S-177/2014

Ár 2014, föstudaginn 4. júlí, er á dómþingi héraðsdóms Reykjavíkur, sem háð er í Dómhúsinu við Lækjartorg af P-kk-þgf G-kk-þgf, héraðsdómara, kveðinn upp dómur í sakamálinu nr. 177/2014: Ákæruvaldið (D-kvk-nf Ö-kvk-nf V-kvk-nf) gegn F-kk-þgf F-kk-þgf (S-kk-nf K-kk-nf K-kk-nf hrl.), G-kk-þgf M-kk-þgf (S-kk-nf Ö-kk-nf H-kk-nf hdl.) og A (T-kk-nf B-kk-nf E-kk-nf hdl.), sem tekið var til dóms að aflokinni aðalmeðferð hinn 30. júní sl.

Málið er fyrsta lagi höfðað með ákæru ríkissaksóknara, dagsettri 24. janúar sl. á hendur ákærðu, F-kk-þgf F-kk-þgf, kt. [...], án lögheimilis í sveitarfélaginu Árborg, G-kk-þgf M-kk-þgf, kt. [...], Hesthömrum 9, Reykjavík og A, kt. [...], án lögheimilis í Reykjavík, „fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás, með því að hafa að kvöldi laugardagsins 19. maí 2012, utan við og inni í smáhýsi við [...] í Reykjavík, í félagi, veist með líkamlegu ofbeldi að B:

1. Ákærði F-kk-nf með því að sparka í hægri og vinstri síðu B og slá hann með krepptum hnefa í andlitið fyrir utan smáhýsin og í kjölfarið veitt B eftirför inn í eitt af smáhýsunum og þar slegið í átt að höfði B með borðfæti og traðkað síðan á höfði B.

2. Ákærði G-kk-nf með því að slá B með borðfæti í efri hluta líkamans inni í smáhýsinu.

3. Ákærði A með því að slá B tveimur hnefahöggum í andlitið inni í fyrrgreindu smáhýsi.

Af þessu hlaut B mikið mar og loft undir húð yfir vinstri kinn, niður á háls og sem náði niður á kvið, tvö rifbrot og loftbrjóst vinstra megin, mar á lifur og framan á vinstra læri.

Telst þetta varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærðu verði dæmdir til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkrafa:

Af hálfu B, kennitala [...] er þess krafist að ákærðu, verði gert að greiða honum, in solidum, miskabætur að fjárhæð kr. 2.500.000, auk vaxta frá tjónsdegi, 19. maí 2012, skv. 1. mgr. 8. gr. vaxtalaga nr. 38/2001 en síðan dráttarvaxta skv. 9. gr. sömu laga, að liðnum mánuði frá birtingu kröfunnar til greiðsludags. Þá er þess krafist að ákærðu verði gert að greiða málskostnað, in solidum, að mati dómsins eða samkvæmt síðar framlögðum málskostnaðarreikningi að viðbættum virðisaukaskatti.“

Þá er málið höfðað á hendur ákærða G-kk-þgf einum með ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, dagsettri 18. febrúar sl. “fyrir umferðarlagabrot með því að hafa aðfaranótt föstudagsins 7. júní 2013 ekið bifreiðinni NL-188 sviptur ökurétti og undir áhrifum áfengis (í blóði mældist vínandi 2,73‰) á bifreiðastæði við verslun 10-11 við Seljaveg 2 í Reykjavík uns aksturinn var stöðvaður.

Telst brot þetta varða við 1. mgr. 48. gr. og 1. mgr., sbr. 3. mgr., 45. gr., allt sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, sbr. 1. gr. laga nr. 48/1997 og 3. gr. laga nr. 24/2007.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar, til greiðslu alls sakarkostnaðar og til sviptingar ökuréttar skv. 101. gr. og 102. gr. nefndra umferðarlaga, sbr. 25. gr. laga nr. 44/1993 og 18. gr. laga nr. 66/2006.“

Ákæra ríkissaksóknara, 24. janúar 2014.

