S-3/2015

Mál þetta, sem tekið var til dóms 6. október síðastliðinn, er höfðað með ákæru ríkissaksóknara, útgefinni 23. desember 2014 á hendur A-kk-þgf Þ-kk-þgf B-kk-þgf, kennitala [...], [...], [...], „fyrir brot gegn valdstjórninni, með því að hafa aðfaranótt laugardagsins 15. september 2012 að [...], [...], hótað lögreglumönnunum B og C, sem þar voru við skyldustörf, ítrekað lífláti og líkamsmeiðingum og fyrir að hafa hrækt á buxnaskálm lögreglumannsins B og ýtt með báðum höndum á bringu B svo hann féll aftur fyrir sig á vegg.“

Er brotið talið varða við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Verjandi ákærða krefst þess aðallega að ákærði verði sýknaður af kröfum ákæruvaldsins, en til vara að dæmd verði vægasta refsing sem lög leyfa. Þá krefst verjandi málsvarnarlauna sér til handa.

Samkvæmt skýrslu B lögreglumanns laugardaginn 15. september 2012, klukkan 02.06, fóru hann og C lögreglumaður í íbúð að [...] í [...] þar sem lögreglu grunaði að þar inni væri D, gerandi í öðru máli lögreglu. Hafði lögregla haft afskipti af D, ákærða og íbúum að [...] fyrr um kvöldið vegna alvarlegrar líkamsárásar á veitingastaðnum [...] í [...]. Þar sem ummerki á vettvangi bentu til alvarlegrar líkamsárásar, og að fórnarlambið hafði verið flutt meðvitundarlaust með sjúkrabifreið á Landspítalann í Fossvogi, hafi vegna rannsóknarhagsmuna verið tekin ákvörðun um að finna geranda og handtaka hann.

Mikil læti bárust frá íbúðinni að [...] og mátti heyra fólk rífast. Þurft hafi að hringja bjöllu ítrekað og banka fast. Þegar opnað var kom ákærði á móti lögreglu og var æstur og ógnandi. Reyndi ákærði að loka dyrunum, en lögreglumaðurinn C náði að setja fótinn fyrir svo að hurðin lokaðist ekki. Ákærði hafi þá ítrekað reynt að loka dyrunum ásamt því að hóta þeim lífláti; „á ég að drepa ykkur helvítin ykkar“, og sagt að þeir hefðu ekkert að gera þarna inn. Í ljósi fyrri afskipta af ákærða og íbúunum að [...] hafi lögreglumaðurinn B ákveðið að sprauta piparúða í augun á ákærða til að þeir kæmust inn í íbúðina. Eftir að piparúðanum hafði verið sprautað í andlitið á ákærða hafi þeir farið inn í íbúðina og séð ætlaðan geranda sitja inni í stofunni. Í íbúðinni hafi verið fimm aðilar, þrír karlar, tvær konur og fimm mánaða gamalt barn. Hafi C séð um að handtaka ætlaðan geranda. Eftir handtökuna hafi ákærði komið inn í íbúðina og verið æstur, farið inn í eldhúsið, sett andlitið undir kranann og öskrað og öskrað. Voru öskrin ætluð lögreglumönnunum.

Þá segir í skýrslunni að ákærði hafi skyndilega komið að B og ýtt með báðum höndum á bringuna á honum þannig að hann féll aftur á bak á vegginn. Hann hafi skipað ákærða að leggjast niður en hann hafi virt þau fyrirmæli að vettugi. Hafi B þá tekið óeirðakylfu og beitt henni á hægra læri ákærða. Þá hafi C komið B til aðstoðar og náð að fella ákærða og handjárna hann. Hafi ákærði fengið skurð á vinstri augabrún og brákast á fingri vinstri handar. Eftir að ákærði hafi verið handjárnaður hafi hann haldið áfram að hóta B lífláti; „ég drep þig helvítið þitt,“ og hafi einnig kallað B aumingja ásamt því að hrækja blóðugum hráka á hann. Var ákærði fluttur á lögreglustöðina í [...].

