S-474/2019

Dómur

Mál þetta, sem dómtekið var 29. október sl., höfðaði lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu með ákæru 4. apríl 2019 á hendur: „X, kt. […], […], […], fyrir líkamsárás, með því að hafa laugardaginn 24. júlí 2017, að […] í […], ráðist á unnustu sína A kt. […], og slegið hana tveimur höggum með flötum lófa í andlitið með þeim afleiðingum að hún hlaut þreifieymsli yfir kjálka vinstra megin og í kjölfarið slegið dóttur fyrrnefndrar unnustu sinnar, B kt. […], einu höggi í andlitið og einu höggi í vinstri handlegg með þeim afleiðingum að hún hlaut roða yfir upphandlegg vinstra megin, þreifieymsli yfir vinstri framhandlegg og olnboga og neðri hluta upphandleggs.

Telst brot þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Ákærði krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá dómi, til vara að hann verði sýknaður af öllum kröfum ákæruvaldsins, til þrautavara, verði ákærði sakfelldur, að honum verði ekki gerð sérstök refsing og til þrautaþrautavara að ákærði verði dæmdur til vægustu refsingar er lög leyfa. Þá krefst verjandi ákærða hæfilegra málsvarnarlauna að mati dómsins sem greiðist úr ríkissjóði og að við ákvörðun málsvarnarlauna verði tekið tillit til virðisaukaskatts.

I

Málsatvik

Samkvæmt frumskýrslu lögreglu var hún kölluð á vettvang að […] þann 24. júlí 2017 vegna gruns um að ákærði hefði beitt brotaþola, mæðgurnar A

, kærustu ákærða, og dóttur hennar, B

, ofbeldi. Kvöldið áður hefði hann rifist við A í síma en síðan komið til hennar um morguninn.

A hefði hleypt honum inn og hefði hann strax byrjað að rífast, hótað þeim báðum lífláti og slegið A nokkrum sinnum utan undir með flötum lófa. Þegar B reyndi að ko ma móður sinni til bjargar hefði hann slegið hana í vinstri hönd og vinstri kinn og gleraugu hennar þá skollið í gólfið. Á meðan lögregla var á vettvangi hefði ákærði hringt stöðugt í síma beggja brotaþola. Hafi annar þeirra lögreglumanna sem kom á vettvan g svarað einu símtalinu frá ákærða og hefði hann lítið viljað tala við lögreglu og sagt þetta vera milli sín og konu sinnar . Þá hefði ákærði sagt að lögregla þyrfti að vera ávallt til staðar til að passa brotaþola fyrir sér. Einnig kemur fram í skýrslunni að lögreglumenn hafi ekið brotaþolum á slysadeild.

A gaf skýrslu hjá lögreglu við rannsókn málsins. Sagði hún að þau ákærði hefðu verið kærustupar í um sex ár og hefði hann nánast allan tímann verið með hótanir við hana. Umrætt sinn hefði hún vaknað við lætin í honum og hleypt honum inn til að vekja ekki nágranna sína. Um leið og hún opnaði hefði ákærði slegið hana tvisvar í andlitið með flötum lófa. Við þessi læti hefði dóttir hennar, B, vaknað og komið fram. Ákærði hefði þá sagt eitthvað við B á íslensku og síðan slegið hana í andlitið. B hefði þá tekið hníf í eldhúsinu en hún hefði síðan sjálf náð að koma ákærða fram á gang og loka.

Skýrsla var einnig tekin af B hjá lögreglu. Kvaðst hún hafa vaknað við læti og farið fram og séð að ákærði var kominn í anddyrið. Hún hefði heyrt hann slá móður hennar, A. Til að vernda sig og móður sína hefði hún tekið hníf úr eldhúsinu og hefði ákærði þá ráðist að henni og slegið hana í andlitið. Hún hefði þá hótað því að hringja í lögreglu og hefði hann þá farið út. Kvaðst hún finna til í andliti og handlegg eftir ákærða.

Ákærði sagði í framburði sínum hjá lögreglu að hann hefði komið þangað vegna ágreinings við A, sem hefði þá verið kærasta hans, þar sem hann hefði ekki getað náð í hana símleiðis. Hún hefði látið hann hafa dót sem hann átti og hefði B þá náð í hníf úr eldhúsinu og hefði hann þá kastað dóti í vegg og síðan farið. Hann kvaðst hvoruga þeirra hafa lamið eða slegið en hugsanlega ýtt við A en ekki þannig að hún hefði skollið í neitt.

Fyrir liggja tvö vottorð vegna komu þeirra mæðgna á slysadeild 24. júlí 2017, sem bæði eru dagsett 29. ágúst 2017. Þau eru samhljóða hvað varðar atvikalýsingu og í þeim segir:

Þær urðu fyrir líkamsárás á heimili sínu snemma þennan morgun.

[…]

(

A

) hefur verið í sambandi við íslenskan mann í 6

7 ár. Endurtekið reynt að slíta sambandinu, aldrei búið með honum en hann býr nálægt. Hann mun margsinnis áður hafa beitt hana líkamlegu ofbeldi en hún aldrei tilkynnt það lögreglu vegna hótana hans um líflát þeirra mæðgna og hótana um að taka eigið líf. Í morgun er það í fyrsta sinn sem hann beitir dótturina ofbeldi og þær hafa samband við lögreglu. Þessi maður hefur til langs tíma beitt andlegu ofbeldi í formi hótana um líflát, hótað að keyra yfir þær mæðgur og kveikja í húsinu þeirra. Hefur hringt endurtekið og sent hótandi skilaboð bæði á móður og dóttur. Dóttirin hefur reynt að halda sig utan við samband móður sinnar og þess manns.

Kl. 6 þennan morgun hringi hann dyrabjöllu og af hræðslu við að trufla nágrannanna um of með hávaða hleypir móðirin honum inn. Þegar hann kemur inn um dyrnar eiga þau orðaskipti og hann byrjar að slá hana í andlitið. Dóttirin heyrir ofbeldið og kemur út úr svefnherbergi. Hún tekur upp hníf að sögn og hótar manninum. Hann slær þá til hennar. Hún setur upp vi. handlegg til að verja sig og fær högg á handlegginn og andlit. Missi gleraugu og sér þá takmarkað. Móðir stígur þá á milli til að verja dóttur sína og nær að ýta manninum út um dyrnar. Hann berst á móti og fékk hún þá högg af hurðinni…“

Í vottorðinu vegna komu A kemur fram að hún hafi kvartaði yfir áverka á vinstri kjálka og einnig sagst hafa fengið högg á handlegg þegar hún reyndi að ýta árásarmanni út um dyrnar. Við skoðun hafi hún reynst vera með þreifieymsli yfir kjálka vinstra megin.

Í vottorði vegna komu B segir að hún hafi við skoðun reynst vera með vægan roða neðst yfir upphandlegg vinstra megin og þreifieymsli yfir vinstri framhandlegg, olnboga og neðri hluta upphandleggs.

II

Framburður ákærða og vitna fyrir dómi Verður nú gerð grein fyrir framburði ákærða og vitna fyrir dómi að því marki sem nauðsynlegt er til úrlausnar málsins.

