E-4189/2018

Mál þetta, sem var dómtekið 8. nóvember 2019, var höfðað 7. desember 2018 af Málurum sf., Vesturtúni 7 í Garðabæ, gegn Tryggingamiðstöðinni hf., Síðumúla 24 í Reykjavík.

Stefnandi krefst þess að stefnda verði gert að greiða honum 3.416.374 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, sbr. 9. gr. sömu laga, frá 16. júní 2018 til greiðsludags. Þá er krafist málskostnaðar úr hendi stefnda.

Stefndi krefst sýknu og málskostnaðar úr hendi stefnanda.

I

Helstu málsatvik

Mál þetta verður rakið til þess að hinn 5. apríl 2018 kom upp eldsvoði að Miðhrauni 4 í Garðabæ. Geymslur ehf. leigðu þar húsnæði af félaginu FF 11 ehf. og stefnandi var á meðal þeirra sem gert höfðu samning um leigu á geymslurými. Upplýst hefur verið að sú geymsla sem stefnandi leigði af Geymslum ehf. samkvæmt samningi frá 27. febrúar 2016 var á þriðju hæð húsnæðisins. Það liggur fyrir að FF 11 ehf. hafði tryggt húseignina lögboðinni brunatryggingu hjá stefnda í samræmi við lög nr. 48/1994 um brunatryggingar. Geymslur ehf. voru ekki með tryggingar hjá stefnda.

Hinn 11. apríl 2018 sendi stefnandi framkvæmdastjóra Geymslna ehf. bréf þar sem hann krafðist tafarlausrar afhendingar muna sem hann hafði geymt að Miðhrauni 4. Fram kom að stefnandi hefði nýtt geymsluna undir tíu poka af keramikkjörnum. Slíkir kjarnar væru notaðir í bílahvarfakúta, nánar tiltekið í pústkerfi bifreiða, og væru ríkir af nánar tilgreindum góðmálmum og þeim eiginleikum gæddir að þola allt að 1000 gráðu hita, sót og raka. Ættu munirnir því ekki að hafa skemmst í brunanum. Fram kom að stefnandi hefði áður í tvígang óskað upplýsinga frá Geymslum ehf. en þær ekki borist. Fengi stefnandi munina ekki afhenta myndi tjón hans raungerast og væri það alfarið á ábyrgð Geymslna ehf. Tjón stefnanda væri yfirvofandi, enda myndi húseigandi fá vettvang brunans afhentan í dag eða á næstu dögum og þá hefja vinnu við niðurrif. Þá sagði: „Með þessu erindi er því skorað á Geymslur ehf., að afhenda 2 umbj. mínum geymslumuni sína tafarlaust en bera ella ábyrgð á því tjóni sem kann að verða á þeim við tilvonandi niðurrif húsnæðisins.“ Þá var tekið fram í niðurlagi bréfsins: „Til upplýsinga er afrit af erindi þessu sent á Tryggingamiðstöðina sem er skráð tryggingafélag hússins að Miðhrauni 4 og FF 11 ehf., sem er eigandi fasteignarinnar.“

Með bréfi 18. apríl 2018 svaraði lögmaður Geymslna ehf. erindi stefnanda. Þar kom fram að slökkvistarf hefði verið unnið á vettvangi brunans ásamt rannsóknaraðgerðum lögreglu allt þar til Vátryggingafélag Íslands hf. hefði verið afhent forræði svæðisins samkvæmt heimild lögreglu. Tekið var fram að tryggingafélagið ynni nú að hreinsun og takmörkun á almannahættu. Hefði vettvangur brunans verið lokaður öðrum en þeim sem hefðu fengið sérstaka heimild. Hefði aðgangur verið veittur að fyrstu hæð hússins í skamma stund 8. apríl 2018 en engin slík heimild verið veitt síðan. Samkvæmt upplýsingum Geymslna ehf. væri ekki mögulegt að kanna vettvang brunans og með öllu óvíst hvort slíkt yrði mögulegt. Þá sagði meðal annars að stefnandi yrði „að snúa sér til VÍS sem fer nú með forræði svæðisins vegna aðgangs“.

Með bréfi Geymslna ehf. til stefnanda 27. apríl 2018 var upplýst að eldsupptök hefðu verið rakin til aðliggjandi húsnæðis sem hefði verið í umráðum Drífu ehf. Fasteignin hefði gereyðilagst í brunanum og væri leigusamningur aðila fallinn úr gildi. Þá var vakin athygli á því að fasteignin og vettvangur brunans væru á forræði Vátryggingafélags Íslands hf. og annaðist félagið hreinsunarstarf. Hvað varðar nánari upplýsingar um aðgengi að svæðinu og eignir sem þar kynnu að vera var bent á Ásbæ ehf., FF 11 ehf. og Vátryggingafélag Íslands hf.

Meðal gagna málsins er tölvubréf frá lögmanni Geymslna ehf. til lögmanns stefnanda 30. apríl 2018 þar sem fram kemur að nánar tilgreindum starfsmanni Vátryggingafélags Íslands hf. hafi hinn 20. apríl verið gert viðvart um erindi stefnanda frá 11. sama mánaðar.

Með bréfi stefnanda 16. maí 2018 var krafist bóta frá stefnda vegna tjóns á munum stefnanda sem voru geymdir að Miðhrauni 4. Vísað var til fyrrgreinds erindis frá 11. apríl 2018 sem stefndi hefði fengið afrit af sem skráð tryggingafélag þess hluta fasteignarinnar þar sem starfsemi Geymslna ehf. fór fram. Tekið var fram að svar hefði borist frá lögmanni Geymslna ehf. 18. apríl, en nú væri ljóst að tjón stefnanda hefði raungerst og var krafist greiðslu bóta að fjárhæð 3.173.961 krónur.

Málsaðilar áttu jafnframt í tölvupóstsamskiptum á þessum tíma og óskaði stefnandi með tölvubréfi 17. maí 2018 upplýsinga um hvenær Vátryggingafélag Íslands hf. hefði fengið umráð yfir svæðinu, hvenær vettvangurinn hefði verið hreinsaður og hvenær munum hefði verið fargað. Þessu var svarað af hálfu starfsmanns stefnda degi síðar á þá leið að hann hefði ekki svör við þessum 3 spurningum þar sem Vátryggingafélag Íslands hf. hefði verið í forsvari við hreinsunarstarfið. Með tölvubréfi 23. sama mánaðar óskaði stefnandi upplýsinga um á hvaða grunni síðastgreint félag hefði tekið yfir vettvang húseigandans FF 11 ehf. sem væri með brunatryggingu hjá stefnda. Þá var óskað svars við því hvort fulltrúar stefnda hefðu látið fulltrúa Vátryggingafélags Íslands hf. vita af erindi stefnanda þegar þeim varð ljóst að það félag tæki yfir vettvanginn. Af hálfu stefnda var samdægurs upplýst að það hefði orðið að samkomulagi milli tryggingafélaganna að sá aðili sem brunatryggði stærstan hluta fasteigna sinnti hreinsunarstarfi og endurkrefði önnur félög um sameiginlegan kostnað. Vátryggingafélag Íslands hf. hafi tryggt 75% af fasteigninni að Miðhrauni 4 og því tekið að sér hreinsun og varnir á vettvangi. Þá var upplýst að stefndi hefði ekki tilkynnt umræddu félagi um erindi stefnanda frá 11. apríl. Með tölvubréfi stefnanda 23. maí 2018 var því meðal annars lýst yfir að stefndi hefði sýnt af sér saknæma vanrækslu með því að tilkynna ekki fulltrúum Vátryggingafélags Íslands hf. um erindi stefnanda og hefði það leitt til tjóns á munum stefnanda.

Með bréfi stefnda 28. maí 2018 var kröfu stefnanda um bætur hafnað. Því til stuðnings var meðal annars vísað til þess að það væri með öllu ósannað að starfsmenn stefnda hefðu sýnt af sér vanrækslu í starfi. Krafa í bréfi stefnanda frá 11. apríl 2018 hefði eingöngu beinst að Geymslum ehf. og stefnda verið sent bréfið til upplýsinga. Bréfið hefði ekki gefið starfsmönnum stefnda tilefni til að bregðast við, auk þess sem ekki væri sýnt fram á orsakatengsl á milli hinnar meintu vanrækslu og tjóns stefnanda. Þá hefði með bréfi Geymslna ehf. til stefnanda 18. apríl 2018 verið upplýst að lögregla hefði afhent Vátryggingafélagi Íslands hf. forræði á vettvangi brunans. Væri því fráleitt að bera því við að stefnandi hefði fyrst 18. maí fengið vitneskju um að félagið væri í forsvari fyrir hreinsunarstarfi.

Með bréfi til Vátryggingafélags Íslands hf. 5. júní 2018 krafðist stefnandi bóta vegna umræddra muna á grundvelli sakarreglunnar og vísaði til þess að verðmætum í hans eigu hefði verið fargað þrátt fyrir vitneskju um að þeir væru á vettvangi. Með svarbréfi 7. september sama ár var kröfunni hafnað. Því til stuðnings var meðal annars tekið fram að félaginu hefði fyrst verið gert viðvart um muni í eigu stefnanda með tölvupósti 20. apríl en þá hefði hreinsunarstarfi að mestu verið lokið. Þá sagði að jafnvel þótt félagið hefði haft vitneskju um munina fyrr væri alls óvíst hvort hægt hefði verið að finna þá og bjarga þeim úr brunarústunum, hefðu þeir á annað borð verið óskemmdir.

Stefnandi beindi jafnframt kröfu að framkvæmdastjóra Geymslna ehf. með bréfi 14. september 2018. Þar var vísað til þess að sú skylda hefði hvílt á framkvæmdastjóranum að senda erindi stefnanda frá 11. apríl til Vátryggingafélags Íslands hf. tafarlaust í ljósi vitneskju um yfirvofandi hreinsunarstarf á vettvangi. Þar sem það hefði ekki verið gert hefði tjón stefnanda raungerst. Stefnandi sendi stefnda 4 annað kröfubréf 14. september 2018 þar sem lögð var áhersla á að stefndi hefði ekki upplýst stefnanda um að Vátryggingafélags Íslands hf. hefði fengið forræði á vettvangi brunans. Þá hefði stefnda borið að upplýsa félagið um tilvist munanna og erindi stefnanda þegar samið var um yfirtöku vettvangsins og hreinsun á svæðinu. Væru að mati stefnanda bein orsakatengsl á milli athafnaleysis stefnda og Geymslna ehf. og tjóns stefnanda.

Með bréfi lögmanns Geymslna ehf. til stefnanda 27. september 2018 var kröfu sem beint hafði verið að framkvæmdastjóra félagsins hafnað. Tekið var fram að 23. apríl 2018 hefði leigutökum verið sendur tölvupóstur þar sem fram kom að altjón hefði orðið á 2. og 3. hæð hússins, en leigutökum á 1. hæð hefði verið gefinn kostur á að vitja muna sinna á nánar tilgreindu tímabili. Þá var tekið fram að það breytti engu í sambandi við meint tjón stefnanda hvort eða hvenær Vátryggingafélagi Íslands hf. hefði verið tilkynnt um erindi hans, enda hefði ekki verið veittur aðgangur að svæðinu á fyrra tímamarki. Persónulegri bótaábyrgð framkvæmdastjóra Geymslna ehf. var því alfarið hafnað.

