S-427/2010

Mál þetta, sem dómtekið var 19. október 2010, er höfðað samkvæmt ákæru útgefinni af ríkissaksóknara 1. júní 2010, á hendur X, kt. …, búsettum í .., fyrir brot gegn valdstjórninni, hættubrot og brot gegn sóttvarnarlögum með því að hafa, að morgni sunnudagsins 10. maí 2009, á þáverandi heimili sínu að … í Reykjavík, veist með ofbeldi að lögreglumanninum Y, sem þar var við skyldustörf, er hann stakk blóðugum fingri sínum í munn lögreglumannsins vitandi að hann væri smitaður af lifrarbólgu C og stofnaði þannig á ófyrirleitinn hátt lífi og heilsu hans í augljósan háska enda hætta á því að Y smitaðist af sjúkdóminum.

Brot ákærða teljast varða við 1. mgr. 106. gr. og 4. mgr. 220. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. lög nr. 25/2007 og lög nr. 82/1998 og 1. mgr. 7. gr., sbr. 19. gr. sóttvarnarlaga nr. 19/1997.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Verjandi krefst þess aðallega að ákærði verði sýknaður af ákæru, en til vara að honum verði dæmd vægasta refsing sem lög leyfa. Þá krefst verjandi hæfilegra málsvarnarlauna sér til handa, sem greiðist úr ríkissjóði.

Málsatvik

Samkvæmt skýrslu lögreglu frá 10. maí 2009 barst tilkynning laust eftir klukkan 9 um morguninn um að íbúi að … í Reykjavík hefði hótað nágranna sínum með sverði. Reyndist þar átt við ákærða, sem bjó á fyrstu hæð hússins. Í skýrslunni kemur fram að er lögreglumenn knúðu dyra á íbúð ákærða hafi hann komið út í glugga og neitað að hleypa þeim inn. Hafi hurð íbúðarinnar þá verið sparkað upp. Þegar inn kom hafi ekkert sverð verið sjáanlegt og hafi ákærði neitað að vísa á það. Ákærði hafi verið í annarlegu ástandi og virst vera undir áhrifum lyfja eða fíkniefna. Hann hafi hvorki virst áttaður á stað né stund og ekki skilja hvers vegna lögreglumennirnir væru þarna komnir. Þá hafi hann verið æstur og ekki getað setið kyrr. Með ákærða í íbúðinni hafi verið H-kk-nf H-kk-nf, sem vísaði á „sverðið“, sem reyndist vera hnífur, í skúffu í eldhúsi. H-kk-nf hafi upplýst að ákærði hefði átt í einhverjum útistöðum við nágranna sína. Ákærði hafi verið með áverka á fingri og blætt úr löngutöng hægri handar. Þegar lögreglumaðurinn Y hafi spurt ákærða hvort hann hefði slasað sig hafi hann brugðist hinn versti við, risið á fætur og sett fingurinn í andlit og upp í munn lögreglumannsins. Hafi lögreglumaðurinn verið blóðugur á vinstri kinn og fundið fyrir blóðbragði í munni. Ákærða hafi virst brugðið við að sjá blóð á fingrinum og sagt lögreglumennina hafa valdið áverkanum. Var ákærði handtekinn í kjölfar þessa.

Meðal gagna málsins er vottorð Ó-kk-ef R-kk-ef I-kk-ef, sérfræðings á slysa- og bráðasviði Landspítala – háskólasjúkrahúss, dagsett 10. maí 2009, þar sem kemur fram að tekið hafi verið blóðsýni úr ákærða til rannsóknar á HIV, Hepatitis-B og Hepatitis-C. Hafi sýni fyrir Hepatitis-C reynst jákvætt og væri smithætta fyrir hendi.

Samkvæmt vottorði Ó-kk-ef G-kk-ef, sérfræðings í lyflækningum og smitsjúkdómum, dagsettu 14. desember 2009, leitaði Y á göngudeild smitsjúkdóma 10. maí 2009. Vegna hugsanlegrar smithættu hafi munnur verið hreinsaður og blóðsýni tekin. Þá hafi blóðsýni verið tekin á ný þremur og sex mánuðum eftir atvikið. Niðurstöður úr blóðsýnum hafi verið neikvæðar fyrir lifrarbólgu C.

Þá liggur fyrir læknabréf Þ-kvk-ef G-kvk-ef augnlæknis, dagsett 18. október 2010, þar sem kemur fram að ákærði sé blindur á vinstra auga.

