S-6889/2020

Mál þetta, sem dómtekið var 3. júní sl., höfðaði lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu með ákæru dagsettri 20 október 2020, á hendur X, kt. [...], [...], Reykjavík, fyrir líkamsárás með því að hafa fimmtudaginn 26. desember 2018, á veitingastaðnum [...], [...], Reykjavík, ráðist með ofbeldi á A, kt. [...], með því að slá hann tvívegis í andlitið með málmskeið með þeim afleiðingum að A hlaut skurð sem sauma þurfti þremur sporum á vinstri kinn.

Háttsemin er talin varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkrafa:

Vegna málsins gerir Ó-kk-nf V-kk-nf T-kk-nf lögmaður f. h. A, kt. [...], þá kröfu að ákærði verði dæmdur til að greiða brotaþola bætur að fjárhæð 863.400 kr. auk vaxta samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 af 800.000 frá 26. desember 2018 til þess dags er mánuður er liðinn frá því að bótakrafa þessi er birt, en dráttarvaxta skv. 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. sömu laga, af 863.400 kr. frá þeim degi til greiðsludags. Þá er þess jafnframt krafist að ákærða verði gert að greiða brotaþola málskostnað að skaðlausu samkvæmt mati dómara eða síðar framlögðum málskostnaðarreikningi að viðbættum virðisaukaskatti á málflutningsþóknun vegna kostnaðar við að halda fram bótakröfu sinni í málinu.

I.

Þann 10. janúar 2019 mætti brotaþoli A á lögreglustöðina við Hverfisgötu og lagði fram kæru á hendur ákærða vegna líkamsárásar gagnvart sér sem átti sér stað 27. desember 2018 á sameiginlegum vinnustað þeirra, [...]. Brotaþoli lýsti aðdragandanum þannig að hann hefði verið á dagvakt þennan dag en ákærði hefði verið vaktstjóri. Ákærði hafi reynt að koma hluta af sínu starfi yfir á hann og viljað að hann ynni ákveðið verk. Upp hófst rifrildi í eldhúsi staðarins og brotaþoli hefði borið á ákærða sakir. Við það hafi ákærði reiðst og tekið upp eldhúsáhald, sem hann lýsti sem lítilli járnskóflu, og slegið hann með henni. Hafi höggið lent neðan við vinstra auga en við það komið skurður sem blæddi töluvert úr. Hafi brotaþoli farið á slysadeild þar sem gert var að áverkanum með því að sauma þrjú spor. Kvað brotaþoli atvikið hafa náðst á eftirlitsmyndavél staðarins.

Ákærði var yfirheyrður 20. nóvember 2019. Hann kvað brotaþola hafa haft í hótunum við sig í viðurvist samstarfsmanna, ýtt sér og borið á sig sakir. Hafi ákærði slegið hann og þeir slegist í kjölfarið.

Í skýrslu rannsóknarlögreglumanns, dagsettri 29. nóvember, er atvikum lýst frekar og rakinn framburður brotaþola, ákærða og eiginkonu ákærða sem mun hafa verið á staðnum. Þá var rætt við eiganda veitingastaðarins.

Þann 20. desember 2019 var málið fellt niður af Lögreglustjóranum á höfuðborgarsvæðinu með vísan til 145. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008. Ríkissaksóknari felldi þá ákvörðun úr gildi eftir að hún var kærð 27. mars 2020 og lagði fyrir lögreglustjóra að framkvæma frekari rannsókn. Voru þá teknar skýrslur af vitnum sem voru á vettvangi umrætt sinn. Auk þess lá fyrir upptaka úr öryggismyndavél. Þann 9. júlí 2020 var málið fellt niður að nýju en brotaþoli kærði þá ákvörðun til ríkissaksóknara 9. ágúst 2020. Þann 25. september 2020 felldi ríkissaksóknari ákvörðun lögreglustjórans úr gildi og lagði fyrir hann að gefa út ákæru á hendur ákærða án tafar.

