S-119/2007

Mál þetta, sem tekið var til dóms að loknum munnlegum flutningi 14. þessa mánaðar, er höfðað með sex ákærum, einni útgefinni af Ríkissaksóknara og fimm útgefnum af lögreglustjóranum á Blönduósi, á hendur S-kk-þgf S-kk-þgf Á-kk-þgf, fæddum 6. mars 1988, til heimilis að Ásgarði, Skagaströnd. Ákærurnar verða hér á eftir raktar í tímaröð eftir útgáfu þeirra.

A

1. ákæra

Hinn 24. apríl 2007 gaf lögreglustjórinn á Blönduósi út ákæru á hendur ákærða fyrir hegningar- og umferðarlagabrot:

I

„Fyrir líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt mánudagsins 1. janúar 2007 laust fyrir kl. 06:00, veist að S-kk-þgf H-kk-þgf J-kk-þgf, kt. 160289-3339, fyrir framan Félagsheimilið á Blönduósi, skallað hann tvívegis í andlitið og að því loknu, slegið hann tvívegis með þeim afleiðingum, að S-kk-nf hlaut ca. 1 cm skurð yfir hægri augabrún, bólgu og mar fyrir neðan auga, bólgið nef og brot úr framtönn.

Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20/1981.

II

Fyrir umferðarlagabrot, með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 11. febrúar 20007, um kl. 00:17, ekið bifreiðinni OY-787, undir áhrifum áfengis (vínandamagn í blóði 2,04‰), milli bifreiðastæða á bifreiðaplani við félagsheimilið Fellsbraut á Skagaströnd, þar sem hann var stöðvaður og handtekinn af lögreglu.

Telst brot þetta varða við 1. sbr. 3. mgr. 45. gr. umferðarlaga, nr. 50/1987, sbr. lög nr. 48/1997, sbr. 1. mgr. 100. gr. sömu laga.

III

Fyrir umferðarlagabrot, með því að hafa sunnudaginn 11. febrúar 2007, um kl. 08:51, ekið bifreiðinni PZ-900, undir áhrifum áfengis (vínandamagn í blóði 1,74‰), um götur Skagastrandar og inn á bifreiðastæði við félagsheimilið Fellsbraut á Skagaströnd, þar sem hann var handtekinn af lögreglu.

Telst brot þetta varða við 1. sbr. 3. mgr. 45. gr. umferðarlaga, nr. 50/1987, sbr. lög nr. 48/1997, sbr. 1. mgr. 100. gr. sömu laga.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og sviptingar ökuréttar.“

2. ákæra

Hinn 14. maí 2007 gaf lögreglustjórinn á Blönduósi út ákæru á hendur ákærða:

I

„Fyrir umferðarlagabrot, með því að hafa þriðjudaginn 24. apríl 2007, um kl. 20:53, ekið sviptur ökurétti, á óvátryggðri bifreið sinni ML-767, án skráningarmerkja og án nægjanlegrar aðgæslu, eftir Bogabraut og inn á Oddagötu á Skagaströnd, uns hann stöðvaði bifreiðina við bifreiðastæði að Oddagötu 1, þar sem lögreglan hafði tal af honum.

Telst brot þetta varða við 1. mgr. 4. gr., 1. mgr. 48. gr., c-lið 1. mgr. 64. gr. og 1. mgr. 93. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, allt sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, með síðari breytingum.

II

Fyrir áfengislagabrot, með því að hafa aðfaranótt laugardagsins 7. apríl 2007, laust fyrir kl. 05:00, valdið óspektum á almannafæri, með því að efna til óláta og handalögmála fyrir utan skemmtistaðinn Kántrýbæ á Skagaströnd.

Telst þetta varða við 21. gr., sbr. 1. mgr. 27. gr. áfengislaga nr. 75/1998.“

3. ákæra – ákæra Ríkissaksóknara

Hinn 4. júní 2007 gaf Ríkissaksóknari út ákæru á hendur ákærða og Ó-kk-þgf I-kk-þgf Ó-kk-þgf, fæddum 6. september 1988, „fyrir eftirfarandi brot, framin í félagi, að Ránarbraut 20, Skagaströnd, við heimili G-kk-ef S-kk-ef lögreglumanns og beindust brot ákærðu að G-kk-þgf vegna afskipta sem hann hafði haft af ákærðu í starfi sínu sem lögreglumaður:

1. Fyrir brot gegn valdstjórninni, vopnalagabrot, hættubrot og eignaspjöll, með því að hafa, að morgni sunnudagsins 11. febrúar, sprengt skotelda sem þeir höfðu áður vafið með límbandi og komið fyrir í garðslöngu sem var í skýli við ofangreint hús, sem er eitt af þremur húsum í raðhúsi, en í skýlinu var gaskútur með gasi og olía á brúsa, og þannig stofnað lífi og heilsu nefnds G-kk-ef, er dvaldi í íbúð sinni og ennfremur lífi og heilsu fimm annarra einstaklinga, er dvöldu í aðliggjandi íbúðum raðhússins, á ófyrirleitinn hátt í augljósan háska. Við sprenginguna urðu skemmdir á sláttuvél og garðáhöldum sem einnig voru í skýlinu.

Telst þetta varða við 106. gr., 4. mgr. 220. gr. og 1. mgr. 257. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, og 33. gr. sbr. 36. gr. vopnalaga nr. 16/1998 og 1. mgr. 2. gr. og 5. gr., sbr. 36. gr. reglugerðar um skotelda nr. 952/2003.

2. Fyrir brot gegn valdstjórninni og eignaspjöll með því að hafa, aðfaranótt miðvikudagsins 4. apríl 2007, kastað tveimur plastpokum sem innihéldu fjölda glerflaskna og áldósa sumpart inn á gangstíg við aðalinngang í íbúðarhús G-kk-ef og sumpart í bifreiðina MY-567, eign G-kk-ef, þar sem bifreiðin stóð við íbúðarhús G-kk-ef, með þeim afleiðingum að afturhurð hægra megin dældaðist, rúða sömu hurðar rispaðist og lakkskemmdir urðu á hægri hlið bifreiðarinnar.

Telst þetta varða við 106. gr. og 1. mgr. 257. gr. almennra hegningarlaga.

Þess er krafist að ákærðu verði dæmdir til refsingar.

Bótakröfur:

Fyrri ákæruliður:

Af hálfu lögreglustjórans á Blönduósi, kennitala 570269-5269, er þess krafist að ákærðu verði dæmdir til greiðslu skaðabóta samtals að fjárhæð kr. 65.926 auk vaxta samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 frá tjónsdegi til 11. febrúar 2007 en síðan dráttarvaxta samkvæmt 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. sömu laga til greiðsludags.

