir hafi stefndu óskað eftir því að stefnandi myndi afla gagna um greiðslur frá öðrum, sem koma ættu til frádráttar bótunum, samkvæmt 4. mgr. 5. gr. skaðabótalaganna.

Stefnandi hafi af þeim sökum ekki sent kröfubréf strax á árinu 2007, þar sem hann hafi unnið að öflun gagna sem stefndu hafi óskað eftir. Málinu hefði lokið árið 2007 ef stefndu hefðu ekki óskað eftir frekari gögnum.

Fyrir áramótin 2007/2008 staðfesti stefndi, Tryggingamiðstöðin hf., síðan við lögmann stefnanda að fyrningu yrði ekki borið við um þau áramót, en sams konar yfirlýsing hafði verið veitt næstu ár á undan og var einnig var veitt næstu áramót á eftir.

Stefnandi kveður að gagnaöflun hafi ekki lokið á árinu 2008 og því hafi stefnandi óskað eftir sambærilegri yfirlýsingu stefndu fyrir áramótin 2008/2009 og hafi stefndi, Tryggingamiðstöðin hf., orðið við því.

Þegar lögmaður stefnanda hafi haft samband við starfsmann stefnda, Tryggingamiðstöðvarinnar hf., í desember 2009 til að ræða mögulega leið til að gera málið upp hafi starfsmaðurinn talið að krafan væri fyrnd þar sem 10 ár væru liðin frá slysinu.

III

Stefnandi byggir kröfur sínar á hendur stefndu á 1. mgr. 88. gr., 90. gr., 91. gr. og 95. gr., sbr. 97. gr. umferðarlaga nr. 50/1987.

Stefnandi eigi rétt á bótum vegna líkamstjóns síns úr lögboðinni ábyrgðartryggingu bifreiðarinnar ST-393 sem á slysdegi hafi verið í eigu stefnda, SP-Fjármögnunar hf., og tryggð hjá stefnda Tryggingamiðstöðinni hf.

Stefnandi telur það ekki geta staðist að krafa hans sé fyrnd þar sem 10 ár séu liðin frá slysi, eins og stefndu haldi fram. Byggir stefnandi á því að stefnda, Tryggingamiðstöðin hf., hafi margoft rofið fyrningu kröfunnar. Við rof fyrningar hefjist nýr fyrningarfrestur.

Almennar reglur gildi um rof á fyrningu krafna sem stofnast samkvæmt umferðarlögum og fyrnist samkvæmt 99. gr. umferðarlaga nr. 50/1987. Ákvæði 6. gr. laga nr. 14/1905, um fyrning skulda og annarra kröfuréttinda, mæli fyrir um það hvernig fyrning kröfunnar verði rofin. Samkvæmt ákvæðinu rofni fyrning við það að skuldunautur viðurkenni skuld sína við kröfueiganda annaðhvort berum orðum eða á annan hátt, t.d. með því að lofa borgun með einhverjum hætti eða greiða inn á kröfuna.

Stefnandi telur að stefndi, Tryggingamiðstöðin hf., hafi rofið fyrningu með greiðslum inn á kröfuna og með því að viðurkenna hana með öðrum hætti.

Stefndi Tryggingamiðstöðin hf. hafi margoft rofið fyrningu með greiðslum inn á kröfuna. Greiðslurnar hafi allar verið greiddar án fyrirvara um að krafan væri mögulega fyrnd. Síðustu greiðslur hafi verið inntar af hendi árið 2007.

Stefndu hafi aldrei borið við fyrningu kröfunnar, hvorki við örorkumat né síðar. Stefndu hafi greitt fyrir örorkumat og annan kostnað, án þess að gera fyrirvara um að krafan gæti verið fyrnd.

Skuldari geti rofið fyrningu með mörgum aðferðum og dæmin sem talin séu upp í 6. gr. laga nr. 14/1905 séu ekki tæmandi. Þannig sé gert ráð fyrir því að skuldari geti viðurkennt kröfu með ýmsum hætti, eina skilyrðið sé að háttsemi skuldarans feli það í sér að hann kannist við kröfuna og telji sér skylt að greiða hana.

