S-163/2014

Mál þetta, sem þingfest var 24. mars 2014 og dómtekið 12. maí sl., var höfðað með tveimur ákærum á hendur ákærða. Fyrri ákæran er útgefin af ríkissaksóknara þann 18. mars 2014 á hendur Ó-kk-þgf D-kk-þgf S-kk-þgf, kt. 000000-0000, Holtsgötu 2, Reykjanesbæ,

„fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás, með því að hafa, aðfaranótt sunnudagsins 11. ágúst 2013, fyrir utan veitingastaðinn [...] veist með ofbeldi að Y, slegið hann hnefahöggi í andlitið, svo hann féll í jörðina og sparkað í höfuð hans af miklu afli, þar sem hann lá og reisti höfuð sitt upp frá jörðinni. Afleiðingar árásarinnar urðu þær að Y hlaut hringlaga fleiður hægra megin á enni, sem var 4-5 cm í þvermál og 3-4 cm langan skurð vinstra megin neðan við munn, auk þess sem tvær tennur brotnuðu úr munni hans og sex tennur losnuðu, þar af ein verulega og varð hún einnig snúin en krónubrot varð á annarri.

Telst þetta varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkröfur:

Af hálfu Y, kennitala 000000-0000, er krafist skaðabóta úr hendi Ó-kk-ef D-kk-ef S-kk-ef að fjárhæð kr. 1.495.180.- auk vaxta skv. 1. mgr. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 11. ágúst 2013 þar til mánuður er liðinn frá birtingu bótakröfunnar en með dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 9. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Þá er krafist miskabóta úr hendi sakbornings að fjárhæð kr. 2.000.000,- auk vaxta skv. 1. mgr. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 11. ágúst 2013 þar til mánuður er liðinn frá birtingu bótakröfunnar en með dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 9. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Jafnframt er krafist greiðslu þóknunar réttargæslumanns úr hendi sakbornings að mati dómara eða samkvæmt síðar framlögðum reikningi, auk virðisaukaskatts á málflutningsþóknun.“

Seinni ákæran er útgefin af lögreglustjóranum á Suðurnesjum þann 20. mars 2014 á hendur ákærða:

I

„Fyrir líkamsárás, með því að hafa, þann 15. febrúar 2014, fyrir utan söluskála [...], ráðist á A, kt. 000000-0000, með því að hrinda honum í jörðina og í framhaldinu slá A 3 til 4 sinnum með krepptum hnefa í andlit en höggin lentu á framhandleggjum A sem hann bar fyrir andlit sitt en einnig fyrir að hafa sparkað 1 til 2 sinnum í síðu A í framhaldinu.

Telst þessi háttsemi varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20/1981 og 110. gr. laga nr. 82/1998.

II.

Fyrir líkamsárás og eignaspjöll, með því að hafa, þann 15. febrúar 2014, fyrir utan söluskála [...], eftir árás í ákærulið I, tekið farsíma A, kt. 000000-0000 og kastað honum í afturstuðara bifreiðarinnar [...], sem var lagt fyrir utan söluskálann, með þeim afleiðingum að dæld myndaðist á afturstuðaranum og í framhaldinu ráðist á B, kt. 000000-0000, ökumann bifreiðarinnar [...], með því að slá hann á vinstri vangann með krepptum hnefa hægri handar og í framhaldinu ýtt B með flötum lófum beggja handa, þannig að hann féll utan í hlið bifreiðarinnar [...]. Afleiðingar árásarinnar voru þær að B hlaut bólgur yfir vinstra kinnbeini og eymsli þar beint undir.

Telst þessi háttsemi þessi varða við 1. mgr. 257. gr. og 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20/1981 og 110. gr. laga nr. 82/1998.

III.

Fyrir umferðarlagabrot með því að hafa, þann 16. febrúar 2014, ekið bifreiðinni [...], sviptur ökuréttindum og undir áhrifum ávana- og fíkniefna sem bönnuð eru á íslensku yfirráðasvæði (í blóði ákærða mældist 215 ng/ml af amfetamíni og 140 ng/ml af kókaíni) og því verið óhæfur til að stjórna ökutækinu örugglega á [...].

Telst þessi háttsemi ákærða varða við 1., sbr. 2. mgr. 45. gr. a., og 1. mgr. 48. gr., allt sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987.

IV.

Fyrir fíkniefnalagabrot, með því að hafa þann 16. febrúar 2014, haft í vörslum sínum 1,41 g af amfetamíni en lögregla fann fíkniefnin við leit í bifreiðinni [...], undir framsæti farþegamegin, á lögreglustöðinni á [...], í kjölfar afskipta lögreglu vegna ákæruliðar III.

Telst háttsemi þessi varða við 2., sbr. 5. gr. laga um ávana- og fíkniefni nr. 65/1974, sbr. lög nr. 60/1980, sbr. lög nr. 13/1985 og lög nr. 68/2001 og 2. gr., sbr. 1. mgr. 14. gr., reglugerðar um ávana- og fíkniefni og önnur eftirlitsskyld efni nr. 233/2001, sbr. reglugerð nr. 848/2002.

V.

Fyrir hótun, með því að hafa þann 16. febrúar 2014, í samkvæmi á [...] hótað C, kt. 000000-0000, lífláti og ógnað C með því að sveifla hnífi fyrir framan andlit hans og otað hnífnum að honum og þannig hótað honum líkamsmeiðingum.

Er þetta talið varða við 233. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 125. gr. laga nr. 82/1998.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Þá er þess krafist að ákærði verði dæmdur til sviptingar ökuréttar, skv. 101. og 102. gr. umferðarlaga nr. 50/1987.

Þá er þess krafist að gerð verði upptæk 1,41 g af amfetamíni, sbr. ákærulið IV, samkvæmt heimild í 6. mgr. 5. gr. laga nr. 65/1974, sbr. lög nr. 10/1997 og 68/2001, sbr. 2. mgr. 14. gr. reglug. nr. 233/2001.“

Fyrri ákæran fékk málsnúmerið S-164/2014 en síðari ákæran fékk málsnúmerið S-163/2014. Voru málin sameinuð, sbr. heimild í 1. mgr. 169. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, og rekin undir málsnúmerinu S-163/2014.

Ákærði kom fyrir dóm við þingfestingu málsins og óskaði eftir fresti til að taka afstöðu til sakarefnisins. Ákærði kom aftur fyrir dóminn 16. apríl sl. og neitaði þá sök í ákæruliðum I og II samkvæmt ákæru útgefinni 20. mars sl., en játaði sök í ákæruliðum III og IV. Þá neitaði ákærði sök í ákærulið V. Ákærði játaði þá háttsemi sem lýst er í ákæru útgefinni 18. mars sl. en neitaði að hafa sparkað í höfuð brotaþola af miklu afli eins og lýst er í ákærunni. Þá var bókað eftir ákærða að hann útilokaði ekki að afleiðingar hnefahöggsins væru eins og lýst er í ákærunni en hann hafnaði bótakröfunni.

Við upphaf aðalmeðferðar þann 12. maí sl. var myndupptaka af atlögunni samkvæmt ákæru frá 18. mars sl. spiluð í dómsalnum og horfðu ákærði og dómurinn á hana. Í framhaldi játaði ákærði að hafa sparkað í höfuð Y eins og lýst er í ákærunni. Fór aðalmeðferð og skýrslutökur fram vegna þeirra ákæruliða sem ákærði neitaði sök í utan að undir rekstri málsins féll ákæruvaldið frá ákærulið V í ákæru útgefinni 20. mars sl. Þá féll eigandi bifreiðarinnar [...] frá kæru sinni og var málið ekki flutt um brot gegn 1. mgr. 257. gr. almennra hegningarlaga sbr. ákæruliður II. Þá samþykkti ákærði framkomna bótakröfu eins og henni hefur verið breytt fyrir dóminum. Endanlegar bótakröfur eru miskabætur að fjárhæð 2.000.000 krónur og skaðabætur vegna líkamstjóns 1.569.800 krónur.

Var málið dómtekið að málflutningi loknum.

Málsatvik.

Ákæra útgefin 18. mars sl.

Ákærði játaði sök í þessum ákærulið og er vísað um málavexti til ákærunnar sem ákærði hefur gengist við og er í samræmi við önnur gögn málsins.

Ákæra útgefin 20, mars sl.

Ákæruliður I.

Samkvæmt skýrslu lögreglu eru málsatvik samkvæmt þessum ákærulið þau að ákærði og kærasta hans voru stödd á [...] þar sem A var staddur fyrir. Krafði ákærði A um peninga fyrir hátölurum sem hann hafði selt A. A hafi ekki viljað greiða honum og þeir þá gengið út. Ákærði hafi ýtt við A og A þá fallið í jörðina. Ber mönnum ekki saman um hvað gerðist eftir það en samkvæmt framburði A hjá lögreglu hafi ákærði reynt að kýla hann í höfuðið. Lánaði A ákærða síma til að hringja og kanna réttmæti þess hverjum A hafði greitt féð fyrir hátalarana.

Ákæruliður II.

Í sama skipti og greinir í ákærulið I óskaði starfsmaður á [...] eftir aðstoð lögreglu þar sem ágreiningur milli viðskiptavina hafi endað í handalögmálum. Samkvæmt gögnum málsins kom bifreiðin [...] akandi inn á planið að [...] og sáu aðilar í henni, þegar þeir stöðvuðu bifreiðina, að tveir menn voru í átökum aftan við bifreiðina. B, ökumaður bifreiðarinnar [...], hafi reynt að stöðva slagsmálin en þá hafi ákærði brugðist illa við, sleppt hinum aðilanum og grýtt farsíma, sem hann var með í hendinni, í afturstuðara bifreiðarinnar og síðan kýlt B hnefahöggi í andlitið. Hafi verið tjón á bifreiðinni eftir símann. Kærði B líkamsárásina til lögreglu og krafðist einnig bóta fyrir skemmdir á bifreiðinni.

Ákæruliðir III og IV.

Ákærði játaði sök í þessum ákæruliðum og vísast til ákæru varðandi málsatvik.

Læknisvottorð og önnur sönnunargögn.

Í gögnum málsins liggur fyrir áverkavottorð vegna B frá bráðadeild LSH frá 16. febrúar sl. Við skoðun kemur fram að það sé væg bólga yfir vinstra kinnbeini og eymsli þar beint undir. Engin aflögun hafi sést, augu litið eðlilega út og augnhreyfingar verið eðlilegar og engin önnur áverkamerki verið í andliti né á handleggjum, fótleggjum eða búk. Var sjúkdómsgreining mar í andliti.

Matsgerð Rannsóknastofu í lyfja- og eiturefnafræði við Háskóla Íslands frá 26. febrúar 2014 liggur fyrir í gögnum málsins. Kemur þar fram að í þvagsýni ákærða hafi fundist amfetamín og kókaín og í blóðsýni hafi mælst amfetamín 215 ng/ml og kókaín 140 ng/ml.

Skýrslur fyrir dómi.

Ákæra útgefin 20. mars 2014.

Ákæruliðir I og II.

Ákærði kom fyrir dóminn og kvað sig og brotaþola þekkjast. Ákærði hafði áður lánað brotaþola dýra hátalara og brotaþoli hafi lengi ætlað að greiða honum fyrir þá. Illa hafi legið á ákærða þennan dag. Ákærði hafi fengið að hringja hjá brotaþola í sameiginlegan vin þeirra, sem hafi ekkert viljað hjálpa honum með þetta. Þeir hafi farið að rífast og ákærði hafi ýtt brotaþola í jörðina. Brotaþoli hafi eitthvað flækt fæturna á sér við fætur ákærða. Brotaþoli hafi ábyggilega haldið að ákærði ætlaði að veitast að honum en það hafi ekki verið. Ákærði hafi ennþá verið með síma brotaþola í hendinni og hafi grýtt símanum frá sér sem hafi farið í bíl hjá strák sem heiti B. Kvaðst ákærði viss um að síminn hafi farið í bílinn en talið á þeim tíma að svo hafi ekki verið. Aðspurður ítrekað kvaðst ákærði hafa hrint A í jörðina en ákærði hafi ekki lamið hann né sparkað í A.

