S-797/2022

Mál þetta, sem dómtekið var að lokinni aðalmeðferð 13. desember 2022, er höfðað með ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, útgefinni 26. apríl 2022, á hendur X, kt. 000000- 0000, [...], 221 Hafnarfirði, „fyrir líkamsárás með því að hafa, föstudaginn 22. maí 2020, utandyra við [...] í Reykjavík, veist með ofbeldi að A, kt. 000000- 0000, og slegið hann með krepptum hnefa ítrekað í andlit, allt með þeim afleiðingum að A hlaut glóðurauga á hægra auga, mar í vinstri augntótt, 1,5 cm skurð neðan við hægri augabrún, mar vinstra megin á enni við gagnauga, bólgu yfir nefi og skrapsár á vinstra hné og á framhandleggjum. Mál nr. 007- 2020- 26097 Telst brot þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar. Einkaréttarkröfur: E-kk-nf D-kk-nf E-kk-nf lögmaður gerir fyrir hönd brotaþola, A, kt. 000000- 0000, þá kröfu að ákærði X, kt. 000000- 0000, verði dæmdur til að greiða brotaþola skaða- og miskabætur samtals að fjárhæð kr. 1.097.988 með vöxtum skv. 8. gr. vaxtalaga nr. 38/2001 frá 22. maí 2020, en síðan með dráttarvöxtum skv. 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi er mánuður er liðinn frá því að krafan er birt ákærða til greiðsludags. Þá er þess jafnframt krafist að ákærða verði gert að greiða brotaþola málskostnað að skaðlausu, skv. síðar framlögðum málskostnaðarreikningi eða mati réttarins, að viðbættum 24% virðisaukaskatti, fyrir að halda fram bótakröfu sinni í málinu.“

Ákærði neitar sök og krefst sýknu og þess að einkaréttarkröfu verði vísað frá dómi.

Málavextir

Er atvik málsins urðu voru ákærði, X, og vitnið B í hjúskap. Fram kom hjá B fyrir dómi að hún hefði á þessum tíma verið flutt út af heimili þeirra og til foreldra sinna. Fyri r dómi sagði ákærði að þau hefðu á þessum tíma búið saman en B einnig verið hjá móður sinni. Oftast hefði hún sofið á heimili ákærða í íbúð sem þau hefðu átt saman. Ákærði og B eiga tvö börn saman. Á þeim tíma sem málið varðar starfaði B í [...]. Meðal samstarfsmanna hennar þar var A, brotaþoli.

Samkvæmt frumskýrslu lögreglu var óskað eftir aðstoð lögreglu vegna líkamsárásar við [...] í Reykjavík, kl. 23:55 hinn 22. maí 2020. Í skýrslunni segir að þegar lögregla hafi komið á vettvang hafi nokkurir aðilar staðið fyrir utan, einn hafi staðið utan við bifreið hinu megin við götuna og annar verið alblóðugur í andliti við kjallaradyr [...]. Í skýrslunni er haft eftir ákærða að hann og barnsmóðir hans, A, hafi hætt saman fyrir um fjórum mánuðum en hafi nýverið byrjað að hittast aftur. Hún hafi farið út að skemmta sér þetta kvöld. Vinur ákærða hafi svo hringt í hann og sagt að hann hafi séð A með öðrum manni. Ákærði hafi vitað til þess að samstarfsmaður A væri að „gera hosur sínar grænar fyrir henni“ og að ákærði vissi hvar sá maður ætti heima. Ákærði hafi þá fengið vin sinn til að gæta barna ákærða og B meðan hann færi og hitti hana. Ákærði hafi farið og hitt B og brotaþola við [...]. B hafi verið verulega ölvuð en brotaþoli ekki. Brotaþoli hafi verið að strjúka B. Við það hafi ákærði orðið reiður og kýlt brotaþola í andlitið með krepptum hnefa. Í skýrslu segir að á vettvangi hafi verið íbúar í grennd, C, D og E. Er haft eftir þeim almennt að þau hafi heyrt skarkala og að þau þekki brotaþola sem eigi heima í kjallaranum og hafi þau öll borið honum góða sögu. Þá segir í skýrslunni að C hafi „séð hvar [ákærði] er að ráðast á [brotaþola] og var að kýla hann í andlitið. C sagði að [ákærði] hefði gert sig líklegan til að sparka í andlitið á [brotaþola] en hafði hætt við það.“ Í skýrslunni segir að brotaþoli hafi verið „talsvert illa farinn í andliti og alblóðugur“ og hafi verið fluttur á slysadeild. Á höndum ákærða hafi verið hrufl og blóð. Í frumskýrslu má sjá ljósmyndir er lögregla mun hafa tekið á vettvangi. Sýna þær meðal annars blóðugt andlit brotaþola og áverka á höndum ákærða, einkum hnúum hægri handar.

Í málinu liggur vottorð F læknis, dags. 14. október 2020. Þar segir að brotaþoli hafi komið í sjúkrabifreið á bráðamóttöku Landspítala kl. 00:31 hinn 23. maí 2020 „eftir líkamsárás. Hann segir þá sögu að hann hafi verið heima hjá sér með vinkonu sem nýlega hafði gengið í gegnum skilnað. Hann segir fyrrverandi eiginmann vinkonu sinnar hafa komið og ráðist á sig. Hann lýsir mörgum höfuðhöggum í höfuð, andlit og háls. Hann reyndi að nota handleggina sér til varnar og er með áverka þar.“ Í vottorðinu segir að í hjúkrunar nótu segi að brotaþoli hafi verið „að fylgja samstarfskonu sinni heim eftir að þau höfðu farið út að borða ásamt fleiri vinnufélögum. Skyndilega kemur fyrrverandi eiginmaður konunnar aðvífandi og ræðst á [brotaþola] með hnefahöggum í andlit og sparkar í hann. Er alblóðugur í andliti við komu. Þveginn og í ljós kemur skurður á augabrún.“ Í vottorðinu segir að við skoðun hafi brotaþoli verið „vakandi og skýr. Hann er alblóðugur í andliti, með glóðarauga á hægra auga og mar í vinstri augntótt. Þá er hann með 1,5 cm skurð neðan við hægri augabrún og stórt mar vinstra megin á enni og við gagnauga. Við skoðun á nefi er hann með bólgu yfir nefi og storkið blóð í hægri nös. Við skoðun á útlimum er hann með skrapsár á vinstra hné og storkið blóð og skrapsár á framhandleggjum.“ Tölvusneiðmynd hafi verið tekin af höfði brotaþola og hálshrygg og hafi ekki sýnt brot, blæðingar eða aðra áverka. Í vottorðinu eru skráðar greiningarnar „Opið sár á augnloki og á augnsvæði“ og „Yfirborðsáverki á öðrum hlutum höfuðs.“ Meðferð er lýst svo að brotaþoli hafi verið „deyfður og saumaður með fjórum sporum. Fylgst var með honum á bráðamóttöku í Fossvogi í nokkrar klukkustundir áður en útskrifaðist heim.“ Í lok vottorðsins gefur F svohljóðandi álit: „Lífshættuleg árás með þungum höfuðhöggum. Áverkar þó ekki lífshættulegir. Batahorfur eru góðar þó líkur séu á varanlegu lýti vegna skurðs í andliti og mögulegt að hann fái varanleg eftirköst eftir höfuðhöggin.“

Skýrslur fyrir dómi

Ákærði sagði að umrætt kvöld hefði B farið út að skemmta sér með vinum sínum en ákærði verið heima með börnum þeirra. Ákærði hefði beðið B um að koma snemma heim enda hefði [...] daginn eftir. Síðar um kvöldið, þegar börnin hefðu verið sofnuð, hefði vinur ákærða, G að nafni, hringt í hann og sagt að B væri niðri í bæ, mjög ölvuð, „með einhverjum manni sem hann þekkti ekki“. Ákærði hefði beðið G um að lýsa manninum og hefði fengið að heyra að maðurinn væri „mjög nálægt B “. Af lýsingu á bifreið mannsins hefði ákærða orðið ljóst að maður þessi væri brotaþoli. Ákærði hefði þá hringt nokkurum sinnum í B en hún hefði ekki svarað. Ákærði hefði orðið mjög áhyggjufullur enda hefði B lofað sér að koma snemma heim. Hann hefði þá fengið vini sína til að koma og gæta barnanna en sjálfur farið að leita B. Hún hefði ekki verið á þeim stað er vinur ákærða hefði nefnt, en B hefði áður sýnt ákærða hvar brotaþoli ætti heima, og hefði hann farið þangað. Þegar hann hefði komið þangað hefði hann séð B og brotaþola í bifreið brotaþola. Brotaþoli hefði stigið úr bifreiðinni og hjálpað B úr henni, en hún hefði veriðmjög drukkin. Þegar hún hefði stigið úr bifreiðinni hefði brotaþoli sett hönd sína milli fóta hennar „og byrjaði að knúsa hana“. Spurður hvort brotaþoli hefði snert B þegar hann hefði haft hönd milli fóta hennar svaraði ákærði að hún hefði verið svo drukkin að hann teldi að brotaþoli hefði „planað að nýta sér tækifærið.“ Þetta hefði í fyrstu litið út eins og „hann væri að reyna að snerta hana.“ Brotaþoli og B hefðu svo gengið í átt að íbúð brotaþola. Ákærði hefði spurt B hvað væri „í gangi“ og hefði sagt að hann ætlaði að fara með hana heim. Einnig hefði ákærði spurt B hvers vegna hún hefði ekki svarað símanum og minnt á [...]daginn eftir. B hefði verið svo drukkin að hún hefði ekki getað svarað. Þegar ákærði hefði komið að B hefði brotaþoli hlegið að ákærða og sagt að þarna kæmi „loser“. Ákærði hefði þá tekið í hendur B en brotaþoli ýtt honum „og sagði drullaðu þér í burtu. Þannig að hann er búinn að ráðast á mig.“ Ákærði hefði þá slegið brotaþola í andlitið til að verja sig, „til að róa hann niður“, en brotaþoli hefði sparkað í ákærða. Brotaþoli hefði ekki orðið rólegur og ákærði hefði þá, til að verja sig, lamið hann tvisvar. Við það hefði brotaþoli dottið. Þegar brotaþoli hefði legið í götunni hefði hann hlegið áfram að ákærða og ögrað honum. Ákærði hefði verið kominn að því að sparka í höfuð brotaþola en hefði hætt við það. Eftir þetta hefði ákærði gengið að bifreið sinni. Nágranni hefði komið út og spurt hvort hringja ætti til lögreglu. Ákærði hefði játað þvíog í framhaldinu farið í bifreið sína og beðið þar eftir lögreglu.

