S-1037/2013

Mál þetta, sem var dómtekið 29. f.m., er höfðað með ákæru ríkissaksóknara, útgefinni 11. desember 2013, á hendur K-kk-þgf B-kk-þgf, kt. 000000-0000, [...].

Ákærða er gefin að sök líkamsárás samkvæmt 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 „með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 12. maí 2013, í húsnæði við Fákafen 9 í Reykjavík, slegið glasi í höfuðið á A, með þeim afleiðingum að A hlaut mörg grunn sár vinstra megin í andliti og marga aðra yfirborðsáverka á höfði .“

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar. Þá krefst A þess að ákærða verði gert að greiða honum 500.000 krónur í skaðabætur auk vaxta samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 11. maí 2013 til 26. júlí sama ár, en dráttarvaxta samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Þá er krafist málskostnaðar að mati dómsins.

Ákærði hefur fyrir dómi skýlaust játað brot sitt og var því farið með málið samkvæmt 164. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og það tekið til dóms án frekari sönnunarfærslu eftir að sækjandi, verjandi og lögmaður brotaþola höfðu tjáð sig stuttlega um lagaatriði, bótakröfu og ákvörðun viðurlaga.

Sannað er með skýlausri játningu ákærða, sem er í samræmi við framlögð sakargögn, að hann hafi gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru. Er brot ákærða rétt heimfært til refsiákvæða í ákæru vegna hinnar hættulegu aðferðar sem hann beitti.

Ákærði hefur ekki áður gerst sekur um brot sem áhrif eiga að hafa við refsiákvörðun. Hann er nú sakfelldur fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás. Með sérstakri hliðsjón af þessu, sbr. 3. og 5. töluliður 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga, og dómaframkvæmd þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í 6 mánuði. Er fullnustu hennar frestað og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

A á rétt til miskabóta úr hendi ákærða á grundvelli 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Þykja þær hæfilega ákveðnar 250.000 krónur. Þá verður ákærða jafnframt gert að greiða málskostnað vegna bótakröfunnar, sbr. seinni málsliður 3. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, en hann þykir að teknu tilliti til virðisaukaskatts hæfilega ákveðinn 100.400 krónur.

Samkvæmt framansögðu verður ákærða gert að greiða A 350.400 krónur. Um vexti af tildæmdum miskabótum fer svo sem í dómsorði greinir.

Sakarkostnaður samkvæmt framlögðu yfirliti sækjanda nemur 34.200 krónum og verður ákærða gert að greiða hann ásamt þóknun skipaðs verjanda síns, U-kk-ef S-kk-ef B-kk-ef héraðsdómslögmanns, 75.300 krónur, og hefur þá verið tekið tillit til virðisaukaskatts.

D ó m s o r ð

Ákærði, K-kk-nf B-kk-nf, sæti fangelsi í 6 mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði A 250.000 krónur í miskabætur ásamt vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 11. maí 2013 til 26. júlí sama ár, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags, og 100.400 krónur í málskostnað.

Ákærði greiði 109.500 krónur í sakarkostnað, þar með talda þóknun skipaðs verjanda síns, U-kk-ef S-kk-ef B-kk-ef héraðsdómslögmanns, 75.300 krónur.

Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf