S-1455/2011

Mál þetta, sem dómtekið var að aflokinni aðalmeðferð föstudaginn 5. október 2012, er höfðað með ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, útgefinni 20. desember 2011, á hendur A-kk-þgf Ó-kk-þgf B-kk-þgf A-kk-þgf, kt. 000000-0000, Birkiholti 1, Álftanesi „fyrir eftirtaldar líkamsárásir framdar á árinu 2011:

I.

Með því að hafa, aðfaranótt sunnudagsins 16. janúar, á göngustíg milli grunnskólasvæðisins og Vesturtúns á Álftanesi, ráðist á Ó-kvk-þf S-kvk-þf K-kvk-þf, slegið hana í andlitið með flötum lófa og ógnað henni með hníf, með þeim afleiðingum að hún hlaut mar neðan við hægra kinnbein og skurð á fingri.

(007-2011-3222)

Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20, 1981 og 110. gr. laga nr. 82, 1998.

II.

Með því að hafa, í framhaldi af árásinni, sem lýst er í ákærulið I., ráðist á H-kk-þf L-kk-þf S-kk-þf, slegið hann nokkrum hnefahöggum í andlit og höfuð og hrint honum niður brekku, með þeim afleiðingum að hann hlaut mar og eymsli á höfði, tognun á hálshrygg og mar á hné.

(007-2011-3422)

Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20, 1981 og 110. gr. laga nr. 82, 1998.

III.

Með því að hafa, aðfaranótt laugardagsins 1. janúar, við Hraunvallaskóla í Hafnarfirði, ráðist á D-kk-þf F-kk-þf Ó-kk-þf, slegið hann hnefahöggi í andlitið og hrint honum, með þeim afleiðingum að hann hlaut rispu og bólgu á hægri kinn, rispu á efri hluta nefs, bólgu á nefhrygg og blóðnasir.

(007-2011-1101)

Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20, 1981 og 110. gr. laga nr. 82, 1998.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Af hálfu ákærða er þess krafist vægustu refsingar sem lög leyfa. Þá er krafist hæfilegra málsvarnarlauna.

Meðferð málsins fyrir dómi hefur dregist vegna ítrekaðra forfalla ákærða.

Málsatvik

Ákæruliðir I og II.

Samkvæmt frumskýrslu lögreglu, dags. 17. janúar 2011, mætti brotaþoli H-kk-nf L-kk-nf S-kk-nf að eigin frumkvæði til lögreglu þann dag til að leggja fram kæru á hendur ákærða í máli þessu vegna líkamsárásar. Kvaðst hann hafa verið að koma úr afmælisveislu um klukkan 04:20 aðfaranótt síðastliðins sunnudags ásamt E-kvk-þgf H-kvk-þgf kærustu sinni og Ó-kvk-þgf vinkonu sinni og þau verið á heimleiði nærri skólasvæðinu þegar ákærði og B-kk-nf hefðu orðið á vegi þeirra. Hefðu þeir verið í nokkurri fjarlægð frá þeim og kallað til þeirra og spurt hver þau væru. Þau hefðu ekki viljað svara þeim þar sem þau vissu að það gæti kostað þau vandræði. Þau hefðu haldið ferð sinni áfram og reynt að hraða sér í burtu, en ákærði og B-kk-nf hefðu komið á eftir þeim og náð þeim skömmu síðar. Ákærði hefði strax verið mög ógnandi gagnvart þeim og snúði sér nánast beint að Ó-kvk-þgf og löðrungað hana. Þá hefði hann dregið upp hníf og otað honum að henni. Ó-kvk-nf hefði þá gripið um hnífinn, sennilega til að reyna að slá hann frá sér, en við það hefði hún skorist á fingrum.

Brotaþoli kvaðst hafa reynt að skakka leikinn og beðið ákærða að róa sig. Ákærði hefði þá spurt hann hver hann væri og hefði hann svarað því til að hann væri úr Garðabænum. Ákærði hefði þá spurt hvort hann væri kærasti Ó-kvk-ef og kvaðst brotaþoli hafa svarað því neitandi og þá hefði ákærði svarað á þá leið að það væri eins gott því annars hefði hann drepið hann. Brotaþoli sagði að hann og stúlkurnar hefðu reynt allt til að reyna að dempa ástandið og þau sagst mundu fara aðra leið til að þau þyrftu ekkert að vera fyrir þeim tveimur. Þau hefðu síðan gengið af stað og í burtu og verið nýlögð af stað þegar kærandi hefði fundið fyrir hnefahöggi á höfuðið og við það hefði hann aðeins misst jafnvægið. Brotaþoli kvaðst hafa reynt að verja sig fyrir hnefahöggum ákærða, en hann hefði slegið hann nokkrum höggum í höfuð og andlit. Ákærði hefði síðan tekið jakkann hans og sett hann yfir höfuðið á honum og hrint honum niður brekku. Kvaðst brotaþoli aldrei hafa slegið á móti, einungis reynt að verja sig. Hann sagði að stúlkurnar hefðu beðið ákærða um að hætta þessu þar sem kærandi hefði ekkert gert honum, en ákærði hefði ekkert hlustað á það.

