E-44/2019

Dómur

I

Mál þetta, sem dómtekið var að loknum munnlegum málflutningi 21. nóvember sl., er höfðað af A-kk-þgf A-kk-ef S-kk-þgf, […], […], á hendur A og K ehf., […], […]i.

Dómkröfur:

Stefnandi gerir þær kröfur að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnanda skuld að fjárhæð kr. 187.656, ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, af kr. 187.656 frá 1. apríl 2018 til greiðsludags.

Þá er krafist málskostnaðar að mati dómsins auk virðisaukaskatts af málflutningsþóknun.

Dómkröfur stefnda eru aðallega þær að hann verði sýknaður af öllum kröfum stefnanda.

Til vara er krafist skuldajafnaðar við fjárkröfur stefnanda, að því marki sem þær kunna að verða teknar til greina, skv. 1. mgr. 28. gr. laga nr. 91/1991, að fjárhæð kr. 426.864, með almennum vöxtum skv. 8. gr., sbr. 4. gr., laga nr. 38/2001, frá 4. apríl 2018 til 4. október 2019, en með dráttarvöxtum skv. 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr., sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Til þrautavara er þess krafist að dómkröfur stefnanda verði lækkaðar verulega.

Í öllum tilfellum er þess krafist að stefnda verði dæmdur málskostnaður úr hendi stefnanda að mati dómsins.

II

Helstu málsatvik og ágreiningsefni

Stefnandi starfaði hjá stefnda frá því í júlí 2017 fram í marsmánuð 2018. Stefnandi var ráðinn til þess að sinna akstri á vöruflutningabifreiðum. Meginverkefni stefnanda fólust í akstri með fisk frá eldisstöðvum. Ekki var gerður skriflegur ráðningarsamningur milli aðila. Ágreiningslaust er að samið hafi verið um það munnlega að stefnandi skyldi fá 500.000 krónur í útborguð laun mánaðarlega og að sams konar samningar hafi verið gerðir við aðra starfsmenn sem sinntu störfum á vöruflutningabifreiðum hjá stefnda. Þá er og ágreiningslaust að stefnandi fékk ekki launaseðla afhenta fyrir árið 2017 fyrr en í tengslum við skattframtalsgerð vegna þess tekjuárs. Samkvæmt þeim launaseðlum námu útborguð laun stefnanda fyrir hvern mánuð 500.000 krónum, annars vegar vegna launa, sem námu um 60% af mánaðargreiðslunni, og hins vegar í formi dagpeninga sem námu um það bil 40% af mánaðargreiðslunni. Af þeim 500.000 krónum skilaði stefndi meðlagsgreiðslum fyrir stefnanda að fjárhæð 64.000 krónur í mánuði.

Ágreiningslaust er og að stefnandi lét af störfum í mars 2018 en ágreiningur er með aðilum um það hvort stefnandi hafi hætt fyrirvaralaust eða hvort samkomulag hafi tekist með aðilum þar um. Hitt er óumþrætt að á þeim tíma hafði stefnandi ekki fengið launaseðla fyrir febrúar og marsmánuð og leitaði því til Eflingar stéttarfélags um aðstoð.

Af hálfu Eflingar stéttarfélags var gerð krafa um afhendingu launaseðla auk uppgjörs launa til stefnanda í samræmi við ákvæði laga og kjarasamninga, þ.e. uppgjör desember og orlofsuppbótar auk orlofs.

Innheimtubréfi stéttarfélagsins, dagsettu 27. apríl 2018, var svarað af hálfu bókara félagsins 17. maí 2018 og með því svarbréfi fylgdi launaseðill fyrir mars 2018. Var þar gerð grein fyrir uppgjöri launa og orlofs stefnda gagnvart stefnanda. Samkvæmt því bréfi leit stefndi svo á að stefnandi skuldaði stefnda þá 45.769 krónur vegna ofgreiðslu launa í lok mars.