Ákærði neitaði fyrir dóminum að hafa slegið B í andlitið. B hafi komið brjálaður á móti sér og mundað sig til við að taka ákærða hálstaki og ákærði þá slegið til hans, B hafi beygt sig niður og höggið hafi kannski lent aftan á hnakka B. Ákærði neitaði því að hafa ýtt B þannig að hann hafi fallið utan í hlið bílsins. Ákærði kvað hins vegar rétt að hann hafi hent símanum í bifreið hans. Hvað varðar framburð ákærða hjá lögreglu um að hann hafi sagt að hann útiloki ekki að hann hafi slegið B þegar hann hrinti honum, kvaðst ákærði ekki geta skýrt það. Annað væri í minningunni.

Vitnið A kom fyrir dóminn og kvaðst hafa skuldað ákærða peninga og þeir hafi deilt um það. Kvaðst vitnið þá hafa í framhaldi tuskast eitthvað til. Vitnið kvaðst hafa við það dottið í jörðina en fætur þeirra hafi eitthvað þvælst saman. Aðspurður kvað vitnið ákærða ekki hafa reynt að kýla sig, þetta hafi verið meira tog á milli þeirra. Aðspurt hvort ákærði hafi slegið vitnið kvað vitnið að það hafi verið eins og ákærði hafi ætlað að gera það en ekki gert það. Aðspurt um breyttan framburð fyrir dómi kvað vitnið lögregluna hafa reynt að fá þann framburð fram hjá vitninu að ákærði hafi kýlt vitnið. Aðspurður um það hvort vitnið hafi farið á lögmannsstofu til að draga til baka kæru á hendur ákærða kvað vitnið það vera rétt, lögfræðingur ákærða hafi þurft að fá þá yfirlýsingu frá sér. Lögfræðingur ákærða hafi beðið sig um þetta. Túlkur hafi ekki verið viðstaddur en vinur, sem talaði íslensku, hafi verið með sér. Hafi vitnið gert þetta þar sem þetta hafi að hluta verið vitninu að kenna.

Vitnið kvaðst ekki hafa séð ákærða kýla neinn eftir að B var kominn. Hvað varðar framburð hans hjá lögreglu um að hann hafi séð ákærða kýla B einu hnefahöggi, kvaðst brotaþoli ekki muna eftir því.

Vitnið D kom fyrir dóminn og kvað fjóra félaga hafa komið á [...] á bifreið. Þegar þeir hafi farið út úr bifreiðinni hafi þeir séð mann liggja fyrir aftan bifreiðina og annan mann standa yfir honum og rífast við hann. Vitnið hafi ætlað inn í sjoppuna en snúið sér við. B hafi beðið mennina að færa sig frá bifreiðinni svo að þeir myndi ekki skemma hana. Maðurinn sem stóð yfir hinum hafi tekið síma og kastað honum í stuðarann á bílnum þeirra. B hafi þá farið að rífast við ákærða og ákærði hafi þá slegið B og stuttu eftir það hafi ákærði farið inn í sína bifreið og ekið í burtu. Vitnið kvaðst hafa séð roða á kinnbeini B eftir þetta. Ákærði hafi virst undir áhrifum. Vitnið kvaðst ekki hafa séð ákærða kýla eða sparka í manninn sem lá á götunni.

