E-2473/2022

Málsmeðferð, aðild og dómkröfur aðila

1. Mál þetta var höfðað 19. maí 2022 og dómtekið að lokinni aðalmeðferð 19. apríl 2023. Stefnandi er A, [...]. Stefndi er Sjúkratryggingar Íslands, [...].

2. Endanleg dómkrafa stefnanda eru þær að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnanda 1.457.548 krónur með 4,5% ársvöxtum frá [...]. apríl 2020 til [...]. febrúar 2022, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 frá þeim degi til greiðsludags, allt að frádregnum 1.508.479 krónum þann [...]. maí 2022. Þá krefst stefnandi málskostn-aðar úr hendi stefnda.

3. Stefndi krefst sýknu af öllum kröfum stefnanda. Þá krefst stefndi aðallega málskostnaðar óskipt (insolidum) úr hendi stefnanda og lögmanns hennar. Til vara krefst stefndi máls-kostnaðar úr hendi stefnanda en til þrautavara að málskostnaður verði felldur niður milli aðila.

Helstu málsatvik

4. Ágreiningsefni málsins varðar þjáningabætur vegna tímabilsins frá [...]. apríl 2020 til [...]. júní 2020 vegna sjúklingatryggingaratburðar, sbr. lög nr. 111/2000 um sjúklinga-tryggingu, sem varð þegar gert var að beinbroti stefnanda [...]. apríl 2020 í kjölfar slyss sem hún varð fyrir [...]. sama mánaðar. Upphafleg dómkrafa stefnanda sneri einnig að bótum vegna varanlegs miska og þjáningabótum fyrir lengra tímabil en eins og nánar er rakið síðar féllst stefndi skömmu eftir höfðun málsins á greiðsluskyldu að því leyti og greiddi [...]. maí 2022 stefnanda þá fjárhæð sem tilgreind er til frádráttar dómkröfu hennar. Frádráttarliðurinn nemur hærri fjárhæð en höfuðstóll dómkröfunnar. Að teknu tilliti til vaxta frá tjónsdegi til greiðsludags frádráttarliðarins standa þó eftir 81.448 krónur sem nema eftirstöðvum dómkröfu stefnanda vegna þjáningabóta.

5. Stefnandi leitaði til bráðamóttöku Landspítala [...]. apríl 2020, eftir að hún féll af reiðhjóli fyrr um daginn. Læknisskoðun á bráðamóttöku sýndi mikil eymsli á vinstri ökkla og yfir nærenda vinstri dálks. Röntgenrannsókn sýndi brot á vinstri sköflungshnyðju (malleolus medialis), brot á afturhluta liðflatar vinstri sköflungs í ökklalið (malleolus posterior) og brot á nærhluta vinstri dálks. Með skurðaðgerð [...]. apríl 2020 var ökklabrotið rétt og fest með skrúfum. Samkvæmt fyrirmælum aðgerðarlæknis skyldi stefnandi ekki stíga í vinstri fót í sex vikur frá aðgerðinni, en síðan skyldi taka afstöðu til þess hversu mikið ástig á vinstri fót yrði leyft.

6. Í bráðamóttökuskrá [...]. maí 2020 kemur fram að stefnandi hafi leitað á bráðamóttöku vegna bólgu, verks og hita í ökkla, taugakippa í fæti, doða í tám og verks í mjöðm. Stefn-andi hafi áður komið á bráðamóttöku [...]. maí 2020 vegna taugakippa. Í gögnum málsins kemur fram að stefnandi hafi leitað aftur á Landspítala vegna sömu einkenna [...]. og [...]. júní og [...]. júlí 2020. Í göngudeildarnótu [...]. nóvember 2020 kemur fram að stefnandi hafi hlotið taugaskaða, eða CRPS (e. complex regional pain syndrome), í tengslum við aðgerðina [...]. apríl 2020.

7. Með umsókn sem barst stefnda [...]. febrúar 2021 sótti stefnandi um bætur úr sjúklinga-tryggingu samkvæmt lögum nr. 111/2000 um sjúklingatryggingu vegna taugaskaðans sem hún varð fyrir í aðgerðinni [...]. apríl 2020. Með bréfi stefnda til stefnanda [...]. apríl 2021 staðfesti stefndi móttöku umsóknarinnar og upplýsti um málsmeðferð og framvindu málsins.