Brotaþoli sagði að eftir að hann hafði rúllað niður brekkuna hefði ákærði látið af hegðun sinni og hann og stúlkurnar gengið í burtu. Hann sagði að B-kk-nf hefði ekki beitt neinu ofbeldi gagnvart þeim, einungis verið með kjaftbrúk. Brotaþoli sagði að um algjörlega tilefnislausa árás hefði verið að ræða því sjálfur þekkti hann ákærða ekki neitt og kvaðst aldrei hafa gert nokkuð á hans hlut. Kvaðst brotaþoli vera alveg viss um að ákærði hefði ekki verið allsgáður. Hann sagði að hnífurinn sem ákærði var með hefði verið frekar stór og sennilega hefði þetta verið hnífur sem skotið væri út. Kvaðst brotaþoli hafa verið í áfalli og aumur í höfðinu eftir árásina og kvaðst hafa sofið illa þessa nótt. Kvaðst hann hafa farið á slysadeildina daginn eftir og þá hefði komið í ljós bólga á vinstri kjálka og eyra. Þá kvaðst brotaþoli vera aumur í hægra hné eftir byltuna niður brekkuna. Kvaðst brotaþoli fara fram á að ákærða yrði refsað lögum samkvæmt fyrir þessa árás og áskildi sér rétt til að leggja fram bótakröfu á síðari stigum.

Sama dag, þ.e. mánudaginn 17. janúar 2011, mætti brotaþoli Ó-kvk-nf S-kvk-nf K-kvk-nf að eigin frumkvæði á lögreglustöð til að leggja fram kæru á hendur ákærða í máli þessu vegna sama atviks og að framan greinir. Hún lýsti atvikum með svipuðum hætti og brotaþolinn H-kk-nf L-kk-nf. Hún kvaðst þó hafa svarað ákærða og B-kk-þgf þegar þeir kölluðu til þeirra, þ.e. hennar, H-kk-ef L-kk-ef og E-kvk-ef H-kvk-ef, en síðan hefðu þau hraðað sér í burtu. Þegar ákærði og B-kk-nf höfðu náð þeim hefði ákærði gengið fram fyrir þau, en B-kk-nf staðið hjá. Ákærði hefði verið ógnandi gagnvart þeim og stuðandi. Þau hefðu þá ætlað aðra leið en ákærði hefði ekki látið segjast og haft uppi ýmis ókvæðisorð gagnvart henni og síðan slegið hana, þ.e. löðrungað á hægri kinn. Ákærði hefði síðan dregið upp hníf og sagst ætla að drepa hana. Hefði hann rekið hnífinn ákveðið að henni og líkt og hann ætlaði hreinlega að stinga hana. Kvaðst brotaþoli þá hafa hörfað undan og gripið óvart með vinstri hendi um hnífsblaðið og við það hefði hún skorist lítillega á fingri, en hún hefði ætlað að grípa um höndina á ákærða. Hún hefði síðan náð að ýta ákærða frá sér og þau þrjú reynt að róa hann niður. Hún sagði að ákærði hefði ekki beitt hnífnum meira og sennilega sett hann aftur í vasann.

Brotaþoli sagði að ákærði hefði því næst snúið sér að brotaþolanum H-kk-þgf L-kk-þgf og spurt hann að því hvort hann væri kærasti hennar, en hann hefði svarað því neitandi. Ákærði hefði síðan byrjað að slá Hrein hnefahöggum í andlitið, en hún og E-kvk-nf hefðu reynt að róa ákærða og beðið hann að hætta en hann hefði ekkert hlustað á þær. Hún sagði að B-kk-nf hefði ekkert haft sig í frammi gagnvart þeim að öðru leyti en því að hann hefði hvatt ákærða til dáða og gert lítið úr þeim vinunum. H-kk-nf L-kk-nf hefði síðan dottið niður brekku, sem þarna væri, eftir barsmíðarnar frá ákærða og þá hefði ákærði hætt og komið sér í burtu.

Brotaþoli kvaðst ekki vita nákvæmlega hvers konar hníf ákærði var með, en kvaðst þó telja líklegt að um hefði verið að ræða vasahníf þar sem hnífsblaðinu væri skotið fram og sagðist halda að hann hefði verið rauður. Hún kvaðst þekkja ákærða, en þau hefðu verið saman í grunnskóla á Álftanesi. Um tilefnislausa árás hefði verið að ræða, en brotaþoli kvaðst ekkert hafa gert á hlut ákærða. Þá kvaðst hún telja að ákærði hefði verið í annarlegu ástandi, en hann hefði verið mjög æstur og ruglaður. Kvaðst hún hafa orðið fyrir áfalli við árásina og ætti erfitt með svefn eftir að þetta gerðist. Hún kvaðst hafa farið á slysadeild daginn eftir, en hún hefði skorist á löngutöng vinstri handar og verið með bólgur í andliti eftir löðrunginn.

