S-147/2016

Mál þetta, sem var dómtekið að lokinni aðalmeðferð 14. desember 2016, er höfðað með tveimur ákærum lögreglustjórans á Norðurlandi eystra. Fyrri ákæra er gefin út 3. ágúst 2016 á hendur A-kk-þgf F-kk-þgf S. H-kk-þgf, Norðurbyggð 1D, Akureyri, B-kk-þgf Þ-kk-þgf I-kk-þgf, Hlíðargötu 55, Fáskrúðsfirði, T-kk-þgf S-kk-þgf G-kk-þgf, Keilusíðu 12F, Akureyri og Þ-kvk-þgf L-kvk-þgf M-kvk-þgf, Sólheimum 1, Akureyri,

„fyrir líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 19. júlí 2015, í sameiningu ráðist að [A], við Hjalteyrargötu 6, Akureyri, en þar ýtir B-kk-nf Þ-kk-nf A upp að vegg og átök eiga sér stað með þeim afleiðingum að þeir falla báðir í götuna. Þá koma ákærðu A-kk-nf F-kk-nf og T-kk-nf S-kk-nf og taka A ofan af B-kk-þgf, meðal annars með því að T-kk-nf S-kk-nf tekur hann hálstaki og halda honum niðri, meðan B-kk-nf Þ-kk-nf kýlir hann með krepptum hnefa í andlitið, snýr upp á hendi hans og sparkar með hné í hægri síðu hans og stígur síðan á bringu A, (háls eða höfuð) og ákærða Þ-kvk-nf L-kvk-nf stígur einnig á höfuð hans eða háls. Afleiðingar þessarar árásar fyrir brotaþola voru þær að þrjú rifbein brotnuðu í brjóstkassa hans, hann marðist á enni og fékk glóðarauga.

Telst þetta varða við 1. mgr. 218. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20, 1981.

Þess er krafist að ákærðu verði dæmd til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Síðari ákæra er gefin út 26. október 2016 og er á hendur ákærða A-kk-þgf F-kk-þgf og er „fyrir fjársvik, með því að hafa á tímabilinu 20. janúar 2014 til 22. maí 2015, svikið út úr vinnuveitanda sínum Endurvinnslunni hf. í starfsstöð hans á Akureyri kr. 941.833, með því að setja tómar áldósir eða þungan hlut á vigt sem notuð var í fyrirtækinu til að reikna út skilagjald fyrir áldósir og útbúa þannig inneignarnótu sem hann notaði síðan til að ná framangreindri fjárhæð út af reikningi vinnuveitanda síns. Telst þetta varða við 248. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940. Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“ Málin voru sameinuð.

Ákærðu T-kk-nf S-kk-nf og Þ-kvk-nf L-kvk-nf neita sök.

Ákærði A-kk-nf F-kk-nf neitar sök samkvæmt fyrri ákæru en játar sök samkvæmt síðari ákæru.

Ákærði B-kk-nf Þ-kk-nf segir háttsemi sína varða við 1. mgr. 217. en ekki 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Hann kveðst hafa lent í ryskingum við brotaþola en rifbeinsbrot brotaþola sé ekki af sínum völdum. Þá sé ósannað um aðra áverka. Hann kveðst ekki hafa valdið brotaþola áverkum eftir að brotaþoli hafi fallið í jörðina.

Málavextir

Samkvæmt lögregluskýrslu barst tilkynning um slagsmál fyrir framan Hjalteyrargötu 6 á Akureyri og að þar réðust fimm að einum. Er lögregla hafi komið á staðinn hafi A, brotaþoli í máli þessu, legið í jörðinni en ákærðu og B staðið yfir honum „og virtust vera að tuska hann eitthvað til“. Allt þetta fólk hafi virzt undir áhrifum áfengis. Er haft eftir brotaþola að hann hafi kastað síma sínum í ákærðu Þ-kvk-þf L-kvk-þf þar sem þau hafi verið stödd innandyra og fyrir utan húsið gripið í hana svo hún hafi runnið eftir jörðinni, og að fleira myndi hann ekki eftir atvikum. Er skráð að brotaþoli hafi verið með ákomu hægra megin á höfði og aumur í hægri síðu. Hafi hann ekki viljað hafast fleira að í málinu. Lögregla hafi ekki náð að hafa tal af ákærðu T-kk-þgf, A-kk-þgf og B-kk-þgf þar sem þeir hafi yfirgefið vettvanginn eftir að lögregla hafi komið þangað.

Í málinu liggja upptökur úr þremur eftirlitsmyndavélum og sýna þær hluta atburðarásarinnar.

Fyrst birtist brotaþoli í mynd sunnan við Hjalteyrargötu 6 klukkan 01:08:07 og gengur rösklega til vesturs meðfram húsinu. Ganga á eftir honum ákærði B-kk-nf Þ-kk-nf, ákærði A-kk-nf F-kk-nf, vitnið B, ákærða Þ-kvk-nf L-kvk-nf og aftastur ákærði T-kk-nf S-kk-nf. Klukkan 01:08:22 má sjá að ákærðu B-kk-nf Þ-kk-nf og A-kk-nf F-kk-nf eru komnir að ákærða og ákærði B-kk-nf Þ-kk-nf grípur í hann og setur hnefa á loft. Ýtir hann brotaþola áfram og í átt að suðvesturhorni hússins. Virðist sem ákærði A-kk-nf F-kk-nf haldi þar jafnframt í brotaþola. Hverfa þeir allir úr mynd klukkan 01:08:33 og eru þá komnir á svæði sem myndavélum var ekki beint að. Fylgir hitt fólkið á eftir í sömu röð. Klukkan 01:09:55 sjást á upptöku úr myndavél sem er vestan á Hjalteyrargötu 6 og myndar norður ákærði A-kk-nf F-kk-nf og vitnið B. Þremur sekúndum síðar birtist brotaþoli og kemur á nokkurri ferð frá veggnum og lendir á vitninu B. Ákærðu B-kk-nf Þ-kk-nf og T-kk-nf S-kk-nf sjást aftan við hann og fylgir sá fyrrnefndi fast á eftir og tekur í jakka brotaþola, fyrst á baki svo í kraga. Ákærði B-kk-nf Þ-kk-nf dettur aftur á bak og brotaþoli dettur ofan á hann og hvor heldur í annan. Ákærði T-kk-nf S-kk-nf hraðar sér að þeim en þeir eru komnir í jörðina þegar ákærði T-kk-nf S-kk-nf nær til brotaþola. Fara þeir að nokkuru leyti út fyrir myndina svo aðeins sést í fætur þeirra en koma svo aftur skýrar í mynd og klukkan 01:10:15 sést er ákærðu T-kk-nf S-kk-nf og A-kk-nf F-kk-nf toga brotaþola upp, draga hann til og í jörðina. Eftir það er atburðarásin í mynd allt þar til lögregla kemur á vettvang klukkan 01:12:46. Ákærðu T-kk-nf S-kk-nf, B-kk-nf Þ-kk-nf og A-kk-nf F-kk-nf leggja brotaþola á bakið í jörðina, er ákærði T-kk-nf S-kk-nf við hægri hlið brotaþola en ákærði A-kk-nf F-kk-nf við vinstri hlið, ákærði B-kk-nf Þ-kk-nf í miðið klukkan 01:10:20. Halda þeir honum niðri og klukkan 01:10:25 sést er ákærða Þ-kvk-nf L-kvk-nf tekur brotaþola úr skónum, báðum að því er virðist en annar fótur brotaþola er að hluta utan myndar. Klukkan 01:10:42 togar ákærði B-kk-nf Þ-kk-nf í fingur brotaþola og stendur það í tíu sekúndur. Klukkan 01:10:50 kemur ákærða Þ-kvk-nf L-kvk-nf aftan að brotaþola og sparkar í sitjanda hans, að því er virðist ekki verulega fast en þó þannig að hann kippist til. Snúa aðrir ákærðu baki í ákærðu Þ-kvk-þf L-kvk-þf og sjást engin viðbrögð þeirra við sparkinu. Klukkan 01:10:58 snýr ákærði B-kk-nf Þ-kk-nf upp á hendi brotaþola. Klukkan 01:11:17 kemur ákærða Þ-kvk-nf L-kvk-nf að og setur fót sinn á höfuð brotaþola, að því er virðist kinn hans eða háls, og lyftir fætinum af tveimur sekúndum síðar. Klukkan 01:11:36 tekur ákærði B-kk-nf Þ-kk-nf um fingur brotaþola og setur svo vinstra hné sitt í hægri síðu hans. Klukkan 01:12:16 stígur ákærði B-kk-nf Þ-kk-nf á brotaþola en ekki verður fullyrt hvort fóturinn kom á efri hluta brjósts, háls eða höfuð. Klukkan 01:12:33 snýr hann sér við og lyftir svo fætinum af brotaþola. Vitnið B stendur upp og víkur frá brotaþola og því næst gerir ákærði A-kk-nf F-kk-nf hið sama. Ákærði T-kk-nf S-kk-nf krýpur enn hjá brotaþola og heldur báðum höndum um hendur hans. Klukkan 01:12:44 er lögreglubifreið rennt upp að fólkinu og stíga lögregluþjónar úr henni og ræða við viðstadda en ákærði T-kk-nf krýpur áfram hjá brotaþola sem liggur. Klukkan 01:13:17 virðist sem ákærða Þ-kvk-nf L-kvk-nf setji fót sinn á bringu brotaþola, rétt neðan höku, eða að minnsta kosti reyni það. Tveir lögregluþjónar grípa þá til hennar og færa hana frá brotaþola. Klukkan 01:13:34 hjálpa ákærði T-kk-nf S-kk-nf og lögregluþjónar brotaþola á fætur.

