E-6012/2008

Mál þetta, sem dómtekið var 6. október 2009 var höfðað 11. ágúst 2008. Stefnandi er Ó-kk-nf B-kk-nf H-kk-nf, Fosstúni 13, Selfossi en stefndi er Fasteignaskrá Íslands, áður Fasteignmat ríkisins, Borgartúni 21, Reykjavík.

Dómkröfur stefnanda eru þær aðallega að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnanda skaðabætur að fjárhæð 7.706.756 krónur auk miskabóta að fjárhæð 1.000.000 krónur, eða samtals 8.706.756 krónur auk vaxta samkvæmt 8. gr., sbr. 4. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, frá 3. september 2004 til 14. mars 2008 en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. sömu laga, frá þeim degi til greiðsludags.

Til vara krefst stefnandi þess að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnanda skaðabætur að fjárhæð 3.471.867 krónur auk miskabóta að fjárhæð 1.000.000 krónur, eða samtals 4.471.867 krónur auk vaxta samkvæmt 8. gr., sbr. 4. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, frá 3. september 2004 til 14. mars 2008 en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. sömu laga, frá þeim degi til greiðsludags.

Til þrautavara krefst stefnandi þess að honum verði dæmdar bætur að álitum.

Þá krefst stefnandi þess að stefndi verði dæmdur til að greiða honum málskostnað að viðbættum virðisaukaskatti.

Dómkröfur stefnda eru aðallega að hann verði sýknaður af öllum kröfum stefnanda og að stefnandi verði dæmdur til að greiða honum málskostnað. Til vara krefst stefndi þess að stefnukrafa verði lækkuð og að málkostnaður í því tilviki verði felldur niður.

II

Stefnandi var ráðinn í starf matsfulltrúa hjá stefnda á Selfossi í ágúst árið 1995 og voru verkefni hans fólgin í því að meta fasteignir til fasteigna- og brunabótamats. Með bréfi 3. september 2004 var stefnanda tilkynnt að leggja ætti starf hans niður frá og með 4. september 2004 og var ástæðan sögð vera hagræðing í rekstri stofnunarinnar. Í bréfinu var stefnanda kynntur réttur til biðlauna og þáði hann slík laun í 6 mánuði eftir uppsögnina. Þá var í bréfinu vakin athygli á 2. mgr. 34. gr. laga nr. 70/1996 um réttindi og skyldur opinberra starfsmanna þar sem segir að taki maður er biðlauna nýtur við starfi í þjónustu ríkisins eða annars aðila áður en liðinn er tilgreindur 6 mánaða biðlaunatími falli biðlaunagreiðslur niður eða lækki, allt eftir því hversu há laun viðkomandi fær í nýja starfinu.

Stefnandi taldi stefnda hafa brotið á sér og kvartaði hann til umboðsmanns Alþingis hinn 30. september 2004. Umboðsmaður lauk málinu með áliti 14. nóvember 2006 í máli nr. 4218/2004 og komst hann að þeirri niðurstöðu að ekki hefði verið sýnt fram á að samhengi væri milli þeirra skýringa sem settar hefðu verið fram af hálfu stefnda um niðurlagningu starfsins og þeirra ályktana sem dregnar yrðu af þeim gögnum sem lögð hefðu verið fyrir umboðsmann í málinu. Taldi umboðsmaður það þó vera verkefni dómstóla að leysa úr því hvort réttur væri til skaðabóta.

Með bréfi lögmanns stefnanda 14. júlí 2008 til stefnda var krafist skaðabóta vegna ólögmætrar uppsagnar og óskað eftir svari innan 10 daga frá dagsetningu bréfsins. Var krafan meðal annars rökstudd með vísan til fyrrgreinds álits umboðsmanns og tveggja dóma Héraðsdóms Reykjavíkur frá 18. júní 2008 í málum E-8305 og 8306/2007 þar sem stefndi var dæmdur skaðabótaskyldur vegna ólögmætra uppsagna. Stefndi svaraði bréfinu 17. júlí 2008 þar sem kom fram að vegna sumarleyfa taldi hann sér ekki fært að veita svör við kröfunni fyrr en að loknum áfrýjunarfresti í ofangreindum dómsmálum um miðjan september 2008. Mál þetta var svo höfðað eins og áður greinir 11. ágúst 2008. Fyrrgreindum dómum var ekki áfrýjað til Hæstaréttar.

Stefnandi byggir kröfur sínar á því að hann hafi orðið fyrir tjóni vegna ólögmætrar uppsagnar stefnda á ráðningarsamningi aðila. Stefndi fellst á það að uppsögn í tilviki stefnanda vegna niðurlagningar á starfi hans hafi verið ólögmæt og vísar hann í því sambandi fyrrgreindra dóma Héraðsdóms Reykjavíkur þar sem stefnendum voru dæmdar bætur. Hins vegar telur stefndi að sýkna beri hann af kröfum stefnanda þar sem ósannað sé með öllu að stefnandi hafi orðið fyrir tjóni af þeim sökum.

III

Stefnandi höfðar mál þetta til greiðslu skaðabóta vegna ólögmætrar uppsagnar stefnda á ráðningarsamningi en með uppsögninni hafi stefndi brotið gegn grunnreglum stjórnsýsluréttarins. Hafi ekki verið gætt meðalhófsreglu stjórnsýsluréttarins, sbr. 12. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993 en þar sem uppsögn stefnanda hafi verið mjög íþyngjandi ákvörðun hafi stefnda borið að kanna hvort markmiðinu sem stefnt hafi verið að hefði ekki verið unnt að ná með öðru og vægara móti. Samkvæmt uppsagnarbréfi hafi uppsögnin verið gerð í hagræðingarskyni en stefndi hafi ekki sýnt fram á að önnur leið hafi ekki verið tæk til að ná fram því hagræðingarmarkmiði.

Þá hafi stefndi brotið gegn rannsóknarreglu stjórnsýsluréttarins sem lögfest sé í 10. gr. stjórnsýslulaganna þar sem stefnda hafi borið að kanna að eigin frumkvæði að öll málsatvik væru nægilega upplýst áður en ákvörðun var tekin. Hafi stefndi ekki kannað sem skyldi hvort önnur úrræði en uppsögn væru tæk til hagræðingar.

Þá telur stefnandi að ástæður uppsagnarinnar sem gefnar hafi verið upp í bréfi 3. september 2004 hafi ekki verið á rökum reistar. Í því bréfi hafi uppsögnin ekki verið rökstudd frekar en að um hagræðingu innan stofnunarinnar væri að ræða. Haldi stefnandi því fram að ekki hafi verið um fullnægjandi rökstuðning að ræða, sbr. 1. og 2. mgr. 22. gr. stjórnsýslulaganna. Engar málefnalegar ástæður hafi verið gefnar fyrir uppsögninni eða sýnt fram á að hún hafi verið lögmæt af öðrum ástæðum. Þá megi benda á að í starfs- og fjárhagsáætlun stefnda fyrir árið 2004 komi fram leiðir til að ná fram hagræðingu í rekstri og séu uppsagnir starfsmanna ekki þar á meðal. Að auki hafi verið gert ráð fyrir því að ná fram hagræðingu á árinu 2004 með uppsögninni en það markmið hafi ekki náðst þar sem stefnandi hafi átt rétt til biðlauna í 6 mánuði eftir uppsögnina og þar sem honum hafi verið sagt upp í september 2004 hafi hann þegið laun allt það ár.

Ef ástæður uppsagnarinnar hafi tengst persónu stefnanda með einhverjum hætti hafi stefnda borið að gæta viðeigandi sjónarmiða við uppsögnina, sbr. lög nr. 70/1996 og fylgja þeirri málsmeðferð sem sé lögfest þegar um sé að ræða uppsögn opinbers starfsmanns.

Þá megi einnig benda á að stefnanda hafi ekki verið gefið færi á andmælarétti vegna niðurlagningar stöðunnar samkvæmt 34. gr. laga nr. 70/1996 og 13. gr. laga nr. 37/1993. Gera verði þá kröfu að raunverulegt færi sé gefið á því að nýta andmælarétt. Hafi stefnanda hvorki verið gefinn kostur á að tjá sig um niðurlagningu stöðunnar áður en ákvörðun var tekin né á fundi með forstjóra stefnda þar sem honum var kynnt um ákvörðunina. Hafi verið verulegir annmarkar á málsmeðferð af hálfu stefnda og sé uppsögnin því ólögmæt.

Stefnandi kveðst hafa starfað hjá stefnda í nokkurn tíma sem opinber starfsmaður og notið réttinda samkvæmt lögum nr. 70/1996. Hann hafi því mátt vænta þess að fá að gegna starfi sínu áfram allt til starfsloka kæmu ekki til einhverjar sérstakar ástæður þannig að uppsögn teldist lögmæt.

Aðalkrafa stefnanda miðist við launagreiðslur stefnanda í tvö ár, sbr. árslaun árið 2004

uppreiknuð með launavísitölu eða 8.706.756 krónur, að meðtalinni miskabótakröfu að fjárhæð 1.000.000 króna. Sé framsetning kröfunnar í samræmi við kröfugerð í sambærilegum málum.

Miskabótakröfu sína að fjárhæð 1.000.000 króna byggir stefnandi á b-lið 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 þar sem kveðið sé á um að heimilt sé að láta þann sem ábyrgð beri á ólögmætri meingerð gegn frelsi, friði, æru eða persónu annars manns, greiða miskabætur til þess sem misgert sé við. Að mati stefnda hafi uppsögn hans úr starfi hjá stefnda og framkvæmd hennar falið í sér ólögmæta meingerð gegn æru hans og persónu.

Við upphaf aðalmeðferðar setti stefnandi fram varakröfu að fjárhæð 4.471.867 krónur, þar af miskabætur að fjárhæð 1.000.000 króna sem er sú sama og í aðalkröfu. Samkvæmt skjali því sem hann lagði þá fram um endanlegar kröfur sínar byggir stefnandi varakröfu sína á því að réttindi samkvæmt kjarasamningum SFR séu mun ríkari en réttindi samkvæmt kjarasamningum VR og SA. Sundurliðar hann varakröfuna að frátalinni miskabótakröfu með eftirfarandi hætti:

Tjón vegna tryggingarréttinda 50.000 krónur

Tapaður veikindaréttur 1.307.833 krónur

Tapaður orlofsréttur 675.558 krónur

Töpuð lífeyrisréttindi 1.438.476 krónur.

Um lagarök vísar stefnandi til laga nr. 70/1996 um réttindi og skyldur starfsmanna ríkisins sem gilt hafi um ráðningarsambandið, sbr. lög nr. 38/1954. Einnig vísar hann til almennra reglna skaðabótaréttar og skaðabótalaga nr. 50/1993. Þá sé málið rekið samkvæmt 14. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og krafa um málskostnað styðjist við 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991. Um aðild vísar stefnandi til 5. mgr. 17. gr. laga nr. 91/1991 og um varnarþing vísar hann til 4. mgr. 33. gr. sömu laga.

IV

Stefndi kveður að með hliðsjón af fyrrgreindum dómum Héraðsdóms Reykjavíkur í málum E-8305 og 8306/2007 fallist hann á að uppsögn í tilviki stefnanda hafi verið ólögmæt. Öðrum málsástæðum í stefnu en dómar þessir séu reistir á sé mótmælt. Telur stefndi samt sem áður að sýkna eigi stefnda þar sem ósannað sé með öllu að stefnandi hafi orðið fyrir tjóni vegna uppsagnarinnar.

Kveður stefndi að í uppsagnarbréfi stefnda til stefnanda 3. september 2004 hafi komið fram að frá starfslokum 4. september 2004 myndi stefnandi að öllu óbreyttu eiga rétt á biðlaunum samkvæmt 5. mgr. ákvæðis til bráðabirgða sbr. 34. gr. laga nr. 70/1996 um réttindi og skyldur starfsmanna ríkisins. Samkvæmt því ákvæði ætti stefnandi rétt á biðlaunum í 6 mánuði miðað við þjónustualdur stefnanda hjá ríkinu. Biðlaunaréttur miðist við ákveðin skilyrði og gildi frá uppsögn. Frá biðlaunarétti dragist laun sem aflað sé á biðlaunatíma. Gerir stefndi kröfu til þess að frá skaðabótakröfu stefnanda dragist öll laun og greiðslur sem stefnandi hafi fengið eftir 4. september 2004 út það tímabil sem dómur miði kröfu stefnanda við, þar með talið laun frá stefnda, biðlaun frá stefnda og laun frá öðrum. Beri stefnanda að takmarka tjón sitt.

Stefndi byggir á því fyrst og fremst að ósannað sé að stefnandi hafi orðið fyrir tjóni. Megi starfsmenn ríkisins almennt búast við því að breytingar geti orðið á starfsumhverfi þeirra og þar með á störfum þeirra og verkefnum. Starfsmaður sem ráðinn hafi verið ótímabundið með gagnkvæmum uppsagnarfresti geti því ekki gengið út frá því að störf hans verði óbreytt alla starfsævina. Sé á það bent að stefnandi hafi haft þriggja mánaða uppsagnarfrest.

Í þessu máli séu skilyrði skaðabóta ekki til staðar. Hafi stefnandi sönnunarbyrði fyrir öllu sem skaðabótakröfu hans viðkemur, meðal annars um að hafa orðið fyrir tjóni, hvert tjónið sé og beri honum að rökstyðja útreikning kröfu sinnar.

Hvað snerti miskabótakröfu stefnanda mótmælir stefndi henni og telur ekki skilyrði til að dæma miskabætur í málinu. Engar þær hvatir eða ástæður er stefnandi nefni í stefnu hafi legið að baki uppsögninni. Ákvörðun stefnda hafi á engan hátt beinst gegn stefnanda persónulega, starfsheiðri hans, æru eða persónu, hvað þá að í henni hafi falist meingerð í hans garð. Ákvörðunin hafi miðast við hagræðingu í rekstri Fasteignamats ríkisins, nú Fasteignaskrá Íslands, en ekki að persónubundnum þáttum hjá stefnanda. Stefnandi hafi ekki sýnt fram á að í ákvörðun Fasteignamats ríkisins hafi falist ólögmæt meingerð gegn frelsi, friði, æru eða persónu stefnanda í skilningi 26. gr. laga nr. 50/1993.

Verði ekki fallist á aðalkröfu um sýknu af öllum kröfum stefnanda sé til vara krafist verulegrar lækkunar stefnukrafnanna. Skaðabótakröfum stefnanda vegna meints tekjumissis að fjárhæð 7.706.756 krónur sé mótmælt sem allt of háum og sé viðmiðunartíma launa í tvö ár mótmælt sem allt of löngu. Séu dómkröfur í engu samræmi við dómvenju í sambærilegum málum þar sem bætur séu ákveðnar með tilliti til aðstæðna þar á meðal launa eftir starfslok og annarra bóta sem greiðist vegna tekjumissis. Sú aðferð að uppreikna laun með launavísitölu eigi sér ekki lagastoð og sé mótmælt, en vanreifað sé í stefnu hvernig stefnufjárhæð sé nákvæmlega reiknuð út.

