S-40/2007

Mál þetta sem var dómtekið 18. júní sl. höfðaði ríkissaksóknari þann 8. mars sl. með ákæru á hendur K-kk-þgf A-kk-þgf S-kk-þgf, f. 26. desember 1985, Drafnargötu 9, Ísafirði og B-kk-þgf F-kk-þgf B-kk-þgf, f. 28. nóvember 1988, Aðalstræti 8, Ísafirði

“fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás, með því að hafa, aðfaranótt laugardagsins 27. janúar 2007, í félagi og samkvæmt ráðagerður þeirra, veist að P-kk-þgf B-x-x M-kk-þgf, þar sem hann gekk til norðurs austanmegin Skutulsfjarðarbrautar á Ísafirði, skammt sunnan Tunguár, ákærði B-kk-nf F-kk-nf, sem ók bifreiðinni RD-567 norður götuna á 40-50 km hraða á klukkustund, með því að sveigja í átt að P-kk-þgf B-kk-þgf og ákærði K-kk-nf A-kk-nf, farþegi í bifreiðinni, með því að opna dyr bifreiðarinnar farþegamegin þegar ekið var hjá P-kk-þgf B-kk-þgf þannig að hurðin skall á honum með þeim afleiðingum að hann féll til jarðar og hlaut eymsli yfir rifbeinum hægra megin og bringubeini auk þess sem lífi og heilsu P-kk-ef B-kk-ef var stofnað í augljósan háska.

Telst þetta varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20/1981, en til vara við 4. mgr. 220. gr. almennra hegningarlaga.”

Ákærðu krefjast sýknu.

I.

P-kk-nf B-x-x M-kk-nf tilkynnti lögreglu um það um klukkan 04:45, aðfaranótt 27. janúar sl., að hurð bifreiðar hefði verið opnuð svo að hún skall á honum, þar sem hann var á gangi við Skutulsfjarðarbraut. P-kk-nf gat upplýst tegund og skráningarnúmer bifreiðarinnar. Lögregla stöðvaði för hennar síðan um klukkan 05:05. Þá ók henni ákærði K-kk-nf A-kk-nf. Sagði hann að ónafngreindur vinur sinn hefði skellt hurðinni á P-kk-þf B-kk-þf. Hann hefði séð að hann stóð á fætur og því ekki talið þörf á að athuga ástand hans eða tilkynna atvikið.

Ákærði K-kk-nf A-kk-nf gaf lögreglu skýrslu þann 29. janúar sl. Hann lýsti atvikum svo að þeir meðákærði hefðu farið inn í Holtahverfi um nóttina, að sækja stúlku, S-kvk-þf E-kvk-þf S-kvk-þf. Þeir hefðu verið á greindri bifreið og ákærði K-kk-nf A-kk-nf ekið. Hann hefði séð til P-kk-ef B-kk-ef á leiðinni og ákveðið að biðja meðákærða að taka við akstrinum. Sjálfur hefði hann sest í farþegasæti frammi í bifreiðinni. S-kvk-nf E-kvk-nf hefði setið aftur í. Hann hafi ætlað sér að opna framhurðina, öskra á P-kk-þf og hræða hann þannig. Hann hafi verið búinn að biðja meðákærða að aka nálægt P-kk-þgf, en þó ekki svo nálægt sem raun varð á.

Lögregla yfirheyrði ákærða B-kk-þf F-kk-þf þennan sama dag. Hann kvaðst hafa ekið bifreiðinni innan úr Holtahverfi. Meðákærði K-kk-nf A-kk-nf hafi sagt er hann var að beygja inn á Skutulsfjarðarbraut, „já ég ætla að hurða hann, á ég ekki að gera það S-kk-þgf?“ Meðákærði hafi beðið sig að aka nær P-kk-þgf og hægja á ferðinni. Er nokkrir metrar voru ófarnir að P-kk-þgf hafi meðákærði opnað hurðina og látið hana skella á honum. Meðákærði hafi sagt sér að gefa í og hafi hann ekið heim.

Samkvæmt vottorði læknis kom P-kk-nf B-kk-nf til skoðunar þann 29. janúar sl. Hann var með töluverð eymsli yfir rifbeinum hægra megin og yfir bringubeini. Engir áverkar voru sjáanlegir.

II.

Ákærði K-kk-nf A-kk-nf skýrði svo frá hér fyrir dómi að þeir meðákærði hafi verið á leið inn í Holtahverfi að sækja S-kvk-þf E-kvk-þf. Hann hafi séð P-kk-þf B-kk-þf á leiðinni. Inni í Holtahverfi hafi hann beðið meðákærða að taka við akstrinum. Hann hafi beðið meðákærða að hægja ferð, fara nær P-kk-þgf B-kk-þgf, opnað dyr bifreiðarinnar og ætlað að sveifla hurðinni að honum til að hræða hann, en hurðin hafi skollið á honum. Hann hafi þá sjálfur orðið hræddur og sagt meðákærða að aka burtu. Aðspurður kvaðst hann giska á að hraði bifreiðarinnar hafi verið 35-45 km/klst. er hann opnaði dyrnar.

Aðspurður um hve dyrnar opnuðust mikið giskaði ákærði á að það hefðu verið um 20-25 cm. Hann kvaðst hafa farið til lögreglu daginn eftir, en viðbrögð lögreglumanna sem hann hitti þá hafi verið þannig að hann hafi ákveðið að mæta mánudaginn eftir og gefa skýrslu. Ákærði tók fram að hann iðraðist að hafa rekið hurðina í P-kk-þf B-kk-þf og að það hafi ekki verið ætlun sín að þetta gengi svona langt.

Aðspurður um það hvort hann hafi átt eitthvað sökótt við P-kk-þf, kvaðst ákærði hafa heyrt að P-kk-nf hefði hringt í tiltekinn pilt og hótað honum einhverju illu. Pilturinn eigi erfitt og hafi sér þótt þetta ódrengilegt af P-kk-þgf.

Ákærði B-kk-nf F-kk-nf skýrði svo frá hér fyrir dómi að þeir meðákærði hafi séð P-kk-þf B-kk-þf er þeir fóru inn í Holtahverfi að sækja S-kvk-þf E-kvk-þf. Meðákærði hafi beðið sig að taka við akstri bifreiðarinnar. Hann hafi ekki fyllilega gert sér grein fyrir fyrirætlun meðákærða, en hann hafi beðið sig að fara nær P-kk-þgf og síðan opnað dyrnar og skellt hurðinni í hann. Ákærði kveðst hafa orðið dauðskelkaður og ekki hafa haft kjark til að athuga um P-kk-þf.

Aðspurður sagði ákærði að meðákærði hefði verið reiður P-kk-þgf fyrir að hafa hótað fyrrgreindum pilti einhverju.

Framburður ákærða fyrir lögreglu um að meðákærði hafi sagt: „ég ætla að hurða hann, á ég ekki að gera það S-kk-þgf?“ var borinn undir hann. Ákærði kvaðst telja að hann hafi greint lögreglu rétt frá þessu. Hann kvaðst hins vegar ekki hafa trúað því að þetta væri ætlun meðákærða. Ákærði kvaðst hafa verið á u.þ.b. 35-40 km/klst. ferð. Hann kvaðst ekki geta skýrt hvers vegna hann var búinn að aka svo nálægt P-kk-þgf sem raun varð á.

Ákærði tók fram að hann hafi ekki vitað fyrir víst hvort meðákærði rak hurðina viljandi eða óviljandi í P-kk-þf. Hafi það haft áhrif á það að hann ákvað að aka á brott að hann hafi viljað tryggja að meðákærði gerði P-kk-þgf ekki frekara mein. Ákærði kvaðst aðspurður hafa verið töluvert undir áfengisáhrifum.

Ákærði sagði það ekki hafa verið ætlun sína að hurðinni yrði skellt í P-kk-þf og ekki gera sér ljóst hvort það hafi verið ætlun meðákærða að skella hurðinni í hann.

Vitnið S-kvk-nf E-kvk-nf S-kvk-nf ber að ákærði K-kk-nf A-kk-nf hafi talað um að þeir hafi séð P-kk-þf og að hann ætlaði að „hurða hann.“ Kom fram í skýrslu hennar að hún hefði sjálf sagt „já, hurða hann,“ en kveðst hafa haldið að þetta væri spaug. Kvað hún þó já við er hún var spurð hvort henni hafi verið ljóst hvað til stóð. Ákærði K-kk-nf A-kk-nf hafi opnað örlítið fyrst, en opnað hana meira er komið var að P-kk-þgf. Vitnið kveðst hafa verið nývöknuð er þetta gerðist, hún hefði sofnað í um stundarfjórðung eftir töluverða bjórneyslu. Aðspurð kvað hún höggið ekki hafa verið mikið er hurðin skall á P-kk-þgf.

Hér fyrir dómi skýrði P-kk-nf B-kk-nf M-kk-nf svo frá að hann hafi ætlað að ganga heim til sín, en „húkka“ far ef færi gæfist. Bifreiðin hafi komið nær sér og nær og hann hörfað út á vegarbrúnina uns hurðin skall á honum. Hann kvaðst ekki hafa meitt sig mikið, en þó verið aumur eftir.

B-kvk-nf H-kvk-nf B-kvk-nf kom fyrir dóm til skýrslugjafar, en hún var ekki vitni að greindu atviki og þykir ekki þurfa að rekja skýrslu hennar efnislega.

III.

Fyrir liggur að ákærðu sáu til ferða P-kk-ef B-kk-ef, er þeir óku framhjá honum á leið inn í Holtahverfi. Varð það tilefni þess að ákærði K-kk-nf A-kk-nf hætti akstri bifreiðarinnar og fól hann meðákærða. Samkvæmt því hafði þá þegar vaknað hjá honum ásetningur til að hafa afskipti af P-kk-þgf B-kk-þgf, en ákærði staðhæfir að hann hafi ekki haft ásetning til annars en að opna hurð bifreiðarinnar og æpa að P-kk-þgf til að hræða hann.

Hér að framan er rakinn framburður S-kvk-ef E-kvk-ef S-kvk-ef um að ákærði K-kk-nf A-kk-nf hafi talað um að „hurða“ P-kk-þf og einnig framburður meðákærða um að hann teldi að hann hefði greint lögreglu rétt frá um að ákærði K-kk-nf A-kk-nf hafi spurt S-kvk-þf E-kvk-þf um það hvort hann ætti að „hurða“ P-kk-nf. Þá lagði ákærða K-kk-nf A-kk-nf fyrir meðákærða að draga úr ferð og aka nær P-kk-þgf B-kk-þgf. Er svo var komið gat honum ekki með skynsamlegum hætti dulist að hann myndi reka hurðina í P-kk-þf B-kk-þf með því að opna hana. Með skírskotun til þessa verður ekki við annað miðað en að ákærði K-kk-nf A-kk-nf hafi haft ásetning til þess að reka hurðina í P-kk-þf B-kk-þf.

Ákærði B-kk-nf F-kk-nf ber eins og áður segir að hann hafi ekki trúað því að meðákærði hygðist reka hurðina í P-kk-þf B-kk-þf. Þegar til þess er litið að fyrir liggur að meðákærði talaði um að „hurða“ P-kk-þf og lagði fyrir ákærða að draga úr ferð og aka nær honum, gat ákærði ekki ætlað annað með réttu en að ásetningur meðákærða stæði til þess að reka hurðina í P-kk-þf B-kk-þf. Þrátt fyrir það ók hann upp að P-kk-þgf eins og að framan er lýst.

Samkvæmt þessu verður að leggja til grundvallar að ákærði K-kk-nf A-kk-nf hafi haft ásetning til að reka hurð bifreiðarinnar í P-kk-þf B-kk-þf og að ákærða B-kk-þgf F-kk-þgf hafi mátt vera það ljóst. Með því að ákærði B-kk-nf F-kk-nf ók bifreiðinni upp að P-kk-þgf B-kk-þgf og ákærði K-kk-nf A-kk-nf greiddi honum högg með hurð hennar, beittu þeir bifreiðinni í sameiningu sem vopni gegn P-kk-þgf.

