E-667/2014

Mál þetta, sem var dómtekið 3. desember sl., var höfðað 4. febrúar sl.

Stefnandi er Skipasmíðastöð Njarðvíkur hf., Sjávargötu 6-12 í Reykjanesbæ.

Stefndi er Valma ehf., Úthlíð 7 í Reykjavík.

Dómkröfur stefnanda eru þær að stefndi verði dæmdur til að greiða honum skuld að fjárhæð 900.668 krónur ásamt dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6 gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 30. september 2013 til greiðsludags. Þá er krafist málskostnaðar úr hendi stefnda.

Stefndi krefst aðallega sýknu af kröfum stefnanda, en til vara að þær verði stórlega lækkaðar. Þá krefst stefndi málskostnaðar úr hendi stefnanda, en til vara þess að málskostnaður verði felldur niður. Við aðalmeðferð málsins setti stefndi jafnframt fram þá kröfu að stefnanda yrði gert að greiða álag á málskostnað.

I

Stefnandi rekur skipasmíðastöð og dráttarbrautir, ásamt því að sjá um viðgerðir, verslun og ýmsa þjónustu tengda því. Stefnandi kveður málavexti vera þá að stefndi sé í skuld við hann vegna viðskipta þeirra á milli. Krafan sé byggð á reikningi sem stefnandi hafi gefið út 30. september 2013 að höfuðstól 2.937.674 krónur. Stefndi hafi greitt inn á verkið fyrir útgáfu reikningsins og hafi verið tekið tillit til þeirra innborgana. Eftirstöðvar reikningsins séu 900.668 krónur, sem sé stefnufjárhæðin, auk dráttarvaxta og kostnaðar. Gjalddagi sé útgáfudagur reiknings og miðist krafa um dráttarvexti við það. Stefnandi hafi reynt að innheimta kröfuna án árangurs. Þess sé krafist að við ákvörðun málskostnaðar verði tekið tillit til kostnaðar stefnanda af innheimtuviðvörun og milliinnheimtu.

Stefnandi byggi kröfur sínar á reglum samninga og kröfuréttar um loforð og efndir fjárskuldbindinga. Kröfur um dráttarvexti, þ.m.t. vaxtavexti, styðji stefnandi við lög nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu. Krafa um málskostnað styðjist við 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, en um varnarþing vísist til 33. gr. sömu laga.

II

Stefndi reisir kröfu sína um sýknu á því að reikningur stefnanda fyrir vinnu hafi verið hærri en ætlað hafi verið, samkvæmt upplýsingum stefnanda. Stefndi hafi ætlað að viðskiptin hafi verið uppgerð er hann hafi tekið við skipinu.

Þá hafi verkið dregist óhæfilega af hálfu stefnanda. Stefndi hafi því verið ósáttur er hann hafi fengið bakreikning, dags. 30. september 2013, en ekki kvittaðan reikning fyrir uppgert unnið verk. Hann hafi rætt við stefnanda og talið eftir það að verkið væri uppgert.

Stefndi telji reikning stefnanda bersýnilega ósanngjarnan og skuldin sé því uppgerð.

Þá krefjist stefndi til vara lækkunar á kröfum stefnanda.

III

Málsaðila greinir á um eftirstöðvar reiknings vegna vinnu stefnanda við skip í eigu stefnda. S-kk-nf S-kk-nf, fjármálastjóri og fyrrum framkvæmdastjóri stefnanda, greindi frá því fyrir dóminum að komið hefði í ljós að gera þyrfti meira við skipið en upphaflega hafi verið áætlað. Því hafi bæst við verkliður á reikninginn vegna þess. Fyrirsvarsmaður stefnda hafi komið á staðinn á meðan unnið hafi verið við verkið og hafi verið samþykkur því. Þegar verkinu hafi verið lokið hafi stefnandi ekki getað sjósett bátinn vegna þess að stefndi hafi ekki enn gert upp skuldina. Stefnandi hafi þá þurft að færa bátinn í slippnum og við það hafi kostnaðurinn aukist. V-kk-nf M-kk-nf, framkvæmdastjóri stefnda, kvað verk stefnanda hafa undið upp á sig. Stefnandi hafi óskað eftir því að fá að halda skipinu uppi þar til stefndi hefði greitt og síðar vegna aðstæðna hjá honum. Þá kvaðst hann hafa vitað af því að öxuldraga hefði þurft bátinn.

Ágreiningslaust er að stefnandi gerði stefnda tilboð. Tilboð þetta er þó ekki meðal gagna málsins, en stefnandi vísar til þess að það hafi einungis náð til þess hluta verksins sem stefndi hafi þegar greitt fyrir. Tekið hafi verið tillit til þessa við kröfugerð í málinu. Stefndi hefur ekki sýnt fram á að tilboð þetta hafi náð til þeirra viðskipta sem fjallað er um í málinu. Þá er óumdeilt að stefndi samþykkti að stefnandi ynni verkið. Verður því ekki fallist á sýknu á þeim grundvelli að reikningurinn hafi verið hærri en ætlað hafi verið.

Ekkert er fram komið sem bendir til þess að verk stefnanda hafi dregist úr hömlu, en tafir á sjósetningu urðu upphaflega af ástæðum sem vörðuðu stefnda, en ekki stefnanda. Verður ekki annað séð en að tafir eftir það hafi verið með samþykki stefnda.

Þá hefur stefndi ekki lagt fram nein gögn sem renna stoðum undir þá staðhæfingu hans að fjárhæð reiknings stefnanda sé ósanngjörn eða gert reka að því að sýna fram á hvert eðlilegt endurgjald væri fyrir vinnu stefnanda. Er því ósannað að reikningur stefnanda sé bersýnilega ósanngjarn, svo sem stefndi heldur fram.

Með hliðsjón af framangreindu verður að hafna bæði aðal- og varakröfu stefnda og fallast á kröfu stefnanda.

Stefndi verður, með vísan til 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991, dæmdur til að greiða stefnanda málskostnað sem þykir hæfilega ákveðinn, í samræmi við málskostnaðarreikning stefnanda, 232.675 krónur.

B-kvk-nf B-kvk-nf héraðsdómari kveður upp þennan dóm.

D Ó M S O R Ð:

Stefndi, Valma ehf., greiði stefnanda, Skipasmíðastöð Njarðvíkur hf., 900.668 krónur ásamt dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6 gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 30. september 2013 til greiðsludags.

Stefndi greiði stefnanda 232.675 krónur í málskostnað.