S-355/2008

Mál þetta höfðaði ríkissaksóknari með ákæru 27. október 2008 á hendur ákærða, V-kk-þgf H-kk-þgf E-kk-þgf, kt. ..., Kjarrmóum 50 í Garðabæ. Málið var dómtekið 31. mars 2009.

Í ákæruskjali segir að málið sé höfðað gegn ákærða „fyrir líkamsárásir, aðfaranótt laugardagsins 1. mars 2008, að Hótel Búðum, Búðum í Snæfellsbæ, eins og hér greinir:

1. Líkamsárás, með því að hafa slegið Á-kk-þf E-kk-þf B-kk-þf, kennitala ..., nokkur hnefahögg í andlitið og höfuðið, með þeim afleiðingum að hann hlaut glóðarauga umhverfis hægra auga, sár og bólgu á nefrót og mar og hrufl vinstra megin á enni og mar á og aftan við vinstra eyra.

2. Sérstaklega hættulega líkamsárás, með því að hafa slegið J-kk-þf M-kk-þf, kennitala ..., með gleríláti í andlitið svo ílátið brotnaði, með þeim afleiðingum að hann hlaut skurði á efra og neðra augnloki vinstra megin, skurð yfir nefrót, skurð í nánd við augntóft hægra megin og tvö sár á enni.

Telst brot samkvæmt 1. ákærulið varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20/1981, en brot samkvæmt 2. ákærulið telst varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 11. gr. laga nr. 20/1981.“

Í ákæru er þess krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar. Við munnlegan flutning málsins var einnig gerð sú krafa að ákærða yrði gert að greiða sakarkostnað.

Þá er tekin upp í ákæru einkaréttarkrafa J-kk-ef M-x-x, en hann krefst þess að ákærða verði gert að greiða sér 600.000 krónur í miskabætur, auk vaxta samkvæmt 16. gr. skaðabótalaga, nr. 50/1993, frá 1. mars 2008 þar til mánuður er liðinn frá birtingu kröfunnar, en síðan með dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla laga um vexti og verðtryggingu, nr. 38/2001, frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði krefst þess að honum verði gerð svo væg refsing sem lög frekast leyfa og að bótakröfu verði hafnað eða hún lækkuð.

I

Aðfaranótt laugardagsins 1. mars 2008, kl. 3.16, barst lögreglunni á Snæfellsnesi ósk um aðstoð að Hótel Búðum vegna átaka sem þar urðu í brúðkaupsveislu. Áður en lögregla kom á vettvang bárust upplýsingar um að ákærði, sem borinn var sökum, hefði yfirgefið vettvang í bifreið ásamt fleira fólki.

Þegar lögregla kom að Hótel Búðum var atvikum lýst þannig að æði hefði runnið á ákærða og hann slegið þrjá gesti í veislunni. Tveir þeirra sem áttu í hlut voru Á-kk-nf E-kk-nf B-kk-nf og J-kk-nf M-kk-nf. Fram kom hjá Á-kk-þgf að hann hefði verið að sjá um tónlist í veislunni þegar ákærði ætlaði að hafa af því afskipti. Þeim samskiptum hefði síðan lyktað með því að ákærði veittist að Á-kk-þgf. Einnig ræddi lögregla við J-kk-þf M-x-x en hann hafði hlotið skurðsár á andliti. Kom fram hjá J-kk-þgf að ákærði hefði slegið hann í andlitið með glasi eða flösku.

Í kjölfar atburða að morgni sama dags leitaði J-kk-nf sér aðhlynningar á slysa- og bráðadeild Landspítalans. Í læknisvottorði 9. júlí 2008, sem ritað er af B-kk-þgf M-kk-þgf, yfirlækni, segir svo:

Í andliti var fjöldinn allur af sárum. En mesti áverkinn á vinstra neðra augnloki. Augnskoðun virtist í lagi. Vegna gruns um áverka á táragangi vinstra megin var fengið álit augnlæknis sem taldi að táragöngin væru ekki í sundur og tárakirtill í lagi. G-kk-nf A-kk-nf sérfræðingur í lýtalækningum gerði við andlitssár J-kk-ef. Á efra vinstra augnloki var flipi sem var um 20 mm langur og 5 mm breiður með rótina utanvert. Flipinn lagður til baka og saumaður með stökum sporum. Neðra augnlokið vinstra megin var alveg í sundur um miðbik en ekki sjáanlegur áverki á hvítunni. Augnlokið saumað saman með innri og ytri saumum. Þá var 4 sm skurður sem lá yfir nefrótina saumaður og lítill skurður í nánd við augntóft hægra megin saumaður saman. Grunn sár á enni annað um 1,5 sm langt og hitt um 4 sm langt saumuð. Þá fékk J-kk-nf stífkrampasprautu, lyfseðil á sýklalyf og augnsmyrsl. Við endurkomu 7. mars litu sár vel út og saumar teknir en það var til staðar örlítil vilsa í vinstra auga.

Hinn 3. mars 2008 leitaði Á-kk-nf B-kk-nf E-kk-nf á slysa- og bráðadeild Landspítalans. Í læknisvottorði F-kk-ef S-kk-ef 26. maí 2008 segir svo:

Skoðun:

Á-kk-nf er með glóðarauga umhverfis hægra auga. Auk þess er hann með sár og bólgu á nefrót og mar og hrufl vinstra megin á enni. Hann er einnig með talsvert mar aftan við vinstra eyra og er marinn og bólginn á sjálfu ytra eyranu einnig.

Meðferð, álit og niðurstaða:

Á-kk-nf er þannig með talsverða maráverka í andliti, umhverfis hægra auga og yfir nefrót og talsvert mar aftan við og á vinstra ytra eyra. Það er ekki grunur um brot á andlitsbeinum. Hann virðist ekki hafa misst meðvitund eða orðið fyrir heilahristingi.

Áverkar þeir sem Á-kk-nf ber geta samrýmst þeirri atburðarás sem hann lýsir. Áverkarnir eru í sjálfu sér ekki alvarlegs eðlis og hann ætti að ná sér að fullu á 2–4 vikum og það eru engin merki þess að hann hafi orðið fyrir alvarlegum höfuðáverka.

Hinn 3. mars 2008 lagði J-kk-nf fram kæru hjá lögreglu á hendur ákærða og það gerði Á-kk-nf einnig 4. sama mánaðar.

II

Við yfirheyrslu hjá lögreglu 8. maí 2008 lýsti ákærði atvikum þannig að hann hefði komið til Á-kk-ef E-kk-ef B-kk-ef, sem annaðist tónlistina í brúðkaupinu, og beðið hann að spila fyrir sig lag. Á-kk-nf hefði ekki fallist á þetta og sagðist ákærði þá hafa farið ölvaður að röfla eitthvað í Á-kk-þf. Þessu hefði Á-kk-nf tekið illa og spurt hvort hann ætti að skalla ákærða og síðan fylgt því eftir á þann veg. Við þetta hefði ákærði fallið í gólfið með Á-kk-þgf ofan á sér og þá hefði fólk farið að sparka og kýla í ákærða. Þessu næst sagði ákærði að móðir sín, K-kvk-nf H-kvk-nf, hefði komið og dregið sig burt. Aðspurður sagðist ákærði hafa slegið einhver högg til Á-kk-ef í þessum átökum í því skyni að verja sig, en vissi ekki hvort þau högg fóru í Á-kk-þf.

Framhaldinu lýsti ákærði hjá lögreglu á þann veg að nokkru síðar hefði hann staðið við barinn á hótelinu með móður sinni þegar J-kk-nf M-x-x kom og spurði hvort ákærði teldi ekki rétt að draga sig í hlé. Ákærði kvaðst ekki hafa talið neina ástæðu til þess, en þá hefði J-kk-nf sagt að inni á hótelinu væru 30 manns sem vildu stinga ákærða með hnífi. Við þessu hefði móðir ákærða brugðist með því að stíga fram og spyrja J-kk-þf hvort hann væri að hóta barninu sínu. Því hefði J-kk-nf svarað með að slá móður ákærða í andlitið og þá kvaðst ákærði hafa ýtt við honum án þess að ákærði gerði sér grein fyrir því hvort hann væri með glas í hendi. Aðspurður kvaðst ákærði ekki vita hvort glas brotnaði eða geta lýst því hvort J-kk-nf fékk áverka. Þó sagði ákærði að hann hefði séð blóð þegar hann fór upp í herbergi sitt á hótelinu til að taka saman farangur sinn.

Fyrir dómi skýrði ákærði svo frá um fyrri ákærulið að hann og bróðir hans, H-kk-nf Þ-kk-nf Ó-kk-nf, hefðu beðið Á-kk-þf að spila fyrir sig lag í veislunni. Þessu hefði hann neitað og vísað þeim bræðrum á bug og þá hefði H-kk-nf farið til að fá brúðgumann í lið með sér. Á meðan kvaðst ákærði hafa beðið og ítrekað óskina við Á-kk-þf en hann brugðist illa við og skallað ákærða eftir að hafa hótað því. Við þetta kvaðst ákærði hafa lent á stól og þaðan hrunið í gólfið með Á-kk-þgf ofan á sér. Þeir hefðu síðan eitthvað tekist á og útilokaði ákærði ekki að hann hefði slegið til Á-kk-ef til að verjast höggum hans. Fleira fólk hefði síðan borið að og farið að sparka í ákærða liggjandi. Þá hefði móður hans borið að og rifið ákærða upp úr gólfinu.

Um síðari ákærulið sagði ákærði fyrir dómi að hann hefði nokkru síðar um nóttina verið staddur við hótelbarinn ásamt móður sinni þegar J-kk-nf kom að þeim ógnandi og æstur. Kvað ákærði J-kk-þf hafa spurt hvort ákærði vildi ekki hafa sig á brott þar sem 30 manns vildu stinga hann með hnífi. Þessu hefði móðir ákærða tekið illa og gengið að J-kk-þgf og innt hann eftir því hvort hann væri að hafa í hótunum við son sinn. J-kk-nf hefði þá slegið til móður ákærða en við það kvaðst hann hafa séð svart. Nánar aðspurður taldi ákærði hugsanlegt að hann hefði ýtt við J-kk-þgf með glas í hendi en kvaðst ekki muna hvort glasið hefði brotnað. Ákærði kannaðist þó við að hafa séð áverka á J-kk-þgf og vefengdi ekki að hann hefði hlotið þá áverka sem í ákæru greinir.

III

Vitnið Á-kk-nf E-kk-nf B-kk-nf bar fyrir dómi að hann hefði haft umsjón með tónlistarflutningi af tölvu í brúðkaupinu. Ákærði og bróðir hans hefðu beðið vitnið að leika tiltekið lag en á það hefði vitnið ekki fallist. Við þetta hefði ákærði reiðst mjög og slegið vitnið í andlitið. Framhaldinu lýsti Á-kk-nf þannig að ákærði hefði dregið sig í gólfið og látið höggin dynja á sér. Að lokum hefði ákærði verið dregin ofan af vitninu en í kjölfarið sagðist Á-kk-nf hafa farið afsíðis og ekki séð framhaldið. Aðspurður kvaðst Á-kk-nf ekki hafa slegið ákærða og vísaði því jafnframt á bug að hafa skallað hann.

Vitnið J-kk-nf M-x-x lýsti atburðum þannig fyrir dómi að hann hefði í búðkaupsveislunni tekið eftir að ákærði var að kýla Á-kk-þf í andlitið. J-kk-nf kvaðst ekki hafa séð aðdragandann en fyrst tekið eftir þessu þegar hann sá í bak ákærða þar sem hann var að slá Á-kk-þf heiftarlega í andlitið. Þeir hefðu síðan dottið í gólfið og fólk drifið að til að stía þeim í sundur. Aðspurður sagðist J-kk-nf hvorki hafa séð Á-kk-þf streitast á móti né skalla ákærða. Nokkru síðar og eftir að ástandið í veislunni hafði róast kvaðst J-kk-nf hafa farið á barinn en þar hefði ákærði staðið ásamt móður sinni. Í ljósi atburða sagðist J-kk-nf hafa talið ankannalegt að ákærði væri enn í veislunni og því hefði hann sagt við ákærða hvort ekki væri rétt að draga sig í hlé. Þessu hefði ákærði svarað með því að segjast ekkert hafa til sakar unnið. Þá sagðist vitnið hafa sagt að ákærði hlyti að átta sig á því að hann væri óvinsælastur í veislunni og sennilega væru 30 manns sem vildu stinga hann. Viðbrögð móður ákærða hefðu þá verið að taka um kverkar vitnisins og strax í þeirri andrá hefði ákærði slegið vitnið með eitthvað í hendi sem síðar hefði komið í ljós að var glas. Aðspurður þvertók J-kk-nf fyrir að hafa með einhverju móti veist að móður ákærða. J-kk-nf tók fram að mikið hefði þurft að sauma í andlit hans en það hefði verið afar kvalafullt. Einnig sagðist vitnið hafa verið frá störfum í tvær vikur sem hefði haft mjög óheppilegar afleiðingar fyrir atvinnu vitnisins. Loks sagðist J-kk-nf hafa haft af þessu andleg óþægindi en líkamlega hefði hann nánast náð sér að fullu.

IV.

Vitnið A-kvk-nf F-kvk-nf P-x-x kom fyrir dóm og sagði atvik vera þau að þáverandi unnusti hennar, Á-kk-nf E-kk-nf B-kk-nf, hefði séð um tónlist í veislunni þar sem gestir voru að skemmta sér. Vitnið sagði að ákærði hefði gengið að Á-kk-þgf með geisladisk og það næsta sem vitnið sá var að Á-kk-nf liggur á gólfinu þar sem ákærði heldur honum niðri og er að láta höggin dynja á honum. Aðspurð sagðist vitnið hvorki hafa séð Á-kk-þf skalla ákærða né slá til hans. Síðar um nóttina sagðist A-kvk-nf hafa verið með systur sinni, M-kvk-þgf, og kvaðst vitnið hafa snúið að barnum. Framhaldinu lýsti A-kvk-nf þannig að J-kk-nf M-x-x og ákærði hefðu verið að tala saman þegar ákærði gekk að J-kk-þgf og sló hann með glasi sem brotnaði á andliti hans. Aðspurð sagði A-kvk-nf að móðir ákærða, K-kvk-nf H-kvk-nf, hefði staðið nærri og sagt eitthvað við J-kk-þf á undan þessu atviki. Einnig sagði A-kvk-nf að K-kvk-nf hefði ekki lagt hendur á J-kk-þf eða hann á hana.

Vitnið M-kvk-nf F-kvk-nf P-x-x bar fyrir dómi að hún hefði ekki séð fyrra atvikið en heyrt læti og tekið eftir að A-kk-nf Ú-kk-nf H-kk-nf dró ákærða til sín. Nokkru síðar kvaðst M-kvk-nf hafa verið við endann á barnum að fá sér drykk. J-kk-nf hefði einnig verið með drykk og einhver orðaskipti hefðu verið á milli hans, ákærða og móður ákærða. Fannst vitninu eins og móðir ákærða hrifsaði í J-kk-þf og því næst hefði ákærði slegið hann með glasi í höfuðið. M-kvk-nf tók fram að hún hefði séð atburði greinilega og fullyrti hún að J-kk-nf hefði ekki slegið til móður ákærða.

Vitnið A-kk-nf Ú-kk-nf H-kk-nf lýsti atvikum þannig fyrir dómi að hann hefði verið við barinn skammt frá Á-kk-þgf. Kvaðst vitnið hafa tekið eftir að ákærði hélt um háls Á-kk-ef og lét höggin dynja á honum. Vitnið sagðist hafa hlaupið til og tekið ákærða af Á-kk-þgf. H-kk-nf Þ-kk-nf Ó-kk-nf, bróðir ákærða, hefði síðan komið og tekið ákærða afsíðis. Um klukkustund síðar sagðist vitnið hafa séð J-kk-þf og ákærða eiga stutt orðaskipti sem lyktaði með því að ákærði kýldi J-kk-þf með glasi. Aðspurður sagði A-kk-nf að móðir ákærða hefði staðið hjá en vitnið kvaðst ekki hafa séð átök milli hennar og J-kk-ef.

