S-595/2011

Mál þetta, sem dómtekið var 5. júlí 2011, er höfðað með ákæru útgefinni af ríkissaksóknara 9. júní 2011 á hendur J-x-x K-x-x P-x-x J-x-x, kt. […], Jórufelli 12, Reykjavík, „fyrir stórfellt fíkniefnalagabrot, með því að hafa miðvikudaginn 23. mars 2011 staðið að ólögmætum innflutningi á 36.604 stk. af töflum með fíkniefninu MDMA (ecstasy) og 4.471 skömmtum af LSD (lýsergíð), öllu ætluðu til söludreifingar í ágóðaskyni. Ákærði flutti fíkniefnin til landsins til Keflavíkurflugvallar sem farþegi með flugi AEU-824 frá Las Palmas, Spáni, en tollverðir fundu fíkniefnin í ferðatöskum ákærða við komu hans til Keflavíkurflugvallar.“

Þetta er talið varða við 173. gr. a almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 1. gr. laga nr. 64/1974 og 1. gr. laga nr. 32/2001.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar. Þá er þess krafist að framangreind fíkniefni, 36.604 töflur með fíkniefninu MDMA (ecstasy) og 4.471 skammtur af LSD (lýsergíð), sem hald var lagt á, verði gerð upptæk samkvæmt 6. mgr. 5. gr. laga um ávana- og fíkniefni nr. 65/1974 og 2. mgr. 14. gr. reglugerðar nr. 233/2001 um ávana- og fíkniefni og önnur eftirlitsskyld efni.

Ákærði krefst vægustu refsingar sem lög leyfa og þess að gæsluvarðhaldsvist komi að fullu til frádráttar dæmdri refsingu. Þá krefst ákærði þess að sakarkostnaður verði greiddur úr ríkissjóði, þar með talin hæfileg málsvarnarlaun skipaðs verjanda.

I.

Hinn 23. mars 2011 voru ákærði og X stöðvuð við tollaeftirlit á Keflavíkurflugvelli. Við skoðun á farangri kom í ljós að í tveimur töskum ákærða var falskur botn og í þeim reyndust vera töflur. Voru ákærði og X handtekin vegna gruns um innflutning fíkniefna. Í frumskýrslu lögreglu segir að ákærði hafi verið missaga um hvað væri í töskunum. Hann hefði sagt að hann héldi að það væru fíkniefni sem hann hefði sjálfur keypt og komið fyrir í töskunum, en hann væri ekki viss. Þá hefði hann sagt að þetta væri besta dóp í heimi og líklega væri þetta kókaín, en síðar sagt að um væri að ræða hass. X hefði hins vegar sagt að hún kannaðist ekki við þetta mál. Ákærði hefur sætt gæsluvarðhaldi frá 23. mars 2011.

Samkvæmt efnaskýrslu tæknideildar lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu voru í töskum ákærða 36.604 stk. af „ecstasy“ (MDMA) og 4.471 stk. LSD. Í matsgerð Rannsóknastofu Háskóla Íslands í lyfja- og eiturefnafræði, dags. 18. apríl 2011, kemur fram að í efnasýnum sem tekin voru af umræddum fíkniefnum var styrkur MDMA á bilinu 81 mg, sem samsvari 97 mg af MDMA-klóríði, til 129 mg, sem samsvari 154 mg af MDMA-klóríði. Þá hafi magn lýsergíðs verið 1087 míkrógrömm, sem samsvari 30 míkrógrömmum í hverri einingu.

Við yfirheyrslu hjá lögreglu 23. mars 2010 sagði ákærði að hann hefði farið til Kanaríeyja ásamt vinkonu sinni, X. Aðspurður hvaða fíkniefni hann hefði flutt til Íslands sagði hann kíló af kannabisefni. Ákærði kvaðst hafa gengið frá efnunum sjálfur en hann gæti ekki tjáð sig um það hvernig þeim hefði verið pakkað. Þá kvaðst hann hafa keypt töskurnar á markaði á Kanaríeyjum og þar hefði hann fengið efnin afhent frá einhverjum Spánverja, en hann vildi ekki upplýsa hver hefði selt honum efnin. Inntur eftir því hvað hann hafi ætlað að gera við efnin sagði ákærði að þau hefðu verið ætluð til eigin neyslu. Þá sagði ákærði aðspurður að X hefði ekki átt hlut í efnunum.

Ákærði var aftur yfirheyrður hjá lögreglu degi síðar, 24. mars. Hann skýrði frá því að hann hefði keypt tösku á markaði á Kanaríeyjum en hún hefði bilað og hann þá skilað henni og keypt tvær nýjar töskur af sama aðila, en smærri taskan hefði verið inni í þeirri stærri. Þá sagði ákærði að hann hefði ekki pakkað efnunum. Aðspurður hvort hann hefði vitað að taskan innihéldi fíkniefni þegar hann keypti hana kvaðst hann ekki hafa vitað það. Ákærði kvaðst hafa haft með sér í ferðina um 170-180.000 íslenskar krónur og hann hefði eytt þeim í föt, mat og smá kannabis. Aðspurður hvar hann hefði fengið peninga fyrir farmiðanum kvaðst hann hafa fengið greiðslur frá Vinnumálastofnun. Þá sagði ákærði að hann væri búinn að eyða um hálfri milljón vegna ferðarinnar. Spurður hvenær hann hafi vitað að fíkniefni væru í töskunum sagði ákærði að það hefði ekki verið fyrr en lögreglan hefði tekið hann. Um ástæðu þess að hann hefði sagt í fyrstu að það hefðu verið kannabisefni í töskunum sagði ákærði: „Vegna þess að mér finnst kannabisefni ekki hættulegt.“ Jafnframt sagði ákærði að það hefði komið honum á óvart að fíkniefni væru í töskunum. Inntur eftir því hvort einhverjir hefðu verið með ákærða og X á hótelinu á Kanaríeyjum sagði ákærði að svo hefði ekki verið, fyrir utan það að ein stúlka frá Austurríki, sem þau hefðu hitt á „djamminu“, hefði gist þar eina nótt. Þegar ákærði var spurður hvort X hefði verið með honum þegar hann keypti töskuna kvaðst hann hafa verið einn, en X hafi verið sofandi á hótelherberginu. Nánar um atvik heimfarardaginn sagði ákærði að hann hefði vaknað á undan X, pakkað ofan í tösku, tekið í handfang hennar og það brotnað. Þá hefði hann ákveðið að fara á markaðinn og skipta töskunni. Síðan hefði hann farið upp á hótel og X vaknað. Hún hefði svo farið út til að kaupa eitthvað handa móður hennar. Síðan hefðu þau farið í anddyri hótelsins og beðið eftir rútu. Ákærða var kynntur framburður X hjá lögreglu um að hún hefði verið með honum þegar hann hefði keypt græna tösku á markaði. Sú taska hefði brotnað og hún hafi ekki verið með þegar ákærði hafi fengið stóru töskuna. Heimfarardaginn hafi ákærði ekki verið á hótelherberginu þegar hún hafi vaknað. Hún hafi beðið eftir honum og þegar hann hefði komið hafi einhver strákur verið með ákærða. Ákærði sagði að þessi framburður X væri ekki réttur og hann hefði bara verið einn þegar hann hefði keypt töskuna og komið til baka.

Við skýrslutöku hjá lögreglu 29. mars 2011 kvaðst ákærði vilja breyta framburði sínum. Það hefði ekki brotnað taska heldur hefði hann hitt Spánverja sem hefði látið hann fá töskuna og Spánverjinn pakkað í hana. Ákærði hefði farið með töskuna heim. Ákærði kvaðst hafa hitt Spánverjann fyrir utan hótelið, en hann vildi ekki segja hvernig það hafi komið til að hann hitti Spánverjann, svo að ekkert kæmi fyrir fjölskyldu hans. Aðspurður hverju Spánverjinn hefði pakkað í töskuna sagði ákærði: „Örugglega ecstasy og LSD. En ég vissi það ekki þá.“ Spurður um tilgang ferðarinnar svaraði ákærði: „Hún snérist um sumarfrí fyrir X og ég var burðardýr.“ Jafnframt sagði hann að það hefði verið búið að ákveða það áður en hann fór og X hefði komið með vegna þess að hún væri góð vinkona hans og hann hefði spurt hana hvort hún vildi koma með. Þá sagði ákærði að það hefði verið fyrirfram ákveðið að einhver færi með honum. Nánar um samskipti ákærða við Spánverjann sagði ákærði að hann hefði hringt í síma sem ákærði var með og svo hefði hann komið til ákærða 22. mars. Það hefði komið upp eitthvert vesen með töskurnar og hann þurft að laga þetta til og skrúfað töskurnar betur með skrúfjárni sem ákærði hefði látið hann fá á hótelherberginu. Ákærði kvaðst hafa rétt kíkt í töskurnar og aðeins séð einn poka og ekkert fiktað við þetta. Spánverjinn hefði svo tekið tösku ákærða til baka og þeir skipt um töskur og Spánverjinn látið ákærða fá tvær töskur. Inntur eftir því hvar X hefði verið meðan á þessu stóð sagði ákærði að hún hefði fyrst verið sofandi og þeir farið út í 10 mínútur til að fá sér eitthvað að borða. Þegar þeir hafi komið til baka hafi X verið vöknuð og rokið út eitthvað „grumpy“. Ákærði kvaðst hafa skilið símann sem hann var með eftir á Spáni. Þá sagði ákærði að við heimkomu hafi hann átt að bíða þangað til hringt yrði í hann, í gamla númerið hans. Aðspurður hvernig þeir sem tengist þessu máli hafi sett sig í samband við ákærða kvaðst hann hafa verið boðaður á fund, en ákærði vildi ekki tjá sig um það hvaða aðili það hefði verið. Þegar ákærði var spurður hvað hann hefði átt að fá fyrir að koma með töskurnar sagði hann að það hefði bara átt að koma í ljós ef hann kæmist með þetta í gegn. Aðilinn hefði sagt að hann fengi eitthvað ef hann kæmist með þetta til landsins. Um ástæðu þess að hann hefði farið, fyrst ekkert hafi verið ákveðið með hvað hann ætti að fá fyrir þetta, sagði ákærði að hann hefði átt að fá greitt uppihald og farmiðann og fyrir honum hafi það verið „sjö daga lífsreynsla“. Þá skýrði ákærði frá því í yfirheyrslunni að austurríska stúlkan, sem hefði gist á hótelherberginu hjá ákærða og X, hefði rænt peningum sem hefðu verið í umslagi á borðinu í svefnherberginu.

Við skýrslutöku hjá lögreglu 6. apríl 2011 var ákærði m.a. spurður hvað hann hefði talið að fíkniefnin væru mikil og sagði ákærði: „Kannski svona tvö kíló af kóki.“ Ákærði var að lokum yfirheyrður 18. apríl 2011 og kom þá m.a. fram að ákærði hefði ekki eytt meira en 500.000 krónur í farmiða, gjaldeyri og síma. Jafnframt kom fram að ákærði hefði fengið 200.000 krónur afhentar frá þeim aðila sem hann vildi ekki nafngreina. Þá sagði ákærði að hann hefði átt að fá 500.000 krónur við afhendingu efnanna hér á landi.

II.

