E-7016/2009

Mál þetta, sem var dómtekið 24. maí sl., er höfðað fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur af E-kk-þgf R-kk-þgf E-kk-þgf, Tryggvagötu 18, Selfossi á hendur Tryggingamiðstöðinni hf., Síðumúla 24, Reykjavík, með stefnu birtri 20. maí 2009.

Stefnandi krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnanda 39.556.775 kr. með 4,5% ársvöxtum skv. 16. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 af 9.139.939 kr. frá 29. október 2004 til 1. maí 2006 en af 39.556.775 kr. frá þeim degi til 5. júlí 2007 en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 frá þeim degi af 39.556.775 kr. til greiðsludags.

Þá er krafist málskostnaðar úr hendi stefnda að skaðlausu, eins og mál þetta væri ekki gjafsóknarmál.

Stefndi krefst aðallega sýknu, en til vara lækkunar á dómkröfum stefnanda. Í aðalkröfu er krafist málskostnaðar að mati dómsins, en í varakröfu að málskostnaður verði felldur niður.

Málavextir

Hinn 29. október 2004 lenti stefnandi í umferðarslysi. Hann ók jeppabifreið sinni og var með kerru aftan í bifreiðinni. Í Draugahlíð á Suðurlandsvegi feykti vindhviða kerrunni og bifreiðinni yfir á rangan vegarhelming. Bifreiðin tók að rása og rakst utan í aðra bifreið og skall síðan framan á fóðurflutningabifreið, sem kom úr gagnstæðri átt. Í gildi var lögbundin slysatrygging ökumanns hjá stefnda.

Stefnandi slasaðist mjög mikið við slysið. Samkvæmt matsgerð B-kk-ef D-kk-ef hdl. og S-kk-ef D-kk-ef læknis, dags. 20. apríl 2007, var tímabundið atvinnutjón skv. 2. gr. skaðabótalaga 100% frá 29. október 2004 til 1. maí 2006. Þjáningabætur skv. 3. gr. skaðabótalaga 18 mánuðir, þar af a.m.k. 143 dagar rúmliggjandi. Varanlegur miski skv. 4. gr. 50% og varanleg örorka skv. 5. gr. 45%. Stöðugleikatímapunktur var ákveðinn 1. maí 2006.

Hinn 5. júní 2007 var gerð krafa um bætur úr hendi stefnda sem skaut málinu til örorkunefndar. Álit nefndarinnar er dagsett 30. október 2007 og voru niðurstöður helstar þær að varanlegur miski var metinn 50%, varanleg örorka 45%, tímabundin örorka 100% til 1. maí 2005, en síðan 80% til 1. september 2005. Stöðugleikapunktur var talinn vera 1. september 2005.

Hinn 21. nóvember 2007 veitti stefnandi viðtöku 26.148.679 kr. vegna slyssins, en tekið var við bótum með fyrirvara, sbr. bréf stefnanda 16. nóvember 2007.

Undir rekstri málsins var aflað matsgerðar þeirra R-kk-ef S-kk-ef læknis og B-kk-ef G. M-kk-ef hdl. og er hún dagsett 9. febrúar 2010. Var varanleg örorka metin 55% og varanlegur miski 50%. Ekki var þess óskað að metið yrði hver stöðugleikapunkturinn væri.

Málsástæður og lagarök stefnanda

Stefnandi kveður ágreining málsins aðallega lúta að því við hvaða laun eigi að miða, bæði vegna tímabundins tekjutaps sem og við útreikning varanlegrar örorku. Tryggingafélagið vildi miða við tekjur stefnanda fyrstu fimm mánuði ársins 2004, sem námu 230.564 kr. við greiðslu bóta vegna tímabundins tekjutaps. Við ákvörðun tekjuviðmiðs við útreikning á bótum vegna varanlegrar örorku var byggt á tekjum hans þrjú almanaksár fyrir slysið. Stefnandi byggir á því að miða beri við þau laun, sem hann átti að fá sem framkvæmdastjóri hjá 800 Selfoss ehf. Þá sé ágreiningur um niðurstöður fyrirliggjandi matsgerða en stefnandi telur að varanleg örorka og miski hans sé mun meiri en metinn var.

