S-363/2005

Mál þetta, sem dómtekið var þann 13. mars sl., er höfðað með tveimur ákæruskjölum lögreglustjórans á Akureyri á hendur Z, kt. 000000-0000, [...], Akureyri, Y, kt. 000000-0000, [.], Akureyri og X.

Með ákæruskjali útgefnu þann 13. september 2005 er höfðað mál á hendur Z, ásamt tveimur öðrum mönnum, SV og GÞ. Í ákærulið B.2 er Z gefið að sök fíkniefnalagabrot, með því að hafa þriðjudaginn 23. febrúar 2005 verið með í vörslum sínum í íbúð sinni að Hafnarstræti 86 a á Akureyri, 7,12 grömm af tóbaksblönduðu kannabisefni og 16,79 grömm af hassi. Í ákærulið C.1 er Z gefið að sök vopnalagabrot með því að hafa þennan sama dag, þegar gerð var húsleit á heimili hans, verið með í vörslum sínum hníf með um 15 sm. löngu blaði og sverð með um 70 sm. löngu blaði.

Er brot ákærða Z samkvæmt B kafla ákærunnar talið varða við 2. gr., sbr. 5. gr. og 6. gr. laga um ávana- og fíkniefni nr. 65/1974, sbr. lög nr. 60/1980, sbr. lög nr. 13/1985 og sbr. lög nr. 82/1998 og 2. gr., sbr. 14. gr. reglugerðar um sölu og meðferð ávana og fíkniefna nr. 233/2001. Brot ákærða samkvæmt C kafla ákærunnar er talið varða við a-lið og b-lið 2. mgr. 30. gr., sbr. 1. mgr. 36. gr. vopnalaga nr. 16/1998.

Þess er krafist að ákærði Z verði dæmdur til refsingar og að hann sæti upptöku á 7,12 grömmum af tóbaksblönduðu hassefni og 16,79 grömmum af hassi samkvæmt efnaskrá nr. 6.729 samkvæmt 6. mgr. og 7. mgr. 5. gr. laga nr. 65/1974 og 2. mgr. 14. gr. reglugerðar nr. 233/2001. Einnig er þess krafist að ákærði sæti upptöku á hníf og sverði sem lögreglan lagði hald á, samkvæmt munaskrá nr. 224.966 og 224.962 samkvæmt 1. mgr. 37. gr. vopnalaga nr. 16/1998.

Með ákæruskjali útgefnu þann 17. nóvember 2005 er höfðað mál á hendur Z, Y og X,

„fyrir húsbrot og líkamsárás, með því að hafa allir saman, aðfararnótt mánudagsins 27. desember 2004, ruðst í heimildarleysi inn í hús þeirra [A og B ...] og veist þannig að þeim að Y greip í brjóstið á [B], lagði hann upp við vegg og sló hann í andlitið, en er [B] hafði náð að hafa hann undir tók [X] upp eldhússtól og sló honum í aftanvert höfuðið á [B], en Z greip í vinstri hendi [A] og ýtti henni upp við ofn svo hún féll við, en afleiðingarnar urðu þær að [B] hlaut opið sár í hársverði og maráverka í andliti, einnig mar og bólgu á ytra eyra vinstra megin auk þess sem hann hlaut vægan heilahristing en [A] hlaut mjúkvefjaáverka, það er að segja mar og grunn yfirborðssár á báðum olnbogum og framhandleggjum.

Telst þetta varða við 231. gr. og 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20, 1981.

Þess er krafist að ákærðu verði dæmdir til refsingar.“

I.

Samkvæmt rannsóknargögnum var aðstoðar lögreglu óskað að sólbaðsstofunni Abaco um kl. 12:50 þann 22. febrúar 2005 því tveir menn í annarlegu ástandi höfðu farið þar í ljós og ekki var unnt að vekja þá. Er lögregla kom að reyndust þetta vera ákærði Z og meðákærði SV. Voru þeir sofandi alsnaktir í ljósbekkjunum og vöknuðu í fyrstu ekki þegar reynt var að vekja þá. Við leit í fötum og farangri meðákærða SV, sem hann samþykkti, fannst myndavél sem hafði verið stolið í vikunni áður. Var hann því handtekinn vegna gruns um aðild að þjófnaði en ákærði Z var handtekinn til að koma í veg fyrir að hann spillti sönnunargögnum. Í kjölfarið gerði lögregla húsleit á heimili ákærða Z samkvæmt úrskurði Héraðsdóms Norðurlands eystra að viðstöddum verjanda ákærða. Taldi ákærði ólíklegt að nokkur væri heima en er lögreglu bar að garði var meðákærði GÞ þar. Við leitina fundust þau vopn er í ákæru greinir og fíkniefni sem meðákærði GÞ kvaðst eiga að hluta.

Ákærði kveðst neita sök samkvæmt B kafla ákærunnar. Hann kveðst ekki hafa átt hassið sem fannst en kannast við „tjöru“ sem var tekin og hann hafi bara átt eftir að henda. Með tjöru kveðst ákærði eiga við að þetta hafi verið innskaf úr pípum, bæði hasspípum og tóbakspípum. Hann hafi sett það á álpappír og bara átt eftir að henda því. Þetta hafi ekki verið nothæft til neyslu. Hann hafi gert þetta lengi og bara lagt þetta ofan í verkfærakistu sína. Ákærði kveðst hafa reykt lítið á þessum tíma en hafa skafið úr pípum félaga sinna og ætlað að fíflast eitthvað með þetta. Varðandi hassið sem fannst bendir ákærði á að meðákærði GÞ hafi viðurkennt að hafa átt hluta þeirra efna sem fundust og að auki hafi önnur manneskja verið með honum í íbúðinni þegar efnið fannst. Íbúð hans hafi á þessum tíma verið opin fyrir gestum og gangandi.

