S-131/2011

Mál þetta, sem tekið var til dóms að lokinni aðalmeðferð þann 15. september sl., er höfðað með ákæru ríkissaksóknara, dagsettri 9. mars sl., á hendur ákærða, X kennitala 000000-0000; „fyrir tilraun til nauðgunar, með því að hafa að kvöldi föstudagsins 30. júlí 2010, að R, reynt að þröngva A, kennitala 000000-0000, með ofbeldi til samræðis eða annarra kynferðismaka, með því að veitast að henni, grípa um handleggi hennar og þvinga hana niður á gólf, slá hana í andlitið, sitja ofan á henni og halda henni, toga í hár hennar og reyna að afklæða hana.

Telst þetta varða við 194. gr., sbr. 20. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 3. gr. laga nr. 61/2007.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Í ákæru er tekin upp einkaréttarkrafa A en krafan er svohljóðandi:

„Einkaréttarkrafa:

Af hálfu A, kt. 000000-0000, er krafist miskabóta að fjárhæð kr. 1.500.000 auk vaxta samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 30. júlí 2010 þar til mánuður er liðinn frá birtingu skaðabótakröfu þessarar en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 9. gr. laga nr. 38/2001, frá þeim degi til greiðsludags. Einnig er krafist að ákærða verði gert að greiða málskostnað að mati dómsins eða samkvæmt síðar framlögðum málskostnaðarreikningi, að viðbættum virðisaukaskatti á málflutningsþóknun.“

Meðferð málsins fyrir dómi, kröfur sakarflytjenda og réttargæslumanns

Við þingfestingu málsins þann 19. apríl 2011 neitaði ákærði sök og hafnaði framkominni einkaréttarkröfu í málinu. Þann dag var ákærði úrskurðaður í farbann. Málið var tekið fyrir þann 17. maí sl., þegar verjandi ákærða lagði fram greinargerð í málinu. Aðalmeðferð, sem fyrirhuguð var þann 9. júní sl., var frestað þar sem fyrir lá að brotaþoli, sem býr erlendis, hafði lýst því yfir að hann ætlaði ekki að mæta til þinghaldsins. Áðurnefndan dag var málið tekið fyrir og farbanni aflétt. Í þinghaldinu lagði saksóknari fram kröfu um að ætlaður brotaþoli gæfi skýrslu í H fyrir dómstóli á heimilisvarnarþingi brotaþola í H vegna meðferðar máls þessa fyrir Héraðsdómi Suðurlands. Ákærði mótmælti kröfunni og með úrskurði dómsins frá 1. júlí sl., var beiðni saksóknara hafnað. Með tölvupósti þann 4. júlí sl., lýsti saksóknari því yfir að áðurnefndur úrskurður yrði ekki kærður. Einnig var þess óskað að aðalmeðferð málsins yrði frestað fram í miðjan september til að saksóknara gæfist tækifæri til að reyna til þrautar að fá ætlaðan brotaþola fyrir dóm til skýrslutöku. Vísaði saksóknari m.a. til þess að milliríkjasamskipti væru tímafrek og komandi sumarleyfa. Með tölvupósti þann 22. júlí sl., tilkynnti saksóknari að ætlaður brotaþoli hefði samþykkt að koma til landsins. Samkomulag var um að aðalmeðferð færi fram 8. og 9. september sl., m.a. með vísan til fjarveru vitnisins J af landinu.

Vegna forfalla skipaðs réttargæslumanns brotaþola, Þ-kvk-ef B-kvk-ef hrl., mætti R-kvk-nf E-kvk-nf L-kvk-nf hdl, fulltrúi á lögmannsstofu Þ-kvk-ef, fyrir hennar hönd við upphaf aðalmeðferðar og var skipuð réttargæslumaður brotaþola. Lögmaðurinn var viðstödd aðalmeðferð málsins og flutti málið fyrir hönd bótakrefjanda.

Aðalmeðferð málsins hóst þann 8. september sl., með skýrslutöku af ákærða og sex af þeim sjö vitnum sem boðuð höfðu verið fyrir dóm þann dag. Aðalmeðferð var framhaldið þann 9. september sl. og voru þá teknar skýrslur af fimm af þeim sex vitnum sem boðuð höfðu verið fyrir dóm. Brotaþoli mætti ekki fyrir dóm á fyrra degi aðalmeðferðar eins og til stóð. Á síðari degi aðalmeðferðar lá fyrir að brotaþoli hafði misst af flugvél til landsins. Með úrskurði dómsins þann sama dag var aðalmeðferð málsins því frestað til 15. september sl. Þann dag gaf brotaþoli og annað vitni skýrslu fyrir dómi og var málið dómtekið að loknum málflutningi. Hæstiréttur Íslands staðfesti þann sama dag úrskurð dómsins um að ákærði sætti farbanni. Með dóminum var ákærða gert að sæta farbanni þar til dómur félli í máli hans, þó ekki lengur en til klukkan 16.00 föstudaginn 30. september nk.

Ákæruvaldið gerir þær kröfur sem í ákæru greinir. Við upphaf munnlegs málflutnings gerði ákæruvaldið kröfu um að til vara yrði háttsemi ákærða heimfærð undir 199. gr., 209. gr. og 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Af hálfu bótakrefjanda eru gerðar sömu kröfur og í bótakröfu greinir og fram koma í ákæru.

Ákærði krefst sýknu af öllum kröfum ákæruvaldsins í máli þessu en til vara að hann verði eingöngu dæmdur til vægustu refsingar sem lög leyfa, verði hann sakfelldur. Krafist er frávísunar bótakröfu. Verði ekki fallist á þá kröfu er krafist sýknu af bótakröfunni. Komi til sakfellingar er þess krafist að dæmdar skaðabætur verði lækkaðar verulega. Gerð er krafa um að sakarkosnaði verði skipt komi til sakfellingar. Þá krefst verjandi ákærða málsvarnarlauna úr ríkissjóði sér til handa.

Málsatvik

Samkvæmt rannsóknargögnum málsins hringdi J, til heimilis að R, fjórum sinnum í neyðarlínuna að kvöldi föstudagsins 30. júlí 2010 og bað um lækni og lögreglu að R þar í bæ. Tilkynnandi hringdi í fyrsta sinn klukkan 23.31 og aftur klukkan 23.41, 23.44 og 23.50. Í frumskýrslu kemur fram að tilkynnandi hafi hvorki talað Z né Q. Ekki liggur fyrir á hvaða tíma lögregla kom á vettvang en þar hitti hún fyrir áðurnefndan J. Þá hafi maður, sem síðar reyndist vera ákærði í máli þessu, setið á stól fyrir utan R með sáraumbúðir vafðar um vinstri hendi. Tilkynnandi greindi lögreglu frá því að ákærði hafi komið á heimili hans og beðið hann um að hringja í lækni og lögreglu og hafi honum skilist að kona, sem var inni í húsinu, hafi bitið framan af fingri ákærða. Fram kemur að ákærði hafi verið í nærbuxum einum fata en jakki hafði verið lagður yfir hann. Þá greindi tilkynnandi lögreglu frá því að hann hafi sett fingurstúfinn á ís.

Aðkomu í húsið R er lýst þannig í frumskýrslu lögreglu að mikið blóð hafi verið um gólf og veggi, aðallega í stofunni, og þar inni hafi verið alblóðug kona. Föt hennar hafi verið blóðug og einnig hafi hún verið alblóðug í andliti. Konan, brotaþoli í máli þessu, hafi verið klædd í skyrtu og gallabuxur. Brotaþoli hafi verið klóruð á handleggjum, marin og með skurð á vinstri fæti við stóru tá, verið í mjög mikilli geðshræringu og sýnilega hafi hún haft þvaglát. Brotaþoli hafi nánast enga ensku talað og ekki getað gert sig skiljanlega en sagt í geðshræringu „no sex, no sex“. Í húsinu hafi verið ummerki um átök og hafi matvörur verið á víð og dreif og brot úr vasa eða könnu á gólfinu. Þá hafi ákærði og brotaþoli bæði verið áberandi ölvuð að sjá. Með aðstoð túlks í gegnum síma hafi mátt skilja brotaþola þannig að ákærði hafi reynt að nauðga henni en ekki náð langt í að koma vilja sínum fram. Í frumskýrslu kemur fram að föt brotaþola hafi verið heil að sjá en hún hafi verið með skurð á vinstri fæti við stóru tá. Í frumskýrslu er greint frá því að ákærði og brotaþoli, sem bæði voru starfsmenn K, hafi flutt fyrr um daginn í R frá E.

Brotaþoli var flutt á neyðarmóttöku fyrir þolendur kynferðisofbeldis. Í móttökuskýrslu B, hjúkrunarfræðings, kemur fram að brotaþoli hafi komið til skoðunar klukkan 04.00 aðfaranótt laugardagsins 31. júlí 2010. Í skýrslu D, læknis, segir að brotaþoli hafi komið í fylgd lögreglu. Haft er eftir brotaþola að hún hafi komið til landsins 4. júlí 2010 til að vinna á R. Hún hafi fyrst búið á E í sama herbergi og landi hennar, I ára karlmaður, og I sonur hans. Samband hennar og mannsins hafi ekki verið kynferðislegt. Það hafi hann þó viljað en hún hafi eindregið neitað því. Þau hafi flutt til U [sic] þann 30. júlí 2010. Eftir flutninginn þann dag hafi hún og karlmaðurinn, sem voru tvö ein í húsinu, fengið sér bjór, sett hafi verið á tónlist og maðurinn viljað dansa. Maðurinn hafi reynt að grípa hana og hún varið sig en hann hafi skellt henni í gólfið á bakið, togað í hár hennar og skellt höfði hennar í gólfið og hún þá fengið áverka vinstra megin á höfuðið. Maðurinn hafi haldið henni niðri, gripið um upphandleggi hennar og m.a. klórað hana. Hún hafi streist á móti og bitið manninn einhversstaðar. Mikið hafi blætt og hann þá sleppt henni. Fram kemur í vottorði læknisins að brotaþoli hafi verið mikið hrædd enda hafi hún upplifað að maðurinn hafi ætlaði að nauðga henni. Segir í skýrslunni að þau hafi verið fullklædd og hafi maðurinn ekki komist innan klæða hjá konunni. Þá hafi nágranni komið og kallað á lögreglu.

Fram kemur í vottorði læknisins að brotaþoli hafi hvorki þurrkað af sér, farið í bað eða skolað sig áður en hún kom á neyðarmóttöku og kynmök eða snerting kynfæra hennar hafi ekki átt sér stað. Í samantekt um ástand brotaþola kemur fram að hún hafi enn verið í uppnámi, mikið grátið í viðtalinu og setið í hnipri. Brotaþoli hafi verið í bol, vesti og buxum sem hafi verið blóðlituð. Tilgreindir eru áverkar og önnur verksummerki á brotaþola í átta liðum í vottorði læknisins, m.a. á andliti, hálsi, brjóstkassa, fyrir ofan vinstra brjóst, á baki, vinstri upphandlegg, mjaðmakambi fram á búk vinstra megin og á fótleggjum. Í samantekt vottorðsins segir. „H kona sem hefur dvalið hér í skamman tíma vegna atvinnu, varð fyrir árás manns sem býr í sama húsnæði. Hafði verið að drekka bjór og hann að reyna við hana en hún ekki viljað, þegar hann skellti henni í gólfið, á bakið. Streittist harkalega á móti og beit hann en þá sleppti hann henni. Það eru útbreiddir og áberandi áverkar á andliti, hálsi, búk, handleggjum og fótleggjum, sem styðja frá sögn [sic] um að hafa verið skellt á bakið í gólfið (höfuð, bak, olnbogar) og haldið niðri (litlir marblettir á handleggjum) Útbreiddir áverkar skráðir á teikningar og teknar ljósmyndir. Blóðsýni í áfengismælingu, ásamt HIV og lifrabólgu [sic]. Strokpinnar teknir af blóði í andliti.“ Fyrir liggur vottorð Rannsóknarstofu í lyfja- og eiturefnafræði þar sem fram kemur að alkóhólmagn í blóði brotaþola hafi mælst 1,48 ‰ en blóðsýnið var tekið klukkan 05.30 þann 31. júlí 2010.

