E-114/2015

Mál þetta, sem dómtekið var að lokinni aðalmeðferð þann 29. nóvember sl., var höfðað af þrotabúi H-kvk-ef R-kvk-ef B-kvk-ef, Skógarási 12, Reykjavík, með stefnu birtri þann 22. maí 2015, á hendur E-kk-þgf V-kk-þgf K-kk-þgf, til heimilis að Garðatorgi 7, Garðabæ.

Endanlegar dómkröfur stefnanda eru þær að rift verði með dómi gjöf til stefnda að fjárhæð 8.500.000 krónur, sem fram fór með afhendingu sumarhúss að Hallkelshólum, fnr. 231-5786 þann 15. febrúar 2013. Einnig krefst stefnandi þess að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnanda 8.500.000 krónur með vöxtum frá 15. febrúar 2013 samkvæmt 3. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 til 10. apríl 2015 og með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá 10. apríl 2015 til greiðsludags. Þá krefst stefnandi þess að staðfest verði með dómi kyrrsetningargerð er fram fór þann 15. september 2015 hjá embætti sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu í kyrrsetningarmálinu nr. 15/2015, til tryggingar kröfu stefnanda að fjárhæð 8.500.000 krónur, auk vaxta og alls kostnaðar. Framangreind krafa var sameinuð máli þessu í þinghaldi þann 27. júní sl., með vísan til 3. mgr. 36. gr. laga nr. 31/1990, um kyrrsetningu, lögbann o.fl.

Í öllum tilvikum krefst stefnandi þess að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnanda málskostnað.

Stefndi gerir þær dómkröfur aðallega að málinu verði vísað frá dómi. Til vara er þess krafist að stefndi verði sýknaður af öllum kröfum stefnanda. Til þrautavara er þess krafist að stefnukröfur verði stórlega lækkaðar. Í öllum tilvikum krefst stefndi þess að stefnandi verði dæmdur til greiðslu málskostnaðar.

Með úrskurði dómsins uppkveðnum þann 17. júlí 2015 var stefnanda að kröfu stefnda gert að setja málskostnaðartryggingu, sem stefnandi gerði. Með úrskurði dómsins þann 1. júlí sl., var frávísunarkröfu stefnda hafnað.

Málavextir

Samkvæmt stefnu og gögnum málsins var bú H-kvk-ef R-kvk-ef B-kvk-ef, tekið til gjaldþrotaskipta með úrskurði Héraðsdóms Reykjavíkur uppkveðnum þann 30. september 2014, og var I-kvk-nf L-kvk-nf B-kvk-nf hdl., skipaður skiptastjóri í búinu. Frestdagur við skiptin var 7. maí 2014. Innköllun var birt í fyrra sinn þann 10. október 2014 og í síðara sinn 17. sama mánaðar. Kröfulýsingarfresti lauk 10. desember 2014.

Samkvæmt gögnum málsins undirritaði þrotamaður, sem kaupandi, þann 1. janúar 2013 kaupsamning um fasteignina Hallkelshóla, lóð nr. 119 í Grímsnes- og Grafningshreppi. Umsamið kaupverð hafi verið 30.600.000 krónur sem greiðast átti með með peningum við undirritun kaupsamningsins og síðan með fimm peningagreiðslum á tímabilinu frá 20. mars 2013 til 20. desember 2014. Kaupsamningurinn var móttekin til þinglýsingar 15. janúar 2013 og innfærður í veðmálabók 16. sama mánaðar. Þrotamaður gaf út veðskuldabréf, sem samkvæmt áritun á bréfið er dagsett þann 8. febrúar 2012, til handa seljanda að fjárhæð 6.641.496 krónur. Veðskuldabréfið var til 24 mánaða með veði í fasteigninni Hallkelshólum, lóð nr. 119. Fyrir liggur að um misritun hafi verið að ræða hvað útgáfuár veðskuldabréfsins varðar, hið rétta er að veðskuldabréfið hafi verið útgefið 8. febrúar 2013.

