S-265/2008

Mál þetta, sem þingfest var 18. ágúst sl. og dómtekið 1. desember sl., er höfðað með ákæru ríkissaksóknara, dagsettri 23. júlí 2008, á hendur A, kt. 000000-0000, X-bæ, B, kt. 000000-0000, X-bæ, og C, kt. 000000-0000, X-bæ,

„fyrir ólögmæta nauðung og kynferðisbrot, þriðjudaginn 15. janúar 2008, í íþróttahúsinu að X, með því að hafa í sameiningu neytt E, fæddan árið 1995, til að þola kynferðislega áreitni með lostugu athæfi. Ákærðu skiptu með sér verkum, ákærðu A og C tóku sér stöðu við hlið E og héldu honum föstum og hindruðu för hans og ákærði B leysti niður um sig buxurnar og beraði kynfæri sín fyrir E og otaði þeim að andliti hans og sló hann með þeim ítrekað í andlit og hendur.

Telst þetta varða við 2. mgr. 202. gr., eða 209. gr., og 225. gr., almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 15. gr. laga nr. 40/1992, 4. gr. laga nr. 40/2003 og 11. gr. laga nr. 61/2007.

Þess er krafist að ákærðu verði dæmdir til refsingar.

Einkaréttarkrafa:

Af hálfu F, kt. 000000-0000, vegna ólögráða E, kt. 000000-0000, er krafist miskabóta að fjárhæð kr. 800.000, auk dráttarvaxta frá 16. maí 2008.“

Ákærðu mættu allir við þingfestingu málsins þann 18. ágúst sl. og játuðu að hafa framið þann verknað sem greinir í ákæru en neituðu sök að því leyti að um kynferðislegt og lostugt athæfi hafi verið að ræða.

Verjendur ákærðu krefjast þess að ákærðu verði allir sýknaðir og að málsvarnarlaun verjendanna verði greidd úr ríkissjóði.

Aðalmeðferð málsins fór fram þann 1. desember sl. og var málið að því loknu dómtekið.

Málavextir.

Í frumskýrslu lögreglu, dagsettri 16. janúar 2008, er skýrt frá því að þriðjudaginn 15. janúar 2008 hafi E hringt í lögregluna á Selfossi. Kvaðst hann vera að koma frá íþróttahúsinu í X en stuttu áður hefði hann verið í anddyri íþróttahússins í X þar sem þrír drengir, ákærðu í máli þessu, hefðu ráðist að honum. Tveir þeirra hafi haldið honum föstum á meðan sá þriðji hefði otað berum getnaðarlim sínum að andliti hans. Í skýrslunni kemur fram að ákærðu hafi verið handteknir á heimilum sínum. Réttarlæknisfræðileg skoðun hafi verið framkvæmd á ákærða B og strokusýni hafi verið tekin af kynfærum hans og munnholi, en fram hafi komið í viðræðum við aðila að það hafi verið hann sem hafi otað getnaðarlim sínum að E. Faðir E hafi farið með hann á neyðarmóttöku á slysadeild í Fossvogi í framhaldi. Í skýrslunni er tekið fram að engin vitni virðast hafa verið að atvikinu.

Framburður ákærðu og vitna fyrir dómi.

Ákærði A gaf skýrslu við aðalmeðferð málsins þann 1. desember sl. Aðspurður um málsatvik sagði ákærði að hann og meðákærðu hefðu verið í ræktinni og hafi að því loknu farið inn í búningsklefa, klætt sig og verið á leiðinni út og hafi þeir séð E í stiganum. Þá hefði meðákærði B ákveðið að grínast í E og sagt þeim að halda honum. Á eftir hafi þeir allir spjallað saman nema meðákærði B, sem hafi farið inn í búningsklefann í um fimm mínútur og síðan hafi þeir allir farið. Aðspurður hvort það væri grín að einhver taki út á sér getnaðarliminn og slái honum í andlitið á fólki sagði ákærði að þetta hafi ekki verið kynferðislegt. Aðspurður kvaðst ákærði ekki hafa gert neitt til að stoppa þetta. Nánar aðspurður um þátt ákærða í meintu broti sagðist ákærði hafa lagt hönd sína á höndina á E og haldið honum svolítið aftur. Nánar aðspurður hvernig ákærði hafi haldið E kvaðst ákærði hafa setið vinstra megin við hann og sett hönd sína yfir höndina á honum. E hafi haft hendurnar fyrir andlitinu og ákærði hafi haldið um olnboga vinstri handar. Aðspurður hvort ákærða hafi verið kunnugt um í hverju grínið ætti að vera fólgið, þegar ákærði hafi haldið E, kvaðst ákærði hafa vitað það nokkurn veginn. Nánar aðspurður hvort ákærði hafi einhvern tíma gert tilraun til þess að stoppa þennan verknað kvaðst ákærði ekki hafa sagt neitt en hann og meðákærði C hefðu sleppt E fljótlega eftir þetta. Aðspurður hvort ákærða hafi fundist eðlilegt að þrír drengir kæmu að 12 ára gömlum dreng, einn þeirra tæki út á sér getnaðarliminn, tveir þeirra héldu brotaþola, meðan sá þriðji dinglaði getnaðarlimnum í andlitið á honum, kvaðst ákærði ekki hafa talið það „voðalega eðlilegt“, en kvaðst ekki hafa fundist það neitt stórmál. Það væri mikið gert af þessu og ákærði hafi margoft orðið vitni að þessu. Aðspurður um viðbrögð E sagði ákærði að hann hafi reynt að losa sig og einni til tveim sekúndum síðar hafi ákærðu sleppt honum og þá hafi hann farið burt. Aðspurður hvort ákærði hafi séð hvar getnaðarlimur meðákærða B kom við E sagði ákærði að hann hafi farið í handarbak E, en hann hafi haldið höndunum fyrir andlitið. Aðspurður hvað hafi gerst þegar ákærði hafi sleppt vinstri handlegg E sagði ákærði að meðákærði C hafi einnig sleppt og meðákærði B hafi reist sig upp og hætt. Aðspurður sagði ákærði að atvikið hafi tekið um fimm sekúndur, frá því ákærðu hafi byrjað að halda E og þar til þeir hafi sleppt honum. Beðinn um að lýsa atvikinu nánar sagði ákærði að hann og meðákærði C hafi sest í tröppuna við hliðina á E en kvaðst ekki muna hvort þeir hafi spjallað eitthvað við hann. Stuttu eftir að þeir voru sestir hefði meðákærði B sagt: „Strákar, haldið honum, ég ætla að cockslappa hann.“ Þá hafi þeir haldið E í um þrjár til fjórar sekúndur og síðan sleppt honum. Aðspurður hvort E hefði verið brugðið sagði ákærði að E hefði grínast með það að ætla að hringja í móður meðákærða C og þegar meðákærði B hafi verið farinn inn í búningsklefa hafi E sagt við ákærða: „A haltu C, ég ætla að cockslappa hann.“ Aðspurður hvenær samskiptum ákærða, meðákærða C og E í tröppunum hafi lokið, sagði ákærði að þau hafi staðið kannski hátt upp í fimm mínútur.

Ákærði B gaf skýrslu við aðalmeðferð málsins. Aðspurður um málsatvik kvað hann að þeir hafi verið þrír í ræktinni ásamt fleirum. Síðan hafi þeir farið niður í klefa og ætlað í sturtu. Eftir það hafi þeir farið fram á stigaganginn þar sem þetta hafi gerst. Þeir hefðu verið að grínast og ákærði hafi sagt meðákærðu að halda E niðri og hefði ákærði síðan slegið hann í andlitið með getnaðarlim sínum. Aðspurður hvernig ákærði hafi slegið hann sagðist ákærði hafa slegið hann með typpinu í höndina, sem E hefði haldið fyrir andlitinu á sér. Aðspurður hvort ákærði hafi ætlað að slá hann í andlitið með getnaðarlimnum, kvaðst ákærði bara hafa ætlað að slá í hann. Ákærði kvað þessa háttsemi hafa verið viðhafða í mörg ár og þætti honum þetta vera grín. Sagði ákærði að meðákærðu hefðu haldið E í eina eða tvær sekúndur. Ákærði kvaðst hafa verið í stuttbuxum, skóm og bol. Hann hafi ekki girt niður um sig, heldur hafi látið buxurnar smá niður. Aðspurður hvers vegna þeir hafi gert þetta við E sagði ákærði að hann hafi verið þarna og þeir hafi bara verið að grínast. Ákærði kvað það ekkert vera kynferðislegt við getnaðarliminn á sér þegar hann tæki hann út og setti hann í andlitið á öðrum karlmönnum. Þetta gerðist margoft í fótbolta með yngri krökkum. Ákærði kvaðst hafa séð bekkjarfélaga sína slá yngri nemendur á hans aldri eða ári eldri, í sturtunni eftir fótboltaleiki. Þetta tíðkist einnig í FSU eftir handboltaleiki og körfuboltaleiki. Aðspurður hvernig athæfinu hafi lokið kvaðst ákærði hafa staðið upp og E hafi ætlað að slá annan meðákærðu.

