S-611/2008

Mál þetta, sem dómtekið var 1. september 2008, er höfðað með ákæru, útgefinni af lögreglustjóranum á Suðurnesjum 19. maí 2008, á hendur X, kt. [...], „fyrir líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt 11. ágúst 2007, á skemmtistaðnum Z, Hafnargötu 30, Reykjanesbæ, ráðist á A, [...], með því að veita honum þungt högg í kvið og slegið hann í andlit svo hann fékk mikla krampakennda verki í kviðarholi, eymsli við þreyfingu þar og gat lítið hreyft sig og hann hlaut einnig bólgu á vinstri kinn.“

Er þetta talið varða við 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar.

Af hálfu ákærða er þess aðallega krafist að hann verði sýknaður. Til vara er gerð krafa um að honum verði ekki gerð sérstök refsing og til þrautavara er þess krafist að honum verði gerð vægasta refsing er lög leyfa. Þá gerir verjandi ákærða kröfu um hæfilega þóknun sér til handa.

I.

Aðfaranótt 11. ágúst 2007 barst lögreglunni á Suðurnesjum tilkynning um að maður hafi verið barinn við skemmtistaðinn Y í Keflavík. Samkvæmt því sem fram kemur í lögregluskýrslu, dags. 23. september 2007, var sá sem varð fyrir árásinni nýfarinn með leigubifreið á Heilbrigðisstofnun Suðurnesja. Þegar lögreglumenn komu þangað hafi ákærði verið þar fyrir utan og viljað biðja árásarþolann, A, afsökunar. Hafi þeir beðið ákærða um að yfirgefa svæðið og ræða frekar við A daginn eftir. Fram kemur að A hafi greint frá því að ákærði hefði sparkað í maga hans og slegið hann í andlitið.

A mætti hjá lögreglu 13. ágúst 2007 og lagði fram kæru á hendur ákærða fyrir líkamsárás umrædda nótt. Í lögregluskýrslu segir að kærandi hafi greint frá því að hafa séð ákærða inni á skemmtistaðnum Z í Keflavík, en þeir hefðu eitt sinn unnið saman. Hann hefði gengið að ákærða og pikkað með fingri í hann í þeim tilgangi að heilsa honum. Hafi ákærði skipað honum að fara í burtu og hann ætlað að gera það en þá hafi ákærði ráðist á hann. Ákærði hefði sparkað í maga hans með þeim afleiðingum að fætur hans kiknuðu, en þá hafi ákærði slegið hann með lófanum í andlitið þannig að hann féll í gólfið. Í framhaldi af þessu hafi dyravörður á staðnum reist hann við og sagt honum að forða sér þar sem ákærði væri til alls vís þegar hann væri pirraður. Kærandi kvaðst hafa farið út af skemmtistaðnum og inn á skemmtistaðinn Y, þar sem kærandi starfar. Þá segir í lögregluskýrslunni að kærandi hafi hringt þaðan á lögregluna sem kom á staðinn. Lögreglan hefði tekið niður upplýsingar og hann svo farið á sjúkrahúsið í Keflavík ásamt vini sínum. Ákærði hefði komið á sjúkrahúsið og viljað tala við hann og starfstúlka þá hringt á lögregluna. Kærandi sagði að ákærði hefði boðist til að greiða sjúkrakostnað hans.

Ákærði gaf skýrslu hjá lögreglu 22. janúar 2008. Skýrði hann svo frá að hann hafi verið að tala við vinkonu sína inni á skemmtistaðnum Z er A hafi komið aftan að honum og slegið hann laust í bakið, en þetta hafi verið svona leikur hjá honum. Í framhaldi af því hafi A tekið hann hálstaki aftan frá og við það hafi hann slegið A í síðuna með olnboganum til að losa um takið. Ákærði kvaðst hafa snúið sér við og séð að A hafi verið kvalinn og boðist til að aka honum á sjúkrahús en A afþakkað það. Skömmu síðar hefði A hringt í hann og sagt að hann væri á sjúkrahúsi. Ákærði hefði þá farið þangað til að athuga með hann og beðið hann fyrirgefningar. Þá sagði ákærði að A hefði komið heim til hans tveimur dögum síðar með sjúkrareikning að fjárhæð 32.500 krónur og óskað eftir því að hann greiddi reikninginn, sem hann hafi gert. Ákærði neitaði því að hafa sparkað í magann á A eða slegið hann í andlitið.

II.

Í málinu liggur fyrir læknisvottorð J-kk-ef B-kk-ef, dags. 9. október 2007, þar sem fram kemur að samkvæmt sjúkraskrám hafi A komið 11. ágúst 2007 á bráðamóttöku Heilbrigðisstofnunar Suðurnesja um kl. 04:15. Hafi A fundið fyrir miklum krampakenndum verkjum í kvið sem hafi komið í bylgjum. Hann hafi legið í keng og lítið getað hreyft sig fyrir verkjum í kvið. Hann hafi verið með stöðugan púls, blóðþrýsting og súrefnismettun. Við skoðun hafi kviður verið spenntur en ekki þaninn, lungu verið hrein og ekki verið eymsli yfir brjóstkassa. Hann hafi fengið verkjasprautu og vökva í æð og svo verið fluttur með sjúkrabifreið á bráðamóttöku Landspítalans í Fossvogi til nánari skoðunar og rannsóknar.

Samkvæmt vottorði J-kk-ef B-kk-ef yfirlæknis, dags. 23. nóvember 2007, kom A á slysa- og bráðadeild Landspítalans hinn 11. ágúst 2007 kl. 05:48. Í vottorðinu segir að við skoðun hafi hann verið með eðlileg lífsmörk. Hann hafi verið svolítið bólginn á vinstri kinn og með eymsli við þreifingu á kvið. Ekki hafi verið að sjá merki um innri áverka. Hann hafi verið með mar í andliti og trúlega hafi hann einnig marist eitthvað í kviðveggnum.

III.

Verður nú rakinn framburður ákærða og vitna fyrir dómi.

Ákærði kvaðst þekkja A en þeir hefðu unnið saman. Umrædda nótt, inni á skemmtistaðnum Z, hafi ákærði staðið ásamt B og stúlku sem hann vissi ekki nafnið á. A hafi komið, heilsað þeim og svo farið. Um hálftíma síðar hafi A komið aftan að honum og ákærði reynt að ýta honum frá sér. Dyravörður hefði svo komið á milli þeirra. Þegar ákærði hefði séð að þetta var A hafi hann sagt að þeir væru vinir en dyravörðurinn hafi viljað reka A út. Ákærði neitaði því að hafa sparkað í A eða slegið hann í andlitið. Ákærði kvaðst hins vegar hafa slegið A með olnboganum, en A hafi verið að kyrkja hann. Þegar ákærði var inntur eftir því hvernig A hefði tekið um háls ákærða lýsti hann því þannig að A hefði komið aftan að honum og tekið með öðrum handleggnum utan um háls hans. Hann hafi reynt að losa sig með því að vinda upp á sig og olnboginn þá farið í A. Ákærði greindi frá því að hann hefði síðar um nóttina frétt að A fór á sjúkrahús og ákærði farið þangað. Þá kvaðst ákærði hafa greitt A sjúkrakostnaðinn.

Vitnið A skýrði svo frá að hann hefði séð ákærða inni á skemmtistaðnum Z og pikkað létt í hann með puttanum og ætlað að heilsa honum, en ákærði brugðist illa við og sagt honum að drulla sér í burtu. Vitnið kvaðst hafa bakkað í burtu og beðist fyrirgefningar. Þá hafi ákærði komið á eftir honum og sparkað í maga hans. Hann hafi skotist aftur á bak og verið við það að detta en náð að halda jafnvægi. Ákærði hafi þá komið og slegið hann og hann þá flogið á gólfið. Vitnið kvaðst hafa farið yfir á skemmtistaðinn Y og verið í smá sjokki, en á þessum tímapunkti hafi allir verkir ekki verið komnir fram. Vitnið sagði að ákærði hefði komið yfir og viljað ræða við hann, en hann hefði hlaupið inn. Þar hefði hann hnigið niður og verið tekinn upp af félögum sínum og dyravörðum staðarins, en hann hafi fengið mikla kviðverki. Ákærði hefði svo komið á sjúkrahúsið og talað við hann. Hann kvaðst ekki muna vel hvað gerðist þar en hann hafi verið mjög kvalinn. Vitnið sagði að ákærði hefði boðist til að greiða sjúkrakostnað en ekki gert það. Vitnið neitaði því að hann hefði farið fram á það að ákærði greiddi sjúkrakostnað. Þá neitaði vitnið því að hafa tekið ákærða hálstaki og sagði að hann sé 173 sm á hæð og nái því ekki upp á ákærða til að taka hann hálstaki. Vitnið kvaðst hafa verið undir áhrifum áfengis umrædda nótt.

Vitnið B sagði að hann hefði séð ákærða ræða við stúlku er A hafi komið aftan að honum, tekið hann hálstaki og rykkt honum aðeins aftur. Ákærði hefði svarað með því að slá aftur fyrir sig og hann rifið A fram fyrir sig. Vitnið hefði þá gengið á milli þeirra og C dyravörður komið líka. Um leið og ákærði hefði séð hver þetta var hafi þeir talað saman og vitnið gengið í burtu. Um hálftíma síðar hafi vitnið ekið fram hjá skemmtistaðnum Y og séð A standa þar fyrir utan og virst allt í lagi með hann. Vitnið kvaðst ekki hafa neytt áfengis umrætt kvöld. Um það hvernig hálstak þetta hafi verið sagði vitnið að þetta hefði verið harkalegt hálstak því A sé töluvert minni en ákærði og ákærði rykkst til. Ákærði hefði slegið olnboganum aftur fyrir sig og A misst takið og ákærði rifið hann fram. Fram kom hjá vitninu að hann sé að vinna með ákærða sem dyravörður.

Vitnið C kvaðst hafa unnið sem dyravörður á skemmtistaðnum Z og verið við vinnu umrædda nótt. Vitnið sagðist kannast við ákærða sem hafi verið að vinna sem dyravörður á skemmtistaðnum á móti. Vitnið kvaðst hafa staðið um 2-3 metra frá þegar hann hafi séð mann stökkva aftan að ákærða og ákærði hefði hrist manninn af sér. Vitnið kvaðst hafa verið snöggur til og komið á milli þeirra og spurt hvað gengi á. Ákærði hafi þá séð að þetta var einhver vinnufélagi hans og vitnið því ekki skipt sér meira af þessu. Þegar borin var undir vitnið frásögn A, um að hann hefði gengið burt frá ákærða og ákærði sparkað í maga hans, sagði vitnið að þetta hefði ekki gerst þannig. Þá sagði vitnið að A hefði ekki dottið í gólfið. Jafnframt sagði vitnið að A hafi verið ölvaður, en ekkert „út úr kortinu“. Nánar um það hvernig A hafi stokkið aftan að ákærða sagði vitnið að hann hefði tekið utan um hálsinn á honum. Vitnið sagði að þetta hefði komið honum fyrir sjónir sem árás á ákærða.

IV.

Ákærði neitar sök og ber honum og A mjög á milli um atvik. Ákærði lýsir atvikum þannig að A hafi komið og heilsað honum inni á skemmtistaðnum Z. Um hálftíma síðar hafi verið komið aftan að ákærða og hann tekinn hálstaki. Hafi hann reynt að losa sig og rekið olnbogann í A.

Frásögn A er hins vegar á þá leið að hann hafi ætlað að heilsa ákærða en ákærði brugðist illa við og sagt honum að fara. Hann hafi fært sig frá ákærða en ákærði komið á eftir honum og sparkað í maga hans þannig að hann var nærri dottinn. Ákærði hefði svo slegið hann í andlit þannig að hann féll við. A kveðst hafa verið undir áhrifum áfengis umrædda nótt.

Tvö vitni hafa borið um það fyrir dómi að A hafi komið aftan að ákærða og tekið hann hálstaki. Þannig lýsti vitnið B, vinnufélagi ákærða, því að A hafi komið aftan að ákærða og tekið hann harkalegu hálstaki og ákærði brugðist við með því að slá aftur fyrir sig með olnboganum. Vitnið C, sem var dyravörður á skemmtistaðnum Z, bar um það að hafa séð A stökkva aftan að ákærða og taka utan um háls hans. Sagðist vitnið hafa litið á háttsemi A sem árás á ákærða og því gripið inn í. Hvorugt vitnanna segir að ákærði hafi sparkað í maga A eða slegið hann í andlitið. Fram hefur komið hjá báðum vitnunum að þeir hafi ekki verið búnir að neyta áfengis.

Samkvæmt þessu verður við það miðað að komið hafi verið aftan að ákærða og hann tekinn hálstaki. Þau viðbrögð ákærða að reyna að losa sig og reka olnbogann í A verða að teljast eðlileg og ekki hafa verið hættulegri en hálstakið. Er því fallist á með ákærða að þessi háttsemi hans sé refsilaus þar sem hún helgist af neyðarvörn, sbr. 12. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þá verður gegn neitun ákærða að telja ósannað að hann hafi slegið A í andlitið, en framburður vitna styður ekki að hann hafi gert slíkt.

Með vísan til alls framangreinds ber að sýkna ákærða af kröfu ákæruvaldsins. Samkvæmt 1. mgr. 166. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála ber að fella allan sakarkostnað á ríkissjóð, alls 170.140 krónur. Annars vegar er þar um að ræða kostnað vegna læknisvottorða, 30.700 krónur, og hins vegar þóknun verjanda ákærða, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hrl., sem þykir hæfilega ákveðin 139.440 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Dóm þennan kveður upp S-kvk-nf B-kvk-nf héraðsdómari.

D ó m s o r ð:

Ákærði, X, er sýkn af ákæru í málinu.

Allur sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, 170.140 krónur, þar með talin 139.440 króna þóknun skipaðs verjanda hans, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns.

S-kvk-nf B-kvk-nf