E-170/2009

Mál þetta sem tekið var til úrskurðar 22. apríl 2009 var höfðað 30. desember 2008. Stefnandi er Þ-kvk-nf L-kvk-nf H-kvk-nf, Skógarási 3, Reykjavík, en stefndu eru Lloyd's of London, One Lime Street, London, Englandi, og S-kvk-nf H-kvk-nf S-kvk-nf, Árskógum 2, Reykjavík.

Dómkröfur stefnanda eru að stefndu verði dæmd til að greiða stefnanda 30.000.000 króna ásamt vöxtum samkvæmt 16. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 frá 24. maí 2000 til 8. janúar 2008 og með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst stefnandi þess að stefndu verði dæmd til að greiða henni málskostnað að viðbættum virðisaukaskatti eins og mál þetta sé ekki gjafsóknarmál.

Dómkröfur stefndu eru þær aðallega að máli þesu verði vísað frá dómi. Til vara að stefndu verði sýknuð af öllum dómkröfum stefnanda og til þrautavara að dómkröfur stefnanda verði lækkaðar verulega. Þá krefjast stefndu þess að stefnandi verði dæmd til að greiða þeim málskostnað.

Hinn 22. apríl 2009 fór fram munnlegur málflutningur um frávísunarkröfur stefndu og er einungis sá þáttur málsins hér til úrlausnar. Dómkröfur stefnanda í þessum þætti málsins eru þær að frávísunarkröfum stefndu verði hafnað og að stefndu verði gert að greiða stefnanda málskostnað í þessum þætti málsins eins og málið sé ekki gjafsóknarmál.

II

Stefnandi lenti í umferðarslysi 24. maí 2000 er hún var farþegi í framsæti bifreiðarinnar NL-192 sem móðir hennar, stefnda S-kvk-nf H-kvk-nf, átti og ók umrætt sinn. Voru tildrög slyssins þau að bifreiðinni var ekið eftir Klofningsvegi við Nýpurhlíð á Skarðsströnd þegar ökumaður bifreiðarinnar missti stjórn á bifreiðinni sem valt og eyðilagðist.

Stefnandi var flutt á heilsugæslustöðina í Búðardal til skoðunar en síðan flutt áfram með sjúkrabifreið til Reykjavíkur á Landspítala háskólasjúkrahús í Fossvogi. Þar var hún skoðuð af vakthafandi lækni og greind með tognun í olnboga, úlnlið og í hálsvöðvum. Í vottorði H-kk-ef Þ-kk-ef læknis dagsettu 13. nóvember 2008 kemur fram að þar sem stefnandi hafði fengið nokkurt högg í slysinu hafi verið afráðið að hún yrði lögð inn yfir nótt á barnadeild spítalans þar sem fylgst yrði með henni. Svo kemur fram í vottorðinu að stefnandi hafi við svo búið farið og sé ekki frekari upplýsingar að finna um mál þetta á slysa- og bráðadeild LSH í Fossvogi.

Af hálfu stefnanda kemur fram að stefnandi hafi vegna afleiðinga slyssins verið til meðferðar hjá heimilislækni sínum og bæklunarsérfræðingum.

Í umræddu slysi slasaðist móðir stefnanda, stefnda S-kvk-nf H-kvk-nf, alvarlega og samkvæmt gögnum málsins greiddi stefndi Lloyd's henni bætur í kjölfar dóms Hæstaréttar í máli nr. 296/2003 sem upp var kveðinn 19. maí 2004. Kemur fram af hálfu stefndu að þar sem engar frekari kröfur hafi verið kynntar vátryggjandanum, stefnda Lloyd's, hafi málinu verið lokað. Hafi síðan borist tilkynning frá lögmanni stefnanda hinn 18. nóvember 2008 um að stefnandi telji sig hafa orðið fyrir skaða af völdum slyssins.

Með tölvupósti 9. desember 2008 fór lögmaður stefnanda þess á leit við fulltrúa stefnda Lloyd's að hann myndi ekki bera fyrir sig fyrningu í málinu, vegna hugsanlegrar fyrningar um áramótin 2008/2009 svo að ekki þyrfti að stefna málinu fyrir héraðsdóm fyrir áramót. Á það féllst stefndi Lloyd's ekki og kemur fram hjá honum að hann hafi talið að allar kröfur vegna atburðarins væru komnar fram og að hugsanlegar kröfur sem ekki hefðu verið kynntar stefnda Lloyd's væru löngu fyrndar.

