E-4006/2014

Mál þetta, sem var dómtekið 23. september sl., er höfðað fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur af G-kk-þgf I-kk-þgf H-kk-þgf, Bjarkarási 1, Garðabæ á hendur Löðri ehf., Fiskislóð 29, Reykjavík og til vara á hendur IP eignarhaldi hf., Bolholti 4, Reykjavík, með stefnu birtri 15. og 17. október 2014.

Stefnandi krefst þess að hið stefnda félag Löður ehf., en til vara hið stefnda félag IP eignarhald hf., verði dæmt til að greiða stefnanda 2.242.732 krónur ásamt dráttarvöxtum, skv. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 af 622.981 krónu frá 1. maí 2014 til 31. maí 2014 og af 2.242.732 krónum frá þeim degi til greiðsludags. Þá er krafist málskostnaðar.

Stefndi, Löður ehf., krefst aðallega sýknu af kröfum stefnanda. Til vara er krafist lækkunar á dómkröfum stefnanda og að upphaf dráttarvaxta verði miðað við 4. mgr. 5. gr. laga nr. 38/200. Þá er krafist málskostnaðar.

Varastefndi, IP eignarhaldsfélag hf., gerir sömu dómkröfur og aðalstefndi.

I

Hinn 1. desember 2012 var stefnandi ráðinn framkvæmdarstjóri hinna stefndu félaga IP eignarhalds hf. (áður IP Vörur hf.) og Löðurs ehf.

Hinn 27. ágúst 2013 var stefnanda sagt upp störfum og tók uppsögnin gildi 1. september 2013. Stefnandi sinnti starfsskyldum sínum til 15 október 2013, en átti að vera félaginu innan handar áfram, í samræmi við 3. mgr. 2. gr. ráðningarsamnings síns.

Samkvæmt 3. gr. ráðningarsamnings voru mánaðarlaun stefnanda 1.350.000 krónur óháð vinnuframlagi hans og áttu þau að greiðast eftir á, fyrsta dag hvers mánaðar, en launagreiðslurnar voru óháðar almennum launabreytingum. Í 5. gr. ráðningarsamningsins kemur fram að um orlof skuli fara eftir lögum nr. 30/1987 um orlof og er kveðið á um að áunnið orlof við upphaf ráðningar skuli vera 15 dagar.

Samkvæmt 3. mgr. 4. gr. ráðningarsamningsins eignaðist stefnandi hlut í stefnda IP Eignarhald hf. Eftir uppsögn ráðningarsamningsins samdist svo um að aðalstefndi, Löður ehf., keypti framangreindan hlut af stefnanda. Til uppgjörs kaupverðsins gaf aðalstefndi út skuldabréf til stefnanda að fjárhæð 26.000.000 kr. Skuldabréfið var gefið út 6. september 2013 og bar að endurgreiða með einni afborgun hinn 1. febrúar 2014.

Hinn 30. janúar 2014 undirrituðu málsaðilar samkomulag um uppgjör skuldabréfs, launa og annarra hugsanlegra krafna. Gjalddögum skuldabréfsins var fjölgað í þrjá. Í 5. gr. samningsins er kveðið á um að aðilar séu sammála, að frátöldum samningum, að þeir eigi engar kröfur á hendur hvor öðrum og kunni þær að vera til, eða verði til, muni þær verða felldar niður.

Aðalstefndi, Löður ehf., kveðst hafa greitt stefnanda laun í uppsagnarfresti og að uppgjöri milli aðila vegna launa sé lokið, en stefnandi telur að hann hafi ekki fengið greidd áunnin orlofslaun.

Hinn 11. júlí 2014 sendi stefnandi innheimtubréf til beggja stefndu, þar sem krafist var greiðslu orlofslauna innan 10 daga. Hinn 6. ágúst 2014 var greiðsluskyldu hafnað.

II

Í upphafi tekur stefnandi fram, að hann hafi verið ráðinn til starfa hjá varastefnda, hann hafi jafnframt tekið að sér störf fyrir öll tengd félög og vísar til 1. mgr. 1. gr. ráðningarsamningsins. Ráðningarsamningurinn hafi því jafnframt tekið til dótturfélaga varastefnda þar með talið aðalstefnda, Löðurs ehf. Stefnandi kveður aðalstefnda, Löður ehf., hafi greitt sér laun samanber framlagða launaseðla og samkomulag frá 30. janúar 2014. Telur stefnandi því að aðalstefndi beri þá skyldu að efna ákvæði ráðningarsamningsins um greiðslu orlofs. Verði ekki á það fallist, sé þess krafist að hið stefnda félag IP eignarhald hf. efni samningsskuldbindingar sínar skv. ráðningarsamningnum.

Stefnandi byggir kröfu sína um greiðslu orlofslauna á neðangreindum málsástæðum og sé byggt á þeim málsástæðum bæði í aðal- og varasök.

Krafa stefnanda byggist á ráðningasamningi og skyldu launagreiðanda til greiðslu orlofslauna við lok ráðningartímabils samanber ákvæði laga nr. 30/1987 um orlof. Samkvæmt 1. gr. orlofslaga eigi allir þeir, sem starfi í þjónustu annarra gegn launum, hvort sem þau séu greidd í peningum eða öðrum verðmætum, rétt á orlofi og orlofslaunum. Samkvæmt 3. gr. sömu laga skuli orlof vera tveir dagar fyrir hvern unninn mánuð á síðasta orlofsári. Það teljist vinnutími samkvæmt 3. gr. þótt maður sé frá vinnu vegna veikinda eða slysa meðan hann fái greitt kaup eða hann sé í orlofi.

Samkvæmt 5. gr. í ráðningarsamningi átti stefnandi rétt til 15 orlofsdaga við upphaf ráðningarsambandsins. Gildistími ráðningar stefnanda hafi verið 18 mánuðir og með vísan til 1. mgr. 3. gr. laga nr. 30/1987 um orlof hafi áunnir orlofsdagar yfir ráðningartímann því verið 36 dagar. Heildarfjöldi orlofsdaga stefnanda meðan á ráðningarsambandi stóð hafi því alls verið 51 dagur. Á ráðningartíma hafi stefnandi nýtt 15 orlofsdaga og séu því óteknir orlofsdagar og áunnin orlofsréttindi því samhliða, 36 dagar.

Stefnandi byggir á því að skv. 4. mgr. 2. gr. ráðningarsamningsins sé kveðið á um að stefnandi skuli halda fullum launum í uppsagnarfresti, óháð vinnuframlagi og launagreiðslum frá þriðja aðila. Stefnandi byggir á því að skv. orlofslögum sé orlof hluti af launakjörum.

Jafnframt byggir stefnandi á því að einungis þau starfstengdu hlunnindi sem kveðið sé á um í 4. gr. ráðningarsamnings séu undanskilin þeim launakjörum sem stefnandi eigi rétt á í uppsagnarfresti. Kveðið sé á um greiðslu orlofs í 5. gr. ráðningarsamningsins og sé því ljóst að réttur stefnanda til orlofsgreiðslna hafi ekki verið sérstaklega undanskilinn þeim launum sem skyldu greiðast í uppsagnarfresti.

Ljúki ráðningarsamningi launþega og vinnuveitanda skuli vinnuveitandi við lok ráðningartímans greiða launþeganum öll áunninn orlofslaun hans, sbr. 8. gr. orlofslaga. Samkvæmt 2. mgr. 7. gr. laganna reiknist orlofslaun við hverja launagreiðslu þannig að af heildarlaunum reiknist orlofshlutfall viðkomandi starfsmanns að lágmarki 10,17% miðað við lágmarksorlof skv. 3. gr. Reiknuð orlofslaun fyrir hvert launatímabil skuli kauptryggð þannig að deilt skuli í fjárhæð áunninna orlofslauna með dagvinnukaupi starfsmannsins.

