S-93/2012

Mál þetta, sem dómtekið var 31. ágúst 2012, er höfðað með ákæru útgefinni af ríkissaksóknara 7. febrúar 2012 á hendur H-kk-þgf J-kk-þgf, kt. […], […], fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás, með því að hafa, fimmtudaginn 8. júlí 2010, í bifreiðinni […], sem var kyrrstæð í bifreiðastæði við Flúðasel í Reykjavík, stungið A með vasahnífi í aftanvert vinstra læri, rétt ofan við hnésbót, með þeim afleiðingum að hann hlaut 2-3 sm langan skurð og taugaskaða.

Þetta er talið varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar. Þá er þess einnig krafist að vasahnífur, sem lögregla lagði hald á undir rannsókn málsins, verði gerður upptækur samkvæmt 1. tölul. 1. mgr. 69. gr. a almennra hegningarlaga.

Af hálfu A er þess krafist að ákærða verði gert að greiða honum miskabætur að fjárhæð 600.000 krónur, með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, frá þeim degi sem mánuður er liðinn frá því að ákærða var birt bótakrafan, til greiðsludags. Einnig er krafist greiðslu á þóknun lögmanns brotaþola.

Ákærði krefst sýknu af kröfum ákæruvaldsins en til vara er krafist vægustu refsingar er lög leyfa. Jafnframt krefst ákærði sýknu af framangreindri bótakröfu, en til vara er þess krafist að hún verði lækkuð. Þá krefst verjandi ákærða hæfilegrar þóknunar sér til handa.

I.

Hinn 8. júlí 2010, kl. 16:31, barst lögreglu tilkynning um að maður hefði verið stunginn við Flúðasel 86. Í frumskýrslu lögreglu, sem staðfest var fyrir dómi, segir að þegar lögreglumenn hafi verið komnir á vettvang kl. 16:37 hafi þeir séð mann í rauðri peysu og bláum gallabuxum á bifreiðastæði og í sömu andrá hafi þeir fengið upplýsingar um að árásarmaðurinn væri í slíkum klæðnaði. Lögreglumennirnir hafi gengið að árásarmanninum en hann hafi verið að tala í síma og setið á hækjum sér, við hliðina á bifreiðinni […]. Í bifreiðinni hafi verið maður í ökumannssæti hennar. Báðar rúðurnar á vinstri hlið bifreiðarinnar hafi verið brotnar. Meintur árásarmaður, ákærði í máli þessu, hafi verið handtekinn og fluttur í lögreglubifreið. Ákærði hafi verið með blóð á höndunum og verið búinn að vefja bút af plastpoka utan um vísifingur hægri handar. Ákærði hafi sagt að hann hefði verið stunginn í höndina. Hann hafi skýrt frá atvikum á vettvangi þannig að hann hefði mælt sér mót við A, en A hefði ítrekað hringt í hann út af einhverju rugli með pillur. Ákærði hafi viljað að A léti sig í friði og hann hafi ætlað að biðja hann um að gera það. Þegar þeir hefðu hist hafi A sest upp í bifreið ákærða og þeir rætt saman en samtalið fljótt snúist upp í rifrildi og A sagt að hann ætlaði að ganga frá ákærða. Ákærði hafi reynt að skalla A sem hafi þá tekið „góðu taki“ um háls ákærða og dregið hann með sér í aftursætið þar sem þeir hafi slegist. Ákærði hafi svo náð að sparka í afturrúðuna þannig að hún hafi brotnað og svo hefði hann fundið eitthvað stingast í hönd sína. Ákærði hafi svo komist út um brotnu afturrúðuna, tekið upp felgulykil, sem hafi dottið úr tösku hans, og brotið ökumannsrúðuna í þeim tilgangi að ná sólgleraugum sínum. Ákærði hafi neitað því að hafa stungið A í fótinn, en hann hafi vísað lögreglu á staðinn þar sem hann losaði sig við hníf sem hann var með. Þá segir í frumskýrslu lögreglu að rætt hafi verið við A á vettvangi og hann hafi skýrt frá því að hann hefði farið ásamt B kunningja sínum að hitta ákærða. B hafi ætlað að kaupa fíkniefni af ákærða en hætt við það því verðið hafi verið of hátt. Nánar um atvik hafi A sagt að hann hefði ekið bifreiðinni og boðið ákærða að setjast inn í bifreiðina. Ákærði hefði svo brjálast og stungið sig í fótinn en hann hefði náð að henda ákærða út og þá hefði ákærði brotið bílrúðuna og hlaupið í burtu. A hefði þá hringt eftir aðstoð lögreglu.

Fyrir liggur upplýsingaskýrsla lögreglu vegna símtals sem Á-kk-nf Ö-kk-nf G-kk-nf rannsóknarlögreglumaður átti við G-kk-þf J-kk-þf S-kk-þf bæklunarlækni 12. júlí 2010. Í skýrslunni segir að læknirinn hafi greint frá því að hann hefði framkvæmt aðgerð á brotaþola. Læknirinn hafi talið að um stungusár væri að ræða, mögulega eftir hníf, og stór taug farið í sundur. Sárið hefði verið frekar lítið, hugsanlega 2-3 sm að lengd, og fínlegt en læknirinn hafi ekki getað sagt til um hversu djúpt það hefði verið þar sem það hefði ekki verið mælt sérstaklega.

Brotaþoli, A, lagði fram kæru hjá lögreglu á hendur ákærða hinn 14. júlí 2010 fyrir líkamsárás. Brotaþoli sagði að félagi hans, B, hefði haft samband við sig út af fíkniefnaviðskiptum milli hans og ákærða. B hefði beðið brotaþola um aðstoð vegna þess að hann væri smeykur við ákærða. B hefði beðið brotaþola um að koma upp í Flúðasel og hann hefði gert það. Þar hefði B sest upp í bifreið brotaþola. B hefði beðið brotaþola um pening fyrir fíkniefnum en brotaþoli hefði sagt að hann ætti engan pening og að kaupin yrðu að ganga til baka. B hefði sagt að ákærði væri mjög æstur og hann væri hræddur við hann. B hefði beðið brotaþola um að bíða eftir ákærða og reyna að miðla málum og brotaþoli hefði fallist á það en B hefði farið heim til sín, en hann búi í Flúðaseli. Ákærði hafi svo komið fimm mínútum síðar og brotaþoli gert honum grein fyrir því að þessi viðskipti við B yrðu að ganga til baka, en ákærði hafi verið ósáttur við það. Ákærði hafi verið í annarlegu ástandi og allt í einu orðið mjög reiður og veist að brotaþola þar sem hann hafi setið í bílstjórasætinu. Það hefði komið til átaka milli þeirra og brotaþoli verið kominn í aftursætið og ákærði verið á milli framsætanna. Brotaþoli hafi varið sig og verið með fæturna fyrir framan ákærða og ákærði sagt: „Nú sting ég þig.“ Um leið og hann hefði sagt þetta hafi brotaþoli fundið eitthvað stingast við hnésbótina á vinstri fæti. Brotaþoli hefði svo einhvern veginn náð að spyrna ákærða út úr bifreiðinni og þegar ákærði hafi verið kominn út úr bifreiðinni hafi hann brotið hliðarrúðuna vinstra megin með einhverju áhaldi eða steini.

Vitnið B var yfirheyrt hjá lögreglu að kvöldi 8. júlí 2010, en vitnið neitaði að tjá sig um atvik að öðru leyti en því að það hefði staðið í töluverðri fjarlægð frá bifreiðinni og séð að eitthvað mikið hafi gengið á í bifreiðinni. Vitnið kvaðst hafa hlaupið að bifreiðinni og séð ákærða og A slást inni í bifreiðinni. Vitninu hefði ekkert litist á þetta og hlaupið í burtu. Vitnið kvaðst ekki hafa séð hnífi beitt í bifreiðinni.

