S-754/2014

Mál þetta, sem dómtekið var 15. janúar síðastliðinn, var höfðað með ákæru ríkissaksóknara, útgefinni 4. september síðastliðinn, á hendur D-kk-þgf G-kk-þgf, Reykjavík, „fyrir hegningar- og umferðarlagabrot með því að hafa stuttu eftir miðnætti aðfaranótt 4. mars 2012 ekið bifreiðinni SE-966 undir áhrifum áfengis, en etanólstyrkur í blóði ákærða var um það bil 1,4‰, í norðausturátt eftir Reykjanesbraut á um það bil 178 kílómetra hraða á klukkustund, þegar ákærði missti stjórn á henni þar sem Reykjanesbraut beygir til norðurs til móts við frárein að Sörlatorgi í Hafnarfirði, en þar er leyfður hámarkshraði 80 kílómetrar á klukkustund. Með þessu raskaði ákærði umferðaröryggi á alfaraleiðum og stofnaði á ófyrirleitin hátt lífi og heilsu annarra vegfarenda og farþega bifreiðarinnar í augljósan háska, og ók bifreiðinni þótt hún væri ekki í ökuhæfu ástandi vegna ástands hjólbarða sem voru ásamt felgum af mismunandi gerðum, og lélegu ástandi hemla þar sem hemladiskar voru slitnir og of þunnir. Þegar ákærði missti stjórn á bifreiðinni fór hún út af veginum, rakst á ljósastaur og endaði á hvolfi nálægt brúnni þar sem Kaldárselsvegur liggur yfir Reykjanesbraut og varð ákærði með þessu valdur að því að farþegar í bifreiðinni hlutu alvarlega líkamsáverka sem hér segir:

A, sem sat í aftursæti bifreiðarinnar, kastaðist út úr henni og hlaut samfallsbrot á 12:a brjósthryggjarlið (Th12) sem olli alvarlegum mænuskaða sem hafði í för með sér varanlega lömun, umfangsmikinn áverka á milta, opin sár á enni og bol, brot á fjórum rifbeinum, brot á öllum vinstri þvertindum í lendarhrygg ásamt blæðingum í aðliggjandi mjaðmar og lundarvöðvum, brot á bringubeini nálægt mótum viðbeins og bringubeins og brot sem fór í gegnum hægra herðablað með talsverðri tilfærslu milli brotahluta.

B, sem sat í farþegasæti fram í bifreiðinni, hlaut opið sár í hársverði, brot á kinnbeinum, brot á augntóftargólfi, brot á miðnesi, brot á kjálkabeini, mar á auga, brot á brjósthryggjarlið, brot á hálshryggjarlið og loftbrjóst vegna áverkanna.

Auk þess hlutu C og D, sem einnig voru farþegar í bifreiðinni mar, tognanir og ýmsa minni áverka.

Telst þetta varða við 168. gr., 219. gr., og 4. mgr. 220. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, 1. mgr. 4. gr., 1. mgr. og c. lið 2. mgr. 36. gr., 2. mgr. 37. gr., 1., sbr. 3. mgr. 45. gr. og 59. gr. allt samanber 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar og til sviptingar ökuréttar samkvæmt 101. gr. og 102. gr. umferðarlaga nr. 50/1987.“

Einkaréttarkröfur voru gerðar í ákæru en þeim var vikið til meðferðar í einkamáli áður en til aðalmeðferðar kom. Áður en til þess kom höfðu þeim A og B verið skipaðir réttargæslumenn. Þess var krafist að þeim yrði dæmd þóknun fyrir starfa sinn.

Ákærði neitar sök og krefst sýknu. Hann krefst þess að sakarkostnaður verði greiddur úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns.