Meðal gagna er bráðamóttökuskrá, dagsett 26. desember 2018, þar sem fram kemur að brotaþoli hafi komið til skoðunar og verið með bogadreginn skurð á vinstri kinn. Kvaðst hann hafa verið við vinnu og orðið sundurorða við samstarfsmann sinn sem hefði slegið hann tvisvar sinnum með málmskeið og hann hlotið áverkann af því. Sárið hafi verið saumað með þremur sporum og falli vel. Greining samkvæmt bráðamóttökuskránni er „opið sár á öðrum hlutum höfuðs“. Ljósmyndir voru teknar af áverkanum.

Í málinu liggur afrit af upptöku úr eftirlitsmyndavél [...] en hennar var aflað á síðari stigum rannsóknar. Upptakan er hljóðlaus en á henni má sjá brotaþola og tvo aðra starfsmenn. Brotaþoli sést þar tala við mann sem stendur nokkuð frá honum. Brotaþoli leggur áherslu á orð sín með handahreyfingum, bendir m. a. á sjálfan sig og rekur fingur í vinnuborð sem er fyrir framan hann. Vitnið B fylgist með en annar starfsmaður, C, er að sinna vinnu sinni. Þá sést umrædd málmskeið liggja á vinnuborðinu. Skyndilega sést ákærði ráðast á brotaþola og slá hann ítrekað með málmskeiðinni og í framhaldinu gera tilraun til að halda því áfram. Sést brotaþoli bera hendur fyrir sig. Vitnið B hleypur til og fer á milli þeirra og síðan annar aðili og hjálpast þau að við að stía ákærða og brotaþola í sundur. Þá sést brotaþoli sparka í eða til ákærða.

II.

Verður nú gerð grein fyrir framburði ákærða, brotaþola og annarra vitna við aðalmeðferð málsins, að því marki sem nauðsynlegt þykir til úrlausnar þess.

Ákærði lýsti atvikum svo að hann hefði komið til vinnu umræddan dag að beiðni eiganda staðarins. Þar gegndi hann stöðu yfirmanns. Kvaðst ákærði hafa hringt í brotaþola áður til þess að kanna hvort eitthvað vantaði. Eiginkona ákærða og barn hafi komið með honum á staðinn. Hafi hann rætt við starfsmennina um vinnufyrirkomulag næstu daga og framkomu. Brotaþoli hafi verið neikvæður og hækkaði róminn. Hélt hann því fram að hann væri látinn vinna verk sem ekki væru í hans verkahring. Ákærði hafi farið að þrátta við brotaþola. Þeir hafi farið afsíðis og brotaþoli hringt í eigandann og rætt við hann en að því búnu rétt ákærða símann. Hafi eigandinn sagt ákærða að fara bara heim. Brotaþoli hafi reynt að rífa í símann á meðan hann var að tala og hefði ákærði beðið hann að gera það ekki. Hafi hann gengið til baka inn á vinnusvæðið og ætlað að fara. Hafi brotaþoli þá ýtt í ákærða en það sjáist ekki á upptökunni. Kvaðst ákærði hafa slegið brotaþola með flötum lófa og þeir síðan slegist. Kvaðst ákærði ekki minnast þess að hafa beitt málmskeiðinni. Aðspurður kvaðst hann ekki hafa séð áverka á brotaþola, aðeins er hann hélt bréfþurrku upp að andlitinu.

