S-143/2015

Ár 2015, miðvikudaginn 13. maí, er á dómþingi héraðsdóms Reykjavíkur, sem háð er í Dómhúsinu við Lækjartorg af héraðsdómurunum P-kk-þgf G-kk-þgf, B-kvk-þgf B-kvk-þgf og S-kk-þgf M-kk-þgf, kveðinn upp dómur í sakamálinu nr. 143/2015: Ákæruvaldið (K-kvk-nf Ó-kvk-nf E-kvk-nf) gegn A-x-x L-kk-þgf S-kk-þgf (V-kk-nf H. V-kk-nf hrl.), sem tekið var til dóms að aflokinni aðalmeðferð hinn 5. maí sl.

Málið er höfðað með tveimur ákæruskjölum á hendur A-x-x L-kk-þgf S-kk-þgf, kt. [...], Arahólum 6, Reykjavík.

Í fyrsta lagi er málið höfðað með ákæru ríkissaksóknara, dagsettri 14. nóvember 2014 “fyrir eftirtalin brot framin í Reykjavík:

I.

Sunnudaginn 13. október 2013, framan við verslunarmiðstöðina Kringluna, Kringlunni 4-12:

1. Líkamsárásir og hótanir, með því að hafa slegið með hnúajárni í bringu A og í kjölfarið, er A og B reyndu að yfirbuga ákærða, snúið upp á þumalfingur hægri handar B og hrækt á hann með þeim afleiðingum að hráki hafnaði í munni hans, og að auki hótað A og B nauðgun og lífláti. Af líkamsárásinni hlaut B tognun og ofreynslu á vinstri öxl og hægri þumalfingur.

Telst brot þetta varða við 1. mgr. 217. gr. og 233. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

2. Vopnalagabrot, með því að hafa haft í vörslu sinni hnúajárn.

Telst brot þetta varða við c-lið 2. mgr. 30. gr., sbr. 36. gr. vopnalaga nr. 16/1998.

3. Fíkniefnalagabrot, með því að hafa haft í vörslu sinni 0,17 grömm af kókaíni, en lögregla fann efnið við leit á ákærða í fangaklefa á lögreglustöðinni við Hverfisgötu.

Telst brot þetta varða við 2. gr., sbr. 5. og 6. gr. laga um ávana- og fíkniefni nr. 65/1974, með síðari breytingum, og 2. gr., sbr. 1. mgr. 14. gr., reglugerðar um ávana- og fíkniefni og önnur eftirlitsskyld efni nr. 233/2001, með síðari breytingum.

M. 007-2013-53978

II.

Kynferðislega áreitni og húsbrot, með því að hafa að kvöldi þriðjudagsins 20. maí 2014, ruðst í heimildarleysi inn á heimili C að [...], og gripið um brjóst hennar og klof utan klæða.

Telst brot þetta varða við 199. gr. og 231. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

M. 007-2014-28909

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar. Einnig er gerð krafa um upptöku á fíkniefnum, sem hald var lagt á samkvæmt ákærulið I.3, sbr. 6. mgr. 5. gr. laga nr. 65/1974 og 2. mgr. 14. gr. reglugerðar nr. 233/2001, og hnúajárni, sem lagt var hald á samkvæmt ákærulið I.2., sbr. 1. mgr. 37. gr. vopnalaga nr. 16/1998.“

Í öðru lagi er málið höfðað með ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, dagsettri 3. mars sl., fyrir „eftirtalin brot framin í Reykjavík á árinu 2014, nema annað sé tekið fram:

I.

Fyrir fíkniefnalagabrot, með því að hafa,:

1. Aðfaranótt þriðjudagsins 26. nóvember 2013, utandyra á bifreiðastæði við Völvufell 21, haft í vörslum sínum að hluta til í sölu- og dreifingarskyni samtals 27,57 g af maríhúana er fannst í bakpoka ákærða við leit lögreglu.

(Mál nr. 007-2013-62432)

2. Fimmtudaginn 13. mars, í bifreiðinni TD-006 við Höfðabakka, haft í vörslum sínum 8,57 g af maríhúana er fannst við afskipti lögreglu.

(Mál nr. 007-2014-13237)

3. Aðfaranótt 17. apríl, í bifreiðinni ME-103 á Bústaðavegi við Flugvallaveg, haft í vörslum sínum í sölu- og dreifingarskyni 5,62 g af amfetamíni og 51 stykki af MDMA (ecstasy) töflum, en efnin fundust innanklæða á ákærða við leit lögreglu á lögreglustöð við Hverfisgötu 113.

(Mál nr. 007-2014-20851)

4. Aðfaranótt miðvikudagsins 28. maí, utandyra við Stekkjarbakka á móts við Staðarbakka 36, haft í vörslum sínum samtals 4,92 g af maríhúana er fannst innanklæða á ákærða við leit lögreglu.

(Mál nr. 007-2014-30536)

5. Aðfaranótt sunnudagsins 2. nóvember, í bifreiðinni AF-155 við Hamraborg í Kópavogi, haft í vörslum sínum 26 stykki af MDMA (ecstasy) töflum en poka með töflunum var hent út úr glugga bifreiðarinnar rétt í því sem lögregla stöðvaði aksturinn.

(Mál nr. 007-2014-63669)

Teljast brot þessi varða við 2. gr., sbr. 5., sbr. og 6. gr. laga um ávana- og fíkniefni nr. 65/1974, sbr. lög nr. 13/1985 og lög nr. 68/2001, og 2. gr., sbr. 1. mgr. 14. gr., reglugerðar um ávana- og fíkniefni og önnur eftirlitsskyld efni nr. 233/2001, sbr. reglugerð nr. 848/2002.

II.

Fyrir vopnalagabrot, með því að hafa, föstudaginn 12. september, utandyra við veitingastaðinn Dominos Pizza við Suðurhóla, haft hníf í vörslum sínum á almannafæri.

(Mál nr. 007-2014-53441)

Telst brot þetta varða við 1. mgr. 30. gr., sbr. 36. gr. vopnalaga nr. 16/1998.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar. Jafnframt er krafist upptöku á samtals 41,06 g af maríhúana, 5,62 g af amfetamíni og 77 töflum af MDMA (ecstasy), sem hald var lagt á, samkvæmt 6. mgr. 5. gr. laga nr. 65/1974 og 2. mgr. 14. gr. reglugerðar nr. 233/2001.

Þá er krafist upptöku á grammavog, sem hald var lagt á, er notuð var eða ætluð var til meðferðar kannabisefnanna, með vísan til 7. mgr. 5. gr. sömu laga og sbr. 2. mgr. 14. gr. reglugerðar nr. 233/2001. Einnig er krafist upptöku á kr. 77.000, sem hald var lagt á, skv. 7. mgr. 5. gr. sömu laga og 2. mgr. 14. gr. reglugerðar nr. 233/2001, sbr. og 1. mgr. 69. gr. b. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, en peningarnir eru ágóði sölu fíkniefna. Loks er krafist upptöku á haldlögðum hnífi, samkvæmt 1. mgr. 37. gr. vopnalaga nr. 16/1998.“

Ákæra ríkissaksóknara.

Málavextir

Ákærði hefur skýlaust játað sakir samkvæmt 3. tl. I. kafla ákærunnar. Hefur hann orðið sekur um athæfi það sem lýst er þar og réttilega er fært til refsiákvæða. Að öðru leyti neitar hann sökum þeim sem bornar eru á hann í þessari ákæru.

Um I, 1-2:

Samkvæmt staðfestri lögregluskýrslu D varðstjóra var lögregla kvödd að Kringlunni, 13. október 2013, vegna manns sem þar lét ófriðlega, barði frá sér með hnúajárni, hrækti á menn og hótaði þeim. Voru starfsmenn hússins með ákærða í tökum þegar lögreglumenn bar að. Var ákærði handtekinn og færður á lögreglustöð ásamt hvítu efni í smellupoka, sem talið var fíkniefni og fannst á honum, og hnúajárninu.

Annar starfsmannanna tveggja, B leitaði til slysadeildar með meiðsli sem hann taldi sig hafa orðið fyrir í átökunum við manninn. Segir um þau í staðfestu vottorði E læknis þar á deild að B hafi kvartað um eymsli í vinstri öxl og hægri þumli. Ekki er getið annarra einkenna frá öxlinni en um þumalinn segir að hann hafi ekki verið mikið bólginn. Engin einkenni hafi fundist um óstöðugleika í liðnum og ekki merki um slit á liðbandi. Þar sem B sagðist hafa fengið eitthvað upp í sig af hráka úr manninum voru samkvæmt vottorðinu tekin tvö sýni af honum með nokkurra mánaða millibili til þess að ganga úr skugga um það hvort hann hefði smitast af lifrarbólgu eða alnæmi en afar litlar líkur væru þó á slíku. Fram er komið í málinu að smit hafi ekki fundist í B.

Ákærði var yfirheyrður um þetta sakarefni daginn eftir atburðinn og sagðist hann ekki muna eftir atvikinu vegna mikillar vímu af fíkniefnum og áfengi. Hann sagðist neyta fíkniefna fyrir um 100 til 150 þúsund krónur á viku og fengi hann lánað fyrir þeim. Hann kvaðst muna eftir að hafa verið með hnúajárn en ekki minnast þess að hafa notað það. Hefði hann fengið það fyrir löngu hjá félaga sínum og haft það til sjálfsvarnar.

Meðferð málsins fyrir dómi

Ákærði neitar sök. Hann kveðst lítið sem ekkert muna eftir sér eftir að hafa verið á miklu fylliríi. Muni hann ekki eftir samskiptum sínum við öryggisverði og geti því ekki lýst þeim. Ekki muni hann eftir því að hafa verið með hnúajárn eða hafa slegið mann með því, frekar en að hafa snúið upp á fingur manns, hrækt á nokkurn eða hótað. Viti hann ekki hvort hann hafi valdið meiðslum á öðrum. Hann segir félaga sinn eiga hnúajárnið.

Vitnið A hefur skýrt frá því að hann hafi haft afskipti af pilti sem hefði verið með læti í Kringlunni. Hafi þeir öryggisverðirnir vísað piltinum út en hann tekið upp hnúajárn og sett á sig. Segir hann piltinn hafa slegið sig með þessu barefli. Hafi höggið komið á bringuna en lent á brynju sem vitnið bar og enginn skaði orðið af því. Kveðst hann hafa gripið um höndina á honum og þeir B sett hann í gólfið og haldið honum þar. Hafi pilturinn barist um á hæl og hnakka, bölvað þeim og hótað. Hafi hann „ekki beint“ verið allsgáður. Kveðst hann hafa náð hnúajárninu af piltinum. Fleiri verðir hafi komið þeim til aðstoðar og síðar lögreglan. Hótanir ákærða hafi einungis verið í garð B og fjölskyldu hans. Kveðst hann sjálfur vera vanur að heyra slíkt frá fólki undir áhrifum og unglingum og ekki kippa sér upp við það. Ekki segist hann muna eftir að ákærði hafi hótað nauðgun. Hann segir ákærða hafa hrækt á sig og einnig upp í B og verið með blóð í munninum. Hann hafi ekki séð hvort snúið var upp á þumalfingur B, enda einbeitt sé að því að halda fótum ákærða.

B hefur skýrt frá því að þegar þeir höfðu vísað ákærða út hafi hann komið inn aftur, sett upp hnúajárn og veist að A. Hafi hann kýlt í hann en A hafi verið í „vesti“. Hafi þeir tekið ákærða og sett hann í gólfið. Hann hafi barist um en þeir haldið honum á bakinu. Hafi hann hrækt blóði á vitnið, þ. á m. upp í það. Kveðst hann hafa orðið blóðugur í framan af þessu. Kveðst hann hafa beitt olnboganum til þess að bægja andlitinu á ákærða frá sér. Að lokum hafi maðurinn virst vera búinn að fá nóg og lognast út af. Eitthvert hótanablaður hafi maðurinn verið með í garð þeirra A, líflátshótanir, en ekki kveðst B lengur muna um hvað þær snerust nánar. Aðspurður segir hann ákærða hafa tekið um þumalinn á sér og haldið fast í hann. Kveðst hann hafa togað á móti ákærða og tognað við það og segist ekki vera orðinn góður í fingrinum enn, því að hann fái verki í liðinn þegar hann taki á. Um tognun í öxl segir hann að hún stafi fyrst og fremst af þreytu eftir að hann hélt hönd mannsins niðri í gólfinu og ekki sé hægt að líta svo á að ákærði hafi valdið honum skaða á öxlinni.

D lögreglumaður hefur skýrt frá því að ákærði hafi verið óviðræðuhæfur þegar þeir handtóku hann. Minni hann að öryggisvörður hafi látið þá lögreglumennina fá hnúajárn sem tekið hafði verið af ákærða. Á sama veg ber F lögreglumaður.

Niðurstaða

Ákærði, sem neitar sök, er með framburði þeirra A og B orðinn ber að því að hafa veist að þeim vopnaður hnúajárni og slegið þann fyrrnefnda í bringuna en áverki varð ekki af því. Þá er hann á sama hátt og með læknisvottorðinu sannur að því að hafa í átökunum, sem hlutust af atlögu hans, haldið svo fast í þumalfingur þess síðarnefnda að fingurinn tognaði. Jafnframt telst það sannað með framburði vitnanna að hann hafi hrækt framan í B og eitthvað af hrákanum farið upp í hann. Telst þetta allt vera líkamsárás í skilningi 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga. Loks telst það sannað með framburði vitnanna að ákærði hafi hótað B lífláti. Telst það brot hans varða við 233. gr. almennra hegningarlaga. Áverka á vinstri öxl B er ekki unnt að meta ákærða til sakar og frekari hótanir en að framan segir teljast vera ósannaðar.

Um II:

Samkvæmt staðfestri skýrslu G lögreglumanns var tilkynnt um það til lögreglu þriðjudagskvöldið 20. maí 2014 að maður hefði komið óboðinn í íbúðarhúsið [...] en svo horfið á braut. Þegar lögreglumenn komu á vettvang hittu þeir fyrir íbúa þar, C, sem sagði þeim að maður hefði komið inn óboðinn og aftan að henni. Hefði hann tekið utan um brjóst hennar og sett hönd í klof hennar, hvort tveggja utan klæða. Þegar hann fór út aftur hefði hann misst þrjá farsíma. Ákærði var handtekinn skömmu seinna þarna í hverfinu og færður á lögreglustöðina. Var hald lagt á farsímana þrjá.

Ákærði var yfirheyrður um sakarefnið daginn eftir og kvaðst hann hafa vaknað heima hjá sér í annarlegu ástandi eftir fíkniefnaneyslu. Hefði hann gengið út og eigrað inn í eitthvert hús eins og í einhverri leiðslu. Hann kannaðist við símana sem um ræðir. Ætti hann einn þeirra og notaði mest, annar væri til þess að nota internetið en þriðja símann ætti bróðir hans.

Meðferð málsins fyrir dómi

Ákærði neitar sök. Hann kveðst einungis muna lítið eitt af því sem gerðist í umrætt sinn. Sé atvikið eins og draumur í huga hans. Hafi hann lagst til svefns eftir mikið fyllirí en síðan vaknað og farið út á sokkaleistunum og eigrað inn í hús, líklega óboðinn. Hann rámar í að hafa hitt konu þarna en kveðst muna lítið um hana. Ekki muni hann eftir að hafa snert hana. Hann kveðst halda að hann hafi farið út úr húsinu og gengið um hverfið þar til hann var handtekinn. Ekki muni hann eftir að hafa verið með farsíma á sér en kannast við að hafa átt símana sem koma við sögu í málinu. Hann segist aðspurður af verjanda sínum ekki hafa ætlað að ryðjast inn á konuna í húsinu né hafi hann haft í huga að brjóta kynferðislega á henni. Þá kveðst hann telja að hann hafi ekki tekið á konunni, eins og segir í ákærunni.

C hefur skýrt frá því að hún hafi verið heima hjá sér. Hús hennar snúi út að göngugötu og þegar atvikið gerðist hafi maður verið að skipta um glugga í því. Líklega hafi útidyrnar verið opnar eða ólæstar. Hafi hún verið stödd í forstofu og ekki vitað fyrr en gripið var um hana aftan frá, um brjóst hennar og klof utanklæða, báðum höndum og hendurnar hreyfðar, að henni fannst kynferðislega. Hafi hún litið niður og séð sokkaklæddan fót á manni, skólausan. Hafi hún strax snúið sér við og séð að þetta var ókunnugur, ungur maður, dökkur yfirlitum, dökkeygur. Hafi hún spurt hann hvað hann væri að gera en honum virst bregða við viðbrögð hennar og sleppt henni. Hafi hann rokið inn á svefnherbergisgang og inn í opið hjónaherbergið og virst mjög ringlaður. Kveðst hún ekki hafa verið hrædd heldur mjög reið og skipað manninum að fara út, bæði á íslensku og ensku. Hann hafi þá snúist á hæli, hlaupið út á pall og yfir grindverk á pallinum. Við það hafi hann misst þrjá farsíma sem hann var með á sér. Hafi maðurinn ekki sagt orð meðan á þessu gekk. Aðrir hafi verið heima auk hennar, eiginmaður og mágkona.

H rannsóknarlögreglumaður, sem yfirheyrði ákærða, segir hann hafa kannast við farsímana sem fundust á vettvangi og að hann ætti einn þeirra.

Niðurstaða

Ákærði, sem neitar sök, ber við minnisleysi. Hann kannast þó við að hafa eigrað skólaus heiman frá sér og inn í annað hús og hitt þar fyrir konu. Hann hefur kannast við farsímana sem lögreglan fékk afhenta hjá húsráðendum í [...]. Þá hefur hann sagt að hann hafi verið á sokkaleistunum sem ber saman við frásögn C. Loks hefur C gefið lýsingu á manninum sem svarar vel til útlits ákærða. Álítur dómurinn vafalaust að ákærði sé sá sem kom í [...] í umrætt sinn. Þá liggur fyrir að hann fór þar inn í heimildarleysi og að húsráðandinn hefur krafist þess að ákærða verði refsað fyrir brotið. Telst ákærði með þessu athæfi vera sannur að broti gegn 231. gr. almennra hegningarlaga.

C hefur borið að ákærði hafi gripið um brjóst hennar og klof utanklæða en ákærði hefur ákveðið neitað sök að því leyti, þótt hann segist annars lítið muna eftir sér þarna. Ekki eru önnur sönnunargögn gegn ákærða en framburður C, þótt trúverðugur sé. Verður því að telja ósannað, gegn neitun ákærða, að hann hafi brotið gegn C að þessu leyti. Ber því að sýkna hann af þessu ákæruatriði.

Ákæra lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu.

Málavextir

Ákærði hefur skýlaust játað sakir samkvæmt 1.-4. tl. í I. kafla ákærunnar. Hefur hann orðið sekur um athæfi það sem lýst er þar og réttilega er fært til refsiákvæða. Þá hefur hann játað verknaðinn í II. kafla ákærunnar en ber fyrir sig að hann sé ekki refsiverður. Getur dómurinn ekki fallist á það og telur ákærða hafa gerst brotlegan við þau ákvæði vopnalaga sem þar eru tilfærð. Að öðru leyti neitar ákærði sökum þeim sem bornar eru á hann í þessari ákæru.

Um I, 5:

Sunnudaginn 2. nóvember 2014 voru lögreglumenn á eftirlitsferð í bíl og stöðvuðu þá bílinn AF-155 á Hamraborg í Kópavogi. Samkvæmt staðfestri skýrslu I lögreglumanns sást hvar litlum poka var kastað hægra megin úr bílnum rétt áður en hann nam staðar. Í bílnum voru J, K og ákærði í þessu máli. Enginn kannaðist við að eiga það sem í pokanum var en lögreglumennirnir ætluðu það vera e-töflur. Aftur á móti segir í skýrslunni að þeir J og K hafi sagt ákærða eiga það. Hald var lagt á pokann með töflunum og einnig á 124.601 krónu sem fannst á ákærða. Samkvæmt matsgerð rannsóknastofu í eiturefna- og lyfjafræði reyndust töflur í pokanum innihalda fíkniefnið MDMA.

Meðal gagna málsins er myndskeið sem tekið var úr framglugga lögreglubílsins af eftirförinni og sést á henni að eitthvað hvítt eða ljósleitt liggur á götunni til hægri handar eftir að AF-155 hefur ekið þar um. Ekki sést þó hvort það kemur úr bílnum.

Ákærði var yfirheyrður hjá lögreglu í framhaldi af handtökunni. Neitaði hann því að eiga efnið og kvaðst ekki hafa orðið var við fíkniefni í bílnum.

Meðferð málsins fyrir dómi

Ákærði neitar sök. Hann kveðst hafa verið á leið heim með félögum sínum, K og J, neðan úr bæ í umrætt sinn eftir dálitla bjórdrykkju. Kveðst hann hafa setið frammi í bílnum við hlið bílstjórans, J. Hann kveðst hafa orðið var við lögreglu fyrir aftan þá af aðvörunarljósum. Hann kveðst ekki hafa verið með fíkniefni á sér en ekki vita um þá hina. Ekki muni hann eftir því að bílglugginn hafi verið opinn. Kannast hann ekki við að hafa fleygt fíkniefnum út um hann.

J, sem ók bílnum í umrætt sinn, segist hafa verið að koma úr bænum frá því að skemmta sér. Hafi hann boðið tveimur strákum far með sér. Hafi annar þeirra, ákærði í málinu, sem sat við hliðina á vitninu, opnað bílgluggann þegar þeir urðu varir við lögregluna fyrir aftan þá, og fleygt einhverju út um hann.

L lögreglumaður hefur skýrt frá því að hann hafi séð að poka var fleygt hægra megin út úr bílnum, sem þeir veittu eftirför, þegar þeir gáfu stöðvunarmerki. Hafi enginn í bílnum viljað kannast við pokann en þó hafi ökumaðurinn og annar farþeganna sagt að ákærði ætti hann.

M lögreglumaður hefur sagt að hann hafi séð poka koma fljúgandi hægra megin út úr bílnum sem þeir veittu eftirför. Enginn þeirra þriggja sem voru í bílnum hafi viljað kannast við pokann í fyrstu en svo hafi tveir þeirra vísað á ákærða. Þá segir vitnið að bílglugginn sem ákærði sat við hafi verið opinn.

Niðurstaða

Ákærði neitar sök. J hefur hins vegar borið það á hann að hafa fleygt einhverju úr bílnum þegar þeir urðu varir við lögreglubílinn. Lögreglumennirnir tveir hafa borið að poka, sem reyndist innihalda MDMA-töflur, hafi verið fleygt úr bílnum, þeim megin sem ákærði sat og hefur sá framburður þeirra nokkurn stuðning af myndskeiðinu, sem að ofan greinir. Þá hefur annar þeirra jafnframt sagt að glugginn sem ákærði sat við hafi verið opinn. Þykir þetta allt veita sönnur fyrir því að ákærði hafi haft undir höndum 26 töflur af fíkniefninu MDMA og með því orðið brotlegur við 2. gr., sbr. 5., sbr. og 6. gr. laga um ávana- og fíkniefni og 2. gr., sbr. 1. mgr. 14. gr., reglugerðar um ávana- og fíkniefni og önnur eftirlitsskyld efni.

Viðurlög, skaðabætur og sakarkostnaður

Ákærði var dæmdur í júní 2011 fyrir brot gegn valdstjórninni og 19. október sama ár var hann dæmdur fyrir þjófnaðarbrot en ekki gerð sérstök refsing. Brot þau, sem um var að ræða í dómum þessum, voru framin áður en ákærði varð 18 ára og brotin samkvæmt síðari dóminum auk þess framin fyrir uppsögu fyrri dómsins. Auk þessa hefur ákærði verið sektaður nokkrum sinnum fyrir fíkniefnalagabrot, síðast í desember 2013. Þykir refsing ákærða vera hæfilega ákveðin fangelsi í 4 mánuði. Fram er komið að ákærði hefur tekið sig á og stundar nú fulla vinnu. Er rétt að fresta refsingunni og ákveða að hún falli niður að liðnum 3 árum frá dómsuppsögu að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940.

Samkvæmt þeim lagaheimildum sem tilfærðar eru í ákæruskjölunum ber að dæma ákærða til þess að sæta upptöku á 0,17 g af kókaíni, 41,06 g af marijúana, 5,62 g af amfetamíni, 77 töflum af efninu MDMA, vog, hnífi og hnúajárni. Loks ber að dæma ákærða til þess að sæta upptöku á afrakstri af fíkniefna viðskiptum, sem ósannað er að hafi verið meiri en 42.000 krónur.

Dæma ber ákærða til þess að greiða verjanda sínum, V-kk-þgf H. V-kk-þgf hrl. 425.000 krónur í málsvarnarlaun að meðtöldum virðisaukaskatti.

Að lokum ber að dæma að ákærði greiði annan kostnað af málinu, 40.000 krónur.

S-kk-nf M-kk-nf gerir þá athugasemd við niðurstöðu dómsins um II. kafla ákæru ríkissaksóknara að vitnið C hafi borið að ákærði hafi gripið um brjóst hennar og klof utanklæða en ákærði hafi ákveðið neitað sök að því leyti, þótt hann segist annars lítið muna eftir sér þarna. Sannað sé að ákærði sé sá maður sem kom í heimildarleysi inn í íbúð vitnisins. Vitnið C hafi frá upphafi lýst atvikum á sama veg, nú síðast fyrir dómi. Í málinu sé ekkert komið fram sem geri framburð hennar ótrúverðugan. Eins og atvikum sé háttað beri því að leggja framburð hennar til grundvallar. Teljist sannað að ákærði hafi framið þá háttsemi sem ákærunni greinir og þar sé réttilega heimfærð til 199. gr. almennra hegningarlaga. Um önnur atriði dómsins sé hann sammála meirihlutanum.

DÓMSORÐ:

Ákærði, A-x-x L-x-x S-kk-nf, sæti fangelsi í 4 mánuði. Refsingunni er frestað og fellur hún niður að liðnum 3 árum frá dómsuppsögu að telja, haldi ákærði almennt skilorð.

Ákærði sæti upptöku á 0,17 g af kókaíni, 41,06 g af marijúana, 5,62 g af amfetamíni, 77 töflum af efninu MDMA, vog, hnífi, hnúajárni og 42.000 krónum.

Ákærði greiði verjanda sínum, V-kk-þgf H. V-kk-þgf hrl. 425.000 krónur í málsvarnarlaun og greiði 40.000 krónur í annan sakarkostnað.

P-kk-nf G-kk-nf

B-kvk-nf B-kvk-nf

S-kk-nf M-kk-nf