S-64/2013

Mál þetta, sem dómtekið var 20. mars sl., er höfðað með ákæru ríkissaksóknara, dags. 11. desember 2013, á hendur V-kk-þgf H-kk-þgf M-kk-þgf, kt. [...], [...], [...], „fyrir neðangreind brot gegn valdstjórninni, framin aðfaranótt laugardagsins 1. desember 2012 á Egilsstöðum, með því að veitast með ofbeldi og hótunum að lögreglumönnum sem þar voru við skyldustörf, svo sem hér greinir:

1. Með því að hafa í anddyri félagsheimilisins Valaskjálfar gert tilraun til að kýla lögreglumanninn A í andlitið en hann náði að víkja sér undan högginu.

2. Með því að hafa utandyra við félagsheimilið sparkað í líkama héraðslögreglumannsins B.

3. Með því að hafa í lögreglubifreið á leið á lögreglustöðina hótað A og B lífláti.“

Í ákæru eru framangreind brot talin varða við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með síðari breytingum og er þess þar krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Af hálfu ákærða er krafist sýknu af 1. og 2. tölulið ákærunnar og þess að ákærða verði ekki gerð refsing vegna 3. töluliðar ákærunnar, en ella vægustu refsingar sem lög leyfa. Þá gerir verjandi kröfu um málsvarnarlaun og að allur sakarkostnaður málsins verði lagður á ríkissjóð.

I

Samkvæmt frumskýrslu lögreglustjórans á Seyðisfirði, dags. 6. desember 2012, voru tveir lögreglumenn staddir við eftirlit utan við félagsheimilið Valaskjálf á Egilsstöðum aðfaranótt laugardagsins 1. desember 2012, þar sem fram mun hafa farið menntaskólaball, þegar athygli þeirra vakti maður, greinilega æstur, sem kom út úr húsinu og fór jafnharðan inn aftur með hnefa á lofti. Kemur fram í skýrslunni að lögregla hafi haft afskipti af manninum, ákærða í máli þessu, í anddyri félagsheimilisins, þar sem hann hafi verið, mjög æstur, að veitast að dyravörðum. Hafi annar lögreglumannanna, A, gripið í öxl ákærða til að ná sambandi við hann, en hann þá snúið sér við og gert tilraun til að kýla lögreglumanninn í andlitið. Ákærði hafi þá verið tekinn lögreglutökum og færður í handjárnum út úr húsinu. Í frumskýrslu lögreglu kemur fram að utan við húsið hafi ákærði viljað nema staðar þar sem hann hafi einungis verið í öðrum skónum sínum, en í eigin skýrslu sama lögreglumanns og ritar undir frumskýrsluna, A, sem dagsett er 3. febrúar 2013, segir að staðnæmst hafi verið á tröppunum utan við húsið sökum þess að ákærði kvartaði undan því að handjárnin særðu hann. Í báðum skýrslum segir að ákærði hafi þá sparkað með hné í hinn lögreglumanninn. Hafi ákærði þá verið færður í lögreglutökum inn í lögreglubifreiðina og fluttur á lögreglustöð. Hann hafi verið handtekinn kl. 1:55 og honum kynntur réttur hans þegar hann hafi verið settur inn í lögreglubifreiðina.

Á leið á lögreglustöð hafi ákærði verið mjög æstur og hótað lögreglumönnunum lífláti og barsmíðum. Hluti hótananna hafi náðst á upptöku með „Eyewitness“ búnaði lögreglubifreiðarinnar. Myndskeiðið þetta er meðal málsgagna og er í heild tæplega 8 mínútna langt en sá hluti þess sem máli skiptir sýnir lögreglumann halda ákærða í tökum í aftursæti lögreglubifreiðarinnar á tímabili frá 27. sekúndu myndskeiðsins fram til þess er 2 mínútur og 30 sekúndur eru liðnar. Í frumskýrslu lögreglu eru rakin orðrétt eftirfarandi ummæli ákærða af myndskeiðinu, ásamt tímasetningum: „Já mér er skítsama um ykkur“ (00:39), „djöfull eruð þið fokking rottur“ (01:01), „þú ert skíthræddur við mig“ (01:23), „djöfull skal ég fokking drepa ykkur“ (01:44), „æi strákar þetta er ekkert að marka, sorry“ (01:58).

