E-1221/2020

Úrskurður

Mál þetta, sem tekið var til úrskurðar um frávísunarkröfu stefnda 30. apríl 2020, var höfðað 10. febrúar 2020 af L-kvk-þgf B-kvk-þgf V. S-kvk-þgf I-kvk-þgf […] á hendur VK verkfræðistofu ehf. […] til ógildingar á veðskuldabréfi o.fl. Fyrirsvarsmaður stefnda er K-kk-nf M-kk-nf Þ-kk-nf […].

Dómkröfur stefnanda eru þær að þess er aðallega krafist að fellt verði úr gildi skuldabréf, útgefið af stefnanda til handhafa, dags. 8. desember 2015, upphaflega að fjárhæð 7 m. kr. og tryggt með veði í fasteigninni A. Einnig er þess krafist að stefnda verði gert að aflýsa skuldabréfi, útgefnu af stefnanda til handhafa, dags. 8. desember 2015, upphaflega að fjárhæð 7 m. kr. af fasteigninni A. Þess er einnig krafist að stefndi greiði stefnanda 4.122.958 kr. að viðbættum dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 10. febrúar 2020 til greiðsludags. Til vara er þess krafist að fellt verði úr gildi skuldabréf, útgefið af stefnanda til handahafa, dags. 8. desember 2015, upphaflega að fjárhæð 7 m. kr. og tryggt með veði í fasteigninni A, að því leyti sem samþykkið er umfram 4.122.958 kr. Einnig er þess krafist til vara að felld verði úr gildi ákvæði skuldabréfs, útgefins til handahafa, dags. 8. desember 2015, upphaflega að fjárhæð 7 m. kr. og tryggt með veði í fasteigninni A, sem lúta að vöxtum þannig að skuldabréfið sé vaxtalaust. Í öllum tilvikum er krafist málskostnaðar að skaðlausu úr hendi stefnda, samkvæmt málskostnaðarreikningi sem lagður verður fram í málinu eða að mati réttarins, og við slíkt mat verði málskostnaður til stefnanda tildæmdur henni eins og málið væri eigi gjafsóknarmál.

Stefndi krefst þess að málinu verði vísað frá dómi. Verði málinu ekki vísað frá dómi krefst stefndi sérstaks frests til að skila greinargerð um efnisvarnir málsins. Í báðum tilfellum krefst stefndi málskostnaðar úr hendi stefnanda og komi til frávísunar málsins krefst stefndi að auki álags á málskostnað.

Í þessum þætti málsins er til úrlausnar krafa stefnda, hér sóknaraðila, um að málinu verði vísað frá dómi. Stefnandi, sem hér er varnaraðili, krefst þess að kröfu stefnda um frávísun málsins verði hafnað. Af hálfu beggja aðila er krafist málskostnaðar og álags á málskostnað að mati dómsins í þessum þætti málsins.

Málsatvik

Samkvæmt því sem ráðið verður af gögnum málsins og málatilbúnaði aðila gerðu aðilar málsins með sér skriflegt samkomulag, dags. 30. október 2015, um aðstoð og kaup á skuldabréfi. Í því fólst að stefndi legði stefnanda til fjármuni til að koma í skil veðskuldum sem hvíldu á fasteign hennar A. Lánsfjárhæðin skyldi ráðast af því sem greiða þyrfti til að forða uppboði á eigninni, auk hóflegrar ávöxtunarkröfu lánveitanda. Miða skyldi við að lánið yrði með árlegum gjalddögum í fimm til sex ár með allt að 8% óverðtryggðum vöxtum og að frá því skyldi gengið með því að stefnandi gæfi út veðskuldabréf til handhafa eða til stefnda áður en til útborgunar kæmi og skyldi því bréfi þinglýst á eign stefnanda eftir niðurfellingu nauðungarsölumáls um hana.

Veðskuldabréfið sem krafist er ógildingar á í máli þessu er dagsett 8. desember 2015 og var því þinglýst á eignina 19. febrúar 2016. Lánstími var samkvæmt því sex ár, vextir 8%, og skyldi það endurgreiðast með fimm árlegum afborgunum, í fyrsta sinn 15. janúar 2017. Óumdeilt er að veðskuldabréfið hefur frá upphafi verið í eigu stefnda og var upphaflega að fjárhæð sjö milljónir króna. Stefndi lækkaði einhliða fjárhæð höfuðstóls bréfsins með áritun á það 2. júlí 2019 í 4.870.000 krónur og kveður stefndi nýjan höfuðstól vera í samræmi við raunveruleg fjárútlát hans af málinu. Stefndi hefur krafið stefnanda um greiðslur samkvæmt veðskuldabréfinu svo breyttu.

