S-21/2014

Mál þetta, sem dómtekið var 3. júní sl., er höfðað með ákæru lögreglustjórans á Húsavík, útgefinni 16. janúar 2014 á hendur X og Z;

„fyrir líkamsárás, með því að hafa í félagi aðfaranótt sunnudagsins 14. apríl 2013, á pallinum fyrir framan aðalinnganginn á veitingastaðnum [...] á Húsavík ráðist á [A], ákærði [X] með því að kýla brotaþola hnefahöggi í andlit og rífa í hár hans og ákærði [Z] með því að taka brotaþola kverkataki þannig að hann náði vart andanum og slá hann hnefahöggi á hálsinn, allt með þeim afleiðingum að hann hlaut áverka og bólgu vinstra megin á neðri vör, eymsli í barkakýli og mar og hrufl áverka hægra megin á hálsinn.

Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20, 1981 og 110. gr. l. nr. 82, 1998.

Þess er krafist að ákærðu verði dæmdir til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkrafa: Ó-kk-nf R-kk-nf Ó-kk-nf hrl., gerir þá kröfu fyrir hönd brotaþola, að sakborningar í málinu verði dæmdir in solidum til greiðslu skaðabóta að fjárhæð 500.000,- ásamt vöxtum skv. 8. gr., sbr. 4. gr. laga um vexti og verðtryggingar nr. 38/2008, frá 14. apríl 2013 til þess dags er mánuður er liðinn frá að bótakrafa þessi er kynnt sakborningi, en með dráttarvöxtum frá þeim degi skv. 9. gr., sbr. 6. gr. laga til greiðsludags.“

Skipaður verjandi J-kk-nf S-kk-nf H-kk-nf, héraðsdómslögmaður, krefst þess aðallega að ákærða X verði ekki gerð refsing í málinu, en til vara að hann verði dæmdur til vægustu refsingar sem að lög leyfa og að hún verði skilorðsbundin. Verjandinn krefst þess að einkaréttarkröfu verði vísað frá dómi, til vara að ákærði verði sýknaður af kröfunni, en til þrautavara að krafan verði lækkuð. Loks krefst verjandinn hæfilegra málflutningslauna.

Skipaður verjandi Ö-kk-nf H-kk-nf J-kk-nf, héraðsdómslögmaður, krefst þess aðallega að ákærði Z verði sýknaður af refsikröfu ákæruvalds, en til vara að refsing hans verði ákvörðuð eins væg og lög leyfa. Verjandinn krefst sýknu af einkaréttarkröfu, en til vara að hún verði stórlega lækkuð. Loks krefst verjandinn hæfilegra málsvarnarlauna.

I.

1. Samkvæmt rannsóknargögnum lögreglu, frásögn ákærðu og framburði brotaþola og vitna við meðferð málsins, var haldin almenn samkoma í veitingahúsinu ... á Húsavík aðfaranótt sunnudagsins 14. apríl 2013.

Í frumskýrslu B lögreglumanns, sem dagsett er 14. maí sama ár, er frá því greint að hann hafi verið kvaddur að veitingahúsinu, ásamt C lögreglumanni, klukkan 02:25, umrædda nótt af brotaþola, A, vegna líkamsárásar. Í lögregluskýrslunni segir frá því að er lögreglumennirnir hittu brotaþola fyrir utan veitingahúsið hafi hann verið miður sín og með áverkamerki. Hann hafi þannig verið í rifinni hettupeysu og með sprungna neðri vör, sem blætt hafði úr, en að auki verið marinn og rauður hægra megin á hálsi og hefði hann kvartað undan verk í hálsinum. Fram kemur að brotaþoli hafi verið lítillega undir áhrifum áfengis, en verið mjög greinargóður í lýsingum sínum og þ. á m. um að ákærðu í máli þessu, Z og X, hefðu ráðist á hann og lamið nokkrum hnefahöggum í andlit og háls, en að auki togað í hár hans og rifið peysuna. Tekið er fram í skýrslunni að brotaþola hafi verið leiðbeint m.a. að leita til læknis og koma á lögreglustöðina daginn eftir stæði vilji hans til að bera fram kæru, en í framhaldi af því hefði honum verið ekið til síns heima.

Samkvæmt gögnum leitaði brotaþoli læknisaðstoðar á Heilbrigðisstofnun Þingeyinga á Húsavík sunnudaginn 14. apríl 2013, en daginn eftir bar hann fram kæru hjá lögreglunni á hendur ákærðu og gaf þá skýrslu um atvik máls.

Vegna rannsóknarhagsmuna óskaði lögregla eftir læknisvottorði vegna áverka brotaþola, og liggur fyrir í málinu læknisvottorð D læknis við Heilbrigðisstofnun Þingeyinga, sem er dagsett 23. apríl 2013. Í vottorðinu er tekið fram að það hafi verið ritað eftir sjúkraskýrslu E læknis, sem skoðað hefði brotaþola 14. apríl sama ár. Í vottorðinu segir m.a. um frásögn brotaþola og skoðun: „Hann sagðist... hafi verið staddur á [...] veitingastaðnum, kl. 02.30, í nótt þegar tveir menn ráðast á hann að tilefnislausu. Sá fyrri slær hann í andlitið á meðan hinn grípur í hárið á honum og lemur hann með hnefanum í hálsinn hægra megin. Kom þá dyravörður aðvífandi og stíaði þeim í sundur. Lýsir verkjum hægra megin í hálsi og sársauka við að kyngja. Neitar öndunarfæraeinkennum, mæði, höfuðverk og svima.“. Um áverkamerkin segir nánar í vottorðinu: „...hruflaður á hálsi hægra megin ca svæði sem samsvarar fjórum fingrum, marinn og bólgið svæði, aumur við þreifingu, eymsl við þreyfingu á barkakýli, eðlileg skoðun á koki, eymsl við rotation á hálsi og hliðarflexion til hægri, ekki merki um áverka á hálshrygg eða hryggjarlið, áverki á neðri vör, bólga en ekki blæðing, ekki að sjá áverka í andliti að öðru leyti, eðlileg öndunarhljóð... eymslalaus kviður....Viðkomandi hefur ekki leitað læknis aftur hér eftir áverkann.“

Við lögreglurannsókn málsins lagði brotaþoli fram skaðabótakröfu. Er hún dagsett 23. maí 2013.

2. Samkvæmt rannsóknargögnum lögreglu var ákærði X yfirheyrður um kæruefnið 5. júní 2013. Hann neitað þá alfarið sök og hafnaði skaðabótakröfu brotaþola, A. Ákærði X var yfirheyrður af lögreglu þann 14. júlí sama ár. Hann neitaði kæruefninu, en kannaðist við að hafa átt í tilteknum atgangi við brotaþola og að hafa þá rifið skyrtu hans við hálsmálið. Hann hafnaði skaðabótakröfu brotaþola.

Við frekari rannsókn lögreglu voru m.a. yfirheyrð sem vitni gestir sem höfðu verið að skemmta sér á ... umrædda nótt, þau F, fæddur 1988, G, fædd 1979, H, fædd 1982, I, fædd 1990 og J, fædd 1976, Þá voru einnig yfirheyrðir starfsmenn veitingahússins, þau K, fæddur 1976, L, fædd 1981 og M, fædd 1990.

Við rannsókn lögreglu var m.a. upplýst að ákærðu og brotaþoli voru að skemmta sér umrædda nótt, m.a. í ..., að þeir höfðu allir neytt áfengis og höfðu átt í samskiptum á trépalli nærri aðalinngangi veitingahússins.

Eins og fyrr var rakið gaf lögreglustjóri út ákæru í máli þessu 16. janúar 2014, en hún barst dómstólnum 31. sama mánaðar. Málið var þingfest 12. mars sl. Við fyrirtöku þann 2. apríl sl. játaði ákærði X að hafa kýlt brotaþola hnefahögg í andlitið, á kinn eða kjálka, en hann kannaðist ekki við að hafa rifið í hár brotaþola í greint sinn. Ákærði X staðhæfði að nokkur aðdragandi hefði verið að þessum atgangi hans. Ákærði Z neitaði sakargiftum við fyrirtöku málsins, en kannaðist við að hafa skipt sér að atgangi meðákærða X og brotaþola, en bar að það hefði verið með þeirri ætlan hans að skilja þá í sundur. Að kröfu fulltrúa ákæruvalds fór aðalmeðferð máls þessa fram þann 3. júní sl.

II.

Ákærði, X játaði fyrir dómi, eins og áður sagði, að hafa kýlt brotaþola, A hnefahöggi í andlitið. Hann neitaði hins vegar að hafa viðhaft aðra þá háttsemi sem lýst er í ákæruskjali og þ. á m. að hafa rifið í hár brotaþola og að árás hans hefði verið gerð í félagi við meðákærða. Ákærði vefengdi ekki að hafa valdið brotaþola áverkum, en vísaði þá helst til áverka við vinstri vör. Hann efaðist aftur á móti um að hann hefði valdið hálsáverka brotaþola, en kannaðist við að hafa tekið í hálsmál brotaþola í greint sinn.

Ákærði lýsti atvikum máls nánar þannig að hann hefði umrætt kvöld farið ásamt vini sínum, meðákærða, Z, á ..., og bar að hann hefði gerst all ölvaður er leið á nóttina og ætlaði að af þeim sökum væri hann haldinn minnisglöpum að nokkru. Ákærði staðhæfði að hann hefði í raun ekkert þekkt til brotaþola, en bar að þá um nóttina hefði hann orðið fyrir ónæði af hans hálfu í veitingahúsinu. Bar ákærði að brotaþoli hefði verið með „kíting, að æsa mann upp í eitthvað“. Ákærði staðhæfði að brotaþoli hefði m.a. kallað hann ræfil og reynt að egna hann til að „fara í sig“, en þó ekki með beinum orðum.

Ákærði kvaðst hafa veitt því eftirtekt síðar þessa nótt er hann hefði farið út á pallinn við aðalinnganginn að brotaþoli var þar í viðræðum við einhverja stúlku, en þá jafnframt heyrt hann hreyta einhverju að sér. Er þarna var komið sögu kvaðst ákærði hafa verið orðinn þreyttur á háttalagi brotaþola og af þeim sökum kýlt hann hnefahöggi í andlitið. Ákærði bar að brotaþoli hefði ráðist að honum eftir hnefahöggið og kvaðst ekki geta útilokað að þá hefðu hafist átök þeirra í millum í stutta stund, og nefndi hann 5 til 10 sekúndur. Vísaði ákærði til þess að er þetta gerðist hefði meðákærði, Z, verið á vettvangi og hefði hann brugðist við og skilið þá í sundur, þ.e. hann og brotaþola. Fyrir dómi treysti ákærði X sér ekki til að lýsa því sem á eftir gerðist millum meðákærða og brotaþola. Ákærði kvaðst ekki hafa haft frekari afskipti af brotaþola og neitaði hann því að hafa rifið í hár brotaþola og ennfremur að hann hefði ráðist á brotaþola í greint sinn í félagi við meðákærða. Ákærði kvaðst ekki minnast afskipta dyravarðar, þ. á m. K af lýstum atgangi.

Ákærði lét þá afstöðu í ljós fyrir dómi að háttsemi hans gagnvart brotaþola í greint sinn hefði ekki verið honum sæmandi og lýsti hann yfir iðran.

Ákærði Z kvaðst umrædda nótt hafa verið að skemmta sér á ... ásamt vini sínum, meðákærða, X. Fyrir dómi kvaðst ákærði aðeins hafa þekkt brotaþola A í sjón, og staðhæfði að þeir hefðu engin samskipti haft inni á veitingahúsinu. Ákærði kvaðst ekki hafa séð upphaf samskipta meðákærða, X, og brotaþola á pallinum við aðalinngang veitingahússins, og ætlaði helst að hann hefði verið að koma út af veitingahúsinu þegar hann hefði veitt því eftirtekt að greindir aðilar runnu saman í átök. Hann kvaðst þó ekki hafa séð neinskonar barsmíðar, en hann engu að síður brugðist við og skilið meðákærða og brotaþola í sundur með því að taka framanvert í brjóstkassa þeirra og ýta þeim til hliðar. Ákærði ætlaði að afskipti hans af brotaþola hefðu einungis varað í um 10-20 sekúndur, en minntist ekki afskipta dyravarðar á þeim tíma. Ákærði kvaðst með lýstri framgöngu eingöngu hafa ætlað að stilla til friðar og því ekkert aðhafst frekar. Ákærði neitaði því að hafa tekið brotaþola kverkataki í greint sinn og ekki að hafa slegið hann á hálsinn. Ákærði kvaðst þannig ekki hafa verið valdur að hálsáverka brotaþola. Ákærði kvaðst engar skýringar geta gefið á andstæðum framburði sumra vitna fyrir dómi og neitaði því alfarið að hann hefði ráðist að brotaþola í félagi við meðákærða. Ákærði kvaðst hafa verið ölvaður þegar atburður þessi gerðist.

