E-2665/2020

I Mál þetta sem var höfðað með stefnu birtri 26. maí 2020, var dómtekið 10. febrúar 2022. Stefnandi er A, til heimilis að [...], en stefndi er íslenska ríkið, Arnarhvoli, 150 Reykjavík. Dómkröfur stefnanda eru þær að felldir verði úr gildi úrskurðir ríkisskattstjóra frá [...] 2018 og yfirskattanefndar frá [...] 2019 um heimilisfesti og skattskyldu stefnanda samkvæmt 1. gr. laga nr. 90/2003, um tekjuskatt. Þá krefst stefnandi greiðslu málskostnaðar.

Stefndi krefst sýknu af öllum kröfum stefnanda, auk greiðslu málskostnaðar.

II

Ágreiningur málsins lýtur í aðalatriðum að því hvenær stefnandi hafi flutt til Bretlands á árinu 2013. Nánar er um það deilt hvort stefnandi hafi slitið skattlegri heimilisfesti á Íslandi hinn [...]. maí 2012, þegar hann tilkynnti þjóðskrá um flutning lögheimilis síns til Bretlands eða hvort miða beri við [...]. júlí s. á. þegar hann tók við varanlegu húsnæði í Bretlandi.

Í úrskurði yfirskattanefndar, dags. [...] 2 019, sem staðfesti niðurstöðu ríkisskattstjóra, dags. [...] 2018, um að stefnandi hafi borið ótakmarkaða skattskyldu á Íslandi til [...]. júlí 2012, taldi yfirskattanefnd ljóst að virtri dómaframkvæmd Hæstaréttar Íslands að ríkisskattstjóri væri við ákvarðanir sínar um heimilisfesti ekki bundinn af skráningu lögheimilis í þjóðskrá ef talið væri að aðili hefði haft fasta búsetu á öðrum stað en skráð væri. Þá yrði einnig ráðið af dómaframkvæmd, við mat á því hvort um fasta búsetu manns væri að ræða hér á landi eða í erlendu ríki, að það hefði m. a. þýðingu að hvaða leyti hann hafi yfirráð yfir eða eftir atvikum aðgang að húsnæði sem sé til þess fallið að nýtast til þeirra þarfa hans sem greinir í 2. mgr. 1. gr. laga nr. 21/1990, í hvaða mæli hann nýti það húsnæði í umræddu skyni, en í því sambandi skipti einkum máli hver sé dvalartími hér á landi í samanburði við dvalartíma í öðru ríki, hvernig atvinnuþátttöku hafi verið háttað, hvert sé aðsetur fjölskyldu og með hvaða hætti aðili hefur staðið að skattskilum sínum. Þá taldi yfirskattanefnd að dómaframkvæmd bæri með sér að það væri á ábyrgð aðila sem borið hefði fulla og ótakmarkaða skattskyldu hér á landi að færa fram gögn til stuðnings því að hann hefði brugðið heimilisfesti sínu. Var það niðurstaða yfirskattanefndar að virtum gögnum málsins og skýringum stefnanda að ekki yrði talið að þær breytingar hefðu orðið á högum stefnanda [...]. maí 2012, að telja mætti hann hafa fellt niður heimilisfesti hér á landi, enda hafi hann og fjölskylda hans haldið áfram heimili hérlendis um sinn eftir þann dag. Var því hafnað að stefnandi hefði tekið sér fasta búsetu í skilningi laga nr. 21/1990 að Y, Englandi á umræddum tíma og að ekki skipti máli að þessu leyti þótt bresk yfirvöld hafi í samræmi við tilkynningu stefnanda sjálfs gengið út frá því að hann héldi heimili á greindum stað í Bretlandi.

Undir rekstri málsins fyrir dóminum óskaði stefnandi eftir vottorði breskra yfirvalda um búsetu hans í Bretlandi. Í vottorðinu sem er dagsett 29. mars 2021 og var lagt fram í þinghaldi hinn 16. júní 2021, kemur fram að stefnandi hafi á tímabilinu [...]. maí 2012 til [...]. apríl 2015 verið „resident ofthe UK in accordans with Article 13 in the Convention in force between the UK and Iceland“.

