S-159/2012

Mál þetta, sem var dómtekið 26. nóvember sl., höfðaði ríkissaksóknari hér fyrir dómi þann 3. september sl. með ákæru á hendur X, kt. 000000-0000:

„fyrir kynferðislega áreitni gegn barni og brot gegn blygðunarsemi, með því að hafa mánudaginn 12. mars 2012 í gufubaðsklefa í sundlauginni að [Z], káfað innanklæða á kynfærum [A], berað á sér getnaðarliminn og beðið stúlkuna að snerta hann og kysst stúlkuna einum kossi á munninn.

Telst þetta varða við 2. mgr. 202. gr. og 209. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 11. gr. laga nr. 61/2007.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu sakarkostnaðar.

Einkaréttarkrafa:

Af hálfu [B], fyrir hönd ólögráða dóttur hennar, [A], er þess krafist að ákærði verði dæmdur til greiðslu 800.000 króna í miskabætur með vöxtum samkvæmt 8. gr. vaxtalaga nr. 38/2001 frá 12. mars 2012 en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. laganna frá því einum mánuði eftir að ákærða var birt bótakrafan til greiðsludags. Þá er krafist hæfilegrar þóknunar vegna starfa réttargæslumanns að viðbættum virðisaukaskatti, að mati réttarins eða samkvæmt málskostnaðarreikningi.“

Ákærði krefst aðallega sýknu, en til vara að verða dæmdur til vægustu refsingar sem lög leyfa og að hún verði bundin skilorði. Þá krefst hann sýknu af bótakröfunni, til vara að henni verði vísað frá dómi, en til þrautavara að bætur verði lækkaðar verulega frá því sem krafist er.

I.

Barnaverndarnefnd Eyjafjarðar sendi lögreglu beiðni um rannsókn með bréfi, dags. 15. mars 2012. Er rakið í bréfinu að stúlkan A hafi verið í sundferð á Z mánudaginn 12. mars 2012 með móðursystrum sínum C og D, ásamt ákærða. Er tekið fram að C og ákærði séu kærustupar. Um kvöldið hafi stúlkan farið að ræða það við móður sína að hún eigi ,,ógeðslegt leyndarmál“, sem hún hafi lofað að segja engum frá. Hafi móðir hennar talið hana á að segja frá leyndarmálinu og hafi stúlkan þá greint frá því að þegar hún og ákærði hafi verið ein eftir í gufubaðinu hafi ákærði beðið hana að leggjast hjá sér. Síðan hafi hann farið með hendina inn undir sundbolinn og strokið á henni kynfærin. Hafi stúlkan sagt að ákærði hafi sagt að þetta væri allt í lagi því hann gerði þetta oft við unnustu sína. Enn fremur hafi komið fram að ákærði eigi að hafa spurt stúlkuna hvort hún vildi sjá á honum typpið, en hún hafi ekki svarað honum og hafi hann þá tekið typpið upp úr sundbuxunum. Ákærði eigi einnig að hafa kysst stúlkuna á munninn.

Stúlkan var yfirheyrð fyrir dómi 27. mars 2012. Hún lýsti því að hún hefði farið í sund með ákærða og þau hefðu farið í gufubað. Hann hefði sest á bekk og boðið henni að leggjast hjá sér. Svo hefði hann eitthvað verið að fikta í „buddunni“ á henni. Svo hefði hann spurt hvort hún vildi sjá typpið á honum. Hún hefði ekki getað sagt nei af því hann hefði verið svo strangur. Svo hefði hann tekið það upp úr sundskýlunni og sýnt sér það. Hann hefði farið innanundir sundbolinn hennar til að fikta í ,,buddunni“ á henni og gert það með fingri. Hann hefði boðið henni að snerta á sér typpið og hún hefði sagt að sig langaði ekki til þess að snerta typpið á honum og þá hefði hann sagt okey. Sér hefði liðið illa þarna eins og t.d. ef einhver væri mjög leiðinlegur við hana. Hún hefði meitt sig ,,pínu“ í ,,buddunni“ því hann hefði gert þetta svo fast. Einnig hefði hann kysst hana á munninn. Stúlkan sagði að þetta hefði verið í sundlauginni á Z og þau hefðu verið ein í gufubaðinu, en E yngri bróðir hennar, D og C hefðu verið inni í sturtu. Hún hefði sagt mömmu sinni frá þessu. Hún var spurð hvort hún hefði áður átt leyndarmál með ákærða og svaraði því neitandi. Hún var spurð hvort hún hefði sagt C að hún ætti leyndarmál og neitaði því einnig.

Lögregla yfirheyrði ákærða 21. mars 2012. Hann sagðist hafa farið í sund með C, D, A og E. Hann hefði farið í gufu með A en það hefðu verið tvær konur í gufunni og þau hefðu ekki verið þar ein. Hann neitaði því eindregið að nokkuð hefði gerst milli sín og A. Í lok skýrslu sinnar sagði hann að hann færi líklega með rangt mál að því leyti að konurnar hefðu verið í gufunni, það hefði hugsanlega verið í annað skipti sem þau voru í sundi. Líklega hefðu þau A verið tvö ein í gufunni.

Lögregla tók aftur skýrslu af ákærða 4. apríl 2012. Var hann þá meðal annars spurður nánar um þessa leiðréttingu og sagði hann að hann hefði ruglað þessu saman við ferð sem þau hefðu áður farið í Z.

II.

Ákærði bar fyrir dómi að hafa verið einn í gufubaðinu með A í lok sundferðarinnar og A hefði síðan farið úr klefanum og inn í búningsklefa. Hann sagði að þau hefðu rætt það í sundlauginni að fara í sund á Y næst. Ákærði sagði að daginn eftir hefði F afi A spurt sig hvort hann hefði eitthvað verið að leggja hendur á stúlkuna. Hann hefði þó ekki notað þetta orðalag, en ákærði kvaðst ekki muna hvernig hann hefði orðað þetta. Hann kvaðst ekki muna hvort F hefði spurt hvort hann hefði farið í gufubað með A. Ákærði kvaðst hafa rætt þetta við C, unnustu sína, síðar um daginn en ekki geta munað einstök atriði úr þeirri samræðu. Ákærði var spurður um framburð sinn fyrir lögreglu um að tvær konur hefðu verið í gufubaðinu og sagðist hann hafa ruglast á sundferðum og hefði hann þarna verið að vísa til sundferðar sem hefði verið þremur til fjórum dögum fyrr. Hann kvaðst ekki vita hvers vegna hann hefði ekki nefnt það að farið hefði verið tvisvar í gufuna en það rétta væri að þau A hefðu farið tvisvar í gufuna og í sundlaugina á milli. Hann kvaðst ekki vera viss um hvort C hefði spurt sig hvort hann ætti leyndarmál með A. Hann kvað þau A ekki hafa talað neitt saman í gufunni og allan tímann hefði verið fjarlægð á milli þeirra. Hann sagði að sér hefði liðið óþægilega í lögregluyfirheyrslu og hann verið frekar í ójafnvægi og það gæti hafa haft áhrif á hvað hann mundi. Hann kvaðst ekki geta skýrt það hvers vegna hann hefði munað þetta svo óljóst, þrátt fyrir að afi A hefði borið á hann daginn eftir sundferðina að hafa áreitt hana í gufunni. Hann kvaðst aldrei hafa áreitt hana í gufunni. Hann sagðist aldrei hafa talað við A um það hvað þau C gerðu saman.

Vitnið B, móðir A, kvaðst ekki hafa tekið eftir neinu sérstöku í fari A eftir að börnin komu heim, en þegar hún hefði verið komin í rúmið um kvöldið hefði hún haft þörf fyrir að spjalla. Vitnið kvaðst hafa minnt hana á að hún gæti sagt sér allt og treyst sér fyrir öllu. Þá hefði hún sagt að hún gæti ekki sagt sér leyndarmál þeirra ákærða. Þá hefðu farið að hringja bjöllur hjá vitninu og það ítrekað að A gæti sagt sér allt, en hún hefði verið treg að svíkja loforð um að segja ekki frá. Eftir rúman hálftíma hefði hún náð þessu upp úr henni. Hún hefði sagt að ákærði hefði farið með hana inn í gufubaðið eftir að systurnar hefðu farið upp úr með E litla. Hann hefði farið með hendina inn undir sundbolinn hennar og farið með fingur í ,,budduna“ og sagt við hana að þetta væri allt í lagi því hann gerði oft svona við C. Svo hefði hann tekið typpið upp úr buxunum og spurt hvort hana langaði að snerta og sagt að hann langaði að kyssa hana og gert það.

Fyrst eftir þetta hefði A haft þörf fyrir að tala um þetta og talað um að hún vildi ekki hitta ákærða aftur og vildi ekki umgangast hann meir. Nýlega hefði hún sagt vitninu að hún hugsaði daglega um það sem hann hefði gert, þannig að þetta hefði enn verið að angra hana. Þá hefði hún verið að fara aftur í viðtal í Barnahúsi. Þá lýsti vitnið því að A brysti stundum í grát að tilefnislausu og lýsti þá vanlíðan. Það hefði ekki borið á því áður.

Vitnið tók fram að þegar A hefði byrjað í fyrsta bekk þá hefði verið þar strákur sem hefði talað við hana um að hann vildi giftast henni og verið mjög klúr í tali. Þetta hefði verið mjög leiðinlegt en A hefði sagt frá þessu sjálf og það hefði verið tekið á þessu.

Vitnið sagði að þetta hefði verið í annað eða þriðja sinn sem A hefði farið í sund með ákærða og frænkum sínum á þessu tímabili, að minnsta kosti hefði það verið einu sinni í Y og síðan þarna í Z og taldi að það hefðu líklega verið aðeins þessi tvö skipti.

Vitnið C sagði að þau ákærði hefðu nýlega slitið sambandi sínu. Hún lýsti því að þau hefðu farið í sund með krakkana. Þau hefðu farið í busllaugina og í gufu en vitnið mundi ekki hvort þau hefðu farið í sundlaugina fyrst. A hefði viljað vera aðeins lengur þegar vitnið hefði farið upp úr og vitnið leyft henni það. Hefðu það verið á að giska tíu mínútur sem A hefði verið fyrir utan með ákærða. Hún hefði litið út en ekki séð þau og A hefði komið stuttu seinna. Þau hefðu örugglega verið í gufubaðinu. Þegar A hefði komið hefði hún bara verið venjuleg, en sagt að þau ákærði ættu leyndarmál. Hún hefði sagt að það kæmi í ljós hvert leyndarmálið væri og að hún mætti ekki segja frá því. Vitnið hefði fljótlega spurt ákærða um þetta leyndarmál og hann hefði sagt að það snerist um að fara í Y næst. Daginn eftir hefði hún frétt um sögu A frá föður sínum, en myndi ekki hvað faðirinn hefði sagt nákvæmlega. Hann hefði bara talað eitthvað um sundlaugina og þetta hefði gerst í gufubaðinu. Hún hefði rætt þetta við ákærða um kvöldið og hann hefði sagt að ekkert hefði gerst.

Vitnið G er móðir C og D. Hún kvaðst hafa frétt af þessu máli einhverjum dögum eftir að atvikið hefði orðið. Hefði F faðir C og D, sagt henni að grunur væri um kynferðislega áreitni í sundlauginni. Hún kvaðst hafa rætt þetta við ákærða sem hefði borið af sér allar sakargiftir.

Vitnið F sagði að móðir B hefði hringt og haft sögu A eftir B. Þau hefðu farið heim til B og rætt þetta, B hefði ekki lýst sögu A nákvæmlega en á þá leið að ákærði hefði farið með hana í gufubaðið og verið að leita á hana. Vitnið kvaðst varla hafa trúað þessu. Vitnið hefði ákveðið að ræða þetta við ákærða og kvaðst hafa sagt honum að A hefði sagt móður sinni ljóta sögu. Ákærði hefði ekki kannast við neitt. Vitnið kvaðst hafa beðið hann að lýsa því hvað þau hefðu gert í sundferðinni. Ákærði hefði sagt að þau hefðu farið í laugina og verið að leika sér, farið í gufuna og svo aftur í laugina, E hefði verið orðið kalt, D og C hefðu farið upp úr með hann en hann verið áfram í lauginni með A að leika sér uns þau hefðu farið upp úr.

Vitnið kvaðst hafa spurt í tví- eða þrígang hvort þau hefðu farið aftur í gufuna og ákærði neitað því staðfastlega. Vitnið kvaðst þekkja ákærða vel og hafa metið það svo að ákærði hefði átt von á spurningum um það hvort hann hefði leitað eitthvað á A.

Vitnið D sagðist ekki muna mikið eftir sundferðinni en þau hefðu líklega farið í busllaug, svo í gufu og sund. Þær C hefðu farið uppúr með E en A og ákærði orðið eftir. Þá hefðu þau verið í lauginni. Það hefðu liðið um 15-20 mínútur frá því hún hefði farið upp úr uns A hefði komið. Þá hefði hún sagt að þau ákærði ættu leyndarmál og ákærði hefði sagt þeim á heimleiðinni að leyndarmálið hljóðaði um að fara næst til Þelamerkur í sund. Hún tók fram að C hefði litið út meðan þær hefðu verið í búningsklefa eða sturtu, en ekki séð ákærða og A og ályktað að þau væru í gufunni. Hún kvaðst hafa frétt af sögu A þegar faðir hennar hefði hringt í hana einhverjum dögum síðar. Hún kvaðst ekki hafa rætt þetta við ákærða.

Vitnið H er kennari A. Hún sagði hjúkrunarfræðing skólans hafa komið til sín og sagt sér eftir móður A að eitthvað hefði gerst. Vitnið hefði spurt A hvernig henni liði. A hefði þá spurt hvort hjúkrunarfræðingurinn væri búinn að senda póst og vitnið þá sagt A að hún vissi að eitthvað hefði gerst. Vitnið kvaðst hafa fylgt henni í leikfimi. Eftir leikfimitímann hefði baðvörður sagt vitninu að A hefði sagt að það væri búið að snerta einkastaði hennar. Síðan hefði A talað við vitnið um þetta og sagt að þetta hefði verið í gufuklefa. Hún hefði verið áhyggjufull af því að hún hefði lofað að segja ekki frá. Gerandinn hefði viljað sýna henni typpið á sér, hún viljað segja nei en ekki þorað það. Vitnið kvaðst ekki hafa viljað spyrja hana um einstök atriði en hún hefði haft mikla þörf fyrir að tala. Það hefði komið fram hjá henni að maðurinn hefði þuklað hana og að hann hefði sagst gera þetta við kærustuna sína. Vitnið kvaðst hafa talað við sálfræðing skólans sem hefði tekið við A. Vitnið kvaðst hafa metið A mjög trúverðuga, hún væri skörp stelpa og klár og vitnið hefði trúað henni strax. Vitnið staðfesti að A hefði sagt frá því á sínum tíma að jafnaldri hennar hefði haft uppi kynferðislegt tal við hana og að tekið hefði verið á því máli.

Vitnið I skólaráðgjafi kvaðst hafa talað oft við A. Hún hefði í fyrsta samtalinu sagt að hún hefði farið í sund, fjölskylduvinur hefði beðið hana að fara með sér og þar hefði hann gert hluti sem henni hefðu þótt óþægilegir. Vitnið kvaðst ekki hafa skráð frásögn hennar um atvikið sérstaklega hjá sér en staðfesti lögregluskýrslu sem tekin var af vitninu 24. apríl 2012, þar sem hún hafði eftir A að hún hefði farið í sund með pari og einu yngra barni, maðurinn hefði spurt hvort hún vildi ekki koma með sér í gufubaðið. Þar hefði hann beðið hana að leggjast niður, hann hefði komið við ,,budduna“ á henni. Henni hefði fundist þetta óþægilegt og sagt að hún vildi fara upp úr og þau hefðu gert það. Maðurinn hefði sagt við hana að þetta væri leyndarmál sem hún mætti ekki segja frá. A hefði verið döpur í samtölum og greinilega liðið illa. Hún hefði verið skelkuð yfir að hafa sagt frá gegn vilja mannsins. Hún hefði haft þörf fyrir stuðningsviðtöl og væri ennþá í þeim, henni liði ekki vel, væri ósátt við sjálfa sig og fyndist hún feit og ljót.

Vitnið var spurt um bekkjarfélaga A og kannaðist hún við það mál. Hún hefði talað við A og drenginn og foreldra beggja. Það hefði ekki borið á neinni vanlíðan hjá A þá, hún hefði verið kokhraust og sagt að drengurinn yrði að hætta þessu. Vitnið sagðist ekki geta tengt vanlíðan A við neitt sérstakt með vissu. Hún tók fram að faðir A byggi ekki á heimilinu og væri frá öðru menningarsvæði. Hún sagðist ekki vilja leggja neitt sérstakt mat á það hvað ylli vanlíðan A.

J sálfræðingur staðfesti vottorð sem hún ritaði 1. nóvember 2012 og svaraði spurningum um efni þess. Í vottorðinu kemur fram að A hafi komið í þrjú viðtöl til hennar frá 15. maí 2012. Sagði J eitt hafa bæst við eftir að vottorðið hefði verið ritað. Þá segir í vottorðinu að í fyrsta viðtalinu hafi komið fram að A hafi munað vel eftir skýrslutöku, þær hafi talað um ákærða sem einu sinni hafi verið skemmtilegur en ekki þegar hann var að gera þetta í sundinu. Þá hafi hún orðið hissa og ekki liðið vel. Hún hafi sagst ekki vera hrædd við ákærða og sagst ekki mundu gera neitt sérstakt ef hún hitti hann.

Í samantekt og áliti J segir að A sé sjö ára gömul, frekar stór og þroskuð miðað við aldur. Í samtölum við móður hennar hafi komið fram að hún hafi haft miklar áhyggjur af henni eftir að þetta gerðist, henni hafi fundist stúlkan vera óvenju vælin, sérstaklega á kvöldin þegar kominn væri háttatími og hafi móðirin tengt þessar breytingar við meint kynferðisbrot. Viðtöl hafi leitt í ljós að atvikið hafi verið henni töluvert hugleikið, en að svo virðist sem það hafi vakið hjá henni meiri undrun en hræðslu. Hún hafi sagst hafa orðið mjög hissa þegar þetta gerðist í gufubaðinu og útskýrt það með því að hún hafi vitað að það megi enginn fikta í einkastöðunum. Hún hafi sagst ekki vera hrædd við meintan geranda og hún myndi alveg þora að hitta hann ef hún sæi hann, en hún hafi ekki vitað hvort hana langaði til þess því hann væri ekki lengur skemmtilegur eins og hann hafi verið.

Niðurstöður prófs hafi verið í samræmi við þetta þar sem A hafi mælst innan eðlilegra marka á öllum mældum þáttum og sýni engin merki um streitu eða kvíðaeinkenni. Það sé þó mikilvægt að hafa í huga að sökum ungs aldurs hafi hún takmarkaðan skilning á meintu atviki og líkur séu á að upplifun hennar eigi eftir að breytast með auknum þroska, en slíkt sé mjög algengt meðal barna sem verði fyrir kynferðisbroti þegar þau séu mjög ung. Í ljósi þess sé erfitt að segja til um hverjar langtímaafleiðingar verði fyrir stúlkuna og hver meðferðarþörf hennar verði í framtíðinni. Nokkuð algengt sé að börn sem verði ung fyrir kynferðisbroti þarfnist aðstoðar á unglingsárum þegar skilningur þeirra á eðli slíkra brota hafi breyst.

III.

Eins og rakið hefur verið fór ákærði í sund að Z mánudaginn 12. mars 2012 ásamt C unnustu sinni og D systur hennar. Með þeim voru A og E, systurbörn unnustu ákærða. C og D fóru upp úr lauginni með E á undan ákærða og E sem fóru í gufubaðsklefa. Ákærði og A eru ein til frásagnar um það hvað gerðist í klefanum. A kom síðan til systranna í búningsklefa og urðu þær ekki varar við neitt óvenjulegt. A sagði þeim að þau ákærði ættu leyndarmál og spurðu þær ákærða skömmu síðar hvert þetta leyndarmál væri. Sagði ákærði að það hljóðaði um að næst færu þau í sund á Y.

Að kvöldi sama dags sagði A móður sinni, B, frá því að ákærði hefði brotið gegn henni í klefanum. Kemur fram í framburði B að A hafi í fyrstu sagt að hún gæti ekki sagt henni leyndarmál þeirra ákærða og hún hafi verið treg að svíkja loforð um að segja ekki frá. Hafi tekið rúman hálftíma að fá frásögnina fram. Í þessari frásögn komu fram þau atriði að ákærði hefði farið með hendina inn undir sundbol hennar og þreifað á kynfærum hennar og sagt að þetta væri allt í lagi því hann gerði oft svona við unnustu sína. Síðan hefði hann tekið lim sinn upp úr buxunum og spurt hvort hana langaði að snerta hann og sagt að hann langaði að kyssa hana og gert það. Framburður B um það hverju A skýrði henni frá er skýr og greinargóður. Þykir ekki varhugavert að leggja hann til grundvallar um það hvað A sagði henni.

Öll þessi sömu atriði komu fram er A var yfirheyrð fyrir dómi 15 dögum síðar með aðstoð sérfræðings. Endurrit skýrslunnar liggur frammi í málinu og sækjandi sýndi við aðalmeðferð valda kafla hennar af myndbandi. Þá hefur hún sagt kennara sínum, H, frá með sama hætti, að þetta hafi verið í gufuklefa og hún hefði lofað að segja ekki frá, ákærði hefði sýnt henni typpið á sér, hann hefði þuklað hana og að hann gerði þetta við kærustu sína. Frásögn A er ekki eins ítarlega höfð eftir í framburði I skólaráðgjafa um viðtöl sín við hana og ekki heldur í vottorði og framburði J sálfræðings um viðtöl sín við A. Þau atriði sem þær hafa eftir henni eru á sama veg og fram komu í skýrslu hennar fyrir dómi, þótt þau komi ekki öll fram.

A hefur þannig verið stöðug í frásögn sinni, sem er skýr og eindregin. Verður ekki annað séð en að frásögn hennar hafi verið alveg samhljóða um háttsemi ákærða í öndverðu er hún skýrði móður sinni frá henni með tregðu að kvöldi sama dags og þau fóru saman í gufuklefann og aftur 15 dögum síðar er hún var yfirheyrð fyrir dómi. Verður að meta frásögn hennar mjög trúverðuga og liggur ekkert fyrir sem er til þess fallið að draga trúverðugleika hennar í efa.

F ber að hafa rætt atvikið við ákærða daginn eftir sundferðina. Ber hann eindregið að ákærði hafi þá neitað því alfarið að þau A hefðu farið í gufuklefann. Kveðst F hafa innt hann tvisvar til þrisvar eftir þessu og ákærði jafnan neitað. Er framburður F eindreginn um þetta, bæði samkvæmt lögregluskýrslu og fyrir dómi. Ákærði kveðst ekki muna einstök atriði úr samtali þeirra F um þetta. Verður að leggja til grundvallar skýran framburð F og miða við að ákærði hafi sagt honum að þau A hefðu ekki farið í gufuklefann.

Ákærði var yfirheyrður af lögreglu rúmri viku eftir að F ræddi við hann. Sagði hann þá í byrjun að A hefði ekki farið með honum í gufu en leiðrétti það þegar og sagði að þau hefðu farið í gufuklefa, en þar hefðu verið tvær konur einnig. Í lok skýrslutökunnar leiðrétti ákærði þetta að eigin frumkvæði og sagði þá að þessar konur myndu hafa verið í gufu í sundferð sem hafi verið farin einhverju fyrr. Áður en leiðréttingin kom fram hafði yfirheyrandi sagt ákærða að lögregla myndi reyna að hafa uppi á þessum konum.

Ákærði hefur frá öndverðu borið staðfastlega að hafa ekkert komið nálægt A í gufuklefanum og að ekkert hafi gerst á milli þeirra af því tagi sem hann er borinn sökum um. Gegn eindreginni neitun hans stendur skýr og stöðug frásögn A sem kom fram í samtali við móður hennar sama kvöld og sundferðin var farin, var eindregin í öllum sömu atriðum við skýrslutöku fyrir dómi, svo og við kennara sinn og skólaráðgjafa. Ákærði var á hinn bóginn reikull við skýrslutöku fyrir lögreglu rúmri viku eftir atvikið, þrátt fyrir það að hann hefði haft fullt tilefni til að rifja atvik í sundferðinni skýrt upp fyrir sér eftir samtal sitt við F, sem ber að ákærði hafi í því samtali neitað eindregið að hafa farið í gufuklefann með A. Verður að horfa til þess að ákærði sagði F að þau hefðu ekki farið í klefann, lögreglu að þau hefðu að vísu farið í klefann en ekki verið þar ein, en síðan að þau hefðu raunar verið þar ein.

Þegar þetta er virt gegn skýrum og eindregnum framburði A þykir neitun ákærða ekki vera trúverðug. Verður að leggja frásögn A til grundvallar og slá því föstu samkvæmt henni að ákærði hafi framið þann verknað sem hann er ákærður fyrir og varðar við tilgreind refsiákvæði í ákæru.

Ákærði hefur ekki sætt refsingum. Hann stundar nám og atvinnu. Óhjákvæmilegt er að líta til þess að hann braut gegn trúnaði sem stúlkan og aðstandendur hennar sýndu honum. Til þess verður á hinn bóginn litið að ákærði var aðeins 18 ára gamall er hann framdi brotið. Þykir refsing hans hæfilega ákveðin fangelsi í átta mánuði, en með tilliti til aldurs hans og sakaferils þykir rétt að skilorðsbinda sex mánuði þar af eins og í dómsorði greinir.

Bótakrafa er höfð uppi í málinu og er hennar getið í ákæru. Ákærði hefur bakað sér skaðabótaskyldu gagnvart A, sbr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50, 1993. Stúlkan hefur þurft á viðtölum við skólaráðgjafa og sálfræðing að halda og móðir hennar ber að hún hafi oft þurft að ræða atvikið við hana. Með þetta í huga verða bætur ákveðnar 400.000 krónur með vöxtum eins og í dómsorði greinir.

Ákærði verður dæmdur til að greiða sakarkostnað, sem nemur 35.000 krónum samkvæmt yfirliti sækjanda, málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, Á-kk-ef A-kk-ef J-kk-ef hdl. og þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, A-kvk-ef H. F-kvk-ef hdl., sem ákveðast eins og í dómsorði greinir að virðisaukaskatti meðtöldum.

Dóm þennan kveður upp E-kk-nf S-kk-nf héraðsdómari, ásamt Ó-kk-þgf Ó-kk-þgf, dómstjóra og Þ-kk-þgf D-kk-þgf héraðsdómara.

Gætt var ákvæðis 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88/2008.

D Ó M S O R Ð :

Ákærði, X, sæti fangelsi í 8 mánuði, en fresta skal fullnustu sex mánaða þar af og sá hluti refsingarinnar falla niður að liðnum tveimur árum frá uppsögu þessa dóms að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, með síðari breytingum.

Ákærði greiði B fyrir hönd A 400.000 krónur með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38, 2001 frá 12. mars 2012 til 11. maí 2012, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði greiði 537.000 krónur í sakarkostnað, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, Á-kk-ef A-kk-ef J-kk-ef hdl., 313.750 krónur og þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, A-kvk-ef H. F-kvk-ef hdl., 188.250 krónur.