Meðalfjöldi vinnudaga í mánuði jafngildi 21,67 degi. Ógreitt orlof til stefnanda jafngildi því mánaðarlaunum fyrir 1,66 mánuð. Þar sem mánaðarlaun samkvæmt ráðningarsamningi hafi verið 1.350.000 krónur, sé fjárhæð ógreidds orlofs 2.242.732 krónur en orlofsréttur stefnanda hafi fallið til eins og nánar sé greint frá hér að neðan. Stefnandi tekur fram að í aðdraganda stefnugerðar hafi hann fengið í hendurnar útreikning á launauppgjöri og orlofsrétti frá skrifstofustjóra aðal- og varastefndu. Yfirlitið hafi verið sent stefnanda 7. febrúar 2014 þar sem að skrifstofustjórinn reikni fjárhæð óuppgerðs orlofs. Dómkrafa stefnanda sé í samræmi við þessa útreikninga.

Stefnandi hafi unnið sér inn 10 orlofsdaga á orlofsárinu 2012/2013 eða fyrir mánuðina desember 2012 til og með apríl 2013, og nemi áunnið orlof vegna þessa orlofsárs 622.981 krónu. Stefnandi hafi átt rétt að taka það orlof, ef ekki hefði komið til uppsagnarinnar, til og með 31. apríl 2014 og hefði því stefnandi átt að fá orlofsgreiðslur vegna þessarar orlofsdaga eigi síðar en 1. maí 2014. Í samræmi við 8. gr. orlofslaga beri að gera upp áunnið orlof við lok ráðningartíma og hafi stefnandi því átt að fá áunnið orlof fyrir orlofsárið 2013/2014 og fyrir maímánuð 2014 greitt við lok uppsagnarfrests eða 31. maí 2014.

Fyrrgreint samkomulag á milli stefnanda og fyrirsvarsmanns stefndu, dagsett 30. janúar 2014, hafi samkvæmt efni sínu átt að ná til uppgjörs skuldabréfs, launa og annarra hugsanlegra krafna. Hins vegar kveði samkomulagið ekki á um greiðslu launa eða orlofs heldur feli aðeins í sér að stefnandi veitti greiðslufrest á því skuldabréfi sem þar sé tilgreint. Í 4. gr. samkomulagsins sé sérstaklega tilgreint að um uppgjör launa stefnanda fari eftir ákvæðum ráðningarsamningsins.

Stefnandi byggir á því að samkomulagið geti ekki með nokkrum hætti skert lögbundin réttindi sem og samningsbundinn rétt stefnanda til greiðslu orlofs, en líkt og fram hafi komið séu reglur um greiðslur orlofs lögfestar með lögum nr. 30/1987 um orlof.

Stefndi vísar einkum til ákvæða laga nr. 30/1987 um orlof, aðallega 1. mgr. 3. gr., 2. mgr. 7. gr. og 8. gr. Varðandi aðild vísar stefnandi til 2. mgr. 19. gr. sömu laga.

III

Stefndi telur að stefnanda hafi verið greitt nú þegar allt sem honum hafi borið, þ.m.t. orlof, og hafi stefndi í raun ofgreitt stefnanda fyrir mistök. Byggir stefndi á því að með samkomulagi aðila, frá 30. janúar 2014, hafi hann greitt stefnanda að fullu fyrir hluti sína í félögum hjá aðal- og varastefnda, launum launatengdum greiðslum og öðrum hugsanlegum kröfum. Aðilar samkomulagsins eigi ekki kröfur á hvor annan eftir að samkomulagið hafi verið efnt. Um heildaruppgjör hafi verið að ræða vegna starfsloka stefnanda.