Ákærði gaf skýrslu hjá lögreglu 12. maí 2009. Hann sagði sér ekki hafa verið sjálfrátt sökum ölvunar í umrætt sinn. Hann hafi fengið sár á fingur er hann tókst á við lögreglumenn er hann reyndi að loka glugga. Hann hafi ekki áttað sig á því fyrr en einn lögreglumannanna hefði spurt hann um sárið. Hann hafi þá lyft hendinni upp til að sýna lögreglumanninum sárið og þá hafi fingurinn óvart rekist utan í kinn hans. Ákærði tók fram að hann væri blindur á vinstra auga og hafi það áhrif á fjarlægðarskyn. Ákærði sagðist stórefa að hann hafi stungið fingrinum í munn lögreglumannsins. Hins vegar hafi fingurinn strokist við kinn hans, en það hafi verið óviljandi. Þá kannaðist ákærði við að vera smitaður af lifrarbólgu C.

Verður nú rakinn framburður ákærða og vitna fyrir dóminum.

Ákærði neitaði sök og kvaðst ekki hafa stungið fingri í munn lögreglumannsins Y. Hann sagði lögreglu hafa komið á heimili sitt þennan morgun eftir að hann lenti í útistöðum við nágranna sína. Hann hafi opnað glugga í eldhúsi þegar hann varð lögreglu var, en þegar hann ætlaði að loka glugganum aftur hafi hann verið sleginn með kylfu í fingur. Í kjölfarið hafi hurð að íbúð hans verið brotin upp. Honum hafi brugðið við þetta og sest á stól í eldhúsi. Lögreglumennirnir sem komu inn hafi leitað að hnífi og lagt hald á hníf sem var í skúffu í eldhúsinu. Þegar það var afstaðið hafi einn lögreglumannanna haft á orði við hann að það blæddi úr fingri hans. Ákærði sagðist þá hafa séð að fingurinn var blóðugur. Hann hafi staðið á fætur til að sýna lögreglumanninum sárið og líklega til að sækja plástur. Hann væri blindur á öðru auga og hafi það áhrif á fjarlægðarskyn. Hann hafi ekki áttað sig á því hve lögreglumaðurinn stóð nálægt honum. Hann hafi haldið hendinni í axlarhæð þegar hann stóð upp og snúið sér að lögreglumanninum, en fingurinn þá strokist við kinn hans. Ákærði sagði sér hafa verið fullkunnugt að hann væri smitaður af lifrarbólgu C og sagðist þekkja vel smitleiðir þess sjúkdóms.

Vitnið Y lögreglumaður sagðist hafa sinnt útkalli á heimili ákærða í umrætt sinn, en tilkynning hafi borist um að maður hefði ógnað íbúum á efri hæð hússins með hnífi. Þeir hafi knúið dyra á neðri hæð hússins og einhver komið út í glugga, sem ekki vildi hleypa þeim inn. Eftir að inn í íbúðina kom hafi þeir hitt fyrir tvo menn og haldlagt hníf. Eftir þetta hafi hann rætt við ákærða þar sem hann sat á stól í eldhúsi. Hann hafi þá tekið eftir því að ákærði var blóðugur á fingri og spurt hann hvað hefði komið fyrir fingurinn. Þá hafi ákærði skyndilega orðið reiður, risið á fætur og stungið fingrinum upp í hann. Y sagðist hafa fundið blóðbragð í munninum um leið og þetta gerðist, en ekki geta svarað því hvort hann hafi fundið fyrir fingrinum í munni sér. Hann hafi gert ráð fyrir því þegar hann fann blóðbragð að fingurinn hefði farið upp í hann. Honum hafi fundist ákærði stefna á munninn og hafi hann upplifað atvikið þannig að ákærði hafi ætlað að setja fingurinn upp í hann. Hann hafi reynt að skyrpa og skola munninn og síðar leitað til læknis vegna smithættu. Hann hafi fengið endanlega staðfest rúmu ári síðar að hann hefði ekki smitast af lifrarbólgu. Vitnið kannaðist ekki við að ákærði hafi verið sleginn í fingur í umrætt sinn.

Vitnið J-kk-nf S-kk-nf lögreglumaður sagðist hafa verið staddur í eldhúsi þegar atvikið varð. Ákærði hafi setið á stól þar inni og einn lögreglumannanna staðið andspænis honum og rætt við hann. Fyrirvaralaust hafi ákærði risið á fætur og rekið höndina upp í andlit lögreglumannsins og sýndist vitninu fingur ákærða fara upp í hann. Ákærði hafi strokið lögreglumanninum um kinn og taldi vitnið að fingur hans hefði farið í munn lögreglumannsins við það. Hann minntist þess að hafa séð blóð á andliti lögreglumannsins eftir þetta.

