S-312/2017

Mál þetta, sem dómtekið var 6. júní sl., er höfðað með ákæru héraðssaksóknara, útgefinni 5. maí 2017, á hendur X, kennitala [...],[...] í [...], fyrir eftirtalin kynferðisbrot, framin að morgni mánudagsins 13. febrúar 2017 á Hótel K við [...] á [...]:

1. Fyrir nauðgun, með því að hafa farið inn í herbergi nr. 311 á fyrrgreindu hóteli þar sem A lá sofandi í rúmi, strokið læri hennar, fært nærbuxur hennar til hliðar og haft samræði við hana gegn hennar vilja, með því að notfæra sér að hún gat ekki spornað við verknaðinum sökum svefndrunga og ölvunar. A ýtti ákærða ofan af sér um leið og hún vaknaði og varð þess vör að ákærði var að hafa samræði við sig og í kjölfarið yfirgaf ákærði herbergið.

Telst þetta varða við 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

2. Fyrir kynferðislega áreitni, með því að hafa í kjölfarið á atviki sem lýst er í ákærulið 1, farið inn í herbergi nr. 203, þar sem B lá sofandi í rúmi ásamt fleirum, strokið bæði læri hennar að innanverðu og innan klæða, og rass utan klæða. Í kjölfarið vaknaði B og vitnið D sem vísaði ákærða út úr herberginu.

Telst þetta varða við 199. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

3. Fyrir nauðgun, með því að hafa í kjölfarið á atviki sem lýst er í ákærulið 2, farið inn í herbergi nr. 207, þar sem C lá sofandi í rúmi, klætt hana úr nærbuxum og stungið fingrum inn í leggöng C gegn hennar vilja, með því að notfæra sér að hún gat ekki spornað við verknaðinum sökum svefndrunga og ölvunar. Ákærði lét af háttseminni um leið og hann varð þess áskynja að C væri vöknuð og fór þá inn á salerni herbergisins þar sem lögregla handtók ákærða skömmu síðar.

Telst þetta varða við 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Vegna ákæruliðar 1 er af hálfu A, kt. [...], gerð krafa um að ákærða verði gert að greiða henni miskabætur að fjárhæð 3.000.000 króna auk vaxta skv. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 13. febrúar 2017 en dráttarvaxta skv. 9. gr. sömu laga að liðnum mánuði frá birtingu kröfunnar til greiðsludags. Þá er krafist þóknunar réttargæslumanns að mati dómara eða samkvæmt síðar framlögðum reikningi, auk virðisaukaskatts á lögmannsþóknun.

Vegna ákæruliðar 2 er af hálfu B, kt. [...], gerð krafa um að ákærða verði gert að greiða henni miskabætur að fjárhæð 1.000.000 króna auk vaxta skv. 8. gr. laga nr. 38/2001 frá 13. febrúar 2017 en dráttarvaxta skv. 9. gr. sömu laga að liðnum mánuði frá birtingu kröfunnar til greiðsludags. Þá er krafist þóknunar réttargæslumanns að mati dómara eða samkvæmt síðar framlögðum reikningi, auk virðisaukaskatts á lögmannsþóknun.

Vegna ákæruliðar 3 er af hálfu C, kt. [...], gerð krafa um að ákærða verði gert að greiða henni miskabætur að fjárhæð 3.000.000 króna auk vaxta skv. 8. gr. laga nr. 38/2001 frá 13. febrúar 2017 en dráttarvaxta skv. 9. gr. sömu laga að liðnum mánuði frá birtingu kröfunnar til greiðsludags. Þá er krafist þóknunar réttargæslumanns að mati dómara eða samkvæmt síðar framlögðum reikningi, auk virðisaukaskatts á lögmannsþóknun.

Verjandi ákærða krefst þess aðallega að ákærði verði sýknaður en til vara krefst hann vægustu refsingar sem lög leyfa og að gæsluvarðhaldsvist ákærða komi að fullu til frádráttar refsingu. Hann krefst þess einnig að bótakröfum verði vísað frá dómi, en til vara að bætur verði lækkaðar. Þá krefst hann þess að sakarkostnaður verði greiddur úr ríkissjóði, þ.m.t. málsvarnarlaun verjanda.

Málsatvik

Samkvæmt skýrslu lögreglu barst henni að morgni 13. febrúar sl. tilkynning um nauðgun á Hótel K. Samkvæmt tilkynningunni var gerandi enn á vettvangi. Þegar lögregla kom á vettvang kom í ljós að um tvær nauðganir var að ræða sem áttu sér stað með stuttu millibili. Starfsmenn hótelsins vísuðu lögreglumönnum á herbergi 207 og á leiðinni þangað mættu þau E sem vísaði á ákærða sem geranda. E greindi frá því að tveir veitingastaðir, M og N, hefðu verið að halda árshátíð á hótelinu, en hann væri einn af eigendum M. Hringt hefði verið í hann og honum tilkynnt að tveimur konum hefði verið nauðgað. Hann hefði farið inn á herbergi 207 að leita að gerandanum. F, starfsmaður M, hefði komið inn á herbergið, bent á ákærða og sagt að hann væri sá sem hefði nauðgað konunum. Hann hefði litið við og séð ákærða koma út af baðherbergi hótelherbergisins. Hann hefði spurt ákærða hvað hann væri að gera og ákærði hefði svarað því til að hann hefði verið að ná sér í bjór. F sagðist hafa verið í herbergi 317. Hún hefði fengið skilaboð um fyrri nauðgunina og farið fram á gang. Hún hefði þá séð mann ganga eftir ganginum. Hún hefði svo frétt af síðari nauðguninni í herbergi 207. Þegar hún hefði komið á herbergið hefði hún séð sama mann og hún hefði séð á ganginum koma út af baðherberginu.

Rætt var við brotaþola C. Í skýrslu lögreglu er því lýst að hún hafi verið í miklu uppnámi og erfitt hefði verið að ræða við hana. Sjúkraflutningamenn gáfu henni róandi sprautu. Brotaþolinn lýsti því að hún hefði verið sofandi í rúmi sínu á herbergi 207 en vaknað við að maður væri að hafa samfarir við hana. Hún hefði náð að ýta manninum af sér. Þá var rætt við brotaþola, A, sem einnig var í talsverðu uppnámi. Hún lýsti því að hafa verið sofandi í herbergi 311 er hún hefði fundið einhvern snerta á sér lærið. Hún hefði verið að drekka áfengi fram á nótt og hefði því verið ringluð og ekki strax gert sér grein fyrir því hvað væri í gangi. Hún hefði svo vaknað við það að maður væri að hafa samfarir við hana. Hann hefði náð að gera það í um tvær mínútur en þegar hún hefði áttað sig á því hvað væri í gangi hefði hún hrint manninum af sér og hann rokið á dyr. Lýsing hennar á geranda passaði við ákærða.

Brotaþolinn A gaf skýrslu hjá lögreglu samdægurs. Þar lýsti hún því að hún hefði farið að sofa um fimmleytið og þá hefði eiginlega verið runnið af henni. Hún hefði fundið að einhver hefði verið að koma við lærin á henni en ekki alveg meðtekið það og sofnað aftur. Hún hefði svo vaknað við að einhver hefði verið að hafa samfarir við hana. Hún hefði verið í stuttermabol og nærbuxum sem hann hefði tekið til hliðar. Það hefði tekið hana smástund að átta sig og hún hefði ekki þorað að spyrja að því hver þetta væri. Hún hefði tekið utan um mjaðmirnar á honum til að stoppa hann og reyna að sjá hann. Hún hefði svo ýtt honum af sér og hann hefði staðið upp og hlegið. Hún hefði þá staðið á fætur, kveikt ljósið og séð hann. Því næst hefði hún hent honum fram og læst á eftir. Hún hefði heyrt í honum frammi að taka í hurðarhúna og reyna að komast inn í önnur herbergi. Hún hefði ekki þorað að fara fram og hefði sent skilaboð á samstarfskonu sína sem hefði komið til sín. Þegar hún hefði verið í afgreiðslunni hefði hún fengið skilaboð frá brotaþolanum C um að það væri einhver inni í herberginu hennar. Hún hefði farið þangað og séð að um sama mann væri að ræða. Brotaþolinn gaf aftur skýrslu hjá lögreglu 27. febrúar þar sem hún hafnaði framburði ákærða sem röngum.

Í skýrslu brotaþolans C hjá lögreglu 13. febrúar sl. lýsti hún því að hún hefði farið að sofa um tvöleytið, á nærbuxunum með ljósin kveikt. Hún hefði vaknað með ljósin slökkt og einhvern ofan á sér sem hefði verið búinn að klæða hana úr nærbuxunum og hefði verið með tvo eða þrjá fingur hægri handar í leggöngum hennar. Þegar hann hefði áttað sig á að hún væri vöknuð hefði hann staðið upp og farið inn á baðherbergi. Hún hefði ekki þekkt manninn en hún hefði séð að hann var með dökkt hár og ekki litið út fyrir að vera íslenskur. Hún hefði sent brotaþolanum A skilaboð úr símanum sínum. Stuttu síðar hefði F, vinkona hennar, hlaupið inn á herbergið og þá hefði maðurinn reynt að lauma sér út. Hún kvaðst ekki hafa fundið nærbuxurnar sínar eftir þetta. Brotaþolinn gaf aftur skýrslu hjá lögreglu 1. mars þar sem borinn var undir hana framburður ákærða.

Þann 15. febrúar sl. mætti brotaþoli B til lögreglu. Hún greindi frá því að hún hefði farið upp á hótelherbergið sitt um klukkan fjögur um nóttina ásamt vinnufélögum sínum af N; D, G, H, I og ákærða. Þau hefðu meðal annars verið að hlusta á tónlist. Hún hefði verið mjög þreytt og lagst í rúmið í kjólnum. Ákærði hefði lagst hjá henni og kysst hana á kinnina. Hún hefði ekki sýnt honum neinn áhuga. Hún hefði svo sofnað áður en fólkið hefði farið út úr herberginu. D og G hefðu orðið eftir og hefðu sofið í rúminu við hlið hennar, G næst henni og D á hinum endanum. Hún hefði svo fundið að einhver hefði verið með hendurnar undir lærunum á henni. Hún hefði ekki náð því strax hvað væri í gangi en hefði kippt sér aðeins til og gefið til kynna að hún vildi að hann myndi hætta. Hann hefði þá fært sig ofar og undir rassinn, með báðar hendurnar í einu, eins og hann væri að reyna að komast undir kjólinn. Hún hefði þá sagt „hættu þessu“. D hefði vaknað við það og haldið að hún væri að tala við hann. Hann hefði sagt „ha hvað“ og hún hefði sagt „hættu að snerta mig hvað ertu að gera?“. Hún hefði opnað augun og séð móta fyrir einhverjum krjúpandi við rúmið. Hann hefði lagst niður og reynt að fela sig þegar D hefði vaknað. D hefði kveikt á vasaljósinu í símanum sínum, gengið til mannsins og séð að þetta var ákærði. Hann hefði fylgt honum út og læst hurðinni. Hún kvaðst hafa spurt hann hvort þetta hefði ekki örugglega verið ákærði og hann hefði játað því. Hún hefði sofnað aftur eftir þetta og vaknað aftur um klukkan ellefu. Hún hefði ætlað að segja yfirmanni frá þessu, en þá heyrt að fleira hefði gerst um nóttina, og henni hefði verið sagt að hún þyrfti ekki að tala við lögregluna en gæti sjálf kært sitt mál. Hún hefði hins vegar farið til lögreglunnar daginn eftir, daginn fyrir skýrslutökuna.

Ákærði var handtekinn á vettvangi. Við handtökuna var hann með kvenmannsnærbuxur í brjóstvasa sínum, sem í ljós kom að voru í eigu brotaþolans C. Við yfirheyrslu hjá lögreglu sama dag, þegar hann var spurður hvort hann hefði brotið gegn brotaþolanum A, kvaðst hann ekki hafa áttað sig á því að hún hefði upplifað að hann hefði brotið gegn henni fyrr en hún hefði sagt honum að hætta. Hann hefði strax gert það. Um brot gegn brotaþolanum C kvað hann þetta vera ljótan misskilning af því að honum hefði verið boðið til hennar. Hann hefði ekki vitað af upplifun hennar fyrr en eftir á. Ákærði gaf aftur skýrslu 16. febrúar og 17. febrúar. Hann greindi þar frá því að samþykki hefði legið fyrir kynferðismökunum og báðir brotaþolarnir, A og C, hefðu boðið honum inn til sín. Þá lýsti hann því að hann hefði verið að leita að tóbaki í rúmi brotaþolans B en hefði ekki snert hana.

Í málinu liggja fyrir skýrslur neyðarmóttöku Landspítalans frá 13. febrúar sl. vegna brotaþolanna A og C. Fram kemur að brotaþolinn A hafi lýst því að hafa vaknað með mann ofan á sér sem hefði verið búinn að stinga getnaðarlim sínum inn í hana. Hún hafi ýtt honum frá sér og hann hafi staðið upp og farið. Brotaþoli hafi verið þreytt en skýrmælt og yfirveguð í svörum. Ekki væri að sjá að hún væri undir áhrifum vímuefna og engin áfengislegt væri af henni. Hún hafi stundum grátið og virst sem hún væri að harka af sér. Engin áverkamerki hafi verið að sjá á líkama. Tekin hafi verið lífsýni og áfengismælingar. Lyfjapróf hafi reynst jákvætt fyrir kókaíni.

Í skýrslu vegna brotaþolans C kemur fram að hún hafi lýst því að hafa vaknað við snertingu ókunnugs manns sem hafi farið með fingur í leggöng hennar. Hann hafi verið búinn að slökkva ljósið og klæða hana úr nærbuxunum. Brotaþoli hafi virst þreytt en ekki undir áhrifum áfengis og hafi gefið skýra og góða frásögn. Hún hafi lýst dofa og óveruleikakennd og hafi liðið illa og grátið. Skoðunin hafi reynst henni erfið og hún hafi kastað upp eftir hana. Engin líkamaleg áverkamerki hafi verið til staðar en tekin hafi verið lífsýni og blóðsýni fyrir áfengismælingu.

Samkvæmt matsgerð Rannsóknastofu í lyfja- og eiturefnafræði frá 1. mars 2017 mældust 1,42‰ alkóhóls í blóðsýni sem tekið var úr ákærða við réttarlæknisfræðilega skoðun á Heilbrigðisstofnun Suðurlands kl. 10:00 að morgni 13. febrúar. Þá mældist 55 ng/ml af MDMA og 2,9 ng/ml af tetrahýdrókannabínól. Kókaín var ekki í mælanlegu magni í blóði en greindist í þvagsýni.

Samkvæmt matsgerð Rannsóknastofu í lyfja- og eiturefnafræði frá 10. mars 2017 var alkóhól ekki í mælanlegu magni í blóði brotaþola A sem tekið var við skoðun á Neyðarmóttöku klukkan 10:05. Lyf eða ávana- og fíkniefni voru ekki í mælanlegu magni.

Samkvæmt matsgerð Rannsóknastofu í lyfja- og eiturefnafræði frá 14. mars 2017 mældust 0,34‰ alkóhóls í blóðsýni sem tekið var úr brotaþola C við skoðun á Neyðarmóttöku klukkan 10:13, en 0,17‰ í blóðsýni sem tekið var klukkan 11:17. Þá greindust 80 ng/ml díazepam. Í matsgerðinni kemur fram að niðurstöður mælinga sýni að hlutaðeigandi hafi verið undir vægum áhrifum áfengis þegar sýnin voru tekin. Styrkur etanóls í blóðinu hafi verið fallandi. Niðurstaða úr þvagsýni segi einnig til um að einhver tími (klukkustundir) hafi liðið frá því að drykkju lauk. Díazepam sé róandi og kvíðastillandi lyf og styrkur þess í blóðinu hafi verið lágur.

Meðal rannsóknargagna málsins er skýrsla tæknideildar lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu um niðurstöður DNA-greiningar á gögnum frá réttarlæknisskoðunum á brotaþolunum A og C, auk ákærða, sem send voru til greiningar hjá Nationellt forensiskt centrum í Svíþjóð. Við rannsókn á nærbuxum ákærða voru varðveitt þrjú sýni af innanverðri framhlið. Greining á þeim leiddi í ljós að í tveimur sýnanna kom fram blanda DNA sniða frá a.m.k. þremur einstaklingum. Snið beggja brotaþola var að finna í báðum sýnum, auk þess sem DNA frá ákærða sjálfum kom fram í öðru sýninu. Greining á þriðja sýninu úr nærbuxunum leiddi í ljós að í því var blanda DNA sniða frá a.m.k. tveimur einstaklingum. Það DNA sem var í meirihluta í sýninu, var eins og DNA snið ákærða sjálfs, en það DNA sem var í minnihluta var ekki hægt að samkenna við einstakling. Við rannsókn á nærbuxum, sem fundust í jakkavasa ákærða, var varðveitt sýni úr aftanverðum streng. Greining á sýninu leiddi í ljós að í því var blanda DNA sniða frá a.m.k. tveimur einstaklingum. Það DNA snið sem var í meirihluta í sýninu, var eins og DNA snið brotaþola C, en það snið sem var í minnihluta var ekki hægt að samkenna við einstakling.

Fyrir liggja myndir af samskiptum brotaþolans A á messenger að morgni 13. febrúar sl. Þar sést að hún sendi J skilaboð kl. 6:34 þar sem segir: „Eruði ennþá að vinna?“ Kl. 6:37 sendi hún skilaboð til F þar sem hún spyr: „Ertu farin eða ertu ennþá á Hótel K?“ Hún fær svarið: „Ennþá á hótelinu“ og segir þá: „Nennirðu að koma í 311?“ F svarar þá: „Jaa“ og „bíddu“ og A segir „Bankaðu 3x“ og „Það er eh ógeð hérna frammi“ en F svarar „Wst“ og svo „Er komin“.

Þá liggja frammi messenger-samskipti brotaþolanna A og C kl. 7:18 um morguninn. C sendir: „fokkkkkkk“, „A hjálp“ og „það er einhver í herberginu mínu“ og A svarar: „Þau eru að koma“, „hann fokking kom til mín líka“ og „hvar ertu“.

Í vottorði B-kvk-ef L-kvk-ef J-kvk-ef sálfræðings frá 1. júní sl. kemur fram að brotaþolanum A hafi verið vísað til hennar af neyðarmóttöku í sálfræðilegt mat og áfallahjálp. Hún hafi hitt brotaþola sex sinnum á tímabilinu 12. febrúar til 24. maí 2017 og veitt henni sálrænan stuðning og áfallahjálp. Sálræn einkenni hennar hafi samsvarað einkennum þeirra sem hafi upplifað alvarleg áföll. Brotþoli hafi ávallt virst hreinskilin, trúverðug og samkvæm sjálfri sér. Hún hafi sýnt mikið hugrekki í að takast á við áfallastreitueinkenni sín og þau hafi smám saman lækkað. Hún virðist hafa náð eðlilegum bata en þrátt fyrir það sé líklegt að hún þurfi áfram að takast á við áminningar um brotið og afleiðingar þess í daglegu lífi sínu, en ljóst sé að atburðurinn hafi haft víðtæk áhrif á líðan hennar. Meðferð brotaþola standi enn yfir.

Í vottorði sálfræðingsins H-kvk-ef B-kvk-ef T-kvk-ef frá 30. maí sl. er greint frá því að brotaþolanum C hafi verið vísað í sálfræðilegt mat og áfallahjálp hjá sálfræðiþjónustu neyðarmóttöku. Sálfræðingurinn hafi hitt hana þrisvar sinnum á tímabilinu 17. febrúar til 10. mars 2017. Brotaþoli hafi greint frá því að hafa upplifað mikinn ótta þegar hún hafi vaknað upp við meint kynferðisofbeldi. Hún hafi greint frá einkennum áfallastreitu sem hafi áhrif á daglegt líf hennar. Sálræn einkenni hennar samsvari einkennum sem séu þekkt hjá fólki sem hafi upplifað alvarleg áföll. Brotaþoli hafi tekið vel á móti allri fræðslu og verið fljót að nýta sér hjálpleg bjargráð. Hún hafi tekist á við forðunareinkenni af mikilli þrautseigju og notið góðs stuðnings aðstandenda. Gera megi ráð fyrir að þessi vinna hafi skilað sér í bættri líðan brotaþola og bata frá áfallastreitueinkennum. Ekki sé hægt að segja til um með vissu hver áhrifin verði til lengri tíma þar sem bakslag geti átt sér stað í kjölfar farsællar úrvinnslu áfalla og líklegt sé að hún þurfi reglulega að takast á við áminningar um atvikið í daglegu lífi. Ekki sé útilokað að hún gæti síðar meir þurft á meðferð eða stuðningi fagaðila að halda en meint brot hafi haft víðtæk áhrif á líðan hennar.

Framburður ákærða og vitna fyrir dómi

Ákærði kvaðst hafa komið á árshátíð N og M á Hótel K með L vinkonu sinni. Skemmtunin hefði hafist fyrr um daginn. Hann hefði lítið drukkið yfir daginn, en um kvöldið hefði hann neytt áfengis, kannabis og kókaíns, auk þess sem hann hefði tekið litlar pillur sem hann hefði ekki vitað hvað væru. Hann taldi sig þó muna flest sem gerst hefði.

Á skemmtuninni hefði stúlka komið upp að honum þegar hann hefði verið á leiðinni af barnum og boðið honum til sín. Hún hefði sagt að hún myndi skilja dyrnar á herberginu sínu eftir opnar ef hann vildi koma til hennar á eftir. Hann hefði ekki viljað að L heyrði að aðrar stúlkur væru að bjóða honum kynlíf og hefði því látið eins og hann hefði ekki heyrt það. Síðar hefði önnur stúlka komið til hans og boðið honum til sín. Hún hefði sagt það sama við hann, en hún hefði þó tekið fram herbergisnúmerið sitt. Hann kvaðst ekki hafa vitað hverjar þessar stúlkur væru, en hann hefði kynnst þeim þetta kvöld. Hann hefði þó talið fyrri stúlkuna heita O og fannst eins og hann hefði séð hana í vinnunni. Hann kvaðst vinna á N en hann hefði þó tekið nokkrar vaktir á M. Hann mundi ekki lengur hvernig stúlkurnar litu út eða hvernig þær voru klæddar.

Ákærði kvað L hafa farið heim um klukkan eitt en hann hefði þá farið upp með vinum sínum. Hann hefði farið inn á herbergi með nokkrum vinnufélögum, meðal annars D, G, B og I. Þar hefðu þau meðal annars dansað og hoppað á rúminu. Hann hefði átt samtal við P, samstarfsmann sinn, þessa nótt og sagt honum frá tilfinningum sínum í garð L. P hefði sagt honum að hún ætti kærasta. Hann hefði þá ákveðið að hann þyrfti að gleyma henni og hann skyldi fara til fyrri stúlkunnar sem hefði boðið honum upp á herbergi.

Hann hefði farið að leita að stúlkunni og þurft að opna nokkur herbergi þar til hann hefði fundið hana. Hann hefði verið viss um að þetta væri hún þar sem hann hefði munað hvernig hún leit út. Hún hefði verið sofandi en hann hefði vakið hana með því að taka í öxl hennar og hrista hana og spurt hvort hún myndi eftir sér, sem hún hefði játað. Hún hefði ekki virst drukkin. Hann hefði sagt henni að hann væri ekki með getnaðarvarnir en hún hefði sagt það í lagi. Hann hefði tekið buxurnar sínar niður og ýtt nærbuxum hennar til hliðar. Hún hefði legið á bakinu og hann ofan á og þau hefðu kysst á meðan. Skyndilega hefði hún hins vegar sparkað í hann og hann hefði þá áttað sig á því að hún vildi ekki meira. Hann hefði ekki vitað hvers vegna hún hefði skipt um skoðun og gerði sér ekki grein fyrir hvað þetta stóð lengi yfir. Stúlkan hefði öskrað á hann að koma sér út. Hann hefði reynt að tala við hana, en hún hefði talað íslensku og hann hefði ekki skilið hana og því farið út. Hann kvaðst þá hafa farið inn á herbergi til I, félaga síns, og sagt honum frá því að hann hefði verið með stúlku sem hefði snúist hugur.

Honum hefði liðið illa yfir þessu og langað til að fara út að reykja. Í framhaldi hefði hann farið inn í herbergið hjá D, G og B til þess að leita að tóbaki, sem hann hefði talið sig hafa tapað þar fyrr um nóttina. Þau hefðu öll verið sofandi, en hann hefði leitað í rúminu og undir því. Hann kvaðst ekki muna til þess að hafa snert B, en hafi hann gert það hafi það verið óvart. Hann gæti hafa rekið olnbogann í bakið á henni eða rassinn. Hann hefði hvílt hendurnar á rúminu. B hefði vaknað og sagt honum að hætta en hann hefði ekki vitað hverju hann hefði átt að hætta. D hefði vaknað og sagt honum að fara út. Hann hefði þá verið að leita að sígarettum undir rúminu, en hann hefði ekki verið að fela sig. Hann hefði farið út úr herberginu, án þess að finna tóbakið, því þetta hefði verið óþægilegt. Hann kvaðst þekkja B, en þau hefðu unnið saman á N og hefðu skemmt sér saman fyrr um kvöldið. Hann kannaðist ekki við að hafa reynt að kyssa hana þetta kvöld og kvaðst ekki hafa tilfinningar til hennar.

Þar sem hann hefði vitað að síðari stúlkan sem hefði boðið honum til sín væri að bíða hans hefði hann því næst farið og fundið hana. Hann hefði vitað að hún væri á herbergi 207. Hann hefði ruglast þegar hann hefði sagt hjá lögreglu að stúlkan sem hann teldi heita O hefði verið á því herbergi enda hefði hann verið timbraður og í áfalli. Hann hefði átt svipuð samskipti við þessa stúlku og þá fyrri. Hún hefði sagst muna eftir honum. Hann hefði sagt henni að hann langaði til að hafa munnmök við hana og hún hefði samþykkt það. Hann hefði þá tekið hana úr nærbuxunum og átt við hana mök með munni og fingrum. Skyndilega hefði hún lokað fótunum og öskrað á hann. Hann hefði verið í áfalli, þar sem honum hefði tvisvar sinnum verið hafnað þessa sömu nótt, og hefði farið inn á baðherbergi. Þegar aðrir hefðu verið komnir inn á hótelherbergið að hugga hana hefði hann ákveðið að fara. Svo hefðu yfirmaður og í framhaldi lögreglan birst í herberginu og hann hefði verið handtekinn og fluttur á Selfoss.

Brotaþolinn A lýsti því að hún hefði verið á árshátíð vinnustaðar síns, M. Þau hefðu komið á Hótel K um kvöldmatarleytið en þá hefðu þau sameinast árshátíð N. Hún hefði verið að skemmta sér með samstarfsmönnum sínum af M, meðal annars brotaþolanum C. Hún kvaðst ekki þekkja ákærða, en hún hefði séð hann þarna þetta kvöld. Hún hefði ekki átt nein samskipti við hann. Skemmtuninni hefði verið lokið um klukkan hálftvö um nóttina, en þá hefði tekið við flakk á milli herbergja. Hún hefði farið að sofa um klukkan fimm eftir að hafa sent móður sinni smáskilaboð. Hún hefði ekki verið undir miklum áfengisáhrifum þá. Hún hefði verið klædd í náttbol og nærbuxur. Hún hefði ekki læst herbergisdyrunum þar sem herbergisfélagi hennar hefði ekki verið kominn. Hún kvaðst hafa rumskað við að einhver væri að koma við læri hennar, en hefði sofnað aftur. Hún hefði vaknað á ný með mann ofan á sér að hafa samfarir við hana. Hún hefði farið að hugsa um hver þetta væri en uppgötvað að hún þekkti hann ekki og hefði reynt að ýta honum af sér. Hann hefði ekki ætlað að fara. Hún hefði þá ýtt tvisvar til þrisvar til viðbótar og þá hefði hann farið. Þetta hefði tekið nokkrar mínútur, hugsanlega um þrjár til sjö í heildina. Hún hefði stokkið á fætur og kveikt ljósið og hent honum út. Hún hefði séð að hann væri með dekkri húð en hún. Hún hefði ekki þorað að segja neitt við hann og þau hefðu engin samskipti átt meðan hann hefði verið í herberginu, en hann hefði hlegið að henni. Hún taldi að ljós hefði verið kveikt á lampa þegar hún hefði sofnað en það hefði verið slökkt þegar hún hefði vaknað. Hún hefði síðan heyrt í manninum frammi á gangi að taka í aðra hurðarhúna. Hún taldi þetta hafa gerst um klukkan hálfsjö um morguninn. Hún hefði ekki fundið fyrir áfengisáhrifum þegar hún hefði vaknað.

Hún kvaðst þegar hafa sent skilaboð á starfsmann í gæslu, sem hún hefði kannast við, um hvort hann væri vakandi. Síðan hefði hún sent samstarfskonu sinni, F, skilaboð. Hún hefði beðið hana um að koma til sín og banka þrisvar sinnum svo hún þekkti hana. Hún hefði verið í sjokki og grátandi og sagt F hvað hefði gerst, en þó ekki greint frá smáatriðum. Þær hefðu farið niður í afgreiðslu saman eftir að vinkona hennar hefði gengið úr skugga um að maðurinn væri ekki á ganginum. Þær hefðu rætt við starfsfólk hótelsins og hringt hefði verið í E, yfirmann hennar, til þess að hjálpa þeim að finna út um hvern væri að ræða. Hún hefði svo fengið skilaboð frá brotaþolanum C og allir hefðu hlaupið af stað að herberginu hennar. Henni hefði dottið í hug að um sama mann væri að ræða þar sem hún hefði heyrt hann reyna að opna aðrar dyr. Brotaþoli lýsti því að sér hefði liðið ömurlega eftir atvikið. Hún eigi erfitt með að sofa og finnist alltaf eins og einhver sé inni í herberginu. Hún sé nú farin að taka svefntöflur. Þá forðist hún karlmenn. Hún sæki tíma hjá sálfræðingi vegna málsins. Brotaþoli staðfesti að kokkarnir í vinnunni kölluðu hana stundum O þótt hún væri ekki þekkt undir því nafni. Hún kvaðst hafa byrjað störf á M í desember sl. og hafi ekki séð ákærða þar.

Brotaþolinn B greindi frá því að þegar flestir hefðu verið farnir að sofa um nóttina hefði hún farið ásamt fleirum inn á herbergið sitt og hún hefði fljótlega eftir það farið að sofa. Ákærði hefði verið með þeim í herberginu en þau hefðu unnið saman á N. Þau hefðu hlustað á tónlist, dansað, spjallað og hoppað á rúminu. Það hefði meðal annars verið reykt út um gluggann. Ákærði hefði klárað sígarettupakkann sinn og hent honum út um gluggann. Hann hefði reynt að kyssa hana þegar hún hefði verið að sofna. Hún hefði neitað og snúið sér undan. Hún kvaðst ekki hafa tekið eftir því fyrr að hann hefði áhuga á henni og þau hefðu ekki átt sérstök samskipti þetta kvöld, fyrir utan að hún hefði tekið eina mynd af þeim saman. Hún hefði svo sofnað meðan fólkið hefði enn verið í herberginu, en vaknað við að einhver hefði komið inn. Hún hefði ekki hugsað sérstaklega um það þar sem fólk hefði verið að líta inn í herbergi og athuga hvort einhverjir væru vakandi. Hún hefði sofnað aftur en síðan fundið að einhver hefði verið með hendurnar undir henni á læri og rassi. Hún hefði verið klædd í stuttan kjól þegar hún svaf og hann hefði því komið við bert læri hennar rétt fyrir ofan hné en rassinn utan klæða. Hann hefði notað báðar hendur á sama tíma og því hefði þetta ekki getað verið óvart. Hún kvaðst ekki vita hvort ákærði hefði getað tapað sígarettum en hann hefði ekki verið að leita að þeim. Hún var ekki viss um hvað þetta hefði tekið langan tíma. Hún hefði verið milli svefns og vöku og ekki áttað sig á hvað væri að gerast. Hún hefði rumskað og hreyft sig. Þá hefði hann hætt aðeins en svo haldið áfram og verið þá kominn undir rassinn og við innra læri. Þá hefði hún vaknað alveg og sagt honum að hætta. D hefði þá vaknað og lýst á hann með símanum sínum. Það hefði verið dimmt í herberginu en hún hefði þekkt ákærða. Hann hefði ekkert sagt en reynt að fela sig á gólfinu. Hann hefði legið þar á bakinu. Hún hefði sjálf ekkert þorað að segja við hann og ákærði hefði ekkert sagt. D hefði sagt honum að fara út. Hún hefði spurt hann hvort þetta hefði ekki örugglega verið ákærði, sem hann hefði staðfest. Þau hefðu svo rætt saman um þetta áður en þau hefðu farið aftur að sofa. G hefði líka vaknað en sofnað fljótt aftur. Hún hefði sjálf ekki náð að sofna næstu tvo tímana eftir þetta enda hefði hún verið í miklu uppnámi. Hún hefði þó ekki áttað sig á alvarleika málsins fyrr en næsta dag en þá hefði hún heyrt af því að ákærði hefði farið inn á tvö önnur herbergi. Hún hefði ekki hitt lögregluna á hótelinu en yfirmaður af M hefði sagt henni að lögreglan þyrfti ekki meiri upplýsingar. Þetta atvik truflaði hana oft. Hún hugsaði mikið um þetta og ætti í erfiðleikum með að sofna. Það truflaði hana meðal annars að hún hefði getað komið í veg fyrir að hann héldi áfram. Hún kvaðst ekki þekkja hina tvo brotaþolana í málinu og hefði ekki umgengist þær þetta kvöld.

Brotaþolinn C greindi frá því að hún hefði verið á árshátíðinni með samstarfsfólki sínu af M, meðal annars A. Hún hefði farið að sofa um eittleytið. Hún hefði drukkið frekar mikið en þó ekki svo mikið að hún myndi ekki atburði kvöldsins. Herbergisfélagar hennar hefðu ekki verið komnir svo hún hefði skilið eftir ólæst og kveikt ljós. Hún hefði sofnað strax en hún sofi mjög fast og enn fastar þegar hún drekki. Hún hefði svo vaknað með ákærða ofan á sér og þá hefði verið búið að slökkva ljósin. Hann hefði verið með tvo fingur inni í leggöngum hennar og andlit sitt nálægt hennar. Hann hefði farið af henni og inn á bað þegar hann hefði tekið eftir því að hún hefði vaknað. Hann hefði verið með buxurnar á hælunum. Hún hefði ekkert sagt og ekki kannast við hver þetta væri en séð að hann væri ekki íslenskur. Hún hefði aldrei séð ákærða áður, ekki heldur þetta kvöld, enda hefði hún bara umgengist fólkið af M. Þegar hún hefði vaknað hefði hún ekki fundið til áfengisáhrifa. Hún hefði ekki verið í nærbuxunum sem hún hefði sofnað í og ekki fundið þær aftur. Hún hefði sent skilaboð til A um að einhver væri í herberginu og stuttu síðar hefði F komið inn á herbergið. Hún kvaðst hafa verið í svo miklu uppnámi eftir þetta að það hefði þurft að sprauta hana með róandi lyfi. Hún lýsti því að sér hefði liðið mjög illa eftir atvikið, verið þunglynd og einangrað sig. Hún hefði ekki treyst sér til vinnu fyrst á eftir. Hún hefði leitað til sálfræðings sem hefði hjálpað sér mikið.

Vitnið R, [...], kvað T, samstarfsmann sinn, hafa hringt í sig vegna stúlku sem hefði sagt að hún héldi að sér hefði verið nauðgað. Hún hefði farið með þær inn á skrifstofu og hringt á lögreglu. Stúlkan hefði grátið og sagt að hún hefði verið sofandi og vaknað með manninn ofan á sér en sparkað honum af sér. Hún hefði virst róleg en í áfalli. Hún hefði ekki vitað um hvaða mann hefði verið að ræða en gefið ákveðna lýsingu á honum. Vitnið kvaðst hafa beðið E, yfirmann stúlkunnar, um að koma til að hjálpa til við að finna hann. Þegar E hefði verið kominn hefði stúlkan fengið skilaboð frá annarri stúlku og þau hefðu hlaupið til hennar. Hún hefði séð stúlkuna í rúminu sem henni hefði sýnst vera í miklu sjokki. Hún hefði tekið á móti lögreglunni og á meðan hefðu T og E náð ákærða. Hún hefði þá sótt fyrri stúlkuna til að athuga hvort um sama gerandann væri að ræða. Hún hefði sagt svo vera og farið að gráta. Hún hefði líka grátið er hún hefði rætt við móður sína.

Vitnið T, [...], kvaðst hafa rekist á tvær stúlkur á ganginum á hótelinu á milli sex og sjö um morguninn. Önnur hefði sagt að sér hefði verið nauðgað. Hún hefði lýst því að hafa vaknað með mann ofan á sér. Hann hefði farið með þær inn á skrifstofu og hringt í hótelstjórann. Þau hefðu kallað til lögreglu og yfirmann stúlknanna til að hjálpa þeim að finna gerandann á facebook. Síðan hefði önnur stúlkan fengið skilaboð í gegnum samskiptamiðil og þau hefðu hlaupið upp á herbergi. Þar hefði grátandi stúlka verið í rúminu sem hann hefði talið í miklu áfalli. Hann hefði leitað að gerandanum, sem hefði svo verið fyrir aftan hann í herberginu.

Vitnið F kvaðst hafa vaknað upp á hótelinu og skömmu síðar fengið skilaboð frá A um að koma til sín. Þar hefði komið fram að ógeðslegur maður væri á ganginum. Þegar hún hefði verið á ganginum hefði hún séð ákærða fara inn ganginn þar sem herbergi C hefði verið. A hefði verið grátandi og sagst hafa vaknað með mann ofan á sér. Þær hefðu farið saman niður í afgreiðslu og leitað að einhverjum. Þar hefði verið hringt í lögregluna og E, yfirmann þeirra. A hefði síðan fengið skilaboð frá C. Þau hefðu farið upp á herbergi C sem hefði verið grátandi í rúminu. Þar hefði hún séð ákærða koma út af baðherberginu og ætla að fara. Hún hefði bent á hann og E hefði farið á eftir honum. Hún kvaðst ekki hafa þekkt ákærða og taldi brotaþolana A og C ekki heldur hafa þekkt hann. Hún hefði ekki séð þær tala við hann.

Vitnið E, yfirmaður á M, kvaðst hafa fengið símtal klukkan rúmlega sjö að morgni. Hann hefði verið beðinn um að koma og hjálpa til við að bera kennsl á geranda. Honum hefði verið sagt að hann væri lágvaxinn og spænskur eða portúgalskur. Hann hefði leitað á facebook. A hefði svo fengið skilaboð frá C og þeir T hefðu farið upp til hennar að leita að manninum. C hefði verið grátandi og í miklu uppnámi. Meðan hann hefði verið að reyna að hugga hana hefði hann heyrt F segja að gerandinn væri þarna og hún hefði bent honum á ákærða. Hann hefði talað við ákærða sem hefði verið mjög ölvaður og sagt honum að hann væri að fá sér bjór, en það hefði verið bjór í baðkarinu. Í því hefði lögreglumaður komið og tekið hann. Hann sagði ákærða hafa unnið á N og hann hefði því ekki unnið með brotaþolunum A og C. Hann hefði ekki séð hann nálægt þeim þetta kvöld.

Vitnið D lýsti því að hann hefði sofnað í sama rúmi og G og brotaþolinn B. Hann hefði vaknað við hljóð í B og haldið að hún væri að reka hann út þótt hann myndi ekki nákvæmlega hvað hún hefði sagt. Hann hefði staðið upp og séð einhvern liggja hinum megin við rúmið sem hann hefði svo þekkt sem ákærða. Það hefði verið dimmt en hann hefði þó vel séð hann. Hann kvaðst minna að ákærði hefði legið á hlið mjög nálægt rúminu og taldi að hann gæti hafa verið að fela sig. Hann hefði vísað honum út en ákærði hefði ekki sagt hvað hann hefði verið að gera og ekki minnst á sígarettur. Þau B hefðu eitthvað rætt saman eftir þetta. Hún hefði sagt að hún vissi ekki hvað ákærði hefði verið að gera og hefði talað um að hann hefði togað í sængina. Þau hefðu svo farið aftur að sofa. Fyrr um nóttina hefði ákærði verið með þeim í herberginu. Þau hefðu dansað og hlustað á tónlist. Hann hefði ekki tekið eftir því að ákærði væri að gera sér dælt við B.

Vitnið G lýsti því að þegar flestir hefðu verið farnir að sofa eftir skemmtunina hefðu nokkrir komið upp á herbergi til þeirra D og B, meðal annars ákærði. Þau hefðu skemmt sér og meðal annars hoppað á rúminu. B hefði svo verið þreytt og farið að sofa. Hún hefði séð ákærða sitja hjá henni og strjúka henni en hún hefði sagt honum að hætta og þau hefðu litið á þetta sem vinalegt. Fljótlega eftir það hefðu aðrir en þær og D farið út úr herberginu. Hún hefði sofnað en rumskað við að einhver væri að koma inn í herbergið og talið það vera stúlku sem hefði einnig átt að gista í því. Hún hefði séð að þetta væri ekki hún, en heyrt hurðina lokast og talið að viðkomandi væri farinn. Hún hefði svo vaknað við að B hefði öskrað „hvað ertu að gera?“. Hún hefði sest upp og séð ákærða á hnjánum við rúmið þar sem hann hefði látið sig falla á gólfið. D hefði svo staðið upp og sagt honum að fara. Það hefði verið dimmt en þó sést vel inni. Ákærði hefði verið að reyna að skríða undir rúmið og verið kominn hálfur undir það. Vitnið taldi ákærða ekki hafa minnst á sígarettur. Líklega hefði hann ekki átt sígarettur því hann hefði verið að fá hjá henni um kvöldið. Eftir þetta atvik hefðu þau setið og talað um þetta í u.þ.b. hálftíma en svo farið aftur að sofa. B hefði verið í sjokki og skjálfandi og sagt að hún hefði vaknað við að ákærði hefði káfað á henni og farið undir kjólinn hennar. Vitnið kvaðst kannast við brotaþolann A. Hún hefði aldrei séð hana eða brotaþolann C tala við ákærða.

Vitnið H kvaðst vinna á N auk þess sem hún hefði tekið aukavaktir á M. Hún kvaðst hafa verið í eftirpartíi á Hótel K í einu herberginu ásamt brotaþolanum B og fleirum. Þau hefðu skemmt sér stutta stund á herberginu en B hefði svo lagst í rúmið. Hún hefði séð ákærða tala við hana þar sem hún hefði legið, en hún hefði sjálf farið fljótlega eftir það. Hún kvaðst ekki þekkja brotaþolana A og C.

