S-79/2008

Mál þetta, sem dómtekið var 12. september sl., er höfðað með ákæru lögreglustjórans á Eskifirði, útgefinni 30. júní 2008, á hendur K-kk-þgf J-kk-þgf, [kt.], Hjartarstöðum I, Fljótsdalshéraði, „fyrir brot gegn almennum hegningarlögum og umferðarlögum, með því að hafa, fimmtudaginn 27. september 2007, er hann ók bifreiðinni G-7561, austur Hellisheiði austanverða, milli Vopnafjarðar og Fljótsdalshéraðs, vanrækt að tryggja öryggi farþegans J-kk-ef G-kk-ef B-kk-ef, [kt.], sem lá á lausri dýnu aftur í bifreiðinni, sem ekki var búin öryggisbeltum afturí, né aftursæti. Bifreiðin lenti utan vegar með þeim afleiðingum að farþeginn J-kk-nf G-kk-nf, hlaut lífshættulega áverka.

Telst þetta varða við 219. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. breytingalög og 2. mgr. 73. gr., sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, sbr. breytingalög.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar.“

Ákærði krefst aðallega sýknu, til vara að honum verði ekki gerð sérstök refsing, en að því frágengnu vægustu refsingar sem lög leyfa. Þá krefst hann þess að sakarkostnaður verði lagður á ríkissjóð, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans.

Við aðalmeðferð málsins gáfu skýrslu, auk ákærða, vitnin J-kk-nf G-kk-nf B-kk-nf og S-kk-nf S-kk-nf, en báðir voru þeir farþegar í bifreið ákærða í umræddri ökuferð. Þá gáfu einnig vitnaskýrslu lögreglumennirnir D-kk-nf Ö-kk-nf A-kk-nf, varðstjóri og J-kk-nf H-kk-nf, lögreglufulltrúi, en þeir komu báðir á vettvang í kjölfar slyssins og gerði sá síðarnefndi vettvangsskýrslu, sem fyrir liggur í málinu.

I.

Málsatvik eru í meginatriðum óumdeild í máli þessu og báru ákærðu og vitni eins fyrir dómi og fyrir lögreglu. Þykir ekki nauðsynlegt, eins og ákæruefni er lýst í ákæru, að rekja vitnisburði, utan að vísa til framburða vitna um einstaka þætti atburðarásarinnar eftir þörfum.

Ákærði hélt til gæsaveiða frá Egilsstöðum ásamt félögum sínum, vitnunum, S-kk-þgf og J-kk-þgf G-kk-þgf, snemma morguns 27. september 2007 og héldu þeir til Vopnafjarðar. Þeim félögum bar saman um það að völ hefði verið annarra bifreiða en farið hafi verið á bifreið ákærða án þess að skýrt hafi komið fram af hverju það var gert.

Af gögnum málsins má ráða að bifreið ákærða er breytt pallbifreið af Toyota Hilux gerð, árgerð 1988 með skráningarnúmerið G-7561. Hafði á pallinn verið sett hús og opnað skilrúm aftur á pallinn og sett í veltigrind. Er ekki annað upplýst í málinu en að breytingar þessar hafi verið í samræmi við reglur og hafi verið samþykktar og skoðaðar af til þess bærum aðilum. Bifreiðin var skráð fyrir einn farþega í framsæti við hlið ökumanns, en tvo farþega í aftursæti. Fyrir liggur að þegar ákærði og félagar hans fóru í umrædda veiðiferð var ekkert aftursæti í bifreiðinni, þar sem það hafði að sögn verið fjarlægt vegna bilunar í festingum þess. Kom fram í skýrslu ákærða fyrir dómi að bifreiðin hafi verið afhent honum í þessu ástandi og að sætið væri í vörslum fyrri eiganda bifreiðarinnar. Fyrir liggur í gögnum að ákærði eignaðist bifreiðina þann 19. febrúar árið 2007, en í skoðunarsögu bifreiðarinnar kemur fram að hún hafi verið skoðuð án athugasemda 1. febrúar það ár. Fyrir liggur og er óumdeilt að aftur í bifreiðinni var ekki öryggisbelti og ekkert upplýst um að svo hafi nokkurn tíma verið. Lagði verjandi ákærða fram yfirlýsingu Umferðarstofu dags. 2. september 2008 þar sem fram kemur að Umferðarstofa staðfesti að bifreið með fastanúmerið IZ-793 (skráningarnúmerið G-7561) sé árgerð 1988 og sé því eldri en svo að krafa hafi verið gerð um að hún væri búin öryggisbeltum í aftursæti, en ekki hafi verið gerð krafa um að gömlum bifreiðum væri breytt þegar nýjar reglur hafi tekið gildi.

