S-38/2021

I.

Mál þetta, sem dómtekið var 25. mars sl., er höfðað með ákæru lögreglustjórans á Austurlandi, útgefinni 3. mars sl., á hendur A, kt. [...], [...], [...];

„fyrir líkamsárás í [...], með því að hafa seinnipart laugardagsins 27. febrúar 2021, ráðist á B, kt. [...], í kjallara á heimili hans að [...], [...]og lamið hann nokkur hnefahögg í andlitið með hægri hendi með þeim afleiðingum að hann hlaut beinbrot á vinstri augntóft og vinstri kinnholu og skerta sjón á vinstra auga.

Telst þetta varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. breytingarlög.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Ákærði neitar refsiverðri sök.

Skipaður verjandi, E-kk-nf K-kk-nf lögmaður, hefur fyrir dómi krafist þess að ákærði verði sýknaður af öllum kröfum ákæruvaldsins. Er á því er byggt að um neyðarverk hafi verið að ræða, sbr. að því leyti ákvæði 12. gr. hegningarlaganna nr. 19/1940. Til vara krefst verjandinn þess að ákærði verði dæmdur til vægustu refsingar sem lög leyfa. Þá krefst verjandinn þess að allur sakarkostnaður verði lagður á ríkissjóð, þ. m. t. málsvarnarlaun hans við alla meðferð málsins, fyrir dómi og við rannsókn lögreglu, svo og krefst hann ferðakostnaðar, allt að mati réttarins.

II.

1. Samkvæmt rannsóknargögnum lögreglu og skýrslum fyrir dómi eru helstu málsatvik þau að síðdegis laugardaginn 27. febrúar sl. lögðu ákærði, A, og vitnið C-x-x sína að heimili brotaþola, B, að [...] á [...] þeirra erinda að eiga við hann samneyti, en þeir störfuðu allir hjá sama fyrirtækinu, [...]. í [...].

Þegar atvik máls gerðust hafði brotaþoli starfað um margra ára skeið hjá nefndu félagi, og þá m. a. við uppskipun. Þá hafði vitnið C starfað hjá félaginu um nokkurra missera skeið, en ákærði, sem er frá [...], líkt og nefnt vitni, hafði aftur á móti hafið þar störf í janúarmánuði 2021, og þá skömmu eftir að hann kom til landsins.

Af gögnum verður helst ráðið að ákærði, A, og vitnið C, enþeir eru mágar, hafi föstudaginn 26. febrúar sl. verið að skemmta sér og þá með neyslu áfengis, og að við þær aðstæður hefðu þeir árangurslaust reynt að eiga samneyti við brotaþola og m. a. farið að heimili hans.

Ágreiningslaust er að brotaþoli hefur um hríð haldið heimili að [...] með konu sinni, vitninu D, og stálpuðum syni þeirra, en konan hefur að undanförnu átt við alvarleg veikindi að stríða.

Samkvæmt rannsóknargögnum lögreglu og því sem fram kom við meðferð málsins fyrir dómi er nefnd húseign á þremur hæðum og er hin eiginlega íbúð á miðhæðinni. Í kjallara er lítið hol innan við útihurðina, með sófa, ísskáp og skápum og fleiri búsmunum, en þar innan við er geymsla og þvottahús, og liggur stigi þaðan upp á miðhæðina.

Óumdeilt er að eftir að ákærði og vitnið C komu að nefndum húsakynnum laugardaginn 27. febrúar sl. hafi brotaþoli boðið þeim að koma inn í holið í kjallararýminu og að nokkru eftir það hafi komið til atgangs með ákærða og brotaþola með þeim afleiðingum að sá síðarnefndi fékk áverka í andlitið.

2. Samkvæmt gögnum hafði framkvæmdastjóri [...], vitnið E, símasamband við lögreglumann nr. [...], F, umrætt kvöld, um klukkan 20:00, en þá mun vitnið nýlega hafa haft spurnir af fyrrnefndum atgangi og af því tilefni lagt leið sína á heimili brotaþola og eiginkonu hans. Við þær aðstæður hafi vitnið séð áverka á andliti brotaþola, en þá jafnframt heyrt lauslega frásögn hans um atvik máls. Liggur fyrir að lögreglumaðurinn brást þegar við og hitti brotaþola og konu hans fyrir á heimili þeirra, og hlýddi á frásögn þeirra, og þar á meðal að ákærði og vitnið C hefðu verið undir áhrifum áfengis er þeir lögðu leið sína á heimili þeirra fyrr um daginn og að sá fyrrnefndi hefði viðhaft hótanir, en að auki barið brotaþola í andlitið.

Í frumskýrslu lögreglu segir m. a. frá því að lögreglumaðurinn hafi rætt frekar við brotaþola á lögreglustöð og að hann hafi vegna hinna sýnilegu áverka ráðlagt honum að leita sér læknisaðstoðar.

3. Samkvæmt gögnum var brotaþoli, eftir læknisskoðun í [...], fluttur með sjúkraflugvél á Sjúkrahúsið á Akureyri (SAK), sunnudaginn 28. mars sl., en í framhaldi af því var hann innlagður yfir nóttina.

Á meðal rannsóknargagna er vottorð deildarlæknis á SAK, sem dagsett er 1. mars sl. Vottorðið virðist hafa verið sent til brotaþola, en það er á meðal rannsóknargagna lögreglu. Þar segir m. a. um áverka brotaþola:

„... lagðist inn á skurðlækningadeild SAK eftir líkamsárás... reyndist vera með brot í vinstri augntóft og kinnholum. Brotin eru ekki tilfærð... þarf ekki að fara í aðgerð.“ Einnig segir frá því í vottorðinu að brotaþoli hafi við komu á sjúkrahúsið verið með skerta sjón á vinstra auga, en tekið er fram að augnlæknir hafi þó ekki séð blæðingu inn í augað.

Í læknisvottorði er það álit látið í ljós að fyrrnefnd beinbrot brotaþola muni gróa á um sex vikum. Áréttað er í vottorðinu að augnlæknir hafi ekki séð blæðingu í auga brotaþola, en fram kemur einnig að honum hafi verið ráðlagt að leita til augnlæknis batnaði sjón hans ekki á næstu dögum og enn fremur ef sjón hans versnaði.

4. Samkvæmt rannsóknargögnum hafði lögreglan á ný tal af fyrrnefndum framkvæmdastjóra að morgni 1. mars sl., en þá er haft eftir honum að hann hafi ætlað að sá atgangur sem varð á heimili brotaþola í greint sinn hefði eftir atvikum átt rætur sínar að rekja til athugasemda brotaþola vegna starfshátta ákærða á vinnustað.

Við áframhaldandi rannsókn lögreglu var eiginkona brotaþola yfirheyrð um málsatvik, þann 1. mars sl., kl. 13:13, en síðar um daginn, kl. 17:45, var ákærði yfirheyrður um sakarefnið, að viðstöddum tilnefndum þeim verjanda sem síðar var skipaður til starfans. Þá um kvöldið, kl. 19:03, var vitnið C yfirheyrt og hafði það þá réttarstöðu grunaðs aðila. Loks var brotaþoli yfirheyrður um málsatvik umrætt kvöld, kl. 22:05.

Í nefndum yfirheyrsluskýrslum ákærða og vitnisins C kemur m. a. fram að brotþoli hafi við upphaf þess atgangs sem varð á heimili hans í umrætt sinn haldið á sérstökum nagla eða hnífi. Í skýrslu brotaþola hjá lögreglu er skráð að hann hafi andmælt þessum framburði.

