S-32/2015

I

Mál þetta, sem var dómtekið 20. júlí sl., höfðaði ríkissaksóknari með ákæru 5. júní 2015 á hendur ákærðu; „X, kennitala [...], [...], [...] og Y, kennitala [...], [...], [...].

I.

Gegn ákærða X fyrir líkamsárás, með því að hafa, aðfaranótt sunnudagsins 21. október 2012, á [...], slegið A tveimur hnefahöggum í andlitið og skallað hann einu sinni í andlitið. Við atlöguna féll A á gangstétt framan við útidyr hússins. Afleiðingar árásarinnar urðu þær að tvær tennur A brotnuðu og brot kom í þá þriðju, auk þess sem hann hlaut nefbrot, svo og mar og sár á höfði, þar af tvö sár í andliti sem sauma þurfti saman og eitt sem límt var saman.

Telst þetta varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

II.

Gegn ákærðu báðum fyrir brot gegn valdstjórninni, húsbrot og líkamsásrás, með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 21. júlí 2013, í félagi ruðst heimildarlaust inn á heimili B, að [...], [...], og ráðist þar á hann vegna kæru B á hendur ákærða X fyrir líkamsárás, sem sætti lögreglurannsókn.

Ákærði Y tók B hálstaki og hélt honum niðri en ákærði X barði B ítrekuð hnefahögg í andlit, auk þess að berja hann ítrekað með járnstöng, er vóg 331,9 grömm í líkama og fætur, og slá hann einu höggi í andlitið með klósettsetu úr plasti. Afleiðingar árásarinnar urðu þær að B hlaut nefbrot, hrufl í andliti og bak við eyru, mar og eymsli yfir vinstra viðbeini og vinstri öxl, mar yfir hægri öxl, fjögur sár á vinstri upphandlegg og mar og bólgu á báðum hnjám.

Telst þetta varða við 108. gr., 231. gr. og 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

III.

Gegn ákærða X fyrir eignaspjöll, með því að hafa á sama tíma og sama stað og í ákærulið II. greinir, slegið járnstöng í sjónvarp með þeim afleiðingum að sjónvarpið eyðilagðist.

Telst þetta varða við 1. mgr. 257. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærðu verði dæmdir til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Af hálfu A, kennitala [...], er þess krafist að ákærði X verði dæmdur til að greiða honum skaðabætur að fjárhæð 2.955.638 krónur auk vaxta af 1.500.000 króum samkvæmt 8. gr., sbr. 4. gr., laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 21. október 2012 til þess dags er mánuður er liðinn frá því að bótakrafan er kynnt ákærða, en með dráttarvöxtum samkvæmt 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr., sömu laga af 2.955.638 krónum frá þeim degi til greiðsludags. Þá er jafnframt krafist málskostnaðar fyrir héraðsdómi auk virðisaukaskatts á málflutningsþóknun.

Af hálfu B, kennitala [...], er krafist skaða- og miskabóta úr hendi ákærðu, X og Y, in solidum að fjárhæð 1.377.486 krónur auk vaxta samkvæmt 8. gr. vaxtalaga nr. 38/2001, frá 21. júlí 2013 þar til mánuður er liðinn frá því ákærðu var kynnt bótakrafan, en dráttarvaxta samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 38/2001 frá þeim degi til greiðsludags, sbr. 9. gr. sömu laga. Þá er þess krafist að ákærðu verði dæmdir til að greiða málskostnað vegna bótakröfunnar að mati dómara eða samkvæmt síðar framlögðum reikningi, auk virðisaukaskatts á málskostnað.

Ákærði X krefst þess að hann verði dæmdur til vægustu refsingar er lög leyfa og að refsing verði skilorðsbundin. Þá viðurkennir hann bótaskyldu en krefst þess að fjárhæðir bótakrafna verði lækkaðar. Loks gerir verjandi ákærða kröfu um hæfileg málsvarnarlaun er greiðist úr ríkissjóði.

