E-904/2012

Mál þetta, sem var tekið til úrskurðar um frávísunarkröfu stefnda 13. nóvember sl., er höfðað 21. júní 2012 af Þ-kk-þgf E-kk-þgf P-kk-þgf, Lækjarsmára 5, Kópavogi á hendur Ferðavefjum ehf., Fögrubrekku 12, Kópavogi.

Stefnandi gerir þær dómkröfur að ákvörðun hluthafafundar í Ferðavefjum ehf. þann 23. júlí 2009 um staðfestingu á samningi um sölu rekstrar félagsins til stefnda Nordic eMarketing ehf. verði ómerkt. Þá er krafist málskostnaðar.

Af hálfu stefnda er þess aðallega krafist að málinu verði vísað frá dómi. Til vara er gerð krafa um sýknu af kröfum stefnanda. Þá er krafist málskostnaðar úr hendi stefnanda.

Stefnandi krefst þess að frávísunarkröfu stefnda verði hafnað. Auk þess er krafist málskostnaðar.

I

Stefnandi stofnaði félagið Nordic eMarketing ehf. á árinu 2005 ásamt K-kk-þgf M-kk-þgf H-kk-þgf. Aðalstarfsemi félagsins skyldi vera rekstur ferðavefja á netinu en þeim var ætlað að hafa samlegðaráhrif með rekstri netverslunar með vörur tengdar Íslandi sem stefnandi rak á þeim tíma í Nordic store ehf. Eignarhlutur stefnanda í Nordic store ehf. rann til Nordic eMarketing ehf. og lén í eigu K-kk-ef M-kk-ef runnu til félagsins. Nafni Nordic eMarketing ehf. var breytt í Ferðavefir ehf. í ágúst 2008. Á sama tíma var stofnað dótturfélagið Nordic eMarketing ehf. kt. […] sem er í eigu stefnda.

Á árinu 2008 lenti stefndi, Ferðavefir ehf., í rekstrarerfiðleikum vegna minnkandi umsvifa og gengisfalls krónunnar. Hluthafar í félaginu voru þá eftirtaldir í eftirgreindum hlutföllum: Þ-kk-nf E-kk-nf P-kk-nf 44,5%; K-kk-nf M-kk-nf H-kk-nf 42,5%; Hvíta húsið ehf. 8%; G-kk-nf B-kk-nf 4% og A-kvk-nf G-kvk-nf E-kvk-nf 1%. Ferðavefja ehf.

Stefnandi var framkvæmdastjóri Ferðavefja ehf. frá stofnun félagsins 2005. Á aðalfundi félagsins 2008 var lét K-kk-nf M-kk-nf bóka að hann lýsti vonbrigðum með niðurstöðu ársreiknings og að niðurstaðan undirstriki enn frekar það sem fram hafi komið í bókun frá aðalfundi 2007 um vanrækslu stefnanda við rekstur félagsins. Mótmælti stefnandi bókun K-kk-ef M-kk-ef. Á aðalfundinum voru G-kk-nf B-kk-nf, G-kvk-nf M-kvk-nf og K-kk-nf M-kk-nf H-kk-nf kosin í stjórn Ferðavefja ehf.

Í marsmánuði 2009 var stefnanda boðið að afhenda stefnda öll hlutabréf sín í félaginu að nafnverði 6.881.444 krónur til eignar án endurgjalds og að falla frá kröfu um viðskiptainneign hjá félaginu og kröfu um óuppgerð laun og orlof vegna fyrri starfa hjá félaginu. Stefnandi féllst ekki á það.

Með kaupsamningi, dagsettum 30. júní 2009, seldi stjórn Ferðavefja ehf. allan rekstur, eignir, réttindi og skyldur stefnda til Nordic eMarketing ehf., kt. […]. Kaupverðið skyldi greiða með yfirtöku skulda. Þann 1. júlí 2009 var boðað til hluthafafundar í Ferðavefjum ehf. Á dagskrá fundarins var staðfesting á framangreindum kaupsamningi. Í fundarboði kemur fram að afrit af kaupsamningnum muni verða lagt fram á hluthafafundinum. Á fundinn mættu eigendur 99% hlutafjár í félaginu. Stefnandi gerði athugasemd við boðun og lögmæti fundarins og áskildi sér rétt til að leita aðstoðar dómstóla til að ógilda og/eða stöðva framkvæmd ákvarðana sem teknar yrðu á fundinum. Var staðfesting kaupsamningsins borin undir atkvæði og samþykkt af viðstöddum, öðrum en stefnanda.

