E-488/2009

Mál þetta, sem dómtekið var 23. nóvember sl., er höfðað með stefnu birtri 28. apríl sl.

Stefnandi er Þ-kk-nf G-kk-nf, kt. 000000-0000, Stekkjargötu 19, Reykjanesbæ.

Stefndi er Skeiða- og Gnúpverjahreppur, kt. 000000-0000, Árnesi, Skeiða- og Gnúpverjahreppi.

Réttargæslustefndu eru V-kk-nf K-kk-nf, kt. 000000-0000, Reykjavíkurvegi 52 A, Hafnarfirði og K-kvk-nf K-kvk-nf, kt. 000000-0000, Norðurási 4, Reykjavík.

Dómkröfur stefnanda eru þær að stefnda verði gert að greiða stefnanda 4.250.000 krónur ásamt dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. vaxtalaga nr. 38/2001, frá 21. desember 2007 til greiðsludags. Þá er krafist málskostnaðar úr hendi stefndu að mati dómsins.

Dómkröfur stefnda eru þær aðallega að hann verði sýknaður af kröfum stefnanda en til vara að þær verði lækkaðar verulega. Þá er krafist málskostnaðar úr hendi stefnanda að mati dómsins.

Réttargæslustefndu skiluðu greinargerð í málinu en gera ekki sjálfstæðar kröfur í málinu en taka undir sýknukröfu stefnda. Þá krefjast réttargæslustefndu málskostnaðar úr hendi stefnanda.

Málavextir.

Málavextir eru þeir að stefnandi og tengdafaðir hans, K-kk-nf heitinn V-kk-nf, gerðu árið 1984 lóðarleigusamning við þáverandi oddvita stefnda Gnúpverjahrepps. Var um að ræða lóð undir sumarbústað í Löngudælaholti og var leigutíminn til 20 ára frá 1. janúar 1982 að telja. Skyldi leigutíminn framlengjast sjálfkrafa um fimm ár í senn ef hvorugur aðili segði samningnum upp. Óumdeilt er að leigusamningi þessum var aldrei þinglýst. K-kk-nf heitinn og stefnandi munu hafa reist 50,3 m² sumarhús á lóðinni og heldur stefnandi því fram að hann hafi aðallega haft umsjón með byggingunni, en það hafi að mestu verið smíðað á heimili stefnanda í Keflavík og flutt ósamsett á lóðina til samsetningar. Hafi þetta verið gert á grundvelli góðs samkomulags milli stefnanda og K-kk-ef heitins, en K-kk-nf hafi að mestu staðið straum af efniskostnaði, en stefnandi hafi tekið að sér vinnu við smíði og samsetningu hússins, oftast einn eða með aðstoð skyldmenna og vina. Hafi stefnandi því staðið straum af öllum kostnaði við smíði og samsetningu sumarhússins, öðrum en efniskostnaði. Hafi vinnuframlag stefnanda hins vegar aldrei verið reiknað sérstaklega til fjár, enda fullt samkomulag milli hans og K-kk-ef heitins um jafna skiptingu eignarhalds á sumarhúsinu, m.a. á þessum grundvelli.

Þann 25. nóvember 2002 undirritaði þáverandi sveitarstjóri stefnda nýjan lóðarleigusamning vegna lóðarinnar, en þar er K-kk-nf heitinn V-kk-nf einn tilgreindur leigutaki lóðarinnar. Hafi stefnanda hvorki verið getið sem lóðarhafa á hinum nýja samningi né hafi samþykkis hans verið leitað eða afstöðu hans leitað við gerð samningsins. Með kaupsamningi dagsettum 21. september 2007 seldi K-kk-nf heitinn G-kk-þgf A-kk-þgf I-kk-þgf umrætt sumarhús ásamt réttindum samkvæmt lóðarsamningi á 8.500.000 krónur. Tveimur mánuðum síðar ritaði stefnandi K-kk-þgf heitnum bréf þar sem hann leitaði afstöðu hans til að mati stefnanda hinnar heimildarlausu sölu sumarhússins ásamt lóðarréttindum. Með bréfi lögmanns K-kk-ef heitins dagsettu 5. desember sama ár var eignarréttartilkalli stefnanda til sumarhússins, m.a. á grundvelli lóðarleigusamningsins frá 1984, alfarið hafnað.

