S-48/2012

Mál þetta, sem dómtekið var 9. janúar sl., er höfðað með ákæru ríkissaksóknara, útgefinni 17. ágúst 2012, á hendur A, [kt., heimili], „fyrir húsbrot og kynferðislega áreitni, með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 15. maí 2011, farið í heimildarleysi inn í íbúð [B] að […] á […], með því að skríða inn um glugga í eldhúsi og í kjölfarið veist að B í svefnherbergi íbúðarinnar, kastað henni á rúm og þuklað á kynfærum hennar og brjóstum utanklæða.“

Í ákæruskjali er brot ákærða talið varða við 231. gr. og 199. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og er þess þar krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Með framhaldsákæru, dags. 22. nóvember sl., var aukið við málið eftirfarandi einkaréttarkröfu: „Af hálfu [B], kennitala […], er þess krafist að ákærði verði dæmdur til að greiða henni bætur að fjárhæð 800.000.- auk vaxta samkvæmt 8. gr., sbr. 4. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, frá 1. maí 2011, til þess dags er mánuður er liðinn frá því bótakrafan er kynnt ákærða, en með dráttarvöxtum frá þeim degi samkvæmt 9. gr. sbr. 6. gr. sömu laga til greiðsludags. Einnig er krafist þóknunar til handa réttargæslumanni samkvæmt mati réttarins eða samkvæmt síðar framlögðum málskostnaðarreikningi, að viðbættum virðisaukaskatti á réttargæsluþóknun.“

Kröfu ákærða um frávísun framhaldsákærunnar var hafnað með úrskurði uppkveðnum 5. desember sl.

Við aðalmeðferð málsins var af hálfu ákæruvaldsins fallið frá þeirri lýsingu í ákæru að ákærði hafi þuklað á kynfærum brotaþola.

Af hálfu ákærða er þess krafist að hann verði sýknaður af kröfum ákæruvaldsins, en til vara að honum verði dæmd vægasta refsing sem lög leyfa og að sú refsing verði að öllu leyti skilorðsbundin. Þá er þess krafist að einkaréttarkröfu málsins verði vísað frá dómi en til vara er krafist verulegrar lækkunar hennar. Loks krefst ákærði þess að allur sakarkostnaður, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans, verði greidd úr ríkissjóði.

Við aðalmeðferð málsins gengu dómendur ásamt sakarflytjendum og ákærða á vettvang utan við húsið að […].

I

Samkvæmt frumskýrslu lögreglustjórans á […], dags. 22. maí 2011, var lögregla kölluð til í gegnum Fjarskiptamiðstöð lögreglu, kl. 1:14 aðfaranótt 15. s.m., vegna tilkynningar um að maður hefði ruðst inn á heimili konu að […] og að skjótrar aðstoðar væri þörf. Í skýrslunni kemur fram að er lögregla kom á vettvang örstuttu síðar hafi brotaþoli, B, hist þar fyrir og sagt mann sem byggi á neðri hæð fjölbýlishússins hafa komið óboðinn inn í íbúð hennar og knúð dyra á svefnherbergi hennar. Brotaþoli hafi talið um son sinn að ræða en þegar hún hafi opnað hafi maður þessi ráðist á hana og kastað henni á rúmið. Hún hafi reynt að losa sig og tekist það að lokum en hann hafi aftur hent henni á rúmið. Að því búnu hafi hún náð að ýta manninum fram á gang, þar sem hann hafi reynt að halda henni en hún hafi hlaupið út og yfir til nágranna síns. Maðurinn hafi tekið stefnu á íbúð sína en síðan hætt við og hlaupið út í myrkrið, til vesturs. Hafi brotaþoli verið í miklu uppnámi, bent lögreglu á íbúð mannsins, sagst þekkja hann í sjón og vera þess fullviss að hann hafi ætlað að nauðga sér. Hafi hún sagt manninn hafa verið með […]. Þá hafi hún vísað lögreglu á eldhúsglugga sem búið hafi verið að „spenna upp“ og taka hleypijárn úr sambandi við hlið gluggans.

Í skýrslunni kemur fram að tveir lögreglumenn hafi farið að svipast um í nágrenninu eftir manninum, ákærða í máli þessu, en tveir lögreglumenn hafi beðið utan við húsið. Eftir örfáar mínútur hafi sambýliskona ákærða staðið í dyrum á neðri hæð hússins. Hafi hún aðspurð sagt lögreglu að ákærði væri inni í íbúðinni. Ákærði hafi staðið á stofugólfi „mjög flóttalegur“ er lögregla kom þar inn. Hafi hann neitað því að hafa farið inn í íbúð brotaþola. Í samráði við yfirlögregluþjón hafi verið ákveðið að handtaka ákærða í þágu rannsóknar málsins og hafi hann verið færður í fangaklefa kl. 2:10. Hann hafi virst ölvaður og verið beðinn um að blása í SD2 áfengismæli sem sýnt hafi niðurstöðuna 2,60‰. Ákærði hafi verið klæddur strigaskóm, dökkbláum gallabuxum og dökkri, röndóttri peysu. Á snaga í forstofu hans hafi hangið svartur jakki með belti sem tekinn hafi verið með á lögreglustöð og sýndur brotaþola, sem kannast hafi við hann. Á vinstra handarbaki ákærða hafi verið að sjá lítilsháttar hruflsár sem ekki hafi blætt úr.

Brotaþoli hafi sagst vilja leggja fram kæru. Hún hafi verið í miklu uppnámi, mjög hrædd og ekki viljað vera ein. Hafi hún greint frá því að eiginmaður hennar kæmi frá […] að sækja hana.

Í viðtali við sambýliskonu ákærða hafi komið fram að ákærði hafi ekki verið í íbúð þeirra er hún vaknaði við mikil hróp á efri hæð hússins, en hann hafi komið örfáum mínútum síðar inn um dyrnar. Þá hafi verið rætt við C, íbúa í húsinu, sem sagt hafi brotaþola hafa komið til hennar í mikilli geðshræringu og beðið hana að hringja á lögreglu. Síðar um nóttina hafi lögregla hitt son brotaþola á vettvangi, sem aðspurður hafi sagst hafa læst íbúðinni er hann yfirgaf hana fyrr um kvöldið.

Í skýrslunni er lýst vettvangsrannsókn lögreglu. Kemur þar m.a. fram að ekki hafi reynst unnt að greina fótspor á gólfi enda mjög þurrt úti þegar atburður þessi hafi átt sér stað. Ljóst þyki að gerandi í málinu hafi klifrað upp þakrennurör, upp á svalirnar og „spennt upp“ gluggann frá svölunum. Mold hafi verið sjáanleg upp eftir rörinu en engin fótspor greinanleg. Fingraför hafi verið tekin á vettvangi þann 17. maí 2011 og DNA sýni af ákærða og brotaþola 19. s.m. Þann 18. s.m. hafi verið lagt hald á náttkjól sem brotaþoli hafi verið í umrætt sinn, til rannsóknar með tilliti til DNA samanburðarrannsóknar.

Meðal framlagðra gagna er vistunarskýrsla lögreglu þar sem handtökutími ákærða er skráður kl. 2:10 umrædda nótt. Er ástandi ákærða þar lýst svo að hann sé í annarlegu ástandi, framburður ruglingslegur, jafnvægi óstöðugt, málfar skýrt, sjáöldur eðlileg, sjáanleg ölvun mikil og sýnilegir áverkar litlir. Á upplýsingablaði til hins handtekna, sem fram kemur að kynnt hafi verið ákærða kl. 8:10 sama morgun, segir hins vegar að handtökutími sé kl. 1:30.

Í málinu liggja m.a. fyrir ljósmyndir, ódagsettar en merktar málsnúmeri lögreglustjórans á […], teknar á vettvangi. Sýna þær hluta af utanverðu húsinu að […], opinn eldhúsglugga og aftengt stormjárn í íbúð brotaþola, þakrennu sem liggur upp með svölum íbúðar hennar, svefnherbergi hennar og loks náttkjól hennar og rifu á honum framanverðum.

Þá liggja fyrir rannsóknargögn tæknideildar lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu. Er þar á meðal skýrsla með ljósmyndum af náttkjól brotaþola, teknar 21. júní 2011, þar sem fram kemur að í 6,5 sm langri rifu í hálsmáli kjólsins framanverðum séu saumar tættir og bendi útlit rifunnar til þess að hún hafi myndast við átak, en ekki saumsprettu. Í skýrslu, dags. 10. júní 2011, kemur fram að innsend fingraför sem lyft hafi verið af gluggapósti og niðurfallsröri hafi reynst ónothæf til samanburðarrannsóknar. Ennfremur liggur fyrir greinargerð tæknideildarinnar, dags. 19. ágúst 2011, ásamt niðurstöðum Statens Kriminalteknisk Laboratorium í Svíþjóð frá 28. júlí s.á. Kemur þar fram að í kjól brotaþola, sem sendur hafi verið utan til rannsóknar á því hvort finna mætti lífsýni nothæf til DNA-kennslagreiningar, ásamt samanburðarsýnum frá ákærða og brotaþola, hafi á þremur stöðum ofarlega á framhlið kjólsins fundist mennskt DNA, sem rakið hafi verið til brotaþola og óþekkts aðila, en ekkert þeirra megi rekja til ákærða.

II

Hér verður framburður ákærða og vitna fyrir dómi rakinn eftir því sem þurfa þykir og eftir atvikum getið um framburð þeirra hjá lögreglu.

Ákærði kvaðst fyrir dómi hafa búið í […] á […] frá árinu 2008, í íbúð á jarðhæð skáhallt fyrir neðan íbúð B, sem flutt hafi þangað stuttu síðar. Þau hafi aldrei þekkst neitt, en heilsast eins og nágrannar geri. Ákærði kvaðst aðspurður einu sinni hafa komið inn í íbúð B, en þá verið boðið inn af […] syni hennar sem hafi verið einn heima. Fram kom að honum væri kunnugt um að auk B byggi í íbúðinni eiginmaður hennar en jafnframt að hann væri mikið að heiman.

Ákærði greindi frá ferðum sínum umrætt laugardagskvöld og kom fram að hann hafi farið út að skemmta sér með vini sínum. Kvaðst hann telja sig hafa drukkið u.þ.b. kippu af bjór, en ekki muna það nákvæmlega. Hafi hann verið orðinn töluvert ölvaður og ákveðið því að halda heim á leið. Hafi hann gengið einsamall og rakleiðis heim til sín frá vínveitingastað í […]. Hann kvaðst ekki hafa fylgst með tímanum en telja sig hafa lagt af stað þaðan um eitt leytið um nóttina og verið kominn heim skömmu síðar. Lýsti ákærði leið sinni og kvaðst hafa gengið upp með […], en ekki muna hvort hann hafi stytt sér leið í gegnum […] og hvort hann hafi gengið stystu leið eftir stíg sem skeri […], en taldi það líklegt. Hann hafi opnað dyrnar að íbúð sinni með lykli. Unnusta hans hafi verið vakandi og sagt að það hefðu verið einhver læti í húsinu. Sagðist ákærði strax hafa skilið unnustu sína svo að hún ætti við íbúð B, enda hafi hann áður orðið var við háværa tónlist og samkvæmishald í íbúð hennar.

Aðspurður kvaðst ákærði ekki hafa orðið var við mannaferðir, lögreglumenn eða lögreglubifreiðir við heimkomuna. Hann hafi fengið sér að borða en síðan séð blá blikkandi ljós út um eldhúsgluggann. Fljótlega hafi lögreglan knúð dyra. Aðspurður kvaðst ákærði þá ekki hafa verið búinn að borða og telja að innan við 10 mínútur hafi liðið frá heimkomu hans þar til lögreglan hafði tal af honum. Unnusta hans hafi opnað fyrir lögreglu. Þá kom fram í framburði ákærða að unnusta hans hafi áður verið búin að ræða við nágrannakonu þeirra, D. Kvaðst ákærði ekki muna hvort þetta samtal hafi átt sér stað eftir að hann kom heim, en hafa það a.m.k. eftir unnustu sinni að hún hafi rætt við D.

Ákærði kvaðst engar skýringar kunna á því hvers vegna B hafi bent á hann sem þann mann sem veist hafi að henni í íbúð hennar umrædda nótt. Engin illindi hafi verið þeirra á milli. Aðspurður um hrufl á hendi sem getið er um í frumskýrslu kvaðst ákærði telja líklegt að það hafi tengst […]. Aðspurður um […] í tilefni af því sem greinir í frumskýrslu lögreglu benti hann á […]. Ákærði kvaðst minnast þess að hafa verið í dökkum jakka, líklega þeim sem lögregla lagði hald á, en ekki muna að öðru leyti hvernig hann hafi verið klæddur.

Ákærði kvaðst hafa flutt úr íbúðinni síðar umrætt sumar og flutt til […], þar sem hann búi nú ásamt unnustu sinni og […]. Aðspurður af verjanda sagðist hann ekki áður hafa verið sakaður um að fara í óleyfi inn til fólks og sýna af sér kynferðislega tilburði. Ákærði gaf skýrslu á ný að afloknum skýrslutökum af vitnum og var þá borin undir hann lögregluskýrsla frá árinu 2003 […]. Kannaðist hann við að hafa, eins og greinir í þeirri skýrslu, farið óboðinn inn í hús að næturlagi, á leið heim eftir dansleik. Kvaðst ákærði hafa skilið framangreinda spurningu verjanda svo að hún lyti að því hvort hann hefði áður verið sakaður um kynferðisbrot og því ekki munað eftir þessu atviki, sem hann hafi játað hjá lögreglu á sínum tíma. […] Aðspurður um áfengisneyslu sína og hegðun tengda henni sagðist ákærði drekka sjaldan en eiga það til að drekka of mikið þegar hann neytti áfengis, en ekki telja sig eiga vanda til að taka upp á einhverju óvenjulegu við slíkar aðstæður. Hann kvaðst hafa […], sé um […] sm hár og […] kg að þyngd.

Við rannsókn málsins hjá lögreglu gaf ákærði fyrst stutta skýrslu að morgni 15. maí 2011, eftir dvöl í fangaklefa, án viðveru lögmanns. Neitaði hann þeim sakargiftum sem honum voru kynntar, þ.e. að hafa farið inn í íbúð brotaþola með því að klifra upp á svalir og spenna upp eldhúsglugga og að hafa „veist að“ henni inni í íbúðinni. Kvaðst hann hafa komið að læstum dyrum íbúðar sinnar er hann kom gangandi heim úr miðbænum, en sambýliskona hans hafi opnað fyrir honum og tjáð honum að einhver læti hefðu verið í húsinu. Stuttu síðar hafi lögreglan bankað og hann verið handtekinn.

Næst gaf ákærði skýrslu hjá lögreglu að viðstöddum verjanda sínum, 28. júní s.á. og var þá kynnt að sakarefnið væri ætlað húsbrot og kynferðisbrot gegn brotaþola. Greindi ákærði af sjálfsdáðum frá því við upphafi skýrslutökunnar að hann hafi greint ranglega frá því í öndverðu að unnusta hans hefði opnað fyrir honum, en hið rétta væri að hann hafi sjálfur opnað dyr íbúðarinnar og hitt unnustu sína fyrir er inn var komið. Neitaði ákærði báðum sakarefnum, þótt lagt væri að honum að rifja upp atvik og hann spurður hvort verið gæti að hann myndi ekki atburði næturinnar sökum ölvunar.

Enn var tekin skýrsla af ákærða símleiðis 9. febrúar 2012 og hlýddi verjandi hans á símtalið. Var ákærði þá nánar spurður um ferðir sínar umrætt kvöld og ölvunarástand sitt. Í samantekt lögreglu af skýrslutökunni kemur m.a. fram að ákærði hafi sem fyrr sagst hafa gengið einn heim frá […]. Aðspurður um áfengisneyslu hafi hann sagst hafa drukkið einhverja bjóra og verið þó nokkuð ölvaður en muna allt sem gerðist þessa nótt.

Framburður ákærða fyrir dómi samræmist í meginatriðum því sem fram kom við framangreindar skýrslutökur lögreglu.

Brotaþoli, B, gaf skýrslu fyrir dómi. Hún kvaðst ekki hafa verið ákærða kunnug og þau hafi aldrei ræðst við, en hann hafi búið í íbúð skáhallt neðan við íbúð hennar í fjölbýlishúsinu […] og hún þekkt hann í sjón. Umrætt laugardagskvöld hafi hún lagst til hvílu, líklega um kl. 23, en hún hafi átt að mæta til vinnu morguninn eftir. Hún hafi verið íklædd kjól sem hún notaði oft sem náttkjól. Hún hafi beðið […] son sinn um að læsa útidyrunum þegar hann færi að heiman, en hann hafi ekki verið farinn er hún lagðist til hvílu. Hún hafi sjálf læst dyrum að svefnherbergi sínu, en það kvaðst hún vön að gera þegar eiginmaður hennar væri að heiman. Hún hafi verið í fastasvefni þegar hún hafi heyrt einhvern banka á herbergisdyrnar. Hún hafi sest upp og hugsað með sér að þetta væri sonur hennar og hvort eitthvað hafi komið fyrir hann því hún hafi beðið hann að raska ekki svefni hennar. Er hún opnaði dyrnar hafi hún séð „ókunnugan mann“ en talið að hann kynni að vera þarna með syni hennar. Hún hafi kallað til sonar síns en hann hafi ekki svarað og þá hafi hún áttað sig á því að maðurinn væri kominn til að nauðga henni. Áfengislykt hafi verið af manninum. Hún hafi spurt manninn hvort hann væri að villast en hann hafi byrjað að þukla á henni og brjóstum hennar. Hann hafi ýtt henni á rúm hennar. Aðspurð kvaðst hún telja það hafa gerst tvisvar en ekki muna það nákvæmlega. Hún hafi orðið mjög hrædd, reynt að komast út úr herberginu, fram á ganginn og fljótlega tekist það, enda þótt maðurinn hafi reynt að læsa herbergishurðinni. Maðurinn hafi séð að hún ætlaði út úr íbúðinni, rifið í kjól hennar og hún dottið aftur á bak ofan á hann á ganginum, en síðan komist út úr íbúðinni. Á leið út úr íbúðinni hafi hún tekið eftir því að útihurðin var ólæst. Þegar út var komið hafi maðurinn elt hana og togað í kjól hennar í tröppunum utan við íbúðina. Hafi hún hlaupið út á miðja götu framan við húsið, en ekki vitað hvert hún ætti síðan að fara. Úti hafi verið dimmt, kalt og rigning og hún verið illa klædd. Maðurinn hafi elt hana. Hún hafi þá kallað til hans: „Af hverju ertu að gera þetta?“ Maðurinn hafi ekki svarað. Kvaðst B þá hafa ákveðið að banka á dyr nágranna sem búi á jarðhæð í húsinu nr. […], bankað þar fast og ákveðið og hrópað á hjálp. Nágrannakona hennar hafi komið til dyra stuttu síðar og spurt hvað væri að gerast, en áður kvaðst B hafa séð manninn hlaupa í átt að íbúð sinni, en síðan snúið við og hlaupið á bak við húsið.

Aðspurð hvort hún hafi þekkt manninn, kom fram í framburði B að hann væri henni ókunnugur í þeim skilningi að hún þekkti hann ekki nægilega til að hann mætti koma inn í íbúð hennar, en um leið og hún opnaði svefnherbergishurðina hafi hún þekkt hann í sjón sem nágranna sinn, þ.e.a.s. ákærða. Hann hafi verið klæddur svörtum jakka, verið með […] og […]. Hún kvaðst ekki muna […], en hann hafi aldrei svarað henni.

B lýsti atburðum í svefnherberginu nánar svo að ákærði hafi hent henni á rúmið „til að reyna að nauðga“ henni en ekki tekist það. Hann hafi verið ofbeldisfullur og þuklað fast á brjóstum hennar, svo hún hafi fundið til. Hún kvaðst ekki muna til þess að ákærði hafi þuklað á öðrum líkamshlutum hennar. Sérstaklega aðspurð hvort ákærði hafi þuklað á kynfærum hennar sagði hún að ákærða hafi ekki tekist það.

B kvað nágrannakonuna sem hún bankaði hjá hafa fylgt sér yfir í íbúð hennar og sett eitthvað utan um hana, enda hafi hún hlaupið út á náttkjólnum einum fata. Kvaðst hún hafa […] og strax sagt henni að maðurinn sem byggi á neðri hæð hússins hefði verið inni í íbúð hennar.

Önnur nágrannakona sem búi á efri hæð hafi einnig orðið vör við lætin og komið yfir til hennar og gefið henni vatnsglas, en B kvaðst hvoruga konuna þekkja með nafni. Hún hafi beðið nágrannakonuna sem hún bankaði hjá að hringja á lögregluna. B kvaðst hafa verið í miklu uppnámi og ekki muna í smáatriðum atvik eftir að nágrannakonurnar komu að málinu. Hún kvaðst ekki vita hve löngu síðar lögreglan kom, en henni hafi ekki fundist þessir atburðir taka langan tíma.

B kvaðst ekki muna á hvaða tímapunkti náttkjólinn hafi rifnað í átökum hennar við ákærða, en hann hafi ekki verið rifinn fyrir atburðinn. Hún sagðist ekki muna hvenær hún hafi síðast þvegið kjólinn fyrir atburðinn.

Aðspurð í tilefni af framburði ákærða kannaðist B við að eflaust væri stundum hávaði frá íbúð hennar, en heimilisfólkið hlustaði gjarnan á hátt stillta tónlist, sér í lagi þegar […] sonur hennar væri heima. Kvaðst hún telja að það hafi verið rifa á eldhúsglugga þegar hún gekk til náða og að stormjárnið hafi verið tengt.

Aðspurð um áhrif þessa atburðar á líf hennar, sagðist B […].

B gaf skýrslu hjá lögreglu 18. maí 2011 og liggur fyrir skýrsla lögreglu um samantekt á framburði hennar, auk hljóðupptöku sem dómurinn hefur kynnt sér. Á hljóðupptökunni kemur fram að B var spurð hvort ákærði hafi náð tökum á henni á öðrum stöðum en í svefnherbergi og á gangi íbúðarinnar og neitaði hún því, en fyrir dómi bar hún, eins og fyrr var rakið, um að ákærði hafi einnig náð taki á kjól hennar í tröppunum utan við íbúðina. Að öðru leyti samræmist framburður hennar fyrir dómi skýrslu hennar hjá lögreglu í öllum meginatriðum. Þess skal getið að í samantekt lögreglu segir að brotaþoli segi ákærða hafa „byrjað að þukla á kynfærum hennar og brjóstum“, en á hljóðupptöku af framburði hennar kemur fram að ákærði hafi farið með hendur „að“ kynfærum hennar.

Vitnið C kvaðst fyrir dómi hafa verið lögst til hvílu en ekki sofnuð umrædda nótt í íbúð sinni á annarri hæð hússins að […], þegar hún hafi heyrt hávaða og hróp utandyra. Hún hafi opnaði svaladyr sem snúi að götu og heyrt einhvern banka og hrópa við dyr D, íbúa á jarðhæð beint fyrir neðan íbúð vitnisins. Hún hafi heyrt D spyrja hvað væri að gerast og B hrópa að það hafi einhver verið inni í íbúð hennar. B hafi virst í „móðursýkiskasti“ og örðugt hafi verið að greina hvað hún sagði vegna […] og uppnáms hennar. Vitnið kvaðst ekki hafa séð B þaðan sem hún stóð, en heyrt að D ætlaði að fara með henni yfir í íbúð hennar svo vitnið hafi kallað niður og spurt hvort hún ætti ekki að hringja í lögregluna. D hafi verið sammála því svo vitnið hafi hringt á lögreglu og svo farið á eftir þeim. Vitnið kvað þær hafa verið „á vappi“ og verið að spyrja B hvað gerst hefði meðan beðið var lögreglu, en vitnið taldi lögreglu hafa komið á vettvang innan 5 mínútna. Áður en lögreglan kom hafi B farið að tala um að það hefði verið ákærði sem hefði komið inn í íbúð hennar. Hún hafi […], en enn verið í miklu uppnámi. Vitnið kvaðst hafa upplifað það svo að B hafi í fyrstu ekki virst viss um að þetta hefði verið ákærði heldur verið að rifja það upp og velta því fyrir sér hver þetta hefði verið og orðið vissari um að þetta hefði verið ákærði eftir því sem á leið. Nánar aðspurð kvað vitnið B hafa talað um að hafa fundist ákærði eitthvað „vafasamur“ eða „óþægilegur“ og talað um að […]. Vitnið kvaðst þekkja til ákærða, en hann væri […], auk þess sem vitnið sagðist […]. Ákærði væri feiminn og „lokaður“. Hafi vitnið því átt bágt með að trúa þessu upp á hann og látið það í ljós við B. Vitnið kvaðst ekki minnast þess að B hafi lýst því svo að ákærði hefði veist að henni kynferðislega, en hún hafi sagt hann hafa hrint henni og frekar virst vera að velta því fyrir sér hvað hefði getað gerst en því sem gerst hefði í raun. Hún kvaðst ekki minnast þess að B hafi rætt um að maðurinn hafi elt hana eða hrakið hana út úr íbúðinni.

Vitnið kvað þær D og B hafa beðið lögreglu á stigapalli utan við íbúð B og D e.t.v. litið inn í íbúðina. Vitnið kvaðst sjálf hafa staðið fyrir neðan tröppurnar utan við húsið. E, sambýliskona ákærða hafi komið fram í dyr íbúðar sinnar og spurt hvað væri að gerast. Vitnið kvaðst í fyrstu ekki muna hvort B hafi verið búin að nefna ákærða til sögunnar þegar hún ræddi við E og telja sig aðeins hafa sagt henni að einhver hafi farið inn í íbúð B og að búið væri að hringja á lögregluna. Síðar við skýrslugjöfina kvaðst vitnið aðspurð hafa upplýst E um að B segði ákærða vera manninn sem hefði komið óboðinn inn í íbúð hennar og að E hafi orðið mjög hissa.

Vitnið kvaðst hafa staðið utandyra og horft í átt að húsinu þegar ákærði hafi gengið fram hjá henni að húsinu án þess að heilsa og farið inn í íbúð sína. Kvaðst hún viss um þetta og telja að lögreglan hafi á þessum tímapunkti verið komin og verið uppi í íbúð B, en engir lögreglumenn hefðu verið sjáanlegir fyrir utan húsið. Lögreglumenn hafi stuttu síðar sjálfir farið í íbúð ákærða og sótt hann, án þess að til þess hefði komið að vitnið þyrfti að benda lögreglu á að hann væri kominn heim. Kvaðst vitnið ekki minnast þess að hafa látið þessa getið er hún gaf skýrslu hjá lögreglu í gegnum síma, rétt um ári eftir atburðinn, enda hefðu spurningar lögreglu lotið að öðru.

Vitnið kvaðst telja tvær merktar lögreglubifreiðar hafa komið á vettvang vegna útkallsins, en hvorug verið með bláljósin kveikt. Eftir að lögregla var farin með ákærða hafi B staðið ein eftir utan við íbúðina á sloppnum sínum. Vitnið hafi lánað henni síma og B hringt í son sinn. Vitnið hafi síðan beðið með B í íbúð hennar þar til sonur hennar kom heim. Vitnið kvaðst ekki muna á hvaða tímapunkti B hafi farið í slopp.

Meðal rannsóknargagna er skýrsla lögreglu, dags. 1. febrúar 2012, kl. 17:44, en í haus skýrslunnar kemur þó fram dagsetningin 26. janúar s.á., kl. 17:18. Skýrslan er undirrituð af F lögreglumanni og kemur þar fram að kl. 17:00, án tilgreiningar á dagsetningu, hafi verið haft samband við vitnið C símleiðis. Í skýrslunni rekur lögreglumaðurinn framburð vitnisins en ekki er að sjá að skýrslutakan hafi verið hljóðrituð. Framburður C fyrir dómi samræmist því sem fram kemur í þessari skýrslu, utan þess þó að í niðurlagi hennar kemur fram að C hafi ekki sagst hafa orðið vitni að neinum mannaferðum við húsið og sé aðeins vitni að þeim atriðum sem snerti samskipti hennar og B á þessum tíma.

Vitnið E, sambýliskona ákærða, kvaðst hafa vaknað umrædda nótt við hávaða sem hún hafi talið rifrildi, án þess þó að hún heyrði orðaskil. Hávaðinn hafi virst koma frá íbúð B, skáhallt ofan við íbúð þeirra ákærða. Hún hafi orðið hrædd og reynt að hringja í ákærða en síminn reynst inneignarlaus. Hún hafi þá sótt tölvu, lagt inn á símann, reynt að hringja aftur en ekki náð sambandi og talið að sími ákærða væri orðinn rafmagnslaus. Skömmu síðar hafi ákærði komið heim, inn um aðaldyr íbúðarinnar og hún mætt honum í holi framan við svefnherbergi íbúðarinnar. Vitnið kvaðst telja að það hafi liðið um 10 mínútur frá því að hún vaknaði við hávaðann þar til ákærði kom heim. Hún hafi sagt honum frá þessum hávaða sem hún hafði heyrt en kvaðst ekki minnast þess að hann hafi sýnt nein viðbrögð við því. Ákærði hafi fengið sér að borða. Hún hafi síðan litið út um eldhúsgluggann, séð nágranna sína fyrir utan og „örugglega lögreglubíla líka“. Hún hafi þá farið fram og opnað útidyrnar. Hafi D, nágrannakona hennar, komið og sagt henni að það hefði verið brotist inn hjá konunni á efri hæðinni og að konan segði að þar hefði ákærði verið að verki. D hafi virst hissa á þessu og gengið út frá því að ákærði hefði verið heima hjá sér, en vitnið kvaðst hafa sagt D að ákærði hefði reyndar ekki verið heima þegar lætin hófust. Ákærði hafi fljótlega komið fram og staðið að baki henni í forstofunni. Vitnið kvaðst telja lögreglumenn hafa farið upp stigann eftir að hún var komin fram í dyragættina, en einnig séð þá koma niður stigann skömmu síðar og taldi hún sig þá enn hafa staðið í gættinni. Lögreglumenn hafi rætt við þau ákærða í íbúðinni og ákærði síðan farið með þeim á lögreglustöð. Vitnið kvaðst ekki muna hvort hún hafi verið farin að ræða þessar ásakanir eitthvað við ákærða áður en lögreglan kom. Ákærði hafi verið mikið drukkinn en vitnið ekki tekið eftir neinu óvenjulegu í fari hans eða útliti. Hún kvaðst ekki muna hvernig ákærði var klæddur en lögreglan hafi síðar komið og sótt jakka sem hann hafi verið í þetta kvöld.

Vitnið sagði það vel geta verið að C hafi einnig rætt við hana umrætt sinn og sagt henni hvað væri um að vera. Hún kvaðst þó ekki minnast þess að hafa talað við C-x-x áður en ákærði kom heim.

Í málinu liggur fyrir stutt upplýsingaskýrsla lögreglu, dags. 1. febrúar 2012, um símaviðtal við E 31. janúar s.á., en ekki er að sjá að sú skýrslutaka hafi verið hljóðrituð. Framburður E fyrir dómi er í samræmi við efni umræddrar skýrslu.

Vitnið D gaf ekki skýrslu við rannsókn málsins hjá lögreglu, en fyrir dómi sagðist hún muna nokkuð vel eftir atvikum, þótt langt væri um liðið. Kvaðst hún búa á jarðhæð í […], […] og vera málkunnug B en ekkert þekkja ákærða og sambýliskonu hans. Hún kvaðst hafa vaknað umrædda nótt við að bankað var á dyr íbúðar hennar og kallað á hjálp. Fyrir utan hafi B verið og sagt strax að hún hefði orðið fyrir nauðgun. Vitnið kvað B hafa komið inn í íbúð hennar í örstutta stund en síðan hafi þær haldið yfir í íbúð B. B hafi verið í náttkjól sem vitnið hafi tekið eftir að var rifinn að framan. Að beiðni vitnisins hafi B farið í slopp utan yfir kjólinn, áður en lögreglan kom. Vitnið kvaðst hafa spurt B hvort hún vissi hver hefði verið að verki og hafi B sagt það hafa verið nágranna þeirra á neðri hæðinni, þ.e. ákærða. Kvaðst vitnið þegar í upphafi hafa skynjað það svo að B væri „100% viss“ um að það hefði verið ákærði sem kom óboðinn inn í íbúð hennar. B hafi sagst telja ákærða hafa klifrað upp á svalir íbúðar hennar eftir þakrennunni og sýnt vitninu aðstæður í íbúðinni. Hafi hún sagt hann hafa hrint henni í rúmið og ætlað að nauðga henni, eins og hún hafi orðað það. Ákærði hafi síðan að sögn B hlaupið út um aðaldyrnar og vestur fyrir húsið. Vitnið kvaðst þó aðspurð ekki hafa skilið það svo að ákærði hafi elt B niður stigann.

B hafi verið í miklu uppnámi, nánast í andnauð, og […]. Vitnið C, íbúi á efri hæð […], hafi líka heyrt í B, komið út og þaðan yfir í íbúð B nokkrum mínútum síðar. C hafi orðið eftir hjá B þegar vitnið hafi haldið til baka í íbúð sína. Vitnið kvaðst ekki hafa staldrað lengi við, einungis fáeinar mínútur, enda verið að ná sér eftir veikindi, en á leiðinni heim hafi hún ákveðið að banka upp á hjá ákærða. Hafi sambýliskona hans komið til dyra og kvaðst vitnið hafa séð ákærða fyrir aftan hana, fullklæddan og í útiskóm. Vitnið kvaðst ekki muna glöggt framhaldið, t.d. hvort hún hafi sagt sambýliskonunni að ákærði væri undir grun. Minnti vitnið að sambýliskonan hafi sagt að ákærði væri nýkominn heim úr samkvæmi. Vitnið kvaðst ekkert hafa rætt við ákærða. Aðspurð hvort lögregla hafi verið komin á vettvang á þessum tímapunkti kvaðst vitnið ekki telja það, heldur telja að lögreglan hafi ekki komið fyrr en um 10-15 mínútum eftir að vitnið hafði snúið aftur í íbúð sína. Vitnið kvaðst ekki telja C hafa hringt í lögregluna fyrr en vitnið var á leið frá íbúð B að íbúð ákærða, eftir að hafa rætt við B í íbúð hennar.

F lögreglumaður staðfesti skýrslugerð sína í málinu og lýsti aðkomu sinni. Kvaðst hann hafa komið á vettvang örskömmu eftir að útkallið barst eða um þremur mínútum síðar, ásamt G lögreglumanni og H tollverði. Hafi brotaþoli verið á […] framan við íbúð hennar, en vitnið kvaðst ekki muna nákvæmlega hvar vitnið C hafi verið staðsett. Kvaðst hann ekki muna eftir fleirum á vettvangi. Vitnið kvaðst hafa farið ásamt brotaþola og H inn í íbúð hennar, þar sem hún hafi skýrt frá atvikum. Hún hafi verið í uppnámi, óðamála og […] svo erfitt hafi verið að henda reiður á frásögn hennar, en smám saman hafi komið fram að maður, íbúi í íbúð skáhallt neðan við hennar íbúð, hafi ruðst inn til hennar. Hún hafi sagst þekkja manninn í sjón, en vitnið kvaðst ekki muna hvort hún hafi nefnt nafn hans. Hún hafi frá upphafi virst viss um að hún væri að benda á réttan mann sem geranda. Að sögn hennar hafi gerandinn verið í dökkum jakka og með […]. Hún hafi ekki lýst atvikum nákvæmlega, en fram hafi komið að ákærði hafi ráðist á hana í herbergi íbúðarinnar og hafi hún sýnt lögreglu rifu í hálsmáli kjóls sem hún var klædd. Við skýrslutöku fáeinum dögum síðar hafi hún lýst atvikum nánar.

Vitnið sagði H hafa fljótlega farið út til að leita að hugsanlegum geranda í málinu, á meðan hann ræddi við B í íbúð hennar. Hann kvaðst ekki muna hvort C hafi einnig verið inni í íbúðinni. Vitnið kvaðst hafa það eftir þeim G og H að þeir hafi strax kannað hvort ákærði væri heima og að sambýliskona ákærða hafi sagt þeim að ákærði væri ekki heima, en eftir örfáar mínútur hafi hún komið fram í dyrnar á ný og þá sagt ákærða vera kominn heim. Kvaðst vitnið ekki vita þetta af eigin raun. Vitnið kvaðst telja lögreglumennina I og J hafa verið nærri framhlið hússins allan tímann en hinir tveir hafi verið að leita að gerandanum í kringum húsið. Aftur kvaðst hann þó ekki vita þetta af eigin raun heldur hafa þetta eftir samstarfsmönnum sínum. Annað hvort H eða G hafi sagt honum að ákærði væri kominn heim og hann þá farið niður í íbúð ákærða.

Ákærði hafi verið klæddur í dökkar buxur, skó og svartan jakka. Nánar aðspurt kvaðst vitnið þó ekki viss um að ákærði hafi verið í skóm og kannaðist við að jakkinn hafi hangið á snaga í forstofu. Sagði hann brotaþola hafa síðar um nóttina verið sýndur þessi jakki og hún þá kannast við hann. Aðspurður sagðist hann ekki minnast þess að hafa séð mold á skóm ákærða. Hrufl á hendi ákærða hafi hvorki verið stórt né blæðandi og ákærði hafi ekki verið spurður út í það á vettvangi. Hann hafi verið mjög ölvaður, en rólegur. Vitnið kvaðst hafa kynnt ákærða það í lögreglubifreiðinni utan við húsið að hann væri undir grun í málinu en ákærði hafi strax neitað sök. Frekari rannsókn hafi farið fram um nóttina, eftir að ákærði hafði verið vistaður í fangaklefa og kvaðst vitnið hafa tekið ljósmyndir á vettvangi. Engin ummerki hafi verið um átök í íbúðinni. Dimmt hafi verið þegar atburðir þessir gerðust.

G héraðslögreglumaður kvaðst telja lögreglu hafa verið komna á vettvang innan fjögurra mínútna frá útkalli. B hafi staðið á […] utan við dyr íbúðar sinnar, æst og taugaveikluð og skýrt frá því sem gerst hafi. Vitnið kvaðst minna að C hafi einnig staðið á […]. F hafi einn rætt við B, uppi við íbúðina eða inni í henni. Vitnið kvaðst minna að hann hafi gengið áleiðis upp stiga á efri hæð hússins, en síðan snúið við ásamt H og farið að litast um í kringum húsið. Þeir H hafi ekki kannað strax hvort ákærði væri í íbúð sinni og ekki verið búnir að ræða við sambýliskonu hans, enda hafi B skýrt svo frá að hann hafi hlaupið vestur fyrir húsið. Þeir hafi gengið í átt að […] vestan við húsið, en ekki farið lengra frá húsinu en í um 20-30 metra fjarlægð. Hann kvaðst þó ekki sjálfur hafa haft útsýni yfir framhlið hússins meðan hann var að svipast um eftir ákærða og því ekki getað séð ef ákærði hefði komið að framhlið hússins á þessum tíma. Þeir H hafi ekki orðið varir við mannaferðir, en þegar þeir sneru til baka að húsinu örfáum mínútum síðar hafi þeir farið inn í íbúð ákærða. Hann kvaðst ekki muna hvort þá hafi verið opið þar inn eða þeir knúð dyra og sambýliskona ákærða opnað. Ákærði hafi þá staðið á stofugólfinu, klæddur gallabuxum, vinnuskóm og svörtum jakka, en vitnið kvaðst þó ekki vera viss um hvort ákærði hafi verið klæddur í jakkann. Ákærði hafi virst mikið drukkinn, en ekkert athugavert hafi verið við hátterni hans. Ákærða hafi verið gerð grein fyrir því að borist hefði tilkynning um að hann hefði ráðist inn í íbúð á efri hæð hússins. Ákærði hafi verið rólegur og sagt fátt. Vitnið kannaðist ekki við að sú lýsing í frumskýrslu að ákærði hefði verið „mjög flóttalegur“ væri frá honum komin. Þá kannaðist vitnið ekki við að ákærði hafi verið að borða þegar lögreglu bar að, en ummerki um það hefðu ekki verið könnuð sérstaklega. Hann kannaðist hins vegar við að hafa séð D á vettvangi en kvaðst ekki hafa rætt við hana eða minnast þess hvar hún var eða hvað hún aðhafðist.

Vitnið kvað lögreglumenn frá […], sem einnig hafi komið á vettvang vegna útkallsins, hafa komið á annarri lögreglubifreið svolitlu síðar, en vitnið kvaðst ekki minnast þess hvort þeir hafi verið komnir áður en hann og H fóru að litast um vestan við húsið og ekki geta borið um hvar þeir hafi verið eða aðhafst á vettvangi. Á hvorugri lögreglubifreiðinni hafi bláljós verið kveikt.

H tollvörður kvaðst fyrir dómi hafa farið á vettvang umrætt sinn ásamt lögreglumönnunum F og G. Er þá bar að hafi brotaþoli staðið á […] utan við íbúð sína ásamt nágrannakonu, en vitnið kvaðst ekki hafa fylgst nánar með því hvar sú kona hafi verið. Vitnið kvaðst ráma í að önnur nágrannakona hafi staðið í dyrum íbúðar sinnar. Brotaþoli hafi sagt gerandann hafa hlaupið vestur fyrir húsið. Vitnið kvaðst ekki minnast þess að hafa heyrt nánari lýsingu á atburðum, en brotaþoli hafi sagt gerandann búa á neðri hæð hússins, skáhallt fyrir neðan íbúð hennar. F hafi rætt við brotaþola, hugsanlega inni í íbúð hennar, en þeir G hafi litast um eftir ákærða vestan við húsið. Þeir hafi farið aðeins inn eftir, í gegnum […] og yfir í aðra götu. Vitnið kvaðst sjálfur ekki hafa verið í aðstöðu til að sjá það ef ákærði hefði komið framan að húsinu á meðan hann var að svipast um. Skömmu síðar, er þeir komu til baka, hafi sambýliskona ákærða kallað að þeim að ákærði væri kominn heim. Ákærði hafi þá staðið á stofugólfinu, mjög drukkinn en vitnið kvaðst ekki minnast þess hvernig hann var klæddur eða að neitt athugavert hafi verið við hátterni hans. Vitnið kvaðst ekki minnast þess að hafa rætt við sambýliskonu ákærða áður en þeir G fóru að litast um eftir ákærða eða geta skýrt hvers vegna hún hafi kallað til þeirra að ákærði væri kominn heim. Tveir lögreglumenn frá […] hafi einnig komið á vettvang á annarri lögreglubifreið, en vitnið kvaðst ekki muna hvort þeir hafi komið á vettvang á sama tíma eða síðar og ekki muna hvort þeir hafi verið komnir þegar þeir G fóru að litast um eftir ákærða.

I lögreglumaður kvað þá J héraðslögreglumann hafa komið á vettvang fljótlega á eftir fyrri lögreglubifreiðinni, en hvorug bifreiðin hafi notað bláljósin. Þeir J hafi einungis verið þarna hinum lögreglumönnunum til halds og trausts, en ekkert farið út úr lögreglubifreiðinni þar sem henni var lagt framan við húsið, nema á meðan ákærði var handtekinn og færður út í lögreglubifreið. Vitnið kvaðst minnast þess að hafa séð brotaþola og einhverja fleiri á vettvangi og minna að F hafi farið inn í íbúð brotaþola með henni. Hann kvaðst ekki hafa séð ákærða koma að húsinu og ekki telja að það hefði getað farið fram hjá þeim ef ákærði hefði komið að húsinu framanverðu á meðan þeir voru þar staðsettir. Kvaðst vitnið telja sig minnast þess að hafa séð konu utan við húsið niðri. Hann kvaðst telja að lögreglumennirnir G og H hafi bankað á dyr íbúðar ákærða áður en þeir fóru inn.

J héraðslögreglumaður kvaðst hafa komið á vettvang ásamt I, rétt á eftir fyrri lögreglubifreiðinni, hugsanlega örfáum mínútum síðar, en hinir lögreglumennirnir hafi þá sennilega verið komnir út úr sinni bifreið og upp á tröppur hússins. Þeir I hafi beðið átekta utan við húsið en síðan ekið um nágrennið til að leita að geranda eftir að fram hafi komið að hann væri farinn af vettvangi. Kvaðst hann þó hugsanlega misminna um að hafa ekið um nágrennið. Hann kvaðst ekki geta fullyrt að húsið hafi verið undir vakt þannig að ákærði hafi ekki getað komist að húsinu framanverðu og inn í sína íbúð. Hann kvaðst ekki muna eftir að hafa séð hina lögreglumennina fara inn í íbúð ákærða.

K, sérfræðingur í tæknideild lögreglunnar á höfuðborgarsvæðinu, gaf skýrslu fyrir dómi og staðfesti skýrslur sem liggja fyrir í málinu um rannsókn á kjól brotaþola, þar á meðal DNA-rannsókn. Staðfesti hann að það væri álit hans að rifa framan á kjól B hafi myndast við átak. Af því yrði þó ekkert ráðið um orsakir átaksins. Aðspurður kvað hann almennt ágætar líkur á því að finna mætti lífsýni á fatnaði eftir grip handar, en þó ekki útilokað að ekkert fyndist, þrátt fyrir þéttingsfast tak viðkomandi.

III

Ákærði hefur frá upphafi neitað því alfarið að hafa farið inn í íbúð brotaþola umrædda nótt og veist þar að henni. Á hinn bóginn hefur brotaþoli frá upphafi staðhæft að það hafi verið ákærði sem veittist að henni í íbúð hennar.

Fyrir liggur að á umræddum tíma, í maímánuði 2011, bjuggu ákærði og brotaþoli bæði í fjölbýlishúsinu […] á […]. Húsið er […]. Bjó ákærði á neðri hæð hússins og brotaþoli á efri hæð þess, skáhallt ofan við íbúð ákærða. […].

Samkvæmt frumskýrslu lögreglu og framburði þeirra lögreglumanna sem fyrstir komu á vettvang, skýrði brotaþoli strax svo frá að það hafi verið ákærði sem veittist að henni í íbúð hennar og að hún þekkti hann vel í sjón. Gaf hún þá lýsingu á vettvangi að hann hefði verið með […] og með […], en hvort tveggja kemur heim og saman við ákærða.

Tvö vitni, þær C og D, báðar íbúar í […], C á efri hæð og D neðri hæð, gáfu skýrslu fyrir dómi, en ekki var upplýst um aðkomu D að málinu fyrr en við skýrslutöku af ákærða við aðalmeðferð málsins. Framburður þeirra beggja fyrir dómi er ítarlega rakinn hér að framan. Báðar báru um að brotaþoli hafi virst í mjög miklu uppnámi, hrópað á hjálp og sagt ákærða hafa veist að henni í íbúð hennar. D, sem upplýst er að var sú sem fyrst ræddi við brotaþola eftir atburðinn, kvað B hafa virst „100% viss“ um að ákærði ætti í hlut og fram hafi komið að um árás af kynferðislegum toga hafi verið að ræða. Kvaðst hún hafa veitt því athygli að kjóll B var rifinn að framan. C kannaðist hins vegar ekki við að brotaþoli hafi lýst árásinni sem kynferðislegri og kvaðst hafa upplifað það svo að brotaþoli yrði vissari eftir því sem á leið um að það hefði verið ákærði sem ruddist óboðinn inn í íbúð hennar. Úr því kvaðst vitnið hafa dregið í samtali við brotaþola, enda átt bágt með að trúa því í ljósi þess sem hún þekkti til ákærða. Bæði þessi vitni gáfu greinargóðan og trúverðugan framburð fyrir dómi, en við mat á framburði C verður ekki litið fram hjá tengslum sem hún hefur við ákærða, þótt þau virðist fremur fjarlæg.

Brotaþoli hefur jafnt fyrir dómi sem hjá lögreglu staðhæft að hún hafi strax þekkt manninn sem ákærða þegar hún opnaði svefnherbergisdyrnar. Fyrir dómi var brotaþoli ekki spurð að því hvernig birtustigi hafi verið háttað í íbúðinni umrætt sinn, en fram kom að það hafi verið dimmt utan dyra. Samkvæmt hljóðritun af framburði hennar hjá lögreglu var hún þar spurð hvort ljós hafi verið kveikt í stofu íbúðarinnar, en ekki var spurt hvort ljós hafi verið kveikt í svefnherbergi hennar eða á gangi þar sem atburðirnir áttu sér stað samkvæmt framburði hennar. Leikur þannig nokkur vafi á um hve góðar aðstæður brotaþola voru til að greina andlitsdrætti árásarmannsins. Engin ástæða er hins vegar til að draga í efa þá fullyrðingu brotaþola að hún hafi þekkt ákærða vel í sjón. Framburður hennar um að ákærði hafi átt í hlut og um önnur atvik málsins hefur í öllum aðalatriðum verið stöðugur og er ekkert fram komið sem rýrir trúverðugleika framburðar hennar. Framburður vitna um hróp hennar og köll og að hún hafi verið í miklu uppnámi styður að eitthvað hafi komið fyrir hana, þótt engin ummerki um átök hafi verið á vettvangi né áverkar á brotaþola svo vitað sé.

Ákærði hefur allt frá því lögregla ræddi fyrst við hann á vettvangi neitað því alfarið að hafa farið inn í íbúð brotaþola og veist að henni. Framburður hans hefur verið stöðugur um að hann hafi gengið einsamall heimleiðis frá […] og haldið beint inn í íbúð sína, þar sem hann var handtekinn skömmu síðar. Hefur hann ekki hvikað frá þeim framburði að hann muni eftir atvikum umrædda nótt, þrátt fyrir talsverða ölvun samkvæmt framburði hans sjálfs og vitna. Ákærði hefur enga tilraun gert til að leyna því að hann var ekki kominn heim þegar sambýliskona hans, E, vaknaði við læti í húsinu. Sama er að segja um framburð E, hún hefur frá upphafi enga dul dregið á að ákærði var ekki kominn heim þegar hún vaknaði við lætin, en kveður hann hafa komið heim stuttu síðar. Hvorki ákærði né sambýliskona hans hafa þannig leitast við að tryggja honum fjarvistarsönnun, þótt ætla megi að þeim hefði verið það hægt um vik, í ljósi þess að samkvæmt framburði viðkomandi lögreglumanna leituðu þeir ákærða ekki strax í íbúð hans, heldur fyrst utandyra. Er ekkert fram komið sem varpar rýrð á framburð E, þótt líta verði til tengsla hennar við ákærða.

Auk þess sem framburður ákærða á sér stoð í framburði E getur hann samræmst framburði C fyrir dómi um að hafa séð ákærða koma heim þar sem hún stóð utan við húsið. Af framburði ákærða verður ráðið að hann hafi ekki orðið var við C, en það samræmist framburði hennar um að hann hafi ekki heilsað henni. Ljóst er að ákærði var kominn inn í íbúð sína þegar lögregla leitaði hans þar, hvort sem hann hefur verið komið þangað inn áður eða eftir að fyrstu lögreglumennirnir komu á vettvang, en hvorugt virðist útilokað.

Framburður ákærða fyrir dómi þess nokkur merki að hann muni ekki glöggt eftir atburðum að öllu leyti. Var hann til að mynda ekki viss um það hvort hann hafi stytt sér leið með tilteknum hætti á leið sinni heim. Þá mundi hann ekki með vissu hvort hann hafi verið kominn heim þegar vitnið D knúði dyra og ræddi við E, sambýliskonu hans, eða hvort hann hefði þær upplýsingar eingöngu eftir sambýliskonu sinni, en þeim D og E bar saman um það fyrir dómi að ákærði hafi verið kominn heim er þær ræddust við. Þá kom þrívegis fram í framburði ákærða að hann hafi séð blikkandi bláljós lögreglubifreiðar utan við húsið, sem er í ósamræmi við framburð allra þeirra vitna sem að þessu voru spurð. Til þess verður þó að líta að ákærði var ölvaður, þau atriði sem hér eru tilgreind eru aukaatriði sem ekki komu fram við rannsókn lögreglu og langt var um liðið frá atvikum þegar ákærði gaf skýrslu fyrir dómi. Er ekkert í framburði ákærða fyrir dómi í beinu ósamræmi við fyrirliggjandi gögn málsins og framburði vitna og ekkert fram komið sem gerir framburð hans ótrúverðugan.

Engin hlutlæg sönnunargögn liggja fyrir í málinu sem tengja ákærða við íbúð brotaþola eða hana sjálfa, hvorki fingraför né lífsýni, þótt þeirra hafi verið leitað. Ekki telst fram komin lögfull sönnun þess að kjóll brotaþola hafi rifnað vegna átaks af völdum árásarmanns, þótt framburður brotaþola um að kjóllinn hafi verið heill fyrir sé ekki dreginn sérstaklega í efa. Lífsýni sem fundust í kjólnum voru ekki rakin til ákærða og ekki var leitast við að rannsaka hvort lífsýni sem þar fundust frá óþekktum aðila væru t.d. komin frá eiginmanni hennar. Í rannsóknargögnum kemur fram að mold hafi verið sjáanleg á þakrennu utan húss, en ekki er að sjá að skófatnaður ákærða hafi verið rannsakaður eins og rétt hefði verið að gera, sbr. 1. mgr. 54. gr. laga nr. 88/2008, um meðferð sakamála. Þótt ummerki, einkum mold á þakrennu og fingraför sem lyft var þaðan og af gluggakörmum, þótt þau reyndust síðan ekki samanburðarhæf, geti bent til þess að farið hafi verið inn um eldhúsglugga íbúðar brotaþola er það ekki fullsannað, enda ekki upplýst með fullnægjandi hætti hvort útidyr íbúðarinnar hafi verið læstar.

Í máli þessu standa orð brotaþola gegn orðum ákærða. Þótt framburður hennar teljist stöðugur og trúverðugur að áliti dómsins og eigi sér stoð í framburði flestra vitna um að hún hafi frá upphafi virst viss um að ákærði ætti í hlut, getur sá framburður gegn eindreginni neitun ákærða, sem ekki hefur verið sýnt fram á að sé ótrúverðugur og í ljósi þess sem rakið hefur verið um algeran skort á hlutlægum sönnunargögnum, ekki nægt til lögfullrar sönnunar um að ákærði hafi gerst sekur um þau brot sem lýst er í ákæru. Þar sem ákæruvaldinu hefur ekki tekist að rísa undir þeirri sönnunarbyrði sem á það er lagt samkvæmt 108. gr. laga nr. 88/2008, um meðferð sakamála, ber að sýkna ákærða af öllum sakargiftum samkvæmt ákæru.

Með vísan til framangreindrar niðurstöðu verður einkaréttarkröfu brotaþola vísað frá dómi, sbr. 2. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008.

Þá verður allur sakarkostnaður málsins lagður á ríkissjóð, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, E-kvk-ef D-kvk-ef P-kvk-ef hrl., sem þykja hæfilega ákveðin 389.050 krónur og þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, B-kk-ef G. B-kk-ef hrl., sem þykir hæfilega ákveðin 251.000 krónur, hvort tveggja að teknu tilliti til virðisaukaskatts.

Dómur þessi er kveðinn upp af H-kvk-þgf B-kvk-þgf héraðsdómara sem dómsformanni, ásamt meðdómsmönnunum E-kk-þgf S-kk-þgf héraðsdómara og Ó-kk-þgf Ó-kk-þgf héraðsdómara, föstudaginn 1. febrúar 2013, kl. 14:00, í dómsal Héraðsdóms Austurlands að Lyngási 15, Egilsstöðum.

Dómsorð:

Ákærði, A, er sýkn af ákæru í máli þessu.

Einkaréttarkröfu B er vísað frá dómi.

Allur sakarkostnaður málsins greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, E-kvk-ef D-kvk-ef P-kvk-ef hrl., að fjárhæð 389.050 krónur og þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, B-kk-ef G. B-kk-ef hrl., að fjárhæð 251.000 krónur, hvort tveggja að meðtöldum virðisaukaskatti.

H-kvk-nf B-kvk-nf

E-kk-nf S-kk-nf

Ó-kk-nf Ó-kk-nf