Lögmenn stefnanda og starfsmenn stefndu hafi unnið málið í samvinnu og stefndu aldrei borið því við að krafan hefði fyrnst eða væri að fyrnast. Þrátt fyrir að örorkumat hafi farið fram árið 2007 hafi því aldrei verið borið við að krafan gæti verið fyrnd og hafi það ekki heldur verið nefnt í matsferlinu sjálfu, hvorki við stefnanda né matsmenn. Stefndu hafi ekki borið því við að krafan væri fyrnd eftir að matsgerð lá fyrir. Allar athafnir stefndu hafi eindregið bent til þess að þau teldu sig bera skyldu til að greiða bótakröfu stefnanda vegna slyssins.

Að fengnu mati árið 2007, þar sem m.a. komi fram að heilsufar stefnanda hefði verið orðið stöðugt árið 2000, hafi stefndu ekki borið fyrir sig mögulega fyrningu kröfunnar heldur þvert á móti tekið þátt í því að finna út viðmiðunarlaun til að vinna mætti endanlega kröfufjárhæð út frá niðurstöðum matsgerðarinnar. Að því loknu hafi stefndu svo óskað frekari gagna til að finna út kröfufjárhæð. Stefndu hafi átt samtöl við stefnanda um þær aðgerðir sem væru nauðsynlegar til þess að hægt væri að leiða málið til lykta. Með því að stuðla að framsetningu kröfunnar og óska gagna hafi stefndu sjálfir unnið að því að gera kröfuna tæka til að stefndu gætu greitt hana. Með þessum athöfnum hafi stefndu viðurkennt skyldu sína til að greiða kröfuna.

Þá hafi stefndu lýst því yfir í árslok 2007 og aftur 2008 að ekki yrði borið við fyrningu kröfunnar. Þær yfirlýsingar feli í sér viðurkenningu á kröfunni, samkvæmt 6. gr. laga nr. 14/1905, um fyrning skulda og annarra kröfuréttinda. Af yfirlýsingunum sé ljóst að stefndu hafi verið fullkunnugt um kröfuna og ekki í góðri trú um annað en að stefnandi myndi halda kröfunni fram. Þær ástæður sem fyrningarreglur byggja á séu því ekki fyrir hendi í málinu.

Krafan byggi á skaðabótalögum nr. 50/1993. Útreikningur kröfunnar byggist á niðurstöðu matsgerðar I-kk-ef S-kk-ef hrl. og J-kk-ef H-kk-ef læknis, sem sé dagsett 9. mars 2007. Áskilinn sé réttur til að sýna síðar fram á tímabundið atvinnutjón, sjúkrakostnað og annað fjártjón. Krafa vegna þjáningabóta, varanlegs miska og varanlegrar örorku sundurliðist með neðangreindum hætti:

Þjáningabætur, samkvæmt. 3. gr. skaðabótalaga.

Vísitala desembermánaðar 2009 sé 6.982.

Samkvæmt 15. gr. skaðabótalaga séu þjáningabætur fyrir hvern dag rúmliggjandi 1300 krónur x 6982/3282 = 2770 krónur.

Samkvæmt 15. gr. skaðabótalaga séu þjáningabætur fyrir hvern dag án þess að vera rúmliggjandi 700 krónur x 6982/3282 = 1490 krónur.

Matsmenn telji að stefnandi hafi verið veikur og rúmfastur, í skilningi 3. gr. skaðabótalaga, í 43 daga og án þess að vera rúmfastur í 140 daga.

Krafa vegna þjáningabóta rúmliggjandi sé 2.770 krónur x 43 = 119.110 krónur.

Krafa vegna þjáningabóta án rúmlegu sé 1.490 krónur x 140 = 208.600 krónur.

Alls sé krafa um þjáningabætur 327.710 krónur.

Varanlegur miski, samkvæmt. 4. gr. skaðabótalaga.

Matsmenn telji varanlegan miska stefnanda vera 35 stig vegna afleiðinga slyssins.

100 stiga miski sé 4.000.000 krónur x 6.982/3282 = 8.509.500 krónur.

Alls sé krafa um varanlegan miska 8.509.500 krónur x 35% = 2.978.325 krónur.

Varanleg örorka, samkvæmt 5. – 7. gr. skaðabótalaga.

Varanleg örorka stefnanda vegna afleiðinga slyssins sé metin 40%.

Stefnandi hafi komist að samkomulagi við stefndu um að viðmiðunarlaun yrðu 2.490.060 krónur.