Ákærði lagði fram skriflega greinargerð í málinu, sbr. 1. mgr. 165. gr. laga nr. 88/2008. Í henni segir að framburður ákærða við rannsókn málsins hafi verið óstöðugur vegna þess að með honum í för frá Spáni hafi verið vinkona hans, X. Megi að mestu rekja óstöðugleika í framburði ákærða til þess að hann hafi ekki viljað láta þetta mál bitna á henni. Þá er vísað til þess að við þingfestingu málsins 16. júní 2011 hafi ákærði neitað sök og lýst því yfir að neitun hans byggði á því að hann hafi talið sig vera að koma með annars konar fíkniefni til landsins. Við yfirheyrslu hjá lögreglu 23. mars 2011 hafi ákærði upplýst að hann teldi umrædd fíkniefni vera kannabisefni, í viðleitni sinni til að bjarga vinkonu sinni úr vandræðum þar sem hún hafi ekki vitað að til stæði að koma með þessi efni inn til landsins. Við síðari yfirheyrslur hafi ákærða orðið ljóst hversu umfangsmikið málið væri og mikils ójafnvægis gætt hjá honum. Ákærða hafi verið haldið lengi í einangrun og það kunni að skýra af hverju frásögn hans hafi ekki verið skýrari en hún var í raun. Staðreynd málsins sé sú að ákærði hafi samþykkt að fara í þessa ferð. Honum hafi verið sagt að um væri að ræða kannabisefni, en ákærði hafi um langt skeið notað kannabisefni nær daglega. Af öllum gögnum málsins megi ráða að ákærði sé burðardýr í þessu máli og hafi hann skýrt frá því að hann óttist um öryggi sitt og fjölskyldu sinnar, segi hann frá því hver standi í raun að innflutningnum.

Ásetningur ákærða hafi staðið til þess að sækja tösku sem innhéldi kannabisefni. Þegar til Las Palmas var komið hafi honum verið afhentar umræddar töskur. Ákærði bendir á að í dómaframkvæmd hafi verið vísað til þess að sá er flytur inn fíkniefni beri fulla ábyrgð á því sem hann flytur inn og sé gjarnan vísað til orðanna „kærði sig kollóttan um hvert innhaldið væri“. Þegar litið sé til þeirrar staðreyndar að ákærði hafi verið búinn að samþykkja að fara í þessa ferð og að hann óttast um öryggi sitt og fjölskyldu sinnar þurfi einnig að líta til þess að takmarkaðir möguleikar séu fyrir burðardýr að hætta við þegar út sé komið. Ákærði hafi ekki vitað betur en svo að innihald töskunnar væri kannabisefni.

Komist dómurinn að því að ákærði beri fulla refsiábyrgð á innhaldi töskunnar, þrátt fyrir að ásetningur ákærða hafi staðið til þess að flytja inn kannabisefni, telur ákærði þörf á því að koma að eftirfarandi sjónarmiðum varðandi efnið MDMA. Ákærði segir að mál sem varði efnið hafi ekki oft komið til kasta íslenskra dómstóla. Í fyrstu málum Hæstaréttar, í kringum 1995, hafi verið vikið sérstaklega að hættueiginleikum þessa lítt þekkta efnis á íslenskum fíkniefnamarkaði. Vísar ákærði um þetta til dóms Hæstaréttar í máli nr. 470/1996, þar sem vitnað sé til greinargerðar dr. Þ-kk-ef J-kk-ef frá 22. febrúar 1996, um að MDMA sé einn vafasamasti, ef ekki langvafasamasti vímugjafi, sem skotið hafi upp kollinum á fíkniefnamarkaði hér á landi. Einnig vísar ákærði til dóma Hæstaréttar í málum nr. 238/1998 og nr. 433/2000. Þyngd refsingar í málum sem hafi komið upp í kjölfarið, þar sem MDMA hafi komið við sögu, endurspegli mat Hæstaréttar á hættueiginleikum efnisins, sem hafi ekki verið endurskoðað síðan og fyrir því séu mörg dæmi, s.s. dómar Hæstaréttar í málum nr. 433/2000 (9 ára fangelsi), 128/2001 (7 og 5 ára fangelsi), 4/2002 (10 ára fangelsi), 28/2002 (9 ára fangelsi) og 295/2002 (5 ára fangelsi).

