S-434/2006

Mál þetta, sem dómtekið var þann 19. janúar sl., er höfðað hér fyrir Héraðsdómi Norðurlands eystra með ákæru lögreglustjórans á Akureyri, útgefinni 30. nóvember 2006, á hendur X, kt. 000000-0000.

„fyrir líkamsárás, með því að hafa laugardaginn 17. júní 2006, á bifreiðasýningu við Oddeyrarskóla á Akureyri, gripið í vinstri handlegg fyrrverandi sambýliskonu sinnar, [A], kt. 000000-0000, og ýtt harkalega við henni, með þeim afleiðingum að hún hlaut marbletti og töluverð þreifieymsli á vinstri upphandlegg, olnboga og vinstri öxl, auk töluverðra bankeymsla yfir hryggjarliðum hægra megin.

Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20, 1981.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar.

Í málinu gerir H-kk-nf B-kk-nf hdl., fyrir hönd [A], kt. 000000-0000, skaðabótakröfu á hendur ákærða, að fjárhæð kr. 186.645,- ásamt vöxtum samkvæmt 16. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 frá tjónsdegi 17.06.2006 en síðan dráttarvöxtum samkvæmt 9. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 að liðnum mánuði frá birtingu kröfunnar til greiðsludags.“

Verjandi ákærða krefst aðallega sýknu af kröfum ákæruvaldsins en til vara vægustu refsingar sem lög leyfa. Hann krefst þess að framkominni bótakröfu verði vísað frá dómi en til vara að ákærði verði sýknaður af henni. Þá krefst hann málsvarnarlauna sér til handa og að sakarkostnaður verði greiddur úr ríkissjóði.

I.

Samkvæmt rannsóknargögnum barst lögreglunni á Akureyri tilkynning um ágreining á bifreiðasýningu við Oddeyrarskóla á Akureyri þann 17. júní 2006. Þegar lögregla kom á staðinn var deilunum lokið en [A] ræddi við lögreglu og var hún í talsverðu uppnámi. Kvað hún fyrrverandi sambýlismann sinn, ákærða í máli þessu, hafa áreitt sig með fúkyrðum og ofbeldi, fyrst úti á sýningarsvæðinu og svo aftur inni í skólanum. Kunningjar hennar hafi komið henni til hjálpar. Lögregla fann ekki ákærða á svæðinu. [A] var ráðlagt að leita á slysadeild FSA og fá áverkavottorð. Þann 20. júní leitaði [A] til lögreglu og gaf skýrslu um málið.

II.

Ákærði kveður kæranda, vitnið [A], hafa verið kærustu sína í um 1 ½ ár, þar af hafi þau búið saman í um eitt ár. Upp úr sambandinu hafi slitnað í lok ársins 2005. Umræddan dag kveðst ákærði hafa verið á bílasýningu við Oddeyrarskóla á Akureyri þegar vitnið [A] hafi komið inn á svæðið. Ákærði kveðst hafa farið til hennar og sagt henni að hún væri þar ekki velkomin en hún hafi sagst eiga rétt á að vera þar og gengið í burtu. Ákærði kveðst þá hafa farið til félaga síns, vitnisins [B], sem hafi tjáð sér að [A] hefði verið að troða sér eitthvað upp á vinafólk ákærða. Sér hafi þótt það óþægilegt. Hann hafi gengið til [A] og tekið í peysu hennar og hún gengið með honum út af svæðinu. Eftir tvö eða þrjú skref hafi hann sleppt peysunni hennar. Svo hafi gæslumenn komið að og beðið sig að vera rólegan. Þau hafi bæði farið inn fyrir. Kveðst ákærði hafa viljað ræða við hana. Hún hafi fallist á það en óskað eftir að einn eða tveir gæslumenn yrðu viðstaddir. Þau hafi rætt saman í stutta stund og farið að rífast út af skuldamálum. Þegar [A] hafi ætlað að ganga í burtu á meðan hann var að tala við hana hafi hann gripið aftur í peysu hennar en þá hafi gæslumenn komið og tekið sig frá. [B] félagi hans hafi þá komið að og þeir gengið saman í burtu. Aðspurður kveðst ákærði hafa tekið í vinstri ermina á peysu [A], hann hafi hvorki ýtt við henni, slegið hana né komið við hana að öðru leyti. Aðspurður kveðst ákærði hafa verið búinn að neyta áfengis þegar þetta var en ekki verið drukkinn. Hann kveðst ekki hafa verið í góðu skapi en ekkert mjög slæmu heldur. Ákærði kveðst ekki hafa séð ölvun á [A]. Aðspurður kveðst ákærði ekki vita hvernig [A] hlaut þá áverka sem lýst er í ákæru en segir þá ekki vera af sínum völdum.

Vitnið [C] kveðst hafa verið að vinna á græjukeppni á bílasýningunni og hafa séð einhverja stelpu koma hlaupandi. Ákærði hafi komið á eftir henni og gripið í hana. Hann hafi svo séð tvo menn koma og taka hann frá henni. Vitnið kveðst hafa farið og aðstoðað og þeir hafi farið með stúlkuna inn til að róa hana. Þá hafi ákærði komið til að fá að tala við hana og kveðst vitnið hafa staðið þar hjá þeim. Ákærði hafi gripið í peysu stúlkunnar og haldið henni. Vitnið kveðst hafa öskrað á hann að sleppa henni og hann þá gert það. Þeir hafi farið með ákærða inn og kunningi hans rætt við hann. Vitnið kveðst ekki vita hvað gerðist eftir það. Aðspurt kveðst vitnið ekki hafa séð að fleiri yrðu vitni að samskiptum þeirra inni. Aðspurt kveðst vitnið minna að úti hafi ákærði gripið í peysuermi stúlkunnar við úlnlið en inni í peysu hennar við hálsmál. Vitnið kveðst ekki hafa séð ákærða slá stúlkuna eða til hennar. Þá hafi hann ekki séð ákærða ýta harkalega við henni. Vitnið kveður ákærða hafa verið svolítið ölvaðan og kveðst telja að hún hafi kannski verið búin að neyta einhvers áfengis þó ekki hafi sést mikil áfengisáhrif á henni. Þau hafi bæði verið mjög reið og æst, þetta hafi verið hávaðarifrildi. Þau hafi öskrað hvort á annað og ekki hægt að segja að annað hafi skammast meira en hitt. Vitnið kveðst hvorki hafa þekkt ákærða né stúlkuna en kveðst þekkja ákærða aftur í dómsalnum.

Vitnið [D] kveðst hafa staðið við inngang skólans ásamt [A] þegar ákærði hafi komið aftan að þeim og ýtt „hraustlega“ í [A]. Hún hafi hlaupið fram til að detta ekki. Ákærði hafi farið á eftir henni en vitnið kveðst hafa farið inn til að ná í verði. Þegar þeir hafi komið út hafi ákærði haldið í handlegg [A] og þau verið að tala saman. Þeir hafi skilið þau að og kveðst vitnið hafa gengið með [A] inn og reynt að róa hana niður. Hún hafi verið grátandi og hrædd. Ákærði hafi komið inn stuttu síðar og beðið um að tala við hana. Hann hafi fengið það með því skilyrði að þeir hefðu auga með þeim. Í fyrstu hafi þau virst getað talað saman í rólegheitum en svo hafi þau bæði orðið eitthvað æst og ákærði hafi slegið í vegginn, við andlit [A]. Þá hafi þeir hlaupið til og skilið þau aftur að. Gæslumenn hafi komið ákærða út og hringt á lögreglu. Aðspurt kveðst vitnið ekki hafa séð ákærða grípa í handlegg [A] úti en hafa séð hann halda í handlegg hennar, nálægt öxl. Vitnið kveðst ekki hafa séð ákærða slá [A]. Þá kveðst vitnið ekki hafa séð hvar ákærði ýtti við [A] í byrjun, en hann hafi ýtt aftan á hana. Aðspurt kveðst vitnið hafa verið edrú og [A] einnig. Vitnið kveðst ekki vita hvort ákærði hafi verið ölvaður en hann hafi verið mjög æstur, [A] hafi verið dauðskelkuð. Kveðst vitnið telja rifrildið hafa snúist um peningamál. Aðspurt kveðst vitnið hafa verið vinur [A] á þessum tíma.

Vitnið [B] kveðst hafa séð ákærða og [A] vera að rífast eitthvað, hún hafi þá gengið í burtu og ákærði gripið í peysu hennar. Vitninu hafi að minnsta kosti sýnst að hann gripi aðeins í peysuna og hann hafi togað hana eitthvað til. Vitnið hafi, ásamt fleirum, farið og fært ákærða frá henni. Síðar hafi ákærði og stúlkan rætt saman inni. Ákærði hafi reiðst henni mjög og rokið upp að henni og kveðst vitnið þá fært hann afsíðis. Vitnið kveðst hvorki hafa séð ákærða slá stúlkuna né ýta harkalega við henni. Ákærði hafi ekki snert hana þegar þau ræddust við inni og kveðst vitnið ekki hafa séð ákærða snerta stúlkuna að öðru leyti en grípa í peysu hennar úti.

Vitnið [A] kveðst hafa verið á bílasýningunni með vini sínu. Ákærði hafi komið til hennar og hótað henni öllu illu færi hún ekki frá Akureyri. Um klukkustund síðar hafi verið gripið aftan í hana, hún hafi litið við og séð að það var ákærði. Hún kveðst þá hafa hlaupið af stað en hann hafi náð henni og togað hana með sér. Hann hafi þá haldið í upphandlegg hennar, vinstri að hana minnir. Hann hafi virst ætla að toga hana út af svæðinu en hún hafi streist á móti. Hann hafi reynt að togað hana niður þannig að hún hafi meiðst á baki og öxl. Vitnið kveðst svo hafa farið inn í skólann. Ákærði hafi komið og beðið um að fá að tala við hana. Vitnið kveðst hafa samþykkt það með því skilyrði að þrír aðilar fylgdust með þeim. Ákærði hafi aftur byrjað með hótanir og læti, hann hafi tekið í hana og ýtt henni upp að vegg. Hann hafi virst ætla að kýla hana en kýlt í vegginn og þá verið tekinn í burtu. Vitnið kveðst ekki hafa verið undir áhrifum áfengis en kveðst telja að ákærði hafi verið ölvaður. Hann hafi verið mjög reiður. Kveður vitnið ákærða oft hafa hótað henni áður, þau hafi deilt um peningamál. Vitnið kveðst hafa verið mjög hrætt við ákærða þarna á svæðinu. Aðspurt kveðst vitnið telja að ákærði hafi ýtt framan á hana, við öxl. Þá hafi annað hvort vitnið [D] eða [E] staðið við hlið hennar, eða báðir. Hann hafi gripið í handlegg hennar fyrir framan inngang skólans og svo aftur eftir að hún hafði hlaupið burt, í fyrra skiptið hafi hann tekið laust í hana en í síðara skiptið harkalega og reynt að draga hana í burtu. Þá hafi fólk komið að og fært ákærða frá henni. Vitnið kveðst ekki vita hvort einhver hafi séð ákærða grípa í handlegg hennar úti, vitnið [D] hafi farið að leita eftir aðstoð. Hann hafi hins vegar séð ákærða halda í handlegg hennar upp við vegg. Inni hafi ákærði kallað vitnið illum nöfnum. Vitnið kveðst sjálfsagt hafa sagt eitthvað við hann líka. Vitnið segir að fokið hafi í ákærða, hann hafi gripið í föt sín, á brjóstkassa, og ýtt sér upp að vegg. Ákærði hafi svo reitt hnefann á loft og kveðst vitnið hafa verið dauðhrætt. Hann hafi svo kýlt í vegginn við hlið hennar og þá verið færður frá henni. Vitnið kveðst hafa fengið stóra marbletti á innanverðan vinstri handlegg. Þá hafi hún tognað á vinstri öxl vegna þess hvernig hann dró hana. Vitnið kveðst hafa verið hrædd við ákærða vegna hótana og þar sem hann hafi áður beitt hana ofbeldi. Hann hafi einu sinni í rifrildi hent henni utan í vegg en hún ekki kært hann vegna hræðslu við hann. Þá hafi hann einu sinni haldið hníf upp að hálsi hennar en hún hafi heldur ekki kært það athæfi. Þá hafi hann brotist inn til hennar þegar hún hafi ekki verið heima, það hafi verið tilkynnt til lögreglu.

III.

Í ákæru er ákærða gefið að sök að hafa í umrætt sinn gripið í vinstri handlegg vitnisins [A] og ýtt harkalega við henni með þeim afleiðingum að hún hafi hlotið marbletti og töluverð þreifieymsli á vinstri upphandlegg, olnboga og vinstri öxl auk töluverðra bakeymsla yfir hryggjarliðum hægra megin. Ákærði hefur hins vegar neitað þeirra háttsemi sem þar er lýst og að hafa valdið [A] þeim áverkum sem þar greinir. Hann viðurkennir að hafa rifist við hana og hafa tvívegis tekið í peysu hennar.

Framburður vitnisins [A] var fremur óskýr og ónákvæmur. Fær framburður hennar, um að ákærði hafi gripið í handlegg hennar stuðning í framburði vinar hennar, vitnisins [D], en þeim ber ekki saman þegar þau lýsa því hvernig ákærði hafi ýtt við vitninu [A]. Ákærði hefur hins vegar staðfastlega borið, fyrir lögreglu og dómi, að hafa aðeins tekið í peysu vitnisins [A]. Fær framburður hans stoð í trúverðugum framburði vitnisins [C], sem var starfsmaður á sýningunni og ótengdur bæði ákærða og vitninu [A] en einnig í framburði vitnisins [B], vinar ákærða.

Við heildstætt mat á framangreindu telur dómurinn ósannað að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi sem lýst er í ákæru og valdið þeim áverkum sem þar er lýst. Ber því að sýkna ákærða af kröfum ákæruvaldsins, sbr. 45. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Að fenginni þessari niðurstöðu verður framkominni bótakröfu vísað frá dómi sbr. 3. mgr. 172. gr. laga nr. 19/1991.

Allan sakarkostnað ber að greiða úr ríkissjóði, þ.m.t. málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, S-kk-ef H-kk-ef hrl., sem þykja hæfilega ákveðin kr. 140.000- og er virðisaukaskattur þar innifalinn.

Dóm þennan kveður upp F-kk-nf Ó-kk-nf, dómstjóri.

D Ó M S O R Ð :

Ákærði X skal vera sýkn af kröfum ákæruvaldsins.

Sakarkostnaður allur greiðist úr ríkissjóði, þ.m.t. málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, S-kk-ef H-kk-ef hrl., kr. 140.000- og er virðisaukaskattur þar innifalinn.