Í frumskýrslunni segir síðan að við komu á lögreglustöð hafi ákærði róast. Hafi hann beðist afsökunar á því að hafa hótað lögreglumönnunum. Hann hafi greinilega verið undir áhrifum áfengis þegar hann var handtekinn. Ákærði hafi verið vistaður í fangaklefa en látinn laus kl. 3:23.

II

Fyrir dómi neitaði ákærði sök varðandi fyrstu tvo liði ákærunnar en kvaðst játa að hafa hótað lögreglumönnunum lífláti, eins og greinir í 3. lið ákærunnar.

Ákærði gaf skýrslu við aðalmeðferð málsins þar sem hann ítrekaði framangreinda afstöðu, en kvaðst lítið muna eftir atburðum sökum ölvunar. Nánar aðspurður kvaðst hann ráma í það er dyraverðir og síðan lögreglumenn höfðu afskipti af honum umrætt sinn. Hann kvaðst hvorki minnast þess að hafa gert tilraun til að kýla lögreglumann, sbr. ákærulið nr. 1, né við að að hafa sparkað í lögreglumann, sbr. ákærulið nr. 2. Hann kvaðst hins vegar muna eftir að hafa hótað lögreglumönnunum lífláti í lögreglubifreiðinni, sbr. ákærulið nr. 3. Aðspurður af sækjanda kvaðst hann ekki kannast við að hafa við eitthvert síðara tækifæri látið þau orð berast að hann hygðist gera lögreglumönnunum mein.

Ákærði gaf skýrslu hjá lögreglu 27. desember 2012 og samræmist framburður hans fyrir dómi þeim framburði í öllum meginatriðum.

A lögreglumaður kvaðst fyrir dómi hafa verið staddur í lögreglubifreið utan við Valaskjálf ásamt B héraðslögreglumanni er maður hafi komið í hendingskasti út um innganginn, en síðan snúið aftur þangað inn og virst lenda í átökum við dyraverði í anddyrinu. Lögreglumennirnir hafi haldið inn á eftir honum og kvaðst A hafa sett hönd á öxl mannsins, þ.e. ákærða, og sagt honum að þetta væri lögreglan, beðið hann að vera rólegur og ræða við þá. Ákærði hafi þá snúið sér snögglega við með hnefann á lofti og slegið í átt að andliti hans, en hann náð að víkja sér undan högginu. Ákærði hafi verið tekinn lögreglutökum og handjárnaður, reistur við og færður út úr húsinu. Nokkuð hafi verið af fólki þarna í anddyrinu. Er út var komið hafi ákærði spriklað og kvartað undan handjárnunum. Vitnið hafi hugað að handjárnunum aftan við ákærða, en B hafi staðið „hinum megin við hann“. Þá hafi ákærði rokið að B og reynt að ráðast að honum, þrátt fyrir að hendur hans væru fastar fyrir aftan bak í handjárnunum. Vitnið kvaðst ekki hafa séð ákærða sparka í B, enda ekki í aðstöðu til þess þar sem hann hugaði að handjárnunum aftan við ákærða, en heyrt B saka ákærða um að hafa „reynt“ að sparka í sig þegar þeir færðu ákærða inn í lögreglubifreiðina.

Ákærði hafi virst undir áhrifum áfengis, þó ekki ofurölvi, en æstur og í tryllingsástandi framan af. Í bifreiðinni á leið á lögreglustöð hafi staðið út úr honum orðaflaumur þar sem hann hafi hótað lögreglumönnunum lífláti og barsmíðum. Hann hafi síðan áttað sig og hætt því fljótlega eftir að á lögreglustöðina var komið.

Aðspurt sagði vitnið báða lögreglumennina hafa verið í einkennisfatnaði lögreglu. Kvaðst vitnið hafa tekið hótanir ákærða alvarlega og vísaði í því sambandi m.a. til tryllingsástands hans, auk þess sem nokkrum dögum síðar hafi B borist upplýsingar um að ákærði hefði hreykt sér af því að hafa verið í höndum lögreglu á Egilsstöðum og sagst ætla að vinna þeim lögreglumönnum mein.

Vitnið staðfesti skýrslugerð sína í málinu. Borið var undir hann að bæði í frumskýrslu sem hann undirritaði og í eigin skýrslu hans komi fram staðhæfing þess efnis að ákærði hafi sparkað með hné sínu í B, en vitnið ítrekaði að það orðalag væri ónákvæmt og kvaðst ekki geta staðfest að ákærði hafi sparkað í B, þar sem hann hafi ekki séð það.

