E-7054/2005

Mál þetta er höfðað með stefnu birtri 21. mars 2006 og dómtekið 9. október sl. Stefnandi er F-kk-nf R-kk-nf F-kk-nf, Efstasundi 10, Reykjavík. Stefndu eru Lögreglustjórinn í Reykjavík, Hverfisgötu 113-115, Reykjavík og fjármálaráðherra fyrir hönd íslenska ríkisins, Arnarhváli, Reykjavík.

Stefnandi krefst þess aðallega að ákvörðun varalögreglustjórans í Reykjavík 29. apríl 2005 um að áminna stefnanda verði dæmd ógild, en til vara að ákvörðunin verði felld úr gildi. Þá krefst hann þess að stefndu verði dæmdir til að greiða stefnanda miskabætur að fjárhæð 500.000 krónur auk dráttarvaxta samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 frá 29. apríl 2005 til greiðsludags. Hann krefst einnig málskostnaðar.

Stefndu krefjast aðallega sýknu, en til vara að fjárkrafa stefnanda verði stórlega lækkuð. Þeir krefjast einnig málskostnaðar.

Við munnlegan flutning málsins útskýrði lögmaður stefnanda aðalkröfu sína þannig að í henni fælist krafa um að viðurkennt yrði að umrædd stjórnvaldsákvörðun væri ógild eða markleysa. Í varakröfunni fælist hins vegar krafa um að ákvörðunin yrði felld úr gildi. Af hálfu stefndu voru ekki gerðar athugasemdir við þessar útskýringar stefnanda.

I

Málsatvik

Í máli þessu er deilt um gildi áminningar sem varalögreglustjórinn í Reykjavík, I-kk-nf E-kk-ef, veitti stefnanda, sem þá starfaði sem lögreglumaður við embætti stefnda, Lögreglustjórans í Reykjavík, með bréfi 29. apríl 2005.

Stefnandi var skipaður lögreglumaður við embætti stefnda, Lögreglustjórans í Reykjavík, 15. desember 2000 að loknu prófi frá Lögregluskóla ríkisins. Frá þeim tíma og til 30. maí 2005 starfaði hann á svokallaðri E-vakt hjá embættinu en í því fólst einkum svokallað óeinkennisklætt eftirlit. Síðari hluta ársins 2004 var G-kk-nf P-kk-nf G-kk-nf settur aðalvarðstjóri í tímabundnu leyfi Á-kk-ef Þ-kk-ef Á-kk-ef. Í stefnu kemur fram að lögreglumenn á E-vakt hafi verið margir hverjir ósáttir við þær stjórnunaraðferðir sem G-kk-nf P-kk-nf beitti. Þá kom fram í aðilaskýrslu stefnanda fyrir dómi að 31. desember 2004 hafi G-kk-nf P-kk-nf gert athugsemd við það að stefnandi hafði gleymt að skrá talstöðvarnúmer sitt í varðskrá og sagt að hann yrði kallaður formlega fyrir ef atvikið endurtæki sig. Í aðilaskýrslunni kom einnig fram að G-kk-nf P-kk-nf hefði verið andsnúinn því að stefnandi sækti námskeið fyrir rannsóknarlögreglumenn um haustið og ekki skipt um skoðun í því efni fyrr en eftir afskipti K-kk-ef S-kk-ef V-kk-ef aðstoðaryfirlögregluþjóns og Á-kk-ef Þ-kk-ef Á-kk-ef aðalvarðstjóra. Í skýrslu K-kk-ef S-kk-ef V-kk-ef kom fram að G-kk-nf P-kk-nf G-kk-nf, settur aðalvarðstjóri, hefði sett lögreglumönnum á E-vakt mjög skýrar skorður og hefði hann vitað um óánægju ákveðinna manna með stjórnunarhætti hans.

Seint að kvöldi sunnudagsins 9. janúar 2005 var stefnandi kallaður á fund með fyrrnefndum G-kk-þgf P-kk-þgf G-kk-þgf. Ber skýrslum ekki saman um hvort stefnandi hafi verið boðaður á fundinn í gegnum kallkerfi lögreglustöðvarinnar eða hvort G-kk-nf P-kk-nf kom að máli við hann í setustofu stöðvarinnar og bað hann að ræða við sig á skrifstofu aðalvarðstjóra. Skýrslum ber hins vegar saman um að stefnanda hafi ekki verið gerð fyrirfram grein fyrir efni fundarins, en samkvæmt aðilaskýrslu stefnanda datt honum helst í hug að ræða ætti einhverjar aðfinnslur við störf sín. Þegar stefnandi kom inn á skrifstofu aðalvarðstjóra voru þar staddir G-kk-nf P-kk-nf og S-kk-nf S-kk-nf varðstjóri. Spurði stefnandi þá að því hvort þetta væri „formlegt“. Skýrslum ber saman um að stefnandi hafi fengið jákvætt svar við þessari spurningu. Í aðilaskýrslu sinni bar stefnandi að hann hafi við svo búið óskað eftir því að fá að taka fundinn upp á hljóðsnældu, en verið synjað um það af G-kk-þgf P-kk-þgf. Kom fram í skýrslu stefnanda að ástæða þess að hann fór fram á þetta hefði verið sú að hann hefði talið sig eiga rétt á því að hafa viðstaddan fulltrúa frá stéttarfélagi sínu á fundinum. Hafi hann ekki viljað halda fundinum áfram einsamall með tveimur yfirmönnum án þess að tryggja sér sönnun fyrir því sem þar færi fram. Gögnum málsins og skýrslum fyrir dómi ber saman um að við svo búið hafi stefnandi gengið af fundinum en G-kk-nf P-kk-nf þá jafnframt skipað stefnanda að fara í lögreglubúning og starfa við almennt lögreglueftirlit það sem eftir væri vaktarinnar sem hann og gerði.

Framangreindri frásögn stefnanda ber í öllum meginatriðum saman við lýsingu á atvikum í ódagsettri greinargerð G-kk-ef P-kk-ef G-kk-ef sem rituð var í framhaldi af áðurlýstu atviki svo og framburði G-kk-ef P-kk-ef og S-kk-ef S-kk-ef varðstjóra fyrir dómi. Í umræddri greinargerð og skýrslum umræddra manna fyrir dómi kom þó fram að áður en stefnandi gekk á dyr hefði G-kk-nf P-kk-nf spurt hann hvort hann vildi ekki vita um hvað fundurinn ætti að fjalla og hvatt hann til að setjast niður og hlusta á sig. Hafi stefnandi ekki orðið við þessu heldur búist til að ganga á dyr og G-kk-nf P-kk-nf þá skipað honum að fara í lögreglubúning og starfa við almennt lögreglueftirlit það sem eftir væri kvölds. Í umræddri greinargerð kemur einnig fram að tilgangur fundarins hafi ekki verið að finna að störfum stefnanda heldur sá að bjóða honum að verða umsjónarmaður og forsvarsmaður eftirlits á E-vakt og ræða vinnureglur vegna þeirra starfa.

Síðar sama kvöld sendi stefnandi rafbréf til K-kk-ef S-kk-ef V-kk-ef, aðstoðaryfirlögregluþjóns, og Á-kk-ef Þ-kk-ef Á-kk-ef, aðalvarðstjóra, þar sem atvikinu var lýst og athugasemdir gerðar við viðbrögð setts aðalvarðstjóra. Þegar stefnandi mætti á vakt daginn eftir óskaði hann eftir fundi með settum aðalvarðstjóra vegna framangreinds atviks. Kemur fram í gögnum málsins að á þeim fundi hafi stefnandi skýrt mál sitt fyrir settum aðalvarðstjóra og beðið hann afsökunar á framkomu sinni.

Með bréfi I-kk-ef E-kk-ef, varalögreglustjóra, 15. mars 2005 var stefnanda tilkynnt um að fimm ára skipun hans rynni út 18. desember 2005 og hefði yfirstjórn embættisins í hyggju að fara þess á leit við ríkislögreglustjóra að staða stefnanda yrði auglýst laus til umsóknar. Sagði í bréfinu að ákvörðunin væri tekin á grundvelli greinargerðar G-kk-ef J-kk-ef Þ-kk-ef, yfirlögregluþjóns, og K-kk-ef S-kk-ef V-kk-ef, aðstoðaryfirlögregluþjóns, 25. febrúar 2005.

Í upphafi greinargerðarinnar 25. febrúar 2005 segir að hún sé tekin saman af því tilefni að höfundar telji að stefnandi hafi ekki sýnt þá framkomu og hæfni í samskiptum sem ætlast sé til af lögreglumanni og því telji höfundar rétt að mál hans verði sérstaklega skoðuð, svo sem með því að veita honum áminningu og eftir atvikum auglýsa stöðu hans. Í greinargerðinni eru umsagnir um stefnanda frá starfsnámi hans raktar auk tveggja kvartana sem fram höfðu komið frá almennum borgurum eftir að hann var skipaður lögreglumaður. Þá var atvikið 9. janúar 2005 ítarlega rakið með vísan til þeirrar greinargerðar G-kk-ef P-x-x G-kk-ef sem áður hefur verið vísað til. Þá var dómur héraðsdóms 17. febrúar 2005 í máli E-kk-ef A-kk-ef E-kk-ef gegn íslenska ríkinu ræddur, en málið var höfðað til greiðslu bóta vegna ætlaðrar ólögmætrar handtöku. Sagt er frá því að fram hafi komið í dóminum að lögreglumaður hafi hringt í E-kk-þf Ö-kk-þf 18. júní 2002 og sent honum smáskilaboð sem E-kk-nf hafi litið á sem hótun og brugðið við. Kemur fram að stefnandi hafi fyrir dómi viðurkennt að vera skráður fyrir því símanúmeri sem hringt var úr í E-kk-þf Ö-kk-þf, en smáskilaboðin hafi komið úr tölvu. Stefnandi hafi fyrir dómi hins vegar neitað því að hafa hringt í viðkomandi eða sent skilaboðin og ekki sagst vita hver hafi gert það. Kemur fram sú afstaða höfunda greinargerðarinnar að mjög erfitt sé að trúa orðum stefnanda hvað þetta varði og það sé í raun fjarstæðukennd skýring að ætla einhverjum öðrum að hringja eða senda skilaboð til aðila sem hann hafði afskipti af. Er lýst því mati að stefnandi hafi staðið á bakvið þessa símhringingu og hugsanlega einnig sendingu smáskilaboðanna og gengið þar full langt og sýnt af sér „fádæma dómgreindarleysi“ eins og þar er tekið til orða. Þá segir að að gefinni þeirri niðurstöðu héraðsdóms að ljóst sé að lögreglumaður standi að baki skilaboðunum þá hafi stefnandi með neitun sinni skellt skuldinni á einhvern félaga sinn eða stétt lögreglumanna í heild.

Í bréfi varalögreglustjóra 15. mars 2005 var stefnanda gefinn kostur á að koma á framfæri athugasemdum vegna fyrirhugaðrar áminningar. Með bréfi 23. mars 2005 gerði stefnandi ítarlega grein fyrir störfum sínum við embættið og mótmælti þeim ávirðingum sem fram komu í umræddri greinargerð. Hinn 11. apríl 2005 barst stefnanda enn bréf undirritað af I-kk-þgf E-kk-þgf, varalögreglustjóra. Í bréfinu var stefnanda tilkynnt að Lögreglustjórinn í Reykjavík hefði í hyggju að veita honum skriflega áminningu samkvæmt 21. gr. laga nr. 70/1996 um réttindi og skyldur opinberra starfsmanna vegna tveggja eftirfarandi atvika sem teldust brot í starfi:

1. Með því að óhlýðnast löglegum fyrirmælum G-kk-ef P-kk-ef G-kk-ef, setts aðalvarðstjóra, og sýna honum óvirðingu og vantraust að kvöldi 9. janúar 2005, en þá hugðist settur aðalvarðstjóri, í viðurvist S-kk-ef S-kk-ef, varðstjóra, ræða við yður um verklag við óeinkennt lögreglueftirlit og fela yður umsjón þess eftirlits á E-vakt. Áður en eiginlegt samtal hófst vilduð þér sækja upptökutæki til þess að taka samtalið upp á hljóðsnældu. Spurður um ástæður þessa sögðust þér vera einn á móti tveimur, þ.e. aðalvarðstjóra og varðstjóra, og því vilduð þér taka samtalið upp. Þegar beiðni yðar var neitað kváðust þér ekki vilja sitja fundinn og genguð á dyr. Aðalvarðstjóri tilkynnti yður þá að hann liti á þetta atvik sem trúnaðarbrest milli sín og yðar og gæti hann ekki haft yður lengur sem óeinkenndan lögreglumann á vaktinni.

