E-118/2009

Mál þetta, sem dómtekið var 16. apríl sl., höfðaði stefnandi, U-kvk-nf Þ-kvk-nf M-kvk-nf, ..., Árholti 13, Ísafirði, hinn 18. ágúst 2009 gegn stefnda, sýslumanninum á Ísafirði, Hafnarstræti 1, Ísafirði.

Dómkröfur stefnanda eru að áminning sem sýslumaðurinn á Ísafirði veitti henni þann 15. júlí 2009 verði felld úr gildi. Þá krefst stefnandi málskostnaðar úr hendi stefnda.

Stefndi krefst þess að hann verði sýknaður af öllum kröfum stefnanda og að stefnandi verði dæmd til að greiða stefnda málskostnað samkvæmt mati dómsins.

I.

Stefnandi hóf störf sem löglærður fulltrúi hjá stefnda í byrjun árs 2005. Þar áður hafði stefnandi starfað í sex ár hjá Íbúðalánasjóði sem löglærður starfsmaður á innheimtusviði sjóðsins. Í starfi sínu hjá stefnda hefur stefnandi einkum haft að gera með fullnustugerðir, dánarbússkipti og sifjamál. Málaflokka þessa hefur stefnandi annast frá því hún hóf störf hjá stefnda að því undanskildu að hún tók ekki við sifjamálunum fyrr en seint á árinu 2006.

Í apríl 2009 kom í ljós að stefnandi var með sýkingu í móðurlífi og þurfti hún af þeim sökum að leggjast inn á sjúkrahús. Fór stefnandi í uppskurð 30. apríl 2009. Af þessum sökum var stefnandi ekki við vinnu frá 24. apríl til 29. maí 2009. Tveimur dögum síðar fór stefnandi í sumarleyfi og kom að því leyfi loknu til starfa 1. júlí 2009.

Í byrjun júlí 2009 var stefnandi boðuð á fund sýslumanns sem afhenti henni bréf, dagsett 1. júlí 2009, þar sem fram kom að sýslumaður ráðgerði að áminna hana „... fyrir óhlýðni við fyrirmælum yfirmanns, óvandvirkni í starfi og fyrir að sýna ekki fullnægjandi árangur í starfi.“ Var í bréfinu meðal annars vísað til 14., 15. og 21. gr. laga nr. 70/1996 til stuðnings fyrirætlan sýslumanns. Í niðurlagi bréfs sýslumanns var stefnanda veittur frestur til 10. júlí 2009 til andmæla.

Lögmaður stefnanda sendi stefnda bréf 9. júlí 2009 og skoraði á sýslumann að falla frá öllum áformum um áminningu þar sem ráðagerð sýslumanns styddist ekki við nokkur efnisleg rök, auk þess sem ekki yrði séð að málsmeðferð hans samræmdist góðum stjórnsýsluháttum eða meginreglum stjórnsýslulaga. Bréfi lögmannsins fylgdi skrifleg greinargerð stefnanda þar sem farið var yfir mál þau sem sýslumaður hafði vísað til í fyrrnefndu bréfi sínu.

Hinn 15. júlí 2009 var stefnandi boðuð að nýju á fund sýslumanns sem afhenti henni áminningu skv. 21. gr. laga nr. 70/1996. Var í áminningarbréfinu vísað til flestra þeirra sömu atriða og í fyrra bréfi sýslumanns og áréttað það mat hans að stefnandi hefði brotið gegn starfsskyldum sínum skv. 14. og 15. gr. nefndra laga. Með áminningarbréfi sýslumanns fylgdu skrifleg starfsfyrirmæli til stefnanda.

Lögmaður stefnanda ritaði stefnda að nýju bréf 27. júlí 2009 þar sem sjónarmið stefnanda voru ítrekuð og sýslumanni gefinn kostur á að afturkalla áminninguna fyrir 10. ágúst 2009, ella myndi stefnandi höfða mál fyrir héraðsdómi í þeim tilgangi að fá áminninguna fellda úr gildi. Bréfi þessu var ekki svarað af hálfu stefnda. Ákvað stefnandi því að höfða mál þetta í fyrrgreindum tilgangi.

II.

A.

Stefnandi reisir kröfur sínar meðal annars á því að henni hafi verið veitt áminning með vísan til 21. gr. laga nr. 70/1996 án þess að fyrir hendi væru efnislegar eða lögmætar ástæður til áminningar. Af hálfu stefnanda er á það bent að áminning, sem veitt sé á grundvelli 21. gr. laga nr. 70/1996, sé íþyngjandi stjórnvaldsákvörðun sem geti haft í för með sér starfsmissi, eins og stefnanda hafi verið gerð grein fyrir í bréfum stefnda frá 1. og 15. júlí 2009. Áminning geti þannig haft það í för með sér að viðkomandi starfsmaður verði sviptur starfi sínu og lífsviðurværi. Því verði að túlka þröngt heimild vinnuveitanda til að áminna starfsmann að því gefnu að fyrir hendi séu efnislegar forsendur til áminningar, auk þess sem gera verði strangar kröfur til málsmeðferðar. Slíkar ákvarðanir geti aldrei og megi ekki byggjast á geðþóttaákvörðunum viðkomandi stjórnvalds. Þá verði athæfi eða framkoma viðkomandi starfsmanns að vera alvarleg, gefa ríkt tilefni til áminningar og vera fyrirfram útilokað að mildari og viðurhlutaminni úrræði, sem stjórnvaldi séu tiltæk, séu líkleg til að bera árangur.

Stefnandi segir engar efnislegar forsendur hafa verið fyrir þeirri áminningu sem henni hafi verið veitt 15. júlí sl. Ekkert sé fram komið sem gefi tilefni til að ætla að stefnandi hafi óhlýðnast fyrirmælum sýslumanns eða hún sýnt af sér óvandvirkni í starfi eða ófullnægjandi árangur, svo sem haldið sé fram í áminningarbréfi. Fullyrðingum um að stefnandi hafi gerst sek um vanrækslu eða brot í opinberu starfi, svo varðað geti áminningu skv. 21. gr. laga nr. 70/1996, sé harðlega mótmælt.

Á því er einnig byggt af hálfu stefnanda að við úrlausn málsins verði að taka mið af því að í mars 2009 hafi farið að bera á veikindum hjá henni sem meðal annars hafi lýst sér í þróttleysi og vanlíðan sem haft hafi í för með sér skert starfsþrek. Veikindin hafi gert það að verkum að stefnandi hafi átt erfitt með að einbeita sér í vinnu auk þess að hún hafi einfaldlega ekki getað mætt til vinnu oft á tíðum sökum vanlíðanar. Upp úr miðjum mars hafi stefnandi verið orðin illa vinnufær sökum veikinda, en hún hafi eigi að síður harkað af sér og mætt til vinnu. Í apríl 2009 hafi síðan komið í ljós að stefnandi var með sýkingu í móðurlífi og af þeim sökum hafi hún þurft að leggjast inn á sjúkrahús og gangast undir skurðaðgerð.

B.

Í áminningarbréfi sýslumanns frá 15. júlí 2009 kveður stefnandi tilgreint eitt mál þar sem stefnandi eigi að hafa óhlýðnast fyrirmælum sýslumanns. Þá séu í bréfinu tiltekin þrettán önnur mál þar sem stefnanda sé gefið að sök að hafa hvorki afgreitt málin á viðeigandi hátt né með eðlilegum málshraða. Þar sem áminning sýslumanns virðist grundvallast á þessum fjórtán málum verði ekki hjá því komist að gera grein fyrir hverju og einu þeirra:

Sifjamál nr. 018-2008-75: Mál þetta, sem varðað hafi ágreining foreldra um umgengnisrétt, kveðst stefnandi hafa haft til meðferðar og um miðjan mars 2009 hafi verið komið að því að úrskurða í málinu. Áður en að því kom hafi stefnandi leitað til sýslumanns, sem yfirmanns síns, til að fara yfir stöðu málsins og fá leiðbeiningar um næstu skref. Það hafi verið mat sýslumanns að rétt væri að senda málið til viðeigandi barnaverndaryfirvalda til úttektar á heimilisaðstæðum foreldranna, áður en lagður yrði úrskurður á málið. Vegna veikinda og fárra vinnudaga hafi stefnandi hins vegar ekki verið búin að koma því í verk að senda málið frá sér þegar hún hafi farið í veikindaleyfi í seinni hluta apríl 2009. Segir stefnandi fráleitt að halda því fram að hún hafi óhlýðnast fyrirmælum sýslumanns. Þvert á móti hafi stefnandi engar athugasemdir haft við þessa málsmeðferð. Stefnandi hafi aldrei neitað að senda málið til barnaverndaryfirvalda eins og sýslumaður hafi lagt til heldur hafi aðstæður hagað því þannig, fyrst og fremst veikindi stefnanda, að málið fór ekki í þann farveg meðan það var í höndum stefnanda.

Sifjamál nr. 018-2008-68: Í þessu tilviki segir stefnandi sér gefið að sök að hafa hvorki afgreitt málið á viðeigandi hátt né með eðlilegum málshraða. Málið hafi varðað ágreining foreldra um forsjá barns og umgengnisrétt. Við fyrirtöku málsins í desember 2008 hafi annar aðili málsins óskað eftir því að sálfræðingur kæmi að sáttaumleitan málsaðila varðandi forsjána. Stefnandi hafi haft samband við sálfræðing á Skóla- og fjölskylduskrifstofu Ísafjarðarbæjar vegna málsins og í framhaldi af því hafi verið ákveðið að málsaðilar hefðu beint samband við skrifstofuna varðandi hentugan fundartíma með sálfræðingnum. Hafi þeim skilaboðum verið komið áleiðis til hlutaðeigandi. Stefnandi hafi ekki talið ástæðu til að aðhafast frekar í málinu að sinni enda málið komið í þann farveg sem óskað hafi verið eftir. Beðið hafi verið niðurstöðu þessara sáttaumleitana áður en ákveðið yrði með frekara framhald málsins, en málsaðilum hafi verið ljóst að ekki kæmi til úrskurðar af hálfu embættisins varðandi ágreining málsaðila um forsjána þar sem slíkt væri ekki á valdi embættisins.

