E-13703/2009

Mál þetta, sem dómtekið var 7. september sl., var höfðað með stefnu birtri 19. og 27. nóvember og 1. desember 2009.

Stefnandi er Byr hf., útibú 1113, Borgartúni 18, Reykjavík, en stefndu eru J-kk-nf Þ-kk-nf J-kk-nf, Tunguseli 5, Reykjavík, V-kk-nf B-kk-nf S-kk-nf, Vættaborgum 144, Reykjavík, og G-kk-nf M-kk-nf S-kk-nf, Kleifakór 17, Reykjavík.

Stefnandi gerir þær kröfur að stefnda, J-kk-þgf Þ-kk-þgf J-kk-þgf, verði gert að greiða stefnanda 11.316.512 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 frá 30. júní 2009 til greiðsludags og stefndu, V-kk-þgf B-kk-þgf S-kk-þgf og G-kk-þgf M-kk-þgf S-kk-þgf, verði gert að greiða 10.000.000 króna in solidum með stefnda, J-kk-þgf Þ-kk-þgf J-kk-þgf, með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 frá 16. júlí 2009 til greiðsludags.

Þá krefst stefnandi málskostnaðar samkvæmt framlögðum málskostnaðarreikningi. Jafnframt er krafist virðisaukaskatts á málflutningsþóknun. Loks er þess krafist að stefnanda verði heimilað að færa dráttarvexti upp á höfuðstól skuldarinnar á 12 mánaða fresti, sbr. 12. gr. laga nr. 38/2001.

Stefndu gera þær dómkröfur að þeir verði sýknaðir af öllum kröfum stefnanda. Þá krefjast stefndu þess að stefnandi verði dæmdur til greiðslu málskostnaðar auk lögmælts virðisaukaskatts að mati dómsins, í samræmi við hagsmuni málsins að teknu tilliti til vinnu málflytjanda og annars kostnaðar af málinu samkvæmt málskostnaðar-yfirliti. Þá er þess krafist að dráttarvextir leggist á málskostnaðarkröfu í samræmi við ákvæði laga nr. 19/1991, um meðferð einkamála, og leggist við höfuðstól hennar á tólf mánaða fresti.

I.

Í stefnu er stefnandi sagður vera Byr sparisjóður, kt. 610269-2229, útibú 1113, Borgartúni 18, Reykjavík. Með ákvörðun Fjármálaeftirlitsins, dagsettri 22. apríl 2010, var öllum eignum Byrs sparisjóðs, s.s. fasteignum, lausafé, reiðufé, eignarhlutum í öðrum félögum og kröfuréttindum, ráðstafað til Byrs hf. Þessu til samræmis var aðild málsins breytt í þinghaldi 14. maí 2010 og stefnandi varð Byr hf., kt. 620410-0200. Stefnandi kveður umstefnda skuld vera til komna vegna skuldar á tékkareikningi stefnda, J-kk-ef Þ-kk-ef J-kk-ef, nr. 1113-26-2923 í BYR sparisjóði að fjárhæð 11.316.512 krónur. Stefndu, V-kk-nf B-kk-nf S-kk-nf og G-kk-nf M-kk-nf S-kk-nf, hafi tekist á hendur sjálfskuldarábyrgð á greiðslu reikningsins auk dráttarvaxta og kostnaðar en ábyrgð þeirra takmarkaðist við 10.000.000 króna eins og fram komi í yfirlýsingu dagsettri 26. október 2005. Stefndu hafi ekki greitt kröfuna þrátt fyrir ítrekaðar innheimtutilraunir.

Stefndu vísa til þess, að samkvæmt gögnum málsins sé kröfueigandi sagður vera S24, kt. 580899-2939, með lögheimili að Kringlunni 4-12 í Reykjavík. Bankanúmer S24 sé 1113 en heimilisfang sé á heimasíðu S24 sagt vera Digranesvegur 1 í Kópavogi.

II.