Þegar lögregla fann umrædd fíkniefni á heimili ákærða Z voru þar fyrir tveir einstaklingar og viðurkenndi annar þeirra að eiga sum þeirra efna sem þá fundust en hinn virðist ekki hafa verið yfirheyrður. Verður gegn eindreginni neitun ákærða Z ekki talið sannað að hann hafi átt hassefni það sem hann neitar að hafa átt, sbr. 45. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Ákærði hefur játað að hafa haft í vörslum sínum 7,12 grömm af tóbaksblönduðu kannabisefni sem greinir í ákæru en segir það hafa verið innskaf úr pípum og því ekki nothæft efni. Við rannsókn efnisins kom fram að það innhélt kannabis og samkvæmt 1. mgr. 2. gr., sbr. 6. gr. laga nr. 65/1974 um ávana- og fíkniefni er óheimilt að hafa kannabis í vörslum sínum. Verður ákærði því sakfelldur fyrir þetta ákæruatriði.

Ákærði kveðst viðurkenna að hafa átt þau vopn sem nefnd eru í C kafla ákæru en kveðst ekki telja vörslur þeirra refsiverðar. Hann kveður sverðið augljóslega vera skrautmun sem eigi að vera upp á vegg og vera alveg bitlaust. Hnífurinn hafi einnig átt að vera skraut, hann hafi legið á hátölurunum heima hjá ákærða.

Samkvæmt a-lið 2. mgr. 30. gr. vopnalaga nr. 16/1998 er bannað að hafa í vörslum sínum bitvopn með meira en 12 sm. löngu blaði, enda sé það ekki ætlað til notkunar við heimilishald eða atvinnu. Þá er samkvæmt d-lið 2. mgr. 30. gr. vopnalaga bannað að hafa í vörslum sínum sverð, sem er sambland högg- og bitvopna og eru engar undantekningar gerðar frá þeirri reglu. Ákærði hefur viðurkennt að hafa átt þau vopn er í ákæru greinir. Blað hnífsins er 15 sm. langt og verður ekki talið að hnífurinn sé þess eðlis að hann sé ætlaður til heimilisnota eða atvinnu, enda hefur því ekki verið haldið fram af ákærða. Verður samkvæmt ofangreindu að telja að ákærði hafi brotið gegn ákvæðum vopnalaga með því að hafa umrædd vopn í vörslum sínum.

II.

A.

Samkvæmt rannsóknargögnum var lögreglunni á Akureyri tilkynnt um slagsmál í .... kl. 05:54 að morgni 27. desember 2004; að þrír menn gengju þar í skrokk húsráðanda. Þegar lögregla kom á staðinn var ákærði Y í forstofu hússins og ákærði X á útitröppunum. Á-x-x var nokkuð blóðugur í framan og sagðist hafa lent í átökum við húsráðanda, B. B var inni í holi hússins nokkuð drukkinn, blóðugur í framan og frekar æstur. Sagði hann lögreglu að ákærðu Y, X og Z hefði komið inn á heimili hans með látum og hann hafi hent þeim út. Ákærðu Y og X voru færðir á lögreglustöð og voru þeir eitthvað undir áhrifum en viðræðugóðir og voru þeir frjálsir ferða sinna eftir viðræður við varðstjóra. Þann 30. desember leitaði B til lögreglu og kvaðst leggja fram kæru vegna þessa atviks. Framvísaði hann þá stól sem hann kvaðst hafa verið sleginn í höfuðið með og eru myndir af stólnum meðal gagna málsins.

B.