Síðari ákæruliður:

Af hálfu lögreglustjórans á Blönduósi, kennitala 570269-5269, er þess krafist að ákærðu verði dæmdir til greiðslu skaðabóta samtals að fjárhæð kr. 263.077 auk vaxta samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 frá tjónsdegi 4. apríl 2007 en síðan dráttarvaxta samkvæmt 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. sömu laga til greiðsludags.“

4. ákæra

Hinn 12. júní 2007 gaf lögreglustjórinn á Blönduósi út ákæru á hendur ákærða fyrir brot gegn lögreglusamþykktum og umferðarlögum:

I

,,Fyrir brot gegn lögreglusamþykkt með því að hafa aðfaranótt fimmtudagsins 3. maí 2007, um kl. 00:30, hringt dyrabjöllu á heimili G-kk-ef S. I. S-kk-ef lögreglumanns, að Ránarbraut 20 á Skagaströnd, og beðið um sykur, en þegar K-kvk-nf L-kvk-nf, dóttir G-kk-ef, kom til dyra, stóð S-kk-nf á nærbuxunum fyrir utan húsið.

Telst brot þetta varða við 2. og 3. gr. sbr. 35. gr. lögreglusamþykktar nr. 370/2001, fyrir Áshrepp, Blönduósbæ, Bólstaðarhlíðarhrepp, Engihlíðarhrepp, Húnaþing vestra, Höfðahrepp, Skagahrepp, Sveinsstaðahrepp, Svínavatnshrepp, Torfalækjarhrepp og Vindhælishrepp, sbr. 6. gr. laga nr. 36/1988, um lögreglusamþykktir.

II

Fyrir umferðarlagabrot, með því að hafa aðfaranótt föstudagsins 11. maí 2007, skömmu fyrir kl. 06:00, ekið bifreiðinni BX-797 sviptur ökurétti og án nægjanlegrar aðgæslu, norður eftir Skagastrandarvegi uns hann ók bifreiðinni útaf veginum og velti henni skammt sunnan við bæinn Vindhæli með þeim afleiðingum að bifreiðin stórskemmdist, ökumaður slasaðist, og grindverk eyðilagðist á nokkurra metra kafla, en bifreiðin stöðvaðist á hjólunum á túni skammt frá veginum.

Telst brot þetta varða við 1. mgr. 4. gr. og 1. mgr. 48. gr. umferðarlaga, nr. 50/1987, sbr. 1. mgr. 100. gr. sömu laga.“

5. ákæra

Hinn 6. júlí 2007 gaf lögreglustjórinn á Blönduósi út ákæru á hendur ákærða fyrir brot gegn umferðarlögum:

I

„Með því að hafa ekið bifreiðinni KN-549, aðfaranótt föstudagsins 23. mars 2007, undir áhrifum áfengis (vínandamagn í blóði 1,43‰) og sviptur ökurétti um Dalveg og Smáratorg í Kópavogi, uns bifreiðin stöðvaði skammt frá lögreglubifreið á Smáratorgi.

Telst þetta varða við 1. mgr. sbr. 3. mgr. 45. gr. og 1. mgr. 48. gr., sbr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, sbr. 1. gr. laga nr. 48/1997.

II

Með því að hafa ekið bifreiðinni MN-865, föstudagskvöldið 30. mars 2007, sviptur ökurétti og án nægjanlegrar aðgæslu, afturábak eftir Hafnarbraut við Skagastrandarhöfn og á frystigeymsluhús sem stendur að Smáragarði.

Þetta telst varða við 1. mgr. 4. gr. og 1. mgr. 48. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, sbr. 1. mgr. 100. gr. sömu laga.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til sviptingar ökuréttar skv. 101. og 102. gr. nefndra umferðarlaga, sbr. 25. gr. laga nr. 44/1993, 2. gr. laga nr. 23/1998, 8. gr. laga nr. 84/2004 og 18. gr. laga nr. 66/2006.“

6. ákæra

Hinn 17. júlí 2007 gaf lögreglustjórinn á Blönduósi út ákæru á hendur ákærða:

,,Fyrir brot gegn áfengislögum, með því að hafa sem farþegi í bifreiðinni UJ-990 að kvöldi laugardagsins 26. maí 2007 um klukkan 22:23, haft vörslur á tveimur kössum af Heineken bjór, samtals 24 dósir, og tveimur glerflöskum af Viking bjór gylltum, en áfengið hafði ákærði meðferðis í bifreiðinni UJ-900, sem stöðvuð var af lögreglunni á Blönduósi á Norðurlandsvegi, til móts við húsnæði Vörumiðlunar, vegna gruns um að ökumaður bifreiðarinnar æki undir áhrifum vímuefna.

Telst brot þetta varða við 5. mgr. 19. gr. sbr. 27. gr. áfengislaga nr. 755/1998.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til að sæta upptöku á hinu haldlagða áfengi, skv. c-lið 3. mgr. 28. gr. laga nr. 75/1998.“

B

Við úrlausn málsins verðu leyst úr hverri ákæru fyrir sig í tímaröð eftir útgáfudegi þeirra líkt og þær eru raktar hér að framan.

Ákæra lögreglustjórans á Blönduósi útgefin 24. apríl 2007

Ákæruliður I

Málavextir

Þriðjudaginn 2. janúar 2007 kom S-kk-nf H-kk-nf J-kk-nf á lögreglustöðina á Sauðárkróki í þeim tilgangi að leggja fram kæru á hendur ákærða fyrir líkamsárás jafnframt því sem hann krafðist þess að ákærða yrði gerð refsing. Í framhaldi af kærunni hóf lögreglan á Sauðárkróki rannsókn á málinu og voru teknar lögregluskýrslur af ákærða og vitnum. Í málinu liggur frammi vottorð F-kk-ef B-kk-ef læknis. Í því kemur fram að S-kk-nf H-kk-nf hafi orðið fyrir líkamsmeiðingum á áramótadansleik á Blönduósi. Þegar ballinu var að ljúka hafi hann verið skallaður tvisvar í andlit og kýldur í augabrúnina vinstra megin einu sinni og þá hafi hann fengið högg á nefið. Í vottorðinu segir síðan svo: „Við skoðun er hann með ca 2 cm skurð yfir hæ augabrún sem ekki þarf að sauma. Bólginn þar fyrir neðan augað og aðeins á augnlokinu, einnig marinn. Augnhreyfingar eðlilegar. Ekki eymsli við þreifingu á andlitsbeinum. Nefið aðeins bólgið, beint að sjá og ekki eymsli yfir nefbeini, meiri eymsli eftir því sem maður nálgast nefbroddinn. Brotið úr framtönn.“