Vitnið E kom fyrir dóminn og kvað þá fjóra félaga hafa verið í bifreið og komið á [...]. Um leið og þeir hafi ætlað inn hafi þeir séð tvo menn fyrir aftan bílinn. Annar hafi verið með hótanir, hinn hafi skuldað honum peninga. Ákærði hafi sparkað einu sinni í manninn og síðan hent símanum í bílinn þeirra. Við það hafi þeir farið að tala við ákærða. Ákærði hafi þá kýlt B einu sinni í kinnina með krepptum hnefa. Það hafi séð á B eftir höggið. Vitnið kvaðst ekki hafa séð ákærða ýta B á bifreiðina. Ákærði hafi greinilega verið undir einhverjum áhrifum. Vitnið kvað möguleika vera á því að fætur þeirra hafi verið eitthvað flæktir en sparkið hafi ekki verið fast.

Vitnið F kom fyrir dóminn og kvaðst hafa komið á [...] með félögum sínum. Þeir hafi gengið aftur fyrir bílinn því að þar hafi verið tveir menn að rífast. Allt í einu hafi komið fljúgandi sími sem lenti á bílnum þeirra. Aðspurt kvað vitnið ákærða hafa slegið B í andlitið. Vitnið kvaðst ekki hafa séð ákærða ýta B þannig að hann hafi dottið á bílinn þeirra.

Vitnið G-x-x kom fyrir dóminn og kvaðst lítið muna eftir atvikum á [...]. Vitnið hafi þó séð ákærða veitast að einum manni fyrir utan bensínstöðina og ýta honum upp að bíl. Vitnið kvaðst hafa litið út um gluggann og séð ákærða slá til erlends manns auk þess að hann hafi séð ákærða veitast að öðrum manni en hann hafi ekki séð það nákvæmlega. Taldi vitnið ákærða hafa ýtt einum af fjórmenningunum utan í bíl. Vitnið kvaðst hafa séð ákærða kýla til mannsins sem lá á jörðinni en ekki sparka í hann. Vitnið kvað framburð sinn hjá lögreglu vera réttan, vitnið hafi munað þetta betur þá. Kvað vitnið rétt eftir sér haft það sem kemur fram í samantekt lögreglu um framburð vitnisins.

Vitnið B kom fyrir dóminn og kvaðst hafa komið ásamt félögum sínum að [...]. Þeir hafi farið út en þar hafi allt í einu tveir aðilar birst fyrir aftan bifreiðina sem greinilega voru að deila. Annar aðilinn hafi hent síma í bíl vitnisins og í framhaldi hafi maðurinn slegið sig í andlit. Vitnið kvað ákærða ekki hafa veist frekar að sér og ekki hrint vitninu upp að bílnum heldur hafi ákærði ýtt hinum manninum upp að bílnum. Smádæld hafi komið í bílinn. Vitnið kvaðst ekki muna hvort ákærði hafi slegið eða sparkað í manninn sem lá á jörðinni. Vitnið kvað rétt að verjandi ákærða hafi greitt sér fyrir viðgerðina á bifreiðinni. Vitnið kvað rétt að það hafi farið á heilsugæsluna til að fá áverkavottorð. Kvað vitnið frásögn sína hjá lækninum vera rétta því að þá hafi stutt verið liðið frá atvikinu.

Vitnið H, kærasta ákærða, kom fyrir dóminn og kvaðst vilja gefa skýrslu. Kvað hún þau ákærða hafa komið á [...] til að taka bensín. Ákærði hafi hitt A og ákærði verið á leiðinni í bílinn þeirra. Þá hafi B komið og sagt að stuðarinn hafi beyglast hjá sér. B hafi ýtt eitthvað við ákærða eða þeir ýtt hvor öðrum. Þá mundi vitnið ekki til þess að B hafi tekið ákærða hálstaki. Þetta hafi byrjað hjá bílnum þeirra og síðan færst eitthvað frá honum. Maðurinn hafi farið í jörðina og eitthvað verið að reyna að ná hinum niður með fótunum. Vitnið kvaðst hafa setið í bíl sínum allan tímann. Ákærði hafi síðan komið upp í bílinn og þau farið beint á lögreglustöðina. Vitnið kvaðst aldrei hafa séð ákærða kasta síma.

