E-1886/2012

D Ó M U R

Mál þetta var höfðað með stefnu birtri 29. maí 2012 og sakaukastefnu 31. janúar 2013 og tekið til dóms að lokinni aðalmeðferð 3. nóvember sl. Stefnandi er LBI hf., áður Landsbanki Íslands hf., Ármúla 21, Reykjavík. Í málinu er aðallega stefnt Lazard Wealth Management (Spain) A.V. S.A., Serrano 31, Madrid, Spáni, en til vara BSI S.A., via Magatti 2, Lúganó, Sviss. Með fyrrgreindri sakaukastefnu var J-x-x R-x-x E-x-x L-x-x, C-x-x C-x-x 26, Madrid, Spáni, stefnt til þrautavara. Við aðalmeðferð málsins tilkynnti sá lögmaður, sem farið hafði með málið fyrir hönd þrautavarastefnda, að þrautavarastefndi væri látinn og hefði lögmanninum ekki tekist að afla umboðs frá dánarbúi hans þrátt fyrir tilkynningu lögmannsins um rekstur málsins. Dómari ákvað, að teknu tilliti til 2. mgr. 26. gr. og 3. mgr. 96. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, að aðalmeðferð málsins yrði framhaldið þrátt fyrir útivist dánarbús þrautavarastefnda enda lægi fyrir að fyrirsvarsmanni búsins væri kunnugt um meðferð málsins og hefði ekki látið sækja þing. Var málið því dómtekið að lokinni aðalmeðferð, svo sem áður greinir.

Endanleg krafa stefnanda er að staðfest verði með dómi riftun á greiðslum stefnanda, þá Landsbanka Íslands hf., til aðalstefnda 3. október 2008 að fjárhæð 972.400 evrur vegna greiðslu á skuldabréfum að nafnverði 1.000.000 evra með gjalddaga 29. desember 2008 sem gefin voru út af Landsbanka Íslands hf. með auðkennið EMTN 156 og ISIN númer XS0280879775. Jafnframt krefst stefnandi þess að aðalstefndi verði dæmdur til þess að greiða stefnanda 972.400 evrur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 frá 16. september 2010 til greiðsludags. Til vara gerir stefnandi sömu kröfur um riftun og greiðslu gegn varastefnda og, til þrautavara, sömu kröfur gegn þrautavarastefnda. Hann krefst einnig málskostnaðar.

Stefndu krefjast aðallega sýknu, en til vara lækkunar á kröfu stefnanda. Þeir krefjast einnig málskostnaðar.

Með úrskurði héraðsdóms 31. október 2013 var kröfu stefndu um frávísun málsins hafnað.

Gætt var ákvæða 115. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála áður en dómur var kveðinn upp.

Helstu ágreiningsefni og yfirlit málsatvika

Í málinu deila aðilar um hvort skilyrði séu til riftunar þeirrar ráðstöfunar Landsbanka Íslands hf., sem vísað er til í kröfugerð stefnanda, samkvæmt 134. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl., og hvort einhverjum stefndu beri skylda til endurgreiðslu þeirrar fjárhæðar sem bankinn innti af hendi, sbr. 1. mgr. 142. gr. sömu laga, að viðbættum dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu. Í ljósi dóma Hæstaréttar 11. maí 2016 í máli nr. 200/2016, máli nr. 189/2016 og máli nr. 621/2016 er nú einkum deilt um hvort sömu forsendur og á er byggt í dómunum við mat á því hvort „greiðslan hafi virst venjuleg eftir atvikum“ verði lagðar til grundvallar með hliðsjón af því að umrædd ráðstöfun átti sér stað síðar en þær greiðslur sem fjallað var um í dómunum. Við þær aðstæður að dómurinn telji skilyrði 1. mgr. 134. gr. laga nr. 21/1991 fullnægt til riftunar byggja stefndu á því, gegn andmælum stefnanda, að erlendar riftunarreglur komi í veg fyrir riftun með vísan til 2. mgr. 99. gr. laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki, með síðari breytingum, eins og ákvæðið verði skýrt með hliðsjón af 1. mgr. 30. gr. tilskipunar nr. 2001/24/EB um endurskipulagningu og slit lánastofnana. Með hliðsjón af úrlausn málsins er ekki ástæða til að gera sjálfstæða grein fyrir sjónarmiðum aðila um þetta atriði, sbr. e-lið 1. mgr. 114. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Hið sama á við um sjónarmið aðila um hvort skilyrðum sé fullnægt til endurgreiðslu samkvæmt 1. mgr. 142. gr. laga nr. 21/1991 og ágreining um dráttarvexti.

