A-108/2011

Gerðarbeiðandi er Dánarbú Erlendar Birgis Blandon, kt. 000000-0000, en gerðarþoli er I-kvk-nf H-kvk-nf J-kvk-nf, kt. 000000-0000, Klukkubergi 11, Hafnarfirði.

Endanleg kröfugerð gerðarbeiðanda er sú að þess er krafist að eftirtaldir munir verði teknir með beinni aðfarargerð úr vörslum gerðarþola og fengnir lögmanni gerðarbeiðanda: Frímerkjasafn, göngustafir, ermahnappar, GSM-sími af gerðinni Nokia, skíði af gerðinni Rossignol, GPS-tæki af gerðinni Garmin, sjónvarpsflatskjár af gerðinni Sony, ísskápur af gerðinni AEG, flakkari með fjölskyldumyndum frá um 2002, flakkari með bíómyndum og ipot græjur dock frá Bose. Gerðarbeiðandi telur að munirnir séu staðsettir á heimili gerðarþola að Klukkubergi 11, Hafnarfirði. Þá er gerð krafa um greiðslu málskostnaðar að mati dómsins og jafnframt að gerðarþoli verði úrskurðaður til greiðslu alls kostnaðar vegna gerðarinnar. Við upphaf munnlegs málflutnings þann 1. september síðastliðinn breytti gerðarbeiðandi kröfugerð sinni munnlega þannig að beiðni hans varðaði ísskáp af gerðinni Siemens, í stað ísskáps af gerðinni AEG eins og var í upphaflegri beiðni.

Gerðarþoli krefst þess að kröfu gerðarbeiðanda um afhendingu tilgreindra muna í aðfararbeiðni verði hafnað. Þá krefst hann jafnframt að gerðarbeiðanda verði gert að greiða málskostnað samkvæmt mati réttarins og/eða síðar framlögðum málskostnaðarreikningi. Við upphaf munnlegs málflutnings mótmælti gerðarþoli breyttri kröfugerð varðandi ísskápinn sem of seint fram kominni.

Krafa gerðarbeiðanda og gögn bárust dóminum 26. maí 2011. Boðað var til fyrirtöku þann 21. júní sama ár, en málinu þá frestað til 30. sama mánaðar. Vegna vandkvæða við boðun gerðarþola var málinu svo frestað utan réttar til 8. júlí 2011. Þann 8. júlí 2011 lagði gerðarbeiðandi fram frekari gögn, þar á meðal breytingu á kröfugerð, þar sem hann dró úr kröfugerð sinni, og var málinu frestað til 15. júlí sama mánaðar til framlagningar greinargerðar af hálfu gerðarþola. Þann dag var svo greinargerð lögð fram í þinghaldi og munnlegur málflutningur ákveðinn þann 1. september 2011. Þann dag kom fram áðurnefnd munnleg breyting á kröfugerð gerðarbeiðanda, sem gerðarþoli mótmælti. Þá lagði gerðarþoli fram frekari gögn og málið var munnlega flutt. Að svo búnu var það tekið til úrskurðar.

Meðal gagna málsins eru erfðaskrá hins látna, dagsett 3. febrúar 2011, og yfirlýsing hans dagsett sama dagsem ber yfirskriftina „Ráðstöfun innanstokksmuna Klukkubergi 11“. Einnig tölvupóstsamskipti lögmanns gerðarbeiðanda við gerðarþola og S-kk-þf B-kk-þf B-kk-þf lögfræðing, sem snúast um beiðni lögmanns gerðarbeiðanda á afhendingu þeirra muna sem tilgreindir eru í endanlegum dómkröfum, auk annarra muna sem afhentir hafa verið. Meðal gagna málsins er einnig bréf lögmanns gerðarbeiðanda til S-kk-ef B-kk-ef fyrir hönd gerðarþola vegna fyrirhugaðrar innsetningargerðar gerðarbeiðanda, endurrit úr hjónaskilnaðarbók Hafnarfjarðar vegna skilnaðar hins látna og gerðarbeiðanda, afrit af fundargerð skiptafundar 10. janúar 2011 vegna fjárskipta hins látna og A-kvk-ef G-kvk-ef. Þá eru einnig meðal framlagðra gagna reikningur, dagsettur 10. ágúst 2007, vegna kaupa á þremur sjónvörpum, tvö að andvirði 150.000 krónur hvort og eitt að andvirði 220.000 krónur, yfirlit um millifærslu, dagsett 21. ágúst 2007, frá A-kvk-þgf G-kvk-þgf til föður hennar að fjárhæð 158.000 krónur og skýring sögð vera sjónvarp, bankamillifærslu, kreditkortayfirlit og ljósmyndir sem gerðarbeiðandi kveður leiða sönnur að tilvist og eignarhaldi þeirra muna sem beiðni hans varðar.

