E-3751/2009

Mál þetta, sem dómtekið var 30. júní sl., var höfðað með stefnu birtri 22. september 2009. Stefnandi er Þ-kk-nf H-kk-nf, kt. 000000-0000, Kjartansgötu 1, Reykjavík en stefndi er Deloitte FAS ehf., kt. 000000-0000, Smáratorgi 3, Kópavogi.

Dómkröfur stefnanda eru að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnanda 6.706.142 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 31. mars 2009 til greiðsludags. Þá gerir stefnandi þá kröfu að stefnda verði gert að greiða stefnanda málskostnað samkvæmt málskostnaðarreikningi sem áskilinn sé réttur til að leggja fram við aðalmeðrferð málsins eða að skaðlausu að mati dómsins.

Stefndi gerir þær dómkröfur að hann verði sýknaður af öllum kröfum stefnanda og að honum verði dæmdur málskostnaður úr hendi stefnanda.

Málsatvik.

Aðilar eru ekki sammála um málavaxtalýsingu og verður hún rakin hér eins og ráðið verður af gögnum málsins. Stefnandi útskrifaðist með BS-gráðu í viðskiptafræði frá Háskóla Íslands í upphafi árs 2005 og lauk meistaranámi frá Háskólanum í Reykjavík með áherslu á fjármál fyrirtækja í upphafi árs 2008. Stefnandi hóf störf hjá stefnda með námi, vorið 2007 og var fastráðinn með ráðningasamningi þann 10. júlí 2007 frá og með 1. janúar 2008. Í málinu liggja fyrir afrit launaseðla frá febrúar 2008 til júlí 2009. Samkvæmt launaseðli fyrir janúar 2008 fékk stefnandi greidd mánaðarlaun 398.475 krónur, fyrir yfirvinnu 152.072 krónur, sem sagðar eru 36,75 einingar, bifreiðastyrk 21.450 krónur og orlof af yfirvinnu. Fyrir febrúar 2008 fékk stefnandi greidd sömu mánaðarlaun en fyrir yfirvinnu 41.380 krónur, sem eru sagðar 10 einingar, bifreiðastyrk 21.450 krónur og orlof af yfirvinnu. Fyrir mars 2008 fékk stefnandi greidd sömu mánaðarlaun, yfirvinnu 19,5 einingar samtals 80.691 krónu og sömu fjárhæð í bifreiðastyrk auk orlof af yfirvinnu. Fyrir apríl 2008 fékk stefnandi greidd sömu mánaðarlaun og bifreiðastyrk 22.800 krónur. Fyrir maí 2008 fékk stefnandi greidd sömu mánaðarlaun, 28.966 krónur í yfirvinnu fyrir 7 einingar, bifreiðastyrk 22.800, orlofsuppbót og orlof af yfirvinnu. Fyrir júní 2008 fékk stefnandi greidd sömu mánaðarlaun, 9 einingar í yfirvinnu sem var 37.242 krónur, bifreiðastyrk 26.550 krónur og orlof af yfirvinnu. Fyrir júlí fékk stefnandi greidd sömu mánaðarlaun og bifreiðastyrk. Fyrir ágúst 2008 fékk stefnandi greidd sömu mánaðarlaun, 34 einingar í yfirvinnu sem var 140.692 krónur og 26.550 krónur í bifreiðastyrk. Fyrir september 2008 fékk stefnandi greidd sömu mánaðarlaun, 11 einingar í yfirvinnu, samtals 45.518 krónur og orlof af yfirvinnu. Fyrir október 2008 fékk stefnandi greidd sömu mánaðarlaun, 34,5 einingar í yfirvinnu, 142.761 krónur og 27.600 krónur í bifreiðastyrk auk orlof af yfirvinnu. Fyrir nóvember 2008 fékk stefnandi greidd mánaðarlaun 452.400 krónur, bifreiðastyrk og desemberuppbót. Fyrir desember 2008 fékk stefnandi greidd 452.400 krónur í mánaðarlaun og bifreiðastyrk 27.600 krónur, samtals 480.000 krónur. Fyrir janúar 2009 fékk stefnandi greidd sömu mánaðarlaun og bifreiðastyrk, samtals 480.000 krónur. Sömu fjárhæðir voru greiddar fyrir febrúar 2009. Fyrir mars 2009 fékk stefnandi greidd sömu mánaðarlaun og bifreiðastyrk auk launauppbótar 310.124 krónur. Þá liggur fyrir launaseðill fyrir júní 2009 þar sem stefnandi fékk greidd sömu mánaðarlaun, orlof 575.616 krónur, bifreiðastyrk, orlofsuppbót og desember uppbót. Engin launauppbót var greidd þennan mánuð en gert ráð fyrir þeim lið í launaseðli.

Þá liggja fyrir í gögnum málsins nokkrir tölvupóstar, sá fyrsti sendur frá stefndanda 23. febrúar 2009 til B-kk-ef B-kk-ef, dskj. 12, þar sem segir m.a. „Geturðu komið því á hreint við mig hvenær bónusinn er greiddur út og fyrir hvaða tímabil nákvæmlega. Ég er búinn að heyra nokkrar útgáfur á því hvernig þetta verði. Vill fá þetta á hreint. Hvað á ég að gera við bónusinn?“ Tölvupóstur sendur frá stefnanda til Á-kvk-ef B-kvk-ef G-kvk-ef þann 30. mars 2009, kl. 12:49 og er efnið póstsins sagt „fæðingarorlof.“ Segir þar: „Sæl Á-kvk-nf. Vegna væntanlegrar fjölgunar í fjsk. minni þá þarf að ganga frá pappírsmálum. Ég held að ég sé með alla tilskilda pappíra. Hefurðu tíma aðeins til að líta á þetta með mér?“ Klukkan 13:05 svaraði Á-kvk-nf stefnanda með töluvpósti þar sem segir: „Já, að sjálfsögðu J. Ertu búinn að fara í gengum það með Á-kk-þgf H-kk-þgf hvaða fyrirkomulag þú ætlar að hafa á töku orlofsins? Þarft að gera það fyrst og svo skrifa ég undir.“ Klukkan 14:16 þann sama dag er ofangreindur póstur áframsendur af stefnanda til Á-kk-ef H-kk-ef Ó-kk-ef þar sem segir: „Sæll G-kk-nf. Við þurfum að fara í gegnum þessi mál en við skulum reyna að hafa hægar um okkur en síðast. Konan er sett í lok maí. Fyrirkomulag orlofs yrði eftirfarandi. Orlof í tvær vikur eftir fæðingu FAS-barns. Þá mun ég eiga eftir 10 vikur sem ég tek út þegar FAS-barn er 9 mánaða en frekari útfærsla á því þarf að bíða til betri tíma og eitthvað sem við ákveðum í sameiningu. Þurfum við að fara nánar yfir þetta. Kveðja ÞH.“ Þá liggur fyrir uppsagnarbréf til stefnanda af hálfu stefnda dagsett 31. mars 2009 en undir það skrifar f.h. stefnda Á-kvk-nf B. G-kvk-nf.

Þann 2. apríl 2009 sendi stefnandi tölvupóst á Á-kvk-þf þar sem segir: „Sæl Á-kvk-nf. Ég heyrði í B-kk-þgf áðan og sagði honum að ég stefndi á að hitta hann annaðhvort á morgun eða á mánudag og hann bað mig bara að vera í sambandi við sig. Ég og þú munum svo væntanlega ganga frá okkar málum þegar sá fundur verður búinn. Annað mál. Þú og Á-kk-nf hétu mér því að ég gæti fengið gott meðmælabréf frá ykkur. Nú er ég að fara senda CV inn á atvinnumiðlanir og slíkt og það væri þá gott að hafa meðmælabréfið til að fylgja með og skerpa á CV-inu. Er möguleiki að þú gætir sent mér þetta bréf á meili?...“ Þann sama dag svaraði Á-kvk-nf stefnanda með tölvupósti og bað hann að vera í sambandi við hana þegar þeir B-kk-nf hafi talað saman eins og um hafði verið rætt. Þá segir í tölvupóstinum að varðandi meðbælabréfið þá geti hún sent stefnanda það á maili innskannað og fari hún í það um leið og hún geti þann dag. Þann sama dag eða 2. apríl 2009 undirritaði Á-kvk-nf B. G-kvk-nf, mannauðsstjóri stefnda, meðmælabréf þar sem kemur m.a. fram að stefnandi sé frábær liðsmaður í hópi, heiðarlegur, traustur og leysi verkefni sín fagmannlega og vel af hendi. Hann fái þeirra bestu meðmæli og séu þau fullviss um að honum muni farnast vel á nýjum vettvangi. Þá liggur fyrir í málinu bréf dagsett 8. apríl 2009 og undirritað af G-kk-þgf K-kk-þgf, áhættu-og gæðastjóra stefnda, til stefnanda. Er stefnanda þar tilkynnt að áðursent meðmælabréf sé tekið til baka. Segir í bréfinu að augljós mistök hafi átt sér stað hjá stefnda, sem stefnanda hafi mátt vera ljós þar sem yfirmaður hans í fjármálaráðgjöfnni hafði áður tilkynnt stefnanda að starfskraftar hans hentuðu ekki fyrir þau störf sem stefnandi var ráðinn til hjá stefnda. Því væri umsögn stefnda tekin til baka og myndi stefndi ekki staðfesta innihald bréfsins yrði eftir því leitað. Í framhaldi óskaði lögmaður stefnda eftir skriflegum rökstuðningi fyrir uppsögninn og vísaði til 30. gr. laga nr. 95/2000 um fæðingar- og foreldraorlof.

Í gögnum málsins liggur frammi skjal, samið af B-kk-þgf B-kk-þgf , dskj. 13, merkt stefnanda þar sem taxti, tímar, útselt, markmiðslaun og launatengd gjöld, laun án launatengdra gjalda og bónus eru listuð upp frá apríl mánuði 2008 til október 2009. Samkvæmt vætti fyrir dómi var umrætt skjal gert til að sýna hvernig bónusgreiðslur gætu litið út. Þá liggur fyrir skjal, dskj. 28, þar sem útreikningar eru sýndir frá apríl 2008 til október 2009 og tímaskráning og útseld vinna stefnandi, J-kk-ef og U-kk-ef eru borin saman.

