E-4553/2014

I

Mál þetta, sem var dómtekið 18. febrúar sl., er höfðað með stefnu, áritaðri um birtingu 10. nóvember 2014, af stefnanda, S-kvk-þgf S-kvk-þgf, Mosarima 22, Reykjavík, á hendur stefnda, Snælandi Grímssyni ehf., Laugarnesvegi 60, Reykjavík.

Stefnandi krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnanda skuld að fjárhæð 749.650 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga 38/2001, um vexti og verðtryggingu, af 749.650 krónum frá 1. febrúar 2014 til greiðsludags.

Þá er krafist málskostnaðar samkvæmt málskostnaðarreikningi, auk virðisaukaskatts af málflutningsþóknun.

Stefndi krefst sýknu af öllum kröfum stefnanda en til vara að allar fjárhæðir krafna stefnanda á hendur stefnda verði lækkaðar verulega og að frá dæmdum kröfum dragist 56.740 krónur frá 1. febrúar 2014.

Í öllum tilvikum krefst stefndi málskostnaðar úr hendi stefnanda samkvæmt málskostnaðarreikningi. Þá krefst stefndi álags á málskostnað samkvæmt 2. mgr. 131. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála.

II

Málavextir eru þeir að stefnandi starfaði sem bifreiðastjóri á hópferðarbifreiðum hjá stefnda frá því í maí 2010 og fram í janúar 2014. Ekki var gerður skriflegur ráðningarsamningur við stefnanda. Stefnanda var sagt upp störfum hjá stefnda með símskeyti, dagsettu 26. október 2013, sem afhent var degi síðar. Óumdeilt er að stefnandi fór þá í veikindaleyfi fram í janúarmánuð 2014. Í málinu liggur frammi læknisvottorð, dagsett 29. október 2013, þar sem fram kemur að stefnandi sé til endurhæfingar og að gert sé ráð fyrir fjögurra til sex vikna endurhæfingartímabili. Þá ber vottorðið með sér að veikindatímabil stefnanda hafi hafist 28. október 2013 en að lok þess séu óviss.

Í greinargerð stefnda er því lýst að stefnandi hafi á rólegum tímabilum á starfstíma sínum hjá stefnda í einhverjum tilvikum skráð sig atvinnulausa og þegið atvinnuleysisbætur frá Vinnumálastofnun. Þá muni stefnandi hafa óskað eftir því við fyrirsvarsmenn stefnda að þeir samþykktu að hún „hliðraði til“ tímaskýrslum með þeim hætti að dagsetningum vinnudaga hennar væri breytt. Er því lýst í greinargerð að stefndi hafi orðið við beiðnum stefnanda í þessa veru. Af hálfu stefnanda var þessari lýsingu stefnda mótmælt sem rangri og ósannaðri.

Með bréfi Eflingar-stéttarfélags til stefnda, dagsettu 22. júlí 2014, var gerð krafa um að stefndi greiddi stefnanda vegna vangreiddra launa vegna uppsafnaðra vikulegra frídaga, auk ógreidds útlagðs kostnaðar vegna ökumannskorts. Þá var stefnda sent innheimtubréf vegna kröfunnar 28. ágúst 2014. Með bréfi lögmanns stefnda, dagsettu 18. september sama ár var kröfu stefnanda hafnað.

III

Stefnandi gerir kröfu um greiðslu úr hendi stefnda vegna skerðingar á hvíldartíma sem nemur vikulegum frídegi, auk orlofs. Stefnandi byggir kröfu sína á ákvæðum laga og kjarasamnings Samtaka atvinnulífsins og Eflingar-stéttarfélags, launaseðlum og vinnuskýrslum.

Stefnandi byggir kröfu sína um greiðslu launa vegna skerðingar á vikulegum frídegi á ákvæði gr. 2.4.3. í framangreindum kjarasamningi um að á hverju sjö daga tímabili skuli starfsmaður a.m.k. fá einn vikulegan frídag sem tengist beint daglegum hvíldartíma og skuli við það miðað að vikan hefjist á mánudegi. Sökum anna hjá stefnda hafi stefnanda verið gert að vinna samkvæmt vinnuskipulagi frá stefnda, óháð því hvort framangreint kjarasamningsákvæði væri virt.

