E-12010/2008

Mál þetta var höfðað 12. desember 2008 og dómtekið 14. þ.m.

Stefnandi er J-kk-nf S-kk-nf, Hvassaleiti 6, Reykjavík

Stefndi er Fiskisaga ehf., Suðurgötu 10, Reykjavík.

Stefnandi krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða honum sölubónus fyrir árið 2007 ásamt orlofi, 550.850 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla laga nr. 38/2001 frá 1. janúar 2008 til greiðsludags og leggist vextirnir við höfuðstól á tólf mánaða fresti, í fyrsta sinn 1. janúar 2009 og síðan árlega þann dag. Þá er krafist málskostnaðar úr hendi stefnda.

Stefndi krefst sýknu af kröfum stefnanda og málskostnaðar úr hendi hans.

Í stefnu greinir frá því að stefnandi hafi hafið störf hjá stefnda í maí 2006 í fiskbúð sem hét á þeim tíma Hafrún. Fyrstu þrjá mánuðina hafi hann unnið við afgreiðslu í fiskbúðinni á Háaleitisbraut 58-60 og að þeim tíma liðnum hafi hann tekið við starfi verslunarstjóra í sömu búð og gegnt því starfi þar til hann hafi tekið við starfi verslunarstjóra á Sundlaugarvegi 12 á vormánuðum 2008. Í janúar 2007 hafi launakjörum stefnanda verið breytt þannig að launin hafi hækkað úr 350.000 krónum í 400.000 krónur á mánuði. Af þessu tilefni hafi verið gerður viðauki við ráðningarsamning hans þar sem launabreytingin komi fram og jafnframt hafi verið samið um að hann fengi sölubónus að fjárhæð 500.000 krónur á ári ef söluáætlun ársins næðist. Samkvæmt söluáætlun fiskbúða Fiskisögu ehf. hafi áætluð sala fiskbúðarinnar við Háaleiti árið 2007 verið 51.000.000 króna. Staðfest hafi verið í bréfi frá lögmanni stefnda að sala í lok ársins 2007 hafi verið 52.482.738 krónur og því eigi stefnandi rétt á 500.000 króna sölubónus samkvæmt ráðningarsamningi. Jafnframt er krafist 10.17% orlofs, 50.850 króna, á bónusgreiðsluna.

Af hálfu stefnanda er vísað til þess að samkvæmt 1.9 gr. í kjarasamningi VR og SA, sem gildi frá febrúar 2008, eigi laun að greiðast fyrsta dag eftir að mánuði þeim ljúki sem laun séu greidd fyrir og samkvæmt 8. gr. orlofslaga nr. 30/1987 beri vinnuveitanda að greiða áunnin orlofslaun við lok ráðningartímans.

Stefnandi byggir rétt sinn á ódagsettum ráðningarsamningi sem var undirritaður af stefnanda og framkvæmdastjóra stefnda. Þar er svofellt ákvæði: „Sölubónus=500.000 pr. ár áætlun náist. Föst laun: 400.000.“ Þá segir í samningnum: „Tekur gildi 1. febrúar“ Strikað hefur verið yfir orðið febrúar. Fyrir dóminum bar stefnandi að hann hefði strikað út mánaðarheitið þar sem samningurinn hefði verið gerður um miðjan janúar og hann hafi viljað láta hann taka frá fyrri tíma. Þá hefur stefnandi lagt fram skjal sem sýnir áætlaða sölu verslana stefnda alla mánuði ársins 2007. Áætlun vegna verslunarinnar Háleiti nemur 51.000.000 króna. Framlagðir launaseðlar sýna að mánaðarlaun stefnanda hækkuðu 1. febrúar 2007 úr 350.000 krónum í 400.000 krónur.

Verslunarmannafélag Reykjavíkur sendi stefnda innheimtubréf 7. ágúst 2008 og lögmaður stefnanda beindi greiðslukröfum að honum með bréfum 11. og 27. september 2008.

Í svarbréfi lögmanns stefnda, 27. september 2008, segir að með bónusákvæði ráðningarsamningsins muni vera átt við söluáætlun stefnda. Fullyrðingu um að sölumarkmið hafi náðst er mótmælt. Áætluð sala 2007 hafi verið 96.882.297 krónur en í lok ársins hafi salan verið tekin saman og reynst vera 52.482.738 krónur. Kröfu stefnanda var samkvæmt þessu hafnað.

Í greinargerð stefnda segir að framangreindar tölur hafi í reynd verið vegna verslunarinnar að Sundlaugarvegi þar sem stefnandi hafi starfað frá byrjun árs 2008 en ekki vegna verslunarinnar Háaleitisbraut þar sem stefnandi hafi starfað árið 2007. Söluáætlun síðargreindrar verslunar hafi verið 61.152.188 og raunverulag sala ársins 2007 56.771.935 krónur. Söluáætlun, sem stefndi lagði fram, er í samræmi við framangreint. Áætlunin er ódagsett og óundirrituð en í henni kemur fram raunveruleg sala janúarmánaðar, 5.152.188 krónur, þannig að sala er áætluð vegna ellefu mánaða.

Stefndi byggir sýknukröfu sína einkum á því að söluáætlun hafi ekki náðst og því sé stefnda ekki skylt að greiða stefnanda sölubónus. Sýknukrafan er einnig byggð á því að ákvæði ráðningarsamningsins, sem stefnandi byggi kröfu sína á, sé svo óljóst og óskýrt að það geti ekki orðið grundvöllur greiðsluskyldu stefnda.

Fallist er á að framangreint samningsákvæði sé ekki svo skýrt og vandað sem skyldi en á því ber stefndi ábyrgð. Meginatriðið er þó ótvírætt, þ.e. að stefndi lofaði stefnanda sölubónusi. Það er líklegra að sú söluáætlun sem við hafi verið miðað sé sú sem stefnandi hefur lagt fram fremur en sú sem stefndi hefur lagt fram. Til þeirrar niðurstöðu liggur einkum það að hún ber með sér að hafa verið gerð áður en raunsala janúarmánaðar lá fyrir auk þess sem handhöfn stefnanda veitir ákveðin líkindi. Söluáætlun og raunsala leiða því til þess að uppfyllt eru skilyrði til þess að stefnda ber að efna samningsskyldu sína gagnvart stefnanda um greiðslu sölubónuss að upphæð 500.000 krónur.

Samkvæmt þessu og með tilvísun í 8. gr. orlofslaga nr. 30/1987 er niðurstaða málsins sú að fallast beri á kröfu stefnanda. Vextir eru ákveðnir eins og fram kemur í dómsorði og málskostnaður ákveðst 150.000 krónur.

Mál þetta dæmir S-kk-nf H. S-kk-nf héraðsdómari.

D ó m s o r ð:

Stefndi, Fiskisaga ehf., greiði stefnanda, J-kk-þgf S-kk-þgf, 550.850 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 1. janúar 2008 til greiðsludags.

Stefndi greiði stefnanda 150.000 krónur í málskostnað.

S-kk-nf H. S-kk-nf