Um svipað leyti og lögregla kom á staðinn var ákærði fluttur með sjúkrabifreið á heilsugæslustöðina á R og síðan á Landspítala Háskólasjúkrahús í Fossvogi. Á samskiptaseðli heilsugæslunnar á E frá 31. júlí 2010, undirrituðum af K lækni, kemur fram að talið sé að bitið hafi verið framan af vinstri litlafingri ákærða, framan fremsta liðar. Síðan segir um ástand ákærða: „Hætt aðp [sic] blæða sárbrúnir tættar en maðurinn með klór eða smásár víða og marroða vi megin á hálsi… Er eins og sljór og utan við sig, vínlykt. Gengur inn óstuddur og sömuleiðis sest hann upp við ávarp á ensku um að gera slíkt og gengur út óstuddur. Starir út í lofið meðan liggur á bekknum, talar aðeins við sjálfan sig.“ Í vottorði G, sérfræðilæknis á bráðamóttöku í Fossvogi, en þangað var ákærði fluttur eftir fyrstu skoðun á heilsugæslustöðinni á R, er gerð grein fyrir þremur komum ákærða á bráðamóttökuna. Í fyrsta skiptið klukkan 02.09 aðfararnótt 31. júlí 2010, í annað skiptið um klukkan 20.30 þann sama dag og loks að kvöldi 6. ágúst 2010. Verður hér aðeins rakið það sem fram kemur í vottorði læknisins um komu ákærða klukkan 02.09 aðfararnótt 31. júlí 2010 enda varða hin skiptin ekki mál það sem hér er til meðferðar. Í vottorðinu segir að ákærði hafi komið á bráðamóttöku í nærfötum. Farið hafi framan af litla fingri vinstri handar ákærða nálægt fjarkjúkuliðum og hafi bitinn verið sendur með. Ákærði hafi við komu verið alblóðugur og hafi sprautast úr slagæð víða yfir hann. Ákærði hafi fyrst og fremst verið með afrifur og klór í andliti og á brjósti en einnig á pung og aðeins á kvið. Aðrir áverkar hafi ekki verið á ákærða en fram kom að sár á litla fingri vinstri handar hafi verið tætt með tægjum. Ákærði hafi farið í aðgerð og saumað fyrir enda stúfsins. Í samantekt læknisins segir um áðurnefnda komu á bráðamóttöku að ákærði hafi verið bitinn þannig að farið hafi framan af vinstra litla fingri. Gert hafi verið að sárinu og ákærði farið heim. Á samskiptaseðli heilsugæslunnar á E frá 18. ágúst 2010, undirrituðum af F lækni, kemur fram að ákærði leitaði þann dag til heilsugæslustöðvarinnar á E vegna tilfinningaleysis í löngutöng vinstri handar. Síðan segir orðrétt: „Var bitinn í fingurinn á sama tíma og þegar hann missti framan af litla fingri en náði að losa þennan fingur. Ör e. bit má sjá lat. á fingri á miðkjúku. Lýsir breyttri skynjun lateralt á distal kjúku, vegna tungumálaerfiðleika fæ ég ekki nákvæmlega fram hvers eðlis. F-x-x eitthvað en þó minna en eðlilegt. Er mun betri medialt. Get mér þess til að skyntaug distalt í fingurinn lateralt hafi skaðast. Eðl. háræðafylling og hiti og litur distalt við bitfar.“

Fyrir liggur vottorð Rannsóknarstofu í lyfja- og eiturefnafræði þar sem fram kemur að alkóhólmagn í blóði ákærða hafi mælst 2,35 ‰ en blóðsýnið var tekið klukkan 00.48 þann 31. júlí 2010.

Í gögnum málsins er teikningu af húsinu R og ljósmyndir teknar innan og utan dyra sem og ljósmyndir af fatnaði brotaþola, kvartsíðum bláum gallabuxum, bleikum stuttermabol og ljósu millisíðu vesti með rennilás að framan, og stuttermabol ákærða. Þá liggja frammi ljósmyndir sem voru teknar voru af áverkum ákærða á heilsugæslustöðinni á R, ljósmynd af vinstri hendi ákærða, sem nágranni hans tók, og ljósmyndir af fötum og áverkum brotaþola sem teknar voru á neyðarmóttöku fyrir þolendur kynferðisofbeldis. Tæknideild lögreglunnar á höfuðborgarsvæðinu rannsakaði fatnað brotaþola, gallabuxur, bol og vesti, og sýni sem tekin voru af andliti brotaþola. Í niðurstöðu skýrslu tæknideildar segir. „Það er niðurstaða rannsóknarinnar að í öllum fatnaði svo og á pinnum í lífsýnaöskju hafi fundist blettir sem gáfu jákvæða svörun við for- og staðfestingarprófum sem blóð. Eru þar því til staðar lífsýni sem nothæf eru til DNA kennslagreiningar í máli þessu.“ Einnig liggur frammi athugun tæknideildarinar á bol ákærða og kemur fram að hluti bletta á bolnum hafi gefið jákvæða svörun við LMG blóðprófi. Fyrir liggur að DNA greining var ekki gerð.

Meðal gagna málsins er skýrsla I lögreglumanns, dagsett 2. október 2010, en hann ræddi við íbúa í tólf húsum í nágrenni við R. Í skýrslutöku fyrir dómi kom fram hjá lögreglumanninum að viðtölin hafi farið fram á tímabilinu 2. október til 15. nóvember 2010.

Ákærði og brotaþoli voru yfirheyrð af lögreglu laugardaginn 31. júlí 2010, brotaþoli fyrir hádegi, og ákærði eftir hádegi. Bæði greindu frá átökum þeirra í milli að kvöldi föstudagsins 30. júlí sem hafi m.a. leitt til þess að brotaþoli beit framan af litla fingri ákærða og brotaþoli var með áverka víðsvegar um líkamann en mikið bar í milli í framburði þeirra um aðdraganda, tilefni og ástæður átakanna. Við meðferð málsins fyrir dómi lagði ákæruvaldið fram nýtt endurrit af áðurnefndri yfirheyrslu yfir brotaþola sem unnið var eftir hljóðupptöku af löggiltum dómtúlk og skjalaþýðanda. Sambærileg gögn voru hvorki lögð fram af yfirheyrslu lögreglu yfir ákærða né vitninu Y en sami túlkur aðstoðaði lögreglu við þær yfirheyrslur.

Framburður ákærða og vitna fyrir dómi

Ákærði, X, gaf skýrslu við aðalmeðferð málsins. Hann kvaðst hafa kynnst brotaþola, A, í H árið 2005 eða 2006 og þau orðið góðir vinir. Þegar hann var í fríi í H hafi hann hitt brotaþola og lagt til að hún kæmi til Íslands og að hann útvegaði henni vinnu. Brotaþoli hafi komið til landsins mánuði fyrir umræddan atburð og búið í herbergi með ákærða og syni hans á E þar til þau fluttu að R föstudaginn 30. júlí 2010. Aðspurður hvort hann hafi verið ástfanginn eða hrifinn af brotaþola sagði ákærði að sér hafi fundist hún vera aðlaðandi og þegar hann hitti hana í áðurnefndu fríi hafi honum fundist að hún bæri hlýhug til hans og hann talið að það gæti orðið meira úr sambandi þeirra. Hugmynd hans hafi verið sú að þau myndu búa saman á Íslandi eins og hjón en brotaþoli hafi ekki gefið honum ákveðið svar um það. Þegar hún kom til landsins hafi honum fundist hún breytt og ekki borið hlýhug til hans. Ákærði kvaðst aldrei hafa reynt að taka upp kynferðislegt samband við brotaþola eftir að hún kom til landsins.

Um klukkan 17.00 föstudaginn 31. júlí 2010 hafi hann ásamt brotaþola farið með búslóð þeirra frá E á R á flutningabíl. Þau hafi komið við í matvöruverslun á E og einnig hafi hann, að ósk brotaþola, keypt fyrir hana fjórar dósir af sterkum bjór í áfengisverslun og hún hafið drykkju meðan þau voru á leiðinni. Þegar á R kom hafi hann borið húsgögnin inn í húsið og lagt til að þau gengju frá búslóðinni en brotaþoli hafi viljað halda áfram drykkju. Ákærði kvaðst hafa átt 0,7 lítra Vodkaflösku og hafi þau bæði drukkið svolítið úr henni. Brotaþoli hafi óskað eftir að kveikt væri á hljómflutningstækjum og þau dönsuðu, sem þau hafi gert inni í svefnherberginu. Síðan hafi þau farið inn í stofu og drukkið meira Vodka. Á einhverjum tímapunkti hafi brotaþoli byrjað að haga sér óvenjulega. Hún hafi veist að ákærða og bitið hann í hálsinn. Ákærði kvaðst ekki hafa varið sig heldur látið þetta yfir sig ganga og reynt að róa brotaþola með orðum. Síðan hafi hún lagt til að bjóða P, vinnufélaga þeirra sem bjó í næsta húsi, að koma til þeirra að dansa og krafist þess að ákærði færi til hans, sem ákærði kvaðst hafa gert þrátt fyrir að honum hafi ekki fundist það spennandi, enda hafi hann verið þreyttur og ætlað að hafa það rólegt. P hafi hins vegar ekki viljað koma yfir til þeirra. Eftir nokkurn tíma hafi þau, ákærði og brotaþoli, verið saman í stofunni og þá hafi brotaþoli orðið æstari og árásargjörn. Hún hafi skammast, en ákærði kvaðst ekki muna út af hverju. Ákærði lýsti atburðarásinni þannig að allt í einu hafi brotaþoli bitið hann í miðfingur og reynt að bíta hann af. Það hafi verið mjög sárt enda hafi hún bitið í bein. Hann hafi þá ýtt á brjóst brotaþola til að koma henni frá sér. Við það hafi hún dottið í gólfið og orðið æst, eins og villidýr. Þá hafi komið til átaka á milli þeirra. Brotaþoli hafi rifið í bol ákærða og reynt að klóra hann en ákærði reynt að verjast eftir bestu getu. Hann hafa gripið utan um handleggi brotaþola til að halda henni og koma í veg fyrir að hún gæti gripið eitthvert verkfæri, t.d. hníf. Hann hafi snúið brotaþola niður á gólf og haldið um handleggi hennar og reynt að róa hana niður með orðum. Þá hafi brotaþoli allt í einu náð að bíta ákærða í litla fingur og bitið fingurinn af við kjúkubeinið. Við það kvaðst ákærði hafa fengið áfall og ekki muna hvað gerðist fyrst á eftir. Næst muni hann eftir sér fyrir utan húsið þar sem hann hafi setið og haldið um hendina. Þá hafi hann ekki verið í íþróttagallanum sínum. P, nágranni hans, hafi hringt og sjúkrabifreið komið á staðinn og flutt ákærða burtu.