B héraðslögreglumaður lýsti fyrir dómi atburðum með svipuðum hætti og vitnið A. A hafi gengið á undan inn í anddyrið, þar sem ákærði hafi verið verulega æstur og í stympingum við dyraverði og komið að ákærða frá hlið. Kvaðst vitnið telja að A hafi lagt hönd á öxl ákærða, en ekki hafa heyrt hvort A kynnti sig sem lögreglumann. Ákærði hafi strax snúið sér við og slegið til A með krepptum hnefa, en A náð að víkja sér undan. Atburðarrásin hafi verið það hröð að vitnið kvaðst telja „í rauninni engu máli [hafa] skipt hver þarna var“.

Nokkur hávaði hafi verið þarna inni, en bjart. Nokkuð hafi verið af fólki í kring, en engin þvaga. Ákærði, sem hafi greinilega verið undir áhrifum áfengis og mjög æstur, hafi verið tekinn tökum, handjárnaður og færður út um útidyr. Hann hafi kvartað undan handjárnunum og hafi A farið að huga að þeim, en vitnið staðið fyrir framan ákærða. Ákærði hafi á þeirri stundu verið rólegur en skyndilega æst sig og sparkað ítrekað í vitnið, bæði með fæti og með hnéspörkum. Vitnið kvaðst hafa verið marinn og blár á fótlegg og læri eftir þetta, en ekki leitað læknis til að staðfesta áverka sína.

Ákærði hafi þá umsvifalaust verið færður inn í lögreglubifreið. Á meðan hafi ákærði spriklað mikið og reynt að skaða lögreglumennina með því að skalla og sparka, auk þess sem hann hafi meðan á bílferðinni stóð og eftir að komið var á lögreglustöð haft uppi hótanir um líflát og ofbeldi í garð lögreglumannanna. Aðspurt hvort vitnið hafi tekið hótanir ákærða alvarlega, sagðist vitnið ekki hafa leitt sérstaklega að því hugann meðan á þessu stóð, en um viku síðar hafi vitninu borist til eyrna að ákærði segðist ætla að drepa þessar „helvítis Egilsstaðalöggur“ og þá hafi vitninu þótt sem ekki væri um orðin tóm að ræða.

B staðfesti skýrslugerð sína í málinu. Borið var undir hann að í eigin skýrslu hans, dags. 3. febrúar 2013, kæmi fram að ákærði hafi „reynt“ að sparka í hann og þess hvergi getið að spörkin hafi verið fleiri en eitt og að þau hafi hitt vitnið og valdið áverkum. Kvað B orðalag skýrslu sinnar ónákvæmt að þessu leyti og kvaðst viss um að spörk ákærða hafi hitt í líkama hans.

Vitnið C kvaðst fyrir dómi hafa starfað umrætt sinn sem dyravörður á menntaskólaballi. Ákærði hafi verið æstur og virst „eitthvað drukkinn“ á tali við ungan mann, svo vitnið kvaðst hafi ákveðið að hafa afskipti af honum og beðið hann að fara út. Ekki hafi komið til átaka en ákærði hafi sparkað í hurðir og verið reiður. Ákærði hafi snúið baki í útidyrnar, sem séu úr gleri, en vitnið hafi séð í gegnum þær lögreglu bera að og sagt við ákærða að lögreglan væri að koma. Lögreglumaðurinn A hafi strax byrjað að tala við ákærða á rólegum nótum um að koma með þeim, en ákærði hafi ekki verið tilbúinn til þess. Vitnið kvaðst geta staðfest að ákærði hafi veitt mótspyrnu við handtökuna, en ekki minnast þess að hafa séð ákærða slá til A. Aðspurt taldi vitnið sig muna að A hafi kynnt sig sem lögreglumann og að báðir lögreglumennirnir hafi verið í einkennisfatnaði lögreglu. Bjart hafi verið í anddyrinu og hávaði borist að innan úr sal.