Ákærði var yfirheyrður hjá lögreglu 9. júlí 2010. Hann sagði að A hefði verið búinn að hringja í kunningja sinn, B, og beðið hann um að útvega sér fíkniefni. Umræddan dag hefði A ítrekað hringt í B og pirrað hann og B hefði beðið ákærða um að koma með sér og ræða við A. Ákærði hefði farið heim til B og B þá sagt að A væri búinn að vera í nokkurn tíma þar fyrir utan á bílaplaninu. Ákærði hefði beðið B um að benda sér á bílinn og sagt að þeir skyldu tala við A. B hefði ekki þorað að fara með ákærða og ákærði því farið einn að bílnum og sest upp í hann. Ákærði hefði sagt A að láta B í friði og þeir hefðu þrætt eitthvað og A orðið mjög æstur og byrjað að æpa á ákærða. Þeir hefðu svo farið að takast á. Áður en ákærði hafi vitað af hafi þeir verið komnir í aftursætið og A tekið ákærða hálstaki og þegar ákærði hafi barist um hafi hann skorið sig á einhverju á hægri hendi. Þá sagði ákærði að hann hefði sparkað í hliðarrúðuna vinstra megin þegar hann hafi reynt að losa sig og svo hafi hann einhvern veginn náð að koma sér út úr bílnum. Ákærði hefði hlaupið á brott en svo áttað sig á því að hönd hans væri löðrandi í blóði. Ákærði sagði að hann væri alltaf með vasahníf á sér og hann hefði „panikkað“ og hent hnífnum frá sér og lyfjum. Hann hefði svo farið aftur á bílaplanið og sest á gangstéttarbrún. Skömmu síðar hefði lögreglan komið og hann hefði gefið sig fram við hana og vísað henni á hníf sinn. Ákærði neitaði því að hafa stungið A með hnífnum. Þá sagði ákærði að hann hefði brotið rúður á bílnum vegna þess að A hefði ekki viljað skila sér sólgleraugunum sínum. Nánar um átökin við A sagði ákærði að þeir hefðu veitt hvor öðrum kjaftshögg og A hefði tekið sig hálstaki og hann hefði reynt að losa sig og koma sér út úr bílnum. Um ástand sitt sagði ákærði að hann hefði verið undir áhrifum lyfja. Jafnframt hefði hann tekið inn eitthvert hvítt duft, amfetamín, kókaín og e-töflur. Hann hafi verið búinn að vera í annarlegu ástandi síðastliðna tvo daga, aðallega vegna lyfjanotkunar.

II.

Í vottorði J-kk-ef H. H. S-kk-ef, sérfræðings í skurðlækningum, dags. 28. júlí 2010, segir að A hafi komið á slysa- og bráðadeild Landspítala 8. júlí 2010. Við komu hafi lífsmörk sjúklingsins verið eðlileg. Ekki hafi verið grunur um slagæðaskaða en hins vegar hafi verið grunur um áverka á taugar fótleggjar. Hann hafi verið lagður inn á bæklunardeild og fótur settur í spelku. Þá segir í vottorðinu að hann hafi þurft að vera í sjúkraþjálfun vegna taugaskaðans og ekki væri hægt að segja til um batahorfur að svo stöddu.

Fram kemur í skýrslu tæknideildar lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, dags. 27. september 2010, að hnífur sem lögregla lagði hald á er svartur og silfurlitaður, af tegundinni „Claveles“. Samanbrotinn er hnífurinn 9,5 sm langur og 51,48 g að þyngd. Heildarlengd með blaði í læstri stöðu er 17 sm. Blaðlengd er 6,5 sm, mælt frá oddi að blaðhálsi, og mesta breidd blaðsins er 1,3 sm.

