S-406/2007

Þetta mál, sem var dómtekið 16. nóvember, er höfðað með ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, útgefinni 2. maí 2007, á hendur D-kk-þgf G-kk-þgf, kt. (...), Reykjavíkurvegi 5, Hafnarfirði, „fyrir hylmingu, með því að hafa miðvikudaginn 17. janúar 2007 haft í vörslum sínum á ofangreindu lögheimili sínu Epson EMP S1H skjávarpa og Fujitsu Siemens LCD tölvuskjá, þrátt fyrir að ákærða hafi verið ljóst að um þýfi var að ræða og þannig haldið skjávarpanum og tölvuskjánum ólöglega fyrir eigandanum en skjávarpanum hafði verið stolið úr húsnæði Sjálfstæðisfélaganna í Hafnarfirði að Strandgötu 29, fimmtudaginn 28. desember 2006 og tölvuskjánum stolið úr Þjónustuveri Hafnarfjarðarbæjar að Strandgötu 6 á tímabilinu 23.-27. desember 2006.

Telst þetta varða við 254. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.“

Í ákæru er þess krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar.

Við þingfestingu málsins neitaði ákærði sök. Af hans hálfu er krafist sýknu af ákæruatriðum og að sakarkostnaður verði lagður á ríkissjóð. Til vara er krafist svo mildra viðurlaga sem lög leyfa. Í báðum tilvikum er krafist málsvarnarlauna skipaðs verjanda að mati dómsins.

I.

Í frumskýrslu lögreglu, dagsettri 18. janúar 2007, segir að lögreglan hafi í tengslum við annað mál fengið þær upplýsingar að í íbúð, sem væri í „Revolution“ húsinu í Hafnarfirði, væri þýfi, skjávarpi. Þegar lögregla hafi knúið dyra um kl. 23.10 17. janúar sl. hafi tvær stúlkur, íbúar hússins, komið til dyra og boðið lögreglumönnunum inn. Þegar inn var komið hafi lögreglan séð á hillu í einu herbergjanna Epson skjávarpa. Stúlkurnar hafi sagt að D-kk-nf byggi í þessu herbergi. Lögreglan hafi haft símasamband við D-kk-þf sem hafi lofað að koma og ræða við lögregluna. Eftir tuttugu mínútna bið hafi aftur verið hringt í D-kk-þf en hann hafi þá neitað að koma og ræða við lögregluna. Lögreglan hafi þá tilkynnt honum að hún myndi haldleggja skjávarpann en sérstaklega að því spurður hafi D-kk-nf ekki getað upplýst um uppruna skjávarpans. Á sama tíma veitti lögreglan athygli Fujitsu Siemens tölvuflatskjá sams konar og hafði verið stolið frá Þjónustuveri Hafnarfjarðarbæjar. Aðspurður hafi D-kk-nf ekki getað upplýst um uppruna skjávarpans og hafi honum verið tilkynnt að lögregla myndi einnig leggja hald á hann.

Samkvæmt upplýsingum frá söluaðila munanna hafi Sjálfstæðisfélag Hafnarfjarðar keypt skjávarpann en Bæjarsjóður Hafnarfjarðar keypt tölvuflatskjáinn.

Ákærði var yfirheyrður vegna þessa máls 22. janúar. Hann kvaðst hafa haldið samkvæmi heima hjá sér að Reykjavíkurvegi 5 þann 6. janúar og hafi einn af gestum hans boðið honum til kaups skjávarpann á 35.000 kr. og tölvuskjáinn á 10.000 kr. Hann hafi tekið þessu tilboði og sé hann búinn að greiða viðkomandi 45.000 kr. Hafi seljandinn, S-kk-nf, sagt ákærða að hann ætti hlutina og þyrfti að losa sig við þá. Ákærði kvaðst ekki hafa vitað á þessum tíma að munirnir væru þýfi. S-kk-nf hafi ekki boðið honum aðra muni en þá sem ákærði hafi keypt af honum. Að sögn ákærða voru engin vitni að því þegar honum voru boðnir munirnir til kaups. Þá hafi S-kk-nf komið nokkrum dögum síðar með munina og á sama tíma hafi ákærði greitt fyrir þá.

II.

Fyrir dómi bar ákærði að vinur kærasta stelpu sem ákærði hafi leigt með, hafi komið með munina til sín í partí. Þetta hafi verið S-kk-nf vinur E-kk-ef. Það hefði verið í desember eða janúar. Hann hafi komið með hlutina í partíið og hafi boðið honum þá til kaups og hafi ákærði ekki verið að velta því fyrir sér hvernig S-kk-nf hefði eignast munina. Hann hafi greitt um það bil 20.000-30.000 krónur fyrir þá.