Aðilar deila um hvaða atvik hafi þýðingu við mat á skilyrðum riftunar samkvæmt 1. mgr. 134. gr. laga nr. 21/1991, einkum hvaða atriði í rekstri Landsbanka Íslands hf. hafi mátt vera stefndu ljós. Hins vegar er um það deilt hver hafi verið raunverulegur viðtakandi greiðslunnar og eigi að þola kröfur stefnanda, ef á þær er fallist. Með hliðsjón af úrlausn málsins er ekki ástæða til að gera sjálfstæða grein fyrir sjónarmiðum aðila um aðildarskort. Verða lagarök þeirra og málsástæður, sem fara að öðru leyti saman í meginatriðum, því reifuð sameiginlega.

A

Aðalstefndi er fjármálafyrirtæki með aðsetur á Spáni. Meðal þess sem fyrirtækið starfar við er að sinna fjárfestingaráðgjöf og þjónustu varðandi verðbréfaeign, einkum til fyrirtækja og stofnana. Varastefndi er fjármálafyrirtæki með heimili í Sviss. Varastefndi hefur meðal annars heimild til að veita fjárfestingaráðgjöf og annast eignasöfn einstaklinga. Í málinu liggur fyrir eignaumsýslusamningur þrautavarastefnda við Gottardo Patrimonios, A.V., S.A. 23. mars 2006 sem samkvæmt gögnum málsins var þáverandi heiti aðalstefnda. Nafni félagsins var síðar breytt í BSI Spain Wealth Management A.V. S.A. áður en því var breytt í núverandi nafn aðalstefnda. Á þeim tíma sem atvik málsins áttu sér stað var Gottardo Patrimonios A.V., S.A. dótturfélag svissnesks banka, Banca del Gottardo, en bankinn mun síðar hafa sameinast varastefnda. Stefnandi reisir kröfur sínar gegn varastefnda á þeim grundvelli að við viðskiptin hafi verið notað númer varastefnda, þ.e. Banca del Gottardo, hjá Euroclear.

Hinn 22. desember 2006 voru keypt hlutdeildarbréf á nafni þrautavarastefnda í því allsherjarskuldabréfi, útgefnu af Landsbanka Íslands hf., sem vísað er til í kröfugerð stefnanda, að nafnvirði 1.000.000 evra og mun greiðslan hafa verið færð á viðskiptareikning þrautavarastefnda. Hinn 30. september 2008 voru bréfin seld með uppgjörsdegi 3. október 2008. Liggur fyrir í málinu skjal með fyrirmælum þrautavarastefnda til aðalstefnda um söluna sem bera með sér að þau hafi verið gefin símleiðis. Miðlarinn sem annaðist söluna af hálfu Landsbanka Íslands hf. var tiltekið dótturfélag bankans samkvæmt greinargerð aðal- og varastefnda. Ekki liggur fyrir í málinu hver nánari tildrög viðskiptanna voru að öðru leyti en því að þau munu hafa grundvallast á milliliðalausum samskiptum miðlara. Svo sem áður greinir var af hálfu Landsbankans greitt fyrir bréfin með SWIFT-greiðslu að fjárhæð 972.400 evrur inn á reikning hjá Clearstream á nafni B-x-x d-e-x G-x-x, þ.e. varastefnda. Af hálfu varastefnda er hins vegar á því byggt að umboðsmaður þrautarvarastefnda hafi þrátt fyrir þetta ekki verið Banca di Gottardo heldur fyrrgreint dótturfélag varastefnda, Gottardo Patrimonios AV, nú aðalstefndi.

Af hálfu þrautavarastefnda er því ekki mótmælt að hann hafi átt þá hagsmuni sem hér var um að ræða en hins vegar vísað til þess að bréfin hafi verið í fjárvörslu hjá varastefnda sem hafi tekið ákvarðanir um ráðstafanir eignasafns hans. Af hálfu aðalstefnda og varastefnda er hins vegar á því byggt að þrautavarastefndi hafi sjálfur tekið ákvarðanir um kaup og síðan sölu bréfanna 30. september 2008. Varastefndi vísar einnig til þess að hann hafi ekki komið að viðskiptunum með neinum hætti og ekki tekið við þeirri greiðslu sem krafist sé riftunar á, hvorki sjálfur né fyrir hönd viðskiptamanns, þótt dótturfélag hans hafi notað reikning hans hjá Euroclear til viðskiptanna.