Stéttarfélagið hélt kröfum um launaseðla vegna janúar og febrúar 2018 til streitu gagnvart stefnda og gerði athugasemdir við launauppgjörið. Þeim kröfum var svarað af lögmanni Samtaka atvinnulífsins fyrir hönd stefnda, sem sendi stefnanda launaseðla fyrir janúar, febrúar og mars 2018 auk fleiri gagna. Í svarbréfi lögmannsins kom fram að stefnandi hefði verið ráðinn á föst heildarlaun fyrir 100% starf. Í ljósi athugasemda frá embætti ríkisskattstjóra, dags. 27. apríl 2018, hefði framsetningu launa stefnanda verið breytt þannig að í stað þess að sundurliða heildarlaun í laun annars vegar og dagpeninga hins vegar hafi heildarlaunin verið hækkuð þannig að stefnanda væru tryggð hin sömu útgreiddu laun og um var samið. Skyldu heildarlaunin samkvæmt því vera 747.000 krónur á mánuði. Þá var því mótmælt að stefnandi ætti ógreitt orlof úr hendi stefnda. Hann hefði verið í launuðu orlofi í september 2017, en þá hefði hann aðeins unnið 8 daga, og sömuleiðis hefði hann verið í orlofi milli jóla og nýárs. Teldi stefndi sig því ekki standa í skuld við stefnanda vegna orlofs.

Að ofanrituðu gengnu stóð ágreiningur aðila um það hvort stefndi hefði gert upp áunnið orlof stefnanda á starfstíma með réttum hætti. Höfðaði stefnandi því mál þetta með stefnu birtri 27. maí 2019 og var málið þingfest 5. júní 2019.

Við aðalmeðferð málsins gaf stefnandi skýrslu, sem og fyrirsvarsmaður stefnda, G-kk-nf Á-kk-nf. Þá gáfu vitnaskýrslur J-kk-nf V-kk-nf S-kk-nf, fyrrverandi starfsmaður stefnda og stefnandi í sambærilegu máli gegn stefnda, S-x-x B-kk-nf og L-kvk-nf K-kvk-nf G-kvk-nf bókari.

III

Málsástæður og lagarök stefnanda

Stefnandi byggir á því að honum beri réttur til þess að fá greitt orlof, 10,17%, ofan á heildarlaun sín á starfstíma sínum hjá stefnda. Um þann rétt sinn vísar stefnandi til 4. kafla aðalkjarasamnings Eflingar stéttarfélags og Samtala atvinnulífsins, sbr. einnig 4. kafla aðalkjarasamnings Starfsgreinasambandsins og Samtaka atvinnulífsins og 7. gr. orlofslaga nr. 30/1987. Framangreindur réttur feli í sér lágmarkskjör sem ekki verði vikist undan með samningi eða einhliða ákvörðun atvinnurekanda, sbr. 1. gr. starfskjaralaga nr. 55/1980.

Upplýst sé og óumdeilt að samið hafi verið um föst mánaðarlaun til stefnanda, sem næmu 500.000 krónum í útborguðu kaupi. Stefndi hafi svo einhliða tekið ákvörðun um að haga launauppgjöri með ólögmætum hætti og í andstöðu við álit skattyfirvalda með því að skipta launum upp í launaþátt og dagpeningaþátt. Verði stefndi að bera hallann af því sem og því að hafa ekki gert skriflegan ráðningarsamning um störf stefnanda, svo sem honum var þó skylt að gera. Þá sé og upplýst af hálfu lögmanns stefnda að rétt heildarmánaðarlaun stefnanda hafi verið 747.000 kr. Taki orlofskrafa stefnanda mið af þeirri launafjárhæð.

Stefnandi mótmælir því að hafa tekið launað orlof meðan hann var í starfi hjá stefnda, umfram það sem þegar hafi verið tekið tillit til við útreikning kröfunnar. Hann hafi ekki tekið orlof á launum í september 2017. Stefnandi hafi verið ráðinn á föst mánaðarlaun. Verkefnastaða stefnda sem atvinnurekanda sé á ábyrgð og áhættu stefnda. Á stefnanda verði hvorki lögð ábyrgð eða áhætta sem leiða kann af samningum stefnda, verkefnastöðu stefnda vegna vinnslustopps verkkaupa eða af öðrum ástæðum. Taki stefndi einhliða ákvörðun um að halda stefnanda sem starfsmanni frá vinnu vegna verkefnastöðu hafi það ekki áhrif á rétt stefnanda til launa, hvað þá að stefndi geti litið svo á að hann sé að vísa starfsmanni einhliða í orlof. Stefnda hafi á grundvelli stjórnunarréttar vinnuveitanda verið heimilt að afþakka vinnuframlag stefnanda, en það leysi stefnda ekki undan þeirri skyldu að greiða stefnanda laun fyrir þann tíma sem stefnanda var haldið frá störfum.

Stefnandi kveðst mótmæla þýðingu og sönnunargildi akstursskýrslna sem bárust fyrir milligöngu lögmanns Samtaka atvinnulífsins. Akstursskýrslurnar varði akstur fyrir einn viðskiptavin stefnda, Arnarlax, en segi ekkert til um störf stefnanda að öðru leyti. Stefnda hafi verið í lófa lagið að halda utan um vinnu og fjarvistir starfsmanna, en ekki gert það sérstaklega. Vinnuframlag stefnanda hafi oft og iðulega verið umfram fulla vinnu en engu að síður hafi laungreiðslur verið þær sömu og endranær. Þá kveðst stefnandi mótmæla því að honum hafi ávallt verið séð fyrir gistingu.

Um útreikning kröfu sinnar vísar stefnandi til þess að rétt heildarlaun stefnanda á starfstíma frá því í ágúst 2017 til og með mars 2018 hafi verið 5.573.720 krónur. Krafist sé 10,17% orlofslauna á þau laun, eða 566.847 króna, að teknu tilliti til þegar greidds orlofs, 275.776 króna, og þriggja daga í desember 2017, 103.415 króna. Samkvæmt því nemi dómkrafa stefnanda 187.656 krónum.

Stefndi hafi vanefnt ráðningarsamning sinn við stefnanda með því að greiða ekki umsamin laun og uppfylla aðrar samningsskyldur sínar. Samkvæmt framangreindum réttarheimildum og samningum sé greiðsluskylda stefnda ótvíræð. Þá sé um sönnun jafnframt vísað til stjórnunarréttar stefnda og þess að hann er bókhaldsskyldur að lögum.

IV

Málsástæður og lagarök stefnda

Stefndi byggir aðal og þrautavarakröfur sínar á sömu málsástæðum. Byggir stefndi aðallega á því að bindandi samningur hafi tekist með aðilum um að stefnandi skyldi fá útborgaðar 500.000 krónur á mánuði fyrir fulla vinnu. Af því leiði, að ef stefnandi mætti ekki til vinnu eða sinnti ekki þeim störfum sem honum voru falin hafi ekki verið um fullt vinnuframlag að ræða.

Vinnufyrirkomulag stefnanda hafi verið verkefnamiðað þannig að stefndi sinnti akstri á tilteknum svæðum á tilteknum tímum og hafi vinnutími farið nokkuð eftir verkefnastöðu á hverjum tíma. Vinnuframlag stefnanda á tímabilinu 1. ágúst 2017 til 1. apríl 2018 hafi að meðaltali verið 11 dagar í mánuði, sé miðað við akstursbók sem stefnandi hélt með ökutækinu sem hann vann á. Stefnandi hafi eingöngu sinnt starfi sínu á því ökutæki og borið sem ökumanni, samkvæmt 1. mgr 15. gr. laga nr. 87/2004 um olíugjald og kílómetragjald, að skrá í akstursbók RSK allan akstur og stöðu ökumælis í hvert sinn.