Ákærði sagðist hafa verið allsgáður umrætt sinn.

Ákærði kvaðst telja sig hafa verið valdan að þeim áverkum sem brotaþoli hefði fengið umrætt sinn. Sjálfur hefði ákærði ekki fengið áverka. Hann hefði vikið sér undan spörkum brotaþola.

Ákærði sagði að brotaþoli hefði ekki verið með gleraugu.

Ákærði sagði þau B hafa verið hjón á þessum tíma og búið saman, en B einnig verið hjá móður sinni. Þetta kvöld hefði verið talað um að ákærði sækti B en ekki hafði verið ákveðið hvar hún svæfi. Oftast hefði B hins vegar sofið á heimili ákærða, en þau hefðu átt þá íbúð saman. B hefði á þessum tíma starfað í [...]. Eftir þetta atvik hefði Bviljað skilja við ákærða. Samskipti þeirra væru nú erfið. B hefði farið fram á að fara ein með forsjá barna þeirra en niðurstaða dómsmáls vegna þessa, [...], hefði orðið sú að þau færu með forsjána saman. B hefði orðið mjög reið vegna þess og hefði mjög reynt að sýna fram á að ákærði væri ekki góður maður.

A brotaþoli sagðist hafa farið út að borða með B og tveimur vinkonum hennar á nánar greindan veitingastað. Eftir matinn hefði önnur vinkona B farið heim en þau B-x-x efðu ekið hinni vinkonunni heim, en brotaþoli hefði verið á bifreið. Eftir þetta hefði brotaþoli spurt B hvort hún væri með vindlinga, hún hefði neitað því og brotaþoli þá sagt að þau gætu náð sér í vindlinga heima hjá honum og eftir það myndi hann aka henni heim. Þau hefðu stigið út úr bifreiðinni fyrir utan íbúð brotaþola og gengið að húsinuog brotaþoli þá séð sér á hægri hönd einhvern hlaupa í átt að sér. Um leið hefði hann fengið högg, hægra megin á höfuð. Brotaþoli hefði dottið við það og þegar hann hefði snúið sér við, liggjandi á jörðinni, hefði honum orðið ljóst að ákærði væri að berja hann. Brotaþoli sagði að kona er C héti hefði komið að þeim. Ákærði hefði hlaupið til og ætlað að sparka í höfuð brotaþola en C hefði öskrað á hann að stoppa, og hefði ákærði þá hætt við að sparka en hefði lamið brotaþola nokkur högg í höfuðið. Brotaþoli sagðist halda að B-kk-nf ýtt ákærða frá brotaþola. Brotaþoli sagði að nágranni sinn, E, hefði komið út með konu sinni og kvaðst brotaþoli telja að þau hefðu hjálpað sér á fætur. Fljótlega hefði sjúkrabifreið komið og flutt ákærða á sjúkrahús.

