E-5949/2019

Mál þetta var höfðað 9. október 2019. Stefnandi er A og stefndi Smart bílar ehf., Bíldshöfða 20, Reykjavík.

Endanlegar dómkröfur stefnanda eru að stefndi verði dæmdur til greiðslu 902.182 króna með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001, um vexti og verðtryggingu, frá 31. október 2019 til greiðsludags auk málskostnaðar.

Stefndi krefst sýknu af öllum kröfum stefnanda og málskostnaðar.

Dómari tók við meðferð málsins 14. janúar síðastliðinn en hafði fram að þeim tíma engin afskipti haft af meðferð þess.

Málavextir

Stefndi auglýsti í mars 2019 bifreið af gerðinni Volvo XC90 T8 Hybrid með framleiðslunúmeri [...] á vef sínum, www. smart bilar. is, og á samfélagsmiðlinum Facebook. Verð bifreiðarinnar var tilgreint sem 5.990.000 krónur. Stefnandi sá auglýsinguna á Facebookog hafði samband við starfsmann stefnda í gegnum samskiptaforritið Messe nger 13. mars 2019 og innti eftir því hvort bifreiðin væri seld og hvort uppgefið verð væri með öllum gjöldum þannig að ekkert kæmi á óvart. Er stefnandi hafði fengið það staðfest spurði hann stefnda hvernig hann gæti fest sér bílinn og hvert greiðslufyrirkomulag væri. Starfsmaður stefnda greindi stefnanda frá því að greiða þyrfti 5.000.000 króna við undirskrift og eftirstöðvar við afhendingu. Starfsmaðurinn sagðist myndu gera kaupsamning þegar stefnandi væri búinn að senda honum fullt nafn, heimilisfang og tölvupóstfang. Stefnandi sendi umbeðnar upplýsingar um hæl og í kjölfarið var undirritað skjal milli aðila sem ber yfirskriftina kaupsamningur 19. mars 2019. Í þeim samningi var kveðið á um að stefnandi og stefnda gerðu með sér samning um þjónustu/kaup, eins og það var orðað, vegna framangreinds ökutækis.

Í samningnum sem ritaður var á staðlað samningsform sem stefndi hafði látið útbúa, samkvæmt aðilaskýrslu fyrirsvarsmanns stefnda fyrir dómi, voru síðan ýmis ákvæði þar sem nánar var kveðið á um réttarstöðu aðila varðandi framkvæmd kaupanna og ábyrgð hvors um sig.

Þannig var kveðiðá um að kaupandi hafi beðið stefnda að finn a ökutæki sem væri til sölu erlendis og koma því til Íslands. Stefndi kæmi fram sem umboðsmaður kaupanda í viðskiptum við söluaðilann og tekið fram að upplýsingar um ástand ökutækja sem stefndi veiti og væru komnar frá seljanda eða óháðum skoðunaraðila væru á engan hátt á hans ábyrgð. K veðið var á um að með undirritun samningsins staðfesti kaupandi kaup á ökutækinu og stefndi staðfesti að það yrði afhent í samræmi við ákvæði samningsins. Í ákvæði sem bar yfirskriftina ábyrgð, var meðal annars rakið að stefnanda væri kunnugt um að ábyrgð framleiðanda eða seljanda gæti fallið niður við það að ökutæki væri flutt úr innkaupslandi. Þá bæri kaupandi sjálfur ábyrgð á viðhaldsþjónustu bifreiðar og samskiptum við innlenda þjónustuaðila um staðfestingu verksmiðjuábyrgðar og tekið fram að í þjónustu stefnda fylgdi engin ábyrgð á ökutækinu eða hlutum þess. Sérstaklega var kveðið á um í samningnum að bifreiðin væri seld með eignarréttarfyrirvara sem gilti þar til öll gjöld hefðu verið greidd. Nánar var kveðið á um að ef kaupandi greiddi ekki eftirstöðvar eða væri synjað um fjármögnun þegar ökutækið yrði tilbúið til afgreiðslu og ekki tækist aðganga frá öðru samkomulagi um greiðslu á eftirstöðvum mætti stefndi rifta samningnum og selja ökutækið öðrum tilboðsgjafa með afslætti en stefndi hafi jafnframt fullt og ótakmarkað umboð til að skrá bifreiðina á annað nafn eða nýjan kaupanda, hafi hún verið skráð á kaupanda hjá Samgöngustofu. Það sem greitt hefði verið af hálfu kaupanda við aðstæður sem þessar yrði endurgreitt að frádregnum kostnaði sem hefði hlotist af vanefndum kaupanda.

Kaupsamningnum fylgdi skjal á ensku, svonefnt CARFAX Vehicle History Report þar sem fram kom að skjalið væri látið í té af Motor Werks Cook Street, í Barrington í Illinois fylki í Bandaríkjunum. Tekið var fram að skýrsla af þessu tagi byggðist einvörðungu á þeim upplýsingum sem CARFAX hefði verið látið í té. Öðrum upplýsingum væri ekki til að dreifa, þar á meðal um hugsanlega ágalla. Líta bæri á skýrsluna sem lið í upplýsingaöflun við kaup bifreiðar, ásamt skoðun á bifreiðinni og prufuakstri, til að byggja kaup á bifreiðinni á traustum grunni. Efni skýrslunnar fólst í tæknilegum upplýsingum um Volvobifreiðina, eigendasögu hennar og skráðum skoðunum og upplýsingar um viðhald sem hefði farið fram. Bókað var að engir ágallar væru á bifreiðinni og engar innkallanir af hálfu framleiðanda hefðu átt sér stað. Getið var um einn eiganda frá 11. febrúar 2016 er bifreiðin kom á götuna þar til hún var seld á uppboði í árslok 2018. Síðasta færsla skýrslunnar, dagsett 11. febrúar 2019, laut að því að Motor Werks hefði framkvæmt skoðun fyrir afhendingu (e. Pre- delivery inspection completed) og lokið við viðhaldsskoðun (e. Maintenance Inspection completed). Skipt hefði verið um olíur og síur og bifreiðin þvegin og hreinsuð rækilega. Fram kom í aðilaskýrslu fyrirsvarsmanns stefnda að skýrslur sem þessar fylgdu ætíð með þegar keyptar væru notaðar bifreiðar í Bandaríkjunum enda væri það áskilið af hálfu bandarískra tryggingafélaga.

Hluti kaupverðs bifreiðarinnar, 42.364 bandaríkjadollarar, var greiddur af hálfu stefnda til JRS Auto buyersí Alpharetta í Georgíufylki í Bandaríkjunumsem viðtakanda.

Fyrirsvarsmaður stefnda bar umað Motor Werks væri bílasala sem keypt hefði bifreiðina á uppboði en slík uppboð væru almennt haldin í Bandaríkjunum til að miðla notuðum bílum og á þeim keyptu bílasölur bíla til endursölu. Motor Werks hefði haft Volvobifreiðina til sölu en fyrir tækið hefði neitað að selja bifreiðina til útflutnings. Stefndi hefði því brugðið á það ráð að fá aðra bílasölu, JRS Auto buyers, til að kaupa bifreiðina af Motor Werks og selja stefnda hana síðan. Bifreiðin hefði hins vegar ekki verið flutt til Georgíu heldur flutt beint frá Motor Werks í Illinois til útskipunar með Eimskip hf. Kaupsamningar við bandarísku bílasölurnar og skjöl vegna innflutnings til Íslands liggja ekki fyrir í málinu en fyrir liggur að stefndi hefði verði tilgreindur sem kaupandi og innflytjandi bifreiðarinnar í þessum gögnum.

Stefnandi mun hafa fengið bifreiðina afhenta 3. júní 2019 en þá var búið að skrá hana á hans nafn og hún komin með íslenskt númer [...]. Á því er byggt af hálfu stefnanda að hann hafi strax við afhendinguna gert athugsemdir við að bakkmyndvél, skotthleri og leiðsögutæki virkuðu ekki auk þess sem fljótlega kom í ljós að bíllinn lakí rigningartíð.

Af hálfu stefnda var borið um fyrir dómi að fyrirtækið hefði látið stefnanda í té minnislykil með íslenskum kortum fyrir leiðsögutækið en kannast var við ágallana vegna leka og lýst tilraunum fyrirsvarsmanns félagsins til að fá Brimborg hf., umboðsaðila Volvo á Íslandi, til að hlutast til um úrbætur án kostnaðar fyrir stefnanda.

Er bifreiðin var tekin til skoðunar á vegum Brimborgar hf. 14. ágúst 2019 kom í ljós að bifreiðin var mikið mygluð í skotti og í einangrun og að spansgræna væri í tenglum og tölvubúnaði sem þar væri staðsettur. Brimborg hf. sendi bifreiðina á sérhæft verkstæði til að komast að upptökum lekans. Í ljós kom leki með fram aftari topplúgu á þaki. Framleiðandi bifreiðarinnar féllst á að greiða kostnað vegna viðgerðar á topplúgunni sem ábyrgðartjón, en hafnaði hins vegar að greiða kostnað vegna skemmda sem lekinn hefði valdið vegna vanrækslu á að færa bifreiðina til þjónustuskoðana, sem framleiðandinn mun hafa staðreynt með skráningum í hugbúnaði bifreiðarinnar, en ljóst var talið að lekinn hefði verið til staðar lengi. Brimborg hf. gaf út reikning vegna viðgerðar 31. október 2019 að fjárhæð 861.871 króna, sem er hluti dómkröfu stefnanda. Einnig er höfð uppi krafa að fjárhæð 40.311 krónur sem byggt er á aðhefðu verið greiddar til B, sem fyrst skoðaði bifreiðina fyrir stefnanda.

Að úttekt Brimborgar hf. lokinni og að fengnu kostnaðarmati félagsins í byrjun september var stefnda sent erindi af hálfu stefnanda, 11. september 2019, og hann krafinn um greiðslu áætlaðs kostnaðar. Stefndi svaraði erindinu samdægurs og hafnaði því með vísan til kaupsamnings þar sem fram kæmi að stefndi væri ekki ábyrgur fyrir ástandi bifreiðarinnar og stefndi væri einungis umboðsmaður kaupanda. Stefnandi höfðaði mál þetta í kjölfarið.

Við aðalmeðferð málsins gáfu stefnandi og fyrirsvarsmaður stefnda, C, aðilaskýrslur og sem vitni D, starfsmaður Brimborgar hf.

Málsástæður stefnanda

Stefnandi byggir á að bifreiðin [...] hafi verið haldin göllum sem stefndi beri ábyrgð á sem innflytjandi og seljandi bifreiðarinnar. Bifreiðina hafi stefndi keypt í eigin nafni og flutt hana inn á eigin nafni og selt stefnanda. Byggt er á því að stefndi beri af þessum sökum ábyrgð á göllum á bifreiðinni samkvæmt lögum nr. 48/2003 um neytendakaup og sé ekki tækt að byggja á því að hann beri ekki ábyrgð á henni í skjóli einhliða samningsákvæðis honum til hagsbóta í kaupsamningi aðila. Stefndi sem innflytjandi bifreiðarinnar í eigin nafni geti ekki takmarkað ábyrgð sína með því að hann hafi bara verið milliliður en það orð sé hvergi nefnt í samningi aðila. Ótvírætt sé að lögin um neytendakaup eigi við vegna stöðu málsaðila, stefnanda sem kaupanda og stefnda sem félags sem hefði þann megintilgang að selja bifreiðar. Lögin séu ófrávíkjanleg, sbr. 3. gr. laganna, og þannig óheimilt að semja um eða bera fyrir sig kjör sem séu neytanda óhagstæðari en leiðir af lögunum. Samningsákvæði í þá veru að seljandi taki enga ábyrgð á þeirri vöru sem hann selur brjóti augljóslega gegn umræddu ákvæði laganna og sé þannig ógilt auk þess sem það sé ógilt samkvæmt almennum reglum um neytendavernd.

Þá leiði það beinlínis af ákvæði samningsins um eignarréttarfyrirvara að stefndi hafi verið eigandi bifreiðarinnar enda ekki tækt að beita ákvæðinu án þess, það sé beinlínis tekið fram að stefnandi verði ekki eigandi bifreiðarinnar fyrr en verð hennar sé að fullu greitt.

Þar sem stefndi neiti að greiða fyrir viðgerð bifreiðarinnar eða bæta stefnanda gallana á henni sé stefnandi nauðbeygður til að höfða mál þetta.

Málsástæður stefnda

Stefndi hafnar málatilbúnaði stefnanda sem röngum og ósönnuðum þar sem stefndi hafi ekki selt stefnanda bílinn beint heldur hafi stefnandi falið honum að annast milligöngu um viðskipti stefnanda við seljanda bifreiðarinnar sem hafi verið fyrirtækið Motor Werks. Raunar var upplýst af hálfu stefnda við aðalmeðferð málsins að hið rétta í þeim efnum væri að seljandinn í Bandaríkjunum væri JRS Auto buyers. Stefnandi hafi ekki fært rök fyrir því að stefndi sem milligöngumaður í viðskiptunum beri ábyrgð á meintum göllum bifreiðarinnar enda kaupi stefndi ekki bifreiðar fyrir eigin reikning.

Fjárkröfu stefnanda er mótmælt sem ósundurliðaðri og ósannaðri þar sem engin gögn lágu kröfunni til grundvallar við þingfestingu.

Í samningi sem málsaðilar undirrituðu hefði stefnandi veitt stefnda umboð til að koma fram fyrir hans hönd gagnvart seljanda bifreiðarinnar. Stefnanda sé ekki tækt að víkja frá skýru orðalagi samningsins þess efnis að stefnda hefði einungis verið falin milliganga í viðskiptum hans við söluaðilann, sbr. 10. gr. nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Önnur fyrirliggjandi gögn bendi eindregið til þess að stefndi hafi ekki verið seljandi bifreiðarinnar og það sé ósannað og rangt að stefndi hafi tekið að sér annað og stærra hlutverk en beinlínis var samið um. Stefndi byggi á meginreglu samningaréttar um að samninga skuli halda og að menn séu frjálsir til að ráða efni samninga sinna. Öndverð niðurstaða færi þvert gegn þeirri meginreglu. Stefndi hafi efnt samninginn af sinni hálfu í samræmi við efni hans og eigi stefnandi því ekki frekari kröfur á hendur honum og því beri að sýkna hann vegna aðildarskorts, sbr. 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991. Stefnanda bæri að beina kröfum sínum að seljanda bifreiðarinnar, JRS Auto buyers, eða fyrri seljanda, Motor Werks, sem gefið hafi út CARFAX yfirlit þar sem því er lýst yfir að bifreiðin yrði keypt til baka ef tilgreindir gallar reyndust vera á henni í andstöðu við yfirlitið. Í þessu sambandi er áréttað af hálfu stefnda að beinlínis sé gert ráð fyrir því í neytendakaupalögunum að neytendur geti átt í viðskiptum við seljendur utan Evrópska efnahagssvæðisins, sbr. 61. gr. laganna.

Á því er byggt af hálfu stefnda að ekki megi túlka ákvæði laga nr. 48/2003 um neytendakaup þannig að 3. gr. laganna komi að öllu leyti í veg fyrir að aðilar neytendakaupa ráðstafi réttindum sínum með samningi. Í sumum ákvæðum laganna sé heimilt að víkja frá þeim með samningum og eins sé ljóst að aðilum viðskipta er frjálst að semja um þau atriði sem lögin taka ekki beinlínis til.

Stefndi byggir á þvíað málatilbúnaður stefnanda byggi á rangri lagatúlkun. Þar sem stefndi hafi einungis verið milligöngumaður þá hafi honum verið heimilt að undanþiggja sig ábyrgð, meðal annars á eiginleikum söluhlutar í neytendakaupum. Lögin séu að sönnu að meginstefnu ófrávíkjanleg, sbr. 2. mgr. 1. gr. og 3. gr. laganna og af þeim megi jafnframt ráða að umboðsmaður seljanda, sem hefur atvinnu af sölu, sé að meginstefnu samábyrgur seljanda gagnvart kaupanda. Það gildi þó ekki ef kaupandi hefur verið sérstaklega upplýstur um að umboðsmaðurinn sé aðeins milliliður, sbr. 2. málslið 4. mgr. 1. gr. laganna. Að auki verði ekki ráðið af málatilbúnaði stefnanda að stefndi eigi að bera ábyrgð á meintum göllum á grundvelli samsömunar seljanda og umboðsmanns samkvæmt neytendakaupalögunum.

Samningur aðila taki af allan vafa um að stefndi sé ekki seljandi bifreiðarinnar heldur hafi verið falið að annast viðskiptin fyrir stefnanda á grundvelli umboðs. Stefnanda sé ekki tækt að byggja á öðru en því sem hann semur umog honum hefðiverið fullkunnugt um hvert hlutverk stefnda var í viðskiptunum. Þó að vissulega stafi samningur aðila einhliða frá stefnda leiði það ekki sjálfkrafa til þess að samningurinn sé ósanngjarn eða óréttmætur þannig að honum beri að víkja til hlið ar. Þá verði ekki ráðið af málatilbúnaði stefnanda hvaða atriði eða ákvæði í samningi aðila hann telji vera óskýr eða óljós og hann beri ekki fyrir sig að beita eigi III. kafla nr. 7/1936 til að ógilda eða víkja til hliðar samningnum í heild eða einstökum ákvæðum hans.

Stefndi áréttar mótmæli við fullyrðingum stefnanda þess efnisað samningur aðila sé í andstöðu við ófrávíkjanleg ákvæði neytendakaupalaga enda geri lögin beinlínis ráð fyrir þeirri tilhögun sem höfð var í viðskiptum aðila, sbr. 4. mgr. 1. gr. laganna. Stefndi mótmælir því einnig að hann beri einhverja ábyrgð á meintum göllum á bifreiðinni sem innflytjandi hennar en það hugtak hafi enga lagalega merkingu í þeim lögum eða á grundvelli annarra laga sem gætu komið til skoðunar. Stefnanda hafi verið allar forsendur viðskiptanna ljósar, auk þess sem hann hafði augljósan fjárhagslegan hag af því að nýta sér milligöngu stefnda í víðskiptum sínum í stað þess að kaupa sams konar bifreið hérlendis fyrir miklu hærra verð.

Niðurstaða

Sá málatilbúnaður stefnda að hann hafi tekið að sér að finna bifreið erlendis samkvæmt beiðni stefnanda, sem stefnandi gæti keypt, á sér ekki stoð í gögnum málsins. Þvert á móti liggur fyrir að stefndi auglýsti Volvobifreiðina [...] opinberlega á vef sínum, www. smart bilar. is, og á samfélagsmiðlinum Facebook, sem varð til þess að stefnandi hafði samband við stefnda og falaðist eftir að kaupa hana. Frumkvæði að viðskiptum með bifreiðina kom því frá stefnda.

Til grundvallar viðskiptum aðila er samningur sem ber yfirskriftina: kaupsamningur milli eftirfarandi aðila. Samningurinn er auð kenndur stefnda og er fyllt inn í eyður í stöðluðu samningseyðublaði sem samið er að tilhlutan stefnda. Stefnandi og stefndi eru tilgreindir sem aðilar samningsins, engra annarra aðila er getið með nafni en vísað til söluaðila og óháðs skoðunaraðila. Tegund bifreiðarinnar og verksmiðjunúmer eru tilgreind og gerð grein fyrir kaupverði og greiðslufyrirkomulagi. Að öðru leyti felur samningurinn í sér stöðluð samningsákvæði.

Ákvæði samnings aðila eru nokkuð mótsagnarkennd þar sem tilurð samningsins er sögð vera þjónusta/kaup vegna kaupa á Volvo bifreiðinni. Samningurinn er sagður fullgildur þegar báðir hafi undirritað hann og stefnandi greitt stefnda nánast 5/6 hluta af umsömdu kaupverði. Síðan er tekið fram í sérstöku ákvæði að stefnandi beri ábyrgð á viðhaldsþjónustu bifreiðar og samskiptum til að afla staðfestingar verksmiðjuábyrgðar en stefndi taki enga ábyrgð á ökutækinu eða hlutum þess. Á hinn bóginn er síðan kveðið á um að bifreiðin verði fyrst eign kaupanda að samningnum fullefndum og öllum gjöldum greiddum og að um kaupin gildi eignarréttarfyrirvari þar til gjöldin eru greidd og viðurlög við vanskilum útfærð nánar í sérstöku ákvæði þar sem meðal annars er kveðið á um riftunarheimild stefnda. Af hálfu stefndu var byggt á því í málflutningi að ákvæði þetta um eignarréttarfyrirvara stæðist ekki og þess getið að það yrði ógilt ef á það myndi reyna.

Þegar lagt er mat á hvernig meta eigi þann vafa sem óskýrt orðalag samnings aðila veldur óhjákvæmilega verður einnig að horfa til þess að augljós aðstöðumunur er milli málsaðila. Stefnandi kaupir bifreiðar til eigin nota á um það bil fimm ára fresti ef framburður hans er lagður til grundvallar. Stefndi, á hinn bóginn, er fyrirtæki sem sérhæfir sig í kaupum bifreiða erlendis til innflutnings og sölu til almennings en fram kom hjá fyrirsvarsmanni stefnda að hann hefði lagt stund á bílasölu um áratuga skeið, bæði hérlendis og í Bandaríkjunum. Hvoru tveggja, óskýrt orðalag einhliða samins samnings aðila og aðstöðumunur þeirra á milli, ber að þeim brunni að stefndi verði að bera hallann af þeim vafa sem af hlýst varðandi eðli samnings sambands aðila.

Að nokkru leyti má álykta að samningssambandi stefnanda og stefna svipi til umsýsluviðskipta, að stefndi hafi sem umsýslumaður erlends bílasala selt stefnanda í eigin nafni bifreið, sbr. til dæmis dóm Hæstaréttar í máli nr. 392/2008 frá 5. mars 2009. Sá hængur er þó á að stefndi byggir á því að hann hafi aldrei keypt bifreiðina heldur haft milligöngu um kaup hennar milli eiganda hennar og stefnanda. Sú afstaða er á hinn bóginn hvorki í samræmi við aðilaskýrslu fyrirsvarsmanns stefnda, né gögn og staðreyndir málsins.

Þrátt fyrir að kaupsamningur við JRS Auto buyers og farmbréf frá Eimskip hf. hafi ekki verið lögð fram hefur verið staðfest af hálfu stefnda að hvoru tveggja hafi verið gert í hans nafni, bæði kaupin og flutningurinn. Þegar horft er til þess og þeirrar staðreyndar að stefndi kynnti bifreiðina til sölu á tilgreindu söluverði á vefsíðu sinni eru engar forsendur til að leggja til grundvallar að stefnandi hafi leitað til stefnda og falast eftir þjónustu hans við að finna bíl fyrir sig til að kaupa. Staðreyndin er sú að stefnandi keypti bifreiðina beint af stefnda, sem ber þannig ábyrgð á afhendingarástandi hennar. B reytir engu í þeim efnum þótt stefndi hafi beinlínis keypt hana erlendis í því augnamiði að selja stefnanda hana. Áréttað skal einnig í þessu sambandi að með því að hafa þennan háttinn á þá stendur eignarhald stefnda á bifreiðinni beinlínis í vegi fyrir því að stefnandi geti haft uppi kröfur á hendur hinum fyrrum bandarísku eigen dumb ifreiðarinnar, sem varnir stefnda um aðildarskort taka mið af, enda ekkert samningssamband milli stefnanda og bandarísku aðilanna.

Þar sem ekki er umdeilt að bifreiðin varð fyrir skemmdum vegna vatnsleka leikur ekki vafi á að bifreiðina skorti eiginleika í samræmi við 15. gr. laga nr. 48/2003 um neytendakaup og var því gallaður í skilningi 16. gr. laganna. Stefndi er með vísan til ofanritaðs skaðabótaskyldur vegna tjóns stefnanda, sbr. e-lið 1. mgr. 26. gr. laga um neytendakaup, sbr. 33. gr. sömu laga.

Stefnandi krafðist í öndverðu skaðabóta að fjárhæð 801.117 krónur sem byggði einkum á áætluðum kostnaði á grundvelli verkáætlunar Brimborgar hf. auk úrbótakröfu til vara, en jók svo við dómkröfu sína með framhaldsstefnu þegar viðgerð á bifreiðinni hafði farið fram þannig að endanleg fjárkrafa nemur 902.182 krónum, annars vegar vegna viðgerðar Brimborgar hf. á bifreiðinni, 861.971 króna, og hins vegar vegna kostnaðar sem nam 40.311 krónum, sem greiddur hefði verið B. Samhliða féll stefnandi frá varakröfu sinni. Stefndi hefur uppi kröfu um lækkun dómkrafna til vara.

Fyrir liggur að stefnandi hefur engin gögn lagt fram er lúta að þeim kostnaði sem sagður er hafa verið greiddur til B og verður því ekki fallist á kröfu stefnanda að þessu leyti gegn andmælum stefnda. Reikningur frá Brimborg hf. vegna viðgerðar á bifreiðinni liggur hins vegar fyrir og verður lagður til grundvallar. Stefndi verður þannig dæmdur til greiðslu 861.971 krónu sem beri dráttarvexti frá þingfestingu framhaldssakar 5. desember 2019, sbr. 4. mgr. 5. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu.

Með vísan til 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála verður stefndi dæmdur til að greiða stefnanda málskostnað eins og gerð er grein fyrir í dómsorði.

Af hálfu stefnanda flutti S-kk-nf S-kk-nf lögmaður málið, af hálfu stefnda flutti G-kk-nf T-kk-nf lögmaður málið.

B-kk-nf L. B-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

Dómsorð :

Stefndi, Smart bílar ehf., greiði stefnanda, A, 861.971 krónu með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001, um vexti og verðtryggingu, frá 5. desember 2019 til greiðsludags. Stefndi greiði stefnanda 9 5 0.000 krónur í málskostnað.

B-kk-nf L. B-kk-nf