Ákærði gaf skýrslu varðandi þennan atburð fyrir dóminum. Hann kvaðst vita hver S-kk-nf H-kk-nf væri en kannaðist ekki við að hafa átt í útistöðum við hann fyrir þetta kvöld. Ákærði kvaðst hafa verið inni á dansleiknum þegar S-kk-nf H-kk-nf kom að honum og bað hann um að koma út en það hafi hann ekki gert. Síðar hafi félagi hans tjáð honum að hópur pilta frá Sauðárkróki væri að leita að honum. Hann hafi þá farið út af dansleiknum og gengið til piltanna og spurt þá hvort þeir ættu eitthvað sökótt við sig. Þeir hafi þá gert sig líklega til að ráðast á hann og komið á móti honum og þá hafi hann varið sig. Ákærði nefndi í þessu sambandi kæranda og A-kk-þf F-kk-þf, piltarnir hafi þó verið fleiri en hann viti ekki nöfn þeirra. Ákærði kvaðst þá hafa varið sig án þess að geta sagt með hvaða hætti hann gerði það. Hann taldi þó víst að hann hafi slegið frá sér en hann hafi eingöngu verið að verja sig. Ákærði kvaðst hafa verið undir áhrifum áfengis þetta kvöld og hann myndi ekki vel eftir atvikum en taldi að einhverjir hefðu stöðvað átökin. Ákærði kvaðst ekki hafa neina skýringu á því hvers vegna þessir piltar ætluðu að ráðast á hann en þetta hafi ekki verið í fyrsta skipti sem þeir hafi gert það. Þá kvað hann eitt vitnanna hafa ráðist á sig í verslun á Sauðárkróki tveimur mánuðum eftir þennan atburð.

Vitnið S-kk-nf H-kk-nf J-kk-nf kvaðst hafa verið á umræddum dansleik. Hann kvaðst einhvern tíma fyrir þetta kvöld hafa átt í útistöðum við ákærða. Þetta kvöld hafi hann farið inn á dansleikinn í þeim tilgangi að fá ákærða með sér út því tveir félagar vitnisins vildu hafa tal af ákærða. Þegar út var komið hafi félagar hans rætt við ákærða en í miðjum samræðum þeirra hafi ákærði snúið sér að honum og skallað hann í tvígang og þá hafi hann einnig slegið hann tvisvar. Vitnið kvaðst ekki muna hvert umræðuefnið var og þá kvaðst hann ekki vita hvað félagar hans vildu ræða við ákærða og ekki vissi hann heldur hvort félagar hans hefðu hug á að veitast að ákærða. Vitnið kvaðst ekki hafa ráðist að ákærða og þá hafi hann heldur ekki haft neina ógnandi tilburði í hans garð. Vitnið mundi ekki hvort félagar hans ógnuðu ákærða í þetta sinn. Vitnið bar að vel gæti verið að einhverjar erjur hafi átt sér stað áður á milli félaga hans og ákærða. Vitnið kvaðst hafa verið mikið drukkinn þetta kvöld og þá kvaðst hann hafa jafnað sig á þeim meiðslum sem hann varð fyrir.

Vitnið S-kk-nf M-kk-nf W-x-x var á umræddum dansleik ásamt félögum sínum og unnustu. Vitnið kvaðst ekki hafa séð umrædda árás en hann hafi komið á vettvang skömmu eftir að hún var yfirstaðin. Hann kvaðst þó hafa hitt ákærða þetta kvöld eftir að honum var sagt frá því að ákærði hefði verið að veitast að félaga hans. Vitnið kvaðst hafa farið út af dansleiknum til að ræða við ákærða en þar hafi ákærði skallað hann í andlitið en hvers vegna vissi vitnið ekki. Vitnið kvað S-kk-þf H-kk-þf J-kk-þf vera kunningja sinn en hann hafi séð S-kk-þf blóðugan fyrir utan samkomuhúsið. S-kk-nf hafi tjáð honum að ákærði hefði skallað sig tvisvar í andlitið og þá hafi hann einnig sagt að ákærði hefði slegið E-kk-þf í tvígang. Vitnið kvað það ekki hafa verið sína ætlan eða félaga hans að veitast að ákærða en þeir hafi viljað ræða við hann um það hvers vegna ákærði skallaði S-kk-þf H-kk-þf. Vitnið vissi ekki til þess að einhver félaga hans hefði ógnað ákærða þetta kvöld. Vitnið kannaðist við að hafa beðið S-kk-þf H-kk-þf um að fara inn á dansleikinn til að ná í ákærða. Vitnið kvaðst hafa verið undir áhrifum áfengis á dansleiknum.

Vitnið Ó-kvk-nf Ö-kvk-nf S-kvk-nf, sem var á umræddum dansleik, kvaðst hafa verið fyrir utan samkomuhúsið á tali við vin sinn S-kk-þf H-kk-þf þegar ákærði kom þar að og sagði „komdu í mig, berðu mig eða eitthvað í þá áttina“. S-kk-nf H-kk-nf, sem ekki hafi ætlað að taka þátt í áflogum, hafi spurt hvaða rugl væri í gangi. Ákærði hafi þá skallað S-kk-þf H-kk-þf í andlitið. Á þessum tíma hafi hún staðið við hliðina á S-kk-þgf H-kk-þgf sem hafi orði mjög reiður. Hún hafi reynt að róa hann en það hafi ekki gengið en eftir þetta hafi ákærði slegið S-kk-þf H-kk-þf. Eftir þetta hafi hún verið dregin á brott en hún taldi að þeir hefðu átt í einhverjum meiri viðskiptum eftir þetta en hún hafi ekki séð hvað gerðist þá. Vitnið kvaðst ekki hafa séð ákærða veitast að E-kk-þgf F-kk-þgf en þegar henni var greint frá því að hún hefði sagt hjá lögreglu að ákærði hefði skallað E-kk-þf F-kk-þf í umrætt sinn bar hún því við að langt væri liðið frá því að atvik máls áttu sér stað. Vitnið kvaðst hafa verið undir áhrifum áfengis þegar atvikið átti sér stað en hún hafi ekki fundið til mikilla áfengisáhrifa. Vitnið mundi eftir því að þegar þetta gerðist hafi E-kk-nf F-kk-nf og A-kk-nf verið þarna á staðnum svo og einhverjir aðrir sem hún þekkir ekki. Vitnið bar að hún vissi ekki hvers vegna átökin byrjuðu en þó kvaðst hún hafa heyrt að ákærði hefði gefið S-kk-þgf H-kk-þgf olnbogaskot. Vitnið sagði að hún hefði ekki tekið eftir því að ákærði eða E-kk-nf F-kk-nf hefðu verið ógnandi í garð ákærða.

Niðurstaða

Þegar horft er til framburðar vitna, sem rakinn er hér að framan, einkum framburðar Ó-kvk-ef A-kvk-ef, telst sannað að ákærði hafi veitt S-kk-þgf H-kk-þgf áverka þá sem í ákæru greinir. Framburður ákærða þess efnis að hann kannaðist ekki við að hafa veitt S-kk-þgf H-kk-þgf áverka þetta kvöld er í algjöru ósamræmi við framburð vitna. Hins vegar er ósamræmi í framburði vitna hversu oft ákærði skallaði S-kk-þf H-kk-þf í andlitið og telst ósannað að hann hafi gert það oftar en einu sinni og verður hann sakfelldur fyrir að hafa skallað S-kk-þf H-kk-þf einu sinni í andlitið. Þá telst og ósannað að ákærði hafi slegið S-kk-þf H-kk-þf oftar en einu sinni. Ekkert hefur komið fram í málinu sem bendir til þess að ákærði hafi verið að verja sig í umrætt sinn þannig að ákvæði um neyðarvörn geti átt við. Verður ákærða því gerð refsing fyrir þá háttsemi sem að framan greinir en hún er réttilega færð til refsiákvæða í ákæru.

