S-1995/2006

Ár 2006, föstudaginn 8. desember, er dómþing Héraðsdóms Reykjavíkur háð í Dómhúsinu við Lækjartorg af J-kk-þgf J-kk-þgf héraðsdómara og dómur kveðinn upp í máli nr. S-1995/2006: Ákæruvaldið gegn J-kk-þgf S-kk-þgf, sem dómtekið var 6. desember á grundvelli 125. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Ríkislögreglustjórinn höfðaði málið með ákæru útgefinni 9. nóvember 2006 á hendur J-kk-þgf S-kk-þgf, kt. 000000-0000, Naustabryggju 41, Reykjavík, til refsingar fyrir eftirtalin skatta-, bókhalds- og hegningarlagabrot framin í sjálfstæðri atvinnustarfsemi ákærða, sem hér segir:

A. Fyrir brot á lögum um virðisaukaskatt og almennum hegningarlögum.

Með því að hafa hvorki staðið Tollstjóranum í Reykjavík skil á virðisaukaskattskýrslum vegna atvinnustarfseminnar tekjuárið 2004 né innheimtum virðisaukaskatti að fjárhæð 14.275.166 krónur, sem sundurliðast svo:

Uppgjörstímabil: Vantalin skattskyld velta Vangoldinn vsk

Janúar-febrúar kr. 1.096.999 kr. 244.222

mars – apríl kr. 3.147.364 kr. 643.173

maí – júní kr. 12.481.785 kr. 2.766.053

júlí – ágúst kr. 15.186.690 kr. 3.466.919

september – október kr. 18.149.321 kr. 4.332.545

nóvember – desember kr. 11.602.115 kr. 2.822.254 Samtals kr. 61.664.274 kr. 14.275.166

Er háttsemin talin varða við 1. mgr. 40. gr. laga nr. 50/1988 um virðisaukaskatt, sbr. 3. gr. laga nr. 42/1995, 191. gr. laga nr. 82/1998 og 3. gr. laga nr. 134/2005 og við 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 1. gr. laga nr. 39/1995 og 139. gr. laga nr. 82/1998.

B. Fyrir brot á lögum um bókhald og almennum hegningarlögum.

Með því að hafa látið undir höfuð leggjast að færa lögboðið bókhald og varðveita bókhaldsgögn vegna sömu atvinnustarfsemi á árinu 2004, en sú háttsemi er talin varða við 1. og 2. tl. 1. mgr. 37. gr., sbr. 36. gr. laga nr. 145/1994 um bókhald, sbr. 1. gr. laga nr. 37/1995 og við 2. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 1. gr. laga nr. 39/1995 og 139. gr. laga nr. 82/1998.

C. Niðurstöður.

Með játningu ákærða fyrir dómi, sem samrýmist rannsóknargögnum málsins, er framangreind háttsemi sönnuð og þykir hún rétt færð til refsiákvæða í ákæru.

Samkvæmt sakavottorði ákærða og öðrum gögnum málsins var hann 22. febrúar 2005 dæmdur í fjögurra mánaða fangelsi, skilorðsbundið tvö ár, fyrir sams konar brot, framin í sama atvinnurekstri árin 1998-2000, en vanskil á innheimtum virðisaukaskatti námu þar 3.230.797 krónum. Jafnframt var honum gerð 6.500.000 króna fésekt og þriggja mánaða vararefsing hennar. Mun ákærði hafa afplanað þá refsingu með samfélagsþjónustu.

Við ákvörðun refsingar ber að líta til þess að brotin, sem ákærði er nú sakfelldur fyrir, voru framin fyrir uppkvaðningu umrædds skilorðsdóms. Ber því að taka upp skilorðshluta dómsins eftir reglum 60. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 7. gr. laga nr. 22/1955 og dæma í einu lagi með máli þessu, sbr. 78. gr. hegningarlaganna.

Ákærða stoðar ekki að vísa til 3. gr. laga nr. 134/2005 um breyting á 1. mgr. 40. gr. laganna um virðisaukaskatt að því er varðar heimild dómstóla til að færa dæmda fésekt niður úr lögbundnu lágmarki, sem nemur tvöfaldri þeirri skattfjárhæð sem undan er dregin, þegar af þeirri ástæðu að forsenda þess er sú að staðin hafi verið réttilega skil á virðisaukaskattskýrslum. Í máli þessu liggur fyrir að skýrslum var alls ekki skilað. Skiptir því ekki máli hverjar málsbætur ákærði kann að eiga að öðru leyti. Brot ákærða teljast því öll meiri háttar í skilningi 3. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga. Verður refsing að taka mið af því.

Ákærði á sér engu síður þær veigamiklu málsbætur að hafa frá upphafi gert sér far um að aðstoða við rannsókn málsins og hefur játað brot sín skýlaust fyrir dómi. Má ekki gera lítið úr áhrifum þessa við ákvörðun refsingar. Ávallt er lítill vegur að sparka í liggjandi mann. Ákærði er fjölskyldumaður, eignalaus, en stórskuldugur. Þótt fallast megi á með ákæruvaldinu að eigi sé óeðlilegt að dæma ákærða að minnsta kosti til greiðslu fésektar er nemi þrefaldri þeirri skattfjárhæð, sem hann innheimti og stóð ekki lögmælt skil á, sbr. til dæmis hæstaréttardómur 11. maí 2006 í máli nr. 475/2005, verður trauðla séð að slík sektarupphæð hefði meiri varnaðaráhrif, almenn eða sérstök, en ef miðað er við lögbundið lágmark um tvöföldun samkvæmt framansögðu. Mun dómur því miða við umrætt lágmark.

Að öllu því gættu, sem nú hefur verið rakið og með hliðsjón af 77. og 78. gr. almennra hegningarlaga þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í níu mánuði og 29.000.000 króna sekt, sem renni í ríkissjóð. Eftir atvikum þykir mega ákveða að fresta fullnustu hinnar dæmdu fangelsisrefsingar, þannig að hún falli niður að liðnum þremur árum frá dómsuppsögu, enda haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955. Greiði ákærði á hinn bóginn ekki fésektina innan fjögurra vikna frá dómsuppsögu skal koma hennar í stað fangelsi í sjö mánuði.

Samkvæmt 1. mgr. 165. gr., sbr. 164. gr. laga um meðferð opinberra mála ber að dæma ákærða til greiðslu þóknunar skipaðs verjanda, P-kk-ef A-kk-ef P-kk-ef hæstaréttarlögmanns. Með hliðsjón af eðli og umfangi máls þykir hún hæfilega ákveðin 150.000 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti.

K-kk-nf V-kk-nf fulltrúi ríkislögreglustjóra sótti málið af hálfu ákæruvaldsins.

DÓMSORÐ:

Ákærði, J-kk-nf S-kk-nf, sæti fangelsi í níu mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún falla niður að liðnum þremur árum frá dómsuppsögu haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði 29.000.000 króna sekt í ríkissjóð innan fjögurra vikna frá dómsuppsögu, en sæti ella fangelsi í sjö mánuði.

Ákærði greiði 150.000 króna þóknun P-kk-ef A-kk-ef P-kk-ef hæstaréttarlögmanns.

J-kk-nf J-kk-nf