Á meðal gagna málsins er vottorð F-kk-ef S-kk-ef, læknis á slysa- og bráðadeild Landspítala-háskólasjúkrahúss í Fossvogi, dags. 7. mars 2011, vegna komu brotaþola Ó-kvk-ef S-kvk-ef þangað hinn 16. janúar 2011, klukkan 15:20. Brotaþoli hafi lýst því að jafnaldra drengur hafi veist að henni og vinkonu hennar og ógnað þeim með hnífi. Hún hefði náð að grípa um hnífinn og verjast árás en við það hefði hún fengið lítinn skurð á fingur. Hún hefði einnig verið slegin í andlit hægra megin neðan við kinnbein og sagst vera með óþægindi þar.

Í vottorðinu segir að við skoðun hafi verið mjög grunnur skurður á þriðja fingri vinstri handar lófamegin. Grunur hafi vaknað um að hugsanlega væri byrjuð sýking í sárinu vegna roða umhverfis. Þá hafi verið þreifieymsli neðan við kinnbein hægra megin og væg bólga þar yfir. Í kafla, sem nefnist meðferð, álit og niðurstaða segir að kærandi hafi verið sett á sýklalyf. Þá segir að hugsanlegt sé að brotaþoli hafi fengið sár á fingur vegna þeirrar atburðarásar sem hún lýsi, a.m.k. hafi hún orðið fyrir því að skera sig á einhverju beittu. Áverkar þessir séu ekki alvarlegs eðlis og muni jafna sig að fullu á einni til tveimur vikum.

Þá er einnig á meðal gagna málsins vottorð sama læknis, dags. 10. nóvember 2011, vegna komu brotaþola H-kk-ef L-kk-ef á bráðamóttöku 16. janúar 2011, klukkan 04:30. Brotaþoli hafi lýst því að hann hefði verið að ganga heim úr afmælisveislu í fylgd tveggja stúlkna þegar tveir menn hefðu veist að þeim og veifað fellihníf framan í þau. Þeir hefðu hótað þeim, skorið aðra stúlkuna og slegið brotaþola aftan frá við eyrað vinstra megin. Hann hefði síðan verið með höfuðverk og verið aumur í hægra hné. Í vottorðinu segir að við skoðun hafi brotaþoli verið rauður og marinn á bak við eyrað vinstra megin yfir processus mastoideus og eyrað sjálft hafi verið rautt eftir að hafa fengið högg. Engin sár eða skurðir hafi verið sjáanlegir, en brotaþoli hafi verið aumur viðkomu. Þá hafi hann verið talsvert aumur í hálsvöðva þarna fyrir neðan, en reynt hafi á vöðvann við höggið. Þá hafi brotaþoli verið með eymsli innanvert á hægra hné án þess að húð væri rofin. Niðurstaða vottorðsins er sú að brotaþoli hafi verið með merki um höfuðhögg og verið aumur í vöðvum sem svari til tognunar vegna höggsins. Þá hafi brotaþoli verið með eymsli og mar yfir hægri hnéskel.

Ákæruliður III.

Um málavaxtalýsingu að því er varðar ákærulið III er skírskotað til ákæru.

Verður nú rakinn framburður ákærða og vitna fyrir dóminum um málsatvik að því er varðar ákærulið I og II.

Ákærði neitaði sök að því er varðar ákæruliði I og II. Hann neitaði því að hafa ráðist á Ó-kvk-þf S-kvk-þf og ógnað henni með hníf. Kvaðst hann telja líklegt að Ó-kvk-nf hefði skorið sig sjálf á fingri til að koma honum í vandræði. Hann viðurkenndi að hafa hrint H-kk-þgf L-kk-þgf niður brekku, en neitaði því að hafa slegið hann hnefahöggum í andlit og höfuð.

Ákærði sagði að hann og B-kk-nf hefðu hitt þremenningana á göngustíg við grunnskólann. Þau hefðu byrjað að rífa kjaft og tala um hvað hann væri ógeðslegur og hefði alltaf verið. Kvaðst ákærði hafa svarað þeim, en að lokum hefði hann fengið nóg, slegið til H-kk-ef L-kk-ef, tekið hann hálstaki, sennilega með hægri hendi, snúið hann niður og hrint honum niður brekku. Ekkert annað hefði átt sér stað. Ákærða var bent á að við fyrri fyrirtöku málsins hefði hann játað að hafa slegið H-kk-þf L-kk-þf eitt hnefahögg í andlitið. Sagðist ákærði þá aðeins hafa slegið hann til að fá höfuðið á honum niður og til að ná á honum hálstaki. Sagðist ákærði ekki beint hafa kýlt H-kk-þf L-kk-þf í andlitið. Nánar aðspurður sagðist ákærði hafa slegið H-kk-þf L-kk-þf einu sinni með flötum lófa aftan á hnakkann og aðeins út á kinnina. Hann kannaðist hins vegar ekki við að hafa slegið H-kk-þf L-kk-þf nokkrum hnefahöggum í andlit og höfuð.

