S-341/2018

Mál þetta, sem dómtekið var að lokinni aðalmeðferð 10. apríl, er höfðað með ákæru héraðssaksóknara, útgefinni 28. júní 2018, á hendur Y, kt. [...], óstaðsettum í hús og X, kt. [...], [...], fyrir „eftirtalin brot framin á árinu 2016:

1. Gegn ákærða Y fyrir stórfellt fíkniefnalagabrot, með því að hafa staðið að innflutningi á samtals 4.040,27 g af amfetamíni, ætluðu til sölu og dreifingar í ágóðaskyni, falið í tveimur fæðubótardunkum sem komu til landsins með hraðsendingu frá Hollandi mánudaginn 28. nóvember.

2. Gegn ákærðu X fyrir hlutdeild í stórfelldu fíkniefnalagabroti meðákærða, með því að hafa aðstoðað við afhendingu fíkniefnanna, en X tók að sér, að beiðni Y, að taka við pakkanum á vinnustað sínum, FedEx að Selhellu 9 í Hafnarfirði, og afhenda Y. Þann 1. desember kom X pakkanum til samstarfskonu sinnar sem ók honum til skráðs móttakanda sem síðar var handtekinn af lögreglu með fíkniefnin í vörslum sínum.

Teljast brot þessi varða við 173. gr. a. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. breytingarlög.

Þess er krafist að ákærðu verði dæmd til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar. Þá er krafist upptöku á 4.040,27 g af amfetamíni, með vísan til 6. mgr. 5. gr. laga um ávana og fíkniefni nr. 65/1974, sbr. 2. mgr. 14. gr. reglugerðar um ávana og fíkniefni og önnur eftirlitsskyld efni nr. 233/2001, sbr. reglugerð nr. 848/2002.“ Ákærði Y játar sök og krefst vægustu refsingar sem lög leyfi en ákærða X neitar sök og krefst sýknu.

Málavextir 2

Við reifun málavaxta er höfð hliðsjón af því að ákærði Y játar sök af sinni hálfu.

Er atvik málsins urðu var ákærða X starfsmaður Icetransport ehf. sem meðal annars er umboðsaðili hraðsendingafyrirtækisins FedEx hér á landi. Ákærði Y mun einnig hafa starfað þar en hafa verið sagt upp störfum ekki löngu áður.

Samkvæmt skýrslu tollvarðar við embætti tollstjórans í Reykjavík, dags. 29. nóvember 2016, var hann daginn áður við störf í húsnæði FedEx, Selhellu 9, Hafnarfirði, við eftirlit með erlendum hraðsendingum. Við það eftirlit hafi sending frá Hollandi verið skoðuð og hafi komið í ljós að hún geymdi fjóra dunka með fæðubótarefnum. „Þar sem innsigli virtust vera í lagi og ekkert gegnumlýsingartæki var á staðnum var ákveðið að kalla eftir frekari gögnum frá innflytjanda en aðhafast ekkert frekar að sinni. Daginn eftir, þann 29. nóvember, kom undirritaður aftur í húsnæði FedEx til að sinna daglegu eftirliti og var þá tjáð að haft hafi verið samband við innflytjanda en hann hafi í fyrstu ekkert kannast við að eiga von á sendingu en síðan framvísað kvittun. Þegar hér var komið sögu þótti undirrituðum rétt að skoða sendinguna nánar og tók hana með í aðstöðu tollgæslunnar [...]. Þar voru dunkarnir vigtaðir og gegnumlýstir og varð fljótlega ljóst að ekki var allt með felldu. Innihald beggja minni dunkanna reyndist vera í samræmi við innihaldslýsingu en báðir stærri dunkarnir reyndust innihalda hvítt duft sem [...] efnagreiningatæki tollstjóraembættisins greindi sem amfetamín súlfat. Áætluð þyngd efnanna er um 3,73,8 kg. Móttakandi var skráður: „Mr. [G] 101 Reykjavík“. Sendingin var samkvæmt skýrslunni haldlögð og afhent lögreglunni.

Samkvæmt lögregluskýrslu, dags. 5. sept. 2017, bárust lögreglu upplýsingar frá tollstjóra hinn 29. nóvember 2016 um að hann hefði undir höndum FedEx sendingu sem innhéldi 4 kg af ætluðu amfetamíni, sem komið hafi til landsins daginn áður. Hafi efnin verið í tveimur stórum fæðubótardunkum og einnig hafi verið í pakkanum tvær minni plastdósir með fæðubótarefnum. Sendingin hafi verið skráð á „M-x-x [G] í Reykjavík en sendandi hafi verið nánar greindur einstaklingur með nánar greint heimilisfang í Amsterdam í Hollandi.

Í skýrslunni segir að lögregla hafi verið með í gangi rannsókn er tekið hafi til starfsmanns FedEx, Y, annars ákærðu í þessu máli, og hafi því verið ákveðið að kanna hvort málin tengdust en einnig reyna að upplýsa hverjir kæmu að innflutningi efnanna. Þær upplýsingar sem lögregla hefði haft undir höndum, varðandi meintan innflutning fíkniefna sem ákærði Y hefði átt að koma að, hefðu verið þær að ákærði hefði átt von 3 á stórri sendingu fíkniefna mjög fljótlega og hefði verið talað um 8 kg af MDMA og 2 kg af kókaíni. Aðferðin væri sú að ákærði stílaði sendinguna á eitthvert fyrirtæki en það fengi hana aldrei þar sem ákærði tæki sendinguna frá án vitneskju annarra. Hafi lögregla fengið upplýsingar um að ákærði hafi notað þessa aðferð áður og muni þá hafa komið til landsins „einhverjum sterasendingum“. Þá segir að lögregla hafi síðar fengið upplýsingar um að fyrrgreindri sendingu, sem ákærði Y hafi átt í vændum, hafi verið rænt í Amsterdam og að hann væri kominn með annað „dæmi“ í gang og nýjan fjármögnunaraðila.

Í skýrslunni segir að með úrskurði hafi lögreglu verið heimilað að setja eftirfararbúnað og hljóðupptökubúnað í umrædda póstsendingu. Hafi pakkinn að því búnu verið settur „aftur í ferli hjá FedEx miðvikudaginn 30. nóvember 2016.“ Starfsmaður FedEx, X, annað ákærðu í máli þessu, hafi sett sendinguna í bifreið sína og ekið sendingum út þann dag. Þegar hún hafi verið að aka út sendingum hafi hún hringt í ákærða Y og þau ákveðið að hittast og borða saman á veitingastaðnum Subway á eldsneytissölu N1 í Borgartúni í Reykjavík. Lögregla hafi haft gætur á sendingunni og hafi orðið „vitni að þessum hittingi. X og Y hittust og fóru í röðina hjá Subway en hættu svo við og fóru út að FedEx bifreiðinni og ræddu þar saman fyrir utan bílinn í smá stund en svo [skildu] leiðir þeirra án þess að þau [fengju] sér að borða eins og þau voru búin að ákveða. X hélt áfram að keyra út [sendingar] og þegar kom að því að afhenda sendinguna með umræddum fíkniefnum þá fór hún að [...] og gekk að [...] og fór þar upp stigana en sneri svo við og fór aftur í FedEx bifreiðina. Sending fór þá aftur í starfsaðstöðu FedEx og var þar yfir nótt í læstri geymslu. Fimmtudaginn 1. desember 2016 hringdi X í G en hann svaraði ekki en hringdi svo til baka stuttu síðar og sagðist vilja fá sendinguna afhenta að [...] í Breiðholti. X lét þá sendinguna á annan starfsmann FedEx sem sá um það svæði. Lögreglan fylgdi sendingunni eftir þennan dag og upp úr kl. 13 þá hringdi G í X og spurði hvenær hún yrði við [...] til að afhenda sendinguna. G var tjáð að það yrði um kl. 15:00. Þegar dró að afhendingu sendingarinnar að [...] þá höfðu lögreglumenn komið sér fyrir í hverfinu og fylgdust með [...]. Sá þeir þá G þar innandyra þar sem hann var á fæti og að líta út um glugga eins og hann væri að athuga hvort FedEx bílinn væri að koma. G fær síðan sendinguna afhenta frá FedEx og segist ekki kannast við þessa sendingu og lokar útidyrunum. Þegar starfsmaður FedEx gengur í átt að bifreið sinni þá opnar G aftur útidyrnar og lítur út eins og hann hafi verið að athuga eitthvað. Þar sem það var hljóðupptaka í sendingunni þá heyrðu lögreglumenn hvað fram fór innandyra. G lagði 4 pakkann frá sér og fór að ræða við þá sem voru inni í húsnæðinu og heyrðist að þau voru að horfa á kynningarmyndband um kannabis. Stuttu síðar opnar G sendinguna eftir að heimilismenn spurðu hann hvort hann ætlaði ekki að opna þennan pakka. G fer strax að opna stóru dunkana þar sem meint fíkniefni fundust og sér þá víraflækju og hvítt efni. G hefur samband við félaga sinn, [...] og ræðir hvað hann eigi að gera við þetta. G hringir síðan í 112 og fær samband við lögreglu. G er handtekinn þegar hann er að ræða við starfsmann Fjarskiptamiðstöðvar Ríkislögreglustjóra og kynnt réttarfarsákvæði handtekinna manna.“ Þá segir í skýrslunni að þegar liðið hafi á rannsóknina hafi fleiri verið handtekin, þar á meðal bæði ákærðu.

