S-1152/2019

Dómur:

Mál þetta, sem dómtekið var 5. febrúar 2020, höfðaði lögreglustjórinn á Suðurnesjum með ákæru 3. september 2019 á hendur ákærða, Y, kt. [...], [...], [...];

„fyrir líkamsmeiðingar gegn X, kt. [...], og umferðarlagabrot:

I. (008201815346)

Með því að hafa, þann 25. september 2018, á heimili X að [...], [...], bitið í kynfæri X, hent honum í gólfið, sest ofaná og tekið með báðum höndum um háls hans og þrengt að og kýlt hann með krepptum hnefanum í vinstri síðuna. Urðu afleiðingar árásarinnar þær að X hlaut tvo marbletti á hægra efra augnlok, bráku í sjötta rifbein, tábrot í þriðju tá á vinstri fæti ásamt yfirborðsáverka á bæði hné.

Telst þetta varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

II. (00820191567)

Fyrir umferðarlagabrot, með því að hafa, fimmtudaginn 31. janúar 2019, ekið bifreiðinni [...], [...], [...], undir áhrifum ávana og fíkniefna sem bönnuð eru á íslensku yfirráðasvæði (í blóði mældist 6,1 ng/ml af tetrahýdrókannabínóli) og því ekki verið fær um að stjórna bifreiðinni örugglega.

Telst háttsemi þessi varða við 1. mgr., sbr. 2. mgr. 45. gr. a., sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar. Þess er jafnframt krafist að ákærða verði gert að sæta sviptingu ökuréttar, sbr. 1. mgr. 101. gr. og 102. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, sbr. lög nr. 44/1993 og lög nr. 66/2006.

Einkaréttarkröfur vegna ákæruliðar I:

Af hálfu X, er þess krafist að ákærði verði dæmdur til að greiða honum bætur að fjárhæð kr. 1.500.000 með vöxtum skv. 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 25. september 2018 til þess dags er mánuður er liðinn frá birtingu bótakröfu þessarar en með dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags. [...]“

Kröfur ákærða:

Ákærði krefst þess að hann verði sýknaður af sakargiftum samkvæmt ákærulið I en gerð sú vægasta refsing sem lög leyfa vegna þeirrar háttsemi sem honum er gefin að sök í ákærulið II. Þá gera skipaðir verjendur ákærða kröfu um hæfilega þóknun sér til handa, sem greiðist úr ríkissjóði. Hvað bótakröfu brotaþola varðar krefst ákærði þess aðallega að kröfunni verði vísað frá dómi en til vara að hún verði lækkuð verulega.

I

Málsatvik eru þau að síðla nætur 25. september 2018, um kl. 05:33, barst lögreglunni á Suðurnesjum tilkynning frá Fjarskiptamiðstöð ríkislögreglustjórans um að óskað hefði verið eftir aðstoð lögreglu í íbúð að [...] í [...] með virkjun neyðarhnapps. Fjórir lögreglumenn héldu þegar á vettvang. Í íbúðinni reyndust vera tveir menn og sáu þeir lögreglumenn sem fyrstir voru á staðinn annan mannanna hlaupa út á svalir íbúðarinnar og stökkva fram af þeim, en íbúðin er á annarri hæð. Maðurinn sem eftir var í íbúðinni reyndist vera húsráðandi, X brotaþoli í málinu. Í viðræðum við lögreglu á vettvangi lýsti brotaþoli ofbeldi sem hann hefði sætt af hálfu hins mannsins, ákærða í málinu, í hartnær klukkustund en ákærði hefði flúið af vettvangi er lögreglu bar að.

Skömmu síðar barst lögreglu tilkynning um öskrandi mann í nærliggjandi fjölbýlishúsi. Fóru lögreglumenn þegar að húsinu þar sem þeir hittu ákærða fyrir. Mun ákærði hafa kvartað yfir sársauka í baki og sagst eiga erfitt um andardrátt. Í frumskýrslu lögreglu er bókað að lýsing sem brotaþoli hafi gefið lögreglu á árásarmanninum hafi komið heim og saman við útlit ákærða. Síðar hafi brotaþola verið sýnd ljósmynd af ákærða og hafi brotaþoli staðfest að um væri að ræða þann aðila sem ráðist hafi á hann. Var ákærði handtekinn í þágu rannsóknar málsins.