Ákærði og félagar hans héldu á veiðistað í Vopnafirði og voru þar við veiðar fyrri hluta dags. Að sögn ákærða gekk veiðin illa, einkum vegna hvassviðris og hafi gervigæsir verið að fjúka hjá þeim. Hafi þeir því haldið heim á leið og hafi vitnið J-kk-nf G-kk-nf sest á dýnu, sem legið hafi á gólfi fyrir aftan framsæti, en þar mun hann einnig hafa setið á leið á veiðistað. Afturí hafi verið veiðibúnaður þeirra félaga, byssur, gervigæsir og sex eða sjö gæsir í bala. Ákærði kvað það hafa komið til tals hvaða leið hafi átt að fara heim og hafi hann sjálfur viljað fara fjöllin. Hafi hann vitað að hvasst gæti verið á heiðinni við þessar aðstæður. Þeir hinir hafi hins vegar viljað fara Hellisheiðina og kvaðst ákærði ekki hafa viljað eiga í illdeilum við farþega sína og hafi því látið til leiðast. Þegar upp á háheiðina hafi komið hafi þeir lent í sterkum vindstreng, sem tekið hafi hressilega í bifreiðina. Kvað ákærði þá hafa orðið skelkaða við þetta, en þeir hafi samt talið réttara að halda áfram fremur en snúa við og þurfa að fara aftur í gegn um fyrrnefndan vindstreng. Ákærða og vitnunum S-kk-þgf og J-kk-þgf G-kk-þgf bar saman um að ákærði hefði ekið mjög varlega. Kvað vitnið S-kk-nf það hafa verið til marks um hve varlega hafi verið farið að þegar þeir hafi verið á leið niður af heiðinni hafi bifreið farið fram úr þeim á milli beygja, en vegurinn sé þarna í mjög kröppum S beygjum niður hlíðina. Ákærði kvaðst hafa komið að S beygju og hafi ætlað að hægja á sér og stigið á bremsuna, en bifreiðin hafi ekki hægt á sér og hafi hann talið að bremsur hafi gefið sig. Hann hafi því ekki náð beygjunni og bifreiðin farið út af vegkantinum og hann ekki getað komið í veg fyrir það. Kvaðst ákærði hafa einbeitt sér að því að halda bílnum á hjólunum niður brekkuna og hafi það tekist lengst af. Bifreiðin hafi svo tekist á loft á einhverri ójöfnu og stungist á framendann í vegkantinn þar sem vegurinn skásneiðir brekkuna að nýju fyrir neðan þann stað sem þeir hafi farið útaf. Höggið hafi verið mikið og bifreiðin hafi eftir höggið oltið á hliðina í vegkantinum. Ákærði og vitnið S-kk-nf komust út úr bifreiðinni um framrúðuop, en vitnið J-kk-nf G-kk-nf var fastur í bifreiðinni og kváðust ákærði og S-kk-nf hafa gert sér grein fyrir því strax að J-kk-nf G-kk-nf væri slasaður. Þá hafi ákærði hlaupið til að komast í símasamband, sem hafi tekist rétt fyrir neðan veginn. Fljótlega hafi hjálp borist en fyrstur á vettvang hafi verið ökumaður bifreiðar þeirrar sem hafði farið fram úr þeim nokkru áður. Hafi hann snúið við þegar hann hafi ekki séð til bifreiðarinnar á eftir sér, en honum hafi einnig borist útkall, þar sem hann er sjúkraflutningamaður. Hann hafi aðstoðað ákærða og vitnið S-kk-þf við að hlúa að J-kk-þgf G-kk-þgf þar til frekari hjálp hafi borist, en klippa þurfti bifreiðina til að ná J-kk-þgf G-kk-þgf út úr flakinu. J-kk-nf G-kk-nf reyndist lífshættulega slasaður og var fluttur með sjúkraflugi til Reykjavíkur, en nánari grein verður gerð fyrir áverkum hans hér síðar.

