S-301/2005

Mál þetta, sem dómtekið var 26. apríl sl., höfðaði sýslumaðurinn í Borgarnesi með ákæru 9. desember 2005 á hendur ákærðu, J-kvk-þgf S-kvk-þgf, kt. [---], nú til heimilis að Klapparhlíð 24 í Mosfellsbæ;

„fyrir umferðarlagabrot, með því að hafa að kvöldi miðvikudagsins 20. júlí 2005, ekið bifreiðinni VM-644, undir áhrifum áfengis (vínandamagn í blóði 2,11‰) frá sumarbústað í landi Grímsstaða á Mýrum um Snæfellsnesveg að Laufási í Borgarbyggð.

Telst þetta varða við 1. sbr. 3. mgr. 45. gr. sbr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 með áorðnum breytingum.

Þess er krafist, að ákærða verði dæmd til refsingar og til sviptingar ökuréttar samkvæmt 101. og 102. gr. fyrrgreindra umferðarlaga.“

Með ákæru 31. janúar 2006 var opinbert mál, sem fékk númerið S-9/2006 hjá dóminum, höfðað gegn ákærðu;

„fyrir umferðarlagabrot, með því að hafa laugardaginn 7. janúar 2006, ekið bifreiðinni BY-474, undir áhrifum áfengis (vínandamagn í blóði 2,07‰) frá veitingastaðnum Hyrnunni í Borgarnesi, Vesturlandsveg til suðurs, en lögreglan stöðvaði aksturinn á Borgarfjarðarbrú.

Telst þetta varða við 1. sbr. 3. mgr. 45. gr. sbr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 með áorðnum breytingum.

Þess er krafist, að ákærða verði dæmd til refsingar og til sviptingar ökuréttar samkvæmt 101. og 102. gr. fyrrgreindra umferðarlaga.“

Við þingfestingu 31. janúar sl. var mál nr. S-9/2006 sameinað máli þessu.

Skipaður verjandi ákærðu, I-kk-nf T-kk-nf hdl., hefur fyrir hönd ákærðu gert þær kröfur að ákærða verði sýknuð af sakargiftum samkvæmt ákæru frá 9. desember 2005, en að öðru leyti verði ákærðu gerð vægasta refsing sem lög leyfa og sakarkostnaður felldur á ríkissjóð, þ.m.t. hæfileg málsvarnarlaun.

I.

Samkvæmt frumskýrslu lögreglu barst lögreglunni í Borgarnesi, miðvikudagskvöldið 20. júlí 2005, um kl. 22:22, tilkynning símleiðis um bifreið sem stæði við vegrið á Snæfellsnesvegi á móts við bæinn Laufás í Borgarbyggð. Kom fram í tilkynningunni að ökumaður væri einn í bifreiðinni og að hann væri hugsanlega ölvaður. Fór lögregla þegar á vettvang og var þangað komin um kl. 22:30 samkvæmt því sem bókað er í frumskýrslu.

Á vettvangi gat að líta bifreiðina VM-644 sem stóð kyrrstæð við afleggjarann að bænum Laufási. Við bifreiðina stóð kona, ákærða í máli þessu. Ræddi lögregla við ákærðu sem upplýsti lögreglu um að hún hefði verið á leið úr sumarbústað við Grímsstaði þegar bifreið hennar hefði bilað.

Þar sem lögregla taldi sig finna áfengisþef af ákærðu var hún færð á lögreglustöðina í Borgarnesi þar sem hún var látin blása í SD-2 alkóhólmæli. Að fenginni niðurstöðu mælingarinnar var ákærða handtekin og henni gert að gefa blóð- og þvagsýni í þágu rannsóknar málsins. Enn fremur var tekin framburðarskýrsla af ákærðu. Að skýrslutöku lokinni var ákærðu sleppt úr haldi og var henni, í samræmi við hennar ósk, ekið að sumarbústað í landi Grímsstaða.

