A-18/2007

Sóknaraðili er Skógrækt ríkisins, kt. 000000-0000, Austurvegi 3, Selfossi.

Varnaraðilar eru K-kk-nf G-kk-nf, kt. 000000-0000, Lambalæk, Rangárþingi eystra, og G-kk-nf E-kk-nf K-kk-nf, kt. 000000-0000, sama stað.

Sóknaraðili krefst dómsúrskurðar um að varnaraðilar verði, ásamt öllu því sem þeim tilheyrir, bornir út úr fasteigninni Tungu, Fljótshlíð, Rangárþingi eystra, með beinni aðfarargerð. Þá er krafist málskostnaðar að mati dómsins auk þess að fjárnám verði heimilað fyrir kostnaði af væntanlegri gerð.

Framangreind krafa og meðfylgjandi gögn bárust dóminum 7. ágúst sl. Málið var þingfest 22. ágúst sl. og fór aðalmeðferð fram þann 22. október sl. Samkvæmt gögnum málsins tóku varnaraðilar á leigu umrædda fasteign í júní 2004. Eru aðilar sammála um að um munnlegan samning hafi verið að ræða í upphafi. Þá liggur fyrir í gögnum málsins ódagsettur leigusamningur, undirritaður af sóknaraðila. Kemur þar fram að um ótímabundinn leigusamning sé að ræða og upphaf leigutímans sé 1. október 2004. Þá kemur fram í samningum: „Lagfæra þarf húsið að innanverðu. Aðilar eru sammála um að leigjandi leggi fram vinnu við endurnýjun á gólfefni í öllu húsinu. Að hann máli veggi og loft í öllu húsinu. Að hann smíði milliveggi á lofti og útbúi þar svefnherbergi. Að leigjandi leggi fram vinnu við endurnýjun á kjallara innanverðum. Aðilar eru ennfremur sammála um að leigusali láti fagmenn endurnýja baðherbergi, skipta um gler í rúðum og tréverki í gluggum ef þess er þörf. Leigusali mun láta drena frá húsinu svo hægt sé að fara í endurbætur á kjallara. Leigusali greiði efniskostnað vegna lagfæringanna. Vinnuframlag leigjanda rennur upp í leigu á húsinu.“ Þá kemur fram að fjárhæð leigunnar sé 28.000 krónur á mánuði og sé gjalddagi leigunnar 5. hvers mánaðar eftir að vinnuframlag leigjanda er uppurið. Þá segir að mánaðarleg leiga breytist til samræmis við byggingarvísitölu eins og hún sé hverju sinni á gjalddaga leigunnar. Byggingarvísitalan í maí 2004 sé 293,3 stig. Eins og áður sagði er ofangreindur leigusamningur eingöngu undirritaður af leigusala. Þá liggja fyrir í málinu þrjár greiðslukvittanir. Greiðslukvittun, dagsett 21. desember 2004, sem er undirrituð af sóknaraðila þannig: „Greiðslukvittun til handa K-kk-þgf G-kk-þgf, kt. 000000-0000 nú til heimilis í Tungu í Fljótshlíð, Rang.eystra.

Gert er upp í samræmi við fyrra samkomulag og vinnuskýrslu sem hann nú leggur inn fyrir vinnu sem hann vann og eða menn á hans vegum sumarið og haustið 2004 við lagfæringu á íbúðarhúsinu á Tungu.

Um er að ræða alls 806 tíma sem gerðir verða upp á kr. 1.000.- tíminn er tekið hefur verið tillit til skatta er Skógræktin gerir skil á og gengur upphæð þessi inn á húsaleigu Tunguhússins frá og með 1. okt. 2004.

Þar er upphafsleigu greiðsla kr. 28,000,- á mánuði svo um er að ræða greiðslu leigu til 1. jan. 2007 eða í 28 mánuði.

