S-3752/2019

Dómur

I

Mál þetta, sem dómtekið var 9. júní síðastliðinn, var höfðað með ákæru héraðssaksóknara, útgefinni 22. ágúst 2019, á hendur X, kennitala [...], [...], [...], „fyrir kynferðisbrot gegn barni, á M, [...] í [...], með því að hafa tvisvar sinnum, föstudaginn 23. og laugardaginn 24. febrúar 2018, tælt A, þá 16 ára, sem var sjúklingur á M líkt og ákærði, til þess að hafa við hann munnmök á salerni gegn því að gefa henni lyfin Stesolid og Ritalin Uno.

Telst þetta varða við 3. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Brotaþoli krefst þess að ákærði verði dæmdur til að greiða henni miskabætur að fjárhæð 2.000.000 króna auk vaxta samkvæmt 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, sbr. 16. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, frá 6. apríl 2017, en með dráttarvöxtum samkvæmt 9. gr. vaxtalaga, sbr. 1. mgr. 6. gr. sömu laga, frá þeim degi er mánuður er liðinn frá því að bótakrafan er birt til greiðsludags. Þá krefst réttargæslumaður brotaþola þóknunar.

Ákærði neitar sök og krefst sýknu. Hann krefst þess að bótakröfunni verði vísað frá dómi en til vara að bætur verði lækkaðar. Þá krefst hann þess að málsvarnarlaun verjanda hans og annar sakarkostnaður verði greiddur úr ríkissjóði.

II

Málavextir eru þeir að 28. febrúar 2018 var tilkynnt um ætlað brot ákærða gagnvart brotaþola eins og því er lýst í ákæru. Samdægurs var tekin skýrsla af brotaþola þar sem hún lýsti því að ákærði hefði látið hana hafa lyf þau er í ákæru getur og í staðinn hefði hún haft tvívegis við hann munnmök inni á salerni eins og í ákæru greinir. Hún kvað ákærða hafa vitað hvað hún væri gömul.

Ákærði var yfirheyrður af lögreglu 8. mars og neitaði sök. Hann kannaðist við samskipti við brotaþola á meðan þau dvöldu bæði á M, eins og lýst er í næsta kafla.

III

Við aðalmeðferð ítrekaði ákærði neitun sína. Hann kvaðst hafa verið sjúklingur á M og hafa komið þangað nefndan föstudag. Þá hefði þar verið mikil fíkniefnaneysla og hefðu sjúklingar meðal annars verið að sprauta sig. Hvorki hann né brotaþoli hefðu verið að því og því hefði borist í tal að þau færu inn á salerni þar sem hann myndi mylja rítalíntöflur niður og búa til línur fyrir þau, eins og hann orðaði það. Þetta hefðu þau gert og neytt efnisins á salerninu. Þau hefðu síðan farið fram. Þetta hefðu þau gert bæði föstudag og laugardag. Hann kvaðst ekki áður hafa hitt brotaþola og hefði hann ekki verið meira í félagsskap hennar en annarra. Hann kvaðst ekki hafa spáð í hversu gömul brotaþoli væri. Þá mundi hann ekki hvort hann hefði verið beðinn að halda sig frá brotaþola en taldi sig hafa vitað að hún hefði verið á ungmennagangi.

Ákærði kannaðist við að hafa leyst út stesolídtöflur áður en hann kom inn á M en ekki að hafa haft lyfið með sér er hann kom þangað. Hann kvaðst hafa neytt rítalíns á M og fengið það hjá brotaþola.

Brotaþoli kvaðst hafa kynnst ákærða í þetta skipti á M en ekki hafa séð hann áður. Hún kvaðst hafa sagt honum hvað hún væri gömul, það er á hvaða ári hún væri fædd. Hún hefði verið á ungmennadeild á M og verið í slopp merktum deildinni. Hún kvað ákærða hafa gefið sér nokkrar töflur af stesolíd. Þá hefði hún einnig fengið rítalín hjá honum. Hana minnti að búið hefði verið að mylja rítalínið þegar hún fékk það hjá honum en mulningurinn hefði verið í hylkjunum. Hún kvaðst hafa neytt stesolídtaflnanna strax en farið með rítalínið inn á herbergi sitt. Brotaþoli kvaðst hafa þurft að hafa munnmök við ákærða í staðinn fyrir að fá lyfin en ekki mundi hún hvort hún hefði þurft að gera það einu sinni eða tvisvar. Munnmökin hefðu farið fram inni á baðherbergi sem hefði verið læst. Einhver hefði reynt að komast inn en þau hefðu ekki opnað. Hún kvaðst hafa fengið lyfin áður en hún hafði munnmök við ákærða. Brotaþoli kvaðst hafa sagt stúlku sem var sjúklingur á M frá þessu og hefði stúlkan beðið sig að segja ráðgjafa frá þessu. Hún kvaðst hafa gert það en ekki mundi brotaþoli eftir að hafa sagt fleirum frá þessu.

Framangreind stúlka kvað brotaþola hafa sagt sér að hún hefði fengið töflur og tottað einhvern gæja inni á baði, eins og hún orðaði það. Brotaþoli hefði verið greinilega undir áhrifum og verið að ganga inn á ungmennadeildina þar sem þær hefðu báðar vistast á þessum tíma. Hún kvað brotaþola ekki hafa sagt sér hvaða maður þetta hefði verið. Þá kvaðst hún ekki hafa séð áhrif á brotaþola fyrir þetta atvik.

Piltur sem var á M á umræddum tíma bar að hafa frétt frá stúlku er var á M að hún hefði frétt frá brotaþola að hún hefði sofið hjá manni fyrir fíkniefni, eins og hann orðaði það. Hann kvaðst hafa sagt ráðgjöfum frá þessu. Hann kvaðst ekki muna til þess að hafa heyrt brotaþola segja þetta en hann kannaðist við að hún hefði mikið verið með ákærða.

Áfengisráðgjafi á M bar að hafa unnið á unglingadeildinni. Hún kvaðst hafa séð breytingu á brotaþola og spurt hana hvað væri að. Þá hefði brotaþoli sagt að hún hefði verið misnotuð inni á salerni. Brotaþoli hefði sagt að maðurinn, sem ráðgjafinn mundi ekki nafn á, hefði lokkað hana inn á salerni og gefið henni fíkniefni. Hann hefði nauðgað henni en ekki gat ráðgjafinn útskýrt það nánar hvernig nauðgunin hefði verið. Undir ráðgjafann var borið það sem hún hafði borið hjá lögreglu um að brotaþoli hefði haft munnmök við manninn gegn greiðslu í fíkniefnum og staðfesti hún að það væri rétt. Þetta hefði gerst tvisvar. Ekki mundi hún um hvaða fíkniefni hefði verið að ræða. Fyrir þetta atvik kvað ráðgjafinn brotaþola ekki hafa verið í neyslu.

Starfsmaður á M kvaðst hafa rætt við ákærða vegna samneytis hans við brotaþola. Þau hefðu gengið mikið saman og setið saman á göngunum. Þetta hefði verið óæskilegt vegna aldursmunar sem var með þeim. Hún kvaðst ekki hafa orðið vör við fíkniefnaneyslu þeirra.

Þá komu fyrir dóm nokkrir starfsmenn M en þeir gátu ekki borið um málsatvik þannig að máli skipti og verður framburður þeirra því ekki rakinn. Hið sama á við um framburð lögreglufulltrúa sem annaðist frumrannsókn málsins og sálfræðings sem hafði með brotaþola að gera haustið 2018. Sálfræðingurinn ritaði stutt vottorð sem er meðal gagna málsins en þar kemur fram að brotaþoli hafi ekki beint rætt um atvikið en það hefði þó setið í henni. Einnig kom fyrir dóminn starfsmaður Barnahúss sem hitti brotaþola í fjögur skipti og ritar stutta greinargerð um þau samtöl. Hún kvað brotaþola ekki hafa haft áhuga á frekari viðtölum í Barnahúsi.

IV

Eins og nú hefur verið rakið ber ákærða og brotaþola saman um að þau hafi farið saman inn á salerni á M og neytt þar fíkniefna. Brotaþoli bar hjá lögreglu að í staðinn hefði hún tvisvar sinnum haft munnmök við ákærða en fyrir dómi mundi hún ekki hvort hún hefði gert það einu sinni eða tvisvar. Þessu hefur ákærði alfarið neitað allt frá upphafi rannsóknar málsins. Hér að framan var rakinn framburður stúlku er kvað brotaþola hafa sagt sér frá þessu og eins var getið framburðar pilts er bar að stúlkan hefði sagt sér þetta. Þá var rakinn framburður ráðgjafa sem kvað brotaþola hafa sagt sér þetta.

Framburður brotaþola er í sjálfu sér trúverðugur en framburður ákærða, sem hefur neitað sök allt frá upphafi, er heldur ekki ótrúverðugur. Framburður brotaþola hefur hins vegar engan stuðning í gögnum málsins nema ef vera skyldi framburður tveggja vitna um það sem hún sagði þeim og rakið var. Samkvæmt þessu er ekki komin fram lögfull sönnun fyrir sekt ákærða og er óhjákvæmilegt að sýkna hann.

Samkvæmt 2. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008 er bótakröfu brotaþola vísað frá dómi.

Sakarkostnaður skal greiddur úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun verjanda ákærða og þóknun réttargæslumanns brotaþola. Málsvarnarlaun og þóknun eru ákveðin með virðisaukaskatti í dómsorði.

A-kk-nf Í-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóminn.

Dómsorð

Ákærði, X, er sýknaður af kröfum ákæruvaldsins.

Bótakröfu brotaþola er vísað frá dómi.

Sakarkostnaður skal greiddur úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, B-kk-ef H-kk-ef E-kk-ef lögmanns, 1.330.055 krónur, og þóknun réttargæslumanns brotaþola, Ó-kvk-ef H-kvk-ef G-kvk-ef lögmanns, 808.945 krónur.

A-kk-nf Í-kk-nf

IV

Eins og nú hefur verið rakið ber ákærða og brotaþola saman um að þau hafi farið saman inn á salerni á M og neytt þar fíkniefna. Brotaþoli bar hjá lögreglu að í staðinn hefði hún tvisvar sinnum haft munnmök við ákærða en fyrir dómi mundi hún ekki hvort hún hefði gert það einu sinni eða tvisvar. Þessu hefur ákærði alfarið neitað allt frá upphafi rannsóknar málsins. Hér að framan var rakinn framburður stúlku er kvað brotaþola hafa sagt sér frá þessu og eins var getið framburðar pilts er bar að stúlkan hefði sagt sér þetta. Þá var rakinn framburður ráðgjafa sem kvað brotaþola hafa sagt sér þetta.

Framburður brotaþola er í sjálfu sér trúverðugur en framburður ákærða, sem hefur neitað sök allt frá upphafi, er heldur ekki ótrúverðugur. Framburður brotaþola hefur hins vegar engan stuðning í gögnum málsins nema ef vera skyldi framburður tveggja vitna um það sem hún sagði þeim og rakið var. Samkvæmt þessu er ekki komin fram lögfull sönnun fyrir sekt ákærða og er óhjákvæmilegt að sýkna hann.

Samkvæmt 2. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008 er bótakröfu brotaþola vísað frá dómi.

Sakarkostnaður skal greiddur úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun verjanda ákærða og þóknun réttargæslumanns brotaþola. Málsvarnarlaun og þóknun eru ákveðin með virðisaukaskatti í dómsorði.

A-kk-nf Í-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóminn.

Dómsorð

Ákærði, X, er sýknaður af kröfum ákæruvaldsins.

Bótakröfu brotaþola er vísað frá dómi.

Sakarkostnaður skal greiddur úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, B-kk-ef H-kk-ef E-kk-ef lögmanns, 1.330.055 krónur, og þóknun réttargæslumanns brotaþola, Ó-kvk-ef H-kvk-ef G-kvk-ef lögmanns, 808.945 krónur.

A-kk-nf Í-kk-nf