Samkvæmt meginreglu vinnuréttarins skipuleggi vinnuveitandi og stjórni vinnu starfsmanna sinna og beri við þá stjórnun að fylgja ákvæðum laga og kjarasamninga í hvívetna að viðlagðri ábyrgð. Stefndi hafi ekki virt hvíldartímaákvæði kjarasamningsins við skipulag vinnu stefnanda. Hafi stefnandi því ítrekað, að kröfu stefnda, unnið sjö daga samfellt eða lengur, án þess að fyrir lægi samkomulag um slíka vinnutilhögun eða hún fengi greiddan frídag í næstu viku á eftir, eins og gert sé ráð fyrir í kjarasamningi. Þar sem stefnandi hafi ekki fengið umrædda lágmarkshvíld, geri hún kröfu um greiðslu átta klukkustunda dagvinnulauna fyrir hvern þann vikulega frídag sem hún hafi átt rétt á að fá en unnið þess í stað samkvæmt skipulagi stefnda. Stefnandi vísar um greiðsluskyldu stefnda jafnframt til ákvæða laga nr. 46/1980, um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum, kjarasamningi og almennum reglum kröfuréttarins.

Samkvæmt tímaskráningu stefnanda starfaði hún ítrekað í sjö daga lotum eða lengur án þess að fá vikulegan frídag á eftirfarandi 31 tímabili:

Tímabil Unnir dagar Skerðing á vikulegum frídegi

16. til 23. maí 2010 7 1 dagur

8. júní til 16. júlí 2010 39 dagar 4 dagar

19. til 28. júlí 2010 10 dagar 1 dagur

14. ágúst til 13. sept. 2010 31 dagur 4 dagar

15. til 24. nóvember 2010 10 dagar 1 dagur

1. til 15. apríl 2011 15 dagar 1 dagur

3. til 29. maí 2011 27 dagar 3 dagar

8. til 28. júní 2011 21 dagur 2 dagar

8. til 17. júlí 2011 10 dagar 1 dagur

19. júlí til 9. ágúst 2011 22 dagar 2 dagar

12. til 22. ágúst 2011 11 dagar 1 dagur

24. ágúst til 6. sept. 2011 14 dagar 1 dagur

17. til 25. september 2011 9 dagar 1 dagur

3. til 14. nóvember 2011 12 dagar 1 dagur

12. til 25. febrúar 2012 14 dagar 1 dagur

12. mars til 1. apríl 2012 21 dagur 3 dagar

10. til 29. apríl 2012 20 dagar 2 dagar

7. til 13. maí 2012 7 dagar 1 dagur

7. til 19. júní 2012 13 dagar 1 dagur

21. júní til 3. júlí 2012 13 dagar 1 dagur

14. til 25. júlí 2012 12 dagar 1 dagur

27. júlí til 5. ágúst 2012 10 dagar 1 dagur

20. ágúst til 6. sept. 2012 18 dagar 2 dagar

24. okt. til 10. nóv. 2012 18 dagar 1 dagur

13. febrúar til 9. mars 2013 25 dagar 2 dagar

11. til 21. maí 2013 11 dagar 1 dagur

26. maí til 8. júní 2013 14 dagar 1 dagur

10. til 22. júní 2013 13 dagar 1 dagur

11. til 24. júlí 2013 14 dagar 1 dagur

27. júlí til 6. ágúst 2013 11 dagar 1 dagur

7. til 29. september 2013 23 dagar 3 dagar

Samtals 48 dagar

Stefnandi byggir á því að samkvæmt framangreindu eigi hún rétt á greiðslu vegna 48 daga sem margfaldast með átta dagvinnuklukkustundum samkvæmt 2. mgr. gr. 2.4.4. í framangreindum kjarasamningi. Við útreikning kröfunnar sé miðað við dagvinnutímakaup stefnanda að fjárhæð 1.772 krónur, eins og það hafi verið við starfslok samkvæmt launaseðlum. Samtals nemi launakrafan 680.448 krónum.

Jafnframt gerir stefnandi kröfu um greiðslu 10,17% orlofs á vangreidd laun með vísan til ákvæða laga nr. 30/1987, um orlof, og 4. kafla í framangreindum kjarasamningi. Samtals nemi krafa um vangreitt orlof 69.202 krónum.

Krafa stefnanda sundurliðist því þannig:

Vikulegur frídagur

- 48 dagar * 8 klst. * 1.772 kr. kr. 680.448,-

Orlof

- 680.448 kr. * 10,17% kr. 69.202,-

Samtals kr. 749.650,-

Skuld þessi hafi ekki fengist greidd þrátt fyrir innheimtutilraunir og sé því nauðsynlegt að höfða mál til greiðslu hennar.

Stefnandi kveðst hafa verið félagsmaður í Eflingu-stéttarfélagi á því tímabili sem krafa hennar stofnaðist. Hún vísar til meginreglu vinnu-, kröfu- og samningaréttar um að laun beri að greiða í samræmi við umsamda launataxta samkvæmt gildandi ráðningar- og/eða kjarasamningi, sbr. aðallega 1., 2., 3., 4. og 12. kafla kjarasamnings félagsins. Jafnframt vísar stefnandi til laga 55/1980, um starfskjör launafólks o.fl., aðallega 1. gr., laga 28/1930, um greiðslu verkkaups, laga 30/1987, um orlof, aðallega 1., 7., og 8. gr., laga 19/1979, um rétt launafólks til uppsagnarfrests o.fl., og laga nr. 46/1980, um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum. Samkvæmt framangreindum réttarheimildum og samningum sé greiðsluskylda stefnda ótvíræð. Um sönnun er jafnframt vísað til stjórnunarréttar stefnda og þess að hann er bókhaldsskyldur að lögum.

Stefnandi miðar við að krafa hennar hafi gjaldfallið við gjalddaga síðustu launagreiðslu og reiknist því dráttarvextir frá þeim tíma eða frá 1. febrúar 2014 samkvæmt III. og V. kafla laga 38/2001, um vexti og verðtryggingu. Kröfu um málskostnað byggir stefnandi á XXl. kafla laga 91/1991, um meðferð einkamála. Kröfu sína um virðisaukaskatt af málflutningsþóknun byggir stefnandi á lögum nr. 50/1988, um virðisaukaskatt, en stefnandi sé ekki virðisaukaskattskyld og beri henni því nauðsyn til að fá dóm fyrir skatti þessum úr hendi stefnda. Um varnarþing vísast til 33. gr. laga nr. 91/1991.

IV

Stefndi byggir sýknukröfu sína einkum á því að það hafi eingöngu verið vegna atvika sem vörðuðu stefnanda sem hún hafi unnið vinnutarnir í nokkur skipti í störfum sínum hjá stefnda, án þess að taka vikulegan frídag. Um það hafi skýrlega verið samið að hún afsalaði sér þeim rétti þar sem oft hafi verið takmarkaða vinnu að fá hjá stefnda og margir um hituna.

Þá vísar stefndi til þess að krafa stefnanda byggi á skjölum, sem hafi að geyma rangar yfirlýsingar og það sé stefnanda kunnugt um. Stefndi hafi látið glepjast til að verða við beiðnum stefnanda um að hliðra til skráningu unninna tíma hennar hjá stefnda til þess að launin kæmu ekki til skerðingar atvinnuleysisbótagreiðslum til hennar. Upplýsingar úr ökuritum bifreiða, sem stefnandi hafi ekið fyrir stefnda, sýni raunverulegar tímaskráningar hennar eða öllu heldur nákvæmar dagsetningar vinnu hennar. Af raunverulegum tímaskráningum verði ráðið að nokkuð beri í milli þeirra upplýsinga, sem þar komi fram um tímafjölda stefnanda og vinnudaga, og framlagðra vinnuskýrslna stefnanda. Þar sem kröfur stefnanda grundvallist því á röngum gögnum og upplýsingum beri að sýkna stefnda af öllum kröfur stefnanda.