Af loftmynd af vettvangi sem er meðal gagna málsins má sjá að vegurinn liggur ofan af heiðinni, fyrst gegnum stóra aflíðandi beygju síðan gegnum tvær heldur krappari, um aflíðandi langa en nokkuð krappa beygju og síðan nokkurn spöl nánast beina leið þar til kemur að fyrstu verulega kröppu beygjunni, en það var í síðastnefndri beygju sem bifreið ákærða fór út af veginum. Umrædd beygja er sú fyrsta af sjö og er einna kröppust þeirra. Vitnið J-kk-nf H-kk-nf gerði rannsókn á vettvangi og liggur rannsóknarskýrsla hans fyrir í málinu. Kemur þar fram að vegurinn um Hellisheiði liggi í hlykkjum um bratta hlíðina. Slysavettvangur hafi verið í 300-400 metra hæð, en vegurinn liggi hæst í um 670 metra hæð. Vegurinn sé malarvegur með brúuðum ám og ræsum yfir læki. Mikið rok hafi verið á slysstað. Í skýrslunni kemur fram að sjáanleg hjólför hafi verið þar sem bifreiðin hafi farið út af veginum, en þetta hafi verið skrið- og hemlaför. Kveður skýrsluhöfundur að þegar hann hafi tekið myndir af vettvangi, sem var á sama tíma og björgunarlið var að vinna við að ná J-kk-þgf G-kk-þgf út úr flaki bifreiðarinnar, hafi ekki verið stætt þar sem bifreiðin hafi farið út af veginum. Þegar gengið hafi verið innar í beygjuna hafi verið nánast logn. Er það niðurstaða skýrsluhöfundar að bifreiðinni hafi verið ekið inn í beygjuna, þar sem nánast hafi verið logn, en síðan í beygjunni inn í mjög sterkan vindstreng á móti, sem komist hafi undir bifreiðina og minnkað veggrip hjólbarða umtalsvert og það mikið að bifreiðin hafi farið út af veginum þrátt fyrir að ökumaður hafi reynt að hemla og að beygja eftir veginum. Fram kemur í skýrslunni að hjólbarðar bifreiðarinnar hafi verið í góðu ástandi. Þá er því lýst í skýrslunni að ummerki hafi sést eftir bifreiðina niður snarbratta hlíðina, niður að barði, þar sem skýrsluhöfundur telur líklegt að bifreiðin hafi kastast upp og að afturendi hennar hafi líklega enn verið á lofti þegar framendinn hafi stungist í vegöxlina og bifreiðin því næst oltið á hliðina. J-kk-nf H-kk-nf staðfesti skýrslu sína fyrir dómi og greindi þar frá rannsókn sinni. Var frásögn hans í fullu samræmi við það sem fram kom í skýrslunni. Í skýrslunni kemur ekki fram hver hæðarmunur er á þeim stað þar sem bifreið ákærða fór út af veginum og þeim stað þar sem framendi hennar stakkst í vegöxlina, eða sú vegalengd sem ákærði stýrði bifreiðinni niður hlíðina. Af myndum af vettvangi má hins vegar sjá að hlíðin er snarbrött og vegalengdin umtalsverð sem ákærði hélt bifreiðinni á hjólunum.

