X-27/2009

Með bréfi slitastjórnar Straums-Burðaráss fjárfestingarbanka hf., mótteknu 7. september 2009, var ágreiningsefni máls þessa skotið til úrlausnar dómsins. Málið var þingfest 21. september 2009 og tekið til úrskurðar 24. mars 2010.

Sóknaraðili er F-x-x S-x-x, búsettur í Svíþjóð.

Varnaraðili er Straumur-Burðarás Fjárfestingarbanki hf.

Sóknaraðili krefst þess aðallega, að kröfulýsing sóknaraðila til slitastjórnar varnaraðila, dags. 7. júlí 2009, að fjárhæð EUR 236.556 verði samþykkt sem forgangskrafa samkvæmt 112. grein laga nr. 21/1991. Til vara er þess krafist að kröfulýsing sóknaraðila til slitastjórnar varnaraðila, dags. 7. júlí 2009, að fjárhæð EUR 236.556, verði samþykkt sem almenn krafa samkvæmt 113. grein laga nr. 21/1991.

Að auki er krafist málskostnaður, auk virðisaukaskatts úr hendi varnaraðila. að mati dómsins eða samkvæmt framlögðum málskostnaðarreikningi sóknaraðila.

Varnaraðili krefst þess að kröfum sóknaraðila verði hafnað og sóknaraðila verði gert að greiða varnaraðila málskostnað að skaðlausu samkvæmt mati dómsins, að meðtöldum virðisaukaskatti.

I.

Sóknaraðili var ráðinn til starfa hjá varnaraðila með ráðningarsamningi sem dagsettur er 8. mars 2007, en mun þó ekki hafa hafið störf fyrr en 1. júlí 2007. Umsaminn uppsagnarfrestur var 24 mánuðir en hann styttist þó um einn dag fyrir hvern dag sóknaraðila í starfi, allt þar til þriggja mánaða uppsagnarfresti yrði náð. Samkvæmt samningnum átti hann rétt á 10 mánaða uppsagnarfresti þegar gerður var starfslokasamningur á milli aðila í ágúst 2008.

Að því er fram kemur af hálfu varnaraðila voru starfslokin til komin vegna þess að sá hluti eigin viðskipta útibús varnaraðila í Svíþjóð sem sóknaraðili hafði stýrt hafi verið lagður niður. Aðstæður á fjármálamörkuðum hafi verið vægast sagt erfiðar á árinu 2008 og hafi varnaraðili líkt og önnur fjármálafyrirtæki þurft að grípa til margvíslegra hagræðingaraðgerða vegna samdráttar og taps af rekstri félagsins. Sú starfsemi sem sóknaraðili hafi stýrt hafi ekki gengið vel og af þeim sökum verið lögð niður.

Við starfslokin hafi sóknaraðili fengið eingreiðslu sem hafi verið umtalsvert hærri en sem nam rétti hans til launa í 10 mánaða uppsagnarfresti. Sóknaraðili hafi fengið launagreiðslu að fjárhæð 250.000 evrur og auk þess hafi 50.000 evrur verið greiddar inn á eftirlaunareikning. Þá hafi verið samið um að færi svo að sóknaraðili yrði enn án atvinnu 12 mánuðum eftir undirritun starfslokasamningsins yrðu honum tryggð laun í allt að 12 mánuði sem næmu 15.000 evrum á mánuði.

Fjármálaeftirlitið ákvað þann 9. mars 2009 að taka yfir vald hluthafafundar Straums-burðaráss fjárfestingarbanka, varnaraðila, og víkja félagsstjórn frá störfum. Var varnaraðila skipuð skilanefnd sem tók við öllum heimildum stjórnar félagsins samkvæmt ákvæðum laga um hlutafélög nr. 2/1995 í samræmi við 100. gr. a laga um fjármálafyrirtæki. Þann 19. mars 2009 veitti Héraðsdómur Reykjavíkur varnaraðila heimild til greiðslustöðvunar.

Fram kemur í málatilbúnaði sóknaraðila að 26. mars 2009 hafi sóknaraðili sent tölvupóst til forstjóra varnaraðila og framkvæmdastjóra mannauðssviðs varnaraðila, D-kk-ef F-kk-ef O-kk-ef. Hafi sóknaraðili upplýst þar að hann hefði heyrt þann orðróm að varnaraðili ætlaði sér að standa við alla samninga sem gerðir hefðu verið við starfsmenn og sóknaraðili óskað staðfestingar á því. Hann hafi ítrekaði fyrirspurnina þann 30. mars 2009 og þann sama dag hafi framkvæmdastjóri varnaraðila í tölvupósti upplýst sóknaraðila um að varnaraðili myndi standa við samning við sóknaraðila svo framarlega sem varnaraðili yrði ekki gjaldþrota.

Á grundvelli starfslokasamnings hafi sóknaraðili sent kröfulýsingu til varnaraðila að fjárhæð 236.556 evrur. Hafi sú fjárhæð samanstaðið af launum að fjárhæð 180.000 evrur og „social cost“ eða greiðslur til sænska ríkisins að fjárhæð 56.556 evrur.

Með bréfi dagsettu 30. júlí 2009 hafi slitastjórn varnaraðila tilkynnt þáverandi lögmanni sóknaraðila að kröfu hans, nr. 60 á kröfuskrá, væri hafnað í heild sinni. Á fundi slitastjórnar með kröfuhöfum 6. ágúst 2009 hafi þeirri afstöðu slitastjórnar verið mótmælt af hálfu sóknaraðila. Á fundi slitstjórnar með kröfuhöfum 25. ágúst 2009 hafi ekki tekist að jafna ágreiningi milli aðila og tekin sú ákvörðun að óska dómsmeðferðar.

Í áðurnefndu erindi varnaraðila til Héraðsdóms Reykjavíkur þar sem óskað var dómsmeðferðar vegna ágreinings um kröfu sóknaraðila, kemur m.a. fram eftirfarandi að því er varðar rökstuðning fyrir höfnun á kröfu sóknaraðila:

Nánar tiltekið hefur slitastjórn hafnað því að kröfuhafinn geti átt rétt til greiðslna á 15.000 evrum í 12 mánuði frá ágúst 2009 að telja. Umræddur starfslokasamningur var undirritaður í ágúst 2008 og hefur kröfuhafinn þegar fengið greidda eingreiðslu vegna starfslokanna. Auk ágreinings um réttmæti kröfunnar er deilt um stöðu hennar í réttindaröð. Slitastjórn hefur hafnað því að umrædd krafa geti talist forgangskrafa skv. 112. gr. laga um gjaldþrotaskipti.

Af hálfu sóknaraðila hafi verið litið svo á kröfu hans hafi verið hafnað þar sem starfslokasamningur sem gerður hafi verið árið 2008 væri ekki skuldbindandi, auk þess sem hún væri ekki forgangskrafa skv. 112. gr. laga um gjaldþrotaskipti.

Í tölvupósti dagsettum 21. september 2009 frá lögmanni sóknaraðila til lögmanns varnaraðila hafi þeirri skoðun sóknaraðila verið lýst að ekki væri að sjá af framangreindu hver ástæða slitastjórnar væri fyrir því, annars vegar að hafna því að samningur gerður af og ákvörðun tekin af þar til bærum aðilum innan bankans væri skuldbindandi, og hins vegar af hverju skylda samkvæmt honum félli ekki undir það að vera forgangskrafa. Komið hafi fram að til þess að sóknaraðili gæti skilað greinargerð með sómasamlegum hætti væri þess óskað að slitastjórn upplýsti á hvaða lagagrundvelli kröfum sóknaraðila hefði verið hafnað. Hafi þessi tölvupóstur verið ítrekaður þann 29. september 2009, en skriflega svör hafi ekki borist.

II.

Sóknaraðili telur engin rök standa til annars en að taka kröfu hans að fullu til greina. Líkt og fram hafi komið sé alls óvíst á hvaða lagagrundvelli varnaraðili hafi hafnað kröfu sóknaraðila og af hverju hann telji starfslokasamning gerðan af þar til bærum aðila, óskuldbindandi.

Krafa sóknaraðila sé um bætur vegna slita á vinnusamningi, bætur sem umsamdar voru í starfslokasamningi, dagsettum 6. ágúst 2008. Greiðslum til handa sóknaraðila hafi áður verið lýst, það er því sem hann hafi þegar fengið og eigi eftir að fá, nánar tiltekið greiðslur að fjárhæð 180.000 evrur, auk greiðslu á opinberum gjöldum að fjárhæð 56.556 evrur.

Starfslokasamningurinn hafi verið gerður við starfslok. Hann hafi verið gerður milli sóknaraðila og varnaraðila og undir hann hafi skrifað þar til bær aðili fyrir varnaraðila eða framkvæmdastjóri mannauðssviðs, D-kk-nf F-kk-nf O-kk-nf. Það sé því ljóst að samningurinn sé skuldbindandi.

Þegar ástæðan að baki samningsgerðinni sé athuguð verði að hafa í huga að ekki sé samið um hvaða lög eigi að gilda um ráðningar- og starfslokasamningana. Verði þó að telja ljóst, með vísan til 2. mgr. 6. gr. laga nr. 43/2000 um lagaskil á sviði samningaréttar, að sænsk lög gildi um samningana.

Sóknaraðili byggir á því að ekki einasta hafi framkvæmdastjóri varnaraðila skrifað undir samninginn í ágúst 2008, heldur hafi framkvæmdastjóri hjá varnaraðila staðfest, eftir að varnaraðili var tekinn yfir af Fjármálaeftirlitinu og eftir að varnaraðili fór í greiðslustöðvun, að varnaraðili myndi standa við starfslokasamninginn. Þar sem það hafi verið gert eftir að varnaraðili er kominn undir greiðslustöðvun telur sóknaraðili, með vísan til IV. kafla laga nr. 21/1991, að varnaraðili hafi staðfest skuldbindingargildi samningsins og sé óheimilt að afturkalla það samþykki nú.

Réttarreglur í Svíþjóð varðandi uppsagnir séu um margt öðruvísi en á Íslandi. Þar sé til að mynda óheimilt að segja starfsfólki upp störfum að vild. Uppsögn þurfi að byggjast á hlutlægum grunni, það er með uppsögnum þar sem fjöldi starfsfólks sé meiri en fyrirtæki ræður við („redundancy“) eða vegna hegðunar starfsmanns er réttlæti fyrirvaralausa brottvikningu. Þegar um „redundancy“ sé að ræða þá gildi regla um að sá sem er síðastur inn, það er nýjasta ráðningin, fer fyrstur út. Ljóst sé að varnaraðili hafi brotið þá reglu þegar kom hafi að uppsögn sóknaraðila. Sóknaraðili fullyrðir að varnaraðili hafi haft að minnsta kosti tvo starfsmenn áfram í starfi sem hefði átt að vera sagt upp á undan sóknaraðila.

Þegar slík staða komi upp sé það venjubundið í sænskum rétti að vinnuveitandi þurfi að semja sérstaklega um starfslok við starfsmann. Það sé venja varðandi starfsmenn fjármálafyrirtækja að greiða þeim 24 mánaða uppsagnarfrest í slíkum tilfellum, auk greiðslna vegna ógreiddra kaupauka og umsaminna kauprétta. Í stað þess ákváðu aðilar, en sóknaraðili átti kröfu um kauprétti sem verðmetnir voru á EUR 200.000, að varnaraðili greiddi sóknaraðila ákveðna greiðslu til að byrja með og myndi síðan halda sóknaraðila skaðlausum ef hann hefði ekki fundið sér vinnu að loknum 12 mánuðum frá starfslokum. Sóknaraðili hafi enn ekki fundið sér vinnu og eigi því rétt á greiðslu launatryggingar þeirrar sem samið hafi verið um í starfslokasamningi.

Þar sem varnaraðili hafi sagt sóknaraðila upp í andstöðu við sænsk lög og þar sem venja sé í sænskum vinnurétti að semja um 24 mánaða uppsagnarfrest fyrir aðila sem starfi hjá fjármálafyrirtæki, sé ljóst að starfslokasamningur sóknaraðila við varnaraðila feli í sér bætur vegna slita á ráðningarsamningi. Falli því krafa byggð á honum undir 2. tl. 1. mgr. 112. gr. laga nr. 21/1991. Beri því að taka kröfu sóknaraðila að fullu til greina.

Um lagarök er einkum vísað til ákvæða laga nr. 21/1991, sérstaklega ákvæða fyrrgreindra laga sem vísað er til að framan. Einnig er vísað til laga nr. 43/2000 um lagaskil á sviði samningaréttar. Að auki er vísað til 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um málskostnað og laga nr. 50/1988 um virðisaukaskatt á málskostnað.

III.

Af hálfu varnaraðila er bent á að sóknaraðili vísi til þess að nefndur starfslokasamningur sé í samræmi við reglur vinnuréttar í Svíþjóð. Telji sóknaraðili að svokölluð „last in first out“ regla hafi verið brotin við uppsögnina og í slíkum tilvikum sé venjubundið í Svíþjóð að greiða starfsmönnum laun sem nema 24 mánaða uppsagnarfresti. Þá hafi sóknaraðili vísað til þess að hann hafi átt kröfu um kauprétti sem hafi verið verðmetnir á 200.000 evrur. Verði að skilja þá tilvísun svo að sóknaraðili telji að 300.000 evru eingreiðsla hafi meðal annars verið ákveðin með hliðsjón af meintu verðmæti kaupréttarins.

Varnaraðili telur ekki ástæðu til athugasemda við þá framsetningu sóknaraðila að um uppsögnina hafi sænskar réttarreglur verið hafðar til hliðsjónar. Varnaraðili telur hins vegar í fyrsta lagi að efni sænskra reglna hafi enga þýðingu við mat á því hvar krafa sóknaraðila stendur í réttindaröð samkvæmt lögum nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti. Þá telur varnaraðili í öðru lagi ósannað að af sænskum réttarreglum leiði að sóknaraðili hafi átt rétt til þeirra greiðslna sem tilteknar séu í starfslokasamningnum.

Varðandi síðarnefnda atriðið telur varnaraðili ekki liggja fyrir að brotið hafi verið gegn sænskum réttarreglum með uppsögn sóknaraðila. Ekki hafi verið um það að ræða að sóknaraðila hafi verið sagt upp af ástæðum sem tengdar voru persónu hans eða framgöngu í starfi. Sökum samdráttar og taps af rekstri hafi sú starfsemi varnaraðila í Svíþjóð, sem sóknaraðili stýrði, einfaldlega verið lögð niður. Sóknaraðila hafi við ráðningu verið tryggð laun til 24 mánaða að lágmarki. Varnaraðili hafi staðið við þá skuldbindingu og það ríflega. Í starfslokasamningi sé enga vísun að finna til kaupréttarsamninga aðila. Varnaraðili mótmælir sem rangri þeirri fullyrðingu sóknaraðila að fyrir hendi hafi verið kaupréttir sem verðmetnir hafi verið á 200.000 evrur við starfslokin. Greiðslur til sóknaraðila við starfslokin hafi verið umfram skyldu og verði ekki skýrðar með vísun til réttinda sóknaraðila samkvæmt ráðningarsamningi.

Varnaraðili telur með vísan til framangreinds að með greiðslu á 300.000 evrum til sóknaraðila hafi skuldbindingar varnaraðila samkvæmt ráðningarsamningi sóknaraðila verið að fullu efndar. Ákvörðun varnaraðila um að tryggja sóknaraðila jafnframt laun í 12 mánuði sem næmu 15.000 evrum á mánuði hafi sem fyrr segir verið umfram skyldu og ekki reist á skuldbindingum samkvæmt ráðningarsamningi. Varnaraðili telur af þeim sökum að um gjafagerning hafi verið að ræða í skilningi 3. tl. 114. gr. laga nr. 21/1991 og krafan því eftirstæð. Beri því að hafna aðal- og varakröfu sóknaraðila.

Verði ekki fallist á að krafa sóknaraðila sé eftirstæð telur varnaraðili eftir sem áður ljóst að krafa sóknaraðila njóti ekki forgangs samkvæmt 112. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti. Með umræddu ákvæði, sem skipi vissum kröfum framar öðrum í réttindaröð, sé vikið frá grundvallarreglu laganna um jafnræði kröfuhafa við gjaldþrotaskipti. Af því leiði að ákvæðið verði ekki skýrt rúmt. Ákvæði 1. tl. 1. mgr. 112. gr. laganna taki til launa og óumdeilt sé að greiðslur, sem þar falla undir, þurfa að eiga rætur að rekja til vinnu í þjónustu þrotamanns. Ákvæði 2. tl. 1. mgr. 112. gr. taki til bóta vegna slita á vinnusamningi eða með öðrum orðum til launa í uppsagnafresti.

Við starfslok sóknaraðila hafi hann fengið greidda eingreiðslu, umtalsvert hærri en sem næmi launum sem hann hafi átti rétt til í 10 mánaða uppsagnarfresti. Eftir sem áður hafi verið gengið frá samkomulagi um frekari launagreiðslur að 12 mánuðum liðnum, hefði sóknaraðili þá ekki hafið störf annars staðar. Þetta samkomulag, sem verði að teljast afar óvenjulegt, eigi sér enga sjáanlega skírskotun í ráðningarsamningi aðila. Að mati varnaraðila hafi þessi hluti samkomulagsins, og raunar verulegur hluti eingreiðslunnar einnig, verið gerður sóknaraðila til hagsbóta og umfram skyldur varnaraðila samkvæmt ráðningarsamningi. Verði ákvæði 2. tl. 1. mgr. 112. gr. laga nr. 21/1991 ekki skýrt svo að það taki til samninga af þessum toga.

Varnaraðili telur engu máli skipta í þessu sambandi að framkvæmdastjóri hjá varnaraðila hafi skrifað undir starfslokasamninginn. Þá hafa síðari samskipti sóknaraðila við framkvæmdastjóra mannauðssviðs enga þýðingu. Sóknaraðili hafi vísað til tölvupóstsamskipta milli framkvæmdastjórans og sóknaraðila í mars sl, þar sem framkvæmdastjórinn hafi lýst því yfir að ef varnaraðili lifði þá yrði starfslokasamningurinn efndur. Á þessum tíma hefði Fjármálaeftirlitið gripið inn í starfsemi félagsins og skilanefnd tekið við stjórn bankans. Þá hefði bankinn ennfremur fengið leyfi til greiðslustöðvunar. Hvorki skilanefnd né aðstoðarmaður á greiðslustöðvunartíma hafi skuldbundið bankann gagnvart sóknaraðila eða veitt samþykki til slíks. Um stöðu kröfu sóknaraðila í réttindaröð fari að lögum og geti yfirlýsingar starfsmanna varnaraðila þar engu breytt.

Varnaraðili telur því að hafna beri aðalkröfu sóknaraðila. Hún sé um viðurkenningu kröfunnar sem almennrar kröfu skv. 113. gr. laga nr. 21/1991. Forsendur greiðslna til sóknaraðila samkvæmt margnefndum starfslokasamningi hafi verið þær að sóknaraðili hefði 12 mánuðum eftir gerð starfslokasamningsins ekki tekjur annars staðar frá. Að mati varnaraðila taki umrætt ákvæði í starfslokasamningnum jafnt til launa og verktakagreiðslna. Varnaraðili telur ósannað að sóknaraðili hafi verið án slíkra tekna á tímabilinu. Þá liggi ekki fyrir til hvaða aðgerða sóknaraðili hafi gripið frá undirritun starfslokasamningsins til takmörkunar tjónsins. Af þessu tilefni sé skorað á sóknaraðila að leggja fram upplýsingar um hvers kyns tekjur sem hann kunni að hafa haft, jafnt launatekjur sem verktakagreiðslur, frá undirritun starfslokasamningsins. Í því sambandi sé m.a. vísað til skattframtala, staðfestinga úr staðgreiðsluskrá eða annarra sambærilegra gagna. Hafi sóknaraðili verið án atvinnu á tímabilinu sé skorað á hann að leggja fram gögn þess efnis og upplýsingar um greiðslur frá viðeigandi tryggingasjóðum.

Fyrir liggi að það tímabil sem krafa sóknaraðila taki til sé ekki liðið. Verði talið að sóknaraðili eigi rétt til almennrar kröfu í búið telur varnaraðili að krafa hans sé skilyrt varðandi þann tíma sem ekki sé liðinn af þeim 12 mánuðum sem krafa sóknaraðila taki til. Endanleg krafa sóknaraðila taki þá mið af þeim tekjum sem sóknaraðili hafi haft á tímabilinu öllu.

Varnaraðili telur að hafna beri kröfu sóknaraðila um svokallaðan „social cost“ enda sé um að ræða lögbundið gjald, tryggingagjald, sem varnaraðila beri að greiða til þriðja aðila, sænska ríkisins. Varnaraðili telur að sóknaraðili eigi engan rétt til umræddrar greiðslu en réttur aðili að þeirri kröfu væri sænska ríkið.

IV.

Í málinu liggur fyrir að gerður var starfslokasamningur á milli aðila í ágústmánuði árið 2008. Á þeim tíma voru aðstæður á fjármálamörkuðum orðnar erfiðar og starfsemi sú sem sóknaraðili starfaði við í þágu varnaraðila ekki lengur til staðar. Þróun næstu mánaða er þekkt og eins og greinir að framan fékk varnaraðili heimild til greiðslustöðvunar og var tekinn til slitameðferðar í mars 2009.

Óumdeilt er að þegar í ágústmánuði 2008 fékk sóknaraðili greiddar samtals 300.000 evrur, í samræmi við ákvæði starfslokasamningsins. Ágreiningur málsins lýtur hins vegar að því ákvæði samningsins sem varðar það ákvæði hans að sóknaraðila væru tryggð laun í allt að 12 mánuði, ef hann hefði ekki fengið launaða vinnu þegar 12 mánuðir væru liðnir frá dagsetningu samningsins.

Nefndur starfslokasamningur aðila liggur fyrir í málinu á ensku. Þá var við aðalmeðferð málsins lögð fram þýðing á einstökum ákvæðum hans, þó ekki síðastnefndu ákvæði hans, sem einkum er deilt um í máli þessu.

Fallast verður á með varnaraðila að efni sænskra reglna hafi ekki þýðingu við mat á því hvar krafa sóknaraðila stendur í lögum nr. 21/1991. Þá hefur ekki verið sýnt fram á að brotið hafi verið gegn sænskum réttarreglum við uppsögn sóknaraðila.

Aðalkrafa sóknaraðila er um að krafan sem hann lýsti við slitameðferð varnaraðila verði viðurkennd sem forgangskrafa samkvæmt 112. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti. Það liggur fyrir að ekki er um það að ræða að krafan sé vegna launa í þeim skilningi þar sem ekkert vinnuframlag átti að koma á móti frá sóknaraðila. Er því ljóst, m.a. með vísan til dóms Hæstaréttar í máli réttarins nr. 326/2003, að krafan getur ekki notið forgangsréttar á grundvelli 1. tl. 1. mgr. 112. gr. laga nr. 21/1991. Þá verður ekki talið að sýnt hafi verið fram á, af hálfu sóknaraðila, að um sé að ræða bótakröfu í skilningi 1. tl. 1. mgr. 112. gr., eða annarra töluliða ákvæðisins. Verður aðalkröfu sóknaraðila í málinu því hafnað.

Til vara krefst sóknaraðili þess að krafan verði viðurkennd sem almenn krafa við slitameðferð varnaraðila. Nægilega þykir hafa verið sýnt fram á það í málinu að hluti af samkomulagi aðila um starfslok sóknaraðila í ágúst 2008, var um að sóknaraðila yrðu tryggð laun í 12 mánuði þegar 12 mánuðir væri liðnir frá samkomulaginu að uppfylltu því skilyrði að sóknaraðili hefði ekki á 12 mánaða tímabili frá undirritun samkomulagsins haft tekjur annars staðar. Til þess er að líta í þessu sambandi að þetta 12 mánaða tímabil er ekki liðið og hafði raunar rétt hafist við þingfestingu þessa máls. Verður því ekki annað séð en að það geti verið vandkvæðum bundið að taka afstöðu til kröfu sóknaraðila að þessu leyti, að minnsta kosti að hluta.

Sóknaraðili gaf skýrslu í gegnum síma við aðalmeðferð málsins. Hann var þá meðal annars spurður að því hvort hann hefði verið í vinnu frá því hann hætti störfum fyrir varnaraðila og svaraði hann því neitandi. Þá kom þar einnig fram að hann hefði reynt að verða sér út um starf, en það væri mjög erfitt og hefði ekki gengið.

Af hálfu varnaraðila er byggt á því að ekki hafi verið sýnt fram á í málinu að uppfyllt sé það skilyrði starfslokasamnings aðila að sóknaraðili hafi ekki þegið laun annars staðar frá því að samningurinn var gerður. Fram hefur komið í málinu áskorun af hans hálfu um að sóknaraðili sýni fram á það með viðeigandi gögnum að hann hafi ekki haft tekjur á tímabilinu. Það hefur sóknaraðili ekki gert. Telja verður að sönnun um þetta standi sóknaraðila nær en varnaraðila og verði sóknaraðili að bera hallann af þeim sönnunarskorti.

Gegn mótmælum varnaraðila og með tilliti til ofangreindrar áskorunar hans, og með vísan til allra atvika málsins, verður því ekki talið að vitnisburður sóknaraðila dugi til að sannað verði talið að skilyrðum starfslokasamningsins um að hann hafi ekki haft tekjur frá því að samningurinn var gerður, sé sannað. Verður því einnig að hafna varakröfu sóknaraðila.

Þrátt fyrir þessa niðurstöðu þykir rétt að hvor aðili beri sinn kostnað af málarekstrinum.

A-kvk-nf M. K-kvk-nf, settur héraðsdómari, kveður upp úrskurðinn.

Ú r s k u r ð a r o r ð :

Hafnað er kröfum sóknaraðila í málinu.

Málskostnaður fellur niður.

A-kvk-nf M. K-kvk-nf