E-1750/2016

Þetta mál, sem var tekið til dóms 24. febrúar 2017, er höfðað af I-kvk-þgf M-kvk-þgf, kt. [...], Birkiteigi 8, Reykjanesbæ, á hendur L-kk-þgf V-kk-þgf V-kk-þgf, kt. [...], Seljudal 40, Reykjavík.

Stefnandi krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnanda 4.889.443 kr. með dráttarvöxtum, skv. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001, um vexti og verðtryggingu, frá 4. nóvember 2014 til greiðsludags.

Stefnandi krefst einnig málskostnaðar úr hendi stefnda að skaðlausu að mati réttarins.

Stefndi krefst aðallega sýknu af öllum kröfum stefnanda.

Stefndi krefst þess til vara að stefnanda verði dæmdar mun lægri bætur en hún krefst.

Í báðum tilvikum krefst stefndi málskostnaðar úr hendi stefnanda.

Málsatvik

Í júlí 2010 keypti stefnandi sér 26 ára gamla húsbifreið, framleidda í október 1984, af gerðinni Mercedes Benz, fyrir 1.600.000 kr. Þremur árum síðar, haustið 2013, seldi stefndi stefnanda afnot af geymslurými.

Stefndi mun hafa tekið á leigu af fjármálafyrirtæki skemmu sem áður hýsti timbursölu. Húsnæðið var langt og mjótt, meira en 100 metrar á lengd en um 11 metrar á breidd. Mesta lofthæð var 12 metrar. Geymslan var hituð upp með átta hitablásurum, í 6-7 metra hæð. Hann samdi við öryggisfyrirtæki um vöktun á svæðinu. Hann auglýsti geymslupláss fyrir tjaldvagna og hjólhýsi en tók einnig inn alls kyns tæki svo sem mótorhjól, sæþotur, húsbíla og bíla. Í þessu húsnæði geymdi stefnandi húsbifreiðina frá 21. september 2013 til 15. maí 2014 og greiddi fyrir það 60.000 kr.

Stefndi tekur fram að stefnandi eða einhver á hennar vegum hafi komið með bifreiðina í húsnæði hans að Súðarvogi 5, Reykjavík, og lagt henni í geymsluna en haldið sjálf lyklinum.

Stefnandi kveðst hafa látið taka bifreiðina alla í gegn og hún hafi því verið í góðu ástandi þegar hún var færð í geymslu hjá stefnda. Bifreiðin fór í aðalskoðun 29. apríl 2013 hjá Frumherja og fékk athugasemdalausa skoðun. Henni hafði þá verið ekið 413.922 km. Að sögn stefnanda var bifreiðin í jafngóðu ástandi rúmum fjórum mánuðum síðar þegar hún var færð í geymslu í húsnæði stefnda 13. september 2013.

Geymsluhúsnæði stefnda reyndist hins vegar ekki í lagi. Þegar stefnandi ætlaði að sækja bifreiðina vorið 2014 kom í ljós að hún var ógangfær, vatnskassi tærður í sundur, ræsir og rafall einnig tærðir, sem og hosur og gúmmí. Olía á vél og skiptingu var orðin ónýt auk þess sem innréttingar og áklæði voru ónýt vegna rakaskemmda.

Stefndi keypti ábyrgðartryggingu hjá tryggingafélaginu Verði tryggingum ehf. Að hans sögn reyndist hún, þegar til kom, einungis taka til þess ef hann hefði sjálfur valdið tjóni en ekki ef tjón hlytist af galla á húsnæðinu. Starfsmaður tryggingafélagsins sendi pípulagningamann í geymsluhúsnæði stefnda. Hann kom þangað fyrst 25. apríl 2014 og sá að bifreið stefnanda stóð yfir brunni og niðurfalli. Daginn eftir kom hann aftur. Þá hafði bifreiðin verið færð úr stað þannig að hann gat sett höndina yfir niðurfallsristina. Hann komst að því að ekki væri vatnslás í niðurfallinu og því kæmist heit gufa upp úr því. Í bréfi sem hann sendi tryggingafélaginu 15. maí 2014 segir hann ljóst að að vetrarlagi komi meiri hiti frá niðurfalli þar eð kynding á húsinu sé þá meiri. Pípulagningamaðurinn tók jafnframt fram að hann teldi að þarna hafi gufan komist inn með vélarhlíf og inn í bifreiðina og valdið myglu.

Að sögn stefnda krafðist stefnandi þess að stefndi útvegaði nýja bifreið í staðinn. Stefndi hafi boðist til að láta yfirfara og hreinsa bifreiðina á sinn kostnað en eigandi hafi ekki sinnt þeim hugmyndum og neitað að taka bifreiðina. Hún hafi ekki verið fjarlægð fyrr en eftir skriflega áskorun frá stefnda.

Stefnandi sendi stefnda kröfubréf 4. nóvember 2014, þar sem hún krafðist skaðabóta vegna þess tjóns sem hafði orðið á bifreiðinni á meðan hún var í geymsluhúsnæði stefnda. Kröfubréfinu fylgdu þrjú skjöl. Í fyrsta lagi samantekt sem Bílnet ehf. vann um þau atriði sem þyrfti að laga vegna tjóns sem varð á bifreiðinni á meðan hún var í geymslunni. Tekið er fram að álitið byggist á frumskoðun og því sé verðmat á galla ekki tæmandi. Í öðru lagi fylgdi kröfubréfinu tölvupóstur sem tryggingarfélagið Sjóvá hf. sendi stefnanda. Í því er yfirlit frá bílaverkstæðinu D. Ibsen ehf., yfir hvað kosti að bæta það tjón sem varð á bifreiðinni á meðan hún var í geymslunni. Í yfirlitinu er sérstaklega tekið fram að kostnaðaráætlunin sé gerð með það í huga að skemmdir hafi ekki verið grandskoðaðar, aðeins hafi verið litið lauslega yfir bílinn. Í þriðja lagi fylgdi kröfubréfinu tölvupóstur frá Víkurverki ehf. þar sem félagið áætlar að viðgerð á umræddu tjóni verði aldrei lægri en 2-2,5 milljónir króna, en Víkurverk áréttar jafnframt að frumskoðun hafi farið fram með því að skoða myndir af bifreiðinni.

Lögmaður stefnda kveðst hafa fengið kröfubréf stefnanda 19. nóvember 2014. Hann hafnaði kröfum stefnanda með tölvupósti 20. nóvember sama ár og óskaði eftir fylgiskjölum sem gætu stutt fjárkröfuna sem nam 4.909.443 kr. Honum hafi þó ekki borist nein gögn fyrr en hann fékk tilkynningu kærunefndar lausafjár- og þjónustukaupa.

Stefnandi leitaði álits kærunefndar lausafjár- og þjónustukaupa vegna umræddra þjónustukaupa með erindi dagsettu 10. apríl 2015. Fyrir nefndinni gerði stefnandi sömu fjárkröfur og í þessu máli, sem náðu þreföldu kaupverði húsbifreiðarinnar tveimur árum fyrir meint tjónstímabil.

Stefndi afhenti kærunefndinni athugasemdir sínar 7. maí 2015. Í þeim segir meðal annars að stefnandi geti ekki krafið stefnda um svo háa fjárhæð án þess að fá mat á þeirri rýrnun sem varð á bifreið stefnanda sem stafaði af geymslu bifreiðarinnar.

Kærunefndin óskaði eftir áliti E-kk-ef E-kk-ef bifvélavirkjameistara. Það er niðurstaða hans, í áliti dagsettu 15. janúar 2016, að þar eð bifreiðinni hafði verið lagt yfir niðurfall í gólfi þar sem heit gufa, u.þ.b. 20-30°C, leitaði upp hafi það haft þær afleiðingar að kjöraðstæður mynduðust fyrir myglu, sveppamyndun og tæringu í málmum. Bifvélavirkinn taldi húsnæðið, þar sem bifreiðin var geymd, hafa verið gallað á þeim stað sem bifreiðinni var lagt og að sá galli hefði valdið því tjóni sem varð á bifreiðinni.

Kærunefndin birti álit sitt 29. mars 2016 í máli nr. M-32/2015 og vísaði málinu frá þar eð hún taldi kröfu stefnanda vanreifaða.

Samkvæmt framlögðum gögnum hefur bifreiðin verið afskráð.

Málsástæður og lagarök stefnanda

Stefnandi telur ljóst að stórfellt tjón hafi orðið á bifreiðinni vegna alvarlegra galla sem voru á geymsluhúsnæðinu sem stefnandi tók á leigu af stefnda, til að geyma bifreiðina. Á því tjóni beri stefndi ábyrgð samkvæmt 25. gr. laga nr. 42/2000, um þjónustukaup. Þar segi um skaðabótaskyldu seljanda þjónustu:

Verði tjón á eignum neytanda þegar verk er unnið eða í tengslum við það eða hlutur sem afhentur hefur verið seljanda þjónustu glatast eða skemmist ber seljanda að bæta það tjón nema hann sanni að hann hafi ekki sýnt af sér vanrækslu.

Samkvæmt þessu beri seljandi þjónustu ábyrgð á hlut sem neytandi hafi afhent honum og því tjóni sem á hlutnum verður, nema að seljandi sanni að hann hafi ekki sýnt af sér vanrækslu.

Það hafi verið mat þeirra sem skoðuðu húsnæðið að það væri haldið þeim galla að það olli umræddu tjóni á bifreiðinni. Stefnandi krefjist þess að stefndi greiði sér samtals 4.889.443 kr. sem sundurliðast þannig:

Stefnandi krefst dráttarvaxta frá dagsetningu kröfubréfs.

Til stuðnings kröfu sinni vísar stefnandi til skaðabótalaga, nr. 50/1993, og almennra reglna skaðabótaréttar, þar á meðal sakarreglunnar. Hún vísar einnig til skaðabótaskyldu stefnda, sem seljanda þjónustu, samkvæmt lögum nr. 42/2000, um þjónustukaup. Hún vísar einkum til VI. kafla laganna þar sem fjallað er um tjón á eignum neytanda og ábyrgð seljanda, sérstaklega 25. gr. Krafa um dráttarvexti byggist á 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2002, um vexti og verðtryggingu. Krafa um málskostnað byggist á 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og val á varnarþingi styðst við 32. gr. sömu laga.

Málsástæður og lagarök stefnda

Stefndi krefst sýknu á þeim grunni að ósannað sé að hann beri bótaábyrgð á meintu tjóni stefnanda. Þótt bifreið stefnanda hafi verið í geymslu hjá honum sé ekki með neinu móti sannað að tjón hafi orðið vegna athafna hans eða athafnaleysis. Stefndi sé ekki bótaskyldur samkvæmt lögum nr. 42/2000, um þjónustukaup, ef hann sannar að hann hafi ekki sýnt af sér vanrækslu. Með hliðsjón af því að stefnandi lagði sjálf bifreiðinni og að stefndi hafi alls ekki, frekar en stefnandi, getað búist við að tjón yrði á henni vegna uppgufunar úr ræsum telur stefndi sannað að vanrækslu hans verði ekki kennt um að bifreiðin hafi orðið fyrir tjóni.

Stefndi mótmælir því sem ósönnuðu að gufa úr ræsum hafi valdið þvílíku tjóni á bifreið stefnanda sem af er látið í kröfu stefnanda.

Stefndi bendir einnig á að bifvélavirkinn E-kk-nf E-kk-nf segi í áliti sínu að á geymslustaðnum hafi skapast ástand sem hvorugur aðilinn gat séð fyrir. Hafi það gerst sem stefnandi heldur fram hafi óvænt utanaðkomandi atvik valdið tjóninu.

Stefnandi hafi enga sönnun um tjón sitt. Hún hafi keypt bifreiðina árið 2010 fyrir 1.600.000 kr. Stefndi hafi heyrt að raunvirði slíkrar bifreiðar haustið 2013 hafi verið 900.000-1.100.000 kr. Vænta megi þess að frá þeim tíma þar til tjón varð hafi orðið verðrýrnun á bifreiðinni og ryð hafi aukist en allt sé á huldu um tjón stefnanda af geymslu bifreiðarinnar. Bifreiðin hafi verið gömul og mikið ryðguð fyrir, hafði eflaust staðið marga vetur úti óhreyfð og óupphituð en það leiði til aukinnar hættu á rakamyndun og myglu. Þótt bifreiðin hafi litið illa út, er stefnandi tók hana úr geymslu vorið 2014, sé ekki þar með sagt að stefndi eigi að kosta til viðgerða sem samanlagt nemi fjórföldu verði notaðrar bifreiðar sömu gerðar.

Þrátt fyrir að kærunefnd lausafjár- og þjónustukaupa hafi vísað málinu frá vegna vanreifunar á tjóni og bent á að allar upplýsingar vanti um verðmæti bifreiðarinnar þegar meint tjón varð, hafi stefnandi ekki komið með frambærileg gögn, svo sem mat dómkvaddra manna um verðmæti hennar fyrir tjón og verðmæti hennar eftir tjón. Mismunurinn sé hið raunverulega tjón sem komi til skoðunar reynist bótaábyrgð vera fyrir hendi.

Niðurstaða

Stefnandi samdi við stefnda um að fá að geyma húsbifreið í húsnæði stefnda í átta mánuði, frá miðjum september 2013 til miðs maí 2014. Að sögn stefnanda varð tjón á bifreiðinni í húsnæði stefnda vegna 20-30°C heitrar vatnsgufu sem steig upp úr niðurfalli sem bifreiðin stóð ofan á. Það tjón eigi stefndi að bæta.

Stefnandi byggir kröfu sína á 25. gr. laga nr. 42/2000, um þjónustukaup. Þar segir að verði tjón á eignum neytanda þegar verk er unnið eða í tengslum við það eða hlutur, sem afhentur hefur verið seljanda þjónustu, glatast eða skemmist beri seljanda að bæta það tjón nema hann sanni að hann hafi ekki sýnt af sér vanrækslu.

Stefndi ber því hins vegar við að á hann hafi ekki sannast nein vanræksla og því verði honum ekki kennt um tjónið. Stefndi vísar í fyrsta lagi til þess að hann geti ekki borið ábyrgð á tjóninu því stefnandi eða maður á hennar vegum hafi lagt bílnum. Fyrir dómi bar stefndi að húsnæðið væri langt og mjótt, meira en 100 metrar á lengd en um 11 metrar á breidd. Þeir sem hafi komið með tæki í geymslu hafi lagt þeim sjálfir. Byrjað hafi verið að raða inn í annan endann og bílum og tækjum svo lagt hlið við hlið, röð eftir röð, út að hinum enda húsnæðisins. Af þessari lýsingu má ráða að fólk hafi ekki getað ráðið því hvar það lagði bílnum eða tækinu í geymslunni heldur hafi staðurinn sem það fékk ráðist af staðsetningu þeirra bifreiða og tækja sem þegar voru komin inn. Myndir teknar í húsnæðinu sýna að þar var býsna þétt raðað, enda átti ekki að hrófla við þessum tækjum fyrr en næsta vor. Að mati dómsins getur það því ekki haft þýðingu hver það var sem lagði bílnum því sá gat nánast engu ráðið um það hvar tækið raðaðist í geymslunni.

Stefndi vísar til þess að hann hafi ekki getað átt von á að tjón yrði vegna uppgufunar úr ræsum. Fyrir dómi bar stefndi að hann hefði lagt sig fram um að gera húsnæðið sem best úr garði. Hann hefði jafnframt haft öryggisgæslu á svæðinu.