Skýrslur ákærða og C voru teknar upp í mynd og hljóði og eru viðeigandi mynddiskar á meðal gagna, en við skýrslutökurnar hafði verið tilkvaddur túlkur, líkt og síðar var gert við meðferð málsins fyrir dómi, við þingfestingu þann 12. mars og aðalmeðferðina 25. sama mánaðar.

5. Samkvæmt gögnum lagði aðstoðarsaksóknari hjá lögreglustjóranum á Austurlandi, með aðstoð lögreglustjórans á Suðurnesjum, fram farbannskröfu gagnvart ákærða hjá Héraðsdómi Reykjaness, þann 2. mars sl. Við fyrirtöku fyrir dómi vegna þessa andmælti ákærði kröfunni, en með úrskurði dómsins var fallist á hana, og var tímamarkið ákvarðað til 30. mars sl. Með úrskurði Landsréttar þann 3. mars sl. var úrskurður þessi staðfestur.

Samkvæmt gögnum lögreglu var brottför ákærða stöðvuð um borð í flugvél á Keflavíkurflugvelli þann 3. mars sl., á grundvelli fyrrgreinds farbannsúrskurðar.

6. Á meðal rannsóknargagna lögreglu eru ljósmyndir sem sýna hendur ákærða. Myndirnar sýna minni háttar áverka á handarbaki og úlnlið hægri handar ákærða. Einnig liggja fyrir ljósmyndir sem sýna andlitsáverka brotaþola. Auk þessa liggja fyrir ljósmyndir sem lögreglan tók í og við fasteignina [...], og þá m. a. í fyrrnefndu kjallararými. Myndirnar voru teknar 1. og 2. mars sl.

Á meðal rannsóknargagna lögreglu er upplýsingaskýrsla G, lögreglumanns nr. [...], sem dagsett er 15. mars sl. Skýrslan var rituð í tilefni af athugasemdum sem fram komu við þingfestingu málsins fyrir dómi, sbr. ákvæði 110. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, og þá í ljósi þess að ákærði hafði áréttað hinn fyrri framburð um að brotaþoli hefði haldið á sérstökum nagla þegar atvik máls gerðust. Í upplýsingaskýrslunni lýsir lögreglumaðurinn kjallararýminu í fasteigninni að [...] að nokkru, en einnig segir m. a.: „Ég fór um allan kjallarann, ekki var að sjá neinn stóran nagla þarna. Aðspurður kannaðist B ekki við að eiga svona nagla og hann sagðist jafnframt ekki hafa verið með neitt í höndunum þegar hann var laminn.“

III.

Skýrslur fyrir dómi og við meðferð málsins.

1. Ákærði hefur fyrir dómi, við þingfestingu og við aðalmeðferð málsins, játað að hafa slegið brotaþola nokkur hnefahögg með hægri hendi í andlitið í kjallaranum á heimili hans að [...], [...], í greint sinn. Ákærði vefengir heldur ekki að brotaþoli hafi fengið andlitsáverka vegna barsmíðar hans. Ákærði neitar hins vegar refsiábyrgð vegna athæfisins, en þar um vísar hann til sjálfsvarnar og neyðarvarnarverks.

Nánar um atvik máls og þá í tengslum við verknaðarlýsingu ákæru hefur ákærði helst vísað til þess að undir lok þeirrar atburðarásar sem varð í kjallararýminu hafi hann verið einn með brotaþola í u. þ. b. 5 mínútur, og að brotaþoli hafi fyrir barsmíðina haldið á sérstökum nagla, líkum járnbrautarnagla. Hafi brotaþoli reynt að kýla til hans með naglanum, en hann náð að víkja sér undan og því hefði ákoman komið í öxlina. Við þessar aðstæður hefði hann brugðist við með lýstum hætti og þá í sjálfsvörn.

Ákærði skýrði frá því að undanfari þess að hann og mágur hans, vitnið C, hafi farið á heimili brotaþola hefði markast af því að þeir tveir hafi verið vinnufélagar brotaþola og hefði ætlan þeirra verið að drekka saman áfengi. Ákærði kannaðist við að þeir hefðu gert tilraunir föstudagskvöldið 26. febrúar sl. til þess að hitta brotaþola á heimili hans, og þá m. a. með því að hringja til hans. Ákærði kannaðist á hinn bógin ekki við að þeir mágarnir hefðu bankað og öskrað fyrir utan heimili brotaþola, en kannaðist við að þeir hafi er þetta gerðist verið smávegis undir áhrifum áfengis.

Ákærði staðhæfði að vitnið C hefði fyrir komu þeirra að heimili brotaþola daginn eftir, þ. e. laugardaginn 27. febrúar sl., verið í netsamskiptum við brotaþola og sagði að hann hefði eftir það tekið á móti þeim og boðið þeim í kjallararými húseignar sinnar. Ákærði tók fram að er þetta gerðist hefði hann í raun lítið þekkt til brotaþola og m. a. aðeins haft samskipti við hann í vinnunni og staðhæfði að ekki hafi borið á neinum kala þeirra í millum. Ákærði staðhæfði jafnframt að hann hefði verið án allra áfengisáhrifa þegar hann hitti brotaþola að máli í greint sinn, en bar að þeir þrír hefðu fyrst byrjað að neyta áfengis eftir að þeir komu í húsakynni brotaþola. Vísaði ákærði til þess að vitnið C hefði haft meðferðis eina flösku af sterku áfengi, og bar að þeir hefðu í sameiningu drukkið um 0,7 lítra á þeim tæpa klukkutíma sem þeir voru í samskiptum við brotaþola. Ákærði kvaðst hafa fundið smávegis áfengisfnyk af brotaþola þegar hann hafði fyrst samskipti við hann í greint sinn.

Ákærði staðhæfði að tilefni þess ágreinings og atgangs sem varð með honum og brotaþola hefði komið til þegar hann hefði borið fram fyrirspurn um ástæðu þess að brotaþoli hefði sífellt verið að öskra á hann og samstarfsmenn þeirra í vinnunni. Ákærði sagði að af þessu tilefni hefði brotaþoli komist í uppnám og hækkað róminn, en jafnframt orðið sífellt ofbeldisfyllri í tali. Ákærði sagði að brotaþoli hefði talað pólsku, og kvaðst hann hafa skilið það tungutak og þá þannig að hann hefði viðhaft líflátshótanir. Ákærði kvaðst ekki hafa svarað brotaþola með líkum hætti.

Ákærði sagði að þegar þarna hefði verið komið sögu hefði brotaþoli brugðið sér frá og farið inn í þvottaherbergið. Við þessar aðstæður kvaðst ákærði hafa staðið upp úr sófa þeim sem hann hafði setið í og þannig staðið andspænis brotaþola í rýminu, en verið nær útihurðinni, þegar brotaþoli hefði komið til baka. Og á þeirri stundu hefði hann séð að brotaþoli hélt á sérstökum nagla, sem hann hefði beint að líkama hans og sagði: „... og fór að pota í mig í hjartastað.“ Og nánar um gerð naglans sagði ákærði: „... hann líkist mjög þeim nöglum sem eru notaðir til að festa niður járnbrautateina. Hann er svona þykkur, langur og ferkantaður.... Svona þokkalega oddhvass, ekki eins og hnífur en hann var hins vegar hvass.“ Ákærði sagði að naglinn hefði verið á stærð við penna, en aðeins breiðari í ummáli og þungur miðað við stærð, en af þeim sökum hefði hann örugglega fundið fyrir því ef hann hefði fengið hann á líkama sinn.