Ákærði taldi í skýrslu sinni hjá lögreglu að hemlar bifreiðarinnar hefðu gefið sig og var bifreiðin skoðuð með það fyrir augum að kanna hemlunarbúnað. Var það niðurstaða skoðunar hjá Frumherja að hemlabúnaður bifreiðarinnar hafi verið í lagi. Gögn málsins bera ekki með sér að bifreiðin hafi verið skoðuð umfram það sem að framan er lýst, en hún var talin ónýt. Þá er ekki meðal gagna málsins yfirlit yfir þá hluti eða þann búnað sem var aftur í bifreiðinni þegar slysið átti sér stað. Liggur því ekki fyrir hversu þungir eða fyrirferðarmiklir þeir hlutir voru. Þá kemur ekki fram í málinu nákvæm lýsing á því hvernig aðkoma var að J-kk-þgf G-kk-þgf í kjölfar slyssins utan að í framburði ákærða kom fram að gervigæsir hafi legið upp að baki hans. Einnig liggur fyrir að klippa þurfti flak bifreiðarinnar til að ná J-kk-þgf G-kk-þgf út.

Eins og áður er komið fram var J-kk-nf G-kk-nf fluttur með sjúkraflugi til Reykjavíkur, enda reyndist hann með lífshættulega áverka.

Í ítarlegu læknisvottorði P-kk-ef E. I-kk-ef læknis og sérfræðings í taugasjúkdómum hjá Landspítala-háskólasjúkrahúsi kemur meðal annars fram að J-kk-nf G-kk-nf hafi hlotið lífshættulega fjöláverka, sem lýst hafi sér meðal annars í blæðingu inn í gollurshús hjartans sem tæmd hafi verið út í byrjun skurðaðgerðar. Miklu lungnamari í öllum hlutum lungans, þó allra mest í neðsta þriðjungi hægra lungans, sem hafi verið mikið tættur og laskaður, en af því hafi hlotist lífshættuleg blæðing og gefa hafi þurft samtals um 66 lítra af blóði við aðgerð þá sem framkvæmd hafi verið um kvöldið og nóttina. Hafi þetta einkum stafað af blæðingu frá hægri „undirlób“ lungans, sem hafi þurft að fjarlægja í heild sinni. Fjölmörg rifbrot hafi verið á brjóstkassa, ásamt brotum á bringubeini og meðal annars hafi eitt rif stungist inn í lunga að aftanverðu og fram í gegnum brjóstkassavegg framanvert. Stór rifa (2 ½ sm að lengd) hafi verið á brjósthluta ósæðar. Þá hafi J-kk-nf G-kk-nf verið með mölbrot á I. og II. lendarhryggjarliðum og hafi hann orðið fyrir mænuskaða. Í vottorðinu er þess getið að telja megi öruggt að hann muni verða algerlega bundinn við hjólastól ævilangt vegna lömunar af framangreindum orsökum. Í lok vottorðsins lætur læknirinn þess getið að þetta sé alvarlegasti áverki sem hann hafi kynnst á 29 ára starfsferli sínum á Íslandi og víðar, þar sem hinn slasaði hafi lifað af. Telji hann þetta vera eitt alvarlegasta slys í íslenskri læknisfræðisögu, sem hinn slasaði hafi lifað af, þrátt fyrir margfalda og margþætta bráða lífshættu. Megi það ekki síst rekja til snarræðis T-kk-ef G-kk-ef skurðlæknis sem með ævintýralegum hætti og einstöku snarræði hafi tekist að vinna bug á hverjum lífshættulegu aðstæðunum á fætur öðrum er hann hafi framkvæmt skurðaðgerð á J-kk-þgf G-kk-þgf í kjölfar slyssins.