Ákærði neitaði því að hafa slegið Ó-kvk-þf S-kvk-þf. Hann sagðist hafa verið með vasahníf í höndunum þegar hann hitti þremenningana og kvaðst því ekki hafa tekið hnífinn upp í tilefni af því að hann hitti Ó-kvk-þf og H-kk-þf L-kk-þf. Sagðist hann hafa snúið hnífnum í hendinni á meðan hann talaði við Ó-kvk-þf. Kvaðst hann ekki hafa orðið var við að Ó-kvk-nf tæki utan um hnífinn eða kæmi við hnífinn. Þá sagðist ákærði hafa sett hnífinn í vasann þegar hann tók á H-kk-þgf L-kk-þgf.

Ákærði neitaði að tjá sig um þá áverka, sem voru á kærendum þegar lögregla talaði við þau um nóttina. Aðspurður sagðist ákærði hafa verið drukkinn þegar þetta gerðist.

Aðspurður um hagi sína í dag sagðist ákærði ekki hafa neytt áfengis í þrjá mánuði og lengra væri síðan hann hætti að neyta fíkniefna. Kvaðst ákærði ekki hafa farið í meðferð heldur hætt sjálfur. Hann sagðist vinna við tölvur hjá afa sínum og sagðist vera að standa sig nokkuð vel.

Brotaþoli Ó-kvk-nf S-kvk-nf K-kvk-nf sagði að hún, H-kk-nf L-kk-nf og E-kvk-nf H-kvk-nf hefðu verið að koma úr partýi í heimahúsi á Álftanesi og verið á leið heim til sín þegar þau hefðu séð ákærða og B-kk-þf fyrir aftan sig. Þeir hefðu kallað á þau og sagt þeim að stoppa. Sagðist hún hafa stoppað en E-kvk-nf og H-kk-nf hefðu beðið hana um að halda áfram. Hún sagði að þau hefðu þekkt strákana og því heilsað þeim. Ákærði hefði strax byrjað að vera með einhverja stæla og hún sagt honum að hætta þessu og þegja. Þau hefðu verið á gangi þegar þetta var og ákærði hefði ýtt aðeins í öxlina á henni í gríni og þá hefði hún ýtt í höfuðið á honum á móti og sagt eitthvað á þessa leið: „Æ, hættu þessu.“ Ákærði hefði þá orðið reiður og slegið hana með flötum lófa í andlitið. Sagðist hún bara hafa staðið þarna og horft á ákærða og þá hefði hann sagst ætla að drepa þau ef þau létu hann ekki í friði. Hann hefði síðan haldið áfram að kalla þau öllum illum nöfnum og síðan hefði hann dregið upp hníf og haldið á honum í góða stund í hendinni. Sagðist hún varla hafa séð hnífinn því það hefði verið dimmt, en hún hefði þó náð að bakka frá ákærða og grípa utan um hnífinn þegar hann var nokkra sentímetra frá kviðnum. Einnig hefði hún ýtt hnífnum frá sér og komið þannig í veg fyrir að ákærði stingi hana. Sagðist hún hafa fengið skurð á hendi við þetta. Hún sagði að ákærði hefði hlaupið að sér með hnífinn og beint honum að henni og því hefði hann verið að ógna henni með hnífnum. Um hefði verið að ræða hníf með blaði, sem skytist út úr hulstrinu. Hún sagðist ekki vitað hvað orðið hefði af hnífnum eftir þetta.

Hún sagði að H-kk-nf L-kk-nf hefði því næst ýtt henni í burt og þau hefðu ætlað að fara. Sagðist hún hafa gengið í burtu og síðan litið við og þá hefðu ákærði og H-kk-nf L-kk-nf verið að slást. Hún sagði að ákærði hefði stokkið á H-kk-þf L-kk-þf og kýlt hann nokkrum sinnum með krepptum hnefa í andlitið og kviðinn. Þeir hefðu síðan báðir rúllað niður litla brekku, en hún sagði að það hefði verið hált úti. Sagðist hún síðan hafa hlaupið niður brekkuna og náð þeim í sundur. Hún sagðist ekki hafa séð H-kk-þf L-kk-þf beita neinu ofbeldi.

Hún sagði að ákærði hefði verið mjög reiður og uppspenntur eins og hann væri á einhverju, en hún sagðist vita að hann hefði verið að drekka. Hún sagði að B-kk-nf hefði staðið þarna hjá og kallað þau illum nöfnum og þá hefði hann sagt þeim að hlaupa.

Hún sagði að þau hefðu hraðað sér í burtu þegar þetta var afstaðið og sagðist hún hafa grátið. Sagðist hún hafa farið heim, vakið móður sína, sem hefði hringt í lögreglu. Þá sagðist hún hafa farið til læknis daginn eftir. Aðspurð um áverka sagðist hún hafa verið með áverka í andliti og með skurð á hendi. Hún sagðist hafa verið undir áhrifum þegar þetta gerðist.

