arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
S-114/2015

Mál þetta höfðaði lögreglustjórinn á Vesturlandi með ákæru 5. ágúst 2015 á hendur ákærða, Á-kk-þgf G. V-kk-þgf, kt. ..., Flétturima 9, Reykjavík. Málið var dómtekið 29. september 2015.

Í ákæruskjali segir að málið sé höfðað gegn ákærða fyrir „umferðarlagabrot með því að hafa sunnudaginn 5. júlí 2015 ekið bifreiðinni LZ815 undir áhrifum áfengis (1,44 ‰ í blóðsýni) og undir áhrifum ólöglegra ávana- og fíkniefna (tetrahýdrókannabínól 0,5 ng/ml í blóðsýni) og sviptur ökuréttindum austur Akranesveg uns lögreglan stöðvaði aksturinn á móts við Akrafjall.

Brot ákærða telst varða við 1. mgr. sbr. 3. mgr. 45. gr. og við 1. mgr. sbr. 2. mgr. 45. gr. a. og við 1. mgr. 48. gr. sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar, til greiðslu alls sakarkostnaðar og til sviptingar ökuréttar samkvæmt 101. gr. og 102. gr. umferðarlaga.“

Fyrirkall í máli þessu var birt fyrir ákærða 14. september 2015. Við þingfestingu málsins 29. sama mánaðar sótti ákærði ekki þing og og var málið þá dómtekið að kröfu ákæruvaldsins samkvæmt 1. mgr. 161. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008. Með vísan til þeirrar lagagreinar þykir mega jafna útivist ákærða til játningar hans, enda fer sú niðurstaða ekki í bága við sakargögn. Ákærði verður því sakfelldur fyrir brotin sem réttilega eru heimfærð til laga í ákæruskjali.

Ákærði er fæddur 1983 og hefur áður sætt refsingum sem nú hafa ítrekunaráhrif. Þann 12. maí 2015 gekkst ákærði undir lögreglustjórasátt fyrir akstur sviptur ökurétti, var refsing ákveðin 60.000 króna sekt.

Við ákvörðun refsingar er þess að gæta að ákærði, sem hefur verið sakfelldur fyrir að hafa ekið bifreiðinni LZ-815 bæði undir áhrifum áfengis og fíkniefna, hefur með dómi þessum þriðja sinn verið sakfelldur fyrir brot gegn 45. gr. umferðarlaga og annað sinn verið sakfelldur fyrir að aka sviptur ökurétti. Að því gættu þykir refsing hans hæfilega ákveðin fangelsi í 45 daga.

Með vísan til 101. og 102. gr. umferðarlaga verður ákærði sviptur ökurétti ævilangt.

Loks verður ákærði með vísan til. 1. mgr. 218. gr. laga um meðferð sakamála dæmdur til að greiða sakarkostnað samkvæmt yfirliti lögreglu, svo sem greinir í dómsorði.

G-kk-nf S-kk-nf, aðstoðarmaður dómara, kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði, Á-kk-nf G. V-kk-nf, sæti fangelsi í 45 daga.

Ákærði er sviptur ökurétti ævilangt.

Ákærði greiði 219.802 krónur í sakarkostnað

G-kk-nf S-kk-nf
S-148/2013

Mál þetta, sem dómtekið var 21. janúar sl., höfðaði lögreglustjórinn á Snæfellsnesi með ákæru 23. september 2013 á hendur ákærðu, G-kvk-þgf K. J-kvk-þgf, kt. ..., til heimilis að Brautarholti 13, Ólafsvík.

Í ákæruskjali segir að málið sé höfðað gegn ákærðu fyrir líkamsárás með því að hafa„ aðfaranótt laugardagsins 29. júní 2013 á pallinum við Hótel Ólafsvík í Snæfellsbæ kýlt A..., kt. ..., vinstra megin á höfuðið og síðan rifið í hár hennar með þeim afleiðingum að hún hlaut áverka á vinstra eyra, kúlu og mar aftan við eyrað og hárlokkur slitnaði af höfði hennar.

Telst háttsemi ákærðu varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.“

Er þess krafist af ákæruvaldsins hálfu að ákærða verði dæmd til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

I.

Ákærða kom fyrir dóm 21. janúar sl. og viðurkenndi brot sitt eins og því er lýst í ákæru. Játning ákærðu er í samræmi við gögn málsins. Brot hennar telst því sannað og varða við tilgreind lagaákvæði í ákæru. Að þessu virtu þykja vera efni til að leggja dóm á málið á grundvelli 1. mgr. 164. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008.

II.

Samkvæmt vottorði sakaskrár ríkisins hefur ákærðu ekki áður verið gerð refsing. Við ákvörðun refsingar þykir jafnframt mega líta til þess að fyrir dómi gekkst hún greiðlega við broti sínu. Með vísan til þessa, þykir með heimild í a-lið 1. mgr. 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 rétt að fresta ákvörðun um refsingu hennar og skal refsingin falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja haldi ákærða almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Loks verður ákærðu með vísan til 1. mgr. 218. gr. laga um meðferð sakamála, nr. 88/2008, gert að greiða þóknun verjanda síns sem þykja hæfilega ákveðin að meðtöldum virðisaukaskatti svo sem greinir í dómsorði. Jafnframt verður ákærðu gert að greiða ferðakostnað verjandans. Annan sakarkostnað leiddi ekki af rannsókn og meðferð málsins.

Við rekstur málsins hjá héraðsdómi þurfti endurtekið að fresta fyrirtöku málsins þar sem ákærða sótti ekki þing og dróst því málsmeðferð á langinn.

Dóm þennan kveður upp G-kk-nf S-kk-nf, aðstoðarmaður dómara.

D Ó M S O R Ð:

Ákvörðun um refsingu ákærðu, G-kvk-ef K. J-kvk-ef, er frestað og skal refsingin falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja haldi ákærða almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærða greiði málsvarnarlaun verjanda síns, F-kk-ef H-kk-ef S-kk-ef, hdl., 114.205 krónur, og ferðakostnað verjandans 19.400 krónur.

G-kk-nf S-kk-nf.
S-19/2016

Mál þetta, sem þingfest var og dómtekið 7. júní 2016, er höfðað með ákæru lögreglustjórans á Austurlandi, útgefinni 26. apríl 2016, á hendur E-kk-þgf S-kk-þgf, [kt.], [...], [...], „fyrir umferðarlagabrot í Fjarðabyggð, með því að hafa mánudaginn 21. mars 2016, sviptur ökurétti, ekið bifreiðinni NI-442, austur Búðareyri á Reyðarfirði, þar sem lögreglan stöðvaði aksturinn á móts við gatnamótin við Mánagötu.“

Í ákæruskjali er háttsemin talin varða við 1. mgr. 48. gr., sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, með áorðnum breytingum. Þar er þess krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Um málavexti skírskotast til ákæru. Ákærði kom ekki fyrir dóminn við þingfestingu málsins og boðaði ekki forföll, enda þótt honum hafi verið birt ákæra og fyrirkall með nægum fyrirvara. Var þess getið í fyrirkalli að hann mætti búast við því að fjarvist hans yrði metin til jafns við það að hann viðurkenndi að hafa framið það brot sem honum er gefið að sök í ákæru og að dómur yrði lagður á málið að honum fjarstöddum.

Í samræmi við ákvæði a-liðar 1. mgr. 161. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 24. gr. laga nr. 78/2015, og þar sem dómari telur framlögð gögn nægileg, verður ákærði sakfelldur fyrir það brot sem honum er gefið að sök í ákæru og er þar réttilega heimfært til 1. mgr. 48. gr., sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga.

Samkvæmt framlögðu sakavottorði ákærða, sem er fæddur árið 1989, hefur honum margoft verið gerð refsing fyrir að aka sviptur ökurétti, sbr. 1. mgr. 48. gr. umferðarlaga. Samkvæmt langri dómaframkvæmd varða slík brot óskilorðsbundinni fangelsisrefsingu við aðra ítrekun. Með hliðsjón af ákvæðum 71. gr. almennra hegningarlaga hafa eftirtaldir dómar hér þýðingu, en í öllum þeim tilvikum var ákærða gerð refsing fyrir m.a. akstur sviptur ökurétti: Dómur 6. mars 2008, dómur 18. desember 2008, dómur 9. júlí 2009, dómur 27. janúar 2011, dómur 15. júlí 2011, dómur 6. október 2011 (hegningarauki), dómur 27. september 2012 og dómur 17. nóvember 2015.

Að framanrituðu virtu þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin 6 mánaða fangelsi. Með vísan til nefndrar dómaframkvæmdar eru ekki efni til að fresta fullnustu refsingarinnar skilorðsbundið.

Sakarkostnaður að fjárhæð 62.949 krónur, sem samkvæmt yfirliti ákæruvalds féll til vegna blóðsýnatöku, blóðrannsóknar o.fl., varðar ekki það brot sem ákærða er gefið að sök í ákæru. Með hliðsjón af 2. mgr. 218. gr. laga nr. 88/2008 verður ákærða ekki gert að greiða þann kostnað og fellur hann því á ríkissjóð. Annar sakarkostnaður hlaust ekki af málinu.

Dómur þessi er kveðinn upp af H-kvk-þgf B-kvk-þgf héraðsdómara.

Dómsorð:

Ákærði, Ö-kk-nf S-kk-nf, sæti fangelsi í 6 mánuði.

H-kvk-nf B-kvk-nf
S-36/2016

Mál þetta, sem þingfest var og dómtekið 6. desember 2016, er höfðað með ákæru lögreglustjórans á Austurlandi, útgefinni 20. október 2016, á hendur S-kk-þgf I-kk-þgf, kt. [...], [...], [...], „fyrir umferðarlagabrot í Sveitarfélaginu Hornafirði, með því að hafa þriðjudaginn 12. júlí 2016, sviptur ökurétti, ekið vinnuvél (lyftara) með vinnuvélanúmerinu JL8591, frá mjölbræðslu Skinneyjar- Þinganess hf., Óslandi, Höfn, um götur bæjarins, m.a. um Ófeigstanga, Óslandsveg, Krosseyjarveg og Sæbraut, að sorplosunarstöðinni við Sæbraut og aftur til baka, um akbrautir sem ætlaðar eru almennri umferð, en lögreglan stöðvaði aksturinn á Ófeigstanga, á móts við lifrarverksmiðjuna.“

Í ákæruskjali er háttsemin talin varða við 2. mgr. 55. gr., sbr. 1. mgr. 48. gr. og 5. mgr. 55. gr., allt sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, með síðari breytingum, og þar er þess krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Um málavexti skírskotast til ákæru. Ákærði kom ekki fyrir dóminn við þingfestingu málsins og boðaði ekki forföll, enda þótt honum hafi verið birt ákæra og fyrirkall með nægum fyrirvara. Var þess getið í fyrirkalli að hann mætti búast við því að fjarvist hans yrði metin til jafns við það að hann viðurkenndi að hafa framið það brot sem honum er gefið að sök í ákæru og að dómur yrði lagður á málið að honum fjarstöddum.

Í samræmi við ákvæði a-liðar 1. mgr. 161. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 24. gr. laga nr. 78/2015, og þar sem dómari telur framlögð gögn nægileg, verður ákærði sakfelldur fyrir það brot sem honum er gefið að sök í ákæru. Telst brotið réttilega heimfært til 2. mgr. 55. gr., sbr. 1. mgr. 100. gr., umferðarlaga nr. 50/1987, en ekki verður séð að jafnframt hafi verið þörf á að vísa til 1. mgr. 48. gr. og 5. mgr. 55. gr. sömu laga, svo sem gert er í ákæruskjali.

Ákærði er fæddur árið 1978. Samkvæmt framlögðu sakavottorði hefur hann sjö sinnum hlotið dóm og fimm sinnum gengist undir sátt hjá lögreglustjóra frá árinu 2004 fyrir brot gegn umferðarlögum og lögum um ávana- og fíkniefni. Síðast hlaut hann 6 mánaða óskilorðsbundinn fangelsisdóm 28. maí 2015 fyrir brot gegn m.a. 45. gr., 45. gr.a. og 1. mgr. 48. gr. umferðarlaga (akstur sviptur ökurétti). Var ævilöng ökuréttarsvipting hans samkvæmt fyrri dómi þá áréttuð. Við ákvörðun refsingar hans nú er til þess litið að ákærða hefur margsinnis verið gerð refsing fyrir akstur sviptur ökurétti, þ.e. með lögreglustjórasáttum 15. maí 2009, 10. desember 2012 og 20. nóvember 2013, og með dómum 23. desember 2013, 16. júní og 9. október 2014, 21. janúar 2015 og nú síðast með nefndum dómi frá 28. maí 2015. Brot ákærða nú telst 6. brot hans af því tagi. Að virtri dómvenju á þessu sviði þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í fjóra mánuði og eru ekki efni til að fresta fullnustu þeirrar refsingar skilorðsbundið.

Enginn sakarkostnaður hlaust af málinu.

Dómur þessi er kveðinn upp af H-kvk-þgf B-kvk-þgf héraðsdómara.

Dómsorð:

Ákærði, S-kk-nf I-kk-nf, sæti fangelsi í fjóra mánuði.

H-kvk-nf B-kvk-nf
S-22/2016

Mál þetta sem dómtekið var 13. þessa mánaðar var höfðað af lögreglustjóranum á Norðurlandi vestra 4. ágúst sl. á hendur R-kk-þgf E-kk-þgf L-kk-þgf fæddum 1. janúar 1992 til heimilis að Klapparstíg 18, Reykjavík, „fyrir eftirtalin umferðarlagabrot:

I.

Með því að hafa um kl. 14:27 mánudaginn 25. júlí 2016, sviptur ökurétti ævilangt, ekið bifreiðinni MY-370 norður eftir Norðurlandsvegi í Hrútafirði á allt að 140 km/klst., en hámarkshraði á þessum vegkafla er 90 km/klst., uns lögregla stöðvaði aksturinn á móts við bæinn Hvalshöfða í Hrútafirði.

Telst framangreint varða við 1. mgr. 48. gr. og 2. mgr. 37. gr., sbr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987

II.

Með því að hafa í sama sinn og greinir í ákærulið I., ekið bifreiðinni MY-370 án þess að bifreiðin hafi verið færð til endurskoðunar sem bar að gera í síðasta lagi 31. janúar 2015 og var bifreiðin enn óskoðuð þegar lögregla stöðvaði akstur hennar í ofangreint sinn.

Telst framangreint varða við 13. gr., sbr. 18. gr. reglugerðar nr. 8/2009 um skoðun ökutækja, með síðari breytingum, sbr. 60. gr., sbr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.“

B

Ákærði sótti ekki þing og boðaði ekki forföll þegar málið var þingfest 13. þessa mánaðar. Málið er því dæmt með vísan til 1. mgr.161. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála enda er þess getið í fyrirkalli sem birt var fyrir ákærða sjálfum á lögmætan hátt 5. þessa mánaðar að svo mætti fara með málið.

Þar sem ákærði hefur ekki látið málið til sín taka verður með vísan til þess sem að framan er rakið að líta svo á að hann viðurkenni háttsemi þá sem honum er í ákæru gefin að sök og telst sök hans þar með nægilega sönnuð enda er ákæran í samræmi við gögn málsins og brot hans þar réttilega fært til refsiákvæða.

Samkvæmt sakavottorði hefur ákærði, frá því seint á árinu 2010 alls níu sinnum gengist undir ákvörðun viðurlaga og sætt refsingu með dómi. Síðast var hann dæmdur 1. júní sl. til greiðslu sektar fyrir að akstur án gildra ökuréttinda. Þar áður var hann hinn 25. mars á síðasta ári dæmdur í átta mánaða fangelsi fyrir akstur undir áhrifum ávana- og fíkniefna, sviptur ökurétti og umfram leyfilegan hámarkshraða auk brota gegn vopnalögum. Þá var hann sviptur ökurétti ævilangt. Með þessum dómi var reynslulausn á 183 daga eftirstöðvum refsingar sem honum var veitt 16. febrúar 2013 dæmd upp. Hinn 21. júní 2011var ákærði sakfelldur fyrir að aka sviptur ökurétti. Ákærði er því nú í þriðja sinn sakfelldur fyrir að aka sviptur ökurétti þannig að ítrekunaráhrifa gætir milli brota hans. Í samræmi við dómvenju er rétt að dæma ákærða til að sæta fangelsi í 30 daga.

Sakarkostnaður hefur ekki fallið á mál þetta.

Af hálfu ákæruvalds sótti málið S-kk-nf H-kk-nf K-kk-nf fulltrúi lögreglustjórans á Norðurlandi vestra.

H-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

Dómsorð:

Ákærði, R-kk-nf Ö-kk-nf L-kk-nf, sæti fangelsi í 30 daga.

H-kk-nf H-kk-nf
E-196/2015

Mál þetta var höfðað 9. október 2015. Stefnendur eru X1 og X2. Stefndi er Z.

Dómkröfur stefnenda samkvæmt stefnu hljóða um að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnanda [svo!] 3.000.000 króna ásamt nánar greindum dráttarvöxtum og málskostnað. Er málið höfðað til heimtu eftirstöðva kaupverðs samkvæmt kaupsamningi sem stefnendur sem seljendur og stefndi sem kaupandi gerðu þann 1. júní 2015 um íbúð að fjárhæð 14.000.000 króna og veitingahús að fjárhæð 14.000.000 króna, hvort tveggja að Brekku, Hrísey. Vísa stefnendur hvað aðild varðar til 18. gr. laga nr. 91/1991. Krafa stefnda um frávísun málsins var meðal annars reist á því að aðildin væri vanreifuð, þar sem ekki yrði ráðið af stefnu hvort um samaðild samkvæmt því ákvæði væri að ræða eða aðilasamlag samkvæmt 19. gr. sömu laga. Í kröfugerð væri ekki krafist óskiptrar greiðslu og þess krafist að stefndi yrði dæmdur til að greiða stefnanda, (í eintölu) 3.000.000 króna þótt stefnendur væru tveir. Þó væri ekki gerð sjálfstæð krafa um greiðslu af hálfu hvors stefnanda um sig líkt og nauðsyn beri til sé um aðilasamlag að ræða.

Við munnlegan málflutning um frávísunarkröfu var því lýst yfir að stefnandinn X1 félli frá málsókn. Þá var því einnig lýst yfir að sá aðili hefði fengið greitt að fullu en ógreiddar væru 3.000.000 króna til stefnandans X2.

Samkvæmt c-lið 1. mgr. 105. gr. laga nr. 91/1991 verður mál fellt niður ef stefnandi krefst þess. Ber því að fella málið niður hvað varðar kröfu stefnanda X1. Að svo komnu máli er brostinn sá grundvöllur sem stefnandi X2 lagði að málatilbúnaði sínum, nefnilega að stefnendur eigi sameiginlega aðild til sóknar. Þegar af þessari ástæðu er óhjákvæmilegt að vísa málinu frá dómi.

Stefnendum verður gert að greiða stefnanda óskipt 500.000 krónur í málskostnað.

Úrskurðinn kveður upp E-kk-nf S-kk-nf héraðsdómari.

Ú R S K U R Ð A R O R Ð

Mál þetta fellur niður hvað varðar kröfur stefnanda X1.

Kröfum stefnanda X2 er vísað frá dómi.

Stefnendur greiði stefnda, Z, óskipt 500.000 krónur í málskostnað.
S-118/2016

Mál þetta, sem dómtekið var 15. september, er höfðað með ákæru lögreglustjórans á Norðurlandi eystra, útgefinni 30. maí 2016, á hendur X, og Z,

„fyrir eftirtalin þjófnaðarbrot:

I. Gegn [X], fyrir að hafa á tímabilinu 2012 þar til mál þetta kom upp í janúar 2016 stolið ótilteknu magni af sígarettum úr versluninni Samkaupum/Strax að [...], en ákærða starfaði þar við ræstingar á næturnar. Telst þetta varða 1. mgr. 244. gr., almennra hegningarlaga nr. 19, 1940.

II. Gegn ákærða [Z], fyrir að hafa í janúarmánuði 2016 stolið fjórum sígarettupökkum úr þessari sömu verslun, en ákærði starfaði þar við ræstingar ásamt meðákærðu.

Telst þetta varða 1. mgr. 244. gr., almennra hegningarlaga nr. 19, 1940. Þess er krafist að ákærðu verði dæmd til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Ákærðu komu fyrir dóm og játuðu bæði sök samkvæmt ákæru. Með játningu sinni, sem fær stoð í gögnum málsins og ekki þykir ástæða til að draga í efa, er hvort um sig sannt að sök og hefur unnið sér til refsingar, en háttsemi beggja er í ákæru rétt færð til refsiheimildar. Ákærða X hefur ekki sakaferil sem máli skiptir við ákvörðun refsingar. Ákærði Z hefur ekki sakaferil. Verður horft til þessa sem og skýlausrar játningar beggja. Á hinn bóginn verður að líta til þess að brotin frömdu ákærðu í starfi sínu. Verður refsing ákærðu X ákveðin fangelsi í tvo mánuði en ákærða Z í einn mánuð. Fullnustu refsingar hvors um sig skal frestað og niður falla að liðnum tveimur árum haldi það almennt skilorð. Ekki leiddi sakarkostnað af málinu.

E-kk-nf Þ-kk-nf fulltrúi fór með mál þetta af hálfu ákæruvaldsins.

Þ-kk-nf D-kk-nf kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð

Ákærða X sæti fangelsi í tvo mánuði. Fullnustu refsingarinnar skal frestað og niður skal hún falla að liðnum tveimur árum haldi ákærða almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði Z sæti fangelsi í einn mánuð. Fullnustu refsingarinnar skal frestað og niður skal hún falla að liðnum tveimur árum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.
S-123/2016

Mál þetta, sem dómtekið var 22. september, er höfðað með ákæru lögreglustjórans á Norðurlandi eystra, útgefinni 1. júní 2016, á hendur X,

„fyrir brot gegn nálgunarbanni, með því að hafa sent fyrrverandi sambýliskonu sinni, [A], 37 SMS skilaboð úr síma sínum með símanúmeri [...] á tímabilinu 17. nóvember 2015 til 8. febrúar 2016 og ein skilaboð í tölvupósti 2. febrúar 2016, og brotið þannig gegn nálgunarbanni sem honum hafði verið gert að sæta með ákvörðun lögreglustjórans á Norðurlandi eystra frá 12. ágúst 2015 í 6 mánuði til 12. febrúar 2016, en sú ákvörðun var staðfest með úrskurði Héraðsdóms Norðurlands eystra 31. ágúst 2015, sem Hæstiréttur Íslands staðfesti síðan með dómi í máli nr. 588/2015. Telst þetta varða við 1. mgr. 232. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940. Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar, til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Ákærði kom fyrir dóm og játaði sök. Játning hans fær stoð í gögnum málsins og er hann sannur að sök og háttsemi hans er í ákæru rétt færð til refsiheimildar.

Af sakaferli ákærða er þess að geta að hann var hinn 15. september 2016 dæmdur í Hæstarétti Íslands í tveggja ára fangelsi fyrir brot gegn 209. gr., 1. mgr. 217. gr., 1. mgr. 232. gr., 233. gr. og 233. gr. b. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og brot gegn 1. og 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Hegningarlagabrotin beindust að brotaþola þessa máls. Með dómi sínum endurskoðaði Hæstiréttur Íslands tvo héraðsdóma yfir ákærða. Í hinum fyrri, sem kveðinn var upp hinn 25. júní 2016, var ákærði meðal annars sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 232. gr. almennra hegningarlaga og var sú sakfelling staðfest í dómi Hæstaréttar. Ákærði hefur nú ítrekað brot gegn 1. mgr. 232. gr. almennra hegningarlaga og beinist brot hans að sama brotaþola. Brot sín nú framdi ákærði fyrir uppsögu umrædds dóms Hæstaréttar Íslands og verður refsing hans ákveðin sem hegningarauki. Verður refsing hans ákveðin fangelsi í sex mánuði en skilorðsbinding er útilokuð. Ákærði verður dæmdur til greiðslu málsvarnarþóknunar skipaðs verjanda síns, V-kk-ef H-kk-ef V-kk-ef hrl., 204.600 króna með virðisaukaskatti, útlagðs ferðakostnaðar hans, 48.305 króna, og 4.000 króna áætlaðs ferðakostnaðar verjandans. Ekki féll til annar sakarkostnaður.