Framkvæmd var réttarlæknisfræðileg skoðun á ákærða að kvöldi 8. júlí 2010. Í skýrslu vegna skoðunarinnar segir að ákærði hafi verið rólegur og samvinnuþýður í fyrstu þar til taka hafi átt af honum sýni undir fingurnöglum en hann hafi neitað því. Hann hafi þá orðið ofbeldisfullur og sagt að hann ætlaði að drepa sig og hann hafi ætlað að rífa niður ljósalampa sem notaður hafi verið við myndatökur. Hann hafi verið færður í fangageymslu.

Fyrir liggur matsgerð Rannsóknastofu Háskóla Íslands í lyfja- og eiturefnafræði, dags. 18. ágúst 2010, þar sem fram kemur að í blóðsýni sem lögregla tók af ákærða hafi fundist 25 ng/ml af alprasolam, 240 ng/ml af arómazepam og 125 ng/ml af díazepam, sem væru róandi og kvíðastillandi lyf. Einnig hefðu mælst 150 ng/ml af nordíazepam, sem væri virkt umbrotsefni díazepams. Þá hefðu mælst 105 ng/ml af nítrazepam, en það væri svefnlyf. Enn fremur hefðu mælst 140 ng/ml af amfetamíni, 155 ng/ml af MDMA og 5,6 ng/ml af tetrahýdrókannabínóli. Styrkur alprazolams og díazepams væri eins og eftir lækningalega skammta af lyfjunum en styrkur brómazepams og nítrazepams væri töluvert hærri en búast mætti við efir lækningalega skammta. Þá segir í matsgerðinni að hlutaðeigandi hefði verið undir miklum örvandi áhrifum amfetamíns og MDMA og miklum slævandi áhrifum alprazolams, brómazepams, díazepams, nordíazepams og nítrazepams. Að auki hafi viðkomandi verið undir slævandi áhrifum tetrahýdrókannabínóls.

III.

Verður nú rakinn framburður ákærða og vitna fyrir dómi.

Ákærði kvaðst ekki muna mikið eftir atvikum vegna þess að hann hefði verið undir áhrifum sterkra fíkniefna. Hann lýsti því að hann hefði verið staddur í Flúðaseli og hitt þar vin sinn, B. Ákærði kvaðst ekki muna hvernig það hefði komið til að hann var í bíl með A, en það hefði verið einhver ágreiningur milli A og vinar ákærða. Ákærði sagði að hann og A hefðu slegist í bílnum. Slagsmálin hefðu byrjað í framsætinu og endað í aftursætinu og ákærði hefði svo komist út úr bílnum, gleraugnalaus, illa til fara og blóðugur. A hefði neitað að skila ákærða sólgleraugum sínum, sem voru með styrkleika, og ákærði hefði því brotið bílrúðuna og sótt gleraugun. Ákærði kvaðst þá hafa séð að A hafi verið illa haldinn og ákærði verið blóðugur. Ákærði hefði ekki vitað hvað hefði gerst og verið hræddur. Hann hefði svo losað sig við allt sem hann taldi sér ekki til hagsbóta, þ.e. pillur og vasahníf. Hann hefði svo verið handtekinn. Nánar inntur eftir ástæðu þess að ákærði hitti A sagði ákærði að hann héldi að A hafi ætlað að „taka eitthvað í“ B. Borinn var undir ákærða framburður hans hjá lögreglu um að hann hefði skallað A og kvaðst ákærði ekki kannast við að hafa gert það. Ákærði neitaði því að hann hefði stungið A með hníf. Spurður hvort það væri mögulegt að hann hefði gert það og ekki munað það vegna ástands síns sagði ákærði að hann væri ekki þannig gerður, hann beitti ekki ofbeldi. Ákærða var þá bent á að í gögnum málsins kemur fram að hann hafi veist að lögreglumönnum og sagði ákærði að hann hefði verið mjög hræddur. Inntur eftir því hvað hefði verið í tösku sem hann var með þegar hann hitti A sagði ákærði að í henni hefðu verið lyf, sími, föt og lítill vasahnífur, sem hann hefði notað í tengslum við fíkniefnaneyslu. Ákærði taldi að hann hefði ekki komið á vettvang með felgulykil. Ákærði sagði jafnframt að það gæti verið að hann hefði tekið felgulykil í bíl A og notað hann til að brjóta bílrúðuna. Ákærða var kynntur framburður A hjá lögreglu um að ákærði hefði sagt að hann ætlaði að stinga hann og sagði ákærði að hann hefði ekki gert það. Þá var ákærði spurður hvernig það hafi gerst að A hlaut stungusár og kvaðst ákærði ekki geta svarað því. Spurður hver væri líkleg skýring sagði ákærði: „Ég held að hann hafi verið með hníf og hann hafi stungið sig sjálfur.“ Ákærði var þá spurður hvort hann hefði séð A með hníf í bílnum og svaraði ákærði neitandi. Fram kom að ákærði hefði fengið sár á fingri og kvaðst hann halda að hann hefði fengið það þegar hann braut bílrúðuna.

Brotaþoli, A, sagði að hann hefði fengið sms frá B og farið til hans í Flúðasel, en hann hefði verið í einhverjum vandræðum út af fíkniefnaviðskiptum sem áttu að ganga til baka og B hefði beðið hann um að tala við ákærða. Ákærði hefði komið í bíl brotaþola og þeir hefðu rætt saman. Brotaþoli kvaðst hafa sagt ákærða að fíkniefnaviðskiptin yrðu að ganga til baka og ákærði hefði reiðst og þeir farið að slást í bílnum. Það hefði endað þannig að brotaþoli hefði legið á bakinu í aftursætinu og ákærði stungið hann í hnésbótina. Hann hefði náð að ýta ákærða út úr bílnum og ákærði hefði svo stútað bílrúðunni. Brotaþoli hefði þá farið út úr bílnum, reynt að stíga í fótinn en hnigið niður. Hann hefði svo náð að setjast í bílstjórasætið og hringt á lögreglu. Brotaþoli var spurður hvort B hefði verið hræddur við ákærða og sagði brotaþoli að hann hefði verið það. Inntur eftir því hver hefði átt upptökin að átökum hans og ákærða sagði brotaþoli að hann myndi það ekki, en hann ætti frekar von á því að það hefði verið ákærði. Þá sagði brotaþoli aðspurður að ákærði hefði sagt eitthvað á þá leið að hann myndi finna fyrir því eða að hann ætlaði að stinga hann. Brotaþoli kvaðst ekki hafa séð ákærða með hníf vegna þess að hann hefði legið á bakinu með fæturna fyrir framan sig. Þá kom fram hjá brotaþola að hann hefði ekki verið sjálfur með hníf og hann sagði að hann hefði aldrei farið að veita sér áverka sjálfur, enda hafi mikið verið í húfi. Hann hefði misst vinnuna og húsnæðið í kjölfar þess að hann hlaut áverkann. Brotaþoli lýsti því að fyrst hefði hann verið alveg tilfinningalaus í ilinni en nú hafi hann um 30% tilfinningu. Þá væri hann með taugaverki í kálfanum og hann gæti ekki alveg spyrnt upp fætinum og hann virkaði því stundum haltur. Einnig greindi brotaþoli frá því að eftir árásina hefði hann þurft að fara í aðgerð og verið í gifsi í fjórar eða fimm vikur. Nánar spurður um upptök átakanna sagði brotaþoli að ákærði hefði sest í bílinn og brotaþoli hefði gert ákærða grein fyrir því að fíkniefnaviðskiptin yrðu að ganga til baka, en ákærði hefði reiðst. Brotaþoli kvaðst ekki muna nákvæmlega hvernig átökin hefðu byrjað og hvor þeirra hefði átt upptökin að þeim. Fram kom að brotaþoli hefði verið undir áhrifum fíkniefna. Um ástand ákærða sagði brotaþoli að hann hefði virst vera undir áhrifum fíkniefna og verið ógnandi.

