E-1114/2008

Mál þetta, sem dómtekið var 26. september sl., var höfðað með stefnu birtri 15. febrúar 2008 af R-kvk-þgf R-kvk-þgf Þ-kvk-þgf, Köldulind 11, Kópavogi, á hendur Landspítala, Eiríksgötu 5, Reykjavík.

Stefnandi krefst þess að viðurkennd verði skaðabótaskylda stefnda vegna líkamstjóns sem stefnandi varð fyrir í vinnuslysi hinn 22. júlí 2002 á deild A7 hjá stefnda í Fossvogi, er stefnandi féll við og fékk slink á bakið þegar hún var að aðstoða sjúkling á deildinni við að fara úr rúmi í hjólastól. Þá er krafist málskostnaðar eins og mál þetta væri ekki gjafsóknarmál.

Stefndi krefst sýknu af öllum kröfum stefnanda og málskostnaðar úr hendi hans.

Gætt var ákvæða 115. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála áður en dómur var kveðinn upp.

II

Málavextir eru þeir að hinn 22. júlí 2002 varð stefnandi fyrir slysi við vinnu sína sem hjúkrunarfræðingur á deild A7, lyflækningadeild, hjá stefnda. Hafði stefnandi hafið störf hjá stefnda hinn 9. júní sama ár að loknu námi í hjúkrunarfræði. Áður hafði stefnandi starfað á sömu deild stefnda sem hjúkrunarnemi í fjóra mánuði árið 2001.

Slysið bar að með þeim hætti að hjúkrunarfræðingur á vakt bað stefnanda um að fara og sinna bjöllukalli sjúklings á deildinni. Varð stefnandi við þessu boði og fór ein að sinna sjúklingnum sem var aldraður maður. Stefnandi kveðst engar upplýsingar hafa fengið um ástand sjúklingsins. Slysið varð þegar stefnandi var að aðstoða sjúklinginn við að fara fram úr rúmi í hjólastól. Lýsir stefnandi því að sjúklingurinn hafi staðið í báða fætur og haldið báðum höndum um stefnanda sér til stuðnings. Hafi sjúklingurinn skyndilega misst mátt í vinstra fæti og fallið við. Kveðst stefnandi hafa tekið fallið af sjúklingnum og orðið undir þunga hans. Við fallið kveðst stefnandi hafa lent á náttborði sem stóð við rúmið og fengið við það högg á bakið auk þess að fá á það mikinn slink vegna þunga sjúklingsins. Stefnandi kveður líkamstjón sitt vera varanlegt.

Stefnandi lýsir vinnuaðstæðum þar sem slysið varð sem mjög erfiðum. Þar hafi verið þröngt og erfitt að athafna sig. Þá hafi hvort tveggja útbúnaður og tilsögn verið óforsvaranleg. Sjúklingurinn hafi verið í innsta rúmi herbergisins og við rúmið verið náttborð og gluggasylla. Hafi rúmið sem sjúklingurinn var í verið af eldri gerð og erfiðara að vinna með og lægra en rafmagnsrúm sem notuð séu í dag.

Slysið var tilkynnt Vinnueftirliti ríkisins hinn 21. ágúst 2002. Stefndi segir að forráðamenn stefnda hafi ekki gert sér grein fyrir að óhapp stefnanda bæri að tilkynna þangað, og því hafi það ekki verið gert fyrr en mánuði eftir slysið eftir að afleiðingar þess hafi komið betur í ljós.

Stefnandi fór á slysa- og bráðasvið Landspítala í Fossvogi tæpum sólarhring eftir slysið vegna verkja í baki. Við skoðun læknis komu fram eymsli og stirðleiki í vöðvum hryggjar. Niðurstaða læknis var sú að stefnandi hefði fengið tognun á brjósthrygg og lendarhrygg. Eftir slysið kveðst stefnandi hafa fundið viðvarandi verki í baki, sérstaklega mjóbaki. Leitaði stefnandi til heilsugæslu sinnar hinn 30. október 2002. Við skoðun læknis þar kom fram að stefnandi hefði frá slysi haft viðvarandi verki í mjóbaki. Verkjalyf, hvíld og sjúkraþjálfun hafi lítinn árangur borið. Stefnandi kveðst eftir þetta oft hafa leitað til heilsugæslu sinnar vegna verkja í baki. Þá leitaði stefnandi til H-kk-ef J-kk-ef bæklunarlæknis. Í vottorði hans, dagsettu 10. október 2006, kemur fram að hann telji fullvíst að stefnandi hafi við slysið 22. júlí 2002 orðið fyrir slæmri tognun á lið L:V-S:I vinstra megin. Þá áverka sé erfitt að komast yfir og laga. Taldi læknirinn unnt að staðfesta að lífsgæði stefnanda hefðu skerst til muna og sennilega til framtíðar.