Brotaþoli sagðist ekki hafa ýtt í ákærða. Hann hefði borið hendur fyrir sig til að verjast. Hugsanlega hefði hann reynt að ýta honum frá með fótunum.

Brotaþoli sagðist hafa verið með gleraugu þegar atvikið hefði orðið og hefðu þau orðið skemmd. Einnig hefði orðið tjón á fatnaði hans.

Brotaþoli sagði að B hefði um kvöldið drukkið tvo bjóra eða svo, hún hefði ekki verið sérstaklega drukkin. Hann hefði ekki þurft að styðja hana til gangs. Hún hefði gengið sjálf við hlið brotaþola og hann ekki snert hana sérstaklega. Brotaþoli sagðist ekki muna nákvæmlega hvað hann hefði drukkið sjálfur um kvöldið allt í allt, en hann hefði drukkið tvo bjóra með matnum og ekki eftir það.

Brotaþoli sagðist hafa fengið af atvikinu bólgur hægra megin í andliti og sauma hefði þurft í hægri augabrún. Hann hefði fengið rispur á hægri hendi, verki í rifbein og mar á fæti. Hann hefði nú náð sér að fullu líkamlega. Hann kvaðst hins vegar óttast að ákærði reyndi að hafa upp á honum, en hann hefði heyrt að ákærði væri „agg ressivemanneskja“.

Brotaþoli sagði að þau B hefðu verið vinnufélagar og vinir, en þau hefðu unnið saman í [...]. Um ákærða hefði hann ekki vitað annað en að þau B hefðu verið að skilja. Brotaþoli var spurður hvort ákærði hefði verið í samskiptum við B um kvöldið og sagðist hann ekki vita það, hún hefði verið „allan tímann í símanum“, en hann vissi ekki við hvern hún hefði þar átt í samskiptum. B hefði ekki sagt við sig að ákærði ætlaði að sækja hana um kvöldið.

Borið var undir brotaþola það sem eftir honum er haft í skýrslutöku hjá lögreglu, þess efnis að ákærði hefði verið drukkinn. Brotaþoli sagðist hafa byggt það á því að „eðlileg manneskja myndi ekki gera neitt svona“. Hann hefði því talið að ákærði hefði verið ölvaður.

Vitnið B sagðist hafa farið út með brotaþola, tveimur vinkonum sínum og unnusta annarrar þeirrar. Þau hefðu borðað, drukkið bjór og spjallað. Veitingastaðnum hefði verið lokað klukkan eitt og hefði vitnið og önnur vinkona þess fyrst ætlað á annan stað en brotaþoli, sem hefði ætlað heim enda þurft að mæta í vinnu fljótlega, hefði boðið þeim far heim. Þær hefðu þegið það. Fyrst hefði vinkonu vitnisins verið ekið heim og næst hefði brotaþoli ætlað að sækja eitthvað heim til sín en svo myndi hann aka vitninu heim en fara því næst í vinnuna í [...], þar sem hann hefði átt að mæta [...]. Vitnið hefði farið út úr bifreiðinni til að fá sér vindling meðan það biði eftir vitninu „og við vorum að labba sem sagt að húsinu hans og þá bara allt í einu, ein sekúnda, ég ligg á jörðinni, þar er einhver að berja hann, ég sá ekki fyrst hver það var því hann var með hettu, svo tók hann hettuna af sér og þá sá ég að þetta var hann og þá náttúrulega reyndi ég að stoppa hann og allt það.“ Nágrannakona hefði svo komið út „og stoppaði hann“. Ákærði hefði farið út í bifreið sína en vitnið elt hann „af því að hann ætlaði að keyra í burtu“.

Vitnið sagði að á þessum tíma hefðu þau ákærði enn verið í hjúskap enekki verið saman. Vitnið hefði verið flutt til foreldra sinn en vitnið og ákærði hefðu verið „að reyna að ná sáttum“. Vitnið hefði umrætt kvöld verið í samskiptum við ákærða, „við vorum svona að tala saman, reyna að ná einhverju samkomulagi“, en „eftir þetta kvöld þá bara algjörlega var þetta búið.“Samband þeirra núna væri hins vegar „gott foreldrasamband“, en þau ættu „í góðum samskiptum“ vegna barnanna. Þau væru „á réttri leið“.

Vitnið sagði að umrætt kvöld hefði ákærði „örugglega“ boðið henni að sækja hana í bæinn, en hún afþakkað. Vitnið sagðist ekki muna til þess að það hefði ætlað að gista hjá ákærða um nóttina.

