E-80/2005

Mál þetta, sem dómtekið var 7. júní s.l., er höfðað með stefnu birtri 14. janúar 2005.

Stefnandi er G-kk-nf J-kk-nf, kt. 000000-0000, Lyngbergi 27, Þorlákshöfn.

Stefndi er V-kk-nf S-kk-nf, kt. 000000-0000, Illugagötu 57, Vestmannaeyjum.

Dómkröfur stefnanda eru þær að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnanda 501.750 krónur í skaðabætur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. og 12. gr., sbr. 8. og 9. gr. laga nr. 38/2001 frá 14. janúar 2001 og málskostnað samkvæmt reikningi. Stefnandi hafði upphaflega uppi kröfur um vexti frá tjónsdegi, en við munnlegan flutning málsins féllst hann á að krafa um vexti til 14. janúar 2001 væri fyrnd.

Dómkröfur stefnda eru þær aðallega að hann verði sýknaður af öllum kröfum stefnanda og honum verði tildæmdur hæfilegur málskostnaður úr hendi hans að mati dómsins. Til vara er krafist verulegrar lækkunar á kröfum stefnanda og málskostnaður verði felldur niður.

Málavextir.

Með ákæru ríkissaksóknara dagsettri 16. mars 1995 var höfðað opinbert mál á hendur stefnda fyrir líkamsárás með því að hafa, aðfaranótt sunnudagsins 22. janúar sama ár, í svonefndu Skvísusundi við Heiðarveg í Vestmannaeyjum, slegið stefnanda þrisvar sinnum með krepptum hnefa í andlitið og sparkað í höfuð hans með þeim afleiðingum að hann nefbrotnaði. Var brot stefnda talið varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Ákærði játaði þessa háttsemi skýlaust fyrir dómi og með dómi Héraðsdóms Suðurlands, upp kveðnum 21. apríl 1995, var stefndi dæmdur til refsingar fyrir þessa háttsemi sína. Ekki kom fram bótakrafa af hálfu stefnanda við meðferð sakamálsins.

Með bréfi dags. 2. maí 1996 til stefnda krafðist stefnandi úr hendi hans miskabóta að fjárhæð 600.000 krónur, greiðslu útlagðs kostnaðar, 22.639 krónur og greiðslu lögmannsþóknunar, 60. 553 krónur, eða samtals 683.192 krónur. Ekki er að sjá að stefndi hafi brugðist við þessum kröfum, en því er ekki mótmælt í greinargerð að honum hafi borist þetta bréf.

Lagt hefur verið fram í málinu örorkumat unnið af A-kk-þgf Þ-kk-þgf Ó-kk-þgf, dr. med., dags. 8. júlí 2002. Kemur fram í matinu að afleiðingar árásar stefnda á stefnanda hafi verið þær að hann hafi hlotið mölbrot á nef og sár. Sár hafi verið saumað og nef rétt, fyrst í deyfingu, síðan í svæfingu. Hafi brot gróið með vægri skekkju nefs yfir til hægri en án sýkingar. Matsmaðurinn komst að þeirri niðurstöðu að tímabundið atvinnutjón stefnanda hafi verið 100% frá 22. janúar 1995 til 8. febrúar sama ár. Hann hafi ekkert verið rúmliggjandi en batnandi án rúmlegu í einn mánuð. Stöðugleikapunkt taldi matsmaður vera 22. febrúar sama ár og þá mat hann varanlegan miska 3% og leit þá til lýta á nefi og þrenginga um loftflæði um hægri nös. Varanleg hefðbundin læknisfræðileg örorka var metin 3%, en varanleg örorka var hins vegar ekki talin vera fyrir hendi. Leit matsmaður til þess að stefnandi hafi eftir að nef var gróið getað stundað vinnu sína sem vélstjóri á sjó án nokkurra fjarvista og gerði ráð fyrir að svo yrði áfram. Taldi matsmaður því ekki grundvöll til mats á varanlegri örorku.

Málsástæður og lagarök stefnanda.

Stefnandi reisir málsókn sína á hendur stefnda á þeim grundvelli að stefndi hafi með fólskulegri, tilefnislausri og ólögmætri líkamsárás valdið honum því tjóni sem hann eigi ótvírætt rétt á að fá bætt. Stefnukrafan sé fyrst og fremst reist á hinni almennu skaðabótareglu svo og á skaðabótalögum sem örorkumatið byggi á auk læknisvottorða.

Stefnandi sundurliðar kröfu sína þannig að gerð er krafa um þjáningabætur í 30 daga samkvæmt 3. gr. skaðabótalaga, eða 30.000 krónur. Þá sé varanlegur miski samkvæmt 4. gr. laganna 171.750 krónur og loks er krafist 300.000 króna miskabóta í samræmi við ákvæði 26. gr. laganna.

Stefnandi reisir málskostnaarkröfu á 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 og vaxtakröfur eru reistar á ákvæðum laga nr. 38/2001.

Málsástæður og lagarök stefnda.

Stefndi byggir sýknukröfu sína á því að ekki sé óeðlilegt að tómlæti stefnanda eigi að leiða til þess að bótaréttur hans sé niður fallinn.

Krafa stefnda um lækkun eða jafnvel niðurfellingu á kröfum stefnanda er byggð á 24. gr. skaðabótalaga en telja verði að verði fallist á kröfur hans yrði það stefnda einkar þungbært með tilliti til aðstæðna hans, en stefndi hafi yfirleitt gegnt láglaunastörfum og sé algjörlega eignalaus. Hann sé nú að reyna að rífa sig upp úr öldudal og háar bótagreiðslur gætu haft mjög slæm áhrif, en aðstæður stefnanda séu vart með þeim hætti að greiðslur til hans skipti sköpum. Þá verði að telja kröfu stefnanda um miskabætur verulega of háa, en ekki verði ráðið af gögnum málsins að hann hafi orðið fyrir sérstökum miska og þá hafi hann getað kennt sér sjálfum um tjónið að nokkru leyti.

Stefndi telur að upphafstími vaxta eigi að miðast við útgáfudag stefnu, sbr. útreikning stefnanda á varanlegum miska samkvæmt 4. gr. skaðabótalaga. Þá bendir stefndi á 9. gr. in fine laga nr. 38/2001 í þessu sambandi, þ.e. með vísan til tómlætis stefnanda. Þá kveðst stefndi ekki geta betur séð en að krafa um dráttarvexti eigi hér ekki við heldur 4,5% ársvextir samkvæmt 16. gr. skaðabótalaga.

Niðurstaða.

Ekki er ágreiningur í máli þessu um bótaskyldu stefnda en stefndi hefur hreyft þeirri málsástæðu að réttur stefnanda til bóta sé niður fallinn fyrir tómlæti. Eins og rakið hefur verið hér að framan setti stefnandi fram bótakröfur á hendur stefnda með bréfi dagsettu 2. maí 1996. Stefndi sýndi engin viðbrögð við bréfi þessu en ekki er að sjá að neitt hafi gerst í málinu fyrr en stefnandi gekkst undir örorkumat á árinu 2002. Málið er síðan ekki höfðað fyrr en með birtingu stefnu 14. janúar 2005, eða rétt fyrir lok 10 ára fyrningarfrests. Þar sem stefnandi þykir ekki hafa sýnt af sér tómlæti er hann fyrst beindi kröfum sínum að stefnanda og með hliðsjón af atvikum öllum verður ekki á það fallist að bótaréttur stefnda hafi glatast fyrir tómlæti.

Af hálfu stefnda hafa engin gögn verið lögð fram sem renna stoðum undir þá kröfu hans að lækka beri eða fella niður skaðabótaábyrgð hans á grundvelli 24. gr. skaðabótalaga. Verður þessari málsástæðu stefnda því hafnað.

Stefndi hefur ekki gert athugasemdir við kröfu stefnanda um greiðslu þjáningabóta og bóta fyrir varanlegan miska og verða þær kröfur teknar til greina. Stefndi hefur mótmælt miskabótakröfu stefnanda sem of hárri og telur að ekki verði ráðið af gögnum málsins að hann hafi orðið fyrir sérstökum miska og þá geti hann kennt sjálfum sér um tjón sitt að nokkru leyti. Stefnandi á rétt á miskabótum úr hendi stefnda í samræmi við ákvæði 26. gr. skaðabótalaga og þykja þær hæfilega ákveðnar 200.000 krónur. Engin efni eru til að lækka bæturnar vegna eigin sakar stefnanda, enda er sú málsástæða ekki nægjanlega reifuð af hálfu stefnda.

Samkvæmt framansögðu verður stefndi dæmdur til að greiða stefnanda samtals 401.750 krónur með vöxtum eins og í dómsorði greinir.

Eftir þessum úrslitum málsins ber að dæma stefnda til að greiða stefnanda 300.000 krónur í málskostnað og er þar innifalinn útlagður kostnaður, 95.939 krónur, m.a. vegna örorkumats og lækniskostnaðar.

H-kk-nf O. A-kk-nf, dómstjóri kvað upp dóminn.

DÓMSORÐ:

Stefndi, V-kk-nf S-kk-nf, greiði stefnanda, G-kk-þgf J-kk-þgf, 401.750 krónur með vöxtum samkvæmt 8. gr. skaðabótalaga frá 14. janúar 2001 til 14. febrúar 2005, en með dráttarvöxtum frá þeim degi til greiðsludags og 300.000 krónur í málskostnað.

H-kk-nf O. A-kk-nf.