Að mati undirritaðs felst í þessari háttsemi óhlýðni, vantraust og óvirðing í garð yfirboðara og hún því brot á 15. gr. laga nr. 70/1996, sbr. og 9. gr. siðareglna fyrir lögregluna, útg. af ríkislögreglustjóra 26. júní 2003.

2. Þann 17. febrúar 2005 var kveðinn upp dómur í Héraðsdómi Reykjavíkur í málinu nr. E-2099/2004: E-kk-nf Ö-kk-nf E-kk-nf gegn íslenska ríkinu. Í dóminum var m.a. fjallað um hringingu í gsm síma stefnanda þann 18. júní 2002 frá manni sem neitaði að kynna sig, en sagðist vera einn af þeim lögreglumönnum sem handtóku stefnanda við Perluna 14. júní 2002. Hringt var úr símanúmerinu 690-5973, sem var skráð á yður. Strax í kjölfar þessa símtals fékk stefnandi 3 sms-skilaboð í gsm síma sinn, svohljóðandi: [...] „Nákvæmlega tetta syndi hvernig madur tú er. Lygari. Tér var kynntur réttur tinn, en tetta er“[...] „tetta er bara eitthvad sem tú verdur ad eiga vid tína samvisku sem er greinilega ekki hrein“,[...] „tví annars ættir tú ad geta talad vid mig eins og madur. Ekki satt?“ [...] Það er álit dómsins að skilaboðin hafi verið send af lögreglumanni, þau hafi verið tilefnislaus og efni þeirra til þess fallið að valda stefnanda óþægindum og miska og að með þeim hafi verið brotnar reglur 2. mgr. 13. gr. lögreglulaga nr. 90/1996.

Þykja undirrituðum skýringar yðar og neitun á því að hafa átt ofangreind samskipti við stefnanda ótrúverðug, en um leið til þess að varpa grun á ótiltekinn fjölda lögreglumanna og rýra traust borgaranna á störfum lögreglunnar. háttsemi þessi er jafnframt ósæmileg og ólögmæt, sbr. 2. mgr. 13. gr. lögreglulaga nr. 90/1996.

Stefnandi mótmælti boðaðri áminningu með bréfi lögmanns síns 27. apríl 2005. Gerði hann grein fyrir atvikum kvöldið 9. janúar 2005 með sambærilegum hætti og fram kemur í stefnu málsins og aðilaskýrslu sem áður er rakin. Að því er varðaði síðargreinda atvikið vísaði hann til þess að hann hefði gefið skýrslu vegna rannsóknar ríkissaksóknara á háttsemi fjölda lögreglumanna við komu Kínaforseta, en því máli hefði lokið samkvæmt 112. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Þá mótmælti hann því alfarið að hafa staðið að umræddri hringingu eða sent þau smáskilaboð sem vísað væri til.

Á fundi varalögreglustjóra og stefnanda 29. sama mánaðar var stefnanda afhent bréf þar sem honum var veitt sú áminning er boðuð hafði verið. Í bréfinu segir að það sé niðurstaða varalögreglustjóra, þrátt fyrir skýringar stefnanda og andmæli, að hann hafi í báðum greindum tilvikum brotið gegn starfsskyldum sínum. Annars vegar sé þá litið til 15. gr. laga nr. 70/1996, sbr. og 9. gr. siðareglna fyrir lögregluna, en hins vegar til 14. gr. laga nr. 70/1996 og 2. mgr. 13. gr. lögreglulaga nr. 90/1996. Af þessum sökum verði ekki hjá því komist að veita stefnanda áminningu samkvæmt 21. gr. laga nr. 70/1996. Þá segir í bréfinu að með áminningarbréfi þessu sé stefnanda gefinn kostur á því að bæta ráð sitt og endurtaka ekki þá háttsemi sem sé tilefni áminningarinnar. Að öðrum kosti megi hann búast við því að verða veitt lausn um stundarsakir samkvæmt nánari fyrirmælum 26. gr. laga nr. 70/1996. Á fundinum var stefnanda einnig afhent bréf þar sem gerð var grein fyrir þeirri breytingu á störfum hans að hann skyldi frá 1. júní 2005 sinna göngueftirliti í einkennisbúningi við lögreglustöðina og miðborgarsvæðið.

Stefnandi var ósáttur við þá breytingu á verkefnum hans sem áður greinir og taldi hana ósamrýmanlega reynslu hans og þjálfun. Hann leitaði eftir starfi hjá Sýslumanninum á Keflavíkurflugvelli og fékk þar jákvæð viðbrögð. Af hálfu embættis Sýslumannsins á Keflavíkurflugvelli var í framhaldinu ákveðið að óska eftir því að stefnandi yrði settur í stöðu lögreglumanns við embættið. Sagði stefnandi þá upp störfum hjá Lögreglustjóranum í Reykjavík frá og með 1. júní 2005. Með bréfi ríkislögreglustjóra til Sýslumannsins á Keflavíkurflugvelli 7. júní 2005, var beiðni um setningu stefnanda í starf við embættið hins vegar hafnað. Var í bréfinu vísað til áðurgreindrar áminningar sem varalögreglustjóri hefði veitt stefnanda og gagna sem þar væri vísað til. Í málinu liggur fyrir að ríkislögreglustjóri endurskoðaði ákvörðun sína með bréfi 29. ágúst 2005 og tilkynnti stefnanda að ákveðið hefði verið að setja hann til reynslu í stöðu lögreglumanns hjá Sýslumanninum á Keflavíkurflugvelli frá og með 1. september 2005 til eins árs. Í setningarbréfinu er tekið fram að með þessu sé stefnanda gefinn kostur á að bæta sig í starfi og að störf hans verði metin að nýju að reynslutíma loknum. Samkvæmt því sem fram kom við aðalmeðferð málsins hefur setning stefnanda hjá Sýslumanninum á Keflavíkurflugvelli verið framlengd til loka þessa árs.

Við aðalmeðferð málsins gaf stefnandi aðilaskýrslu. Þá komu fyrir dóm sem vitni, I-kk-nf E-kk-nf varalögreglustjóri, K-kk-nf S-kk-nf V-kk-nf aðstoðaryfirlögregluþjónn, G-kk-nf P-kk-nf G-kk-nf settur aðalvarðstjóri, S-kk-nf B-kk-nf aðalvarðstjóri, S-kk-nf S-kk-nf varðstjóri, G-kk-nf H-kk-nf lögreglumaður og G-kk-nf J-kk-nf Þ-kk-nf yfirlögregluþjónn.