Stefndi krefst af þessum sökum álags á málskostnað úr hendi stefnanda í samræmi við 2. mgr. 131. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála, enda hafi stefnandi vísvitandi farið fram með rangar upplýsingar í málinu og reyni að ná fram fram óréttmætri kröfu. Að mati stefnda komi til álita að beita stefnanda réttarfarssektum af þessu tilefni, sbr. 135. gr. laga nr. 91/1991. Jafnframt beri að skoða, hvort vísa beri málinu frá dómi ex officio komi í ljós að stefnandi hafi orðið uppvís að ráðabruggi við að hafa fé út úr Vinnumálastofnun en slíkar kröfur geti ekki notið réttarverndar, sbr. 24. gr. laga nr. 91/1991, sbr. einnig dóm Hæstaréttar Íslands í málinu nr. 355/2009 frá 18. febrúar 2010, sbr. og dóm réttarins sem birtur sé í dómasafni réttarins frá 1948 á bls. 1.

Þessu til viðbótar bendir stefndi á að hin röngu gögn séu í nokkrum tilvikum túlkuð rangt, séu þau borin saman við launaseðla, en af þeim verði ráðið að jafnvel þótt útreikningar á framlögðu yfirliti stefnanda yfir vikulegan frídag yrðu lagðir til grundvallar, hafi stefnanda verið greiddir mun fleiri frídagar en þar greini og ættu þeir að koma til frádráttar kröfu hennar. Við skoðun útprentana úr ökurita stefnanda á því tímabili, sem um ræði og hafi að geyma nákvæmt yfirlit yfir þá daga sem stefnandi var við akstur hjá stefnanda frá því í maí 2010 fram í október 2013, sé ljóst að töluvert beri í milli með aðilum. Sé krafa stefnanda reiknuð samkvæmt réttum upplýsingum, bæði um tímaskráningar hennar og raungreiðslur vegna frídaga, komi í ljós að stefnandi geti í mesta lagi talist eiga rétt á 14 dögum vegna meints vangoldins frítökuréttar. Beri því í öllu falli að draga frá kröfu stefnanda 531.003 krónur. Eftir stæði krafa stefnanda vegna meints vangoldins frítökuréttar sem næmi 198.464 krónur hið mesta, auk orlofs eftir atvikum.

Stefndi byggir sýknukröfu sína enn fremur á því að stefnandi hafi með tómlæti fyrirgert öllum rétti til að taka upp fyrri uppgjör við stefnda. Atvik máls þessa séu með þeim hætti að stefnandi hafi þrábeðið um alla þá vinnu sem í boði væri hjá stefnda. Þrátt fyrir að farið væri gegn ákvæðum kjarasamninga um vikulegan frídag, hafi stefnandi haldið uppteknum hætti allan þann tíma sem hún starfaði hjá stefnda og alltaf óskað eftir meiri vinnu. Það hafi ekki verið að ósk stefnda sem vinnu hennar hafi verið hagað með þeim hætti sem úr varð, enda hafi verið nægir starfsmenn um hituna á álagstímum. Hins vegar hafi stefnandi frábeðið sér að taka frí þegar þess hafi þó verið kostur. Stefndi hafi gert vel við stefnanda við starfslok hennar og hafi hún í reynd þegar fengið ofgreidd laun hjá stefnda. Stefnanda hafi verið greidd full laun þegar hún hefði farið í veikindaleyfi eftir að henni hafði verið sagt upp störfum í októbermánuði 2013 og fram til janúar 2014. Hafi launin verið miðuð við að stefnandi hefði verið í fullri vinnu hjá stefnanda allan starfstímann og launin að auki reiknuð eins og full vinna hefði verið í boði á þessum annars rólega tíma ársins. Þá liggi fyrir í gögnum málsins að stefnanda hafi verið greiddir þrír mánuði og ein vika í vegna veikindatíma sem hafi að minnsta kosti verið 32 vinnustundum of mikið. Stefnandi hefði í mesta lagi átt rétt til eins mánaðar á staðgengilslaunum og tveimur mánuðum á dagvinnukaupi, sbr. grein 8.1.4. í umræddum kjarasamningi, hefði hún verið í fullu starfi hjá stefnda á starfstímanum þótt svo hafi ekki verið. Stefnanda hafi því verið ofgreiddar 56.704 krónur hið minnsta, þ.e. 32*1772 krónur = 56.704, auk orlofs á þá fjárhæð.

Stefndi hafi því gert vel við stefnanda í trausti þess að uppgjöri milli aðila væri lokið. Með því að stefnandi hafi tekið við framangreindum greiðslum, hafi stefndi einnig með réttu mátt ætla að uppgjöri milli aðila væri lokið. Allar forsendur fyrir fyrra uppgjöri aðila séu brostnar vegna viðbótarkrafna stefnanda, auk þess sem stefnandi hafi með tómlæti löngu fyrirgert rétti sínum vegna krafna um frídag. Þannig séu m.a. brostnar forsendur fyrir veikindagreiðslum stefnda til stefnanda og byggir stefndi á því að 33. gr. laga nr. 7/1936, um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga, eigi við um uppgjörið en ella 36. gr. sömu laga. Í greinargerð stefnda kemur fram að lýst sé yfir riftun á uppgjörinu við stefnanda, verði það tekið upp á annað borð og gerð krafa á hendur stefnanda um endurgreiðslu þeirra ofgreiðslna, sem stefnandi hafi fengið. Við munnlegan málflutning við aðalmeðferð málsins kom fram hjá lögmanni stefnda að slíkar kröfur væru ekki hafðar uppi í máli þessu.

Stefndi mótmælir upphafstíma dráttarvaxtakröfu stefnanda og telur að ef krafa stefnanda yrði tekin til greina að einhverju leyti, verði dráttarvextir ekki reiknaðir af kröfunni fyrr en frá því að málið var höfðað. Aðilar hafi átt í talsverðum samskiptum, bæði bréflega sem og á fundum og með lögmönnum sínum, sem hafi lokið með samkomulagi vorið 2014. Stefndi hafi því talið uppgjöri við stefnanda lokið.

Um lagarök vísar stefndi til meginreglna íslensks vinnu-, samninga- og kröfuréttar. Þá byggir hann á lögum nr. 55/1980, um starfskjör launafólks og skyldutryggingu lífeyrisréttinda, sem og lögum nr. 30/1987, um orlof, lögum nr. 28/1930, um greiðslu verkkaups, og enn fremur á tilvitnuðum kjarasamningi. Þá byggir stefndi á ákvæðum laga nr. 7/1936, um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga, einkum 33. og 36. gr. þeirra laga. Þá er vísað til ákvæða laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála, 24. gr. og 135. gr., og styðst krafa um málskostnað einkum við XXI kafla laganna.

V

Við aðalmeðferð málsins gaf aðilaskýrslu H-kk-nf L-kk-nf, stjórnarformaður stefnda, og þá gáfu vitnaskýrslur Ó-kk-nf Þ-kk-nf J-kk-nf, bifreiðastjóri og fyrrverandi starfsmaður stefnda, K-kk-nf S-kk-nf, rekstrarstjóri stefnda, H-kk-nf S-kk-nf L-kk-nf, einn eigenda stefnda, L-kk-nf Þ-kk-nf S-kk-nf, framkvæmdastjóri og einn eigenda stefnda, A-kvk-nf K-kvk-nf G-kvk-nf, starfsmaður stefnda, og J-kk-nf K-kk-nf S-kk-nf, bifreiðastjóri hjá stefnda. Verða skýrslur framangreindra raktar eins og þurfa þykir.

Stefnandi gerir kröfu um greiðslu á vangoldnum launum á þeim grundvelli að hún hafi ekki notið vikulegs frídags en það hafi brotið gegn ákvæðum laga og kjarasamningi Samtaka atvinnulífsins og Eflingar-stéttarfélags. Stefnandi vísar til þess að samkvæmt gr. 2.4.3. í framangreindum kjarasamningi eigi starfsmaður að fá a.m.k. einn vikulegan frídag sem tengist beint daglegum hvíldartíma á hverju sjö daga tímabili og skuli miða við að vikan hefjist á mánudegi.

Stefnandi byggir fjárhæð stefnukröfu sinnar á útreikningi Eflingar-stéttarfélags en hér að framan hefur verið gerð grein fyrir niðurstöðum hans. Af hálfu stefnda er byggt á því, að krafa stefnanda byggi á skjölum sem geymi rangar upplýsingar um vinnutíma þar sem raunveruleg tímaskráning, sem séð verði af ökuritum þeirra bifreiða sem hún ók í starfi sínu hjá stefnda, sýni aðra niðurstöðu. Að þessu frátöldu gerir stefndi ekki athugasemdir við útreikningsaðferð stefnanda.