Í frumskýrslu lögreglu segir að í viðræðum við lögreglumann hafi ákærði játað að vera sá aðili sem stokkið hafi fram af svölunum á íbúð brotaþola skömmu áður. Einnig hafi hann viðurkennt að hafa lamið brotaþola og gefið þá skýringu að hann hefði heyrt að brotaþoli væri barnaníðingur. Sjálfur hefði ákærði verið misnotaður í æsku og hann viljað fá útrás fyrir þær neikvæðu tilfinningar sem sú misnotkun hefði valdið.

Undir rannsókn málsins var aflað vottorðs A heilsugæslulæknis vegna áverka brotaþola. Í vottorðinu kemur fram að læknirinn hafi skoðað brotaþola strax í kjölfar árásarinnar. Við skoðun hafi brotaþoli lýst árás sem hann hafi orðið fyrir af hálfu gestkomandi aðila á heimili sínu. Um áverka brotaþola segir í vottorðinu að hann hafi verið með tvo litla marbletti á hægra efra augnloki. Húð hafi verið hrufluð á báðum hnjám. Dreifð eymsli hafi náð hápunkti við rifbein 68 í beinni línu frá handarkrika og niður síðu. „Rtg. sýnir eins og ótilfært brot, röntgenlæknar DOMUS úrskurða sem „Aðeins cortitcal óregla í 6. rifi vi. megin af óvissum aldri“, eða bráka á 6 rifbeini með óvissum aldri. Hugsanlega afleiðing þessarar líkamsárásar.“ Þá hafi verkir verið í vinstri fæti og tá #3 verið stokkbólgin og marin. Brotaþoli hafi getað hreyft tána en fundið mikið til þegar hann hafi stigið í fótinn og við þreifingu á tánni. Kveðst læknirinn ekki hafa greint brot með fullri vissu en við úrlestur röntgenlækna á DOMUS hafi komið í ljós „Grunur um ótilfærða sprungulínu í basis á proximal kjúku 3. táar.“

II

Við fyrirtöku málsins 4. desember 2019 lýsti ákærði þeirri afstöðu til sakargifta að hann neitaði sök samkvæmt lið I í ákæru en játaði sök samkvæmt ákærulið II. Hann ítrekaði þá afstöðu sína við aðalmeðferð málsins 5. febrúar sl.

Fyrir dómi sagði ákærði minni sitt af atvikum vera mjög takmarkað. Hann hefði verið búinn að drekka áfengi og verið mjög ölvaður. Ákærði kvaðst muna eftir að hafa komið inn í íbúð brotaþola, fengið sér þar sæti og drukkið áfengan drykk. Einnig myndi hann eftir því að hafa verið á leið út úr íbúðinni þegar brotaþoli hefði gripið aftan í annan handlegg hans og sagt eitthvað við hann. Þá sagðist ákærði muna eftir því að hafa haldið brotaþola föstum upp við sig með þeim hætti að bak brotaþola sneri að bringu ákærða. Skyndilega hefðu svartklæddar verur komið inn í íbúðina og ákærði flúið undan þeim út um svaladyrnar. Frekara minni af atburðum næturinnar í íbúð brotaþola kvaðst ákærði ekki hafa. Aðspurður kannaðist hann ekkert við lýsingu brotaþola á atvikum.

Ákærði kvaðst ekkert þekkja brotaþola. Þeir hefðu um nóttina verið í samskiptum á alnetinu og mælt sér mót. Rámaði ákærða í að brotaþoli hefði tekið hann upp í bifreið sína og þeir síðan farið saman heim til brotaþola.

Fram kom hjá ákærða að hann hefði um nóttina upplifað brotaþola sem annan mann. Sá maður hefði misnotað ákærða í æsku. Ákærði hefði því verið mjög hræddur við brotaþola og ekki hefði hræðslan minnkað þegar svörtu verurnar birtust.

III

X, brotaþoli í málinu, bar fyrir dómi að hann og ákærði hefðu mælt sér mót á samskiptaforritinu Grinder aðfaranótt 25. september 2018 í þeim tilgangi að stunda kynlíf. Þeir hefðu ekkert þekkst fyrir. Ákærði hefði lagt áherslu á að leynd hvíldi yfir fundi þeirra. Hann hefði sagst vera í samkvæmi og ætla að laumast út. Ákærði hefði síðan gefið brotaþola leiðbeiningar símleiðis um hvar þeir ættu að hittast.