Nánar lýsti ákærði átökum þannig að brotaþoli hafi allt í einu bitið hann í hálsinn. Aðspurður hvenær hún hafi næst ráðist á hann sagði ákærði að hún hafi allan tímann veist að honum og reynt að klóra hann. Ákærði kvaðst hafa sest undir stýri bifreiðar og ætlað, vegna ástands brotaþola að koma sér í burtu. Eftir að hann kom inn aftur muni hann ekki eftir atvikum en hann muni þó að hafa gripið í handleggi brotaþola til að koma í veg fyrir að hún réðist á hann og klóraði, en hún hafi slegið um sig. Hann hafi þvingað brotaþola niður á gólf og haldið niðri og reynt að róa hana með orðum. Hvernig hann þvingaði hana niður á gólf gat ákærði ekki lýst nákvæmlega en hann kunni að hafa hrint henni frá sér og hún dottið. Hann hafi haldið utan um handleggi hennar til að halda henni niðri á gólfinu, en mundi ekki nákvæmlega hvort hann hafi setið ofan á brotaþola eða við hliðina á henni á gólfinu. Ákærði kvaðst halda að hann hafi hvorki togað í hár brotaþola né slegið hana í andlitið. Ákærði kvaðst ekki hafa reynt að afklæða brotaþola en mundi ekki hvort hann klæddi sig sjálfur úr fötunum og gat ekki skýrt af hverju hann hafi verið klæðalítill þegar hann fór út úr húsinu eftir að brotaþoli beit hann. Ákærði kvaðst ekki hafa leitað eftir einhverju kynferðislegu með brotaþola, hann hafi ekki einu sinni hugsað um það. Fram kom hjá ákærða að brotaþoli hefði verið í fötum allan tímann og þegar hann var spurður hvort hann hefði haft hug eða áætlun um að nauðga brotaþola umrætt kvöld svaraði hann því neitandi.

Nánar aðspurður um áfengisneyslu sagði ákærði að þau hafi byrjað að drekka eftir klukkan 20.00, eftir að þau höfðu borið húsgögnin inn í húsið. Ákærði kvað brotaþola hafa drukkið bjór og saman hafi þau klárað úr Vodkaflöskunni og hafi áfengisneyslu lokið skömmu áður en brotaþoli beit hann. Ákærði kvaðst hafa fundið til áfengisáhrifa en ekki verið mjög drukkinn. Hann hafi verið fullkomlega rólegur þangað til brotaþoli beit hann í hálsinn. Brotaþoli hafi verið undir meiri áfengisáhrifum en hann enda drukkið bæði bjór og Vodka og of mikið. Hún hafi breyst til hins verra við áfengisdrykkjuna, orðið æst og mjög árásargjörn og ekki hafi verið hægt að róa hana. Ákærði kannaðist ekki við að brotaþoli hafi meitt sig á fæti inni í húsinu en e.t.v. hafi hún fengið marbletti. Eftir að ákærða var kynntur framburður vitnisins J um að brotaþoli hafi verið með áverka á fæti sem blætt hafi úr sagði ákærði að e.t.v. hafi hún rekist í eitthvað. Ákærði kvaðst hvorki muna eftir að brotaþoli hafi farið yfir til J né að J hafi komið yfir til þeirra í R.

Aðspurður um ástæðu þess að hann og brotaþoli voru að rífast sagði ákærði að hann hafi ekki rifist heldur brotaþoli. Hann viti ekki um ástæðuna en tók fram að fólk breytist oft undir áhrifum áfengis. Brotaþoli sé hörð kona og þegar hún drekki verði hún reið. E.t.v. hafi hún gert sér ákveðnar hugmyndir um hvernig maður hann væri en orðið vonsvikin. Þá bætti ákærði við, til skýringar, að ef konur hafa ekki kynferðisleg samskipti í svolítinn tíma þá verði þær óánægðar og geti breyst í skapi. Þá greindi ákærði frá því að brotaþoli hefði sýnt slíka hegðun í H og meðan þau bjuggu á E. Hún hafi í eitt sinn komið heim eftir drykkju og skammað ákærða og lítillækkað hann fyrir framan son hans og kvaðst ákærði hafa tekið það mjög nærri sér.

Ákærða var kynnt læknisvottorð neyðarmóttöku þar sem gerð er grein fyrir áverkum á brotaþola. Mar á höfði og brjóstkassa sagði ákærði að brotaþoli hafi sennilega fengið þegar hann hrinti henni kröftuglega frá sér og hún datt á gólfið. Mar á hálsi, brjóstkassa, baki, handleggjum, innan á vör hægra megin, mjaðmakambi og fótleggjum hafi hún sennilega fengið þegar hann reyndi að verja sig en brotaþoli hafi allan tímann verið svo óð og æst að erfitt sé fyrir utanaðkomandi að ímynda sér það. Þegar hún lá á gólfinu hafi hún haldið áfram að sparka og slá um sig og ákærði taldi að þá hafi hún bitið af honum fingurinn en gat ekki sagt til um það hvort hann hafi þá verið með höndina á höfði brotaþola. Fram kom hjá ákærða að bolur, sem hann var í, hafi rifnað þegar hann var að verjast árásum brotaþola, en hún hafi gripið í bolinn og rifið hann. Staðfesti ákærði að um væri að ræða sama bol og mynd er af í gögnum málsins. Þá kvaðst ákærði hafa farið inn í svefnherbergið áður en brotaþoli féll á gólfið en hún hafi opnað hurðina. Aðspurður um áverka sem fram koma í læknisvottorði að hann hafi verið með, þ.e. afrifur og klór á andliti, brjósti, pung og kvið sagði ákærði að hann hafi fengið þá í átökum við brotaþola.

Ákærði var beðinn um að tjá sig um það sem fram kemur í frumskýrslu lögreglu að brotaþoli hafi sagt eftir að lögregla kom á vettvang, þ.e. orðin „no sex, no sex“. Ákærði svaraði því til að hann viti ekki hvað brotaþoli hafi verið að hugsa eða hvaða hugmyndir hún hafi haft, en hún hafi verið drukkin. Þegar ákærða var bent á að hann hafi á þessum tíma verið klæðalítill svaraði hann því til að e.t.v. hafi brotaþoli ímyndað sér að hann vildi hafa samfarir við hana en hún hafi varla haft tilefni til þess þar sem hann hafi enga slíka tilburði sýnt þegar þau bjuggu saman á E og deildu sama rúmi.

Ákærði kvaðst hafa flutt frá R strax eftir atburðinn, misst vinnuna og verið atvinnulaus síðan. Brotaþoli hafi hins vegar búið í R þar til hún fór af landinu. Hann kvað atburðinn hafa verið honum mikið áfall, t.d. geti hann ekki lengur spilað á gítar. Hann kvaðst engin samskipti hafa haft við brotaþola eftir atburðinn og ekki vita af hverju hún hafi yfirgefið landið. Aðspurður um hvort óvild væri í milli þeirra feðga sagðist ákærði stundum hringja í son sinn og spyrjast frétta úr vinnunni. Þá neitaði ákærði því að sonur hans bæri óvild í hans garð.

Brotaþoli, A, gaf skýrslu fyrir dómi. Aðspurð um ástæðu þess að hún mætti ekki fyrir dóminn þann 8. september sl., sagist hún hafa lagt of seint af stað út á flugvöll og því misst af flugvélinni til Íslands. Hún hafi nýlega farið í uppskurð, verið á lyfjum og mjög kvíðin.

Brotaþoli greindi frá því að umræddan dag hafi staðið til að flytja frá E í nýtt húsnæði og hún og ákærði farið saman á R. Hún hafi fyrir þennan atburð búið í einn mánuð á E ásamt ákærða og syni hans í einu rými sem bæði var svefn- og eldunaraðstaða. Þar hafi verið tveir sófar og hafi hún sofið í öðrum sófanum ásamt ákærða en þau haft sitt hvora ábreiðuna. Þetta hafi verið bráðabirgða húsnæði meðan þau biðu eftir nýju húsnæði. Þá kom fram hjá brotaþola að til hafi staðið að hún deildi svefnherbergi með ákærða í R. Hún hafi ætlað að sofa í stofunni en þar sem ákærði hafi kynnt hana sem eiginkonu sína hafi sá sem leigði þeim búið þannig um að hún og ákærði svæfu í sama herbergi.

Brotaþoli lýsti atburðarásinni umrætt kvöld á þann veg að þegar þau komu í R hafi ákærði tekið farangurinn úr bifreiðinni og kvaðst brotaþoli hafa borið inn léttari hluti. Meðan á þessu stóð hafi hún fengið sér bjór og ákærði drukkið áfengi úr Vodkaflösku og bæði orðið drukkin, en þau hafi ætlað að slappa af enda fríhelgi framundan. Þar sem hvorki sjónvarp né internet hafi verið komið í samband hafi hún beðið ákærða um að kveikja á tónlist og einnig hafi hana langað til að dansa og því boðið ákærða í dans en þó ekki þannig að þau tækju utan um hvort annað. Þau hafi dansað í stofunni en þá hafi ákærði gerst ágengur og ætlað að kyssa hana en hún hrint honum frá sér. Þá hafi hann gripið um handleggi hennar og haldið henni fastri. Hann hafi ekki látið sér segjast og haldið áfram, þau hafi tekist á og hún þá bitið hann í hálsinn og við það hafi hann sleppt takinu. Brotaþoli greindi frá því að hún hafi rekið sig í og fengið sár á tána. Hún hafi farið yfir í næstu íbúð þar sem vinnufélagi þeirra bjó og hann hjálpað henni að búa um sárið. Hún kvaðst hafa verið hágrátandi meðan á því stóð og hafi víst sagt „ég vil heim, ég vil heim“. Síðan hafi nágranninn farið heim aftur. Þá hafi ákærði verið búinn að skipta um föt og verið í síðbuxum og ljósri skyrtu, en áður hafi hann verið í íþróttagalla. Sjálf kvaðst brotaþoli hafa verið í gallabuxum, bleikum bol og íþróttavesti yfir.

Brotaþoli greindi frá því að ákærði hafi á einhverju tímamarki farið út úr húsinu en hvert hann fór vissi hún ekki. Þegar hann kom aftur hafi hún verið í svefnherbergi þeirra. Þá hafi ákærði haldið áfram að reyna kyssa hana, togað í hár hennar, slegið hana í höfuðið og snúið hana niður á gólf. Síðan hafi hann sest ofan á hana, haldið utan um handleggina og sagt, „Hvað getur þú gert núna, enginn af þínu fólki hér til að hjálpa þér“. Brotaþoli sagðist hafa öskrað en ákærði haldið fyrir munn hennar og til að losna hafi hún reynt að bíta hann. Brotaþoli var beðinn að lýsa því nánar hvernig ákærði hélt henni á gólfinu og kom fram hjá henni að ákærði hafi snúið hana niður á gólf, gripið ofarlega um handleggina og haldið henni þannig fastri og ætlað að kyssa hana. Í það skipti hafi hann hvorki slegið hana í andlitið né togað í hár hennar. Hann hafi þvingað hana niður á gólf, sest ofan á hana og þannig haldið henni niðri. Síðar kom fram hjá brotaþola að ákærði hafi sest ofan á maga hennar. Þegar þetta átti sér stað hafi ákærði verið í síðbuxum og ljósri skyrtu og kvaðst brotaþoli ekki muna hvort ákærði hafi reynt að afklæðast sjálfur. Þá hafi ákærði reynt að afklæða hana með því að reyna að opna blússuna með annarri hendinni en hún hafi varist og öskrað og þess vegna hafi honum ekki tekist að afklæða hana. Síðar í yfirheyrslunni þegar brotaþoli var spurð um áverka á mjaðmakambi sagði hún þann áverka hafa komið þegar ákærði settist ofan á hana, ýtti henni niður á gólfið og reyndi án árangurs að hneppa frá buxurnar. Brotaþola var kynnt að hún hafi svarað spurningu lögreglu um hvort ákærði hafi reynt að klæða hana úr fötunum í yfirheyrslu daginn eftir atburðinn á eftirfarandi hátt. „Ef til vill vildi hann gera það og skellti mér þess vegna á gólfið en ég streittist á móti og reyndi að losa mig„. Þegar brotaþoli var beðinn um að skýra mismunandi framburð sinn hvað þetta atriði varðar kvaðst brotaþoli hafa verið í uppnámi og hugsað um það eitt að komast heim og eiginlega ekkert hafa munað, það eina sem hún hafi munað þegar hún var spurð þessarar spurningar hafi verið andlit ákærða þegar hann brosti illkvittnislega. Sérstaklega aðspurð um framangreint atvik sagði hún það hafa rifjast upp þegar hún var á leiðinni til landsins til þessarar skýrslugjafar. Brotaþoli var spurð hvort ákærði hefði sagt að hann vildi hafa við hana samræði eða önnur kynferðismök, og svaraði brotaþoli því til að það hafi ákærði ekki sagt, hann hafi bara sýnt það í verki. Brotaþoli var spurð hvort ákærði hafi fyrr um kvöldið sagt að hann vildi hafa við hana samræði eða önnur kynferðismök kvað brotaþoli hann alltaf hafa verið að gefa það í skyn.