K-kk-nf V-kk-nf lést 13. apríl 2008 og var bú hans tekið til opinberra skipta 8. september sama ár, en búskiptum er ekki lokið. Ekki hefur verið tekin formleg afstaða til kröfunnar af hálfu dánarbúsins en af bókun á skiptafundi megi ráða að skiptastjóri telji kröfugerð stefnanda réttmæta þar sem framlögð skjöl, einkum skattframtöl K-kk-ef heitins bendi sterklega til þess að hann hafi litið svo á í lifanda lífi að hann hafi átt helming lóðarinnar og sumarhússins. Skiptastjóri mun hins vegar ekki hafa talið sér fært að fallast á skaðabótakröfu stefnanda að svo stöddu. Hinn 11. desember 2008 gaf skiptastjóri út innköllun á grundvelli VII. kafla laga nr. 20/1991 og lýsti stefnandi kröfu í dánarbúið með kröfulýsingu 5. janúar 2009.

Málsástæður og lagarök stefnanda.

Stefnandi byggir á því að við sölu á umræddu sumarhúsi hafi lóðarleigusamningurinn frá 1984 verið í gildi. Samningurinn hafi gilt til 1. janúar 2002 og skyldi hann framlengjast til fimm ára í senn yrði honum ekki sagt upp. Samningnum hafi aldrei verið sagt upp og teljist hann því í fullu gildi gagnvart stefnanda, enda hafi hann framlengst sjálfkrafa, fyrst þann 1. janúar 2002 til 1. janúar 2007, síðan á þeim degi a.m.k. til 1. janúar 2012. Hafi stefnda og K-kk-þgf heitnum því verið óheimilt að gera nýjan leigusamning án samþykkis stefnanda. Sé lóðarleigusamningurinn frá 2002 því ekki gildur og brjóti með ólögmætum hætti gegn réttindum stefnanda. Þá byggir stefnandi á því að sala sumarhússins 21. september 2007 hafi verið óheimil án samþykkis stefnanda, enda hafi hann þá verið eigandi helmings sumarhússins ásamt lóðarréttindum. Hafi því verið um að ræða vanheimild af hálfu K-kk-ef heitins, enda hafi hann ekki haft heimild til að standa einn að sölu eignarinnar umfram eignarhluta sinn í henni. Þá hafi verið samkomulag milli stefnanda og K-kk-ef heitins um skiptingu eignarhlutar í sumarhúsinu. Þá sýni skattframtöl K-kk-ef heitins ótvírætt að hann hafi litið svo á að eignin væri í óskiptri sameign hans og stefnanda, er þar telji K-kk-nf heitinn fram 50% eignarhlut í fasteigninni Löngudælaholtslóð nr. 8.

Stefnandi byggir á því að engu skipti að lóðarleigusamningnum frá 1984 hafi ekki verið þinglýst, enda séu réttindi stefnanda til fasteignarinnar óháð þinglýsingu þeirra. Þá hafi skráning hjá Fasteignamati ríkisins enga sjálfstæða þýðingu við mat á eignarréttartilkalli stefnanda, en horfa beri til þess að upphafleg skráning fasteignarinnar hafi verið gerð á grundvelli tilkynningar frá fulltrúa stefnda, en þar hafi ekki verið vikið að eignarrétti stefnanda.