Þá liggja fyrir útfylltar tilkynningar um fæðinarorlof til Vinnumálastofnunar af hálfu stefnanda þar sem tilgreint er að hann muni taka fæðingarorlof vegna væntanlegrar fæðingar barns þann 28. maí 2009.

Málavextir, málsástæður og lagarök stefnanda:

Stefnandi kveður kjarna þessa máls vera þann að 31. mars 2009, eða einum degi eftir að hann tilkynnti mannauðsstjóra stefnda, Á-kvk-þgf B-kvk-þgf G-kvk-þgf og æðsta yfirmanni sínum hjá stefnda, Á-kk-þgf H-kk-þgf Ó-kk-þgf, framkvæmdarstjóra , hvernig hann sæi fyrir sér að haga töku fæðingarorlofs, vegna barns síns sem áætlað var að fæddist þann 28. maí 2009, hafi stefnanda fyrirvaralaust og án gildra ástæðna verið sagt upp störfum og gert að láta af störfum þá þegar. Stefnandi telji uppsögnina ólögmæta en stefndi hafi hvorki fengist til að greiða stefnanda eftirstöðvar launabónuss sem stefnandi hafði unnið sér inn fyrir uppsögnina né skaða- eða miskabætur vegna uppsagnarinnar.

Stefnandi byggir á því að stefndi hafi sagt honum upp störfum með ólögmætum hætti. Stefnandi hafi starfað hjá stefnda með námi frá vorinu 2007 en verið fastráðinn með ráðnigasamninginn dagsettum 10. júlí 2007. Stefnanda hafi síðan verið sagt upp störfum fyrirvaralaust þann 31. mars 2009 þegar hann hafði tilkynnt um töku fæðingarorlofs en fjölgunar hafi verið von 28. maí 2009. Stefndi hafi ekki fengist til að greiða stefnanda eftirstöðvar launabónuss sem stefnandi hafði unnið sér inn fyrir uppsögnina né skaða-eða miskabætur vegna uppsagnarinnar. Stefnandi hafi aldrei orðið var þið það á starfstíma sínum að stefndi væri óánægður með störf hans, en hann hefði gengist reglulega undir svokölluð frammistöðumöt og fengið undantekningalaust jákvæðar umsagnir og hól frá sínum yfirmönnum en fáar eða engar athugasemdir. Stefnandi hafi t.d. verið valinn af stefnda til kennslustarfa í Mannauðsskóla Háskólans í Reykjavík þar sem stefnandi hefði kennt almennt um fjármál. Stefnandi hafi verið efstur í könnum nemenda um frammistöðu kennara og hafi í framhaldi verið lausráðinn sem kennari við skólann. Þá hefði stefnandi haldið fyrirlestur innan fyrirtækisins fyrir eigendur stefnda og móðurfélagsins, Deloitte ehf. Þessi verkefni hefðu eðlilega vakið tiltrú hjá stefnanda um að hann stæði sig vel í starfi, auk þess sem hann hefði reglulega fengið launahækkanir í samræmi við árangur í starfi.

Stefnandi kveðst hafa verið með 346.500 krónur í umsamin dagvinnulaun í upphafi auk bílastyrks og yfirvinnulaun 1,0285% fyrir hverja unna klukkustund. Þann 1. febrúar 2008 hefðu grunnlaun hækkað í 398.475 krónur auk þess sem yfirvinna hefði hækkað í 1,0385% af föstum mánaðarlaunum fyrir hverja unna klukkustund auk greiðslu bifreiðakostnaðar. Þann 1. nóvember 2008 hefðu grunnlaun hækkað í 452.400 krónur auk bílastyrks, samtals 480.000 krónur. Yfirvinna hefði verið felld niður en stefnandi samþykkt nýtt launafyrirkomulag, svokallað bónuskerfi frá og með 1. október 2008. Samskonar fyrirkomulag hefðu U-kvk-nf I-kvk-nf S-kvk-nf og J-kk-nf G-kk-nf, sem störfuðu á sama sviði og stefnandi, einnig samþykkt. Á fundi með stefnda þann 31. mars 2009, hefði stefnanda verið sagt upp störfum, fyrirvaralaust, þegar stefnandi ætlaði að ræða fyrirkomulag fæðingarorlofs við Á-kk-þf H-kk-þf. Stefnandi hefði ekki fengið neinn rökstuðning fyrir uppsögninni nema að stefnandi „ætti ekki samleið“ með yfirmanni sínum, Á-kk-þgf H-kk-þgf og að starfskraftar hans „hentuðuð ekki til þeirra starfa“ sem stefnandi hefði sinnt. Telur stefnandi þetta vera óljósar og órökstuddar ástæður fyrir uppsögn hans.

Í kjölfar uppsagnar stefnanda hefði honum verið lofað meðmælabréfið sem hann hefði fengið undirritað af Á-kvk-þgf B. G-kvk-þgf og hefði meðmælabréfið verið í fullu samræmi við þær umsagnir sem stefnandi hefði áður fengið frá sínum yfirmönnum. Stefndi hefði með bréfi dagsettu 8. mars 2009, dregið meðmælabréfið til baka og hafi það valdið stefnanda verulegum erfiðleikum við að finna sér nýtt starf og eins og málið horfi við stefnanda virðist eini tilgangurinn með því að taka meðmælabréfið til baka vera sá að valda stefnanda enn frekari óþægindum og tjóni vegna uppsagnarinnar.

Stefnandi sundurliðar kröfugerð sína þannig:

Ógreiddur launabónus:

timabilið október 2008 til febrúar 2009 620.248,- kr.

Vegna mars 2009 259.774,- kr.

Skaðabætur vegna ólögmætrar uppsagnar:

Bætur sem nema launum – 1. júlí '09 – feb.'10 (480.000 x7,5) 3.600.000,-kr

10,17% orlof af 3.840.000 kr. 366.120,-kr.

Framlag atvinnurekanda í lífeyrissjóð – 8% af 3.840.000 288.000,-kr.

Viðbótarframlag í lífeyrissjóð - 2% af 3.840.000 72.000,-kr.

Miskabætur vegna ólögmætrar uppsagnar 1.500.000,-kr.

Stefnandi byggir á launafyrirkomulagi sem kynnt var stefnanda á fundi með B-kk-þgf B-kk-þgf, yfirmanni sviðsins sem stefnandi vann á, og Á-kk-þgf H-kk-þgf, sem afhentu stefnanda blað, sbr. dskj. 13, þar sem útlistað var hversu háar bónusgreiðslur til stefnanda gætu orðið fram í október 2009, að ákveðnum forsendum gengnum. Fyrirkomulagið hafi verið þannig að stefnandi hafi átt að fá bónus í samræmi við fjölda útseldra vinnustunda í hverjum mánuði. Hver vinnustund stefnanda hafi verið seld út á 14.000 krónur án virðisaukaskatts. Reikningsgrundvöllurinn hafi verið sá að í lok hvers mánaðar hafi verið tekin saman fjöldi útseldra vinnustunda stefnanda og margfaldað með 14.000 krónum. Útkoman hafi síðan verið margfölduð með svokölluðu markmiðslaunahlutfalli sem hafi verið umsamið að væri 45% og þannig fundin út viðmiðunarlaun hvers mánaðar. Mismunur viðmiðunarlauna hvers mánaðar að frádregnum grunnlaunum stefnanda 452.400 kronur að viðbættum 15% hafi verið bónus þess mánaðar en þó að frádregnum 15%. Í mars 2009 hafi stefnandi unnið 165 vinnustundir og þar af hafi 130 vinnustundir verið útseldar, sbr. dskj. 31. Sá vinnustundafjöldi margfaldaður með 14.000 krónum sé 1.820.000 krónur. Viðmiðunarlaun þess mánaðar séu því 819.000 (45% af fjárhæðinni) Af þeirri fjárhæð séu dregin frá grunnlaun stefnanda 452.400 krónur að viðbættum 15% eða samtals 520.260 krónur. Bónus stefnanda fyrir mars mánuð sé því viðmiðunarlaun, 819.000 krónur að frádreglunum 520.260 krónum og loks að frádregnum 15% eða samtals 259.774 krónur, (819.000-520.260) / 1,15=259.774 krónur. Við uppsögn stefnda hefði stefnandi átt inni bónus fyrir tímabilið október 2008 til febrúar 2009 að fjárhæð 930.372 krónur. Stefnandi hefði aðeins fengið 1/3 hluta bónusins greiddan eða 310.124 krónur, sbr. launaseðil stefnanda fyrir mars mánuð 2009. Stefnandi eigi því eftir að fá ógreiddan bónus fyrir all ttímabilið 620.248 krónur auk bónuss fyrir mars 2009 að fjárhæð 259.774 krónur eða samanlagt 880.022 krónur.

Stefnandi byggir skaðabótakröfu sína á því að hann eigi rétt á skaðabótum vegna ólögmætrar uppsagnar sbr. 30. og 31. gr. laga nr. 95/2000 um fæðingar- og foreldraorlof. Samkvæmt 1. mgr. 29. gr. laganna haldist ráðningasamband milli starfsmanns og vinnuveitanda óbreytt í fæðingar-og foreldraorlofi og samkvæmt 2. mgr. sömu greinar skuli starfsmaður eiga rétt á að hverfa aftur að starfi sínum að loku orlofi. Sé þess ekki kostur skuli hann eiga rétt á sambærilegu starfi hjá vinnuveitanda í samræmi við ráðingarsamning. Með uppsögninni hefði stefndi því brotið gegn stefnanda, með því að segja honum upp með ólögmætum hætti þegar eftir að stefnandi hafði tilkynnt um fyrirhugaða töku fæðingarorlofsins, með því að gera lögbundinn rétt stefnanda til að hverfa til starfsins að loknu orlofi að engu og með því að slíta ráðningasambandi aðila á tíma sem stefnandi naut verndar fyrir uppsögn. Stefndi beri sönnunarbyrðina fyrir því að gildar ástæður hafi í raun ráðið gerðum hans en svo hafi hann ekki gert. Stefnandi hafi hins vegar fengið laun greidd í uppsagnarfresti frá stefnda til 30. júní 2009. Stefnandi gerir því kröfu um skaðabætur sem nema grunnlaunum hans auk bílastyrks í sjö og hálfan mánuð eða samtals að fjárhæð 3.600.000 krónur auk orlofs á fjárhæðina sbr. kjarasamning VR og SA auk lífeyrissjóðsframlags og viðbótarframlags í séreignasjóð, allt samtals að fjárhæð 4.326.120 krónur.

