S-584/2010

Mál þetta, sem þingfest var 10. febrúar og dómtekið 4. apríl 2011, er höfðað með ákæru lögreglustjórans á Hvolsvelli, dagsettri 9. desember 2010, á hendur X, kt. 000000-0000:

„I.

fyrir umferðarlagabrot

með því að hafa, aðfaranótt sunnudagsins 29. nóvember 2009, ekið bifreiðinni [...], undir áhrifum áfengis (vínandamagn í blóði var 1,28‰) frá B í Helluþorpi og á bifreiðastæði við Árhús á Hellu.

Telst ofangreind háttsemi varða við 1. sbr. 3. mgr. 45. gr. sbr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 sbr. 186. gr. laga nr. 82/1998.

II.

fyrir vopnalagabrot

með því að hafa sama kvöld og í ákærulið I getur, gestkomandi að B á Hellu, borið hníf (blaðlengd 9 cm), ölvaður þannig að hætta hafi af því skapast.

Telst háttsemin varða við 1. mgr. 30. sbr. 36. gr. vopnalaga nr. 16/1998.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar. Þess er og krafist að ákærði verði sviptur ökurétti samkvæmt 101. og 102. gr. umferðarlaga sbr. 25. gr. laga nr. 44/1993 og 18. gr. laga nr. 66/2006. ”

Mál þetta var þingfest 10. febrúar 2011 og kom ákærði fyrir dóm og óskaði eftir verjanda og skipaði dómari S-kk-nf K-kk-nf K-kk-nf hdl. til starfans. Málinu var frestað til að ákærði gæti tekið afstöðu til ákæruskjalsins og rætt við verjanda sinn. Málið var næst tekið fyrir 18. febrúar sl., og neitaði ákærði sök. Verjandi ákærða óskaði ekki eftir að leggja fram greinargerð og var málinu frestað til aðalmeðferðar 2. mars 2011. Vegna forfalla sækjanda málsins var aðalmeðferð frestað utan réttar til 4. apríl sl.

Aðalmeðferð málsins fór fram eins og áður segir þann 4. apríl sl. Við upphaf aðalmeðferðar tilkynnti fulltrúi ákæruvalds að fallið væri frá öðrum tölulið ákæruskjals. Aðalmeðferð hófst með því að ákærði gaf skýrslu fyrir dómi. Þá voru teknar skýrslur af vitnum. Málið var tekið til dóms að loknum munnlegum málflutningi.

Verjandi ákærða krefst aðallega sýknu af öllum kröfum ákæruvalds í málinu. Til vara er þess krafist, að verði ákærði sakfelldur, að brot ákærða verði heimfært undir 2. mgr. 45. gr. umferðarlaga nr. 50/1987. Þá krefst verjandi málsvarnarlauna að mati dómsins og að þau og annar sakarkostnaður verði greiddur úr ríkissjóði. Verði ákærði sakfelldur er þess krafist að hluti sakarkostnaðar, þ.m.t. málskostnaður, verði greiddur úr ríkissjóði með vísan til þess að ákæruvaldið felldi niður síðari lið ákæruskjals.

Málavextir

Samkvæmt frumskýrslu lögreglu barst lögreglunni á Hvolsvelli tilkynning um að ákærði í máli þessu væri ölvaður á bifreiðinni [...] og hefði ekið frá Hellu í átt að Hvolsvelli. Í frumskýrslu kemur fram að umrædd tilkynning hafi borist lögreglu aðfaranótt sunnudagsins 29. nóvember 2009, klukkan 03.12. Þegar lögregla var á leið á Hellu barst tilkynning um að umrædd bifreið væri við Árhús á Hellu og að ökumaður hennar ætlaði með leigubifreið á Hvolsvöll. Þegar að Árhúsum kom, klukkan 03.33, fann lögregla bifreiðina [...] mannlausa á bifreiðastæðinu. Klukkan 03.37 barst lögreglu tilkynning um að ákærði hefði haft í hótunum um að drepa tiltekinn mann á Hvolsvelli og væri á leið þangað. Að lokum er í frumskýrslu greint frá því að lögreglu hefði borist tilkynning um að ákærði væri í húsi nr. 8 á tjaldsvæðinu á Hellu. Í skýrslunni segir að þá hafi lögregla knúið dyra í umræddu húsi, sem kveikt hafi verið ljós í, og ákærði komið til dyra. Ákærði hafi verið rólegur en áfengisþef hafi lagt frá vitum hans. Þá er í frumskýrslu lögreglu greint frá orðaskiptum við ákærða varðandi áðurnefnda líflátshótun og fram kemur að ákærði hafi samþykkt að fara með lögreglu á lögreglustöðina á Hvolsvelli kl. 03.54 umrædda nótt.