B

Stefnandi starfaði áður sem fjármálastofnun undir heitinu Landsbanki Íslands hf. og tekin var yfir af Fjármálaeftirlitinu 7. október 2008 á grundvelli 100. gr. a í lögum nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki, eins og greininni hafði þá verið breytt, og honum skipuð skilanefnd. Samkvæmt beiðni skilanefndar bankans skipaði Héraðsdómur Reykjavíkur honum slitastjórn 29. apríl 2009. Frestdagur við slitameðferð stefnanda er 15. nóvember 2008 samkvæmt III. bráðabirgðaákvæði laga nr. 44/2009 um breytingu á lögum nr. 161/2002.

Í stefnu málsins er lýst lausafjárkreppu á fjármálamörkuðum í heiminum árið 2007 og stöðu Landsbanka Íslands hf. í því samhengi. Segir að staða bankans hafi verið mjög alvarleg þegar leið á árið 2008. Í febrúarmánuði 2008 lækkaði alþjóðlega matsfyrirtækið Moodys lánshæfiseinkunn Landsbanka Íslands úr Aa3 í A2 og 21. maí þess árs lækkaði Moodys lánshæfiseinkunn Ríkissjóðs Íslands í Aa1 úr Aaa. Þá var landsmat (e. country ceiling) á bankainnstæður í erlendri mynt lækkað í Aa1 úr Aaa. Einnig hækkaði skuldatryggingarálag Landsbanka Íslands hf. svo og annarra banka á þessum tíma. Í stefnu er bent á að vegna þessara erfiðleika hjá íslenskum fjármálafyrirtækjum, almenns lausafjárskorts og óvissu um stöðu bankanna hafi markaðir fyrir óskráð skuldabréf í íslenskum bönkum ekki verið virkir. Bankarnir sjálfir hafi verið nánast einu kaupendurnir að skuldabréfum þeirra sem ekki voru skráð á skipulegan markað. Af hálfu stefndu hefur þessari fullyrðingu stefnanda verið mótmælt að því varðar það skuldabréf sem sakarefni málsins lýtur að og verið bent á að í skilmálum skuldabréfaútgáfunnar hafi verið gert ráð fyrir skráningu bréfanna á markað í Lúxemborg.

Í stefnu málsins er enn fremur vísað til skýrslu Rannsóknarnefndar Alþingis um að bankastjóri Landsbanka Íslands hf. hafi talið verulega hættu á því að íslenska bankakerfið myndi falla í lok mars 2008. Þar komi einnig fram vísbendingar um að eigið fé Landsbanka Íslands hf. hafi verið ofmetið þar sem ekki hafi verið dregnir frá því hlutir í bankanum sem aflandsfélög áttu og einnig eigin hlutir sem voru færðir á svokallaðan LI hedge-reikning. Í skýrslunni sé komist að þeirri niðurstöðu að á árinu 2008 og jafnvel fyrr hafi stjórnendur bankans gerst sekir um markaðsmisnotkun með kaupum á eigin hlutabréfum og lánveitingum til kaupa á eigin hlutabréfum. Þá er í stefnu rakið fall fjárfestingarbankans Lehman Brothers 15. september 2008, tilkynning ríkisstjórnar Íslands 29. september 2008 um yfirtöku ríkisins á 75% af hlutafé Glitnis banka hf., útstreymi fjár af svonefndum Icesave-reikningum og tilkynningar Seðlabanka Evrópu um breytingar á skilmálum í svonefndum endurhverfum viðskiptum við Landsbanka Íslands hf. Lyktaði þessari atburðarás með því að Landsbanki Íslands hf. óskaði eftir því að hann yrði tekinn yfir af Fjármálaeftirlitinu 7. október 2008, svo sem áður greinir. Við aðalmeðferð málsins var lögð á það áhersla af hálfu stefnanda að aðstæður eftir fall fjárfestingarbankans Lehman Brothers 15. september 2008, en þó einkum eftir tilkynningu ríkisstjórnar Íslands um fyrirhugað eignarhald Seðlabanka Íslands á 75% af hlutafé Glitnis banka hf., hafi falið í sér verulega breytingu á aðstæðum á mörkuðum og þá einnig hvaða ráðstafanir gátu talist eðlilegar frá sjónarhóli viðsemjenda bankans.

Hinn 16. ágúst 2010 sendi slitastjórn stefnanda riftunaryfirlýsingu vegna framangreindrar greiðslu Landsbanka Íslands hf. til Banco Del Gottardo S.A. að fjárhæð 972.400 evrur. Með bréfi 16. september 2010 barst slitastjórn stefnanda bréf frá aðalstefnda, þar sem fram kom að Banco del Gottardo S.A. hefði verið tekin yfir af varastefnda. Þá kom jafnframt fram í bréfinu að Banca del Gottardo S.A. hefði ekki verið aðili að fyrrnefndum skuldabréfaviðskiptum heldur aðalstefndi, BSI Spain Wealth Management A.V., sem áður hét Gottardo Patrimonios A.V. S.A. Hinn 17. nóvember 2010 sendi slitastjórn stefnanda riftunaryfirlýsingu til aðalstefnda. Þann 30. nóvember sendi aðalstefndi bréf til slitastjórnar stefnanda þar sem sett voru fram sömu andmæli við riftunaryfirlýsingunni og í ofangreindu bréfi félagsins til slitastjórnar stefnanda 17. september 2008. Auk þess var því haldið fram að aðalstefndi hefði selt skuldabréfin fyrir hönd viðskiptavinar síns og viðskiptavinur þeirra hefði fengið greiðsluna vegna skuldabréfanna.

Þann 12. janúar 2011 sendi slitastjórn stefnanda bréf til aðalstefnda þar sem skorað var á félagið að upplýsa um hvaða aðili hefði haft hag af hinni riftanlegu ráðstöfun. Eftir að stefnandi hafði höfðað mál þetta gegn aðalstefnda og varastefnda upplýsti aðalstefndi stefnanda með bréfi 23. apríl 2012 um að þrautavarastefndi hefði verið viðskiptavinurinn sem hefði fengið umrædda greiðslu og vísað hafði verið til af félaginu. Hinn 8. maí þess árs barst stefnanda svar við riftunaryfirlýsingu gagnvart þrautavarastefnda þar sem kröfum stefnanda var mótmælt.

Ekki var um að ræða munnlegar skýrslur við aðalmeðferð málsins.

Málsástæður og lagarök stefnanda

Stefnandi byggir málatilbúnað sinn í meginatriðum á því að Landsbanki Íslands hf. hafi með framangreindri ráðstöfun greitt skuld fyrr en eðlilegt hafi verið á sama tíma og bankinn hafi verið ógjaldfær. Ekki hafi verið komið að gjalddaga og uppgreiðsluheimild hafi ekki verið fyrir hendi. Við greiðsluna hafi réttindi og skyldur samkvæmt skuldabréfunum farið á eina hendi og skuldabréfakröfurnar fallið niður. Því sé greiðslan riftanleg á grundvelli 1. mgr. 134. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Greiðsla skuldar, fyrr en nauðsynlegt hafi verið að greiða og með takmörkuðu lausafé bankans, hafi ekki getað verið venjuleg eftir atvikum eða eðlileg ráðstöfun, með hliðsjón af stöðu bankans og íslenska fjármálamarkaðarins.

Stefnandi byggir á því að málsatvik þau sem eru lögð til grundvallar í stefnu málsins teljist sönnuð með vísan til gagna málsins en einnig er vísað til dóms Landsdóms í máli nr. 3/2011 frá 23. apríl 2012 og dóms Hæstaréttar Íslands í máli nr. 842/2014 frá 4. febrúar 2016. Þessir dómar hafi fullt sönnunargildi um þau málsatvik sem þar greini, meðal annars slæma fjárhagslega stöðu Landsbanka Íslands hf. og stórfellda markaðsmisnotkun stjórnenda bankans, sbr. 4. mgr. 116. gr. laga um meðferð einkamála.