Stefnandi byggir miskabótakröfu sína á b-lið 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Í hinni ólögmætu uppsögn felist ólögmæt meingerð gegn persónu stefnanda og æru. Uppsögnin hafi valdið stefnanda ófjárhagslegu tjóni og miska, enda sé hún byggð á ómálefnanlegum ástæðum. Þá vísar stefnandi sérstaklega til þess að stefndi hafi valdið stefnanda álitshnekki og verulegum erfiðleikum á atvinnumarkaði með því að afturkalla meðmælabréf sem stefnanda hafi verið afhent þann 2. apríl 2009 en það hafi verið gert án rökstuðnings og fullgildrar skýringar. Afturköllunin hafi valdið stefnanda erfiðleikum við að finna sér nýtt starf, enda geri flestir vinnuveitaendur skýlausa kröfu til þess að umsækjendur framvísi meðmælabréfi, eða geti a.m.k. vísað á fyrri vinnuveitanda sem meðmælanda. Þar sem stefnandi hafi ekki unnið hjá öðrum en stefnda frá útskrift hafi hann eðli málsins samkvæmt engin meðmælabréf eða meðmælendur til að vísa á sem geri honum mjög erfitt fyrir að sækja um störf og valdi það iðulega tortryggni í hans garð. Þá bendir stefnandi á að sá aðili sem undirritaði afturköllunina hafi verið G-kk-nf K-kk-nf, en hann hafi ekki verið meðal yfirmanna stefnanda hjá stefnda, heldur verið áhættu- og gæðastjóri móðurfélagsins, Deloitte hf., og hefði stefnandi lítil sem engin samskipti við G-kk-þf á starfstíma sínum hjá stefnda. Telur stefnandi að með hliðsjón af málsatvikum öllum að miskabæturnar séu hæfilegar 1.500.000 krónur auk dráttarvaxta.

Stefnandi byggir málsókn sína á lögfestum og ólögfestum meginreglum vinnuréttar, samninga- og kröfuréttar. Þá vísar hann til laga nr. 95/2000 um fæðingar- og foreldraorlof, einkum VIII. kafla laganna. Þá vísar hann til þess að skuldbindingargildi kjarasamnings VR og SA, byggi á 1. gr. laga nr. 55/1980 um starfskjör launafólks og skyldutryggingu lífeyrisréttinda. Þá byggir hann á ákvæðum laga nr. 30/1987 um orlof og ákvæðum laga nr. 129/1997 um lífeyrisréttindi. Miskabótakröfuna styður hann við skaðabótalög nr. 50/1993, sbr. 26. gr. laganna. Þá vísar hann til almennu skaðabótareglunnar um bótagrundvöll sem og almennra skaðabótasjónarmiða um tjón stefnanda. Þá vísar hann til hjúalaga nr. 22/1928, einkum lögjöfnunar frá 1. mgr. 25. gr. laganna. Krafa um dráttarvexti styður stefnandi við vaxtalög nr. 38/2001. Krafan um málskostnað styðst við ákvæði laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og kröfu um virðisaukaskatt á lögum nr. 50/1988. Um varnarþing vísast til 1. mgr. 33. gr. laga nr. 91/1991.

Í stefnu skorar stefnandi á stefnda að leggja fram gögn um fjölda útseldra vinnustunda stefnanda frá 1. október 2008 til 1. apríl 2009.

Málavextir, málsástæður og lagarök stefnda:

Stefndi kveður að á fyrri hluta árs 2008 þegar stefnandi hafði starfað lengur en þrjá mánuði hjá stefnda hafi verið ljóst að stefnandi stæði ekki undir væntingum hvað varðaði árangur í starfi, sérstaklega hvað varðaði tímanýtingu. Haustið 2008 hafi verið haldnir fundir með öllum starfsmönnum fjármálaráðgjafar stefnda, þar á meðal stefnanda og farið yfir árangur þeirra í starfi. Á fundi með stefnanda hafi honum þá þegar verið kynnt að hann stæði ekki undir væntingum hvað varðaði hæfni til að vinna að úrlausn flókinna verkefna hvað varðaði tímanýtingu og samskiptahæfi við viðskiptavini. Hafi stefnanda verið gert ljóst að hann yrði að taka sig á kvað varðandi tímanýtingu og vera ákveðnari við lausn verkefna og taka meiri ábyrgð á úrlausnum. Í ársbyrjun 2009 hafi eigendum stefnda verið enn ljósara að samhæfing launa og árangur stefnanda í starfi hafi verið óásættanleg. Á fundi með stefnanda þann 27. mars 2009 hafi Á-kk-nf H-kk-nf Ó-kk-nf yfirmaður stefnanda farið yfir árangur hans með hliðsjón af þeim þáttum sem lagðir voru til grundvallar á því mati eigenda stefnda, þar á meðal tímanýtingu. Hafi stefnanda verið tjáð að þrátt fyrir það yrðu honum greiddar liðlega 310.000 krónur sem áður hafði verið rætt um það við hann að hann yrði ekki verr settur eftir að launum var breytt í föst laun á mánuði en áður var. Þessu hefði stefnandi ekki viljað una og sett fram kröfu um greiðslu á einni og hálfri milljón í bónusgreiðslu. Hafi stefnandi talið sig hafa staðið sig það vel í starfi að honum hafi borið kaupauki. Það hafi Á-kk-nf H-kk-nf ekki fallist á enda hefði aldrei verið um slíkt samið við stefnanda. Hafi stefnandi því farið ósáttur af þeim fundi. Eftir þann fund hefði það verið niðurstaða eigenda stefnda að við svo búið yrði ekki unað og því afráðið að segja stefnanda upp störfum.

Stefndi kveðst neita því að uppsögn stefnanda hafi komið í kjölfar þess að hann hafi tilkynnt um fyrirhugaða töku fæðingarolofs. Stefnandi hefði sent tölvupóst þann 30. mars 2009 til Á-kvk-ef B-kvk-ef, þáverandi mannauðsstjóra stefnda og óskað eftir því að gengið yrði frá gögnum varðandi fyrirhugað færðingarorlof, en stefnanda verið bent á að beina því erindi til Á-kk-ef H-kk-ef. Þá hefði stefnandi einnig sent tölvupóst um það efni til Á-kk-ef H-kk-ef en hann ekki séð þann tölvupóst á fundi þeirra þann 31. mars. Ekkert samhengi sé því á milli uppsagnar stefnanda og fyrirhugaðs orlofs hans.

Stefndi kveðst neita fullyrðingum stefnanda um vanefndir á bónusgreiðslum eða vanefnt ráðningasamninginn við stefnanda. Stefndi kveðst aldrei hafa gengið frá samningi við stefnanda um bónusgreiðslur en stefnanda hafi verið lofað við breytingu á launafyrirkomulagi í október 2008 að hann yrði aldrei verr settur með fastlaunaasamning en ef hann hefði fengið fasta yfirvinnu greidda á mánuði. Í samræmi við það fyrirheit hefði stefnanda verið greidd launauppbót þann 1. apríl 2009 að fjárhæð 310.124 krónur. Stefndi hefði aldrei gengið frá samningi við stefnanda um bónusgreiðslur.

Stefndi krefst sýknu af öllum kröfum stefnanda. Þá krefst hann málskostnaðar úr hendi stefnanda. Kveður stefndi að ákærði 29. og 30. gr. laga nr. 95/2000 eigi ekki við í tilviki stefnanda. Ástæður uppsagnarinnar hafi verið rekstrarlegs eðlis þ.e. að stefnandi hefði ekki staðið undir þeim væntingum sem til hans hafi verið gerðar. Afrakstur starfa hans hafi með öðrum orðum ekki verið viðunandi. Það mat eigenda stefnda hefði stefnanda verið kynnt og fyrir því gerð grein áður en honum var sagt upp störfum, þ.e. á fundi með Á-kk-þgf H-kk-þgf þann 27. mars. Á þeim fundi hefði komið í ljós að stefnandi hafði uppi óraunhæfar kröfur um laun eða kaupauka sem áttu ekki við nein rök að styðjast og honum aldrei verið heitið af hálfu stefnda. Því hefði uppsögnin ekki átt að koma stefnanda á óvart. Viðbrögð stefnanda við þeim tíðindum virðast hafa verið þau að óska þegar eftir því að gengið yrði frá samningi við hann um töku fæðingarorlofs, en hann hefði ekki tilkynnt með formlegum hætti um það né gert samning um töku fæðingarorlofs áður en til uppsagnarinnar kom. Þá byggi stefndi á því að beiðni stefnanda um að ganga frá slíkum samningi hafi ekki komist til skila til hans yfirmanns áður en upsögnin átti sér stað og því hafi ekki verið tilefni til þess að rökstyðja uppsögn hans sérstaklega með tilliti til þess. Stefndi byggir á því að fyrirhugður fæðingarorlofstaka stefnanda hafi í engu ráðið um ákvörðun hans í þessu efni. Þá kveður stefndi að stefnandi hafi skilað mun verri nýtingu á vinnustundum sínum en aðrir starfsmenn stefnda. Stefnanda hafi því verið greidd ríflega þau mánaðarlaun sem samið hafði verið um. Þá hefði stefnanda verið greidd út mánaðarlaun út uppsagnarfrestinn án þess að hann skilaði vinnu á því tímabili. Þá mótmælir stefndi fjárhæð kröfu stefnanda sérstaklega. Stefnandi hafi ekki orðið fyrir neinu fjártjóni af hálfu stefnda og stefnandi fengið öll umsamið laun greidd og vel það au launa í uppsagnarfresti. Þá mótmælir stefndi skaðabótakröfu stefndanda vegna launamissis til 15. febraúar 2010. Stefnandi hafi ekki lagt fram nein gögn því til stuðnings um að hann hafi ekki fengið greidd laun á því tímabili eða greiðslur annars staðar frá. Þá mótmælir stefndi kröfu stefnanda um greiðslu lífeyrissjóðsiðgjalds sem atvinnurekanda sé skylt að greiða sem mótframlag. Stefnandi sé ekki réttur handhafi þeirrar kröfu ef hún sé á annað borð til staðar. Greiðslur af launum til líferyissjóðs byggist á ákvæðum laga nr. 129/1997 um skyldutryggingu lífeyrisréttinda og lífeyrissjóði sem og ákvæðum kjarasamninga þar að lútandi. Samkvæmt þeim reglum beri atvinnurekanda að greiða þann hluta iðgjalds til lífeyrissjóðs af greiddum launum en launamaðurinn sjálfur eigi ekki kröfu um að fá þá greiðslu til sín beint.