Ákærði kvaðst hafa komið á heimili brotaþola snemma morguns. Áður hefði hann hringt í A en hún ekki svarað. Þau væru í sambandi og hefðu verið í sjö til átta ár. Hún hefði opnað fyrir honum og farið að öskra á hann og sakað hann um að hafa verið að halda fram hjá sér en hann hefði komið þangað til að fá svör vegna þessara ásakana A. Hún hefði aldrei sagt honum að fara út en hálfpartinn ýtt honum út. Hann hefði þá sagt að hann vildi fá svar við spurningu hjá henni og síðan skyldi hann fara. Dóttir hennar, B, hefði þá komið fram og þær rætt saman á […] og hefði B sagt að hún væri búin að hringja í lögreglu. Hann hefði spurt af hverju og hefði hún þá sagt að hann hefði „physically attacking her mother“. Þessu hefðu bæði hann og A neitað. Hann hefði þá sagt að þær ættu ekki að hringja á lögreglu nema að einhver hefði verið sleginn. Þá hefði B sagt að hann hefði slegið sig. Hún hefði síðan hlaupið fram í eldhús og náð í hníf. Hann hefði þá verið í dyragættinni að ræða við A og ekkert verið að gerast sem hefði gefið tilefni til „svona hræðslu“. Ákærði sagði að það hefði fokið í sig eftir að B sagði að hann hefði slegið hana og hefði hann ætlað að taka hnífinn af henni. Hún hefði haldið um hnífinn með báðum höndum og hann tekið í hendurnar á henni en áður hefði hann ýtt A frá. Hann hefði snúið upp á hendurnar á B og ætlað að taka hnífinn þegar A hefði stokkið á milli þeirra og þá hefði hann sleppt og farið. Hefði hann óttast að hnífurinn færi í A þegar hún greip inn í og hefði hún þá eitthvað rekist í hann og B með hendurnar.

Ákærði neitaði því að hafa slegið brotaþola og kvaðst mestallan tímann hafa verið með dót í höndunum. A hefði reynt að ýta honum og hefði hann örugglega ýtt á móti en hún hefði átt upptökin að þessum stimpingum. Kvaðst hann muna eftir að hafa rætt við lögreglumann símleiðis eftir að hann var farinn og þá neitað því að hafa ráðist á þær. Ákærði kvaðst hafa verið hálfveikur þegar þetta gerðist en eftir þetta hefði hann greinst með krabbamein og hann sé enn undir læknishendi vegna þess.

Vitnið A, brotaþoli, sagðist venjulega slökkva á síma sínum á kvöldin og ekki kveikja aftur fyrr en hún mætti í vinnu. Atvik hefðu gerst um klukkan sex að morgni, en þá hefði dyrabjöllunni hjá henni verið hringt og þegar hún opnaði dyrnar hefði ákærði slegið hana tvisvar í andlitið og við það hefði henni brugðið mjög. Hann hefði spurt hana af hverju hún hefði ekki svarað í símann. Ákærði hefði verið kærasti hennar á þessum tíma og það allt frá árinu 2012, en þau aldrei búið saman. Hún hefði skilað honum reykskynjara sem hann hefði tekið við og kastað frá sér og hefði hann við það farið í gang og heyrst hátt í honum. Dóttir hennar, B, hefði þá komið fram og myndi hún eftir því að B hefði verið komin með hníf sem hún hefði haldið að sér þar sem hún stóð í einu horninu á forstofunni við eldhúshurðina. Hún hefði ekki ógnað ákærða með hnífnum eða beint hnífnum frá sér. B og ákærði hefðu talað eitthvað saman á íslensku sem hún skildi ekki. Hún hefði staðið á milli þeirra og reynt að stía þeim í sundur en allt í einu hefði hún séð að gleraugu B duttu í gólfið. Gerði hún ráð fyrir að það hefði gerst af því að ákærði hefði ráðist á hana en hún hefði ekki séð það gerast og ekki séð hann slá hana. Hún kvaðst ekki hafa séð ákærða grípa í hendur B og hefði ekki séð þau snertast. Eftir þetta hefði hún ýtt ákærða út og lokað hurðinni. Borinn var undir vitnið framburður hennar hjá lögreglu þar sem hún kvaðst hafa séð ákærða slá N og kvaðst hún ekki muna eftir því núna.

Vitnið kvaðst ekki hafa fengið neina áverka eftir högg ákærða en sér hefði verið brugðið. Hún kvaðst hafa verið með þreifieymsli yfir kjálka vinstra megin þegar þetta gerðist, en það hefði ekki verið eftir högg ákærða. Hún hefði misst tönn og hefðu eymslin verið vegna þess. Hún hefði ekki ætlað í skoðun en lögregla hefði beðið hana að fara á slysadeild og hún samþykkt það. Þegar læknir á slysadeild þreifaði á kjálka hennar hefði hún kveinkað sér en talið verkinn hafa verið vegna tannarinnar. Vitnið sagði að eftir atvikið væru hún og ákærði ekki eins náin og áður en hún aðstoðaði hann við ýmislegt vegna veikinda hans auk þess sem þau hefðu ferðast saman. Vitnið kvaðst ekki hafa lagt fram kæru vegna málsins hjá lögreglu og telja að um væri að ræða ágreining sem þau gætu leyst sjálf, en ákærði segi oft hræðilega hluti þegar hann missi stjórn á sér.

Vitnið B, brotaþoli, kvaðst hafa verið sofandi í herbergi sínu þegar hún heyrði dyrabjöllunni hringt. Ákærði hefði síðan komið upp og hefði hún heyrt að hann slasaði móður hennar, A. Hún hefði heyrt einn smell, eins og hann hefði slegið hana. Þegar hún kom fram hefðu verið mikil læti og ákærði hótað að drepa A af því að hún svaraði ekki síma. A hefði haldið um andlitið á sér og hefði hún því haldið að ákærði hefði slasað hana og séð roða í andliti hennar. Hefði vitnið sagt við ákærða að hann hefði tíu sekúndur til að fara af því að hún vildi ekki svona ofbeldi eins og var í gangi þarna. Ákærði hefði þá sagst ætla að drepa hana, aka bifreið yfir hana. Hún hefði þá orðið mjög hrædd og farið inn í eldhús og náð í hníf og sagt ákærða aftur að fara. Hún hefði haldið hnífnum að sér og ekki beint honum að ákærða. Hann hefði þá aftur hótað að drepa hana og hefði hún þá sparkað í hann og höggið lent á maga ákærða. Ákærði hefði þá slegið hana með flötum lófa og hefði móðir hennar gengið á milli og reynt að halda þeim sundur. Hann hafi slegið hana einu sinni og haldið í hálsmál hennar þegar hann sló og hafi gleraugu hennar dottið í gólfið. Muni hún ekki eftir því að ákærði hefði reynt að taka hnífinn af henni. Síðan hefði móðir hennar ýtt honum út um dyrnar og lokað og þær hringt á lögreglu. Vitnið kvaðst hafa tekið hnífinn til að vernda sig og móður sína. Þá sagði vitnið að daginn áður hefði ákærði verið að hringja í hana af því að hann náði ekki í móður hennar í síma. Þá hefði hann sent SMSskilaboð með hótunum eftir að hann fór og ítrekað hringt í hana en hún ekki svarað fyrr en lögregla var komin. Vitnið kvaðst hafa farið á spítala eftir atvikið og hefði hún ekki verið með áverka en mjög hrædd eftir þetta. Vitnið kvaðst ekki hafa lagt fram kæru hjá lögreglu og hefði ekki viljað að málið héldi áfram en viljað fá vernd af því að ákærði hefði sagst ætla að drepa hana. Borinn var undir vitnið framburður sem hafður var eftir henni í frumskýrslu lögreglu um að ákærði hefði slegið hana á vinstri hönd og vinstri kinn og staðfesti vitnið það. Þá staðfesti hún einnig þær upplýsingar sem koma fram í vottorði læknis vegna komu hennar á slysadeild að hún hafi þá verið með roða á vinstri hendi og hefði hann stafað af höggi ákærða.

Vitnið lögreglumaður nr.

[…] kvaðst hafa verið kallaður á vettvang vegna heimilisofbeldis. Hann hefði séð um að stjórna aðgerðum lögreglu á vettvangi, talað við brotaþola og einnig ákærða. Talið hefði verið að ákærði hefði slegið til beggja brotaþola og verið með yfirgang sem hefði byrjað daginn áður og síðan komið heim til þeirra um morguninn. Þegar þær ætluðu að vísa honum út hefði hann brugðist illa við. Ákærði hefði verið farinn af vettvangi þegar lögregla kom. Kvaðst vitnið ekki minnast þess að minnst hefði verið á hníf á vettvangi. Þá hefði hann ekki séð áverka á brotaþola en myndi að gleraugu hefðu farið af öðrum brotaþola og eitthvað hefði sést á þeim.

Vitnið lögreglumaður nr.

[…]

, áður […]

, kvaðst hafa farið á vettvang umrætt sinn en sá lögreglumaður sem var með honum hefði rætt við þá sem komu að málinu, þ. á m. við ákærða í síma. Ástæða útkallsins hefði verið heimilisofbeldi og gerandi verið farinn af vettvangi. Hann hefði séð brotaþola sem hefðu báðar verið í uppnámi.

Vitnið D læknir, læknanr.

[…]

, sagði brotaþola h afa verið skoðaðar af ungum kollega hans á ábyrgð vitnisins , sem hefði ritað tvö vottorð vegna málsins sem hann staðfesti. Atvikum hefði verið lýst þannig við komu að ákærði hefði knúið dyra hjá brotaþola og þegar honum var hleypt inn hefði hann veitt A högg. Dóttir hennar , B

, hefði þá komið fram. Áverkar A hefðu verið litlir en hún hefði kvartað yfir höfuðverk og við skoðun hefði hún verið með staðbundin eymsli á kjálka sem hefðu verið í samræmi við þá frásögn hennar að hún hefði fengið högg þar. Ekkert hefði komið fram sem benti til þess að A væri með verki sem stöfuðu frá tönnum. Hvað varðaði B þá hefði því verið lýst að hún hefði komið fram þegar hún varð vör við læti. Hún hefði tekið sér hníf og þá hefði ákærði slegið til hennar og hefði hún sett fyrir sig vinstri hönd og fengið högg á höndina. Sjáanlegir áverkar á henni hefðu verið vægur roði neðst á upphandlegg auk þess sem hún hefði kvartað yfir verk í handleggnum og verk við hreyfingar. Hefði verið talið að þessir áverkar væru í samræmi við atvikalýsingu.

III

Niðurstaða

Ákærði hefur alfarið neitað sök. Hann er í máli þessu ákærður fyrir líkamsárás á þáverandi kærustu sína, A, og dóttur hennar, B. Er hann ákærður fyrir að hafa slegið A tveimur höggum með flötum lófa í andlitið með þeim afleiðingum að hún hlaut þreifieymsli yfir kjálka vinstra megin, og í kjölfarið slegið B einu höggi í andlitið og einu höggi í vinstri handlegg með þeim afleiðingum að hún hlaut roða yfir upphandlegg vinstra megin og þreifieymsli yfir vinstri framhandlegg og olnboga og neðri hluta upphandleggs.

Ákærði krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá dómi og byggir kröfu sína á því að skilyrði 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 um að almenningshagsmunir krefjist málshöfðunar sé ekki uppfyllt í málinu auk þess sem brotaþolar hafi ekki lagt fram kæru vegna málsins og hafi ekki verið gefinn kostur á að leggja fram bótakröfu vegna þess. Þá leiði sjónarmið jafnræðisreglu og reglur um meðalhóf til þess að ekki sé réttlætanlegt að máli ákærða sé haldið áfram á sama tíma og ákæruvaldið dragi til baka ákærur vegna sambærilegra mála.

Í máli þessu er ákært fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr.

19/1940. Samkvæmt 2. mgr. ákvæðisins höfðar ákæruvaldið mál út af brotum samkvæmt 1. mgr. og skal það ekki gert nema almenningshagsmunir krefjist þess. Þá er það ekki skilyrði þess að refsað verði á grundvelli ákvæðisins að brotaþoli hafi lagt fram kæru og krafist refsingar sakbornings. Í þessu máli hefur ákæruvaldið, að lokinni rannsókn málsins, metið það svo að skilyrði væru til útgáfu ákæru samkvæmt 145. gr. laga nr.

88/2008 og að almenningshagsmunir krefðust þess að mál þetta yrði höfðað. Sú ákvörðun felur í sér beitingu ákæruvalds á valdheimildum á grundvelli laga og getur eðli máls samkvæmt ekki sætt endurskoðun dómstóla. Verður því kröfu ákærða um frávísun málsins hafnað.

Ákærði neitar sök. Hann kannast við að hafa umrætt sinn farið á heimili brotaþola vegna ágreinings sem var uppi milli hans og A. Það eina sem hann hefði gert væri að ýta aðeins við A og reyna að ná hnífi af B. Brotaþolar báru báðar um það í framburði sínum fyrir dómi að ákærði hefði veist að þeim eins og lýst er í ákæru. Af framburði þeirra og ákærða verður þó ráðið að stimpingar hafi orðið milli brotaþola og ákærða í forstofu íbúðarinnar og að B hafi m.a. tekið sér hníf í hönd. Þá verður af framburði þeirra ráðið að A hafi reynt að ganga á milli ákærða og B.

A sagði ákærða hafa slegið sig tvisvar sinnum um leið og hún opnaði fyrir honum. B bar um það í framburði sínum að hafa heyrt þegar ákærði kom og hafa þá heyrt einu sinni skell eins og einhver væri sleginn. Þegar hún kom fram hefði hún séð A halda um vanga sinn og síðan að hún var rauð þar. Taldi hún þann roða stafa af höggi frá ákærða. Fyrir liggur vottorð þar sem staðfest er að A hafi við komu á slysadeild verið með eymsli yfir kjálka vinstra megin. Fyrir dómi kvaðst hún hins vegar ekki hafa hlotið þau eymsli vegna höggs frá ákærða heldur hefðu þau verið afleiðing þess að tönn hefði verið fjarlægð. Kvaðst hún vegna þess hafa kveinkað sér þegar þreifað var á kjálka hennar á slysadeild. Í fyrirliggjandi læknisvottorði vegna komu hennar og vætti læknis er hins vegar ekkert sem bendir til þess að brotaþoli hafi lýst því við skoðun að hún væri með eymsli á þessum stað af öðrum orsökum en vegna árásar ákærða.

Sönnunarbyrði um sekt ákærða og atvik sem telja má honum í óhag hvílir á ákæruvaldinu og metur dómari hverju sinni hvort nægileg sönnun, sem ekki verði vefengd með skynsamlegum rökum, sé fram komin um hvert það atriði sem varðar sekt og ákvörðun viðurlaga við broti, sbr. 108. og 109. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Ákærði hefur alfarið neitað sök. Ekki eru aðrir til frásagnar um atvik á þessum tíma en ákærði og brotaþoli. Þrátt fyrir að B hafi borið um að hafa heyrt hljóð sem benti til þess að einhver hefði verið sleginn einu sinni, þá var hún ekki vitni að því. Auk þess samrýmist það ekki framburði A um að höggin hafi verið tvö. Þá var framburður ákærða á þann veg að hann hefði einungis ýtt við henni. Loks var A, samkvæmt eigin framburði, þegar með eymsli á kjálkanum af öðrum orsökum þegar atvik áttu sér stað. Í ljósi þess framburðar verður framburður B um að brotaþoli hafi haldið um andlit sitt ekki vera talin til stuðnings því að brotaþoli hafi þá fengið áverka á andlit. Í ljósi þessa framburður A verður fyrirliggjandi læknisvottorð heldur ekki talið vera því til stuðnings að hún hafi við komu á slysadeild verið með nýja áverka á kjálka sem þannig yrðu raktir til undanfarandi atvika. Framburður brotaþola hefur þannig verið óstöðugur að því leyti að framangreindur framburður um áverka hennar kom fyrst fram við meðferð málsins fyrir dómi og er í ósamræmi við þá ályktun sem fram kom hjá vitninu D að áverkar geti samrýmst þeirri sögu sem brotaþoli gaf. Þó hefur framburður brotaþola verið stöðugur um að ákærði hafi slegið hana tvisvar sinnum en önnur gögn verða ekki talinn styðja þessar sakargiftir á hendur ákærða. Ekkert er fram komið sem dregur sérstaklega úr trúverðugleika ákærða um atvik. Gegn neitun hans verður sakfelling ekki byggð einungis á framburði brotaþola. Með vísan til þess sem að framan er rakið verður því ekki talið að fram sé komin lögfull sönnun þess að ákærði hafi veist að brotaþola, eins og í ákæru greinir. Verður ákærði því sýknaður.

Hvað varðar ætlaða árás ákærða á hendur B, þá hefur ákærði einnig neitað sök hvað hana varðar. Samkvæmt framburði hennar og ákærða var A á staðnum þegar samskipti ákærða og B áttu sér stað. Af framburðum þeirra þriggja má ráða að B hafi á þessum tíma verið komin með hníf í hendur. A sagði hjá lögreglu að hún hefði séð ákærða slá B en fyrir dómi kvaðst hún ekki muna það lengur. Þó bar hún um að hafa séð þegar gleraugu B duttu á gólfið en ekki séð hvað olli því. Fyrir liggur læknisvottoð þar sem staðfest er að brotaþoli hafi verið með áverka á hendi sem geti samrýmst því að hún hafi borið höndina fyrir sig.

Samkvæmt 1. mgr. 111. gr. laga nr. 88/2008 verður dómur reistur á sönnunargögnum sem færð eru fram við meðferð máls fyrir dómi. Brotaþoli B staðfesti fyrir dómi að ákærði hefði slegið sig tvisvar sinnum eins og greinir í ákæru. A gaf skýrslu fyrir dómi og gat þá ekki staðfest að hafa séð ákærða slá til B og verður því í ljósi framangreinds ákvæðis ekki byggt á þeim framburði sem hún gaf um þetta hjá lögreglu. Ákærði bar sjálfur um að hafa tekið um hendur brotaþola til að reyna að ná af henni hníf. Brotaþoli kvaðst hafa sparkað í ákærða eftir að hún náði í hnífinn og hann þá slegið hana og gleraugu hennar dottið. Í læknisvottorði er einungis getið um áverka á handlegg brotaþola. Hvorki framburður A um að hún hefði orðið vör við þegar gleraugun duttu en ekki séð ákærða slá B eða staðfestir áverkar á brotaþola samkvæmt læknisvottorði verða í ljósi þeirra stimpinga sem þau öll bera um að átt hafi sér stað, taldir styðja sakargiftir á hendur ákærða. Ekkert er fram komið sem dregur sérstaklega úr trúverðugleika ákærða um atvik. Gegn neitun ákærða verður sakfelling hans þannig ekki byggð á þeim gögnum sem fram eru komin. Með vísan til þess verður því ekki talið að fram sé komin lögfull sönnun þess að ákærði hafi veist að brotaþola, eins og í ákæru greinir. Verður ákærði því einnig sýknaður af líkamsárás á hendur B.

Eftir úrslitum málsins greiðist allur sakarkostnaður úr ríkissjóði, sbr. 1. mgr. 235. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, V-kk-ef H. V-kk-ef lögmanns, er telst alls hæfilega ákveðinn 500.000 krónur. Við ákvörðun málsvarnarlauna hefur verið tekið tillit til virðisaukaskatts.

Við uppkvaðningu dómsins er gætt ákvæða 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið K-kk-nf S-kk-nf E-kk-nf saksóknarfulltrúi.

S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

Dómsorð:

Ákærði, X, er sýknaður af öllum kröfum ákæruvaldsins.

Allur sakarkostnaður málsins greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, V-kk-ef H. V-kk-ef lögmanns, sem samtals eru ákveðin 500.000 krónur.

S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf verjanda ákærða, V-kk-ef H. V-kk-ef lögmanns, er telst alls hæfilega ákveðinn 500.000 krónur. Við ákvörðun málsvarnarlauna hefur verið tekið tillit til virðisaukaskatts.

Við uppkvaðningu dómsins er gætt ákvæða 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið K-kk-nf S-kk-nf E-kk-nf saksóknarfulltrúi.

S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

Ákærði, X, er sýknaður af öllum kröfum ákæruvaldsins.

Allur sakarkostnaður málsins greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, V-kk-ef H. V-kk-ef lögmanns, sem samtals eru ákveðin 500.000 krónur.

S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf