E-3969/2013

Mál þetta var höfðað 3. október 2013 og dómtekið 17. september 2013.

Stefnandi er Aurelio Ferro, kt. 180361-3839, Skólavörðustíg 6b, Reykjavík.

Stefndi er Vörður tryggingar hf., kt. 441099-3399, Borgartúni 25, Reykjavík.

Stefnandi gerir þær dómkröfur að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnanda 5.668.225 kr. með vöxtum samkvæmt 7. gr. vaxtalaga nr. 25/1987 af 4.530.625 kr. frá 4. mars 2013 til 4. ágúst 2013 auk dráttarvaxta af sömu fjárhæð, skv. III. kafla vaxtalaga nr. 25/1987, frá þeim degi til birtingar stefnu en af stefnufjárhæð frá birtingu stefnu til greiðsludags. Einnig er krafist málskostnaðar að viðbættum virðisaukaskatti að mati réttarins eða samkvæmt málskostnaðarreikningi, verði slíkur reikningur lagður fram.

Af hálfu stefnda er þess aðallega krafist að Vörður tryggingar hf., verði sýknaður af öllum kröfum stefnanda og að stefnandi verði dæmdur til greiðslu málskostnaðar. Til vara er þess krafist að dómkrafa stefnanda verði lækkuð verulega, dráttarvaxtakröfu verði vísað frá og málskostnaður látinn niður falla.

I.

Málavextir

Stefnandi er eigandi íbúðar á þriðju hæð í fjölbýlishúsinu Urðarholti 4 í Mosfellsbæ. Á árinu 2012 leigði stefnandi G-kk-þgf V-kk-þgf Þ-kk-þgf íbúðina. Vegna vanefnda leigjanda rifti stefnandi leigusamningi við hann og krafðist úrskurðar Héraðsdóms Reykjavíkur um að heimilaður yrði útburður leigjandans. Var krafan tekin til greina með úrskurði réttarins 30. október 2012 en leigjandinn hélt ekki uppi vörnum í málinu. Aðfararbeiðni á grundvelli hans var móttekin hjá sýslumanninum í Reykjavík 13. nóvember 2012.

Þann 3. janúar 2013 fór aðfarargerðin fram að leigjandanum fjarstöddum og lauk að Urðarholti 4 þar sem stefnanda var veitt innsetning í umráð eignarinnar. Í endurriti úr gerðabók er haft eftir stefnanda að hann telji leigjandann hafa yfirgefið eignina og hefði hann grun um að búið væri að „skemma eignina eitthvað, en nágranni hans sem býr í húsinu þar sem eignin er, hafi hringt til hans þann 7. eða 8. desember sl. til að láta hann vita að mikil læti væru í eigninni eins og það væri verið að eyðileggja hluti inni í eigninni“. Þá kemur fram að í kjölfar símtalsins hafi stefnandi hringt til lögreglu og „óskað aðstoðar við að athuga hvað væri að gerast með eignina sem hann leigði út frá sér, en grunur lægi fyrir um að verið væri að skemma eignina, að sögn nágranna sem býr á efri hæð hússins“. Hafi stefnandi fengið þau svör hjá lögreglu að klukkan væri ekki orðin 12 á miðnætti en fram að þeim tíma gætu þeir ekki aðhafst.

Um aðkomu að íbúðinni segir í gerðabók að þegar eignin hafi verið opnuð hafi verið ljóst að þörf væri á aðstoð lögreglu til þess að mynda umfangsmiklar skemmdir sem unnar höfðu verið á eigninni. Þá segir jafnframt: „Eignin er öll í rúst. Búið er að fara með sleggju eða þungan hamar og eyðileggja veggi, hurðar og gluggakistur auk alls annars í eigninni sem hægt er að skemma. Jafnframt er búið að sletta málningu á veggi og gólf.“ Lögreglan kom á vettvang, myndaði skemmdirnar og leiðbeindi stefnanda um framhaldið.

Í lögregluskýrslu sem var gerð af þessu tilefni og er dagsett 3. febrúar 2013 er skráð „eignaspjöll (meiriháttar skemmdarverk)“ í dálkinn „brot/verkefni“. Í skýrslunni segir að leigjandi íbúðarinnar hafi ekki verið á staðnum en stefnandi hafi opnað íbúðina sjálfur. Þá kemur fram að stefnandi hafi haft samband við fulltrúa stefnda sem hafi ætlað að senda matsmann á staðinn vegna tjónsins. Jafnframt var honum leiðbeint um að koma á lögreglustöð til að leggja fram formlega kæru sem hafi verið ætlun stefnanda. Ljósmyndir fylgja skýrslunni sem sýna yfirgripsmiklar skemmdir á íbúðinni.

Í staðfestingu frá sýslumanninum í Reykjavík, sem dagsett er 7. febrúar 2013 og undirrituð af þeim löglærða fulltrúa sem framkvæmdi gerðina, segir að staðfest sé að þegar farið var inn í eignina hafi ekki þurft að kalla til lásasmið þar sem „að þegar var búið að brjóta upp lásinn á eigninni“.

Fyrir liggur að í gildi var húseigendatrygging hjá stefnda sem tók til fasteignarinnar. Í vátryggingarskírteini segir að um vátrygginguna gildi skilmálar stefnda um húseigendatryggingu nr. E-7. Tjónstilkynning stefnanda barst stefnda 4. janúar 2013 en hún er fyllt út á ensku. Í henni kemur fram að stefnandi viti ekki hvernig né hvenær eignaspjöllin hafi átt sér stað. Vísað er til þess að við útburðargerðina hafi komið í ljós eignaspjöll og að sjá mætti á hurðinni að hún hefði verið brotin upp í þeim tilgangi að komast inn í íbúðina.

Með bréfi stefnda, dags. 30 janúar 2013, hafnaði stefndi bótaskyldu félagsins en til þess er vísað að læsing á útidyrahurð hafi verið óskemmd og því bendi ekkert til þess að um innbrot hafi verið að ræða. Ljóst sé þó að hurðakarmur að innan sé laus en það eitt og sér bendi ekki til innbrots. Þá segir í niðurlagi bréfsins að ljóst sé að tryggingin bæti ekki skemmdarverk sem leigjandi kunni að hafa valdið á eign.

Stefnandi krafðist endurskoðunar á afstöðu stefnda, m.a. með vísan til staðfestingar fulltrúa sýslumanns frá 7. febrúar 2013. Með bréfi stefnanda þann 27. febrúar 2013 var kröfu um bætur úr húseigendatryggingu hafnað.

Þann 6. júní 2013 skaut stefnandi ágreiningnum til úrskurðarnefndar í vátryggingarmálum, sbr. 141. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga. Gerði hann þær kröfur að viðurkennt yrði að tjón það sem hann hefði orðið fyrir á fasteign sinni Urðarholti 4, vegna innbrots og skemmdarverka félli undir gildissvið húseigendatryggingar sinnar hjá stefnda.

Álit úrskurðarnefndar lá fyrir þann 28. júní 2013 og var niðurstaða hennar sú stefnandi ætti rétt á bótum úr húseigendatryggingu stefnda.

Með bréfi lögmanns stefnanda dags. 4. júlí 2013 var skorað á stefnda að fylgja niðurstöðu úrskurðarnefndarinnar og bæta stefnanda það tjón sem hann varð fyrir. Krafist var greiðslu samkvæmt kostnaðaráætlun byggingarfræðings, sem stefnandi hafði aflað, auk lögmannskostnaðar. Jafnframt var stefnda gefinn kostur á að framkvæma eigið mat á tjóninu.

Með bréfi stefnda til úrskurðarnefndar í vátryggingarmálum, dags. 10 júlí 2013, neitaði stefndi að hlíta úrskurði nefndarinnar og ítrekaði að afstaða hans væri byggð á lögregluskýrslu, fyrirliggjandi ljósmyndum sem og tilkynningu stefnanda til stefnda.

II.

Málsástæður og lagarök stefnanda

Stefnandi telur að tjón það sem varð á íbúð hans að Urðarholti 4 falli undir húseigendatryggingu hans hjá stefnda, nánar tiltekið ákvæði 2.4 í 1. kafla í ábyrgðarskilmálum E-7.

Þá byggir stefnandi á því að sannað sé að tjónið megi rekja til innbrots. Vísar hann annars vegar til staðfestingar sýslumannsins í Reykjavík þar sem fram komi lýsing á ummerkjum á hurð svo og til ljósmynda með lögregluskýrslu sem sýni að veruleg eignaspjöll voru unnin á íbúðinni. Hafi stefndi ekki hnekkt þeirri sönnunarfærslu.

Þá vísar stefnandi til niðurstöðu úrskurðarnefndar í vátryggingarmálum sem féllst á sjónarmið stefnanda.

Stefnandi telur eignatjón sitt vera verulegt þar sem skemmdir voru m.a. unnar á hurðum, gluggum, gluggakistum, veggjum, gólfefnum og innréttingum og vísar hann í þessu sambandi til greinargerðar byggingarfræðings sem hann hafi fengið til að vinna fyrir sig. Dómkrafa stefnanda byggir á því mati. Þá krefst stefnandi bóta vegna afnotamissis húsnæðisins þar sem það hefur verið óíbúðarhæft frá tjónsatburði. Sú krafa styðjist við grein 2.9 í 1. kafla í skilmálum húseigendatryggingar nr. E-7. Fjárhæð þessarar kröfu stefnanda er 1.137.600 kr. og miðast við að stefnandi hafi tæmt bótarétt sinn samkvæmt framangreindu ákvæði skilmálanna þar sem bætur greiðast að hámarki fyrir sex mánuði og eigi hærri en 0,8% af brunabótamati eignarinnar fyrir hvern mánuð.

Vísað er til ákvæða laga nr. 30/2007 um vátryggingarsamninga, sér í lagi til 35. gr. laganna um greiðslu bóta og ákvæða IV., VI. og VIII. kafla þeirra. Þá er stuðst við vátryggingarskírteini stefnda til stefnanda og skilmála stefnda um vátrygginguna sem vitnað er til í tryggingaskírteini, þ.e. skilmála um húseigendatryggingu nr. E-7.

Kröfur um almenna vexti styður stefnandi við 50. gr. laga um vátryggingarsamninga nr. 30/2007 og II. kafla vaxtalaga nr. 38/2001 með síðari breytingum, einkum til 7. gr. laganna. Kröfur um dráttarvexti, þ.m.t. vaxtavexti, styður stefnandi við reglur III. kafla vaxtalaga nr. 38/2001 með síðari breytingum.Krafa um málskostnað styðst við 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Krafan um virðisaukaskatt á málskostnað styðst við lög um virðisaukaskatt nr. 50/1988, þar sem lögmönnum er gert skylt að skila virðisaukaskatti af þjónustu sinni. Stefnandi er ekki virðisaukaskattskyldur og verður því af skaðleysisástæðum að gera kröfu um virðisaukaskatt úr hendi stefnda.

III.

Málsástæður og lagarök stefnda

Stefndi krefst sýknu af fjárkröfu stefnanda og mótmælir öllum málsástæðum hans. Sýknukrafa stefnda byggir á því meðal annars að tjónið falli fyrir utan vátryggingarskilmála heimilistryggingar og einnig á því að ósannað sé að fjártjón stefnanda nemi dómkröfu málsins.

Stefndi geti eingöngu borið ábyrgð á því tjóni sem falli undir skilmála þeirrar tryggingar stefnanda sem í gildi var á tjónsdegi. Önnur grein I. kafla þeirra skilmála tilgreinir með tæmandi hætti bótasvið tryggingarinnar. Í stefnu er ekki að finna heimfærslu hins meinta tjóns undir einstök ákvæði tryggingarinnar en það er stefnanda að sanna að hið meinta tjón verði rakið til atvika sem bætt er af tryggingunni.

Af málatilbúnaði stefnanda megi þó ráða að á því virðist byggt að tjónið megi rekja til innbrots, án þess að slíkt sé sérstaklega heimfært undir skilmála tryggingarinnar. Stefndi mótmælir því að sannað sé að tjónið verði rakið til innbrots en fyrir því beri stefnandi sönnunarbyrði.

Samkvæmt grein 2.4 í skilmálum stefnda er það skilyrði fyrir greiðsluskyldu að lögð sé fram lögregluskýrsla sem sanni tjón. Slíkt liggi ekki fyrir. Þvert á móti beri lögregluskýrsla með sér að lögreglan hafi metið tilvikið sem eignaspjöll og flokkað atvikið í samræmi við það en ekki sem innbrot. Þá beri ljósmyndir sem teknar voru af sýslumanni við komu á staðin ekki skýrlega með sér ummerki innbrots þó að sjá megi að spjöll hafi verið unnin. Yfirlýsing fulltrúa sýslumanns sem mættur hafi verið til að framkvæma útburð feli ekki annað í sér en ályktanir þess embættismanns af því sem hann taldi bera fyrir sjónir.

Stefndi bendi á að engin lögreglurannsókn hafi farið fram enda hafi stefnandi hvorki kært innbrot né eignarspjöll. Enginn hafi því haft réttarstöðu grunaðs manns í þessum efnum og verði inntur eftir því hvað gerst hafi.

Þá byggir stefndi einnig á því að jafnvel þótt talið yrði að dyraumbúnaður íbúðarinnar hafi verið skemmdur sanni það eitt og sér ekki að um innbrot hafi verið að ræða eins og hér stendur á. Þá sé að auki ósannað að allt það tjón sem blasti við megi rekja til hins meinta innbrots. Ljóst sé af gögnum málsins að mánuði áður hafi borist háreysti og læti frá eigninni líkt og verið væri að eyðileggja þar hluti. Þá ber dagbók lögreglu með sér að fjöldi fólks hefur átt samastað í eigninni um lengri eða skemmri tíma og ítrekað þurft að kalla til lögreglu.

Stefndi byggir á því að skemmdir sem unnar séu af leigjanda eignar af ásetningi eða af fólki á hans vegum falli utan skilmála tryggingarinnar. Þá sé á það bent að myndirnar af vettvangi beri með sér umfangsmikla skemmdaverkastarfsemi sem ekki hafi tekið skamman tíma. Meðal annars virðist umferðarskilti hafa verið flutt í heilu lagi inn í eignina. Fyrir liggi að stefnandi hafi sérstaklega verið upplýstur um að verið væri að vinna skemmdir á eigninni í byrjun desember. Þrátt fyrir þessar upplýsingar hafi hann ekki farið á staðinn. Engin leið sé því að segja til um hvaða tjóni var valdið af leigjendum og gestum þeirra en ljóst sé að stefnandi hafði fulla ástæðu til að kynna sér aðstæður enda upplýsti hann hjá sýslumanni þann 3. janúar þann grun sinn að búið væri að skemma eignina eitthvað.

Vegna umfangs skemmdanna sé ljóst að mögulegt hefði verið að koma í veg fyrir tjón með því að kynna sér aðstæður þegar upplýsingar bárust frá nágranna um hugsanlegar yfirstandandi skemmdaraðgerðir. Af stefnu verði ráðið að það eina sem stefnandi hafi gert hafi verið að kvarta undan hávaða til lögreglu. Slíkt sé ekki lagt að jöfnu við að kalla til lögreglu vegna gruns um yfirstandandi eignaspjöll. Megi jafnvel hreyfa því að stefnandi hefði getað takmarkað tjón sitt en til þess hafi hann skyldu sbr. m.a. ákvæði greinar 6.1 í vátryggingarskilmálum sbr. einnig 27 og 28. gr. laga nr. 30/2004 en síðara ákvæðið leggur þá skyldu á stefnda að reyna að hindra eða takmarka tjón. Kæra vegna eignarspjalla hefði þjónað þeim tilgangi enda þá mögulegt að beina einkaréttarlegum fjárkröfum að þeim aðilum sem tjóninu ollu. Engin kæra hafi verið lögð fram af hálfu stefnanda þrátt fyrir að hann hafi upplýst lögreglu um að slíkt stæði til, sbr. dskj. nr. 3, en stefnanda ber skv. 2. mgr. 28. gr. að gera það sem nauðsyn krefur og með sanngirni má ætlast til af honum til að tryggja endurkröfu sem félagið gæti hugsanlega eignast á hendur þriðja manni. Lögreglukæra hefði þjónað slíkum tilgangi. Það var ekki gert. Á því er byggt að slík brot á skyldum stefnanda skv. 1.-2. mgr. 28. gr. leiði til þess að ábyrgð félagsins sé fallin niður í heild eða að hluta, verði yfirhöfuð komist að þeirri niðurstöðu að hún hafi verið til staðar í upphafi.

Allt meint tjón stefnanda sé að auki ósannað. Í þeim efnum mótmælir stefndi sérstaklega þeim þætti dómkröfu stefnanda er lúti að afnotamissi. Í fyrsta lagi sé á því byggt að grein 2.9 í skilmálum geti eingöngu átt við um íbúðarhúsnæði vátryggjanda en ekki húsnæði sem hann nýtir til útleigu, enda ljóst að stefnandi hafi ekki þurft að flytja út úr sínu húsnæði vegna þessara skemmda en það sé hugtaksskilyrði bótagreiðslna í greininni. Trygging sú sem stefnandi hafði keypt hafi verið heimilistrygging sem sé ætlað að bæta missi hagnaðar af útleigu íbúðar í ágóðaskyni. Í þessum efnum er því jafnframt mótmælt sem ósönnuðu að skilyrði séu til staðar til að greiða hámarksbætur vegna afnotamissis enda greiðast bætur skv. greininni eingöngu í tíma sem samsvarar „eðlilegum viðgerðartíma“. Ekki sé um verðsetta tryggingu að ræða. Ekkert liggur fyrir um það í málinu hversu langan tíma viðgerðir kunni að taka. Vátryggingin skyldar stefnda ekki til greiðslu bóta vegna afnotamissis í þann tíma sem stefnandi kýs að gera ekkert til að gera við eignina.

Verði fallist á að tjón stefnanda eigi undir skilmála stefnda er þess krafist að dómkrafa stefnanda verði lækkuð verulega. Í raun sé það svo að í stefnu sé enga sundurliðun að finna á fjárkröfu málsins. Eingöngu sé þar vísað til fylgiskjala án þess að nokkur tilraun sé gerð til þess að sundurliða stefnukröfur í stefnunni sjálfri eða gera grein fyrir einstökum liðum sem myndi fjárkröfuna. Krafan sé þannig verulega vanreifuð og kann að leiða til sjálfkrafa frávísunar (ex officio). Þá virðist fjárkrafa stefnanda, ef frá er tekið tjón vegna meints afnotamissis, í heild sinni byggð á einhliða aflaðri áætlun stefnanda. Stefndi byggir á því að slíkt gagn nægi ekki til að sanna að hið meinta fjártjón stefnanda nemi dómkröfu hans. Í fyrsta lagi vísast til almennra sönnunarsjónarmiða er varða álit sem aflað er einhliða. Stefnandi hafi forræði fyrir sönnunarfærslu sinni og hafi valið þá leið að dómkveðja ekki matsmann til sönnunar fjártjóns, heldur leggja fram álit sem aflað var án þess að sjónarmið stefnda gætu komist þar að. Slíkt skjal nægir ekki til sönnunar gegn mótmælum stefnda. Efnislega, varðandi það skjal, má líka nefna að ekki verður betur séð en að sömu liðirnir séu tvíteknir í því sbr. t.d. liðinn „endurglerja gler á svölum“. Einnig er sérstaklega tekið fram í bréfi því sem áætluninni fylgdi að frávik í kostnaðaráætluninni geti verið „+/- 10%“. Slíkur fyrirvari leiðir sjálfkrafa til þess að krónutala fjártjóns stefnanda sem gefi að líta í dómkröfu sé ósönnuð. Þá hafi skoðunarmaðurinn framkvæmt mat sitt 17. maí 2013. Í öðru lagi virðist kostnaðaráætlun vera með virðisaukaskatti. Ljóst sé að mögulegt sé að stefnandi geti, eins og aðrir, fengið virðisaukaskatt við slíkar aðgerðir endurgreiddan. Lækka beri fjárkröfu stefnanda sem því nemur sbr. einnig grein 5.3 í skilmálum stefnda. Í þriðja lagi megi gera ráð fyrir því að stefnandi hafi fengið greidda tryggingu frá leigutaka við upphaf leigutímabils eins og hann gerði gagnvart fyrri leigjanda. Slík trygging sé m.a. sett til greiðslu á skemmdum á húsnæðinu á meðan leigutaki er með umráð yfir því. Auk þess virðist áætlun byggja á því að allt sé endurnýjað sem þar er talið upp en ljóst sé að svo hafi ekki verið í lok árs 2012. Fari svo að fallist verði á málsástæður stefnanda er ljóst að tryggingu stefnda er ætla að gera stefnanda eins settan og fyrir hið meinta tjón, ekki þannig að hann geti endurnýjað hluti sem þegar voru orðinir gamlir þegar hið meinta tjón átti sér stað. Taka beri tillit til þess.

Þá er krafist frávísunar dráttarvaxtakröfu stefnanda auk þess sem henni er sérstaklega mótmælt enda styðst sú kröfugerð í dómkröfu við lög nr. 25/1987 sem féllu úr gildi árið 2001. Auk þess er er engin tilraun gerð til þess í stefnu að útskýra dagsetningar dráttarvaxtakröfu eða á hverju hún byggist. Krafan er því vanreifuð sem ætti að leiða til frávísunar hennar. Til vara er þess krafist að dráttarvextir verði fyrst dæmdir frá dómsuppsögu enda hefur enn ekki verið gerð viðhlítandi grein fyrir sundurliðun fjártjóns stefnanda.

Stefndi vísar til áðurgreindra lagaraka er varða sýknukröfu. Krafa um málskostnað styðst við 130. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991. Krafist er álags á málskostnað er nemur virðisaukaskatti, stefndi rekur ekki virðisaukaskattskylda starfsemi og er því nauðsynlegt að fá dæmt álag er þeim skatti nemur úr hendi stefnanda.

IV.

Niðurstaða

Í stefnu eru atvik málsins, eins og þau horfðu við stefnanda, rakin undir kaflanum málavextir og málsástæður. Afar takmarkaða ef nokkra umfjöllun er hins vegar að finna um málsástæður eins og áskilið er í e-lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991. Af málatilbúnaði stefnanda verður þó ráðið hvert sakarefnið er auk þess sem úr þessu var bætt að nokkru við flutning málsins. Stefndi tók til varna í málinu og verður ekki séð að vanreifun þessi hafi komið niður á möguleikum hans í þeim efnum. Þykja þessir annmarkar á lýsingu málsástæðna því ekki þess eðlis að valdi frávísun málsins sjálfkrafa (ex officio).

Stefnandi byggir á því að tjón það sem hér er um deilt og sannanlega varð á íbúð hans að Urðarholti 4, falli undir húseigendatryggingu hans hjá stefnda, nánar tiltekið ákvæði 2.4 í 1. kafla ábyrgðarskilmála E-7. Ákvæðið tekur til innbrots eða innbrotstilraunar og er skilyrði fyrir greiðsluskyldu félagsins að lögregluskýrslu sé skilað sem sönnun fyrir tjóni. Stefnandi ber sönnunarbyrði fyrir því að það tjón sem varð í íbúð hans umrætt sinn verði rakið til fyrrgreindrar háttsemi.

Stefndi telur tjón stefnda falla utan vátryggingarskilmála félagsins þar sem ósannað sé að utanaðkomandi hafi brotist inn í íbúðina. Þá sé ósannað að fjártjón stefnanda nemi dómkröfum hans.

Eins og rakið er í stefnu var íbúð stefnanda leigð út árið 2012 en sá leigusamningur var ekki lagður fram í málinu. Stefnandi fékk úrskurð um útburð á leigjandanum 30. nóvember 2012 vegna vanskila á leigugreiðslum. Fyrir liggur dagbók lögreglu þar sem fram kemur að lögregla var það sama ár ítrekað kölluð til vegna óspekta og hávaða í íbúðinni. Virðist sem í íbúðinni hafi verið mikill umgangur fólks og að aðrir aðilar en leigjandi hafi talið hana dvalarstað sinn. Í dagbókarfærslu frá 17. júlí 2012 er að finna tilkynningu leigjandans um eignaspjöll nafngreindrar konu sem dvaldi í íbúðinni. Er haft eftir honum að hún hafi „í einhverju æðiskasti“ hent grjóti í tvær rúður með þeim afleiðingum að sprunga kom í aðra þeirra en hin brotnaði.