Ákærði X kveðst hafa verið í bænum með E og meðákærðu Y og Z þegar C, barnsmóðir meðákærða Y, hafi hringt í Y og sagt að stjúpfaðir hennar væri að lemja móður hennar. C hafi verið á heimili þeirra með barn hennar og Y og þeir hafi því farið að heimilinu. C hafi staðið fyrir utan húsið hágrátandi með dyrnar opnar, hún hafi bent inn og hann hafi tekið því svo að hún væri að vísa þeim inn. Hátt tal hafi heyrst innan úr húsinu og B þekktur fyrir að lemja konuna sína. Honum hafi því þótt ástæða til að athuga ástandið, enda vinkona hans grátandi fyrir utan og barn hennar og Y inni. Þeir hafi því allir farið inn en ákærði kveðst ekki muna hver gekk inn fyrstur. Þeir hafi farið inn í eldhús og meðákærði Y hafi reynt að tala við B og spurt hvað væri um að vera. Þeir hafi byrjað rólega en farið að rífast, B svo allt í einu rokið upp og rifið um hálsinn á Y, Y hafi þá kýlt B og þeir svo farið að slást. Aðspurður kveðst ákærði ekki muna hvað B og meðákærði Y-kk-nf voru að tala um. Ákærði segir B hafa átt upptökin að átökum hans við Y, hann hafi slegið Y og Y hafi verið með glóðarauga eftir þetta. Um leið og B og meðákærða Y lenti saman hafi A hlaupið að þeim hinum og ýtt við þeim til að koma þeim út. Þeir hafi þá bara bakkað út og ekki veitt neina mótstöðu. Meðákærði Z hafi ekki verið með hníf eins og A hafi haldið fram og hann hafi heldur ekki gripið í hana og ýtt henni þannig að hún félli við. Bendir ákærði á að hugsanlega gætu áverkar A verið af völdum B. Ákærði segir að hann, meðákærði Z og E hafi verið saman í hóp og þeir hafi farið út án þess að til átaka kæmi. Y hafi þá verið inni í eldhúsinu ásamt B, meðákærði Z og E hafi farið í burtu en ákærði hafi dokað við eftir meðákærða Y og þá hafi lögreglan komið. Ákærði kveðst ekki hafa snert B og ekki hafa slegið hann í höfuðið með eldhússtól. Ákærði segir B og A hafa verið mjög drukkin en þau hafi ekki verið að rífast þegar þeir komu inn til þeirra. Ákærði kveðst aldrei hafa hitt B og A fyrr og telur að þau hafi aðeins þekkt meðákærða Y. Hann kveðst þekkja C lítillega, þá kannist hann við D, systur C-x-ef og kveðst ekki hafa séð hana inni í húsinu en séð hana þegar hann var kominn út. Ákærði kveðst ekki vita hver hringdi á lögreglu. Aðspurður um framlagðar myndir af blóðugum eldhússtól bendir ákærði á að B og A hafi farið með stólinn á lögreglustöð daginn eftir og þau hafi getað sett blóð á hann eða B dottið á hann síðar, enda hafi hann verið mjög drukkinn.

Ákærði Y kveðst hafa verið í bænum ásamt ákærðu Z og X þegar C barnsmóðir hans hafi hringt hágrátandi og mikið niðri fyrir og beðið hann að koma og tala við sig því það væru læti á heimilinu. Hann hafi sagt vinum sínum að hann ætlaði að rölta til hennar og spjalla við hana. Þeir hafi ákveðið að koma með, enda stutt að fara. Þegar þangað kom hafi C staðið fyrir utan húsið og tjáð þeim að A, móðir hennar, og B, maður A, hafi verið að rífast alla nóttina og hún hafi áhyggjur af þessu. Þar sem þau standi við húsið hafi heyrst öskur innan úr húsinu og því kveðst ákærði hafa gengið þar inn en hann viti ekki hver fylgdi næst á eftir. Inni í eldhúsi hafi A og B verið að þrátta við eldhúsborðið og hann hafi gengið rólegur upp að B og spurt hvað væri um að vera. B hafi staðið upp og sagt sér að fara út en ákærði hafa spurt hvort hann mætti tala við hann. Þá hafi B gripið utan um háls ákærða, veiti honum eitt högg, kallað hann aumingja og sagt: „þú ert dauður, auminginn þinn“. Ákærði segist aðeins hafa viljað tala við B en B hafi veitt honum tvö högg til viðbótar, haldið svo við hnakka ákærða og leitt hann fram ganginn. Þá hafi lögregla komið, atvik hafi tekið mjög stutta stund. Ákærði kveðst ekki hafa slegið B. Ákærði kveðst ekki hafa séð B barinn með eldhússtól og ekki séð áverka á honum, hann hafi bara verið illa útlítandi eftir drykkju. Aðspurður kveðst ákærði ekki muna hvort þeim hafi verið boðið inn með beinum orðum, en C hafi ýjað að því að þeir skyldu fara inn. Ákærði segir B hafa átt upptök átakanna og að B hafi valdið honum áverkum sem hafi verið nokkra daga að hjaðna. Hann hafi verið bólginn, með skurð á hálsi, gat á höfði og kúlu. Lögregla hafi þó ekki bent sér á að útvega áverkavottorð. Aðspurður kveðst ákærði vera um 180 sm. á hæð og 72-73 kíló að þyngd. Ákærði kveðst ekki hafa séð viðskipti meðákærðaZ og A og kveðst ekki hafa séð hvar félagar hans voru á meðan þeim B lenti saman. Hann hafi ekkert séð nema andlit B sem hafi haldið ákærða upp að sér og öskrað á hann. Líklega hafi þeir þó verið frammi á gangi. Ákærði Z hafi ekki verið með hníf meðferðis. Ákærði kveðst vilja taka fram að E hafi einnig verið með þeim umrætt sinn og hann hafi einnig farið inn í húsið. Ákærði segir C hafa verið í löngu jólafríi þegar þetta var og þá búið hjá móður sinni og B. Aðspurður segir ákærði barn hans og C ekki hafa verið þarna umrædda nótt en honum hafi þótt ástæða til að ræða við B því ætlunin hafi verið að barnið kæmi þangað daginn eftir. Aðspurður ítrekar ákærði að B og A hafi verið mjög ölvuð þegar þetta gerðist.