Þá byggir stefndi á því að nefnd akstursbók beri með sér að stefnandi hafi aðeins unnið í 8 daga í september 2017. Stefndi hafi á því tímabili beðið stefnanda að vinna að öðrum verkefnum, m.a. akstri á möl og vinnu við byggingu iðnaðarhúsnæðis á Patreksfirði, en stefnandi hafi neitað að vinna önnur verk en þau sem sinna átti fyrir Arnarlax. Á meðan ekki væri hægt að inna af hendi störf fyrir það fyrirtæki vildi stefnandi heldur vera í fríi og hafi stefndi orðið við því. Stefnandi hafi ítrekað neitað að vinna þau verk sem fyrir hann var lagt. Þrátt fyrir þetta hafi stefnandi fengið greidd full laun fyrir september. Hafi stefndi litið svo á að með því að stefnandi hafnaði verkefnum og kysi að vera heima væri hann að taka orlofsdaga.

Þá byggir stefndi á því að þó svo að verkefnaskortur sé á ábyrgð vinnuveitanda eigi sú málsástæða ekki við í máli þessu, þar sem stefnandi hafi hafnað því að starfa fyrir aðra viðskiptavini stefnda en Arnarlax. Stefndi hafi haft önnur verkefni í handraðanum og stefnandi beri sönnunarbyrðina fyrir því hvers vegna hann hafi ekki verið að störfum á nefndu tímabili, þar sem hann var ráðinn í 100% vinnu.

Stefndi byggir á því að í vinnuréttarlegu ráðningarsambandi felist sú grunnregla að starfsmaður skuldbindi sig til að inna af hendi vinnu samkvæmt ráðningarsamkomulagi, ýmist fastlaunasamningi eða samningi um tímakaup, og fái á móti greidd laun. Heimildir starfsmanns til að inna ekki vinnuskyldu sína af hendi við tilteknar aðstæður verði að skýra þröngt og sönnunarbyrði fyrir slíkri heimild hvíli á starfsmanni. Það standi því upp á stefnanda að skýra hvers vegna hann mætti aðeins fimm daga til vinnu í september 2017 og sömuleiðis hvað varðar fullyrðingar um að verkefnaskortur hafi verið hjá stefnda á þeim tíma.

Þá byggir stefndi á því að ákvörðun sín um að breyta framsetningu á launaseðli stefnanda hafi engin áhrif haft á kaup stefnanda eða kjör. Breytingin hafi verið gerð vegna athugasemda frá ríkisskattstjóra. Hún hefði ekki haft nein áhrif á útborguð laun stefnanda og því ekki verið brot gegn ráðningarsamningi aðila. Þá hafi uppsafnað orlof verið greitt við starfslok. Ekki sé ágreiningur með aðilum um lögbundið hlutfall orlofs af launum, heldur hversu marga orlofsdaga stefnandi hafi tekið á launum á starfstíma.

Stefndi kveðst, ef kröfur stefnanda um greiðslu orlofs verða að einhverju leyti viðurkenndar, lýsa yfir skuldajöfnuði gegn þeim kröfum, sbr. 1. mgr. 28. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991. Stefnandi hafi horfið úr starfi fyrirvaralaust og stefndi því þurft að ráða aukastarfsmann og verktaka til að sinna þeim verkefnum sem stefnandi átti að inna af hendi á uppsagnartímanum.

Stefnandi hafi gerst sekur um ólögmætt brotthlaup úr starfi með því að hann hætti störfum án fyrirvara í mars 2018. Stefnanda hefði samkvæmt ákvæðum 12. kafla kjarasamnings Eflingar stéttarfélags borið að segja starfi sínu upp skriflega, með mánaðar fyrirvara, og brot gegn þeim reglum geti varðað bótum. Sambærileg ákvæði sé að finna í 12. kafla aðalkjarasamnings Samtaka atvinnulífsins og Starfsgreinasambands Íslands.

Stefndi byggir á því að stefnandi hafi með fyrrgreindri háttsemi sinni bakað sér tjón, sem honum beri að bæta á grundvelli skaðabótalaga nr. 50/1993 og almennra reglna skaðabótaréttarins.