Stefnda S-kvk-nf H-kvk-nf var svipt lögræði með úrskurði Héraðsdóms Vesturlands uppkveðnum 8. janúar 2001 og var Ó-kk-nf G-kk-nf hrl. skipaður lögráðamaður hennar frá 26. janúar 2001.

Stefnandi höfðaði sakaukamál 13. janúar 2009 á hendur Ó-kk-þgf G-kk-þgf fyrir hönd stefndu S-kvk-ef H-kvk-ef, sem skipuðum lögráðamanni hennar. Var sakaukastefnan þingfest 15. janúar 2009.

Stefnandi fékk leyfi til gjafsóknar í málinu 12. febrúar 2009.

III

Stefnandi byggir á því að samkvæmt XIII. kafla umferðarlaga nr. 50/1987, sbr. 88. gr. skuli sá sem beri ábyrgð á skráningarskyldu ökutæki bæta það tjón sem hljótist af notkun þess. Samkvæmt 90. gr. umferðarlaga skuli skráður eða skráningarskyldur eigandi vélknúins ökutækis bera ábyrgð á því og sé fébótaskyldur samkvæmt 88. gr. og 89. gr. laganna. Þá kveði ákvæði 1. mgr. 91. gr. umferðarlaga svo á um að greiðsla á bótakröfu vegna tjóns, sem hljótist af notkun skráningarskylds vélknúins ökutækis, skuli vera tryggð með ábyrgðartryggingu hjá vátryggingafélagi sem viðurkennt sé og skráð af dómsmálaráðherra. Stefnda, S-kvk-nf H-kvk-nf, hafi verið skráður eigandi ökutækisins NL-192 á tjónsdegi. Ökutækið hafi verið vátryggt og hafi sú trygging verið hjá stefnda, Lloyd's á Íslandi vegna Lloyd's of London. Stefnandi eigi því rétt til greiðslu úr framangreindri tryggingu og séu bætur miðaðar við að vera fullar skaðabætur vegna tjóns sem hún hafi orðið fyrir vegna umferðarslyss 24. maí 2000, sbr. I. kafli skaðabótalaga nr. 50/1993, sbr. einkum 1. gr. þeirra. Samkvæmt þessu beinist kröfur stefnanda að stefndu S-kvk-þgf H-kvk-þgf sem eiganda umrædds ökutækis en að stefnda Lloyd's á Íslandi vegna Lloyd's of London sem vátryggjanda bifreiðarinnar.

Stefnandi byggir á því að áverkar meðal annars á hálsi, hægri öxl og handlegg verði raktir til umrædds tjónsatburðar svo og óþægindi sem af hafi hlotist. Samkvæmt því séu stefndu bótaskyld. Ótvírætt sé að orsakatengsl séu á milli tjónsatburðarins 24. maí 2000 og fyrrgreindra einkenna stefnanda.

Þá kveðst stefnandi hafa að fullu og öllu leyti haldið rétti sínum við í samræmi við ákvæði umferðarlaga og því sé krafan að fullu og öllu í gildi. Tjónsatburður hafi verið 24. maí 2000 og því fyrnist krafan í síðasta lagi 10 árum síðar eða 24. maí 2010.

Kveður stefnandi málshöfðun þessa nauðsynlega til að rjúfa mögulega fyrningu á bótaskyldu samkvæmt 99. gr. umferðarlaga. Samkvæmt 99. gr. umferðarlaga skuli allar bótakröfur samkvæmt XIII. kafla laganna bæði á hendur þeim sem ábyrgð beri og vátryggingarfélagi svo og endurkröfur vátryggingafélags, fyrnast á 4 árum frá lokum þess almanaksárs sem kröfuhafi hafi fengið vitneskju um kröfu sína og fyrst átt þess kost að leita fullnustu hennar. Kröfur þessar fyrnist þó í síðasta lagi á tíu árum frá tjónsatburði.

Byggi stefnandi á því að eins og Hæstiréttur hafi túlkað ákvæði 99. gr. umferðarlaga í nýlegum dómum, beri að miða upphaf fyrningarfrests við það tímamark sem kröfuhafa hafi fyrst verið ljóst að hann hefði hlotið alvaranlegt mein af slysi og að frá þeim tímapunkti hafi kröfuhafi fyrst átt þess kost að gera nauðsynlegar ráðstafanir til að leita fullnustu kröfu sinnar.