Í aðilaskýrslu sinni neitaði stefnandi því staðfastlega að hafa hringt í E-kk-þf Ö-kk-þf E-kk-þf 18. júní 2002 eða sent honum smáskilaboð þann dag. Í skýrslu K-kk-ef S-kk-ef V-kk-ef aðstoðaryfirlögregluþjóns kom fram að stuttu eftir að dómur héraðsdóms í máli E-kk-ef A-kk-ef E-kk-ef gegn íslenska ríkinu var kveðinn upp 17. febrúar 2005 hafi hann rætt einslega við stefnanda um málið og gengið á hann um hvort hann bæri ábyrgð á þeirri símhringingu og smáskilaboðum sem fjallað væri um í dómi héraðsdóms. Hafi stefnandi þá viðurkennt að það hefði verið hann sem hefði hringt í E-kk-þf Ö-kk-þf 18. júní 2005 og sent honum smáskilaboð þann dag. Hins vegar hafi stefnandi tekið fram við þetta tækifæri að hann myndi aldrei viðurkenna þetta opinberlega eða gangast við þessu. Að öðru leyti þykir ekki ástæða til að rekja munnlegar skýrslur sérstaklega.

II

Málsástæður og lagarök stefnanda

Aðalkrafa stefnanda um að ákvörðun varalögreglustjóra frá 29. apríl 2005 verði dæmd ógild er á því reist að samkvæmt 21. gr. laga nr. 70/1996 um réttindi og skyldur starfsmanna ríkisins heyri það undir forstöðumann stofnunar að veita starfsmanni áminningu. Lögreglustjóri fari með stjórn embættis Lögreglustjórans í Reykjavík og teljist forstöðumaður þess embættis. Umrædda áminningu hafi hins vegar varalögreglustjóri, I-kk-nf E-kk-nf, veitt. Af áminningarbréfinu eða öðrum gögnum verði ekki ráðið að varalögreglustjórinn hafi farið með störf lögreglustjóra á þeim tíma sem áminningin hafi verið veitt. Með vísan til skýrra og ótvíræðra orða 21. gr. laga nr. 70/1996 hafi áminningin ekki verið veitt af þar til bærum aðila og sé hún af þeim sökum markleysa og ógild frá upphafi. Vegna dóms Hæstaréttar 18. mars 2004 í máli nr. 371/2003 tekur stefnandi fram að ekkert liggi fyrir um að varalögreglustjóri hafi ráðfært sig lögreglustjóra vegna umrædds máls. Hvað sem því líði sé á því byggt að ekki sé heimilt að framselja vald til að áminna með gildum hætti til varalögreglustjóra. Verði talið að heimild til framsals áminningarvalds rúmist innan 50. gr. laga nr. 7/1996 sé ljóst að stefnda, Lögreglustjóranum í Reykjavík, beri að sanna skýrt skriflegt framsal á áminningarvaldi og að starfsmönnum stofnunarinnar hafi verið gerð grein fyrir því að varalögreglustjóri færi með þetta vald.

Varakrafa stefnanda grundvallast á því að efnisleg skilyrði hafi ekki verið fyrir hendi til að veita stefnanda áminningu vegna brots í starfi. Að því er varðar atvikið 9. janúar 2005 neitar stefnandi því alfarið að háttsemi sín teljist óhlýðni, vantraust eða óvirðing í garð yfirboðara, svo sem tilgreint sé í bréfi varalögreglustjóra 11. apríl 2005. Stefnandi mótmælir því að atvik af því tagi sem að framan hefur verið lýst geti á nokkurn hátt talist þess eðlis að tilefni hafi verið til að veita honum áminningu. Þegar viðbrögð stefnanda við fundarboðuninni 9. janúar 2005 séu metin sé nauðsynlegt að hafa í huga að hann hafði verið boðaður til fundar seint á sunnudagskvöldi með tveimur yfirboðurum. Honum hafi verið gerð grein fyrir því að um formlegt viðtal væri að ræða og því mátt ætla að það sem fram kæmi í viðtalinu gæti varðað framtíð hans í starfi með einhverjum hætti. Í ljósi tímasetningar fundarins og þess að tveir yfirmenn hans hugðust sitja fundinn hafi ennfremur verið eðlilegt að ætla að fundurinn kynni að hafa neikvæð áhrif á feril hans innan lögreglunnar. Til þess beri einnig að líta að samskipti lögreglumanna við settan aðalvarðstjóra hafi ekki gengið sem skyldi og fyrir liggi að lögreglumenn á E-vakt hafi á þessum tíma verið margir hverjir ósáttir við þær stjórnunaraðferðir sem settur aðalvarðstjóri beitti. Hér megi benda á að á síðustu vakt stefnanda fyrir umrætt atvik 9. janúar 2005 hafi settur aðalvarðstjóri gert athugasemd við það að stefnandi hefði gleymt að skrá talstöðvarnúmer sitt á varðskrána. Að mati stefnanda hafi atvikið verið afar lítilfjörlegt en settur aðalvarðstjóri hafi eftir sem áður gefið til kynna að menn yrðu kallaðir formlega fyrir ef atvik af þessu tagi endurtækju sig. Sé óhætt að segja að spennu hafi gætt í samskiptum milli lögreglumanna og setts aðalvarðstjóra.

Upplýst hafi verið af settum aðalvarðstjóra að ætlun hans hafi verið að ræða á umræddum fundi um verklag við óeinkennt lögreglueftirlit og fela stefnanda umsjón þess eftirlits á E-vakt. Stefnanda hafi verið kunnugt um það að til stóð að fela honum umsjón þessa eftirlits og hafi raunar talið að ákvörðun þessa efnis hefði þegar verið tekin. Stefnandi hafði nýlega lokið námskeiði fyrir rannsóknarlögreglumenn sem m.a. var ætlað til undirbúnings fyrir þessar breytingar. Það hljóti að teljast afar óvenjulegt að boða til fundar án fyrirvara seint á sunnudagskvöldi í þeim tilgangi að ræða þessar fyrirhuguðu breytingar við stefnanda. Ljóst sé að stefnandi hafi ekki með nokkru móti getað vitað að þetta væri tilefni fundarboðunarinnar. Viðbrögð setts aðalvarðstjóra við ósk stefnanda um að tryggja sér sönnur á efni fundarins séu þeim mun einkennilegri þegar þessar skýringar hans á tilefni fundarins séu virtar. Eðlileg viðbrögð hefðu verið þau að gera stefnanda þegar grein fyrir því hvert tilefni fundarins væri. Ljóst sé að stefnandi hefði fallið frá kröfum sínum ef honum hefði verið kynnt fundarefnið. Viðbrögð setts aðalvarðstjóra séu hins vegar að mati stefnanda lýsandi fyrir þær aðferðir sem hann virðist hafa tamið sér við stjórn.

Stefnandi telur starfsmenn eiga rétt á því að hafa með sér fulltrúa stéttarfélags á fund með yfirmönnum, ekki síst þegar ætla megi að fundarefnið geti haft neikvæð áhrif á starfsferil viðkomandi, sbr. m.a. dóm Hæstaréttar Íslands frá 4. desember 2003 í máli nr. 145/2003. Stefnandi telur að hann hafi haft réttmæta ástæðu til að óska eftir því að hafa með sér fulltrúa til fundar við þessar kringumstæður eða tryggja sér a.m.k með einhverjum hætti sönnur þess sem þar færi fram. Þá telur stefnandi að yfirmönnum hans hafi verið rétt og skylt að upplýsa hann um tilefni þessarar óvenjulegu fundarboðunar til að honum gæfist tækifæri til að meta hvort ástæða væri til að leita ráðgjafar hjá stéttarfélagi. Stefnandi telur að sú ósk sem hann setti fram vegna þessarar fyrirvaralausu fundarboðunar verði ekki á nokkurn hátt jafnað til brots gegn 15. gr. laga nr. 70/1996 eða 9. gr. siðareglna fyrir lögregluna.

Að því er varði atvik tengd heimsókn forseta Kína í júní árið 2002 liggi fyrir að ríkissaksóknari hafi tekið háttsemi fjölda lögreglumanna til skoðunar vegna framkvæmdar starfa þeirra meðan á umræddri heimsókn stóð. Stefnandi hafi verið meðal þeirra sem kallaðir voru til skýrslutöku vegna þessa. Framkomin gögn í því máli hafi ekki verið talin gefa ástæðu til að aðhafast frekar í málinu, sbr. 112. gr. laga nr. 19/1991. Einn þeirra mótmælenda sem handteknir hafi verið á þessum tíma, E-kk-nf Ö-kk-nf E-kk-nf, hafi höfðað mál gegn íslenska ríkinu og fengið dæmdar 90.000 krónur í miskabætur vegna ólögmætrar handtöku og frelsissviptingar. Stefnandi hafi komið fyrir dóm sem vitni í málinu. Þar hafi stefnandi verið spurður út í efni smáskilaboða sem send munu hafa verið til umrædds E-kk-ef A-kk-ef. Stefnandi hafi neitað því staðfastlega fyrir dómi að hafa hringt í eða sent skilaboð til E-kk-ef A-kk-ef eða haft nokkur önnur afskipti af honum.

Fyrir liggi að hringt hafi verið í umræddan E-kk-þf Ö-kk-þf úr farsíma stefnanda. Sá sem hringdi muni ekki hafa kynnt sig og ekkert liggi fyrir um efni þess samtals. Stefnandi hafi alfarið neitað því að hafa hringt í E-kk-þf Ö-kk-þf en símann hafi hann ekki með á sér öllum stundum á vinnustað. Þá liggi ekkert fyrir um það hver sendi umrædd smáskilaboð en í dómi héraðsdóms sé lagt til grundvallar að þau hafi verið send af lögreglumanni. Stefnandi hafi í tvígang við opinbera skýrslugjöf neitað því að hafa átt þarna hlut að máli. Niðurstaða varalögreglustjóra fái ekki stoð í umræddum héraðsdómi eða nokkrum gögnum málsins. Jafnvel þótt sannað þætti að stefnandi hefði hringt í umræddan E-kk-þf Ö-kk-þf þá liggi ekkert fyrir um efni þess samtals og ekki verði á því byggt að reglur hafi verið brotnar með því símtali. Ákvörðun varalögreglustjóra um að áminna stefnanda fyrir þetta atvik sé ekki í nokkru samræmi við eðlilegar sönnunarreglur, hvað þá þær ríku kröfur sem gera verður til sönnunar í málum af þessu tagi.

Með vísan til þess sem að framan er rakið telur stefnandi að engar forsendur hafi verið til að veita honum áminningu í starfi. Ákvörðun af þessu tagi sé afar íþyngjandi og verði ekki tekin nema ríkt tilefni sé til. Ekkert slíkt tilefni hafi verið til þeirrar áminningar sem stefnanda hafi verið veitt. Áminningin teljist því haldin verulegum annmarka og beri að fella áminninguna úr gildi með dómi.

Að því er varðar kröfu um miskabætur vísar stefnandi til framangreindra atvika. Hann leggur áherslu á að áður en til fundarins 9. janúar 2005 hafi komið hafi flest bent til þess að hann ætti góða framtíð fyrir sér í starfi við embætti Lögreglustjórans í Reykjavík. Eftir fundinn hafi honum ekki einungis verið veitt framangreind áminning heldur hafi verið ákveðið að breyta verkefnum hans á þá leið að hann sinnti göngueftirliti án möguleika á vinnu um helgar eða sérstakra frídaga. Aðgerðir stefnda, Lögreglustjórans í Reykjavík, hafi verið lítillækkandi fyrir stefnanda og til þess fallnar að skaða æru hans. Áminningin hafi orðið tilefni fréttaumfjöllunar í prent- og ljósvakamiðlum þar sem stefnandi hafi verið nafngreindur. Þá er í stefnu rakið að umræddar aðgerðir hafi valdið stefnanda verulegum erfiðleikum við að fá starf við sitt hæfi, en ríkislögreglustjóri hafi neitað að setja hann í starf lögreglumanns hjá Sýslumanninum á Keflavíkurflugvelli, líkt og áður greinir. Synjun ríkislögreglustjóra hafi byggt á umræddri áminningu og því sé ljóst að áminningin muni reynast stefnanda fjötur um fót í framtíðinni. Stefnandi telur að til þessa alls beri að líta við mat á fjárhæð miskabóta enda megi rekja þessar hremmingar stefnanda beint til þeirra aðgerða sem gripið var til af hálfu embættis Lögreglustjórans í Reykjavík. Þegar litið sé til allra atvika málsins telur stefnandi ljóst að miskabótakröfu sé í hóf stillt. Miskabótakrafan er reist á 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993.