II

Málavextir eru þeir að klukkan 00:03 4. mars 2012 barst lögreglunni tilkynning um umferðarslys á þeim stað er í ákæru greinir. Í lögregluskýrslu segir að bifreiðinni hafi verið ekið norður Reykjanesbraut og hefði ökumaður misst stjórn á henni við frárein upp að Sörlatorgi. Á akbrautinni hefðu verið sjáanleg skriðför eftir bifreiðina sem auk þess hefði farið nokkrar veltur. Í bifreiðinni höfðu verið framangreindir menn og höfðu þeir allir verið í bílbeltum nema A. Hann hafði kastast út úr bifreiðinni. D hafði komið sér sjálfur út en hinir þrír sátu fastir inni í bifreiðinni er að var komið. Mennirnir voru allir fluttir á slysadeild.

Í skýrslunni er aðstæðum á slysstað lýst og þar kemur fram að yfirborð vegar hafi verið malbikað og fast. Veður hafi verið þurrt og hálfskýjað. Færð góð og umferð lítil. Myrkur var en góð lýsing.

Í skýrslu tæknideildar lögreglunnar um vettvangsskoðun segir: „Þegar ökumaður nálgaðist umferðareyju sem skilur að akstursleiðir norður og suður Reykjanesbraut norðan við brúna yfir Kaldárselsbrú/veg virðist sem ökumaður hafi ekið eftir vinstri akrein og síðan yfir á hægri akrein og út af brautinni með hægri hjól eftir grassvæði og rakst aðeins utan í ljósastaur og haldið ferðinni áfram og má ætla að ökumaður hafi hemlað bifreiðinni og farið ofan í lægð og bifreiðin tekist á loft og hafnað á grassvæði sem er norðan við afrein af Kaldársselsbrúnni inn á Reykjanesbraut og farið nokkrar veltur og hafnað á hvolfi.“ Þá kemur fram í skýrslunni að hemla- og skrensför eftir bifreiðina hafi mælst 220 metrar. Á uppdrætti kemur fram að bifreiðin hafi „flogið“ 33.62 metra. Ljósmyndir, sem fylgja skýrslunni, staðfesta framangreinda lýsingu. Á þeim sést að bifreiðin er mjög illa farin og í rauninni flak eitt. Framhjólabúnaður fór undan henni og hún hafnaði á hvolfi.

Unnin var bíltæknirannsókn um ástand bifreiðarinnar. Þar segir: „Hjólbarðinn hægra megin að framan var með sumarmynstri en aðrir hjólbarðar voru merktir M+S, mud and snow, en um svokallaða heilsárs hjólbarða var að ræða en ekki hefðbundna vetrarhjólbarða. Felgurnar hægra megin voru um 10 mm breiðari en felgurnar vinstra megin. Felgurnar vinstra megin voru sömu tegundar og samstæðar. Felgurnar hægra megin voru annarrar tegundar en samstæðar. Allir hjólbarðarnir urðu loftlausir í slysinu. Engin ummerki fundust um að ekið hefði verið á loftlitlum eða loftlausum hjólbörðum í aðdraganda slyssins. Radíus hjólbarðanna var 1 mm minni en á hjólbörðunum sem gefnir eru upp í ökutækjaskrá. Stöðugleiki ökutækisins var verulega skertur í aðdraganda slyssins vegna ólíkrar gerðar og eiginleika hjólbarða hægra megin að framan miðað við hina hjólbarðana. Stöðugleiki ökutækisins var einnig skertur vegna misbreiðra felga á báðum ásum þar sem stífleiki hjólbarðanna mótast meðal annars af felgubreidd.

Allir hemladiskarnir voru verulega slitnir og höfðu verið renndir niður og þykkt þeirra var frá 1 mm upp í 3,2 mm undir öryggismörkum. Þá voru slitfletir allra diskanna misþykkir vegna slits og viðgerða. Allir diskarnir voru með hitasprungur vegna ofhitnunar.“ Síðar í skýrslunni segir: „Vegna ástands hemladiskanna var ökutækið í stórhættulegu ástandi vegna yfirvofandi skyndibilunar í diskunum, að þeir gætu brotnað skyndilega. Þá ber að hafa í huga að ökutækið er með 331 kW hreyfil og leyfð heildarþyngd þess er 3080 kg samkvæmt ökutækjaskrá. Slíkt afl og þungi dregur ekki úr nauðsyn þess að hemlabúnaðurinn sé í lagi.“

Niðurstaða bíltæknirannsóknarinnar var að bifreiðin hefði ekki verið í notkunarhæfu ástandi í aðdraganda slyssins vegna framangreinds ástands hjólbarða og hemla.

