S-520/2007

Mál þetta, sem dómtekið var 3. júlí sl., er höfðað með ákæru útgefinni af lögreglustjóranum á höfuðborgarsvæðinu 3. apríl 2007 á hendur J-kk-þgf O-kk-þgf G-kk-þgf, Krossalind 2, Kópavogi, fyrir „líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 27. nóvember 2005, á veitingastaðnum Hressingarskálanum, Austurstræti 20 í Reykjavík, slegið B-kk-þf L-kk-þf, [...], hnefahögg í andlitið með þeim afleiðingum að B-kk-nf hlaut brot á andlitsbeinum, mar í andliti og verk í hægra auga“.

Er þetta talið varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20/1981 og 111. gr. laga nr. 82/1998.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar. Nefndur B-kk-nf krefst þess að ákærði verði dæmdur til greiðslu bóta að fjárhæð 155.472 krónur. Þá er krafist vaxta skv. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá tjónsdegi en síðan dráttarvaxta skv. 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr., sömu laga að liðnum mánuði frá birtingu kröfunnar til greiðsludags.

Ákærði krefst þess að hann verði sýknaður af öllum kröfum ákæruvaldsins í málinu, og að skaðabótakröfum B-kk-ef L-kk-ef í málinu verði vísað frá dómi. Til vara krefst hann þess að honum verði einungis gerð vægasta refsing sem lög frekast heimila og að refsing hans verði alfarið skilorðsbundin. Þá verði skaðabótakröfur B-kk-ef L-kk-ef stórlega lækkaðar og aðeins teknar til greina að óverulegu leyti.

Málavextir.

Þriðjudaginn 29. nóvember 2005 mætti B-kk-nf L-kk-nf hjá rannsóknardeild lögreglunnar í Reykjavík til að kæra líkamsárás sem hann taldi sig hafa orðið fyrir á skemmtistaðnum Hressingarskálanum, Austurstræti 20 í Reykjavík, aðfaranótt 27. nóvember sama ár. Kemur fram í lögregluskýrslu sem tekin var af B-kk-þgf að lögregla hafi ekki verið kvödd til og að öryggismyndavélar staðarins hafi ekki verið virkar á þeim tíma sem atburðurinn átti sér stað. Skýrði B-kk-nf lögreglu frá því að þessa nótt hefði hann verið að skemmta sér á Hressingarskálanum ásamt kunningjum sínum, E-kk-þgf og T-kk-þgf, sem hann hefði hitt inni á skemmtistaðnum. Kemur fram í skýrslu B-kk-ef að hann hafi einnig rekist á barnsmóður sína, S-kvk-þf H-kvk-þf, inni á staðnum ásamt tveimur karlmönnum. Hafi annar þeirra verið þáverandi kærasti hennar, K-kk-nf, en hinn hafi verið þrekinn og ljóshærður, augljóslega vinur K-kk-ef. Hafi B-kk-nf ekki verið ánægður með veru þeirra á staðnum og spurt S-kvk-þf í þrígang hvort þau gætu ekki farið eitthvert annað að skemmta sér. Hún hafi í engu svarað honum fyrr en í þriðja skiptið að þá hafi hún sagt þau vera að fara. K-kk-nf og félagi hans hafi hins vegar reynt að ná tali af B-kk-þgf en hann hafi ekki haft neinn áhuga á að ræða við þá og hafi B-kk-nf beðið K-kk-þf um að „drulla sér í burtu“. E-kk-nf hafi gengið á milli og sagt K-kk-þgf að B-kk-nf vildi ekkert við hann tala. Sjálfur hafi B-kk-nf gengið aðeins frá og farið að ræða við T-kk-þf. Nokkrum mínútum síðar, er B-kk-nf hafi enn verið að ræða við T-kk-þf, hafi B-kk-nf verið sleginn þungu hnefahöggi, vinstra megin á kinnbein og nef. Þvínæst hafi hann verið gripinn hálstaki og sveigður fram á við. Sá sem réðst á B-kk-þf hafi verið fyrrgreindur vinur K-kk-ef. Eftir að hafa snúist þannig um stund hafi dyraverðir skorist í leikinn og í framhaldi vísað þeim S-kvk-þgf, K-kk-þgf og vini hans út af staðnum. B-kk-nf hafi hins vegar farið á slysadeild Landspítala-háskólasjúkrahúss til skoðunar og aðhlynningar.

Er skýrsla var tekin af ákærða hjá lögreglu neitaði hann eindregið að hafa kýlt B-kk-þf. Hann kannaðist þó við að B-kk-nf hefði fallið í gólfið en það hefði gerst er hann gekk fram hjá ákærða og rak öxlina utan í hann, enda hafi B-kk-nf verið áberandi ölvaður. Kvaðst ákærði hafa staðið yfir B-kk-þgf þar sem hann lá á gólfinu en hann hafi aldrei slegið hann.

Í málinu liggur frammi læknisvottorð T-kk-ef F-kk-ef, sérfræðings á slysa- og bráðadeild LSH, dagsett 9. desember 2005. Kemur þar fram að B-kk-nf hafi greinst með „brot í andlitsbeinum, mar í andliti og verk í auga“. Kemur og fram að reikna megi með að kjálkabrotið grói án frekari vandkvæða á fjórum til sex vikum og mar í andliti eigi að hverfa á tíu dögum til tveimur vikum.

Skýrslur fyrir dómi.

Ákærði skýrði svo frá að hann hefði umrætt kvöld farið á veitingastaðinn Hressingarskálann ásamt K-kk-þgf H-kk-þgf K-kk-þgf og kærustu hans, S-kvk-þgf H-kvk-þgf. Á veitingastaðnum hafi verið kærandi máls þessa, B-kk-nf L-kk-nf, og hafi hann í sífellu verið að ganga utan í þá í þeirri mannþröng sem þarna hafi verið. Auk þess hafi hann verið með stöðugan skæting í garð S-kvk-ef. Hafi sér virst sem maðurinn væri nokkuð ölvaður en sjálfur kvaðst ákærði hafa drukkið einn eða tvo bjóra. Kvaðst ákærði ekki hafa vitað um það fyrr en síðar að S-kvk-nf þessi væri barnsmóðir þessa manns. Síðan hafi það gerst að maðurinn hafi hrasað á gólfinu, á milli þeirra félaga, hugsanlega við að rekast utan í ákærða eða einhvern annan, og fallið í gólfið. Fljótlega hafi komið þar að dyravörður sem hafi dregið ákærða út en hafi sýnilega staðið í þeirri trú að ákærði hefði átt þarna hlut að máli. Sjálfur kvaðst ákærði ekki hafa gert neitt sem leitt hafi getað til þessa falls mannsins og kvaðst hann neita því algjörlega að hafa slegið B-kk-þf L-x-x hnefahögg í andlitið eins og honum er gefið að sök í ákæru. Væri því framburður S-kvk-ef hvað þetta varðaði rangur. Sagði ákærði að mikill mannfjöldi hefði verið þarna í kring þegar B-kk-nf féll í gólfið og sé vel hugsanlegt að hann hafi hlotið áverka sína þar liggjandi á gólfinu.

Vitnið B-kk-nf L-kk-nf skýrði svo frá að þetta kvöld hefði hann verið að skemmta sér á Hressó ásamt félögum sínum. Hafi hann verið nokkuð ölvaður eftir að vera búinn að drekka nokkra bjóra en kvaðst þó muna nokkuð vel eftir atvikum. Hafi hann orðið var við að barnsmóðir hans, S-kvk-nf, væri einnig kominn þangað á staðinn ásamt kærasta sínum. Kvaðst B-kk-nf hafa lent í smáorðaskaki við hana og spurt hana hvort hún gæti ekki verið einhvers staðar annars staðar svo hann gæti verið þar í friði. Þáverandi kærasti S-kvk-ef, K-kk-nf, hefði þá komið til hans með vini sínum og boðið honum í glas. B-kk-nf kvaðst hins vegar hafa hafnað því og sagst engan áhuga hafa á því eða að kynnast honum undir þessum kringumstæðum. K-kk-nf hefði þó reynt áfram að sækja á hann með þetta. Félagi vitnisins, E-kk-nf, hafi svo komið þarna að og hafi hann reynt að róa K-kk-þf og félaga hans niður. Sjálfur kvaðst B-kk-nf hafa snúið sér við og gengið aðeins til hliðar, líklega um tvo til þrjá metra, og talað þar við T-kk-þf félaga sinn. Er þeir höfðu spjallað saman stutta stund hafi ákærði komið og lamið hann í andlitið. Þvínæst hafi hann tekið vitnið hálstaki þannig að vitnið hafi verið við það að missa meðvitund. Kvaðst B-kk-nf næst muna eftir sér þegar hann hafi verið kominn inn á salernið, alblóðugur og með „sprungið“ nef. Er hann fór fram aftur hafi dyraverðir hússins verið búnir að vísa K-kk-þgf, ákærða og S-kvk-þgf út úr húsinu. Hann hafi hins vegar farið beint upp á slysadeild Landspítalans til að láta líta á áverkana.

Spurður um lýsingu hans á árásarmanninum í lögregluskýrslu, þar sem fram kemur að hann væri ljóshærður, sagði B-kk-nf að dimmt hefði verið þarna inni þannig að honum hefði sýnst maðurinn vera ljóshærður. Hann hafi hins vegar ekkert þekkt þennan mann fyrir en S-kvk-nf hefði sagt sér það tveimur eða þremur dögum seinna að þessi maður væri ákærði. Aðspurður sagði B-kk-nf að hann hefði ekki átt í neinu orðaskaki fyrir árásina, hvorki við K-kk-þf né ákærða, heldur hafi það eingöngu verið milli hans og S-kvk-ef. Kvaðst hann ekki muna nákvæmlega hvernig einstök orðaskipti voru en hann sagðist ekki útiloka að rétt væri eftir sér haft í lögregluskýrslu að hann hefði komið til S-kvk-ef í þrígang þetta kvöld til að biðja hana um að fara eitthvert annað og að hann hefði sagt K-kk-þgf að „drulla sér í burtu“ þegar K-kk-nf og félagi hans hugðust ræða við B-kk-þf.

K-kk-nf O-kk-nf kvaðst hafa verið staddur á Hressingarskálanum umrædda nótt ásamt S-kvk-þgf. Hún hefði á þessum tíma verið kærasta hans, en hún hefði áður verið kærasta B-kk-ef. Er þau hafi verið stödd á barnum, rétt eftir að þau hafi verið komin inn á staðinn, hafi B-kk-nf komið til þeirra og farið að hafa uppi einhvern skæting í garð S-kvk-ef. Hafi B-kk-nf sagt henni að þau skyldu koma sér út af staðnum að öðrum kosti myndi hann berja hana. K-kk-nf kvaðst hafa sagt við S-kvk-þf að þau skyldu ekki taka mark á þessu heldur láta sem ekkert væri. Hafi þau síðan farið út á dansgólfið til að dansa og B-kk-nf þá haldið áfram skætingi í þeirra garð, meðal annars hafi hann hótað að berja þau öll ef þau kæmu sér ekki í burtu. Einnig hafi B-kk-nf ýtt við þeim öllum þremur, þar á meðal ákærða. K-kk-nf kvaðst hins vegar hafa sagt við ákærða að þeir skyldu ekki kippa sér upp við þetta og halda ró sinni því þetta væri barnsfaðir S-kvk-ef. Að því loknu hafi hann snúið sér til dyravarðar hússins sem hafi staðið þarna rétt hjá og sagt honum frá látunum í B-kk-þgf. Hafi hann þá snúið bakinu í B-kk-þf. Er hann hafi snúið sér við hafi B-kk-nf legið á dansgólfinu. Engir áverkar hafi verið sjáanlegir á honum. Er K-kk-nf var stuttu síðar spurður hvar hann hafi verið staddur þegar ákærði féll í gólfið sagðist hann hafa verið að dansa á dansgólfinu ásamt S-kvk-þgf og ákærða og þá allt í einu tekið eftir því að ákærði lá í gólfinu.

E-kk-nf I-kk-nf I-kk-nf kvaðst hafa verið á staðnum er ráðist var á B-kk-þf. Hafi aðdragandinn verið sá að strákurinn sem S-kvk-nf hafi verið með hefði eitthvað viljað tala við B-kk-þf en B-kk-nf hefði ekkert viljað tala við hann. E-kk-nf kvaðst síðan hafa verið að dansa á dansgólfi staðarins ásamt B-kk-þgf þegar ákærði og K-kk-nf hafi allt í einu komið þarna að. Hafi ákærði og B-kk-nf þá rekist á sig en þá hafi ákærði verið að grípa B-kk-þf hálstaki og haldið honum og „er bara á fullu að kýla í hausinn á honum“. Sjálfur kvaðst E-kk-nf hafa hoppað á ákærða og reynt að losa takið. Hafi þetta allt gerst mjög hratt og hafi hann bara séð að hnefi ákærða var á lofti nokkrum sinnum á meðan hann og T-kk-nf voru að reyna að losa tak hans á B-kk-þgf en það hafi gengið erfiðlega. Hafi T-kk-nf svo farið og náð í dyraverðina sem hafi fljótlega komið þarna að og vísað ákærða út. Sagðist E-kk-nf ekki hafa séð hvort B-kk-nf hlaut einhverja áverka vegna árásarinnar því B-kk-nf hefði hlaupið beint inn á salernið og þar á eftir hefði hann farið upp á slysadeildina.

T-kk-nf F-kk-nf E-kk-nf kvaðst hafa verið á dansgólfinu að tala við B-kk-þf og hafi tal þeirra að einhverju leyti snúist um kærasta barnsmóður B-kk-ef. Hafi B-kk-nf undrast að maður þessi og félagi hans skyldu vera æstir út í hann þar sem hann vildi ekkert við manninn tala. Þá hafi félagi mannsins skyndilega komið þarna að, „nánast eins og flugvél“, inn í hópinn og ráðist á B-kk-þf. Hafi hann slegið B-kk-þf fyrirvaralaust í kinnina þannig að B-kk-nf féll við og steinlá við höggið. Maður þessi hafi síðan hent sér ofan á B-kk-þf og haldið honum. Sjálfur kvaðst T-kk-nf ásamt E-kk-þgf hafa reynt að slíta manninn frá B-kk-þgf og hafi það tekist með herkjum að lokum. Dyraverðir hafi svo komið þarna að en vitnið kvaðst ekki hafa átt hlut að því að kalla þá til. Eftir árásina hafi stórséð á B-kk-þf þar sem andlit hans hefði verið stokkbólgið en B-kk-nf hefði strax hlaupið inn á salerni til að kæla það niður. Taldi vitnið sig bera kennsl á ákærða sem árásarmanninn þegar honum var bent á hann í dómsalnum við aðalmeðferð málsins.

S-kvk-nf H-kvk-nf skýrði svo frá að umrætt sinn hafi hún farið ásamt K-kk-þgf H-kk-þgf, þáverandi kærasta sínum, og ákærða inn á Hressingarskálann. Hafi hún þá séð að B-kk-nf, barnsfaðir hennar, var einnig á leiðinni þangað inn og hafi hún því beðið þá K-kk-þf og ákærða að hætta við að fara inn af þeim sökum því hún hefði búist við einhverjum leiðindum vegna þessa. Fljótlega hefði B-kk-nf komið til þeirra og beðið þau um að fara af staðnum en enginn æsingur hefði þó verið í gangi af hans hálfu. Hefði þetta svo gerst ítrekað í nokkur skipti. Kvaðst S-kvk-nf hafa verið að reyna að fá þá K-kk-þf og ákærða til að koma sér út. Einhverju sinni þegar B-kk-nf hafi verið staddur á miðju dansgólfinu og hún hafi staðið hjá ákærða og K-kk-þgf hafi hún heyrt K-kk-þf segja við ákærða að „fara í B-kk-þf“ og hafi ákærði síðan gengið að B-kk-þgf og kýlt hann hnefahögg í andlitið aftan frá og frá hlið. Við það hafi B-kk-nf fallið í gólfið og ákærði hafi þá hent sér ofan á hann og haldið einhverjum barsmíðum áfram allt þar til dyraverðir komu þarna að og hentu þeim ákærða og K-kk-þgf út af staðnum. Eftir árásina kvaðst hún hafa séð að B-kk-nf var allur blóðugur í framan.

Niðurstaða.

Ákærði hefur, bæði hjá lögreglu og fyrir dómi, neitað að hafa slegið B-kk-þf L-kk-þf í andlitið umrætt sinn. Vitnisburður kærandans, B-kk-ef, hefur frá upphafi verið mjög skýr og eindreginn á þann veg að ákærði hafi gengið að sér og slegið sig í andlitið. Vitnisburður hans fær mjög eindreginn stuðning í vætti S-kvk-ef H-kvk-ef, barnsmóður ákærða, sem á þeim tíma sem hér um ræðir var kærasta K-kk-ef O-x-x, vinar ákærða. Kom hún á staðinn í fylgd þeirra tveggja. Þá styðst vitnisburður B-kk-ef og við eindreginn vitnisburð T-kk-ef F-kk-ef E-kk-ef og E-kk-ef I-kk-ef I-kk-ef sem báðir sögðust fyrir dómi hafa séð ákærða slá B-kk-þf í andlitið.

Telur dómurinn að nægilega sé sannað, með vitnisburði þeirra B-kk-ef, S-kvk-ef, T-kk-ef F-kk-ef og E-kk-ef I-kk-ef og með hliðsjón af öðrum gögnum málsins, að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi, og að vera valdur að þeim áverkum á B-kk-þgf L-kk-þgf, sem í ákæru greinir. Er háttsemi ákærða þar réttilega talin varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákvörðun refsingar o.fl.

Ákærði er fæddur í maí 1981. Samkvæmt framlögðu sakavottorði hefur hann ekki áður gerst sekur um refsiverðan verknað sem áhrif hefur á refsingu hans í máli þessu.

Þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í 30 daga en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún falla niður að liðnum 2 árum frá birtingu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga, nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

B-kk-nf L-kk-nf hefur í málinu krafist skaðabóta að fjárhæð 155.472 krónur auk vaxta sem hann sundurliðar þannig að 5.472 krónur séu útlagður kostnaður vegna læknisaðstoðar og 150.000 krónur séu miskabætur samkvæmt 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Árás ákærða olli bótakrefjanda líkamlegu tjóni og er til þess fallin að valda andlegum þjáningum. Er ákærði bótaskyldur skv. 26. gr. skaðabótalaga. Þar sem krafa bótakrefjanda er sanngjörn og studd nægilegum gögnum verður hún tekin til greina ásamt vöxtum eins og greinir í dómsorði. Þá á bótakrefjandi tilkall til bóta vegna kostnaðar við að halda bótakröfu sinni fram. Vegna vinnu við að setja fram bótakröfu og síðari meðferðar málsins þykir rétt að krafa þessi verði tekin til greina með 87.150 krónum og er virðisaukaskattur þar meðtalinn.

Í máli þessu er ákærða gefin að sök líkamsárás 27. nóvember 2005. Lagði brotaþoli fram kæru vegna málsins 29. nóvember sama árs. Var ákærði fyrst yfirheyrður 16. janúar 2007 en yfirheyrslur vitna fóru fram 12. til 16. janúar 2007. Þessi dráttur á rannsókn málsins er ámælisverður og hefur ekki verið skýrður.

Ákærði greiði útlagðan sakarkostnað, 23.200 krónur, og málsvarnarþóknun skipaðs verjanda síns, B-kk-ef J-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 155.376 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið E-kk-nf K. L-kk-nf, fulltrúi lögreglustjórans í höfuðborgarsvæðinu.

Á-kk-nf M-kk-nf héraðsdómari kvað upp dóminn.

D ó m s o r ð:

Ákærði, J-kk-nf O-kk-nf G-kk-nf, sæti fangelsi í 30 daga en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún falla niður að liðnum 2 árum frá birtingu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga, nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði B-kk-þgf L-kk-þgf 155.472 krónur með vöxtum skv. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 27. nóvember 2005 til 16. febrúar 2007 en með dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Ákærði greiði B-kk-þgf L-kk-þgf einnig 87.150 krónur vegna kostnaðar við að halda kröfu sinni fram.

Ákærði greiði 178.576 krónur í sakarkostnað, þar af 155.376 krónur í málsvarnarþóknun til skipaðs verjanda síns, B-kk-ef J-kk-ef hæstaréttarlögmanns.

Á-kk-nf M-kk-nf