Samkvæmt annarri lögregluskýrslu, dags. 2. desember 2016, greiddi G 5.258 krónur er starfsmaður FedEx afhenti honum umræddan pakka.

Samkvæmt lögregluskýrslu, dags. 2. janúar 2017, kom í ljós við rannsókn á síma ákærða Y mynd sem vistuð var í símanum. Segir í skýrslunni að hún sé skjáskot af „Wickr“samtali en Wickr sé samskiptaforrit. Mælandi, sem nefnist „o-x-x“, hafi þar sent skilaboð svohljóðandi: „Kannski bara segja ja eg a vona pakka en reyndar skrytid hvað þetta er stort box veit ekki alveg hvort þetta se rett er þer sama ef eg athuga hvað þetta er adur en thu ferð og það a ganginum hittast og borga casually og opna svo bara strax og sja hvort se eh skrytid, segja þa strax heyrdu eg kannast ekkert vid tetta dot ? Helt þetta væri annað eg var ekki að panta þetta og eg tek það þa strax og fer með það til baka og gef honum peninginn til baka og vonandi ekkert slæmt þa basic dæmi og skilum en ef ekkert skrytid innsiglað og ekkert aukadot þa bara jaa alveg rett þetta, takk f bæ“. Samkvæmt skýrslunni hefur umrædd mynd orðið til í síma ákærða Y kl. 23:05 hinn 30. nóvember 2016. Undir textanum á skjámyndinni stendur með smærra letri „0d 23h 59m 29s“.

Ákærði Y var handtekinn aðfaranótt 10. desember 2016 og var þá á leið úr landi. Í samantekt lögreglu um yfirheyrslu yfir honum 15. desember er meðal annars haft eftir honum að hann hafi hitt nafngreindan mann í Hagkaupum í Garðabæ að kvöldi til, annað hvort 30. nóvember eða 1. desember. Hafi ákærði þá sagt manni þessum að hann hafi hitt annan mann ónafngreindan og spurt hann hvað væri í pakkanum. Sá maður hafi farið og rætt við annan mann, sem ákærði nafngreindi ekki heldur, og svo haft eftir þeim manni að í pakkanum hefðu verið 4 kg af amfetamíni. 5

Í samantekinni er einnig haft eftir ákærða að hann hafi sagt þeim manni, er hann hafi hitt í Hagkaupum, „að það væri pakki heima hjá G og það þarf að ná honum.“

Ákærða var yfirheyrð sem vitni hjá lögreglu hinn 12. desember 2016. Var henni meðal annars tjáð að málið snerist um pakka sem hefði átt að fara á [...] en hún síðar afhent samstarfskonu sinni, F, til útkeyrslu. Ákærða lýsti að hún hefði farið á [...] með pakkann en ekki fundið nafn viðtakanda á neinum af dyrum hússins. Hún hefði síðar hringt í viðtakandann, sem ekki hefði svarað en hringt til baka og sagt henni að hann væri fluttur í Breiðholt. Hefði hún þá fengið F pakkann til útkeyrslu. Hún var spurð hvernig hún tengdist ákærða Y og sagði hún hann vera fyrrverandi samstarfsmann en hún hefði átt lítil samskipti við hann eftir að hann hætti hjá fyrirtækinu. Hún var spurð hvenær hún hefði síðast talað við ákærða og svaraði það hefði verið „örugglega fyrir viku eða eitthvað á Snapchat.“ Hún var spurð hvort hún vissi eitthvað meira um pakkann og svaraði að hún vissi „ekki mikið meira“ en hún væri búin að segja frá. Í lok yfirheyrslunnar var ákærða spurð hvort hún vildi segja lögreglunni eitthvað fleira og neitaði hún því.

Við rannsókn málsins fékk lögregla afhenta upptöku úr vinnusal FedEx frá 28. nóvember 2016. Í skýrslu um myndbandið segir að ákærða hafi verið við vinnu á flokkunarbandi þennan morgun og skannað allar sendingar inn en aðrir starfsmenn farið með sendingar á viðeigandi staði í vinnusalnum. Í skýrslunni er háttsemi ákærðu samkvæmt upptökunni rakin: „Kl. 07:20 [Ákærða] mætti til vinnu. Kl. 08:16 Fíkniefnasendingin sett á flokkunarfæribandið. [Ákærða] sér pakkann og kemur hik á hana. Samstarfsmaður fer með sendinguna á færibandið hennar [ákærðu] sem tilheyrir hennar hverfi. [Ákærða] horfir á eftir sendingunni þegar starfsmaðurinn fer með pakkann. Kl. 08:19 [Ákærða] kíkir í átt að sendingunni. Kl. 08:48 [Ákærða] gengur fram hjá pakkanum og horfir á hann. Kl. 09:05 [Ákærða] tekur pakkann af færibandinu, sem tilheyrir hennar hverfi, og setur hann á gólfið undir færibandinu. Kl. 09:07 [Ákærða] leggur úlpu yfir pakkann og tekur upp símann sinn. Kl. 09:33 Tollgæslan kemur í húsnæði Icetransport. Kl. 09:35 [Ákærða] horfir inn hjá tollinum frá færibandinu sínu. Kl. 10:02 [Ákærða] tekur úlpuna af pakkanum. Kl. 10:03 [Ákærða] sest hjá pakkanum og horfir á hann í um 20 sek. og heldur svo áfram að vinna. Kl. 10:06 [Ákærða] fer úr mynd. Hún gengur í átt að salerninu. Kl. 10:07 [Ákærða] kemur aftur í mynd og gengur rakleitt að pakkanum og tekur FedEx úlpuna 6 sína upp og breiðir úr henni yfir pakkann. Gengur svo frá pakkanum en snýr við og fer aftur að honum og er hálf vandræðaleg í fasi. Gengur þá aftur frá pakkanum og sækir símann sinn við enda færibandsins og fer svo að pakkanum og hagræðir úlpunni því það sást í vinstra hornið á pakkanum. Hendir svo símanum sínum ofan á úlpuna og pakkann. Kl. 10:12 [Ákærða] gengur fram hjá pakkanum, sveiflar höndum og horfir á pakkann. Kl. 10:24 [Ákærða] færir pakkann að FedEx bílnum en hættir svo við og færir hann frá bílnum þannig að hann er á gólfinu fyrir aftan bílinn. Kl. 11:01 Annar tollvörður kemur inn í húsnæði Icetransport. [Ákærða] sest á færibandið. Kl. 11:04 [Ákærða] fer úr mynd. Kl. 11:09 Tollvörður kemur aftur inn en nú með fíkniefnaleitarhund. [Ákærða] kemur inn í mynd á sama tíma haldandi á brauðsneið. Kl. 11:10 [Ákærða] gengur að færibandinu sínu og kíkir í átt að pakkanum. Kl. 11:27 [Ákærða] fær símhringingu frá samstarfsmanni sem segir henni að fara með umræddan pakka til tollvarðanna. Kl. 12:47 [Ákærða] fer í útkeyrslu með pakka. Kl. 16:36 [Ákærða] kemur í húsnæði Icetransport eftir að hafa verið að keyra út pökkum. Kl. 17:08 [Ákærða] hættir að vinna.“

Ákærða var handtekin á vinnustað sínum 7. febrúar 2017. Samkvæmt skýrslu fannst ekkert saknæmt við leit í fórum ákærðu, í bifreið hennar og heimili.

