S-165/2008

Mál þetta, sem tekið var til dóms hinn 16. október, er höfðað með tveimur ákærum lögreglustjórans á Akureyri á hendur X. Sú fyrri er gefin út 28. maí 2008 og er

„fyrir eftirtalin fíkniefnalagabrot,

I.

Með því að hafa aðfaranótt sunnudaginn 16. desember 2007, í Hólabraut 18 á Akureyri, haft í vörslu sinni 1,22 grömm af kókaíni sem lögreglan fann við leit.

II.

Með því að hafa aðfararnótt 20. desember 2007, flutt með sér 593,78 grömm af hassi í bifreiðinni NE-862 á leið sinni frá Reykjavík og falið það í vegakanti rétt vestan við Syðri- Bægisá í Öxnadal, en vegfarandi fann efnið og kom því til lögreglu.

Brot ákærða telst varða við 2. gr., sbr. 5. gr. og 6. gr. laga um ávana- og fíkniefni, nr. 65/ 1974, sbr. lög nr. 60/1980, sbr. lög nr. 13/1985 og sbr. lög nr. 82/1998 og 2. gr. sbr. 14. gr. reglugerðar um sölu og meðferð ávana- og fíkniefna nr. 233/2001.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og að sæta upptöku á ofangreindum fíkniefnum, sem lögreglan lagði hald á og tilgreind eru í efnaskýrslum lögreglu nr. 13150 og nr. 13104, skv. 6. mgr. 5. gr. laga nr. 65/1974 og 2. mgr. 14. gr. reglugerðar nr. 233/2001.“

Hin síðari er gefin út hinn 14. október 2008 og er

„fyrir fíkniefnalagabrot, með því að hafa föstudaginn 19. september 2008, verið með í vörslum sínum 0,54 grömm af kókaíni á heimili sínu, þegar lögreglan gerði þar húsleit. Telst þetta varða við 2. gr., sbr. 5. gr. og 6. gr. laga um ávana- og fíkniefni, nr. 65, 1974, sbr. lög nr. 60, 1980, sbr. lög nr. 13, 1985 og sbr. lög nr. 82, 1998 og 2. gr. sbr. 14. gr. reglugerðar um sölu og meðferð ávana og fíkniefna nr. 233, 2001. Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til sæta upptöku á fíkniefnum þeim sem lögreglan lagði hald á og tilgreint er í efnaskrá nr. 14.521, samkvæmt 6. mgr. 5. gr. laga nr. 65, 1974 og 2. mgr. 14. gr. reglugerðar nr. 233, 2001.“

Fyrir dómi játaði ákærði skýlaust sök samkvæmt I. lið fyrri ákæru en neitaði að öðru leyti sök og krefst þar sýknu. Málin voru sameinuð.

Málavextir.

II. liður fyrri ákæru.

Samkvæmt lögregluskýrslum er liggja fyrir í málinu var lögregla við umferðareftirlit kl. 02:38, aðfaranótt 20. desember 2007, við Húsasmiðjuna á Akureyri. Stöðvaði hún þá ferð bifreiðarinnar NE-862 og var ákærði ökumaður hennar. Að fengnu leyfi ákærða var leitað í bifreiðinni með hjálp fíkniefnaleitarhunds. Segir í skýrslunni að hundurinn hafi merkt leðurjakka, sem ákærði hafi sagt í sinni eigu, en ekkert saknæmt hafi fundizt í jakkanum. Hundurinn hafi greinilega fundið mikla lykt á gólfinu fyrir framan farþegasætið en ekkert merkt þar nema veski sem ákærði hafi sagzt eiga. Ekkert saknæmt hafi fundizt í veskinu.

