S-58/2016

Mál þetta, sem dómtekið var að lokinni aðalmeðferð 9. október, er höfðað með ákæru héraðssaksóknara, útgefinni 1. marz 2016, á hendur X,

„fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt laugardagsins 19. júlí 2014 utandyra við íþróttahúsið á [...] ráðist [A], með því að slá hann ítrekað með krepptum hnefa í andlitið þannig að hann vankaðist og þurfti að leggjast í jörðina og í kjölfarið sparkað í höfuð [A] þar sem hann lá í jörðinni. Afleiðingar líkamsárásarinnar urðu þær að [A] hlaut nefbrot, blóðnasir, bólgu á nefi og efri vör hægra megin, eynsli vinstra megin í andliti og þurfti aðgerð á sjúkrahúsi til að rétta nefið.

Telst þetta varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkröfur: Af hálfu [A], er þess krafist að ákærða verði gert að greiða miskabætur að fjárhæð [ein milljón króna] auk vaxta skv. 8. gr. laga nr. 68/2001 um vexti og verðtryggingu frá 19. júlí 2014 [til 11. marz 2015] en með dráttarvöxtum skv. 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá þeim degi til greiðsludags. [...]. Þá er krafist málskostnaðar samkvæmt mati dómsins eða síðar framlögðum málskostnaðarreikningi, auk virðisaukaskatts á málflutningsþóknun.“

Ákærði neitar sök og krefst sýknu. Til vara krefst hann sýknu af því að hafa brotið gegn 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga og að sér verði gerð vægasta refsing sem lög leyfi. Að því er varðar einkaréttarkröfu krefst hann aðallega að henni verði vísað frá dómi en til vara að hann verði sýknaður af henni.

Upphaflega krafðist brotaþoli tveggja milljóna króna miskabóta og krafðist einnig skaðabóta vegna atvinnutjóns, sjúkrakostnaðar og annars fjártjóns. Við munnlegan málflutning lækkaði hann miskabótakröfuna en féll frá öðrum kröfum en málskostnaðarkröfu.

Málavextir

Samkvæmt lögregluskýrslu var haldinn dansleikur í íþróttahúsinu á ... aðfaranótt 19. júlí 2014. Í skýrslunni segir að þegar lögregluþjónar hafi verið að stilla til friðar vegna óláta við aðalinngang á vesturhlið íþróttahússins, um klukkan hálf fjögur að morgni, hafi verið tilkynnt að slagsmál væru við bakdyrainngang á austurhlið hússins. Þegar lögregla hefði komið þangað hefðu þar verið „einhverjir minniháttar pústrar milli manna og fóru lögreglumenn í það að skilja á milli og róa menn niður, en þeir sem mest höfðu sig í frammi voru [ákærði] og [B].“ Ákærði hafi verið blóðugur í andliti en talið áverkana minniháttar og ástæðulaust að leita læknis. Er haft eftir honum að heimamenn hafi haft um sig ítrekaðar neikvæðar athugasemdir vegna litarafts hans og loks hafi hann orðið fyrir árás hóps manna. Þar hafi bræðurnir C og B haft sig mest í frammi ásamt A, brotaþola þessa máls. Í skýrslunni segir að B hafi verið mjög æstur og sagt málið uppgjör þeirra ákærða vegna gamalla deilna. Hafi lögregla þrívegis þurft að taka hann tökum og halda föstum.

Þá segir í skýrslunni að brotaþoli hafi verið blóðugur í andliti og hruflaður á höndum. Er haft eftir honum að hann hafi verið að skipta sér af átökum ákærða og B og þá fengið högg á andlitið. Segir í skýrslunni að brotaþoli hafi í fyrstu ekkert viljað hafast að en loks farið á heilsugæzlustöðina að hvatningu lögreglu. Hafi læknir þar sagt að ekki væri hægt að sjá hvort brotaþoli væri brotinn eða ekki.

Hinn 14. ágúst 2014 kom brotaþoli á lögreglustöðina á Akureyri og kærði ákærða fyrir líkamsárás.

Samkvæmt vottorði D læknis á heilsugæzlustöðinni á ... kom brotaþoli þangað til skoðunar hinn 19. júlí 2014 „kl: ca 4 að nóttu.“ Hafi hann, samkvæmt skráningu í sjúkraskýrslu, verið „að stía í sundur í slagsmálum eftir ball, hann fékk högg á nefið og telur sig jafnvel nefbrotinn.“ Í vottorðinu segir að við skoðun sé „nef bólgið, ekki augljós skekkja. Einnig er efri vör hægra megin bólgin. Skoðun á tönnum er eðlileg og ekki sjáanlegir áverkar í munnholi. Við skoðun er vægur verkur við þreifingu vinstra megin. Nef er bólgið utanvert og verkur við þreifingu á nefrót, ekki áberandi skekkja sjáanleg, ekki sjáanlegt septal hematoma. Ráðlögð skoðun aftur eftir 2-3 daga þegar bólga er farin úr.“ Loks segir að brotaþoli hafi haft símasamband hinn 22. júlí og þá verið enn með verk við nefrót. Hafi honum verið ráðlagt að leita læknis á Akureyri, þar sem hann hafi verið staddur.

Samkvæmt áverkavottorði Sjúkrahússins á Akureyri, dags. 23. ágúst 2014 og undirrituðu af E lækni, kom brotaþoli á slysa- og bráðamóttöku sjúkrahússins hinn 24. júlí 2014 og greindi frá ákomu sem hann hefði orðið fyrir klukkan hálf fjögur að morgni hinn 19. júlí. Er haft eftir honum að hann hafi reynt að stöðva slagsmál en þá sjálfur fengið högg framan á nef og kennt verkja í kjölfarið auk þess sem nefið hafi verið bólgið. Hann hafi leitað læknis á Þórshöfn, verið skoðaður rækilega og beðinn um að koma til endurmats á slysa- og bráðamóttöku nokkurum dögum síðar til frekara mats.

Í vottorðinu segir að við skoðun hafi brotaþoli ekki verið þreifiaumur yfir gagnaugasvæði eða niður á neðri kjálka. Við þreifingu á nefi hafi hann verið með eymsli vinstra megin yfir nefbeini og hafi þar mátt þreifa lítinn stall. Einnig hafi verið væg bólga í nefi. Tekin hafi verið tölvusneiðmynd af andlitsbeinum og þar sézt brotsprungur alveg fremst í nefbeini, nokkurir molar sem hafi dældazt dálítið. Ekki hafi verið merki um önnur brot í andlitsbeinum. Vægar slímhúðarþykknanir hafi verið í báðum kinnholum og sollnar öður í vinstri nös.

Þá segir í vottorðinu að hinn 30. júlí 2014 hafi brotaþoli gengizt undir aðgerð hjá háls-, nef- og eyrnalækni. Hafi bólga þá verið farin að réna og sjá hafi mátt að nefið hafi verið hliðrað til vinstri og stíflað. Brotaþoli hafi verið svæfður og síðan hafi læknir lyft nefbeininu hægra megin og hliðrað því yfir til hægri svo nefið hafi gerzt beint og rétt.

Í niðurlagi vottorðsins er gefin svo látandi samantekt: „Nefbrot sem lýst er af hnefahöggi með hliðrun nefs til vinstri. Þurti aðgerð í svæfingu til að rétta nef. Líkur eru á vinnutapi einhverja daga eða 1-2 vikur í þessu samhengi. Einnig er skylt að minna á að afleiðingar árása eru oft meiri fyrir sál en líkama.“

Skýrslur fyrir dómi

Ákærði sagðist hafa farið ásamt fjölmörgum ...ingum á dansleik á Þórshöfn, þar á meðal hefði verið mágur hans, F. Þegar þeir F hefðu komið á skemmtistaðinn hefðu þeir hitt B og tekið að spjalla við hann. Milli þeirra og hans hefði „alltaf verið svona smá rígur“ vegna þess að „þegar við vorum yngri þá var hann vanur að koma og berja okkur af því að við vorum töluvert yngri“. Hefði ákærða og B „alltaf verið illa við hvorn annan“. Ákærði hefði ýtt við B sem þá hefði reynt að kýla ákærða. Þetta hefði verið „bara í byrjun kvölds“ og nærstaddur dyravörður hefði þegar stöðvað þá og sagt að ef framhald yrði á þessu yrði þeim strax vísað á dyr.

