E-3628/2013

I.

Mál þetta, sem var dómtekið 10. febrúar sl., er höfðað 13. september 2013 af Ó-kk-þgf B-kk-þgf, Botnahlíð 9 á Seyðisfirði, gegn Rarik ohf., Bíldshöfða 9 í Reykjavík.

Stefnandi krefst þess að stefndi greiði sér 4.610.105 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 315.813 krónum frá 31. október 2009 til 30. nóvember 2009, af 411.366 krónum frá þeim degi til 31. desember 2009, af 473.121 krónu frá þeim degi til 31. janúar 2010, af 556.298 krónum frá þeim degi til 28. febrúar 2010, af 640.161 krónu til 31. mars 2010, af 738.616 krónum frá þeim degi til 30. apríl 2010, af 787.843 krónum frá þeim degi til 31. maí 2010, af 841.883 krónum frá þeim degi til 30. júní 2010, af 1.066.682 krónum frá þeim degi til 31. júlí 2010, af 1.129.826 krónum frá þeim degi til 31. ágúst 2010, af 1.230.742 krónum frá þeim degi til 30. september 2010, af 1.293.589 krónum frá þeim degi til 31. október 2010, af 1.336.294 krónum frá þeim degi til 30. nóvember 2010, af 1.394.505 krónum frá þeim degi til 31. desember 2010, af 1.482.734 krónum frá þeim degi til 31. janúar 2011, af 1.551.804 krónum frá þeim degi til 28. febrúar 2011, af 1.654.789 krónum frá þeim degi til 31. mars 2011, af 1.728.946 krónum frá þeim degi til 30. apríl 2011, af 1.779.405 krónum frá þeim degi til 31. maí 2011, af 1.903.116 krónum frá þeim degi til 30. júní 2011, af 1.946.878 krónum frá þeim degi til 31. júlí 2011, af 2.046.197 krónum frá þeim degi til 31. ágúst 2011, af 2.175.721 krónu frá þeim degi til 30. september 2011, af 2.341.898 krónum frá þeim degi til 31. október 2011, af 2.407.522 krónum frá þeim degi til 30. nóvember 2011, af 2.492.371 krónu frá þeim degi til 31. desember 2011, af 2.574.144 krónum frá þeim degi til 31. janúar 2012, af 2.668.256 krónum frá þeim degi til 28. febrúar 2012, af 2.780.088 krónum frá þeim degi til 31. mars 2012, af 2.833.385 krónum frá þeim degi til 30. apríl 2012, af 2.950.482 krónum frá þeim degi til 31. maí 2012, af 2.993.889 krónum frá þeim degi til 30. júní 2012, af 3.104.868 krónum frá þeim degi til 31. júlí 2012, af 3.167.920 krónum frá þeim degi til 31. ágúst 2012, af 3.299.739 krónum frá þeim degi til 30. september 2012, af 3.413.005 krónum frá þeim degi til 31. október 2012, af 3.476.805 krónum frá þeim degi til 30. nóvember 2012, af 3.621.898 krónum frá þeim degi til 31. desember 2012, af 3.675.195 krónum frá þeim degi til 31. janúar 2013, af 3.832.963 krónum frá þeim degi til 28. febrúar 2013, af 3.896.302 krónum frá þeim degi til 31. mars 2013, af 4.013.230 krónum frá þeim degi til 30. apríl 2013, af 4.093.775 krónum frá þeim degi til 31. maí 2013, af 4.270.209 krónum frá þeim degi til 30. júní 2013, af 4.393.854 krónum frá þeim degi til 31. júlí 2013, af 4.475.833 krónum frá þeim degi til 31. ágúst 2013 og af 4.610.105 krónum frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst stefnandi málskostnaðar að skaðlausu úr hendi stefnda.

Stefndi krefst sýknu af öllum kröfum stefnanda auk málskostnaðar.

II.

Stefnandi er rafmagnstæknifræðingur. Með ráðningarsamningi 7. nóvember 2008 var hann ráðinn til starfa hjá stefnda, sem er opinbert hlutafélag sem annast raforkudreifingu. Ekki er í ráðningarsamningnum vikið að starfssviði stefnanda en ágreiningslaust er að frá því að hann var ráðinn til stefnda hefur hann gegnt starfi deildarstjóra netrekstrar á Austurlandi.