Ákærði Y krefst þess að hann verði dæmd til vægustu refsingar er lög leyfa og að refsing verði skilorðsbundin. Þá viðurkennir hann bótaskyldu en krefst þess að fjárhæð bótakröfu vegna II. ákæruliðar verði lækkuð. Loks gerir verjandi ákærða kröfu um hæfileg málsvarnarlaun er greiðist úr ríkissjóði.

II

Ákærðu hafa báðir viðurkennt þá háttsemi sem þeim er gefin að sök í ákæru. Farið var með málið samkvæmt ákvæðum 164. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008 og það tekið til dóms án frekari sönnunarfærslu eftir að sækjandi og verjendur ákærðu höfðu tjáð sig um lagaatriði og ákvörðun viðurlaga. Samræmist játning ákærðu rannsóknargögnum málsins. Verða þeir því sakfelldir fyrir þá háttsemi sem þeim er gefin að sök í ákæru og eru brot þeirra þar rétt heimfærð til refsiákvæða.

III

Ákærði X er fæddur árið [...]. Hann gekkst undir greiðslu sektar að fjárhæð 160.000 krónur og var sviptur ökurétti í 18 mánuði með sektargerð lögreglustjórans á Vestfjörðum 1. nóvember 2012, vegna brots gegn umferðarlögum nr. 50/1987. Þá var hann með dómi Héraðsdóms Vestfjarða 9. apríl 2013 sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og 106., sbr. 20. gr. sömu laga, en ákvörðun refsingar var frestað skilorðsbundið í tvö ár. Loks gekkst hann undir greiðslu sektar að fjárhæð 58.000 krónur með sektargerð lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu 19. ágúst 2014, vegna brots gegn lögum um ávana- og fíkniefni nr. 65/1974.

Brot það sem ákærði hefur nú verið sakfelldur fyrir og lýst er í I. ákærulið er framið áður en ákærða var gerð refsing í þeim tilvikum sem lýst er hér að ofan og telst því vera um hegningarauka að ræða vegna þeirra brota, sbr. 78. gr. almennra hegningarlaga. Einnig eru þau brot ákærða sem lýst er í II. og III. ákærulið hegningarauki vegna sektargerðar frá 19. ágúst 2014. Með brotum þeim sem lýst er í II. og III. ákærulið rauf ákærði skilorð dómsins frá 9. apríl 2013 og ber því með vísan til 60. gr. almennra hegningarlaga að taka hann upp og dæma ákærða refsingu fyrir bæði málin í einu lagi, sbr. 77. gr. sömu laga.

Auk framangreinds er við ákvörðun refsingar litið til þess, ákærða til málsbóta, að hann játaði brot sitt skýlaust fyrir dómi en til refsiþyngingar að ákærðu frömdu brot það sem tilgreint er í II. ákærulið í sameiningu, sbr. 2. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga og að m.a. var um að tvær alvarlegar líkamsárásir að ræða, sbr. 1. og 2. tl. 1. mgr. 70. gr. sömu laga, auk brots gegn 108. gr. sömu laga. Með vísan til framangreinds þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í tíu mánuði. Þar sem meðferð málsins hefur dregist nokkuð, en hátt í þrjú ár eru liðin frá því ákærði framdi elsta brotið, þykir rétt að fresta fullnustu refsingarinnar skilorðsbundið, eins og nánar greinir í dómsorði.

Ákærði Y er fæddur árið [...]. Hann á að baki sakarferil frá árinu 2008. Það sem hér skiptir máli er að hann var með dómi dómstóls í Horsens í Danmörku 7. desember 2010 dæmdur í 30 daga fangelsi vegna þjófnaðar. Þá var hann með dómi Héraðsdóms Reykjaness 14. janúar 2011 dæmdur í tveggja mánaða fangelsi skilorðsbundið í þrjú ár vegna brots gegn 106. gr. almennra hegningarlaga og með dómi sama dómstóls 18. september 2013 dæmdur til greiðslu sektar að fjárhæð 648.000 krónur og sviptur ökurétti í tvö ár og sex mánuði vegna umferðarlagabrota og brota gegn lögum um ávana- og fíkniefni. Loks gekkst ákærði undir greiðslu sektar að fjárhæð 62.000 krónur með sektargerð lögreglustjórans á Suðurnesjum 15. september 2014 vegna brots gegn lögum um ávana- og fíkniefni.