Niðurstaða rannsóknar Lyfjafræðistofnunar Háskóla Íslands, Rannsóknarstofu í lyfja- og eiturefnafræði, á blóð- og þvagsýnum, sem ákærða gaf síðla kvölds 20. júlí 2005 samkvæmt ofansögðu, liggur fyrir í málinu. Reyndist magn alkóhóls í blóði ákærðu vera 2,11‰ og magn alkóhóls í þvagi 2,63‰.

Um málsatvik laugardaginn 7. janúar 2006 vísast til þess sem að framan er rakið úr ákæru sýslumannsins í Borgarnesi frá 31. janúar 2006.

II.

Í þinghaldi 7. febrúar sl. játaði ákærða sök samkvæmt ákæru sýslumannsins í Borgarnesi, dags. 31. janúar 2006.

Við aðalmeðferð málsins 26. apríl sl. greindi ákærða svo frá að miðvikudagskvöldið 20. júlí 2005 hefði hún yfirgefið sumarbústað á Grímsstöðum á Mýrum og haldið áleiðis til Akraness. Í brekkunni við bæinn Laufás hefði bifreið ákærðu stöðvast og ákærðu ekki tekist að koma henni af stað á ný.

Skömmu síðar hefði bifreið komið á vettvang og ákærða beðið ökumann þeirrar bifreiðar, sem hefði verið kona, um aðstoð. Þær hefðu í fyrstu reynt að ýta bifreið ákærðu af veginum og inn á afleggjarann að Laufási en það reynst þeim ofviða vegna þyngdar bifreiðarinnar. Konan hefði þá hringt „í einhvern“ og að símtalinu loknu tjáð ákærðu að „menn“ myndu koma henni til aðstoðar eftir stutta stund.

Ákærða sagðist hafa beðið í talsverðan tíma eftir mönnunum, a.m.k. klukkustund, og á meðan hefði hún hafið drykkju. Sérstaklega aðspurð um hvenær hún hefði drukkið síðast fyrir aksturinn bar ákærða að það hefði verið 18. júlí 2005.

Loks hefði borið að tvo menn í dökkri jeppabifreið sem stöðvað hefðu hjá ákærðu. Í ljós hefði komið að um var að ræða menn þá sem áðurnefnd kona hafði kallað ákærðu til aðstoðar. Mennirnir tveir hefðu ýtt bifreið ákærðu af veginum og inn á afleggjarann að bænum Laufási. Þegar mennirnir hefðu verið búnir að ganga frá bifreiðinni hefði lögregla komið á vettvang. Kvað ákærða tvímenningana hafa farið á brott strax og lögreglu bar að og sagðist ákærða ekki vita betur en lögregla hefði ekkert við þá rætt.

Fram kom hjá ákærðu að lögregla hefði beðið hana um að koma inn í lögreglubifreiðina til viðræðna þar sem lögregla hefði fundið af henni áfengislykt. Ákærða kvaðst þá hafa tjáð lögreglu að hún hefði ekki hafið drykkju fyrr en eftir að akstri lauk. Í kjölfarið hefði ákærða verið færð á lögreglustöð til sýnatöku. Á lögreglustöðinni hefði jafnframt verið tekin af henni skýrsla. Aðspurð út í efni skýrslunnar kvað ákærða það ekki rétt í skýrslunni að hún hefði beðið í um 15 mínútur á vettvangi eftir aðstoð. Sá tími hefði verið mun lengri eða rúmlega ein klukkustund. Þá sagði ákærða enn fremur rangt eftir sér haft í skýrslunni um drykkju við akstur og áréttaði fyrri orð um að hún hefði síðast drukkið fyrir aksturinn 18. júní 2005. Fram kom hjá ákærðu að hún hefði fundið til áfengisáhrifa við skýrslutökuna.