Í frumskýrslu er skráð að klukkan 04.10 hafi ákærða verið tilkynnt um að hann væri handtekinn vegna gruns um ölvun við akstur, morðhótana og vopnaburðar. Tekið hafi verið blóðsýni úr ákærða í þágu rannsóknar málsins klukkan 04.34 og aftur klukkan 05.34. Þá hafi ákærði gefið þvagsýni klukkan 04.55. Fram kemur að leitað hafi verið í bifreið ákærða að tilteknum hníf sem þar hafi fundist en leit hafi ekki farið fram í húsinu nr. 8 við Árhús þar sem ákærði dvaldi.

Meðal rannsóknargagna eru vottorð Rannsóknarstofu í lyfja- og eiturefnafræði vegna rannsókna á blóðsýnum sem tekin voru af ákærða í þágu rannsóknar málsins eins og áður hefur verið rakið. Endanleg niðurstaða alkóhólákvörðunar í blóði ákærða í blóðsýni nr. 54048, sem tekið var klukkan 04.34, reyndist vera 1,28‰. Endanleg niðurstaða alkóhólákvörðunar í þvagi ákærða vegna þvagsýnis sem ákærði lét í té klukkan 04.55, reyndist vera 1,74‰ og endanleg niðurstaða alkóhólákvörðunar í blóði ákærða í blóðsýni nr. 54050, sem tekið var klukkan 05.34, reyndist vera 1,13‰. Einnig liggur frammi í málinu svar við tölvubréfi lögreglunnar á Hvolsvelli undirritað af K-kvk-þgf M-kvk-þgf, deildarstjóra Rannsóknarstofu í lyfja- og eiturefnafræði, og E-kvk-þgf S-kvk-þgf, lyfjafræðingi, dags. 11. janúar 2010. Í tölvubréfi lögreglu til áðurnefndrar K-kvk-ef M-kvk-ef segir orðrétt: „Getur þú gert matsgerð vegna meðfylgjandi blóðsýna, ökumaðurinn var ekki tekinn í akstri og þyrfti ég að fá matsgerð vegna drykkju hans„ Í svari K-kvk-ef M-kvk-ef og E-kvk-ef S-kvk-ef segir: „Þegar litið er á niðurstöður hér að ofan, sýna þær að etanólstyrkur í blóði viðkomandi hefur náð hámarki þegar fyrra blóðsýnið var tekið þ.e. kl. 04.34. Það styður niðurstaða úr síðara blóðsýninu (54050). Út frá þessum niðurstöðum má sjá að brotthvarfshraði viðkomandi einstaklings er 0,16‰ á klst. Jafnvægi milli blóðs og þvags hefur einnig náðst fyrir kl. 04.34, þ.e. hlutfall milli þvags og blóðs er 1,4. Etanólstyrkur í þvagi kærða þ.e. 1,89‰, segir til um meðalstyrk etanóls í blóðinu einhvern tíma á undan. Sambærilegur etanólstyrkur í blóðinu hefur verið um og yfir 1,5‰ einhvern tíma fyrir kl. 04.55 (sambærilegur styrkur í blóði er 20 til 25% lægri en í þvagi vegna þess að þvag er að mestu leyti vatn). Ef reiknað er til baka með brotthvarfshraða etanóls úr blóði viðkomandi (0,16‰ á klst.) hefur etanólstyrkur verið 1,5‰ um kl. 04. Samkvæmt framansögðu hefur viðkomandi drukkið talsvert áfengi fyrr um nóttina.”

Framburður ákærða og vitna fyrir dómi.

Ákærði, X, kvaðst fyrir dómi hafa farið á veitingahúsið Kanslarann á Hellu klukkan 16.30 laugardaginn 28. október 2009, dvalið í um tvær klukkustundir og drukkið tvo bjóra. Að þeim tíma liðnum hefði hann farið í matarboð að B, heimili fyrrverandi eiginkonu sinnar og barna, og dvalið þar í eina til eina og hálfa klukkustund. Að þeim tíma liðnum hefði hann aftur farið á Kanslarann og dvalið þar í eina til eina og hálfa klukkustund og á þeim tíma drukkið einn til tvo bjóra. Meðan hann dvaldi á veitingahúsinu hefði hann árangurslaust reynt að ná símasambandi við dóttur sína, sem á þeim tíma hefði verið með bifreið ákærða, [...], að láni. Þar sem það bar ekki árangur hefði hann gengið að B og komið þangað um klukkan ellefu umrætt kvöld. Þar hefði hann síðan dvalið í tæpa eina og hálfa klukkustund, rætt við fyrrverandi eiginkonu sína en samskiptum þeirra hefði lokið með rifrildi, látum og æsingi. Milli klukkan tólf og hálf eitt hefði dóttir hans komið að B á bifreiðinni og þá hefði hann ekið bifreiðinni að dvalarstað sínum, Árhúsum á Hellu, og skellt í sig nokkrum bjórum. Ákærði kvaðst hafa verið við drykkju allt þar til lögregla kom á staðinn. Fram kom hjá ákærða að þegar hann fór frá B á bifreiðinni hefði hann verið illur eftir rifrildið við fyrrverandi eiginkonu sína. Lögregla hefði síðan barið að dyrum í Árhúsum og vakið hann. Síðar í yfirheyrslunni bar ákærði að hann hefði ekkert sofnað eftir að í Árhús kom þar til lögregla kom á staðinn. Aðspurður kvaðst ákærði hafa drukkið fjóra til fimm bjóra frá kl. 16.30 þar til hann ók bifreiðinni klukkan 00.30 en ekki verið undir áhrifum er hann settist undir stýri. Ákærði kvaðst ekki geta skýrt tímamun samkvæmt hans framburði og því sem fram kemur í frumskýrslu lögreglu. Fram kom hjá ákærða að hann hefði ekki neytt áfengis meðan hann dvaldi að B. Einnig kom fram hjá ákærða að það hefði ekkert haft með ölvun að gera að hann bað dóttur sína, C, um að skutla sér á Hvolsvöll um nóttina, en dóttir hans hefði verið með bifreið hans í láni umrætt kvöld.

Vitnið A, fyrrverandi eiginkona ákærða, mætti fyrir dóm og óskaði eftir að gefa skýrslu fyrir dómi. Aðspurð um hvernig samskipti hennar og ákærða væru sagði vitnið þau stundum góð og stundum slæm. Vitnið kvaðst aðspurt ekki hafa neytt áfengis umrætt kvöld. Vitnið kvaðst hafa boðið ákærða í kvöldmat þegar hann kom á heimili hennar um kvöldmatarleytið, líklega klukkan 19-19.30. Að loknum matnum, líklega klukkustund síðar, hefði hann farið en komið aftur seinna um kvöldið. Nánar aðspurð kvað vitnið ákærða hafa komið aftur á heimili hennar eftir miðnætti umrætt kvöld. Þau hefðu rætt saman í rólegheitum en samskiptum þeirra lokið með rifrildi og hefðu þau bæði verið nokkuð pirruð. Aðspurð hvort hún hafi merkt að ákærði hefði verið undir áhrifum áfengis sagði vitnið að hann hefði eitthvað verið búinn að drekka en kvaðst ekki geta sagt hvort hann hefði verið mikið ölvaður. Ákærði hefði heimtað að hún hringdi í dóttur þeirra, C, sem á þessum tíma hefði verið á bíl ákærða. Fram kom hjá vitninu að ákærði neytti ekki áfengis þann tíma sem hann dvaldi á heimili hennar umrætt kvöld. Aðspurð um ástand ákærða þegar hann kom á heimili hennar í síðara skiptið kom fram hjá vitninu að ákærði hafi verið ofsalega reiður og pirraður þegar hann fór og það gæti vel verið að hann hefði verið búin að drekka fyrr um daginn. Vitnið kvað ákærða hafa dvalið í einn og hálfan til tvo tíma á heimili hennar í síðara skiptið. Vitnið kvað Á-kk-þf Ö-kk-þf E-kk-þf hafa hringt í lögreglu og tilkynnt um akstur ákærða um leið og ákærði fór á bifreiðinni frá B. Nánar aðspurð um hvað hefði valdið því að tilkynnt hefði verið um ákærða sem ölvaðan ökumann sagði vitnið að það hefði verið vegna þess að hann hefði sagt dóttur sinni, C, að hún yrði að keyra hann á Hvolsvöll af því að hann gæti ekki keyrt. Þá hefði ákærði ekki verið „alveg edrú“ eins og vitnið orðaði það. Aðspurð um þann framburð ákærða fyrir dómi að hann hefði ekið frá heimili vitnisins klukkan 00.30 minnti vitnið að klukkan hafi verið 01.30 þegar yngri dóttir þeirra hefði vaknað við lætin í þeim og komið fram. Vitnið kvað ákærða hafa verið brjálaðan þegar hann fór frá B. Ítrekað aðspurð um ástæðu þess að tilkynnt hefði verið um að ákærði væri ölvaður sagði vitnið að ákærði hefði eitthvað verið búinn að drekka þó hann hefði ekki drukkið meðan hann dvaldist á heimili vitnisins. Aðspurð kvaðst vitnið hafa séð ákærða aka bifreiðinni [...] frá heimili hennar og að tíu til fimmtán mínútum eftir að ákærði fór hefði vitnið ásamt dóttur sinni, C, Á-kk-þgf E-kk-þgf E-kk-þgf og A-kk-þgf F. B-kk-þgf, farið til að kanna hvað orðið hefði um ákærða. Þau hefðu séð bifreið ákærða við Árhús og tilkynnt lögreglu um það.