Vitnið B greindi frá því að hann hefði kynnst brotaþola fyrir nokkrum árum í gegnum AA-samtökin. Jafnframt sagði vitnið að það hafi þekkt ákærða í nokkur ár og þeir væru félagar. Vitnið kvaðst muna lítið eftir atvikum umræddan dag vegna fíkniefnaneyslu. Vitnið hefði ætlað að útvega fíkniefni en það gæti ekki lýst því hvernig það kom til að ákærði settist í bíl brotaþola. Vitnið hefði hins vegar séð átök í bílnum. Aðspurt kvaðst vitnið ekki hafa verið hrætt við ákærða. Þá sagði vitnið að það hefði ekki vitað af hverju ákærði og brotaþoli hefðu slegist.

Vitnið Þ-kk-nf Ó-kk-nf lögreglumaður lýsti því að ákærði hefði staðið við bíl brotaþola þegar lögregla kom á vettvang. Ákærði hafi verið spurður hvort hann hafi verið með hníf og hvar hann væri og hann hafi vísað vitninu á hann, á bak við hús. Ekki er ástæða til að rekja framburð vitnisins nánar.

Vitnið Á-kk-nf Ö-kk-nf G-kk-nf rannsóknarlögreglumaður greindi frá því að hann hefði framkvæmt vettvangsrannsókn. Vitnið hefði svo farið á Landspítalann til að ræða við brotaþola og svo á lögreglustöð þar sem réttarlæknisfræðileg skoðun fór fram á ákærða. Ákærði hefði verið í annarlegu ástandi og með miklar skapsveiflur, ýmist hefði hann verið rólegur eða mjög æstur. Í lok skoðunarinnar hefði ákærði svo misst stjórn á sér og veist að lögreglumönnum.

Einnig kom fyrir dóm vitnið S-kk-nf E-kk-nf rannsóknarlögreglumaður, sem kom á vettvang, en ekki er ástæða til að rekja vitnisburð hans.

Vitnið B-kk-nf S-kk-nf, sérfræðingur á líftæknisviði tæknideildar lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, sagði að það hefði ekki fundist blóð á hnífi ákærða en það hefðu verið kámblettir á honum sem hefðu ekki verið rannsakaðir nánar. Þrátt fyrir að blóð hefði ekki fundist á hnífnum væri samt mögulegt að hnífurinn hefði verið notaður, ef honum hefur verið stungið snöggt og ekki djúpt. Vitnið sagði jafnframt að það væri reynsla sín að það finnist ekki í öllum tilvikum greinanlegt blóð á vopnum sem hafa verið notuð við árásir. Vitnið var innt eftir því hvort það gæti verið að hnífurinn hafi verið hreinsaður og sagði vitnið að ef hann hefði verið skolaður með vatni myndi blóð líklega ekki finnast en ef hann hefði bara verið þurrkaður væru meiri líkur á að það myndi finnast. Þá greindi vitnið frá því að blóð á fötum ákærða hefði ekki verið rannsakað. Einnig sagði vitnið að bitið á hnífnum hefði ekki verið skoðað sérstaklega.

Vitnið J-kk-nf H-x-x H-x-x S-x-x, sérfræðingur í skurðlækningum, kvaðst hafa skoðað brotaþola við komu á spítala umræddan dag. Grunur hefði vaknað um að brotaþoli hefði hlotið taugaáverka á fæti og hann verið lagður inn á bæklunardeild. Vitnið hefði ekki haft afskipti af honum eftir það. Aðspurt sagði vitnið að áverkinn samsvaraði því að brotaþoli hefði orðið fyrir hnífstungu. Vitnið kvaðst ekki geta sagt til um hversu langt hnífurinn hefði gengið inn og hvort stungan hefði verið snögg. Spurt hvort um varanlegan taugaskaða væri að ræða sagði vitnið að það færi eftir því hvort taug hefði farið alveg í sundur eða hvort hún hafi farið að hluta í sundur. Hafi hún farið alveg í sundur væri líklegast að hún grói ekki aftur, en hún gæti gróið aftur á löngum tíma ef hún hefur farið að hluta í sundur. Þegar vitnið var spurt hvort það fari strax að blæða við hnífstungu sagði vitnið að það færi vanalega strax að blæða, það væri mjög líklegt að blóð færi á hnífsblaðið. Vitninu var kynntur framburður B-kk-ef S-kk-ef, sem rakinn er hér að framan, og sagði vitnið að það treysti sér ekki til að fullyrða neitt um þetta en því þætti líklegt að það blæði strax á hnífinn við stungu.

Vitnið G-kk-nf J-kk-nf S-kk-nf bæklunarlæknir, sem framkvæmdi aðgerð á brotaþola, sagði að sár brotaþola hefði verið hreint og fínt, eins og eftir oddhvasst verkfæri, þ.e. fínt hnífsblað. Grunur hafi verið um taugaáverka á fæti og því hafi verið ákveðið að gera á honum aðgerð. Í ljós hafi komið að stór taug hafi farið í sundur og hún verið saumuð saman. Það gæti verið að brotaþoli hafi hlotið varanlegan skaða en erfitt væri að segja til um það fyrr en tvö ár væru liðin frá því hann hlaut áverkann og vitnið hefði ekki séð brotaþola. Líklegt væri að brotaþoli fengi ekki aftur fullt afl eða skyn. Vitninu var þá kynntur vitnisburður brotaþola og sagði vitnið að lýsing hans kæmi heim og saman við varanlegan taugaskaða. Þá sagði vitnið aðspurt að sárið kæmi heim og saman við það að um snögga hnífstungu hafi verið að ræða. Vitnið kvaðst hins vegar ekki geta sagt til um hvað sárið hefði verið djúpt, kannski 3-5 cm. Það væru ekki nema 1-2 cm að tauginni sem hefði farið í sundur. Vitnið kvaðst ekki geta svarað því hvort það geti verið að blóð fari á hníf við stungu.

IV.

Ákærði neitar sök. Eins og rakið hefur verið var ákærði í mjög annarlegu ástandi umræddan dag vegna fíkniefnaneyslu og kveðst hann lítið muna atvik. Samkvæmt framburði ákærða, brotaþola og vitnisins B fór ákærði í bifreið brotaþola til að ræða við hann um fíkniefnaviðskipti sem hafi átt að ganga til baka. Ákærða og brotaþola ber saman um að upp hafi komi ágreiningur og þeir hafi tekist á. Fyrir dómi kvaðst brotaþoli ekki muna hver hefði átt upptökin að átökunum og gegn neitun ákærða verður því ekki staðhæft að það hafi verið ákærði. Í þessum átökum hlaut brotaþoli stunguáverka og getur áverkinn ekki verið tilkominn með neinum öðrum hætti en þeim að ákærði hafi veitt honum áverkann. Er í því sambandi að líta til þess að ákærði var með hníf á sér, enginn annar hnífur eða munur fannst á vettvangi sem getur útskýrt áverkann, og staðsetning áverkans kemur heim og saman við lýsingu brotaþola á atvikum, um að hann hafi legið í aftursætinu með fæturna fram fyrir sig og með brotaþola á móti sér þegar hann fann fyrir stungu við hnésbótina. Getgátur ákærða um að brotaþoli hafi sjálfur veitt sér þennan áverka eru afar langsóttar, sérstaklega með hliðsjón af því hvar áverkinn er og þess að ákærði segir sjálfur að hann hafi ekki séð brotaþola með hníf. Þá verður að hafna þeim framburði ákærða að það sé útilokað að hann sé sekur þar sem hann sé ekki ofbeldisfullur, en hann var undir miklum áhrifum fíkniefna og veittist að lögreglu á lögreglustöð.

Með vísan til alls framangreinds er sannað svo hafið sé yfir skynsamlegan vafa að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru og með þeim afleiðingum sem þar greinir. Breytir engu í þessu sambandi þótt blóð hafi ekki greinst á hnífnum, enda sagði vitnið B-kk-nf S-kk-nf, sérfræðingur á líftæknisviði tæknideildar lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, að það útilokaði ekki að hnífur ákærða hefði verið notaður og sagði vitnið að það finnist ekki alltaf blóð á hnífum sem hafa verið notaðir við árásir. Vitnin J-kk-nf H-x-x H-x-x S-x-x, sérfræðingur í skurðlækningum, og G-kk-nf J-kk-nf S-kk-nf bæklunarlæknir treystu sér ekki til að fullyrða neitt um þetta. Brot ákærða varðar við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

V.

Ákærði er fæddur […] 1978. Samkvæmt sakavottorði ákærða hefur hann ekki áður gerst sekur um refsiverða háttsemi. Til refsiþyngingar horfir að ákærði beitti hættulegu vopni og brotaþoli hlaut af varanlegan taugaskaða á fæti. Á móti kemur að verknaður hans var unninn í átökum, sem óljóst er hver átti upptökin að. Þegar allt þetta er virt þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í sjö mánuði. Langt er um liðið frá verknaði ákærða, en rannsókn málsins og útgáfa ákæru hefur dregist, og samkvæmt framlögðum gögnum hefur ákærði tekið sig á, farið í meðferð og hann fær góða umsögn frá vinnuveitanda sínum. Þykir því rétt að skilorðsbinda refsingu ákærða, eins og nánar greinir í dómsorði.

Þá skal ákærði sæta upptöku á vasahníf, sem lögregla lagði hald á.

VI.

Í málinu liggur fyrir skaðabótakrafa brotaþola, A, að fjárhæð 600.000 krónur, auk vaxta. Ákærði hefur verið sakfelldur fyrir líkamsárás og ber hann skaðabótaábyrgð á því tjóni brotaþola sem rekja má til hinnar refsiverðu háttsemi. Með vísan til a-liðar 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga, sbr. lög nr. 37/1999, verður ákærði dæmdur til að greiða miskabætur sem þykja eftir atvikum hæfilega ákveðnar 300.000 krónur. Dráttarvextir skulu reiknast frá 27. apríl 2012 þegar liðinn var mánuður frá birtingu kröfunnar fyrir ákærða í fyrirkalli, sbr. 9. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001.

Með vísan til 1. mgr. 218. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála ber að dæma ákærða til að greiða allan sakarkostnað, alls 730.139 krónur. Samkvæmt yfirliti um sakarkostnað er um að ræða læknisvottorð, 27.600 krónur, blóðtökuvottorð, 12.115 krónur, matsgerð Rannsóknastofu Háskóla Íslands í lyfja- og eiturefnafræði, 165.231 krónu, og kostnað við að flytja bíl brotaþola, 7.505 krónur. Þóknun verjanda þykir hæfilega ákveðin, með hliðsjón af tímaskýrslu, 392.188 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti. Þóknun réttargæslumanns brotaþola þykir hæfilega ákveðin 125.500 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti.

Dóm þennan kveður upp S-kvk-nf B-kvk-nf héraðsdómari.

D ó m s o r ð:

Ákærði, H-kk-nf J-kk-nf, sæti fangelsi í sjö mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún niður falla að liðnum þremur árum frá birtingu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði sæti upptöku á vasahníf, sem lögregla lagði hald á.

Ákærði greiði A 300.000 krónur ásamt vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 8. júlí 2010 til 27. apríl 2012, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr., sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði greiði 730.139 krónur í sakarkostnað, þar með talin 392.188 króna þóknun skipaðs verjanda hans, A-kk-ef K-kk-ef F-kk-ef héraðsdómslögmanns, og 125.500 króna þóknun réttargæslumanns brotaþola, P-kk-ef E-kk-ef K-kk-ef héraðsdómslögmanns.

S-kvk-nf B-kvk-nf