Af hálfu stefnanda er lögð áhersla á að eftir fall fjárfestingarbankans Lehman Brothers 15. september 2008 og tilkynningu ríkisstjórnar Íslands 29. september 2008 um yfirtöku ríkisins á 75% af hlutafé Glitnis banka hf. hafi aðstæður breyst verulega og sé því ekki unnt að leggja dóma Hæstaréttar 11. maí 2016 í máli nr. 200/2016, máli nr. 189/2016 og máli nr. 621/2016 til grundvallar. Á því tímamarki sem hér sé um að ræða hafi viðskiptamönnum bankans mátt vera ljóst að Landsbanki Íslands hf. glímdi við alvaralegan lausafjárskort, einkum í erlendri mynt, og leiði þetta til þess að ráðstöfun bankans hafi ekki getað talist eðlileg eða venjuleg eftir atvikum. Tilgangur bankans hafi þannig ekki getað talist eðlileg fjárstýring við umræddar aðstæður. Leiðir stefnandi að því líkur að markmið bankans hafi verið að skapa markað og koma í veg fyrir kaup og sölu á skuldabréfum bankans á hrakvirði. Er vísað til dóms Landsdóms í máli nr. 3/2011 frá 23. apríl 2012 og dóms Hæstaréttar Íslands í máli nr. 842/2014 frá 4. febrúar 2016. Þessir dómar hafi fullt sönnunargildi um þau málsatvik sem þar greini, meðal annars slæma fjárhagslega stöðu Landsbanka Íslands hf. og stórfellda markaðsmisnotkun stjórnenda bankans, sbr. 4. mgr. 116. gr. laga um meðferð einkamála.

Helstu málsástæður og lagarök stefndu

Stefndu mótmæla því að skilyrði 134. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. séu uppfyllt og vísa til dóma Hæstaréttar 11. maí 2016 í máli nr. 200/2016, máli nr. 189/2016 og máli nr. 621/2016 því til stuðnings. Þeir leggja áherslu á að miða beri við hvað kröfuhafi hafi mátt vita um þá greiðslu sem um ræði án tillits til vitneskju eða afstöðu skuldarans. Þannig megi líta til þess hvort greiðslan hefði farið fram á sama tíma með sömu kjörum þótt fjárhagsvandræði skuldara hefðu komið til eða, með öðrum orðum, hvort „heilbrigður skuldari“ hefði almennt miðað við aðstæður gert svipaða ráðstöfun. Í þessu sambandi vísa stefndu til þess að kaup útgefanda, þ. á m. banka, á eigin hagsmunum í allsherjarskuldabréfum hafi tíðkast bæði á Íslandi og erlendis. Tilgangur með slíkum kaupum geti verið mismunandi, til dæmis að útgefandi telji það vænlegan kost til að auka eigið fé eða hann eigi kost á betri lánskjörum annars staðar frá. Í öllu falli sé ljóst að slík viðskipti séu ekki takmörkuð við þau tilvik þegar útgefandi er í fjárhagsvanda.

Stefndu telja að af öllu framangreindu megi leiða að endurkaup á eigin hagsmunum teljist tíðkanlegir viðskiptahættir á skuldabréfamörkuðum bæði alþjóðlegum og hér á landi. Jafnvel þó að litið yrði svo á að kaup stefnanda á umræddum hagsmunum teljist greiðslur á skuldum sem hafi verið greiddar fyrr en eðlilegt var, þá komi riftun ekki til álita með vísan í lokaorð 134. gr. gjaldþrotalaga sem undanþiggi viðskipti sem hafi virst eðlileg.

Stefndu telja að við mat á því hvenær viðskiptin sem málið snýst um teljist eðlileg eftir atvikum beri að líta til þess að ekkert benti til að íslensku bankarnir myndu fara í þrot fyrr en í fyrsta lagi í 6. október 2008. Þegar viðskipti þau sem mál þetta fjallar um fóru fram í lok september 2008 hafi ekkert bent til þess að stefnandi væri í alvarlegum fjárhagsörðuleikum og að líkur væru á því að hann færi í þrot. Þvert á móti hafi allar upplýsingar um stefnanda bent til þess að ekki væri nein hætta á slíku.

Stefndu telja að af öllu framangreindu leiði að riftun samkvæmt 134. gr. lögum nr. 21/1991 komi aldrei til álita þar sem greiðslurnar hafi virst venjulegar eftir atvikum. Er öllum fullyrðingum stefnanda um annað alfarið mótmælt sem röngum og ósönnuðum. Leiði af þessu að sýkna beri stefndu af öllum kröfum stefnanda.

