S-310/2009

Mál þetta, sem dómtekið var 27. október s.l., er höfðað með ákæruskjali lögreglustjórans á Akureyri útgefnu 5. október 2009 á hendur X:

„fyrir líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 30. ágúst 2009, fyrir utan Vættagil [...] á Akureyri, í átökum við [A], fellt hann í jörðina og slegið hann margítrekað hnefahöggum í andlitið, með þeim afleiðingum að [A] hlaut bólgur á efri vör og yfir gjörvöllu vinstra auga, skurð sem lá eftir endilangri augabrún, sem sauma þurfti saman með 12 saumasporum, skurð í augnkrók vinstra auga og blæðingu inn í augað, eymsli yfir temporomandibular lið vinstra megin og hruflsár framanvert á hálsi

Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. lög nr. 10. gr. laga nr. 20, 1981.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Í málinu gerir [A], bótakröfu á hendur ákærða að fjárhæð kr. 421.300,- með vöxtum samkvæmt 8. gr. vaxtalaga nr. 38, 2001 frá 1. september 2009, en dráttarvöxtum samkvæmt sömu lögum frá 1. október 2009 til greiðsludags.“

Undir rekstri málsins var af hálfu lögmanns brotaþola fallið frá nefndri skaðabótakröfu, enda lá þá fyrir að samkomulag hafði tekist um fullnaðarbætur milli brotaþola og ákærða.

Dómkröfur skipaðs verjanda eru þær að ákærði verði dæmdur til vægustu refsingar sem lög heimila. Verði þannig ákvörðun um refsingu ákærða frestað skilorðsbundið, en til vara að refsing hans verði skilorðsbundin. Þá krefst verjandi hæfilegra málflutningsþóknunar.

Ákærði hefur fyrir dómi skýlaust játað sakargiftir samkvæmt ákæruskjali. Játning hans er í samræmi við rannsóknargögn lögreglu, þar á meðal framburðarskýrslur og áverkavottorð. Brot ákærða þykir að þessu virtu nægjanlega sannað, og er háttsemin rétt fært til refsiákvæð í ákæruskjali, 1. mgr. 217. gr. almennra hegningalaga nr. 19, 1940, sbr. 10 gr. laga nr. 20, 1981.

Verður dómur lagður á málið án frekari sönnunarfærslu með heimild í 164. gr. laga nr. 88. 2008 um meðferð sakamála.

Við ákvörðun refsingar ber að horfa til þess að ákærði hefur gerst sekur um alvarlegt brot, líkamsárás. Til málsbóta horfir að hann hefur samkvæmt vottorði sakaskrár ríkisins ekki áður sætt refsingu svo kunnugt sé og játað við alla meðferð málsins sakargiftir. Þá er hann ungur að árum og greiddi auk þess fullar skaðabætur til tjónþola. Ákvæði 3. mgr. 218. gr. hegningarlaganna þykir hins vegar ekki eiga við.

Að ofangreindu virtu og með hliðsjón af 1., 4., 5., og 8. tl. 1. mgr. tl. 70. gr. og 4., og 8. tl. 1. mgr. 74. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940 þykir refsing ákærða eftir atvikum hæfilega ákveðin 40 daga fangelsi. Fært þykir að fresta fullnustu refsingarinnar og skal hún niður falla að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dómsins að telja, haldi ákærði almennt skilorð almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22, 1955.

Dæmda ber ákærða til að greiða málflutningsþóknun skipaðs verjanda síns, I-kk-ef Þ-kk-ef héraðsdómslögmanns, 68.475 krónur og er þá virðisaukaskattur meðtalinn. Annan málskostnað leiddi ekki af málarekstrinum samkvæmt yfirlýsingu sækjanda fyrir dómi.

Dóm þennan kveður upp Ó-kk-nf Ó-kk-nf héraðsdómari.

D Ó M S O R Ð :

Ákærði, X, sæti fangelsi í 40 daga, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún niður falla að tveimur árum liðnum frá uppkvaðningu dómsins að telja, haldi hann almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22, 1955.

Ákærði greiði málflutningsþóknun skipaðs verjanda síns, I-kk-ef Þ-kk-ef héraðsdómslögmanns 68.475 krónur.

-