E-3803/2008

Mál þetta, sem tekið var til dóms 2. desember sl., er höfðað með stefnu birtri 21. maí 2008.

Stefnandi er H-kvk-nf S-kvk-nf, Eikarási 3, Garðabæ.

Stefndi er Bakarameistarinn ehf., Stigahlíð 45-47, Reykjavík.

Dómkröfur stefnanda þær að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnanda vangoldin laun að fjárhæð 125.765 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 38/2001 af kr. 6.715 frá 1. febrúar 2006 til 1. mars 2006 og frá þeim degi af kr. 20.145 til 1. apríl 2006 og frá þeim degi af kr. 40.290 til 1. maí 2006 og frá þeim degi af kr. 53.720 til 1. júní 2006 og frá þeim degi af kr. 67.150 til 1. júlí 2006 og frá þeim degi af kr. 80.580 til 1. ágúst 2006 og frá þeim degi af kr. 87.295 til 1. september 2006 og frá þeim degi af kr. 94.010 til 1. október 2006 og frá þeim degi af kr. 100.725 til 1. nóvember 2006 og frá þeim degi af kr. 114.155 til 1. desember 2006 og frá þeim degi af kr. 125.765 til greiðsludags. Þess er krafist, að dæmt verði, að dráttarvextir skuli leggjast við höfuðstól á tólf mánaða fresti í fyrsta sinn þann 1. febrúar 2007 en síðan árlega þann dag.

Þá er krafist málskostnaðar samkvæmt mati dómsins.

Krafist er vaxta af málskostnaði samkvæmt III. kafla vaxtalaga frá 15. degi eftir uppkvaðningu dóms til greiðsludags. Einnig er krafist virðisaukaskatts af málskostnaði þar sem stefnandi er ekki virðisaukaskattskyldur.

Stefndi krefst aðallega sýknu af öllum kröfum stefnanda í máli þessu og málskostnaðar úr hendi stefnanda.

Til vara krefst stefndi þess að stefnukrafan verði lækkuð verulega og stefnda verði dæmdur málskostnaður að skaðlausu.

Málsatvik.

Stefnandi, H-kvk-nf, starfaði við afgreiðslustörf í bakaríi stefnda frá 9. janúar 2006 til 28. nóvember sama ár. Upphaflega var hún ráðin til almennra afgreiðslustarfa á virkum dögum en fljótlega fékk hún einnig stöðu vaktstjóra um helgar í útibúi stefnda í Húsgagnahöllinni, Bíldshöfða. Vinnutími vaktstjóra var þannig að unnið var aðra hverja helgi og hina helgina var frí. Vitnin, S-kvk-nf S-kvk-nf, starfsmannastjóri hjá stefnda, M-kvk-nf D-kvk-nf H-kvk-nf, verslunarstjóri hjá stefnda og J-kvk-nf V-kvk-nf gæðaeftirlitsstjóri, hafa allar borið fyrir dómi að stefnandi hafi sóst eftir ábyrgð í starfi og mikilli vinnu og því verið boðin staða vaktstjóra. Stefnandi bar fyrir dómi að hún minntist þess ekki að hafa sóst eftir stöðu vaktstjóra. Hún kvað að sér hefði þó verið ljóst að henni hafi borið að vinna aðra hverja helgi.

Um svipað leyti og starfslok urðu hjá stefnanda, leitaði hún til stéttarfélags síns, Verslunarmannafélags Reykjavíkur, VR, sem fór yfir launaseðla og tímaskýrslur stefnanda. Samkvæmt útreikningum VR sem stefnda voru kynntir með bréfi dagsettu 10. janúar 2007, höfðu eftirvinna og yfirvinna verið rangt reiknaðar samkvæmt kjarasamningum. Einnig taldi VR hvíldartímaákvæði kjarasamninga hafa verið brotin sbr. ákvæði 2.4.3. í kjarasamningi VR og Samtaka atvinnulífsins, SA, um vikulegan frídag. Samkvæmt ákvæði 2.4.3. skal starfsmaður á hverju 7 daga tímabili fá a.m.k. einn vikulegan frídag sem tengist beint daglegum hvíldartíma. Stefndi greiddi stefnanda vegna ranglega útreiknaðrar eftirvinnu og yfirvinnu, en mótmælti greiðsluskyldu vegna kröfu um greiðslu vegna vikulegra frídaga, sem stefnandi hafði ekki tekið.