Ákærði sagði að eftir þetta hefði B verið „allan tímann eftir mér á ballinu“ og reynt að æsa sig upp, meðal annars með athugasemdum um litaraft ákærða, sem væri hálf... . Ákærði hefði ekki haft neinn áhuga á frekari átökum enda hefði hann ekki haft neitt að gera á ... ef sér yrði vísað af dansleiknum.

Ákærði sagðist hafa, að dansleiknum loknum, staðið fyrir utan íþróttahúsið að tala við F mág sinn og þá séð B standa „með vinum sínum, neðar í brekkunni, [...] eitthvað að gortast með öllum vinum sínum þarna. Meðal annars [brotaþola] sem er þarna og ég er orðinn bara vel pirraður kannski á þessu og ætla að labba til hans, og ég labba svo niður brekkuna [...] ég kem svona til hans, [...] við segjum ekki neitt við hvort annað, við förum bara strax að slást.“ Hefðu þá komið „allir að mér líka, sko bæði [brotaþoli], [C] og hérna einhver stelpa“, sem sér hefði verið sagt að væri unnusta B. „Og þau ætla að koma, fara líka á mig og ég er allan tímann að, eins og mér finnst ég vera að verja mig en ég er að kýla frá mér og, þú veizt, ég veit alveg að ég hef, ég hitti [brotaþola] einhvern tímann þarna“.

Ákærði sagði að átökin hefðu verið mjög fljót „að ganga yfir og svo er þetta stoppað þegar einn dyravörðurinn nær sko B og þá róast þetta eiginlega mjög fljótt niður, en þetta heldur samt áfram því að B er kominn þarna eltandi mig með sko, kominn með grjót í hendina, og svo þegar það er verið að [...] biðja mig um að fara og einn dyravörðurinn er að segja mér bara, þú veizt, er að spjalla við mig [...] þá er hann allan tímann þarna, ég sé hann, hann er alveg kolvitlaus, þetta þannig séð róast ekki fyrr en löggan biður mig bara um að fara í burtu.“

Ákærði kvaðst hafa þekkt til brotaþola eins og allra á ... . Sjálfur væri hann frá ... og menn þekktust. Hann hefði ekki átt sérstök samskipti við brotaþola um kvöldið, þeir B hefðu verið að slást og „þá kemur hann inn í þetta líka og það voru einu samskiptin milli mín og hans þetta kvöld.“ Brotaþoli hefði reynt að ráðast á ákærða en ekki reynt að stilla til friðar.

Ákærði sagði að mágur sinn, F, hefði veitt sér lið og hefði slegizt við C allan tímann. F hefði ekki gert brotaþola neitt.

Ákærði sagðist hafa slegið frá sér „allan tímann“. Hann kvaðst halda að hann hefði í mesta lagi slegið brotaþola tvisvar, en hann hefði þó haldið „að þetta hefði bara verið einu sinni sko.“ Brotaþoli hefði hugsanlega farið í jörðina en ákærði hefði aldrei sparkað í höfuð hans.

Ákærði sagðist halda að brotaþoli hefði ekki lent í öðrum átökum en við sig. Allt hefði þó verið „brjálað“ eftir á. Hann sagðist þó „stórlega efast um að þeir hafi farið að slást innbyrðis.“ Ákærði kvaðst hafa verið ölvaður en ekki hafa verið búinn að drekka neitt „voðalega mikið“. Hann kvaðst muna eftir atvikum. B hefði verið „í slæmu ástandi“ en ákærði kvaðst ekki hafa tekið eftir ástandi brotaþola. Hann hefði þó séð að hann hefði verið blóðugur eftir átökin.

Ákærði sagðist sjá eftir að hafa gengið til mannanna. Brotaþoli „hefði ekkert átt þetta skilið, að nefbrotna og eitthvað“ og ég hefði alveg getað labbað bara í burtu.“ Hann hefði hins vegar ekki getað gengið burt þegar átökin hefðu hafizt. „Þegar [brotaþoli] ræðst á mig þá, hann er ekki að fara að leyfa mér að fara í burtu sko, ekki [B] heldur.“

Vitnið A, brotaþoli, sagðist hafa verið að spjalla við frænda sinn, B, þegar ákærði hefði komið „æðandi“ aftan að sér og slegið til B, sem hefði dottið við. Brotaþoli hefði þá farið „inní og reyni að stoppa slagsmálin, þá lætur hann höggin dynja bara á mér“.