Misræmi í framburði sínum hjá lögreglu og fyrir dómi skýrði ákærði með því að langt væri um liðið og hann hefði gleymt þessum atburði. S-kk-nf hefði komið í tvö partí til sín. Hann myndi ekki hvort S-kk-nf hefði komið með munina í fyrra eða seinna sinnið. Ákærði bar að honum hafi ekki fundist óeðlilegt að honum væru boðnir svo dýrir hlutir á svo lágu verði. Eðlilegt sé að notaðir hlutir falli í verði. Þegar hann hafi keypt hlutina hafi hann ekki velt því fyrir sér hvort munirnir væru þýfi. Hann hafi reynt að hafa uppi á S-kk-þgf eftir viðskiptin en það hafi ekki gengið.

Vitnið H-kk-nf K-kk-nf G-kk-nf rannsóknarlögreglumaður staðfesti skýrslur sem hann tók af ákærða og fleirum við rannsókn málsins. Hann bar að rétt fyrir áramót 2006 og 2007 hefði verið brotist inn í tvö hús í Hafnarfirði. Upp úr áramótum hafi lögreglan farið í útkall að Reykjavíkurvegi 5. Lögreglumaður reki þá augun í skjávarpa í lofti og athugi það mál. Í ljós komi að skjávarpinn sé hluti af þýfi úr húsi Sjálfstæðisfélagsins í Hafnarfirði. Við frekari skoðun komi í ljós flatskjár sem hafði verið stolið frá Hafnarfjarðarbæ. Hald hafi verið lagt á hvort tveggja. Sá sem bjó í herberginu, ákærði, hafi verið boðaður í skýrslutöku hjá lögreglu og hafi vitnið tekið þá skýrslu. Ákærði hafi sagst hafa keypt þessa muni af pilti sem hafði komið í samkvæmi til hans. Ákærði hafi vitað lítil deili á honum nema að hann væri kallaður S-kk-nf „s-e-x“ og byggi í Grafarvogi. Ákærði hafi einnig nefnt E-kk-þf sem hafi verið í samkvæminu. S-kk-nf „skater“ hafi verið boðaður til skýrslutöku hjá lögreglu en hann hafi sagt að hann kannaðist ekki við málið.

III.

Þegar metið er hvort ákærði hafi framið það brot sem honum er gefið að sök í ákæru þykir ekki sannað að ákærða hafi verið ljóst, þegar hann keypti munina, að þeir væru fengnir með auðgunarbroti. Hins vegar verður ekki framhjá því litið að hjá hverjum manni ættu að vakna grunsemdir um það að ekki sé allt með felldu þegar maður, sem hann þekkir lítið sem ekkert, býður honum til kaups dýra muni við mjög vægu verði á stað þar sem þeir hittast af tilviljun. Mátti ákærða því vera ljóst, þegar honum voru boðnir skjávarpi og flatskjár á kostakjörum í partíi, að munirnir væru illa fengnir, enda eru þetta ekki venjulegar kringumstæður fyrir viðskipti með slík tæki. Þykir ákærði, með því að taka við mununum, hafa sýnt af sér stórkostlegt gáleysi. Því þykir komin fram lögfull sönnun fyrir broti gegn 263. gr. almennra hegningarlaga.

IV.

Ákærði er fæddur í júní 1987. Þegar hann var 17 ára gerðist hann sekur um þjófnað og nytjastuld. Fyrir það brot var hann sakfelldur 5. október 2005 en þá var ákvörðun refsingar frestað skilorðsbundið í tvö ár. Í ágúst 2006 gekkst ákærði undir greiðslu sektar fyrir brot gegn 5. gr. umferðarlaga. Í desember 2006 fékk hann sektardóm fyrir hraðakstursbrot og fyrir að hafa alls sex sinnum ekið sviptur ökuréttindum.

Með því broti sem ákærði er nú sakfelldur fyrir hefur hann rofið skilorð dómsins frá 5. október 2005. Þar sem hann var einungis 17 ára þegar hann framdi það brot hefur það ekki ítrekunaráhrif í þessu máli, sbr. 1. mgr. 71. gr. almennra hegningarlaga. Því þykir unnt með vísan til 3. málsliðar 60. gr. sömu laga, sbr. 7. gr. laga nr. 22/1955, að láta skilorðsdóminn halda sér en dæma ákærða sekt fyrir það brot sem hann er nú sakfelldur fyrir. Þegar litið er til verðmætis þeirra muna sem fundust í vörslum ákærða þykir sektin hæfilega ákveðin 75.000 krónur.

Með vísan til 1. mgr. 165. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála verður ákærði dæmdur til að greiða allan sakarkostnað málsins sem eru málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans, V-kk-ef H. V-kk-ef héraðsdómslögmanns, 168.324 krónur. Við ákvörðun málsvarnarlaunanna hefur verið tekið tillit til virðisaukaskatts.

I-kvk-nf L-kvk-nf, settur héraðsdómari, kveður upp þennan dóm.

D ó m s o r ð :

Ákærði, D-kk-nf G-kk-nf, greiði 75.000 krónur í sekt til ríkissjóðs innan fjögurra vikna frá birtingu dómsins en sæti ella 6 daga fangelsi.

Ákærði greiði allan sakarkostnað sem eru málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans, V-kk-ef H. V-kk-ef héraðsdómslögmanns, 168.324 krónur.

I-kvk-nf L-kvk-nf