Ákærði Z kveðst hafa farið með meðákærða Y að ræða við C eftir símtalið frá henni. Þegar þeir hafi komið að húsinu hafi hún staðið grátandi þar fyrir utan. Hún hafi verið hrædd enda kveðst ákærði oft hafa heyrt sögur af B, hann hafi lamið bæði konu sína og stjúpdætur. Þeir hafi verið að ræða við hana og þá hafi þeir heyrt læti innan úr húsinu, útihurðin hafi ekki verið alveg lokuð. Meðákærði Y hafi þá farið inn og ákærði, meðákærði X og E hafi farið inn á gang. Þeir hafi svo farið inn í eldhús og þá hafi B haldið meðákærða Y upp við skáp í horni og öskrað á hann. Hann hafi tekið Y hálstaki og slegið hann. B hafi verið mjög ölvaður. Þeir hafi öskrað eitthvað á hann að sleppa Y og A þá staðið upp en þó varla staðið í lappirnar sökum ölvunar. Hún hafi slegið til þeirra og þá hafi ákærði gripið í handlegg hennar til að varna því og hún hafi sest aftur. Þá hafi ákærði farið út ásamt E vini hans. Hann kveðst hafa séð D á leið út en ekkert talað við hana. Ákærði segir ekki mögulegt að hann hafi valdið A áverkum og kveðst ekki hafa séð meðákærða Y koma höggi á B. Ákærði kveðst ekki hafa séð áverka á B en þegar þeir hafi komið hafi hann litið mjög illa út af drykkju. Eftir átökin hafi blætt úr vör Y og tveimur dögum síðar hafi hann enn verið bólginn í andliti. Ákærði kveðst hafa verið búinn að drekka eitthvað þetta kvöld en ekki hafa verið mikið ölvaður og muna atvik vel.

Vitnið C, barnsmóðir ákærða Y og dóttir A, kveðst á þessum tíma hafa búið í Keflavík en hafa ætlað að gista á heimili móður sinnar umrædda nótt. Hún kveðst hafa farið út að skemmta sér með móður sinni, A og E systur sinni. Þegar heim var komið hafi móðir hennar og B farið að rífast. Hún hafi því ekki viljað vera á heimilinu og hringt í ákærða Y í því skyni að fá lykla af íbúð hans til að hún og E gætu sofið þar. Hún segist aðspurð hafa verið hrædd um móður sína en þó fyrst og fremst um sjálfa sig, B hafi í rifrildum gengið lengra en bara að rífast, hann geti orðið ofbeldisfullur með víni. Ákærði Y hafi komið og staðið fyrir utan að tala við hana, hún hafi verið í miklu uppnámi. Þá hafi þau heyrt skarkala og læti innan úr húsinu, þar hafi verið öskrað og barið í borð. Ákærði Y hafi þá farið inn og vinir hans í kjölfarið og kveðst vitnið ekki vita hvað þar fór fram, hún hafi farið niður á neðri hæð hússins til D systur sinnar. Vitnið kveðst hafa farið á neðri hæðina utan frá en að D hafi svo farið upp innanhúss. Vitnið kveðst kannski ekki beinlínis hafa boðið Y inn en heldur ekki bannað honum að fara þangað. Þau hafi búið saman í fjögur ár og því ekkert óeðlilegt að hann færi þarna inn. Hún hafi heldur ekki bannað félögum hans að fara inn. Vitnið kveðst telja að ákærði Z hafi verið eitthvað drukkinn en þó ekki hafa velt því fyrir sér, hún hafi sjálf verið drukkin. Aðspurt kveðst vitnið telja að liðið hafi um 10 mínútur frá því að Y hitti hana fyrir utan húsið þar til lögregla kom. Aðspurt kveðst vitnið ekki hafa hringt á lögreglu og ekki vita hver hringdi.

Vitnið B kveðst hafa verið kominn heim af balli og setið í eldhúsinu heima hjá sér þegar fjórir menn birtist þar. Ákærði Y hafi verið kolvitlaus yfir því að barnsmóðir hans væri grátandi fyrir utan húsið. Vitnið hafi sagt honum að fara, honum kæmi þetta ekkert við og hefði ekkert inn að gera þó hún væri grátandi. Í kjölfarið hafi þeir lent í átökum, ákærði hafi komið alveg upp að vitninu, vitnið hafi þá staðið upp og þá hafi ákærði ýtt við vitninu. Vitnið kveðst þá hafa þrykkt ákærða út í horn. Það sé ljóst að Y eigi ekki að koma inn á heimili hans, öskra á hann og ýta við honum. Þar sem hann hafi haldið ákærða Y upp að vegg, með taki á bringu hans, hafi Y-x-x náð að koma tveimur eða þremur höggum á sig. Þá kveðst vitnið hafa rifið ákærða Y niður í gólfið, ákærði hafi verið undir og öskrað á hjálp, vitnið kveðst svo hafa fengið eitthvað í hausinn og ekki muna atvik vel eftir það. Vitnið kveðst ekki hafa séð hver barði hann í hausinn og ekki geta fullyrt hver gerði það. Vitnið kveðst telja að hann hafi einnig barið ákærða Y en kveðst ekki vita hvort hann hafi hlotið áverka af. Síðar við yfirheyrsluna kveðst vitnið ekki hafa lamið ákærða Y. Vitnið kveðst hafa verið með glóðaraugu eftir þetta og stóran skurð á höfði og kveðst telja ákærða Y hafa valdið glóðaraugunum með höggum eftir að vitnið hafi hent honum upp að vegg. Aðspurt kveðst vitnið hafa verið nokkuð slompaður af drykkju en þó muna atvik ágætlega. Vitnið kveðst hafa kannast við ákærðu alla en ekki þann fjórða sem hafi verið með þeim þarna. Aðspurt kveðst vitnið hafa séð að einhver varnaði því að A hjálpaði honum og kveðst telja að það hafi verið ákærði Z en ekki vera alveg viss um það. Vitnið kveðst ekki telja að A hafi hlotið áverka af en segir þó við nánari umhugsun að hún hafi verið eitthvað marin á höndum. Vitnið kveðst ekki hafa fylgst með ákærða Z, hann hefði séð hann út undan sér þar sem hann hafi staðið í eldhúshurðinni. Vitnið kveðst hafa farið með stólinn sem hann var barinn með á lögreglustöðina daginn eftir, á honum hafi verið blóð og setan brotin. Aðspurt segir vitnið að hann og A hafi verið að kýta og hugsanlega hafi C verið grátandi fyrir utan vegna þess. Vitnið C hafi ætlað að vera hjá föður sínum á ... um jólin en vitnið kveðst svo hafa þurft að sækja hana þennan dag, á annan í jólum, og hann hafi ekki verið sáttur við það. Vitnið segir þau A ekki hafa verið að slást en kveðst hafa barið í borðið. Aðspurt segir vitnið ákærða Y ekki hafa komið inn á heimilið eftir að vitnið flutti þangað, hann hafi hugsanlega komið þangað sumarið 2004 þegar C hafi búið þar. Aðspurt kveðst vitnið vera um 186 sm. á hæð og um 100 kg. á þyngd. Vitnið kveðst telja að þetta hafi aðeins tekið örfáar mínútur, kannski eina til þrjár. Vitnið segir D hafa komið upp fljótlega eftir að atburðarrásin byrjaði og kveðst hann hafa það eftir henni og A að ákærði X hafi slegið hann með stól í höfuðið. Aðspurt um atvikalýsingu, hafða eftir vitninu, í áverkavottorði F læknis, segir hann þar rangt eftir sér haft.

Vitnið A kveðst hafa setið í eldhúsinu heima hjá sér ásamt vitninu B. Þau hafi verið að koma af balli, hún hafi ekki verið mikið ölvuð en þau hafi verið að rífast. Þá hafi ákærðu komið inn til þeirra en þau B hafi bæði skipað þeim að fara út. Upp hafi komið rifrildi og B ýtt við ákærða Y og hafi það endað með slagsmálum. Vitnið kveðst hafa séð ákærða Y berja B og B einnig berja Y, þeir hafi kýlt hvorn annan í slagsmálum, þetta hafi verið hörkuátök. Fyrst hafi B verið undir, hann hafi svo náð Y undir og þá hafi ákærði X barið hann með stól í höfuðið, líklega til að bjarga Y. Vitnið kveðst minna að ákærði X hafi haldið í stólbakið þegar hann sló honum í höfuð B. Þetta hafi allt gerst mjög hratt. Vitnið segir þann sem slegið hafi stólnum í höfðu B ekki vera í dómsalnum en þar sitja ákærðu Y og Z. Vitnið kveðst í reiði hafa ætlað að ýta ákærða Z út en þá hafi hann haldið henni. Hann hafi staðið rétt innan við eldhúsdyrnar og varnað henni útgöngu þegar hún hafi ætlað fram í holið til að hringja á lögreglu. Hann hafi ógnað henni með hnífi með löngu blaði, beint hnífnum að henni en ekki sagt neitt. Ákærði hafi jafnframt tekið í hendi hennar, hún hafi líklega slegið til hans. Vitnið kveðst hafa séð þrjá pilta þarna inni og hún hafi ekki þekkt neinn þeirra nema ákærða Y. Vitnið þekkir ekki ákærða Z í dómsalnum en kveðst sjálfsagt mundu þekkja hann ef hann setti upp húfuna sem hann hafði umrætt sinn. Dóttir hennar hafi hins vegar nefnt hann E-kk-þf og hún hafi síðar komist að því hver E-kk-nf væri. Vitnið kveðst einnig hafa séð ákærða X eftir atburðinn og segir að hún myndi þekkja hann ef hún sæi hann. Hann sé með liðað hár og ekki alveg dökkt, frekar svona rauðleitt. Vitnið segir D dóttur sína hafa komið upp rétt áður en lögregla hafi komið en hún viti ekki hvað hún sá af atburðarásinni, þær hafi ekki rætt það. Vitnið segir ekki rétt eftir sér haft í læknisvottorði, hún hafi sagt að þeir væru þrír. Vitnið segir að C, dóttir hennar, hefði ætlað að gista hjá þeim en það hafi þó farið öðruvísi en ætlað var vegna þessa atviks. Hún segir að ákærði Y hafi áður komið inn á heimili þeirra, þau C hafi áður verið saman í nokkur ár og eigi barn saman. Vitnið kveður C hafa verið óheimilt að bjóða gestum inn á heimilið að nóttu eftir ball og hún hafi vitað það. Aðspurt nánar um rifrildi vitnisins og B segir hún að þau hafi ekki verið að slást en vel geti verið að B hafi eitthvað slegið í borð. Ekki hafi verið þörf á því að fá fanta út í bæ til að hjálpa henni, frekar en önnur skipti, ef hún hefði þurft hjálp hefði hún hringt á lögreglu.

Vitnið G lögreglumaður segir hafa komið útkall snemma morguns, talað hefði verið um að þrír menn hefðu ráðist á húsráðanda. Þegar þeir hafi komið á staðinn hafi ákærði X staðið á útitröppunum, Y-x-nf verið inni ásamt B, A og dóttur A. Mikill æsingur hafi verið í fólkinu en engin átök. Þá hafi fólkið verið töluvert ölvað og blóðugt eftir slagsmál. Þeir hafi verið upplýstir um að ákærði Z væri nýfarinn. Vitnið segir B hafa verið þrútinn til augnanna og blætt hafi úr höfði hans. B hafi verið nokkuð ölvaður og greinilega búinn að taka nokkuð vel á, hann hafi verið móður. A hafi verið minna ölvuð. Ákærði Y hafi verið tættur í framan og líklega rauður á hálsinum en vitnið kveðst ekki muna hvort hann var blóðugur. Ákærðu Y og X hafi verið eitthvað undir áhrifum. B hafi verið mjög æstur og A nokkuð æst en ákærðu Y og X hafi verið nokkuð rólegir. Vitnið segir að ákærðu Y og X hafi sagt að dóttir A hefði hringt í þá og þeir hefðu farið á staðinn því hún hefði verið hrædd um að B legði hendur á A. Aðspurt um hvort vitnið viti hvort B sé ofbeldisfullur með víni kveðst vitnið ekki vita hvað telja skuli upp, vitnið kveðst þekkja B frá fyrri tíð en hafi ekki haft af honum afskipti í mörg ár. Hann geti ekki sagt að B sé ofbeldisfullur í dag en hann hafi verið „líflegur sem ungur maður, svona eins og sjómenn voru“. Vitnið segir að talað hafi verið um að ákærðu hefðu allir þrír farið inn en ekki muna eftir að þáttur ákærða X hafi verið ræddur sérstaklega. Aðspurt kveður vitnið sig minna að eldhússtóll hafi verið á holinu og þeim bent á að hann hefði eitthvað verið notaður í slagsmálunum.

Vitnið E kveðst hafa farið með ákærðu í þetta hús í umrætt sinn vegna fjölskyldurifrildis tengt ákærða Y. Þeir hafi hitt C fyrir utan húsið, hurðin hafi verið opin og þeir hafi farið inn, hann hafi beðið úti fyrst en svo farið inn á eftir. Ákærði Y hafi eiginlega einn átt hlut að máli, a.m.k. hafi vitnið og ákærði Z farið um leið og A sagði þeim að fara, hún hafi ýtt við þeim og þeir bara hlýtt og farið út. Ekki hafi komið til neinna átaka milli þeirra og hennar og vitnið kveðst ekki séð nein vopn á staðnum. Einhverjar erjur hafi verið milli ákærða Y og húsráðanda, hann hafi ekki séð hvernig átök þeirra byrjuðu og aðeins séð þá halda í hvorn annan. Vitnið kveðst ekki hafa séð ákærða X gera neitt, hann hafi líklega farið út um leið og vitnið og ákærði Z en svo beðið eftir ákærða Y þegar þeir fóru. Vitnið segir að húsráðendur hafi verið „alveg blekfull“.

C.

Ákærðu er gefið að sök húsbrot með því að hafa allir saman ruðst í heimildarleysi inn á heimili A og B. Er í málinu fram komið að C, dóttir A, sem ætlaði að gista á heimili þeirra þessa nótt hringdi í barnsföður sinn, ákærða Y og bað hann að koma vegna deilna A og B. Bar vitnið C að hún hafi verið hrædd um sjálfa sig og móður sína og er fram komið hjá henni og ákærðu öllum að hún hafi verið grátandi og í uppnámi fyrir utan húsið þegar þeir komu að. Ákærðu og vitnið C bera að hávaði hafi heyrst innan úr húsinu, þegar þeir stóðu fyrir utan og þá hafi Y farið inn fyrstur og ákærðu X og Z í kjölfarið, enda hefðu þeir heyrt að B gæti verið ofbeldishneigður með víni. Með hliðsjón af aðstæðum öllum og tengslum ákærða Y við fjölskylduna verður ekki talið að ákærðu hafi brotið gegn ákvæði 231. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að fara inn á heimilið í umrætt sinn.

Ákærða Y er einnig gefið að sök að hafa gripið í brjóst B og lagt hann upp við vegg og slegið hann í andlit. Ákærði Y hefur neitað að hafa slegið B. Vitnið B kvaðst hafa haldið ákærða Y upp að vegg, með taki á bringu hans. Ákærði Y hafi náð að koma á hann tveimur eða þremur höggum og í kjölfarið hafi hann rifið ákærða Y í gólfið, haft hann undir og ákærði Y hafi öskrað á hjálp. Vitnið A bar að ákærði Y og B hafi farið að rífast, B hafi ýtt við Y og það hafi endað með slagsmálum. Hún hafi séð þá kýla hvor annan. Meðákærði X sagði B hafa rokið upp og rifið um háls ákærða Y, þá hafi ákærði Y kýlt hann og þeir svo farið að slást. Meðákærði Z bar á þann veg að B hefði haldið ákærða Y upp að skáp inni í horni, tekið hann hálstaki og slegið hann. Z kvaðst ekki hafa séð ákærða Y koma höggi á B. Samkvæmt áverkavottorði F læknis sáust við skoðun þann 28. desember marblettir undir báðum augum B-x-ef samrýmst gætu áverkum eftir högg á andlit. Þá hafi B verið þreifiaumur yfir kinnbeinum, kjálkabeinum og nefi en ekki augntóftum. Vinstra eyra hafi verið sjáanlega bólgið og aumt viðkomu. Samkvæmt ofangreindu þykir sannað að ákærði Y hafi slegið B og þykir ekki óvarlegt að ætla að hann hafi með því valdið a.m.k. einhverjum þeirra áverka er lýst er í áverkavottorðinu. Hefur hann með þeirra háttsemi brotið gegn ákvæði 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærða X er gefin að sök líkamsárás með því að hafa tekið eldhússtól og slegið honum í aftanvert höfuð B. Ákærði hefur neitað því að hafa snert B og valdið honum nokkrum áverkum. Í málinu liggur frammi mynd af stól sem B fór með til lögreglu þann 30. desember 2004 og má sjá blóð á stólfætinum. Einnig kemur fram í áverkavottorði F læknis, sem skoðaði B þann 28. desember 2004, að hann hafi verið með sár í höfuðsverði með blóðstorku og einkenni vægs heilahristings. B kvaðst hafa fengið högg á höfuðið en ekki hafa séð hver veitti honum höggið. Meðákærði Y kvaðst ekki hafa séð B barinn með stól og vitnið E M-kk-nf kvaðst ekki hafa séð ákærða X gera neitt, hann teldi að X hefði farið út með vitninu og ákærða Z og beðið þar eftir ákærða Y. Vitnið A er sú eina sem bar fyrir dómi að hafa séð ákærða X berja B með stól í höfuðið. Vitnið kvaðst þó ekki þekkja ákærða X og var hann ekki mættur í dóminn þannig að vitnið gæti borið kennsl á hann. Vitnið D, dóttir A, sem einnig var í húsinu þegar atvik urðu, bar fyrir lögreglu að hún hefði verið sofandi niðri en vaknað þegar vitnið C hringdi í hana af efri hæð hússins. Hún hafi farið upp og þá hafi B hálf kropið og hún séð ákærða X taka eldhússtól og slá honum í aftanvert höfuð B. Vitnið gaf hins vegar ekki skýrslu fyrir dómi. Gegn eindreginni neitun ákærða verður því ekki talið að ákæruvaldinu hafi tekist að sanna að ákærði X hafi slegið B með stól í höfuðið svo sem í ákæru greinir, sbr. 45. og 46. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Ákærða Z er gefið að sök að hafa gripið í vinstri hendi A og ýtt henni upp við ofn svo hún féll við. Hann hefur neitað sök og sagði að A hefði staðið upp og slegið til hans, hann hafi þá gripið um handlegg hennar til að varna því að hún slægi hann og hún hafi þá sest aftur. Vitnið A kvaðst í reiði hafa ætlað að ýta ákærða Z út en hann hafi þá haldið henni. Þegar hún hafi ætlað fram til að hringja á lögreglu hafi hann varnað henni útgöngu og ógnað henni með því að ota að henni hnífi. Hún kvað líklegt að hún hafi ætlað að slá til hans og hann þá tekið í hendi hennar. Vitnið B sagði að einhver hefði varnað því að A-kk-nf honum og kvaðst telja að það hefði verið ákærði Z. Meðákærði X kvað A hafa hlaupið að honum, ákærða Z og E til að koma þeim út þegar B og á-x-x lenti saman. Þeir hafi bakkað út án þess að veita mótspyrnu og ákærði Z hafi ekki gripið í hana eða ýtt henni þannig að hún félli við. Vitnið E bar einnig að þeir hefðu farið út þegar A sagði þeim að fara án þess að til átaka kæmi. Vitnið A þekkti ekki ákærða Z í dómsalnum en kvaðst hafa það eftir D dóttur sinni hver hann væri. D bar ekki vitni fyrir dóminum en hjá lögreglu skýrði hún svo frá að þegar hún hefði komið á vettvang hafi ákærði Z staðið við eldhúsdyrnar en A staðið rétt hjá honum og sagt honum að koma sér út. Hún hefði svo séð strákana á leið út og A ýta á eftir þeim. Að ofangreindu virtu verður, gegn eindreginni neitun ákærða Z, að telja ósannað að hann hafi veist að A svo sem í ákæru greinir, sbr. 45. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

III.

Samkvæmt vottorði sakaskrár ríkisins hefur ákærði Y frá árinu 2001 fjórum sinnum verið dæmdur til refsingar. Þann 27. apríl 2001 var hann dæmdur í 30 daga fangelsi, skilorðsbundið í 2 ár, fyrir fíkniefnalagabrot. Þann 9. júlí 2004 var hann dæmdur í 2 mánaða fangelsi, skilorðsbundið í 3 ár, fyrir líkamsárás. Þann 4. nóvember 2004 var hann dæmdur til greiðslu sektar fyrir ölvunarakstur. Þá var hann þann 16. september 2005 dæmdur í 5 mánaða fangelsi, þar af 3 mánuði skilorðsbundna í 3 ár, fyrir hlutdeild í líkamsárás.

Við ákvörðun refsingar ákærða Y nú þykir mega líta til þess að brot það sem hann er nú dæmdur fyrir er framið þann 27. desember 2004 en ákæra var þó ekki gefin út fyrr en 17. nóvember 2005. Hefur þessi töf á málinu ekki verið útskýrð.

Brotaþoli í máli þessu, B, kvaðst fyrir dómi hafa skellt ákærða Y upp að vegg með taki á bringu hans og þá hafi ákærði Y komið á hann höggum. Síðar í yfirheyrslunni dró hann þó úr sínum þætti í málinu. Vitnið A, sambýliskona B, sagði að B hefði ýtt við ákærða Y og upp úr því hefðu þeir farið að slást. Hún hefði séð þá kýla hvor annan. Ákærði Y kvaðst hafa ætlað að tala við B sem hafi þá gripið um háls hans og veitt honum högg. Ákærði X kvað B hafa átt upptökin að átökum hans við ákærða Y, hann hafi allt í einu rokið upp og gripið um háls Y og þeir hafi farið að slást í kjölfarið. Ákærði Z bar einnig að B hafi tekið meðákærða Y og haldið honum upp að skáp og öskrað á hann, hann hafi tekið Y hálstaki. Samkvæmt frumskýrslu lögreglu var ákærði Y nokkuð blóðugur í framan þegar lögregla kom á staðinn og kvaðst hafa lent í átökum við B. Þá bar vitnið G lögreglumaður að ákærði Y hafi líklega verið rauður á hálsi sem styður framburð um að B hafi tekið hann hálstaki. Þykir samkvæmt ofangreindu sannað að B hafi átt upptökin að átökum hans við ákærða Y. Þá er fram komið í málinu að B er nokkru stærri og meiri að vexti en ákærði Y. Að öllu ofangreindu virtu og með vísan til 3. mgr. 218. gr. a. hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 12. gr. laga nr. 20/1981 þykir mega láta refsingu ákærða Y niður falla.

Samkvæmt vottorði sakaskrár ríkisins hefur ákærði Z frá árinu 1998 hlotið átta refsidóma fyrir brot gegn hegningarlögum, lögum um ávana- og fíkniefni, vopnalögum og áfengislögum. Þann 20. janúar 2005 var hann dæmdur í 3 mánaða fangelsi og fékk reynslulausn þann 18. september 2005 í eitt ár, þegar hann átti eftir 30 daga óafplánaða. Þann 25. febrúar 2005 var hann dæmdur í 45 daga fangelsi skilorðsbundið í 3 ár og til greiðslu kr. 50.000 í sekt. Var þá um að ræða hegningarauka við dóminn frá 20. janúar 2005. Þau brot sem ákærði er nú dæmdur fyrir eru framin þann 23. febrúar 2005 og ber því nú að ákvarða honum hegningarauka samkvæmt reglum 78. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þykir refsing ákærða nú hæfilega ákveðin kr. 120.000- í sekt til ríkissjóðs og komi 8 daga fangelsi í stað sektarinnar verði hún eigi greidd innan 4 vikna.

Samkvæmt úrslitum málsins og 6. mgr. 5. gr. laga nr. 65/1974 og 1. mgr. 37. gr. vopnalaga nr. 16/1998 ber að dæma ákærða Z til að sæta upptöku fíkniefna og vopna svo sem í dómsorði greinir.

Með vísan til úrslita málsins og 165. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála ber að dæma ákærða Y til greiðslu kostnaðar vegna áverkavottorðs vegna B að fjárhæð kr. 12.500- auk málsvarnarlauna skipaðs verjanda síns, Þ-kk-ef H-kk-ef hdl. sem þykja hæfilega ákveðin kr. 120.000 og er þá virðisaukaskattur innifalinn.

Ákærði Z greiði ¼ hluta málsvarnarlauna skipaðs verjanda síns, S-kk-ef G-kk-ef hdl., sem þykja hæfilega ákveðin kr. 120.000 að virðisaukaskatti meðtöldum, en ¾ hlutar þeirra greiðist úr ríkissjóði.

Málsvarnarlaun skipaðs verjanda X, E-kvk-ef S-kvk-ef hdl., sem þykja hæfilega ákveðin kr. 120.000 að virðisaukaskatti meðtöldum, greiðist úr ríkissjóði.

Þá greiðist úr ríkissjóði kostnaður vegna áverkavottorðs vegna A, kr. 12.500.

Dómsuppsaga hefur tafist lítillega vegna anna dómarans.

Dóminn kveður upp F-kk-nf Ó-kk-nf dómstjóri.

D Ó M S O R Ð :

Ákærða, Y, er ekki gerð sérstök refsing.

Ákærði, Z, greiði kr. 120.000 í sekt til ríkissjóðs og komi 8 daga fangelsi í stað sektarinnar verði hún eigi greidd innan 4 vikna.

Ákærði, X, er sýkn af kröfum ákæruvaldsins.

Ákærði Z sæti upptöku á 7,12 grömmum af tóbaksblönduðu hassefni samkvæmt efnaskrá nr. 6.729 og hnífi og sverði samkvæmt munaskrá nr. 224.966 og 224.962.

Ákærði Y greiði kr. 132.500- í sakarkostnað þ.m.t. málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, Þ-kk-ef H-kk-ef hdl. kr. 120.000- að virðisaukaskatti meðtöldum.

Ákærði Z greiði ¼ hluta málsvarnarlauna skipaðs verjanda síns, S-kk-ef G-kk-ef hdl. kr. 120.000- að virðisaukaskatti meðtöldum en ¾ hlutar fjárhæðarinnar greiðist úr ríkissjóði.

Sakarkostnaður ákærða X kr. 132.500 greiðist úr ríkissjóði, þ.m.t. málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans, E-kvk-ef S-kvk-ef hdl., kr. 120.000- að virðisaukaskatti meðtöldum.