Vitnið H-kk-nf Þ-kk-nf Ó-kk-nf bróðir ákærða bar fyrir dómi að hann og ákærði hefðu beðið Á-kk-þf að spila lag í veislunni. Því hefði hann neitað og sagði vitnið að Á-kk-nf hefði verið ölvaður og kjaftfor. H-kk-nf kvaðst þá hafa farið til að fá leyfi brúðgumans en meðan hann skrapp frá hefði komið til átaka. Kvaðst vitnið fyrst hafa séð til átakanna þegar ákærði lá í gólfinu og Á-kk-nf ofan á honum. Þessu næst hefði A-kk-nf komið hlaupandi og sparkað tvisvar í síðuna á ákærða. Eftir að átökin höfðu verið stöðvuð sagði vitnið að ákærði hefði greint frá því að Á-kk-nf hefði skallað sig. Vitnið kvaðst ekki hafa séð þau átök sem urðu síðar um kvöldið við barinn á hótelinu.

Vitnið K-kvk-nf H-kvk-nf móðir ákærða, greindi frá því fyrir dómi að hún hefði staðið við útidyr hótelsins að tala við einhvern þegar hún heyrði einhver læti. Vitnið kvaðst hafa litið fyrir horn og séð að einhver lá á gólfinu og Á-kk-nf ofan á honum. Þá hefði A-kk-nf komið og sparkað í þann sem var liggjandi. A-kk-nf hefði svo horfið frá og þá kvaðst vitnið hafa séð að ákærði lá á gólfinu og Á-kk-nf ofan á honum. Þessu næst hefði A-kk-nf komið aftur og sparkað í ákærða. Nánar aðspurð kvaðst K-kvk-nf ekki hafa séð aðdragandann að þessum átökum. Um framhaldið síðar um nóttina sagði K-kvk-nf að hún og ákærði hefðu staðið nærri barnum á hótelinu þegar J-kk-nf kom og sagði ákærða að hafa sig á brott þar sem 30 manns vildu stinga hann. Vitnið kvaðst hafa brugðist við þessu með því að taka í J-kk-þf og spyrja hann hvort hann væri að hafa í hótunum við son sinn. K-kvk-nf sagði að J-kk-nf hefði svarað með því að slá sig ítrekað og kvaðst vitnið þá hafa beygt sig niður og ekki séð framhaldið. Nánar aðspurð sagði K-kvk-nf að ákærði hefði verið með glas í hendi og eftir að þetta var afstaðið hefði blætt úr J-kk-þgf.

V.

1.

Ákærði hefur fyrir dómi og hjá lögreglu skýrt svo frá varðandi fyrri ákærulið að Á-kk-nf E-kk-nf B-kk-nf hafi skallað sig í kjölfar þess að ákærði og bróðir hans, H-kk-nf Þ-kk-nf Ó-kk-nf, báðu Á-kk-þgf að leika lag af hljómflutningstækjum. Við þetta hefði ákærði fallið í gólfið með Á-kk-þgf ofan á sér og í kjölfarið komið til átaka milli þeirra þar sem ákærði reyndi að verjast höggum Á-kk-ef.

Andspænis þessu stendur vætti Á-kk-ef sem hefur borið að ákærði hafi reiðst þegar Á-kk-nf neitaði að spila fyrir hann lag. Hefur Á-kk-nf lýst því að ákærði hafi fyrst slegið sig í andlitið og síðan dregið sig niður í gólfið og látið höggin dynja á sér. Við þetta hafi nærstaddir komið til hjálpar og stöðvað ákærða. Þá hefur Á-kk-nf neitað því að hafa skallað eða slegið til ákærða.

Vitnin J-kk-nf M-kk-nf, A-kvk-nf F-kvk-nf P-x-x og A-kk-nf Ú-kk-nf H-kk-nf hafa öll lýst því að þau hafi fyrst tekið eftir átökum þegar ákærði var ítrekað að slá ákærða. Er framburður þeirra um þessi atvik samhljóða á þann veg að ákærði hafi veist heiftarlega að Á-kk-þgf en ekkert þessara vitna tók eftir því að upptökin yrðu rakin til þess að Á-kk-nf skallaði ákærða. Svo langt sem vætti þessara vitna nær er það í samræmi við framburð Á-kk-ef um atburði en fer að sama skapi í bága við þá frásögn ákærða að hann hafi aðeins verið að verjast höggum frá Á-kk-þgf. Þá fá þeir áverkar sem Á-kk-nf hlaut og lýst er í læknisvottorði illa samrýmst þessari frásögn ákærða. Allt bendir þetta til að ákærði vilji gera minna úr hlut sínum en efni eru til og gerir það frásögn hans ótrúverðuga þannig að á henni verður ekki byggt. Þá er í sjálfu sér afar ósennilegt að Á-kk-nf hafi, af því tilefni einu að hann vildi ekki leika lag á hljómflutningstæki undir lok veislunnar, brugðist við með því að skalla ákærða, sem er ungur frændi brúðarinnar.

Vitnin K-kvk-nf H-kvk-nf, móðir ákærða, og H-kk-nf Þ-kk-nf Ó-kk-nf, bróðir ákærða, hafa borið fyrir dómi að þau hafi ekki séð upphafið að átökum ákærða og Á-kk-ef. Lýsingar þeirra á framhaldinu eru í engu samræmi við það sem önnur vitni hafa borið og ber allt vætti þeirra þann greinilega blæ að þau vilji eftir fremsta megni varpa ábyrgð af ákærða. Að þessu gættu hefur vætti þeirra rýrt sönnunargildi í málinu.

Að öllu framansögðu virtu er sannað, svo hafið sé yfir skynsamlegan vafa, að ákærði hafi ráðist að Á-kk-þgf og slegið hann í andlit og höfuð án þess að sá síðarnefndi hafi áður verið búinn að veitast með einhverju móti að ákærða. Við þetta hlaut Á-kk-nf þá áverka sem greinir í ákæru og að þeim virtum verður brot ákærða heimfært til 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga, nr. 19/1940, með síðari breytingum.

2.

Ákærða og vitnunum J-kk-þgf M-x-x og K-kvk-þgf, móður ákærða, ber í helstu atriðum saman um aðdraganda þess sem ákærða er gefið að sök í síðari ákærulið. Hafa þau lýst því að J-kk-nf hafi komið að ákærða og sagt eitthvað á þá leið að rétt væri að ákærði færi að daga sig í hlé vegna þess sem á undan var gengið. Einnig ber þeim saman um að J-kk-nf hafi látið að því liggja að margir í veislunni hefðu illt í huga gagnvart ákærða af sama tilefni. Ákærði hefur lýst framhaldinu þannig að móðir sín hafi spurt J-kk-þf hvort hann væri að hafa í hótunum og þá hafi hann slegið hana. Við þetta hafi ákærði séð svart og hugsanlega hafi hann ýtt við J-kk-þgf haldandi á glasi í hendi. Móðir ákærða hefur einnig borið að J-kk-nf hafi veist að sér með höggum.

Allt annað sem komið hefur fram í málinu fer í bága við þennan framburð ákærða og móður hans. Þannig hefur vitnið J-kk-nf þvertekið fyrir að hafa veist að móður ákærða og það hafa vitnin A-kvk-nf F-kvk-nf P-x-x, M-kvk-nf F-kvk-nf P-x-x og A-kk-nf Ú-kk-nf H-kk-nf, heldur ekki kannast við, en þau fylgdust með þessum atburðum. Þá er þess að gæta að J-kk-nf átti ekkert sökótt við móður ákærða. Loks er framburður ákærða og móður hans að þessu leyti sama marki brenndur og áður greinir um að þau leitist við á alla lund að koma sök af honum og yfir á aðra. Að því gættu er frásögn þeirra afar ótrúverðug og verður ekki lögð til grundvallar.

Samkvæmt því sem hér hefur verið rakið verður ekki lagt til grundvallar að ákærði hafi verið að bregðast við árás á móður sína. Þvert á móti er sannað með vætti J-kk-ef, sem stutt er samhljóða vitnisburðum fyrrgreindra þriggja vitna, að ákærði hafi fyrirvaralaust slegið J-kk-þf með glasi í andlitið þannig að það brotnaði og brotaþoli hlaut þá áverka sem í ákæru greinir. Með þessari háttsemi hefur ákærði gerst sekur um sérstaklega hættulega líkamsárás vegna þeirrar aðferðar er beitt var og varðar því brotið við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga, nr. 19/1940, með síðari breytingum.