Prófessor í vélaverkfræði reiknaði út mögulegan hraða bifreiðarinnar út frá tilteknum forsendum. Hann athugaði eftirtalin þrjú atriði: 1) Hver var líklegasti hraði bifreiðarinnar áður en ökumaður hemlaði og lenti út af veginum? 2) Hver er minnsti mögulegi hraði sem bifreiðin var á miðað við forsendur málsins? og 3) Hver er mesti mögulegi hraði bifreiðarinnar? Í niðurstöðum segir: „Ökutækið sem er á vinstri akrein fer hliðarskrið vegalengdina 66,00 m út af veginum hægra megin, yfir kantstein og gras þar sem það rekst með felgu og hægri hlið á ljósastaur. Ökutækið hemlar 42,77 m, fer ofan í lægð við brunn og kastast 33,62 m í loftinu áður en það veltur 42,33 m þar sem það stöðvast.“

Með vísun til aðferða og forsendna, sem grein er gerð fyrir í álitsgerðinni, ályktar prófessorinn að ætlaður hraði bifreiðarinnar hafi verið 162 km/klst., mögulegur lágmarkshraði hafi verið 153 km/klst. og mögulegur hámarkshraði 171 km/klst. Síðan segir í álitsgerðinni: „Þeir þættir sem ekki er tekið tillit til í útreikningum valda því að raunverulegur hraði er meiri en útreiknaður hraði en það er líklegasta skýringin á því að hraði sem reiknaður er út frá hliðarskriði er hærri.“ Samkvæmt þessu hafi ætlaður hraði verið 178 km/klst., mögulegur lágmarkshraði 16 km/klst. og mögulegur hámarkshraði 188 km/klst.

Á slysadeild voru tekin tvö blóðsýni úr ákærða til alkóhólákvörðunar. Fyrra sýnið var tekið klukkan 00:58 og hið síðara klukkan 02:00 aðfaranótt 4. mars 2012. Endanleg niðurstaða rannsóknar á fyrra sýninu sýndi að í því var 1,15 prómill alkóhóls og í síðara sýninu 0,94 prómill.

Lögreglan bað rannsóknastofu í lyfja- og eiturefnafræði um mat á niðurstöðum rannsóknanna og var í beiðninni spurt um ölvunarástand viðkomandi þegar slysið var tilkynnt til lögreglu klukkan 00:03. Í álitsgerð rannsóknastofunnar segir að þegar áfengi sé drukkið farið etanólið gegnum slímhúð meltingarvegarins og yfir í blóðrásina. Þetta er nefnt frásog. Eftir að neyslu er hætt líði nokkur tími þar til allt etanól hefur náð að sogast frá. Venjulega sé gert ráð fyrir að þessu ljúki á einni til tveimur klukkustundum. Þá fari styrkur etanóls að falla og falli hann með nokkuð jöfnum hraða sem sé einstaklingsbundinn og geti verið 0,12 til 0,25 prómill á klukkustund. Síðan segir: „Þegar litið er á niðurstöður hér að ofan, sýni þær að etanólstyrkur í blóði meints ökumanns hefur náð hámarki og verið farinn að falla kl. 00:58. Það styður niðurstaða úr etanólmælingu í seinna blóðsýninu. Brotthvarfshraði etanóls úr blóði hlutaðeigandi er 0,22°/oo (1,28°/oo-1,05°/oo*60/62). Ef reiknað er til baka með brotthvarfshraðanum (0,22°/ooklst), þá hefur etanólstyrkur verið 1,4 til 1,5 °/oo um kl. 00:03 að því tilskyldu að drykkju hafi að mestu verið lokið upp úr kl. 23 þetta kvöld. Samkvæmt framansögðu hefur meintur ökumaður því verið ölvaður, þegar tilkynnt var um umferðaróhappið kl. 00:03.“

