S-261/2013

Mál þetta, sem þingfest var 30. maí 2013 og dómtekið 6. júní 2013, er höfðað með ákæru ríkissaksóknara dagsettri 2. maí 2013 á hendur M-kk-þgf M-kk-þgf E-kk-þgf, kt. 000000-0000, með dvalarstað í Fangelsinu Litla-Hrauni,

„ fyrir brot gegn valdstjórninni með því að hafa þann 5. mars 2013, í Fangelsinu Litla-Hrauni, veist með ofbeldi að [A] fangaverði, sem var við skyldustörf, og slegið hann í höfuðið.

Telst þetta varða við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Ákærði kom fyrir dóm við þingfestingu málsins 30. maí 2013 og óskaði eftir að G-kk-nf S-x-x R-kk-nf hdl. yrði skipaður verjandi sinn og var það gert, en verjandinn var ekki viðstaddur þinghaldið. Óskaði ákærði eftir fresti til að taka afstöðu til sakargifta. Var málið tekið fyrir 6. júní 2013 og viðurkenndi ákærði þá skýlaust að hafa gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru, en óskaði bókað að hann teldi brotið afar smávægilegt enda lægi ekki fyrir áverkavottorð í málinu.

Málið var því tekið til dóms samkvæmt ákvæðum 164. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála eftir að sækjandi og verjandi höfðu reifað sjónarmið um ákvörðun refsingar og lagasjónarmið.

Um málavexti vísast til ákæruskjals. Sannað er að ákærði framdi brot það sem greinir í ákæru og er þar réttilega fært til refsiákvæða. Ákærði hefur með háttsemi sinni unnið sér til refsingar.

Samkvæmt sakavottorði var ákærði dæmdur í Austurríki þann 2. apríl 2007 í fangelsi í 3 ár, þar af 2 ár skilorðsbundið í 3 ár, fyrir líkamsárás og eignaspjöll. Þá var ákærði dæmdur í 5 ára fangelsi fyrir húsbrot og tilraun til manndráps þann 14. september 2012.

Við ákvörðun refsingar ber að líta til hreinskilnislegrar játningar ákærða. Þá ber að líta til 3. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 vegna síðastgreinds dóms ákærða frá 14. september 2012, en jafnframt þykir bera að líta til þess ákærði var að afplána refsingu og horfir það til þyngingar á refsingu sbr. 1. mgr. 73. gr. almennra hegningarlaga sem og það að brotið beindist gegn opinberum starfsmanni sem hefur heimild til valdbeitingar sbr. 2. ml. 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga. Á hinn bóginn verður ekki fram hjá því litið að ekki er í ákæru lýst áverkum á brotaþola og liggur ekki fyrir áverkavottorð í málinu. Ekki eru hins vegar að mati dómsins efni til að líta sérstaklega til þess að ákærði hafi sætt agaviðurlögum í fangelsinu eftir brot sitt, en ekki var þar um að ræða refsingu samkvæmt skilgreiningu laga á því hugtaki. Þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í 8 mánuði.

Samkvæmt 218. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008 ber að dæma ákærða til greiðslu sakarkostnaðar, en ekki verður séð að um sé að ræða annan sakarkostnað en þóknun skipaðs verjanda ákærða sem þykir hæfilega ákveðin kr. 180.720 að meðtöldum virðisaukaskatti, auk aksturskostnaðar verjandans kr. 25.520.

S-kk-nf G. G-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð :

Ákærði, M-kk-nf M-kk-nf E-kk-nf, sæti fangelsi í 8 mánuði.

Ákærði greiði allan sakarkostnað, alls kr. 206.240, þar með talin þóknun skipaðs verjanda ákærða, G-kk-ef S-x-x R-kk-ef hdl., kr. 180.720 að meðtöldum virðisaukaskatti, auk ferðakostnaðar verjandans kr. 25.520.

S-kk-nf G. G-kk-nf.