Brot það sem ákærði hefur nú verið sakfelldur fyrir er hegningarauki, sbr. 78. gr. almennra hegningarlaga, vegna ofangreindar sektargerðar frá 15. september 2014 og dóms frá 18. september 2013. Þá rauf ákærði með broti sínu skilorð dómsins frá 14. janúar 2011 og ber því með vísan til 60. gr. almennra hegningarlaga að taka hann upp og dæma ákærða refsingu fyrir bæði málin í einu lagi, sbr. 77. gr. sömu laga. Ákærða til málsbóta er litið til þess að hann játaði brot sitt skýlaust fyrir dómi en til refsiþyngingar er litið til þess að ákærðu frömdu brotið í sameiningu, sbr. 2. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga og að um alvarlega líkamsárás var að ræða, sbr. 1. og 2. tl. 1. mgr. sama lagaákvæðis, auk brots gegn 108. gr. sömu laga. Með vísan til framangreinds þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í fimm mánuði. Þar sem meðferð málsins hefur dregist nokkuð, en um tvö ár eru liðin frá því atvik gerðust, þykir rétt að fresta fullnustu refsingar ákærða á ný skilorðsbundið, eins og nánar greinir í dómsorði.

IV

Af hálfu brotaþola, A, er gerð krafa um að ákærði X verði dæmdur til að greiða honum skaðabætur að fjárhæð 2.955.638 krónur, auk vaxta. Krafa brotaþola sundurliðast í miskabætur að fjárhæð 1.500.000 krónur, útlagðan sjúkrakostnað 631.766 krónur, þar af áætlaðar tannviðgerðir 249.436 krónur, aksturskostnað 528.947 krónur og lögmannskostnað 294.925, með virðisaukaskatti. Ákærði hefur verið sakfelldur fyrir líkamsárás á hendur brotaþola sem hafði þær afleiðingar að hann hlaut margvíslega áverka á andliti og höfði, þ. á m. tannbrot og nefbrot. Af hálfu ákærða hefur bótakröfu, þ. á m. miskabótakröfu verið mótmælt sem of hárri. Fyrir liggja gögn til stuðnings framangreindum aksturskostnaði. Þá liggja fyrir reikningar til stuðnings útlögðum kostnaði að öðru leyti en hvað varðar lögmannskostnað og tannviðgerðir en hvað þær varðar liggja fyrir tvær misháar áætlanir tannlæknis, 217.616 krónur og 249.436 krónur. Þar sem enn er óvíst hver viðgerðarkostnaður verður er ákærði dæmdur til greiðslu 217.616 króna vegna kostnaðar vegna tannviðgerða. Er ákærði því dæmdur til greiðslu skaðabóta samtals að fjárhæð 1.128.893 krónur. Þá hefur ákærði með ólögmætri háttsemi sinni valdið brotaþola miskatjóni. Með vísan til fyrirliggjandi gagna þykja miskabætur hæfilega ákveðnar 500.000 krónur. Dæmdar skaðabætur bera vexti eins og nánar greinir í dómsorði. Þá greiði ákærði brotaþola 200.000 krónur í lögmannskostnað og er virðisaukaskattur þar meðtalinn.