Í ráðningarsamningnum kemur fram að starfshlutfall stefnanda skuli vera 100% og að stéttarfélag hans sé Kjarafélag Tæknifræðingafélags Íslands. Þá segir þar orðrétt: „Föst laun fyrir starfið eru kr. 550.000. Laun hækka í 600.000 að loknum 3 mánaða reynslutíma.“ Í stöðluðum texta samningsins er jafnframt vikið að rétti stefnanda til launa í veikindum og barnsburðarleyfi, auk þess sem þar er fjallað um rétt stefnanda til orlofs, en um þessi atriði er vísað til laga, reglugerða og kjarasamnings. Þá er þar kveðið á um uppsagnarfrest og með hvaða hætti standa skuli að greiðslu mánaðarlauna.

Í stefnu kemur fram að frá því að stefnandi var ráðinn til starfans hafi laun hans hækkað jafnt og þétt. Hafi þau numið 741.598 krónum þegar mál þetta var höfðað.

Um haustið 2009 voru teknar upp bakvaktir hjá deildarstjórum netrekstrar sem störfuðu hjá stefnda. Í kjarasamningi stefnda og Kjarafélags Tæknifræðingafélags Íslands, með gildistímann frá 1. maí 2008 til 31. desember 2010, er fjallað um greiðslur fyrir bakvaktir. Þar segir í grein 1.4.2: „Greiðsla fyrir bakvaktir skal reiknast af tímakaupi í dagvinnu sbr. gr. 1.2.1 með eftirfarandi hætti: 33,33% kl. 17.00 - 24:00 mánudaga - fimmtudaga / 45,00% kl. 17:00 - 24:00 föstudaga / 45,00% kl. 00:00 - 08.00 mánudaga / 33,33% kl. 00:00 - 08:00 þriðjudaga - föstudaga / 45,00% kl. 00:00 - 24:00 laugard., sunnud. og sérstaka frídaga, sbr. 2.1.4.2 / 90,00% kl. 00.00 - 24.00 stórhátíðardaga sbr. gr. 2.1.4.3. / Brot úr klst. greiðist hlutfallslega. Um greiðslur fyrir útköll á bakvakt gilda gr. 2.7.“ Í grein 1.2.1, sem vísað er til í ákvæðinu, segir að dagvinnutímakaup starfsmanns sé 0,615% af mánaðarlaunum fyrir dagvinnu. Í fylgiskjali 1 með kjarasamningnum er launatafla og í fylgiskjali 2 eru fyrirmæli um röðun starfsmanna í launatöfluna. Er þessi kjarasamningur rann út mun hann hafa verið framlengdur með ákveðnum breytingum til 31. janúar 2014.

Stefnandi kveðst hafa verið á bakvöktum á þriggja vikna fresti eða oftar ef aðrir forfölluðust. Greiðslurnar sem hann fékk fyrir þessar bakvaktir voru reiknaðar út frá dagvinnulaunum er tóku mið af mánaðarlaunum samkvæmt 2. launaþrepi í launaflokki nr. 14.

Með tölvuskeyti 10. nóvember 2009 óskaði stefnandi eftir skýringum á þessum greiðslum og spyr hvort þær eigi „ekki að vera 0,615% af mánaðarlaunum“. Með tölvuskeyti 7. desember 2009 óskaði hann eftir leiðréttingu á greiðslum fyrir bakvaktir og taldi sig eiga 367.933 krónur inni hjá stefnda. Stefnandi ítrekaði kröfu sína um leiðréttingu 4. mars, 20. apríl og 4. júní 2010. Með tölvuskeyti 13. júlí 2010 hafnaði starfsmannastjóri stefnda því að stefnandi ætti tilkall til þeirrar leiðréttingar sem hann hafði farið fram á. Fram kemur í svarinu að stefnandi fái eina greiðslu óháð því hvort um dagvinnu sé að ræða eða yfirvinnu. Þar sem þessi mánaðarlaun eru mun hærri en kjarasamningur geri ráð fyrir séu „bakvaktagreiðslur miðaðar við mánaðarlaun samkvæmt kjarasamningi til samræmis við greiðslur til annarra starfsmanna sem gegna bakvöktum“.

