S-93/2013

Mál þetta, sem dómtekið var 10. apríl síðastliðinn, var höfðað með ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, útgefinni 5. febrúar síðastliðinn, á hendur E-kvk-þgf M. H-kvk-þgf G-kvk-þgf, Hellu, „fyrir líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 3. júní 2012, inni á skemmtistaðnum Bar 46 við Hverfisgötu 46 í Reykjavík, skallað S-kvk-þf M-kvk-þf G-kvk-þf, í andlitið með þeim afleiðingum að hún nefbrotnaði og hlaut 2 mm langan skurð á nefrót og blóðnasir.

Telst brot þetta varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20/1981.

Þess er krafist að ákærða verði dæmd til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Við þingfestingu játaði ákærða að hafa skallað brotaþola eins og henni er gefið að sök í ákærunni, en kvað það hafa verið gert í sjálfsvörn. Ákærða krefst aðallega sýknu, en til vara vægustu refsingar. Þess er krafist að sakarkostnaður, þar með talin málsvarnarlaun, verði greiddur úr ríkissjóði.

II

Lögreglan var kvödd að framangreindum skemmtistað á þeim tíma sem í ákæru greinir. Þar var brotaþoli og kvaðst hún hafa rekist utan í ákærðu sem hafi skallað sig. Ákærða kvað brotaþola hafa hellt bjór yfir sig og hefði hún vænst afsökunarbeiðnar frá henni, en þess í stað hefði brotaþoli ýtt við sér og þá hefði hún skallað hana. Dyravörður kvaðst hafa séð ákærðu skalla brotaþola.

Brotaþoli var flutt á slysadeild og í vottorði þaðan segir að hún hafi verið nefbrotin. Einnig að hún hafi haft um 2 mm skurð á nefrót og blóðnasir.

III

Við aðalmeðferð bar ákærða að hún hefði farið á umræddan skemmtistað með vinkonu sinni. Hún hefði farið á barinn og keypt sér bjór en síðan gengið fram og ætlað að bíða eftir vinum sínum, og hafi vinkona hennar verið hjá henni. Í því hefði brotaþoli komið að og ætlað að tala við vin sinn, sem staðið hafi við hlið ákærðu. Brotaþoli hefði einhvern veginn flækt hendi sinni í höndina á ákærðu og við það hefði bjórinn hellst yfir öxlina á ákærðu. Ákærða kvaðst hafa ætlað að fara burtu en brotaþoli og piltur með henni hefðu elt sig og farið að rífast við sig. Ákærða kvaðst hafa staðið við súlu og hefði brotaþoli og pilturinn staðið fyrir framan hana. Brotaþoli hefði verið að rífast í sér og pilturinn verið að ýta við öxlinni á sér. Ákærða kvaðst ekki hafa komist neitt og verið hrædd, enda ekki séð til vina sinna. Allt í einu hefði brotaþoli ýtt í brjóstkassann á sér og hefði hún fallið við. Þegar hún „kom til baka“ hefði hausinn á henni farið í nef brotaþola, eins og ákærða orðaði það. Hún útskýrði þetta nánar þannig að það hefði ekki verið ætlun sín að skalla brotaþola, en hún hefði verið mjög hrædd og þess vegna brugðist svona við.

Brotaþoli bar að gripið hefði verið í hana og hún ásökuð um að hafa hellt drykk yfir stúlku, en hún hefði neitað því. Í framhaldinu hefði verið ýtt við henni og hún skölluð í andlitið. Brotaþoli kvaðst ekki hafa ýtt við stúlkunni sem skallaði hana og ekki verið ógnandi gagnvart henni.