Stefnandi segir málsaðilum hafa verið leiðbeint um ákvæði barnalaga varðandi umgengni, meðal annars að foreldrar gætu óskað eftir staðfestingu sýslumanns á samningi þeirra um umgengni með vísan til 46. gr. barnalaga. Fyrir hafi legið að samkomulag var með málsaðilum um umgengnisrétt samkvæmt fyrirliggjandi bókunum í sifjamálabók, og hafi stefnandi talið að báðum málsaðilum hefði verið ljóst að hægt væri að óska eftir staðfestingu embættisins á samningnum sem og að slík staðfesting væri ekki skilyrði fyrir gildi samningsins. Frumkvæði að staðfestingu á samningnum yrði að koma frá málsaðilum sjálfum þar sem um heimildarákvæði væri að ræða.

Hvað skráningu í málaskrá embættisins varði kveður stefnandi það vel geta verið rétt að gefa hefði átt málinu tvö málsnúmer. Stefnandi hefði hins vegar talið að skrá ætti málið undir sama númeri þar sem forsjár- og umgengnismálið hefði komið til meðferðar á sama tíma og varðað sömu aðila.

Sifjamál nr. 018-2008-43: Mál þetta kveður stefnandi hafa varðað kröfu um skilnað að borði og sæng. Það hafi verið tekið fyrir með málsaðilum í ágúst 2008 og þeim gerð grein fyrir því hvaða gögn þyrftu að vera fyrir hendi þannig að hægt væri að gefa út leyfisbréf til skilnaðar að borði og sæng. Stefnandi hafi talið rétt að gefa málsaðilum svigrúm til að afla nauðsynlegra gagna. Það hafi verið álit stefnanda að þar sem málsaðilar hafi frumkvæði að öflun þessara gagna sé ekki ástæða til að ganga eftir þeim við aðila, að því gefnu að málsaðilum hafi verið leiðbeint um frekari framvindu málsins, eins og verið hafi í umræddu máli.

Sifjamál nr. 018-2009-7: Stefnandi segir mál þetta hafa varðað skilnað að borði og sæng, forsjá barna og meðlag. Stefnandi hafi verið með fyrirtöku í málinu 26. mars sl. Við þá fyrirtöku hafi maðurinn neitað framkomnum kröfum konunnar, meðal annars um skilnað að borði og sæng, en auk þess hafi verið ágreiningur með málsaðilum um forsjá barna og meðlagsgreiðslur. Stefnandi hafi gert manninum grein fyrir því að fara þyrfti með málið fyrir dómstóla þar sem ekki væri hægt að leysa úr ágreiningi aðila um skilnað hjá sýslumanni. Stefnandi hafi leiðbeint manninum um framhald málsins. Þá hafi einnig legið fyrir að þingfest hafði verið í Héraðsdómi Vestfjarða ágreiningsmál hjónanna varðandi forsjá, meðlag og umgengnisrétt og hafi manninum verið fullkunnugt um það mál. Endurrit af fyrirtöku málsins hafi verið sent til sýslumannsins á Akranesi þar sem konan hafi verið búsett. Í ljósi þess að ekki hafi verið hægt að gefa út leyfisbréf til skilnaðar að borði og sæng hafi verið skráð í sifjamálakerfi embættisins að málinu væri vísað frá. Þar sem manninum hafi verið gerð grein fyrir stöðu málsins hafi ekki þótt þörf á að senda honum sérstaka tilkynningu um niðurfellingu málsins.

Nauðungarsölumál nr. 018-2008-68: Mál þetta kveður stefnandi varða nauðungaruppboð á fasteigninni Ránargötu 3, Flateyri, en framhaldssala hafi farið fram 3. febrúar 2009. Í áminningarbréfi sýslumanns komi fram að þar sem söluverð á uppboðinu hafi einungis verið 650.000 krónur hafi stefnanda borið að bóka skýringar um ástæður þess að svo lágu boði hafi verið tekið, sbr. 37. gr. laga nr. 90/1991. Því sé til að svara að umboðsmenn veðhafa eignarinnar hafi verið á uppboðinu og engar athugasemdir gert við framkomin boð. Fram hafi komið hjá umboðsmanni eiganda skuldabréfs á fyrsta veðrétti í eigninni að ekki yrði boðið frekar í eignina þar sem mat veðhafans væri að eignin stæði ekki undir hærri boðum. Söluverð eignarinnar hafi auk þess ekki verið í ósamræmi við önnur uppboð á sambærilegum eignum. Ákvæði 37. gr. laga nr. 90/1991 hafi að geyma undantekningarreglu sem ekki hafi átt við í umræddu máli.

Stefnandi viðurkennir hins vegar að henni hafi eftir uppboðið láðst að ganga frá þinglýsingu á yfirlýsingu um nauðungarsöluna á fasteignina. Það hafi verið smávægileg yfirsjón sem réttlæti ekki á nokkurn hátt áminningu í starfi. Ekki hafi verið komið að gerð frumvarps að úthlutunargerð er stefnandi hafi farið í veikindaleyfi í apríl sl.

Nauðungarsölumál nr. 018-2008-90: Framhaldssölu á þeirri eign sem mál þetta varðar segir stefnandi hafa farið fram 20. mars 2009 og hafi uppboðið farið fram á grundvelli uppboðsbeiðna frá þremur aðilum. Samþykkisfrestur vegna uppboðsins hafi verið átta vikur, eða til 15. maí 2009. Hinn 15. maí 2009 hafi einn uppboðsbeiðenda afturkallað uppboðsbeiðni sína og þegar stefnandi hafi komið til starfa að nýju eftir veikindaleyfi 26. maí 2009 hafi stefnandi haft samband við T-kk-þf G-kk-þf hdl. vegna málsins og hann þá upplýst að aðrar uppboðsbeiðnir vegna eignarinnar yrðu einnig afturkallaðar. Að fengnum þeim upplýsingum hafi stefnandi ákveðið að endursenda þeim uppboðsbeiðanda sem afturkallaði uppboðsbeiðni sína 15. maí 2009 skilríki uppboðsheimildar. Skriflegar afturkallanir hafi í kjölfarið borist frá öðrum uppboðsbeiðendum og málið þá verið fellt niður. Kveður stefnandi ekki verða séð að nokkuð sé athugavert við afgreiðslu málsins.

Nauðungarsölumál nr. 018-2008-26: Í áminningarbréfi sýslumanns frá 15. júlí sl. segir stefnandi ranglega fullyrt að mál þetta hafi ónýst í meðförum stefnanda. Fyrir liggi að uppboðsbeiðni hafi borist embættinu 30. nóvember 2007 og hafi uppboðsbeiðnin grundvallast á aðfarargerð sem fram hafi farið 1. nóvember 2007 og sem þinglýst hafi verið á viðkomandi fasteign 15. nóvember 2007. Bú uppboðsþola hafi verið tekið til gjaldþrotaskipta 21. febrúar 2008. Fyrsta fyrirtaka nauðungarsölubeiðninnar hafi verið 25. mars 2008 og hafi byrjun uppboðs átt að fara fram 22. apríl 2008. Byrjun uppboðs hafi hins vegar verið frestað þá og einnig 27. maí 2008. Fjárnámi því sem verið hafi grundvöllur uppboðsbeiðninnar hafi síðan verið aflýst 23. júní 2008 með vísan til 1. mgr. 138. gr. laga nr. 21/1991. Eftir aflýsingu fjárnámsins hafi ekki verið fyrir hendi gild uppboðsheimild og málið því verið fellt niður. Gögn málsins hafi borið framangreint með sér og því fráleitt að halda því fram að málið hafi ónýst í meðförum stefnanda.

Dánarbúsmál nr. 018-2008-6: Mál þetta kveður stefnandi hafa borist embætti sýslumanns 23. mars 2009. Sökum veikinda og fárra vinnudaga í apríl hafi stefnandi ekki verið búin að yfirfara skjöl málsins er hún hafi farið í veikindaleyfi í lok apríl 2009, en stefnandi hafi einungis verið í vinnu í 9 daga í apríl sl. Að áliti stefnanda verði því ekki séð að óhæfilegur dráttur hafi orðið á afgreiðslu málsins.

Dánarbúsmál nr. 018-2008-11: Stefnandi segir þetta mál hafa borist sýslumannsembættinu í mars 2009. Við skoðun hennar á gögnum málsins, sem varðað hafi endurupptöku á einkaskiptum, hafi stefnandi talið verulegan vafa leika á því hvort hægt væri að samþykkja skjölin, þar sem hugsanlega þyrfti að taka upp önnur dánarbú auk þess sem málið laut að. Stefnandi hafi verið í sambandi við lögmann þann sem unnið hafði skjöl málsins og það orðið að samkomulagi að hann færi yfir skjölin með stefnanda með fyrrgreindar athugasemdir hans í huga. Fullt samkomulag hafi verið milli stefnanda og lögmannsins um frekara framhald málsins. Fullyrðing í áminningarbréfi sýslumanns þess efnis að máið hafi legið óafgreitt sé því einfaldlega röng. Misskilning þann hefði mátt leiðrétta hefði sýslumaður rætt við stefnanda og leitað upplýsinga um ástæður þess að skjölin höfðu ekki verið árituð um samþykki af hálfu stefnanda.

Dánarbúsmál nr. 018-2008-20: Mál þetta segir stefnandi hafa snúið að útgáfu einkaskiptaleyfis, en á meðal erfingja hafi verið ólögráða einstaklingur. Í umsókn um einkaskiptaleyfi hafi beiðnin verið undirrituð af lögráðamanni viðkomandi ásamt öðrum erfingjum dánarbúsins og í ljósi þess hafi stefnandi gefið út leyfi til einkaskipta. Stefnanda hafi hins vegar láðst að ganga úr skugga um að gengið hefði verið frá skipun lögráðamannsins með lögformlegum hætti fyrir útgáfu einkaskiptaleyfisins. Hér hafi verið um mistök að ræða hjá stefnanda sem ekki hafi komið að sök þar sem síðar hafi verið gengið formlega frá skipun lögráðamannsins. Engin réttarspjöll hafi orðið vegna þessara mistaka stefnanda og varði þau á engan hátt áminningu.

Dánarbúsmál nr. 018-2008-18: Í tengslum við mál þetta segir stefnandi sér gefið að sök að hafa ekki sent erfingjum dánarbúsins bréf með áskorun um að ljúka skiptum dánarbúsins þar sem frestur skv. 32. gr. laga nr. 20/1991 hafi verið liðinn. Stefnandi kveður andlátið hafa verið tilkynnt embætti sýslumanns 31. júlí 2008 af bróður hins látna, sem talið hafi dánarbúið eignalaust. Nokkrum mánuðum síðar hafi bróðir hins látna haft samband við stefnanda og viljað leiðrétta áður framkomnar upplýsingar um eignaleysi dánarbúsins þar sem dánarbúið ætti óverulegar eignir. Stefnandi hafi sent lögráðamönnum tveggja ólögráða dætra hins látna bréf í lok mars 2009 vegna málsins. Hinn 8. maí, þegar stefnandi hafi verið í veikindaleyfi, hafi borist bréf frá lögmanni vegna málsins og í kjölfar þess hafi frágangi dánarbúsins verið lokið. Að áliti stefnanda verði ekki séð að afgreiðsla hennar á málinu hafi á nokkurn hátt verið óeðlileg.

Dánarbúsmál nr. 018-2008-19 og 018-2008-31: Hvað mál þessi varðar segir stefnandi sér gefið að sök að skrá ranglega stöðu mála í málaskrá embættis sýslumanns. Í öðru málanna hafi verið skráð að óskað hefði verið eftir opinberum skiptum á dánarbúinu, sem verið hafi raunin. Hins vegar hafi ekki verið skráð að fallist hefði verið á það af héraðsdómi að taka búið til opinberra skipta. Í hinu málinu hafi verið skráð í málaskrá að einkaskipti væru endurupptekin, en sýslumaður telji að réttara hefði verið að skrá önnur málalok. Réttast hefði þó sennilega verið að skrá málið ekki í málaskrá þar sem skiptin hafi ekki átt undir embættið. Segir stefnandi þessar athugasemdir sýslumanns smásmugulegar sem ekki þarfnist sérstakra skýringa við.

Dánarbúsmál nr. 018-2008: Í tengslum við mál þetta kveður stefnandi sér gefið að sök að hafa ekki sent ítrekunarbréf til að ljúka skiptum með vísan til 25. gr. laga nr. 20/1991. Stefnandi segir fyrir hafa legið að hinn látni átt enga erfingja og hafi deildarstjóri öldrunardeildar Heilbrigðisstofnunarinnar í Ísafjarðarbæ annast frágang dánarbúsins. Stefnandi hafi síðast verið í sambandi við deildarstjórann í mars 2009 og hún þá verið upplýst um að frágangur vegna skiptanna væri á lokastigi. Í ljósi þess hafi stefnandi ákveðið að hinkra með frekari aðgerðir, enda þá ekki liðnir nema rúmir fjórir mánuðir frá andlátinu.

Stefnandi segir ekki verða séð að afgreiðsla hennar á framangreindum málum hafi verið óeðlileg, óskiljanleg eða að málin hafi verið afgreidd á óviðeigandi hátt eða með óeðlilegum málshraða. Fyrir liggi að í tveimur málanna hafi stefnanda orðið á smávægilegar yfirsjónir sem á engan hátt verði talið óeðlilegt. Þá verði einnig að líta til þess að stefnandi hafi verið veik vorið 2009 sem gert hafi það að verkum að hún hafi átt erfitt með að sinna vinnu sinni af fullum krafti. Kveður stefnandi engan yfir það hafinn að gera smávægileg mistök eða verða á smávægilegar yfirsjónir. Svo skilyrðum 21. gr. laga nr. 70/1996 um áminningu sé fullnægt þurfi viðkomandi starfsmaður að hafa gerst sekur um alvarlegar ávirðingar og brot í starfi. Ekkert þeirra mála sem vikið sé að í áminningarbréfi sýslumanns frá 15. júlí sl. sé þess eðlis að réttlæti áminningu.

Málshraða í flestöllum umræddra mála kveður stefnandi hafa verið eðlilegan, ekki síst þegar haft sé í huga að stefnandi hafi verið lítið við störf í apríl og maí 2009. Fullyrðingum sýslumanns um að afgreiðsla stefnanda á málunum hafi á tíðum verið alls óskiljanleg og til þess fallin að skapa málsaðilum óþarfa tjón, í sumum tilvikum fjárhagslegt og í öðrum tilfinningalegt, sé harðlega mótmælt af hálfu stefnanda, en þær fullyrðingar séu með miklum ólíkindum og án alls rökstuðnings.

Í áminningarbréfi sýslumanns segir stefnandi því einnig haldið fram að hún hafi ekki sýnt fullnægjandi árangur í starfi, og svo virðist sem áminningin sé meðal annars á því byggð. Við mat á því hvort starfsmaður hafi sýnt fullnægjandi árangur í starfi kveður stefnandi verða að taka mið af þeim væntingum sem gerðar séu til starfsmannsins og hvort honum hafi verið þær ljósar. Þegar stefnandi hóf störf hjá stefnda hafi ekki verið gefin út sérstök starfsfyrirmæli eða leiðbeiningar, hvorki munnlegar né skriflegar, til hennar varðandi starfið eða afgreiðslu mála. Fyrstu skriflegu starfsfyrirmælin hafi komið til stefnanda samhliða áminningunni.

C.

Auk framangreindra atriða byggir stefnandi kröfu sínar á því að ekki hafi verið gætt réttra málsmeðferðarreglna við undirbúning þeirrar ákvörðunar sýslumanns að áminna stefnanda. Við mat á því hvort eðlilegt hafi verið að áminna stefnanda verði auk þess sem áður er rakið að gæta að því hvort meginreglum stjórnsýslulaga nr. 37/1993 hafi verið fylgt áður en ákvörðun var tekin um að beita jafn íþyngjandi ákvörðun og áminning sé. Málsmeðferð sýslumanns hvað það varði hafi verið mjög ábótavant að áliti stefnanda.

Stefnandi bendir á að skv. 12. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993 skuli það tryggt að ekki sé gengið lengra í aðgerðum en nauðsynlegt sé til að ná því markmiði sem að sé stefnt. Í þessu sambandi bendir stefnandi á að þar til áminningin var veitt hafði aldrei á starfstíma stefnanda hjá embættinu, það er í rúm fjögur ár, verið kvartað yfir störfum stefnanda eða gerðar athugasemdir við afgreiðslu hennar á einstökum málum. Þá verði heldur ekki fram hjá því litið að flestallar þær athugasemdir sem fram koma í áminningarbréfi sýslumanns séu smávægilegar og oft og tíðum byggðar á misskilningi, sé því enn ríkari ástæða en ella að gæta að reglu laga nr. 37/1993 um meðalhóf. Misskilningi hefði til dæmis mátt eyða hefði sýslumaður borið gæfu til að ræða við stefnanda og leita skýringa á málum og afgreiðslu þeirra, áður en gripið var til áforma um áminningu. Svo sem áður segir sé áminning mjög íþyngjandi ákvörðun sem leitt geti til starfsmissis og telji stefnandi ljóst að sýslumaður hefði getað gripið til annarra aðgerða sem gengið hefðu mun skemur en áminning, teldi hann einhverju vera ábótavant við störf stefnanda. Samkvæmt framansögðu sé það því álit stefnanda að sýslumaður hafi ekki gætt meðalhófsreglu 12. gr. laga nr. 37/1993 áður en tekin var ákvörðun um áminningu.

Ennfremur er það álit stefnanda að sýslumaður hafi ekki gætt að rannsóknarreglu 10. gr. laga nr. 37/1993 sem kveði á um að stjórnvald skuli sjá til þess að mál sé nægjanlega upplýst áður en ákvörðun er í því tekin. Að gættum efnisatriðum þeirra athugasemda sem fram komi í áminningarbréfi sýslumanns verði ekki annað séð en að verulega skorti á að sýslumaður hafi rannsakað þau mál nægjanlega vel sem hann telji vera grundvöll að áminningu. Kveður stefnandi gerðar strangar kröfur til þess að sannað sé að starfsmaður hafi gerst sekur um ávirðingar þær sem honum séu gefnar að sök.

Þá telur stefnandi að sýslumaður hafi ekki gætt að andmælareglu 13. gr. laga nr. 37/1993. Í henni felist meðal annars að aðili máls, sem til meðferðar sé hjá stjórnvaldi, skuli eiga þess kost að tryggja réttindi sín og hagsmuni með því að kynna sér gögn málsins og málsástæður er ákvörðun muni byggja á, leiðrétta fram komnar upplýsingar og koma að frekari upplýsingum um málsatvik, áður en stjórnvald taki ákvörðun í málinu. Tilgangur reglunnar sé einnig að stuðla að því að mál verði betur upplýst, en þannig tengist hún áðurnefndri rannsóknarreglu stjórnsýsluréttarins og þeirri skyldu stjórnvalda að stuðla að því að mál sé nægjanlega upplýst áður en ákvörðun er í því tekin.

Ef skoðaðar séu þær ávirðingar sem á stefnanda séu bornar, og áminning stefnda frá 15. júlí 2009 hafi byggt á, megi ljóst vera að ekki hafi verið farið eftir fyrrgreindum reglum stjórnsýslu- og starfsmannalaga við meðferð málsins. Áberandi sé að ekki hafi verið leitað eftir skýringum hjá stefnanda eða aflað upplýsinga um einstök mál áður en gripið hafi verið til áforma um áminningu. Rás atburða og málsatvik hafi af sýslumanni jafnan verið skýrð stefnanda í óhag og lítið sem ekkert mark tekið á skýringum hennar eða sjónarmiðum varðandi einstök mál. Þá sé athyglisvert að sýslumaður hafi nánast ekkert tillit tekið til þeirra skýringa sem settar hafi verið fram í greinargerð stefnanda og bréfi lögmanns hennar frá 9. júlí 2009, þrátt fyrir að þar hafi einstök mál verið skýrð með skilmerkilegum hætti og skýringar gefnar á málsmeðferð. Ennfremur hafi ekkert tillit verið tekið til þess að stefnandi hafi verið orðin veik um miðjan mars 2009 og lítið verið í vinnu í apríl og maí vegna veikindanna, en athugasemdir sýslumanns varði fyrst og fremst afgreiðslu mála á því tímabili. Segir stefnandi athugasemdir sýslumanns í flestum tilvikum vera smásmugulegar og léttvægar og auðvelt hefði verið að veita sýslumanni skýringar, hefði verið eftir því leitað.

Allan vafa um það hvort skilyrði til áminningar séu uppfyllt kveður stefnandi samkvæmt framansögðu verða að skýra stefnanda í hag og þá hvíli sönnunarbyrðin, þar sem vafi leiki á um sönnun atvika eða ávirðinga, á stefnda.

Samkvæmt öllu framangreindu kveður stefnandi bera að fella úr gildi áminningu þá sem sýslumaður hafi veitt stefnanda 15. júlí 2009 þar sem hvorki hafi verið fyrir hendi efnislegar eða lögmætar ástæður til áminningar né gætt að meginreglum stjórnsýslulaga áður en ákvörðun um áminningu var tekin.

D.

Til stuðnings kröfum sínum vísar stefnandi meðal annars til laga nr. 70/1996 um réttindi og skyldur starfsmanna ríkisins, einkum til 14., 15. og 21. gr. laganna. Þá sé vísað til meginreglna stjórnsýsluréttarins, sbr. einkum 3., 4., 10., 12. og 13. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993.

III.

A.

Stefndi segir rangt hjá stefnanda að ekki hafi verið gerðar athugasemdir við störf hennar hjá embættinu fyrr en í byrjun júlí 2009 þegar sýslumaður hafi veitt henni hina umdeildu áminningu. Vísar stefndi til þess að við embættisúttekt dómsmálaráðuneytisins árið 2007 hafi komið í ljós að einhver mál voru ranglega skráð, gögn vantaði í mál, eða mál fundust ekki á þeim stöðum þar sem þau áttu að vera vistuð. Stefnanda hafi því hlotið að vera ljóst mikilvægi réttra skráninga og utanumhald gagna í málamöppum og jafnframt að tilvitnaðar athugasemdir ráðuneytisins vörðuðu að hluta til mál er voru á hennar ábyrgð. Niðurstöður skýrslu ráðuneytisins vegna úttektarinnar kveður stefndi hafa verið kynntar stefnanda munnlega og henni jafnframt tilkynnt að gæta yrði að því að málaskrár og frágangur mála væri framvegis réttur.

Í þessu sambandi vísar stefndi einnig til tölvupósts sem sýslumaður hafi sent stefnanda 10. september 2007 þar sem henni hafi verið bent á að dánarbúsmál nr. 018-2007-21 væri ranglega skráð. Nýlegri afskipti nefnir stefndi tölvupóst frá 16. apríl 2009 þar sem sýslumaður hafi gert athugasemdir við umgengni stefnanda um málaskrá nauðungarsala og óskað eftir skýringum á einstökum skráningum frá henni.

Hvað þetta varðar nefnir stefndi að lokum að með bréfi 15. október 2008 hafi stefnandi farið fram á að sýslumaður hækkaði laun hennar um fjóra flokka vegna reynslu hennar og langs starfsaldurs. Hafi stefnandi talið að jafnréttisstefna embættisins hefði verið brotin á henni þegar í ljós kom að fulltrúi, sem var yngri að árum en hún, hafði verið hærra launaður. Í svarbréfi stefnda, þar sem því hafi verið hafnað að hækka laun stefnanda á grundvelli reynslu hennar og langs starfsaldurs, hafi komið skýrt fram það mat sýslumanns að fullyrðingar stefnanda um reynslu hennar væru ekki réttar heldur hefði hún þvert á móti hvorki sýnt frumkvæði né vilja til að efla sig í starfi.

Stefndi kveðst mótmæla þeirri málsástæðu stefnanda að í mars á árinu 2009 hafi farið að bera á veikindum hjá stefnanda sem meðal annars hafi lýst sér með þróttleysi og vanlíðan sem haft hafi í för með sér skert starfsþrek og gert það að verkum að stefnandi hafi átt erfitt með að einbeita sér í vinnu, auk þess sem hún hafi oft og tíðum einfaldlega ekki getað mætt til vinnu sökum vanlíðanar. Segir stefndi málsástæðu þessa engum gögnum studda. Því til viðbótar bendir stefndi á að samkvæmt fjarvistaskrá og stimpilkorti stefnanda hafi stefnandi mætt til vinnu alla tilskilda daga í mars 2009 og þá hafi stefnanda einungis vantað í vinnu fjóra og hálfan dag í apríl. Þá liggi fyrir upplýsingar frá trúnaðarlækni stefnda þess efnis að stefnandi hafi ekki tilkynnt um veikindi í mars og einungis í þrjá daga í apríl. Samkvæmt framangreindu sé því hvorki að finna í gögnum stefnda né trúnaðarlæknis upplýsingar um að stefnandi hafi verið svo lasburða í mars og apríl 2009 að starfsþrek hennar væri skert, en gera verði þá skýlausu kröfu til starfsmanns að kynna yfirmanni þegar svo hátti til, en það hafi stefnandi ekki gert fyrr en því hafi verið borið við í stefnu. Stefndi hafi því talið veikindi stefnanda í apríl venjubundin, það er almenn veikindi sem hrjái starfsmenn yfir árið, með stuttum fjarvistum frá vinnu. Hið eina sem gefið hafi annað til kynna hafi verið munnleg tilkynning stefnanda eftir veikindin 17. apríl 2009 þess efnis að veikindi hennar væru þess eðlis að skurðaðgerð væri nauðsynleg. Þá bendir stefndi einnig á að stefnandi hafi mætt til vinnu eftir 17. apríl og jafnframt tekið sér orlofsdag fyrir aðgerð og öll hegðun stefnanda hafi því ekki gefið annað til kynna en hún hafi verið fær um að sinna sínu starfi. Verði því ekki á það fallist að veikindi stefnanda hafi hrjáð hana svo lengi og með þeim hætti sem hún hafi borið við í málinu.

Að endingu vísar stefndi til þess hvað þetta varðar að læknisvottorð frá 4. maí 2009 staðfesti einvörðungu að stefnandi hafi átt við veikindi að stríða sem orsakað hafi fjarvistir frá vinnu á tímabilinu 27. apríl til 29. maí 2009. Ekki verði heldur framhjá því litið að eingöngu fjögur þeirra mála sem áminnt hafi verið fyrir hafi átt að afgreiða á tímabilinu febrúar til apríl 2009. Önnur mál hafi átt að afgreiða fyrir það tímamark og eitt í maí 2009.

Stefnandi kveður forstöðumanni stofnunar skylt skv. 21. gr. laga nr. 70/1996 um réttindi og skyldur starfsmanna ríkisins að áminna starfsmann sem sýnt hafi í starfi sínu „... óstundvísi eða aðra vanrækslu, óhlýðni við löglegt boð eða bann yfirmanns síns, vankunnáttu eða óvandvirkni í starfi, hefur ekki náð fullnægjandi árangri í starfi, hefur verið ölvaður að starfi eða framkomu hans eða athafnir í því eða utan þess þykja að öðru leyti ósæmilegar, óhæfilegar eða ósamrýmanlegar starfinu ... Áður skal þó gefa starfsmanni kost á að tala máli sínu ef það er unnt.“

Þá vísar stefndi til þess að á starfsmönnum ríkisins hvíli ákveðnar skyldur skv. IV. kafla laga nr. 70/1996. Þeim sé t.d. skylt að rækja starf sitt af alúð og samviskusemi, hlýða löglegum fyrirskipunum yfirmanna um starf sitt, koma stundvíslega til starfa o.s.frv. Samkvæmt almennum reglum vinnuréttar, sbr. og IV. kafla laga nr. 70/1996, hafi vinnuveitendur ákveðinn stjórnunarrétt. Í reglunni um stjórnunarrétt vinnuveitanda felist valdheimildir til að stýra og stjórna starfseminni innan þeirra marka sem lög og samningar setji. Stjórnunarheimildir forstöðumanna lúti meðal annars að ákvörðun um skipulag vinnunnar, hvaða verk skuli vinna, hver skuli vinna þau, með hvaða hætti, hvenær og hvar. Þá beri forstöðumanni samkvæmt áðursögðu að áminna starfsmann hafi hann sýnt af sér ákveðna háttsemi í starfi. Í þessu felist að forstöðumanni beri skylda til að fylgjast með störfum starfsmanna sinna og bregðast við telji hann ástæðu til þess.

B.

Stefndi segir stefnanda byggja á því í málinu að engar efnislegar forsendur hafi verið fyrir þeirri áminningu sem henni var veitt 15. júlí 2009 og því beri að fella hana úr gildi. Í áminningunni hafi verið vísað til fjögurra sifjamála, þriggja mála er varðað hafi nauðungarsölu og sjö mála er varðar hafi dánarbússkipti. Kveður stefndi óhjákvæmilegt að fjalla um hvert þessara mála fyrir sig:

Sifjamál nr. 018-2008-75: Stefndi segir stefnanda hafa komið til sýslumanns um miðjan mars 2009 og óskað eftir leiðbeiningum um næstu aðgerðir í þessu máli. Sýslumaður hafi farið yfir málið og gefið stefnanda munnleg fyrirmæli um að málið skyldi sendast til viðeigandi barnaverndaryfirvalda til úttektar á heimilisaðstæðum foreldra. Þá þegar hafi það verið mat sýslumanns að málið hefði dregist óhóflega í meðförum stefnanda og hafi stefndi ætlað að stefnandi setti málið þá þegar í viðeigandi farveg. Hinn 22. apríl 2009 hafi stefnandi komið á ný til stefnda með sama mál með fyrirspurn um hvernig ætti að afgreiða það. Aftur hafi stefndi gert stefnanda grein fyrir því að senda ætti málið til barnaverndaryfirvalda. Hafi það síðan farið svo að tveimur dögum síðar hafi sýslumaður sjálfur sent málið til barnaverndaryfirvalda.

Stefndi kveður stefnanda hafa fengið skýr fyrirmæli frá stefnda um að framkvæma ákveðið verk og sjá til þess að ákvörðuninni væri framfylgt. Ljóst sé að það hafi stefnandi ekki gert. Verði að líta svo á að með aðgerðarleysi sínu í málinu hafi stefnandi óhlýðnast fyrirmælum stefnda og sýnt af sér vanrækslu, óvandvirkni og óhlýðni við löglegt boð yfirmanns síns í starfi. Stefnda hafi því borið að áminna stefnanda, sbr. 15. og 21. gr. laga nr. 70/1996.

Sifjamál nr. 018-2008-68: Í máli þessu hafi verið um að ræða óhóflegan drátt á afgreiðslu á umgengni- og forsjármáli. Síðasta fyrirtaka í málinu hafi verið í desember 2008 þar sem fram hafi komið að stefnandi ætlaði að koma á sáttafundi með málsaðilum og sálfræðingi. Stefnandi hafi samdægurs sent tölvupóst til skóla- og fjölskylduskrifstofu en frekari gögn hafi ekki verið að finna í málinu. Það hafi verið mat stefnda að skortur á gögnum og aðgerðarleysi stefnanda í máli er verið hafi orðið svo gamalt sem þetta væri óeðlilegt og sýslumaður talið að stefnandi hefði átt að hafa þá vitneskju að ljúka mætti málinu með tilteknum hætti. Hafi stefnanda borið að ganga í það í stað þess að láta málið bíða. Auk þess hafi málið átt að fá tvö málsnúmer, en aðgreina hafi átt málin þannig að umgengnishlutinn fengi eitt málsnúmer en forsjárhlutinn annað, sbr. hlutverk málaskrár sýslumanna sem sé að halda utan um öll innkomin mál, stöðu þeirra og fjölda. Segir stefndi þetta helgast af því að dómstólar fjalli um ágreining vegna forsjár barns en ákvörðun um umgengni í ágreiningsmálum taki sýslumaður.

Sifjamál nr. 018-2008-43: Í máli þessu kveður stefndi hafa verið um að ræða óhóflegan drátt á afgreiðslu vegna skilnaðar að borði og sæng. Fyrirtaka í málinu hafi verið 11. ágúst 2008 þar sem bókað hafi verið að málsaðilar ættu eftir að leggja fram undirritaðan samning um skilnaðarkjör. Málið hafi legið óhreyft á skrifstofu stefnanda og engar áskoranir verið sendar til málsaðila. Sýslumaður hafi síðan fundið málið 3. júní 2009 þegar annar málsaðilinn hafi komið til að leita ráða. Sýslumaður hafi síðan sent út áskoranir 4. júní sl.

Sifjamál nr. 018-2009-7: Mál þetta hafi verið vegna skilnaðar að borði og sæng, forsjár og meðlags og afgreiðsla þess dregist úr hófi. Fyrirtaka hafi verið í málinu 26. mars 2009 með manninum þar sem hann hafi neitað öllum umbeðnum kröfum konunnar. Samkvæmt skráningu í sifjamálakerfið hafi málinu verið vísað frá en engar skýringar að finna í málinu sjálfu um þær málalyktir. Við rannsókn sýslumanns hafi komið í ljós að forsjár- og meðlagshluti málsins hafi farið fyrir héraðsdóm þar sem honum hafi lokið með sátt. Stefndi segir ekki heimilt að vísa máli sem þessu frá. Þá hafi stefnanda borið að leiðbeina málsaðilum um næstu skref en engin gögn í málinu bendi til þess að það hafi hún gert. Sýslumaður hafi tekið málið fyrir að nýju með manninum og sent það síðan til meðferðar hjá sýslumanninum á Akranesi til fyrirtöku með konunni.

Nauðungarsölumálið nr. 018-2008-68: Afgreiðslu máls þessa kveður stefndi hafa dregist úr hófi. Framhaldssala fasteignar hafi farið fram 3. febrúar 2009 og samþykkisfrestur verið tvær vikur. Eftir lok framhaldssölu hafi stefnandi átt að ganga frá þinglýsingu yfirlýsingar um nauðungarsöluna, útbúa frumvarp til úthlutunar á söluandvirði eignarinnar og innheimta söluverð hennar. Ekkert af þessu hafi stefnandi gert áður en hún veiktist í lok apríl 2009 og hafi sýslumaður fundið málið óafgreitt hjá stefnanda. Frumvarp og innheimta söluandvirðis hafi því ekki farið fram fyrr en 2. júní 2009 og hæstbjóðandi því þurft að greiða dráttarvexti vegna þess að söluverðið var ekki innheimt tímanlega. Þá hafi söluverð eignarinnar verið það lágt að stefnanda hafi borið að bóka skýringar á því af hverju svo lágu boði var tekið og vísa í 37. gr. laga nr. 90/1991.

Nauðungarsölumálið nr. 018-2008-90: Hér segir stefndi hafa orðið óhæfilegan drátt á afgreiðslu máls vegna framhaldssölu á fasteign. Uppboðsbeiðendur hafi verið þrír og samþykkisfrestur verið til 15. maí 2009. Þann dag hafi hæstbjóðandi og einn uppboðsbeiðenda afturkallað beiðni sína. Þegar stefnandi hafi komið til baka úr veikindaleyfi 26. maí 2009 hafi málið verið tekið til meðferðar af hálfu stefnanda og það afgreitt þannig að hún endursendi skilríki hæstbjóðanda fyrir uppboðsheimild, sem var frumrit skuldabréfs, þó svo að málið sjálft væri ekki afturkallað. Þegar samþykkisfrestur hafi runnið út 15. maí 2009 hafi enn verið tveir uppboðsbeiðendur með beiðni í gangi og því hafi stefnanda borið að tryggja að söluandvirði yrði greitt eða að afturkallanir bærust frá öðrum uppboðsbeiðendum eigi síðar en 15. maí 2009. Í gögnum málsins kveður stefndi hafa verið að finna miða frá stefnanda, dagsettan 26. maí 2009, þar sem fram hafi komið, samkvæmt upplýsingum frá T-kk-þgf G-kk-þgf hdl., að faðir gerðarþola ætlaði að sjá til þess að afturkallanir bærust. Stefnandi hafi síðan lagt málið til hliðar án þess að kynna sýslumanni hver staða þess væri eða að eitthvað væri athugavert áður en hún fór í sumarorlof daginn eftir. Hafi stefndi ítrekað þurft að hafa samband við föður gerðarþola til að málið fengi þau málalok að gerðarbeiðendur afturkölluðu beiðnir sínar.

Nauðungarsölumálið nr. 018-2008-26: Í þessu máli kveður stefndi hafa orðið óhóflegan afgreiðsludrátt. Byrjun uppboðs hafi verið frestað 19. ágúst 2008. Málið hafi ekki verið tekið fyrir aftur eins og bar að gera samkvæmt lögum nr. 90/1991 og hafi það ónýst 25. mars 2009, sbr. 2. mgr. 27. gr. nefndra laga. Málið hafi verið ófrágengið í nauðungarsölukerfinu 2. júní 2009 og engar skýringar verið að finna í gögnum málsins hverju það sætti. Stefnanda hafi borið að færa upplýsingar um málið í málaskrá, sbr. 4. gr. laga nr. 90/1991 og reglugerð nr. 227/1992 um málaskrár og gerðabækur fyrir nauðungarsölur.