Síðar um kvöldið sagði ákærða lögreglu hafa ekið sér til baka í sumarbústaðinn á Grímstöðum og þá verið komið við í bifreið ákærðu og hún tekið dót úr bifreiðinni. Fullyrti ákærða að við það tækifæri hefði lögregla séð áfengisflösku þá sem hún drakk úr fyrr um kvöldið og enn fremur hversu mikið var búið að drekka úr henni.

III.

E-kvk-nf S-kvk-nf skýrði svo frá fyrir dómi að umrætt kvöld hefði hún verið á ferð eftir Snæfellsnesvegi ásamt vinkonu sinni og börnum er hún hefði komið að kyrrstæðri bifreið. Bifreiðina sagði vitnið hafa verið „úti í vegriðinu“ og hefði kona staðið við hana. Konan hefði gefið vitninu merki um að stöðva bifreið sína, sem það hefði gert.

Vitnið kvaðst hafa rætt við konuna og hún tjáð því að bifreið hennar hefði skyndilega stöðvast án þess að henni hefði gefist færi á að koma henni af veginum. Ástand konunnar sagði vitnið hafa verið þannig að því hefði dottið í hug að hún væri eitthvað í glasi eða „á einhverju“ þar sem hún hefði verið svolítið utan við sig og farið úr einu í annað. Nánar lýsti vitnið ástandi konunnar svo að hún hefði virst „vel blaut“, líkt og hún hefði drukkið nokkra bjóra.

Vitnið bar að það hefði hringt í lögregluna í Borgarnesi og tilkynnt um bifreið konunnar á veginum. Enn fremur hefði vitnið greint lögreglu frá grunsemdum sínum um að konan væri undir einhverjum áhrifum. Um það leyti hefði borið að mann í jeppabifreið og kvað vitnið hann hafa verið hjá konunni er vitnið fór af vettvangi. Lögreglan hefði þá verið ókomin.

Aðspurt kvaðst vitnið ekki hafa séð konuna neyta áfengis á vettvangi. Þá sagðist vitnið ekki hafa séð þar áfengi eða áfengisumbúðir.

K-kk-nf I-kk-nf H-kk-nf lögregluvarðstjóri bar fyrir dómi að lögreglu hefði umrætt kvöld borist tilkynning símleiðis frá konu um bifreið sem staðsett væri við vegrið á Snæfellsnesvegi á móts við bæinn Laufás. Í tilkynningunni hefði komið fram að ökumaður bifreiðarinnar væri hugsanlega ölvaður. Vitnið sagði lögreglu hafa farið á vettvang og hitt þar ákærðu eina fyrir sem verið hefði sjáanlega ölvuð. Í framhaldinu hefði ákærða verið færð á lögreglustöð til skýrslutöku og þá hefði hún gefið blóð- og þvagsýni í þágu rannsóknar málsins.

Vitnið greindi frá því að ákærða, sem sagst hefði verið að koma úr sumarbústað við Grímsstaði, hefði í viðræðum við lögreglu upplýst að hún hefði neytt áfengis, bæði við aksturinn um kvöldið og einnig fyrr um daginn.

Fram kom hjá vitninu að ekkert áfengi eða áfengisumbúðir hefðu fundist á vettvangi, hvorki inni í bifreiðinni né fyrir utan hana. Tók vitnið fram að ekki hefði sérstaklega verið leitað í bifreiðinni, ekki undir sæti eða slíkt, en áréttaði að áfengisumbúðir hefðu ekki verið sjáanlegar inni í bifreiðinni.

Þá upplýsti vitnið að það hefði á vettvangi þreifað á púströri bifreiðar ákærðu og það reynst vel heitt viðkomu.

J-kk-nf A-kk-nf S-kk-nf lögreglumaður skýrði svo frá fyrir dómi að hann hefði umrætt kvöld, í kjölfar tilkynningar konu til lögreglu um hugsanlega ölvaðan ökumann, komið að bifreið ákærðu þar sem hún stóð á afleggjaranum við bæinn Laufás. Ákærðu, sem verið hefði ein á vettvangi, sagði vitnið hafa staðið fyrir utan bifreið sína þegar að var komið. Kom fram hjá vitninu að lögregla hefði komið að bifreiðinni skömmu eftir að tilkynningin barst.