Stefndi kvaðst hafa auglýst geymslupláss fyrir tjaldvagna og hjólhýsi og tók þar með ábyrgð á því að húsnæðið sem hann leigði út hentaði til að geyma slíkt lausafé. Hann tók einnig við vélknúnum tækjum og tók þar með einnig ábyrgð á því gagnvart eigendum þeirra að húsnæðið hentaði til að geyma vélar.

Stefndi keypti ábyrgðartryggingu hjá tryggingafélaginu Verði tryggingum ehf. Þegar stefnandi leitaði til tryggingafélagsins, um leið og hún áttaði sig á tjóninu, sendi starfsmaður félagsins pípulagningamann í geymsluhúsnæði stefnda. Sá komst að því að ekki væri vatnslás í niðurfallinu og því ætti heit gufa greiða leið upp úr því. Að mati dómsins verður að telja þennan frágang niðurfallsins stefnda til vanrækslu. Þetta er vanbúnaður á húsnæðinu og hann telst ekki óvænt utanaðkomandi atvik sem getur leyst seljanda þjónustu undan ábyrgð verði tjón vegna hans á mun eða tæki í geymslu.

Það er önnur saga telji stefndi að sá sem leigði honum húsnæðið beri ábyrgð á því að ekki var vatnslás í niðurfallinu. Stefnandi er ekki í neinu réttarsambandi við þann leigusala. Þegar á reyndi kom í ljós að sú ábyrgðartrygging sem stefndi hafði keypt tók ekki til þessa atviks.

Stefndi telur stefnanda ekki hafa fært neinar sönnur á að volg gufa upp úr niðurfallinu hafi getað valdið þessu tjóni.

Stefnandi hefur lagt fram ljósmyndir sem voru teknar af bílnum og í honum í apríl 2014 þegar hann var enn í geymslu stefnda. Myndir úr vélarrými sýna mikla tæringu. Vélbúnaður bifreiðar sem er í notkun tærist ekki á þennan hátt. Draga þurfti bifreiðina í burtu til þess að koma henni út úr geymslunni vorið 2014. Henni var þó ekið, með eigin vélarafli, inn í geymsluna haustið 2013.

Tryggingafélag stefnanda, Sjóvá, aflaði upplýsinga um það hvað kostaði að gera við vélina í bílnum, bremsur og fleira. Samkvæmt yfirliti frá bílaverkstæðinu D. Ibsen ehf., dagsettu í júní 2014, voru bremsur ónýtar, svo og ræsir (startari), riðstraumsrafall (alternator) og rafkerfi, sem og vatnskassi húsbílsins.

Myndir af undirvagni sýna jafnframt mikla tæringu þar. Myndir af stjórnbúnaði svo sem stýrishjóli og mælaborði sýna skemmdir sem stafa án vafa af hita og raka. Sama á við um myndir af klæðningu á sætum, í lofti og á hurðum innanverðum og öryggisbelti.

Stefndi mótmælir því ekki að þessar skemmdir hafi verið á vélbúnaðinum, undirvagninum og sætum og klæðningu þegar bifreiðin var sótt enda eru fram lagðar myndir teknar á meðan hún var í hans vörslu annars vegar af eiganda 23. apríl og hins vegar af pípulagningamanni tryggingafélagsins Varðar 25. og 26. apríl 2014.

Því til sönnunar að skemmdirnar hafi ekki verið á bílnum þegar hann fór í geymsluna 21. september 2013 vísar stefnandi til þess að bíllinn hafi farið í aðalskoðun 29. apríl 2013, rúmum fjórum mánuðum áður en hann fór í geymsluna, og fengið skoðun athugasemdalaust.