Ákærða var yfirheyrð á lögreglustöð síðar um daginn. Í samantekt lögreglu um yfirheyrsluna er haft eftir henni að ákærði Y hafi „rétt eftir sumarið 2016“ komið að máli við sig og vitað að hún var mjög skuldug. Hann hafi sagt henni að hann ætlaði að flytja inn 1 kg af sterum „og sagði við [ákærðu] að hún þyrfti ekki að gera neitt öðruvísi varðandi meðferð pakkans annað en að hitta [ákærða] fyrir framan húsið þar sem átti að afhenda pakkann og hann sjálfur myndi taka við pakkanum en ekki sá sem væri skráður viðtakandi.“ Þetta hefðu þau gert þrisvar og hún fengið greiddar 100.000 krónur í hvert skipti. Svo hefði komið stærri pakki. Ákærði hefði þá sent henni „skilaboð um að einhver maður úti hefði sett fíkniefni í pakkann en ekki stera.“ Þetta hefði ákærði sagt henni „þegar þetta var búið að „fattast““. Hefði ákærða X sagt ákærða Y „að hún myndi ekki setja pakkann inn í bíl hjá sér og byrjaði að panika yfir þessu.“ Í framhaldi af frekara samtali þeirra um þetta hefði ákærði lagt til að hún æki pakkanum út en skráði að enginn hefði verið heima. Í samantektinni er einnig haft eftir ákærðu að ákærði hafi sagt henni að hringja í skráðan viðtakanda sendingarinnar, G. Það hafi hún gert og vonað að hann segðist ekki eiga von á sendingu og gæti hún þá sett pakkann í hillu fyrir sendingar sem færu í förgun eða aftur til sendanda. G hafi 7 sagt að hann væri í Breiðholti og vildi fá pakkann þangað. Ákærða hefði látið pakkann í hendur þess bílstjóra er sæi um Breiðholt.

Í samantektinni er haft eftir ákærðu að ákærði Y hafi sagt henni af fíkniefnunum í pakkanum þegar pakkinn hefði verið kominn inn á lager hjá tollinum. Hún hafi vitað að fíkniefni væru í pakkanum þegar hún hafi ekið með hann á miðvikudeginum 30. nóvember, en hún hafi ekki viljað afhenda pakkann og því ekið með hann í hringi og skilað aftur til Icetranport ehf.

Í samantektinni segir að ákærða hafi verið spurð hvers vegna ákærði Y hafi ekki tekið pakkann er þau hittust við N1 í Borgartúni. Er haft eftir ákærðu að hún hafi ekki viljað „afhenda pakkann ef það væri kannski hlerunarbúnaður í pakkanum og svo líka af því að hún vissi að það væru fíkniefni í pakkanum. Aðspurð hvort [ákærði] Y hefði talað um að taka við pakkanum á N1 svaraði hún því neitandi og sagði hann hafa hugsað svipað og hún sjálf varðandi hlerunarbúnaðinn. Hún sagði að hann vildi að hún myndi fara með pakkann inn og afhenda svo pakkann fyrir utan á [...].“ Í samantektinni er haft eftir ákærðu að hún hafi hitt ákærða í Hagkaupum í Garðabæ „einhvern tímann rétt eftir að pakkinn kom til landsins.“ Þar hefði ákærði sagt henni að skráður viðtakandi, G, hefði tekið við pakkanum og að ákærði vissi hvaða strákur það væri. Hún hefði þá sagt að venjulega væru skráðir viðtakendur eitthvert fólk sem þau vissu ekki hvert væri en ákærði hefði þá svarað „að hann hefði ekki vitað hver þessi [G] væri fyrr en eftir á þegar hann fór að athuga hver hefði tekið við pakkanum svo hann gæti sent einhvern til að ná í pakkann. Væri ákærði „að reyna að redda einhverjum til að sækja pakkann til G.“

Ákærða var yfirheyrð að nýju á lögreglustöð hinn 11. september 2017. Í samantekt lögreglu um skýrslutökuna er meðal annars haft eftir henni að hún haldi að hún hafi hitt ákærða Y í Hagkaupum í Garðabæ eftir vinnu 1. desember 2016 en muni ekki klukkan hvað. Hafi ákærða beðið hann um að hitta sig því samstarfskona hennar, F, hafi ekki komið aftur með pakkann frá skráðum viðtakanda hans, G. Væri nú komin upp sú staða „að einhver strákur úti í bæ væri kominn með pakkann.“ Síðan segir: „[Ákærða] sagðist halda að [ákærði] hefði sagt við sig í Hagkaup að G væri kominn með pakkann og að það væru fíkniefni í pakkanum. [Ákærða] sagðist hafa fríkað út. [Ákærða] tók fram að þetta væri allt óljóst í höfðinu á sér. [Ákærða] var ekki með það á hreinu hvort hún vissi að það hefðu verið fíkniefni í pakkanum þegar hún keyrði pakkann út 30. nóvember. Hún sagðist bara muna að [ákærði] hefði sagt henni að 8 skilja pakkann eftir á [...] utandyra en hún ekki viljað gera það. [Ákærða] sagðist hafa hugsað að þeir hefðu sett tracker í pakkann þegar hann fór í Tollinn og því ekki þorað að afhenda hann.“

Hinn 25. september 2017 var ákærði Y yfirheyrður á lögreglustöð. Hann var spurður fjölmargra spurninga um mögulegan þátt ákærðu X í málinu en neitaði nær undantekningalaust að svara.

Í efnaskýrslu lögreglu er greint frá fjórum sýnum. Hið fyrsta hafi verið amfetamín, 2.276,73 g, hvítt efni í plastpoka í svörtum plastdunki. Annað hafi verið amfetamín, 1.763,54 g, hvítt efni í plastpoka í svörtum plastdunki. Þriðja hafi verið óþekkt, 430,98 g, bleikt efni í plastpoka í svörtum plastdunki. Fjórða hafi verið óþekkt, 424,93 g, ljóst efni í plastpoka í svörtum plastdunki.

Í málinu liggur matsgerð rannsóknarstofu Háskóla Íslands í lyfja og eiturefnafræði, dags. 29. desember 2016. Eru þar raktar niðurstöður rannsókna á fjórum efnissýnum. Fyrsta sýnið hafi verið „hvítt rakt duft og kögglar. Við komu var þyngd sýnis 2,222 g en eftir þurrkun var hún 1,424 g. Með blettagreiningu á þynnu, gasgreiningu á súlu, massagreiningu, vökvagreiningu á súlu og ýmsum efnaprófum fannst að sýnið innihélt amfetamín. Efnapróf bentu til þess að amfetamínið væri að mestu á formi amfetamínsúlfats. Styrkur amfetamínbasa í sýninu var 71% sem samsvarar 97% af amfetamínsúlfati.“ Annað sýni hafi verið „hvítt rakt duft og kögglar. Við komu var þyngd sýnis 2,664 g en eftir þurrkun var hún 1,674 g. Með blettagreiningu á þynnu, gasgreiningu á súlu, massagreiningu, vökvagreiningu á súlu og ýmsum efnaprófum fannst að sýnið innihélt amfetamín. Efnapróf bentu til þess að amfetamínið væri að mestu á formi amfetamínsúlfats. Styrkur amfetamínbasa í sýninu var 73%, sem samsvarar 99% af amfetamínsúlfati.“ Þriðja sýni hafi verið „bleikt duft, 3,724 g að þyngd. Með blettagreiningu á þynnu, gleypnimælingu undir útfjólubláu ljósi, gasgreiningu á súlu og massagreiningu fundust engin þekkt ávana og fíkniefni eða lyf í sýninu, sem greinanleg eru með þessum aðferðum. Sýnið innihélt súkrósa.“ Fjórða sýnið var „ljóst duft, 3,563 g að þyngd. Með blettagreiningu á þynnu, gleypnimælingu undir útfjólubláu ljósi, gasgreiningu á súlu og massagreiningu fundust engin þekkt ávana og fíkniefni eða lyf í sýninu, sem greinanleg eru með þessum aðferðum. Sýnið innihélt súkrósa.“

9

Skýrslur fyrir dómi

Ákærði Y kvaðst játa sök fyrir sitt leyti en kvaðst neita að tjá sig um málið að því er varðaði meðákærðu X. Hann gæti þó sagt að eftir að pakkinn hefði verið kominn til landsins hefði ákærði verið „að veiða upplýsingar upp úr [meðákærðu]“, hann hefði verið „látinn vita af þessum pakka“ og talað við meðákærðu „og er bara í rauninni að reyna að veiða upp úr henni hvort hún vissi eitthvað um þetta“, hvort hún hefði séð pakka á þessu nafni. Nánar spurður sagðist hann hafa hitt meðákærðu og hafa spurt hana „út í ákveðinn pakka“. Ákærði kvaðst ekki vilja tjá sig um framburð meðákærðu hjá lögreglu um samtöl þeirra um pakkann og afhendingu hans.

Ákærði kvaðst ekki hafa verið í samstarfi við meðákærðu eða rætt við hana um aðrar sendingar sem hann hefði fengið hingað til lands. Borið var undir ákærða það sem meðákærða bar hjá lögreglu, að hún hefði í nokkur skipti aðstoðað hann við innflutning stera. Ákærði neitaði því. „Það voru ekki sterar neitt, það voru glös sem voru ekkert stoppuð í tolli, ég sagði bara við hana [...] undir þessu nafni, þá á ég þennan pakka, [...] bara náðu í hann. Þetta var ekki neitt.“ Sendingarnar hefðu ekki verið skráðar á ákærða heldur annað nafn. Spurður um ástæðu þess sagði ákærði að hann hefði ekki viljað hafa sendingarnar á sínu nafni. Í sendingunum hefðu verið glös en enginn ólöglegur varningur. Meðákærða hefði afhent sér pakkana með glösunum. Hann hefði ekki greitt henni fyrir, þetta hefði verið greiði hennar við sig. Borið var undir ákærða að meðákærða hefði sagt hann hafa greitt sér 100 þúsund krónur fyrir hverja sendingu sem hún hefði komið til hans og að ákærði hefði sagt henni að í sendingunum væru sterar. Ákærði neitaði þessu. Meðákærða hefði ekki spurt sérstaklega um þetta og ekki opnað pakkana sjálf.

Ákærði sagðist ekki hafa lofað henni greiðslu vegna þeirrar sendingar sem mál þetta varðar. Hann hefði ekki talað við hana um þá sendingu. Sérstaklega spurður neitaði ákærði að hafa ætlað að greiða meðákærðu 300 þúsund krónur vegna sendingarinnar og bætti við að „afleiðingarnar“ væru ekki „300 þúsund króna virði.“ Hann væri ekki „að fara að hætta sjálfum [sér]“ með því að flytja inn fíkniefni, „eins og er komið núna fyrir að ég þarf að dúsa greinilega í fangelsi fyrir einhverja svona sendingu.“ Borið var undir ákærða það sem eftir meðákærðu var haft í skýrslutöku hjá lögreglu, að hann hefði sagt henni, er pakkinn hefði farið í toll, að í pakkanum væru fíkniefni. Ákærði sagði þetta rétt. Ákærði sagði langt síðan atburðirnir hefðu orðið og hann hefði gengið í gegnum margt síðan. Myndi hann ekki smáatriði málsins. 10

Ákærði sagðist aðspurður hafa rætt við meðákærðu á samskiptaforritinu wickr en ekki hafa búið til notandanafn fyrir hana þar. Ákærði sagðist muna eftir skjáskoti úr því forriti sem væri að finna í gögnum málsins. Skilaboðin, frá notanda sem nefndur er olliagnar, voru borin undir ákærða og svaraði hann því til að úr því þau hefðu verið í síma hans hefði hann líklega fengið þau „frá einhverjum aðila“, en kvaðst ekki vita nú hver væri.

Borið var undir ákærða sem eftir honum er haft úr skýrslutöku hjá lögreglu 15. desember 2016 að hann hefði hinn 30. nóvember fengið vitneskju um hvað raunverulega væri í pakkanum. Ákærði sagði þetta rétt. Ákærða hefði verið greint frá því eftir á að í pakkanum væru 2,6 kg af fíkniefnum. Hann hefði hins vegar ekki vitað hvaða efni þetta væru.

Ákærði sagðist sjálfur hafa verið mjög taugaóstyrkur þegar hann hefði sagt meðákærðu frá því að fíkniefni væru í pakkanum. Spurður um viðbrögð meðákærðu svaraði hann: „Viðbrögð? Ég man ekki eftir viðbrögðum [...] en við vorum ekkert kát sko.“ Spurður hvort meðákærða hefði viljað losa sig við pakkann og hætta við að afhenda hann svaraði ákærði: „Hætta við, hætta við hvað? […] Það var ekkert skipulagt, það var ekkert byrjað á einu né neinu. [...] Það er búið að búa til svo mikið úr þessu, eins og að hún hafi eitthvað tekið pakkann og keyrt honum út til mín [...] það passar ekki þannig, ég spyr eitthvað út í pakkann.“ Borið var undir ákærða sem haft er eftir ákærðu í skýrslutöku hjá lögreglu að hún hafi upplýst ákærða um að hún hefði látið samstarfskonu sína fá pakkann, sem hún þá hefði vitað að innihéldu fíkniefni, og pakkinn yrði sendur skráðum viðtakanda, G, og ákærði hafi þá sagt að hann myndi nálgast pakkann þar. Ákærði sagðist ekki kannast við að hafa sagt að hann myndi nálgast pakkann hjá skráðum viðtakanda.

Ákærði sagðist ekki hafa séð um fjármögnun innflutningsins og ekki vera neinn „höfuðpaur“ í honum.

Ákærði sagðist sjá eftir sínum þætti í málinu og hefði málið haft mikil áhrif á sig.

Ákærða X sagði meðákærða Y hafa verið búinn að segja sér „að það væri að koma pakki sem innihéldi stera, þótt hann vilji ekki viðurkenna það, þá kannski heldur hann að ég hafi ekki verið búinn að segja frá því, og ég átti svo sem að koma honum til skila bara eins og hinum, en það varð bara aldrei neitt úr því, þannig að það var ekkert meira um það, það átti að verða svoleiðis en svo bara var hætt við það af því að pakkinn fór í toll og þá héldum við ennþá að það væru sterar, eða allavega ég og hann 11 lætur þannig en ég veit ekki hvað hann veit eða hvað hann vissi ekki.“ Ákærða var spurð um upphaf samskipta þeirra meðákærða vegna sendinga. Hún sagðist ekki muna það nákvæmlega, „þetta voru þrír pakkar, þrír einhverjir pínulitlir pakkar og hann sagði við mig fyrst að þetta væri bara ólöglegt fæðubótarefni, einhverjar brennslutöflur eða eitthvað, sem að mundi ekki gerast neitt ef við mundum vera tekin fyrir og hann mundi þá bara borga einhverja pínulitla sekt.“ Ákærði hafði þá verið nýbúin að fá 600 þúsund króna reikning vegna tannviðgerðar og verið „á slæmum stað og tók þátt í því þótt ég hafi ekki einu sinni tekið þátt í sterunum. Ég sá strax eftir því og hvað þá þessu.“ Ákærða var spurð hvort hún hefði spurt meðákærða um innihald sendinganna og sagði að meðákærði hefði sagt það vera ólögleg fæðubótarefni. Hann hefði opnað annað hvort pakka annarrar eða þriðju sendingar fyrir framan ákærðu og hún séð „að það voru einhver glös í því og komst þannig að því að það voru sterar og svo var það náttúrulega búið eftir það.“ Hlutverk ákærðu hefði verið að koma sendingunum „í hendurnar á honum“. Oft væri hringt í starfsmenn vegna sendinga og spurt hvort hægt væri að fá þær sendar. Meðákærði hefði sagt, sem væri rétt, að hún væri bara að vinna vinnuna sína enda æki hún út með pakka og til viðtakenda og annarra. Pakkarnir hefðu verið skráðir á annað nafn en meðákærða en ákærða hefði tekið þá frá á vinnustöð sinni og afhent meðákærða. Ákærða taldi meðákærða hafa valið nöfn viðtakenda úr símaskránni af handahófi.

Ákærða sagði að áður en sú sending kom, sem mál þetta varðar, hefði meðákærði sagt sér að í henni yrðu sterar. Fyrir sitt hlutverk hefði hún átt að fá greiddar tvö til þrjú hundruð þúsund krónur, en meðákærði hefði sagt í öndverðu „að þetta væri bara pínulítið“ og myndu hugsanlega gera þetta fjórum sinnum eða svo, „en í lokin var þetta aðeins meira af því að þetta var aðeins stærri pakki og, af því að hann var bara að prófa þetta fyrst. Þetta hljómaði ekkert skrýtið fyrir mér þannig en svo þegar pakkinn kom þá var hann náttúrulega risastór og frá Evrópu og það fannst mér skrýtið og þá bakkaði ég í raun og veru strax út.“ Ákærða hefði ekki spurt sérstaklega út í innihald pakkans þá.