Meðal gagna málsins eru læknisvottorð varðandi farþegana í bifreiðinni og er þar lýst meiðslum þeirra og meðferð er þeir fengu við þeim. Þá eru og meðal gagna málsins matsgerðir þar sem lýst er afleiðingum slyssins fyrir þá B og A. Kemur þar fram að varanleg örorka B er 35% og A 85%. Þessi læknisfræðilegu gögn lýsa þeim áverkum á farþegunum sem í ákæru getur.

Lögregla tók skýrslu af ákærða 8. mars. Hann kvaðst ekki vita hversu hratt hann hefði ekið, en giskaði á 80 til 90 km hraða. Ákærði taldi að hann hefði misst stjórn á bifreiðinni vegna hálku. Þá neitaði hann að hafa neytt áfengis eða annarra vímugjafa daginn eða kvöldið fyrir slysið. Ákærði var aftur yfirheyrður 31. ágúst og voru honum þá kynntar niðurstöður alkóhólrannsóknar svo og rannsóknar á ætluðum hraða bifreiðarinnar. Ákærði taldi þessar niðurstöður fráleitar og ítrekaði fyrri framburð.

III

Ákærði kvaðst hafa ekið bifreiðinni í umrætt sinn. Hann kvað félaga sinn, C, hafa hringt í sig um kvöldið, en hann hafi verið að halda upp á afmæli sitt og vantað ökumann í bæinn. Ákærði kvaðst hafa komið á staðinn og farið inn í smástund. Síðan hafi piltar þeir, sem í ákæru getur, farið með sér áleiðis til Reykjavíkur. Hann kvaðst hafa misst bifreiðina út af á Reykjanesbrautinni en ekki muna meira eftir atburðum. Ákærði neitaði alfarið að hafa verið undir áhrifum áfengis við aksturinn. Hann kvaðst ekki hafa neytt áfengis í nokkra daga fyrir aksturinn. Hann kvaðst ekki muna til þess að sér hafi verið tekið blóðsýni á slysadeild.

Ákærði kvaðst hafa ekið á um 80 til 90 km hraða og hafnaði því alfarið að hafa verið á þeim hraða sem í ákæru greinir. Hann tók þó fram að hann myndi þetta ekki greinilega. Hann kvaðst hafa misst stjórn á bifreiðinni og taldi það hafa verið vegna hálku.

Ákærði kvaðst hafa verið búinn að eiga bifreiðina í nokkra mánuði fyrir slysið. Þegar hann keypti hana hefði hún verið nýkomin úr ástandsskoðun og viðgerð. Í viðgerðinni hefði átt að gera við allt sem athugvert hefði verið við hana. Þessi viðgerð hefði kostað nokkrar milljónir. Sjálfur kvaðst ákærði hafa skipt um dekk þennan sama dag eftir að hann hafði ekið utan í vegkant en við það hefði felga skekkst. Hann kvaðst ekki hafa vitað um ástand bifreiðarinnar að öðru leyti, þar með talið ástand hemlanna.

C, sem var farþegi í bifreiðinni og sat í miðjunni aftur í, bar að hafa verið að halda upp á afmæli sitt og A þennan dag. Um kvöldið hefðu þeir og félagar þeirra verið heima hjá sér í gleðskap. C kvaðst hafa verið í sambandi við ákærða um daginn og spurt hann hvort hann vildi ekki líta til þeirra. Ákærði hefði komið og verið á bíl. Kvaðst C hafa beðið hann um að skutla þeim í bæinn og hefði það orðið úr. Fyrst hefði verið ekið heim til ákærða og síðan hefði ætlunin verið að aka í bæinn. C kvaðst hafa verið í símanum þegar hann hefði fundið hnykk koma á bifreiðina. Hann kvaðst hafa litið upp og séð að bifreiðin stefndi út af veginum. Meira kvaðst hann ekki muna fyrr en hann hafi verið að koma sér út úr bifreiðinni. Hann kvaðst ekki hafa orðið var við að ákærði neytti áfengis. Sjálfur kvaðst hann hafa verið mikið drukkinn enda hefði hann og félagar hans verið við drykkju allan daginn. Þá kvaðst hann ekki muna eftir hraðanum á bifreiðinni og ekki geta gert sér grein fyrir honum.

A bar að hann og C hefðu verið að halda upp á afmæli sín heima hjá C. Um kvöldið hefðu þeir ætlað í bæinn og hefði ákærði ætlað að aka þeim þangað. Eftir að hafa ekið hring í Hafnarfirði hefðu þeir verið á leið til Reykjavíkur er slysið hefði orðið. A kvaðst hafa setið í aftursæti hægra megin og ekki verið í bílbelti. Hann kvað ákærða hafa ekið á ofsahraða og tekið fram úr mörgum bifreiðum og eins kvaðst hann hafa séð umhverfið þjóta hjá er hann leit út um gluggann. Hann kvaðst ekki muna meira. A kvað ákærða hafa verið í samkvæminu en farið og komið aftur og kvaðst hann þá hafa farið út í bifreið hans. A kvaðst ekki hafa séð ákærða neyta áfengis en sjálfur hefði hann verið undir áhrifum áfengis. Þá kvaðst hann ekki hafa merkt áfengisáhrif á ákærða. Hann kvaðst hafa spurt ákærða að því inni í húsinu hvort tiltekinn bjór væri hans bjór og hefði ákærði neitað því og sagt að hann væri ekki að drekka.

B kvaðst hafa verið í samkvæminu og undir miðnætti hefði verið ætlunin að fara í bæinn. Hann kvað ákærða hafa komið á bíl og þeir beðið hann að skutla þeim í bæinn. B kvaðst lítið muna eftir ökuferðinni en hann hefði þó dælt bensíni á bifreiðina. Næst kvaðst hann muna eftir sér á gjörgæsludeild seinni hluta næsta mánudags. B kvaðst hafa átt samskipti við ákærða fyrir ökuferðina en hvorki séð á honum áfengisáhrif né séð hann neyta áfengis. B kvaðst sjálfur hafa verið undir áhrifum áfengis. Hann kvaðst ekki geta borið um hraða bifreiðarinnar, en hann hefði setið í farþegasæti fram í.

D kvaðst hafa verið í samkvæminu og farið með bifreið ákærða áleiðis til Reykjavíkur. Hann kvaðst hafa komið seint í samkvæmið og þess vegna ekki verið mikið ölvaður. D kvaðst hvorki hafa séð áfengisáhrif á ákærða né séð hann neyta áfengis. Hann kvaðst hafa verið í símanum skömmu fyrir slysið og litið upp þegar bifreiðin fór að rása. Hann kvaðst ekki geta borið um hraða bifreiðarinnar en hann hefði setið fyrir miðju aftur í og verið í belti. D kvaðst muna eftir því að ákærði hefði sagt í samkvæminu að hann væri ekki að drekka.

Maður, sem var að aka á svipuðum slóðum og slysið varð, kvað bifreið hafa brunað fram úr sér á ofsahraða. Hann taldi hraðann hafa getað verið 150 til 200 km og byggði það meðal annars á hljóði í bifreiðinni þegar hún tók fram úr. Skömmu síðar kvaðst hann hafa séð hana á hvolfi. Hann kvaðst ekki hafa séð slysið sjálft en komið á vettvang skömmu síðar. Þá hefði ökumaðurinn kvartað undan verk í maga, annar maður hefði kastast út úr bifreiðinni en hinir verið fastir í henni. Hann kvaðst ekki hafa fundið áfengislykt af ökumanninum.

