S-277/2012

Mál þetta, sem þingfest var þann 30. ágúst. sl., og dómtekið að lokinni aðalmeðferð þann 6. september sama ár, er höfðað með ákæru útgefinni af lögreglustjóranum á Selfossi, dagsettri 13. júlí 2012, á hendur A, kt. 000000-0000.

„fyrir hótanir:

með því að hafa, sunnudaginn 6. maí 2012, hótað B, kt. 000000-0000 ofbeldi í neðangreindum tölvupósti, sem ákærði sendi á tölvupóstfang hennar, en áðurnefnd tölvupóstsending var til þess falin [sic] að vekja hjá B ótta um líf hennar og velferð. (033-2012-2838)

„…Ég ætla að vara þig við þú skalt borga lánið eða ég fæ innheimtumenn til að koma til þín og afgreiða það eftir þeirra leiðum…“

Telst brot ákærða varða við 233. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940.

Þess er krafist, að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Í ákæru var tilgreind einkaréttarkrafa B en hún féll frá kröfunni í þinghaldi fyrir aðalmeðferð og kemur hún því ekki til skoðunar í máli þessu.

Ákærði neitaði sök og krefst þess að hann verði sýknaður af öllum kröfum ákæruvaldsins í máli þessu en til vara að honum verði dæmd vægasta refsing er lög leyfa. Þá krefst verjandi ákærða hæfilegra málsvarnarlauna sér til handa og að þau verði greidd úr ríkissjóði.

Málsatvik

B, brotaþoli í máli þessu, lagði síðdegis mánudaginn 7. júní 2012, fram kæru á hendur ákærða fyrir hótanir. Brotaþoli greindi frá því að hafa borist fjöldi tölvupósta frá ákærða sem hafi innihaldið hótanir í hennar garð. Ákærði hafi hótað „handrukkurum með ónefndum afleiðingum“ greiddi hún ekki lán sem ákærði væri ábyrgðarmaður að, eins og segir í frumskýrslu.

Í málinu liggja frammi útprentanir af þrettán tölvupóstum frá netfangi ákærða í netfang brotaþola á tímabilinu frá klukkan 09:40 laugardaginn 2. maí 2012 til klukkan 12:42 mánudaginn 7. maí sl., og kannast ákærði við að hafa sent umrædda tölvupósta. Þá liggja frammi myndir af smáskilaboðum sem brotaþola bárust frá ákærða í gegnum síma þann 4. maí sl. Í máli þessu er ákært fyrir ætlaðar hótanir í tilteknum tölvupósti sem ákærði hefur viðurkennt að hafa sent brotaþola klukkan 02:08 sunnudaginn 6. maí sl.

Skýrslutökur fyrir dómi.

Ákærði hefur neitað sök. Fyrir dómi bar ákærði að hann og brotaþoli hafi verið gift í tíu ár og eigi saman þrjú börn. Þau hafi skilið árið 2007 en búið saman um tíma fyrir um ári síðan. Í kjölfar skilnaðar þeirra hafi risið upp ágreiningur vegna forsjár barnanna sem hafi lokið með dómsmáli þar sem ákærða hafi verið dæmd forsjá. Einnig kom fram hjá ákærða að samskipti hans og brotaþola vegna barnanna hafi verið erfið eftir skilnaðinn en hann hafi aldrei beitt brotaþola ofbeldi eða hótað henni.