Ákærða sagðist hafa tekið pakkann af vinnslubandi og breitt yfir hann „svo hann mundi ekki fara í toll.“ Ákærða sagði að eftir að pakkinn hefði verið kallaður til tollskoðunar hefði hún hugsað með sér að hún ætlaði „að reyna að koma þessu út og svo er ég bara búin eftir þetta.“ Meðákærði hefði svo hringt til ákærðu og þá hefði hún verið „ekkert að fara að reyna meira við þennan pakka þannig að ég fer bara með þetta í toll og þeir komast þá bara að því að þetta séu sterar eða ekki og senda þetta til baka, 12 eða eitthvað svoleiðis og hélt að þeir myndu aldrei tengja þetta við mig.“ Hún hefði sent meðákærða skilaboð „og sagði að það hefði verið hringt í mig og sagt mér að þessi pakki ætti að fara í toll þannig að ég setti hann bara í toll og var ekki tilbúin að gera eitthvað meira og hann sagði bara ókei. Hann var ekkert að sækjast neitt meira í þetta heldur.“ Ákærða var spurð hvenær hún hefði fengið þær upplýsingar að fíkniefni væru í pakkanum. Hún sagði meðákærða hafa fengið að vita það 30. nóvember og að hann hefði sagt henni það sama dag eða daginn eftir. Meðákærði hefði sent sér skilaboð um að hann yrði að tala við hana og hún hefði farið og hitt hann í Hagkaupum. Þar hefði komið, „virkilega skelkaður, og segir mér að hann hafi verið að komast að því að það hefðu verið fíkniefni í þessu en ekki eitthvað annað og þá segi ég bara við hann strax að hann skuli bara gjöra svo vel og hringja á lögregluna og útskýra hvað við höfum verið að gera þarna af því að það var ekki eins alvarlegt, [...] þannig að ég segi bara við hann að auðvitað ferðu til lögreglunnar og segir að þú hafir verið að flytja inn stera og borgum þessa sekt og komum okkur í burtu frá þessu, og þá segir hann bara nei frekar sit ég í fangelsi heldur en að gera það, eins og hann sé hræddur við einhvern annan mann, sem ég veit ekkert um samt“. Meðákærði hefði verið hálfgrátandi.

Ákærða var spurð hvers vegna hún hefði ekki sjálf haft samband við lögreglu og svaraði: „Ég veit það ekki, ég var bara hrædd eða eitthvað, ég veit það ekki.“ Hún hefði talið að meðákærði færi í fangelsi, sér hefði ekki dottið í hug að hún sjálf færi í fangelsi „af því að ég var aldrei að fara að fella mig fyrir einhverja stórglæpamenn.“ Ákærða sagðist hafa sagt allt sem hún vissi um málið í skýrslutöku hjá lögreglu og þar lægi allt fyrir, „en ég ruglaðist á þessu þarna af því ég var bara í gríðarlegu uppnámi, búin að vera í fangaklefa í sex klukkutíma og ekki búin að borða í fjórtán klukkutíma eða eitthvað og var bara að reyna að segja þeim allt og þeir voru eiginlega svolítið svona að veiða upp úr mér hvaða dagsetning það var, sem ég vissi ekki nákvæmlega“. Kvaðst ákærða þarna vísa til þess, sem eftir henni er haft í skýrslutöku hjá lögreglu um að meðákærði hefði upplýst hana um það, að fíkniefni væru í pakkanum, þegar pakkinn hefði farið í tollinn. Ákærða sagði að eftir því sem hún hugsaði málið betur kæmi engan veginn heim og saman, „af því að eftir að hann fór í tollinn þá [...] losnaði hann náttúrulega út, þá var ég ennþá svona pínulítið tvístígandi hvort að ég ætti að reyna að afhenda hann eða ekki, ef þeir hefðu kannski bara ekkert séð þessa stera, og vera svo búin, en svo talaði ég við kærastann minn um kvöldið og sagði honum frá þessu öllu og hann svolítið tók mig bara í gegn og sagðist ætla að hringja á lögregluna 13 ef ég mundi ekki hætta þessu og eftir það ákvað ég að hætta þessu alveg. Og það var svo eftir það sem ég hitti hann í Hagkaup og þá var pakkinn sko kominn til G.“ Hún hefði fengið upplýsingarnar eftir að pakkinn hefði verið kominn til skráðs viðtakanda. „Þá segir hann mér það og þá fríka ég út og segi honum að hringja í lögregluna og hann segist bara ekkert geta gert á þessu stigi og sé bara að fara í fangelsi fyrir einhvern annan gaur og meira veit ég ekki um þennan pakka.“ Ákærða var spurð hvers vegna hún hefði afhent samstarfskonu sinni pakkann þegar hún hefði talið hann geyma ólögleg efni, stera eða fæðubótarefni. Ákærða svaraði: „Það var náttúrulega bara eina leiðin mín eftir að hann losnaði úr tollinum að annað hvort fara til lögreglunnar og gefa mig fram eða þá reyna að einhvern veginn láta hann fara í förgun eða eitthvað svoleiðis, og þar sem ég var ekki tilbúin að fara til lögreglu þarna og var bara svolítið hrædd að þá ákvað ég að reyna hitt sem að mér fannst bara bezta leiðin að hringja þá bara í rétta númerið á pakkanum af því að sú manneskja var náttúrulega, átti ekki von á neinum pakka og yfirleitt þá segja þeir bara ég á ekki von á pakka og hann fer bara upp í hillu og er annað hvort fargað eða sent til baka. Í versta falli mundi ég fara til hans og hann mundi sjá reikning fyrir einhverju fæðubótarefni og ekki vera tilbúinn til að borga það. Ég hugsaði bara á þessum stað að þetta væri bezta lausnin fyrir mig til þess að losna við þetta úr mínum höndum. Þannig að ég gerði það og hann sagðist bara vera búinn að flytja annað sem ég hafði náttúrulega ekki hugmynd um þannig að það var ekkert sem ég hefði getað gert, [...] annað en að fara til lögreglunnar [...] og að láta hana fá pakkann, og keyra út á réttan stað og vonast til að hann mundi bara auðvitað senda hann til baka, af því að undir engum kringumstæðum hélt ég að hann mundi nokkurn tímann taka við þessum pakka en það er bara út í hött.“ Nánar spurð sagði ákærða að viðtakandinn hefði verið tvístígandi og hún hefði gert ráð fyrir að þegar hann fengi reikninginn með pakkanum myndi hann neita viðtöku. Hún hefði hugsað með sér að hann væri „aldrei að fara að taka við þessu þegar ég kem með reikning, svona kannski tilbúinn að sjá hvað þetta er, skilurðu, ef að það er ekki reikningur, kannski átti hann mögulega von á einhverri gjöf eða eitthvað, en já eins og ég segi ég hugsaði að hann mundi aldrei á ævinni sinni borga yfir fimm þúsund krónur í toll af einhverjum fæðubótarefnum sem hann átti ekki von á. Mér finnst þetta bara virkilega skrýtið og öllum öðrum líka.“

Ákærða sagði að á þessum tíma hefði hún ekki vitað hvað meðákærði ætlaði sér að gera. 14

Ákærða var spurð hvort ekki hefði verið unnt að láta ógert að hafa samband við viðtakandann en skrá að hann hefði neitað móttöku pakkans. Ákærða svaraði að þegar pakkinn hefði átt að fara í tollskoðun hefði kona á skrifstofunni sagt sér að hún hefði talað við manninn til að fá hjá honum reikning fyrir pakkanum. Hann hefði því vitað af pakkanum og myndi líklega bera sig eftir honum ef ekki yrði haft samband við hann. Hún var spurð hvort hún hefði getað haft samband við manninn og sagt að um mistök hefði verið að ræða, farið hefði verið mannavillt og hann ætti ekki pakka hjá fyrirtækinu. Ákærða sagði að þetta hefði getað gengið „en ég náði bara ekki að hugsa svona mikið, þetta var náttúrulega bara klukkutími eða eitthvað sem ég hafði til að hugsa hvort ég ætti að hringja í lögregluna eða reyna að gera þetta einhvern veginn öðruvísi. Það getur vel verið að ef ég hefði haft lengri tíma hefði ég getað fundið einhverja betri lausn, þar sem þetta var náttúrulega greinilega ekki góð lausn.“ Ákærða sagði að eftir að pakkinn hefði komið úr tollskoðun hefði hún farið „með hann út og ég hitti [meðákærða], bara ég veit ekkert hvað ég á að gera, og segi honum bara að þetta hafi losnað úr tolli og er samt ekki tilbúin til að afhenda honum pakkann því mér finnst þetta allt bara voðalega skrýtið.“ Nánar spurð hvað hefði verið svona undarlegt ef hún hefði þá ekki vitað að fíkniefni væru í pakkanum, svaraði ákærða: „Ég var stressuð um að þeir hefðu fattað að þetta væru sterar, mér fannst það alveg nógu alvarlegt á þessum tíma. Ég segi við hann að kannski hafi þeir fundið þetta og sett eitthvað ofan í pakkann eða eitthvað svoleiðis og ég sé ekki tilbúin að taka sénsinn á því, þannig að hann endar á því að segja ókei og ég keyri á [...] og þykist dingla, ég dinglaði aldrei, ég fer aftur með pakkann til baka og það kvöld fer ég heim og tala við kærastann minn, það er að segja nokkurum klukkutímum eftir að ég segi við [meðákærða] að við getum nú kannski fundið einhverja lausn á því að ég fari daginn eftir og skili hann eftir fyrir utan eða eitthvað svoleiðis, eins og þið eruð búin að sjá í skilaboðum.“ Þarna hefði hún verið „ennþá tvístígandi ef þeir skyldu ekki hafa fattað að það væru sterar í pakkanum, ef það hefði bara verið lokað ofan í einhverju fæðubótarefni eða eitthvað og þá hefði ég getað komið því til skila og verið svo búin og ég var bara orðin rosalega háð þessum greiðslum þarna, þannig að það var það eina sem var í gangi í hausnum á mér. [...] Svo fór ég sem betur fer heim og talaði við kærastann minn og hann náði að sannfæra mig og ég sagði honum bara frá öllu og þess vegna mætti ég morguninn eftir og fyrsta sem ég gerði var að gera þetta, þannig að í raun og veru var þetta nú bara einn dagur“. 15

Ákærða sagðist aldrei hafa komið nálægt fíkniefnum. Hún hefði ekki tekið þátt í málinu ef hún hefði vitað að fíkniefni væru í sendingunni.