III

Málsástæður og lagarök stefndu

Að því er varðar aðalkröfu stefnanda byggja stefndu á því að varalögreglustjóri hafi verið til þess bær að veita stefnanda áminningu. Stefndu vísa til þess að varalögreglustjóri hafi áður borið málið upp við lögreglustjóra, sbr. bréf þess síðarnefnda 12. desember 2005. Hafi lögreglustjóri samþykkt að stefnanda yrði veitt áminning á þeim grundvelli sem gert var. Þá er vísað til erindisbréfs dómsmálaráðherra 23. nóvember 1998, þar sem fram kemur að varalögreglustjóri hafi umsjón með starfsmannamálum í samráði við lögreglustjóra. Að lokum telja stefndu því slegið föstu í dómi Hæstaréttar 18. mars 2004 í máli nr. 371/2003 að varalögreglustjóri hafi vald til að veita starfsmönnum áminningu.

Að því er varðar varakröfu stefnanda byggja stefndu á því að réttra aðferða hafi verið beitt við veitingu áminningar. Gætt hafi verið andmælaréttar og málið rannsakað í samræmi við 10. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993. Stefndu vísa til þess að meðan á starfsþjálfun hafi staðið og eftir að stefnandi var skipaður lögreglumaður hafi komið upp tilvik sem bendi til þess að samskipti við yfirmenn hafi verið stirð. Hafi stefnandi sýnt ítrekað óhlýðni og samstarfsörðugleika. Stefndu telja hins vegar að atvikið 9. janúar 2005 hafi eitt og sér verið nægilegt til að veita stefnanda áminningu.

Stefndu vísa til greinargerðar G-kk-ef P-kk-ef G-kk-ef, setts aðalvarstjóra, um atvik að kvöldi 9. janúar 2005 sem áður er rakin. Telja stefndu að atvikið falli ótvírætt undir 21. gr. laga nr. 70/1996 þannig að áminningu varði. Almenn fyrirmæli yfirmanna og ráðrúm til að eiga orð við starfsmenn verði að geta gengið snurðulaust fyrir sig án mótmæla og óhlýðni á borð við háttsemi stefnanda. Breyti þá engu þótt viðkomandi starfsmaður telji sig mega ætla að til standi að gera athugasemdir við störf hans og úrbóta sé þörf. Ekki hafi þurft að koma stefnanda á óvart að ákveðið var að áminna hann vegna umræddrar háttsemi.

Stefndu vísa til þess að ákveðið hafi verið að áminna stefnanda í stað þess að auglýsa starf hans á nýjan leik. Hafi þetta helgast af meðalhófsreglu 12. gr. stjórnsýslulaga, en stefnandi hafi um margt verið talinn góður starfskraftur. Hafi verið talið æskilegt að nýta starfskrafta hans áfram en jafnframt gefa honum kost á því að bæta úr þeim vandamálum sem komið höfðu upp og tryggja að atvik eins og átti sér stað kvöldið 9. janúar 2005 endurtæki sig ekki.

Stefndu benda á að í ljósi fyrri atvika vegna starfa stefnanda hafi aðfinnslur eða tiltal ekki verið líkleg til árangurs. Hafi því formleg áminning verið nauðsynleg. Þá vísa stefndu til þess að miklar kröfur séu gerðar til lögreglumanna, bæði út á við og gagnvart yfirmönnum sínum. Sérstaklega sé þýðingarmikið að lögreglumenn lúti aga og sýni hlýðni og lipurð í samskiptum við yfirmenn sína. Háttsemi stefnanda hafi þannig verið andstæð hollustu- og trúnaðarskyldum stefnanda sem lögreglumanns.

Stefndu telja einnig að líta verði á háttsemi stefnanda í víðara samhengi, þ.e. með tilliti til samskiptahæfni hans við yfirmenn og almenning. Vísa stefndu til þess að gögn málsins bendi til þess að stefnandi hafi ekki náð tilætluðum árangri í starfi, sbr. 14. gr. laga nr. 70/1996, með tilliti til gæða þeirrar þjónustu sem stefnandi hafi unnið að að láta borgurunum í té. Vísa stefndu til þess að starfsmanni beri að samsama sig þeim markmiðum sem stofnun vinni að og þannig geti samstarfsörðugleikar haft vægi við mat á starfsárangri. Með orðinu samstarfsörðugleikar sé þá einnig vísað til þess þegar starfsmaður óhlýðnist yfirmanni sínum og skorti vilja til samstarfs eða skorti getu til samstarfs vegna persónulegra eiginleika.

Stefndu telja einnig sannað að stefnandi hafi átt það samtal og sent þau smáskilaboð sem fjallað hafi verið um í dómi héraðsdóms 17. febrúar 2005. Vísa stefndu til þess að stefnandi hafi viðurkennt þetta í samtali við K-kk-þf S-kk-þf V-kk-þf aðstoðaryfirlögregluþjón. Stefndu vísa einnig til þess að stefnandi hafi ekki komið fyrir dóm fyrr en eftir boðun. Hafi komið til kasta dómarans í málinu að fá stefnanda fyrir dóm. Þá vísa stefndu til þess að orðalag skeytisins hafi verið stefnanda en ekki annarra að mati yfirmanna lögreglunnar.

Samkvæmt framangreindu telja stefndu að áminningin sé gild, réttmætt tilefni hafi verið til hennar og hún engum forms- eða efnisannmörkum haldin, sbr. 21. gr. laga nr. 70/1996, sbr. 14. og 15. gr. sömu laga og 2. mgr. 13. gr. lögreglulaga nr. 90/1996 og 9. gr. siðareglna fyrir lögreglumenn. Stefndu leggja áherslu á að verði talið ósannað að stefnandi hafi átt framangreint símtal við E-kk-þf Ö-kk-þf E-kk-þf og sent honum smáskilaboð hafi engu að síður verið tilefni til áminningar.

Stefndu mótmæla sérstaklega miskabótakröfu stefnanda með vísan til þess að skilyrðum 26. gr. laga nr. 50/1993 sé ekki fullnægt. Í engu hafi verið um að ræða ólögmæta meingerð gegn persónu stefnanda, æru hans eða starfsheiðri. Við málsmeðferð hafi kostir stefnanda jafnt sem gallar verið dregnir fram í dagsljósið og stefnandi hafi fengið tækifæri til að tjá sig. Þá hafi ótvírætt verið heimilt að gera breytingar á störfum stefnanda samkvæmt 19. gr. laga nr. 70/1996. Hafi þessar breytingar ekki verið lítillækkandi eða vegið að æru hans. Ekki hafi verið sýnt fram á að þær hefðu leitt til lægri launa. Stefnandi hafi sjálfur óskað eftir lausn frá störfum og hafi hann því á engan hátt verið sviptur starfi sínu. Umfjöllun í fjölmiðlum hafi ekki verið á ábyrgð stefndu.