Þá segir í greinargerð ákærða að í febrúar síðastliðnum hafi verið birtar niðurstöður nokkurra fræðimanna á skaðsemi MDMA. Rannsóknin, sem unnin hafi verið af teymi fræðimanna undir handleiðslu J-x-x H-x-x, prófessors við læknadeild Harvard háskóla í Massachusetts, bendi til að skaðsemi efnisins hafi verið stórlega ýkt í fyrri rannsóknum vísindamanna. Rannsókn hafi birst í hinu virta tímariti Addiction, sem gefið sé út mánaðarlega, og innihaldi fræðigreinar á sviði rannsókna á áfengis-, tóbaks- og fíkniefnamisnotkun. Vísar ákærði til fréttatilkynningar: „New study finds no cognitive imairpment among ecstasy users.“

Niðurstöður rannsóknarinnar megi finna í greininni „Residual neurocognitive features of long-term ecstasy users with minimal exposure to other drugs“ í „Addiction Research Report“. Niðurstöðurnar séu m.a. þær að litlar vísbendingar séu um að notkun efnisins hafi viðvarandi slæm áhrif á vitsmuni notandans. Samkvæmt niðurstöðunum sé nauðsynlegt að setja fyrirvara við fyrri rannsóknir á þessu sviði, vegna takmarkandi rannsóknaraðferða, sem jafnan sé beitt við rannsóknir á þessu sviði, sbr. eftirfarandi: „In field studies assessing cognitive function in innicit ecstasy users, there are several frequent confounding factors that might plausibly bias the findings toward an overestimate of ecstasy-induced neurocognitive toxicity.“

Í rannsókninni hafi sérstaklega verið reynt að draga úr takmörkunum sem finna megi í mörgum fyrri rannsóknum. Niðurstöðurnar hafi bent til þess að neikvæð áhrif efnisins hafi verið ýkt: „In a study designed to minimize limitation found in many prior investigations, we failed to demonstrate marked residal cognitve effects in ecstasy users.“ Marki niðurstöður vísindamannanna tímamót á þessu sviði og þess sé sérstaklega getið að þær stangist á við fyrri rannsóknir sömu aðila.

Að lokum segir í greinargerð ákærða að þrátt fyrir að enginn vafi sé á augljósum hættueiginleikum e-taflna, sé það mat ákærða, að óhjákvæmilegt sé fyrir dóminn að líta til þessarar nýju rannsóknar vísindamanna á áhrifum efnisins, við mat á refsingu í málinu. Stangist niðurstöðurnar á við tilvitnuð orð dr. Þ-kk-ef J-kk-ef, sem vísað sé til í framangreindum dómum. Leiði það til þess að viðsnúningur þurfi að verða á meðferð dómstóla á málum sem lúti að innflutningi og meðferð efnisins. Ekki sé hér um að ræða „einn vafasamasta, ef ekki vafasamasta vímugjafa“ sem fáanlegur sé á íslenskum fíkniefnamarkaði, enda sýni reynslan það að svo sé ekki.

III.

Verður nú rakinn framburður ákærða og vitna fyrir dómi.