Dánarbúsmálið nr. 018-2008-6: Afgreiðslu máls þessa kveður stefndi hafa dregist úr hófi. Einkaskiptagerð og erfðafjárskýrsla hafi borist 23. mars 2009. Málið hafi legið óafgreitt hjá stefnanda þar til sýslumaður hafi fundið það 13. maí 2009 og farið yfir framlögð gögn. Sýslumaður hafi tilkynnt lögmanni og erfingjum hvað á skorti og hvert skiptagjald og erfðafjárskattur væri. Hinn 14. maí 2009 hafi erfðafjárskattur verið greiddur og hafi sýslumaður lokið málinu með áritun á einkaskiptagerð og erfðafjárskýrslu 15. maí 2009.

Dánarbúsmálið nr. 018-2008-11: Í máli þessu segir stefndi hafa orðið óhæfilegan drátt á afgreiðslu. Beiðni um leyfi til einkaskipta, einkaskiptagerð og erfðafjárskýrsla hafi borist 27. febrúar 2009. Málið hafi þá verið tilbúið til afgreiðslu en samt hafi það legið óafgreitt hjá stefnanda þar til sýslumaður yfirtók það 13. maí 2009 og lauk skiptum 15. sama mánaðar með greiðslu erfðafjárskatts og áritun sýslumanns á einkaskiptagerð og erfðafjárskýrslu.

Dánarbúsmálið nr. 018-2008-20: Hér kveður stefndi hafa orðið óhæfilegan drátt á afgreiðslu málsins og stefnandi ennfremur sýnt af sér óvandvirkni. Beiðni um einkaskipti hafi verið lögð fram 22. september 2008. Fram hafi komið í beiðninni að ólögráða einstaklingur væri meðal erfingja. Þar hafi einnig verið upplýst að lögráðamaður viðkomandi einstaklings væri afi hans. Hvorki hafi verið gefin upp kennitala lögráðamannsins né upplýst hvers vegna erfinginn hefði þennan lögráðamann. Engin gögn sé að finna í málinu sem staðfesti að stefnandi hafi kannað hver lögráðamaðurinn væri og þá hvort viðkomandi skipan væri rétt. Stefnandi hafi samdægurs gefið út leyfi til einkaskipta og getið um það í leyfisbréfinu að heimildin næði til erfingjans, en rétt sé þegar um ólögráða börn er að ræða að geta þess sérstaklega, sem og lögráðamannsins.

Er stefndi hafi tekið við tryggingarbréfi til þinglýsingar 8. júní 2009 hafi ofangreint komið í ljós. Samdægurs hafi stefndi haft samband við sýslumanninn í Hafnarfirði sem ekki hafi getað staðfest hver lögráðamaður erfingjans væri. Sýslumaður hafi þá rætt við afa erfingjans sem upplýst hafi að engin skipan lögráðamanns hefði átt sér stað. Hann sæi um fjármál erfingjans í fjarveru föður hans sem þá hafi verið búsettur í Kólumbíu. Að þessum upplýsingum fengnum hafi sýslumaður afturkallað einkaskiptaleyfi 9. júní 2009 og leiðbeint erfingjum um næstu skref. Þá hafi erfingjum og veðhafa verið gerð grein fyrir að innlagt tryggingarbréf væri ekki tækt til þinglýsingar og tryggingarbréfi, sem þinglýst hefði verið um sex mánuðum áður á grundvelli hins brotfallna einkaskiptaleyfis, yrði vísað frá vegna aðildarskorts. Stefndi hafi gefið aðilum sjö daga frest til að leiðrétta stöðuna. Almennt sé slíkt ekki gert en sýslumaður hafi metið það svo að lágmarka þyrfti tjón það sem vinnubrögð stefnanda hefðu valdið. Hinn 24. júní 2009 hafi stefndi síðan gefið út nýtt einkaskiptaleyfi á grundvelli umboðs frá lögráðamanni erfingjans. Segir stefndi stefnanda ekki hafa verið heimilt að gefa út fyrra einkaskiptaleyfið þar sem hvorki hafi legið fyrir samþykki forsjáraðila erfingjans fyrir þeirri ráðstöfun né hafi verið búið að skipa honum lögráðamann skv. V. kafla lögræðislaga nr. 71/1997. Stefnanda hafi borið skylda til að kanna þetta þar sem títtnefndur erfingi hafi verið ólögráða fyrir æsku sakir.

Dánarbúsmálin nr. 018-2008-18, 018-2008-19, 018-2008-31 og 018-2008-32: Stefndi segir óhæfilegan drátt hafa orðið á afgreiðslu allra þessara mála, en 4. júní 2009 hafi mátt finna tilkynningu í dánarbúskerfi embættisins þess efnis að frestur skv. 32. gr. laga nr. 20/1991 væri útrunninn í málunum. Sýslumaður hafi afgreitt málin með þeim hætti að í fyrsttalda málinu hafi hann sent áskorunarbréf 27. maí 2009, í öðru málinu hafi skráning verið leiðrétt og innfært að dánarbúið hefði verið tekið til opinberra skipta 6. mars 2009, í því þriðja hefði skráning einnig verið leiðrétt; máli lokið í Reykjavík-ferill önnur málalok/frávísun, og að endingu hafi í síðasttalda málinu verið sent áskorunarbréf til lúkningar skv. 25. gr. laga nr. 20/1991.

Með þeirri málsmeðferð sem lýst sé í þrettán síðastgreindum málum segir stefndi stefnanda hafa sýnt af sér óvandvirkni og ófullnægjandi árangur í starfi skv. 14. gr., sbr. 21. gr. laga nr. 70/1996. Stefnandi hafi ekki sinnt starfsskyldum sínum í þá veru að sjá til þess að málum væri lokið innan eðlilegs tíma og á eðlilegan hátt. Vegna veikinda stefnanda hafi sýslumaður tekið þau mál sem hún fann hjá stefnanda á bilinu 10.-15. maí 2009 og kannað stöðu þeirra. Við þá skoðun hafi komið í ljós að staða margra mála var bagaleg og að ekki var búið að ljúka málum sem löngu hefði átt að vera búið að klára eða ganga frá. Samkvæmt áðursögðu hafi það verið mat stefnda að afgreiðsla stefnanda á málunum varðaði við 14. gr., sbr. 21. gr. laga nr. 70/1996. Sýslumaður hafi síðan afgreitt málin á tímabilinu 20. maí til 30. júní 2009.

Stefndi segir til þess vísað í stefnu að engin sérstök starfsfyrirmæli eða leiðbeiningar hafi legið fyrir er stefnandi hóf störf hjá embættinu. Bendir stefndi á að stefnandi hafi hafið störf hjá embættinu í byrjun árs 2005, en áður hafi hún starfað í sex ár hjá Íbúðalánasjóði sem löglærður starfsmaður á innheimtusviði. Stefnandi hafi því verið búin að starfa hjá stefnda í rúm fjögur ár þegar mál þetta kom upp. Segir stefndi ekki geta talist eðlilegt að stefndi hafi átt að útlista í smáatriðum hvernig löglærður fulltrúi með ofangreinda starfsreynslu ætti að haga einstökum þáttum starfa sinna, nema hann óskaði sérstaklega eftir því.

Það er mat stefnda að framangreind mál hafi verið mjög einföld og þess eðlis að auðvelt hefði verið að ljúka þeim á skömmum tíma ef rétt hefði verið staðið að málum. Ekkert geti réttlætt þann mikla drátt sem orðið hafi á meðferð málanna.

Stefndi kveður á verksviði og ábyrgð löglærðs fulltrúa stefnda að hafa daglega stjórn á þeim málaflokkum sem honum séu faldir í umboði sýslumanns, hafa eftirlit með að lögum, reglum og fyrirmælum sé framfylgt og sjá til þess að vinnan uppfylli að öllu leyti kröfur um fagleg vinnubrögð. Stefnanda hafi því borið að fylgjast með framvindu mála og sjá til þess að meðferð þeirra mála, sem einhverra hluta vegna dróst að ljúka, yrði lokið strax. Gengi það ekki eftir hafi stefnanda borið að gera ráðstafanir til að málsmeðferð þeirra yrði lokið sem fyrst. Svo sem áður hafi komið fram hafi stefnandi fengið fyrirmæli frá sýslumanni um meðferð eins sifjamáls en þrátt fyrir það hafi málinu ekki verið lokið af hálfu stefnanda þó svo aðeins hafi þurft að senda málið til viðkomandi barnaverndaryfirvalda. Þá sé ljóst að í öllum tilvikum hafi verið um mjög einföld mál að ræða. Vinnubrögð stefnanda geti því ekki í ljósi framangreinds talist fagleg og því liggi fyrir að hún hafi vanrækt starf sitt að þessu leyti skv. 14. og 15. gr., sbr. 21. gr., laga nr. 70/1996. Með því að áminna stefnanda hafi sýslumaður tekið á brotum stefnanda á stafsskyldum sínum og þar með gefið honum kost á að bæta ráð sitt.

C.

Af hálfu stefnda er þeirri málsástæðu stefnanda mótmælt að áminning sé verulega íþyngjandi stjórnvaldsathöfn og einnig að svo skilyrði 21. gr., eða annarra greina laga nr. 70/1996 sem leitt geti til áminningar, séu uppfyllt þurfi starfsmaður að hafa gerst sekur um alvarlegar ávirðingar og brot í starfi. Í þessu sambandi vísist til þess sem að framan segi um 21. gr. laga nr. 70/1996. Þá verði og að líta til þess að með áminningu sé starfsmanni gefinn kostur á að bæta ráð sitt.

