S-2806/2019

Dómur

Mál þetta var dómtekið 24. september 2019 en það var höfðað með ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, dags. 18. júní sama ár, á hendur K-kk-þgf B-kk-þgf, kt. [...], [...], [...], fyrir líkamsárás með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 3. desember 2017, innandyra á veitingastaðnum Chuck Norris Grill, Laugavegi 30, Reykjavík, ráðist með ofbeldi á A, kt. [...], og kýlt hann í andlit með þeim afleiðingum að [...] hlaut bólgu á vinstri kinn og brot í framtönn.

Ákæruvaldið telur háttsemina varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20/1981.

Ákæruvaldið krefst þess að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.

Ákærði hefur játað skýlaust fyrir dómi alla þá háttsemi sem honum er gefin að sök samkvæmt ákæru og er játningin studd sakargögnum. Að þessu virtu eru efni til að leggja dóm á málið samkvæmt 1. mgr. 164. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Samkvæmt því sem að framan greinir verður ákærði sakfelldur fyrir þá háttsemi sem honum er gefin að sök samkvæmt ákæru.

Af hálfu ákærða var gerð athugasemd við heimfærslu til lagaákvæða í ákæru og bent á að afleiðingar af háttseminni, eins og þeim er lýst í ákæru, sbr. málsgögn, séu á því stigi að til greina komi að heimfæra háttsemina undir 1. mgr. 217. gr. laga nr. 19/1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20/1981. Af dómaframkvæmd Hæstaréttar Íslands verður ráðið að háttsemi af þessum toga hafi hjá ákæruvaldinu og dómstólum almennt verið felld undir 1. mgr. 217. gr. laga nr. 19/1940 hafi aðeins verið um að ræða los á tönnum eða brot í tönnum, án þess að þurft hafi að fjarlægja þær o.fl. Háttsemi hafi hins vegar almennt verið felld undir 1. mgr. 218. gr. sömu laga, sbr. 11. gr. laga nr. 20/1981, hafi tennur brotnað eða nauðsynlegt hafi verið að fjarlægja þær eða ráðast í sérstaka tannviðgerð o.fl. Heildstætt mat á líkamlegum afleiðingum og heilsu brotaþola ræður því hvort refsiákvæðið á við. Vísast í þessu sambandi meðal annars til dómasafns Hæstaréttar 1983, bls. 124, 1991, bls. 1681, 1992, bls. 2224 og Hæstaréttarmála nr. 322/1998, 149/2004, 373/2004, 218/2006, 10/2007 og 211/2008. Samkvæmt verknaðarlýsingu í ákæru hlaut brotaþoli bólgu á vinstri kinn og brot í framtönn. Varðandi brot í framtönn greinir í læknisvottorði Landspítala Háskólasjúkrahúss, dags. 27. desember 2017, að brotnað hafi eilítið úr vinstri framtönn. Þessu til viðbótar greinir í sama vottorði að kvarnast hafi aðeins úr vinstri framtönn hliðlægt en þetta sé lítið, en þurfi að fara með til tannlæknis. Önnur læknisfræðileg gögn liggja ekki fyrir. Af þessu verður ráðið að áverkar brotaþola hafi verið óverulegir. Að öllu framangreindu virtu þykir rétt að fallast á með ákærða að háttsemi hans varði við 1. mgr. 217. gr. laga nr. 19/1940.

Brot ákærða beindist að mikilvægum verndarhagsmunum með tjóni fyrir brotaþola. Horfir það til refsiþyngingar, sbr. 1. og 2. tölul. 1. mgr. 70. gr. laga nr. 19/1940. Samkvæmt sakavottorði, dags. 12. júní 2019, hlaut ákærði skilorðsdóm [...] í Héraðsdómi Reykjaness fyrir brot gegn 2. mgr. 218. gr. laga nr. 19/1940. Þá hlaut ákærði blandaðan skilorðsdóm [...] í Héraðsdómi Suðurlands fyrir brot gegn 1. mgr. 259. gr. sömu laga og 1. mgr. 48. gr. umferðarlaga nr. 50/1987. Sakaferill ákærða hefur áhrif til almennrar refsiþyngingar, sbr. 5. tölul. 1. mgr. 70. gr. laga nr. 19/1940. Ákærða til málsbóta verður litið til þess að hann hefur skýlaust játað sök, sbr. 8. tölul. 1. mgr. 70. gr. sömu laga. Meðferð máls þessa hefur dregist hjá lögreglu og ákæruvaldi af ástæðum sem eru ákærða óviðkomandi og gengur gegn málshraðareglu 2. málsl. 3. mgr. 18. gr. og 2. málsl. 2. mgr. 53. gr. laga nr. 88/2008. Verður litið til þess við ákvörðun refsingar. Að öllu framangreindu virtu þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í 30 daga, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnu einu ári frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. laga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði málsvarnarþóknun skipaðs verjanda síns, G-kk-ef S-kk-ef Ó-kk-ef lögmanns, 150.000 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti, sem telst til sakarkostnaðar. Þá greiði ákærði 39.510 krónur í annan sakarkostnað, samkvæmt yfirliti ákæruvaldsins.

D-kk-nf K-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð :

Ákærði, K-kk-nf B-kk-nf, sæti fangelsi í 30 daga, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnu einu ári frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði málsvarnarþóknun skipaðs verjanda síns, G-kk-ef S-kk-ef Ó-kk-ef lögmanns, 150.000 krónur, og 39.510 krónur í annan sakarkostnað.

D-kk-nf K-kk-nf fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnu einu ári frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. laga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði málsvarnarþóknun skipaðs verjanda síns, G-kk-ef S-kk-ef Ó-kk-ef lögmanns, 150.000 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti, sem telst til sakarkostnaðar. Þá greiði ákærði 39.510 krónur í annan sakarkostnað, samkvæmt yfirliti ákæruvaldsins.

D-kk-nf K-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

Ákærði, K-kk-nf B-kk-nf, sæti fangelsi í 30 daga, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnu einu ári frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði málsvarnarþóknun skipaðs verjanda síns, G-kk-ef S-kk-ef Ó-kk-ef lögmanns, 150.000 krónur, og 39.510 krónur í annan sakarkostnað.

D-kk-nf K-kk-nf