Ákærði kvaðst hafa farið til Spánar í því skyni að sækja tösku með fíkniefnum og flytja hana heim. Ákærði vildi ekki skýra frá því hver hefði beðið hann um þetta en sagði að hann hefði gert þetta til að borga skuldir. Þegar spurt var hver hefði ákveðið áfangastaðinn sagði ákærði að hann hefði gert það og valið sér ferðafélaga sem hefði ekki vitað hvað stóð til. Þá kom fram hjá ákærða að hann hefði fengið peninga til að borga fyrir ferðina. Inntur eftir því hvað hafi átt að vera í töskunni sagði ákærði að hann hefði haldið að það væri kannabis í henni, en honum hefði ekki verið sagt hvað hann hafi átt að sækja og hann hefði ekki séð ofan í töskuna. Ákærði gat ekki skýrt af hverju hann hafi haldið að það væri kannabis í töskunni og sagði að hann hefði bara giskað á það. Á Spáni hafi verið hringt í ákærða daginn fyrir heimferðina og svo hefði maður komið á hótelherbergið til ákærða með tvær ferðatöskur og þeir skipst á töskum. Þegar ákærði var spurður hvort hann hefði kannað innihaldið sagði ákærði að hann hefði rétt séð ofan í stærri töskuna þegar maðurinn hafi verið að laga hana til og séð poka en hann hefði ekki séð hann almennilega. Meðan á þessu stóð hafi ferðafélagi ákærða verið sofandi. Einnig sagði ákærði að hann hefði sjálfur pakkað fötum sínum í töskurnar. Ákærði kvaðst ekki vita magn efnanna í töskunum og þegar heim hafi komið hafi hann átt að afhenda töskurnar. Nánar spurður um hvað ákærði hafi átt að fá fyrir ferðina sagði hann að skuldir hans hafi átt að lækka um nokkur hundruð þúsund krónur. Þá hefði hann fengið um 500.000 krónur fyrir ferðakostnaðinum. Jafnframt sagði ákærði að það hefði ekki verið mögulegt fyrir hann að hætta við eftir að út var komið og hann hefði orðið að gera þetta til að borga niður fíkniefnaskuld.

Vitnið J-kk-nf K-kk-nf prófessor gerði grein fyrir niðurstöðum fyrirliggjandi matsgerðar Rannsóknastofu Háskóla Íslands í lyfja- og eiturefnafræði, dags. 18. apríl 2011. Fram kom hjá vitninu að meðalstyrkleiki MDMA á síðustu árum væri minni en áður. Styrkleikinn hefði verið í kringum 100 mg en á árunum 2007-1010 hafi meðalstyrkur efna sem hafi verið rannsökuð hjá rannsóknastofunni verið 58 mg. Einnig sagði vitnið að svo virðist sem það sé algengt í heiminum í dag að virka efnið sé veikara en áður. Þannig væri styrkleiki efnanna sem voru rannsökuð í máli þessu yfir meðalgildi áranna 2007-2010. Hvað varðar styrk LSD sagði vitnið að ekki væri óalgengt að styrkur þess væri um 30 míkrógrömm, eins og í máli þessu. Um skýrslu dr. Þ-kk-ef J-kk-ef, sem vísað er til í dómi Hæstaréttar í máli nr. 460/1996, þar sem segir að MDMA væri „einn vafasamasti, ef ekki langvafasamasti vímugjafi, sem skotið hefur upp kollinum á fíkniefnamarkaði hér á landi“, sagði vitnið að fram að þeim tíma sem skýrslan hafi verið rituð hafi þetta verið rétt og hægt væri að skrifa undir það enn þann dag í dag. Efnið væri enn hættulegt vegna dauðsfalla. Vitnið kvaðst ekki vita til þess að amfetamín eitt og sér hafi valdið banvænum eitrunum hér á landi og þær væru fremur sjaldgæfar annars staðar. MDMA hefði hins vegar valdið hættulegum eitrunum og valdið dauðsföllum hér á landi, en aldrei eitt út af fyrir sig heldur með öðrum efnum. Vitnið kvaðst ekki kannast við rannsókn sem vísað er til í greinargerð ákærða úr tímaritinu Addiction. Vitninu var kynnt samantekt rannsóknarinnar og sagði vitnið að það væri rétt að ekki væru ótvíræðar sannanir um að MDMA valdi vitrænni skerðingu. Hins vegar valdi efnið minnkun á dópamíni og það hafi óheppileg áhrif og það sé talið að það geti valdið hrörnun á taugum, en það hafi ekki fundist beinar sannanir fyrir því. Þá sagði vitnið að erfitt væri að rannsaka þetta þar sem oftast væri um að ræða neyslu á fleiri en einni tegund fíkniefna og því erfitt að tengja skaða á taugakerfi beinlínis við eitt efni. Hins vegar væru bráðaáhrifin af MDMA hættuleg, þ.e. stutt væri á milli banvænna skammta og venjulegra neysluskammta. Það mætti skipta bráðaeinkennum í tvennt. Annars vegar bráð hjartaáhrif, sem hugsanlega koma fram hjá einstaklingum sem eru eitthvað veikir fyrir, og hins vegar hreinar eitranir, t.d. fari stjórn hitastigs úr sambandi og það sé vel þekkt eiturverkun eftir örvandi efni. Líkamshiti hækki og líffæri bili af þeim sökum ef fullnægjandi meðferð er ekki veitt á réttum tíma. Þannig væri meginhættan af MDMA eitrunareinkenni og það hefði ekki breyst frá skýrslu dr. Þ-kk-ef J-kk-ef, en þegar skýrslan hafi verið gerð hafi langtímaáhrifin hvað varðar vitræna skerðingu ekki verið þekkt, s.s. langvarandi þunglyndi.