Ljóst er af tölvuskeytum frá stefnanda til starfsmannastjórans frá miðju árinu 2011 að stefnandi taldi stefnda ekki leggja réttan skilning í ákvæði kjarasamningsins að þessu leyti. Með bréfi Tæknifræðingafélags Íslands 9. maí 2012 til stefnda var farið fram á leiðréttingu greiðslna fyrir bakvaktir allt frá öndverðu. Bréfi þessu var svarað með bréfi Samtaka atvinnulífsins 29. júní 2012 þar sem því var hafnað að stefnandi ætti tilkall til slíkrar leiðréttingar. Lögmaður stefnanda sendi stefnda bréf 31. maí 2013 þar sem þess var krafist að stefndi greiddi stefnanda 4.093.776 krónur í vangreidd laun ásamt dráttarvöxtum og lögmannskostnaði. Ekki verður séð að þessu bréfi hafi verið svarað.

III.

1. Málsástæður og lagarök stefnanda

Af hálfu stefnanda er á því byggt að þar sem ekki sé fjallað um bakvaktagreiðslur í ráðningarsamningi stefnanda fari um þær að öllu leyti eftir kjarasamningi Rarik ohf. og Tæknifræðingafélags Íslands og fleiri félaga með gildistíma frá 1. maí 2008 – 31. desember 2010, en sá kjarasamningur hafi verið framlengdur til 31. janúar 2014. Óumdeilt sé hve löngum tíma stefnandi hafi varið á bakvöktum og að hann eigi rétt á sérstökum greiðslum fyrir þær umfram umsamin mánaðarlaun. Ágreiningur standi einungis um það hvernig túlka beri ákvæði kjarasamnings um upphæð greiðslna fyrir bakvaktir.

Stefnandi vísar til greinar 1.4.2 í kjarasamningnum sem áður er getið, þar sem fram komi að greiðsla fyrir bakvaktir skuli vera nánar tiltekið hlutfall af tímakaupi í dagvinnu, sbr. grein 1.2.1. Þá vísar stefnandi til greinar 1.2.1 þar sem tekið er fram að dagvinnutímakaup starfsmanns sé 0,615% „af mánaðarlaunum fyrir dagvinnu“. Stefnandi telur ótvírætt að samkvæmt þessu eigi það dagvinnutímakaup, sem leggja beri til grundvallar útreikningi bakvaktagreiðslna, að nema 0,615% af mánaðarlaunum hans, síðast 741.598 kr., en það geri 4.561 kr. Stefndi hafi ekki reiknað dagvinnutímakaup stefnanda út frá umsömdum mánaðarlaunum hans, heldur lágmarkstaxta kjarasamnings, síðast 3.339 kr., sbr. neðangreinda töflu:

Stefnandi kveðst gera kröfu um mismuninn á fengnum greiðslum fyrir bakvaktir og leiðréttum greiðslum samkvæmt kjarasamningi. Þá eigi stefnandi rétt á 13,04% orlofi af þeim mismun skv. gr. 4.2.1 í kjarasamningi. Því nemi höfuðstóll kröfu stefnanda samtals 4.610.105 krónum.

Stefnandi styður dráttarvaxtakröfu sína við 5. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001. Samkvæmt 1. mgr. þeirrar greinar beri kröfur dráttarvexti frá þeim degi sem þær falla í gjalddaga, en launagreiðslur, eins og þær sem stefnandi geri kröfu um, falli í gjalddaga mánaðarlega jafnharðan og vinna er innt af hendi.

Um lagarök vísar stefnandi til meginreglna samningaréttar og kröfuréttar um greiðsluskyldu stefnda. Þá vísar hann til 1. gr. laga nr. 55/1980 um starfskjör launafólks og skyldutryggingu lífeyrisréttinda til stuðnings því að vinnuveitendum sé óheimilt að bjóða starfsmönnum sínum lakari kjör en kjarasamningar kveði á um. Krafa um málskostnað styðjist við lög nr. 91/1991 um meðferð einkamála, einkum 130. gr. Jafnframt minnir stefnandi á ákvæði laga um virðisaukaskatt nr. 50/1988, en stefnandi sé ekki virðisaukaskattskyldur aðili. Um varnarþing vísar stefnandi til 33. gr. laga nr. 91/1991. Þá vísar stefnandi til laga um vexti og verðtryggingu, nr. 38/2001, einkum 5. gr. og 1. mgr. 6. gr.

