E-9509/2009

Mál þetta, sem dómtekið var 15. mars 2010, var höfðað 5. september 2009. Stefnandi er V-kvk-nf E. S-kvk-nf, Kristnibraut 57, Reykjavík, en stefndi er Reykjavíkurborg, Ráðhúsinu, Reykjavík.

Dómkröfur stefnanda eru að stefndi verði dæmdur til að greiða henni 368.254 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 3. september 2007 til greiðsludags eða til vara að upphafsdagur dráttarvaxta sé 15. nóvember 2007. Þá krefst stefnandi þess að stefndi verði dæmdur til greiðslu málskostnaðar að viðbættum virðisaukaskatti eins og málið væri ekki gjafsóknarmál.

Dómkröfur stefnda eru þær aðallega að hann verði sýknaður af öllum kröfum stefnanda. Til vara krefst hann þess að dómkröfur stefnanda verði lækkaðar. Þá krefst hann þess að stefnanda verði gert að greiða honum málskostnað.

II

Aðilum ber ekki allskostar saman um málavexti en fyrir liggur að stefndi starfrækir frístundaklúbbinn Rauðahúsið við Vesturhlíð fyrir nemendur í 5.-7. bekk Öskjuhlíðarskóla og var stefnandi ráðin tímabundinni ráðningu í 41% starfshlutfall liðsmanns Rauðahússins 16. október 2006 en hún stundaði nám í framhaldsskóla samhliða starfinu. Hinn 11. janúar 2007 var starfshlutfalli stefnanda breytt úr 41% í 19% og hinn 12. febrúar sama ár var starfshlutfalli stefnanda breytt í 30%. Starfshlutfalli hennar var svo aftur breytt í 41% hinn 15. mars 2007. Ráðningin var samkvæmt skriflegum ráðningarsamningi opinberra starfsmanna um tímabundið starf og samkvæmt honum lauk ráðningu 8. júní 2007.

Samkvæmt gögnum málsins fara fram frístundanámskeið í Rauðahúsinu alla virka daga á sumrin og var starfsemi sumarsins skipulögð frá 8. júní til 17. ágúst 2007. Vegna óvissu með fjárveitingar var óljóst hversu marga starfsmenn hægt væri að ráða yfir sumartímann og lá það ekki endanlega fyrir fyrr en aukafjárveiting hafði verið samþykkt í maí.

Áður en fjárveitingar lágu fyrir hafði verkefnastjóri Rauðahússins og yfirmaður stefnanda, H-kvk-nf A-kvk-nf, kannað það hjá starfsmönnum, meðal annars stefnanda, hvort þeir hefðu áhuga á sumarvinnu. Kveðst stefnandi hafa verið spurð að því hvort hún gæti starfað áfram yfir sumarið og annast heyrnarlausa stúlku, en starf hennar hafi að mestu falist í slíkri umönnun fram að þessu, og hafi hún játað því.

Um miðjan maí 2007 hélt umrædd H-kvk-nf A-kvk-nf fund með starfsfólki og kemur fram hjá stefnda að ástæðan hafi verið sú að mikill órói hafi verið meðal starfsmanna vegna óvissu með fjárveitingar og ráðningar yfir sumarið. Hafi verkefnastjórinn talið mikilvægt að halda fundinn sem fyrst og hafi tilgangur hans verið að skýra stöðu sumarsins og tilkynna að ráðningar væru að fara í gang. Á fundinn hafi mætt ellefu starfsmenn og af þeim hafi níu verið ráðnir til sumarvinnu. Samkvæmt skráningu verkefnastjóra hafi stefnandi ekki verið á þessum fundi en hún hafi verið skráð í frí þann dag. Hún hafi svo mætt til vinnu daginn eftir og þá hafi henni verið tilkynnt að ráðningarsamningur hennar myndi renna sitt skeið og ekki verða framlengdur. Kemur fram í gögnum málsins að ástæða þess að ráðning stefnanda yrði ekki framlengd hafi verið sú að yfirmanni hennar hafi ekki þótt hún standast þær kröfur sem gerðar hafi verið til starfs hennar.