Ákærði kvaðst nánar spurður vera á upptökunni sem liggur fyrir í málinu. Þegar upptakan hæfist hefði brotaþoli verið að ásaka sig um að stela frá fyrirtækinu. Hann hafi verið mjög æstur og agressívur en þannig hefði ákærði aldrei séð hann áður. Hafi ákærði viljað verja sig og það sem hann gerði hafi verið það eina sem honum datt í hug. Kvaðst ákærði aðeins hafa viljað komast burt. Ákærði kvaðst ekki vera að reyna að réttlæta háttsemi sína en gaf þær skýringar að hann hefði ekki skapað þær aðstæður sem uppi voru. Ákærði kvaðst hafa verið í áfalli og ekki munað eftir því sem gerðist fyrr en hann sá upptökuna. Rifjuðust þá slagsmálin upp fyrir honum og kannaðist hann við að viðbrögð hans hefðu verið þau að ráðast að brotaþola með þeim hætti er sést á upptökunni.

Ákærði kvað brotaþola jafnframt hafa haft í hótunum við sig og sagt að ef hann snerti hann myndi hann og fjölskylda ákærða finna fyrir því. Hafi þetta gerst áður en brotaþoli hringdi í eigandann. Kvaðst ákærði hafa óttast um sig og fjölskyldu sína endahefði ákærði ekki verið í jafnvægi. Þá hefði hann verið óöruggur í aðstæðunum og fundist illa komið fram við sig og hann lagður í einelti. Þá hefði brotaþoli veitt honum hnéspark og kvaðst ákærði hafa hlotið áverka eftir það. Hafi hann ekki leitað til læknis og talið að hlutirnir myndu lagast enda hafi hann litið á brotaþola sem náinn vin sinn.

Brotaþoli lýsti atvikum svo að hann hefði verið á vinnustaðnum með C og B. Yfirmaðurinn hafi verið í útlöndum og ákærði verið stjórnandi. Hafi hann sagt ákærða að til stæði að segja honum upp og að ástæðan væri sú að hann hjálpaði þeim ekkert og léti aðra vinna sín störf. Viðbrögð ákærða hafi orðið til þess að brotaþoli hafi hringt í eigandann, sem hafi staðfest þetta. Eftir samtalið hafi ákærði farið að spyrja hvað það væri sem hann gerði rangt. Hefði brotaþoli farið yfir það með honum og ásakað ákærða einnig um að hafa stolið bjór af staðnum. Ákærði hafi horft á brotaþola og gripið málmskeið sem lá á vinnuborðinu og ráðist á hann. Hafi hann barið hann tvisvar undir augað og brotaþoli hlotið áverka. Væri hann með ör í andliti í dag. Brotaþoli kvaðst hafa fengið áfall og gripið til sjálfsvarnar í adrenalínástandi. Minnti hann að hann hefði kýlt ákærða og gefið honum hnéspark. Áður en ákærði fór hefði hann hótað brotaþola að skera hann á háls. C hafi svo benti honum á að honum blæddi mikið og hefði hann farið á slysavarðstofu samdægurs og hringt í lögregluna. Hafi atvikið haft talsverð áhrif á brotaþola og lýsti hann því fyrir dóminum.

Aðspurður kvaðst brotaþoli ekki minnast þess að hafa ýtt ákærða en kannaðist við að hafa verið æstur og boðið ákærða að stíga út fyrir til að útkljá deiluefnið. Hann kvaðst ekki hafa haft í hótunum við ákærða eins og hann haldi fram. Samskipti hans og ákærða fyrir þetta hafi verið ágæt en hann hafi ekki látið í ljós við hann hve ósáttur hann væri við tiltekna hluti.

D, unnusta ákærða, kvaðst hafa farið með ákærða og barni þeirra á vinnustað ákærða eftir að yfirmaður hans hringdi og bað hann um að sinna tilteknu verki. Ákærði hafi farið inn til að ræða við starfsfólkið. Hún hafi verið stödd á svæði fyrir viðskiptavini. Hún kvaðst hafa séð ákærða og brotaþola ræða saman í eldhúsinu. Hafi brotaþoli verið mjög reiður og agressívur. Hann hafi öskrað á ákærða og sagt að hann myndi koma með vinum sínum og berja fjölskyldu ákærða. Síðan hafi hann ýtt ákærða en þá hafi hún tekið son sinn og farið út. Eftir 5– 10 mínútur hafi ákærði komið út blóðugur, með áverka á enni Hafi hann sagt að hann hefði lent í áflogum við brotaþola.