Á stöðugleikapunkti hafi stefnandi verið 26 ára og 294 daga gamall. Margfeldisstuðull samkvæmt 6. gr. skaðabótalaga sé því 14,240

14,567 - 14,161 = 0,406

0,406 x 294/365 = 0,327

14,567 – 0,327 = 14,240

Krafa vegna varanlegrar örorku sé 2.490.060 krónur x 40% x 14,240 = 14.183.382 krónur.

Heildarfjárhæðin sundurliðist þannig:

Þjáningabætur kr. 327.710

Bætur vegna varanlegs miska kr. 2.978.325

Bætur vegna varanlegrar örorku kr. 14.183.382

Samtals kr. 17.489.417

Stefnandi byggir útreikning varakröfu á því að miðað sé við lágmarkslaun samkvæmt 3. mgr. 7. gr. skaðabótalaga. Á stöðugleikapunkti í mars 2000 hafi vísitalan verið 3.848 og lágmarkslaun hafi þannig verið: 3848/3282 x 1.200.000 krónur = 1.407.000 krónur. Krafa vegna varanlegrar örorku sé því 1.407.000 x 40% x 14,20 = 8.014.272 krónur. Að öðru leyti sé varakrafan reiknuð með sama hætti og aðalkrafa.

Þrautavarakrafa um viðurkenningu á bótarétti byggi á 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála, en verði fallist á þessa kröfu stefnanda megi búast við að leitast verði við að ná samkomulagi um greiðslu bóta eða óskað eftir mati dómkvaddra matsmanna á ætluðu tjóni.

Reglur um rof fyrningar byggir stefnandi á lögum nr. 14/1905 sem í gildi hafi verið þegar krafan stofnaðist. Núgildandi lög nr. 150/2007, um fyrningu kröfuréttinda, hafi að geyma sams konar reglur.

Kröfu um 4,5% ársvexti af stefnufjárhæð byggir stefnandi á 1. mgr. 16. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Krafist sé vaxta frá slysdegi, 17. september 1999, af bótum fyrir þjáningar og varanlegan miska, og við bætist vextir af bótum fyrir varanlega örorku frá og með stöðugleikapunkti 17. mars 2000.

Kröfu um dráttarvexti byggir stefnandi á 2. mgr. 16. gr. skaðabótalaga og III. kafla laga nr. 38/2001, um vexti og verðtryggingu.

Kröfu um málskostnað byggir stefnandi á 129. og 130. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála.

Kröfu um virðisaukaskatt á málskostnað byggir stefnandi á lögum nr. 50/1988, um virðisaukaskatt.

IV

Stefndu byggja sýknu af kröfum stefnanda á því að krafa stefnanda sé fyrnd. Í 99. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 sé fjallað um fyrningu bótakrafna. Þar sé kveðið á um að allar bótakröfur samkvæmt XIII. kafla laganna, bæði á hendur þeim sem ábyrgð bera, og vátryggingafélagi, svo og endurkröfur vátryggingafélags, fyrnist á fjórum árum frá lokum þess almanaksárs, sem kröfuhafi hafi fengið vitneskju um kröfu sína og átti þess fyrst kost að leita fullnustu hennar. Kröfur þessar fyrnist þó í síðasta lagi á tíu árum frá tjónsatburði. Af 2. málslið ákvæðisins leiði að krafa vegna slyss stefnanda hinn 17. september 1999 hafi fyrnst þann 17. september 2009, en þá hafi verið liðin tíu ár frá tjónsatburði.

Stefndu hafi í engu, hvorki með yfirlýsingum né gerðum viðurkennt kröfu stefnanda í skilningi 6. gr. laga nr. 14/1905, um fyrning skulda og annarra kröfuréttinda, þannig að valdið hafi slitum á fyrningu kröfunnar.

Stefndi, Tryggingamiðstöðin hf., hafi vissulega greitt kostnað vegna gagnaöflunar og framkvæmdar örorkumats. Slíkar greiðslur rjúfi hins vegar ekki fyrningarfrest. Ekki hafi heldur verið tilefni fyrir stefnda, Tryggingamiðstöðina hf., að bera því við að krafa stefnanda væri fyrnd eða væri að fyrnast þegar unnið hafi verið að öflun örorkumats, enda haldi stefndu því ekki fram að krafan hafi þá talist fyrnd. Krafan hafi hins vegar verið fyrnd þegar 10 ár hafi verið liðin frá slysdegi, sbr. niðurlag 99. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 og engar forsendur fyrir stefnda, Tryggingamiðstöðina hf., að gera sérstaka fyrirvara um það gagnvart lögmanni stefnanda mörgum árum fyrr.