Brotaþoli greindi frá því að í lok átakanna hafi þau, ákærði og brotaþoli staðið upp. Hún hafi ætlað út en þá hafi J, nágranni þeirra, staðið fyrir utan dyrnar og sagt að lögregla væri að koma og sagt sér að fara aftur inn í húsið. Brotaþoli kvaðst fyrst ekki hafa vitað af hverju ákærði fór út en síðar hafi hún frétt að hún hafi bitið hluta af fingri hans. Brotaþoli kvað ákærða allan tímann hafa viljað hafa við hana holdleg samskipti, jafnvel þegar þau voru á E. Hann hafi viljað að þau væru ein saman og einu sinni boðið henni með sér út í náttúruna til að vera yfir nótt, en hún hafi neitað því. Brotaþoli kvað það vel geta verið að hún hafi rifið bol ákærða enda hafi hún veitt mótspyrnu. Þegar brotaþoli var spurð hvort hún hafi klórað ákærða kvaðst hún hafa veitt mótspyrnu. Nánar aðspurð um það hvort hún hafi losnað þegar hún beit framan af litla fingri ákærða sagði brotaþoli að hún hafi ekki vitað að hún hafi bitið framan af fingrinum en hún hafi losnað þegar hún beit ákærða. Hún kvaðst ekki hafa orðið vör við fingurstúfinn og ítrekaði að þau hafi verið í svefnherbergi þegar hún beit ákærða. Hún kannaðist ekki við að hafa bitið ákærða í miðfingur. Þegar ákærði hélt fyrir munn hennar hafi hún byrjað að öskra og garga og bitið frá sér en ekki vitað í hvaða fingur hún beit. Hún hafi hvorki orðið vör við að það blæddi úr ákærða né að blóð hafi slest á hana. Aðspurð um ástæðu þess að blóð hafi verið víða í íbúðinni sagði brotaþoli að það hafi getað verið úr sári á fæti hennar. Brotaþoli var spurð hvort hún hafi á vettvangi sagt no sex, no sex, og játaði hún því, hún hafi sagt lögreglunni að hún vildi ekki sex.

Brotaþoli var spurð um niðurstöður læknisskoðunar umrædda nótt. Mar á höfði kvaðst hún hafa fengið þegar ákærði greip um hár hennar og snéri hana niður á steypt gólfið. Mar á hálsi þegar ákærði hélt utan um munn hennar og hún hafi gripið utan um hönd hans og hrinti honum frá sér til að losna. Mar á brjóskassa hafi hún fengið þegar hann reyndi að afklæða hana. Mar á baki hafi hún fengið þegar hann sló hana í höfuðið og hún datt í gólfið. Marbletti á handleggjum hafi hún fengið þegar hann hélt um handleggi hennar og reyndi að kyssa hana. Sár innra megin á vör hafi hún fengið þegar hann ýtti hendinni fast á munn hennar. Mar á mjaðmakambi hafi hún fengið þegar ákærði settist ofan á hana, ýtti henni niður á gólfið og reyndi án árangurs að hneppa frá buxurnar, eins og áður hefur verið rakið, og mar á fótleggjum hafi hún fengið þegar þau dönsuðu.

Þegar framburður ákærða um að brotaþoli hafi drukkið illa, verið uppsigað við ákærða og ráðist á hann með ofbeldi var borinn undir brotaþola var svarið, af hverju skyldi ég hafa átt að veitast að honum. Þá bætti brotaþoli við að hún hefði ekkert á móti ákærða en hún hafi ekki viljað að hann reyndi við sig. Á milli þeirra hafi ekki beinlínis verið illindi en ákærði hafi allan tímann verið að segja eða gefa í skyn að hann vildi hafa holdlegt samband við hana og þá hafi hann logið og kynnt hana sem eiginkonu sína og sagt að ef hann gerði það ekki fengi hún ekki vinnu.

Aðspurð um andlega líðan eftir atburðinn kom fram hjá brotaþola að hún hafi verið frá vinnu í viku vegna verkja um allan líkamann, auk þess hafi hún skammast sín fyrir marblettina í andlitinu. Þá hafi hún ekki viljað hitta nokkurn mann. Hún hafi átt erfitt með svefn og stundum ekki sofið heilu næturnar. Brotaþoli kvaðst hafa hugsað um atburðinn sérstaklega til að byrja með. Þegar fyrsta bréf frá saksóknara barst hafi þetta allt rifjast upp fyrir henni. Hún hafi farið af landi brott vegna þessa máls þann 2. október 2010 en ekki viljað leita til sálfræðings og aðeins sagt bróður sínum og einni vinkonu sinni frá atvikinu. Í dag líði henni ekki vel.

Vitnið Y, sonur ákærða, gaf skýrslu fyrir dómi. Fram kom hjá vitninu að hann hafi verið á E umrætt kvöld en J, nágranni hans, hafi hringt og sagt honum að lögregla og sjúkrabifreið hafi komið á staðinn en í símtalinu hafi ekkert komið fram um samskipti ákærða og brotaþola. Enginn hafi verið í húsinu þegar hann kom en þar hafi verið ummerki um átök og blóð á gólfi. Vitnið sagði að samband ákærða og brotaþola hafi verið ágætt í byrjun en síðar, þegar þau kynntust betur, hafi þau líklega ekki skilið hvort annað. Vitnið kvaðst ekki hafa orðið vart við tal eða athafnir milli ákærða og brotaþola sem benti til þess að þau væru í tilfinningasambandi eða að ákærði hefði áhuga á slíku og vitnið kvaðst ekki vita hvort ákærði hafi haft kynferðislegan áhuga á brotaþola. Fram kom hjá vitninu að hann hafi búið með ákærða og brotaþola í litlu herbergi á Ei en ákærði og brotaþoli hafi sofið í sitt hvoru rúmi. Vitnið greindi frá því að brotaþoli hafi drukkið áfengi af og til og þá hafi hún farið að rífast við föður vitnisins en talað eðlilega við sig. Vitnið kvaðst ekki minnast þess að hafa séð ákærða undir áhrifum áfengis, ákærði viti alveg hvenær hann eigi að hætta drykkju. Aðspurður sagði vitnið að samband þeirra feðga væri svona miðlungs gott.

Vitnið J, nágranni ákærða og vinnufélagi, bar fyrir dómi að umræddan dag, þegar ákærði og brotaþoli fluttu inn í íbúðina við hliðina, hafi hann verið einn heima í S. Eftir að ákærði og brotaþoli höfðu tæmt af flutningabifreiðinni hafi hann heyrt læti frá íbúðinni. Síðan hafi ákærði, sem hafi verið undir frekar miklum áhrifum áfengis, komið heim til vitnisins, beðið hann um að koma yfir til þeirra og jafnframt beðið hann um að skipta á konu við sig. Þessu til skýringa greindi vitnið frá því að hann hafi einu sinni í vinnunni verið að grínast við ákærða um að þeir myndu skipta á konum um tíma enda hafi hann haldið að brotaþoli væri kona ákærða. Vitnið kvaðst hafa hafnað bón ákærða og sagt honum að hann hefði verið að grínast, það kæmi ekki til greina að skipta um konur. Fram kom hjá vitninu að ákærði hafi verið með sogblett á hálsinum. Eftir að ákærði fór hafi vitnið heyrt tónlist og talsverð læti frá íbúð ákærða en gluggar hafi verið opnir í báðum íbúðunum. Eftir nokkurn tíma hafi brotaþoli, sem einnig hafi verið mikið drukkin, komið heim til vitnisins. Hún hafi fært honum bjór en hann kvaðst ekki hafa hleypt henni inn. Hún hafi sagt að hún vildi ekki lengur vera með ákærða því hann væri að reyna við hana og það vildi hún ekki. Hún hafi verið í uppnámi og viljað heim en einnig beðið um að fá að vera hjá vitninu. Brotaþoli hafi verið með sár á fæti sem blæddi úr og hann því beðið hana að bíða og náð í sáraumbúðir. Vitnið mundi að brotaþoli var í bol og stuttum kjól yfir og í sandölum og sérstaklega aðspurt sagði vitnið að föt brotaþola hafi þá ekki verið blóðug. Vitninu voru í lok skýrslutöku sýndar myndir af fötum brotaþola, sem liggja frammi í málinu, og staðfesti vitnið að brotaþoli hafi verið í þeim fötum umrætt kvöld. Vitnið kvaðst hafa farið með brotaþola til baka og þá tekið eftir því að það var blóð á stofugólfinu. Vitnið kvaðst hafa öskrað á ákærða, sem sat á stól á móti hurðinni, að ef brotaþoli vildi ekki vera með honum þá ætti hann ekki að þvinga hana og einnig að ákærði hefði átt að hjálpa brotaþola sem væri með sár á fæti. Þá hafi ákærði virst drukknari en þegar hann kom heim til vitnisins og taldi vitnið óvíst að ákærði hafi skilið það sem vitnið bað hann um að gera. Hann kvaðst hafa farið með brotaþola inn á bað en þar sem sárið hafi reynst nokkuð djúpt hafi hann farið heim til sín að ná í meiri sáraumbúðir. Á leiðinni út kvaðst vitnið hafa sagt ákærða að snerta ekki brotaþola. Tveimur eða þremur mínútum síðar hafi hann komið aftur í íbúðina. Þá hafi brotaþoli setið á stól í eldhúsinu og vitnið búið um sárið. Hann kvaðst hafa beðið þau bæði að róa sig niður og síðan farið heim en þá hafi ákærði annað hvort verið í stofu eða eldhúsi og verið mjög fullur. Vitnið minnti að ákærði hafi verið í síðbuxum þá. Vitnið var spurt hvort brotaþoli hafi á þessum tíma verið árásargjörn. Kvaðst vitninu ekki hafa fundist það en hún hafi talað um það allan tímann að hún vildi ekki vera þarna. Hann kvaðst ekki hafa spurt brotaþola hvort eitthvað kynferðislegt hefði átt sér stað milli hennar og ákærða. Sérstaklega aðspurt sagðist vitnið muna eftir að ákærði hafi reynt að aka bifreið eftir að vitnið kom til baka frá því að sækja sáraumbúðir en það hafi ekki gengið þar sem ákærði var lyklalaus. Vitnið kvaðst ekki muna hvort ákærði sagði honum af hverju hann vildi fara á bifreiðinni.

Í stuttan tíma eftir þetta hafi verið rólegt og vitnið kvaðst hafa sest við tölvuna og drukkið einn bjór. Síðan hafi hann heyrt skrýtið hljóð frá íbúð ákærða og brotaþola og hafi honum fundist eins og þau væru að hafa samfarir. Vitnið kvaðst kunna Y vel og hann hafa heyrt brotaþola öskra „meira, meira“. Þetta hafi honum fundist mjög fyndið og hringt í vini sína og beðið þá um að koma og hlusta á það sem væri í gangi hjá nágranna hans. Á þessum tíma hafi verið farið að dimma. Síðan hafi hann farið fram að reykja og þá séð Íslendinga úti á svölum og taldi vitnið að þeir hafi einnig heyrt það sem fram fór í íbúð ákærða. Vitnið kvaðst hafa verið frammi í um tuttugu mínútur og þá hafi ákærði komið til hans, í nærbuxum einum fata, og blætt hafi úr fingri ákærða og hafi þetta örugglega verið klukkustund eftir að hann yfirgaf heimili ákærða og brotaþola. Vitnið kvaðst ekki muna hvort ákærði hafi sagt sér að brotaþoli hafi skorið eða bitið af honum fingurinn. Hann hafi reynt að stöðva blæðinguna með skóreim og látið ákærða setjast fyrir framan R. Þegar inn kom hafi brotaþoli staðið í anddyrinu og kvaðst vitnið hafa spurt hvað hún væri búin að gera. Vitnið minnti að brotaþoli hafi verið í sömu fötum og þegar hún kom heim til hans. Blóð hafi verið í andliti brotaþola og á bol. Hún hafi verið grátandi og sagt að ákærði hafi reynt að nauðga sér. Aðspurt sagði vitnið að konan hafi verið stressuð og virst líða mjög illa en vitnið kvaðst ekki hafa tekið eftir því hvort föt hennar voru aflöguð en tók fram að hún hafi verið í fötum. Vitnið kvaðst hafa sótt úlpu og lagt yfir ákærða og síðan hringt í lögreglu. Þá greindi vitnið frá því að hann hafi fundið fingurstúfinn bak við stól inn í stofu. Fram kom hjá vitninu að hann hafi ekki séð átök milli ákærða og brotaþola. Um samskipti á milli ákærða og brotaþola þegar hann var inni í íbúð þeirra sagði vitnið að brotaþoli hafi verið grátandi en hann hafi ekki skilið það sem ákærði sagði við hana vegna þess hve ölvaður ákærði var. Síðar í yfirheyrslu kom fram að það geti verið að ákærði hafi talað H við brotaþola og vitnið því ekki skilið það sem ákærði sagði.

Vitnið L, sérfræðingur í tæknideild lögreglunnar á höfuðborgarsvæðinu, rannsakaði fatnað brotaþola og pinna í lífsýnaöskju sem innihéldu strok frá andliti brotaþola. Vitnið staðfesti skýrslur sínar og greindi frá því að mikið blóð hafi fundist á fatnaði, bæði að framan og aftan, og á pinnunum. Vitnið staðfesti að flipi á rennilás á vesti hafi verið brotinn en kvaðst ekki geta sagt til um hvernær eða hvernig hann hafi brotnað. Engin ummerki hafi verið á fatnaði brotaþola sem bentu til þess að brotaþoli hafi verið beittur ofbeldi eða reynt hafi verið að afklæða hana. Vitnið rannsakaði einnig bol ákærða og kom fram að dökkleitir blettir á framhlið bolsins hafi ekki gefið svörun við blóðprófi en á bakhlið hafi slíkir blettir fundist. Þá hafi verið l- laga rifa á framhliðs bolsins og kvað vitnið rifuna geta stafað af átökum eða ef togað hafi verið í bolinn og gat hafi verið fyrir á bolnum. Hafi hins vegar verið togað að miklum krafti þá geti rifa sem þessi myndast. Vitnið greindi frá því að ekki hafi verið óskað eftir DNA rannsókn á blóðblettunum og því geti hann ekki svarað því úr hverjum blóðið hafi verið. Aðspurt kvað vitnið að bit af fingri gæti orsakað slíkt blóðmagn sem fannst í fötum brotaþola.

Vitnið D, heilsugæslulæknir, tók á móti brotaþola á neyðarmóttöku, ræddi við hana með aðstoð túlks og gerði á henni réttarfarslega skoðun. Vitnið staðfesti skýrslu sína fyrir dómi. Vitnið kvað brotaþola ekki hafa verið áberandi ölvaða en með blóðslettur á fötum og í miklu uppnámi. Hún hafi grátið mikið, setið í hnipri og greinilega liðið illa en gefið greinagóða lýsingu á atvikum. Tilfinningalegt ástand hennar hafi verið í samræmi við sögu hennar og greinilegt að hún hafði orðið fyrir miklu áfalli, að mikið hafi gengið á. Brotaþoli, sem hafi verið með mikla áverka, hafi greint frá því að hún hafi varist atlögu ákærða. Vitnið vísaði til læknisvottorðs aðspurð um sögu brotaþola. Brotaþoli hafi verið mjög hrædd og greint frá því að tilgangur ákærða hafi verið að nauðga henni. Vitnið kvað tilgreinda áverka í læknisvottorði hafa verið ferska og passað við sögu brotaþola um atvik. Undir vitnið voru bornir tilgreindir áverkar og það beðið um að greina frá því hvernig slíkir áverkar myndist. Fram kom hjá vitninu að áverki eins og var á höfði brotaþola myndist við högg, áverki á hálsi brotaþola geti myndast þegar haldið er um, þrýst að, þrengt að eða ef slinkur kemur á háls. Áverki á brjóskassa brotaþola kvaðst vitnið ekki geta nákvæmlega sagt til um hvernig hafi myndast. Áverki á baki geti hafa komið við að lenda á bakinu og hafi það komið heim og saman við sögu sjúklings sem hafi greint frá því að ákærði hafi skellt henni á bakið. Áverkar á handleggjum hafi væntanlega komið við það að ákærði hafi gripið um handleggi brotaþola. Áverki á andliti geti stafað af hnefahöggi. Mar á mjaðmakambi geti myndast við högg, t.d. að slengjast í gólfið eða vegna þrýstings. Áverki á hnjám beggja vegna hafi getað komið ef brotaþoli hafi hnigið niður á hné eða ef henni hafi verið haldið niðri með því að leggjast á fætur hennar. Vitnið kvað nokkuð mikinn kraft þurfi til að veita sér áverka sem þessa sjálfur en vitnið ítrekaði að áverkarnir hafi verið í samræmi við sögu brotaþola. Vitnið upplýsti að kvenskoðun hafi ekki farið fram. Vitnið var spurt hvaða áverkar á brotaþola hafi verið svokallaðir varnaráverkar, þ.e. komið við það að verjast árás. Vitnið kvað erfitt að segja til um það. Greining vitnisins sé byggð á sögu brotaþola sem hafi upplifað að ákærði ætlaði að nauðga sér. Vitninu var kynntur framburður ákærða um að brotaþoli hafi ráðist á hann og hann ýtt henni fast í brjósthæð frá sér og við það hafi hún dottið aftur fyrir sig og í gólfið og vitnið spurt hvort það geti skýrt áverka á hálsi, á brjóstkassa og á baki brotaþola. Vitnið sagði áverkann hafa komið við að hún lenti á bakinu og það hafi þurft að ýta brotaþola kröftuglega til að svo hafi verið. Vitninu var einnig kynntur framburður ákærða um að hann hafi snúið brotaþola niður og haldið niðri og vitnið spurt hvort áverkar á brotaþola hafi getað komið við slíkar aðstæður. Vitnið ítrekaði að brotaþoli hafi greint frá því að haldið hafi verið um upphandleggi hennar, henni haldið niðri og skellt niður á bakið og þá hafi hún bitið í ákærða. Vitnið greindi frá því að brotaþoli hafi ekki getað sagt hvar hún hafi bitið ákærða en hún hafi komist í mikið uppnám þegar hún uppgötvaði að blóð sem var á henni væri úr ákærða en ekki henni sjálfri. Vitnið var spurt hvort ástæða þess að brotaþoli var í miklu uppnámi hafi verið sú að hún hafi bitið framan af fingri ákærða. Vitnið ítrekaði að brotaþoli hafi ekki vitað hvar hún beit ákærða þegar vitnið ræddi við hana. Brotaþoli hafi verið í uppnámi frá upphafi viðtalsins og kvaðst vitnið því ekki túlka það svo að uppnám brotaþola hafi stafað af því að hún beit ákærða. Vitnið kvaðst aðspurt ekki muna eftir að brotaþoli hafi verið með áverka og sárabindi á fæti.

Vitnið B, hjúkrunarfræðingur á neyðarmóttöku, ritaði móttökuskýrslu sem hún staðfesti fyrir dómi. Brotaþoli, sem áfengislykt hafi verið af, hafi við komu verið í miklu uppnámi, grátið og verið í hálfgerðu áfalli, fjarræn og dofin. Brotaþoli hafi einnig sýnt líkamleg viðbrögð, bæði skolfið og nötrað og greint frá því að hún væri mjög þreytt og liði illa. Frásögn hennar, sem fengin var með aðstoð túlks, hafi verið einlæg en frekar samhengislaus og hafi brotaþoli marg endurtekið suma þætti. Brotaþoli hafi verið í uppnámi allan tímann en þó róast eftir að hún sagði sögu sína. Þá hafi hún sýnt líkamleg viðbrögð, hroll og skjálfta, þegar hún reyndi að rifja atburðinn upp í smáatriðum og skýr tengsl hafi verið á milli frásagnar brotaþola og líðanar hennar. Fram kom að þegar brotaþola varð litið í spegil og sá allt blóðið í fötum sínum, sem hún virtist ekki hafa áttað sig áður, hafi hún fengið áfall og þyrmt hafi yfir hana. Brotaþoli hafi átt erfitt með að rifja atburðarás upp í smáatriðum, s.s hvernig hún hafi reynt að bjarga sér. Hún hafi vitað að hún beit ákærða en ekki gert sér grein fyrir hvar eða hvernig hún beit hann. Brotaþola hafi verið misboðið og greint frá því að hún hafi marg sagt að hún vildi ekkert meira. Vitnið var spurt hvort brotaþoli hafi talað um nauðgun eða kynmök og svaraði vitnið því þannig að brotaþoli hafi sagt „svona gerir enginn maður nema að hann ætli sér að nauðga“. Þetta hafi verið upplifun brotaþola og þessa setningu hafi hún endurtekið. Fram kom hjá vitninu að brotaþoli hafi ekki leitað aðstoðar aftur og ekki viljað fara í kvennaathvarfið. Vitnið var spurt um eftirfarandi texta sem fram kemur í móttökuskýrslu vitnisins. „Hún beit hann í litla fingur og tók framan af, hún man þetta illa…“

Vitnið kvað lögreglu hafa sagt sér frá þessu og því séu þessar upplýsingar frá lögreglu en ekki brotaþola. Brotaþoli hafi aldrei sagt það berum orðum að hún hafi bitið af fingur, en vitnið og D læknir vitað það frá upphafi. Vitnið kvaðst aldrei áður, en vitnið hefur starfað á neyðarmóttöku frá 1993, hafa fengið til sín manneskju sem hafi bitið fingur eða útlim af meintum geranda. Vitnið var spurt hvort andlegt ástand brotaþola eigi sér skýringar í því að hún hafi upplifað slíkan atburð skömmu áður með viðeigandi blóðslettum. Vitnið sagði að vissulega geti svona atburður, þ.e. að bíta af fingur í áflogum eða slagsmálum, orskað andlegt ástand eins og brotaþoli var í. Hún hafi verið mjög hrædd og bjargarlaus. Algengustu viðbrögðin séu hins vegar að brotaþoli frjósi en berjist ekki mikið á móti. Vitnið staðfesti að líðan brotaþola hafi fullkomlega getað samræmst því að reynt hafi verið að nauðga henni. Hún hafi frá upphafi sýnt þau einkenni, andleg og líkamleg, sem vitnið hafi nú rakið í framburði sínum, en þegar brotaþoli hafi litið í spegil hafi þyrmt yfir hana aftur. Hún hafi aldrei sagt það berum orðum að hún hafi bitið af fingur, en greint frá því að þegar hún fékk blóð á sig hafi árásin stoppað. Þá hafi komið fram að brotaþoli hafi ekki áttað sig á því hvernig hjálp barst.