Ákæruliður II

Fyrir dóminum játaði ákærði að hafa ekið bifreiðinni stuttan spöl. Ákærði var raunar ekki alveg viss hvort hann ók bifreiðinni í umrætt sinn. Með hliðsjón af þeim gögnum sem til staðar eru í málinu þykir ekki óvarlegt að leggja dóm á þennan lið ákærunnar án þess að skýrslur hafi verið teknar af vitnum, enda er ákæran og játning ákærða í samræmi við önnur gögn málsins. Ber því að sakfella ákærða og gera honum refsingu fyrir háttsemi þá sem í þessum ákærulið greinir og réttilega er heimfærður til refsiákvæða í ákæru.

Ákæruliður III

Fyrir dóminum kvað ákærði mann, sem hann vildi ekki nafngreina, hafa ekið bifreið í eigu ákærða um götur Skagastrandar þessa nótt. Þeir hafi komið að bílastæði við félagsheimilið á staðnum og þar hafi hann farið í bifreið Ó-kk-ef I-kk-ef Ó-kk-ef í þeim tilgangi að leita að bjór og sígarettum. Ákærði kvaðst hafa verið nýkominn inn í bíl Ó-kk-ef þegar lögreglan kom að honum en þá hafi hann verið að leita aftur í bílnum að áfengi. Þegar lögreglan kom hafi hann snúið sér við og sest í farþegasætið. Hinn ónafngreindi maður hafi á þessum tíma verið farinn af vettvangi.

Vitnið S-kk-nf K-kk-nf héraðslögreglumaður kvaðst hafa verið á vakt umrædda nótt ásamt H-kk-þgf J-kk-þgf Í-kk-þgf varðstjóra. Þeir hafi verið kallaðir út vegna annars atviks þessa nótt og farið eftirlitsferð um bæinn eftir það. Þeir hafi séð bifreið við félagsheimilið en bifreiðin hafi greinilega verið í gangi og ökuljós kveikt. Þeir hafi ákveðið að aka að bifreiðinni og komið að henni áður en hálf mínúta var liðin. Þegar þeir komu að bifreiðinni hafi aðeins verið móða á gluggum hennar en þá hafi verið búið að drepa á vél bifreiðarinnar. Vitnið kvað mikla hreyfingu hafa verið á bílnum og hann talið að fleiri en einn væru í bílnum því honum hafi sýnst sem höfuð væri milli sætanna. Þegar þeir komu alveg að bílnum hafi ákærði setið í framanverðu farþegasæti. Vitnið bar að hann hefði ekki séð bifreiðina hreyfast úr stað. Vitnið kvaðst ekki muna eftir því að þeir hafi kannað vél bifreiðarinnar og þá kvaðst hann ekki hafa orðið var við aðra á vettvangi en ákærða.

Vitnið H-kk-nf J-kk-nf Í-kk-nf lögregluvarðstjóri var á bakvakt umrædda nótt. Hann bar líkt og vitnið S-kk-nf um aðdraganda þess að þeir sáu umrædda bifreið. Hann kvaðst hafa verið ökumaður lögreglubifreiðarinnar í umrætt sinn. Vitnið bar að ljós bifreiðarinnar hafi verið kveikt og vélin í gangi þegar hann sá hana fyrst en þegar þeir komu nær hafi verið drepið á bifreiðinni og ljósin slökkt. Vitnið kvaðst hafa sagt S-kk-þgf að fara og aðgæta með þann sem sat undir stýri en hann hafi þá séð brölt í bifreiðinni. Hann sjálfur hafi farið að bifreiðinni farþegamegin og þar hafi hann þekkt ákærða. Vitnið kvaðst greinilega hafa séð mann undir stýri bifreiðarinnar en maðurinn hafi verið að brölta úr bílstjórasæti og við það hafi komið hreyfing á bílinn, en að sögn vitnisins sá hann bifreiðina ekki hreyfast úr stað. Eftir að búið var að handtaka ákærða kvaðst vitnið hafa gætt að vél bifreiðarinnar sem hafi verið heit og það bendi til þess að vél bifreiðarinnar hafi verið í gangi. Vitnið kvaðst hafa spurt ákærða á vettvangi hvort hann hefði verið að aka bifreiðinni, en ákærði hafi neitað því. Vitnið kvaðst ekki hafa veitt því athygli að móða hefði verið á rúðum bifreiðarinnar. Vitnið kvaðst ekki muna hvort ákærði hefði sagt að hann hefði verið að leita að áfengi og sígarettum í bifreiðinni.

Vitnið Ó-kk-nf I-kk-nf Ó-kk-nf kvaðst vera eigandi bifreiðarinnar PZ-900 og hann hafi farið á bifreiðinni að félagsheimilinu umrætt kvöld. Hann kvaðst hafa skilið bifreiðina eftir ólæsta í þetta sinn en lyklarnir að bílnum hafi verið inni í honum. Að sögn vitnisins var bifreiðin læst daginn eftir þegar hann kom að honum en þá hafði hún verið færð lítillega úr stað svo nam hálfu bifreiðarstæði eða svo. Vitnið kvaðst ekki vita hvers vegna bíllinn var ekki á sama stað og hann skildi við hann.

Niðurstaða

Í ákæru er því lýst að ákærði hafi ekið bifreiðinni um götur Skagastrandar og inn á bílastæði við félagsheimilið Fellsbraut. Ekkert hefur komið fram í málinu sem styður þessa atvikalýsingu í ákæru. Lögreglumennirnir sem komu að ákærða í bifreiðinni á þessum tíma báru báðir að bifreiðin hafi ekki færst úr stað meðan þeir sáu til hennar. Þeir voru báðir fullvissir um að bifreiðin hafi verið í gangi þegar þeir sáu hana. Þrátt fyrir að framburður ákærða um að annar maður hafi ekið bifreiðinni í greint sinn sé heldur ósennilegur er ekki útilokað að svo hafi verið og þar sem lögreglumenn sáu bifreiðina ekki hreyfast úr stað meðan ákærði var í henni telst ósannað að ákærði hafi ekið bifreiðinni í þetta sinn. Verður hann því sýknaður af þessum ákærulið en ekki kemur til álita að sakfella hann fyrir að gangsetja bifreiðina þar sem ósannað er að hann hafi gert það.