Niðurstaða

Með vísan til dóma Hæstaréttar 11. maí 2016 í máli nr. 200/2016, máli nr. 189/2016 og máli nr. 621/2016, sem leggja ber til grundvallar úrlausn málsins sem fordæmi, verður að miða við að áðurlýst ráðstöfun Landsbanka Íslands hf. hafi falið í sér greiðslu á skuld í skilningi 134. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. og jafnframt að greiðslan hafi farið fram fyrr en eðlilegt var.

Stefndu byggja varnir sínar meðal annars á því að umrædd greiðsla hafi virst venjuleg eftir atvikum, sem leiði til þess að riftun eigi ekki að ná fram að ganga, sbr. lokaorð 1. mgr. 134. gr. laga nr. 21/1991. Samkvæmt dómaframkvæmd er ótvírætt að stefndu bera sönnunarbyrðina fyrir því að umrætt skilyrði eigi við um téða greiðslu, en við mat á því verður þó að leggja hlutlægt mat til grundvallar, sbr. fyrrgreinda dóma Hæstaréttar. Nánar tiltekið ber því að miða við hvað viðskiptamönnum Landsbanka Íslands hf. mátti almennt vera ljóst um stöðu bankans og eðli þess gernings sem um var að ræða. Að mati dómsins verður einnig að líta til þess markmiðs 134. gr. laga nr. 21/1991 að taka til greiðslna sem eru af einhverjum ástæðum óvenjulegar, annað hvort í sjálfu sér eða vegna þess að þær fara fram við óvenjulegar aðstæður, og leiða þannig í reynd til mismununar kröfuhafa við eftirfarandi gjaldþrotaskipti. Verður því bæði að taka til skoðunar eðli þeirra ráðstöfunar sem hér var um að ræða og það sem viðskiptamönnum Landsbanka Íslands hf. mátti vera ljóst um aðstæður viðsemjanda síns samkvæmt framansögðu.

Þótt ekki liggi fyrir í málinu hver nánari tildrög viðskiptanna voru liggur ekkert fyrir um að stefndu hafi haft í huga að bjóða útgefanda bréfanna, Landsbanka Íslands hf., bréfin til sölu í þeim tilgangi að ljúka skuldasambandi bankans við kröfuhafa eða fá skuldina greidda fyrir gjalddaga. Verður sú ályktun fremur dregin af þeim takmörkuðu upplýsingum sem fyrir liggja um þennan þátt málsins, að bréfin hafi staðið hvaða aðila sem er til kaups.

Samkvæmt gögnum sem stefnandi hefur lagt fram um kaup á eigin bréfum frá 2006 til 2008 keypti Landsbanki Íslands hf. eigin skuldabréf í nokkrum fjölda tilvika á þessu tímabili, meðal annars í þeim skuldabréfaflokkum sem hér um ræðir. Geta umrædd kaup því ekki talist óvenjuleg í þessu ljósi. Þá var beinlínis gert ráð fyrir því í skilmálum við útgáfu bréfanna að útgefandi gæti keypt þau sjálfur. Frá almennu sjónarmiði gat það því vart talist óeðlilegt að Landsbanki Íslands hf. festi kaup á eigin skuldabréfum. Er og ekkert komið fram um að með umræddum skuldabréfakaupum Landsbanka Íslands hf. hafi ætlunin verið að ívilna einhverjum stefndu eða tryggja stöðu þeirra umfram aðra. Þvert á móti verður vart önnur ályktun dregin af gögnum málsins en að bréfin hafi verið keypt á verði sem grundvallaðist á markaðslegum forsendum og sem vel gat helgast af viðskiptalegum hagsmunum bankans eins og þeir blöstu við aðilum sem engin tengsl höfðu við bankann eða sérstaka þekkingu á innviðum hans eða stefnu.