Rannsóknarlögreglumaður, sem kom á vettvang og ritar frumskýrslu málsins, staðfesti hana. Hann fór á slysadeild og kannaði afdrif ákærða og farþeganna. Hann kvaðst hafa verið viðstaddur þegar ákærða var tekið blóðsýni til rannsóknar. Glasið hefði verið merkt og sett í umslag. Því hefði fylgt vottorð hjúkrunarfræðings um að hún hefði tekið blóðsýnið úr ákærða. Þetta hefði svo verið flutt á lögreglustöð. Hann kvaðst hafa vottað að sama númer væri á blóðsýninu og sýnatökubeiðninni. Þau hefðu svo verið send á rannsóknastofuna. Hann kvað tvö sýni hafa verið tekin en það væri alltaf gert þegar viðkomandi væri ekki tekinn í akstri. Þá kvað hann aldrei hafa verið vafa um hver hefði verið ökumaður bifreiðarinnar og ekki væri nokkur vafi á að honum hefði verið tekið blóðsýni og það merkt honum. Hann kvaðst ekki muna hvort hann hefði tekið eftir ölvunaráhrifum á ákærða.

Rannsóknarlögreglumaður, sem undirritaði beiðnir um rannsókn á blóðsýnum úr ákærða, kvaðst hafa tekið við sýnunum frá slysadeild. Sýnin hafi komið í glösum í umslagi og hafi annað sýni verið merkt sýni 1 og hitt sýni 2. Sýnunum hafi fylgt beiðni um töku blóðsýnis og blóðtökuvottorð. Sýnin fái svo númer þegar þau séu skráð í kerfi lögreglunnar. Sýnin með þessum númerin séu svo send rannsóknarstofunni en þangað séu ekki send nöfn.

Lögreglumaður, sem vottar vottorð um að tekið hafi verið blóð úr ákærða, staðfesti vottun sína. Hann kvaðst hafa verið á vakt á slysadeildinni og kvaðst muna eftir að ákærða hafi verið tekið blóð. Hann kvaðst hafa hitt ákærða áður. Þá kvað hann sjúkraflutningamenn hafa sagt sér að hann hefði verið ökumaðurinn. Hann kvað glös með blóðsýnunum hafa verið sett í umslag og blóðtökuvottorð með.

Rannsóknarlögreglumaður, sem rannsakaði vettvang og tók þar myndir, staðfesti að hafa aflað gagna á vettvangi og tekið myndir. Einnig staðfesti hann að hafa aðstoðað við gerð vettvangsuppdráttar. Hann kvað enga ísingu hafa verið á götunni. Þá kvað hann ummerki benda til þess að bifreiðin hafi verið á mikilli ferð, miklu meiri ferð en 80 km enda hefðu framhjólin rifnað undan og einnig pústkerfið.

Annar rannsóknarlögreglumaður, sem einnig kom á vettvang og vann uppdrátt af honum, staðfesti að hafa unnið hann. Hann kvaðst ekki muna hvort ísing hafi verið á götunni en vísaði um það atriði til lögregluskýrslu. Hann kvað það sitt mat að bifreiðinni hefði verið ekið langt yfir hámarkshraða.

Hjúkrunarfræðingur, sem tók ákærða blóð í þetta skipti, staðfesti vottorð sín um blóðtökuna. Hún kvaðst muna eftir að hafa tekið blóðsýnin. Hún kvað lögreglumann hafa verið viðstaddan í bæði skiptin er hún tók sýnin úr ákærða. Hún kvað glös með sýnunum hafa verið merkt ákærða og sett í umslag og það afhent lögreglumanninum. Hún kvað ákærða hafa verið með armband á sér með nafni sínu og kennitölu og hún hafi spurt hann áður en hún tók honum blóð hvort hann væri sá sem tilgreindur væri á armbandinu. Þetta armband væri sett á alla sjúklinga er kæmu á slysadeildina.