Vitnið C kom fyrir dóm samkvæmt boðun. Vitnið, sem er dóttir ákærða, lýsti því yfir að hún skoraðist undan að gefa skýrslu í málinu.

Vitnið Á-kk-nf Ö-kk-nf E-kk-nf gaf skýrslu fyrir dómi. Vitnið kvaðst hafa verið í partýi með A-kk-þgf K-kk-þgf P-kk-þgf þegar C, dóttir ákærða, hefði komið til þeirra, greint frá því að faðir hennar væri á heimili hennar og að allt væri þar í háa lofti og jafnframt óskað eftir að þeir kæmu með henni heim. Vitnið kvaðst hafa neytt áfengis umrætt kvöld og verið nokkuð ölvaður. Á heimili C hefði verið rifrildi þegar þau komu en síðan hefði ákærði ekið bifreiðinni [...] frá húsinu og sérstaklega aðspurður kvaðst vitnið hafa séð þegar ákærði ók í burt. Vitnið kvaðst ekki geta sagt til um það nákvæmlega hvenær ákærði ók bifreiðinni en það hefði verið seint, ef til vill um klukkan tvö um nóttina. Vitnið minnti að hann hefði hringt í lögreglu mjög fljótlega eftir að ákærði ók af stað. Nánar aðspurður sagði vitnið að liðið hefðu tíu mínútur frá því ákærði ók af stað þar til hann hringdi í lögreglu og tilkynnti um aksturinn. Síðar í yfirheyrslunni kvaðst vitnið vera nokkuð viss um að hann hefði hringt í lögreglu tíu til tuttugu mínútum eftir að ákærði ók af stað frá B. Aðspurður um ástæðu þess að hann tilkynnti lögreglu um ölvaðan ökumann kvaðst vitnið hafa haldið eða reiknað með því að ákærði hefði verið ölvaður vegna þess hve mikil læti voru þegar hann kom að B. Vitnið var spurt hvort það hefði verið eitthvað annað sem hefði gefið það til kynna að ákærði væri ölvaður og svaraði vitnið því neitandi. Vitnið var beðið um að lýsa ákærða og kom fram að hann hefði verið frekar reiður og því hefði hann haldið að hann væri undir áhrifum áfengis.

Vitnið A-kk-nf K-kk-nf P-kk-nf kom fyrir dóm og gaf skýrslu. Vitnið lýsti aðdraganda þess að hann kom að B með svipuðum hætti og vitnið Á-kk-nf Ö-kk-nf og kvaðst hann hafa séð ákærða fara út og síðan séð þegar bifreiðinni var ekið í burtu. Vitnið kvaðst hafa verið frekar ölvaður umrætt kvöld. Aðspurður um ástand ákærða áður en hann ók af stað sagði vitnið að það hefði ekki leynt sér að ákærða hefði ekki liðið vel, hann hefði verið illur en vitnið tók fram að hann hefði ekki séð ákærða með áfengi. Vitnið kvaðst ekki geta sagt til um það klukkan hvað þessir atburðir áttu sér stað og kvaðst ekki muna hver hefði tilkynnt um akstur ákærða til lögreglu. Aðspurður kvaðst vitnið ekki vita um ástæðu þess að tilkynnt hefði verið til lögreglu um ölvaðan ökumann.

Vitnið M-kk-nf R-kk-nf, lögreglumaður, kom fyrir dóm og gaf skýrslu. Vitnið, sem umrætt kvöld var á lögreglustöðinni á Hvolsvelli, kvað tilkynningu hafa borist um ölvaðan ökumann á leið í átt að Hvolsvelli. Síðar hefði tilkynning borist um að umræddur ökumaður væri á leið með leigubifreið á Hvolsvöll. Fram kom hjá vitninu að lögregla hefði séð umrædda bifreið við Árhús en þar sem engin merki hafi verið um mannaferðir hafi lögregla haldið áfram að svipast um eftir leigubifreið. Þá hafi lögregla hitt þá sem tilkynntu um aksturinn og þeir tjáð lögreglu að ákærði væri í Árhúsum. Vitnið staðfesti að lögregla hefði komið að Árhúsum kl. 03.33, eins og fram kemur í frumskýrslu sem vitnið ritaði, og þar hafi bifreiðinni [...] verið lagt við eitt húsanna. Vitnið kvað lögreglu hafa bankað upp á og ákærði komið til dyra. Ákærði hefði verið rólegur og yfirvegaður en borið þess greinilega merki að vera ölvaður og kvaðst vitnið hafa fundið af ákærða lykt. Fram kom hjá vitninu að fyrsta tilkynning til lögreglu í máli þessu hafi verið um ölvaðan ökumann á leið á Hvolsvöll. Seinni tilkynningin hafi lotið að meintum morðhótunum ákærða og að hann væri á leið á Hvolsvöll með leigubifreið. Því hafi lögregla haft með sér skjöld og kylfu þegar þeir fór að Árhúsum. Ákveðið hafi verið að biðja ákærða um að koma á lögreglustöð vegna alvarleika hótananna og það hafi ákærði gert af fúsum og frjálsum vilja. Á lögreglustöðinni hafi ákærða verið tilkynnt um að hann væri handtekinn vegna gruns um ölvun við akstur. Vitnið kvað vettvang ekki hafa verið rannsakaðan en eftir að ákærði hafi verið færður til yfirheyrslu hefði farið fram leit í bifreiðinni að hníf. Sérstaklega aðspurður um hvað lögregla hefði gert í framhaldi af því að hún fann bifreiðina mannlausa á bifreiðastæði um klukkan 03.37, eins og segir í frumskýrslu, kom fram hjá vitninu að þá hefðu þeir farið að húsi því sem þeim hafði verið tilkynnt um að ákærði dveldi í. Sérstaklega aðspurður kvaðst vitnið ekki minnast þess að hafa athugað vélarhlíf bifreiðinnar eins og venja sé til að gera í málum sem þessu og staðfesti vitnið að ekkert væri um það fjallað í frumskýrslu sem vitnið ritaði. Vitnið kvaðst ekki hafa séð áfengisumbúðir í húsinu en tók fram að lögregla hefði ekki farið alveg inn í húsið. Fram kom hjá vitninu að ákærði hafi ekki verið sáttur þegar honum var tilkynnt að hann væri handtekinn fyrir ölvun við akstur. Aðspurt vísaði vitnið til frumskýrslu varðandi það hvort ákærði hefði greint frá áfengisneyslu eftir að akstri lauk og hvort hann hefði viðurkennt að hafa ekið umræddri bifreið. Komi þau atriði ekki fram í skýrslunni hafi ákærði ekki verið spurður um það sérstaklega. Vitnið kvað fjarskiptamiðstöð skrá niður þann tíma sem tilkynningar berast og það sé sú tímasetning sem fram komi í frumskýrslu. Fram kom hjá vitinu að ef til vill geti lögregla breytt þessari tímaskráningu en vitnið kvaðst ekki muna hvort hann hefði gert það í þessu máli en vitnið kvaðst ekki minnast þess að hafa breytt tímasetningu fjarskiptamiðstöðvar við rannsókn mála.

Vitnið Á-kk-nf F-kk-nf B-kk-nf, héraðslögreglumaður, gaf skýrslu fyrir dómi. Vitnið lýsti aðdraganda afskipta lögreglu af ákærða umrædda nótt á sama veg og vitnið M-kk-nf R-kk-nf. Fram kom hjá vitninu að þrír lögreglumenn hafi farið í útkallið. Eftir að lögreglu barst tilkynning um að ákærði væri í Árhúsum hafi lögregla farið þangað og rætt við ákærða í anddyri hússins. Ákærði hafi verið rólegur, talað skýrt og göngulag hans hefði verið stöðugt, en lykt hafi verið af ákærða. Vitnið kvað lögreglu hafa leitað að hníf í bifreið ákærða en síðan hafi verið farið með ákærða á lögreglustöðina á Hvolsvelli. Aðspurður kvaðst vitnið ekki minnast þess að hafa séð áfengisumbúðir í húsinu en lögregla hafi staðið í anddyri hússins sem sé ekki stórt. Fram kom að leit hafi ekki farið fram í húsinu en við leit í bifreið ákærða hafi fundist hnífur samkvæmt ábendingu ákærða. Sérstaklega aðspurður minnist vitnið þess ekki að hafa athugað vélarhlíf bifreiðarinnar en sagði það yfirleitt gert í málum sem þessum.

Vitnið E-kk-nf G-kk-nf I-kk-nf, lögreglumaður, gaf skýrslu fyrir dómi. Vitnið lýsti aðdraganda afskipta lögreglu á sama veg og vitnin M-kk-nf R-kk-nf og Á-kk-nf F-kk-nf B-kk-nf. Ákærði hafi greinilega verið ölvaður þegar lögregla ræddi við hann í Árhúsum en rólegur og yfirvegaður. Fram kom hjá vitninu að lögregla hafi fengið leyfi ákærða til að leita í bifreið ákærða. Vitnið kvaðst aðspurður ekki minnast þess að hafa séð áfengisumbúðir í húsinu en engin leit hafi farið fram að slíku. Vitnið staðfesti að ákærði hafi farið sjálfviljugur með lögreglu á lögreglustöðina á Hvolsvelli til að ræða hótunarmálið en þegar á Hvolsvöll var komið hafi hann verið handtekinn vegna gruns um ölvun við akstur. Vitnið kvaðst ekki hafa kannað vélarhlíf bifreiðarinnar en leit hafi farið fram í bifreiðinni að hníf.

Vitnið K-kvk-nf M-kvk-nf, deildarstjóri Rannsóknarstofu í lyfja- og eiturefnafærðum, gaf skýrslu fyrir dómi í gegnum síma. Vitnið var spurt hvort það gæti staðfest að ákærði hafi verið undir áhrifum áfengis þegar hann ók bifreiðinni. Vitnið svaraði því til að það hafi ekki fengið upplýsingar um klukkan hvað meintur akstur hafi átt sér stað og ekki verið upplýst um að ákærði hefði drukkið eftir að akstri lauk, en miðað við að ákærði hafi verið með 1,5‰ etanólstyrk í blóði um fjögur leytið geti vitnið fullyrt að ákærði hefði að minnsta kosti byrjað að drekka áfengi klukkustund fyrr. Vitninu var kynntur framburður ákærða þess efnis að hann hafi sturtað í sig tveimur bjórum frá því akstri lauk klukkan rúmlega þrjú þar til lögreglan hafði afskipti af honum kl. 03.33 og vitnið spurt hvort það teldi líklegt að ákærði hefði getað náð upp þessari ölvun á umræddum tíma. Vitnið ítrekaði að það hefði ekki haft þessar forsendur þegar hún svaraði lögreglu og kveðst ekki reikna svona út á staðnum og tók fram að það skipti máli hver væri styrkleiki bjórsins sem ákærði hefði átt að hafa neytt eftir að akstri lauk. Fram kom hjá vitninu að þar sem etanólstyrkur í blóði ákærða hafi verið 1,5‰ klukkan 04.00 og miðað við þær upplýsingar sem vitnið hafði geti það fullyrt að ákærði hafi byrjað að drekka a.m.k. einni klukkustund fyrr. Vitnið var beðið um að tjá sig um það hve líklegt það væri að magn áfengis í blóði ákærða, hálftíma eftir að akstri lauk, hefði verið það sem í ákæru greinir ef ákærði hefði drukkið tvo bjóra eftir að akstri lauk. Vitnið kvað tvo 5% bjóra gefa meðalkarlamanni 0,8 prómill áfengis að hámarki og með tilliti til frásogs sé nær útilokað að ná þeim styrkleika sem í ákæru greinir á þeim tíma. Ákærði hafi hlotið að hafa drukkið eitthvað meira eða fyrr. Sérstaklega aðspurð af verjanda ákærða sagði vitnið að bjór með styrkleika 10% gæfi allt að tvöfalt hærra áfengismagn. Vitnið staðfesti fyrir dómi bréf sitt til sýslumannsins á Hvolsvelli, dags. 11. janúar 2010.

Niðurstaða

Eins og áður er rakið féll ákæruvaldið frá öðrum lið ákæruskjals. Háttsemi ákærða er í fyrri lið ákæruskjals talin varða við 1. mgr., sbr. 3. mgr. 45. gr. umferðarlaga og á því byggt að vínandamagn í blóði ákærða hafi verið 1,28‰.

Eins og rakið hefur verið hér að framan kvaðst ákærði fyrir dómi hafa ekið bifreiðinni [...] frá húsi nr. xx við B að Árhúsum klukkan 00.30 umrædda nótt en örstutt er milli þessara staða á Hellu. Vitnið Á-kk-nf Ö-kk-nf E-kk-nf, sem tilkynnti lögreglu um akstur ákærða, kvaðst ekki geta sagt til um það nákvæmlega hvenær ákærði fór frá B en það hafi verið seint, ef til vill um klukkan tvö um nóttina og kvaðst vitnið hafa hringt í lögreglu tíu til tuttugu mínútum eftir að ákærði fór frá húsinu. Ofangreindur framburður ákærða er hvorki í samræmi við áðurgreindan framburð vitnisins Á-kk-ef A-kk-ef né framburð M-kk-ef R-kk-ef, lögreglumanns, sem ritaði frumskýrslu í máli þessu, sem staðfesti fyrir dómi að tilkynning um akstur ákærða hefði borist klukkan 03.12 og minnist vitnið þess ekki að hafa breytt þeirri tímasetningu í skráningarkerfi lögreglu. Fram er komið í málinu að í kjölfar tilkynningarinnar fór lögregla frá Hvolsvelli áleiðis á Hellu, en um tíu mínútna akstur er þar á milli. Lögregla leitaði að bifreið ákærða og einnig að leigubifreið, sem tilkynnt hafði verið um að ákærði væri í. Síðar, eða eftir klukkan 03.37 fram til klukkan 03.54, hafði lögregla afskipti af ákærða í Árhúsum samkvæmt því sem í frumskýrslu lögreglu greinir. Þá liggur fyrir að fyrra blóðsýnið var tekið úr ákærða á Hvolsvelli klukkan 04.34 þá sömu nótt. Ósamræmi er í framburði ákærða hvað tímasetningar varðar og þykir hann ekki trúverðugur. Því þykir það hafið yfir allan vafa að tilkynning um akstur ákærða hafi borist lögreglu á þeim tíma sem fram kemur í frumskýrslu lögreglu, eða klukkan 03.12 umrædda nótt. Fær það stoð í áðurgreindum framburði vitnanna Á-kk-ef A-kk-ef E-kk-ef og M-kk-ef R-kk-ef og framburði A sem bar fyrir dómi að ákærði hefði komið í síðara skiptið á heimili hennar eftir miðnætti umrædda nótt.

