S-30/2008

Mál þetta, sem dómtekið var 21. maí sl., höfðaði lögreglustjórinn á Vestfjörðum með ákæru 5. maí 2008 á hendur ákærða, H-kk-þgf I-kk-þgf S-kk-þgf, kt. ....., til heimilis að Hafraholti 40, Ísafirði;

„fyrir líkamsárás, með því að hafa að kvöldi föstudagsins 7. desember 2007, í starfsaðstöðu fiskvinnslunnar Stál og hnífur ehf., Sindragötu 11, Ísafirði, slegið X, hnefahögg í andlitið, gripið hana kverkataki með báðum höndum og ýtt henni upp við vegg og á fiskikar, allt með þeim afleiðingum að hún hlaut 1 sm skurð neðan við hægra auga og eymsli í baki.

Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20/1981 og 110. gr. laga nr. 82/1998.

Í málinu gerir B-kk-nf J-kk-nf, hrl., f.h. X, kröfu á hendur ákærða um greiðslu skaðabóta að fjárhæð kr. 305.962.“

I

Ákærði kom fyrir dóm 21. maí sl. og viðurkenndi brot sitt eins og því er lýst í ákæru. Játning ákærða fær stoð í gögnum málsins, þar með töldum framlögðum áverkavottorðum F-kk-ef F-kk-ef G-kk-ef læknis. Brot ákærða telst því sannað og varðar það við tilgreint lagaákvæði í ákæru. Samkvæmt þessu þykja vera efni til að leggja dóm á málið á grundvelli 125. gr. laga nr. 19/1991.

II.

Samkvæmt vottorði sakaskrár ríkisins var ákærði 25. nóvember 2005 dæmdur í fangelsi í einn mánuð fyrir þjófnað, en fullnustu refsingarinnar frestað skilorðsbundið í tvö ár.

Við ákvörðun refsingar ákærða verður ekki framhjá því litið að árás hans á brotaþola var harkaleg og án nokkurs tilefnis. Ákærða til málsbóta má hins vegar virða að hann játaði brot sitt fyrir dómi og einnig féllst hann að nokkru á bótakröfu brotaþola. Þá hefur ákærði ekki áður gerst sekur um ofbeldisbrot. Með vísan til alls þessa þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin 30 daga fangelsi.

Svo sem áður er rakið hlaut ákærði skilorðsbundinn fangelsisdóm í nóvember 2005 vegna brots gegn almennum hegningarlögum. Til þess þykir mega horfa nú að ákærði stóðst það skilorð. Jafnframt þykir mega líta til þeirra aðstæðna ákærða að hann á innan tíðar von á barni með unnustu sinni. Að þessum atriðum virtum og með heimild í 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 þykir mega fresta fullnustu refsingar ákærða og skal refsingin falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

III.

A.

Brotaþoli, X, krefst í málinu bóta úr hendi ákærða. Bótakrafa brotaþola er í sex tölusettum liðum. Samkvæmt kröfuliðum eitt til þrjú krefst brotaþoli þess að ákærði bæti honum útlagðan kostnað, samtals að fjárhæð 34.748 krónur, vegna læknisvitjana, öflunar læknisvottorða og sjúkraþjálfunar.

Samkvæmt kröfulið fjögur gerir brotaþoli kröfu til þess að ákærði bæti honum tekjutap vegna fjarvista frá vinnu í fimmtán daga, samtals að fjárhæð 15.864 krónur.

Kröfuliður fimm samanstendur af kröfu um þjáningabætur að fjárhæð 18.000 krónur og kröfu miskabætur að fjárhæð 200.000 krónur. Vísar brotaþoli til þess að hann hafi við árás ákærða fengið þungt hnefahögg í andlitið. Einnig hafi hann skollið með höfuðið upp að vegg og fengið við það þungt höfuðhögg. Þá hafi hann við árás ákærða fallið í gólfið og rekið höfuðið í fiskikar við fallið. Að lokum hafi ákærði tekið brotaþola hálstaki og hert að þannig að hann hafi átt erfitt með andardrátt. Segir brotaþoli árás ákærða hafa verið fólskulega og tilefnislausa.

Brotaþoli kveður upplýst með framlögðum læknisvottorðum að hann hafi við árásina hlotið skurð, mar og bólgur í andliti. Þá hafi hann eftir hana haft vaxandi eymsli í mjóbaki, sbr. nefnd læknisvottorð, sem og framlagt vottorð sjúkraþjálfara.

Brotaþoli kveðst hafa verið veikur án þess að vera rúmliggjandi í fimmtán daga. Samkvæmt 3. gr. laga nr. 50/1993 séu þjáningabætur 1.200 krónur fyrir hvern dag sem tjónþoli sé veikur án þess að vera rúmliggjandi og nemi þjáningabætur því samtals 18.000 krónum.

