E-276/2012

Mál þetta, sem dómtekið var miðvikudaginn 12. desember sl., er höfðað fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur af Ö-kvk-þgf H-kvk-þgf S-x-x, kt. 000000-0000, 6984 Stongfjorden, Noregi, með stefnu, birtri 19. janúar 2012, á hendur Tryggingamiðstöðinni hf., kt. 000000-0000, Aðalstræti 6, Reykjavík.

Endanlegar dómkröfur stefnanda eru þær, að stefndi greiði stefnanda kr. 1.632.007 með 4,5% vöxtum af kr. 300.180 frá 25. febrúar 2010 til 25. maí 2010, en af kr. 1.632.007 frá þeim degi til 24. janúar 2012, en með dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst stefnandi málskostnaðar að skaðlausu úr hendi stefnda, eins og málið væri ekki gjafsóknarmál samkvæmt málskostnaðarreikningi, ásamt virðisaukaskatti.

Dómkröfur stefnda eru þær aðallega, að félagið verði sýknað af kröfum stefnanda og stefnanda verði gert að greiða stefnda málskostnað að skaðlausu að mati dómsins. Til vara er þess krafizt, að bótaábyrgð stefnda verði einungis dæmd að hluta, og málskostnaður verði felldur niður.

II

Málavextir

Málavextir eru þeir að stefnandi varð fyrir slysi þegar hún var að ganga út úr verzlun Skeljungs hf. við Laugaveg þann 25. febrúar 2010 klukkan 16:30. Hún var að ganga niður flísalagðar tröppur við útganginn þegar hún rann til og lenti með bakið á neðstu tröppunni og slasaðist við það á mjóbaki. Hún leitaði á slysadeild daginn eftir vegna verkja neðarlega í baki, í vinstri mjöðm og báðum hnjám. Var hún talin hafa hlotið tognunaráverka á lendarhrygg og mar á mjóbaki og mjaðmagrind. Stefnandi var með barni og gengin 5 mánuði, þegar slysið átti sér stað.

Aflað var matsgerðar A-kk-ef Þ-kk-ef Ó-kk-ef á afleiðingum slyssins og lá hún fyrir þann 17. ágúst 2011. Niðurstöðurnar eru eftirfarandi:

· Tímabundið atvinnutjón, skv. 2. gr. skbl.: 100% frá 25. febrúar 2010 í tvær vikur.

· Þjáningabætur skv. 3. gr. skbl.: Batnandi án þess að vera rúmliggjandi í tvær vikur.

· Stöðugleikapunktur: 25. maí 2010.

· Varanlegur miski skv. 4. gr. skbl.: 3 stig.

· Varanleg örorka skv. 5. gr. skbl.: 3 %.

· Hefðbundin, varanleg læknisfræðileg örorka: 3%

Stefnandi gerði kröfu í ábyrgðartryggingu Skeljungs hjá stefnda sem hafnaði bótaskyldu vegna slyssins, þar sem ekki væri um að ræða vanbúnað á fasteigninni. Var þeirri afstöðu skotið til Úrskurðarnefndar í vátryggingamálum, sem staðfesti þá niðurstöðu.

III

Málsástæður stefnanda

Stefnandi byggir á því, að um saknæma háttsemi starfsmanna bensínstöðvar Skeljungs hf. hafi verið að ræða, auk þess sem aðstæður á bensínstöðinni hafi verið óforsvaranlegar og verði að meta Skeljungi það til sakar. Tröppurnar, þar sem slysið varð, séu flísalagðar og verði mjög hálar í hálku, og þar af leiðandi hafi hætta á falli verið mikil. Er slysið varð, hafi engin tilraun verið gerð af Skeljungi til að hindra hálku í tröppunum, en hins vegar liggi fyrir, að eftir slysið hafi verið settir stamir borðar í tröppurnar til að minnka líkur á hálku.