Málsástæður og lagarök stefnanda.

Stefnandi kveðst hafa leitað til stéttarfélags síns, VR, og óskað eftir yfirferð á launaseðlum sínum. Við skoðun á tímaskýrslum og innborgunum hafi komið í ljós að stefnandi hafði ekki fengið greidd laun í samræmi við hvíldartímaákvæði kjarasamnings aðila. Stefnandi kveður að vegna manneklu eða annarra ástæðna er vörðuðu rekstur fyrirtækis stefnda, hafi stefnanda verið gert að taka vaktir samkvæmt skipulagi stefnda, óháð hvíldartímaákvæðum kjarasamninga. Samkvæmt gr. 2.4.3. í kjarasamningi VR og Samtaka atvinnulífsins (SA), sem gerður hafi verið í aprí1 2004 skuli starfsmaður á hverju 7 daga tímabili hafa a.m.k. 1 vikulegan frídag sem tengist beint daglegum hvíldartíma.

Samkvæmt tímaskýrslum hafi stefnandi starfaði í lengri en 7 daga lotum, án þess að fá kjarasamningsbundinn hvíldartíma, á eftirfarandi 17 tímabilum.

Frá 23. janúar 2006 til 3. febrúar 2006 ( 12 dagar í röð) 1

Frá 5. febrúar 2006 til 17. febrúar 2006 ( 13 dagar í röð) 1

Frá 20. febrúar 2006 til 2. mars 2006 ( 11 dagar í röð) 1

Frá 6. mars 2006 til 18. mars 2006 ( 13 dagar í röð) 1

Frá 20. mars 2006 til 7. aprí1 2006 ( 19 dagar í röð) 2

Frá 17. apríl 2006 til 28. apríl 2006 ( 12 dagar í röð) 1

Frá 1. maí 2006 til 8. maí 2006 ( 8 dagar í röð) 1

Frá 15. maí 2006 til 26. maí 2006 ( 12 dagar í röð) 1

Frá 5. júní 2006 til 18. júní 2006 ( 14 dagar í röð) 2

Frá 5. júlí 2006 til 14. júlí 2006 ( 10 dagar í röð) 1

Frá 14. ágúst 2006 til 25. ágúst 2006 ( 12 dagar í röð) 1

Frá 28. ágúst 2006 til 8. september 2006 ( 12 dagar í röð) 1

Frá 11. september 2006 til 22. september 2006 ( 12 dagar í röð) 1

Frá 14. október 2006 til 20. október 2006 ( 7 dagar í röð) 1

Frá 23. október 2006 til 1. nóvember 2006 ( 10 dagar í röð) 1

Í grein 2.4.4. sé kveðið á um frestun á vikulegum frídegi sem sé heimil ef nauðsyn krefji. Þá segi að ef sérstök þörf sé á að skipuleggja vinnu þannig að vikulegum frídegi sé frestað, skuli um það gerður kjarasamningur. Í bókun samningsaðila með ákvæðinu komi fram að ef ekki sé samkomulag um frestun vikulegs frídags, eigi starfsmaður rétt á fríi frá vinnu á virkum degi næstu viku á eftir án skerðingar launa.

Sú meginregla gildi í vinnurétti að vinnuveitandi skipuleggi og stjórni vinnu starfsmanna sinna og beri við þá stjórnun að fylgja ákvæðum kjarasamninga í hvívetna að viðlagðri ábyrgð.

Stefnda hafi því borið að stjórna og skipuleggja vinnu stefnanda með þeim hætti að tryggt væri að hún fengi lögboðna hvíld og þá frí á virkum degi í næstu viku á eftir ef hvíld væri ekki viðkomið vegna óviðráðanlegra ástæðna. Stefndi hafi virt að vettugi ákvæði kjarasamningsins um hvíldartíma við skipulagningu vinnu starfsmanna sinna. Stefnandi hafi starfað að kröfu stefnda ítrekað í lengri en 7 daga lotum án þess að fyrir lægi samkomulag um slíka vinnutilhögun eða hún fengi greiddan frídag í næstu viku á eftir eins og kjarasamningur kveði á um.

Stefndi hafi hafnað greiðsluskyldu vegna lögbundinna frídaga á þeirri forsendu að stefnanda hafi sjálfri borið að veita sjálfri sér frí og ekki sé skýr greiðsluskylda fyrir greiðslu frídaga. Með öðrum orðum ef ákvæðum kjarasamninga sé ekki fylgt beri vinnuveitandi enga ábyrgð.

Stefnandi mótmælir þessu, enda sé það í engu samræmi við lög og meginreglur vinnuréttar. Kjarninn i hvíldartímaákvæðinu sé skýr en hann sé sá að starfsmenn fái lögbundna og kjarasamningsbundna hvíld frá störfum. Skipulagning vinnu sé á ábyrgð stefnda og geti stefndi ekki velt þeirri ábyrgð á starfsmenn sína. Kjarasamningurinn sé einnig skýr um ábyrgð vinnuveitanda ef umsaminni hvíld sé ekki náð en hann kveði á um að starfsmaður fái frídag á launum í næstu viku á eftir. Fái starfsmaður ekki samningsbundinn rétt sinn og sé vinna hans skipulögð með þeim hætti að hann fái ekki frídag, eignist starfsmaður kröfu um greiðslu launa sem samsvari launum fyrir einn frídag. Byggist það á ákvæðum kjarasamningsins svo og almennum reglum kröfuréttar rétt eins og þegar starfsmönnum séu ekki greidd laun í veikindum, orlofi eða uppsagnarfresti.

Þar sem ekkert samkomulag hafi verið gert á milli aðila um frestun á vikulegum frídegi hafi stefnandi átt rétt á fríi á virkum degi án skerðingar launa samkvæmt kjarasamningi. Stefnandi eigi því kröfu til bóta er nemi áunnum rétti hans til frídaga. Eins og fram komi í framangreindri tímaskráningu hafi stefnandi starfað 17 sinnum í slíkum lotum er veiti hvíldartökurétt. Stefnandi eigi því kröfu til 7.9 klst. dagvinnulauna fyrir hvern hvíldardag vegna vanefnda á ákvæðum kjarasamnings um rétt til frídags án skerðingar launa. Því sé krafist greiðslu sem nemi 134,3 klst. á kr. 850 en það sé dagvinna stefnanda samkvæmt fyrirliggjandi launaseðlum við starfslok. Einnig sé krafist greiðslu vangoldins orlofs á þá fjárhæð samkvæmt 8. gr. orlofslaga nr. 30/1987.

Krafan sundurliðist sem hér segir:

Skerðing á vikulegum frídegi; 17 x 6.715 kr 114.155 kr.

Orlof 10,17% 11.610 kr.

Höfuðstóll 125.765 kr.

Kröfur sínar styður stefnandi við starfskjaralög nr. 55/1980, um orlof nr. 30/1987, meginreglur kröfuréttar, meginreglur vinnuréttar og kjarasamning Verslunarmannafélags Reykjavíkur og Samtaka atvinnulífsins, og bókanir sem teljast hluti kjarasamninga.

Kröfur um dráttarvexti og vaxtavexti styður stefnandi við reglur III. kafla vaxtalaga nr. 38/2001. Kröfur um málskostnað styður stefnandi við 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála sbr. 129. gr. 4. tl. um vexti af málskostnaði.

Málsástæður og lagarök stefnda.