En leigutíminn er umsaminn til sex ára að telja frá 1. okt 2004 og því til 1. okt 2010.“ Yfir síðustu setninguna er yfirstrikað og eru aðilar sammála um að sú yfirstrikun stafi frá sóknaraðila. Þá liggur fyrir kvittun, dagsett 1. janúar 2006, þar sem kemur fram að gert sé upp í samræmi við fyrra samkomulag og vinnuskýrslur sem lagðar voru fram vegna ársins 2005 og jafngildi tímafjöldinn fjögurra mánaða leigu sem sé frá 1. janúar 2007 til 1. maí 2007. Er þessi kvittun óundirrituð af leigusala en ekki er ágreiningur um að hún sé rétt. Að síðustu liggur frammi greiðslukvittun, dagsett 8. mars 2006, þar sem kemur fram að gert sé upp í samræmi við fyrra samkomulag og vinnuskýrslur og jafngildi tímafjöldi mánaðarleigu og þar sem greitt hafi verið til 1. maí 2007 sé um greiðslu að ræða fyrir júnímánuð 2007. Er þessi kvittun einnig óundirrituð en ekki er ágreiningur um að hún hafi verið móttekin. Með ódagsettu bréfi til G-kk-ef E-kk-ef K-kk-ef og öðru bréfi, dagsettu 17. janúar 2007, til K-kk-ef G-kk-ef, bæði undirrituð af J-kk-þgf L-kk-þgf skógræktarstjóra, er varnaraðilum sagt upp leigusamningi þeim sem gerður var þann 1. október 2004 um íbúðarhús stofnunarinnar í Tungu. Segir að uppsögnin taki gildi frá og með næstu mánaðamótum og sé þeim því skylt að rýma íbúðarhúsið samkvæmt lögbundnum sex mánaða uppsagnarfresti, í síðasta lagi 1. ágúst 2007. Því hefur ekki verið mótmælt að varnaraðilum hafi borist þær uppsagnir á tilgreindum tíma.

Með bréfi lögmanns varnaraðila til sóknaraðila, dagsettu 19. febrúar 2007, mótmælti varnaraðili uppsögninni og gildi hennar. Kemur fram í bréfinu að varnaraðilar hafi áunnið sér rétt til veru í eigninni til 1. október 2010 með fyrirframgreiðslu til 1. janúar 2006 og með greiðslunni og efni greiðslukvittunarinnar hafi varnaraðilar uppfyllt 34. gr. húsaleigulaga nr. 36/1994 og öðlast kröfu um leigurétt í þrefaldan þann tíma sem hann greiddi fyrir.

Með bréfi lögmanns sóknaraðila til lögmanns varnaraðila, dagsettu 21. febrúar 2007, vísar lögmaðurinn í 2. mgr. 9. gr. húsaleigulaga og tekur fram að um ótímabundinn húsaleigusamning sé að ræða af hálfu sóknaraðila og með því að strika yfir lokasetningu á greiðslukvittun þann 21. desember 2006 þess efnis að um tímabundinn leigusamning hafi verið að ræða, hafi sóknaraðili verið að hafna þeim skilningi varnaraðila að um tímabundinn leigusamning hafi verið að ræða. Þá ítrekar lögmaðurinn að varnaraðili hafi ekki uppfyllt skilyrði 2. mgr. 34. gr. húsaleigulaga, sbr. 1. mgr., með því að gefa ekki út yfirlýsingu um framlengdan leigutíma. Þá liggur fyrir bréf varnaraðila K-kk-ef G-kk-ef, dagsett 12. febrúar 2007, til sóknaraðila þar sem hann tekur fram að sóknaraðili hafi ekki staðið við sinn hluta leigusamningsins að nokkru auk þess að hann tekur fram að hann ítreki kröfu sína um að staðið verði við áðurgert samkomulag. Frekari gögn hafa ekki verið lögð fram í máli þessu.

Sóknaraðili byggir kröfu sína á 11. kafla húsaleigulaga nr. 36/1994 og 72. gr., svo og 12. kafla laga um aðför nr. 90/1989.

Málsástæður sóknaraðila.

Sóknaraðili byggir kröfu sína á því að vilji sóknaraðila hafi verið til þess að leigusamningurinn væri ótímabundinn og engin gögn hafi verið færð fram sem sýni fram á að um tímabundinn leigumála hafi verið samið. Kveður hann meginreglu húsaleigulaganna vera þá að um ótímabundna leigusamninga sé að ræða nema annað sé sérstaklega tekið fram og vísar til 9. og 10. gr. húsaleigulaga. Þá bendir hann á að óheimilt sé að víkja húsaleigulögunum til hliðar fari samningar ekki gegn góðum og gildum viðskiptaháttum og vísar til 11. gr. laganna. Þá sé meginreglan að leigusamningar séu ótímabundnir nema um annað sé sérstaklega samið. Ekki hafi verið vilji leigusala að gera tímabundinn samning og leigutaki hafi aldrei sett fram kröfur um lengri leigutíma, samanber 34. gr. laganna, en í 1. mgr. segi að semji aðilar leigusamnings um íbúðarhúsnæði um fyrirframgreiðslu á húsaleigu fyrir lengri tíma en þrjá mánuði, hvort heldur í upphafi eða síðar á leigutímanum, þá hafi það þær afleiðingar að leigjandi öðlast kröfu um leigurétt í þrefaldan þann tíma sem hann greiddi fyrir. Gildir þetta jafnt þó að samið hafi verið um skemmri leigutíma. Í 3. mgr. 34. gr. segi að leigjandi skuli setja fram við leigusala skriflega kröfu um ákveðinn eða framlengdan leigutíma á grundvelli 1. mgr. innan tveggja mánaða frá því að greiðslan fór fram. Að öðrum kosti falli þessi réttur hans niður. Skal hann í bréfi sínu gefa leigusala kost á að endurgreiða fyrirframgreiðslu umfram þriggja mánaða leigu ásamt dráttarvöxtum. Endurgreiði leigusali innan 10 daga frá því að hann fékk kröfuna hefur fyrirframgreiðslan ekki þau réttaráhrif sem greinir í 1. mgr. Sóknaraðili heldur því fram að slík krafa hafi aldrei komið frá varnaraðilum og því sé skilyrðum 34. gr. laganna ekki fullnægt. Orðalag það sem komi fram í kvittun varnaraðila fullnægi ekki formskilyrðum 34. gr. auk þess sem sóknaraðili hafi þá ekki fengið tækifæri til að koma í veg fyrir lengri leigutíma með endurgreiðslu. Þá sé umrædd kvittun undirrituð af gerðarbeiðanda og sé þar af leiðandi ekki beiðni af hálfu gerðarþola. Mótmælir sóknaraðili þeirri málsástæðu varnaraðila að þeir eigi rétt á þreföldum leigutíma samkvæmt 34. gr. húsaleigulaga þrátt fyrir að þeir hafi greitt húsaleigu fyrirfram í alls áttatíu og fjóra mánuði.

Málsástæður varnaraðila.

Varnaraðilar byggja á því að þeir hafi samið við gerðarbeiðanda um leigu hússins Tungu í Fljótshlíð með þeim hætt að leigutími yrði sex ár, þ.e. frá 1. október 2004 til 1. október 2010, og hafi verið byggt á munnlegum samningi en það hafi verið ákvörðunarástæða þeirra fyrir því að taka húsið á leigu að leigutíminn væri a.m.k. til sex ára. Þá byggja varnaraðilar á því að þeir hafi farið fram á að fá skriflegan leigusamning í samræmi við það sem samið hafi verið um munnlega áður en þeir tóku húsið á leigu. Þá hafi leigusamningur loks verið tilbúinn í nóvember 2004 en þá ekki verið alls kostar þess efnis sem um hafi verið samið. Til dæmis hafi verið ákvæði í leigusamningnum um að leigusamningurinn væri ótímabundinn en það hafi ekki verið í samræmi við það sem aðilar höfðu áður samið um. Varnaraðilar byggja á því að þeir hafi þegar gert athugasemd við það ákvæði samningsins að hann væri ótímabundinn en ekki tímabundinn til sex ára frá 1. október 2004. Af þeim sökum gerðu varnaraðilar strax fyrir árslok 2004 athugasemdir við leigusamninginn og neituðu að skrifa undir skjalið eins og það var útbúið af hálfu sóknaraðila. Þá fái skilningur varnaraðila stuðning í greiðslukvittun sem H-kk-nf Ó-kk-nf undirritaði fyrir hönd gerðarbeiðanda þann 21. desember 2004. Í því skjali komi fram sá skilningur varnaraðila að leigusamningurinn sé tímabundinn og honum ljúki 1. október 2010. Þá mótmæla varnaraðilar því að sóknaraðili geti byggt á leigusamningnum sem liggi fyrir í málinu þar sem hann hafi verið útbúinn af hálfu sóknaraðila og eingöngu undirritaður af honum. Þá benda varnaraðilar á að í 10. gr. húsaleigulaga sé kveðið á um að vanræki aðilar að gera skriflegan leigusamning þá teljist leigusamningur þeirra vera ótímabundinn og gildi ákvæði laganna um ótímabundna leigusamninga hvað þetta varði. Þá segir að þar sem fyrir liggi að skriflegur leigusamningur hafi ekki verið gerður í samræmi við samninga aðila þá gildi ákvæði 10. gr. með þeim undantekningum þó sem kveðið sé á um í húsaleigulögum. Vísað er í því sambandi meðal annars til 11. gr. húsaleigulaga þar sem heimilt er að víkja húsaleigusamningi til hliðar að hluta eða í heild ef það yrði talið andstætt góðri viðskiptavenju að bera hann fyrir sig, sbr. ákvæði samningalaga nr. 7/1936.

Þá byggja varnaraðilar á að þeir hafi greitt húsaleigu í byrjun leigutímans fyrir tuttugu og átta mánuði og eigi því rétt, skv. 34. gr. húsaleigulaga, til leigu þrefaldan þann tíma sem nam fyrirframgreiðslunni, eða alls í áttatíu og fjóra mánuði, eða samkvæmt því í sjö ár. Gerðarþolar hafi þó aldrei gert rétt sinn gildandi eða krafist, á grundvelli þess ákvæðis sem hér sé vikið að, lengri leigutíma en í sex ár eða til 1. október 2010. Auk þess byggja þeir á ákvæði 34. gr. svo að varnaraðilar hafi öðlast rétt til veru í húsnæðinu í sjö ár að því tilskildu að önnur ákvæði 34. gr. væru uppfyllt. Til þess að krafa leigutaka á grundvelli 34. gr. verði virk verið að koma til að leigutaki geri leigusala grein fyrir kröfu sinni vegna fyrirframgreiðslunnar. Það hafi varnaraðilar gert með ákvæði í greiðslukvittun sinni þann 21. desember 2004 en þar hafi þeir tekið fram að þeir hafi greitt leigu í tuttugu og átta mánuði frá 1. október 2004 til 1. janúar 2007. Í framhaldi hafi þeir lýst yfir þeirri skoðun sinni og kröfu að umsaminn leigutími sé sex ár. Þar með hafi varnaraðilar uppfyllt ákvæði 34. gr. húsaleigulaga um að gera leigusala grein fyrir kröfu sinni vegna þeirrar fyrirframgreiðslu en undir þá kvittun hafi sóknaraðili ritað. Þá sé leigufjárhæðin tilgreind og leigusali hafi átt þess kost að endurgreiða varnaraðilum leiguna ef hann vildi ekki samþykkja kröfu þeirra sem fram komi í nefndri kvittun en sóknaraðili hafi ekki gert það og á engan hátt brugðist við þeirri yfirlýsingu sem þar komi fram.

Þá byggja varnaraðilar á því að þeir séu ólöglærðir og hafi verið að gefa yfirlýsingu samkvæmt bestu vitund til að tryggja rétt sinn eins og þeir hafi þekkt til húsaleigulaganna.

Auk ofangreinds byggja varnaraðilar á því að ekki sé ágreiningur um að þeir hafi fengið eignina til afnota í júní 2004 samkvæmt munnlegum samningi og flutt inn 1. október sama ár. Ódagsettur leigusamningur hafi borist frá sóknaraðila sem varnaraðilar sættu sig ekki við og varnaraðilar hafi með því að tilkynna sóknaraðila með efnisinnihaldi kvittunar, dagsettri 21. desember 2004, fullnægt 34. gr. húsaleigulaga, þ.e. verið innan tveggja mánaða frests. Þá hafi gerðarbeiðandi samþykkt efni kvittunarinnar sem sé í eðli sínu yfirlýsing. Þá sé kvittun um greiðslu húsaleigu fyrir janúar til og með júní 2007 móttekin af sóknaraðila og því gat uppsagnarfrestur aldrei byrjað að líða fyrr en eftir 1. júlí 2007. Þá byggja varnaraðilar á því að leigusali beri ábyrgð á því að gengið sé frá leigusamningi.

Niðurstöður.

Í máli þessu er ekki ágreiningur um það að varnaraðilar tóku eignina Tungu á leigu og að í byrjun hafi verið byggt á munnlegum leigusamningi. Þá liggur fyrir afrit af leigusamningi sem stafar frá sóknaraðila og átti að taka gildi 1. október 2004. Er í honum rakið með hvaða hætti húsaleigan skyldi greidd og liggja gögn frammi í málinu sem staðfesta að við það ákvæði hafi verið staðið.

Ágreiningur í máli þessu snýst fyrst og fremst um það hvort um ótímabundinn leigumála hafi verið að ræða eða tímabundinn og hvort leigusamningnum hafi verið sagt lausum af hálfu sóknaraðila á lögformlegan hátt.

Af hálfu sóknaraðila er byggt á því að um ótímabundinn leigumála hafi verið að ræða og því sé uppsögn samningsins í samræmi við 2. mgr. 56. gr. húsaleigulaga um sex mánaða uppsagnarfrest. Uppsögnin hafi borist varnaraðilum og sé ekki ágreiningur þar um og því hafi uppsagnarfrestur byrjað að líða 1. febrúar 2007 og hafi því átt að rýma húsnæðið í síðasta lagi 1. ágúst 2007. Það hafi ekki verið gert.

Varnaraðilar byggja á því að þeir hafi samið um tímabundna leigu til sex ára og út frá þeim skilningi þeirra hafi þeir unnið. Þá hafi þeir, með því að greiða húsaleigu í tuttugu og átta mánuði fyrirfram, unnið sér rétt til íveru hússins, sem jafngildi þreföldum tíma fyrirframgreiðslunnar, eða til 1. október 2010. Vísa þeir til 1. mgr. 34. gr. húsaleigulaga en falla þó frá hluta þess réttar sem ákvæðið tryggir þannig að leigutíminn verði ekki nema til sex ára.

Í 9. gr. húsaleigulaga kemur fram að leigusamninga megi ýmist gera til ákveðins tíma eða ótímabundið. Þá segir í 2. mgr. að leigusamningur teljist ótímabundinn nema um annað sé ótvírætt samið og um ótímabundna leigusamninga gildi ákvæði 56. gr. um uppsagnir og uppsagnarfresti. Í 10. gr. laganna segir að hafi aðilar vanrækt að gera skriflegan leigusamning teljist þeir hafa gert ótímabundinn leigusamning og gildi öll ákvæði laganna um réttarsamband þeirra. Í 4. gr. laganna er kveðið á um að leigusamningur skuli vera skriflegur. Það þýðir hins vegar ekki að munnlegir samningar séu ekki gildir og að engu hafandi, séu aðilar sammála um það. Í 10. gr. er því svarað hvaða skilmálar gildi um munnlega samninga og getur því hvorugur aðilinn borið fyrir sig að samningur hafi verið tímabundinn eða að samið hafi verið um frávik frá því sem ákveðið er í húsaleigulögum. Því ber að líta á munnlegan samning sem ótímabundinn samning, sannist ekki annað, og um þá gilda efnisreglur laganna.

Varnaraðilar hafa lagt fram afrit af kvittunum þar sem þeir segja afstöðu sína til leigusamningsins koma fram. Á kvittun, dagsettri 21. desember 2004, hafi varnaraðili K-kk-nf tiltekið sérstaklega hversu mikið hafi verið unnið samkvæmt samningsskilmálum og til hvaða tíma sú leiga sé. Þá var tekið fram á kvittuninni að umsaminn leigutími væri til sex ára eða til 1. október 2010 en yfir þá setningu strikar sóknaraðili. Eru aðilar sammála um það. Fyrir liggur í málinu leigusamningur, undirritaður af sóknaraðila, þar sem fram kemur að leigutíminn hefjist 1. október 2004. Varnaraðilar halda því fram að þeir hafi ekki undirritað hann þar sem hann hafi ekki verið í samræmi við munnlegan samning aðila. Við aðalmeðferð málsins kvað lögmaður varnaraðila, varnaraðila, sem væru ólöglærðir, hafa samið efni þeirrar kvittunar samkvæmt bestu vitund og í samræmi við skilning sinn á 34. gr. húsaleigulaga. Af því má ráða að varnaraðilar hafi kynnt sér húsaleigulögin að einhverju marki.

Gegn eindreginni neitun sóknaraðila um að samið hafi verið tímabundið um leiguna á Tungu, því að varnaraðilum hefði átt að vera ljóst, með hliðsjón af skýru orðalagi húsaleigulaga og þeirri meginreglu laganna að munnlegir samningar skulu vera ótímabundnir, sannist ekki annað, teljast varnaraðilar ekki hafa sýnt fram á það að samningar aðila hafi í upphafi verið um tímabundna húsaleigu.

Þá kemur til skoðunar hvort varnaraðilum hafi hlotnast þau réttindi er 34. gr. húsaleigulaga kveður á um. Í 1. mgr. 34. gr. segir að semji aðilar um fyrirframgreiðslu á leigu á íbúðarhúsnæði fyrir lengri tíma en þrjá mánuði, hvort heldur í upphafi eða síðar á leigutímanum, þá hafi það þær afleiðingar að leigjandi öðlist kröfu um leigurétt þótt samið hafi verið um skemmri leigutíma. Í 3. mgr. segir að leigjandi skuli setja fram við leigusala skriflega kröfu um ákveðinn eða framlengdan leigutíma á grundvelli 1. mgr. innan tveggja mánaða frá því að greiðslan fór fram. Að öðrum kosti falli þessi réttur hans niður. Skuli hann í bréfi sínu gefa leigusala kost á að endurgreiða fyrirframgreiðsluna umfram þriggja mánaða leigu ásamt dráttarvöxtum. Varnaraðilar halda því fram að með framsetningu sinni á kvittun, sem þeir útbjuggu þann 21. desember 2004, komi skýrt fram að þeir séu að greiða húsaleigu tuttugu og átta mánuði fyrirfram, eða til 1. janúar 2007, og hafi sóknaraðili samþykkt það með undirritun sinni. Leigusamningur aðila hafi tekið gildi 1. október 2004 og tilkynning þeirra um fyrirframgreiðsluna hafi verið móttekin 21. desember 2004 og því sé skilyrði um tveggja mánaða frest uppfyllt af þeirra hálfu. Því hafi þeir þann rétt samkvæmt 34. gr. laganna að vera í húsnæðinu þrefaldan tímann sem þeir greiddu fyrirfram, eða alls í áttatíu og fjóra mánuði, eða í sjö ár. Þeir geri þó ekki kröfu um lengri leigutíma en til sex ára eins og þeir hafi upphaflega samið um.

Í 3. mgr. 34. gr. húsaleigulaga segir skýrt að leigjandi skuli setja fram við leigusala skriflega kröfu um ákveðinn eða framlengdan leigutíma á grundvelli 1. mgr. innan tveggja mánaða frá því að greiðslan fór fram. Að öðrum kosti falli þessi réttur hans niður. Í ofangreindri kvittun sem stafar frá varnaraðilum kemur eingöngu fram að ákveðin fyrirframgreiðsla hafi verið innt af hendi og til hvaða tíma. Ekkert í kvittuninni bendir til þess að verið sé að lýsa því yfir af hálfu varnaraðila að þeir ætli að nýta sér rétt samkvæmt 3. mgr. 34. gr. laganna um þrefaldan leigutíma, né er sóknaraðila gefinn kostur á að endurgreiða fyrirfram greidda húsaleigu. Verður því ekki fallist á það með varnaraðilum að þeir hafi áunnið sér rétt til að sitja þrefaldan þann tíma í húsnæðinu, sem fyrirframgreiðsla þeirra náði til og því skilyrði 3. mgr. 34. gr. húsaleigulaga ekki uppfyllt.

Að þessum niðurstöðum fengnum kemur til skoðunar hvort leigusamningnum hafi verið sagt upp á lögformlegan hátt. Í 56. gr. húsaleigulaga segir í 1. mgr. að uppsagnarfrestur ótímabundins leigusamnings skuli vera sex mánuðir af beggja hálfu á íbúðum og hafi leigjandi haft íbúð á leigu lengur en fimm ár skuli uppsagnarfrestur af hálfu leigusala vera eitt ár. Ekki eru áhöld um að hið leigða sé íbúðarhúsnæði. Ómótmælt er að leigusamningurinn tók gildi ekki síðar en 1. október 2004 og með bréfi, dagsettu 17. janúar 2007, er uppsögn á leigusamningnum beint til varnaraðila. Hefur því ekki verið mótmælt að sú uppsögn barst sóknaraðila á þeim tíma. Samkvæmt þessu er lögbundinn uppsagnarfrestur leigusamningsins sex mánuðir af hálfu beggja. Byrjaði hann að líða 1. febrúar 2007 samkvæmt 57. gr. laganna og lauk 1. ágúst 2007.

Varnaraðilar vísa til 11. gr. húsaleigulaga þar sem heimilt sé að víkja húsaleigusamningi til hliðar að hluta eða í heild ef það yrði talið andstætt góðri viðskiptavenju að bera hann fyrir sig, sbr. ákvæði samningalaga nr. 7/1936, og halda því fram að verði sá leigusamningur sem liggur fyrir í málinu lagður til grundvallar eða vísað til 10. gr. húsaleigulaga, þá beri að víkja til hliðar ákvæði 10. gr. húsaleigulaganna um að gerður hafi verið ótímabundinn samningur eða gerður hafi verið húsaleigusamningur sem sé með öðrum hætti en þeim sem varnaraðilar halda fram að hafi verið gerður í upphafi áður en þeir tóku húsið á leigu.

Ekkert hefur komið fram í gögnum málsins sem bendir til að samningurinn sé ósanngjarn að einhverju leyti eða ákvæði hans, enda hafa varnaraðilar ekki sýnt fram á að þeir hafi borið það fyrir sig allt frá árinu 2004 eða fyrr en við höfðun þessa máls. Er því ekki fallist á þessa málsástæðu varnaraðila.

Með vísan til þess sem að ofan greinir ber því að taka kröfu sóknaraðila til greina þannig að varnaraðilar verði, ásamt öllu því sem þeim tilheyrir, bornir út úr fasteigninni Tungu, Fljótshlíð, Rangárþingi eystra, með beinni aðfarargerð.

Vegna ákvæða 2. mgr. 1. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, er ekki tilefni til að mæla í úrskurði þessum fyrir um heimild til fjárnáms fyrir kostnaði af framkvæmd umbeðinnar gerðar.

Rétt þykir að þessum niðurstöðum fengnum að málskostnaður falli niður.

Á-kvk-nf G-kvk-nf héraðsdómari kveður upp þennan úrskurð.

Ú r s k u r ð a r o r ð :

Hin umkrafða aðfarargerð má fara fram.

Málskostnaður fellur niður.

Á-kvk-nf G-kvk-nf