Brotaþoli sagði að sér hefði verið sagt að eftir hann hefði verið kominn í jörðina hefði ákærði sparkað í andlit hans. Sjálfur myndi hann ekki eftir því enda „orðinn svo vankaður.“ Brotaþoli sagðist ekki hafa slegið til ákærða, aðeins reynt að verja sig. Hann hefði notað „hendurnar til að verja andlitið og sagði alltaf stopp stopp.“ Brotaþoli sagðist ekki hafa átt nein samskipti við ákærða þetta kvöld, fram að þessum atvikum.

Brotaþoli sagði að áverkar sínir þetta kvöld hefðu allir verið af völdum ákærða.

Brotaþoli sagðist hafa verið kenndur en ekki mjög drukkinn.

Vitnið B sagðist hafa verið á spjalli við fólk þegar ákærði hefði komið að og slegið sig „einhvern veginn hægra megin í hausinn, þannig að ég dett eitthvað fram fyrir mig, hálfvankast eitthvað sko, og eins og mér skilst þá ætlaði hann að koma aftur í mig, þá kemur [brotaþoli] og ætlar að stoppa hann og þá ræðst hann á [brotaþola].“ B sagðist hafa séð ákærða og brotaþola „útundan mér þegar ég var að reyna að standa upp já, var samt hálf vankaður sko.“ Hann sagðist hafa séð brotaþola kominn niður á hnén, alblóðugan, „eitthvað svona með hendurnar á móti honum“ og hafa þá séð eitt högg eða spark þannig að höfuð brotaþola hefði rykkzt til.

B sagði þá ákærða hafa haft þau samskipti á dansleiknum að ákærði hefði hótað sér og boðið sér að koma út og slást. Ákærði hefði slegið sig einu sinni í bringuna en verið tekinn burtu eftir það. B hefði ekki séð hann frekar á dansleiknum.

B sagðist ekki telja sig hafa haft uppi neikvæð orð um litaraft ákærða. Sjálfur væri hann ekki á neinn hátt neikvæður í garð erlendra manna og nefndi sérstaklega að hann léki knattspynu í liði þar sem væru „meira og minna allt útlendingar“.

B sagðist ekki muna til þess að hafa tekið upp grjót til að nota gegn ákærða.

B sagðist hafa verið „fullur, en ekki þannig að ég gæti ekki staðið í lappirnar eða neitt þannig“. Hann sagðist muna eftir högginu sem hann hefði fengið í upphafi, en annað væri í móðu.

Vitnið G, unnusta B, sagðist hafa staðið með fleira fólki uppi á hæð eða hóli og þá hefði „maðurinn sem nefbraut [A]“ komið og kýlt B á gagnauga. B „húrrar niður hólinn, eða grasblettinn“ og maðurinn hefði þá ætlað „að fara aftur í hann“ en brotaþoli þá farið á milli þeirra og beðið manninn um að hætta. Maðurinn hefði þá kýlt botaþola að minnsta kosti tvisvar. Brotaþoli hefði fallið í grasið. G sagðist ekki vita nafn þessa manns.

G sagðist ekki hafa séð manninn sparka í brotaþola, en svo gæti engu að síður verið. Hún hefði verið að sinna B og ekki séð manninn og brotaþola frekar, fyrr en átökin hefðu verið um garð gengin.

G sagði B ekki hafa tekið upp grjót. Hann hefði risið á fætur, rétt áður en átökunum hefði lokið, en þá ekki haldið á neinu. Hann hefði verið mjög reiður og ætlað í manninn en dyraverðir stöðvað hann.

G sagðist hafa verið „alveg í glasi“ en ekki mjög ölvuð.

Vitnið H, systir brotaþola, sagðist hafa staðið með fleira fólki „úti í röð, sko svona lengju, svo allt í einu duttu [brotaþoli] og B, þá var þessi maður þar og [brotaþoli] stóð upp og sagði hei, og hann bara sló hann fast í andlitið og byrjaði svo að sparka í hann, ég sá það.“ Maðurinn hefði sparkað tvisvar í höfuð brotaþola, tekið tilhlaup og sparkað.

H sagðist hafa hrint manninum frá brotaþola og sagt honum að hætta.

H sagði að hún og brotaþoli annars vegar og B annars vegar væru systkinabörn og vinir.