Í tölvupósti stefnda, dags. 3. september 2010, segi:

Núverandi gólfefni, flísar, hafa verið á gólfum stöðvarinnar í meira en tíu ár. Engin atvik af þessu tagi hafa hent á þeim tíma svo vitað sé. Hér er fullyrt að gólfefni sem þessu eru tíðkanleg og algeng á bensínstöðvum allra olíufélaganna hér á landi.

Stefndi hafi valið flísar sem gólfefni á verzlanir sínar og það eitt, að flísar séu algengt gólfefni á bensínstöðvum, firri rekstraraðila ekki skyldum sínum til að gæta öryggis viðskiptavina sinna eftir megni. Verði þvert á móti að telja að í slíkum tilvikum megi gera ríkari kröfur til stefnda að tryggja, að flísarnar haldist að mestu þurrar og stamar, enda önnur og öruggari gólfefni í boði. Hafi stefnda því borið að tryggja, að bleyta væri þurrkuð af flísunum til að hindra möguleg slys, eða að hafa skriðvarnir á tröppunum, eins og síðar voru settar.

Á gólfinu hafi engar varúðarmerkingar verið um hál gólf, þó svo að full ástæða hefði verið til þess, þar sem úti hafi verið snjór og þ.a.l. líklegt, að myndazt gætu hálir blettir í verzluninni, enda hafi viðskiptavinir borið með sér bleytu inn um dyrnar. Einfalt og kostnaðarlítið hefði verið að tryggja slíkt. Þá hefði verið eðlilegt að hafa gúmmímottu með götum í þrepum stigans við innganginn, eða koma í veg fyrir hálku með öðrum ráðstöfunum.

Rekstraraðilar virðist hafa áttað sig á þessu, enda hafi nú verið komið fyrir röndum fremst á tröppunum til að koma í veg fyrir, að svona slys endurtaki sig, eins og sjáist á ljósmyndum af vettvangi. Þetta styðji þá fullyrðingu, að aðbúnaður trappanna á slysdegi hafi verið ófullnægjandi.

Líkt og áður hafi komið fram, segi í tölvupósti stefnda, að engin atvik af þessu tagi hafi hent á þeim tíma, sem gólfflísar hafi verið á bensínstöðinni. Þess beri að geta, að lögmannsstofa stefnanda fari með annað mál, þar sem slys eigi sér einnig stað í umræddum tröppum á sömu bensínstöð vátryggingartaka. Það liggi því fyrir, að fleiri hafi slasazt á þessum sama stað.

Eðlilegt megi telja, að ríkar kröfur séu gerðar til rekstraraðila um að viðhafa sanngjarnar ráðstafanir, sem tryggi öryggi og hindri, að viðskiptavinir þeirra verði fyrir slysum vegna bleytu eða hálku, hvort sem er utanhúss eða innanhúss, en þetta hafi ítrekað komið fram í dómaframkvæmd, sbr. t.d. Hrd. í máli nr. 419/2007, Hrd. í máli nr. 385/2003, Hrd. í máli nr. 635/2006 og Hrd. 1996, bls. 1002. Þeim, sem reki þjónustufyrirtæki, beri að fyrirbyggja eftir fremsta megni, að viðskiptavinir þeirra verði fyrir slysum.

Um hafi verið að ræða gólf verzlunar, þar sem búast megi við mikilli umferð gangandi fólks. Því verði að gera þá kröfu til umsjónaraðila verzlunarinnar, eða manna á hans vegum, að þeir setji upp viðvörunarmerki, þegar gólf séu mjög sleip vegna undangenginna skúringa, eða þegar snjór eða önnur bleyta hafi borizt inn. Slíkt þurfi ekki að þýða mikla fyrirhöfn, heldur sé aðeins gerð sú krafa, að sett sé upp lítið merki, þannig að fólki sé kunnugt um, að gólfið geti reynzt hált. Verði að telja það óforsvaranlegt af hálfu Skeljungs hf. að hafa látið hjá líða að gera slíkt. Vegi hér sérstaklega þungt, að um sé að ræða þjónustufyrirtæki með stöðugri umferð gangandi fólks. Skeljungur reki verzlanir víða um land og laði að sér viðskiptavini með auglýsingum. Séu því gerðar miklar kröfur til athafnaskyldu þeirra, sem hafi umráð yfir fasteignum, sem nýttar séu til verzlunar- eða þjónustustarfsemi. Gildi það bæði um aðstæður og búnað innanhúss sem utan. Sé hér sérstaklega vísað til Hrd. í máli nr. 635/2006, þar sem aðstæður hafi verið mjög svipaðar, en þar hafi stefnandi runnið í polli á gólfi verzlunarhúsnæðis og fallizt hafi verið á fulla bótaskyldu verzlunarinnar. Stefnandi hafi mátt gera ráð fyrir, að leiðin inn í verzlunina og að afgreiðsluborði væri hættulaus.

