E-4973/2014

I.

Mál þetta, sem var tekið til úrskurðar 5. maí sl., er höfðað 5. desember 2014 af Arctic Linefish A/S, Otneimneset, 6750 Stadlandet, Noregi, gegn Samskipum hf., Kjalarvogi 7-15 í Reykjavík.

Dómkröfur stefnanda eru þær að stefndi verði dæmdur til þess að greiða stefnanda 175.249,95 evrur með dráttarvöxtum samkvæmt 3. mgr. 5. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, frá 19. janúar 2013 til greiðsludags. Þá krefst stefnandi málskostnaðar að skaðlausu að teknu tilliti til virðisaukaskatts.

Stefndi krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá dómi, en til vara að hann verði sýknaður af kröfum stefnanda. Í báðum tilvikum krefst stefndi málskostnaðar úr hendi stefnanda að skaðlausu. Til þrautavara krefst stefndi lækkunar á dómkröfum stefnanda og að málskostnaður verði felldur niður.

Mál þetta var flutt um frávísunarkröfu stefnda 5. maí sl. og er sá þáttur einn til úrlausnar í úrskurði þessum. Í þeim þætti málsins krefst stefnandi þess að kröfunni verði hafnað auk málskostnaðar.

II.

Stefnandi er norskt félag sem selur fiskhráefni. Fyrir liggur að stefnandi seldi meðal annars fiskvinnslufyrirtækinu Norðurströnd ehf. á Dalvík talsvert magn af frystum fiski á árunum 2009 til 2012. Stefnandi greinir svo frá að í september árið 2010 hafi komist á samkomulag milli stefnanda og Norðurstrandar ehf. um að haga fyrirkomulagi viðskiptanna á þann veg að hráefni sem Norðurströnd ehf. pantaði skyldi flutt til Íslands og komið fyrir í frystigeymslu stefnda á Dalvík. Þar skyldi hráefnið geymt á kostnað Norðurstrandar ehf. en í nafni stefnanda og afhent Norðurströnd ehf. smám saman eftir því sem greiðslur bærust. Heldur stefnandi því fram að stefndi hafi heitið því að afhenda ekki hráefni úr geymslunni fyrr en stefnandi hefði veitt heimild til þess. Stefndi þvertekur fyrir það og telur sig ekki hafa verið í neinu samningssambandi við stefnanda. Aftur á móti hafi hann samið við Norðurströnd ehf. um heildarflutningsþjónustu sem hafi meðal annars tekið til geymslu á því hráefni sem um ræðir.

Mál þetta lýtur að sendingu stefnanda á fiskhráefni sem Norðurströnd ehf. pantaði á tímabilinu frá maí til júlí 2012 með sendingarnúmerunum 900 530, 900 560 og 900 572. Í fyrstu sendingunni voru samtals 124.635 kg af fiskafurðum, í þeirri næstu 167.499 kg og 84.868 kg í þeirri síðustu. Ekki virðist vera ágreiningur um að þessum vörum hafi verið komið fyrir í geymslu stefnda á Dalvík. Stefnandi kveður stefnda hafa afhent 43 bretti úr sendingu nr. 900 530 á grundvelli fyrirmæla stefnanda 18. júní og 31. júlí 2013 eða samtals 112.600,87 kg. Ekki hafi verið gefin frekari fyrirmæli um afhendingu úr þessari sendingu eða sendingum nr. 900 560 og 900 572. Heldur stefnandi því fram að þess vegna hafi samtals 264.402 kg átt að vera eftir í frystigeymslu stefnda.

Norðurströnd ehf. lenti í greiðsluerfiðleikum og var bú félagsins tekið til gjaldþrotaskipta með úrskurði Héraðsdóms Norðurlands eystra 13. desember 2012. Stefndi beitti áður haldsrétti í því hráefni sem ennþá var til staðar í geymslu félagsins til tryggingar á útistandandi geymslugjöldum. Stefnanda var gerð grein fyrir þessu með bréfi 4. desember 2012. Í svarbréfi hans til stefnda 12. desember 2012 er vísað til þess að félagið hafi ekki fengið gögn um það magn sem eftir væri í frystigeymslu stefnda, aðeins ábendingar um að af u.þ.b. 200 vörubrettum, sem ættu að vera þar, væru aðeins 150 eftir í geymslunni. Var því haldið fram að öll 234 vörubretti (252.367 kg) sem komið hefðu með sendingum með númerunum 900 560 og 900 572 ættu að vera eftir í frystigeymslu stefnda ásamt 9 vörubrettum (um 12.000 kg) úr sendingu 900 530. Því var óskað eftir gögnum er vörpuðu ljósi á hversu mikið magn af hráefni hefði verið komið fyrir í geymslu stefnda, hversu mikið og hvenær hráefnið hefði verið afhent og hver hefði verið viðtakandinn. Í stefnu er lýst samskiptum aðila í kjölfar þessara bréfaskipta.