Brotaþoli A kvaðst laugardagskvöldið 13. apríl 2013 hafa farið að skemmta sér ásamt samstarfsfólki og neytt áfengra drykkja, en að lokum farið umrædda nótt á ... . Ætlaði hann að atvik máls hefðu gerst á palli utan við aðalinnganginn, um einum til einum og hálfum tíma eftir að hann kom á staðinn.

Brotaþoli bar fyrir dómi að hann hefði í raun ekkert þekkt til ákærða X er atvik gerðust og staðhæfði að þeir hefðu m.a engin samskipti haft á veitingastaðnum þessa nótt. Hann kvaðst hafa kannast við meðákærða Z, en bar að þeir hefðu engin samskipti haft þessa nótt fyrr en á pallinum fyrir framan aðalinnganginn. Brotaþoli lýsti atvikum nánar þannig að hann hefði farið út til að fá sér ferst loft, en þá hitt þar á pallinum vitnið G og tekið hana tali. Hann kvaðst hafa rætt við G um stund, en verið á leið aftur inn í veitingahúsið, en þá rekið augun í ákærða Z og fundist hann vera „illa stemmdur“ Af þeim sökum kvaðst hann hafa innt ákærða Z eftir því „hvort að þeir væru ekki góðir“ og er ákærði Z hefði svarað neitandi kvaðst hann hafa spurt hverju það sætti. Brotaþoli bar að ákærði Z hefði ekki svarað heldur tekið G tali. Brotaþoli bar að skömmu síðar hefði ákærði Z spurt háum rómi hvað hann hefði verið að segja, en hann þá svarað því til að hann hefði ekki sagt eitt aukatekið orð. Brotaþoli bar að í beinu framhaldi af þessum síðustu orðaskiptum hefði ákærði X stigið fram og slegið hann vinstra megin í andlitið, á munninn, kjálkann og kinnina. Hann kvaðst hafa vankast við höggið, en að auki hefði neðri vör hans sprungið við vinstra munnvik. Brotaþoli bar að ákærði X hefði strax gert sig líklegan til að fylgja árásinni eftir og slá hann aftur. Kvaðst hann því hafa tekið framan á jakka ákærða X, en í framhaldi af því fært hann upp að húsveggnum, en með þessu hefði hann ætlað að stöðva atganginn, en ekki að svara fyrir sig og veita ákærða X áverka. Brotaþoli sagði að X hefði er þetta gerðist verið mjög æstur og látið öllum illum látum og m.a. fallið á pallinn, en hált hefði verið á vettvangi. Brotaþoli sagði að ákærði X hefði einnig æst sig upp og síðan blandað sér í málið. Brotaþoli kannaðist hins vegar ekki við að ákærði Z hefði verið að miðla málum og stíað honum og ákærða X í sundur. Staðhæfði brotaþoli að ákærði, sem væri mun stærri en hann, hefði þvert á móti reynt að grípa til hans, en hann þá reynt að verjast með því að slá á hendur hans. Brotaþoli bar að ákærði Z hefði engin orð viðhaft á meðan á þessu stóð, en staðhæfði að hann hefði að lokum náð taki á fötum hans að framanverðu, en við það hefði peysan rifnað. Brotaþoli staðhæfði að ákærði hefði einnig tekið hann kverkataki, en hann þá tekið á móti, en í raun hefði hann verið að halda jafnvæginu. Brotaþoli bar að er þetta gerðist hefði ákærði X staðið fyrir aftan hann og veitt honum högg á hálsinn en ennfremur haldið í hár hans. Nánar aðspurður fyrir dómi kvaðst brotaþoli ætlað að hálshöggin hefðu komið frá ákærða X, kvaðst þó ekki geta útilokað að þau hefðu komið frá ákærða Z. Hann hefði ekki séð það. Brotaþoli staðhæfði að ákærði Z hefði tekið hann mjög þéttu kverkataki og staðhæfði að ef engin nærstaddur hefði gripið í taumana hefði liðið yfir hann. Brotaþoli bar að nærstaddir aðilar hefðu þannig gripið inn í, en ennfremur hefði dyravörðurinn K, frændi ákærða Z, komið þarna að og losað hann úr takinu. Brotaþoli ætlaði að frá því að hann varð fyrst fyrir barsmíð ákærða X og þar til að hann losnaði úr kverkataki ákærða Z hefðu liðið 5 til 10 mínútur.

Fyrir dómi bar brotaþoli að ákærði X hefði verið valdur að munnáverka hans með fyrrnefndu hnefahöggi, en ætlaði að marblettirnir á hálsinum gætu verið eftir báða ákærðu. Hann kvaðst hafa fengið áverka á barkakýlið vegna lýsts kverkataks ákærða Z, en hann kvaðst hafa fundið fyrir eymslum í barkakýlinu í nokkrar vikur eftir atburðinn, og m.a. átt erfitt með að kyngja. Hann kvaðst hafa náð sér líkamlega af þessum áverkum, en ekki andlega og vísaði til þess að hann hefði ekki áður lent í svo „fólskulegri árás“.

Vitnið G kvaðst umrædda nótt hafa verið að skemmta sér á ... og m.a. fylgst að nokkru með þeim samskiptum sem urðu með ákærðu, X og Z, annarsvegar og hins vegar brotaþola, A. Vitnið gat þess að sá síðastnefndi væri í ættartengslum við eiginmann þess, en kvaðst þó ekki hafa þekkt hann vel er atvik gerðust. Vitnið kvaðst hafa þekkt ákærða Z ágætlega, en ekki ákærða X.