8. Af hálfu stefnanda var[...]. apríl 2021 óskað eftir sérfræði mati samkvæmt 10. gr. skaða-bótalaga nr. 50/1993 á áverkum sem hún hlaut í aðgerðinni [...]. apríl 2020 og læknis-fræðilegu mati á afleiðingum þess frítímaslyss sem varð þegar hún féll af hjóli[...]. apríl 2020. Matsþolar voru annars vegar stefndi og hins vegar Vátryggingafélag Íslands hf. Til matsstarfanna voru valdir bæklunarlæknir og lögfræðingur.

9. Matsmennirnir skiluðu tveimur matsgerðum [...]. júní 2021, annars vegar vegna frítíma-slyssins [...]. apríl 2020 og hins vegar vegna sjúklingatryggingar atburðarins [...]. apríl 2020. Í niðurstöðum þeirra kemur fram að stöðugleikapunktur, þegar ekki var að vænta frekari bata vegna frítímaslyssins, teljist vera [...]. ágúst 2020. Þá töldu þeir að þjáninga-tími vegna sjúklingatryggingaratburðarins hefði verið frá [...]. apríl 2020 til [...]. ágúst 2020, þar af tveir rúmlegudagar, að varanlegur miski væri 10 stig og að stöðug leika-punktur væri [...]. ágúst 2020.

10. Með kröfubréfi [...]. janúar 2022 fór stefnandi fram á að stefndi greiddi stefnanda bætur í samræmi við matsgerðina, auk vaxta, lögmannskostnaðar og kostnaðar við matsgerð.

11. Með bréfi til stefnanda [...]. maí 2022 viðurkenndi stefndi bótaskyldu samkvæmt lögum nr. 111/2000 auk þess sem stefndi óskaði eftir nánar tilgreindum upplýsingum frá stefn-anda. Með bréfi til stefnda [...]. maí 2022 svaraði stefnandi upplýsingabeiðni stefnda og skoraði á stefnda að verða við kröfum sínum.

12. Hinn [...]. maí 2022 var mál þetta höfðað með birtingu stefnu líkt og greinir hér að framan.

13. Með ákvörðun stefnda [...]. maí 2022 ákvarðaði stefndi fjárhæð bóta stefnanda. Þar kemur fram að við mat á heilsutjóni stefnanda hafi verið stuðst við framangreinda matsgerð frá [...]. júní 2021 sem gerð var vegna sjúklingatryggingaratburðarins. Í ákvörðuninni var stefnandi talin hafa náð stöðugleikapunkti [...]. ágúst 2020. Þá var varanlegur miski stefnanda samkvæmt 4. gr. laga nr. 50/1993 vegna sjúklingatryggingar atburðarins metinn 10 stig og næmu bætur hennar á þeim grundvelli 1.201.700 kr. Hvað varðar tímabil þjáningabóta samkvæmt 3. gr. laga nr. 50/1993 taldi stefndi að sjúklingatryggingaratburðurinn hefði leitt til þess að batatímabil varð lengra en það ella hefði orðið. Ef allt hefði farið á besta veg hefði batatímabil stefnanda verið frá [...]. apríl 2020 til [...]. júní 2020, eða 43 dagar. Vegna sjúklingatryggingaratburðarins hafi þjáningatímabilið orðið lengra, þ. e. frá [...]. apríl 2020 til [...]. ágúst 2020, eða 123 dagar. Stefndi taldi tímabil þjáningabóta vegna sjúklingatryggingaratburðarins því hafa verið frá [...]. júní 2020 til [...]. ágúst 2020, eða 80 dagar án rúmlegu, og að bætur á þeim grundvelli næmu því 174.400 kr. Þá voru stefnanda greiddar 132.379 kr. í vexti og nam heildarfjárhæð greiddra bóta því 1.508.479 kr. Sú fjárhæð var greidd stefnanda [...]. maí 2022.