Samkvæmt annarri lögregluskýrslu kom […], starfsmaður Vegagerðarinnar, til lögreglu um þrjúleytið föstudaginn 21. desember 2007. Hefði hann afhent lögreglu rauðan innkaupapoka merktan Hagkaupum og í honum hafi verið taska merkt „Latabæ“. Í töskunni hafi verið ilmkerti í glerkrukku og brúnt hart efni vafið í plastfilmu. Er haft eftir […] í skýrslunni að daginn áður, um klukkan 11:00-11:30 hafi hann ekið inn Öxnadal og farið hægt, enda hafi hann þann starfa með höndum að laga vegstikur sem skemmzt hafi við vegbrúnina. Skammt sunnan við Syðri-Bægisá hafi hann tekið eftir rauðum innkaupapoka með umræddum hlutum í og hafi pokinn legið við austurkant vegarins, við malbiksbrún. Pokinn hafi verið blautur eftir rigningu. […] hafi tekið pokann með sér þar eð hann hafi talið um óskilamuni að ræða. Morguninn eftir hafi hann haft samband við lögreglu og látið vita af pokanum. Næst hafi hann opnað töskuna til að þurrka hana og þá séð brúna efnið og þá ákveðið að fara með það til lögreglu.

Samkvæmt efnaskýrslu sem liggur fyrir í málinu reyndist efnið vera 593,78 grömm af hassi.

Samkvæmt upplýsingum frá Hagkaupum keypti ákærði nestistösku merkta „Latabæ“ og ilmkerti klukkan 21:32 hinn 19. desember 2007 í verzlun þeirra í Grafarvogi í Reykjavík.

Síðari ákæra.

Samkvæmt lögregluskýrslu er liggur fyrir í málinu er upphaf þess það að lögregla hafði upplýsingar um meint fíkniefnalagabrot ákærða. Að fenginni heimild héraðsdóms var gerð húsleit á heimili hans hinn 19. september 2008. Í fataskáp í svefnherbergi fannst ein kúla af hvítu efni, vafin í sellófan. Samkvæmt efnaskýrslu er liggur fyrir í málinu var þar um að ræða 0,54 grömm af kókaíni.

Verður nú rakinn framburður ákærða og vitna fyrir dómi eftir því sem ástæða þykir til.

II. liður fyrri ákæru.

Ákærði kvaðst hafa farið akandi suður til Reykjavíkur á viðskiptafund vegna veitingastaðar er ákærði hefði rekið á þessum tíma. Í borginni hefði hann einnig hitt tvo kunningja sína og borðað auk þess sem hann hefði farið í nokkurar verzlanir. Ákærði lýsti ferðum sínum um kvöldið svo, að hann hefði farið í Hagkaup, Spönginni, og blómaverzlun þar í grennd og því næst í Blómaval, Grafarholti. Ákærði hefði næst reynt að finna blómaverzlun í Mosfellssveit en án árangurs en næst hefði hann farið í verzlun N1 í Mosfellssveit. Ekkert hefði hann keypt í blómaverzlununum. Í Hagkaupum hefði ákærði keypt „Latabæjar“-tösku og ilmkerti og taldi ákærði þær vörur vera samskonar og þær sem lögregla lagði hald á í málinu og honum voru sýndar fyrir dómi. Taskan og kertið hefðu farið í poka og pokinn í aftursæti bifreiðar ákærða, aftan við bílstjórasætið, en ekki myndi hann hvort kertið hefði verið ofan í töskunni eða við hlið hennar. Hefði ákærði yfirgefið bifreiðina þrisvar til fjórum sinnum síðan, svo sem áður er getið, áður en hann hefði ekið norður. Hefði bifreiðin verið ólæst og í gangi í þau skipti. Síðast myndi ákærði eftir að hafa séð pokann þegar hann setti hann í bifreiðina. Væri hugsanlegt að einhver hefði tekið pokann úr bifreiðinni þegar ákærði hefði skotizt inn í verzlun, og ákærði ekki tekið eftir því að pokinn væri horfinn. Engan annan farangur hefði ákærði verið með og kvaðst ákærði telja að ekki hefði sézt að utan hvað hefði verið í pokanum.

Ákærði hefði ekið aftur norður um kvöldið og hefði ferðin tekið hefðbundinn tíma, fjórar til fimm klukkustundir. Hefði ákærði verið fyrir sunnan á verzlunartíma en verzlunum hefði verið lokað um tíuleytið.