Stefnandi telji álit Úrskurðarnefndar í vátryggingamálum vera lítt rökstutt og af myndbandsupptökum af vettvangi sé ljóst, að gólfið hafi verið flughált vegna bleytu. Telja megi, að nefndin geri full ríkar kröfur til stefnanda, þar sem talað sé um að óhapp þessa máls megi rekja til aðgæzluleysis hennar sjálfrar. Af myndbandinu sjáist, að stefnandi beri sig ekki að með öðrum hætti en annað fólk, sem leið eigi um stigann. Hefði stefndi með réttu átt að taka það til skoðunar við mat sitt á aðstæðum.

Stefnandi veki jafnframt sérstaka athygli á því, að þegar slysið bar að, hafi hún verið ófrísk og langt gengin. Verzlunareigendur megi eðli máls samkvæmt gera ráð fyrir því, að í verzlanirnar komi fólk á öllum aldri í misjöfnu líkamlegu ásigkomulagi. Þar af leiðandi verði fyllsta öryggi að vera tryggt.

Í ljósi alls framangreinds telji stefnandi, að aðstæður á bensínstöðinni hafi verið óforsvaranlegar, og á því beri stefndi ábyrgð, sem vátryggjandi Skeljungs. Stefnandi eigi því rétt á bótum úr ábyrgðartryggingu Skeljungs.

Dómkröfur stefnanda sundurliðast með eftirfarandi hætti:

Aðalkrafa:

1. Bætur skv. 3. gr. skbl.:

14 x (700 x (7594/3282)) kr. 22.680

2. Bætur skv. 4. gr. skbl.:

4.000.000 x (7594/3282) x 3% kr. 277.500

3. Bætur skv. 5. - 7. gr. skbl.:

2008: (2.945.742 x 1,08) x (370,1/345,0) = 3.412.860

2009: (2.407.958 x 1,08) x (370,1/358,6) = 2.683.993

(6.096.854/2) x 14,563 x 3% kr. 1.331.827

Samtals kr. 1.632.007

Kröfugerð stefnanda miðist við matsgerð A-kk-ef Þ-kk-ef Ó-kk-ef læknis, dags. 17. ágúst 2011, um afleiðingar slyssins. Sé tekið mið af skaðabótalögum nr. 50/1993, eins og þau voru á slysdeginum.

Krafa stefnanda um þjáningabætur byggist á 3. gr. skbl. Séu þjáningabæturnar reiknaðar með hliðsjón af matsgerðinni. Samkvæmt því reiknist þjáningabætur í 14 daga, en þá hafi stefnandi verið veik án þess að vera rúmliggjandi. Séu fjárhæðir síðan uppfærðar miðað við lánskjaravísitölu í janúar 2012, sbr. 15. gr. laganna.

Krafa stefnanda um miskabætur byggist á 4. gr. skaðabótalaganna og áðurgreindu mati um 3 stiga varanlegan miska. Fjárhæð bótanna taki mið af grunnfjárhæðinni, kr. 4.000.000, uppfærðri miðað við lánskjaravísitölu í janúar 2012, sbr. 15. gr. skbl.

Krafa um bætur vegna varanlegrar örorku taki einnig mið af framangreindri matsgerð og 5.-7. gr. skbl. Varanleg örorka hafi verið talin hæfilega metin 3% og miðist kröfugerð stefnanda við þá niðurstöðu. Rétt þyki að taka mið af ákvæði 2. mgr. 7. gr. skbl. í ljósi þess, að óvenjulegar aðstæður hafi verið fyrir hendi í tilviki stefnanda.

Beri að líta til athugasemda með frumvarpi því, er varð að skaðabótalögum nr. 50/1993, en þar segi m.a. að þegar óvenjulegar aðstæður séu fyrir hendi, t.d. breytingar á tekjum eða starfi, skuli fjárhæð árslauna þó metin sérstaklega. Þá hafi ákvæði skaðabótalaga um bætur fyrir varanlega örorku það að markmiði að tryggja tjónþola fullar bætur fyrir framtíðartekjumissi.

Í sérstökum athugasemdum með 6. gr., í frumvarpi því, er varð að lögum nr. 37/1999, segi jafnframt:

Launatekjur liðinna ára eru hins vegar ekki góður mælikvarði ef breytingar höfðu orðið á högum tjónþola skömmu áður en slys varð eða þegar fullyrða má að slíkar breytingar standi fyrir dyrum. Má nefna sem dæmi að tjónþoli hafi skipt um starf þannig að breyting hafi orðið á tekjum eða látið af starfi og hafið töku lífeyris.

Stefnandi hafi lokið grunnskóla og einni önn í almennu námi í Iðnskólanum í Reykjavík árið 2001. Eftir það hafi hún unnið á ýmsum stöðum, m.a. í Ísbúðinni í Álfheimum, ullarverksmiðju, Kentucky Fried Chicken, Flytjanda o.fl. Hún hafi svo flutt til New York, þar sem hún hafi gift sig árið 2005, en eftir það hafi hún búið á Spáni í u.þ.b. tvö ár. Hún hafi síðan komið aftur til Íslands og hafið störf hjá Fríhöfninni í júlí 2007 og unnið þar fram til maímánaðar 2008, er hún hafi hafið störf hjá Veitingahúsinu Perlunni. Þar hafi hún unnið í nokkra mánuði, eða fram í september, er hún hafi hafið störf hjá Hrafnistu við umönnunarstörf, en þar hafi hún unnið fram á slysárið 2010, er hún fór í fæðingarorlof. Um miðjan nóvember 2010 hafi hún farið aftur að vinna á Hrafnistu en gefizt þá upp vegna bakverkja af völdum slyssins.

Stefnandi telji ljóst, að árið 2007 hafi orðið verulegar breytingar á starfshögum hennar, er hún hafi flutt á ný hingað til lands frá Spáni og hafið störf hjá Fríhöfninni. Ekki sé unnt að taka mið af launum síðustu þriggja ára fyrir slys samkvæmt skattframtölum, þar sem stefnandi hafi einungis unnið hluta ársins 2007. Þá sé ljóst, að hún hafi starfað við ýmis þjónustustörf í gegnum tíðina. Í aðalkröfu málsins þyki því rétt að miða við meðaltekjur verkamanna árið 2009 samkvæmt launatöflum Hagstofunnar, en þau laun séu svo uppreiknuð miðað við launavísitölu fram að stöðugleikapunkti.

Krafist sé 4,5% vaxta skv. 16. gr. skbl. vegna þjáningabóta og varanlegs miska frá slysdegi, þann 25. febrúar 2010 fram að stöðugleikatímapunkti, þann 25. maí 2010, en frá þeim degi einnig af bótum vegna varanlegrar örorku, skv. 16. gr. skbl., fram að þingfestingardegi, en dráttarvaxta skv. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, af þeirri fjárhæð frá þeim degi og fram til greiðsludags.

Kröfur stefnanda styðjist við skaðabótalög nr. 50/1993 með síðari breytingum og almennar ólögfestar reglur íslenzks réttar um skaðabætur, þ. á m. sakarregluna og regluna um vinnuveitandaábyrgð. Um málskostnað sé vísað til XXI. kafla laga um meðferð einkamála nr. 91/1991, einkum 1. mgr. 130. gr. þeirra. Stefnandi sé ekki virðisaukaskattsskyldur aðili skv. lögum nr. 50/1988.