Eftir að Norðurströnd ehf. hafði verið tekið til gjaldþrotaskipta kom upp ágreiningur milli þrotabús Norðurstrandar ehf. og stefnanda um eignarrétt á þeim fiski sem eftir var í frystigeymslu stefnda. Talning fór fram á hráefninu 14. febrúar 2013 og hafa gögn um hana verið lögð fram í málinu. Niðurstaða hennar gaf til kynna að samtals 192.688 kg af fiski úr framangreindum þremur sendingum hafi þá verið eftir í frystigeymslunni. Leyst var úr ágreiningi um eignarréttinn með dómi Hæstaréttar Íslands 29. ágúst 2014 í málinu nr. 524/2014. Þar var komist að þeirri niðurstöðu að stefnandi væri eigandi hans. Eins og lýst er í dóminum var þessi fiskur seldur til Marúlfs ehf. fyrir 440.000 evrur með samkomulagi 20. mars 2013. Með dóminum var staðfest niðurstaða héraðsdóms um að 440.000 evrur nytu stöðu samkvæmt 2. mgr. 109. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. í þrotabú Norðurstrandar ehf. Þá var krafa að fjárhæð 219.737,33 evrur viðurkennd sem almenn krafa í búið samkvæmt 113. gr. sömu laga.

Í málinu liggur fyrir skrá skiptastjóra þrotabús Norðurstrandar ehf. þar sem því er lýst yfir að ekki sé tekin afstaða til almennra og eftirstæðra krafna með vísan til lokamálsliðar 1. mgr. 119. gr. laga nr. 21/1991, þar sem fullvíst megi telja að ekkert komi til greiðslu upp í þær við skiptin.

III.

1. Helstu málsástæður og lagarök stefnanda

Mál þetta höfðar stefnandi gegn stefnda til greiðslu skaðabóta að fjárhæð 175.249,95 evrur. Hann reisir kröfu sína á því að stefndi hafi afhent samtals 71.713,13 kg af hráefni í eigu stefnanda úr geymslu sinni án þess að stefnandi hafi gefið heimild fyrir því og án þess að nokkur greiðsla hafi fengist fyrir hráefnið. Með því hafi stefndi valdið stefnanda tjóni sem nemi andvirði hráefnisins. Í stefnu eru rakin sjónarmið til stuðnings því að stefndi hafi skuldbundið sig til þess að afhenda ekki fiskinn nema með leyfi stefnanda. Þá er þar talið að samningssamband stefnda og Norðurstrandar ehf. á grundvelli samnings þessara aðila frá 16. apríl 2012 hafi verið algerlega óháð samningssambandi stefnda og stefnanda.

Í stefnu er gerð grein fyrir því að með fyrrgreindum hæstaréttardómi hafi verið fallist á að stefnandi nyti sértökuréttar í því hráefni sem var í frystigeymslu stefnda. Krafan umfram það hafi verið samþykkt sem almenn krafa. Stefnandi telur ljóst að hann muni ekkert fá greitt upp í almenna kröfu sína í þrotabúið. Því hafi hann orðið fyrir fjártjóni. Stefnandi bendir á að hefði hráefnið verið í geymslunni við gjaldþrotið hefði stefnandi fengið það afhent úr þrotabúinu á grundvelli 109 gr. laga nr. 21/1991. Þar sem afhending stefnda á hráefninu hafi farið fram í andstöðu við samning aðila, og að tjón stefnanda verði rakið til saknæmrar og ólögmætrar háttsemi stefnda, beri félagið skaðabótaábyrgð gagnvart stefnanda á grundvelli almennra reglna skaðabóta- og kröfuréttar. Jafnframt beri stefndi skaðabótaábyrgð á tjóni stefnanda sem geymslumaður samkvæmt meginreglum laga um ábyrgð geymslumanna.

2. Helstu málsástæður og lagarök stefnda

Stefndi reisir frávísunarkröfu sína á því að dómkrafa stefnanda sé svo vanreifuð að ekki sé hægt að leggja dóm á hana. Telur hann að stefnan fullnægi ekki skilyrðum d- og e-liða 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Hann bendir á að þær skaðabætur sem stefnandi krefjist að stefndi greiði nemi andvirði samtals 71.713,13 kg af fiskhráefni úr þremur mismunandi sendingum sem hafi borist á mismunandi tíma. Enga sundurliðun sé að finna á fjárhæð kröfunnar í stefnu og engin rök færð fyrir umræddri kröfufjárhæð. Þannig beri stefnan ekki með sér hversu mikið af hráefni um sé að ræða úr hverri sendingu, hvert einingaverð sé fyrir mismunandi sendingar og mismunandi tegundir hráefnis eða aðrar upplýsingar sem kunni að skipta máli fyrir sundurliðun kröfunnar og rökstuðning fjárhæðar dómkröfunnar. Því telur stefndi ómögulegt að leggja mat á kröfu stefnda eða fá yfirsýn yfir hana. Stefndi tekur sérstaklega fram að ekkert sé minnst á fjárhæð kröfunnar í kafla 5.3 í stefnu sem beri yfirskriftina „Tjón stefnanda og skaðabótaábyrgð stefnda“. Þá sé þar hvergi vísað til dómskjala til stuðnings fyrir fjárhæð kröfunnar.

Auk þess sem fjárhæð stefnukröfunnar sé órökstudd í stefnu telur stefndi að þau gögn sem stefnandi hafi lagt fram til stuðnings kröfu sinni séu ófullnægjandi og hafi takmarkað sönnunargildi. Í því sambandi vísar stefndi meðal annars til þess að talningin, sem krafan sé studd við, hafi verið framkvæmd með þeim hætti að ekki sé unnt að byggja á henni, enda hafi hún verið gerð af umboðsmanni stefnanda. Hefði stefnanda verið í lófa lagið að fá óháðan aðila til að kanna birgðastöðu Norðurstrandar ehf. í kæligeymslu stefnda. Stefndi bendir einnig á að miðað við framlögð gögn geti stefndi ekki vitað hversu mikið Norðurströnd ehf. hafi greitt af skuld sinni við stefnanda. Þannig sé engin trygging fyrir því að kvittanir fyrir alls níu greiðslum frá Norðurströnd ehf. séu tæmandi.

Stefndi gerir einnig athugasemd við að í stefnu séu málsatvik reifuð með allítarlegum hætti, en að þar sé víða erfitt að greina milli málsatvikalýsingar og málsástæðna. Því skorti verulega á skýrleika málsástæðna í stefnu sem séu dreifðar milli kafla um málsatvik og málsástæður. Því sé erfitt að henda reiður á því á hvaða málsástæðum stefnandi reisi kröfu sína.

Stefndi reisir sýknukröfu sína á fjölmörgum málsástæðum. Ekki er ástæða til að rekja þær ítarlega á þessu stigi en þó er rétt að lýsa þeim í megindráttum. Stefndi hafnar því í fyrsta lagi að til staðar hafi verið samningur milli stefnanda og stefnda um geymslu og fyrirkomulag afhendingar á því hráefni sem geymt var í frystigeymslunni. Er á því byggt að hráefnið hafi verið geymt og afhent á grundvelli samkomulags milli stefnda og Norðurstrandar ehf. um heildarflutningsþjónustu. Stefnandi hafi ekki átt neina aðild að því samkomulagi. Telur stefndi að sér hafi því verið skylt samkvæmt samkomulaginu að afhenda Norðurströnd ehf. hráefnið að beiðni þess félags. Þá byggir stefndi meðal annars á því að hann hafi ekki sýnt af sér saknæma háttsemi, enda hafi hann ekki borið neinar skyldur gagnvart stefnanda á grundvelli samnings og verið í góðri trú þegar hráefnið hafi verið afhent umráðamanni þess gagnvart stefnda. Hins vegar hafi Norðurströnd ehf. verið í vondri trú og þar með hugsanlega sýnt af sér saknæma háttsemi. Þá telur stefndi sig ekki hafa borið neinar skyldur gagnvart stefnanda samkvæmt reglum um geymslumannsábyrgð, enda hafi Norðurströnd ehf. falið stefnda að geyma fiskinn, en ekki stefnandi, og greitt fyrir þá þjónustu. Að auki liggi ekki fyrir að skilyrðum skaðabótaábyrgðar um orsakatengsl og sennilega afleiðingu sé fullnægt. Þá sé krafa stefnanda fyrnd á grundvelli 2. töluliðar 1. mgr. 14. gr. almennra þjónustuskilmála Samtaka verslunar og þjónustu.

Stefndi færir jafnframt rök fyrir þrautavarakröfu sinni um lækkun stefnukröfunnar í greinargerð sinni. Af hálfu stefnda er þar meðal annars vísað til þess að kaupverð hráefnisins, sem hafi verið í vörugeymslu stefnda, hafi samkvæmt reikningum numið 461.386,55 evrum. Það hafi hins vegar síðar verið selt Marúlfi ehf. fyrir 440.000 evrur. Því geti krafa stefnanda ekki numið meira en 95% af verðmæti samkvæmt reikningum. Þá áréttar stefndi í þessu sambandi að skiptum sé ekki lokið í þrotabúi Norðurstrandar ehf. Telur stefndi meðal annars að bótakrafan hljóti að þurfa að takmarkast af þeim endurheimtum sem hann kunni að fá úr þrotabúinu. Að auki gerir stefndi athugasemd við dráttarvaxtakröfu stefnanda.

IV.

Samkvæmt 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála skal í stefnu greina svo glöggt sem verða má frá þeim atriðum sem nánar eru rakin í einstökum stafliðum ákvæðisins. Þar segir í d-lið að í stefnu skuli meðal annars greina frá dómkröfum stefnanda, svo sem fjárhæð kröfu í krónum og vöxtum ef því er að skipta. Þar ber einnig að tilgreina þær málsástæður sem stefnandi byggir málsókn sína á, svo og önnur atvik sem þarf að greina til þess að samhengi málsástæðna verði ljóst, sbr. e-lið sömu málsgreinar. Segir í stafliðnum að þessi lýsing eigi að vera gagnorð og svo skýr að ekki fari milli mála hvert sakarefnið er. Þá ber í stefnu að vísa til helstu lagaákvæða eða réttarreglna sem stefnandi byggir málatilbúnað sinn á, eins og segir í f-lið málsgreinarinnar, auk þess sem geta verður helstu gagna sem stefnandi hefur til sönnunar og gagna sem hann telur að enn þurfi að afla. Þessi upplýsingagjöf í stefnu miðar að því að röksemdir stefnanda fyrir kröfugerð sinni liggi ljósar fyrir þegar í öndverðu þannig að stefndi geti tekið afstöðu til þess hvort ástæða sé til þess að grípa til varna og þá með hvaða rökum.

Fjárkrafa stefnanda er sett fram á þann hátt að ef fallist yrði á efnislegar röksemdir fyrir henni væri unnt að taka hana að mestu upp í dómsorð. Ekki eru slíkir annmarkar á framsetningu hennar að það stangist á við d-lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991. Af e-lið sömu málsgreinar leiðir hins vegar að gera verður ákveðnar kröfur til þess að útskýrt sé í stefnu hvernig krafan sé til komin, þar á meðal grundvelli hennar og hvernig hún sé reiknuð út. Þá verður að gera kröfu um að innbyrðis samræmi sé í grundvelli kröfugerðar hans og lýsingu hans á þeim atvikum sem hann telur að eigi að leiða til þess að á hana eigi að fallast.

Taka verður undir það með stefnda að á það skorti að gerð sé nægjanleg grein fyrir grundvelli fjárkröfunnar og útreikningi á henni í stefnunni. Þar er vissulega gerð grein fyrir því í kafla um málsatvik hvernig komist hafi verið að niðurstöðu um heildarmagn þeirra fiskafurða sem reyndust vera í frystigeymslu stefnda á Dalvík eftir að Norðurströnd ehf. hafði verið tekið til gjaldþrotaskipta, þ.e. 192.688 kg. Þá er þar einnig fullyrt að þar hafi átt að vera 264.402 kg af fiskhráefni úr þeim sendingum sem um ræðir. Ljóst er af lestri stefnunnar að framangreind staðhæfing um magn hráefnis, sem hafi átt að vera í geymslunni, er á því reist að í þessum sendingum hafi verið 124.635 kg, 167.499 kg og 84.919 kg af fiskafurðum og um það vísað til bráðabirgðareikninga um viðskiptin á nánar tilgreindum dómskjölum. Reyndar virðist magn síðustu sendingarinnar hafa misritast í stefnu. Framlagður reikningur frá 20. júlí 2012 gefur til kynna að samtals hafi verið 84.868 kg í sendingunni, en útreikningur á kröfunni, sem er meðal gagna málsins, virðist gera ráð fyrir því.

Staðhæfingin um að 264.402 kg af fiski hafi átt að vera í geymslunni byggist einnig á því að búið hafi verið að afhenda samtals 112.600,87 kg, af þeim 124.635 kg sem hafi verið í fyrstu sendingunni, gegn greiðslu Norðurstranda ehf. á kaupverðinu, eins og ráða má af stefnunni. Þar er þó ekki útskýrt hvernig þetta magn er fundið út að öðru leyti en því að þar segir að afhent hafi verið „43 bretti, eða 112.600,87 kg“ úr sendingunni. Um það er vísað til dómskjals sem eru tölvuskeyti stefnanda til starfsmanns stefnda um að afhenda mætti samtals 43 vörubreytti úr þessari tilteknu sendingu. Í tölvupóstinum kemur ekki fram hver þyngd fiskafurðanna hafi verið á þessum 43 vörubrettum. Þá verður hvorki ráðið af framlögðum bráðabirgðareikningi vegna þessarar sendingar hversu mörg vörubretti hafi verið í henni né um þyngd fiskafurða á einstökum brettum. Út frá þessum gögnum verður því ekki ráðið að 112.600,87 kg af fiski hafi verið á þessum 43 brettum sem heimilað hafði verið að afhenda.

Í stefnu er einnig staðhæft að andvirði þeirra 71.713,13 kg (264.402 – 112.600,87) af þeim fiskafurðum sem vantað hafi í frystigeymsluna nemi 175.249,95 evrum. Ekki er útskýrt í stefnu hvernig sú fjárhæð er fundin út. Einungis er þar vísað til dómskjals sem lagt var fram við þingfestingu málsins og ber yfirskriftina „Sundurliðun kröfu“. Þetta skjal fjallar um hverja þessara sendinga fyrir sig.

Um fyrstu sendinguna, nr. 900 530, segir í útreikningnum að meðalverð á kg í henni hafi numið 2,41 evru, en verðmæti sendingarinnar hafi numið 300.140 evrum. Síðan er útlistað hvaða greiðslur hafi borist frá Norðurströnd ehf., sem samtals hafi numið 271.160 evrum. Því hafi vantað 28.980 evrur svo sendingin væri fullgreidd. Þessar tölur eru síðan notaðar til að finna magn ógreidds hráefnis, þ.e. 12.034,13 kg, (28.980/2,41). Þá er þar gerð grein fyrir því magni sem reyndist vera í geymslunni við talningu, 4.148 kg, og sú tala ljóslega dregin frá því magni sem ekki hafði verið greitt fyrir, 12.034,13 kg. Þannig er komist að þeirri niðurstöðu að magn ógreiddrar vöru úr þessari sendingu sem stefnandi telur að hafi horfið úr geymslunni, hafi verið 7.886,13 kg. Með því að margfalda það með meðalverði sendingarinnar, 2,41 evra, er í útreikningnum komist að þeirri niðurstöðu að verðmæti þessa hráefnis, sem talið er að vantað hafi í þessari sendingu, hafi numið 19.005,6 evrum. Samkvæmt bráðabirgðareikningi fyrir þessa sendingu voru átta vöruliðir í henni og var verðlag þeirra mismunandi. Í útreikningi þessum er ekki leitast við að heimfæra þær vörur, sem voru ógreiddar og vantaði í geymsluna, til einstakra liða í vörusendingunni. Ekki er ljóst af lestri stefnu eða framlögðum gögnum að fyrrgreint meðalverð endurspegli eiginlegt verð þeirrar vöru sem ógreidd var og vantaði í geymsluna.

Annarri aðferð er beitt við útreikning á verðmæti síðari vörusendinganna. Þar er magn þess hráefnis sem vantaði í geymsluna af sendingu nr. 900 560 tilgreint 66.315,5 kg og 1.256 kg af sendingu nr. 900 572. Í útreikningnum er þetta magn sundurliðað niður á einstök vörubrettanúmer og lotunúmer sem bera mismunandi einingaverð. Síðan er reiknað út verðmæti þess hráefnis sem vantaði fyrir hvern lið með því að margfalda magn með viðkomandi einingaverði, en ekki er þar stuðst við meðalverð vörusendingarinnar. Samtala allra liða í fyrri sendingunni, nr. 900 560, nemur 162.419,5 evrum, en í síðari sendingunni, nr. 900 572, er hún 2.925,68 evrur. Að lokum er í útreikningnum gerð grein fyrir því að ekki hafi verið unnt að skera úr um það hvorri þessara tveggja sendinga 3.742 kg af fiski sem vantaði í geymsluna hafi tilheyrt. Þar kveðst stefnandi styðjast við meðaleiningarverð úr öllum sendingum, sem sagt er vera 2,43 evrur á kg án þess að það sé nánar útskýrt. Heildarverð þessara vörutegunda er því tilgreint 9.100,83 evrur. Stefnandi kemst því að þeirri niðurstöðu í útreikningnum að samtals hafi vantað 71.713,13 kg af fiski, sem ekki hafi verið greitt fyrir, í geymslu stefnda og að verðmæti hans hafi numið 175.249,95 evrum, sem er sama niðurstaða og greinir í stefnu.

Ljóst er að kröfugerð stefnanda er alfarið reist á þeim útreikningi sem hér hefur verið lýst. Eins og rakið hefur verið byggðist hann á samanburði á því vörumagni sem Norðurströnd ehf. hafði ekki greitt fyrir af þeim fiski, sem tilheyrði umræddum sendingum, og niðurstöðu talningar sem umboðsmaður stefnanda framkvæmdi á því sem var í geymslunni í febrúar 2013. Auk þess var umsamið einingaverð til kaupandans, Norðurstrandar ehf., samkvæmt bráðabirgðareikningum, lagt til grundvallar á tjóni stefnanda. Kröfugerðin er því fléttuð saman úr mörgum þáttum og reist á ýmsum forsendum sem eru ólíkar eftir vörusendingum, eins og að framan greinir.

Eins og rakið hefur verið verður að greina í stefnu frá málsástæðum stefnanda á skýran og greinargóðan hátt, sbr. e-lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991, meðal annars málsástæðum er skýra grundvöll kröfugerðar stefnanda. Þegar útreikningur fyrir kröfugerð er jafn marbrotinn og raun ber vitni nægir ekki að vísa til dómskjals, sem lagt hefur verið fram við þingfestingu málsins, um forsendur hans, án þess að lýsa í stefnu þeirri aðferð og þeim meginforsendum sem liggja honum til grundvallar. Ekki er í stefnu í máli þessu útskýrt hvers vegna stuðst er við meðalverð vörusendinga í sumum tilvikum en ekki öðrum, hvernig ætlað tjón skiptist niður á einstakar sendingar, eða yfirhöfuð hvernig útreikningnum var hagað svo lesandinn geti áttað sig á því hvernig fjárhæð skaðabótakröfunnar er fundin út. Þá er ekki útskýrt í stefnu hvers vegna stuðst er við söluverð vörunnar til Norðurstrandar ehf. í útreikningnum. Eftir sem áður kemur þar fram að hefðu 71.713,13 kg af umræddri vöru ekki verið afhent án heimildar stefnanda hefði hann fengið þetta magn afhent úr þrotabúinu á grundvelli 109. gr. laga nr. 21/1991, ásamt þeim 192.688 kg sem þar reyndust vera og voru seldar fyrir 440.000 evrur. Þau gögn sem lögð voru fram við þingfestingu málsins skýra ekki þetta atriði og varpa heldur ekki nægjanlega skýru ljósi á allar forsendur útreikningsins, eins og rakið hefur verið. Í ljósi alls þess sem að framan er rakið telur dómurinn óhjákvæmilegt að vísa málinu frá dómi.

Samkvæmt 2. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 verður stefnanda gert að greiða stefnda málskostnað sem þykir hæfilega ákveðinn 600.000 krónur.

Af hálfu stefnanda flutti málið Á-kvk-nf B-kvk-nf hdl. vegna E-kk-ef B-kk-ef A-kk-ef hrl. og af hálfu stefnda flutti málið B-kk-nf D-kk-nf H-kk-nf hdl. vegna L-kvk-ef J-x-x hrl.

Á-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari kveður upp úrskurð þennan.

Ú R S K U R Ð A R O R Ð :

Máli þessu er vísað frá dómi.

Stefnandi, Arctic Linefish A/S, greiði stefnda, Samskipum hf., 600.000 krónur í málskostnað.

Á-kk-nf H-kk-nf (sign.)