Brotaþoli H-kk-nf L-kk-nf S-kk-nf sagði að hann og E-kvk-nf H-kvk-nf hefðu verið að fylgja Ó-kvk-þgf S-kvk-þgf heim í greint sinn. Þegar þau hefðu verið að fara fram hjá Íþróttahúsinu á Álftanesi hefði ákærði og einhver annar kallað til þeirra og spurt hverjir þetta væru, en þau hefðu ekki svarað heldur haldið áfram. Strákarnir hefðu þá byrjað að ganga á eftir þeim og farið fram fyrir þau. Ákærði og Ó-kvk-nf hefðu þá farið að tala saman og mjög fljótlega hefði ákærði dregið upp hníf og sveiflað honum fyrir framan Ó-kvk-þf í nokkurn tíma. Á einhverjum tímapunkti hefði ákærði verið kominn of nálægt Ó-kvk-þgf og þá hefði hún náð að bakka og sett höndina fyrir sig og þannig skorið sig á hendi. Hann sagðist ekki vita hvað hefði orðið af hnífnum, en ákærði hefði ekki verið með hann þegar þeir tókust á.

Brotaþoli sagðist síðan hafa gengið á milli ákærða og Ó-kvk-ef og beðið ákærða um að róa sig niður. Einnig hefði hann tjáð ákærða að þau gætu farið aðra leið svo að ekki þyrfti að verða meira mál úr þessu. Ákærði hefði hins vegar ekkert róast við þetta og sagðist hann því hafa beðið stelpurnar um að fara í hina áttina og byrjað sjálfur að bakka og síðan snúið sér við og gengið áfram með stelpunum. Fljótlega eftir það hefði hann fundið högg á hægri vanga og síðan annað högg á vinstri vanga og sagðist hann þá hafa beygt sig fram. Sagðist hann telja að um hnefahögg hefði verið að ræða. Hann hefði síðan fengið tösku, sem hann hefði verið með um hálsinn, sem og jakkann yfir höfuðið og því hefði hann ekki séð neitt. Ákærði hefði síðan haldið áfram að slá hann nokkrum sinnum í bak og axlir og sagðist hann hafa snúið sér við til að verja sig, en sagðist ekkert hafa getað gert. Hann sagðist hafa reynt að losa sig við töskuna, en ákærði hefði þá ýtt eða sparkað í hann með þeim afleiðingum að hann hefði rúllað niður brekku, sem þarna var. Þegar hann hefði staðið upp hefði ákærði enn staðið fyrir ofan hann og horft á hann. Ákærði hefði að lokum gengið í burtu og sagðist vitnið hafa gengið af stað með stelpunum, en í aðra átt en ákærði fór. Hann sagði að nokkru síðar hefðu þau sest niður á bekk til að jafna sig, en hann sagði að stelpurnar hefðu verið í töluverðu uppnámi eftir atvikið. Hann sagðist hafa tjáð þeim að hann væri ekki meiddur og að þetta væri allt í lagi. Eftir nokkurn tíma hefðu þær náð að jafna sig og þau hefðu fylgt Ó-kvk-þgf heim, en hann og E-kvk-nf gengið heim til hennar.

Brotaþoli kvaðst ekki hafa beitt neinu ofbeldi. Hann sagði að ekki væri rétt að hann og stúlkurnar hefðu átt upptökin með því að rífa kjaft við ákærða og félaga hans. Hann sagði að ákærði og félagar hans hefðu haldið á flösku, sem hefði virst innihalda landa, en ákærði hefði hins vegar virst mun uppstökkari en menn yrðu alla jafna af áfengisdrykkju. Hann sagðist halda að hnífurinn, sem ákærði hefði verið með, hefði verið hnífur með takka þannig að blaðið skytist út þegar ýtt væri á hann.

Brotaþoli sagðist hafa farið til læknis til að fá áverkavottorð. Hann sagðist hafa verið aumur í andliti daginn eftir og þá hefði hann meiðst á hné þegar hann rúllaði niður brekkuna. Aðspurður sagðist hann hafa verið lítillega undir áhrifum áfengis í greint sinn.

Brotaþola var bent á að í lögregluskýrslu hefði hann borið um það að ákærði hefði snúið sér nær beint að Ó-kvk-þgf og löðrungað hana. Sagðist brotaþoli þá muna eftir þessu. Þá var brotaþola bent á að í lögregluskýrslu hefði hann borið um það að ákærði hefði slegið hann nokkrum höggum í höfuð og andlit. Sagðist brotaþoli nú muna aðeins eftir tveimur höggum, þ.e. á hægri og vinstri vanga við gagnaugað, en síðan hefði hann beygt sig fram til að verja sig. Þá sagði hann að vel gæti verið að ákærði hefði hrint honum niður brekkuna og sagðist hann telja að hann hefði munað þetta betur þegar hann gaf skýrslu sína hjá lögreglu.

