S-637/2012

Málið, sem dómtekið var 8. nóvember síðastliðinn, var höfðað með tveimur ákærum lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, útgefnum 11. og 20. september síðastliðinn, einni ákæru ríkissaksóknara, útgefinni 27. september síðastliðinn og einni ákæru lögreglustjórans á Suðurnesjum, útgefinni 10. október síðastliðinn á hendur ákærða, M-kk-þgf Í-kk-þgf H-kk-þgf, kennitala 000000-0000, nú gæslufanga.

Í köflum II – V hér á eftir verður gerð grein fyrir hverri ákæru fyrir sig og afstöðu ákærða til hennar. Þar verða málavextir raktir og framburður ákærða og vitna fyrir dómi. Loks verður komist að niðurstöðu um sekt eða sýknu.

Ákærði krefst þess að verða sýknaður af þeim ákæruliðum þar sem hann neitar sök, en dæmdur í vægustu refsingu fyrir þau brot sem hann játar að hafa framið. Hann krefst þess að sakarkostnaður, þar með talin málsvarnarlaun, verði greiddur úr ríkissjóði.

II

Í fyrri ákæru lögreglustjórans í Reykjavík er ákærði ákærður fyrir „eftirtalin brot:

I.

Fyrir hylmingu, með því að hafa mánudaginn 13. ágúst 2012, á heimili sínu við Meðalholt 3, Reykjavík, haft í vörslum sínum eftirfarandi muni, þrátt fyrir að vita eða mega vita að um þýfi væri að ræða:

1. Veiðistöng, veiðihólk og veiðijakka sem stolið var úr innbroti í Skaftahlíð 18, Reykjavík, þann 12. ágúst 2012.

2. Posavél sem stolið var úr innbroti í bifreið sem stóð fyrir utan Háteigsveg 11, Reykjavík, þann 12. ágúst 2012.

3. Reiðhjól sem stolið var fyrir utan Grettisgötu 96, Reykjavík, þann 13. ágúst 2012

Innbrotsviðvörunar- og brunakerfi sem stolið var úr geymslu í fjölbýlishúsinu við Laugaveg 85, Reykjavík, þann 13. ágúst 2012.

4. Innbrotsviðvörunar- og brunakerfi sem stolið var úr geymslu í fjölbýlishúsinu við Laugaveg 85, Reykjavík, þann 13. ágúst 2012.

5. Bakpoka sem innihélt ýmsa persónulega muni sem stolið var úr bifreiðinni SG-497 þar sem hún stóð fyrir utan Skúlagötu 74, Reykjavík, þann 10. ágúst.

6. Tölvuskjá sem stolið var frá Gistiheimilinu Stay Apartments við Einholt 2, Reykjavík, þann 10. ágúst 2012.

7. Verkfæratösku með slípisetti, rafmagnsslípivél, dráttarspil fyrir rafmagn og bakpoka af gerðinni Mount Invaders sem stolið var af verkstæði við Síðumúla 37, Reykjavík, þann 8. ágúst 2012.

Þetta telst varða við 254. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

II.

Fyrir fíkniefnalagabrot, með því að hafa fimmtudagskvöldið 9. febrúar 2012, við Laugaveg 126, Reykjavík, haft í vörslum sínum 2,81 g af hassi sem lögregla fann við leit.

Þetta telst varða við 2. gr., sbr. 5. og 6. gr. laga um ávana- og fíkniefni nr. 65/1974, með áorðnum breytingum, og 2. gr. sbr. 1. mgr. 14. gr. reglugerðar um ávana- og fíkniefni og önnur eftirlitsskyld efni nr. 233/2001, með áorðnum breytingum.

III.

Fyrir hylmingu, með því að hafa miðvikudagskvöldið 8. febrúar 2012, á heimili sínu við Meðalholt 3, Reykjavík, haft í vörslum sínum höggborvél af gerðinni Hilti, í kassa merktum R-kk-nf, sem stolið var úr Hörðuvallaskóla, þrátt fyrir að vita að um þjófstolinn mun væri að ræða og þannig haldið honum ólöglega fyrir eiganda hans.

Þetta telst varða við 254. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

IV.

Fyrir fíkniefnalagabrot, með því að hafa miðvikudagskvöldið 8. febrúar 2012, í fangaklefa nr. 9 á lögreglustöðinni við Hverfisgötu, Reykjavík, haft í vörslum sínum 4,92 g af hassi sem lögregla fann við leit.

Þetta telst varða við 2. gr., sbr. 5. og 6. gr. laga um ávana- og fíkniefni nr. 65/1974, með áorðnum breytingum, og 2. gr. sbr. 1. mgr. 14. gr. reglugerðar um ávana- og fíkniefni og önnur eftirlitsskyld efni nr. 233/2001, með áorðnum breytingum.

V.

Fyrir fíkniefnalagabrot, með því að hafa þriðjudagskvöldið 13. september 2011, á heimili sínu við Meðalholt 3, Reykjavík, haft í vörslum sínum 35 kannabisplöntur, og hafa um nokkurt skeið fram til þess dags ræktað greindar plöntur, 8,90 g af maríhúana og 7,30 g af kannabislaufum sem lögregla fann við leit.

Telst þetta varða við 2. gr., sbr. 4., 5. og 6. gr., laga um ávana- og fíkniefni nr. 65/1974, sbr. lög nr. 13/1985 og lög nr. 68/2001, og 2. gr., sbr. 14. gr., reglugerðar um ávana- og fíkniefni og önnur eftirlitsskyld efni nr. 233/2001, sbr. reglugerð nr. 848/2002.

VI.

Fyrir líkamsárás, með því að hafa sunnudaginn 19. júní 2011, í myndbandaleigunni James bönd, Skipholti 9, Reykjavík, ráðist að L-kvk-þgf S-kvk-þgf, starfsmanni myndbandaleigunnar, gripið í vinstri handlegg hennar, hrist hana til og loks hrint henni á vegg. Afleiðingar árásarinnar voru þær að L-kvk-nf hlaut mar og mjúkpartaáverka á upphandlegg og brjósthrygg.

Þetta telst varða við 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

VII.

Fyrir fíkniefnalagabrot, með því að hafa sunnudaginn 19. júní 2011, á heimili sínu við Meðalholt 3, Reykjavík, haft í vörslum sínum 2,42 g af maríhúana og 0,24 g af amfetamíni sem lögregla fann við leit.

Þetta telst varða við 2. gr., sbr. 5. gr. laga um ávana- og fíkniefni nr. 65/1974, með áorðnum breytingum, og jafnframt sbr. 6. gr. laganna að því er varðar maríhúana, og 2. gr. sbr. 1. mgr. 14. gr. reglugerðar um ávana- og fíkniefni og önnur eftirlitsskyld efni nr. 233/2001, með áorðnum breytingum.

VIII.

Fyrir eignaspjöll, með því að hafa laugardaginn 2. apríl 2011, við gatnamót Barónsstígs og Laugavegs, Reykjavík, valdið skemmdum á gleraugum í eigu G-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef, með því að rífa þau af honum, brjóta og kasta í ruslatunnu.

Þetta telst varða við 1. mgr. 257. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Í málinu gerir G-kk-nf A-kk-nf S-kk-nf þá kröfu að ákærða verði gert að greiða skaðabætur að fjárhæð 88.900 krónur, auk vaxta skv. 1. mgr. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, frá 2. apríl 2011 þar til mánuður er liðinn frá birtingu kröfunnar, en síðan dráttarvaxta skv. 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. laganna frá þeim degi til greiðsludags.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar, greiðslu alls sakarkostnaðar. Jafnframt er þess krafist að gerð verði upptækt 35 kannabisplöntur, 11,32 g af maríhúana, 7,73 g af hassi, 7,30 g af kannabislaufum, 0,24 g af amfetamíni, 3 lampar, 1 vifta, 1 vatnsdæla og tímarofi, skv. 6. mgr. 5. gr. laga nr. 65/1974 og 2. mgr. 14. gr. reglugerðar nr. 233/2001. sem hald var lagt á.“

Ákærði hefur játað sök í ákæruliðum II, IV, VII og VIII en neitar sök í öðrum ákæruliðum. Hann hefur samþykkt bótakröfuna í VIII. ákærulið og gerir ekki athugasemdir við upptökukröfuna.

Málavextir varðandi þann þátt málsins þar sem ákærði neitar sök verða nú reifaðir en að öðru leyti er vísað til ákæru, sbr. 3. mgr. 183. gr. laga nr. 88/2008.

Lögreglan leitaði á heimili ákærða að Meðalholti 3 13. ágúst 2012 og lagði þar hald á muni þá sem í I. ákærulið greinir. Upplýst var af lögreglu að þeim hafði verið stolið eins og greinir í þessum kafla ákærunnar.

Við aðalmeðferð bar ákærði að hann hefði ekki verið að Meðalholti 3 á þessum tíma. Íbúðin hefði staðið opin og fólk hefði verið þarna óboðið. Hann kvaðst meðal annars hafa verið í fangelsi til 1. ágúst og verið að afplána vararefsingu. Eins hefði hann verið í öðru bæjarfélagi. Hann kvaðst ekkert kannast við munina, sem í liðnum greinir, og ekki vita hver hefði komið með þá í íbúðina.

G-kk-nf P-kk-nf J-kk-nf rannsóknarlögreglumaður kvaðst hafa leitað að Meðalholti 3 13. ágúst síðastliðinn. Við leitina fundust þeir munir, sem upp eru taldir í ákæruliðnum. Þeir hafi verið út um alla íbúð, meðal annars í svefnherbergi. Sumir þessara muna hafi verið merktir fyrirtækjum og stofnunum og síðar hafi komið í ljós að þeir voru úr innbrotum. Ákærði var spurður um þessa hluti og kvaðst hann hafa keypt sumt af þessum munum á netinu og aðra hefðu hinir og þessir komið með í íbúðina, en hann hefði engin nöfn nefnt.

J-kvk-nf G-kvk-nf J-kvk-nf rannsóknarlögreglumaður tók þátt í húsleitinni og staðfesti hún að lögreglan hefði haldlagt muni þá sem í ákæru greinir. Þeir hefðu verið víðs vegar í íbúðinni. Síðar hefði komið í ljós að um þýfi hafi verið að ræða. Hún kvað íbúðina hafa verið ólæsta þegar lögreglumenn komu þangað og hefði ákærði sagt að hún væri oft ólæst og alls konar fólk vendi komur sínar þangað. Enginn hefði þó verið þar þegar lögreglumenn komu.

G-kk-nf P-kk-nf G-kk-nf lögregluvarðstjóri tók þátt í húsleitinni og staðfesti hann að lögreglan hefði haldlagt muni þá sem í ákæru greinir. Í ljós hefði komið að um stolna muni var að ræða sem hefðu verið alls staðar í íbúðinni.

Kona, sem var á heimili ákærða 13. ágúst og hafði dvalið þar í nokkra daga áður en leitað var þar, bar að heimili hans hafi verið eins og stoppistöð. Fólk hefði komið og farið. Um hafi verið að ræða fólk í neyslu. Hún kvað ákærða hafa verið húsráðanda. Konan kvaðst hafa orðið fyrir líkamsárás þarna þennan dag. Hún kvaðst ekki hafa verið á heimilinu meðan ákærði var í fangelsi að afplána vararefsingu.

Munirnir, sem hér um ræðir í þessum ákærulið, fundust á heimili ákærða og hafði þeim verið stolið eins og rakið er. Ákærði neitaði sök og kvaðst ekki kannast við munina og ekki vita hver hafi komið með þá í íbúðina. Hann bar að hafa verið í afplánun fram til 1. ágúst en mununum var stolið eftir þann tíma. Þegar lögreglumenn komu að íbúðinni var hún ólæst og eins bar framangreind kona að margt fólk hefði verið þar á þeim tíma sem hún dvaldi þar. Samkvæmt þessu og gegn eindreginni neitun ákærða er ekki komin fram lögfull sönnun um að hann hafi vitað eða mátt vita að munir þessir væru þjófstolnir. Verður því að sýkna hann af þessum ákærulið.

Lögreglan kom á heimili ákærða 8. febrúar 2012 og fann þá höggborvélina sem um getur í III. lið ákæru.

Ákærði kvaðst hafa keypt þessa vél á netinu fyrir einu eða tveimur árum og kvaðst hafa talið seljandann hafa átt hana. Þess vegna hefði það ekki vakið athygli hans að vélin var merkt tilteknu fyrirtæki. Hann kvaðst ekkert vita um seljandann.

B-kk-nf R-kk-nf S-kk-nf lögregluvarðstjóri kvað lögreglumenn hafa veitt athygli verkfærum og verkfæratöskum á heimili ákærða þennan dag. Hann var spurður hver ætti þessa hluti og kvaðst hann eiga þá. Þeir veittu því athygli að verkfærin voru merkt ýmsum fyrirtækjum og þess vegna voru þau haldlögð.

G-kk-nf P-kk-nf J-kk-nf rannsóknarlögreglumaður kvaðst ekki muna eftir að hafa fundið höggborvélina en hann hefði fundið eigandann sem kvað henni hafa verið stolið frá sér.

Þ-kvk-nf Þ-kvk-nf lögregluvarðstjóri bar að hafa komið á heimili ákærða vegna annars máls og hefðu lögreglumenn séð þar verkfæri sem merkt voru fyrirtækjum. Ákærði hefði verið spurður um þau og þá hafi kærasta hans sagt að faðir sinn ætti þau. Verkfærin hefðu verið haldlögð.

Ó-kk-nf S-kk-nf J-kk-nf lögregluvarðstjóri kvaðst hafa farið á vettvang og þar veitt athygli verkfærum sem lögreglumenn hefði grunað að væri þýfi. Ákærði hefði verið spurður um þau og gefið ótrúverðugar skýringar eins og að tengdafaðir hans ætti þau.

Með vísun til þess, sem nú hefur verið rakið, hafa, gegn eindreginni neitun ákærða, ekki verið færðar óyggjandi sönnur á að hann hafi vitað að framangreind vél hafi verið stolin. Verður hann því sýknaður af þessum ákærulið.

Lögreglan fékk upplýsingar um að ákærði ræktaði kannabisplöntur á heimili sínu. Lögreglan leitaði á heimilinu og fann þar þær plöntur og efni sem um getur í V. lið ákærunnar.

Ákærði kvaðst ekki hafa átt þessi efni og plöntur heldur hefði S-kk-nf I-kk-nf J-kk-nf átt þetta, en hann hefði leigt í íbúðinni á þessum tíma. Hann kvaðst sjálfur hafa búið í öðru bæjarfélagi.

G-kk-nf P-kk-nf J-kk-nf rannsóknarlögreglumaður kvaðst hafa komið á staðinn og haldlagt plönturnar og efnin. Þetta hefði verið í íbúðinni og hefði ákærði sagt aðra menn eiga þetta. G-kk-nf P-kk-nf kvaðst ekki vita hvort ákærði var búsettur þarna á þessum tíma. Þeir menn, sem ákærði benti á sem eigendur, hefðu neitað sök.

S-kk-nf Þ-kk-nf S-kk-nf lögreglumaður kvaðst hafa fengið upplýsingar um að ákærði ræktaði kannabisplöntur á heimili sínu. Í framhaldinu hefði verið leitað hjá ákærða og fundust þar þær plöntur og þau efni sem í ákæruliðnum greinir. S-kk-nf Þ-kk-nf kannaðist ekki við að ákærði hefði sagt að annar maður ætti plönturnar og efnin.

Á-kk-nf J-kk-nf kannaðist við að í upphafi hefði grunur beinst að sér. Hann kvaðst hafa hitt mann, sem hann þekkti sem S-kk-þf, og hefði hann beðið sig um að taka á sig sök í málinu og átti hann að fá eitthvað í staðinn. Á-kk-nf kvaðst hafa samþykkt þetta í hugsunarleysi en síðan hefði sér snúist hugur og sagt lögreglunni rétt frá þegar hann var yfirheyrður.

S-kk-nf I-kk-nf J-kk-nf kvað sér hafa dottið í hug að fá félaga sinn, Á-kk-þf J-kk-þf, til að taka á sig sök samkvæmt þessum ákærulið, en það hefði ekki gengið upp. Hann kvað engan hafa beðið sig um þetta heldur hefði hann fundið þetta upp hjá sjálfum sér. S-kk-nf I-kk-nf kvaðst ekkert hafa átt af þessum efnum og taldi ákærða hafa átt þau og plönturnar. Hann kvaðst ekki hafa búið þarna á þessum tíma og ekki verið mikið þar.

Lögreglan lagði hald á plöntur og efni á heimili ákærða eins og rakið var. Hann hefur borið að annar maður hafi átt þetta. Sá hefur borið af sér sakir en kannast við að hafa, að eigin frumkvæði, reynt að fá annan mann til að taka á sig sök í málinu. Framburður ákærða um að hann hafi ekki átt efnin og plönturnar er ótrúverðugur og telur dómurinn fullsannað að hann hafi átt fíkniefnin sem haldlögð voru á heimili hans. Verður ákærði sakfelldur fyrir það sem honum er gefið að sök í þessum ákærulið og er brot hans þar rétt fært til refsiákvæða.

Málavextir varðandi VI. ákærulið eru þeir að nefndan dag var lögreglan kvödd að myndbandaleigunni og hitti þar brotaþola. Hún kvað ákærða hafa orðið ósáttan við afgreiðslu og gripið í sig og hrint sér. Hún fór á slysadeild 21. júní og í vottorði þaðan segir að hún hafi verið með þá áverka sem í þessum ákærulið greinir. Teknar voru myndir af handleggjum hennar og baki og sýna þær áverka eins og í ákæru greinir.

Ákærði kannaðist við að hafa tekið utan um hendur brotaþola og spurt hana hvað væri eiginlega að henni. Hann kvað hana hafa hindrað sig í að fara út, en hann kvaðst hafa komið í myndbandaleiguna til að skila vörum og þegar hún vildi ekki taka við þeim hefði hann tekið tvær gosflöskur og ætlað að ganga út. Þá kvaðst hann hafa tekið í hana en ekki hrist hana eða hent henni utan í vegg.

Brotaþoli bar að maður hefði komið og keypt sælgæti og gos en hann mun hafa verið sendur til að kaupa tóbak. Skömmu síðar hefði annar maður komið með vörurnar „alveg brjálaður“ eins og hún orðaði það og öskrað á sig yfir því að vinur hans hefði eytt tóbakspeningunum í sælgæti og gos. Maðurinn vildi skila þess en hún vildi ekki taka vörurnar til baka. Þau hefðu átt orðaskipti sem hefðu endað með því að maðurinn hefði ætlað út með stóra gosflösku. Hún kvaðst hafa sagt að hann færi ekkert án þess að borga og hefði hún reynt að hindra að hann færi út. Við það hefði hann gripið í sig og hrint sér upp að hurð. Við þetta hafi hún marist á höndum og baki.

G-kvk-nf S-kvk-nf E-kvk-nf lögreglumaður bar að hafa komið á vettvang og haft tal af brotaþola sem hafi bent á ákærða og sagt að hann hefði ráðist á sig. Nánar hefði hún lýst því þannig að hann hefði gripið í hendur hennar og ýtt við henni upp að hillu. G-kvk-nf kvað sig og annan lögreglumann hafa ætlað að ræða við ákærða en þá hefði hann hlaupið í burtu. Þau hefðu elt hann að Meðalholti 3 og þar hefði það gerst sem um er fjallað í 5. lið ákæru ríkissaksóknara sem um er fjallað hér síðar.

Með framburði brotaþola sem styðst við áverkavottorð og framburð lögreglumanns, sem ræddi við hana á vettvangi, svo og við framburð ákærða að hluta til telur dómurinn sannað að hann hafi ráðist á brotaþola og veitt henni þá áverka sem í ákæru greinir. Brot hans er rétt fært til refsiákvæðis í ákærunni.

Ákærði hefur skýlaust játað þau brot sem honum eru gefin að sök í II., IV., VII. og VIII. lið ákæru. Játning hans er í samræmi við sakargögn og verður hann því sakfelldur fyrir þau. Brot hans eru rétt færð til refsiákvæða í ákærunni.

Ákærði hefur samþykkt bótakröfu G-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef og verður dæmdur til að greiða hana með vöxtum eins og krafist er og nánar greinir í dómsorði. Það athugast að ákærða var birt bótakrafan 18. nóvember 2011 og miðast upphafstími dráttarvaxta við þann dag er liðnir voru 30 dagar frá þeim degi.

Þá verður orðið við upptökukröfum eins og nánar greinir í dómsorði.

III

Í síðari ákæru lögreglustjórans í Reykjavík er ákærði ákærður fyrir eftirtalin brot:

I.

„Fyrir hylmingu, með því að hafa mánudaginn 13. ágúst 2012, á heimili sínu við Meðalholt 3, Reykjavík, haft í vörslum sínum reiðhjól af gerðinni Mongoose Switchback, þrátt fyrir að vita eða mega vita að um þýfi væri að ræða, en reiðhjólinu var stolið frá Miklubraut 42, Reykjavík, í byrjun ágúst 2012

Þetta telst varða við 254. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

II.

Fyrir fíkniefnalagabrot, með því að hafa mánudagskvöldið 9. júlí 2012, í fangaklefa á lögreglustöðinni við Hverfisgötu, Reykjavík, haft í vörslum sínum 1,93 g af maríhúana og 0,90 g af amfetamíni sem lögregla fann við leit.

Þetta telst varða við 2. gr., sbr. 5. gr. laga um ávana- og fíkniefni nr. 65/1974, með áorðnum breytingum, og jafnframt 6. gr. laganna að því er varðar vörslu ákærða á maríhúana, og 2. gr. sbr. 1. mgr. 14. gr. reglugerðar um ávana- og fíkniefni og önnur eftirlitsskyld efni nr. 233/2001, með áorðnum breytingum.

III.

Fyrir vopnalagabrot, með því að hafa aðfaranótt laugardagsins 26. maí 2012, á skemmtistaðnum Lebowski bar við Laugaveg 20, Reykjavík, haft í vörslum sínum hníf með 14 cm löngu hnífsblaði.

Þetta telst varða við 1. mgr. og a. lið 2. mgr. 30. gr., sbr. 1. mgr. 36. gr. vopnalaga nr. 16/1998.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar. Jafnframt er þess krafist að gerð verði upptæk 1,93 g af maríhúana og 0,90 g af amfetamíni, skv. 6. mgr. 5. gr. laga nr. 65/1974 og 2. mgr. 14. gr. reglugerðar nr. 233/2001, og hnífur með 14 cm löngu hnífsblaði, skv. 1. mgr. 37. gr. vopnalaga nr. 16/1998, sem hald var lagt á.“

Ákærði hefur játað sök í II. lið ákæru en neitar sök að öðru leyti. Hann gerir ekki athugasemdir við upptökukröfuna.

Málavextir varðandi þann þátt málsins þar sem ákærði neitar sök verða nú reifaðir en að öðru leyti er vísað til ákæru, sbr. 3. mgr. 183. gr. laga nr. 88/2008.

Lögreglan leitaði á heimili ákærða að Meðalholti 3 13. ágúst 2012, eins og rakið var hér að framan, og lagði þar hald á reiðhjólið sem greinir í I. ákærulið, en því hafði verið stolið eins og í ákæruliðnum segir.

Við aðalmeðferð kvaðst ákærði ekkert um þetta hjól vita. Alls konar fólk hefði gengið um íbúðina frá því hann fór í fangelsi um miðjan júlí, en þar var hann til 1. ágúst. Eftir að hann losnaði kvaðst hann aðeins hafa komið við í íbúðinni til að sækja föt áður en hann fór í annað bæjarfélag. Hann kvaðst ekkert hafa tekið eftir reiðhjólinu frekar en öðrum munum sem um er fjallað í fyrri ákæru lögreglustjóra.

G-kk-nf P-kk-nf J-kk-nf rannsóknarlögreglumaður kvað hjólið hafa verið haldlagt í húsleit heima hjá ákærða. Við athugun hefði komið í ljós að því hafði verið stolið. Hann kvaðst ekki muna hvort ákærði var spurður um hjólið.

Hér að framan var þess getið að á þessum tíma mun margt fólk hafa gengið út og inn um íbúð ákærða. Gegn eindreginni neitun hans er ekki komin fram lögfull sönnun um að hann hafi vitað eða mátt vita að hjólið var stolið og verður hann því sýknaður af þessum ákærulið.

Málavextir varðandi III. ákærulið eru þeir að lögreglumenn höfðu tal af ákærða á þeim stað og þeirri stund sem í ákæruliðnum greinir. Samkvæmt skýrslu þeirra var hann með hnífinn, sem í ákæruliðnum greinir, á sér og kvaðst eiga hann. Lögreglumenn lögðu hald á hnífinn sem ákærði afsalaði sér samkvæmt skýrslunni.

Við aðalmeðferð kvaðst ákærði hafa fundið hnífinn á barnum og hafa ætlað að koma honum til lögreglu. Hann kannaðist við að hafa verið með hnífinn í vörslum sínum. Ákærði kvaðst ekki vita af hverju hann sagði lögreglumönnum að hann ætti hnífinn.

H-kvk-nf G-kvk-nf lögreglumaður kvaðst hafa verið óeinkennisklædd við eftirlit á þessum stað ásamt G-kk-þgf S-kk-þgf T-kk-þgf. Þau hefðu óskað eftir að fá að leita á ákærða og við leitina hefði hnífurinn fundist, en hann var í slíðri í belti ákærða. H-kvk-nf kvað ákærða hafa viðurkennt að eiga hnífinn og hafa afsalað sér honum. Hún kvað hann ekki hafa sagt að hann hefði fundið hnífinn.

G-kk-nf S-kk-nf T-kk-nf lögreglumaður bar að hafa verið óeinkennisklæddur við eftirlit á þessum stað ásamt H-kvk-þgf G-kvk-þgf. Hann kvað þau hafa tekið eftir að ákærði var með hníf í slíðri í beltinu og því rætt við hann. G-kk-nf kvað ákærða hafa gengist við brotinu og hafa afsalað sér hnífnum. Þar með hafi afskiptum þeirra lögreglumannanna af honum lokið. Hann kvað ákærða ekki hafa sagt að hann hefði fundið hnífinn.

Með framburði lögreglumannanna er sannað að ákærði var með umræddan hníf í vörslum sínum. Með því braut hann gegn nefndu ákvæði vopnalaga og verður sakfelldur fyrir það. Brot hans er rétt fært til refsiákvæða í ákærunni.

Ákærði hefur skýlaust játað brotið sem honum er gefið að sök í II. lið ákæru. Játning hans er í samræmi við sakargögn og verður hann því sakfelldur fyrir það. Brot hans er rétt fært til refsiákvæða í ákærunni.

Þá verður orðið við upptökukröfum eins og nánar greinir í dómsorði.

IV

Með ákæru ríkissaksóknara er ákærði ákærður „fyrir eftirtalin brot framin á árinu 2012:

1. Fyrir brot gegn valdstjórninni, með því að hafa að kvöldi miðvikudagsins 25. janúar utan við húsnæði að Hverfisgötu 55 í Reykjavík, er lögreglumennirnir G-kk-nf B-kk-nf Ó-kk-nf og I-kk-nf M-kk-nf I-kk-nf, sem þar voru við skyldustörf, voru að handtaka ákærða, ítrekað hótað þeim lífláti og haldið áfram með líflátshótanir í garð lögreglumannanna þegar þeir voru að færa ákærða í fangaklefa á lögreglustöðinni við Hverfisgötu í Reykjavík.

2. Fyrir brot gegn valdstjórninni, með því að hafa að kvöldi miðvikudagsins 8. febrúar í fangaklefa á lögreglustöðinni við Hverfisgötu, þegar lögreglumenn gerðu leit á ákærða, hótað lögreglumanninum B-kk-þgf R-kk-þgf S-kk-þgf, sem þar var við skyldustörf, með orðunum „Ég skal ganga frá þér“, „þú skalt passa þig“ og „ég ætla að ganga frá þér“.

3. Fyrir brot gegn valdstjórninni og sérstaklega hættulega líkamsárás, með því að hafa að morgni fimmtudagsins 9. febrúar á lögreglustöðinni við Hverfisgötu í Reykjavík, er verið var að hleypa ákærða úr fangaklefa á salerni, veist að lögreglumanninum Þ-kk-þgf K-kk-þgf með því að slá með hnefa í rúðu á millihurð við salernið, sem Þ-kk-nf stóð upp við, með þeim afleiðingum að rúðan brotnaði og hafnaði glerbrot í auga lögreglumannsins Þ-kk-ef sem hlaut rispu í hvítu hægra augans undir neðra augnloki sem blæddi úr ásamt litlum skurði í vinstra munnviki.

4. Fyrir brot gegn valdstjórninni, með því að hafa þriðjudaginn 5. júní á bifreiðastæði við Snorrabraut 27 í Reykjavík veist að lögreglumanninum H-kk-þgf H-kk-þgf, sem þar var við skyldustörf, er hann hugðist hafa afskipti af ákærða. Ákærði sló til H-kk-ef með krepptum hnefa en honum tókst að víkja sér undan. Er ákærði hafði verið handtekinn hafði hann í frammi líflátshótanir í garð lögreglumannsins og fjölskyldu hans og kvaðst ákærði meðal annars ætla að „skera hann á háls“.

5. Fyrir brot gegn valdstjórninni, með því að hafa sunnudaginn 19. júní við heimili sitt að Meðalholti 3 í Reykjavík, er lögreglumenn höfðu afskipti af ákærða, hrækt á lögreglumanninn S-kk-þf E-kk-þf, sem þar var við skyldustörf.

6. Fyrir brot gegn valdstjórninni, með því að hafa að kvöldi mánudagsins 9. júlí á lögreglustöðinni við Hverfisgötu í Reykjavík, er verið var að færa ákærða í fangaklefa, hótað lögreglumönnunum F-kk-þgf B-kk-þgf og M-kk-þgf Þ-kk-þgf Þ-kk-þgf og fangaverðinum E-kk-þgf P-kk-þgf K-kk-þgf, sem þar voru við skyldustörf, og er ákærði sagði „Ég ætla að koma heim til ykkar og ganga frá ykkur“.

Telst háttsemi samkvæmt ákærulið 1., 2., 3., 4., 5. og 6. varða við 1. mgr. 106. gr., almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þá telst háttsemi vegna ákæruliðar 3 einnig varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Ákærði neitar sök í öllum ákæruliðum.

Málavextir varðandi 1. ákærulið eru þeir að lögreglan var kvödd að Hverfisgötu 55 nefndan dag, en tilkynnt hafði verið um innbrot þar. Á vettvangi var ákærði með kannabisplöntu í höndunum. Hann var handtekinn og færður á lögreglustöð. Samkvæmt skýrslum lögreglumanna hótaði hann þeim lífláti, bæði við handtökuna og eins eftir að komið var á lögreglustöðina.

Ákærði neitaði sök við aðalmeðferð og kvaðst ekki hafa hótað lögreglumönnunum. Hafi hann sagt eitthvað í þessa veru hafi það verið í hita leiksins og engin meining þar á bak við. Hann hafi verið mjög ölvaður.

B-kk-nf Ó-kk-nf lögreglumaður kvaðst hafa komið að handtöku ákærða þennan dag og hefði hann haft uppi líflátshótanir eins og hann geri venjulega við lögreglumenn. Lögreglumennirnir, sem nefndir eru í ákæruliðnum, hefðu flutt ákærða á lögreglustöð en hann orðið eftir á vettvangi.

G-kk-nf B-kk-nf Ó-kk-nf lögreglumaður bar að hafa komið að handtöku ákærða, en þurft hafi að beita hann valdi og á meðan hafi ákærði marghótað lögreglumönnunum og sagst ætla að drepa þá. Þegar þetta var hefðu þeir B-kk-nf verið að eiga við ákærða en síðan hafi I-kk-nf komið á bíl til að flytja ákærða á lögreglustöð. G-kk-nf og I-kk-nf fluttu síðan ákærða á lögreglustöðina og hefði hann haldið áfram að hóta þeim lífláti allt þar til búið var að koma honum inn í fangaklefa.

I-kk-nf M-kk-nf I-kk-nf lögregluvarðstjóri bar að í umrætt sinn hefði hann ekið lögreglubíl á handtökustað og flutt ákærða á lögreglustöðina. Á leiðinni hefði ákærði viðhaft ummæli sem gengu út á það að lögreglumennirnir myndu ekki lifa mikið lengur, en með sér hefði verið G-kk-nf B-kk-nf Ó-kk-nf. Þetta hefðu verið líflátshótanir sem ákærði hefði ítrekað haft uppi.

Málavextir varðandi 2. ákærulið eru þeir að lögreglan var kvödd að heimili ákærða nefndan dag vegna líkamsárásar. Ákærði var handtekinn og fluttur á lögreglustöð. Samkvæmt skýrslu lögreglunnar viðhafði ákærði ummæli þau, sem tilgreind eru í ákæruliðnum, við lögreglumanninn sem þar er nafngreindur.

Ákærði neitaði við aðalmeðferð að hafa sagt þetta. Hann var spurður út í málsatvik, en kvaðst ekki muna eftir þeim. Hann kvaðst þó hafa verið handtekinn þennan dag en ítrekaði neitun sína.

B-kk-nf R-kk-nf S-kk-nf lögregluvarðstjóri bar að ákærði hefði viðhaft ummæli þau sem í ákæruliðnum greinir og á þeim stað sem þar er nefndur. Ákærði hefði verið handtekinn á heimili sínu og fluttur á lögreglustöðina og hefði hann verið með sams konar hótanir í sinn garð á leiðinni og eins eftir að á stöðina var komið. Hótanirnar hefðu eingöngu beinst að sér en ekki öðrum lögreglumönnum sem komu að málinu.

B-kk-nf S-kk-nf S-kk-nf lögregluvarðstjóri kvað B-kk-þf R-kk-þf og fangavörð hafa fundið ætluð fíkniefni á ákærða og verið að ná þeim af honum þegar ákærði hefði hótað B-kk-þgf R-kk-þgf. Hefði hann sagst ætla að ganga frá honum og sagt að hann skyldi passa sig. Þetta hefði ákærði endurtekið nokkrum sinnum.

E-kk-nf P-kk-nf K-kk-nf fangavörður bar að hafa verið viðstaddur framangreint atvik. Hann kvaðst ekki muna nákvæmlega hvað ákærði sagði en hann hefði látið hótanir falla. E-kk-nf P-kk-nf staðfesti að hafa sagt í lögregluskýrslu að ákærði hefði viðhaft framangreind ummæli.

Málavextir varðandi 3. ákærulið eru þeir að nefndan dag var ákærði vistaður í fangaklefa. Honum var leyft að fara á salerni og fylgdu fangavörður og lögreglumenn honum. Í lögregluskýrslu segir að hann hafi verið með hótanir í garð lögreglumanna og þegar honum hefði verið sagt að hætta þeim hefði hann skellt hurðinni að salerninu og haldið við hana þegar reynt var að opna hana. Ákærði hafi síðan slegið með krepptum hnefa í rúðu sem er ofarlega í hurðinni. Rúðan brotnaði og flugu glerbrot í auga lögreglumannsins, sem nefndur er í ákæruliðnum og með þeim afleiðingum sem þar greinir. Ákærði var yfirbugaður og lögreglumaðurinn fluttur á slysadeild. Í vottorði þaðan segir að hann hafi borið þá áverka sem í ákæru greinir.

Ákærði kvað hér hafa verið um slys að ræða. Hann kvaðst hafa verið í vörslu lögreglunnar og verið færður á salernið. Lögreglumennirnir vildu hafa dyr að herbergi, sem salernið er í, opnar en hann hefði lokað þeim, enda viljað vera þar í friði. Ákærði kvaðst hafa lamið í hurðina og umræddur lögreglumaður barið á móti. Þá kvaðst hann hafa kýlt í gegnum rúðuna þótt hann hefði séð manninn í gegnum hana. Hann kvaðst ekki hafa búist við að hún mynd brotna, enda talið að öryggisgler væri í henni. Það hefði aldrei verið ætlun sín að brjóta glerið og valda lögreglumanninum meiðslum. Hann kvaðst oft hafa beðið hann afsökunar á þessu.

Þ-kk-nf K-kk-nf lögregluvarðstjóri bar að í umrætt skipti hafi lögreglumenn fylgt ákærða á salerni og hefði hann skellt stálhurð sem er fyrir framan salernið. Þ-kk-nf kvaðst hafa horft í gegnum glerrúðu á hurðinni og verið að fylgjast með ákærða eftir að hann hafði lokað dyrunum sem venjulega séu opnar. Skyndilega hafi komið högg á rúðuna sem hafi brotnað og gler lent í andlitinu á sér. Þ-kk-nf kvað varanlegan skaða vera á auganu. Við höggið hefði augað losnað að hluta frá augnbotninum og afleiðingin væri sú að blettir væru á sjóninni. Einn blettur væri eins og flekkur og tveir væru eins og tvípunktur. Þetta stafaði af því að augað losnaði frá við höggið sem hefði verið þungt. Hann kvað þetta trufla sjón sína.

H-kk-nf M-kk-nf J-kk-nf lögreglumaður bar að hafa farið upp á fangagang í umrætt sinn til að aðstoða við að færa ákærða á salerni. Hann hafi látið ófriðlega og verið ógnandi. Þegar ákærði var kominn inn á herbergið þar sem salernið var inn af hafi hann viljað loka á eftir sér dyrum. Það var ekki leyft og hefði ákærði þá farið að sparka og lemja í hurðina sem hafi endað með því glerið fór úr henni og yfir varðstjórann og H-kk-þf, en varðstjórinn hafi verið beint fyrir framan hurðina og staðið nálægt henni. H-kk-nf kvað ákærða hafa slegið af miklu afli í rúðuna, en hún var úr venjulegu gleri.

J-kk-nf K-kk-nf Þ-kk-nf aðalvarðstjóri bar að hafa verið að aðstoða við að færa ákærða á salernið í umrætt sinn. Hann kvað ákærða hafa verið inni á salerni þegar hann heyrði hávaða og leit við. Þá kvaðst hann hafa séð Þ-kk-þf blóðugan í framan hörfa undan. Það sem gerðist var að ákærði hafði kýlt í rúðuna í hurðinni, en Þ-kk-nf hefði staðið upp við hana. J-kk-nf kvað sjást bæði út og inn um rúðuna þótt glerið væri þykkt.

B-kvk-nf G-kvk-nf fangavörður bar að ákærði hefði verið færður á salernið og hefði hann lokað dyrunum og haldið við hurðina. Þ-kk-nf hefði komið upp að hurðinni og reynt að tala við ákærða sem hefði þá kýlt í gegnum glerrúðuna. Við þetta hefði blóð runnið úr Þ-kk-þgf.

Læknirinn, sem ritar framangreint vottorð, staðfesti það. Hann kvaðst hins vegar ekki hafa skoðað Þ-kk-þf á slysadeildinni.

Málavextir varðandi 4. ákærulið eru þeir að nefndan dag var lögreglan kvödd að Hlemmi vegna óspekta. Ákærði var grunaður um að eiga þar hlut að máli en lagði á flótta þegar lögreglumenn hugðust hafa afskipti af honum. Í skýrslu segir að ákærði hafi verið eltur uppi, yfirbugaður og handtekinn. Við handtökuna hafi hann slegið til lögreglumannsins, sem nefndur er í ákæruliðnum, og viðhaft þau ummæli sem í ákæru greinir.

Ákærði neitaði sök við aðalmeðferð en kannaðist við að hafa lent í átökum við lögreglumanninn. Ákærði kvað lögreglumanninn hafa komið hlaupandi á eftir sér og sprautað á sig úða. Ákærði kvaðst hafa beðið hann um að hætta og um leið bandað hendinni frá sér. Þeir hefðu síðan lent í átökum og fallið í jörðina. Þar kvaðst ákærði hafa náð brúsanum og úðað á lögreglumanninn. Síðan kvaðst ákærði hafa ákveðið að láta í minni pokann og leyft lögreglumanninum að handjárna sig. Eftir það hefði lögreglumaðurinn úðað framan í sig því sem eftir var í brúsanum og auk þess úr öðrum brúsa. Ákærði neitaði að hafa viðhaft ummælin sem í ákæru greinir.

H-kk-nf H-kk-nf lögregluvarðstjóri bar að í umrætt sinn hefðu lögreglumenn verið sendir að Hlemmi vegna óspekta. Í ljós kom að ákærði hefði átt þátt í þeim. Þeir hefðu farið að leita hans og fundið hann og kallað til hans að koma til þeirra. Ákærði hefði ekki viljað það og öskrað og steytt hnefa. H-kk-nf kvaðst hafa gengið til ákærða, en hann hlaupið í burtu. H-kk-nf kvaðst hafa hlaupið á eftir honum og eftir skamma stund hefði ákærði stöðvað, snúið sér við og slegið í áttina til sín og hefði höggið lent á vanganum. Ákærði hefði svo gert sig líklegan til að ráðast á sig og hefði hann því tekið upp piparúða og úðað á ákærða sem hefði hlaupið í burtu en ekki farið langt. H-kk-nf kvaðst aftur hafa notað piparúða á ákærða, en þá hefði ákærði ráðist á sig og þeir tekist á um stund sem endaði með því að ákærði var handjárnaður og fluttur á lögreglustöð. Eftir að ákærði hafði verið handjárnaður hefði hann ítrekað hótað sér lífláti og meðal annars sagst ætla að skera sig á háls. Eins hefði ákærði sagst ætla að drepa fjölskyldu H-kk-ef.

K-kvk-nf Ó-kvk-nf G-kvk-nf lögreglumaður kvaðst hafa komið á vettvang þegar H-kk-nf og annar lögreglumaður til höfðu handtekið ákærða og handjárnað hann. Hún hefði aðstoðað við að flytja ákærða á lögreglustöð og heyrt hann hóta H-kk-þgf lífláti og að skera hann á háls, en hún kvaðst ekki muna eftir að hafa séð ákærða slá til hans.

R-kvk-nf H-kvk-nf lögreglunemi bar að hafa verið á Hlemmi umræddan dag þegar boð hafi borist um slagsmál í nágrenninu. Þar hafi verið maður sem hafi sagt að M-kk-nf hefði lamið sig. Skömmu síðar kvað hún sig og félaga sinn hafa séð ákærða og félaginn kallað á eftir honum og sagt honum að lögreglan vildi ræða við hann. Ákærði hefði haft þetta að engu og hlaupið í burtu og félaginn, H-kk-nf H-kk-nf, á eftir. Hún kvaðst hafa misst sjónar á þeim en ekið á eftir þeim og þegar hún hafi komið að hafi hún séð eins og ákærði væri að slá í áttina til H-kk-ef. Þeir hafi svo hlaupið á brott og þegar hún kom aftur að þeim hafi H-kk-nf verið búinn að leggja ákærða í jörðina og verið með hann í lögreglutökum, enda hafi ákærði verið trítilóður eins og hún orðaði það. Hún kvað hann hafa talað stanslaust og þulið upp nafn og númer H-kk-ef 5 til 6 sinnum. Þá kvaðst hún hafa heyrt ákærða segja að hann ætlaði að drepa konu og börn H-kk-ef. Einnig viðhafði hann fleiri hótanir en ekki mundi hún eftir að hafa heyrt ákærða segjast ætla skera H-kk-þf á háls.

Málavextir varðandi 5. ákærulið eru þeir að nefndan dag var lögreglan kvödd að myndbandaleigu þar sem maður var sagður láta ófriðlega og hafa veist að afgreiðslustúlku. Ákærði var á vettvangi en vildi lítið ræða við lögreglumenn og hljóp á brott. Lögreglumenn fóru þá heim til hans og var hann handtekinn þar. Í lögregluskýrslu segir að hann hafi látið ófriðlega og verið ógnandi í framkomu við lögreglumanninn, sem nefndur er í ákæruliðnum, og meðal annars hrækt á hann.

Ákærði kvað lögreglumanninn hafa handjárnað sig og kæft sig í sófa og þá hefði hann hrækt á buxur lögreglumannsins. Lögreglumaðurinn hefði þurrkað af buxunum í andlitið á sér og síðan tekið borðdúk og sett yfir hausinn á sér og kæft sig aftur.

S-kk-nf E-kk-nf lögregluvarðstjóri bar að hafa handtekið ákærða á heimili hans eftir að hann var grunaður um að hafa ráðist á starfsstúlku á myndbandaleigu. Eftir að ákærði hafði verið handjárnaður hefði hann hrækt á buxur sínar. Áður kvaðst S-kk-nf hafa vafið dúk eða bol um höfuð ákærða.

G-kvk-nf S-kvk-nf E-kvk-nf lögreglumaður bar að ákærði hefði verið handtekinn á heimili sínu. Ásamt sér hefði S-kk-nf E-kk-nf gert það. Ákærði hefði hótað S-kk-þgf öllu illu og meðal annars sagt að hann væri fyrsti maður sem hann myndi finna þegar hann kæmi út. Þá hefði ákærði gert ítrekaðar tilraunir til að hrækja á S-kk-þf og tekist að hrækja á skó hans.

Málavextir varðandi 6. ákærulið eru þeir að nefndan dag kom lögreglan að ákærða þar sem hann var að eiga við lás á hjóli sem læst var við ljósastaur. Í lögregluskýrslu segir að ákærði hafi verið ógnandi og æstur og þess vegna hafi verið tekin ákvörðun um að handtaka hann og færa í fangageymslu. Þegar lögreglumennirnir og fangavörðurinn, sem nefndir eru í ákæruliðnum, voru að færa ákærða í fangaklefa hafi hann viðhaft þau ummæli sem í liðnum greinir.

Ákærði neitaði að hafa viðhaft þessi ummæli. Hann kvaðst hafa verið í annarlegu ástandi þennan dag. Hafi hann sagt eitthvað í þessa veru þá hafi hann ekkert meint með því.

F-kk-nf B-kk-nf lögreglumaður bar að hafa handtekið ákærða vegna gruns um reiðhjólastuld. Hann hefði verið fluttur á lögreglustöð og í bílnum hefði hann verið að hótað þeim lögreglumönnunum. Á stöðinni hefði hann haldið áfram með hótanirnar og eins hafi hann hótað fangaverði þegar í fangaklefa var komið. Hótanirnar voru þær að ákærði sagðist vita hvar þeir ættu heima og gaman væri að hitta þá utan vinnu. Undir F-kk-þf var borið það sem ákærði á að hafa sagt og tilgreint er í ákærunni og bar hann þá að öll ummæli ákærða hefðu verið í þessum dúr, en ekki mundi hann sérstaklega eftir þessari setningu.

M-kk-nf Þ-kk-nf Þ-kk-nf lögreglumaður bar að ákærði hafi haft í frammi hótanir við sig og F-kk-þf og E-kk-þf P-kk-þf. Þessar hótanir hafi verið í því fólgnar að hann ætlaði að koma heim til þeirra og ganga frá þeim og fjölskyldum þeirra. Á vettvangi, þegar hann var handtekinn, hefði hann haft í frammi samskonar hótanir.

E-kk-nf P-kk-nf K-kk-nf fangavörður bar að ákærði hefði sagt við sig að hann vissi hvar hann ætti heima og ætlaði að hitta hann. Það hafi hins vegar ekki gengið eftir en E-kk-nf P-kk-nf kvaðst hafa tekið þessa hótun alvarlega, enda hefði ákærði marghótað áður.

Ákærði neitar sök í öllum ákæruliðum en hefur þó játað að hafa viðhaft sum þau ummæli sem ákært er fyrir eins og rakið var. Hann hefur borið að ummælin, sem hann hefur játað að hafa viðhaft, hafi verið látin falla í hita leiksins og engin meining verið á bak við þau. Þá hefur hann og borið að hafa beðist afsökunar á þeim. Ákærði hefur játað að hafa kýlt í rúðuna þótt hann hafi séð manninn í gegnum hana. Bar hann að hér hafi verið um slys að ræða. Þá hefur ákærði viðurkennt að hafa hrækt á buxur lögreglumanns.

Lögreglumenn og fangavörður hafa komið fyrir dóm og borið að ákærði hafi viðhaft framangreind ummæli og beint þeim að tilteknum lögreglumönnum eins og greint er í ákæru. Öll ummælin voru hótanir um ofbeldi gegn lögreglumönnunum og fangaverðinum og í sumum tilfellum var þeim einnig beint að fjölskyldum þeirra. Þá beitti ákærði lögreglumann grófu ofbeldi þegar hann sló í gegnum rúðu eins og greint er í 3. lið. Ákærði hefur viðurkennt að hafa séð lögreglumanninn við rúðuna áður en hann sló í hana og hlaut honum að vera ljóst að við höggið gat hún brotnað og glerbrot við það farið í andlit hans.

Samkvæmt framansögðu telur dómurinn sannað með framburði lögreglumannanna og fangavarða, og að hluta til játningu ákærða, að hann hafi gerst sekur um það sem honum er gefið að sök í ákæru ríkissaksóknara og eru brot ákærða þar rétt færð til refsiákvæða.

IV

Í ákæru lögreglustjórans á Suðurnesjum er ákærða gefið að sök umferðarlagabrot „með því að hafa, fimmtudaginn 24. maí 2012, ekið bifreiðinni NH-696, án ökuréttinda og undir áhrifum áfengis (vínandamagn í blóði um og yfir 0,8 °/°°) og ávana- og fíkniefna sem bönnuð eru á íslensku yfirráðasvæði (0,8 ng/ml tetrahýrókannabínól) og því ekki verið fær um að stjórna bifreiðinni örugglega, vestur Reykjanesbraut við Vatnsleysu-Vogum, Vatnsleysustrandarhreppi, uns bifreiðin valt og hafnaði á hvolfi utan vega.

Telst þessi háttsemi ákærða varða við 1., sbr. 2. mgr. 45. gr., 1., sbr. 2. mgr. 45. gr.a og 1. mgr. 48. gr., allt sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, sbr. 1. gr. laga nr. 48/1997 og 5. gr. laga nr. 66/2006.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar. Þá er þess krafist að ákærði verði dæmdur til sviptingar ökuréttar samkvæmt 101. og 102. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, sbr. 25. gr. laga nr. 44/1993 og 18. gr. laga nr. 66/2006.“

Ákærði viðurkenndi að hafa ekið bifreiðinni réttindalaus eins og í ákæru greinir og að hún hafi oltið eins og þar segir. Hann neitaði hins vegar að hafa verið undir áhrifum áfengis eða fíkniefna. Þeirra hefði hann neytt eftir útafaksturinn. Hann kvaðst hafa drukkið hálfa flösku af hvítvíni og einn bjór eftir óhappið og eins reykt marijúana. Þetta hefði gerst á svona 15 mínútum.

G-kk-nf E-kk-nf lögreglumaður bar að tilkynnt hefði verið um umferðaróhapp og hefði hann farið á vettvang ásamt G-kk-þgf H-kk-þgf S-kk-þgf lögreglumanni. Ákærði hefði verið í farþegasæti bíls sem var á vettvangi. G-kk-nf kvað megnan áfengisþef hafa lagt frá vitum ákærða. Fyrst hefði ákærði sagt að hann hefði ekki verið í bílnum sem hefði oltið heldur farþegi í bílnum sem hann sat í. Síðar hefði ákærði svo viðurkennt að hafa ekið bílnum sem valt, en það hefði hann svo dregið til baka er á lögreglustöð var komið. G-kk-nf kvað sig minna að ákærði hefði viðurkennt að hafa drukkið áfengi áður en hann lagði af stað, en ekki að hann hefði drukkið áfengi eftir að akstri lauk. G-kk-ef kvaðst hafa séð tóma eða nær tóma hvítvínsflösku og bjórdós inni í bílnum sem hafði oltið. Ekki mundi hann hvort bjórdósin hafði verið opin eða ekki.

G-kk-nf H-kk-nf S-kk-nf lögreglumaður fór á vettvang ásamt G-kk-þgf. Þar var bíll á hvolfi og kvaðst hann hafa gengið að honum og séð í þar hvítvísflösku og bjórdós. Þar skammt frá stóð maður sem sagðist hafa verið farþegi en ekki vita hvar ökumaðurinn væri. Skammt þarna frá var annar bíll og sat ákærði þar í farþegasæti. Hann var spurður hvort hann hefði verið í bílnum sem valt. Fyrst hefði hann neitað því en síðar sagst hafa verið farþegi í honum. Þá hefði á vettvangi verið annar bíll. Ökumaður hans var ung stúlka sem hafi verið grátandi. Hún hafi sagt sér að ákærði hefði verið ökumaður bílsins sem farið hafði út af. Lögreglumennirnir hefðu nú rætt við ákærða sem hefði viðurkennt að hafa verið ökumaður bílsins sem fór út af og hefði verið við drykkju áður en hann lagði af stað. Hann kvaðst ekki hafa drukkið eftir að akstri lauk.

P-kk-nf S-kk-nf, sem var farþegi í bílnum sem valt, kvaðst ekkert muna af atburðinum vegna ölvunar. Hann hefði þó verið í bílnum og ekki ekið.

Stúlkan, sem var ökumaður framangreinds bíls, bar að hafa verið að aka til Keflavíkur og orðið vör við bíl á eftir sér sem hefði tekið fram úr sér og oltið við það. Hún kvaðst strax hafa hringt í Neyðarlínuna, en þá hefði ákærði komið og sagt sér að skella á þar sem allt væri í lagi og hann væri að missa af flugi. Hún hefði ekki gert það og hefðu þau svo beðið eftir lögreglunni. Hún kvaðst ekki hafa séð ákærða drekka eitthvað eftir að hann kom út úr bíl sínum, hvorki hvítvín né bjór. Hafi hann reykt eitthvað þá hafi hún talið það vera tóbaksvindling. Hún kvað greinilega áfengislykt hafa verið af ákærða.

Maður, sem ók bíl og kom að óhappinu, bar að hafa komið að eftir að bíllinn hafði oltið og hafi þá bíll, sem ung stúlka ók, verið á staðnum. Hann kvaðst hafa ákveðið að bíða eftir lögreglu. Í bílnum, sem valt, hefðu verið tveir menn og hefði annar þeirra komið inn í bíl til sín og sest. Hann hefði svo farið í bílinn sem valt og tekið úr honum tvo plastpoka og pappakassa og komið með í sinn bíl. Hann hefði svo beðið sig um að aka sér til Keflavíkur en maðurinn kvaðst ekki hafa vilja það. Fyrst hefði maðurinn sagst vera að missa af flugi en síðar hefði hann sagt að hann þyrfti að komast á fund. Maðurinn kvaðst aldrei hafa séð manninn með áfengi eða marijúana. Þá kvaðst hann ekki muna eftir að hafa fundið áfengislykt af ákærða.

Ákærða var tekið blóð og þvag til rannsóknar. Samkvæmt niðurstöðum rannsókna fundust efni í blóði hans eins og í ákæru greinir. Óskað var eftir mati á niðurstöðunum og í matsgerð Rannsóknastofu í lyfja- og eiturefnafræði segir: „Þegar litið er á niðurstöður hér að ofan, sýna þær að etanólstyrkur í blóði meints ökumanns hefur náð hámarki. Hlutfall milli þvags og blóðs er 1,7 – 1,8, þ.e. jafnvægi hefur náðst talsvert fyrir kl. 03. Etanólstyrkur í þvagi hans kl. 03:15 863907)), þ.e. 0,90°/°°, segir til um meðalstyrk etanóls í blóðinu einhvern tíma á undan. Sambærilegur etanólstyrkur í blóðinu hefur því verið að minnsta kosti 0,7 °/°° einhvern tíma fyrir kl. 03 (sambærilegur styrkur í blóði er 20 til 25% lægri en í þvagi vegna þess að þvag er að mestu leyti vatn). Brotthvarfshraði etanóls úr blóði hlutaðeigandi og 0,19°7°° ((0,5 l°/°° - 0,3°/°°)* 60764). Ef reiknað er til baka með brotthvarfshraðanum (0,19°/°° klst.), þá hefur etanólstyrkur í blóðinu verið um og yfir 0,7°/°° um kl. 01:40 og um og yfir 0,8 °/°° kl. 01:10, að því gefnu að drykkju hafi að mestu verið lokið upp úr miðnætti þessa nótt.“

Deildarstjóri rannsóknastofunnar kom fyrir dóm og staðfesti niðurstöður rannsókna á blóð- og þvagsýnum frá ákærða svo og matsgerðina.

Með játningu ákærða, sem styðst við önnur gögn málsins, er sannað að hann ók bílnum, án ökuréttinda og út af, eins og honum er gefið að sök í ákæru. Með framangreindum niðurstöðum rannsóknastofunnar og matsgerðinni er sannað að hann hafi verið undir áhrifum áfengis og kannabisefna eins og honum er gefið að sök í ákærunni. Með vísun til framburðar vitna, sem rakinn var, og matsgerðarinnar hafnar dómurinn þeirri viðbáru ákærða að hann hafi neytt vímuefnanna eftir að akstri lauk. Samkvæmt þessu verður ákærði sakfelldur fyrir það sem honum er gefið að sök í ákærunni og eru brot hans þar rétt færð til refsiákvæða.

V

Ákærði var fyrst dæmdur í skilorðsbundið fangelsi 1994 fyrir þjófnað. Árið 2000 var hann dæmdur í 12 mánaða fangelsi, skilorðsbundið í 3 ár, fyrir brot gegn 173. gr. a almennra hegningarlaga og árið 2002 í 13 mánaða fangelsi, skilorðsbundið í 2 ár fyrir þjófnað. Árið 2005 var hann dæmdur í eins mánaðar skilorðsbundið fangelsi fyrir þjófnað. Hann var dæmdur í 3 ára fangelsi af Hæstarétti 6. maí 2009 fyrir brot gegn valdstjórninni, þjófnað, fjársvik, skemmdarverk, nytjastuld, akstur undir áhrifum áfengis og fíkniefna og fleiri umferðarlagabrot, auk brota gegn lögum um ávana- og fíkniefni. Þá var hann með dóminum sviptur ökurétti í 5 ár frá 31. október 2008. Áður hafði ákærði verið sektaður og sviptur ökurétti fyrir ölvunarakstur árið 2006. Ákærði var sektaður fyrir fíkniefnalagabrot 10. janúar 2012 og aftur 6. júní sama ár.

Ákærða var veitt reynslulausn úr fangelsi í 2 ár 27. janúar 2010 á eftirstöðvum refsingar, samtals 540 dögum. Hann hefur rofið skilyrði reynslulausnarinnar og ber því að taka hana upp og dæma með þessu máli, sbr. 65. gr. laga nr. 49/2005. Þá verður refsing ákærða ákveðin með hliðsjón af 77. og 78. gr. almennra hegningarlaga svo og litið til 3. mgr. 106. gr. sömu laga. Í málinu hefur ákærði verið sakfelldur fyrir mörg brot gegn valdstjórninni með því að hóta lögreglumönnum og fangaverði. Þá hefur hann og verið sakfelldur fyrir alvarlega árás á lögreglumann auk annarra brota. Samkvæmt þessu verður refsing hans ákveðin fangelsi í 3 ár en gæsluvarðhaldsvist hans skal koma til frádráttar eins og í dómsorði greinir.

Ákærði verður sviptur ökurétti ævilangt enda er brot hans ítrekað öðru sinni.

Loks verður ákærði dæmdur til að greiða sakarkostnað og málsvarnarlaun verjenda sinna að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

A-kk-nf Í-kk-nf héraðsdómari kvað upp dóminn.

D Ó M S O R Ð :

Ákærði, M-kk-nf Í-kk-nf H-kk-nf, sæti fangelsi í 3 ár, en til frádráttar skal koma gæsluvarðhaldsvist hans frá 15. ágúst 2012.

Ákærði greiði G-kk-þgf A-kk-þgf S-kk-þgf 88.900 krónur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 frá 2. apríl 2011 til 18. desember sama ár, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Upptæk skulu vera 35 kannabisplöntur, 13,25 g af marijúana, 7,37 g af hassi, 7,30 g af kannabislaufum, 1,14 g af amfetamíni, 3 lampar, 1 vifta, 1 vatnsdæla, tímarofi og hnífur með 14 cm löngu hnífsblaði.

Ákærði er sviptur ökurétti ævilangt.

Ákærði greiði 269.100 krónur í sakarkostnað, málsvarnarlaun verjenda sinna á rannsóknarstigi, P-kk-ef K-kk-ef hdl. og S-kk-ef K-kk-ef K-kk-ef hdl., 75.300 krónur til hvors, og málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef S-kk-ef hdl., 502.000 krónur.

A-kk-nf Í-kk-nf