S-13/2008

Mál þetta höfðaði lögreglustjórinn í Borgarnesi með ákæru 16. janúar 2008 á hendur ákærða, Ó-kk-þgf K-kk-þgf E-kk-þgf, kt. ..., Austurbergi 34 í Reykjavík. Málið var dómtekið 7. maí 2008.

Í ákæruskjali segir að málið sé höfðað gegn ákærða „fyrir líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt laugardagsins 19. nóvember 2005, á veitingastaðnum Kaffi Bifröst, skallað E-kk-þf M-kk-þf B-kk-þf, kt. ..., í andlitið, með þeim afleiðingum að hann hlaut bólgu við nefrót, og síðan, uppi á stigapalli fyrir framan fasteignina Vallarkot 3, Bifröst, Borgarbyggð, slegið S-kvk-þf M-kvk-þf, kt. ..., í andlitið, með þeim afleiðingum að hún fékk ca. 1 x 1 cm mar í augnkrók vinstra auga, og tekið X..., kt. ..., kverkataki og lyft henni upp án hennar vilja, síðan slegið og sparkað í X... og loks hrint henni niður tröppurnar á stigapallinum, með þeim afleiðingum að hún fékk þrota yfir m.temporalis og m.extensor carpi og ca. 1 x 0,5 cm höggsár á framanverðan sköflung og mar og þrota þar yfir.“ Þessi háttsemi er talin varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga, nr. 19/1940, með síðari breytingum.

Í ákæru er þess krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar.

Ákærði krefst þess að hann verði sýknaður af kröfum ákæruvaldsins en til vara að honum verði gerð svo væg refsing sem lög frekast leyfa. Þá krefst ákærði þess að sakarkostnaður verði felldur á ríkissjóð.

I.

Í frumskýrslu lögreglu er málsatvikum lýst þannig að laust fyrir kl. 2 aðfaranótt laugardagsins 19. nóvember 2005 hafi lögreglu borist tilkynning um að til ágreinings hafi komið á kaffihúsi sem rekið er á háskólasvæðinu á Bifröst. Einnig segir að fram hafi komið hjá tilkynnanda að í hlut ætti kraftlyftingamaður sem væri orðinn mjög æstur. Meðan lögreglumenn voru á leið á vettvang barst önnur tilkynning þess efnis að viðkomandi einstaklingur væri orðin mjög illskeyttur og réðist á fólk á svæðinu. Framhaldinu er síðan lýst þannig í frumskýrslunni að rignt hafi inn tilkynningum frá fólki, sem var skelfingu lostið, og óttaðist um sjálft sig og aðra.

Á vettvangi var lögreglu greint frá því að ákærði væri sá sem hafður væri fyrir sök. Einnig kom fram að X... og S-kvk-nf J-kvk-nf hefðu orðið fyrir líkamsárás af hendi ákærða. Þá var lögreglu sagt að ákærði hefði haft í hótunum við M-kvk-þf S-kvk-þf T-kvk-þf.

Upptök málsins má rekja til þess að til ágreinings kom á kaffihúsinu með ákærða og sambúðarkonu hans, B-kvk-þgf M-kvk-þgf K-kvk-þgf. Mun sú deila hafa endað með því að B-kvk-nf hellti úr glasi yfir ákærða og yfirgaf kaffihúsið. Í kjölfarið lenti ákærði í útistöðum við gesti á kaffihúsinu og er honum gefið að sök að hafa þar skallað E-kk-þf M-kk-þf B-kk-þf. Frá kaffihúsinu hélt ákærði heim á leið í nemendaíbúð skammt fram kaffihúsinu. Á þeirri göngu varð á vegi hans M-kvk-nf S-kvk-nf T-kk-nf en til einhverra orðahnippinga mun hafa komið milli þeirra. Þegar ákærði kom að íbúðinni var B-kvk-nf, sambúðarkona hans, innandyra en á stigapallinum fyrir framan íbúðina, sem er á efri hæð hússins, voru X... og S-kvk-nf J-kvk-nf, sem þar voru í þeim tilgangi að gæta að B-kvk-þgf. Er ákærða gefið að sök að hafa ráðist að X... og S-kvk-þgf á stigapallinum. Vegna þessa atburðar hefur annað sakamál verið höfðað hér við dóminn á hendur X..., en þar er henni gefið að sök að hafa slegið og sparkað í ákærða. Hafa mál þessi verið rekin samhliða hér fyrir dóminum.

Þegar lögregla kom á vettvang var allt afstaðið og hélt ákærði til í íbúð sinni. Voru því ekki talin efni til aðgerða af hálfu lögreglu. Daginn eftir atburði mættu E-kk-nf, X... og S-kvk-nf á lögreglustöðina í Borgarnesi og lögðu fram kæru á hendur ákærða. Höfðu þau öll fyrr um nóttina leitað sér aðhlynningar á Heilsugæslunni í Borgarnesi.

Í áverkavottorði vegna E-kk-ef segir svo:

Við skoðun var hann undir áhrifum áfengis. Hann var með bólgu við nefrót, einnig bólga yfir öðru rifi í miðlínu viðbeins. Ekki grunur um beinbrot. Ekki leitað á stöð aftur vegna áverka.

Í áverkavottorði vegna X... er að finna svohljóðandi lýsingu:

Sagðist finna fyrir eymslum í utanverðu höfði vinstra megin yfir hvirfilbeini og klettbeini. Eymsli við að tyggja, einnig eymsli í hægri framhandlegg, hægri rasskinn, hægra læri, hné og hægri sköflung. Var undir áhrifum áfengis.

Skoðun: Þroti yfir m. temporalis og m. extensor carpi ulnaris en ekki sjáanlegt mar. Verkir við þreifingu yfir hægri rasskinn og vastus lateralis en ekki sjáanlegt mar eða þroti. Höggsár 1 x 0,5 cm á framanverðum miðjum sköflung og mar og þroti þar yfir.

Í áverkavottorði vegna S-kvk-ef segir svo:

Kvartaði undan verk í nefi og höfði, einnig stíflu í nös.

Skoðun: 1 x 1 cm mar í lateral augnkrók vinstra auga. Aum þar yfir beini. Roði í hvítu lateral hluta vinstra auga og ummerki eftir rofna æð. Roði og þroti í nefslímhúð beggja vegna og storknað blóð í nasavængjum. Eymsli í septum nasale er erfitt að meta skekkju vegna þrota. Nefstífla til staðar í hægri nefgangi en frítt flæði lofts í þeim vinstri. Hefur ekki leitað aftur á stöð vegna áverka.

II.

Fyrir dómi lýsti ákærði atburðum þannig að hann og B-kvk-nf, sambúðarkona sín, hefðu farið á kaffihúsið á Bifröst til að lyfta sér upp. Það hefði gengið ágætlega framan af en síðan hefði B-kvk-nf orðið ósátt þar sem ákærði fór að dansa við einhverja stúlku. Því hefði lyktað þannig að B-kvk-nf hellti úr glasi yfir ákærða og sendi honum tóninn. Hún hefði svo haldið heim á leið en ákærði kvaðst hafa ákveðið að vera áfram á kaffihúsinu um stund meðan B-kvk-nf jafnaði sig.

Um framhaldið sagði ákærði að E-kk-nf M-kk-nf B-kk-nf hefði komið og sagt við sig eitthvað í þá veru að svona gætu nú konur verið. Ákærði kvaðst hafa litið á þetta sem eitthvert skaup sem hann var engan veginn í skapi fyrir. Kvaðst ákærði hafa gefið E-kk-þgf það til kynna og gengið að honum þannig að höfuð þeirra skullu saman. Nánar aðspurður sagðist ákærði ekki hafa reigt sig aftur og skallað E-kk-þf heldur rekið í hann höfuðið. Jafnframt kvaðst ákærði hafa gert þetta viljandi, en hann sagðist á þessu augnabliki hafa misst stjórn á skapi sínu um stund.

Þessu næst sagðist ákærði hafa verið að halda brott af kaffihúsinu þegar Þ-kk-nf D-kk-nf J-kk-nf hefði gripið í sig aftan frá. Kvaðst ákærði hafa hrist hann af sér og farið út af kaffihúsinu og áleiðis heim en þá hitt fyrir M-kvk-þf S-kvk-þf T-kvk-þf sem hefði verið með einhverjar athugasemdir í sinn garð. Kvaðst ákærði hafa brugðist við því með að benda henni á að skipta sér ekki af þessu.

Þegar ákærði nálgaðist íbúðina þar sem hann bjó kvaðst hann hafa séð X... og S-kvk-þf standandi fyrir framan útidyrnar á stigapallinum. Ákærði kvaðst hins vegar ekki hafa orðið var við sambúðarkonu sína og því gert ráð fyrir að hún væri innandyra. Þegar ákærði kom upp á stigapallinn sagðist hann hafa heyrt í konu sinni grátandi inni. Kvaðst hann þá hafa beðið X... og S-kvk-þf að hafa sig á brott en þær hefðu meinað sér inngöngu þar sem þær töldu að ákærði ætlaði að ganga í skrokk á konu sinni. Ákærði sagðist margítrekað hafa beðið þær að fara en þær í engu sinnt þeim tilmælum. Ákærði kvaðst hafa talið brýnt eins og málum var komið að ná tali af konu sinni og því hefði hann álitið sig nauðbeygðan til að beita valdi til þess að komast inn.

Ákærði lýsti átökunum á stigapallinum þannig að hann hefði fyrst tekið um X... og togað hana frá útidyrunum og sett hana aftur fyrir sig. Næst kvaðst ákærði hafa fært S-kvk-þf frá en þegar því var lokið hefði X... staðið aftur fyrir dyrunum. Þannig hefði komið til átaka þegar ákærði reyndi að koma þeim frá dyrunum en þær að varna honum inngöngu. Taldi ákærði að í þessum átökum hefði X... dottið á stigapallinum. Ákærði kvaðst síðan hafa ákveðið að koma stúlkunum af pallinum með því að bera þær að stiganum en um það leyti hefði B-kvk-nf opnað útidyrnar og sagt sér að koma inn. Við það hefðu átökin hætt og kvaðst ákærði þá hafa látið þau ummæli falla að með framferði sínu hefðu X... og S-kvk-nf kallað þetta fram í sér. Með ummælum sínum sagðist ákærði hafa átt við að þær hefðu valdið því að hann þurfti að grípa til ofbeldis til að komast inn. Í þeirri andrá sem ákærði lét þessi orð falla sagðist hann hafa fengið hnefahögg í andlitið frá X... sem hefði hitt hann illa á nefið. Ákærði kvaðst hafa brugðist við þessum með því að rétta höndina út til að varna öðru höggi en þegar hann leit upp sagðist hann hafa sér S-kvk-þf halda um andlit sér. Taldi ákærði hugsanlegt að hann hefði fyrir slysni rekið höndina í hana þótt hann hefði ekki fundið fyrir því. Þær hefðu svo haldið á brott og ákærði lokað á eftir sér.

Aðspurður neitaði ákærði því að hafa tekið X... kverkataki en taldi þó að hann hefði lyft henni í átökunum þegar hún var að varna honum inngöngu. Einnig kvaðst ákærði hvorki hafa slegið né sparkað í X... eða hrint henni á pallinum og niður stigann.

III.

Fyrir dómi sagði X... að hún hefði verið sjónarvottur að því þegar ákærði skallaði E-kk-þf M-kk-þf B-kk-þf inni á kaffihúsinu. Nánar lýsti X... þessu þannig að E-kk-nf hefði spurt ákærða hvort allt væri ekki í lagi og þá hefði hann brugðist við á þennan veg. Einnig tók X... fram að ákærða hefði ekki tekist fyrr en í þriðju tilraun að koma högginu á E-kk-þf. Þá sagði X... að hún hefði séð ákærða henda Þ-kk-þgf D-kk-þgf J-kk-þgf yfir borð á kaffihúsinu.

Um framhaldið sagði X... að S-kvk-nf J-kvk-nf hefði beðið sig að fara á eftir B-kvk-þgf, sambúðarkonu ákærða, en tilgangurinn hefði verið að fá hana yfir í aðra íbúð þar sem henni væri ekki óhætt með ákærða. Þær S-kvk-nf hefðu svo farið saman að heimili B-kvk-ef og þegar þær komu þangað hefðu þær heyrt hávær öskur innan úr íbúðinni. Kvaðst X... eins hafa átt von á því að B-kvk-nf myndi vinna sér mein.

Þessu næst sagði X... að S-kvk-nf hefði farið að kalla að ákærði væri að koma og kvaðst X... þá hafa reynt að fá hana til að vera ekki með hávaða í íbúðarhverfi með barnafólki. Í sömu andrá sagði X... að ákærði hefði komið og tekið sig hálstaki þar sem hún stóð á stigapallinum. Átökin hefðu síðan borist út á stigapallinn og þar kvaðst X... hafa vegið salt á handriðinu og verið við það að falla yfir það. Taldi X... að hún hefði dottið yfir handriðið ef S-kvk-nf hefði ekki komið sér til hjálpar. Átökin hefðu síðan borist til baka en þá hefði B-kvk-nf opnað útidyrnar. Þegar hér var komið sagði X... að ákærði hefði tekið sig og S-kvk-þf í sitt hvora höndina og sagt að þetta væri maðurinn sem þær hefðu kallað fram í honum. Nánar lýsti X... þessu þannig að ákærði hefði haldið sér í kverkataki og þrengt að og kvaðst X... þá hafa brugðið á það ráð að slá hann flötum lófa utanundir til að reyna að fá sig lausa. Þessu næst sagðist X... hafa losnað en þá hefði ákærði kýlt sig í höfuðið þannig að hún féll niður og síðan sparkað í sig ítrekað víða um líkamann.

Aðspurð sagði X... að ákærði hefði ítrekað slegið til hennar og S-kvk-ef. Taldi X... að S-kvk-nf hefði fengið högg á ofanverðan búkinn og við það hlotið þá áverka sem hún fékk. X... kvaðst hins vegar ekki gera sér nákvæmlega grein fyrir hvaða högg frá honum hefðu valdið þessum áverkum á S-kvk-þgf. Um ástand ákærða sagði X... að hann hefði verið brjálaður.

IV.

Vitnið S-kvk-nf M-kvk-nf lýsti atburðum þannig að á kaffihúsinu hefði komið til ágreinings milli ákærða og B-kvk-ef M-kvk-ef K-kvk-ef, sambúðarkonu hans, sem lyktað hefði með því að B-kvk-nf henti einhverju í ákærða og kastaði stól í barborðið. Í framhaldinu hefði E-kk-nf M-kk-nf B-kk-nf komið og spurt ákærða hvort ekki væri allt í lagi. Ákærði hefði þá snúið sér við, gengið ógnandi að E-kk-þgf og skallað hann í höfuðið. Þá hefðu einhverjir komið og reynt að stilla til friðar en ákærði hent Þ-kk-þgf D-kk-þgf J-kk-þgf yfir borð.

S-kvk-nf sagði að sér hefði ekki litist á að B-kvk-nf væri ein þegar ákærði kæmi heim í þessu ástandi. Kvaðst hún því hafa beðið X... að fara á eftir henni. Vitnið kvaðst síðan einnig hafa farið heim til B-kvk-ef og á leiðinni séð ákærða vera að ógna M-kvk-þgf S-kvk-þgf T-kvk-þgf sem lá á gólfinu.

Þegar komið var að heimili ákærða og B-kvk-ef sagðist S-kvk-nf hafa sagt X... að ákærði væri að koma. Hann hefði síðan fyrirvaralaust ráðist á X... og gripið um háls hennar. Til stympinga hefði svo komið á stigapallinum sem lýstu sér í því að ákærði hefði verið að bera sig til við að ýta X... yfir handriðið á pallinum. Kvaðst S-kvk-nf hafa reynt að hindra þetta en þá hefði ákærði snúið sér að henni og reynt að ýta vitninu niður tröppurnar. Einnig sagði S-kvk-nf að ákærði hefði lyft sér eins og hann ætlaði að henda sér yfir handriðið. Þegar hér var komið hefði ákærði látið þau ummæli falla að það væri vitnið og X... sem gerðu þetta. Þá hefði ákærði haldið í X... og hún brugðist við með því að slá hann löðrungi. Ákærði hefði þá fellt X... og sparkað í hana margsinnis. Vitnið kvaðst hafa blandað sér í þetta en þá hefði ákærði slegið sig með krepptum hnefa í andlitið. Þegar hér var komið hefði H-kvk-nf E-kvk-nf komið öskrandi ásamt fleira fólki og ákærði þá farið inn í íbúðina. Um hugarástand ákærða sagði S-kvk-nf að hann hefði verið brjálaður.

V.

Vitnið E-kk-nf M-kk-nf B-kk-nf bar fyrir dómi að hann hefði verið ásamt félögum að gera sér glaðan dag á kaffihúsinu. Allt hefði síðan blossað upp milli ákærða og B-kvk-ef, sambúðarkonu hans, og hún rokið út. Vitnið kvaðst þá hafa tekið í öxl ákærða og spurt að því einu hvort allt væri ekki í lagi. Ákærði hefði þá snúið sér við og öskrað hvort vitnið væri að „bögga“ hann. Við þetta kvaðst E-kk-nf hafa bakkað og ákærði komið og skallað hann beint á nefið. Ákærði hefði svo komið aftur til að gera aðra atlögu að vitninu en þá hefði Þ-kk-nf D-kk-nf J-kk-nf farið í ákærða og vitnið komist undan. Aðspurður sagði E-kk-nf að hann hefði hvorki verið að draga dár að ákærða né ögra honum með neinu móti.