Fram er komið og staðfest með skýrslum H-kk-ef L-kk-ef, stjórnarformanns stefnda, og K-kk-ef S-kk-ef, rekstrarstjóra stefnda, að framkvæmdin við launagreiðslur hjá stefnda væri sú, að starfsmenn sæju sjálfir um að fylla út vinnuskýrslur sem þeir skiluðu inn til stefnda. Síðan færi K-kk-nf, sem yfirmaður þeirra, yfir skýrslurnar og ef hann samþykkti þær væru þær sendar í launabókhald fyrirtækisins sem sæi um launagreiðslur. Laun bifreiðastjóranna væru því greidd á grundvelli vinnuskýrslna þeirra sem stefndi hefði yfirfarið og samþykkt. Vitnið, Ó-kk-nf Þ-kk-nf J-kk-nf, fyrrverandi bifreiðastjóri hjá stefnda, tók svo til orða í skýrslu sinni fyrir dóminum að vinnuskýrslur starfsmanna stefnda hefðu verið stimpilklukka þeirra og að þeir hefðu fengið greitt samkvæmt þeim.

Ágreiningslaust er að þær vinnuskýrslur stefnanda, sem liggja til grundvallar kröfum hennar, voru afgreiddar með framangreindum hætti og að launagreiðslur til stefnanda á umræddu árabili hefðu byggst á vinnuskýrslum hennar sem staðfestar hefðu verið af stefnda. Í vætti K-kk-ef kom jafnframt fram að alltaf væri unnt að staðreyna hvaða vinna lægi að baki vinnuskýrslunum með því að skoða upplýsingar úr ökuritum bifreiðanna sem stefndi hefði aðgang að og væru í vörslum hans.

Í greinargerð stefnda er viðurkennt að stefnandi hafi unnið í nokkur skipti með þeim hætti að hún hafi ekki tekið vikulegan frídag. Þá kom fram í vætti vitnisins K-kk-ef að mögulega hefði sú verið raunin þegar mest var að gera á háannatíma á sumrin.

Stefndi hefur lagt fram afrit af ökuritaskífum sem hann kveður sýna raunverulega tímaskráningu stefnanda. Af þeim sé ljóst að töluvert misræmi sé milli annars vegar þess vinnustundafjölda, sem út úr þeim megi lesa, og vinnuskýrslna stefnanda. Þá hafi tímaskráningu einnig verið hnikað til að ósk stefnanda. Af hálfu stefnanda var því mótmælt að upplýsingar úr ökuritum gæfu rétta mynd af vinnuframlagi stefnanda. Fær sú afstaða nokkra stoð í vætti vitnisins K-kk-ef en hann kvað ökuritaskífur eingöngu sýna hreyfingar bifreiðanna frá því þær væru gangsettar og þar til drepið væri á þeim. Þá sagði hann aðspurður að vinna bifreiðastjóra fælist ekki einvörðungu í akstri bifreiða, heldur einnig annarri vinnu, svo sem þrifum á bifreiðunum, auk þess sem alltaf færi einhver tími í bið.

Að þessu virtu verður ekki fallist á það með stefnda að upplýsingar, sem ráðnar verða af ökuritaskífum bifreiða, gefi að öllu leyti rétta mynd af þeirri vinnu sem stefnandi innti af hendi í starfi sínu hjá stefnda. Þá er ljóst að stefnandi byggir kröfugerð sína á vinnuskýrslum sem voru lagðar til grundvallar launagreiðslum til hennar eftir að starfsmaður stefnda hafði farið yfir þær og samþykkt. Hefði stefndi talið vinnuskýrslurnar ekki gefa rétta mynd af vinnuframlagi stefnanda, hefði honum verið í lófa lagið að bera þær saman við ökuritaskífur áður en þær voru samþykktar, svo sem kom fram hjá vitninu K-kk-þgf í skýrslu hans. Ekkert liggur hins vegar fyrir um að það hafi verið gert. Að þessu virtu og með vísan til alls framangreinds er það því niðurstaða dómsins að ekki hafi verið sýnt fram á að þau gögn, sem stefnandi hefur lagt fram til stuðnings kröfum sínum hafi byggst á röngum upplýsingum. Verður því við úrlausn málsins að miða við framlagðar vinnuskýrslur stefnanda og launaseðla sem stefndi gaf út.