Ákærði sagði að þegar þetta gerðist hefði mágur hans, vitnið C, verið farinn út úr kjallararýminu og þá til þess að kasta af sér vatni, en ætlaði að vitnið hefði komið aftur inn eftir u. þ. b. 5 mínútur. Fullyrti ákærði að af þessum sökum hefði vitnið C-kk-ef orðið vitni að síðasta hluta þess atgangs sem fór á milli hans og brotaþola, þ. e. þegar hann hefði tekið brotaþola tökum og beygt hann niður, sbr. það sem hér á eftir verður rakið. Jafnframt staðhæfði ákærði að kona brotaþola hefði fyrst komið á vettvang eftir að allt var yfirstaðið, og að þá hafi hann verið farinn út úr kjallararýminu, en við það tækifæri hefði hann reynt að skýra henni frá málsatvikum.

Ákærði skýrði frá því að þegar brotaþoli hefði komið með naglann hefði hann fundið fyrir ótta, en þó ekki brugðist sérstaklega við þegar brotaþoli hefði öskrað á hann og „potað“ með naglanum framan á brjóstkassa hans, eins og áður sagði. Og aðspurður bar ákærði að í raun hefði ekkert hindrað hann í því að yfirgefa vettvang, en sagði að á nefndri stundu hefði hann ekki haft hugsun á því og bar að hann hefði einfaldlega „lamast.“ Ákærði kvaðst hins vegar hafa brugðist við þegar hann hefði þurft að beygja sig undan barsmíð brotaþola, þ. e. þegar hann hefði reynt að berja til hans með naglanum, en í framhaldi af því kvaðst hann hafa slegið brotaþola fyrsta höggið í andlitið með hægri hendi. Það var ætlan ákærða að brotaþoli hefði fengið þau beinbrot sem lýst er í ákæru og öðrum gögnum vegna þessa hnefahöggs hans. Ákærði sagði að eftir höggið hefði hann náð tökum á brotaþola, og bar að með því móti hefði hann reynt að halda brotaþola föstum og þá í þeim tilgangi að róa hann.

Fyrir dómi lýsti ákærði nánar tökum sínum á þann veg að hann hefði haldið brotaþola með hálstaki þétt að líkama sínum með vinstri hendi og sagði að þannig hefði brotaþoli verið í boginni stöðu og með andlitið niður. Í þessu samhengi vísaði ákærði til þess að hann væri um 178 cm og um 100 kíló, og sagði að brotaþoli væri svipaður á hæð, en léttari. Ákærði sagði að brotaþoli hefði reynt að losa um tökin, en hann þá slegið hann á ný tvö högg með hægri hendinni. Ákærði kvaðst í raun ekki geta fullyrt hvort að þessi síðustu högg hans hefðu hafnað á andliti brotaþola, enda hefði hann ekki séð það vel vegna lýstrar stöðu þeirra, en staðhæfði að ekki hefði verið um föst högg að ræða. Að þessu leyti andmælti ákærði frásögn brotaþola um að hann hefði legið á gólfinu og bar að það hefði a. m. k. ekki verið nema í fáeinar sekúndur eftir að hann sleppti tökum sínum og bar að hann hefði þá strax staðið á fætur.

Ákærði áréttaði að ofanlýstur atgangur hans og brotaþola hefði aðeins staðið yfir í um 5 mínútur, en hugsanlega skemmri tíma, og sagði að mest af þeim tíma hefði liðið þegar hann hefði haldið brotaþola föstum, líkt og áður sagði. Aðspurður kvaðst ákærði ekki geta sagt til um hvað hefði orðið um fyrrnefndan nagla, en taldi hugsanlegt að brotaþoli hefði misst hann úr höndum sér og þá eftir fyrsta högg hans í lýstri atburðarás.

Ákærði sagði að strax og kyrrð hafi verið komin á brotaþola hefði hann yfirgefið kjallararýmið og þannig farið út úr fasteigninni, en á þeirri stundu kvaðst hann hafa séð roða í andliti brotaþola. Ákærði sagði að er það gerðist hefði C verið kominn inn í kjallarrýmið, og sagði að brotaþoli hefði átt í einhverjum viðræðum við hann eftir að hann hafði farið út.

Ákærði kvaðst ekki hafa hlotið áverka vegna ofanlýstra samskipta við brotaþola og staðhæfði að þá áverka sem hann hefði sjálfur verið með, þ. á m. á handarbaki, hefði hann fengið daginn áður.

Fyrir dómi lýsti ákærði yfir eftirsjá vegna þeirra áverka sem brotaþoli hafði orðið fyrir í greint sinn og bar að það hefði aldrei verið ætlan hans að meiða hann. Ákærði kvaðst hafa misst vinnuna í kjölfar þessa atburðar.

2. Brotaþoli B, fæddur [...], greindi frá því fyrir dómi að hann hefði verið búinn að starfa í u. þ. b. 13 ár hjá [...] þegar ákærði hefði komið þar til starfa í byrjun árs 2021.

Hann kvaðst hins vegar hafa þekkt vel til mágs ákærða, vitnisins C, enda hefðu þeir starfað saman í allnokkur misseri hjá félaginu þegar atvik máls þessa gerðust. Brotaþoli sagði að samband hans og vitnisins C hefði verið gott allt þar til ákærði hóf störf hjá fyrirtækinu. Vísaði hann til þess að ákærði hefði haft orð á því í vinnunni að það væri ekki í hans verkahring að ráðskast með störf hans og þá m. a. við uppskipun, og staðhæfði að samskipti þeirra hefðu almennt verið slæm.

Brotaþoli greindi frá því að það hefði heyrt frásögn konu sinnar um að vitnið C-x-x ákærði hefðu komið að heimili þeirra föstudaginn 26. febrúar sl., en að hann hefði þá ekki verið heima við. Vitnið kvað konuna hafa haft á orði að nefndir aðilar hefðu verið ölvaðir í greint sinn, og að hún hefði ekki svarað þegar þeir hefðu gert vart við sig, enda verið ein á heimilinu ásamt syni þeirra. Brotaþoli kvaðst hins vegar hafa verið heima við þegar nefndir aðilar hefðu á ný komið að heimilinu þá um kvöldið, en afráðið að hleypa þeim ekki inn. Brotaþoli sagði að í þetta sinnið hefði kona hans fylgst frekar með gjörðum ákærða og C í næsta nágrenni heimilisins, og hefði hann heyrt frásögn hennar um að þeir hefðu verið með áfengi undir höndum. Hann staðhæfði að umræddan dag hefðu nefndir aðilar einnig reynt að vera í sambandi við hann á Facebook, en sagði að hann hefði ekki verið viss um tilgang þeirra með þessari hegðan og tilraunum til samskipta.

Brotaþoli skýrði frá því að laugardaginn 27. febrúar sl. hefði hann farið í verslunarleiðangur með eiginkonu sinni til nágrannasveitarfélags, og hefði hann þá drukkið einn bjór. Eftir heimkomuna kvaðst brotaþoli hafa fengið símhringingu frá vitninu C, og bar að í framhaldi af því hefði vitnið komið að heimili hans ásamt ákærða. Ákærði sagði að í einhverjum vitleysisgangi hefði hann hleypt þeim inn í kjallararými húseignarinnar og þá eftir að vitnið C hefði haft á orði að þeir vildu spjalla við hann og drekka með honum einn bjór. Í þessu samhengi vísaði brotaþoli til þess að vitnið C hefði oft áður komið inn á heimili hans. Brotaþoli staðhæfði að eftir að hann hafði hleypt vitninu C og ákærða inn hefði hann skilið útihurðina eftir opna, en í framhaldi af því tekið við bjórflösku og drukkið einn eða tvo sopa. Hann sagði að C og ákærði hefðu verið með áfengan bjór í farteskinu, og staðhæfði að þeir hefðu byrjað að neyta hans í húskynnum hans. Að þessu leyti kannaðist brotaþoli ekki við frásögn ákærða um að sterkt áfengi hefði verið á boðstólnum. Brotaþoli skýrði frá því að hann hefði rætt við ákærða og vitnið C á móðurmáli sínu, en bar að hann hefði ekki skilið vel rússneska tungu ákærða, en á hinn bóginn skilið vitnið C ágætlega. Þá staðhæfði brotaþoli að vitnið C hefði allan tímann hafst við í sófanum í kjallararýminu, en það var ætlan hans að viðvera nefndra aðila í húsakynnum hans hefði varað í heildina í um 15 mínútur.

Brotaþoli staðhæfði að eftir u. þ. b. 5 mínútna almennt spjall hefði orðræðan farið að snúast um fyrrnefnt ágreiningsmál hans og ákærða, þ. e. um starfshætti við uppskipunarþjónustu [...] og bar að í framhaldi af því hefðu hann og ákærði byrjað að rífast. Er þetta gerðist kvað hann ákærða hafa staðið nær opnum útidyrunum, en hann verið innar í rýminu.

Brotaþoli bar að við ofangreindar aðstæður hefði ákærði byrjað að ýta við honum, en hann þá brugðist við með því að setja aðra höndina á móti, en jafnframt stigið skref aftur á bak og sagði: „... og ýtti við honum. Svo byrjaði allt saman.“ Fullyrti brotaþoli að við nefndar aðstæður hefði vitnið [...] brugðið fyrir hann fæti með þeim afleiðingum að hann hefði fallið á gólfið við hlið fyrrnefnds sófa. Brotaþoli áréttaði að ákærði hefði verið uppistandandi þegar atburður þessi gerðist og staðhæfði að hann hefði fylgt falli hans eftir og þá með því að berja hann vinstra megin á andlitið. Brotaþoli lýsti þessu atriði nánar þannig: „Ég var standandi og annar þeirra felldi mig niður með... og þegar ég datt, þá fann ég bara högg eftir högg.... Já, þegar ég datt,... þá kom bara strax, höggin komu strax.... Ég veit ekkert hversu mörg högg ég fékk.... Ég var allur í blóði.... ég fann það þegar hann var að lemja mig, en ég var ekki að verja mig því ég var allur í blóði, það var blóð á nefinu... Ég man ekki hvort að þau voru fimm eða sex,... Ég reyndi að standa en hinn (ákærði)... hélt áfram að lemja.... Ég man bara þegar ég skall kollinum aftur á bak og svo man ég bara höggið þegar hann var að byrja að lemja mig. Ég held að hann var standandi að lemja mig.... Svo var ég bara meðvitundarlaus... Já, þegar ég datt og... meðan hann var að lemja mig.“ Nánar aðspurður fullyrti brotaþoli að það hefði aðeins verið ákærði sem hefði lamið hann í greint sinn og að það hefði því verið hann sem veitti honum andlitsáverkana. Þá fullyrti brotaþoli að það hefði verið vitnið [...]sem hefði sparkað í fætur hans þrátt fyrir að hann hafi ávallt setið í sófanum, en sagði nánar þar um: „Það var svo sem má segja ekkert mjög fast af því að ég var ekkert... ekki marinn eftir þetta... já, ég bara fann fyrir því að það var sparkað í mig en það voru ekkert áverkar.“Brotaþoli sagði að eiginkona hans hefði komið á vettvang eftir u. þ. b. 5 mínútur og skakkað leikinn og þá með því að skipa ákærða og vitninu C að hafa sig á brott. Ákærði kvaðst eiga erfitt með að lýsa þessu af eigin raun vegna lýsts ástands síns, en á nefndri stundu hefði hann enn fremur verið liggjandi á kjallaragólfinu.

Nánar aðspurður um aðdragandann að nefndum atgangi kannaðist brotaþoli ekki við að hafa haft í frammi hótunarorð við ákærða. Þá neitaði brotaþoli þeirri frásögn ákærða að hann hefði vikið af vettvangi skömmu áður en atgangurinn hófst og að hann hefði eftir það verið með barefli eða sérstakan nagla í höndunum, og að hann hefði þannig m. a. ógnað ákærða í greint sinn.

Fyrir dómi lýsti ákærði samskiptum sínum við vitnið E, og lögreglumann, eftir að ákærði og vitnið C höfðu farið frá heimili hans, með líkum hætti og áður hefur verið rakið, sbr. kafla II. 2 og 4 hér að framan. Brotaþoli skýrði og frá því að hann hefði misst einn mánuð úr vinnu vegna þeirra andlitsáverka sem hann hefði fengið í greint sinn, en hann fullyrti jafnframt fyrir dómi að enn væri móða fyrir vinstra auga hans, þó svo að sjónin hefði farið batnandi.

3. Vitnið C, fæddur [...], greindi frá því að föstudaginn 26. febrúar sl. hefði það verið í netsambandi við vinnufélaga sinn, B, brotaþola, og þá haft af því spurnir að hann væri ekki á heimili sínu að [...]. Vitnið sagði að það hefði verið ætlan þess að fara með mági sínum, ákærða, í heimsókn til brotaþola og þá til þess að þeir gætu drukkið með honum áfenga drykki. Vitnið kvaðst hafa þekkt til brotaþola frá því að það kom til landsins á árinu 2019, enda hefðu þeir unnið saman hjá [...]. Að auki kvaðst vitnið í tvígang hafa farið í heimsóknir til brotaþola og í bæði skiptin dvalið með honum í kjallararými húseignar hans.

Vitnið skýrði frá því að daginn eftir, laugardaginn 27. febrúar sl., hefði það enn verið í slagtogi með ákærða og sagði að þeir hefðu þá sem fyrr haft hug á því að fara í heimsókn til brotaþola, og af þeim sökum hefði það verið í net- og símasamskiptum við hann, og bar að heimsóknin hefði þannig verið fastákveðin. Vitnið sagði þá hafa haft með í farteskinu sterkt áfengi, og ætlaði helst að þeir hefðu skilið bjórdrykkina eftir heima hjá sér.

Vitnið sagði að þegar til hefði komið hefðu þeir þrír setið saman í sófa í kjallararými húseignar brotaþola og spjallað. Vitnið sagði að sú stund hefði runnið upp, eftir um 20- 25 mínúur, að það hefði þurft að bregða sé frá til þess að kasta af sér vatni, en af þeim sökum hefði það farið út og fyrir húshornið. Vitnið sagði að þegar það hvarf frá hefðu engin illindi verið með ákærða og brotaþola, en bar að breyting hefði verið þar orðin á þegar það hefði komið aftur eftir u. þ. b. 5 mínútur. Vitnið staðhæfði að þannig hefði verið komið upp ósætti með ákærða og brotaþola og sagði: „Og þá fóru þeir (ákærði og B ) að rífast... þegar ég kom til baka þá var þetta eiginlega allt saman búið. B hafði verið eitthvað að pota í hann (ákærða) með einhverju verkfæri... á brjóstið.... Ég sé að B er að ota þessu stykki að honum (ákærða)... með útréttri hendi... þetta var allavegana ekki hnífur, en þetta var einhvers konar prik eða eitthvað, ég kann ekki alveg að lýsa því einu sinni... oddhvass hlutur... um 25 cm.“ Að þessu leyti leiðrétti vitnið skýrslu sem það hafði gefið hjá lögreglu, og áréttaði að ekki hefði verið um hníf að ræða, en sagði nánar: „Þetta var eitthvað svona ryðgað og með handfangi, en ég sá það ekki nákvæmlega.“ Aðspurt var það ætlan vitnisins að ágreiningur ákærða og brotaþola í greint sinn hefði varðað vinnutengd atriði og bar að í orðræðu brotaþola hefðu verið líflátshótanir á pólsku og þá í garð ákærða; „... eða eitthvað þannig.“

Og nánar aðspurt lét vitnið C þá skoðun í ljós að vegna aðstæðna hefði ofnagreint athæfi brotaþola skapað hættu fyrir ákærða, enda hefðu þeir staðið andspænist hvor öðrum, og var það jafnframt ætlan þess að ákærði hefði getað fundið til hræðslu. Í því viðfangi áréttaði vitnið að það hefði séð brotaþola koma við eða lemja í líkama ákærða með fyrrnefndu áhaldi. Nánar aðspurt kvaðst vitnið ekki vita til þess að áverki hefði hlotist af þessari gjörð brotaþola, og ekki kvaðst það minnast þess gjörla hvar þessi ákoma hefði komið á líkama ákærða, en ætlaði þó helst að það hefði verið á háls hans eða öxl. Og ítrekað aðspurt hvort ákærði hefði fengið áverka vegna þessa sagði vitnið: „Ég hef ekki hugmynd um það, ég kíkti ekki á það.... Ég sá ekkert á andlitinu á honum.“ Vitnið kvaðst heldur ekki hafa heyrt ákærða kvarta vegna þessa og þá ekki eftir að allt var um garð gengið. Vitnið staðhæfði í þessu sambandi að fyrir komu ákærða á heimili brotaþola í greint sinn hefði hann verið með áverka á hægra handarbaki, en kvaðst þó ekki hafa haft vitnesku um tilurð hans.

Vitnið sagði að þegar hinn síðastgreindi atburður gerðist hefði brotaþoli staðið innst í kjallararýminu og ætlaði að um 1,2 m hefðu þá verið á milli hans og ákærða. Vitnið kvaðst hafa fylgst með atburðarásinni þar sem það hefði setið í sófa í holi rýmisins, og þannig m. a. horft á hægri hlið ákærða. Aðspurt sagði vitnið að á nefndri stundu og í ljósi aðstæðna hefði í raun ekkert hindrað ákærða í því að yfirgefa vettvanginn og þar með húsakynni brotaþola.

Fyrir dómi lýsti vitnið atgangi og áflogum ákærða og brotaþola eftir að það kom til þeirra í kjallararýmið og hafði komið sér fyrir í sófanum nánar þannig: „Þeir fóru að rífast, þessi hlutur, hann hendist einhvers staðar í áttina að ísskápnum og svo fóru þeir að slást.... Ég veit ekki hvort að hann hafi hent honum sjálfur frá sér að hvort að hann hafi misst hann í átökunum.... Þeir byrjuðu bara að berjast. Hann lamdi nokkrum sinnum og hinn lamdi líka nokkrum sinnum, ég fylgdist ekkert sérstaklega með því... en ég gekk á milli þeirra, það endaði þannig... ég varað stía þeim í sundur þar sem þeir lágu á gólfinu.“

Ítrekað aðspurt sagði vitnið að brotaþoli hefði annaðhvort misst fyrrnefndan hlut sem hann hafði haldið á eða hent honum frá sér áður en hin eiginlegu slagsmál hófust. Vitnið staðhæfði að í slagsmálunum sem á eftir fóru hefði hvorki ákærði né brotaþoli augljóslega haft yfirhöndina og bar að þeir hefðu í raun skipst á að vera með undir-og yfirtökin. Vitnið kvaðst engu að síður hafa séð ákærða halda utan um brotaþola og þá í tilraunum sínum til þess að róa hann. Vitnið lýsti að öðru leyti atganginum þannig: „Það var ekki mikið um högg, þeir voru bara að berjast... þeir slógust á gólfinu og voru þar að veltast um, ég reyndi að toga þá í sundur og svo kom eiginkona B og hjálpaði mér að toga þá í sundur.“

Vitnið kvaðst aldrei hafa sparkað í eða til brotaþola fyrir eða á meðan á lýstum atgangi stóð. Og nánar aðspurt sagði vitnið að eiginkona B hefði komið á vettvang undir lok atgangsins og bar að þegar það gerðist hefði vitnið í raun verið búið að stía ákærða og brotaþola í sundur. Vitnið treysti sér ekki til að segja til um hvort hún hefði séð þann hluta atgangsins sem hefði verið til þess fallinn að áverkar hefðu getað hlotist af. Og í því viðfangi var það ætlan vitnisins að það hefði séð ákærða kýla brotaþola þrisvar eða fjórum sinnum. Vitnið kvaðst ekki hafa séð blóðáverka á brotaþola eftir þessar barsmíðar, en þó séð að hann varð rauðleitur.

Það var ætlan vitnisins að það hefði ásamt ákærða haldið til í húsakynnum brotaþola í greint sinn í um 30 mínútur.

Vitnið kvaðst hafa misst vinnuna í kjölfar þessa atburðar.

4. Vitnið D, fædd [...], eiginkona brotaþola, skýrði frá því fyrir dómi að föstudaginn 26. febrúar sl. hefði það séð til ferða vinnufélaga eiginmanns síns, B, þeirra C og ákærða, en einnig svarað símhringingum þeirra og bar að erindi þeirra hefði verið að fá að koma í heimsókn og þá til þess að neyta áfengis með eiginmanni vitnisins. Vitnið kvaðst hafa þekkt til vitnisins C er þetta gerðist og minntist þess að hann hefði alllöngu áður komið í heimsókn. Vitnið kvaðst hins vegar ekkert hafa þekkt til ákærða.

Vitnið skýrði frá því að það hefði ekki haft góða tilfinningu fyrir ofanlýstri ráðagerð og þá sökum þess að það hafði þá heyrt af því að komið hefði til ósættis með nefndum aðilum í vinnu. Vegna þessa kvaðst vitnið hafa afráðið að segja nefndum aðilum ósatt og þá um að eiginmaður þess hefði ekki verið heima. Vitnið sagði að vegna þessara orða sinna hefði það átt í nokkru þrefi í ítrekuðum símaviðræðum við nefnda aðila og staðhæfði að það hefði í þeirri orðræðu skynjað reiðitón í rödd ákærða. Vitnið sagði að umrætt föstudagskvöld hefðu vitnið C og ákærði auk símhringinganna í eitt skipti komið að heimilinu og þá sem fyrr spurst fyrir um eiginmann vitnisins, en það svarðað með sama hætti og áður. Vitnið kvaðst í framhaldi af þessu hafa fylgst með þeim félögunum og bar að þeir hefðu haldið sig í nágrenni húseignar þess í u. þ. b. klukkustund, en á því tímabili kvaðst það hafa séð þá neyta áfengis.