Af hálfu brotaþola er til þess vísað að hann hafi orðið fyrir miklum þjáningum og óþægindum í andliti, baki og víðar vegna þeirra áverka er ákærði hafi veitt honum. Í árás ákærða hafi falist ólögmæt meingerð gegn frelsi, friði og persónu tjónþola, sbr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 og því sé eðlilegt að hann greiði brotaþola miskabætur er hóflega séu áætlaðar 200.000 krónur.

Að endingu kveðst brotaþoli gera kröfu um lögmannskostnað að fjárhæð 37.350 krónur með virðisaukaskatti. Brotaþoli hafi leitað aðstoðar lögmanns til að setja fram og rökstyðja kröfur sínar í málinu. Til stuðnings umræddum kröfulið vísar brotaþoli til 4. mgr. 172. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

B.

Eins og að framan greinir hefur ákærði verið sakfelldur fyrir að hafa slegið brotaþola hnefahögg í andlitið, gripið stúlkuna kverkataki með báðum höndum og ýtt upp að vegg og á fiskikar með þeim afleiðingum að hún hlaut 1 cm skurð neðan við hægra auga og eymsli í baki. Ber ákærði skaðabótaábyrgð á því tjóni brotaþola sem rekja má til hinnar refsiverðu háttsemi.

Fyrir dómi samþykkti ákærði kröfur brotaþola samkvæmt kröfuliðum eitt til þrjú að fjárhæð 34.748 krónur, vegna læknisvitjana, öflunar læknisvottorða og sjúkraþjálfunar. Einnig samþykkti hann kröfu brotaþola samkvæmt kröfulið fjögur að fjárhæð 15.864 krónur vegna tekjutaps. Þá samþykkti hann ennfremur kröfu brotaþola að fjárhæð 37.350 krónur vegna lögmannskostnaðar, sbr. kröfulið sex. Með vísan til samþykkis ákærða verður hann dæmdur til að greiða brotaþola framangreindar fjárhæðir með vöxtum og dráttarvöxtum, svo sem nánar greinir í dómsorði.

Skv. 1. mgr. 3. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 skal greiða þjáningabætur fyrir tímabilið frá því að tjón varð þar til heilsufar tjónþola er orðið stöðugt, 700 kr. (nú 1.200 kr.) fyrir hvern dag sem hann er veikur án þess að vera rúmfastur og eru nefndar fjárhæðir vísitölutengdar, sbr. 15. gr. skaðabótalaganna.

Fyrir liggur í málinu vottorð F-kk-ef F-kk-ef G-kk-ef læknis um algera óvinnufærni brotaþola í fimmtán daga. Samkvæmt því, sbr. 1. mgr. 3. gr. skaðabótalaga, þykir verða að fallast á kröfu brotaþola um þjáningabætur í fimmtán daga vegna veikinda án rúmfestu. Þjáningabætur til handa brotaþola teljast því réttilega ákveðnar 15 x 1.200, eða 18.000 krónur, svo sem hann hefur krafist.

Brotaþoli á rétt á miskabótum úr hendi ákærða vegna líkamsárásarinnar á grundvelli 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga. Að því virtu sem að framan er rakið um brot ákærða og afleiðingar þess þykja miskabætur til handa brotaþola hæfilega ákveðnar 150.000 krónur. Vaxtakrafa brotaþola, sem sett var fram í bréfi lögmanns hans til lögreglu 15. apríl 2008, er ekki tekin upp í ákæru. Samkvæmt því og þar sem ákærði hefur mótmælt kröfum brotaþola um þjáninga- og miskabætur er ekki heimilt að taka vaxtakröfu brotaþola til greina hvað þann hluta kröfugerðar hans varðar, sbr. ákvæði 171. gr. laga nr. 19/1991.

Samkvæmt öllu framansögðu dæmist ákærði til að greiða brotaþola 34.748 + 15.864 + 37.350 + 18.000 + 150.000 = 255.962 krónur, auk vaxta skv. 8. gr. laga nr. 38/2001 af 87.962 krónum frá 8. desember 2007 til 15. maí 2008, en dráttarvöxtum skv. 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr., nefndra laga af sömu fjárhæð frá þeim degi til greiðsludags.

IV.

Samkvæmt 1. mgr. 165. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála skal dæma ákærða til greiðslu alls sakarkostnaðar. Honum verður því gert að greiða kostnað við öflun áverkavottorða, 20.000 krónur. Þá verður hann ennfremur dæmdur til greiðslu þóknunar verjanda síns, T-kk-ef G-kk-ef hdl., sem hæfilega þykir ákveðin 55.776 krónur að virðisaukaskatti meðtöldum.

Dóm þennan kveður upp K-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði, H-kk-nf I-kk-nf S-kk-nf, sæti fangelsi í 30 daga en fresta skal fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði 75.776 krónur í sakarkostnað.

Ákærði greiði X 255.962 krónur, auk vaxta skv. 8. gr. laga nr. 38/2001 af 87.962 krónum frá 8. desember 2007 til 15. maí 2008, en dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. sömu laga af 87.962 krónum frá þeim degi til greiðsludags.

K-kk-nf H-kk-nf