Stefnandi greiddi 4.122.958 krónur inn á kröfuna 19. desember 2019 og höfðaði mál þetta í kjölfarið með aðalkröfu um endurgreiðslu þeirrar fjárhæðar samhliða kröfu um að veðskuldabréfið verði fellt úr gildi á grundvelli ógildingarreglna samningalaga nr. 7/1936 og kröfu um að því verði aflýst af eigninni. Til vara krefst stefnandi þess að fjárhæð og skilmálum veðskuldabréfsins verði breytt með dómi þannig að það sé ógilt um fjárhæð umfram 4.122.958 krónur og verði vaxtalaust.

Helstu málsástæður og lagarök varnaraðila fyrir dómkröfum sínum Stefnandi kveðst byggja bæði aðal og varakröfur sínar í málinu á því að umrætt veðskuldabréf sé ógilt og vísar í því sambandi til ógildingarreglna III. kafla samningalaga nr. 7/1936. Skuldabréfið hafi verið útbúið til málamynda, stefnandi hafi verið fengin til undirritunar þess með svikum og hún verið beitt misneytingu, forsendur séu rangar og brostnar og óheiðarlegt og ósanngjarnt sé af stefnda að bera skuldabréfið fyrir sig.

Handhafabréfið og samkomulagið hafi verið útbúið eftir að fjárhæðir þær sem stefndi hafi lagt út til aðstoðar hafi legið fyrir og geti stefndi ekki sótt slíkar greiðslur með stoð í handhafabréfinu. Ef stefndi telur að hann eigi kröfu á hendur stefnanda, og þrátt fyrir að stefndi hafi lagt fram fjárhæðir til að koma heimili K-kk-ef og stefnanda undan uppboði, verði hann að gera slíka kröfu með hefðbundnum hætti en geti ekki nýtt handhafaskuldabréfið til þess. Greiðslurnar frá stefnda hafi ekki síður verið K-kk-þgf og stefnda til hagsbóta en stefnanda. Stefndi eigi engar frekari kröfur á stefnanda.

Stefndi geti ekki krafist greiðslu vegna millifærslna sinna á grundvelli skuldabréfsins þar sem það hafi verið útbúið með hærri fjárhæð en þeirri sem stefndi hafi lagt út, einnig þar sem fram komi í samkomulagi aðila að fjárhæðin liggi ekki fyrir, þegar hún sannarlega hafi legið fyrir. Í samningi aðila sé talað um væntanlega lánsfjárþörf og ritað eins og sú fjárhæð liggi ekki fyrir. Þar sem fjárhæðin hafi legið fyrir verði að líta svo á að skuldabréfið geti ekki talist vera hluti af samkomulaginu. Fyrir hafi legið sú fjárhæð sem stefndi hafi lagt út og jafnframt hver eign stefnanda hafi verið í fasteigninni, þ.e. sjö milljónir króna. Ekkert gefi í raun til kynna að handhafabréfið eigi að teljast hluti greiðslu eða uppgjörs á milli stefnanda og stefnda, annað en það að sami lögmaður hafi útbúið bæði skjöl.

Stefndi geti ekki talist vera í góðri trú um að fá afhent skuldabréf um sjö milljónir króna sem greiðslu þegar hann hafi aðeins lagt út um 4,1 milljón króna. Ákvörðun stefnda um að lækka skuldabréfið síðar, eftir að hann hafði þó lýst því yfir að hann ætlaði sér að innheimta það að fullu, geti ekki vakið hið ógilda skuldabréf til lífsins þannig að gilt megi teljast. Einnig með hliðsjón af því að skuldabréfið hafi ekki verið lækkað niður í þá fjárhæð sem stefndi hafi lagt út.

Um sé að ræða handhafabréf, sem unnt sé að framselja samkvæmt almennum reglum. Því sé erfitt að krefjast ógildingar á handhafabréfinu umfram 4,1 milljón króna í samræmi við varakröfu, enda geti stefndi framselt bréfið til grandlauss þriðja aðila, sem yrði óbundinn að því leyti. Í málinu sé gerð varakrafa sem að þessu lúti, sem þó sé þessu marki brennd, og skoðist sem enn frekari rök fyrir ógildingu skuldabréfsins í heild í samræmi við aðalkröfu.

Um lagarök vísar stefnandi einkum til III. kafla laga nr. 7/1936, til meginreglna samningaréttar um tillitsskyldu í samningssambandi og til viðskiptabréfareglna.

Málsástæður og lagarök sóknaraðila fyrir frávísunarkröfu Stefndi krefst þess að málinu verði vísað frá dómi og gerir í greinargerð að svo stöddu einungis þá kröfu, með heimild í 2. tölul. 1. mgr. 99. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991, enda telji hann að mál þetta til sóknar sé haldið svo verulegum ágöllum að ekki verði hjá því komist að vísa því frá dómi. Stefndi vísi til eliðar 1. mgr. 80. gr. laga um meðferð einkamála, um skýra og hnitmiðaða kröfugerð og reifun málsástæðna, svo og til meginreglna réttarfars um munnlega málsmeðferð, sbr. 70. gr. stjórnarskrárinnar nr. 33/1994 og 6. gr. mannréttindasáttmála Evrópu, sbr. lög nr. 62/1994.

Í efni eliðar 1. mgr. 80. gr. laga um meðferð einkamála felist að stefna skuli vera þannig úr garði gerð að stefnanda beri að greina frá þeim málsástæðum sem hann byggi málssókn sína á og önnur atvik sem greina þurfi til að samhengi málsástæðna verði ljóst. Enn fremur að þessi lýsing skuli vera gagnorð og skýr svo ekki fari á milli mála hvert sakarefnið sé.

Stefna málsins sé hvorki meira né minna en 23 blaðsíður að lengd, auk 58 dómsskjala, fyrir tiltölulega einfalt mál um greiðsluskyldu eða ógildingu skuldabréfs. Í málsatvikakafla stefnunnar sé farið yfir víðan völl og þá helst í umfjöllun um atvik sem ekki verði séð að komi sakarefni málsins við. Þar sé raunar gengið svo langt að hafa uppi ásakanir, fullyrðingar og umfjöllun sem megi telja refsiverða og ærumeiðandi, bæði í garð fyrrum sambúðarmanns stefnanda og fyrrum lögmanns stefnanda, sem hvorugir eigi aðild að málinu. Því kunni að verða þörf á að stefna þessum aðilum til réttargæslu til þess að gæta hagsmuna sinna gegn málatilbúnaðinum eins og hann liggi fyrir. Stefnandi blandi þannig inn í málið alls ótengdum málsatvikum, og það í gríðarlega löngu máli, ásamt tilhæfulausum og röngum sakargiftum bæði í málsatvikum og málsástæðum, sem aftur geri það að verkum að ekki sé nokkur leið að taka til málefnalegra varna. Stefndi viti vart hvar skuli byrja að svara þeim ávirðingum sem komi fram í stefnunni. Ekki sé hægt að henda reiður á tækum málsástæðum annars vegar og ærumeiðandi, röngum og ósönnuðum ávirðingum og rangfærslum ýmiss konar hins vegar.

Umfjöllun stefnu um atvik og samandregnar málsástæður sé þannig langa vegu frá því að geta uppfyllt elið 1. mgr. 80. gr. laga um meðferð einkamála um að vera gagnorð og skýr. Því sé nauðsynlegt að máli þessu verði vísað frá dóminum. Kjósi stefnandi að halda málinu til streitu verði að gera henni að hafa það í því horfi að stefndi geti gripið til fullnægjandi og málefnalegra varna í málinu, sem sé ógerlegt eins og málið liggi nú fyrir og sé það á ábyrgð dómstólsins að leyfa ekki að slík stefna fái framgang óbreytt.

Nátengt efni eliðar 1. mgr. 80. gr. laga um meðferð einkamála sé 101. gr. sömu laga, ákvæði 70. gr. stjórnarskrárinnar nr. 33/1994 og 6. gr. mannréttindasáttmála Evrópu, sbr. lög nr. 62/1994, um þá meginreglu að mál skuli munnlega flutt. Í því felist að stefnandi verði að gæta þess að í framlögðum gögnum felist ekki skriflegur málflutningur. Eins og mál þetta sé byggt upp í stefnu verði ekki litið öðruvísi á en að í því felist skriflegur málflutningur.

Kröfu um að sér verði dæmt álag á málskostnað komi til frávísunar málsins byggi stefndi á 131. gr. laga um meðferð einkamála. Þær ávirðingar og ásakanir sem felist í stefnu séu sumar hverjar óverjanlegar og ætti engum að vera þörf á að sitja undir eða svara fyrir. Stefnan sé undirrituð af lögmanni fyrir hönd stefnanda og þar af leiðandi á hans ábyrgð að gæta hófs og málefnalegra sjónarmiða. Draga verði í efa að lögmaðurinn hafi mikið lagt til þeirra skrifa, enda telji stefndi að handbragð stefnanda sjálfrar megi sjá að meginefni til í texta stefnunnar. Skoða og meta beri, í ljósi stefnunnar og skýringa stefnda, hvort ástæða sé til að leggja réttarfarssekt á stefnanda og/eða umboðsmann hennar á grundvelli 135. gr. laga um meðferð einkamála.

Vilji svo ólíklega til að máli þessu verði ekki vísað frá dóminum sé krafist að lágmarki átta vikna frests til þess að skila greinargerð um efnisvarnir í málinu. Stefna málsins sé þannig úr garði gerð að ekki verði hjá því komist að veita sérstök andsvör við mörgum þeim fullyrðingum og ávirðingum þar komi fram og kalla til vitni vegna þeirra, þó þau komi sakarefninu ekki við, og eftir atvikum stefna aðilum inn í málið svo þeir megi gæta réttar sín sérstaklega.

Um lagarök vísi stefndi til laga um meðferð einkamála nr. 91/1991, aðallega 99. gr., 80. gr., 131. gr., svo og meginreglna einkamálaréttarfars. Þá sé vísað til stjórnarskrár lýðveldisins Íslands nr. 33/1944 og laga um mannréttindasáttmála Evrópu nr. 62/1994. Málskostnaðarkrafa stefnda sé bótakrafa hans og í samræmi við XXI. kafla laga nr. 91/1991.

Helstu málsástæður og lagarök varnaraðila gegn frávísunarkröfu Af hálfu stefnanda var í munnlegum málflutningi á því byggt að skilyrðum laga um meðferð einkamála um efni stefnu sé fullnægt í stefnu málsins. Þar sem stefnandi beri sönnunarbyrði um atvik sem hún byggi á og gera beri grein fyrir öllum málsástæðum í stefnu verði stefnan óhjákvæmilega löng og málsskjöl mörg. Málatilbúnaðurinn sé ekki óskýr og stefndi búi yfir nægum upplýsingum til þess að geta tekið til varna. Þá ráðist mörk skriflegs málflutnings og munnlegs ekki af blaðsíðufjölda, málsatvik séu hér einfaldlega löng, en málið sé ekki skriflega flutt. Þá þurfi slík framsetning í stefnu ekki að varða frávísun. Krafa stefnanda um álag á málskostnað í þessum þætti málsins byggist á því að frávísunarkrafan sé tilhæfulaus og til þess eins fallin að tefja meðferð málsins.

Niðurstaða

Samkvæmt elið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála, skal í stefnu m.a. greina svo glöggt sem verða má málsástæður sem stefnandi byggir málsókn sína á, svo og önnur atvik sem þarf að greina til þess að samhengi málsástæðna verði ljóst, en þessi lýsing skal vera gagnorð og svo skýr að ekki fari milli mála hvert sakarefnið er. Í þessum áskilnaði hefur verið talið felast að ljóst verði að vera hvaða samhengi sé milli kröfugerðar, lýsingar á málsástæðum og málatilbúnaðar að öðru leyti.