14. Hinn[...]. júní 2022 var mál þetta þingfest.

Helstu málsástæður og lagarök stefnanda

15. Stefnandi byggir dómkröfu sína á því að hún eigi rétt á bótum samkvæmt skaðabóta-lögum nr. 50/1993 vegna varanlegs líkamstjóns sem hún hafi orðið fyrir [...]. apríl 2020 í læknisaðgerð á Landspítalanum í skilningi 1. töluliðar 2. gr. laga nr. 111/2000 um sjúklingatryggingu, sbr. 1. gr. laganna, þ. e. líkamstjóns af völdum sjúklingatryggingar-atburðar. Stefnandi vísar til þess að Landspítalinn sé heilbrigðisstofnun á vegum íslenska ríkisins, sbr. 7. gr. laga nr. 40/2007 um heilbrigðisþjónustu og reglugerð nr. 1111/2020, sem kaupi ekki tryggingar samkvæmt lögum nr. 111/2000 hjá vátryggingafélögum og því hafi stefnanda borið að beina kröfum sínum að stefnda samkvæmt 13. gr. laganna, sbr. og 7. gr.

16. Stefnandi byggir á því að henni hafi verið heimilt að biðja einhliða um mat á áverkum sínum og gera síðan kröfu á hinn bótaskylda á grundvelli þeirrar matsgerðar, sbr. 1. mgr. 5. gr. laga nr. 111/2000 og 10. gr. laga nr. 50/1993. Byggir stefnandi á því að lög nr.

111/2000 girði ekki fyrir að tjónþoli afli gagna, svo sem mats á tjóni sínu, og skjóti málinu beint til dómstóla á því stigi sem gert sé í máli þessu. Um þetta vísar stefnandi til dóms Hæstaréttar 4. desember 2015 í máli nr. 760/2015. Stefnandi telur það skjóta skökku við að sá sem greiði bæturnar eigi sjálfur að meta fjárhæð þeirra. Þ að sé ekki í samræmi við lög nr. 50/1993, grundvallarreglur skaðabótaréttar og grundvallarreglur stjórnsýsluréttar.

17. Stefnandi byggir fjárkröfu sína á framangreindu sérfræðimati frá [...]. júní 2021 sem gert var vegna sjúklingatryggingaratburðarins. Samkvæmt sérfræðimatinu sé tímabil þján-ingabóta samkvæmt 3. gr. laga nr. 50/1993 frá [...]. apríl 2020 til [...]. ágúst 2020, þar af tveir dagar rúmliggjandi. Reiknist því fjárhæð þjáningabóta á eftirfarandi hátt: 700 x 9859 / 3280 = 2103 x 118 = 248.154 og 1300 x 9859 / 3282 = 3905 x 2 = 7.810 eða samtals 255.964 krónur. Stefndi hafi greitt stefnanda 174.400 krónur í þjáningabætur [...]. maí 2022. Höfuðstóll kröfu stefnanda sé 1.457.548 krónur en höfuðstóll innágreiðslunnar fyrir utan vexti 1.376.100 krónur. Mismunurinn nemi 81.448 krónum.

18. Stefnandi gerir kröfu um dráttarvexti frá [...]. febrúar 2022, þ. e. að liðnum mánuði frá dagsetningu kröfubréfs stefnanda til stefnda. Byggir stefnandi dráttarvaxtakröfu sína á 3. mgr. 5. gr. laga nr. 38/2001. Stefnandi byggir kröfu sína um 4,5% vexti til [...]. febrúar 2022 á 16. gr. laga nr. 50/1993.

Helstu málsástæður og lagarök stefnda

19. Stefndi byggir kröfu sína um sýknu á því að áður en málið hafi verið höfðað hafi hann þegar viðurkennt bótaskyldu. Þá hafi stefndi þegar greitt stefnanda skaðabætur áður en málið hafi verið þingfest [...]. júní 2022. Ljóst sé að greiddar bætur vegna varanlegs miska séu hærri en nemi fjárkröfu stefnanda í þeim lið.