Vitnið X sagði að ákærði hefði skýrt sér frá því að vinkona hans hefði hætt við að fara með honum til Spánar. Hann hafi ekki getað fengið miðann endurgreiddan en getað breytt nafninu. Hann hefði því beðið vitnið um að koma með sér út. Þá sagði vitnið að það hefði ekki séð umræddar ferðatöskur fyrr en vitnið vaknaði á heimfarardaginn. Einhver strákur hefði verið með ákærða á hótelherberginu og vitnið farið út úr herberginu. Einnig sagði vitnið að ákærði hefði verið pirraður í ferðinni og „snappað“ út af litlum hlutum, sérstaklega seinni hluta ferðarinnar, en hann hefði verið rólegur á leiðinni heim. Vitnið kvaðst ekki vita til þess að ákærði væri með þannig tengsl að hann gæti staðið fyrir innflutningi fíkniefna eins og um ræðir í þessu máli.

Einnig gáfu skýrslu sem vitni D-kk-nf Þ-kk-nf rannsóknarlögreglumaður og H-kvk-nf G-kvk-nf G-kvk-nf tollasérfræðingur, en ekki er ástæða til að rekja vitnisburð þeirra sérstaklega.

IV.

Samkvæmt því sem rakið hefur verið tók ákærði að sér að fara til Spánar í því skyni að sækja fíkniefni og flytja þau til landsins. Fyrir þetta átti fíkniefnaskuld hans að lækka um nokkur hundruð þúsund krónur. Hann segir að ekki hafi verið rætt um hvaða magn eða tegund fíkniefna hann hafi átt að koma með en hann hafi litið svo á að um væri að ræða kannabis. Ákærði hefur hins vegar ekki getað gefið skýringar á því af hverju hann hafi mátt líta svo á að um kannabis hafi verið að ræða. Ákærði hefur lýst því að maðurinn sem hefði afhent honum töskurnar á Spáni hafi lagað þær til á hótelherbergi ákærða, að honum viðstöddum, með því að opna falskan botn og ákærði þá séð í poka. Að mati dómsins er varhugavert að fullyrða að ákærði hafi vitað með vissu um tegund eða magn efnanna og ekki verður fullyrt að hugur hans hafi staðið til þess að flytja umræddar tegundir fíkniefna og í svo miklu magni sem um ræðir. Hann ber hins vegar refsiábyrgð á flutningi efnanna, enda lét hann sér í léttu rúmi liggja hvaða fíkniefni var um að ræða og magn þeirra. Verður ákærði því sakfelldur fyrir þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru og er brot hans þar rétt heimfært til refsiákvæða.

