S-1814/2008

Ár 2009, mánudaginn 9. nóvember, er á dómþingi héraðsdóms Reykjavíkur, sem háð er í Dómhúsinu við Lækjartorg af P-kk-þgf G-kk-þgf, héraðsdómara, kveðinn upp dómur í sakamálinu nr. 1814/2008: Ákæruvaldið (S-kvk-nf J. H-kvk-nf) gegn X (H-kk-nf I-kk-nf hrl.) sem tekið var til dóms hinn 30. október sl., að aflokinni aðalmeðferð.

Málið er höfðað með ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, dagsettri 9. desember sl. á hendur ákærða, X, kt. 000000-0000, H…, Reykjavík, „fyrir líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 20. júlí 2008, við Laugaveg 38 í Reykjavík, sparkað einu sinni í andlit Ó-kk-ef H-kk-ef, kt. 000000-0000 og síðan í síðu hans, með þeim afleiðingum að hægra kinnbein gekk inn, brotalínur mynduðust inn í augtótt hans hægra megin og brot kom í hliðarvegg þeirrar augntóttar, hægri hliðarveggur neðan við augntótt og niður að efri kjálka var brotinn og brot var í nefbeinum þannig að nef hliðraðist yfir til vinstri auk þess sem hann hlaut mar á mjöðm.

Telst þetta varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940m sbr, 11, gr, laga nr. 20, 1981 og 111. gr. laga nr. 82, 1998.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar.

Í málinu gerir Ó-kk-nf H-kk-nf þá kröfu að ákærði verður dæmdur til greiðslu skaðabóta vegna gleraugna hans sem skemmdust við árásina að fjárhæð kr. 69.700.“

Málavextir

Fyrir liggur að um klukkan 2.45, aðfaranótt sunnudagsins 20. júlí sl., var lögregla kvödd að Laugavegi 38 vegna konu sem veikst hafði skyndilega þar utandyra. Í staðfestri lögregluskýrslu S-kvk-ef S-kvk-ef H-kvk-ef segir að þegar þangað kom hafi kona þessi, Þ-kvk-nf S-kvk-nf, legið á gangstéttinni og meðal annars fólks þar hjá hafi verið U-kvk-nf H-kvk-nf K-kvk-nf, kt. 000000-0000, Ó-kk-nf H-kk-nf, kt. 000000-0000 og ákærði. Eftir U-kvk-þf H-kvk-þf er það haft í skýrslunni að hún hafi komið að konunni þar sem hún lá meðvitundarlaus. Hafi roskinn maður komið þar að og sagst vera læknir. Hafi hann lagt konuna í „læsta hliðarlegu“ en þar sem hann var að þessu hafi komið að honum maður og kýlt hann í andlitið. Væri hún nokkuð viss um að ákærði væri sá maður en „gat ekki gefið lögreglu afdráttarlaust svar“ hvort svo væri. Samkvæmt skýrslunni mundi Ó-kk-nf ekki eftir árásinni og vildi ekkert gera úr málinu. Hann var með litla skurði í andliti og blæddi úr þeim. Fékk hann plástur á sárin og hélt þaðan leiðar sinnar. Eftir ákærða er það haft að hann hafi komið Þ-kvk-þgf, vinkonu sinni, til hjálpar og neitaði hann að hafa slegið Ó-kk-þf. Segir í skýrslunni að ákærði hafi verið mjög æstur og trekktur vegna málsins og virtist vera með „mikið útvíkkaða augasteina“.

Ó-kk-nf H-kk-nf leitaði til slysadeildar Landspítala í Fossvogi með meiðsli sín daginn eftir atburðinn. Samkvæmt staðfestu læknisvottorði M-kk-ef K-kk-ef kom þá í ljós að hann var margbrotinn í andliti. Hægra kinnbein hafði gengið inn, brotalínur voru inn í augntótt hægra megin, hliðarveggur sinus maxillaris var brotinn, krumpaður og innkýldur og brot var í hliðarvegg hægri augntóttar. Loks var hann með brot í nefbeinum og var nefið skekkt til vinstri.