Vitnið K, heilsugæslulæknir á heilsugæslustöðinni á R, gaf skýrslu fyrir dómi. Vitnið staðfesti að hann hafi sinnt ákærða á heilsugæslustöðinni á R umrædda nótt en þangað hafi ákærði verið fluttur með sjúkrabifreið frá R, sbr. og samskiptaseðli heilsugæslu frá 31. júlí 2010, klukkan 00.51. Þá staðfesti vitnið að framlagðar myndir af ákærða hafi verið teknar á heilsugæslustöðinni á R. Fram kom hjá vitninu að ákærði hafi aðeins verið klæddur í nærbuxur og alblóðugur. Vitninu hafi verið greint frá því að á vettvangi hafi verið ummerki um átök og líklegt að maðurinn hafi verið bitinn í fingur og þaðan komi blóðið. Við rannsókn hafi komið í ljós að bitið hafi verið framan að litla fingri vinstri handar. Sárbrúnir hafi verið tættar eins og eftir bit. Sárið hafi verið þrifið og sjúklingi sinnt að öðru leyti. Vitnið sagði að líklega hafi skipt máli að bitið var yfir lið, en líklega þurfi að bíta oftar en einu sinni til að fara í gegnum liðbönd og sinar.

Ákærði, sem vínlykt var af, hafi verið sljór og utan við sig en þó gengið inn og út af stofunni óstuddur og fylgt fyrirmælum á ensku. Aðspurður um aðra áverka sagði vitnið að víða hafi verið þornað blóð á ákærða og hafi hann þrifið ákærða en önnur áberandi sár hafi ekki komið í ljós. Hins vegar hafi ákærði leitað til læknis á E þann 18. ágúst 2010 vegna tilfinningaleysis í löngutöng vinstri handar og að á löngutöng hafi sést afleiðingar af biti, ör eftir bit, sem hafi sennilega komið á sama tíma og þegar ákærði missti framan af litla fingri. Vitnið var spurt hvort áverka sem lýst er sem marroða vinstra megin á hálsi á samskiptaseðli frá 30. júlí 2010 sé sogblettur. Vitnið taldi það geta verið þó ekki sjáist far eftir munn, en slíkur áverki geti einnig myndast við högg enda sé blæðing í húðinni. Vitnið kvaðst aðspurt ekki hafa talið að áverkinn væri eftir bit þegar hann skoðaði ákærða enda sjáist ekki tannaför á myndinni. En það veki athygli að fleiri för liggi þverlægt fyrir neðan umræddan áverka sem geti bent til þess að hert hafi verið að hálsi.

Vitnið G, sérfræðingur á slysa- og bráðadeild Lsp. í Fossvogi, kom fyrir dóm og staðfesti framlagt læknisvottorð um komu ákærða á sjúkrahús umrædda nótt, merkt koma 1). Vitnið kvaðst hafa fengið þær upplýsingar að kona hafi bitið ákærða. Ákærði, sem hafi virst ölvaður og í uppnámi, hafi verið mjög blóðugur og sprautast úr slagæð á litla fingri, en fremsti köggull fingursins hafi fylgt með. Sárið hafi verið tætt og sinar setið eftir og báðir endar ójafnir sem bendi til að fingur hafi verið tekinn af með einhverju sljóu, en ekki eggvopni eða höggvið af. Um bit geti hafa verið að ræða þó engin tannaför hafi sést. Ákærði hafi verið þveginn og skoðaður en ekkert sést annað en litlar afrifur og klór í andliti, brjósti, pung og kvið, allt rauðir og nýlegir áverkar. Vitnið kvað ljóst að áverkarnir hafi komið við að eitthvað hafi rispað ákærða, hvort það hafi verið manneskja eða annað kvaðst vitnið ekki geta tjáð sig um. Áverkarnir geti verið eftir neglur eða rennilás en ekki sé hægt að segja til um það hvort ákærði hafi sjálfur veitt sér þessa áverka. Vitnið gat ekkert tjáð sig um áverka á hálsi ákærða sem sést á ljósmyndum sem teknar voru á heilsugæslunni á R og vitninu voru sýndar. Engir aðrir áverkar hafi verið á hendi ákærða en þeir sem að framan er rakið og kvaðst vitnið ekki áður hafa séð afbitinn fingur. Úr slíku sári blæði töluvert og um hafi verið að ræða slagæðablæðingu sem spreyjast hafi úr. Aðspurður um hvað mikið afl þurfi til að taka framan af fingri sagði vitnið að fingurinn hafi farið af um liðinn og því hafi þurft að taka sundur liðbönd og sinar en til þess þurfi töluverðan kraft og ólíklegt að það hafi verið óviljaverk. Vitnið taldi að fingurinn hafi farið af í einu kröftugu biti.

Vitnið M, deildarstjóri á Rannsóknarstofu í lyfja- og eiturefnafræðum, gaf skýrslu í gegnum síma. Vitnið staðfesti alkóhólákvörðun sem vitnið gerði á blóði brotaþola, en blóðsýni var tekið klukkan 05.30 aðfaranótt laugardagsins 31. júlí 2010, endanleg niðurstaða 1,48‰. Aðspurt um ölvunarstig brotaþola þegar blóðsýni var tekið kom fram hjá vitninu að viðkomandi hafi verið ölvaður og búin að drekka talsvert áfengi en nánar geti vitnið ekki tjáð sig um málið enda sé það einstaklingsbundið hvað mikil ölvun sjáist á mönnum við 1,50 ‰. Vitnið var á sama hátt spurt um alkóhólákvörðun sem vitnið gerði á blóði ákærða, en blóðsýni var tekið klukkan 00.48 þann sama dag, endanleg niðurstaða 2,35 ‰. Fram kom hjá vitninu að viðkomandi hafi verið talsvert mikið ölvaður þegar blóðsýnið var tekið. Aðspurð um ölvunarástand ákærða á þeim tíma sem atvik áttu sér stað, eða milli klukkan 23.00- 24.00 að kvöldi 30. júlí 2010, sagði vitnið að ölvunarstig viðkomandi hafi getað verið svipað eða hærra að því gefnu að viðkomandi hafi lokið drykkju að mestu um klukkan 22.00. Aðspurð um ölvunarástand brotaþola á þeim tíma sem atvik áttu sér stað, eða milli klukkan 23.00- 24.00, sagði vitnið að ölvunarstig viðkomandi hafi verið talsvert hærra um miðnætti að því gefnu að viðkomandi hafi lokið drykkju að mestu um klukkan 23.00.

Vitnið N, varðstjóri í lögreglunni á U, gaf skýrslu í gegnum síma. Vitnið kvaðst hafa verið í O þegar útkall kom og hafi hann farið á vettvang ásamt T og komið á staðinn um leið og sjúkrabifreiðin. Þá hafi maður setið fyrir utan húsið á nærbuxunum með úlpu yfir sér og vantað hafi framan á litla fingur mannsins. Inni í húsinu hafi verið mikið blóð og ummerki um átök og brotið leirtau. Kona, sem var inni í húsinu, hafi tjáð sig á ensku, en aðeins sagt í geðshræringu „no sex“. Vitnið kvaðst hafa túlkað þau orð á þann veg að hún hafi ekki viljað hafa samfarir og því dregið þá ályktun að þarna hafi átt sér stað tilraun til nauðgunar. Vitnið var spurt hvort konan hafi haft þvaglát og kvaðst vitnið þá minnast þess. Konan hafi verið í skyrtu og gallabuxum og vitnið minnti að hún hafi verið með klór á handleggjunum. Fram kom að bæði maðurinn og konan hafi verið mikið ölvuð, en maðurinn þó mun meira ölvaður og hann hafi ekkert getað tjáð sig. Á staðnum hafi einnig verið maður sem ekki talaði góða ensku en gat þó gert sig skiljanlegan. Hann hafi greint frá því að karlmaðurinn hafi komið heim til hans og beðið hann um að hringja á lögreglu og lækni. Vitnið sagði að lögregla hafi ekki leitað eftir framburði þeirra sem voru á staðnum vegna tungumálaerfiðleika.

Vitnið T, nemi, gaf skýrslu fyrir dómi. Vitnið, sem starfaði á umræddum tíma í afleysingum hjá lögreglunni á U, kvaðst hafa komið á vettvang ásamt N lögreglumanni á svipuðum tíma og sjúkrabifreið. Þá hafi maður setið á stól fyrir utan umrædda íbúð en farið fljótlega með sjúkrabifreið af vettvangi. Inni í íbúðinni hafi verið mikið af blóði og ung kona setið á stól inn í stofu. Aðspurt hvort eitthvað hafi bent til átaka á vettvangi kom fram hjá vitninu að matvara hafi verið á gólfi og borði en að mati vitnisins bentu blóðslettur og kám, sem voru víðsvegar í íbúðinni, fyrst og fremst til átaka. Konan hafi verið í losti og mikið blóð á henni. Þeir N hafi reynt að ræða við hana og framkvæmd hafi verið lausleg skoðun til að kanna hvort hún væri með áverka en svo hafi ekki verið. Konan hafi hvorki skilið íslensku né ensku og því ekki hægt að fá upplýsingar beint frá henni um atvik. Maður úr næstu íbúð hafi aðstoðað þá við að ræða við konuna og þeir fengið upplýsingar um að karlinn og konan væru nýflutt í íbúðina og væru starfsmenn á kjúklingabúi en hefðu ekki þekkst áður en þau fluttu inn. Þau hafi haldið upp á flutningana, haft áfengi um hönd og dansað og í framhaldinu hafi karlmaður sýnt af sér kynferðislega tilburði, þuklað á konunni eða eitthvað slíkt, sem hafi ágerst og hún talið að hann hafi ætlað að nauðga sér. Maðurinn hafi veist að henni og hún í sjálfsvörn bitið af honum fingur. Aðspurður um hvort þeirri kynferðislegu hegðun sem maðurinn hafi átt að hafa sýnt konunni hafi verið lýst eitthvað nánar, sagðist vitnið ekki muna það, en fram hafi komið að konan hafi ekki haft áhuga og beitt öllum ráðum til að stöðva ákærða. Vitnið mundi ekki hvort fram hafi komið hvort maðurinn hafi beitt ofbeldi. Vitnið var spurt hvort nágranni hafi gefið lögreglu framangreinda lýsingu og sagði vitnið svo hafa verið og hafi þeir rætt við nágrannann á ensku sem hafi getað gert sig vel skiljanlegan.

Nánar lýsti vitnið ástandi konunnar þannig að hún hafi verið móðursjúk og hrædd við allt og alla og setið í hnipri í stólnum, ruggaði fram og aftur og virkaði eins og hún hefði orðið fyrir skelfilegri lífsreynslu. Hún hafi verið berfætt í buxum og bol með bera handleggi og mikið blóð á henni sjálfri og fötum hennar. Hún hafi síðan verið send á Neyðarmóttöku með lögreglubifreið. Aðspurt hvort vitnið myndi eftir að einhver hafi haft þvaglát sagðist vitnið ekki muna það. Eftir að honum hafi verið kynnt að í frumskýrslu komi fram að konan hafi sýnilega haft þvaglát sagðist vitnið ekki muna það en ekki draga í efa að það sem fram komi í frumskýrslu N lögreglumanns sé rétt. Fram kom hjá vitninu að nágranninn hafi sagt frá því að maðurinn hafi farið inn á baðherbergi til að gera að sárum sínum, runnið til og rekið höfuðið í. Þegar vitnið var spurt hvort konan hafi viðhaft einhver þau orð sem vitnið tengdi við einhverjar kynferðisathafnir og afstöðu hennar til þeirra, kvaðst vitnið ekki muna það. Þegar vitninu voru kynnt orðin „no sex“, sem fram koma í frumskýrslu, kannaðist vitnið við að konan hafi viðhaft þau orð. Vitnið minnti að lögreglan hafi verið á vettvangi hátt í þrjá klukkutíma og að rannsóknarlögreglumaður frá E hafi komið á vettvang á þeim tíma.

Vitnið V, rannsóknarlögreglumaður hjá lögreglunni E, gaf skýrslu fyrir dómi. Vitnið kvaðst hafa verið kallaður á vettvang umrædda nótt og gert vettvangsrannsókn en ekki gert um hana sérstaka skýrslu. Þegar vitnið kom á vettvang hafi brotaþoli enn verið á vettvangi en búið að flytja ákærða burt. Lokið hafi verið við að mynda vettvang áður en nokkur óviðkomandi kom í húsið. Vitnið kvaðst hafi tekið hluta myndanna þá um nóttina en aðrar, sem teknar voru í dagsbirtu, hafi hann tekið morguninn eftir. Verjandi ákærða bar undir vitnið framburð ákærða frá 6. ágúst 2010 vegna kæru hans á hendur brotaþola fyrir líkamsárás föstudaginn 30. júlí 2010, þar sem fram komi hjá ákærða að brotaþoli hafi fyrst bitið hann í löngutöng vinstri handar og síðan bitið puttann af. Verjandi spurði vitnið hvort hann hafi séð áverka á hægri hendi ákærða en vitnið kvaðst ekki hafa skoðað ákærða og vísaði til framlagðra mynda og læknisvottorða.

Vitnið I, lögreglumaður á U, kvað einu afskipti sín af málinu hafi verið að ræða við nágranna ákærða við R á tímabilinu 2. október til 2. nóvember 2010 og gera um það skýrslu.

Vitnið W, nágranni ákærða, gaf skýrslu í gegnum síma. Vitnið var meðal þeirra íbúa við R sem lögreglumaðurinn I ræddi við. Þar sem vitnið gat ekki borið um ætluð atvik umrædda nótt er ekki ástæða til að rekja framburð vitnisins

Niðurstaða

Ákærða er gefið að sök tilraun til nauðgunar með því að hafa að kvöldi föstudagsins 30. júlí 2010, reynt að þröngva brotaþola í máli þessu, A, með ofbeldi til samræðis eða annarra kynferðismaka, með því að veitast að henni, grípa um handleggi hennar og þvinga hana niður á gólf, slá hana í andlitið, sitja ofan á henni og halda henni, toga í hár hennar og reyna að afklæða hana.

Ákærði neitar sök og fullyrðir að ekkert kynferðislegt hafi vakað fyrir honum eða átt sér stað milli hans og brotaþola. Brotaþoli hefur borið fyrir dómi að ákærði hafi reynt að kyssa hana, verið ágengur og reynt að hneppa frá buxum hennar og opna blússu.

Ákærði og brotaþoli eru ein til frásagnar um atvik í R umrætt kvöld og fyrir liggur að þau voru bæði undir áhrifum áfengis. Þá liggur fyrir í málinu að þau fluttu á R umræddan dag frá E þar sem þau höfðu búið ásamt syni ákærða í einu herbergi frá því brotaþoli kom til landsins mánuði áður. Á þeim tíma deildu ákærði og brotaþoli rúmi saman. Ákærða og brotaþola ber saman um að þau hafi byrjað drykkju fljótlega eftir að þau komu á R og farið að dansa. Brotaþoli kvaðst hafa boðið ákærða í dans, þó ekki þannig að þau hafi haldið utan um hvort annað. Ákærði bar á sama veg um aðdraganda þess að þau dönsuðu. Eftir það greinir ákærða og brotaþola verulega á um atburðarásina, bæði aðdraganda og ástæður átaka sem bæði lýsa að hafi síðan átt sér stað.

Með vísan til framburðar vitnisins J, sem fær stoð í framburði ákærða og brotaþola, þykir mega ráða að komið hafi til átaka milli þeirra umrætt kvöld og styðja framlögð læknisvottorð það. Ákærði og brotaþoli fóru bæði í læknisskoðun aðfaranótt 31. júlí 2010. Ákærði var fyrst fluttur á heilsugæslustöðina á R og síðan á bráðamóttöku Landspítala, en brotaþoli var flutt á neyðarmóttöku fyrir þolendur kynferðisofbeldis. Í málavaxtalýsingu er ítarlega gerð grein fyrir áverkum sem á þeim voru og læknar mátu ferska og nýja. Þá komu læknarnir D, sem framkvæmdi læknisskoðun á brotaþola, og K og G, sem gerðu læknisskoðun á ákærða, fyrir dóm og staðfestu framlögð læknisvottorð.

Af framburði ákærða, brotaþola og vitnisins J fyrir dómi þykir mega ráða að komið hafi til átaka milli ákærða og brotaþola í það minnsta tvisvar umrætt kvöld. Í fyrra skipið fljótlega eftir að þau höfðu borið búslóðina inn í húsið og áður en ákærði fór yfir í íbúð vitnisins J og í síðara skiptið nokkru eftir að vitnið J var kominn heim til sín eftir að hafa búið að sárum brotaþola í R.

Verður fyrst gerð grein fyrir framburði ákærða og brotaþola um fyrri átökin, þ.e. þegar þau voru að dansa. Ákærði kvað brotaþola hafa byrjað að haga sér óvenjulega. Hún hafi veist að ákærða og bitið hann í hálsinn. Ákærði kvaðst ekki hafa varið sig heldur látið þetta yfir sig ganga og reynt að róa brotaþola með orðum. Brotaþoli sagði ákærða hafa ætlað að kyssa sig og verið ágengan þegar þau voru að dansa. Hún kvaðst hafa hrint ákærða frá sér en hann þá gripið um handleggi hennar og haldið henni fastri. Þau hafi tekist á og ákærði ekki sleppt takinu fyrr en hún beit ákærða í hálsinn. Brotaþoli greindi frá því að hún hafi farið yfir í næstu íbúð, til nágranna þeirra og vinnufélaga, vitnisins J, og hann hafi hjálpað henni að búa um sár sem hún hafði fengið á tána. Brotaþoli kvaðst hafa verið hágrátandi og sagt „ég vil heim, ég vil heim“ Vitnið J greindi frá því fyrir dómi að brotaþoli hafi komið á heimili hans og sagt að hún vildi ekki lengur vera með ákærða því hann væri að reyna við sig og það vildi hún ekki. Hún hafi verið í uppnámi, viljað heim og beðið um að fá að dvelja heima hjá vitninu sem hann hafi hafnað.

Verður nú gerð grein fyrir framburði ákærða og brotaþola um síðari átök þeirra í milli, þ.e. eftir að vitnið J fór frá R yfir í sína íbúð, S. Ákærði lýsti atvikum þannig að hann og brotaþoli hafi verið stödd í stofunni þegar hún hafi gerst árásargjörn og æst. Hún hafi skammast og allt í einu hafi hún bitið ákærða í miðfingur (löngutöng) og reynt að bíta fingurinn af. Ákærði kvaðst þá hafa ýtt á brjóst brotaþola og við það hafi hún dottið í gólfið og orðið æst, „eins og villidýr“, eins og ákærði orðaði það. Komið hafi til átaka milli þeirra, brotaþoli rifið í bol ákærða og reynt að klóra hann en ákærði kvaðst hafa varist eftir bestu getu og gripið um handleggi brotaþola til að koma í veg fyrir að hún næði í verkfæri, t.d. hníf. Þá hafi hann snúið brotaþola niður á gólf, haldið um handleggi hennar og reynt að róa hana með orðum en þá hafi hún allt í einu náð að bíta ákærða í litla fingur og bitið framan af fingrinum við kjúkubeinið.

Brotaþoli lýsir atburðarásinni á þann veg að hún hafi verið stödd inni í svefnherbergi þegar ákærði hafi haldið áfram að reyna að kyssa hana. Hann hafi togað í hár hennar, slegið hana í höfuðið og snúið niður á gólf og sagt „hvað getur þú gert núna, enginn af þínu fólki hér til að hjálpa þér.“ Brotaþoli kvaðst hafa öskrað en ákærði haldið fyrir munn hennar og hún þá reynt að bíta hann. Hún hafi öskrað, gargað og bitið frá sér en ekki vitað í hvaða fingur ákærða hún beit. Ákærði hafi setið á maga hennar og haldið henni niðri og reynt að afklæða hana með því að reyna að opna blússuna en ekki tekist það og þá hafi ákærði reynt án árangurs að hneppa frá buxum hennar. Í yfirheyrslu hjá lögreglu var brotaþoli spurð hvort ákærði hafi reynt að klæða hana úr fötunum og svaraði brotaþoli þá. „Ef til vill vildi hann gera það og skellti mér þess vegna á gólfið en ég streittist á móti og reyndi að losa mig„. Brotaþoli gaf þær skýringar á misræmi í framburði hvað þetta atriði varðar að í yfirheyrslu hjá lögreglu hafi hún verið í uppnámi og hugsað um það eitt að komast heim og eiginlega ekkert hafa munað, það eina sem hún hafi munað þegar hún var spurð þessar spurningar hafi verið andlit ákærða þegar hann brosti illkvittnislega. Þá kom fram hjá brotaþola fyrir dómi að framangreint atvik hafi rifjast upp þegar hún var á leiðinni til landsins til skýrslugjafar fyrir dómi. Brotaþoli bar fyrir dómi að þegar ákærði sat ofan á henni hafi hann verið í síðbuxum og ljósri skyrtu, en brotaþoli kvaðst ekki vita eða muna hvort ákærði hafi reynt að afklæðast sjálfur.

Framangreind lýsing brotaþola á því hvernig ákærði þvingaði hana með valdi niður á gólf er trúverðug og fær stoð í áverkalýsingu í læknisvottorði neyðarmóttöku, en brotaþoli var með áverka víðsvegar um líkamann. Þá liggur að mati dómsins einnig fyrir trúverðug lýsing ákærða á því hvernig hann hafi snúið brotaþola niður á gólf og haldið um handleggi hennar og geta þeir áverkar sem brotaþoli var með komið heim og saman við þá frásögn ákærða. Þá var ákærði sjálfur með áverka á hálsi og víðar, sem og áverka á löngutöng og afbitinn litla fingur vinstri handar.

Af framburði vitnanna J, lögreglumannanna T og N, sem komu fyrstir á vettvang, og starfsmanna neyðarmóttöku, D, læknis, og B, hjúkrunarfræðings, þykir sannað að brotaþoli var í miklu andlegu áfalli strax á vettvangi. Þá verður einnig að leggja til grundvallar að áfallið hafi stafað af því að brotaþoli hafi upplifað samskipti hennar og ákærða á þann veg að ákærði hafi ætlað að nauðga henni og vísast í því sambandi til framburðar vitnanna D og B um að brotaþoli hafi ekki vitað að hún hafði bitið framan af fingri ákærða þegar hún kom á neyðarmóttökuna. Þá hefur vitnið J borið fyrir dómi að brotaþoli hafi verið í uppnámi þegar hún kom á heimili hans fyrr um kvöldið og greint honum frá því að ákærði væri að reyna við hana sem hún hafi ekki viljað og óskað eftir að fá að dvelja á heimili vitnisins.

Þrátt fyrir framangreint mat á trúverðugleika framburðar ákærða og brotaþola þarf dómurinn að meta hvort ákæruvaldinu hafi tekist að sanna að ákærði hafi tekið ákvörðun um að hafa samræði eða önnur kynferðismök við brotaþola og ótvírætt sýnt það með einhverjum hætti í verki sem miðaði eða var ætlað að miða að því að nauðga brotaþola.

Óumdeilt er í málinu að til átaka kom milli ákærða og brotaþola, að ákærði settist ofan á brotaþola og hélt henni niðri og að viðureign þeirra hafi lokið með því að brotaþoli beit framan af fingri ákærða. Þá liggur einnig fyrir að ákærði hafi komið á heimili vitnisins J blóðugur og á nærbuxunum einum fata með afbitinn fingur. Ákærði kvaðst hafa verið að verjast árásum brotaþola, en brotaþoli hefur staðfastlega borið að átök þeirra í milli hafi byrjað þegar ákærði reyndi að kyssa hana og gerðist ágengur. Er því orð gegn orði að þessu leyti.

Ákærði bar fyrir dómi að hann hafi borið hlýhug til brotaþola og talið að meira en vinátta gæti orðið úr sambandi þeirra. Hugmynd hans hafi verið sú að þau myndu búa saman á Íslandi eins og hjón en um það hafi brotaþoli aldrei gefið ákveðið svar. Brotaþoli bar fyrir dómi að ákærði hafi ekki sagt við sig að hann vildi hafa við hana samræði eða önnur kynferðismök, en það hafi hann sýnt í verki. Þá hafi hann allan tímann sem þau bjuggu saman verið að segja eða gefa í skyn að hann vildi hafa við hana holdlegt samræði.

Kemur þá til skoðunar hvort ákærði hafi, eins og segir í ákæru, reynt að afklæða brotaþola. Brotaþoli bar fyrir dómi að ákærði hafi verið klæddur síðbuxum og skyrtu þegar hann sat ofan á henni. Ákærði hafi reynt að afklæða hana með því að opna blússuna og hneppa frá buxum hennar. Í yfirheyrslu hjá lögreglu bar brotaþoli á annan veg og sagði að ef til vill hafi ákærði viljað afklæða hana og þess vegna skellt henni niður á gólfið. Brotaþoli gaf þá skýringu á breyttum framburði sínum að í yfirheyrslunni hjá lögreglu hafi hún verið í uppnámi, munað atvikið illa en atvik að þessu leyti hafi rifjast upp fyrir henni þegar hún var á leið til landsins til skýrslugjafarinnar.

Ákærði hefur staðfastlega neitað að fyrir honum hafi vakað eitthvað kynferðislegt gagnvart brotaþola umrætt kvöld og verður á því byggt í málinu þó svo ákærði hafi ekki gefið trúverðuga skýringu á því af hverju brotaþoli varð æst og réðst að honum. Ákærði gat ekki gert grein fyrir því af hverju hann hafi verið í nærbuxum einum klæða þegar hann kom heim til vitnisins J eftir að átökunum lauk. Hins vegar er til þess að líta að brotaþoli bar fyrir dómi að ákærði hafi verið fullklæddur þegar hann sat ofan á henni og hélt henni og kvaðst brotaþoli ekki vita eða muna hvort ákærði hafi sjálfur reynt að afklæðast. Þótt brotaþoli hafi borið áverka víða um líkamann þykja þeir, gegn neitun ákærða og eins og mál þetta er vaxið, ekki veita óyggjandi vísbendingu um að ákærði hafi beitt þrotaþola líkamlegu ofbeldi með þeim ásetningi að hafa við hana samræði eða önnur kynferðismök. Tilfinningar ákærða í garð brotaþola og hugsanir hans um það hvernig samband hans og brotaþola myndi þróast og óljós framburður brotaþola um kynferðislegar langanir ákærða í hennar garð meðan þau bjuggu saman á E, geta að mati dómsins ekki verið grundvöllur sakfellingar í máli þessu.

Þá þykir framburður brotaþola fyrir dómi um tilraunir ákærða til að klæða hana úr fötunum og skýringar hennar á breyttum framburði að þessu leyti ekki trúverðugur. Í þessu sambandi er einnig til þess að líta að föt brotaþola báru þess ekki vott að reynt hefði verið að færa hana úr þeim með ofbeldi.

Vitnið J lýsti því fyrir dómi að þegar hann kom heim til sín að S, eftir að hafa gert að sárum brotaþola, hafi hann heyrt skrýtið hljóð koma frá íbúð ákærða og brotaþola og fundist eins og ákærði og brotaþoli væru að hafa samfarir. Vitnið, sem greindi dómnum frá því að hann kynni Y vel, kvaðst hafa heyrt brotaþola öskra „meira, meira“ og þar sem honum hafi þótt þetta mjög fyndið hafi hann hringt í vini sína og beðið þá um að koma og hlusta á það sem væri í gangi hjá nágranna hans. Þessi framburður vitnisins, svo og það að ákærði og brotaþoli hafi sofið í sama rúmi í um mánaðar tíma frá því brotaþoli kom til landsins og til hafi staðið að þau deildu saman svefnherbergi í R, vekur að mati dómsins upp efasemdir um framburð ákærða og brotaþola um það hvernig sambandi þeirra var háttað.

Að öllu þessu virtu er það niðurstaða dómsins að fyrir hendi sé skynsamlegur vafi um að ákærði hafi ótvírætt sýnt þann ásetning í verki að þröngva A með ofbeldi til samræðis eða annarra kynferðismaka og verður gegn eindreginni neitun ákærða og með vísan til 108. og 109. gr. laga nr. 88/2008 að sýkna ákærða af broti gegn 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 20. gr. sömu laga, sbr. 3. gr. laga nr. 61/2007.

Við upphaf munnlegs málflutnings og eftir að skýrslutöku var lokið var færð til bókunar varakrafa saksóknara um að ætlað brot ákærða yrði heimfært undir 199. gr. og 209. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Samkvæmt 1. mgr. 152. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008, skal meðal annars greina í ákæru svo glöggt sem verða má hver sú háttsemi er sem ákært er út af, heiti brots að lögum og aðra skilgreiningu. Þá segir í 1. mgr. 180. gr. laga nr. 88/2008 að hvorki megi dæma ákærða fyrir aðra hegðun en þá sem í ákæru greinir né heldur dæma aðrar kröfur á hendur honum.

Varðandi kröfu saksóknara um heimfærslu undir 199. gr. almennra hegningarlaga kemur til skoðunar hvort lýsing í ákæru svari til brotalýsingar ákvæðisins. Í 199. gr. er í dæmaskyni tilgreint hvað felist í kynferðislegri áreitni, þ.e. að strjúka, þukla eða káfa á kynfærum eða brjóstum annars manns innan klæða sem utan, enn fremur í táknrænni hegðun eða orðbragði sem er mjög meiðandi, ítrekað eða til þess fallið að vekja ótta. Þegar því sleppir verður að meta hvort háttsemi sé þess eðlis að hún falli undir ákvæðið.

Varðandi kröfu saksóknara um heimfærslu undir 209. gr. almennra hegningarlaga kemur einnig til skoðunar hvort lýsing í ákæru svari til brotalýsingar ákvæðisins. Með lostugu athæfi í skilningi 209. gr. laganna er átt við athöfn af kynferðislegum toga sem gengur skemmra en samræði og önnur kynferðismök. Í almennum athugasemdum við 15. gr. frumvarps að lögum nr. 40/1992 segir „Af nýjum sérákvæðum í 200. – 202. gr., sbr. 8. – 10. gr. frumvarpsins um kynferðislega áreitni, leiðir hins vegar að undir 209. gr. fellur nú fyrst og fremst ýmiss konar háttsemi önnur en káf og þukl á líkama, t.d. gægjur á glugga, berháttun og önnur strípihneigð, klúrt orðbragð í síma.“

Með vísan til 1. mgr. 180. gr. laga nr. 88/2008, sbr. 1. mgr. 152. gr. sömu laga og þess sem að framan er rakið, verður ekki fallist á varakröfu sækjanda um heimfærslu undir 199. gr. og 209. gr. almennra hegningarlaga, enda er háttsemi ákærða ekki lýst í ákæru þannig að svari til brotalýsingar áðurgreindra hegningarlagaákvæða.

Saksóknari gerir einnig kröfu til vara um heimfærslu á ætlaðri háttsemi ákærða undir 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Í ákæru er afleiðingum ætlaðrar atlögu ákærða ekki lýst og málið því að mati dómsins ekki nægilega reifað að því leyti, sbr. 1. mgr. 152. gr. laga nr. 88/2008, sbr. og 1. mgr. 180. gr. laga nr. 88/2008 og dóm Hæstaréttar í málinu nr. 8/1996.

Verjandi ákærða gerði réttmæta athugasemd við tilteknar spurningar lögreglu til brotaþola í yfirheyrslu þann 31. júlí 2010, sem hann taldi leiðandi. Þá taldi verjandi ákæruvaldið, með réttu, ekki hafa gætt að reglu 2. mgr. 53. gr. laga nr. 88/2008, þar sem aðeins var lögð fram þýðing löggilts skjalaþýðanda og dómtúlks á yfirheyrslu yfir brotaþola, en lögregla naut aðstoðar sama túlks þegar ákærði var yfirheyrður þann 31. júlí 2010. Ákæruvaldið gaf þá skýringu að nýtt endurrit af yfirheyrslu yfir brotaþola hafi verið lagt fram til öryggis ef hún mætti ekki fyrir dóm til skýrslutöku. Með samanburði á dskj. nr. 19 og dskj. nr. 1, skjali 2.1.1 – 2.1. 10, bendir margt til þess að spurningar lögreglu til brotaþola og svör brotaþola hafi ekki verið rétt túlkuð og má því ætla að sömu vankantar hafi verið þegar lögregla yfirheyrði ákærða með aðstoð sama túlks. Vegna þessara annmarka er í máli þessu ekki byggt á framburði ákærða og brotaþola hjá lögreglu að öðru leyti en hvað varðar það álitaefni hvort ákærði hafi reynt að afklæða brotaþola, enda kom það skýrt fram hjá brotaþola fyrir dómi að hún hafi ekki munað hvort svo hafi verið þegar hún var yfirheyrð hjá lögreglu en það hafi rifjast upp fyrir henni á leið til landsins til skýrslutöku fyrir dómi.

Með vísan til alls þessa er ákærði sýkn af öllum kröfum ákæruvaldsins.

Með vísan til framangreindrar niðurstöðu er skaðabótakröfu vísað frá dómi.

Sakarkostnaður

Með vísan til 2. mgr. 218. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008 skal allur sakarkostnaður greiddur úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, T-kk-ef R-kk-ef S-kk-ef héraðsdómslögmanns, sem ákvarðast 803.200 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Allur annar útlagður sakarkostnaður samkvæmt yfirliti sækjanda og framlögðum reikningi, 383.877 krónur greiðist úr ríkissjóði.

Einnig greiðist úr ríkissjóði þóknun réttargæslumanns brotaþola, Þ-kvk-ef B-kvk-ef héraðsdómslögmanns, sem ákvarðast 156.875 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti og 12.480 krónur í ferðakostnað vegna starfa hennar á rannsóknarstigi málsins og jafnframt vegna starfa hennar við að halda fram kröfunni fyrir dómi. Þóknun R-kvk-ef E-kvk-ef L-kvk-ef, héraðsdómslögmanns, sem skipuð var réttargæslumaður brotaþola við upphaf aðalmeðferðar vegna forfalla Þ-kvk-ef B-kvk-ef, sem ákvarðast 323.162 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti og 37.440 krónur í ferðakostnað greiðist einnig úr ríkissjóði. Um þóknun réttargæslumanna vísast til 48. gr., 216. gr. og 2. mgr. 218. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti D-kk-nf K-kk-nf saksóknari málið.

R-kvk-nf T-kvk-nf, H-kk-nf O A-kk-nf og S-kk-nf G. G-kk-nf héraðsdómarar kváðu upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði, X, skal vera sýkn af öllum kröfum ákæruvaldsins í máli þessu. Skaðabótakröfu A er vísað frá dómi.

Sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, T-kk-ef R-kk-ef S-kk-ef héraðsdómslögmanns, 803.200 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti. Úr ríkissjóði greiðist einnig annar útlagður sakarkostnaður, 383.877 krónur og þóknun réttargæslumanns brotaþola, Þ-kvk-ef B-kvk-ef, héraðsdómslögmanns 156.875 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti og 12.480 krónur í ferðakostnað og þóknun réttargæslumanns brotaþola, R-kvk-ef E-kvk-ef L-kvk-ef, héraðsdómslögmanns, 323.162 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti og 37.440 krónur í ferðakostnað.

R-kvk-nf T-kvk-nf

H-kk-nf O A-kk-nf

S-kk-nf G. G-kk-nf