2. Málsástæður og lagarök stefnda

Stefndi byggir sýknukröfu sína á því að hann hafi að fullu gert upp laun við stefnanda samkvæmt ráðningarsamningi aðila og þeim kjarasamningi sem nái til starfsins.

Stefndi vísar í þessu sambandi til greinar 1.1.1 í kjarasamningi stefnda við stéttarfélög háskólamanna, þ.m.t. stéttarfélag stefnanda, Kjarafélag Tæknifræðingafélags Íslands. Þar kemur fram að um mánaðarlaun starfsmanns fari eftir launatöflu í fylgiskjali 1. Þá vísar stefndi til þess að í grein 1.1.2 skuli farið eftir fylgiskjali 2 við röðun starfa í launaflokka og persónubundið álag. Vegna stöðu stefnanda sem deildarstjóra, menntunar og fyrri starfsreynslu kveðst stefndi hafa raðað honum í launaflokk 14.

Stefndi tekur enn fremur fram að stjórnendur hjá honum hafi annars vegar verið ráðnir á föst laun, þ.e. heildarlaun þar sem yfirvinna er innifalin í launum, eða á dagvinnulaun auk fastrar yfirvinnu. Heildarlaun séu hins vegar áþekk óháð fyrirkomulagi launagreiðslna. Í öllum tilvikum sé miðað við launaflokka og launaþrep samkvæmt gildandi kjarasamningi.

Af hálfu stefnda er staðhæft í greinargerð að enginn ágreiningur sé milli aðila um að greiðsla fyrir yfirvinnu sé innifalin í föstum launum stefnanda. Fyrstu mánuðina eftir að stefnandi hóf störf hafi hann skráð unna yfirvinnu í tímaskráningarkerfi stefnda. Ekki verði annað séð en að stefnandi vinni þá yfirvinnu sem hafi verið innifalin í launum hans, a.m.k. að stórum hluta. Greiðsla umfram mánaðarlaun fyrir dagvinnu samkvæmt kjarasamningi sé því ekki yfirborgun heldur greiðsla fyrir unna yfirvinnu.

Stefndi vísar til þess að samkvæmt kjarasamningi stefnda og stéttarfélags stefnanda, gr. 1.4.2, skuli greiðsla fyrir bakvaktir reiknast af tímakaupi fyrir dagvinnu og samkvæmt gr. 1.2.1 er dagvinnutímakaup starfsmanns reiknað af mánaðarlaunum fyrir dagvinnu. Því sé ljóst að krafa stefnanda um að reikna bakvaktargreiðslur af heildarlaunum með yfirvinnu eigi sér enga stoð í kjarasamningi.

Stefndi tekur fram að mánaðarlaun fyrir dagvinnu í launaflokki 14, 2. þrepi, samkvæmt fylgiskjali 1 í kjarasamningi, sem hafi verið gildi frá 1. maí 2008, hafi numið 450.736 krónum. Dagvinnutímakaup hafi því numið 2.772 krónum (450.736 x 0,00615). Þegar stefnandi hafi fengið fyrstu greiðslu fyrir bakvakt haustið 2009 hafi dagvinnutímakaupið verið 2.820,54 krónur. Tímakaup vegna bakvakta hafi því verið það sama og hjá sambærilegum deildarstjórum hjá stefnda. Telja verði þá viðmiðun eðlilega og í samræmi við kjarasamning.

Stefndi kveður engan ágreining vera milli aðila um að það dagvinnutímakaup, sem miðað er við af hálfu stefnda, sé í samræmi við mánaðarlaun fyrir dagvinnu og röðun stefnanda samkvæmt kjarasamningi. Eins og fram komi í stefnu sé einungis deilt um það hvernig túlka eigi ákvæði kjarasamnings um greiðslur fyrir bakvaktir.

Stefndi byggir einnig á því að stefnandi hafi sýnt af sér stórfellt tómlæti við að innheimta ætlaðan launamun. Hafi hann átt kröfur á hendur stefnda séu þær niður fallnar sökum tómlætis. Dráttarvaxtakröfu stefnanda mótmælir stefndi á sömu forsendum.

Stefndi kveðst styðja málskostnaðarkröfu sína við XXI. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, aðallega 130. og 131. gr. þeirra.

IV.

Stefnandi telur sig eiga kröfu á hendur stefnda um vangreidd laun fyrir bakvaktir. Enginn ágreiningur er um fjölda bakvakta á umræddu tímabili og að stefndi eigi rétt til að fá greitt fyrir þær samkvæmt grein 1.4.2 í kjarasamningi stefnda og ýmissa stéttarfélaga, þar á meðal Kjarafélags Tæknifræðingafélags Íslands, sem stefnandi á aðild að. Aðila greinir aftur á móti á um hvort reikna beri þá launagreiðslu af tímakaupi miðað við umsamin mánaðarlaun samkvæmt ráðningarsamningi eða miðað við mánaðarlaun samkvæmt 2. launaþrepi í launaflokki nr. 14, sem stefndi kveðst hafa raðað stefnanda í.

Kjarasamningsákvæðið, sem tekið er orðrétt upp í kafla II, ber ótvírætt með sér að reikna beri greiðslur fyrir bakvaktarálag einungis út frá dagvinnulaunum en ekki launum fyrir yfirvinnu.

Í ráðningarsamningi stefnanda kemur fram að umsamin laun stefnanda séu föst laun, án þess að það sér nánar útskýrt í samningnum. Þar er í engu getið um yfirvinnu eða lengd venjulegs vinnudags eða vinnuviku. Þá er ekkert merkt í reiti á samningseyðublaðinu, þar sem ætlast er til að gefnar séu upplýsingar um starfsheiti samkvæmt kjarasamningi, launaflokk og starfsaldur. Ráðningarsamningurinn er því óskýr um það hvort launin, sem þar eru tilgreind, séu laun fyrir dagvinnu eða heildarlaun fyrir bæði dagvinnu og yfirvinnu.

Í grein 11.1.4 í fyrrgreindum kjarasamningi eru fyrirmæli um hvað eigi að koma fram í ráðningarsamningi. Í 8. tölulið greinarinnar kemur meðal annars fram að í ráðningarsamningi eigi að koma fram þau mánaðarlaun sem yfirvinna er reiknuð af. Samkvæmt 9. tölulið ber að tilgreina lengd venjulegs vinnudags eða vinnuviku. Ráðningarsamningur við stefnanda samrýmist ekki þessum kröfum, en þar er hvorki vikið að þessu með beinum hætti né með því að vísa til gildandi kjarasamnings. Þess skal getið að ákvæði þessi, sem eru sambærileg í öðrum kjarasamningum, eiga rætur að rekja til tilskipunar Evrópuráðsins nr. 91/533/EBE um skyldu vinnuveitanda til að skýra launþegum frá samningsskilmálum eða ráðningarfyrirkomulagi, en að höfðu samráði við helstu samtök atvinnurekenda og launafólks var ákveðið að hrinda ákvæðum tilskipunarinnar í framkvæmd með kjarasamningum, sbr. auglýsingu nr. 503/1997. Í ljósi 6. gr. tilskipunarinnar og dóms Evrópudómstólsins frá 8. febrúar 2001 í máli nr. C-350/99 verður ekki talið að vanræksla vinnuveitanda að þessu leyti leiði sjálfkrafa til þess að álykta verði að laun samkvæmt ráðningarsamningi aðila feli einungis í sér laun fyrir dagvinnu.

Stefnandi heldur því fram að við gerð ráðningarsamningsins hafi ekki verið gert ráð fyrir að yfirvinna fylgdi starfinu og ekkert hafi verið minnst á að umsamin laun ættu að vera endurgjald fyrir bæði dagvinnu og yfirvinnu. Starfsmannastjóri stefnda, sem annaðist gerð ráðningarsamningsins fyrir hönd stefnda, gaf aðra lýsingu á gerð samningsins við aðalmeðferð málsins. Hann kvað starf deildarstjóra netrekstrar vera þess eðlis að nauðsynlegt hafi verið að hann ynni yfirvinnu. Ákveðið hafi verið í þessu tilviki að slá launum samkvæmt röðun í launatöflu og launum fyrir fasta yfirvinnu saman í eina tölu þannig að „allar fastar aukagreiðslur voru settar í ein svokölluð pakkalaun“. Aðspurður kvaðst hann hafa tekið það skýrt fram við ráðningu stefnanda að hann þyrfti að vinna yfirvinnu og að við ákvörðun föstu launanna hafi þeir tekið mið af því að umfang yfirvinnu væri „eðlilegt“. Ef eitthvað sérstakt kæmi upp á væri hins vegar unnt að setjast niður og endurskoða samninginn.

