S-271/2009

Mál þetta, sem dómtekið var 2. desember sl., hefur lögreglustjórinn á Húsavík höfðað hér fyrir dómi með ákæru útgefinni 28. september 2009 á hendur X:

„fyrir eftirtalin brot framin í Öxarfirði árið 2008:

I.

1.1. Þjófnað í febrúarmánuði, með því að hafa farið án heimildar inn á Byggðasafn N-Þingeyinga v/Snartarstaði og tekið ófrjálsri hendi útboraðan riffil af gerðinni Mauser.

1.2. Þjófnað í marsmánuði 2008, með því að hafa farið án heimildar inn í íbúðarhúsið að [...] í Núpasveit, og stolið þaðan haglabyssu af gerðinni Stevens.

Teljast brot þessi varða við 244. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

II.

Vopnalagabrot, framin að lokinni töku ofannefndra skotvopna, með ólögmætri handhöfn og meðferð vopnanna án þess að hafa fengið útgefið skotvopnaleyfi.

Telst þetta varða við 12. og 1. mgr. 20. gr., sbr. 36. gr. vopnalaga nr. 1671998.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu sakarkostnaðar.“

Fyrir dómi hefur ákærði játað skýlaust verknaðarlýsingu ákæruskjals.

Skipaður verjandi J-kk-nf J-kk-nf héraðsdómslögmaður ber fram þá kröfu að ákærða verði ekki refsað sérstaklega fyrir brot sín en til vara að hann verði dæmdur til vægustu refsingar sem lög framast heimila. Um heimfærslu verknaðar ákærða nefnir verjandinn að til athugunar séu ákvæði 257. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940. Verjandinn krefst og hæfilegra málsvarnarlauna.

I.

Samkvæmt rannsóknargögnum barst lögreglu þann 3. mars 2008 tilkynning um að farið hefði verið inn um ólæstar dyr íbúðarhússins að ...stöðum og að þaðan hefði verið tekin úr geymslu í forstofuherbergi haglabyssa af gerðinni Stevens. Í september sama ár barst lögreglu ábending um að ákærði hefði átt hlut að máli, en jafnframt að hann hefði tekið ófrjálsri hendi úr Byggðasafni N-Þingeyinga riffil af gerðinni Mauser.

Í yfirheyrsluskýrslu lögreglu frá 22. desember 2008 er skráð að ákærði liggi undir grun um að hafa stolið umræddum byssum. Viðstaddur yfirheyrsluna var starfsmaður á sambýli því sem ákærði bjó á, á þessum tíma á Húsavík, en í skýrslunni er eftirfarandi skráð eftir ákærða:

„M-kk-nf kveðst kannast við að hafa farið heim að ...astöðum í mars á þessu ári og stolið þaðan haglabyssu sem er í eigu (I). Hafi (I) verið fluttur á spítala um þetta leyti og hafi mætti þekkt það vel til að [...] að auðvelt hafi verið að stela byssunni þar sem hún var geymd í forstofu við hlið skáps sem þar var.

M-kk-nf segist hafa um fjórum vikum áður farið inn í Bóka- og byggðasafnið á Kópaskeri og stolið þaðan haglabyssu einnig. Hafi mætti gengið þannig um hnútana í því tilfelli að fara í heimsókn til (X ) sem þar vinnur, á opnunartíma safnsins og farið baka til og troðið í læsinguna, barnalæsingu þannig að dyrnar myndu ekki læsast þegar gengið væri frá þeim um kvöldið. Hafi mætti stolið þarna af safninu umræddri byssu sem er gömul að sjá og var safngripur.“

Í nefndri skýrslu greinir ákærði frá því að hann hefði stytt hlaup beggja vopnanna. Hann hefði falið byssurnar í trékassa, en fargað byssustubbunum.

Fyrir dómi hefur ákærði skýlaust játað verknaðarlýsingu 1. og 2. kafla ákæruskjals. Jafnframt staðfesti hann efni framangreindrar lögregluskýrslu og hafði ekki athugasemdir við önnur gögn málsins.

Samkvæmt framansögðu hefur ákærði skýlaust viðurkennt að hafa tekið í sínar vörslur umræddar byssur, einhliða og leynilega, annars vegar á einkaheimili og hins vegar á nefndu byggðasafni. Hefur ákærði jafnframt lýst meðferð sinni á byssunum og er það allt í samræmi við rannsóknargögn lögreglu.

Að öllu ofangreindu virtu þykir sök ákærða nægjanlega sönnuð og er háttsemin að áliti dómsins réttilega heimfærð til refsiákvæða í ákæruskjali.

II.

Er ákærði framdi brot sín var hann rétt tvítugur að aldri. Hann játaði brot sín undanbragðalaust við alla meðferð málsins og lýsti yfir iðran vegna háttseminnar. Samkvæmt framlögðum gögnum er ákærði með væga þroskahömlun. Ákærði hefur að undanförnu verið í fastri vinnu í heimabæ sínum, en einnig verður lagt til grundvallar að veruleg breyting hefur orðið á öllum högum hans hin síðustu misseri, en hann er nú í sambúð og á með sambýliskonu sinni mjög ungt barn.

Þykir að öllu ofangreindu virtu, en einnig því að nokkur óútskýrður dráttur virðist hafa orðið á meðferð málsins af hálfu lögreglu og ákæruvalds eftir að ákærði játaði brot sín á rannsóknarstigi, þá þykir fært með hliðsjón af viðeigandi ákvæðum 70. gr. og 74. gr. hegningarlaganna, að fresta ákvörðun um refsingu ákærða, þannig að hún falli niður að liðnum tveimur árum haldi hann almennt skilorð 57. gr. laga nr. 19, 1940, sbr. lög nr. 22, 1955.

Með vísan til málsúrslita ber að dæma ákærða til að greiða málflutningsþóknun skipaðs verjanda síns J-kk-ef J-kk-ef héraðsdómslögmanns. Þykir hún með hliðsjón af ferðakostnaði og ferðatíma hæfilega ákveðin 75.000 krónur og er þá virðisaukaskattur meðtalinn.

Dóm þennan kveður upp Ó-kk-nf Ó-kk-nf héraðsdómari.

D Ó M S O R Ð:

Ákvörðun um refsingu ákærða, X, er frestað og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá dómsuppsögu haldi hann almennt skilorð 57. gr. laga nr. 19, 1940, sbr. lög nr. 22, 1955.

Ákærði greiði sakarkostnað 75.000 krónur málflutningsþóknun skipaðs verjanda síns J-kk-ef J-kk-ef, héraðsdómslögmanns.