Málavextir

Samkvæmt staðfestri lögregluskýrslu C var það laugardagskvöldið 19. maí 2012 að lögreglu barst tilkynning um það að ráðist hefði verið á mann á Grandagarði hér í borg. Lögreglumenn fóru að sinna þessu og fundu mann hjá veitingastofunni Kaffivagninum, B, f. 1969, sem var illa til reika og bólginn í andliti. Kvartaði hann undan verkjum í kviði og virtist eiga erfitt um tal. Fram kom hjá honum að maður, kallaður „F-kk-nf“, hefði ráðist á hann og slegið hann með barefli. Hefði þetta gerst í íbúðargámi við [...], sem væri með grænni útidyrahurð. Segir í skýrslunni að erfitt hafi verið að yfirheyra B vegna ölvunar og meiðsla. B var fluttur á slysadeild til aðhlynningar. Lögreglumenn höfðu tal af fólki í gáminum með grænu hurðinni, ákærða G-kk-þgf og D. Sagðist fólkið vita að B hefði verið barinn en fátt annað. Í öðrum íbúðargámi þar hjá, sem var með rauðri útidyrahurð, hittu lögreglumenn fleira fólk, ákærða F-kk-þf, E, f. 1964, F, f. 1961, ákærða A, G, f. 1967, og H, f. 1969. Segir í skýrslunni að öll hafi þau verið mjög ölvuð. Þá segir þar að ákærði F-kk-nf hafi kannast við það að hafa veitt B áverkana. Hefði B hagað sér illa, lagt hendur á konur og verið með mikil læti. Að lokum hefði honum verið nóg boðið og hann því ákveðið „að láta höggin dynja“ eins og þetta er orðað í skýrslunni. Kvaðst ákærði hafa kýlt B í andlitið og kviðinn en neitaði því að hafa beitt barefli. Hefði þetta gerst í gáminum með grænu hurðina. Var ákærði F-kk-nf handtekinn og færður á lögreglustöðina og í fangageymslu. Lögreglan tók ljósmyndir af vettvangi, þar á meðal inni í tveim smáhýsanna, þeim sem eru með rauðri og grænni hurð. Sést talsverð óreiða þar á húsmunum og öðru en ekki merki um átök nema þar sem græna hurðin er, en þar getur að líta sófaborð á hvolfi. Þar má einnig sjá spýtu eða lurk á einni myndinni, sem gæti verið borðfótur. Þá voru einnig teknar myndir af höndum ákærða F-kk-ef. Er vinstri hönd hans bólgin að sjá á mynd. Ekki er að sjá að nein frekari rannsókn hafi farið fram á vettvanginum og ekki var lagt hald á spýtuna eða lurkinn, sem sést á myndinni.

Í málinu er staðfest skýrsla I rannsóknarlögreglumanns um viðtal sem hann átti við B á gjörgæsludeild Landspítala. Segir þar að B hafi ekki sagst vita hvað gerst hafði en F-kk-nf hefði þó verið með drykkjurugl og farið að berja hann og sparka í hann.

Meðal gagna málsins er staðfest vottorð J, sérfræðings í bráðalækningum, um áverka á B. Er þar haft eftir B að hann hefði verið barinn með barefli. Þá segir þar að hann hafi verið óskýr vegna skertrar meðvitundar og lyfjavímu. Hann hafi verið með loft undir húð á hálsi og brjóstkassa, einkum vinstra megin og hafi það náð niður á kviðinn. Þar hafi hann kveinkað sér við þreifingu. Mar hafi verið framan á vinstra læri og mikið mar á höfði, einkum vinstra megin í andliti. Í tölvusneiðmynd af brjóstkassa hafi sést loftbrjóst vinstra megin og a.m.k. tvö brotin rif. Þá hafi sést í tölvusneiðmynd af kviði að mar var á lifrinni. Segir læknirinn þessa áverka vel geta samrýmst því að maðurinn hafi verið barinn með barefli.

Ákærði F-kk-nf var yfirheyrður hjá lögreglu daginn eftir kl. 13.32. Sagðist honum svo frá að B hefði verið að abbast upp á fólk þarna, bæði húsráðanda og konur sem þarna voru og hann tók hálstaki. Kvaðst hann því hafa kýlt B og sparkað í hann. Hefði B fengið högg í síðuna, magann og andlitið. Ekki vissi hann hve mörg högg hann sló en hann hefði notað vinstri höndina. Þá hefði hann sparkað tvisvar í magann á B. Ákærði neitaði því að hafa notað barefli á B. Allt hefði þetta gerst utandyra. B hefði enga mótspyrnu veitt og hefði hann verið í einhvers konar geðveikisástandi og komið aftur og aftur eftir að ákærði hafði komið honum út fyrir girðingu sem þarna er. Loks hefði hann séð að B var slasaður og þá séð aumur á honum og leyft honum að leggjast í sófann þarna inni. Hefði hann verið búinn að berja B nóg.

Ákærði A var yfirheyrður hjá lögreglu 21. febrúar 2013. Kvaðst hann hafa verið „sæmilega ölvaður“ en þó ekki svo mikið að hann vissi ekki hvað gerðist. Hann kvað B munu hafa verið rekinn út úr einum skúrnum og í framhaldi af því kvaðst hann hafa séð meðákærðu F-kk-þf og G-kk-þf lumbra á B fyrir utan hlið, þar með talið sparka í andlitið á honum, aðallega F-kk-þf. Þetta hefði hann séð úr dyragættinni hjá sér. Átökin hefðu svo endað inni í skúr hjá E, eftir því sem hann frétti seinna, og kvaðst hann ekki vita af eigin raun hvað þar gerðist. Kvaðst hann ekki hafa farið þangað heldur verið inni hjá sér og aðeins hafa séð það sem fram fór fyrir utan hliðið.