Ákærði viðurkenndi að hafa umræddan dag sent brotaþola tölvupóst þann sem ákært er fyrir, sem og aðra tölvupósta sem liggja frammi í málinu. Ástæðu tölvupóstsamskipta kvað ákærði hafa verið þá, að hann hafi verið settur inn á vanskilaskrá eftir greiðslufall brotaþola á láni sem ákærði var í ábyrgð fyrir og brotaþoli tók að sér að greiða samkvæmt skilnaðarsamningi þeirra í milli. Ákærði var fyrir dómi beðinn um að lýsa því hvað hann hafi átt við með hinum umrædda tölvupósti. Hann kvað tilgang tölvupóstsins hafa verið þann að fá brotaþola til að ganga frá skuldinni þannig að ákærði yrði tekinn út af vanskilaskrá. Hann hafi viljað gefa brotaþola kost á að greiða eða semja um lánið, að öðrum kosti yrði hann að leita aðstoðar lögfræði- eða innheimtustofu. Ákærði kvaðst með orðinu “innheimtumenn“ hafa átt við lögfræðinga eða lögfræðistofur. Með orðunum „koma til þín“ kvaðst ákærði hafi átt við að lögfræðingar komi til skuldara til að birta þeim stefnur og með orðunum „þeirra leiðir“ kvaðst ákærði hafa átt við hinar hefðbundnu innheimtuaðferðir lögfræðistofa. Aðspurður um hvernig hann hafi haldið að brotaþoli myndi skilja tölvupóstinn kvaðst ákærði ekki hafa áttað sig á því en hann hafi þó, daginn eftir, sent brotaþola tölvupóst og tekið fram að hann myndi ekki fara að henni með ofbeldi enda hafi hann óttast að hún myndi viljandi misskilja tölvupóst þann sem mál þetta fjallar um. Aðspurður um hvað hann hafi átt við með öðrum tölvupóstum sem liggja frammi í málinu og varða m.a. umrætt lán, ítrekaði ákærði að hann hafi viljað vara brotaþola við áður en hann færi með málið í innheimtu lögmanna. Með orðunum „Ef þú borgar ekki lánið þá mun ég ekki ábyrgjst [sic] afleyðingarnar [sic], ég stend við það“, sem ákærði viðurkenndi að hafa sent brotaþola í tölvupósti um hádegi þann 5. maí sl., vísaði ákærði ítrekað til þess að hefði verið að vara brotaþola við áður en hann færi með málið í innheimtu lögmanna með tilheyrandi kostnaði fyrir brotaþola.

Vitnið B, brotaþoli í máli þessu, bar fyrir dómi að hafa ítrekað fengið hótanir frá ákærða í tölvupósti og í eitt sinn hafi skilaboðin snúist um lán sem ákærði væri í ábyrgð fyrir en hún hafi hætt að greiða af. Vitnið mundi ekki hver hafi verið aðdragandi tölvupóstsamskipta þeirra í maí 2012, en þau hafi oft rifist og ákærði hafi oft hótað henni þegar hún væri með öðrum karlmönnum. Vitnið kvaðst hafa orðið óörugg og kvíðin þegar hún fékk tölvupóst með orðunum að einhver ætti „að falla“ og „það verði stríð“. Vitnið kvað það hafa komið fyrir að hún teldi að ákærði myndi fylgja hótunum sínum eftir og kvaðst hún í því sambandi hafa mestar áhyggjur af sér og sambýlismanni sínum og einnig börnunum.

Aðspurð um tölvupóst þann sem mál þetta snýst um kvaðst vitnið hafa skilið póstinn á þann veg að hún ætti von á „J-kk-þgf stóra eða einhverjum“. Nánar aðspurð kvaðst vitnið hafa átt von á að svokallaðir „handrukkarar“ kæmu heim til sín. Hún kvaðst hafa fengið kvíðakast og ekki vitað við hverju hún hefði mátt búast og aðallega haft áhyggjur af sjálfri sér.

Vitnið kvað ákærða hafa beitt sig andlegu- og líkamlegu ofbeldi meðan þau bjuggu saman en hún hafi ekki snúið sér til lögreglu. Þá greindi vitnið frá því að ákærði hafi hótað henni ofbeldi eftir skilnaðinn en hann aldrei fylgt þeim eftir.

Niðurstaða

Ákærði hefur viðurkennt að hafa sent brotaþola tölvupóst þann sem tilgreindur er í ákæru, en neitað að í efni tölvupóstsins hafi falist ólögmæt hótun. Með tölvupóstinum hafi hann átt við innheimtuaðferðir lögmanna- eða innheimtustofa og hann hafi viljað vara brotaþola við því að ef hún greiddi ekki umrætt lán eða semdi um það yrði hann að leita aðstoðar slíkra aðila .

Brotaþoli kvaðst hafa lagt þann skilning í umræddan tölvupóst að hún ætti von á svokölluðum handrukkurum heim til sín. Hún hafi fengið kvíðakast og ekki vitað við hverju hún hefði mátt búast og aðallega haft áhyggjur af sjálfri sér. Vitnið kvaðst einnig hafa orðið óörugg og kvíðin vegna annarra tölvupósta frá ákærða á tímabilinu 5.- 7. maí 2012.

