S-378/2014

Mál þetta, sem dómtekið var 27. október 2014, er höfðað með ákæru ríkissaksóknara, útgefinni 3. júlí 2014, á hendur, A-kk-þgf L-x-x T-kk-þgf, kennitala 000000-0000, Fjörubraut 1229, Reykjanesbæ, fyrir eftirtalin hegningarlagabrot framin á árinu 2012 í starfsstöð Bílaþjónustunnar Keflavíkurflugvelli ehf. að Kjóavöllum 4, Reykjanesbæ:

I.

Líkamsárás með því að hafa í eitt skipti í síðari hluta júlímánaðar í aftursæti bifreiðar tekið um háls A og ýtt honum að sæti bifreiðarinnar.

Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga 19/1940.

II.

Líkamsárásir og hótanir framdar fimmtudaginn 9. ágúst:

Með því að hafa slegið A í punginn og síðan í átökum við hann gripið í hálsmál á peysu A, skellt honum utan í bifreið og ýtt honum upp að vegg.

Með því að hafa, eftir að átökum sem lýst er í ákærulið II.1 var lokið, slegið A eitt högg í andlitið með flötum lófa og hótað honum líkamsmeiðingum með því að segjast ætla að lemja hann næst þegar þeir hittust utan vinnu.

Allt með þeim afleiðingum að A hlaut roða og litlar punktblæðingar á hálsi og andliti, mikil þreifi- og hreyfieymsli yfir hálshrygg, mikil eymsli yfir brjósthrygg og lendhrygg, lófastóran rauðan blett hægra megin við hryggjarliði Th8-12 og marblett innanvert á upphandlegg.

Telst brot samkvæmt ákærulið II.1 varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga 19/1940. Teljast brot samkvæmt ákærulið II.2 varða við 1. mgr. 217. gr. og 233. gr. almennra hegningarlaga 19/1940. Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkrafa:

Af hálfu A, kennitala 000000-0000, er þess krafist að ákærða verði gert að greiða honum skaða- og miskabætur að fjárhæð 700.000 krónur með vöxtum skv. 8. gr. vaxtalaga nr. 38/2001 frá 9. ágúst 2012, en síðan með dráttarvöxtum skv. 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. vaxtalaga frá þeim degi sem ákærða var kynnt krafan til greiðsludags. Þá er þess jafnframt krafist að ákærða verði gert að greiða A málskostnað að skaðlausu, skv. síðar framlögðum málskostnaðarreikningi eða að mati réttarins, að viðbættum 25,5% virðisaukaskatti, fyrir að halda fram bótakröfu sinni í málinu.

Við þingfestingu málsins þann 11. september 2014 játaði ákærði sök í ákærulið II.2, en neitað sök að öðru leyti og hafnaði bótakröfu. Aðalmeðferð málsins fer því fram um ákæruliði I. og II.1 auk bótakröfunnar.

Af hálfu ákærða er þess aðallega krafist honum verði ekki gerð refsing í þessu máli, til vara vægustu refsingar sem lög leyfa og að sakarkostnaður, þ.m.t. hæfileg málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, greiðist úr ríkissjóði. Þá þess krafist að bótakröfu verði hafnað.

I

Um málavexti segir í rannsóknarskýrslu lögreglu að brotaþoli hafi komið til lögreglu í því skyni að kæra ákærða fyrir kynferðislega áreitni, andlegt og líkamlegt ofbeldi og hótanir. Fram kom að brotaþoli og ákærði væru að vinna á sama stað og ákærði hafi ásamt öðrum vinnufélögum komið alla daga og slegið hann í punginn með handarbaki. Þá hafi ákærði tekið út á sér typpið fyrir framan hann og aðra starfsmenn, þ.á.m. stúlkur sem þar ynnu. Þann 9. ágúst 2012 hafi ákærði enn slegið hann í punginn og brotaþoli þá hlaupið á eftir honum og sagt honum að hætta en ákærði þá snúið sér við og tekið hann kverkataki, lagt hann að næsta bíl og þvínæst sett hann upp að vegg á meðan hann hélt um háls brotaþola. Hafi brotaþoli beðið ákærða að hætta sem hann hafi gert eftir þetta. Sama dag mun ákærði síðan hafa komið að brotaþola og slegið hann utan undir og hótað að ganga í skrokk á honum. Þá upplýsti brotaþoli einnig að ákærði hafi þrem vikum áður tekið hann kverkataki.

Ákærði bar hjá lögreglu að hafa slegið brotaþola í punginn og slegið hann utan undir og að hafa hótað brotaþola. Hafi ástæða þess verið sú hann hafi verið reiður brotþola en engin meining hafi fylgt hótuninni. Hann neitaði sök að öðru leyti.

II

Hér verða eftir þörfum raktir framburðir ákærða og vitna fyrir dómi.

Ákærði bar að hafa verið að vinna hjá Bílaþjónustunni á Keflavíkurflugvelli. Hann hafi verið vaktstjóri þegar þessir atburðir gerðust og hafi verið pirraður á brotaþola, enda hafi brotaþoli ekki nennt að gera neitt eða komið sér undan verkefnum. Þá hafi brotaþoli verið að taka „handbremsubeygjur“ á bílum í eigu annarra, sem var verið að ferja. Að öðru leyti hafi andrúmsloft á vinnustaðnum verið fínt. Til hafi staðið að reka brotaþola og hafi hann séð um það. Brotaþoli hafi hins vegar mátt vinna út uppsagnarfrest. Spurður um það hvort það hafi tíðkast að karlmenn vinnustaðarins hafi verið að slá hvern annan í punginn, bar ákærði að svo hafi verið, en það hafi verið bjánalegur leikur en allir strákarnir hafi tekið þátt í þessu. Brotaþoli hafi einnig tekið þátt í þessum leik og hlegið þegar hann var sleginn í punginn. Þá hafi hann slegið aðra í punginn, meðal annars slegið ákærða einu sinni í punginn. Spurður hvort hvarflað hefði að honum að einhverjum þætti þetta óviðeigandi bar ákærði að ef hann hefði vitað það þá hafði hann hætt því.

Spurður um ákærulið I., bar ákærði að muna í raun ekkert eftir þessu atviki og gæti því ekki tjáð sig um það. Hann taldi þó að hann myndi muna eftir því ef svo hefði verið.

Spurður um ákærulið II.1. bar ákærði að brotaþoli hafi komið hlaupandi að honum og verið gargandi á hann. Hafi hann tekið í brotaþola, en ekki með neinni hörku. Þannig hafi hann gripið undir hendur brotaþola og tekið í hálsmál peysu hans og ýtt honum laust að bíl sem þar var og hafi bifreiðin ekki hreyfst mikið við það. Hafi hann talið það nauðsynlegt þar sem hann hafi talið að brotaþoli ætlaði að ráðast á hann, enda hafi brotaþoli komið ógnandi með gargi og hlaupið að honum. Fram kom að brotaþoli hafi ekki áður ráðist að honum. Brotaþoli hafi við þetta kallað „rólegur“, enda ákærði kominn með undirtökin og hann þá sleppt honum. Borið undir ákærða það sem fram komi í læknisvottorði, taldi ákærði að hann hafi ekki veitt brotaþola alla þá áverka sem þar kæmu fram. Taldi hann hugsanlegt að brotaþoli hafi veitt sér þessa áverka sjálfur, enda „sérstakur drengur“.

Spurður um ákærulið II.2 kom fram hjá ákærða að brotaþoli hafi síðar þennan dag komið og slegið hann í punginn, hafi það verið fast og vont. Hann hafi ætlað að ræða við brotaþola en brotaþoli hafi samt sem áður haldið áfram að „rífa kjaft“ og hafi hann slegið brotaþola utan undir sem hafi ekki verið rétt af honum að gera. Hafi höggið verið eins og „gefa fimmu“. Þá hafi hann sagt eitthvað við hann í framhaldi af þessu, „að hann myndi lemja hann“. Hann hafi ekki haft í hyggju að framfylgja þeirri hótun.

Fram kom að ákærða hafi verið sagt upp sinni vinnu í framhaldi af þessum atburðum, „enda ekki í lagi að slá einhvern utan undir“. Spurður um þær ásakanir sem fram kæmu í lögregluskýrslu um kynferðislega áreitni, kom fram að þetta væri bara ein af lygum brotaþola til þess eins að gera meira úr þessu máli en efni stóðu til.

Vitnið A, brotaþoli í máli þessu, bar fyrir dómi að ákærði hafi slegið hann í punginn þegar þeir hafi verið að þrífa bifreiðar. Ákærði hafi verið vaktstjóri og því yfirmaður hans á vakt. Hafi hann beðið ákærða að hætta og barið eitthvað í hann. Ákærði hafi þá æst sig og tekið hann kverkataki og ýtt honum fast á vinstra bretti og húdd bifreiðar. Einnig hafi ákærði sett hann upp að vegg. Hafi hann beðið ákærða að róa sig og hætta og hafi ákærði þá gert það. Síðar um daginn hafi hann rætt við B, yfirmann sinn og faðir ákærða. Eftir það hafi ákærði komið og slegið hann og sagt að ef hann gerði þetta einu sinni enn þá myndi hann ganga aftur í hann. Hafi B orðið vitni að þessu og beðið ákærða að hætta. Spurður hvernig honum hafi liðið í vinnunni bar brotaþoli að honum hafi liði vel fram að þessu. Spurður um það hvort hann hafi orðið fyrir áreiti, bar brotaþoli að hann teldi svo vera, vegna áreitis, framkomu og skipana. Fram kom að hann hafi orðið hræddur við hótanir ákærða, enda fengið hótun áður sem gekk lengra. Spurður, hvort það hafi tíðkast að karlkyns starfsmenn hafi slegið hvern annan í punginn, bar ákærði að svo væri ekki, en það hafi komið upp tilvik, ekki daglega. Þannig hafi ákærði slegið hann í punginn þann 9. ágúst 2012. Hafi honum fundist það óþægilegt og kynferðislegt. Aðspurður sagðist hann ekki hafa slegið aðra í punginn. Brotaþola var bent á að í myndbandsupptöku kæmi fram að hann hlypi að ákærða. Kvað brotaþoli það rétt og hafi hann verið reiður og ætlað að biðja ákærða um að láta sig í friði, hafi hann verið búinn að fá nóg. Hann hafi ekki ráðist á ákærða en ákærði hafi verið búinn að slá hann áður. Spurður hvort hann hafi slegið ákærða áður en þetta gerðist í punginn, kvaðst brotaþoli ekki muna eftir því. Spurður hvernig ákærði hafi haldið í hann, bar brotaþoli að ákærði hafi haldið utan um hálsinn og í hendur hans ef hann myndi það rétt. Hafi hann verið hræddur við ákærða, enda ekki vitað hvort hann væri á einhverjum efnum á þessum tíma. Taldi brotaþoli að ákærði hafi ýtt honum harkalega á bifreiðina, enda hafi hann verið marinn og aumur eftir þetta. Þá hafi hann átt erfitt með að fá vinnu eða meðmæli eftir það. Aðspurður sagðist hann vera búinn að kynna sér gögn málsins.

Spurður um ákærulið I. og hvort hann kannaðist við það atvik, bar brotaþoli að hann „myndi það ekki nákvæmlega alveg“. Ákærði hafi verið ásamt öðrum „skakkir“ og hafi ákærði sagt við hann, að hann mætti ekki segja frá og þá hafi þeir atburðir gerst. Hann hafi verið aumur í hálsinum í nokkra daga en myndi ekki nákvæmlega eftir atburðinum. Hann hafi ekki leitað til læknis eftir þetta.

Vitnið C, gaf símaskýrslu fyrir dómi. Bar hún að muna lítið eftir atburðum. Hún hafi hins vegar unnið hjá Bílaþjónustunni á Keflavíkurflugvelli sumarið 2012. Hún þekkti ákærða og brotaþola eftir að hafa unnið með þeim. Spurð hvort hún hafi orðið þess vör að karlkyns starfsmenn hafi verið að slá hvern annan í punginn, bar vitnið að muna eitthvað eftir því en það hafi allir verið í því og hún talið það vera leik hjá þeim. Fram kom að hún hafi ekki orðið vitni að átökum eða slagsmálum ákærða og brotaþola. Spurð hvort ákærði hafi verið að bera sig fyrir henni, bar hún að svo hefði ekki verið.

Vitnið D, bar fyrir dómi að þekkja bæði ákærða og brotaþola eftir að hafa unnið með þeim en þekkti málið lítið. Gott andrúmsloft hafi verið á vinnustaðnum og ekkert ósætti milli manna. Spurður hvort karlmenn á vinnustaðnum hafi verið að slá hvern annan í punginn, kvaðst vitnið hafa orðið lítið var við það, og það hafi verið „djók“. Þetta hafi ekki gerst oft en allir hafi tekið þátt. Hann hafi ekki séð átök eða slagsmál.

Vitnið E, bar fyrir dómi að flestum hafi komið vel saman en það hafi farið eftir einstaklingum. Spurður hvort karlmenn á vinnustaðnum hafi slegið hvern annan í punginn kom fram að hann hafi ekki tekið þátt í því en heyrt um það. Borið undir hann skýrsla hjá lögreglu og hvort það væri rétt eftir honum haft að ákærði hafi slegið aðra í punginn, bar vitnið að svo væri. Spurður hvernig samband brotaþola hafi verið við aðra stráka í vinnunni kom fram að hann hafi ekki verið mjög vinsæll og hafi ástæðan verið sú að honum gekk betur að ná sambandi við stelpurnar á staðnum og hafi hann viljað eyða meiri tíma með stelpunum en strákunum. Aðspurður sagðist hann ekki hafa orðið vitni að átökum eða slagsmálum á milli aðila á vinnustaðnum. Ákærði og brotaþoli hafi hins vegar ekki verið vinir og skipst á skoðunum um það hvernig ætti að þrífa bifreiðar.

Vitnið F, kom fyrir dóm og bar að kannast við málið og hafi verið að vinna við að þrífa bíla á staðnum. Hún myndi hins vegar lítið eftir atburðum þetta sumar. Hún mundi ekki eftir átökum eða slagsmálum á milli ákærða og brotaþola. Spurð um framburð hennar í lögregluskýrslu að hún hafi einu sinni séð átök milli þeirra aftan í bíl, bar vitnið að muna ekki eftir því nú en gerði ekki athugasemdir við framburð sinn í skýrslunni. Spurð hvort ákærði hafi berað sig fyrir framan hana, svaraði hún því neitandi.

Vitnið G, kom fyrri dóminn og bar að hafa þrifið bifreiðar hjá Bílaþjónustunni á Keflavíkurflugvelli sumarið 2012. Hann þekkti bæði ákærða og brotaþola eftir að hafa unnið með þeim en væri ekki í sambandi við þá í dag. Ekkert ósætti hafi verið milli aðila. Aðspurður kvað hann ákærða hafa átt í erfiðleikum með skap sitt án þess að geta útskýrt það nánar. Spurður hvort hann hafi orðið var við það að strákarnir á vinnustaðnum hafi verið að slá hvern annan í punginn bar vitnið að svo hefði ekki verið. Spurður hvort ákærði hafi verið að taka út á sér typpið í vinnunni bar vitnið að svo hafi verið, ekki oft.

Vitnið H, kom fyrir dóminn og bar að hafa verið að þrífa bifreiðar þegar ákærði og brotaþoli hafi komið hlaupandi og farið út í horn. Spurð um það sem fram komi í lögregluskýrslu að hún hafi séð ákærða ýta brotaþola upp að vegg, kvaðst hún ekki muna þetta núna. Spurð um það sem fram komi í lögregluskýrslu að hún hafi séð þegar ákærði hafi komið að brotaþola þar sem þar sátu í bifreið og tekið í hálsinn á honum og verið ógnandi, kvaðst vitnið ráma í þetta en ekki muna þetta núna. Hún gæti því ekki staðfest að þetta hafi verið rétt eftir henni haft í skýrslunni. Aðspurð bar hún að langflestir á staðnum hafi verið góðir vinir. Brotaþola hafi ekki komið vel saman við alla og þá helst ákærða. Spurð hvort hún hafi orðið vitni að því að strákarnir á vinnustaðnum hafi verið að slá hvern annan í punginn, kvaðst hún ekki hafa orðið vitni að því. Spurð hvort ákærði hafi berað sig fyrir framan hana, svaraði hún því neitandi.

Vitnið I, kom fyrir dóminn og bar hafa ekki orðið sjónvitni að atburðum þessa máls. Fram kom að vitnið þekkti bæði ákærða og brotaþola. E hafi sagt henni frá því að ákærði hafi lamið brotaþola. Beðin um að lýsa andrúmsloftinu á vinnustaðnum bar vitnið að einhver rígur hafi verið á milli ákærða og brotaþola en hún hafi ekki orðið vitni að átökum eða slagsmálum þeirra í milli. Spurð hvort hún hafi verið vitni að því að strákarnir á vinnustaðnum hafi verið að slá hvern annan í punginn, kvaðst hún ekki hafa orðið vitni að því eða heyrt um það. Spurð um það sem eftir henni var haft í lögregluskýrslu að hún hafi einu sinni séð ákærða ógna brotaþola og hvort hún myndi eftir því að hafa sagt þetta, bar hún að hún myndi ekki eftir atburðum. Spurð hvort ákærði hafi berað sig fyrir framan hana, svaraði hún því neitandi.

Vitnið B, gaf símaskýrslu fyrir dóminum og bar að hafa verið rekstrarstjóri hjá Bílaþjónustunni á Keflavíkurflugvelli sumarið 2012. Brotaþoli hafi komið til hans þetta sumar og kvartað yfir því að aðrir starfsmenn væru að slá hann í punginn. Spurður, hvort hann hafi orðið vitni að því að karlkyns starfsmenn hafi verið að slá í pung hvers annars bar hann að hafa ekki séð það en hafi beðið starfsmenn að hætta þessu rugli. Spurður um hvernig brotaþoli hafi verið sem starfsmaður, kom fram að hann hafi verið ágætur í byrjun en síðan hafi farið að fjara undan honum vinnulega séð og kannski þess vegna hafi fólk ekki verið eins ánægt með hann. Spurður hvort hann hafi verið vitni að átökum á milli ákærða og brotaþola bar vitnið að hafa ekki orðið vitni að því. Hann hafi hins vegar orðið vitni að hótunum ákærða í garð brotaþola, eitthvað á þá leið að ákærða hafi ætlað að berja hann.

Vitnið J, læknir nr. 3522, gaf símaskýrslu fyrir dómi og bar að þekkja málið. Brotaþoli hafi komið til hans og borið að hafa verið tekinn hálstaki og skellt upp á bílhúdd og síðan upp að húsvegg og stuttu síðar sleginn af sama manni. Brotaþoli hafi komið til hans sama dag og atburðir áttu að hafa gerst. Við skoðun hafi komið í ljós áverkamerki í andliti og á hálsi og auk þess merki um tognun í hálsvöðvum og efri hluta baks. Þá hafi sést á honum merki um að mar væri að koma fram og einnig hafi verið far innan á handlegg við olnboga eins og gripið hafi verið í hann. Hann hafi því ekki haft ástæðu til þess að rengja brotaþola að atburðarrás hafi farið fram eins og hann lýsti og áverkar gátu stafað af þeim. Einnig hafi verið áverkar á neðri hluta brjóstbaks og lendarhrygg. Fram kom að vitnið hafi talið það þá og telji það enn að áverkar brotaþola gætu vel samrýmst frásögn hans. Spurður hvort brotaþoli hafi getið veitt sér sjálfur umrædda áverka, taldi vitnið það ólíklegt, enda væru áverkarnir þess eðlis. Vitnið sagðist ekki hafi dregið trúverðugleika brotaþola í efa þegar skoðun fór fram.

III

Niðurstaða: Ákæruliður II.2.

Sannað er með skýlausri játningu ákærða, sem er í samræmi við framlögð sakargögn, að hann hafi gerst sekur um þá háttsemi sem í ákæru greinir í lið II.2. og er háttsemin réttilega heimfærð til refsiákvæða 1. mgr. 217. gr. og 233. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákæruliður I.

Ákærða er gefið að sök að hafa á starfsstöð Bílaþjónustunnar Keflavíkurflugvelli, í eitt skipti í síðari hluta júlímánaðar í aftursæti bifreiðar, tekið um háls brotaþola og ýtt honum að sæti bifreiðarinnar. Ákærði neitaði sök og bar fyrir dómi að muna í raun ekkert eftir þessu atviki og gæti því ekki tjáð sig um það. Brotaþoli var inntur eftir þessu atviki og bar að hann: „Myndi það ekki nákvæmlega alveg“. Vitnið H bar fyrir dómi að henni rámaði í þetta en myndi þetta ekki. Var hún spurð um það sem fram kom í lögregluskýrslu að hún hafi séð þegar ákærði hafi komið að brotaþola þar sem þeir sátu í bifreið og tekið í hálsinn á honum og verið ógnandi. Vitnið bar að hún gæti ekki staðfest að þetta hafi verið rétt eftir henni haft í lögregluskýrslunni. Vitnið F gat ekki borið um atvik fyrir dómi. Var hún spurð um framburð hennar í lögregluskýrslu, að hún hafi einu sinni séð átök milli ákærða og brotaþola aftan í bifreið. Bar vitnið að myndi ekki eftir því nú en gerði ekki athugasemdir við framburð sinn í skýrslunni. Í nefndri lögregluskýrslu bar F þegar hún var spurð, hvort hún hafi einhvern tíman séð ákærða og brotaþola slást; „Ekkert sem ég get sagt frá sko. Einu sinni aftan í bíl. Ég man ekki hvernig það fór fram en ég öskraði á E-kk-þf að stoppa. Þeir voru þá næstum því byrjaðir að slást. Ég man ekki hvernig það byrjaði en það fór allavega ekki út í slagsmál því það var stoppað“. Fyrir dómi var því ekki leitt í ljós hvar, hvenær eða hvernig atburðir áttu að hafa gerst. Brotaþoli leitaði ekki til læknis eftir atburðina. Ekki verður af framburði brotaþola eða annarra vitna ráðið að ákærði hafi tekið um háls brotaþola og ýtt honum að sæti bifreiðar eins og greinir í ákæru. Sönnunarbyrði um sekt ákærða og atvik, sem telja má honum í óhag hvílir á ákæruvaldinu, sbr. 108. gr. laga nr. 88/2008, um meðferð sakamála og metur dómari hverju sinni hvort nægileg sönnun, sem ekki verði vefengd með skynsamlegum rökum, sé fram komin um hvert það atriði sem varðar sekt og ákvörðun viðurlaga við broti, þar á meðal hvaða sönnunargildi skýrslur ákærða hafi, vitnisburður, mats- og skoðunargerðir, skjöl og önnur sýnileg sönnunargögn, sbr. 109. gr. sömu laga. Er það mat dómsins að ákæruvaldinu hafi ekki tekist að sanna með nægjanlegum hætti að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi sem í ákærulið I. greinir og er ákærði því sýknaður af þeirri háttsemi.

Ákæruliður II.1.

Ákærði neitaði sök. Ákærði hefur borið fyrir dómi að hafa slegið í pung brotaþola þó ekki liggi ljóst fyrir hvenær það átti að hafa gerst. Í lögregluskýrslu dags. 19. febrúar 2013 kom fram haft eftir ákærða að hann hafi slegið brotaþola í punginn þann dag sem í ákæru greinir, eftir að brotaþoli hafi slegið hann í punginn. Brotaþoli hafi við þetta orðið alveg brjálaður og hlaupið á eftir honum. Ákærði hefur ekki neitað að þeir atburðir sem er lýst er í ákærulið hafi gerst. Ákærði telur hins vegar að sjónarmið neyðarréttar eigi við í máli hans. Þannig hafi brotaþoli komið hlaupandi aftan að honum öskrandi og hann talið að brotaþoli myndi ráðast á sig. Hann hafi því varið sig með því að grípa undir hendur brotaþola og taka í hálsmál peysu hans og ýtt honum að bifreið sem þar var, en það hafi ekki verið fast.

Í 12. gr. almennra hegningarlaga kemur fram: „Það verk er refsilaust, sem menn vinna af neyðarvörn, að því leyti sem það hefur verið nauðsynlegt til þess að verjast eða afstýra ólögmætri árás, sem byrjuð er eða vofir yfir, enda hafi ekki verið beitt vörnum, sem séu augsýnilega hættulegri en árásin og tjón það, sem af henni mátti vænta, gaf ástæðu til“.

Í málinu liggur fyrir myndbandsupptaka sem sýnir þegar brotaþoli kemur hlaupandi aftan að ákærða. Ekki sést hvernig þeir byrja að takast á en greina má þegar ákærði ýtir brotaþola að mati dómsins harkalega aftan á kyrrstæða bifreið þannig að hún hristist til. Ekki hefur komið fram í málinu hvers vegna ákærði taldi að sér hafi verið svo ógnað af brotaþola að hann hafi þurft að grípa til þeirra úrræða sem fram koma á myndbandinu. Ekki hefur verið leitt í ljós í málinu að brotaþoli hafi áður ráðist ákærða eða gert sig líklegan til þess að ráðast á ákærða þannig að hann hafi haft sérstaka ástæðu til þess að óttast hann. Að mati dómsins hefur ekki hefur verið sýnt fram á það að hálfu ákærða að honum hafi verið það nauðsynlegt að beita þeirri hörku sem fram kemur í framangreindu myndbandi og þá hefur ekki verið sýnt fram á það að hlaup brotaþola að ákærða hafi verið árás á ákærða og er þeirri málsástæðu því hafnað að um neyðarvörn hafi verið að ræða. Á sama hátt hefur ákærði ekki gert það sennilegt, að hann hafi beitt brotaþola ofangreindu harðræði vegna þess að hann hafi orðið svo skelfdur eða forviða, að hann gat ekki fullkomlega gætt sín og því farið út fyrir takmörk leyfilegrar neyðarvarnar.