Af hálfu ákæruvaldsins fór E-kk-nf Þ-kk-nf fulltrúi með málið.

Þ-kk-nf D-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð

Ákærði, X, sæti fangelsi í sex mánuði.

Ákærði greiði 204.600 króna málsvarnarþóknun verjanda síns, V-kk-ef H-kk-ef V-kk-ef hrl., og 52.305 króna ferðakostnað hans.
S-141/2016

Mál þetta, sem dómtekið var 3. nóvember, er höfðað með ákæru lögreglustjórans á Norðurlandi eystra, útgefinni 25. júlí 2016, á hendur X,

„fyrir fjárdrátt, með því að hafa sem stjórnarformaður [A ehf.], og sá aðili sem sá um bókhald og rekstur félagsins, dregið félaginu fé sem hann hélt eftir við útborgun launa til starfsmanns félagsins [,], en þar var um að ræða meðlagsgreiðslur starfsmannsins sem ákærði átti að skila til Innheimtustofnunar sveitarfélaga, en ákærði dró félaginu [72.690 krónur] af launum nefnds starfsmanns [í febrúar] 2013 en skilaði ekki.

Telst þetta varða við 1. mgr. 247. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Er ákæra var gefin út var ákærða gefinn að sök fjárdráttur er næmi hærri fjárhæð og af lengra tímabili, en undir rekstri málsins og eftir gagnaöflun samkvæmt áskorun ákærða breytti ákæruvaldið ákærunni í það horf sem rakið var. Í ákæru var jafnframt í öndverðu tekin upp einkaréttarkrafa Innheimtustofnunar sveitarfélaga en henni var vísað til meðferðar í einkamáli, sbr. 1. mgr. 175. gr. laga nr. 88/2008.

Að ákæru svo breyttri sem rakið hefur verið játaði ákærði sök samkvæmt henni. Kvaðst hann jafnframt sjálfur hafa greitt alls um 160.000 krónur til innheimtustofnunarinnar vegna þessa máls. Lagt var fram í málinu skjal er sýndi innborgun til hennar er nam hærri fjárhæð en tiltekin er í breyttri ákæru. Ákæruvaldið lýsti yfir fyrir dómi að það féllist á að sú innborgun hefði verið greidd vegna þeirrar skuldar sem tilgreind er í ákærunni.

Með játningu sinni, sem fær næga stoð í gögnum málsins, er ákærði sannur að sök en háttsemi hans er í ákæru rétt færð til refsiheimildar. Alllangur tími er liðinn frá því brot ákærða var fullframið. Málið snýst um fé sem dregið var af launum starfsmanns í febrúar 2013 en ákæra er gefin út í júlí 2016. Þá hefur ákærði staðið skil á því fé sem haldið var eftir af launum starfsmannsins. Þegar á allt er horft verður ákveðið að ákvörðun um refsingu ákærða verði frestað og falli hún með öllu niður að liðnum tveimur árum haldi ákærði almennt skilorð. Þóknun skipaðs verjanda verjanda ákærða, Á-kk-ef P-kk-ef hrl., ákveðst 81.840 krónur að virðisaukaskatti meðtöldum en annar sakarkostnaður féll ekki til. Í ljósi þess að í upphaflegri ákæru var ákærða gefinn að sök fjárdráttur sem næmi rúmlega tvöfaldri þeirri fjárhæð sem sakfellt er fyrir, en ákæra var lækkuð í framhaldi af gagnaöflun samkvæmt áskorunum ákærða, verður ákveðið að ríkissjóður greiði sakarkostnaðinn að hálfu á móti ákærða.

Af hálfu ákæruvaldsins fór E-kk-nf Þ-kk-nf fulltrúi lögreglustjóra með málið. Þ-kk-nf D-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð

Ákvörðun um refsingu ákærða, X, er frestað og niður falli hún að liðnum tveimur árum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði að hálfu 81.840 króna þóknun skipaðs verjanda síns, Á-kk-ef P-kk-ef hrl., en að hálfu greiðist hún úr ríkissjóði.