S-69/2014

Mál þetta, sem var dómtekið 27. f.m., var höfðað með ákæru ríkissaksóknara, útgefinni 20. janúar 2014, á hendur E-kk-þgf E-kk-þgf A-kk-þgf, kt. 000000-0000, nú til heimilis að Framnesvegi 55 í Reykjavík, og F-kk-þgf S-kk-þgf G-kk-þgf, kt. 000000-0000, Hæðargarði 7, Sveitarfélaginu Hornafirði.

Samkvæmt I. kafla ákæru er ákærðu báðum gefið að sök „stórfellt fíkniefnalagabrot, með því að hafa í ágúst 2011, ásamt X, kt. 000000-0000, staðið að innflutningi á samtals 30.225 töflum með fíkniefninu MDMA (ecstasy), frá Danmörku til Keflavíkurflugvallar, til söludreifingar í ágóðaskyni hér á landi, svo sem nánar er rakið í 1.-2. tölulið:

1. Ákærði F-kk-nf S-kk-nf fékk meðákærða E-kk-þf Ö-kk-þf til verksins, veitti honum leiðbeiningar um ferðatilhögun, afhenti honum síma, símkort og greiðslukortið sitt til að greiða fyrir ferðakostnað og uppihald og millifærði 364.000 krónur á tímabilinu 11.-22. ágúst 2011 inn á reikning E-kk-ef A-kk-ef í sama skyni.

2. Ákærði E-kk-nf Ö-kk-nf fór til Gautaborgar, og síðar Kaupmannahafnar og Amsterdam, í því skyni að móttaka og flytja fíkniefnin til Íslands, móttók ákærði fíkniefnin í Amsterdam frá X og flutti þau til landsins sem farþegi með flugi FI-213 frá Kaupmannahöfn, falin í farangri sínum þar sem tollverðir fundu þau við komu hans til Keflavíkurflugvallar þriðjudaginn 23. ágúst 2011.“

Telst þetta varða við 173. gr. a. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Í II. kafla ákæru er ákærði F-kk-nf S-kk-nf sóttur til saka „fyrir fíkniefnalagabrot, með því að hafa miðvikudaginn 7. september 2011 að Eskivöllum 15, Hafnarfirði, haft í vörslum sínum 1,6 g af amfetamíni sem hann framvísaði til lögreglumanna og eina töflu með fíkniefninu MDMA (ecstasy), sem lögreglan fann við leit.“

Telst þetta varða við 2. gr., sbr. 5. og 6. gr., laga um ávana- og fíkniefni nr. 65/1974.

Þess er krafist að ákærðu verði dæmdir til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar. Þá er gerð krafa um upptöku á þeim fíkniefnum sem getið er í ákæru. Nær upptökukrafan einnig til 1.756,08 g af staðdeyfilyfinu Lídókaín og 2.951,35 g af alkóhólsykri sem voru í ferðatösku ákærða E-kk-ef A-kk-ef við framangreinda komu hans til landsins.

Ákærðu hafa báðir neitað sök samkvæmt I. kafla ákæru, en ákærði F-kk-nf S-kk-nf hefur gengist við sakargiftum samkvæmt II. kafla hennar. Ákærði E-kk-nf Ö-kk-nf hefur þó viðurkennt að hann hafi gegn niðurfellingu tiltekinnar skuldar tekið að sér að flytja kókaín til landsins og gengið út frá því að um það bil eitt kíló af því efni væri í ferðatöskunni sem hann hafði meðferðis þegar hann kom hingað frá Kaupmannahöfn 23. ágúst 2011.

Ákærði E-kk-nf Ö-kk-nf gerir þá kröfu að honum verði gerð vægasta refsing sem lög leyfa og að hún verði að fullu skilorðsbundin.

Ákærði F-kk-nf S-kk-nf krefst aðallega sýknu af sakargiftum í I. kafla ákæru, til vara að honum verði ekki gerð refsing, en að því frágengnu að hann verði dæmdur til vægustu lögleyfðu viðurlaga og að refsivist, komi til þess að hún verði dæmd, verði bundin skilorði. Þá krefst ákærði þess að honum verði gerð vægasta refsing sem lög leyfa fyrir brot samkvæmt II. kafla ákæru.

I

Með ákæru ríkissaksóknara, útgefinni 21. maí 2013, var höfðað mál á hendur ákærðu og X fyrir að hafa í ágúst 2011 staðið að þeim innflutningi á fíkniefnum sem I. kafli ákæru í þessu máli tekur til. Þar sem X sætti á þessum tíma farbanni í Ástralíu var það mál fellt niður 20. janúar 2014 og tvær ákærur gefnar út í stað hennar, það er sú ákæra sem hér er til umfjöllunar og önnur á hendur X einum. Dómur í máli ákærðu E-kk-ef A-kk-ef og F-kk-ef S-kk-ef gekk í héraði 23. maí 2014. Voru ákærðu með honum sakfelldir fyrir þá háttsemi sem þeim er gefin að sök í ákæru og þeim gert að sæta fangelsi í sex ár. Með dómi Hæstaréttar 17. september 2015 var sá dómur ómerktur þar sem dómari málsins hafði með úrskurðum 28. september og 16. nóvember 2011 gert ákærða F-kk-þgf S-kk-þgf að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Fór aðalmeðferð í málinu fram að nýju 16. desember 2015 og 4. og 27. janúar 2016. Þrátt fyrir að X sé nú frjáls ferða sinna hefur hann ekki komið aftur til Íslands og fyrir liggur að hann hefur ekki í hyggju að koma til landsins á næstunni. Allan þennan tíma hafa því ekki verið tök á því að sameina málin.

II

Ákærði E-kk-nf Ö-kk-nf A-kk-nf kom til Keflavíkurflugvallar með flugi frá Kaupmannahöfn klukkan 20.57 þriðjudaginn 23. ágúst 2011. Samkvæmt skýrslu tollgæslu, sem rituð er af E tollsérfræðingi og F tollverði, var ákærði kominn að tollhliði sem er ætlað þeim sem ekki hafa tollskyldan varning meðferðis þegar hann var stöðvaður og beðinn um að setja farangur sinn, stóra svarta ferðatösku, í gegnumlýsingartæki tollgæslunnar. Hann hafi í kjölfarið verið færður í leitaraðstöðu þar sem farangurinn hafi verið skoðaður nánar. Vegna gruns um að fíkniefni væru falin í botni ferðatöskunnar hafi lögregla verið kölluð til. Segir um þetta í skýrslu tollgæslunnar að við skoðun á töskunni þegar búið var að taka allan farangur úr henni hafi komið í ljós að búið var að setja „falskan botn í [hana].“ Þá hafi taskan tóm, það er að segja án farangurs, vegið tæplega 21 kg. Í skýrslu lögreglumanns hjá tæknideild lögreglunnar á höfuðborgarsvæðinu, sem falið var að rannsaka töskuna frekar og greina og vigta fíkniefni sem kynnu að leynast í henni, segir meðal annars svo: „Taskan er fóðruð að innan með áklæði. Rennilás á áklæði var skemmdur þannig að það sást í bak töskunnar sem er úr samanþjöppuðu pappaefni. Áklæðið var fjarlægt og var bakið nokkuð laust eins og taskan hefði orðið fyrir einhverju hnjaski. Þegar bakið var tekið frá komu í ljós sex pakkningar. Um var að ræða glærar lofttæmdar umbúðir ...“. Í tveimur þessara pakkninga reyndust vera samtals 30.225 MDMA-töflur, það er 14.877 í annarri og 15.348 í hinni. Voru alls 59 töflur rannsakaðar af Rannsóknastofu Háskóla Íslands í eiturefnafræði og leiddi rannsókn á þeim í ljós að þær innihéldu MDMA sem væri að mestu á formi MDMA-klóríðs og að magn þess í hverri töflu hafi verið á bilinu 82-88 mg. Kemur fram í fyrirliggjandi matsgerðum rannsóknastofunnar að hver tafla hafi verið um 8 mm í þvermál og meðalþungi þeirra 0,240 til 0,243 g. Á annarri hlið þeirra hafi verið „Volkswagen“ merki. Í ferðatösku ákærða reyndust einnig vera 1.756,08 g af staðdeyfilyfinu Lídókaín og 2.951,35 g af alkóhólsykri. Má samkvæmt þessu ganga út frá því að samanlögð þyngd framangreindra efna hafi verið tæp 12 kg. Er enginn ágreiningur í málinu um framangreind atriði.

Svo sem fram er komið hefur ákærði E-kk-nf Ö-kk-nf haldið því fram að hann hafi tekið að sér að flytja 1 kg af kókaíni til landsins og enga hugmynd haft um það að búið væri að koma þeim fíkniefnum sem í ákæru greinir fyrir í ferðatösku hans. Ákærði F-kk-nf S-kk-nf hefur fyrir dómi neitað því að hann hafi átt aðild að þessum fíkniefnainnflutningi, en hann var ekki handtekinn fyrr en 7. september 2011.

Ákærði E-kk-nf Ö-kk-nf sætti gæsluvarðhaldi vegna málsins frá 24. ágúst til 16. nóvember 2011 og ákærði F-kk-nf S-kk-nf frá 7. september til 22. nóvember 2011.

III

Við skýrslugjöf hjá lögreglu skýrði ákærði E-kk-nf Ö-kk-nf svo frá að hann hafi flogið til Gautaborgar 11. ágúst 2011 ásamt nokkrum vinum sínum til að fara þar á tónleika. Vinirnir hafi flogið heim 15. ágúst en hann hafi ekki verið búinn að útvega sér farmiða til baka og því orðið einn eftir. Sama dag hafi meðákærði hringt í hann og boðið honum að taka með sér til Íslands ferðatösku sem innihéldi 1 kg af kókaíni gegn niðurfellingu skulda sem meðal annars tengdust fíkniefnaneyslu ákærða. Hafi hann fallist á að gera þetta. Kvaðst ákærði hafa fengið þau fyrirmæli frá meðákærða að fara til Kaupmannahafnar þar sem hann fengi töskuna afhenta. Honum hafi líka verið sagt að kaupa sér síma til að nota í ferðinni og að hann ætti að henda honum áður en hann færi aftur til Íslands. Hann hafi ferðast með lest til Kaupmannahafnar og gist þar eina nótt á farfuglaheimili. Í samræmi við það sem fyrir hann hafi verið lagt hafi hann hringt í danskt símanúmer, þegar hann var kominn til Kaupmannahafnar, en ekki verið svarað. Hann hafi þá hringt í meðákærða sem hafi sagt honum að taka flug til Amsterdam og innrita sig þar á tiltekið hótel. Búið væri að bóka gistingu á hótelinu og greiða fyrir hana. Sama dag og hann kom til Amsterdam hafi íslenskur maður komið til hans á hótelið, látið hann hafa tóma ferðatösku og sagt honum að það kæmi annar maður sem myndi sækja hana, koma fíkniefnunum fyrir í henni og skila henni aftur að því búnu á hótelið til ákærða. Sá maður, sem hafi líka verið íslenskur, hafi komið á hótelið um kvöldið, tekið töskuna en skilað henni aftur á miðnætti daginn eftir, það er 17. ágúst. Kvaðst ákærði hafa dvalið á hótelinu í tvo eða þrjá daga með Íslendingnum sem hann hitti þar fyrst. Hann hafi síðan flogið frá Amsterdam til Gautaborgar, þar sem hann hafi gist eina nótt. Hinn 23. ágúst hafi hann svo flogið til Kaupmannahafnar og þaðan til Íslands. Fram kom hjá ákærða að hann hafi um miðjan júlí 2011 að beiðni meðákærða farið til Kaupmannahafnar í þeim erindagjörðum að ná þar í 1 kg af kókaíni og flytja það til Íslands. Hann hafi átt að fá 500.000 krónur fyrir þá ferð. Hann hafi ekki náð sambandi við þann aðila sem hafi átt að afhenda honum fíkniefnin og því snúið aftur heim án þeirra. Meðákærði hafi lagt pening inn á bankareikning ákærða í tengslum við báðar þessar ferðir hans til útlanda og greitt hafi verið fyrir farmiðann út til Gautaborgar með greiðslukorti meðákærða. Við skýrslugjöf fyrir dómi 16. nóvember 2011 upplýsti ákærði að það hafi verið X sem dvalið hafi með honum á hótelinu í Amsterdam. Við yfirheyrslu hjá lögreglu nokkrum dögum seinna skýrði ákærði svo frá að Íslendingurinn sem sótt hafi ferðatöskuna á hótelið hafi komið þangað þrisvar sinnum, en ákærði hafi ekki verið viðstaddur samskipti hans og X, honum hafi verið gert að yfirgefa herbergið á meðan. Þegar maður þessi kom á hótelið í síðasta skiptið hafi hann skilið ferðatöskuna eftir og hafi hún þá verið full af fíkniefnum. Kom fram hjá ákærða að honum hafi fundist taskan þung. Við vigtun í flugstöðinni hafi hún reynst vera 32 kg og hann hafi þurft að borga fyrir yfirvigt. Til samræmis við það sem honum hafi verið tjáð hafi hann staðið í þeirri trú að í töskunni væri 1 kg af kókaíni en þó grunað að það væri eitthvað meira í henni.

Við skýrslutökur hjá lögreglu kvaðst ákærði F-kk-nf S-kk-nf í fyrstu ekkert tengjast þeim innflutningi á fíkniefnum sem er til umfjöllunar í málinu. Hann viðurkenndi þó að hafa lagt rúmlega 400.000 krónur inn á bankareikning meðákærða og litið á það sem vinargreiða við hann, en hann hafi verið staddur í útlöndum og verið í fjárkröggum. Meðákærði skuldaði honum þessa peninga og framburður meðákærða um annað væri ósannur. Við yfirheyrslu 20. september 2011 játaði ákærði aðild sína að málinu, en hún hafi að hans sögn falist í því að fá meðákærða til að sækja fíkniefni og flytja þau til Íslands. Hann hafi verið í samskiptum við meðákærða á meðan hann var úti og lagt honum til fjármuni til að greiða farmiða og uppihald. Aðspurður kannaðist hann við símanúmerið 775-3049, kvað meðákærða hafa notað það í ferðinni og ákærði hafi að hans ósk lagt 4.000 krónur inn á það. Þá kvaðst ákærði hafa staðið í þeirri trú að innflutningurinn tæki til 1 kg af kókaíni og hann hafi enga hugmynd haft um að E-töflur væru í spilinu. Hann hafi verið þvingaður til að útvega burðardýr og myndi ekki upplýsa hverjir voru þar að verki þar sem hann óttaðist þá. Við skýrslugjöf 26. september 2011 kom fram hjá ákærða að tilraun meðákærða til að flytja fíkniefni til landsins í júlí 2011 hafi mistekist en meðákærði hafi verið ákveðinn í að gera aðra tilraun. Hafi hann þrýst á ákærða um þetta. Hafi niðurstaðan orðið sú að meðákærði héldi að nýju til útlanda til að sækja fíkniefni undir því yfirskini að hann væri að fara á tónleika. Hann hafi átt að fá tösku með fíkniefnum afhenta á flugvellinum í Gautaborg og verið sagt að hann ætti að hafa hana með sér þegar hann og vinir hans ferðuðust heim til Íslands. Sú afhending hafi misfarist og hafi meðákærði af þeim sökum þurft að ferðast til Amsterdam. Skýrði ákærði svo frá að það hafi verið hann sem hafi beðið meðákærða um að halda til Amsterdam og innrita sig á hótel þar.

Samkvæmt rannsóknargögnum málsins liggur það fyrir að X flaug frá Íslandi til Amsterdam í Hollandi 16. ágúst 2011 og að greitt hafi verið fyrir farmiða hans og gistingu hans og ákærða E-kk-ef A-kk-ef á Wyndham Apollo hótelinu í Amsterdam með greiðslukorti H. Hann flaug síðan frá Amsterdam til Íslands 21. sama mánaðar. Hann var handtekinn í Kaupmannahöfn 14. nóvember 2011, þar sem hann var þá búsettur, og færður á lögreglustöð til skýrslutöku sem íslenskir lögreglumenn höfðu með höndum. Neitaði hann að hafa átt aðild að málinu. Hann kannaðist við að hafa ferðast til Amsterdam í júlí eða ágúst það ár. Kvaðst hann hafa hitt þar strák sem héti E-kk-nf og að þeir hefðu djammað saman. Ákærði F-kk-nf S-kk-nf hafi haft samband við hann, sagt að E-kk-nf þessi væri vinur hans og beðið hann um að koma fötum til hans. Það hafi hann gert, komið fötunum fyrir í tösku og afhent E-kk-þgf hana. Tekin var skýrsla af X að nýju í þágu rannsóknar málsins 26. mars 2012, en hann var þá enn búsettur í Kaupmannahöfn. Var honum þá kynntur framburður ákærða E-kk-ef A-kk-ef við framangreinda skýrslutöku í nóvember 2011. Kvaðst hann alfarið hafna því sem þar kæmi fram og að framburður ákærða væri lygi og þvæla. Þá var afstaða hans til þess framburðar ákærða F-kk-ef S-kk-ef, að ákærði hafi aldrei beðið hann um að koma fatatösku til ákærða E-kk-ef A-kk-ef, á sama veg. Gaf hann þá skýringu á framburði ákærða E-kk-ef A-kk-ef að ákærði væri greinilega að bera sakir á hann til að auðvelda sér lífið en hann gæti með engu móti gefið skýringu á framburði ákærða F-kk-ef S-kk-ef.

Við lögreglurannsókn málsins voru teknar skýrslur af nokkrum vitnum sem þar báru um atvik í aðdraganda ferðar ákærða E-kk-ef A-kk-ef til Gautaborgar og mögulega aðkomu ákærða F-kk-ef S-kk-ef að þeirri ferð hans. Verður vikið að þeim vitnisburði síðar eftir því sem efni þykja til.

Á fyrirliggjandi yfirliti yfir bankareikning í eigu ákærða E-kk-ef A-kk-ef kemur fram að á tímabilinu 14. júlí til 23. ágúst 2011 lagði ákærði F-kk-nf S-kk-nf samtals 429.000 krónur inn á hann, þar af 354.000 krónur frá og með 15. ágúst 2011. Þá liggur fyrir yfirlit yfir úttektir með greiðslukorti ákærða F-kk-ef S-kk-ef sem upplýst er að ákærði E-kk-nf Ö-kk-nf hafði meðferðis í ferðinni sem um ræðir í málinu. Kemur fram í lögregluskýrslu sem fylgdi yfirlitinu að samkvæmt því hafi greiðslukortið verið notað í Danmörku 15. og 16. ágúst 2011 og í Hollandi frá 16. til 20. ágúst sama ár, meðal annars á Wyndham Apollo hótelinu í nokkur skipti. Hafi ákærði F-kk-nf S-kk-nf lagt 26.000 krónur inn á kortið 19. ágúst 2011. Þá er á því byggt af hálfu ákæruvalds og þar um vísað til rannsóknargagna málsins að ákærði hafi þrisvar sinnum greitt fyrir inneign á farsíma sem ákærði E-kk-nf Ö-kk-nf var með í ferðinni og losaði sig við áður en hann kom til Íslands. Í sömu gögnum er tekið fram að H hafi lánað ákærða F-kk-þgf S-kk-þgf 95.000 krónur sem hann hafi síðan lagt inn á bankareikning ákærða E-kk-ef A-kk-ef.

Samkvæmt rannsóknargögnum málsins áttu ákærðu talsverð samskipti í gegnum síma á tímabilinu 11. til 25. ágúst 2011. Þannig hafa símanúmerin 775-2325, sem ákærði E-kk-nf Ö-kk-nf var skráður fyrir, og símanúmer ákærða F-kk-ef S-kk-ef, 845-6152, tengst 18 sinnum hinn 11. ágúst 2011. Þá liggja fyrir gögn um fjölda símtala og smáskilaboða á milli símanúmeranna 845-6152 og 775-3049 á tímabilinu 12. til 17. ágúst 2011, en lögreglu grunar að ákærði E-kk-nf Ö-kk-nf hafi notað síma með síðarnefnda númerinu meðan á ferð hans stóð. Að auki benda framlögð gögn til þess að ákærði F-kk-nf S-kk-nf og X hafi oft ræðst við í síma á tímabilinu 11. til 15. ágúst 2011.

Við húsleit á heimili ákærða F-kk-ef S-kk-ef 7. september 2011 fannst miði með svohljóðandi handskrifuðum texta: „300 gr. (1,5m). Hreint eða 1m í pening + flug + gisting + gjaldeyri. Danmörk/Spánn. 3-7 dagar. Allt er tilbúið. Verður að geta farið sem fyrst. Má taka 1-2 með sér (heilbrigt lið) (helst ekki fara einn) og hinir mega ekkert vita.“

IV

Í skýrslu sinni við aðalmeðferð málsins fyrir dómi 16. desember 2015 bar ákærði E-kk-nf Ö-kk-nf ítrekað fyrir sig minnisleysi um atvik og skýrði það með því að langur tími væri liðinn frá því að málið kom upp og að hann hafi verið í mikilli fíkniefnaneyslu á þessum tíma. Sem fyrr gekkst hann við því að hafa flutt þau fíkniefni sem í ákæru greinir til landsins 23. ágúst 2011 og áréttaði þannig framburð sinn að hann hafi staðið í þeirri trú að hann væri einungis með 1 kg af kókaíni meðferðis. Um tildrög þessa fíkniefnainnflutnings skýrði ákærði svo frá að hann hafi verið staddur í Gautaborg þegar í hann hafi verið hringt og honum boðið að flytja hingað til lands 1 kg af kókaíni gegn því að felldar yrðu niður tilteknar skuldir hans en að auki hafi átt að koma til greiðsla sem myndi renna beint í hans vasa. Það væri af og frá að búið hafi verið að ákveða þetta áður en hann hélt til Svíþjóðar. Hafi verið um það rætt að hann fengi 1.000.000 króna fyrir flutninginn, hann fengi sjálfur 500.000 krónur og afgangurinn væri greiðsla á skuld hans. Hann hafi í fyrstu hafnað því að gera þetta, enda hafi þetta komið upp sama daginn og hann ætlað heim til Íslands, en síðan fallist á það. Hann hafi þegar hér var komið sögu ekki verið búinn að plana heimferðina að ætlað sér að ná í „hoppmiða“. Honum hafi verið ráðlagt að fá einhvern af vinum sínum sem höfðu ferðast með honum á tónleikana í Gautaborg til að koma með sér í þennan leiðangur. Hann hafi ámálgað þetta við einn þeirra sem hafi tekið vel í það en síðan ákveðið sjálfur að draga hann ekki inn í málið. Í fyrstu skýrði ákærði svo frá að hann hafi ekki þekkt manninn sem hafi hringt í hann og beðið hann um þetta, en fullyrti að það hafi ekki verið meðákærði. Síðar í skýrslutökunni kom á hinn bóginn fram hjá honum að sá maður sem um ræðir væri þekktur hrotti í undirheimunum hér á landi og hann muni aldrei nafngreina hann þar sem hann óttist hann. Að þessu hafi hann komist síðar. Maður þessi hafi þjarmað mjög að honum í framangreindu símtali og gert mikið úr þeirri skuld sem hann stæði í við sig. Þeir hefðu að því er hann taldi aðeins rætt saman í þetta eina skipti. Spurður um ferðir sínar í kjölfar þess að hann tók þetta verkefni að sér kvaðst ákærði ekki muna það. Vel megi vera að hann hafi fyrst ferðast frá Gautaborg til Kaupmannahafnar, en hann væri ekki viss um það. Allir þessir dagar væru í hálfgerðri þoku. Kvaðst hann muna óljóst eftir fyrirmælum sem hann fékk varðandi ferðatilhögun og annað og að best væri fyrir hann að segja sem minnst um það því að annars færi hann bara að bulla eitthvað sem enginn fótur væri fyrir. Hann hafi þó í öllu falli farið til Amsterdam til að sækja fíkniefnin og innritað sig þar á hótel, svo sem honum hafi verið sagt að gera, en kvaðst ekki muna hver það var sem gaf honum þau fyrirmæli. Þar hafi hann hitt X. Kvaðst ákærði ýmist hafa deilt herbergi með X eða verið einn í herbergi. Hann hafi fengið nýjan síma við komuna til Amsterdam og eyðilagt hann áður en hann hélt til Íslands í samræmi við fyrirmæli sem honum voru gefin. Númer þess síma kvaðst hann ekki muna. Þá hafi X látið hann hafa ferðatöskuna á hótelinu og búið hafi verið að koma fíkniefnunum fyrir í henni þegar hann fékk hana afhenta. Sjálfur hafi ákærði sett föt og hjólabretti í töskuna og keypt hafi verið handa honum teppi til að setja í hana því að öðrum kosti hafi mátt ætla að hún væri nánast tóm. Hann hafi ekki haft samskipti við aðra en X vegna fíkniefnanna á meðan hann dvaldi í Amsterdam. Hafi X haft það á orði við ákærða að maðurinn sem hann skuldaði og fengið hafi hann til verksins væri hættulegur. Þeir hefðu ekkert rætt um magn og tegund fíkniefna sem væru í töskunni og ákærði því ekki haft ástæðu til að ætla annað en að um væri að ræða 1 kg af kókaíni svo sem um hafi verið talað við hann. Hann hafi fyrst lyft töskunni þegar hann var búinn að pakka ofan í hana og þá fundist hún frekar þung. Hann hafi þurft að dröslast með hana langar leiðir og grunað að það væri meira en 1 kg af kókaíni í henni en aldrei leitt hugann að því að búið væri að koma fyrir í henni annarri tegund fíkniefna. Þá kvaðst hann hafa talið að þyngd töskunnar hafi eitthvað haft með það að gera hvernig gengið hafi verið frá fíkniefnunum þegar þeim var komið fyrir í henni. Hann hafi gert sér fulla grein fyrir því að til stæði að selja fíkniefnin á Íslandi og gengið út frá því að einhver myndi taka á móti honum þegar hann kæmi til landsins. Þegar ákærði var inntur eftir því hvernig hann hafi fjármagnað þessa ferð sína skýrði hann svo frá að hann hafi fengið fyrirframgreidd laun til að kaupa farmiðann út. Þá hafi meðákærði lánað honum greiðslukortið sitt þar sem hann hafi ekki sjálfur átt slíkt kort. Hann hafi líklega notað það kort þegar hann greiddi fyrir fargjaldið heim og líka þegar hann keypti sér mat. Um hreina greiðasemi af hálfu meðákærða hafi verið að ræða. Á milli þeirra hafi verið vinskapur á þessum tíma og meðákærði hafi gert þetta fyrir hann. Þá hafi hann fengið einhvern pening á hótelinu í Amsterdam, þar hafi ekki verið um neina stórupphæð að ræða, og X hafi greitt fyrir gistinguna, en staðfestingu á því hafi hann séð í gögnum málsins. Einnig gæti verið að meðákærði hafi lagt inn á bankareikning ákærða meðan á ferðinni stóð og það hafi nýst honum, en fyrst og fremst hafi hann notað greiðslukort meðákærða til greiðslu útgjalda. Þá kom fram hjá ákærða að hann og meðákærði hefðu eitthvað rætt saman meðan á ferðinni stóð en kvaðst ekki muna um hvað þeir töluðu. Þegar leitað var skýringa á breyttum framburði ákærða að því er tekur til aðildar meðákærða að flutningi umræddra fíkniefna hingað til lands svaraði ákærði því til að sá framburður hans væri einfaldlega ekki réttur. Hann hafi verið hræddur við að nefna þann mann til sögunnar sem í reynd hafi staðið á bak við þennan innflutning og talið nærtækast að benda á meðákærða og þrýst hafi verið á hann að benda á einhvern. Þetta sé hins vegar ekki rétt, meðákærði hafi ekki fengið hann til að flytja þessi fíkniefni til landsins. Hann hafi þó verið nokkuð viss um að meðákærði tengdist þessu máli og því nefnt hann til sögunnar. Tiltók hann sérstaklega í þessu sambandi að meðákærði og X væru vinir. Í tengslum við þetta var ákærði spurður um ferð til útlanda sem hann á að hafa farið í áður en þetta mál kom til í þeim tilgangi að sækja fíkniefni og flytja þau til Íslands, en að þessu hefur áður verið vikið. Kvaðst ákærði kannast við þessa ferð en hann myndi þó lítið eftir henni. Meðákærði hafi fengið hann til að fara til Danmerkur til að ná þar í 1 kg af kókaíni og flytja það til Íslands. Taldi ákærði að hann hafi farið í þessa ferð hálfu ári áður en hann hélt til Gautaborgar í ágúst 2011. Sá leiðangur hafi engu skilað og hann snúið aftur heim án þess að hafa fíkniefni meðferðis. Meðákærði hafi verið milligöngumaður í þessu máli og ákærði burðardýr. Sími sem hann hafi notað í þessari ferð hafi verið skilinn eftir í bifreið hans við vinnustað hans. Þvertók ákærði fyrir að meðákærði hafi verið búinn að ræða við hann um það áður en hann fór til Gautaborgar að hann ætti fara í aðra ferð til útlanda til að sækja fíkniefni. Meðákærði hafi verið búinn að biðja fullt af fólki um að fara í svona ferð áður en ákærði lagði upp í fyrri ferðina samkvæmt framansögðu og vitni, sem borið hefðu um það við rannsókn málsins að meðákærði hafi verið að leita að manni til að sækja fíkniefni til útlanda stuttu áður en ákærði fór til Gautaborgar, væru að rugla saman ferðum. Nánar aðspurður um þátt meðákærða í þessu máli svaraði ákærði því til í fyrstu að hann vissi ekki til þess að meðákærði hafi haft vitneskju um það. Áréttaði hann að þeir hefðu eitthvað rætt saman meðan á ferðinni stóð. Þegar borinn var undir hann framburður meðákærða við skýrslugjöf hjá lögreglu 26. september 2011 þess efnis að meðákærði hafi síðast rætt við hann þegar hann hafi sagt honum að fara til Amsterdam og innrita sig þar á hótel svaraði hann því til að þetta gæti verið rétt og að hann hafi í kjölfarið rætt við manninn sem hann vill ekki nafngreina, enda væri það framburður hans að meðákærði hafi tengst þessu með einhverjum hætti. Þetta væri þó mjög óljóst í huga hans.

Í skýrslu sem ákærði F-kk-nf S-kk-nf gaf fyrir dómi við aðalmeðferð málsins 16. desember 2015 hafnaði hann því alfarið að hafa átt aðild að innflutningi meðákærða á fíkniefnum til landsins í ágúst 2011. Honum hafi ekki einu sinni verið kunnugt um að þetta stæði til. Aðspurður kannaðist hann við að hafa í júlí 2011 fengið meðákærða til að fara til Danmerkur til að ná í fíkniefni og flytja þau til Íslands en sú ferð hafi misheppnast. Hélt ákærði því fram að miði, sem fannst við húsleit á heimili hans 7. september 2011 og áður hefur verið fjallað um, hafi annað hvort snúist um „dílinn“ í tengslum við þá ferð eða ekki tilheyrt honum heldur manni sem bjó með honum á þessum tíma. Þessu til viðbótar dró ákærði í efa að þetta væri hans rithönd. Þegar ákærði var inntur eftir því hvaða upplýsingar hann hefði um sakarefni þessa máls svaraði hann því til að hann hafi verið búinn að heyra lítillega af því áður en hann var handtekinn og úrskurðaður í gæsluvarðhald 7. september 2011 og þá frá utanaðkomandi aðilum. Áréttaði hann þann framburð sinn að hann hafi enga aðkomu átt að þessum innflutningi fíkniefna til landsins. Hann hafi vitað að meðákærði væri að fara á tónleika í Svíþjóð og veitt honum fjárhagslega aðstoð í tengslum við þá ferð. Þannig kvaðst hann hafa lánað meðákærða greiðslukort, nánar tiltekið fyrirframgreitt greiðslukort, þar sem meðákærði hafi eingöngu átt debetkort sem hann hafi ekki getað notað. Ákærði og meðákærði hefðu báðir lagt inn á kortið. Kortið hafi verið notað þegar greitt var fyrir flugfarmiða meðákærða til Svíþjóðar og til að greiða fyrir uppihald hans úti. Spurður um hvort hann hafi lagt samtals 354.000 krónur inn á bankareikning meðákærða á tímabilinu 15. til 22. ágúst 2011 svaraði ákærði því til að hann hafi örugglega gert það, hann hafi ýmist verið að lána honum pening eða koma til hans peningum sem hann hafi þurft á að halda þegar hann var að skemmta sér á tónleikum í útlöndum. Þá kvaðst hann aðspurður ekki hafa lánað meðákærða síma áður en hann fór út og kannaðist ekki við að hafa greitt inn á símkort fyrir hann. Þegar hann var inntur eftir því hvort hann hafi átt einhver samskipti við meðákærða meðan á þessu ferðalagi stóð kvaðst hann lítið geta sagt um það þar sem svo langur tími væri liðinn frá því að þetta gerðist. Þeir hefðu þó líklega verið í einhverjum samskiptum enda miklir vinir á þessum tíma. Þegar borin voru undir hann gögn um símasamskipti, sem áður er gerð grein fyrir, gaf ákærði þá skýringu á þeim að hann og meðákærði hefðu „náttúrulega verið vinir á þessum tíma og hann var á einhverju tónlistarfestivali og hann var með kort að láni frá mér og annað eins“ og þeir hefðu örugglega átt samskipti af þeim sökum og eins hafi meðákærði verið að biðja hann um að lána sér peninga. Annað gæti hann ekki sagt um þetta. Samskipti þeirra á þessum tíma hafi í öllu falli ekkert haft með umræddan fíkniefnainnflutning ákærða að gera og að þar væri á ferðinni mál sem hann hafi ekkert komið nálægt. Aðspurður kvaðst ákærði þekkja X í gegnum eiginkonu hans, Y, en á milli þeirra hafi verið kunningsskapur. Þau hefðu þó engin samskipti átt meðan á þessu stóð og ekki heldur í aðdraganda þess að X hélt til Hollands. Aðspurður af verjanda sínum kvaðst ákærði ekkert hafa vitað um ferðir meðákærða þegar hann var í útlöndum í ágúst 2011 og ekkert frétt af þeim fyrr en skömmu áður en hann var sjálfur handtekinn. Þá kvaðst hann síðast hafa rætt við meðákærða 16. eða 17. ágúst. Verjandi meðákærða bar þessu næst undir ákærða framburð hans hjá lögreglu 26. september 2011 þar sem fram kemur að hann hafi síðast heyrt í meðákærða þegar hann var staddur á lestarstöð í Danmörku og þá beðið „hann um að fara til Amsterdam á hótelherbergi þar.“ Hann hafi neitað því og „þá tekur annar við og talar við hann eftir það.“ Svaraði ákærði því til að sá aðili sem þarna sé vísað til sé hrottinn sem meðákærði hafi ekki viljað nafngreina og hann muni ekki nefna heldur. Framburður hans um að hann hafi beðið meðákærða um að fara til Amsterdam væri rangur. Tiltók ákærði í því sambandi að þegar þessi skýrsla var tekin hafi hann verið búinn að vera í einangrun í þrjár vikur og verið ein taugahrúga. Nær samhljóða framburður ákærða í lögregluskýrslu frá 20. september 2011 um símtalið á lestarstöðinni og beiðni um að meðákærði færi til Amsterdam var þessu næst borinn undir ákærða af verjanda hans. Bar ákærði þá á þann veg að líklega væri þarna réttilega eftir honum haft. Í sömu skýrslu var ákærða sýndur miði sem fannst við húsleit á heimili hans og vikið hefur verið að og hann beðinn um að skýra tilvist hans og efni. Var svar hans á þessa leið: „Þetta er greinilega bara boðið sem ég átti að bjóða honum, milljón kall eða hvort hann vildi fá þetta í efnum. Ég fékk þennan miða örugglega áður en E-kk-nf fór til Danmerkur.“ Aðspurður um þennan framburð af sækjanda og þá í ljósi framburðar hans um þetta rannsóknargagn fyrir dómi samkvæmt framansögðu svaraði ákærði því til að þetta hafi örugglega verið „tilboðið sem hann hafi átt að bjóða þeim sem átti að fara“ og að þessi miði hafi tilheyrt honum. Þessu næst bar sækjandi undir ákærða svohljóðandi framburð hans í sömu lögregluskýrslu þegar hann var spurður út í „seinni ferð [meðákærða] þar sem hann kom með fíkniefni til Íslands“: „Hann ætlaði að gera það sama en hann ætlaði að koma heim 15.8. en svo var annar aðili í sambandi við hann og ég átti bara að leggja inn á hann pening og athuga hvernig honum liði. Ég vildi bara draga mig út úr þessu þá þar sem þetta hafði klúðrast áður og ég taldi þetta vera orðið svolítið risky.“ Var svar ákærða á þann veg að hann hafi bara verið að útvega meðákærða pening og ekkert komið að skipulagningu þessa máls. Að öðru leyti gat hann engar skýringar gefið á framangreindum framburði sínum. Fram kom hjá ákærða að hann ræki ekki minni til þess að hafa móttekið peninga frá öðrum til að láta meðákærða hafa. Greiðsla upp á 95.000 krónur, sem hann hafi móttekið frá H, hafi þó runnið til meðákærða, en það hafi verið lán frá henni til ákærða. Borið var undir ákærða svar hans við spurningu í skýrslutöku 26. september 2011 þar sem fram kemur hjá ákærða að meðákærði hafi viljað fara aftur til útlanda eftir að hann kom úr ferð í lok júlí og ákærði hafi verið fenginn „til að arrisera því“. Gat ákærði ekki skýrt þennan framburð sinn. Síðar í sömu lögregluskýrslu skýrir ákærði svo frá að meðákærði hafi ekki verið neyddur til að fara í þessa ferð, hann hafi viljað það sjálfur og „þetta hljómaði bara vel, vinir hans voru á leiðinni út og hann ákvað bara að fara með þeim ... hann stakk upp á því sjálfur bara af því að vinir hans voru að fara, það væri fínt að fleiri skyldu fara með honum í gegnum tollinn þá líka.“ Þegar ákærði var beðinn um að skýra þennan framburð sinn svaraði hann því til að hann hafi mögulega heyrt þetta frá aðilum í kringum sig. Aðra skýringu hefði hann ekki, enda ekki haft hugmynd um að meðákærði hefði í hyggju að flytja fíkniefni til landsins. Við skýrslugjöf fyrir dómi 4. janúar 2016 lét ákærði þess getið að hann hafi verið hafður í einangrun fyrstu þrjár vikurnar eftir að hann var úrskurðaður í gæsluvarðhald. Honum hafi ekki liðið vel á þessum tíma, hugsað um það eitt að komast út og því sagt lögreglumönnum sem yfirheyrðu hann það sem þeir vildu heyra. Þá kvaðst hann aðspurður af sækjanda ekki kunna skýringu á þeim framburði vitna að hann hafi verið að ræða um það að E-töflur væru væntanlegar til landsins og kvaðst ekki muna eftir þessu. Loks er þess að geta að þegar sækjandi beindi þeirri spurningu til ákærða af hverju hann hafi lagt peninga inn á bankareikning meðákærða og greiðslukortið sem ákærði hafði lánað honum kvaðst hann ekki muna það, enda væru 6 ár liðin frá því að þetta gerðist og hann vildi ekki vera að bulla einhverja vitleysu varðandi þetta atriði.

Við skýrslugjöf hjá lögreglu báru tvö vitni, þeir B og J, á þann veg að ákærði F-kk-nf S-kk-nf hafi í samtali við þá í ágúst 2011, það er á sama tíma og ákærði E-kk-nf Ö-kk-nf var staddur í útlöndum, sagt að hann ætti von á fíkniefnum. Er haft eftir B að ákærði hafi haft á orði að hann hafi í fyrstu gert ráð fyrir að fá kókaín en það hafi síðan breyst og hann fengi E-töflur í staðinn „og þær myndu fljótlega sjást á götunum.“ Í skýrslu sinni skýrði J svo frá varðandi þetta að ákærði hafi sagt honum að hann ætti von á 400-500 kúlum og að það væru „bleikar eða rauðar Volkswagen töflur“. Þá kom fram hjá vitninu D við skýrslugjöf hjá lögreglu að hún hafi heyrt ákærða segja tveimur strákum frá því að hann ætti von á E-töflum. Ákærði E-kk-nf Ö-kk-nf hafi á sama tíma verið staddur í útlöndum. Fyrir dómi bar B fyrir sig minnisleysi varðandi þetta og vísaði í því sambandi einkum til þess að hann hafi verið í mikilli óreglu á þessum tíma. Kvaðst hann því ekki geta staðfest það sem haft væri eftir honum í lögregluskýrslunni, en kannaðist við undirritun sína á hana. Í vitnisburði sínum fyrir dómi skýrði D svo frá að hún væri helst á því að J hefði nefnt það við hana að ákærði F-kk-nf S-kk-nf ætti von á E-töflum. Í sinni skýrslu kvaðst J ekki minnast þess að hafa sagt D frá þessu, en staðfesti á hinn bóginn þann vitnisburð sinn hjá lögreglu sem að framan er rakinn. Þá báru þau D og J bæði um það fyrir dómi að ákærði F-kk-nf S-kk-nf hafi beðið þau um að flytja fíkniefni til landsins gegn greiðslu, en frá þessu höfðu þau áður skýrt við skýrslugjöf hjá lögreglu og þá á þann veg að rætt hafi verið um innflutning á 1 kg af kókaíni. Þau hefðu bæði aftekið þetta með öllu. Fyrir dómi kvaðst D ekki gera sér grein fyrir því hvort þetta boð hafi eitthvað tengst ferð ákærða E-kk-ef A-kk-ef til útlanda í ágúst 2011, en í skýrslu hennar hjá lögreglu kemur fram að ákærði hafi fært þetta í tal við hana í lok desember 2010.

Vitnið I gaf skýrslu hjá lögreglu 10. október 2011 þar sem hann skýrði frá því að ákærði E-kk-nf Ö-kk-nf, en á milli þeirra hafi verið mikill vinskapur, hafi boðið honum að taka þátt í innflutningi fíkniefna til landsins gegn 1.500.000 króna greiðslu. Um hafi verið að ræða innflutning á kókaíni frá Svíþjóð eða Danmörku. Þetta hafi allt tengst ferð ákærða til Svíþjóðar 11. ágúst 2011 og að þeir hefðu rætt um þetta 5 dögum áður en hann fór í þá ferð. Kvaðst I hafa svarað því til að hann myndi „hugsa málið en svo sá hann á mér að ég vildi ekki fara og hann hætti þá að spyrja.“ Ákærði hafi örugglega ekki viljað fara einn og verið að hugsa um að tala við einhvern af þeim sem fóru með honum á tónleikana en hætt við það. Þá kom fram í þessari skýrslu I hjá lögreglu að hann hafi grunað að ákærði F-kk-nf S-kk-nf ætti einhverja aðild að þessu máli þar sem hann hafi verið tíður gestur á vinnustað hans á meðan ákærði var staddur í útlöndum og þá í þeim erindagjörðum að spyrjast fyrir um hann. Í skýrslu sinni fyrir dómi kvaðst I muna lítið eftir þessum tíma og tiltók sérstaklega í þeim efnum að hann hafi þá verið í mikilli neyslu án þess þó að lýsa henni frekar. Það gæti vel verið að atvik hafi verið með framangreindum hætti en hann gæti ekki staðfest það nú. Hann hafi haft vitneskju um að ákærði E-kk-nf Ö-kk-nf væri að fara á tónleika til Svíþjóðar og í engu tengt þá ferð við innflutning á fíkniefnum. Þá skýrði hann svo frá að ákærði F-kk-nf S-kk-nf hafi boðið honum gegn greiðslu að fara til útlanda til að ná í fíkniefni og flytja þau til landsins. Hann hafi þegar í stað neitað því.

Vitnið H var fyrir dómi spurð um notkun á greiðslukorti hennar í þágu ákærða F-kk-ef S-kk-ef á þeim tíma sem er til umfjöllunar í málinu og peningalán sem hún hafi veitt honum. Kom fram í skýrslu hennar hjá lögreglu 20. september 2011, en hún hafði þá stöðu sakbornings við lögreglurannsóknina, að hún hafi leyft ákærða að nota greiðslukort sitt til að greiða flugmiða fyrir vin hans. Tveimur til fjórum vikum áður hafi hún lánað honum 95.000 krónur. Það hafi verið í byrjun ágúst 2011 og hún hafi enga hugmynd um í hvað þeim peningum hafi verið varið. Hún hafi oft lánað honum pening og hann ætíð borgað til baka. Fyrir dómi kvaðst hún enga vitneskju hafa haft um utanför ákærða E-kk-ef A-kk-ef og þannig ekki tengt framangreindar lánveitingar til ákærða F-kk-ef S-kk-ef við hana. Þar sem ákærði hafi ekki átt greiðslukort til að nota við kaup á flugmiðanum hafi hún leyft honum að nota greiðslukortið sitt og hann síðan endurgreitt henni. Hún hafi oft lánað greiðslukort sitt með þessum hætti og þá nánar tiltekið þannig að hún hafi aldrei látið kortið af hendi heldur gefið upp nauðsynlegar upplýsingar þannig að viðskipti með því gætu gengið í gegn.

V

Svo sem fram er komið fannst mikið magn fíkniefna í ferðatösku sem ákærði E-kk-nf Ö-kk-nf hafði meðferðis við komuna hingað til lands 23. ágúst 2011. Hefur ákærði jafnan haldið því fram að hann hafi aðeins haft ásetning til að flytja til landsins 1 kg af kókaíni og að hann hafi í öllu falli staðið í þeirri trú að ekki væri um aðra tegund fíkniefna að ræða. Miðað við það magn mátti ákærða vera ljóst að hann væri að flytja hingað fíkniefni sem til stæði að selja hér í ágóðaskyni. Samkvæmt framburði ákærða og svo sem áður er rakið gerði hann sér grein fyrir því að taskan væri óeðlilega þung miðað við að einungis 1 kg af fíkniefnum væri í henni auk þess fatnaðar og annarra hluta sem hann sjálfur pakkaði ofan í hana, enda er í ljós leitt að þyngd þeirra efna sem þar fundust var rétt um 12 kg. Er samkvæmt þessu hafið yfir allan vafa að ákærði hafi hlotið að gera sér grein fyrir að taskan hefði að geyma umtalsvert meira magn af fíkniefnum en hann staðhæfir að um hafi verið talað og að hann hafi látið sér í léttu rúmi liggja hvaða efni þetta væru og í hvaða magni. Verður ákærði með vísan til þessa sakfelldur fyrir að hafa flutt til landsins frá Danmörku samtals 30.225 töflur með fíkniefninu MDMA (ecstasy) til söludreifingar í ágóðskyni hér á landi. Með þeirri háttsemi sinni braut hann gegn 2. mgr. 173. gr. a. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Í fyrri kafla ákæru er verknaðarlýsing sett fram á þann veg að X hafi með tilteknum hætti átt aðild að broti ákærðu þrátt fyrir að hann sæti ekki ákæru í málinu, en þess er áður getið að gefin hefur verið út sérstök ákæra á hendur honum fyrir þátttöku í þeim innflutningi á fíkniefnum sem hér er til umfjöllunar og bíður það mál dómsmeðferðar. Kemur því ekki til álita að dómurinn taki í þessu máli afstöðu til sakargifta að því marki sem þær snúa að ætlaðri aðild X.

Saksókn á hendur ákærða F-kk-þgf S-kk-þgf samkvæmt fyrri kafla ákæru tekur til þess að hann hafi fengið meðákærða til að flytja fíkniefni til landsins, veitt honum leiðbeiningar um ferðatilhögun, afhent honum síma, símkort og greiðslukort sitt til að greiða fyrir ferðakostnað og uppihald og millifært 364.000 krónur á tímabilinu 11. til 22. ágúst 2011 inn á bankareikning meðákærða í sama skyni. Fyrir dómi hefur ákærði alfarið neitað sök, en við skýrslugjöf hjá lögreglu 20. september 2011 játaði hann aðild sína að málinu með þeim hætti sem áður er rakið. Kom fram hjá honum við þá skýrslugjöf að hann hafi staðið í þeirri trú að innflutningurinn tæki til 1 kg af kókaíni og hann hafi enga hugmynd haft um að E-töflur væru í spilinu. Þá skýrði hann svo frá við skýrslutöku hjá lögreglu 26. september 2011 að í kjölfar fyrirætlana ákærðu um innflutning á fíkniefnum hingað til lands í júlí 2011 sem mistókust hefðu þeir ákveðið að meðákærði héldi að nýju til útlanda til að sækja fíkniefni undir því yfirskini að hann væri að fara á tónleika með vinum sínum. Hann hafi átt að fá tösku með fíkniefnum afhenta á flugvellinum í Gautaborg og verið sagt að hann ætti að hafa hana með sér þegar hann og vinir hans ferðuðust heim til Íslands. Sú afhending hafi misfarist og hafi meðákærði af þeim sökum þurft að ferðast til Amsterdam. Kom fram hjá ákærða að það hafi verið hann sem hafi beðið meðákærða um að fara til Amsterdam og innrita sig á hótel þar. Við skýrslugjöf hjá lögreglu upplýsti meðákærði um tiltekna aðild ákærða að málinu, en fyrir dómi var framburður hans á allt annan veg svo sem áður greinir.