Fyrir liggur að ákærði og brotaþoli voru gift í tíu ár og eiga saman þrjú börn. Bæði báru þau fyrir dómi að samskipti þeirra í milli hafi gengið illa eftir skilnaðinn. Þá liggur fyrir að ákærði var ábyrgðarmaður að láni sem brotaþoli tók að sér að greiða í kjölfar skilnaðarsamnings.

Samkvæmt 233. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, varðar það sektum eða fangelsi allt að tveimur árum ef maður hefur í frammi hótun um að fremja refsiverðan verknað og hótunin er til þess fallin að vekja hjá öðrum manni ótta um líf, heilbrigði eða velferð sína eða annarra.

Ákærða er gefið að sök að hafa hótað brotaþola ofbeldi í tölvupóstsendingu þann 6. maí 2012 með orðunum „Ég ætla að vara þig við þú skalt borga lánið eða ég fæ innheimtumenn til að koma til þín og afgreiða það eftir þeirra leiðum“, sem hafi verið til þess fallin að vekja hjá brotaþola ótta um líf hennar og velferð. Við mat á því hvort tilgreind setning rúmist innan marka 233. gr. almennra hegningarlaga, verður að skoða tölvupóstinn í heild og líta til annarra tölvupósta sem brotaþola barst frá ákærða 5. og 7. maí sl., og fjalla um framangreint lán. Þá er einnig til þess að líta að erfiðleikar voru í samskiptum þeirra tengdir umgengi brotaþola við börn þeirra.

Í tölvupósti þeim sem mál þetta fjallar um er aðeins fjallað um áðurgreint lán í þeirri setningu sem tilgreind er í ákæru. Annað efni fjallar m.a. um samskipti ákærða og brotaþola vegna barna þeirra og kemur því ekki til frekari skoðunar. Í tölvupósti sem ákærði sendi brotaþola um hádegi daginn áður, þ.e. þann 5. maí 2012, segir „Ef þú borgar ekki lánið þá mun ég ekki ábyrgjst [sic] afleyðingarnar[sic], ég stend við það“. Þá segir í tölvupósti sem ákærði sendi brotaþola að morgni þess 7. maí sl.: „B þú ert búinn að valda mér miklum skaða út af láninu sem þú lést falla á mig, og það er engin furða þó ég sé mjög reiður út í þig. Ég þarf núna að fara selja hluti sem ég á til að geta staðið í skilum. Þú búin að gera mig nánast gjaldþrota [...] Þú skalt borga þetta lán.“ Um hádegi þann sama dag sendi ákærði brotaþola tölvupóst þar sem m.a. segir: „Þó að hlutirnir séu eins og þeir eru í dag þá mun ég aldrei fara með ofbeldi gegn þér, en það eru mikil sárindi í gangi.“

Gegn neitun ákærða verður ekki fallist á það með ákæruvaldinu að í orðalagi tölvupóstsins, sem tilgreindur er í ákæru, hafi falist afdráttarlaus ólögmæt hótun af hálfu ákærða um að fremja refsiverðan verknað og að ummælin hafi verið til þess fallin að vekja ótta hjá brotaþola um líf, heilbrigði eða velferð hennar, sbr. 233. gr. almennra hegningarlaga. Þennan vafa verður að skýra ákærða í hag, sbr. 108. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008. Aðrir tölvupóstar ákærða, sem brotaþola barst og raktir eru hér að framan, breyta ekki framangreindu mati dómsins eins og ákæra er úr garði gerð. Með vísan til alls þess sem að framan er rakið verður ákærði sýknaður af refsikröfu ákæruvaldsins í máli þessu.

Allur sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun I-kvk-ef L-kvk-ef B-kvk-ef héraðsdómslögmanns, 191.388 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti og 25.308 krónur í ferðakostnað.

M-kvk-nf H-kvk-nf G-kvk-nf, fulltrúi lögreglustjórans á Selfossi, flutti málið fyrir ákæruvaldið.

R-kvk-nf T-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

Dómsorð:

Ákærði, A, er sýkn af öllum kröfum ákæruvaldsins í máli þessu.

Allur sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun I-kvk-ef L-kvk-ef B-kvk-ef hdl., 191.388 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti, og 25.308 krónur í ferðakostnað.

R-kvk-nf T-kvk-nf