Ákæra lögreglustjórans á Blönduósi útgefin 14. maí 2007

Við þingfestingu málsins játaði ákærði skýlaust háttsemi þá sem í ákærunni greinir. Játning ákærða er í samræmi við önnur gögn málsins og telst sekt ákærða þar með nægjanlega sönnuð. Háttsemin er réttilega færð til refsiákvæða í ákæru og ber að gera ákærða refsingu vegna brots þessa.

Ákæra ríkissaksóknara útgefin 4. júní 2007

Undir rekstri málsins var gerð breyting á ákærunni á þann veg að ákærðu er einungis gefið að sök að hafa sprengt einn skoteld og að þeir hafi ekki sjálfir vafið hann með límbandi. Eftir þessa breytingu á ákærunni játaði ákærði háttsemi þá sem honum er gefin að sök. Þáttur meðákærða Ó-kk-ef I-kk-ef Ó-kk-ef var hins vegar skilinn frá og sameinaður öðrum málum sem ákæruvaldið hefur höfðað á hendur honum.

Ákærði telur að brot hans í báðum ákæruliðum séu ranglega heimfærð til refsiákvæða. Telur hann að brotið sem tilgreint er í fyrri lið ákærunnar varði hvorki við 106. gr. né 4. mgr. 220. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 en annars sé það réttilega heimfært. Varðandi síðari ákæruliðinn þá telur ákærði að brot hans varði ekki við 106. gr. almennra hegningarlaga en fellst á að það varði við 1. mgr. 257. gr. nefndra hegningarlaga. Sakflytjendur tjáðu sig um þessi lagaatriði við munnlegan flutning málsins.

Ákærða er í fyrri lið ákærunnar gefið að sök að hafa af gáska eða á annan ófyrirleitinn hátt stofnað lífi eða heilsu annarra í augljósan háska. Fyrir liggur að ákærði, í félagi við Ó-kk-þf I-kk-þf sem einnig var ákærður fyrir sama brot, sprengdi flugeld í skoti við inngang í íbúð G-kk-ef S. I. S-kk-ef lögreglumanns. Íbúðin er í raðhúsi. Meðal gagna málsins er skýrsla frá Iðntæknistofnun þar sem leitast er við að reikna út þann kraft sem leystist úr læðingi við sprengingu flugeldsins. Niðurstaða skýrslunnar er sú að mjög mikill kraftur hafi losnað við sprenginguna. Hins vegar er augljóst af ljósmyndum af vettvangi að tjón sem varð var óverulegt. Má til dæmis nefna að rúða í glugga rétt við staðinn þar sem sprengingin varð skemmdist ekkert. Þá haggaðist ekki stæða af dekkjum, ruslatunna og fleira sem staðsett var í skotinu. Tjón af sprengingunni varð því sáralítið. Þegar horft er til tjónsins, aðstæðna og ummerkja á vettvangi verður ekki séð að mikil hætta hafi í raun verið af sprengingunni. Það er skilyrði fyrir sakfellingu samkvæmt 4. mgr. 220. gr. almennra hegningarlaga að ákærða hafi hlotið að vera ljóst að með atferli sínu stofnaði hann í augljósan háska lífi eða heilsu annarra, í þessu tilfelli þeirra sem í raðhúsinu voru, með því að sprengja flugeldinn á þessum stað. Þegar horft er til þess sem áður er rakið um afleiðingar sprengingarinnar verður ekki séð að hún hafi verið líkleg til að valda tjóni og hættu fyrir þá sem í húsinu voru. Af þessum sökum verður ekki séð að ákærði hafi mátt gera ráð fyrir því að með háttsemi sinni skapaði hann augljósa hættu og verður hann því sýknaður af broti gegn 4. mgr. 220. gr. almennra hegningarlaga. Hann verður hins vegar sakfelldur fyrir brot gegn öðrum lagagreinum sem getið er í ákæru varðandi þennan lið.

Áður er þess getið að brot ákærða eru í báðum liðum ákærunnar meðal annars talin varða við 106. gr. almennra hegningarlaga. Óumdeilt er að háttsemi ákærða beindist að G-kk-þgf S-kk-þgf lögreglumanni vegna afskipta sem hann þurfti í starfi sínu að hafa af ákærða og Ó-kk-þgf I-kk-þgf. Í nefndri 106. gr. segir m.a.: ,, Hver, sem ræðst með ofbeldi eða hótun um ofbeldi á opinberan starfsmann ...“ Þegar horft er til þessa er það mat dómsins að háttsemi ákærða rúmist ekki innan ákvæðisins, enda beindust aðgerðir hans einvörðungu að eignum G-kk-ef S-kk-ef lögreglumanns, en ekki verður séð að eignir opinberra starfsmanna séu verndaðar með þessu ákvæði. Verður hann því sýknaður af broti gegn 106. gr. almennra hegningarlaga. Hins vegar ber að sakfella hann fyrir eignaspjöll líkt og krafist er í síðari lið ákærunnar.

Ákæra lögreglustjórans á Blönduósi útgefin 12. júní 2007

Við þingfestingu málsins játaði ákærði skýlaust háttsemi þá sem í báðum töluliðum ákærunnar greinir. Játningin er í samræmi við önnur gögn málsins og telst sekt ákærða þar með nægjanlega sönnuð. Háttsemi ákærða er rétt færð til refsiákvæða í ákæru og ber að gera ákærða refsingu vegna brots þessa.

Ákæra lögreglustjórans á Blönduósi útgefin 6. júlí 2007

Ákæruliður I

Ákærði hefur játað háttsemi þá sem í þessum ákærulið greinir og réttilega er færð til refsiákvæða í ákæru. Játning ákærða er í samræmi við önnur gögn málsins og þykir sekt hans nægjanlega sönnuð og verður honum því gerð refsing fyrir brot þetta.

Ákæruliður II

Ákærði kvaðst eiga bifreiðina MN-856. Hann kvaðst hafa verið í bifreiðinni þessa nótt en hann hafi setið í aftursæti. Ó-kk-nf I-kk-nf Ó-kk-nf hafi verið með honum í bílnum og annar maður, sem hann veit ekki hvað heitir, hafi ekið bifreiðinni. Ákærði kvaðst muna mjög lítið eftir því sem gerðist þessa nótt sökum þess að hann hafi verið mjög ölvaður auk þess sem hann hafi fengið þungt höfuðhögg við áreksturinn. Ákærði kvaðst þó muna eftir því að Ó-kk-nf I-kk-nf aðstoðaði hann við að komast út úr bílnum. Ákærði kvaðst hafa jafnað sig af því hnjaski sem hann varð fyrir í umrætt sinn. Ákærði mundi eftir því að lögreglumenn komu á heimili hans morguninn eftir. Þeir hafi spurt hann út í atvikið en hann kvaðst ekki muna hverju hann svaraði þeim. Á þessum tíma hafi hann raunar ekki munað eftir því að hafa lent í þessum árekstri. Ákærði kvaðst muna til þess að lögreglumenn komu inn í herbergi hans um morguninn með hans leyfi en mundi ekki hvað þeim fór á milli. Þá kvaðst hann ekki muna til þess að honum hafi verið kynntur réttur hans sem sakaðs manns. Hann kvaðst þó muna eftir því að hafa beðið lögreglumennina um að hringa í S-kk-þf Ó-kk-þf hrl.

