E-3268/2012

Mál þetta, sem var dómtekið 31. janúar sl., er höfðað fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur af FG fjárfestingum ehf., Eskiholti 23, Garðabæ, á hendur Landsbankanum hf., Austurstræti 11, Reykjavík, með stefnu birtri 26. september 2012.

Stefnandi krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnanda 301.576 kr. auk dráttarvaxta samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 13. janúar 2012 greiðsludags. Þá er krafist málskostnaðar.

Stefndi krefst aðallega sýknu af öllum kröfum stefnanda, en til vara lækkunar á dómkröfum stefnanda. Að auki krefst hann málskostnaðar.

Málavextir

Hinn 11. október 2007 gerðu stefnandi og Landsbanki Íslands hf., kt. 540291-2259, með sér lánssamning.

Hinn 7. október 2008 tók Fjármálaeftirlitið þá ákvörðun á grundvelli 100. gr. a laga um fjármálafyrirtæki nr. 161/2002 að taka yfir vald hluthafafundar Landsbanka Íslands hf. og víkja félagsstjórn í heild sinni frá störfum. Skipaði Fjármálaeftirlitið skilanefnd sem tók við öllum heimildum stjórnar félagsins samkvæmt ákvæðum laga um hlutafélög nr. 2/1995 í samræmi við 100. gr. a laga um fjármálafyrirtæki. Með ákvörðun Fjármálaeftirlitsins dags. 9. október 2008, var Nýi Landsbanki Íslands hf., síðar NBI hf., nú Landsbankinn hf., stefndi í máli þessu, stofnaður.

Fyrir hönd fyrirsvarsmanns stefnanda var sendur tölvupóstur, dags. 27. janúar 2011, þar sem óskað var eftir afstöðu stefnda til þess hvort lánasamningur stefnanda innihéldi ákvæði um ólögmæta gengistryggingu. Starfsmaður stefnda svaraði með tölvupósti, dags. 28. janúar 2011, þar sem fram kom að stefndi teldi að um væri að ræða löglegt erlent lán.

Hinn 16. febrúar 2011 sendi lögmaður stefnanda tölvupóst til stefnda og tjáði honum að hann væri ekki sammála skilningi stefnda og í framhaldinu, eða hinn 21. febrúar 2011, sendi lögmaðurinn bréf til stefnda og krafðist þess að lánið yrði endurreiknað miðað við þar greindar forsendur. Jafnframt var krafist greiðslu kostnaðar vegna lögmannsaðstoðar.

Hinn 9. mars 2011 synjaði stefndi um endurreikning lánsins.

Hinn 9. júní 2011 lá fyrir dómur Hæstaréttar í máli nr. 155/2011, Landsbankinn hf. gegn þrotabúi Motormax ehf. Mun stefndi hafa farið yfir lánasafn sitt til að meta hvaða lánsform féllu undir fordæmisgildi dómsins.

Hinn 14. júní 2011 sendi stefndi bréf til allra lántaka sem voru með lánssamning hjá stefnda og tilkynnti þeim um niðurstöðu Hæstaréttar og að bankinn væri að skoða hvort lán þeirra félli undir fordæmisgildi dómsins. Einnig var tekið fram að ef bankinn teldi að endurreikna ætti lán félagsins þá gæti það tekið nokkurn tíma þar sem um mikinn fjölda lána væri að ræða. Jafnframt var stefnanda boðið að greiða 55% af fjárhæð skv. síðustu greiðslutilkynningu af láninu fram til þess tíma er stefndi hefði lokið endurútreikningi lánsins. Stefnandi ákvað að nýta sér þetta greiðsluúrræði.

Í bréfi stefnanda 22. júní 2011 eru kröfur lögmanns stefnanda um endurreikning lánsins og greiðslu kostnaðar ítrekaðar. Í svarbréfi stefnda, dags. 5. júlí 2011, kveðst stefndi vera að vinna að endurútreikningum lánssamninga en hafnar því að greiða lögmannsþóknun.

Hinn 15. ágúst 2011 er stefnanda tilkynnt að lánið hafi verið endurútreiknað.

Hinn 13. desember 2011 er stefnda send sundurliðuð krafa vegna kostnaðarins.

Stefnandi höfðaði mál út af sömu kröfu gegn stefnda og var það þingfest 29. mars sl. Því máli var vísað frá dómi með úrskurði 13. september 2012. Stefnandi undi úrskurðinum og höfðar síðan mál þetta.

Málsástæður og lagarök stefnanda

Stefnandi byggir kröfur sínar á sakarreglu skaðabótaréttarins, það er að sá sem valdi öðrum tjóni með saknæmum eða ólögmætum hætti, skuli bæta það tjón sem telja megi sennilega afleiðingu verknaðarins. Lánveiting Landsbanka Íslands hf. hafi verið með ólögmætum lánsskilmálum. Stefndi hafi veitt stefnanda lán í íslenskum krónum en miði útreikning endurgreiðslu lánsins við gengi erlendra gjaldmiðla. Þessi aðferð við útreikning sé skýrt brot á ákvæðum 13. og 14. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001. Eftir að lánssamningurinn hafi verið fluttur yfir til stefnda hafi Hæstiréttur staðfest það með mörgum dómum sínum. Nægi þar að nefna hrd. 31/2011 frá 8. mars 2011, en þar sé í forsendum getið fyrri dóma Hæstaréttar um sambærileg mál.

Stefndi hafi tekið við öllum réttindum Landsbanka Íslands hf. samkvæmt samningnum og haldið áfram að krefja stefnanda um ólögmæta endurgreiðslu lánsins. Stefndi sé starfsleyfisskyldur aðili skv. 2. gr. laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki. Slíkt leggi ríkari skyldur á hann að haga starfsemi sinni í samræmi við lög, reglur og góða viðskiptahætti. Í 19. gr. sömu laga séu einnig gerðar ákveðnar kröfur til aðila eins og stefnda um að ástunda góða viðskiptahætti og venjur. Stefnandi byggir á að stefndi hafi brotið gegn ákvæðum laga 161/2002 með aðferð sinni við innheimtu lánssamningsins.

Stefndi hafi atvinnu af lánveitingum og hafi fjölda sérfræðinga í starfi. Hann hafi því mátt vita um ólögmæti skilmála lánssamningsins frá því að honum hafi verið ráðstafað til hans. Á árinu 2010 hafi gengið ýmsir dómar um ólögmæti ýmissa samningsskilmála fjármálafyrirtækja. Slíkt hefði átt að gefa stefnda tilefni til að yfirfara sína lánsskilmála og leiðrétta þar sem við átti. Það hafi ekki verið sérstaklega flókið lögfræðilega að komast að réttri niðurstöðu um ólögmæti skilmálanna. Það sé því á áhættu stefnda að halda áfram að innheimta þegar vafi sé kominn upp um gildi þeirra. Stefndi hafi tekið þá ákvörðun að bíða með leiðréttinguna fram á seinni hluta árs 2011. Þó hafi verið genginn skýr dómur 8. mars 2011 um ógildi skilmála eins og hjá stefnanda og annar dómur gekk 9. júní 2011.

Stefnandi sé lítið fjárfestingafyrirtæki sem taldi sig mega treysta því að umræddur lánssamningur innihéldi ekki ólögmæta skilmála. Þegar hann hafi fengið hugboð um að einhverjir skilmálar samningsins væru andstæðir lögum, hafi því verið eðlilegt að hann leitaði sérfræðiaðstoðar og réði sér lögmann. Varla sé hægt að krefjast þess að hann bíði eftir dómum í hliðstæðum málum enda þurfi hann að greiða mánaðarlega af láninu. Lögmaðurinn hafi fengið málið til skoðunar í janúar 2011. Hann hafi komist að þeirri rökstuddu niðurstöðu í bréfi sínu, dags. 21. febrúar 2011, að skilmálar lánssamningsins væru ólögmætir eins og síðar hafi verið staðfest í dómum Hæstaréttar. Á þeim tíma hafi stefndi þó enn byggt á því að um löglegan lánssamning væri að ræða milli aðila. Í bréfi lögmanns stefnda, 22. júní 2011, sé áskilnaður um málshöfðun til riftunar lánssamningsins og/eða greiðslu skaðabóta. Hafi þá verið löngu hafið yfir allan vafa að aðferð stefnda við útreikninginn væri ólögmæt. Eftir það hafi stefndi fallist á endurreikning lánssamningsins.

Stefnandi byggir á því að í þessu máli hafi verið eðlilegt af hans hálfu að leita til lögmanns um aðstoð þegar hann hafi gert það og af framlögðum gögnum og tilvitnuðum dómum sjáist að svo hafi verið. Stefndi hafi hins vegar tregðast við að sinna lögmætri kröfu stefnanda um endurútreikning lánssamningsins langt fram yfir það sem eðlilegt megi teljast. Kostnaður við að fá lögmannsaðstoð sé því bein afleiðing þessara ólögmætu og saknæmu athafna stefnda og því beri að dæma hann til greiðslu skaðabóta sem nemi þeirri upphæð sem þjónustan hafi kostað.

Tölulega byggist krafan á reikningi sem liggur fyrir í málinu ásamt viðfestri staðfestingu á að stefnandi hafi greitt reikninginn 13. desember 2011. Um sé að ræða 13,5 klst. á tímagjaldinu 17.800 kr. eða alls 240.300 kr. auk 25,5% virðisaukaskatts sem sé 61.276 kr. Heildarkrafan sé þannig 301.576 kr. Fyrsta kröfubréf til stefnda vegna reikningsins sé ritað sama dag. Krafist sé dráttarvaxta frá því að einn mánuður sé liðinn frá dagsetningu þess. Dráttarvaxtakrafan byggist á 1. mgr. 6. gr., sbr. 11. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu. Um málskostnað í þessu máli vísast til ákvæða XXI. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Málsástæður og lagarök stefnda

Stefndi mótmælir málsástæðum stefnda. Stefndi hafi ekki veitt lánið og þegar því hafi verið ráðstafað til hans með ákvörðun FME frá 9. október 2008 hafi engin ástæða verið fyrir stefnda að skoða það sérstaklega hvort lánið innihéldi ólögmæta gengistryggingu. Á þeim tíma hafi engin umræða verið um að lánin væru gengistryggð og engin dómsmál í gangi þar sem því hafi verið haldið fram. Öll lánaskjöl og lánsform sem Landsbanki Íslands hf., aðrir viðskiptabankar og önnur fjármálafyrirtæki hafi notað í viðskiptum sínum hafi verið skoðuð af FME og Seðlabanka Íslands og hafi þessir eftirlitsaðilar engar athugasemdir gert við þau. Stefndi hafi því verið í góðri trú við flutning lánanna frá Landsbanka Íslands hf. um að þau væru öll í samræmi við lög og komi þessi góða trú m.a. fram í því að í uppgjöri milli Landsbanka Íslands hf. og stefnda sé ekkert fjallað um að stefndi kaupi lánin með afslætti vegna þess að þau gætu innihaldið ákvæði sem feli í sér ólögmæta gengistryggingu.

Stefnandi telji að innheimta stefnda á lánunum brjóti í bága við ákvæði laga nr.161/2002 um fjármálafyrirtæki, einkum 19. gr. laganna um að haga starfsemi sinni í samræmi við lög og góða viðskiptahætti. Þessu hafnar stefndi og telur að innheimtan hafi verið í samræmi við lög og reglur og vísar til nýlegs dóms Hæstaréttar því til stuðnings, nr. 636/2012.

Stefndi tekur fram að fyrstu dómar sem falli í Hæstarétti um ólögmæt gengistryggð lán séu dómar um bílasamninga, kaupleigusamninga, sjá hrd. í málunum nr. 92/2010 og 153/2010, sem kveðnir eru upp hinn 16. júní 2010, og svo hrd. í málinu nr. 471/2010, sem kveðinn var upp 16. september 2010. Í þessum málum komist Hæstiréttur að þeirri niðurstöðu að bílasamningar væru ekki leigusamningar eins og efni þeirra hafi borið með sér heldur lánssamningar. Einnig hafi Hæstiréttur komist að þeirri niðurstöðu að ákvæði lánssamninganna innihéldi ákvæði um gengistryggingu sem væri í andstöðu við ákvæði 13. og 14. gr. laga nr. 38/2011 um vexti og verðtryggingu. Þessir dómar hafi verið um einstaka leigusamninga, efni samninganna hafi verið mjög takmarkað og hafi verið mikill ágreiningur meðal lögmanna um hvert væri fordæmisgildi dómanna. Ekkert fjármálafyrirtæki hafi farið að endurreikna önnur lán á grundvelli þeirra.

Næstu dómar Hæstaréttar um þessi mál séu nr. 603/2010 og 604/2010 en þeir hafi verið kveðnir upp hinn 14. febrúar 2011. Þar hafi Hæstiréttur komist að þeirri niðurstöðu að skuldabréfalán, íbúðarlán, væru gengistryggð. Stefndi hafi ekki talið þessa dóma vera fordæmisgefandi fyrir lánssamninga sem sé það lánsform sem stefnandi hafi tekið hjá Landsbanka Íslands hf.

Næstu dómar Hæstaréttar séu í málunum nr. 30/2011 og 31/2011, en þeir hafi verið kveðnir upp hinn 8. mars 2011. Niðurstaða í þessum málum hafi verið að lánssamningur stefnda hafi verið talinn fela í sér ólögmæta gengistryggingu. Stefndi hafi talið fordæmisgildi dómsins lítið þar sem um hafi verið að ræða einfaldar innheimtustefnur þar sem krafist hafi verið endurgreiðslu lánsins í íslenskum krónum og hafi ekki verið rökstutt sérstaklega að um erlent lán væri að ræða.

Um leið og niðurstaða hafi legið fyrir í prófmáli stefnda um lögmæti lánssamninga sinna, mál Hæstaréttar nr. 155/2011, hafi stefndi sent stefnanda bréf þar sem fram hafi komið að verið væri að skoða hvort lán stefnanda félli undir fordæmisgildi dómsins og tekið fram að ef það væri niðurstaðan yrði lánið endurreiknað eins fljótt og auðið væri. Tekið hafi verið fram í bréfinu að allar greiðslur lántaka væru greiddar með þeim fyrirvara að eftirstöðvum og greiðslubyrði yrði breytt í samræmi við niðurstöður endurútreiknings ef til hans kæmi. Mjög fljótlega hafi komið í ljós að lán stefnanda féll undir fordæmisgildi dómsins og hafi niðurstaða endurútreikningsins verið send stefnanda með bréfi, dags. 15. ágúst 2011.

Stefndi hafnar þeim fullyrðingum stefnanda að það að halda áfram að innheimta lánin hafi verið saknæm og ólögmæt athöfn af hans hálfu og að hún sé grundvöllur þess að dæma eigi stefnda til greiðslu skaðabóta. Stefndi bendir einnig á að um leið og dómur hafi verið fallinn í Hæstarétti í Motormaxmálinu hafi hann boðið lántökum að greiða af láninu með óbreyttum hætti eða 55% af fjárhæð síðustu greiðslutilkynningar af láninu. Stefndi hafi því brugðist strax við þegar ljóst hafi verið að lánssamningar hans innihéldu ákvæði um ólögmæta gengistryggingu.

Stefndi telur að stefnandi hafi ekki orðið fyrir neinu tjóni. Fyrir liggi að allar innborganir stefnanda á lánin hafi verið leiðréttar við endurútreikninginn, í samræmi við loforð bankans þar um og ákvæði laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, sérstaklega með samþykkt laga nr. 151/2010 sem hafi breytt þeim lögum en þau hafi verið samþykkt 22. desember 2010. Eftir endurútreikning lánsins hafi eftirstöðvar láns stefnanda því verið lægri sem nam umframgreiðslu gjalddaga lánsins auk leiðréttingar á höfuðstól lánsins.

Stefnandi hafi tekið þá ákvörðun að leita til lögmanns eftir ráðgjöf um það hvort lán hann væri gengistryggt eða ekki. Telur stefndi að sýkna beri hann af skaðabótakröfu stefnanda vegna lögmannskostnaðar á þeirri meginreglu að aðilar verði sjálfir að bera þann kostnað sem þeir hafi af deilumálum sínum. Kjósi þeir að fá aðstoð sérfróðra aðila við slík mál og hafi kostnað af, geti þeir ekki án sérstakrar lagaheimildar krafist þess að fá þann kostnað endurgreiddan. Stefndi telur að stefnanda hafi ekki tekist að sýna fram á með málatilbúnaði sínum að saknæmisskilyrði skaðabótareglunnar séu uppfyllt og telur stefndi að ekki hafi stofnast skaðabótaábyrgð hjá honum. Telur stefndi að ekki sé uppfyllt sú meginregla skaðabótaréttar að við mat á tjóni stefnanda vegna bótaskyldra atburða megi rekja tjónið til bótaskylds atviks.

Stefndi telur einnig ósannað að tjón stefnanda megi rekja til ákvörðunar stefnda enda sé það ekki rökstutt af hálfu stefnanda. Málsmeðferð stefnanda sjálfs hafi verið til þess fallin að auka kostnað hans. Að mati stefnda séu skilyrði um sennilega afleiðingu og orsakasamhengi ekki fyrir hendi og í málatilbúnaði stefnanda sé engin grein gerð fyrir því hvernig tjón hans geti talist fyrirsjáanleg afleiðing af skaðabótaskyldri háttsemi stefnda.

Þó að stefndi hafi fallist á kröfu stefnanda að endurreikna lánið verði sú staðreynd ein og sér ekki til þess að stefnandi eignist skaðabótakröfu á hendur stefnda. Stefndi hafi farið með prófmál fyrir Hæstarétt sem hafi verið fordæmisgefandi vegna lánasamninga hans, þ.e. hvort þeir innihéldu ólögmæta gengistryggingu eða væru lögmæt erlend lán. Stefndi mótmælir þeirri fullyrðingu stefnanda að löngu fyrir uppkvaðningu dóms Hæstaréttar í framangreindu máli hafi verið ljóst að lánið innihéldi ólögmæta gengistryggingu.

Um leið og niðurstaða hafi legið fyrir í máli Hæstaréttar nr. 155/2011 hafi stefndi sent stefnanda bréf þar sem fram hafi komið að verið væri að skoða hvort lán stefnanda félli undir fordæmisgildi dómsins og tekið fram að ef það væri niðurstaðan yrði lánið endurreiknað eins fljótt og auðið yrði. Mjög fljótlega hafi komið í ljós að lán stefnanda félli undir fordæmisgildi dómsins og hafi niðurstaða endurútreikningsins verið send stefnanda með bréfi, dags. 15. ágúst 2011.

Stefnandi vísi til framlagðra gagna og tilvitnaðra dóma til stuðnings því að eðlilegt hafi verið fyrir hann að leita til lögmanns um aðstoð í málinu. Stefndi hafnar þessu og bendir á að stefndi hafi rekið prófmál fyrir dómstólum um það lánsform sem um sé deilt í máli þessu og að legið hafi fyrir að niðurstaða Hæstaréttar væri fordæmisgefandi fyrir lán stefnanda. Það að stefnandi hafi fengið sér aðstoð lögmanns í málinu hafði engin áhrif á niðurstöðu þess. Stefndi bendir einnig á að hann hafði endurreiknað lán til einstaklinga vegna íbúðarkaupa og til bifreiðakaupa í samræmi við bráðabirgðaákvæði X í lögum nr. 151/2010 um breytingu á lögum um vexti og verðtryggingu, en ljóst hafi verið að lán stefnanda félli ekki undir ákvæði laganna. Í lögum sé engin skilgreining á því hvaða lán teljast innihalda ólögmæta gengistryggingu og hver ekki. Stefndi hafi því orðið að bíða eftir niðurstöðu í prófmáli sínu um það lánsform sem um sé fjallað í máli þessu.

Varakröfu sína byggir stefndi á því að hinn umkrafði kostnaður vegna vinnu lögmannsins sé engan veginn í samræmi við umfang málsins. Fjárhæð dómkröfu stefnanda samsvari greiddri fjárhæð fyrir lögmannskostnað sem byggist á gjaldskrá er gilt hafi í lögskiptum stefnanda og lögmanns hans, en stefndi eigi enga aðild að þeim samningi. Þegar stefnandi krafði stefnda um greiðslu lögmannskostnaðar síns þá hafði lögmaðurinn skrifað tvö bréf til stefnda þar sem krafist hafi verið endurútreiknings lánsins ásamt greiðslu lögmannskostnaðar. Sé því ljóst að fjárhæð kröfunnar, yrði af einhverjum ástæðum fallist á greiðsluskyldu, sé alltof há.

Niðurstaða

Mál þetta á rætur að rekja til þess að stefnandi tók lán hjá fyrirrennara stefnda í október 2007. Eftir bankahrunið í október 2008 yfirtók stefndi, samkvæmt ákvörðun Fjármálaeftirlitsins, lánið og sá um innheimtu þess. Stefnandi hreyfði engum athugasemdum við greiðslustöðu lánsins á yfirtökudegi 9. október 2008 og á þeim tíma var enginn ágreiningur um lögmæti lánsins.

Á árinu 2010 kemur upp umræða í þjóðfélaginu um að tilteknir samningar hafi verið ólögmætir og var umræðan í fyrstu bundin við kaupleigusamninga hjá fjármögnunarleigufyrirtækjum. Fyrstu dómarnir ganga í Hæstarétti Íslands í málunum nr. 92/2010 og 153/2010 sem uppkveðnir voru 16. júní 2010 svo og dómur í málinu nr. 471/2010 sem kveðinn var upp 16. september 2010.

Hinn 22. desember 2010 tóku gildi lög nr. 151/2010 er breyttu 18. gr. vaxtalaganna nr. 38/2001 og settar voru nákvæmar uppgjörsreglur vegna samninga sem tryggðir voru með ólögmætri gengistryggingu. Markmiðið var að tryggja rétt skuldaranna þannig að þeir yrðu ekki fyrir tjóni er þeir greiddu áfram inn á lánin.

Hinn 14. febrúar 2011 ganga tveir dómar í Hæstarétti, það er nr. 603/2010 og 604/2010 með þeirri niðurstöðu að skuldabréfalán, íbúðarlán, væru gengistryggð. Tveimur dögum seinna, eða 16. febrúar 2011, sendir lögmaður stefnanda fyrsta tölvupóst sinn vegna máls þessa og fimm dögum seinna, eða 21. febrúar 2011, sendir hann fyrsta bréf sitt og krefst endurútreiknings lánsins. Á þessum tímapunkti leikur að mati dómsins verulegur vafi á gildi láns stefnanda. Gögn málsins bera með sér að þá þegar rak stefndi fyrir dómsstólum prófmál þar sem um sambærilegan lánasamning var að ræða og í máli stefnanda, þ.e. mál NBI hf. gegn Mótormax ehf. Úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur í því máli var kveðinn upp 23. febrúar 2011. Lögmanni stefnanda var tilkynnt um mál þetta og þá afstöðu stefnda að heppilegt væri að bíða með úrlausn málsins uns dómur Hæstaréttar lægi fyrir, en málið sætti flýtimeðferð. Stefnandi samþykkti það. Dómur Hæstaréttar Íslands í málinu gekk síðan 9. júní 2011 og klofnaði dómurinn í afstöðu sinni. Meirihluti dómsins taldi lánið ólögmætt og stefndi ritaði stefnanda ásamt fleiri aðilum bréf fimm dögum seinna og boðaði endurútreikning á öllum sambærilegum lánum. Stefnandi tók síðan við endurútreikningnum 15. ágúst 2011.

Af atvikum málsins má ráða að verulegur vafi lék á því allt fram að dómi Hæstaréttar Íslands 9. júní 2011 hvort lán stefnanda væri lögmætt eða ekki. Stefndi sjálfur hafði forgöngu um að láta reyna á gildi sambærilegs lánasamnings og höfðaði prófmál fyrir dómstólum. Þetta var án tilstuðlan stefnanda. Að fenginni niðurstöðu dómstóla hafði stefndi að eigin frumkvæði samband við þá, sbr. bréf 14. júní 2011, er höfðu slík mál hjá bankanum.

Stefnandi byggir mál sitt á sakarreglunni. Ekki er fallist á að skilyrðum hennar um orsakasamhengi og sennilega afleiðingu sé fullnægt, en ekki er orsakasamband á milli vinnu lögmannsins og þeirrar niðurstöðu að lán stefnanda var endurreiknað. Stefnandi kaus að leita sér sérfræðiaðstoðar sem, eins og atvikum málsins er háttað, var engin þörf á. Verður stefnandi því sjálfur að bera lögmannskostnað sinn. Í ljósi þess sem að framan greinir er ekki fallist á, að stefndi hafi brotið gegn 19. gr. laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki

Með vísan til þess sem að framan greinir er kröfu stefnanda hafnað. Eftir atvikum þykir rétt að málskostnaður falli niður.

S-kvk-nf G-kvk-nf héraðsdómari kvað upp dóm þennan.

DÓMSORÐ

Stefndi, Landsbankinn hf., er sýknaður af kröfum stefnanda, FG fjárfestinga ehf.

Málkostnaðar fellur niður.

S-kvk-nf G-kvk-nf