S-71/2008

Mál þetta, sem var dómtekið 7. maí s.l., höfðaði sýslumaðurinn á Húsavík hér fyrir dómi 18. febrúar s.l. með ákæru á hendur X;

„fyrir líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt mánudagsins 9. apríl 2007, á Fosshóteli Húsavík, Ketilsbraut 22, slegið [A] hnefahöggi í andlitið með þeim afleiðingum að hann hlaut glóðarauga, mar og bólgu í andliti.

Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20, 1981 og 110. gr. l. nr. 82, 1998.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar.

Í málinu gerir [A], kröfu um skaðabætur, samtals að fjárhæð kr. 587.150, auk vaxta skv. 8. gr. l. nr. 38/2001 frá tjónsdegi en með dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. sömu laga.“

Ákærði neitar sök. Skipaður verjandi hans krefst aðallega sýknu fyrir hans hönd, en til vara þess að honum verði gerð vægasta refsing sem lög leyfa. Þá krefst verjandinn þess fyrir hönd ákærða að bótakröfu verði vísað frá dómi, en ella verði hún lækkuð verulega. Þá krefst skipaður verjandi málsvarnarlauna sér til handa.

I.

Aðfaranótt mánudagsins 9. apríl 2007 var haldinn dansleikur á Fosshóteli Húsavík. Lögreglunni á Húsavík barst tilkynning um slagsmál utan við staðinn klukkan fimm mínútur fyrir fjögur um nóttina, samkvæmt frumskýrslu lögreglu. Er lögregla kom á staðinn voru ólæti að mestu yfirstaðin að því er virtist. Dyraverðir, B og C, kváðu slagsmál hafa brotist út í anddyri staðarins, á stuttum gangi innan við aðaldyrnar. Bentu þeir lögreglu á mann sem hafði verið sleginn. Örskömmu seinna þurfti lögregla að aðstoða dyraverði inni á ganginum því þar upphófust slagsmál milli manna. Virtust þau afstaðin er lögreglan komst inn í anddyrið. Stúlka að nafni D bað lögreglumann um fylgd fyrir manninn sem dyraverðir höfðu bent á að hefði verið sleginn. Virtist skýrsluhöfundi, E, lögreglumanni, sem maðurinn hefði verið sleginn aftur þarna inni á staðnum. Sagði D að þau þyrftu að komast út af staðnum, en teldu sig í hættu inni. E heyrði minnst á að X, ákærði í þessu máli, hefði slegið manninn þarna inni á ganginum örstuttu áður en lögregla komst inn í anddyrið. Lögregla fylgdi D, manninum og fleirum heim og tók niður nöfn vitna sem gáfu sig fram á staðnum.

Þann 10. apríl 2007 kom A á lögreglustöð á Húsavík og kærði líkamsárás. Hann lýsti atvikum svo að hann hefði verið að skemmta sér á dansleiknum ásamt vinum sínum. Einhvern tímann milli klukkan tvö og þrjú um nóttina hefði hann farið á salerni í kjallara hússins. Fyrir framan salernin hefði hann hitt mann og hefðu einhver orðaskipti orðið á milli sín og hans. Hann hefði síðan farið upp frá salernunum en uppi hefði maðurinn veist að sér og slegið sig þungu höggi á vinstri vanga. Dyraverðir hefðu komið að og fjarlægt manninn og vísað þeim báðum á dyr. Hann hefði tekið mynd af manninum og komist að því að þar myndi vera um að ræða mann að nafni Z. Sér hefði verið hleypt aftur inn á skemmtistaðinn og verið búinn að vera þar í þó nokkra stund og þá staðið skammt frá bakinngangi inn á barinn sem er á móts við aðalinnganginn. Hefði hann þar verið að tala við D er ákærði hefði komið hlaupandi. Hann hefði ráðist á sig og slegið sig en það högg hafi ekki verið til mikils skaða. Hann hefði tekið á móti og þeir fallið í gólfið og fleiri menn komið að og gengið í skrokk á sér. Hann hefði fengið þungt hnefahögg í andlitið á hægri vangann í þessum skiptum og taldi ákærða hafa veitt sér það. Eftir þetta hefðu dyraverðir komið að og fjarlægt mennina og ákærða þ.á.m. Eftir það hefði lögregla verið komin á vettvang og fylgt honum frá Fosshótelinu á lögreglustöðina.

Í málinu liggur fyrir læknisvottorð dagsett 16. apríl 2007, ritað af F lækni, þar sem segir að A hafi komið til skoðunar 9. apríl 2007. Hann hefði lent í ryskingum um nóttina og sagst hafa verið barinn í andlitið nokkrum sinnum, bólgnað upp í andliti og haft verki í kringum augu og mikil glóðaraugu. Við skoðun hafi hann verið með allmikil glóðaraugu báðum megin en ekki beinlínis aumur yfir beinum. Röntgenrannsókn hafi ekki sýnt brotáverka. Jafnframt hafi hann verið með klórför á hægri öxl utanverðri og aumur í vöðvum í ofanverðum brjósthrygg. Niðurstaða skoðunar hafi verið mar í andliti, mar í vöðvum í brjósthrygg, klór og fleiður á hægri öxl utanverðri.

II.

Ákærði lýsir atvikum svo hér fyrir dómi að hann hafi hitt Z bróður sinn fyrir utan og hann verið reiður. Ákærði hafi síðan farið inn og slegið eða danglað til A í forstofu skemmtistaðarins. Síðan hafi sér verið vísað út. Vera megi að þetta högg sem ákærði hafi danglað til A hafi lent í höfði hans, þá ofan á höfðinu. Höggið hafi ekki verið þungt og verið greitt yfir annan mann. Vera megi að ákærði hafi komið við A en það hafi örugglega ekki leitt til neins áverka.

Vitnið A kveðst hafa verið sleginn niður í anddyrinu þar sem hann hafi verið að tala við vinkonu sína. Það hafi ákærði gert. Ákærði hafi síðan slegið sig aftur þar sem hann lá. Hafi hann því fengið glóðaraugu báðum megin af völdum ákærða. Áður hefði vitnið lent í stimpingum við bróður ákærða og þeir lent í gólfinu og verið hent út. Síðan hafi vitnið farið inn aftur. Vitnið kannaðist við að bróðir ákærða hefði slegið það áður en þeim var vísað út en segir að ekki hafi séð verulega á sér eftir það. Vitnið kveðst hafa fengið áverkana frá ákærða með tveimur höggum. Seinna höggið hafi hann fengið þegar vitnið varð undir í þvögu. Borinn var undir vitnið framburður þess fyrir lögreglu um að hafa lent í átökum við fleiri menn rétt eftir að vitnið kom inn aftur. Kvaðst vitnið ekki vera með þá atburðarás alveg á hreinu lengur, en muna vel eftir því er það var slegið við fatahengið en ekki muna lengur eftir þessum stimpingum á undan.

Vitnið D kveðst hafa orðið vitni að því er Z bróðir ákærða hafi slegið A hægra megin í höfuðið og síðan var þeim báðum vísað út. Dyraverðir hafi síðan hleypt vitninu og A inn aftur og kveðst vitnið ekki hafa orðið vart við ákærða í þessum aðdraganda. Vitnið kveðst síðan hafa staðið við hlið A frammi við fatahengið og hafi A verið hægra megin við hana og hún þá séð er maður kom aðvífandi og sló A vinstra megin í andlitið. Síðan hafi A fallið í gólfið og þessi maður ofan á og síðan einhver þvaga þar ofan á. Dyraverðir hafi síðan hjálpað þeim út fyrir. Vitnið kveður vinkonu sína G hafa sagt sér fyrir utan að það hefði verið ákærði sem hefði slegið A í seinna sinnið. Vitnið kveðst hafa séð vanga A bólgna fljótt eftir höggið sem bróðir ákærða greiddi honum og einnig hafi bólgnað ótrúlega fljótt eftir höggið sem hann fékk frá ákærða. Aðspurt tók vitnið fram að bróður ákærða og A hefði ekki lent saman fyrir utan staðinn.

Vitnið H lýsir atvikum svo að fyrst hafi komið til átaka inni á staðnum við barinn og þar hafi bróðir ákærða slegið A og síðan hafi fleiri blandað sér í þau átök. Bróðurnum og A hafi verið vísað út og vitnið fylgt með. Síðan hafi vitnið farið inn aftur ásamt A. Einhver áflog hafi hafist þarna inni aftur, en þeim hafi verið lokið og síðan hafi það verið í lok dansleiksins að þau hafi verið að bíða eftir færi á að fara heim. Lögregla hafi þá verið komin að staðnum og dyraverðir hafi beðið þau að bíða með að fara út. Vitnið kveðst hafa staðið við hlið A vinstra megin og verið að tala við hann er maður hafi komið aðvífandi og slegið A fast í andlitið. Vitnið kveðst hafa séð hver greiddi höggið en kveðst ekki hafa þekkt manninn, en hann hafi verið nafngreindur við sig sem ákærði rétt á eftir. Vitnið kveðst ekki hafa neytt áfengis þetta kvöld. Það hafi reynt að forða sér og því ekki tekið eftir því hvort fleiri veittust að A í framhaldi af þessu höggi. Borinn var undir vitnið framburður þess fyrir lögreglu um að A hefði orðið fyrir höggi í átökum sem hófust þegar hann kom inn aftur eftir að hafa verið vísað út, en vitnið kvaðst ekki geta sagt til um þetta núna þar sem svo langt væri um liðið. Aðspurt kvaðst vitnið vera vinkona A.

Vitnið G kveðst hafa staðið í anddyrinu gegnt A er ákærði, sem hún þekki, hafi komið að og slegið A í andlitið. Mikil læti og hávaði hafi fylgt á eftir og síðan hafi sér og unnusta sínum, D og A verið ekið heim af lögreglu. Vitnið kveðst ekki hafa orðið vitni að átökum fyrr um kvöldið en vitað að einhver átök hefðu verið. Vitnið segir nánar spurt að ákærði hafi komið hlaupandi að og slegið A. Sér hafi fundist þetta vera tvö högg, greidd hratt hvort á eftir öðru. Sér hafi virst höggið eða höggin vera þung. Þau hafi lent vinstra megin á andliti A. Vitnið kveðst hafa verið búið að sjá áverka hægra megin á andliti A áður en þau voru greidd. Skömmu seinna hafi séð á vinstra helmingi andlitsins. Vitnið kveðst ekki muna hvort A féll við höggið eða höggin en dyraverðir hafi verið fljótir að koma.

Vitnið C dyravörður kveður dyraverði hafa reynt að vísa A og Z út vegna þess að þeir höfðu verið að slást inni. Þeim hafi þótt stefna í óefni úti og ákveðið að taka A inn aftur. Vitnið kveðst síðan hafa verið að koma innan úr sal og verið að tala við A milli bars og anddyris þegar hann hafi verið sleginn yfir öxlina á vitninu. Vitnið kveður A síðan hafa verið fylgt út í bíl. Aðspurt kvaðst vitnið halda að A hefði ekki fallið við höggið og vitnið kveðst ekki hafa séð hvar höggið lenti. Í framburði vitnisins kom fram að þetta hefði ekki verið í ganginum sjálfum heldur örlítið innar. Vitnið kveðst ekki hafa tekið eftir áverkum í andliti A en hann hefði kannski verið eitthvað rauður í framan. Vitnið kveður þrisvar til fjórum sinnum hafa brotist út slagsmál þetta kvöld og muna eftir einu tilviki þar sem ákærði og A voru að veltast um, en það hafi verið töluvert fyrr en A hafi verið sleginn yfir öxlina á vitninu.

Vitnið I mágkona ákærða kveðst hafa verið fyrir utan, en komið aðeins inn í forstofu og hitt ákærða þar. Hafi hann bent á A-x-þf spurt: ,,Var það þessi?“ og hún játað. Hafi þá ákærði komið hendinni yfir einhvern og danglað í höfuðið á A.