Stefndi kveður stefnanda hafa óskað eftir mikilli vinnu og hafi hún því tekið margar aukavaktir umfram skipulagðar vaktir um helgar að eigin ósk. Í janúar 2007 hafi komið í ljós að stefnandi hafði unnið það marga tíma að hún hefði átt að fá greitt yfirkaup en ekki eftirvinnukaup (vaktakaup) fyrir hluta vinnu sinni um helgar. Tímakaup stefnanda hafi strax verið leiðrétt í kjölfar bréfs VR dags. 10. janúar 2007. Í þessu bréfi VR hafi einnig verið krafist „frítökuréttar vegna skerðingar á vikulegum frídegi samtals 17 dagar“. Þessum kröfulið hafi stefndi hafnað strax eftir samráð við Samtök atvinnulífsins (SA) þar sem krafan hafi ekki átt sér stoð í kjarasamningi.

VR hafi sent stefnda annað bréf dags. 4. apríl 2007. Þessu seinna bréfi hafi SA svarað f.h. stefnda með bréfi dags. 12. apríl 2007, þar sem kröfu um sérstaka launagreiðslu vegna meintra brota á ákvæði um vikulega hvíld hafi verið hafnað.

Stefndi byggir sýknukröfu sína á því að hann skuldi stefnanda ekki stefnufjárhæðina. Kröfugerð stefnanda sé hvorki byggð á ákvæðum kjarasamnings SA og VR né lagaákvæðum. Vikulegur hvíldardagur sé ekki launaðar frídagur, launaður orlofsdagur. Vikulegir frídagar sem hafa ekki verið teknir vikulega safnist ekki saman og skapi sjálfstæðan rétt til launagreiðslu eftir starfslok, eins og felist í kröfugerð stefnanda. Stefnandi eigi því ekki rétt til 17 launaðra frídaga, eins og hann krefjist í málinu.

Í lögum og kjarasamningum hafi um áratugaskeið verið ákvæði um lágmarkshvíld, m.a. ákvæði um vikulegan hvíldardag, sem almennt sé tekinn á sunnudegi. Núgildandi lagaákvæði um vikulegan frídag sé finna í lögum nr. 46/1980, um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum en þar segi í 54. grein:

Á hverju sjö daga tímabili skal starfsmaður fá að minnsta kosti einn vikulegan frídag sem tengist beint daglegum hvíldartíma skv. 53. gr.

Ef sérstök þörf sé á, vegna eðlis hlutaðeigandi starfa, er heimilt með samningum samtaka aðila vinnumarkaðarins að fresta vikulegum frídegi þannig að starfsmaður fái samsvarandi hvíldartíma síðar og ávallt innan 14 daga. Þar sem sérstakar ástæður geri slík frávik nauðsynleg megi þó ákveða með samkomulagi á vinnustað að fresta vikulegum hvíldartíma þannig að í stað vikulegs frídags komi tveir samfelldir frídagar á hverjum tveimur vikum.

Í lögunum sé þannig ekki að finna ákvæði um það að vikulegur frídagur skuli vera launaður og lögin heimili heldur ekki að viðbótar launagreiðslur megi koma í stað töku vikulegra frídaga eftir 14 daga. Viðurlög við brotum á lögunum geti hins vegar varðað refsingu samkvæmt 99. gr. laganna.

Samkvæmt 2. málsgr. 54. gr. laganna megi aðilar vinnumarkaðarins semja um nánari framkvæmd og útfærslu á vikulegum frídegi, þó þannig að starfsmaður fái samsvarandi hvíld síðar og ávallt innan 14 daga. Slíkur kjarasamningur hafi verið gerður 30. desember 1996 um ákveðna þætti er varði skipulag vinnutíma milli VSÍ (nú SA) og ASÍ.