Í fyrrgreindum kjarasamningi er fjallað um yfirvinnukaup í grein 1.3. Þar segir að yfirvinna sé greidd með tímakaupi sem skuli vera 1,0385% af mánaðarlaunum fyrir dagvinnu. Þó er hægt víkja frá þessu með því að „semja sérstaklega um fasta þóknun fyrir yfirvinnu“, eins og segir í ákvæðinu. Áður er vikið að 8. tölul. greinar 11.1.4 kjarasamningsins þar sem mælt er fyrir um að í ráðningarsamningi eigi að koma fram þau mánaðarlaun sem yfirvinna er reiknuð af. Þá ber að geta þess að á launaseðli á meðal annars að tilgreina fjölda yfirvinnustunda, sbr. grein 12.1.1. Með því að semja við stefnanda um ein „pakkalaun“, án þess að ráða mætti af samningnum hvaða launagreiðslur kæmu fyrir dagvinnu og hvað væri endurgjald fyrir yfirvinnu, var ekki farið að framangreindum fyrirmælum kjarasamningsins.

Almennt leiða atriði á borð við þau sem hér hafa verið rakin til þess að vinnuveitandinn er látinn bera hallann af því að haga gerð ráðningarsamnings þannig að óljóst er hvort samið hafi verið um dagvinnulaun eða heildarlaun fyrir bæði dagvinnu og yfirvinnu. Hér háttar þó þannig til að ágreiningslaust er að stefnandi hefur frá upphafi starfa sinna fyrir stefnda unnið umtalsverða yfirvinnu án þess að hafa krafið stefnda sérstaklega um endurgjald fyrir hana. Tómlæti stefnanda að þessu leyti styður málatilbúnað stefnda um að stefnandi hafi samþykkt að umsamin laun samkvæmt ráðningarsamningi væru endurgjald fyrir dagvinnu ásamt yfirvinnu sem er ekki umfram það sem venjulegt getur talist í umræddu starfi. Þá hefur stefndi lagt fram gögn um launakjör annars deildarstjóra netrekstrar hjá stefnda á landsvæði þar sem vænta má að vinnuálag sé hliðstætt því sem gildir um starf stefnanda. Heildarlaun starfsmannsins, sem samanstanda af launum fyrir dagvinnu samkvæmt tilteknum launaflokki í launatöflu og fastri yfirvinnu, eru nánast jafn há umsömdum launum stefnanda. Af þessum sökum telur dómurinn óhjákvæmilegt að leggja til grundvallar að umsamin laun stefnanda samkvæmt ráðningarsamningi feli í sér endurgjald fyrir bæði dagvinnu og yfirvinnu, þó að ekki væri þar greint á milli í ráðningarsamningi aðila, eins og rétt hefði verið að gera.

Þar sem laun stefnanda eru ákveðin með þessum hætti í samningi aðila á stefnandi ekki rétt á því að greiðslur fyrir bakvaktir taki mið af umsömdum heildarlaunum stefnanda. Stefndi hefur við útreikning á bakvaktargreiðslum til stefnanda lagt til grundvallar laun samkvæmt launaflokki 14 í launatöflu fyrrgreinds kjarasamnings. Liggur sú röðun einum launaflokki fyrir ofan deildarstjóra samkvæmt viðmiðunarreglum í kjarasamningnum um röðun í launaflokka. Sú viðmiðun er ekki ósanngjörn í garð stefnanda og er ekki efni til að hrófla við henni. Samkvæmt framangreindu liggur ekki fyrir að stefnandi eigi kröfu á hendur stefnda um vangreidd laun. Því ber að sýkna stefnda af kröfum stefnanda.

Eins og atvikum er háttað þykir rétt að hvor aðila beri sinn kostnað af rekstri málsins, sbr. 3. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991.

Á-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð :

Stefndi, Rarik ohf., er sýkn af kröfum stefnanda, Ó-kk-ef B-kk-ef.

Málskostnaður milli aðila fellur niður.

Á-kk-nf H-kk-nf (sign.)