S-813/2016

Mál þetta, sem dómtekið var 8. maí sl., er höfðað með ákæru, útgefinni af lögreglustjóranum á höfuðborgarsvæðinu 1. nóvember 2016 á hendur X, kt. 000000-0000, [...], Reykjavík.

I.

Fyrir líkamsárásir, hótanir, húsbrot og eignaspjöll, með því að hafa, mánudaginn 23. febrúar 2015 að [...] í Reykjavík, farið heimildarlaust inn á heimili fyrrum sambýliskonu og barnsmóður sinnar Y, kt. 000000-0000, og veist með ofbeldi að B, kt. 000000-0000, sem þar var gestkomandi, slegið hann ítrekað hnefahöggum í andlit og hnakka, skallað hann í andlitið og rifið í hann, síðan veist með ofbeldi að Y, slegið hana ítrekað hnefahöggum, skallað hana í andlit, gefið henni hnéspark í kviðinn, kastað henni utan í vegg og húsmuni, gripið í og klipið hana í hægri upphandlegg, hótað henni ítrekað lífláti meðal annars að drepa hana fyrir framan barn þeirra og brotið upp hurð að baðherbergi íbúðarinnar, allt með þeim afleiðingum að B hlaut mar á augnloki og augnsvæði vinstra megin, yfirborðsáverka á hársverði og á kjálka vinstra megin og mar á vinstri öxl og Y hlaut dreifða yfirborðsáverka, þar á meðal tvær kúlur á enni, mar á innanverðum hægri upphandlegg, mar í þremur blettum utanvert á vinstri mjöðm og tognun í kvið- og bakvöðvum.

Teljast brot þessi varða við 1. mgr. 217. gr., 231. gr., 233. gr. og 1. mgr. 257. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20/1981.

II.

Fyrir umferðarlagabrot, í kjölfar brots í ákærulið I., þann 23. febrúar 2015 utandyra við [...] í Reykjavík, ekki hlýtt fyrirmælum lögreglu um að stöðva för sína og farið upp í bifreiðina [...], ekið af stað þrátt fyrir fyrirmæli lögreglu um að fara út úr bifreiðinni, ekið upp á gangstétt um [...] og sem leið lá uns lögregla stöðvaði aksturinn á bifreiðastæði við [...] þar sem ákærði neitaði að hlýða fyrirmælum lögreglu um að koma út úr bifreiðinni og lögregla braut rúðu í bifreiðinni til að ná ákærða úr henni.

Teljast brot þessi varða við 19. gr., sbr. 41. gr., lögreglulaga nr. 90/1996, 3. mgr. 5. gr. og 1. mgr. 13. gr., allt sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Vegna ákæruliðar I. gerir V-kvk-nf V-kvk-nf hdl., f.h. Y, kt. 000000-0000, kröfu um að ákærði verði dæmdur til greiðslu skaða- og miskabóta samtals að fjárhæð 1.000.000 króna auk vaxta skv. 1. mgr. 8. gr., sbr. 4. gr., laga nr. 38/2001, um vexti og verðtryggingu, frá 23. febrúar 2015 til þess dags er mánuður er liðinn frá því að bótakrafa þessi er kynnt fyrir ákærða, en með dráttarvöxtum frá þeim degi samkvæmt 9. gr., sbr. 6. gr., sömu laga til greiðsludags.

Einnig er gerð krafa um að ákærði verði dæmdur til að greiða þóknun við réttargæslu að mati dómara eða samkvæmt síðar framlögðum málskostnaðarreikningi auk virðisaukaskatts á réttargæsluþóknun.

Verjandi ákærða krefst sýknu af ákærulið I, en til vara vægustu refsingar sem lög leyfa og vægustu refsingar sem lög leyfa vegna ákæruliðar II. Þá krefst hann sýknu af bótakröfu, en til vara lækkunar auk hæfilegra málsvarnarlauna.

Málsatvik

Samkvæmt skýrslu lögreglu var hún kölluð að [...] þann 23. febrúar 2015 vegna ryskinga. Lögreglumenn sem komu á vettvang hittu þar fyrir brotaþola, B. Hann kvaðst hafa orðið fyrir líkamsárás af hendi ákærða, sem væri barnsfaðir núverandi sambýliskonu sinnar, brotaþolans Y. B sagði að ákærði hefði bankað upp á og Y farið til dyra. Einhver orðaskipti hefðu verið á milli þeirra, en ákærði því næst rutt sér leið inn í eldhús þar sem hann hefði staðið. Ákærði hefði þar ráðist á hann með höggum og kýlt hann nokkrum hnefahöggum í andlitið. B hefði hlaupið út og leitað skjóls á efri hæð hússins. Sagði B að ákærði væri niðri að ræða við Y í rólegheitum. Sá þá lögregla hvar ákærði kom gangandi frá kjallaraíbúð hússins og gekk að bifreið sinni. Hann sinnti ekki beiðni lögreglu um að stoppa heldur ók á brott. Lögreglumaður opnaði bílstjórahurðina en ákærði rykkti í hurðina og skellti henni aftur svo litlu mátti muna að hönd lögreglumannsins klemmdist á milli.

Brotaþolinn Y greindi lögreglumönnum frá því að ákærði hefði bankað upp á. Hún hefði talið hann í sturlunarástandi og verulega æstan, en hann ætti við geðsjúkdóma að stríða. Hann hefði ásakað hana um að vera með öðrum manni og hefði ýtt henni frá og ruðst óboðinn inn í íbúðina. Hann hefði farið inn í eldhús þar sem B hefði verið og ráðist á hann. Hún hefði þá sagt B að hlaupa út. Þegar hann hefði verið farinn hefði ákærði farið að öskra á hana og hóta henni lífláti. Þá hefði hann kýlt hana með hnefanum, gefið henni hnéspark í kviðinn og klipið í upphandlegg hennar. Hún hefði flúið inn á klósett til að hringja í neyðarlínuna en á meðan hefði ákærði brotið klósetthurðina og hótað að drepa hana með hnífi. Hún hefði gert honum grein fyrir að lögreglan væri á leiðinni og hann hefði þá flúið út. Y sýndi lögreglu áverka á upphandlegg hægri handar auk bólgu sem var að myndast við hægra auga. Fjögurra ára dóttir ákærða og brotaþolans Y var sofandi á heimilinu á meðan á þessu stóð.

Samkvæmt skýrslu lögreglu fóru lögreglumenn á eftir ákærða er hann ók niður [...]. Ákærði sinnti ekki stöðvunarmerkjum lögreglu en var handtekinn eftir að rúða hafði verið brotin í bifreið hans og úðavopni beitt á hann.

Í málinu liggja fyrir læknisvottorð vegna beggja brotaþola og ljósmyndir af áverkum þeirra. Í vottorði H-kk-ef Þ-kk-ef, sérfræðilæknis á slysa- og bráðadeild Landspítala, frá 15. mars 2015, kemur fram að brotaþolinn Y hafi leitað á bráðamóttöku 24. febrúar 2015 eftir líkamsárás kvöldið áður þar sem ákærði hafi rekið hnéð upp í kviðinn á henni, snúið upp á hægri handlegg, kastað henni utan í vegg og skallað hana í andlit. Brotaþoli hafi haft tvær litlar kúlur á enni, sem hún hafi verið aum í, og roði hafi verið á húð þar yfir. Blár um 4,5 x 6 cm marblettur hafi verið innanvert á hægri upphandlegg. Hún hafi verið aum í kviðvöðvum þegar hún spennti og settist upp og aum í mjóbaki vinstra megin í langvöðvum sem liggja meðfram hryggnum og upp í neðri hluta brjóstbaks. Þá hafi hún haft mar sem skiptist í þrjá bletti við hlið utanvert á vinstri mjöðm sem hafi verið um 3,5 x 8 cm að lengd allt í allt. Hún hafi verið greind með dreifða yfirborðsáverka og tognun í kvið- og bakvöðvum.

Í vottorði S-kvk-ef G.H. J-kvk-ef, sérfræðilæknis á slysa- og bráðadeild Landspítala, frá 15. mars 2015, kemur fram að brotaþolinn B hafi leitað á bráðamóttöku 24. febrúar 2015 vegna líkamsárásar kvöldið áður. Brotaþoli hafi kvartað um óþægindi vinstra megin á kjálka og fundið til við að tyggja. Mar hafi verið á efra augnloki vinstra megin sem hafi verið farið að síga örlítið niður hliðlægt og miðlægt við augað. Einnig hafi verið bólga við kjálka vinstra megin og eymsli þar yfir en ekki hafi sést mar. Aftan við hnakka vinstra megin hafi verið lítil fyrirferð, u.þ.b. 2 cm í þvermál, og eymsli þar við þreifingu. Húðblæðingar hafi verið á hálsi vinstra megin, líklega eftir högg. Á vinstri öxl ofanverðri hafi verið eilítið húðmar og eymsli við þreifingu. Hann hafi verið greindur með mar á augnloki, augnsvæði og öxl, auk yfirborðsáverka á hársverði og kjálka.

Framburður fyrir dómi

Ákærði kvaðst hafa komið við hjá brotaþola Y, fyrrverandi sambýliskonu sinni, umrætt kvöld þar sem hún hefði hætt að svara skilaboðum hans. Hann hefði fengið slæma tilfinningu og ákveðið að líta þar við. Hann hefði séð að dregið væri fyrir og kveikt kertaljós. Hann hefði hringt dyrabjöllunni og Y hefði komið til dyra og boðið honum inn. Hann hefði staðið í anddyrinu og rætt við hana. Hann mundi ekki skýrt hvað gerðist næst vegna áfallastreituröskunar. Hann hefði spurt Y hvort það væri maður hjá henni. Hún hefði játað því. Eitthvað hefði brostið hjá honum og hann gengið inn í íbúðina. Hann hefði átt í orðaskiptum við manninn, en hann muni ekki vel eftir því. Hann kvaðst ekki muna skýrt eftir átökum milli þeirra. Það hafi orðið læti en hann muni ekki hvað hafi gerst. Hann hafi verið í tilfinningalegu uppnámi. Hann geri sér ekki grein fyrir því hvort um líkamleg átök hefði verið að ræða. Hann myndi ekki til þess að hafa kýlt hann, skallað eða rifið í hann. Maðurinn hefði farið út og Y orðið eftir. Hún hefði opnað bjór og boðið honum, þrátt fyrir að hún vissi að hann væri edrú. Þau hefðu farið fram og til baka um íbúðina og rifist. Hann gæti hafa gripið í handlegginn á henni en hann hefði ekki slegið hana eða veitt henni hnefahögg eða hnéspark í kviðinn. Höfuð þeirra gætu hafa rekist saman í anddyrinu, en hann væri ekki viss. Hann hefði ekki hótað henni neinu eða ógnað og ekki notað hníf. Hávaðinn í þeim hefði ekki nægt til að vekja dóttur þeirra. Y hefði síðan farið inn á bað og læst að sér. Hann hefði beðið hana um að koma út af baðinu. Hann hefði hugsanlega sparkað í hurðina en hún hefði enn verið á sínum stað. Það næsta sem hann muni eftir sé að hann hefði farið út, en hann hefði þó áður reynt að vekja dóttur sína sem hefði verið sofandi. Þegar hann hefði gengið út hefði lögregla kallað til hans af hæðinni fyrir ofan. Hann hefði verið í slæmu ástandi og ekið burt á bifreið sinni. Hann hefði ekki neitt áfengis en átt við andleg veikindi að stríða á þessum tíma sem hann lýsti nánar. Ákærði taldi að áverkar á brotaþolum gætu verið af hans völdum. Hann kvaðst ekki muna eftir skýrslutöku hjá lögreglu, en hann hefði þá verið illa haldinn andlega. Hann gæti því ekki skýrt misræmi í framburði hans. Hann gæti þó hafa kýlt brotaþolann B-x-x og hann hefði lýst hjá lögreglu en hann myndi það ekki skýrt.

Vitnið Y kvað að samskipti hennar við ákærða hefðu verið stirð frá því í janúar 2015 er hann hefði reiðst henni og sent henni hótanir. Hún hefði í framhaldi af því lokað á samskipti við hann. Þetta kvöld hefði vinur hennar verið hjá henni er ákærði hefði hringt dyrabjöllunni. Hann hefði greinilega verið í miklu uppnámi og reiður. Hann hefði ruðst inn í forstofu en hún hefði reynt að halda hurðinni. Ákærði hefði séð karlmannsskó þar. Hún hefði þá sent skilaboð til móður hans um að hann væri að leggja hendur á sig og beðið hana um að hringja í lögregluna. Ákærði hefði skellt enninu á sér upp að enni hennar. Hann hefði verið svartur í augunum og hún hefði verið hrædd við hann. Hann hefði strunsað inn og fundið B í eldhúsinu. Hann hefði strax ráðist á hann og slegið hann hnefahöggum í andlitið og hnakkann, en hún hangið aftan í honum og sagt B að hlaupa út. Hún mundi ekki hvernig orðaskipti þeirra hefðu verið önnur en hótanir. Þá var hún ekki viss um hvort ákærði hefði gert eitthvað meira við B. Ákærði hefði farið á eftir og skellt hurðinni. Hann hefði svo komið til hennar í eldhúsið þar sem hann hefði ýtt henni fram og til baka og klipið hana í upphandlegg. Þá hefði hann skallað hana í ennið og hún hefði fengið áverka á bringu og úlnliði. Hann hefði ekki slegið hana beint en gefið henni hnéspark í kviðinn. Hann hefði m.a. ýtt henni utan í hillu og sagst geta drepið hana á 30 sekúndum. Hann hefði einnig hótað því að vekja dóttur þeirra og drepa Y fyrir framan hana. Hann hefði verið alveg sturlaður og hún mjög hrædd við hann. Hún hefði náð að trufla hann með því að segja að hún teldi köttinn, sem var í eigu ákærða, hafa hlaupið út. Hann hefði farið að athuga með köttinn og á meðan hefði hún náð að hlaupa inn á klósett og loka. Hún hefði þá heyrt hann taka hníf úr hnífastandi sem hann hefði svo kastað frá sér á leiðinni út. Hann hefði verið með hótanir og farið að reyna að sparka upp hurðina. Hurðin hefði verið klofin í tvennt eftir þetta. Hún hefði náð að öskra að lögreglan væri á leiðinni og hann hefði þá farið út. Hún hefði haft mar í andliti og á handlegg og verið aum í bringu og síðu auk þess sem hún var í áfalli. Spurð um lýsingu í lögregluskýrslu um að ákærði hefði veitt henni hnefahögg, hnéspark í kviðinn og klipið í upphandlegg kvað hún þetta rétt og rifjast betur upp fyrir sér.

Vitnið B lýsti því að hann hefði verið hjá Y þetta kvöld. Hún hefði farið til dyra og verið nokkra stund í anddyrinu að ræða við ákærða. Hann hefði heyrt þau rífast en hann hefði setið í eldhúsinu á meðan. Ákærði hefði svo komist inn í íbúðina. Hann hefði séð Y standa í dyrunum en ákærði hefði ýtt hurðinni upp. Hann hefði þó ekki séð það gerast heldur heyrt lætin og heyrt hana biðja ákærða um að fara. Ákærði hefði komið inn í eldhús og ráðist á hann án þess að segja neitt. Hann hefði kýlt hann með krepptum hnefa tvisvar til þrisvar sinnum og skallað hann í andlitið. Y hefði elt ákærða inn í eldhús og beðið vitnið um að flýja út. Hann hefði þá farið til nágranna, þar sem hringt hefði verið á lögreglu, og verið þar þangað til lögreglan hefði komið. Hann hefði heyrt öskur og læti frá íbúð Y. Hún hefði lýst fyrir sér barsmíðum ákærða, spörkum og skalla í anddyrinu, og hótunum, m.a. um hvað hann gæti verið fljótur að taka hana af lífi fyrir framan dóttur þeirra. Y væri nú sambýliskona hans. Hann hefði fengið glóðarauga og bólgur í andlitið eftir átökin. Spurður um það sem hann sagði hjá lögreglu, um að ákærði hefði rifið í sig, kvaðst hann ekki muna til þess í dag.

Vitnið S, nágranni brotaþola Y í febrúar 2015, greindi frá því að umrætt kvöld hefði kærasti stúlkunnar sem bjó í kjallaranum bankað upp á hjá honum. Hann hefði verið æstur og beðið um að fá að hringja í lögregluna. Hann hefði greint frá því að fyrrverandi maður stúlkunnar væri að hamast á hurðinni, að hann öskraði og væri með læti, en hann meiddi stúlkuna yfirleitt ekki. Hann kvaðst sjálfur hafa heyrt læti eins og verið væri að berja eitthvað. Hann hefði orðið vitni að slíku einu sinni áður. Hann taldi að maðurinn hefði ekki lýst því að ráðist hefði verið á sig og hann hefði ekki séð áverka á honum. Maðurinn hefði verið hjá honum þar til lögregla hefði komið á staðinn.

Vitnið H-kk-nf Þ-kk-nf læknir lýsti áverkum á brotaþola Y. Hún hefði verið með kúlur á enni, roða og eymsli. Mar hefði verið á upphandlegg og hún aum í kviðvöðvum og mjóbaki upp á brjóstbak. Marblettir hennar hefðu verið nýtilkomnir. Um hefði verið að ræða yfirborðsáverka og tognanir. Áverkar hennar væru í samræmi við lýsingu hennar á atvikum.

Vitnið S-kvk-nf G. H. J-kvk-nf læknir lýsti skoðun á brotaþola B. Hann hefði haft marbletti á öxl en aðrir áverkar hefðu verið á höfði. Hann hefði haft glóðarauga og eymsli í kjálka vinstra megin. Hann hefði líka haft kúlu aftan á höfði. Hann hefði lýst því að hafa fengið þrjú högg á höfuðið og skalla. Áverkarnir gætu samræmst því.

Vitnið Þ lögreglumaður staðfesti frumskýrslu í málinu og kvaðst hafa mætt á vettvang vegna líkamsárásar. Hann hefði rætt við brotaþolann B sem hefði lýst því hvað hefði gerst. Hann hefði ekki verið kominn langt er ákærði hefði komið út úr húsinu og ekið brott á bifreið sinni. Hann hefði næstum ekið yfir fót vitnisins. Hann hefði ekki komið að handtöku hans og ekki rætt við ákærða þar sem hann hefði ekki viljað tala við lögregluna.

Vitnið K lögreglumaður kvaðst hafa séð ákærða hlaupa frá íbúðinni. Brotaþoli Y hefði lýst því að hann hefði gengið í skrokk á sér og hún hefði verið með sýnilega áverka á handlegg. Hún hefði sýnt honum brotna baðherbergishurð og hníf. Hurðin hefði verið sprungin og hefði gengið til.

Vitnið I lögreglumaður staðfesti skýrslu sína í málinu um handtöku ákærða. Ákærði hefði læst bifreið sinni og hálfhlegið að honum. Ákærði hefði verið króaður af. Hann hefði orðið trylltur er rúðan hefði verið brotin á bifreiðinni og beitt hefði verið piparúða á hann. Ekki hefði verið hægt að ræða við ákærða.

Vitnið P varðstjóri kvaðst hafa komið á vettvang er ákærði hefði verið farinn. Þeir hefðu séð bifreið hans, farið á eftir honum og tekist að stöðva hann. Ákærði hefði verið hissa og ekki í andlegu jafnvægi. Hann hefði þrisvar ekið burt frá lögreglunni. Þeir hefðu þurft að brjóta rúðu og beita piparúða og ákærði hefði verið dasaður eftir þetta. Þeir hefðu reynt að róa ákærða og flutt hann á lögreglustöðina.

Vitnið A greindi frá því að hann væri stuðningsaðili ákærða í AA samtökunum. Ákærði hefði sjálfur leitað hjálpar og lagt mikið á sig til þess að standa sig. Hann hefði náð miklum árangri.

Vitnið C, ráðgjafi hjá Lausninni, greindi frá því að ákærði hefði leitað til Lausnarinnar í mars 2015. Hann hefði verið duglegur að sækja sér hjálp og náð góðum árangri. Hann lýsti því að ákærði hefði glímt við andlega sjúkdóma og fíkn áfallastreituröskunar sem hefði hafist við sjálfmorð föður hans er hann var 17 ára.

Niðurstaða

Ákærða er gefið að sök að hafa farið heimildarlaust inn á heimili fyrrum sambýliskonu sinnar og barnsmóður og veist þar að henni og brotaþola B sem var þar staddur. Honum er gefið að sök að hafa slegið brotaþolann B ítrekað hnefahöggum í andlit og hnakka, skallað hann í andlitið og rifið í hann. Þá er honum gefið að sök að hafa slegið brotaþolann Y ítrekað hnefahöggum, skallað hana í andlitið, gefið henni hnéspark í kviðinn, kastað henni utan í vegg og húsmuni, gripið í og klipið hana í hægri upphandlegg og hótað henni ítrekað lífláti, meðal annars því að drepa hana fyrir framan barn þeirra. Ákærða eru einnig gefin að sök eignaspjöll með því að hafa brotið upp hurð að baðherbergi íbúðarinnar. Ákærði neitar sök.

Ákærði kvaðst hafa komið á heimili fyrrum sambýliskonu sinnar og barnsmóður þetta kvöld þar sem hann hefði haft slæma tilfinningu. Hann sagði brotaþola Y hafa boðið sér inn en hann hefði komist í uppnám þegar hann varð þess var að maður var í heimsókn hjá henni. Hjá lögreglu bar ákærði hins vegar að brotaþoli hefði ekki boðið sér inn, en ekki bannað það heldur. Brotaþoli Y greindi frá því að ákærði hefði umrætt sinn ruðst inn en hún hefði reynt að halda hurðinni. Brotaþoli B kvaðst hafa séð Y standa í dyrunum og hefði heyrt læti og hana biðja ákærða um að fara. Í málinu liggja fyrir smáskilaboð milli ákærða og brotaþola Y-x-ef sem send voru skömmu fyrir atvikið. Í einum skilaboðunum segir ákærði: „Er búinn að redda mér hníf. Og ef það verður einhver hjá þér þá nota ég hann.“ Með hliðsjón af þessu og framburði brotaþola beggja er sannað að ákærði hafi umrætt sinn farið heimildarlaust inn á heimilið.

Ákærði kvaðst ekki muna vel hvað hefði gerst eftir að hann fór inn í íbúðina vegna andlegs ásigkomulags. Hann mundi þó eftir að hafa átt orðaskipti við brotaþolann B og það hefðu verið læti. Hann mundi ekki eftir líkamlegum átökum, en þegar borið var undir hann að hann hefði viðurkennt að hafa kýlt brotaþola hjá lögreglu sagði hann að það gæti hafa gerst. Ákærði greindi frá því hjá lögreglu að hann hefði kýlt brotaþolann nokkrum sinnum í andlitið. Brotaþoli B lýsti því að ákærði hefði kýlt sig tvisvar til þrisvar með krepptum hnefa og skallað sig í andlitið. Brotaþolinn Y kom á eftir ákærða og var viðstödd samskipti á milli þeirra. Hún kvaðst hafa séð ákærða slá brotaþolann B hnefahöggum í andlit og hnakka, en mundi ekki til þess að hafa séð hann gera meira. Með hliðsjón af framburði brotaþolanna beggja og ákærða, sem hér hefur verið lýst, og vottorði og framburði læknis, er sannað að ákærði veitti brotaþolanum B tvö til þrjú hnefahögg. Hins vegar er einungis framburði brotaþolans B fyrir að fara varðandi skalla og enginn hefur borið um það fyrir dóminum að ákærði hafi rifið í hann og er það því ekki sannað.

Ákærði hafnar því að hann hafi ráðist að brotaþolanum Y eins og honum er gefið að sök. Hann lýsti því að þau hefðu rifist og hann gæti hafa gripið í handlegginn á henni. Þá gætu höfuð þeirra hafa rekist saman í anddyrinu. Hann telur sig þó ekki muna mjög vel hvað gerðist umrætt sinn. Brotaþolinn lýsti því að ákærði hefði skellt enninu á sér upp að enni hennar í anddyrinu. Þá lýsti hún því að ákærði hefði ýtt henni fram og til baka og meðal annars utan í hillu, klipið hana í upphandlegg og gefið henni hnéspark. Þegar borinn var undir hana framburður hennar hjá lögreglu taldi hún sig einnig muna að ákærði hefði veitt henni hnefahögg. Engin vitni voru að samskiptum ákærða og brotaþolans Y eftir að brotaþolinn B fór úr íbúðinni. Bæði B og nágranni hafa þó lýst því að hafa heyrt hávaða frá íbúðinni. Samkvæmt vottorði læknis og framburði fyrir dómi hafði brotaþolinn Y ýmsa áverka sem samræmdust lýsingu hennar á atburðunum. Með hliðsjón af framangreindu og því hve óljóst ákærði man eftir atburðum er sannað að ákærði réðst á brotaþolann Y eins og honum er gefið að sök í ákæru.

Ákærða er jafnframt gefið að sök að hafa hótað ákærðu Y ítrekað lífláti, meðal annars því að drepa hana fyrir framan barn þeirra. Ákærði neitar því að hafa hótað brotaþolanum með nokkrum hætti. Brotaþoli lýsti því fyrir dóminum hvernig ákærði hefði ítrekað hótað henni og hvers efnis þær hótanir hefðu verið. Framburður brotaþolans hefur verið stöðugur og skýr um þetta efni. Í ljósi þess að ákærði kveðst muna illa atburði þessa kvölds og með hliðsjón af því sem gekk á umrætt sinn verður trúverðugur framburður brotaþolans um þetta lagður til grundvallar. Er því sannað, gegn neitun ákærða, að hann hafi ítrekað hótað brotaþola lífláti eins og honum er gefið að sök.

Ákærða eru einnig gefin að sök eignaspjöll með því að hafa brotið upp hurð á baðherbergi íbúðarinnar og er brotið talið varða við 1. mgr. 257. gr. almennra hegningarlaga. Samkvæmt 4. mgr. sömu greinar skal mál út af brotum sem í 1. mgr. getur aðeins höfða að sá krefjist þess sem misgert er við. Af gögnum málsins verður ekki ráðið að brotaþolinn Y hafi krafist þess að mál yrði höfðað vegna brots gegn 1. mgr. 257. gr. almennra hegningarlaga. Er því óhjákæmilegt að vísa þeim þætti ákærunnar frá dómi, sbr. dóm Hæstaréttar í málinu nr. 80/2017.

Ákærði hefur játað skýlaust fyrir dómi að hafa framið þau brot sem honum eru gefin að sök í ákærulið II og er játning hans studd sakargögnum. Verður hann sakfelldur fyrir þau brot og eru þau rétt heimfærð til refsiákvæða í ákærunni.

Ákærði er fæddur í [...]. Samkvæmt sakavottorði hans hefur hann einu sinni gengist undir viðurlagaákvörðun og einu sinni undir lögreglustjórasátt vegna umferðarlagabrota. Þá var honum þann 13. desember 2013 gert að sæta fangelsi í 30 daga, skilorðsbundið í tvö ár, vegna brots gegn 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga. Með brotum sínum nú rauf ákærði skilorð samkvæmt dóminum. Verður dómurinn því tekinn upp og ákærða gerð refsing í einu lagi, sbr. 60. og 77. gr. almennra hegningarlaga. Ákærði hefur lagt fyrir dóminn ýmis gögn tengd andlegu heilsufari sínu. Með hliðsjón af öllu framangreindu, og með vísan til 3. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga, þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í fimm mánuði en fullnustu refsingarinnar þykir mega fresta og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. laga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Af hálfu Y er krafist miskabóta að fjárhæð 1.000.000 króna. Brotaþoli þykir eiga rétt á miskabótum, sbr. 26. gr. skaðabótalaga, sem verða ákveðnar 500.000 krónur með vöxtum eins og nánar greinir í dómsorði.

Ákærði greiði málsvarnarþóknun skipaðs verjanda síns, G-kk-ef K-x-x B-kk-ef hdl., 737.800 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti, þóknun réttargæslumanns brotaþola, V-kvk-ef V-kvk-ef hrl., 509.640 krónur, og 76.000 krónur í annan sakarkostnað.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið K-kvk-nf Ó-kvk-nf E-kvk-nf aðstoðarsaksóknari.

B-kvk-nf B-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð:

Vísað er frá dómi þeim þætti ákærunnar er lýtur að broti gegn 1. mgr. 257. gr. almennra hegningarlaga.

Ákærði, X, sæti fangelsi í fimm mánuði en frestað er fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. laga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði Y 500.000 krónur með vöxtum skv. 8. gr., sbr. 4. gr., laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 23. febrúar 2015 til 28. nóvember 2016, en með dráttarvöxtum skv. 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr., sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði greiði málsvarnarþóknun skipaðs verjanda síns, G-kk-ef K-x-x B-kk-ef hdl., 737.800 krónur, þóknun réttargæslumanns brotaþola, V-kvk-ef V-kvk-ef hrl., 509.640 krónur, og 76.000 krónur í annan sakarkostnað.

B-kvk-nf B-kvk-nf