Vitnið B-kk-nf M-kk-nf V-kk-nf lögreglumaður sagði þá hafa verið að ræða við ákærða inni í eldhúsi þegar einn lögreglumannanna hafi tekið eftir því að ákærði var blóðugur á fingri og spurt hann um það. Vitnið sagðist síðan hafa heyrt „smálæti“ og í kjölfarið séð að lögreglumaðurinn var blóðugur á kinn, en hann hafi ekki séð hvernig það atvikaðist. Vitnið kannaðist ekki við að slegið hafi verið á fingur ákærða þegar hann kom út í glugga eftir að knúið hafði verið dyra hjá honum.

Vitnið J-kk-nf B-kk-nf S-kk-nf lögreglumaður sagðist hafa staðið við dyrnar að eldhúsinu þegar atvikið átti sér stað. Ákærði hafi setið á stól þar inni, en síðan staðið snögglega upp og sett höndina framan í lögreglumanninn. Hann hafi þreifað eða strokið andlit lögreglumannsins. Vitnið sagðist ekki geta fullyrt að ákærði hafi stungið fingri í munn lögreglumannsins. Hann sagðist hafa séð að ákærði var blóðugur á fingri og minnti að blóð hefði sést á andliti lögreglumannsins. Lögreglumaðurinn hafi brugðist við með því að skyrpa og hann hafi beygt sig niður líkt og hann kúgaðist. Vitnið sagðist ekki hafa upplifað þetta sem óviljaverk.

Vitnið H-kk-nf H-kk-nf sagðist hafa verið gestkomandi hjá ákærða í umrætt sinn og hafi ákærði átt einhver samskipti við fólk utan við húsið, þar sem hnífur hafi komið við sögu. Vitnið sagðist hafa fengið ákærða inn með sér og hafi ákærði skilað hnífnum inn í eldhús. Stuttu síðar hafi lögreglumenn komið á vettvang og hafi vitnið vísað þeim á hnífinn. Hann kannaðist ekki við að slegið hafi verið í fingur ákærða. Þá sagðist hann ekki hafa verið vitni að því sem átti sér stað í eldhúsinu.

Vitnið Ó-kk-nf G-kk-nf, sérfræðingur í lyflækningum og smitsjúkdómum, gerði grein fyrir smitleiðum lifrarbólgu C. Þá kom fram hjá vitninu að Y hafi leitað á smitsjúkdómadeild eftir atvikið og hafi honum þrívegis verið tekin blóðsýni, síðast 27. nóvember 2009. Það hafi verið lokasýni og hafi hann ekki reynst smitaður af sjúkdómnum.

Loks kom L-kk-nf K-kk-nf rannsóknarlögreglumaður fyrir dóminn sem vitni, en ekki eru efni til að rekja framburð hans.

Niðurstaða

Í ákæru er verknaði ákærða lýst svo að hann hafi stungið fingri í munn lögreglumannsins Y. Ákærði neitar sök og kveðst ekki hafa stungið fingri í munn Y, heldur hafi fingur hans óvart strokist við andlit lögreglumannsins. Vitnið Y hefur borið að honum hafi fundist ákærði beina blóðugum fingrinum að munni sér. Fyrir dóminum treysti hann sér ekki til að svara hvort hann hafi fundið fyrir fingri ákærða í munni sér. Hann sagðist hins vegar hafa fundið blóðbragð og því gert ráð fyrir að fingurinn hefði farið upp í hann. Vitnið J-kk-nf S-kk-nf sagði að sér hafi sýnst fingur ákærða fara upp í Y, en ákærði hafi strokið Y um kinn og hafi hann verið blóðugur í andliti á eftir. Vitnið J-kk-nf B-kk-nf S-kk-nf sagði ákærða hafa þreifað eða strokið andlit Y, en sagðist ekki geta fullyrt að ákærði hafi stungið fingri í munn hans. Vitnið minnti að hann hafi séð blóð á andliti félaga síns. Þá sagðist vitnið B-kk-nf M-kk-nf V-kk-nf hafa séð að Y var blóðugur á kinn eftir atvikið.

Með hliðsjón af framansögðu er ósannað gegn eindreginni neitun ákærða að hann hafi stungið fingri í munn Y, svo sem honum er gefið að sök í ákæru, en ekki er unnt að útiloka að blóð hafi borist í munn lögreglumannsins er ákærði strauk fingri um andlit hans, eins og hann sjálfur og vitni hafa lýst. Verður ákærði sýknaður af kröfum ákæruvaldsins.

Málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, S-kk-ef Þ-kk-ef J-kk-ef héraðsdómslögmanns, greiðist úr ríkissjóði, 150.600 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið D-kvk-nf K-kvk-nf aðstoðarsaksóknari.

R-kvk-nf H-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

DÓMSORÐ :

Ákærði, X, er sýknaður af kröfum ákæruvaldsins.

Málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, S-kk-ef Þ-kk-ef J-kk-ef héraðsdómslögmanns, 150.600 krónur, greiðist úr ríkissjóði.

R-kvk-nf H-kvk-nf