III

1. Helstu málsástæður og lagarök stefnanda Stefnandi byggir á því að leysa beri úr ágreiningi um heimilisfesti hans á grundvelli tvísköttunarsamnings Íslands og Bretlands. Í 1. mgr. 24. gr. samningsins komi fram að aðilar geti byggt rétt á samningnum fyrir þar til bærum stjórnvöldum í samningsríkjunum. Stefnandi hafi látið stefnda í té vottorð breskra skattyfirvalda um að þau teldu hann bera ótakmarkaða skattskyldu samkvæmt breskum lögum frá [...]. maí 2012. Stefnda hafi borið að leysa úr því í hvoru landinu hann teldist vera með ótakmarkaða skattskyldu á grundvelli tvísköttunarsamningsins.

Stefnandi telur að með því að líta ekki við úrlausn málsins til ákvæða 4. gr. tvísköttunarsamningsins um heimilisfesti hafi stefndi brotið gegn lögmætisreglu og þegar af þeirri ástæðu skuli úrskurðir skattyfirvalda vera ógildanlegir.

Stefnandi byggir á því að frá maílokum 2012 hafi hann ekki átt fast heimili á Íslandi og frá sama tíma hafi hann hins vegar haft fast heimili í Y á Englandi. Bendir stefnandi á að samkvæmt athugasemdum við samningsfyrirmynd OECD að tvísköttunarsamningum geti „heimili“ verið hvers konar húsnæði sem skattaðili eigi aðgang að, svo framarlega sem slíkur aðgangur sé nægjanlega varanlegur til að tilgangur dvalarinnar sé ekki tilfallandi svo sem vegna viðskiptaferða, skemmtiferða eða álíka, sbr. athugasemd 13 í skýringum við 4. gr.

Stefnandi byggir á því að hann geti ekki talist heimilisfastur samtímis á Bretlandi og Íslandi. Úr þeirri stöðu þurfi að leysa á grundvelli ákvæða tvísköttunarsamningsins.

Það hafi ekki verið gert. Í ljósi þessa verði að fallast á kröfu hans um ógildingu úrskurðarins.

Stefnandi byggir á því að stefndi geti ekki virt að vettugi eftirfarandi staðreyndir málsins: að stefnandi hafi flogið af landi brott [...]. maí 2012 í þeim tilgangi að flytja úr landi, hafi gert ótímabundinn leigusamning um húsnæði til búsetu, skilað leiguhúsnæði á Íslandi, fengið staðfest frá breskum skattyfirvöldum að hann hafi verið skattskyldur þar í landi frá og með [...]. maí 2012 og lagt fram skattframtöl sín í Bretlandi fyrir sama tímabil. Telur stefnandi að stefnda hafi borið að afla upplýsinga frá breskum skattyfirvöldum og breskum leigusala til þess að komast að réttri niðurstöðu í málinu m. a. á grundvelli laga um tekjuskatt og tvísköttunarsamnings Íslands og Bretlands. Er á því byggt að með þessari málsmeðferð hafi stefndi brotið gegn rannsóknarreglu 10. gr. stjórnsýslulaga sem leiði til ógildingar á úrskurðum skattyfirvalda.

Stefnandi byggir einnig á því að rökstuðningur fyrir ákvörðun skattyfirvalda hafi verið ófullnægjandi og andmælaréttur stefnda hafi ekki verið virtur. Vísar stefnandi í því sambandi til úrskurðar yfirskattanefndar þar sem nefndin telji lagagrundvöll úrskurðar ríkisskattstjóra hafa verið rangan. Stefnandi hafi aldrei fengið tækifæri til að andmæla rangri nálgun ríkisskattstjóra á úrlausn málsins, þar sem hvort tveggja efni og rökstuðningur ríkisskattstjóra hafi verið rangur. Með þessu hafi verð gengið fram hjá andmælarétti stefnanda, á fyrsta stjórnsýslustigi, sbr. 13. gr. stjórnsýslulaga. Yfirskattanefnd hafi litið fram hjá þessum göllum á málsmeðferðinni. Þetta valdi ógildingu úrskurðar skattyfirvalda.

Stefnandi mótmælir því að hafa borið ótakmarkaða skattskyldu á Íslands til [...]. júlí 2012. Stefnandi telur ljóst að hann sjálfur, maki hans og barn hafi ekki haft umráð yfir íbúðarhúsnæði á Íslandi eftir lok maí 2012. Frá sama tíma hafi þau haft umráð og búsetu í íbúð í Y í Englandi. Byggir stefnandi á því að ekki sé hægt að horfa fram hjá gögnum þessa efnis og staðreyndum málsins. Þá mótmælir hann þeim skilningi stefnda sem fram komi í úrskurðunum, að jafna megi þeirri búsetu við dvöl í gistihúsi. Þau hafi ekki getað talist hafa fasta búsetu á öðrum stað í skilningi 1. og 2. mgr. 1. gr. laga um lögheimili, sbr. 1. og 2. mgr. 1. gr. laga nr. 90/2003. Stefnandi og fjölskylda hans hafi átt næturstað sinn og heimili þar og hvergi annars staðar þar til þau fluttu til Z seint í júlí 2012. Þau hafi samið um húsnæðið í Y tímabundið, höfðu þar öll venjuleg afnot af húsnæðinu og héldu þar heimili. Enda hafi bresk skattyfirvöld litið svo á að þau gætu á grundvelli þeirra búsetu haft skattalega heimilisfesti í Bretlandi.

Stefnandi byggir á því að lok ótakmarkaðrar skattskyldu á Íslandi samkvæmt 1. gr. laga nr. 90/2003 ráðist af því hvenær einstaklingur flytur úr landi. Ef ákvæði 1. töluliðar sé lesið með 2. tölulið sé ljóst að þrátt fyrir flutning geti komið til þess að einstaklingur sé engu að síðar skattskyldur áfram á Íslandi ef hann verður ekki skattskyldur í nýju búsetulandi við flutninginn eða ef hann fullnægir ekki skattskyldum sínum þar. Það sé jafnljóst af málsmeðferð skattyfirvalda að þau telji 2. tölulið ekki eiga við enda hafi stefnandi orðið skattskyldur í Bretlandi og fullnægt skattskyldum sínum þar. Hins vegar ákveði skattyfirvöld, í andstöðu við lög nr. 90/2003, að horfa fram hjá því að til þeirrar skattskyldu stofnaðist við flutning þann [...]. maí 2012 eins og staðfest hafi verið af breskum skattyfirvöldum.

Stefnandi byggir á því að samkvæmt lögum nr. 90/2003 ljúki ótakmarkaðri skattskyldu við flutning úr landi, nema undantekningar samkvæmt lögunum eigi við. Stefnandi tók ákvörðun um að flytja frá Íslandi í maí 2012, þá ákvörðun hafi hann tilkynnt þjóðskrá, hann flaug til Bretlands og tryggði sér þar húsnæði til búsetu, þar varð hann skattskyldur að breskum lögum og sinnti þeirri skyldu sinni réttilega. Ekkert af þessu hafi gerst hinn [...]. júlí 2012 og það eina sem hafi gerst þann dag var að þá var gerður leigusamningur um húsnæði. Er á því byggt að ekkert sem máli skipti hafi gerst þann [...]. júlí 2012, hvorki á Íslandi né innan Bretlands. Sé niðurstaða skattyfirvalda því í ósamræmi við staðreyndir málsins.

2. Helstu málsástæður og lagarök stefnda Stefndi mótmælir því að við meðferð málsins hafi átt að leggja til grundvallar tvísköttunarsamning á milli Íslands og Bretlands.

Stefndi kveður fullyrðingu stefnanda ranga um að bresk skattyfirvöld hafi, með útgáfu vottorðs, staðfest að hann hafi borið ótakmarkaða skattskyldu samkvæmt þarlendum lögum frá [...]. maí 2012. Vottorðið frá [...]. mars 2016 sem stefnandi hafi lagt fram sé einfalt vottorð þar sem ekki sé tekin afstaða til þess hvar stefnandi teljist heimilisfastur í skilningi tvísköttunarsamnings landanna. Þetta komi skýrt fram í vottorðinu sjálfu. Stefndi bendir á að til þess að beita tvísköttunarsamningnum þurfi að framvísa svokölluðu „certificate of residency“ COR en á slíku vottorði komi fram afstaða breskra skattyfirvalda til þess hvort þau telji aðila heimilisfastan í Bretlandi í skilningi tvísköttunarsamnings. Stefnandi hafi ekki lagt fram slíkt vottorð við meðferð málsins á stjórnsýslustigi.

Við meðferð málsins fyrir dóminum lagði stefnandi fram „Certificate of UK fiscal residence“ sem er dags. er 29. mars 2021. Við munnlegan flutning málsins tók stefndi fram að skjalið hafi ekki legið fyrir þegar ríkisskattstjóri og yfirskattanefnd úrskurðuðu í máli stefnanda. Byggir stefndi á því að það sé hlutverk dómstóla að taka afstöðu til þess hvort ógilda eigi ákvörðun, en þau endurmeti ekki ákvörðun stjórnvalda á grundvelli nýrra gagna og málsástæðna. Það sé því ekki hægt að byggja á nýjum gögnum fyrir dómstólum sem ekki hafi verið stuðst við þegar ákvörðun var undirbúin. Stefndi tók einnig fram í munnlegum flutningi við aðalmeðferð málsins að hann teldi vottorðið enga þýðingu hafa við úrlausn málsins. Engin álitaefni um tvísköttun hafi verið til staðar í máli stefnanda um skattlagningu sömu tekna. Umrætt vottorð fjalli ekki um mat á aðstæðum stefnanda sem hafi verið til umfjöllunar hjá skattyfirvöldum. Það vísi til 13. gr. tvísköttunarsamnings Íslands og Bretlands og það bendi ekki til þess að stefnandi hafi borið fulla og ótakmarkaða skattskyldu í Bretlandi. Í vottorðinu sé hvergi minnst á 4. gr. tvísköttunarsamnings landanna og því ekkert sem bendi til þess að stefnandi hafi verið með heimilisfesti í Bretlandi samkvæmt 4. gr. tvísköttunarsamningsins.

Þá bendir stefndi á að tilvist hins erlenda vottorðs hafi engin áhrif á skýra heimild ríkisskattstjóra til að leggja á það sjálfstætt mat hvort tilkynning um flutning af landi brott hafi í reynd falið í sér flutning lögheimilis stefnanda.

Stefndi hafnar því að úrskurðir skattyfirvalda hafi falið í sér endurmat á afstöðu erlendra skattyfirvalda á þarlendum reglum um skattalega heimilisfesti. Eingöngu hafi verið um að ræða sjálfstæða ákvörðun skattyfirvalda sem byggð hafi verið á íslenskum lögum.

Stefndi bendir á að ekkert í þeim gögnum sem stefnandi hafi lagt fram sýni fram á að bresk skattyfirvöld hafi lagt mat á það hvort stefnandi hafi tekið upp lögheimili í Bretlandi. Ef slík afstaða hefði legið fyrir og stefnandi hefði viljað byggja rétt á 1. mgr. 24. gr. tvísköttunarsamningsins og fá úr því skorið hvar hann væri skattskyldur, hefði hann þurft að leggja beiðni um slíkt fram í Bretlandi. Ljóst sé af ákvæðinu að það sé skattaðili sem skuli óska eftir því að slíkt mat fari fram en skattyfirvöld taki það ekki upp að eigin frumkvæði. Ef stefnandi hefði viljað fá leyst úr ágreiningi um heimilisfesti ágrundvelli samningsins hefðu bær stjórnvöld samkvæmt tvísköttunarsamningnum getað leyst úr þeim ágreiningi með gagnkvæmu samkomulagi, skv. 24. gr. tvísköttunarsamningsins. Þar sem afstaða breskra skattyfirvalda um skattalega heimilisfesti liggi ekki fyrirí málinu sé ekki hægt að beita tvísköttunarsamningi einhliða. Þá áréttar stefndi að í vottorði breskra skattyfirvalda, dags. [...]. mars 2016, sé skýrt tekið fram að það gildi ekki í ágreiningsmálum um túlkun tvísköttunarsamnings landanna. Vottorðið hafi því engin áhrif á heimild ríkisskattstjóra, skv. 2. mgr. 1. gr. laga nr. 90/2003 til að úrskurða um heimilisfesti.