Vitnið sagðist hafa verið „svolítið ölvuð“ þetta sinn, „en ég man þannig séð hvað gerðist um kvöldið“. Vitnið hefði í hæsta lagi drukkið þrjá eða fjóra bjóra. Vitnið sagðist aðspurt ekki muna sérstaklega eftir því að brotaþoli hefði aðstoðað það við gang úr bifreið og að íbúð brotaþola. Hugsanlega hefði vitnið verið valt á fótum. Þau hefðu gengið hlið við hlið. Hugsanlega hefði brotaþoli tekið utan um vitnið án þess að það myndi. Alls engar kynferðislegar snertingar hefðu verið og ekkert slíkt verið í gangi milli þeirra. „Ég man að við einmitt fórum út, byrjuðum að labba að húsinu og svo gerðist þetta.“ Vitnið sagðist ekki muna til þess að ákærði hefði sagt nokkuð við sig í upphafi atburðarásarinnar. „Hann ýtti mér beint í jörðina og fór í [brotaþola]“.

Spurt hvort það hefði séð brotaþola beita sér gegn ákærða svaraði vitnið: „Hann lá bara í jörðinni, hann átti engan séns á að gera eitthvað, eina sem ég sá var að hann [var] að reyna að verja sig með höndunum og fótunum en hann lá náttúrulega bara í jörðinni og eftir að nágrannakonan kom út og öskraði, þá náttúrulega stoppaði hún [ákærða] við það að sparka í hausinn á [brotaþola].“

Vitnið sagði að brotaþoli hefði eftir atvikið verið með tvö glóðaraugu, marinn um allt andlit og hefði mætt í vinnuna með sauma í augabrún. Ákærði hefði daginn eftir verið með áverka á höndum.

Vitnið D, til heimilis í [...], kvaðst hafa heyrt hávaða og rifrildi. Vitnið hefði litið út um glugga og séð „fólk þarna úti að rífast“. Vitnið hefði næst séð að C, nágranni sinn á neðri hæð, væri komin út. Vitnið hefði farið út „og þá liggur [brotaþoli] í jörðinni allur blóðugur og yfir honum stendur maðurog kona til hliðar, og maðurinn er sem sé eins og hann ætli að fara að sparka í hann, [...]. Maðurinn hættir sem sé þegar hann sér að það er komið fullmikið af áhorfendum, myndi ég segja. Lögreglan kom svo skömmu síðar.“

Vitnið sagðiað brotaþoli hefði verið blóðugur í andliti.

Vitnið staðfesti skýrslu sína hjá lögreglu.

Vitnið E, til heimilis í [...], eiginmaður vitnisins D, sagðist hafa heyrt hávaða fyrir utan húsið, „greinilega stelpa sem var að hrópa“. Því næst hefði vitnið heyrt nágranna af neðri hæð, C, „hrópa líka“, og þá hefðu vitnið og kona þess, D, farið út. Þar hefði verið „maður í blóði sínu“, brotaþoli, og einhver staðið yfir honum. Sá maður hefði verið „í árásarstellingu, greinilega einhver slagsmál átt sér stað.“ Brotaþoli hefði „greinilega verið kýldur í andlitið, [...] og hinn stendur þá bara yfir honum allan tímann og stelpan er að draga úr slagsmálunum held ég“. C hefði hringt á lögregluna.

Vitnið sagði að brotaþoli notaði gleraugu en vitnið hefði ekki séð gleraugu brotaþola á vettvangi.

Lögregluþjónn 1 kvaðst hafa komið á vettvang og hefði þar verið „blóðugur maður“. Einnig hefði verið á vettvangi „meintur gerandi, hann sagðist hafa gert þetta“. Hinn blóðugi hefði verið fluttur á slysadeild. Hinn meinti gerandi hefði á vettvangi skýrt svo frá að hann „hefði fengið upplýsingar um að konan hans væri að fara heim með öðrum, hann hefði komið á vettvang og að mig minnir séð manninn strjúka konunni og hafði þá ráðizt á hann, og sagði það á vettvangi“. Brotaþoli hefði sagt að ekkert óeðlilegt hefði verið milli sín og konunnar og að hann ætlaði að kæra árásarmanninn. Meintur gerandi hefði verið handtekinn en brotaþoli fluttur á slysadeild. Eftir því sem vitnið myndi hefðu menn verið blátt áfram á vettvangi og „enginn sérstakur ágreiningur“ um atburðarásina. Meintur gerandi hefði talið sig „vera í einhvers konar rétti varðandi það að verja konuna sína fyrir einhverjum manni.“

Vitnið sagðist hafa séð „einhvers konar áverka“ á höndum þess manns er vitnið hefði talið geranda í málinu.

