Y-2/2008

Mál þetta, sem tekið var til úrskurðar 17. nóvember sl., barst dómnum 30. júlí 2008 og var þingfest 3. september. Sóknaraðili er A-kk-nf Ó-kk-nf Á-kk-nf, Lyngholti 5 á Ísafirði. Varnaraðili er Kópavogsbær, Fannborg 2 í Kópavogi.

Í málinu gerir sóknaraðili þær kröfur að felld verði úr gildi aðfarargerð sýslumannsins á Ísafirði í aðfararmálinu nr. 018-2008-00271, gerðarbeiðandi varnaraðili máls þessa og gerðarþoli sóknaraðili, sem framkvæmd var 3. júlí 2008. Þá krefst sóknaraðili málskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess aðallega að kröfum sóknaraðila verði vísað frá í heild, en til vara að kröfunum verði vísað frá að hluta. Til þrautavara krefst varnaraðili þess að kröfum sóknaraðila verði hafnað. Í öllum tilvikum krefst varnaraðili málskostnaðar úr hendi sóknaraðila.

I.

Lóðarleigusamningur um lóðina Hólahjalla 7 í Kópavogi var gerður 24. júní 1999. Á fundi byggingarnefndar Kópavogsbæjar 3. júlí 2002 var ákveðið að gefa „... lóðarhafa frest til 15. september 2002 til að ljúka framkvæmdum í samræmi við 8. gr. lóðarleigusamnings dags. 24. júní 1999, en þar er kveðið á um að hús og lóð skyldu fullgerð eigi síðar en 1. júní 2000.“ Yrði tilmælum þessum ekki sinnt myndi byggingarnefnd beita dagsektum til að knýja á um framkvæmdir af hálfu lóðarhafa.

Á fundi byggingarnefndar varnaraðila 2. október 2002 voru málefni Hólahjalla 7 tekin fyrir að nýju og ákveðið að leggja á dagsektir þar sem talið var að lóðarhafi hefði ekki orðið við tilmælum nefndarinnar. Hinn 17. september 2003 voru málefni Hólahjalla 7 aftur tekin fyrir á fundi byggingarnefndar vegna eigendaskipta sem þá höfðu orðið á eigninni og samþykkt að óska eftir framkvæmdaáætlun frá hinum nýja eiganda, sóknaraðila í máli þessu. Enn fundaði byggingarnefnd 8. október sama ár og var þá ákveðið að hefja innheimtu dagsekta þar sem engin framkvæmdaáætlun hefði borist frá sóknaraðila. Þeim aðgerðum mun að sögn varnaraðila hafa lokið með niðurfellingu dagsektanna gegn loforði sóknaraðila um úrbætur.

Á fundi byggingarnefndar varnaraðila 20. september 2006 var að nýju tekin ákvörðun um að leggja á dagsektir vegna Hólahjalla 7 þar sem „... lóðarhafi hefur ekki uppfyllt byggingarskilmála 8. gr. lóðarleigusamningsins frá 24. júní 1999.“ Fjárhæð dagsekta var ákveðin 5.000 krónur og frestur sóknaraðila til að ljúka framkvæmdum þrír mánuðir í samræmi við reglur byggingarnefndar um málsmeðferð við beitingu þvingunarúrræða.

Næst voru málefni Hólahjalla 7 tekin fyrir á fundi byggingarnefndar 7. febrúar 2007. Á fundinum ákvað nefndin að álagðar dagsektir skyldu innheimtar þar sem hún taldi sóknaraðila ekki hafa uppfyllt ákvæði lóðarleigusamnings um frágang húss og lóðar.

Varnaraðili óskaði eftir því við Héraðsdóm Reykjaness, með aðfararbeiðni dagsettri 6. maí 2008, að dómurinn heimilaði aðför hjá sóknaraðila vegna dagsektanna á grundvelli 1. töluliðar 1. mgr. 11. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Heimilaði dómurinn aðför til fullnustu kröfu varnaraðila með áritun héraðsdómara á beiðnina 19. sama mánaðar.

Hinn 3. júlí 2008 var tekin fyrir hjá embætti sýslumannsins á Ísafirði krafa varnaraðila samkvæmt ofangreindri aðfararbeiðni, aðfarargerð nr. 018-2008-00271, þess efnis að gert yrði fjárnám hjá sóknaraðila fyrir kröfu varnaraðila að fjárhæð samtals 2.007.700 krónur. Sóknaraðili mætti við fyrirtöku fjárnámsbeiðninnar og mótmælti henni. Þrátt fyrir mótmæli sóknaraðila var gerðinni fram haldið og að ábendingu varnaraðila gert fjárnám í fasteigninni Hólahjalla 7 í Kópavogi fyrir kröfu bæjarins. Lýsti sóknaraðili því þegar yfir að hann myndi krefjast úrlausnar héraðsdóms um aðfarargerðina, sem hann og gerði með bréfi til dómsins 30. sama mánaðar.

II.

Sóknaraðili reisir kröfu sína annars vegar á sjónarmiðum um form gerðarbeiðni varnaraðila en hins vegar á sjónarmiðum um efni beiðninnar og kröfu varnaraðila. Hvað formið varðar vísar sóknaraðili til þess að lögmæt aðfararheimild hafi ekki legið fyrir við framkvæmd aðfarargerðarinnar. Um sé að ræða innheimtu dagsekta sem varnaraðili hafi lagt á sóknaraðila samkvæmt heimild í skipulagslögum. Hana hafi því borið að senda héraðsdómara til áritunar fyrir aðför, sbr. fyrirmæli 1. töluliðar 11. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Í 2. mgr. þeirrar greinar sé svo fyrir mælt að beiðni skuli send héraðsdómara á varnarþingi því sem gerðarþoli verði sóttur í einkamáli, nema fyrirmæli laga áskilji annað, sem ekki eigi við í máli þessu. Beiðni varnaraðila hafi ranglega verið send héraðsdómara við Héraðsdóm Reykjaness, en hana hafi borið að senda héraðsdómara við Héraðsdóm Vestfjarða. Áritun rangs embættis hafi enga þýðingu og af þeim sökum hafi ekki legið fyrir formlega gild aðfararheimild er aðför fór fram. Þegar af þeirri ástæðu beri að fella hið umdeilda fjárnám úr gildi.

Sóknaraðili bendir á að í 4. mgr. 15. gr. laga nr. 90/1989 um aðför sé sérstaklega tekið fram að ef ágreiningur rísi um beiðni eftir að hún hefur verið árituð um að gerð megi fara fram sé héraðsdómari óbundinn af þeirri afstöðu. Af reglu þessari sé ljóst að Héraðsdómi Vestfjarða beri að gæta að formi málsins. Hann eigi að kanna hvort um gilda aðfararheimild hafi verið að ræða. Sé svo ekki beri dómnum að ógilda fjárnámið. Skipti hér engu að framgangur þess hafi verið heimilaður af hliðsettum dómi, enda liggi fyrir að aðfararlögin geri ráð fyrir að ákvörðun héraðsdóms verði endurskoðuð og metin sé framgangi gerðar mótmælt.

Þá vísar sóknaraðili til þess að honum sé í málinu heimilt að tefla fram öllum efnislegum sjónarmiðum gegn kröfu varnaraðila, enda krafan ódæmd. Fyrir liggi að innheimta dagsektanna sé ólögmæt þar sem skort hafi efnislegar forsendur fyrir ákvörðun varnaraðila. Jafnframt hafi reglna stjórnsýsluréttar ekki verið gætt við meðferð málsins.