Af hálfu brotaþola, B, er gerð krafa um að ákærðu verði in solidum dæmdir til að greiða honum skaðabætur að fjárhæð 1.377.486 krónur, auk vaxta. Krafa brotaþola sundurliðast í miskabætur að fjárhæð 1.200.000 krónur, útlagðan sjúkrakostnað 20.318 krónur, ferðakostnað 12.278 krónur og andvirði sjónvarps 144.980 krónur. Ákærðu hafa verið sakfelldir fyrir líkamsárás á hendur brotaþola sem hafði þær afleiðingar sem lýst er í ákæru. Af hálfu ákærðu hefur bótakröfunni verið mótmælt sem of hárri. Ákærðu hafa með ólögmætri háttsemi sinni valdið brotaþola miskatjóni. Með vísan til fyrirliggjandi gagna þykja miskabætur hæfilega ákveðnar 400.000 krónur. Þá er skaðabótakrafan að öðru leyti studd reikningum og verða ákærðu því dæmdir til greiðslu hennar og því dæmdir til greiðslu skaðabóta samtals að fjárhæð 577.486 krónur. Dæmdar skaðabætur bera vexti eins og nánar greinir í dómsorði. Þá greiði ákærðu, in solidum, 200.000 krónur í lögmannskostnað og er virðisaukaskattur þar meðtalinn.

V

Eftir úrslitum málsins, sbr. 1. mgr. 218. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008, ber að dæma ákærðu til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Ákærði X er dæmdur til greiðslu sakarkostnaðar að fjárhæð 254.100 krónur. Til hans telst málsvarnarþóknun skipaðs verjanda ákærða, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hrl., 100.000 krónur, og hefur þá verið tekið tillit til virðisaukaskatts, sakarkostnaðar að fjárhæð 20.900 vegna I. ákæruliðar er til féll vegna öflunar læknisvottorðs auk þess sem hann er dæmdur til að greiða sakarkostnað að fjárhæð 95.600, vegna II. ákæruliðar, einnig vegna öflunar læknisvottorða, in solidum með meðákærða og 37.650 krónur vegna þóknunar tilnefnds verjanda hans á rannsóknarstigi.

Ákærði Y er dæmdur til greiðslu sakarkostnaðar að fjárhæð 195.600 krónur. Til hans telst málsvarnarþóknun skipaðs verjanda ákærða Y, S-kk-ef S-kk-ef hdl., 100.000 krónur, og hefur þá verið tekið tillit til virðisaukaskatts, og sakarkostnaður að fjárhæð 95.600, vegna II. ákæruliðar, sem ákærði er dæmdur til að greiða in solidum með meðákærða.

Vegna II. ákæruliðar er af hálfu ákæruvalds gerð krafa um greiðslu reiknings vegna póstkostnaðar að fjárhæð 1.250 krónur með þeirri skýringu að um sé að ræða sendingarkostnað sönnunargagna. Nánari skýring liggur ekki fyrir á þessum kostnaði. Verður að telja að þessi kostnaður falli utan þess sem talið hefur verið til sakarkostnaðar samkvæmt 1. mgr. 216. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála sem óhjákvæmileg útgjöld vegna rannsóknar máls og verður ákærðu því ekki gert að greiða þennan kostnað.

Dóm þennan kveður upp S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf dómstjóri.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði, X, sæti fangelsi í tíu mánuði en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að tveimur árum liðnum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði, Y, sæti fangelsi í fimm mánuði en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að tveimur árum liðnum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði X greiði A 1.628.893 krónur í skaðabætur, auk vaxta samkvæmt 8., sbr. 4. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 500.000 krónum frá 21. október 2012 til 22. júlí 2015, en dráttarvöxtum samkvæmt 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi af 1.628.893 krónum, til greiðsludags, og 200.000 krónur í lögmannskostnað.

Ákærðu X og Y greiði B, in solidum, 577.486 krónur í skaðabætur, auk vaxta samkvæmt 8., sbr. 4. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 21. júlí 2013 til 8. ágúst 2015, en dráttarvöxtum samkvæmt 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi, til greiðsludags og 200.000 krónur í lögmannskostnað.

Ákærða X greiði 254.100 krónur í sakarkostnað, þar með talin málsvarnarþóknun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hrl., 100.000 krónur.

Ákærða Y greiði 195.600 krónur í sakarkostnað, þar með talin málsvarnarþóknun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef S-kk-ef hdl., 100.000 krónur.

S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf