E-3114/2019

Dómur

I.

Mál þetta, sem var höfðað með stefnu birtri 18. júní 2019, var dómtekið 6. febrúar 2020. Stefnandi er A, [...], Reykjavík, en stefndi er B hf.

Dómkröfur stefnanda eru þær að stefndi verði dæmdur til að greiða henni 2.010.492 krónur með 4,5% vöxtum samkvæmt 16. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, frá 11. mars 2017 til 3. maí 2019 en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, sbr. 9. gr. laganna, frá þeim degi til greiðsludags, allt að frádreginni innborgun að fjárhæð 748.222 krónur þann 6. maí 2019. Þá krefst stefnandi greiðslu málskostnaðar.

Stefndi krefst sýknu, auk greiðslu málskostnaðar.

II.

Í máli þessu deila aðilar um það við hvaða árslaun beri að miða við útreikning á varanlegri örorku stefnanda. Stefnandi er fædd í júní árið [...]. Hún hóf störf á fraktskipum Eimskipafélags Íslands ehf. (Eimskips) árið 1989 og starfaði fyrst sem þerna hjá félaginu en síðar sem matsveinn og bryti. Þann 11. desember 2016 var stefnandi að störfum sem bryti um borð í [...] þegar alda kom á skipið. Við það skall stefnandi með hægri öxl í hurðarkarm og féll síðan á flísalagt gólfið. Fékk stefnandi við fallið m.a. högg á hægri öxl, hné og á mjóbakið. Var stefnandi frá vinnu í um þrjá mánuði eftir slysið en hóf aftur störf í mars 2017. Frá því í september 2017 var hún í veikindaleyfi til júnímánaðar 2018 er hún varð 67 ára gömul.

Sex mánuðum fyrir starfslok stefnanda, í júní árið 2018, var henni tilkynnt með bréfi Eimskips, dags. 27. nóvember 2017, að hún myndi láta af störfum þegar hún hefði náð 67 ára aldri. Er tekið fram í bréfinu að þessi ákvörðun sé í samræmi við þá vinnureglu fyrirtækisins að starfsmenn láti af störfum við 67 ára aldur. Segir einnig í bréfinu að í ljósi þess þurfi að huga að undirbúningi starfsloka stefnanda þar sem hún muni ná þeim áfanga 21. júní 2018. Er þess óskað að hún láti af störfum þann dag. Eftir að stefnandi lét af störfum hjá félaginu hefur hún ekki farið aftur út á vinnumarkað.

Með matsbeiðni, dags. 19. desember 2018, óskuðu stefnandi og stefndi sameiginlega eftir því að C bæklunarskurðlæknir og D hæstaréttarlögmaður mætu afleiðingar slyssins.

Matsmenn skiluðu matsgerð þann 25. mars 2019. Samkvæmt matsgerðinni töldu þeir tímabil tímabundins atvinnutjóns stefnanda samkvæmt 2. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 vera frá slysdegi til 11. mars 2017. Stefnandi var talin veik í skilningi 3. gr. laganna sama tímabil og óvinnufærni varði. Varanlegur miski stefnanda samkvæmt 4. gr. laganna var metinn 12 stig og varanleg örorka samkvæmt 5. gr. laganna var metin 8%. Heilsufar stefnanda var talið stöðugt þann 11. mars 2017.

Í umfjöllun um félags og persónusögu stefnanda segir m.a. svo í matsgerðinni: „Eftir slysið byrjaði [stefnandi] aftur á sjónum 23.03.2017, en fór endanlega í land um miðjan september 2017 og hefur ekki verið á vinnumarkaði síðan. Fór á eftirlaun 67 ára gömul, en var á veikindalaunum til þess tíma. Skv. símtali matsmannsins D við Eimskip þá er fyrirtækið nokkuð strangt á því að starfsmenn hætti störfum við þann aldur.“

Á bls. 13 í matsgerðinni kemur fram að ekki sé talið að afleiðingar slyssins valdi stefnanda sérstökum erfiðleikum umfram það sem metið er í miskatöflum. Þá segir á bls. 14 í matsgerðinni að gera verði ráð fyrir að afleiðingarnar takmarki möguleika stefnanda til tekjuöflunar. Einnig kemur fram að málið sé sérstakt að því leyti að stefnandi hafi náð hefðbundnum eftirlaunaaldri og sé komin á eftirlaun þegar matið fer fram. Einnig að hún muni geta nýtt aflahæfi sitt á almennum vinnumarkaði ef henni sýnist svo. Hún hafi langa reynslu af matreiðslu og gæti nýtt sér það. Þá telja matsmenn að slysið hafi þrengt möguleika hennar hvað það varði og því sé um varanlega örorku að ræða, en eins og málið sé vaxið að öðru leyti telji matsmenn varanlega örorku hér aðeins lægri en metinn miska í prósentum talið.

Stefnandi sendi stefnda bótakröfu, dags. 3. apríl 2019. Byggðist krafan á niðurstöðum ofangreindrar matsgerðar. Krafði stefnandi stefnda um þjáningabætur, miskabætur og bætur vegna varanlegrar örorku, alls að fjárhæð 3.157.442 krónur. Við útreikning á fjárhæð bóta vegna varanlegrar örorku var miðað við meðalatvinnutekjur stefnanda þrjú síðustu almanaksárin fyrir slysdag á grundvelli meginreglu 1. mgr. 7. gr. skaðabótalaga.

Með tölvupósti, dags. 30. apríl 2019, var bótakröfu stefnanda svarað með bótatilboði stefnda. Í tölvupóstinum var rakið að stefndi teldi að óvenjulegar aðstæður væru fyrir hendi og miðaði hann útreikning bóta við lágmarkslaunaviðmið 3. mgr. 7. gr. skaðabótalaga, þar eð sá mælikvarði væri réttar á líklegar framtíðartekjur stefnanda.

Stefnandi óskaði nánari skýringa á afstöðu stefnda að þessu leyti, sbr. tölvupóst dags. 30. apríl 2019. Í svari stefnda var vísað til þess að í fyrirliggjandi matsgerð hefði komið fram að „... [stefnandi] hafi orðið að hætta störfum við 67 ára aldur samkvæmt upplýsingum frá vinnuveitanda“. Einnig vísaði stefndi til þess að ekki hefði legið fyrir að stefnandi færi í önnur störf eftir starfslokin og því teldist lágmarkslaunaviðmiðið vera réttur mælikvarði.

Stefnandi tók á móti bótum miðað við bótauppgjör, dags. 6. maí 2019. Gerði stefnandi fyrirvara við þær viðmiðunartekjur sem stefndi lagði til grundvallar útreikningi skaðabóta vegna varanlegrar örorku stefnanda.

Stefnandi gaf skýrslu fyrir dóminum. Hún tók fram að hún væri með gagnfræðaskólapróf og á árinu 2013 hefði hún lokið prófi til þess að starfa sem kokkur. Hún hafi starfað hjá Eimskipum frá árinu 1989, fyrst sem þerna en síðan sem bryti. Stefnandi kvaðst hafa reynt að vinna áfram eftir slysið en hafa gefist upp á því. Hún hafi látið af störfum vegna þess að hún hafi ekki treyst sér til að vinna vegna verkja sem hafi verið afleiðing af slysinu. Fyrir slysið hafi það ekki verið ætlun hennar að láta af störfum. Margir hefðu fengið að vinna hjá Eimskipi eftir að 67 ára aldri væri náð. Ef henni hefði ekki verið sagt upp störfum í nóvember 2017 hefði hún getað hugsað sér að vinna áfram ef hún hefði ekki orðið fyrir slysinu. Þá hefði hún getað hugsað sér að vinna á veitingahúsi.

III.

1. Helstu málsástæður og lagarök stefnanda Stefnandi byggir á því að útreikningur bóta vegna varanlegrar örorku stefnanda skuli miðast við meginreglu 1. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Samkvæmt því skuli miða við meðalatvinnutekjur stefnanda að meðtöldu framlagi vinnuveitanda í lífeyrissjóð síðust þrjú almanaksárin fyrir þann dag er tjón varð, leiðrétt samkvæmt launavísitölu til þess tíma sem upphaf varanlegrar örorku miðast við. Á árunum 2013–2015 hafi stefnandi verið í föstu launuðu starfi hjá Eimskipum og því beri að leggja tekjur hennar á þeim árum til grundvallar útreikningi bóta.

Stefnandi hafi verið 65 ára og 174 daga gömul á slysdegi og því enn nokkuð í lok starfsævinnar. Bendir stefnandi einnig á að þó að komið væri nálægt starfslokum stefnanda þá sé tekið tillit til þess í margfeldisstuðli 6. gr. skaðabótalaga. Í stuðlinum sé þannig gert ráð fyrir lækkandi launum hjá fullorðnu fólki.

Stefnandi mótmælir því að 3. mgr. 7. gr. laga nr. 50/1993 eigi við um hana. Hvorki sé fyrir að fara óvenjulegum aðstæðum né sé annar mælikvarði réttari um líklegar framtíðartekjur stefnanda. Þá sé slysdagur sá skurðpunktur sem horfa þurfi til við mat á stöðu stefnanda. Það að stefnandi hafi verið orðin rúmlega 65 ára gömul á slysdegi geti ekki talist óvenjulegar aðstæður í skilningi 2. mgr. 7. gr. laga nr. 50/1993, sbr. einnig það sem áður segir um aldur í margfeldisstuðli 6. gr. laganna. Stuðullinn lækki með hækkandi aldri. Þessari aðferð sé ætlað að tryggja að þeir sem komnir séu á síðari hluta starfsævinnar fái bætur þar sem þegar hafi verið tekið tillit til þeirrar staðreyndar að tekjur fari lækkandi á síðari hluta starfsævinnar, auk þess sem með aðferðinni sé jafnræði tjónþola tryggt.

Þá telur stefnandi að þó að hún hafi átt þess kost að fara á eftirlaun við 67 ára aldur, þá geti það ekki falið í sér óvenjulegar aðstæður í skilningi 2. mgr. 7. gr. laga nr. 50/1993, auk þess sem það hafi ekki staðið fyrir dyrum þegar hún lenti í slysinu rúmlega 65 ára gömul. Þá skipti sú afstaða vinnuveitanda að starfsmenn láti af störfum við 67 ára aldur engu máli í þessu sambandi. Einnig er því mótmælt að líta beri til þess að stefnandi hafi á matsfundi þegar hafið töku ellilífeyris, enda sé skurðpunkturinn tjónsdagurinn.

Stefnandi sundurliðar kröfu sína þannig: Miðað er við atvinnutekjur stefnanda árin 2013, 2014 og 2015. Heildartekjur stefnanda árið 2013 voru 6.615.631 kr. Meðaltalslaunavísitala ársins 2013 var 457 stig og launavísitala á stöðugleikapunkti 597,3 stig. Uppreiknaðar heildartekjur fyrir árið 2013 eru því 8.646.644 kr. (597,3/457 x 6.615.631). Heildartekjur stefnanda árið 2014 voru 7.131.258 kr. Meðaltalslaunavísitala ársins 2014 var 483,5 stig. Miðað við launavísitölu á stöðugleikapunkti eru uppreiknaðar heildartekjur stefnanda árið 2014 alls 8.809.722 kr. (597,3/483,5 x 7.131.258). Heildartekjur stefnanda árið 2015 voru 7.303.114 kr. Meðaltalslaunavísitala ársins 2015 var 518,2 stig. Miðað við launavísitölu á stöðugleikapunkti eru uppreiknaðar heildartekjur stefnanda árið 2015 alls 8.417.889 kr. (597,3/518,2 x 7.303.114). Meðaltal árslauna stefnanda á árunum 2013–2015 er því 8.624.752 kr. (8.646.644 + 8.809.722 + 8.417.889 = 25.874.255 / 3 = 8.624.752). Þegar 8% mótframlagi í lífeyrissjóð hefur verið bætt við nemur fjárhæðin alls 9.314.732 kr. (1,08 x 8.624.752). Miðað við slíkar viðmiðunartekjur, margföldunarstuðul og örorkustig stefnanda reiknast krafan með eftirfarandi hætti: 9.314.732 x 2,698 (stuðull) x 8% (örorkustig) = 2.010.492 kr.Til frádráttar heildarkröfunni og vöxtum kemur innborgun stefnda þann 6. maí 2019 að fjárhæð kr. 748.222, (höfuðstóll: 680.471 kr. + vextir: 67.751 kr.).

2. Helstu málsástæður og lagarök stefnda Stefndi byggir sýknukröfur sína á því að aðstæður tjónþola séu óvenjulegar í skilningi 2. mgr. 7. gr. laga nr. 50/1993. Því beri að miða útreikning bóta stefnanda við lágmarkslaun, skv. 3. mgr. 7. gr. laganna. Stefnandi hafi þegar greitt stefnanda fullar bætur miðað við þær forsendur og því beri að sýkna hann af kröfum stefnanda.

Stefndi byggir á því að það að starfslok séu yfirvofandi feli í sér óvenjulegar aðstæður í skilningi 2. mgr. 7. gr. laganna, enda sé það breyting á högum tjónþola frá viðmiðunartímabili 1. mgr. lagagreinarinnar. Stefndi telur að atvik og gögn málsins sýni að breytingar hafi staðið fyrir dyrum við upphaf tímabils varanlegrar örorku hjá stefnanda. Telur stefndi að nægjanlegt sé að slíkar breytingar séu yfirvofandi við upphaf varanlegrar örorku. Breytingarnar þurfi því ekki að hafa átt sér stað heldur nægi að þær séu yfirvofandi, sbr. athugasemdir um 6. gr. í frumvarpi að lögum nr. 37/1999, um breyting á skaðabótalögum, þar sem segi að launatekjur liðinna ára séu ekki góður mælikvarði ef breytingar höfðu orðið á högum tjónþola skömmu áður en slys varð eða þegar fullyrða megi að slíkar breytingar „standi fyrir dyrum“. Orðalagið taki til atburða í framtíð. Auk þess beri að meta orðalag 2. mgr. 7. gr. um „óvenjulegar aðstæður“ í samhengi við atvik málsins og gögn.

Stefndi tekur fram að varanleg örorka stefnanda hafi verið metin 8%. Stefnandi hafi því getað snúið aftur á vinnumarkað eftir að óvinnufærnitímabili hafi lokið í mars 2017. Stefnandi hafi snúið aftur til fyrri starfa sem bryti í þrjá mánuði, fram til september 2017, en þá komið í land og hætt störfum. Hún hafi þá verið 66 ára gömul. Ekki verði séð að hún hafi reynt að afla sér frekari starfa. Atvik málsins staðfesti því að starfslok stefnanda hafi verið yfirvofandi á slysdegi og við upphaf varanlegrar örorku. Hún hafi hætt störfum fyrr en þörf var á. Auk þess komi fram í matsgerð að vinnuveitandi stefnanda sé nokkuð strangur á því að starfsmenn hætti störfum við 67 ára aldur. Þær upplýsingar sem matsmaður hafi fengið í símtali við vinnuveitanda séu einnig staðfestar í stjórnendahandbók félagsins og í bréfi vinnuveitanda stefnanda til stefnda.

Stefndi tekur fram að engin sérstök atvik séu fyrir hendi í málinu sem hefðu gert það líklegt eða nauðsynlegt að stefnandi héldi áfram störfum hjá vinnuveitanda sínum eftir að 67 ára aldri var náð. Þetta hafi verið sérstaklega staðfest með bréfi, dags. 27. nóvember 2017. Stefndi líti svo á að fullsannað sé með gögnum málsins og atvikum að fyrirsjáanlegt hafi verið á slysdegi og við upphaf varanlegrar örorku að stefnandi myndi láta af störfum í síðasta lagi við 67 ára aldur.

Stefndi hafi því sannað að atvik málsins falli að hugtaksskilyrðum 2. mgr. 7. gr. um „óvenjuleg atvik“. Þannig gefi tekjur stefnanda á viðmiðunartímabili 1. mgr. 7. gr. laga ekki rétta mynd af framtíðartekjum hennar í ljósi fyrirsjáanlegra breytinga á högum. Í ljósi gagna og atvika málsins verði í öllu falli að líta svo á að stefnanda sé að sanna að tekjusaga hennar þrjú ár fyrir slys sé réttur mælikvarði á framtíðartekjur hennar.

Þar sem lífeyristekjur stefnanda séu lægri en lágmarkstekjur 3. mgr. 7. gr. skaðabótalaga byggir stefndi á því að miða beri uppgjör varanlegrar örorku við lágmarkstekjur 3. mgr. 7. gr. skaðabótalaga, sbr. tjónskvittun.

Verði fallist á kröfu stefnanda mótmælir stefndi einnig dráttarvaxtakröfu stefnanda og byggir á því að rétt sé, eins og atvikum er hér háttað, að dráttarvextir verði látnir niður falla en dæmdir frá dómsuppsögu til vara.

IV.

Í máli þessu er ágreiningur með aðilum um ákvörðun skaðabóta vegna varanlegrar örorku sem leiddi af slysi sem stefnandi varð fyrir í desember árið 2016. Felst ágreiningurinn í því hvernig ákvarða skuli árslaun stefnanda samkvæmt 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 við útreikning á skaðabótum henni til handa vegna þeirrar varanlegu örorku sem hún hlaut í slysinu. Stefnandi telur að nota beri sömu viðmiðun og meginregla 1. mgr. 7. gr. kveður á um, að árslaun skuli teljast vera meðalatvinnutekjur hennar að meðtöldu framlagi vinnuveitanda til lífeyrissjóðs þrjú síðustu almanaksárin fyrir þann dag er tjón varð, leiðrétt samkvæmt launavísitölu til þess tíma sem upphaf varanlegrar örorku miðast við.

Stefndi telur sig á hinn bóginn hafa gert skaðabætur upp að fullu, með þeim hætti að bætur fyrir varanlega örorku voru miðaðar við lágmarkslaun samkvæmt 3. mgr. 7. gr., þar sem um óvenjulegar aðstæður í skilningi 2. mgr. 7. gr. hafi verið að ræða.

Ákvæði 2. mgr. 7. gr. laga nr. 50/1993 setur tvö skilyrði fyrir því að árslaun skuli ákveða sérstaklega. Annars vegar er það skilyrði að aðstæður hafi verið óvenjulegar. Hins vegar er það skilyrði að hinar óvenjulegu aðstæður leiði til þess að árslaun þau sem meginreglan í 1. mgr. 7. gr. miðast við séu ekki réttur mælikvarði á líklegar framtíðartekjur tjónþola, heldur séu aðrir mælikvarðar réttari.

Í athugasemdum um 6. gr. í frumvarpi að lögum nr. 37/1999, um breyting á skaðabótalögum nr. 50/1993, segir m.a. svo um skilyrðin:

Viðmiðun við síðustu þrjú tekjuár er að jafnaði eðlileg þegar um er að ræða mann í launuðu starfi. Launatekjur liðinna ára eru oftast góð vísbending um launtekjur komandi ára. Þetta [eigi] þó ekki alltaf við. Hjá ungu fólki, sem er að hefja starfsferil sinn, eru líkur fyrir hækkandi launum. Hjá fullorðnu fólki, sem nálgast lok starfsævinnar, eru líkur fyrir lækkandi launum. Til þessa þátta er tekið tillit í margfeldisstuðli 6. gr. Launtekjur liðinna ára eru hins vegar ekki góður mælikvarði ef breytingar höfðu orðið á högum tjónþola skömmu áður en slys varð eða þegar fullyrða má að slíkar breytingar standi fyrir dyrum. Má nefna sem dæmi að tjónþoli hafi skipt um starf þannig að breyting hafi orðið á tekjum eða látið af starfi og hafið töku lífeyris. Í slíkum tilvikum er eðlilegra að ákveða viðmiðunarlaunin miðað við nýjar aðstæður.

Stefnandi hafði starfað hjá Eimskipi frá árinu 1989 þegar hún slasaðist um borð í skipi félagsins í desember 2016. Hún var þá í fullu starfi hjá félaginu og mátti gera ráð fyrir að sinna starfi sínu til 67 ára aldurs miðað við starfsreglur félagsins.

Samkvæmt framansögðu höfðu hvorki orðið breytingar á högum stefnanda skömmu áður en slysið varð né hún látið að störfum og hafið töku lífeyris. Þá verður ekki fallist á að sú staðreynd að stefnandi hafði náð 65 ára aldri og að gera hafi mátt ráð fyrir að hún léti af störfum fyrir Eimskip þegar hún yrði 67 ára feli í sér yfirvofandi starfslok á hinum almenna vinnumarkaði, eins og byggt er á af hálfu stefnda. Stefnandi var við góða heilsu fyrir slysið og með fullt vinnuþrek að því er best verður séð. Ekkert í gögnum málsins gefur til kynna að hún hefði ekki getað starfað áfram nokkur ár í viðbót við önnur störf eða sambærileg störf, t.d. í veitingarekstri, eftir starfslok hennar hjá Eimskip, ef hún hefði ekki orðið fyrir umræddu slysi. Er því ósannað að breytingar hafi staðið fyrir dyrum eða að fyrirsjáanlegt hafi verið fyrir slysið að stefnandi myndi láta af öllum störfum við 67 ára aldur. Með vísan til framangreinds er hafnað þeirri málsástæðu stefnda að aðstæður stefnanda hafi verið óvenjulegar í skilningi 2. mgr. 7. gr. laga nr. 50/1993. Er það því niðurstaða dómsins að tekjur stefnanda þrjú ár fyrir slysið sé réttur mælikvarði á framtíðartekjur hennar, sbr. 1. mgr. 7. gr. laga nr. 50/1993. Er því fallist á dómkröfur stefnanda ásamt vöxtum eins og nánar greinir í dómsorði, en fyrir liggur að bótakrafa stefnanda lá fyrir hinn 3. apríl 2019 og á þeim tíma hafði stefndi öll gögn til þess að meta fjárhæð bóta.

Eftir úrslitum málsins og með vísan til 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála er fallist á málskostnaðarkröfu stefnanda samkvæmt framlögðu málskostnaðaryfirliti. Ber stefnda að greiða stefnanda 1.266.022 krónur í málskostnað.

R-kvk-nf S-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

Dómsorð:

Stefnda, B, ber að greiða stefnanda, A, 2.010.492 krónur með 4,5% vöxtum samkvæmt 16. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, frá 11. mars 2017 til 3. maí 2019 en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, sbr. 9. gr. laganna, frá þeim degi til greiðsludags, allt að frádreginni innborgun að fjárhæð 748.222 krónur þann 6. maí 2019.

Stefnda ber að greiða stefnanda 1.266.022 krónur í málskostnað.

R-kvk-nf S-kvk-nf á tekjum eða látið af starfi og hafið töku lífeyris. Í slíkum tilvikum er eðlilegra að ákveða viðmiðunarlaunin miðað við nýjar aðstæður.

Stefnandi hafði starfað hjá Eimskipi frá árinu 1989 þegar hún slasaðist um borð í skipi félagsins í desember 2016. Hún var þá í fullu starfi hjá félaginu og mátti gera ráð fyrir að sinna starfi sínu til 67 ára aldurs miðað við starfsreglur félagsins.

Samkvæmt framansögðu höfðu hvorki orðið breytingar á högum stefnanda skömmu áður en slysið varð né hún látið að störfum og hafið töku lífeyris. Þá verður ekki fallist á að sú staðreynd að stefnandi hafði náð 65 ára aldri og að gera hafi mátt ráð fyrir að hún léti af störfum fyrir Eimskip þegar hún yrði 67 ára feli í sér yfirvofandi starfslok á hinum almenna vinnumarkaði, eins og byggt er á af hálfu stefnda. Stefnandi var við góða heilsu fyrir slysið og með fullt vinnuþrek að því er best verður séð. Ekkert í gögnum málsins gefur til kynna að hún hefði ekki getað starfað áfram nokkur ár í viðbót við önnur störf eða sambærileg störf, t.d. í veitingarekstri, eftir starfslok hennar hjá Eimskip, ef hún hefði ekki orðið fyrir umræddu slysi. Er því ósannað að breytingar hafi staðið fyrir dyrum eða að fyrirsjáanlegt hafi verið fyrir slysið að stefnandi myndi láta af öllum störfum við 67 ára aldur. Með vísan til framangreinds er hafnað þeirri málsástæðu stefnda að aðstæður stefnanda hafi verið óvenjulegar í skilningi 2. mgr. 7. gr. laga nr. 50/1993. Er það því niðurstaða dómsins að tekjur stefnanda þrjú ár fyrir slysið sé réttur mælikvarði á framtíðartekjur hennar, sbr. 1. mgr. 7. gr. laga nr. 50/1993. Er því fallist á dómkröfur stefnanda ásamt vöxtum eins og nánar greinir í dómsorði, en fyrir liggur að bótakrafa stefnanda lá fyrir hinn 3. apríl 2019 og á þeim tíma hafði stefndi öll gögn til þess að meta fjárhæð bóta.

Eftir úrslitum málsins og með vísan til 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála er fallist á málskostnaðarkröfu stefnanda samkvæmt framlögðu málskostnaðaryfirliti. Ber stefnda að greiða stefnanda 1.266.022 krónur í málskostnað.

R-kvk-nf S-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

Dómsorð:

Stefnda, B, ber að greiða stefnanda, A, 2.010.492 krónur með 4,5% vöxtum samkvæmt 16. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, frá 11. mars 2017 til 3. maí 2019 en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, sbr. 9. gr. laganna, frá þeim degi til greiðsludags, allt að frádreginni innborgun að fjárhæð 748.222 krónur þann 6. maí 2019.

Stefnda ber að greiða stefnanda 1.266.022 krónur í málskostnað.

R-kvk-nf S-kvk-nf