Yfirlit málsatvika og ágreiningsefna

Gerðarbeiðandi kveður málavexti með þeim hætti að hinn látni, E-kk-nf B-kk-nf B-kk-nf, hafi látist 11. febrúar 2011. Hann hafi þá verið í hjónabandi með A-kvk-þgf G-kvk-þgf og saman hafi þau átt þrjú börn. Nokkru fyrir andlátið hafi hinn látni flutt af heimili fjölskyldunnar. Nokkrum mánuðum fyrir andlátið hafi hann byrjað sambúð með gerðarþola. Við flutninginn hafi hann flutt með sér nokkuð af sameiginlegum eignum þeirra hjóna. Hann hafi látist eftir margra mánaða baráttu við krabbamein. Átta dögum fyrir andlát sitt hafi hann undirritað erfðaskrá þar sem hann hafi ráðstafað þriðjungi eigna sinna til barna sinna. Sama dag hafi hann svo ritað undir yfirlýsingu sem hafi borið yfirskriftina: „Ráðstöfun innanstokksmuna Klukkubergi 11.“ Í þeirri yfirlýsingu segi: „Ef þess gerist þörf staðfestist að I-kvk-nf H-kvk-nf J-kvk-nf sambýliskona mín er eigandi allra innanstokksmuna á okkar sameiginlega heimili eftir minn dag.“ Eftir andlátið hafi erfingjar farið fram á að gerðarþoli afhenti eigur hins látna á heimili þeirra. Gerðarþoli hafi afhent nokkra muni en hafnað því að afhenda allar umbeðnar eigur þar sem hún hafi talið sig vera eigandi þeirra muna sem tilheyrðu hinum látna og vísað um það til framangreindrar yfirlýsingar. Gerðarbeiðandi hafi alfarið hafnað sjónarmiðum gerðarþola. Þar sem gerðarþoli hafi ekki verið fáanleg til að afhenda eigur hins látna hafi gerðarbeiðandi ekki átt aðra leið færa en að krefjast afhendingar muna dánarbúsins fyrir dómi.

Um málavexti vísar gerðarþoli til málavaxtalýsingar gerðarbeiðanda um að hinn látni hafi flutt af heimili sínu og eiginkonu sinnar í maí 2009 og hafið sambúð með gerðarþola. Hann hafi fyrir andlát sitt ítrekað reynt að ná fram skilnaði við eiginkonu sína, en án árangurs. Hafi bú þeirra verið tekið til opinberra skipta með úrskurði Héraðsdóms Reykjaness 23. nóvember 2010 og hafi E-kk-nf B-kk-nf í kjölfarið hafið málarekstur gegn eiginkonu sinni til að fá dóm til skilnaðar að borði og sæng. Málið hafi verið þingfest, en áður en dómur hafi gengið hafi E-kk-nf B-kk-nf fallið frá og málið þar með fallið niður samkvæmt ákvæðum hjúskaparlaga. Þann 3. febrúar 2011 hafi E-kk-nf B-kk-nf gert erfðaskrá þar sem hann hafi arfleitt börn sín að einum þriðja hluta eigna sinna eftir sinn dag. Á sama tíma hafi hann ritað yfirlýsingu þar sem hann hafi staðfest að gerðarþoli væri eigandi allra innanstokksmuna á sameiginlegu heimili hans og sambýliskonu hans. Eftir andlátið hafi gerðarþoli afhent ýmsa muni til eiginkonu og barna hins látna sem tilheyrðu þeim, en taldi sig hins vegar eiganda annarra muna og hefur hafnað því að afhenda þá. Auk þess kannast gerðarþoli ekki við að hafa nánar tilgreinda muni undir höndum, en það séu frímerkjasafn, göngustafir, ermahnappar og ísskápur af gerðinni AEG. Viti gerðarþoli ekki hvar umræddir munir séu niðurkomnir og hafi gerðarbeiðandi ekki sýnt fram á að þessir munir hafi verið færðir inn á sameiginlegt heimili gerðarþola og hins látna. Beri gerðarbeiðandi sönnunarbyrðina fyrir þeirri fullyrðingu sinni, en gerðarþoli hafi frá upphafi hafnað því að hafa þessa muni undir höndum. Gerðarþoli telji sig vera eiganda annarra hluta sem eftir standi af lista gerðarbeiðanda og hafni því að flakkarar sem krafist sé afhendingar á tilheyri dánarbúinu, en þeir séu og hafi alltaf verið í eigu gerðarþola. Á þeim séu hins vegar myndir sem gerðarþoli hafi boðist til að afhenda.

Málsástæður og lagarök gerðarbeiðanda

Gerðarbeiðandi byggir kröfu sína á því að samkvæmt lögum séu eftirlifandi eiginkona og börn einu erfingjar dánarbúsins. Nokkrum dögum fyrir andlát sitt hafi hinn látni gert erfðaskrá þar sem hann hafi aukið hlut barna sinna um þriðjung eins og honum hafi verið heimilt samkvæmt ákvæðum erfðalaga. Yfirlýsing hins látna vegna innanstokksmunanna að Klukkubergi 11 hafi verið yfirlýsing um dánargjöf til gerðarþola eins og dánargjafir séu skilgreindar í erfðalögum. Samkvæmt efni yfirlýsingarinnar hafi það verið ætlun hans að hún kæmi til framkvæmda eftir lát hans. Hinn látni hafi vitað að hann hafi átt stutt eftir ólifað þegar hann hafi undirritað yfirlýsinguna. Samkvæmt 54. gr. erfðalaga nr. 8/1962 gildi reglur laganna um erfðaskrár einnig um dánargjafir. Í því felist meðal annars að skilyrði sé að gjöfin fari ekki yfir hámarksráðstöfunarheimild 35. gr. sömu laga. Því sé það ítrekað að hinn látni hafði þegar ráðstafað svo miklu sem honum hafi verið heimilt með erfðaskránni, sem hafi verið gerð sama dag og yfirlýsingin hafi verið undirrituð. Yfirlýsing hins látna um innanstokksmuni hafi því ekkert gildi. Þeir munir sem hafi verið eign hins látna og staðsettir að Klukkubergi 11 séu því eign dánarbúsins.

Á þeim grundvelli og 78. gr. laga nr. 90/1989 um aðför sé krafist dómsúrskurðar um að upptaldir munir verði teknir úr vörslum gerðarþola, sbr. 73. gr. sömu laga. Þar sem gerðarþoli hafi ítrekað neitað afhendingu á mununum sé krafist umráða yfir þeim með vísan til framangreindra lagaákvæða. Gerð sé krafa um að gerðin fari fram á ábyrgð gerðarbeiðanda, en á kostnað gerðarþola.

Málsástæður og lagarök gerðarþola.

Gerðarþoli telur aðfararbeiðnina ekki fullnægja skilyrðum laga svo hægt sé að fallast á hana, þar sem tilgreining muna sé almenns eðlis og alls ekki nægilega skýr. Krafan fullnægi því ekki grundvallarskilyrði réttarfars um að vera skýr og afdráttarlaus.

