S-185/2009

Mál þetta, sem dómtekið var 2. júlí s.l., er höfðað með ákæruskjali, útgefnu af ríkissaksóknara 5. júní 2009, á hendur X, kennitala 000000-0000, […];

„fyrir kynferðisbrot með því að hafa 27. febrúar 2009, í bifreiðinni […], sem staðsett var við gatnamót […], káfað innanklæða á brjóstum [A], fæddri […] 1994, utanklæða á rassi og lærum hennar og látið hana fróa sér.

Telst brot ákærða varða við 1. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 11. gr. laga nr. 61/2007.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Bótakröfur:

Af hálfu [B], kennitala 000000-0000, vegna [A], kennitala 000000-0000, er þess krafist að ákærði verði dæmdur til að greiða miskabætur að fjárhæð kr. 500.000 auk dráttarvaxta frá þeim degi er mánuður er liðinn frá því að bótakrafa var kynnt ákærða til greiðsludags, sbr. 9. gr., sbr. 1.mgr. 6. gr. laga um vexti og verðbætur nr. 38/2001.“

Af hálfu ákærða er þess krafist að hann verði dæmdur til vægustu refsingar sem lög leyfa og að hún verði að fullu skilorðsbundin. Af hálfu ákærða er skaðabótakröfu hafnað, en til vara að hún verði lækkuð verulega. Þá er og krafist hæfilegrar þóknunar til verjanda.

1. Málsmeðferð.

Samkvæmt gögnum málsins barst lögreglu á […] óformleg tilkynning um ætluð kynferðisbrot ákærða gagnvart stúlkunni [A], sem fædd er […] 1994. Í framhaldi af því hóf lögregla frumrannsókn málsins, en jafnframt var félagsmálayfirvöldum tilkynnt um atvik máls. Hinn 1. apríl s.l. barst lögreglu formleg kæra frá nefndum yfirvöldum vegna hins ætlaða athæfis, en í framhaldi af því, hinn 15. s.m. var af hálfu rannsóknaraðila óskað eftir skýrslutöku af nefndri stúlku fyrir héraðsdómi, sbr. ákvæði 59. gr. a-lið laga nr. 88, 2008 um meðferð sakamála. Fór skýrslutakan fram 20. apríl s.l. að viðstöddum fulltrúa rannsóknaraðila, skipuðum verjanda ákærða, réttargæslumanni stúlkunnar og fulltrúa félagsmálayfirvalda. Skýrslutakan var tekin upp á myndband og er það meðal gagna málsins.

Við rannsókn lögreglu var ákærði yfirheyrður í tvígang, þann 16. apríl og 14. maí s.l., en í síðara skiptið var honum jafnframt kynnt bótakrafa, sem réttargæslumaður hafði ritað fyrir hönd forráðamanns brotaþola, en hún er dagsett 6. maí s.l. Auk þessa var vitni yfirheyrt af lögreglu.

Ákæruskjal ásamt rannsóknargögnum barst héraðsdómi 9. júní s.l. og var málið þingfest hinn 1. júlí, en af hálfu málsaðila var gagnaöflun, þ.á m. varðandi bótakröfu, lýst lokið á dómþingi 2. júlí s.l.

2. Málavextir.

Ákærði hefur fyrir dómi skýlaust viðurkennt það atferli sem honum er gefið að sök í ákæruskjali. Játning ákærða er í samræmi við framburð hans fyrir lögreglu hinn 14. maí s.l., en er að auki í megin atriðum í samræmi við önnur sakargögn málsins, þ.á.m. skýrslu nefndrar stúlku fyrir dómi þann 20. apríl s.l.

Samkvæmt framansögðu liggur fyrir í máli þessu, að ákærði og stúlkan [A] kynntust snemma á þessu ári á samskiptaforriti á internetinu, að þau spjölluðu þar saman í nokkur skipti og ákváðu í framhaldi af því að hittast að kvöldlagi hinn 27. febrúar s.l. Fór ákærði í framhaldi af því með brotaþola í stutta ökuferð um heimabyggð hennar, en stöðvaði síðan bifreið sína á afviknum stað þar sem þau hófu gagnkvæm atlot, þ.á m. þau sem lýst er í ákæruskjali.

Er atvik máls gerðust var ákærði 23 ára en [A] 14 ára og 3 mánaða. Var þeim það báðum ljóst á verknaðarstundu.

Samkvæmt framangreindu hefur ákærði skýlaust játað brot sín. Er að áliti dómsins nægjanlega sannað með nefndri játningu, sem er í samræmi við önnur gögn, að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök og eru brot hans rétt heimfærð til refsiákvæða í ákæruskjali.

Farið var með mál þetta samkvæmt málsmeðferðarreglum 1. mgr. 164. gr. laga nr. 88, 2008 um meðferð sakamála og var það tekið til dóms án frekari sönnunarfærslu, en sækjanda og verjanda var gefinn kostur á að tjá sig um lagaatriði og ákvæði viðurlaga. Jafnframt var réttargæslumanni gefinn kostur á að tjá sig vegna bótakröfu í málinu.

3.

Í máli þessu hefur ákærði gerst sekur um kynferðisbrot gagnvart unglingsstúlku, er var rétt liðlega 14 ára er atvik gerðust. Með háttseminni hefur ákærði eins og áður er lýst brotið gegn 1. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 11. gr. laga nr. 61, 2007, en í ákvæðinu er því lýst að kynferðislegur lágmarksaldur sé miðaður við 15 ár. Refsilágmark vegna brota gegn nefndri málsgrein er 1 árs fangelsi. Má lækka refsingu eða láta hana niður falla ef gerandi og þolandi eru á svipuðum aldri og þroskastigi. Tilgangur ákvæðisins er að vernda börn og ungmenni fyrir að lifa kynlífi áður en þau hafa andlegan og líkamlegan þroska til þess. Brot ákærða er því alvarlegt og beindist gegn mikilvægum hagsmunum. Er ákærði framdi brotið var hann 23 ára og kemur því ekki til álita að lækka refsingu eða fella hana niður. Það breytir og engu þótt stúlkan hafi verið fús til að hafa við hann kynferðislegt samneyti.

Ákærði hefur ekki áður verið dæmdur fyrir refsiverðan verknað. Hann játaði háttsemina þegar á lögreglustigi og er það í samræmi við þá frásögn hans, að hann hafi er atvik gerðust áttað sig á því að atferlið væri rangt, hann séð að sér og hætt og nokkru síðar beðið forsjármann stúlkunnar afsökunar á framferðinu.

Að öllu ofangreindu virtu, sbr. viðeigandi ákvæði 70. gr. og 74. gr. almennra hegningarlaga, þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í 12 mánuði, sem fært þykir að skilorðsbinda að öllu leyti eins og nánar greinir í dómsorði.

Af hálfu forráðamanns brotaþola er gerð krafa um að ákærði verði dæmdur til að greiða skaðabætur að fjárhæð 500.000 krónur auk vaxta. Var krafan rökstudd fyrir dómi.

Ákærði andmælti kröfunni sem órökstuddri, en til vara krafðist hann lækkunar.

Af hálfu bótakrefjanda er vísað til b-liðar 1. mgr. 126. gr. skaðabótalaga nr. 50, 1993, en um vexti til 9. gr. sbr. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38, 2001. Áréttað er að ákærði hafi gerst brotlegur við 202. gr. hegningarlaganna, að honum hafi verið kunnugt um aldur brotaþola, en misnotað það traust er brotaþoli bar til hans sem fullorðins einstaklings. Tekið er fram að þrátt fyrir að fram hafi komið að brotaþoli hafi ekki lýst sig mótfallinn háttseminni hafi hún verið til þess fallin að valda henni miska og koma róti á tilfinningalíf hennar, líkt og raunin hafi orðið, en hún hafi átt erfitt eftir nefndan atburð og notið stuðnings í vikulegum viðtölum hjá kennara á skólastofnun hennar.

Að mati dómsins verður í tilvikum sem þessum m.a. að líta almennt til þess hversu alvarlegt brotið sé, sakarstigs, huglægrar upplifunar brotaþolans og umfangs tjónsins. Í því tilviki sem hér um ræðir verður og að horfa til þess að brotaþoli var rúmlega 14 ára en ákærði 23 ára. Ekki liggja hins vegar fyrir gögn um afleiðingar háttsemi ákærða. Engu að síður lítur dómarinn svo á að verknaður ákærða sé til þess fallinn að valda brotaþola andlegum erfiðleikum og á hún því rétt á miskabótum á grundvelli b-liðar 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50, 1993 með síðari breytingum. Þykja bæturnar hæfilega ákveðnar 200.000 krónur. Dráttarvextir skulu reiknast frá 14. júní 2009 þegar liðinn var mánuður frá birtingu kröfunnar fyrir ákærða, sbr. 9. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38, 2001.

Með vísan til 1. mgr. 218. gr. laga nr. 88, 2008 um meðferð sakamála ber að dæma ákærða til að greiða allan sakarkostnað, 312.894 krónur. Er um að ræða þóknun skipaðs verjanda, sem þykir hæfilega ákveðin í heild 173.454 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti. Til þess ber að líta að verjandinn hefur þegar fengið greiddar af nefndri fjárhæð 86.154 krónur frá rannsóknaraðila málsins. Þóknun réttargæslumanns telst hæfilega ákveðin 139.440 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Dóm þennan kveður upp Ó-kk-nf Ó-kk-nf, héraðsdómari.

D Ó M S O R Ð :

Ákærði, X, sæti fangelsi í 12 mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún falla niður að liðnum þremur árum frá birtingu dómsins að telja, haldi hann almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22, 1955.

Ákærði greiði [B] vegna [A] 200.000 krónur í miskabætur ásamt dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. sbr. 9. gr. laga nr. 38, 2001 frá 14. júní 2009 til greiðsludags.

Ákærði greiði 312.000 krónur í sakarkostnað, þ.m.t. 173.454 krónur í þóknun til skipaðs verjanda síns, A-kk-ef S-kk-ef héraðsdómslögmanns, og 139.440 krónur í þóknun til réttargæslumanns brotaþola, S-kk-ef G-kk-ef héraðsdómslögmanns.