Af hálfu stefnanda sé á því byggt að á stefnda hvíli greiðsluskylda á grundvelli lögboðinnar slysatryggingar ökumanns bifreiða skv. 92. gr. umferðarlaga nr. 50/1987. Bifreiðin hafi verið í ábyrgðartryggingu hjá stefnda, sem jafnframt hafði tekið að sér slysatryggingu ökumanns samkvæmt 92. gr. umferðarlaga nr. 50/1987. Stefnda beri því að greiða stefnanda bætur til að mæta því tjóni sem hann hafi sannanlega orðið fyrir. Engum vafa sé undirorpið að tjónið megi rekja til notkunar bifreiðarinnar í skilningi 88. gr. laga nr. 50/1987 og því liggi fyrir nægjanleg skilyrði til skaðabótaskyldu.

Stefnandi byggir á því að sú viðmiðun launa sem geti gefið hvað réttasta mynd af skerðingu hans á tekjum til framtíðar séu þau laun sem hann hafði fengið og átti að fá sem framkvæmdastjóri hjá 800 Selfoss ehf. Þegar slysið hafi orðið hafði stefnandi nýhafið störf sem framkvæmdastjóri hjá greindu fyrirtæki, sem sá um rekstur Selfossbíós. Hóf hann störf hjá fyrirtækinu 15. október 2004. Samkvæmt ráðningarsamningi skyldu heildarlaun vera 600.000 kr. auk fríðinda. Gert hafi verð ráð fyrir að starf stefnanda yrði mjög umfangsmikið. Hann hafi verið annar eigandi félagsins og átti alfarið að sjá um rekstur þess en meðeigandi hans, M-kk-nf N-kk-nf R-kk-nf, hafi verið í fullu starfi á öðrum vettvangi. Starf framkvæmdastjóra hafi verið mjög umfangsmikið og krefjandi, útheimt mikla viðveru, sjö daga vikunnar, auk þess átti hann að öllu leyti að sjá um fjármál og rekstur bíósins. Í rekstaráætlun félagsins hafi verið gert ráð fyrir þessum launum framkvæmdastjóra. Í kjölfar slyssins hafi breytingar verið gerðar á rekstrinum. Meðeigandi stefnanda hafi þá komið að rekstrinum í hlutastarfi og sinnt þá fjármálum og bókhaldi. Hafi hann gert reikninga fyrir sinni vinnu, sem námu 290.000 kr. á mánuði. Þá hafi verið ráðinn sérstakur sýningarstjóri í stað stefnanda. Í ljósi framangreinds telur stefnandi að nærtækasta viðmiðunin um tekjutap hans til framtíðar hafi verið laun hans í því starfi, sem hann hafði verið ráðinn til skömmu fyrir slysið.

Í öðru lagi sé ágreiningur um niðurstöður fyrirliggjandi matsgerða en stefnandi telur að varanleg örorka og miski hans sé mun meiri en metinn var. Hann hefur aflað nýrrar matsgerðar þeirra R-kk-ef S-kk-ef læknis og B-kk-ef G. M-kk-ef hdl. og hækkað dómkröfur með samþykki stefnda.

Krafa stefnanda um bætur fyrir tímabundið atvinnutjón byggir á matsgerð B-kk-ef D-kk-ef og S-kk-ef D-kk-ef. Gerð er krafa um greiðslu fyrir tímabundið tekjutap frá 29. október 2004 til 1. maí 2006, 100% óvinnufærni. Af hálfu örorkunefndar var miðað við 100% óvinnufærni frá 29. október 2004 til 1. maí 2005 og 80% frá þeim tíma til 1. september 2005. Miðað er við þau laun sem stefnandi hefði fengið ef ekki hefði komið til þessa slyss, eða 600.000 kr. á mánuði, skv. ráðningarsamningi hans. Um er að ræða laun í 18 mánuði eða samtals 10.800.000 kr. Frá þeirri fjárhæð dregst greiðsla frá tryggingafélaginu að fjárhæð 1.660.061 kr. Eftirstöðvar eru því 9.139.939 kr.

Skömmu fyrir slysið hafi stefnandi hafið störf sem framkvæmdastjóri Selfossbíós. Í ljósi stutts starfsferils hans á tjónsdegi þyki eðlilegt og sanngjarnt að meta árslaun hans sérstaklega með vísan til 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga. Stefnandi hóf störf sem framkvæmdastjóri í fullu starfi hjá Selfossbíói 15. október 2004. Mánaðarlaun áttu að vera 600.000 kr. á mánuði og var gefinn út launaseðill til hans. Megi því miða árslaun stefnanda við laun hans hjá Selfossbíói, enda sé það nærtækasta viðmiðunin um tekjutap hans til framtíðar vegna slyssins.