Í örorkumatsgerð S-kk-ef G-kk-ef, læknis fyrir Tryggingastofnun, dagsettri 23. apríl 2007, kemur fram að hann meti varanlega læknisfræðilega örorku stefnanda vegna slyssins 12%.

Með bréfi stefnanda til stefnda, dagsettu 18. apríl 2007, var þess krafist að stefndi viðurkenndi skaðabótaskyldu vegna slyssins. Með bréfi ríkislögmanns, dagsettu 15. ágúst 2007, var bótaskyldu hafnað og vísað til umsagnar stefnda, dagsettrar 30. maí 2007.

Hinn 7. maí 2007 óskaði stefndi eftir því við J-kk-þf H-kk-þf lækni að hann gæfi álit sitt á læknisfræðilegri örorku stefnanda vegna afleiðinga slyssins hinn 22. júlí 2002. Í niðurstöðum sínum, dagsettum 29. ágúst 2007, taldi hann tímabundið atvinnutjón stefnanda vegna slyssins vera á tímabilinu 23. júlí 2002 til 15. maí 2006, með hvíldum í fimm nánar tilgreind tímabil. Þá taldi hann varanlega læknisfræðilega örorku stefnanda vegna slyssins vera 12%.

III

Stefnandi telur læknisfræðileg gögn málsins bera með sér að hún hafi orðið fyrir bæði tímabundnu og varanlegu líkamstjóni af völdum slyssins 22. júlí 2002 og beri stefndi ábyrgð á því tjóni hennar.

Stefnandi byggir málatilbúnað sinn á því að vinnuaðstæður og aðbúnaður stefnanda á vinnustað stefnda hafi verið óforsvaranlegur, og að stefndi hafi vanrækt að tryggja stefnanda öruggt og heilsusamlegt umhverfi eins og honum hafi borið skylda til samkvæmt lögum nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum. Í 13. gr. laganna sé mælt fyrir um að atvinnurekandi skuli tryggja að gætt sé fyllsta öryggis og góðs aðbúnaðar og hollustuhátta á vinnustað, og í 14. gr. sé kveðið á um að atvinnurekandi skuli gera starfsmönnum sínum ljósa slysahættu sem kunni að vera bundin við starf þeirra, auk þess að sjá um að starfsmenn fái nauðsynlega kennslu og þjálfun í að framkvæma störf sín á þann hátt að ekki stafi hætta af . Stefndi hafi í verulegum atriðum brugðið út af framan greindu þegar slysið varð hinn 22. júlí 2002. Í bréfi stefnda til ríkislögmanns frá 30 maí 2007 hafi verið fallist á að umræddar vinnuaðstæður hafi ekki verið hinar ákjósanlegustu. Stefndi hafi vanrækt þá skyldu að sjá stefnanda fyrir viðeigandi búnaði og hjálpartækjum til að komast hjá því að handleika byrðar í þeim tilgangi að draga úr slysahættu. Á umræddri deild hafi gjarnan verið sjúklingar sem hafi þurft aðstoð við að fara upp í rúm og aðstoð við að komast í og úr hjólastól. Næg viðeigandi hjálpartæki til þeirra athafna hafi því átt að vera tiltæk á deildinni, t.d. rafmagnslyfta. Slík tæki hafi ekki verið á umræddri deild. Sé um að ræða skýrt brot gegn reglum nr. 499/1994, um öryggi og hollustu þegar byrðar séu handleiknar, sem settar hafi verið með stoð í 38. gr. laga nr. 46/1980. Í 1. mgr. 3. gr. þeirra reglna sé mælt fyrir um að atvinnurekandi skuli gera skipulagsráðstafanir eða nota viðeigandi hjálpartæki, einkum vélbúnað, til að komast hjá því að starfsmenn þurfi að handleika byrðar. Á þeirri vanrækslu, að gæta ekki að þessu atriði, beri stefndi skaðabótaábyrgð.

Stefnandi byggir á því að vantað hafi verulega upp á að allar aðstæður hafi verið forsvaranlegar. Vinnuaðstöðu í herbergjum sjúklinga hafi verið verulega ábótavant, þar sem lítið sem ekkert pláss hafi verið til að athafna sig sökum þrengsla. Þetta aðstöðuleysi hafi farið í bága við 6. gr. reglna nr. 499/1994, þar sem mælt sé fyrir um að vinnuaðstæður skuli vera eins góðar og kostur sé, og umferðarleiðir greiðfærar til að koma í veg fyrir hættu á að starfsmenn hrasi.

Loks hafi verið verulega vanrækt af hálfu stefnda að gefa stefnanda nægilegar leiðbeiningar, tilsögn og aðstoð umrætt sinn. Stefnandi hafi verið nýútskrifuð sem hjúkrunarfræðingur þegar umrætt slys varð, og skömmu áður hafið störf sem slíkur á deildinni, en áður unnið þar sem hjúkrunarfræðinemi. Stefnandi hafi enn verið á svokölluðum reynslutíma og því undir handleiðslu og á ábyrgð reyndari hjúkrunarfræðinga á vaktinni. Því verði að telja að hvílt hafi ríkari ábyrgð á forsvarsmönnum stefnda og yfirmanni umræddrar deildar að gæta þess að stefnandi fengi handleiðslu við að handleika sjúklinga og byrðar því samfara, og fullnægjandi upplýsingar um öryggisatriði. Þar sem stefnandi hafi ekki starfað lengi á umræddri deild hafi hún ekki þekkt til sjúklinganna þar nægjanlega vel og þar af leiðandi ekki vitað hvernig líkamlegu ástandi þess sjúklings sem hún aðstoðaði umrætt sinn var háttað. Í ljósi aðstæðna hafi yfirmanni á deildinni borið að upplýsa stefnanda um það atriði auk þess að veita henni viðeigandi fræðslu um öryggisatriði. Í þessu efni hafi stefndi brotið gegn ákvæði 2. mgr. 10. gr. áðurnefndra reglna nr. 499/1994, þar sem mælt sé fyrir um að atvinnurekendum beri að tryggja að starfsmenn sem handleiki byrðar fái tilsögn í réttri líkamsbeitingu, kennslu í réttri notkun hjálpartækja og upplýsingar um þá áhættu sem þeir kynnu að taka, einkum ef verkin væru ekki unnin rétt. Líta verði til þess að umræddur sjúklingur hafi verið um 190 cm á hæð og 100 kg., en stefnandi sé 158 cm á hæð og 60 kg.

Stefnandi telur ótvírætt að stefndi beri skaðabótaábyrgð á þeim misfellum í starfsemi hans sem að framan greini og því líkamstjóni sem af hafi hlotist, en fyrir liggi að stefnandi hafi orðið fyrir tímabundnu og varanlegu líkamstjóni í umræddu slysi. Hvert þeirra atriða sem að framan greini valdi skaðabótaskyldu stefnda, og ekki síður séu þau tekin saman í heild.

Fyrir liggi að stefnda hafi láðst að tilkynna umrætt slys til Vinnueftirlits ríkisins fyrr en mánuður hafi verið liðinn frá því. Slysið hafi orðið 22. júlí 2002 en tilkynning til Vinnueftirlits fyrst verið send 21. ágúst 2002. Með þessu háttalagi hafi stefndi brotið gegn þágildandi 81. gr. laga nr. 46/1980, sbr. og reglur nr. 612/1989, um tilkynningu vinnuslysa, og það orðið þess valdandi að aðdragandi umrædds slyss hafi ekki verið rannsakaður af hálfu Vinnueftirlits. Af þessum sökum verði allan vafa um orsök slyssins og aðstæður á vettvangi að skýra með þeim hætti sem sé hagfelldast fyrir stefnanda.

Um lagarök vísar stefnandi til laga nr. 46/1980, um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustað, reglna nr. 499/1994, um öryggi og hollustu þegar byrðar eru handleiknar, reglna um tilkynningu vinnuslysa nr. 612/1989, almennra reglna skaðabótaréttarins um stranga ábyrgð vinnuveitanda á starfsaðstöðu á vinnustað og skaðabótalaga nr. 50/1993. Viðurkenningarkröfu sína byggir stefnandi á 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

IV

Stefndi hafnar því algjörlega að vinnuaðstæður og aðbúnaður á vinnustað hafi verið óforsvaranlegur og að stefndi hafi vanrækt að tryggja stefnanda öruggt og heilsusamlegt umhverfi. Stefndi viðurkennir að þrengsli og plássleysi séu víða á spítalanum og hafi lengi verið. Hins vegar hafi aðstæður hvorki verið óforsvaranlegar né hættulegar heilsu starfsmanna og sjúklinga. Auk þess fái stefndi ekki séð að þrengsli hafi eitthvað með óhapp stefnanda að gera. Stefnandi hafi verið að aðstoða sjúkling við að fara fram úr rúmi þegar fótur sjúklingsins, eða fætur, hafi gefið sig og hann fallið á stefnanda. Þetta hafi verið óhapp án sakar og ekkert haft með þrengsli að gera.

Að mati stefnda hafi vinnuaðstæður á sjúkrahúsinu verið með sambærilegum hætti og á öðrum sjúkrastofnunum á þessum tíma. Einnig hafi sjúkrarúm sjúklingsins verið af sambærilegri gerð og önnur rúm sem hafi verið notuð á viðkomandi deild á þessum tíma.

Stefndi mótmælir því að stefnanda hafi ekki verið gerð grein fyrir öryggisatriðum sem varði störf hjúkrunarfræðinga. Farið sé yfir almenn öryggisatriði með öllum nýjum starfsmönnum stofnunarinnar þegar þeir hefji störf. Stefnandi hafi þar að auki þekkt vel til aðstæðna á viðkomandi deild enda unnið þar allt sumarið 2001 sem hjúkrunarnemi, og hafi unnið á annan mánuð á deildinni sem hjúkrunarfræðingur þegar óhappið hafi átt sér stað. Stefnanda hafi því átt að vera ljósar þær vinnureglur sem fara skyldi eftir við störf á deildinni.

Stefnandi hafi verið fullnuma hjúkrunarfræðingur þegar atvikið átti sér stað. Gera verði þá kröfu til hjúkrunarfræðings að hann meti almennt sjálfur á hverjum tíma hvernig standa beri að einstökum verkefnum sem honum sé falið að sinna. Í tilviki þessa máls hafi stefnandi orðið sjálf að meta hvort þörf hafi verið á aðstoð við að færa sjúkling úr rúmi yfir í hjólastól, og eftir atvikum hvort kalla þyrfti eftir t.d. rafmagnslyftu. Stefnandi hafi augljóslega metið það svo að hún hafi ráðið við verkefnið ein og óstudd.

Þótt rafmagnslyftur hafi ekki verið á deild stefnanda hafi verið hægt að nálgast þær á öðrum deildum sjúkrahússins. Sá háttur sé hafður á að lána slík tæki milli deilda eftir þörfum. Hafi hjálpartæki ekki verið á deild stefnda þegar atvikið átti sér stað hefði verið hægt að nálgast það á annarri nálægri deild. Stefnandi hafi ekki óskað eftir slíku hjálpartæki til að færa sjúkling úr rúmi í hjólastól. Stefnandi einn hafi orðið að meta þessa þörf.

Stefndi segir ástæðu þess að ekki hafi verið tilkynnt um slysið til Vinnueftirlits ríkisins fyrr en mánuði eftir atburðinn vera þá, að ekki hafi verið talið að þetta hefði verið vinnuslys. Ekki sé að sjá að neinu hefði breytt þótt Vinnueftirlitið hefði komið strax eða fljótlega eftir slysið, enda sé hvorki deilt um aðdraganda þess né með hvaða hætti það átti sér stað. Dráttur á tilkynningu hafi því á engan hátt skert aðstöðu stefnanda til sönnunarfærslu vegna atviksins.

Að mati stefnda hafi óhapp stefnanda verið slys sem engum verði kennt um. Það sé ekki hægt að kenna þrengslum á spítalanum um óhappið. Stefnandi hafi þekkt vel til aðstæðna á vinnustað og að mati stefnda hafi stefnandi fengið fullnægjandi upplýsingar og ráðgjöf um öryggisatriði sem varðað hafi meðferð sjúklinga og aðgang að hjálpartækjum. Stefnandi hafi sjálf virst hafa tekið ákvörðun um að aðstoða sjúkling án hjálpar. Það hafi verið hennar eigið mat. Stefnandi hafi á engan hátt sýnt fram á sök stefnda varðandi umræddan atburð. Það sé hlutskipti stefnanda að sýna fram á sök en það hafi ekki tekist.

V

Við aðalmeðferð málsins gaf stefnandi skýrslu, auk vitnisins, H-kvk-ef H-kvk-ef, deildarstjóra á deild A7, þegar atvik málsins áttu sér stað.

Í máli þessu er ekki ágreiningur milli aðila um atvik þau er liggja til grundvallar kröfu stefnanda. Varð stefnandi fyrir slysi við vinnu sína þegar hún var að færa sjúkling úr rúmi yfir í hjólastól, þegar sjúklingurinn missti mátt í öðrum fæti með þeim afleiðingum að stefnandi varð undir þunga sjúklingsins og lenti við fallið á náttborði sem var við rúmið. Hefur varanleg örorka stefnanda verið metin 12% í kjölfar slyssins.

Stefnandi byggir mál sitt á því að vinnuaðstæður og aðbúnaður stefnanda á vinnustað hafi verið óforsvaranlegar. Vísar stefnandi máli sínu til stuðnings til 13. og 14. gr. laga nr. 46/1980, um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum. Þá hafi aðstöðuleysið jafnframt farið í bága við 6. gr. reglna nr. 499/1994, um öryggi og hollustu þegar byrðar eru handleiknar. Einnig vísar stefnandi til þess að henni hafi ekki verið gerð kunn sú slysahætta sem fylgja kynni starfinu, auk þess sem hún hafi ekki fengið nauðsynlega kennslu og þjálfun. Þá hafi ekki verið viðeigandi búnaður og hjálpartæki á deild stefnanda til að komast hjá því að handleika byrðar. Sé þar um að ræða brot á reglum nr. 499/1994, sbr. 1. mgr. 3. gr. þeirra reglna. Hafi stefndi og vanrækt að gefa stefnanda nægilegar leiðbeiningar, tilsögn og aðstoð, umrætt sinn, þegar slysið varð. Hafi stefndi þannig brotið gegn ákvæði 2. mgr. 10. gr. reglna nr. 499/1994.

Þegar atvik máls þess urðu hafði stefnandi starfað sem hjúkrunarfræðingur á deild A-7 hjá stefnanda í á annan mánuð. Áður hafði stefnandi starfað á sömu deild sem hjúkrunarfræðinemi um fjögurra mánaða skeið á árinu 2001. Þekkti stefnandi því nokkuð vel til aðstæðna á umræddri deild.

Fyrir dómi lýsti stefnandi því að þröngt hafi verið á herbergjum og erfitt að athafna sig með hjálpartæki og bar H-kvk-nf H-kvk-nf, þáverandi deildarstjóri, á sömu lund. Í máli hennar kom fram að slíkt væri þó vel mögulegt en það þarfnaðist undirbúnings. Bar H-kvk-nf að engin lyfta hafi verið í eigu deildarinnar en deildin hafi deilt lyftu með annarri deild. Auðvelt hafi verið að fá hana lánaða en það hafi þó verið fátítt að slíkt væri gert. Í framburði stefnanda kom fram að sumarið áður hefði stefnandi í eitt eða tvö skipti nýtt sér hjálpartæki. Þá kom og fram í framburði stefnanda að komið hefði fyrir að hún hefði séð rafmagnslyftur á deildinni. Með vísan til þessa verður ekki á það fallist að skorti á hjálpartækjum verði kennt um slys stefnanda, enda stefnanda í lófa lagið að nálgast slík tæki teldi hún það nauðsynlegt. Er það niðurstaða dómsins að stefnandi hefði getað nálgast nauðsynleg hjálpartæki teldi hún það nauðsynlegt til aðstoðar umræddum sjúklingi. Það hafi hins vegar verið mat stefnanda sjálfrar að slíkt væri ekki nauðsynlegt í umrætt sinn.