Við mat á því hvenær fyrningarfrestur hafi byrjað að líða í máli stefnanda verði að líta til ungs aldurs hennar á slysdegi en hún hafi þá aðeins verið 10 ára gömul. Hafi þá á engan hátt verið byrjað að reyna á starfsgetu stefnanda. Það hafi því ekki komið í ljós fyrr en nokkrum árum seinna þegar stefnandi hóf störf á tannlæknastofu og í leikskóla að hún byggi við skerta starfsgetu vegna einkenna sem hún telji að rekja megi til slyssins 24. maí 2000. Þá hafi stefnanda á engan hátt verið kunnugt um mögulegan bótarétt sér til handa og hafi stefndi, Lloyd's á Íslandi vegna Lloyd's of London ekki gert neinar tilraunir til að upplýsa hana um það og hafi stefnandi ekki leitað til lögmanns fyrr en rúmum átta árum eftir tjónsatburð og þá fyrst hafi hún verið upplýst um mögulegan bótarétt sinn.

Með sakaukastefnu sé skipuðum lögráðamanni stefndu S-kvk-ef H-kvk-ef stefnt fyrir hennar hönd. Stefnandi kveðst ekki hafa haft upplýsingar um að stefnda S-kvk-nf H-kvk-nf hefði verið svipt lögræði fyrr en stefna var birt tjónafulltrúa Lloyd's á Íslandi 30. desember 2008. Verði það því ekki metið stefnanda til vanrækslu í skilningi 3. mgr. 19. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála að hafa ekki stefnt lögráðamanni stefndu S-kvk-ef H-kvk-ef.

Að öðru leyti en að framan greinir vísar stefnandi til ákvæða skaðabótalaga nr. 50/1993, þágildandi laga nr. 14/1905 um fyrningu skulda og annarra kröfuréttinda og 29. gr. þágildandi laga nr. 20/1954 um vátryggingasamninga. Þá vísar hún til 1. mgr. 97. gr. umferðarlaga varðandi aðild stefnda Lloyd's og um aðild stefndu S-kvk-ef H-kvk-ef vísar hún til 1. mgr. 90. gr. sömu laga, sbr.1. mgr. 97. gr. laganna. Um varnarþing vísar hún til 1. mgr. 42. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og um málskostnað vísar hún til 129. og 130. gr. sömu laga og um virðisaukaskatt til laga nr. 50/1988.

IV

Stefndu kveða að samkvæmt 1. mgr. 18. gr. laga nr. 91/1991 laga um meðferð einkamála eigi þeir sem beri óskipta skyldu í sérhverri sök, óskipta aðild. Vegna afleiðinga umrædds slyss hafi ökumaður bifreiðarinnar, stefnda S-kvk-nf H-kvk-nf, verið svipt lögræði 8. janúar 2001 og henni skipaður lögráðamaður sama dag. Lögum samkvæmt hafi stefnanda borið að beina stefnu í máli þessu bæði að stefnda Lloyd's sem vátryggjanda bifreiðarinnar og hinum skipaða lögráðamanni stefndu S-kvk-ef H-kvk-ef fyrir hennar hönd, en ekki henni sjálfri, strax frá upphafi. Þar sem þetta hafi ekki verið gert beri samkvæmt skýru og fortakslausu ákvæði 2. mgr. 18. gr. laga nr. 91/1991 að vísa málinu frá dómi. Sé útilokað að bæta úr þessum ágalla með sakaukastefnu enda sé stefnandi dóttir ökumannsins og því full kunnugt um skort á aðildarhæfi stefndu S-kvk-ef H-kvk-ef. Vitneskja lögmanna stefnanda um þetta atriði skipti engu. Skilyrði 3. mgr. 19. gr. laga nr. 91/1991 sé því ekki uppfyllt til að unnt sé að bæta úr ágallanum með sakaukastefnu. Hafi allar forsendur til að bæta úr málatilbúnaði stefnanda í aðalsök, með útgáfu sakaukastefnu skort og beri með hliðsjón af 1. mgr. 19. gr. laga nr. 91/1991, sbr. til hliðsjónar 1. og 2. mgr. 18. gr. laganna að vísa máli þessu frá dómi.

Í öðru lagi byggja stefndu frávísunarkröfu sína á því að málið sé verulega vanreifað af hálfu stefnanda. Verði af málatilbúnaði stefnanda ráðið að kröfur hennar séu byggðar á því að þar sem bifreiðin hafi verið skráð í eigu stefndu S-kvk-ef H-kvk-ef og vátryggð af stefnda Lloyd's beri stefnanda réttur til greiðslu úr tryggingu bifreiðarinnar. Í stefnu sé hins vegar í engu getið hvert það tjón sé sem stefnandi telji sig hafa orðið fyrir. Þannig sé engin tilraun gerð til að lýsa núverandi ástandi stefnanda, í hverju meint tjón hennar sé fólgið, hvernig hugsanlegar afleiðingar þess hafi þróast né hvort eða hvernig það hafi á annan hátt haft áhrif á starfsgetu eða lífsgæði stefnanda. Í stefnu komi fram að stefnandi hafi verið undir læknishendi vegna afleiðinga slyssins, bæði hjá heimilislækni og bæklunarlæknum án þess að upplýst sé nánar um hverjir þeir læknar séu eða hafi verið, í hverju meðferð þeirra á stefnanda hafi verið fólgin eða á hvaða tímabili sú meðferð eigi að hafa átt sér stað. Þá sé á engan hátt gerð grein fyrir því í stefnu hvort eða með hvaða hætti rekja megi þá áverka sem lýst sé í áverkavottorði H-kk-ef Þ-kk-ef til slyssins, en það vottorð sé reyndar eina læknisfræðilega gagnið sem lagt sé fram í málinu. Þá séu ekki lagðir fram neinir útreikningar á bótakröfu stefnanda, eða nokkur rökstuðningur færður fram fyrir hinni umkröfðu bótafjárhæð.

Í stefnu sé því haldið fram að stefnandi hafi að fullu og öllu leyti haldið rétti sínum til laga án þess að það sé nokkuð skýrt frekar með hvaða hætti hann hafi gert það. Sé allur málatilbúnaður stefnanda byggður á getgátum og sé hann svo óskýr að stefndu sé með öllu fyrirmunað að taka til varna um hvort stefnandi eigi yfir höfuð kröfu á stefndu, hvað þá að verjast að öðru leyti meintu tjóni stefnanda, orsökum þess eða afleiðingum. Í þessu sambandi bendi stefndu á að stefnandi hafi staðfest í stefnu að engin gögn séu til staðar sem á nokkurn hátt skjóti stoðum undir staðhæfingar hennar um að hún eigi kröfu á hendur stefndu. Þá sé það jafnframt staðfest að stefna hafi fyrst og fremst verið gefin út í þeim tilgangi einum að rjúfa hugsanlega fyrningu meintrar kröfu. Sé stefnandi hér að misnota gróflega réttarfarsúrræði sem lög og reglur landsins veiti aðilum að bera ágreining sinn undir dómstóla. Frumskilyrði þess að stefnandi njóti verndar réttarfarslaga um rof á fyrningu kröfuréttinda sé að hann eigi gilda kröfu og geti sýnt fram á hana. Sú leið sem stefnandi fari í þessu máli, að stefna inn máli án þess að hafa nokkra sönnun fyrir meintri kröfu og ætla svo að byggja undir rökstuðning undir rekstri málsins fyrir dómstólnum sé misnotkun á réttarfarsúrræðum og fyrir það beri að refsa, sbr. 132. gr. laga nr. 91/1991. Standist málatilbúnaður stefnanda því á engan hátt kröfur um skýrleika, sbr. e liður 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og beri því að vísa málinu í heild frá dómi með fyrirmælum um að þessi málatilbúnaður hafi engin áhrif á fyrningu meintrar kröfu.

V

Stefndu byggja kröfur sínar um frávísun á því annars vegar að um skort á samaðild hafi verið að ræða og hins vegar á vanreifun. Stefndu vísa um skort á samaðild til 1. mgr. 18. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þar segir að ef fleiri en einn eigi óskipt réttindi eða beri óskipta skyldu, eigi þeir óskipta aðild. Þá segir í 2. mgr. ákvæðisins að ef þeim sem bera óskipta skyldu er ekki öllum veittur kostur á að svara til sakar skuli vísa máli frá dómi. Samkvæmt 3. mgr. 17. gr. laga nr. 91/1991 kemur lögráðamaður fram sem fyrirsvarsmaður ólögráða manns sem á aðild að máli og brestur hæfi til að ráðstafa sakarefninu. Lögráðamaðurinn kemur þannig fram fyrir hönd aðilans í málinu en er sjálfur ekki aðili þess. Er því ekki um það að ræða að lögráðamaðurinn og stefnda S-kvk-nf H-kvk-nf eigi óskipta aðild í máli þessu og þykja því ekki vera fyrir hendi þær aðstæður í þessu máli sem um getur í 2. mgr. 18. gr. laga nr. 91/1991.

Fyrir liggur og er óumdeilt að stefnda S-kvk-nf H-kvk-nf er ólögráða þar sem hún hefur verið svipt lögræði. Brestur hana því hæfi til að koma sjálf fram í máli þessu. Bar því að höfða mál þetta á hendur lögráðamanni hennar fyrir hennar hönd, sbr. 3. mgr. 17. gr. laga nr. 91/1991. Stefnandi gætti ekki að því og freistaði þess að bæta úr því með útgáfu sakaukastefnu hinn 13. janúar 2009 með vísan til 3. mgr. 19. gr. laga nr. 91/1991. Þar segir að ef sóknaraðili vill stefna nýjum aðila eftir þingfestingu máls til að svara til sakar með þeim sem hann hefur þegar stefnt, sé það aðeins heimilt að skilyrðum 1. mgr. sé fullnægt og sóknaraðila verði ekki metið til vanrækslu að hann hafi ekki stefnt nýja aðilanum áður en málið var þingfest. Í 1. mgr. ákvæðisins segir að sækja megi fleiri en einn í sama máli ef dómkröfur þeirra eiga rætur að rekja til sama atviks, aðstöðu eða löggernings. Af framangreindu orðalagi 1. og 3. mgr. laga nr. 91/1991 verður ráðið að með sakaukasök sé verið að fjölga málsaðilum sem ekki er raunin hér þar sem lögráðamaður verður ekki aðili að málinu. Þrátt fyrir það verður að telja að stefnandi hafi með hliðsjón af þessu ákvæði haft þann kost að bæta úr því með sakaukastefnu að stefna lögráðamanni stefndu S-kvk-ef H-kvk-ef fyrir hennar hönd í máli þessu. Verður ekki séð að stefnanda verði metið það til vanrækslu að hafa ekki í upphafi stefnt lögráðamanni stefndu S-kvk-ef H-kvk-ef fyrir hennar hönd, og þykir engu breyta þótt stefnandi sé dóttir hennar, enda eru upplýsingar um lögræðissviptingar og niðurfellingar slíkra sviptinga ekki aðgengilegar. Þá er til þess að líta að lögmaður stefndu áritaði stefnu málsins um birtingu hennar fyrir hönd beggja stefndu hinn 30. desember 2008 sem bendir til þess að lögráðamaður stefndu S-kvk-ef H-kvk-ef hafi falið honum meðferð málsins og því hafi stefnan verið réttilega birt, sbr. b liður 3. mgr. 83. gr. laga nr. 91/1991. Að því virtu sem nú hefur verið rakið verður máli þessu ekki vísað frá vegna skorts á samaðild.

Stefndu byggja enn fremur á því að vísa beri málinu frá dómi vegna vanreifunar. Það er grundvallarregla íslensks réttar að sá sem krefst réttinda sér til handa í dómsmáli verði að gera skýra grein fyrir þeim. Samkvæmt d lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála skal greina í stefnu svo glöggt sem verða má dómkröfur stefnanda svo sem fjárhæð kröfu í krónum, bætur fyrir tiltekið skaðaverk án fjárhæðar ef enn er óvíst um hana. Þá segir í e lið sama ákvæðis að greina skuli í stefnu svo glöggt sem verða má málsástæður sem stefnandi byggir málsókn sína á, svo og önnur atvik sem þarf að greina til þess að samhengi málsástæðna verði ljóst, en þessi lýsing skal vera gagnorð og svo skýr að ekki fari milli mála hvert sakarefnið er.