Ákærða var spurð hvort henni hefði dottið í hug að upplýsa lögreglu um að óviðkomandi maður hefði fengið hendur sendingu með ólöglegum efnum. Hún sagðist hafa mjög oft hugsað um það. Hún sagðist ekki muna hvort hún hefði vitað, þegar hún gaf skýrslu hjá lögreglu sem vitni, að viðtakandi sendingarinnar hefði verið handtekinn og úrskurðaður í gæzluvarðhald. Í fyrstu skýrslutökunni hefði hún ekki greint frá vitneskju sinni um málið. Hún hefði hugsað um að bjarga sjálfri sér, eins og fólk gerði þó það „sé ekki rétt“.

Ákærða var spurð um samskipti sín við meðákærða eftir að pakkinn hefði verið afhentur G. Hún sagðist ekki muna „mikið meira heldur en það“ að hún hafi hitt hann í Holtagörðum og þá hafi meðákærði sagt að pakkinn væri kominn til G og að meðákærði eða einhver annar ætlaði að reyna að ná honum þaðan. Þarna hefði ákærða haldið að G hefði „fengið þessa stera og það væri allt í góðu“ og hún hefði sagt meðákærða að gera það sem honum sýndist, hún hefði ekki viljað tengjast málinu frekar.

Borið var undir ákærðu sem eftir henni er haft í skýrslutöku hjá lögreglu að hún hafi upplýst meðákærða um hún hafi sent pakkann með FedEx starfsmanninum F til skráðs móttakanda og meðákærði hafi þá sagt við ákærðu að hann myndi senda einhvern til hans til að ná í pakkann. Ákærða sagði að þetta væri „rétt í heild sinni en þetta gerðist ekki í einhverju samtali“. Meðákærði hefði fyrst sagt sér, er hún hefði hitt hann í Holtagörðum, að hann ætlaði að fá pakkann frá viðtakandanum. Meðákærði hefði þurft tíma til að komast að því hver móttakandinn væri í raun.

Ákærða var spurð út í notendaaðgang á svonefndu Wickrforriti. Hún sagði að sig minnti að meðákærði hefði stofnað hann svo þau gætu talað saman „um þetta“, „um sterapakkana“. Hann hefði sagt sér að hlaða forritinu niður. Hún kvaðst telja sig hafa notað nafnið olliagnar. Hún sagði að skilaboð sem fundust í síma meðákærða hefðu komið frá henni, „þegar ég var ennþá tvístígandi, eftir að ég var búin að fara þarna og sem sagt láta eins og enginn væri heima og fara með pakkann aftur inn, þá var ég ennþá að tala við hann og sagði svo, ókei, [...], kannski getum við einhvern veginn gert þetta á morgun eða þetta var ekki fattast, og þetta eru sterar, og [...] við getum bara komið þessu til skila og svo er það bara búið eftir það. En, eins og ég segi, svo fór ég heim um kvöldið og talaði við kærastann minn og hann talaði mig úr því þannig að eftir það hætti ég við.“ Í skilaboðunum hefði hún útskýrt hvernig viðbrögð aðilans, 16 sem tæki við pakkanum, gætu verið. „Ég var að koma með hugmynd um það kannski að afhenda pakkann svona, en svo hætti ég við það strax.“ Á þessum tíma hefði tollurinn verið búinn að taka pakkann til skoðunar en ákærða hefði hugsað með sér að „kannski tók hann hann og sá ekki sterana. Þannig að kannski vorum við ennþá með stera í höndunum“ sem hefði mátt koma til meðákærða. Stutt hefði verið til mánaðamóta og hún gert ráð fyrir tvö til þrjú hundruð þúsund króna greiðslu vegna þessa. Hún hefði verið „í einhverju algjöru rugli á þessum tíma, þannig að já, ég kom með þessa hugmynd en svo sá ég strax eftir því og ákvað að opna mig fyrir kærastanum mínum og hann bara [...] sagðist ætla að hringja á lögregluna ef ég myndi koma [...] nálægt þessu. Þannig að ég fékk smá svona bara reality check.“ Morguninn eftir hefði sér ekki dottið neitt annað í hug en „að hringja í númerið á pakkanum“ og hefði hún sagt meðákærða að hún myndi ekki gera neitt meira í málinu.

Ákærða lýsti handtöku sinni 7. febrúar 2017 þannig að við komu á vinnustað sinn hefði sér verið sagt „að koma upp á skrifstofu“. Þar hefðu setið tveir lögregluþjónar og handtekið hana. Við það hefði hún fengið áfall. Þeir hefðu farið með hana niður í starfsaðstöðu hennar og leitað í dóti hennar þar. Svo hefði verið farið með hana og bifreið hennar á lögreglustöð. Þar hefði ákærða verið í fangaklefa í nokkurar klukkustundir og því næst hefði verið farið með hana í húsleit heima hjá henni. Eftir það hefði hún farið í fangaklefa í stutta stund en því næst í skýrslutöku.

Ákærða sagði málið hafa haft hræðileg áhrif á líf sitt. Hún hefði misst vinnuna og hún væri álitin „einhver stórglæpamaður“. Málið hefði einnig haft mikil áhrif á fjölskylduna.

Vitnið D lögregluþjónn kvaðst hafa séð um rannsókn málsins. Vitnið sagðist hafa verið búinn að hafa ákærðu X „bak við eyrað í smá tíma“ áður en hún hefði verið handtekin í febrúar. Þegar vitnið hefði fengið grunsemdir um ákærðu hefði það óskað eftir gögnum úr vinnslusal FedEx. Mjög erfiðlega hefði gengið að fá gögnin en þegar þau hefðu komið hefði vitnið strax séð „þetta ferli, þessa aðferðafræði sem hún notar og þar sést bara að hún er á bandinu þegar pakkinn er að koma, tekur hann til hliðar, það kemur hik á hana, hún svona sér hann og svona tekur næsta pakka hinumegin við hann en niðurstaðan er sú að pakkinn fer á borðið hennar á rúnt númer þrjú þar sem hún síðan setur hann undir borðið og reynir að fela hann með því að setja úlpuna yfir.“ Vitnið sagði ákærðu X hafa borið við rannsóknina að hún hefði verið „búin að gera þetta áður“, að minnsta kosti þrisvar eða fjórum sinnum. Þá hefði hún tekið pakka sem 17 ákærði Y „átti að hafa beðið hana um að taka frá“ og svo hitt ákærða úti í bæ og látið hann fá pakkann sem hefði aldrei farið á skráðan leiðarenda.

Vitnið sagði ákærðu X hafa verið í stöðugum samskiptum við ákærða Y á því tímabili sem um ræddi, „þótt svo að það hafi kannski ekki neitt endilega verið neitt merkileg samskipti þannig séð“.

Vitnið sagði ákærðu hafa ákærða á N1 í Borgartúni 30. nóvember og lögregla haft gætur á. Í framhaldi af því hefði ákærða ekið að [...] „þar sem pakkinn var skráður“. Hún „tekur pakkann út úr bílnum og labbar með hann upp á hæðir og snýr svo bara við og setur hann aftur inn í bílinn.“ Vitnið sagði að ákærða hefði fengið meira greitt fyrir þessa sendingu en hinar fyrri. Ákærða hefði sagt að hún hefði ekki gert sér grein fyrir því, fyrr en pakkinn hefði verið tekinn í toll, að í honum væru mögulega fíkniefni. Ákærði Y hefði þá sagt henni það. Vitnið sagðist ekki muna eftir neinu sérstöku öðru sem hefði gefið til kynna að ákærða hefði vitað um raunverulegt innihald sendingarinnar.