Deildarstjóri rannsóknastofu í lyfja- og eiturefnafræði staðfesti framangreinda matsgerð svo og niðurstöður alkóhólrannsókna á blóðsýnum úr ákærða. Hún kvað glös með sýnum koma í umslögum og séu glösin með númerum. Hvert og eitt sýni sé sérmerkt. Á rannsóknastofunni sé eitt sýni tekið upp í einu og skráð í gagnabanka og sýnin strikamerkt. Þetta strikamerki fylgi sýninu meðan það er á rannsóknastofunni. Hún kvað vinnulag rannsóknastofunnar vera með þeim hætti að útilokað væri að sýni misfærust. Hún kvað það aldrei hafa gerst, að minnsta kosti ekki í áratugi. Sýni væru geymd í 12 til 14 mánuði en þá væri þeim fargað.

Sérfræðingur á bíltæknisviði, sem vann framangreinda bíltæknirannsókn, staðfesti hana. Hann kvað ástand bifreiðarinnar hafa verið stórhættulegt vegna yfirvofandi skyndibilunar í hemladiskum. Hann kvað ástand hemlanna ekki hafa komið í ljós við bifreiðaskoðun, enda væru hemlar bifreiða ekki skoðaðir með það í huga. Þá kvaðst hann hafa farið á vettvang eftir slysið og meðal annars athugað hemlaför. Hann kvað bifreiðina hafa verið á miklu meiri hraða en leyfilegur væri á vettvangi, öll ummerki hefðu bent til þess.

Prófessor í vélaverkfræði, sem reiknaði út líklegan hraða bifreiðarinnar og vann framangreinda álitsgerð, staðfesti hana. Hann kvað útilokað, miðað við þær forsendur sem hann hefði reiknað út frá, að bifreiðinni hefði verið ekið á minni hraða en 150 km. Taldi hann líklegast að henni hefði verið ekið á milli 178 og 188 km hraða. Hann kvaðst hafa farið á vettvang en ekki mælt hann, það hefðu lögreglumenn gert.

IV

Ákærði hefur viðurkennt að hafa verið ökumaður bifreiðarinnar er slysið varð. Hann hefur hins vegar neitað að hafa verið undir áhrifum áfengis og að hafa ekið of hratt. Þá hefur hann borið að hann hafi ekki vitað annað en að bifreiðin hefði verið í lagi eins og rakið var.

Ákærða voru tekin tvö blóðsýni. Hér að framan var rakinn framburður hjúkrunarfræðings, sem tók sýnin, og lögreglumanna sem vottuðu sýnatökuna. Einnig framburður lögreglumanna er tóku við sýnunum og gengu frá þeim til rannsóknastofunnar. Þá var rakinn framburður deildarstjóra rannsóknastofunnar. Samkvæmt þessum framburði svo og þeim skjallegu gögnum, sem eru meðal gagna málsins, telur dómurinn sannað að það hafi verið blóðsýni úr ákærða sem rannsökuð voru. Með vísun til þess, sem fram kemur í niðurstöðum rannsóknarinnar, sem gerð var grein fyrir í II. kafla, telur dómurinn sannað að ákærði hafi verið undir áhrifum áfengis við aksturinn eins og honum er gefið að sök í ákærunni.

Hér að framan var gerð grein fyrir ummerkjum á vettvangi og framburði vitna og sérfræðinga um hraða bifreiðarinnar. Samkvæmt því, sem þar var rakið, er útilokað að ákærði hafi ekið á 80 til 90 km hraða eins og hann bar. Það er niðurstaða dómsins að með framangreindum gögnum sé sannað að hraðinn hafi verið langt yfir leyfilegum mörkum. Það er hins vegar ekki hægt að slá því föstu á grundvelli framangreindra gagna að hraðinn hafi verið sá sem í ákæru greinir.

Samkvæmt 2. mgr. 59. gr. umferðarlaga ber eigandi eða umráðamaður ökutækis ábyrgð á að það sé í lögmæltu ástandi. Með framangreindri bíltæknirannsókn á bifreiðinni eftir slysið, sem leiddi í ljós að hvorki hemlar né hjól bifreiðarinnar voru í lögmæltu ástandi, er sannað að bifreiðin, sem ákærði bar ábyrgð á, hafi ekki verið í því ástandi sem framangreint lagaákvæði áskilur.

Samkvæmt framansögðu er sannað að ákærði ók bifreiðinni, sem ekki var í ökuhæfu ástandi, undir áhrifum áfengis og á ofsahraða eftir Reykjanesbraut sem er með fjölförnustu vegum landsins. Með þessu raskaði ákærði umferðaröryggi á alfaraleiðum og stofnaði á ófyrirleitinn hátt lífi og heilsu annarra vegfarenda og farþega bifreiðarinnar í augljósan háska. Þá slösuðust farþegar bifreiðarinnar eins og í ákæru er rakið. Ákærði bar að orsök slyssins hefði verið hálka á veginum. Gögn málsins, þar talinn framburður vitna, styður ekki þessa skýringu ákærða og er henni hafnað.

Ákærði verður því sakfelldur fyrir það sem honum er gefið að sök í ákærunni, nema hvað því verður ekki slegið föstu að hann hafi ekið á þeim hraða sem þar segir, eins og getið var um hér að framan. Brot ákærða eru rétt færð til refsiákvæða í ákærunni nema hvað hann verður sýknaður af því að hafa brotið gegn ákvæðum 1. mgr. 4. gr. umferðarlaga. Úrlausnir áfrýjunarréttarins undanfarin misseri hafa verið misvísandi um hvort ákvæði þetta sé viðhlítandi refsiheimild eða ekki. Vafann í þessum efnum verður að skýra ákærða í hag, sbr. 108. og 109. gr. laga nr. 88/2008, og verður hann því sýknaður af ákærunni hvað þetta varðar.

Á árinu 2006 var ákærði þrívegis sektaður og sviptur ökurétti fyrir ölvunarakstur og önnur umferðarlagabrot. Hann var sektaður 25. mars 2014 og sviptur ökurétti í 12 mánuði frá þeim degi fyrir ölvunar- og fíkniefnaakstur. Refsing ákærða nú verður hegningarauki, sbr. 78. gr. almennra hegningarlaga. Við ákvörðun refsingar verður að hafa í huga að ákærði ók bifreiðinni undir áhrifum áfengis og á ofsahraða. Hann missti stjórn á henni og er engu öðru um að kenna en vítaverðu gáleysi hans að setjast ölvaður undir stýri og aka á þeim hraða sem grein hefur verið gerð fyrir. Afleiðingar af akstri ákærða voru að tveir farþeganna stórslösuðust og mun annar þeirra verða bundinn við hjólastól. Hinir farþegarnir slösuðust einnig þótt ekki væri það eins mikið. Refsing ákærða er ákveðin 18 mánaða fangelsi og eru ekki skilyrði til að skilorðsbinda hana. Þá verður ákærði sviptur ökurétti í 3 ár frá 25. mars 2015 að telja.

Loks verður ákærði dæmdur til að greiða sakarkostnað, málsvarnarlaun verjanda síns og þóknun réttargæslumanna, að meðtöldum virðisaukaskatti, eins og í dómsorði segir.

A-kk-nf Í-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóminn.

D ó m s o r ð :

Ákærði, D-kk-nf G-kk-nf, sæti fangelsi í 18 mánuði.

Ákærði er sviptur ökurétti í 3 ár frá 25. mars 2015 að telja

Ákærði greiði 923.982 krónur í sakarkostnað, málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef S-kk-ef hdl., 520.800 krónur, þóknun réttargæslumanns A, S-kvk-ef Y-kvk-ef Á-kvk-ef hdl., 173.600 krónur, og þóknun réttargæslumanns B, H-kk-ef F-kk-ef A-kk-ef hdl., 173.600 krónur.

.

A-kk-nf Í-kk-nf