Þann 15. febrúar 2013 framseldi þrotamaður framangreindan kaupsamning til sonar síns, stefnda í máli þessu. Framsalsgerningurinn var móttekin til þinglýsingar 31. október 2013 og innfærður í veðmálabók 4. nóvember sama ár. Í framsalinu, sem áritað var um samþykki seljanda sumarhússins, kom fram að þrotamaður hafi þá þegar greitt 8.500.000 krónur af kaupverðinu og að stefndi hafi greitt þrotamanni umrædda fjárhæð við undirritun framsalsins. Þrotamaður gekkst í sjálfskuldarábyrgð gagnvart seljanda á því að greiðslur samkvæmt kaupsamningnum frá 1. janúar 2013 yrðu skilvísar og réttar, eins og segir í framsalinu.

Í stefnu kemur fram að eignastaða þrotamanns, fyrir og eftir úrskurðardag, hafi verið könnuð. Í ljós hafi komið að engar greiðslu höfðu borist frá stefnda til þrotamanns vegna framsalsins. Í skýrslutöku hjá skiptastjóra þann 29. október 2014 hafi svör þrotamanns um framangreinda eignatilfærslu verið mjög á reiki og ótrúverðug. Hins vegar hafi skiptastjóra borist upplýsingar í tölvupósti um að Sema ehf., félag sem áður hafi tilheyrt þrotamanni en nú tilheyrir stefnda að hluta, hafi greitt 8.500.000 krónur fyrir hönd stefnda. Að mati skiptastjóra hafi verið um gjafagerning að ræða sem sjá megi á því að stefndi hafi ekki yfirtekið áhvílandi lán sem þrotamaður hafi tekið til að fjármagna kaupin. Telur skiptastjóri því einsýnt að framsalið hafi ekki átt sér stað gegn greiðslu heldur hafi fasteignin verið afhent endurgjaldslaust. Þá segir í stefnu að frá útgáfu framsalsins hafi stefndi ekki greitt seljanda í samræmi við greiðsluáætlun í kaupsamningi og því hafi afsal ekki verið gefið út. Þar sem skiptastjóri hafi ekki getað náð samkomulagi við stefnda hafi engar aðrar leiðir verið færar en að höfða mál þetta.

Í málavaxtalýsingu stefnu þar sem krafist er staðfestingar kyrrsetningargerðar sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu, kemur fram að í lok ágúst 2015 hafi skiptastjóri orðið þess áskynja að greiðslur hafi verið inntar af hendi til seljanda sumarhússins og að í framhaldinu hafi verið gefið út afsal fyrir eigninni. Þar sem ekki hafi verið horfur á að sættir myndu nást í máli þessu hafi skiptastjóri gert kröfu um kyrrsetningu eigna stefnda hjá sýslumanninum á höfuðborgarsvæðinu til tryggingar kröfum stefnanda á hendur stefnda. Hafi sýslumaður fallist á kröfu stefnanda og fasteignin, lóð nr. 119 í Hallkelshólum, verið kyrrsett þann 15. september 2015, sbr. mál sýslumanns nr. 15/2015. Sé nú krafist staðfestingar dómsins á framangreindri gerð.

Í greinargerð stefnda kemur fram að stefndi hafi frá því hann yfirtók öll réttindi samkvæmt kaupsamningnum frá 1. janúar 2013 staðið skil á öllum greiðslum til Ó-kk-ef K-kk-ef samkvæmt upphaflega kaupsamningnum. Þá hafi stefndi greitt inn á tékkareikning þrotamanns og eiginmanns hennar, samtals 8.500.000 krónur, eða þá fjárhæð sem þrotamaður hafði greitt seljanda sumarhússins vegna kaupanna. Greiðslurnar hafi verið inntar af hendi af reikningi Sema ehf., en stefndi hafi átti inni hjá félaginu.