Ákærði neitaði sök þegar hann var yfirheyrður hjá lögreglu 3. október 2008. Hann kvaðst hafa tekið fram fyrir hendurnar á rosknum manni sem var að stumra yfir konunni en hún hefði verið með krampa. Kvaðst hann hafa hann ýtt manninum frá þar sem hann áleit manninn ekki fara rétt að. Hefði maðurinn sett konuna í hættu með tökum sínum þar eð tungan gat runnið aftur í kok. Kvaðst hann kunna til verka þar sem hann hefði lært hjálp í viðlögum. Seinna hefði hann tekið eftir því að maðurinn var blóðugur og kvaðst ákærði hafa gefið sig fram við lögregluna vegna þess að maðurinn hefði bent á sig sem árásarmanninn. Geta má þess að í skýrslunni er frásögn ákærða að mestu leyti í fyrstu persónu en þar sem talað er um árásarmaðurinn hafi látið sig hverfa er frásögnin í þriðju persónu. Af samhenginu má þó ætla að þar tali ákærði. Ekki er að sjá að skýrsla þessi hafi verið tekin upp.

U-kvk-nf H-kvk-nf K-kvk-nf sagði frá því í skýrslu hjá lögreglu 6. október 2008 að hún hefði séð konu, sem var nýkomin út af veitingastofunni Langabar á Laugavegi, hníga niður og kvaðst hún hafa farið til konunnar og farið „að hnoða hana“. Roskinn maður hefði komið þarna að, sagst vera læknir og sett konuna í læsta hliðarlegu. Þar hjá hefði verið vinur konunnar, æstur mjög og í annarlegu ástandi, sem hefði sagt roskna manninum að ekki mætti setja konuna í þessa stellingu þar eð hún væri í móki og gæti kafnað. Þegar sá roskni sinnti því ekki hefði maðurinn sparkað í andlit honum svo að hann féll við. Hefði þessi maður svo stært sig af því að hafa bjargað lífi konunnar með því að sparka í manninn. U-kvk-nf sagðist svo hafa vísað lögreglunni á þann sem sparkað hefði.

Verður nú gerð grein fyrir því sem fram hefur komið í aðalmeðferð málsins.

Ákærði, sem kveðst vera vímufíkill, segist hafa heyrt að umrædd kona, sem hann kveðst ekki þekkja, væri hjálparþurfi og farið til hennar. Hafi þá séð mann halda henni þar í rangri hliðarstellingu og maðurinn verið blindfullur. Hafi verið hætta á því að tunga konunnar færi niður í kok. Hafi maðurinn neitað að sleppa konunni. Maðurinn hafi svo farið af konunni og kveðst ákærði þá hafa hjálpað konunni og sett hana í rétta stellingu. Hann kveðst ekki vita hvað varð um manninn og ekki hafa snert við honum. Hann kveðst svo hafa séð áverka á manni þessum löngu seinna en ekki muna hvers háttar þeir voru. Ákærði segir marga hafa verið stadda þarna, fólk af barnum. Hann kveðst hafa verið fullur í umrætt sinn. Undir ákærða er borið það sem haft er eftir honum skýrslu hans hjá lögreglu að hann hafi ýtt manninum. Gefur hann ekkert út á það. Þá segir hann það rétt sagt þar að maðurinn hafi verið blóðugur. Einnig kannast hann við að maðurinn hafi verið að benda á sig þarna á vettvangi. Ákærði segir það vera rangt að hann hafi sparkað í andlit og síðu mannsins. Viti hann ekki hver hafi ráðist á manninn. Ákærði segir að hann viti um þrjú vitni að þessum atburði, sem hann þekki, E-kk-þf, P-kk-þf og B-kk-þf, sem hann hafi kynnst á þessum bar nokkru áður.

Ó-kk-nf B-kk-nf H-kk-nf hefur komið fyrir dóminn og skýrt frá því að hann hafi verið á gangi eftir Laugavegi. Kveðst hann hafa verið allsgáður. Hafi hann þá heyrt kallað á hjálp handan yfir götuna og hann haldið þangað. Hafi þar verið tvær stúlkur og önnur þeirra hafi legið í götunni. Hafi hann farið að stumra yfir henni og séð að hún var hálf rænulaus. Hafi hann kropið og verið að setja hana í læsta hliðarlegu þegar hann fékk mikið spark í andlitið og vankast við. Þá hafi hann fengið blóðnasir og orðið alblóðugur og sest á bekk sem þarna var. Hafi önnur stúlknanna þá spurt lögregluna hvort ekki ætti neitt að sinna honum. Hann segir að þegar hann hafi staðið upp og skjögrað að bekknum hafi hann orðið var við karlmann þarna sem hann áleit að væri árásarmaðurinn en sá maður hafi verið farinn þegar lögreglan kom. Aðspurður segir hann engan hafa hlúð að sér. Lögreglan hafi ekið honum heim en um morguninn hafi hann verið orðinn mjög bólginn og farið á slysavarðstofuna. Hafi þar komið í ljós að hann var brotinn á andlitsbeinum. Hann kveðst ekki hafa séð hver það var sem sparkaði. Hann kveðst ekki vera læknir og ekki hafa sagst vera það. Aftur á móti hafi hann lært hjálp í viðlögum. Ó-kk-nf er spurður út í það sem haft er eftir honum í skýrslu hjá lögreglu að hann hafi einnig fengið spark í síðuna. Kveðst hann ekki muna eftir því aftur á móti kunni læknirinn að hafa séð merki um það. Þá er hann spurður út í það sem haft er eftir honum að árásarmaðurinn hafi komið sér á brott. Segist hann hafa tekið svo til orða þar sem lögreglan hafi ekki fundið neinn árásarmann á vettvangi.

U-kvk-nf H-kvk-nf K-kvk-nf hefur skýrt frá því að hún hafi átt leið um Laugaveg í umrætt sinn og þá séð hvar kona féll í götuna. Virtist vitninu konan hafa fengið „hjartastopp“ og kveðst hún hafa byrjað að „hnoða“ hana og hún þá lifnað. Konan hafi verið í mjög annarlegu ástandi og öll stíf og kveðst vitnið hafa hringt í sjúkrahjálp. Þarna hafi margt fólk safnast í kring en vinur konunnar hafi þá vikið sér þarna að, bæði æstur og í annarlegu ástandi. Hafi hann talað um að hætta væri á því að konan biti úr sér tunguna þar sem hún væri í „dóp-móki“. Í þessu hafi komið að roskinn maður og sagst vera læknir. Hafi hann komið kunnáttusamlega fyrir og sett konuna í læsta hliðarlegu. Hafi vinur konunnar þá orðið alveg „brjálaður“ og sagt að konan myndi bíta úr sér tunguna. Maðurinn hafi hins vegar farið sínu fram og þá hafi vinur konunnar án frekara tilefnis sparkað af miklu afli í höfuð manninum. Hafi farið að blæða úr manninum og hún kveðst þá hafa farið að sækja bréf til þess að þurrka blóðið. Þegar hún kom aftur hafi ungur, ljóshærður, snyrtilegur maður, á að giska um tvítugt, sem hún ekki veit deili á, setið á bekk með þeim sem sparkað var í og verið að stumra yfir honum. Minnir vitnið að pilturinn hafi sagt að „feður þeirra“ þekktust. Skömmu seinna hafi sjúkrabíll komið á vettvang. Vitnið sér ákærða í réttinum og segist mundu halda að hann væri þessi vinur konunnar. Hún segir aðspurð að ákærði hafi talað um það á eftir að hann hefði með því að sparka í manninn komið í veg fyrir að konan biti úr sér tunguna. Vitnið segist aðspurt ekki hafa orðið vör við það að aðrir en ákærði og hinn roskni maður hefðu gefið sig að konunni. Hún segir aðspurð að verið geti að þarna hafi verið tveir aðrir í slagtogi með ákærða en þeir hafi ekkert skipt sér af þessu. Hún segist einungis hafa orðið vör við eitt spark í manninn. Hún segir það ekki geta staðist að einhver annar en þessi vinur konunnar hafi ráðist á roskna manninn og svo hlaupið þegar á brott.

Vitnið kveðst mest hafa rætt við unga konu í hópi lögreglumannanna sem komu á vettvang og hafa sagt henni frá því sem gerst hafði. Undir hana er borið það sem haft er eftir henni í frumskýrslu lögreglunnar að árásarmaðurinn hefði kýlt hinn manninn. Segir hún þetta ekki vera rétt en getur þess að hún hafi verið í „sjokki“ þegar hún talaði við lögregluna. Þá er borið undir hana það sem eftir henni er haft í skýrslunni að hún gæti ekki gefið afdráttarlaust svar um það hvort ákærði hafi veitt manninum áverkann. Segir hún að atburðurinn hafi allur verið skýr í huga hennar þá en getur þess aftur að hún hafi verið í sjokki. Kveðst hún reyndar halda að ekki sé rétt eftir henni haft í skýrslunni. Hún segist hafa verið búin að drekka tvo bjóra eða svo þegar atburðurinn gerðist.