Þegar fundum þeirra hefði borið saman hefði ákærði sest í aftursæti bifreiðar brotaþola. Brotaþoli sagðist strax hafa fengið slæma tilfinningu fyrir ákærða og hann gert sér grein fyrir því að ákærði var allt öðru vísi einstaklingur en brotaþoli átti von á að hann væri. Brotaþoli hefði því fljótlega viljað losna við ákærða út úr bifreiðinni. Ákærði hefði hins vegar þráast við og tönglast á því að brotaþoli hefði verið búinn að lofa honum viskísjúss. Ákærði hefði ekki gefið sig þrátt fyrir fortölur brotaþola og hann á endanum látið undan.

Þegar brotaþoli og ákærði hefðu verið komnir í íbúð brotaþola, sem hann kvað vera á annarri hæð, hefði ákærði viljað að þeir stunduðu kynlíf. Þá hefði hann farið að sýna af sér mjög undarlega hegðun. Brotaþoli hefði á endanum látið undan og ætlað að stunda kynlíf með ákærða. Það hefði hins vegar ekki gengið eftir. Ákærði hefði tekið að slá brotaþola og rifbeinsbrotið hann með einu högganna. Ákærði hefði síðan hent brotaþola í gólfið, lagst ofan á hann og pínt hann með ýmsum hætti. Ákærði hefði meðal annars tekið með báðum höndum um háls brotaþola og þrýst að. Enn fremur hefði hann ítrekað bitið í kynfæri brotaþola. Brotaþoli sagði atlögu ákærða að honum hafa verið langvarandi og hefði hún staðið í á aðra klukkustund og hefði íbúð brotaþola verið í rúst þegar henni lauk. Brotaþoli sagðist ekki hafa haft líkamlega burði til þess að verja sig fyrir atlögu ákærða. Meðan á atlögu hans stóð hefði ákærði enn fremur ítrekað haft í hótunum við brotaþola. Þegar ákærði hefði verið með hendurnar á hálsi brotaþola samkvæmt áðursögðu hefði hann í ógáti þrýst á neyðarhnapp sem brotaþoli hefði verið með um hálsinn vegna alvarlegra veikinda sem hann glími við. Þegar öryggisfyrirtækið hefði ekki fengið viðbrögð frá brotaþola hefði það kallað til lögreglu. Þegar lögregla hefði komið á vettvang hefði ákærði flúið út um svaladyr íbúðarinnar og stokkið fram af svölunum.

Þeim framburði ákærða að brotaþoli hefði á einhverjum tímapunkti gripið um handlegg ákærða er hann hefði ætlað að yfirgefa íbúðina hafnaði brotaþoli alfarið sem röngum.

Spurður um ástand þeirra ákærða umrætt sinn kvaðst brotaþoli hafa verið allsgáður. Ákærða sagði brotaþoli mögulega hafa verið undir áhrifum áfengis og fíkniefna.

Brotaþoli sagðist hafa verið haldinn ofsóknaræði í marga mánuði eftir atlögu ákærða og hann sífellt verið að kanna hvort svalahurðin væri læst. Brotaþoli hefði verið hræddur og sofið illa og vaknað upp við minnsta þrusk á nóttunni. Sálrænt séð hefði árásin því haft mjög slæm áhrif á brotaþola. Líkamlega áverka kvað brotaþoli hafa verið rifbeinsbrot og þá hefði hann víða verið með blæðandi sár og marbletti, meðal annars glóðarauga.

B lögreglumaður bar fyrir dómi að lögreglu hefði síðla nætur 25. september 2018 borist tilkynning um að neyðarhnappur hefði verið virkjaður í íbúð uppi á Ásbrú. Vitnið og starfsfélagi þess, C, hefðu brugðist við útkallinu og þegar þeir komu að húsinu hefðu þeir hlaupið upp í íbúð brotaþola á annarri hæð hússins. Þegar inn var komið hefði vitnið séð hvar maður lá ofan á öðrum á gólfi íbúðarinnar á gangi nærri stofunni. Þegar lögregla hefði komið inn og kallað til mannsins sem lá ofan á hinum hefði hann staðið á fætur og rokið inn í stofu. Vitnið og starfsfélagi þess hefðu fylgt manninum eftir inn í stofuna og séð á eftir honum fram af svölum íbúðarinnar. Vitnið hefði í kjölfarið farið út á svalirnar og svipast um eftir manninum en hann verið horfinn út í myrkrið.

Skömmu síðar hefði lögreglu borist tilkynning um mann sem væri hljóðandi eða emjandi í nærliggjandi blokk. Vitnið hefði strax farið þangað ásamt starfsfélögum sínum og komið að manninum sitjandi í tröppu. Vitnið kvaðst strax hafa séð að um var að ræða sama mann og stokkið hafði fram af svölunum skömmu áður. Fljótlega hefði vitnið síðan borið kennsl á manninn sem ákærða í máli þessu, er vitnið væri búið að þekkja frá því hann var barn. Vitnið sagðist hafa rætt við ákærða sem verið hefði rólegur og kurteis en sýnilega undir áhrifum áfengis. Hann hefði verið aðeins þjáður en borið sig nokkuð vel. Ákærði hefði í kjölfarið verið handtekinn í þágu rannsóknar málsins. Vitnið sagðist hafa rætt við ákærða eftir að hann var handtekinn og hefði ákærði í því samtali viðurkennt að hafa verið skömmu áður í íbúð brotaþola.

C lögreglumaður greindi svo frá fyrir dómi að lögreglu hefði borist tilkynning frá öryggisfyrirtæki um yfirstandandi líkamsárás í blokk á [...]. Vitnið hefði farið á vettvang ásamt starfsfélaga sínum, B. Þeir hefðu heyrt hávaða berast frá einni íbúðinni og farið þar inn. Inni í íbúðinni hefði vitnið séð hvar maður lá ofan á öðrum manni. Þegar sá sem lá ofan á hinum hefði veitt lögreglu athygli hefði hann flúið inn ganginn, inn í stofu og út á svalir. Maðurinn hefði síðan stokkið fram af svölunum. Vitnið hefði í kjölfarið svipast um eftir manninum. Í fyrstu hefði sú eftirgrennslan verið árangurslaus en síðan hefði lögreglu borist tilkynning um hávaða í stigagangi í nærliggjandi blokk. Þar hefði lögregla fundið mann sem svarað hefði til lýsingar brotaþola á árásarmanninum. Hann hefði verið meiddur og sárþjáður. Maðurinn hefði verið handtekinn í þágu rannsóknar málsins og færður í fangaklefa. Lögregla hefði tekið mynd af manninum og sýnt hana brotaþola, sem staðfest hefði að um árásarmanninn væri að ræða. Vitnið sagðist hafa rætt við ákærða eftir að hann var handtekinn. Ákærði hefði í því samtali vísað með óljósum hætti til þess að hann hefði verið misnotaður í æsku og hann skýrt framgöngu sína gagnvart brotaþola með vísan til þess.

D lögreglumaður greindi svo frá að hann hefði komið á heimili brotaþola síðla nætur 25. september 2018. Tveir starfsfélagar vitnisins hefðu verið á undan á vettvang í kjölfar þess að boð bárust frá neyðarhnappi brotaþola. Þeir lögreglumenn sem fyrstir voru á vettvang hefðu upplýst vitnið og félaga þess um að meintur gerandi hefði skömmu áður flúið út úr íbúðinni í gegnum svaladyrnar og stokkið fram af svölunum. Vitnið og félagi þess hefðu farið að leita að manninum en ekki fundið hann. Vitnið hefði því snúið aftur í íbúðina og rætt þar við brotaþola. Hann kvað vitnið hafa verið hræddan og í miklu uppnámi.

Skömmu síðar hefði lögreglu borist tilkynning um hrópandi mann í stigagangi í nálægri blokk. Starfsfélagar ákærða hefðu sinnt því útkalli og hefðu þeir hitt fyrir mann í stigaganginum sem samsvarað hefði lýsingu brotaþola á árásarmanninum.

E lögreglumaður bar fyrir dómi að tilkynning hefði borist lögreglu um að árásarhnappur hefði verið virkjaður í íbúð við [...]á [...]. Vitnið hefði farið á vettvang ásamt starfsfélaga sínum. Þegar vitnið hefði komið í blokkina hefði það mætt tveimur starfsfélögum sínum sem komnir hefðu verið á vettvang. Þeir hefðu upplýst vitnið og félaga þess um að maður hefði stokkið fram af svölum íbúðarinnar þegar lögreglumennirnir komu þangað inn skömmu áður. Lögregla hefði hafið eftirgrennslan eftir manninum, í fyrstu án árangurs. Tilkynning hefði síðan borist um öskrandi mann í stigagangi í nærliggjandi blokk. Þar hefðu vitnið og starfsfélagar þess fundið ákærða. Hann hefði verið ölvaður en kurteis í samskiptum sínum við lögreglu. Ákærði hefði í framhaldinu verið handtekinn í þágu rannsóknar málsins.

Vitnið sagði starfsfélaga sína tvo hafa farið með ákærða á lögreglustöð en vitnið farið aftur upp í íbúð brotaþola og rætt við hann. Sagði vitnið lýsingar brotaþola á árásarmanninum hafa farið saman við útlit ákærða. Brotaþola sagði vitnið hafa verið í uppnámi og á nærbuxunum einum fata.

A læknir kom fyrir dóm við aðalmeðferð málsins og staðfesti og skýrði framlagt vottorð sitt, en efni vottorðsins er að nokkru reifað í kafla I hér að framan. Aðspurt kvað vitnið áverka brotaþola hafa samrýmst lýsingu hans á atvikum umrædda nótt. Meðal áverka brotaþola sagði vitnið hafa verið brákað rifbein. Þann áverka sagði vitnið hafa verið af óvissum aldri en vel geta samrýmst lýsingum brotaþola á líkamsárásinni.

IV

Ákæruliður I:

Ákærða er í þessum ákærulið gefin að sök líkamsárás með því að hafa 25. september 2018, á heimili brotaþola að [...] í [...], bitið í kynfæri brotaþola, hent honum í gólfið, sest ofan á hann og tekið með báðum höndum um háls hans og þrengt að og kýlt hann með krepptum hnefa í vinstri síðuna með þeim afleiðingum að brotaþoli hlaut tvo marbletti á hægra efra augnlok, bráku í sjötta rifbein, tábrot í þriðju tá á vinstri fæti ásamt yfirborðsáverka á báðum hnjám.

Upplýst er með framburði brotaþola og ákærða að ákærði kom í íbúð brotaþola um nóttina. Þá liggur fyrir með framburði brotaþola og þeirra tveggja lögreglumanna sem fyrstir voru á vettvang að ákærði flúði undan lögreglu út um svaladyr og stökk fram af svölunum. Var ákærði handtekinn skömmu síðar í nærliggjandi fjölbýlishúsi.

Sakargiftir á hendur ákærða samkvæmt ákærulið I eru reistar á framburði brotaþola. Brotaþoli hefur borið ákærða sökum um að hafa slegið sig ítrekað og hafi brotaþoli rifbeinsbrotnað við eitt högganna. Þá hafi ákærði hent brotaþola í gólfið, lagst ofan á hann, tekið með báðum höndum um háls hans og þrýst að. Enn fremur hafi ákærði ítrekað bitið í kynfæri brotaþola. Atlaga ákærða að brotaþola hafi verið langvarandi.

Ákærði neitar sök. Fyrir dómi sagði hann minni sitt af atvikum vera mjög takmarkað. Hann hefði verið búinn að drekka áfengi og verið mjög ölvaður. Ákærði sagðist muna eftir að hafa komið inn í íbúð brotaþola, fengið sér þar sæti og drukkið áfengan drykk. Einnig myndi hann eftir því að hafa verið á leið út úr íbúðinni þegar brotaþoli hefði gripið aftan í annan handlegg hans og sagt eitthvað við hann. Skyndilega hefðu svartklæddar verur komið inn í íbúðina og ákærði flúið undan þeim út um svaladyrnar. Frekara minni af atburðum næturinnar í íbúð brotaþola hefði hann ekki.

Ákærði sagðist hafa upplifað brotaþola sem annan mann en sá maður hefði misnotað ákærða í æsku. Ákærði hefði því verið mjög hræddur og ekki hefði hræðslan minnkað þegar svörtu verurnar birtust.

Samkvæmt framansögðu hefur ákærði ekki getað greint frá því sem gerðist í íbúð brotaþola umrædda nótt sem nokkru nemur. Minnisleysi sitt hefur ákærði skýrt með því að hann hafi verið mjög ölvaður. Framburður brotaþola hefur aftur á móti frá upphafi verið skýr og afdráttarlaus um að ákærði hafi, án nokkurs tilefnis, gengið í skrokk á honum með þeim hætti sem áður var lýst. Að mati dómsins er það sem fram kemur í vottorði A heilsugæslulæknis um áverka sem brotaþoli bar við læknisskoðun sama dag og atvik máls gerðust því eindregið til stuðnings að ákærði hafi ráðist að honum með ofbeldi. Þá báru lögreglumennirnir B og C fyrir dómi að þegar þeir komu inn í íbúð brotaþola hefðu þeir séð ákærða liggja ofan á brotaþola á gólfi íbúðarinnar. Þegar ákærði hefði orðið lögreglu var hefði hann lagt á flótta og stokkið fram af svölum íbúðarinnar. Þá kom fram hjá C að ákærði hefði í samtali sem lögreglumaðurinn átti við hann um nóttina gefið sömu skýringar á framgöngu sinni og ákærði gaf síðar í skýrslu sinni fyrir dómi. Þegar allt þetta er virt heildstætt þykir dóminum sannað, gegn neitun ákærða, með trúverðugum framburði brotaþola og því sem honum er til stuðnings samkvæmt framansögðu, svo ekki verði vefengt með skynsamlegum rökum, sbr. 1. mgr. 109. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, að ákærði hafi umrædda nótt ráðist að brotaþola með ofbeldi með þeim hætti sem lýst er í ákærulið I.

Aðspurður fyrir dómi sagði A læknir áverka brotaþola hafa samrýmst lýsingu hans á atvikum. Meðal áverkanna hefði verið brákað rifbein. Þann áverka sagði vitnið hafa verið af óvissum aldri en vel geta samrýmst lýsingum brotaþola á líkamsárásinni. Sjálfur fullyrti brotaþoli að hann hefði rifbeinsbrotnað við högg frá ákærða og var lýsing brotaþola fyrir dómi á því höggi greinargóð og skýr. Að þessu virtu telur dómurinn fram komna lögfulla sönnun þess að rifbein brotaþola hafi brákast við högg frá ákærða. Enn fremur telur dómurinn sannað með vísan til framburðar brotaþola og tilvitnaðs læknisvottorðs að brotaþoli hafi við atlögu ákærða hlotið tvo marbletti á hægra efra augnloki og yfirborðsáverka á báðum hnjám. Hins vegar þykir það sem fram kemur í læknisvottorðinu um ætlað táarbrot brotaþola ekki vera svo afdráttarlaust að því verði slegið föstu, svo ekki verði vefengt með skynsamlegum rökum, að táin hafi brotnað við atlögu ákærða. Allt að einu liggur fyrir samkvæmt framansögðu að ákærði hafi með þeirri háttsemi sem dómurinn telur sannað að hann hafi gerst sekur um brotið gegn 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákæruliður II:

Í öðrum lið ákærunnar er ákærða gefið að sök umferðarlagabrot, með því að hafa, fimmtudaginn 31. janúar 2019, ekið bifreiðinni [...] eftir [...] í [...], undir áhrifum ávana og fíkniefna sem bönnuð eru á íslensku yfirráðasvæði, ófær um að stjórna bifreiðinni örugglega, en í blóðsýni sem ákærði gaf í þágu rannsóknar málsins mældust 6,1 ng/ml af tetrahýdrókannabínóli.

Við fyrirtöku málsins 4. desember 2019 játaði ákærði sök samkvæmt ákærulið II. Játning ákærða samrýmist gögnum málsins. Brot hans samkvæmt umræddum ákærulið telst því sannað og er það réttilega heimfært til refsiákvæða í ákæru, sbr. nú 50. gr., sbr. 95. gr., laga nr. 77/2019.

V

Ákærði er í málinu sakfelldur fyrir líkamsárás og umferðarlagabrot. Líkamsárás ákærða var tilefnislaus og framin á heimili brotaþola. Ákærða til málsbóta horfir að honum hefur ekki áður verið gerð refsing. Þá virðist af gögnum málsins mega ráða að ásetningur ákærða hafi ekki verið mjög einbeittur og að háttsemi hans megi að nokkru rekja til andlegra veikinda sem hann glímir við. Samkvæmt öllu þessu og að afleiðingum árásarinnar virtum, sbr. 1., 2., 5. og 6. tölulið 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í 75 daga. Eftir atvikum þykir mega fresta fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

Með vísan til sakfellingar ákærða samkvæmt ákærulið II þykir, í samræmi við kröfugerð ákæruvalds og með vísan til 101. og 102. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, nú 99. og 101. gr. laga nr. 77/2019, rétt að svipta ákærða ökurétti í tólf mánuði frá birtingu dóms þessa að telja.