E-kk-nf sagði að afleiðingar þessarar líkamsárásar hefðu fyrst og fremst verið andlegar en vitnið kvaðst í kjölfarið hafa óttast ákærða. Líkamlegar afleiðingar sagði vitnið hafa verið eymsli í nefi í tvær til þrjár vikur en það hefði jafnað sig.

VI.

Vitnið B-kvk-nf M-kvk-nf K-kvk-nf, sambúðarkona ákærða, skoraðist ekki undan að gefa skýrslu fyrir dómi. Hún lýsti atburðum í umrætt sinn þannig að hún og ákærði hefðu farið á kaffihúsið til að lyfta sér upp, en vitnið kvaðst þá nýlega hafa misst föður sinn. B-kvk-nf sagði sér hafa mislíkað að ákærði fór að dansa við einhverja stelpu og beðið hann að koma heim en því hefði ákærði neitað. Þessu næst sagðist B-kvk-nf hafa tekið bjór og hellt yfir ákærða og einnig hent stól í barborðið, en síðan farið heim. Þegar þangað var komið sagðist B-kvk-nf hafa séð út um stofugluggann að X... og S-kvk-nf voru að koma og kvaðst B-kvk-nf þá hafa læst útidyrunum, enda hefði hún ekkert átt vantalað við þær. X... og S-kvk-nf hefðu beðið vitnið um að koma með sér en síðan sagt að ákærði væri að nálgast og þá sagðist vitnið hafa tekið útidyrnar úr lás. Þegar hér var komið kvaðst vitnið hafa heyrt skarkala fyrir utan íbúðina en ekki séð hvað gekk á, enda dregið fyrir glugga. Loks kvaðst vitnið hafa opnað útidyrnar og þá hefði ákærði verið að draga X... niður tröppurnar. Vitnið kvaðst þá hafa spurt hvað væri í gangi og sagt ákærða að koma inn. Þá hefði allt stoppað, vitnið farið inn og ákærði lokað dyrunum. Aðspurð sagði B-kvk-nf að hún hefði ekki séð högg ganga á milli þeirra sem voru á stigapallinum.

Vitnið M-kvk-nf S-kvk-nf T-kvk-nf kom fyrir dóm og greindi frá því að hún hefði verið á kaffihúsinu á Bifröst. Vitnið kvaðst hafa farið inn í skólann á salerni og mætt X... sem hefði sagt sér á hlaupum að hún væri á leið til B-kvk-ef, sambúðarkonu ákærða, auk þess að greina frá tilefninu. Þegar ákærði kom kvaðst M-kvk-nf hafa ætlað að tefja fyrir honum með því að taka hann tali en þá hefði hann hótað vitninu. M-kvk-nf kvaðst þá hafa sagt að hún ætlaði að hringja á lögreglu en þá hefði fokið í ákærða sem hefði þvingað vitnið í gólfið með hnefanum. Ákærði hefði síðan farið en M-kvk-nf kvaðst þá hafa sent honum tóninn en við það hefði hann ógnað henni á ný. Vitnið kvaðst loks hafa hlaupið út og beðið nærstadda að kalla til lögreglu. Aðspurð sagði M-kvk-nf að hún hefði ekki séð framhaldið. Um ástand ákærða sagði vitnið að hann hefði verið eins og geðveikur.

Vitnið Þ-kk-nf D-kk-nf J-kk-nf bar fyrir dómi að hann hefði staðið við barinn þegar E-kk-nf M-kk-nf B-kk-nf heilsaði ákærða. Þetta taldi vitnið að ákærði hefði misskilið með einhverju móti og brugðist við með því að því skalla E-kk-þf ítrekað í andlitið. Vitnið kvaðst ekki hafa tölu á hve oft ákærði skallaði E-kk-þf en þegar ákærði var búinn að króa E-kk-þf af kvaðst vitnið hafa tekið í hendur ákærða og haldið honum um stund. Ákærði hefði svo rifið sig lausan og slegið til vitnisins. Þessu næst hefði ákærði ýtt vitninu og fleygt því á borð á veitingahúsinu. Eftir að ákærði var farinn af kaffihúsinu sagðist Þ-kk-nf hafa farið fram og þá séð hann standa yfir M-kvk-þgf S-kvk-þgf T-kvk-þgf öskrandi á hana. Þaðan hefði ákærði svo farið til síns heima.

Vitnið H-kvk-nf E-kvk-nf, sem búsett var í íbúð í næsta húsi skáhallt á móti þar sem ákærði bjó, lýsti atvikum þannig fyrir dómi að hún hefði laust fyrir kl. 2 um nóttina verið að ræða við mann sinn sem var að störfum á kaffihúsinu. Hann hefði síðan þurft að ljúka samtalinu og gefið þá skýringu að ákærði væri brjálaður. Þessu næst kvaðst H-kvk-nf hafa heyrt læti í stiganum fyrir framan íbúð ákærða og séð út um stofugluggann að S-kvk-nf og X... voru að banka upp á og kalla á B-kvk-þf, sambúðarkonu ákærða, en vitnið kvaðst hafa heyrt yfir til sín um opna glugga að B-kvk-nf var grátandi. S-kvk-nf hefði síðan kallað að ákærði væri að koma. Vitnið sagði að ákærði hefði farið að hreyta einhverju í S-kvk-þf og X... og til stympinga hefði komið sem vitnið gat ekki lýst. Hins vegar sagðist vitnið hafa séð að ákærði hefði haldið annarri hvorri konunni eins og hann ætlaði að ýta henni yfir handriðið af efri hæð en hin konan hefði verið að reyna að hindra það. Vitnið kvaðst síðan hafa heyrt ákærða segja að þetta væri maðurinn sem þær hefðu kallað fram í sér. Þegar hér var komið hefði eitthvað gerst sem vitnið ekki sá en við það hefði ákærði tryllst. Kvaðst vitnið næst hafa séð S-kvk-þf sitjandi og haldandi um sig en X... hefði legið og ákærði verið að sparka í hana. Vitnið kvaðst þá hafa hlaupið til og öskrað að ákærða og fleiri hefðu komið og gert slíkt hið sama. S-kvk-nf hefði loks komið niður stigann blóðug í framan og á höndum.

Vitnið S-kk-nf F-kk-nf, sem bjó í nágrenninu, bar fyrir dómi að hann hefði um nóttina heyrt mikil læti og farið út til að athuga hvað væri að gerast. Vitnið sagði að H-kvk-nf E-kvk-nf og eitthvað fleira fólk hefði þá verið komið á vettvang. Um atburði sagði vitnið að ákærði, X... og S-kvk-nf hefðu verið uppi á pallinum í átökum, sem hefðu verið við það að ljúka. Vitnið kvaðst hafa séð ákærða reyna að sparka X... niður tröppurnar. Nánar aðspurður sagði S-kk-nf að hann hefði séð ákærða í nokkur skipti sparka í X... liggjandi. Um ástand ákærða sagði vitnið að hann hefði væntanlega verið ölvaður og í sturlunarástandi.

Vitnið G-kvk-nf R-kvk-nf R-kvk-nf var búsett í nágrenninu og hún lýsti atvikum þannig að eftir miðnætti hefði hún heyrt mikil læti. Hún hefði ákveðið að fara út til að kanna þetta og þegar hún kom á vettvang hefði S-kvk-nf komið blóðug í framan niður tröppurnar frá húsinu þar sem ákærði bjó. Uppi á stigapallinum sagðist vitnið hafa séð ákærða standa ógnandi yfir einhverjum liggjandi. Jafnframt taldi vitnið sig muna eftir að ákærði hefði sparkað í þann sem lá á stigapallinum.

Vitnið G-kvk-nf Á-kvk-nf G-kvk-nf, sem búsett var skammt frá heimili ákærða, kom fyrir dóm og greindi frá því að hún hefði vaknað um nóttina við læti. Vitnið kvaðst hafa litið út um glugga en ekkert séð. Þessu næst kvaðst vitnið hafa farið aftur inn en þá hefðu lætin ágerst og þá sagðist vitnið hafa hlaupið út og séð ákærða, X... og S-kvk-þf á stigapallinum fyrir framan íbúð ákærða. Þar hefðu verið átök sem lýstu sér þannig að ákærði var að reyna að koma X... niður stigann en S-kvk-nf hefði haldið um andlit sér og blætt hefði úr nefi hennar. Um framhaldið sagði G-kvk-nf að fleiri hefðu komið að en hún hefði að lokum tekið X... inn til sín og hlúð að henni en X... hefði verið bólgin á fæti og miður sín.

Vitnið Þ-kk-nf G-kk-nf bar fyrir dómi að hann hefði farið út úr íbúð sinni þegar hann heyrði háreysti í nágrenninu. Þegar vitnið kom fyrir horn sagðist það hafa séð átök uppi á stigapallinum og hefði þetta verið eins og ákærði ætlaði að henda X... yfir handriðið. Hún hefði svo fallið á pallinum og dregið sig frá en þá sagðist vitnið hafa séð S-kvk-þf, sem síðan hefði komið niður, og blætt hefði úr nefi á hennar. Aðspurður sagðist Þ-kk-nf ekki hafa séð nein högg eða spörk.

VII.

Ákærði hefur fyrir dómi kannast við að hafa af ásetningi rekið höfuð sitt í höfuð E-kk-ef M-kk-ef B-kk-ef þar sem þeir voru staddir á kaffihúsi í húsakynnum Háskólans á Bifröst aðfaranótt laugardagsins 19. nóvember 2005. Þessu atviki hefur E-kk-nf lýst þannig að ákærði hafi ráðist að sér og skallað sig í andlitið. Þau önnur vitni sem voru sjónarvottar að þessu atviki hafa borið á sama veg, svo sem áður er nánar rakið. Þá er læknisvottorð um áverka E-kk-ef í samræmi við þessa lýsingu. Samkvæmt öllu þessu er sannað að ákærði hafi gerst sekur um þá líkamsárás gagnvart E-kk-þgf sem honum er gefin að sök í ákæru með þeim afleiðingum sem þar er lýst. Verður ákærði því sakfelldur fyrir brotið sem varðar við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga.

Ákærði hefur hins vegar staðfastlega neitað þeim sakargiftum að hafa ráðist að X... S-kvk-þf og S-kvk-þf M-kvk-þf skömmu síðar á stigapalli fyrir framan íbúð þar sem ákærði var búsettur á þessum tíma. Hefur ákærði skýrt svo frá að X... og S-kvk-nf hafi varnað honum inngöngu og því hafi hann talið sig nauðbeygðan að beita valdi til að komast inn en ákærði taldi brýnt að ná tali af sambúðarkonu sinni. Nánar lýsti ákærði því að átök af hans hendi hefðu eingöngu falist í því að færa X... og S-kvk-þf frá útidyrum. Einnig taldi ákærði hugsanlegt að hönd hans hefði fyrir óhapp rekist í andlit S-kvk-ef þegar hann var að verjast höggi frá X....

Allt annað sem komið hefur fram í málinu fer í bága við þessa lýsingu ákærða. Þykja efni til að rekja í helstu atriðum hvernig vitni hafa lýst framgöngu ákærða umrædda nótt en virða verður frásögn hans í því ljósi.

Eftir að upp úr sauð milli ákærða og sambúðarkonu hans á kaffihúsinu veittist ákærði að E-kk-þgf M-kk-þgf B-kk-þgf og skallaði hann í andlitið, eins og hann hefur verið sakfelldur fyrir. Jafnvel þótt lögð verði til grundvallar frásögn ákærða um að framkoma E-kk-ef í hans garð hafi með einhverju móti ekki verið viðeigandi var árás ákærða gagnvart honum með öllu tilefnislaus. Eftir að ákærði yfirgaf kaffihúsið skömmu síðar hefur vitnið M-kvk-nf S-kvk-nf T-kvk-nf lýst því að hann hafi verið ógnandi í sinn garð og taldi vitnið að ástand ákærða hefði verið eins og hann væri geðveikur. Vitnin Þ-kk-nf D-kk-nf J-kk-nf og S-kvk-nf M-kvk-nf hafa borið á svipaðan veg um ógnandi framkomu ákærða gagnvart M-kvk-þgf. Þegar ákærði kom svo að heimili sínu hafa X... og S-kvk-nf lýst því að ákærði hafi fyrirvaralaust ráðist á X... uppi á stigapallinum. Hafa þær báðar sagt að ákærði hefði borið sig að eins og hann ætlaði að ýta X... yfir handrið stigapallsins sem er á efri hæð hússins. Einnig töldu þær báðar að ákærði hefði verið brjálaður. Jafnframt hafa vitnin H-kvk-nf E-kvk-nf og Þ-kk-nf G-kk-nf sagt að átökin hafi verið eins og ákærði ætlaði að ýta konunni yfir handriðið. Þegar þessir vitnisburðir um framgöngu og ástand ákærða eru virtir heildstætt þykir frásögn ákærða bera þann greinilega blæ að hann reyni eftir mætti að draga úr og gera hlut sinn betri en efni eru til. Að þessu gættu þykir óhætt að vísa á bug frásögninni sem fær enga stoð í öðru því sem komið hefur fram í málinu.

Fyrir dómi hefur X... lýst því að ákærði hafi ráðist að sér með því að taka sig hálstaki. Í framhaldinu hafi komið til átaka með þeim á stigapallinum. Eftir að ákærði hefði tekið sig kverkataki á ný sagðist X... hafa slegið hann en þá hefði ákærði kýlt sig í höfuðið þannig að hún féll og síðan sparkað ítrekað í hana liggjandi víða um líkamann. Þessi framburður x... fær stoð í vætti S-kvk-ef fyrir dómi sem er í öllum megindráttum samhljóða framburði x.... Nánar lýsti S-kvk-nf því að ákærði hefði í fyrstu gripið um háls X... en síðan eftir að X... hafði slegið til ákærða hefði hann fellt hana og sparkað í hana margsinnis. Framburður vitna fyrir dómi sem komu á vettvang undir lok átakanna er í góðu samræmi við þetta. Þannig hefur vitnið H-kvk-nf E-kvk-nf sagt að hún hafi séð ákærða sparka í X... liggjandi. Einnig sagði vitnið S-kk-þf F-kk-nf að hann hefði séð ákærða sparka í nokkur skipti í X... sem lá á stigapallinum. Þá greindi vitnið G-kvk-nf R-kvk-nf G-kvk-nf frá því að hún teldi sig hafa séð ákærða sparka í einhvern liggjandi á stigapallinum. Að öllu þessu virtu þykir ekki varhugavert að leggja til grundvallar dómi í málinu framburð X... og telst því sannað gegn neitun ákærða að hann hafi ráðist að henni með því að taka hana kverkataki og síðan slá og sparka í hana. Hins vegar verður ekki ráðið af framburði vitna fyrir dómi að ákærði hafi hrint X... niður tröppurnar. Afleiðingar árásarinnar voru þroti og mar og varðar brotið við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga.

Fyrir dómi lýsti S-kvk-nf því að ákærði hefði slegið sig með krepptum hnefa í andlitið er hún reyndi að hindra ákærða þegar hann var að veitast að X.... Einnig bar X... fyrir dómi að hún hefði séð ákærða slá til S-kvk-ef. Þá koma þeir áverkar sem S-kvk-nf hlaut heim og saman við lýsingu hennar á þessu atviki. Að þessu gættu þykir sannað gegn neitun ákærða að hann hafi slegið S-kvk-þf í andlitið með þeim afleiðingum sem greinir í ákæru. Verður ákærði því einnig sakfelldur fyrir þetta brot sem varðar við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga.

VIII.

Svo sem hér hefur verið rakið hefur ákærði gerst sekur um líkamsárás gagnvart þremur einstaklingum og ber að tiltaka refsingu fyrir brotin eftir reglum 77. gr. almennra hegningarlaga. Við ákvörðun refsingar er til þess að líta að árás ákærða gagnvart þessu fólki var bæði tilefnislaus og ófyrirleitin en ekkert þeirra fékk rönd við reist gagnvart ákærða sem er mikill að burðum.

Samkvæmt sakavottorði hefur ákærði ekki áður gerst sekur um brot sem áhrif hafa við ákvörðun refsingar.

Að því virtu sem hér hefur verið rakið þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í tvo mánuði.

Af hálfu ákæruvaldsins hefur engin viðhlítandi skýring verið gefin á þeim umtalsverða drætti sem orðið hefur á saksókn en ákæra var gefin út þegar ríflega tvö ár voru liðin frá því brotin voru framin. Fer þetta í bága við meginreglu 1. mgr. 133. gr. laga um meðferð opinberra mála, nr. 19/1991, og er í andstöðu við 70. gr. stjórnarskrárinnar, sbr. 1. mgr. 6. gr. mannréttindasáttmála Evrópu. Að þessu gættu og þegar haft er í huga að ákærði hefur ekki áður verið sakfelldur fyrir ofbeldisbrot þykir rétt að fresta fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

Loks verður ákærði samkvæmt 1. mgr. 165. gr. laga um meðferð opinberra mála, nr. 19/1991, dæmdur til að greiða málsvarnarlaun verjanda síns eftir ákvörðun dómsins og hefur þá verið tekið tillit til virðisaukaskatts. Annar sakarkostnaður hefur ekki fallið til við rannsókn og rekstur málsins.

B-kk-nf B-kk-nf, héraðsdómari, kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði, Ó-kk-nf K-kk-nf E-kk-nf, sæti fangelsi í tvo mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði málsvarnarlaun verjanda síns, B-kk-ef E-kk-ef, héraðsdómslögmanns, 223.104 krónur.

B-kk-nf B-kk-nf