Hér sé því gengið út frá því að árslaun stefnanda skv. 7. gr. skaðabótalaga hafi verið 7.200.000 kr. (600.000 x 12) á tjónsdegi. Margfaldað er saman örorkustig 55%, árslaun og aldursstuðullinn 11,678. Bætur vegna varanlegrar örorku eru því 46.244.880 kr. Frá þeirri fjárhæð dregst sú greiðsla sem tryggingafélagið hefur greitt 15.828.044 kr. Eftirstöðvar eru því 30.416.836 kr.

Stefnukrafan sé því 39.556.775 kr. (9.139.939+30.416.836). Þá sé gerð krafa um vexti af tímabundinni örorku 4,5% á ári skv. 16. gr. skaðabótalaga og reiknast þeir frá tjónsdegi 29. október 2004. Vextir vegna eftirstöðva varanlegrar örorku 30.416.836kr. séu einnig 4,5% á ári og reiknast frá upphafsdegi metinnar örorku skv. 2. ml. 16. gr. skaðabótalaga 1. maí 2006. Vaxta sé því krafist í samræmi við 16. gr. skaðabótalaga af 9.139.939 kr. frá 29. októberber 2004 til 1. maí 2006 en af 39.556.775 kr. frá þeim degi til 5. júlí 2007 eða mánuði eftir að kröfubréf var sent stefnda. Frá þeim degi sé krafist dráttarvaxta af 39.556.775 kr. enda þá ljóst í hverju fjártjón stefnanda fólst. Vísast til III. kafla vaxtalaga nr. 38/2001 til stuðnings þeirri kröfu.

Málsástæður og lagarök stefnda

Stefndi kveður óumdeilt að í gildi hafi verið lögbundin slysatrygging ökumanns hjá stefnda vegna bifreiðarinnar AO 036 og kröfum sé því réttilega beint að stefnda. Bótaskylda sé jafnframt viðurkennd, enda nemi heildargreiðslur stefnda vegna slyssins 26.148.679 kr.

Stefndi telur að með greiðslunni 21. nóvember 2007 hafi stefnandi fengið þær bætur sem hann kann að eiga rétt á vegna tjónsins miðað við niðurstöður í álitsgerð Örorkunefndar frá 30. október 2007, en stefndi telur álitsgerð Örorkunefndar hafa hnekkt matsgerð þeirra B-kk-ef D-kk-ef og S-kk-ef D-kk-ef og í því sambandi bent á að þrír sérfræðingar komu að málinu í Örorkunefnd í stað tveggja í upphaflega matinu. Þá hafi álitsgerð Örorkunefndar verið framkvæmd síðar og fyllri gögn um afleiðingar slyssins fyrir stefnanda legið fyrir. Þá sé Örorkunefnd opinber nefnd og hlutleysi hennar hafið yfir vafa, en upphaflega matsins var aflað einhliða af lögmanni stefnanda, án aðkomu stefnda.

Stefnandi sé þessu hins vegar ekki sammála og samkvæmt stefnunni sé ágreiningurinn aðallega um launaviðmiðun bæði vegna tímabundins og varanlegs atvinnutjóns. Í öðru lagi gerir stefnandi athugasemdir við niðurstöður matsgerða um afleiðingar slyssins.

Um launaviðmiðun/tímabundið tjón. Krafa stefnanda undir þessum lið byggist á því að gengið skuli út frá 600.000 kr. mánaðarlaunum, sbr. ráðningarsamning dags. 1. október 2004. Stefndi telur hins vegar að eins og mál þetta sé vaxið sé eðlilegt að miða við laun stefnanda fyrir slysið, en samkvæmt staðgreiðsluyfirliti vegna ársins 2004 námu laun stefnanda fyrstu 5 mánuði ársins 2004, 1.152.819 kr. eða 230.563 kr. að meðaltali á mánuði. Framtaldar tekjur stefnanda seinustu þrjú almanaksárin fyrir slys séu og í samræmi við þetta. Stefndi telur þessa nálgun vera í samræmi við ákvæði og tilgang skaðabótalaga, enda gildi þar sú meginregla að litið skuli til fortíðar, en ekki framtíðar við ákvörðun viðmiðunarlauna vegna tímabundinnar og varanlegrar örorku.