Fyrir liggur að ákærði E-kk-nf Ö-kk-nf ferðaðist að beiðni meðákærða til Danmerkur í júlí 2011 í þeim tilgangi að ná þar í fíkniefni og flytja þau til Íslands. Svo sem áður greinir sneri ákærði til baka úr þeirri ferð án fíkniefna. Hann hélt síðan til Gautaborgar ásamt vinum sínum 11. ágúst 2011 þar sem hann fór með þeim á tónleika. Var hann sá eini í hópnum sem þá hafði ekki bókað far tilbaka. Meðferðis hafði hann greiðslukort í eigu meðákærða og er upplýst að hann hafi notað það í Danmörku 15. og 16. ágúst 2011 og í Hollandi frá 16. til 20. ágúst sama ár, meðal annars á Wyndham Apollo hótelinu í Amsterdam í nokkur skipti. Að auki var kortið notað þegar greitt var fyrir farmiða ákærða E-kk-ef A-kk-ef til Svíþjóðar. Þá liggur það sömuleiðis fyrir að á tímabilinu 11. til 22. ágúst 2011 lagði meðákærði samtals 364.000 krónur inn á bankareikning ákærða, þar af 354.000 krónur frá og með 15. ágúst 2011. Hafa ákærðu enga trúverðuga skýringu gefið á þessu. Loks telst í ljóst leitt samkvæmt rannsóknargögnum málsins að ákærðu voru í tíðum samskiptum í gegnum síma frá 11. til 17. ágúst 2011. Hafa þeir nær engu ljósi varpað á það hvað þeim fór þá í milli.

Áður er frá því greint að við skýrslugjöf hjá lögreglu báru tvö vitni, þeir B-x-x J, á þann veg að ákærði F-kk-nf S-kk-nf hafi í samtali við þá í ágúst 2011 tjáð þeim að hann ætti von á fíkniefnum. Skýrði B svo frá að ákærði hafi tjáð honum að hann hafi í fyrstu gert ráð fyrir því að um kókaín væri að ræða en að það hefði breyst og hann fengi E-töflur í staðinn. Í skýrslu J kom fram að ákærði hafi sagt honum að hann ætti von á 400-500 kúlum og það væru „bleikar og rauðar Volkswagen töflur.“ Vitnisburður D hjá lögreglu hnígur í sömu átt. Fyrir dómi kvaðst B ekki geta staðfest þennan framburð sinn og bar við minnisleysi sem ætti rætur að rekja til mikillar óreglu hans á þessum tíma. J staðfesti á hinn bóginn framangreindan vitnisburð sinn. Loks er þess að geta að í skýrslu sinni hjá lögreglu skýrði vitnið I frá samskiptum við ákærða E-kk-þf Ö-kk-þf sem átt hafi sér stað í aðdraganda þess að ákærði hélt til Svíþjóðar 11. ágúst 2011. Var framburður hans svo sem áður er fram komið afdráttarlaus um það að ákærði hafi verið á leiðinni til Svíþjóðar til að ná þar í kókaín og flytja það til Íslands. Þá lýsti vitnið grunsemdum sínum um að ákærði F-kk-nf S-kk-nf ætti aðild að málinu. Fyrir dómi kvaðst I ekki geta staðfest þennan framburð sinn og bar við minnisleysi.

Samkvæmt 1. mgr. 111. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála skal dómur reistur á sönnunargögnum sem færð eru fram við meðferð máls fyrir dómi. Ef ákærði eða vitni ber á annan hátt fyrir dómi en hjá lögreglu er dómara heimilt, samkvæmt 1. mgr. og 2. mgr. 109. gr. þeirra laga, að taka tillit til þess sem fram kemur í lögregluskýrslu, ef hann telur breyttan framburð fyrir dómi ótrúverðugan, en sakfelling verður hins vegar ekki reist á skýrslugjöf hjá lögreglu, einni og sér. Það er mat dómsins að ákærðu og vitnin B og I hafi ekki gefið trúverðuga skýringu á breyttum framburði sínum fyrir dómi um aðild ákærða F-kk-ef S-kk-ef að innflutningi ákærða E-kk-ef A-kk-ef á fíkniefnum hingað til lands í ágúst 2011 og atvikum í aðdraganda þess að sú ferð var farin. Þykir að þessu gættu mega taka tillit til framburðar þeirra hjá lögreglu við sakarmat í málinu.

Að öllu því virtu sem að framan er rakið og að teknu tilliti til þess sem áður er getið varðandi þátt X samkvæmt verknaðarlýsingu ákæru telst að mati dómsins hafið yfir skynsamlegan vafa, sbr. 109. gr. laga nr. 88/2008, að ákærði F-kk-nf S-kk-nf hafi átt þá aðild, sem lýst er í ákæru, að framangreindum innflutningi meðákærða á fíkniefnum til söludreifingar í ágóðaskyni hér á landi, en þó að undanskildu því atriði sem snýr að afhendingu síma og símakorts, svo og að hann hafi fyrir komu meðákærða til landsins haft um það vitneskju að um E-töflur væri að ræða og látið magn þeirra sér í léttu rúmi liggja. Með þessu gerðist hann sekur um brot gegn 2. mgr. 173. gr. a. almennra hegningarlaga. Með vísan til framanritaðs telst jafnframt sannað að ákærði E-kk-nf Ö-kk-nf hafi lagt upp í umrædda ferð í þeim erindagjörðum að flytja fíkniefni hingað til lands.

Ákærði F-kk-nf S-kk-nf hefur skýlaust viðkennt þá háttsemi sem honum er gefin að sök í II. kafla ákæru. Telst sannað að hann hafi gerst sekur um það brot sem þar er lýst og réttilega heimfært til refsákvæða.

VI

Ákærði E-kk-nf Ö-kk-nf hafði ekki sætt refsingu þegar hann framdi það brot sem hann er sakfelldur fyrir í málinu. Síðan þá hefur hann tvisvar sinnum, nánar tiltekið 23. október 2012 og 20. janúar 2014, gengist undir sektargreiðslu fyrir að hafa ekið bifreið undir áhrifum ávana- og fíkniefna og í seinna skiptið að auki fyrir brot gegn 2. gr. laga nr. 65/1974 um ávana- og fíkniefni sem fólst í því að hann hafði í vörslum sínum 0,66 g af maríhúana. Þá var honum með dómi 26. febrúar 2013 gert að gert að greiða sekt fyrir ölvunarakstur og akstur undir áhrifum fíkniefna. Loks hefur hann tvívegis, 14. mars 2013 og 10. júní 2015, gengist undir greiðslu sektar fyrir að aka bifreið sviptur ökurétti. Brot þau sem dómurinn tók til framdi ákærði í september og október 2012 og brotið sem viðurlagaákvörðunin frá 20. janúar 2014 laut að var framið 23. janúar 2013. Þá var brot samkvæmt viðurlagaákvörðun 10. júní 2015 framið 27. ágúst 2014.

Samkvæmt sakavottorði ákærða F-kk-ef S-kk-ef gekkst hann undir sektargreiðslu hjá lögreglustjóra 27. nóvember 2010 fyrir umferðarlagabrot og 18. febrúar 2011 fyrir brot gegn áfengislögum, en hafði ekki sætt öðrum refsingum þegar hann framdi það brot sem hér er dæmt um. Frá þeim tíma til og með 14. maí 2013 gekkst hann fimm sinnum undir greiðslu sektar hjá lögreglustjóra, þar af tvívegis fyrir að aka bifreið undir áhrifum fíkniefna og tvívegis fyrir brot gegn 2. gr. laga nr. 65/1974 um ávana- og fíkniefni. Þá var hann 6. desember 2013 dæmdur í 60 daga fangelsi, meðal annars fyrir akstur bifreiðar undir áhrifum fíkniefna, og sviptur ökurétti ævilangt. Hann samþykkti 5. febrúar, 5. júní og 1. desember 2014 að greiða sekt fyrir brot gegn 2. gr. laga nr. 65/1974. Þá var honum með dómi 12. maí 2015 gert að sæta fangelsi í fjóra mánuði fyrir að aka bifreið undir áhrifum fíkniefna og sviptur ökurétti 26. nóvember 2014. Loks var hann 8. október 2015 dæmdur í þriggja mánaða fangelsi fyrir akstur sviptur ökurétti.