Gerðarþoli byggi kröfu sína í fyrsta lagi á því að gerðarbeiðandi sé ekki réttur aðili að málinu og af þeim sökum beri að hafna kröfunni. Ekki liggi neitt fyrir um að dánarbúið eigi umrædda hluti. Sé það viðurkennt að hlutirnir hafi komið af sameiginlegu heimili hins látna og eiginkonu hans, þá hljóti þeir að teljast til hjúskapareigna. Gerðarþola sé ekki kunnugt um að búshluti hvors aðila um sig liggi fyrir, en eðli málsins samkvæmt þurfi að deila upp búshluta hvors aðila svo hægt sé að tilgreina hvaða eignir eða verðmæti standi eftir til arfs eftir hinn látna. Á meðan slíkt hafi ekki verið gert sé alls óljóst hvort gerðarbeiðandi eigi þann rétt sem hann tjáir sig eiga. Bendi gerðarþoli sérstaklega á það að við meðferð skiptamálsins hafi það verið að beiðni eiginkonu hins látna að innbúi yrði skipt jafnt á milli aðila, líkt og helmingaskiptareglan kveður á um. Þeirri skiptingu hafi ekki verið lokið þegar hinn látni féll frá og því óljóst til hvors aðila munirnir skyldu falla. Telji gerðarþoli að atbeina eiginkonu hins látna hefði þurft í málinu.

Við ákvörðun búshluta kunni einnig að koma upp hvort hinn látni hafi undir opinberum skiptum á búinu ráðstafað hluta búsins án heimildar, þannig að eiginkona hans eigi hugsanlega endurgjaldskröfu á hann fyrir að rýra efni búsins. Slík krafa stæði þá nú á dánarbúið sem eftir atvikum gæti reynt að innheimta hana hjá gerðarþola, en fráleitt sé að ætla að búið eigi einhvern rétt til að brigða hlutum af grandlausum gerðarþola.

Þá byggi gerðarþoli á því að ráðstöfun innanstokksmuna sé lífsgjöf en af efni yfirlýsingarinnar megi ráða að svo sé. Í yfirlýsingunni árétti hinn látni að ef þess gerist þörf „síðar“ þá staðfesti hann að gerðarþoli „er eigandi“ innanstokksmuna eftir hans dag. Hefði gjöfinni verið ætlað að koma til framkvæmda eftir að hann hefði fallið frá, hefði gerðarþoli ekki þegar getað verið orðinn eigandi hlutanna, svo sem yfirlýsingin þó hljóði um. Hafi hinn látni með þessu viljað tryggja eignarhald gerðarþola á hlutunum og hefði komið til þess að hann létist á undan gerðarþola þá lægi fyrir staðfesting þess efnis, ef þörf krefði. Hinum látna hafi vissulega verið heimil þessi gjörð, en eins og áður segði kunni eiginkona hans að eiga endurgjaldskröfu á hendur hinum látna eða nú dánarbúi hans vegna þeirrar ráðstöfunar, teldist hún hafa rýrt efni búsins.

Verði hins vegar talið að umrædd yfirlýsing hafi verið dánargjöf í skilningi erfðalaga gildi reglur um erfðaskrár um slíkar gjafir. Fyrirliggjandi erfðaskrá og dánargjöf teljist þannig gerðar á sama tíma svo að önnur teljist ekki yngri en hin. Reyni þá á skýringar- og fyllingarreglur erfðalaga, en þar skuli hafa vilja hins látna að leiðarljósi svo sem skýrt komi fram í frumvarpi með lögunum og samkvæmt fræðikenningum. Slíkur vilji hins látna verði ekki færður fram með vitnaleiðslum í aðfararmáli, heldur aðeins í almennu einkamáli, auk þess sem þar myndi reyna á túlkun þessara gerninga og stöðu þeirra hvorum gegn öðrum. Gerðarþoli telji að við skýringu á þessum gerningum sé aðstaðan líkt og tveimur erfðaskrám ljósti saman, þannig að réttur hvors aðila kunni að skerðast hlutfallslega að því marki sem mögulegt sé til að ná fram vilja hins látna, sbr. 53. gr. erfðalaga. Ljóst sé að í þessu máli verði ekki dæmt um efnislegt innihald þessara gerninga og að hvaða marki gerðarþoli kunni að eiga rétt til munanna á grundvelli yfirlýsingarinnar. Því beri samkvæmt 83. gr. laga nr. 90/1989 að hafna kröfunni. Þá mótmælti gerðarþoli breytingu á kröfugerð gerðarbeiðanda varðandi ísskápinn sem of seint fram kominni.

Forsendur og niðurstaða.