Vitnið I gaf símaskýrslu fyrir dóminum og kvaðst ekki hafa átt neinn þátt í þessum málum, hún hafi fengið tjónið á bílnum bætt og vilji ekki halda málinu til streitu og dragi kæruna til baka. Staðfesti vitnið að það væri eigandi að bifreiðinni [...].

Ákæra dagsett 18. mars 2014.

Vitnið J læknir gaf símaskýrslu fyrir dóminum og lýsti áverkum á brotaþola. Kvað vitnið áverka á brotaþola passa við frásögn brotaþola. Var árásin þess eðlis að nauðsynlegt hafi verið að skoða brotaþola með hliðsjón af því hvort alvarlegir áverkar hafi orðið á höfðinu. Möguleiki hafi verið á blæðingu í heila sem geti verið lífshættulegt og það því skoðað.

Niðurstöður.

Ákæra útgefin 18. mars 2014.

Ákærði er í ákæru þessari sakaður um sérstaklega hættulega líkamsárás með því að hafa veist með ofbeldi að brotaþola, slegið hann hnefahöggi í andlitið, svo að hann féll í jörðina, og sparkað í höfuð hans af miklu afli, þar sem brotaþoli lá og reisti höfuð sitt upp frá jörðinni. Ákærði játaði sök við upphaf aðalmeðferðar eftir að hafa horft á myndupptöku af atvikinu. Má þar sjá að ákærði veitist að brotaþola á sérstaklega hættulegan hátt þar sem hann bæði kýlir brotaþola og sparkar, að því er virðist, af öllu afli í andlit hans þannig að brotaþoli hlaut hringlaga fleiður hægra megin á enni, sem var um 4-5 cm í þvermál, og 3-4 cm langan skurð vinstra megin við munn auk þess sem tvær tennur brotnuðu úr munni hans og sex tennur losnuðu, þar af ein verulega og varð hún einnig snúin en krónubrot varð á annarri.

Er játning ákærða í samræmi við önnur gögn málsins og verður ákærði sakfelldur fyrir þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákærunni.

Ákærði samþykkti breytta bótakröfu eins og hún liggur fyrir í málinu og verður hann dæmdur til að greiða hana eins og í dómsorði segir.

Ákæra útgefin 20. mars 2014.

Ákæruliður I.

Ákærði neitar sök í þessum ákærulið en játar að hafa veist að brotaþola þannig að hann hafi fallið í jörðina. Ákærði neitar að hafa slegið til eða sparkað í brotaþola eins og lýst er í ákærunni. Þá skýrði brotaþoli svo frá fyrir dóminum að ákærði hefði fellt sig í jörðina en fætur þeirra hefðu einhvern veginn þvælst saman. Neitaði brotaþoli því að ákærði hafi kýlt sig eða sparkað í sig. Samkvæmt framburði brotaþola fór hann að ósk verjanda ákærða á skrifstofu hans og afturkallaði kæru á hendur ákærða en brotaþoli hafði aldrei lagt fram kæru, heldur var ákæra gefin út með vísan til 2. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga. Í skýrslutöku hjá lögreglu var framburður brotaþola óskýr og erfitt að henda reiður á því sem gerðist. Þó kvað brotaþoli ákærða hafa ýtt á sig þannig að brotaþoli hafi dottið í jörðina. Brotaþoli kvaðst, aðspurður um að vitni hafi séð ákærða reyna að kýla brotaþola, ekki muna það. Kvaðst brotaþoli hafa verið með hendurnar fyrir andlitinu til að verja það og fæturna uppi til að verjast með þeim. Aðspurður aftur um árásina kvað brotaþoli það hafa kannski litið þannig út en hann hafi reynt að verja sig með höndunum, og mundi hann ekki hversu oft hann hefði fengið högg, þetta hafi allt gerst svo hratt. Aðspurður hjá lögreglu hvort ákærði hafi sparkað í hann kvað hann það vel geta verið. Aðspurt um breyttan framburð fyrir dómi kvað vitnið lögregluna hafa reynt að fá þann framburð fram hjá vitninu að ákærði hafi kýlt vitnið. Dómari hlustaði á upptökur af framburði vitnisins hjá lögreglu og er hvergi að heyra að lögregla hafi ýtt á brotaþola til að fá ákveðin svör heldur skýrast spurningar lögreglu af óskýrum og þvældum svörum vitnisins.