VI.

Samkvæmt framansögðu hefur ákærði verið sakfelldur fyrir líkamsárásir gegn tveimur mönnum með skömmu millibili sömu nóttina í veislu á Hótel Búðum 1. mars 2008. Tiltaka ber refsingu ákærða samkvæmt reglum 77. gr. almennra hegningarlaga, nr. 19/1940.

Samkvæmt sakavottorði er ákærði með tvö mál á sakaskrá frá árinu 2007. Annars vegar er um að ræða viðurlagaákvörðun fyrir dómi fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga og hins vegar lögreglustjórasátt fyrir brot gegn umferðarlögum. Fyrra brotið getur ekki haft ítrekunaráhrif í þessum máli samkvæmt heimild í 1. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga, enda hafði ákærði ekki náð 18 ára aldri þegar það var framið, sbr. 1. mgr. 71. gr. sömu laga.

Við ákvörðun refsingar er til þess að líta að ákærði var 18 ára að aldri þegar hann framdi brotin. Á hinn bóginn horfir það honum til refsiþyngingar að báðar líkamsárásirnar voru með öllu tilefnislausar og var það mikil mildi að annar brotaþola hlaut ekki varanlegan sjónskaða þegar ákærði sló hann í andlitið með glasi sem brotnaði.

Að öllu þessu virtu þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin sex mánaða fangelsi en rétt þykir að fresta fullnustu þriggja mánaða af refsingunni og falli sá hluti hennar niður að liðnum þremur árum frá uppkvaðningu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

Brotþoli J-kk-nf krefst miskabóta úr hendi ákærða á grundvelli 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga, nr. 50/1993, en ákærði hefur með brotinu bakað sér slíka ábyrgð. Ljóst er að með háttseminni hefur ákærði valdið brotaþola umtalsverðum miska. Að því gættu þykja miskabætur til hans hæfilega ákveðnar 400.000 krónur. Þá verður vaxtakrafa brotaþola tekin til greina þannig að upphafsdagur dráttarvaxta verði 10. nóvember 2008, en þann dag var mánuður liðinn frá því krafan var kynnt ákærða.

Fullnægjandi er að krafa ákæruvalds um greiðslu sakarkostnaðar hafi komið fram við munnlegan flutning málsins, en ákæran var gefin út í tíð eldri laga um meðferð opinberra mála, nr. 19/1991, þar sem ekki var gerður sá áskilnaður að slík krafa kæmi fram í ákæru, sbr. nú e-liður 1. mgr. 152. gr. laga nr. 88/2008. Með vísan til 1. mgr. 218. gr. laga um meðferð sakamála verður ákærða gert að greiða sakarkostnað samkvæmt yfirliti ákæruvalds og ákvörðun dómsins um málsvarnarlaun verjanda og þóknun réttargæslumanns brotaþola, en þær fjárhæðir eru ákveðnar að meðtöldum virðisaukaskatti, svo sem greinir í dómsorði. Jafnframt verður ákærði dæmdur til að greiða ferðakostnað verjanda samkvæmt reikningi.

B-kk-nf B-kk-nf, héraðsdómari, kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði, V-kk-nf H-kk-nf E-kk-nf, sæti fangelsi í sex mánuði, en fullnustu þriggja mánaða af refsingunni er frestað og falli hún niður að þremur árum liðnum frá uppkvaðningu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

Ákærði greiði J-kk-þgf M-kk-þgf 400.000 krónur með vöxtum samkvæmt 16. gr. skaðabótalaga, nr. 50/1993, frá 1. mars 2008 til 10. nóvember sama ár, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga um vexti og verðtryggingu, nr. 38/2001, frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði greiði 643.436 krónur í sakarkostnað, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, J-kk-ef E-kk-ef, héraðsdómslögmanns, 281.370 krónur, útlagðan ferðakostnað verjandans, 23.328 krónur, og þóknun réttargæslumanns G-kvk-ef A-kvk-ef, héraðsdómslögmanns, 289.338 krónur.

B-kk-nf B-kk-nf