S-147/2015

Mál þetta, sem var dómtekið 24. febrúar, höfðaði lögreglustjórinn á Norðurlandi eystra hér fyrir dómi þann 26. október 2015, með ákæru á hendur X,

„fyrir líkamsárás með því að hafa, að kvöldi föstudagsins 19. júní 2015, hrint fyrrverandi sambýliskonu sinni og barnsmóður, [A], þannig að hún féll á vegg á heimili hennar að [...], með þeim afleiðingum að hún hlaut eymsl á baki.

Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Mál nr. S-12/2016 var sameinað þessu. Það höfðaði sami lögreglustjóri gegn ákærða,

,,fyrir fíkniefnalagabrot, með því að hafa miðvikudaginn 2. desember 2015, verið með í vörslum sínum 0,29 grömm af amfetamíni, þegar lögregla hafði afskipti af ákærða í Lundarskóla, við Dalsbraut á Akureyri.

Telst þetta varða við 2. gr., sbr. 5. gr. og 6. gr. laga um ávana- og fíkniefni, nr. 65/1974, með síðari breytingum og 2. gr., sbr. 14. gr. reglugerðar um ávana- og fíkniefni og önnur eftirlitsskyld efni nr. 233/2001, með síðari breytingum.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar, til greiðslu alls sakarkostnaðar og til að sæta upptöku á efnum þeim, sem lögreglan lagði hald á og tilgreind eru í efnaskrá nr. 31.530, samkvæmt 6. mgr. 5. gr. laga nr. 65/1974 og 2. mgr. 14. gr. reglugerðar nr. 233/2001.“

Ákærði neitar sök hvað fyrri ákæru varðar, en játar sök samkvæmt hinni síðari.

Þann 19. júní 2015, laust eftir klukkan 23:00 var lögreglu tilkynnt um að maður hefði barið harkalega að dyrum íbúðar að .... Hann hefði komist inn fyrir og að mikil öskur bærust frá íbúðinni. Önnur tilkynning barst er lögregla var á leiðinni á vettvang, um að kona í íbúðinni hefði öskrað í símann.

Er lögregla kom að var komumaður farinn brott. Var hans leitað. Hann fannst skömmu síðar og var handtekinn. Er þar um ákærða að ræða.

Lögregla ræddi ítarlega við brotaþola, A, sem bjó í íbúðinni ásamt tveimur ungum börnum sínum. Ákærði er faðir þess yngra. Hún sagði þau ákærða hafa búið saman í 5 ár, en því hefði lokið í desember 2014. Er síðan höfð eftir henni lýsing á atvikum sem er í meginatriðum samhljóða lýsingu hennar fyrir dómi.

Ákærði sagði fyrir dómi að hann hefði verið búinn að fá nóg af samskiptum við brotaþola og ákveðið að ræða við hana. Hann hefði farið heim til hennar og ýtt henni frá sér inni í stofunni, en hún hefði ekki fallið. Hann hefði slegið í vegg þarna og fengið áverka á hönd. Hann kannaðist við að brotaþoli hefði verið sár og reið og þau öskrað hvort á annað. Sérstaklega spurður hvort hann hefði hrint brotaþola við þvottahúsdyr neitaði hann því.

Brotaþoli sagði þau hafa verið búin að rífast á samskiptamiðli áður en atvik gerðust. Síðar hefði verið barið að dyrum. Hún hefði hringt til vinkonu, beðið hana að hringja til lögreglu og farið til dyra. Ákærði hefði ekki gegnt beiðni um að koma seinna. Hann hefði hrint henni á vegg við þvottahúsdyr. Börnin hefðu séð það og farið að gráta. Síðan hefði ákærði viljað reykja, vantað kveikjara, verið reiður og slegið í veggi. Síðan hefði hann farið. Brotaþoli sagðist ekki hafa verið góð í baki fyrir, en fundið til meiri eymsla, (,,[verið] að drepast í bakinu“) eftir þetta, sem hún kvaðst rekja til þess að ákærði hefði hrint henni á vegg eða dyrakarm við þvottahúsdyr.

Einnig gáfu skýrslur fyrir dómi lögregluþjónarnir B, C og D, en ekki þykir þurfa að rekja einstök atriði úr framburði þeirra.

Eins og að framan er rakið ber ákærða og brotaþola ekki saman um það hvort hann hafi hrint henni þannig að hún hafi fallið á vegg eða dyrastaf við þvottahúsdyr. Kveður brotaþoli hann hafa gert svo, en ákærði neitar því staðfastlega. Ekki verður lagt til grundvallar að ákærði hafi hrint henni á vegg með öðrum hætti, þ.e. síðar í atburðarásinni og á öðrum stað í íbúðinni. Stendur þannig orð gegn orði um þetta ákæruatriði.

Brotaþoli leitaði ekki til læknis og liggur ekkert fyrir um það að hún hafi hlotið ,,eymsl á baki“, svo sem það er orðað í ákæru, annað en frásögn hennar um að hún hafi fundið til í bakinu.

Að þessu virtu þykir ákæruvaldið ekki hafa axlað sönnunarbyrði sína, sbr. 108. gr. laga nr. 88/2008 um þá háttsemi sem ákærða er gefin að sök í ákæru 26. október 2016. Verður ákærði ekki dæmdur fyrir aðra hegðun en þar er greind, sbr. 1. ml. 1. mgr. 180. gr. laga nr. 88/2008. Samkvæmt þessu verður ákærði sýknaður af kröfum ákæruvaldsins hvað þessa ákæru varðar.

Með játningu ákærða, sem ekki er ástæða til að efa að sé sannleikanum samkvæm, er nægilega sannað að hann hafi gerst sekur um þá háttsemi sem í ákæru dagsettri 6. janúar 2016 er lýst og þar er rétt heimfærð til laga. Verður lagður dómur á það mál án frekari sönnunarfærslu en þegar hefur farið fram, með heimild í 164. gr. laga nr. 88/2008.

Sakaferill ákærða hefur ekki áhrif á ákvörðun refsingar hans, sem ákveðst sekt til ríkissjóðs að fjárhæð 60.000 krónur að viðlagðri vararefsingu eins og nánar greinir í dómsorði.

Sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þ.m.t. málsvarnarlaun og ferðakostnaður skipaðs verjanda ákærða og þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, sem ákveðast eins og greinir í dómsorði að virðisaukaskatti meðtöldum.

Gera ber amfetamín upptækt eins og krafist er.

E-kk-nf S-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóminn. Gætt var ákvæðis 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88/2008.

D Ó M S O R Ð :

Ákærði, X á að vera sýkn af kröfum ákæruvaldsins samkvæmt ákæru í máli þessu, dagsettri 26. október 2015.

Ákærði greiði 60.000 krónur í sekt til ríkissjóðs innan fjögurra vikna frá uppsögu þessa dóms að telja, en sæti ella fangelsi í fjóra daga.

Sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þ.m.t. málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, G-kk-ef S-x-x R-kk-ef héraðsdómslögmanns, 818.400 krónur, ferðakostnaður verjandans, 168.000 krónur og þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, A-kvk-ef S-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, 117.645 krónur.

Upptæk eru 0,29 grömm af amfetamíni.