II

Helstu málsástæður og lagarök stefnanda

Stefnandi vísar til þess að stefndi hafi verið upplýstur um aðstöðu stefnanda sex dögum eftir brunann eða 11. apríl 2018. Hafi stefnda þá verið ljóst að fengi stefnandi ekki aðgang að svæðinu myndi tjón á verðmætum hans raungerast, enda ljóst að hreinsunarstarf myndi leiða til eyðileggingar munanna. Á því tímamarki hafi hreinsunaraðgerðir ekki verið hafnar og hefði því mátt bjarga mununum. Síðar hafi verið upplýst að stefndi hefði staðið að samkomulagi við Vátryggingafélag Íslands hf. um yfirtöku vettvangsins og stjórn hreinsunaraðgerða á svæðinu. Hinn 12. apríl 2018 hafi umrætt tryggingafélag fengið forræði vettvangsins, en það hafi ekki verið fyrr en 20. sama mánaðar sem félaginu hafi verið gert viðvart um kröfu stefnanda um tafarlausa afhendingu muna sinna. Fulltrúi stefnda hafi ekki gert viðvart um þetta heldur hafi það verið lögmaður Geymslna ehf. Þá hafi hreinsunarstarfi á svæðinu að mestu verið lokið og tjón stefnanda orðið að raunveruleika.

Tekið er fram að stefnandi hafi með engu móti getað vitað að Vátryggingafélag Íslands hf. hefði forræði vettvangsins, enda hafi hann átt í samningssambandi við Geymslur ehf. sem leigðu húsnæðið af FF 11 ehf., en síðargreint félag hafi verið með brunatryggingu hjá stefnda. Stefnandi hafi tilkynnt viðsemjanda sínum um hið yfirvofandi tjón og jafnframt stefnda sem tryggingafélagi hans, sbr. 28. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga þar sem sú skylda sé lögð á vátryggðan að tilkynna um yfirvofandi vátryggingaratburð. Þar sem stefndi var aðili að samkomulagi um yfirtöku og hreinsun á vettvangi og hafði upplýsingar um þau verðmæti sem stefnandi reyndi að forða frá tjóni hefði honum augljóslega borið að upplýsa Vátryggingafélag 5

Íslands hf. um tilvist munanna, sem og um kröfu stefnanda um tafarlausa afhendingu þeirra. Ella hefði fulltrúum stefnda í það minnsta borið að upplýsa fyrirsvarsmann stefnanda um þetta atriði svo að hann ætti einhvern möguleika á að gæta réttar síns gagnvart því vátryggingafélagi sem sá um hreinsun á vettvangi. Það hafi hins vegar aldrei verið gert og sé furðulegt að stefndi bendi á Vátryggingafélag Íslands hf., enda hafi fulltrúar þess félags ekki fengið vitneskju um tilkynningu stefnanda til stefnda. Hafi saknæmri háttsemi af hálfu þess félags því aldrei verið til að dreifa, enda þótt munir stefnanda hafi spillst við rýmingu vettvangsins.

Stefnandi hafi gert allt sem í hans valdi stóð til að afstýra yfirvofandi tjóni á verðmætum sínum en vegna skorts á aðgerðum stefnda hafi tjónið raungerst og eignaspjöll orðið. Öll skilyrði sakarreglunnar séu uppfyllt, enda háttsemi stefnda saknæm og ólögmæt og brjóti gegn 1. mgr. 257. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þá séu bein orsakatengsl á milli háttsemi stefnda og tjóns stefnanda.

Verði ekki fallist á að háttsemi stefnda leiði til bótaskyldu á grundvelli sakarreglunnar er byggt á því að stefndi beri ábyrgð á tjóni stefnanda sem vátryggjandi þeirrar fasteignar sem brann. Því til stuðnings er vísað til greinar 3.11 í skilmálum viðkomandi brunatryggingar þar sem fjallað sé um bótaskyldu stefnda vegna tjóns af völdum slökkvi og björgunaraðgerða, niðurrifs eða annarra réttmætra aðgerða til að afstýra eða draga úr tjóni.