Málsástæður stefnda

Sýknukrafa stefnda byggist aðallega á því, að ósannað sé, að slys stefnanda megi rekja til atvika, sem Skeljungur hf. ber skaðabótaábyrgð á, og því sé bótaskylda úr ábyrgðartryggingu Skeljungs hf. hjá stefnda ekki fyrir hendi.

Stefndi hafnar málsástæðum stefnanda sem ósönnuðum. Umrædd bensínstöð hafi verið byggð árið 1949 skv. upplýsingum úr Fasteignaskrá Íslands, dskj. nr. 16. Núverandi gólfefni, flísar, hafi verið á gólfum stöðvarinnar í meira en tíu ár. Engin atvik af þessu tagi hafi hent á þeim tíma svo vitað sé. Þá sé óhætt að fullyrða, að gólfefni sem þessi séu tíðkanleg og algeng á bensínstöðvum allra olíufélaganna hér á landi. Þannig sé um að ræða hefðbundið gólfefni í verzlun bensínstöðvar. Stefnandi hafi hvorki sýnt fram á vanbúnað á tröppunum né að þær verði mjög hálar í bleytu. Þá sé dregið í efa, að rétt sé að tala um hálku í tröppum, sem staðsettar séu innandyra. Stefndi mótmæli því einnig sem ósönnuðu, að mikil hætta hafi verið á falli í tröppunum við bleytu.

Þá bendi stefndi á, að við innganga inn í verzlunina séu mottur, hvort sem gengið sé inn frá norðurhlið, eins og stefnandi hafi gert, eða suðurhlið, dskj. nr. 14 og 18. Af gögnum málsins megi einnig sjá, að birtuskilyrði séu góð, og þá sé handrið beggja megin við tröppurnar, sem séu tvær talsins, dskj. nr. 11.

Þótt gera megi ríkar kröfur til rekstraraðila verzlana og þjónustu um að viðhafa ráðstafanir til að koma í veg fyrir, að tjón verði vegna bleytu á gólfi, sé það jafnljóst, að bleyta af skóbúnaði viðskiptavina á bensínstöð, sérstaklega í tíðarfari því, sem áður hafi verið lýst, sé óhjákvæmileg. Ógerlegt sé að afstýra því, eða leggja þær skyldur á rekstraraðila, að gólf séu ávallt við þær aðstæður þurr, sér í lagi við anddyri starfsstöðvar. Það gefi augaleið, að ómögulegt sé að viðhafa slíka gæzlu að hreinsa þegar í stað upp bleytu, sem berist inn með hverjum viðskiptavini.

Þá sé því hafnað, að í umrætt sinn hafi verið sérstök ástæða til að hafa varúðarmerkingar um hál gólf. Stefnanda hafi mátt vera fullljóst, eins og veðurfarinu var háttað, að bleyta og snjór bærist inn um dyrnar og um gólf. Motta hafi verið við tröppurnar, sem hafi tekið mestu bleytuna. Þá hafi verið handrið beggja megin meðfram tröppunum. Engin ummerki hafi verið um að gólf eða tröppur væru mjög hál eða annað með þeim hætti, að starfsmenn hefðu átt að bregðast við með sérstökum hætti. Að mati stefnda hafi aðstæður verið svipaðar og búast hafi mátt við, þegar fjöldi viðskiptavina á leið um verzlun og tíðarfar sé með þeim hætti, sem þarna hafi verið. Aðstæður á vettvangi sjáist vel á þeirri myndbandsupptöku, dskj. nr. 14, sem liggi fyrir í málinu og megi þar sjá nokkurn fjölda viðskiptavina fara sömu leið og stefnandi fór, án nokkurra vandkvæða. Ekkert beri þess merki, að gólfið sé flughált vegna bleytu eða varasamt að nokkru leyti, eins og stefnandi haldi fram.