Vitnið C, bróðir B, sagði bróður sinn hafa komið til sín á dansleiknum og sagt einhvern strák vilja slást við sig. C hefði látið það sig engu varða og ekkert hefði borið til tíðinda á dansleiknum. Eftir hann hefði C séð útundan sér bróður sinn laminn í hnakkann. Við það hefði C öskrað „svolítið niðrandi“ orð, sem hann kvaðst vilja biðjast afsökunar á. Annar strákur, F, hefði þá ráðizt á sig og þeir farið að kýtast. Hefði hann þá séð brotaþola „laminn í andlitið, beint á nefið, fer svona niður og það sem situr mest í mér er sparkið í andlitið, sem ég sá, bara beint.“ C sagðist hafa verið fjóra metra eða svo frá brotaþola og þeim sem hefði ráðizt á hann.

C sagðist hafa verið ölvaður en ekki mjög mikið.

Vitnið F, mágur ákærða, sagðist hafa séð slagsmál brjótast út og þar hefðu verið „alla vegana tveir einstaklingar að ráðast á [ákærða]“ og mjög margir verið allt í kring. Árásarmennirnir tveir hefðu verið B og brotaþoli og hefðu þeir ráðizt að brotaþola „bara með ansi góðum krafti“. Annar strákur, C, hefði staðið „þarna á hliðarlínunni og öskrar á félaga sína að drepa þetta [...]“ og hefði F þá slegið hann og sagt honum að „grjóthalda kjafti“. C hefði þá ráðizt á sig og komið sér í jörðina og lamið sig. „Síðan þegar þetta er búið að þá eru átökin bara búin“.

F sagði ákærða enga áverka hafa hlotið í átökunum. Hann kvaðst ekki hafa séð áverka á brotaþola. Þeir B og brotaþoli hefðu komið höggum á ákærða en hann hefði ekki séð hvar á líkamann höggin hefðu komið. Hann kvaðst ekki gera sér grein fyrir hversu mörg högg ákærði hefði fengið.

F sagði að mjög ólíklegt væri að C hefði séð átök ákærða og mannanna tveggja. „Hann er þarna ofan á mér, að hérna, að kýla mig í andlitið þannig að ég get ekki séð, ekki nema hann sé með augu í hnakkanum.“ F sagðist ekki hafa séð ákærða sparka í brotaþola.

F sagðist hafa verið ölvaður en muna „alveg eitthvað eftir þessu sko.“

Vitnið I sagðist hafa verið á vegum björgunarsveitar „í einhverri gæzluvakt“ á dansleiknum. Hefði I komið til þess frá Bakkafirði.

I sagði gæzlumennina hafa verið kallaða út úr íþróttahúsnu „og förum út og þar er allt í háalofti.“ Þar hefðu orðið einhver átök og I hefði reynt að róa menn. Hann hefði hvorki séð ákærða slá nokkurn mann né séð nokkurn mann slá ákærða. Hann hefði engan séð sparka í annan.

I var spurður um það sem eftir honum er haft í lögregluskýrslu, að hann hafi séð ákærða fara að brotaþola og veita honum að minnsta kosti eitt högg. I sagði að hann hefði ekki séð höggið sjálft en „það var greinilegt að hann hafði hitt hann.“ I kvaðst hafa ekið ákærða heim á ... eftir þetta. Þeir væru vinir.

Vitnið J, unnusta C, sagðist hafa staðið úti og spjallað við fólk þegar „maður ræðst aftan á sem sagt [B] og hérna aftan á hann og kýlir eitthvað í hnakkann á honum og tekur hann einhvern veginn svona niður þannig að þeir byrja að slást“. C hefði þá sagt einhver „ljót orð“ um manninn sem ráðizt hefði á B og þá hefði annar strákur komið og ráðizt á C, „þannig að þeir eru allir fjórir komnir í einhvern slag“. Brotaþoli hefði þá komið að og ætlað að reyna að stöðva átökin „og þá er strákurinn sem að réðst á [B] að ráðast á hann, en hann gerði ekki neitt nema reyna að stoppa. Hann er kýldur í andlitið og dettur [...] held ég niður og hvort hann var kýldur eða sparkaður áfram í hausinn, og svo bara einhvern veginn man ég ekki mikið meir“. Lögreglan hefði svo komið og stöðvað átökin.