Stefndi telur að með því að efna sinn hluta samkomulagsins að fullu, hafi hann greitt stefnanda það sem honum bar. Fyrir mistök hafi stefnanda verið greidd laun frá tímabilinu janúar til maí 2014 og verði því ekki hægt að byggja á þeim launaútreikningi sem þar komi fram. Breyti það engu hvort stefnandi hafi fengið útreikning frá skrifstofu stefnda um hversu marga orlofsdaga stefnanda hafi borið að fá, enda hafi sá starfsmaður ekki vitað um tilvist samkomulagsins.

Áréttað sé að stefndi hafi verið búinn að greiða stefnanda heildarfjárhæð þar sem gengið hafi verið frá öllum kröfum á milli aðila. Hafi þar m.a. verið tekið tillit til orlofs stefnanda og því sé hafnað þeirri málsástæðu stefnanda að það hafi einungis verið þau starfstengdu hlunnindi sem kveðið sé á um í 4. gr. ráðningarsamnings, sem hafi verið undanskilin þeim launakjörum sem stefnandi hafi átt rétt á í uppsagnarfresti. Stefnandi hafi ekki enn staðið skil á umræddum munum, s.s. tölvu og farsíma. Stefndi hafi í raun ofgreitt stefnanda, þar sem stefnandi hafi fengið laun og launaseðla eftir að samkomulagið hafi verið undirritað og sé sú fjárhæð nokkru hærri en stefnufjárhæð máls þessa.

Þá byggir stefndi á því að 4. gr. samkomulagsins feli ekki annað í sér en að stefnda hafi verið heimilt að draga skuld að fjárhæð 1.000.000 kr. frá uppgjöri á milli aðila, en að öðru leyti skuli fara eftir ráðningarsamningi hans, hvað varði uppgjör á samkomulaginu. Nú þegar hafi stefndi efnt þann samning eftir efni sínu. Því sé einfaldlega hafnað að umrætt samkomulag kveði ekki á um greiðslu vegna launa og annarra hugsanlegra krafna, auk uppgjörs á skuldabréfi. Þá byggir stefndi einnig á því að kunni kröfur að verða til á milli aðila, þá hafi stefnandi skuldbundið sig til þess að fella þær niður, svo sem 5. gr. samkomulagsins beri með sér að skuli gert, rétt eins og stefndi hafi ekki krafið stefnanda vegna ofgreiddra launa á tímabilinu febrúar til maí 2014. Áskilur stefndi sér allan rétt til að endurskoða þá afstöðu sína í ljósi kröfugerðar stefnanda.

Þá byggir stefndi á því að samkomulagið hafi ekki með nokkrum hætti skert lögbundinn né samningsbundinn rétt stefnanda til greiðslu orlofs. Það hafi einfaldlega verið tekið tillit til slíkra krafna með fyrrgreindu samkomulagi. Stefnandi sé með mikla reynslu í samningagerð og viðskiptum almennt. Þá hafi stefnandi ekki gert reka að því að innheimta ætlaðar kröfur sínar fyrr en með bréfi til lögmanns stefndu hinn 11. júní 2014.

Byggir stefndi á því að stefnandi sé vanur samningagerð tengda fjármálum, enda með víðtæka reynslu úr þeim geira svo sem rafræn ferilskrá hans beri með sér á veraldarvefnum, þar sem sérstaklega er tiltekið að stefnandi hafi lærdómsgráðuna CS Mechanical Engineering og MBA, Master of Business Administration, auk þess sem stefnandi hafi starfað í fjármálageiranum um langt árabil.

Að lokum byggir stefndi á meginreglum samningaréttarins, um fullar efndir og skuldbindingagildi samninga og skuldbindingargildi loforða.

Verði ekki fallist á aðalkröfu stefnda, byggir hann á því að stefnandi eigi ekki frekari rétt en til greiðslu orlofs á þann hluta launa sem greidd hafi verið eftir að samkomulag milli aðila var gert eða fyrir fjóra mánuði, alls átta daga. Telur stefndi að sú fjárhæð geti aldrei orðið hærri en 498.615 kr. en þá eigi eftir að taka tillit til þeirra hlunninda sem stefnandi hafi átt að skila, sbr. 5. mgr. 2. gr. sbr. 4. gr. ráðningarsamningsins beri með sér.