Um umfang tjónsins vísar stefndi til þess að stefnandi hefði átt að vinna að minnsta kosti 12 daga áður en að starfslokum kom, miðað við verkefnastöðu stefnda. Brúttólaun stefnanda hafi numið um það bil 35.571 krónu á dag. Að því gefnu að fullt starf sé vinna í 12 daga í mánuði hafi beint tjón stefnda numið að minnsta kosti 426.864 krónum.

Stefnda sé heimilt að skuldajafna kröfu sinni við áunnið orlof stefnanda, þar sem skaðabótakrafa hans sé sprottin af ólögmætri riftun stefnanda á vinnusambandi sínu við stefnda. Öll skilyrði laga séu uppfyllt svo heimilt sé að skuldajafna þeim við kröfu stefnanda, sbr. 1. mgr. 28. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, að því marki sem kröfur stefnanda verða teknar til greina.

Loks vísar stefndi til réttar atvinnurekanda til að halda eftir fjármunum sem grundvallist á vinnusamningi til að takamarka tjón sitt, en sá réttur hafi ítrekað verið staðfestur í dómaframkvæmd, með vísan til hjúalaga nr. 22/1928. Slík krafa geti numið helmingi launa á uppsagnarfresti. Stefndandi hafi átt að vinna mánaðar uppsagnarfrest og stefnda því heimilt að halda eftir helmingi launa stefnanda á þeim tíma, það er 373.500 krónum.

V

Niðurstaða

Ágreiningur máls þessa lýtur að því aðallega hvort orlofslaun hafi verið gerð upp með réttum hætti við starfslok stefnanda. Stefnandi telur svo ekki vera en stefndi telur ekkert ógreitt í því efni.

Um rétt stefnanda til launa og annarra greiðslna úr hendi stefnda vegna vinnu í hans þágu, þar á meðal orlofsgreiðslna, fer samkvæmt ráðningarsamningi og kjarasamningi þeim sem átti við um störf hans.

Framlagðir launaseðlar stefnanda, sem stafa frá stefnda, bera ekki með sér að stéttarfélagsgjaldi hafi verið skilað vegna stefnanda fyrr en við lokalaunagreiðslu 1. apríl 2018, en þar kemur fram að iðgjaldi af launum stefnanda hafi verið skilað til Eflingar stéttarfélags. Að því virtu og málatilbúnaði beggja aðila málsins verður litið svo á að kjarasamningur Eflingar stéttarfélags hafi átt við í þessu tilviki.

Ekki var gerður skriflegur ráðningarsamningur við stefnanda, eða stefnanda afhent skrifleg staðfesting ráðningar, þrátt fyrir skyldu stefnda til að hafa frumkvæði í því efni samkvæmt ákvæðum greinar 1.14 í nefndum kjarasamningi. Verður stefndi þannig að bera halla af óvissu um inntak munnlegs ráðningarsamnings síns við stefnanda.

Aðilar eru sammála um að stefnandi hafi átt að fá greiddar 500.000 krónur í útborguð laun í hverjum mánuði og er í sjálfu sér ekki ágreiningur um að þær greiðslur hafi skilað sér til stefnanda. Hins vegar bera gögn málsins með sér að stefnandi hafði ekki vitneskju um hvernig laun hans voru reiknuð fyrr en á árinu 2018, þegar honum fyrst voru afhentir launaseðlar í tengslum við skattframtal. Þá fyrst varð hann þess var hvernig stefnandi hafði kosið að haga launagreiðslum til hans, með þeim hætti að sætti aðfinnslum frá ríkisskattstjóra. Sömuleiðis varð stefnandi þess þá og fyrst var, að honum höfðu ekki verið reiknuð orlofslaun. Í framhaldi af því mun hann hafa gert athugasemdir við kjör sín.