Vitnið Ó-kk-nf I-kk-nf Ó-kk-nf mundi eftir að hafa lent í árekstri þetta kvöld. Hann kvaðst eiga erfitt með að lýsa atvikum sökum þess að hann hafi verið mikið undir áhrifum áfengis. Með honum þetta kvöld hafi verið ákærði og annar maður til en hann kvaðst ekki þekkja þann mann en taldi hann vera aðkomumann. Þessi óþekkti maður hafi ekið bifreiðinni um kvöldið en vitnið kvaðst ekki geta lýst honum. Hann kvaðst sjálfur hafa verið í farþegasæti að framanverðu meðan á akstri stóð en ákærði hafi verið í aftursæti bifreiðarinnar. Vitnið kvaðst ekki geta greint frá því hvers vegna slysið átti sér stað en hann hafi rotast við áreksturinn, a.m.k. hafi hann séð svart um stund. Eftir áreksturinn hafi hann og ákærði farið aftur í samkvæmi sem þeir höfðu áður verið í þetta kvöld og þá taldi vitnið að þessi maður, sem hann ekki þekkir, hafi einnig verið í þessu samkvæmi. Hann kvaðst ekki hafa komist út úr bifreiðinni farþegamegin. Vitnið bar að hann hefði þurft að aðstoða ákærða við að komast út úr bílnum.

Vitnið G-kk-nf S. I. S-kk-nf lögregluvarðstjóri kvaðst hafa verið kallaður til vegna áreksturs á bryggjunni á Skagaströnd þetta kvöld. Þegar hann kom á vettvang hafi verið búið að fjarlægja bifreiðina af vettvangi en honum hafi verið sagt hvar bifreiðin var niðurkomin. Hann hafi farið þangað og þar hafi faðir ákærða sýnt honum bifreiðina. Hann hafi síðar farið í herbergi ákærða með hans leyfi og þar hafi hann sest á stól og rætt við ákærða. Þar hafi ákærði viðurkennt að hafa ekið bifreiðinni í þetta sinn og að Ó-kk-nf I-kk-nf hafi verið með honum í bílnum. Að sögn vitnisins fóru þeir síðan niður úr svefnherbergi ákærða og þar hafi hann verið beðinn um að blása í alkóhólmæli. Á þessum tíma hafi ákærða verið kynnt réttarstaða handtekins manns og þá hafi ákærði óskað eftir að fá að tala við lögmann, sem hann hafi gert. Lögmaðurinn hafi óskað eftir því að ekki yrði tekin skýrsla af ákærða fyrr en síðar og á það hafi verið fallist. Eftir að ákærði hafði blásið í áfengismæli hafi honum verið tilkynnt að hann væri handtekinn og var hann í framhaldi af því færður á lögreglustöð þar sem tekið var blóð- og þvagsýni. Vitnið bar að bifreiðin hafi verið mjög illa farin eftir áreksturinn og taldi hann víst að ef einhver hefði setið í aftursæti hefði sá slasast mjög illa. Vitnið kvað ákærða ekki hafa nefnt nokkurn þriðja mann við sig þennan dag.

Vitnið Þ-kk-nf Þ-kk-nf lögreglumaður kvaðst hafa farið með G-kk-þgf S-kk-þgf lögreglumanni á Skagaströnd þennan morgun vegna tilkynningar um árekstur. Þegar þeir komu á vettvang hafi verið búið að fjarlægja bifreiðina en þeim hafi verið vísað á hana. Við skoðun á bifreiðinni hafi mátt sjá að hún var illa farin og aftursætin hafi verið brotin. Þeir hafi síðan farið að heimili ákærða og fengið leyfi til að ræða við hann. Vitnið G-kk-nf hafi rætt við ákærða sem hafi viðurkennt að hafa ekið bifreiðinni og þá hafi hann sagt að Ó-kk-nf I-kk-nf hafi verið í för með honum. Á þessum tíma hafi verið greinilegt að ákærða leið illa og hann hafi kvartað yfir því að honum væri illt í bakinu. Síðan hafi þeir farið á neðri hæð hússins þar sem þeir hafi óskað eftir því við ákærða að hann blési í áfengismæli. Áður en til þess kom hafi ákærði óskað eftir að ræða við lögmann, sem hann hafi gert. Áfengismælir hafi síðan sýnt að ákærði hefði neytt áfengis og þá hafi hann verið handtekinn og kynnt réttarstaða handtekins manns. Í framhaldi af þessu hafi verið farið með ákærða á lögreglustöðina á Blönduósi þar sem læknir hafi tekið blóð- og þvagsýni. Vitnið kannaðist ekki við að ákærði hefði á þessum tíma nefnt einhvern þriðja mann sem komið hefði við sögu í akstrinum. Vitnið mundi ekki eftir því að ákærða hefði verið kynntur réttur hans til að neita að svara spurningum meðan þeir ræddu við hann á efri hæðinni.

Vitnið K-kvk-nf B-kvk-nf G-kvk-nf, unnusta ákærða, bar að hún hefði þessa nótt verið í heimahúsi er hún frétti af slysinu. Hún kvaðst hafa farið á vettvang og þegar þangað var komið hafi hún séð Ó-kk-þf I-kk-þf vera að aðstoða ákærða við að komast út úr aftursæti bifreiðarinnar en aðra hafi hún ekki séð á vettvangi. Á vettvangi hafi hún rætt við ákærða og í framhaldi af því hafi hún farið með hann heim. Vitnið bar að einhver utanbæjarmaður hefði ekið bifreiðinni í þetta sinn.

Vitnið G-kvk-nf G-kvk-nf kvaðst þetta kvöld hafa verið heima hjá sér þegar hún varð vör við hávaða, spól og læti, sem kom frá bifreið niður við höfnina, en slíkt sé ekki óalgengt. Hún kvaðst hafa orðið vör við skell og í framhaldi af því hafi allt orðið hljótt. Hún kvaðst hafa gert sér grein fyrir því að árekstur hefði orðið og þá hafi hún staðið upp og gengið út að glugga til að athuga hvað hefði gerst, en frá þeim stað þar sem hún sat og að glugganum séu ekki nema þrjú skref og því hafi liðið örskömm stund frá því að hún heyrði dynkinn og þar til hún kom að glugganum. Þá hafi hún séð bílinn og þegar tilkynnt atvikið til lögreglu. Hún bar að hún og eiginmaður hennar, sem sat með henni í stofunni, hefðu þá tekið sjónauka til að sjá betur hvað gerst hefði. Hún sagðist hafa séð tvo menn koma út úr bílnum. Í sömu mund hafi K-kvk-nf B-kvk-nf, sem hún þekkti, komið á vettvang en hún gerði sér ekki grein fyrir því hvort hún hefði verið með þeim í bílnum. Vitnið greindi frá því að mennirnir hefðu báðir komið út úr bifreiðinni bílstjóramegin. Vitnið kvaðst ekki hafa séð neina aðra á vettvangi. Vitnið bar að þegar hún tilkynnti atvikið til lögreglu hafi hún talið að Ó-kk-nf I-kk-nf og O-kk-nf bróðir hans hefðu verið í bifreiðinni en þegar hún skoðaði málið betur hafi hún þekkt ákærða. Vitnið bar að þegar hún tilkynnti lögreglu um atvikið hafi hún ekki verið viss um hvernig bifreiðin snéri en það hafi hún séð skömmu síðar. Vitnið bar að svæðið í kringum bílinn hafi verið opið og hún séð það vel.