Ágreiningur aðila snýst um það hvort gerðarbeiðanda skuli veitt heimild til að fá nánar tilgreinda muni með beinni aðfarargerð úr vörslum gerðarþola. Eignarrétt sinn til munanna byggir gerðarbeiðandi á framlögðum gögnum. Gerðarbeiðandi kveður gerðarþola hafa viðurkennt að munirnir séu á heimili gerðarþola. Gerðarþoli kveður sig hins vegar hafa afhent alla þá muni af heimili sínu sem tilheyrt hafi hinum látna og börnum hans, en mótmælir að aðrir munir gerðarbeiðanda séu á heimili hennar. Þá telur gerðarþoli að tilgreining gerðarbeiðanda á munum sé með þeim hætti að krafa gerðarbeiðanda geti ekki náð fram að ganga og að aðild eiginkonu hins látna þurfi til að koma.

Samkvæmt gögnum málsins skiptust lögmaður gerðarbeiðanda og gerðarþoli fyrst á tölvupósti um mánaðamótin mars/apríl síðastliðinn. Þá óskaði lögmaður gerðarbeiðanda eftir afhendingu á munum frá gerðarþola og sendi gerðarþola lista yfir muni. Í kjölfar þess svaraði gerðarþoli þann 30. mars síðastliðinn: „Varðandi allt annað á þessum lista þarf ég að skoða betur og get því ekki svarað að svo stöddu hvort og hvenær megi sækja það. Það eru hlutir þarna sem ég veit hreinlega ekki hvort eru í minni vörslu og jafnframt eru þarna hlutir sem eru mín eign. Ég þarf því að skoða þetta betur. Læt þig vita um leið og ég hef gert það“. Samdægurs svaraði lögmaður gerðarbeiðanda, en í svarinu kom meðal annars fram: „... ég geri ráð fyrir að megnið af þessu sé einfalt fyrir þig að sjá hvort sé í þínum vörslum en best væri að sækja þetta allt til þín í einu.“ Í kjölfar þess svaraði gerðarþoli samdægurs og sagði meðal annars: „Eins og ég sagði áðan þá er margt á þessum lista sem ég veit ekki hvort sé í minni vörslu og ýmislegt sem er mín eign.“ Auk þess kom fram að hjá gerðarþola væru munir sem tengdust börnum hins látna og þá muni mætti sækja þá þegar. Í svari sínu daginn eftir óskaði lögmaður gerðarbeiðanda svo eftir því að allir munirnir yrðu sóttir í einu lagi og setti auk þess fram lista með fleiri munum en áður höfðu verið upp taldir. Síðar áttu svo lögmaður gerðarbeiðanda og gerðarþoli aftur í tölvupóstsamskiptum dagana 9. til 17. maí síðastliðinn. Afrit af síðustu þeirra tölvupósta bárust til S-kk-ef B-kk-ef B-kk-ef lögfræðings og H-kk-ef M-kk-ef hrl., lögmanns gerðarþola. Aðila greindi enn á um afhendingu munanna, lögmaður gerðarbeiðanda ítrekaði beiðni sína og setti á ný fram lista yfir muni. Að lokum áttu svo aðilar tölvupóstsamskipti þann 25. maí og 21. júní 2011. Þann 25. maí sendi lögmaður gerðarbeiðanda S-kk-þgf B-kk-þgf B-kk-þgf lögfræðingi bréf sem viðhengi í tölvupósti, þar sem tilkynnt var um að óskað yrði „eftir innsetningu á heimili I-kvk-ef H-kvk-ef til að sækja eftirtalið innbú“ sem væri eign dánarbúsins. Svar S-kk-ef B-kk-ef fyrir hönd gerðarþola barst svo 21. júní. Þar rekur S-kk-nf B-kk-nf að ýmsum munum hafi verið skilað, að I-kvk-nf H-kvk-nf væri búin að skila „langstærstum hluta af þeim lista sem lagður var fram 25.05.2011. Í raun skilaði hún miklu meira af munum en þar koma fram.“ Svo er talið upp það sem skilað hafi verið, en síðar segir jafnframt: „Ég á eftir að fá GSM símann en I-kvk-nf H-kvk-nf ætlar að skila honum innan fárra daga. Það sem eftir stendur á listanum er eftirfarandi: Skíði, GPS tæki, Sjónvarp flatskjár frá Sony, Ísskápur AEG, Flakkarar, Ipot græjur, dock frá Bose.“ Síðar kemur fram að S-kk-nf B-kk-nf vonist til þess að „leysa þessi flakkaramál með afritun ...“ „Það vonandi skilast um leið og GSM síminn.“ Við munnlegan málflutning kom svo fram hjá lögmanni gerðarþola að hinn látni hafi átt tvo GSM-síma og ekki væri ljóst við hvorn símann væri átt.

Gerðarbeiðandi lagði fram í málinu þrjár ljósmyndir til stuðnings eignarétti sínum á ísskáp og GPS-tæki. Á tveimur myndanna sést ísskápur í bakgrunni sem gerðarbeiðandi kveður teknar á fyrri heimilum hins látna. Ekki sést á þeim myndum af hvaða tegund ísskápurinn er. Við upphaf munnlegs málflutnings lagði gerðarþoli fram ljósmynd tekna af hinum látna ásamt systrum hans og í bakgrunni sést ísskápur af gerðinni Siemens. Breytti gerðarbeiðandi þá kröfugerð sinni þannig að krafist var innsettningar í Siemens ísskáp. Gegn mótmælum gerðarþola á breyttri kröfugerð gerðarbeiðanda við upphaf munnlegs málflutnings, telst breytt kröfufgerð of seint fram komin.

Þá lagði gerðarbeiðandi fram ljósmynd af GPS-tæki sem hann kveður vera af GPS-tæki hins látna. Gerðarbeiðandi hefur að sama skapi lagt fyrir dóminn kvittun vegna sjónvarpskaupa á þremur sjónvörpum af gerðinni Sony og millifærslukvittun frá banka vegna greiðslu eiginkonu hins látna á því sem gerðarbeiðandi kveður vera greiðslu fyrir eitt þessara sjónvarpstækja. Þá hefur gerðarbeiðandi lagt fram yfirlit tékkareiknings, en reikningurinn ber með sér að hinn látni hafi þann 7. desember 2009 keypt vörur í versluninni Útilíf fyrir 305.588 krónur en hann segir að hinn umkrafði skíðabúnaður hafi verið keyptur í það skipti. Ekkert af þessum kvittunum eða yfirlitum sanna svo óyggjandi sé, að um kaup hafi verið að ræða á hinum umkröfðu hlutum.

Í 78. gr. laga nr. 90/1989 um aðför eru sett skilyrði fyrir því að dómari heimili að skyldu verði fullnægt með aðfarargerð án þess að aðfararheimild samkvæmt 1. gr. laganna liggi fyrir. Þessi skilyrði eru að manni sé með ólögmætum hætti aftrað að neyta réttinda sem hann telst eiga og getur fært sönnur á með þeim gögnum sem aflað verður samkvæmt 83. gr. laganna. Þá er það skilyrði að aðfarargerðin varði skyldu sem um getur í 72. eða 73. gr. laganna. Í greinargerð með 78. gr. laganna segir að það sé skilyrði beinnar aðfarargerðar að krafa gerðarbeiðanda sé svo skýr eða ljós, að um skýlaus réttindi sé að ræða eða að réttmæti kröfu gerðarbeiðanda sé það ljóst, að öldungis megi jafna til að dómur hafi gengið um hana.

Til að leggja megi kröfu gerðarbeiðanda í fyrirliggjandi máli til grundvallar beinni innsetningargerð, verður tilgreining munanna að mati dómsins að vera það skýr að ekki sé vafa undirorpið við hvaða muni sé átt. Þetta kann að vera örðugt þegar um óskráningarskylt lausafé, svo sem hér um ræðir, er að tefla, en í því efni verður þó að gera ákveðnar lágmarkskröfur. Ljóst er að lýsing munanna verður að vera með þeim hætti að átt sé við tiltekinn mun og/eða að framlögð gögn styðji að um tiltekinn mun sé að ræða en ekki annan sambærilegan. Þannig telur dómurinn að það lausafé, sem gerðarbeiðandi krefst að verði tekið úr vörslum gerðarþola, sé ekki svo skýrt skilgreint sem nauðsyn beri til, til þess að ekki leiki vafi á því hvað það er sem sýslumanni ber að taka úr vörslum gerðarþola, yrði fallist á kröfu gerðarbeiðanda. Að mati dómsins er tilgreining þeirra muna sem krafist er innsetningar í mjög almenn og ekki til þess fallin að útiloka að aðrir sams konar munir gætu fallið þar undir ef gerðin næði fram að ganga. Framlögð gögn bæta þar ekki úr.

Gerðarbeiðandi hefur að mati dómsins ekki fært sönnur á eignarhaldi hans á slíkum munum sem upp eru taldir í kröfugerð hans. Ljóst er að ekki verður leyst úr ágreiningi aðila um gildi erfðaskrár hins látna né yfirlýsingar hans, dagsettrar sama dag, eftir þeirri dómstólaleið sem gerðarbeiðandi hefur kosið sér með málsókn þessari. Til að leysa úr ágreiningi um eignarhald á andlagi tilvitnaðra gerninga hins látna, þurfa að koma til vitnaleiðslur sem ákvæði 83. gr. laga nr. 89/1990 um aðför heimila að jafnaði ekki. Framlögð skjalleg gögn staðfesta hvorki eignarhald gerðarbeiðanda á ísskáp, GPS-tæki, skíðabúnaði eða flatskjá, né tilvist þeirra muna í vörslum gerðarþola. Þá hefur engin tilraun verið gerð til að færa sönnur á eignarhald eða tilvist frímerkjasafns, göngustafa, gsm-síma frá Nokia, tveggja flakkara eða Ipot-græja. Þannig hafa, gegn mótmælum gerðarþola, heldur ekki verið færðar sönnur á það að þeir munir séu í eigu gerðarbeiðanda og að þeir séu staðsettir hjá gerðarþola. Að mati dómsins liggur ekki fyrir viðurkenning af hálfu gerðarþola um að svo sé, sem bætt geti þar úr.

Með hliðsjón af áskilnaði 78. gr. aðfararlaga og eins og málatilbúnaði gerðarbeiðanda er háttað, liggur ekki fyrir óyggjandi sönnun þess að gerðarbeiðandi eigi skýlausan rétt til þeirra muna sem hann krefst umráða yfir og þykir því varhugavert að fallast á kröfu gerðarbeiðanda. Þá skortir verulega á að hið umkrafða sé nægjanlega tilgreint. Að mati dómsins liggur heldur ekki fyrir viðurkenning gerðarþola á eignarrétti gerðarbeiðanda á hinu umkrafða svo ljóst megi telja að gerðarþoli viti við hvaða muni er átt, sem bætt gæti úr þessum ágöllum. Eru skilyrði 78. gr. aðfararlaga því ekki fyrir hendi og ber því að hafna kröfu gerðarbeiðanda.

Eftir þessum úrslitum ber að dæma gerðarbeiðanda til greiðslu málskostnaðar sem þykir hæfilega ákveðinn 200.000 krónur og er þá tekið tillit til virðisaukaskatts.

Á-kvk-nf G-kvk-nf héraðsdómari kvað upp úrskurð þennan.

Ú r s k u r ð a r o r ð :

Kröfu gerðarbeiðanda, dánarbús E-kk-ef B-kk-ef B-x-x, um að frímerkjasafn, göngustafir, ermahnappar, GSM-sími af gerðinni Nokia, skíði af gerðinni Rossignol, GPS-tæki af gerðinni Garmin, sjónvarpsflatskjár af gerðinni Sony, ísskápur af gerðinni Siemens, flakkari með fjölskyldumyndum frá um 2002, flakkari með bíómyndum og ipot græjur dock frá Bose, verði tekin með beinni aðfarargerð úr vörslum gerðarþola, H-kvk-ef I-kvk-ef J-kvk-ef, og fengnir gerðarbeiðanda, er hafnað.

Gerðarbeiðandi greiði gerðarþola 200.000 krónur í málskostnað.

Á-kvk-nf G-kvk-nf.