S-437/2005

Mál þetta, sem dómtekið var þann 12. júní sl., er höfðað hér fyrir Héraðsdómi Norðurlands eystra með ákæruskjali lögreglustjórans á Akureyri, útgefnu þann 25. október 2005, á hendur X,

„fyrir líkamsárás og gripdeild, með því að hafa föstudaginn 10. júní 2005, í fjósinu að [...], Eyjafjarðarsveit, veist að, [A], og barið hann með kreftum hnefa á vanga hans og háls við hægra eyra, með þeim afleiðingum að eymsli voru í hálsvöðvum, roði og mar yfir hægra vangasvæði, þreifieymsli yfir herðavöðvum og dýpri hálsvöðvum og vöðvar stífir og bólgnir, auk þess sem [X] hafi á leið sinni út úr fjósinu, gripið yfirtengi sem notað er til að stilla aukatæki á dráttarvél og haft á brott með sér.

Telst þetta varða við 245. og 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20, 1981.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar.“

Verjandi ákærða krefst aðallega sýknu en til vara vægustu refsingar er lög leyfa. Þá krefst hann hæfilegra málsvarnarlauna sér til handa og að allur málskostnaður verði greiddur úr ríkissjóði.

I.

Samkvæmt rannsóknargögnum var óskað eftir aðstoð lögreglu að bænum ... í Eyjafjarðarsveit þann 10. júní á síðasta ári. Er lögregla kom á staðinn hittust þar fyrir þeir A og B. Skýrði A lögreglu frá því að X, ákærði í máli þessu, hefði komið þar skömmu áður og barið sig. Hefði B verið vitni að þessari árás og einnig af því að ákærði hefði tekið yfirtengi á dráttarvél í eigu A og haft með sér á brott. Ákærði var farinn af vettvangi þegar lögregla kom á staðinn, og segir í frumskýrslu lögreglu að hann hafi ekki fundist þrátt fyrir ítrekaða leit. A kom síðar á lögreglustöðina og gaf þar skýrslu þar sem hann kærði ákærða fyrir líkamsárás. Lögregla tók síðan skýrslur af ákærða og vitnum og var ákæra í máli þessu gefin út á grundvelli þeirrar lögreglurannsóknar.

II.

Ákærði lýsir atburðum umræddan dag þannig að hann hafi frétt að A hefði verið að þjófkenna dreng, C, son D. Kveðst ákærði hafa reiðst við og farið á heimili A og hitt hann í fjósinu. Kveður ákærði að D hafi verið með sér í för. Segir ákærði að A hafi skuldað sér m.a fyrir lán á dráttarvél og ákveðin kergja hafi verið í samskiptum þeirra. Kveðst ákærði hafa ýtt í öxl A, og sagt að það væri nú betra fyrir hann að borga skuldir sínar heldur en að vera að þjófkenna aðra. Aðspurður kveður ákærði brotaþola ekki hafa fallið við er hann stjakaði við honum og neitar því að hafa barið hann með krepptum hnefa. Þá neitar ákærði að hafa tekið yfirtengi eins og í ákæru greinir, hann hafi aldrei séð neitt yfirtengi. Hann kveður það ekki rétt hjá vitni sem segi hann hafa tekið það. Hann eigi sitt eigið yfirtengi og hafi ekkert við annað að gera. Skýrir ákærði nánar svo frá að D hafa staðið í fjósdyrunum, er atburðurinn átti sér stað. A hafi kropið á móti sér undir einni kúnna og verið við mjaltir. Hann hafi svo pikkað aðeins í vinstri öxl A með hægri hendi. Kveðst ákærði vera rétthentur og sér sé ekki tamt að nota vinstri hendi. Ákærði segir að frekar dimmt hafa verið í fjósinu, ekki hafi verið full lýsing. Hann kveðst hafa séð B á vettvangi, en þegar hann hafi verið að tala við A hafi B verið kominn inn í hlöðu. Aðspurður kveðst ákærði ekki skilja ástæður þess að þessi kæra hafi verið lögð fram, nema ef vera skyldi að þetta sé einhver árátta hjá A, fyrst að þjófkenna strákinn og síðan sig. Inntur eftir lýsingu í lögregluskýrslu þess efnis að engir áverkar hafi sést á brotaþola telur ákærði það eiga sér eðlilegar skýringar, hann hafi a.m.k. ekki verið barinn af sér.

Vitnið A lýsir atburðum umræddan dag þannig að ákærði hafi einfaldlega komið inn í fjós og ráðist á sig, hann hafi barið sig með krepptum hnefa, að hann minni með vinstri hendi. Höggin hafi ekki verið eitt eins og skilja megi af lögregluskýrslu heldur nokkuð mörg. Hann muni ekki betur en ákærði hafi m.a. barið hann í magann. Nánar spurður um afstöðu sína og ákærða þegar árásin átti sér stað kveður vitnið þá hafa staðið beint á móti hvor öðrum. Vitnið segir B vinnumann sinn hafa verið staddan þarna í fjósinu. Hann hafi enga fleiri séð. Vitnið segir sést hafi vel til í fjósinu enda sumar og ljós kveikt. Hinsvegar muni hann ekki nákvæmlega klukkan hvað árásin átti sér stað, en hún hafi átt sér stað við kvöldmjaltir. Aðspurður um mögulegar ástæður árásarinnar segir vitnið þær vera sér huldar. Ákærði hafi virst vera mjög reiður og honum hafi orðið tíðrætt um sturtuvagnshlut sem vitnið hafi nýverið fest kaup á. Þeim hafi ekkert farið á milli, ákærði hafi einfaldlega gengið inn í fjósið orðalaust og barið sig. Vitnið kveðst hafa verið að mjólka þegar atburðurinn átti sér stað. B hafi verið í fjósi með sér, annað hvort að þvo eða mjólka, mögulega hafi hann eitthvað farið inn í hlöðu. Beðinn um að lýsa nánar áverkum sínum kveðast vitnið hafa verið aumur í hálsi, höfði og kjálka, hægra megin. Þá kveðst vitnið hafa séð út um gluggann hvar ákærði setti umrætt yfirtengi í skott bíls síns, en hann hafi ekki séð hann taka það. Yfirtengið sé um einn meter á lengd og 2-3 kíló að þyngd. Nánar aðspurður kveðst hann hafa séð ákærða setja eitthvað í skottið, en það hafi þess vegna getað verið hvað sem var. Hann hafi hinsvegar séð að tengið var horfið. Hann hafi engan séð með ákærða, hvorki í bílnum né annars staðar. Aðspurður kveðst vitnið ekki minnast þess að hafa hitt C fyrr þennan dag, en hann kveðst kannast örlítið við hann.

Vitnið B lýsir atburðum umræddan dag þannig að hann hafi verið í fjósi með A er ákærði hafi komið inn í fjósið og talað eitthvað við A og „bankað“ svo eitthvað í hann. Aðspurður um nánari lýsingar kveður hann ákærða hafa slegið A nokkrum sinnum í höfuð og háls. Höggin hafi verið nokkuð föst. Vitnið kveður það alveg skýrt í sínum huga að þarna hafi átt sér stað orðaskipti. Aðspurt um mögulegar ástæður árásarinnar kveður vitnið sig svosem lítið geta sagt til um það, annað en að ákærða hafi orðið tíðrætt um einhvern sturtuvagn sem hann hafi skipað A að skila. Aðspurt segist vitnið enga fleiri hafa séð í fjósinu. Þá kveðst vitnið ekki hafa séð ákærða taka umrætt yfirtengi en hann hafi hinsvegar hlaupið í hlöðudyrnar og séð hvar ákærði henti tenginu inn í bílinn að aftan. Aðspurt kveður vitnið vel hafa sést til í fjósinu, en sig minni að þetta hafi verið um sjöleytið. Vitnið kveðst hafa sjálft hringt í lögreglu, en kveðst ekki hafa séð áverka á A eftir árásina.

Vitnið D lýsir atburðum umræddan dag þannig að hann hafi komið með ákærða á staðinn og verið staddur í ganginum á milli fjóssins og mjólkurhúss er meint árás átti sér stað. Vitnið kveður A og ákærða hafa verið að karpa en hann hafi ekki heyrt orðaskipti. Aðspurt um hvort einhver átök hafi átt sér stað kveðst vitnið fyrst hafa heyrt af því hjá lögreglu og þar sé um hreina lygi að ræða. Ákærði hafi rétt ýtt við A en „enginn vegur sé“ að það hafi haft einhver meiðsli í för með sér. Aðspurt kveðst vitnið þó ekki vera læknismenntað og ekki leggja það í vana sinn að skoða fólk. Hins vegar finnist því harla ótrúlegt að slík meiðsl geti hafa hlotist af ýtingunni. Þá kveðst vitnið ekki hafa orðið vart við að ákærði hafi haft neitt með sér er hann kom út úr fjósinu, en ákærði hafi ekið bílnum í umrætt sinn. Vitnið kveður það ótrúlegt ef A og vitnið B hafi ekki séð sig á vettvangi. Vitnið kveðst hafa gengið út í bílinn rétt á undan ákærða og það geti ekki hafa farið framhjá nokkrum manni sem horft hafi á ákærða fara í bílinn að hann hafi verið þar einnig.

Um ástæður veru sinnar þarna kveðst vitnið hafa viljað fara með ákærða til að tala við A þar sem sá síðarnefndi hefði fyrr um daginn elt son sinn út að ... til að kenna honum um þjófnað. Nánar aðspurt um aðdragandann kveðst vitnið hafa verið að keyra menntaskólakrakka á dráttarvél með vagni, er hann hafi beðið C son sinn að sækja vélina á bæinn ... og keyra hana yfir að .... Er hann hafi mætt flutningabíl hafi hann þurft að víkja inná planið á ... en þá hafi A ásamt B elt hann alla leið að .. til að ásaka hann um þjófnað úr verkfæraskemmu A. C hafi hringt í sig og kveðst vitnið undir eins hafa keyrt að ..., en þá hafi A og B hinsvegar verið horfnir að vettvangi.

Vitnið C lýsir atburðum umræddan dag þannig að hann hafi verið að aka dráttarvél og verið að víkja fyrir vörubíl er hann hafi þurft að stöðva bílinn á hlaði .... Hann hafi síðan ekið sem leið liggur yfir að ... en A hafi elt sig og ásakað sig um þjófnað. Bóndinn á bænum, E, hafi heyrt það sem fram fór. Vitnið kveðst í kjölfarið hafa hringt í föður sinn, enda verið miður sín yfir því sem þarna gerðist.

III.

Samkvæmt framburði ákærða og vitna er fram komið í málinu að til deilna kom milli ákærða og vitnisins A í fjósinu að ... í umrætt sinn. Eftir einhver orðaskipti kveðst ákærði hafa stjakað við vitninu A. Er þetta í samræmi við framburð vitnisins D, sem kveðst hafa séð til þeirra. Er framburður ákærða um atvik stöðugur og í samræmi við framburð hans fyrir lögreglu. Vitnið A segir hins vegar að ákærði hafi gengið að sér og barið sig án þess að orðaskipti hafi farið fram áður. Vitnið segir einnig að ákærða hafi orðið tíðrætt um sturtuvagnshlut, sem vitnið hafði nýlega fest kaup á og er sá framburður vitnisins í nokkru samræmi við framburð þess fyrir lögreglu. Í lögregluskýrslu kveður vitnið A ákærða hafa barið sig einu höggi á háls neðan við hægra eyra með krepptum hnefa vinstri handar en hér fyrir dómi telur vitnið að höggin hafi verið mörg og komið m.a. í maga vitnisins. Fær sá framburður vitnisins að nokkru leyti stuðning í framburði vitnisins B, sem hefur þó borið að orðaskipti hafi átt sér stað milli ákærða og vitnisins A fyrir árásina. Er samkvæmt framanskráðu nokkurt ósamræmi í framburði vitnisins A um aðdraganda að hinni meintu árás og framkvæmd hennar. Í málinu liggur fyrir áverkavottorð A-kk-ef H. Ó-kk-ef læknis, dagsett 19. júlí 2005. Er vottorðið unnið skv. gögnum slysadeildar Fjórðungssjúkrahússins á Akureyri frá 11. júní sama ár, en skoðunin fór fram daginn eftir hina meintu árás, en ekki liggur fyrir hver framkvæmdi hana. Skv. nefndu læknisvottorði voru áverkar brotaþola lítt sýnilegir og var einkum um eymsli að ræða. Skv. lögregluskýrslu var ekki að sjá áverka á vitninu A er lögreglumenn komu á vettvang fljótlega eftir hina meintu árás. Verður ekki fullyrt að eymsli vitnisins hafi orðið af völdum ákærða þar sem ekki er útilokað að um aðrar orsakir hafi verið að ræða.

Við heildstætt mat á ofanskráðu þykir ekki nægjanlega sannað að ákærði hafi með atferli sínu gerst sekur um brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 45. og 46. gr. laga nr. 19/1991.

Ákærði hefur staðfastlega neitað að hafa tekið yfirtengi það sem um getur í ákæru. Ekkert þeirra vitna sem komu fyrir dóminn sáu ákærða taka yfirtengið en vitnin A og B segjast hafa séð ákærða setja hlut inn í bílinn áður en hann ók af stað og ályktuðu að það hefði verið umrætt yfirtengi, sem þeir telja að hafi horfið úr geymslustað sínum hjá vitninu A. Engin rannsókn fór fram á hvarfi hlutar þessa. Ekki var grennslast fyrir um hann á heimili ákærða og engin vitni að því leidd að til hlutarins hefði sést í vörslum ákærða. Þá staðhæfir vitnið D, sem kveðst hafa verið með ákærða í bifreiðinni, að ákærði hafi ekki haft hlut þennan með sér í bifreiðina. Í ljósi framangreinds er með öllu ósannað að ákærði hafi brotið gegn 245. gr. almennra hegningarlaga, sbr. áður tilvitnuð ákvæði laga nr. 19/1991.

Er niðurstaða dómsins með vísan til framangreinds sú að sýkna berð ákærða af kröfum ákæruvaldsins í máli þessu.

Samkvæmt yfirliti nemur útlagður kostnaður vegna málsins kr. 12.500- og ber að greiða þann kostnað úr ríkissjóði ásamt málsvarnarlaunum skipaðs verjanda ákærða, Ö-kk-ef H-kk-ef J-kk-ef hdl., sem ákvarðast kr. 150.000,- að virðisaukaskatti meðtöldum.

Dóm þennan kveður upp F-kk-nf Ó-kk-nf, dómstjóri.

D Ó M S O R Ð :

Ákærði, X, skal vera sýkn af kröfu ákæruvaldsins.

Sakarkostnaður kr. 165.500- þar af málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, Ö-kk-ef H-kk-ef J-kk-ef hdl., kr. 150.000- að meðtöldu virðisaukaskatti, greiðist úr ríkissjóði.