Ákærði hefur viðurkennt að hafa drukkið tvo bjóra á tímabilinu 16.30 til 18.30 laugardaginn 28. nóvember 2009 og einn til tvo bjóra á tímabilinu 20.00 til 21.00 eða 21.30 en neitaði að hafa verið undir áhrifum áfengis þegar hann ók bifreiðinni eins og lýst er í ákæru. Ákærði kvaðst hafa verið illur eftir rifrildi við fyrrverandi eiginkonu sína þegar hann ók af stað og sturtað í sig nokkrum bjórum í Árhúsum eftir að akstri lauk. Vitnið Á-kk-nf Ö-kk-nf E-kk-nf, sem eins og áður er rakið tilkynnti lögreglu um akstur ákærða, kvaðst hafa verið undir áhrifum áfengis umrædda nótt. Vitnið bar að hann hafi reiknað með því að ákærði hefði verið ölvaður vegna þess hve mikil læti voru þegar vitnið kom að B og af því að ákærði hefði verið frekar reiður. Í framburði vitnisins A-kk-ef K-kk-ef P-kk-ef um ástand ákærða, en vitnið var einnig var undir áhrifum áfengis umrætt kvöld, kom fram að það hefði ekki leynt sér að ákærða hefði ekki liðið vel og hann hefði verið illur en vitnið kvaðst ekki vita ástæðu þess að tilkynnt hefði verið um ölvaðan ökumann. Vitnið A, fyrrverandi eiginkona ákærða, sem kvaðst ekki hafa neytt áfengis umrætt kvöld og nótt, bar fyrir dómi að ákærði hefði ekki drukkið meðan hann dvaldist á heimili hennar. Aðspurð hvort hún hefði merkt að ákærði væri undir áhrifum áfengis kom fram hjá vitninu að ákærði hefði eitthvað verið búinn að drekka, hann hefði ekki verið alveg edrú, en nánar gat vitnið ekki tjáð sig um ástand ákærða að þessu leyti.

Endanleg niðurstaða alkóhólmagns í blóði ákærða í sýni sem tekið var úr honum kl. 04.34 var 1,28‰. Klukkan 04.55 gaf ákærði þvagsýni og var endanleg niðurstaða þess 1,74‰. Endanleg niðurstaða alkóhólmagns í síðara blóðsýni sem tekið var úr ákærða klukkan 05.34 var 1,13‰. Í bréfi Rannsóknarstofu í lyfja- og eiturefnafræði til lögreglu kemur fram að með því að reikna til baka brotthvarfshraða etanóls úr blóði ákærða, sem hafi verið 0,16‰ á klukkustund, hafi etanólstyrkur í blóði ákærða verið um 1,5‰ um fjögurleytið um nóttina og samkvæmt því hafi ákærði drukkið talsvert áfengi fyrr um nóttina. Í framburði K-kvk-ef M-kvk-ef, deildarstjóra Rannsóknarstofu í lyfja- og eiturefnafærðum, fyrir dómi kom fram að lögreglan á Hvolsvelli hefði hvorki gefið vitninu upplýsingar um það klukkan hvað meintur akstur hafi átt sér stað né að ákærði hafi drukkið eftir að akstri lauk. Fyrir dómi kvaðst vitnið geta fullyrt, út frá þeim gögnum og upplýsingum sem það hafði undir höndum þegar það gaf álit sitt, að ákærði hefði verið með 1,50‰ í blóði klukkan 04.00 og miðað við það hefði ákærði að minnsta kosti byrjað að drekka áfengi klukkustund fyrr, eða um þrjúleytið þá nótt og er það í samræmi við framburð ákærða um að hann hafi sturtað í sig áfengi eftir að akstri lauk.

Af gögnum málsins og framburði lögreglumanna fyrir dómi verður ekki annað ráðið en að rannsókn málsins og viðbúnaður lögreglu á vettvangi hafi fyrst og fremst beinst að hugsanlegum vopnaburði ákærða og meintum líflátshótunum ákærða í garð nafngreinds manns. Þannig fór engin rannsókn fram á bifreið ákærða þegar lögregla kom að Árhúsum eða leit að áfengisumbúðum eða öðrum ummerkjum um drykkju ákærða þegar lögregla hafði afskipti af honum í Árhúsum en rúm klukkustund og tuttugu mínútur leið frá því tilkynnt var um akstur ákærða þar til úr ákærða var tekið blóð til alkóhólrannsóknar.