Vitnið J kvaðst hafa verið í gæsluteyminu á skemmtuninni. Hann hefði fengið vitneskju um ætluð kynferðisbrot daginn eftir. Hann hefði ekki vitað um hvern væri að ræða en lýsingin hefði passað við mann sem hefði gengið inn í herbergið þeirra gæslumanna þegar þeir hefðu verið að fara að sofa. Þeir hefðu talið alla vera komna inn á herbergin sín en um 10 mínútum síðar hefði maðurinn komið inn til þeirra og spurt hvort væri ekki partí í gangi. Þetta hefði líklega verið milli sex og hálf sjö um morguninn en þeir hefðu farið síðasta hringinn um hótelið um klukkan sex. Maðurinn hefði verið drukkinn og hann hefði sagt honum að fara að sofa og séð hann fara eftir ganginum. Samstarfsmenn hans hefðu sagt honum að maðurinn hefði bankað aftur á hurðina skömmu síðar en þá hefði hann ekki komið inn.

Vitnið I kvaðst vera vinur ákærða en þeir hefðu kynnst við vinnu á N. Þeir hefðu verið mjög drukknir þetta kvöld og hefðu skemmt sér saman til um það bil hálf sex um morguninn. Hann hefði þá farið inn á herbergi. Ákærði hefði skömmu síðar komið inn á herbergi til hans. Hann hefði verið blindfullur og ekki alveg með sjálfum sér og sagt honum að koma í partí uppi. Svo hefði hann sagt eitthvað um stúlku sem hefði verið mjög óljóst. Hann hefði talað um að hafa snert stúlkuna og hún hefði vaknað, kveikt ljós og séð hann. Hann hefði talað um kynlíf eða eitthvað í þá áttina, að hún hefði verið sofandi og að hann vissi að það væri ekki rétt. Hann kvaðst telja að hann gæti hafa verið að lýsa því að vera með stúlku sem hefði snúist hugur. Spurður um framburð sinn hjá lögreglu um að ákærði hefði sagt að ekki hefði legið fyrir samþykki kvað hann það rétt.

Vitnið L kvaðst hafa farið með ákærða á [...]. Þau hefðu dansað saman á skemmtuninni. Fullt af fólki hefði talað við ákærða en hún mundi ekki til þess að einhver hefði hvíslað einhverju að honum. Hún kvaðst kannast við brotaþolana A og C en ekki þekkja þær. Hún mundi ekki til þess að þær hefðu talað við ákærða.

Vitnið U, móðir brotaþolans A, greindi frá því að A hefði hringt í hana hágrátandi úr lögreglubifreið og sagt að henni hefði verið nauðgað. Hún hefði hitt hana á neyðarmóttökunni þar sem hún hefði sagt að hún hefði sofnað með kveikt ljós en vaknað með ljósin slökkt og mann ofan á sér. Vitnið lýsti því að brotaþolinn hefði átt mjög erfitt eftir þetta. Henni hefði reynst erfitt að fara á fætur og mæta í skóla og vinnu. Það hefði þurft að halda í höndina á henni til þess að fá hana fram úr. Mikið hefði breyst hjá henni. Hún væri ekki eins drífandi og áður, sofi með kveikt ljós og það hafi stundum þurft að sofa hjá henni. Brotaþolinn hafi leitað til Stígamóta og fái aðstoð sálfræðings frá neyðarmóttökunni en það gangi vel.

Vitnið V, móðir brotaþolans C, kvaðst hafa fengið skilaboð frá dóttur sinni um morguninn og strax hafa áttað sig á að eitthvað væri að. Brotaþolinn hefði þá verið í lögreglubifreið á leiðinni til Reykjavíkur. Vitnið hefði farið á neyðarmóttökuna þar sem brotaþolinn hefði legið í móttökuherbergi. Hún hefði greinilega verið í áfalli og ekki getað sagt hvað hefði gerst. Hún hefði greint frá því að hafa verið með símann sinn í rúminu og hafa sent A skilaboð. Hún sagði dóttur sína hafa breyst eftir þetta. Hún hefði verið hörkudugleg og lífsglöð stúlka og ákaflega hlý. Fyrstu vikurnar eftir þetta hefðu verið hræðilegar og hún hefði lokað sig af. Hún hefði farið of snemma af stað í vinnu því hún hefði ekki viljað láta þetta eyðileggja líf sitt. Hún hefði svo fengið bakslag í vinnunni og verið send heim. Hún hefði átt erfitt með svefn og fengið martraðir, en væri farin að geta sofið núna. Hún hefði alltaf sofið mikið og mjög fast.

Vitnið H-kvk-nf S-kvk-nf, hjúkrunarfræðingur á neyðarmóttöku Landspítalans, lýsti komu brotaþolanna A og C á neyðarmóttöku. Þær hefðu komið saman og fengið upplýsingar um hvað myndi gerast saman, en hefðu svo verið aðskildar. Hún lýsti því að A hefði ekki virst undir áhrifum og hefði gefið skýra og greinargóða sögu. Hún hefði verið miður sín og fundist ótrúlegt að svona gæti gerst. Hún hefði ekki haft sjáanlega áverka. C hefði grátið og liðið illa. Skoðunin hefði reynst henni erfið en hún hefði aldrei farið í kvenskoðun áður. Hún hefði harkað þetta af sér en hefði svo kastað upp. Hún hefði ekki virst undir teljandi áhrifum áfengis og hefði getað skýrt vel frá.

Vitnið B-kvk-nf L-kvk-nf J-kvk-nf sálfræðingur staðfesti vottorð sitt vegna brotaþolans A. Hún hefði komið sex sinnum til hennar og meðferðinni væri enn ekki lokið. Hún hefði upphaflega komið tveimur dögum eftir atvikið. Líðan hennar hefði verið slæm. Hún hefði grátið mikið og lítið getað borðað og sofið. Hún hefði haft sterk einkenni áfallastreitu. Hún hefði greint frá fyrri áföllum en ólíklegt væri að þau hefðu áhrif á þetta. Brotaþoli sinni meðferðinni vel en hún eigi eftir að takast á við ýmsar áminningar.

Vitnið H-kvk-nf B-kvk-nf T-kvk-nf sálfræðingur staðfesti vottorð sitt vegna brotaþolans C. Hún kvaðst hafa hitt hana á fjórða sólarhring frá atvikinu og tvisvar sinnum eftir það. Hún hefði verið dofin, í mikilli vanlíðan, hrædd og óörugg. Hún hefði átt erfitt með svefn, fengið martraðir og verið lystarlaus. Hún hefði verið áhugalaus og hefði fjarlægst fólk. Þá hefði hún ekki treyst sér í vinnu. Brotaþoli hefði fengið fræðslu sem hún hefði tekið vel á móti. Hún hefði upphaflega haft mjög sterk einkenni áfallastreitu, en mánuði síðar hefði dregið úr þeim. Hún hefði farið í eðlilegan bata þótt hún hefði enn viss einkenni. Brotaþoli hefði lent í öðru áfalli um tveimur árum fyrr en einkenni þess hefðu ekki verið að hrjá hana á þessum tíma.

Vitnið A-kk-nf Á-kk-nf lögreglumaður staðfesti frumskýrslu í málinu. Hann kvaðst hafa komið fyrstur á vettvang um fimm mínútum eftir útkallið. Hann hefði hitt þar fyrir stúlku ásamt starfsfólki hótelsins. Hann hefði rætt við stúlkuna stutta stund. Hún hefði verið í uppnámi og sagt að henni hefði verið nauðgað. Ábending hefði þá borist um aðra stúlku í uppnámi inni á hótelherbergi. Hann hefði verið á leiðinni upp á herbergið þegar starfsfólk hefði komið með ákærða út úr herberginu og bent á að þetta væri gerandinn og hann hefði verið á baðherberginu. Ákærði hefði ekki viljað tjáð sig en hefði staðfest að hann skildi hann. Það hefði verið áfengislykt af honum og hann hefði virst í einhvers konar vímu. Hann hefði reynt að ræða við stúlkuna á hótelherberginu en hún hefði verið í miklu uppnámi og erfitt að ná sambandi við hana.

Vitnið R-kk-nf Þ-kk-nf S-kk-nf lögreglumaður greindi frá því að hann hefði annast rannsókn og yfirheyrslur í málinu og hann hefði meðal annars útbúið tímalínu fyrir málið. Hann kvað ákærða hafa verið farinn af vettvangi þegar hann hefði komið. Komið hefði í ljós að hann hafði nærbuxur brotaþolans C í vasanum.

Vitnið B-kk-nf S-kk-nf, sérfræðingur við tæknideild lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, greindi frá DNA-rannsókn í málinu og niðurstöðum hennar. Hann kvaðst hafa sent nærbuxur ákærða til rannsóknar í Svíþjóð. DNA úr þeim hefði verið frá a.m.k. þremur einstaklingum og hefðu fundist snið sem samsvöruðu DNA úr brotaþolunum A og C auk ákærða. Hann sagði ástæðu þess að DNA frá brotaþolanum C hefði fundist þar geta verið þá að DNA af höndum ákærða hefði farið í nærbuxurnar.