Stefnandi byggir á því að stefndi hafi verið grandsamur um réttindi stefnanda til fasteignarinnar og því hafi stefndi við gerð lóðarleigusamningsins árið 2002 valdið stefnanda tjóni með ólögmætum hætti sem stefndi beri skaðabótaábyrgð á. Hafi stefndi því gert K-kk-þgf heitnum kleift að selja umrætt sumarhús þriðja manni ásamt lóðarréttindum. Hafi gerð hins ólögmæta lóðarleigusamnings árið 2002 því verið frumorsök þess tjóns sem stefnandi hafi orðið fyrir og beri stefnandi því fébótaábyrgð á tjóninu.

Við mat á tjóninu telur stefnandi að hafa beri til hliðsjónar söluverðmæti sumarhússins og eðlilegt að stefndi greiði stefnanda helming þess, eða 4.250.000 krónur með hliðsjón af eignarhlutdeild hans.

Stefnandi segir dráttarvaxtakröfu reista á 1. mgr. 6. gr., sbr. 1. málsl. 9. gr. laga nr. 38/2001, en krafa um dráttarvexti miðast við þá dagsetningu þegar mánuður hafi verið liðinn frá bréfi stefnanda til K-kk-ef heitins 21. nóvember 2007 þar sem hinni ólögmætu sölu hafi verið mótmælt.

Stefnandi vísar til almennra reglna eignarréttar, 72. gr. stjórnarskrárinnar og meginreglna eignarréttar um nám, töku og óslitin not, sem og meginreglna um eignarráð fasteignareigenda og almennra reglna samninga- og kröfuréttar. Þá er vísað til ýmissa reglna Grágásar og Jónsbókar. Krafa um málskostnað er byggð á XXI. kafla laga nr. 91/1991, aðallega 129. og 130. gr.

Stefnandi skýrir aðild málsins svo að með gerð hins nýja lóðarleigusamnings annars vegar og hins vegar með sölu sumarhússins ásamt lóðarréttindum hafi hann orðið fyrir tjóni sem stefndi og K-kk-nf heitinn beri óskipta ábyrgð á. Hins vegar sé stefnanda ekki unnt lögum samkvæmt að stefna dánarbúi K-kk-ef heitins til greiðslu bóta vegna tjónsins og því sé stefnda einum stefnt í máli þessu. Stefndi kunni eftir atvikum að eiga endurkröfurétt á hendur dánarbúinu eða erfingjum K-kk-ef heitins fari svo að fallist verið á kröfur stefnanda í máli þessu og því teljist réttargæslustefndu hafa hagsmuni af niðurstöðu málsins. Réttargæslustefndu séu erfingjar í dánarbúi K-kk-ef heitins auk systur sinnar M-kvk-ef, eiginkonu stefnanda, en henni sé ekki stefnt til réttargæslu, enda hafi hún lýst sig samþykka kröfugerð stefnanda á hendur dánarbúinu.

Málsástæður og lagarök stefnda.

Stefndi tekur fram að því er málsatvik varðar að hann hafi ekki forsendur til að meta þær fullyrðingar sem fram komi í málavaxtalýsingu stefnanda um fyrirkomulag eða samkomulag milli stefnanda og K-kk-ef heitins. Stefndi mótmælir þó fullyrðingum stefnanda um eignarhald hans á sumarhúsinu og hafi hann ekki fært neinar sönnur á að hann hafi átt hlut í því .

Stefndi byggir sýknukröfu sína í fyrsta lagi á aðildarskorti. Krafa stefnanda virðist byggja á vanheimild K-kk-ef heitins til sölu á sumarhúsi sem stefnandi telji að hafi verið í eigu þeirra beggja. Stefndi hafi hvergi komið nálægt þeirri sölu og beri ekki ábyrgð á henni. K-kk-nf heitinn hafi samkvæmt opinberri skráningu verið eini eigandi sumarhússins og breyti engu þar um hvort lóðarleigusamningur um lóðina hafi upphaflega einnig verið á nafni stefnanda eða hvort líta beri svo á að eldri lóðarleigusamningur sé í gildi. Eignarhald á húsum og landi fari ekki alltaf saman. Sé kröfunni því ranglega beint að stefnda og því beri að sýkna hann.

Í öðru lagi byggir stefndi á því að stefnandi hafi ekki orðið fyrir tjóni. Stefnandi hafi ekki fært sönnur á að hann eigi þau réttindi sem hann byggi kröfu sína á en stefnandi beri sönnunarbyrðina fyrir því. Stefnandi hafi ekki fært fram nein þau gögn sem sanni eignarhald hans á hinu selda húsi. Samkvæmt gagnályktun frá 31. gr. þinglýsingarlaga sé stofnun afnotaréttar af fasteign háð þinglýsingu og séu í ákvæðinu talin upp þau tilvik þar sem stofnun afnotaréttar sé ekki háð þinglýsingu. Lóðarleigusamningar séu þar ekki taldir upp. Leigusamningnum frá 1984 hafi ekki verið þinglýst, en þinglýsing hans sé á ábyrgð leigutaka, sbr. orðalag samningsins um að leigutaki beri kostnað af þinglýsingu og stimplun samningsins. Þar sem stefnandi hafi ekki sinnt því að þinglýsa afnotaréttinum teljist hann því ekki hafa stofnast. Þá hafi ekki reynt á það hvort dánarbú K-kk-ef heitins samþykki greiðslu bóta til handa stefnanda, enda skiptum í búinu ekki lokið. Ekki virðist ólíklegt að dánarbúið fallist á rétt stefnanda eins og hann gefi til kynna í stefnu.

Í þriðja lagi byggir stefndi á því að önnur skilyrði skaðabóta séu ekki heldur fyrir hendi. Skilyrðið um grandsemi sé ekki uppfyllt. Sé óljóst af stefnu hvaða saknæma háttsemi stefndi eigi að hafa sýnt af sér sem leitt hafi til hins ætlaða tjóns. Samkvæmt opinberum gögnum hafi K-kk-nf heitinn einn verið skráður eigandi sumarhússins en stefndi beri ekki ábyrgð á skráningu á eignarhaldi húsa. Ekki séu orsakatengsl á milli gerðar nýs lóðarleigusamnings og þess tjóns sem stefnandi krefjist greiðslu fyrir. K-kk-nf heitinn sé samkvæmt öllum opinberum gögnum skráður eigandi sumarhússins og sé ósannað að eignarhaldinu hafi verið háttað á annan veg. Skráning K-kk-ef heitins á sumarhúsinu á skattframtölum breyti því ekki, enda komi afstaða hans skýrt fram í bréfi hans til stefnda þar sem málsatvikum og málsástæðum stefnanda sé mótmælt harðlega sem tilhæfulausum og fráleitum. Þá komi fram í bréfinu að K-kk-nf heitinn hafi greitt allan kostnað vegna sumarhússins og lóðarinnar frá upphafi og eigi kvittanir sem sanni það. Þá hafi afstaða skiptastjóra dánarbúsins til kröfu stefnanda enga þýðingu í þessu sambandi. K-kk-nf heitinn hefði getað selt sumarhús sitt óháð því hvort nýr lóðarleigusamningur hefði verið gerður eða ekki. Stefndi telur skilyrðið um sennilega afleiðingu ekki uppfyllt. Hafi stefndi ekki haft neinar forsendur til að ætla annað en að sumarhúsið væri að fullu í eigu K-kk-ef heitins og gæti hann því ráðstafað því að vild. Telji dómurinn að orsakatengsl séu fyrir hendi telur stefndi að ætlað tjón stefnanda vegna sölunnar geti ekki hafa verið sennileg afleiðing þess að nýr lóðarleigusamningur hafi verið gerður. Þá telur stefndi tjón stefnanda ósannað. Krafa stefnanda miði einungis við söluandvirði sumarhússins en hann hafi ekki á nokkurn hátt reynt að færa sönnur á tjón vegna missis afnotaréttar að lóðinni, en lóðarleigusamningurinn sé eini samningurinn sem stefndi eigi aðkomu að og varði ætlaða hagsmuni stefnanda.

Krafa stefnda um lækkun byggir á því að hann beri enga ábyrgð á skráningu á eignarhaldi hússins sem selt hafi verið. Stefndi geti því ekki borið ábyrgð á tjóni sem stefnandi telji sig hafa orðið fyrir vegna sölu hússins. Geti stefndi í mesta lagi borið ábyrgð á tjóni stefnanda að því leyti sem það snúi að ætlaðri hlutdeild stefnanda í lóðarréttindum sem fylgt hafi hinu selda húsi. Sé þó ljóst að lóðarréttindin séu óverulegur hluti söluverðsins. Stefndi bendir á að ef miðað væri við eldri lóðarleigusamninginn, sem stefnandi haldi fram að sé enn í gildi, sé hægt að segja honum upp þannig að hann falli niður 1. janúar 2012. Verðmæti hans felist því í lóðarleiguréttindum til rúmlega tveggja ára. Beri því a.m.k. að lækka kröfu stefnanda verulega. Telji dómurinn koma til álita að dæma bætur, hvort sem þær tækju mið að lóðarréttindum eða söluverðmæti hússins, verði jafnframt að taka mið af eigin sök stefnanda í málinu og lækka bætur umtalsvert. Stefnandi hafi látið undir höfuð leggjast að þinglýsa fyrri lóðarleigusamningi og megi ljóst vera að hefði samningnum verið þinglýst hefðu lóðarréttindi hans a.m.k. verið tryggð. Samkvæmt sakarmati stefnanda sjálfs hefði tjónið þá aldrei orðið, enda reki stefnandi það allt til þess að gerður hafi verið nýr lóðarleigusamningur án aðkomu stefnanda. Hefði tjónið því aldrei orðið hefði stefnandi hlutast til um að tryggja réttindi sín með þinglýsingu eldri samningsins.

Verði ekki fallist á sýknukröfu stefnda vill stefndi mótmæla upphafstíma dráttarvaxta. Krafa á hendur stefnda hafi ekki verið sett fram fyrr en með bréfi dags. 24. október 2008 og eigi því í fyrsta lagi að miða við 24. nóvember sama ár sem upphafsdag dráttarvaxta. Eðlilegast væri að miða dráttarvexti við mánuð frá uppkvaðningu dóms eða í fyrsta lagi við dómsuppsögu.

Stefndi áréttar að stefnandi byggi kröfu sína ekki á skaðabótaábyrgð stefnda vegna rangrar skráningar á eignarhaldi sumarhússins, enda ekkert í málinu sem bendi til eða sanni að eignarhald á sumarhúsinu hafi verið ranglega skráð í upphafi eða stefndi beri ábyrgð á þeirri skráningu.

Stefnandi vísi til meginreglna eignarréttar um nám, töku og óslitin not og ýmissa eignarréttarreglna Grágásar og Jónsbókar og hafnar stefndi þeim málsástæðum sem vanreifuðum.

Stefndi vísar að öðru leyti til meginreglna réttarfars um aðild og meginreglna skaðabótaréttar um sakarregluna.

Málskostnaðarkrafa er byggð á 129. og 130. gr. laga nr. 91/1991.

Málsástæður og lagarök réttargæslustefndu.

Réttargæslustefndu halda því fram að faðir þeirra, K-kk-nf heitinn, hafi sjálfur byggt umrætt sumarhús og auk þess greitt allan kostnað og gjöld vegna hússins og lóðarinnar. Stefndi hafi gert nýjan leigusamning við K-kk-þf heitinn árið 2002 sem hafi verið þinglýst. K-kk-nf heitinn hefði því haft undir höndum þinglýstan leigusamning í fimm ár þar sem fram hafi komið að hann væri eini leigutakinn á lóðinni. Hefði stefnandi ekki gert athugasemdir við þennan rétt fyrr en eftir að ákvörðun hefði verið tekin um að selja sumarhúsið.

