S-249/2011

Mál þetta sem dómtekið var 22. janúar sl. höfðaði sýslumaðurinn í Stykkishólmi með ákæru 28. nóvember 2011 á hendur ákærða, V-kk-þgf H-kk-þgf, kt. …, Ólafsbraut 66, Snæfellsbæ.

Í ákæruskjali segir að málið sé höfðað gegn ákærða fyrir:

I.

Lögreglulagabrot með því að hafa síðdegis sunnudaginn 13. júní 2010 óhlýðnast fyrirmælum lögreglu og ekið Isuzu bifreiðinni MG081 frá bensínstöðinni Orkuskálanum við Ólafsbraut 27 í Ólafsvík þrátt fyrir fyrirmæli lögreglu um að hann ætti að halda kyrru fyrir, sem fyrst voru gefin munnlega og síðar með því að lögreglubifreið með blikkljósum var ekið í veg fyrir bifreið kærða. Þá sinnti ákærði ekki stöðvunarmerkjum lögreglu en honum var veitt eftirför með blikkljósum frá áðurnefndri bensínstöð um Ólafsbraut að húsi við Norðurtanga þar sem ákærði var handtekinn. Telst þetta varða við 19. gr. sbr. 1. mgr. 41. gr. lögreglulaga nr. 90/1996.

II.

Umferðarlagabrot með því að hafa að morgni þriðjudagsins 18. janúar 2011 sem ökumaður bifreiðarinnar BU261 ekki virt stöðvunarmerki eftirlitsmanna Vegagerðarinnar er hann ók um Reykjanesbraut við Straum í Hafnarfirði, heldur ekið áfram sem leið lá í Dugguvog í Reykjavík og þar ekki orðið við beiðni eftirlitsmanna um að framvísa ökuritaskífum sem hann notaði næstliðna 28 daga.

Telst þetta varða við a lið 32. gr. reglugerðar nr. 605/2010 um aksturs- og hvíldartíma ökumanna, notkun ökurita og eftirlit sbr. 44. gr. a og 4. mgr. 68. gr. sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987.

III.

Umferðarlagabrot með því að hafa föstudaginn 25. mars 2011 ekið vagnlestinni NE419/TY570 of þungri um þjóðveg 1 við Blikdalsá á Kjalarnesi, því við vigtun reyndist heildarþyngd bifreiðar og festivagns vera 3890 kílóum (8,8%) yfir leyfðum 44000 kílóa þunga á vigtunarstað og þungi á þríásasamstæðu festivagnsins 890 kílóum (3,7%) yfir leyfðum 24000 kílóa þunga samkvæmt skráningu vagnsins í ökutækjaskrá.

Telst þetta varða við 10. gr. sbr. viðauka 1, sbr. 17. gr. reglugerðar nr. 155/2007 um stærð og þyngd ökutækja, sbr. 68. og 76. gr. sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðalaga nr. 50/1987.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Með ákæru dagsettri 10. ágúst 2012 höfðaði sýslumaðurinn í Stykkishólmi mál, á hendur ákærða og var það mál sameinað þessu máli hinn 4. september sl.

Í ákæruskjali segir að málið sé höfðað gegn ákærða fyrir „þjófnað, með því að hafa á seinni hluta ársins 2011, stolið 80 sm. niðurleggjara með olíumótorum (rótorum) og gálga af geymslustað við Snoppuveg 6 í Snæfellsbæ, og selt þýfið fyrir kr. 290.000,-. Búnaðurinn tilheyrði útgerð bátsins Úllu SH-269, skipaskrárnúmer 1637, og mun vera um 600.000,- kr. virði.

Telst háttsemi ákærða varða við 1. mgr. 244. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Ákærði hefur fyrir dómi afdráttarlaust játað að hafa framið þau brot sem honum eru gefin að sök í ákæru 28. nóvember 2011. Játning ákærða er studd sakargögnum og verður lagður dómur á þann þátt málsins án frekari sönnunarfærslu. Samkvæmt þessu verður ákærði sakfelldur fyrir þau brot, sem réttilega eru færð til refsiákvæða í ákærum.

Ákærði krefst sýknu samkvæmt ákæru 10. ágúst 2012. Einnig krefst ákærði að sá hluti sakarkostnaðar sem beri málsvarnarlaun ákærða falli á ríkissjóð.

I.

Samkvæmt gögnum málsins uppgötvaðist í byrjun desember 2011 að niðurleggjari, sem hafði verið geymdur við vinnurými að Snoppuvegi 6, Ólafsvík væri horfinn. Í mars 2012 tilkynnti D-kk-nf Þ. M-kk-nf, fyrirsvarsmaður Fersks ehf., til lögreglu að hann teldi að niðurleggjaranum hefði verið stolið. Lögreglu var bent á niðurleggjara sem var auglýstur á vefsíðunni haninn.is. Hafði niðurleggjarinn verið seldur til fyrirtækisins Staðarbergs og við skoðun á honum sannfærðist D-kk-nf um að þetta væri niðurleggjari sá, sem hefði verið stolið. Byggði hann það meðal annars á því að sleði sem fylgdi niðurleggjaranum hefði verið sérsmíðaður fyrir hann. Lögreglan hafði samband við kaupendur niðurleggjarans þá H-kk-þf T. Ó-kk-þf og S-kk-þf H. G-kk-þf. Kom fram hjá þeim að þeir hefðu séð hann auglýstan á haninn.is og töldu sig vera að kaupa niðurleggjara sem hefði átt að fylgja með bátnum Úllu, sem þeir keyptu úr þrotabúi Fersks ehf. Töldu þeir sig hafa keypt hann af ákærða og greitt fyrir hann 300 þúsund í peningum. Þeir hefðu síðar fengið beiðni frá lögreglunni í Ólafsvík um að heimila fyrrverandi fyrirsvarsmanni Fersks ehf., sem gerði út bátinn Úllu, að skoða niðurleggjarann og hefði hann þekkt niðurleggjarann á sérsmíðaðri braut sem fylgdi honum. Í framhaldi af þessu var tekin skýrsla af ákærða, sem átti auglýsinguna er var á vefsíðunni haninn.is. Sagðist hann hafa ætlað að óska eftir niðurleggjara á vefsíðunni en ekki auglýsa til sölu. Sagðist hann ekki kannast við umræddan niðurleggjara er honum var sýnd myndin sem birtist í auglýsingunni.

Hinn 16. mars 2012 tók lögregla símaskýrslu af D-kk-þgf Þ. M-kk-þgf og sagði hann að það hefði uppgötvast í byrjun desember 2011 að niðurleggjari sem var geymdur við vinnurými að Snoppuvegi í Ólafsvík hefði verið stolið. Lögreglunni var bent á niðurleggjara sem auglýstur var á vefsíðunni haninn.is. Við nánari athugun kom í ljós að niðurleggjarinn sem var í auglýsingunni hafði verið seldur til fyrirtækisins Staðarbergs í Grindavík. D-kk-nf fór til Grindavíkur til þess að skoða niðurleggjarann og sagði hann vera þann sem hefði verið stolið. Þekkti hann vel sleðann sem færir niðurleggjarann því hann hefði verið sérsmíðaður. D-kk-nf kvaðst hafa rætt við H-kk-þf T. Ó-kk-þf sem hafði keypt niðurleggjarann og kvaðst hann hafa greitt fyrir niðurleggjarann 290.000 kr. í peningum. D-kk-nf kvaðst óska eftir því að sá sem stal niðurleggjaranum yrði sóttur til saka.

S-kk-nf H. G-kk-nf sagði í skýrslu sinni hjá lögreglu að hann hefði keypt bátinn Úllu ásamt H-kk-þgf T-x-x Ó-kk-þgf. Að hálfu seljanda hefði verið sagt, að niðurleggjarinn væri geymdur í húsi í Ólafasvík en það hefði ekki reynst rétt. Niðurleggjarinn hefði átt að fylgja bátnum samkvæmt sölulýsingu en S-kk-nf kvaðst hafa fundið niðurleggjara auglýstan á vefsíðunni haninn.is. Þeir H-kk-nf hafi ákveðið að kaupa niðurleggjarann þrátt fyrir grun sinn um að honum hafi verið stolið úr bátnum sem þeir hefðu keypt. Þeir hafi keypt niðurleggjarann á um 300 þúsund krónur með braut sem fylgdi en nývirði sé í kringum ein milljón samanlagt. S-kk-nf kvaðst hafa hringt í manninn og að hann minnti að hann héti V-kk-nf. Sá hefði sagt niðurleggjarann hafa verið í einhverri trillu. H-kk-nf hefði síðan hitt V-kk-þf við Vogaafleggjara þegar kaupin hafi farið fram. H-kk-nf hefði verið með vitni með sér að viðskiptunum en greitt hafi verið með peningum. S-kk-nf hafi síðar komist að því að umræddur V-kk-nf hefði starfað um borð í bátnum Úllu síðastliðið sumar og hann hefði ekki fengið borgað fyrir vinnu sína. Fyrri eigandi bátsins, D-kk-nf, hafi einnig staðfest að þetta væri niðurleggjarinn úr þessum bát.

H-kk-nf T. Ó-kk-nf sagði í skýrslu sinni hjá lögreglu að hann hefði keypt bátinn Úllu, ásamt S-kk-þgf H. G-kk-þgf. Við skoðun þeirra hefði komið í ljós að í bátinn hafi vantað ýmsa hluti m.a. niðurleggjara og tölvu. S-kk-nf hefði svo nokkru seinna hringt í sig og sagt sér að verið væri að auglýsa niðurleggjara á vefsíðunni haninn.is og S-kk-nf verið viss um að þarna væri niðurleggjarann úr Úllu að ræða. S-kk-nf hefði haft samband við manninn sem auglýsti niðurleggjarann til sölu en síðan veikst og lagst inn á spítala. H-kk-nf hafi þá tekið upp þráðinn og lagt hart að manninum að selja þeim niðurleggjarann sem var á verulega niðursettu verði. Maðurinn hafi síðan fallist á að selja þeim niðurleggjarann. Hefðu þeir hist við afleggjarann að Vogum en annar maður hefði verið með H-kk-þgf. Vitnið kvaðst hafa borgað niðurleggjarann með peningum, og tekið hann með sér og komið honum í geymslu. Stuttu síðar hefði lögreglan Ólafsvík haft samband við sig og óskað eftir að hann sýndi fyrri eiganda bátsins niðurleggjarann. Sá hefði komið til sín og verið nokkuð viss um að þetta væri niðurleggjarinn úr bátnum. H-kk-nf kvaðst hafa borgað 300.000 krónur fyrir niðurleggjarann og brautina. H-kk-nf sagði nafn þess sem seldi þeim niðurleggjarann vera V-kk-nf og hann hefði komið á staðinn á nýlegum pallbíl þegar viðskiptin fóru fram.

Hinn 24. apríl 2012 var tekin skýrsla af ákærða. Hann kvaðst ekkert kannast við umræddan niðurleggjara né að hafa selt hann aðilum í Grindavík þrátt fyrir að honum væri ítrekað bent á framburð þeirra í lögregluskýrslu, að þeir hafi keypt niðurleggjara af honum fyrir 300.000 krónur. Hann kvaðst kannast við að hafa auglýst niðurleggjara á vefsíðunni haninn.is. Hafi ætlan hans verið að kaupa niðurleggjara en ekki selja og þau mistök hefðu orðið vegna samskiptaörðuleika milli hans og konu hans. Þá var ákærða sýnd mynd af umræddum niðurleggjara sem birtist á vefsíðunni og kvaðst hann ekki kannast við hann

S-kk-nf D. G-kk-nf sagði í skýrslu sinni hjá lögreglu að hann hafi verið umsjónarmaður Úllu SH 269 fyrir þrotabú Fersks ehf., og jafnframt að hann hafi verið skipstjóri um borð í Úllu SH 269 þegar fyrirtækið Fersks ehf. gerði bátinn út. S-kk-þgf var sýnd mynd af niðurleggjara sem auglýstur var á vefsíðunni haninn.is. og kvað hann niðurleggjarann vera þann sem var settur um borð í Úllu á sínum tíma og svo verið tekinn frá borði eftir grásleppuvertíðina 2011 og settur fyrir utan verbúðina að Snoppuvegi, í Ólafsvík. Aðspurður hvort hann vissi hver hefði tekið fyrrgreindan niðurleggjara þegar hann hvarf sagði S-kk-nf að S-kk-nf H. G-kk-nf, sem hefði komið og sótt Ú-kvk-þf eftir að hún var seld af þrotabúinu hefði tjáð sér að kærði hefði tekið niðurleggjarann og selt hann nýjum eigendum.

II.

Fyrir dómi lýsti ákærði atvikum þannig að hann hefði verið að kaupa bát og hefði ætlað að auglýsa eftir niðurleggjara fyrir bátinn. Fyrir mistök hefði hann auglýst niðurleggjara til sölu í stað þess að óska eftir niðurleggjara til kaups. Mistökin sagði hann liggja hjá eiginkonu sinni sem hefði ekki skilið leiðbeiningar hans og gert mistök við gerð auglýsingarinnar. Hann hefði notast við mynd sem hann fann á netinu til að skila betri árangri. Hann hefði búið til lýsingu á niðurleggjaranum og það hefði verið tilviljun að lýsingin hafi átt við myndina, sem hann notaðist við í auglýsingunni. Aðspurður um framburð vitna sem kváðust hafa keypt niðurleggjarann, eftir að hafa hringt í símanúmer sem var gefið upp í auglýsingu ákærða, sagði hann að margir hefðu hringt en hann gæti ekki útskýrt hvers vegna S-kk-nf og H-kk-nf segðust hafa keypt niðurleggjarann af honum. Aðspurður kvaðst ákærði hafa auglýst eftir niðurleggjaranum í mars 2012 og kaupunum á bát þeim er hann keypti hefði verið þinglýst 27. apríl 2012 en þau hefðu verið í raun verið frágengin mun fyrr. Hann kvaðst ekki hafa stolið umræddum niðurleggjara. Einnig kom fram hjá ákærða að hann ætti Isusu pallbíl með pallhýsi.

Vitnið S-kk-nf H. G-kk-nf, sagðist hafa keypt bátinn Úllu ásamt H-kk-þgf T. Ó-kk-þgf. Í lýsingu með bátnum hefði komið fram að niðurleggjari fylgdi með bátnum en þegar þeir hefðu farið að skoða bátinn hefði þeim verið sagt að niðurleggjarinn væri geymdur í tilteknu húsi og kvaðst vitnið hafa óskað eftir því að niðurleggjarinn yrði sóttur. Við nánari skoðun hefði komið í ljós að niðurleggjarinn var hvergi sjánlegur. Nokkru síðar var vitninu bent á að það væri sennilega verið að auglýsa niðurleggjarann til sölu á vefsíðunni haninn.is. Það hefði þá ákveðið að kaupa umræddan niðurleggjara. Það hefði hringt í símanúmer sem var gefið upp í auglýsingunni og óskað eftir að kaupa niðurleggjarann. Það hefði rætt í símann við mann sem það taldi að héti V-kk-nf. Vitnið kvaðst ekki hafa séð þann sem var að selja niðurleggjarann því það hefði sent H-kk-þf til að ganga frá kaupunum. Það hefði rætt við seljandann í síma og spurt hvort niðurleggjarinn væri úr bátnum Úllu en seljandinn hefði sagt svo ekki vera. Kom fram hjá vitninu að það hefði ekki verið neitt kappsmál hjá því að upplýsa hvort umræddur niðurleggjari hefði verið úr bátnum sem það var búið að kaupa. Þá hefði vantað niðurleggjara og því keypt þann sem auglýstur var til sölu. Kom fram hjá vitninu að það hefði talið þá hafa keypt niðurleggjarann með bátnum og að þeir hefðu talið sig vera að kaupa sama niðurleggjara, þegar þeir keyptu þann sem var auglýstur. Eftir að búið hefði verið að ganga frá kaupum á niðurleggjaranum hefði fyrirsvarsmaður Fersks ehf., fyrrum eigandi bátsins komið og sagt vitninu að niðurleggjarinn sem vitnið var með væri úr bátnum. Aðspurt kvaðst vitnið telja að þeir hefðu keypt niðurleggjarann á 300.000 krónur. Aðspurt kvaðst vitnið hafa gengið frá kaupum á Úllu 9. mars 2012 með kaupsamningi en kauptilboð hefði verið gert viku til tíu dögum áður.

Vitnið H-kk-nf T. Ó-kk-nf sagði að þeir hefðu verið að kaupa Úlluna og þá hefði komið í ljós að það vantaði í hana niðurleggjara. S-kk-nf H. G-kk-nf hefði fundið auglýstan niðurleggjara á vefsíðunni haninn.is og samið um kaup á honum. Vitnið ásamt M-kk-þgf G-kk-þgf hefðu svo farið á móti seljandanum, sótt niðurleggjarann og greitt fyrir. Aðspurt kvaðst vitnið vita að maðurinn sem afhenti niðurleggjarann héti V-kk-nf og vitnið þekkti hann í sjón. Aðspurt kvaðst vitnið geta staðfest að ákærði sem sæti í réttarsalnum væri maðurinn sem seldi því niðurleggjarann. Aðspurt kvaðst vitnið hafa borgað um 300.000 krónur fyrir niðurleggjarann. Það hefði ekki haft neinar grunnsemdir um að niðurleggjarinn væri úr bátnum og vegna þess að ákærði hefði vitneskju um að vitnið hefði keypt bátinn hefði það talið ótrúlegt að ákærði myndi selja því stolinn niðurleggjara úr bát, sem vitnið hefði keypt. Ákærði hefði verið á nýlegum pallbíl þegar vitnið hitti hann. Það hefði gengið frá kaupum við ákærða um sama leiti og þeir fengu bátinn. Seinna hefði fyrrum skipstjóri bátsins komið og staðfest að niðurleggjarinn sem vitnið hafði keypt væri sami niðurleggjari og hefði verið stolið. Aðspurt staðfesti vitnið að niðurleggjarinn hefði verið nýmálaður en vitninu fannst það furðulegt þar sem niðurleggjarinn er úr áli sem ryðgar ekki.

Vitnið M-kk-nf G-kk-nf sagði að H-kk-nf Ó-kk-nf hefði beðið sig um að koma með sér til að ná í niðurleggjara. Þeir hefðu farið upp á Reykjanesbraut þar sem þeir hefðu hitt mann og fengið hjá honum niðurleggjarann. Aðspurt kvaðst vitnið ekki geta staðfest að ákærði væri maðurinn sem þeir hittu en hann líktist honum. Það hafi verið 9. mars, sem þeir náðu í niðurleggjarann. Ákærði hefði verið á dökkum pallbíl, niðurleggjarinn hefði verið bundinn á bílinn og staðið aftur úr bílnum.

Vitnið K-kvk-nf Þ-kvk-nf Ó-kvk-nf, sambýliskona ákærða skoraðist ekki undan að gefa skýrslu fyrir dómi og sagði að það hefði gert mistök þegar það setti auglýsingu á netið þar sem kom fram að verið væri að selja niðurleggjara en það hefði átt að óska eftir niðurleggjara. Það hefði fundið myndina, sem var notuð í auglýsinguna, á netinu en myndi ekki nákvæmlega hvar. Það hefði sjálft samið textann í auglýsingunni en notast við upplýsingar sem ákærði hefði sent því í sms.

Vitnið S-kk-nf D-kk-nf G-kk-nf sagði að það hefði verið skipstjóri á bátnum Úllu og svo verið umráðamaður bátsins fyrir Landsbankann þar til bankinn seldi hann. Kom fram hjá vitninu að umræddur niðurleggjari hefði verið fyrir utan verbúðina hjá B-kvk-þgf og D-kk-þgf í Ólafsvík sem hefðu átt bátinn en síðan hefði niðurleggjarinn horfið þaðan. Aðspurt kvaðst vitnið kannast við að hafa rætt um niðurleggjarann við S-kk-þf kaupanda Úllunnar og það hefði verið talað um að niðurleggjarinn hefði verið auglýstur á vefsíðunni haninn.is. Aðspurt kvaðst vitnið þekkja niðurleggjarann. Það kvaðst telja að niðurleggjarinn kæmist inn í pallbíl. Einnig kom fram hjá vitninu að það hefði fengið heilablóðfall og minnið hjá því væri stopult.

Vitnið D-kk-nf Þ. M-kk-nf sagði fyrir rétti að það hefði verið eigandi að Fersk ehf. sem gerði út Úlluna. Félagið hafi átt niðurleggjara sem nýttur var við grásleppuveiðar og að hann hefði horfið af lóðinni fyrir framan beitingaskúra í Ólafsvík. Aðspurt kvaðst vitnið ekki vita hvað hafi orðið um niðurleggjarann en hann hefði fundist hjá Staðarbergi ehf., sem hefði keypt niðurleggjarann og vitnið hefði farið og skoðað niðurleggjarann og kannast við hann. Aðspurt kvaðst vitnið vita að niðurleggjaranum hefði verið stolið en það trúði því ekki að þar hefðu starfsmenn Staðarbergs verið að verki. Aðspurt kvaðst vitnið hafa rætt við þá sem keyptu niðurleggjarann og hefði komið í ljós að þeir höfðu keypt niðurleggjarann ódýrt.

III.

Ákærði hefur fyrir dómi skýlaust játað að hafa framið þau brot sem honum er gefið að sök í ákæru dagsettri 28. nóvember 2011. Samkvæmt þessu verður dómur lagður á þann þátt málsins án frekari sönnunarfærslu, sbr. 164. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008. Verður ákærði því sakfelldur fyrir þessi brot sem réttilega eru heimfærð til laga í ákæruskjali.

Ákærði hefur hjá lögreglu og fyrir dómi afdráttarlaust neitað að hafa stolið 80 sm. niðurleggjara með olíumótorum (rótorum) og gálga, af geymslustað við Snoppuveg í Snæfellsbæ, og svo selt þýfið, eins og honum er gefið að sök í ákæru dagsettri 10. ágúst 2012. Fyrir dómi og við yfirheyrslu hjá lögreglu hefur ákærði gefið þá skýringu að fyrir mistök hafi hann auglýst niðurleggjara til sölu en hefði ætlað að óska eftir niðurleggjara til kaups. Hann hefði engar skýringar á því hvers vegna vitnin S-kk-nf H. G-kk-nf og H-kk-nf T. Ó-kk-nf segðu hann hafa selt þeim niðurleggjarann. Þá sagði sambýliskona ákærða að henni hefði mistekist við gerð auglýsingarinnar, ætlunin hafi verið að kaupa niðurleggjara en ekki selja.

Á hinn bóginn liggur fyrir framburður S-kk-ef H. G-kk-ef sem segist hafa hringt í það símanúmer sem gefið var upp í auglýsingunni og keypt niðurleggjarann af viðmælanda sínum, sem hafi kynnt sig sem V-kk-þgf. Þá staðfesti vitnið H-kk-nf T. Ó-kk-nf fyrir dómi að ákærði væri sá sem lét hann hafa niðurleggjarann. Ennfremur kemur fram í vitnisburði D-kk-ef Þ. M-kk-ef, sem gerði út bátinn sem umræddur niðurleggjari var á, að hann hefði farið og skoðað niðurleggjarann sem S-kk-nf og H-kk-nf keyptu og hann gæti staðfest að það væri sá sami og hefði horfið. Loks sagði vitnið S-kk-nf D. G-kk-nf að hann þekkti niðurleggjarann af mynd og að hann hefði verið á Úllunni.

Með vísan til framburðar vitnanna D-kk-ef og S-kk-ef þykir hafið yfir allan vafa að niðurleggjari sá sem vitnin S-kk-nf og H-kk-nf keyptu hafi verið tekinn af Snoppuvegi 6 í Ólafsvík. Skýringar ákærða á því hvernig auglýsing á vefsíðunni haninn.is var til komin þykir ótrúverðug og sannað er með framburðum vitnanna S-kk-ef, H-kk-ef og M-kk-ef að ákærði seldi þeim S-kk-þgf og H-kk-þgf niðurleggjarann og afhenti þeim hinn 9. mars 2011 við Vogaafleggjarann á Reykjanesbraut. Að öllu þessu virtu þykir sannað að ákærði hafi gerst sekur um þjófnað, en með því hefur hann gerst sekur um brot sem varðar við 1. mgr. 244. gr. almennra hegningarlaga.

Ákærði hefur unnið sér til refsingar fyrir brot gegn almennum hegningarlögum og umferðarlögum. Samkvæmt sakavottorði hefur ákærði ekki mál á sakaskrá sem áhrif hafa við ákvörðun refsingar. Að þessu gættu þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin 30 daga fangelsi, en rétt þykir að fresta fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga. Jafnframt verður ákærða gert að greiða 120.000 krónur í fésekt til ríkissjóðs og komi 10 daga fangelsi í stað sektarinnar greiðist hún ekki innan fjögurra vikna frá birtingu dómsins.

Samkvæmt 1. mgr. 218. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008 verður ákærða gert að greiða sakarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns sem þykja hæfilega ákveðin að meðtöldum virðisaukaskatti svo sem greinir í dómsorði.

Það athugast að nokkur dráttur hefur orðið á rekstri málsins fyrir dómi en hann skýrist af því að ákærði skipti um verjanda eftir að málið var þingfest.

A-x-x V. M-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði, V-kk-nf H-kk-nf, sæti fangelsi í 30 daga, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

Ákærði greiði 120.000 krónur í sekt til ríkissjóðs og komi 10 daga fangelsi í stað sektarinnar verði hún ekki greidd innan fjögurra vikna frá birtingu dómsins.

Ákærði greiði 225.330 krónur í sakarkostnað, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, P-kk-ef K-kk-ef héraðsdómslögmanns, 150.600 krónur, og ferðakostnað verjandans, 47.000 krónur.

A-x-x V. M-kk-nf