Byggir stefndi á því að stefnandi hafi átt að taka orlof vegna orlofsársins 2012/2013 frá tímabilinu 2.5.2013-15.9.2013, eins og 1. mgr. 4. gr. orlofslaga kveði á um. Hafi stefnandi verið æðsti stjórnandi félagsins og séð um allan daglegan rekstur þess sbr. 1. gr. ráðningarsamnings stefnanda og í raun haft stöðu atvinnurekanda í skilningi 5. gr. fyrrgreindra laga.

Það hafi því verið á forræði stefnanda að búa svo um hnútana að taka orlofs gæti átti sér stað, bæði vegna starfa sinna sem og annarra starfsmanna sem hann hafi haft yfirstjórn yfir. Byggir stefndi á því að stefnandi hafi, með því að taka ekki út orlof sitt, bakað félaginu tjón og í raun ætlað sér að fá orlof greitt ofan á full árslaun. Byggir stefndi á því að skv. 5. gr. ráðningarsamnings stefnanda við stefnda, sé óheimilt að flytja orlof á milli orlofstímabila, auk þess sem flutningur orlofslauna á milli orlofsára sé óheimill skv. 13. gr. laga um orlof nr. 30/1987. Stefnandi hafi samkvæmt stöðuumboði sínu einfaldlega ekki heimild til slíks flutnings.

Byggir stefndi á því að skv. 2. mgr. 44. gr. laga nr. 138/1994 beri framkvæmdastjóra að fara eftir þeirri stefnu og fyrirmælum sem félagsstjórn hefur gefið. Byggir stefndi á því að skipulagning orlofs innan félagsins hafi legið á herðum stefnanda, sem hafi óhlýðnast skýrum fyrirmælum félagsstjórnar um töku orlofs í ráðningarsamningi sínum. Þá megi framkvæmdastjóri ekki gera nokkrar þær ráðstafanir sem séu fallnar til þess að afla ákveðnum hluthöfum eða öðrum ótilhlýðilegra hagsmuna á kostnað annarra hluthafa eða félagsins sbr. 51. gr. sömu laga. Hafi stefnandi með þessum hætti ætlað að tryggja sér 12 mánaða laun á ári auk orlofs, og skaða með því stefnda.

Stefndi byggir á því að í samkomulagi á milli aðila frá 30. janúar 2014 hafi falist a.m.k. fullnaðargreiðsla á launum og orlofi fram að janúarlokum 2014. Þá byggir stefndi á því að taka verði tillit til þess að stefnandi hafi haldið eftir farsíma af gerðinni Apple Iphone og Apple Macbook Air, og með því brotið gegn 2. gr. ráðningarsamnings síns. Stefndi hafi hins vegar litið svo á að tekið hafi verið tillit til þessa, enda um fullnaðaruppgjör að ræða. Verðmæti fartölvunar á kaupdegi voru 2.199 kanadískir dollarar eða 237.624 kr. miðað við núvirði, en stefndi muni upplýsa um kaupverð símans við fyrsta tækifæri.

Þá byggir stefndi á því að samkomulagið hafi ekki með nokkrum hætti skert lögbundinn né samningsbundinn rétt stefnanda til greiðslu orlofs. Það hafi einfaldlega verið tekið tillit til slíkra krafna með fyrrgreindu samkomulagi. Stefnandi sé með mikla reynslu í samningagerð og viðskiptum almennt. Þá hafi stefnandi ekki gert reka að því að innheimta meintar kröfur sínar fyrr en með bréfi til lögmanns stefndu þann 11. júní 2014.