Stefndi mótmælir því að stefnandi hafi orðið fyrir álitshnekki og tjóni vegna þess að meðmælabréf sem honum hafði verið afhent hafi verið afturkallað. Geti sá gerningur ekki veitt stefndanda rétt til miskabóta. Umrædd bréf hafi eingöngu verið afhent stefnanda sjálfum sem hafi því verið einn um að upplýsa aðra um efni þeirra eða tilvist.

Stefndi byggir málskostnaðarkröfu sína á 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Skýrslur fyrir dómi

Stefnandi gaf skýrslu fyrir dóminum og kvað einu sinni hafa farið í formlegt frammistöðuviðtal hjá B-kk-þgf B-kk-þgf og hafi því lokið með jákvæðri umsögn B-kk-ef um hann, m.a. að hann hefði komið með mjög góðan anda inn í hópinn. Oftast í lok hvers mánaðar hefðu verið óformlegir fundir þar sem farið hafi verið yfir tímanýtingu liðins mánaðar. Kvaðst stefnandi aldrei hafa fengið neinar athugasemdir um störf sín hjá stefnda. Stefnandi kvaðst hafa verið beðinn um að halda námskeið í lok árs 2008 ásamt öðrum starfsmanni fyrir starfsmenn og eigendur stefnda þar sem um fimmtíu manns hafi setið og vissi hann ekki betur en að ánægja hafi verið með það námskeið.

Stefnandi kvaðst hafa verið á fundi í lok mars 2009 með B-kk-þgf og hafi B-kk-nf sérstaklega haft á orði hversu ánægður hann væri með árangur verkefna sem hann hafði séð um fyrir stefnda. Hefði B-kk-nf nefnt ákveðin verkefni sérstaklega þar sem hann var ánægður með auk þess að hann hefði tilkynnt stefnanda sérstaklega að það þyrfti að afskrifa tíma hjá stefnanda. Spurður um aðdragandann í október 2008 um breytingu á launakjörum kvaðst stefnandi hafa verið boðaður á fund með B-kk-þgf og Á-kk-þgf. Þeir hefðu boðið honum nýjan launasamning en á fundinum hefðu þeir hrósað stefnanda, U-kvk-þgf og J-kk-þgf fyrir vel unnin störf. Dagvinna stefnanda átti þá að hækka nokkuð og hann að fara á bónuskerfi en yfirvinna átti að leggjast af. Stefnandi kvað dskj. 13, yfirlit yfir bónusgreiðslur hafa verið lagt fyrir sig á fundinum. Kynnt hafi verið fyrir honum að bónuskerfið væri fjórir mánuðir og bónus gerður upp eftir það tímabil. Í raun hafi fyrsta tímabilið verið fimm mánuðir en svo fjórir eftir það. Þetta hafi virkað þannig að hver útskulduð klukkustund eftir 83 klukkustundir veitti honum 5.478 krónur fyrir skatta. Þessi fjárhæð fannst á eftirfarandi hátt. Í október hefði taxtinn verið 14.000 á útseldan tíma, samtals 1.932.000. Til frádráttar á því hefði átt að draga frá 45% af viðmiðunarlaunum. Viðmiðunarlaun voru 45% af heildartímagjaldi mánaðarins. Heildartími mánaðar væri taxti stefnanda margfaldaðar með vinnustundum hans. Þannig fengjust 869.400 krónur. Þar sem launatengd gjöld væru enn inn í fjárhæðinni hefði þurft að deila í þá fjárhæð með 1.15 til að fá bónusgreiðsluna sem hefði verið í dæminu sbr. dskj. 13, 351.900 krónur. Í sumarfríum ef launþegi var ekki í vinnu þá skilaði hann í raun neikvæðri bónusgreiðslu og átti að draga það frá uppsöfnuðum bónus. Réðist það af því að stefnandi skilaði ekki sínum 83 klukkustundum í þeim mánuðinum. Kvað stefnandi útreikninga fyrir apríl til september 2008 hafa verið sýndardæmi hvernig bónusgreiðslurnar hefðu komið út fyrir hann ef unnið hefði verið á bónuskerfinu á því tímabili en ekki samkvæmt eldra kerfi, þ.e. dagvinnu og yfirvinnu. Stefnandi kvaðst hafa unnið á þessu kerfi frá október 2008 og í mars 2009 hefði verið greitt út samkvæmt nýju launakerfi. Stefndi hefði einhverra hluta vegna ekki sýnt dskj. 46, útskuldaðar vinnustundir í mars 2009 en þær voru samkvæmt bókum stefnanda 130 stundir. Aðspurður um dskj. 23 og 24, launaseðla, kvað stefnandi stefnda hafa gert mistök og leiðrétt yfirvinnu sem tiltekin var á launaseðli fyrir októbermánuð og dregið hafa af launum aftur á launaseðli fyrir nóvembermánuð. Hefði það verið gert þar sem bónuskerfði hafði tekið við. Stefnandi kvað J-kk-þf og U-kvk-þf einnig hafa unnið eftir sama kerfi. Þau hafi rætt þetta kverfi opinskátt sín á milli þar sem þau hafi verið í óvissu um það hvernig þetta kerfi myndi virka. Hann hefði leitað eftir skýringum frá B-kk-þgf en ekki fengið. Þau hefðu stundum gantast með það að þau væru fjármálasérfræðingar en gætu ekki reiknað út sín eigin laun. Þau hafi t.d. ekki verið viss um viðmiðunartímabilin, hvort þau áttu að vera þrír, fjórir eða fimm mánuðir. Þau hefðu þó verið í þeirri trú að bónusinn hefði átt að greiða út í einu lagi. Hann hefði t.d. átt að fá rúma milljón fyrir tímabilið október til febrúar en lækkað í rúmar níu hundruð þúsund þar sem einhverjir tímar hjá stefnanda hefðu verið afskrifaðir eða ekki útseldir. Útborgun á bónus hefði átt að framkvæma þannig að eftir fyrsta tímabilið hefði átt að greiða út 1/3 af áunnum bónus, eftir næsta tímabil 1/3 og eftir þrjá mánuði þar í frá restin. Þannig gæti bónusgreiðslan hækkað eða lækkað við hverja útborgun. Hefði hann rætt þetta á fundi með B-kk-þgf og stefnandi sagt honum að hann væri bara ánægður með að launakerfið væri komið á hreint.

Stefnandi hefði síðar átt fund með Á-kk-þgf þar sem Á-kk-nf hefði byrjað að útlistað fyrir stefndanda hversu gott bónuskerfið væri og kvaðst stefnandi hafa sagt Á-kk-þgf að hann teldi að bónuskerfið væri útrætt. Stefnandi kvaðst hafa sagt Á-kk-þgf að hann væri ekki sammála hvernig Á-kk-nf legði málið fram. Á-kk-nf hefði slitið þeim fundi með því að rjúka út og engin niðurstaða hefði verið af þeim fundi. Stefnanda hefði verið mjög brugðið eftir fundinn. Stefnandi kvað þann 31. mars 2009 hafa sent Á-kvk-þgf mannauðsstjóra, tillögur að fæðingarorlofi sem lá fyrir að stefnandi myndi taka. Á-kvk-nf hefði svarað honum og sagt honum að hann þyrfti að ræða við Á-kk-þf um það. Hann hefði tekið saman öll gögn er sneru að fæðingarorlofi og mætti á boðaðan fund með Á-kk-þgf, B-kk-þgf og Á-kvk-þgf. Á þeim fundi hefði Á-kk-nf tilkynnt honum að hans starfskraftar nytust ekki stefnda lengur og myndu leiðir þeirra skilji þar með. Stefnanda hefði verið boðið að segja sjálfur upp störfum sem hann hefði afþakkað. Á-kk-nf hefði tilkynnt honum að hann yrði leystur út með mjög góðum meðmælum. Fannst stefnanda það skjóta skökku við þar sem í sömu andrá var verið að segja honum að hann væri vonlaus starfsmaður en þáði það. Kvað hann samstarfsmenn og yfirmenn hafa vitað að hann átti von á barni en það hefði fæðst11. júní 2009.