Réttargæslustefndu telja að sýkna beri stefnda í fyrsta lagi vegna þess að stefnandi hafi ekki átt leigurétt að landspildunni þar sem samningnum frá 1984 hafi ekki verið þinglýst, en þinglýsing sé á ábyrgð leigutaka. Hafi því ekki stofnast afnotaréttur en K-kk-nf heitinn hafi öðlast afnotarétt af spildunni árið 2002 þegar þinglýst hafi verið lóðarleigusamningi hans við stefnda.

Í öðru lagi byggja réttargæslustefndu á því að sumarhúsið hafi alla tíð verið skrá á K-kk-þf heitinn og hafi stefnandi aldrei gert athugasemdir við þá skráningu. Þá hafi K-kk-nf heitinn ætíð greitt fasteignagjöld af eigninni og borið kostnað af viðhaldi bústaðarins. Þá telja réttargæslustefndu að hinn óþinglýsti leigusamningur frá 1984 myndi ekki eignarrétt í sumarhúsinu og jafnvel þó komist yrði að þeirri niðurstöðu að stefnandi hefði árið 1984 öðlast leigurétt á spildunni hafi slíkur réttur ekki jafngilt eignarrétti að sumarhúsinu.

Í þriðja lagi telja réttargæslustefndu að jafnvel þó komist yrði að þeirri niðurstöðu að stefnandi hefði árið 1984 öðlast afnotarétt af spildunni sé sá réttur löngu niður fallinn fyrir tómlæti stefnanda. Stefnandi hafi látið það undir höfuð leggjast í 18 ár að þinglýsa leigusamningnum og þá liggi fyrir að stefnandi hafi aldrei greitt lóðarleigugjald til stefnda. Þá hafi stefnandi engar athugasemdir gert árið 2002 þegar stefndi hafi gert nýjan leigusamning við K-kk-þf heitinn. Hafi stefnandi ekki gert athugasemdir við samninginn fyrr en í október 2007 eða fimm árum síðar. Þá vekja réttargæslustefndu athygli á því tómlæti stefnanda að frá því K-kk-nf heitinn hafi hafnað kröfum stefnanda 5. desember 2007 hafi liðið hálfur tíundi mánuður þar til kröfur stefnanda hafi skotið aftur upp kollinum.

Í fjórða lagi telja réttargæslustefndu að sýkna beri stefnda þar sem tjón stefnanda sé ósannað. Krafa stefnanda byggist á því að hann hafi átt helmings eignarhlutdeild í sumarhúsinu ásamt lóðarréttindum, en réttargæslustefndu telja að hann hafi ekki eignast hlutdeild í sumarhúsinu. Hann hafi hvorki lagt til fé til byggingar hússins né viðhald þess. Þá hafi hann hvorki greitt lóðarleigu, fasteignagjöld, tryggingar né hitaveitukostnað. Hafi K-kk-nf heitinn lagt ómældan tíma og fjármuni í byggingu og viðhald hússins í þau 25 ár sem hann hafi átt það.

Fari svo að dómurinn telji stefnda bera skaðabótaábyrgð gagnvart stefnanda benda réttargæslustefndu á að það hefði enga þýðingu fyrir réttarstöðu þeirra, enda ekkert sem bendi til að K-kk-nf heitinn hafi ekki verið í góðri trú við gerð leigusamnings árið 2002.

Réttargæslustefndu benda á að þau telja að stefna hefði átt dánarbúi K-kk-ef heitins til réttargæslu en ekki þeim persónulega auk þess sem þau gera athugasemdir við að þriðja erfingjanum, M-kvk-þgf K-kvk-þgf, hafi ekki verið stefnt til réttargæslu, enda ljóst að hagsmunir hennar af niðurstöðu málsins séu ekki minni en hagsmunir þeirra. Þau hafi hins vegar séð sig knúin til að koma sjónarmiðum sínum á framfæri þar sem aðild þeirra til réttargæslu hafi ekki verið vísað frá dómi ex officio.