Þá byggir stefndi á því að með því að hafa komið róti á skipan stjórnar, veitingu framkvæmdastjórastöðu og veitingu prókúru, stefnanda til handa eftir uppsögn, hafi stefnandi brotið gegn trúnaðarskyldu sinni gagnvart stefnda og hreinlega unnið gegn félaginu á þeim sama tíma og stefndi hafi greitt honum laun. Hafi samkomulag á milli stefnda og stefnanda tekið mið af því og í raun verið leið stefnda til þess að skera í eitt skipti fyrir öll á tengsl á milli stefnda og stefnanda, lágmarka samskipti á milli aðila svo sem frekast væri unnt og ljúka öllum greiðslum. Ekki hafi náðst að leiðrétta á rangar skráningar í stjórn stefnda fyrr en þann 11. febrúar 2014, og í tilviki varastefnda hinn 17. febrúar 2014, en stefndi hafi haldið að sér höndum á grundvelli samkomulags á milli aðila um að allar kröfur væru gerðar uppá milli aðila, hvaða nafni sem þær nefnast og hvort sem þær hafa verið orðnar til eða ekki þegar samkomulagið hafi verið undirritað, og því ekki hafið málsókn á hendur stefnanda. Áskilur stefndi sér rétt til þess að endurskoða þá afstöðu sína í ljósi afstöðu stefnanda til samkomulagsins.

Að lokum byggir stefndi á meginreglum samningaréttarins, um fullar efndir og skuldbindingargildi samninga og skuldbindingargildi loforða.

Varastefndi byggir á sömu málsástæðum og aðalstefndi í aðal og varakröfu að breyttu breytanda.

Stefndi, eftir atvikum varastefndi, vísar einkum til meginreglna samningaréttarins, og að efna skuli samninga og skuldbindingargildi loforða. Þá vísar stefndi til 4. og 5. gr. laga um orlof nr. 30/1987. Krafa um málskostnað styðst við 130. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991.

IV

Samkvæmt 2. gr. ráðningarsamnings stefnanda er samningurinn ótímabundinn, en uppsegjanlegur af hálfu beggja aðila með níu mánaða fyrirvara. Þá skal stefnandi ávallt fá greidd laun og lífeyrissjóðsgreiðslur sem samningurinn mælir fyrir um á uppsagnarfresti óháð vinnuframlagi. Samkvæmt 3. gr. samningsins bar stefnanda 1.350.000 kr. í mánaðarlaun óháð vinnuframlagi. Í 5 gr. segir að um orlof fari eftir lögum nr. 30/1987 um orlof. Ekki sé hægt að flytja orlof á milli orlofstímabila og áunnið orlof við upphaf ráðningarsambands séu 15. dagar. Ágreiningslaust er að stefnandi hafði nýtt sér þann orlofsrétt.

Stefnanda var sagt upp störfum 27. ágúst 2013 og tók uppsögnin gildi 1. september 2013. Stefnandi starfaði því hjá stefnda frá 1. desember 2012 til 1. september 2013 eða í níu mánuði. Samkvæmt 2. mgr. 3. gr. orlofslaga er orlofsárið 1. maí til 30. apríl. Áunnið orlof stefnanda hinn 30. apríl 2013 voru 10 dagar (2 dagar x 5 mánuðir, des. 2012-apríl 2013). Það orlof bar stefnanda að taka fyrir 30. apríl 2014. Áunnið orlof stefnanda vegna tímabilsins 1. maí 2013 til 1. september 2013 voru 8 dagar (2 dagar x 4 mánuður) sem stefnanda hefði borið að taka fyrir 30. apríl 2015. Síðan átti stefnandi orlof á uppsagnarfresti samanber dóm Hæstaréttar Íslands í málinu nr. 148/2009, sem er 18 dagar. Samkvæmt 8. gr. orlofslaga ber vinnuveitanda að greiða öll áunnin orlofslaun við lok ráðningartímans, þ.e. við ráðningarslitin. Samtals eru þetta 36 orlofsdagar.