Þegar ákærði hefði ekið inn á Akureyri hefði lögregla stöðvað hann við Lónsbakka. Hefði lögreglan sagzt vera þar við venjubundið eftirlit en ákærði teldi að annað og meira kynni að hafa búið að baki því tveir fíkniefnaleitarhundar hafi verið með í för. Hugsanlega væri skýringin sú, að í suðurferðinni hefði hann farið í kaffi til […] nokkurrar, en sú kona væri mikið áhugamál lögreglunnar á höfuðborgarsvæðinu. Hann hefði hins vegar enga ástæðu til að ætla að nokkur hefði sagt lögreglu að ákærða væri von og með fíkniefni. Aðspurður neitaði hann að hafa borið menn sökum um að hafa sagt til sín með þeim hætti. Annar fíkniefnaleitarhundanna hefði sýnt mikinn áhuga á gólfinu, frammi í bifreiðinni og hefði þar merkt til marks um fíkniefnalykt og hefði lögregluþjónn sagt sér að á því væri sú skýring líkleg að þar hefði peningaveski ákærða legið, en helgina áður hefði ákærði geymt í því kókaín.

Þegar ákærði hefði komið heim hefði taskan verið týnd, en ákærði kvaðst ekki hafa velt því mikið fyrir sér þá. Ekkert annað hefði glatazt úr bifreiðinni og raunar ekkert annað fémætt verið í henni. Taskan hefði verið ætluð sem gjöf til sonar þáverandi unnustu ákærða en kertið hefði ákærði ætlað að eiga sjálfur.

Ákærði bar að á þessum tíma hefði hann lengi verið allsgáður, með þeirri undantekningu að helgina áður hefði hann verið tekinn við akstur undir áhrifum fíkniefna.

Ákærði kvaðst hafa gert sér ferð á lögreglustöðina á Akureyri næsta dag eða þar næsta til að bjóða lögreglunni skipti. Hefði ákærði vitað um skammbyssu í umferð sem hann hefði getað útvegað og afhent lögreglu og hefði það verið von sín að á móti yrði hann ekki sviptur ökurétti. Hefði hann síðar skilað byssunni til lögreglu. Ákærði kvaðst ekki í annan tíma hafa farið ótilkvaddur á lögreglustöðina. Í viðræðum sínum við lögregluþjóna á stöðinni hefði ákærði nefnt að hann væri nýkominn úr ferð á vélhjóli sínu inn í Öxnadal, en ákærði og einn lögregluþjónanna væru gamlir hjólafélagar. Á þessum árstíma sættu vélhjólamenn færis að nota þá daga sem gæfust til hjólaferða og væri vinsæl leið inn í Öxnadal og að Jónasarlundi.

Vitnið A lögregluþjónn kvaðst þjálfa og annast fíkniefnahunda lögreglunnar á Akureyri og hafa gert í átta ár. Hefði hann verið umrædda nótt á lögreglubifreið við Húsasmiðjuna en á þessum tíma hefði lögreglan staðið fyrir auknu umferðareftirliti vegna jólanna. Hefðu bílstjórar, á leið til eða frá Akureyri að nóttu til, almennt verið stöðvaðir og ástand þeirra kannað. Hefði verið alger tilviljun að vitnið hefði verið þarna við eftirlit á þessum tíma, einungis hefði verið um hefðbundna vakt að ræða. Mjög lítil umferð hefði verið þetta kvöld en ákærði hefði verið einn þeirra sem fóru veginn. Hefði vitnið stöðvað ákærða og rætt við hann og í ljósi þess að ákærði hefði nýlega verið tekinn með fíkniefni í fórum sínum hefði vitnið spurt hvort leita mætti í bifreiðinni og með aðstoð hunds. Hefði ákærði samþykkt það greiðlega. Strax í upphafi leitar hefði hundurinn greinilega fundið lykt á ákveðnu svæði, framsæti og gólfinu fyrir framan það, og hefði hundurinn þegar merkt lykt í jakka ákærða, en jakkinn hefði legið í farþegasætinu. Ekkert hefði fundizt í jakkanum og þá verið leitað áfram. Næst hefði hundurinn merkt veski sem hefði legið á gólfinu fyrir framan farþegasætið, en ekkert hefði fundizt saknæmt í veskinu. Greinilegt hefði verið að á því svæði hefði verið mikil lykt og hundurinn hefði haldið sig mikið þar. Vitnið taldi vel geta verið að kókaín, sem hefði verið í veskinu nokkurum dögum áður, skýrði áhuga hundsins á veskinu en vitnið taldi hæpið að það eitt skýrði áhuga og einbeitingu hundsins á umræddu svæði bifreiðarinnar. Þó væri það mögulegt.

