S-143/2019

Dómur

I.

Mál þetta, sem dómtekið var 26. febrúar sl., er höfðað af lögreglustjóranum á Vesturlandi með ákæru, dags. 28. ágúst 2019, á hendur „B-kk-þgf V-kk-þgf H-kk-þgf, kt...., Vesturgötu 65, Akranesi, fyrir líkamsárás aðfaranótt sunnudagsins 7. júlí 2019, á hafnarsvæðinu við Faxabraut á Akranesi, með því að hafa veist að A..., kt...., skallað A... í andlitið þannig að hann féll í götuna, allt með þeim afleiðingum að A... hlaut skurð og margúl (hematoma) yfir hægra auga. Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með síðari breytingum. Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Ákærði krefst þess að málinu verði vísað frá dómi. Að öðrum kosti krefst hann þess aðallega að hann verði sýknaður af ákæru, en til vara að honum verði ekki gerð refsing í málinu og til þrautavara að refsing verði ákveðin eins væg og lög leyfa og þá bundin almennu skilorði. Loks verði allur sakarkostnaður felldur á ríkissjóð, þ. á m. málsvarnarlaun skipaðs verjanda með hliðsjón af tímaskýrslu.

II.

Í frumskýrslu lögreglu kemur fram að lögreglumenn hafi verið við eftirlit á írskum dögum á Akranesi aðfaranótt 7. júlí 2019. Er þeir hafi verið staddir fyrir utan vesturhlið tónleikasvæðis hátíðarinnar hafi gæslumaður komið hlaupandi til þeirra og óskað eftir aðstoð vegna slagsmála. Þegar þeir hefðu komið að sjúkragámi við austurenda tónleikasvæðisins hefði ákærði setið þar fyrir utan undir eftirliti gæslumanna. Brotaþoli hafi hins vegar setið inni í sjúkragáminum og starfsmenn verið þar að hlúa að honum. Er í skýrslunni tekið fram að brotaþoli hafi verið með um 5 cm langan skurð á hægri augabrún og að mikil bólga hafi verið að myndast undir skurðinum. Er haft eftir brotaþola að hann hefði verið staddur fyrir utan salernisaðstöðuna á tónleikasvæðinu ásamt vinkonu sinni þegar ákærði hefði komið til þeirra og farið að reyna við vinkonu hans. Hefði brotaþoli beðið hann um að hætta því en þá hefði ákærði skallað hann á augabrúnina. Brotaþoli hefði þá á móti kýlt ákærða á kjaftinn.

Í málinu liggur fyrir áverkavottorð frá Heilbrigðisstofnun Vesturlands á Akranesi, dags. 19. júlí 2019. Kemur þar fram að brotaþoli hafi leitað á deildina laust eftir klukkan fjögur að morgni 7. júlí 2019 og sagst hafa átt í handalögmálum við óþekktan aðila á írskum dögum á Akranesi. Er tiltekið að brotaþoli hafi verið með margúl (e. hematoma) yfir hægra auga en ekki væri mar að öðru leyti. Við skoðun hafi sjón reynst óskert, ljósop jafnvíð og svarað ljósi bæði beint og óbeint. Skurður hafi ekki verið djúpur og hafi hann verið límdur með vefjalími.

III.

Skýrslur fyrir dómi

Ákærði lýsti atburðum á þann veg að hann hefði verið á skemmtuninni Lopapeysunni á írskum dögum og þurft að fara þar á klósettið. Er þangað var komið hefði B..., vinur hans, verið þar í einhverju rifrildi við brotaþola og kallað til hans eftir aðstoð. Kvaðst ákærði hafa reynt að komast að því hvað væri í gangi og reynt að róa aðstæður, en lítið gengið. Áður en hann vissi af hefði brotaþoli farið að hrinda B..., verið óður, og ætlað í þá með hnefann á lofti. Kvaðst ákærði þá hafa „stigið upp“ á móti brotaþola, með hausinn á undan sér, og þeir við það skollið saman með höfuðin. Hefði brotaþoli við það fallið í jörðina og dregið ákærða með sér. Hann hefði náð að rífa sig frá honum og ganga í burtu. Nánar aðspurður kvað ákærði það ekki hafa verið ásetning sinn að skalla brotaþola í höfuðið. Hefði hann farið með hausinn á undan sér þegar hann steig á móti brotaþola, en brotaþoli hefði ætlað að ráðast á hann með krepptum hnefa. Taldi ákærði áverkana á brotaþola hafa hlotist af því þegar enni þeirra rákust saman.

Brotaþoli lýsti atburðum þannig að hann hefði verið á umræddri skemmtun með tveimur vinkonum sínum, sem hefðu þurft að fara á salernið. Þar fyrir utan hefði komið til hvassra orðaskipta milli hans og annars manns sem þar hefði verið staddur. Hann hefði svo ætlað að ganga í burtu en viðkomandi þá kallað á eftir honum að það væri skrýtið að flýja af hólmi þegar vinir hans kæmu, en ákærði hefði þá verið kominn á staðinn. Brotaþoli kvaðst þá hafa snúið sér við til að tilkynna þeim að hann væri ekkert hræddur við þá, en þá hefði ákærði skallað hann. Hann hefði dottið við það aftur fyrir sig og lent á olnboganum. Hann hefði svo staðið upp og farið í burtu. Einhverjir gæslumenn hefðu svo séð hann alblóðugan og farið með hann í sjúkraskýli og búið um sárin. Aðspurður kvaðst brotaþoli ekki hafa átt nein orðaskipti við ákærða áður en ákærði skallaði hann og ekkert þekkt til þessara manna. Hafnaði hann þeim framburði ákærða að hann hefði verið með hnefann á lofti umrætt sinn og kvaðst hann telja árásina á sig hafa verið tilefnislausa.

B... kvaðst hafa verið undir verulegum áhrifum umrætt sinn og myndi því ekki mikið eftir atvikum. Kvaðst hann muna eftir því að hafa kallað eftir aðstoð ákærða. Þá myndi hann eftir ákærða og brotaþola í jörðinni, en ekkert umfram það. Spurður nánar af verjanda, hvort brotaþoli hefði verið ógnandi, hvort hann teldi að þeir ákærðu hefðu verið í hættu staddir og hvort ákærði hefði bjargað honum frá árás, kvað vitnið svo vera. Einnig játaði vitnið spurningu verjandans um hvort brotaþoli hefði ýtt við honum. Spurður út í þann framburð sinn hjá lögreglu að ákærði hefði skallað brotaþola sagði hann að þeir hefðu rekist saman og síðan orðið einhver átök. Kvaðst hann telja að hann hefði munað betur eftir atvikum þegar hann gaf skýrslu sína hjá lögreglu en nú fyrir dómi.

IV.

Niðurstaða

Ákærði krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá dómi á þeirri forsendu að rannsókn þess hjá lögreglu fyrir útgáfu ákæru hafi verið svo ábótavant að skert hafi möguleika hans á að taka til varna. Í málinu liggja fyrir lögregluskýrslur sem teknar voru af ákærða, brotaþola og vitninu B... um málsatvik fyrir útgáfu ákæru. Þá var við upphaf aðalmeðferðar málsins lögð fram lögregluskýrsla til upplýsingar um það að lögregla hefði rætt símleiðis við tvær stúlkur sem brotaþoli hafði tilgreint í skýrslu sinni hjá lögreglu að staddar hefðu verið við vettvang þegar atvik gerðust. Er þar eftir þeim haft að þær hefðu vissulega verið með brotaþola í greint sinn en að þær hefðu þó ekki orðið vitni að þeim samskiptum milli ákærða og brotaþola sem mál þetta snýst um. Enda þótt fallast megi á það með ákærða að heppilegra hefði verið fyrir alla meðferð málsins að framangreint hefði legið fyrir áður en til útgáfu ákæru kom verður þó ekki talið að síðbúin framlagning umræddrar skýrslu geti í neinu tilliti varðað frávísun málsins frá dómi. Verður frávísunarkröfu ákærða því hafnað.

Brotaþoli hefur borið um það, bæði hjá lögreglu og fyrir dómi, að ákærði hafi skallað hann án sérstaks tilefnis í ennið. Er ákærði gaf skýrslu hjá lögreglu rúmum hálfum mánuði eftir að umætt atvik átti sér stað viðurkenndi hann að hafa skallað brotaþola í ennið og að brotaþoli hefði við það fallið í götuna. Hefði honum fundist brotaþoli mjög ógnandi í framkomu, en brotaþoli hefði talað um að hann ætlaði að berja hann og B.... Fyrir dómi bar ákærði á þann veg að brotaþoli hefði byrjað að hrinda B... og ætlað í þá með hnefann á lofti. Hefði ákærði þá „stigið upp“ á móti brotaþola, með hausinn á undan sér, og þeir við það skollið saman með höfuðin. B..., vinur ákærða, kvaðst fyrir dómi lítið muna eftir atvikum vegna mikillar ölvunar, umfram það að ákærði og brotaþoli hefðu rekist saman eftir að brotaþoli hefði ýtt við vitninu. Taldi hann sig hafa munað atvik betur er hann skýrði lögreglu frá því að ákærði hefði skallað brotaþola eftir að brotaþoli hefði hrint vitninu og verið ógnandi í framkomu. Þegar framangreint er virt heildstætt og einnig horft til fyrirliggjandi læknisvottorðs um áverka á brotaþola telur dómurinn fram komna sönnun um að ákærði hafi í greint sinn skallað brotaþola í ennið með þeim afleiðingum sem tilgreindar eru í ákæru. Verður ákærði því sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Með því að ekki telst nægilega fram komið að sú aðstaða hafi verið uppi í aðdraganda árásarinnar að viðbrögð ákærða hafi getað helgast af neyðarvörn, sbr. 12. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, eða að ákv. 1. og 4. tölul. 74. gr. eða 3. mgr. 218. gr. c í sömu lögum geti átt við um ákvörðun refsingar ákærða í málinu, þykir refsing hans, með hliðsjón af hreinu sakavottorði, hæfilega ákveðin fangelsi í 30 daga. Þykir mega skilorðsbinda þá refsingu með þeim hætti er í dómsorði greinir.

Ákærði greiði allan sakarkostnað samkvæmt sakarkostnaðaryfirliti og þóknun og ferðakostnað verjanda síns, að meðtöldum virðisaukaskatti, svo sem í dómsorði greinir.

Á-kk-nf M-kk-nf dómstjóri kveður upp dóm þennan.

Dómsorð:

Ákærði, B-kk-nf V-kk-nf H-kk-nf, sæti fangelsi í 30 daga, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá birtingu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði 675.400 krónur í sakarkostnað, þar með talin 600.000 króna málsvarnarlaun og 66.000 króna ferðakostnað skipaðs verjanda síns, M-kk-ef J-kk-ef lögmanns.

Á-kk-nf M-kk-nf

Á-x-x

Ákærði, B-kk-nf V-kk-nf H-kk-nf, sæti fangelsi í 30 daga, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá birtingu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði 675.400 krónur í sakarkostnað, þar með talin 600.000 króna málsvarnarlaun og 66.000 króna ferðakostnað skipaðs verjanda síns, M-kk-ef J-kk-ef lögmanns.

Á-kk-nf M-kk-nf

Á-x-x