Stefnandi telji, að þar sem nú hafi verið komið fyrir sérstakri rönd í téðar inngangströppur, styðji það fullyrðingu þá um að aðbúnaður trappanna á slysdegi hafi verið ófullnægjandi. Þessu sé mótmælt. Eins og áður segi, sé um alvanalegt gólfefni að ræða í rekstri sem þessum, sem og annarri þjónustustarfsemi. Ekki sé vitað um nein önnur slys, þar sem viðskiptavinir hafi fallið á þessum flísum, sem hafi verið á gólfinu um árabil. Slysahætta hafi því hvorki verið almenn né þekkt. Viðbrögð við slysi, sem síðan hendi, sé dæmi um fagleg viðbrögð, en ekki saknæma vanrækslu.

Staðhæfing stefnanda, um að annað sambærilegt atvik hafi hent í umræddum tröppum bensínstöðvarinnar, og að með því liggi fyrir að fleiri hafi slasazt á sama stað og stefnandi, sé ekki studd neinum gögnum. Til að stefndi geti áttað sig á því, um hvaða tilvik sé að ræða og hvort það geti haft þýðingu við sakarmat í því máli, sem hér sé til umfjöllunar, verði stefnandi að gera grein fyrir atvikum í því máli og öðru, sem geti skipt máli. Að öðrum kosti sé ljóst, að þessi málsástæða sé vanreifuð og verði að engu hafandi.

Þeir dómar, sem vísað sé til í stefnu, hafi vart fordæmisgildi, þar sem atvik þar séu lítt sambærileg þeim málsatvikum, sem hér um ræði.

Stefndi telji, að Skeljungur hf. og starfsmenn fyrirtækisins hafi gert allar þær ráðstafanir, sem sanngjarnar megi teljast, til þess að tryggja öruggi þeirra, sem þeir séu að reyna að laða til viðskipta við sig. Óhapp stefnanda verði ekki rakið til annars en aðgæzluleysis hennar sjálfrar, eins og fram komi í niðurstöðu Úrskurðarnefndar í vátryggingarmálum, dskj. nr. 6.

Með hliðsjón af málsatvikum öllum verði að álíta, að ekki liggi fyrir, að slys stefnanda megi rekja til óforsvaranlegra aðstæðna á bensínstöð Skeljungs hf. við Laugaveg í umrætt sinn, eða saknæmrar vanrækslu, þannig að stefnandi eigi rétt á bótum úr ábyrgðartryggingu Skeljungs hf. hjá stefnda. Beri því að sýkna stefnda af kröfum stefnanda.

Varakrafa

Til vara sé þess krafizt, að bótaábyrgð stefnda verði einungis dæmd að hluta, þannig að stefnandi beri hluta tjóns síns sjálf vegna eigin sakar. Varakrafan byggi á því sjónarmiði, að stefnandi eigi að öllu verulegu leyti sjálf sök á því tjóni, sem hún hlaut í slysinu, og að það sé fyrst og síðast að rekja til aðgæzluleysis af hennar hálfu. Stefnanda hafi borið að sýna varkárni við þær aðstæður, sem voru þennan dag. Ljóst hafi mátt vera öllum þeim, sem þarna fóru um, að bleyta hafi borizt inn með skóbúnaði viðskiptavina, enda tíðarfarið þannig og ógerlegt að halda gólfi og tröppum við inngang algjörlega þurrum. Þá hafi stefnandi ekki notað handrið sér til stuðnings, þegar hún fór niður tröppurnar. Enn fremur vísist til raka fyrir sýknukröfunni, eftir því sem við geti átt.

Um lagarök vísist, auk ofangreinds, til almennra reglna skaðabótaréttarins og almennu skaðabótareglunnar, sakarreglunnar. Málskostnaðarkrafa stefnda styðjist við XXI. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

IV

Forsendur og niðurstaða

Stefnandi gaf skýrslu fyrir dómi sem og L-kvk-nf A-kvk-nf H-kvk-nf, verkamaður og fyrrum starfsmaður í verzlun Skeljungs hf., og Ó-kk-nf H-kk-nf Ó-kk-nf , öryggisstjóri hjá Skeljungi.