Ákærði er fæddur í júní 1988. Með dómi 5. desember 2006 var ákvörðun refsingar ákærða frestað skilorðsbundið í tvö ár, fyrir þjófnað, tilraun til þjófnaðar og fíkniefnalagabrot. Á árinu 2007 gekkst hann þrisvar undir sektargreiðslu með lögreglustjórasátt fyrir fíkniefnalagabrot. Með dómi 24. janúar 2008 var ákærði dæmdur í þriggja mánaða fangelsi, skilorðsbundið í þrjú ár, fyrir þjófnað og fíkniefnalagabrot. Með viðurlagaákvörðun 9. maí 2008 var ákærði dæmdur til að greiða sekt fyrir umferðarlagabrot. Jafnframt var hann sviptur ökurétti í eitt ár. Með dómi 12. desember 2008 var ákærði dæmdur í fjögurra mánaða fangelsi, þar af voru þrír mánuðir skilorðsbundnir í þrjú ár, fyrir þjófnað. Loks gekkst ákærði undir að greiða sekt fyrir fíkniefnalagabrot með lögreglustjórasátt 11. janúar 2010. Ákærði hefur með broti sínu nú rofið skilorðsdóminn frá 12. desember 2008 og ber með vísan til 60. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 að taka hann upp og ákveða refsingu ákærða í einu lagi. Ákærði heldur því fram að MDMA sé ekki jafn hættulegt og talið hafi verið í dómaframkvæmd og eigi að líta til þess við ákvörðun refsingar. Ekki er fallist á þessi sjónarmið ákærða. Framangreind rannsókn sem ákærði vísar til í tímaritinu Addiction, um að efnið hafi ekki varanleg áhrif á vitræna skerðingu, breytir ekki því að um hættulegt efni er að ræða eins og J-kk-nf K-kk-nf prófessor lýsti við aðalmeðferð málsins, en hann skýrði frá því að efnið hafi eitrunaráhrif. Þannig geti verið um bráð hjartaáhrif að ræða og líffæri geti bilað vegna þess að efnið hafi áhrif á hitastjórnun líkamans. Verður brot ákærða talið stórfellt, enda var um mjög mikið magn hættulegra fíkniefna að ræða og var styrkleiki MDMA yfir meðallagi. Þótt ákærði hafi lýst því að hann hafi eitthvað haft að segja með skipulagningu ferðarinnar er ekki unnt að fullyrða annað en að hann hafi verið svokallað burðardýr. Ákærði á sér annars engar málsbætur. Að öllu þessu virtu þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í sex og hálft ár. Til frádráttar refsingu komi gæsluvarðhald ákærða sem hann sætti frá 23. mars til og með 15. júní 2011.

Jafnframt skal ákærði sæta upptöku á 36.604 töflum með fíkniefninu MDMA (ecstasy) og 4.471 skammti af LSD (lýsergíð), sem lögregla lagði hald á.

V.

Með vísan til 1. mgr. 218. gr. laga nr. 88/2008 ber að dæma ákærða til að greiða sakarkostnað málsins. Samkvæmt yfirliti um sakarkostnað er um að ræða útlagðan kostað að fjárhæð 516.064 krónur. Þóknun verjanda þykir hæfilega ákveðin, með hliðsjón af tímaskýrslu, 1.255.000 krónur, að virðisaukaskatti meðtöldum. Aksturskostnaður verjanda nemur 88.400 krónum.

Dóm þennan kveður upp S-kvk-nf B-kvk-nf héraðsdómari.

D ó m s o r ð:

Ákærði, J-x-x K-x-x P-x-x J-x-x, sæti fangelsi í sex og hálft ár. Til frádráttar refsingu komi gæsluvarðhald ákærða frá 23. mars til og með 15. júní 2011.

Ákærði sæti upptöku á 36.604 töflum með fíkniefninu MDMA (ecstasy) og 4.471 skammti af LSD (lýsergíð), sem lögregla lagði hald á.

Ákærði greiði 1.859.464 krónur í sakarkostnað, þar með talda þóknun verjanda síns, J-kk-ef Á-kk-ef héraðsdómslögmanns, að fjárhæð 1.255.000 krónur, og 88.400 króna aksturskostnað.

S-kvk-nf B-kvk-nf