Stefndi byggir sýknukröfu sína sína jafnframt á því að atvik, sem vörðuðu stefnanda sjálfa, hafi leitt til þess að stefnandi hafi ekki í einhverjum tilvikum notið vikulegs frídags, svo sem kjarasamningur mælir fyrir um. Hún hafi ávallt sóst eftir mikilli vinnu, svo sem staðfest var í skýrslum vitna fyrir dóminum, og því liggi fyrir að skýrlega hafi verið um það samið milli hennar og stefnda að hún afsalaði sér rétti sínum til hvíldartíma.

Samkvæmt ákvæðum gr. 2.4.3. í kjarasamningi Samtaka atvinnulífsins og Eflingar-stéttarfélags skal starfsmaður á hverju sjö daga tímabili hafa a.m.k. einn vikulegan frídag og skal við það miðað að vikan hefjist á mánudegi. Samsvarandi ákvæði er að finna í 17. kafla kjarasamningsins um hópbifreiðastjóra. Þar segir jafnframt að heimilt sé með samkomulagi við starfsmann að fresta vikulegum frídegi með tilteknum hætti. Lögmaður stefnda vísaði sérstaklega til síðastgreinds ákvæðis við munnlegan málflutning en af hálfu stefnanda var þeirri tilvísun mótmælt sem of seint fram kominni málsástæðu.

Samkvæmt ákvæðum 1. gr. laga nr. 55/1980, um starfskjör launafólks og skyldutryggingu lífeyrisréttinda, skulu laun og önnur starfskjör, sem aðildarsamtök vinnumarkaðarins semja um, vera lágmarkskjör. Þá segir þar jafnframt að samningar einstakra launamanna og atvinnurekenda um lakari kjör en hinir almennu kjarasamningar ákveða skuli ógildir. Stefndi bar ábyrgð á stjórnun og skipulagi vinnu stefnanda og bar að sjá til þess að réttur hennar til frítöku væri virtur. Skiptir því ekki máli þótt stefnandi hafi sótt það fast að fá mikla vinnu hjá stefnda, ef sú niðurstaða fól í sér lakari kjör en stefnandi átti rétt á samkvæmt lögum og kjarasamningi. Áður er rakin sú niðurstaða dómsins að leggja verði til grundvallar í málinu framlagðar vinnuskýrslur stefnanda og launaseðla frá stefnda. Af þeim verður ráðið að stefnandi hafi ekki notið vikulegs frídags sem hún átti rétt á samkvæmt gr. 2.4.3 í kjarasamningi Samtaka atvinnulífsins og Eflingar-stéttarfélags. Verður því ekki fallist á þessa málsástæðu stefnda.

Stefndi byggir sýknukröfu sína einnig á því að stefnandi hafi með tómlæti sínu fyrirgert öllum rétti til að taka upp fyrri uppgjör vegna starfsloka hans hjá stefnda. Að þessu leyti vísar stefndi til þess að stefnandi hafi óskað eftir mikilli vinnu og þá hafi stefndi í raun ofgreitt henni vegna veikindaleyfis hennar í lok starfstímans. Þar sem stefnandi hafi tekið við greiðslunum, hafi stefndi með réttu mátt ætla að uppgjöri milli aðila væri lokið. Því séu forsendur fyrir fyrri uppgjörsgreiðslum brostnar með kröfugerð stefnanda í máli þessu. Stefndi vísar jafnframt til þess að ákvæði 33. og 36. gr. laga nr. 7/1936, um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga, eigi hér við.

Ekki verður á það fallist að stefnandi hafi sýnt af sér tómlæti við að halda fram kröfu sinni, sem er krafa um lágmarkskjör samkvæmt kjarasamningi, og var sett fram með bréfi Eflingar-stéttarfélags, dagsettu 22. júlí 2014. Krafan var ítrekuð með innheimtubréfi lögmanns, dagsettu 27. ágúst sama ár.

Af hálfu stefnda hafa hvorki verið lögð fram í málinu gögn um fyrri uppgjörsgreiðslur stefnda til stefnanda vegna veikindagreiðslna né að öðru leyti. Þegar af þeirri ástæðu verður að hafna þeirri málsástæðu stefnda að hann hafi ofgreitt stefnanda við starfslok hennar. Með sömu rökum er hafnað sjónarmiðum stefnda um brostnar forsendur. Þá hafa engin haldbær rök verið færð fyrir því að líta beri til ákvæða 33. og 36. gr. laga nr. 7/1936, um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga, og ber því að hafna þeirri málsástæðu stefnanda sem haldlausri.

Í þessu ljósi verður, gegn mótmælum stefnanda, ekki fallist á það með stefnda að draga beri frá dómkröfunni það sem stefndi telur ofgreidd veikindalaun stefnanda vegna þessa. Að þessu virtu og jafnframt með vísan til framangreindrar niðurstöðu dómsins um að leggja verði útreikning stefnanda á kröfunni til grundvallar, verður að hafna varakröfu stefnda um lækkun á dómkröfu stefnanda.

Af hálfu stefnda er byggt á því að stefnandi reyni að ná fram óréttmætri kröfu með málsókn sinni en þessu hefur stefnandi mótmælt. Vísar stefndi í greinargerð sinni til þess að skoða beri, hvort vísa eigi málinu frá dómi af sjálfsdáðum komi í ljós að stefnandi „hafi orðið uppvís að ráðabruggi við að hafa fé út úr Vinnumálastofnun“, sbr. 24. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála. Vitnin K-kk-nf, rekstrarstjóri stefnda, og A-kvk-nf K-kvk-nf G-kvk-nf, sem sá um útgreiðslur launa hjá stefnda, gátu ekki varpað skýru ljósi á það í skýrslum sínum fyrir dóminum, með hvaða hætti þetta hefði verið gert en kváðu vinnutímum stefnanda þó í einhver skipti hafa verið hliðrað til að ósk hennar. Að þessu virtu og með vísan til alls framangreinds og gegn mótmælum stefnanda verður ekki talið að nægilega sé sýnt fram á að af þessum sökum beri að vísa málinu frá eða að þessi málsástæða stefnda verði lögð til grundvallar við úrlausn þess að öðru leyti.

Með vísan til alls framangreinds er það niðurstaða dómsins að stefndi hafi brotið gegn tilgreindum ákvæðum kjarasamnings Samtaka atvinnulífsins og Eflingar-stéttarfélags um hvíldartíma og á stefnandi því rétt á greiðslu úr hendi stefnda í samræmi við almennt ákvæði kjarasamningsins í 2. mgr. gr. 2.4.4., svo sem stefnandi krefst. Stefndi hefur ekki hnekkt útreikningi stefnanda á dómkröfu sinni og verður hún því tekin til greina eins og hún er sett fram í stefnu.

Stefndi hefur mótmælt upphafstíma dráttarvaxtakröfu stefnanda. Af gögnum málsins verður ráðið að endanleg kröfufjárhæð stefnanda lá ekki fyrir fyrr en með framsetningu hennar í stefnu. Að þessu virtu og með vísan til 4. mgr. 5. gr. laga nr. 38/2001, um vexti og verðtryggingu, verða dráttarvextir dæmdir frá málshöfðunardegi 10. nóvember 2014, svo sem nánar greinir í dómsorði.

Eftir úrslitum málsins verður stefnda gert að greiða stefnanda málskostnað sem telst hæfilega ákveðinn 900.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

A-kvk-nf E-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

Uppkvaðning dómsins hefur dregist vegna embættisanna dómarans.

D ó m s o r ð

Stefndi, Snæland Grímsson ehf., greiði stefnanda, S-kvk-þgf S-kvk-þgf, 749.650 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga 38/2001, um vexti og verðtryggingu, frá 10. nóvember 2014 til greiðsludags.

Stefndi greiði stefnanda 900.000 krónur í málskostnað.

A-kvk-nf E-kvk-nf