Við aðalmeðferð málsins kom fram í skýrslutökum af vitninu J-kk-þgf G-kk-þgf að hann og ákærði hafi verið nánir félagar um langt skeið og taldi J-kk-nf G-kk-nf að þetta áfall hefði frekar fært þá nær hvor öðrum en hitt. Hefðu ákærði og hann meðal annars farið saman til veiða í sumar. Kvaðst vitnið ekki kenna ákærða um það hvernig farið hefði. Hefðu bæði ákærði og vitnið S-kk-nf reynst honum ákaflega vel í veikindum hans í kjölfar slyssins. Ákærði staðfesti að þeir J-kk-nf G-kk-nf hefðu þekkst um árabil og oft hafi þeir farið saman til veiða. Þá kvaðst hann hafa kynnst vitninu S-kk-þgf í gegnum J-kk-þf G-kk-þf og væri þeim öllum þremur mjög vel til vina. Hann kvað aðspurður að þetta atvik hefði fengið mjög á hann. Í framburði vitnisins S-kk-ef kom fram að það væri hans trú að ákærði hefði bjargað lífi þeirra allra með því að halda bifreiðinni á hjólunum alla leiðina niður brekkuna, en að hann teldi að flestir ökumenn hefðu brugðist þannig við að reyna um of að beygja bifreiðinni upp á veginn, en hefði það verið gert væri næsta víst að hún hefði oltið og farið tugi velta niður hlíðina. Væri ekki þessum hárréttu viðbrögðum ákærða til að dreifa hefði að hans mati enginn verið til frásagnar.

Fram kom við aðalmeðferð og má einnig sjá af gögnum málsins að ákærði og vitnið S-kk-nf meiddust lítið sem ekkert í slysinu, en þeir munu báðir hafa verið í öryggisbeltum.

II.

Eins og að framan greinir er ákærða gefið að sök í ákæru að hafa er hann ók bifreið sinni austur Hellisheiði austanverða, milli Vopnafjarðar og Fljótsdalshéraðs, vanrækt að tryggja öryggi farþegans J-kk-ef G-kk-ef B-kk-ef, sem legið hafi á lausri dýnu aftur í bifreiðinni, sem ekki hafi verið búin öryggisbeltum afturí, eða aftursæti. Bifreiðin hafi lent utan vegar með þeim afleiðingum að J-kk-nf G-kk-nf hafi hlotið lífshættulega áverka.

Framangreind háttsemi er í ákæru talin varða við 219. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og 2. mgr. 73. gr., sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987.

Í 2. mgr. 73. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 er kveðið á um að í ökutæki megi ekki flytja farþega svo marga eða á þann hátt að valdi þeim eða öðrum hættu. Í 219. gr. almennra hegningarlaga er mælt fyrir um að ef tjón á líkama eða heilbrigði, slíkt sem í 218. gr. eða 218. gr. a. laganna geti, hljótist af gáleysi annars manns, þá varði það sektum eða fangelsi allt að fjórum árum. Ekki er um það vafi í málinu að áverkar J-kk-ef G-kk-ef voru af því umfangi að tilvísun 219. gr. almennra hegningarlaga til 218. gr. sömu laga eigi við.

Framangreinda verknaðarlýsingu ákæru verður að skilja svo að hið ætlaða gáleysi ákærða felist í að vanrækja að tryggja öryggi farþegans J-kk-ef G-kk-ef með því að J-kk-nf G-kk-nf hafi legið á lausri dýnu á gólfi í bifreið, sem ekki hafi verið búin aftursæti eða öryggisbelti. Samkvæmt 1. mgr. 117. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála verður ákærði hvorki dæmdur fyrir aðra hegðun en þá sem í ákæru greinir, né heldur verða dæmdar aðrar kröfur á hendur honum. Rétt sé þó að dæma áfall á hendur ákærða þótt aukaatriði brots, svo sem staður og stund þess, séu ekki skýrt eða rétt greind, enda telji dómari vörn ekki hafa verið áfátt þess vegna. Ákærða er ekki gefið að sök að hafa ekið ógætilega og verður orðlagið „...vanrækt að tryggja öryggi farþegans...“ ekki skilið svo víðum skilningi að það geti talist fela í sér ádrátt um gáleysislegan akstur. Getur því á grundvelli fyrrgreindrar verknaðarlýsingar í ákæru ekki komið til úrlausnar hvort ákærði hafi í umrætt sinn ekki gætt nægilegrar varúðar við aksturinn eða að val hans á akstursleið verði metið honum til sakar í ljósi veðurfarslegra aðstæðna, en af hálfu ákæruvalds voru slík sjónarmið reifuð við munnlegan flutning málsins gegn eindregnum mótmælum verjanda ákærða.