Ákærði G-kk-nf var yfirheyrður hjá lögreglu 25. október 2012. Skýrði hann svo frá að hann hefði verið sofandi í einum íbúðargáminum þegar hann vaknaði við læti og hann farið yfir í gáminn sem lætin voru í. Hefði þar verið margt fólk allt verið á fleygiferð og hann ekki getað áttað sig á því hver var að berja hvern eða hvort B var að berja eða varð fyrir barsmíð. Hann kvaðst hafa rekið B áður af svæðinu ásamt fleirum eftir að þeir höfðu komið þarna veifandi hnífum. Það væri rangt að hann hefði barið B með borðfæti. Hefði hann verið með borðfót hefði það verið til þess eins að stöðva átökin. Þá var haft eftir ákærða að þegar hann kom inn í gáminn hefðu meðákærðu F-kk-nf og A verið að stumra yfir B. Þá hefðu engin slagsmál verið heldur einungis „röfl eða skammir“.

B var yfirheyrður hjá lögreglunni 4. júní 2012. Kvað hann ákærða hafa F-kk-þf sparkað í sig, einu sinni í hvora síðu í umrætt sinn, þar sem hann sat þarna utan dyra, svo hann rifbrotnaði báðum megin. Hefði hann þá farið inn og lagst í sófa en F-kk-nf og þeir hinir, G-kk-nf og A, komið inn á eftir honum. Hefði F-kk-nf barið sig með borðfæti og traðkað á andlitinu á sér þar sem hann lá í sófanum. A hefði og barið sig tvö létt hnefahögg í andlitið. Auk ákærðu þriggja hefði verið þarna kærasta hans, G.

Meðal gagna í málinu er hljóðupptaka af skýrslu G sem var á vettvangi þegar atburðurinn varð en hún er nú látin, eftir því sem fram hefur komið í málinu. Skýrsla þessi var gefin 7. júní 2012 hjá lögreglunni á Selfossi. Skýrði G þá frá því hún hefði verið legið inni í einum skúrnum, slöpp eftir drykkju og eiturlyfjaneyslu. Hefði B komið inn í skúrinn og verið útlits eins og hann hefði verið kýldur í andlitið. Hefði hann lagst niður við hlið hennar og sagt „F-kvk-nf“ hafa kýlt sig þar fyrir utan. Á eftir honum hefði komið „F-kk-nf“ sem hefði stappað á andlitinu. „F-kk-nf“ hefði svo sagst vera búinn að gera nóg og hætt. A hefði hins vegar slegið B tvö létt högg. G-kk-nf hefði svo komið með stóran fót undan sófaborði, með nöglum í, sem hann sló B þungum höggum með í kviðinn en hann reynt að bera hönd fyrir höfuð sér. Þá sagði hún að G-kk-nf hefði haft sig mest í frammi gegn B. B hefði svo farið út en hún farið inn til A og þeir G-kk-nf og A hefðu lokað hana þar inni. „F-kk-nf“ hefði einnig komið yfir í hús A en lögreglan svo komið og handtekið „F-kvk-nf“. Hefðu verið teknar myndir þarna inni hjá A en hún tók fram að árásin hefði ekki gerst þar heldur í næsta skúr, þ.e. hjá E. Hún kvaðst ekki hafa séð það sem hafði gerst áður úti.

Aðalmeðferð málsins.

Ákærði F-kk-nf hefur skýrt frá því að hann muni ekki nákvæmlega hvað hann gerði á hlut B. Þannig muni hann ekki eftir því að hafa sparkað í síðu mannsins. Hann muni ekki hvort hann sló hann í andlitið en hann kannast við að hafa slegið hann í búkinn og hafi það gerst utandyra. Hann viti ekki hvort hann hafi veitt B eftirför inn í eitt af smáhýsunum. Ekki viti hann til þess að hafa þar inni slegið til B með borðfæti né að hafa traðkað á höfði hans. Það eina sem hann hafi gert hafi verið utandyra og viti hann ekki hvað fram fór innan dyra. Nánar aðspurður segist hann hafa „vippað“ B yfir girðinguna til þess að koma honum af svæðinu og komast þannig hjá því að vinir ákærða yrðu fyrir frekari meiðingum. Ákærði kveðst ekki muna til þess að hafa kýlt B í andlitið. Þá neitar hann því að hafa sparkað í hann, enda noti hann aldrei annað en hnefana. Aðspurður segist hann telja að hann hljóti að hafa munað betur eftir atvikunum þegar hann gaf skýrslu sína hjá lögreglunni fyrir tveimur árum en nú. Hann tekur fram að hafi hann sparkað í B hafi það spark verið laflaust. Muni hann ekki eftir áverkum á B. Ekki viti hann hvort fleiri en hann hafi veist að B. Hann kveðst hafa verið undir áhrifum áfengis og einhverra lyfja þegar þetta gerðist. Hann kannast við að vera kallaður „F-kk-nf“. Verjandinn spyr ákærða út í skýrslu hans hjá lögreglu og það hvort B kunni að hafa komið aftur meira meiddur en hann virtist vera þegar hann fór frá honum. Kveður ákærði já við því.