Samkvæmt vottorði heilbrigðisstofnunar Suðurlands, undirrituðu af C lækni, kom brotaþoli á sjúkrahúsið kl. 10:06 hinn 22. júlí 2015. Hafi hann leitað þangað vegna „líkamsárásar, sem að sögn átti sér stað aðfaranótt 19/7 s.l. Hann segist lítið sem ekkert muna eftir atburðum kvöldsins, annað en að hann hafi verið sleginn í jörðina og sparkað í hann liggjandi. Hann kvartar undan verkjum hægra megin í höfði og andliti og brjóstkassa hægra megin. Hann getur ekki gefið ástæðu þess af hverju hann leitar ekki læknis fyrr en nú í dag.“ Um skoðun segir í vottorðinu að brotaþoli hafi verið „verkjaður að sjá og hægur við hreyfingar“ en skýr og áttaður. Mar hafi verið á enni hægra megin og blámi, einnig mar „medialt við auga“. Eymsli þarna yfir. Á brjóstkassa hafi verið dreifð eymsli og brotaþoli hvellaumur við þreifingu víðast hvar um brjóstkassa hægra megin. Dreifð eymsli hafi verið um kvið en hann hvorki þaninn né stífur. Þá segir að brotaþoli hafi ekki verið með loftbrjóst, lungu verið hrein og hvorki merki um vökva í gollurshúsi né fleiðruvökva. Hann hafi verið með nær „ótilfært (ódislocerað) brot í hægri rifjum nr. 5, 6 og 7 (lateralt í costae V dxt og anterolateralt í costae VI og VII sömu megin.)“ Samkvæmt samskiptaseðli heilbrigðisstofnunar Norðurlands kom brotaþoli á heilsugæzlustöðina á Akureyri 7. ágúst 2015. Er þar bókað: „Lenti í líkamsárás fyrir þrem vikum, þrjú rif brotin hægra megin, dofi í hægri líkamshelmningi, þetta gerðist hér í bæ, var ekið heim af lögreglu, fór síðan til Selfoss segir hann, segist hafa ekið sjálfur en ekki muna eftir ferðinni! Skoðun: minnkuð öndunarhljóð hægra megin, minnkaður grófur kraftur í hægri útlimum.“ Er honum vísað á slysadeild.

Samkvæmt bráðamóttökuskrá slysadeildar, dags. 7. ágúst 2015, kom brotaþoli þangað og var tekin „CT af höfði sem sýnir ekki innankúpuáverka og rtg. pulm sem sýnir ekki pneumothorax“. Í skjalinu segir svo: „Lélegir kraftar í hæ. handlegg, ca. 2/5 í bicep og í að kreppa lófa, nær engri abduction í hæ. öxl. Segir þetta hafa verið svona sl. 3 vikur óbreytt. Er dofinn niður allan gripliminn og inn að miðlínu og næstum niður að geirvörtu að framan, tilfinning að aftan frá ca miðju á sjalvöðva og í raun hyperesthesia alveg niður í rasskinn. Skert extension í hæ mjöðm og verkur niður í gangliminn. Talsverð eymsli í hálsi en hreyfir vel. [Brotaþoli] segir þetta allt hafa verið eins í 3 vikur.“ Hinn 12. ágúst 2015 gaf brotaþoli skýrslu hjá lögreglu. Kærði hann jafnframt ákærðu Þ-kvk-þf L-kvk-þf, T-kk-þf S-kk-þf og A-kk-þf F-kk-þf, B og einn strák „frá Austfjörðum“ fyrir líkamsárás sem framin hefði verið 19. júlí fyrir utan Hjalteyrargötu 6. Er haft eftir brotaþola í skýrslunni að hann muni ekki allt sem gerzt hafi þetta kvöld en minni hans sé gloppótt eftir atvikið. Líkaminn sé úr lagi genginn og geti hann varla staðið eða borið sig vel, hann sé rifbeinsbrotinn á hægri síðu, sjónin komi og fari og andlega líði sér illa. Óttist hann hefndaraðgerðir eftir að hafa kært málið. Haft er eftir brotaþola að hann hafi farið í „MC-skál klúbbhúsið sem er við Kaldbaksgötu 6. Þetta er klúbbhús mótorhjólasamtaka og rétt við það sé klúbbhús kvenna sem kalla sig Nornirnar. Þetta kvöld hafi Nornirnar verið með grill og hann farið og keypt sér mat þar. Hann var edru þá. Hann hafi farið heim í nokkra stund og svo drukkið tvo bjóra og farið aftur í klúbbhúsið. Hann hafi drukkið áfengi fram eftir kvöldinu í klúbbhúsinu og muni ekki til þess að neitt sérstakt hafi verið að gerast. Hann muni ekki eftir neinum sérstökum samskiptum við neina þar, enginn æsingur hafi verið í gangi eða leiðindi sem hann muni eftir.“ Segir svo: „[Brotaþoli] sagði að hann muni að hann var að ganga í sundi á milli húsa á leiðinni heim til sín þegar þessir aðilar réðust á hann. Hann hafi gengið á milli [einhverra] tækja og þá var ráðist á hann og hann laminn marg oft í hnakkann. Þá hafi slökknað á honum og hann muni ekki vel annað en að hann hafi dottið í götuna og hann hafi bæði verið sleginn og sparkað í hann þar sem hann lá á jörðinni. Honum hafi verið snúið við og B hafi stigið á höfuðið á honum og hrópað „ég drep þig helvítið þitt“. Hann kvaðst hafa séð B og A-kk-þf en A-kk-nf hafi sparkað í síðuna á honum en þá var sparkað í hina síðuna á honum og það var T-kk-nf. Þ-kvk-nf L-kvk-nf stóð þá við höfuðið á honum, eftir það hafi spörkin byrjað en hann hafi reynt að verja höfuðið á sér en fann að það var sparkað samtímis beggja vegna í höfuðið á honum. Þá hafi slökknað á honum en hann fundið að það var verið að sparka í hann og að einhver hafi stigið á bringuna á honum. Hann telji að B og A-kk-nf hafi gert megnið af þessu, því sem gerðist hægra [megin]. Þá hafi hann misst meðvitund en rankað við sér við að Þ-kvk-nf L-kvk-nf stóð á barkanum á honum og hann reyndi að anda. Hann hafi fundið að barkinn lagðist saman á parti en einhver hafi kippt henni í burtu. Hann viti ekki meira fyrr en einhver reisti hann upp og sneri honum við og þá sá hann lögreglubílinn. Hann muni ekkert eftir því að hafa verið settur í lögreglubílinn en svo hafi verið spurt hvert hann vilji fara og hann hafi sagt að hann vilji fara heim“. Næst muni hann eftir sér heima hjá sér. „Hann muni ekkert eftir því að hafa farið inn, hann muni ekkert eftir sér á sunnudeginum, hann muni gloppótt eftir að hann og G-kk-nf bróðir hans hafi sett mótorhjól á kerru á mánudeginum. Hann muni að á móts við Lónsbakka hafi hann hringt í vinkonu sína. Hann muni ekkert eftir leiðinni suður en hann hafi farið til vinkonu sinnar í Hveragerði. Þriðjudagurinn sé gloppóttur hjá honum.“ Á miðvikudeginum hafi hann farið til læknis á Selfossi.

Loks segir í skýrslunni að brotaþoli segist „ekki vita hvers vegna hann varð fyrir þessari árás en hann hafi heyrt að hann hafi átt að hafa hent símanum sínum í Þ-kvk-þf L-kvk-þf en hann muni ekkert eftir því. Hann eigi ennþá þann síma en hann sé ónýtur og hann er með hann heima.“

Samkvæmt lögregluskýrslu barst tilkynning kl 18:08 hinn 14. ágúst 2015 um að maður hefði reynt að fyrirfara sér í nánar tilgreindu húsi á Akureyri. Kom fram í tilkynningunni að endurlífgun væri hafin á vettvangi. Er lögregla kom á vettvang lá brotaþoli á gólfinu en D framkvæmdi á honum hjartahnoð. Var brotaþoli ekki með lífsmarki og mátti hvorki greina púls né öndun,. Tveimur mínútum síðar komu sjúkraflutningsmenn á vettvang. Eftir að endurlífgunartilraunir höfðu staðið í stundarfjórðung var brotaþoli kominn með „stöðugan hjartslátt og góða öndun en ekki kominn til meðvitundar“, og var hann fluttur á sjúkrahús.

Brotaþoli komst aldrei til meðvitundar og lézt á sjúkrahúsi 22. ágúst.

Hinn 20. ágúst gaf E skýrslu hjá lögreglu. Er haft eftir honum í samantekt lögreglu að hann hafi verið í ökuferð með félögum sínum er þeir hefðu séð mann barinn. Hefði honum honum verið haldið upp við vegginn hjá N-x-x af að minnsta kosti tveimur karlmönnum og kona hefði öskrað á hann.

Sama dag gaf F skýrslu hjá lögreglu og sagðist hafa verið í ökuferð með félögum sínum og ekið norður Hjalteyrargötu. Hann hefði séð að þrír karlmenn héldu einum aðila föstum upp við vegg og hefði ein kona verið að slá þann sem haldið hefði verið í andlitið. Önnur kona hefði einnig verið á vettvangi og öskrað mikið á manninn. Mikil öskur hefðu verið, meðal annars að maðurinn hefði lamið 50 kg konu.

Hinn 21. ágúst 2015 kom D á lögreglustöðina með miða sem hann sagði föður brotaþola hafa fundið í veski hans. Aftan á miðann, sem var tilkynning um póstsendingu, hafði verið handskrifað, allt með upphafsstöfum: Man eftir fara úr MC skál högg á hnakkann mörg högg högg og hálsinn lá á planinu mörg spörk í skrokkinn og höfuðið svipurinn á Þ-kvk-þf L-kvk-þf þegar hún steig mjög fast á barkann [svo kemur langt strik svo sem til kaflaskila] reistur upp veit ekki hver kominn í löggubílinn veit ekki meir [svo kemur langt strik svo sem til kaflaskila] sá B stígur og sparka í höfuðið margoft meðvitundarlaus T-kk-nf sparkar í vinstri hlið í mér og höfuð A-kk-nf sparkar mikið í mig allan Þ-kvk-nf L-kvk-nf sparkar í [óskýrt] haus og T-kk-nf líka.