Ekki er fallist á málsástæðu sem fram kemur í lækkunarkröfu stefnda um að stefnandi hafi átt að vera búinn að taka hluta orlofsins, án þess þó að greint sé af hálfu stefnda hve margir daga það hefðu átt að vera. Samkvæmt 3. mgr. 4. gr. laga nr. 30/1987 um orlof átti stefnandi þess kost að nýta þetta 10 daga ótekna orlof allt til 30. apríl 2014 og 26 daga ótekna orlof allt til 30 apríl 2015 ef ráðningarslitin hefðu ekki komið til. Skiptir hér engu staða stefnanda í fyrirtækinu, en hann hefur væntanlega ekki búist við uppsögn í lok sumars 2013.

Þá er ekki fallist á þá röksemd stefnda, að 5. gr. samkomulags málsaðila frá 30. janúar 2014 beri að túlka svo, að hin umdeilda orlofskrafa hafi fallið niður, en 5. gr. er svohljóðandi: „Aðilar eru sammála að öðru leyti en því sem frá er greint í samningi þessum eiga enginn aðila kröfur á aðra aðila samningsin (sic) og kunni þær að vera til eða verða til muni þær verða felldar niður.“ Samningur þessi var gerður um uppgjör skuldabréfs, launa og annarra hugsanlegra krafna. Í lok 4. gr. samningsins segir: „Að öðru leyti skal um launauppgjör GIH fara eftir ráðningarsamningi hans.“ Ákvæði þetta verður ekki skilið á annan veg en þann að eigi stefnandi launakröfu þá falli hún ekki niður, heldur skuli fara með hana eftir ráðningarsamningum. Ákvæði 5. gr. samningsins taki því ekki til launauppgjörs.

Þá er ekki fallist á þá málsástæðu stefnda að greiðslur til handa stefnanda fyrir tímabilið janúar til maí 2014 hafi verið greiddar af hálfu stefnda vegna mistaka og því komi ekki til orlofs vegna þess tímabils. Hér er til þess að líta að beinlínis er kveðið á um það í 2. gr. ráðningarsamningsins, að stefnandi eigi rétt til launa í níu mánuði, þar með talið orlofs á laun, sem og til þess að 4. gr. samningsins frá 30. janúar 2014 gerir ráð fyrir að farið sé að ráðningarsamningnum.

Málsástæður er lúta að því að stefnandi hafi fengið fartölvu og síma frá stefnda, hefur ekki þýðingu hér, en engin gagnkrafa er gerð í málinu. Þá verður ekki séð að ætlað brot stefnanda á trúnaðarskyldu sinni gagnvart stefnda hafi þýðingu varðandi ágreining málsins.

Með vísan til alls þess sem að framan greinir ber aðalstefnda, Löðri ehf., að greiða stefnanda dómkröfu málsins en hún hefur ekki sætt tölulegum andmælum. Þá hefur vaxtakröfu ekki verið mótmælt. Því verður varastefndi IP eignarhaldsfélag hf. sýknað af kröfum stefnanda. Málskostnaður þeirra á milli fellur niður.

Með vísan til þessarar niðurstöðu ber stefnda að greiða stefnanda málskostnað svo sem greinir í dómsorði.

S-kvk-nf G-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

DÓMSORÐ

Stefndi, IP eignarhald hf., er sýknað að kröfum stefnanda, G-kk-ef I-kk-ef H-kk-ef. Málskostnaður fellur niður.

Stefndi, Löður ehf., greiði stefnanda, G-kk-þgf I-kk-þgf H-kk-þgf, 2.242.732 krónur ásamt dráttarvöxtum, skv. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 af 622.981 krónu frá 1. maí 2014 til 31. maí 2014 og af 2.242.732 krónum frá þeim degi til greiðsludags. Þá greiði stefndi 700.000 kr. í málskostnað.

S-kvk-nf G-kvk-nf.