Stefndi mótmælir því jafnframt að sýslumaður hafi brotið gegn andamæla-, meðalhófs- og rannsóknarreglum stjórnsýslulaga með áminningu þeirri sem hann hafi veitt stefnanda. Stefndi kveður engin rök færð fyrir því í stefnu á hvern hátt mál stefnanda hafi ekki verið nægjanlega upplýst. Vísar stefndi til þess að að lokinni rannsókn sýslumanns á stöðu mála hjá stefnanda hafi sýslumaður gefið henni tækifæri til að andmæla fyrirhugaðri áminningu með bréfi 1. júlí 2009. Stefnandi hafi haft öll tækifæri og möguleika á að koma sínum sjónarmiðum og athugasemdum að, sem og leiðréttingum, teldi hún hallað réttu máli eða misskilning sýslumanns á ferð, enda hafi hún komið sjónarmiðum sínum á framfæri, bæði með aðstoð lögmanns og persónulega. Verði ekki séð að neitt hafi skort á í þeim efnum.

Ennfremur vísar stefndi til þess að telja verði atvik þau sem stefnandi hafi verið áminnt fyrir hafa verið fullrannsökuð. Stefnandi hafi ekki bent á neitt það sem á hafi skort í þeim efnum og ekki verði séð að upplýsingar hafi vantað þegar ákvörðun var tekin. Þá felist í beitingu andmælareglunnar hluti þeirrar rannsóknar sem stjórnvald geri á máli.

Stefndi kveðst einnig telja að meðalhófsreglu stjórnsýslulaga hafi verið fylgt. Ekki verði séð að vægari úrræði hefðu dugað til að ná árangri eða tilsettu markmiði, þ.e. að bæta vinnubrögð og árangur stefnanda í starfi. Vísar stefndi til þess að munnlegar athugasemdir og leiðbeiningar hafi verið gefnar stefnanda og þær ekki skilað tilætluðum árangri. Þá vísar stefndi ennfremur til þess að hin umdeilda áminning hafi ekki skilað tilætluðum árangri að öllu leyti og sýslumaður þurft að ítreka starfsfyrirmæli við stefnanda eftir að áminningin var veitt. Að mati stefnda sé því ljóst að ekki hefði dugað að ganga skemur en gert var. Meðalhófsregla stjórnsýslulaga hafi því ekki verið brotin við meðferð málsins.

Stefndi segir sýslumann hafa verið í góðri aðstöðu til að meta hvort framfylgt hafi verið eðlilegum málshraða þegar hann hafi skoðað mál stefnanda í maí 2009. Niðurstaða sýslumanns hafi verið að stefnandi hefði ekki framfylgt eðlilegum málshraða í umræddum málum og hún brotið af sér þannig að varðaði áminningu skv. 21. gr. laga nr. 70/1996, en áður en áminningin var veitt hafi sýslumaður tekið að hluta tillit til andmæla stefnanda. Fullt tilefni hafi verið til að veita stefnanda formlega áminningu byggða á 21. gr., sbr. 14. og 15. gr. laga nr. 70/1996, og vísist í því sambandi til umfjöllunar um hvern þátt áminningarinnar hér á undan.

IV.

Í málinu liggur fyrir vottorð Þ-kk-ef J-kk-ef, yfirlæknis á Heilbrigðisstofnun Vestfjarða, frá 5. nóvember 2009 vegna veikinda stefnanda. Í vottorðinu segir meðal annars svo:

Enda þótt U-kvk-nf hafi fyrst leitað sér læknis vegna umrædds vandamáls þann 8.4 má ljóst vera að hún hefur haft óþægindi einhvern tíman áður ... Hvenær þessi óþægindi hennar hafi byrjað er illgerlegt að segja til um en leiða má líkur að því að þau hafi staðið í nokkurn tíma ... Í aðgerð kemur síðan í ljós að um graftarkýli er að ræða, sem er þeirrar stærðargráðu að það hefur ábyggilega tekið einhverjar vikur að þróast. Það verður því að teljast nokkuð trúverðugt að einkenni U-kvk-ef hafi staðið í að minnsta kosti 2-3 vikur áður en hún hittir undirritaðan þann 8.4.

Því er við að bæta að ígerðir af hvaða toga sem er og kannske ekki hvað síst í kviðarholi geta verið lúmskar og leynt á sér og geta vissulega minnkað starfsgetu og þrek þess sem fyrir slíkri sýkingu verður.

Einnig liggur frammi vegna umræddra veikinda stefnanda vottorð A-kvk-ef S-kvk-ef, fæðinga- og kvensjúkdómalæknis, frá 10. nóvember 2009. Í vottorðinu er lýst skoðun læknisins á stefnanda 27. apríl 2009, sem og aðgerð þeirri sem stefnandi gekkst undir 30. sama mánaðar. Segir þar meðal annars svo:

Inngripsmikil kviðspeglunaraðgerð var framkvæmd þann 30. apríl sem leiddi í ljós langvinna og bráða bólgu og sýkingu í grindarholi. [---]

Ljóst er að sýkingarástandið sem upprunalega var staðfest við skoðun mína í aðgerðinni þann 30. apríl sl. hefur átt sér langan aðdraganda eins og staðfest er í sögu U-kvk-ef Þ-kvk-ef samkv. sjúkraskrá.

Tilvitnuð læknisvottorð þykja skjóta styrkum stoðum undir þann málatilbúnað stefnanda að starfsþrek hennar hafi að nokkru leyti verið skert í mars og apríl 2009 og ber til þess að líta við úrlausn málsins eftir því sem við á.

Eitt þeirra tilvika sem stefndi hefur vísað til til stuðnings hinni umdeildu áminningu, og sem nefnt er í áminningarbréfi sýslumanns, varðar meðferð sifjamálsins nr. 018-2008-75. Óumdeilt er að stefnandi kom á fund sýslumanns um miðjan mars 2009 og bar undir hann hver næstu skref í málinu ættu að vera. Einnig er ágreiningslaust með aðilum að sýslumaður lagði fyrir stefnanda að senda málið til barnaverndaryfirvalda til úttektar á heimilisaðstæðum málsaðila. Þá liggur fyrir að 22. apríl 2009 kom stefnandi aftur á fund sýslumanns með sama erindi og jafnframt að það var að endingu sýslumaður sjálfur sem sendi málið til barnaverndaryfirvalda tveimur dögum síðar.

Í skýrslugjöf sinni fyrir dómi vísaði stefnandi alfarið til veikinda sinna aðspurð um ástæður þess að hún kom því ekki í verk að senda umrætt mál til barnaverndaryfirvalda. Svo sem áður var getið ber við úrlausn málsins að líta til þess að starfsþrek stefnanda var að nokkru leyti skert í mars og apríl 2009. Umrætt verk var hins vegar einfalt og málið þess eðlis að nauðsynlegt var að meðferð þess héldi áfram án ástæðulausra tafa. Getur vanheilsa stefnanda, svo sem henni er lýst í framlögðum læknisvottorðum, ekki að öllu leyti skýrt þetta athafnaleysi stefnanda og verður að telja að með því að aðhafast ekkert í málinu í rúman mánuð eftir að hún leitaði til sýslumanns hafi stefnandi ekki nægjanlega sinnt starfsskyldum sínum. Að heilsufari stefnanda og málsatvikum að öðru leyti virtum verður hins vegar ekki á það fallist með stefnda að með athafnaleysi sínu hafi stefnandi óhlýðnast fyrirmælum sýslumanns, enda hefur ekkert fram komið um það í málinu að stefnandi hafi haft nokkuð við fyrirmæli sýslumanns að athuga. Samkvæmt því er það niðurstaða dómsins að vísun stefnda til 15. gr. laga nr. 70/1996 eigi ekki við í málinu.

Stefnandi hefur viðurkennt að hún hafi gert ákveðin mistök við afgreiðslu nauðungarsölumáls nr. 018-2008-68 og dánarbúsmáls nr. 018-2008-20. Þá þykir verða að fallast á það með stefnda að í nauðungarsölumáli nr. 018-2008-26 og sifjamálum nr. 18-2008-68, 018-2009-7 og 018-2008-43 hafi, er sýslumaður tók málin yfir í leyfi stefnanda, skort á að gögn málanna bæru með sér hver staða þeirra væri. Þá verður að telja augljóst að meðferð síðastnefnda málsins hafi dregist úr hófi hjá stefnanda.

Í öðrum þeim tilvikum en þegar hefur verið vikið að, og málsaðilar nefna í málatilbúnaði sínum, hefur stefnandi ýmist gefið fullnægjandi skýringar á málsmeðferðinni eða þá að meta verður aðfinnslur sýslumanns svo smávægilegar að þarflaust sé fyrir úrlausn máls þessa að fjalla sérstaklega um viðkomandi tilvik.

Í 21. gr. laga nr. 70/1996 er meðal annars kveðið á um það að ef starfsmaður hefur sýnt í starfi sínu óvandvirkni og ófullnægjandi árangur skuli forstöðumaður stofnunar veita honum skriflega áminningu. Skv. 12. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993 skal stjórnvald því aðeins taka íþyngjandi ákvörðun þegar lögmætu markmiði, sem að er stefnt, verður ekki náð með öðru og vægara móti. Skal þess þá gætt að ekki sé farið strangar í sakirnar en nauðsyn ber til. Ber forstöðumanni, sem efni telur til áminningar á grundvelli 21. gr. laga nr. 70/1996, áður en hann tekur ákvörðun um að áminna starfsmann, að gæta að meðalhófsreglu stjórnsýslulaga.