Í stefnu málsins, sem er 23 þéttskrifaðar blaðsíður, kemur fram að stefnandi og fyrirsvarsmaður stefnda voru í sambúð frá árinu 2014 til ársloka 2018. Í löngum kafla um málavexti, sem ber nokkur merki málflutnings, er m.a. að finna vangaveltur stefnanda um meint samantekin ráð fyrirsvarsmannsins og nafngreinds þáverandi lögmanns þeirra beggja á árunum 2015 og 2016 um að hafa fé af stefnanda og misnota fjármuni einkahlutafélagsins, stefnda. Stefnandi slær úr og í um þátttöku sína í þeirri ákvörðun að hætta að greiða af húsnæðisláni sem hún hafði tekið í Arion banka og hvíldi á eign hennar. Því láni var samkvæmt stefnu komið í skil 23. desember 2015 til þess að forða nauðungarsölu með meginhluta hins umþrætta fjárframlags og telur stefnandi að fyrirsvarsmaður stefnda hafi sjálfur borið ábyrgð á þessum skuldum fyrir húsaskjólið. Í sérstökum kafla um málsástæður á síðustu 10 blaðsíðum stefnunnar er málflutningur málavaxtakaflans að nokkru endurtekinn, en þar er umræddu fjárframlagi ýmist lýst sem aðstoð við stefnanda eða framlagi stefnda til eiganda síns og mótsagna gætir um það hvort stefnandi kannist við að hafa sjálf notið fjárframlags frá stefnda eða ekki. Þar eru einnig teknar upp orðréttar persónulegar lýsingar þriggja nafngreindra kvenna á löngu liðnum atvikum í samskiptum þeirra við fyrirsvarsmann stefnda og fleiri nafngreinda aðila, sem vandséð er að eigi heima í stefnu, en sömu lýsingar er jafnframt að finna meðal þeirra 58 dómskjala sem lögð voru fram með stefnunni.

Fallist er á það með stefnda að í heild sinni er stefnan og málatilbúnaður stefnanda ruglingslegur og óskýr, andstætt skýrum fyrirmælum 1. mgr. 80. gr. laga um meðferð einkamála. Ákvæði laganna um efni stefnu eiga sér ekki síst þann tilgang að tryggja stefnda rétt til að kynna sér málatilbúnað stefnanda í því skyni að eiga þess sanngjarnan kost að verjast kröfum hans að því er alla þætti þeirra varðar. Þó að taka megi undir það með lögmanni stefnanda að óþarfar málalengingar í stefnu þurfa ekki alltaf að varða frávísun máls, svo fremi sem samhengi málsástæðna er ljóst, verður jafnframt að telja nauðsynlegt að rökrétt samhengi málsástæðna verði fundið við atvik og dómkröfur þannig að einnig sé ljóst að hvaða markmiði sé stefnt með málshöfðun og kröfugerð.

Meðal gagna málsins er samkomulag aðila, dags. 30. október 2015, þar sem samið er um fjárframlag stefnda til stefnanda til greiðslu á vanskilum við Arion banka og til greiðslu á gjaldföllnum lögveðskröfum í tengslum við uppboð á eign stefnanda. Í samkomulaginu felst ekki aðeins loforð stefnda um að leggja til féð heldur einnig loforð stefnanda um endurgreiðslu þess og nokkuð nákvæmlega, um annað en fjárhæð, er ákveðið efni skuldabréfs sem stefnandi skyldi gefa út í því skyni. Verður ekki betur séð en að þar sé komið skuldabréfið sem krafist er ógildingar á í málinu og er sú breyting sem gerð hefur verið á höfuðstól þess til marks um að fylgt hafi verið þeim forsendum sem gert var ráð fyrir í samkomulagi aðila.

Rakið er í stefnu hvernig tilteknar ógildingarástæður samningalaga eigi við um skuldabréfið og útgáfu þess og hvernig það skuli leiða til þess að skuldabréfið verði ógilt, en sú umfjöllun tekur ekki með þeim hætti til fyrrgreinds samkomulags aðila. Í stefnu er greint frá þessu samkomulagi en engin krafa er gerð um að það verði fellt úr gildi eða því haldið fram að stefnandi sé óbundin af því. Á hinn bóginn er því haldið fram að skuldabréfið geti ekki talist hluti af samkomulaginu og það beinlínis tekið fram að ef stefndi telur sig eiga kröfu á stefnanda vegna samkomulagsins verði hann að gera slíka kröfu með hefðbundnum hætti, en geti ekki nýtt skuldabréfið til innheimtunnar.