Hinn 1. september 2015 gaf G skýrslu hjá lögreglu. Í samantekt er haft eftir honum að hann og félagar hans hefðu verið í ökuferð norður Hjalteyrargötu og þá séð hóp fólks, þrjá til fimm einstaklinga, öskra á og berja einn aðila og hefðu verið að ýta honum upp við vegginn er G hefði fyrst séð. Svo er haft eftir honum að maðurinn hafi verið lagður í jörðina og skóm hans verið hent út á götuna og kvaðst G telja að reynt hefði verið að klæða hann úr einhverjum fötum. Þá hafði G eftir félögum sínum að einhver hefði „dúndrað hnénu í bakið/síðuna á þessu aðila“.

Skýrslur fyrir dómi

Ákærði A-kk-nf F-kk-nf sagði samkomu hafa verið haldna hjá vélhjólafélaginu Nornunum og fjöldi manns verið þar, brotaþoli þar á meðal. Sjálfur kvaðst ákærði hafa verið mjög drukkinn. Ákærðu hefðu öll verið sitjandi þegar brotaþoli hefði komið að þeim og kastað einhverju í ákærðu Þ-kvk-þf L-kvk-þf, síma að því er ákærða minnti. Ákærða hefði farið út og hin ákærðu á eftir. Fyrir utan hefði ákærði séð „að hann ýtir svona við henni eða svona hálfpartinn eins og mér fannst hendir henni í jörðinni og T-kk-nf hleypur til hennar og B er þá komin út líka og fer á eftir [brotaþola] og grípur svona minnir mig í höndina á honum eða eitthvað og snýr honum við sko og hann, mér fannst hann kýla hana niður og eftir það að þá ákvað ég að fara sem sagt til Þ-kvk-ef, svo löbbuðum við á eftir [brotaþola] og við löbbuðum þarna sem sagt hinum megin við og hjá þessu húsi þarna við Hjalteyrargötuna og þar sem sem sagt, þar er [brotaþoli] og B-kk-nf upp við vegg, sem sagt B-kk-nf með hann upp við vegg og það er einhver, þú veizt, það er öskrað og kallað alls konar, svo dettur [brotaþoli] ofan á B-kk-þf, sem sagt bara í jörðina og þá kom ég og T-kk-nf og við tökum sem sagt [brotaþola] ofan af B-kk-þgf, þú veizt við tökum hann bara af og sem sagt höldum honum bara niðri.“ Ákærði sagði, að er hann hefði haldið brotaþola niðri hefði brotaþoli reynt að slá til sín og hefði ákærði þá slegið hann utanundir með flötum lófa. Kvaðst ákærði ekki trúa að það hefði verið svo fast að glóðarauga hefði hlotizt af. „Og svo er honum haldið niðri og það virðist vera einhver sem að setur hné í síðuna á honum, sem sagt í hliðina á honum, ég veit ekkert hver það var, svo er alls konar, á öskur, og hann er þarna klæddur úr minnir mig skónum og eitthvað svoleiðis, svo náttúrulega fljótlega eftir þetta kemur löggan og þá er þetta búið svona nokkurn veginn.“ Ákærði sagðist hafa séð meðákærðu Þ-kvk-þf L-kvk-þf stíga eða setja fót „ofan á hausinn á honum í eitt skiptið“, en ekki hafa séð hana sparka í brotaþola. Hann kvaðst viss um að meðákærða hefði sett fótinn á höfuð brotaþola en ekki fast, að hann teldi.

Ákærði sagðist hafa farið „fyrst út á eftir þeim út af forvitni, af því að ég sá að [brotaþoli] rýkur út“ og ákærða Þ-kvk-nf L-kvk-nf á eftir honum. Hann hefði byrjað að elta „af því að hann þarna eins og mér fannst kýlir [...] Þ-kvk-þf K-kvk-þf niður, hún eltir hann og ég náttúrulega vildi elta þau af því að ég vildi ekki að það myndi einmitt fara út í eitthvað, út í einhver slagsmál, eða eitthvað vesen, þannig að þess vegna elti ég þau.“ Engin ráð hefðu verið samantekin.

Spurður hvers vegna brotaþola hefði verið haldið niðri svaraði ákærði: „Ég hélt honum niðri af því að ég vildi ekki, sem sagt, að hann færi, mér fannst bara rétt að halda honum niðri þangað til að lögreglan kæmi og líka það að ég hugsaði, ókei ef við slepptum honum hvað gerist þá?“ Nefndi hann sem möguleika að brotaþoli réðist á konurnar eða þær á hann. „Mér fannst mjög líklegt að hann mundi, ef við mundum sleppa honum, já að hann hann myndi standa upp og ráðast á okkur.“ Sjálfur hefði hann alls ekki viljað meiða brotaþola og ekki hafa haldið honum niðri svo aðrir gætu gert það.

Ákærði sagði fólk hafa verið í kring og hafa heyrt kallað út undan sér að búið væri að hringja til lögreglu.

Ákærði sagðist ekki hafa séð neina áverka á brotaþola.

Ákærði sagði að meðákærði T-kk-nf S-kk-nf hefði ekki gert annað en að draga brotaþola ofan af meðákærða B-kk-þgf Þ-kk-þgf og halda svo niðri. Meðákærði T-kk-nf S-kk-nf hefði hvorki kýlt, sparkað né gert annað slíkt.

Ákærði var spurður um þátt meðákærða B-kk-ef Þ-kk-ef og sagðist hann hafa haldið að meðákærði hefði kýlt brotaþola einu sinni upp við vegginn, en eftir að hafa séð myndbandsupptöku af atvikinu hefði hann breytt þeirri skoðun, enda hefði þetta ekki verið rétt, miðað við upptökuna. „Ég man eftir einu höggi sem hann kýldi í malbikið, þegar hann sagði eitthvað við okkur T-kk-þf síðan seinna að hann var að drepast í hendinni af því hann hefði ekki hitt“. Meðákærði B-kk-nf hefði ekki sparkað í brotaþola svo ákærði hefði séð.

Ákærði sagði að brotaþoli hefði fengið spark í síðuna. Á þessum tíma hefðu hann og meðákærði T-kk-nf S-kk-nf haldið brotaþola niðri „og svo allt í einu kippist, þú veizt hann kippist aðeins við, eins og svona til hliðar eins og það sé sparkað í síðuna á honum sko. En ég sé ekkert hver það var sko.“ Hvorki hann sjálfur né meðákærði T-kk-nf S-kk-nf hefðu verið þar að verki, en aðra kvaðst hann ekki geta útilokað. Sparkið sjálft hefði hann ekki séð.

Ákærði sagði að á meðan á þessu hefði staðið hefði meðákærði B-kk-nf Þ-kk-nf sagt brotaþola að fara úr skóm og jakka. Fleiri hafi kallað á hann að hann ætti að fara úr jakkanum. Kvaðst ákærði ekki hafa skýringu á þessu. Ákærði kvað jafnframt að sér hefði fundizt einhver kalla að búið væri að hafa samband við lögreglu.

Ákærði B-kk-nf Þ-kk-nf sagði fólk hafa verið við drykkju inni í húsnæðinu, „einhver fíflalæti og svona“. Brotaþoli hefði komið inn og gripið eitthvað í meðákærðu Þ-kvk-þf L-kvk-þf, „Hún rýkur út á eftir honum og ég fer á eftir að reyna að fá hana til baka. Síðan halda þau áfram, það var einhver gámur þarna við hornið. Og þar tekur hann hana og grýtir henni niður. Þá fer ég á eftir honum, sem sagt þarna á milli húsanna. „Þar förum við áfram og þar endum við upp við vegginn eins og sést á vídeóinu og þessi kýtingur þar.“ Þarna við húshornið hefðu leikar tekið „að æsast, minnir að hann [hafi verið] upp við húsvegginn, síðan spyrnir hann sér og fer ofan á mig.“ Næst myndi ákærði að þeir brotaþoli hefðu legið í jörðinni, brotaþoli ofan á. Hann hefði svo verið tekinn ofan af ákærða sem þá hefði staðið upp og tekið í hönd brotaþola til þess „að halda honum niðri“. Það hefði hann gert „bara til að hafa hann rólegan, hann var frekar æstur sko.“ Meðákærðu T-kk-nf S-kk-nf og A-kk-nf F-kk-nf hefðu jafnframt haldið brotaþola, en ákærði kvaðst ekki muna „hvort að T-kk-nf hélt í öxlina á honum og A-kk-nf í hendina á honum, ég man ekki alveg hvernig þetta var.“ Ákærði sagðist ekki hafa snúið upp á hönd brotaþola, hann hefði reynt „að tosa í hana en hann hélt henni alltaf svona að sér, ég var að reyna að halda í hana.“ Ákærði sagði að meðákærði T-kk-nf S-kk-nf hefði ekkert gert fram að því er ákærði lá á jörðinni með brotaþola yfir sér. Meðákærði hefði hvorki slegið brotaþola né gert nokkuð annað í þá veru. Meðákærði A-kk-nf F-kk-nf hefði ekki gert annað en að halda brotaþola niðri.

Ákærði sagðist telja ólíklegt að hann hefði valdið meiðslum brotaþola. Hann kvaðst ekki muna til þess að hafa veitt honum högg og ekki hafa séð aðra gera það heldur. Þá hefði ákærði ekki sparkað í brotaþola en hann kvaðst ekki muna „hvort ég fór með löppina í hann eða eitthvað svoleiðis.“ Hugsanlega hefðu það verið ósjálfráð viðbrögð hjá sér, til að halda jafnvægi, ef ákærði hefði farið „með löppina í hann“.