Vitnið H-kk-nf V-kk-nf R-kk-nf bar á sömu lund og eiginkona hans, vitnið G-kvk-nf, varðandi aðdragandann að slysinu. Hann kvaðst hafa heyrt „spólerí“ og að mikið væri um að vera en allt í einu hafi hann heyrt mikið högg. Hann hafi stokkið upp og séð bíl á horninu á frystiklefanum á bryggjunni. Þetta hafi hann séð með berum augum út um glugga hjá sér en slysið hafi orðið 200 til 300 metra frá húsi hans. Hann kvaðst hafa séð þegar ákærði og Ó-kk-nf I-kk-nf voru að koma út úr bílnum. Hann kvaðst hafa tekið sjónauka og séð þá betur hvað hafði gerst og hvort allt væri í lagi með drengina því höggið hafi virst mikið. Vitnið bar að á vettvangi hafi piltarnir greinilega verið í geðshræringu og þeir hafi athugað með bílinn og slíkt. Fljótlega hafi K-kvk-nf, kærasta ákærða, komið á vettvang og síðan hafi fleiri komið að. Vitnið bar að þegar hann sá fyrst til piltanna hafi Ó-kk-nf I-kk-nf verið kominn út úr bílnum og ákærði verið að koma út úr bílnum bílstjóramegin. Vitnið kvaðst ekki hafa séð neinn annan á vettvangi á þessum tímapunkti. Að sögn vitnisins bar ekkert á milli hans og þess staðar þar sem slysið varð og taldi vitnið útilokað að fleiri hafi verið í bílnum, sem hann þekkti, enda hafi þeir tveir verið þarna einir í fyrstu. Vitnið taldi útilokað, ef þriðji maður hefði verið í bílnum, að honum hefði tekist að komast í hvarf án þess að hann tæki eftir því.

Niðurstaða

Að framan er rakið að fyrir dóminum neitaði ákærði sök en hann bar að maður sem hann þekkti ekki hefði ekið bílnum. Vitnið Ó-kk-nf I-kk-nf bar á sömu lund svo og unnusta ákærða. Engin vitni voru að akstrinum sjálfum. Hins vegar liggur fyrir greinargóður framburður tveggja vitna, G-kvk-ef G-kvk-ef og H-kk-ef V-kk-ef R-kk-ef, sem sáu til bílsins fáum sekúndum eftir að áreksturinn varð. Þá báru bæði að þau hefðu setið í stofu á heimili sínu þegar þau heyrðu mikinn dynk. Þá þegar hafi þau staðið á fætur og gengið nokkur skref að stofuglugganum og hafi þau séð til ákærða og vitnisins Ó-kk-ef I-kk-ef vera að koma út úr bifreiðinni. Þegar horft er til þess hversu greinargóður framburður þessara óvilhöllu vitna er þykir ekki óvarlegt að leggja hann til grundvallar við úrlausn málsins. Þá má einnig horfa til ljósmynda af bifreiðinni, sem er mjög illa farin, án þess að þær einar og sér geti fært sönnur á að ef einhver hefði verið í aftursæti bifreiðarinnar hefði sá hinn sami slasast alvarlega. Það er því niðurstaða dómsins að sakfella beri ákærða og gera honum refsingu fyrir háttsemi þá sem í þessum ákærulið greinir og réttilega er færð til refsiákvæða í ákæru.

Ákæra lögreglustjórans á Blönduósi útgefin 17. júlí 2007

Við þingfestingu málsins játaði ákærði skýlaust háttsemi þá sem í ákærunni greinir. Játning ákærða er í samræmi við önnur gögn málsins og telst sekt ákærða þar með nægjanlega sönnuð. Háttsemin er réttilega færð til refsiákvæða í ákæru og ber að gera ákærða refsingu vegna brots þessa.

C

Refsing ákærða

Ákærði hefur nú verið sakfelldur fyrir eftirtalin brot sem öll voru framin á þessu ári: Líkamsárás sem framin var 1. janúar en brotið varðaði við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga. Ölvunarakstursbrot framið hinn 11. febrúar. Hinn 24. apríl ók hann sviptur ökurétti á óvátryggðri bifreið án nægjanlegrar aðgæslu. Hinn 7. apríl braut hann gegn áfengislögum. Hinn 3. maí braut hann gegn lögreglusamþykkt nr. 370/2001. Hinn 11. febrúar braut ákærði gegn vopnalögum og reglugerð um skotelda þá hefur hann einnig verið sakfelldur fyrir eignaspjöll framin þann dag. Hinn 4. apríl gerðist ákærði sekur um eignaspjöll. Hinn 11. maí ók hann bifreið sviptur ökurétti og án nægjanlegrar aðgæslu. Hinn 23. mars ók hann bifreið undir áhrifum áfengis og sviptur ökurétti. Hinn 30. mars ók hann sviptur ökurétti og án nægjanlegrar aðgæslu. Loks braut hann gegn áfengislögum hinn 26. maí.

Samkvæmt vottorði sakaskrár hefur ákærði þrívegis áður sætt refsingu. Hinn 20. júní 2006 gekkst hann undir greiðslu sektar vegna ölvunar við akstur bifhjóls og akstur án þess að hafa öðlast ökuréttindi. Brot þetta var framið 10. mars 2006 en þá var ákærði nýlega orðinn 18 ára. Hinn 13 febrúar á þessu ári var ákærði sakfelldur fyrir hraðakstur og gert að greiða sekt fyrir brot gegn umferðarlögum og þá var hann jafnframt sviptur ökurétti í 3 mánuði. Loks gekkst ákærði undir viðurlagaákvörðun hinn 12. mars á þessu ári fyrir brot gegn 257. gr. almennra hegningarlaga og fyrir ölvun við akstur. Honum var þá gert að greiða sekt til ríkissjóðs en auk þess var hann sviptur ökurétti í 3 ár frá og með 12. mars sl.

Við ákvörðun refsingar ákærða ber að horfa til ákvæða 77. gr. almennra hegningarlaga og þá skal einnig horfa til ákvæða 78. gr. almennra hegningarlaga varðandi þau brot sem sakfellt hefur verið fyrir og framin voru í janúar og febrúar á þessu ári en þau voru framin áður en áðurnefndur dómur frá 13. febrúar 2007 var kveðinn upp og áður en ákærði gekkst undir ákvörðun viðurlaga hinn 12. mars. sl. Ákærði hefur verið sýknaður af broti gegn 106. gr. almennra hegningarlaga eins og áður er rakið. Þrátt fyrir það verður, þegar honum er gerð refsing fyrir háttsemi þá sem lýst er í ákæru ríkissaksóknara, að horfa til 3., 6. og 7. tl. 1. mgr. 70. gr. og 2. mgr. 70. gr. títtnefndra hegningarlaga. Þegar viðurlög eru ákveðin verður einnig að taka tillit til þess að ákærði hefur lýst vilja sínum til að greiða skaðabætur fyrir það tjón sem hann hefur valdið. Undir rekstri málsins upplýstist að ákærði hefur þegar afhent verjanda sínum 1.000.000 króna sem honum ber að ráðstafa til greiðslu skaðabóta og sekta eftir að dómur er genginn auk þess sem ákærði hefur þegar greitt nokkrar sektir vegna annarra smærri brota. Ákærði hefur, eins og áður er rakið, í tvígang áður verið sakfelldur fyrir ölvun við akstur. Í máli þessu er hann sakfelldur fyrir að hafa tvisvar ekið ölvaður en síðari ölvunaraksturinn átti sér stað hinn 23. mars sl. Fyrri ölvunarakstursbrot ákærða hafa því ítrekunaráhrif á síðari ölvunaraksturinn sem sakfellt er fyrir í þessu máli. Áralöng dómvenja er til þess að dæma að minnsta kosti 30 daga óskilorðsbundið fangelsi þegar svona háttar til. Þegar allt þetta er virt og horft til fjölda þeirra brota sem ákærði hefur verið sakfelldur fyrir þykir refsing hans hæfilega ákveðin fangelsi í fimm mánuði. Efni þykja til að skilorðsbinda fjóra mánuði af refsingunni og skal sá hluti hennar niður falla að liðnum tveimur árum, enda haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1040.

Svipta ber ákærða ökurétti ævilangt.

Ákærði hefur samþykkt að greiða framkomnar bótakröfur lögreglustjórans á Blönduósi og verða þær teknar til greina þannig að ákærði greiði annars vegar 65.926 krónur auk vaxta samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 frá 11. febrúar 2007 til 22. apríl en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Hins vegar ber ákærða að greiða lögreglustjóranum á Blönduósi 263.077 krónur auk vaxta samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 frá 4. apríl 2007 til 6. júní 2007 en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Upphafstími dráttarvaxta í ofangreindum kröfum miðast við þá daga sem ákærða voru kynntar bótakröfurnar, annars vegar hjá lögreglu og hins vegar við þingfestingu málsins.

Rannsóknari hefur lagt fram yfirlit um sakarkostnað með öllum ákærunum utan þeirrar sem barst frá ríkissaksóknara. Enginn sakarkostnaður féll til á rannsóknarstigi vegna þeirra mála sem ákærur dagsettar 14. maí 2007 og 17. júlí 2007 taka til. Sakarkostnaður varðandi ákæru frá 24. apríl 2007 er samkvæmt yfirliti rannsóknara samtals 54.484 krónur. Ákærði hefur verið sakfelldur fyrir ölvun við akstur í öðrum af tveimur ákæruliðum þessa máls en sýknaður af hinum liðnum. Ber honum því að greiða sakarkostnað varðandi þann lið sem hann var sakfelldur fyrir samtals 23.492 krónur. Þá var hann sakfelldur fyrir líkamsárás og ber honum að greiða 7.500 króna sakarkostnað varðandi þann ákærulið. Tilfallinn sakarkostnaður varðandi ákæru frá 12. júní 2007 er samkvæmt yfirliti rannsóknara 34.194 krónur. Kostnaður þessi féll til vegna töku og rannsóknar á blóðsýni. Ekki var ákært fyrir ölvun við akstur í þessu máli og verður ákærði því ekki dæmdur til að greiða þennan kostnað. Sakarkostnaður sem til féll við rannsókn málsins sem ákært er fyrir í ákæru frá 6. júlí 2007 nemur samtals 59.271 krónu. Ákærði var sakfelldur fyrir ölvun við akstur undir ákærulið I og ber honum að greiða kostnað sakarinnar að fjárhæð 24.287 krónur. Hann var ekki ákærður fyrir ölvun við akstur í síðari ákæruliðnum en kostnaður á rannsóknarstigi varðandi þann lið nam 34.984 krónur og verður ákærði ekki dæmdur til að greiða þann kostnað. Fyrir liggur að kostnaður vegna rannsóknar á máli því sem ríkissaksóknari höfðaði nam 49.423 krónum og skal ákærði greiða helming þess kostnaðar, 24.711 krónur, en hinn helmingurinn fellur þá á meðákærða hans. Ákærði hefur verið sýknaður að nokkru af kröfum ákæruvaldsins og þykir rétt að hann greiði 2/3 hluta 186.750 króna málsvarnarlauna S-kk-ef Ó-kk-ef hæstaréttarlögmanns en 1/3 hluti þeirra greiðist úr ríkissjóði. Málsvarnarlaun innifela virðisaukaskatt. Samkvæmt þessu ber ákærða að greiða samtals 204.490 krónur í sakarkostnað.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið B-kk-nf H-kk-nf, fulltrúi lögreglustjórans á Blönduósi.

H-kk-nf H-kk-nf dómstjóri kveður upp dóm þennan.

DÓMSORÐ

Ákærði, S-kk-nf S-kk-nf Á-kk-nf, sæti fangelsi í fimm mánuði, fullnustu fjögurra mánaða refsingarinnar er frestað og skal sá hluti hennar niður falla að liðnum tveimur árum, enda haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga 22/1955.

Ákærði er sviptur ökurétti ævilangt.

Ákærði greiði 204.490 krónur í sakarkostnað, þar með taldir 2/3 hlutar 186.750 króna málsvarnarlauna S-kk-ef Ó-kk-ef hæstaréttarlögmanns. Málsvarnarlaun innifela virðisaukaskatt. Þriðjungur málsvarnarlauna greiðist úr ríkissjóði svo og annar tilfallinn sakarkostnaður.

Ákærði greiði lögreglustjóranum á Blönduósi 65.926 krónur auk vaxta samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 frá 11. febrúar 2007 til 22. apríl en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Ákærði greiði lögreglustjóranum á Blönduósi 263.077 krónur auk vaxta samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 frá 4. apríl 2007 til 6. júní 2007 en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

H-kk-nf H-kk-nf