Vitnið var spurt hvort það hefði séð gleraugu á vettvangi og svaraði að sér fyndist eins og brotaþoli hefði talað eitthvað um gleraugu, en kvaðst ekki geta fullyrt um það.

Hefði brotaþoli talað um skemmdir á gleraugum hefði það átt að koma fram í skýrslu.

Vitnið staðfesti frumskýrslu.

Lögregluþjónn 2 kvaðst hafa rætt við „meintan árásaraðila“ sem hefði skýrt svo frá að „hann hefði hætt með barnsmóður sinni einhverjum mánuðum áður, þau hefðu svo byrjað að hittast aftur en hann hafi frétt að hún væri að hitta annan mann, hann hafi þá fengið vin sinn til að passa börnin, farið að [...], hitt þennan nýja mann konunnar, og ráðizt á hann, kýlt hann í andlitið.“ Vitnið sagði að „árásaraðili“ hefði verið rauður á hnefunum. Vitnið sagðist ekki muna á hvaða máli þeir hefðu rætt saman, en það hefði ekki verið á [...].

Vitnið sagðist ekki hafa rætt við aðra á vettvangi.

Vitnið C, til heimilis í [...], sagðist hafa heima hjá sér þegar það hefði orðið vart við læti „úti í garði“. Vitnið hefði litið út um glugga og séð „að það virðast vera einhver áflog í gangi“. Vitnið hefði farið út og þá hefðu þar verið tveir menn, brotaþoli og svo annar maður, sem vitnið hefði ekki þekkt. Brotaþoli hefði verið alblóðugur í framan „og eins og ég sá þetta þá er hinn sko að berja á honum og [brotaþoli] er í rauninni bara að verja sig, þannig að það er varla hægt að kalla þetta slagsmál“. Brotaþoli hefði aðeins „reynt að verja sig fyrir hinum manninum“. Vitnið hefði þá hringt til lögreglu sem hefði komið „tiltölulega fljótlega“. Vitnið sagðist fyrst og fremst hafa séð „högg, sem hinn veitti [brotaþola].[Brotaþoli] var eiginlega bara að verja sig. Ég sá ekkert að hann gerði annað, [...] hinn var bara mjög árásargjarn og gekk mjög hart fram í því að ætla að meiða [brotaþola].“

Vitnið sagði að brotaþoli hefði átt heima í húsinu „í einhver ár“, en vitnið hefði ekki þekkt hann strax þegar það hefði komið út, þar sem hann hefði verið blóðugur í framan.

Vitnið sagðist ekki muna hvort það hefði séð brotaþola detta í jörðina. Hann hefði þó legið einhvern tíma í atburðarásinni. „En hinn virtist ekkert sko hafa áhyggjur af því hvort hann lá eða var uppréttur, hann bara barði, kýldi, eins og ég man þetta“, bætti vitnið við. Höggin hefðu verið mörg. „Hann var mjög ofsafenginn“.

Vitnið var spurt hvort brotaþoli hefði verið með gleraugu á vettvangi og svaraði að það hefði séð þau einhvers staðar „skökk og skæld“.

Vitnið sagðist ekki muna til þess að fleiri hefðu verið með mönnunum tveimur. Nágrannahjón hefðu hins vegar einnig komið út.

Vitnið var spurt um það sem eftir því er haft í lögregluskýrslu, þess efnis að það væri ekki visst um hvort ákærði hefði slegið með krepptum hnefa eða flötum lófa. Vitnið svaraði að atburðarásin hefði verið hröð og „maður sér þetta ekki nákvæmlega [...] en eins og ég man þetta, mér fannst þetta frekar vera svona til að meiða og höggva, ef svo má segja, heldur en hann væri að löðrunga hann. Þannig að ég upplifi þetta meira sem einhvers konar hnefahögg“. Vitnið gæti þó ekki fullyrt um það.

Vitnið var spurt um það sem eftir því ef haft í lögregluskýrslu, þess efnis að ákærði hafi gert sig líklegan til að sparka í andlit brotaþola en hætt við, og var vitnið spurt hvort brotaþoli hefði þá verið liggjandi eða standandi. Vitnið sagðist ekki muna það, en sagðist muna eftir „þegar hann ætlaði að sparka“.