Hefði bifreiðin þá verið svona á sig komin hefði þess verið getið á fram lögðu skoðunarvottorði hennar en þar eru ekki neinar athugasemdir gerðar við ástand hennar. Við hefðbundna notkun að sumarlagi, akstur á vegum og dvöl á tjaldstæðum, hefði hún ekki skemmst á þann hátt sem myndirnar sýna. Af þessum sökum telur dómurinn ótvírætt að bifreið stefnanda hafi skemmst á meðan hún var í geymslunni hjá stefnda.

Dómurinn hefur metið það stefnda til vanrækslu að eitt af mörgum niðurföllum í geymslurýminu var ekki rétt frá gengið. Yfir því stóð bifreiðin og volg gufa sem steig upp úr því og inn í öll rými bifreiðarinnar olli tjóninu. Á því ber stefndi ábyrgð samkvæmt 25. gr. laga nr. 42/2000, um þjónustukaup.

Stefndi vísar til þess að hvorki sé vitað hvert var virði bifreiðarinnar þegar hún var sett í geymslu stefnda í september 2013 né virði hennar þegar hún var tekin þaðan út í maí 2014.

Fram lögð gögn úr ökutækjaskrá dagsett í maí 2015 sýna að þá hafði bifreiðin verið tekin úr umferð og númeraplata hennar sett í geymslu. Samkvæmt fram lögðum upplýsingum úr ökutækjaskrá dagsettum í nóvember 2016 hafði númeraplatan verið eyðilögð. Fram kom við aðalmeðferð að bifreiðin stæði engu að síður enn við hús stefnanda í Reykjanesbæ. Lögmaður stefnda benti á að því væri enn ráðrúm til þess að meta verðmæti bifreiðarinnar.

Vegna þess hversu mikið bifreiðin var skemmd vorið 2014 telur dómurinn að sá sem hefði tekið að sér þá að meta hvert var ástand bifreiðarinnar átta mánuðum áður, haustið 2013, hefði haft afar óáreiðanlegar forsendur til þess að byggja það mat á, umfram það sem ráðið verður af því að bifreiðin fékk athugasemdalausa skoðun í lok apríl 2013. Ekkert hefur komið fram um það að bifreiðin hafi verið gerð gangfær eftir að hún var dregin út úr geymsluhúsnæði stefnda að heimili stefnanda í maí 2014. Hafi hún staðið þar utanhúss frá þeim tíma telur dómurinn útilokað að leggja nú mat á það hvert var ástand bifreiðarinnar haustið 2013 þegar hún var sett í geymslu stefnda.

Stefnandi krefst skaðabóta. Dómurinn hefur fallist á að stefndi beri bótaábyrgð á tjóni stefnanda á grundvelli 25. gr. laga nr. 42/2000, um þjónustukaup. Lögin verða ekki skilin á annan hátt en þann að eingöngu sé bætt beint tjón en ekki afleitt tjón. Beint tjón verður bætt á tvennan hátt. Annars vegar með metnum kostnaði af því að gera við muninn en sé hann svo illa farinn að hann sé ónýtur á tjónþoli rétt á að fá verð hans bætt. Þá er oft miðað við það að bætur nemi verðmæti hlutarins á almennum markaði.

Dómurinn telur fram lagðar myndir sýna nægjanlega skýrt að virði bifreiðarinnar er varla nokkurt. Húsbifreið af þessari (gerð og) tegund er svo sjaldgæf að ekki er til svokallað „listaverð“ fyrir hana. Sjái einhver möguleika á að nýta hluti úr bílnum mun það kosta hann vinnu sem er dýrari en hluturinn sjálfur.

Dómurinn getur því ekki fallist á þá málsástæðu stefnanda að miða eigi við viðgerðarkostnað. Hins vegar verður fallist á þá málsástæðu sem stefndi ýjar að í greinargerð að miða eigi við markaðsvirði bifreiðarinnar.