Vitnið B lögreglufulltrúi sagði að ákærði hefði hringt í sig og spurt hvort hann mætti koma og ræða við sig. Vitnið hefði tekið vel í það og ákærði hefði mætt á lögreglustöðina og spjallað við vitnið og fleiri lögregluþjóna sem þar hefðu verið. Hefði vitninu þókt heimsókn ákærða undarleg, en ákærði hefði sagzt nýlega hafa verið tekinn fyrir akstur undir áhrifum fíkniefna og reynt undir rós að kanna hvort semja mætti um það mál. Gæti ákærði komizt yfir og skilað til lögreglu ólöglegri skammbyssu og vildi í staðinn fá mildari meðferð á máli sínu. Vorið eftir hefði ákærði að nýju knúið dyra hjá lögreglunni og skilað inn byssunni. Hefði hún virzt vera nothæf.

Í spjalli þeirra ákærða á lögreglustöðinni hefði komið til tals að ákærði hefði fyrr um daginn farið á vélhjóli inn í Öxnadal. Væru þeir ákærði gamlir hjólafélagar og reyndu hjólamenn á þessum árstíma að nýta vel þá daga sem gæfust. Hefði vitninu á þessum tíma ekki þókt þessar umræður og heimsókn ákærða óeðlilegar en daginn eftir, þegar komið hefði verið með til lögreglu fíkniefnin sem fundizt hefðu, hefði vitnið lagt saman tvo og tvo. Hefði vitnið þá álitið að heimsókn og tal ákærða hefði verið til að „taka púlsinn“ á lögreglunni, en lögreglunni hefði strax orðið hugsað til ákærða þegar fíkniefnin hefðu fundizt. Hefði það verið vegna hátternis leitarhundsins í bifreið ákærða er hann var stöðvaður um nóttina.

Vitnið kvað ákærða ekki hafa verið tíðan gest á lögreglustöðinni en þó kvaðst vitnið telja að ákærði hefði komið í fleiri heimsóknir en þessar.

Vitnið kvað mjög sjaldgæft að menn vildu skipta á upplýsingum og vægari meðferð. Slíkt hefði þó gerzt.

Vitnið C rannsóknarlögreglumaður sagði sér hafa verið kunnugt um að Hagkaup og ekki aðrir seldu vörur kenndar við „Latabæ“. Hefði hann haft samband við öryggisstjóra Haga, er reki Hagkaup, og spurt hvort einhver hefði keypt „Latabæjar“-tösku og ilmkerti í verzlun Hagkaupa á tímabilinu 18. til 20. desember. Hefði það skilað þeirri niðurstöðu að einn aðili, ákærði, hefði keypt þessar tvær vörur saman. Ekki væri hægt að fullyrða að ákærði hefði keypt nákvæmlega þá tösku og það kerti sem fyrir lægju í málinu, en hann hefði að minnsta kosti keypt samskonar vöru. Þá gæti verið að einhver hefði keypt aðra hvora vöruna eða þær báðar en þá í tvennum viðskiptum.

Vitnið kvað fólk það er skilað hefði töskunni með hassinu til lögreglu hafa þurrkað töskuna opna á ofni á heimili sínu, en hefði ekki handleikið efnið, eftir því sem vitnið bezt vissi. Engin fingraför hefðu fundizt á töskunni eða efninu eftir ákærða eða annan sem hefði meðhöndlað efnið.

Síðari ákæra.

Ákærði kvaðst telja að einhver hefði falið kókaínið í fataskáp ákærða, en hann vissi þó hvorki hver né hvers vegna. Hasspípu, sem fundizt hefði hjá ákærða, hefði hann hins vegar reykt úr sjálfur. Reykti hann stöku sinnum hass. Á heimili ákærða hefðu hins vegar komið ýmsir menn sem neyti fíkniefna. Helgina áður en kókaínið hefði fundizt á heimilinu hefði ákærði haldið samkvæmi þar og hefði þar ýmsa borið að garði. Væri svefnherbergi ákærða við hliðina á salerninu og sæist ekki þangað inn úr stofunni. Hefði svefnherbergið verið ólæst þegar samkvæmið var haldið. Ákærði kvaðst ekki hafa séð er efnið fannst en lögreglan hefði sýnt sér staðinn og hefði það verið falið í horni í skápnum og ekki blasað við þegar skápurinn var opnaður.

