E-7591/2005

Mál þetta, sem dómtekið var 15. maí sl., höfðaði Fönn ehf., Skeifunni 11, Reykjavík gegn Iðnó ehf., Vonarstræti 3, Reykjavík með stefnu birtri 18. nóvember 2005.

Dómkröfur stefnanda eru þær að stefndi verði dæmdur til að greiða honum skuld að fjárhæð kr. 186.882 með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 af kr. 57.225 frá 28. febrúar 2005 til 31. mars s.á., af kr. 131.845 frá þeim degi til 30. apríl s.á. og af kr. 186.883 frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst stefnandi þess að dæmdir verði vaxtavextir samkvæmt 12. gr. laga nr. 38/2001 sem leggist við höfuðstól á 12 mánaða fresti.

Stefnandi krefst málskostnaðar samkvæmt mati dómsins.

Dómkröfur stefnda eru þær að heimilaður verði skuldajöfnuður með reikningi að fjárhæð kr. 82.280 en að hann verði sýknaður af kröfu stefnanda að öðru leyti.

II

Stefnandi byggir kröfu sína á þremur reikningum fyrir þvott á borðdúkum, servíettum o.fl. fyrir stefnda sem rekur veitingahús í Iðnó í Reykjavík. Reikningarnir ná yfir viðskipti aðila mánuðina febrúar, mars og apríl árið 2005 og er það viðurkennt af stefnda að þessi vinna hafi verið unnin og engin athugasemd gerð við fjárhæð reikninganna. Hins vegar heldur stefndi því fram að í meðförum stefnanda hafi tapast 48 borðdúkar og 150 í sinni eigu að verðmæti kr. 82.280 og gerir kröfu um að þeirri fjárhæð verði skuldajafnað við kröfu stefnanda auk annars tjóns sem stefndi telur sig hafa orðið fyrir.

Fyrir dóminum gáfu skýrslu A-kk-nf G-kk-nf, eigandi og framkvæmdastjóri stefnanda, M-kvk-nf R-kvk-nf E-kvk-nf, eigandi og framkvæmdastjóri stefnda, og vitnið Þ-kk-nf H-kk-nf, verkstjóri hjá stefnanda.

Reikningar stefnanda bera það með sér að á því tímabili sem þeir ná til hafi stefnandi annast þvott eða hreinsun fyrir stefnda í samtals ellefu skipti. Ágreiningslaust virðist hvernig þessi viðskipti fóru fram, en stefnandi náði í það sem stefndi vildi láta þvo í hvert sinn og fór talning ekki fram þegar stefnandi tók við þvottinum heldur þegar komið var með hann í þvottahús stefnda. Sá sem afhenti þvottinn fékk ekki kvittun fyrir afhendingunni. Þegar í þvotthús stefnanda kom voru stykkin talin og síðan aftur er þvottinum var lokið og honum átti að skila. Samkvæmt framburði A-kk-ef og Þ-kk-ef hefur þessi háttur stefnanda á móttöku verið viðhafður árum saman. Kæmi fram munur á tölum sagði Þ-kk-nf að kannað væri hvort eitthvað hefði farið í endurþvott eða hver ástæða mismunarins kynni að vera. Haft væri samband við viðskiptavininn og honum gerð grein fyrir muninum og bættur skaðinn væri því að skipta. Sá viðskiptavinur sem tæki við þvegnum þvotti sæi alltaf hverju væri skilað. Báðir viðurkenndu þeir að mistalning gæti átt sér stað og eins að eitthvað gæti týnst hjá stefnanda, en töldu af og frá að það gæti verið í því magni sem stefndi heldur fram að hafi horfið hjá stefnda.

M-kvk-nf R-kvk-nf kvaðst hafa orðið vör við að dúka og servíettur vantaði en það hafi ekki verið í sambandi við nein sérstök viðskipti þeirra stefnanda. Hún hafi orðið vör við að 48 dúka og 150 servíettur hefði vantað upp á þá tölu sem stefndi hafi átt af dúkum og sevíettum og á þessu hvarfi væri engin önnur skýring en sú að þetta hafi farið í þvott hjá stefnanda og ekki komið þaðan aftur. M-kvk-nf R-kvk-nf sagðist muna eftir því að stefndi hefði einu sinni lánað hluti af þessu tagi en aldrei annars og taldi útilokað að hlutirnir hefðu glatast hjá stefnda. Ekki er upplýst hvenær viðskipti aðila hófust en M-kvk-nf R-kvk-nf hélt að það hefði verið á árinu 2004. Þá kom og fram að M-kvk-nf R-kvk-nf átti aðild að fyrirtæki fyrir einhverjum árum sem var í viðskiptum við stefnanda af sama tagi og mál þetta snýst um.

III

Af hálfu stefnanda er því haldið fram að skuldajafnaðarkrafa stefnda, sem sé krafa um greiðslu skaðabóta, sé ekki studd neinum gögnum og ekki verði séð hvernig hún sé fundin. Stefnda hafi verið vel kunnugt um hvernig háttað hafi verið talningu þess sem stefnandi tók að sér að þvo og aldrei gert neinar athugasemdir við aðferðir hans sem tíðkast hafi árum saman og reynst vel. Aðilar hafi átt saman snurðulaus viðskipti í nokkra mánuði þar til stefndi hafi ekki lengur greitt reikninga stefnanda og stefnandi hafi því slitið viðskiptunum. Þá hafi stefndi haft uppi þá ástæðu að dúkar og servíettur hafi týnst hjá stefnanda sem allsendis sé ósannað, enda hafi stefndi getað glatað dúkum sínum með ýmsum hætti. Stefndi hafi þannig ekki sannað að stefnandi hafi valdið honum tjóni, hvorki með hvarfi dúkanna né á annan hátt, en sönnunarbyrðin hvíli alfarið á stefnda.

Af hálfu stefnda kom fram að engar athugasemdir væru gerðar við umkrafða reikninga stefnanda. Viðurkennt væri að það sé erfiðleikum bundið fyrir stefnda að sanna að stefnandi hafi valdið honum tjóni, en það stafi af því kerfi sem stefnandi vinni eftir við móttöku og skil á því sem hann taki að sér að þvo. Stefnandi miði þannig skil sín við talningu á því sem úr þvottinum komi en ekki því sem í þvottinn hafi farið. Þetta sé skýringin á því að bæði dúkar og servíettur stefnda hafi horfið í vörslum stefnanda, sem hafi gerst áður en stefnandi hafi slitið viðskiptum við stefnda. Stefnandi hafi og viðurkennt að þetta geti gerst án þess að fundnar verði á því skýringar. Af þessum sökum hafi stefndi orðið fyrir tjóni sem stefnanda beri að bæta honum, en fjárhæð skaðabótakröfunnar sé miðuð við heildsöluverð á sömu hlutum og hafi horfið. Stefndi hafi einnig orðið fyrir óþægindum og vinnutapi við að reyna að innheimta kröfuna hjá stefnanda og eigi einnig að fá það tjón bætt.

IV

Eins og fyrr er greint frá er viðurkennt af stefnda að umkrafðir reikningar stefnanda séu réttir. Skuldajafnaðarkrafa stefnanda er skaðabótakrafa vegna tjóns sem stefndi telur sig hafa orðið fyrir af völdum stefnanda. Það er því stefnda að sanna að tjónið sé afleiðing saknæmra athafna stefnanda eða athafnaleysis. Um það hvernig tjón stefnda orsakaðist liggur í raun ekkert haldbært fyrir nema staðhæfing framkvæmdastjóra stefnda sem er mótmælt af stefnanda. Þótt stefnandi hafi viðhaft þá aðferð við móttöku og skil á þvotti að telja sjálfur í bæði skiptin, án þess að viðskiptavinurinn væri viðlátinn, þá er ekki unnt að líta á þá aðferð sem sönnun þess að þeir dúkar og servíettur sem stefndi saknar hafi horfið í vörslum stefnanda. Verður því að telja að stefnda hafi ekki tekist að sanna að tjón hans verði rakið til athafna eða athafnaleysis stefnanda og verður skuldajafnaðarkröfu stefnda hafnað þegar af þeim ástæðum. Af þessu leiðir sjálfkrafa að hafna verður því einnig að stefndi eigi rétt á bótum fyrir þau óþægindi og vinnutap sem hann kveðst hafa orðið fyrir í viðskiptum sínum við stefnanda. Að þessari niðurstöðu fenginni ber að taka óumdeilda kröfu stefnanda til greina.

Málskostnaður sem stefndi greiði stefnanda þykir hæfilega ákveðinn kr. 90.000.

F-kk-nf B-kk-nf héraðsdómari kvað upp dóminn.

Dómsorð.

Stefndi, Iðnó ehf., greiði stefnanda, Fönn ehf., kr. 186.882 með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. og 12. gr. laga nr. 38/2001 af kr. 57.225 frá 28. febrúar 2005 til 31. mars s.á., af kr. 131.845 frá þeim degi til 30. apríl s.á. og af kr. 186.883 frá þeim degi til greiðsludags og kr. 90.000 í málskostnað.

F-kk-nf B-kk-nf