S-157/2006

Mál þetta, sem dómtekið var 11. september sl., höfðaði sýslumaðurinn í Borgarnesi með ákæru 22. maí 2006 á hendur ákærða, D-kk-þgf S-kk-þgf, kt. [---], Miðgarði, Borgarbyggð.

„fyrir líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt laugardagsins 14. maí 2005, á bifreiðarplaninu framan við Hreðavatnsskála í Borgarbyggð, veist að B-kk-þgf Þ-kk-þgf G-kk-þgf, kt. [---], slegið hann hnefahögg í andlitið og sparkað síðan í höfuð hans þar sem hann lá á jörðinni, með þeim afleiðingum að hann nefbrotnaði.

Telst þetta varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. síðari breytingar.

Í málinu gerir K-kvk-nf Ö-kvk-nf J-kvk-nf, hdl. fyrir hönd B-kk-ef Þ-kk-ef G-kk-ef, kröfu um að ákærði verði dæmdur til greiðslu bóta kr. 637.613,- ásamt vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af þeirri upphæð frá 14. maí 2005 til 24. júlí 2005 en með dráttarvöxtum samkvæmt 9. gr. sbr. 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar.“

Ákærði gerir aðallega þær kröfur í refsiþætti málsins að hann verði sýknaður, en til vara að honum verði dæmd vægasta refsing sem lög leyfa. Þá krefst ákærði þess að bótakröfu B-kk-ef Þ-kk-ef G-kk-ef verði vísað frá dómi.

I.

Samkvæmt rannsóknargögnum lögreglu voru nokkrir lögreglumenn úr Borgarnesi við eftirlit við Hreðavatnsskála, aðfaranótt laugardagsins 14. maí 2005, þar sem haldinn var dansleikur. Um kl. 04:10 um nóttina kom til átaka fyrir utan skálann. Meðal þeirra sem á vettvangi voru, er lögregla hafði afskipti af átökunum, var B-kk-nf Þ-kk-nf G-kk-nf, sem var blóðugur í framan samkvæmt því sem bókað er í skýrslu lögreglu, og einnig nokkrir vinir hans. Veitti lögregla dyravörðum liðsinni við að afstýra frekari átökum.

Í viðræðum við lögreglu á vettvangi hafði einn dyravarðanna eftir félaga B-kk-ef Þ-kk-ef G-kk-ef að ráðist hefði verið á B-kk-þf Þ-kk-þf og taldi dyravörðurinn að félaginn byggi yfir upplýsingum um árásarmanninn.

B-kk-nf Þ-kk-nf G-kk-nf leitaði aðhlynningar á Sjúkrahúsi Akraness í kjölfar framangreindra atburða. Í málinu liggur fyrir áverkavottorð Þ-kk-ef B-kk-ef læknis frá 9. júní 2005 vegna áverka B-kk-ef Þ-kk-ef. Í vottorðinu segir meðal annars svo:

B-kk-nf Þ-kk-nf leitaði til Slysastofu Sjúkrahússins og Heilsugæslustöðvarinnar hér á Akranesi aðfaranótt 15.05.2005 sl. kl. 05.00.... Skoðun við komu leiddi í ljós bólgið nef, mest ofan til hægra megin. Virtist nefið sveigja yfir til vinstri. Nefbein voru hvellaum átöku. Nánast var hætt að blæða. Sett voru tróð í nasirnar. Kom daginn eftir um kl. 14.00 til eftirlits. Var þá enn grunur um hliðrun á nefi til vinstri. Röntgenrannsókn leiddi í ljós sprungu í nefbeinum. Hann kom svo í skoðun og til meðferðar hjá undirrituðum þ. 19.05. Við skoðun þá var vinstra nefbein aðeins innkýlt og þá var sár í framfestu neðstu nefskeljar í vinstri nös eftir höggið. Nokkur þreifieymsli voru yfir báðum nefbeinum. Deyft var í báðar nasir og vinstra nefbeini lyft þannig að góð staða fékkst. - Teljast verða góðar líkur á að nefbein grói án varanlegra meina. Hins vegar verður ekki fullyrt fyrr en eftir nokkra mánuði hvernig nefinu kemur útlitslega til með að reiða af.