Hvað varðar fjárhæð kröfu stefnanda er vísað til þess að lögð hafi verið fram verðskrá yfir þau efni sem unnin séu úr bílahvarfakútum, þ.e. platinum, palladium og rhodium, frá 10. til 11. apríl 2018. Jafnframt liggi fyrir afrit af kvittun vegna fyrri viðskipta stefnanda með sömu efni á árinu 2014. Á afritinu komi fram magn hvers frumefnis sem vannst úr þeim 1079,344 kg sem þá voru seld. Með vísan til þessa hafi verið reiknað út hversu mikið hefði unnist af frumefnum úr þeim 350 kg. sem hafi veri í geymslunni og er útreikningnum nánar lýst í stefnu og framlögðum gögnum. Þegar fjárhæðinni hafi verði breytt í íslenskar krónur nemi tjónið 3.416.374 krónum.

Hvað varðar kröfu um dráttarvexti er vísað til þess að stefndi hafi fengið afrit af kröfubréfi stefnanda 11. apríl 2018, en sjálfstæð bótakrafa hafi verið gerð 16. maí sama ár og miðist krafa um dráttarvexti við það tímamark, sbr. 9. gr. laga nr. 38/2001.

III

Helstu málsástæður og lagarök stefnda

Stefndi vísar til þess að það sé grundvallarregla í skaðabótarétti að tjónþoli verði að sýna fram á tjón sitt og að það verði rakið til saknæmrar og ólögmætrar hegðunar tjónvalds eða athafnaleysis hans. Þá beri vinnuveitandi ábyrgð á saknæmum og ólögmætum athöfnum starfsmanna sinna sem valdi tjóni. Stefnandi hafi aftur á móti ekki sýnt fram á að meint tjón sitt verði rakið til saknæmrar og ólögmætrar háttsemi starfsmanna stefnda. 6

Í fyrsta lagi er tekið fram að tjón stefnanda sé með öllu ósannað. Ekkert liggi fyrir um hvar umræddir munir hafi verið geymdir, hvernig geymslu þeirra hafi verið háttað eða í hvaða ástandi þeir voru. Þá liggi ekkert fyrir um magn, þyngd eða fjölda munanna. Jafnframt liggi engin gögn fyrir um að umræddir munir geti þolað þann hita, hnjask eða þær aðstæður sem sköpuðust við brunann og hreinsunarstörf.

Í öðru lagi liggi ekkert fyrir um að umræddir munir hafi verið heilir í rústum hússins og að auðvelt hefði verið að finna þá og afhenda. Gríðarlegt tjón hafi orðið í brunanum og veruleg hrunhætta verið fyrir hendi. Efri hæðir hússins hafi verið rústir einar og slökkviliðið hafi þurft að rífa þak hússins til að sinna slökkvistarfinu. Þeim hlutum sem unnt var að bjarga úr rústum hússins hafi verið bjargað en slökkviliðið hafi lagt mat á aðstæður í þessu sambandi með tilliti til hrunhættu. Ef mögulegt hefði verið að bjarga munum stefnanda hefði það eflaust verið gert og hann látinn vita. Í þeim hluta brunarústanna þar sem óhætt hafi verið að nálgast muni hafi allt heillegt sem fannst verið tekið og sett í sérstök kör sem unnt hafi verið að leita í. Hafi munir stefnanda verið þeirrar gerðar að þeir ættu ekki að verða fyrir skemmdum í brunanum, eins og haldið sé fram, hafi það einungis verið á færi hans að gera sér grein fyrir því. Á honum hafi hvílt sú skylda að fylgjast með aðstæðum á brunavettvangi og eftir atvikum hafa samband við Vátryggingafélag Íslands hf., sem hann hafi vitað að færi með forræði á vettvangi, til að freista þess að ná munum úr rústunum. Tekið er fram að leigutökum á 1. hæð hússins hafi verið veittur takmarkaður aðgangur að geymslum frá 24. til 27. apríl 2018, en geymsla stefnanda hafi verið á 3. hæð. Þá sé fráleitt að fullyrða að umræddir munir hafi verið heilir eða að óhætt hefði verið að sækja þá að teknu tilliti til þeirra hættulegu aðstæðna sem voru á vettvangi eftir brunann.

Í þriðja lagi sé með öllu ósannað að starfsmenn stefnda hafi sýnt af sér saknæma vanrækslu í starfi. Virðist á því byggt að stefndi hafi á einhvern hátt átt að bregðast við afriti sem félaginu barst af bréfi stefnanda til Geymslna ehf. 11. apríl 2018. Virðist því haldið fram að stefndi hefði átt að tilkynna Vátryggingafélagi Íslands hf. um erindið sem var þó alfarið beint til Geymslna ehf. Með umræddu bréfi hafi kröfu verið beint að Geymslum ehf. og hafi stefnda verið sent bréfið til upplýsinga þar sem annar eigandi húsnæðisins að Miðhrauni 4, FF 11 ehf., sé með tryggingar hjá stefnda. Efni bréfsins hafi ekki gefið starfsmönnum stefnda nokkurt tilefni til að bregðast við, auk þess sem ekki hafi verið sýnt fram á orsakatengsl milli meintrar vanrækslu starfsmanna stefnda og meints tjóns stefnanda. Bent er á að Geymslur ehf. hafi ekki verið með tryggingar hjá stefnda og að ekkert réttarsamband sé á milli þess félags og stefnda.

Í fjórða lagi er byggt á því að 18. apríl 2018 hafi bréfi stefnanda frá 11. sama mánaðar verið svarað af hálfu lögmanns Geymslna ehf. Þar hafi með skýrum og ótvíræðum hætti verið upplýst um að lögregla hefði afhent Vátryggingafélagi Íslands 7 hf. forræði á vettvangi. Dagana eftir brunann hafi verið ítarlegar fréttir í fjölmiðlum um brunann, eldsupptök og þau verðmæti sem hefðu farið forgörðum. Allir sem áhuga höfðu hafi getað fylgst með fréttum og standist ekki að bera því við að stefnandi hafi fyrst 18. maí 2018 fengið vitneskju frá stefnda um að Vátryggingafélag Íslands hf. færi með forræði á aðstæðum og væri í forsvari fyrir hreinsunarstarfi.

Því er jafnframt mótmælt að stefnandi eigi kröfu á grundvelli greinar 3.11 í vátryggingarskilmálum um brunatryggingu húseigna, en þar komi fram að skilmálarnir taki til tjóns af völdum slökkvi og björgunaraðgerða, niðurrifs eða annarra aðgerða til að afstýra eða draga úr tjóni. Meint tjón stefnanda hafi orðið vegna eldsvoða og liggi ekkert fyrir um að hlutirnir hafi komið heilir úr eldhafinu. Taki umrætt ákvæði skilmálanna ekki til meints tjóns stefnanda.

Lögð er áhersla á að bótakrafa stefnanda styðjist ekki við nokkur sýnileg sönnunargögn. Engin staðfesting liggi fyrir um að umræddir keramikkjarnar hafi verið í þeirri geymslu sem um ræðir eða um magn slíkra muna. Liggi því, hvað sem öðru líður, ekkert fyrir um hið meinta tjón.

IV

Niðurstaða

Krafa stefnanda er byggð á því að starfsmenn stefnda hafi sýnt af sér saknæma háttsemi með því að bregðast ekki við bréfi stefnanda frá 11. apríl 2018. Eins og rakið hefur verið beindi stefnandi með bréfinu kröfu að Geymslum ehf. um afhendingu á keramikkjörnum sem hann kvaðst hafa komið fyrir í þeirri geymslu sem hann leigði af félaginu. Hann útskýrði nánar í bréfinu að hann teldi munina, sem væru ríkir af góðmálmum, ekki hafa skemmst við brunann sökum eiginleika sinna. Stefnandi skoraði á félagið að afhenda umrædda muni tafarlaust en bera ella ábyrgð á tjóni sem kynni að verða á þeim við niðurrif húsnæðisins. Það liggur fyrir að afrit af bréfinu var sent stefnda þar sem eigandi húsnæðisins, FF 11 ehf., var með brunatryggingu hjá stefnda og var afritið móttekið samdægurs af starfsmanni stefnda. Tekið var fram í bréfinu að afrit væri sent stefnda „til upplýsinga“. Af hálfu Geymslna ehf. var bréfinu svarað viku síðar og tekið fram að Vátryggingafélag Íslands hf. hefði forræði svæðisins samkvæmt heimild lögreglu og að stefnandi yrði að snúa sér til félagsins vegna aðgangs að svæðinu.

Samkvæmt málatilbúnaði stefnanda er einkum byggt á því að stefnda hafi borið að upplýsa hann um að Vátryggingafélag Íslands hf. hefði umsjón með hreinsun á vettvangi, sem og á því að á stefnda hafi hvílt sjálfstæð skylda til að upplýsa umrætt vátryggingafélag um erindi stefnanda. Við mat á því hvort starfsmenn stefnda hafi sýnt af sér saknæma háttsemi verður að líta til þess að samningssambandi var ekki til að dreifa á milli stefnanda og stefnda. Aðkoma stefnda að málinu var sú að hann brunatryggði hluta fasteignarinnar að Miðhrauni 4 sem var í eigu FF 11 ehf. og eru 8 skilmálar þeirrar tryggingar á meðal gagna málsins. Þá er óumdeilt að það varð að samkomulagi á milli stefnda og Vátryggingafélags Íslands hf. að síðargreint félag annaðist hreinsunarstarf á vettvangi þar sem það hafði tryggt stærstan hluta hússins.

Sé litið til þeirra vátryggingarskilmála sem giltu um brunatryggingu FF 11 ehf. kemur fram í grein 1.1 að hún taki til viðkomandi húseignar og venjubundins fylgifjár. Þá eru í stafliðum ag talin upp atriði sem vátryggingin tekur til að því tilskildu að tekið hafi verið tillit til þeirra í brunabótamati eignarinnar, en þar á meðal eru fastar innréttingar, varanlegar lagnir og kostnaður við að hreinsa húseign og ryðja burt brunarústum. Samkvæmt þessu er ljóst að stefndi tók á sig skuldbindingar gagnvart vátryggingartakanum FF 11 ehf. sem tóku meðal annars til tjóns á hinu vátryggða, eins og því var lýst í grein 1.1, vegna eldsvoða. Aftur á móti verður ekki séð að umrædd trygging hafi tekið til muna stefnanda, sem hann telur hafa skemmst við hreinsun og niðurrif, og virðist raunar ekki byggt á því af hans hálfu.

Þá verður að líta til þess að í bréfi stefnanda frá 11. apríl 2018, sem hann telur að stefnda hafi borið að bregðast við, var hvorki beint að stefnda né voru þar settar fram kröfur gagnvart félaginu. Í ljósi þessa, sem og stöðu stefnanda gagnvart stefnda, verður ekki fallist á að stefndi hafi með athafnaleysi sínu sýnt af sér saknæma háttsemi sem geti leitt til bótaskyldu hans. Krafa stefnanda getur þegar af þeirri ástæðu ekki stuðst við sakarreglu skaðabótaréttarins.