Vitnið E-kvk-nf H-kvk-nf J-kvk-nf sagði að hún og H-kk-nf L-kk-nf hefðu verið að fylgja Ó-kvk-þgf heim úr afmæli. Þegar þau hefðu verið komin fram hjá íþróttahúsinu á Álftanesi hefðu þau orðið vör við einhverja á gangi fyrir aftan þau og hefðu viðkomandi kallað til þeirra. Um hefði verið að ræða gamla skólafélaga, þ.e. ákærða og B-kk-þf. Þau hefðu ekki svarað þeim heldur haldið áfram. Fyrr en varði hefðu ákærði og B-kk-nf verið komnir fram úr þeim og búnir að stoppa þau. Þau hefðu látið vera að svara þeim og beðið þá um að láta þau í friði. Þau hefðu vitað hvernig þessir strákar væru og ætlað að ganga í burtu. Hún sagðist halda að ákærði og Ó-kvk-nf hefðu átt einhver samskipti og að Ó-kvk-nf hefði sagt eitthvað við ákærða sem hefði orðið til þess að ákærði dró upp hníf, sveiflaði honum til og otaði honum að henni með afleiðingum að hún skarst aðeins á fingri. Kvaðst hún halda að Ó-kvk-nf hefði slegið frá sér. Aðspurð sagði hún að ákærði hefði ógnað Ó-kvk-þgf með hnífnum. H-kk-nf L-kk-nf hefði þá gengið á milli þeirra og sagt ákærða að láta þau í friði og að þau ætluðu að fara. Þau hefðu síðan gert það, en þegar þau hefðu verið búin að snúa baki í strákana hefði ákærði stokkið á H-kk-þf L-kk-þf og sveiflað hnefanum í kjálkann eða vangann á H-kk-þgf L-kk-þgf. Síðan hefði ákærði sveiflað töskunni yfir H-kk-þf L-kk-þf og hrint honum niður brekku. Þau hefðu ekki þorað að gera neitt því ákærði hefði verið með hníf og þegar þetta hefði verið afstaðið hefðu þau gengið í burtu.

Nánar aðspurt sagðist vitnið minna að ákærði hefði slegið Ó-kvk-þf áður en hann dró upp hnífinn, en sagðist þó ekki vera viss þar sem langt væri um liðið. Hún neitaði því að Ó-kvk-nf og H-kk-nf L-kk-nf hefðu beitt ofbeldi. Þá sagði hún að B-kk-nf hefði hvatt ákærða áfram og síðan sagt þeim að hlaupa. Vitnið sagði að eflaust hefðu ákærði og B-kk-nf verið undir áhrifum einhvers, en hún sagðist hafa tekið eftir að B-kk-nf hélt á flösku, sennilega áfengisflösku. Hún sagði að ákærði hefði verið ofbeldisfullur og hagað sér eins og hálfviti. Vitnið sagði að ekki væri rétt að þau hefðu átt upptökin að átökunum. Loks sagðist vitnið hafa verið undir áhrifum áfengis en ekki miklum.

Vitninu var bent á að í lögregluskýrslu væri eftir því haft að ákærði hefði strax byrjað að rífa kjaft við Ó-kvk-þf og síðan slegið hana utanundir. Sagði vitnið þá að það hlyti að vera rétt fyrst það kæmi fram í skýrslunni, enda hefði hana minnt þetta. Vitnið sagðist hins vegar ekki muna nógu vel eftir því nú að ákærði hefði slegið H-kk-þf fleiri en einu hnefahöggi. Hún sagðist hins vegar hafa munað þetta betur þegar hún gaf skýrslu hjá lögreglu.

Aðspurð um áverka sagði hún að H-kk-nf L-kk-nf hefði verið rauður á kjálka og marinn á hné og þá hefði Ó-kvk-nf verið með skurð á fingri.

B-kk-nf Þ-kk-nf sagðist ekki muna eftir atvikum aðfaranótt 16. janúar 2011. Hann sagðist muna eftir að hafa farið í skýrslutöku hjá lögreglu 20. janúar sama ár, en sagðist samt sem áður ekki muna eftir atvikum málsins. Þá sagði hann að atvik málsins rifjuðust ekki upp fyrir sér með því að lesa yfir skýrsluna.

F-kk-nf I-kk-nf J-kk-nf lögreglumaður sagðist hafa verið sendur umrædda nótt ásamt öðrum lögreglumanni út á Álftanes vegna líkamsárásar. Þar hefðu þeir hitt kærendur, en þeir hefðu hins vegar ekki hitt ákærða. Hann sagði að stúlkan hefði verið með roða í andliti og með skrámu á fingri, en pilturinn hefði verið bólginn og rauður á öðru eyra.

Ekki þykir þörf á að rekja framburð annarra vitna sem komu fyrir dóminn þar sem ákærði hefur játað sakargiftir vegna ákæruliðar III, en hann gaf skýrslu eftir að vitnin höfðu komið fyrir dóm.

Af hálfu ákæruvalds var fallið frá því að leiða læknana F-kk-þf S-kk-þf, F-kk-þf E. Y-kk-þf og Ó-kk-þf R-kk-þf I-kk-þf fyrir dóminn sem vitni, en verjandi lýsti því yfir að ekki væru bornar brigður á framlögð læknisvottorð í málinu.

Niðurstaða

Ákæruliður I.

Ákærði hefur alfarið neitað sakargiftum að því er þennan ákærulið varðar. Hann hefur viðurkennt að hafa verið með vasahníf í höndunum þegar hann hitti þremenningana og kvaðst hafa snúið hnífnum í hendinni á meðan hann talaði við brotaþola Ó-kvk-þf. Kvaðst hann ekki hafa tekið eftir að Ó-kvk-nf kæmi við hnífinn og þá neitaði hann því að hafa ógnað henni með honum. Einnig neitaði hann því að hafa slegið Ó-kvk-þf í andlitið með flötum lófa.

Brotaþoli Ó-kvk-nf S-kvk-nf, hefur lýst því að ákærði hafi ýtt við henni og hún ýtt við honum á móti, en þá hafi ákærði orðið reiður og slegið hana með flötum lófa í andlitið. Þá hefur hún borið um það að stuttu síðar hafi ákærði dregið upp hníf og haldið á honum í hendinni í góða stund. Kvað hún ákærða hafa ógnað sér með hnífnum og lýsti því að ákærði hefði hlaupið að henni með hnífinn og beint honum að henni. Hún hefði náð að bakka frá ákærða, grípa utan um hnífinn og ýta honum frá sér. Við þetta hefði hún fengið skurð á hendi.

Vitnið H-kk-nf L-kk-nf staðfesti fyrir dóminum framburð sinn hjá lögreglu um að ákærði hefði snúið sér nær beint að Ó-kvk-þgf og löðrungað hana, en vitnið kvaðst muna eftir atvikinu þegar því var kynntur framburður þess hjá lögreglu. Þá sagðist vitnið E-kvk-nf H-kvk-nf minna að ákærði hefði slegið Ó-kvk-þf utanundir áður en hann dró upp hnífinn og síðar í skýrslu sinni staðfesti hún og framburð sinn þess efnis hjá lögreglu.

Vitnið H-kk-nf L-kk-nf hefur og borið um það að ákærði og Ó-kvk-nf hafi rætt saman og fljótlega hafi ákærði dregið upp hníf og sveiflað honum fyrir framan Ó-kvk-þf í nokkurn tíma. Ó-kvk-nf hafi náð að bakka frá ákærða þegar hann var kominn of nálægt henni og borið fyrir sig höndina og þannig skorið sig á hendi. Vitnið E-kvk-nf H-kvk-nf lýsti atvikinu með þeim hætti að ákærði og Ó-kvk-nf hefðu átt einhver samskipti og hefði Ó-kvk-nf sagt eitthvað við ákærða sem hefði orðið til þess að hann dró upp hníf, sveiflaði honum til og otaði honum að henni með þeim afleiðingum að hún skarst á fingri, en hún kvaðst halda að Ó-kvk-nf hefði slegið frá sér. Hún kvað ákærða hafa ógnað Ó-kvk-þgf með hnífnum.

Framburður brotaþola og vitnanna H-kk-ef L-kk-ef og E-kvk-ef H-kvk-ef hefur verið stöðugur þótt hann beri merki þess að langt er um liðið síðan atvik málsins áttu sér stað. Þykir framburður þeirra trúverðugur.

Samkvæmt gögnum málsins var brotaþoli Ó-kvk-nf með grunnan skurð á þriðja fingri vinstri handar lófamegin og með þreifieymsli neðan við kinnbein hægra megin og bólgu þar yfir daginn eftir atvikið. Þykja þessir áverkar samrýmast framburði brotaþola og framangreindra vitna um atvik þau er greinir í I. lið ákæru. Með vísan til framangreinds og trúverðugs framburðar brotaþola Ó-kvk-ef S-kvk-ef og vitnanna H-kk-ef L-kk-ef og E-kvk-ef H-kvk-ef þykir sannað að ákærði hafi haft í frammi háttsemi þá sem greinir í I. lið ákæru, með þeim afleiðingum sem þar greinir.

Ákæruliður II.

Ákærði hefur viðurkennt að hafa slegið brotaþola H-kk-þf L-kk-þf einu sinni með flötum lófa aftan á hnakka og út á kinn. Kvaðst ákærði hafa slegið brotaþola til að fá höfuðið á honum niður svo að hann næði á honum hálstaki. Þá kvaðst hann hafa snúið H-kk-þf L-kk-þf niður og hrint honum niður brekku. Kvaðst ákærði ekki beint hafa kýlt brotaþola í andlitið og neitaði því að hafa slegið hann nokkrum hnefahöggum í andlit og höfuð eins og í ákæru greindi. Er ákærði kom fyrst fyrir dóminn játaði ákærði að hafa slegið H-kk-þf L-kk-þf einu hnefahöggi í andlitið og hrint honum frá sér.

Brotaþoli H-kk-nf L-kk-nf hefur lýst atvikum með þeim hætti að hann hafi gengið á milli ákærða og Ó-kvk-ef og síðan snúið sér við og gengið í burtu ásamt Ó-kvk-þgf og E-kvk-þgf H-kvk-þgf. Skömmu síðar hefði hann fundið fyrir höggi á hægri vanga og síðan öðru höggi á vinstri vanga og þá hefði hann beygt sig fram. Kvaðst hann telja að um hnefahögg hefði verið að ræða. Þá hefði ákærði ýtt við honum eða sparkað í hann með þeim afleiðingum að hann hefði rúllað niður brekku, en brotaþoli kvaðst ekkert hafa séð eða getað gert þar sem hann hefði fengið jakkann og tösku, sem hann var með um hálsinn, yfir höfuðið þegar hann beygði sig fram.

Brotaþoli bar um það hjá lögreglu að ákærði hefði slegið hann nokkrum hnefahöggum í höfuð og andlit. Fyrir dóminum kvaðst brotaþoli nú aðeins muna eftir tveimur höggum, þ.e. á hægri og vinstri vanga við gagnaugu.

Vitnið Ó-kvk-nf hefur lýst atvikinu með þeim hætti að þegar hún, H-kk-nf L-kk-nf og E-kvk-nf H-kvk-nf hafi verið að ganga í burtu frá ákærða hafi ákærði stokkið á H-kk-þf L-kk-þf og kýlt hann nokkrum sinnum með krepptum hnefa í andlit og kvið. Þeir hafi síðan báðir rúllað niður litla brekku. Vitnið E-kvk-nf H-kvk-nf sagði að þegar þau hefðu verið búin að snúa baki í ákærða hefði ákærði stokkið á H-kk-þf L-kk-þf og sveiflað hnefanum í kjálkann og vangann á H-kk-þf L-kk-þf. Hann hefði síðan sveiflað töskunni yfir H-kk-þf L-kk-þf og hrint honum niður brekku. Hjá lögreglu bar vitnið um það að ákærði hefði slegið H-kk-þf L-kk-þf fleiru en einu hnefahöggi, en vitnið kvaðst ekki muna nógu vel eftir því nú. Vitnið kvaðst hins vegar hafa munað þetta betur þegar hún gaf skýrslu hjá lögreglu.

Samkvæmt gögnum málsins leitaði brotaþoli H-kk-nf L-kk-nf á bráðamóttöku skömmu eftir atvikið og var þá við skoðun rauður og marinn á bak við eyrað vinstra megin yfir processus mastoideus og þá var eyrað sjálft rautt eftir högg, eins og segir í vottorðinu. Einnig var brotaþoli aumur viðkomu og talsvert aumur í hálsvöðva, en í vottorðinu segir að reynt hafi á hálsvöðvann við höggið. Einnig var brotaþoli með eymsli og mar yfir hægri hnéskel.

Með hliðsjón af þeim áverkum, sem brotaþoli var með eftir atvikið, sem samrýmast framburði vitnisins E-kvk-ef H-kvk-ef og að sumu leyti framburði ákærða sjálfs þykir varhugavert að telja sannað að ákærði hafi slegið brotaþola oftar en einu sinni í höfuðið. Þykir sannað að ákærði hafi slegið brotaþola einu sinni í höfuðið við vinstra eyra. Með framburði brotaþola og vitnanna Ó-kvk-ef og E-kvk-ef H-kvk-ef þykir sannað að um hnefahögg var að ræða. Ákærði hefur viðurkennt að hafa hrint brotaþola niður brekku. Með hliðsjón af framangreindu þykir sannað að ákærði hafi slegið brotaþola H-kk-þf L-kk-þf einu hnefahöggi í höfuð og hrint honum niður brekku með þeim afleiðingum sem greinir í II. lið ákæru.

Ákæruliður III.

Ákærði játaði brot sitt samkvæmt ákærulið III skýlaust fyrir dóminum eins og því er lýst í ákæru. Þykir með játningu ákærða sem á sér stoð í gögnum málsins sannað að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi sem ákært er fyrir.

Brot ákærða eru réttilega heimfærð til refsiákvæða í ákærunni.

Ákærði er fæddur 1993. Hinn 30. apríl 2010 var útgáfu ákæru á hendur ákærða vegna valdstjórnarbrots frestað skilorðsbundið í tvö ár. Hinn 26. maí 2011 var ákærði dæmdur í níu mánaða fangelsi, skilorðsbundið í þrjú ár, fyrir rán og valdstjórnarbrot.

Brot þau, sem ákærði hefur nú verið sakfelldur fyrir, voru framin áður en dómurinn frá 26. maí 2011 gekk. Ber því með vísan til 78. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 að dæma ákærða hegningarauka við þann dóm og verður refsing ákærða ákvörðuð í samræmi við ákvæði 77. gr. sömu laga.

Við ákvörðun refsingar er litið til ungs aldurs ákærða, en hann var liðlega 17 ára þegar brotin voru framin. Á hinn bóginn er litið til þess að um algjörlega tilefnislausar árásir var að ræða. Þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í þrjá mánuði. Með hliðsjón af því að nokkuð langt er um liðið síðan atvik málsins áttu sér stað, ungum aldri ákærða og breyttum högum hans í dag þykir rétt að skilorðsbinda refsinguna eins og nánar greinir í dómsorði.

Ákærði greiði 380.863 krónur í sakarkostnað, þ.m.t. málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hrl., sem þykja hæfilega ákveðin 263.550 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Dóm þennan kveður upp R-kvk-nf B-kvk-nf héraðsdómari.

Dómsorð:

Ákærði, A-kk-nf Ó-kk-nf B-kk-nf A-kk-nf, sæti fangelsi í þrjá mánuði en fullnustu refsingarinnar er frestað og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá birtingu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði 380.863 krónur í sakarkostnað, þ.m.t. málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hrl., 263.550 krónur.

R-kvk-nf B-kvk-nf

Rétt endurrit staðfestir

Héraðsdómur Reykjaness 25.10. 2012.