Vinkona ákærðu bar að þær hefðu keypt sér bjór og síðan tekið sér stöðu til hliðar við gangveginn. Inn á staðinn hefði komið hópur af fólki sem hafi farið mikinn og hefði það rekist utan í ákærðu og þá hefði hellst yfir hana bjór. Vinkonan kvaðst hafa gert athugasemdir við að ekki væri beðist afsökunar á því að hella bjór yfir ákærðu og við það hefði ein stúlkan í hópnum fuðrað upp og sagst ekki hafa hellt niður bjór. Í framhaldinu hefðu ákærða og stúlkan farið að rífast og fært sig aðeins í burtu ásamt pilti sem var með stúlkunni. Rifrildið hafi endað með því að stúlkan hafi rykkt í brjóstkassann á ákærðu og ýtt henni aftur á bak. Þegar ákærða „kom til baka“ hefði hún skallað stúlkuna. Það var mat vinkonunnar að ákærða hefði verið mjög hrædd.

Dyravörður bar að tveimur stúlkum hefði lent saman inni á staðnum og hefði hann því beðið þær að fara. Þær gerðu það og hefðu staðið fyrir framan dyrnar að reykingasvæðinu saman „nef í nef“, eins og hann orðaði það. Allt í einu hefði önnur stúlkan hallað sér aftur og stangað hina í andlitið. Hann kvað ákærðu hafa verið með bakið upp að súlu en hún hefði þó getað komist burt ef hún hefði ætlað sér það. Hann kvað margt fólk hafa verið í kringum ákærðu.

Vinur ákærðu bar að ákærða hefði verið að koma af barnum með bjór þegar stúlka hafi rekist utan í hana. Ákærða hefði spurt stúlkuna hvort hún ætlaði ekki að biðjast afsökunar og byrjað að rífast í framhaldinu. Næst kvaðst hann hafa tekið eftir því að búið var að króa ákærðu af og hefði þessi stúlka gert það ásamt pilti og stúlku. Hann kvaðst hafa ætlað að komast að þeim en ekki komist vegna hóps af fólki. Hann kvaðst hafa séð stúlkuna hrinda ákærðu og öskra á hana og svo hrint henni aftur. Pilturinn hefði ýtt í öxl ákærðu. Ákærða hefði greinilega verið mjög hrædd og kvaðst vinurinn hafa séð hana verja sig með því að skalla stúlkuna.

IV

Eins og rakið hefur verið hefur ákærða játað að hafa skallað brotaþola eins og henni er gefið að sök í ákærunni. Styðst játning ákærðu við gögn málsins sem rakin hafa verið. Afleiðingar atlögunnar voru þær sem í ákæru greinir. Sýknukrafa ákærðu byggist á því að hún hafi skallað frá sér í sjálfsvörn. Þrengt hafi verið að henni og hún hafi orðið hrædd. Þótt gögn málsins bendi til þess að ákærða og brotaþoli hafi lent í orðaskaki og ákærðu hafi fundist þrengt að sér getur það ekki afsakað viðbrögð hennar sem voru of harkaleg, jafnvel þótt brotaþoli hafi ýtt við henni. Þá eiga ákvæði 3. mgr. 218. gr. b ekki við í þessu tilviki, enda var ekki um að ræða átök eða áflog í skilningi ákvæðisins. Samkvæmt þessu verður ákærða sakfelld fyrir brotið sem er rétt fært til refsiákvæðis í ákærunni.

Sakaferill ákærðu skiptir ekki máli við ákvörðun refsingar, en hún hefur ekki áður gerst sek um brot gegn hegningarlögum. Refsing hennar er hæfilega ákveðin fangelsi í 60 daga, sem bundin skal skilorði eins og í dómsorði segir. Þá skal ákærða greiða sakarkostnað og málsvarnarþóknun skipaðs verjanda síns eins og í dómsorði greinir.

A-kk-nf Í-kk-nf héraðsdómari, kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð :

Ákærða, E-kvk-nf M. H-kk-ef G-kvk-nf, sæti fangelsi í 60 daga, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum 2 árum frá birtingu dómsins að telja, haldi ákærða almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærða greiði 32.400 krónur í sakarkostnað og málsvarnarþóknun skipaðs verjanda síns, J-kvk-ef S-kvk-ef hdl., 150.600 krónur.

A-kk-nf Í-kk-nf