Stefnandi kveðst hafa verið á ofangreindum fundi og hafi H-kvk-nf lýst því yfir að allir þeir sem á fundinum væru fengju vinnu um sumarið. Hafi stefnandi því litið svo á að hún væri búin að fá sumarvinnu og hafi hún hafnað öðru starfi sem henni hafi verið boðið. Hinn 21. maí 2007 hafi H-kvk-nf hins vegar tilkynnt stefnanda að hún fengi ekki starf á frístundaheimilinu yfir sumartímann. Stefnandi var þá þunguð og kveðst hafa átt erfitt með að finna nýtt starf yfir sumartímann með svo stuttum fyrirvara í því ástandi.

Stefnandi kveðst hafa verið án atvinnu í júní en hún hafi misst fóstur 26. maí 2007 og af þeim sökum hafi hún ekki getað unnið til loka ráðningartímans hjá stefnda. Vegna júnímánaðar hafi hún fengið greidd laun í veikindaleyfi til 8. júní 2007. Stefnandi kveðst hafa útvegað sér annað hlutastarf í júlí og fyrri hluta af ágúst 2007. Seinni hluta ágústmánaðar hafi hún svo starfað á leikskóla.

Stefnandi taldi að stefnda væri skylt að bæta sér það tjón sem hún hefði orðið fyrir vegna ólögmætrar uppsagnar á tímabundnum ráðningarsamningi sem komist hafi á milli aðila. Með tölvupóstum 15. og 23. nóvember 2007 frá mannauðsskrifstofu stefnda til unnusta stefnanda var kröfum stefnanda mótmælt og það svo ítrekað í bréfi til lögmanns stefnanda 2. júní 2008.

Stefnandi fékk leyfi til gjafsóknar með bréfi dóms- og kirkjumálaráðuneytis 14. maí 2009.

III

Stefnandi kveður ágreining aðila aðeins snúast um gildi munnlegs samkomulags og heimild til afturköllunar. Hafi komist á bindandi samningur sem afturkallaður hafi verið utan þess tíma sem afturköllun sé heimil samkvæmt 7. gr. samningalaga. Óheimil afturköllun sé uppsögn á tímabundnum samningi en slíkum samningi verði ekki sagt upp á gildistíma hans. Háttsemi starfsmanns stefnda hafi valdið stefnanda tjóni sem stefndi beri ábyrgð á á grundvelli almennra reglna skaðabótaréttar um vinnuveitendaábyrgð.

Samkvæmt meginreglum samningaréttar teljist samningur milli tveggja aðila kominn á þegar tilboð hafi verið samþykkt. Frá þeim tímapunkti hafi komist á skuldbindandi samkomulag hvort sem samkomulagið sé á skriflegu formi eða munnlegu.

Stefnandi kveðst í samtölum við yfirmann sinn hafa samþykkt að starfa á frístundaheimili stefnda yfir sumartímann eftir að hafa verið boðið það að fyrra bragði. Hafi stefndi í tölvupósti 15. nóvember 2007 staðfest að yfirmaður stefnanda hafi spurt hana hvort hún gæti unnið með heyrnarskertu stúlkunni í sumar og að það hafi verið ámálgað við stefnanda að hún starfaði áfram að loknu ráðningartímabilinu. Þá sé það staðfest í tölvupósti 23. nóvember 2007 að stefnandi hafi á grundvelli samskipta og samtala við yfirmann sinn haft réttmæta ástæðu til að ætla að hún hefði vinnu áfram hjá stefnda. Þá hafi stefnanda enn fremur verið tilkynnt á fundi fyrri hluta maímánaðar 2007 að hún hefði vinnu hjá stefnda yfir sumartímann.

Stefnandi telji ótvírætt að skuldbindandi samkomulag um áframhaldandi starf hafi komist á milli aðila. Samskipti stefnanda og yfirmanns hennar sé ekki hægt að skýra á annan veg en þann að stefnandi hafi raunverulega haft réttmæta ástæðu til að ætla að hún hefði starf hjá stefnda yfir sumartímann.

Starfsmaður stefnda, yfirmaður stefnanda, geti ekki afturkallað boð sitt um starf til stefnanda nema afturköllunin komi til stefnanda áður eða samtímis því að tilboðið kom til vitundar hennar, sbr. 7. gr. samningalaga nr. 7/1936. Óumdeilt sé að afturköllun yfirmannsins hafi komið til vitundar nokkrum vikum eftir boð hennar um starf og samþykki stefnanda á boðinu. Starfsmaður stefnda hafi því ekki getað afturkallað boð sitt um starf eins og stefndi hafi haldið fram að hafi verið gert með lögmætum hætti. Lok tímabundinnar ráðningar stefnanda sem þá hafi verið í gildi breyti engu um þessa staðreynd eða það lagaákvæði sem vitnað sé til.

Tilkynning yfirmannsins um að stefnandi hefði ekki starf á frístundaheimilinu yfir sumartímann teljist samkvæmt framansögðu ólögmæt uppsögn samnings eða riftun. Sönnunarbyrði um að skilyrðum riftunar ráðningarsamnings hafi verið fullnægt hvíli á stefnda.

Gera verði þær kröfur til yfirmanns stefnanda að viðkomandi þekki grundvallarreglur sem gildi um upphaf og slit ráðningarsambands. Hvort sem tilkynning yfirmannsins til stefnanda teljist afturköllun, ólögmæt uppsögn eða riftun, hafi starfsmaður stefnda valdið stefnanda tjóni með saknæmri háttsemi sem sé andstæð lögum og meginreglum vinnu- og samningaréttar og beri stefndi ábyrgð á þeirri háttsemi og því tjóni.

Þá byggir stefnandi einnig á því að þar sem yfirmaðurinn hafi haft vitneskju um að stefnandi væri þunguð á þeim tíma er henni hafi verið tilkynnt að hún hefði ekki áframhaldandi starf, hafi yfirmanninum borið að gefa gildar ástæður með skriflegum rökstuðningi, sbr. 30. gr. laga nr. 95/2000 um fæðingar- og foreldraorlof. Yfirmaðurinn hafi lofað ítrekað að senda skriflegan rökstuðning á ákvörðun sinni til stefnanda. Hafi eiginmaður stefnanda loks verið boðaður á frístundaheimilið til að veita móttöku slíkum rökstuðningi frá yfirmanninum en hafi þá af öðrum starfsmanni verið afhent skjöl með þeim skilaboðum frá yfirmanninum að ekki hafi verið um uppsögn að ræða og að enginn skriflegur rökstuðningur yrði afhentur. Samkvæmt 31. gr. laga nr. 95/2000 sé vinnuveitandi skaðabótaskyldur samkvæmt almennum reglum brjóti hann gegn ákvæðum laganna.

Tímabundnum ráðningarsamningi stefnanda frá 8. júní til lok ágústmánaðar 2007 hafi lokið með ólögmætum hætti og beri stefnda því að bæta stefnanda tjón hennar sem nemi launum út tímabil hins tímabundna samnings. Stefnandi hafi verið í hlutastarfi hjá stefnda vegna náms. Óumdeilt sé að starfsfólk sem ráðið var á frístundaheimilið í stað stefnanda hafi verið ráðið í fullt starf yfir sumarið. Laun stefnanda fyrir fullt starf hjá stefnda hefðu numið 175.890 krónum á mánuði. Krefjist stefnandi launa fyrir júní, júlí og ágúst auk orlofs að frádregnum þeim launum sem hún hafi náð að afla á sama tíma. Krafa stefnanda sundurliðist svo:

Laun fyrir júní 2007 175.890

Laun fyrir júlí 2007 175.890

Laun fyrir ágúst 2007 175.890

Orlof 53.664

Samtals 581.334

Frádráttur:

Laun fyrir júní, júlí og ágúst 2007

Samtals 213.080

Krafa samtals 368.254

Stefnandi krefst dráttarvaxta frá 3. september 2007 en það sé fyrsti virki dagurinn eftir þriðja mánuðinn sem stefnandi hefði átt að vera í vinnu hjá stefnda og fá laun. Til vara sé þess krafist að dráttarvextir greiðist frá 15. nóvember 2007 en þá hafi stefnda formlega verið send greiðslukrafa ásamt upplýsingum sem þörf var á.