Ákærði C gaf skýrslu við aðalmeðferð málsins. Aðspurður kvaðst hann ásamt meðákærðu hafi verið í ræktinni í íþróttahúsinu. Þegar þeir voru búnir í ræktinni hafi þeir farið í sturtu og síðan farið fram og hitt E. Ákærði kvaðst aðspurður hafa vitað hvað stóð til og hafi hann haldið í peysu E í tvær sekúndur og síðan sleppt. Kvað hann lim meðákærða B hafa farið í handarbak E en ekki höfuð þar sem E hefði haldið hendinni fyrir andlitinu. Aðspurður hvers vegna þeir hafi gert þetta við E sagði ákærði að það hafi verið vegna þess að hann hafi verið þarna, það hefði alveg eins getað verið einhver annar. Aðspurður hvort ákærða þætti þetta eðlilegt sagði ákærði að þetta væri mjög mikið gert í X. Ákærði hafi sjálfur lent í þessu.

E gaf skýrslu í Barnahúsi þann 11. febrúar sl. E kvaðst hafa verið á körfuboltaæfingu í íþróttahúsinu, farið í sturtu og klætt sig í fötin, farið fram á gang, fengið sér vatn og sest í stigann og farið að klæða sig í skóna. Ákærðu hefðu komið að sér og ákærði A sagt ákærða C að halda sér en ákærði C hefði fyrst neitað. Síðan hefði ákærði B komið og sagt þeim að halda sér og hefðu þá ákærðu A og C sest niður og haldið honum. Ákærði B hefði gyrt stuttbuxurnar niður um sig og slegið getnaðarlim sínum framan í hann, á hægri kinn, gagnauga og aftan á hálsinn hægra megin en E kvaðst hafa náð að snúa sér undan. Ákærði B hefði hætt þegar E náði að losa aðra höndina. Aðspurður kvað hann að limur ákærða B hefði einnig komið við hægra handarbak sitt þegar hann setti hendurnar fyrir andlitið. E kvaðst hafa liðið illa eftir atburðinn og fundist það hommalegt og ógeðslegt að fá getnaðarlim framan í sig. E kvaðst halda að ákærðu hafi vitað að hann vildi þetta ekki þar sem hann hafi sagt nei og sagt ákærðu að hætta þessu.

E-kk-nf K-kk-nf, kt. 000000-0000, lögreglufulltrúi á Selfossi, gaf skýrslu við aðalmeðferð málsins en hann kvaðst hafa séð um rannsókn málsins. Málið hefði byrjað með því að drengur hefði hringt í lögreglu og E-kk-nf rætt við hann í síma. Það hafi verið að heyra á drengnum að honum hafi verið brugðið og misboðið. Hann hafi skýrt frá því að tveir drengir hefðu haldið honum og einn hafi otað kynfærum sínum að andliti hans. Í kjölfar símtalsins hafi verið haft uppi á meintum gerendum og þolanda stefnt á neyðarmóttöku. Nánar aðspurður kvað E-kk-nf að drengurinn hefði sagt sér að honum hafi verið misboðið og hefði hann heyrt það á mæli hans. Aðspurður hvort drengurinn hafi verið í uppnámi sagði vitnið að hann hafi verið meira miður sín.