Sóknaraðili segir kröfu varnaraðila um dagsektir byggja á 57. gr. skipulagslaga þar sem lagt sé til grundvallar að ef tilmælum byggingarfulltrúa sé ekki sinnt af lóðarhafa geti sveitarstjórn beitt dagsektum. Ákvörðun varnaraðila um að leggja á dagsektir segir sóknaraðili ólögmæta af ýmsum ástæðum. Fyrst sé að telja að undir rekstri hins fyrra dagsektamáls hafi sóknaraðili ráðist í að ganga frá lóðinni, meðal annars með kostnaðarsömum frágangi á lóðarmörkum með holtagrjóti, auk þess sem efni hafi verið keyrt í lóðina. Framkvæmdum við hana og húsið að utan sé nú lokið í þeim skilningi að ástand þeirra hluta sé með þeim hætti sem almennt sé ekki gerð athugasemd við í Kópavogi. Í þessu sambandi vísar sóknaraðili til þess að fram komi í bókun bæjarráðs frá 27. júní 2006 að lóðin hafi verið grófjöfnuð og frágangi að mestu verið lokið fyrir utan húsið. Þá sé nú búið að setja hurð í húsið. Segist sóknaraðili hafa ítrekað óskað eftir upplýsingum frá varnaraðila um hverju væri ólokið af hans hálfu en án árangurs. Það hafi ekki verið fyrr en með pósti byggingarfulltrúa varnaraðila í september 2008 sem í ljós hafi komið eftir hverju bærinn var að leita.

Af hálfu sóknaraðila er því haldið fram að óheimilt sé að beita dagsektarákvæði skipulags- og byggingarlaga nr. 73/1997 nema fyrst liggi fyrir kröfur um framkvæmdir. Samkvæmt áðursögðu hafi það hins vegar ekki legið fyrir fyrr en í september sl., eftir lok aðfarargerðar, hvaða framkvæmda var krafist.

Í öðru lagi kveður sóknaraðili kröfu varnaraðila ólögmæta þar sem við ákvörðun um dagsektir og innheimtu þeirra hafi varnaraðili brotið reglur stjórnsýsluréttar um upplýsingaskyldu, andmæli, meðalhóf og jafnræði, auk málsmeðferðarreglna. Ákvörðun varnaraðila hafi því verið ólögmæt. Ítrekar sóknaraðili að hann hafi óskað eftir fyrirmælum frá varnaraðila um hvað framkvæma þyrfti svo dagsektir féllu niður. Þeim fyrirspurnum sóknaraðila hafi hins vegar ekki verið svarað og varnaraðili með því brotið gegn málsmeðferðarreglum stjórnsýsluréttar. Þá hafi sóknaraðili ekki getað nýtt sér andmælarétt sinn þar sem hann hafi ekki verið upplýstur um hvað honum beri að gera. Þá segir sóknaraðili aðra lóðarhafa í Kópavogi, sem ekki hafi gengið frá lóðum sínum, ekki hafa verið beitta sambærilegum viðurlögum. Þá séu hinar ákveðnu dagsektir óeðlilega háar. Varnaraðili hafi því hvorki gætt meðalhófs né jafnræðis við meðferð máls sóknaraðila.

Til stuðnings kröfum sínum vísar sóknaraðili til 11. gr. laga nr. 90/1989 um aðför og 15. kafla sömu laga. Ennfremur vísar hann til ákvæða skipulags- og byggingarlaga nr. 73/1997 eftir því sem við á. Að lokum vísar sóknaraðili til stjórnsýslulaga nr. 37/1993, einkum ákvæða 7., 11., 12. og 13. gr. þeirra laga.

Í málinu liggur fyrir áskorun sóknaraðila til varnaraðila þess efnis að hann upplýsi í hversu mörgum málum komið hafi til beitingar dagsekta í síðustu þremur árum. Jafnframt að varnaraðili upplýsi hvort hann beiti í öllum tilvikum dagsektum þar sem lóðir hafi ekki verið kláraðar, til dæmis hvað varðar malbikun og hellulögn bílastæða. Ennfremur hefur sóknaraðili skorað á varnaraðila að upplýsa hvaða framkvæmdum sé ólokið að hans mati við lóðina að Hólahjalla 7 svo fallið verði frá innheimtu dagsekta.

III.

Varnaraðili segir sér hafa verið heimilt á grundvelli 1. mgr. 34. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 2. mgr. 11. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, að beina aðfararbeiðni sinni til Héraðsdóms Reykjaness, en það hafi bærinn gert í ljósi þess að krafa sú sem aðfararbeiðnin byggði á hafi verið stjórnvaldsákvörðun um beitingu dagsekta vegna ástands fasteignar. Þar sem málið hafi varðað ástand fasteignar hafi skoðun hennar getað orðið nauðsynlegur hluti af málinu, sbr. fyrrnefnda 1. mgr. 34. gr. laga nr. 91/1991.

Varnaraðili kveður Héraðsdóm Reykjaness hafa heimilað aðför til fullnustu kröfu bæjarins með áritun sinni 19. maí sl. Með þeirri ákvörðun hafi dómurinn talið sig valdbæran til að afgreiða aðfararbeiðnina á grundvelli fasteignavarnarþings. Jafnframt hafi dómurinn talið að skilyrðum um form og efni kröfu varnaraðila væri fullnægt. Ákvörðun Héraðsdóms Reykjaness um að veita heimild til aðfarar verði ekki borin undir hliðsettan dómstól, sbr. almennar reglur réttarfars um heimildir dómstóls til að endurmeta úrlausn hliðsettra dómstóla. Í 4. mgr. 15. gr. laga nr. 90/1989 felist að héraðsdómari sé ekki bundinn af fyrri ákvörðun sinni um að árita og heimila aðför, rísi ágreiningur síðar um beiðnina. Af orðalagi ákvæðisins verði hins vegar ekki ráðið að ákvörðunina megi bera undir aðra hliðsetta dómstóla. Sóknaraðili hafi því átt að bera kröfu sína um ógildingu aðfarargerðarinnar undir Héraðsdóm Reykjaness. Af þeim sökum beri að vísa máli þessu frá dómi, sbr. 2. mgr. 24. gr. laga nr. 91/1991.

Þá er því mótmælt af hálfu varnaraðila að unnt sé að bera lög- og réttmæti stjórnvaldsákvörðunar undir dóm á grundvelli málsmeðferðar 15. kafla laga um aðför og fá þannig úrskurð um gildi hennar. Ákvörðun um beitingu dagsekta á grundvelli 57. gr. skipulags- og byggingarlaga nr. 73/1997 telst til stjórnvaldsákvarðana skv. 1. gr. stjórnsýslulaga nr. 3/1993. Skv. 8. gr. laga nr. 73/1997 séu slíkar ákvarðanir kæranlegar til úrskurðarnefndar skipulags- og byggingarmála. Þá sé ennfremur unnt að bera slíkar ákvarðanir undir héraðsdóm í almennu einkamáli.

Varnaraðili vísar til þess að sóknaraðili hafi ekki fengið ákvörðun um beitingu dagsekta hnekkt fyrir úrskurðarnefnd eða dómi. Í 15. kafla laga um aðför sé kveðið á um mjög einfalda málsmeðferð þar sem ekki sé gert ráð fyrir vitnaleiðslum eða annarri öflun sönnunargagna sem nauðsynleg sé svo ákvarða megi um lögmæti eða réttmæti fyrirliggjandi stjórnvaldsákvörðunar. Í ákvæðum 15. kafla felist heimild til að úrskurða um form og efni aðfarargerðar og málsmeðferð hennar fyrir héraðsdómi og sýslumanni. Ekki sé hins vegar unnt að fá úrskurðað eða fjallað efnislega um lögmæti stjórnvaldsákvarðana sem aðfarargerðir byggi á á grundvelli ákvæða 15. kafla. Með vísan til alls þessa mótmælir varnaraðili alfarið að krafa sóknaraðila um að dómurinn fjalli um og úrskurði um efni og lögmæti stjórnvaldsákvörðunar um beitingu dagsekta með vísan til ákvæða 15. kafla laga um aðför verði tekin til greina.

Telji dómurinn allt að einu unnt að fjalla efnislega um lögmæti og réttmæti fyrirliggjandi stjórnvaldsákvörðunar byggir varnaraðili á því að framkvæmdum við hús sóknaraðila sé alls ekki lokið. Lóð hússins sé ókláruð auk þess sem enn hafi ekki verið gengið frá húsinu að fullu að utan.

Varnaraðili segir andmælaréttar hafa verið gætt af hálfu bæjarins í tilviki sóknaraðila. Skýrt sé fjallað um frágang mannvirkja og lóða í skilmálum 8. gr. lóðarleigusamnings um lóðina. Í öllum erindum er málið varði sé vísað til ákvæða samningsins um ástand fasteignar.

Hvað varðar fullyrðingar sóknaraðila um að jafnræðis og meðalhófs hafi ekki verið gætt tekur varnaraðili fram að málið eigi sér langa forsögu og sóknaraðila því kunnugt um efni þess og tildrög. Í mörg ár hafi ítrekað verið reynt að fá sóknaraðila til að ljúka framkvæmdum og honum í því sambandi verið sýnd mikil biðlund. Íbúar og nágrannar í götunni hafi hinsvegar orðið fyrir miklum óþægindum vegna ástands fasteignarinnar og á tímabili hafi verið mikil slysahætta vegna lélegs frágangs á lóð. Varnaraðila hafi því verið nauðugur einn sá kostur að grípa til þvingunarúrræða þegar sóknaraðili hafi ekki orðið við tilmælum byggingarfulltrúa um úrbætur. Þá kveður varnaraðili meðalhófs hafa verið gætt við ákvörðun um fjárhæð dagsekta en samkvæmt 1. mgr. 210. gr. byggingarreglugerðar nr. 441/1998 sé hámark á fjárhæð dagsekta 1.000.000 króna á dag. Ákvörðun um beitingu dagsekta að fjárhæð 5.000 krónur á dag sé því mjög hófleg.

Fullyrðingu sóknaraðila um að þvingunarúrræðum hafi ekki verið beint gegn öðrum aðilum mótmælir varnaraðili sem röngum og vísar til framlagðra fundargerða byggingarnefndar þar sem finna megi upplýsingar um sambærileg mál.

Samkvæmt framansögðu segir varnaraðili ljóst að við töku ákvörðunar um beitingu dagsekta hafi ákvæðum stjórnsýslulaga verið fylgt, auk þess sem málefnalegra sjónarmiða hafi verið gætt. Ákvörðun byggingarnefndar eigi sér skýra stoð í skipulags- og byggingarlögum, sem og útgefnum byggingarskilmálum, og hún sé því lögmæt og réttmæt. Því beri að hafna kröfum sóknaraðila.

IV.

Samkvæmt 4. mgr. 15. gr. laga nr. 90/1989 um aðför er héraðsdómari, sem áritað hefur beiðni um að aðfarargerð megi fara fram að einhverju leyti eða öllu, óbundinn af þeirri afstöðu ef ágreiningur rís síðar um beiðnina. Engin rök standa til þess að skýra ákvæði þetta svo þröngt að hin umdeilda áritun héraðsdómara við Héraðsdóm Reykjaness bindi alla aðra héraðsdómara en þá sem við þann dómstól starfa, en sá skýringarmáti færi hvorki haldbæra stoð í orðum ákvæðisins sjálfs né athugasemdum í greinargerð sem fylgdi frumvarpi til laga um aðför. Ber dómnum því að taka afstöðu til þeirrar málsástæðu sóknaraðila sem lýtur að meintu ólögmæti aðfararbeiðni varnaraðila.

Í þeim tilvikum sem senda skal aðfararbeiðni og fylgigögn hennar til héraðsdómara samkvæmt fyrirmælum 1. mgr. 11. gr. laga nr. 90/1989 um aðför skal aðfararbeiðnin send héraðsdómara á varnarþingi, þar sem heimilt væri að höfða einkamál um viðkomandi kröfu, nema fyrirmæli laga áskilji annað, sbr. ákvæði 2. mgr. sömu greinar. Af athugasemdum í greinargerð sem fylgdi frumvarpi til aðfararlaga má skýrlega ráða að regla 2. mgr. feli í sér tilvísun til almennra varnarþingsreglna laga um meðferð einkamála og eftir atvikum sérstakra lagafyrirmæla um varnarþing vegna einstakra málaflokka. Þá má jafnframt af greinargerðinni ráða að ef fleira en eitt varnarþing komi til álita eigi gerðarbeiðandi val um hvert hann beini aðfararbeiðni sinni.

Fjárkrafa sú sem varnaraðili krafðist aðfarar fyrir með beiðni sinni 6. maí sl. eru dagsektir sem ákveðnar voru af byggingarnefnd varnaraðila á grundvelli 57. gr. skipulags- og byggingarlaga nr. 73/1997. Heldur varnaraðili því fram að heimilt hafi verið að leggja dagsektir á sóknaraðila þar sem lóð hans nr. 7 við Hólahjalla í Kópavogi hafi verið ókláruð og frágangi hússins á lóðinni ekki verið að fullu lokið að utan. Þessum fullyrðingum hefur sóknaraðili hafnað og meðal annars vísað til þess að ástand lóðar og húss væri með þeim hætti sem almennt væru ekki gerðar athugasemdir við í Kópavogi. Af þessum málatilbúnaði aðila er ljóst að skoðun umræddrar fasteignar gæti orðið nauðsynleg í almennu einkamáli, yrði það höfðað um dagsektakröfu varnaraðila, sbr. 1. mgr. 34. gr. laga nr. 91/1991. Verður því ekki annað séð en varnaraðila hafi verið heimilt að beina aðfararbeiðni sinni til héraðsdómara við Héraðsdóm Reykjaness á grundvelli 2. mgr. 11. gr. laga nr. 90/1989, sbr. 1. mgr. 34. gr. laga nr. 91/1991, svo sem hann gerði.

Sóknaraðili vísaði máli þessu til dómsins samkvæmt heimild í 92. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Í 1. mgr. þeirrar greinar segir að aðilum að aðfarargerð sé heimilt að krefjast úrlausnar héraðsdómara um gerðina berist héraðsdómara krafa þess efnis innan átta vikna frá því gerðinni var lokið. Hvorki í 92. gr. né öðrum ákvæðum 15. kafla laga um aðför er að finna takmarkanir á því á hvaða málsástæðum aðilar geta byggt í málum sem rekin eru samkvæmt 15. kafla. Þá er í greinargerð sem fylgdi frumvarpi til aðfararlaga að finna eftirfarandi skýringar á efni 92. gr.: „... er unnt að byggja þessar kröfur á hverju atriði sem er, sem varðar gerðina frá upphafi til enda eða efnislegt réttmæti kröfu gerðarbeiðanda, að því leyti sem dómstóll hefur ekki áður tekið afstöðu til málefnisins.“ Þykir því vafalaust að dómnum beri að taka afstöðu til þeirra málsástæðna aðila er varða efni og lögmæti ákvörðunar byggingarnefndar varnaraðila um dagsektir.

Af framangreindum niðurstöðum leiðir að hafna ber frávísunarkröfum varnaraðila.

Varnaraðili heldur því fram í málinu að byggingarnefnd bæjarins hafi verið rétt að leggja dagsektir á sóknaraðila vegna Hólahjalla 7 í Kópavogi þar sem ástand fasteignarinnar hafi ekki verið slíkt sem áskilið er í 8. gr. lóðarleigusamnings um lóðina frá 24. júní 1999. Í 8. gr. segir meðal annars svo: „Eigi síðar en 1. júní 2000 skal hús fullgert að utan, lóð jöfnuð í rétta hæð, rykbundin og gróðri komið fyrir, svo og gengið frá mörkum við aðrar lóðir, götur og/eða opin svæði.“

Í málinu liggur frammi bréf byggingarfulltrúa varnaraðila til bæjarráðs frá 27. júlí 2006. Í bréfinu segir svo um ástand Hólahjalla 7: „Frágangi húss að utan er að mestu lokið, þó vantar endanlega útihurð. Húsið er fokhelt að innan. Lóð er grófjöfnuð. Það hefur engin breyting átt sér stað síðan í desember 2004.“ Frekari gögn um ástand Hólahjalla 7 í aðdraganda þess að lagðar voru dagsektir á sóknaraðila liggja ekki fyrir í málinu. Þannig virðist engin skrifleg úttekt hafa verið gerð á ástandi lóðar og húss áður en ákvörðunin var tekin. Þá liggja í málinu ekki frammi neinar ljósmyndir af fasteigninni.

Að mati dómsins er ákvæði 8. gr. leigusamnings um lóðina nr. 7 við Hólahjalla nokkuð almennt orðað. Ef ákvæðið er borið saman við áður tilvitnaða lýsingu í bréfi byggingarfulltrúa varnaraðila frá 27. júlí 2006 er vandséð í hvaða framkvæmdir sóknaraðila bar að ráðast svo ákvæði 8. gr. samningsins teldist uppfyllt að mati varnaraðila. Þá styrkja framlögð tölvupóstsamskipti aðila frá árunum 2007 og 2008 þann málatilbúnað sóknaraðila að afar takmarkaðar leiðbeiningar hafi komið frá varnaraðila um þær framkvæmdir sem sóknaraðila bæri að ráðast í á lóðinni svo fullnægt væri skilyrðum títtnefndrar 8. gr. að mati bæjarins.

Samkvæmt 57. gr. skipulags- og byggingarlaga nr. 73/1997 getur sveitarstjórn ákveðið dagsektir, þar til úr verður bætt, sinni aðili ekki fyrirmælum byggingarfulltrúa eða byggingarnefndar innan þess frests sem sveitarstjórn setur. Í ljósi þess sem rakið er að framan verður að telja að fyrirmæli varnaraðila til sóknaraðila um framkvæmdir á lóðinni nr. 7 við Hólahjalla hafi verið svo óljós að ekki hafi verið lagaskilyrði til að beita varnaraðila dagsektum á grundvelli 57. gr. Samkvæmt því verður fallist á kröfu sóknaraðila þess efnis að hin umdeilda aðfarargerð verði felld úr gildi.

Eftir úrslitum málsins verður varnaraðili dæmdur til að greiða sóknaraðila málskostnað er hæfilega þykir ákveðinn svo sem í úrskurðarorði greinir.

Úrskurð þennan kveður upp K-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari. Fyrir uppkvaðningu úrskurðarins var gætt fyrirmæla 1. mgr. 115. gr. laga nr. 91/1991, sbr. 94. gr. laga nr. 90/1989.

Ú R S K U R Ð A R O R Ð:

Felld er úr gildi aðfarargerð sýslumannsins á Ísafirði í aðfararmálinu nr. 018-2008-00271, gerðarbeiðandi varnaraðili máls þessa, Kópavogsbær, en gerðarþoli sóknaraðili, A-kk-nf Ó-kk-nf Á-kk-nf, sem framkvæmd var 3. júlí 2008.

Varnaraðili greiði sóknaraðila 350.000 krónur í málskostnað.

K-kk-nf H-kk-nf