S-299/2019

Dómur

Mál þetta, sem var dómtekið 30. október sl., var höfðað með ákæru lögreglustjórans á Norðurlandi eystra, dagsettri 2. október 2019, á hendur Ó-kk-þgf J-kk-þgf, [...], „fyrir fjárdrátt og peningaþvætti:

I.

Með því að hafa á tímabilinu frá 19. mars 2018 til 1. október 2018 dregið sér fé, þegar hann starfaði sem verslunarstjóri í verslun Bónus við Langholt 1 á Akureyri, samtals 354.793 krónur, en hann gerði það með því að mínusfæra í 18 tilvikum í afgreiðslukössum verslunarinnar, eins og viðskiptavinir væru að skila vörum og tekið pening úr kössunum sem samsvaraði mínusfærslunni. Nánar voru eftirtaldar fjárhæðir teknar með tilgreindum hætti á eftirtöldum dögum:

Tilvik: Dagsetning: Fjárhæð:

1................ 19.03.2018…........ 5.053 kr.

2................ 11.04.2018............ 20.340 kr.

3................ 18.04.2018............ 20.881 kr.

4................ 25.04.2018............ 25.490 kr.

5................ 07.05.2018............ 25.990 kr.

6................ 16.05.2018............ 20.404 kr.

7................ 03.06.2018.............. 5.338 kr.

8................ 11.06.2018............ 26.820 kr.

9................ 10.07.2018............ 22.252 kr.

10.............. 02.08.2018............ 20.975 kr.

11.............. 25.08.2018............ 10.000 kr.

12.............. 29.08.2018............ 21.192 kr.

13.............. 03.09.2018............ 15.000 kr.

14.............. 14.09.2018............ 39.990 kr.

15.............. 17.09.2018............ 18.543 kr.

16.............. 19.09.2018............ 19.341 kr.

17.............. 24.09.2018............ 11.175 kr.

18.............. 01.10.2018............ 26.009 kr.

Telst þetta varða við 1. mgr. 247. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

II.

Með því að hafa á greindu tímabili ráðstafað þeim fjármunum sem hann tók samkvæmt ákæulið I til eigin neyslu.

Telst þetta varða við 1. mgr., sbr. 2. mgr. 264. gr. almennnra hegningarlaga nr. 19/1940, með síðari breytingum.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Við þingfestingu málsins lýsti sækjandi því yfir að miðað yrði við að heildarfjárhæðin næmi 346.548 krónum, og síðasta færslan, þann 1. október 2018 næmi 17.764 krónum.

Af hálfu ákærða er þess aðallega krafist að ákvörðun um refsingu hans verði frestað skilorðsbundið en til vara að refsing verði ákveðin svo væg sem lög leyfa. Þá er krafist þóknunar til handa skipuðum verjanda ákærða, á rannsóknarstigi og fyrir dómi, að mati réttarins.

Ákærði hefur komið fyrir dóm og játað þá háttsemi sem lýst er í ákæru með þeirri breytingu sem að ofan greinir. Með játningu hans, sem ekki er ástæða til að efa að sé sannleikanum samkvæm, og gögnum málsins er nægilega sannað að hann hafi gerst sekur um þá háttsemi.

Ákærði hefur játað að hafa dregið sér 346.548 krónur og varðar það brot við 1. mgr. 247. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Brot í ákærulið II er í ákæru heimfært til 1. mgr., sbr. 2. mgr. 264. gr. sömu laga. Samkvæmt 1. mgr. skal hver sá sem tekur við, nýtir eða aflar sér eða öðrum ávinnings af broti á lögunum eða refsiverðu broti samkvæmt öðrum lögum, sæta fangelsi allt að 6 árum. Samkvæmt 2. mgr. 164. gr. skal sá sem hefur framið frumbrot og fremur jafnframt brot samkvæmt 1. mgr. sæta sömu refsingu og tekið fram að ákvæði 77. gr. laganna, þar sem fjallað er um brotasamsteypu, gildi þá eftir því sem við á. Ákvæðum 264. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 um peningaþvætti var breytt með 7. gr. laga nr. 149/2005. Í athugasemdum með ákvæðinu í frumvarpi til laganna kemur fram að framning frumbrots og síðar tilkomið sjálfsþvætti á ávinningi sem af því stafar verði tvö sjálfstæð brot. Samkvæmt því er ljóst að frumbrot gegn 1. mgr. 247. gr. tæmir ekki sök gagnvart ákvæðum 1. mgr., sbr. 2. mgr. 264. gr. laganna. Ákærði játaði að hafa ráðstafað þeim fjármunum sem hann dró sér, til eigin neyslu og verður hann því einnig sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr., sbr. 2. mgr. 264. gr. almennra hegningarlaga.

Ákærði hefur hreinan sakaferil og játaði frá upphafi skýlaust þá háttsemi sem hann er sakfelldur fyrir. Refsing hans er ákveðin fangelsi í þrjá mánuði en fresta skal fullnustu refsingarinnar skilorðsbundið, eins og nánar greinir í dómsorði.

Að kröfu ákæruvalds og með vísan til dómsniðurstöðu verður ákærði dæmdur til greiðslu sakarkostnaðar, sem er þóknun skipaðs verjanda hans Ó-kk-ef R-kk-ef Ó-kk-ef lögmanns á rannsóknarstigi og fyrir dómi, alls 151.280 krónur að teknu tilliti til virðisaukaskatts.

A-kvk-nf S-kvk-nf aðstoðarmaður dómara kveður upp dóminn.

D Ó M S O R Ð :

Ákærði, Ó-kk-nf J-kk-nf, sæti fangelsi í þrjá mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppsögu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði sakarkostnað sem er þóknun skipaðs verjanda hans, Ó-kk-ef R-kk-ef Ó-kk-ef lögmanns, 151.280 krónur.

Ákærði, Ó-kk-nf J-kk-nf, sæti fangelsi í þrjá mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppsögu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði sakarkostnað sem er þóknun skipaðs verjanda hans, Ó-kk-ef R-kk-ef Ó-kk-ef lögmanns, 151.280 krónur.