F, kt. 000000-0000, faðir brotaþola, gaf skýrslu fyrir dóminum. Aðspurður hvort E hafi rætt við vitnið um þessa atburði, sem gerðust 15. janúar 2008, þann sama dag, kvað F að hann hafi verið að koma heim úr vinnu og hafi ætlað að fara til Hveragerðis. E hafi þá komið gangandi heim og hefði sér þótt svör hans og hegðun undarleg þegar hann spurði hann hvort hann kæmi með sér. Kvaðst hann hafa beðið systur E að fara inn og spyrja hvort hann ætlaði ekki að koma með. Síðan þegar E hafi komið út í bifreið hafi hann verið verulega þögull og vitnið hafi spurt hvort það væri eitthvað að. Í fyrstu hafi E neitað en hafi síðan sagt sér frá atvikinu. Í því hefði lögreglan hringt í sig og upplýst hann um atvikið. Það hafi ekki verið fyrr en eftir það sem E hafi sagt honum frá atvikinu. Kvað hann E hafi verið miður sín og það hafi greinilega eitthvað mikið gerst því hann hafi verið ólíkur sjálfum sér. Kvað hann E hafa hætt að stunda körfubolta eftir þetta en væri að byrja aftur núna. Ætti E erfitt með að fara í sturtu í íþróttahúsinu og komi hann því oft heim eftir íþróttir án þess að fara í sturtu.

Á-kvk-nf K-kvk-nf, kt. 000000-0000, hjúkrunarfræðingur á Barna- og unglingageðdeild Landspítalans, gaf skýrslu við aðalmeðferð málsins þann 1. desember sl. Kvaðst hún vera með mastersgráðu í afbrotakynfræðum frá Kurtin University í Ástralíu og hafa ritað skýrslu, sbr. dskj. 10. Aðspurð kvað hún kynfræði snúast um kynhegðun mannsins og afbrotakynfræði gengi út á það sem væri afbrigðilegt eða ólöglegt í sambandi við kynhegðun mannsins. Kvaðst hún ekki vita til þess að háttsemin „cookslapp“ hafi verið rannsökuð sérstaklega. Kvað hún skýrslu sína byggjast á ákæru málsins og gögnum úr skjalaskrá lögreglu. Kvaðst hún halda að maður stundi ekki kynlíf eða kynferðislegar athafnir án þess að viðkomandi rísi hold, sé allt í lagi með líkamsstarfsemina. Kvaðst hún ekki telja þetta athæfi vera tengt kynlífi, þó að getnaðarlimur hafi verið notaður. Aðspurð hvað gerði þetta athæfi ekki kynferðislegt sagði vitnið að í gögnum málsins kæmi fram að limurinn hafi ekki verið stinnur þegar hann var notaður til þess að berja þolanda með honum í andlitið og hendur og að samkvæmt þeim skýrslum sem hún hefði undir höndum komi ekkert fram um það að gerendur hafi haft eitthvað kynferðislegt út úr þessu. Þeir hafi að vísu ekki verið spurðir beint út í það samkvæmt skýrslunum, hvort þetta hafi verið gert í kynferðislegum tilgangi eða hvort þeir hafi fengið eitthvað út úr því kynferðislega eða hvort þeir hafi notað atburðinn síðan til þess að fullnægja sér á einhvern hátt kynferðislega. Út frá því sem standi í gögnunum hafi hún metið það svo að þetta væri ekki kynferðislegt, út af því að þessar forsendur vantaði. Aðspurð kvaðst hún flokka athæfið sem áreitni eða stríðni.

Einnig kom fyrir dóminn við aðalmeðferð málsins R, kt. 000000-0000, íþrótta- og æskulýðsfulltrúi í sveitarfélaginu X, en ekki þykir ástæða til að reifa hans framburð sérstaklega.

Niðurstaða.