II

Stefndi byggir frávísunarkröfu sína á því að ekki sé hægt að framfylgja dómkröfu stefnanda, þar sem orðalag hennar sé hvorki í samræmi við aðild málsins né málsástæður og myndi dómkrafan því ekki hafa neina merkingu ef hún yrði tekin upp í dómsorð. Sé dómkrafan því ekki í samræmi við e. lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Stefnandi geri þá kröfu að ákvörðun hluthafafundar í Ferðavefjum ehf. 23. júlí 2009 um staðfestingu á samningi um sölu á rekstri félagsins til stefnda Nordic eMarketing ehf. verði ómerkt. Félagið Nordic eMarketing ehf., kt. […], hafi verið dótturfélag stefnda Ferðavefja ehf. og kaupandi samkvæmt kaupsamningi sem gerður hafi verið 30. júní 2009 um kaup á eignarhluta stefnanda í Nordic store ehf. Í raun hafi það verið stefndi, Ferðavefir ehf., kt. […], sem hafi selt rekstur sinn til dótturfélagsins Nordic eMarketing ehf. Af orðalagi dómkröfunnar megi hins vegar skilja það svo að það sé Nordic eMarketing ehf. sem sé stefndi, en það sé rangt. Stefndi telji að þrátt fyrir að nafni stefnda hafi verið breytt og um sé að ræða sama nafn, eins og útskýrt sé í stefnu, þá sé ekki um að ræða augljósa ritvillu sem hægt sé að leiðrétta heldur verði að telja málið vanreifað og ódómtækt sökum þessa.

Þá megi ráða af stefnu og öðrum gögnum málsins að stefnandi telji sig hafa orðið fyrir fjárhagstjóni vegna ákvörðunar hluthafafundar um að selja rekstur Ferðavefja ehf. Stefnandi hafi ekki sýnt fram á það með neinum hætti hvert tjón hans eigi að hafa verið. Óumdeilt sé að hlutafé í stefnda Ferðavefjum ehf. hafi verið verðlaust á þeim tíma sem ákvörðunin hafi verið tekin vegna slæmrar fjárhagsstöðu félagsins. Þá hafi stefnandi ekki sýnt fram á hvaða þýðingu ómerking ákvörðunarinnar gæti haft fyrir stefnanda, enda liggi fyrir að stór hluti af þeim eignum stefnda sem seldar hafi verið með kaupsamningi og staðfest hafi verið með ákvörðun hluthafafundar 23. júlí 2009, hafi verið seldur áfram til þriðja aðila. Þeim aðila hafi ekki verið stefnt til réttargæslu í þessu máli til að þola ógildingu umrædds kaupsamnings. Jafnvel þó ákvörðun hluthafafundar yrði ómerkt með dómi myndi það því ekki leiða til þess að óbreytt ástand kæmist aftur á líkt og ákvörðunin hefði ekki verið staðfest. Því verði að telja að málatilbúnaður stefnanda sé vanreifaður að þessu leyti.

Stefndi kveðst einnig byggja á því að samkvæmt meginreglunni um lögvarða hagsmuni verði aðili að hafa einhverja hagsmuni af því að fá úrlausn kröfu sinnar fyrir dómstólum þannig að úrlausnin hafi áhrif á réttarstöðu hans. Stefndi telji að þessum skilyrðum sé ekki fullnægt í málinu, sbr. 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Kveðst stefndi byggja á því að réttarstaða stefnanda muni ekki breytast við það að fá úrlausn sakarefnisins og því séu ekki til staðar lögvarðir hagsmunir. Líkt og fram komi í verðmati á stefnda Ferðavefjum ehf. hafi stefndi verið einskis virði þegar umræddur kaupsamningur hafi verið gerður, þar sem félagið hafi verið á barmi gjaldþrots. Félagsstjórn hefði ekki átt annars úrkosta en að óska gjaldþrotaskipta á félaginu ef ekki hefði komið til umrædds kaupsamnings þar sem skuldir félagsins hafi verið teknar yfir ásamt rekstri félagsins. Þá bendi stefndi á að stefnandi hafi ekki sýnt fram á að verðmat það sem gert hafi verið hafi verið rangt. Ekki hafi verið sýnt fram á hvaða hagsmuni stefnandi hafi af því að fá umrædda ákvörðun hluthafafundar ómerkta. Ekkert liggi fyrir um að stefnandi hafi orðið fyrir tjóni eða hvaða aðra hagsmuni hann gæti haft af því að fá ákvörðun hluthafafundar ómerkta og því beri að vísa máli þessu frá dómi.

Loks kveðst stefndi byggja frávísunarkröfu sína á því að mál þetta hafi ekki verið höfðað innan lögbundins málshöfðunarfrests samkvæmt 2. mgr. 71. gr. laga nr. 138/1994 um einkahlutafélög, en í greininni segi að mál skuli höfða innan þriggja mánaða frá því að ákvörðun hafi verið tekin, ella teljist hún gild. Ákvörðun sú sem stefnandi hafi farið fram á að verði ómerkt hafi verið tekin á hluthafafundi 23. júlí 2009. Það hafi svo ekki verið fyrr en 11. janúar 2011 að samþykkt hafi verið tillaga um málshöfðun gegn stefnda. Mál þetta sé svo höfðað í júní 2012. Stefndi telji að vísa beri máli þessu frá þar sem undantekningarákvæði 3. mgr. 71. gr. laga nr. 138/1994 um einkahlutafélög eigi ekki við í málinu. Í fyrsta lagi hafi ákvörðunin ekki verið ólögleg, sbr. a. lið 3. mgr. Ákvörðunin hafi verið tekin á lögmætan hátt á hluthafafundi með samþykki meirihluta hluthafa og því telji stefndi að enginn grundvöllur sé fyrir því að ætla að ákvörðunin teljist ólögleg. Í öðru lagi hafi ekki verið um að ræða ákvörðun þess eðlis að tilskyldur aukinn meirihluti þyrfti að samþykkja hana á hluthafafundi, sbr. b. lið 71. gr. sömu laga. Meginregla félagaréttar um að einfaldan meirihluta þurfi til að taka ákvarðanir í hlutafélögum eigi við hér. Fullyrðingar stefnanda um að þurft hafi aukinn meirihluta til samþykktar ákvörðuninni séu órökstuddar og geti ekki komið í veg fyrir að undantekning sé veitt frá skýrum málshöfðunarfresti laganna. Hafa verði í huga að málshöfðunarreglur laga nr. 138/1994 um einkahlutafélög séu settar til að tryggja visst réttaröryggi í samskiptum við þriðja aðila, en eins og fram komi í gögnum málsins hafi ákvörðun hins umdeilda hluthafafundar verið framfylgt fyrir löngu. Ógilding þeirra viðskipta nú sé í raun ómöguleg og gæti hugsanlega leitt til óréttmætrar auðgunar stefnda. Í þriðja lagi hafi boðun til hluthafafundarins verið rétt og hafi verið mætt á hluthafafundinn fyrir hönd eigenda 99% hlutafjár. C-liður 3. mgr. 71. gr. laga nr. 138/1994 eigi því ekki við í málinu. Að lokum sé bent á að undantekning d. liðar 3. mgr. 71. gr. laganna eigi heldur ekki við í málinu þar sem málið hafi ekki verið höfðað innan tveggja ára eftir að ákvörðunin hafi verið tekin, en mál þetta var höfðað tæplega þremur árum eftir að ákvörðunin var tekin á hluthafafundi 23. júlí 2009. Í ljósi ofangreinds telji stefndi að vísa beri máli þessu frá dómi þar sem stefnandi hafi ekki höfðað málið innan lögbundins málshöfðunarfrests í 2. mgr. 71. gr. laga nr. 138/1994 um einkahlutafélög og sýnt hafi verið fram á að þær undantekningar sem tilteknar séu í 3. mgr. sömu greinar geti ekki átt við í málinu.

III

Við munnlegan flutning málsins um frávísunarkröfu stefnda lýsti lögmaður stefnanda þeirri skoðun sinni að dómkrafan væri í samræmi við málatilbúnað stefnanda að öðru leyti en því að orðið stefndi ætti ekki að standa þar. Aðildin væri rétt, en um væri að ræða hlutahafa og engin vafi væri á hvaða ákvörðun það væri sem krafist væri ómerkingar á. Það að orðið „stefndi“ standi í dómkröfunum væri ekki þess eðlis að það valdi vafa eða óvissu. Því eigi ekki að vísa málinu frá dómi af þessum sökum.

Hvað varði málshöfðunarfresti telji stefnandi að ákvæði um þá eigi ekki við enda sé sú háttsemi að selja eignir og rekstur stefnda til annars félags refsiverð samkvæmt 249. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Hafi stjórn stefnda Ferðavefjar ehf. hagnýtt sér ranga og óljósa hugmynd hluthafa um verðmæti félagsins. Þetta hafi einnig verið tilraun til að hagnýta sér ranga og óljósa hugmynd stefnanda en það hafi tekist þar sem hann hefði verið framkvæmdastjóri stefnda og vissi því hvaða verðmæti hefðu verið hefðu verið fólgin í félaginu. Væri háttsemina refsiverð umboðssvik þar sem stjórnin hafi haft á sinni hendi fjárreiður fyrir stefnda og misnotað aðstöðu sína gróflega með því að taka dótturfélagið Nordic eMarketing ehf., skrá það á stjórnarmenn og selja allan reksturinn til dótturfélagsins. Skuldir hafi verið skildar eftir í stefnda Ferðavefjum ehf. og fengu kröfur sínar ekki greiddar. Meðal þeirra hafi verið Tollstjóri, K-kk-nf M-kk-nf H-kk-nf og stefnandi. Stjórn félagsins hafi skert möguleika þeirra til fullnustu krafna sinna með því að gefa rangar upplýsingar um eignir félagsins og með því að selja eignir fyrir óhæfilega lágt verð. Séu það skilasvik samkvæmt 4. mgr. 251. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Af þessu leiði að þriggja mánaða málshöfðunarfrestur eigi ekki við um þá ákvörðun sem stefnandi krefst að verði ómerkt.

Þá kvaðst stefnandi hafna því að málið væri skaðabótamál og taldi sig enn fremur hafa lögvarða hagsmuni af því að fá úrlausn um kröfu sína.

IV

Krafa stefnda um frávísun er öðrum þræði reist á því að dómkrafa stefnanda uppfylli ekki skilyrði e. liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Orðalag dómkröfunnar sé hvorki í samræmi við aðild málsins né þær málsástæður sem stefnandi byggi á og myndi dómkrafan því ekki hafa neina merkingu væri hún tekin upp í dómsorð. Stefnandi hafnar þessum sjónarmiðum og bendir á að orðinu stefndi sé ofaukið í texta dómkröfunnar. Dómkrafan tekur til þess að krafist er ómerkingar á ákvörðun hluthafafundar í einkahlutafélaginu Ferðavefjum 23. júlí 2009 um staðfestingu á tilgreindum samningi um sölu á rekstri félagsins til einkahlutafélagsins, Nordic eMarketing. Í inngangi stefnunnar kemur fram að málið sé höfðað á hendur Ferðavefjum ehf. og getur engum dulist að því félagi er stefnt til að þola dóm í málinu en ekki einkahlutafélaginu Nordic eMarketing þrátt fyrir að orðið „stefndi“ standi fyrir framan orðin Nordic eMarketing í texta dómkröfunnar. Játa verður stefnanda svigrúm til að koma að leiðréttingu að þessu leyti undir rekstri málsins. Þá verður ekki séð að stefnda hafi dulist, þegar málið var höfðað, hvernig hátað væri aðild málsins eða að hverjum málatilbúnaður stefnanda beindist. Þá verður heldur ekki séð að orðalag dómkröfu stefnanda hafi verið það óskýrt að stefndi hafi ekki komið að viðhlítandi vörnum í málinu. Er ekki fallist á það með stefnda að málið sé vanreifað eða ódómtækt af þessum sökum þannig að varði frávísun málsins.

Stefndi byggir frávísunarkröfu sína enn fremur á því að málið hafi ekki verið höfðað innan lögbundins málshöfðunarfrests samkvæmt 2. mgr. 71. gr. laga nr. 138/1994 um einkahlutafélög og að ekki eigi við í málinu undantekningarákvæði 3. mgr. sömu greinar, sem mælir fyrir um lengri málshöfðunarfrest í tilteknum tilvikum.