Varakrafa stefndu byggir á mótmælum þeirra við fjárhæð miskabótakröfu og upphafstíma dráttarvaxta.

IV

Niðurstaða

Með dómi Hæstaréttar 18. mars 2004 í máli nr. 371/2003 var því slegið föstu að varalögreglustjórinn í Reykjavík hefði, með samþykki lögreglustjóra, vald til að veita lögreglumanni áminningu samkvæmt 21. gr. laga nr. 70/1996 um réttindi og skyldur starfsmanna ríkisins. Ekki er fram komið að aðstæður hafi breyst að lögum eða í raun frá því sem fjallað var um í umræddum dómi þannig að forsendur hans eigi ekki við um atvik málsins. Þá telur dómari að stefnandi hafi ekki fært fram haldbær rök fyrir því að hverfa beri frá þeirri fordæmisreglu sem slegið er fastri í dóminum af öðrum ástæðum. Er þá meðal annars litið til þess að ekki er um það deilt að starfsmönnum Lögreglustjórans í Reykjavík hafi verið ljóst að varalögreglustjóri sá um starfsmannahald embættisins, sbr. erindisbréf fyrir varalögreglustjórann í Reykjavík 23. nóvember 1998, og kom jafnan fram sem forstöðumaður þegar veittar voru áminningar samkvæmt 21. gr. laga nr. 70/1996.

Með bréfi B-kk-ef B-kk-ef lögreglustjóra 12. desember 2005 telst sannað, sbr. 3. mgr. 71. gr. laga nr. 91/1991, að hann hafi samþykkt þá ákvörðun I-kk-ef E-kk-ef varalögreglustjóra að veita stefnanda áminningu með bréfi 29. apríl 2005. Samkvæmt framangreindu verða stefndu sýknaðir af aðalkröfu stefnanda um að viðurkennt verði ógildi umræddrar stjórnvaldsákvörðunar varalögreglustjóra. Víkur því næst að kröfu stefnanda um að ákvörðunin verð felld úr gildi.

A

Dómari leggur til grundvallar að áminning stefnanda verði eingöngu studd við þær ástæður sem tilgreindar voru í bréfi varalögreglustjóra 11. apríl 2005 og í áminningarbréfi hans 29. sama mánaðar. Væri önnur niðurstaða ósamrýmanleg lokamálslið 21. gr. laga nr. 70/1996 og meginreglu 14. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993. Þá myndi það brjóta gegn rétti stefnanda samkvæmt 70. gr. stjórnarskrár lýðveldisins nr. 33/1944, sbr. 8. gr. stjórnarskipunarlaga nr. 97/1995, ef fallist væri á að stjórnvald gæti fyrir dómi breytt rökstuðningi fyrir stjórnvaldsákvörðun sem þessari og vísað til annarra atvika til stuðnings ákvörðun en áður hefði verið gert. Samkvæmt framangreindu kemur eingöngu til skoðunar hvort stefnandi hafi óhlýðnast löglegu boði setts aðalvarðstjóra kvöldið 9. janúar 2005 og hvort stefnandi hafi gerst brotlegur við 2. mgr. 13. gr. lögreglulaga nr. 90/1996 með því að hringja í E-kk-þf Ö-kk-þf E-kk-þf og senda honum smáskilaboð í síma 18. júní 2002. Önnur atriði sem vísað hefur verið til af stefndu, svo sem umsagnir í starfsþjálfun stefnanda sem og athugasemdir við störf stefnanda eftir að hann var skipaður lögreglumaður, koma af þessari ástæðu ekki til skoðunar. Sama á við um fullyrðingar stefndu um að stefnandi hafi ekki sýnt fullnægjandi árangur í starfi vegna skorts á vilja eða getu til samstarfs við yfirmenn sína, sbr. 14. gr. laga nr. 70/1996.

Að því er varðar ætlaðar símhringingar stefnanda og smáskilaboðasendingar 18. júní 2002 var í bréfi varalögreglustjóra 11. apríl 2005 vísað til dóms héraðsdóms 17. febrúar 2005 í máli nr. E 2099/04. Í umræddum dómi segir eftirfarandi um þetta atriði málsins:

Að framan er rakið að stefnandi [þ.e. E-kk-nf Ö-kk-nf E-kk-nf] fékk símhringingu hinn 18. júní 2002 úr síma F-kk-ef F-kk-ef lögreglumanns [þ.e. stefnanda], en sá sem hringdi vildi ekki kynna sig og varð ekki af frekara samtali. Í framhaldi voru honum send SMS skilaboð af heimasíðu og eru þau rakin að framan. Vitnið F-kk-nf F-kk-nf [þ.e. stefnandi] kannaðist við að eiga símann sem hringt var úr en neitaði að hafa átt framangreint samtal við stefnanda og að hafa sent SMS skilaboðin. Skilaboðin eru þess efnis að á því verður að byggja að þau hafi verið send af lögreglumanni, hver svo sem hann hefur verið. Skilaboð þessi verður að telja tilefnislaus og með þeim voru brotnar reglur 2. mgr. 13. gr. laga nr. 90/1996, enda var efni þeirra fallið til þess að valda óþægindum, eins og stefnandi [þ.e. E-kk-nf Ö-kk-nf E-kk-nf] hefur lýst, og miska því samfara.

Samkvæmt framangreindu verður engin ályktun dregin af forsendum dómsins þess efnis að stefnandi hafi átt samtal í síma við E-kk-þf Ö-kk-þf E-kk-þf 18. júní 2002 eða sent honum þau smáskilaboð sem vísað er til í dóminum. Þvert á móti verður sú ályktun dregin af forsendum dómsins að ósannað sé að stefnandi hafi átt umrætt samtal við nefndan E-kk-þf Ö-kk-þf eða sent honum skilaboðin. Með skýrslum I-kk-ef E-kk-ef varalögreglustjóra og K-kk-ef S-kk-ef V-kk-ef aðstoðaryfirlögregluþjóns er upplýst að engin rannsókn fór fram af hálfu stefnda, Lögreglustjórans í Reykjavík, í því skyni að upplýsa hvaða lögreglumaður bæri ábyrgð á umræddum atvikum, en samkvæmt 10. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993 hefði slík rannsókn verið nauðsynleg ef áminna átti stefnanda af þessu tilefni. Eins og málið liggur fyrir telur dómari því ósannað að stefnandi hafi átt umrætt samtal í síma við E-kk-þf Ö-kk-þf E-kk-þf eða sent honum þau smáskilaboð sem áður hafa verið rakin. Getur framburður K-kk-ef S-kk-ef V-kk-ef aðstoðaryfirlögregluþjóns, einn og sér, ekki haggað þessari niðurstöðu.