Ákærðu eru í máli þessu ákærðir fyrir ólögmæta nauðung og kynferðisbrot með því að hafa, á þeim stað og tíma sem greinir í ákæru, í sameiningu neytt E, fæddan árið 1995, til að þola kynferðislega áreitni með lostugu athæfi. Ákærðu hafi skipt með sér verkum og ákærðu A og C hafi tekið sér stöðu við hlið E, haldið honum föstum og hindrað för hans og ákærði B hafi leyst niður um sig buxurnar og berað kynfæri sín fyrir E, otað þeim að andliti hans og slegið hann með þeim ítrekað í andlit og hendur. Í ákæru er ætluð háttsemi ákærðu heimfærð til 2. mgr. 202. gr., eða 209. gr., og 225. gr., almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Verjendur ákærðu krefjast þess að ákærðu verði allir sýknaðir og byggja kröfur sínar m.a. á því að háttsemin sé ekki af kynferðislegum toga né lostugt athæfi heldur sé hún félagslegt fyrirbæri. Þá feli heimfærsla í ákæru til refsiákvæða það í sér að dómara sé falið að velja undir hvaða lagaákvæði háttsemi ákærðu verði felld. Í ákæru er háttsemi ákærðu heimfærð undir 2. mgr. 202. gr. eða 209. gr. og 225. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Skilja verður þessa heimfærslu á þann veg að háttsemi ákærðu sé heimfærð undir 2. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, en til vara undir 209. gr. og 225. gr. laganna.

Ákærðu játuðu allir þá háttsemi sem lýst er í ákæru utan að um kynferðislega háttsemi og lostugt athæfi hafi verið að ræða. Framburður ákærðu er samhljóða um málsatvik og er að mestu leyti í samræmi við framburð brotaþola. Brotaþoli ber að ákærði B hafi slegið getnaðarlim sínum á hægri kinn og gagnauga og aftan á háls hægra megin og að limur ákærða B hafi einnig komið við hægra handarbak hans þegar hann setti hendurnar fyrir andlitið. Ákærðu neita því eindregið að limurinn hafi farið í andlit brotaþola, en bera hinsvegar að limur ákærða B hafi snert handarbak brotaþola, en hann hafi haldið hendinni fyrir andlitinu. Telur dómarinn það ekki skipta máli þar sem tilgangurinn með athæfinu var að slá brotaþola í andlitið með getnaðarlimnum. Breytir engu þó að hann hafi náð að verjast því að einhverju leyti. Er því talið sannað með vætti allra ákærðu og brotaþola, svo hafið sé yfir skynsamlegan vafa, að ákærði B beraði kynfæri sín fyrir E og otaði þeim að andliti hans og sló hann með þeim í andlit og hendur. Verða ákærðu því sakfelldir fyrir þá háttsemi.

Í ákæru er háttsemi ákærðu talin varða við 2. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga, en til vara 209. gr. og 225. gr. laganna. Ákvæði 2. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga kom fyrst inn í lögin með 10. gr. laga nr. 40/1992, en stóð þá í síðari málslið 1. mgr. 202. gr. laganna. Með 4. gr. laga nr. 40/2003 var ákvæðið fært á núverandi stað í 2. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga. Í athugasemdum við frumvarp sem varð að lögum nr. 40/1992 kom fram að undir hugtakið „kynferðisleg áreitni“ falli ýmiss konar káf, þukl og annars konar líkamleg snerting og ljósmyndun af kynferðislegum toga sem hingað til hafi verið heimfært undir 209. gr. laganna. Einnig hefur almennt verið miðað við það að snerting sem fellur undir kynferðislega áreitni veiti geranda ekki kynferðislega fullnægju. Kynferðisleg áreitni er núna skilgreind nánar í síðari málslið 199. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 8. gr. laga nr. 61/2007. Í athugasemdum við 7. gr. frumvarps sem varð að 8. gr. laga nr. 61/2007 er almennt fjallað um hugtakið „kynferðisleg áreitni“ og segir þar m.a. að kynferðisleg áreitni felist í hvers konar snertingu á líkama annarrar manneskju sem er andstæð góðum siðum og samskiptaháttum. Það sé kynferðisleg áreitni að strjúka, þukla eða káfa á kynfærum eða brjóstum þolanda innan klæða sem utan. Þá segir að ekki sé nauðsynlegt að kynfæri eða brjóst séu snert til að háttsemin teljist kynferðisleg áreitni og geti þukl og káf annars staðar en á kynfærum og brjóstum verið kynferðisleg áreitni. Þessi skilgreining á einnig við 2. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 að breyttu breytanda. Ekki er orðað í umsögn með frumvarpinu sem varð að lögum nr. 61/2007, um kynferðislega áreitni, að sú háttsemi að nota getnaðarlim með álíka framferði og lýst er í ákærunni, sé refsiverð en hins vegar segir að kynferðisleg áteitni sé enn fremur falist í táknrænni hegðun eða orðbragði sem sé mjög meiðandi. Það er því ljóst að vilji löggjafans var að vernda einstaklinginn fyrir háttsemi sem beinist að eða gegn kynfrelsi hans. Sú háttsemi að fá beran getnaðarlim í andlit eða á líkama, gegn vilja sínum, hlýtur að brjóta gegn kynfrelsi einstaklingsins og teljast auk þess siðlaus háttsemi. Breytir þar engu um að sú háttsemi sé talin eðlileg af einstökum einstaklingum, hópum eða undir vissum kringumstæðum. Engu breytir heldur í þessu sambandi að ákærða hafi ekki risið hold á meðan atvikið átti sér stað eða að hann hafi talið háttsemina vera stríðni. Háttsemin var til þess fallin að hafa einhvers konar kynferðisleg hughrif hjá brotaþola. Að öðrum kosti hefði getnaðarlimur ekki verið notaður við framkvæmdina enda þótti brotaþola háttsemin ógeðsleg og hommaleg. Að mati dómsins er ljóst að háttsemi ákærða B telst vera kynferðisleg áreitni eins og það hugtak hefur verið skilgreint í íslenskum rétti. Dómurinn telur einnig ljóst að brotaþoli var beittur ofbeldi með því að halda honum á meðan ákærði B sló getnaðarlim sínum að andliti og höndum hans. Með vísan til framburðar ákærðu A og C er sannað að þeir vissu fyrirfram um áform ákærða B og unnu með honum að framkvæmd verknaðarins og stóðu nokkurn veginn jafnt að vígi um framkvæmdina. Ekki er hægt að líta svo á að ákærðu A og C hafi átt veigalítinn þátt í afbrotinu eða leikið aukahlutverk í framkvæmd þess. Er að mati dómsins um verkskipta aðild ákærðu að ræða. Er háttsemi ákærðu því réttilega heimfærð til 2. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 2. mgr. 70. gr. sömu laga. Verða ákærðu því sakfelldir fyrir háttsemina eins og henni er lýst í ákæru.

Við ákvörðun refsingar verður litið til þess, til þyngingar refsingar, að ákærðu frömdu kynferðisbrot gegn tólf ára gömlum dreng, en alkunna er að slík brot geta haft alvarlegar afleiðingar fyrir þolanda og að um samverknað ákærðu var að ræða, sbr. 1. tl. 1. mgr. og 2. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga. Ákærðu til málsbóta verður litið til þess að þeir voru einungis 15 ára gamlir þegar þeir frömdu verknaðinn, þeir játuðu brotið greiðlega og þeim hefur ekki verið gerð refsing áður svo vitað sé.

Eftir atvikum þykir því rétt að fresta því að ákveða refsingu ákærðu, skilorðsbundið eins og nánar greinir í dómsorði. Dæma ber ákærðu alla til að greiða málsvarnarlaun skipaðra verjenda þeirra, eins og nánar segir í dómsorði, að virðisaukaskatti meðtöldum.

Einkaréttarkrafa.

Af hálfu F, vegna E, er krafist miskabóta úr hendi ákærðu að fjárhæð kr. 800.000 auk dráttarvaxta frá 16. maí 2008. Bótakrafan er rökstudd með þeim hætti að um sérlega niðurlægjandi árás hafi verið að ræða gagnvart brotaþola. Ákærðu, sem allir hafi verið á sextánda ári, hafi verið þrír saman og hafi þannig haft algera líkamlega yfirburði gagnvart brotaþola sem sé þremur árum yngri. Brotaþola hafi fundist hann niðurlægður og svívirtur og hafi fundist sérlega ógeðfellt að fá getnaðarlim eins árásaraðilanna upp í andlitið án þess að geta borið hönd fyrir höfuð sér. Þannig hafi ákærðu valdið brotaþola verulegum miska og óþægindum, a.m.k. af stórkostlegu gáleysi. Vísað sé til þess að óljóst sé hvort árásin hafi varanlegar afleiðingar fyrir brotaþola, en hún hafi haft í för með sér nokkra röskun á daglegum högum og lífi hans. Hér verði sérstaklega að hafa í huga þá niðurlægingu sem árásin hafi falið í sér og að árásin hafi verið með öllu tilefnislaus. Bótakrafan sé að álitum og sé áskilinn réttur til leiðréttingar kröfunni til hækkunar komi í ljós að um varanlegan miska sé að ræða. Um lagarök fyrir bótakröfunni er vísað til 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993.