Stefndi telur að menntun stefnanda, reynsla og aldur hans við starfslok ætti ekki að hafa orðið honum fjötur um fót við atvinnuleit. Vísist í þessu sambandi til 2. mgr. 32. gr. starfsmannalaga nr. 70/1996. Telji dómurinn að skilyrði séu til að dæma miskabætur í máli þessu sé á því byggt að miskabótakrafa stefnanda sé allt of há.

Stefndi kveður allar vaxtakröfur eldri en 4 ár aftur í tímann frá birtingardegi stefnu vera fyrndar samkvæmt 3. gr. laga nr. 14/1905. Þá mótmæli stefndi dráttarvaxtakröfu stefnanda en telur að ef dæma eigi dráttarvexti eigi að dæma þá frá þingfestingardegi málsins. Að öðru leyti vísar stefndi vegna varakröfu sinnar til sömu málsástæðna og sjónarmiða sem að framan greinir varðandi aðalkröfu.

Um málskostnaðarkröfu vísar stefndi til 130. gr. laga nr. 91/1991.

Eins og að framan er rakið lagði stefnandi fram við upphaf aðalmeðferðar skjal sem innihélt endanlegar dómkröfur þar sem sett var fram varakrafa um lægri fjárhæð en stefnukrafa hljóðar upp á. Við aðalmeðferð málsins mótmælti stefnandi ekki að varakrafa kæmist að, enda er hún lægri fjárhæðar en aðalkrafan. Hins vegar mótmælti hann þeim málsástæðum sem varakrafan byggist á sem of seint fram komnum.

V

Eins og rakið hefur verið er ekki ágreiningur með aðilum um að uppsögn stefnanda vegna niðurlagningar starfs hans hjá stefnda var ólögmæt og eru því ekki efni til að fjölyrða um það frekar. Hins vegar greinir aðila á um hvort stefnandi hafi orðið fyrir tjóni vegna þessarar uppsagnar.

Eins og fram er komið lagði stefnandi fram við upphaf aðalmeðferðar skjal þar sem dómkröfur stefnanda eru leiðréttar, meðal annars þannig að sett var fram varakrafa. Ekki verður annað ráðið af umræddu skjali en að megingrundvöllur útreiknings þeirrar kröfu sé byggður á því að réttindi ríkisstarfsmanna á grundvelli kjarasamninga SFR samanborið við réttindi samkvæmt kjarasamningum VR og SA séu mun hagstæðari miðað við starfsaldur stefnanda og tekjur hans vegna áranna 2002 til 2004. Stefndi mótmælti því að málsástæður þær sem stefnandi byggir varakröfu sína á kæmust að í málinu þar sem þær væru of seint fram komnar.

Samkvæmt 5. mgr. 101. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála skulu málsástæður og mótmæli koma fram jafnskjótt og tilefni verður til. Að öðrum kosti má ekki taka slíkar yfirlýsingar til greina nema gagnaðili samþykki. Í stefnu segir að fjárhæð skaðabótakröfu stefnanda miðist við launagreiðslur stefnanda í tvö ár, sbr. árslaun 2004 uppreiknuð með launavísitölu. Ekki er frekari rökstuðning að finna um kröfuna í málatilbúnaði stefnanda. Í greinargerð sinni skoraði stefndi á stefnanda að leggja fram sundurliðun á stefnukröfu sinni en stefnandi varð ekki við því og í umræddu skjali þar sem varakrafan er sett fram er útreikningur aðalkröfunnar ekki rökstuddur frekar en í stefnu að öðru leyti en því að hún sé sett fram í samræmi við kröfugerð í sambærilegum málum og vitnað í því sambandi til dóms í máli E-8306/07.