Í kjarasamningum einstakra stéttarfélaga innan ASÍ sé síðan að finna nánari ákvæði um hvíldartíma starfsmanna, sbr. grein 2.4. um lágmarkshvíld í kjarasamningi VR, sem sé raunar samhljóða öðrum kjarasamningum. Samkvæmt grein 2.4.4. í kjarasamningi VR og SA eigi starfsmaður rétt á a.m.k. einum vikulegum frídegi. Þessi vikulegi frídagur sé ekki launaður samkvæmt ákvæðinu. Í grein 2.4.4. segi að fresta megi með samkomulagi vikulegri hvíld en taka eigi þá tvo frídaga um næstu helgi þar á eftir. Sé það hins vegar ekki hægt vegna sérstakra aðstæðna geti starfsmaður tekið sér frí á virkum degi (launað frí) í þriðju viku án skerðingar á föstum launum eða vaktaálagi. Um þetta hafi verið gerð sérstök bókun í mars árið 1997 milli VR og sé hún tekin upp í heild í grein 2.4.4.

„Það er sameiginlegur skilningur samningsaðila að sé ekki samkomulag milli starfsmanna og stjórnenda um frestun á vikulegum frídegi eigi starfsmaður rétt á fríi á virkum degi í næstu viku á eftir án skerðingar launa. “

Það komi því skýrt fram í gr. 2.4.4. í kjarasamningi VR að vikulegur hvíldardagur sem hefur verið frestað í tvígang skuli tekinn í síðasta lagi í 3ju viku. Í þessu eina tilviki geti vikulegur frídagur verið launaður frídagur hjá vinnuveitanda. Hafi starfsmaður ekki fengið vikulegan frídag í 14 daga samfellt megi hann þannig taka sér frí á virkum vinnudegi í þriðju viku. Í stað þess að vinna alla virka daga í þriðju viku ( á 15 til 21 degi) eigi starfsmaður rétt á fríi á virkum vinnudegi, launuðum vinnudegi. Hins vegar hafi ekki verið samið um neina uppsöfnum á vikulegum hvíldardagsbrotum eftir 3ju viku í kjarasamningum, eins og felist í kröfugerð stefnanda. Slík uppsöfnun eigi sér enga stoð í samningsákvæðinu eða lögum. Slík uppsöfnun sé raunar í beinni andstöðu við tilgang lagaákvæðisins. Launamanni sé einfaldlega ekki heimilt að safna upp vikulegum frídögum, vikulegan frídag eigi ekki að taka út í launum löngu síðar, t.d. eftir starfslok í formi viðbótarlaunagreiðslu.

Krafa stefnanda, sem sett sé fram af stéttarfélagi hennar, VR, um greiðslu launa vegna vikulegra frídaga eigi sér þannig enga stoð í lögum eða kjarasamningi aðila. Kröfugerð og málatilbúnaður stefnanda veki undrun því heimilt sé samkvæmt gr. 2.4.4. með samkomulagi við starfsmann að fresta vikulegum frídegi til næstu helgar og taka þá tvo ólaunaða frídaga í stað eins. Stefnandi telji hins vegar alltaf út 7 daga og reikni út launaðan frídag vegna vinnu á 7 degi. Fyrir þeim útreikningi séu engar réttarheimildir.

Ljóst sé að stefnandi gegndi stöðu vaktstjóra um helgar að eigin ósk. Hún hafi samið um það starf og vinnutíma sinn um helgar. Hún hafi einfaldlega sjálf viljað vinna mikla yfirvinnu og afla meiri tekna þótt henni væri mögulegt að breyta vinnutíma sínum. Tekjur hennar hjá stefnda hafi haft bein áhrif á tekjur hennar í fæðingarorlofi síðar. Fullyrðingar um að hún hafi verið þvinguð til mikillar vinnu um helgar séu rangar.

Sú skylda hvíli bæði á fyrirtæki og starfsmönnum samkvæmt lögum nr. 46/1980 og kjarasamningi VR að skipuleggja vinnuna þannig að vikulegum hvíldartímareglum sé raunverulega framfylgt, sbr. 24.-26. gr. laga nr. 46/1980, sem fjallar um skyldur starfmanna. Sérstakar skyldur séu síðan til viðbótar lagðar á verkstjóra í 20.-23. gr. laganna. Stefnandi hafi getað tekið sér frí á virkum degi í þriðju viku, sbr. fyrrgreinda bókun í grein 2.4.4. í kjarasamningi VR. Það hafi stefnandi hins vegar ekki gert en það hafi ekki veitt henni neinn rétt til launaðra frídaga síðar. SA hafi ekki samið um það í neinum kjarasamningi við neitt stéttarfélag að með samfelldum brotum á reglum um vikulegan frídag gæti starfsmaður safnað upp launuðum frídögum án nokkurs samkomulags við fyrirtækið.

Ljóst sé af málatilbúnaði stefnanda að hann byggi ekki launakröfu sína á gildandi réttarheimildum. Krafa stefnanda virðist sett fram sem skaðabótakrafa vegna meintra brota á hvíldartímareglum. Ljóst sé að „meginreglur laga“ veiti stefnanda ekki rétt til 17 launaðra frídaga og stefnandi hafi ekki sýnt fram á neitt fjártjón enda hafi stefnandi fengið greitt fyrir alla vinnu sína hjá stefnda.

Stefndi mótmælir öllum kröfum um vexti eða dráttarvexti. Um kröfu sína um málskostnað vísar stefndi til 130. og 131. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Varðandi varakröfu sína um lækkun stefnukröfunnar vísar stefndi til þess að ljóst sé að stéttarfélag stefnanda telji einfaldlega út sex vinnudaga og telji síðan að sjöundi vinnudagurinn gefi stefnanda rétt til launaðs frídags, þrátt fyrir að heimild sé til þess í kjarasamningi VR og lögum nr. 46/1980 að flytja vikulegan frídag til næstu helgar og taka þá tvo frídaga í stað eins vikulega.

Niðurstaða.

Í 1. mgr. 54. gr. laga nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum segir að á hverju sjö daga tímabili skuli starfsmaður fá að minnsta kosti einn vikulegan frídag sem tengist beint daglegum hvíldartíma samkvæmt 53. gr. laganna, en ef sérstök þörf er á vegna eðlis hlutaðeigandi starfa er heimilt með samningum samtaka aðila vinnumarkaðarins að fresta vikulegum frídegi þannig að starfsmaður fái samsvarandi hvíldartíma síðar og ávallt innan 14 daga. Þar sem sérstakar ástæður geri slík frávik nauðsynleg megi þó ákveða með samkomulagi á vinnustað að fresta vikulegum hvíldartíma þannig að í stað vikulegs frídags komi tveir samfelldir frídagar á hverjum tveimur vikum.

Í kjarasamningi stéttarfélags stefnanda, Verslunarmannafélags Reykjavíkur og Samtaka atvinnulífsins er ákvæði í grein 2.4.3. sem er samsvarandi ákvæði 54. gr. laga nr. 46/1980. Þá segir í grein 2.4.4. í kjarasamningi aðila að fyrirtæki megi með samkomulagi við starfsmenn sína fresta vikulegum frídegi, þar sem sérstakar ástæður geri slík frávik nauðsynleg. Sé sérstök þörf á að skipuleggja vinnu þannig að vikulegum frídegi sé frestað skuli um það gerður kjarasamningur. Megi þá haga töku frídaga þannig að teknir séu 2 frídagar saman aðra hverja helgi (laugardag og sunnudag). Falli frídagar aftur á móti á virka daga vegna ófyrirséðra orsaka skerði það ekki rétt starfsmanna til fastra launa og vaktaálags.

Í bókun frá mars 1997 og maí 2000 um túlkun á ákvæði 2.4.4. um vikulegan frídag segir, að það sé sameiginlegur skilningur samningsaðila að sé ekki samkomulag milli starfsmanna og stjórnenda um frestun á vikulegum frídegi eigi starfsmaður rétt á fríi á virkum degi í næstu viku á eftir án skerðingar launa.

Fram er komið í málinu að stefnandi starfaði sem vaktstjóri hjá stefnda og bar því að vinna aðra hverja helgi. Hún bar fyrir dómi að sér hefði verið ljóst að slíkt vinnufyrirkomulag fælist í starfi vaktstjóra. Óumdeilt er í málinu að vinna stefnanda var skipulögð þannig að vikulegum frídegi var frestað og að stefnandi tók tvo frídaga saman aðra hverja helgi. Jafnframt er óumdeilt að ekki var gerður sérstakur kjarasamningur um skipulag þeirrar vinnu.

Stefnandi hefur krafist greiðslna vangoldinna launa á þeim grundvelli að hún hafi ekki notið vikulegs frídags á 7 daga tímabili. Hvorki í kjarasamningi aðila né lögum nr. 46/1980, er að finna ákvæði þess efnis að stefnandi eigi rétt til vikulegs frídags, þegar svo háttar til sem í máli þessu, að teknir voru saman tveir frídagar aðra hverja helgi. Breytir engu í því sambandi að fyrir liggur í málinu að ekki var gerður sérstakur kjarasamningur um þá vinnutilhögun, eins og ákvæði 2.4.4 í kjarasamningi aðila mælir fyrir um.

Eins og að ofan greinir á starfsmaður rétt á því samkvæmt bókun við ákvæði 2.4.4. í kjarasamningi aðila að taka sér frí á virkum vinnudegi í þriðju viku, hafi hann ekki fengið vikulegan frídag í 14 daga samfellt. Fyrir liggur í málinu að stefnandi tók oftast, en þó ekki alltaf, saman tvo frídaga, aðra hverja helgi á því vinnutímabili sem krafa hennar lýtur að.

Þannig verður ráðið af gögnum málsins að á því vinnutímabili sem mál þetta lýtur að, kom fyrir að stefnandi vann ýmist báða helgardagana sem hún átti að vera í fríi, eða annan þeirra. Þeir dagar sem stefnandi átti að vera í fríi, en var í vinnu voru dagarnir 5. febrúar 2006, 18. mars 2006, 1. - 2. apríl 2006 og 17.-18. júní 2006. Hún átti því rétt á fríi á virkum degi í næstu viku þar á eftir án skerðingar launa, en þann frídag tók stefnandi ekki. Stefndi bar ábyrgð á stjórnun og skipulagi vinnu stefnanda og bar að sjá til þess að hún fengið notið þeirra frídaga sem fyrrgreind bókun í kjarasamningi átti að tryggja henni. Það gerði stefndi ekki og verður því fallist á kröfu stefnanda um vangoldin laun fyrir ofangreinda sex daga. Stefndi verður því dæmdur til greiðslu vangoldinna launa sem nema 40.290 krónum og að viðbættu 10,17% orlofi, samtals 44.388 krónum.

Stefnandi hefur krafist dráttarvaxta samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 38/2001. Kröfugerð stefnanda um dráttarvexti er nægilega skýr til þess að afstaða verði tekin til þeirrar kröfu. Verður dráttarvaxtakröfu stefnanda ekki vísað frá af þeim sökum, en dráttarvextir dæmdir frá málshöfðunardegi, 21. maí 2008, sbr. 4. mgr. 5. gr. laga nr. 38/2001.

Með vísan til 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 greiði stefndi stefnanda 420.000 krónur í málskostnað að meðtöldum virðisaukaskatti á málflutningsþóknun.

I-kvk-nf E-kvk-nf héraðsdómari kveður upp þennan dóm.

D ó m s o r ð:

Stefndi, Bakarameistarinn ehf., greiði stefnanda, H-kvk-þgf S-kvk-þgf, 44.388 krónur ásamt dráttarvöxtum af þeirri fjárhæð samkvæmt III. kafla laga nr. 38/2001 frá 21. maí 2008 til greiðsludags.

Stefndi greiði stefnanda 420.000 krónur í málskostnað.

I-kvk-nf E-kvk-nf.