B kvaðst hafa verið samstarfsmaður brotaþola og ákærða á þeim tíma sem um ræðir. Hún og brotaþoli hafi auk þess verið ágætir félagar og hist stundum utan vinnu. Lýsti hún því að brotaþoli og ákærði hefðu rifist um vinnufyrirkomulag og hvað teldist vera í verkahring ákærða. Brotaþola hafi fundist sem ákærði væri að svíkjast um og kallað hann þjóf. Hafi verið „mikill hiti“ á milli þeirra. Nánar spurð kvað vitnið þá ekki hafa notað ógnandi orðbragð. Ákærði hafi síðan tekið upp „sleifina“ og lamið brotaþola í höfuðið. Vitnið kvaðst hafa stokkið á milli þeirra. Hafi brotaþoli þá gefið ákærða hnéspark. Aðspurð kvaðst vitnið ekki muna eftir ýtingum. Þá kvaðst hún ekki muna eftir hótunum heldur upplifði hún fremur hita og ógn í tjáningu beggja. Vitnið kvaðst muna eftir því að brotaþoli hefði boðið ákærða að slást en það hafi verið meira í látbragði og hegðun en hún væri ekki viss um hvort það hefði gerst fyrir eða eftir atvikið. Hún kvaðst ekki muna eftir fjölskyldu ákærða á staðnum.

C kvaðst hafa starfað með ákærða og brotaþola. Brotaþoli væri auk þess æskuvinur hans og þeir væru enn vinir. Þennan dag hafi vitnið komið nokkru síðar en hinir. Þegar hann hafi komið hafi verið spenna í loftinu sem stigmagnaðist. Brotaþoli hafi verið að ræða við ákærða um ástandið á vinnustaðnum. Vitnið kvaðst hafa staðið aðeins til hliðar við þá þegar ákærði greip „sleifina“ og lamdi brotaþola í andlitið eftir orðaskipti við ákærða um að hann sinnti ekki vinnunni. Höggið hefði komið vinstra megin og skorið brotaþola. Mikið hafi gengið á og B hafi reynt að skilja þá að. Kvaðst vitnið hafa stigið til hliðar. Hann hefði séð áverka á brotaþola sem blæddi úr. Vitnið kvaðst hvorki hafa orðið vitni að hótunum né ýtingum.

E læknir gerði grein fyrir helstu atriðum bráðamóttökuskrár, sem er meðal gagna málsins, og aðkomu sinni að málinu. Brotaþoli hafi verið með bogadreginn skurð og hafi verið tekin ljósmynd af kinnbeininu. Kvað hann áverkann, sem var ferskur, geta samrýmst því að hann hefði verið sleginn, með einhverju áhaldi. Vitnið kvað aðspurður sjaldgæft að hann læsi sjálfur inn bráðamóttökuskrá nema hann annaðist sjúklinginn sjálfur.

III.

Niðurstaða

Ákærði hefur viðurkennt að hafa slegið brotaþola á sameiginlegum vinnustað þeirra. Kvaðst hann þó ekki muna að hafa beitt málmskeið líkt og sést á upptöku af atvikinu. Sannað er með upptöku þeirri sem liggur fyrir í málinu og framburði vitnanna B og C að ákærði sló brotaþola með málm skeiðinni. Á upptökunni sést, svo ekki verður umvillst, að ákærði ræðst skyndilega að brotaþola og slær hann og síðan gerir hann tilraun til að halda því áfram þegar komið er í veg fyrir það af öðrum nærstöddum. Á upptökunni, þegar hún er stöðvuð sést jafnframt að ákærði hæfir brotaþola í andlitið með öðru högginu. Ekki sést nákvæmlega hvar hann hæfði brotaþola með seinna högginu en greinilegt er að hann miðaði sem fyrr á höfuð brotaþola.

Brotaþoli bar fyrir dómi að ákærði hefði slegið hann tvisvar með málmskeiðinni. Er það í samræmi við frásögn hans á slysadeild sama dag og atvikið átti sér stað. Þá er á því byggt í einkaréttarkröfu hans að ákærði hafi slegið hann tvisvar sinnum og hæft hann einu sinni í andlitið.

Vitni í málinu báru um að ákærði hefði slegið brotaþola með málmskeiðinni og hæft hann í andlitið. Þau tiltóku ekki hversu oft hann hefði slegið hann en kváðu allt hafa gerst mjög hratt.

Með vísan til framangreinds þykir sannað að ákærði hafi slegið brotaþola tvisvar sinnum með málmskeiðinni. Ósannað er að hann hafi hæft hann í andlitið nema einu sinni en afleiðingar þess eru staðfestar með fullnægjandi hætti með læknisfræðilegum gögnum, m. a. ljósmyndum sem sýna skurð á andliti brotaþola, svo og staðfestingu læknis á efnisatriðum vottorðsins. Eins og hér háttar til þykir vafi um aðkomu læknisins ekki hafa þýðingu.

Brot ákærða er rétt heimfært til 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga. Brotinu er skipað í flokk tjónsbrota með öðrum líkamsmeiðingum í XXIII. kafla almennra hegningarlaga, en er í reynd á mörkum tjónsbrota og samhverfra brota. Heimilt er að sakfella fyrir háttsemina án tillits til afleiðinga eða þess hvort tjón hafi hlotist afhenni.

Ákærði reisir kröfu sína um sýknu á sjónarmiðum um fyrningu. Telur hann sök hafa verið fyrnda þegar ákæra var birt í Lögbirtingarblaðinu og verði honum því ekki refsað fyrir háttsemina, sbr. 6. mgr. 82. gr. almennra hegningarlaga.

Brot samkvæmt 217. gr. almennra hegningarlaga varðar sektum eða fangelsi allt að sex mánuðum eða einu ári ef háttsemin er sérlega vítaverð. Samkvæmt 1. mgr. 81. gr. laganna fyrnist sök manns á tveimur árum, þegar ekki liggur þyngri refsing við broti en eins árs fangelsi eða refsing sú sem til er unnið fer ekki fram úr sektum.

Brot ákærða var framið 26. desember 2018 og telst fyrningarfrestur frá þeim degi, sbr. 1. mgr. 82. gr. almennra hegningarlaga. Í 4. mgr. 82. gr. laganna er kveðið á um að fyrningarfrestur rofni þegar rannsókn sakamáls hefst fyrir rannsóknara gegn manni sem sakborningi. Samkvæmt 2. ml. 5. mgr. sömu lagagreinar rýfur rannsókn samkvæmt 4. mgr. ekki fyrningarfrest ef rannsóknari hættir henni, ákærandi ákveður að höfða ekki sakamál gegn sakborningi eða ákærandi afturkallar ákæru. Stöðvist rannsókn máls um óákveðinn tíma rýfur rannsóknin heldur ekki fyrningarfrest. Stöðvist rannsókn máls af því að sakborningur hefur komið sér undan rannsókn rýfur rannsóknin fyrningarfrest, en sá tími sem rannsóknin stóð yfir telst ekki til fyrningartímans.

Brotaþoli lagði fram formlega kæru hjá lögreglu 10. janúar 2019 og hófst þá formleg rannsókn máls. Ekkert var aðhafst í málinu fyrr en skýrsla var tekin af ákærða 29. nóvember 2019. Líta ber svo á að við það tímamark hafi fyrningarfrestur rofnað. Eins og áður er lýst var ákvörðun lögreglu um að fella niður málið felld úr gildi af ríkissaksóknara tvisvar sinnum. Í fyrra skiptið var lagt fyrir lögreglu að rannsaka málið frekar en í síðara skiptið að gefa út ákæru í málinu. Tímabil þetta var frá 20. desember 2019 til 25. september 2020 en ákæra í málinu var gefin út 20. október 2020. Ber að meta málsmeðferðartíma heildstætt og verður rannsókn í skilningi 82. gr. almennra hegningarlaga ekki túlkuð svo þröngt að málsmeðferðartími hjá ríkissaksóknara ákærustigi teljist undanskilinn þegar virkur málsmeðferðartími er metinn.

Eftir að ákæra var gefin út voru gerðar ítrekaðar tilraunir til að birta ákærða fyrirkall en hann reyndist ekki hafa búið á skráðu lögheimili um langt skeið. Fyrir liggur í dagbók lögreglu að tilraunir hafi verið gerðar til þess að hafa uppi á honum með ýmsum hætti en án árangurs. Fór svo að dómari ákvað að nýta heimild 3. mgr. 156. gr. laga um meðferð sakamála og var fyrirkall birt í Lögbirtingarblaðinu. Sú leið var rétt eins og á stóð.

Að mati dómsins telst rannsókn ekki hafa stöðvast í skilningi 5. mgr. 82. gr. almennra hegningarlaga, hvorki á málsmeðferðartímanum né eftir að hafist var handa við að birta ákærða fyrirkall, sem lyktaði með birtingu í Lögbirtingarblaðinu. Verður því ekki fallist á það með ákærða að sök hans sé fyrnd.

Ákærði reisir kröfu sína um sýknu jafnframt á sjónarmiðum um neyðarvörn samkvæmt 12. gr. almennra hegningarlaga. Heldur hann því fram að hann hafi brugðist við með þeim hætti sem um ræðir af ótta við ákærða, sem hafi verið hamslaus. Kvað ákærði brotaþola í aðdraganda þess sem gerðist hafa ýtt sér og haft í hótunum við sig. Á fyrrgreindri upptöku sést hvorugt en ákærði heldur því fram að þetta hafi átt sér stað fyrr í atburðarásinni. Ekki er að merkja af látbragði brotaþola, á títtnefndri upptöku að hann sé ógnandi. Ber ákærða, brotaþola og vitnum í málinu þó saman um að mikið hafi gengið á og að brotaþola og ákærða hafi verið heitt í hamsi. Þá ber þeim saman umað brotaþoli hafi ásakað ákærða um þjófnað.

Ákærði og eiginkona hans hafa ein borið um að brotaþoli hafi haft í hótunum við ákærða. Við mat á sönnunargildi framburðar eiginkonu ákærða ber að líta til tengsla hennar við ákærða. Telur dómurinn ósannað að brotaþoli hafi hótað ákærða og fjölskyldu hans. Á hinn bóginn kannaðist brotaþoli við að hann kynni að hafa boðið ákærða að útkljá málin utandyra og fær það stoð í framburði vitnisins B. Eins og málið liggur fyrir er ósannað að með því hafi hann verið að egna ákærða til slagsmála eða ógna honum.

Þegar litið er til þess sem rakið hefur verið verður ekki fallist á það með ákærða að skilyrði neyðarvarnar samkvæmt 12. gr. almennra hegningarlaga hafi verið fyrir hendi. Stóð ákærði ekki frammi fyrir árás sem var byrjuð eða yfirvofandi í skilningi ákvæðisins og háttsemi hans því ekki nauðsynleg til að afstýra henni. Verður kröfu ákærða um sýknu á þessum grunni því hafnað.

III.

Ákærði hefur verið sakfelldur fyrir líkamsárás sem heimfærð er undir 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga.

Samkvæmt sakavottorði ákærða hefur hann ekki verið fundinn sekur um refsiverða háttsemi. Að mati dómsins báru viðbrögð ákærða vott um að hann hefði misst stjórn á sér og brugðist við með þeim hætti er raun ber vitni. Engu að síður var atlaga ákærða ákveðin og ofstopafull og í engu samræmi við tilefnið. Sást glöggt á fyrirliggjandi upptöku að vitnið B átti fullt í fangi með að hemja ákærða sem linnti ekki látum.

Fyrir liggur að aðstæður umrætt sinn lituðust af óánægju samstarfsmanna ákærða með störf hans. Í þeim efnum stóðu vitnin B og C með ákærða þó þau hefðu ekki tekið þátt í deilunum með beinum hætti. Þó að brotaþoli hafi í aðdragandanum brugðist við gagnvart ákærða með þeim hætti sem áður er lýst réttlætti það ekki framangreind viðbrögð ákærða. Ekki eru uppfyllt skilyrði 2. ml. 3. mgr. 218. gr. c.. almennra hegningarlaga. Á hinn bóginn eru efni til þess að líta til atvika umrætt sinn svo og þess að brotaþoli svaraði fyrir sig með ofbeldi eins og sést á upptökunni.

Ekki verður hjá því litið að meðferð máls þessa, sem snýst um minniháttar líkamsárás og er hvorki umfangsmikið né flókið, hefur dregist úr hófi af ástæðum sem áður hafa verið raktar. Atvik áttu sér stað 26. desember 2018 en ákæra í málinu var gefin út 20. október 2020. Hefur málið þannig dregist úr hófi á rannsóknarstigi og hér fyrir dómi, m. a. vegna birtingar í Lögbirtingablaðinu og endurúthlutunar til dómara. Verður ákærða ekki kennt um þennan drátt.

Með hliðsjón af ofangreindu verður ákvörðun um refsingu frestað og fellur hún niður að liðnum tveimur árum frá birtingu dómsins að telja haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði er bótaskyldur vegna háttsemi sinnar en hún er til þess fallin að valda brotaþola miska. Á brotaþoli rétt á miskabótum úr hendi hans á grundvelli 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Við ákvörðun bóta er litið til atvika. Ekki liggja fyrir gögn í málinu um andlega vanlíðan brotaþola en áverkar fá stoð í gögnum málsins. Þykja miskabætur hæfilega ákveðnar 150.000 krónur. Þá ber ákærða að greiða brotaþola 63.400 krónur í sjúkrakostnað sem studdur er gögnum. Krafan ber vexti eins og nánar greinir í dómsorði en upphafstími dráttarvaxta er mánuði eftir þingfestingu málsins sem var 2. mars 2021.

Þá ber ákærða að greiða málskostnað brotaþola við að halda bótakröfu sinni fram. Ber í þessu sambandi að líta þess að lögmaður brotaþola fylgdi málinu eftir í tvígang við kærumeðferð málsins og veitti þá honum aðstoð í tengslum við það. Þykir hæfilegur málskostnaður brotaþola vera 400.000 krónur.

Með vísan til 1. mgr. 235 gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008 ber að dæma ákærða til að greiða allan sakarkostnað. Ákærði greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, L-kk-ef D-kk-ef lögmanns, en tekið er tillit til vinnu hans á rannsóknarstigi. Við ákvörðun þóknunar er höfð hliðsjón af tímaskýrslum lögmanna, reglum dómstólasýslunnar sem í gildi voru á þeim tíma er vinnan var innt af hendi, auk þess sem tekið er tillit til virðisaukaskatts.

S-kvk-nf H-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

Dómsorð :

Ákvörðun um refsingu ákærða, X, skal frestað og fellur hún niður að liðnum tveimur árum frá birtingu dómsins að telja haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði A 213.400 krónur auk vaxta samkvæmt 8. gr. vaxalaga nr. 38/2001 frá 26. desember 2018 til 2. mars 2021 en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. sömu laga, frá þeim degi til greiðsludags og 400.000 krónur í málskostnað.

Ákærði greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, L-kk-ef D-kk-ef lögmanns,945.376 krónur.

S-kvk-nf H-kvk-nf