Málsástæður og lagarök stefnanda

Stefnandi vísar til þess að mál þetta sé höfðað innan málshöfðunarfrests 1. mgr. 148. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Einnig vísar stefnandi til þess að frestdagur hafi verið 7. maí 2014. Tæpir 15 mánuðir hafi verið liðnir frá framsali kaupsamningsins til frestdags. Hins vegar, þegar litið sé til þess hve langt greiðsluáætlun samkvæmt kaupsamninginum hafi verið komin og þinglýsingu framsalsins, sé líklegar að framsalið hafi verið gert síðar en 15. febrúar 2013. Þá sýni yfirlit bankareiknings þrotamanns að greitt hafi verið samkvæmt kaupsamningi til seljanda sumarhússins, frá 20. mars 2013 til 17. september sama ár, samtals 4.350.000 krónur, þ.e. eftir þann tíma sem stefndi tók við eigninni samkvæmt framsalinu. Í sömu skjölum megi einnig sjá greiðslur frá þrotamanni til Grímsness- og Grafningshrepps, þ.e. á tímabilinu frá júlí 2013 til september sama ár. Að mati skiptastjóra bendi það til þess að um gjafagerning hafi verið að ræða í skilningi 131. gr. laga nr. 21/1991, en samkvæmt ákvæðinu sé unnt að krefjast riftunar slíks gernings til nákominna sex til tuttugu og fjórum mánuðum fyrir frestdag, nema leitt sé í ljós að þrotamaður hafi þá verið gjaldfær og það þrátt fyrir afhendinguna. Í máli þessu, þar sem þrotamaður sé móðir stefnda, sé því hægt að miða við gerning sem hafi átt sér stað allt að tuttugu og fjórum mánuðum fyrir frestdag.

Þá vísar stefnandi til þess að stefnufjárhæð byggi á því tjóni sem þrotabúið hafi orðið fyrir vegna framsalsins og þeim verðmætum sem gefin hafi verið. Við framsalið hafi þrotamaður þegar greitt 8.500.000 krónur til seljanda umræddrar eignar. Þrotamaður hafi einnig yfirtekið áhvílandi veðskuld að fjárhæð 3.000.000 krónur við Lífeyrissjóð verslunarmanna, að eftirstöðvum krónur 2.056.428. Að auki hafi þrotamaður gefið út skuldabréf til seljanda nokkrum dögum fyrir undirritun framsalsins, eða þann 8. febrúar 2013, að fjárhæð 6.641.496 krónur, nú að eftirstöðvum að fjárhæð 7.717.977 krónur. Í bókun sem stefnandi lagði fram í þinghaldi 21. september sl., kemur fram að með vísan til skjalaframlagningar af hálfu stefnda virðist stefndi hafa greitt upp framangreind lán. Því sé endanleg kröfugerð stefnanda miðuð við að þrotamaður hafi þegar greitt í reiðufé til seljanda sumarhússins, 8.500.000 krónur þegar stefndi tók við kaupsamningnum, sem sé endanleg stefnufjárhæð máls þessa auk vaxta og dráttarvaxta.

Vísar stefnandi til þess að samkvæmt framansögðu og með vísan til XX. kafla laga nr. 21/1991, sé ljóst að ráðstöfun fasteignarinnar við Hallkelshóla, fastanr. 231-5786, sé riftanleg. Þá er í stefnu áskilinn réttur til að hafa uppi kröfu um hagnað sem fengist hafi eftir höfðun málsins vegna útleigu fasteignarinnar til ferðamanna á vegum stefnda.

Varðandi kröfu um staðfestingu kyrrsetningargerðarinnar byggir stefnandi á því að skilyrðum 1. mgr. 5. gr. laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl., sé fullnægt.

Varðandi lagarök vísar stefnandi vegna riftunarkröfu sinnar til 1. mgr., sbr. 2. mgr. 131. gr., sbr. 3. tölulið 3. gr. laga nr. 21/1991. Um málshöfðunarfrest er vísað til 148. gr. sömu laga. Varðandi endurgreiðslukröfuna og kröfu um hagnað er vísað til 142. gr. laga nr. 21/1991. Kröfu um dráttarvexti styður stefnandi við 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu. Varðandi kröfu um málskostnað vísar stefnandi til 130. gr. laga nr. 91/1991 og um varnarþing til 1. mgr. 34. gr. sömu laga. Varðandi kröfu um staðfestingu kyrrsetningargerðarinnar vísar stefnandi til II. kafla laga nr. 31/1990, 131. gr. og 142. gr. laga nr. 21/1991 og laga nr. 38/2001.

Málsástæður og lagarök stefnda

Varakrafa stefnda, sem þessi hluti málsins fjallar um, lýtur að því að stefndi verði sýknaður af öllum kröfum stefnanda, bæði hvað varðar riftun á gjafagerningi, greiðslu skuldar og staðfestingar á kyrrsetningargerð sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu. Vísar stefndi til þess að stefnandi hafi ekki sýnt fram á að hann hafi orðið fyrir nokkru tjóni sem stefndi beri ábyrgð á. Stefndi hafi að fullu greitt til þrotamanns, móður sinnar, allar þær fjárhæðir sem hún hafði innt af hendi vegna kaupsamningsins. Það sýni tölvupóstur frá þrotamanni sem stefnandi hafi lagt fram, ársreikningur Semu ehf., fyrir árið 2013, og yfirlit yfir greiðslur, en þau gögn hafi stefndi lagt fram. Óumdeilt hljóti að vera að þrotamaður hafi móttekið umræddar greiðslur frá Semu ehf., sem hafi verið og sé enn í eigu stefnda, og vísar stefndi í því sambandi til bankareikninga þrotamanns og eiginmanns þrotamanns. Þeir reikningar sýni að mótteknar greiðslur séu í samræmi við það sem þrotamaður hafi greitt til seljanda sumarhússins vegna kaupanna. Hafi umræddar greiðslur verið teknar út af einkareikningi stefnda hjá Semu ehf., enda hafi inneign hans hjá félaginu minnkað, m.a. í samræmi við þessar greiðslur. Ekki hafi verið um launagreiðslur að ræða til handa þrotamanni og eiginmanni hans, og vísar stefndi í því sambandi til framlagðs staðgreiðsluyfirlits. Því sé það sannað að stefndi hafi greitt til þrotamanns allar þær greiðslur sem þrotamaður hafði greitt vegna kaupa á umræddri fasteign. Stefndi sé því ekki í skuld við stefnanda vegna kaupanna.

Stefndi mótmælir því að um gjafagerning hafi verið að ræða enda sé skilyrðum 131. gr. laga nr. 21/1991, ekki fullnægt. Gjöfin hafi hvorki rýrt eignir stefnanda né leitt til auðgunar stefnda. Þá hafi ekki legið gjafatilgangur að baki gerningnum enda hafi stefndi yfirtekið allar skyldur og greiðslur samkvæmt kaupsamningunum.

Niðurstaða

Ágreiningur aðila lýtur að því hvort skilyrði séu til riftunar á framsali kaupsamnings um sumarhús í landi Hallkelshóla frá H-kvk-þgf R-kvk-þgf B-kvk-þgf, hér eftir nefnd þrotamaður, til sonar síns, stefnda í máli þessu. Bú þrotamanns var tekið til gjaldþrotaskipta 30. september 2014. Kröfulýsingafresti lauk 10. desember 2014, en frestdagur við skiptin var 7. maí sama ár.

Samkvæmt endanlegri kröfugerð byggir stefnandi á því að þrotamaður hafi með framsalinu fært stefnda gjöf í skilningi 131. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl., samtals að fjárhæð 8.500.000 krónur, og tekur endurgreiðslukrafa stefnanda mið af þeirri fjárhæð. Þessu mótmælir stefndi. Hann hafi, sem framsalshafi, að fullu greitt til þrotamanns þær fjárhæðir sem þrotamaður hafði innt af hendi samkvæmt kaupsamningi, og því hafi stefnandi ekki orðið fyrir tjóni.

Samkvæmt 1. mgr. 131. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl., má krefjast riftunar gjafagernings, ef gjöfin var afhent á síðustu sex mánuðum fyrir frestdag. Samkvæmt 2. mgr. má krefjast riftunar á gjöf til nákominna, sem afhent hefur verið sex til tuttugu og fjórum mánuðum fyrir frestdag, nema leitt sé í ljós, að þrotamaður hafi þá verið gjaldfær þrátt fyrir afhendinguna. Það er því stefnda að sýna fram á að endurgjald hafi komið fyrir þá fjármuni sem þrotamaður greiddi seljanda umræddrar fasteignar samkvæmt kaupsamningi eða að þrotamaður hafi þrátt fyrir afhendinguna verið gjaldfær og þannig koma í veg fyrir að fallist verði á riftun og endurgreiðslukröfu stefnanda. Á það sérstaklega við í máli þessu þar sem um er ræða ráðstafanir milli nákominna, sbr. 2. tölulið 3. gr. laga nr. 21/1991.

Gögn málsins bera með sér að á árinu 2013 hafi þrotamaður afsalað til eiginmanns síns fasteign þeirri þar sem hún er með skráð lögheimili á, gegn yfirtöku lána, nánar tiltekið þann 30. október 2013. Þá liggur fyrir að þrotamaður tókst á árinu 2012 á hendur sjálfskuldarábyrgð gagnvart MP banka hf., allt að fjárhæð 9.500.000 krónur vegna einkahlutafélagsins Kjósar, en félagið mun hafa verið úrskurðað gjaldþrota 10. október 2013. Í kjölfarið óskaði bankinn eftir gjaldþrotaskiptum á búi þrotamanns með beiðni dags. 30. apríl 2014. Samkvæmt því sem fram er komið í málinu keypti þrotamaður sumarhús í landi Hallkelshóla með kaupsamningi dags. 1. janúar 2013. Afhendingardagur var 27. desember 2012. Kaupsamningurinn var móttekinn til þinglýsingar 15. janúar 2013. Samkvæmt kaupsamningnum tók þrotamaður yfir áhvílandi skuldir að fjárhæð 2.458.504 krónur, en greiðslur í peningum að fjárhæð 28.141.496 krónur skyldi greiða þannig:

Við kaupsamning 3.000.000 krónur.

Þann 20. mars 2013 2.000.000 krónur.

Þann 20. júní 2013 3.500.000 krónur.

Þann 20. september 2013 3.500.000 krónur.

Þann 20. desember 2013 9.500.000 krónur.

Þann 20. desember 2014 gegn útgáfu afsals 6.641.496 krónur.

Þann 8. febrúar sama ár gaf þrotamaður út veðskuldabréf til handa seljanda að fjárhæð 6.641.496 krónur með fyrsta gjalddaga 20. desember 2014.

Framsal framangreinds kaupsamning, sem mál þetta fjallar um, er dagsett 15. febrúar 2013. Þar segir að um sé að ræða framsal á kaupsamningi um sumarhúsið, dags. 1. janúar 2013, en kaupverð hafi verið 30.600.000 krónur. Í framsalinu, sem undirritað er af þrotamanni, stefnda og seljanda sumarhússins, segir að þrotamaður hafi þegar greitt 8.500.000 krónur af umsömdu kaupverði, og að við undirritun framsalsins hafi framsalshafi, stefndi í máli þessu, greitt þá fjárhæð til þrotamanns. Þá tókst þrotamaður á hendur sjálfskuldarábyrgð gagnvart seljanda á að greiðslur samkvæmt kaupsamningum frá 1. janúar 2013, verði skilvísar og réttar.

Samkvæmt kaupsamningi um sumarhúsið átti þrotamaður, á þeim degi sem framsalið var undirritað, þ.e. þann 15. febrúar 2013, að hafa greitt til seljanda 3.000.000 krónur, nánar tiltekið við undirritun kaupsamningsins þann 1. janúar 2013, eins og nánar er rakið hér að framan. Þrátt fyrir það segir í framsalinu að þrotamaður hafi greitt til seljanda 8.500.000 krónur. Þá bera gögn málsins með sér að á tímabilinu frá 20. mars til 28. ágúst 2013 hafi þrotamaður, samkvæmt úttektum af bankareikningi hans, greitt seljanda sumarhússins samtals 4.350.000 krónur. Einnig liggur fyrir að framsal kaupsamningsins, þ.e. eignarheimild stefnda, var móttekið til þinglýsingar 31. október 2013, eða rúmum átta mánuðum eftir dagsetningu framsalsins. Þykir framangreint benda til þess að framsalið hafi í reynd verið undirritað síðar en tilgreind dagsetning skjalsins, þ.e. 15. febrúar 2013.