Stefnandi byggir dómkröfur sínar gegn öllum stefndu á almennum reglum kröfuréttar um skyldu til greiðslu fjárskuldbindinga en skuld á tékkareikningi stefnda J-kk-ef Þ-kk-ef J-kk-ef nemi 11.316.512 krónum. Þá byggir stefnandi dómkröfur sínar á hendur stefndu, V-kk-þgf B-kk-þgf S-kk-þgf og G-kk-þgf M-kk-þgf S-kk-þgf, á ákvæðum yfirlýsingar stefndu um sjálfskuldarábyrgð auk reglna íslensks kröfuréttar um skuldbindingargildi ábyrgðaryfirlýsinga. Ábyrgð stefndu, V-kk-ef B-kk-ef og G-kk-ef M-kk-ef, takmarkist við 10.000.000 króna samkvæmt áðurnefndri yfirlýsingu dagsettri 26. október 2005. Þar sem skuldin hafi ekki fengist greidd þrátt fyrir ítrekaðar innheimtutilraunir sé málsókn þessi nauðsynleg.

Vaxtakröfu sína styður stefnandi við III. kafla vaxtalaga nr. 38/2001, sbr. 10. og 12. gr. Dráttarvaxta sé krafist af stefnukröfu frá 16. júlí 2009, sem sé í samræmi við ákvæði yfirlýsingarinnar frá 26. október 2005, en þann dag hafi stefndu verið send greiðsluáskorun. Kröfur um málskostnað styður stefnandi við 130. gr., sbr. 129. gr., laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Um réttarfar vísar stefnandi til laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála en krafan um virðisaukaskatt á málflutningsþóknun er reist á lögum nr. 50/1988, þar sem lögmönnum sé gert að innheimta virðisaukaskatt af þjónustu sinni. Stefnandi sé ekki virðisaukaskattsskyldur og því beri honum nauðsyn til að fá dóm fyrir skatti þessum.

III.

Allir stefndu byggja kröfur sínar um sýknu á aðildarskorti stefnanda með vísan til m.a. 2. mgr. 16. gr. laga nr. 19/1991, um meðferð einkamála. Hafi stefnanda ekki tekist sönnur um það, að stefnanda sé heimilt að innheimta stefnufjárhæðina á hendur stefndu. Krafa á hendur stefnda, J-kk-þgf Þ-kk-þgf, sé sögð vegna skuldar á tékkareikningi nr. 0113-26-2923 í Byr sparisjóði en krafan á hendur stefndu, V-kk-þgf B-kk-þgf og G-kk-þgf M-kk-þgf, sé byggð á sjálfskuldarábyrgð samkvæmt yfirlýsingu dagsettri 26. október 2005. Ekki séu lögð fram stofngögn fyrrgreinds reiknings í máli þessu, en samkvæmt framangreindri sjálfskuldaryfirlýsingu séu S24 tryggðar fullar efndir skuldbindinga skuldara, þ.e.a.s. reikningseiganda sem tilgreindur er J-kk-nf Þ-kk-nf J-kk-nf. Yrðu vanskil á skuldinni voru S24 veitt ýmis úrræði. Þá sé kröfueigandi sagður vera S24 í framlögðu innheimtubréfi.

Aðild stefnanda Byrs sé óútskýrð í stefnu en samkvæmt útprentun úr fyrirtækjaskrá sé S24 sérstök lögpersóna með kennitölu 580899-2939 og lögheimili að Kringlunni 4-12. Bankanúmer S24 sé á vefsíðu S24 tilgreint 1113 en heimilisfang félagsins er sagt að Digranesvegi 1, 200 Kópavogi. Þrátt fyrir að S24 sé að hluta til eða öllu leyti í eigu Byrs sparisjóðs sé hér um sérstaka persónu að lögum að ræða sem beri réttindi og skyldur samkvæmt landslögum en samkvæmt upplýsingum frá Fjármálaeftirlitinu og Fyrirtækjaskrá hafi hvorki átt sér stað sameining né samruni milli S24 og stefnanda og sé því um að ræða tvo mismunandi aðila að lögum. Stefnandi reki nú útibú í Kópavogi og sé það einnig að Digranesvegi 1 en bankanúmer þess sé hins vegar 1135 og eigi útibú nr. 1113 ekki undir Byr sparisjóð heldur S24. Geri stefnandi því kröfu um sýknu með vísan til 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991.

Þá byggja stefndu, V-kk-nf B-kk-nf og G-kk-nf M-kk-nf, sýknukröfu sína einnig á því að þegar stefndu gengust í ábyrgð vegna yfirdráttar stefnda, J-kk-nf Þ-kk-ef, hafi hvorki verið framkvæmt greiðslumat á skuldara né hafi stefndu verið upplýstir um skuldastöðu hans að öðru leyti af hálfu stefnanda. Stefnda, J-kk-þgf Þ-kk-þgf, hafi verið gert að leggja fram frekari tryggingar og hafi stefndu, V-kk-nf B-kk-nf og G-kk-nf M-kk-nf, í góðri trú tekið á sig sjálfskuldarábyrgð þann 26. október 2005 vegna reiknings nr. 0113-26-002923 að hámarki 10.000.000 króna.

Stefndu, V-kk-nf B-kk-nf og G-kk-nf M-kk-nf, byggja á því að ráðgjöf starfsmanna stefnanda við undirritun ábyrgðarinnar hafi verið verulega ábótavant. Hafi greiðslugeta stefnda, J-kk-ef Þ-kk-ef, ekki verið metin og fari slíkt í bága við 3. gr. samkomulags um notkun sjálfskuldarábyrgða frá 27. janúar 1998 og 1. nóvember 2001. Í því sambandi sé vísað til sérfræðiþekkingar stefnanda sem fjármálastofnunar en stefndu séu ólöglærðir. Þá byggja stefndu á því að það sé bersýnilega ósanngjarnt, og stríði gegn góðri viðskiptavenju af hálfu stefnanda, að byggja á og halda til streitu sjálfskuldarábyrgðinni og því eigi að víkja þeirri ábyrgð til hliðar. Með vísan til stöðu aðila þegar ábyrgðin var undirrituð auk atvika við samningsgerðina og atvika sem síðar komu til, megi vera ljóst að uppfyllt séu skilyrði 36. gr. samningalaga nr. 7/1936.

Stefndu, V-kk-nf B-kk-nf og G-kk-nf M-kk-nf, byggja á því að ekki sé nóg að merkja við í reit þann á yfirlýsingu um sjálfskuldarábyrgð, þar sem segir að greiðslugeta skuldara hafi verið metin, heldur þurfi stefnandi að sýna fram á að greiðslugeta hafi sannanlega verið metin og jafnframt sannanlega kynnt stefndu. Stefnanda beri að meta greiðslugetu skuldara samkvæmt 3. mgr. 3. gr. samkomulags um notkun ábyrgða á skuldum einstaklinga frá árinu 2001 og hafi ekkert val þar um. Þá viti stefndu ekki hver merkti við í reitinn á framhlið yfirlýsingarinnar og hafi það ekki verið borið undir þá. Stefndu byggja á því að þeir hafi ekki vitað um slæma skuldastöðu skuldara þegar ábyrgðin var veitt enda hafi þeir ekki verið í aðstöðu til að leggja mat á hana. Þá byggja stefndu á því að hvorki hafi verið kynnt fyrir þeim greiðslumat skuldara né þau gögn, sem ætlað mat átti að vera byggt á. Loks sé ljóst, að ekki sé unnt að framkvæma greiðslumat án samþykkis skuldara, enda þurfi m.a. að afla svokallaðs FE yfirlits til þess.

Með því að ekkert greiðslumat hafi verið framkvæmt hjá reikningseigandanum og engar upplýsingar kynntar stefndu, V-kk-þgf B-kk-þgf og G-kk-þgf M-kk-þgf, um fjárhagsstöðu stefnda, J-kk-ef Þ-kk-ef, hafi stefnandi orðið uppvís að háttsemi er varði ógildingu á ábyrgðarskuldbindingu sóknaraðila. Þannig hafi stefnanda skilyrðislaust borið að framkvæma greiðslumat samkvæmt þeim reglum, sem hann hafi undirgengist samkvæmt framangreindu samkomulagi um notkun ábyrgða á skuldum einstaklinga, sem og að stefndu hafi mátt treysta því að slíkt yrði gert. Telja stefndu að þeir geti byggt á nefndum reglum líkt og um þriðjamannsloforð væri að ræða. Hafi stefndu mátt treysta því að brot á reglunum hefðu í för með sér einhvers konar réttarverkanir og í þessu tilviki ógildingu ábyrgðar.

Jafnframt telja stefndu að þeir hafi mátt treysta því að stefnandi færi í einu og öllu eftir samkomulaginu, enda sé hann aðili að því. Stefndu telja að fyrrgreint samkomulag um notkun ábyrgða staðfesti að í gildi sé sú viðskiptavenja að bankar, sparisjóðir og fjármálastofnanir framkvæmi mat á greiðslugetu einstaklings þegar ábyrgðarskuldbinding sé hærri en 1.000.000 króna. Þannig hafi stefnandi ekki einungis brotið reglu samkomulagsins heldur einnig orðið uppvís að háttsemi, sem fari í bága við gildandi viðskiptavenju. Telja stefndu þar af leiðandi, og með vísan til 36. gr. samningalaga nr. 7/1936, að ábyrgðarskuldbinding þeirra sé ógildanleg, enda taki ákvæðið til þeirra atvika sem hér hafi verið lýst.

Stefndu,V-kk-nf B-kk-nf og G-kk-nf M-kk-nf, árétta að þeir hafi á engan hátt notið góðs af umræddri lánveitingu ólíkt stefnanda, sem tekist hafi að fá góða ábyrgðarmenn fyrir aðalskuldara. Jafnframt beri að líta til þeirra upplýsinga, sem stefnandi hafi haft undir höndum varðandi fjárhagsstöðu aðalskuldarans.

Telja stefndu ljóst að háttsemi stefnanda sé ekki í takt við það sem vænta megi hjá góðum og gegnum bankastarfsmanni. Þá verði jafnframt að telja að ef stefnandi hefði farið að settum reglum og greiðslumat hefði legið fyrir, hefði stefnanda mátt vera það ljóst að niðurstaða matsins væri líkleg til að hafa áhrif á ákvörðun stefndu um að gangast í ábyrgð. Vandað greiðslumat, þar sem fram komi heildstætt yfirlit yfir fjárhagsstöðu skuldara, sé best til þess fallið að vera grundvöllur fyrir væntanlega sjálfskuldarábyrgðarmenn við mat á fjárhagslegri áhættu þeirra af slíkum gerningi. Af þessu verði stefnandi að bera hallann.

Dráttarvaxtakröfu á hendur stefndu, V-kk-þgf B-kk-þgf og G-kk-þgf M-kk-þgf, er sérstaklega mótmælt með vísan til þess, að greiðsluáskorun sú, sem vísað er til í stefnu, hafi ekki verið lögð fram en hún sé skilyrði greiðslu vaxta og kostnaðar við innheimtu skuldarinnar gagnvart framangreindum stefndu.

Um lagarök vísa stefndu til 16. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála. Þá byggja þeir kröfur sínar á ógildingarreglum samningaréttar, sbr. sérstaklega 33. og 36. gr. samningalaga nr. 7/1936, sjónarmiðum samninga- og kröfuréttar um forsendubrest, sem og um gagnkvæma tillitsemi samningsaðila. Stefndu byggja enn fremur á réttarreglum um þriðjamannsloforð og títtnefndu samkomulagi um notkun sjálfskuldarábyrgða, auk gildandi viðskiptavenju. Þá byggja stefndu á þeim auknu kröfum, sem gerðar eru til sérfræðinga við samningagerð, sem og efni þeirra skjala er tengdust ábyrgðarveitingu þeirra. Málskostnaðarkrafan er reist á ákvæðum 130. gr. laga nr. 91/1991 og um virðisaukaskatt á málskostnað vísa stefndu til laga nr. 50/1988, um virðisaukaskatt, en stefndu séu ekki virðisaukaskattskyldir aðilar.

IV.

Eins og áður er rakið var öllum eignum Byrs sparisjóðs, kt. 610269-2229, s.s. fasteignum, lausafé, reiðufé, eignarhlutum í öðrum félögum og kröfuréttindum, ráðstafað til Byrs hf., kt. 620410-0200, með ákvörðun Fjármálaeftirlitsins, dagsettri 22. apríl 2010, og var aðild málsins því breytt á þann veg að stefnandi varð Byr hf. í stað Byrs sparisjóðs.

Ekki er í máli þessu ágreiningur um fjárhæðir.

Framlögð gögn bera með sér að dómkrafan er til komin vegna skuldar stefnda, J-kk-ef Þ-kk-ef, á reikningi hans í banka nr. 1113 sem er bankanúmer S24. Sjálfskuldarábyrgð stefndu, V-kk-ef B-kk-ef og G-kk-ef M-kk-ef, lýtur samkvæmt efni sínu að því að tryggja S24 fullar efndir á þeirri skuldbindingu stefnda J-kk-ef Þ-kk-ef. Óumdeilt er að stefndu, V-kk-nf B-kk-nf og G-kk-nf M-kk-nf, undirrituðu sjálfskuldarábyrgðaryfirlýsinguna og hefur efni hennar ekki verið mótmælt. Aðila greinir hins vegar á um það, hvort S24 sé sérstök lögpersóna eða ekki, en allir stefndu byggja sýknukröfu sína á því að þar sem S24 sé sjálfstæð lögpersóna, eigi stefnandi, Byr hf., ekki aðild að málinu.

Óumdeilt er að S24 var í eigu Byrs sparisjóðs. Meðal gagna málsins er útprentun af vefsíðu S24 þar sem fram kemur að það sé 100% í eigu Byrs en sé sjálfstæð rekstrareining. Er tiltekið að S24 sé hluti af rekstri Byrs og sé tæknilega og uppgjörslega eins og útibú inni í samstæðu Byrs. Síðan segir: „S24 er ekki sjálfstæður banki.“ Þá kemur fram á útprentun úr Fyrirtækjaskrá að rekstrarform S24 sé útibú sparisjóðs. Að þessu virtu verður ekki fallist á það með stefndu, að aðild málsins sé með þeim hætti að sýkna beri stefndu vegna aðildarskorts.

Stefndu, V-kk-nf B-kk-nf og G-kk-nf M-kk-nf, byggja sýknukröfu sína jafnframt á því að ekki hafi verið framkvæmt greiðslumat á skuldara þegar þeir gengu í ábyrgð fyrir stefnda, J-kk-þf Þ-kk-þf, eins og beri að gera samkvæmt ákvæðum samkomulags um notkun ábyrgða á skuldum einstaklinga frá 27. janúar 1998 og 1. nóvember 2001. Þá hafi ráðgjöf starfsmanna stefnanda við undirritun ábyrgðarinnar verið verulega ábótavant. Vísa stefndu einnig til stöðu aðila og byggja á því að í ljósi framanritaðs sé bersýnilega ósanngjarnt, og stríði gegn góðri viðskiptavenju, að byggja á og halda til streitu sjálfskuldarábyrgð stefndu. Eigi því að víkja ábyrgð þeirra til hliðar, enda séu uppfyllt skilyrði 36. gr. samningalaga nr. 7/1936 til þess.

Stefndu vísa til þess að í málinu liggi frammi svonefnt fjárhagsyfirlit vegna stefnda, J-kk-ef Þ-kk-ef, sem ber dagsetninguna 2. nóvember 2005, auk skjals, sem ber yfirskriftina niðurstaða greiðslumats og undirritað er af stefndu, V-kk-þgf B-kk-þgf og G-kk-þgf M-kk-þgf, og dagsett 4. nóvember 2005. Skjölin séu til komin mun síðar en yfirlýsing stefndu um sjálfskuldarábyrgðina, sem dagsett er 26. október sama ár, og því sé ljóst að greiðslumatið hafi verið unnið eftir á og slíkt sé í andstöðu við áðurnefndar reglur um notkun ábyrgða á skuldum einstaklinga.

Á framlagðri yfirlýsingu um sjálfskuldarábyrgð er sérstaklega merkt við fullyrðingu um að greiðslugeta reikningseiganda hafi verið metin og að sjálfskuldarábyrgðaraðilar hafi kynnt sér niðurstöðu matsins auk þeirra gagna, sem það var byggt á, án þess að gerðar séu nokkrar athugasemdir af hálfu stefndu. Jafnframt liggur frammi í málinu ódagsett greiðslumat vegna stefnda, J-kk-ef Þ-kk-ef, og fylgja því undirgögn, sem sýna skuldastöðu hans. Samkvæmt þessu greiðslumati nema eignir rúmum 10.000.000 króna en skuldir rúmum 7.000.000 króna og heildartekjur skuldara eru sagðar hafa numið 2.880.000 krónum á árinu 2004. Verður af gögnunum ráðið að upplýsinganna sé aflað í ágúst 2005. Engra skýrslutaka nýtur við í málinu og að öllu framangreindu virtu er það niðurstaða dómsins að þrátt fyrir að til séu gögn um greiðslugetu stefnda, J-kk-ef Þ-kk-ef, sem bera það með sér að vera til komin eftir að stefndu, V-kk-nf B-kk-nf og G-kk-nf M-kk-nf, undirrituðu sjálfskuldarábyrgðaryfirlýsingu sína, verði hér að miða við efni sjálfskuldaryfirlýsingarinnar sjálfrar um að greiðslumat hafi farið fram og að það hafi verið kynnt síðastnefndum stefndu. Þá er ekkert komið fram, sem styður það, sem fram kemur í greinargerð stefndu um að stefndu, V-kk-nf B-kk-nf og G-kk-nf M-kk-nf, hafi verið óvitandi um það, að merkt hafi verið í reit á framhlið yfirlýsingarinnar og að það hafi ekki verið borið undir þá. Jafnframt verður að líta til þess að stefndu, V-kk-nf B-kk-nf og G-kk-nf M-kk-nf, undirrituðu niðurstöðu greiðslumats vegna stefnda, J-kk-ef Þ-kk-ef, 4. nóvember 2005 athugasemdalaust en þar kemur fram að þeir óski eftir að gangast í ábyrgð fyrir stefnda, J-kk-þf Þ-kk-þf, fyrir yfirdráttarláni að fjárhæð 10.000.000 króna og að þeir hafi sem sjálfskuldarábyrgðarmenn staðfest að þeir hafi fengið og kynnt sér bækling um sjálfskuldarábyrgð.

Að öllu framanrituðu virtu, verður því hvorki fallist á það með stefndu, V-kk-þgf B-kk-þgf og G-kk-þgf M-kk-þgf, að greiðslumat hafi ekki farið fram né að víkja beri sjálfskuldarábyrgðinni til hliðar með vísan til 36. gr. samningalaga. Er enda ekkert komið fram, sem styður fullyrðingu stefndu í greinargerð um að háttsemi stefnanda hafi ekki verið í samræmi við það, sem vænta megi af góðum og gegnum bankastarfsmanni. Í ljósi framangreinds þykja sjónarmið um sterkari stöðu stefnanda ekki breyta þeirri niðurstöðu og þá verður ekki talið að sjónarmið stefndu um brostnar forsendur, sem hreyft er í greinargerð, eigi hér við. Er þessum málsástæðum stefndu því hafnað.

Stefndu, V-kk-nf B-kk-nf og G-kk-nf M-kk-nf, mótmæla sérstaklega dráttarvaxtakröfu stefnanda með vísan til þess að greiðsluáskorun á hendur þeim hafi ekki verið lögð fram. Í málinu liggur frammi innheimtubréf, dagsett 16. júlí 2009, stílað á stefnda, J-kk-þf Þ-kk-þf. Bréfið ber með sér að hafa einnig verið sent ábyrgðarmönnunum, V-kk-þgf B-kk-þgf og G-kk-þgf M-kk-þgf, og hefur því ekki verið mótmælt. Í bréfinu er skorað á skuldarann að greiða kröfuna innan 10 daga og upplýst að verði svo ekki gert, verði krafan innheimt með aðför eða atbeina dómstóla, sem hafi aukinn kostnað í för með sér. Verður að fallast á það með stefnanda að með framangreindu innheimtubréfi hafi greiðsluáskorun verið send öllum stefndu og verður krafa hans um dráttarvexti því tekin til greina eins og hún er fram sett.

Að öllu framanrituðu virtu, og þar sem enginn tölulegur ágreiningur er uppi í málinu, er það niðurstaða dómsins að taka beri kröfur stefnanda til greina.

Eftir niðurstöðu málsins verður stefndu gert að greiða stefnanda málskostnað óskipt sem telst hæfilega ákveðinn 320.000 krónur.

A-kvk-nf E-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð

Stefndi, J-kk-nf Þ-kk-nf J-kk-nf, greiði stefnanda, Byr hf., 11.316.512 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 frá 30. júní 2009 til greiðsludags.

Stefndu, V-kk-nf B-kk-nf S-kk-nf og G-kk-nf M-kk-nf S-kk-nf, greiði stefnanda 10.000.000 króna óskipt með stefnda, J-kk-þgf Þ-kk-þgf, með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 frá 16. júlí 2009 til greiðsludags.

Stefndu greiði stefnanda óskipt 320.000 krónur í málskostnað.

A-kvk-nf E-kvk-nf