Öllum sem starfa í þjónustu annarra gegn launum er tryggður réttur til orlofs og orlofslauna með lögum þar um nr. 30/1987. Samkvæmt 7. gr. orlofslaga skulu orlofslaun reiknuð við hverja launagreiðslu þannig að af heildarlaunum reiknist að lágmarki 10,17% orlofslaun. Þau orlofslaun skulu skráð sérstaklega á launaseðil við hverja launagreiðslu. Þessi réttindi eru og umsamin í 4. kafla kjarasamnings Eflingar stéttarfélags við Samtök atvinnulífsins, sem áður var getið. Að þessu virtu og að teknu tilliti til þess að laun og starfskjör þau sem aðildarsamtök vinnumarkaðarins semja um skulu vera lágmarkskjör á vinnumarkaði, sbr. 1. gr. laga um starfskjör launafólks og skyldutryggingu lífeyristéttinda nr. 55/1980, verður litið svo á að stefnandi hafi átt rétt til orlofslauna á þau laun sem óumþrætt er að skyldu vera heildarlaun hans í hverjum mánuði, þ.e. 747.000 krónur. Stefnda hefur enda ekki tekist að sýna fram á að um annað hafi verið samið með aðilum en um það ber stefndi sönnunarbyrði.

Kemur þá til skoðunar hvort stefnandi hafi þegar tekið út orlof sitt með launuðu leyfi fyrir utan þá þrjá daga sem stefnandi hefur viðurkennt að hafa tekið í frí yfir jólahátíðina 2017 og tekið hefur verið mið af við útreikning kröfu hans.

Stefndi hefur byggt á því að vinna stefnanda hafi tekið mið af verkefnastöðu stefnda og hann ekki unnið fullan mánuð alla mánuði. Þá hafi stefnandi neitað að ganga til þeirra verka sem hann hafi verið beðinn um að sinna en kosið að vera í fríi en engu að síður fengið óskertar mánaðargreiðslur og þannig tekið út orlofsgreiðslur sínar. Um vinnuframlag stefnanda hefur stefndi vísað til akstursbókar fyrir ökutækið BMF24 en önnur vinna stefnanda hafi verið óveruleg. Í greinargerð stefnda kemur þó fram að stefnandi hafi átt að vinna að öðrum störfum er stefndi hefði þurft að fá unnin, en stefnandi neitað því. Í skýrslu sinni fyrir dómi kvaðst stefnandi hafa ekið öðrum bifreiðum fyrir stefnda, m.a. Volvobifreið og þriggja dyra Manbifreið og einhverjar ferðir á Bens, en þær ferðir væru ekki greindar í þessum akstursbókum.

Fyrirsvarsmaður stefnda sagði svo frá í skýrslu sinni fyrir dómi að stefnandi hefði verið ráðinn upp á sambærileg kjör og J-kk-nf V-kk-nf, samstarfsmaður hans. Stefnandi hefði verið búinn að fá vinnufélaga sína upp á móti sér og hefði mikið rætt um að hætta. Stefnandi hefði óskað eftir að hætta í lok mars og hann hefði orðið við því. Stefnandi hefði því hætt á sama tíma og félagar hans fjórir sem hefðu áður verið hjá Eimskipum. Fyrirsvarsmaður stefnda kvaðst ekki muna eftir því að vinnslustopp hefði verið í september 2017, en ef svo hefði verið hefðu stefnandi og starfsmenn hans getað verið við önnur störf. Þá kvað fyrirsvarsmaðurinn líta svo á að ef menn mættu ekki til vinnu væru þeir í fríi. Ætlun sín hefði ekki verið að hlunnfara menn en launamálin væru ekki sín deild.