Málsaðilar hafa báðir vísað til upplýsinga sem þeir hafi aflað sér um söluverð sambærilegrar eignar á þeim tíma þegar hún var í vörslum stefnda. Samkvæmt áliti bílasölu, sem stefnandi leitaði til, hefði bifreið sem þessi verið metin á 1.500.000 kr. á árunum 2013 og 2014. Stefndi kveðst á hinn bóginn hafa þær upplýsingar að haustið 2013 hafi raunvirði hennar verið 900.000-1.100.000 kr.

Að mati dómsins er ekki unnt að leggja til grundvallar þá verðáætlun sem stefnandi aflaði enda skoðaði bílasalinn ekki húsbílinn heldur byggði verðmat sitt á lýsingum stefnanda á bifreiðinni þegar hún leitaði til hans eftir verðmati.

Ekki verður heldur lagt til grundvallar það verðbil sem stefndi tilgreinir enda kveðst hann einungis hafa heyrt af því.

Samkvæmt kaupsamningi um bifreiðina keypti stefnandi hana í júlí 2010 á 1.600.000 kr. Það var þá markaðsvirði bifreiðarinnar.

Stefndi leggur áherslu á það að verðmætið hafi rýrnað við notkun og væntanlega slæma geymslu yfir vetrartímann. Stefnandi hefur lagt fram kvittun fyrir því að bifreiðin hafi verið í húsbílageymslu í Reykjanesbæ frá 15. september 2012 til 15. maí 2013. Hún hefur þó verið tekin út 29. apríl það ár því þá fékk hún, eftir vetrardvöl í húsbílageymslunni, athugasemdalausa aðalskoðun, eins og áður segir.

Samkvæmt framtalsleiðbeiningum ríkisskattstjóra má afskrá verðmæti bifreiðar um 10% á hverju ári. Dómurinn telur að færa megi markaðsvirði bifreiðarinnar, þegar hún var keypt, niður með því hlutlausa viðmiði. Á kaupári skal þó færa kaupverð bifreiðar á skattframtalið.

Það er því niðurstaða dómsins að nægjanleg gögn liggi fyrir um það að húsbifreið stefnanda hafi skemmst í vörslum stefnda frá hausti 2013 til vors 2014. Það er jafnframt mat dómsins að á henni hafi þá orðið altjón sem stefnda beri að bæta stefnanda. Hefði bifreiðin ekki skemmst í geymslunni telur dómurinn að markaðsvirði hennar hefði, vorið 2014 þegar átti að nota hana á ný, samsvarað kaupverði hennar árið 2010 niðurfærðu samkvæmt reglum um afskriftir bifreiða í skattframtali.

Dómurinn fellst því á kröfu stefnanda, þótt ekki sé fallist á alla þá fjárhæð sem hún krafðist. Af þeim sökum verður, með vísan til 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991, að dæma stefnda til þess að greiða henni málskostnað. Sá kostnaður sem féll til vegna þess að stefnandi leitaði álits kærunefndar lausafjár- og þjónustukaupa er ekki meðal þess kostnaðar sem taka má tillit til samkvæmt 129. gr. laganna. Þegar litið er til umfangs málsins þykir málflutningsþóknun, að teknu tilliti til virðisaukaskatts, hæfilega ákveðin 820.000 krónur.

I-kvk-nf L-kvk-nf, settur héraðsdómari, og meðdómsmennirnir T-kk-nf G-kk-nf efnaverkfræðingur og S-kk-nf K-kk-nf, bifvélavirkjameistari og sérfræðingur í bíltækni, kveða upp þennan dóm.

D Ó M s o r ð

Stefndi, L-kk-nf V-kk-nf V-kk-nf, greiði stefnanda, I-kvk-þgf M-kvk-þgf, 1.166.000 kr. með dráttarvöxtum, skv. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, frá 4. nóvember 2014 til greiðsludags.

Stefndi greiði stefnanda 820.000 krónur í málskostnað.

I-kvk-nf L-kvk-nf

T-kk-nf G-kk-nf

S-kk-nf K-kk-nf

Rétt endurrit staðfestir,

Héraðsdómi Reykjavíkur, 24. mars 2017