Föstudaginn 20. maí 2005 kom B-kk-nf Þ-kk-nf G-kk-nf að eigin frumkvæði á lögreglustöðina á Akranesi og lagði fram kæru á hendur ákærða vegna líkamsárásar við Hreðavatnsskála áðurgreinda nótt. Leiddi rannsókn lögreglu til höfðunar máls þessa á hendur ákærða.

II.

Ákærði skýrði svo frá fyrir dómi að umrædda nótt hefði hann verið að yfirgefa Hreðavatnsskála ásamt sambýliskonu sinni, S-kvk-þgf A-kvk-þgf, G-kk-þgf S-kk-þgf J-kk-þgf, S-kvk-þgf, kærustu hans, og H-kk-þgf B-kk-þgf. Þau hefðu öll verið komin inn í bíl og að leggja af stað, þegar þau hefðu veitt athygli „þyrpingu“ utan um nokkra drengi sem þau þekktu. Kvaðst ákærði hafa metið stöðuna svo að slagsmál væru yfirvofandi og hann og G-kk-nf því yfirgefið bílinn í þeim tilgangi að „draga drengina frá“, sem þeir hefðu og gert. Hinir mennirnir hefðu ekki tekið þessu þegjandi, gert að þeim hróp, og B-kk-nf Þ-kk-nf G-kk-nf síðan ráðist fyrirvaralaust á ákærða með höggum. Ákærði kvaðst hafa brugðist við árás B-kk-ef Þ-kk-ef með því að ýta honum frá sér og víkja sér undan höggunum. Taldi ákærði að hann hefði náð að víkja sér undan flestöllum, ef ekki öllum, höggunum. Hann taldi S-kvk-þf, sambýliskonu sína, hins vegar hafa orðið fyrir einu þeirra þar sem hún hefði fallið við. Ennfremur hefði H-kk-nf sagt S-kvk-þgf hafa fengið högg frá B-kk-þgf Þ-kk-þgf. Ákærði sagðist hafa brugðist við með því að ráðast á B-kk-þf Þ-kk-þf og slá hann í höfuðið, en við það hefði B-kk-nf Þ-kk-nf fallið í jörðina. Í kjölfarið hefði nokkurn fjölda fólks, 10-20 manns, drifið að og mikil þvaga myndast. Hann hefði síðan verið dreginn út úr þvögunni.

Ákærði neitaði því aðspurður að hafa sparkað í höfuð B-kk-ef Þ-kk-ef eftir að hann féll í jörðina. Þá kvaðst hann ekkert geta borið um það hvort B-kk-nf Þ-kk-nf hefði hlotið áverka í átökum þeirra. Tók hann fram í því sambandi að hann hefði ekkert séð til B-kk-ef Þ-kk-ef eftir að þvagan myndaðist.

III.

B-kk-nf Þ-kk-nf G-kk-nf bar fyrir dómi að hann hefði umrætt sinn blandast inn í rifrildi vinar síns og annars manns. Fleiri menn kvað vitnið einnig hafa komið að þessari deilu og hefðu þeir skipst í tvo hópa, Skagamenn á móti Borgnesingum og sveitastrákum. Taldi vitnið að alls hefðu um 8-10 manns tekið þátt í ýfingunum.

Meðan á deilunni stóð sagði vitnið hafa borið að stelpu, er það taldi vera kærustu ákærða, sem byrjað hefði að atast í vitninu, sparka í það eða kýla í áttina að því. Vitnið kvaðst hafa reynt að losa sig við stelpuna „... en áður en ég veit þá er ég kominn í jörðina, varnarlaus“. Vitnið kvaðst hafa fengið spark í andlitið þar sem það lá í jörðinni en gat ekki um það borið hver árásarmaðurinn var. Félaga sína kvað vitnið í kjölfarið hafa tekið sig afsíðis og veitt sér aðhlynningu.