Vitnið skýrði frá því að það hefði brugðið sér út á pallinn fyrir framan aðalinngang veitingahússins þá um nóttina, en þar kvaðst það m.a. hafa séð ákærðu, Z og X, en einnig A. Vitnið bar að brotaþoli hefði strax tekið það tali, en að síðan hefði ákærði Z kallað til þess og beðið það um að eiga við sig orð. Vegna þessa kvaðst vitnið hafa hætt samræðum sínum við brotaþola, en rætt við ákærða Z um tiltekið mál, en þá veitt því eftirtekt að hann var „vel í glasi“ Aðspurt treysti vitnið sér ekki til að segja til um ástand ákærða X. Vitnið kvaðst hafa staðið andspænis ákærða Z er þetta gerðist, en bar að brotaþoli og X, hefðu staðið hægra megin við það. Vitnið bar að það hefði rætt við ákærða Z í um það bil 5 mínútur, en þá hefði brotaþoli komið að þeim og innt þau eftir umræðuefninu, en það þá sagt að hann ætti ekki að skipta sér að samræðunum þeirra. Vitnið bar að á þeirri stundu hefði ákærði X æst sig upp, en ákærði Z aftur á móti virst halda ró sinni. Vitnið kvaðst skyndilega og að því er virtist alveg að ástæðulausu hafa séð hvar ákærði X sló brotaþola hnefahöggi á vinstri kjálkann. Vitnið bar að brotaþoli hefði brugðist við með því að spyrja hverju þetta sætti, en ákærði X þá tekið í skyrtu brotaþola og átök í framhaldi af því hafist með þeim. Var það ætlan vitnisins að þessi átök hefðu staðið yfir í um 3 til 4 mínútur og það þá m.a. séð að ákærði X sló brotaþola öðru þungu höggi í andlitið. Vitnið kvaðst hafa beðið ákærða Z á meðan á þessu stóð að blanda sér ekki í málið og jafnframt reynt að róa hann. Vitnið kvaðst þannig hafa verið hjá ákærða Z í „smá stund“, á meðan að lýst átök áttu sér stað, en síðan fylgst með því er hann gekk að brotaþola. Á þeirri stundu kvaðst vitnið hafa afráðið að hlaupa inn í veitingahúsið í þeim tilgangi að gera dyravörðum viðvart. Vitnið kvaðst því aldrei hafa séð nein átök á milli ákærða Z og brotaþolans A. Vitnið ætlaði að einungis 10 til 20 sekúndur hefðu liðið frá því að það kom inn húsið þar til dyraverðirnir fóru út. Vitnið kvaðst aðspurð ekki geta fullyrt um hvort að það hafi verið ætlan ákærða Z að stöðva átökin í greint sinn, en bar að atvik máls hefðu í raun öll gerst með skjótum hætti.

Vitnið N kvaðst hafa verið á ..., en það hefði umrædda nótt verið starfsmaður á bakvakt og því verið ódrukkið. Vitnið kvaðst hafa verið utandyra, við aðalinnganginn, er það veitti því eftirtekt hvar ákærði X og brotaþolinn A voru þar á vettvangi og „eitthvað að kítast“. Vitnið bar að samskipti þeirra hefðu endað á þann veg að ákærði X hefði slegið brotaþola með krepptum hnefa í andlitið, vinstra megin á neðri vörina. Vitnið bar að eftir barsmíðina hefðu nefndir aðilar haldið áfram „að þræta“. Kvaðst vitnið m.a. minnast þess að hafa heyrt brotaþola segja við ákærða X; „kýldu mig bara aftur, ég á hvort eð er eftir að kæra þig, mér er alveg sama“. Vitnið kvaðst helst minna að ákærði X og brotaþoli hefðu í framhaldi af þessum orðum tekist á. Vitnið kvaðst, líkt og ákærði Z, þá hafa brugðist við, og kvaðst það hafa séð ákærða Z taka brotaþola hálstaki, kverkataki, með hægri hendi, en það kvaðst sjálft hafa fært ákærða X frá brotaþola. Vitnið kvaðst hafa ætlað að ákærði Z hefði með þessum afskiptum einungis hafa verið að hjálpa til við að halda brotaþola frá ákærða X. Vitnið sagði að brotaþoli hefði verið æstur og reynt að slá frá sér, en ekki náð til ákærða Z. Það var ætlan vitnisins að tíminn frá því að það sá til ákærða X og brotaþola þar sem að þeir voru að þræta og þar til að dyraverðir voru komnir á vettvang hefði verið um 5 mínútur, en bar að viðskipti brotaþola og ákærða Z hefði einungis tekið skamma stund, ef til vill um hálfa mínútu. Vitnið bar að nefndir aðilar hefðu verið „vel í því“ og að ekki verið sjáanlegur munur á þeim að því leyti.

Vitnið J kvaðst hafa verið að ganga út um aðaldyr ... þegar það varð vart við rifrildi eða orðaskipti á milli brotaþolans A annarsvegar og hinsvegar ákærðu Z og X. Vitnið kvaðst hafa verið að skemmta sér þessa nótt og verið undir áhrifum áfengis, en við lýstar aðstæður séð hvar ákærði Z sló brotaþola hnefahöggi í andlitið með hægri hendi; „mér sýndist það“. Vitnið kvaðst hafa verið í um 3 til 4 metra fjarlægð er atburður þessi gerðist. Vitnið kvaðst ekki með vissu geta sagt til um hvar höggið kom á andlit brotaþola og útilokaði ekki að það hefði komið á hálsinn ellegar á kjálkann. Vitnið bar að ákærði X hefði staðið við hlið ákærða Z er þetta gerðist. Vitnið kvaðst ekki hafa veitt því athygli að brotaþoli brygðist við barsmíðinni og ekki heldur séð áverka á honum. Nánar aðspurt kvaðst vitnið ekki hafa séð að ákærði Z hefði með athæfi sínu á vettvangi verið í einhverslags björgunaraðgerðum. Þá kvaðst vitnið aldrei hafa séð hann halda í brotaþola, en vísaði til þess að það hefði fljótlega forðað sér inn í veitingahúsið og þá gert dyravörðum viðvart.

Vitnið H kvaðst hafa verið að skemmta sér umrædda nótt á ..., en verið norðan til á palli fyrir utan aðalinnganginn er atvik gerðust. Vitnið kvaðst hafa verið í viðræðum við aðra gesti, en þá heyrt einhver læti og veitt því eftirtekt að ákærði Z og brotaþolinn A voru í átökum.

Við skýrslugjöf hjá lögreglu er haft eftir vitninu að það hafi séð ákærða Z ýta við brotaþola og þvínæst séð að hann sló brotaþola hnefahöggi í andlitið, en sagði nánar um það; „mjög líklega í andlitið eða bringuna“.

Fyrir dómi kvaðst vitnið hafa séð ákærða Z ýta eða halda í brotaþola í greint sinn. Vitnið treysti sér ekki til að segja til um með vissu hvort að það hefði einnig séð ákærða Z kýla brotaþola í umrætt sinn og vísaði til þess að hann hefði ekki verið með sýnilega áverka. Vitnið kvaðst aldrei hafa séð atgang á milli ákærða X og brotaþola í greint sinn, en það kvaðst fljótlega hafa forðað sér inn í veitingahúsið þar sem það hefði talið að slagsmál væru að hefjast.

Vitnið bar að einhverjir aðilar hefðu gripið í taumana og stöðvað slagsmálin og ætlaði að þar á meðal hefði verið vitnið F, en það kvaðst hafa rætt við hann eftir að allt var um garð gengið.

Vitnið I kvaðst hafa verið að skemmta sér á ... umrædda nótt. Er atvik gerðust kvaðst það hafa þekkt til ákærða Z og brotaþolans A, en ekki ákærða X. Vitnið kvaðst hafa verið í forstofunni er það hefði séð út um glugga, að á pallinum var „eitthvað í gangi“. Og við nánari athugun kvaðst vitnið hafa séð hvar ákærði Z kýldi brotaþola hnefahöggi og ætlaði að barsmíðin hefði hafnað á öxl hans. Nánar aðspurt kvaðst vitnið hafa ætlað er atvik gerðust að höggið hefði ekki verið þungt, en treysti sér ekki til að segja hvort að ákærði Z hefði beitt hægri eða vinstri hendinni við barsmíðina. Vitnið kvaðst ennfremur hafa fylgst með því að ákærði Z hélt í brotaþola A. Vitnið bar að við þetta tak hefði peysa brotaþola rifnað, en ekki séð að hann hefði streist á móti, heldur hefði hann lyft upp höndum. Vitnið kvaðst hafa fylgst með þessari atburðarrás í um eina mínútu en ekki séð hvernig henni lauk.

Vitnið K kvaðst umrædda nótt hafa verið við dyravörslu á ... og verið við aðalinnganginn þegar ákærði X og brotaþolinn A gengu þar út. Í framhaldi af því kvaðst vitnið hafa veitt því eftirtekt að þeir ræddust við, en ekki heyrt orðaskil, en síðan séð hvar þeir tóku í hvorn annan og að; „eitthvað var að fara að gerast, þeir voru að fara að slást“. Vitnið kvaðst hafa verið í um 4 metra fjarlægð frá vettvangi er þetta gerðist. Þá kvaðst vitnið hafa fylgst með því er bróðursonur þess, ákærði Z, gekk á milli ákærða X og brotaþola og stíaði þeim í sundur. Vitnið bar að ákærði Z hefði þá haldið í brotaþola, en þó ekki um háls hans. Á þeirri stundu kvaðst vitnið hafa séð að ákærði X vék frá. Vitnið kvaðst ekki hafa séð átök á milli ákærða Z og brotaþola í greint sinn og staðhæfði að sá fyrrnefndi hefði þvert á móti reynt að róa þann síðarnefnda, sem hefði verið í æstu skapi. Vitnið kvaðst hafa brugðist við og farið á vettvang ásamt O dyraverði og í framhaldi af því losað tak ákærða Z á peysu brotaþola, sem þá hefði rifnað. Vitnið skýrði frá því að þegar allt var um garð gengið hefði ákærði X komið að máli við það og beðist afsökunar á athæfi sínu, en þá jafnframt viðurkennt að hafa slegið brotaþola í greint sinn. Vitnið kvaðst aldrei hafa séð þessa barsmíð ákærða X. Vitnið bar að nefndir aðilar hefðu verið undir áhrifum áfengis.

Vitnið O kvaðst hafa verið að störfum á ... umrædda nótt sem dyravörður, og hafa þekkt þá aðila sem við sögu komu sem viðskiptavini. Vitnið sagði að þessa nótt hefði það veitt því eftirtekt að brotaþoli og ákærði X voru að „þrasa“ um einhverja stúlku á einum barnum í veitingahúsinu og bar að þeir hefðu þá báðir verið í æstari kantinum. Síðar um nóttina kvaðst vitnið hafa verið að störfum við aðalinnganginn, en þá heyrt að átök væru þar utan dyra og í framhaldi af því fylgt starfsfélaganum, vitninu K, út á pallinn. Í beinu framhaldi kvaðst vitnið hafa fylgst með því að K stíaði ákærða Z og brotaþola í sundur. Vitnið kvaðst í rauninni ekki hafa séð nein átök á milli þessara aðila, en veitt því eftirtekt að brotaþoli var með sprungna vör. Vitnið kvaðst eftir þetta hafa tekið ákærða Z tali og bar að hann hefði verið mjög ölvaður og æstur, en haft á orði að hann hefði ekki gert neitt nema að stía ákærða X og brotaþola í sundur. Vitnið kvaðst aldrei hafa séð átök á milli ákærða X og brotaþola, en bar að þeir hefðu einnig verið verulega ölvaðir.

Vitnið F kvaðst hafa verið innandyra á ... umrædda nótt er það veitti því eftirtekt að eitthvað var um að vera utandyra, nánar tiltekið á pallinum við aðalinnganginn. Vegna þessa kvaðst vitnið hafa farið út á pallinn, en þá séð að félagi þess, brotaþoli, var með blóðugan góm og klórfar á hálsi. Vitnið kvaðst hafa hlýtt á orðræðu hans um að ákærði X hefði slegið sig og bar að hann hefði sagt af þessu tilefni; „svoleiðis gera menn ekki“.

Í skýrslu sem vitnið gaf hjá lögreglu er haft eftir því að á vettvangi hefði það reynt að róa brotaþola og ákærða X, en ekkert orðið ágengt og því farið aftur inn í veitingahúsið. Er haft eftir vitninu að eftir þetta hefði það séð Z og brotaþola halda í hvorn annan á útipallinum með gagnkvæmum tökum, en þá jafnframt séð að ákærði X var þar einnig og hékk í hárinu á brotaþola. Vitnið bar að þessi atburður hefði gerst á sama stað og hinn fyrri atburður, en treysti sér ekki til að segja til um hversu langur tími leið á milli þeirra, en ætlaði að það hefði þó ekki verið langur tími.

Fyrir dómi kvaðst vitnið ekki hafa séð brotaþola verða fyrir barsmíðum í lýstum atgangi. Og aðspurt treysti vitnið sér ekki til að segja til um hvort að ákærði Z hefði með athöfnum sínum gagnvart brotaþola verið að stilla til friðar, en sagði að það gæti ekki útilokað það. Vitnið vísað til þess að allir þessir aðilar hefðu verið „fullir“. Vitnið bar að þessum atgangi hefði öllum lokið á þann veg að einhver þvaga hefði myndast um ákærðu og brotaþola og þeir þá látið af háttseminni.

Vitnið E læknir staðfesti fyrir dómi áðurrakið vottorð um áverka brotaþolans A. Vitnið bar að hálsáverkarnir hefðu getað samræmst frásögn hans um að einhver hefði slegið eða gripið í háls hans og tekið hann kverkataki. Vitnið bar að kröftugt tak þyrfti til til að veita fullhraustum manni slíkan áverka, en taldi ólíklegt að slíkir áverkar gætu hafa komið fram við það eitt að gripið væri í hálsmál viðkomandi. Þá bar vitnið að hálstak eða högg á hálsinn gætu leitt til stífleika eða eymsla í hálsi líkt og brotaþoli hefði kvartað yfir. Við læknisskoðunina kvaðst vitnið ekki hafa orðið vart við mæði eða að brotaþoli hefði átt erfitt með andardrátt. Vitnið kvaðst ekki hafa skoðað ætlaða áverka í hársverði brotaþola í greint sinn.

Lögreglumennirnir B og C staðfestu efni framanrakinnar frumskýrslu og lýstu atvikum fyrir dómi með líkum hætti og þar er rakið.

III.

Í máli þessu eru ákærðu, X og Z, gefið að sök líkamsárás, með því að hafa í félagi ráðist á brotaþola A aðfaranótt sunnudagsins 14. apríl 2013 á Húsavík. Í ákæru eru afleiðingar árásarinnar sagðar þær að brotþoli hafi vart náð andanum og að hann hafi hlotið áverka og bólgu vinstra megin á neðri vör, eymsli í barkakýli og mar og hrufl áverka hægra megin á hálsinn. Er háttsemi ákærðu beggja talin varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940 með síðari breytingum.

Samkvæmt 108. gr. og 109. gr. laga nr. 88, 2008 um meðferð sakamála hvílir sönnunarbyrðin um atvik sem telja má sakborningi í óhag á ákæruvaldinu. Gerð er sú krafa að komin sé fram nægjanleg sönnun sem ekki verði vefengd með skynsamlegum rökum, um hvert það atriði sem varðar sekt sakbornings.

Ágreiningslaust er að samskipti brotaþola og ákærðu áttu sér stað á trépalli, sem er fyrir framan aðalinnganginn á veitingahúsinu ... . Af gögnum verður helst ráðið að atvik máls hafi gerst á milli kl. 02:00 og 02:30 umrædda nótt, og að nefndir aðilar hafi þá allir verið undir áhrifum áfengis.

Í ákæru er háttsemi ákærða X sérstaklega lýst þannig að hann hafi kýlt brotaþola hnefahöggi í andlitið og rifið í hár hans.

Ákærði, X, játaði skýlaust við þingfestingu fyrir dómi það sakaratriði, að hafa kýlt brotaþola hnefahöggi vinstra megin í andlitið, á kinn og kjálka og að hann hafi af þeim sökum hlotið áverka við neðri vör, vinstra megin. Ákærði áréttaði þessa frásögn við aðalmeðferð málsins. Við nefnda þingfestingu og við aðalmeðferðina neitaði ákærði aftur á móti að hafa viðhaft aðra þá háttsemi sem lýst er í ákæru og þ. á m. að hafa rifið í hár brotaþola, og að árás hans hafi verið gerð í félagi við meðákærða Z. Jafnframt vefengdi ákærði að hafa valdið brotaþola áverkum á hálsi, en kannaðist við hafa tekið í hálsmál hans er átök urðu með þeim í kjölfar barsmíðarinnar.

Brotaþoli hefur fyrir dómi staðhæft að ákærði X hafi átt frumkvæðið að þeim atgangi sem varð á trépallinum, en hann hafi þá slegið sig hnefahöggi vinstra megin í andlitið, á munninn, kinnbeinið og kjálkann, með þeim afleiðingum að hann fékk blóðáverka á vör. Að auki kvaðst brotaþoli telja, að ákærði X hafi á ný komið við sögu eftir að ákærði Z hafði blandað sér í málið og þá þannig að hann hefði verið fyrir aftan og barið í háls og togað í hár hans. Vegna þess kvaðst ákærði hafa hlotið mar á hálsi, en hann kvaðst ekki alveg geta fullyrt með vissu hvor hinna ákærðu átt þar hlut að máli. Meðákærði Z hefur borið að hann hafi engan hlut átt að lýstum maráverkum brotaþola á hálsi með barsmíðum, hártogi eða með öðrum hætti. Vitnið F bar með líkum hætti og brotaþoli, að ákærði X hafi staðið fyrir aftan brotaþola og haldið í hár hans eftir að ákærði Z og brotþoli höfðu tekið hvorn annan tökum. Vitnið G lýsti athæfi ákærða X þannig að hann hafi án fyrirvara slegið brotaþola hnefahöggi á vinstri kjálkann, og að hann hafi jafnframt fylgt barsmíð sinni eftir. Bar vitnið að þá hafi átök hafist með honum og brotaþola, en í þeim atgangi kvaðst vitnið hafa séð ákærða X slá brotaþola öðru sinni þungu höggi í andlitið. Vitnið staðhæfði að á meðan á þessu stóð hafi ákærði Z staðið við hlið þess. Frásögn vitnanna N og J um aðdragandann að athæfi ákærða X við aðalinngang ... er með líkum hætti og vitnisins G, en upplýst er að mati dómsins að vitnin voru er atvik gerðust mjög nærri vettvangi. Nefnt vitni N, sem var án áfengisáhrifa, bar ennfremur að það hafi fært ákærða X frá brotaþola eftir að ákærði Z hafði farið að brotaþola í greint sinn og blandað sér þannig í atganginn.

Með vísan til skýlausrar játningar ákærða X og framburðar ofannefndra vitna, sbr. einnig staðfestu læknisvottorði, er að mati dómsins lögfull sönnun komin fyrir því, að ákærði X hafi kýlt brotaþola hnefahögg í andlitið með þeim afleiðingu að hann hlaut áverka og bólgu vinstra megin á neðri vör.

Gegn eindreginni neitun ákærðu X við alla meðferð málsins og að virtum framburði vitna hefur ákæruvaldið að mati dómsins aftur á móti ekki sannað að hann hafi rifið í hár brotaþola eða gegn honum í félagi við meðákærða Z. Verður ákærði X því sýknaður af þessari háttsemi.

Í ákæru er háttsemi ákærða Z lýst þannig að hann hafi tekið brotaþola kverkataki þannig að hann náði vart andanum og að hann hafi jafnframt slegið brotaþola hnefahögg á hálsinn, og að hann hafi unnið athæfið í félagi við meðákærða.

Ákærði Z hefur fyrir dómi alfarið neitað sök. Ákærði hefur lýst viðbrögðum sínum vegna þeirra átaka sem urðu með vini hans, meðákærða X, og brotaþola og borið að ætlan hans hafi verið að aðskilja þá, og hafi hann lokið því verki á örskömmum tíma. Hann neitaði því m.a. alfarið að hafa tekið brotaþola kverkataki.

Brotaþoli hefur fyrir dómi staðhæft að ákærði Z hafi blandað sér í átök hans og meðákærða X og eftir nokkrar handasviptingar þeirra í millum hafi ákærði Z tekið hann þéttingsföstu kverkataki. Vegna athæfisins hafi hann verið nærri yfirliði og fengið þá afmörkuðu áverka við barkakýlið, sem lýst er í áðurröktu áverkavottorði. Eins og fyrr sagði kvaðst brotþoli ekki geta fullyrt um hver það var sem veitt honum högg á hálsinn í greint sinn, en nefndi í því sambandi annan hvorn ákærðu. Um ætlaða mar og hrufl áverka er fjallað í áðurröktu læknisvottorði.

Framburður vitna fyrir dómi um samskipti ákærða Z og brotaþola eru ekki á einn veg, eins og hér að framan hefur verið rakið.

Vitnið G bar fyrir dómi að það hafi ásamt ákærða Z, eftir áðurnefnt upphafshögg ákærða X, fylgst með atgangi X og A í fáeinar mínútur, en hraðað sér til dyravarða eftir að ákærði Z hafi æst sig upp og gengið í áttina að nefndum aðilum. Vitnið bar að dyraverðirnir hafi brugðist skjótt við. Vitnið N bar fyrir dómi að ákærði Z hafi ekki verið þátttakandi í atgangi meðákærða X og brotaþola í upphafi, en bar jafnframt að þau tvö hefðu brugðist við atganginum og þá með þeirri ætlan að aðskilja nefnda aðila. Vitnið bar að það hafi í framhaldi af því tekið ákærða X frá, en jafnframt fylgst með því er ákærði Z tók brotaþola kverkataki með hægri hendi, en X á móti reynt að slá frá sér í æsingi. Vitnið bar að þessi síðasti atgangur á trépallinum, nærri aðalinngangi ..., hafi varað í um hálfa mínútu. Vitnið J bar að það hafi séð ákærða Z slá til brotaþola. Að áliti dómsins var frásögn vitnisins ekki stöðug um hvort barsmíðin hafi hafnað í andliti, á hálsi eða kjálka brotaþola. Að því leyti var frásögn nefnds vitnis lík vitnisburði I, en vitnið ályktaði að barsmíð ákærða Z hafi ekki verið þung og að hún hafi hafnað á öxl brotaþola. Af frásögn vitnisins H verður ráðið að vitnið hafi séð ákærða Z halda eða ýta í brotaþola, en frásögn þess um barsmíð ákærða var að mati dómsins harla óljós. Vitnið F bar að það hafi fylgst með því er ákærði Z og brotaþoli voru með gagnkvæm tök á hvor öðrum og er það í samræmi við frásögn dyravarðanna O og K, sem virðast, samkvæmt trúverðugt vætti G, hafa komið tiltölulega fljótt á vettvang eftir að ákærði Z hafði farið til meðákærða X brotþola þar sem þeir voru að kljást nærri aðalinngangi ... .

Að ofangreindu virtu og gegn eindreginni neitun ákærða Z við alla meðferð málsins og að virtum framburði vitna hefur ákæruvaldið að mati dómsins ekki sannað að hann hafi slegið brotaþola hnefahögg á hálsinn eða að hann hafi ráðist að brotaþola í félagi við meðákærða X. Verður ákærði Z sýknaður af þessum sakaratriðum.

Eins og áður sagði hefur ákærði Z neitað því sakaratriði að hafa tekið brotaþola kverkataki þannig að hann náði vart andanum.

Óumdeilt er, samkvæmt eigin framburði ákærða Z og trúverðugum framburði M, sem stoð hefur í trúverðugum og skilmerkilegum framburði G, að ákærði Z blandaði sér í átök meðákærða X og brotaþola er þeir höfðu tekist á í nokkra stund eftir hnefahögg þess fyrrnefnda. Samkvæmt vætti þeirrar síðarnefndu var ákærði þá í æstu skapi, en fyrir liggur að hann er í vinfengi við meðákærða X. Verður lagt til grundvallar að ákærði Z hafi, líkt og vitnið M, með framgöngu sinn ætlað að stöðva átökin. Með framburði vitnisins M verður lagt til grundvallar að það hafi strax fært ákærða X frá brotaþola og ákærða Z. Með vætti brotaþola og nefnds vitnisins M, er að áliti dómsins ekki varhugavert að telja sannað, þrátt fyrir neitun ákærða Z, að hann hafi gripið kverkataki með annarri hendi um háls brotaþola. Að þessu virtu og í ljósi áðurrakins læknisvottorðs, sem staðfest var fyrir dómi, en einnig frásögn brotaþola og öðrum rannsóknargögnum lögreglu, verður að mati dómsins lagt til grundvallar að með lýstu athæfi sínu hafi ákærði Z beitt hættulegri aðferð, sem hafi verið úr hófi og því ekki forsvaranleg líkt og aðstæður voru á vettvangi. Er að því leyti m.a. horft til þess að dyraverðir veitingahússins, en einnig aðrir samkomugestir, voru í næsta nágrenni við vettvang, og að vitnið M færði meðákærða X frá átakavettvangi. Að þessu virtu þykir sök ákærða Z um nefnt sakaratriði nægjanlega sannað og þykir hann með háttseminni hafa brotið gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940.

IV.

Ákærða, X, sem er 41 árs, hefur samkvæmt sakavottorði ekki áður sætt refsingu. Við ákvörðun refsingar hans verður horft til þess að hann hefur gerst sekur um ofbeldisbrot, sbr. ákvæði 1. tl. 1. mgr. 70. gr. laga nr. 19, 1940. Á móti kemur að hann hefur ekki áður gerst sekur um refsiverða háttsemi og að hann játaði brot sitt fyrir dómi og lýsti yfir iðran, en fyrir liggur að alvarlegar afleiðingar hlutust ekki af verknaði hans. Með vísan til þess alls þykir refsing hans hæfilega ákveðin 30 daga fangelsi og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá dómsuppsögu, haldi hann almennt skilorð 57. gr. hegningarlaganna.

Ákærði, Z, sem er fertugur, hefur samkvæmt sakavottorði ekki áður sætt refsingu, sem hefur áhrif í máli þessu. Með hliðsjón af áður lýstum málsatvikum, en einnig 75. gr. laga nr. 19, 1940, þykir rétt að ákærða verði ekki gerð refsing í máli þessu.

Í ákæru er tekin upp einkaréttarkrafa samkvæmt ákæru. Við flutning málsins var af sækjanda, sem sótti þing fyrir lögmann bótakrefjanda, Ó-kk-ef R-kk-ef Ó-kk-ef, vísað til skriflegar greinargerðar, en tiltekið að endanleg kröfugerð miðaðist við miskabætur að fjárhæð 490.010 krónur og vegna fataskemmda brotaþola 9.990 krónur, samkvæmt reikningi, samtals 500.000 krónur. Að auki var krafist bóta vegna kostnaðar vegna lögmannsaðstoðar við gerð bótakröfunnar, samkvæmt mati dómsins, auk virðisaukaskatts. Þá var krafist vaxta frá tjónsdegi, 14. apríl 2013, samkvæmt 8. gr. vaxtalaga nr. 38, 2001, en dráttarvaxta samkvæmt 1. mgr. 6. gr. og 9. gr. sömu laga að liðnum einum mánuði frá birtingu kröfunnar fyrir ákærðu, hinn 5. júní 2013 vegna ákærða Z og 14. júlí sama ár vegna ákærða X, til greiðsludags. Bótakrafan er rökstudd og er um lagarök m.a. vísað til 26. gr. laga nr. 50, 1993 og meginreglna skaðabótalaga.

Bótakröfunni er mótmælt af hálfu ákærðu, eins og áður er rakið.

Ákærði Z hefur verið sakfelldur fyrir líkamsárás gagnvart brotaþola, en eins og áður er rakið verður háttsemi hans helst rakin til framgöngu hans við að aðskilja brotaþola og meðákærða vegna átaka þeirra. Að öðru leyti var ákærði sýknaður af ákæruatriðum. Að þessu virtu og þar sem að mati dómsins ber að líta til þáttar brotaþola sjálfs, sem ekki var vítalaus, verður ákærði Z sýknaður af bótakröfunni.

Með vísan til framangreindrar niðurstöðu um sök ákærða X þykir hann með háttsemi sinni hafa bakað sér bótaskyldu vegna afleiðinga hennar. Er því fallist á að ákærði hafi bakað sér skyldu til að greiða brotaþola miskabætur samkvæmt 26. laga nr. 50, 1993 um skaðabætur. Ákveðast þær eftir atvikum 75.000 krónur. Um vexti fer sem í dómsorði greinir. Bætur fyrir munatjón þykja ekki nægjanlega rökstuddar og er þeim þætti kröfunnar í ljósi andmæla ákærða, en einnig vegna eigin sakar brotaþola, hafnað. Dæma ber ákærða X til að greiða brotaþola málskostnað að meðtöldum virðisaukaskatti, samkvæmt framlögðum reikningi, 58.650 krónur.

Ákærðu greiði hvor um sig hluta málsvarnarlaun skipaðra verjanda sinna, að teknu tilliti til virðisaukaskatts, eins og nánar er rakið í dómsorði og þá með hliðsjón af málsúrslitum. Að því er varðar sakarkostnað ákærða X er sérstaklega litið til þess að hann játaði sakargiftir við þingfestingu málsins fyrir dómi. Hluti málskostnaðar greiðist úr ríkissjóði eins og segir í dómsorði.

Málið flutti af hálfu ákæruvalds B-kvk-nf Á-kvk-nf fulltrúi lögreglustjóra, Ö-kk-nf H-kk-nf J-kk-nf hdl. skipaðs verjanda ákærða Z og J-kk-þgf S-kk-þgf H-kk-þgf skipaðs verjanda X.

Gætt var ákvæða 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88, 2008.

Dóm þennan kveður upp Ó-kk-nf Ó-kk-nf héraðsdómari.

D Ó M S O R Ð:

Ákærða, Z, verður ekki gerð refsing í máli þessu. Ákærði er sýkn af bótakröfu.

Ákærði, X, sæti fangelsi í einn mánuð, en fresta skal fullnustu refsingar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppsögu dómsins að telja, haldi hann almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22, 1955.

Ákærði X, greiði A 75.000 krónur í miskabætur með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38, 2001, frá 14. apríl 2013 til 14. ágúst sama ár en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Þá greiði ákærði X brotaþola A 58.650. krónur í málskostnað.

Ákærði Z greiði 1/3 hluta málsvarnarlauna skipaðs verjanda síns Ö-kk-ef H-kk-ef J-kk-ef hdl,. sem ákveðst 298.000 krónur, en 2/3 hlutar greiðist úr ríkissjóði.

Ákærði X greiðir 1/5 hluta málsvarnarlauna skipaðs verjanda síns J-kk-ef S-kk-ef H-kk-ef hdl., sem ákveðst 298.000 krónur og sama hluta af ferðakostnaði verjandans, sem ákveðst 30.000 krónur. 4/5 hluti kostnaðarins greiðist úr ríkissjóði.