Ákærði kvaðst ekki vita til þess að í samkvæminu hefði verið nokkur óvildarmaður sinn. Fyndist sér líklegra að einhver hefði gleymt efninu í skápnum.

Vitnið A sagði að upplýsingar hefðu borizt um að ákærði hefði fíkniefni undir höndum og hefði verið farið heim til hans og þar leitað með hjálp hunds. Hefði hundurinn fundið lykt úr fataskáp í herbergi ákærða og er skápurinn hefði verið opnaður hefði hundurinn vísað á hillu og þar fremst í skápnum hefði vitnið fundið litla kúlu með hvítu efni. Efnin hefðu ekki verið sjáanleg að utan. Vitnið kvaðst ekki muna hvað annað hefði verið geymt í hillunni en minna að það hefðu verið buxur og peysur.

Niðurstaða

II. liður fyrri ákæru.

Ákærði neitar sök og hefur verið staðfastur í neitun sinni frá upphafi málsins. Nokkur atriði ber að nefna sem fram hafa komið í málinu og eru ákæru til styrktar að mati dómsins. Ágreiningslaust er, að ákærði fór að kvöldlagi og keypti í verzlun Hagkaupa í Reykjavík samskonar „Latabæjar“-tösku og ilmkerti og fundust við þjóðveginn í Öxnadal. Þá liggur fyrir að ákærði ók þar um nóttina eftir og þegar lögregla stöðvaði för hans á Akureyri sýndi fíkniefnaleitarhundur mikinn áhuga á tilteknu svæði í bifreið ákærða, án þess að nokkur fíkniefni fyndust þar. Dómurinn álítur að telja megi hafið yfir skynsamlegan vafa að taska sú og kerti er fundust í Hagkaupa-poka við þjóðveginn séu þau sömu og ákærði keypti í Reykjavík skömmu áður. Samkvæmt framburði vitnisins C var ákærði sá eini sem keypti þessar tvær vörur í Hagkaupum síðustu dagana áður en þær fundust, en taskan var enn með strikamerki á er hún fannst. Ákærði hefur viðurkennt að hafa verið með samskonar tösku og samskonar kerti í Hagkaupa-poka þetta kvöld og þykir dóminum svo ólíklegt að annar maður hafi um svipað leyti átt leið um Öxnadal með samskonar, en þó aðrar, vörur í samskonar poka, að óhætt sé að slá því föstu að um poka og vörur ákærða hafi verið að ræða.

En þó því sé slegið föstu að í Öxnadalnum hafi fundizt taska sem ákærði hafi kvöldið áður keypt í Reykjavík, er ekki með því einu sannað að ákærði hafi haft í sínum vörzlum allt sem í töskunni var þegar hún fannst.

Samkvæmt 1. mgr. 45. gr. laga nr. 19/1991 hvílir sönnunarbyrði um þau atriði, sem ákærða eru í óhag, á ákæruvaldinu. Verður ákærði ekki sakfelldur nema sök hans verði talin hafin yfir skynsamlegan vafa, en allan slíkan vafa er skylt að túlka ákærða í hag.

Ekkert liggur fyrir um það í málinu að ákærði hafi keypt hass eða haft það undir höndum. Það eina sem beinlínis tengir ákærða við hass það, er greinir í þessum ákærulið, er að það fannst í tösku sem talið er sannað að ákærði hafi ekki löngu áður keypt í Reykjavík. Ákærði segist hafa sett innkaupapoka með vörunum úr Hagkaupum afturí bifreið sína og ekki séð síðan, og viti hann ekki hvenær eða af hvers völdum pokinn hafi horfið. Hann hafi geymt pokann í bifreiðinni þegar hann hafi farið í nokkurar verzlanir í höfuðborginni og hafi bifreiðin jafnan verið ólæst og í gangi á meðan. Þessari frásögn ákærða hefur ekki verið hnekkt í málinu. Sama má segja um þá staðhæfingu hans að hann hafi síðast séð pokann með töskunni og kertinu þegar hann hafi sett hann í bifreiðina þegar hann kom úr Hagkaupum, en áður en hann fór í aðrar verzlanir, eins og áður er rakið. Þrátt fyrir að nokkur ólíkindablær sé á þeirri skýringu, að ókunnur maður hafi stolið pokanum við eitthvert þeirra tækifæra, þegar ákærði nokkurum sinnum skildi bíl sinn eftir ólæstan, en í gangi, áður en hann ók norður, þykir dóminum ekki unnt að hafna henni sem útilokaðri. Þann vafa, sem leikur á þessari skýringu, ber dóminum að túlka í hag ákærða.

Meðal þess sem ákæruvaldið telur auka líkur á sekt ákærða er óvænt koma hans á lögreglustöðina á Akureyri og það, að þar hafi hann sérstaklega fært í tal að hann hafi fyrr um daginn átt leið um Öxnadal, einmitt framhjá þeim stað þar sem hassið fannst. Ákærði hefur í málinu gefið skýringu, sem áður hefur verið rakin, á þeirri heimsókn og umræðunum sem urðu á lögreglustöðinni. Fyrir liggur að ákærði hafði skömmu áður verið staðinn að akstri undir áhrifum fíkniefna og mátti búast við sviptingu ökuréttar. Þá liggur fyrir að hann skilaði inn til lögreglu skammbyssu og þó það hafi verið nokkurum mánuðum síðar þá þykir þetta renna nokkurum stoðum undir skýringar hans á ferð hans á lögreglustöðina. Þá hefur vitnið B lögreglufulltrúi staðfest þau orð ákærða að þeir séu gamlir hjólafélagar og að vélhjólamenn hafi sætt lagi að komast á hjól sín á þessum árstíma. Hafi vitninu ekkert þókt athugavert við þessar umræður þeirra á þeim tíma sem þær fóru fram. Er það mat dómsins að skýringar ákærða á ferð sinni á lögreglustöðina og umræðunum þar geti staðizt.

Fyrir liggur í málinu, með framburði ákærða og vitnisins A lögregluþjóns, að fíkniefnaleitarhundur sýndi mikinn áhuga á farþegasæti bifreiðar ákærða og gólfinu þar fyrir framan. Þar fundust hins vegar engin fíkniefni. Dómurinn fellst á að þessi staðreynd veiti skýra vísbendingu í þá átt að þar hafi áður verið fíkniefni. Fyrir liggur að nokkurum dögum áður var ákærði staðinn að akstri undir áhrifum fíkniefna og hann hefur borið að hann hafi geymt þau efni í veski sínu. Það veski hafi síðan legið á gólfi bifreiðarinnar, fyrir framan farþegasætið, þegar ákærði hafi verið stöðvaður hinn 20. desember. Telur ákærði þetta skýra áhuga hundsins á veskinu og þessu svæði bifreiðarinnar. Þessi skýringarkostur var borinn undir vitnið A og taldi vitnið hann hæpinn en treysti sér þó ekki til að útiloka hann. Af þessari ástæðu telur dómurinn ekki fært að telja sannað að fíkniefnaleitarhundur lögreglunnar hafi í bifreiðinni fundið lykt eftir önnur fíkniefni en þau sem ákærði hafði geymt í veski sínu áður og síðar neytt, eins og hann hefur borið.

Eins og áður segir hefur í málinu ekkert verið fært fram sem tengir ákærða við fíkniefnin sem fundust í Öxnadal annað en það, sem þykir sannað, að ákærði hafi skömmu áður keypt tösku þá sem efnin fundust í. Þó það sé að sönnu talsvert, og háttalag fíkniefnaleitarhunds í bifreið ákærða hafi verið með þeim hætti sem rakið hefur verið, þykir dóminum engu að síður sem ákæruvaldinu hafi, gegn eindreginni neitun ákærða, ekki alveg tekizt sönnun þess að fíkniefni þau, sem um ræðir í þessum ákærulið, hafi verið frá honum komin eða nokkurn tímann verið í hans vörzlum. Verður því ekki hjá því komizt að sýkna ákærða af þessum ákærulið.