Vitnið kvað lögreglumennina hafa snúið ákærða niður í anddyrinu en kvaðst ekki minnast þess hvort hann hafi verið handjárnaður. Ákærði hafi síðan verið leiddur út og misst annan skóinn af fæti sínum á tröppunum. Ákærði hafi þá barist um og það hafi orðið einhver átök í tröppunum, en síðan hafi ákærði verið færður inn í lögreglubifreið. Kvaðst vitnið hafa fylgst með atburðum frá útidyrunum. Nánar aðspurt um þessi átök lýsti vitnið því svo að ákærði hafi verið að brjótast um þar sem lögreglumennirnir héldu honum á milli sín, en ekki hafa séð nein spörk.

Vitnið D kvaðst hafa verið við störf í fatahengi í anddyri Valaskjálfar umrætt sinn og orðið vitni að atburðum þar. Dyraverðir hafi verið búnir að hafa afskipti af ákærða, sem hafi verið með „leiðindi“ og verið ógnandi. Tvo lögreglumenn hafi borið að, þ.e. þá A og B, en ákærði hafi reynt að „hjóla“ í þá líka. Hann hafi brotist um og slegið til lögreglumannanna, en hafi á endanum verið handjárnaður og færður út af staðnum. Lögreglumennirnir hafi fyrst reynt að tala hann til og fá hann út með sér, en hann hafi verið mjög æstur. Kvaðst vitnið minnast þess að hafa séð ákærða slá til A með hnefa en ekki hitt hann. Þeir hafi þá snúið skáhallt að hvor öðrum. Ákærði hafi einnig sparkað eitthvað út í loftið og verið mjög ógnandi, með blótsyrði og hótanir. Talsvert af fólki hafi drifið að til að fylgjast með þessu. Vitnið kvaðst ekki hafa séð atburði eftir að ákærði var færður út úr húsinu.

Vitnið E kvaðst hafa verið við eftirlit á staðnum umrætt sinn sem fulltrúi menntaskólans og verið við anddyrið, ásamt C, er þeir hafi heyrt háreysti inni við barinn og séð þar mann, nokkuð æstan, sem vitnið kvaðst ekki vita deili á. Hafi maðurinn virst ætla að láta hendur skipta gagnvart nemanda. Þeir C hafi ákveðið að vísa manninum út, en hann hafi verið mjög æstur og ógnandi. Þeir hafi reynt að róa hann og náð honum með sér fram í anddyrið. Þar hafi þeir staðið andspænis manninum sem snúið hafi í átt að útidyrunum þegar að hafi borið tvo lögreglumenn. Lögreglumennirnir hafi snúið manninn niður, sett handleggi hans fyrir aftan bak, tekið hann upp og fært hann út úr húsinu. Kvaðst vitnið hafa horft eftir þeim í átt að lögreglubifreiðinni. Aðspurt kvaðst vitnið ekki minnast þess að ákærði hafi slegið til lögreglumanna. Kvaðst hann ekki minnast neinna átaka milli mannsins og lögreglu heldur hafi lögregla gengið „hreint til verks“ við handtökuna sökum þess hve æstur maðurinn hafi verið og með ógnandi tilburði gagnvart þeim C. Bjart hafi verið í anddyrinu og hávaði borist að innan, þó ekki slíkur að ekki hafi heyrst mælt mál þarna í anddyrinu. Vitnið kvaðst ekki minnast þess að lögreglumennirnir hafi kynnt sig. Engin „umræða“ hafi átt sér stað áður en maðurinn var tekinn tökum.

Framburður vitnanna C, D og E fyrir dómi samræmist í öllum meginatriðum samantektum lögreglu á hljóðrituðum skýrslum sem þau gáfu við rannsókn málsins 14.-15. febrúar 2013.

III

Ákæruliður 1.

Með 1. lið ákærunnar er ákærða gefið að sök að hafa í anddyri félagsheimilisins Valaskjálfar gert tilraun til að kýla lögreglumanninn A í andlitið. Framburður A um að ákærði hafi reynt að kýla hann í andlitið en honum tekist að víkja sér undan högginu á sér fulla stoð í framburði B héraðslögreglumanns og jafnframt framburði D, sem telja verður að hafi haft góða yfirsýn yfir atburði þaðan sem hún stóð í fatahengi í anddyri Valaskjálfar. Eins og framburði vitnanna C og E var háttað, sem hvorugur útilokaði að þetta gæti hafa gerst þótt þeir minntust þess ekki, þykir hann ekki til þess fallinn að varpa rýrð á framburð framangreindra vitna. Framburður allra þessara vitna er metinn trúverðugur, þótt litið sé til stöðu lögreglumannanna sem brotaþola í málinu. Framburður ákærða fyrir dómi telst ekki ótrúverðugur en til þess er þó að líta að hann hefur borið við minnisleysi að verulegu leyti sökum ölvunar.

Gegn neitun ákærða, þykir með samhljóða framburði A, B og D sannað að ákærði hafi gert tilraun til þess að kýla A í andlitið.

Á hinn bóginn þykir nokkur vafi leika á um að ákærði hafi, á þeim tímapunkti er hann sló til A, mátt gera sér grein fyrir því að um lögreglumann væri að ræða. Enda þótt upplýst megi telja að lögreglumennirnir hafi verið einkennisklæddir og að bjart hafi verið í anddyrinu, varð af framburði flestra vitna ráðið að A hafi í upphafi komið skáhallt aftan að ákærða, lagt hönd á öxl hans og að um leið hafi ákærði snúið sér við og kýlt til hans. Þótt framburður vitna hafi ekki verið á einn veg verður það fremur ráðið, einkum af framburði vitnanna B og E, að atburðarásin hafi verið mjög hröð og bar sá fyrrnefndi að honum hafi virst það engu skipta fyrir ákærða hver kynni að verða fyrir högginu.

Samkvæmt framanrituðu telst ekki komin fram fullnægjandi sönnun þess að ásetningur ákærða hafi staðið til brots gegn valdstjórninni. Sú háttsemi ákærða sem er þó talin sönnuð, þ.e. að hann hafi gert tilraun til að kýla mann í andlitið, getur hins vegar varðað við 1. mgr. 217. gr., sbr. 20. gr., almennra hegningarlaga. Þótt ekki sé ákært til vara fyrir tilraun til líkamsárásar þykir háttsemislýsing í ákæru ekki standa í vegi fyrir þeirri heimfærslu til refsiákvæða. Þá þykir vörn ákærða ekki hafa orðið áfátt, enda þótt sækjanda og verjanda hafi ekki verið sérstaklega gefinn kostur á að fjalla um þá heimfærslu. Vörn ákærða laut að því hvort ákærði hafi gerst sekur um að reyna að kýla mann í andlitið, en sú háttsemi fellur ótvírætt að efnisskilyrðum nefndra lagaákvæða. Þar sem skilyrði 1. mgr. 180. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála til þess að dæma eftir öðrum refsiákvæðum en fram koma í ákæru þykja uppfyllt verður ákærði sakfelldur samkvæmt þessum ákærulið, með þeirri athugasemd að ósannað telst að ásetningur hans hafi staðið til brots gegn valdstjórninni og varðar brot hans því við 1. mgr. 217. gr., sbr. 20. gr., almennra hegningarlaga, en ekki við 106. gr. sömu laga eins og í ákæru greinir.

Ákæruliður 2.

Með 2. lið ákærunnar er ákærða gefið að sök að hafa utandyra við félagsheimilið sparkað í líkama héraðslögreglumannsins B.

Framburður héraðslögreglumannsins um að ákærði hafi sparkað ítrekað í fótlegg hans og læri fékk ekki stoð í framburði vitna fyrir dómi, að öðru leyti en því að lögreglumaðurinn A bar um að hafa orðið þess áskynja að ákærði rykkti sér í átt að B og skömmu síðar heyrt B saka ákærða um að hafa sparkað í sig. Framburður B á sér heldur ekki stoð í hlutlægum sönnunargögnum, en fram kom að hann leitaði ekki til læknis til staðfestingar á áverkum sínum. Þá verður ekki litið hjá því að í eigin skýrslu héraðslögreglumannsins, dags. 3. febrúar 2013, kemur einungis kom fram að ákærði hafi „reynt“ að sparka í hann. Með vísan til þeirra sönnunarkrafna sem gerðar eru til ákæruvaldsins, sbr. 108. og 109. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála verður ákærði sýknaður af broti samkvæmt þessum ákærulið.

Ákæruliður 3.