Spurður um jakka brotaþola sagði ákærði: „Fyllerísrugl, mér datt það í hug að það væri fínt bara að taka jakkann af honum og láta Þ-kvk-þf hafa hann. Þá gæti hann komið þegar hann væri edrú daginn eftir og beðizt fyrirgefningar. Þú veizt, eitthvað svona fyllerísrugl.“ Ákærði var spurður um orð sín í skýrslutöku hjá lögreglu, þess efnis að hann hefði slegið brotaþola eitt eða tvö högg. Hann kvað rétt eftir sér haft og „ef ég hef sagt það í skýrslutökunni er það örugglega rétt líka.“ Þá var hann spurður um orð sín, þess efnis að hann telji sig ábyrgan fyrir rifbeinsbrotum brotaþola og kvaðst hann muna eftir þeim orðum. Hann hafi viljað „ljúka þessu máli af.“ Í framhaldi af þessu var hann spurður beint hvort hann hefði farið með hnéð í síðu brotaþola og kvaðst hann hafa gert það, en aðeins laust, „bara svona eins og að halda jafnvægi [...] en ég sparkaði ekki með hnénu sko.“ Hann hefði stigið laust á bringu brotaþola, hugsanlega hefði hann farið með „tábergið í kinnina á honum“. Hann kvað rétt að hann hefði ýtt brotaþola upp að vegg og þar hefðu átök átt sér stað.

Ákærði T-kk-nf S-kk-nf kvaðst hafa verið staddur „í Nornahúsinu“ ásamt fleirum og hefði brotaþoli komið þangað inn og kastað síma sínum í meðákærðu Þ-kvk-þf L-kvk-þf. Ákærði kvaðst ekki muna hvar síminn hefði lent en hann hefði endað á gólfinu. Ákærði hefði tekið símann upp og sett á borð, brotaþoli beðið um að fá hann aftur, ákærði kastað honum í átt til brotaþola, lengra inn á borðið. Brotaþoli hefði þá tekið símann aftur, kastað honum í meðákærðu Þ-kvk-þf L-kvk-þf og rokið út. Fáum sekúndum síðar hefði meðákærða Þ-kvk-nf L-kvk-nf farið út á eftir brotaþola. Nokkurum sekúndum eftir það, þegar ákærði hefði sjálfur verið kominn út, hefði ákærði séð brotaþola kasta meðákærðu Þ-kvk-þgf L-kvk-þgf í jörðina, „mjög fast“ og hefði hún lent í möl. Ákærði hefði farið til hennar og hjálpað á fætur og fljótlega hefði hann séð að „þau“ væru öll farin á stað. Þau hefðu farið fyrir horn og þar hefðu byrjað ryskingar, „þau eru þarna upp við vegginn þangað til að [brotaþoli] spyrnir sér frá vegnum og tekur B-kk-þf niður, þá var svona kominn punktur á að þetta væri bara komið, þeir voru búnir að koma sínum málum á framfæri og þá stíg ég inn til þess að stoppa þetta, með þeim ráðum sem ég hef og tek hann þarna niður með aðstoð A-kk-ef og við höldum honum þarna niðri þangað til að löggan kemur. Það sem gerðist af annarra manna höndum var ekki undir minni stjórn, ég gat ekki stjórnað því hvað þeir voru að gera, en eins og þetta, í mínum augum þá er þetta búið. En sumir voru bara mjög æstir, mjög drukknir og ég get ekki svarað fyrir þeirra hönd.

Ákærði kvaðst hafa verið allsgáður, „þess vegna gerði ég ekki neitt, ég stoppaði þessi slagsmál".

Ákærði sagðist hafa séð brotaþola fá eitt högg, frá meðákærða B-kk-þgf Þ-kk-þgf. Hefðu þeir þá staðið upp við vegg en eftir það hefðu þeir farið í jörðina og brotaþoli ofan á. Höggið hefði verið slegið með krepptum hnefa í andlit. Ákærði sagðist hvorki hafa séð meðákærða B-kk-þf Þ-kk-þf snúa upp á hönd brotaþola né stíga á bringu hans, háls eða höfuð.

Ákærði var spurður hvers vegna brotaþola hefði verið haldið og sagði hann það hafa verið „sjálfsagt út af því að [brotaþoli] varð mjög æstur þarna á þeim tíma.“ Hefði brotaþoli verið „það æstur að hann nær að losa sig frá A-x-x.“ Ákærði sagðist aðspurður hafa notað hálstak til að halda brotaþola niðri. Það hefði hann gert þar sem „það var það eina sem ég gat gert til þess að ná honum niður, alveg eins og löggan hefur gert margoft við aðra til þess að ná þeim niður.“ Ákærði sagði meðákærðu Þ-kvk-þf L-kvk-þf hafa lagt fót sinn ofan á höfuð brotaþola, en ekki fast og hefði ákærði séð brotaþola hreyfa höfuðið. Spurður hvort hann hefði á sama tíma haldið brotaþola svaraði hann: „Hún gengur náttúrulega að honum og gerir þetta, hvað átti ég að gera?“ og bætti við: „Það er ekki eins og ég sé með þrjár hendur [...] þannig að ég gerði bara það sem að ég gat.“ Ákærði sagði meðákærða A-kk-þf F-kk-þf hafa haldið brotaþola með sér, og hefði meðákærði haldið í hönd brotaþola. Kvaðst ákærði ekki sjá að meðákærði A-kk-nf F-kk-nf hefði getað valdið rifbeinsbrotum brotaþola.

Ákærði sagðist hafa heyrt eitthvert öskur um að brotaþoli ætti að fara úr jakkanum, en sagðist ekki vita meira um það.

Ákærði sagðist ekki hafa haft í hyggju að slást við brotaþola, „ef við hefðum ekki tekið hann af þá tel ég að það hefði, þetta hefði farið verr. Þá hefðu þeir bara farið út í sko slagsmál í staðinn fyrir þessar ryskingar.“ Ákærði sagði að meðákærða Þ-kvk-nf L-kvk-nf hefði verið marin á læri og upp á mjöðm og eitthvað á hönd, eftir að brotaþoli hefði kastað henni í jörðina. Hefði ákærði sjálfur séð þessa áverka daginn eftir atburðinn.

Ákærði sagðist fyrst hafa hitt meðákærða B-kk-þf Þ-kk-þf þetta sinn en þau hin ákærðu væru vinir.

Ákærða Þ-kvk-nf L-kvk-nf sagði brotaþola hafa verið unnusta sinn í um eitt ár, en því hefði lokið árið 2012. Þau hefðu aldrei verið sambýlisfólk. Ekki hefðu verið illindi milli þeirra eftir sambandslokin en hún hefði aldrei fengið frið.

Ákærða sagði að þetta kvöld hefði brotaþoli verið búinn að elta sig um allt í húsinu. Hún hefði verið hætt að skipta sér af honum en hann þá komið og kastað síma í áttina að henni, en ekki hitt. Hann hefði þá heimtað símann aftur, kastað aftur og þá hitt, en ákærða sagðist ekki muna „hvort að það var andlitið eða einhvers staðar annars staðar.“ Eftir þetta hefði brotaþoli rokið út en ákærði hefði þá verið „búin að fá nóg“ og viljað „fá að vita hvað væri að honum“ og því farið á eftir honum. Hann hefði farið „rosalega hratt í burtu“ en þegar hún hefði náð honum og lagt hönd á handlegg hans og „ætlaði að spyrja hann hvað gengi að honum þá snarsneri hann sér við og grýtti mér bara í jörðina eða malargötuna.“ Meðákærði T-kk-nf S-kk-nf hefði hjálpað ákærðu á fætur en aðrir ákærðu og vitnið B farið á eftir brotaþola. Það hefðu ákærða og meðákærði T-kk-nf S-kk-nf svo einnig gert. Þegar þau hefðu komið að hópnum hefði fólk „aðallega verið að rífast“. Vitnið B hefði skammað brotaþola og farið fram á að hann bæðist afsökunar.

Ákærða sagðist ekki hafa séð brotaþola ýtt upp að vegg og ekki hafa séð hann fara í átökum í jörðina. Hún sagðist ekki hafa séð brotaþola kýldan, engan stíga á hann, engan snúa upp á hönd hans og engan halda hönd hans. Ákærða lýsti atvikum þannig að ákærði hefði legið í jörðinni með menn yfir sér. Meðákærðu T-kk-nf S-kk-nf og A-kk-nf F-kk-nf hefðu haldið honum. Ákærða hefði lagt „löppina á öxlina á honum [...] rétt við andlitið“ og hefði það ekki verið fast. Spurð hvers vegna hún hefði sett fótinn á brotaþola sagði hún: „Ég var að spyrja hann hvort að, sem sagt ég var að spá í hvort að hann virkilega vildi að það væri eitthvað svona vesen á milli okkar.“ Hann hefði hrist höfuðið og sagt nei. Ætlun sín hefði ekki verið að meiða brotaþola. Þau fjögur sem ákærð eru hefðu gengið fram sem einstaklingar en ekki hópur. Meðákærða B-kk-þf Þ-kk-þf kvaðst ákærða þekkja næstum ekki neitt en hina tvo meðákærðu kvaðst hún þekkja. Vitnið B þekkti hún vel.

Vitnið B sagði að framan af kvöldinu hefði brotaþoli verið „mjög almennilegur“ en þegar líða hefði tekið á, og hann orðið ölvaðari, hefði hann tekið að elta ákærðu Þ-kvk-þf L-kvk-þf á röndum. Vitnið sagðist hafa heyrt glas brotna og að einhver hefði sagt að brotaþoli hefði brotið það og rokið svo út. Stuttu síðar hefði hann komið aftur inn og þá tvívegis kastað síma í ákærðu Þ-kvk-þf L-kvk-þf og svo rokið út. Við það hefði vitnið misst stjórn á skapi sínu og ásamt ákærðu Þ-kvk-þgf L-kvk-þgf rokið út á eftir honum. Hún hefði spurt hann hvað gengi á og hann þá hent henni mjög harkalega í jörðina og gengið burt. Vitnið hefði farið á eftir honum og þau gengið suður götuna frá félagshúsinu og þar hjá gámi og þar hefði vitnið tekið að „öskra á hann hvers lags aumingi hann sé að berja fimmtíu kílóa konu og hvort að hann geti ekki slegið þá konu sem stendur undir því og með það sama þá sló hann mig niður og þegar ég ligg á jörðinni þá sparka ég á eftir honum, sparka í kálfann eða hnésbótina á honum. Svo höldum við áfram þarna einhvers staðar einhverjar krókaleiðir á milli húsanna [...] ég man ekki hvort ég var fyrst eða B-kk-nf en við komum þarna mjög fljótlega.“ Þarna hefði brotaþoli viðurkennt að hafa slegið vitnið. Svo hefðu byrjað „þarna einhverjar ryskingar og stympingar og ég man ekkert nákvæmlega atburðarásina, ég man eftir B-kk-þgf og [brotaþola] í jörðinni og ég man að B-kk-nf sagði eitthvað á þá leið, getur þú ekki barið fastar? eða þú kýlir eins og kerling, eða eitthvað, og T-kk-nf náttúrulega fór að reyna að stoppa þetta og A-kk-nf líka og ég öskraði alveg rosalega mikið á hann, ég var mjög reið“.

Vitnið sagði ákærða B-kk-þf Þ-kk-þf hafa ýtt brotaþola upp að vegg og átök orðið svo báðir hafi fallið í götuna.

Vitnið lýsti framhaldinu svo: „T-kk-nf er svo farinn að reyna að losa þá í sundur, ég man að hann var að reyna að snúa upp á handleggina á honum, [brotaþoli] er náttúrulega mjög sterkur, til að reyna að losa þá, það dugði ekki til, það gekk ekkert nógu vel að losa hann og B-kk-þf í sundur sko og T-kk-nf var greyið eiginlega og A-kk-nf meira og minna í því að reyna að stía þeim tveim í sundur, að losa þá. Svo kemur lögreglan á svæðið, T-kk-nf er ennþá með hann í einhverju taki og löggan tekur hann svo fljótlega inn í bíl.“ Vitnið sagðist ekki hafa séð ákærða B-kk-þf Þ-kk-þf kýla brotaþola í andlitið og ekki séð neinn berja í rifbein brotaþola en taldi ekki ólíklegt að ákærði A-kk-nf F-kk-nf hefði „dunkað“ þegar þeir duttu saman í jörðina. Nánar spurt lýsti vitnið því þannig að það væri að ýta þéttingsfast eða létt í til að losa í sundur, „það er ekkert mikið högg heldur svona dunk.“ Ákærði A-kk-nf F-kk-nf hefði reynt að „losa og hjálpa þeim í sundur, þeir voru náttúrulega í flækju í götunni og A-kk-nf var að reyna að hjálpa T-kk-þgf að stía þeim í sundur.“ Vitnið tók fram að langt væri um liðið og það myndi „ekkert 100% allt sem gerðist þarna.“ Þá hefði það verið mjög drukkið.

Nánar spurt um framgöngu ákærða T-kk-ef S-kk-ef sagði vitnið: „Hann var náttúrulega eini maðurinn sem var edrú á svæðinu og var að reyna að stoppa bæði B-kk-þf og [brotaþola] og A-kk-þf var raunverulega að hjálpa til að stía þeim í sundur. Hann var á engan hátt að reyna að halda [brotaþola] til þess að ganga í skrokk á honum, það er bara fásinna að halda því fram, hann var bara að hjálpa til og gera sitt bezta sko [...] tókst bara eins vel á við þetta eins og hægt var að gera. Hann var alveg til fyrirmyndar, hann var sá sem var rólegastur af okkur öllum.“ Eftir að búið hefði verið að skilja brotaþola og ákærða B-kk-þf Þ-kk-þf að hefði ákærði T-kk-nf S-kk-nf haldið brotaþola þangað til lögreglan kom.

Vitnið sagði að ákærða Þ-kvk-nf L-kvk-nf hefði sett „löppina á andlitið á honum og það var svona meira gert sem held ég reiði og niðurlæging og hann hreyfði vel hausinn, hann var ekki fastur, það var ekki trampað á hausnum á honum, ég hefði stoppað það strax, það er fyrir neðan mína siðferðiskennd að sparka í liggjandi fólk, þannig að það er ekki svo“. Vitnið sagði að engin samantekin ráð hefðu verið um að ráðast að brotaþola. Mælir sinn hefði einfaldlega verið orðinn fullur, en ekkert hefði verið skipulagt.

Vitnið sagði að þær ákærða Þ-kvk-nf L-kvk-nf væru vinkonur, til ákærða T-kk-ef S-kk-ef hefði vitnið þekkt frá unglingsárum, ákærði A-kk-nf F-kk-nf væri nú góður vinur vitnisins og vitnið og ákærði B-kk-nf Þ-kk-nf hefðu verið par í stuttan tíma fyrir tveimur eða þremur árum.

Vitnið E sagðist hafa verið í ökuferð með félögum sínum og séð þá fjóra stráka og tvær stelpur „og þau bara gengu í skrokk á þessum eina manni sem að lá þarna, [...] rifu af honum fötin og svo var bara öskrað á hann í kór, „en við sáum náttúrulega ekki alveg nákvæmlega hvað gerðist því að við vorum hinum megin við götuna.“ Eftir þetta hefðu þeir ekið einn hring gegn um íbúðahverfið og svo hefði vitnið hringt til lögreglu. Þegar þeir hefðu komið aftur hefði maðurinn verið kominn í jörðina. Kvaðst vitnið telja að hann hefði fengið spark með hné í bak eða bringu. Það kvaðst einnig minna að „ein stelpan hafi sparkað í hnakkann á honum“ en vildi þó ekki fullyrða það. Högg hefðu komið „aðallega frá þessum þrem strákum sem að stóðu upp við hann. Þeir, þau létu öll frá sér högg, það létu allir högg dynja á manninum í hópnum. Það var enginn sem að stóð og horfði á, en ég get ekki, ég fullyrði ekki hve mörg högg eða hver var svoleiðis.“ Skór mannsins hefðu verið teknir af honum og þeim hent í burtu og jakka hans líka. Nánar spurt af verjanda, sem kvað brotaþola aldrei hafa verið tekinn úr jakkanum, sagði vitnið að sig rámaði í að flest föt hefðu verið tekin af manninum, að minnsta kosti skórnir „og eitthvað“. Nánar spurt sagðist vitnið ekki muna þetta nákvæmlega enda væri langt um liðið og það myndi aðeins eftir skónum.

Vitnið sagði að lögregla hefði sýnt sér myndbandsupptöku af atburðinum og að þar hefði vitnið einnig séð högg dynja á manninum, ítrekað að því er vitnið minnti.

Þegar vitnið var nánar spurt hvort allir viðstaddir hefðu slegið manninn svaraði vitnið: „Ég er ekki alveg klár á því.“ Félagar vitnisins hefðu að minnsta kosti sagt vitninu eitthvað í þá veru. Nánar spurt sagði vitnið: „Ég sá bara eitt högg með berum augum“ og sagðist ekki visst um hver hefði greitt það, hvort það hefði verið karl eða kona en það hefði verið einstaklingur í dökkum fötum. Vitnið sagði að sig minnti að þetta högg hefði komið þegar maðurinn hefði legið í jörðinni. Öruggt væri hins vegar að vitnið hefði séð hnéspark og það minnti að það hefði komið í bak mannsins.

Vitnið sagði að þeir hefðu verið 50 til 80 metra frá vettvangi, séð hópinn en ekki andlitin og ekki „hvort það er karl eða kona“.

Vitnið sagði að það hefði munað betur eftir atvikum þegar það gaf skýrslu hjá lögreglu.

Vitnið F sagðist hafa verið í bifreið með félögum sínum, E, G og H, og þá séð að verið væri að „ráðast á einhvern gaur“. Manninum væri haldið upp við vegg. „Og síðan förum við annan hring og förum inn á bílastæðið og þá þú veizt er hann enn þá upp við vegginn og síðan taka þeir hann niður og þá hringdi ég á lögguna.“ Þarna hefðu verið að minnsta kosti þrír karlmenn og ein kona eða tvær. „Karlarnir voru svona eitthvað að lemja hann og sparka í hann og konurnar voru ekkert mikið að lemja, frekar að öskra á hann.“ Aðeins einn maður hefði farið í jörðina.

Vitnið sagði að þeir félagar hefðu verið svona 20 til 30 metra frá vettvangi. Einu orðaskiptin sem vitnið hefði heyrt hefðu verið í upphafi, og þá hefði verið sagt „þú átt ekki að lemja kvenmann.“ Vitnið sagðist hafa séð manninn laminn þegar hann hefði legið í götunni. Það sagðist ekki muna alveg hvort allir karlarnir hefðu lamið manninn og sagði meira en ár liðið frá atburðinum. Einnig hefði verið sparkað í manninn þar sem hann lá. Þá hefði hann fengið „hnéspark í hausinn“. Mennirnir sem hefðu slegið hefðu staðið yfir þeim sem sleginn hefði verið.

Vitnið sagði aðspurt að ekki væri mögulegt að nokkur mannanna hefði einungis verið að reyna að stilla til friðar. Brotaþolinn hefði ekkert gert, hvorki slegið frá sér né sparkað.

Vitnið tók fram að það myndi „ekki allt 100%“. Ár væri liðið frá atburðinum.

Vitnið var spurt um þann hring sem ekinn hefði verið. Það tók undir að hugsanlega hefði verið ekið áfram og niður að Norðurgötu, út Norðurgötu, upp Gránufélagsgötu, vinstri beygja tekin við Hríseyjargötu og svo aftur að vettvangi. Þessi ökuferð hefði tekið tvær til þrjár mínútur. Ekið hefði verið á löglegum hraða.

Vitnið G kvaðst hafa verið í bifreið með félögum sínum og ekið hefði verið suður Hjalteyrargötu. Við Hjalteyrargötu 6 hefði vitnið séð að þar „voru þau að halda honum upp við vegg og hérna það var eitthvað, það fóru einhver högg þar“. Alls hefðu það verið fimm einstaklingar sem þetta gerðu, en vitnið kvaðst ekki hafa greint kyn hvers og eins. Vitnið sagði að einhver hefði haldið manninum þannig tekið væri krepptri hönd um úlnlið hans og haldið upp við vegginn.

Vitnið sagði að þeir félagar hefðu ákveðið að aka yfir á annað bifreiðaplan og það hefði tekið nokkurar mínútur. Þar hefðu þeir farið úr bifreiðinni. Hinum megin götunnar hefðu þeir þá séð að manninum „var fyrst haldið upp við vegginn og fljótt upp úr því þá var honum tekið niður og haldið áfram að berja hann þar og sparka í hann.“

Vitnið kvaðst ekki vita hvernig það hefði gerzt að maðurinn hefði farið frá því að standa upp við vegginn og í það að liggja á jörðinni. Allt fólkið hefði verið upp við hann er hann hefði legið í jörðinni, og „það er bara haldið áfram að sparka og lemja sko“. Vitnið sagði að „þetta voru eða allavega litu út fyrir að vera þung spörk og já ég sá hann hreyfa sig, hann var að reyna eitthvað, já.“ Nánar spurt hvort það hefði séð manninn sleginn þar sem hann lá í jörðinni svaraði vitnið: „Nei ég man bara eftir svona spörkum.“ Enn nánar spurt kvaðst vitnið ekki geta fullyrt að allir hefðu sparkað og slegið. Alveg væri mögulegt að nokkur hefði hvorki sparkað né slegið.

Vitnið sagði að þetta atvik væri „svona í frekar mikilli móðu, bara eins og þetta tímabil er á þessum tíma sko hjá mér.“ Vitnið hefði verið í mjög slæmu ástandi þetta kvöld og muna atburðarásina frekar illa. Hefði vitnið eiginlega verið búið að „steingleyma þessu“ þegar það hefði verið beðið um að koma fyrir dóm til vitnisburðar.

Vitnið kvaðst telja sig hafa sagt rétt frá í lögregluskýrslu á sínum tíma. Borið var undir vitnið það sem haft er eftir því í skýrslu, að hann gæti ekki sagzt hafa séð ákveðin högg eða spörk sem gætu hafa skilið eftir sig áverka. Hann hefði litið svo á að hópur réðist gegn einum aðila en gæti ekki lýst ákveðnum höggum eða spörkum. Vitnið sagði þetta rifja talsvert upp fyrir sér og væri þetta sönn frásögn.

Vitnið D sagði brotaþola hafa sent sér skilaboð og í þeim haft eftir lækni að hann væri höfuðkúpubrotinn. Þá hefði hann sagt frá því að hann væri með „einhvern skjálfta og hálf lamaður öðru megin eitthvað“. Eftir þetta hefði brotaþoli komið til vitnisins, tæplega tveimur vikum eftir atburðinn, og þá verið allur aumur öðru megin, „svona hálf kannski ekki lamaður en máttlaus“. Brotaþoli hefði ekki haft sýnilega áverka, „ekki nema bara máttleysi og skjálfta“. Brotaþoli hefði lýst „aðeins þessari líkamsárás“ og sagzt hafa verið eitthvað að kýta við fyrrverandi unnustu sína og hafa kastað síma. Úr því hefðu orðið einhver slagsmál sem vitnið sagðist ekki vita hvernig hefðu farið fram.

Vitnið kvaðst ekki muna til þess að brotaþoli hefði kvartað yfir brotnum rifbeinum.

Vitnið sagði að brotaþoli hefði dottið í stiganum heima hjá sér, að minnsta kosti tveimur mánuðum áður en atvik máls þessa hafi orðið.

Vitnið sagði að brotaþoli hefði verið „pínu andlega veikur og lagði [ákærðu Þ-kvk-þf L-kvk-þf] náttúrulega oft í hálfgert einelti.“ Vitnið hefði hins vegar aldrei orðið vitni að líkamlegu ofbeldi milli þeirra. Brotaþoli hefði ekki átt til að lenda í handalögmálum, „en okkur lenti saman til dæmis, þó að við værum vinir sko. Oftar en einu sinni.“ Þetta hefði eingöngu borið við ef brotaþoli hefði verið „undir áhrifum“. Brotaþoli hefði verið „svolítið hraustur já“ en varla hefði þurft marga menn til að halda honum, en vitnið kvaðst aldrei hafa séð brotaþola í slíkum ham.

Vitnið var spurt um orð sín í lögregluskýrslu að brotaþoli hafi átt til að ýkja hlutina, og staðfesti það þau. Vitnið kvaðst ekki alltaf hafa trúað frásögnum hans, en frásögnum hans af eftirköstum líkamsárásarinnar hefði það trúað. Alveg hefði verið ljóst að eitthvað hefði verið að, skjálftinn og slappleikinn hefði ekki verið tóm uppgerð. „En [brotaþoli] náttúrulega heitinn var, var þannig að stundum var ekkert alveg hægt að trúa honum 100%. Hann ýkti náttúrulega stundum. Þannig að þú veizt, það var stundum erfitt að vega og meta hlutina.“ Vitnið sagði að brotaþoli hefði slegið vitnið „B í öxlina og þá fór B-kk-nf að sem sé að verja hana eða, já eða, eða fór af stað.“

Vitnið I rannsóknarlögregluþjónn sagði félagana sem tilkynntu atburðinn til lögreglu hafa merkt á kort mismunandi leiðir sem bifreið þeirra hefði verið ekið. Þeir hefðu þannig ekki verið alveg sammála um hvaða hring þeir hefðu ekið þegar þeir færðu bifreið sína. Miðað við lýsingar þeirra hefði skemmsta mögulega leiðin verið rúmlega 300 metrar og á 30 km meðalhraða á klukkustund tæki hálfa mínútu að aka þá leið, en einhverjar beygjur væru reyndar á þessari leið. Sú leið sem vitnið Þ-kk-nf hefði talið hafa verið ekna væri hins vegar meira en þrisvar sinnum lengri.

Vitnið sagði að drengirnir hefðu verið í ástandi til að gefa skýrslu.

Vitnið sagði að fjórði farþegi bifreiðarinnar, E-kvk-nf, hefði ekkert viljað við lögregluna tala og hefði skýrt svo frá að hún hefði ekkert séð og bara setið í bifreiðinni.

Vitnið J læknir sagði brotaþola hafa komið til sín og greint sér frá því að hann væri með tvö eða þrjú brotin rif hægra megin. Kvaðst vitnið ekki treysta sér „til þess að tjá mig umfram það sem hann segir sjálfur.“ Vitnið sagði að þremur brotnum rifbeinum fylgdu talsverðir verkir. Vitnið sagði að ætla mætti að rifbeinsbrot í fimmtugum manni ætti að geta gróið að fullu á um sex vikum.

Vitnið K sagðist hafa verið statt á Akureyri umrædda helgi, „niður á Eyri“. Vitnið hefði verið statt í bílskúr að skemmta sér með félögum sínum þegar þangað hefði komið vitnið B, sem vitnið kvaðst þekkja í gegnum vélhjólin, og „stæra sig af því að hafa verið að lemja mann [...] þeir segjast hafa verið að taka á ein... manni og hún sagði að það hefði verið [brotaþoli]. Það hefði verið af því að hann hefði verið að tukta vinkonu hennar eða eitthvað svoleiðis þannig að það var ákveðið að fara samkvæmt henni, hún og einhverjir fleiri á hann og slást.“ Vitnið skýrði orð sín um að þau hefðu verið að stæra sig, með því að „það var þannig fasið á henni, hún var dálítið góð með sig, að að vera slæm í hendinni yfir því að hafa verið að ganga í skrokk á manni.“ Nánar spurt sagði vitnið að „hún sagði að þessi [brotaþoli] hefði verið að tala við vinkonu hennar, ef ég skildi það rétt þá voru þau í sambandi og eitthvað átti hann að hafa tuktað hana aðeins til, ég veit ekkert, ég veit ekkert deili á því sko, en það alla vega varð svona til þess, hún sagði það, það var farið í hann, hvort það hafi bara aftur verið að gerast þarna á sömu stundu eða skipulagt, ég veit ekkert um það.“ Vitnið bætti svo við: „hún alla vega kom síðan gangandi niður, niður eftir í skúr sem að við vorum og er að segja frá því að sem sagt, er að segja frá því að hún sem sagt heldur um höndina og segir að hún sé [...] í hendinni, hún hafi verið að lemja mann, af því að hann var að lemja vinkonu sína.“ Spurt hvort fleiri hefðu verið þarna svaraði vitnið: „Nei, hún var sú eina sem kom þarna gangandi og ég veit í rauninni ekkert nema sögusagnir“.

Vitnið L kvað brotaþola hafa verið bezta vin sinn. Brotaþoli hefði komið til vitnisins annað hvort á sunnudagskvöldið eða mánudagsmorguninn og sagt svo frá að hann hefði verið „á einhverju djammi niður í húsi“ og þar lent í einhverju rifrildi. Hann hefði kastað síma sínum frá sér og rokið út „og hann veit ekki meira, svo kemur einhver aftan að honum og lemur hann eða kýlir hann í hausinn og hérna og svo fær hann annað högg í höfuðið og dettur í jörðina og liggur þar og þar er sparkað í hann, líkamann á honum og höfuðið á honum og andlitið á honum og stigið ofan á hálsinn á honum og hann var í svo miklu rusli út af þessu öllu að hann gat varla einu sinni sagt mér þetta, þetta kom bara smám saman upp úr honum á nokkurum dögum.“ Brotaþoli hefði verið „skrámaður í framan og á höfði og hann var með [...] skrámur og marbletti og slíkt á hálsinum, glóðarauga“. Þá hefði hann kvartað yfir verk „þar sem var búið að sparka í hann, í rifin.“ Vitnið sagði brotaþola varla hafa munað eftir að hafa ekið til vitnisins suður í Hveragerði, hann hefði verið „rosalega ringlaður“.

Vitnið sagðist hafa hvatt brotaþola til að leita læknis og það hefði hann gert „eftir marga daga, hann skammaðist sín svo mikið fyrir þetta, að hafa verið í þessari aðstöðu, en svo fór hann loksins inn á Selfoss, [...] honum var svo illt í höfðinu, hann var með svo mikinn svima og dofa í höfðinu. Og hérna hann var eiginlega ófær til að gera nokkurn hlut [...] og fór svo þarna á Selfoss“ en litla þjónustu fengið þar. Vitnið sagðist hafa þekkt brotaþola frá því á unglingsárum og ekki hafa haft neina ástæðu til að efast um frásögn hans. Brotaþoli hefði „oft lent í einhverju svona slagsmálarugli og einhverri vitleysu en ég man aldrei eftir að hann hafi verið svona sá sem pískaður var.“ Vitnið sagði að brotaþoli hefði ekki sagt nokkurn mann hafa reynt að stilla til friðar.

Vitnið M lögregluþjónn sagðist hafa verið meðal fyrstu lögregluþjóna á vettvang. Á vettvangi hefði brotaþoli kvartað yfir eymslum í síðu en „vildi alls ekki leyfa okkur neitt að kanna það hvað það var mikið eða hvað sko, vildi bara, vildi bara komast heim sko.“ Vitnið kvaðst ekki muna til þess að brotaþoli hefði kvartað yfir öðru en verk í síðu. Vitnið kvaðst ekki muna eftir sjáanlegum áverkum á brotaþoka en mjög langt væri um liðið frá atburðinum.

Niðurstaða

Ákærðu eru flest á einu máli um að brotaþoli hafi í upphafi atburða kastað tvívegis síma að ákærðu Þ-kvk-þgf L-kvk-þgf og í síðara skipti hitt hana. Ákærði B-kk-nf Þ-kk-nf sagði fyrir dómi að brotaþoli hefði gripið eitthvað í ákærðu Þ-kvk-þf L-kvk-þf. Samkvæmt lögregluskýrslu sagði brotaþoli á vettvangi að hann hefði kastað í hana síma. Þá bera ákærðu að brotaþoli hafi kastað ákærðu Þ-kvk-þgf L-kvk-þgf í jörðina og í skýrslu lögreglu af vettvangi er haft eftir brotaþola að hann hafi gripið í ákærðu Þ-kvk-þf L-kvk-þf svo hún hafi runnið eftir jörðinni. Við munnlegan málflutning lýsti sækjandi því yfir að ákæruvaldið vefengdi ekki að brotaþoli hefði kastað ákærðu Þ-kvk-þgf L-kvk-þgf í jörðina. Væri ekki byggt á því að ráðizt hefði verið á brotaþola gersamlega upp úr þurru.

Með vísan til framanritaðs verður miðað við það í málinu að brotaþoli hafi inni í húsinu kastað síma í ákærðu Þ-kvk-þf L-kvk-þf og utan hússins kastað henni í jörðina. Á þeim tíma var ekkert ákærðu búið að gera á hlut hans með neinu af því sem tiltekið er í ákæru.

Í fyrri ákæru málsins er talið upp í hverju háttsemi ákærðu er talin felast og verður ekkert þeirra sakfellt fyrir annað en þar kemur fram. Stærsti hluti þess sem þeim er gefið að sök er talinn hafa orðið eftir að brotaþoli er fallinn í götuna. Svo vill til í málinu að fyrir liggur myndbandsupptaka af þeim hluta atburðarásarinnar og skiptir hún verulegu máli við sönnun atvika.

Á myndbandsupptöku sést er ákærðu ganga á eftir brotaþola og ákærði B-kk-nf Þ-kk-nf grípur í hann og lyftir hnefa. Hverfa þeir svo úr mynd. Í skýrslutöku hjá lögreglu sagðist ákærði hafa slegið brotaþola eitt eða tvö högg og fyrir dómi sagði hann um þann framburð „ef ég hef sagt það í skýrslutökunni er það örugglega rétt líka.“ Ákærði T-kk-nf S-kk-nf kvaðst telja að ákærði B-kk-nf Þ-kk-nf hefði kýlt brotaþola einu sinni upp við vegginn. Í yfirheyrslu hjá lögreglu sagði ákærði A-kk-nf F-kk-nf ákærða B-kk-þf hafa slegið brotaþola einu sinni eða tvisvar upp við vegginn. Fyrir dómi dró ákærði A-kk-nf F-kk-nf þetta til baka þar sem þetta sæist ekki á myndbandsupptöku en sagði að án upptökunnar teldi hann fyrri frásögn sína rétta. Eins og rakið hefur verið sýna myndbandsupptökur hins vegar ekki hvað gerðist upp við vegginn og taka því ekki af tvímæli um það hvort ákærði B-kk-nf Þ-kk-nf sló brotaþola þar. Í ákæru er ákærði B-kk-nf Þ-kk-nf sagður hafa ýtt brotaþola upp að veggnum. Þegar á framanritað er horft verður talið sannað að ákærði B-kk-nf Þ-kk-nf hafi ýtt brotaþola upp að veggnum og átök átt sér stað. Í framhaldi af því hafi þeir fallið í götuna með þeim hætti sem sést á myndbandsupptöku og áður hefur verið rakið. Af myndbandsupptökum er jafnframt sannað að þegar brotaþola er haldið í götunni sneri ákærði B-kk-nf Þ-kk-nf upp á hendi hans, sparkaði með hné í hægri síðu hans og steig á bringu hans með þeim hætti sem rakið hefur verið. Ekki þykir hins vegar sannað að ákærði B-kk-nf hafi þá kýlt hann með krepptum hnefa í andlitið. Þá er sannað með myndbandsupptökunni að ákærða Þ-kvk-nf L-kvk-nf sparkaði í brotaþola er hann lá í götunni og setti fót sinn á höfuð hans eða háls. Ekki verður fullyrt hversu fast hún gerði þetta og verður vafi um það skýrður henni í hag.

Ljóst er að brotaþoli var með þrjú brotin rifbein er hann leitaði læknisaðstoðar á sjúkrahúsinu á Selfossi að morgni 22. júlí. Voru þá liðnir rúmir þrír sólarhringar frá atvikum málsins og liggur næsta fátt fyrir í málinu um hvað gerðist hjá brotaþola frá því atvik málsins urðu og þar til hann kom til Hveragerðis til vitnisins L. Ekkert af því sem sést á myndbandsupptökum þykir augljóslega hafa valdið rifbeinsbroti þótt ekki verði slíkt útilokað. Þótt brotaþoli hafi á vettvangi kvartað undan eymslum í síðu þykir í ljósi meginreglna sakamálaréttarfars ekki unnt að slá föstu að rifbeinsbrot hans, sem staðreynd voru 22. júlí, hafi komið til af atvikum þessa máls.

Með því að sparka í brotaþola og stíga á hann með þeim hætti sem rakið hefur verið braut ákærða Þ-kvk-nf L-kvk-nf gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði B-kk-nf Þ-kk-nf ýtti brotaþola upp að vegg, sneri upp á hendi hans, sparkaði með hné í síðu hans og steig á hann með þeim hætti sem rakið var. Með þessari háttsemi braut hann gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga.

Í ákæru er því lýst að ákærðu A-kk-nf F-kk-nf og T-kk-nf S-kk-nf hafi tekið brotaþola ofan af ákærða B-kk-þgf Þ-kk-þgf, meðal annars með því að T-kk-nf S-kk-nf hafi tekið hann hálstaki, og þeir hafi haldið honum niðri á meðan ákærðu B-kk-nf Þ-kk-nf og Þ-kvk-nf L-kvk-nf hafi haft í frammi nánar greinda háttsemi. Sannað er með myndbandsupptöku og framburði ákærðu T-kk-ef S-kk-ef og A-kk-ef F-kk-ef sjálfra, að þetta er rétt, að því frátöldu að ekki hefur verið talið sannað að ákærði B-kk-nf Þ-kk-nf hafi þarna kýlt brotaþola í andlitið. Byggja þeir ákærðu T-kk-nf S-kk-nf og A-kk-nf F-kk-nf báðir á því að þeir hafi einungis haldið brotaþola til að koma í veg fyrir frekari átök, sjálfir hafi þeir ekki vilja gera á hlut hans. Hafi þeir engan þátt átt í því sem aðrir hafi gert. Undir þetta taka önnur ákærðu.

Myndbandsupptökur sýna þessa ákærðu ekki gera annað, svo máli skipti hér, en halda brotaþola. Ljóst er hins vegar að meginhluta þess, sem ákærðu B-kk-nf Þ-kk-nf og Þ-kvk-nf L-kvk-nf eru sakfelld fyrir að hafa gert brotaþola, gerðu þau á meðan þeir ákærðu T-kk-nf S-kk-nf og A-kk-nf F-kk-nf héldu honum.

Fyrir liggur eins og áður segir að brotaþoli bæði kastaði síma í ákærðu Þ-kvk-þf L-kvk-þf og kastaði svo henni sjálfri í jörðina og mun hvort tveggja hafa verið gert að öðrum ákærðu ásjáandi. Þessi staðreynd gerir viðurhlutaminna en ella að þeir hafi haldið honum niðri.

