S-185/2016

Mál þetta, sem dómtekið var 22. júní sl., er höfðað með ákæru útgefinni af lögreglustjóranum á höfuðborgarsvæðinu 10. maí 2016, á hendur X, kt. 000000-0000, [...], Kópavogi, „fyrir líkamsárás og hættubrot í Hafnarfirði með því að hafa þriðjudaginn 19. janúar 2016 veist að A, kt. 000000-0000, sem ók hópbifreiðinni [...] um Hafnarfjarðarveg áleiðis frá Keflavíkurflugvelli, tekið í stýri bifreiðarinnar og sveigt þannig að bifreiðin stefndi á ljósastaur og út af veginum, en ökumaður náði að nauðhemla og forða árekstri og útafakstri, og með þessu stofnað lífi og heilsu ökumannsins og 24 farþega í bifreiðinni í hættu á ófyrirleitinn hátt og með þeim afleiðingum að A hlaut tognun og ofreynslu á háls- og brjósthrygg.“ Mál 007-2016-3628.

Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr. og 4. mgr. 220. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Um málsatvik er skírskotað til ákæru en lögreglustjóri fékk heimild ríkissaksóknara til útgáfu ákæru í málinu.

Ákærði mætti fyrir dóminn og kvaðst ekki óska eftir því að honum yrði skipaður verjandi. Ákærði hefur fyrir dómi skýlaust játað þá háttsemi sem honum er gefin að sök. Var því farið með mál þetta samkvæmt 164. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008 og það tekið til dóms án frekari sönnunarfærslu eftir að sækjanda og ákærða hafði verið gefinn kostur á að tjá sig í stuttu máli um lagaatriði og ákvörðun viðurlaga.

Sannað er með skýlausri játningu ákærða, sem er í samræmi við framlögð sakargögn, að hann hafi gerst sekur um þá háttsemi sem saksókn á hendur honum tekur til samkvæmt framansögðu og er háttsemin réttilega heimfærð til refsiákvæða í ákæru. Ákærði krefst vægustu refsingar sem lög leyfa.

Fram kom í máli ákærða að hann iðraðist mjög gjörða sinna og ætti sér engar málsbætur. Málið hafi hins vegar tekið mjög á hann og hefði hann reynt að bæta fyrir gjörðir sínar með því að senda bréf til fyrirsvarsmanns hópferðafyrirtækisins í þeirri von að afsökunarbeiðni hans bærist hlutaðeigandi starfsmanni þess.

Ákærði er fæddur [...]. Ákærði hefur aldrei orðið uppvís af refsiverðri háttsemi áður og hefur játað brot sitt skýlaust sem ber að virða honum til málsbóta. Ákærði hefur iðrast gjörða sinna og augljóst var fyrir dómi að ákærði var bugaður. Ákærði hefur reynt að biðjast afsökunar á framferði sínu með því að senda bréf til rekstraraðila hópferðarbifreiðarinnar. Þá virðist af þeim gögnum sem fyrir liggja í málinu, að ekki hafi hlotist miklir áverkar af hjá brotaþola. Horfir allt framangreint til refsimildunar. Hins vegar verður að hafa í huga að ákærði veittist að bílstjóra í akstri, en í bifreiðinni var fjöldi farþega og horfir það til refsiþyngingar skv. 4. tl. 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga.

Með vísan til framangreinds og með vísan til 77. gr. almennra hegningarlaga þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í fjóra mánuði, sem þykir með vísan til alls framangreinds, mega binda skilorði eins og nánar greinir í dómsorði.

Með vísan til 1. mgr. 218. gr. laga nr. 88/2008 ber að dæma ákærða til að greiða allan sakarkostnað málsins sem er samkvæmt yfirliti sækjanda, 40.000 krónur vegna læknisvottorðs brotaþola.

B-kk-nf H-kk-nf, héraðsdómari dæmir mál þetta.

D ó m s o r ð:

Ákærði, X, sæti fangelsi í 4 mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar, og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppsögu þessa dóms haldi hann almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði 40.000 krónur í sakarkostnað.

B-kk-nf H-kk-nf