Fyrir liggur í málinu myndbandsupptaka úr öryggismyndavél af slysi stefnanda. Þykir myndbandið sýna svo óyggjandi sé, að stefnandi rennur til á neðsta þrepi trappanna og skellur aftur fyrir sig.

Tröppurnar eru flísalagður eins og gólf verzlunarinnar. Dómari fór á vettvang ásamt lögmönnum aðila. Síðan slysið varð hefur verið settur gúmmíborði fremst á þrepin, sem dregur verulega úr hálkuhættu í þrepunum.

Það er alkunna, og bar öryggisvörður Skeljungs það einnig fyrir dómi, að flísar á gólfum verði hálar í bleytu. Tröppurnar eru rétt inn af útidyrum verzlunarinnar. Á slystíma var snjór úti og mikil umferð gangandi fólks inn í verzlunina, sem bar með sér snjó og bleytu í tröppurnar. Enga viðvörun um hál gólf eða hálar tröppur var að finna í verzluninni. Stefnandi var með vörur í báðum höndum, þegar hún gekk niður tröppurnar, og nýttust handrið henni því ekki.

Skeljungur hf. rekur verzlun í umræddu húsnæði og sýnir myndband að töluverður fjöldi fólks eigi þangað erindi. Ber aðilum, sem slíkan rekstur stunda, að gera ráðstafanir til þess að tryggja öryggi þeirra, sem leið eiga um húsnæðið. Einkum og sér í lagi eru umræddar tröppur útsettar fyrir bleytu, sem berst með þeim sem koma inn í húsið, þar sem þær eru beint inn af útidyrunum. Var hvorki um að ræða viðvörun til viðskiptavina verzlunarinnar um að hætta gæti verið á hálku innandyra, né höfðu verið gerðar ráðstafanir til þess að draga úr hálkuhættu í umræddum tröppum, svo sem síðan hefur verið gert, en þær voru lagðar efni, sem vitað var, að gæti orðið hált í bleytu. Þykir þessi vanræksla verzlunarinnar leiða til þess að hið stefnda tryggingafélag ber, sem ábyrgðartryggjandi Skeljungs hf., fébótaábyrgð á tjóni stefnanda. Er ósannað, að stefnandi hafi sýnt gáleysi, þegar hún fór niður tröppurnar, sem leiða eigi til sakarskiptingar. Verða kröfur stefnanda því teknar til greina eins og þær eru fram settar, en ekki er ágreiningur um stefnufjárhæð, eins og hún er endanlega fram sett.

Með hliðsjón af þessari niðurstöðu ber að dæma stefnda til að greiða málskostnað, sem rennur í ríkissjóð og þykir eftir atvikum hæfilega ákveðinn kr. 981.255, en við þá ákvörðun hefur ekki verið litið til virðisaukaskatts.

Gjafsóknarkostnaður stefnanda, kr. 981.255, greiðist úr ríkissjóði, þar af kr. 750.000 í þóknun lögmanns hennar. Ekki hefur verið litið til virðisaukaskatts við ákvörðun gjafsóknarkostnaðar.

S-kvk-nf Ó-kvk-nf héraðsdómari kvað upp dóminn.

D Ó M S O R Ð

Stefndi, Tryggingamiðstöðin hf., greiði stefnanda, Ö-kvk-þgf H-kvk-þgf S-kvk-þgf, kr. 1.632.007 með 4,5% vöxtum af kr. 300.180 frá 25. febrúar 2010 til 25. maí 2010, en af kr. 1.632.007 frá þeim degi til 24. janúar 2012, en með dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá þeim degi til greiðsludags. Þá greiði stefndi kr. 981.255 í málskostnað, sem rennur í ríkissjóð.

Gjafsóknarkostnaður stefnanda, kr. 981.255, greiðist úr ríkissjóði.

S-kvk-nf Ó-kvk-nf