S-2048/2006

Mál þetta, sem dómtekið var 7. júní sl., er höfðað samkvæmt ákæru útgefinni af lögreglustjóranum í Reykjavík 24. október 2006 sl. á hendur Ó-kk-þgf T-kk-þgf V-kk-þgf, Bjarkarási 28, Garðabæ, fyrir fjárdrátt, með því að hafa á tímabilinu frá júlí 1999 til ágúst 2001, sem eigandi Gagnabanka Íslands sf. til 30. desember 1999 og sem stjórnarformaður félaganna Gagnabanka Íslands ehf. frá þeim tíma til 2. maí 2001 og Tölvur og þjónusta ehf. frá þeim tíma, allra félaganna með kt. ---, dregið félögunum greiðslur starfsmanna á iðgjöldum til Lífeyrissjóðs verslunarmanna alls 861.403 krónur og greiðslur þeirra á stéttarfélagsgjöldum alls 70.604 krónur, sem félögin héldu eftir við útborgun launa til starfsmanna samkvæmt 7. gr. laga um skyldutryggingu lífeyrisréttinda og starfsemi lífeyrissjóða nr. 129/1997.

Sundurliðast fjárhæðirnar sem hér greinir:

Launamánuður Iðgjald Félagsgjald

ár 1999

Júlí 62.319 kr.

Ágúst 59.819 kr.

September 61.539 kr

Október 60.459 kr.

Nóvember 70.219 kr.

Desember 81.819 kr.

Samtals 396.174 kr.

ár 2000

Janúar 67.399 kr. 4.465 kr.

Febrúar 50.390 kr. 4.465 kr.

Mars 70.940 kr. 4.465 kr.

Apríl 57.060 kr. 4.465 kr.

Maí 57.060 kr. 4.465 kr.

Júní 57.460 kr. 4.465 kr.

Júlí 54.260 kr. 1.965 kr.

Á-kk-nf 50.660 kr. 1.965 kr.

September 3.115 kr.

Október 3.465 kr.

Nóvember 4.000 kr.

Desember 1.500 kr.

Samtals 465.229 kr. 42.800 kr.

Launamánuður Iðgjald Félagsgjald

ár 2001

Janúar 2.907 kr.

Febrúar 3.114 kr.

Mars 5.067 kr.

Apríl 3.951 kr.

Maí 8.189 kr.

Júní 1.139 kr.

Júlí 2.939 kr.

Ágúst 498 kr.

Samtals 27.804 kr.

Er þetta talið varða við 247. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist, að ákærði verði dæmdur til refsingar.

Í málinu er þess krafist af hálfu Lífeyrissjóðs verslunarmanna, kt. 430269-2489, að ákærði verði dæmdur til greiðslu skaðabóta að fjárhæð 1.884.598 króna sem sundurliðast þannig:

Höfuðstóll 4% iðgjalda 951.171 kr.

Dráttarvextir til 26.03.2003 817.510 “

Höfuðstóll - 1% félagsgjöld 70.604 “

Dráttarvextir til 26.03.2003 45.313 “

Enn fremur er krafist dráttarvaxta samkvæmt III. kafla laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 af 1.884.598 krónum frá 26. mars 2003 til greiðsludags og að dráttarvextir leggist við höfuðstól á 12 mánaða fresti, fyrst 26. mars 2004.

Ákærði krefst þess að hann verði sýknaður af ákæru og að allur sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar á meðal málsvarnarþóknun skipaðs verjanda hans. Þá krefst hann þess að bótakröfu verði vísað frá dómi.

Málsatvik.

Lífeyrissjóður verslunarmanna óskaði eftir því, með bréfi dags. 28. mars 2003, að fram færi opinber rannsókn á meintum fjárdrætti forsvarsmanna fyrirtækisins Tölvur og þjónusta ehf., Síðumúla 3-5, Reykjavík, á lífeyrisiðgjöldum og félagsgjöldum stafsmanna þess á tímabilinu júlí 1999 til og með ágúst 2001. Kemur fram í kærunni að samkvæmt meðfylgjandi ljósritum af innlögðum skilagreinum fyrirtækisins og innlögðum launaseðlum starfsmanna komi fram að dregið hafi verið af launum þeirra 4% lífeyrissjóðsiðgjald til Lífeyrissjóðs verslunarmanna og 1% félagsgjald til Verslunarmannafélags Reykjavíkur. Hafi gjöldum þessum ekki verið skilað til framangreindra aðila.

Samkvæmt fyrirliggjandi gögnum frá fyrirtækjaskrá ríkisskattstjóra hét fyrirtækið Tölvur og þjónusta ehf. áður Gagnabanki Íslands og starfaði sem sameignarfélag allt til 30. desember 1999 en þá var stofnað einkahlutafélag með sama nafni sem yfirtók reksturinn. Nafni félagsins var svo breytt í Tölvur og þjónusta ehf. á fundi félagsins hinn 2. maí 2001. Frá stofnun sameignarfélagsins á árinu 1993 og þar til félaginu var breytt í einkahlutafélag var ákærði skráður eigandi helmingshlutar í félaginu og frá árinu 1994 var eigandi helmingshlutar á móti honum, G-kk-nf I-kk-nf H-kk-nf. Upplýst er að fyrrgreind eignahlutföll milli ákærða og G-kk-ef I-kk-ef héldust eftir að einkahlutafélagið yfirtók rekstur fyrirtækisins. Allt frá stofnun einkahlutafélagsins þar til það var tekið til gjaldþrotaskipta, með úrskurði hinn 9. júlí 2002, var ákærði skráður sem formaður stjórnar þess og G-kk-nf I-kk-nf skráður sem meðstjórnandi. Þá var H-kk-nf H-kk-nf skráður stjórnarmaður og framkvæmdastjóri með prókúru þar til hann lét af störfum hjá félaginu hinn 1. febrúar 2000 samkvæmt tilkynningu dags. 10. febrúar það ár. Samkvæmt henni tók E-kk-nf K-kk-nf S-kk-nf þá við stöðu framkvæmdastjóra félagsins og kom þá jafnframt inn í stjórn þess. Tekið var þó fram að ákærði færi með prókúru fyrir félagið og verður ekki af gögnum ráðið að E-kk-nf hafi verið veitt prókúra fyrir félagið. E-kk-nf lét af þessum störfum 2. maí 2001 samkvæmt tilkynningu sem móttekin var hjá fyrirtækjaskrá 26. júlí sama ár.

Skýrslur fyrir dómi.

Ákærði kvaðst neita sök. Hann kvaðst hafa stofnað félagið Gagnabanka Íslands sf. ásamt öðrum á árinu 2003. Hafi hann gegnt stöðu framkvæmdastjóra félagsins allt frá stofndegi og þar til um miðjan júlí 1999. Á þeim tíma hafi nýir menn verið komnir inn í félagið, þeir H-kk-nf H-kk-nf og E-kk-nf K-kk-nf S-kk-nf. Hafi þeir haft aðrar hugmyndir um rekstur þess og ákveðið að setja hann af sem framkvæmdastjóra. Hins vegar hafi honum verið falin störf gjaldkera hjá félaginu frá september 1999 en í því hafi falist að hann hafi átt að innheimta reikninga samkvæmt fyrirmælum framkvæmdastjóra auk þess að sinna sölustörfum og þjónustu fyrir viðskiptavini. Hann hafi þó áfram verið skráður stjórnarformaður. Enda þótt hann hafi látið af störfum framkvæmdastjóra í júlí eða ágúst 1999 hafi ekki verið formlega frá því gengið fyrr en samhliða því að gengið hafi verið frá breytingu á félagsforminu yfir í einkahlutafélag, í lok desember 1999. Megi rekja drátt á þessu til tímaskorts en í raun hafi þetta snúið fremur að þeim H-kk-þgf og E-kk-þgf en að sér. H-kk-nf hafi síðan verið framkvæmdastjóri félagsins til 1. febrúar 2000 en þá hafi E-kk-nf tekið við og gegnt stöðu framkvæmdastjóra fram í maí 2001. Eftir ágúst 1999 kvaðst ákærði því ekkert hafa haft með frágang skilagreina félagsins að gera, enda hafi þeir H-kk-nf og E-kk-nf svipt hann prókúru á þeim reikningum félagsins sem eitthvert fjárstreymi var um. Um frágang þessa hafi séð einhverjir endurskoðendur er þeir H-kk-nf og E-kk-nf hafi skipt við. Þó geti verið að bókari félagsins hafi komið að þessum frágangi eftir að hann var ráðinn í mars eða apríl 2000. Er ákærði var spurður hvort hann hefði tekið við framkvæmdastjórastöðunni aftur í maí 2001 svaraði hann á þá leið að í sjálfu sér hafi nánast enginn rekstur verið í félaginu eftir þann tíma því það hafi í raun verið orðið gjaldþrota. Eftir það hafi hans aðkoma að fyrirtækinu snúist um að reyna að innheimta útistandandi kröfur félagsins. Á því tímabili sem mál þetta snúist um kvaðst ákærði hafa verið eigandi félagsins ásamt G-kk-þgf I-kk-þgf. Þá kvaðst ákærði hafa verið skráður prókúruhafi þess á sama tíma. G-kk-nf I-kk-nf hafi hins vegar ekkert komið að fjármálum félagsins. Ákærði kvaðst aðspurður ekki hafa haft hugmynd um að lífeyrissjóðsiðgjöldin og félagsgjöldin sem ákæran lýtur að hafi verið í vanskilum og hann hafi því ekki tekið ákvörðun um að greiða þau ekki. Hann hafi ekki heldur séð um launaútreikning á þessu tímabili eða gerð launaseðla. Ákærði var spurður út í mismunandi framburð hans hjá lögreglu 17. maí 2006 og nú fyrir dómi varðandi hver hafi annast frágang skilagreina vegna afdreginna gjalda af launum starfsfólks. Sagði ákærði þá að framburður hans hjá lögreglu væri ekki alveg réttur og megi þar um kenna misminni hans þá hvað þetta varði.

Ákærði kvaðst ekki vera í aðstöðu til að gera athugasemdir við fjárhæðir í ákæru þar sem hann hafi ekki haft undir höndum bókhaldsgögn. Þó teldi hann að tveimur innborgunum til lögmanns Lífeyrissjóðs verslunarmanna, það er 175.000 krónur hinn 22. mars 2001 og 125.000 krónur hinn 23. mars 2001, hefði átt að ráðstafa einungis til greiðslu á höfuðstól iðgjalda ársins 1999 en ekki fyrst til greiðslu á kostnaði og dráttarvöxtum eins gert hafi verið af hálfu lífeyrissjóðsins. Kannaðist ákærði ekki við að hafa haft vitneskju um þessar innborgarnir eða hafa sjálfur átt þar hlut að máli. Gilti það sama um þær innborgarnir sem inntar voru af hendi í júní 2000. Aðspurður kvaðst ákærði fyrst hafa fengið vitneskju um að rannsókn væri hafin vegna þessa máls er hann var boðaður til lögregluyfirheyrslu í maí 2006.

Ákærði kvaðst hafa lent í þunglyndi á árinu 2000 sem bæði mætti rekja til aðstæðna í fyrirtækinu og í fjölskyldunni og hafi hann verið á erfiðum lyfjakúr vegna þessa fram á árið 2001. Hafi hann því verið talsvert frá vinnu á árinu 2000. Þetta hafi þó ekki verið samfelldar fjarvistir heldur fremur þannig að vinnuástundun hans hafi verið minni en ella. Þá kvaðst ákærði hafa farið mjög illa fjárhagslega út úr gjaldþroti félagsins og hafi hann líklega tapað við það um 18 milljónum króna, bæði vegna stopulla launagreiðslna og vegna persónulegra útláta vegna þess.

G-kk-nf I-kk-nf H-kk-nf kvaðst hafa verið ásamt ákærða stofnandi og eigandi Gagnabanka Íslands. Formi þess hafi síðan verið breytt yfir í einkahlutafélag og eignaraðildin haldist óbreytt eftir sem áður. Vitnið kvaðst hafa verið almennur starfsmaður í fyrirtækinu og haft með höndum tölvuþjónustu. Hann hafi ekkert komið þar að fjármálastjórn og hafi hann ekki haft neina vitneskju um að lífeyrissjóðsiðgjöld og félagsgjöld væru í vanskilum. H-kk-nf hafi tekið við fjármálastjórn félagsins og prókúru þess í ágúst 1999 og hafi ætlað að gera stóra hluti fyrir fyrirtækið. Það hafi hins vegar alls ekki gengið eftir því eftir það hafi allt farið á verri veg og hafi það endað með það því að H-kk-nf hafi verið látinn hætta í byrjun febrúar 2000. Eftir að hann hætti kvaðst vitnið hafa, ásamt ákærða og E-kk-þgf K-kk-þgf, reynt að bjarga félaginu með því að greiða skuldir þess. Hafi þeir þrír verið allir saman í því að reyna að bjarga því sem hægt var að bjarga í fjármálum félagsins, þar á meðal að reyna að borga laun starfsmanna þess sem á þessum tíma hafi verið á bilinu 8 - 12 manns. Ákærði hafi þó haft umsjón með að greiða reikningana en E-kk-nf K-kk-nf hafi líka verið með puttana á því. E-kk-nf hafi þó fyrst og fremst verið ráðinn sem sölumaður hjá félaginu og annast þau störf.

H-kvk-nf H-kvk-nf kvaðst hafa hafið störf hjá Gagnabanka Íslands um sumarið 2000 og starfað þar allt þar félagið var lagt niður í júní 2001. Hafi hún verið þar í hálfu starfi og annast færslu bókhalds og innheimtu á útistandandi kröfum. Aðspurð hver hefði séð um launabókhald og útborgun launa svaraði vitnið að ákærði hefði séð um það. Sjálf hefði hún ekkert að þessu komið. Þá hefði hún alltaf snúið sér til ákærða ef einhverjar spurningar vöknuðu við færslu bókhalds og kvaðst hún ekki minnast þess að neinn annar hefði komið að þessum bókhaldsmálum. Þá hefði ákærði ráðið hana til starfa og alltaf virkað á hana sem framkvæmdastjóri félagsins. Þá hefði hann annast allar greiðslur fyrir félagið. Spurð hver hefði annast frágang á skilagreinum til lífeyrissjóða og greiðslur sagðist vitnið allavega ekki hafa séð um það sjálf en geti ekki svarað þessu á annan hátt en þann að ákærði hefði almennt séð um allar greiðslur félagsins. Spurð um hlutverk E-kk-ef K-kk-ef í fyrirtækinu sagðist hún halda að hann hefði unnið að tölvumálum og sölumálum og aðallega unnið úti í bæ. Vitnið sagðist ekki vita til þess að ákvörðun hefði verið tekin beinlínis um að greiða ekki gjöld eins og þau sem hér um ræðir heldur hafi henni alltaf virst sem allir væru að gera sitt besta til að innheimta útistandandi skuldir í þeim tilgangi að greiða þau gjöld sem þurfti að greiða. Spurð hver hefði metið hverju sinni hverjum átti að greiða sagðist hún ekki hafa hugmynd um það.

E-kk-nf K-kk-nf S-kk-nf kvaðst hafa komið til starfa hjá fyrirtækinu á árinu 1995. Kvaðst hann hafa verið með sölumál þess á sinni könnu og hafi í raun verið aðalmarkaðsmaður þess. Hafi starfssvið hans verið óbreytt allan starfstíma hans hjá félaginu og hafi það ekkert breyst á þeim tíma sem hann var skráður framkvæmdastjóri þess. Hafi þessi skráning á honum sem framkvæmdastjóra í raun eingöngu verið formsatriði eftir að ákveðið var að reka H-x-x sem gegnt hefði því starfi. Sjálfur kvaðst vitnið aldrei hafa verið með raunverulega prókúru fyrir félagið, ekki annast um greiðslu á skuldum þess eða haft með höndum stjórn á daglegum rekstri. Hafi hann ekki á þessum tíma áttað sig á því hvaða ábyrgð fylgdi slíkri skráningu. Undirritun hans undir ráðningarsamninga og skuldabréf sem liggi fyrir í málinu segi eingöngu það að honum ásamt öðrum hafi verið annt um að reyna að láta reksturinn ganga eðlilega og hafi hann haft með þessa starfsmenn að gera sem einskonar verkstjóri þeirra. Ákærði hafi í raun verið „með leiðinlegasta hlutverkið í þessu öllu saman að þurfa að reyna að borga eitthvað sem ekki var alltof mikið til fyrir“. Vitnið sagði að ætlunin hefði verið að H-kk-nf tæki að sér fjármál félagsins af ákærða frá ágúst 1999 því ákærði hefði verið þunglyndur á þessum tíma. Hafi ætlunin verið sú að H-kk-nf kæmi fjármálunum í lag en þetta hefði allt farið á versta veg. Sagði vitnið að fyrst eftir að H-kk-nf tók fjármálin að sér hefðu orðið nokkur átök á milli hans og ákærða, meðal annars um aðgang að bankareikningum félagsins og heimabanka. Hefði þetta endað þannig að H-kk-nf hafi látið breyta aðgangsorðum og stofnað nýja reikninga þannig að ákærði hefði þar ekki aðgang. Kvaðst vitnið þó ekki vita hvort ákærði hefði eftir sem áður haft aðgang að einhverjum bankareikningum félagsins, en eftir að hann hætti hefði ákærði verið sá sem annaðist greiðslu reikninga enda þótt hann hafi kannski ekki alltaf verið mikið við vegna veikinda.

Niðurstaða.

Ákærði neitar sök. Byggir hann sýknukröfu sína meðal annars á því að hann hafi ekki haft hugmynd um að lífeyrissjóðsiðgjöldin og félagsgjöldin á greindu tímabili hafi verið í vanskilum og hann hafi því aldrei tekið ákvörðun um að greiða þau ekki. Hafi hann á þessum tíma hvorki komið að frágangi og skilum skilagreina vegna afdreginna gjalda starfsmanna né hafi hann séð um launaútreikning, gerð launaseðla eða haft með höndum stjórn á daglegum rekstri félagsins. Þannig hefur ákærði borið fyrir dómi að þáverandi starfsmaður félagsins, H-kk-nf H-kk-nf, hafi í raun starfað sem framkvæmdastjóri Gagnabanka Íslands sf. frá mánaðamótum júlí/ágúst 1999 allt þar til honum hafi verið sagt upp störfum 1. febrúar 2000. Hafi hann séð um alla fjármálastjórn en ákærði ekki haft neitt með þau mál að gera. Í stað H-kk-ef hafi E-kk-nf K-kk-nf S-kk-nf tekið við starfi framkvæmdastjóra 1. febrúar og haft það með höndum þar til í maí 2001. Eftir það hafi nánast enginn rekstur verið í félaginu og félagið nánast orðið gjaldþrota.

Í málinu liggja fyrir skilagreinar Gagnabanka Íslands vegna afdreginna iðgjalda til Lífeyrissjóðs verslunarmanna og félagsgjalda til Verslunarmannafélags Reykjavíkur vegna launa starfsmanna á tímabilinu júlí 1999 til maí 2001 og launaseðlar vegna félagsgjalda sem haldið hafi verið eftir af launum vegna tímabilsins júní til ágúst 2001. Er óumdeilt í málinu að hinum afdregnu greiðslum var ekki skilað til Lífeyrissjóðs verslunarmanna eins og skylt var í samræmi við ákvæði laga nr. 129/1997 um skyldutryggingu lífeyrisréttinda og starfsemi lífeyrissjóða.

Eins og að framan hefur verið lýst var ákærði eigandi að helmingshlut í Gagnabanka Íslands sf. þegar einkahlutafélag með sama nafni yfirtók rekstur þess og á því tímabili sem hér um ræðir var ákærða einum heimilt að skuldbinda sameignarfélagið samkvæmt skráningu í firmaskrá. Þrátt fyrir staðhæfingu ákærða, sem að nokkru styðst við vitnisburð þeirra G-kk-ef I-kk-ef og E-kk-ef K-kk-ef, um að H-kk-nf hafi í raun tekið yfir sem framkvæmdastjóri og stjórnandi fjármála félagsins í byrjun ágúst 1999, þykir verða að leggja hér til grundvallar að ákærði hafi, sem eini skráði prókúruhafi þess og eigandi, talist fyrirsvarsmaður sameignarfélagsins í lögskiptum við aðra, allt þar til einkahlutafélagið yfirtók rekstur þess. Ekki verður þó skýrlega ráðið af gögnum málsins hvenær tilkynnt var um stofnun einkahlutafélagsins og yfirtöku þess á rekstrinum, hvort það hafi verið um áramótin 1999-2000 eða 21. janúar 2000 þegar tilkynning var móttekin hjá firmaskrá um að sameignarfélagið hefði verið lagt niður og einkahlutafélag með sama nafni tæki yfir rekstur þess. Verður að skýra þennan vafa ákærða í hag og líta svo á að einkahlutafélagið hafi tekið yfir reksturinn frá áramótunum 1999-2000. Allt til þess tíma var ákærða því skylt að halda eftir af launum starfsfólks sameignarfélagsins iðgjöldum til Lífeyrissjóðs verslunarmanna og félagsgjöldum til Verslunarmannafélags Reykjavíkur og standa þessum aðilum skil á því fé sem hann hafði þannig haldið eftir. Liggur fyrir að á þessum tíma hefði átt að skila afdregnum gjöldum vegna launa starfsmanna fyrir tímabilið júlí til nóvember 1999, en hinum afdregnu gjöldum vegna nóvembermánaðar bar að skila fyrir 10. desember sama ár.

Samkvæmt fyrirliggjandi gögnum um skráningu einkahlutafélagsins var H-kk-nf H-kk-nf skráður framkvæmdastjóri félagsins með prókúru frá stofnun þess og þar til honum var sagt upp störfum frá 1. febrúar 2000. Með hliðsjón af því hvernig skráningu var háttað að þessu leyti og virtum vitnaframburði um stöðu ákærða innan félagsins á þessum tíma verður ákærði ekki talinn hafa verið í fyrirsvari fyrir félagið í fjármálalegu tilliti í janúarmánuði 2000. Enda þótt E-kk-nf K-kk-nf hafi verið skráður sem framkvæmdastjóri í stað H-kk-ef frá 1. febrúar 2000 var hann þó aldrei skráður prókúruhafi félagsins, en ákærði var hins vegar sem stjórnarformaður skráður prókúruhafi fyrir félagið frá þeim tíma. Verður og ráðið af vætti þeirra G-kk-ef I-kk-ef, E-kk-ef K-kk-ef og H-kvk-ef H-kvk-ef, sem hóf störf sem bókari hjá fyrirtækinu í júlí 2000, að E-kk-nf K-kk-nf hafi ekki haft með höndum fjármálastjórn í félaginu heldur hafi ákærði við starfslok H-kk-ef tekið aftur við fjármálastjórninni og þá meðal annars stjórnað því hvaða gjöld og reikningar voru greiddir og haft yfirumsjón með launamálum félagsins.

Samkvæmt þessu verður að líta svo á að skilagreinar til Lífeyrissjóðs verslunarmanna og Verslunarmannafélags Íslands, fyrir allt það tímabil sem tilgreint er í ákæru, að undanskildum desembermánuði 1999, hafi annað hvort verið unnar af ákærða eða í hans umboði. Gat honum því ekki dulist, sem fjármálalegum stjórnanda rekstrarins, öðrum eiganda og stjórnarformanni eftir stofnun einkahlutafélagsins, að afdregnum iðgjöldum og félagsgjöldum starfsmanna hefði ekki verið skilað til Lífeyrissjóðs verslunarmanna sem innheimtuaðila gjaldanna.

Ákærði hefur skírskotað til þess að þær innborganir sem inntar voru af hendi sem greiðsla inn á skuldina 22. og 23. mars 2001, samtals að fjárhæð 300.000 krónur, hafi eingöngu átt að ráðstafast til greiðslu á elsta ógreidda höfuðstól iðgjaldaskuldarinnar þar sem eingöngu hafi verið merkt við höfuðstól í áprentuðum texta á kvittunum vegna greiðslnanna. Þess í stað hafi þeim jafnframt verið ráðstafað upp í dráttarvexti og kostnað vegna tímabilsins frá janúar til og með júní 1999. Enda þótt svo virðist sem strikað sé við áprentaða textann þar sem segir höfuðstóll, en ekki merkt við dráttarvexti og kostnað, þá er þar ekki færð út sú fjárhæð sem greidd var heldur hefur hún eingöngu verið færð neðst á kvittunina þar sem tiltekin er heildarfjárhæð greiðslunnar. Með hliðsjón af þessu, og þar sem ekkert hefur komið fram um að ákærði hafi óskað eftir því að einstakar greiðslur gengju eingöngu til greiðslu á höfuðstól frekar en dráttarvöxtum og kostnaði, og loks með hliðsjón af langri venju um slíka ráðstöfun innborgana við innheimtu á skuldum, verður að hafna þessum rökum ákærða.

Samkvæmt því sem hér hefur verið rakið hefur ákærði brugðist þeirri lagaskyldu sinni að standa skil á þeim greiðslum sem haldið hafði verið eftir af launum starfsmanna í samræmi við framangreindar skilagreinar og launaseðla og verður ráðið af málsgögnum og framburðum ákærða og vitna fyrir dómi að þeir fjármunir hafi verið nýttir í þágu reksturs umræddra félaga sem höfðu sömu kennitölu. Er ákærði því fundinn sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru að undanskildu því að hann er sýknaður af fjárdrætti vegna vanskila lífeyrissjóðsiðgjaldanna fyrir desembermánuð 1999. Er brot hans réttilega heimfært í ákæru til 247. gr. almennra hegningarlaga.

Samkvæmt fyrirliggjandi sakavottorði hefur ákærði ekki áður gerst sekur um refsiverðan verknað. Þá liggur fyrir að rannsókn máls þessa hefur dregist meira en góðu hófi gegnir. Kæra vegna málsins barst lögreglustjóranum í Reykjavík 1. apríl 2003 en ekki verður séð að nokkuð hafi verið aðhafst af hálfu lögreglunnar fyrr en um þremur árum seinna, eða í apríl 2006 og var fyrst hafist handa við skýrslutökur af ákærða og vitnum hinn 17. maí sama ár. Með hliðsjón af þessu, málflutningi ákæruvalds hér fyrir dómi varðandi ákvörðun refsingar og að virtum málavöxtum þykir mega fresta ákvörðun refsingar ákærða skilorðsbundið í 2 ár frá birtingu dómsins að telja og falli refsing hans niður að þeim tíma liðnum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Lífeyrissjóður verslunarmanna hefur krafist bóta úr hendi ákærða að fjárhæð samtals 1.884.598 krónur sem nánar er sundurliðað í ákæru ásamt nánar tilgreindum dráttarvöxtum. Verður ákærði dæmdur til að greiða höfuðstól afdreginna lífeyrissjóðsiðgjalda 779.584 krónur og höfuðstól afdreginna félagsgjalda 70.604 krónur, eða samtals 850.188 krónur. Gögn málsins bera hins vegar ekki með sér að ákærða hafi með sannanlegum hætti verið birt bótakrafan fyrr en við skýrslutöku hjá lögreglu 17. maí 2006 og verða vextir því dæmdir í samræmi við það eins og nánar greinir í dómsorði.

Ákærði skal greiða málsvarnarþóknun skipaðs verjanda síns, E-kk-ef Þ-kk-ef S-kk-ef héraðsdómslögmanns, 273.900 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

D ó m s o r ð :

Frestað er ákvörðun refsingar ákærða, Ó-kk-ef T-kk-ef V-kk-ef, skilorðsbundið í 2 ár frá birtingu dómsins að telja og falli refsing hans niður að þeim tíma liðnum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði Lífeyrissjóði verslunarmanna 850.188 krónur ásamt dráttarvöxtum skv. 9. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 17. júní 2006 til greiðsludags.

Ákærði skal greiða málsvarnarþóknun skipaðs verjanda síns, E-kk-ef Þ-kk-ef S-kk-ef héraðsdómslögmanns, 273.900 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Á-kk-nf M-kk-nf