Í endurriti gerðarbókar sýslumanns frá 3. janúar 2013 er bókað eftir stefnanda að hann gruni að búið sé að „skemma eignina eitthvað“ og að leigjandinn sé fluttur út. Hafi íbúi í húsinu hringt í stefnanda 7. eða 8. desember vegna hávaða „eins og það væri verið að eyðileggja hluti inni í eigninni“. Stefnandi hafi óskað aðstoðar lögreglu en erindinu hafi ekki verið sinnt. Í gerðarbók kemur fram að vegna þessara upplýsinga hafi verið ákveðið að framkvæma útburð þegar á vettvangi.

Eins og rakið hefur verið verða að teljast verulegar líkur á því að þegar í júlí 2012 og síðan í byrjun desember 2012 hafi verið unnar skemmdir á íbúðinni. Af ljósmyndum sem fylgdu með lögregluskýrslu að dæma hefur mikið gengið á þar innandyra og í reynd í húsinu öllu. Skemmdir í íbúðinni voru slíkar að sumt hefði ekki getað farið fram hjá öðrum íbúum hússins. Ekki er að sjá að kvartað hafi verið undan hávaða frá íbúðinni eða ábendingar borist um slíkt eftir tilkynninguna í desember. Stefnandi virðist hins vegar hvorki hafa gert reka að því að að huga að eign sinni eftir þá ábendingu né gert tilraun til að hafa samband við leigjandann þrátt fyrir vísbendingar um að þar væri ekki allt með felldu. Að mati dómsins nægir í þessu sambandi ekki að stefnandi hafi óskað liðsinnis lögreglu eins og áður er lýst en engin dagbókarfærsla liggur fyrir um þá beiðni. Þá er alls óvíst hvenær leigjandinn fór út úr íbúðinni og hvernig viðskilnaður hans var.

Í málinu er ágreiningur um hvort verksummerki á dyraumbúnaði hafi borið með sér að brotist hafi verið inn í íbúðina. Ljósmyndir sem teknar voru af fulltrúa sýslumanns sýna óveruleg verksummerki á hurðarkarmi íbúðarinnar. Fyrir liggur að lás á útidyrahurð var skemmdur þannig að komast mátti inn í íbúðina án lykils. Í frumskýrslu lögreglu sem rituð var í tengslum við aðfarargerðina er útkallið flokkað sem eignaspjöll og meiri háttar skemmdarverk. Í henni er að finna takmarkaðar upplýsingar en lögð var áhersla á að mynda skemmdir innandyra. Af henni verður ekki ráðið að á þeim tíma hafi grunur leikið á að um innbrot hafi verið að ræða. Slíkt verður heldur ekki ráðið af staðfestingu fulltrúa sýslumanns. Þá verður ekki hjá þeirri staðreynd litið að leigjandinn hafði umráð yfir íbúðinni fram til þess að gerð sýslumanns fór fram. Líkur eru þannig á því að spjöll á eigninni, að hurðarbúnaði meðtöldum, hafi verið unnin af honum eða gestum hans eins og fyrirliggjandi gögn gefa vísbendingu um. Stefnandi lagði þó ekki fram kæru af þessu tilefni þrátt fyrir leiðbeiningar lögreglu. Því fór lögreglurannsókn ekki fram í málinu eins og full ástæða var þó til.

Stefnandi hefur ekki varpað skýrara ljósi á málavexti með framburði aðila eða vitna. Þá sinnti hann ekki áskorunum lögmanns stefnda um að leggja fram tiltekin gögn sem gætu orðið til þess að upplýsa um tiltekin atriði, svo sem fyrri samskipti stefnanda við leigjandann. Með vísan til þess sem rakið hefur verið hér að framan þykir ósannað það skilyrði fyrir greiðslu bóta samkvæmt skilmálum húseigendatryggingar stefnanda að skemmdir á íbúð hans hafi verið unnar í kjölfar innbrots eða innbrotstilraunar. Þegar af þeirri ástæðu ber að sýkna stefnda af kröfum stefnanda.

Með hliðsjón af niðurstöðu þessari ber stefnanda að greiða stefnda málskostnað sem þykir hæfilegur 400.000 krónur.

S-kvk-nf H-kvk-nf héraðsdómari kveður upp þennan dóm.

D Ó M S O R Ð:

Stefndi, Vörður tryggingar hf., er sýkn af kröfu stefnanda A-x-x F-x-x, í máli þessu.

Stefnandi greiði stefnda 400.000 krónur í málskostnað.

S-kvk-nf H-kvk-nf