J sagðist hafa séð ákærða kýla brotaþola. „Þetta var hnefinn beint í andlitið, eða nefið réttara sagt.“ Síðan hefði brotaþoli fallið í jörðina. Ákærði hefði áfram kýlt brotaþola í höfuðið en J kvaðst ekki viss um að hafa séð spark, þótt sig rámaði „mjög mikið í það.“ J sagðist telja útilokað að brotaþoli hefði slegið ákærða.

J sagðist hafa verið drukkin en ekki mjög svo. Hún sagðist muna eftir atvikum í megindráttum en „ekki alveg 100%“.

Vitnið K sagðist vera vinkona ákærða. Hún sagðist muna eftir slagsmálum „og þeir voru þarna tveir og [X] einn á móti þeim.“ Hún sagðist hvorki muna eftir höggum né spörkum. Hún sagðist ekki muna eftir neinum smáatriðum, aðeins að þarna hefðu verið „slagsmál á milli þessara þriggja.“ Hún hefði verið tíu til fimmtán metra frá slagsmálunum.

Vitnið L sagðist muna eftir tveimur strákum að ráðast á ákærða. Ákærði hefði verið „að labba aftur á bak og þeir tveir voru svona til skiptis að reyna að fara í hann, reyna að slá til hans.“ Ákærði hefði ekki verið „með neitt vesen, hann var bara að bakka allan tímann á meðan að hinir tveir löbbuðu á eftir honum, og síðan var þetta líklega, ég man ekki, þú veizt, þetta var örugglega bara svona, þeim var stíað í sundur eða eitthvað svoleiðis.“ L var spurð hvort hún hefði séð högg ganga milli manna og svaraði hún: „Já já, það var alveg. Þeir kýldu hann og hann til baka bara eins og, hann var að verja sig sko.“ Nánar spurð um þá ályktun sína að ákærði hefði varizt mönnunum sagði hún að „þeir voru að elta hann og hann var að bakka allan tímann. Ég man bara að horfa á hann bakkandi, þeir tveir á eftir honum.“ L sagðist ekki muna til þess að neinn hefði sparkað í annan. Hún var sérstaklega spurð hvort ákærði hefði sparkað í höfuð brotaþola þar sem brotaþoli hefði legið í jörðinni. Hún sagði að það væri „bara fáránlegt, ég held ég mundi muna eftir því ef hann hefði legið í jörðinni og hann sparkað í andlitið á honum.“ Hún sagðist hafa verið drukkin og ekki muna nákvæmlega eftir þessu. Hún sagðist ekki vera vinkona ákærða en aftur á móti væri hann vinur fyrrverandi unnusta hennar. Hún kvaðst ekki þekkja mennina tvo sem hefðu barizt við ákærða og ekki vita hvað þeir hétu.

Vitnið M sagðist hafa séð ákærða og brotaþola slást. Þá rámaði sig í að B hefði tekið einhvern þátt í slagsmálunum. M sagðist hafa verið í þvögu og ekki séð allt. Hann sagðist ekki muna eftir neinum spörkum.

M sagðist hafa verið ölvaður.

Vitnið O lögregluþjónn kvaðst hafa komið á vettvang og þar hefði verið mikið um að vera. Lögregla hefði hitt brotaþola og hann verið „svolítið æstur“ og síðar hefði verið rætt við B. Eftir að lögregla hefði rætt við menn hefði brotaþoli farið. Á vettvangi hefði verið talað um að einhver hefði slegið einhvern en O kvaðst ekki muna eftir að talað hefði verið um spark. Enginn hefði varið handtekinn.

Vitnið N kvaðst hafa verið að vinna sem dyravörður á dansleiknum. Hann hefði verið inni í íþróttahúsinu þegar átökin hefðu byrjað og kallað hefði verið í sig. Þegar hann hefði komið út hefði allt verið „komið á stað“. Þegar hann hefði komið út hefði „X“ verið með blóðnasir og hefði „kýlt þennan [...], þeir eru tveir þrír þarna frændur að ráðast á þennan [X] einan.“ Einhver hefði reyndar verið með „[X]“ en N hefði ekki séð þann mann slást.

N sagðist ekki hafa séð ákærða slá brotaþola en þegar hann var nánar spurður svaraði hann: „Og svo skella þeir saman, sem sagt, X ræðst að hérna [brotaþola] og slær, eða sem sagt ég sé, og sem sagt þeir skiptast í rauninni bara á höggum.“ N sagðist hafa séð B detta en ekki brotaþola. B hefði dottið þar sem N hefði rifið hann niður, „þá datt hann þegar ég reif grjót úr höndunum, hann var sem sagt með grjót í hendinni og ætlaði að berja [X] með þessu grjóti.“ Nánar lýsti N þessu svo: „Þegar að ég kem út úr húsinu þá sem sagt sé ég B með stein á lofti og er að fara sem sagt, og að hlaupa eða sem sagt fara með hann, þetta grjót á fullu afli og ætlar að berja X með því. Ég næ að stökkva á hendina á honum og svo ríf ég hérna B niður, tek grjótið úr höndunum, hann kom svo og þakkaði fyrir með, þakkaði mér fyrir seinna, sem sagt eftir að var búið að róa þetta allt, af því að hann hefði líklega höfuðkúpubrotið manninn ef hann hefði látið þetta grjót falla á hann.“ Nánar spurður um blóðnasir ákærða sagði N að ákærði hefði verið blóðugur í andliti en hann gæti ekki fullyrt að það blóð hefði verið úr ákærða sjálfum.

N sagðist ekki muna eftir spörkum milli ákærða og brotaþola. Nánar spurður sagði hann: „Ég man eftir [...] þegar þeir hérna [...] skiptust á höggum [...] en að hann hafi dottið í jörðina og hann hafi sparkað í höfuð hans, það er mér ekki minning.“ Enn nánar spurður sagði N að hugsanlegt væri að sparkað hefði verið með þeim hætti þótt hann hefði ekki séð það.

Vitnið E staðfesti vottorð sitt. Hann sagði ekki hægt að ráða af áverkum brotaþola hvort hann hefði fengið þá af hnefahöggi eða sparki.

Niðurstaða

Með vottorði E, sem læknirinn staðfesti fyrir dómi, er sannað að brotaþoli kom á sjúkrahúsið á Akureyri hinn 24. júlí 2014 og var þá með þá áverka sem lýst er í vottorðinu. Ekkert hefur komið fram í málinu sem bendir til þess að hann hafi hlotið þá með öðrum hætti en í átökunum aðfaranótt 19. júlí sama ár. Þykir það geta komið heim og saman við vottorð D læknis á ... . Verður miðað við það í málinu að brotaþoli hafi þá fengið þá áverka sem í ákæru greinir.

Fyrir dómi sagðist ákærði hafa komið höggi á brotaþola, að minnsta kosti einu og mögulega tveimur. Hann sagðist einnig stórlega efast um að brotaþoli og félagar hans hefðu tekið að slást innbyrðis eftir þau átök sem hér er fjallað um. Ekkert hefur komið fram sem bendir til að aðrir en ákærði hafi veitt brotaþola þessa áverka. Miða verður við að brotaþoli hafi fengið áverka sína í átökum við ákærða.

Allnokkur vitni voru að átökunum eða hluta þeirra. Mörg voru þau ölvuð og eða töluvert tengd annað hvort ákærða eða brotaþola. Lögregluþjónninn O, björgunarsveitarmaðurinn I og dyravörðurinn N voru hins vegar allsgáðir enda hver um sig að störfum um nóttina.

Ákærði segist hafa slegið brotaþola í andlitið „í mesta lagi tvisvar“ en halda þó frekað að höggið hefði verið eitt. Brotaþoli segir ákærða hafa látið höggin dynja á sér. Vitnið G sagði ákærða hafa kýlt brotaþola að minnsta kosti tvisvar. Vitnið H sagði ákærða hafa látið höggin dynja á brotaþola. Vitnið C sagðist hafa séð eitt högg og eitt spark. Vitnið F sagði ákærða og brotaþola hafa skipzt á höggum en kvaðst ekki gera sér grein fyrir fjölda högga. Vitnið J sagði brotaþola hafa verið kýldan niður. Nánar spurð bætti hún við að hann hefði verið „eitthvað kýldur í hausinn meira.“ Vitnið K sagðist hvorki muna eftir höggum né spörkum. Vitnið L sagði að „þeir“ hefðu kýlt „hann og hann til baka.“ Vitnið N sagði að menn hefðu skipzt á höggum. Þegar á allt er horft verður talið sannað að ákærði hafi slegið brotaþola að minnsta kosti tvö högg í andlitið, svo sem hann meðal annars telur sjálfur að geti verið.