Stefnda, Tryggingamiðstöðin hf., hafi endurtekið orðið við óskum lögmanns stefnanda um að því yrði ekki borið við, að krafan teldist fyrnd við tiltekin áramót, fyrst fyrir áramótin 2005/2006 og síðan öll áramót fram til 2008/2009. Í slíkri yfirlýsingu felist ekki annað en leiðir af orðalagi hennar.

Í 1. málslið 99. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 sé að finna reglu er lúti að fjögurra ára fyrningarfresti krafna samkvæmt lögunum. Nánar tiltekið miðist upphaf þess fyrningarfrests við lok þess almanaksárs, sem kröfuhafi hafi fengið vitneskju um kröfu sína og átti þess fyrst kost að leita fullnustu hennar. Þar sem umræddur fjögurra ára fyrningarfrestur miðist við áramót hafi lögmaður stefnanda endurtekið beðið um þá yfirlýsingu að stefndi, Tryggingamiðstöðin hf., myndi ekki bera við slíkri fyrningu, enda á þeim tíma verulegar líkur orðnar á að fjögur ár væru liðin frá lokum þess almanaksárs sem stefnandi hafi haft vitneskju um kröfu sína og átti þess kost að leita fullnustu hennar. Í því sambandi megi benda á að stefnda, Tryggingamiðstöðinni hf., hafi þegar á árinu 2001 borist erindi frá þáverandi lögmanni stefnanda sem leitað hafi fullnustu kröfu hans með því að óska eftir uppgjöri. Af þessum sökum sé ekki óeðlilegt að núverandi lögmaður stefnanda væri að velta fyrir sér fyrningu kröfunnar strax árið 2005. Einnig sé vert að benda á í þessu samhengi að stöðugleikapunktur stefnanda vegna slyssins hafi verið metinn 17. mars 2000 í fyrirliggjandi matsgerð.

Lögmaður stefnanda hafi ekki túlkað umbeðnar staðfestingar stefnda, Tryggingamiðstöðvarinnar hf., með þeim hætti sem haldið sé fram í málatilbúnaði hans, enda sé vandséð af hvaða ástæðu beðið hafi verið endurtekið um sams konar yfirlýsingu einu sinni á ári, ef lögmaður stefnanda teldi þá fyrstu hafa þau réttaráhrif að nýr 10 ára fyrningarfrestur hæfist. Þá blasi jafnframt við að lögmaður stefnanda hafi talið verulegar líkur til þess að krafa umbjóðanda hans væri í þann mund að fyrnast samkvæmt fjögurra ára fyrningarreglu umferðarlaga og að ekkert hefði gerst fyrir þann tíma sem væri til þess fallið að rjúfa fyrningu. Að öðrum kosti væri ástæðulaust að biðja stefnda Tryggingamiðstöðina hf. um slíkar staðfestingar.

Stefnda, Tryggingamiðstöðinni hf., hafi aldrei borist krafa um bætur vegna slyss stefnanda.

Af framangreindu leiði að krafa stefnanda á hendur stefndu vegna slyssins sé niður fallin sökum fyrningar.

Ef ástæða þyki til að taka kröfu stefnanda til greina að einhverju leyti sé rétt að hún beri ekki dráttarvexti fyrr en í fyrsta lagi frá endanlegum dómsuppsögudegi í málinu. Með vísan til síðari málsliðar 9. gr. laga nr. 38/2001, um vexti og verðbætur, sé þess krafist að tildæmdar bætur beri dráttarvexti fyrst frá þeim degi að telja. Stefndu benda á að sá dráttur sem hafi orðið á þessu máli sé alfarið vegna atvika sem séu á forræði stefnanda sjálfs. Þá séu aðrir vextir en dráttarvextir, eldri en fjögurra ára, fyrndir samkvæmt 2. tölulið 3. gr. laga nr. 14/1905, um fyrning skulda og annarra kröfuréttinda.