Vitnið sagði að ákærða hefði sent ákærða Y skilaboð sem skilja mætti sem leiðbeiningar um hvernig mætti taka á móti sendingunni með tilliti til þess hvort búið væri að koma fyrir í henni búnaði frá lögreglu. Skilaboðin hefðu verið send seint að kvöldi 29. nóvember og hefði það verið eftir að pakkinn hefði verið skoðaður í tolli og búið hefði verið að setja í hann hlustunar og staðsetningarbúnað, og eftir að ákærða hefði verið búin að fara með pakkann á [...]. Þetta hefði einnig verið eftir að ákærða hefði verið upplýst um að fíkniefni væru í sendingunni.

Vitnið sagði að ekkert hefði komið fram í rannsókninni um að ákærða hefði haft samband við lögreglu eða gert annað til að koma í veg fyrir að pakkinn færi áfram.

Vitnið sagði að ákærða X hefði verið samstarfsfús og vitnið hefði haft á tilfinningunni að hún segði satt frá.

Vitnið sagði að við rannsóknina hefði komið fram að ákærði Y hefði áður millifært fé á reikning ákærðu X. Hefði hún sagt það hafa verið vegna fyrri sendinga.

Vitnið sagði að rannsókn málsins hefði ekki leitt í ljós hvernig innflutningur efnanna hefði verið fjármagnaður.

Vitnið staðfesti lögregluskýrslur.

Vitnið E kvaðst á umræddum tíma hafa séð um skráningu og tollafgreiðslu hjá FedEx hraðflutningum. Vitnið sagði að umrædd sending hefði verið tekin til tollskoðunar. Slíkt þyrfti ekki að þýða að neitt ólöglegt væri í sendingunni. Vitnið 18 sagði að ef pakki fyndist ekki væri leitað að honum og ekki ætti að vera hægt að koma pakka undan.

Vitnið sagði að ef viðtakendur neituðu móttöku væri sendanda tilkynnt um það og honum gefnir þeir kostir að sendingunni verði fargað eða hún endursend.

Vitnið sagðist hafa hringt til skráðs viðtakanda sendingarinnar, G, en tollvörður hefði sagt að betri reikning vantaði með henni. Fyrst hefði G ekkert viljað kannast við sendinguna en svo hefði verið hringt til hans aftur og hann þá sagt að hann kannaðist við hana en væri ekki með reikning fyrir henni. Hefði hann verið „mjög tvístígandi“ og „undarlegur í tilsvörum“.

Vitnið staðfesti skýrslu sína hjá lögreglu.

Vitnið F sagði ákærðu hafa látið sig fá sendinguna til útkeyrslu. Slíkt væri alvanalegt. Ákærða hefði sagt að hún hefði hringt í viðtakandann og pakkinn ætti að fara í Breiðholt.

Vitnið sagði viðtakandann hafa sagt að hann hefði ekki átt von á pakka og spurt hvort búið væri að greiða fyrir hann. Vitnið hefði sagt honum að hann þyrfti að greiða fyrir hann og viðtakandinn hefði gert það. Hann hefði verið „alveg staðráðinn í að taka við pakkanum.“ Vitnið sagði að það hefði aldrei lent í því, á þeim tíma sem það hefði starfað hjá FedEx, að viðtakandi kannaðist ekki við sendingu til sín.

Vitnið staðfesti skýrslu sína hjá lögreglu.

Vitnið H unnusti ákærðu kvaðst hafa þekkt ákærðu í tæplega tíu ár.

Vitnið sagði að ákærða hefði sagt sér að hún væri búin að koma sér í klípu, en „pakki sem að væri með sterum í hefði farið í toll og svo hefði hann komið út úr tolli og væri bara uppi í hillu í vinnunni.“ Ákærða hefði spurt vitnið ráða. Vitnið hefði orðið mjög reitt og spurt ákærðu út í hvað hún væri búin að koma sér og fyrir hvaða fé. Ákærða hefði sagt að hún fengi greiddar „tvö hundruð þúsund eða eitthvað krónur“, fyrir sinn þátt. Vitnið hefði boðið að hann greiddi henni þá fjárhæð til að hún léti þetta ógert og myndi ekki „eyðileggja lífið sitt á þessu“. Eftir þetta hefðu þau farið að velta fyrir sér hvernig væri hægt „að koma henni út úr þessu, og þá var það eiginlega bara að láta þennan pakka bara í friði og láta hann bara fara til baka, láta senda hann til baka.“ Vitnið sagði að ákærða hefði skilið hvað það væri að meina „og hún ætlaði ekki að gera þetta“. Vitnið hefði hótað sambandsslitum ef hún héldi þessu áfram, „en hún ákvað bara að hætta við þetta og láta pakkann bara fara til baka.“ Vitnið sagðist hafa hugleitt að ráðleggja ákærðu að hafa samband við lögreglu en hafa 19 hugsað „að það gæti bara orðið allt of mikið vesen út úr því“. Betra væri „að koma sér út úr þessu og láta pakkann fara.“ Vitnið sagði að ákærða hefði sagt að ákærði Y ætti hlut að máli.

Vitnið sagði að þau hefðu ekki haft hugmynd um að fíkniefni væru í pakkanum. Það hefði ekki komið til tals. Vitnið hefði talið stera alvarlegt mál sem hefði fangelsisdóm í för með sér.

Niðurstaða

Játning ákærða Y á þeim sakargiftum sem að honum snúa fær stoð í gögnum málsins og ekki þykir ástæða til að draga í efa. Er hann sannur að sök og hefur unnið sér til refsingar en háttsemi hans er rétt færð til refsiheimildar í ákæru.

Ákærðu X er gefin að sök hlutdeild í stórfelldu fíkniefnalagabrot ákærða Y, með því að hafa aðstoðað við afhendingu fíkniefnanna, en hún hafi tekið að sér, að beiðni meðákærða, að taka við pakkanum á vinnustað sínum og afhenda meðákærða. Hinn 1. desember 2016 hafi ákærða komið pakkanum til samstarfskonu sinnar sem hafi ekið honum til skráðs móttakanda sem lögregla hafi síðar handtekið og hafi hann þá verið með fíkniefnin.

Ljóst er af skýrslu ákærðu sjálfrar að hún tók að sér að taka við pakka á vinnustað sínum. Rakin hefur verið lýsing á hátterni hennar á vinnustaðnum daginn sem sendingin kom, og styður hún þetta. Þá er ljóst að ákærða tók að sér að afhenda meðákærða pakkann. Einnig liggur fyrir í málinu að hinn 1. desember 2016 kom ákærða pakkanum til samstarfskonu sinnar sem ók honum til skráðs móttakanda. Þá liggur fyrir að sá maður var síðar handtekinn og var þá með innihald pakkans.

Að því leyti sem rakið hefur verið er lýsing ákæruliðarins rétt.

Af hálfu ákærðu er byggt á því að hún hafi talið að sterar væru í sendingunni en ekki fíkniefni og fékk það stuðning í framburði unnusta ákærðu fyrir dómi. Þá byggir hún á því að hún hafi í raun horfið frá þátttöku sinni. Hún hafi viljað að sendingunni yrði eytt eða hún endursend og hún hafi séð til þess að sendingin færi til skráðs viðtakanda en ekki meðákærða. Hafi það verið þvert gegn upphaflegri áætlun.

Ákærða segir sjálf að hún hafi, fyrir það atvik sem þetta mál varðar, þrisvar aðstoðað meðákærða við innflutning. Meðákærði hefði sagt sér að þar flytti hann inn ólögleg fæðubótarefni en síðar hafi komið í ljós að um stera væri að ræða. Þetta hafi verið í pínulitlum pökkum frá Kína. 20

Að því er varðar þá sendingu sem hér ræðir um segir ákærða að meðákærði hafi sagt sér að í pakkanum yrðu sterar. Hún hafi í upphafi ekki vitað að fíkniefni yrðu í sendingunni og ekki frétt af því fyrr en meðákærði hefði sagt sér það. Fyrir dómi sagði hún hann hafa gert það eftir að pakkinn var kominn til skráðs viðtakanda en hjá lögreglu hafði hún sagt að það hefði verið eftir að pakkinn var tekinn til tollskoðunar en áður en honum var ekið til viðtakandans. Hvað sem um það má segja liggur fyrir að ákærða kaus ekki að snúa sér til lögreglu þótt meðákærði hefði sagt henni að fíkniefni væru í pakkanum.