Stefnandi hefur einnig byggt kröfu sína á grein 3.11 í skilmálum fyrrgreindrar brunatryggingar. Þar kemur fram að vátryggingin taki til tjóns á hinu vátryggða af völdum slökkvi og björgunaraðgerða, niðurrifs eða annarra réttmætra aðgerða til að afstýra eða draga úr tjóni. Eins og áður greinir verður ekki séð að munir stefnanda hafi fallið undir trygginguna og er því fallist á með stefnda að greiðsluskyldu geti ekki verið til að dreifa á þessum grunni.

Samkvæmt framangreindu verður stefnandi sýknaður af kröfum stefnda. Með vísan til 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 ber stefnanda að greiða stefnda málskostnað sem þykir hæfilega ákveðinn 800.000 krónur.

Á-kvk-nf R-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð:

Stefndi, Tryggingamiðstöðin hf., er sýkn af kröfum stefnanda, Málara sf.

Stefnandi greiði stefnda 800.000 krónur í málskostnað.

Á-kvk-nf R-kvk-nf 8 skilmálar þeirrar tryggingar á meðal gagna málsins. Þá er óumdeilt að það varð að samkomulagi á milli stefnda og Vátryggingafélags Íslands hf. að síðargreint félag annaðist hreinsunarstarf á vettvangi þar sem það hafði tryggt stærstan hluta hússins.

Sé litið til þeirra vátryggingarskilmála sem giltu um brunatryggingu FF 11 ehf. kemur fram í grein 1.1 að hún taki til viðkomandi húseignar og venjubundins fylgifjár. Þá eru í stafliðum ag talin upp atriði sem vátryggingin tekur til að því tilskildu að tekið hafi verið tillit til þeirra í brunabótamati eignarinnar, en þar á meðal eru fastar innréttingar, varanlegar lagnir og kostnaður við að hreinsa húseign og ryðja burt brunarústum. Samkvæmt þessu er ljóst að stefndi tók á sig skuldbindingar gagnvart vátryggingartakanum FF 11 ehf. sem tóku meðal annars til tjóns á hinu vátryggða, eins og því var lýst í grein 1.1, vegna eldsvoða. Aftur á móti verður ekki séð að umrædd trygging hafi tekið til muna stefnanda, sem hann telur hafa skemmst við hreinsun og niðurrif, og virðist raunar ekki byggt á því af hans hálfu.

Þá verður að líta til þess að í bréfi stefnanda frá 11. apríl 2018, sem hann telur að stefnda hafi borið að bregðast við, var hvorki beint að stefnda né voru þar settar fram kröfur gagnvart félaginu. Í ljósi þessa, sem og stöðu stefnanda gagnvart stefnda, verður ekki fallist á að stefndi hafi með athafnaleysi sínu sýnt af sér saknæma háttsemi sem geti leitt til bótaskyldu hans. Krafa stefnanda getur þegar af þeirri ástæðu ekki stuðst við sakarreglu skaðabótaréttarins.

Stefnandi hefur einnig byggt kröfu sína á grein 3.11 í skilmálum fyrrgreindrar brunatryggingar. Þar kemur fram að vátryggingin taki til tjóns á hinu vátryggða af völdum slökkvi og björgunaraðgerða, niðurrifs eða annarra réttmætra aðgerða til að afstýra eða draga úr tjóni. Eins og áður greinir verður ekki séð að munir stefnanda hafi fallið undir trygginguna og er því fallist á með stefnda að greiðsluskyldu geti ekki verið til að dreifa á þessum grunni.

Samkvæmt framangreindu verður stefnandi sýknaður af kröfum stefnda. Með vísan til 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 ber stefnanda að greiða stefnda málskostnað sem þykir hæfilega ákveðinn 800.000 krónur.

Á-kvk-nf R-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

Stefndi, Tryggingamiðstöðin hf., er sýkn af kröfum stefnanda, Málara sf.

Stefnandi greiði stefnda 800.000 krónur í málskostnað.

Á-kvk-nf R-kvk-nf