Nánar um hvernig það atvikaðist að vitnið féll í jörðina bar það að líklega hefði það hrasað við að koma stúlkunni frá sér. Aðspurt minntist vitnið þess ekki að hafa verið slegið áður en það féll í jörðina. Þá kannaðist vitnið heldur ekki við að þeir ákærði hefðu tekist á áður en vitnið féll í jörðina.

Við áðurgreint spark sagði vitnið hafa tekið að fossblæða úr nefinu á sér. Í ljós hefði komið við skoðun nokkrum klukkustundum síðar að nefið var brotið og kvaðst vitnið hafa þurft að fara til læknis nokkrum dögum síðar til að láta rétta nefið af. Þeirri aðgerð sagði vitnið hafa fylgt mikinn sársauka. Nefið kvað vitnið aldrei verða eins og það var áður og enn væri það viðkvæmt fyrir hnjaski. Ennfremur kom fram hjá vitninu að það hefði verið óvinnufært í tvo daga vegna afleiðinga árásarinnar.

Um ástand sitt þessa nótt bar vitnið að það hefði verið ölvað en þó ekki svo að áhrif hefði haft á minni þess af atvikum.

Þ-kk-nf R-kk-nf bar fyrir dómi að umrædda nótt hefði hann verið sestur inn í bíl við Hreðavatnsskála og verið að leggja af stað heim þegar hann hefði veitt B-kk-þgf Þ-kk-þgf G-kk-þgf athygli en hann hefði verið „... í einhverjum æsingi við stráka“ og hefðu þeir í framhaldinu skollið á bifreið vitnisins. Áætlaði vitnið að um 20 manns hefðu átt aðild að nefndum æsingi. Vitnið kvað B-kk-þf Þ-kk-þf hafa verið vinnufélaga sinn á þessum tíma og vitnið því farið út úr bifreiðinni til að róa menn niður og toga B-kk-þf Þ-kk-þf frá. Skyndilega hefðu B-kk-nf Þ-kk-nf og einhver stelpa dottið og vitnið ætlað að reyna að toga þau bæði frá hópnum en vitnið þá séð fót smella í andliti B-kk-ef Þ-kk-ef og hefði þegar tekið að blæða mikið úr andliti hans. Vitnið hefði horft upp eftir nefndum fæti og séð ákærða sem staðið hefði yfir B-kk-þgf Þ-kk-þf. Vitnið hefði í kjölfarið tekið ákærða frá og reynt að róa hann niður, en ákærði brugðist við með því að slá í tvígang til vitnisins. Nokkrir vinir ákærða hefðu síðan dregið hann í burtu.

J-kk-nf V-kk-nf Ó-kk-nf kvaðst umrædda nótt hafa verið staddur í vegarkantinum neðan Hreðavatnsskála þegar hann hefði veitt athygli deilum milli hópa á veginum skammt frá. Vitnið hefði síðan séð félaga sinn, B-kk-þf Þ-kk-þf G-kk-þf, „fara niður“ en hvernig það atvikaðist gat vitnið ekkert borið um. B-kk-nf Þ-kk-nf hefði í kjölfarið fengið spark í andlitið. Hver þar var að verki kvaðst vitnið ekki hafa séð. Tók vitnið fram í þessu sambandi að mikill fólksfjöldi hefði verið á vettvangi, enda dansleik, sem haldinn hefði verið í Hreðavatnsskála um nóttina, verið nýlokið.

Vitnið sagðist þegar hafa farið félaga sínum til aðstoðar og dregið hann af veginum. Sagði vitnið B-kk-þf Þ-kk-þf hafa blætt mikið og nef hans verið virkilega illa farið.

