S-2/2010

Mál þetta, sem dómtekið var 26. mars sl., höfðaði ríkissaksóknari með ákæru 15. janúar 2010 á hendur ákærða, X, kt. [....], til heimilis að [---];

fyrir kynferðisbrot framin að Ö, Æ, nema annað sé tekið fram:

I.

Gegn stúlkunni A, fæddri 1998:

Með því að hafa föstudaginn 29. desember 2006, þegar stúlkan var 8 ára, tekið 4 kynferðislegar ljósmyndir af stúlkunni, þar af 3 myndir þar sem hún var í nærbuxum einum fata og 1 mynd þar sem hún var fáklædd með útglennta fætur.

Með því að hafa í nokkur skipti á tímabili frá júlí 2007 til júlí 2008, þegar stúlkan var 9 ára, lagst ofan á hana, kysst hana og reynt að kyssa hana, þar með talið með því að reyna að setja tunguna upp í munninn á henni, káfað á utanverðum kynfærum hennar utan klæða, látið stúlkuna snerta kynfæri sín og í eitt skipti afklætt sig fyrir framan stúlkuna.

Ólögmæta nauðung og kynferðisbrot, með því að hafa að minnsta kosti í tvö skipti á tímabili frá júlí 2007 til júlí 2008, þegar stúlkan var 9 ára, í bifreið í Æ, haldið stúlkunni nauðugri með því að binda hana fasta með ól á úlnliðum við handfang í bifreiðinni og neytt hana til að þola káf á utanverðum kynfærum innan klæða og reynt að klæða hana úr fötum og kyssa hana.

Með því að hafa sunnudaginn 22. mars 2009, þegar stúlkan var 10 ára, tekið 1 kynferðislega ljósmynd af henni þar sem hún var í nærbuxum einum fata.

Með því að hafa í eitt skipti í apríl 2009, þegar stúlkan var 10 ára, látið hana afklæðast og liggja út af nakin, sleikt kynfæri hennar, klof og maga, kysst hana tungukossi á munn, strokið henni með hendi á neðanverðum líkama og á utanverðum kynfærum og sett fingur inn í kynfæri hennar og nuddað þau, kysst hana á vangann, strokið henni með hendi á bringu, geirvörtum og maga og jafnframt tekið upp hreyfimynd af framangreindum kynferðisathöfnum.

Teljast brot samkvæmt liðum I/1 til I/4 varða við 2. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 10. gr. laga nr. 40/1992, 4. gr. laga nr. 40/2003 og 11. gr. laga nr. 61/2007. Telst brot samkvæmt lið I/3 einnig varða við 225. gr. almennra hegningarlaga. Telst brot samkvæmt lið I/5 varða við 1. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 10. gr. laga nr. 40/1992 og 11. gr. laga nr. 61/2007.

II.

Kynferðisbrot, með því að hafa um nokkurt skeið fram til þriðjudagsins 19. maí 2009 aflað sér og haft í vörslum sínum samtals 294 ljósmyndir sem sýna börn á kynferðislegan og klámfenginn hátt og 1 hreyfimynd sem sýnir barn á kynferðislegan og klámfenginn hátt, sem hér greinir:

Þar af 289 ljósmyndir sem ákærði aflaði sér á internetinu á tímabili frá síðari hluta árs 2008 fram í maí 2009 og hafði í vörslum sínum frá þeim tíma.

Þar af 4 ljósmyndir af stúlkunni A sem ákærði tók sjálfur og hafði í vörslum sínum frá föstudeginum 29. desember 2006, sbr. lið I/1.

Þar af 1 ljósmynd af stúlkunni A sem ákærði tók sjálfur og hafði í vörslum sínum frá sunnudeginum 22. mars 2009, sbr. lið I/4.

Hreyfimynd af stúlkunni A sem ákærði tók sjálfur og hafði í vörslum sínum frá apríl 2009, sbr. lið I/5.

Telst þetta varða við 4. mgr. 210. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 7. gr. laga nr. 39/2000 og 2. gr. laga nr. 74/2006.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar. Þá er þess jafnframt krafist að ákærði sæti upptöku samkvæmt 1. tölul. 1. mgr. 69. gr. almennra hegningarlaga á framangreindu myndefni er greinir í II. ákæruhluta og Scan Disk minnislykli, sem lagt var hald á.

Einkaréttarkrafa:

Af hálfu B, kt. ...., fyrir hönd ólögráða dóttur sinnar, A, kt. ..., er krafist miskabóta að fjárhæð kr. 2.000.000 auk vaxta samkvæmt 8. gr., sbr. 4. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, frá þeim tíma sem brot ákærða áttu sér stað til þess dags er mánuður er liðinn frá því bótakrafa þessi er kynnt fyrir kærða en með dráttarvöxtum frá þeim degi samkvæmt 9. gr., sbr. 6. gr. sömu laga til greiðsludags.

I.

Kröfur ákærða í málinu eru þær að hann krefst sýknu af ákæruliðum I/1, I/2, I/3, I/4, II/2, II/3 og II/4. Vegna ákæruliða I/5 og II/1 krefst ákærði lægstu refsingar sem lög leyfa og komi til fangelsisrefsingar þá verði sú refsing að öllu leyti skilorðsbundin skv. 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Að lokum krefst ákærði þess að skipuðum verjanda hans verði tildæmd hæfileg málsvarnarlaun úr ríkissjóði.

Í greinargerð ákærða er til þess vísað að háttsemi sú sem lýst sé í ákæruliðum I/1 og I/4, og ákærði hafi viðurkennt, sé ekki lýst refsiverð í 2. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 10. gr. laga nr. 40/1992 og 4. gr. laga nr. 40/2003. Sýkna beri því ákærða af þessum ákæruatriðum. Þá er af hálfu ákærða vakin á því athygli að ekki geti komið til greina að sakfella hann á grundvelli 11. gr. laga nr. 61/2007, svo sem krafist sé í ákæruskjali, þar sem lagagreinin hafði ekki tekið gildi er hinn meinti verknaður átti sér stað, sbr. 1. gr. og 1. mgr. 2. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Hvað ákæruliði I/2 og I/3 varðar er tekið fram í greinargerð ákærða að ákærði kannist ekki við þá háttsemi sem lýst sé í ákæruliðunum. Ekki sé fram komin lögfull sönnun fyrir þessum sakargiftum og verði því að sýkna ákærða af þeim, sbr. 108. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Nánar vísar ákærði til þess að einungis sé til að dreifa framburði meints brotaþola. Við mat á trúverðugleika framburðarins beri dómendum að taka mið af ákvæði 1. mgr. 109. gr. laga nr. 88/2008. Tvær vitnaskýrslur hafi verið teknar af meintum brotaþola í Barnahúsi, 29. maí og 28. september 2009, og hafi framburður stúlkunnar verið óljós í báðum tilvikum. Bendir ákærði sérstaklega á að mjög varasamt geti verið að líta til síðari vitnaskýrslunnar þar sem þá hafi leiðandi yfirheyrsluaðferð verið beitt og spyrill leitast eftir að fá fram lýsingu meints brotaþola í samræmi við þann framburð, sem orðréttur sé hafður eftir stúlkunni í skýrslu sálfræðings frá 22. september 2009. Þessi meinti framburður brotaþola úr öðru sálfræðiviðtalinu, sem sagt sé að átt hafi sér stað 28. ágúst 2009 og tekinn sé upp innan gæsalappa í skýrslu sálfræðingsins, hafi ekki verið staðreyndur og eftirrit hans ekki lagt fram, sbr. skyldu ákæruvalds þar að lútandi skv. 110. gr. laga um meðferð sakamála.

Í greinargerð ákærða er til þess vísað að fyrir liggi viðurkenning ákærða á því að hafa tekið upp þá hreyfimynd sem ákæruliður I/5 taki til. Ákærði telji hins vegar að lýsing háttsemi hans í ákæruliðnum sé ekki rétt, en hann verði ekki sakfelldur fyrir aðra háttsemi en sem leiða megi með vissu af skoðun hreyfimyndarinnar.

Ákærði segist hafa játað sök samkvæmt ákærulið II/1. Við ákvörðun refsingar verði að leggja til grundvallar þá skýringu ákærða að hann hafi hlaðið umræddum myndum inn á tölvu frá tengli sem vísað hafi verið á á heimasíðu Dagblaðsins og að tilgangur hans hafi ekki verið að varsla myndirnar heldur hafi hann haft í huga að greina yfirvöldum frá. Liggi ekkert fyrir um að annað hafi vakað fyrir ákærða. Varsla ákærða á myndefni þessu teljist því ekki stórfelld.

Hvað varðar kröfu um sýknu af ákæruliðum II/2 og II/3 vísar ákærði til umfjöllunar hér að framan um ákæruliði I/1 og I/4. Verði sakfellt fyrir þá ákæruliði verði að telja að þeir tæmi sök samkvæmt ákæruliðum II/2 og II/3. Að endingu byggir ákærði á því hvað varðar ákærulið II/4 að verði sakfellt fyrir ákærulið I/5 tæmi sú sakfelling sök gagnvart fyrrnefnda ákæruliðnum.

II.

Með bréfi 13. maí 2009 upplýsti G félagsráðgjafi, fyrir hönd barnaverndarnefndar Þ, lögregluna á Vestfjörðum um að nefndinni hefði borist tilkynning frá H, skólastjóra Grunnskólans á Q, vegna gruns um að ákærði hefði beitt stúlkuna A kynferðislegu ofbeldi. Í bréfinu kom meðal annars fram að samkvæmt upplýsingum frá skóla stúlkunnar hefði hún upplýst vinkonu sína, D, um að ákærði hefði kysst hana tungukossi og tekið myndir af henni fáklæddri. Þá hefði H skólastjóri greint frá því að A hefði verið með kynferðislega tilburði og sagt hana skera sig úr hópi jafnaldra sinna. Þannig hefði stúlkan ein orðið vandræðaleg þegar beygja hefði átt sagnorðið „ríða“ og þegar saga í dönskukennslu hefði verið um mann sem kallaður hefði verið „D-e-x“.

Þá kemur og fram í bréfinu til lögreglu að bréfritari hafi 12. maí 2009 rætt við móður A og hún upplýst að stúlkan hefði aðspurð játað því að ákærði hefði kysst hana og snert. Móðirin hefði jafnframt sagt ákærða hafa farið með stúlkuna í burtu án þess að spyrja sig eða greina sér frá því hvað þau hefðu verið að gera. Þá hefði móðirin sagt ákærða oft hafa hringt til að ræða við stúlkuna eða hann birst heima hjá henni til að hitta hana eða bjóða henni í bíltúr.

Eftir móttöku bréfs barnaverndarnefndar Þ hóf lögregla rannsókn á þeim ávirðingum sem settar voru fram í bréfinu á hendur ákærða. Þáttur í rannsókninni var húsleit í herbergi ákærða að Ö. Þar fann lögregla meðal annars og haldlagði minnislykil, sem reyndist innihalda eitt myndskeið, og nokkrar ljósmyndir af stúlkunni A, sem og hátt í 300 ætlaðar barnaklámsmyndir. Undir rannsókn málsins tók lögregla ennfremur skýrslur af nokkrum fjölda vitna og þá voru tvær skýrslur teknar af stúlkunni A fyrir dómi í Barnahúsi.

Rannsókn málsins lauk í desember 2009 og var málið þá sent ríkissaksóknara til meðferðar. Í kjölfarið gaf ríkissaksóknari út ákæru á hendur ákærða 15. janúar sl. samkvæmt áðursögðu.

III.

A.

Tekin var lögregluskýrsla af ákærða vegna málsins 10. júní 2009. Í upphafi skýrslutökunnar var ákærði upplýstur um að hann væri grunaður um að hafa framið kynferðisbrot gegn stúlkunni A. Lýsti ákærði sig aðspurður saklausan af þeim sakargiftum. Síðar í skýrslutökunni voru bornar undir ákærða ásakanir stúlkunnar þess efnis að hann hefði kysst stúlkuna nokkrum sinnum og káfað á henni. Neitaði ákærði þeim ásökunum og kannaðist eingöngu við að hafa kysst stúlkuna vinarkossi á kinnina. Þá kannaðist ákærði ekki við aðrar þær ásakanir stúlkunnar sem fram komu í skýrslu hennar fyrir dómi í Barnahúsi 29. maí 2009.

Eftir að ákærða hafði við skýrslutökuna verið sýndur minnislykill, sem ákærði staðfesti að hann hefði haft í fórum sínum er lögregla framkvæmdi leit í herbergi hans, óskaði ákærði eftir að ræða einslega við verjanda sinn. Í kjölfarið bar ákærði að á minnislyklinum væri að finna barnaklám sem hann hefði hlaðið niður af netinu. Einnig væri þar að finna ljósmyndir sem ákærði hefði tekið af stúlkunni A.

Þegar lögregla hafði farið með ákærða yfir fyrrnefndar ljósmyndir var ákærði inntur eftir myndskeiði sem einnig hefði fundist á minnislyklinum. Óskaði ákærði þá eftir stuttu hléi á skýrslutökunni, en að því loknu greindi hann frá því að hann hefði tekið umrætt myndskeið þar sem sjá mætti hann kyssa stúlkuna A. Myndskeiðið kvað ákærði hafa verið tekið í apríl 2009. Tjáði ákærði lögreglu að um einangrað tilvik hefði verið að ræða.

B.

Ákærði lýsti afstöðu sinni til sakargifta fyrir dómi í þinghaldi 18. febrúar sl. Kvaðst ákærði hafa tekið myndir þær sem ákæruliður I/1 greinir en sagðist ekki hafa litið á þær sem kynferðislegar. Ákærði neitaði sök samkvæmt ákæruliðum I/2 og I/3. Hann viðurkenndi að hafa tekið ljósmynd þá sem ákæruliður I/4 tekur til en kvaðst ekki hafa litið á hana sem kynferðislega. Hvað lið I/5 varðaði þá sagðist ákærði kannast við að hafa tekið hreyfimynd þá sem ákæruliðurinn tæki til en vefengdi að lýsing í ákæru á því sem þar sæist væri rétt. Þá játaði ákærði sök samkvæmt ákærulið II/1 en um ákærulið II/2 vísaði ákærði til afstöðu sinnar til I/1-liðar ákæru. Um afstöðu sína til sakargifta samkvæmt ákærulið II/3 vísaði ákærði til þess sem áður hafði verið bókað vegna ákæruliðar I/4. Að endingu kvaðst ákærði um afstöðu sína til sakargifta samkvæmt ákærulið II/4 vísa til þess sem áður hefði komið fram vegna ákæruliðar I/5.

Við aðalmeðferð málsins bar ákærði að hann hefði kynnst stúlkunni A árið 2008. Sagði ákærði stúlkuna og móður hennar hafa verið gestkomandi á heimili ákærða að Ö í tvígang áður en þær fluttu þangað.

Fram kom hjá ákærða hann og stúlkan hefðu í nokkur stutt skipti, eina til tvær klukkustundir, verið tvö ein að Ö eftir að þær mæðgur fluttu þangað. Þá kannaðist ákærði aðspurður við að stúlkan hefði farið einsömul með honum í bílferðir um sveitina á þeim tíma sem mæðgurnar bjuggu á Ö.

Ákærði sagði A hafa verið hænda að sér. Hún hefði viljað vera í návist ákærða og sótt í að fara með honum í bílferðir og vera hjá honum í herbergi hans. Þar hefðu þau leikið sér í tölvuleikjum. Þá sagðist ákærði hafa aðstoðað stúlkuna við heimanám. Kom fram hjá ákærða að hann hefði talið stúlkuna líta upp til sín.

Ástæðu þess að þær A fluttu frá Ö taldi ákærði fyrst og fremst hafa verið þrengsli á bænum. Kvaðst ákærði hafa farið í heimsóknir að Y eftir að mæðgurnar fluttu þangað. Á því tímabili sagði ákærði það hafa komið fyrir að hann hefði ekið stúlkunni í sjoppu sem skammt sé frá Y. Ennfremur kannaðist ákærði við að stúlkan hefði dvalið dagsparta að Ö eftir að hún flutti þaðan ásamt móður sinni. Hefði stúlkan í þeim tilvikum verið í pössun hjá móður ákærða og hún aldrei verið ein með ákærða.

Fyrir dómi kannaðist ákærði við að hafa tekið ljósmyndir þær sem ákæruliðir I/1 og I/4 taka til. Myndirnar sagði ákærði ekki klámefni og kvað móður stúlkunnar hafa séð hluta þeirra.

Ákærði rengdi ekki þá niðurstöðu rannsóknar lögreglu að mynd af A liggjandi í rúmi, íklæddri rauðum nærbuxum, hefði hann tekið í herbergi sínu 29. desember 2006. Kvaðst ákærði ekkert sjá athugavert við töku umræddrar myndar eða það sem á henni sjáist. Ástæðu þess hversu stúlkan var klæðalítil sagði ákærði þá að stúlkan, líkt og móðir hennar, væri mjög heitfeng og þær mæðgur oft gengið um fáklæddar. Ljósmynd þar sem stúlkan liggur í rúmi, íklædd bol og rauðum léttum buxum, kvað ákærði hafa verið tekna er stúlkan var að horfa á sjónvarp. Sagði ákærði enga sérstaka ástæðu hafa verið fyrir töku þeirrar myndar.

Mynd þá sem ákæruliður I/4 tekur til staðfesti ákærði að hafa tekið 22. mars 2009. Um ástæðu þess að stúlkan var á þessum tíma í herbergi ákærða að spila tölvuleik, eftir að hún var flutt þaðan, bar ákærði að stúlkan hefði verið í pössun samkvæmt áðursögðu og farið í bað. Hún hefði síðan komið inn í herbergið til að spila.

Atvik þau sem lýst er í ákæruliðum I/2 og I/3 kannaðist ákærði ekki við.

Myndskeið það sem ákæruliður I/5 tekur til sagðist ákærði hafa tekið í herbergi sínu á Ö eftir að A var flutt ásamt móður sinni af bænum, mögulega í apríl 2009. Ákærði kvaðst hafa verið að gæta stúlkunnar í smátíma á meðan móðir hennar sinnti einhverjum erindum, mögulega hefði hún verið hjá tannlækni. Um tilgang þessarar myndatöku gat ákærði lítið borið og þá gat hann ekki gefið skýringar á þeirri háttsemi sinni sem sjá má á myndskeiðinu.

Myndefni það sem ákæruliður II/1 tekur til kvaðst ákærði hafa nálgast í gegnum „link“ á heimasíðu DV. Viðurkenndi ákærði að hafa halað efninu niður og vistað það á minnislykli. Ákærði bar að sér hefði ofboðið að sjá tengil sem þennan á heimasíðunni þar sem DV hefði á sama tíma verið að berjast gegn barnaklámi. Hefði fyrirætlan ákærða verið að „koma þessu réttar leiðir“ en af því hefði ekki orðið. Neitaði ákærði aðspurður að hafa kynferðislegar hvatir til stúlkubarna.

IV.

A skýrði svo frá er hún gaf skýrslu fyrir dómi í Barnahúsi 29. maí 2009 að ákærði hefði eitt sinn reynt að kyssa hana nokkrum sinnum. Þá hefði hann einnig reynt einu sinni að káfa á henni. Var á stúlkunni að skilja að hún hefði þá verið 9 ára. Lýsti stúlkan þessu nánar svo: „Það byrjaði þannig að hann var alltaf eitthvað að halda utan um mig og síðan reyndi hann að kyssa mig þegar ég kom þangað og flutti. ... Hann fór ofan á mig og reyndi. Hann reyndi að opna munninn, eða þú veist, hann reyndi, hann fór ofan á mig og reyndi að kyssa mig.“ Atvik þetta kvað stúlkan hafa átt sér stað í stofunni á Ö.

Síðar í skýrslutökunni nefndi stúlkan annað tilvik þar sem ákærði hefði reynt að káfa á henni. Því tilviki lýsti stúlkan nánar svo að hún hefði setið í sófa í fjárhúsinu og „... allt í einu byrjaði hann að reyna að káfa á mér.“ Kom fram að ákærði hefði káfað á „píku“ stúlkunnar. Stúlkan hefði brugðist við með því að ýta ákærða frá sér og hlaupa í burtu. Síðar í skýrslutökunni bar stúlkan í tengslum við þetta atvik að ákærði hefði látið af athæfi sínu og flýtt sér í burtu þegar E hefði birst í fjárhúsinu. Sérstaklega aðspurð kvaðst stúlkan hafa átt heima á Ö er atvikin í fjárhúsinu gerðust.

Ennfremur bar stúlkan að ákærða hefði tekist „... að kyssa mig nokkrum sinnum, en honum tókst aldrei að káfa á mér en hann reyndi samt alltaf. Það var mjög oft sem hann reyndi það. ... ég sat einu sinni og hann kom alltaf og ýtti mér og fór, hann fór einu sinni ofan á mig og reyndi að kyssa mig en honum tókst það ekki. Jú einu sinni.“ Var á stúlkunni að skilja að umrætt tilvik hefði átt sér stað í herbergi ákærða að Ö. Stúlkan hefði verið í Play Station-tölvu í herberginu, liggjandi í rúminu, þegar ákærði hefði komið inn, lagst ofan á stúlkuna og reynt að kyssa hana, „... hann reyndi að fara með tunguna upp í munninn á mér.“

Stúlkan bar einnig um tilvik sem átt hefði sér stað „... uppi í tölvuherbergi og var að leika mér að leikjaneti eða eitthvað.“ Ákærði hefði þá reynt að káfa á „píku“ stúlkunnar. Aðspurð um klæðnað sinn bar stúlkan að hún hefði verið í buxum og peysu. Fyrst kvað stúlkan ákærða hafa reynt að káfa á henni „... fyrir innan fötin“ en hún leiðrétti sig síðan og sagði það hafa verið „... fyrir utan fötin.“ Ákærði hefði hætt þegar móðir hans kom inn í herbergið „... eða mig minnir að það hafi verið eitthvað svoleiðis.“ Sérstaklega aðspurð kvaðst stúlkan hafa átt heima á Ö er þetta gerðist.

Þá lýsti stúlkan jafnframt atviki sem hún sagði hafa átt sér stað á Ö: „... ég var þarna að leika mér eitthvað og síðan kom hann með myndavél og reyndi að taka peysuna upp og reyndi að taka mynd hérna að ofan. Og hann náði því einu sinni en svo gat hann það ekki meira.“ Bar stúlkan bæði að atvik þetta hefði gerst um hálfum mánuði fyrir skýrslutökuna í Barnahúsi og einnig að hún hefði verið búsett á Ö er það gerðist.

Þá bar stúlkan að ákærði hefði eitt sinn, er móðir stúlkunnar átti afmæli, farið með hana í heimildarleysi áleiðis til V. Er þau ákærði hefðu verið komin yfir í Ú hefði móðir stúlkunnar hringt í síma ákærða en hann ekki svarað. Var á stúlkunni að skilja að ákærði hefði snúið við vegna hringingarinnar. Kvaðst stúlkan oft hafa farið með ákærða í bíltúr. „Ég hef farið með honum í ferðalög og svoleiðis.“

Við skýrslutökuna greindi stúlkan frá því að henni liða illa „... út af þessu ... Mig dreymir alltaf um að hann komi, þú veist, aftur og það gerist eitthvað aftur.

Stúlkan gaf skýrslu að nýju fyrir dómi í Barnahúsi 28. september 2009. Þá kom fram hjá stúlkunni að hún hefði oft farið með ákærða í bíltúra. „Síðan byrjaði, stoppaði hann bílinn og byrjaði að káfa á mér.“ Kvað stúlkan ákærða hafa káfað á „pjöllunni“ hennar. Nánar um þessi atvik, sem hún kvað hafa verið fleiri en tvö eða þrjú, bar stúlkan að ákærði hefði farið „... aftur í bíl og reyndi að klæða mig úr fötunum.“ Þá greindi hún frá því að „... við vorum einu sinni í bíltúr, hann stöðvaði bílinn og sagði mér að fara aftur í ... hann átti eitthvað svona til að láta utan um höndina sem var svona leður svona, minnir mig eða eitthvað. Ég man ekki hvernig það leit út ... hann náði í það og festi mig við þú veist, við handfangið í bílnum og fór að káfa á mér.“ Aðspurð kvað stúlkan ákærða hafa fest báðar hendur hennar við handfangið. Ákærði hefði síðan farið inn fyrir buxur stúlkunnar og káfað á „pjöllunni“ hennar. Sagði stúlkan ákærða hafa í tvígang notað þetta beisli/band. Spurð um hvenær þau atvik hefðu átt sér stað gat stúlkan ekki tímasett þau nákvæmlega en bar þó að hún hefði átt heima á Ö er þau gerðust og taldi sig hafa verið 9 ára gamla.

Þá greindi stúlkan frá því að eitt sinn er hún hafi legið „... inni í sófanum minnir mig, þú veist, hann bað mig um eitthvað og að koma í herbergið sitt og var síðan að reyna, fór að káfa á mér og eitthvað, og síðan var, klæddi hann eða reyndi hann að klæða sig úr fötunum.“ Þegar ákærði hafi verið kominn úr fötunum hefði hann lagst ofan á stúlkuna „... og reyndi að fara í sleik við mig, eða reyndi að kyssa mig. ... ég lokaði bara munninum.“

Stúlkan bar jafnframt um atvik sem hún kvað hafa átt sér stað á Ö. „... ég var í tölvunni, minnir mig, þú veist, ... ég var svo hrifin af tölvu og hann náði einhvern veginn að tala, fór með tölvuna inn í herbergið sitt og þú veist, náði einhvern veginn að lokka mig með tölvunni svo hann gæti gert allt mögulegt, ég var bara í tölvuleik og þú veist, ýtti mér svona, þú veist, ég datt í rúmið. Og þú veist, hann klæddi mig úr bolnum og fór að taka myndir af mér.“ Kom fram hjá stúlkunni að þetta hefði ekki verið eina skiptið sem ákærði tók af henni myndir.

Að endingu greindi stúlkan frá því að eitt sinn, inni í herbergi ákærða að Ö, þegar stúlkan hefði verið 9 ára, að verða 10, hefði ákærði staðið fyrir framan stúlkuna „... og var að klæða sig úr fötunum og bað mig að koma við tippið á sér. ... Ég sagði nei, en hann tók höndina á mér og, þú veist, lét hana á tippið á honum.“ Nánar aðspurð bar stúlkan að ákærði hefði látið hana snerta getnaðarlim sinn í nokkur skipti.

V.

B, móðir A, kvað þær mæðgur hafa búið á Ö ásamt yngri systur A frá maí 2007 og fram í ágúst 2008, en þá hefðu þær flutt að Y, þar sem þær hefðu búið fram til mánaðamóta ágúst/september 2009.

Ástæðu þess að þær mæðgur fluttust að Ö sagði vitnið hafa verið tengsl foreldra ákærða við yngri dóttur vitnisins, en vitnið hefði tekið að sér að vera einskonar ráðskona hjá hjónunum og vera þeim til aðstoðar við heimilishaldið. Kvað vitnið samskipti hafa verið milli þeirra mæðgna og fólksins á Ö, þ.m.t. ákærða, áður en þær fluttust þangað. Um upphaf þeirra samskipta nefndi vitnið sauðburð vorið 2006 og þá kom einnig fram hjá vitninu í þessu sambandi að það hefði gist í nokkrar nætur ásamt stúlkunum á Ö í tengslum við jólaball árið 2006.

Vitnið sagði samskipti A og ákærða hafa verið mjög góð er þær mæðgur bjuggu á Ö og hefði stúlkan verið mjög hænd að honum. Kvað vitnið komið hafa fyrir, þó ekki mjög oft, að stúlkan hefði verið ein með ákærða, bæði hluta úr degi og einnig að kvöldi til er vitnið hefði verið að aðstoða foreldra ákærða við ræstingar utan heimilisins eða sækja kirkjukórsæfingar.

Ennfremur bar vitnið að stúlkan hefði farið einsömul með ákærða í bílferðir. Nefndi vitnið sérstaklega eitt skipti, sem átt hefði sér stað á afmælisdegi vitnisins, daginn sem þær mæðgur hefðu verið að flytja frá Ö. Þá hefði ákærði horfið með stúlkuna og vitnið ekkert vitað hvert þau hefðu farið. Sagðist vitnið hafa hringt í ákærða og innt hann eftir því hvað þetta ætti að þýða, en ákærði engu svarað. Hann hefði engar skýringar gefið á þessari háttsemi sinni.

Vitnið kvað ákærða áfram hafa haft samskipti við þær mæðgur eftir að þær fluttu frá Ö. Hefði hann ítrekað birst að Y án þess að gera boð á undan sér og þá hefði hann oft hringt í stúlkuna.

Fram kom hjá vitninu að A hefði í nokkur skipti verið í pössun á Ö eftir að mæðgurnar fluttu þaðan, en vitnið hefði á tímabili ítrekað þurft að sækja tannlæknaþjónustu á T. Í einhver þessara skipta hefði ákærði verið einn með stúlkunni. Þá hefði einnig komið fyrir á umræddu tímabili að stúlkan hefði farið með skólabílnum frá Q til að vera hjá foreldrum ákærða á Ö. Í sum þeirra skipta hefði ákærði ekið stúlkunni heim að Y síðar um daginn.

Í apríl 2009 kvaðst vitnið hafa orðið vitni að því að stúlkan vildi ekki fara út á sparkvöllinn á Q til krakka sem þar voru að leik þar sem ákærði var þar staddur. Var þetta að sögn vitnisins mjög óvenjulegt en „... vanalega vildi hún fara ... að hitta hann.“ Um svipað leyti, mögulega í mars 2009, hefði það og gerst að stúlkan hefði ekki viljað fara og skoða nýfætt lamb í fjárhúsunum með ákærða, sem sömuleiðis hefði verið mjög óvenjulegt. Þessi viðbrögð stúlkunnar, hringingar ákærða í stúlkuna og að hann hefði eitt sinn viljað að stúlkan horfði með honum á Idolið hefði vakið grunsemdir vitnisins um að ekki væri allt með felldu. Skömmu síðar hefði stúlkan síðan greint vitninu frá því að ákærði hefði verið að káfa á henni og reyna að kyssa hana tungukossum. Ennfremur hefði stúlkan nefnt „eitthvað blátt“ sem ákærði hefði kveikt á og notað á hana. Þá hefði hann nuddað stúlkuna að neðan með barnaolíu. Ekki hefði komið fram hjá stúlkunni hvar eða hvenær þessi atvik hefðu átt sér stað.

Fyrir dómi voru bornar undir vitnið þær ljósmyndir sem ákæruliðir I/1 og I/4 taka til. Kvaðst vitnið aldrei hafa séð þær myndir fyrr. Nánar spurt út í myndefnið bar vitnið að ávallt hefði verið heitt og mollulegt á Ö og A því oft verið léttklædd, sbr. mynd nr. 8 á bls. 4 á skjali í rannsóknargögnum lögreglu nr. I/3.4, en ekki í þeim mæli sem sjá megi á hinum myndunum.

Líðan stúlkunnar í dag sagði vitnið misjafna, það væri dagamunur á henni. Þó merkti vitnið að líðanin færi batnandi. Stúlkuna kvað vitnið reiða ákærða og kalla hann fífl.

H skólastjóri bar fyrir dómi að í lok apríl 2009 hefði starfsmaður í Grunnskólanum á Q, F, greint frá því að dóttir hennar, D, hefði upplýst um frásögn A af því að ákærði hefði kysst hana og sett tunguna upp í hana. Kvaðst vitnið hafa beðið umræddan starfsmann, sem vitnið hefði vitað að var í góðu sambandi við móður A, að ræða við móðurina og fá frásögn stúlkunnar staðfesta. Hinn 12. maí 2009 hefði vitnið síðan tilkynnt málið til barnaverndaryfirvalda.

Eftir á að hyggja kvað vitnið, sem samhliða skólastjórastarfinu sinnir einnig kennslu og var meðal annars umsjónarkennari A, stúlkuna hafa sýnt ákveðin merki þess að hún hefði orðið fyrir einhverju þessu líku. Þannig hefði stúlkan átt það til að snúa hlutunum upp í eitthvað sem börn eigi ekki að þekkja. Nefndi vitnið í því sambandi stúlkan hefði oft verið tilbúin að „... gera svona athugasemdir sem mér fannst kannski að hún ætti ekki að gera svona ung ...“ Einnig hefðu hreyfingar stúlkunnar og það hvernig hún hefði stundum borið sig að verið „... ekki kannski alveg eins og kannski níu ára börn ættu að gera sko.“ Þá hefði móðir ákærða greint vitninu frá því fyrr um veturinn að stúlkan ætti það til að fá martraðir og hrópa upp yfir sig „... hættu þessu, láttu mig vera.“ Hefði vitnið talið að martraðirnar, sem og ýmislegt í fari stúlkunnar, skýrðist af því að stúlkan hafði verið greind með mótþróaþrjóskuröskun.

F kvað dóttur sína, D, hafa sagt sér frá því í maí 2009 að A hefði greint henni frá því að ákærði hefði verið að kyssa hana og taka af henni myndir. Daginn eftir hefði vitnið rætt þessa frásögn dótturinnar við staðgengil skólastjóra, sem og annan kennara við skólann, og hefði sá fyrrnefndi tilkynnt skólastjóra um málið strax daginn eftir.

Nokkrum dögum síðar sagðist vitnið hafa rætt við móður A og í því samtali hefði meðal annars komið fram að stúlkan hefði þá verið búin að greina móður sinni frá fyrrnefndum atvikum.

G greindi svo frá að 12. maí 2009 hefði H skólastjóri tilkynnt félagsþjónustu Þ að D, dóttir F, hefði upplýst um frásögn A af því að ákærði hefði kysst hana tungukossi og tekið myndir af henni klæðalítilli. Vitnið kvaðst samdægurs hafa farið að Q og rætt við F, H og B, móður A. Í samtölum við þær hefði vitnið fengið staðfest að stúlkan hefði greint frá þessum atvikum. Jafnframt hefði komið fram hjá H að stúlkan hefði sýnt kynferðislega hegðun í skólanum. Þá hefði B sagt frá símhringingum ákærða í stúlkuna og að hann hefði ítrekað komið á hið nýja heimili stúlkunnar að Y án þess að gera boð á undan sér.

E bar fyrir dómi, aðspurður um samskipti ákærða og A: „... hún var mikið með honum í traktornum og á mótorhjólinu, fór í fjárhúsin með honum, eða bara svona bústörfin.“ Staðfesti vitnið að í fjárhúsinu væri sófi sem það kvað nýttan til hvíldar yfir sauðburðinn. Spurt um hvort stúlkan hefði haft dálæti á ákærða svaraði vitnið: „Ja, það þurfti ekki að ýta henni til þess að fara með honum.“ Einnig var á vitninu að skilja að stúlkan hefði farið með ákærða í bílferðir, t.d. til T og „... einhverjar svona ferðir, svona, til að skoða landið.“

Fram kom hjá vitninu að móðir A hefði komið í heimsóknir að Ö á árinu 2006 og nefndi vitnið sérstaklega dvöl á meðan á sauðburði stóð í maí það ár. Þá staðfesti vitnið að bróðir þess og mágkona hefðu á kvöldin starfað við ræstingar í S.

Eftir að mæðgurnar fluttu frá Ö kvað vitnið það hafa komið fyrir að móðirin skildi stelpurnar þar eftir á meðan hún sinnti einhverjum erindum.

Þá gaf einnig skýrslu fyrir dómi H-kk-nf S-kk-nf rannsóknarlögreglumaður, en ekki þykir ástæða til að reifa framburð hans hér.

VI.

A.

Frammi liggur í málinu vottorð, dagsett 16. október 2009, undirritað af J-kk-þgf R. K-kk-þgf barnalækni og E-kvk-þgf M-kvk-þgf M-kvk-þgf kvensjúkdómalækni. Í vottorðinu segir meðal annars svo:

Það vottast hér með að stúlkan A var skoðuð í Barnahúsi þann 30.09.09. af J-kk-þgf R. K-kk-þgf barnalækni og E-kvk-þgf M-kvk-þgf M-kvk-þgf kvensjúkdómalækni.... Við skoðun kvensjúkdómalæknis kemur fram að ytri kynfæri eru eðlileg. Meyjarhaft er þykkt og opnast ekki. Það sést ekki op. Ekki sést inn á skeið. Spöng er eðlileg, endaþarmsvöðvi með eðlilegri spennu endaþarmssvæði er eðlilegt.... Þannig er niðurstaða skoðunar þykkt meyjarhaft sem ekki opnast og sést því ekki inn á skeið. Þannig er eðlileg skoðun á ytri kynfærum. Ekki er að sjá áverkamerki.... Eðlileg líkamsskoðun og rannsókn á telpunni útilokar ekki að stúlkan kunni að hafa orðið fyrir kynferðislegu ofbeldi.

E-kvk-nf M-kvk-nf M-kvk-nf og J-kk-nf R. K-kk-nf gáfu skýrslu fyrir dómi og skýrðu og staðfestu tilvitnað vottorð.

B.

Í málinu liggur frammi vottorð Þ-kvk-ef S-kvk-ef E-kvk-ef sálfræðings frá 23. mars 2010 vegna stúlkunnar A. Í vottorðinu segir meðal annars svo:

A hefur frá 26. júní 2009 til nú sótt 14 viðtöl til undirritaðs sálfræðings. ...

Eins og algengt er á meðal barna sem verða fyrir kynferðisbrotum af hendi aðila sem þau þekkja og treysta, upplifir A blendnar tilfinningar gagnvart meintum geranda. Finnur hún að vissu leyti til með honum og er viss um að hann sjái eftir ætluðu kynferðisbroti. Jafnframt er hún hrædd við hann og óttast að hann sé henni reiður og muni hefna sín á henni. Einnig er hún honum reið og á erfitt með að skilja og sætta sig við að maður sem hún leit á sem vin sinn og treysti, hafi brugðist henni á þennan hátt. ...

[---]

A sýnir fjölmörg einkenni sem þekkt eru meðal barna er orðið hafa fyrir langvarandi kynferðisofbeldi, s.s. endurteknar hugsanir um atburð, kvíða depurð, skömm og sektarkennd. Afleiðingar slíkra brota eru oft langvarandi og ekki að svo stöddu hægt að segja til um hvort stúlkan muni ná sér eftir hið kynferðislega ofbeldi er hún kveðst hafa sætt. Það skal tekið fram að langvarandi kynferðisleg misnotkun getur haft mikil áhrif á tilfinningalegan og persónulegan þroska barna. Samkvæmt frásögn A komst hún í kynni við kynferðislega hegðun löngu áður en hún hafði þroska til að takast á við slíkt. Þegar fram í sækir eru líkur á að hún geti átt erfitt með að gera sér grein fyrir hvað er eðlilegt í samskiptum og hvað ekki. Getur þetta leitt til langvinnra vandamála í samskiptum við aðra. ... Í ljósi þess að A hefur greint frá alvarlegu kynferðislegu ofbeldi af hendi manns sem hún treysti og leit á sem vin sinn auk þess sem meint brot hefur verið endurtekið og yfir (sic) nokkurn tíma má ætla að afleiðingarnar séu mjög alvarlegar og renna niðurstöður sjálfsmatskvarða og viðtala stoðum undir að svo sé.

Þ-kvk-nf S-kvk-nf E-kvk-nf kom fyrir dóm við aðalmeðferð málsins og staðfesti og skýrði tilvitnað vottorð sitt. Vitnið sagði A enn í meðferð og ekki væri fyrirséð hvenær henni lyki. Spurt um batahorfur stúlkunnar svaraði vitnið því til að stúlkan væri það ung að líklega þyrfti hún, eftir að þeirri meðferð lýkur sem nú sé í gangi, að koma aftur seinna meir þegar hún verði komin með annan skilning á það sem fyrir hana hefði komið.

Vitnið sagði mjög algengt hjá börnum sem skýrslu gefi vegna mála sem þessara að þau segi ekki frá öllu strax og geymi yfirleitt það sem þeim hafi þótt erfiðast. Algengt sé að frásögn barnanna af atvikum komi í smá skömmtum, líkt og verið hefði í tilviki A. Þá tók vitnið fram að þeir sem greinst hafi með athyglisbrest með ofvirkni eigi oft erfitt með tímaröð atvika og annað slíkt.

C.

Fyrir liggur í málinu sálfræðimat á ákærða unnið af B-kk-þgf E-kk-þgf sálfræðingi. Í skýrslu hans um matið frá 9. nóvember 2009 segir meðal annars svo:

... er augljóst að mati undirritaðs að X hneigist kynferðislega að stúlkubörnum. ...

[---]

X virðist því ekki taka ábyrgð á hegðun sinni nema að litlum hluta. Svo virðist sem X hafi góða sýn á hvað sé rétt og hvað sé rangt varðandi hegðun sína. Ekkert kemur fram í þessu mati sem bendir til að X hafi skerta getu til að skilja að það sem hann gerði væri ólöglegt. ...

... Líklegt þykir því að refsing og jafnvel endurhæfing varðandi kynhegðun muni bera árangur og því minnka líkurnar á endurteknum brotum gagnvart börnum. X er því metinn í lágum áhættuflokki.

B-kk-nf E-kk-nf kom fyrir dóm við aðalmeðferð málsins og staðfesti og skýrði tilvitnað sálfræðimat sitt.

VII.

Ákæruliður I/1:

Ákærði hefur viðurkennt að hafa tekið þær fjórar ljósmyndir sem ákæruliðurinn tekur til. Samkvæmt rannsóknargögnum lögreglu voru myndirnar teknar 29. desember 2006, en þá var A átta ára gömul. Af hálfu ákærða er á því byggt að myndirnar séu ekki kynferðislegar og því beri að sýkna hann af þessum lið ákærunnar.

Við mat á því hvort með töku umræddra fjögurra ljósmynda hafi ákærði brotið gegn 2. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 er til þess að líta að stúlkan er á þremur myndanna einungis í nærbuxum. Fyrir liggur að myndirnar voru allar teknar af stúlkunni í herbergi ákærða, án vitneskju móður stúlkunnar, en aðspurð við aðalmeðferð málsins kvaðst hún aldrei hafa séð þessar myndir fyrr en þær voru sýndar henni fyrir dómi. Einnig þykir verða að horfa til þeirrar háttsemi ákærða sem sjá má á myndskeiði því sem ákæruliðir I/5 og II/4 taka til og þeirrar niðurstöðu B-kk-ef E-kk-ef sálfræðings að ákærði hneigist kynferðislega að stúlkubörnum. Hvað varðar þá ljósmynd sérstaklega sem sýnir stúlkuna fáklædda og með aðra höndina undir höfði þá verður að telja uppstillingu stúlkunnar hafa á sér kynferðislegt yfirbragð.

Með lögum nr. 40/1992, sem breyttu almennum hegningarlögum nr. 19/1940, voru sett ný ákvæði um refsingu fyrir aðra kynferðislega áreitni. Var sérstaklega tekið fram í greinargerð með lögunum að undir hugtakið félli meðal annars ljósmyndun af kynferðislegum toga. Að því virtu og með vísan til alls þess sem að framan er rakið verður ákærði sakfelldur fyrir þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákærulið I/1 og réttilega er heimfærð til refsiákvæða í ákæru, sbr. og 1. mgr. 2. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákæruliðir I/2 og I/3:

Fyrir dómi kannaðist ákærði ekkert við þau atvik sem lýst er í þessum ákæruliðum. Við mat á þeim framburði ákærða, sem og framburði ákærða almennt í málinu, verður ekki fram hjá því litið, sbr. það sem rakið er í kafla III A hér að framan, að ákærði hefur frá öndverðu hagað framburði sínum eftir sönnunarstöðu málsins. Þannig neitaði hann öllum sakargiftum við upphaf skýrslutöku lögreglu 10. júní 2009 en dró síðan í land eftir því sem lögregla kynnti fyrir honum hvers hún hefði orðið vísari við rannsóknina. Einnig verður ekki fram hjá því horft að ákærði neitaði fyrir dómi að hafa kynferðislegar hvatir til stúlkubarna, þrátt fyrir þá háttsemi hans sem sjá má á myndskeiði því sem ákæruliðir I/5 og II/4 taka til. Þá eru skýringar hans á vörslum 289 barnaklámsmynda, sem ákæruliður II/1 vísar til, fjarstæðukenndar og engum gögnum studdar.

Sakargiftir samkvæmt ákæruliðum I/2 og I/3 byggja fyrst og fremst á framburði A fyrir dómi í Barnahúsi 29. maí og 28. september 2009, sem reifaður er í kafla IV hér að framan. Framburður stúlkunnar um atvik þau sem umræddir ákæruliðir taka til er að sumu leyti óljós, sérstaklega hvað varðar tímasetningar og röð atvika. Í málinu hafa hins vegar komið fram læknisfræðilegar upplýsingar tengdar stúlkunni sem horft geta til skýringa hvað það varðar.

Að mati dómsins hefur ekkert fram komið í málinu sem bendir til þess að framburður stúlkunnar í Barnahúsi hafi verið efnislega rangur. Þvert á móti hefur vætti hennar hvað ýmiss tengd atriði varðar, svo sem um bílferðir hennar og ákærða, notkun hennar á leikjatölvu, tilvist sófa í fjárhúsinu á Ö og dvöl stúlkunnar á bænum eftir að þær mæðgur fluttu þaðan, verið staðfest í framburðum annarra vitna. Þá verður að telja framlagt myndskeið vera framburði stúlkunnar með óbeinum hætti til mikillar styrktar, en þegar stúlkan greindi vinkonu sinni frá kynferðislegri áreitni ákærða um mánaðamótin apríl/maí 2009 var myndskeiðið enn í vörslum ákærða.

Einnig verður að telja vætti H skólastjóra, sem meðal annars var umsjónarkennari stúlkunnar, styrkja framburð stúlkunnar, en fyrir dómi sagði hún stúlkuna hafa átt það til að snúa hlutunum upp í eitthvað sem börn ættu ekki að þekkja. Nefndi vitnið í því sambandi að stúlkan hefði oft verið tilbúin að „... gera svona athugasemdir sem mér fannst kannski að hún ætti ekki að gera svona ung ...“ Einnig hefðu hreyfingar stúlkunnar og það hvernig hún hefði stundum borið sig að verið „... ekki kannski alveg eins og kannski níu ára börn ættu að gera ...“ Þá hefði móðir ákærða greint vitninu frá því fyrr um veturinn að stúlkan ætti það til að fá martraðir og hrópa upp yfir sig „... hættu þessu, láttu mig vera.“

Ennfremur þykir vottorð Þ-kvk-ef S-kvk-ef E-kvk-ef sálfræðings vera vætti stúlkunnar til stuðnings en í vottorðinu kemur meðal annars fram að stúlkan sýni fjölmörg einkenni sem þekkt séu meðal barna er orðið hafa fyrir langvarandi kynferðisofbeldi, svo sem endurteknar hugsanir um atburð, kvíða, depurð, skömm og sektarkennd.

Að öllu framangreindu heildstætt virtu þykir dóminum sannað með framburði A fyrir dómi í Barnahúsi 29. maí og 28. september 2009, svo ekki verði vefengt með skynsamlegum rökum, sbr. 1. mgr. 109. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi sem lýst er í ákæruliðum I/2 og I/3 og réttilega er heimfærð til refsiákvæða í ákæru, sbr. og 1. mgr. 2. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákæruliður I/4:

Ákærði hefur viðurkennt að hafa tekið ljósmynd þá sem ákæruliður þessi tekur til. Samkvæmt rannsóknargögnum lögreglu var myndin tekin 22. mars 2009, en þá var A tíu ára gömul. Af hálfu ákærða er því haldið fram að myndin sé ekki kynferðisleg.

Við mat á því hvort ákærði hafi með töku umræddrar ljósmyndar gerst brotlegur við 2. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 verður til þess að líta að stúlkan er á myndinni einungis í nærbuxum. Fyrir liggur að myndin var tekin í rúmi í herbergi ákærða, án vitneskju móður stúlkunnar, sem við aðalmeðferð málsins kvaðst ekki hafa séð myndina fyrr en hún var henni sýnd fyrir dómi. Líkt og við mat á sakargiftum samkvæmt ákærulið I/1 þykir hér einnig verða að horfa til þeirrar háttsemi ákærða sem sjá má á myndskeiði er ákæruliðir I/5 og II/4 taka til og áður tilvitnaðrar niðurstöðu B-kk-ef E-kk-ef sálfræðings.

Að framangreindu virtu og með vísan til þess sem áður var rakið í sambandi við lög nr. 40/1992, sem breyttu almennum hegningarlögum, verður ákærði sakfelldur fyrir þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákærulið I/4 og réttilega þykir heimfærð til refsiákvæða í ákæru.

Ákæruliður I/5:

Sakargiftir samkvæmt þessum ákærulið byggja á myndskeiði er fannst á Scan Disk minnislykli sem lögregla haldlagði við húsleit í herbergi ákærða á Ö 19. maí 2009. Fyrir dómi viðurkenndi ákærði að hafa tekið þetta myndskeið, mögulega í apríl 2009. Samkvæmt niðurstöðu rannsóknar tæknideildar lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu er sú tímasetning rétt. Dómurinn hefur skoðað myndskeiðið og komist að þeirri niðurstöðu að lýsing í umræddum ákærulið á þeirri háttsemi ákærða sem þar sést sé rétt. Þykir því sannað að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákærulið I/5 og er hún réttilega heimfærð til refsiákvæða í ákæru.

Ákæruliður II/1:

Ákærði hefur játað sök samkvæmt þessum ákærulið. Sú játning ákærða samrýmist gögnum málsins. Samkvæmt því telst sannað að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi sem í ákæruliðnum er lýst og réttilega er heimfærð til refsiákvæða í ákæru.

Ákæruliður II/2:

Fyrir liggur, sbr. það sem áður var rakið í tengslum við ákærulið I/1, að ákærði tók sjálfur og hafði í vörslum sínum frá 29. desember 2006 þær fjórar ljósmyndir sem ákæruliður II/2 tekur til. Samkvæmt framansögðu er það álit dómsins að myndir þessar sýni stúlkuna A á kynferðislegan hátt. Öflun og varsla ljósmyndanna var sjálfstætt brot, sem við 4. mgr. 210. gr. almennra hegningarlaga varðar, og tæmir 2. mgr. 202. gr. laganna ekki sök gagnvart þeirri háttsemi. Ákærði verður því sakfelldur samkvæmt ákærulið II/2.

Ákæruliður II/3:

Ákærði tók sjálfur og hafði í vörslum sínum frá 22. mars 2009, sbr. það sem áður var rakið í tengslum við ákærulið I/4, ljósmynd þá sem ákæruliður II/3 tekur til. Eins og áður var rakið er það niðurstaða dómsins að myndin sýni stúlkuna á kynferðislegan hátt. Líkt og hvað varðar þær myndir sem um ræðir í ákærulið II/2 var öflun og varsla ljósmyndarinnar sjálfstætt brot, sem við 4. mgr. 210. gr. almennra hegningarlaga varðar, og tæmir 2. mgr. 202. gr. laganna ekki sök gagnvart þeirri háttsemi. Ákærði verður því sakfelldur samkvæmt ákærulið II/3.

Ákæruliður II/4:

Ákærði hefur viðurkennt að hafa tekið umrætt myndskeið, mögulega í apríl 2009. Eins og áður var rakið er sú tímasetning rétt samkvæmt niðurstöðu rannsóknar tæknideildar lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu. Vafalaust er með öllu að myndskeiðið sýnir stúlkuna á kynferðislegan og klámfengin hátt. Samkvæmt áðursögðu var öflun og varsla myndskeiðsins sjálfstætt brot, sem við 4. mgr. 210. gr. almennra hegningarlaga varðar, og tæmir 1. mgr. 202. gr. laganna ekki sök gagnvart þeirri háttsemi. Ákærði verður því sakfelldur samkvæmt ákærulið II/4.

VIII.

Samkvæmt vottorði sakaskrár ríkisins hefur ákærða ekki áður verið gerð refsing.

Svo sem rakið er í kafla VII hér að framan hefur ákærði verið sakfelldur fyrir ítrekuð og gróf kynferðisbrot gegn ungu stúlkubarni. Með brotunum brást ákærði trúnaði stúlkunnar og nýtti sér það að hún var að honum hænd.

Ákærði á sér engar málsbætur. Samkvæmt áðursögðu eru skýringar hans á ástæðu þess að hann hafði við húsleit í maí 2009 í fórum sínum 289 barnaklámsmyndir fjarstæðukenndar og engum gögnum studdar. Brot hans samkvæmt II. kafla ákæru teljast því stórfelld.

Að öllu framgreindu töldu og brotum ákærða að öðru leyti heildstætt virtum þykir refsing hans, að teknu tilliti til 77. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, hæfilega ákveðin fangelsi í tvö ár og sex mánuði.

IX.

A.

Í málinu gerir B, fyrir hönd ólögráða dóttur sinnar, A, kröfu þess efnis að ákærði verði dæmdur til að greiða stúlkunni miskabætur að fjárhæð 2.000.000 króna, auk vaxta skv. 8. gr., sbr. 4. gr., laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, frá þeim tíma sem brot ákærða áttu sér stað til þess dags er mánuður var liðinn frá því bótakrafan var kynnt ákærða, en með dráttarvöxtum frá þeim degi skv. 9. gr., sbr. 6. gr., sömu laga til greiðsludags.

Af hálfu brotaþola er til þess vísað að við kynferðisbrot verði brotaþoli alltaf fyrir miskatjóni. Bætur fyrir miska skuli ákvarðaðar eftir því sem sanngjarnt þyki. Við mat á fjárhæð þeirra beri að líta til þess hversu alvarlegt brotið hafi verið, sakarstigs brotamanns, huglægrar upplifunar brotaþolans og loks umfangs tjónsins. Í tilviki brotaþola verði að telja að líkur séu fyrir því að stúlkan muni ekki jafna sig að fullu og að atburðirnir muni koma til með að hafa mikil áhrif á líf hennar og traust til þeirra sem hún hafi samskipti við þegar hún eldist.

Krafa brotaþola er studd þeim rökum að um sé að ræða kynferðisbrot sem valdið hafi brotaþola umtalsverðum miska. Verknaður ákærða sé til þess fallinn að skaða sjálfsmynd brotaþola til frambúðar. Þegar brotaþoli eldist og þroskist séu allar líkur á því að verknaður kærða muni hafa mikil áhrif á andlega og líkamlega heilsu brotaþola en þá muni stúlkan að öllum líkindum gera sér grein fyrir alvarleika brotanna. Þrátt fyrir ungan aldur brotaþola hafi hegðun stúlkunnar og líðan breyst eftir að háttsemi ákærða átti sér stað.

Þá er til þess vísað af hálfu brotaþola að brot ákærða hafi verið mjög alvarleg, en hann hafi notfært sér yfirburðastöðu sína gagnvart brotaþola, sem tengd sé bróður ákærða fjölskylduböndum. Ákærði hafi brotið gegn brotaþola á sameiginlegu heimili þeirra þar sem brotaþoli hafi átt að finna fyrir öryggi og vellíðan. Ákærða hafi verið treyst fyrir stúlkunni og hafi hann með háttsemi sinni brotið gegn þeim trúnaðarskyldum. Ákærði sé fullorðinn einstaklingur en brotaþoli varnarlaust barn, en stúlkan hafi einungis verið tæplega ellefu ára gömul þegar upp komst um brot ákærða í maí 2009.

Kröfur brotaþola eru studdar við 172. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Ennfremur er af hálfu brotaþola vísað til 4. og 5. gr. skaðabótalaga.

Af hálfu ákærða er tekið fram vegna miskabótakröfu brotaþola að hann hafi viðurkennt skyldu til þess að greiða brotaþola miskabætur vegna ákæruliðar I/5. Umkrafinni fjárhæð miskabóta, 2.000.000 króna, mótmæli ákærði hins vegar sem allt of hárri, enda sé hún ekki í samræmi við dómafordæmi.

B.

Brotaþolinn A á rétt til miskabóta úr hendi ákærða vegna þeirrar ólögmætu meingerðar sem í brotum hans fólst, sbr. b-lið 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Við mat á miskabótum til handa stúlkunni þykir verða að líta sérstaklega til þess að ákærði, sem tengdur er stúlkunni fjölskylduböndum, brást gróflega trausti hennar og nýtti sér það að hún var hænd að honum til að brjóta ítrekað gegn henni. Samkvæmt því og að brotum ákærða að öðru leyti virtum þykja miskabætur til handa stúlkunni hæfilega ákvarðaðar 1.300.000 krónur. Um vexti og dráttarvexti af kröfunni fer svo sem í dómsorði greinir.

X.

Í samræmi við niðurstöðu málsins verður ákærði dæmdur til greiðslu alls sakarkostnaðar. Ákærða verður því gert að greiða 187.000 krónur vegna sálfræðimats og 30.000 krónur vegna vottorðs sálfræðings í Barnahúsi. Hann greiði einnig útlagðan kostnað vegna starfa verjanda, Á-kk-ef Þ-kk-ef Á-kk-ef hrl., á rannsóknarstigi samkvæmt framlögðum reikningum, samtals 306.375 krónur. Ennfremur verður ákærða gert að greiða málsvarnarlaun skipaðs verjanda vegna starfa hans eftir útgáfu ákæru, er hæfilega þykja ákveðin 414.150 krónur að virðisaukaskatti meðtöldum, sem og útlagðan kostnað verjanda samkvæmt framlögðu yfirliti, samtals 45.354 krónur. Að endingu verður ákærði dæmdur til að greiða þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, V-kvk-ef V-kvk-ef hdl., bæði á rannsóknarstigi málsins og fyrir dómi, en sú þóknun þykir hæfilega ákveðin 263.550 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti, sem og útlagðan ferðakostnað réttargæslumanns, 5.475 krónur.

Samkvæmt öllu framangreindu dæmist ákærði til að greiða samtals 1.251.904 krónur í sakarkostnað.

Fallist verður á upptökukröfu ákæruvalds með þeim hætti sem í dómsorði greinir.

Dóm þennan kveður upp K-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari, sem dómsformaður, ásamt meðdómsmönnunum G-kvk-þgf B-kvk-þgf og B-kk-þgf B-kk-þgf héraðsdómurum. Fyrir uppsögu dómsins var gætt 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði, X, sæti fangelsi í tvö ár og sex mánuði.

Ákærði greiði A 1.300.000 krónur ásamt vöxtum af þeirri fjárhæð skv. 8. gr., sbr. 4. gr., laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 29. desember 2006 til 7. september 2009, en dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði greiði 1.251.904 krónur í sakarkostnað.

Ákærði sæti upptöku á myndefni því sem í II. kafla ákæru greinir, sem og Scan Disk minnislykli sem lögregla haldlagði við húsleit 19. maí 2009.

K-kk-nf H-kk-nf

G-kvk-nf B-kvk-nf

B-kk-nf B-kk-nf