Stefndi hafnar því að hafa ekki sinnt rannsóknarskyldu sinni við meðferð málsins. Vísar stefndi til fyrirspurnarbréfa ríkisskattstjóra til stefnanda, dags. 31. maí 2016, 27. janúar 2017 og 21. september 2017 þar sem leitast hafi verið við að upplýsa málið til þess að unnt væri að taka ákvörðun um heimilisfesti stefnanda. Bendir stefndi á að það heyri undir þann sem borið hefur ótakmarkaða skattskyldu á Íslandi að færa fram gögn til stuðnings því að hann hafi brugðið heimilisfesti sínu. Þá sé ríkisskattstjóri ekki bundinn af skráningu lögheimilis í þjóðskrá ef talið er að skattaðili hafi haft fasta búsetu á öðrum stað. Stefndi bendir á að leigusamningar stefnanda um húsnæði á Íslandi og í Bretlandi hafi vegið þungt við mat á heimilisfesti stefnanda. Einnig hafi verið litið til annarra gagna, svo sem samnings um breska leigubifreið frá [...]. júní til [...]. júní 2012 þar sem tilgreint hafi verið heimilisfang stefnanda að X. Þá hafi sama heimilisfang verið gefið upp á reikningi Eimskips vegna flutnings búslóðar stefnanda og eiginkonu hans til Bretlands, dags. [...]. júlí 2012. Þá hafi yfirskattanefnd litið til þess að nýr leigutaki hafi fyrst flutt í íbúðina að X í lok júlí 2012. Með hliðsjón af heildarmati ríkisskattstjóra og yfirskattanefndar um raunverulegt lögheimili stefnanda sé því hafnað að afla hefði þurft frekari upplýsinga frá breskum skattyfirvöldum og breskum leigusala til að komast að réttri og upplýstri niðurstöðu og er því hafnað að stefndi hafi brotið gegn rannsóknarreglu 10. gr. stjórnsýslulaga við meðferð málsins.

Stefndi hafnar því að andmælaréttur stefnanda hafi verið virtur að vettugi og að rökstuðningur skattyfirvalda hafi verið rangur.

Stefndi vísar til forsendna í úrskurði yfirskattanefndar þar sem fram komi að þrátt fyrir að ríkisskattstjóri hafi ranglega byggt úrskurð sinn um heimilisfesti stefnanda á grundvelli dvalar hér á landi yfir 183 daga, sbr. 3. tölulið 1. mgr. 1. gr. laga nr. 90/2003, hafi ágreiningsefni málsins legið fyrir á boðunarstigi. Ágreiningsefni málsins lúti að því hvenær heimilisfesti stefnanda í skilningi 1. mgr. 1. gr. laga nr. 90/2003 hafi í raun mátt teljast hafa færst til Bretlands á grundvelli flutnings á fastri búsetu. Yfirskattanefnd hafi talið stefnanda geta komið andmælum sínum á framfæri við boðun ríkisskattstjóra og bendir á að engar athugasemdir hafi verið gerðar af hans hálfu við hinar röngu lagatilvísanir ríkisskattstjóra.

Um efnisatriði málsins tekur stefndi fram að við ákvörðun á heimilisfesti stefnanda hafi skattyfirvöld litið heildstætt á málið um not á íbúðinni að X, þ. e. upphaf og lok þeirrar leigu, not eignarinnar að Y, sbr. leigusamning, dags. [...]. maí 2012, og búsetu stefnanda og eiginkonu hans í húsnæði í Z, sbr. upphafsdag leigusamnings, dags. [...]. júlí 2012. Við þetta mat hafi skattyfirvöld stuðst við þágildandi lög nr. 21/1990 um lögheimili.

Stefndi hafnar því að [...]. júlí 2012 sé tilviljanakennd dagsetning enda sé það dagurinn þegar stefnandi og fjölskylda hans tóku fyrst formlega á leigu húsnæði í Z sem gat talist bækistöð í skilningi 2. mgr. 2. gr. þágildandi lögheimilislaga. Skattyfirvöld hafi litið heildstætt á aðstæður m. a. með hliðsjón af fyrri húsnæðisnotum stefnanda að X og í Y. Húsnæðið í Y hafi verið til skammtímadvalar af því tagi sem falli undir 3. mgr. 1. gr. þágildandi lögheimilislaga. Hafi efni samningsins um það húsnæði vegið þungt, um hvers konar húsnæði hafi verið að ræða auk þess sem ekki hafi verið greidd leiga vegna þess húsnæðis og engir heimilismunir stefnanda í því. Þá bendir stefndi á þá forsendu í úrskurði yfirskattanefndar að stefnandi og eiginkona hans hafi haft íbúðina að X til umráða fram í lok júní 2012.

