S-1364/2011

Mál þetta, sem dómtekið var 15. desember 2011, er höfðað með ákæru útgefinni af lögreglustjóranum á Suðurnesjum 28. nóvember 2011 á hendur X, kt. […], […]. Ákærða eru gefin að sök eftirtalin brot:

I.

Líkamsárás, með því að hafa í ágúst eða september 2010, á þáverandi heimili sínu að […], slegið þáverandi sambýliskonu sína, A, kt. […], með flötum lófa í andlit hennar er A var stödd í fataherbergi íbúðarinnar.

Telst þessi háttsemi ákærða varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20/1981 og 110. gr. laga nr. 82/1998.

II.

Líkamsárás, með því að hafa í nóvember 2010, á þáverandi heimili sínu að […], ráðist á þáverandi sambýliskonu sína, A, kt. […], með því að hrinda A á gólfið fyrir aftan hurð barnaherbergis íbúðarinnar, kýlt hana með krepptum hnefa, flötum lófa og sparkað í hana nokkrum sinnum í maga, en árásin átti sér stað fyrir framan B, kt. […], barn A sem var staddur í herberginu. Ákærði hætti ekki árásinni fyrr en A var byrjuð að öskra og gráta. Afleiðingar árásarinnar voru þær að A hlaut kúlu við hægra auga, bólgur og verki í nefi og blóðnasir. Roða yfir vinstri öxl og var A „snertiaum“ frá vinstri olnboga og upp að hálsi en A gat nánast ekkert hreyft axlarlið. Bólga var yfir miðhandarbeinum hægri baugfingurs og þreyfieymsli yfir hægra handarbaki.

Telst þessi háttsemi ákærða varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20/1981 og 110. gr. laga nr. 82/1998.

III.

Hótanir í garð A, kt. […], sem voru til þess fallnar að vekja hjá henni ótta um heilbrigði hennar og velferð, með því að hafa hringt í A 4. júlí 2011 og hótað að senda handrukkara til hennar sem væru á leiðinni heim til hennar vegna meintrar skuldar við [ákærða] upp á 120.000 kr., en A tilkynnti lögreglu um atvikið sama dag.

Telst háttsemi ákærða varða við 233. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Í málinu gerir A, kt. […], kröfu á hendur ákærða um skaðabætur, sbr. 1. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, vegna sjúkrakostnaðar og munatjóns, samtals að fjárhæð 80.000 kr. Einnig er gerð krafa um miskabætur að fjárhæð 1.500.000 kr., auk vaxta skv. 4. og 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, sbr. 16. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, frá 2. október 2010, en síðan dráttarvaxta skv. 9. gr. laga nr. 38/2011, sbr. 1. mgr. 6. gr. sömu laga, að liðnum mánuði frá birtingu kröfunnar til greiðsludags.

Ákærði krefst vægustu refsingar er lög leyfa. Ákærði hafnar bótakröfu brotaþola.

Farið var með mál þetta samkvæmt 164. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og var það tekið til dóms án frekari sönnunarfærslu er sækjanda og verjanda ákærða hafði verið gefinn kostur á að tjá sig um lagaatriði og ákvörðun viðurlaga.

Ákærði hefur skýlaust játað brot sín. Sannað er með játningu ákærða og öðrum gögnum málsins að hann er sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök og eru brot hans rétt heimfærð til refsiákvæða í ákæru.

Ákærði er fæddur í […]. Samkvæmt sakavottorði ákærða hefur hann ekki áður gerst sekur um refsiverða háttsemi. Brot ákærða beindust að þáverandi sambýliskonu hans og líkamsárásina í II. ákærulið framdi hann að viðstöddu tveggja ára barni hennar. Er þetta virt ákærða til refsiþyngingar. Á móti kemur að ákærði hefur greiðlega játað brot sín, bæði hjá lögreglu og fyrir dómi. Að öllu þessu virtu þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í þrjá mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún niður falla að liðnum tveimur árum frá birtingu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Í málinu gerir brotaþoli kröfu um skaðabætur vegna sjúkrakostnaðar og munatjóns, samtals 80.000 kr. Einnig er krafist miskabóta að fjárhæð 1.500.000 kr. Ekki liggur fyrir hvaða munir hafi orðið fyrir tjóni og í hverju sjúkrakostnaður sé falinn og engin gögn liggja til grundvallar kröfunni. Er þessi kröfuliður því vanreifaður. Miskabótakrafan er byggð á því að brotaþoli hafi þurft að leita til geðlæknis og taka lyf vegna háttsemi ákærða. Ekki liggja fyrir upplýsingar eða gögn um læknismeðferðina eða líðan brotaþola og skortir því upplýsingar til að meta umfang miska sem hún hefur hlotið. Með vísan til framangreinds verður ekki hjá því komist að vísa bótakröfu brotaþola frá dómi.

Með vísan til 218. gr. laga nr. 88/2008 verður ákærði dæmdur til að greiða sakarkostnað, alls 249.900 kr. Samkvæmt yfirliti um sakarkostnað er um að ræða 24.000 kr. vegna áverkavottorðs. Þóknun verjanda þykir hæfilega ákveðin 125.500 kr. og þóknun réttargæslumanns 100.400 kr. Í báðum tilvikum hefur verið tekið tillit til virðisaukaskatts.

Dóm þennan kveður upp S-kvk-nf B-kvk-nf héraðsdómari.

D ó m s o r ð:

Ákærði, X, sæti fangelsi í þrjá mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún niður falla að liðnum tveimur árum frá birtingu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Bótakröfu A er vísað frá dómi.

Ákærði greiði 249.900 krónur í sakarkostnað, þar með talda 125.500 króna þóknun verjanda síns, Á-kk-ef J-kk-ef hæstaréttarlögmanns, og þóknun réttargæslumanns, J-kvk-ef S-kvk-ef héraðsdómslögmanns, að fjárhæð 100.400 krónur.

S-kvk-nf B-kvk-nf