Með vísan til ofangreinds telst sannað að hálfu ákæruvaldsins að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi í ákærulið II.1 greinir í ákæru og er brot ákærða samkvæmt framangreindu, réttilega heimfært til 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga.

Þá hefur ekki verið sýnt fram á að líkamsárásin hafi verið unnin í slagsmálum milli ákærða og brotaþola á þann hátt að 3. mgr. 218. gr. b. almennra hegningarlaga eigi við í málinu.

IV

Ákærði er fæddur í júní árið 1982. Samkvæmt sakavottorði ákærða hefur honum einu sinni verið gerð refsing á árinu 2007, fyrir brot gegn umferðarlögum. Það brot hefur ekki áhrif við ákvörðun refsingar nú. Ákærði játaði hluta ákæru og ber að virða honum það til hagsbóta.

Með hliðsjón af framangreindu þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í 30 daga. Málsatvik áttu sér stað 9. ágúst 2012. Ákæra í málinu er ekki gefin út fyrr en 3. júlí 2014 án þess að séð verði að við ákærða sé að saka um drátt málsins. Með vísan til þess verður refsing ákærða skilorðsbundin að öllu leyti eins og í dómsorði greinir.

Ákærði hafnaði bótakröfu. Réttargæslumaður brotaþola gerði grein fyrir bótakröfunni á þann hátt að um væri að ræða miskabætur að fjárhæð 700.000 krónur sem væru síst of háar miðað við áverka þá sem brotaþoli hafi hlotið. Brotaþoli hafi farið samdægurs til læknis og í vitnisburði læknis fyrir dóminum hafi komið fram að áverkar brotaþola hafi vel samrýmst þeirri lýsingu sem hann hafi gefið á háttsemi ákærða. Auk þessa sé augljós ásetningur að hálfu ákærða, atlagan hafi verið gróf, fólskuleg og tilefnislaus og unnin af yfirmanni eða vaktstjóra brotaþola. Vísað var til a. liðar 26.gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 og til 3. mgr. 176. gr. l. nr. 88/2008 um meðferð sakamála um lagarök.

Bótakrafan var birt fyrir ákærða við skýrslutöku hjá lögreglu þann 19. febrúar 2013.

Með hliðsjón af þeim gögnum sem liggja fyrir um afleiðingar brotsins, er það mat dómsins að fram komin krafa um miskabætur sé hæfileg 150.000 krónur ásamt vöxtum eins og í dómsorði greinir.

Þá verður ákærða gert að greiða málskostnað lögmanns bótakrefjanda að fjárhæð 150.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

V

Með vísan til 1. mgr. 217. gr. og 1. mgr. 218. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála ber að dæma ákærða til að greiða allan sakakostnað fyrir þau brot sem hann er sakfelldur fyrir, sem er samkvæmt yfirliti 28.000 krónur. Ákærði skal greiða 2/3 hluta þóknunar skipaðs verjanda síns fyrir dóminum, O-kk-þgf E-kk-þgf, hrl., 326.300 krónur eins og nánar getur um í dómsorði en 1/3 hluti greiðist úr ríkissjóði.

Dóm þennan kveður upp B-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari.

D ó m s o r ð:

Ákærði, E-kk-nf L-kk-nf T-kk-nf, skal sæta fangelsi í 30 daga, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði 2/3 sakarkostnaðar sem eru málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans fyrir dóminum, O-kk-ef E-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 326.300 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti, en 1/3 hluti greiðist af ríkissjóði.

Ákærði greiði, A, kennitala 000000-0000, miskabætur að fjárhæð 150.000 krónur með vöxtum skv. 8. gr. vaxtalaga nr. 38/2001 frá 9. ágúst 2012, til 19. mars 2013, en síðan með dráttarvöxtum skv. 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. vaxtalaga frá þeim degi til greiðsludags, auk málskostnaðar til lögmanns bótakrefjanda, H-kk-ef F-kk-ef A-kk-ef héraðsdómslögmanns að fjárhæð 150.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Ákærði greiði 28.000 krónur í annan sakarkostnað.

B-kk-nf H-kk-nf