S-48/2013

Mál þetta, sem þingfest var og dómtekið þann 21. febrúar sl., er höfðað með ákæru útgefinni af lögreglustjóranum á Selfossi, dagsettri 28. janúar 2013, á hendur F-kk-þgf F-kk-þgf, kt. […], sem er með skráð lögheimili óstaðsett í hús á Selfossi,

„fyrir eignaspjöll og húsbrot

með því að hafa, aðfaranótt sunnudagsins 11. desember 2011 brotið sér leið inn í íbúð á efri hæð íbúðarhússins að Smáratúni 18 á Selfossi, en ákærði hafði þá verið í samkvæmi í íbúð á neðri hæð hússins, með því að brjóta upp læsta hurð á milli hæðanna þannig að karmur og hurð skemmdust, en ákærði hafðist við á efri hæðinni í heimildarleysi, lagðist til svefns í sófa og horfði á sjónvarp, allt þar til lögregla kom að og handtók hann skömmu fyrir miðnætti þann sama dag.

Teljast brot ákærða varða við 231. gr. og 1. mgr. 257. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Ákærði mætti við þingfestingu málsins og lýsti yfir að hann óskaði ekki eftir skipun verjanda. Ákærði viðurkenndi skýlaust að hafa gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru.

Með vísan til skýlausrar játningar ákærða og þar sem dómari taldi ekki ástæðu til að draga í efa að játning hans væri sannleikanum samkvæm var farið með málið í samræmi við ákvæði 1. mgr. 164. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, eftir að sækjanda og ákærða sjálfum hafði verið gefinn kostur á að tjá sig um lagaatriði og ákvörðun viðurlaga.

Um málavexti vísast til ákæruskjals. Sannað er að ákærði hefur gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru og þar þykir rétt færð til refsiákvæða. Ákærði hefur með háttsemi sinni unnið sér til refsingar.

Samkvæmt framlögðu sakavottorði ákærða á hann þó nokkurn brotaferil að baki, er nær allt aftur til ársins 1989. Þannig var ákærði tvisvar sinnum á árinu 1989 sakfelldur fyrir skjalafals, og hann dæmdur í skilorðsbundið fangelsi. Þá var ákærði tvisvar sinnum á árinu 1990 sakfelldur, fyrir skjalafals, þjófnað og fjársvik, og honum í bæði skiptin gerð fangelsisrefsing. Þá var ákærði á árinu 1991 sakfelldur fyrir þjófnað og honum gerð fangelsisrefsing. Þá var ákærði á árinu 1997 á ný sakfelldur fyrir skjalafals og honum gerð fangelsisrefsing. Á árinu 2000 var ákærði sakfelldur fyrir þjófnað og honum gert að sæta skilorðsbundnu fangelsi. Árið 2004 gerði ákærði sátt þar sem hann gekkst við greiðslu sektar vegna ölvunaraksturs. Þá gekkst ákærði á árinu 2006 undir viðurlagaákvörðun, vegna ölvunaraksturs. Þá gerði ákærði á árinu 2011 sátt, þar sem hann gekkst við greiðslu sektar fyrir fíkniefnalagabrot. Þá var ákærði tvívegis sakfelldur það ár, annars vegar vegna þjófnaðar og hins vegar fyrir fíkniefnalagabrot, og var honum í bæði skiptin gerð sekt. Loks var ákærði þann 22. maí 2012 dæmdur í fjögurra mánaða fangelsi, skilorðbundið til þriggja ára, auk þess er honum var gerð sekt, vegna þjófnaðar og fíkniefnalagabrots. Brot það sem ákærði er nú sakfelldur fyrir er framið fyrir uppkvaðningu áðurgreinds dóms og verður ákærða því nú dæmdur hegningarauki. Með vísan til 60. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, ber að taka áðurnefndan skilorðsdóm upp og dæma ákærða refsingu í einu lagi fyrir bæði málin í samræmi við ákvæði 78. gr. sömu laga.

Refsing ákærða er hæfilega ákveðin fangelsi í sex mánuði. Að virtum atvikum máls þykir rétt að fresta fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum þremur árum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með áorðnum breytingum.

Engan sakarkostnað leiddi af máli þessu.

S-kvk-nf I-kvk-nf, löglærður aðstoðarmaður dómara, kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð :

Ákærði, F-kk-nf F-kk-nf, sæti fangelsi í sex mánuði, en fullnustu refsingarinnar er frestað og skal hún falla niður að liðnum þremur árum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

S-kvk-nf I-kvk-nf.