Ákærði A hefur skýrt frá því að hann hafi átt heima í einu af fjórum smáhýsunum við [...], með rauðri hurð. Kveðst hann hafa verið inni hjá sér ásamt fleirum og þá heyrt læti fyrir utan hliðið. Kveðst hann hafa farið út í dyr að athuga með þetta og þá séð að slagsmál voru fyrir utan hliðið. Kveðst ákærði ekki hafa skipt sér af þessu, enda hafi þetta verið óviðkomandi honum og slagsmál séu daglegur viðburður þarna. Hafi ákærði F-kk-nf átt hlut að máli og slegist við B, hugsanlega hafi G-kk-nf einnig átt þátt í þessum slagsmálum. Hann kveðst hafa séð spark en ekki vita hvort þau voru fleiri en eitt eða hvar sparkið eða spörkin lentu í B. Honum hafi sýnst F-kk-nf sparka í B en ekki hafa séð G-kk-þf gera neitt sérstakt. Hann hafi séð að B lá í jörðunni fyrir utan hliðið. Aðspurður segist hann ekki hafa slegið B enda einungis staðið í dyrunum hjá sér og ekki komið í skúrinn með grænu hurðinni fyrr en eftir átökin. Aðspurður um sparkið sem B varð fyrir segir hann sér hafa sýnst það koma í höfuðið á honum en hann kveðst þó ekki geta fullyrt um það. Ekki hafi hann séð barefli þarna. Hann kveðst hafa verið undir áhrifum þegar þetta gerðist en þó ekki svo mjög að hann muni ekki eftir atvikinu.

Vitnið B hefur skýrt frá því að umrætt kvöld hafi hann setið á stétt fyrir utan smáhýsin. Hafi ákærði F-kk-nf þá komið og sparkað fast í báðar síðurnar á honum. Telur hann að hann hafi hann rifbeinsbrotnað við það, enda hafi hann fundið mikið til eftir spörkin. Hafi hann þá farið inn í eitt húsið, með grænu hurðinni, og lagst á sófa en þeir þrír, ákærðu í málinu komu inn á eftir honum og héldu áfram að berja hann. Hafi hann borið fyrir sig handleggina og getað varist höggi sem F-kk-nf reyndi að greiða honum í andlitið með stórum borðfæti en G-kk-nf hafi hins vegar náð að berja hann einhvers staðar í líkamann með borðfætinum eða í brjóstkassann. Ekki muni hann hversu mörg þau högg voru. A og F-kk-nf hafi kýlt hann hnefahögg í andlitið. Hafi atlögunni lokið með því að F-kk-nf stappaði á andlitinu á honum, að hann heldur. Hann segist svo hafa farið út úr skúrnum og hringt muni hafa verið á sjúkrabíl. Hann segist aðspurður ekki muna til þess að hafa verið nærri hliðinu eða lent í átökum þar. Hann kannast ekki við að G-kk-nf hafi veist að sér utan dyra heldur einungis inni. Hann segist hafa verið þokkalega á sig kominn þegar þetta gerðist og ekki í mikilli vímu. Hafi hann verið búinn að reykja smávegis „gras“. Kveðst hann nokkurn vegin geta greint á milli þess sem hver hinna ákærðu gerði honum. Hann segist hafa verið farinn að „detta út“ undir lok átakanna. Hann kveðst hafa dvalið um tvær vikur á spítala eftir þetta með rifbrot, loftbrjóst, mar á lifur o.fl.

Spurður hvort hann hafi rætt atburðinn við aðra eftir á segist hann hafa talað við kærustu sína sem hafi verið vitni að þessum átökum, G, en hún sé nú látin. Hann kveðst ekki geta skýrt það að hann hafði það eftir A að G-kk-nf hefði barið sig. Þetta hafi gerst svo hratt og á stuttum tíma að hann hafi ekki náð að átta sig á því hvor það var sem barði með borðfætinum, F-kk-nf eða G-kk-nf. Hann segist hafa heyrt það hjá F-kk-þgf að það hafi verið G-kk-nf sem barði hann með borðfætinum. Geti verið að það sem hann sagði hjá lögreglu um það, sem G-kk-nf gerði honum, hafi hann haft eftir A. Hann segir aðspurður það ekki vera rétt hjá G-kk-þgf að G-kk-nf hafi verið að reyna að skilja menn að í átökunum. Hafi það verið F-kk-nf sem hafi stöðvað þá hina þegar G-kk-nf hafði barið hann með borðfætinum og sagt að nóg væri komið en svo hafi hann traðkað á andliti hans. Hann segist ætla að árásin hafi varað í 10 – 15 mínútur. Vitnið segist aðspurt ekki hafa rætt við lögregluna á vettvangi. Aftur á móti kveðst hann hafa rætt við lögreglumann á slysadeild en segist hafi verið ruglaður og nývaknaður. Geti verið að hann hafi af þeim sökum ekki minnst á hlut annarra en F-kk-ef. Hann segir A hafa haft sig langminnst í frammi, aðeins slegið tvö smáhögg sem hann hafi varla fundið fyrir. Segist hann hafa munað betur atvikin síðar eftir að hafa heyrt frásagnir annarra, F-kk-ef, A og G. Hann kveðst hafa rætt við F-kk-þf eftir að hann gaf skýrsluna 4. júní 2012.

B segir aðspurður að kærasta hans hafi verið viðstödd árásina en hún hafi snúið sér undan og lokað augunum. Kveðst hann telja að hún hafi ekki verið í mikilli vímu.

I, rannsóknarlögreglumaður, hefur skýrt frá því að hann hafi rætt við B á gjörgæsludeild spítalans og hafi hann verið óljós í framburði og lítið upp úr honum að hafa. Þá kveðst hann hafa hitt utangarðsfólk úr smáhýsunum eftir atburðinn og hafi það verið misjafnlega á sig komið, ölvað. Hafi fólkið sagt að það gæti tjáð sig neitt í málinu, ekki séð neitt og ekki vita neitt. Hann segir borðfót eða barefli ekki hafa fundist.

K, lögregluvarðstjóri, kveður G hafa komið á lögreglustöðina að eigin frumkvæði til þess að gefa skýrslu, 7. júní. Hafi hún verið í „þokkalega góðu ástandi“ miðað við það sem við mátti að búast hjá henni. Kveðst vitnið ekki hafa getað metið hvað af framburði hennar var frá henni sjálfri eða hvað af honum hún kynni að hafa eftir öðrum. Hún hafi þó sagt frá eins og hún væri að lýsa eigin upplifun. Hinu sama gegni um framburð B.

C lögreglumaður hefur komið fyrir dóm og greint frá því að B hafi verið mjög illa útleikinn þegar hann fannst við Kaffivagninn. Hafi lítið verið hægt að fá frásögn hans af atburðinum en hann hafi talað um einhvern „F-kk-þf“, sem hefði veitt honum áverkana. Hún segir þau lögreglumennina hafa hitt A og F-kk-þf við skúrana og spurt F-kk-þf hvort hann hefði veitt B áverkana og hann kannast við það. Hefði það verið fyrir það að B hefði komið illa fram við konur og ætti hann þetta skilið. Hefði F-kk-nf sagt að hann hefði ekki beitt barefli. Vitnið kveðst ekki hafa séð lausa borðfætur þarna á vettvanginum og ekki muna til þess að leitað hafi verið að barefli. Þarna í smáhýsinu hafi verið 3 – 5 manns og fólkið mjög ölvað. Ljósmyndir hafi verið teknar þar inni sem þau lögreglumennirnir álitu að væri vettvangur árásarinnar, því sem hafi verið með grænni hurð að vitnið minnir. Þar hafi þeir verið þegar komið var á vettvang. Minnir vitnið að A hafa búið þar á þessum tíma. Um það álitaefni hvort E hafi átt heima í húsinu með grænu hurðinni segir vitnið að það hafi hann gert í stuttan tíma en eitthvert flakk hafi verið á fólki milli húsa. Hugsanlega hafi þau lögreglumennirnir farið inn í skúrinn með rauðu hurðinni en vitnið man það ekki fyrir víst. Ekki hafi komið fram þarna á vettvangi að aðrir en „F-kk-nf“ hefðu veitt B áverka.

J læknir hefur komið fyrir dóminn og skýrt frá því að áverkarnir á andliti B geti bæði samrýmst því að hann hafi verið sleginn í hnefahögg andlitið og því að traðkað hafi verið á því. Þá geti áverkarnir á búk hans samrýmst því bæði að sparkað hafi verið í hann og eins að hann hafi verið sleginn með barefli. Þá segir hann að nokkuð þungt högg þurfi til þess að lifur í manni merjist og þá líklega með barefli. Hann kveður B lítið hafa getað tjáð sig þegar hann kom á slysadeildina vegna þess að hann hafi verið með skerta meðvitund. Hann segir að áverkarnir á B hafi mögulega verið lífshættulegir. Hann kveður áverkana að öllum líkindum hafa verið nýlega, þótt ekki sé hægt að segja hvað klukkan var þegar þeir komu til. Þeir hafi þó verið nýrri en frá deginum áður.

Ákærði G-kk-nf hefur ekki gefið skýrslu fyrir dómi að öðru leyti en því að hann neitaði sök 1. apríl sl.

Niðurstaða

Af því sem fram er komið í málinu er ljóst að fólk á brotavettvangi var allt ölvað eða í annarri vímu. Setur þetta mjög mark sitt á skýrslurnar í málinu og einnig það að tvö ár eru liðin frá atburðinum. Þá er sá annmarki á lögreglurannsókninni að vettvangur var ekki rannsakaður að marki. Eitt vitnið í málinu, G, er látið en gaf áður skýrslu hjá lögreglu. Verður vikið að skýrslunni hér á eftir, sbr. 3. mgr. 111. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88, 2008.

I. Þáttur ákærða F-kk-ef:

Ákærði F-kk-nf viðurkenndi hjá lögreglu að hafa kýlt B og sparkað í hann í síðuna, magann og andlitið, þar af tvö spörk í magann á honum, en neitaði því að hafa notað barefli. Allt hefði þetta gerst utandyra. Fyrir dómi hefur hann sagst ekki muna nákvæmlega hvað hann gerði B en kannast þó við að hafa slegið hann í búkinn utandyra. Þá viti hann ekki hvort hann hafi elt B inn og slegið þar til hans með borðfæti, traðkað á höfði hans eða hvað fram fór innan dyra. Hann neitar því að hafa kýlt B í andlitið eða að hafa sparkað í hann, nema þá mjög laust. Hann segist þó hafa munað betur eftir atvikunum þegar hann gaf skýrslu hjá lögreglunni fyrir tveimur árum.

B sagði hjá lögreglu F-kk-þf hafa sparkað í sig, einu sinni í hvora síðu, utan dyra og svo elt sig inn ásamt meðákærðu, og barið sig með borðfæti og traðkað á andlitinu á sér. Fyrir dómi hefur hann sagt ákærða hafa komið að sér utan dyra og sparkað fast í síðuna báðum megin. Allir ákærðu hafi elt hann inn í húsið með grænu hurðinni þar sem hann hafi getað varist höggi sem ákærði F-kk-nf reyndi að greiða honum með stórum borðfæti í andlitið, kýlt hann hnefahögg í andlitið og stappað á andliti hans, að hann heldur. Hann hafi þó ekki náð að átta sig á því hver það var sem barði með borðfætinum. G hafi snúið sér undan meðan á þessu gekk.

Meðákærði A sagðist hjá lögreglu hafa séð ákærða F-kk-þf lumbraði á B utan dyrahlið og sparka í andlit honum. Fyrir dómi hefur hann sagt að hann hafi séð ákærða slást við B utan dyra og, að því er honum sýndist, hafa séð hann sparka einhvers staðar í B, jafnvel í höfuðið, þótt hann geti ekki fullyrt það. Ekki viti hann hvort spörkin voru fleiri en eitt. Ekki hafi hann séð barefli þarna. Aðspurður um sparkið sem B varð fyrir segir hann sér hafa sýnst það koma í höfuðið á honum en hann kveðst þó ekki geta fullyrt um það.

G sagðist hjá lögreglu hafa legið inni í einum skúrnum, slöpp eftir drykkju og eiturlyfjaneyslu, þegar B kom þar inn með áverka í andliti og lagðist niður við hlið hennar. Hefði „F-kk-nf“ komið inn og stappað á andliti hans.

A. Spörk í síðu ok hnefahögg í andlit utandyra.

Með læknisvottorðinu í málinu, ljósmyndum sem teknar voru af höndum ákærða, játningu hans hjá lögreglu og að nokkru leyti fyrir dómi, svo og skýrslum þeirra B og ákærða A, þótt þær geti ekki talist fyllilega áreiðanlegar, telst vera sannað að ákærði sparkaði báðum megin í síðu B og kýldi hann í andlitið utan dyra.

B. Högg með borðfæti og traðkað á andliti B innandyra.

Ákærði hefur neitað því að hafa ráðist að B innandyra en á hinn bóginn muni hann ekki hver barði hann með borðfætinum. Þá er framburður hans um traðkið óljós. Frásögn G um það að ákærði hafi stappað á andliti B verður að meta með hliðsjón af því að B segir hana hafa snúið sér undan og lokað augunum þegar ráðist var á hann. Þá virðist B ekki gera fullan greinarmun á því sem hann varð sjálfur áskynja og því sem hann hefur eftir öðrum um atvikin. Loks verður ekki fram hjá því litið að B og G voru miður sín, bæði af langvarandi óreglu og hann auk þess vegna skertrar meðvitundar. Gegn neitun ákærða F-kk-ef telst hvort tveggja þessara sakaratriða vera ósannað.

II. Þáttur ákærða G-kk-ef:

Ákærði neitaði sök hjá lögreglu og B bar ekki hjá lögreglu um neitt af eigin raun sem G-kk-nf hefði gert honum. Fyrir dómi kveður B allt hafa gerst svo hratt að hann hafi ekki náð að átta sig á því hvor það var sem barði með borðfætinum, F-kk-nf eða G-kk-nf. Hins vegar hafi hann heyrt það hjá F-kk-þgf að G-kk-nf hafi barið hann með borðfætinum. G kvað G-kk-þf hafa slegið B með borðfæti og haft sig mest í frammi gegn honum. Frásögn G um það að ákærði hafi stappað á andliti B verður að meta með hliðsjón af því að hann segir hana hafa snúið sér undan og lokað augunum þegar ráðist var á hann. Loks verður ekki fram hjá því litið að hún var miður sín af langvarandi óreglu. Telst því ósannað gegn neitun ákærða G-kk-ef að hann hafi barið B með borðfætinum og ber að sýkna hann af þessari ákæru.

III. Þáttur ákærða A:

Ákærði hefur frá upphafi neitað sök í málinu og sagst ekki hafa verið viðstaddur árásina á B inni í smáhýsinu. B sagði á hinn bóginn hjá lögreglu og fyrir dómi að ákærði hafi barið hann tvö létt hnefahögg í andlitið. Hið sama sagði G í skýrslu sinni hjá lögreglu. Aðrir hafa ekki borið um þátt ákærða í átökunum. Þess er að gæta að B segir annars vegar að G hafi snúið sér undan og lokað augunum þegar ráðist var á hann þarna inni en hins vegar virðist hann ekki gera fullan greinarmun á því sem hann varð sjálfur áskynja og því sem hann hefur eftir öðrum. Loks verður ekki fram hjá því litið að þau voru bæði miður sín af langvarandi óreglu og hann jafnframt vegna skertrar meðvitundar. Telst ósannað gegn neitun ákærða að hann hafi slegið B hnefahögg og ber að sýkna hann af ákærunni.