Krafa um málskostnað er byggð á 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991.

Niðurstaða.

Sýknukrafa stefnda er í fyrsta lagi byggð á aðildarskorti. Stefnandi skýrir aðild málsins svo að með gerð lóðarleigusamningsins árið 2002 annars vegar og hins vegar með sölu sumarhússins ásamt lóðarréttindum hafi hann orðið fyrir tjóni sem stefndi og K-kk-nf heitinn beri óskipta ábyrgð á. Hins vegar sé stefnanda ekki unnt lögum samkvæmt að stefna dánarbúi K-kk-ef heitins til greiðslu bóta vegna tjónsins og því sé stefnda einum stefnt í máli þessu. Eins og rakið hefur verið lést K-kk-nf V-kk-nf 13. apríl 2008 og var bú hans tekið til opinberra skipta 8. september sama ár. Búskiptum er ekki lokið en stefnandi hefur lýst kröfu í dánarbúið með kröfulýsingu 5. janúar 2009. Skiptastjóri hefur ekki tekið formlega afstöðu til kröfunnar af hálfu dánarbúsins en ráða má af bókun á skiptafundi að skiptastjóri telji kröfugerð stefnanda réttmæta þar sem framlögð skjöl, einkum skattframtöl K-kk-ef heitins, bendi sterklega til þess að hann hafi litið svo á í lifanda lífi að hann hafi átt helming lóðarinnar og sumarhússins.

Stefnandi byggir á því að gerð lóðarleigusamningsins árið 2002 sé frumorsök þess tjóns sem hann telur sig hafa orðið fyrir og beri stefndi því fébótaábyrgð á tjóninu. Hvað sem því líður verður stefnandi að sanna að hann hafi orðið fyrir tjóni og telur stefnandi að hafa beri til hliðsjónar söluverðmæti sumarhússins og eðlilegt að stefndi greiði stefnanda helming þess, eða 4.250.000 krónur með hliðsjón af eignarhlutdeild hans. Hafa ber í huga að stefnandi gerði aldrei reka að þinglýsingu lóðarleigusamningsins frá 1984 og þá gerði hann ekki athugasemdir við lóðarleigusamninginn frá 2002 fyrr en eftir sölu sumarhússins árið 2007. Kröfugerð stefnanda er við það miðuð að K-kk-nf heitinn hafi án heimildar selt sumarhús sem hann og stefnandi hafi átt til helminga, en stefnandi hefur ekki freistað þess að færa sönnur á að hann hafi orðið fyrir tjóni vegna missis afnotaréttar af lóðinni. Sumarhúsið var hins vegar skráð eign K-kk-ef heitins og ber stefndi ekki ábyrgð á þeirri skráningu. Þar sem stefndi kom hvergi nærri sölu sumarhússins og bar ekki ábyrgð á henni ber með vísan til 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991 að sýkna stefnda af öllum kröfum stefnanda í máli þessu.

Eftir þessum úrslitum ber að dæma stefnanda til að greiða stefnda 400.000 krónur í málskostnað. Eftir atvikum þykir rétt að málskostnaður milli stefnanda og réttargæslustefndu falli niður.

H-kk-nf O. A-kk-nf dómstjóri kvað upp dóminn. Dómsuppkvaðning hefur dregist fram yfir lögbundinn frest en dómari og lögmenn aðila töldu ekki þörf endurflutnings.

DÓMSORÐ:

Stefndi, Skeiða- og Gnúpverjahreppur, skal vera sýkn af öllum kröfum stefnanda, Þ-kk-ef G-kk-ef, í máli þessu.

Stefnandi greiði stefnda 400.000 krónur í málskostnað. Málskostnaður milli stefnanda og réttargæslustefndu, V-kk-ef K-kk-ef og K-kvk-ef K-kvk-ef fellur niður.

H-kk-nf O. A-kk-nf.