Vitnið skýrði frá því að þau hjónin hefðu laugardaginn 27. febrúar sl. farið saman í verslunarferð, en sagði að um hálfri klukkustundu eftir að þau komu á ný á heimilið, þ. e. um kl. 17:00, hefðu fyrrnefndir aðilar komið þar að. Vitnið kvaðst er þetta gerðist hafa verið á efri hæð fasteignarinnar, en sagði að eiginmaður vitnisins, B, hefði farið niður í kjallararýmið og þá til þess að opna fyrir vitninu C og ákærða, enda hefðu þeir beðið við útihurðina. Vitnið tók fram að í verslunarferðinni hefði B drukkið einn bjór.

Vitnið kvaðst hafa veitt því eftirtekt að ákærði og vitnið C hefðu verið með áfengi meðferðis í greint sinn, en treysti sér ekki til að segja til um tegund, að öðru leyti en því að um hafi verið að ræða áfengisflösku. Vitnið kvaðst hins vegar hafa haft af því spurnir síðar að ákærði og vitnið C hefðu verið búnir að drekka áfengi alla nóttina.

Vitnið kvaðst við nefndar aðstæður hafa farið út á veröndina og nokkru síðar séð hvar vinið C hefði komið út og þá til þess að kasta af sér vatni við húseignina.

Vitnið skýrði frá því að u. þ. b. 15 mínútum eftir að ákærði og vitnið C komu í húsakynni þess hefði það heyrt læti frá kjallaranum, og þá brugðist við og farið um útidyr og þannig inn í kjallararýmið. Og er þangað kom kvaðst vitnið hafa séð hvar eiginmaður þess, B, hefði legið gólfinu og verið með blóðáverka á kinninni. Vitnið bar að við komu þess hefði vitnið C setið í sófa, en þá jáfnframt séð að annar fótur hans hefði sífellt verið á iði og sagði: „... og það eina sem mér datt í hug var að hann hefði sparkað í hann (eiginmanninn B ).“

Vitnið sagði að við lýstar aðstæður hefði ákærði í fyrstu verið nærri útihurðinni, en að það hefði séð hann færa sig innar í rýmið og á þeirri stundu kvaðst það hafa ályktað að vilji hans hefði staðið til þess að halda áfram að berja á eiginmanni vitnisnis. Vitnið kvaðst og helst hafa ætlað að ákærði hefði við þessar aðstæður barið B tvívegis, en síðan stigið frá honum. Vegna þessa kvaðst vitnið hafa ýtt við ákærða, en jafnframt skipað honum að fara út úr húsinu. Vitnið bar að ákærði hefði ekki hlýtt fyrirmælunum og staðhæfði að hann hefði í tvígang slitið sig frá því. Vitnið sagði að er hér var komið sögu hefði eiginmaður þess verið staðinn á fætur, og var það ætlan þess að hann hefði þá fengið tvö högg til viðbótar á líkama sinn frá ákærða. Vitnið bar að C hefði allan tímann setið sem fastast í sófanum.

Ítrekað aðspurt kvaðst vitnið ætla að það hefði séð ákærða slá til eiginmannsins B í greint sinn oftar en fimm sinnum. Að því leyti vísaði vitnið þó til þess að öll atburðarásin hefði verið mjög hröð, og sagði að vegna atgangs ákærða hefði það séð eiginmann sinn falla á ný á gólfið og bar að eftir það hefði það séð hann verða fyrir höggum frá ákærða. Vitnið kvaðst minnast þess að á meðan á atganginum stóð hefði vitnið C haft á orði að vitnið ætti ekki að skipta sér af málum þar sem vandkvæðin væri eingöngu á milli þeirra tveggja, þ. e. ákærða og B.

Vitnið skýrði frá því að þegar ofangreindur atburður gerðist hefði það verið í miklum hugaræsingi, en staðhæfði að í þriðju tilraun sinni hefði því loks tekist að ýta ákærða út úr húsinu, en eftir það varnað honum inngöngu. Vitnið sagði að ákærði hefði viðhaft líflátshótanir gagnvart B, en bar að hann hefði að lokum róast. Vitnið sagði að C hefði farið út úr kjallararýminu um 2- 3 mínútum á eftir ákærða. Vitnið skýrði frá því að í nefndum samskiptum þess við ákærða hefði það m. a. minnt hann á að vitnið hefði átt við alvarleg veikindi að stríða, og bar jafnframt að það hefði verið nokkurn tíma að jafna sig eftir að öllum þessum atgangi var lokið.

Vitnið kvaðst eiga erfitt með að segja til um tiltekinn tímamörk, en ætlaði helst að ákærði og vitnið C hefðu dvalið í kjallararýminu í u. þ. b. 40 mínútur. Vitnið staðhæfði að allan þann tíma sem það fylgdist með nefndum atgangi hefði það aldrei tekið eftir því að nagli hefði komið við sögu og þá ekki þannig að B hefði verið með slíkt tól í höndunum, og kannaðist það ekki við frásögn ákærða að því leyti. Vitnið greindi frá því að B hefði geymt verkfæri sín í þvotthúsherberginu í kjallararýminu.

5. Vitnið E, framkvæmdastjóri [...], fæddur [...], skýrði frá því að upphaf afskipta þess að málinu hefði verið með þeim hætti að laugardagskvöldið 27. febrúar sl. hefði það fengið skilaboð frá eiginkonu sinni og þá þess efnis að sonur brotaþola hefði tilkynnt að hann myndi ekki mæta til vinnu daginn eftir vegna barsmíða sem hann hefði orðið fyrir. Vitnið sagði að brotaþoli hefði er þetta gerðist verið starfsmaður hjá fyrirtæki þess í um 15 ár, og vegna þessa hefði það talið ástæðu til að kanna málið frekar. Vitnið kvaðst því hafa farið á heimili brotaþola og hitt hann þar fyrir, en einnig eiginkonu hans og son. Í kjölfarið kvaðst vitnið hafa hlýtt á frásögn brotaþola um að ákærði og vitnið C, sem einnig hefðu verið starfsmenn fyrirtækisins, hefðu verið að sniglast við húseign þeirra hjóna á föstudeginum, en að þeir hefðu síðan komið inn í húseignina þá um daginn og að í kjölfar þeirra samskipta sem þá hefðu orðið hefði ákærði lamið brotaþola. Þar fyrir utan hefði vitnið C kastað af sér þvagi á húseignina. Vitnið sagði að hjónin hefðu verið mjög miður sín vegna þessa atburðar og bar að konan hefði sýnt óttamerki, en brotaþoli grátið. Vitnið kvaðst í greint sinn hafa séð greinilega andlitsáverka á brotaþola og staðfesti að hann hefði vegna þess verið frá vinnu í rúmlega mánuð. Vitnið lýsti atvikum máls að öðru leyti með sama hætti og rakið var í kafla II, 2 og 4 hér að framan.

Vitnið skýrði frá því að ákærða og vitninu C hefði verið sagt upp störfum í samræmi við ákvæði kjarasamninga, en vitnið sagði að nokkrum dögum fyrir ofangreindan atburð hefði það heyrt af atviki í vinnunni og þá þannig að ákærði hefði ekki hlýtt fyrirskipun brotaþola og verkstjóra varðandi vinnubrögð við löndun úr skipi og að af þeim sökum hefði komið til orðaskipta millum þessara þriggja aðila.

6. Vitnin F, lögreglumaður nr. [...], staðfesti fyrir dómi frumskýrslu að því er varðaði lögregluaðgerðir, og þar á meðal ljósmyndatöku af brotaþola, en bar að það hefði ekki farið inn í húseign hans og þá ekki í kjallararýmið við upphaf rannsóknarinnar. Vitnið kvaðst ekki hafa orðið vart við sýnileg áfengisáhrif á brotaþola að kveldi 27. febrúar sl.

7. Vitnið H, [...]læknir á skurðlækningadeild Sjúkrahússins á Akureyri (SAK), staðfesti fyrir dómi efni áðurrakins læknisvottorðs. Vitnið sagði að efni vottorðsins hefði það m. a. unnið upp úr fyrirliggjandi sjúkraskrá, en kvaðst fyrst hafa hitt brotaþola fyrir daginn eftir innlögn. Vitnið greindi frá því að samkvæmt sjúkraskránni, sem gerð hefði verið eftir komu brotaþola á sjúkrahúsið, hafi m. a. komið fram að brotaþoli hefði við skoðun læknis verið með eftirtalda áverka;mar og bólgu á hægra gagnauga, töluvert mar og áverkamerki við vinstra auga, mar og bólgu yfir augabrún og á augnloki og loks mar á vinstra kinnbeini.

Vitnið áréttaði að öðru leyti efni læknisvottorðisins, sbr. kafla II,3 hér að framan, og þá um brot í vinstri kinnholum brotaþola, en einnig varðandi áverka hans á augntóftinni, þ. e. svokallaða brotasprungu á ytri vegg augntóftarinnar, en án tilfærslu. Vitnið sagði að auk þess hefði mátt sjá vægt sig á gólfi augntóftarinnar, og bar að brotin hefðu verið staðfest í tölvusneiðmyndatöku. Vitnið sagði að hinn síðastnefndi áverki gæti hafa komið til vegna höggs á augað og augntóftina og þá frá hlut sem hefði verið stærri en hún sjálf. Vitnið sagði að það hefði verið mat sérfræðilækna að ekki þyrfti að gera aðgerð á brotaþola vegna beináverkanna.

Vitnið vísaði til þess að samkvæmt sjúkraskránni hefði brotaþoli við fyrstu læknisskoðun verið með eðlilegar augnhreyfingar, en að auki hefðu ljósopin verið jöfn og virk og án tifa. Aftur á móti hefðu upplýsingar frá lækni í héraði gefið vísbendingar um að brotaþoli hefði verið með sjóntap þegar hann hefði litið upp og til vinstri. Vitnið sagði að við eigin skoðun þess á brotaþola daginn eftir komu á sjúkrahúsið hefðu augnhreyfingar hans verið eðlilegar, en jafnframt hefði þá ekki verið merki um tapaða sjón. Vitnið kvaðst hafa aflað frekari upplýsinga frá augnlækni, sem síðar hefði gætt að sjón brotaþola, og bar að niðurstaðan hefði verið að sjón, sjónsvið og augnhreyfingar brotaþola hefðu verið metnar eðlilegar. Af þeim sökum hefði hin ætlaða sjónskerðing brotaþola ekki verið staðfest af nefndum sérfræðilækni. Vitnið sagði að samkvæmt nefndri sjúkraskrá hefði brotaþoli sagt þá sögu að hann hefði fengið högg og spörk frá tveimur vinnufélögum sínum, um kl. 16:00 daginn áður, að hann hefði ekki rotast í árásinni, og atganginum hefði linnt þegar kona hans hefði komið á vettvang.

8. Vitnið I, lögreglufulltrúi nr. [...], staðfesti fyrir dómi rannsóknaraðgerðir lögreglu á síðari stigum.

9. Vitnið G, lögreglumaður nr. [...], staðfesti fyrir dómi áðurrakta upplýsingaskýrslu lögreglu, um vettvangsskoðun í kjallararými húseignarinnar að [...], sbr. kafla II,6 hér að framan. Vitnið kvaðst m. a. hafa veitt því eftirtekt að í þvottaherbergi inn af nefndu holi hefðu verið hefðbundin brýni (stál). Vitni staðfesti að öðru leyti efni skýrslunnar, en einnig ljósmyndir sem það hafði tekið á vettvangi.

IV.

Í máli þessu er ákærða gefin að sök líkamsárás með því að hafa laugardaginn 27. febrúar sl. ráðist á brotaþola, B, í kjallara á heimili hans að [...], [...], og lamið hann nokkur hnefahögg í andlitið með hægri hendi með þeim afleiðingum að hann hlaut beinbrot á tveimur stöðum vinstra megin í andliti, eins og í ákæru er nánar lýst, og enn fremur þannig að sjón á vinstra auga hans skertist.

Í ákæru lögreglustjóra er háttsemi ákærða talin varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. breytingarlög.

Af hálfu lögreglustjóra er saksóknin byggð á rannsóknargögnum lögreglu og þá einkum frásögn brotaþola og eiginkonu hans, en einnig á öðrum vitnisburðum og loks að nokkru á framburði ákærða og á framlögðum skýrslum, líkt og rakið hefur verið hér að framan.

Við alla meðferð málsins hefur ákærði játað verknaðarlýsingu ákæru, en neitað refsiábyrgð og vísar hann þar um til neyðarvarnarverks, sbr. 12. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Til vara vísar ákærði til 1. tl. og 4. tl. 74. gr. og 3. mgr. 218. gr. c í sömu lögum.

Óumdeilt er að ákærði og brotaþoli höfðu er atvik máls gerðust verið vinnufélagar hjá sama félaginu í skamma hríð, en af þeim sökum voru og takmörkuð kynni með þeim. Einnig liggur fyrir að brotaþoli hafði starfað hjá félaginu um langa hríð og að hann hafði þá um allnokkurt skeið starfað með vitninu C.

Upplýst er að vitnið og ákærði eru mágar.

Fyrir liggur aðákærði og vitnið C höfðu verið við víndrykkju daginn áður en þeir lögðu leið sína á heimili brotaþola og eiginkonu hans, vitnisins D, síðdegis umræddan dag, og að þeir höfðu þá með sér vínföng. Þá liggur fyrir að eftir að brotaþoli hafði boðið ákærða og nefndu vitni inn í kjallarými eignarinnar var áfengi haft um hönd, og að þeir höfðust þar við í þriggja sæta sófa, a. m. k. í fyrstu.

Að virtum rannsóknargögnum lögreglu, ekki síst ljósmyndum, verður lagt til grundvallar að umrætt kjallararými er frekar lítið að flatarmáli.

Brotaþoli hefur borið að hann hafi í greint sinn neytt mjög takmarkaðs áfengis með ákærða og vitninu C. Í því viðfangi er til þess að líta að samkvæmt skýrslu lögreglumanns sem hafði tal af brotaþola þá um kvöldið var ákærði ekki með sýnilegum áfengisáhrifum og styður það frásögn brotaþola að þessu leyti.

Nokkurt misræmi er í frásögn ákærða og brotaþola um atvik máls, en þá helst um tildrög þess að til atgangs kom með þeim, en einnig um það hversu lengi ákærði og mágur hans, vitnið C, höfðust við í kjallararýminu í greint sinn.