20. Stefndi byggir á því að krafa stefnanda um þjáningabætur sé fullgreidd og því beri að sýkna stefnda af kröfu stefnanda. Aðila greini á um fyrir hversu marga daga eigi að greiða þjáningabætur. Vísi stefndi til þess, líkt og greini í matsgerð og miðað sé við í ákvörðun stefnda varðandi kröfu um varanlegan miska, að það verði að greina á milli þess undirliggjandi tjóns sem stefnandi hafi orðið fyrir við fallið, þ. e. ökklabrotsins, annars vegar og sjúklingatryggingaratburðarins hins vegar. Sé þá átt við þann alvarlega og sjaldgæfa fylgikvilla sem stefnandi hafi orðið fyrir í kjölfar aðgerðarinnar. Í matsgerð matsmanna varðandi varanlegan miska sé gert ráð fyrir að miskinn skiptist til helminga, þ. e. 10 stig vegna ökklabrotsins og 10 stig vegna sjúklingatryggingaratburðarins. Stefndi hafi kosið að líta svo á, stefnanda til hagsbóta, að miða við að hún hafi verið veik í 43 daga, en þar sem hún hafi orðið fyrir framangreindum fylgikvilla hafi veikindatímabilið orðið lengra, eða 123 dagar. Þar sem matsmenn hafi ekki verið beðnir um að greina á milli ökklabrotsins og sjúklingatryggingaratburðarins í matsgerð sinni geti svör matsmanna ekki orðið að liði í málinu.

21. Stefndi mótmælir því ekki að lög standi almennt til þess að tjónþolar geti höfðað mál fyrir dómstólum til að láta reyna á rétt sinn til bóta úr sjúklingatryggingu. Staðreyndin sé hins vegar sú að með lögum nr. 111/2000 hafi löggjafinn komið á fót kerfi sem hafi þann tilgang að einfalda tjónþolum að sækja bætur fyrir tjón sitt. Með lögunum hafi verið dregið úr sönnunarkröfum um orsakatengsl og komið á fót stjórnsýslumeðferð til þess að draga úr útgjöldum tjónþola við að sækja rétt sinn vegna þeirra atvika sem lögin taka til. Stefnandi hafi gert kröfu um skaðabætur úr sjúklingatryggingu og jafnframt tekið ákvörðun um að leita lögmannsaðstoðar og óska eftir mati tveggja sérfræðinga á tjóni sínu. Sú ákvörðun hafi verið henni heimil en hafi verið á hennar ábyrgð og á hennar kostnað, enda sé engin heimild í lögum um sjúklingatryggingu til þess að stefndi greiði lögmannskostnað. Að mati stefnda leiði reglur laga nr. 111/2000, einkum 15. gr. þeirra, til þess að ekki sé þörf fyrir tjónþola á að leita sér lögmannsaðstoðar.

22. Stefndi bendir á að lög nr. 111/2000 séu sérlög sem gangi framar almennum lögum, svo sem skaðabótalögum. V ið þinglega meðferð lagafrumvarpsins á Alþingi hafi verið sérstaklega fjallað um það að lögin veiti þessum hópi tjónþola meiri vernd en öðrum sem verði fyrir tjóni, svo sem varðandi sönnun á orsakatengslum. Til þess að ekki verði gerður frekari greinarmunur á milli tjónþola hafi löggjafinn valið að vísa til ákvæða skaða-bótalaga við ákvörðun bótafjárhæðar, samkvæmt 1. mgr. 5. gr. laganna. Þegar um sé að ræða tjón sem orðið hafi hjá heilbrigðisstofnun sem sé í rekstri hins opinbera skuli tjónþoli gera kröfu um bætur hjá stefnda, samkvæmt 13. gr. laganna. Það hafi stefnandi gert með umsókn sinni, sem barst stefnda [...]. febrúar 2021. Stefndi sé stjórnvald í skiln-ingi stjórnsýsluréttar og stofnuninni hafi því borið að afla allra nauðsynlegra gagna, þannig að málið teldist fullupplýst, áður en formleg stjórnvaldsákvörðun yrði tekin. Almennur málsmeðferðartími sé um 12 mánuðir eftir að gögn hafi borist til stefnda. Sé beinlínis kveðið á um slíkt í 1. mgr. 15. gr. laganna en samkvæmt 2. mgr. sömu greinar skuli stefndi, að gagnaöflun lokinni, taka afstöðu til bótaskyldu og ákveða fjárhæð bóta. Sé tjónþoli ósáttur við niðurstöðu stefnda geti hann kært málið til úrskurðarnefndar velferðarmála og/eða höfðað mál fyrir dómstólum.

