S-71/2012

Mál þetta, sem dómtekið var 2. apríl, er höfðað með ákæru ríkissaksóknara, útgefinni 2. marz 2012, á hendur X,

„fyrir neðangreind hegningar og barnaverndarlagabrot gegn stjúpdóttur sinni, A, fæddri […] 1998, framin á ofangreindu heimili ákærða, […] svo sem hér greinir:

1. Kynferðisleg áreitni gegn barni, með því að hafa frá árinu 2008 til loka árs 2010 í svefnherbergi stúlkunnar og í stofu, ítrekað strokið brjóst, maga, bak og rass stúlkunnar innan og utan klæða. Telst þetta varða við 2. mgr. 201. gr. og 2. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 10. og 11. gr. laga nr. 61/2007.

2. Brot gegn blygðunarsemi og barnaverndarlagabrot, með því að hafa frá árinu 2008 og fram á vor 2011, ítrekað sært blygðunarsemi stúlkunnar með [því] að vera nakinn á baðherbergi með opna hurð í því skyni að stúlkan sæi hann. Telst þetta varða við 209. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 15. gr. laga nr. 40/1992 og 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu sakarkostnaðar.“

Fyrir dómi játaði ákærði sök að fullu samkvæmt ákæru. Þykir sök hans með því sönnuð samkvæmt ákæru og hefur hann unnið sér til refsingar, en háttsemi hans er í ákæru rétt færð til refsiheimilda.

Við ákvörðun refsingar verður litið til þess, að brotið er á ungri stúlku á heimili hennar, þar sem hún á að mega vænta öryggis, og af manni sem hún átti að mega treysta. Þá standa brotin yfir talsverðan tíma og hefjast þegar hún er á ellefta ári, en þar sem í ákæru er ekki tekið fram hvenær á árinu 2008 þau hófust verður að miða við það sem ákærða er hagfelldast.

Á móti verður horft til þess að ákærði hefur ekki sakaferil. Þá verður sérstaklega litið til þess að ákærði játar sök að fullu og hefur gert frá öndverðu. Þannig játaði ákærði fyrir lögreglu að brotin hefðu staðið yfir í tvö til þrjú ár, en þegar stúlkan var yfirheyrð fyrir dómi á rannsóknarstigi málsins kvaðst hún telja að brotin hefðu staðið yfir „í einhverja mánuði, ekki marga samt.“ Af gögnum málsins verður ráðið að ákæra sé að þessu leyti fyrst og fremst byggð á játningu ákærða sjálfs og þykir hann mega njóta þess við refsiákvörðun. Það, að stúlkan hafi talið brotin hafa staðið skemur yfir en ákærði játaði, þykir hins vegar ekki veikja stoðir ákærunnar og játningar ákærða, þegar horft til aldurs hennar.

Fyrir dómi lýsti ákærði mikilli iðrun sinni vegna brota sinna gegn stúlkunni. Þá kom fram hjá honum að hann glímdi við þunglyndi og hefði verið undir læknishendi á sjúkrahúsi vegna þess. Er ekki ágreiningur um það í málinu.

Þegar á allt framanritað er horft verður ákærði dæmdur til eins árs fangelsis og þykir ekki unnt að binda það skilorði.

Ákærði verður dæmdur til að greiða þóknun skipaðs réttargæzlumanns […], A-kvk-ef H-kvk-ef F-kvk-ef héraðsdómslögmanns, 69.025 krónur og er virðisauka-skattur innifalinn, og annan sakarkostnað, 59.612 krónur, en þar er um að ræða þóknun lögmanns þess sem gætti hagsmuna ákærða á rannsóknarstigi málsins. Reikning sækjanda vegna vélritunarkostnaðar verður ákærða ekki gert að greiða.

Af hálfu ákæruvaldsins fór með málið K-kvk-nf B-kvk-nf saksóknari.

Þ-kk-nf D-kk-nf kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð :

Ákærði, X, sæti fangelsi í eitt ár.

Ákærði greiði þóknun skipaðs réttargæzlumanns A, A-kvk-ef H-kvk-ef F-kvk-ef héraðsdómslögmanns, 69.025 krónur, og annan sakarkostnað 59.612 krónur.