Stefndi telur gögn þau sem stefnandi hefur lagt fram til stuðnings umsömdum launum sínum ekki vera trúverðug. Í tilkynningu um stofnun einkahlutafélagsins 800 Selfoss dags. 14. september 2004, er félagi stefnanda, M-kk-nf N-kk-nf R-kk-nf sagður framkvæmdastjóri félagsins og það sama er að finna í stofnfundargerð dags. sama dag. Bæði skjölin eru undirrituð af stefnanda. Því sé það ekki trúverðugt þegar gögn koma fram eftir slysið að þá sé stefnandi allt í einu orðinn framkvæmdastjóri. Stefndi bendir á að skilagrein til skattayfirvalda sé t.d. dags. 26. nóvember 2004 eða u.þ.b. mánuði eftir slys.

Það sé samkvæmt þessu skoðun stefnda, að ráðningarsamningur sá sem hefur verið lagður fram í málinu dags. 1. október 2004 sé málamyndagerningur og ekki verði á honum byggt í máli þessu, enda sé efni hans algerlega á skjön við upplýsingar sem gefnar voru tveimur vikum fyrr við skráningu einkahlutafélagsins hjá Hlutafélagaskrá.

Fullyrt sé að laun þau sem þar eru tíunduð 600.000 kr. á mánuði séu í engu samræmi við það sem tíðkaðist fyrir sambærileg eða svipuð störf á þeim tíma er hér um ræðir og er allur réttur áskilinn af hálfu stefnda til framlagningar gagna þar að lútandi á síðari stigum málsins.

Í kröfugerð stefnanda sé ekki tekið tillit til lögbundins frádráttar, sbr. 2. mgr. 2. gr. skaðabótalaga en stefnandi hafi upplýst að hann hafi ekki þegið slíkar greiðslur.

Eins og fyrr sagði telur stefndi að hann hafi með álitsgerð Örorkunefndar hnekkt matsgerð þeirra B-kk-ef D-kk-ef og S-kk-ef D-kk-ef, sem svo aftur þýðir að stöðugleikapunktur vegna slyssins er 1. september 2005, en ekki 1. maí 2006, eins og gert er ráð fyrir í kröfugerð stefnanda. Þetta þýðir að jafnvel þótt fallist yrði á viðmiðunarlaun stefnanda næmi heildartjónið vegna þessa liðar 5.520.000 kr. (6 x 600.000 = 3.600.000 + 4 x 480.000 = 1.920.000 kr.), en ekki 10.800.000 kr. eins og krafa stefnanda er.

Stefndi ítrekar að með greiðslunni 21. nóvember 2007 hafi bætur verið greiddar vegna tímabundins atvinnutjóns 1.660.061 kr., sem hafi miðað við meðallaun stefnanda fyrstu fimm mánuði ársins 2004 og niðurstöður Örorkunefndar varðandi afleiðingarnar. Með þeirri greiðslu telur stefndi að tímabundið tjón sé að fullu bætt og því beri að sýkna hann vegna þessa kröfuliðar.

Um viðmiðunarlaun/varanleg örorka. Hvað þennan lið varðar sé einnig deilt um viðmiðunarlaunin, en eins og við útreikning á tímabundnu tjóni miði stefnandi við árslaun upp á 7.200.000 kr. (600.000x12) og vísi til 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga. Stefndi bendir á að reglan í 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaganna sé undantekning frá meginreglunni og beri því að túlka hana þröngt. Þá sé ekki á það fallist af hálfu stefnda að aðstæður stefnanda geti talist á nokkurn hátt sérstakar þannig að unnt sé að samþykkja nálgun stefnanda varðandi þennan kröfulið.

Stefndi ítrekar einnig sjónarmið sín sem rakin séu hér að framan varðandi tímabundna tjónið um að ráðningarsamningurinn dags. 1. október 2004 sé málamyndagerningur sem ekki verði byggt á í máli þessu, enda eigi allt sem þar komi fram einnig við um þennan kröfulið.

Að því gefnu að fallist yrði á sjónarmið stefnanda varðandi títtnefndan ráðningarsamning þá liggi fyrir að stefnandi hafi í besta falli aðeins haft þau laun er hér um ræðir í einn mánuð þegar slysið varð og algerlega undir hælinn lagt að hann hafi getað reiknað með þeim til frambúðar.

Reyndar hafi komið á daginn að svo var ekki, en fyrirtækið hafði skipt um eigendur rúmu ári eftir slysið, 29. desember 2005 séu nýir eigendur teknir við rekstrinum. Þá hafi launin verið afkomutengd samkvæmt 5. gr. ráðningarsamnings dags. 1. október 2004. Engar upplýsingar liggi hins vegar fyrir í málinu um afkomu fyrirtækisins á því tímabili er hér um ræðir og sé skorað á stefnanda að leggja fram gögn, er sýni fram á það, en það gæti varpað ljósi á réttmæti þessa kröfuliðar. Af þessu má ljóst vera að kröfugerð stefnanda vegna varanlegu örorkunnar stenst engan veginn og henni hlýtur að verða að hafna.

Þá sé minnt á þau meginsjónarmið skaðabótalaganna að líta til fortíðar við ákvörðun viðmiðunarlauna og samkvæmt 1. mgr. 7. gr. laganna eru það meðalvinnutekjur tjónþola þrjú síðustu almanaksár fyrir slys sem hér skipta máli.

Í máli þessu eru það árin 2001, 2002 og 2003. Tekjur hafi verið sem hér segir: árið 2001 2.711.129 kr., árið 2002 2.760.346 kr. og árið 2003 1.729.224 kr. sem þýðir viðmiðunarlaun uppreiknuð samkvæmt launavísistölu til stöðugleikapunkts 1. september 2005, 2.900.823 kr., en ekki 7.200.000 kr. Í uppgjörstillögunni frá 14. nóvember 2007 sé reyndar miðað við heldur hærri viðmiðunarlaun eða 3.097.889 kr. sem byggist á framtöldum tekjum fyrstu 5 mánuði ársins 2004, 230.564 kr. á mánuði, sem gera árslaun 2.766.768 kr. og uppreiknað samkvæmt launavísitölu til stöðugleikapunkts 1. september 2005, 3.097.889 kr.

Stefndi telur því að með uppgjörinu 21. nóvember 2007 hafi stefnandi fengið fullnaðarbætur vegna þessa kröfuliðar og því beri að sýkna.

Telji dómurinn hins vegar að svo sé ekki er þess krafist að fullt tillit verði tekið til frádráttarreglna skaðabótalaga, sbr. 4. mgr. 5. gr. laganna og er hér vísað til útreiknings R-kk-ef Þ. R-kk-ef.

Með vísan til framanritaðs telji stefndi sig hafa sýnt fram á að með uppgjörinu 21. nóvember 2007 hafi stefnanda verið greiddar þær bætur sem honum ber vegna þeirra meiðsla er hann hlaut í umferðarslysinu 29. október 2004 og því beri að sýkna af kröfum stefnanda í máli þessu.

Um varakröfuna vísast til þeirra raka er sett hafa verið hér að framan, en leiði þau ekki til sýknu þá hljóti að leiða til verulegrar lækkunar á kröfum stefnanda í máli þessu. Vaxtakröfu er mótmælt, enda á hún ekki stoð í lögum.

Niðurstaða

Stefnandi lenti í umferðarslysi 29. október 2004. Bótaskylda stefnda er ágreiningslaus og hefur stefndi þegar greitt stefnanda 26.148.679 kr. í bætur. Við upphaf aðalmeðferðar féll stefnandi frá kröfum sínum vegna sjúkrakostnaðar samkvæmt 1. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 með síðari breytingum.

Ágreiningur málsins lýtur aðallega að því að stefnandi krefst þess að viðmiðunarlaun hans verði metin sérstaklega og vísar til 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga. Á það bæði við varðandi tímabundið atvinnutjón samkvæmt 2. gr. skaðabótalaga 50/1993 með síðari breytinum sem og vegna varanlegrar örorku samkvæmt 5. gr. sömu laga. Þá er ágreiningur um hver stöðugleikapunkturinn sé, stefnandi telur að miða eigi við 1. maí 2006 samanber matsgerð B-kk-ef D-kk-ef og S-kk-ef D-kk-ef, en stefndi telur að miða eigi við álitsgerð Örorkunefndar, dags. 30. október 2007 er þar er stöðugleikapunkturinn talinn vera 1. september 2005. Þetta atriði var ekki metið í matsgerð R-kk-ef S-kk-ef og B-kk-ef G. M-kk-ef.

Samkvæmt 2. mgr. 66. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála metur dómari sönnunargildi matsgerða. Eins og áður segir byggir stefnandi á matsgerð S-kk-ef D-kk-ef og B-kk-ef D-kk-ef varðandi stöðugleikapunktinn og á matsgerð þeirra R-kk-ef S-kk-ef og B-kk-ef G. M-kk-ef varðandi varanlegu örorkuna. Stefndi byggir á álitsgerð Örorkunefndar. Að öllu jöfnu hlýtur sönnunargildi álitsgerðar Örorkunefndar, sem skipuð er þremur mönnum og er auk þess opinber nefnd til að meta örorku, að vega þyngra við mat á sönnun en matsgerð tveggja manna. Í málinu er ekkert komið fram um að ekki hafi verið gætt réttra aðferða í álitsgerð Örorkunefndar eða að niðurstaða hennar sé reist á röngum forsendum. Dómurinn telur því að leggja beri til grundvallar niðurstöðu Örorkunefndar frá 30. október 2007.

Í 1. mgr. 7. gr. skaðabótalaga kemur fram sú meginregla skaðabótalaga að miða eigi við meðalatvinnutekjur tjónþola að meðtöldu framlagi vinnuveitenda til lífeyrissjóðs þrjú síðustu almanaksárin fyrir þann dag er tjón varð, leiðrétt samkvæmt launavísitölu til þess tíma sem upphaf varanlegrar örorku miðast við. Undanþáguákvæði er í 2. mgr. sömu greinar, en þar segir að árslaunin megi meta sérstaklega þegar óvenjulegar aðstæður eru fyrir hendi og ætla megi að annar mælikvarði sé réttari á líklegar framtíðartekjum tjónþola.

Stefnandi telur að byggja eigi á undanþáguákvæði 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaganna og hefur hann sönnunarbyrðina fyrir þessari kröfu sinni. Hér er til þess að líta að stefnandi kveðst hafa ráðningarsamning um nýtt starf dagsettan 1. október 2004 og stefnandi hafi hafið störf 15. október sama ár eða tveimur vikum fyrir slysið. Samkvæmt ráðningarsamningi frá 1. október 2004 voru laun 600.000 kr. á mánuði og endurskoðunarákvæði til hækkunar eða lækkunar í apríl ár hvert, í samræmi við rekstrarafkomu fyrirtækisins. Ekkert liggur fyrir um að fyrirtækið hafi haft bolmagn til að standa undir þessum launum. Ráðningarsamningurinn er undirritaður af viðskiptafélaga stefnanda, M-kk-þgf N-kk-þgf R-kk-þgf og er samningurinn óvottaður. Í samningi þessum er stefnandi tilgreindur sem forstjóri, en M-kk-nf N-kk-nf ritar undir fyrir hönd stjórnar. Í tilkynningu um stofnun 800 Selfoss ehf. hinn 14. september 2004 er M-kk-nf N-kk-nf tilgreindur sem framkvæmdastjóri og stefnandi sem formaður stjórnar, eða þveröfugt við það sem tilgreint er í hinum óvottaða ráðningarsamningi. Í stofnfundargerð 14. september 2004 er stefnandi einnig tilgreindur sem formaður stjórnarinnar og M-kk-nf N-kk-nf titlaður framkvæmdastjóri. Í ljósi þess að engin reynsla var komin á ráðningarsamninginn sem og þess misræmis sem er milli ráðningarsamningsins og tilkynninga til opinberra aðila, telur dómurinn að stefnanda hafi ekki tekist að sýna fram á að undanþáguákvæði 2. mgr. 7. gr. eigi við í hans tilviki. Hér ber því að fara að meginreglu 1. mgr. 7. gr. og leggja til grundvallar laun þriggja síðustu almanaksára fyrir slysið varðandi varanlegu örorkuna og laun stefnanda á árinu 2004 varðandi tímabundna örorku svo sem stefndi hefur gert í uppgjöri sínu. Með vísan til þess sem að framan greinir verða laun þau sem tilgreind eru í ráðningarsamningi stefnanda dags. 1. október 2004 ekki lögð til grundvallar í málinu. Því er það niðurstaða málsins að stefndi er sýknaður af kröfum stefnanda.

Eftir atvikum þykir rétt að málskostnaður falli niður.

Gjafsóknarkostnaður stefnanda, þ.e málflutningsþóknun G-kk-ef H-kk-ef hdl., 500.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði.

S-kvk-nf G-kvk-nf héraðsdómari kvað upp dóm þennan.

DÓMSORÐ

Stefndi, Tryggingamiðstöðin hf., er sýknaður af kröfum stefnanda, E-kk-ef R-kk-ef E-kk-ef.

Gjafsóknarkostnaður stefnanda greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hans, G-kk-ef H-kk-ef hdl., 500.000 krónur.

S-kvk-nf G-kvk-nf.