Ákærðu hafa í máli þessu verið fundnir sekir um ólögmæta nauðung og kynferðisbrot gegn brotaþola og á hann rétt á miskabótum úr hendi ákærðu samkvæmt b-lið 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Af hálfu brotaþola er vísað til þess að af kynferðisbroti ákærðu hafi hlotist miskatjón sem þeir beri ábyrgð á samkvæmt sakarreglu skaðabótaréttar og skaðabótalögum. Við mat á fjárhæð miskabóta ber almennt að líta til þess hversu alvarlegt brotið sé, sakarstigs, huglægrar upplifunar brotaþolans og umfangs tjónsins. Í því tilviki sem hér um ræði verði að horfa til þess að brotaþoli var 12 ára og einn á móti þremur 15 ára drengjum. Ekki liggja fyrir gögn um afleiðingar háttsemi ákærðu. Í framburði föður brotaþola, F, fyrir dómnum kom fram að háttsemi ákærðu hafi haft neikvæð andleg áhrif á brotaþola. Að þessu virtu þykja miskabætur brotaþola til handa hæfilega ákveðnar 100.000 krónur. Ekki er vísað til lagaákvæða í ákæru vegna kröfu um dráttarvexti og ber því að vísa þeirri kröfu frá dómi.

Sakarkostnaður.

Í samræmi við niðurstöður málsins ber að dæma ákærðu til greiðslu alls sakarkostnaðar. Samkvæmt yfirliti er kostnaður á rannsóknarstigi vegna ákærða A 110.779 krónur, vegna ákærða B 181.744 krónur og vegna ákærða C 129.231 króna. Þá er kostnaður vegna vottorða 38.000 krónur sem ákærðu ber að greiða in solidum. Ákærði A greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, T-kk-ef R-kk-ef S-kk-ef hdl., á rannsóknarstigi 110.779 krónur og fyrir dómi 149.400 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti. Ákærði B greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef S-kk-ef hrl., á rannsóknarstigi 181.744 krónur og fyrir dómi 149.400 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti. Ákærði C greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef J-kk-ef hrl., á rannsóknarstigi 129.231 krónu og fyrir dómi 149.400 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti. Loks skulu ákærðu greiða in soldium þóknun réttargæslumanns brotaþola, G-kk-ef Æ-kk-ef S-kk-ef hrl., sem þykir hæfilega ákveðin 261.450 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti auk ferðakostnaðar, 23.040 krónur, og fyrir öflun vottorða, 38.000 krónur.

Ó-kk-nf H-kk-nf K-kk-nf sýslumaður sótti mál þetta.

Á-kvk-nf G-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

Dómsuppsaga hefur dregist umfram lögbundinn frest. Sakflytjendur telja ekki þörf á að endurtaka málflutning.

D ó m s o r ð :

Ákvörðun refsingar ákærðu, A, B og C, er frestað og skal hún falla niður að liðnu tveimur árum frá uppsögu dóms þessa að telja, haldi ákærðu almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði A greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, T-kk-ef R-kk-ef S-kk-ef héraðsdómslögmanns, á rannsóknarstigi og fyrir dómi, samtals 260.179 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Ákærði B greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, á rannsóknarstigi og fyrir dómi, samtals 331.144 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Ákærði C greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef J-kk-ef hæstaréttarlögmanns, á rannsóknarstigi og fyrir dómi, samtals 278.631 krónu.

Ákærðu greiði F, kt. 000000-0000, vegna E, kt. 000000-0000, in solidum 100.000 krónur.

Ákærðu greiði in solidum þóknun réttargæslumanns brotaþola, G-kk-ef Æ-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 261.450 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti auk ferðakostnaðar, 23.040 krónur.

Á-kvk-nf G-kvk-nf