Stefnandi byggir á því í málinu að ekki hafi verið gætt að meðalhófsreglunni er sýslumaður áminnti hana. Í því sambandi hefur stefnandi meðal annars vísað til þess að áður en áminningin var veitt hefði aldrei verið kvartað yfir störfum hennar við embættið eða gerðar athugasemdir við afgreiðslu hennar á einstökum málum. Stefndi heldur því aftur á móti fram að umræddri lagareglu hafi verið fylgt og að vægari úrræði en áminning hefðu ekki dugað til að ná tilsettu markmiði. Segir stefndi að munnlegar athugasemdir og leiðbeiningar hafi áður verið gefnar stefnanda og þær ekki skilað tilætluðum árangri.

Hvað ofangreint varðar nánar þá hefur stefndi í fyrsta lagi bent á að við embættisúttekt dómsmálaráðuneytisins árið 2007 hafi komið í ljós að einhver mál voru ranglega skráð, gögn vantaði í mál, eða mál fundust ekki á þeim stöðum þar sem þau áttu að vera vistuð. Niðurstöður skýrslu ráðuneytisins vegna úttektarinnar frá 1. júní 2007 hafi verið kynntar stefnanda munnlega og henni tilkynnt að gæta yrði að því að málaskrár og frágangur mála væri framvegis réttur. Fyrir dómi bar sýslumaður að hann hefði rætt við báða fulltrúa embættisins eftir að skýrslan barst honum og kynnt þeim að í skýrslunni hefðu verið gerðar athugasemdir við skráningu mála og skjalavörslu, en að annað hefði verið í góðu horfi. Hefði sýslumaður lagt áherslu á að gæta þyrfti að nefndum atriðum eftirleiðis. Aðspurður kvað sýslumaður stefnanda ekki hafa komið sérstaklega illa út úr skýrslu ráðuneytisins umfram hinn fulltrúann eða aðra starfsmenn embættisins og hefði sýslumaður á þeim tíma ekki talið skýrsluna áfellisdóm yfir störfum stefnanda. Þá var ekki annað að skilja á sýslumanni en að eftir kynningu hans á niðurstöðum títtnefndrar skýrslu og fram til þess tíma að hann þurfti að kynna sér mál þau sem stefnandi hafði til meðferðar, vegna fjarvista stefnanda á fyrri hluta ársins 2009, hafi engin sérstök skoðun eða eftirlit farið fram af hans hálfu með störfum stefnanda með framangreind atriði í huga.

Í þessu sambandi hefur stefndi einnig vísað til tölvupósts sýslumanns til stefnanda frá 10. september 2007. Í póstinum, sem varðaði skráningu dánarbúsmáls nr. 018-2007-00021 sagði: „Skráning er ekki rétt, setja þarf inn feril og málslok.“ Tölvupóstur þessi verður ekki talinn athugasemdir sýslumanns við störf stefnanda í þeim skilningi sem hann byggir á í málinu heldur eðlilegar leiðbeiningar og fyrirmæli yfirmanns til undirmanns. Getur tölvupóstur þessi því enga þýðingu haft við úrlausn málsins.

Stefndi hefur einnig vísað til tölvupósts sýslumanns til stefnanda frá 16. apríl 2009. Í póstinum gerir sýslumaður athugasemdir við skráningar í málaskrá nauðungarsala og leggur fyrir stefnanda að lagfæra skráninguna. Þá brýnir sýslumaður stefnanda á því að gæta þess í framtíðinni að halda réttum þeim málaskrám sem hún vinni við. Einnig gerir sýslumaður athugasemdir við málshraða í sumum málum sem hann segir virðast úr hófi, en tekur jafnframt fram að á því gætu verið eðlilegar skýringar.

Fallast verður á með stefnda að í síðast tilvitnuðum pósti sýslumanns felist athugasemdir við störf stefnanda. Eru þær athugasemdir settar fram á hófstilltan hátt og jafnframt sleginn sá varnagli hvað meintan óhóflegan málshraða varðar að á honum geti verið eðlilegar skýringar. Við mat á því hvort og þá hvaða gildi athugasemdir þessar hafa við mat á lögmæti áminningar þeirrar er stefnanda var veitt 15. júlí 2009 verður þó ekki fram hjá því litið að þær eru settar fram 16. apríl 2009, eða örfáum dögum áður en stefnandi fór í veikindaleyfi og síðan í framhaldinu sumarorlof. Var stefnandi því afar lítið við störf frá því sýslumaður sendi henni umræddan tölvupóst og þar til henni var veitt áminningin. Hafði stefnandi því lítið sem ekkert svigrúm til að laga störf sín að athugasemdum sýslumanns.

Að lokum hefur stefndi vísað til þess að með bréfi sýslumanns 14. nóvember 2008 hafi beiðni stefnanda um fjögurra launaflokka hækkun verið hafnað þar sem það hafi verið mat sýslumanns að fullyrðingar stefnanda um reynslu hennar væru ekki réttar heldur hefði hún þvert á móti hvorki sýnt frumkvæði né vilja til að efla sig í starfi.

Í tilvitnuðu bréfi sýslumanns færir hann ítarleg rök fyrir þeirri niðurstöðu sinni að hafna beiðni stefnanda um fjögurra launaflokka hækkun. Við mat á því hvort og þá eftir atvikum hvaða vægi bréfið geti haft við úrlausn málsins verður í fyrsta lagi að líta til þess að tilefni bréfsins var krafa stefnanda um launahækkun, ekki ófullnægjandi frammistaða stefnanda í starfi. Í öðru lagi, og það sem meira máli skiptir, er að í niðurlagi bréfsins tilkynnir sýslumaður stefnanda eftirfarandi niðurstöðu sína:

Rétt er að nýráðnir fulltrúar við embættið eru í fyrrgreindum launaflokki. Við ráðningu þeirra voru þín laun einnig endurskoðuð og var það niðurstaða undirritaðrar að þar sem þú hefur starfað í rúmlega þrjú ár við embættið, sé ekki óeðlilegt að hækka laun þín um einn launaflokk, þar sem svigrúm er til þess ... Þá er það niðurstaða mín að launahækkunin skuli vera afturvirk, þ.e. frá 1. september s.l. m.t.t. þess að þá var ráðinn inn nýr fulltrúi við embættið ...

Að framangreindu athuguðu er það niðurstaða dómsins að tilvitnað bréf sýslumanns hafi ekkert gildi í málinu.

Eins og stefndi bendir réttilega á í málatilbúnaði sínum hafa vinnuveitendur samkvæmt almennum reglum vinnuréttar, sbr. og IV. kafla laga nr. 70/1996, ákveðinn stjórnunarrétt. Stjórnunarheimildir forstöðumanna lúta meðal annars að ákvörðunum um skipulag vinnunnar og með hvaða hætti verk skuli vinna innan þeirra marka sem lög og samningar setja og ber starfsmönnum að hlíta slíkum ákvörðunum yfirmanna sinna.

Svo sem áður var rakið sinnti stefnandi ekki nægjanlega starfsskyldum sínum við meðferð sifjamálsins nr. 018-2008-75 og þá hefur hún viðurkennt að hafa gert ákveðin mistök við afgreiðslu nauðungarsölumáls nr. 018-2008-68 og dánarbúsmáls nr. 018-2008-20. Þá skorti á að gögn í nauðungarsölumáli nr. 018-2008-26 og sifjamálum nr. 18-2008-68, 018-2009-7 og 018-2008-43 bæru með sér hver staða málanna væri er sýslumaður tók meðferð þeirra yfir í leyfi stefnanda. Ennfremur dróst meðferð síðastnefnda málsins úr hófi hjá stefnanda. Fram hjá því verður hins vegar ekki litið að áminning skv. 21. gr. laga nr. 70/1996 er íþyngjandi stjórnvaldsákvörðun sem leitt getur til starfsmissis, svo sem sýslumaður gerði stefnanda grein fyrir í bréfum sínum til hennar 1. og 15. júlí 2009. Samkvæmt öllu framansögðu verður ekki séð að sýslumaður hafi, áður en hann veitti stefnanda áminningu á grundvelli 21. gr. laga nr. 70/1996 hinn 15. júlí 2009, aðhafst nokkuð það sem með réttu verður talin tilraun til að fá stefnanda til að taka sig á í starfi og laga vinnubrögð sín að kröfum sýslumanns. Að því athuguðu, og að virtu eðli þeirra mannlegu mistaka stefnanda sem áður var getið, þykir sýslumaður hafa brotið gegn meðalhófsreglu 12. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993 með því að áminna stefnanda án þess að grípa áður til annarra og vægari úrræða. Verður því fallist á kröfu stefnanda um að áminningin verði felld úr gildi.

Eftir úrslitum málsins, sbr. 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, dæmist stefndi til að greiða stefnanda málskostnað svo sem í dómsorði greinir.

Dóm þennan kveður upp K-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari. Fyrir uppkvaðningu dómsins var gætt fyrirmæla 1. mgr. 115. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

D Ó M S O R Ð:

Felld er úr gildi áminning sem sýslumaðurinn á Ísafirði veitti stefnanda, U-kvk-þgf Þ-kvk-þgf M-kvk-þgf, með bréfi 15. júlí 2009.

Stefndi, sýslumaðurinn á Ísafirði, greiði stefnanda 700.000 krónur í málskostnað.

K-kk-nf H-kk-nf