Stefnandi kvaðst hafa hringt inn tveim dögum síðar og rætt við Á-kvk-þf varðandi meðmælabréfið og einnig sent henni tölvupóst þar um. Hann hefði einnig óskað eftir rökstuðningi fyrir uppsögninni. Nokkrum dögum síðar hefði Á-kk-nf boðað hann á fund til að ræða uppsögnina frekar en stefnandi kvaðst ekki hafa séð sér fært að gera það. Nokkrum dögum síðar mætti stefnandi á fund með B-kk-þgf B-kk-þgf. Á þeim fundi hefði G-kk-nf K-kk-nf, áhættu og gæðastjóra hjá stefnda setið. Nokkrum dögum eftir þann fundi hefði stefnandi fengið bréf, undirritað af G-kk-þgf K-kk-þgf þar sem meðmælabréf stefnda var dregið til baka. Stefnandi kvaðst aldrei hafa starfað með G-kk-þgf og eina sem stefnanda dytti í hug væri að stefndi væri að hefna sín þar sem stefnandi mætti á fund með lögmanni og leitaði réttar síns. Stefnandi kvað afturköllun meðmælabréfsins hafa skaðað hann. Stefnandi hefði starfað hjá stefnda frá því hann útskrifaðist úr námi og skipti því verulega fyrir hann í framtíðinni að hafa meðmæli frá eina vinnuveitanda sínum frá námslokum. Kvaðst hann hafa orðið af störfum hjá skilanefnd Kaupþings og KPMG vegna þess að hann gat ekki lagt fram meðmæli frá stefnda. Stefnandi taldi einu skýringuna á uppsögninn vera þá að hann hafi verið á leiðinni í fæðingarorlof. Aðspurður um starfslokin kvað stefnandi að honum hafi verið tilkynnt að hann skyldi að vera til staðar en öll verkefni hans hefðu strax verið tekin af honum og sett á U-kvk-þf og J-kk-þgf. Stefnandi hefði verið til staðar uppsagnartímann en aldrei hefði verið haft samband við hann til að kanna hvort hann ætlaði að vera á vinnustað eða hvort hann væri veikur. Stefnandi kvaðst hafa fengið annað starfs 1. október 2009. Hann hefði fengið vinnu hjá IFS Ráðgjöf og væru fjórir til fimm manns starfandi þar. Stefnandi kvaðst hafa liðið vel hjá stefnda og upplifað mikla starfsánægju. Launakjör stefnanda væru ekki jafngóð í dag, hann fengi eingöngu föst laun greidd en enga yfirvinnu. Launin væru 500.000 krónur í dag og ekki von á hækkun. Aðspurður kvaðst stefnandi vera að kenna við Opna háskólann og gerði það enn. Hann hefði kennt í desember og janúar og fengið greiðslu fyrir það tímabil í lok janúar 2010. Stefnandi kvaðst alls ekki hafa litið á dskj. 13 sem bindandi skjal af hálfu aðila en breyting á launakerfinu hefði verið munnlegt samkomulag. Þá kvaðst stefnandi hafa reynt að setjast niður mánaðarlega og farið yfir útselda tíma með B-kk-þgf en það hafi þá verið þeir bókaðir tímar sem hann hafi skrifað á verkefni. Stefnandi fór yfir dskj. 31 sem hann kvað vera vinnuskjal frá honum sjálfum þar sem hann skráði hjá sér fjölda vinnustunda og við hvað hann hafi verið að vinna við. Útskýrði stefnandi að hann hefði unnið 165 klst. í mars en að 130 klst. af því hafi verið útseld vinna hans. Þá væri hann búinn að draga af innri vinnu. Stefnandi kvaðst hafa verið í þeirri trú að hann gæti gengið frá tilkynningu til vinnumálastofnunar um fæðingarorlof þegar hann mætti á fundinn með stefnda þar sem honum var sagt upp störfum. Stefnandi kvaðst hafa unni uppsagnarfrestinn hefði verið óskað eftir því en hann hefði ekki haft sérstaka löngun til að vera á vinnustað eftir uppsögnina. Stefnandi kvaðst hafa sent Á-kk-þgf H-kk-þgf ásamt Á-kvk-þgf eyðublöðin í tölvupósti en ekki fengið svar nema frá Á-kvk-þgf.

Vitnið Á-kvk-nf B-kvk-nf G-kvk-nf, kt. 000000-0000 Kristnibraut 33, Reykjavík kom fyrir dóminn og kvaðst hafa starfað sem mannauðsstjóri hjá stefnda og séð um starfsmannamál, ráðningar og annað sem sneri að starfsmönnum. Vitnið hefði einnig tekið þátt í að segja upp starfsfólki í samráði við einstaka yfirmenn. Vitninu var sýnt dskj. 5, tölvupóst frá stefnanda. Kvaðst vitnið muna eftir að hafa umræddan tölvupóst og svarað honum eins og verklagið var, þ.e. að ná samkomulagi við yfirmann hvaða fyrirkomulag ætti að hafa á töku fæðingarorlofsins en vitnið sæi í framhaldi um að undirrita skjölin til töku fæðingarorlofs. Vitnið kannaðist við dskj. 3, Vitnið kvað ákvörðun um uppsögn stefnanda ekki hafa verið borin undir vitnið þar sem að uppsögnin hefði borið mjög brátt að. Á-kk-nf H-kk-nf hefði tjáð vitninu að breytingar væru í farvatninu og því yrði að segja stefnanda upp og búið væri að boða stefnanda á fund í þeim tilgangi. Vitnið kvaðst því hafa útbúið uppsagnabréfið þar sem komin voru mánaðarlok og uppsögnin þyrfti að eiga sér stað fyrir mánaðarmótin. Vitnið kvað aðspurt, stefnda alltaf hafa verið liðlega með fæðingarorlof hjá starfsmönnum og aldrei uppsagnir vegna þeirra. Vitnið kvaðst ekki hafa haft vitneskju um það hvers vegna átti að segja stefnanda upp störfum og það hafi ekki verið rætt við það fyrir fundinn. Vitnið kvaðst hafa verið á fundinum með stefnanda og Á-kk-þgf H-kk-þgf. Verklagið væri venjulega þannig að vitnið stýrði fundum þegar um uppsagnir var að ræða en í þessu tilviki hafi uppsögnin verið í öðru ferli. Stefnandi hefði mætt á fundinn með gögn varðandi væntanlegt fæðingarorlof og líklega talið að til fundarins hafi verið boðað til að ganga frá þeim en honum hefði verið afhent uppsagnarbréfið á fundinum. Vitnið kvaðst ekki þekkja til launasamninga við hvern og einn eða það bónuskerfi sem stefnandi vann eftir. Vitnið kvaðst ekki hafa vitað á þeim tíma að stefnandi hafi átt von á barni. Vitnið kvaðst ekki hafa heyrt um neina óánægju varðandi störf stefnanda. Vitnið kvaðst muna að stefnanda hafi verið lofað meðmælabréfi á fundinum. Aðspurt um afturköllun á meðmælabréfinu, kvaðst vitnið hafa frétt af því eftirá. Varðandi efni meðmælabréfa, kvaðst vitnið hafa nokkuð staðlaðan texta en auk þess þá fengi vitnið vitnisburð frá yfirmanni viðkomandi starfsmanns sem vitnið bætti svo í texta bréfsins. Vitnið hefði síðan borið meðmælabréfið undir B-kk-þf áður en vitnið sendi stefnanda það. Vitnið kvaðst hafa fengið þær upplýsingar um uppsögn stefnanda að hún væri vegna skipulagsbreytingar en ekki vegna óánægju með störf stefnanda. Þá minntist vitnið þess ekki að það hafi verið rætt á fundinum að verið væri að setja út á störf stefnanda.

Vitnið U-kvk-nf I-kvk-nf S-kvk-nf, 281174- 0989, Birkimeð 8b, Reykjavík kom fyrir dóminn og kvaðst hafa unnið hjá stefnda. Vitnið hefði stundum unnið í samstarfi við stefnanda að samskonar verkefnum og hann. Þau hefðu unnið í teymi undir stjórn B-kk-ef B-kk-ef hjá stefnda. Vitninu var kynnt dskj. 13 og kvað vitnið það vera samskonar skjal og hefði verið kynnt fyrir vitninu hjá stefnda. Vitnið útskýrði útreikninga á skjalinu á sama hátt og stefnandi hafði gert. Vitnið kvaðst hafa fengið greiðslu samkvæmt þessu fyrirkomulag í apríl, ágúst og desember 2009 og þær greiðslur verið í samræmi við það sem vitnið reiknaði með. Vitnið kvaðst aldrei hafa fengið greidda yfirvinnu hjá stefnda og hefði því þetta fyrirkomulag verið auknar greiðslur til vitnisins. Vitnið kvað B-kk-þf hafa kynnt fyrirkomulagið fyrir því. Vitnið kvaðst hafa skilið bónusfyrirkomulagið þannig í upphafi að eftir fyrsta tímabilið hefði átt að greiða að fullu áunnin bónus síðasta tímabils sem hefði átt að vera þrír mánuðir en þegar til kom hefði vitnið fengið greiddan 1/3 hluta bónusins og 1/3 hefði átt að greiða síðar. Vitnið kvað að til stæði að breyta þessu bónuskerfi og taka upp annað launakerfi. Aðspurt kvaðst vitnið minna að bónusgreiðslurnar hefðu verið tilgreindar sem launauppbót á launaseðlum, þannig hefði það allavega verið síðast. Vitnið kvaðst ekki hafa vitað til að óánægja hafi verið með störf stefnanda hjá stefnda. Vintið kvaðst ekki muna eftir skipulagsbreytingum á þeim tíma er stefnanda var sagt upp störfum en ritari hefði hætt á sama tíma.

Vitnið J-kk-nf G-kk-nf, kt. 000000-0000, Kambaseli 30, Reykjavík kom fyrir dóminn og kvaðst hafa starfað við fjármálaráðgjöf hjá stefnda. Hans næsti yfirmaður væri B-kk-nf B-kk-nf. Vitnið kvaðst hafa starfað með stefnanda ásamt vitninu U-kvk-þgf að verkefnum. Vitnið minntist ekki að tilkynnt hafi verið um skipulagsbreytingar á sínum tíma og engar skýringar á því hvers vegna stefnandi var látinn fara. Vitnið kvaðst hafa verið í upphafi á föstum launum og fengið greitt fyrir yfirvinnu en síðan hefði launum verið breytt þannig að vitnið fékk greidd föst laun og bónuskerfi verið kynnt fyrir þeim. Í fyrstu hefðu launin samkvæmt bónuskerfinu verið mun betri en þegar á leið hefðu verkefnum fækkað og því launagreiðslur lækkað. Bónusinn hefði verið viðbót. Vitnið kvaðst hafa fengið eitthvað smávægilegt í lok síðasta árs. Dskj. 13 var borið undir vitnið og kvaðst vitnið hafa fengið sambærilegt skjal afhent af sínum yfirmanni. Úskýrði vitnið útreikninga á sama hátt og stefnandi. Mikið hefði verið að gera þegar bónuskerfið var sett á og nokkru á eftir hefði einnig verið mikið að gera. Síðan hefði orðið samdráttur í verkefnum. Vitnið kvað B-kk-þf og Á-kk-þf H-kk-þf hafa kynnt bónuskerfið fyrir honum á fundi. Aðspurt kvaðst vitnið minna að það hafi þurft að vinna 75% útskuldun í hverjum mánuð og það hefði síðan fengið hlutdeild af öllu sem útselt var eftir það. Vitnið kvaðst minna að bónusgreiðslur fyrir þriggja mánaða tímabil hafi farið yfir hálfa milljón. Kvað vitnið fyrirkomulagið hafa verið þannig að fyrir fyrsta tímabilið hefði verið greiddur 1/3 hluti af áunnum bónusgreiðslum, næsta tímabil hefði verið greiddur 1/3 hluti af fyrsta tímabilinu og 1/3 hluti af næsta tímabili og á síðasta tímabilinu hafi verið greiddur 1/3 hluti af fyrsta tímabilinu, 1/3 af öðru tímabilinu og 1/3 hluti af þriðja tímabilinu. Vitnið kvaðst ekki hafa vitað til að nein óánægja hafi verið með störf stefnanda á sínum tíma. Aðspurt kvaðst vitnið minna að einhverju eftir brottvikningu stefnanda hafi einhver skýring komið á útskuldunarhlutfalli stefnanda sem ástæða.

Vitnið Á-kk-nf H-kk-nf Ó-kk-nf, kt. 000000-0000, Berghömrum 10, Reykjavík, löggiltur endurskoðandi kom fyrir dóminn og kvaðst starfa sem yfirmaður fjármálaráðgjafar og vera meðeigandi stefnda. Vitnið kvaðst hafa gert ráðningasamning við stefnanda á sínum tíma. Starfsmannastjóri sæi um gerð ráðningasamninga almennt í fyrirtækinu en vitnið hefði aðkomu að ráðningu manna. Aðspurður um launabreytingu stefnanda kvaðst vitnið hafa staðið að þeirri breytingu. Kvað vitnið starfsmenn yfirleitt vera í byrjun á föstum launum ásamt fastri yfirvinnu, tuttugu klukkustundum, en síðan breyttust samningar þannig að yfirvinna félli inn í föstu launin. Vitninu var sýnt dskj. 13 og kvaðst vitnið kannast við það skjal en það hafi ekki verið hluti af launakjörum stefnanda eða þeim kjarabreytingum sem gerðar voru haustið 2008. Skjalið væri væntanlega búið til af B-kk-þgf B-kk-þgf. Skjalið væri klárlega ekki hluti af launakjörum starfsmanna enda væri ekkert tekið á innri vinnu, öflun nýrra viðskiptavina eða afskrifta en slíkt væri líklega á viðbótarskjali. Vitnið kvaðst kannast við skjalið en þar væri heldur ekki tekið mið af öðrum þáttum sem skiptu máli við ákvörðun launa. Vitnið neitaði því að bónusgreiðslur hafi grundvallast á þessu skjali. Hins vegar hafi bónus verið greiddur og stefnanda hafi verið greiddur bónus eða launauppbót við starfslok. Vitnið kvaðst hafa hitt stefnanda, 26. eða 27. mars 2009 og þá farið fyrir vinnu hans frá því um haustið og bent stefnanda á að hann hafi ekki verið að skila nægilega góðum tímaskilum. Á þeim fundi hefði komið fram að munur væri á skoðunum vitnisins og stefnanda á vinnu stefnanda fyrir stefnda. Stefnandi hafi á þeim fundi talið að honum bæri hærri laun fyrir vinnu sína. Þeim fundi hefði vitnið slitið. Stefnandi hefði verið með lægri nýtingu en aðrir starfsmenn í sömu störfum. Á fundi með öðrum eigendum í lok janúar 2009 hefði verið tekin ákvörðun um að segja stefnanda upp störfum en vitnið ákveðið að fresta því þar sem þeir hefðu verið í mjög stóru verki. Stefnandi væri góður drengur og góður starfsmaður í hópstarfi og því hefði hann ekki viljað leysa hópinn upp á þeim erfiðu tímum og álagsvinnu sem var á þeim tíma. Vitnið kvaðst vera sá eini sem ákvarðaði laun í þeirri deild er stefnandi starfaði. Kvað vitnið að ef út úr dskj. 13 kæmi sú niðurstaða að greiða ætti bónus yrði aldrei greiddur nema 1/3 hluti í einu af tímabilinu en venjulega yrði litið til eins árs tímabils. Vitnið hefði hins vegar viljað umbunda starfsmönnum strax og því ákveðið að greiða út bónus fyrir þriggja mánaða tímabil í einu. Vitnið kvaðst hafa ákveðið að greiða stefnanda þrjú hundruð þúsund í uppbót fyrir tímabilið en engin forsenda samt verið til þess út frá samningnum. Vitnið kvað þessa breytingu hafa verið gerða til þess að starfsmenn væru alltaf betur settir en við óbreytt launakjör. Kvaðst vitnið ekki hafa ætlað að láta stefnanda fara á þessum tíma en vegna óraunhæfra launakrafna stefnanda þá hafi honum verið sagt upp. Kvað vitnið að þrír nýir starfsmenn hafi verið ráðnir í það verkefni sem var í gangi á þeim tíma er stefnandi var látinn hætta störfum. Aðspurt um tölvupóst er stefnandi sendi vitninu um fyrirkomulag fæðingarorlofs þann 30. mars 2009, kvaðst vitnið klárlega ekki hafa séð þann tölvupóst áður en fundurinn var haldinn 31. mars s.á. Kvað vitnið hins vegar að þegar þeir gengu niður í fundarherbergið hefði stefnandi verið með gögn varðandi fæðingarorlof og spurt vitnið hvort þeir væru ekki að fara að ræða orlofið. Kvaðst vitnið hafa svarað stefnanda að þeir væru ekki að fara að ræða orlofið. Aðspurður um vitnisburð J-kk-ef og U-kvk-ef um að þau hafi fengið greiddan bónus samkvæmt formúlunni á dskj. 13, kvaðst vitnið ekki getað svarað fyrir það. Aðspurður um það hvernig sú fjárhæð sem stefnandi fékk greidda við starfslok, 310.124 krónur, væri til komin, kvað vitnið að sér hafi fundist að stefnandi hafi átt að fá greiddar launabætur, en þessi fjárhæð hljóti að hafi komið frá B-kk-þgf, vitnið hafi ekki reiknað þessa fjárhæð út. Vitnið gæti ekki svarað því til á annan hátt. Aðspurður kvað hann bónus enn vera greiddan hjá stefnda. Aðspurður um dskj. 44, þar sem fram kemur tímaskráning stefnanda á hvert verk fyrir sig, kvaðst vitnið nokkuð visst um að einhverjir tímar hafi verið afskrifaðir, sem skráðir séu á skjalið, en gæti ekki sagt til um það þar sem hann væri með þær skráningar hjá sér. Aðspurt um loforð um meðmælabréf á fundinum með stefnanda, kvaðst vitnið ekki muna það svo en líklega hafi svo verið. Vitnið kvaðst ekki hafa séð það meðmælabréf sem stefndanda var afhent og þegar vitnið sá meðmælabréfið hefði það haft frumkvæði að því að láta draga það til baka. Aðspurt um það hvort meðmælabréfið hafi verið borið undir vitnið áður en það var sent, kvað vitnið það vera rangt. Vitnið kvað stefnanda hafa farið af vinnustað eftir uppsögnina af hans frumkvæði.