Að því er varðar sönnunaratriði, og þ. á m. skyldur ákæruvalds, ber m. a. að líta til ákvæða 108. og 1. mgr. 109. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Í því viðfangi ber einnig að líta til fleiri atriða og þá að því er varðar sönnunargildi vitnisburðar, en þar ber m. a. að lögum, sbr. ákvæði 126. gr. nefndra laga, að huga að afstöðu vitna til ákærða og eftir atvikum brotaþola.

Að virtum framburði vitnisins C, sem stoð hefur í framburði vitnisins D, er að áliti dómsins nægjanlega sannað að eftir að vitnið hvarf úr kjallararýminu eftir tiltölulega skamma viðveru hafi komið til sá ágreiningur sem varð með ákærða og brotaþola.

Samkvæmt frásögn vitnisins C, sem stoð þykir hafa í framburði brotaþola, fylgdist það í raun með hinum eiginlega atgangi sem varð með brotaþola og ákærða og þá eftir að það kom aftur í kjallarrýmið, vitnið hafði þá komið sér fyrir í sófanum að nýju. Frásögn vitnisins þykir að þessu leyti einnig hafa nokkra stoð í frásögn vitnisins D, og verður hún lögð til grundvallar að öllu verulegu.

Óumdeilt er að ágreiningur ákærða og brotaþola átti rót sína að rekja til samskipta þeirra á vinnustað, og að þeir hafi við lýstar aðstæður í fyrstu staðið andspænis hvor öðrum, en þá þannig að ákærði hafi verið nærri útihurðinni, en brotaþoli verið innar í rýminu, og að þannig hafi a. m. k. í fyrstu verið rúmur metri á milli þeirra.

Að áliti dómsins hefur ákæruvaldið ekki hnekkt þeirri frásögn ákærða og vitnisins C að brotaþoli hafi þrátt fyrir andstæðan framburð, fyrir hinn eiginlega atgang, haldið á ílöngu verkfæri, og að hann hafi beint því að ákærða við ofangreindar aðstæður. Er í því viðfangi til þess að líta að ákærði og nefnt vitni hafa við alla meðferð málsins, og þar á meðal við yfirheyrslur hjá lögreglu, borið á sama veg um þetta atriði, en ekki fór fram sérstök vettvangsathugun af þessu tilefni við lögreglurannsókn málsins.

Samkvæmt framburði ákærða sló brotaþoli með verkfærinu til hans við nefndar aðstæður og þá þannig að hann hafi orðið að beygja höfuð sitt frá. Brotaþoli hefur eins og áður sagði alfarið neitað þessu atriði. Frásögn vitnisins C styður framburð ákærða að nokkruum þetta atriði. Að álit dómsins er frásögn vitnisins þó eigi fyllilega skýr, og verður helst ráðið að það hafi séð brotaþola handleika verkfæðið og pota því í líkama ákærða, og þá úr fyrrnefndri fjarlægð. Aftur á móti hefur vitnið borið að við upphaf þess atgangs sem á eftir fór millum ákærða og brotaþola hafi brotaþoli hent eða misst verkfærið frá sér. Óumdeilt er að ákærði hlaut enga áverka í atganginum og þá ekki vegna lýsts athæfis brotaþola.

Þegar framangreint er virt og þá ekki síst í ljósi aðstæðna á vettvangi verður ekki annað séð en að ákærði hafi a. m. k. látið fram hjá sér fara tækifæri til að víkja af vettvangi og komast þannig hjá frekari samskiptum við brotaþola. Verður í því viðfangi heldur ekki horft fram hjá því að vitnið C var á vettvangi þegar atvik máls gerðust.

Að virtum framburði ákærða, sem stoð hefur í frásögn vitnisins C, en einnig að nokkru í vætti vitnisins D, er að áliti dómsins nægjanlega sannað að atvik máls hafi gengið allhratt fyrir sig í kjölfar ofangreinds rifrildis og atviks, og að ákærði hafi þá slegið brotaþola hnefahöggi vinstra megin í andlitið. Þá þykir einnig nægjanlega sannað, þ. á m. með eigin framburði ákærða, sem stoð þykir hafa í vætti nefndra vitna, en einnig að nokkru brotaþola, að ákærði hafi í framhaldi af hinni fyrstu barsmíð sinni fylgt árás sinni eftir og þá með tveimur til þremur höggum á höfuð brotaþola. Að þessu leyti verður og sérstaklega horft til áðurrakins læknisvottorðs og vættis læknis og þá um þá áverka sem brotaþoli var með við læknisskoðun, en að því leyti ber þó einungis að miða við verknaðarlýsingu í ákæruskjali.

Þegar ofangreint er virt heildstætt er það niðurstaða dómsins að ekki hafi verið sýnt fram á að ákærði hafi verið í, eða mátt telja sig vera í, slíkri hættu af hálfu brotaþola að virða megi honum til neyðarvarnar, sbr. 1. mgr. ellegar 2. mgr. 12. gr. hegningarlaganna, að hafa slegið frá sér með greindum hætti. Verður kröfum ákærða að þessu leyti því hafnað og þykir hann hafa gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru, að því frátöldu að ekki þykir nægjanlega sannað að sjón brotaþola hafi skerst tímabundið. Háttsemi ákærða er rétt heimfærð til refsiákvæðis í ákæru.

V.

Ákærði, sem er [...]árs, hefur samkvæmt sakavottorði ekki áður sætt refsingu.

Við ákvörðun refsingar ákærða ber m. a. að horfa til þess að atlaga hans að brotaþola, sem var [...]ára þegar atburðurinn gerðist, olli honum talsverðu heilsutjóni, sbr. 1. tl. 1. mgr. 70. gr. hegningarlaganna. Á hinn bóginn þykir mega horfa til aðdraganda árásarinnar, og þ. á m. þess að framkoma brotaþola gagnvart ákærða var að nokkru ámælisverð, sbr. að því leyti ákvæði 1. tl. 1. mgr. 74. gr. laga nr. 19/1940, að ákærði hefur eigi áður gerst sekur um ofbeldisbrot samkvæmt framlögðum gögnum ákæruvaldsins, að hann var samvinnuþýður við alla meðferð málsins og að hann lýsti yfir iðran vegna háttseminnar.

Að ofangreindu gættu þykir refsing ákærða eftir atvikum hæfilega ákveðin fangelsi í þrjá mánuði, sem bundin verður skilorði með þeim hætti er í dómsorði greinir.

Í samræmi við málsúrslit ber að dæma ákærða til að greiða sakarkostnað, þ. e. málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, að teknu tilliti til virðisaukaskatts, við alla meðferð málsins, hjá lögreglu og fyrir dómi, en einnig ferðakostnað hans, eins og í dómsorði greinir. Enginn kostnaður varð til hjá embætti lögreglustjóra við rekstur málsins.

Málið flutti af hálfu ákæruvalds M-kvk-nf M-kvk-nf S-kvk-nf lögreglustjóri og skipaður verjandi ákærða, E-kk-nf K-kk-nf lögmaður.

Ó-kk-nf Ó-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði, A, sæti fangelsi í þrjá mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppsögu dómsins að telja, haldi hann almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði 1.063.680 krónur í sakarkostnað, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, E-kk-ef K-kk-ef lögmanns, 999.520 krónur, en einnig ferðakostnað hans að fjárhæð 64.160 krónur.