S-550/2013

Mál þetta, sem þingfest var og dómtekið þann 16. janúar sl., er höfðað með ákæru útgefinni af lögreglustjóranum á Selfossi, þann 25. nóvember 2013, á hendur A,

„fyrir hegningarlaga- og umferðarlagabrot

með því að hafa síðdegis miðvikudaginn 26. október 2011 ekið bifreiðinni AG-536 norður Skálholtsveg í Biskupstungum, án nægilegrar aðgæslu og varúðar og of hratt miðað við aðstæður þannig að ákærði hafði ekki fullt vald á ökutækinu, yfir á öfugan vegarhelming í veg fyrir bifreiðina PL-246 er kom aðvífandi úr gagnstæðri akstursátt þannig að mjög harður árekstur varð með bifreiðunum með þeim afleiðingum að B ökumaður bifreiðarinnar PL-246 úlnliðsbrotnaði og brotnaði á framhandleggsbeini, rifbeinsbrotnaði og hlaut sár/fleiður á vinstra gagnauga og hvirfli auk yfirborðsáverka á hné og fótlegg og C farþegi í bifreið ákærða hlaut brot á efstu hálsliðum, skurði í andliti og áverka á milta.

Teljast brot ákærða varða við 1. mgr. 4. gr., 1. mgr. 36. gr. og 1. mgr. 14. gr. umferðarlaga nr. 50, 1987, sbr. 1. mgr. 100. gr. nefndra umferðarlaga og 219. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar, honum verði gert að sæta sviptingu ökuréttar samkvæmt 1. mgr. 101. gr umferðarlaga nr. 50, 1987 og dæmdur til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Ákærði mætti við þingfestingu málsins og lýsti yfir að hann óskaði ekki eftir skipun verjanda. Ákærði viðurkenndi skýlaust að hafa gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru.

Með vísan til skýlausrar játningar ákærða og þar sem dómari taldi ekki ástæðu til að draga í efa að játning hans væri sannleikanum samkvæm var farið með málið í samræmi við ákvæði 1. mgr. 164. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, eftir að sækjanda og ákærða sjálfum hafði verið gefinn kostur á að tjá sig um lagaatriði og ákvörðun viðurlaga.

Um málavexti vísast til ákæruskjals. Sannað er að ákærði hefur gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru og þar þykir rétt færð til refsiákvæða. Ákærði hefur með háttsemi sinni unnið sér til refsingar.

Samkvæmt framlögðu sakavottorði hefur ákærði ekki áður sætt refsingu.

Refsing ákærða er hæfilega ákveðin fangelsi í tvo mánuði. Að virtum atvikum máls og að teknu tilliti til skýlausrar játningar ákærða og þess dráttar sem orðið hefur á meðferð málsins, þykir rétt að fresta fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Með vísan til 101. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, með síðari breytingum, ber að svipta ákærða ökurétti í níu mánuði, frá birtingu dóms þessa að telja.

Með vísan til 218. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, ber að dæma ákærða til greiðslu alls sakarkostnaðar, sem nemur samkvæmt yfirliti lögreglu samtals 19.000 kr.

S-kvk-nf I-kvk-nf, löglærður aðstoðarmaður dómara, kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð :

Ákærði, A, sæti fangelsi í tvo mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði er sviptur ökurétti í níu mánuði, frá birtingu dóms þessa að telja.

Ákærði greiði allan sakarkostnað, 19.000 krónur.

S-kvk-nf I-kvk-nf.