S-93/2007

I.

Mál þetta, sem dómtekið var þriðjudaginn 25. september 2007 að aflokinni aðalmeðferð, er höfðað með ákæru ríkissaksóknara, útgefinni 7. júní 2007, á hendur D-kk-þgf S-kk-þgf, kt. 000000-0000, Skipasundi 21, Reykjavík “fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás, með því að hafa, aðfaranótt laugardagsins 23. september 2006, utandyra við veitingastaðinn Svarthvítu hetjuna, Lagarfelli 2, Fellahrepp, slegið H-kk-þf V-kk-þf E-kk-þf í andlitið með glasi sem við það brotnaði, með þeim afleiðingum að hann hlaut skurð á enni vinstra megin, bólgur á nefi og á efri vör vinstra megin og brot á fjórum tönnum.

Telst þetta varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20/1981.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar.

Bótakrafa:

Af hálfu H-kk-ef V-kk-ef E-kk-ef, kt. 000000-0000, er þess krafist að ákærði verði dæmdur til greiðslu bóta að fjárhæð kr. 579.470 auk vaxta samkvæmt 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, frá 23. september 2006 en síðan dráttarvaxta samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sbr. 9. gr. sömu laga frá 22. apríl 2007 til greiðsludags auk greiðslu þóknunar vegna lögmannsaðstoðar.”

Af hálfu ákærða er aðallega krafist sýknu, en til vara vægustu refsingar sem lög leyfa. Að því er bótakröfu varðar er þess aðallega krafist að henni verði vísað frá dómi, til vara að ákærði verði sýknaður af henni og til þrautavara að hún verði lækkuð verulega. Loks er krafist málsvarnarlauna úr ríkissjóði.

II.

Málavextir

Samkvæmt frumskýrslu lögreglu barst henni tilkynning kl. 3.14 hinn 23. september 2006 um að ólæti og slagsmál stæðu yfir fyrir utan skemmtistaðinn Hetjuna við Lagarfell. Lögregla hafi þegar farið á vettvang og leyst þar upp slagsmál. Að því loknu hafi lögregla hitt fyrir ákærða í máli þessu, sem hafi tjáð þeim að hann hefði lent í átökum við kæranda, sem fluttur hefði verið til læknis með leigubifreið eftir átök þeirra á milli. Í skýrslunni segir að ákærði hafi verið nokkuð ölvaður en ekki ofurölvi. Hann hafi sagt þeim að kærandi hefði tekið hann kverkataki og að hann hefði þá slegið kæranda í andlitið. Hann hefði sjálfur ekki meiðst við átökin.

Í skýrslunni segir að lögregla hafi grennslast fyrir um það á vettvangi hvort einhver hefði orðið vitni að umræddum átökum. Hafi lögregla m.a. rætt við starfsfólk skemmtistaðarins í þessu skyni. Enginn á staðnum hafi hins vegar sagst hafa orðið vitni að átökunum. Þó hafi V-kk-nf F-kk-nf S-kk-nf verið nefndur sem hugsanlegt vitni.

Loks segir í frumskýrslunni að ákærða hafi verið ekið til síns heima. Þá hafi verið haft samband við vakthafandi lækni sem hefði staðfest að hjá honum væri staddur maður að nafni H-kk-nf V-kk-nf, sem væri sár á höfði eftir átök. Þá væri hann nokkuð ölvaður og ringlaður.

Mánudaginn 25. september 2006 kom kærandi á lögreglustöðina á Egilsstöðum að eigin frumkvæði til að leggja fram kæru á hendur ákærða í máli þessu vegna líkamsárásar í ofangreint sinn. Greindi kærandi svo frá að hann hefði verið að koma út af skemmtistaðnum Hetjunni þegar hann hefði séð ákærða vera að tala við fólk, sem setið hefði í bifreið skammt frá innganginum. Hann hefði ætlað að ræða við ákærða og sett vinstri handlegg utan um herðarnar á honum. Þá hefði hann ekki vitað til fyrr en hann hefð fengið högg í andlitið og orðið hálf ringlaður. R-kvk-nf F-kvk-nf hefði hjálpað honum að komast til læknis, sem saumuð hefði fjögur spor í ennið. Auk þess hefði komið hafi í ljós að brotnað hafði úr fjórum tönnum, nefið var bólgið og efri vör bólgin og sprungin. Sagði kærandi að ákærði hefði veitt sér þessa áverka og hafa frétt að ákærði hefði lamið sig með glasi. Sjálfur hefði hann ekki tekið eftir því. Nánar aðspurður sagði kærandi að G-kk-nf R-kk-nf S-kk-nf hefði sagt sér frá því og haft það eftir D-kk-þgf frá Djúpavogi. G-kk-nf R-kk-nf hefði hins vegar ekki verið á staðnum.

Kærandi sagðist hafa verið búinn að drekka nokkur glös af sterku áfengi en kvaðst þó ekki hafa verið ofurölvi. Aðspurður sagði hann að fólkið í bílnum, sem ákærði hefði verið að ræða við, hefði orðið vitni að atvikinu, en hann sagðist ekki vitað hverjir það voru. Þá hefðu einhverjir staðið fyrir utan skemmtistaðinn.

Aðspurður sagðist kærandi vera málkunnugur ákærða með því að ákærði hefði rekið skemmtistaðinn Orminn á Egilsstöðum. Hann kvaðst ekki telja að hann hefði ógnað ákærða á nokkurn hátt. Þeir hefðu heilsast fyrr um kvöldið en ekkert ræðst við.

Meðal gagna málsins er vottorð Ó-kk-ef Á-kk-ef læknis dags. 13. febrúar 2007. Þar segir að kærandi hafi leitað á heilsugæslustöðina um kl. 3.30 hinn 23. september 2006. Þá segir eftirfarandi:

Var á H-kvk-þgf, segist hafa kallað annan mann aumingja og var sleginn. Hringt í gegnum neyðarlínu og kemur hingað í leigubíl. SK: skurður á enni vi. megin 3 cm, staðdeyft og sauma með Monosof 4.0 4 spor. Bólgin efrivör hæ. megin. Kvarnast upp úr tveim framtönnum, 1 og 2 vi. megin í efrigóm. Nef mikið bólgið og blæðir úr því, virðist þó beint og óbrotið.

Einnig er meðal gagna málsins vottorð B-kk-ef V-kk-ef S-kk-ef tannlæknis vegna kæranda, ódagsett. Þar segir:

Sjúklingur kom til mín á Reyðarfjörð þann 02. okt 2006 vegna áverka sem urðu við líkamsárás þann 23. sept.2006 á skemmtistað á Egilsstöðum. Þá voru eftirtaldir áverkar greindir á tönnum. Tennur 21,22 brotnar inn að tannbeini incisalt og buccalt. Mesialhorn brotið á 11 og incisalhorn 12. Þá voru brot lagfærð með plastfyllingum. Sjúklingur koma aftur til mín þann 09.03. 2007 í eftirskoðun og þá var engin (svo) skaði greinanlegur á taugum og rótum þessara tanna.

Varanleg lausn fyrir tennur 21, 22 eru postulínskrónur á báðar tennurnar. Plastfyllingar eru varanleg lausn fyrir tennur 11 og 12 þar sem brot eru lítil.

Kostnaður:

Meðferðaráætlun 8.470 krónur

21 postulínskróna 74.990 krónur

22 postulínskróna 74.990 krónur

Samtals 158.450 krónur

Samkvæmt upplýsingaskýrslu lögreglu, dags. 7. mars 2007, ræddi lögregla við eftirtalin vitni í síma:

Eftir R-kvk-þf H-kvk-þf F-kvk-þf er haft að hún hafi verið inni á skemmtistaðnum þegar hún hefði heyrt af átökunum og þá farið út og séð kæranda þar alblóðugan. Ákærði hefði komið til þeirra og viðurkennt að hafa gert þetta og spurt kæranda hvort ekki væri allt í lagi. Þá hefði hann tjáð þeim að hann hefði hringt í neyðarlínuna. Hún sagðist hafa farið með kæranda á heilsugæslustöðina.

G-kk-nf J-kk-nf kvaðst ekki hafa séð hvað gerðist og aðeins hafa séð að kærandi var blóðugur. Þegar hann hefði komið þarna að hefðu allir verið að rífast og talað um að D-x-x hefði gert þetta.

D-kk-nf S-kk-nf kvaðst heldur ekki hafa séð hvað gerðist, en aðeins hafa komið þarna að eftir á og þá séð að allt var í blóði.

G-kk-nf R-kk-nf S-kk-nf og V-kk-nf F-kk-nf S-kk-nf kváðust hvorugir hafa orðið vitni að líkamsárásinni.

Verður nú rakinn framburður ákærða og vitna fyrir dóminum.

Ákærði neitaði sakargiftum. Sagðist hann hafa verið að skemmta sér umrætt kvöld á veitingastaðnum Svart hvítu hetjunni ásamt nokkrum vinum sínum og skyldmennum. Þegar þeir hefðu verið á leiðinni heim og ætlað að ná leigubíl fyrir utan staðinn hefðu þeir E-kk-nf gengið að bíl, sem hefði verið þarna fyrir utan. E-kk-nf hefði verið byrjaður að tala við tvær stúlkur, sem í bifreiðinni voru, þegar kærandi hefði komið þarna að og kallað eitthvað á eftir ákærða, m.a. að hann væri í vondum málum. Kærandi hefði greinilega viljað tala við hann, en ákærði sagðist þekkja til kæranda frá fyrri tíð og helst ekki vilja eiga samskipti við hann. Kærandi hefði þá rifið í hann og snúið honum að sér og tuskað hann aðeins til. Fyrst hefði kærandi tekið í skyrtubrjóstið og síðan um hálsinn á honum með báðum höndum og hert að. Hefði það verið mjög óþægilegt. Hann sagðist hafa spurt ákærða hvort hann væri að grínast og beðið hann um að láta sig í friði. Kærandi hefði þá haldið áfram að tuska hann til og hann reynt að ýta kæranda frá sér. Það hefði ekki tekist og því hefði hann reynt að kýla hann frá sér en kvaðst telja að hann hafi ekki hafa hitt kæranda. Hann sagði að kærandi væri mun sterkari en hann og að hann hefði haldið áfram að tuska hann til. Sagðist ákærði hafa orðið mjög hræddur og reynt að ýta honum í burtu og slá hann frá sér. Sagðist ákærði hafa orðið mjög skelfdur og reynt allt til að losa sig úr taki kæranda, m.a. hefði hann klipið kæranda. Aðspurður sagðist hann ekki hafa slegið til kæranda með þeirri hendi sem glasið var í. Sagðist hann muna vel að hann hefði hvorki hent né lamið glasinu framan í kæranda, enda væri hann ekki svo heimskur að bregða á það ráð. Sagðist ákærði telja að hann hafi misst glasið og forðað sér þegar kærandi sleppti honum. Hann hefði athugað hvort ekki væri í lagi með kæranda og þá hefði kærandi haldið um ennið á sér. Sagðist ákærði þá hafa hringt á lögregluna þar sem hann hefði verið hræddur um að kærandi myndi halda áfram. Eftir átök hans og kæranda hefðu brotist út slagsmál á milli einhverra annarra á staðnum. Lögreglan hefði komið á staðinn skömmu síðar og náð að stöðva þau slagsmál. Að því loknu hefði hann gefið sig á tal við lögregluna og sagt þeim frá atvikinu. Sagðist ákærði hafa verið í sjokki þar sem hann hefði ekki vitað almennilega hvað gerst hefði. Sagðist hann bæði hafa verið hræddur við ákærða og hræddur um hvað komið hefði fyrir hann. Hann sagðist hins vegar hafa vitað að hann hefði hvorki hent glasinu í hann né kýlt hann með því. Hann sagði að ákærði hefði hins vegar líklega fengið skurð á ennið eftir átök þeirra á millum, en það hefði ekki verið af því að hann hefði lamið hann með glasinu. Hann sagðist ekki hafa séð áverka á nefi eða efri vör kæranda eftir átökin. Sagðist hann nokkru síðar hafa farið til kæranda og R-kvk-ef, sem haldið hefði pappír að sári á enni kæranda, og spurt þau hvort ekki væri í lagi með kæranda. R-kvk-nf hefði sagt að svo væri. Hann sagðist hafa séð að það blæddi úr sári á enni kæranda og að kærandi var blóðugur fyrir ofan augabrún og niður kinnbeinið. Hann sagðist hins vegar ekki hafa séð að blætt hefði úr nefi kæranda.

Aðspurður um skýringar á framkomu kæranda sagði ákærði að hann hefði rekið skemmtistað á Egilsstöðum á árunum 2001 og 2002 og þá hefði hann margoft þurft að biðja kæranda um að yfirgefa staðinn vegna óláta og slagsmála. Þá hefði hann einu sinni verið að taka ljósmyndir á dansleik í Valaskjálf og m.a. tekið myndir af kæranda, sem verið hefði mjög ölvaður. Kærandi hefði verið ósáttur við það og tekið hann hálstaki og hrækt framan hann og sagt honum að hann myndi drepa hann ef hann gerði þetta aftur. Þá hefði hann eyðilagt myndavélina. Sagðist ákærða telja að kærandi hafi verið að hefna sín umrætt kvöld vegna atvika úr fortíðinni.

Ákærði sagði að þegar atvikið hefði átt sér stað hefði E-kk-nf staðið hinum megin við bifreiðina og sagðist ákærði hafa verið á leiðinni til hans þegar kærandi hefði stöðvað hann. Hann sagðist ekki vita hvaða stúlkur voru í bílnum og ekki þekkja þær. Ákærði sagði að ekki væri rétt eftir sér haft í frumskýrslu um að hann hefði slegið kæranda í andlitið. Sagðist hann hafa sagt lögreglu að vel gæti verið að hann hefði hitt hann eða slegið í andlitið. Ákærði sagðist hins vegar ekki hafa fundið fyrir því á sínum hnefum og ekki hafa verið með neina áverka á höndum sínum á eftir. Ákærði sagðist hins vegar hafa verið rauður á hálsinum og fundið til sviða eftir hálstak kæranda.

Aðspurður sagði ákærði að um hefði verið að ræða venjulegt lítið bjórglas úr gleri. Sagðist hann halda að hann hefði misst bjórglasið um leið og kærandi byrjaði að tuska hann til og sagðist hann muna eftir því að bjórinn hefði farið yfir sig og örugglega kæranda líka. Ákærði sagðist vera rétthentur og sagðist halda að hann hefði haldið á glasinu í vinstri hendi.

Ákærði gaf skýrslu hjá lögreglu 3. apríl 2007 og lýsti þar atvikum með svipuðum hætti og hér fyrir dómi fram að því er átök hans og kæranda hefjast. Þar segir orðrétt:

Hann tók í mig og hristi mig eitthvað til. H-kk-nf V-kk-nf er aðeins stærri en ég og eldri og mér stóð ekki á sama og var mjög hræddur. Hann fór líka að tala um að nú væri ég í vondum málum. Þegar ég var að ýta honum frá mér og hann að tuska mig eitthvað til þá brotnar glasið sem ég hélt á í hendinni. Ég veit ekki nákvæmlega á hverju glasið brotnaði en ég kýldi hann ekki eða kastaði glasinu í hann. Það var óhapp að glasið brotnaði eftir að H-kk-nf V-kk-nf tók í mig og fór að hrista mig til.

Um framburð kæranda sagði ákærði:

Hann setti ekki hendi utan um herðarnar á mér heldur tók hann í mig að framanverðu og hristi mig til. Ég sló hann ekki fyrirvaralaust í andlitið heldur var þetta óhapp. Það er algjört kjaftæði að hann hafi ekki ógnað mér því ég var skíthræddur við hann þegar hann tók í mig þarna.

D-kk-nf Ö-kk-nf A-kk-nf lögreglumaður sagðist hafa verið nýkominn heim af næturvakt sem lokið hefði laust eftir kl. 3.00 þegar hann hefði fengið tilkynningu í gegnum neyðarlínu um slagsmál og læti fyrir utan skemmtistaðinn Svart hvítu hetjuna í Fellabæ. Hann hefði farið við annan mann á vettvang og verið kominn þangað um fimm mínútum síðar. Þá hefði verið búið að loka skemmtistaðnum og um 20 til 30 manns verið fyrir utan staðinn. Nokkur æsingur og hávaði hafi verið í fólk og menn að ýta hvor við öðrum og stimpast. Þeir hefðu því byrjað á því að róa fólkið niður og smám saman hefði fækkað í hópnum. Ákærði hefði síðan komið til þeirra að fyrra bragði og tjáð þeim að hann hefði lent í átökum við kæranda. Þeir hefðu lent í einhverjum illdeilum og kærandi tekið hann kverkataki. Í kjölfarið á því hefði hann slegið kæranda í andlitið. Einnig að kærandi hefði farið til læknis með leigubíl. Þeir hefðu hringt í lögreglu og fengið það staðfest að kærandi var hjá lækni þar sem verið var að hlúa að sárum hans. Hann sagði að ákærði hefði verið ölvaður en alls ekki ofurölvi.

H-kk-nf B-kk-nf A-kk-nf lögreglumaður sagðist hafa farið á vettvang í umrætt sinn með D-kk-þgf E-kk-þgf A-kk-þgf lögreglumanni og lýsti atvikum á sama hátt. Hann sagði að þeir hefðu grennslast fyrir um það á staðnum hvort einhver vitni hefðu verið að átökunum, en svo hefði ekki verið. V-kk-nf F-kk-nf hefði þó verið nefndur sem líklegt vitni.

Kærandi, H-kk-nf V-kk-nf E-kk-nf, sagðist hafa í umrætt sinn komið út af skemmtistaðnum Svart hvítu hetjunni og séð að ákærði var á spjalli við fólk í bifreið fyrir utan staðinn. Hann sagðist ekki hafa þekkt fólkið sem sat í bifreiðinni. Sagðist hann hafa gengið að ákærða, tekið utan um hann og ætlað að ræða við hann. Allt í einu hefði hann fengið eitthvað í andlitið og orðið vankaður við höggið. Talsvert hefði blætt úr honum á eftir og því hefði hann farið með leigubíl á heilsugæsluna. Áður hefði verið búið að hringja á lögreglu.

Nánar aðspurður sagði kærandi að ákærði hefði staðið við hliðina á bifreiðinni og snúið að sér. Hann hefði gengið framan að honum og upp að hliðinni að honum og lagt vinstri handlegg snöggt og þétt utan um axlirnar á ákærða. Hann hefði hins vegar verið ölvaður og þá væru hreyfingar hans kröftugri en hann ætlaði sér. Hann hefði hins vegar ekki ætlað sér að taka á ákærða. Hann sagði að vel gæti verið að hann hefði kallað ákærða aumingja þegar hann heilsaði honum, en hann sagðist stundum notað annað og grófara orðbragð þegar hann væri undir áhrifum áfengis en þegar hann væri alls gáður. Hann sagðist hins vegar ekki kannast við að hafa sagt við ákærða að hann væri ekki í góðum málum.

Kærandi sagðist ekki hafa haft önnur samskipti við ákærða þetta kvöld en að kinka til hans kolli. Fyrir nokkrum árum hefðu þeir hins vegar stundum átt í orðaskaki, en kærandi sagðist hafa haldið að það væri allt gleymt og grafið. Hann sagði að kærandi hefði oft ekki staðið rétt að því að henda fólki út af skemmtistað sínum á árum áður. Þá hefði ákærði einu sinni ætlað að taka ljósmyndir af félaga hans sem dáið hefði áfengisdauða og hefði honum ekki verið vel við það. Engin átök hefðu hins vegar átt sér stað. Sagðist hann hafa ætlað að ræða við ákærða í umrætt sinn svona eins og menn ræddust við þegar þeir væru að skemmta sér. Hann sagðist ekki hafa tekið eftir því hvort ákærði var með glas í hendinni og sjálfur sagðist hann ekki hafa haldið á glasi. Sagðist hann telja að ákærði hefði brugðist of hart við og slegið sig með glasi í andlitið. Sagðist kærandi ekki hafa vitað hvaðan á sig stóð veðrið þegar hann varð fyrir högginu og þetta hefði verið alveg fyrirvaralaust. Kvaðst hann ekki kannast við að þetta hefði gerst í átökum þeirra á milli og neitaði því að hafa þjarmað að ákærða með því að taka hann kverkataki. Hann sagðist ekki telja að ákærði hefði aðeins slegið sig hnefahöggi miðað við áverkana sem hann bar á eftir. Sagðist hann hafa fengið skurð á ennið, blóðnasir, bólgnar varir og einnig hefði brotnað úr fjórum framtönnum í efri gómi. Þetta hefði allt gerst í einu höggi. Hann sagðist hafa frétt það síðar að ákærði hefði slegið sig með glasi, en sagðist sjálfur ekki hafa gert sér grein fyrir því hvað gerðist.

Kærandi kvaðst hafa verið drukkinn en þó ekki ofurölvi og sagðist hann muna eftir atburðum kvöldsins. Hann sagði að í framtíðinni yrði að setja postulínskrónur á framtönnina vinstra megin og tönnina við hliðina á henni vinstra megin. Hann sagðist vera með ör fyrir ofan vinstri augnbrún og skáhallt upp á ennið og kvaðst hann enn vera aumur í örinu.

E-kk-nf K-kk-nf S-kk-nf kvaðst vera vinur ákærða og hafa verið að skemmta sér með honum umrætt kvöld. Hann sagðist vita hver kærandi væri og að hafa orðið var við hann á skemmtistaðnum um kvöldið enda hefði kærandi verið mjög ölvaður. Hann sagði að kærandi hefði ekki haft nein samskipti við ákærða inni á staðnum. Þegar þeir ákærði hefðu verið komnir út af skemmtistaðnum hefðu tvær stúlkur komið akandi á bifreið að skemmtistaðnum og þeir gefið sig á tal við þær. Sagðist vitnið hafa staðið bílstjóramegin við bifreiðina en ákærði verið hinum megin við hana. Á meðan hann hefði verið að tala við stelpurnar inn um gluggann á bifreiðinni hefði hann orðið var við að kærandi var kominn út af staðnum. Sagðist hann hafa heyrt kæranda kallað eitthvað til ákærða og ganga í átt til hans. Kærandi hefði komið aftan að ákærða og tekið í öxlina á honum án þess þó að hann hefði verið að ráðast á ákærða. Sagðist hann ekki hafa átt von á neinum slagsmálum og því haldið áfram að ræða við stelpurnar í bílnum. Næst hefði hann orðið var við einhver átök og litið upp og séð að kærandi og ákærði voru að takast á. Sagðist hann minna að þeir hefðu staðið andspænis hvor öðrum og að kærandi hefði haldið í ákærða. Hann staðfesti að ákærði hefði haldið á stóru bjórglasi, en sagðist ekki muna í hvorri hendinni hann hélt á því. Sagðist hann hafa gengið af stað í átt að ákærða og kæranda, en þetta hefði allt gerst á svo skömmum tíma að átökin hefðu verið afstaðin þegar hann hefði verið búinn að fara fyrir bílinn og kominn að þeim. Sagðist hann þá hafa séð að kærandi hélt um ennið á sér og var blóðugur. Einnig sagðist hann hafa farið til ákærða og heyrt að hann var að hringja á lögreglu. Aðspurður sagðist hann ekki muna hvort hann sá fyrst, kæranda halda utan um ennið á sér eða ákærða að hringja á lögreglu. Hann sagðist ekki hafa orðið var við neina áverka á ákærða. Hann sagðist aðspurður ekki hafa séð bjórglas ákærða eftir átökin. Smá tími eða nokkrar sekúndur hefðu liðið frá því að hann sá kæranda leggja höndina á öxl ákærða og þar til átökin hófust á milli þeirra. Hann sagði að kærandi hefði verið fyrirferðarmikill allt kvöldið, viljað faðma fólk og verið áberandi drukkinn. Hann sagðist telja að kærandi hefði átt upptökin að átökunum. Sjálfur sagðist hann hafa verið undir áhrifum áfengis en ekki drukkinn.

R-kvk-nf H-kvk-nf F-kvk-nf sagðist ekki hafa orðið vitni að átökunum á milli kæranda og ákærða. Þegar hún hefði komið út af skemmtistaðnum hefði hún séð kæranda standa við húshornið og að hann hefði allur verið blóðugur. Hún sagði að kærandi hefði verið ölvaður og í uppnámi og að hann hefði skolfið eins og hrísla. Þarna hefði verið fleira fólk og einhver stúlka sagst vera búin að hringja á lögreglu. Vitnið sagðist hafa farið inn og náð í viskastykki til að þurrka framan úr kæranda. Hún sagði að aðallega hefði blætt úr nefinu á honum en einnig úr enninu og hefði kærandi verið alblóðugur í framan og niður á bringu. Hún sagðist hafa spurt hvað hefði komið fyrir og þá hefði kærandi sagt henni að glas hefði brotnað á andlitnu á sér. Stuttu síðar hefði D-kk-nf komið til þeirra og spurt hvort ekki væri allt í lagi með kæranda og jafnframt tjáð þeim að hann væri búinn að hringja í lögreglu. Hún sagðist ekki hafa tekið eftir áverkum á ákærða. Eftir um það bil 20 mínútur hefðu þau gefist upp á því að bíða eftir lögreglu og farið í leigubíl á heilsugæslustöðina.

Vitnið var spurt um hvort rétt væri, svo sem eftir henni væri haft í lögregluskýrslu, að ákærði hefði komið til þeirra og viðurkennt að hafa valdið áverkunum. Sagði vitnið þá að mjög margir hefðu talað um að ákærði hefði gert þetta og þá hefði ákærði virst hafa áhyggjur af því hvort ekki væri í lagi með kæranda. Hún sagðist hins vegar sjálf hafa verið að skemmta sér umrætt kvöld og því myndi hún þetta ekki glöggt. Aðspurt sagði vitnið að þau kærandi væru ágætis vinir.

G-kk-nf J-kk-nf sagðist ekki hafa orðið vitni að átökum ákærða og kæranda. Þegar hann hefði komið út af skemmtistaðnum hefði hann séð kæranda halda utan um andlit sér og hóp af fólki í kringum hann. Einnig hefði hann séð ákærða standa í hópnum en í nokkurri fjarlægð frá kæranda. Hann sagði að kærandi hefði verið með áverka framan á andlitinu, aðallega á munninum, og talsvert hefði blætt úr honum. Hann sagði að fólk hefði talað um högg og brotið glas, þ.e. að kærandi hefði verið sleginn með brotnu glasi. Aðspurður sagði hann að kærandi væri skólafélagi sinn. Hann sagði að kærandi hefði verið drukkinn en sagðist ekki hafa orðið var við að hann hefði verið fyrirferðarmikill um kvöldið.

D-kk-nf S-kk-nf sagðist hafa ekið inn á bílastæðið við Svart hvítu hetjuna um nóttina og þá séð kæranda vera að stíga blóðugur inn í leigubíl. Hann sagðist hvorki hafa talað við kæranda né ákærða og aðeins hafa heyrt á fólki að kærandi hefði verið sleginn.

III.

Niðurstaða.

Í máli þessu er ákærða gefið að sök að hafa slegið kæranda í andlitið með glasi sem við það hafi brotnað með þeim afleiðingum að hann hlaut skurð á enni vinstra megin, bólgur á nefi og efri vör vinstra megin og brot á fjórum tönnum.

Ákærði, sem hefur viðurkennt að hafa haldið á bjórglasi þegar kærandi vatt sér að honum, hefur staðfastlega neitað því að hafa slegið kæranda með glasinu. Hefur hann borið um það að kærandi hafi tuskað hann til með því að taka í skyrtubrjóst hans og síðan með því að herða að hálsi hans með báðum höndum. Hann hefði í fyrstu reynt að ýta kæranda frá sér en þegar það hefði ekki tekist hefði hann reynt að kýla kæranda og slá hann frá sér en sagðist telja að hann hefði ekki hitt kæranda. Þá kom fram hjá ákærða að hann teldi að hann hefði misst glasið og forðað sér þegar kærandi sleppti honum. Hjá lögreglu sagði ákærði hins vegar að kærandi hefði tekið í sig að framanverðu og hrist sig til. Viðbrögð hans hefðu verið þau að ýta kæranda frá sér og meðan á þessu stóð hefði glasið, sem hann hélt á í hendinni, brotnað en hann sagðist ekki vita nákvæmlega af hverju. Þá sagðist hann ekki hafa slegið kæranda fyrirvaralaust í andlitið heldur hefði verið um óhapp að ræða. Ekki er því ekki fullt samræmi á framburði ákærða fyrir dóminum og hjá lögreglu.

Framburður vitnisins, E-kk-ef K-kk-ef S-kk-ef, styður framburð ákærða um að hann og kærandi hafi tekist á og að kærandi hafi haldið í ákærða á meðan á því stóð. Einnig hefur vitnið staðfest að ákærði hafi haldið á bjórglasi þegar átökin hófust. Af framburði þessa vitnis verður og ráðið að ákærði og kærandi hafi tekist á í skamma stund og strax að átökunum loknum hafi vitnið séð kæranda halda um enni sér og séð að hann var blóðugur. Framburður þessa vitnis var bæði skýr og greinargóður og þykir trúverðugur.

Ekkert þeirra vitna sem leitt var fyrir dóminn bar um það að hafa séð ákærða slá kæranda í andlitið með glasi. Þá er með öllu óljóst hvað af umræddu glasi varð og ekkert vitnanna gat borið um það að hafa séð brotið glas á vettvangi eftir að átökunum lauk. Af frumskýrslu verður ekki ráðið að vettvangur hafi verið rannsakaður með tilliti til þessa enda virðist lögregla ekki hafa fengið þær upplýsingar á vettvangi að kærandi kynni að hafa verið sleginn með glasi. Verulegur vafi leikur því á um afdrif glassins og hvort það yfir höfuð brotnaði. Loks kom fram hjá kæranda að hann hefði ekki tekið eftir því að ákærði hélt á glasi þegar hann gaf sig á tal við hann. Hefur hann lýst atvikinu með þeim hætti að hann hafi skyndilega fengið högg í andlitið, en ekki áttað sig á því að hann hefði verið sleginn með glasi. Það hefði hann frétt síðar, en ráða má af framburði vitna að þeir sem staddir voru fyrir utan skemmtistaðinn eftir að átökunum lauk hafi almennt gert ráð fyrir að kærandi hefði verið sleginn með glasi án þess þó að þeir hefðu orðið vitni að því. Með vísan til 45. og 46. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála þykir því varhugavert, gegn eindreginni neitun ákærða, að telja sannað að hann hafi slegið kæranda í andlitið með glasi.

Ljóst er hins vegar að kærandi bar talsverða áverka eftir átökin, þ.e. skurð á enni, bólgu á nefi og munni, auk þess kvarnast hafði úr tönnum. Þykir ljóst að svo yfirgripsmiklir áverkar verði trauðla skýrðir með einu hnefahöggi. Greina má hins vegar af framburði vitna að kærandi hafi verið talsvert ölvaður umrætt kvöld. Þá hefur hann sjálfur borið um það að hafa tekið snöggt og þétt um axlir ákærða og að þegar hann væri ölvaður væru hreyfingar hans kröftugri en hann ætlaði sér. Sannað þykir með trúverðugum framburði vitnisins, E-kk-ef K-kk-ef, að þeir kærandi hafi tekist á og að kærandi hafi haldið í ákærða á meðan á því stóð. Ljóst er að kærandi er sterklega vaxinn og talsvert stærri en ákærði. Þykir því ekki útilokað að glasið hafi brotnað við atgang kæranda án þess að með því væri slegið og að kærandi hafi rekið sig í glasið. Verður skurður á enni einna helst skýrður með þessum hætti. Áverkar á nefi og munni þykja hins vegar dæmigerðar afleiðingar hnefahöggs, enda hefur kærandi borið um að hafa fengið högg í andlitið en ekki á ennið. Ákærði hefur viðurkennt að hafa slegið frá sér og reynt að kýla ákærða. Ljóst er að átökunum lauk mjög skyndilega og að í sama mund sást kærandi grípa um andlit sér og að úr honum blæddi. Þykir því hafið yfir skynsamlegan vafa að ákærði hafi slegið kæranda í andlitið með þeim afleiðingum að hann hlaut bólgur á nefi og á efri vör og brot á fjórum tönnum.

Með því að ekki þykir sannað að ákærði hafi slegið kæranda í andlitið með glasi verður háttsemi hans ekki heimfærð undir 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 eins og greinir í ákæru. Þar sem afleiðingar árásarinnar voru m.a. þær, að upp úr fjórum tönnum kæranda kvarnaðist og þar af úr tveimur þeirra inn að tannbeini, þykir hins vegar rétt að heimfæra háttsemi ákærða undir 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga.

Ákærði hefur ekki áður gerst sekur um refsiverða hegðun sem áhrif hefur á ákvörðun viðurlaga í máli þessu.

Eins og fyrr greinir þykir í ljós leitt að árásin var unnin í átökum ákærða og kæranda. Þá hefur kærandi viðurkennt að hafa kallað ákærða aumingja og þykir með því hafa átt upptök að átökunum með ertingum. Við ákvörðun refsingar verður því litið til 3. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga. Þá verður litið til 1., 2. og 3. töluliðar 1. mgr. 70. gr. sömu laga. Þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í 60 daga. Ákærði hefur ekki áður gerst sekur um ofbeldisbrot og þykir því rétt að fresta fullnustu refsingarinnar og ákveða að hún falli niður að liðnum 3 árum frá uppkvaðningu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði sakarkostnað að fjárhæð 331.450 krónur, þar af málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, G-kk-ef Ó-kk-ef B-kk-ef hrl., sem þykja hæfilega ákveðin 323.700 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Tjónþoli hefur krafist skaðabóta úr hendi ákærða að fjárhæð 579.470 krónur með vöxtum eins og greinir í ákæru. Er bótakrafan sundurliðuð með eftirfarandi hætti:

Útlagður kostnaður samkvæmt 1. gr. laga nr. 50/1993 46.942 krónur

Áætlaður útlagður kostnaður 158.450 krónur

Miskabætur samkvæmt 26. gr. laga nr. 50/1993 300.000 krónur

Lögmannsþóknun 59.500 krónur

Virðisaukaskattur af lögmannsþóknun 14.578 krónur

Samtals 579.470 krónur

Krafa um bætur vegna útlagðs kostnaðar er studd gögnum og er hún tekin til greina að fullu. Gegn mótmælum ákærða verður hann hins vegar ekki dæmdur til að greiða áætlaðan tannlæknakostnað. Tjónþoli á rétt á miskabótum úr hendi ákærða á grundvelli 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 og þykja þær hæfilega ákveðnar að fjárhæð 200.000 krónur. Í bótakröfu er gerður fyrirvari um breytingu á fjárhæð kröfu vegna lögmannsþóknunar komi til málflutnings um kröfuna. Þykir þóknun lögmanns tjónþola hæfilega ákveðin að fjárhæð 120.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti. Er ákærða því samtals gert að greiða tjónþola 366.942 krónur með vöxtum eins og nánar greinir í dómsorði.

Dóm þennan kveður upp R-kvk-nf B-kvk-nf dómstjóri. Uppkvaðning dómsins hefur dregist vegna embættisanna dómarans.

Dómsorð:

Ákærði, D-kk-nf S-kk-nf, sæti fangelsi í 60 daga, en fullnustu refsingarinnar er frestað og skal hún falla niður að liðnum 3 árum frá uppkvaðningu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði sakarkostnað að fjárhæð 331.450 krónur, þar af málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, G-kk-ef Ó-kk-ef B-kk-ef hrl., að fjárhæð 323.700 krónur.

Ákærði greiði tjónþola, H-kk-þgf V-kk-þgf E-kk-þgf, skaðabætur að fjárhæð 366.942 krónur með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 23. september 2006 en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. sömu laga frá 3. maí 2007 til greiðsludags.

R-kvk-nf B-kvk-nf