Ákærðu bera báðir eindregið að dregið hafi verið úr ferð bifreiðarinnar áður en P-kk-þgf var greitt höggið. Giska þeir á að bifreiðin hafi verið 35-45 km/klst. hraða. Jafnvel þótt miðað sé við 35 km/klst. hraða, verður að fallast á það með ákæruvaldinu að það að slá til manns með hurð bifreiðar á þessari ferð sé svo hættuleg aðferð að heimfæra verði háttsemi ákærðu til 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20/1981.

IV.

Við ákvörðun refsingar beggja ákærðu verður litið til þess að báðir kveðast þeir iðrast mjög háttsemi sinnar. Ámælisvert var að þeir yfirgáfu vettvang, en þó verður að líta til þess í því sambandi að þeir kveðast hafa séð að P-kk-nf B-kk-nf stóð upp eftir fallið.

Þá verður sérstaklega litið til þess við ákvörðun refsingar og skilorðsbindingu hennar að þrátt fyrir þá hættu sem stafaði af háttsemi ákærðu, sem virðast ekki hafa gert sér hana nægilega ljósa, hafði hún ekki aðrar afleiðingar en þær að P-kk-nf B-kk-nf féll til jarðar og kenndi einhverra eymsla.

Ákærði K-kk-nf A-kk-nf var þann 31. janúar 2005 dæmdur í tveggja mánaða fangelsi, skilorðsbundið í tvö ár fyrir brot gegn 231. gr. almennra hegningarlaga. Þann 11. september 2006 sætti hann sekt fyrir brot gegn lögum um ávana- og fíkniefni. Með því broti sem hann hefur hér verið sakfelldur fyrir rauf hann skilorð dómsins frá 31. janúar sl. Ber að taka hann upp og dæma ákærða refsingu í einu lagi eftir ákvæðum 77. gr. almennra hegningarlaga. Með framangreind sjónarmið í huga ákveðst refsing ákærða í fimm mánuði. Ákærði greindi frá því hér fyrir dómi að hann væri að leitast við að bæta ráð sitt og hefði hætt allri meðferð fíkniefna. Með tilliti til þess og þess að ákærði ber eindregið að hann hafi ekki haft ásetning til að skaða P-kk-þf og þess hve brot hans hafði sáralitlar afleiðingar, þykir rétt að gefa ákærða færi á að bæta ráð sitt án fangelsisvistar með því að skilorðsbinda refsingu hans eins og nánar greinir í dómsorði.

Ákærði B-kk-nf F-kk-nf hefur ekki sætt refsingum. Refsing hans þykir hæfilega ákveðin fangelsi í tvo mánuði, sem rétt er að skilorðsbinda eins og nánar greinir í dómsorði.

Dæma ber ákærða til að greiða í sameiningu sakarkostnað, sem samkvæmt yfirliti nemur 10.000 krónum og málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, H-kk-ef K-kk-ef hrl., sem ákveðast eins og nánar greinir í dómsorði og hefur þá verið tekið tillit til ferðakostnaðar og virðisaukaskatts.

Dóm þennan kveður upp E-kk-nf S-kk-nf, dómstjóri. Dómsuppsaga hefur dregist nokkuð vegna anna dómarans.

Dómsorð:

Ákærði K-kk-nf A-kk-nf S-kk-nf sæti fangelsi í fimm mánuði. Fresta skal fullnustu refsingar ákærða og hún falla niður að liðnum þremur árum frá uppsögu þessa dóms að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði B-kk-nf F-kk-nf B-kk-nf sæti fangelsi í tvo mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppsögu þessa dóms að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærðu greiði í sameiningu 247.133 krónur í sakarkostnað, þ.m.t. málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, H-kk-ef K-kk-ef hrl., 237.133 krónur.

E-kk-nf S-kk-nf