E-899/2013

Mál þetta sem dómtekið var 30. janúar sl. var höfðað 27. febrúar 2013 af hálfu V-kk-ef Þ-kk-ef, Safamýri 40 í Reykjavík á hendur Saltverki Reykjaness ehf., Kirkjustétt 6 í Reykjavík, til innheimtu kröfu, auk vaxta og málskostnaðar. Fyrirsvarsmaður Saltverks Reykjaness ehf. er B-kk-nf S-kk-nf J-kk-nf stjórnarformaður, Danmörku.

Stefnandi krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða honum 2.585.910 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 5. október 2012 til greiðsludags.

Stefnandi krefst málskostnaðar að skaðlausu úr hendi stefnda, að mati réttarins, að teknu tilliti til virðisaukaskattskyldu stefnanda.

Af hálfu stefnda er þess krafist að stefndi verði sýknaður af öllum kröfum stefnanda. Þá krefst stefndi málskostnaðar úr hendi stefnanda samkvæmt mati dómsins. Krafist er vaxta af málskostnaði samkvæmt 3. kafla vaxtalaga frá 15. degi eftir uppkvaðningu dóms til greiðsludags.

Yfirlit málsatvika og ágreiningsefna

Í byrjun árs 2011 fengu Y-kk-nf E-kk-nf og G-kk-nf S-kk-nf, sem þá voru við nám í Danmörku, þá hugmynd að hefja framleiðslu á sjávarsalti á Vestfjörðum. G-kk-nf S-kk-nf gerði hugmyndina að lokaverkefni sínu í skólanum, en leggja þurfti fram vinnuframlag og fjármagn til að hugmyndin gæti orðið að veruleika. Y-kk-nf kom að verkefninu og síðar einnig þeir B-kk-nf S-kk-nf J-kk-nf og stefnandi, einkum er sneri að umsóknum um styrki.

Krafa stefnanda er vegna vinnu hans við undirbúning saltframleiðslunnar, sem hann telur unna fyrir stefnda, Saltverk Reykjaness ehf., sem áður hét E.K.Á ehf. og var þá í eigu B-kk-ef S-kk-ef og föður hans J-kk-ef P-kk-ef. Störf stefnanda frá janúar 2011 til ágúst s.á. voru af ýmsum toga. Hann sótti um styrki, í nafni félagsins E.K.Á. ehf., vann að áætlanagerð, sat fundi og gaf ráðleggingar, útbjó skýrslur og vann viðskiptaáætlanir, ferðaðist til Vestfjarða nokkrum sinnum til að vinna ýmis verk, samdi um lóðamál og vann verkleg störf. Gerð er grein fyrir því vinnuframlagi, alls 370 klukkustundum, í sundurliðun á tímaskýrslu sem stefnandi sendi með reikningi til stefnda.

Í byrjun árs 2011 var verkefnið enn á hugmyndastigi og þá voru haldnir fjórir Skype fundir milli aðila og sótt um fjóra styrki. B-kk-nf S-kk-nf, Y-kk-nf og G-kk-nf unnu sumarið 2011 að því að standsetja húsnæði sem þeir höfðu fengið afnot af á Reykjanesi fyrir milligöngu stefnanda. Stefnandi var það sumar í annarri vinnu, en vinnuframlag hans í júlí og ágúst 2011 við framkvæmdir, ásamt aðilum nákomnum honum, sem hann fékk til aðstoðar, telur stefnandi samtals 180 klukkustundir. Stefnandi hafði ákveðið að verja næsta ári í frekara nám í útlöndum og gat hann því ekki tekið þátt í að koma verkefninu á framkvæmdastig.

Í málinu er deilt um það hvort stefnda beri að greiða fyrir vinnuframlag stefnanda við undirbúning verkefnisins til haustsins 2011. Ágreiningslaust er að stefnandi hefur ekki fengið neinar greiðslur fyrir vinnuframlag sitt og hefur ekki hagnast af verkefninu með öðrum hætti.

Við aðalmeðferð málsins gáfu stefnandi og stjórnarformaður stefnda, B-kk-nf S-kk-nf J-kk-nf, skýrslur fyrir dóminum og vitnin G-kk-nf S-kk-nf og Y-kk-nf E-kk-nf komu fyrir dóminn. Vitnin Á-kk-nf K-kk-nf og S-kk-nf J-kk-nf báru vitni í síma.

Málsástæður og lagarök stefnanda

Aðild

Vinna sú sem stefnandi hafi leyst af hendi hafi verið til undirbúnings fyrir saltframleiðslu fyrir félagið E.K.Á. ehf., en félagið hafi breytt nafni sínu þann 6. október 2011 í Saltverk Reykjaness ehf. Umsóknir um styrki o.þ.h. hafi verið gerðar í nafni félagins E.K.Á. ehf.

Krafan

Stefnandi byggi málsástæður sínar á því að hann hafi unnið ýmis verk fyrir stefnda og eigi rétt til greiðslu fyrir þau samkvæmt meginreglum kröfuréttar. Byggi stefnandi jafnframt á reglum kröfuréttar um loforð og efndir fjárskuldbindinga. Stefnandi hafi unnið samviskusamlega fyrir stefnda á tímabilinu frá janúar 2011 til september 2011. Byggi hann á því að hann eigi rétt til greiðslu fyrir verk sín og aðila á hans snærum og byggi þá kröfu á meginreglum kröfuréttar um greiðsluskyldu þess sem unnið sé fyrir. Einnig byggi stefnandi á þeirri meginreglu kröfuréttar að greiða skuli fyrir unnin verk nema um annað sé sérstaklega samið, en aldrei hafi verið samið um að vinna stefnanda yrði án endurgjalds.

Stefnandi byggi jafnframt á því að stefndi hafi viðurkennt greiðsluskyldu sína með því að bjóða fram greiðslu. Fyrst með tilboði um 2% eignarhlut sem hafi verið afturkallað, en síðar með tilboði um greiðslu að fjárhæð 200.000 krónur og síðar tilboð um greiðslu 350.000 króna. Þeim tilboðum hafi hins vegar verið hafnað af hálfu stefnanda, enda ekki í neinu samræmi við þá vinnu sem hafi verið innt af hendi.

Stefnandi hafi verið beðinn um að vinna fyrir félagið ýmis verk án þess að þau væru fyllilega skilgreind fyrir fram. Fyrir hafi þó legið í upphafi að stefnandi sendi G-kk-þgf S-kk-þgf gróflega upplýsingar um aðkomu sína að vinnunni, en engin svör eða andmæli hafi borist við því. Stefnandi hafi svo fengið fyrirmæli um að vinna hin ýmsu verk, sem og hann hafi gert í þeirri trú að greitt yrði fyrir unna vinnu, eins og sjáist af ítarlegum tölvupóstsamskiptum aðila í málinu og vinnuskýrslu sem fylgt hafi með reikningi sem sendur hafi verið út 5. september 2012, en vinnuskýrslunni hafi ekki verið efnislega mótmælt. Áréttað sé að aldrei hafi komið fram sjónarmið frá stefnda um að vinna stefnanda hafi ekki verið fullnægjandi. Þvert á móti hafi stefnandi að jafnaði fengið mikið hrós fyrir verk sín. Ekki hafi verið ákveðið fyrir fram hvernig greiðslum til stefnanda yrði háttað en ekki hefði verið útilokað að greiðsla til stefnanda yrði í formi hlutafjár í stefnda. Hins vegar hafi þó ávallt legið fyrir að stefnandi fengi greitt fyrir störf sín, hvort sem það yrði í formi hlutafjár eða peninga, enda sé það meginregla í kröfurétti að greitt skuli fyrir verk nema um annað sé sérstaklega samið, sbr. m.a. Hrd. 659/2006. Raunar hafi virst sem stefnt yrði að því á tímabili að stefnandi fengi greitt út í hlutafé en úr því hafi ekki orðið.

Þegar í ljós hafi komið að ekki hafi lengur verið óskað eftir störfum stefnanda hafi farið fram viðræður um það endurgjald sem stefnandi ætti að fá fyrir störf sín. Ekki hafi tekist að semja um verð það sem stefnandi ætti rétt á og hafi því farið svo að stefnandi hafi sent stefnda reikning þann 5. september 2012, þar sem finna hafi mátt vinnuskýrslu og taxta stefnanda, en um hafi verið að ræða lægri fjárhæð en stefnandi hafi lagt til þann 28. ágúst 2011. Stefndi hafi hafnað því að greiða uppsett verð og boðið stefnanda greiðslu sem hafi verið aðeins lítið brot af reikningi þeim sem sendur hafði verið, eða 350.000 krónur.