Í málinu gáfu skýrslu þrír ungir menn er voru í bifreið sinni nálægt vettvangi og lýstu bæði fyrir lögreglu og fyrir dómi því sem þeir hefðu heyrt og séð. Af framburði þeirra, einkum þeirra vitnanna G og F, fæst sú mynd að á þeim tíma er allir voru uppistandandi við húsvegginn hafi aðstaðan verið sú að hópur fólks sækti að einum.

Fyrir dómi kvað vitnið G atvikið vera „í móðu“ hjá sér eins og fleira frá þessum tíma en kvað lögregluskýrslu rifja margt upp fyrir sér og væri þar sönn frásögn.

Hjá lögreglu lýsti vitnið G því jafnframt að er brotaþoli hefði legið í jörðinni hefði skóm hans verið fleygt burt og reynt hefði verið að taka hann úr einhverjum fötum. Þetta fær stuðning af myndbandsupptöku og er það almennt til stuðnings því að vitnið hafi séð til atvika. Á hinn bóginn sagði vitnið hjá lögreglu að það hefði verið allsgátt en sagði fyrir dómi það ekki hafa verið rétt hjá sér. Kvaðst vitnið hafa á þessum tíma verið í afneitun hvað slík atriði varðaði. Þykir þetta atriði, að fenginni skýringu vitnisins fyrir dómi, ekki draga úr sönnunargildi framburðar þess. Vitnin lýstu því að þau hefðu fært bifreið sína og til þess ekið hring um íbúðahverfið. Vitnið I lögregluþjónn lýsti fyrir dómi að skemmsta leið sem vitnin hefðu lýst væri um 300 metrar. Verður ekki af þessu ráðið að vitnin hafi ekki getað séð það sem þau báru um. Vitnið F sagði hjá lögreglu að hann hefði heyrt öskrað að ekki ætti að lemja 50 kg konu og kemur frásögn hans af slíku orðalagi að sínu leyti heim og saman við framburð vitnisins B og er vísbending um að vitnið hafi tekið eftir því sem fram fór. Á hinn bóginn sagði vitnið einnig hjá lögreglu að maðurinn hefði, kominn í götuna, verið kýldur ítrekað í höfuð og búk en myndbandsupptaka styður það ekki.

Að öllu samanlögðu þykir framburður vitnanna, einkum G og F, sýna þá mynd sem megi byggja á, að við vegginn hafi hópur fólks beitt sér gegn einum, en ekki hafi verið um það eitt að ræða að tveir menn hafi tekizt á en aðrir horft aðgerðalausir á.

Ljóst má telja, er atvik málsins urðu, að ákærðu töldu og það réttilega að brotaþoli hefði örskömmu áður gert á hlut eins þeirra, ákærðu Þ-kvk-ef L-kvk-þf.

Þá er ljóst af myndbandsupptöku og framburði ákærðu að þeir ákærðu T-kk-nf S-kk-nf og A-kk-nf F-kk-nf létu við það sitja að halda brotaþola föstum. Þeir reyndu hvorki að halda hinum meðákærðu frá honum né hvöttu þau í orðum til að láta hann í friði. Á meðan þeir héldu brotaþola brutu bæði ákærði B-kk-nf Þ-kk-nf og Þ-kvk-nf L-kvk-nf gegn honum, þannig að ekki gat farið fram hjá ákærðu T-kk-þgf S-kk-þgf og A-kk-þgf F-kk-þgf. Hafði það ekki áhrif á það hvernig þeir beittu sér. Hlaut þeim að vera ljóst að það að þeir héldu brotaþola niðri gerði meðákærðu kleift að beita sér gegn honum, en engu að síður gerðu þeir ekkert til að koma í veg fyrir það. Þegar á þetta er horft verður að líta svo á að þeir hafi með þeirri háttsemi orðið sekir um hlutdeild í líkamsárás á hendur brotaþola og þannig brotið gegn 1. mgr. 217. sbr. 22. gr. laga nr. 19/1940.

Eins og áður segir verður ekki talið sannað svo óyggjandi sé að rifbeinsbrot brotaþola hafi komið til af atvikum þessa máls og kemur ekki til sakfellingar vegna 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga.

Með játningu sinni samkvæmt síðari ákæru, sem fær stoð í málsgögnum, er ákærði A-kk-nf F-kk-nf sannur að sök og hefur unnið sér til refsingar en háttsemi hans er rétt færð til refsiheimildar. Við ákvörðun refsingar vegna þess verður að hafa í huga, auk fjárhæðarinnar sjálfrar, að brotið fremur hann gagnvart vinnuveitanda sínum sem hann hefur trúnaðarskyldur við.

Ákærðu B-kk-þgf Þ-kk-þgf, T-kk-þgf S-kk-þgf og Þ-kvk-þgf L-kvk-þgf hefur ekki verið gerð refsing svo kunnugt sé. Sakaferill ákærða A-kk-ef F-kk-ef hefur ekki áhrif á ákvörðun refsingar.

Fyrir dómi sögðu ákærðu frá óvæginni umræðu sem hefði orðið um málið á opinberum vettvangi þar sem hlutur þeirra hefði verið gerður mun verri en efni stæðu til. Hefði sú umræða orðið sér og í sumum tilfellum sínum nánustu erfið og margir snúið við þeim baki. Ekki er ástæða til að draga þetta í efa í sjálfu sér, en slík atriði eru almennt ekki talin hafa áhrif á refsiákvörðun í sakamálum og verður svo að vera hér.

Á hinn bóginn má miða við þann aðdraganda atvikanna sem rakinn hefur verið, en öll háttsemi ákærðu var höfð í frammi skömmu eftir að brotaþoli hafði sjálfur gert á hlut ákærðu Þ-kvk-ef L-kvk-ef svo sem áður segir.

Fram kom í málinu að ákærði B-kk-nf Þ-kk-nf fór í áfengismeðferð eftir að mál þetta kom upp.

Þegar á allt er horft verður refsing ákærða B-kk-ef Þ-kk-ef og ákærðu Þ-kvk-ef L-kvk-ef ákveðin fangelsi í tvo mánuði en rétt er að fresta fullnustu hennar og falli hún niður hjá hvoru um sig að liðnum tveimur árum haldi það almennt skilorð. Refsing ákærða A-kk-ef F-kk-ef verður ákveðin fangelsi í sex mánuði en niður falli hún með sama skilorði. Ákvörðun um refsingu ákærða T-kk-ef S-kk-ef verður frestað með sama skilorði. Sakarkostnað að fjárhæð 21.000 krónur vegna öflunar læknisfræðilegra gagna verður ákærðu gert að greiða í sameiningu en sakarkostnaður vegna bílaleigubifreiðar hefur ekki verið skýrður þannig að hann verði lagður á ákærðu. Málsvarnarlaun skipaðra verjenda ákærðu A-kk-ef F-kk-ef og Þ-kvk-ef L-kvk-ef ákveðast 1.240.000 krónur en skipaðra verjenda ákærðu B-kk-ef Þ-kk-ef og T-kk-ef S-kk-ef 1.120.500 krónur og er virðisaukaskattur innifalinn í þóknun. Áætlaður ferðakostnaður verjenda ákærðu A-kk-ef F-kk-ef og Þ-kvk-ef L-kvk-ef er 75.000 krónur hjá hvorum en áætlaður ferðakostnaður verjenda ákærðu B-kk-ef Þ-kk-ef og T-kk-ef S-kk-ef 37.500 krónur hjá hvorum. Ákærðum er öllum gefið að sök brot gegn 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga en ekkert þeirra er sakfellt fyrir slíkt brot. Tvö þeirra eru hins vegar sakfelld fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. laganna og tveir fyrir hlutdeild í slíku broti. Með hliðsjón af málsúrslitum verður sakarkostnaði, að því er varðar laun verjenda, skipt milli ákærðu og ríkissjóðs eins og greinir í dómsorði. Gætt var 1. mgr. 184. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Af hálfu ákæruvaldsins fór E-kk-nf Þ-kk-nf fulltrúi með mál þetta. Þ-kk-nf D-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð

Ákærði A-kk-nf F-kk-nf S. H-kk-nf sæti fangelsi í sex mánuði. Fullnustu refsingarinnar skal frestað og niður skal hún falla að liðnum tveimur árum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði B-kk-nf Þ-kk-nf I-kk-nf sæti fangelsi í tvo mánuði. Fullnustu refsingarinnar skal frestað og niður skal hún falla að liðnum tveimur árum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákvörðun um refsingu ákærða T-kk-ef S-kk-ef G-kk-ef er frestað og niður skal hún falla að liðnum tveimur árum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærða Þ-kvk-nf L-kvk-nf M-kvk-nf sæti fangelsi í tvo mánuði. Fullnustu refsingarinnar skal frestað og niður skal hún falla að liðnum tveimur árum haldi ákærða almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða A-kk-ef F-kk-ef S. H-kk-ef, G-kk-ef S-x-x R-kk-ef hdl., 1.240.000 krónur og 75.000 króna ferðakostnaður hans greiðist að fjórðungi af ákærða en þremur fjórðungum úr ríkissjóði.

Málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða B-kk-ef Þ-kk-ef I-kk-ef, G-kk-ef J-kk-ef E-kk-ef hdl., 1.120.500 krónur og 37.500 króna ferðakostnaður hans, greiðist af hálfu af ákærða en hálfu úr ríkissjóði.

Málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða T-kk-ef S-kk-ef G-kk-ef, G-kk-ef Á-kk-ef hrl., 1.240.000 krónur og 37.500 króna ferðakostnaður hans greiðist að fjórðungi af ákærða en þremur fjórðungum úr ríkissjóði.

Málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærðu Þ-kvk-ef L-kvk-ef M-kvk-ef, Þ-kk-ef Þ-kk-ef hdl., 1.120.500 krónur og 75.000 króna ferðakostnaður hans, greiðist af hálfu af ákærðu en hálfu úr ríkissjóði.

Ákærðu greiði sameiginlega 21.000 króna annan sakarkostnað.