S-327/2009

Mál þetta er höfðað með ákæru lögreglustjórans í Vestmannaeyjum dagsettri 24. júní sl. á hendur ákærða, S-kk-þgf B-kk-þgf, kt. 000000-0000, til heimilis að Hásteinsvegi 9, Vestmannaeyjum.

„fyrir líkamsárás

með því að hafa aðfaranótt laugardagsins 10. janúar 2009 fyrir utan skemmtistaðinn Lundann í Vestmannaeyjum ýtt harkalega við K-kvk-þf M-kvk-þf G-kvk-þf þannig að hún féll aftur fyrir sig og skall með hnakkann í götuna með þeim afleiðingum að hún missti meðvitund, hlaut brot í hnakkabeini og blæðingu inn á heila.

Telst ofangreint brot varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19 frá 1940 sbr. 11. gr. laga nr. 20 frá 1981

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar.

Þá hefur Ó-kk-nf E-kk-nf hæstaréttarlögmaður krafist þess fyrir hönd K-kvk-ef M-kvk-ef G-kvk-ef að ákærði verði dæmdur til þess að greiða henni skaða- og miskabætur að fjárhæð kr. 1.204.249 með vöxtum samkvæmt 8. gr. vaxtalaga nr. 38/2001 frá 10. janúar 2009, en síðan með dráttarvöxtum skv. 9. gr. sbr. 1. mgr. 6. gr. vaxtalaga.“

Ákærði krefst sýknu af ákæru en til vara að hann verði dæmdur til vægustu refsingar sem lög leyfa. Þá hafnar ákærði bótakröfu.

Mál þetta var þingfest 9. september sl. og lagði verjandi ákærða fram greinargerð 14. október sl. Aðalmeðferð málsins fór fram 11. nóvember sl. og var málið dómtekið að því búnu.

Málavextir.

Málavextir eru þeir að lögreglumenn óku austur Vestmannabraut í Vestmannaeyjum laust eftir kl. fimm aðfaranótt laugardagsins 10. janúar sl. er þeir tóku eftir hópi fólks fyrir utan skemmtistaðinn Lundann. Er málið var kannað nánar kom í ljós að K-kvk-nf M-kvk-nf G-kvk-nf lá þar hreyfingarlaus á bakinu með skerta meðvitund. Hafi mikil ölvun verið á fólki og því heitt í hamsi. Fengu lögreglumennirnir þær upplýsingar að K-kvk-nf hefði lent í útistöðum við ákærða og hafi það endað með því að K-kvk-nf hafi fallið á jörðina. Lögreglumenn ræddu við ákærða og gaf hann öndunarpróf kl. 05:20 sem sýndi 1,90‰. Þá segir í lögregluskýrslu að hann hafi verið í tilfinningalegu uppnámi og brostið reglulega í grát. Haft var eftir ákærða að hann hafi verið staddur inni á Lundanum skömmu fyrir lokun þegar kona ein hefði gengið að honum og byrjað að svívirða föður hans. Hafi ákærði reiðst og ýtt konunni frá sér en eftir þetta hafi orðið átök milli hans og annarra gesta staðarins sem hann gat ekki nafngreint. Kvaðst ákærði hafa orðið fyrir áreiti fólks eftir að út var komið og hafi hann þurft að verja sig með því að ýta og stjaka við fólki sem gert hafi sig líklegt til að ráðast á hann og þannig hafi K-kvk-nf fallið aftur á bak og skollið í jörðina. Ákærði kvað það ekki hafa verið ásetning sinn að meiða neinn, hann hafi aðeins verið að verjast áreiti og ágangi fólks.

K-kvk-nf var færð á Heilbrigðisstofnunina í Vestmannaeyjum og í vottorði H-kk-ef K-kk-ef læknis dags. 20. janúar sl. segir að lækninum hafi fljótlega orðið ljóst að um alvarlegan áverka gæti verið að ræða. K-kvk-nf hafi verið með lélega rænu við komu og bara viljað sofa. Ekki hafi verið mikil áfengislykt af henni og fannst lækninum áfengisneysla ólíkleg skýring. Blóðsýni til alkóhólrannsóknar var ekki tekið úr kæranda. Ekki hafi verið vitað um áverka á hnakka við fyrstu skoðun en fljótlega hafi komið í ljós að hún væri bólgin á hnakka. H-kk-nf mun hafa haft samband við lækni á Slysadeild í Reykjavík og taldi hann rétt að sjá til og dæla vökva í hana. Var það gert til kl. 09:00 um morguninn en þá þótti H-kk-þgf ljóst að senda yrði K-kvk-þf til Reykjavíkur með sjúkraflugi. Kom þá í ljós að hún var með höfuðkúpubrot og blæðingu í heila. Taldi læknirinn um alvarlegan og varanlegan áverka að ræða. Fyrir liggur í málinu vottorð sama læknis dagsett 29. apríl sl. og kemur þar fram að K-kvk-nf sé enn að jafna sig og hafi orðið vissar framfarir hjá henni en erfitt sé að fullyrða um varanleg áhrif áverkans. Sé ljóst að áverkinn sé mikill og hafi hann haft talsverða fötlun í för með sér.

Framburður ákærða og vitna fyrir dómi.

Ákærði skýrði svo frá fyrir dómi að hann hefði verið staddur á Lundanum umrætt sinn og hefði hann setið þar við drykkju fram eftir nóttu. Hann kvaðst hafa verið á heimleið er hann hitti konu í fatahenginu sem hann kvaðst kannast við. Hafi komið til orðaskipta milli þeirra og hafi fólk farið að skipta sér af samskiptum þeirra. Kvaðst hann hafa ákveðið að koma sér út. Hann kvaðst hafa lagt af stað heim til sín og þegar hann hafi verið kominn nokkra metra frá staðnum hafi einhver komið gólandi á eftir honum og kallað til hans, „þú lemur ekki manninn minn“. Hafi þar verið kærandi á ferð og kvaðst ákærði hafa stjakað við henni eða bandað henni frá sér og beðið hana að láta sig vera. Það næsta sem hann hafi vitað hafi verið að hún hafi legið á götunni. Skömmu síðar hafi lögreglan komið. Ákærði mundi ekki eftir að hafa lent í útistöðum við eiginmann kæranda og þá neitaði hann að hafa ýtt harkalega við henni. Ákærði taldi að hún hefði verið áberandi ölvuð. Ákærði kvaðst vera 178 cm að hæð og 110-115 kg að þyngd.

Kærandi skýrði svo frá fyrir dómi að hún hefði farið á Lundann og hefði hún setið þar á spjalli. Hún kvaðst hafa verið búin að drekka þrjá eða fjóra bjóra. Hún kvaðst ekki hafa orðið vitni að því sem gerðist í anddyrinu og ekkert muna eftir því sem gerðist fyrir utan Lundann. Hún kvaðst næst muna eftir sér á spítala í Reykjavík. Hún kvaðst ekkert hafa getað unnið eftir að þetta gerðist og eiga mjög erfitt líkamlega og andlega. Kærandi kvaðst vera 159 cm að hæð og 50 kg að þyngd.

Vitnið J-kk-nf J-kk-nf skýrði svo frá í símaskýrslu fyrir dómi að hann hafi séð ákærða og kæranda tala saman í stiganum fyrir utan Lundann að hann minnti og síðan hafi hann séð þau fyrir utan á miðri götunni og hafi ákærði slegið til kæranda með þeim afleiðingum að hún lenti harkalega með höfuðið á jörðinni. Hann gat ekki borið um ölvunarástand þeirra, en taldi ótrúlegt að kærandi hefði dottið með þessum hætti sökum ölvunar. Vitnið kvaðst hafa staðið rétt við hraðbankann hinum megin götunnar.

Vitnið D-kk-nf F-kk-nf G-kk-nf skýrði svo frá í símaskýrslu fyrir dómi að hann hafi verið að skemmta á Lundanum. Hefði dansleiknum verið lokið og hefði hann farið út fyrir. Kvaðst hann hafa orðið var við læti fyrir utan og séð kæranda falla mjög harkalega með höfuðið í jörðina. Hann kvaðst ekki hafa séð nákvæmlega það sem gerðist og gat ekki staðfest að ákærði hefði slegið hana. Hann kvað kæranda þó hafa fallið af völdum ákærða án þess að hann gæti útskýrt það nánar. Hafi ákærði staðið um stund yfir henni en síðan farið. Hann kvaðst ekkert geta borið um ölvunarástand þeirra. Kvaðst D-kk-nf hafa beðið félaga sinn að elta ákærða.

Vitnið H-kk-nf K-kk-nf læknir skýrði svo frá í símaskýrslu fyrir dómi að kærandi hafi verið með meðvitund, ekki fulla rænu, hún hafi verið slöpp og þá hafi hún verið undir áhrifum áfengis. Hann kvaðst ekki hafa séð ástæðu til að taka blóðsýni úr kæranda og væri það ekki gert nema samkvæmt beiðni lögreglu. Að mati H-kk-ef hafi kærandi ekki verið það ölvuð að hún gæti ekki borið hönd fyrir höfuð sér. Hann kvaðst ekki bjartsýnn á að kærandi nái sér að fullu vegna umræddra áverka.

Vitnið S-kk-nf Ó-kk-nf S-kk-nf skýrði svo frá fyrir dómi að kærandi og ákærði hefðu rifist inni á staðnum. Hefðu þau síðan farið út og hefði kærandi ögrað ákærða með því að slá hann aftan á hnakkann og hafi þetta endað með því að ákærði hefði ýtt henni með þeim afleiðingum að hún hafi runnið og fallið á höfuðið. Hann taldi kæranda hafa verið ölvaða og æsta en hann taldi ölvunina ekki ástæðu þess að hún hafi dottið.

Vitnið G-kk-nf F-kk-nf J-kk-nf skýrði svo frá fyrir dómi að hann hefði verið staddur fyrir utan Lundann og séð þegar ákærði kom út. Hann hafi staðið og spjallað við kunningja sína þegar kærandi kom út og ætlaði að tala við hann. Hún hafi verið með einhvern skæting í hans garð áður og virtist ætla að halda því áfram. Hann hafi slegið hendinni frá sér og í kæranda. Hún hafi staðið í smá halla og hrasað aftur fyrir sig og lent með hnakkann í stéttina. Hann kvaðst hafa reynt að hlúa að henni en hún hafi legið í roti. Hann kvað kæranda hafa verið undir áhrifum áfengis og taldi hann það að hluta til skýringu þess að hún hafi dottið.

Vitnið H-kk-nf T-kk-nf, barnsfaðir kæranda, skýrði svo frá fyrir dómi að hann hafi verið staddur við fatahengið í Lundanum og séð ákærða sem hafi verið mjög æstur og gerði sig líklegan til að ráðast á konu þar inni. Hann kvaðst hafa beðið ákærða um að láta það vera og hafi ákærði þá slegið sig í andlitið. Hann kvaðst ekki hafa séð það sem gerðist eftir það en honum hafi verið sagt að kærandi lægi úti á götu. Hann kvaðst hafa farið út og séð kæranda liggjandi. Hann kvaðst hafa séð ákærða í bifreið þarna fyrir utan og kvaðst hafa öskrað að honum að hann skyldi hafa allt af honum. Hann gat ekki útskýrt hvað hann átti við með þessum orðum en kvaðst hafa verið mjög æstur. Hann kvað ákærða hafa verið miður sín. Hann kvað kæranda ekki hafa verið undir miklum áfengisáhrifum.

Vitnið F-kk-nf F-kk-nf skýrði svo frá í símaskýrslu fyrir dómi að hann hafi séð kæranda ganga út á undan ákærða. Hún hafi snúið sér við og þá hafi ákærði gefið henni högg í andlitið með þeim afleiðingum að hún hafi lent mjög harkalega á jörðinni. Ákærði hafi gengið í burtu en hann hafi verið stöðvaður. Hann kvaðst ekki vita hvað hafi farið þeim á milli áður.

Vitnið Á-kvk-nf G-kvk-nf G-kvk-nf skýrði svo frá í símaskýrslu fyrir dómi að hún hafi séð kæranda hlaupa út á eftir ákærða. Ákærði hafi þá ýtt við kæranda með þeim afleiðingum að hún datt.

Vitnið D-kk-nf S-kk-nf skýrði svo frá í símaskýrslu fyrir dómi að hann hafi séð kæranda liggja á jörðinni. Hann kvaðst hafa elt ákærða og reynt að halda honum þar til lögreglan kom.

Vitnið S-kk-nf A-kk-nf skýrði svo frá fyrir dómi að hann hafi staðið fyrir utan Lundann þegar ákærði hafi komið hlaupandi og kærandi fast á eftir honum. Ákærði hafi þá snúið sér við, sett höndina fyrir sig og hafi kærandi þá hlaupið sjálfa sig um koll.

Vitnið J-kk-nf V-kk-nf G-kk-nf skýrði svo frá fyrir dómi að hann hafi verið staddur fyrir utan Lundann þegar hann heyrði læti. Hann kvaðst hafa litið við og þá séð kæranda liggja á jörðinni. Hann kvaðst ekki hafa séð aðdraganda þess. Hann gat ekki staðfest að hann hefði séð kæranda stökkva upp á bak ákærða eins og hann greindi frá hjá lögreglu en skýrði þann framburð þannig að hann rámaði í að það hefði gerst.

Vitnið Ó-kk-nf B-kk-nf B-kk-nf, fyrrverandi lögreglumaður, skýrði svo frá í símaskýrslu fyrir dómi að kærandi hafi legið á götunni þegar hann kom á vettvang. Hann hafi hlúð að henni og taldi hann í fyrstu að hún hefði verið ofurölvi. Hann kvaðst ekki hafa vitað hvað hefði gerst og hann kvaðst ekki hafa séð áverka á henni. Hann kvaðst hafa fundið áfengislykt af henni. Hann kvað ákærða hafa verið mjög miður sín eftir þetta.

Vitnið H-kk-nf S-kk-nf, lögregluvarðstjóri, skýrði svo frá í símaskýrslu fyrir dómi að kærandi hafi verið rænulaus og hafi hún verið flutt á sjúkrahúsið. Hann kvað ekki hafa komið til tals að taka blóðsýni af henni til að upplýsa ölvunarástand hennar.

Niðurstaða.

Ákærða er gefið að sök að hafa ýtt harkalega við kæranda þannig að hún féll aftur fyrir sig og skall með hnakkann í götuna með þeim afleiðingum er í ákæru greinir. Ákærði hefur kannast við að hafa stjakað við kæranda eða bandað henni frá sér. Allnokkur vitni voru að atviki þessu og verður að telja nægilega upplýst að eitthvað hafi kastast í kekki milli ákærða og kæranda inni á Lundanum. Nokkur blæbrigðamundur er á frásögn vitna af því sem gerðist fyrir utan skemmtistaðinn. Vitnið J-kk-nf segir ákærða hafa slegið kæranda og vitnið G-kk-nf F-kk-nf segir hann hafa slegið frá sér og í kæranda. Vitnin S-kk-nf Ó-kk-nf og Á-kvk-nf G-kvk-nf eru sammála um að ákærði hafi ýtt við kæranda en vitnið F-kk-nf segir ákærða hafa gefið henni högg í andlitið. Vitnið S-kk-nf lýsir atvikum með nokkuð öðrum hætti en önnur vitni í máli þessu. Hann segir kæranda hafa komið hlaupandi á eftir ákærða sem hafi þá snúið sér við, sett höndina fyrir sig og hafi kærandi þá hlaupið sjálfa sig um koll. Þessi frásögn S-kk-ef er ekki studd öðrum gögnum í málinu og verður að telja hana með nokkrum ólíkindum miðað við þá áverka sem kærandi hlaut. Með framburði annarra vitna í máli þessu og að nokkru með hliðsjón af framburði ákærða verður að telja nægilega sannað að hann hafi ýtt harkalega við kæranda með þeim afleiðingum er í ákæru greinir. Ekki er loku fyrir það skotið að ölvunarástand kæranda hafi átt einhvern þátt í því að afleiðingarnar urðu með framangreindum hætti en einnig verður að hafa í huga að verulegur munur var á líkamsburðum málsaðila. Áverkar kæranda voru slíkir að brot ákærða varðar við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga.

Samkvæmt sakavottorði ákærða var hann sektaður og sviptur ökurétti fyrir ölvunarakstur árin 2001 og 2006 og árin 2001 til 2002 var hann fjórum sinnum sektaður fyrir akstur sviptur ökurétti.

Refsing ákærða þykir hæfilega ákveðin fangelsi í 45 daga en fullnustu refsingarinnar skal frestað og skal hún niður falla að liðnum tveimur árum frá birtingu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

Bótakrafa kæranda er þannig sundurliðuð að krafist er 71.400 króna í þjáningabætur í 109 daga skv. 3. gr. skaðabótalaga, 1.000.000 króna í miskabætur skv. 26. gr. sömu laga og 132.849 króna vegna lögfræðikostnaðar að meðtöldum virðisaukaskatti. Er krafan rökstudd þannig að kærandi sé illa farin eftir árásina og hafi hún verið óvinnufær síðan. Aðförin hafi verið ófyrirleitin og alvarleg og hafi kærandi hlotið lífshættulega áverka á höfði.

Ákærði hefur verið fundinn sekur um líkamsárás gagnvart kæranda og urðu afleiðingarnar alvarlegar fyrir hana. Verður bótakrafan því tekin til greina að öðru leyti en því að miskabætur eru ákvarðaðar 500.000 krónur.

Með vísan til 1. mgr. 218. gr. laga um meðferð sakamála ber að dæma ákærða til greiðslu alls sakarkostnaðar, þar með talin þóknun skipaðs verjanda hans, P-kvk-ef B-kvk-ef, hdl., 290.832 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti, auk annars sakarkostnaðar, 27.000 krónur vegna læknisvottorða. Þá ber ákærða einnig að greiða þóknun réttargæslumanns kæranda, A-kk-ef Þ-kk-ef G-kk-ef hdl., 240.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti, auk útlagðs kostnaðar lögmannsins, 17.300 krónur.

H-kk-nf O. A-kk-nf dómstjóri kveður upp dóm þennan. Dómsuppkvaðning hefur dregist vegna embættisanna dómarans en dómari og sakflytjendur töldu ekki þörf endurflutnings, sbr. 1. mgr. 184. gr. laga um meðferð sakamála.

Dómsorð:

Ákærði, S-kk-nf B-kk-nf, sæti fangelsi í 45 daga en fullnustu refsingarinnar skal frestað og skal hún niður falla að liðnum tveimur árum frá birtingu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

Ákærði greiði K-kvk-þgf M-kvk-þgf G-kvk-þgf skaða- og miskabætur að fjárhæð 704.249 krónur með vöxtum samkvæmt 8. gr. vaxtalaga nr. 38/2001 frá 10. janúar 2009, en síðan með dráttarvöxtum skv. 9. gr. sbr. 1. mgr. 6. gr. vaxtalaga.

Ákærði greiði allan sakarkostnað, þar með talin þóknun skipaðs verjanda síns, P-kvk-ef B-kvk-ef, hdl., 290.832 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti, auk annars sakarkostnaðar, 27.000 krónur. Þá greiði ákærði þóknun réttargæslumanns kæranda, A-kk-ef Þ-kk-ef G-kk-ef hdl., 240.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti, auk útlagðs kostnaðar lögmannsins, 17.300 krónur.

H-kk-nf O. A-kk-nf.