Þó að fallist yrði á kröfur stefnanda í málinu ætti stefndi þess eftir sem áður kost að krefjast endurgreiðslu fjárframlags síns úr hendi stefnanda á grundvelli óhaggaðs samnings aðila þar að lútandi í stað veðskuldabréfsins, en ágreiningur aðila, sem í raun stendur um greiðsluskyldu og þá um endanlega fjárhæð kröfunnar, stæði enn óleystur. Fyrirliggjandi málatilbúnaður stefnanda fær því vart staðist þá grunnreglu sem felst í 1. mgr. 25. gr. laga um meðferð einkamála, að málsókn miði að úrlausn ágreinings.

Samkvæmt framansögðu skortir mjög á skýrleika í málatilbúnaði stefnanda um atvik og samhengi dómkrafna og málsástæðna fyrir þeim þannig að í bága fer við elið 1. mgr. 80. gr. laga um meðferð einkamála og hefur stefnandi að mati dómsins ekki lagt þann grundvöll að málinu sem nauðsynlegur er til þess að efnisdómur verði á það lagður. Verður því fallist á kröfu stefnda og máli þessu verður vísað frá dómi.

Með vísun til 2. mgr. 130. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991 verður stefnanda gert að greiða stefnda málskostnað sem ákveðinn er 200.000 krónur. Ekki þykja efni til að dæma álag á málskostnað. Stefnanda hefur verið veitt leyfi til gjafsóknar og greiðist því allur gjafsóknarkostnaður hennar úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun V-kk-ef Þ. Á. V-kk-ef lögmanns hennar, sem ákveðin er 200.000 krónur.

K-kvk-nf K-kvk-nf héraðsdómari kveður upp úrskurð þennan.

Úrskurðarorð:

Máli þessu er vísað frá dómi.

Stefnandi, L-kvk-nf B-kvk-nf V. S-kvk-nf I-kvk-nf, greiði stefnda, VK verkfræðistofu ehf., 200.000 krónur í málskostnað.

Allur gjafsóknarkostnaður stefnanda greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun V-kk-ef Þ. Á. V-kk-ef lögmanns, 200.000 krónur.

K-kvk-nf K-kvk-nf að ef stefndi telur sig eiga kröfu á stefnanda vegna samkomulagsins verði hann að gera slíka kröfu með hefðbundnum hætti, en geti ekki nýtt skuldabréfið til innheimtunnar.

Þó að fallist yrði á kröfur stefnanda í málinu ætti stefndi þess eftir sem áður kost að krefjast endurgreiðslu fjárframlags síns úr hendi stefnanda á grundvelli óhaggaðs samnings aðila þar að lútandi í stað veðskuldabréfsins, en ágreiningur aðila, sem í raun stendur um greiðsluskyldu og þá um endanlega fjárhæð kröfunnar, stæði enn óleystur. Fyrirliggjandi málatilbúnaður stefnanda fær því vart staðist þá grunnreglu sem felst í 1. mgr. 25. gr. laga um meðferð einkamála, að málsókn miði að úrlausn ágreinings.

Samkvæmt framansögðu skortir mjög á skýrleika í málatilbúnaði stefnanda um atvik og samhengi dómkrafna og málsástæðna fyrir þeim þannig að í bága fer við elið 1. mgr. 80. gr. laga um meðferð einkamála og hefur stefnandi að mati dómsins ekki lagt þann grundvöll að málinu sem nauðsynlegur er til þess að efnisdómur verði á það lagður. Verður því fallist á kröfu stefnda og máli þessu verður vísað frá dómi.

Með vísun til 2. mgr. 130. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991 verður stefnanda gert að greiða stefnda málskostnað sem ákveðinn er 200.000 krónur. Ekki þykja efni til að dæma álag á málskostnað. Stefnanda hefur verið veitt leyfi til gjafsóknar og greiðist því allur gjafsóknarkostnaður hennar úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun V-kk-ef Þ. Á. V-kk-ef lögmanns hennar, sem ákveðin er 200.000 krónur.

K-kvk-nf K-kvk-nf héraðsdómari kveður upp úrskurð þennan.

Úrskurðarorð:

Máli þessu er vísað frá dómi.

Stefnandi, L-kvk-nf B-kvk-nf V. S-kvk-nf I-kvk-nf, greiði stefnda, VK verkfræðistofu ehf., 200.000 krónur í málskostnað.

Allur gjafsóknarkostnaður stefnanda greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun V-kk-ef Þ. Á. V-kk-ef lögmanns, 200.000 krónur.

K-kvk-nf K-kvk-nf