Fyrir liggur í máli þessu að ákærði var ökumaður umræddrar bifreiðar. Bifreiðin lenti utan vegar og stakkst af miklu afli á framendann í vegöxl eftir að hafa farið nokkuð langa leið utan vegar niður snarbratta fjallshlíð. Síðan mun bifreiðin hafa oltið á hliðina. Bifreiðin var talin ónýt. Ákærði og S-kk-nf S-kk-nf sem sátu í framsætum og voru í öryggisbeltum meiddust lítið, ef nokkuð. Bifreiðin var skráð fyrir tvo farþega í aftursæti, en aftursætið var ekki í henni þegar slysið átti sér stað. Engin öryggisbelti voru í bifreiðinni fyrir farþega í aftursæti. J-kk-nf G-kk-nf B-kk-nf var á lausri dýnu á gólfi fyrir aftan framsæti. J-kk-nf G-kk-nf slasaðist lífshættulega í slysinu og er bundinn við hjólastól vegna afleiðinga þess. Framangreint er í samræmi við framburð ákærða og vitna og önnur gögn málsins og telst því sannað í málinu.

Með 1. mgr. 33. gr. reglugerðar nr. 108/1988 um gerð og búnað bifreiða var kveðið á um skyldu til að hafa þriggja festu rúlluöryggisbelti fyrir ökumann og farþega í framsæti bifreiða með leyfilegan heildarþunga allt að 3.500 kg. Þá var kveðið á um að í fólksbifreiðir fyrir átta farþega eða færri skuli búnar samskonar öryggisbeltum fyrir farþega í sætum sem snúi fram, nema veltisætum. Í 35. gr. reglugerðarinnar kemur fram að ákvæði hennar um öryggisbelti skuli taka gildi 1. janúar 1989, en að öðru leyti eru ákvæði 1. til 34. gr. reglugerðarinnar sagðar eiga við um bifreiðar sem skráðar verði í fyrsta sinn hér á landi frá 1. mars 1988 að telja. Reglugerð þessi var sett með heimild í umferðarlögum nr. 50/1987, sem tóku gildi 1. mars 1988. Af gögnum sem liggja fyrir í málinu má sjá að bifreiðin er fyrst skráð 5. febrúar 1988 og því fyrir gildistöku framangreindrar reglugerðar. Þá verður ekki séð að mælt hafi verið fyrir um það síðar að eigendur bifreiða sem ekki voru búnar öryggisbeltum í aftursæti fyrir nefnt tímamark hafi verið skyldaðir til breytinga á bifreiðum sínum til samræmis við nýjar reglur. Þvert á móti má sjá að reglugerðir sem settar hafa verið um auknar kröfur til gerðar og búnaðar ökutækja hafa jafnan aðeins verið látnar ná til þeirra bifreiða sem nýskráðar hafa verið eftir gildistöku þeirra. Með vísan til framangreinds verður að telja að ákærða verði ekki metið það til sakar að bifreið hans var ekki búin öryggisbelti í aftursæti.

Hins vegar verður að telja að með því að aka með farþegann J-kk-þf G-kk-þf, á lausri dýnu fyrir aftan framsæti, í bifreið sem ekki var búin aftursæti, hafi ákærði gerst sekur um brot á 2. mgr. 73. gr. umferðarlaga, sem segir að farþega megi ekki flytja svo marga eða á þann hátt að þeim eða öðrum stafi hætta af. Er það mat dómsins að það blasi við að umrædd háttsemi ákærða var honum saknæm, og skiptir ekki máli í því refsiréttarlega samhengi sem hér er til skoðunar að J-kk-nf G-kk-nf tók sér far með bifreiðinni með fullri vitneskju um þennan vanbúnað.

Í 219. gr. almennra hegningarlaga, sem fyrr er rakin, er það skilyrði að stórfellt líkamstjón verði vegna gáleysis annars manns. Veldur hér ekki vafa að J-kk-nf G-kk-nf varð fyrir stórfelldu líkamstjóni í skilningi umrædds lagaákvæðis. Hins vegar ber til þess að líta að ekki nægir að sýna fram á að tjónið hafi orðið og saknæm háttsemi hafi átt sér stað, heldur þarf einnig að sýna fram á orsakasamband á milli háttseminnar og þess tjóns sem varð. Koma hér einnig til skoðunar almennar reglur um samverkandi tjónsorsakir. Bifreið ákærða stakkst niður í vegöxlina með svo miklu afli að hún eyðilagðist og liggur í hlutarins eðli að J-kk-nf G-kk-nf kastaðist fram við höggið, enda ekki fastur í öryggisbelti. Þegar sú niðurstaða liggur fyrir að ákærða verði ekki metið það til sakar að bifreiðin var ekki búin öryggisbelti yrði ætlað brot hans á 219. gr. almennra hegningarlaga að byggjast á þeirri ályktun að hið stórfellda líkamstjóns J-kk-ef G-kk-ef megi að stærstum hluta rekja til þess að hann sat ekki í sæti þegar slysið varð, enda ekki til úrlausnar, eins og fyrr er rakið, hvort ákærði hafi sýnt af sér gáleysi við aksturinn. Veita gögn málsins og framburður ákærða og vitna ekki þá stoð fyrir slíkri ályktun að hún geti talist sönnuð þannig að hafið sé yfir skynsamlegan vafa. Ekki liggja fyrir fullnægjandi upplýsingar um þá hluti sem að sögn voru lausir fyrir aftan J-kk-þf G-kk-þf og hvort þeir hlutir hafi átt þátt í því hve mikið hann slasaðist, en leiða má að því líkur að sæti hefði hugsanlega varið hann gegn því að verða fyrir umræddum hlutum hefði það verið til staðar. Er ekki upplýst í málinu með fullnægjandi hætti hvernig aðkoma var að J-kk-þgf G-kk-þgf í kjölfar slyssins, með tilliti til þess hvort og þá að hvaða marki tilvist umrædds sætis hefði getað leitt til þess að hann hefði slasast minna en raun bar vitni. Er það því mat dómsins að ekki sé komin fram fullnægjandi sönnun þess að áverkar á J-kk-þgf G-kk-þgf hafi stafað af því að ekkert sæti var fyrir hann í bifreiðinni. Er því ósannað að ákærði hafi með því gáleysi sem hann sannanlega sýndi valdið því líkamstjóni sem J-kk-nf G-kk-nf varð fyrir í umrætt sinn. Ber því að sýkna ákærða að því er varðar brot á 219. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði hefur ekki hlotið refsingu áður svo kunnugt sé. Hann er nú sakfelldur í samræmi við það sem að framan greinir, fyrir brot á 2. mgr. 73. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 með síðari breytingum. Í samræmi við reglugerð nr. 930/2006 um sektir og önnur viðurlög vegna brota á umferðarlögum og reglum settum samkvæmt þeim, þykir refsing hans hæfilega ákveðin 5.000 króna sekt sem honum ber að greiða í ríkissjóð innan fjögurra vikna en sæta ella tveggja daga fangelsi.

Þar sem ákærði er nú sýknaður af meginkröfu ákæruvaldsins og sú háttsemi hans sem sakfellt er fyrir var af hans hálfu játuð frá upphafi verður sakarkostnaður sem er að fjárhæð 366.848 krónur lagður á ríkissjóð. Er þar um að ræða 75.728 krónur samkvæmt yfirliti sækjanda um sakarkostnað, 40.128 krónur vegna fæðis-, ferða- og gistikostnaðar vitnis og málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, E-kvk-ef D-kvk-ef P-kvk-ef héraðsdómslögmanns, sem þykja hæfilega ákveðin 250.992 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Dóm þennan kveður upp H-kk-nf B-kk-nf dómstjóri.

Dómsorð:

Ákærði, K-kk-nf J-kk-nf, greiði 5.000 krónur í sekt til ríkissjóðs innan fjögurra vikna en sæti ella tveggja daga fangelsi.

Sakarkostnaður að fjárhæð 366.848 krónur greiðist úr ríkissjóði og eru þar meðtalin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, E-kvk-ef D-kvk-ef P-kvk-ef héraðsdómslögmanns, 250.992 krónur.

H-kk-nf B-kk-nf