Samkvæmt 1. mgr. 71. gr. laga nr. 138/1994 um einkahlutafélög getur hluthafi, stjórnarmaður eða framkvæmdastjóri höfðað mál vegna ákvörðunar hluthafafundar sem hefur verið tekin með ólögmætum hætti eða brýtur í bága við lögin eða samþykktir félagsins. Samkvæmt 2. mgr. skal höfða mál innan þriggja mánaða frá því að ákvörðun var tekin, ella telst ákvörðunin gild. Það gildir þó ekki ef ákvörðunin var ólögmæt; þegar krafist er samþykkis allra eða tiltekinna hlutahafa til að ákvörðunin öðlist gildi og slíkt samþykki liggur ekki fyrir; ef boðun hluthafafundar hefur ekki farið fram eða reglna um slíka boðun hefur ekki verið gætt eða ef hluthafi, sem höfðar málið eftir að málshöfðunarfrestur er liðinn, hefur frambærilega ástæður til að draga málshöfðun, enda sé málið höfðað innan tveggja ára og ekki er bersýnilega ósanngjarnt að beita ákvæði 2. mgr. 71. gr.

Ákvörðun sú sem um er deilt í málinu og krafist er að ómerkt verði var tekin á hluthafafundi í Ferðavefjum ehf. 23. júlí 2009. Þann 11. janúar 2011 var samþykkt málshöfðun gegn stefnda „til ógildingar á ákvörðun hluthafafundar dags. 23. júlí 2009.“ Stefnandi höfðaði málið með birtingu stefnu 21. júní 2012. Voru þá liðin nær þrjú ár frá því að hin umþrætta ákvörðun var tekin. Var málið því höfðað löngu eftir að liðinn var sá málshöfðunarfrestur til tilgreindur er í 2. mgr. 71. gr. laga nr. 138/1994 um einkahlutafélög. Kemur þá til skoðunar hvort við eigi í málinu undantekningarákvæði 3. mgr. 71. gr. laganna um lengri málshöfðunarfrest.

Boðað var til hluthafafundar í Ferðavefjum ehf. með ábyrgðarbréfi dagsettu 1. júlí 2009 og tilkynnt að á dagskrá fundarins væri staðfesting á kaupsamningi við Nordic eMarketing ehf., dagsettum 30. júní 2009, um sölu á öllum rekstri, fjármunum og viðskiptavild félagsins fyrir 92.500.000 króna, auk annarra mála löglega framborinna. Stefnandi mætti til fundarins en gerði þar athugasemd við boðun og lögmæti fundarins. Vísað stefndi til þess að fundarboð til hans hefði borist of seint og því væri fundurinn ekki lögmætur. Samkvæmt fundargerð frá fundinum var mætt fyrir eigendur 99% hlutafjár í félaginu. Staðfestu allir mættir hluthafar aðrir en stefnandi málsins söluna samkvæmt áðurgreindum kaupsamningi frá 30. júní 2009. Með málssókn sinni á hendur stefnda Ferðavefjum ehf. freistar stefnandi þess að fá ákvörðun hluthafafundar um söluna ómerkta.

Ákvörðun hlutahafafundar um að staðfesta söluna til Nordic eMarketing ehf. var tekin af meirihluta hluthafa, en stefnandi einn hluthafa og eigandi 44,5% hlutafjár, lýsti sig andsnúinn sölunni. Boðun fundarins var eins og áður er fram komið gerð með ábyrgðarbréfi dagsettu 1. júlí 2009. Samkvæmt 63. gr. laga nr. 138/1994 um einkahlutafélög skal boða til hluthafafundar með minnst viku fyrirvara. Í 12. gr. samþykkta Ferðavefja ehf., dagsettum 1. ágúst 2008, segir að boða skuli hluthafafund með tilkynningu til hvers hluthafa í ábyrgðarbréfi eða símskeyti eða á annan jafnsannanlegan hátt. Einnig að aðalfund skuli boða með minnst 14 daga fyrirvara en aukafund með minnst sjö daga fyrirvara. Í bréfi þáverandi lögmanns stefnanda til stjórnar stefnda, dagsettu 17. júlí 2009, segir að stefnanda hafi borist boðun um hluthafafund 10. júlí 2009. Samkvæmt því og framangreindum ákvæðum laga nr. 138/1994 um einkahlutafélög og samþykkta félagsins var boðun fundarins lögmæt, sbr. c. lið 3. mgr. 71. gr. laga nr. 138/1994 um einkahlutafélag, enda ekki um aðalfund að ræða, heldur hluthafafund í félaginu.

Að mati dómsins hefur stefnandi ekki sýnt fram á að ákvörðun fundarins, sem tekin var af meirihluta hluthafa á löglega boðuðum hluthafafundi, sbr. a. og b. liði 3. mgr. 71. gr. laga nr. 138/1994 um einkahlutafélög, hafi verið ólögmæt. Samkvæmt 67. gr. nefndra laga nr. 138/1994 ræður einfaldur meirihluti úrslitum á hluthafafundi, nema annað sé ákveðið í lögum eða félagssamþykktum. Svo er ekki í því tilviki sem um ræðir. Þannig hefur stefnandi ekki að mati dómsins rennt viðhlítandi stoðum undir fullyrðingu sína um að með hinni umþrættu ákvörðun hafi verið gengið á svig við ákvæði laga nr. 138/1994 um einkahlutafélög eða almenn hegningarlög nr. 19/1940. Þá verður ekki fram hjá því horft að þegar stefnandi höfðaði mál þetta var liðinn tveggja ára málshöfðunarfrestur samkvæmt d. lið 3. mgr. 71. gr. laga nr. 138/1994, en tvö ár og 11 mánuðir voru liðnir frá því að umþrætt ákvörðun hluthafafundarins 23. júlí 2009 var tekin þegar málið var höfðað. Hefur stefnandi heldur ekki bent á að hann hafi haft frambærilega ástæðu til að draga málshöfðunina svo óhóflega sem raun er. Þá verður ekki með neinu móti séð að ósanngjarnt sé að beita ákvæði 2. mgr. 71. gr. laga nr. 138/1994 um málshöfðunarfrest í tilviki stefnanda, sbr. d. lið 3. mgr. 71. gr. laganna. Að þessu gættu verður ekki hjá því komist að fallast á kröfu stefnda um frávísun málsins.

Af þessu leiðir að ekki ber nauðsyn til að fjalla um sjónarmið og kröfu stefnda um að málinu verði vísað frá dómi á þeim grundvelli að stefnandi hafi ekki sýnt fram á að hann hafi orðið fyrir fjártjóni vegna ákvörðunar stefnda um að selja eignir og rekstur Ferðavefja ehf. til Nordic eMarketing ehf. og þá ekki sjónarmið stefnda um að stefnanda skorti lögvarða hagsmuni af því að fá úrlausn dómsins um dómkröfu sína.

Við munnlegan flutning um frávísunarkröfu stefnda hreyfði lögmaður stefnanda því sjónarmiði að ekki yrði tekin afstaða til frávísunarkröfu stefnda fyrr en að aflokinni sönnunarfærslu stefnanda fyrir dómi um ætlaða ólögmæta og refsiverða háttsemi stjórnar stefnda. Slík sjónarmið eða kröfur um að dómurinn taki ekki afstöðu til frávísunarkröfu stefnda fyrr en á síðari stigum eiga sér ekki stoð í lögum og koma ekki til álita í málinu.

Samkvæmt 2. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála ber að dæma stefnanda til að greiða stefnda málskostnað sem þykir að gættu umfangi hæfilega ákveðinn 450.000 krónur. Hefur þá ekki verið tekið tillit til virðisaukaskatts.

Af hálfu stefnanda flutti málið S-kk-nf S. F-kk-nf héraðsdómslögmaður, en B-kk-nf M-kk-nf B-kk-nf héraðsdómslögmaður fyrir stefnda.

J-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari kveður upp úrskurð þennan.

Ú r s k u r ð a r o r ð:

Máli þessu er vísað frá dómi.

Stefnandi, Þ-kk-nf E-kk-nf P-kk-nf, greiði stefnda, Ferðavefjum ehf., 450.000 krónur í málskostnað.

J-kk-nf H-kk-nf