Stefndi vísar til þess að greiðslur hans til þrotamanns á grundvelli framsalsins hafi verið greiddar til þrotamanns af reikningum Semu ehf., [áður Skógarás ehf., innskot dómara] í Arion banka og Landsbanka, en Sema ehf., hafi verið í eigu stefnda. Nánar tiltekið hafi greiðslur til þrotamanns verið teknar af inneign stefnda í umræddu félagi. Máli sínu til stuðnings lagði stefndi fram ársreikning Semu ehf., fyrir árið 2013 og vísaði til þess að meðal viðskiptaskulda fyrirtækisins hafi verið 14.479.957 króna skuld við eigendur, eins og það er orðað í ársreikningnum. Þá lagði stefndi fram reikningsyfirlit bankareiknings Semu ehf., hjá Arion banka, á tímabilinu 1. febrúar 2013 til 10. nóvember 2014, þar sem fram komi að greiðslur frá fyrirtækinu til þrotamanns og eiginmanns hennar hafi numið samtals 898.000 krónum á umræddu tímabili. Samkvæmt framlögðum reikningsyfirlitum bankareiknings Semu ehf., hjá Landsbankanum, hafi annars vegar verið um að ræða launagreiðslur til þrotamanns og eiginmanns hennar [þ.e. þær greiðslur sem ekki voru sléttar tölur, innskot dómara], og hins vegar endurgreiðslur til þrotamanns og eiginmanns hennar vegna greiðslna sem þrotamaður hafði innt af hendi vegna kaupa á sumarhúsinu. Í munnlegum málflutningi gerði lögmaður stefnda grein fyrir framangreindum greiðslum, samtals að fjárhæð 8.490.000 krónum. Verður málatilbúnaður stefnda ekki skilinn á annan veg en þann að samkvæmt þessu liggi fyrir sönnun þess að stefndi hafi greitt til þrotamanns þá fjárhæð sem tilgreind er í framsalinu, það sem á vanti sé óveruleg upphæð.

Í endurriti af skýrslutöku skiptastjóra stefnanda yfir þrotamanni þann 29. október 2014, þar sem þrotamanni var gerð grein fyrir hverju það varðaði að skýra rangt frá í skýrslutökunni, sbr. ákvæði XV. kafla almennra hegningarlaga nr. 19/1940, svarar þrotamaður því til að hún starfi tímabundið hjá Semu ehf. Aðspurður um launagreiðslur og hvenær síðast hafi verið greitt, kvaðst þrotamaður að samið hafi verið um eingreiðslu, hún hafi ekki fengið laun lengi, en mundi ekki hvenær það hafi verið síðast. Aðspurð um framsal umrædds kaupsamningsins til stefnda kom fram að líklega hafi framsalssamningurinn ekki verið efndur að öllu leyti gagnvart sér, þ.e. þrotamanni. Bókað var að þrotamaður ætli að kanna málið nánar og svara skiptastjóra síðar, mögulega með afhendingu gagna um stöðuna. Óumdeilt er að í framhaldinu, nánar tiltekið 10. nóvember 2014, voru skiptastjóra sendar áðurnefndar upplýsingar um greiðslur frá Semu ehf., til þrotamanns og eiginmanns hennar af reikningum félagsins í Arion banka og Landsbanka.

Samkvæmt framlögðu skattframtali þrotamanns 2014 kemur fram að hlutabréf í einkahlutafélaginu Semu, áður Skógarás ehf., voru öll í eigu þrotamanns í lok ársins 2013 og hvorki breytingar né sala skráð á bréfum félagsins á árinu 2013. Stefndi hefur hvorki lagt fram gögn þeirri staðhæfingu sinni til stuðnings að hann hafi verið eigandi Semu ehf., á árinu 2013 né að tilgreindar viðskiptaskuldir Semu ehf., við eigendur sína á árinu 2013, að fjárhæð 14.479.957 krónur, hafi verið hans eign. Breytir þar engu um þó svo fyrir liggi samkvæmt gögnum málsins að stefndi varð stjórnarmaður í Semu ehf., 1. ágúst 2013, og sinnti auk þess starfi framkvæmdastjóra félagsins og hafði prókúruumboð. Þá hefur stefndi ekki lagt fram gögn þeirri fullyrðingu sinni til stuðnings að inneign hans á Semu ehf., hafi minnkað í samræmi við framangreindar greiðslur til þrotamanns og eiginmanns hennar. Þá hefur stefndi ekki leitt í ljós að þrotamaður hafi verið gjaldfær og það þrátt fyrir afhendingu sumarhússins, sbr. 2. mgr. 131. gr. laga nr. 21/1991. Samkvæmt öllu framansögðu er fallist á það með stefnanda að greiðslur þær sem stefndi kveðst hafa innt af hendi til þrotamanns fái enga stoð í gögnum málsins. Þannig hefur stefndi ekki sýnt fram á að hann hafi greitt þá fjármuni sem staðhæft er í framsalinu að hann hafi innt af hendi til þrotamanns.