Í þinghaldi 16. apríl 2009 lagði stefnandi fram skjal sem hann kallar: „Bætur vegna uppsagnar Ó-kk-ef B. H-kk-ef.“ Í því skjali eru settir fram útreikningar lögmanns stefnanda þar sem borin eru saman meint réttindi, annars vegar ríkisstarfsmanna og hins vegar verslunarmanna, á sama hátt og hann gerir varðandi fyrrgreinda varakröfu stefnanda, þótt niðurstaða útreikninganna sé ekki sömu fjárhæðar. Af þessu skjali verður hins vegar ekkert ráðið að útreikningar þeir sem þar eru settir fram tengist á nokkurn hátt þeirri kröfu sem sett var fram í stefnu þar sem grundvöllur kröfunnar er allt annar, þ.e. tvenn árslaun stefnanda 2004 uppfærð með vísitölu.

Stefnandi setti ekki fram þær málsástæður sem hann byggir varakröfu sína á fyrr en við aðalmeðferð málsins en ljóst er að tilefni hefði verið til að setja þær fram mun fyrr til þess að gefa stefnda færi á að taka afstöðu til þeirra. Verða málsástæður þessar því ekki teknar til greina gegn mótmælum stefnda, sbr. 5. mgr. 101. gr. laga nr. 91/1991.

Sá sem krefst skaðabóta sér til handa þarf að sýna fram á að hann hafi orðið fyrir tjóni sem rakið verður til saknæmrar háttsemi. Stefnandi byggir kröfu sína á því að hann eigi rétt á greiðslu skaðabóta vegna ólögmætrar uppsagnar stefnda og nemi tjón hans vegna þess tvennum árslaunum árið 2004 uppfærðum með vísitölu. Ekki er í málatilbúnaði stefnanda rökstutt hvers vegna kröfugerð hans er sett fram með þessum hætti eða útskýrt með skýrum hætti hvernig fjárhæðin er fengin, heldur látið duga að vísa til dóms Héraðsdóms Reykjavíkur 18. júní 2008 í máli E-8306/2007 þar sem fallist var á að stefnandi ætti rétt á skaðabótum að fjárhæð 600.000 krónur en höfuðstóll dómkröfu var rúmar 4 milljónir. Þá er í kröfugerð stefnanda engin tilraun gerð til að útskýra hvers vegna stefnandi telur ekki að taka eigi tillit til þess að hann fékk greidd biðlaun í 6 mánuði en samkvæmt 2. mgr. 34. gr. laga nr. 70/1996 um réttindi og skyldur starfsmanna ríkisins skulu biðlaunagreiðslur falla niður ef sá sem nýtur þeirra tekur við starfi annars staðar ef launin þar eru jafn há eða hærri. Ef þau eru lægri á hann aðeins rétt á mismuninum. Við aðalmeðferð málsins kom fram hjá stefnanda að hann hafi ekki tilkynnt stefnda um að hann hefði þegið laun frá öðrum á þessu tímabili en hann kvaðst hafa byrjað að vinna hjá Árvirkjanum upp úr miðjum nóvember 2004.

Með vísan til þess hvernig stefnandi setur kröfu sína fram þá verður að líta til þess við mat á tjóni hans hverjar tekjur hans voru fyrir og eftir uppsögnina. Í málinu liggja frammi skattframtöl þar sem heildartekjur stefnanda eru eftirfarandi:

Skattframtal 2003:

Launagreiðslur frá stefnda 3.385.984 krónur, heildarlaun 2002 kr. 3.571.324

Þá fékk stefnandi að auki ökutækjastyrk að fjárhæð 105.208 krónur

og dagpeninga að fjárhæð 382.300 krónur og sömu fjárhæðir

eru færðar til frádráttar á móti þeim greiðslum.

Skattframtal 2004:

Launagreiðslur frá stefnda 3.286.262 krónur, heildarlaun 2003 kr. 3.457.222

Auk þess ökutækjastyrkur 83.661 króna og dagpeningar

314.100 krónur og sömu fjárhæðir færðar til frádráttar.

Skattframtal 2005:

Launagreiðslur frá stefnda 2.811.712 krónur, heildarlaun 2004 kr. 3.049.640

Auk þess ökutækjastyrkur 40.504 krónur og dagpeningar

92.500 krónur og sömu fjárhæðir færðar til frádráttar.

Skattframtal 2006:

Launagreiðslur Árvirkinn 3.722.005 krónur, heildarlaun 2005 kr. 4.257.018

Laun frá stefnanda 417.983 krónur. Auk þess ökutækjastyrkur

38.560 krónur og sama fjárhæð til frádráttar.

Skattframtal 2007:

Launagreiðslur Árvirkinn 3.625.109 krónur, heildarlaun 2006 kr. 3.678.933

Af þessum skattframtölum verður ekki annað ráðið en að stefnandi hafi haft hærri laun hjá nýjum vinnuveitanda eftir að hann lét af störfum hjá stefnda. Við aðalmeðferð málsins kom fram af hálfu stefnanda að laun hans hefðu verið lægri hjá hinum nýja vinnuveitanda þótt hann gæti ekki nefnt neinar tölur í því sambandi, en þar hafi hann verið á tímakaupi. Stefnandi hefur ekki lagt fram gögn sem hrekja það sem fram kemur í skattframtölum hans og rakið er hér að framan um heildarlaun hans. Þykir því stefnandi ekki hafa sýnt fram á það með haldbærum gögnum að hann hafi orðið fyrir tjóni sem rakið verður til þess að honum var með ólögmætum hætti sagt upp störfum vegna niðurlagningar á starfi hans hjá stefnda og verður hann að bera hallann af þeim sönnunarskorti.

Stefnandi gerir enn fremur kröfu til miskabóta þar sem uppsögn hans úr starfi hjá stefnda og framkvæmd hennar hafi falið í sér ólögmæta meingerð gegn æru hans og persónu. Samkvæmt b lið 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 er heimilt að láta þann sem ábyrgð ber á ólögmætri meingerð gegn frelsi, friði, æru eða persónu annars manns greiða miskabætur til þess sem misgert var við. Stefnandi hefur í málatilbúnaði sínum ekki rökstutt miskabótakröfu sína með öðrum hætti en að uppsögnin og framkvæmd hennar hafi falið í sér ólögmæta meingerð gegn æru hans og persónu. Ekki verður séð að uppsögnin sem slík, þótt ólögmæt hafi verið, hafi falið í sér ólögmæta meingerð gegn æru eða persónu stefnanda, en stefnanda var sagt upp á þeim forsendum að leggja ætti niður starf hans á grundvelli hagræðingar. Þá liggur fyrir að stefnanda var tilkynnt um niðurlagningu starfsins með bréfi sem honum var afhent á fundi 3. september 2004 og miðuðust starfslokin við daginn eftir. Verður ekki séð að í því hvernig staðið var að framkvæmd uppsagnarinnar hafi falist meingerð gegn æru eða persónu stefnanda. Verður því ekki séð að uppfyllt séu skilyrði ákvæðis b liðar 26. gr. skaðabótalaga til að unnt sé að dæma stefnanda miskabætur af þessum sökum.

Að öllu því virtu sem nú hefur verið rakið verður stefndi sýknaður af öllum kröfum stefnanda í máli þessu.

Þrátt fyrir þessa niðurstöðu þykir eftir atvikum rétt að fella málskostnað niður.

Af hálfu stefnanda flutti málið Ó-kk-nf B-kk-nf hrl. en af hálfu stefnda flutti málið Ó-kk-nf T-kk-nf hrl.

G-kvk-nf B-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð

Stefndi, Fasteignaskrá Íslands, er sýknaður af öllum kröfum stefnanda, Ó-kk-ef B-kk-ef H-kk-ef, í máli þessu.

Málskostnaður fellur niður.

G-kvk-nf B-kvk-nf