Í skýrslu C um atvikið segir að við komuna að [...] hafi lögregla heyrt mikil hróp og köll innan úr íbúðinni. Barið hafi verið á dyrnar og hafi ákærði komið til dyra og ætlað að loka dyrunum þegar hann sá lögreglumenn fyrir utan. Þeir hafi náð að hindra að ákærði lokaði dyrunum. Reynt hafi verið að ræða við hann en hann hafi orðið æstari og æstari og áfram reynt að loka hurðinni á lögreglumennina. Ákveðið hafi verið að beita táragasi gegn ákærða til að komast inn í íbúðina, enda var rökstuddur grunur um að D væri í íbúðinni. B sprautaði táragasi í andlit ákærða. Þá hafi ákærði komið hlaupandi út á móti þeim og spurt: „Á ég að drepa ykkur helvítin ykkar,“ og sagt að þeir hefðu ekkert að gera inn í íbúðina. Þá hafi lögreglumennirnir farið inn í íbúðina og séð D. Ákærði hafi komið mjög æstur inn í íbúðina aftur og öskrað ítrekað á lögreglumennina með athugasemdir og hótanir um að berja þá. Þá hafi ákærði veist að B með því að ýta honum með báðum höndum í bringuna með þeim afleiðingum að B féll aftur fyrir sig og hafnaði á vegg. Þá hafi B beitt óeirðakylfu á ákærða, en C fellt ákærða í gólfið og handjárnað hann.

Sama dag, klukkan 12.55, tók lögregla skýrslu af ákærða eftir dvöl hans í fangageymslu. Greindi ákærði frá því að hann hefði farið til dyra þegar bankað hafi verið upp á. Hann hafi sagt lögreglumönnum sem voru komnir að drulla sér í burtu. Kvaðst ákærði hafa verið „meisaður“ og dottið niður við það. Þá hafi lögreglumennirnir farið inn í íbúðina, en hann legið fyrir utan í fimm eða tíu mínútur, en farið síðan inn og beint í vaskinn til að skola augun. Kvaðst ákærði hafa verið mjög reiður og hrækt á annan lögreglumanninn, þann minni. Aðspurður kvað ákærði að vel gæti verið að hann hefði hótað lögreglumönnunum, sig minni það og kveðst hann viðurkenna það. Spurður um það hvort hann hafi ítrekað hótað lögreglumönnunum því að hann myndi berja þá og lemja svaraði ákærði því játandi. Spurður um það hvort hann hefði ýtt lögreglumanni þannig að hann hafi fallið upp að vegg kvaðst ákærði ekki muna það.

Ákærði gaf skýrslu fyrir dómi og greindi frá því að hann hefði hótað lögreglumönnunum eftir að hann hefði verið meisaður og laminn, en kvaðst ekki muna hvað hann hefði sagt við þá. Spurður um það hvort hann kannaðist við að hafa hótað þeim lífláti og líkamsmeiðingum bar ákærði að það væri ekki líkt honum, en kvaðst ekki muna eftir því. Þá kvaðst ákærði hvorki minnast þess að hafa hrækt á buxnaskálm B né að hafa ýtt við honum þannig að hann féll aftur fyrir sig. Ákærði lýsti því að hann hefði opnað fyrir lögreglumönnunum og neitað þeim inngöngu í íbúðina, enda væru þeir ekki með heimild, og sett fótinn fyrir hurðina. Hafi hann þá orðið pirraður. Hann hefði þá verið rifinn út, meisaður, barinn og settur í handjárn.

Lögreglumaðurinn B gaf skýrslu fyrir dómi og greindi frá því að ákærði hefði komið til dyra og verið æstur og ekki viljað hleypa lögreglu inn í íbúðina. Hann hefði því ákveðið að meisa ákærða til að þeir gætu komist inn í íbúðina og handtekið þann aðila sem lögregla leitaði að. Eftir að ákærði hafi verið meisaður hafi hann sagt: „Ég drep ykkur helvítin ykkar.“ Ákærði hafi einnig ýtt í bringuna á honum þannig að hann féll aftur fyrir sig og á vegg. Eftir það hafi hann tekið upp kylfu og skipað ákærða að leggjast niður, en ákærði hafi ekki hlýtt því. Hann hafi þá slegið ákærða í lærið. C hafi þá komið honum til aðstoðar og handtekið ákærða. Að auki hafi ákærði hrækt á buxur lögreglumannsins og verið ógnandi í framkomu.

C lögreglumaður kom fyrir dóm til skýrslugjafar og greindi frá því að hann og lögreglumaðurinn B hefðu farið að íbúð að [...] til að leita að ætluðum geranda í líkamsárásarmáli. Þeir hafi knúið dyra og hafi ákærði komið til dyra. Reynt hafi verið að tala við ákærða um að þeim yrði hleypt inn út af líkamsárásarmálinu en hann hafi ekki viljað hleypa þeim inn og ætlað að loka dyrunum. Kvaðst C þá hafa sett fótinn fyrir hurðina til að tryggja rannsóknarhagsmuni og reynt að halda hurðinni opinni. Þá hafi B sprautað táragasi á ákærða og þannig hafi þeir komist inn í íbúðina. Var ætlaður gerandi handtekinn í íbúðinni. Ákærði hafi komið inn í íbúðina á ný til að skola augun og skiljanlega verið mjög reiður yfir því að hafa fengið gas í augun, sem valdi miklum sársauka. Skyndilega hafi ákærði orðið enn reiðari og veittist hann að B og ýtti honum út að vegg. Þá kvaðst C hafa strax farið í það að yfirbuga hann og leggja í gólfið til að handtaka ákærða. Þá hafi hann séð að ákærði var með sár í andliti og slasaðan fingur. Spurður um það hvort hann hafi heyrt ákærða hóta lögreglumönnunum bar vitnið að ákærði hefði verið mjög reiður og viljað fá lögreglunúmer þeirra, en ekki muna hvað ákærði hafi sagt. Aðspurður kvaðst vitnið hafa séð þegar ákærði hafi ýtt B með þeim afleiðingum að hann hafi dottið á vegginn. Þá kvaðst vitnið einnig hafa séð stóran hráka á buxnaskálm hans. Vitnið kvaðst ekki hafa séð ákærða hrækja en séð hráka á buxunum. Spurður nánar um hótanir ákærða kvaðst ákærði ekki muna nákvæmlega orðrétt hvað ákærði sagði, enda væri langt um liðið síðan þetta gerðist.

Vitnið E bar fyrir dómi að ákærði hefði verið meisaður í andlitið og barinn. Aðspurt kvaðst vitnið hvorki hafa séð ákærða hrækja eða heyrt hann hóta lögreglumönnunum.

Vitnið F greindi frá því að lögreglan hefði komið til að ná í D og hafi ruðst inn í íbúðina. Ákærði hafi verið rólegur og kurteis og spurt hvað þeir væru að gera. Lögreglumennirnir hafi orðið æstir og snúið ákærða niður og við það brotið puttann á ákærða og sprautað piparúða í augun á honum að tilefnislausu. Vitnið kvaðst ekki hafa orðið vart við að ákærði hefði hótað lögreglumönnunum, hann hefði verið ósköp kurteis og spurt af hverju þeir væru með þessi læti. Þeir hafi verið dónalegir. Þá neitaði vitnið því að ákærði hefði slegið til lögreglumannanna. Vitnið kvaðst hafa verið ólétt og því edrú í umrætt sinn. Vitnið kvaðst hafa heyrt ákærða tala við lögreglumennina án þess að viðhafa dónaskap eða ljót orð.

Vitnið G bar fyrir dómi að ákærði hefði hvorki slegið til lögreglumannanna né hótað þeim.

Niðurstaða:

Ákærði neitar sök. Frásögn ákærða af atvikum er sú að hann hafi opnað fyrir lögreglumönnunum að [...], en neitað þeim inngöngu í íbúðina, enda hefðu þeir ekki verið með heimild. Annar lögreglumannanna hefði sett fótinn fyrir hurðina og hefði ákærði þá orðið pirraður. Ákærði hafi þá verið rifinn út úr íbúðinni, meisaður, barinn og settur í handjárn. Kannaðist ákærði við að hann hefði hótað lögreglumönnunum eftir að hafa verið meisaður og laminn, en kvaðst ekki muna hvað hann hefði sagt við þá. Það væri ekki líkt honum að hafa hótað þeim líkamsmeiðingum eða lífláti og kvaðst hann ekki muna eftir því. Þá neitaði ákærði því að hafa hrækt á buxnaskálm B og að hafa ýtt við honum þannig að hann féll aftur fyrir sig.

Framburður lögreglumannanna B og C er á einn veg um dragandann að því er þeir fóru inn í íbúðina að [...] í því skyni handtaka þar ætlaðan geranda í öðru máli. Þeim ber einnig saman um það með hvaða hætti ákærði reyndi að koma í veg fyrir að lögreglumennirnir færu inn í íbúðina. Þá er framburður þeirra samhljóða um það að ákærði hafi ýtt með báðum höndum á bringu B með þeim afleiðingum að hann féll aftur fyrir sig á vegg og að ákærði hafi hótað að drepa þá. Fyrir dómi greindi lögreglumaðurinn B frá því að ákærði hefði hrækt á buxur hans, en því neitaði ákærði fyrir dómi. Vitnið C greindi frá því fyrir dómi að hann hefði séð hráka á buxnaskálm B en ekki séð ákærða hrækja á B. Önnur vitni sem komu fyrir dóminn kváðust ekki hafa séð ákærða krækja á lögreglumanninn. Gegn neitun ákærða verður hann ekki sakfelldur fyrir þá háttsemi að hafa hrækt á buxnaskálm B og verður ekki byggt á framburði ákærða um þetta atriði hjá lögreglu, sbr. 1. mgr. 111. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Þá kom heldur ekki fram fyrir dómi að ákærði hafi ítrekað hótað lögreglumönnunum líkamsmeiðingum. Með vísan til samhljóða framburðar B og C fyrir dómi þykir komin fram lögfull sönnun fyrir því að ákærði hafi hótað þeim lífláti og að auki ýtt með báðum höndum á bringu B þannig að hann féll aftur fyrir sig á vegg í umrætt sinn þegar þeir voru við skyldustörf að [...] þann 15. september 2012. Með þessu braut ákærði gegn ákvæði 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði er fæddur í ágúst 1994. Samkvæmt sakavottorði ákærða var útgáfu á ákæru fyrir brot gegn 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga frestað 23. nóvember 2011. Þá hefur ákærði gengist undir sektargreiðslu með fjórum lögreglustjórasáttum á árunum 2012, 2013 og 2014 fyrir brot gegn umferðarlögum, áfengislögum og lögum um ávana- og fíkniefni ásamt því að vera sviptur ökurétti. Loks var ákærði dæmdur til greiðslu sektar 2. september 2013 fyrir brot gegn lögum um ávana- og fíkniefni. Við ákvörðun refsingar ákærða fyrir það brot sem hann er nú sakfelldur fyrir ber að gæta að 78. gr. almennra hegningarlaga. Þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin þriggja mánaða fangelsi, en skilyrði eru til að skilorðsbinda refsinguna og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Málsvarnarlaun verjanda ákærða, S-kk-ef S-kk-ef héraðsdómslögmanns, þykja hæfileg 388.740 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti. Með vísan til framangreindra málsúrslita verður ákærði dæmdur til að greiða þau að 2/3 hlutum, en að 1/3 hluta skulu þau greidd úr ríkissjóði. Annan kostnað leiddi ekki af rekstri málsins.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið H-kvk-nf M-kvk-nf S-kvk-nf saksóknari.

J-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóminn.

D ó m s o r ð:

Ákærði, A-kk-nf Þ-kk-nf B-kk-nf, sæti fangelsi í þrjá mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef S-kk-ef héraðsdómslögmanns, 388.740 krónur að 2/3 hlutum, en að 1/3 hluta skulu þau greidd úr ríkissjóði.

J-kk-nf H-kk-nf