Að öllu framansögðu virtu er það mat dómsins að framsal þrotamanns á kaupsamningi um sumarhúsið í Hallkelshólum til stefnda hafi verið gjöf í skilningi 131. gr. laga nr. 21/1991. Í samræmi við 140. gr. sömu laga þykir rétt að miða við að afhending eða efndir gjafaloforðsins hafi verið þann 31. október 2013, þegar framsalið var innfært til þinglýsingar og eru því uppfylltir tímafrestir 2. mgr. 131. gr. laga nr. 21/1991. Þá hefur stefndi ekki leitt í ljós að þrotamaður hafi verið gjaldfær og það þrátt fyrir afhendingu sumarhússins, sbr. 2. mgr. 131. gr. laga nr. 21/1991. Verður því krafa stefnanda um riftun á ráðstöfun sem fram fór með framsali á kaupsamningi um sumarhús að Hallkelshólum 119 tekin til greina

Samkvæmt framansögðu verður talið að stefndi hafi haft hag af framsali kaupsamningsins og verður honum gert að greiða stefnanda 8.500.000 krónur, eða þá fjárhæð sem samsvarar til auðgunar stefnda, sbr. 1. mgr. 142. gr. laga nr. 21/1991.

Vaxtakrafa stefnanda er í engu rökstudd og verður því ekki fallist á hana. Varðandi dráttarvaxtakröfu stefnanda liggur fyrir að stefnandi lýsti fyrst yfir riftun og krafðist greiðslu af hendi stefnda með bréfi dags. 30. mars 2015, sem stefndi móttók sama dag. Þykir því rétt að taka mið af 3. mgr. 5. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu varðandi upphafstíma dráttarvaxta eins og nánar greinir í dómsorði. Þá verður staðfest kyrrsetning sem sýslumaðurinn á höfuðborgarsvæðinu gerði 15. september 2015 í fasteigninni Hallkelshólum 119, Grímsnes- og Grafningshreppi, fnr. 231-5786, til tryggingar kröfu að fjárhæð 8.500.000 krónur, sbr. endanlega kröfugerð stefnanda.

Með vísan til 130. gr. laga nr. 91/1991 er stefnda gert að greiða stefnanda 1.300.000 krónur alls í málskostnað.

I-kvk-nf L-kvk-nf B-kvk-nf hdl., flutti mál þetta af hálfu stefnanda en af hálfu stefnda flutti málið B-kk-nf Þ-kk-nf hrl.

R-kvk-nf T-kvk-nf héraðsdómari kvað upp dóm þennan.

DÓMSORÐ:

Rift er gjafagerningi til stefnda, E-kk-ef V-kk-ef K-kk-ef, að fjárhæð 8.500.000 krónur, sem fólst í afhendingu sumarhúss að Hallkelshólum, fnr. 231-5786, dags. 15. febrúar 2013.

Stefndi greiði stefnanda, þrotabúi H-kvk-ef R-kvk-ef B-kvk-ef, 8.500.000 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 30. apríl 2015 til greiðsludags.

Staðfest er kyrrsetning sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu sem fram fór 15. september 2015 í fasteigninni Hallkelshólum 119, Grímsnes og Grafningshreppi, fnr. 231-5786, til tryggingar kröfu að fjárhæð 8.500.000 krónur.

Stefndi greiði stefnanda alls 1.300.000 krónur í málskostnað.

R-kvk-nf T-kvk-nf.