Krefjist stefnandi þess aðallega að stefndi verði dæmdur til að greiða honum þá fjárhæð sem hann hafði krafið stefnda um með reikningi 5. september 2012.

Byggi stefnandi kröfu sína á meginreglum kröfuréttar og kauparéttar. Sér í lagi sé byggt á þeirri meginreglu sem birtist í 28. gr. laga nr. 42/2000 um þjónustukaup um að hafi ekki verið samið um verð skuli greiða það verð sem telja megi sanngjarnt. Stefnandi byggi á því að verð það sem hann krefjist sé í öllum tilfellum sanngjarnt. Stefndi beri sönnunarbyrði fyrir því að umkrafið verð stefnanda sé ósanngjarnt, sbr. m.a. Hrd. 112/2010.

Stefnandi byggi kröfu sína um greiðsluskyldu stefnda á stefnufjárhæð á almennum reglum samninga- og kröfuréttar um greiðsluskyldu skuldbindinga, meginreglum kauparéttar og þjónustukaupa, lögum nr. 42/2000 um þjónustukaup og lögum nr. 50/2000 um lausafjárkaup. Vaxtakrafa byggi á ákvæðum 1. mgr. 6. gr., sbr. 3. mgr. 5. gr. laga um vexti, verðtryggingu o.fl. nr. 38/2001. Kröfu um málskostnað byggi hann á 130. gr., sbr. 129. gr., laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Að auki sé vísað til laga nr. 50/1988 um virðisaukaskatt á málskostnað. Um varnarþing vísist til 33. gr. laga um meðferð einkamála nr. 19/1991.

Málsástæður og lagarök stefnda

Augljóst hafi verið að öll vinna fjórmenninganna hafi verið á hugmyndastigi og ein og sér engin verðmæti skapað og verið alfarið á ábyrgð hvers um sig. Sótt hafi verið um eftirfarandi styrki til verkefnisins:

Umsókn til AVS sumarið 2011. Sótt hafi verið um 3.000.000 króna styrk en gefin fyrirheit um eigið framlag upp á 5.380.000 krónur í nafni E.K.Á. ehf. Þessari styrkumsókn hafi verið hafnað.

Umsókn til AVS vegna sumarstarfa hjá fyrirtækjum, sótt hafi verið um laun fyrir þá Y-kk-þf og G-kk-þf í tvo mánuði samtals að fjárhæð 976.000 kr. (4x 244.000) og hafi sá styrkur fengist. Einnig hafi fengist styrkur frá Nýsköpunarsjóði námsmanna vegna vinnu sömu manna að fjárhæð 1.100.000 krónur.

Þá hafi einnig verið sótt um styrk frá Tækniþróunarsjóði, mest vinna hafi verið lögð í þá umsókn, en henni hafi verið hafnað.

Öllum hafi verið það ljóst að enginn myndi greiða fyrir þessa vinnu, enda undirbúningur á frumstigi og á eigin ábyrgð.

Félagið E.K.Á. ehf. hafi verið styrkumsækjandi og hafi nafn þess verið notað einungis til þess en enginn samningur hafi verið gerður á milli fjórmenninganna um að E.K.Á. ehf. ætti eitthvað í verkefninu eða greiddi fyrir þessa vinnu.

Þeir G-kk-nf, B-kk-nf S-kk-nf og Y-kk-nf hafi ákveðið að halda verkefninu áfram og í nóvember 2011 hafi þeir stofnað til persónulegra fjárskuldbindinga vegna verkefnisins og samhliða stofnað félag um reksturinn. Þann 6. október 2011 hafi þeir keypt félagið E.K.Á. ehf. og breytt nafninu í Saltverk Reykjaness ehf., sem sé stefndi þessa máls. Stefnandi hafi ekki komið að kaupum á félaginu og ekki lagt fram neinar ábyrgðir vegna þess, enda útilokað að hann gæti sinnt verkefninu með sama hætti og hinir.

Framleiðsla á salti hafi hafist í lok árs 2011, án aðkomu stefnanda, á grundvelli aðferðar sem þekkt hafi verið í margar aldir og notuð sé í nágrannalöndum okkar.

Krafa stefnanda byggi á því að hann hafi lagt fram vinnu í þágu stefnda sem honum beri að fá greitt fyrir. Annars vegar sé um að ræða vinnu vegna undirbúnings umsókna um styrki og hins vegar vinnu stefnanda sjálfs og tveggja annarra manna við lagfæringu á húsnæði á Reykjanesi.

Kröfum stefnanda sé alfarið hafnað í heild sinni á þeirri forsendu að aldrei hafi stofnast samningssamband milli stefnda og stefnanda. Því beri að sýkna á grundvelli aðildarskorts.

Krafa um greiðslu vegna smíðavinnu byggi á því að stefnandi hafi unnið við lagfæringu á húsnæði við Reykjanes, sem gefið hafi verið vilyrði fyrir að drengirnir mættu hafa aðgang að til að leyfa þessari nýsköpunarhugmynd að þróast. Félagið E.K.Á. ehf., hafi ekki fengið húsnæðið til afnota og aldrei hafi verið gerður samningur við stefnda um nýtingu húnæðisins.

Af hálfu stefnda hafi aldrei verið óskað eftir því við stefnanda að umrædd vinna yrði innt af hendi, enda hafi E.K.Á. ehf. ekkert átt í verkefninu. Það sé því fráleitt að halda því fram að stefnandi eigi kröfu til launa við endurbætur á húsnæðinu gagnvart stefnda. Stefnandi hafi farið í umræddar framkvæmdir og fengið til þess nákomna menn til að vinna umræddri hugmynd brautargengi algjörlega á eigin ábyrgð. Stefndi hafi aldrei óskað eftir því að umræddir aðilar ynnu fyrir félagið, hvorki í sjálfboðavinnu né gegn greiðslu og hafi því aldrei stofnast samningssamband milli þeirra og stefnda. Því beri að sýkna vegna aðildarskorts.

Þá sé því hafnað að stefndi geti gert kröfu um greiðslu vinnulauna fyrir aðra en sjálfan sig og séu einhverjar kröfur til staðar þá eigi hann ekki aðild að þeim. Sýkna beri því á grundvelli aðildarskorts.

Þá sé kröfum vegna smíðavinnu og annarrar vinnu mótmælt hvað varði tímagjald og fjölda tíma. Stefndi hafi aldrei óskað eftir því við stefnanda að hann innti umrætt vinnuframlag af hendi, heldur hafi hann tekið þá ákvörðun sjálfur í eigin þágu en ekki í þágu stefnda. Fjölda tíma sé mótmælt og þó svo að einhver tölvupóstsamskipti hafi verið á milli aðila þá sé ósannað að stefnandi hafi unnið umrædda tíma, enda ekki í neinu samræmi við þá heildarvinnu sem innt hafi verið af hendi. Þá sé tímagjaldi mótmælt enda hafi aldrei verið samið um tímagjald, hvað þá um 10.000 krónur á tímann. Komi til þess að stefndi verði dæmdur til greiðslu verði ekki hægt að miða við annað en lágmarkslaun samkvæmt kjarasamningi VR og SA annars vegar og varðandi aðstoð við smíðavinnu við taxta kjarasamnings Eflingar og SA.

Krafa stefnanda sé ekki í neinu samræmi við greiðslur til hinna þriggja sem eftir hafi verið vegna alls ársins 2011. Þeir hafi fengið mismunandi greiðslur í samræmi við styrki sem greiddir hafi verið.

Y-kk-nf hafi fengið greiddar 200.000 krónur á árinu 2011 og 100.000 krónur á árinu 2012. G-kk-nf hafi fengið greiddar 200.000 krónur á árinu 2011 og 1.100.000 krónur á árinu 2012. B-kk-nf S-kk-nf hafi engar greiðslur fengið á árinu 2011 og 600.000 krónur á árinu 2012. Á árinu 2011 er stefnandi hafi tekið þátt í hugmyndavinnunni hafi fengist styrkir að fjárhæð 680.000 krónur, sem merktir hafi verið vegna vinnu námsmannanna Y-kk-ef og G-kk-ef.

Ljóst megi því vera að allir hafi lagt fram vinnu sem vitað hafi verið að fengist ekki greidd og hafi verið innt af hendi á þeirra eigin ábyrgð.