Þótt stefnandi hafi lagt fram gögn um versnandi stöðu Landsbanka Íslands hf. á árinu 2008, svo og vísað til dóms Landsdóms 23. apríl 2012 í máli nr. 3/2011 og dóms Hæstaréttar 4. febrúar 2016 í máli nr. 842/2014 um markaðsmisnotkun stjórnenda bankans, telur dómurinn engar vísbendingar komnar fram um að stefndu hafi mátt vita um raunverulega stöðu bankans, eins og hún hefur síðar verið upplýst, eða yfirvofandi greiðsluþrot hans, en sem fyrr segir verður um þetta atriði að leggja hlutlægt mat til grundvallar. Á það verður fallist með stefnanda að eftir fall fjárfestingarbankans Lehman Brothers, en þó einkum tilkynningu ríkisstjórnarinnar 29. september 2008 um fyrirhugaða hlutafjáraukningu og 75% eignarhlut ríkisins í Glitni hf. fyrir milligöngu Seðlabankans, hafi viðskiptamönnum íslenskra fjármálafyrirtækja mátt vera ljóst að þau glímdu við verulega erfiðleika, þ. á m. þrönga lausafjárstöðu. Fyrirhuguð aðgerð breytti því þó ekki að Fjármálaeftirlitið mat eiginfjárstöðu og eignasafn Glitnis hf. traust og gert var ráð fyrir því að rekstur bankans yrði áfram með eðlilegum hætti. Ekkert í tilkynningum Fjármálaeftirlitsins, Seðlabanka Íslands eða alþjóðlegra matsfyrirtækja gaf heldur til kynna að öðru máli gegndi um Landsbanka Íslands hf. Á þeim tíma sem hér um ræðir lýsti Landsbanki Íslands hf. því einnig yfir að lausafjárstaða hans væri sterk og aðgerðir ríkisins gerðu hann betur í stakk búinn að takast á við yfirstandandi erfiðleika. Var bankinn raunar einn þeirra aðila sem næstu daga var orðaður við kaup á Glitni hf. Að mati dómsins gáfu þeir erfiðleikar, sem ljóst var að íslenska fjármálakerfið glímdi við í upphafi október 2008, því ekki tilefni til þess að ætla að kaup Landsbanka Íslands hf. á eigin skuldabréfum helguðust af öðrum sjónarmiðum en viðskiptalegum hagsmunum bankans, eins og hann hafði sjálfur metið þá.

Hvað sem líður raunverulegum tilgangi Landsbanka Íslands hf. við kaup á skuldabréfum sínum telur dómurinn, samkvæmt öllu framangreindu, að viðsemjendur bankans hafi ekki haft ástæðu til að ætla að þau viðskipti sem hér var um að ræða væru óeðlileg eða til þess fallin að gera hlut þeirra betri en annarra kröfuhafa bankans. Öllu heldur var hér um að ræða tíðkanlega ráðstöfun sem viðskiptamenn bankans máttu með réttu líta á sem eðlilegan þátt í starfsemi viðskiptabanka á borð við stefnanda, jafnvel við þær erfiðu aðstæður sem áður er lýst. Svo sem áður greinir er og ekkert komið fram sem bendir til þess að með greiðslunni hafi Landsbanki Íslands hf. leitast við að tryggja hagsmuni eiganda bréfanna umfram hagsmuni annarra kröfuhafa.

Þegar á allt þetta er litið til er það álit dómsins að nægilega hafi verið sýnt fram á að sala á áðurgreindum bréfum til Landsbanka Íslands hf. hafi virst venjuleg eftir atvikum í skilningi 1. mgr. 134. gr. laga nr. 21/1991. Verða stefndu þegar af þessari ástæðu sýknaðir af kröfum stefnanda og er því ekki þörf á því að fjalla sérstaklega um varnir þeirra byggðar á aðildarskorti.

Eftir í ljósi atvika málsins verður stefnandi dæmdur til að greiða þrautavarastefnda málskostnað sem þykir hæfilega ákveðinn 2.700.000 krónur að teknu tilliti til virðisaukaskatts en að öðru leyti þykir rétt að málskostnaður falli niður með vísan til 3. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991.

Af hálfu stefnanda fluttu málið G-kk-nf Ó-kk-nf B-kk-nf hrl.

Af hálfu aðalstefnda og varastefnda fluttu málið E-kk-nf B-kk-nf A-kk-nf hrl. og H-kvk-nf H-kvk-nf hrl.

S-kk-nf M-kk-nf héraðsdómari kveður upp þennan dóm.

D Ó M S O R Ð:

Stefndu, Lazard Wealth Management (Spain) A.V. S.A., BSI S.A. og dánarbú J-x-x R-x-x E-x-x L-x-x, eru sýkn af kröfum stefnanda, LBI ehf.

Stefnandi greiði þrautavarastefnda 2.700.000 krónur í málskostnað. Að öðru leyti fellur málskostnaður niður.

S-kk-nf M-kk-nf