IV

Stefnandi krefst í máli þessu að felldir verði úr gildi úrskurðir ríkisskattstjóra frá [...] 2016 og yfirskattanefndar frá [...] 2019. Stendur ágreiningur aðila um þá ákvörðun ríkisskattstjóra sem staðfest var með úrskurði yfirskattanefndar að telja stefnanda með skattalegt heimilisfesti og fulla og ótakmarkaða skattskyldu á Íslandi á tímabilinu [...]. maí 2012 til [...]. júlí sama ár.

Eins og nánar er rakið í málsatvikakafla dómsins taldi yfirskattanefnd m. a. að dómaframkvæmd bæri með sér að það væri á ábyrgð aðila sem borið hefði fulla og ótakmarkaða skattskyldu hér á landi að færa fram gögn og rök því til stuðnings að hann hefði brugðið heimilisfesti sínu. Var það niðurstaða nefndarinnar að virtum gögnum málsins og skýringum stefnanda að ekki yrði talið að þær breytingar hefðu orðið á högum stefnanda [...]. maí 2012, að telja mætti að hann hefði fellt niður heimilisfesti hér á landi, enda hafi hann og fjölskylda hans haldið áfram heimili hérlendis um sinn eftir þann dag. Var því hafnað að stefnandi hefði tekið sér fasta búsetu í skilningi laga nr. 21/1990 í Y á Englandi á umræddum tíma og að ekki skipti máli um þessa niðurstöðu þótt bresk yfirvöld hefðu í samræmi við tilkynningu stefnanda um lögheimili gengið út frá því að hann héldi heimili á greindum stað.

Undir rekstri málsins fyrir dómi hefur stefnandi lagt fram vottorð frá breskum skattyfirvöldum, „HM Revenue & Customs“, svokallað „Certificate of UK fiscal residence“, dags. 29. mars 2021. Í vottorðinu segir að bresk skattyfirvöld staðfesti eftir bestu vitund að stefnandi hafi á tímabilinu [...]. maí 2012 til [...]. apríl 2015 verið „resident ofthe UK in accordance with Article 13 ofthe Convention in force between the UK and Iceland“. Byggir stefnandi á því að með umræddu vottorði hafi hann fært fram sönnun um búsetu sína í Englandi frá [...]. maí 2012, og það hvíli því á gagnaðila, íslenska ríkinu, að sanna hið gagnstæða, sbr. 2. og 3. mgr. 71. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Ljóst er að umrætt skjal lá ekki fyrir þegar málið var til meðferðar hjá ríkisskattstjóra og yfirskattanefnd og því var ekki byggt á því við hina stjórnsýslulegu meðferð málsins. Ekki verður þó fram hjá því litið að um er að ræða opinbert vottorð sem stafar frá breskum skattyfirvöldum sem kann að hafa verulega þýðingu við úrlausn um heimilisfesti stefnanda og skattskyldu.

Stjórnvöldum hefur með lögum verið falið það hlutverk að leggja skatt á tekjur manna. Það leiðir af 2. gr. stjórnarskrárinnar, þar sem mælt er fyrir um þrískiptingu ríkisvaldsins, að dómstóla brestur vald til að leggja skatt á tekjur manna. Veigamikill þáttur í skattlagningu á hendur einstaklingum og lögpersónum er einmitt að ákvarða skattalegt heimilisfesti þeirra. Dómstólar eiga þó án alls vafa dómsvald um ógildingarkröfur stefnanda eins og þær liggja hér fyrir. Þegar tekið er tillit til þeirrar þýðingar sem umrætt skjal geti haft fyrir úrslit málsins verður að telja að úrskurðir ríkisskattstjóra frá [...] 2018 og yfirskattanefndar frá [...] 2019 hafi verið byggðir á ófullnægjandi grunni. Ber því að fella þá úr gildi.

Með vísan til 3. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála þykir rétt að hvor aðili beri sinn kostnað af rekstri málsins.

R-kvk-nf S-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

Dómsorð :

Felldur er úr gildi úrskurður yfirskattanefndar nr. 82/2019 frá [...] 2019 og úrskurður ríkisskattstjóra frá [...] 2018 í máli stefnanda.

Málskostnaður fellur niður.

R-kvk-nf S-kvk-nf