Um lagarök vegna sýknukröfu sinnar vísa stefndu til skaðabótalaga nr. 50/1993 og XII. kafla umferðarlaga nr. 50/1987. Einnig vísa stefndu til laga nr. 38/2001, um vexti og verðtryggingu og laga nr. 14/1905, um fyrning skulda og annarra kröfuréttinda.

Kröfu um málskostnað byggja stefndu á XXI. kafla laga nr. 91/1991.

V

Í máli þessu krefur stefnandi stefndu um greiðslu skaðabóta vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir 17. september 1999. Aðila greinir á um hvort skaðabótakrafa stefnanda hafi verið fyrnd þegar málið var höfðað 30. desember 2009. Reynir þá á túlkun 99. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, en þar segir: „Allar bótakröfur samkvæmt þessum kafla, bæði á hendur þeim, sem ábyrgð ber, og vátryggingafélagi, svo og endurkröfur vátryggingafélags, fyrnast á fjórum árum frá lokum þess almanaksárs, sem kröfuhafi fékk vitneskju um kröfu sína og átti þess fyrst kost að leita fullnustu hennar. Kröfur þessar fyrnast þó í síðasta lagi á tíu árum frá tjónsatburði.“

Stefnandi byggir aðallega á því, að fyrning kröfunnar hafi m.a. verið rofin með greiðslu stefnda, Tryggingamiðstöðvarinnar hf., inn á kröfuna. Greiðslurnar hafi verið greiddar án fyrirvara um að krafan væri mögulega fyrnd. Síðustu greiðslur hafi verið inntar af hendi árið 2007. Aðilar hafi unnið málið í sameiningu og stefndu aldrei borið því við að krafan væri fyrnd eftir að matsgerð hafi legið fyrir og tekið þátt í því með stefnanda að finna út viðmiðunarlaun til útreiknings kröfunnar. Þá hafi stefndu lýst því yfir í árslok 2007 og 2008 að ekki yrði borið við fyrningu kröfunnar.

Stefndu byggja á því að þau hafi í engu viðurkennt kröfuna hvorki með yfirlýsingum né gerðum sínum.

Þegar stefnanda höfðaði mál þetta voru liðinn meira en tíu ár frá tjónsatburði. Matsgerð lá fyrir á árinu 2007 og var stöðugleikapunktur samkvæmt 1. mgr. 2. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, sbr. 1. gr. laga nr. 37/1999, í mars árið 2000. Aðilar stóðu saman að því að afla matsgerðar. Ekki verður talið að með þátttöku í öflun matsgerðar sé sá, sem bótakrafa beinist að, að viðurkenna kröfu heldur frekar að leita upplýsinga sem skipta máli þegar hann tekur afstöðu til bótaskyldu og bótafjárhæðar. Slík upplýsingaöflun eða greiðsla á kostnaði við öflun upplýsinga rýfur ekki fyrningu kröfu samkvæmt 6. gr. laga nr. 14/1905, um fyrning skulda og annarra kröfuréttinda. Ekki er heldur unnt að líta svo á að með yfirlýsingum stefnda um að hann muni ekki bera fyrir sig fyrningu um áramótin 2007/2008 og 2008/2009, feli í sér yfirlýsingu um annað og meira svo sem stefnandi vill halda fram eða að með þeirri yfirlýsingu hafi fyrningarfrestur kröfunnar verið rofinn. Í málinu liggur ekkert fyrir um að stefndu hafi viðurkennt tiltekna fjárkröfu stefnanda svo sem áskilja verður samkvæmt fyrrnefndri 6. gr. laga um fyrning skulda og annarra kröfuréttinda. Krafa stefnanda var því fyrnd, samkvæmt 99. gr. laga nr. 50/1987, er stefna var birt 30. desember 2009 og hafði fyrning ekki verið rofin með viðurkenningu stefndu á henni.

Þegar af þeirri ástæðu verður ekki hjá því komist að sýkna stefndu af öllum kröfum stefnanda.

Þrátt fyrir þessa niðurstöðu þykir, eins og atvikum málsins er háttað, rétt að hver aðila beri sinn kostnað af málinu.

H-kvk-nf Þ-kvk-nf héraðsdómari kvað upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð :

Stefndu, SP fjármögnun hf. og Tryggingamiðstöðinni hf., eru sýkn af kröfum stefnanda, M-x-x G-x-x.

Málskostnaður fellur niður.

H-kvk-nf Þ-kvk-nf