Óumdeilt er að stefnandi lenti í umferðarslysi 24. maí 2000. Þá liggur fyrir að hún var skoðuð af lækni í kjölfarið. Í vottorði H-kk-ef Þ-kk-ef læknis sem dagsett er 13. nóvember 2008 kemur fram að stefnandi hafi leitað á slysa- og bráðadeild Landspítala háskólasjúkrahúss í Fossvogi í kjölfar slyssins og við komu hafi hún kvartað undan eymslum við vinstri olnboga og hægri úlnlið og hafi verið teknar röntgenmyndir af þessum útlimum en ekki sést brot í beinum. Var stefnandi greind með tognun við olnboga og úlnlið og tognun í hálsvöðvum. Ekki var frekari upplýsingar að finna í tölvu slysa- og bráðadeildar.

Stefnandi heldur því fram að hún hafi vegna afleiðinga slyssins verið til meðferðar hjá heimilislækni sínum og bæklunarsérfræðingum. Kveður hún að ekki hafi reynt á starfsgetu hennar fyrr en nokkrum árum eftir slysið þegar hún hafi hafið störf á tannlæknastofu og í leikskóla. Þá hafi komið í ljós að hún byggi við skerta starfsgetu vegna einkenna sem hún telji vera vegna slyssins. Í málatilbúnaði stefnanda kemur fram að áverkar meðal annars á hálsi, hægri öxl og handlegg verði raktir til umrædds tjónsatburðar svo og óþægindi sem af hafi hlotist.

Í máli þessu eru engin gögn lögð fram um þá meðferð sem stefnandi kveðst hafa fengið hjá heimilislækni sínum og bæklunarsérfræðingum. Þá er því ekki lýst í málatilbúnaði stefnanda hvers konar meðferð hafi verið um að ræða eða í hverju sú skerta starfsgeta stefnanda, sem hún heldur fram að hún búi við, felist. Má helst af málatilbúnaði stefnanda ráða að það sé sjálfgefið að þeir tognunaráverkar sem hún hlaut í slysinu og fram koma í læknisvottorði H-kk-ef Þ-kk-ef, hafi leitt til þess að hún hafi orðið fyrir skaðabótaskyldu tjóni. Í málatilbúnaði stefnanda er engin tilraun gerð til þess að sýna fram á í hverju tjón stefnanda er fólgið eða á hvern hátt hið meinta tjón verði rakið til umrædds slyss.

Stefnandi höfðar mál þetta án þess að hafa viðhlítandi gögn máli sínu til stuðnings að því er virðist til að rjúfa fyrningu. Óhjákvæmilegt skilyrði málsóknar af því tagi sem hér um ræðir er að sá sem krefst bóta sér til handa sýni fram á að hann hafi beðið tjón og hvert tjónið sé þótt ekki liggi fyrir hvert endanlegt tjón er þegar málið er höfðað. Með vísan til þess sem að framan er rakið þykir skorta mjög á skýran og ljósan málatilbúnað af hálfu stefnanda og þykir hann vera í andstöðu við d og e liði 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 og er hann þannig mjög til þess fallinn að takmarka varnir stefndu. Verður því ekki hjá því komist að vísa máli þessu frá dómi.

Krafa stefndu um að málinu verði vísað frá dómi með þeim fyrirmælum að málatilbúnaður þessi hafi engin áhrif á rof á fyrningu meintrar kröfu varðar efnishlið málsins og verður því ekki tekin afstaða til hennar í þessum úrskurði.

Eftir atvikum þykir rétt að hvor aðili beri sinn kostnað af málinu. Gjafsóknarkostnaður stefnanda sem er málflutningsþóknun lögmanns hennar, sem þykir hæfilega ákveðin 200.000 krónur þar með talinn virðisaukaskattur, greiðist úr ríkissjóði.

Af hálfu stefnanda flutti málið A-kk-nf Þ-kk-nf G-kk-nf hdl. en af hálfu stefndu flutti málið B-kk-nf H-kk-nf hrl.

G-kvk-nf B-kvk-nf héraðsdómari kveður upp úrskurð þennan.

Ú R S K U R Ð A R O R Ð

Máli þessu er vísað frá dómi.

Málskostnaður fellur niður. Gjafsóknarkostnaður stefnanda, Þ-kvk-ef L-kvk-ef H-kvk-ef, sem er þóknun lögmanns hennar að fjárhæð 200.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði.

G-kvk-nf B-kvk-nf