G-kk-nf Ó-kk-ef K-kk-nf greindi svo frá fyrir dómi að hann hefði umrædda nótt, eftir dansleik í Hreðavatnsskála, séð nokkurn fjölda fólks hópast saman, að minnsta kosti 10 manns. Vitnið hefði því næst séð stúlku í hópnum slá og ýta við B-kk-þgf Þ-kk-þgf G-kk-þgf sem ýtt hefði henni á móti. Allt í einu hefði B-kk-nf Þ-kk-nf legið í jörðinni og hópur manna staðið í kringum hann „... allir eitthvað að slást.“ Vitnið sagðist hafa farið að B-kk-þgf Þ-kk-þgf til að rífa hann upp og þá séð að hann var alblóðugur í framan.

Fyrir dómi staðfesti vitnið það sem eftir því er haft í skýrslu lögreglu frá 26. maí 2005 að það hefði á umræddum tíma séð strák sparka í andlit B-kk-ef Þ-kk-ef er hann var á fjórum fótum á jörðinni.

R-kvk-nf E-kvk-nf skýrði svo frá fyrir dómi að umrædda nótt hefði hún verið stödd við Hreðavatnsskála er hún hefði orðið vitni að töluverðum slagsmálum, meðal annars milli B-kk-ef Þ-kk-ef G-kk-ef og annars stráks. Í átökum þeirra kvað vitnið B-kk-þf Þ-kk-þf hafa orðið fyrir höggum. Þá kom fram hjá vitninu að B-kk-nf Þ-kk-nf hefði fengið spark andlitið, en frá hverjum gat vitnið ekki borið um. Tók vitnið sérstaklega fram að það myndi atvik máls ekki vel.

G-kk-nf S-kk-nf J-kk-nf lýsti málsatvikum svo að hann hefði umrædda nótt verið kominn inn í bifreið við Hreðavatnsskála ásamt unnustu sinni, S-kvk-þgf, H-kk-þgf B-kk-þgf og ákærða og unnustu hans, S-kvk-þgf A-kvk-þgf, þegar honum og ákærða hefði „dottið í hug“ að stöðva slagsmál eða ryskingar sem í gangi voru fyrir utan skálann. Vitnið sagði þá ákærða hafa farið út úr bifreiðinni og að hópi manna sem í hefðu verið meðal annarra menn sem ákærði og vitnið þekktu. Vitnið kvaðst hafa gengið að einum mannanna, svila sínum, en ákærði lent inni í hópi manna. Einhver orðaskipti hefðu átt sér stað en vitnið síðan séð unnustu ákærða, sem þá hefði einnig verið komin á vettvang, verða fyrir höggi. Gat vitnið ekki upplýst hver árásarmaðurinn hefði verið. Í kjölfarið hefði hópurinn þést, hnefar farið á loft og ákærði, sem brugðist hefði reiður við árásinni á unnustu sína, skipst á höggum við menn ókunnuga vitninu.

Nánar aðspurt kvaðst vitnið hvorki hafa séð ákærða sparka í liggjandi mann né nokkurn yfir höfuð fara í jörðina í átökunum.

T-kk-nf V-kk-nf S-kk-nf bar fyrir dómi að umrædda nótt hefði hann setið í bifreið sinni fyrir utan Hreðavatnsskála. Komið hefði til orðaskaks milli Skagamanna og unnustu ákærða. Hún hefði síðan fengið í sig spark eða henni verið hrint með þeim afleiðingum að hún féll við. Hefðu þá brotist út slagsmál og kýlingar, spörk og hrindingar gengið á milli manna. Ákærði hefði verið meðal þátttakenda í slagsmálunum og sagði vitnið hann hafa slegið til manna eins og aðrir. Nánar um þátt ákærða í átökunum gat vitnið ekki borið. Sérstaklega aðspurt kvaðst vitnið ekki hafa séð ákærða sparka í liggjandi mann og taldi vitnið mjög ólíklegt, nánast útilokað, að það hefði hann gert.

H-kk-nf B-kk-nf kvaðst hafa sótt dansleik umrædda nótt í Hreðavatnsskála. Er vitnið hefði verið komið út í bíl og verið að leggja af stað hefði það veitt athygli æsingi milli tveggja fylkinga skammt frá. Í annarri fylkingunni sagði vitnið hafa verið sveitunga sína. Vitnið kvað þá ákærða hafa ákveðið að reyna að stöðva æsinginn svo hann leiddi ekki til einhvers meira. Er út úr bifreiðinni var komið hefði ákærði rekist í einhvern náunga sem við það hefði umturnast og ráðist að honum með höggum en ákærði náð að víkja sér undan. S-kvk-nf, unnusta ákærða, hefði í kjölfarið látið náungann heyra það og hann þá „farið í hana“ og þau fallið í jörðina þar sem maðurinn hefði slegið til S-kvk-ef. Vitnið kvaðst hafa tekið manninn af S-kvk-þgf en í sömu svifum hefði ákærði, sem brugðist hefði reiður við árásinni á unnustu sína, komið að og slegið manninn, sem hefði verið að rísa á fætur, hnefahöggi á kjaftinn. Vitnið hefði síðan náð að koma manninum frá, í hendur einhverra félaga hans, og þeir ákærði í framhaldinu yfirgefið vettvang.

Nánar aðspurt neitaði vitnið því að ákærði hefði sparkað í manninn. Þá kannaðist vitnið ekki við að maðurinn hefði verið blóðugur er það tók hann af S-kvk-þgf.

S-kvk-nf A-kvk-nf, sambýliskona ákærða, lýsti málsatvikum svo að hún hefði um nóttina verið á dansleik í Hreðavatnsskála. Eftir að honum lauk hefðu þau ákærði farið inni í bifreið H-kk-ef B-kk-ef ásamt H-kk-þgf, G-kk-þgf S-kk-þgf J-kk-þgf og S-kvk-þgf, unnustu hans. Er þau voru að leggja af stað hefðu þau veitt athygli fjölda stráka í stympingum. Vitnið kvað strákana hafa farið út úr bifreiðinni og blandað sér í atganginn og vitnið farið á eftir þeim. Þegar vitnið kom að hefði það séð ákærða halda í hendur B-kk-ef Þ-kk-ef G-kk-ef. Einhver orðaskipti hefðu farið þeirra á milli og báðir verið reiðir, aðallega þó B-kk-nf Þ-kk-nf, sem slegið hefði til ákærða. Þau ákærði hefðu síðan haldið til baka að bifreið H-kk-ef en B-kk-nf Þ-kk-nf komið hlaupandi á eftir þeim og kýlt vitnið. Tók vitnið fram að líklega hefði höggið verið ætlað ákærða. Vitnið kvaðst hafa fallið við og B-kk-nf Þ-kk-nf fallið ofan á það. B-kk-nf Þ-kk-nf hefði verið tekinn í burtu og ákærði þá slegið hann í andlitið, en ákærða sagði vitnið hafa orðið æstan er B-kk-nf Þ-kk-nf réðst að vitninu. Vitnið hefði síðan staðið upp og þau ákærði farið af vettvangi.

Sérstaklega aðspurt sagðist vitnið ekki hafa séð spörk í ofangreindum átökum og kvaðst þess fullvisst að B-kk-nf Þ-kk-nf hefði ekki getað orðið fyrir sparki án þess að vitnið hefði orðið þess vart. Þá neitaði vitnið að hafa átt orðaskipti við menn á vettvangi. Vitnið kannaðist hins vegar við að B-kk-nf Þ-kk-nf hefði verið blóðugur eftir átökin, trúlega með blóðnasir. Taldi vitnið að B-kk-nf Þ-kk-nf hefði orðið blóðugur við áðurgreint högg ákærða og tók fram í því sambandi að hann hefði ekki verið blóðugur er hann féll ofan á vitnið samkvæmt framansögðu.

IV.

Fyrir liggur að aðfaranótt 14. maí 2005 var haldinn dansleikur í Hreðavatnsskála í Borgarbyggð. Samkvæmt því sem fram kom hjá ákærða og vitnum fyrir dómi kom til einhverra væringa milli nokkurs fjölda manna að dansleiknum loknum. Komu þar við sögu meðal annarra B-kk-nf Þ-kk-nf G-kk-nf og ákærði og sambýliskona hans, S-kvk-nf A-kvk-nf.

Ákærði viðurkenndi fyrir dómi að hafa umrætt sinn slegið B-kk-þf Þ-kk-þf í höfuðið og B-kk-nf Þ-kk-nf við það fallið í jörðina. Kvað ákærði þessa háttsemi sína hafa verið viðbrögð við höggi sem B-kk-nf Þ-kk-nf hefði veitt S-kvk-þgf, sambýliskonu hans. Er vætti B-kk-ef Þ-kk-ef, S-kvk-ef, G-kk-ef S-kk-ef J-kk-ef, H-kk-ef B-kk-ef og að nokkru Þ-kk-ef R-kk-ef til stuðnings þeirri fullyrðingu ákærða að hnefahögg hans hafi verið viðbrögð við átökum milli B-kk-ef Þ-kk-ef og S-kvk-ef, þó svo að um upptök og eðli átaka þeirra sé margt óljóst.

Ákærði hefur aftur á móti neitað að hafa sparkað í höfuð B-kk-ef Þ-kk-ef eftir að hann féll í jörðina, svo sem honum er gefið að sök í ákæru. Fær framburður ákærða að þessu leyti stoð í framburði S-kvk-ef, sambýliskonu hans, og vitnanna T-kk-ef V-kk-ef S-kk-ef og H-kk-ef B-kk-ef, en öll neituðu þau því að ákærði hefði sparkað í höfuð B-kk-ef Þ-kk-ef. Vitnið Þ-kk-nf R-kk-nf bar aftur á móti að þegar hann hefði ætlað að toga B-kk-þf Þ-kk-þf og einhverja stelpu frá, eftir að þau höfðu fallið í jörðina, hefði hann séð fót smella í andliti B-kk-ef Þ-kk-ef. Hann hefði þá litið upp eftir fætinum og séð ákærða standa yfir B-kk-þgf Þ-kk-þgf. J-kk-nf V-kk-nf Ó-kk-nf, B-kk-nf Þ-kk-nf og R-kvk-nf E-kvk-nf báru einnig að B-kk-nf Þ-kk-nf hefði, eftir að hann féll við, fengið spark í andlitið en ekkert þeirra gat um það borið hver gerandinn hefði verið. Þá staðfesti G-kk-nf Ó-kk-ef K-kk-nf fyrir dómi það sem eftir honum er haft í lögregluskýrslu frá 26. maí 2005, að hann hefði umrætt sinn séð strák sparka í andlit B-kk-ef Þ-kk-ef er hann var á fjórum fótum.