Dómurinn lítur svo á að áverkar þeir sem lýst er í læknisvottorðinu séu þess háttar að 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga eigi við um þá. Enda þótt ákærði F-kk-nf hafi nú verið sakfelldur fyrir að veitast með höggum og spörkum að B verður honum ekki gefin sök á öllum áverkunum sem B sætti, enda kunna aðrir að hafa komið þar við sögu, og þykir brot hans varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga.

Ákæra lögreglustjóra, 18. febrúar 2014, á hendur G-kk-þgf M-kk-þgf.

Málavextir

Rétt eftir miðnætti miðvikudaginn 26. júní 2013 gerðist það, samkvæmt staðfestri skýrslu L lögreglumanns, að tilkynnt var til lögreglunnar að ökumaður bílsins [...] hefði komið við í búðinni 10-11 við Seljaveg og ekið þaðan aftur á bílnum. Þá segir í skýrslu L að þegar hann var að koma á staðinn hafi hann séð hvar umræddum bíl var bakkað úr stæði við verslunina og síðan ekið af stað suður Seljaveg. Var aksturinn stöðvaður með því að kveikja forgangsljós á lögreglubílnum. Sat ákærði þá undir stýri. Fleiri lögreglumenn komu þá á vettvang og var ákærði handtekinn. Viðurkenndi hann fyrir lögreglumönnunum að hafa drukkið nokkra bjóra. hann var færður á lögreglustöð og tekið blóð til alkóhólrannsóknar kl. 0:57. Reyndist blóðsýnið innihalda 2,73 ‰ af vínanda. Þá kom í ljós við athugun lögreglumanna að ákærði var sviptur ökurétti ævilangt og kannaðist hann við að hafa ekki gild ökuréttindi. Samkvæmt sakavottorði ákærða hafði hann verið sviptur ökurétti ævilangt 15. febrúar 2013.

Meðferð málsins fyrir dómi

Ákærði G-kk-nf hefur ekki gefið skýrslu fyrir dómi að öðru leyti en því að hann neitaði sök 1. apríl sl.

L, lögregluvarðstjóri, hefur skýrt frá því að hann hafi verið kvaddur á vettvang vegna gruns um ölvun við akstur. Hafi hann séð þegar hann nálgaðist staðinn að bílljósin voru kveikt á umræddum bíl, sem hafi svo verið ekið út úr bílastæði, fáeina metra. Hafi verið gefið stöðvunarmerki og bíllinn þá numið staðar. Hann segist hafa þekkt bílinn enda oft búið að tilkynna um hann eitt og annað. Kveðst hann hafa rætt við ökumanninn og opnað dyrnar. Hafi hann óskað eftir aðstoð annarra lögreglumanna. Fjórir hafi verið í bílnum og allir virst annað hvort mjög ölvaðir eða þá í annarri vímu. Kannaðist ökumaðurinn við að vera undir áhrifum áfengis. Enginn vafi sé á því að ákærði var ökumaðurinn, enda þekkti hann manninn í sjón. Enginn hafi farið úr bílnum fyrr en aðrir lögreglumenn komu á staðinn honum til aðstoðar. Hann kveðst hafa kannast við allt fólkið í bílnum en það hafi verið úr smáhýsunum á Granda.

M lögreglumaður hefur skýrt frá því að hann hafi farið til aðstoðar lögreglumanni sem stöðvað hafði bíl á Seljavegi vegna gruns um það að ökumaðurinn væri ölvaður. Minni hann að þrír hafi verið í bílnum þegar þeir komu að og hafi ökumaðurinn verið að stíga út úr bílnum sín megin þegar þeir komu á staðinn. Kveðst hann hafa þekkt ákærða sem ökumanninn vegna fyrri afskipta. Lítið hafi verið á frásögn ökumanns að græða en hegðun hans hafi bent til áfengisáhrifa og af honum hafi verið mikil áfengisþefur. Bíllinn hafi verið þversum á götunni líkt og honum hefði verið bakkað úr stæði út á götuna.

N lögreglumaður hefur komið fyrir dóm en man lítið sem ekkert eftir atvikinu.

Niðurstaða

Sannað er með framburði tveggja lögreglumanna að ákærði sat undir stýri á bílnum [...] eða kom undan því þegar akstur hans hafði verið stöðvaður umrætt sinn. Þá liggur fyrir að í blóðsýni sem tekið var úr honum skömmu síðar mældust 2,73 ‰ af vínanda. Telst hann vera sannur að því að hafa ekið ökutæki undir áhrifum áfengis, sviptur ökurétti ævilangt og með því gerst brotlegur við þau refsiákvæði sem í ákærunni greinir.