VI

Samkvæmt framansögðu hefur ákærði verið sakfelldur fyrir líkamsárás gagnvart brotaþola. Með hinni refsiverðu háttsemi hefur ákærði bakað sér skaðabótaábyrgð. Brotaþoli á því rétt til miskabóta úr hendi ákærða á grundvelli aliðar 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, sem þykja að því gættu sem dómurinn telur sannað um áverka brotaþola samkvæmt framansögðu, og atvikum máls að öðru leyti virtum, réttilega ákvarðaðar 600.000 krónur. Um vexti og dráttarvexti af bótakröfunni fer svo sem í dómsorði greinir, en krafan var löglega birt ákærða 15. október 2019.

VII

Samkvæmt úrslitum málsins, sbr. 1. mgr. 235. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, verður ákærði dæmdur til greiðslu alls sakarkostnaðar. Hann greiði því samtals 130.415 krónur vegna töku blóðsýnis, rannsóknar á sýninu og öflunar læknisvottorðs, sbr. framlögð sakarkostnaðaryfirlit frá 13. mars 2019 og 8. apríl 2019. Ákærði greiði jafnframt þóknun skipaðra verjenda og réttargæslumanna með þeim hætti sem í dómsorði greinir.

Dóm þennan kveður upp K-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari. Fyrir uppsögu dómsins var gætt 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómsorð:

Ákærði, Y, sæti fangelsi í 75 daga en fresta skal fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði sæti sviptingu ökuréttar í 12 mánuði frá birtingu dóms þessa að telja.

Ákærði greiði 1.106.855 krónur í sakarkostnað, þar með talda þóknun skipaðs verjanda síns, Ú-kk-ef G-kk-ef lögmanns, 210.800 krónur að virðisaukaskatti meðtöldum, þóknun verjanda síns á fyrri stigum málsins, J-kk-ef A-kk-ef K-kk-ef lögmanns, 231.880 krónur að virðisaukaskatti meðtöldum, þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, H-kk-ef J. H-kk-ef lögmanns, 210.800 krónur að virðisaukaskatti meðtöldum, og þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola á fyrri stigum málsins, D-kk-ef R-kk-ef lögmanns, 295.120 krónur að virðisaukaskatti meðtöldum og ferðakostnað lögmannsins, 27.840 krónur.

Ákærði greiði brotaþola, X, 600.000 krónur ásamt vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 25. september 2018 til 15. nóvember 2019, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

K-kk-nf H-kk-nf ákvarðaðar 600.000 krónur. Um vexti og dráttarvexti af bótakröfunni fer svo sem í dómsorði greinir, en krafan var löglega birt ákærða 15. október 2019.

VII

Samkvæmt úrslitum málsins, sbr. 1. mgr. 235. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, verður ákærði dæmdur til greiðslu alls sakarkostnaðar. Hann greiði því samtals 130.415 krónur vegna töku blóðsýnis, rannsóknar á sýninu og öflunar læknisvottorðs, sbr. framlögð sakarkostnaðaryfirlit frá 13. mars 2019 og 8. apríl 2019. Ákærði greiði jafnframt þóknun skipaðra verjenda og réttargæslumanna með þeim hætti sem í dómsorði greinir.

Dóm þennan kveður upp K-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari. Fyrir uppsögu dómsins var gætt 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómsorð:

Ákærði, Y, sæti fangelsi í 75 daga en fresta skal fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði sæti sviptingu ökuréttar í 12 mánuði frá birtingu dóms þessa að telja.

Ákærði greiði 1.106.855 krónur í sakarkostnað, þar með talda þóknun skipaðs verjanda síns, Ú-kk-ef G-kk-ef lögmanns, 210.800 krónur að virðisaukaskatti meðtöldum, þóknun verjanda síns á fyrri stigum málsins, J-kk-ef A-kk-ef K-kk-ef lögmanns, 231.880 krónur að virðisaukaskatti meðtöldum, þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, H-kk-ef J. H-kk-ef lögmanns, 210.800 krónur að virðisaukaskatti meðtöldum, og þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola á fyrri stigum málsins, D-kk-ef R-kk-ef lögmanns, 295.120 krónur að virðisaukaskatti meðtöldum og ferðakostnað lögmannsins, 27.840 krónur.

Ákærði greiði brotaþola, X, 600.000 krónur ásamt vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 25. september 2018 til 15. nóvember 2019, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

K-kk-nf H-kk-nf