Fyrir dóminn kom vitnið J sem var gestur á dansleiknum en kvaðst ekkert vita um atvik og ekki hafa séð ákærða slá neinn mann.

Þá kom fyrir dóminn vitnið K sem kveðst ekkert hafa séð til ákærða sem máli skipti. Vitnið kveðst hafa verið að reyna að komast út af dansleiknum og þá hafi verið þvaga í áflogum fyrir framan barinn. Vitnið kveðst ekkert hafa séð af því sem fór hugsanlega fram frammi á ganginum. Vitnið kveðst hafa séð ,,K-kk-þf“ og ,,M-kk-þf“ lemja A, en ekkert séð til ákærða sem máli skiptir.

III.

Samkvæmt framburði ákærða kannast hann við að hafa slegið eða danglað til A umrætt kvöld en telur að höggið hafi ekki komið nema ofan í höfuð A.

Vitnið C dyravörður ber að ákærði hafi slegið til manns yfir öxlina á sér. Þetta vitni kveður það hafa gerst eitthvað innar í húsinu en framburður annarra hljóðar um, en ekki verður ályktað annað en að um sama tilvik sé að ræða, enda ekki verulegur munur á staðsetningu samkvæmt framburði þessa vitnis. Samkvæmt framburði vitnanna G, H og D sló ákærði A í andlitið frammi í ganginum, andspænis fatahengi, en samkvæmt framburði I spurði ákærði hana er hún kom inn í innganginn og var að tala við hann hvort þetta væri þessi og er hún játaði því ,,danglaði“ ákærði í höfuð A.

Með framburðum þessara vitna verður lagt til grundvallar að upplýst sé að ákærði hafi slegið A eitt högg í höfuðið. Til þess verður hins vegar að líta að í framburðum vitna og skýrslu A fyrir lögreglu kemur fram að ráðist hafi verið að honum fyrr um nóttina, jafnvel oftar en einu sinni. Því verður að ákærði að njóta þess að ekki er sannað svo hafið sé yfir vafa að högg hans hafi valdið þeim áverka sem honum er gefinn að sök í ákæru.

Sú háttsemi ákærða að slá í höfuð A, jafnvel þótt ósannað sé hverjar afleiðingar höggsins hafi verið, varðar hann refsingu samkvæmt 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga.

Ákærði hefur hreinan sakaferil. Refsing hans þykir eftir atvikum hæfilega ákveðin sekt til ríkissjóðs að fjárhæð 80.000 krónur, en fangelsi í 6 daga komi í stað sektarinnar, verði hún ekki greidd innan fjögurra vikna frá birtingu dóms að telja.

Í málinu er höfð uppi bótakrafa en með vísan til þess að framburður vitna hljóðar um að fleiri en ákærði hafi ráðist að tjónþola áður en ákærði greiddi honum það högg sem þetta mál fjallar um og því óljóst um þátt annarra sem hugsanlega hafa valdið honum áverka, þykir verða að vísa bótakröfunni frá dómi.

Með tilliti til þess að ekki hefur verið sannað hvaða áverkum árás ákærða kann að hafa valdið þykir rétt að fella sakarkostnað á ríkissjóð að hálfu. Kostnaður vegna vitna á dómstigi nemur samtals 40.306 krónum. Málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, B-kvk-ef S-kvk-ef hrl., bæði á rannsóknar- og dómstigi ákveðast eins og í dómsorði greinir, að virðisaukaskatti meðtöldum. Útlagður ferðakostnaður verjanda nemur 25.660 krónum.

Dóminn kveður upp E-kk-nf S-kk-nf héraðsdómari.

Dómsuppsaga hefur dregist nokkuð vegna anna dómara.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði, X, greiði 80.000 krónur í sekt til ríkissjóðs innan fjögurra vikna frá birtingu þessa dóms að telja, en sæti ella fangelsi í 6 daga.

Bótakröfu A er vísað frá dómi.

Ákærði greiði 181.138 krónur í sakarkostnað, þ.m.t. helming málsvarnarlauna skipaðs verjanda síns, B-kvk-ef S-kvk-ef hrl., sem ákveðast í heild 296.310 krónur.