Við aðalmeðferð málsins gerði stefnandi þá kröfu til vara að hún fengi greidda lægri fjárhæð sem samsvaraði launum fyrir tímabilið 9. júní til 20. ágúst 2007 með sömu dráttarvaxtakröfum og gerðar eru í aðalkröfu. Er fjárhæð varakröfunnar ekki útlistuð frekar í málatilbúnaði stefnanda.

Stefnandi styður kröfu sína um málskostnað við 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Kröfu um virðisaukaskatt á málflutningsþóknun byggir hann á lögum nr. 50/1988 um virðisaukaskatt og um varnarþing vísar hann til 33. gr. laga nr. 91/1991.

IV

Stefndi byggir sýknukröfu sína á því að ekki hafi komist á ráðningarsamband milli aðila um sumarvinnu í Rauðahúsinu við Vesturhlíð sumarið 2007. Þvert á móti hafi stefnanda verið tilkynnt með góðum fyrirvara að hinu tímabundna ráðningarsambandi myndi ljúka í samræmi við ákvæði samningsins þar um. Að mati stefnda hafi að öllu leyti verið eðlilega staðið að ákvörðun um lok á vinnu stefnanda við frístundaheimilið við Vesturhlíð og því hafi ekki verið um að ræða ólögmæta uppsögn á ráðningarsambandi.

Falli tímabundnir ráðningarsamningar sjálfkrafa úr gildi við lok samningstíma eins skýrt komi fram í ákvæði 9.9.2 í kjarasamningi starfsmannafélags Reykjavíkurborgar og Reykjavíkurborgar sem í gildi hafi verið frá 1. október 2005 til og með 31. október 2008. Þá sé byggt á því að í grein 9.3.1 fyrrnefnds kjarasamnings sé skýrt kveðið á um skyldu til að gera skriflegan ráðningarsamning við starfsmann við upphaf ráðningar. Jafnframt sé byggt á því að vinnuveitanda beri ekki að rökstyðja ákvörðun sína um að láta tímabundinn ráðningarsamning renna sitt skeið. Hafi hvorki stofnast til ráðningarsambands um vinnu í Rauðahúsinu sumarið 2007 með samtölum stefnanda og verkefnastjóra um áhuga stefnanda á sumarvinnu né með yfirlýsingum verkefnastjóra á fundi með starfsmönnum Rauðahússins þann 14. maí 2007. Hafi verkefnastjóri fyrst haft fjárhagslegar forsendur til að taka ákvarðanir um tímabundnar ráðningar fyrir sumarið 2007 hinn 11. maí 2007. Þá telji stefndi að stefnandi hafi ekki verið á umræddum fundi og að stefnandi hafi hvorki þá né áður haft nokkrar forsendur til að ætla að komið væri á ráðningarsamband milli aðila um sumarvinnu.

Stefndi mótmælir þeim fullyrðingum stefnanda harðlega að komist hafi á tímabundið ráðningarsamband milli aðila með munnlegum hætti. Stefnandi virðist byggja á því í stefnu að meint ráðningarsamband hafi ýmist komist á með samtali stefnanda og yfirmanns hennar í apríl 2007 eða á ódagsettum fundi með öðrum starfsmönnum. Verði ekki séð hvernig þessi tilvik komi á meintum munnlegum ráðningarsamningi milli aðila enda hafi ekkert komið fram sem styðji þá skoðun stefnanda.

Því sé harðlega mótmælt að stefndi hafi með einhverju móti fallist á að komist hafi á ráðningarsamband um sumarvinnu stefnanda með ummælum í tölvupóstum frá nóvember 2007 og síðar bréfi 2. júní 2008 eins og haldið sé fram í stefnu. Bent sé á að í framangreindum tölvupóstum og bréfi komi fram sú skýra afstaða stefnda að ekki hafi komist á ráðningarsamband um sumarvinnu milli aðila.

