S-102/2019

Mál þetta, sem dómtekið var 27. maí sl., höfðaði lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu með ákæru 19. febrúar sl. á hendur ákærðu, S-kvk-þgf H-kvk-þgf H-kvk-þgf, kt. 0000000000, [...] í Garðabæ:

„fyrir eftirtalin umferðar og fíkniefnalagabrot:

I.

1. Umferðarlagabrot með því að hafa, aðfaranótt miðvikudagsins 7. júní 2017, ekið bifreiðinni [...] óhæf til að stjórna henni örugglega vegna áhrifa ávana og fíkniefna (í blóði mældist 9,7 ng/ml af tetrahýdrókannabínól, í þvagi mældist tetrahýdrókannabínólsýra) vestur Álftanesveg á Álftanesi, við Bessastaðaveg, uns aksturinn var stöðvaður skömmu síðar.

Telst brot þetta varða við 1. mgr., sbr. 2. mgr., 45. gr. a., sbr. 100. gr., umferðarlaga nr. 50/1987.

2. Fíkniefnalagabrot með því að hafa, á þeim tíma sem greint er frá í 1. tl., haft í vörslum sínum 0,22 g af kannabisefni, sem ákærða framvísaði við leit lögreglu í bifreiðinni [...].

Telst brot þetta varða við 2., sbr. 5. og 6. gr., laga um ávana og fíkniefni nr. 65/1974, sbr. lög nr. 13/1985 og lög nr. 68/2001, og 2. gr., sbr. 1. mgr. 14. gr., reglugerðar um ávana og fíkniefni og önnur eftirlitsskyld efni nr. 233/2001, sbr. reglugerð nr. 848/2002.

II.

1. Umferðarlagabrot með því að hafa, þriðjudaginn 18. júlí 2017, ekið bifreiðinni [...] óhæf til að stjórna henni örugglega vegna áhrifa ávana og fíkniefna (í blóði mældist 11 ng/ml af tetrahýdrókannabínól, í þvagi mældist tetrahýdrókannabínólsýra) um Barónsstíg í Reykjavík, við Eiríksgötu, uns aksturinn var stöðvaður skömmu síðar. 2

Telst brot þetta varða við 1. mgr., sbr. 2. mgr., 45. gr. a., sbr. 100. gr., umferðarlaga nr. 50/1987.

2. Fíkniefnalagabrot með því að hafa, á þeim tíma sem greint er frá í 1. tl., haft í vörslum sínum, í sölu og dreifingarskyni, 33,99 g af maríhúana sem lögregla fann við leit í bifreiðinni [...].

Telst brot þetta varða við 2., sbr. 5. og 6. gr., laga um ávana og fíkniefni nr. 65/1974, sbr. lög nr. 13/1985 og lög nr. 68/2001, og 2. gr., sbr. 1. mgr. 14. gr., reglugerðar um ávana og fíkniefni og önnur eftirlitsskyld efni nr. 233/2001, sbr. reglugerð nr. 848/2002.

III.

1. Umferðarlagabrot með því að hafa, aðfaranótt sunnudagsins 22. október 2017, ekið bifreiðinni [...] óhæf til að stjórna henni örugglega vegna áhrifa ávana og fíkniefna (í blóði mældist 3,3 ng/ml af tetrahýdrókannabínól, í þvagi mældist tetrahýdrókannabínólsýra, kókaín og amfetamín) austur Kársnesbraut í Kópavogi, uns aksturinn var stöðvaður skömmu síðar við Holtagerði nr. 3.

Telst brot þetta varða við 1. mgr., sbr. 2. mgr., 45. gr. a., sbr. 100. gr., umferðarlaga nr. 50/1987.

2. Fíkniefnalagabrot með því að hafa, á þeim tíma sem greint er frá í 1. tl., haft í vörslum sínum, í sölu og dreifingarskyni, 21,58 g af maríhúana, 0,90 g af amfetamíni og eina töflu af ecstasy sem lögregla fann við leit í bifreiðinni [...].

Telst brot þetta varða við 2., sbr. 5. og 6. gr., laga um ávana og fíkniefni nr. 65/1974, sbr. lög nr. 13/1985 og lög nr. 68/2001, og 2. gr., sbr. 1. mgr. 14. gr., reglugerðar um ávana og fíkniefni og önnur eftirlitsskyld efni nr. 233/2001, sbr. reglugerð nr. 848/2002.

IV.

Umferðarlagabrot með því að hafa, fimmtudaginn 18. janúar 2018, ekið bifreiðinni [...] óhæf til að stjórna henni örugglega vegna áhrifa ávana og fíkniefna (í blóði mældist 2,1 ng/ml af tetrahýdrókannabínól, í þvagi mældist tetrahýdrókannabínólsýra) austur Suðurnesveg á Álftanesi, við Brekkuland, uns árekstur varð á milli bifreiðanna [...] og [...].

Telst brot þetta varða við 1. mgr., sbr. 2. mgr., 45. gr. a., sbr. 100. gr., umferðarlaga nr. 50/1987.

Þess er krafist að ákærða verði dæmd til refsingar, til greiðslu alls sakarkostnaðar og sviptingar ökuréttar, skv. 101. gr. og 102. gr. umferðarlaga nr. 3

50/1987, sbr. 25. gr. laga nr. 44/1993 og 18. gr. laga nr. 66/2006. Jafnframt er þess krafist að ákærða verði dæmd til að sæta upptöku á framangreindum fíkniefnum samkvæmt 6. mgr. 5. gr. laga nr. 65/1974 og 2. mgr. 14. gr. reglugerðar nr. 233/2001 og að ákærða verði dæmd til að þola upptöku á 249.000 kr. sem lögregla haldlagði, sem er ætlaður ágóði af sölu fíkniefna, skv. 7. mgr. 5. gr. laga um ávana og fíkniefni nr. 65/1974 og 69. gr. b. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.“

Ákærða neitar sök í ákæruliðum nr. I.1, II.1 og III.1. Ákærða játar aftur á móti sök í ákæruliðum nr. I.2 og II.2 ásamt því að játa ákærulið III.2, þó þannig að hún lýsir því yfir að hún telji „ecstacy“ ekki viðurkennt heiti umrædds efnis að lögum og því sé þeim þætti þess ákæruliðar mótmælt. Þá játar ákærða sök í ákærulið IV en lætur þess getið að hún telji að viðurkennd skekkjumörk séu 10% og því sé raunverulegt magn af tetrahýdrókannabínól sem miða beri við ekki 2,1 ng/ml heldur 1,9 ng/ml. Ákærða mótmælir ekki upptökukröfum ákæruvaldsins. Af hálfu ákærðu er krafist vægustu refsingar sem lög leyfa. Þá er þess krafist að allur sakarkostnaður vegna málsins, þar með talin hæfileg málsvarnarlaun verjanda, greiðist úr ríkissjóði.

I

Eins og áður segir hefur ákærða skýlaust játað brot sín samkvæmt ákæruliðum I.2 og II.2. Sannað er með skýlausri játningu ákærðu og öðrum gögnum málsins að ákærða er sek um þá háttsemi sem henni er gefin að sök í umræddum ákæruliðum og þar er rétt heimfærð til refsiákvæða.

Hvað varðar ákærulið III.2 þá lýsti verjandi ákærðu því yfir að hún játaði þann lið, þó þannig að hún teldi að „ecstacy“ væri ekki viðurkennt heiti umrædds efnis að lögum og því væri þeim þætti þess ákæruliðar mótmælt. Að mati dómsins orkar ekki tvímælis að með tilvísun í ákæru til „ecstasy“ sé átt við efnið MDMA, sbr. einnig til nokkurrar hliðsjónar dóm Hæstaréttar 28. maí 2015 í máli nr. 21/2015. Að þessu virtu ásamt öðrum gögnum málsins telst sannað að ákærða er sek um þá háttsemi sem henni er gefin að sök í umræddum ákærulið og þar er rétt heimfærð til refsiákvæða.

Eftir standa þá ákæruliðir I.1, II.1 og III.1 auk þess sem ákærða játar að hluta til sök í ákærulið IV, þó þannig að hún lætur þess getið að hún telji að viðurkennd skekkjumörk séu 10% og því sé raunverulegt magn af tetrahýdrókannabínól sem miða beri við ekki 2,1 ng/ml heldur 1,9 ng/ml. Í öllum fjórum tilvikum er ákærðu gefið að sök að hafa ekið bifreið undir áhrifum fíkniefna. Við aðalmeðferð var því lýst yfir af verjanda að ákærða viðurkenndi að hafa ekið viðkomandi bifreið umrædd fjögur skipti 4 og að hún kannaðist við að lögregla hefði haft afskipti af henni öll umrædd skipti. Þá var því lýst yfir að ekki væri vefengt að fjórar fyrirliggjandi matsgerðir Rannsóknastofu í lyfja og eiturefnafræði við Háskóla Íslands stöfuðu í reynd frá þeim sem þær undirrituðu, en með því væri þó efni umræddra matsgerða engan veginn samþykkt.

Í gögnum málsins er að finna beiðnir lögreglunnar um töku blóð og þvagsýna úr ákærðu og jafnframt beiðnir um rannsókn á umræddum sýnum. Ekkert kom fram fyrir dómi, meðal annars við skýrslutökur af lögreglumönnum sem afskipti höfðu af ákærðu, sem gat gefið til kynna að varðveislu blóð eða þvagsýna hefði verið ábótavant. Aðspurð fyrir dómi um geymslutíma blóðsýna áður en þau væru send Rannsóknastofu í lyfja og eiturefnafræði við Háskóla Íslands svaraði A, sviðsstjóri við rannsóknastofuna, því til að sá tími sem um væri að ræða í þessum tilvikum væri ekki til þess fallinn að hafa áhrif á sýnin sem gætu verið sakborningi í óhag.

Samkvæmt umræddum matsgerðum mældust þau fíkniefni í blóði ákærðu sem rakin eru í ákæru. Undir sérhverja af matsgerðunum fjórum rita sérfræðingar við rannsóknastofuna, þ.e. sviðsstjórarnir A, B og C. Allar gáfu þær skýrslu fyrir dómi og staðfestu efni matsgerðanna. Aðspurðar almennt um aðferðafræði við mælingar og hugsanleg vikmörk bar vitnunum saman um það að tvær mælingar ættu sér stað í hverri rannsókn. Ef innri munur á mælingunum tveimur væri umfram 10% þá væri aftur mælt. Þegar tvær gildar mælingar lægju fyrir væri meðaltal þeirra lagt til grundvallar, þó þannig að við útreikning meðaltalsins væri námundað niður á við en ekki upp á við, en slíkt væri gert sakborningi til hagsbóta af langvarandi venju. Samandregið væri hér um að ræða vísindalega viðurkennda aðferð sem einnig væri beitt á hinum Norðurlöndunum. Aðspurðar um það hvort viðurkennd skekkjumörk væru 10% við mælingar á fíkniefnum í blóði, sbr. fyrrgreind sjónarmið ákærðu í þá átt varðandi ákærulið IV, þá sögðu vitnin slíka framkvæmd ekki við lýði. Þannig kom fram í máli C að vissulega væru allar mælingar háðar óvissu en beitt væri vísindalega viðurkenndri aðferð sem einkenndist af miklum varnöglum. Út úr þessu kæmi hið réttasta gildi. Þá báru C og A að niðurstaðan í ákærulið IV upp á 2,10 ng/ml hefði fengist eftir námundun niður úr 2,185 ng/ml. Slíkt væri stærðfræðilega rangt, en langvarandi venja væri fyrir því við þessar aðstæður að námunda aðeins niður á við, þ.e. sakborningi til hagsbóta.

Með vísan til viðurkenningar ákærðu á því að hún hafi verið undir stýri í umræddum tilvikum sem og með hliðsjón af gögnum málsins, einkum fyrirliggjandi 5 matsbeiðnum lögreglu auk matsgerða Rannsóknastofu í lyfja og eiturefnafræði við Háskóla Íslands, sem allar voru eins og áður segir staðfestar fyrir dómi af þeim sérfræðingum sem rituðu matsgerðirnar, er að mati dómsins komin fram lögfull sönnun um að ákærða hafi gerst sek um þá háttsemi sem henni er gefin að sök í umræddum ákæruliðum og þar er rétt heimfærð til refsiákvæða.

II

Ákærða er fædd árið [...]. Samkvæmt sakavottorði hefur henni ekki áður verið gerð refsing. Þá ber að líta til þess að ákærða játaði skýlaust hluta brota sinna, þ.e. brot samkvæmt ákæruliðum I.2 og II.2. Að þessu virtu og með vísan til 77. gr. almennra hegningarlaga þykir refsing ákærðu hæfilega ákveðin fangelsi í 30 daga. Eftir atvikum þykir mega fresta fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja haldi ákærða almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Með vísan til tilvitnaðra ákvæða laga nr. 50/1987 í ákæru ber að svipta ákærðu ökurétti í 30 mánuði frá dómsbirtingu að telja.

Þá verða fjármunir og fíkniefni gerð upptæk eins og krafist er og nánar greinir í dómsorði.

Loks verður ákærða dæmd til að greiða sakarkostnað, þ.m.t. málsvarnarþóknun verjanda síns sem ákveðin er með virðisaukaskatti í dómsorði.

A-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð:

Ákærða, S-kvk-nf H-kvk-nf H-kvk-nf, sæti fangelsi í 30 daga en fresta skal fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja, haldi ákærða almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærða sæti sviptingu ökuréttar í 30 mánuði frá birtingu dóms þessa að telja.

Ákærða sæti upptöku á 0,22 g af kannabisefni, 33,99 g af maríhúana, 21,58 g af maríhúana, 0,90 g af amfetamíni, einni töflu af ecstasy og 249.000 krónum í reiðufé.

Ákærða greiði þóknun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef K-kk-ef K-kk-ef lögmanns, 421.600 krónur. Þá greiði ákærða 442.738 krónur í annan sakarkostnað.

A-kk-nf H-kk-nf 5 matsbeiðnum lögreglu auk matsgerða Rannsóknastofu í lyfja og eiturefnafræði við Háskóla Íslands, sem allar voru eins og áður segir staðfestar fyrir dómi af þeim sérfræðingum sem rituðu matsgerðirnar, er að mati dómsins komin fram lögfull sönnun um að ákærða hafi gerst sek um þá háttsemi sem henni er gefin að sök í umræddum ákæruliðum og þar er rétt heimfærð til refsiákvæða.

II

Ákærða er fædd árið [...]. Samkvæmt sakavottorði hefur henni ekki áður verið gerð refsing. Þá ber að líta til þess að ákærða játaði skýlaust hluta brota sinna, þ.e. brot samkvæmt ákæruliðum I.2 og II.2. Að þessu virtu og með vísan til 77. gr. almennra hegningarlaga þykir refsing ákærðu hæfilega ákveðin fangelsi í 30 daga. Eftir atvikum þykir mega fresta fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja haldi ákærða almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Með vísan til tilvitnaðra ákvæða laga nr. 50/1987 í ákæru ber að svipta ákærðu ökurétti í 30 mánuði frá dómsbirtingu að telja.

Þá verða fjármunir og fíkniefni gerð upptæk eins og krafist er og nánar greinir í dómsorði.

Loks verður ákærða dæmd til að greiða sakarkostnað, þ.m.t. málsvarnarþóknun verjanda síns sem ákveðin er með virðisaukaskatti í dómsorði.

A-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

Ákærða, S-kvk-nf H-kvk-nf H-kvk-nf, sæti fangelsi í 30 daga en fresta skal fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja, haldi ákærða almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærða sæti sviptingu ökuréttar í 30 mánuði frá birtingu dóms þessa að telja.

Ákærða sæti upptöku á 0,22 g af kannabisefni, 33,99 g af maríhúana, 21,58 g af maríhúana, 0,90 g af amfetamíni, einni töflu af ecstasy og 249.000 krónum í reiðufé.

Ákærða greiði þóknun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef K-kk-ef K-kk-ef lögmanns, 421.600 krónur. Þá greiði ákærða 442.738 krónur í annan sakarkostnað.

A-kk-nf H-kk-nf