S-142/2016

Mál þetta sem dómtekið var 14. febrúar sl. höfðaði lögreglustjórinn á Norðurlandi eystra 25. júlí sl. á hendur X, fyrir;

„eftirtaldar líkamsárásir:

I.

Að hafa þriðjudagskvöldið 16. júní 2015, ráðist að [A], sem var fyrrverandi unnusta hans í samkvæmi í húsinu [...] og slegið hana eitt högg í andlitið, með þeim afleiðingum að hún hlaut glóðarauga.

Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20, 1981.

II.

Að hafa aðfaranótt mánudagsins 22. júní 2015, ráðist aftur að þessari sömu stúlku, fyrir utan veitingahúsið [...] og hrint henni í jörðina og haldið henni þar niðri með þeim afleiðingum að hún hlaut 2 cm fleiður fyrir ofan hægri augabrún og tvö 2-3 cm fleiður á vinstra hné.

Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20, 1981.

III.

Að hafa föstudagskvöldið 14. ágúst 2015, ráðist aftur að þessari stúlku, á þáverandi dvalarstað sínum [...] og snúið upp á hönd hennar og barið hana í höfuðið, allt með þeim afleiðingum að hún fær 2 cm fleiður við hægra kinnbein og tognar í vinstri úlnlið.

Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20, 1981.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Ákærði krefst sýknu, en til vara vægustu refsingar. Skipaður verjandi hans krefst málsvarnarlauna úr ríkissjóði.

I

Ákærði og brotaþoli munu hafa verið í föstu sambandi á árinu 2014, en slitið því í lok þess árs. Þau munu samt sem áður hafa haldið áfram að hittast eitthvað og sofa saman öðru hverju.

Þann 16. ágúst 2015 kom brotaþoli á lögreglustöð og kærði ákærða fyrir atvikið 14 ágúst 2015, sem lýst er í III. kafla ákæru. Þann 19. ágúst kærði hún hann formlega fyrir þau brot sem honum eru gefin að sök í I. og II. kafla ákæru. Áður hafði hún gefið lögreglu skýrslu um þessi atvik þann 22. júní 2015.

Samkvæmt læknisvottorði dagsettu 1. september 2015 leitaði brotaþoli tvívegis til heilsugæslunnar á ..., í fyrra sinnið þann 21. júní 2015 og í hið síðara 17. ágúst 2015. Samkvæmt skráningu í sjúkraskrá er haft eftir henni að sami maður hafi ráðist á hana tvisvar í sömu vikunni. Hún hafi byrjað að vera með honum í ágúst árið áður og þau hætt saman í nóvember. Hann hafi slegið hana þegar hann drakk, á meðan sambandið varði. Þau eigi sameiginlegan vinahóp og umgangist því eitthvað þótt sambandinu sé lokið. Fyrir viku hafi þau verið í „gamnislag“ og hann slegið hana skyndilega með afli í andlit og hún fengið glóðarauga vinstra megin. Vitni hafi verið að árásinni en vinahópurinn þaggað þetta niður með því að þetta hafi verið óvart.

Þann 20. júní, þ.e. nóttina áður en hún leitaði til heilsugæslunnar, hafi hún verið að skemmta sér með sama manni og vinahópnum á ... . Hún hafi átt við hann orðaskipti fyrir aftan húsið og þar hafi hann sagt henni að hann hefði sofið hjá vinkonu hennar og ætlaði að endurtaka þann leik. Brotaþoli hafi sett hendur á bringu hans og reynt að stöðva hann. Hann hafi hrint henni harkalega og hún fallið með þeim afleiðingum að hún hafi skrámast fyrir ofan augabrún vinstra megin og fengið tvö stór fleiður á vinstra hné, hún hafi staðið upp og hann öskrað á hana að hún ætti að liggja kyrr á jörðinni. Hann hafi rifið í hárið á henni og neytt hana til að leggjast aftur á jörðina með því að halda um hárið á henni. Hann hafi að því búnu farið inn, en hún legið kyrr þangað til vegfarendur hafi komið henni til aðstoðar.

Áverkar hafi verið glóðarauga á vinstra auga, tvö fleiður tveggja til þriggja sentimetra stór á vinstra hné og tveggja sentimetra skráma fyrir ofan hægri augabrún.

Síðan segir í vottorðinu að brotaþoli hafi leitað til heilsugæslu 17. ágúst til að fá skráða áverka sem hún hafi sagst hafa orðið fyrir þann 14. ágúst. Hafi hún þá skýrt svo frá að þau ákærði hafi aftur tekið saman í júlí. Það hafi gengið ágætlega en síðan hafi hann sent henni óviðfelldin rafræn skilaboð á föstudagskvöldið. Hún hafi farið heim til hans en hann neitað að hleypa henni inn í fyrstu. Þau hafi deilt þarna fyrir utan og síðan hafi það borist inn í íbúðina. Hann hafi rifið í hárið á henni, ætlað að draga hana út, hún hafi barist á móti og þá hafi hann ýtt henni niður og slegið hana í andlitið. Síðan hafi hann tekið kodda og þrýst að andliti hennar. Hún hafi losnað með því að sparka í hann. Hann hafi snúið upp á vinstri úlnlið hennar og þvingað aftur fyrir bak. Hún hafi losnað með því að bíta hann fast. Hann hafi þá slegið hana aftur í andlitið. Þá hafi hún farið.

Síðan er því lýst í vottorðinu að brotaþoli hafi verið aum í vinstri úlnlið, fundið til við hreyfingu en þó hafi hreyfigeta verið óskert og engir áverkar sjáanlegir. Hún hafi verið með tveggja sentimetra fleiður við hægra kinnbein og óljóst mar á hægri augabrún. Verkir í úlnlið hafi bent til tognunar sem hafi samrýmst því að snúið hafi verið upp á úlnliðinn á henni.

Ákærði og brotaþoli gáfu skýrslur fyrir dómi svo og vitnin B, C, D, E, F og F læknir, sem staðfesti framangreint vottorð.

II

Ákærði segir um sakargiftir í I. kafla ákæru að þarna hafi verið gleðskapur. Brotaþoli hafi reynt að reita hann til reiði og m.a. tekið af honum gleraugu. Hún hafi slegið hann. Hann hafi tekið létt á henni og ýtt henni í sófa. Síðan hafi einhver rétt honum gleraugun og hann farið heim. Hann hafi aldrei séð hana með glóðarauga.

Brotaþoli kveðst ekki muna mikið eftir þessu atviki, langt sé síðan og hún hafi verið drukkin. Hún hafi tekið tóbaksdós frá ákærða og síðan hafi þau farið að „kýta“. Hún hafi fengið högg í andlitið en viti ekki hvort það hafi verið hnefahögg eða olnbogaskot.

Gestgjafinn, B, segir að brotaþoli hafi slegið ákærða tvisvar. Hann hafi þá tekið um háls hennar með handleggnum í örskamma stund. Hún hafi rifið af honum gleraugun og rokið fram á baðherbergi. Þessu hafi þar með lokið. Vitnið segir að hefði ákærði slegið hana hefði það ekki farið fram hjá sér. Vitnið segir að sig rámi í að brotaþoli hafi verið með glóðarauga næstu daga.

Ákærði segir um atvikið í II. kafla ákæru að þau hafi verið ein fyrir utan ... . Brotaþoli hafi viljað að hann bæði hana afsökunar. Hann hafi togað í hana. Hún hafi snúist um sjálfa sig og dottið fram fyrir sig á götuna. Hún hafi legið þarna á grúfu og ekkert viljað með hann hafa. Hafi skiptum þeirra lokið með þessu í þetta sinn.

Brotaþoli segir um þetta atvik að ákærði hafi verið almennt ósáttur vegna þess að brotaþoli hafi ekki viljað hitta hann lengur. Hún hafi á móti verið ósátt við hann vegna þess að hann hafði sofið hjá vinkonu hennar. Inni á veitingastaðnum hafi hún tekið af honum derhúfu sem honum hafi þótt mjög vænt um og sett í veski sitt. Hún muni ekki hvort þeirra hafi elt hitt út en þegar þau hafi verið fyrir utan hafi þau farið að rífast og togast á. Hann hafi ýtt aftan á hálsinn á henni eða hnakkann og hrint henni á götuna. Hún hafi fengið skurð og kúlu á ennið. Gleraugu hafi brotnað. Hún segir að hann hafi örugglega ekki verið að reyna að fella hana, heldur ýta henni frá sér. Við þetta hafi skiptum þeirra lokið í þetta sinn.

Vitnið E kveðst hafa hafa komið að þar sem brotaþoli lá. Vitnið segir að gleraugu brotaþola hafi verið heil.

Vitnið F kveðst hafa verið að ganga heim og hafi heyrt grát. Brotaþoli hafi legið á jörðinni. Hún hafi verið með kúlu á enni. E hafi komið þarna að líka og þau hafi aðstoðað brotaþola. Ákærði hafi verið að ganga á brott og sagt eitthvað á þann veg að hún ætti þetta skilið. Vitnið kveðst halda að gleraugu hafi verið óbrotin.

Ákærði segir um III. kafla ákæru að við þetta tækifæri hafi brotaþoli rifið í hárið á honum og bitið hann í handlegginn. Hún hafi síðan farið með D eftir að ákærði hafi hringt til hans. Hún hafi tekið með sér síma ákærða og gleraugu. Ákærði segist hljóta að hafa opnað fyrir brotaþola. Hann neitar eindregið að hafa ráðist að henni með þeim hætti sem lýst er í ákæru.

Brotaþola segir um þetta tilvik að þau hafi bæði verið ölvuð og hún hafi farið til ákærða að ræða eitthvað leiðinlegt. Ákærði hafi viljað að hún sækti pjönkur sínar. Hún hafi raunar talið að ákærði væri með kvenmann hjá sér. Hún hafi barið að dyrum því hún hafi viljað fá skýringar á framkomu hans, sem henni hafi ekki líkað við. Hann hafi tekið á móti henni með því að rífa í hár hennar. Vel geti verið að hún hafi byrjað með því að rífa í hár hans. Síðan hafi þau æpt, öskrað og verið með leiðindi. Hann hafi viljað að hún færi. Hún hafi sest á rúm og neitað að fara fyrr en hún fengi afsökunarbeiðni eða útskýringar. Ákærði hafi þá hringt í D. Síðan hafi ákærði haldið henni niðri með sæng yfir höfði hennar. Hún hafi bitið hann eins fast og hún hafi getað. Hann hafi slegið hana í höfuðið. Síðan hafi D komið. Hún hafi tekið gleraugu og síma ákærða. D hafi ekið henni heim.

Vitnið C bjó á efri hæð hússins við ... . Hún segir að þarna hafi verið mjög hljóðbært. Hún hafi heyrt læti úti. Barið hafi verið ákaflega að dyrum. Á endanum hafi ákærði hleypt brotaþola inn. Eftir það hafi vitnið heyrt lítið, þó einhver læti, hundgá og hurðaskelli þegar brotaþoli hafi farið. Þetta hafi ekki hljómað eins og slagsmál og jafnvel verið eins og deilendur væru sitt á hvorum stað í íbúðinni.

Vitnið D kveðst hafa, er hann kom að, séð áverka á ákærða en enga á brotaþola. Hann hafi ekki verið nema eina til tvær mínútur á leiðinni eftir að ákærði hafi hringt til hans.

III

Samkvæmt 108. gr. laga nr. 88/2008 hvílir sönnunarbyrði um sekt ákærða og atvik, sem telja má honum í óhag, á ákæruvaldinu. Ber að sýkna ákærða ef talið verður að ekki hafi komið fram nægileg sönnun sem ekki verði vefengd með skynsamlegum rökum, sbr. 109. gr. sömu laga.

Ákærða er gefið að sök að hafa þrem sinnum ráðist á brotaþola og veitt henni áverka. Eitt vitni kom fyrir dóminn sem fylgdist með skiptum þeirra í fyrsta tilvikinu. Það vitni kveðst ekki hafa séð ákærða slá brotaþola og staðhæfir að það hefði séð það ef ákærði hefði gert svo. Þegar með vísan til þessa leikur skynsamlegur vafi á því að ákærði hafi framið þann verknað sem honum er gefinn að sök í I. kafla ákæru.

Hvað hin tvö tilvikin varðar standa orð brotaþola gegn orðum ákærða. Þótt fyrir liggi að brotaþoli hafi fengið smávægilega líkamlega áverka, þykir ekki nægilega sannað eins og málið liggur fyrir að ákærði hafi af ásetningi veist að henni með þeim hætti og valdið þeim afleiðingum sem í ákæru er lýst.

Samkvæmt þessu ber að sýkna ákærða.

Sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði. Ö-kk-nf H-kk-nf J-kk-nf héraðsdómslögmaður var í öndverðu skipaður verjandi ákærða, en síðan leystur frá þeim starfa. Ákveðast þóknun hans og málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, Á-kk-ef P-kk-ef hæstaréttarlögmanns, eins og greinir í dómsorði að virðisaukaskatti meðtöldum.

Dóm þennan kveður upp E-kk-nf S-kk-nf héraðsdómari.

D Ó M S O R Ð

Ákærði, X, á að vera sýkn af kröfum ákæruvaldsins í þessu máli.

Sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun fyrri verjanda ákærða, Ö-kk-ef H-kk-ef J-kk-ef héraðsdómslögmanns, 66.960 krónur og málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, Á-kk-ef P-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 306.000 krónur.