E-550/2006

Mál þetta, sem dómtekið var þann 2. maí 2007, hefur K-kk-nf F-kk-nf S-kk-nf, kt. 000000-0000, Öldugötu 7, Dalvíkurbyggð, höfðað hér fyrir dómi gegn Snudda ehf., kt. 000000-0000, Hafnarbraut 14, Dalvíkurbyggð, með stefnu, birtri 1. nóvember 2006.

Dómkröfur stefnanda eru þær, að hið stefnda félag verði dæmt til að greiða stefnanda skuld að fjárhæð kr. 470.037, ásamt dráttarvöxtum af kr. 2.598 frá 20.02.2006 til 08.04.2006, af kr. 468.837 frá 08.04.2006 til 19.06.2006, af kr. 470.037 frá 19.06.2006 til greiðsludags. Þá krefst stefnandi þess, að stefnda verði dæmt til greiðslu málskostnaðar skv. málskostnaðarreikningi, en að auki er krafist virðisaukaskatts af málflutningsþóknun.

Dómkröfur stefnda eru þær, að það verði sýknað af öllum kröfum stefnanda í málinu. Þá krefst stefnda málskostnaðar úr hendi stefnanda að skaðlausu skv. mati dómsins.

I.

Samkvæmt stefnu og öðrum gögnum réðst stefnandi til starfs í fiskvinnslu stefnda um eða rétt fyrir áramótin 2005/2006. Eigi var gerður ráðningarsamningur við upphaf starfans, en verkskyldur stefnanda munu m.a. hafa falist í akstri vöruflutningabifreiðar og almennri fiskvinnu.

Samkvæmt málatilbúnaði ákvað fyrirsvarsmaður stefnda, S-kk-nf A-kk-nf, síðdegis 27. janúar 2006 að stefnandi færi á vöruflutningabifreiðinni VO-250 frá Dalvík til Hofsós til öflunar hráefnis fyrir félagið. Fór stefnandi í umrædda ferð að morgni laugardagsins 28. janúar, kl. 05:40 og er upplýst að hann kom til baka með slægðan fisk í fiskkörum um kl. 13:00 þann sama dag.

Samkvæmt málatilbúnaði stefnanda slasaðist hann á fæti við vinnu sína í greindri ökuferð. Liggur fyrir í málinu lögregluskýrsla sem stefnandi gaf þann 7. mars 2006, en í henni lýsir hann atvikum með eftirfarandi hætti: „Ég lagði vörubifreiðinni á hafnarsvæðið á Hofsósi og var aftur í kassanum við losun. Lyftari var notaður til að taka körin út úr kassanum á hægri hlið og var búið að ná öllum nema 16 körum eða 4 stæðum. Þessar stæður eru aftast í kassanum og þarf að draga stæðurnar fram og að opinu. Þetta hafði gengið vel eða þar til ég var að draga síðustu stæðuna. Ég var kominn með hana að opinu og veit ekki fyrr til en ég féll ofan af kassanum niður á planið, held að ég hafi stigið út fyrir brúnina. Ég kom illa niður á vinstri fæti og fann sáran verk frá ökkla og upp í hné. Ég reyndi að jafna mig á meðan verið var að lesta bifreiðina og að því loknu ók ég henni til Dalvíkur þar sem S-kk-nf tók við henni á hafnarsvæðinu á Dalvík. Ég hafði reynt að hringja í S-kk-þf á leiðinni, en náði ekki sambandi við hann. Þegar ég hitti svo S-kk-þf greindi ég honum frá hvað hafi komið fyrir og sagði hann mér að láta lækni líta á fótinn, sem ég og gerði. Vakthafandi læknir, G-kk-nf P-kk-nf, á Heilsugæslustöð Dalvíkur skoðaði fótinn en gerði ekkert. Það var svo á mánudeginum sem ég fór aftur á heilsugæslustöðina þar sem ég gat lítið sofið fyrir verkjum og var fóturinn þá myndaður og vafinn. Læknirinn sagðist halda að um slæma tognun væri að ræða eða að blætt hafi inn á lið. Ég hef ekkert getað unnið frá því þetta gerðist og hef farið aftur í skoðun og röntgenmyndun á Fjórðungssjúkrahúsið á Akureyri fyrir um viku síðan þar sem E-kk-nf læknir skoðaði mig. Ástandið er óbreytt hjá mér og á ég að mæta á slysadeild FSA í fyrramálið.“ Við skýrslugerðina var stefnandi inntur eftir sjónarvottum að slysi hans. Svaraði hann því til að hann vissi ekki til að svo hefði verið, en nefndi helst stjórnanda vörulyftara er hefði verið að störfum í umrætt sinn. Við aðalmeðferð málsins var staðhæft af hálfu stefnanda að engin vitni hefðu verið að nefndu atviki.

Fyrir liggur að í ökuferð stefnanda með fiskinn til Dalvíkur var hann stöðvaður við lögbýlið Skóga í Hörgárdal af vegaeftirlitsmönnum vegna öxulþungavigtunar. Eftir nefnd afskipti ók hann vöruflutningabifreiðinni til Dalvíkur, með viðkomu í starfsstöð stefnda á Árskógssandi. Á síðarnefnda staðnum hafði hann nokkur samskipti við starfsmenn stefnda, þ.á.m. vitnið K-kvk-þf R. H-kvk-þf, sem er eiginkonu áðurnefnds fyrirsvarsmanns.

Ágreiningur er um hvort að stefnandi og nefndur S-kk-nf A-kk-nf hafi átt tal saman við starfsstöð á Dalvík eftir að stefnandi kom úr fiskleiðangrinum nefndan dag, en þeir eru hins vegar sammála um að þeir áttu ekkert saman að sælda eftir það og þar á meðal ekki er stefnandi sótti eigur sínar á starfsstöð stefnda í marsmánuði. Stefnandi fór heldur ekki til starfa hjá stefnda aftur, er hann hóf atvinnuþátttöku á ný í aprílmánuði 2006.

Samkvæmt vottorði G-kk-ef P-kk-ef, læknis á Dalvík, sem dagsett er 9. júní 2006 kom stefnandi til skoðunar á Heilsugæslustöðina á Dalvík laugardaginn 28. janúar 2006. Í vottorðið er skráð að það sé ritað í tilefni af komu stefnandi vegna slyss sem hann hafi orðið fyrir við lestun vörubifreiðar á Hofsósi í janúarmánuði 2006. Í vottorðinu segir m.a.: „Hér með vottast að ofangreindur leitaði til mín 28. janúar 2006 vegna áverka, sem hann hafði hlotið á vi. ökkla sama dag. Hann hafði fallið ofan af vörubílspalli með þeim afleiðingum að hann fékk mikinn verk í ökklann og var draghaltur.“

Í málinu hefur einnig verið lagt fram læknisvottorð A-kk-ef Ó-kk-ef, bæklunarlæknis á Fjórðungssjúkrahúsinu á Akureyri (FSA) ,,um óvinnuhæfni vegna slyss eða sjúkdóms“ stefnanda. Vottorðið, sem dagsett er 11. júní 2006, er svohljóðandi: „Það vottast hér með að K-kk-nf F-kk-nf S-kk-nf, kt. 000000-0000, hefur verið óvinnufær frá 28/1 '06 til 8/4 '06 vegna slyss.“

Samkvæmt gögnum leitaði stefnandi liðsinnis starfsmanns Verkalýðsfélagsins Einingar-Iðju vegna vangreiddra launa á nefndu óvinnufærnistímabili. Liggur fyrir að vegna þessa ritaði Þ-kk-nf E. A-kk-nf þjónustufulltrúi verkalýðsfélagsins fyrirsvarsmanni stefnda bréf þann 4. júlí 2006. Var þar vísað til frásagnar stefnanda um slysið á Hofsósi hinn 28. janúar 2006 og læknisskoðunar á Dalvík þann sama dag og til þess mælst að dagvinnulaun yrðu greidd í samræmi við gildandi kjarasamning, samtals að fjárhæð 423.200 krónur auk orlofs og útlagðs kostnaðar, samtals 470.037 krónur.

Með innheimtubréf lögmanns stefnanda dagsettu 18. júlí 2006 var stefnda krafið um laun og orlof fyrir tímabilið 30. janúar til 8. apríl 2006 ásamt útlögðum kostnaði.

II.

Við aðalmeðferð málsins gaf stefnandi aðilaskýrslu, líkt og fyrirsvarsmaður stefnda S-kk-nf A-kk-nf. Þá gáfu vitnaskýrslur G-kk-nf K-kk-nf, vegaeftirlitsmaður, K-kvk-nf R. H-kvk-nf, starfsmaður stefnda og eiginkona nefnds fyrirsvarsmanns, G-kk-nf P-kk-nf, heilsugæslulæknir, Þ-kk-nf E. A-kk-nf þjónustufulltrúi og S-kk-nf J-kk-nf G-kk-nf, starfsmaður stefnda.

Stefnandi bar að hann hefði verið heill heilsu er hann lagði af stað í umrædda ökuferð til Hofsóss að morgni 28. janúar 2006. Staðhæfði hann að atvik hefðu gerst með áður lýstum hætti, hann hafi verið að færa til tóm kör að hliðarhurð í flutningarými bifreiðarinnar VO-250 er hann hafi stigið fram af pallinum með þeim afleiðingum að hann „lenti mjög harkalega á vinstri fætinum, þannig að ökklinn lagðist flatur undir fótinn og ég dofnaði alveg upp undir hné.“ Ætlaði stefnandi að fallið hefði verið allt að 1½ meter. Vegna meiðslanna kvaðst hann margoft án árangurs hafa reynt að ná símasambandi við fyrirsvarsmann stefnda, S-kk-þf A-kk-þf, en, síðan afráðið að halda ferðinni áfram og koma fiskinum á starfsstöð stefnda. Í Hörgárdal hafi hann verið stöðvaður af vegaeftirlitsmönnum og við mælingar þeirra hafi bifreiðin reynst 3 tonnum of þung. Vegna eymsla í vinstri fæti kvaðst hann hafa átt í erfiðleikum með að aka bifreiðinni á vogirnar og hafi hann skýrt starfsmanni vegaeftirlitsins frá þeim raunum.

Stefnandi staðhæfði að við starfsstöð stefnda á Árskógssandi hefðu þrjú fiskkör verið tekin úr bifreiðinni, en þar á vettvangi kvaðst hann hafa skýrt K-kvk-þgf R. H-kvk-þgf starfsmanni stefnda og eiginkonu S-kk-ef frá umræddu slysi og slæmri líðan sinni. Eftir vörulosunina kvaðst stefnandi hafa ekið bifreiðinni til Dalvíkur og hitt þar fyrir nefndan S-kk-þf er hafi lagt að honum að leita til læknis. Kvaðst hann hafa hlítt því ráði samdægurs, en nokkru síðar einnig farið til skoðunar á Fjórðungssjúkrahúsið á Akureyri. Stefnandi bar að bati hans hefði verið hægur og hafi hann af þeim sökum án árangurs reynt að ná símasambandi við fyrirsvarsmann stefnda, en að lokum rætt málefnið við nafngreindan gjaldkera félagsins. Í marsmánuði nefnt ár kvaðst hann hafa farið á starfsstöð stefnda til þess að ná í eigur sínar, en síðan leitað liðsinnis starfsmanns verkalýðsfélags vegna vangreiddra launa fyrir febrúar og marsmánuð. Vegna launavanefndanna kvaðst hann hafa fengið þær ráðleggingar að mæta ekki frekar til vinnu hjá stefnda.

Stefnandi staðhæfði að vegna umrædds slyss og áverka á fæti hafi hann fyrst hafið störf að nýju þann 10. eða 11. apríl 2006.

S-kk-nf A-kk-nf, fyrirsvarsmaður stefnda kvaðst ekki hafa hitt stefnanda að máli er hann kom úr nefndum fiskflutningum frá Hofsósi þann 28. janúar 2006. Hann kvaðst hins vegar þann dag hafa hlýtt á fásögn konu sinnar, K-kvk-ef R. H-kvk-ef í símtali þeirra, að stefnandi hefði þurft að hætta vinnu. Lýsti hann orðræðunni þannig: „Já, hún sagði að hann hefði komið þarna haltur og sagst þurfa að fara heim og jafnframt að hann hefði sagt að hann hefði dottið út úr bílnum.“ Hann kvaðst ekki hafa haft tal af stefnanda vegna þessara upplýsinga eða gert frekari ráðstafanir, enda ekki haft vitnesku um vinnuslys. Aldrei kvaðst hann heldur hafa fengið í hendur læknisvottorð frá stefnanda, en heyrt af því síðar að stefnandi hefði komið á starfstöð stefnda og tekið vinnuföt sín. Vísaði hann til þess að hann hefði farið erlendis í lok febrúarmánaðar og komið til landsins á 13. mars, en um það leyti kvaðst hann hafa svarað símhringingu frá starfsmanni verkalýðsfélags, en erindið kvað hann hafa verið ætluð vangreidd laun stefnanda fyrir febrúarmánuð. Kvaðst hann hafa greint starfsmanninum, vitninu Þ-kk-þgf E. A-kk-þgf frá því að þar sem stefnandi hefði ekkert látið í sér heyra hefði verið litið svo á að hann hefði hætt störfum sínum hjá félaginu.

Fyrirsvarsmaðurinn ætlaði að stefnandi hefði hafið störf hjá stefnda í lok desember 2005 og bar að þar sem hann hefði fengið greidd laun sín að fullu til loka janúarmánuð og hefði aldrei framvísað læknisvottorði hafi verið litið svo á að gert hefði verið upp við stefnanda vegna starfa hans fyrir félagið.

Vitnið G-kk-nf K-kk-nf, starfsmaður Vegagerðar ríkisins skýrði frá því að þann 28. janúar 2006, kl. 11:22 hefði hann stöðvað akstur stefnanda á vörubifreiðinni VO-250 við býlið Skóga í Hörgárdal. Vitnið kvaðst hafa veitt því eftirtekt, um opna bílstjórahurð, að stefnandi átti í erfiðleikum með að beita vinstri fæti er hann ók bifreiðinni upp á öxulþungavogir, en í framhaldi heyrt frásögn hans um að hann hefði þá um morguninn fallið af bifreiðinni á Hofsósi. Vitnið bar að stefnandi hafi eftir vigtunina komið út úr bifreiðinni og kvaðst það þá hafa séð að hann: „… átti alveg virkilega erfitt með að tylla í vinstri fót“.

Vitnið K-kvk-nf R. H-kvk-nf kvaðst um hádegisbilið þann 28. janúar 2006 hafa verið í fiskvinnslustöð stefnda á Árskógssandi er stefnandi kom þangað á vöruflutningabifreiðinni VO-250. Kvaðst vitnið m.a. hafa hlýtt á frásögn stefnanda um að hann hefði „… dottið úr bílnum á Hofsósi og væri að drepast í löppinni og gæti ekki unnið meira, alla vega þann daginn, og að hann yrði bara að fara“. Vitnið kvaðst í framhaldi af þessum orðum hafa veitt því eftirtekt, er stefnandi gekk út úr vinnslusalnum, að hann stakk aðeins við. Vitnið kvaðst síðar þennan dag hafa skýrt eiginmanni sínum, S-kk-þgf A-kk-þgf, frá tilvitnuðum orðum stefnanda.

G-kk-nf P-kk-nf, heilsugæslulæknir á Dalvík, staðfesti efni áður rakins vottorðs og bar að stefnandi hefði komið á Heilsugæslustöðina ásamt eiginkonu sinni, þann 28. janúar 2006. Hafi hann verið haldinn það miklum verk að hann hafi ekki getað tyllt í vinstri fótinn. Við nánari skoðun hafi hann verið hvellaumur, en ekki hafi verið merki um beinbrot. Vitnið kvaðst hafa hlýtt á frásögn stefnanda um tilkomu áverkans, þ.e. að hann hefði fallið af vörubílspalli. Vitnið kvaðst ekki hafa sinnt stefnanda frekar, en bar að samkvæmt sjúkraskrá hefði hann komið á Heilsugæslustöðina aftur þann 3. febrúar sama ár og hitt fyrir vakthafandi lækni. Hafi þá verið skráð saga stefnanda, þ.e. að hann hefði dottið ofan af bílpalli, rúmlega 1½ meter og að vinstri fótur hafi bögglast undir honum er hann lenti. Þá hafi því verið lýst að stefnandi hafi verið mjög óánægður með batann og borið að verkir færu versnandi. Við skoðun hafi verkirnir mest verið á utanverðum ökkla, framan við og neðan við kúlu. Ekki hafi sést sérstök bólga og sem fyrr hafi ekki komið fram brot á röntgenmynd. Vitnið bar að stefnandi hafi ekki komið aftur á Heilsugæslustöðina á Dalvík, en í þess stað, samkvæmt læknabréfi farið á slysadeild Fjórðungssjúkrahússins á Akureyri (FSA), þann 20. febrúar. Bar vitnið að í læknabréfinu, sem skráð hefði verið af A-kk-þgf Ó-kk-þgf, bæklunarlækni, hafi sjúkdómsgreining, skoðun og meðferð verið lýst þannig: ,,Tognun og ofreynsla á ökkla“ ,,Hefur allan tímann haft þó nokkra verki og getur varla stigið í fótinn eða spyrnt sér án þess að fóturinn svíki hann. Getur þó stigið beint niður á hælinn. Hefur ekki getað hafið störf og plagar þetta hann mikið og er hann líka með verki í hvíld. Kvartar um kulda í fætinum og dofatilfinningu.“ „Ekki kem ég auga á neinn beináverka, sem skýrt getur þessi einkenni. Spurning hvort hann sé að sigla upp í verkjaheilkenni. Ráðlegg honum og hvet hann eindregið til að hreyfa um ökklann og reyna að ganga það sem hann getur.“ Vitnið kvað bæklunarsérfræðinginn hafa skráð að hann myndi skrifa beiðni fyrir stefnanda til sjúkraþjálfunar og að endurkoma hafi verið áætluð eftir 2 vikur. Lét vitnið það álit í ljós að nefnt verkjaheilkenni í tilfelli stefnanda hefði helst lýst sér þannig að um hafi verið að ræða viðvarandi og mjög sár taugaeinkenni. Vitnið bar að samkvæmt læknabréfi frá FSA hafi stefnandi komið á ný á til skoðunar þar þann 8. mars 2006. Í því bréfinu hafi verið skráð að stefnandi væri enn ekki orðinn góður í ökklanum og þyrfti að halda áfram í sjúkraþjálfun, þá hafi hann einnig lýst verkjum í baki. Lokaorð bréfsins hafi verið svohljóðandi: „Hann er vöruflutningabílstjóri og treystir ekki vinstra fæti í kúplinguna.“

Vitnið Þ-kk-nf A-kk-nf, þjónustufulltrúi Verkalýðsfélagsins Einingar-Iðju kvaðst hafa liðsinnt stefnanda vegna vanefnda stefnda og m.a. haft símasamband við fyrirsvarsmanninn S-kk-þf A-kk-þf og bent honum á slysarétt stefnanda. Ætlaði vitnið að það hefði fyrst rætt við S-kk-þf vegna þessa í febrúarmánuði 2006, en bar að undirtektir hefðu verið frekar dræmar, m.a. hafi verið vísað til þess að gögn hefðu ekki borist um hið ætlaða slys. Vegna þessa kvaðst vitnið hafa gert ráðstafanir til að afla gagna frá læknum um ástand stefnanda, en síðan reynt að ná símasambandi við S-kk-þf. Vegna ferðalaga hans hafi það fyrst tekist í lok marsmánaðar. Af frásögn vitnisins var helst ráðið að nokkurn tíma hafi tekið að afla nauðsynlegra gagna og vegna sumarorlofs þess sjálfs hafi enn dregist að senda stefnda formlegt kröfubréf eða til 4. júlí 2006.

Vitnið S-kk-nf J-kk-nf G-kk-nf kvaðst hafa hafið störf hjá stefnda í byrjun febrúarmánaðar 2006. Vitnið minntist þess að stefnandi hefði komið á starfsstöð stefnda á Dalvík í byrjun marsmánaðar og náð í vinnugallann sinn, en minntist þess ekki að hafa haft samskipti við hann.

III.

Málsástæður og lagarök stefnanda.

Af hálfu stefnanda er á því byggt að hann hafi verið starfsmaður hins stefnda félags er hann varð fyrir vinnuslysi þann 28. janúar 2006. Hann hafi fallið fram af vörubílspalli við lestun fiskafurða, en við það hafi vinstri ökklinn bólgnað töluvert, hann fengið mikla verki og orðið draghaltur, sbr. framlagt læknisvottorð frá 9. júní 2006. Vegna áverkans hafi hann verið frá vinnu frá slysdegi til og með 8. apríl 2006.

Stefnandi kveðst byggja á því að samkvæmt kjarasamningi Starfsgreinasambands Íslands vegna aðildarfélaga sinna, annarra en Eflingar-stéttarfélags, Hlífar og VSFK við Samtök atvinnulífsins, fyrir árin 2004-2007, eigi hann sem félagsmaður í Verkalýðsfélaginu Einingu-Iðju, sbr. grein nr. 8.2.1, rétt á daglaunum í 3 mánuði verði hann frá vinnu vegna vinnuslyss. Á sama hátt sé í nefndum samningi kveðið á um skyldu vinnuveitanda, samkvæmt grein nr. 8.2.3 í sama kjarasamningi, að greiða eðlilegan sjúkrakostnað.

Varðandi stefnufjárhæð vísar stefnandi til þess að hún sé byggð á útreikningi stéttarfélags á launum og launatengdum gjöldum á greindu tímabili ásamt þeim kostnaði sem hann hafi þurft að leggja út vegna slyssins. Kröfu sína sundurliðar stefnandi nánar þannig:

Útgáfudagur Gjalddagi Fjárhæð

1. 20.02.2006 20.02.2006 2.598 reikningur vegna komu á slysadeild FSA

2. 30.01.2006 08.04.2006 423.200 laun fyrir dagvinnu á veikindatímabili,

miðað við 1058 kr. í laun á klst. sbr.

launaseðill dags. 01.02.2006 í 400 klst.

3. 30.01.2006 08.04.2006 43.039 orlof á dagvinnu.

4. 19.06.2006 19.06.2006 1.200 læknisvottorð.

Nefnd skuld 470.037 krónur hafi ekki fengist greidd þrátt fyrir innheimtutilraunir og hafi því höfðun máls verið nauðsynleg til greiðslu hennar.

Um lagarök vísar stefnandi til reglna samninga- og kröfuréttar um loforð og efndir fjárskuldbindinga, en jafnframt vísar hann til áðurnefnds kjarasamnings. Kröfur um dráttarvexti, þ.m.t. vaxtavexti, styður stefnandi við reglur III. kafla laga um vexti og verðtryggingu nr. 38, 2001. Kröfuna um málskostnað styður hann við 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91, 1991 um meðferð einkamála, en um varnarþing til 33. gr. sömu laga. Kröfu um virðisaukaskatt á málflutningsþóknun reisir stefnandi á lögum nr. 58, 1988.

Málsástæður og lagarök stefnda.

Af hálfu stefnda er staðhæft og á því byggt, að stefnandi hafi ekki skýrt frá hinu ætlaða slysi er hann kom úr umræddri ökuferð frá Hofsósi laugardaginn 28. janúar 2006. Í greinargerð er til þess vísað að stefnandi hafi ekki mætt til vinnu næstu daga þar á eftir, án þess að boða forföll, og þegar til hans hafi verið hringt á miðvikudegi hafi hann fyrst haft orð á, að hann hefði meitt sig, en ekki gert nánari grein fyrir því. Stefnandi hafi ekki haft samband við stefnda eftir þetta. Hann hafi þannig ekki lagt fram læknisvottorð né reikninga fyrir sjúkrakostnaði og ekki gengið eftir launum hjá stefnda. Stefnandi hafi heldur ekki mætt til vinnu í aprílmánuði þegar hann hafi sannanlega verið orðinn vinnufær að nýju, en það hafi honum borið að gera ef hann hafi talið sig enn vera í vinnuréttarsambandi við stefnda.

Stefndi heldur því fram að vegna alls þessa hafi félagið ekkert vitað um ástand stefnanda eða kröfur hans fyrr en með innheimtubréfi frá Einingu-Iðju, er hafi borist í júlímánuði 2006. Bréfið hafi komið stefnda á óvart, enda hafi það litið svo á að stefnandi hefði einhliða hætt vinnu og gengið út úr starfi sínu. Og þar eð stefnandi hafi ekki öðlast uppsagnarfrest, nema þá mjög skamman, vegna stutts starfstíma, hafi stefnda talið það skulda honum ekki neitt, enda hafi hann fengið laun sín greidd til loka janúarmánaðar 2006 og því heldur lengur en honum bar.

Í máli þessu kveðst stefnda auk ofannefndra málsástæðna véfengja frásögn stefnanda um hið ætlaða slys. Þá mótmælir stefnda sérstaklega sem algjörlega ósannaðri og ótrúverðugri þeirri fullyrðingu stefnanda, að hann hafi verið óvinnufær í 10 vikur vegna þeirra áverka, sem lýst sé í stefnu og vottorði G-kk-ef P-kk-ef, læknis. Er í því sambandi bent á að í nefndu vottorði sé talað um verk í ökkla og draghelti, en engum gögnum sé til að dreifa um áverka stefnanda að öðru leyti. Þá bendir stefndi á að í framlögðu læknisvottorði vegna óvinnuhæfni frá 11. júní 2006 segi aðeins að stefnandi hafi verið óvinnufær vegna slyss á þar til greindum tíma. Ekkert sé vikið að því um hvaða slys hafi verið að ræða eða í hverju óvinnufærnin hafi verið fólgin. Telur stefndi með vísan til þessa að stefnanda hafi alls ekki tekist að færa sönnur á að hann hafi verið óvinnufær yfirleitt, eða þá hversu lengi. Því síður sé sannað að óvinnufærnin hafi stafað af hinu ætlaða falli hans af bílpallinum. Er á það bent að stefnandi sé í raun aðeins einn til frásagnar um hvernig hið ætlaða óhapp átti sér stað og hvort það hafi yfirleitt staðið í sambandi við starf hans fyrir stefnda.

Auk nefndra málsástæðna bendir stefnda á að stefnandi hafi engan reka gert að því að ganga eftir hinum ætluðu réttindum sínum við stefnda fyrr en seint og síðar meir. Hafi stefnandi því sýnt af sér algjört tómlæti auk þess sem hann hafi brotið gegn skyldum sínum gagnvart stefnda samkvæmt kjarasamningi. Vegna þessa hafi stefnda verið ómögulegt að bregðast við, t.d. varðandi tryggingar o.fl. Með þessu tómlæti og vanrækslu telur stefnda að stefnandi hafi fyrirgert hugsanlegum rétti sínum í máli þessu.

Varðandi lagarök vísar stefnda til almennra reglna samningaréttar og vinnumarkaðsréttar um skuldbindingagildi samninga og gagnkvæm réttindi og skyldur starfsmanna gagnvart atvinnurekendum. Þá vísar stefnda til ákvæða kjarasamnings, t.d. gr. 12.2., 8.2.2., 8.4.1. og 8.4.2., svo og til laga nr. 19, 1979. Varðandi málskostnað vísar stefnda til 1. mgr. 130. gr. sbr. 129. gr. laga nr. 91, 1991.

IV.

Í máli þessu liggur fyrir að stefnandi hóf störf hjá stefnda um eða rétt fyrir áramótin 2005/2006. Ekki var gerður ráðningarsamningur, en af gögnum verður ráðið að á meðal starfsskyldna stefnanda hafi verið að aka vöruflutningabifreiðinni VO- 250, auk almennra fiskvinnslustarfa. Óumdeilt er að fyrirsvarsmaður stefnda, S-kk-nf A-kk-nf lagði fyrir stefnanda föstudagskvöldið 27. janúar 2006, að sækja hráefni fyrir fiskvinnsluna og að stefnandi hlýddi því kalli morguninn eftir er hann ók nefndri bifreið frá Dalvík til Hofsóss og síðan sömu leið til baka, með viðkomu á Árskógssandi.

Stefnandi staðhæfir að hann hafi orðið fyrir vinnuslysi í nefndum fiskleiðangri til Hofsóss. Nánar tiltekið hafi hann fallið út úr vöruflutningarými bifreiðarinnar VO-250 þar sem hann hafi verið við tilfæringar á fiskikörum. Þrátt fyrir meiðsli á vinstri fæti hafi hann haldið starfi sínu áfram, en við eftirgrennslan síðar hafi vitni ekki verið að atburðinum.

Samkvæmt 4. gr. laga nr. 19, 1979, um rétt verkafólks til uppsagnarfrests frá störfum og til launa vegna sjúkdóms- og slysaforfalla á allt verkafólk, sem forfallast frá vinnu vegna slysa við vinnuna, á beinni leið til eða frá vinnu, eða vegna atvinnusjúkdóma, sem orsakast af henni, rétt á að fá greidd laun fyrir dagvinnu í allt að 3 mánuði samkvæmt þeim taxta, sem viðkomandi tók laun eftir, enda sé unnið hjá aðila sem fæst við atvinnurekstur í viðkomandi starfi. Í 8. gr. laganna segir að vilji launþegi neyta nefnds réttar þá skuli hann ef atvinnurekandi óskar þess, afhenda honum vottorð læknis um slysið, er sýni, að hann hafi verið óvinnufær vegna slyssins. Er til þess að líta að samkvæmt 6. gr. laganna skal verkafólk á fyrsta starfsári hjá sama atvinnurekanda eigi missa neins af launum, í hverju sem þau eru greidd, í tvo daga fyrir hvern unninn mánuð í veikinda- og slysatilfellum, auk réttar til dagvinnulauna samkvæmt nefndri 4. gr. Í 10. gr. laganna segir að ákvæði samnings milli atvinnurekanda og launþega, sem brjóta í bága við lögin séu ógild, ef þau rýra rétt launþegans.

Í þessu viðfangi er til þess að líta sá kjarasamningur sem málsaðilar vísa báðir til virðist að mestu leyti sniðinn að ofannefndum lagagreinum.

Af hálfu stefnda er í máli þessu lýsing stefnanda á vinnuslysi hans á Hofsósi véfengd. Þá andmælir stefnda því alfarið að fyrirsvarsmaður þess, S-kk-nf A-kk-nf, hafi hitt stefnanda á Dalvík, eftir að stefnandi kom úr leiðangrinum til Hofsóss laust eftir hádegi þann 28. janúar 2006. Að þessu virtu og þar sem engin vitni hafa verið leidd fram er ósönnuð sú staðhæfing stefnanda að hann hafi haft samskipti við nefndan fyrirsvarsmann nefndan dag, 28. janúar. Á hinn bóginn er upplýst með eigin framburði fyrirsvarsmannsins fyrir dómi, að honum var fullljóst þá um daginn, að stefnandi hafði farið úr vinnunni á miðjum starfsdegi vegna eymsla í fæti. Jafnframt verður lögð til grundvallar sú frásögn fyrirsvarsmannsins að hann hafi í símtali við stefnanda á miðvikudeginum þar á eftir, þ.e. þann 1. febrúar, hlýtt á þá skýringu stefnanda, að hann hefði ekki mætt til starfa hjá stefnda vegna meiðsla sem hann hafði orðið fyrir.

Um líkamlegt ástand og kvartanir stefnanda þann 28. janúar 2006 er frásögn vitnisins K-kvk-ef R. H-kvk-ef allskýr og er að auki í samræmi við frásögn vitnisins G-kk-ef K-kk-ef vegaeftirlitsmanns, en samkvæmt ökuritaskífu og öðrum gögnum átti eftirlitsmaðurinn samskipti við stefnanda í Hörgárdal fyrr um daginn, kl. 11:22.

Óumdeilt er að stefnandi leitaði til G-kk-ef P-kk-ef læknis á Heilsugæslustöðinni á Dalvík margnefndan dag, 28. janúar 2006.

Þegar framangreint er virt er að mati dómsins nægjanlega upplýst að tilkynning stefnandi um lýst forföll frá vinnu komst í réttar hendur tímanlega og með fullnægjandi hætti. Vegna nefndra ráðstafana stefnanda gafst stefnda því að líkum færi á bregðast við á starfsstöð sinni, en jafnframt nægt tilefni til að krefjast a.m.k. læknisvottorðs úr hendi stefnanda í samræmi við heimildarákvæði áður rakinnar 8. gr. laga nr. 19, 1979, sbr. og sambærilegs ákvæðis í kjarasamningi aðila, teldi félagið þörf á slíku.

Og þegar ofangreint er virt í heild ásamt áður röktum læknisvottorðum og vitnisburði G-kk-ef P-kk-ef heilsugæslulæknis, þykir verða að leggja frásögn stefnanda um greint slys til grundvallar. Jafnframt er með nefndum gögnum að áliti dómsins nægjanlega sannað, að stefnandi hafi vegna þessa verið forfallaður frá starfi sínu hjá stefnda í skilningi 4. gr. laga nr. 19, 1979.

Samkvæmt samhljóða framburði fyrirsvarsmanns stefnda og vitnisins Þ-kk-ef A-kk-ef, þjónustufulltrúa stéttarfélagsins áttu þeir í símasamskiptum vegna málefna stefnanda í marsmánuði 2006. Í ljósi þessa svo og því að stefnda barst óumdeilanlega kröfubréf stéttarfélagsins vegna vangreiddra launa stefnanda í júlímánuði sama ár þykir enginn sá dráttur hafa orðið á er leiði til réttindamissis, enda um lögbundinn lágmarksrétt að ræða. Samkvæmt skýrslu stefnanda, sem er í samræmi við framlögð gögn fékk hann að fullu greidd laun frá stefnda fyrir janúarmánuð 2006. Að þessu virtu og þar sem ekki er að öðru leyti tölulegur ágreiningur í málinu verður fjárkrafa stefnanda í máli þessu tekin til greina, að álitum, með fjárhæð 451.380. krónur.

Samkvæmt þessum úrslitum verður stefnda gert að greiða stefnanda málskostnað, sem þykir hæfilega ákveðinn 400.000 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti.

Fyrir uppkvaðningu dóms þessa var gætt ákvæða 115. gr. laga nr. 91, 1991, sbr. framlagðar yfirlýsingar málflytjanda, Ó-kk-ef R-x-x Ó-kk-ef hdl. og A-kk-ef S-kk-ef hdl.

Dóm þennan kveður upp Ó-kk-nf Ó-kk-nf héraðsdómari.

D Ó M S O R Ð :

Stefnda, Snuddi ehf., greiði stefnanda, K-kk-þgf F-kk-þgf S-kk-þgf, 451.380 krónur ásamt dráttarvöxtum, af 2.598 kr. frá 20.02.2006 til 08.04.2006, af 450.188 kr. frá 08.04.2006 til 19.06.2006, af 451.380 kr. frá 19.06.2006 til greiðsludags.

Stefndi greiði stefnanda 400.000 krónur í málskostnað.