Niðurstaða

Ákærði neitar sök. Hann viðurkennir að hafa átt kynferðisleg samskipti við brotaþolana A og C, en það hafi verið með þeirra samþykki, eftir að þær hafi boðið honum á hótelherbergin sín. Hann neitar hins vegar alfarið kynferðislegum tilburðum gagnvart brotaþolanum B.

Ákæruliður 1

Brotaþolinn A kveðst hafa verið sofandi á herbergi sínu og vaknað með ákærða ofan á sér að hafa við sig samræði. Hún hefði þá ýtt honum af sér og hent honum út. Ákærði lýsir kynferðislegum athöfnum þeirra með sama hætti og brotaþolinn. Hann segir hins vegar að brotaþolinn hafi komið til hans á skemmtuninni og boðið honum að koma til sín með þeim orðum að hún myndi skilja dyrnar á herberginu sínu eftir opnar. Hún hefði ekki nefnt herbergisnúmer og hann hefði þurft að leita að henni og opna nokkur herbergi áður en hann hefði fundið hana. Hann lýsti því að hún hefði verið sofandi en hann hefði vakið hana og spurt hvort hún myndi eftir sér og rætt við hana um getnaðarvarnir. Þau hefðu svo haft samræði en henni hefði snúist hugur og hún hefði skyndilega sparkað í hann og öskrað á hann að koma sér út. Í framhaldi af þessu hefði hann farið til félaga síns og greint honum frá þessum samskiptum.

Brotaþolinn kveðst ekki hafa þekkt ákærða neitt og aldrei hafa átt nein samskipti við hann. Ákærði kvaðst hafa verið með L, vinkonu sinni, er brotaþolinn hefði komið til hans á skemmtuninni. L kvaðst kannast við brotaþolann en ekki muna til þess að hún hefði rætt við ákærða. Enginn annar sem kom fyrir dóminn hefur getað borið um nein samskipti þeirra á milli. Þau unnu ekki á sama vinnustað. Ákærði kveðst hafa tekið vaktir á M, en það hafi verið síðasta sumar. Brotaþolinn hóf hins vegar ekki störf þar fyrr en í desember sl. Ekkert hefur því komið fram sem bendir til þess að brotaþolinn hafi boðið ákærða upp á herbergið sitt.

Ákærði lýsti því að brotaþoli hefði skyndilega brugðist illa við og sparkað honum af sér. Hún hefði svo öskrað á hann og hann hefði ekki getað rætt við hana. Hann vissi ekki hvers vegna hún hefði brugðist svona við. Í framhaldi af þessu sendi brotaþoli skilaboð, fyrst til manns sem var í gæslu um kvöldið og síðan til samstarfskonu sinnar þar sem hún lýsti því að eitthvað „ógeð“ væri á ganginum og bað hana um að koma til sín og banka með tilteknum hætti. Samstarfskonan greindi frá því að brotaþoli hefði grátið og sagt að hún hefði vaknað með mann ofan á sér. Þær fóru í afgreiðslu hótelsins þar sem brotaþoli greindi tveimur starfsmönnum, og í framhaldi lögreglumanni, með sama hætti frá því sem gerst hefði. Framangreind vitni lýstu því að brotaþoli hefði verið í uppnámi og grátið. Í kjölfar þessa fór brotaþoli á neyðarmóttöku vegna kynferðisbrota. Hjúkrunarfræðingur af neyðarmóttökunni lýsti því að brotaþoli hefði sagt sömu sögu og verið skýr og greinargóð. Hún hefði verið miður sín og þótt ótrúlegt að svona nokkuð gæti hent. Þá liggur fyrir vottorð sálfræðings um áhrif atviksins á brotþola. Sálfræðingurinn lýsti líðan hennar fyrir dóminum og taldi að slæmt ástand hennar yrði rakið til þessa atburðar. Eftir atvikið fór ákærði inn á herbergi til félaga síns og greindi honum frá samskiptum við brotaþola. Sá lýsti því að ákærði hefði greint frá kynferðislegum samskiptum við stúlku sem hefði verið sofandi og hann hefði skilið ákærða þannig að samþykki hennar hefði ekki legið fyrir.

Ákærði og brotaþoli eru ein til frásagnar um það sem gerðist á hótelherbergi hennar umrædda nótt. Framburður brotaþola um atburðinn hefur verið stöðugur og skýr. Framburður ákærða hefur hins vegar verið nokkuð óskýrari, einkum um það hvort hann hafi þekkt brotaþola áður, en hjá lögreglu kvaðst hann hafa þekkt hana sem O, en taldi síðan að það hefði átt við þá síðari sem hann hefði farið til. Fyrir dóminum kvaðst hann hins vegar hafa kynnst báðum brotaþolum þessa nótt. Framburður brotaþola, um að hún hafi ekki veitt samþykki fyrir samræði við ákærða, fær stuðning í framburði vitna sem sáu hana strax eftir atvikið, auk vottorða og framburðar um líðan hennar eftir atvikið. Þá styður lýsing vitnis, sem ræddi við ákærða strax á eftir, sögu brotaþola. Það er því niðurstaða dómsins að leggja beri trúverðuga frásögn brotaþola, sem studdur er framburði vitna, til grundvallar niðurstöðu í málinu. Er því sannað, gegn neitun ákærða, að hann hafi ekki haft samþykki brotaþola fyrir samræðinu, heldur hafi hann nýtt sér það að hún gat ekki spornað við verknaðnum sökum svefndrunga, eins og hún hefur lýst, þar til hún vaknaði og ýtti honum af sér. Ákærða er einnig gefið að sök að hafa nýtt sér ölvunarástand brotaþola. Samkvæmt gögnum málsins var hún ekki undir áfengisáhrifum og er það í samræmi við framburð hennar um að hún hafi ekki fundið til áfengisáhrifa þegar hún vaknaði. Verður ákærði því sýknaður af því að hafa notfært sér ölvunarástand hennar. Ákærði hefur með háttsemi sinni gerst sekur um brot gegn 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákæruliður 2

Ákærða og brotaþolanum B ber saman um að hann hafi verið inni á herbergi hennar fyrr um nóttina þar sem þau hafi skemmt sér ásamt fleirum og ákærði hafi meðal annars hoppað á rúminu. Eftir að hún og herbergisfélagar hennar sofnuðu kom hann aftur inn á herbergið. Brotaþoli lýsti því að ákærði hefði verið upp við rúmið og hefði káfað á lærum hennar og rassi með báðum höndum. Þegar hún hefði hreyft sig hefði hann hætt í stutta stund en svo haldið áfram. Þegar hún hefði vaknað alveg og sagt honum að hætta hefði kann reynt að fela sig á gólfinu. Ákærði kveðst hafa verið að leita að sígarettum í rúminu. Hann hefði ekki snert brotaþola. Hann gæti þó hafa rekið olnbogann í bakið á henni eða rassinn en það hafi þá verið óvart.

Vitnin D og G sváfu í rúminu við hliðina á brotaþola. Þau lýstu því að hafa vaknað við hljóð í brotaþola. D kvaðst hafa talið hana vera að segja honum að fara og G sagði hana hafa sagt „hvað ertu að gera?“. G sá ákærða fara niður á gólf og D fann hann liggjandi þar. Þau töldu að hann hefði verið að reyna að fela sig. Ákærði gaf engar skýringar á veru sinni í herberginu og minntist ekki á sígarettur við neinn. Brotaþoli taldi að hann hefði klárað sígaretturnar sínar og hent pakkanum út um gluggann og G greindi frá því að hann hefði ekki átt sígarettur fyrr um nóttina og beðið um að fá hjá henni. Meðal gagna málsins eru myndir af fatnaði ákærða og því sem hann hafði á sér. Þar á meðal var tómur sígarettupakki.

Með hliðsjón af framangreindum framburði vitna þykja skýringar ákærða, á því að hendur hans voru í rúminu þar sem brotaþoli svaf, ótrúverðugar. Ákærði lét sig falla á gólfið er vitnin vöknuðu og minntist ekkert á sígarettur er honum var vísað út úr herberginu. Viðbrögð hans samræmast því að hann hafi verið að brjóta gegn brotaþola, en ekki því að hann hafi verið að leita að eigum sínum. Framburður brotaþola fær hins vegar stuðning í framburði vitna og verður hann því lagður til grundvallar niðurstöðu. Er því sannað að ákærði hafi strokið læri brotaþola innan klæða og rass utan klæða og varðar brot hans við 199. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákæruliður 3

Brotaþolinn C greindi frá því að hún hefði vaknað með ákærða ofan á sér þar sem hann hefði verið með tvo fingur í leggöngum hennar og andlit sitt nálægt hennar. Hann hefði farið af henni og inn á bað þegar hún hefði vaknað. Ákærði segir hana hafa komið til sín á skemmtuninni og boðið honum til sín á hótelherbergið sitt og látið hann hafa númer herbergisins. Hann hefði vakið hana er hann hefði komið á herbergið. Hún hefði munað eftir honum og samþykkt að hann veitti henni munnmök. Hún hefði síðan skyndilega lokað fótunum og öskrað á hann. Hann hefði svo farið inn á baðherbergi þar sem hann hefði verið í áfalli eftir höfnunina.

Brotaþoli neitar því að hafa nokkurn tímann átt samskipti við ákærða. Eins og að framan greinir hefur enginn getað staðfest framburð ákærða um að hún hafi komið til hans á skemmtuninni. Vitnið L sem var með ákærða, og vissi hver brotaþoli var, kvaðst ekki muna til þess að hún hefði rætt við ákærða. Þá hefur ekkert annað komið fram sem bendir til þess að þau hafi þekkst eða að brotaþoli hafi boðið ákærða upp á herbergið sitt.

Ákærði greindi frá harkalegum viðbrögðum brotaþola. Hann kvaðst ekki hafa getað róað hana og hefði því farið inn á baðherbergið. Brotaþoli sendi strax skilaboð til brotaþolans A þar sem hún bað um hjálp og sagði einhvern vera inni á herberginu sínu. Í kjölfarið kom samstarfskona hennar inn á herbergið, yfirmaður hennar og starfsmenn hótelsins. Þau hafa öll borið um að brotaþoli hafi verið í miklu uppnámi og grátandi undir sænginni. Var uppnám brotaþola svo mikið að lögreglu reyndist erfitt að ná sambandi við hana og sjúkraflutningamenn þurftu að sprauta hana með róandi lyfi. Í framhaldi var brotaþoli flutt á neyðarmóttöku vegna kynferðisbrota. Þar skýrði hún frá því sem hefði gerst, með sama hætti og hún gerði samdægurs hjá lögreglu og fyrir dóminum. Í skýrslu neyðarmóttöku vegna kynferðisbrota kemur fram að brotaþoli hafi sagt skýrt og vel frá. Henni hafi liðið illa og grátið. Þá hafi hún verið dofin og með óveruleikakennd. Í vottorði sálfræðings um líðan brotaþola kemur fram að hún hafi haft einkenni sem samsvari einkennum sem séu þekkt hjá fólki sem hafi upplifað alvarleg áföll. Sálfræðingurinn greindi nánar frá þessu fyrir dóminum og greindi frá því að þessi einkenni væri að rekja til framangreinds atviks.

Ákærði var enn þá á baðherberginu er vitni komu inn á hótelherbergi brotaþola. Þegar vitnið E spurði hann hvað hann hefði verið að gera þar kvaðst hann hafa verið að sækja sér bjór, en bjórdósir var að finna í baðkarinu. Ákærði var handtekinn og hafði þá nærbuxur brotaþola í brjóstvasa sínum. Ákærði var í annarlegu ástandi sökum neyslu áfengis og fíkniefna, eins og vitni hafa lýst fyrir dóminum og fram kom í niðurstöðum blóðrannsóknar, en það virðist einkum skýra ferð hans inn á baðherbergið þegar hann hefði hæglega getað farið út úr herberginu.

Ákærði dregur í efa að brotaþoli hefði brugðist við með þeim hætti að senda textaskilaboð hefði hún talið brotið gegn sér. Skýringar brotaþolans á því þykja hins vegar trúverðugar, en hún lýsti því að hafa gripið símann og séð vinkonu sína, sem vissi í hvaða herbergi hún var, online og efsta í skilaboðunum. Þá var ákærði enn þá inni á baðherberginu á meðan hún sendi skilaboðin.

Eins og að framan greinir er framburður ákærða ekki að öllu leyti skýr, einkum um kynni hans af brotaþola. Framburður brotaþola hefur hins vegar verið skýr og stöðugur frá upphafi. Framburður hennar um að hún hafi verið sofandi er ákærði klæddi hana úr nærbuxunum og stakk fingrum inn í leggöng hennar, og hún hafi þar af leiðandi ekki veitt samþykki sitt, fær stuðning í framburði vitna sem komu að henni strax á eftir, skilaboðum sem hún sendi vinkonu sinni, auk vottorða neyðarmóttöku og sálfræðings og í framburði um líðan hennar eftir atvikið. Framburður ákærða um annað nýtur ekki neins stuðnings í gögnum málsins eða framburði fyrir dóminum. Trúverðugur framburður brotaþola, með framangreindum stuðningi, verður því lagður til grundvallar niðurstöðu í málinu. Er því sannað, gegn neitun ákærða, að hann hafi ekki haft samþykki brotaþola fyrir kynferðismökum, heldur hafi hann nýtt sér það að hún gat ekki spornað við verknaðinum sökum svefndrunga. Samkvæmt framburði brotaþola og rannsóknargögnum var hún undir mjög vægum áhrifum áfengis umrætt sinn. Er ekki sannað að það hafi haft áhrif þannig að ákærði hafi einnig nýtt sér ölvunarástand hennar. Ákærði hefur með framangreindri háttsemi sinni brotið gegn 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Refsing, bótakröfur og sakarkostnaður

Ákærði er fæddur í [...]. Hann hefur ekki áður gerst sekur um brot svo kunnugt sé. Ákærði er í máli þessu sakfelldur fyrir tvö nauðgunarbrot samkvæmt 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga og kynferðislega áreitni samkvæmt 199. gr. sömu laga. Brot ákærða voru öll framin á stuttum tíma sömu nótt og var ásetningur hans til brotanna einbeittur, en hann hélt brotum sínum áfram þrátt fyrir að hafa verið hent út af tveimur hótelherbergjum og hætti ekki fyrr en komið var að honum. Allir brotaþolar voru sofandi er ákærði kom að þeim og var honum það ljóst. Við ákvörðun refsingar verður litið til ákvæða 1., 2. og 6. töluliðar 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga. Með hliðsjón af öllu framangreindu þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í fjögur ár. Gæsluvarðhald ákærða frá 13. febrúar 2017 kemur til frádráttar refsingu.

Af hálfu brotaþolanna A og C er krafist miskabóta að fjárhæð 3.000.000 króna en af hálfu brotaþolans B 1.000.000 króna. Með vísan til b-liðar 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 eiga allir brotaþolarnir rétt til miskabóta úr hendi ákærða. Brot hans voru til þess fallin að valda þeim mikilli andlegri vanlíðan. Þá verður ráðið af vottorðum og framburði sálfræðinga fyrir dóminn vegna brotaþolanna A og C að þær hafi þurft að glíma við erfiðleika og einkenni áfallastreitu. Skammur tími er liðinn frá atburðunum en ljóst er að þeir geta áfram haft áhrif á daglegt líf þeirra. Þykja miskabætur til brotaþolanna A og C hæfilega ákveðnar 1.500.000 krónur en miskabætur til brotaþolans B 800.000 krónur. Bæturnar bera vexti eins og í dómsorði greinir.

Ákærði greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, B-kk-ef H-kk-ef hrl., 1.559.920 krónur, auk 39.600 króna vegna aksturskostnaðar, og þóknun réttargæslumanns brotaþola, H-kvk-ef V-kvk-ef H-kvk-ef hdl., 1.209.570 krónur. Við ákvörðun þóknunar lögmanna hefur verið tekið tillit til virðisaukaskatts. Þá greiði ákærði 1.476.768 krónur í annan sakarkostnað en þar á meðal er kostnaður vegna verjanda á rannsóknarstigi.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið Ó-kk-nf I-kk-nf Ó-kk-nf aðstoðarsaksóknari.

Dóm þennan kveða upp héraðsdómararnir B-kvk-nf B-kvk-nf, G-kk-nf S-x-x M-kk-nf og S-kk-nf S-kk-nf.

D Ó M S O R Ð :

Ákærði, X, sæti fangelsi í fjögur ár. Gæsluvarðhald ákærða frá 13. febrúar 2017 kemur til frádráttar refsingu.

Ákærði greiði A 1.500.000 krónur, með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 13. febrúar 2017 en með dráttarvöxtum skv. 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr., sömu laga frá 13. apríl 2017 til greiðsludags.

Ákærði greiði B 800.000 krónur, með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 13. febrúar 2017 en með dráttarvöxtum skv. 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr., sömu laga frá 13. apríl 2017 til greiðsludags.

Ákærði greiði C 1.500.000 krónur, með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 13. febrúar 2017 en með dráttarvöxtum skv. 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr., sömu laga frá 13. apríl 2017 til greiðsludags.

Ákærði greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, B-kk-ef H-kk-ef hrl., 1.559.920 krónur, auk 39.600 króna aksturskostnaðar, þóknun réttargæslumanns brotaþola, H-kvk-ef V-kvk-ef H-kvk-ef hdl., 1.209.570 krónur, og 1.476.768 krónur í annan sakarkostnað.