Þá sé tilvísun stefnanda til 7. gr. samningalaga nr. 7/1936 mótmælt. Sé ljóst af atvikum máls að ekki hafi verið um ræða tilboð í skilningi tilvitnaðs ákvæðis. Þá hafni stefndi því alfarið að ákvæði 30. gr. laga um fæðingar- og foreldraorlof nr. 95/2000 eigi við í tilviki stefnanda. Enginn vafi sé á því að tilvitnað ákvæði eigi við þegar um uppsögn sé að ræða. Þar sem stefndi hafi ekki sagt stefnanda upp heldur tilkynnt að tímabundinn ráðningarsamningur aðila myndi renna sitt skeið, sé ljóst að enginn grundvöllur sé fyrir þeirri fullyrðingu stefnanda að stefndi hafi brotið gegn tilvitnuðu ákvæði laganna. Því sé einnig alfarið hafnað að yfirmaður stefnanda á Vesturhlíð hafi þann 15. maí 2007 haft nokkra vitneskju um þungunarástand stefnanda.

Þá mótmælir stefndi alfarið fjárhæð kröfunnar. Verði hún að teljast bæði órökstudd og ranglega reiknuð. Engin skjalleg sönnunargögn liggi fyrir í málinu sem styðji kröfuna og hafi stefnandi ekki gert nokkurn reka að því að styðja hana með rökum. Rétt þyki að benda á í þessu samhengi að sumarstaf Vesturhlíðar hafi sumarið 2007 tekið yfir tímabilið frá 8. júní til 17. ágúst. Sé því alfarið hafnað þeim útreikningum stefnanda sem byggist á launum fyrir þrjá heila mánuði. Auk þess hafi stefnandi þegið laun frá stefnanda fyrir fyrstu átta daga júnímánaðar 2007 og fyrir hluta ágústmánaðar 2007.

Þá sé því alfarið hafnað að forsendur umþrættrar kröfu geti byggst á því að stefnandi hefði verið í 100% starfi um sumarið. Stefnandi hafi fyrst hafið störf við Vesturhlíð haustið 2006 og þá verið ýmist í 19% starfi, 30% eða 41% starfi. Stefnandi byggi hvergi á því í stefnu sinni að meint ráðningarsamband hafi komist á um 100% starfshlutfall. Engin rök séu þannig færð fyrir því að það geti verið forsenda fyrir útreikningi launakröfu fyrir meinta ólögmæta uppsögn. Þá hafi stefnandi ekki með neinum gögnum sýnt fram á þá fullyrðingu sína að hún hafi hafnað boði um aðra sumarvinnu. Stefndi bendir á að miðað við atvinnuástand á höfuðborgarsvæðinu sumarið 2007 hefði stefnandi átt auðvelt með að verða sér í það minnsta út um sambærilega vinnu.

Stefndi telur ljóst með vísan til alls ofangreinds hafi tímabundinn ráðningarsamningur runnið sitt skeið án þess að nýtt ráðningarsamband hafi stofnast og því beri að sýkna hann af öllum kröfum stefnanda.

Fallist dómurinn ekki á sýknu krefjist stefndi þess að kröfur stefnanda verði lækkaðar. Byggir hann þá kröfu sína meðal annars á framangreindum málsástæðum um fjárhæð kröfunnar. Stefnandi hafi ekki lagt fram nein gögn um þá vinnu sem hún hafi unnið þetta sumar. Megi því allt eins gera ráð fyrir að stefnandi reikni einungis til frádráttar útborguð laun fyrir júlí en ekki heildarlaun. Stefndi mótmælir sérstaklega fjárhæð dómkröfu og upphafsdegi dráttarvaxta. Telur stefndi að hafna beri kröfum stefnanda um mögulega upphafsdaga dráttarvaxta eins og þeir séu tilgreindir í stefnu. Geti upphafsdagur dráttarvaxta fyrst orðið við uppkvaðningu dóms þar sem stefnukrafan sé beinlínis órökstudd og röng. Þá telur stefndi það verða að teljast til tómlætis af hálfu stefnanda að bíða með stefnu í málinu í tæplega tvö og hálft ár.

Um lagarök vísar stefndi til almennra reglna vinnuréttarins, almennra reglna stjórnsýsluréttarins, laga um meðferð einkamála nr. 91/1991 og almennra reglna samninga- og kröfuréttar. Málskostnaðarkrafa stefnda byggi á 130. gr., sbr. 129. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991.