Ákærðu var ljóst að meðákærði hygðist flytja ólögleg efni inn til landsins og tók að sér aðstoð við það með þeim hætti sem rakið hefur verið. Hún segir að þegar hún hafi áður aðstoðað meðákærða með svipuðum hætti hafi hann sagt sér að hann flytti inn fæðubótarefni en í raun hafi það verið sterar. Fyrri sendingar voru að sögn hennar í litlum pökkum en sá sem nú kom var umtalsvert stærri og sendur frá Evrópu. Ákærða hafði enga tryggingu fyrir því nú að innihald pakkans væri það sem meðákærði segði henni. Sjálf gerði hún engar ráðstafanir til að ganga úr skugga um að innihaldið væri ekki fíkniefni. Ekkert hefur komið fram að hún hafi ætlað sér að kanna innihaldið áður en hún kæmi sendingunni í hendur meðákærða. Gat hún alls ekki treyst því að ekki væru fíkniefni í sendingunni. Þrátt fyrir þetta tók hún að sér að veita meðákærða þá aðstoð við innflutninginn sem fyrir liggur. Þegar á allt þetta er horft verður að telja sannað að ákærða hafi í raun orðið hlutdeildarmaður í því broti meðákærða sem hann hefur verið sakfelldur fyrir.

Fram kom hjá ákærðu hjá lögreglu að hún óttaðist að lögregla hefði komið búnaði fyrir í pakkanum og rekti ferðir hans. Ef sú var raunin hefði sterkur grunur óhjákvæmilega fallið á ákærðu ef hún afhenti pakkann annars staðar en hjá skráðum viðtakanda eða á þeim stað sem hann vísaði á.

Ákærða byggir á því að hún hafi ekki afhent ákærða pakkann. Það er rétt. Af hennar hálfu er byggt á því að hún hafi komið pakkanum þannig fyrir að að allar líkur væru á því að hann yrði endursendur eða sendur í förgun samkvæmt verklagi. Með því hafi hún komið í veg fyrir að pakkinn kæmist í hendur meðákærða. Ákærða hafði verið í símasambandi við skráðan viðtakanda sem hafði gefið henni upp nýtt heimilisfang og óskað eftir að pakkinn yrði sendur þangað. Þó hugsanlegt hafi verið að hann myndi, er á hólminn væri komið, neita móttöku pakkans hafði ákærða enga tryggingu fyrir því að svo færi. Þótt viðtakandinn þyrfti að greiða ríflega fimm þúsund 21 króna gjald fyrir að fá pakkann afhentan var því engan veginn að treysta að hann tæki ekki þann kost, sem hann og gerði.

Þegar ákærða afhenti samstarfskonu sinni pakkann til útkeyrslu til skráðs viðtakanda gat hún samkvæmt framansögðu ekki miðað við að pakkinn, sem hún vissi að í væru ólögleg efni, yrði ekki eftir í höndum viðtakandans. Ákærða vissi ekki annað um viðtakandann en nafnið og gat engan veginn treyst á að hann kæmi efnunum í hendur lögreglu eða fargaði þeim sjálfur. Þá var henni ljóst að meðákærði vissi nafn viðtakandans og hugsanlegt var að hann freistaði þess að ná pakkanum frá viðtakandanum. Niðurstaðan varð sú að hin ólöglegu efni urðu eftir í höndum viðtakandans sem síðar var handtekinn með þau.

Það er meðal skilyrða þess að hlutdeildarmaður verði sýknaður vegna afturhvarfs skv. 23. sbr. 21. gr. laga nr. 19/1940 að hann hafi hindrað framkvæmd brotsins. Verður ekki talið að það eigi við hér. Ákærða hvorki sneri sér til lögreglu né gerði aðrar ráðstafanir sem tryggja myndu förgun efnanna.

Þegar á allt framanritað er horft verður að telja ákæruvaldið hafa fært fram lögfulla sönnun fyrir því að ákærða hafi orðið hlutdeildarmaður í broti meðákærða, hún hafi tekið að sér að taka við umræddum pakka og afhenda hann meðákærða. Ekki hafi orðið af því að hún hafi afhent meðákærða pakkann en hún hafi komið honum í hendur samstarfskonu sinnar og það orðið til þess að pakkinn fór í hendur skráðs viðtakanda sem var með innihald hans er lögregla handtók hann. Samkvæmt þessu er ákærða sönn að sök samkvæmt ákæru og hefur unnið sér til refsingar en háttsemi hennar varðar við 173. gr. a sbr. 22. gr. laga nr. 19/1940.

Sakaferill ákærða Y er samkvæmt sakavottorði sá að í júní 2016 var hann dæmdur í fjögurra mánaða fangelsi, skilorðsbundið í tvö ár, fyrir fíkniefnalagabrot. Hinn 20. júní 2018 var hann dæmdur í tíu mánaða fangelsi fyrir brot gegn 233. gr. og 217. gr. og 1. mgr. 218. gr. b laga nr. 19/1940 og var fyrrgreindur skilorðsdómur þá jafnframt tekinn upp og honum gerð refsing í einu lagi. Brot ákærða nú er framið fyrir uppsögu dómsins í júní 2018 og verður refsing hans nú ákveðin sem hegningarauki. Ákærða til refsiþyngingar nú horfir að efnið sem um ræðir er hættulegt og sterkt fíkniefni. Á hinn bóginn er játning ákærða. Fyrir dómi lýsti hann yfir iðrun sinni og sagði málið hafa haft mikil áhrif á sig. Af hans hálfu var lagt fram vottorð varðstjóra á Sogni. Segir þar að ákærði hafi komið þangað 10. apríl 2018 og hafi samskipti við hann gengið mjög vel. Hann sé mjög kurteis og tillitssamur í samskiptum, bæði við starfsfólk og vistmenn. Hann hafi staðið fyrir jákvæðum og uppbyggilegum samræðum meðal 22 vistmanna þegar reynt hafi á. Hann hafi verið agabrotalaus og stundað vinnu við eldamennsku í eldhúsi. Hann sé snyrtilegur í umgengni og samskipti við hafi að öllu leyti verið góð.

Þegar á allt er horft verður refsing ákærða ákveðin fangelsi í þrjú ár en frá henni skal draga gæzluvarðhald sem ákærði sætti frá 10. til 21. desember 2016.

Ákærða X hefur ekki sakaferil. Hún er aðeins sakfelld fyrir þá hlutdeild sem rakin hefur verið. Það að ákærða hafi framið brotið í starfi sínu hjá fyrirtæki sem annast móttöku og dreifingu sendinga til landsins eykur alvarleika þess. Ákærða missti það starf sitt og dómurinn efast ekki um að málið hefur haft mikil og erfið áhrif á hana og líf hennar. Refsing ákærðu ákveðst fangelsi í tíu mánuði en rétt þykir að ákveða að fullnustu hennar skuli frestað og niður falli hún að liðnum þremur árum haldi ákærða almennt skilorð. Fallast ber á gerðar upptökukröfur. Ákærða Y verður gert að greiða málsvarnarþóknun skipaðs verjanda síns, G-kk-ef S-x-x R-kk-ef lögmanns, 1.897.200 krónur með virðisaukaskatti og 47.300 króna ferðakostnað verjandans. Ákærðu X verður gert að greiða málsvarnarþóknun skipaðs verjanda síns, S-kvk-þgf P-kvk-þgf lögmanns, 1.559.920 krónur með virðisaukaskatti. Samkvæmt yfirliti héraðssaksóknara nemur annar sakarkostnaður 525.870 krónum en af honum eru 73.780 krónur eingöngu vegna ákærðu X. Verður henni gert að greiða síðarnefndu fjárhæðina en ákærðu báðum það sem eftir stendur í sameiningu. Gætt var 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88/2008. Af hálfu ákæruvaldsins fór A-kvk-nf B-kvk-nf A-kvk-nf aðstoðarsaksóknari með málið. Þ-kk-nf D-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð

Ákærði Y sæti fangelsi í þrjú ár. Frá refsingunni dragist gæzluvarðhald sem hann sætti frá 10. til 21. desember 2016.

Ákærða X sæti fangelsi í tíu mánuði. Fullnustu refsingarinnar skal frestað og niður skal hún falla að liðnum þremur árum haldi ákærða almennt skilorð 57. gr. laga nr. 19/1940.

Ákærði Y greiði 1.897.200 króna málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, G-kk-ef S-x-x R-kk-ef lögmanns og 47.300 króna ferðakostnað hans.

Ákærða X greiði 1.559.920 króna málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kvk-ef P-kvk-ef lögmanns. 23

Af öðrum sakarkostnaði málsins greiði ákærðu í sameiningu 452.090 krónur en ákærða X ein 73.780 krónur.

Upptæk eru gerð 4.040,27 g af amfetamíni sem lögregla lagði hald á við rannsókn málsins.

Þ-kk-nf D-kk-nf 23

Af öðrum sakarkostnaði málsins greiði ákærðu í sameiningu 452.090 krónur en ákærða X ein 73.780 krónur.

Upptæk eru gerð 4.040,27 g af amfetamíni sem lögregla lagði hald á við rannsókn málsins.

Þ-kk-nf D-kk-nf