Stefnandi eigi engar kröfur á hendur stefnda. Stefnandi hafi ákveðið að fara til náms í útlöndum og þar af leiðandi ekki getað tekið frekari þátt í verkefninu. Því hafi verið ljóst að hann gæti ekki frekar en aðrir átt kröfu til greiðslu launa fyrir framlag sitt á þeim tíma, enda hvorki fyrir að fara kröfusambandi milli aðila verkefnisins né verðmætum til að dreifa. Þetta hafi verið áhætta sem allir hafi tekið í upphafi og borið sjálfir ábyrgð á eigin vinnu. Því beri að sýkna stefnda af öllum kröfum stefnanda.

Um lagarök vísi stefndi til laga um meðferð einkamálalaga nr. 91/1991, laga um greiðslu verkkaups nr. 28/1930, þjónustukaupalög nr. 42/2000 og meginreglna kröfuréttar. Krafa um málskostnað byggist á ákvæðum 129. og 130. gr. laga um meðferð einkamála.

Niðurstaða

Af gögnum málsins og skýrslum aðila og vitna fyrir dóminum þykir upplýst að stefnandi innti af hendi vinnuframlag á árinu 2011 til að greiða fyrir því að nýsköpunarhugmynd um saltframleiðslu á Reykjanesi við Ísafjarðardjúp gæti orðið að veruleika. Í málinu krefur stefnandi stefnda um greiðslu fyrir vinnuframlagið. Af hálfu stefnda er krafist sýknu vegna aðildarskorts á þeirri forsendu að aldrei hafi stofnast samningssamband milli stefnanda og stefnda.

Samkvæmt því sem fram hefur komið í málinu, m.a. í viðskiptaáætlun sem unnin var í febrúar 2011 og stefnandi vísar til, var gert ráð fyrir því þegar vinna stefnanda var innt af hendi að saltframleiðslan yrði þegar til kæmi á vegum félags, sem þá hét E.K.Á ehf. og var í meirihlutaeigu B-kk-ef S-kk-ef J-kk-ef. Gert var þar ráð fyrir því að stjórn félagsins myndu skipa þeir B-kk-nf S-kk-nf, Y-kk-nf E-kk-nf, G-kk-nf S-kk-nf og stefnandi. Þegar slitnaði upp úr samstarfi stefnanda og hinna þriggja í ágúst 2011 reis ágreiningur um það hvort stefnandi myndi eignast hlut í félaginu. Um það samdist ekki, stefnandi tók aldrei sæti í stjórn stefnda og eignaðist aldrei hlut í félaginu. Í október 2011 urðu þær breytingar á eignarhaldi félagsins E.K.Á. ehf. að B-kk-nf S-kk-nf, Y-kk-nf og G-kk-nf eignuðust hver um sig þriðjung hlutafjár þess og nafni félagsins var breytt í Saltverk Reykjaness ehf.

Af hálfu stefnanda er byggt á því að stefndi hafi viðurkennt greiðsluskyldu sína með því að bjóða fram greiðslu, fyrst með hlutafé, síðan greiðslu á 200.000 krónum og loks, með tölvupósti B-kk-ef S-kk-ef 1. janúar 2012 til stefnanda, sem G-kk-nf og Y-kk-nf fengu afrit af, um greiðslu á 350.000 krónum fyrir vinnuframlag hans til verkefnisins. Því tilboði hafnaði stefnandi. Í tölvupósti B-kk-ef S-kk-ef eða öðrum samskiptum stefnanda og félaganna þriggja um uppgjör verður ekki séð að tilboðin séu gerð af hálfu hins stefnda félags og stefndi viðurkennir ekki að svo hafi verið. Sömu framsetningu er að finna í tölvupósti stefnanda til þeirra B-kk-ef S-kk-ef, G-kk-ef og Y-kk-ef 28. ágúst 2011 og ítrekun 3. september s.á., þar sem stefnandi lagði til, að annaðhvort fengi hann 5% eignarhlut í fyrirtækinu, eða að honum og þeim sem hann hafi fengið til að leggja beina vinnu í verkið, yrði borgað út og ég á þá enga kröfu á ykkur. Tillögunni var beint að viðsemjendunum þremur, ólíkt kröfugerð í þessu máli, en ekki var þá vikið að félaginu eða kröfum á hendur því. Í svarpósti B-kk-ef S-kk-ef 6. september s.á. tekur B-kk-nf S-kk-nf sérstaklega fram að G-kk-nf og Y-kk-nf hafi veitt honum umboð til að komast að samkomulagi við stefnanda, en þeir tveir áttu þá ekki hluti í félaginu. Að virtum þessum samskiptum í heild verður ekki séð að stefnanda hafi verið boðnar greiðslur af hálfu hins stefnda félags.

Upplýst er að þeir tveir menn sem báru vitni í síma við aðalmeðferð málsins unnu að beiðni stefnanda við framkvæmdir við húsnæði sem nýta skyldi við saltframleiðsluna. Af hálfu stefnda er launakröfum stefnanda vegna vinnu þeirra manna mótmælt vegna aðildarskorts. Hvorki eigi stefnandi aðild að kröfunum né hafi verið óskað eftir vinnuframlagi mannanna af hálfu stefnda og stefndi sé ekki rétthafi húsnæðisins. Tekið er undir með stefnda að ekki verður séð að stefnandi hafi öðlast heimild til innheimtu krafna vegna vinnuframlags umræddra tveggja manna og gaf framburður þeirra sjálfra fyrir dóminum ekki tilefni til að líta svo á að stefnandi hefði umboð til að ganga þeirra erinda. Húsnæðið sem unnið var við mun ekki vera og aldrei hafa verið í eigu hins stefnda félags og ekki hafa verið færðar að því sönnur að stefndi hafi auðgast á þeim framkvæmdum sem unnar voru á því. Kröfum stefnanda eða annarra vegna endurbóta á húsnæðinu verður að þessu virtu ekki með réttu beint að stefnda.

Samskipti um þau verkefni sem vinna skyldi mun stefnandi frá upphafi hafa átt við G-kk-þf, án þess að samið hafi verið um endurgjald fyrir þá vinnu, en G-kk-nf hafði ekki stöðu til að skuldbinda félagið E.K.Á. ehf. Upplýst er að B-kk-nf S-kk-nf, sem var fyrirsvarsmaður félagsins, átti samskipti við stefnanda um aðföng sem þyrfti til smíðavinnu sumarið 2011 og endurgreiddi stefnanda kostnað sem hann hafði lagt út fyrir vegna þeirra framkvæmda. Ekki verður talið að B-kk-nf S-kk-nf hafi með þessu, fyrir hönd stefnda, óskað eftir því vinnuframlagi sem stefnandi innti af hendi og krefur félagið endurgjalds fyrir í máli þessu.

Samkvæmt framburði B-kk-ef S-kk-ef fyrir dóminum stundar stefndi ekki lengur neina starfsemi og er nú nær eignalaust félag. Engin gögn hafa verið lögð fram um fjárhag eða rekstur þess eða um það hvort félagið hafi skilað eigendum sínum hagnaði. Hvorki hefur í málinu verið sýnt fram á að samningssamband um vinnuframlag og endurgjald fyrir það hafi stofnast milli stefnanda og stefnda Saltverks Reykjaness ehf. né það að stefndi hafi hagnast á ólaunuðu vinnuframlagi stefnanda.

Stefnanda hefur samkvæmt framangreindu ekki tekist að færa sönnur að því að stefndi sé réttur aðili til að beina að kröfu um endurgjald fyrir umrædda vinnu og verður þegar af þeirri ástæðu að sýkna hið stefnda félag af kröfum hans sökum aðildarskorts, sbr. 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Í samræmi við niðurstöðu málsins og 1. mgr. 130. gr. laga um meðferð einkamála verður stefnanda gert að greiða stefnda málskostnað, sem þykir hæfilega ákveðinn 450.000 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti. Dæmdur málskostnaður ber dráttarvexti samkvæmt 4. mgr. 129. gr. laga um meðferð einkamála.

Dóm þennan kveður upp K-kvk-nf K-kvk-nf héraðsdómari.

D Ó M S O R Ð

Stefndi, Saltverk Reykjaness ehf., er sýkn af kröfum stefnanda, V-kk-ef Þ-kk-ef.

Stefnandi greiði stefnda 450.000 krónur í málskostnað.

K-kvk-nf K-kvk-nf