Síðari ákæra.

Ákærði neitar sök og telur að einhver annar hafi sett umrædd fíkniefni í fataskáp sinn. Hann kveðst hins vegar enga hugmynd hafa um það hver það hafi verið eða hví hann hafi tekið upp á því að setja kókaín í fataskáp ákærða.

Umrætt kókaín fannst í fataskáp í svefnherbergi á heimili ákærða. Efnið var á hillu og sást ekki nema föt væru færð til. Ekkert er í málinu fram komið um að nokkur annar hafi farið í skápinn eða haft kókaín um hönd í svefnherbergi ákærða, hvað þá gleymt því í klæðaskáp hans, eins og ákærði kvað sér helzt detta í hug. Þykir dóminum eins og á stendur sannað að kókaínið sem fannst í klæðaskáp ákærða hafi verið í hans vörzlum en ekki annarra. Þykir dóminum sekt ákærða sönnuð samkvæmt þessari ákæru og hefur ákærði unnið sér til refsingar en háttsemi hans er í ákærunni rétt færð til refsiheimildar.

Eins og áður segir játaði ákærði sök samkvæmt I. lið fyrri ákæru. Er hann sannur að sök samkvæmt játningu sinni en hún fær stoð í gögnum málsins og þykir engin ástæða vera til að draga hana í efa. Hefur ákærði unnið sér til refsingar en háttsemi hans er í ákæru rétt færð til refsiheimildar.

Sakaferill ákærða er með þeim hætti að í desember 2002 voru honum ákveðin viðurlög og hann sviptur ökurétti vegna umferðarlagabrots. Í apríl 2005 voru honum ákveðin viðurlög, 40.000 króna sekt vegna fíkniefnalagabrots, og í maí 2008 var hann dæmdur til 140.000 króna sektargreiðslu og sviptur ökurétti í eitt ár vegna umferðarlagabrots. Þau brot sem ákærði er nú sakfelldur fyrir framdi hann annars vegar hinn 16. desember 2007 og hins vegar 19. september 2008 og verður refsing hans vegna fyrra brotsins því ákveðin sem hegningarauki við fyrrgreindan dóm frá maí 2008.

Er refsing ákærða hæfilega ákveðin 90.000 króna sekt í ríkissjóð, sem greiða skal innan fjögurra vikna frá birtingu dóms þessa að telja, ella sæti ákærði fangelsi í átta daga.

Málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, B-kk-ef N-kk-ef hæstaréttarlögmanns, verða ákveðin 99.600 krónur og hefur þá verið litið til reglna um virðisaukaskatt. Eins og rakið hefur verið, er ákærði sýknaður af einum ákærulið en sakfelldur að öðru leyti, þar á meðal fyrir ákæru þar sem hann neitaði sök. Sá liður, þar sem ákærði er sýknaður, var hins vegar afgerandi stærsti hluti ákæra á hendur honum. Verður ríkissjóður dæmdur til að greiða að þremur fjórðu hlutum málsvarnarlaun verjanda ákærða sem og ferðakostnað verjandans, en hann nam 21.100 krónum. Fjórðung þessa skal ákærði greiða.

Fallast ber á gerðar upptökukröfur svo sem greinir í dómsorði.

Þ-kk-nf D-kk-nf kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð :

Ákærði, X, greiði 90.000 krónur í sekt til ríkissjóðs innan fjögurra vikna frá birtingu dóms þess að telja, en sæti ella fangelsi í 8 daga.

Ákærði greiði fjórðung málsvarnarlauna skipaðs verjanda síns, B-kk-ef N-kk-ef, hæstaréttarlögmanns, sem alls eru 99.600 krónur og ferðakostnaðar hans, sem alls nemur 21.100 krónum, en þrír fjórðungshlutar greiðist úr ríkissjóði.

Upptæk eru gerð 1,76 grömm af kókaíni og 593,78 grömm af hassi, sem lögregla lagði hald á við rannsókn málsins og tilgreind eru í efnaskýrslum lögreglu númer 13104, 13150 og 14.521.