Vitnið B-kk-nf B-kk-nf, kt. 000000-0000, Hálsaseli 39, Reykjavík, kom fyrir dóminn og kvaðst vera yfirmaður verðmatsþjónustu stefnda og stefnandi hafi starfað þar sem undirmaður hans. Vitnið kvaðst hafa komið að uppsögn stefnanda. Uppsögnin hafi átt nokkurn aðdraganda en stefnandi hafi verið með nokkuð slaka tímanýtingu. Hann hefði stöðugt verið með slökustu nýtinguna í hópnum. Eigendur hefðu verið sammála um að láta hann fara en stefnandi hefði haft góð áhrif á starfshópinn og því hefðu þeir ekki viljað láta hann fara strax. Á-kk-nf hefði átt fund með stefnanda um laun og menn á þeim fundi reiðst. Eftir þann fundi hefði Á-kk-nf rætt við þá og þeir verið sammála um að láta stefnanda fara. Aðspurt um fund með stefnanda um tímanýtingu o.fl. í mars 2009, þar sem vitnið mun hafa hrósað stefnanda, kvaðst vitnið ekki muna nákvæmlega eftir að hafa hlaðið stefnanda lofi. Aðspurt kvaðst vitnið kannast við dskj. 13 og að hafa samið það skjal. Vitnið kvaðst muna eftir fundi með stefnanda og Á-kk-þgf þar sem bónusfyrirkomulag var kynnt stefnanda. Módelið hefði vitnið ásamt Á-kk-þgf samið sem væri frammistöðutengt. Hefði kynningunni fylgt að hugmyndin væri á byrjunarstigi og ekki endanlega útfærð. Kvað vitnið þetta fyrirkomulag hafa reynst erfitt í framkvæmd og því væri búið að breyta því í dag. Hugmyndin hefði verið að menn fengju umbun á ársgrundvelli en hugmyndin gæti tekið breytingum. Óvissa hafi verið á útfærslunni meðal starfsmanna m.a. það sem huglægir þættir væru ekki metnir með í útfærslunni. Aðspurður um lokabónusgreiðslu sem stefnandi fékk greidda við starfslok, kvaðst vitnið ekki muna það nákvæmlega en hafa verið byggt á útskuldunartölum frá stefnanda. Vitninu var sýnt dskj. 43, og kvað vitnið þar koma fram að stefnandi hafi verið með lægstu tímanýtingu af þessum þremur starfsmönnum. Benti vitnið m.a. á desembermánuð 2008 þar sem stefnandi hafi verið með 15,9% tímanýtingu sem væri langminnsta tímanýtingin. Aðspurt um kröfu stefnanda um greiðslu fyrir marsmánuð sem byggð væri á tímaskráningu stefnanda en þar væri útskuldaðir 130 klukkustundir, kvaðst vitnið telja að það væri utanum hald stefnanda sjálfs á unnum tímum hans. Væri það vafalaust rétt hjá stefnanda en það væri ekki þar með sagt að hægt væri að útskulda þá vinnu. Kvað vitnið dskj. 13, ekki veita starfsmönnum nein réttindi ef þeir hætta störfum heldur væri það ákveðin útfærsla á útreikningi við kaupauka. Aðspurður um það hvort stefnandi hætti strax störfum minnti vitnið að stefnandi hafi fengið val um það hvort hann hætti störfum strax við uppsögnina eða starfaði áfram. Vitnið kvað fyrirhugað fæðingarorlof stefnanda ekki hafa verið til umræðu á fundum þeirra en vitnið kvaðst hafa vitað til þess að fjölgunar væri von hjá honum. Aðspurt kvaðst vitnið minnast þess að það, ásamt Á-x-x H-kk-þgf, stefnanda, J-kk-þgf og U-kvk-þgf, hafi verið saman á fundi þar sem dskj. 13 var kynnt. Líklega hefði skjalið verið afhent aðilum á þeim fundi. Vitnið kvað breytingu á launakjörum hafa verið kynnt starfsmönnum en jafnframt að nýja fyrirkomulagið gæti breyst. Frá október 2008 hafi staðið til að byggja á því kerfi, en með þeim fyrirvara um að útfærslan gæti breyst. Vitnið kvað engann hafa fullkomlega fengið greitt eftir kerfi skv. dskj. 13. en formúlan hafi verið notuð til grundvallar við útreikninga. Það sem gert hafi verið í febrúar eða 1. mars, hafi verið byggt á þessum útreikningum og 1/3 af pottinum hafi þá verið greiddur út. Formúlan hafi verið þannig útfærð að útreikningarnir gátu leitt til neikvæðrar niðurstöðu eins og komi fram á skjalinu. Vitnið kvaðst minnast fundar í mars 2008 þar sem rætt var um áunnin bónus stefnanda. Kvað hann 300.000 krónur hafi verið um 1/3 af pottinum í mars 2009. Stefnandi sé nú hættur störfum og því eigi hann ekkert inni. Bónusinn sé greiddur eftirá þeim starfsmönnum sem enn eru í starfi þegar bónusgreiðslan fer fram. Kvaðst vitnið meina það að eftir að starfsmenn hættu þá eyddist bónusinn upp. Þessi útfærsla hafi hins vegar ekki verið rædd sérstaklega. Vitnið kvaðst minnast þess að stefnandi hafi haldið námskeið í desember 2008 og skýri það kannski lélega útskuldun á tímum í þeim mánuði hjá stefnanda. Í desember hins vegar hefði vitnið þrisvar sinnum leitað til stefnanda og beðið hann um að vinna ákveðið verkefni fyrir lyfjaver. Aðspurt um það hvers vegna yfirlit yfir afskrifaða vinnustundir hafi ekki verið lagðar fram í málinu, kvaðst vitnið ekki geta skýrt það. Á dskj. 13 væri ekki gert ráð fyrir afskrifuðum vinnustundum. Kvað vitnið að ekki hafi verið hægt í miðju hruni að skoða afskriftir hjá hverjum starfsmanni fyrir sig heldur hafi verið reynt að leggja mat á þær.

Vitnið kvaðst ekki hafa komið að því að skrifa meðmælabréf til stefnanda en væntanlega séð það áður en það var sent út og ekki gert neinar athugasemdir við það. Hins vegar hefði það verið afturkallað þar sem of fast hafi verið kveðið að ágætum stefnanda. Aðspurt um rökstuðning fyrir uppsögn stefnanda, kvað vitnið það ekki hafa verið á sinni könnu í fyrirtækinu. Dskj. 44, tímaskráning á fjögur verkefni hjá stefnda, var borið undir vitnið og kvaðst vitnið aðspurt ekki minnast þess sérstaklega að vinnustundir þar hafi verið afskrifaðar.

Niðurstöður:

Stefnandi krefst þess að stefndi greiði honum 6.706.142 krónur ásamt dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 frá 31. mars 2009 til greiðsludags ásamt málskostnaði. Stefndi krefst sýknu og kveðst ekki hafa vitað um væntanlegt fæðingarorlof stefnanda auk þess sem honum hafi verið sagt upp þar sem starfskraftar stefnanda nýttust stefnda ekki lengur. Hafi uppsögnin því verið lögmæt.

Stefnandi vann hjá stefnda frá árinu 2007 til 31. mars 2009 er honum var sagt upp störfum fyrirvaralaust. Í október 2008 var tekið upp nýtt launafyrirkomulag hjá stefnda þar sem greidd voru föst mánaðarlaun til stefnanda auk bónusgreiðslna sem voru reiknaðar út eftir nánar tilgreindu fyrirkomulagi. Var umrætt bónusfyrirkomulag kynnt fyrir stefnanda af hálfu fyrirsvarsmanna stefnda og eigenda. Fyrir liggur að tveir aðrir starfsmenn stefnda, U-kvk-nf og J-kk-nf unnu einnig eftir þessu fyrirkomulagi. Þá er ágreiningslaust að stefnanda var sagt upp störfum fyrirvaralaust á fundi með stefnanda, stefnda og Á-kvk-þgf B. G-kvk-þgf, mannauðsstjóra stefnda á fundi þann 31. mars 2009.

Krafa stefnanda byggir fyrst og fremst á því að honum hafi verið með ólögmætum hætti sagt upp störfum eftir að hann tilkynnti yfirmanni sínum um fyrirhugað fæðingarorlof. Stefndi mótmælir því og kveður tilkynningu stefnanda ekki hafa borist sér þegar uppsögnin átti sér stað. Því hafi hann verið grandlaus um ætlað fæðingarorlof stefnanda við uppsögninga og lög um fæðingarorlof nr. 95/2000 eigi því ekki við.

Ágreiningslaust er að stefnandi sendi Á-kvk-þgf B. G-kvk-þgf tölvupóst þann 30. mars 2009 þar sem tekið er fram að vegna væntanlegrar fjölgunar í fjölskyldu stefnanda þyrfi hann að ganga frá pappírsmálum og óskaði hann eftir tíma með henni til að líta á þá pappíra. Þeim tölvupósti svaraði Á-kvk-nf þann sama dag og játti því. Einnig spurði hún stefnanda hvort hann væri búinn að ræða við Á-kk-þf H-kk-þf um fyrirkomulag orlofsins, það þyrfti að gerast fyrst og síðan myndi Á-kvk-nf skrifa undir. Fyrir dóminum staðfesti vitnið Á-kvk-nf þetta en hún kvaðst hafa séð um starfsmannamál hjá stefnda.

Í 1.mgr. 9. gr. laga nr. 95/2000 um fæðingar-og foreldraorlof er mælt fyrir að starfsmaður sem hyggst nýta sér rétt til fæðingarorlofs skuli tilkynna það vinnuveitanda eins fljótt og kostur er og í síðasta lagi átta vikum fyrir fyrirhugaðan fæðingardag barns. Í 2. mgr. segir að tilkynning um töku fæðingarorlofs skuli vera skrifleg og skuli þar tilgreina fyrirhugaðan upphafsdag orlofsins, lengd og tilhögun. Þá skuli vinnuveitandi árita tilkynninguna um móttökudagsetningu og afhenda starfsmanninum afrit hennar.

Hjá stefnda starfaði Á-kvk-nf B. G-kvk-nf sem mannauðsstjóri og samkvæmt hennar framburði sá hún um mannaráðningar og önnur starfsmannamál. Undir hana heyrði að ganga frá gögnum er sneru að fæðingarorlofi stefnanda utan að gera samkomulag um fyrirkomulag orlofsins, sem starfsmenn gerður við sína yfirmenn. Stefnandi sendi tölvupóst til Á-kvk-ef þar sem hann gaf til kynna að hann þyrfti að ganga frá gögnum varðandi töku fæðingarorlofsins. Auk þess sendi stefnandi tölvupóst á yfirmann sinn, Á-kk-þf H-kk-þf, en hann kvaðst ekki hafa lesið tölvupóstinn sólahring síðar og því hafi sú vitneskja ekki verið komin til hans vitundar þegar uppsögnin átti sér stað.

Telja verður að sending tölvupósts sé ekki fullnægjandi máti til að koma tilkynningu með sannanlegum hætti til vinnuveitanda. Gegn neitun Á-kk-ef H-kk-ef, er ósannað að honum hafi borist tilkynningin fyrir fund aðila þann 31.mars 2009 þegar uppsögnin átti sér stað. Hafi viðtakandi tölvupósts hins vegar lesið póstinn eða svarað honum, verður ekki annað talið en það sé fullnægjandi tilkynning og skilyrðum 2. mgr. 9. gr. laganna fullnægt. Á-kvk-nf B. G-kvk-nf sagði fyrir dóminum að það hefði verið í hennar hlutverki að undirrita og samþykkja gögn varðandi töku fæðingarorlofs þegar búið væri að ganga frá fyrirkomulagi þess við yfirmenn. Á-kvk-nf svaraði stefnanda sama dag og hann sendi henni póstinn og verður að telja tilkynning stefnanda hafi þá þegar verið komin til vitundar réttra aðila með sannanlegum hætti. Þrátt fyrir að Á-kk-þgf H-kk-þgf hafi verið ókunnugt um tilkynningu stefnanda til starfsmannastjóra félagsins, þá getur stefnandi ekki borið ábyrgð á því að þeim upplýsingum hafi ekki verið komið áfram til yfirmanna. Verður skilyrði 1. mgr. 9. gr. laga nr. 95/2000 því talið uppfyllt að þessu leyti.