Ákærði byggir á því að hann hafi átt hendur sínar að verja. Átök urðu og virðist ljóst að mönnum hafi verið töluvert niðri fyrir. Vitnið N, dyravörður um kvöldið, lýsti því að B hefði verið kominn með grjót í hönd til að beita gegn ákærða og er í slíku skýr yfirvofandi mikil hætta. Á hitt verður að líta að sjálfur bar ákærði að hann hafi þegar verið búinn að slá brotaþola þegar hann hafi séð B með grjótið. Þegar á allt er horft þykir ekki hafa verið sýnt fram á í málinu að ákærði hafi átt þann kost vægastan, til að gæta öryggis síns, að slá brotaþola og veita honum þá áverka sem hann gerði. Verður að telja að með þeim höggum sem sannað er ákærði veitti brotaþola í andlitið og kostuðu brotaþola meðal annars nefbrot hafi ákærði brotið gegn 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga.

Ákærði neitar að hafa sparkað í höfuð brotaþola. Sjálfur man brotaþoli ekki eftir slíku en kveðst hafa verið vankaður. Vitnin C og H sögðust hafa séð ákærða sparka í höfuð brotaþola. Vitnið J sagðist ekki viss en ráma mjög mikið í að það hefði hann gert. Vitnið K sagðist hvorki muna eftir höggum né spörkum. Vitnið L sagðist ekki muna eftir sparki. Nánar spurð sagði hún að hún myndi muna eftir því ef hún hefði séð sparkað í andlit brotaþola liggjandi. Væri annað „fáránlegt“. Vitnið M sagðist ekki muna eftir sparki. Vitnið O lögregluþjónn sagðist ekki muna til þess að á vettvangi hefði verið talað um spark. Vitnið N dyravörður sagðist ekki muna eftir sparki.

Í ljósi skýrslu E læknis verða ekki þær ályktanir dregnar af áverkum brotaþola að þeim hljóti að hafa verið valdið með sparki fremur en hnefahöggi.

Þegar á allt framanritað er horft verður ekki talið að sannað hafi verið, svo hafið sé yfir skynsamlegan vafa, að ákærði hafi sparkað í höfuð ákærða svo sem honum er gefið að sök. Verður hann sýknaður af því ákæruatriði.

Með vísan til alls framanritaðs verður ákærði talinn hafa brotið gegn 1. en ekki 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Hefur hann með háttsemi sinni unnið sér til refsingar.

Samkvæmt sakavottorði hefur ákærða ekki verið gerð refsing áður. Verður refsing hans ákveðin fangelsi í tvo mánuði en fullnustu hennar skal frestað og niður skal hún falla að liðnum tveimur árum haldi ákærði almennt skilorð.

Ákærði hefur framið ólögmæta meingerð gagnvart brotaþola og ber á henni bótaábyrgð. Brotaþoli hlaut meðal annars nefbrot sem bæta þurfti með aðgerð í svæfingu. Verða miskabætur til hans ákveðnar 500.000 krónur ásamt vöxtum svo sem í dómsorði greinir. Þá verður ákærða gert að greiða brotaþola 400.000 krónur í málskostnað og hefur þá verið litið til skyldu brotaþola til að greiða virðisaukaskatt af málflutningsþóknun.

Málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða ákveðast 879.904 krónur með virðisaukaskatti og skal ákærði greiða þau að helmingi en ríkissjóður að helmingi. Gögn málsins geta ekki um annan sakarkostnað. Gætt var 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88/2008.

Af hálfu ákæruvaldsins fór með málið E-kk-nf Þ-kk-nf löglærður fulltrúi lögreglustjórans á Norðurlandi eystra.

Þ-kk-nf D-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð

Ákærði, X, sæti fangelsi í tvo mánuði. Fullnustu refsingarinnar skal frestað og niður skal hún falla að liðnum tveimur árum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. laga nr. 19/1940.

Ákærði greiði A 500.000 krónur ásamt vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 19. júlí 2014 til 11. marz 2015, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Ákærði greiði A 400.000 krónur í málskostnað.

Málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, I-kk-ef Þ-kk-ef hrl., 879.904 krónur, greiði ákærði að helmingi og ríkissjóður að helmingi.