Samkvæmt framangreindu gátu ætluð samskipti stefnanda við E-kk-þf Ö-kk-þf E-kk-þf 18. júní 2002, svo og framburður stefnanda fyrir héraðsdómi, ekki orðið grundvöllur áminningar hans samkvæmt 21. gr. laga nr. 70/1996.

B

Dómari fellst á það sjónarmið stefnanda að starfsmönnum sé heimilt að ráðfæra sig við fulltrúa stéttarfélaga eða aðra hagsmunagæsluaðila við þær aðstæður að til stendur að gera athugasemdir sem kunna að hafa þýðingu um störf þeirra og hagsmuni þeim tengdum. Á þetta því frekar við ef starfsmaður er boðaður til fundar til að ræða atriði sem leitt geta til formlegrar áminningar samkvæmt 21. gr. laga nr. 70/1996, sbr. til hliðsjónar dóm Hæstaréttar 4. desember 2003 í máli nr. 145/2003. Samkvæmt þessu var stefnanda heimilt að kvöldi 9. janúar 2005 að spyrjast fyrir um hvort efni fundar með settum aðalvarðstjóra væru hugsanlegar aðfinnslur við störf hans. Eins var stefnanda heimilt að óska eftir því að fundi um aðfinnslur við störf hans yrði frestað svo að honum gæfist ráðrúm til að ráðfæra sig við fulltrúa stéttarfélags síns. Þessar heimildir stefnanda gátu hins vegar með engum hætti réttlætt að hann skyldi neita að hlýða á orð yfirmanns síns nema samtal þeirra væri hljóðritað og yfirgæfi fundarstað án þess að vita hvað það var sem yfirmaður hans ætlaði sér að ræða við hann.

Í almennri hlýðniskyldu starfsmanns við yfirmann felst meðal annars skylda þess fyrrnefnda til að hlýða á þann síðarnefnda, taka við leiðbeiningum og fylgja þessum leiðbeiningum við framkvæmd vinnunnar, sbr. grunnreglu 15. gr. laga nr. 70/1996. Í samræmi við þessa almennu skyldu verður ekki komist hjá því að líta á háttsemi stefnanda 9. janúar 2005 sem óhlýðni við löglegt boð setts aðalvarðstjóra í skilningi 21. gr. sömu laga. Hins vegar verður að líta til þess að stefnandi hlýddi því boði aðalvarðstjóra að sinna almennu eftirliti í einkennisbúningi það sem eftir var vaktarinnar. Þá verður einnig að líta til þess að stefnandi útskýrði degi síðar háttsemi sína og bað yfirmann sinn afsökunar á henni.

Að mati dómara leiðir af meðalhófsreglu 12. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993 að smávægileg yfirsjón starfsmanns getur ekki, ein og sér, réttlætt áminningu samkvæmt 21. gr. laga nr. 70/1996. Á hitt er að líta að stefnandi starfaði sem lögreglumaður og bar að sýna árvekni í starfi sínu og kunna glögg skil á skyldum sínum og þeirri ábyrgð sem starfinu fylgdi, sbr. 1. mgr. 13. gr. laga nr. 90/1996. Er það enn fremur álit dómara að af eðli lögreglustarfa og lögbundnum verkefnum lögreglu leiði ríkari skylda lögreglumanna til að fara umyrðalaust að löglegum fyrirmælum yfirmanna sinna en gengur og gerist meðal opinberra starfsmanna. Í þessu ljósi getur dómari ekki fallist á að brot stefnanda á starfsskyldum hans kvöldið 9. janúar 2005 hafi verið smávægilegt.

Samkvæmt framangreindu er það niðurstaða dómara að óhlýðni stefnanda við löglegt boð yfirmanns síns 9. janúar 2005 hafi, ein og sér, verið nægileg ástæða til veita honum áminningu 29. apríl 2005 og gefa honum með því kost á því að bæta ráð sitt. Verða stefndu því sýknaðir af varakröfu stefnanda.

C

Í munnlegum málflutningi málsins tók lögmaður stefnanda af tvímæli um að krafa hans um miskabætur grundvallaðist á þeirri málsástæðu að framangreind ákvörðun um áminningu 29. apríl 2005 teldist ólögmæt. Er því ekki um það að ræða að krafa um miskabætur byggi sjálfstætt á öðrum stjórnvaldsákvörðunum eða atvikum vegna setningar stefnanda í stöðu lögregluþjóns hjá Sýslumanninum á Keflavíkurflugvelli. Með hliðsjón af framangreindri niðurstöðu dómara um að ákvörðun varalögreglustjóra um áminningu hafi verið lögmæt ber að sýkna stefndu einnig af þessari kröfu stefnanda.

Með hliðsjón af því að grundvelli áminningar stefnanda 29. apríl 2005 hefur verið hnekkt að hluta, verður málskostnaður látinn niður falla með vísan til 3. mgr. 129. gr. laga nr. 91/1991.

Það athugast að dómari telur að nægilegt hefði verið að beina kröfum í máli þessu að embætti Lögreglustjórans í Reykjavík sem er sjálfstæð ríkisstofnun samkvæmt lögum nr. 90/1996 og nýtur sem slík aðildarhæfis. Við þær aðstæður að kröfum var einnig beint að íslenska ríkinu hefði stefnanda verið rétt að gera nánari grein fyrir því í stefnu hvort kröfur hans beindust sameiginlega að báðum stefndu eða hvort ætlunin var að beina einungis fjárkröfu að stefnda, íslenska ríkinu. Með hliðsjón af því að kröfugerð sem þessi hefur verið látin athugasemdalaust í framkvæmd þykja þó ekki efni til að fjalla frekar um málatilbúnað stefnanda að þessu leyti.

Af hálfu stefnanda flutti málið H-kk-nf F-kk-nf H-kk-nf hrl.

Af hálfu stefndu flutti málið E-kk-nf K-kk-nf H-kk-nf hrl.

S-kk-nf M-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð

Stefndu, Lögreglustjórinn í Reykjavík og íslenska ríkið, eru sýkn af kröfum stefnanda, F-kk-ef R-kk-ef F-kk-ef.

Málskostnaður fellur niður.

S-kk-nf M-kk-nf