Vitnið kvað ákærðu hafa verið töluvert ölvaða. Vitnið og félagi þess hefðu rætt við ákærðu og hún upplýst þá um að bifreið hennar væri í ólagi. Vitnið sagði einnig hafa komið fram hjá ákærðu að hún hefði drukkið einhverju fyrir aksturinn, síðan lagt sig og því talið að sér væri óhætt að aka bifreið. Enn fremur hefði ákærða borið um einhverja drykkju við aksturinn.

Vitnið kvaðst á vettvangi hafa kannað ástand bifreiðar ákærðu. Bifreiðin hefði verið heit en óökufær. Vitnið bar að það hefði svipast um eftir áfengisumbúðum inni í bifreiðinni en engar séð. Tók vitnið hins vegar sérstaklega fram að það hefði ekki framkvæmt nákvæma leit, ekki leitað undir sætum eða neitt slíkt.

Í framhaldinu sagði vitnið ákærðu hafa verið færða á lögreglustöð þar sem hún hefði verið látin blása í SD-2 áfengismæli. Ákærða hefði síðan gefið blóð- og þvagsýni í þágu rannsóknar málsins.

Þá kom enn fremur fyrir dóm við aðalmeðferð málsins G-kk-nf E-kk-nf, sonur ákærðu. Nýtti vitnið sér rétt sinn til að skorast undan því að gefa skýrslu í málinu vegna tengsla sinna við ákærðu.

IV.

Með bréfi 9. febrúar 2006 óskaði sýslumaðurinn í Borgarnesi eftir áliti Lyfjafræðistofnunar Háskóla Íslands, Rannsóknarstofu í lyfja- og eiturefnafræði, vegna alkóhólrannsóknar á blóð- og þvagsýnum sem ákærða gaf í þágu rannsóknar málsins að kvöldi 20. júlí 2005. Í áliti rannsóknarstofunnar, dags. 17. febrúar 2006, sem unnið var af K-kvk-þgf M-kvk-þgf deildarstjóra og E-kvk-þgf S-kvk-þgf lyfjafræðingi segir eftirfarandi:

Blóð- og þvagsýni nr. 34325 voru mæld í Rannsóknarstofu í lyfja- og eiturefnafræði 27. júlí 2005 undir rannsóknarnúmerunum 74987 og Þ-3542. Etanólþéttni mældist 2,26‰ í blóði og 2,78‰ í þvagi (endanlegar niðurstöður 2,11‰ og 2,63‰). Þessi sýni voru tekin 23:00 (blóð) og 23:05 (þvag) þann 20. júlí 2005. Tilkynning barst lögreglu kl. 22:22. Spurt er hvort niðurstöður í áðurgreindum alkóhólgreindum blóð- og þvagsýnum styðji þá frásögn ákærðu að drykkja hennar hafi átt sér stað á meðan hún beið eftir aðstoð, en hún ber að það hafi verið þó nokkur tími.

U.þ.b. 2% af neyttu etanóli skilst óumbreytt úr líkamanum og þá fyrst og fremst með þvagi. Útskilnaður etanóls úr blóði í þvag hefst strax og frásog etanóls í blóð hefst úr meltingarvegi. Þetta gerist hægt í byrjun en etanólstyrkur þvagsins eykst svo jafnt og þétt. Þegar neyslu etanóls er hætt líður nokkur tími þar til allt það etanól, sem kann að vera í maga og þörmum hefur frásogast. Venjulega er gert ráð fyrir að því ljúki að mestu innan 1-2 klukkustunda. Þegar jafnvægi milli etanóls í blóði og þvagi er náð má búast við að styrkur þess í þvagi sé um 20-25% hærri en í blóði. Þá fer styrkur etanóls í blóði að falla en hann fellur með nokkuð jöfnum hraða (brotthvarfshraði), sem er einstaklingsbundinn og getur verið 0,12‰-0,25‰ á klst. Hátt hlutfall milli etanólstyrks í þvagi og blóði bendir til að talsverður tími sé frá því að viðkomandi losaði þvag síðast og einnig er það sterk vísbending að etanól í blóði hafi verið fallandi á þeim tíma sem sýnin voru tekin. Lágt hlutfall bendir hins vegar til, að drykkju hafi nýlega verið hætt og frásogi ekki lokið.