Samkvæmt 30. gr. laga nr. 95/2000 er óheimilt er að segja starfsmanni upp störfum vegna þess að hann hafi tilkynnt um fyrirhugaða töku fæðingar- eða foreldraorlofs skv. 9. eða 26. gr. eða er í fæðingar- eða foreldraorlofi nema gildar ástæður séu fyrir hendi og skal þá skriflegur rökstuðningur fylgja uppsögninni. Í 31. gr. laganna er kveðið á um skaðabótakskyldu vinnuveitanda, brjóti hann gegn ofangreindu ákvæði. Enginn rökstuðningur hefur verið færður fyrir uppsögn stefnanda og sú fullyrðing vitnisins Á-kk-ef H-kk-ef að búið hafi verið að taka ákvörðun um það nokkru áður, eða á fundi í janúar 2009, að segja stefnanda upp störfum, er ósannað og ekki rök fyrir uppsögninni þann 31. mars 2009. Verður því talið sannað að umrædd uppsögn hafi verið ólögmæt.

Dómkröfur stefnanda eru eftirfarandi:

1. Ógreiddur launabónus, 620.248 krónur fyrir tímabilið október 2008 til febrúar 2009.

2. Ógreiddur launabónus 259.774 krónur vegna mars 2009.

Skaðabætur vegna ólögmætrar uppsagnar eru þannig fundnar:

3. Bætur sem nema launum frá 1. júlí 2009 til 15. febrúar 2010, 480.000 x 7,5 eða 3.600.000 krónur.

4. 10,17% orlof af 3.840.00 krónur eða 366.120 krónur.

5. Framlag atvinnurekanda í lífeyrissjóð 8% af 3.840.000 eða 288.000 krónur.

6. Viðbótarframlag í lífeyrissjóð 2% af 3.840.000 eða 72.000 krónur.

7. Miskabætur vegna ólögmætrar uppsagnar 1.500.000 krónur.

8.

Stefnandi byggir kröfulið 1 á því að stefndi hafi greitt honum 310.124 krónur þann 1. apríl 2009 sem þriðjungs hlutfall af áunnum bónusgreiðslum fyrir tímabilið október 2008 til febrúar 2009. Hafi sú fjárhæð verið fundin út eftir reikniformúli sem stefndi hafi samið sjálfur. Honum beri því að fá greiddar eftirstöðvar bónussins 620.248 krónur sem hafi verið áunninn fyrir það tímabil en ógreiddur.

Stefndi byggir á því að bónusfyrirkomulagið hafi ekki verið hluti af launasamningi milil stefnanda og stefnda og því óskuldbindandi fyrir stefnda. Vitnið B-kk-nf kvaðst hafa samið þá formúlu sem kom fram á dskj. 13, ásamt Á-kk-þgf H-kk-þgf og kynnt það fyrir stefnanda sem breytingu á launakjörum. Vitnið B-kk-nf kvað þó fyrir dóminum að bónusgreiðslur hefðu verið greiddar starfsmönnum eftir 1. október 2008. Það staðfestu vitnin J-kk-nf og U-kvk-nf einnig. Stefndi kvað hins vegar að hafi verið litið þannig á að væri starfsmaður ekki í vinnu þá lækkaði áunninn bónus í sama hlutfalli. Stefnandi hefði ekki verið við störf eftir 1. apríl 2009 og því lækkaði bónusinn jafnt og þétt og að lokum núllaðist hann út.

Stefnandi mótmælir þessari skýringu og byggir á því að ekki sé hægt að hafa af honum áunnin laun sem ekki séu komin til greiðslu með því að reka hann úr starfi. Þá hafi stefnandi verið í þeirri trú fram að útgreiðslu fyrsta tímabilsins eftir launabreytinguna að það ætti að greiða allan áunnin bónus út í einu. Það hafi síðan ekki verið gert, heldur 1/3 hlutar hans greiddur út. Tekur dómurinn undir þá málsástæðu stefnanda enda fær sú fullyrðing stefnanda stoð í framburði vitnisins Á-kk-ef H-kk-ef og í greinargerð stefnda, þar sem Á-kk-nf H-kk-nf kveður stefnanda hafa verið með, á fundi þeirra 27. mars, óraunhæfar launakröfur sem hafi verið óásættanlegar af hálfu stefnda. Með því að samþykkja bónusfyrirkomulagið var stefnandi ekki að samþykkja launalækkun sér til handa, þvert á móti átti hann von á að hafa betri laun en fyrra fyrirkomulag fól í sér. Fær sú fullyrðing einnig stoð í framburði vitnisins Á-kk-ef H-kk-ef, sem kvað starfsmenn hafa átt að vera betur setta með nýtt launafyrirkomulag en áður. Er því ósannað að stefnandi hafi samþykkt að áunninn bónus afskrifaðist jafnt og þétt við uppsögn í starfi. Verður að þessu leyti krafa stefnanda tekin til greina, þ.e. að hann eigi rétt á áunnum bónusgreiðslum sem ekki voru komnar til útgreiðslu er honum var sagt upp störfum. Sú útfærsla sem bónus er reiknaður út frá er tilkomin fyrir tilstuðlan stefnda og hefur stefndi ekki sýnt fram á að hún sé röng eða ósanngjörn að öðru leyti, en fram kom hjá vitninu B-kk-þgf að sú fjárhæð sem stefnandi fékk greidda kaupauka 310.124 krónur hafi verið 1/3 hluti þess bónuss sem áunninn hafi verið á fyrsta tímabilinu. Hefur stefnandi því sýnt nægjanlega fram á að sú fjárhæð hafi verið 1/3 af áunnum bónus fyrir tímabilið október 2008 til t. mars 2009. Útreikningum stefnanda á bónusfjárhæðum fyrir október 2008 til febrúar 2009 hafa ekki verið hraktar. Verður krafa stefnanda að þessu leyti því tekin til greina og stefndi dæmdur til að greiða stefnanda 620.248 krónur auk dráttarvaxta eins og greinir í dómsorði.

Stefnandi byggir kröfulið 2 á því að stefnandi hafi skilað af sér 165 unnum klukkustundum í mars 2009. Af þeim hafi 130 klukkustundir verið útskuldaður sem reikna skuli áunninn bónus út frá. Stefnandi skoraði á stefnda að leggja fram gögn um fjölda útseldra vinnustunda stefnanda frá 1. október 2008 til 1. apríl 2009. Við því hefur stefndi ekki orðið og kveður þau gögn ekki vera til. Fullyrðing stefnanda um að 130 klukkustundir hafi verið útseldar af hálfu stefnda, hefur ekki verið hnekkt og verða þær því lagðar til grundvallar við útreikninga á bónusgreiðslum fyrir mars 2009. Verður krafa stefnanda að þessu leyti því tekin til greina og stefndi dæmdur til að greiða stefnanda 259.774 krónur ásamt dráttarvöxtum eins og greint er í dómsorði.

Stefnandi krefst skaðabóta fyrir ólögmæta uppsögn sem nema launum frá 1. júlí 2009 til 15. febrúar 2010. Samkvæmt staðgreiðsluyfirliti stefnanda fékk hann greidd laun frá stefnda til 1. júlí 2009. Þá fékk stefnandi greiðslur frá fæðingarorlofssjóði í júlí, ágúst og september 2009, samtals 1.138.638 krónur. Þá hóf stefnandi störf hjá IFS Ráðgjöf þann 1. október 2009 og starfar þar enn. Fær hann 500.000 krónur í mánaðarlaun. Þrátt fyrir að stefnanda hafi verið sagt upp með ólögmætum hætti, þá á hann ekki að vera betur settur eftir, en ef hann hefði haldið starfi sínum hjá stefnanda. Stefnandi hóf töku fæðingarorlofs þann 1. júlí 2009. Stefnandi fékk greidd laun á uppsagnarfresti eða til og með júní 2009 fyrir utan umþrættan bónus. Á þeim tíma er stefnandi var í fæðingarorlofi hefði hann ekki notið launa frá stefnda. Verður stefnanda því ekki dæmdar launagreiðslur á þeim tíma. Föst mánaðarlaun stefnanda hjá stefnda hefðu verið 452.400 krónur auk bílastyrks 27.600 krónur. Verður því að telja að stefnandi hafi ekki orðið fyrir tjóni á þeim tíma er hann annars hefði verið í starfi hjá stefnda eftir að töku fæðingarorlofs lauk en ósannað er hver eða hvort bónusgreiðslur hefðu verið greiddar á því tímabili. Verður stefndi því sýknaður af kröfum stefnanda um skaðabætur.

Stefnandi kveðst hafa orðið fyrir miska vegna afturköllunar meðmælabréfs stefnda og ekki fengið störf sem honum bauðst áður en hann hóf störf hjá IFS Ráðgjöf. Verður að telja að með því að afturkalla meðmælabréf sem gefið var af yfirmanni starfsmannamála stefnda, hafi stefndi valdið stefnanda ákveðnum miska en ljóst er að stefnandi getur ekki nýtt sér þau meðmæli sem honum annars hafði verið gefin. Hins vegar verður að taka undir það með stefnda að stefnanda einum voru afhent þessi bréf og því stefnanda í sjálfsvald sett hvort hann upplýsir aðra um efni þeirra eða ekki. Þrátt fyrir að fyrrum vinnuveitandi neiti að gefa fráfarandi starfsmanni meðmæli, veldur það ekki eitt og sér bótaskyldu. Er skilyrðum 26. gr. skaðabótalaga því ekki uppfyllt og ber að sýkna stefnda af þeirri kröfu.

Að þessum niðurstöðum fengnum, ber að dæma stefnda til að greiða stefnanda hluta málskostnaðar sem er talinn hæfilegur 500.000 krónur að virðisaukaskatti meðtöldum.

Á-kvk-nf G-kvk-nf héraðsdómari kvað upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð

Stefndi, Deloitte FAS ehf., kt. 000000-0000, Smáratorgi 3, Kópavogi, greiði stefnanda, Þ-kk-þgf H-kk-þgf, kt. 000000-0000, Kjartansgötu 1, Reykjavík, 880.022 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 frá 31. mars 2009 til greiðsludags.

Þá ber að dæma stefnda til að greiða stefnanda í málskostnað 500.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Á-kvk-nf G-kvk-nf

Rétt endurrit staðfestir

Héraðsdómur Reykjaness 23.7. 2010.