Vitnið E lýsti því svo fyrir dóminum að þar sem ákærði hafi staðið yfir A á planinu og haft í hótunum við hann hafi ákærði sparkað í manninn.

Vitnið G kvaðst hafa séð ákærða veitast að einum manni fyrir utan bensínstöðina og ýta honum upp að bíl. Vitnið kvaðst hafa séð ákærða kýla til mannsins sem lá á jörðinni en ekki sparka í hann. Vitnið kvað framburð sinn hjá lögreglu vera réttan, vitnið hafi munað þetta betur þá. Kvað vitnið rétt eftir sér haft það sem kemur fram í samantekt lögreglu um framburð sinn. Fær framburður þessara vitna stoð í frásögn brotaþola sjálfs, sem kvaðst hafa verið með hendur fyrir andliti og fætur uppi til að verjast ákærða.

Að þessu virtu þykir dóminum fram komin lögfull sönnun þess að ákærði hafi ráðist á A og hrint honum í jörðina og sparkað í hann einu sinni. Ósannað er að ákærði hafi slegið A þrisvar til fjórum sinnum með krepptum hnefa í andlit og að höggin hafi lent á framhandlegg A en dómurinn telur fram komna lögfulla sönnun þess að ákærði hafi slegið einu sinni til brotaþola þar sem hann lá á jörðinni. Verður ákærði sakfelldur fyrir þá háttsemi en hún er réttilega heimfærð til refsiákvæðis.

Ákæruliður II.

Ákærði neitaði fyrir dóminum að hafa slegið B eins og lýst er í ákærunni en viðurkenndi að hafa slegið til hans en B hafi beygt höfuðið niður þannig að höggið hafi lent aftan á hnakka B.

Vitnin D, E og F sögðu öll fyrir dóminum að þau hafi séð ákærða slá B. Þá staðfestir læknisvottorð þennan framburð þeirra. Telur dómurinn frásögn ákærða um að B hafi ætlað að taka sig hálstaki, áður en hann sló til hans, ótrúverðugan enda fær sú niðurstaða stoð í framburði kærustu ákærða, H, þar sem hún mundi ekki til þess að vitnið hafi tekið ákærða hálstaki.

Telur dómurinn lögfulla sönnun, þess efnis að ákærði hafi slegið B á vinstri vangann með krepptum hnefa, fram komna. Ósannað er að ákærði hafi ýtt B þannig að hann hafi fallið utan í hlið bifreiðarinnar [...]. Verður ákærði sakfelldur fyrir þessa háttsemi en hún er réttilega heimfærð til 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga. Eigandi bifreiðarinnar [...], I, kvaðst fyrir dóminum hafa fengið eignatjón sitt greitt af hálfu verjanda ákærða og dragi því kæru sína á hendur ákærða um eignaspjöll til baka. Verður þeim hluta ákærunnar því vísað frá dómi.

Ákæruliður III.

Ákærði játaði sök í þessum ákærulið og er játning ákærða í samræmi við gögn málsins. Verður ákærði sakfelldur fyrir þá háttsemi en hún er réttilega heimfærð til refsiákvæða.

Ákæruliður IV.

Ákærði játaði sök í þessum ákærulið og er játning ákærða í samræmi við gögn málsins. Verður ákærði sakfelldur fyrir þá háttsemi en hún er réttilega heimfærð til refsiákvæða.

Ákvörðun refsingar.

Ákærði á nokkuð langan sakaferil að baki frá árinu 2006 og hefur ellefu sinnum verið gerð refsing frá þeim tíma. Hefur honum fimm sinnum verið gerð refsing fyrir frelsissviptingu og líkamsárás frá árinu 2007, fjórum sinnum fyrir brot gegn lögum um ávana- og fíkniefni og þrisvar sinnum vegna aksturs undir áhrifum ávana- og fíkniefna auk annarra brota. Hafa brot þessi öll ítrekunaráhrif við ákvörðun refsingar nú. Ákærða var gerð refsing þann 4. september 2013 fyrir þjófnað og að aka undir áhrifum fíkniefna. Háttsemi ákærða í fyrri ákærunni er frá 11. ágúst 2013 og verður ákærða því gerður hegningarauki skv. reglum 78., sbr. 77. gr. almennra hegningarlaga, við þá viðurlagaákvörðun. Þá verður að líta til þess að árás ákærða samkvæmt ákæru frá 18. mars sl. var sérstaklega hættuleg og mildi að ekki hlaust verra tjón af. Var árásin ófyrirleitin og algjörlega tilefnislaus. Þá hefur ákærði nú verið sakfelldur fyrir þrjár líkamsárásir. Við ákvörðun refsingar verður því horft til 1., 2., 3., 4. og 6. tl. 1. mgr. 70. gr. og 218. gr. b laga nr. 19/1940 ákærða til refsiþyngingar. Með vísan til alls þessa er refsing ákærða nú ákveðin fangelsi í tvö ár. Frá refsingunni skal dragast gæsluvarðhaldsvist, er ákærði hefur sætt frá 17. febrúar 2014 til dómsuppsögu, að fullri dagatölu.

Ákærði skal sviptur ökurétti ævilangt.

Ákærði sæti upptöku á fíkniefni eins og í dómsorði greinir.

Ákærði skal dæmdur til að greiða allan sakarkostnað er hlaust af málinu sem er vegna læknisvottorða, 63.000 krónur, og matsgerðar 146.203 krónur auk málsvarnarlauna skipaðs verjanda síns, S-kk-ef S-kk-ef hdl., 502.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Í málinu gerir Y kröfu um skaða- og miskabætur úr hendi ákærða. Liggja fyrir reikningar og vottorð um afleiðingar árásar ákærða. Ákærði samþykkti bótakröfuna við upphaf aðalmeðferðar eins og henni hafði verið breytt. Skal ákærði því dæmdur til að greiða Y 1.569.800 krónur í skaðabætur og 2.000.000 króna í miskabætur ásamt vöxtum eins og greinir í dómsorði. Miskabótakrafan var kynnt fyrst fyrir ákærða hjá lögreglu þann 25. október 2013 en endanleg skaðabótakrafa lá ekki fyrir fyrr en við upphaf aðalmeðferðar. Þá ber með vísan til 3. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008 að dæma ákærða til að greiða lögmanni brotaþola á rannsóknarstigi, S-kk-þgf P-kk-þgf hdl., 244.725 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti og H-kvk-þgf V-kvk-þf H-kvk-þf hdl., lögmanni brotaþola fyrir dómi, 134.912 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Á-kvk-nf G-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð :

Ákærði, Ó-kk-nf D-kk-nf S-kk-nf, sæti fangelsi í tvö ár. Gæsluvarðhald er ákærði hefur sætt frá 17. febrúar 2014 skal dragast frá refsingunni að fullri dagatölu.

Ákærði er sviptur ökurétti ævilangt.

Ákærði sæti upptöku á 1,41 g af amfetamíni.

Ákærði greiði allan sakarkostnað að fjárhæð 711.203 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef S-kk-ef hdl., 502.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Ákærði greiði Y miskabætur að fjárhæð 2.000.000 króna ásamt vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 11. ágúst 2013 til 25. nóvember 2013 en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr., laga nr. 38/2001 frá þeim degi til dómsuppsögu auk skaðabóta að fjárhæð 1.569.800 krónur. Ákærði greiði dráttarvexti af 3.569.800 krónum skv. 1. mgr. 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 frá dómsuppsögu til greiðsludags.

Ákærði greiði S-kk-þgf P-kk-þgf hdl. í málskostnað 244.725 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti og H-kvk-þgf V-kvk-þgf H-kvk-þgf hdl. 134.912 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Á-kvk-nf G-kvk-nf.