Samkvæmt almennum reglum vinnuréttar er skipulag vinnu og orlofs á ábyrgð vinnuveitanda. Þrátt fyrir að stefnda hefði verið í lófa lagið að tryggja sér sönnun fyrir raunverulegu vinnuframlagi stefnanda og sömuleiðis að halda utan um frídaga starfsmanna sinna lét hann það undir höfuð leggjast. Stefndi hefur að mati dómsins ekki lagt fram nein gögn sem bein tengsl hafa við launagreiðslur hans til stefnanda eða orlofstöku þrátt fyrir að sönnunarbyrði í því efni hvíli á honum og hefur samkvæmt því ekki lánast sönnun fyrir því að stefnandi hafi á starfstíma vikið sér undan vinnu með ólögmætum hætti eða tekið launað orlof. Verður þessari málsástæðu stefnda því hafnað.

Að ofanrituðu virtu verður því fallist á þá kröfu stefnanda að stefnda beri að greiða honum áunnið orlof á starfstíma í samræmi við útreikninga stefnanda sem ekki sætir andmælum.

Um kröfu stefnda um skuldajöfnuð

Stefndi krefst þess, verði krafa stefnanda um greiðslu orlofs tekin til greina, að kröfu sinni um tjón sem hann hafi orðið fyrir vegna ólögmæts brotthlaups stefnanda úr starfi, verði skuldajafnað við kröfu stefnanda.

Krafa stefnda vegna ólögmæts brotthlaups byggist á því að stefnandi hafi hætt án fyrirvara í starfi, ekki sagt upp starfi sínu með skriflegum hætti eins og áskilið er í kjarasamningi og ekki unnið kjarasamningsbundinn uppsagnarfrest.

Þrátt fyrir ákvæði kjarasamninga um að uppsagnir skuli vera skriflegar hefur ekki verið litið svo á að uppsagnir séu formbundnar. Að þessu virtu stendur því ágreiningur aðila um það hvort stefnandi hafi tilkynnt um starfslok sín munnlega og eða samkomulag hafi orðið um starfslok stefnanda. Fyrir dómi kvað fyrirsvarsmaður stefnda stefnanda ásamt þremur félögum sínum, sem áður höfðu verið í starfi hjá Eimskipum, alla hafa hætt á sama tíma. Þeir hefðu þá áður verið í sambandi við launafulltrúa, en hlutirnir hefðu ekki allir verið eins og þeir áttu að vera hjá honum. Þá kvaðst stefndi hafa rætt við stefnanda um starfslok hans og samþykkt að hann léti af störfum í lok mars. Að mati dómsins þykir allt ofangreint benda ótvírætt til þess að stefndi hafi í raun fallist á starfslok stefnanda og að hann ynni ekki út tímabil uppsagnarfrestsins og verður kröfu hans um bætur vegna ólögmæts brotthlaups því hafnað.

Samkvæmt framansögðu er öllum málsástæðum stefnda, A og K ehf., hafnað og verður krafa stefnanda á hendur félaginu tekin til greina eins og hún er fram sett. Þá verður fallist á kröfu stefnanda um dráttarvexti, sem miðast við síðustu launagreiðslu við starfslok, 1. apríl 2018.

Eftir þessum úrslitum, sbr. 1. tl. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, verður stefndi dæmdur til greiðslu málskostnaðar sem þykir hæfilega ákveðinn eins og greinir í dómsorði. Við ákvörðun málskostnaðar er litið til þess að samhliða þessu máli var rekið annað mál um sams konar sakarefni.

B-kvk-nf I-kvk-nf dómstjóri kveður upp dóm þennan.

Dómsorð:

Stefndi, A og K ehf., greiði stefnanda, A-kk-þgf A-kk-ef S-kk-þgf, 187.656 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af þeirri fjárhæð frá 1. apríl 2018 til greiðsludags.

Stefndi greiði stefnanda 750.000 krónur í málskostnað.

B-kvk-nf I-kvk-nf

Stefndi, A og K ehf., greiði stefnanda, A-kk-þgf A-kk-ef S-kk-þgf, 187.656 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af þeirri fjárhæð frá 1. apríl 2018 til greiðsludags.

Stefndi greiði stefnanda 750.000 krónur í málskostnað.

B-kvk-nf I-kvk-nf