Með vísan til framburðar vitnisins Á-kk-ef A-kk-ef E-kk-ef, sem bar fyrir dómi að hafa tilkynnt lögreglu um akstur ákærða tíu til tuttugu mínútum eftir að ákærði ók af stað, þykja yfirgnæfandi líkur á að ákærði hafi ekið frá B áleiðis í Árhús á tímabilinu 02.52 til 03.02 aðfararnótt sunnudagsins 29. nóvember 2009, þ.e. einni klukkustund og fjörutíu og tveimur mínútum áður en fyrra blóðsýnið var tekið úr ákærða ef miðað er við að hann hafi lagt af stað frá B klukkan 02.52, en einni klukkustund og þrjátíu og tveimur mínútum áður en fyrra blóðsýni var tekið ef miðað er við að ákærði hafi lagt af stað frá B klukkan 03.02. Samkvæmt staðfestu áliti Rannsóknarstofu í lyfja- og eiturefnafræðum og framburði vitnisins K-kvk-ef M-kvk-ef fyrir dómi liggur fyrir hvert áfengismagn í blóði ákærða var klukkan 04.00 umrædda nótt en á þeim tíma var ákærði í vörslu lögreglu. Hins vegar liggur ekki fyrir hve mikið áfengi ákærði drakk eftir að akstri lauk eða hver styrkleiki þess áfengis var. Ennfremur var ekki óskað eftir áliti Rannsóknarstofunnar um hugsanlegt áfengismagn í blóði ákærða á þeim tíma sem ákærði ók. Þá þykir ekkert fram komið í framburði vitnanna Á-kk-ef A-kk-ef E-kk-ef og A-kk-ef K-kk-ef P-kk-ef sem bendir til þess með afgerandi hætti að ákærði hafi verið undir áhrifum áfengis þegar hann ók af stað frá B í umrætt sinn. Bæði vitnin segjast hafa dregið þá ályktun að ákærði hafi verið drukkinn vegna þess hve illur hann var. Framburður fyrrverandi eiginkonu ákærða, A, um ástand ákærða m.t.t. ölvunar var einnig nokkuð óljós en vitnið var afgerandi í þeim framburði sínum að ákærði hefði ekki neytt áfengis meðan hann dvaldi á heimili hennar umrætt kvöld, hvorki þegar hann kom þangað um kvöldmatarleytið né síðar um kvöldið þegar ákærði dvaldi þar í eina og hálfa klukkustund að sögn vitnisins áður en hann ók bifreiðinni frá heimili hennar.

Með vísan til alls þess sem að framan er rakið þykja hvorki komin fram ótvíræð gögn né framburður vitna sem taka af allan vafa um það að ákærði hafi verið undir áhrifum þegar hann ók frá B umrædda nótt. Í því sambandi er sérstaklega litið til niðurstöðu alkóhólmælinga í blóði og þvagi ákærða og framburðar vitnisins K-kvk-ef M-kvk-ef fyrir dómi, sem ekki gat staðfest hvort áfengi var í blóði ákærða þegar hann ók bifreiðinni, sem yfirgnæfandi líkur eru á að hafi verið á tímabilinu klukkan 02.52 til 03.02 hina umræddu nótt. Þá er einnig til þess að líta að framburður vitnanna A, Á-kk-ef A-kk-ef E-kk-ef og A-kk-ef K-kk-ef P-kk-ef um ástand ákærða m.t.t. ölvunar á áðurgreindu tímabili er um margt óljós. Þykir því með vísan til 108. og 109. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð opinberra mála, varhugavert að telja nægilega sannað að ákærði hafi verið undir áhrifum áfengis í skilningi 45. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 með síðari breytingu, þegar hann ók bifreiðinni [...] frá B að Árhúsum eins og í ákæruskjali greinir og verður því að sýkna ákærða af broti gegn 1. mgr., sbr. 3. mgr. 45. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 í máli þessu.

Með vísan til niðurstöðu málsins, sbr. 2. mgr. 218. gr. laga um meðferð sakamála, verður allur sakarkostnaður felldur á ríkissjóð, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, S-kk-ef K-kk-ef K-kk-ef hdl., er hæfilega þykja ákveðin 141.060 krónur að virðisaukaskatti meðtöldum.

R-kvk-nf T-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð

Ákærði, X, er sýkn af kröfum ákæruvaldsins.

Allur sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, S-kk-ef K-kk-ef K-kk-ef hdl., krónur 141.060 að meðtöldum virðisaukaskatti.

R-kvk-nf T-kvk-nf