Í framburði stefnanda fyrir dómi kom fram að henni hefði ekkert verið kennt hvernig nálgast bæri sjúklinga þegar hún hóf störf á deild A-7 hjá stefnda. Slíkt væri þó kennt að einhverju leyti í verklegu námi. Þar væri kennt hvernig handleika ætti byrðar og hvernig beita ætti líkama rétt. Í framburði H-kvk-ef H-kvk-ef kom fram að í hjúkrunarfræðinámi væri mikil áhersla lögð á að ávallt bæri að tryggja öryggi sjúklinga og stefnanda ætti því að vera þær reglur kunnugar. Þá kom og fram í framburði H-kvk-ef að viðkomandi sjúklingur hefði þurft talsverða aðstoð og ástand hans hefði verið óstöðugt. Í framburði stefnanda kom fram að henni hefði verið kunnugt að umræddur sjúklingur hefði fengið heilablæðingu, en að öðru leyti hefði hún vitað lítið um sjúklinginn. Hann hefði þó virst hafa mátt í fótum en óskað eftir hjólastól þar sem honum fyndist þægilegra að nota slíkan stól. Stefnandi vísar í málatilbúnaði sínum til þess að sökum þrengsla hafi verið lítið pláss til að athafna sig í herbergjum sjúklinga auk þess sem hún hafi ekki fengið nægilegar leiðbeiningar, tilsögn og aðstoð umrætt sinn. Eftir því sem fram er komið fór stefnandi að aðstoða sjúklinginn eftir að hringt var bjöllu sem gaf til kynna að sjúklingurinn þyrfti á aðstoð að halda. Var stefnandi beðinn um að aðstoða sjúklinginn sem hún og gerði. Stefnanda máttu vera ljósar aðstæður á herbergjum sjúklinga þegar litið er til þess tíma sem hún hafði starfað á deildinni. Með vísan til framburðar stefnanda fyrir dómi mátti henni og vera að einhverju leyti vera ljóst ástand þess sjúklings sem hún var að sinna umrætt sinn. Bar stefnanda, sem menntuðum hjúkrunarfræðingi, að gera þær ráðstafanir sem hún taldi nauðsynlegar til að tryggja öryggi sjúklingsins þegar stefnandi aðstoðaði hann við að komast úr rúmi yfir í hjólastól. Hefði stefnandi getað sótt sér aðstoð annars starfsmanns ef hún hefði talið slíkt nauðsynlegt, en í dag kveðst stefnandi gera slíkt við sambærilegar aðstæður. Hins vegar verður ekki annað ráðið en að stefnandi hafi metið það svo í umrætt sinn að hún hafi verið fullfær um að aðstoða sjúklinginn án nokkurrar aðstoðar. Hefur stefnandi þannig ekki náð að sýna fram á að stefndi eigi neina sök á slysi stefnanda sem um er deilt í máli þessu, og vinnuaðstæður og aðbúnaður hafi að öllu leyti verið í samræmi við það sem stefnanda var kunnugt.

Með vísan til þess sem að ofan er rakið er það niðurstaða dómsins að stefnandi hafi ekki sýnt fram á að stefndi hafi brotið gegn tilvitnuðum ákvæðum laga nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum, né heldur gegn tilvitnuðum ákvæðum reglugerðar nr. 499/1994. Stefnandi kaus sjálf að haga verki sínu með framangreindum hætti og hlýtur, eins og hér háttar til, að bera á því fulla ábyrgð.

Þá hefur stefnandi vísað til þess að stefnda hafi láðst að tilkynna slysið til Vinnueftirlits ríkisins fyrr en mánuður var frá því liðinn. Með því hafi stefndi brotið gegn þágildandi 81. gr. laga nr. 46/1980 sbr. og reglum nr. 612/1989 um tilkynningu vinnuslysa. Samkvæmt framansögðu er ósannað að skorti á hjálpartækjum verði kennt um slys stefnanda. Eru því ekki efni til að meta stefnda í óhag, eins og mál þetta er vaxið, að slysið var ekki strax tilkynnt til Vinnueftirlits ríkisins.

Að öllu framansögðu virtu verður að telja að stefnandi hafi ekki leitt sönnur að því að slysið og tjónið sem af því hlaust verði rakið til sakar stefnda heldur verði að telja að slysið verði alfarið rakið til óhappatilviks sem enginn beri sök á. Ber því að sýkna stefnda af öllum kröfum stefnanda í málinu.

Eftir atvikum þykir þó rétt að málskostnaður falli niður.

Með bréfi dóms- og kirkjumálaráðuneytisins, dagsettu 5. október 2007, fékk stefnandi gjafsókn.

Gjafsóknarkostnaður stefnanda, 835.550 krónur, sem er málflutningsþóknun lögmanns hennar 600.000 krónur, útlagður kostnaður, 88.550 krónur, og virðisaukaskattur á málflutningsþóknun 147.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði.

H-kvk-nf Þ-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóminn.

DÓMSORÐ:

Stefndi, Landspítali, er sýkn af kröfu stefnanda, R-kvk-ef R-kvk-ef Þ-kvk-ef.

Málskostnaður fellur niður.

Gjafsóknarkostnaður stefnanda, 835.550 krónur, þ.m.t. útlagður kostnaður að fjárhæð 88.550 krónur, greiðist úr ríkissjóði.

H-kvk-nf Þ-kvk-nf