Samkvæmt ofangreindu liggur fyrir í málinu vætti fimm vitna um að B-kk-nf Þ-kk-nf G-kk-nf hafi fengið spark í andlitið eftir að hann féll í jörðina og bar eitt þeirra, Þ-kk-nf R-kk-nf, en framburður hans fyrir dómi var greinargóður og nákvæmur, að ákærði hefði verið gerandinn. Gegn þessum framburðum stendur neitun ákærða og framburðir vitnanna S-kvk-ef A-kvk-ef, T-kk-ef V-kk-ef S-kk-ef og H-kk-ef B-kk-ef. Við mat á framburði S-kvk-ef verður ekki fram hjá því litið að hún er sambýliskona ákærða. Þá var framburður T-kk-ef V-kk-ef um margt óljós og gat hann til að mynda ekki borið nákvæmar um þátt ákærða í átökunum um nóttina en hann hefði tekið þátt í þeim og slegið til manna eins og aðrir. Ennfremur verður ekki fram hjá því litið að ekkert þeirra vitna sem kom fyrir dóm benti á annan en ákærða sem árásarmanninn. Að öllu þessu heildstætt virtu þykir sannað með framburði Þ-kk-ef R-kk-ef, sem studdur er framburði fjögurra vitna eins og hér hefur verið rakið, svo ekki verði véfengt með skynsamlegum rökum, að ákærði hafi umrædda nótt, eftir að hann sló B-kk-þf Þ-kk-þf í andlitið, sparkað í höfuð hans. Þá þykir ennfremur sannað með vætti B-kk-ef Þ-kk-ef, J-kk-ef V-kk-ef Ó-kk-ef og að nokkru G-kk-ef Ó-kk-ef K-kk-ef, sem og framlögðu áverkavottorði Þ-kk-ef B-kk-ef læknis frá 9. júní 2005, að B-kk-nf Þ-kk-nf hafi við atlögu ákærða hlotið áverka þá sem í ákæru greinir. Með lýstri háttsemi braut ákærði gegn 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

V.

Samkvæmt vottorði sakaskrár ríkisins hefur ákærði ekki gerst sekur um refsiverða háttsemi sem áhrif hefur á ákvörðun refsingar í máli þessu.

Við ákvörðun refsingar verður ekki fram hjá því litið að það athæfi ákærða að sparka í andlit liggjandi manns var ekki í neinu samræmi við þær væringar sem af framburði vitna má ráða að verið hafi aðdragandi árásarinnar. Hefðu af háttsemi ákærða getað hlotist enn alvarlegri afleiðingar en raun varð á. Að þessu virtu þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin tveggja mánaða fangelsi. Eftir atvikum þykir með heimild í 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 mega fresta fullnustu refsingar ákærða og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

VI.

A.

Í málinu krefst brotaþoli, B-kk-nf Þ-kk-nf G-kk-nf, þess að ákærði verði dæmdur til að greiða honum samtals 634.385 krónur í skaða- og miskabætur ásamt vöxtum skv. 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af þeirri fjárhæð frá 14. maí 2005 til 24. júlí 2005, en með dráttarvöxtum skv. 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. sömu laga, frá þeim degi til greiðsludags.

Brotaþoli segir ákærða bera skaðabótaábyrgð gagnvart sér samkvæmt almennum reglum skaðabótaréttar. Um rétt sinn til að hafa uppi ofangreindar kröfur í málinu vísar brotaþoli til XX. kafla laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála, einkum 170. og 172. gr. laganna.

Kröfur sínar hefur brotaþoli sundurliðað með eftirfarandi hætti:

1. Þjáningabætur kr. 14.180,-

2. Miskabætur kr. 500.000,-

3. Lögmannsaðstoð með virðisaukaskatti kr. 120.005,-

Kröfu um þjáningabætur segir brotaþoli byggða á 3. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Árás ákærða hafi valdið brotaþola miklum sársauka enda hafi hann hlotið töluverðan áverka af henni, sbr. meðal annars áverkavottorð Þ-kk-ef B-kk-ef læknis frá 9. júní 2005. Með hliðsjón af áverka brotaþola verði að telja ótvírætt að kærandi hafi verið veikur í skilningi 3. gr. skaðabótalaga í að minnsta kosti tvær vikur.

Miskabótakröfu sína kveður brotaþoli byggða á 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Árás ákærða hafi verið tilefnislaus og fólskuleg. Brotaþoli hafi hlotið áverka í andliti og mikla blæðingu og kunni brotaþoli að bera varanlegt útlitslegt lýti eftir árásina, sbr. það sem segi í áðurnefndu áverkavottorði.

Brotaþoli segir árás ákærða hafa verið meiðandi og niðurlægjandi fyrir sig og hafa valdið sér þjáningum meðan á henni stóð og í kjölfarið. Með árásinni hafi ákærði af ásetningi gerst sekur um grófa og ólögmæta meingerð gegn friði og persónu kæranda, sbr. a- og b-liði 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993.

Kröfu um greiðslu vegna lögmannsaðstoðar styður brotaþoli við 4. mgr. 172. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

B.

Samkvæmt framansögðu hefur ákærði verið sakfelldur fyrir að hafa slegið og sparkað í brotaþola á þeim stað og tíma og með þeim afleiðingum sem í ákæruskjali greinir. Ber ákærði skaðabótaábyrgð á því tjóni brotaþola sem rekja má til hinnar refsiverðu háttsemi.

Samkvæmt 1. mgr. 3. gr. skaðabótalaga skal greiða þjáningabætur fyrir tímabilið frá því að tjón varð þar til heilsufar tjónþola er orðið stöðugt, 1.300 kr. fyrir hvern dag sem hann er rúmfastur og 700 kr. fyrir hvern dag sem hann er veikur án þess að vera rúmfastur. Þegar sérstaklega stendur á er heimilt að greiða þjáningabætur þótt tjónþoli sé vinnufær. Nefndar fjárhæðir eru vísitölutengdar, sbr. 15. gr. laga nr. 50/1993.

Samkvæmt orðum 1. mgr. 3. gr. skaðabótalaga og dómaframkvæmd er það meginregla að tjónþoli fær ekki greiddar þjáningabætur þegar hann er vinnufær. Í málinu nýtur ekki við læknisfræðilegra gagna um hvort og þá eftir atvikum hversu lengi brotaþoli var óvinnufær vegna umrædds áverka. Verður því að vísa kröfu hans um þjáningabætur frá dómi.

Brotaþoli á rétt á miskabótum úr hendi ákærða vegna árásarinnar á grundvelli 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 sem ákvarðast að atvikum máls virtum og í samræmi við dómvenju 150.000 krónur.

Samkvæmt 4. mgr. 172. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála á brotaþoli rétt til bóta vegna lögmannskostnaðar sem hann hefur haft af því að halda fram kröfu sinni í málinu. Bætur til brotaþola á grundvelli nefnds ákvæðis þykja hæfilega ákveðnar 90.000 krónur að virðisaukaskatti meðtöldum.

Bótakrafa brotaþola var kynnt ákærða 28. júní 2005 samkvæmt fyrirliggjandi lögregluskýrslu. Miskabótakrafa brotaþola ber því vexti samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 frá 14. maí 2005 til 28. júlí sama ár, en heildarkrafa hans dráttarvexti skv. 9. gr. laganna, sbr. 1. mgr. 6. gr., frá þeim degi til greiðsludags.

VII.

Samkvæmt 1. mgr. 165. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála skal dæma ákærða til að greiða allan sakarkostnað málsins. Hann dæmist því til að greiða 18.700 krónur vegna öflunar áverkavottorðs. Að auki verður ákærði dæmdur til að greiða málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, G-kk-ef E-kk-ef hdl., sem hæfilega teljast ákveðin 158.862 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti, og útlagðan ferðakostnað verjanda samkvæmt framlögðu yfirliti, 22.104 krónur. Ákærði greiði því sakarkostnað samtals að fjárhæð 199.666 krónur.

Dóm þennan kveður upp B-kk-nf B-kk-nf héraðsdómari, en dómsuppkvaðning hefur dregist lítillega vegna starfsanna dómara.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði, D-kk-nf S-kk-nf, sæti tveggja mánaða fangelsi en fresta skal fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði B-kk-þgf Þ-kk-þgf G-kk-þgf 240.000 krónur ásamt vöxtum skv. 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 af 150.000 krónum frá 14. maí 2005 til 28. júlí sama ár, og dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. laganna af 240.000 krónum frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði greiði 199.666 krónur í sakarkostnað.

B-kk-nf B-kk-nf