Ákærðu hafa samkvæmt framansögðu verið fundnir sekir um að hafa staðið að innflutningi á umtalsverðu magni af hættulegu fíkniefni til landsins. Á hinn bóginn ber að hafa hliðsjón af því að ekki liggur annað fyrir en að hlutverk þeirra hafi einvörðungu verið í því fólgið að koma efnunum hingað til lands og fá þau öðrum í hendur. Þá hefur sakaferill ákærðu ekki áhrif til refsiþyngingar. Til refsilækkunar í tilviki ákærða E-kk-ef A-kk-ef kemur ungur aldur hans þá er brotið var framið, sbr. 4. töluliður 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga, og refsingu ákærða F-kk-ef S-kk-ef ber að ákveða sem hegningarauka samkvæmt 78. gr. laganna við framangreinda dóma frá 6. desember 2013 og 12. maí og 8. október 2015. Að þessu virtu þykir refsing ákærðu hvors um sig hæfilega ákveðin fangelsi í fjögur ár.

Stórfelldur dráttur hefur orðið á meðferð málsins. Samkvæmt gögnum lögreglu var rannsókn þess að mestu lokið á árinu 2011, en eftir það bættust við framburðarskýrsla sem tekin var af X í mars 2012 og gögn um símaskilboð og samskipti á samfélagsmiðlum sem aflað var í september 2012 að beiðni ríkisaksóknara samkvæmt bréfi hans 18. sama mánaðar. Ákæra var gefin út 21. maí 2013, en það mál fellt niður 20. janúar 2014 af ástæðum sem áður er getið um og það mál sem hér er til úrlausnar höfðað með ákæru útgefinni sama dag. Dómur, sem gekk í því 23. maí 2014, var síðan ómerktur með dómi Hæstaréttar 17. september 2015 og málinu vísað til héraðsdóms að nýju til löglegrar meðferðar og dómsálagningar að nýju. Er þessi málsmeðferð, sem ákærðu verður á engan hátt kennt um, í hróplegu ósamræmi við ákvæði í lögum nr. 88/2008, sem mæla fyrir um að meðferð mála skuli hraða eftir því sem kostur er, 1. mgr. 70. gr. stjórnarskrárinnar og 1. mgr. 6. gr. mannréttindasáttmála Evrópu, sbr. lög nr. 62/1994.

Samkvæmt 1. mgr. 57. gr. almennra hegningarlaga má ákveða í dómi að fresta fullnustu refsingar um tiltekinn tíma með skilyrðum sem tilgreind eru í 3. mgr. sömu greinar. Enda þótt dómstólar hafi beitt heimild til skilorðsbindingar af varúð þegar um mjög langa refsivist er að ræða er ákvörðun um þetta alfarið lögð í hendur þeirra og engar skorður settar við skilorðsbindingu að því er tekur til tegundar brots eða lengdar refsivistar. Að því er varðar skilorðsbindingu fangelsisrefsingar að hluta mæla lagareglur svo fyrir að heimilt sé í dómi að ákveða að allt að þrír mánuðir hennar verði óskilorðsbundnir, en aðrir hlutar skilorðsbundnir, sbr. 1. mgr. 57. gr. a. almennra hegningarlaga.

Ákærði E-kk-nf Ö-kk-nf var aðeins 17 ára gamall þegar hann framdi það brot sem hér er dæmt um. Hann er nú á 23. aldursári, er kvæntur og á barn með eiginkonu sinni, en það fæddist í nóvember 2014, fjórum mánuðum fyrir tímann, og glímir við mjög alvarleg veikindi. Hann innritaðist á sjúkrastofnanir SÁÁ 29. janúar 2013 og lauk meðferð þar 5. mars sama ár, en þá tók við sex mánaða meðferð hjá Draumasetrinu. Í dag er hann í föstu starfi og hefur að eigin sögn ekki neytt fíkniefna frá því að framangreind meðferð í lok janúar 2013 hófst. Í ljósi þessa og þess sem áður greinir um hinn mikla og óforsvaranlega drátt sem orðið hefur á meðferð málsins þykir rétt að nýta framangreinda heimild og fresta fullnustu refsingar ákærða, þannig að hún falli niður að liðnum þremur árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi hann almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga. Komi til fullnustu refsingarinnar skal frá henni draga gæsluvarðhald sem ákærði sætti frá 24. ágúst til 16. nóvember 2011 með fullri dagatölu, sbr. 76. gr. almennra hegningarlaga.

Ákærði F-kk-nf S-kk-nf, sem var 19 ára þegar hann framdi það brot sitt sem hér er til umfjöllunar, hefur að undanförnu verið búsettur á Höfn, er þar í föstu starfi og í sambúð. Í ljósi þeirra verulegu tafa sem orðið hafa á meðferð málsins og ekki verða raktar til ákærðu standa að mati dómsins ekki næg rök til þess að ákvörðun viðurlaga á hendur þeim verði hagað með ólíkum hætti með tilliti til heimildar til að skilorðsbinda refsivist. Er það samkvæmt þessu niðurstaða dómsins að fullnustu refsingar ákærða skuli frestað svo sem í dómsorði greinir. Komi til fullnustu á refsingunni skal frá henni draga gæsluvarðhald sem ákærði sætti frá 7. september til 22. nóvember 2011 með fullri dagatölu.

Fallist er á upptökukröfu ákæruvalds.

Í forsendum áður nefnds dóms Hæstaréttar 17. september 2015 kemur fram að ákvörðun sakarkostnaðar í héraði bíði þess að efnisdómur gangi þar á ný. Til samræmis við þetta tekur ákvörðun dómsins um sakarkostnað nú til málsmeðferðar fyrir héraðsdómi allt frá þingfestingu málsins 13. febrúar 2014. Sakarkostnaður samkvæmt yfirliti ákæranda nemur 627.450 krónum. Við munnlegan málflutning var því lýst yfir af hálfu ákæruvalds að reikningur að fjárhæð 64.526 krónur vegna þýðingar á lögregluskýrslum, sem er einn kostnaðarliður samkvæmt yfirlitinu, félli ekki með réttu undir sakarkostnað. Að teknu tilliti til þessa og með vísan til 2. mgr. 219. gr. laga nr. 88/2008 verða ákærðu dæmdir til að greiða óskipt 562.924 krónur í sakarkostnað. Málsvarnarlaun verjenda ákærðu verða ákveðin að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir. Í því sambandi er þess að geta að J-kk-nf Á-kk-nf héraðsdómslögmaður var verjandi ákærða E-kk-ef A-kk-ef við fyrri meðferð málsins fyrir héraðsdómi, en V-kk-nf H. V-kk-nf hefur gegnt verjandastörfum í hans þágu eftir það. Í ljósi þess að málið hefur tvisvar sinnum komið til efnismeðferðar í héraði án þess að ákærðu verði um það kennt skulu málsvarnalaun að hluta greidd úr ríkissjóði og svo sem greinir í dómsorði.

Mál þetta dæma héraðsdómararnir Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf, K-kk-nf H-kk-nf og S-kvk-nf B-kvk-nf.

D ó m s o r ð

Ákærði E-kk-nf Ö-kk-nf A-kk-nf sæti fangelsi í fjögur ár. Fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún falla niður að liðnum þremur árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Komi til fullnustu refsingarinnar skal frá henni draga gæsluvarðhald sem ákærði sætti frá 24. ágúst til 16. nóvember 2011 með fullri dagatölu.

Ákærði F-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf sæti fangelsi í fjögur ár. Fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún falla niður að liðnum þremur árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Komi til fullnustu refsingarinnar skal frá henni draga gæsluvarðhald sem ákærði sætti frá 7. september til 22. nóvember 2011 með fullri dagatölu.

Ákærðu sæti upptöku á 30.225 töflum með fíkniefninu MDMA (ecstacy), 1.756,08 g af staðdeyfilyfinu Lídókaín og 2.951,35 g af alkóhólsykri.

Ákærði F-kk-nf S-kk-nf sæti upptöku á 1,6 g af amfetamíni og einni töflu af MDMA (ecstacy).

Ákærði E-kk-nf Ö-kk-nf greiði 753.000 krónur í málsvarnarlaun til J-kk-ef Á-kk-ef héraðsdómslögmanns. Málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, V-kk-ef H. V-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 850.000 krónur, skulu greidd úr ríkissjóði.

Ákærði F-kk-nf S-kk-nf greiði helming málsvarnarlauna skipaðs verjanda síns, S-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 1.600.000 krónur, en að öðru leyti skulu þau greidd úr ríkissjóði.

Ákærðu greiði óskipt 562.924 krónur í annan sakarkostnað.

Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf

K-kk-nf H-kk-nf

S-kvk-nf B-kvk-nf