V

Stefnandi byggir kröfur sínar á því fyrst og fremst að hún hafi orðið fyrir tjóni vegna háttsemi starfsmanns stefnda sem stefndi beri ábyrgð á, á grundvelli almennra reglna skaðabótaréttar um vinnuveitandaábyrgð. Hafi verið kominn á bindandi munnlegur samningur milli aðila sem óheimilt hafi verið að afturkalla. Samningurinn hafi verið tímabundinn og hafi því ekki verið unnt að segja honum upp á gildistíma hans. Stefnandi vísar til 7. gr. samningalaga nr. 7/1936 að þessu leyti. Samkvæmt því ákvæði er afturköllun tilboðs eða svars við tilboði gild ef hún kom til gagnaðila áður eða samtímis því að tilboðið eða svarið kom til vitundar hans.

Fyrir liggur að stefnandi hafði verið ráðin til starfa hjá stefnda samkvæmt tímabundnum ráðningarsamningi sem gilti frá 16. október 2006 til 8. júní 2007 og hafði hún hug á að fá sumarvinnu hjá stefnda um sumarið. Aðilum ber ekki saman um hvort samkomulag hafi tekist milli þeirra um slíka ráðningu. Samkvæmt málatilbúnaði stefnanda telur hún að hún hafi fengið tilboð frá stefnda um vinnu sem hún hafi samþykkt. Sé ekki hægt að skýra samskipti hennar og yfirmanns hennar, H-kvk-ef A-kvk-ef, á annan veg en að stefnandi hafi haft réttmæta ástæðu til að ætla að hún hefði starf hjá stefnda yfir sumartímann. Stefndi hafnar því að hann hafi gert stefnanda bindandi tilboð um vinnu og hafi stefnanda verið tilkynnt um það áður en ráðningarsamningur hennar rann út að hún yrði ekki ráðin í sumarvinnu hjá stefnda.

Í skýrslutöku fyrir dómi kom fram hjá vitninu H-kvk-þgf A-kvk-þgf, yfirmanni stefnanda, að hún hafi í febrúar eða mars hafist handa við að kanna það hjá starfsfólki sínu, meðal annars stefnanda, hvort það hefði áhuga á sumarstarfi. Er óumdeilt að í þessu sambandi nefndi H-kvk-nf það við stefnanda hvort hún gæti unnið með heyrnarlausa stúlku á frístundaheimilinu um sumarið. Þá kom fram hjá H-kvk-þgf að ekkert hafi þó verið hægt að ákveða með ráðningar fyrr en endanlegar fjárveitingar til rekstursins lægju fyrir og hafi það ekki verið fyrr en 10. eða 11. maí. Þetta staðfesti vitnið H-kvk-nf B-kvk-nf, verkefnastjóri frístundaheimilisins Gulahússins í Vesturhlíð.

Ekki verður séð af framangreindum samskiptum stefnanda og yfirmanns hennar að þau hafi falið í sér tilboð til stefnanda um sumarvinnu sem hún hafi samþykkt og þar með hafi verið komið á nýtt ráðningarsamband milli aðila. Þá þykja tölvupóstar starfsmanns mannauðsskrifstofu stefnda, sem sendir voru unnusta stefnanda 15. og 23. nóvember 2007, þar sem meðal annars kemur fram að stefnandi hafi á grundvelli samskipta og samtala við yfirmann sinn haft réttmæta ástæðu til að ætla að hún hefði vinnu áfram, ekki sýna fram á að skuldbindandi samkomulag hafi komist á milli aðila. Enda þótt sendandi tölvupóstsins hafi, á grundvelli þeirra upplýsinga sem hún hafði, metið það svo að stefnandi hafi haft réttmæta ástæðu til að ætla að hún hefði vinnu áfram hjá stefnda, felst ekki í því nein viðurkenning á að stefnandi hafi verið komin með munnlegan ráðningarsamning hjá stefnda yfir sumartímann. Þvert á móti kemur skýrt fram í tölvupósti þessum að ekki hafi verið um að ræða að ráðningarsamningur hafi komist á milli aðila.

Stefnandi heldur því einnig fram að á starfsmannafundi sem haldinn var um miðjan maí 2007 hafi yfirmaður hennar, H-kvk-nf, tilkynnt að stefnandi hefði vinnu hjá stefnda yfir sumartímann. Fyrir liggur að þeir starfsmenn frístundaheimilisins sem óskuðu eftir að vinna þar um sumarið voru farnir að ókyrrast í maí 2007 vegna óvissu um hvort þeir fengju vinnu. Kom fram hjá vitninu H-kvk-þgf A-kvk-þgf að þegar fyrir lá hverjar fjárveitingar yrðu hafi hún boðað til starfsmannafundar til að upplýsa fólk um að nú væri hægt að fara að ganga frá ráðningum starfsfólks um sumarið en ekki hafi verið um það að ræða að hún hafi lofað neinum vinnu á þeim fundi.

Aðilum ber ekki saman um hvort stefnandi var á fundinum en fullyrðingar stefnanda um að hún hafi verið á fundinum fær stoð í vitnisburðum fyrrverandi samstarfskvenna hennar, G-kvk-ef J-kvk-ef og S-kvk-ef Ó-kvk-ef. Hins vegar verður ekki fallist á að þótt stefnandi og fyrrverandi samstarfsmenn stefnanda, vitnin A-kvk-nf B-kvk-nf G-kvk-nf, G-kvk-nf J-kvk-nf og S-kvk-nf Ó-kvk-nf, hafi skilið það sem fram fór á fundinum þannig að allir þeir sem á fundinum voru og óskuðu eftir sumarstarfi væru komnir með vinnu, hafi þar með verið kominn á bindandi tímabundinn ráðningarsamningur við stefnanda án þess að nokkuð frekar kæmi til.

Að því virtu sem nú hefur verið rakið hefur stefnandi ekki lagt fram haldbær gögn um að kominn hafi verið á bindandi samningur milli aðila um að hún fengi sumarvinnu hjá stefnda. Var því tilkynning starfsmanns stefnda um að stefnandi fengi ekki starf um sumarið ekki afturköllun á tilboði, ólögmæt uppsögn samnings eða riftun. Hefur stefnandi því ekki sýnt fram á að starfsmaður stefnda hafi valdið henni tjóni með saknæmri háttsemi sem sé andstæð lögum og meginreglum vinnu- og samningaréttar.

Stefnandi telur enn fremur að stefndi hafi brotið gegn 30. gr. laga nr. 95/2000 um fæðingar- og foreldraorlof og sé því skaðabótaskyldur gagnvart stefnanda, sbr. 31. gr. laganna, þar sem segir að brjóti atvinnuveitandi gegn ákvæðum laganna sé hann skaðabótaskyldur samkvæmt almennum reglum. Samkvæmt 30. gr. laganna er óheimilt að segja starfsmanni upp störfum vegna þess að hann hefur tilkynnt um fyrirhugaða töku fæðingar-eða foreldraorlofs samkvæmt 9. eða 26. gr. eða er í fæðingar- eða foreldraorlofi nema gildar ástæður séu fyrir hendi og skuli þá skriflegur rökstuðningur fylgja uppsögninni. Sama gildir um uppsagnir þungaðrar konu og konu sem nýlega hefur alið barn. Með því að því hefur verið slegið föstu að ekki hafi verið um að ræða að ráðningarsamningur hafi komist á milli aðila og þar með að ekki hafi verið um að ræða uppsögn á ráðningarsamningi á þetta ákvæði ekki við í tilfelli stefnanda.

Að öllu framangreindu virtu verður stefndi sýknaður af kröfum stefnanda og í því ljósi eru ekki efni til að fjalla um réttmæti fjárhæðar kröfu hennar.

Þrátt fyrir þessa niðurstöðu þykir eftir atvikum rétt að fella málskostnað niður. Gjafsóknarkostnaður stefnanda, sem er málflutningsþóknun lögmanns hennar sem þykir hæfilega ákveðin 450.000 krónur, þar með talinn virðisaukaskattur, greiðist úr ríkissjóði.

Af hálfu stefnanda flutti málið B-kk-nf E-kk-nf hdl. en af hálfu stefnda flutti málið E-kvk-nf G-kvk-nf hdl.

G-kvk-nf B-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð

Stefndi, Reykjavíkurborg, er sýknaður af öllum kröfum stefnanda, V-kvk-ef E. S-x-x.

Málskostnaður fellur niður. Gjafsóknarkostnaður að fjárhæð 450.000 krónur greiðist úr ríkissjóði.

G-kvk-nf B-kvk-nf