Ákærða ber við að hún hafi beðið þó nokkurn tíma eftir aðstoð þar sem bifreið hennar bilaði og hafi þá hafið drykkju á meðan. „Þó nokkur tími“ er mjög óljós skilgreining. Ef litið er á niðurstöður úr etanólmælingu á blóðsýninu annars vegar og svo þvagsýninu hins vegar, er hlutfallið þar á milli (1,24) sem bendir til að jafnvægi hafi náðst. Styrkur etanóls er mjög hár bæði í blóði og þvagi, svo viðkomandi hefur drukkið talsvert magn áfengis. Samkvæmt ofansögðu er öruggt að ákærða hefur hafið drykkju fyrir meira en 1 klst. og afar líklegt að drykkja hafi hafist 2-3 klst. fyrr ef litið er á hinn háa etanólstyrk í blóði og þvagi ásamt hlutfalli þar á milli.

E-kvk-nf S-kvk-nf kom fyrir dóm við aðalmeðferð málsins og staðfesti framanrakið álit.

V.

A.

Upplýst er í málinu með framburði ákærðu að hún ók bifreiðinni VM-644 frá sumarbústað í landi Grímsstaða á Mýrum að kvöldi miðvikudagsins 20. júlí 2005 áleiðis til Akraness. Samkvæmt framburðum vitna og ákærðu, sem og rannsóknargögnum lögreglu, er jafnframt upplýst að bifreiðin varð óökufær og stöðvaðist á Snæfellsnesvegi í námunda við bæinn Laufás í Borgarbyggð. Þá liggur fyrir í málinu niðurstaða rannsóknar Rannsóknarstofu í lyfja- og eiturefnafræði á blóð- og þvagsýnum, sem ákærða gaf síðla kvölds 20. júlí 2005, en magn alkóhóls í blóði ákærðu reyndist vera 2,11‰ og magn alkóhóls í þvagi 2,63‰.

Samkvæmt frumskýrslu lögreglu barst lögreglunni í Borgarnesi tilkynning símleiðis, um kl. 22:22 umrætt kvöld, um bifreið sem stæði við vegrið á Snæfellsnesvegi á móts við bæinn Laufás. Kom fram í tilkynningunni að ökumaður væri einn í bifreiðinni og að hann væri hugsanlega ölvaður. Fór lögregla þegar á vettvang og var þangað komin um kl. 22:30. Fyrir dómi kom fram hjá K-kk-þgf I-kk-þgf H-kk-þgf lögregluvarðstjóra að tilkynnandinn hafi verið kona. Félagi hans, J-kk-nf A-kk-nf S-kk-nf, bar jafnframt að lögregla hefði komið að bifreið ákærðu skömmu eftir að henni barst tilkynningin. Þá liggur fyrir í málinu framburður E-kvk-ef S-kvk-ef þess efnis að hún hefði þetta kvöld komið að kyrrstæðri bifreið á Snæfellsnesvegi. Hún hefði í kjölfarið hringt í lögregluna í Borgarnesi og tilkynnt um bifreiðina og enn fremur greint lögreglu frá grunsemdum sínum um að ætlaður ökumaður bifreiðarinnar væri undir einhverjum áhrifum.

Ekkert hefur komið fram í málinu sem gefur ástæðu til að draga í efa að framangreindar upplýsingar í frumskýrslu lögreglu, um tímasetningu tilkynningarinnar annars vegar og það hvenær lögregla kom að bifreið ákærðu hins vegar, séu réttar. Þá liggur fyrir samkvæmt rannsóknargögnum lögreglu og framburðum vitna að tilkynnandinn var E-kvk-nf S-kvk-nf.

Framburður ákærðu um að á vettvang hafi komið tveir menn sem ýtt hefðu bifreið hennar af veginum og inn á heimreiðina að bænum Laufási er í góðu samræmi við annað það sem fram hefur komið í málinu, en ljóst er af framburði vitnisins E-kvk-ef S-kvk-ef að bifreið ákærðu var komið af veginum á þeim tíma sem leið frá því að E-kvk-nf yfirgaf vettvang og þar til lögreglumennina tvo bar þar að. Framburður ákærðu fyrir dómi um að hún hefði beðið eftir hinum ónafngreindu mönnum, sem á vettvang komu á undan lögreglu, í talsverðan tíma, a.m.k. klukkustund, er hins vegar í skýrri andstöðu við þá niðurstöðu sem fæst með samanburði á fyrrgreindri tímaskráningu í frumskýrslu lögreglu og vætti E-kvk-ef og lögreglumannanna tveggja, en samkvæmt henni var um mun skemmri tíma að ræða.

Ekki liggur neitt óyggjandi fyrir um það hvenær kvölds 20. júlí sl. bifreið ákærðu stöðvaðist á Snæfellsnesvegi í námunda við bæinn Laufás. Ákærða bar um þetta atriði að skömmu eftir að bifreið hennar stöðvaðist hefði konu, sem upplýst er að var E-kvk-nf S-kvk-nf, borið að og ákærða beðið hana um aðstoð. Hér þykir einnig mega líta til þess að fram kom hjá K-kk-þgf I-kk-þgf H-kk-þgf lögregluvarðstjóra að púströr bifreiðar ákærðu hefði verið vel heitt viðkomu er hann þreifaði á því á vettvangi. Þá er áþekka bókun að finna í frumskýrslu lögreglu. Af öllu þessu, og með hliðsjón af því er áður segir um tímaskráningu í frumskýrslunni, þykir mega ráða að skammur tími hafi liðið frá því bifreið ákærðu stöðvaðist á Snæfellsnesvegi og þar til E-kvk-nf S-kvk-nf kom að henni.

Í niðurstöðum framlagðs álits Rannsóknarstofu í lyfja- og eiturefnafræði, er unnið var vegna alkóhólrannsóknar á blóð- og þvagsýnum sem ákærða gaf í þágu rannsóknar málsins, en álitið er rakið í kafla IV. hér að framan, segir að ef litið sé á niðurstöður úr etanólmælingu á blóðsýninu annars vegar og svo þvagsýninu hins vegar, þá sé hlutfallið þar á milli (1,24) sem bendir til að jafnvægi hafi náðst. Styrkur etanóls sé mjög hár bæði í blóði og þvagi, svo ákærða hafi drukkið talsvert magn áfengis. Samkvæmt ofansögðu segja álitsgjafarnir öruggt að ákærða hafi hafið drykkju fyrir meira en 1 klukkustund og afar líklegt að drykkja hafi hafist 2-3 klukkustundum fyrr ef litið sé á hinn háa etanólstyrk í blóði og þvagi ásamt hlutfalli þar á milli.

E-kvk-nf S-kvk-nf bar fyrir dómi að ástand ákærðu hefði verið með þeim hætti þegar hún kom að bifreiðinni VM-644 að henni hefði dottið í hug að ákærða væri eitthvað í glasi eða „á einhverju“ þar sem hún hefði verið svolítið utan við sig og farið úr einu í annað. Ákærða hefði virst „vel blaut“ líkt og hún hefði drukkið nokkra bjóra.

Í málinu hefur ekkert komið fram til stuðnings þeim framburði ákærðu að hún hafi hafið áfengisneyslu 20. júlí sl. eftir að kallað hafði verið eftir aðstoð henni til handa samkvæmt áðursögðu. Þvert á móti leiðir niðurstaða álits Rannsóknarstofu í lyfja- og eiturefnafræði og ofangreindur framburður E-kvk-ef S-kvk-ef að því mjög sterkar líkur að ákærða hafi hafið áfengisneyslu töluvert löngu áður. Að þessu og öllu öðru framangreindu heildstætt virtu þykir ákæruvaldinu nægjanlega hafa tekist að sanna, svo ekki verði vefengt með skynsamlegum rökum, gegn neitun ákærðu, að hún hafi á þeim tíma og með þeim hætti sem í ákæru frá 9. desember sl. greinir, ekið bifreiðinni VM-644 undir áhrifum áfengis. Þykir jafnframt mega leggja til grundvallar við úrlausn málsins fyrrgreinda niðurstöðu alkóhólrannsóknar á blóðsýnum, sem tekin voru úr ákærðu um kl. 23:00 umrætt kvöld, og slá því föstu að vínandamagn í blóði ákærðu við aksturinn hafi verið 2,11‰ hið minnsta. Er brot ákærðu réttilega heimfært til refsiákvæða í tilvitnaðri ákæru.

B.

Eins og rakið er að framan játaði ákærða sök í þinghaldi 7. febrúar sl. samkvæmt ákæru sýslumannsins í Borgarnesi, dags. 31. janúar 2006. Sú játning ákærðu er í samræmi við gögn málsins. Umrætt brot hennar telst því nægjanlega sannað og varðar það við tilgreind lagaákvæði í ákæru frá 31. janúar 2006.

VI.

Samkvæmt vottorði sakaskrár ríkisins hefur ákærðu ekki áður verið gerð refsing.

Við úrlausn málsins skal eftir því sem við á líta til ákvæðis 77. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Refsing ákærðu þykir að brotum hennar virtum og samkvæmt 5. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 hæfilega ákveðin 260.000 króna sekt til ríkissjóðs og komi átján daga fangelsi í stað sektarinnar verði hún eigi greidd innan fjögurra vikna frá birtingu dómsins.

Þá þykir rétt, svo sem krafist er í ákæru og með vísan til 101. og 102. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, að svipta ákærðu ökurétti í þrjú ár frá birtingu dóms þessa að telja.

Með vísan til 1. mgr. 165. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála dæmist ákærða til að greiða allan kostnað sakarinnar. Samkvæmt framlögðum sakarkostnaðaryfirlitum og fylgigögnum þeirra dæmist ákærða til að greiða 24.300 krónur vegna blóðsýnatöku og 24.351 krónur vegna alkóhólrannsóknar. Að auki verður ákærða dæmd til að greiða málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, I-kk-ef T-kk-ef hdl., sem hæfilega teljast ákveðin 136.950 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti. Ákærða greiði því sakarkostnað samtals að fjárhæð 185.601 króna.

Uppkvaðning dómsins hefur dregist vegna starfsanna dómara.

Dóm þennan kveður upp K-kk-nf H-kk-nf, settur héraðsdómari.

D Ó M S O R Ð:

Ákærða, J-kvk-nf S-kvk-nf, greiði 260.000 króna sekt til ríkissjóðs og komi átján daga fangelsi í stað sektarinnar verði hún eigi greidd innan fjögurra vikna frá birtingu dómsins.

Ákærða er svipt ökurétti í þrjú ár frá birtingu dóms þessa að telja.

Ákærða greiði 185.601 krónu í sakarkostnað, en þar af eru málsvarnarlaun skipaðs verjanda hennar, I-kk-ef T-kk-ef hdl., 136.950 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

K-kk-nf H-kk-nf.