P-kk-nf Ó-kk-nf E-kk-nf hefur skýrt frá því hann hafi séð konu liggja skammt frá því sem hann og fleiri stóðu, þar á meðal E-kk-nf J-kk-nf. Hafi hann heyrt að öskrað var. Kveðst vitnið hafa verið búið að drekka nokkra bjóra þegar hér var komið sögu. Maður stóð yfir konunni og aðhafðist eitthvað. Hafi þeir þá gengið þar að og kveðst hann hafa séð að ákærði var þar að hjálpa konunni og taka manninn og fjarlægja hann frá konunni. Í því hafi komið aðvífandi maður, sem reif manninn af konunni, kýldi hann og hljóp á brott. Hafi ákærði ekki verið sá sem sló manninn. Maðurinn hafi svo legið eftir höggið en lögreglan komið fljótlega á vettvang. Vitnið kveðst ekki hafa séð að sparkað væri í mann þennan. Vitnið getur ekki lýst árásarmanninum en telur hann þó hafa verið á bilinu 20-35 ára gamlan. Vitnið segist hafa kynnst ákærða „á djamminu“ og séu þeir ágætis kunningjar.

E-kk-nf Þ-kk-nf J-kk-nf hefur greint frá því að hann kannist við ákærða af kynnum á bar og samkvæmum. Í umrætt sinn hafi hann verið á rölti eftir Laugavegi og þá séð roskinn mann vera að kássast upp á konu. Hafi ákærði staðið þar hjá og verið að skipta sér af þessu athæfi mannsins. Í því hafi strákur komið aðvífandi og rifið í roskna manninn og af konunni og svo slegið til hans. Hann segist þó ekki vera viss um það hvort strákurinn hafi slegið hinn manninn. Hafi maðurinn verið með lítils háttar áverka eftir þetta, blóðugur um nefið. Ákærði hafi þá farið að sinna konunni. Vitnið kveðst ekki geta lýst þeim sem veittist að roskna manninum en giskar á að hann hafi verið 30-40 ára. Hafi hann horfið strax eftir þetta.

B-kk-nf Ó-kk-nf hefur skýrt frá því að hann hafi verið á leið á barinn á „Monte Carlo“ og þá séð mann ofan á meðvitundarlausri konu og menn þar hjá. Hafi þetta fólk verið í um 10 metra fjarlægð. Hann segir mann hafa gengið fram hjá sér, ljósan yfirlitum og þrekinn um 1,80 á hæð, og að fólkinu. Hafi hann virst dangla eitthvað í þann sem yfir konunni var, tvisvar eða þrisvar og halda svo áfram göngu sinni. Hann kveðst einnig hafa séð ákærða þarna og hafi hann farið að hlynna að konunni. Hann kveðst kannast við ákærða í sjón úr samkvæmum og slarki. Hann kveðst ekki hafa viljað blandast í þetta mál og því haft sig strax á brott.

S-kvk-nf S-kvk-nf H-kvk-nf lögreglumaður hefur skýrt frá því að þarna hafi verið nokkur umferð fólks sem hafi þurft að bægja frá svo sjúkralið gæti sinnt störfum sínum. Hafi ákærði komið þar að og hún hafi talað við hann. Hafi hann viljað skipta sér af því sem fram fór og lítið hægt að tala við hann, þar sem hann hafi verið í annarlegu ástandi. U-kvk-nf H-kvk-nf K-kvk-nf hafi hins vegar verið greinargóð í frásögn sinni og aðeins virst vera undir lítils háttar áhrifum áfengis. Um ákærða hafi hún sagt að hann hefði komið þarna að þegar verið var að stumra yfir konunni sem lá á gangstéttinni og haft aðra skoðun á því hvernig ætti að hjálpa konunni heldur en roskni maðurinn. Vitnið telur sig muna að U-kvk-nf H-kvk-nf hafi ekki getað „beint tengt hann við áverkana“ á roskna manninum sem slasaður var. Hún segir Ó-kk-þf hafa verið blóðugan í andliti þar sem hann sat á bekk. Hann hafi verið dálítið ölvaður en þó stilltur og yfirvegaður. Vitnið segir aðspurð að ekki sé útilokað að ekki sé rétt haft eftir U-kvk-þgf H-kvk-þgf í frumskýrslunni og leggur áherslu á það að mikið hafi verið á seyði þarna og hugsanlegt að ekki allt hafi allt verið rétt skráð eftir stúlkunni. Nánar aðspurt segir vitnið það vera rétt skráð eftir U-kvk-þgf H-kvk-þgf í lögregluskýrslunni að hún hafi ekki getað gefið afdráttarlaust svar hvort ákærði hefði veitt höggið. Þá er að skilja á vitninu að ekki hafi komið fram hjá U-kvk-þgf H-kvk-þgf hvort um hnefahögg eða spark hafi verið að ræða.

M-kk-nf K-kk-nf læknir hefur sagt fyrir dómi að hann hafi sjálfur skoðað áverkana á Ó-kk-þgf H-kk-þgf. Hann segir þá geta fullkomlega samrýmst því að sparkað hafi verið í manninn.

Niðurstaða

Talsvert mikið ber á milli manna um málsatvikin. Þá er komið fram að margt fólk var á vettvangi, sumt af því ekki allsgáð. Ákærði hefur frá upphafi neitað að hafa veitt Ó-kk-þgf H-kk-þgf áverka. Hann hefur hins vegar sagst hafa skipt sér af því sem Ó-kk-nf var að gera fyrir konuna og í lögregluskýrslu er haft eftir honum að hann hafi ýtt við honum. Fyrir liggur að hann var á vettvangi þegar lögregluna bar þar að.

Þrír af kunningjum ákærða og drykkjunautum hafa komið fyrir dóm og borið að maður hafi komið aðvífandi, kýlt Ó-kk-þf og horfið svo á brott. Einn þeirra hefur þó á þessu nokkurn fyrirvara. Ó-kk-nf sjálfur hefur hins vegar sagt að sparkað hafi verið í andlit honum. Eitt vitni, U-kvk-nf H-kvk-nf K-kvk-nf, hefur borið það, bæði í lögregluskýrslu og fyrir dómi, að það sá sem réðist á Ó-kk-þf hafi sparkað í andlit honum. M-kk-nf læknir K-kk-nf hefur sagt áverkann á Ó-kk-þgf fullkomlega samrýmast ,þykir mega slá því föstu að sparkað hafi verið í andlit Ó-kk-þgf.

Ó-kk-nf hefur ekki getað lýst árásarmanninum en segist þó halda að um karlmann hafi verið að ræða. Kunningjar ákærða sem nefndir voru hafa sagt að karlmaður, annar en ákærði, hafi veist að Ó-kk-þgf. Sem fyrr segir er þó ekki unnt að byggja á framburði þeirra. Aftur á móti hefur einungis eitt vitni, U-kvk-nf H-kvk-nf K-kvk-nf, borið sök á ákærða og ekki verður litið fram hjá því að vitnið virðist ekki hafa getað sagt það afdráttarlaust á vettvangi að ákærði væri árásarmaðurinn. Loks er það komið fram í málinu að þvaga fólks var í kring um þau Ó-kk-þf og konuna þegar sparkað var í hann. Þykir, gegn staðfastri neitun ákærða, ekki vera óhætt að telja það sannað að hann hafi ráðist á Ó-kk-þf H-kk-þf og ber að sýkna hann af ákærunni og vísa bótakröfu Ó-kk-ef frá dómi.

Dæma ber að málsvarnarlaun til handa verjanda ákærða, H-kk-þgf I-kk-þgf hrl., 100.000 krónur, sem ákveðin eru með virðisaukaskatti, svo og annar sakarkostnaður, 24.700 krónur, skuli greiðast úr ríkissjóði.

DÓMSORÐ:

Ákærði, X, er sýkn af ákæru í máli þessu.

Sakarkostnaður allur, 100.000 króna málsvarnarlaun til H-kk-ef I-kk-ef hrl. og 24.700 króna kostnaður annar, greiðist úr ríkissjóði.

P-kk-nf G-kk-nf