23. Stefndi telur að dómsmál þetta hafi verið algerlega þarflaust og sé einungis tilkomið vegna tilrauna stefnanda til að fá dæmdan málskostnað úr sjóðum hins opinbera. Höfðun málsins og þingfesting þess hafi verið tilgangslaus, enda ljóst að niðurstaða stefnda hafi legið fyrir og ekki hafi munað miklu á þeim fjárhæðum sem krafið sé um í stefnu og greiddum fjárhæðum til stefnanda. Hafi stefnanda jafnframt verið bent á að hún ætti rétt til útlagðs kostnaðar að skilyrðum uppfylltum.

24. Stefndi hafi tekið afstöðu til bótaskyldu með bréfi til stefnanda [...]. maí 2022. Með bréf-inu hafi stefndi óskað eftir frekari upplýsingum um hagi stefnanda og svör hafi borist [...]. maí 2022. Endanleg ákvörðun um bótafjárhæð hafi legið fyrir [...]. maí 2022 og skaðabætur samkvæmt þeirri ákvörðun verið greiddar stefnanda [...]. maí 2022. Það sem veki undrun stefnda í málinu sé að stefnandi hafi ákveðið, eftir að bótaskylda var viðurkennd [...]. maí 2022, að höfða mál þetta með birtingu stefnu [...]. maí 2022. Einnig hafi stefnandi ákveðið að þingfesta málið þrátt fyrir að stefndi hefði greitt stefnanda bætur á grundvelli laga nr. 111/2000. Að teknu tilliti til greiðslna stefnda til stefnanda nemi hin umdeilda krafa stefnanda aðeins um 80.000 krónum.

25. Stefndi telur að lögmaður stefnanda hafi verið leiðandi í því að mál þetta var höfðað, til þess eins að freista þess að sækja málskostnað úr hendi stefnda, sbr. 1., 3. og 4. mgr. 131. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Vegna þessa telji stefndi rétt að lögmanni stefnanda verði, óskipt (insolidum) með stefnanda og óháð málsúrslitum, gert að greiða stefnda málskostnað þar sem málið hafi verið höfðað að þarflausu. Með höfðun málsins hafi stefnandi orðið fyrir miklum kostnaði sem ekki hefði annars fallið til. Stefndi teljiað stefnanda hafi ekki verið rétt að höfða mál þetta í þeim búningi sem það sé, enda hafi stefnanda samkvæmt almennum meginreglum skaðabótalaga borið að takmarka tjón sitt. Í því feli st m. a. að bíða niðurstöðu stefnda, sér í lagi þegar henni varð ljóst að stefndi hefði samþykkt bótaskyldu.

Forsendur og niðurstöður

26. Í málinu er óumdeilt að stefndi beri bótaábyrgð gagnvart stefnanda á grundvelli laga nr. 111/2000 um sjúklingatryggingu vegna tjóns sem stefnandi varð fyrir í tengslum við aðgerð á ökkla [...]. apríl 2020. Stefndi hefur þegar greitt stærstan hluta hinnar upphaflegu dómkröfu stefnanda. Það sem eftir stendur af ágreiningi málsins varðar það hvort stefnandi eigi rétt til greiðslu þjáningabóta fyrir tímabilið frá [...]. apríl til [...]. júní 2020, þ. e. í 43 daga, á grundvelli laga nr. 111/2000, sbr. einnig skaðabótalög nr. 50/1993. Fjárhæð eftirstöðva dómkröfu stefnanda, vegna þjáningabóta fyrir umrætt tímabil, nemur 81.448 krónum. Stefndi féllst aftur á móti á að greiða stefnanda þjáningabætur fyrir tímabilið frá [...]. júní til [...]. ágúst 2020, á þeim grundvelli að þjáningatímabil stefnanda hafi sem því nemur orðið lengra en orðið hefði ef ekkert hefði farið úrskeiðis í tengslum við aðgerðina.

27. Í 1. mgr. 5. gr. laga nr. 111/2000 segir að um bótafjárhæðir samkvæmt lögunum fari eftir skaðabótalögum. Í 1. mgr. 3. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 kemur fram að greiða skuli þjáningabætur fyrir tímabilið frá því að tjón varð þar til heilsufar tjónþola er orðið stöðugt, 1.300 krónur fyrir hvern dag sem hann er rúmfastur og 700 krónur fyrir hvern dag sem hann er veikur án þess að vera rúmfastur. Þegar sérstaklega standi á sé heimilt að greiða þjáningabætur þótt tjónþoli sé vinnufær. Samkvæmt 1. mgr. 15. gr. laganna breytast umræddar fjárhæðir mánaðarlega í hlutfalli við breytingar sem verða á lánskjara-vísitölu frá gildistöku laganna, þó þannig að fjárhæð standi á heilum tug króna. Í málinu er ekki deilt um útreikning þjáningabóta heldur einungis um hvort stefnda beri að greiða stefnanda þær fyrir áðurnefnt tímabil.

28. Samkvæmt almennum reglum skaðabótaréttar er það eitt af skilyrðum skaðabótaábyrgð-ar að orsakatengsl séu á milli háttsemi og þess tjóns sem krafist er bóta fyrir. Kröfur um sönnun orsakatengsla eru þó vægari en ella í tilviki tjónsatvika sem lög nr. 111/2000 um sjúklingatryggingu taka til. Í 2. gr. þeirra kemur fram að bætur vegna tjóns sem að öllum líkindum megi rekja til atvika sem þar greinir skuli greiða án tillits til þess hvort einhver beri skaðabótaábyrgð samkvæmt reglum skaðabótaréttar. Ímálinu hefur stefnandi byggt á ákvæðum 1. töluliðar lagagreinarinnar þar sem tilgreind eru þau atvik þegar ætla má að komast hefði mátt hjá tjóni ef rannsókn eða meðferð við þær aðstæður sem um ræðir hefði verið hagað eins vel og unnt hefði verið og í samræmi við þekkingu og reynslu á viðkomandi sviði.

29. Í matsgerðinni frá [...]. júní 2021, sem varðar sjúklingatryggingarmál stefnanda, kemur fram að þjáningabætur samkvæmt 3. gr. skaðabótalaga vegna sjúklingatryggingar-atburðarins [...]. apríl 2020 teljist vera frá [...]. apríl 2020 til [...]. ágúst 2020 og þar af tveir rúmlegudagar. Fram kemur að stöðugleikatímapunktur, þegar ekki var að vænta frekari bata hjá stefnanda vegna sjúklingatryggingaratburðarins, teljist vera [...]. ágúst 2020. Í annarri matsgerð sömu matsmanna vegna frítímaslyss stefnanda, einnig dags. [...]. júní 2021, kemur fram að stöðugleikapunktur, þegar ekki var að vænta frekari bata hjá stefnanda vegna frítímaslyssins [...]. apríl 2020, teljist vera [...]. ágúst 2020. Þannig er tilgreind sama dagsetning stöðugleikapunkts í þessum tveimur matsgerðum, annars vegar vegna sjúklingatryggingar atburðarins og hins vegar vegna frítímaslyssins. Því verður ekki talið að mats gerðirnar varpi nægilega ljósi á hve stór hluti þjáningatíma stefnanda hafi komið til vegna sjúklingatryggingar atburðarins [...]. apríl 2020, til viðbótar við þann þjáningatíma sem hefði hvort sem erkomið til vegna slyssins sem hún varð fyrir degi fyrr.

30. Í fyrirmælum aðgerðarlæknis eftir skurðaðgerð [...]. apríl 2020 kemur fram að skurð-læknirinn taldi nauðsynlegt að stefnandi hlífði vinstri fæti við ástigi í a. m. k. sex vikur frá aðgerðinni og hefði stefnandi þann tíma verið ófær til flestra almennra starfa, svo sem ýmissa heimilisstarfa. Að mati dómsins, sem m. a. er skipaður bæklunarlækni, verður í ljósi eðlis og umfangs þess ökklabrots sem stefnandi varð fyrir í slysinu [...]. apríl 2020 að ætla að þótt ekkert hefði farið úrskeiðis í aðgerðinni sem hún gekkst undir degi síðar hefði hún engu að síður liðið þjáningar í skilningi 1. mgr. 3. gr. skaðabótalaganr. 50/1993 vegna slyssins í a. m. k. þá 43 daga sem liðu frá [...]. apríl til [...]. júní 2020. Sjúklingatryggingaratburðurinn telst því ekki vera meginorsök þjáninga stefnanda á umræddu tímabili og þar með er ekki uppfyllt það skilyrði 1. mgr. 2. gr. laga nr. 111/2000 að þær megi að öllum líkindum rekja til þeirra atvika sem þar greinir. Þá hafa dómstólar slegið því föstu að tjónþoli geti ekki talist hafa liðið tvöfaldar þjáningar í skilningi 3. gr. skaðabótalaga, þó að hann hafi þjáðst á sama tíma vegna tveggja tjónsatburða, sbr. sérstaklega dóm Hæstaréttar frá 19. apríl 2011 í máli nr. 508/2010. Að þessu virtu verður stefndi sýknaður af dómkröfu stefnanda.

31. Viðákvörðun bótagreiðslna til stefnanda studdist stefndi við fyrrgreinda matsgerð, dags. [...]. júní 2011, um afleiðingar sjúklingatryggingaratburðarins, að öðru leyti en hvað varðaði þjáningabætur fyrir fyrrgreint tímabil. Þá var því lýst yfir af hálfu stefnda undir rekstri málsins að stefndi féllist á að greiða kostnað vegna vinnu matsmanna að mats gerðinni, sem nam 520.180 krónum. Að þessu virtu, og þar sem þóknun matsmanns telst til málskostnaðar samkvæmt e-lið 1. mgr. 129. gr. laga nr. 91/1991, verður stefnda gert að greiða stefnanda þá fjárhæð í málskostnað.

32. Við ákvörðun málskostnaðar að öðru leyti er til þess að líta að stefnandi höfðaði málið [...]. maí 2022 þótt stefndi hefði rúmri viku fyrr viðurkennt bótaskyldu. Þávar málsókn-inni haldið til streitu og málið þingfest, með öllum hinum upphaflegu dómkröfum stefn-anda, [...]. júní 2022 þótt stefndi hefði með ákvörðun [...]. maí 2022 fallist á greiðslu þeirrar fjárhæðar sem dómkrafan laut að, að frátalinni þeirri fjárhæð sem samkvæmt framansögðu var deilt um vegna þjáningabóta, og greitt stefnanda bætur á þeim grundvelli [...]. sama mánaðar. Að þessu virtu verður stefndi ekki dæmdur til að greiða frekari málskostnað en að framan greinir. Þó þykja ekki alveg næg efni til að gera stefnanda að greiða stefnda málskostnað, eftir atvikum ásamt lögmanni hennar, eins og stefndi krefst, enda stóð samt sem áður eftir ágreiningur um hluta dómkröfunnar. Þykir því rétt að málsaðilar beri hvor sinn kostnað af málinu, sbr. 3. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991, fyrir utan framangreindan kostnað vegna öflunar matsgerðar.

33. Þ-kk-nf M-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóminn sem dómsformaður, ásamt meðdómsmönnunum I-kvk-þgf L-kvk-þgf héraðsdómara og H-kk-þgf B-kk-þgf bæklunarlækni.

Dómsorð:

Stefndi, Sjúkratryggingar Íslands, skal vera sýkn af dómkröfu stefnanda, A.

Stefndi greiði stefnanda 520.180 krónur í málskostnað.

Þ-kk-nf M-kk-nf

I-kvk-nf L-kvk-nf

H-kk-nf B-kk-nf