Með 3. lið ákærunnar er ákærða gefið að sök brot að hafa í lögreglubifreið á leið á lögreglustöð hótað þeim A og B lífláti. Ákærði játaði fyrir dómi sök samkvæmt þessum ákærulið, líkt og hann hafði áður gert hjá lögreglu. Samræmist játning hans m.a. upptöku úr „Eyewitness“ búnaði lögreglubifreiðarinnar þar sem ákærði heyrist hóta lögreglumönnunum A og B lífláti þegar 1 mínúta og 44 sekúndur eru liðnar af upptökunni. Verður að telja hótun þessa hafa verið til þess fallna að valda lögreglumönnunum ugg um eigin velferð, enda þótt ákærði bæri hana til baka 14 sekúndum síðar með orðunum „æi strákar þetta er ekkert að marka, sorry“. Til þess síðast nefnda verður hins vegar litið við ákvörðun refsingar ákærða, eins og nánar verður vikið að síðar. Er með vísan til framanritaðs fram komin full sönnun um sekt ákærða samkvæmt þessum ákærulið og er brot ákærða réttilega heimfært í ákæru til 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga.

IV

Samkvæmt framanrituðu er ákærði hér sakfelldur fyrir tilraun til líkamsárásar samkvæmt 1. lið ákærunnar, þ.e. brot gegn 217. gr., sbr. 20. gr., almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og fyrir brot gegn valdstjórninni samkvæmt 3. lið ákærunnar, sbr. 1. mgr. 106. gr. sömu laga, en sýknaður af því broti gegn valdstjórninni sem honum er gefið að sök í 2. lið ákærunnar.

Ákærði er fæddur árið 1991. Samkvæmt sakavottorði var hann dæmdur í 45 daga fangelsi 17. september 2009 fyrir líkamsárás, sbr. 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga, en fullnustu dómsins var frestað skilorðsbundið í 2 ár. Stóðst ákærði skilorð þess dóms og hefur sá dómur ekki ítrekunaráhrif vegna ákvæðis 61. gr. sömu laga. Sakaferill ákærða að öðru leyti hefur ekki ákvörðun við ákvörðun refsingar hans nú.

Við ákvörðun refsingar ákærða er til þess litið að refsivernd lögreglumanna var aukin með þeirri breytingu sem gerð var á refsiramma 106. gr. almennra hegningarlaga með lögum nr. 25/2007, en jafnframt til þess að tilraun ákærða til líkamsárásar olli engu tjóni og að ákærði baðst nær samstundis afsökunar á líflátshótun sinni og lýsti iðrun vegna hennar er hann gaf skýrslu hjá lögreglu. Þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin, með hliðsjón af framanrituðu, 2., 5. og 8. tl. 1. mgr. 70. gr. og 77. gr. almennra hegningarlaga, fangelsi í 30 daga. Í ljósi þess að ákærði stóðst skilorð þess fangelsisdóms er hann hlaut á árinu 2010 þykir fært að ákveða að fresta fullnustu refsingar hans og fellur hún niður að tveimur árum liðnum, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga, með síðari breytingum.

Með hliðsjón af lyktum málsins og 218. gr. laga nr. 88/2008 verður ákærði dæmdur til að greiða 2/3 hluta sakarkostnaðar, en 1/3 hluti hans greiðist úr ríkissjóði. Málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, S-kk-ef K-kk-ef K-kk-ef hdl., þykja hæfilega ákveðin með þeirri fjárhæð sem í dómsorði greinir og hefur þá verið tekið tillit til virðisaukaskatts, auk þess sem verjandanum ber greiðsla vegna ferðakostnaðar samkvæmt reikningi, að þeirri fjárhæð sem greinir í dómsorði. Annar sakarkostnaður hlaust ekki af málinu.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti mál þetta H-kk-nf J-kk-nf, fulltrúi lögreglustjórans á Eskifirði.

Dómur þessi er kveðinn upp af H-kvk-þgf B-kvk-þgf, héraðsdómara, í dómsal Héraðsdóms Austurlands að Lyngási 15, Egilsstöðum, klukkan 15:00 miðvikudaginn 7. maí 2014. Við dómsuppsögu var gætt ákvæðis 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómsorð:

Ákærði, V-kk-nf H-kk-nf M-kk-nf, sæti fangelsi í 30 daga, en fullnustu refsingarinnar er frestað og fellur hún niður að liðnum 2 árum, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði 215.087 krónur í sakarkostnað, en að öðru leyti greiðist sakarkostnaður úr ríkissjóði. Málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, S-kk-ef K-kk-ef K-kk-ef hdl., eru ákveðin 276.100 krónur og ferðakostnaður verjandans 46.530 krónur.

H-kvk-nf B-kvk-nf