Vitnið F læknir staðfesti vottorð sitt. Vitnið sagði að lýsing brotaþola „á líkamsárás, eins og hann lýsir því, með hnefahögg í [...] höfuð, andlit og háls“, gæti komið heim og saman við það sem sæist á ljósmyndum og hefði verið„ lýst í skoðun.“

Vitnið sagðist ekki geta fullyrt hvers mörg höggin hefðu verið, „en þetta kemur að minnsta kosti á mismunandi staði, það er þarna hægra augað er mjög bólgið, og þar er skurður, svo er líka eins og högg vinstra megin á enni, það er í andliti vinstra megin, og vinstra megin bak við eyra í rauninni, og þetta eru einhver högg, að minnsta kosti þrjú högg eða fjögur, [...] svo er hann með marbletti á upphandlegg hægra megin“.

Vitnið var spurt um það sem segir í vottorðinu, þess efnis að um hafi verið að ræða lífshættulega árás. Vitnið svaraði að „augljóslega eru þetta þung högg og þetta högg í augað er náttúrulega að valda blæðingu og skurði og þung högg á höfuð eru hættuleg, eða eru potential hættuleg. Þarna hlaut hann ekki af heilablæðingu eða neitt svoleiðis, en ef höggin hefðu hitt á óheppilegri staði þá hefðu þau kannski getað valdið því. Þannig að mér finnst þung högg á höfuð alltaf hættuleg.“ Brotaþoli hefði hins vegar ekki hlotið lífshættulega áverka.

Vitnið sagðist telja líklegra að höggin hefðu komið af höggum með hnefa en flötum lófa og bætti við að yfirleitt sæjust ekki „svona skurði og svona stór glóðarauga af lófa.“

Niðurstaða

Óumdeilt er í málinu að umrætt sinn fór ákærði að heimili brotaþola og virðist ljóst að það hafi hann gert í leit að eiginkonu sinni, B, sem hann taldi vera í félagsskap brotaþola. Þá er óumdeilt að þar og þá sló ákærði ákærði brotaþola nokkurum sinnum. Fyrir dómi kvaðst ákærði telja sig hafa valdið þeim áverkum sem brotaþoli hlaut. Þykir mega leggja framangreind atriði til grundvallar.

Af framanrituðu og vottorði og skýrslu F fyrir dómi telst sannað að brotaþoli hafi við komu á slysadeild verið með þá áverka sem í ákæru greinir.

Brotaþoli fékk áverka víða í andliti, ljósmyndir í lögregluskýrslu sýnir hann alblóðugan í andliti og bæði lögregluþjónar og vitni á vettvangi bera um að hann hafi verið alblóðugur í andliti. Vitnið F læknir sagði fyrir dómi að minnst þrjú eða fjögur högg hefði þurft til að veita þá áverka sem brotaþoli var með á höfði. Verður þannig lagt til grundvallar að sannað hafi verið að ákærði hafi veitt brotaþola að minnsta kosti þrjú högg í höfuðið umrætt sinn. Ljósmynd í gögnum málsins sýnir áverka á hnúum hægri handar ákærða. Með hliðsjón af því og skýrslu F læknis fyrir dómi þykir verða lagt til grundvallar að ákærði hafi veitt höggin með krepptum hnefa.

Í málinu er deilt um aðdraganda þess að ákærði sló brotaþola. Ákærði byggir á að brotaþoli hafi ýtt sér og sjálfur hafi hann slegið brotaþola í sjálfsvörn. Brotaþoli hafi hlegið að ákærða og ögrað honum. Í greinargerð ákærða segir að ákærði hafi verið sannfærður um að B væri „ekki í ástandi til að vita hvað var í gangi“ og að ákærði hafiverið hræddur um að brotaþoli myndi „misnota hana, jafnvel nauðga.“ Fyrir dómi sagði B að brotaþoli hefði alls engar kynferðislegar snertingar viðhaft og að ekkert slíkt hefði verið í gangi.

Brotaþoli og B báru bæði fyrir dómi að ákærði hefði komið að þeim og án nokkurs fyrirvara gert árás á brotaþola. Önnur vitni sáu ekki upphaf atburðarásarinnar. Vitnin D og E lýstu því að þegar þau hefðu komið út hefði brotaþoli legið í blóði sínu en annar maður, sem augljóslega er ákærði, hafi staðið yfir honum. Lýsti E því að ákærði hefði verið „í árásarstellingu“ og D að ákærði hefði verið eins og hann ætlaði að sparka í brotaþola. Í frumskýrslu lögreglu er höfð eftir ákærða á vettvangi frásögn um að hann hafi heyrt af B og öðrum manni og hafi farið að heimili þess manns sem hann hafi talið eiga í hlut. Þar hafi hann séð manninn strjúka B, orðið reiður og kýlt hann. Í skýrslunni er ekki haft eftir ákærða neitt um sjálfsvörn vegna árásar af hálfu brotaþola.

Þegar á framanritað er horft þykir ekkert hafa komið fram í málinu sem styður þá frásögn ákærða að hann hafi í raun beitt sér í sjálfsvörn gegn árás brotaþola. Verður ekki lagt til grundvallar í málinu að árás af hendi brotaþola eða nokkuð annað í gjörðum hans umrætt kvöld hafi gefið ákærða réttmætt tilefni til að ráðast gegn brotaþola. Þegar á allt framanritað er horft telst ákærði sannur að sök samkvæmt ákæru og hefur unnið sér til refsingar, samkvæmt þeirri heimfærslu sem í ákæru er gerð.

Vitnið F læknir sagði að „augljóslega“ hefði verið um þung högg að ræða. Það að árás beinist að höfði eykur alvarleika hennar. Brotaþoli hlaut ekki varanlegar líkamlegar afleiðingar en á því var hætta, svo sem fram kom í skýrslu F. Ákærði hefur ekki sakaferil sem skiptir máli. Ákæra er gefin út tæplega tveimur árum eftir atvikið. Þegar á allt er horft ákveðst refsing ákærða fangelsi í tvo mánuði en fullnustu hennar frestað svo sem í dómsorði greinir, haldi ákærði almennt skilorð.

Ákærði hefur framið refsiverða meingerð gegn brotaþola og ber bótaábyrgð á. Ákærði sló brotaþola ítrekað í höfuð með þeim áverkum sem raktir hafa verið. Ákærði verður dæmdur til að greiða honum miskabætur að fjárhæð 5 00.000 krónur ásamt vöxtum eins og í dómsorði greinir. Í bótakröfu brotaþola er auk kröfu um miskabætur farið fram á 64.070 krónur vegna tjóns á gleraugum og 33.928 krónur vegna sjúkrakostnaðar. Gleraugna brotaþola er ekki getið í ákæru og ekki í frumskýrslu lögreglu. Ákærði sagði fyrir dómi að brotaþoli hefði ekki verið með gleraugu. Vitnið E sagðist ekki hafa séð gleraugu brotaþola á vettvangi en sagði að brotaþoli gengi með gleraugu. Vitnið C sagðist aðspurð hafa séð gleraugun einhvers staðar, skökk og skæld. Í greinargerð ákærða er bótakröfu vegna gleraugna ekki mótmælt sérstaklega á þeim grunni að brotaþoli hafi ekki verið með gleraugu umrætt sinn. Við munnlegan málflutning var af hálfu brotaþola slíkum mótmælum mótmælt sem of seint fram komnum. Fyrir liggja gögn vegna gleraugnakaupa brotaþola. Vitnið E sagði að brotaþoli gengi með gleraugu og sannað hefur verið að ákærði sló brotaþola ítrekað í höfuð með þeim áverkum sem raktir voru. Þegar á allt framanritað er horft verður lagt til grundvallar að ákærði hafi valdið brotaþola tjóni á gleraugum en fjárhæð tjónsins sem studd er gögnum hefur ekki verið andmælt sérstaklega. Fyrir liggja gögn um greiðslu brotaþola á 7.175 króna sjúkrakostnaði og verður ákærði dæmdur til greiðslu hans. Að öðru leyti liggja ekki fyrir gögn um slíkan kostnað og verður kröfu um greiðslu 26.753 króna sjúkrakostnaðar vísað frá dómi. Loks verður ákærða gert að greiða brotaþola 700.000 krónur í málskostnað.

Ákærða verður gert að greiða málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, G-kk-ef M-kk-ef Þ-kk-ef lögmanns, 1.189.780 krónur með virðisaukaskatti, auk annars sakarkostnaðar, sem samkvæmt yfirlýsingu sækjanda fyrir dómi nam 43.362 krónum. Gætt var 1 mgr. 184. gr. laga nr. 88/2008. Af hálfu ákæruvaldsins fór L-kvk-nf Á-kvk-nf aðstoðarsaksóknari með mál þetta. Þ-kk-nf D-kk-nf kveður upp dóm þennan.

Dómsorð:

Ákærði, X, sæti fangelsi í tvo mánuði. Fullnustu refsingarinnar skal frestað og niður skal hún falla að liðnum tveimur árum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. laga nr. 19/1940.

Ákærði greiði A 5 71.245 krónur ásamt vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 22. maí 2020 til 23. júní 2022, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags, og 700.000 krónur í málskostnað.

Ákærði greiði 1.189.780 króna þóknun skipaðs verjanda síns, G-kk-ef M-kk-ef Þ-kk-ef lögmanns, og 43.362 króna annan sakarkostnað.

Þ-kk-nf D-kk-nf