Viðurlög, skaðabætur og sakarkostnaður

Ákærði F-kk-nf var fyrst dæmdur í skilorðsbundið fangelsi 1989 og hefur alls hlotið 9 fangelsisdóma fyrir ýmis hegningarlagabrot, síðast í mars 2013. Þá hefur hann nokkrum sinnum verið sektaður fyrir umferðar- og fíkniefnabrot. Ákærði braut af sér áður en hlaut tvo skilorðsbundna fangelsisdóma 2012 og 2013, samtals í 6 mánuði, og telst því ekki hafa rofið skilorð. Refsing ákærða verður ákveðin hegningarauki við þá. Ber að dæma upp síðari skilorðs dóminn og gera ákærða refsingu í einu lagi. Loks er þess að gæta að ákærði hefur ekki áður gerst sekur um ofbeldisbrot. Þykir refsing hans, með hliðsjón af sakaferli hans að öðru leyti, vera hæfilega ákveðin fangelsi í 4 mánuði. Rétt er að fresta refsingunni og ákveða að hún falli niður að liðnum tveimur árum frá dómsuppsögu að telja, haldi hann almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

Ákærði G-kk-nf hefur margsinnis verið dæmdur fyrir ölvun og réttindaleysi við akstur. Þykir refsing hans hæfilega ákveðin fangelsi í 6 mánuði.

Dæma ber ákærða G-kk-þf til þess að sæta sviptingu ökuréttar ævilangt frá dómsbirtingu að telja.

Með vísan til 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50, 1993 og eftir úrslitum sakamálsins ber að dæma ákærða F-kk-þf til þess að greiða B 500.000 krónur í miskabætur ásamt almennum vöxtum samkvæmt 4. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38, 2001, frá tjónsdegi, 19. maí 2012, til 23. mars 2014, en þaðan í frá með dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla laganna til greiðsludags.

Másvarnarlaun verjanda ákærða F-kk-ef, S-kk-ef K-kk-ef K-kk-ef hrl., ákveðast 640.050 krónur. Dæma ber ákærða til þess að greiða þau að hálfu en að þau greiðist að hálfu úr ríkissjóði. Málsvarnarlaun verjanda ákærða G-kk-ef, S-kk-ef A-kk-ef H-kk-ef hdl., ákveðast 734.175 krónur. Dæma ber ákærða til þess að greiða þau að ¼ hluta en jafnframt að þau greiðist úr ríkissjóði að ¾ hlutum. Málsvarnarlaun verjanda ákærða A, T-kk-ef B-kk-ef E-kk-ef hdl., ákveðast 97.262 krónur og greiðast þau úr ríkissjóði. Þá greiðast A-kk-þgf K-kk-þgf F-kk-þgf hdl., fyrri verjanda ákærða, 171.935 króna málsvarnarlaun úr ríkissjóði. Loks ber að dæma ákærða F-kk-þf til þess að greiða G-kk-þgf J-kk-þgf hdl. 251.000 krónur í réttargæslulaun. Laun lögmannanna eru ákveðin að meðtöldum virðisaukaskatti.

Dæma ber að ákærði F-kk-nf greiði í annan kostnað af málinu 32.400 krónur og ákærði G-kk-nf 21.467 krónur.

DÓMSORÐ:

Ákærði, A, er sýkn af ákæru í máli þessu.

Ákærði, F-kk-nf F-kk-nf, sæti fangelsi í 4 mánuði. Frestað er refsingu hans og fellur hún niður að liðnum tveimur árum frá dómsuppsögu að telja, haldi hann almennt skilorð.

Ákærði, G-kk-nf M-kk-nf, sæti fangelsi í 6 mánuði.

Ákærði F-kk-nf greiði B 500.000 krónur í miskabætur ásamt almennum vöxtum frá 19. maí 2012 að telja til 23. mars 2014 en þaðan í frá með dráttarvöxtum til greiðsludags.

Ákærði G-kk-nf sæti sviptingu ökuréttar ævilangt frá dómsbirtingu að telja.

Ákærði F-kk-nf greiði helming af 640.050 króna másvarnarlaunum verjanda síns, S-kk-ef K-kk-ef K-kk-ef hrl., en helmingur þeirra greiðist úr ríkissjóði.

Ákærði F-kk-nf greiði G-kk-þgf J-kk-þgf hdl. 251.000 krónur í réttargæslulaun.

Ákærði G-kk-nf greiði ¼ hluta af 734.175 króna málsvarnarlaunum verjanda síns, S-kk-ef A-kk-ef H-kk-ef hdl., en ¾ hlutar þeirra greiðist úr ríkissjóði.

Málsvarnarlaun verjanda ákærða A, T-kk-ef B-kk-ef E-kk-ef hdl., 97.262 krónur, greiðist úr ríkissjóði svo og 171.935 króna málsvarnarlaun fyrri verjanda ákærða, A-kk-ef K-kk-ef F-kk-ef hdl.

Ákærði F-kk-nf greiði 32.400 krónur í annan sakarkostnað og ákærði G-kk-nf 21.467 krónur.

P-kk-nf G-kk-nf