S-57/2010

Mál þetta er höfðað með ákæru ríkissaksóknara, dagsettri 12. febrúar sl. á hendur A, kt. 000000-0000, „fyrir hótanir, ærumeiðingar og líkamsárás, aðfaranótt laugardagsins 12. júlí 2008, að B-götu 2, C-bæ, gegn þáverandi maka, D, kennitala 000000-0000, með því að hafa hótað henni lífláti og barsmíðum, smánað hana með ruddalegri framkomu og meiðandi orðavali, meðal annars með því að kalla hana hóru, viðbjóð og aumingja og með skipunum um að hætta að gráta, og með því að hafa rifið í hár hennar og dregið hana eftir götunni, sparkað og slegið í líkama hennar og haldið um háls hennar og kjálka og þrýst henni upp að grindverki og hótað að ýta henni fram af svo hún félli niður úr nokkurri hæð, allt með þeim afleiðingum að hún hlaut mar á hálsi, kjálkum og baki og eymsli í hársverði og föt hennar rifnuðu.

Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr., 233. gr. og 233. gr. b. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20/1981 og 3. gr. laga nr. 27/2006.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Í málinu gerir Þ-kvk-nf S-kvk-nf hdl., fyrir hönd D, kt. 000000-0000, kröfu um miskabætur að fjárhæð kr. 2.000.000, auk vaxta skv. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá tjónsdegi þar til mánuður er liðinn frá birtingu skaðabótakröfunnar en með dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Upphaflega var þess jafnframt krafist að ákærða yrði gert að greiða málskostnað að mati dómsins eða samkvæmt síðar framlögðum málskostnaðarreikningi, að viðbættum virðisaukaskatti á málflutningsþóknun, en frá þeirri kröfu var fallið við aðalmeðferð málsins, en í staðinn er krafist þóknunar úr ríkissjóði.

Mál þetta var þingfest 19. mars sl. og kom ákærði þá fyrir dóm og fékk frest til að taka afstöðu til sakargifta og finna sér verjanda. Var Þ-kvk-nf S-kvk-nf hdl. skipuð réttargæslumaður brotaþola. Málið var aftur tekið fyrir 16. apríl sl. og kom þá ákærði fyrir dóminn og neitaði sakargiftum og mótmælti bótakröfu. Var B-kk-nf N-kk-nf hrl. skipaður verjandi ákærða í þinghaldinu að ósk ákærða. Verjandi óskaði ekki eftir að skila greinargerð. Var málinu frestað til aðalmeðferðar 28. maí 2010. Málinu var úthlutað til undirritaðs héraðsdómara 17. maí sl.

Aðalmeðferð málsins var haldin á Selfossi 28. maí sl. og var málið dómtekið að loknum munnlegum málflutningi og vettvangsgöngu. Verjandi ákærða krafðist aðallega sýknu af öllum kröfum ákæruvaldsins, frávísunar á framkominni bótakröfu og málsvarnarlauna úr ríkissjóði að mati dómsins. Til vara krafðist verjandi vægustu refsingar sem lög leyfa og að fangelsisrefsing, ef dæmd yrði, væri skilorðsbundin. Vegna bótakröfu krafðist verjandi þess til vara að hún yrði stórlega lækkuð. Skipaður réttargæslumaður kæranda, Þ-kvk-nf S-kvk-nf, hdl., krafðist þess að krafa hennar næði fram að ganga, að frátalinni málskostnaðarkröfu.

Málavextir.

Upphaf þessa máls er að rekja til þess að 16. september 2009 kom kærandi, D, á lögreglustöð á Selfossi og lagði fram kæru á hendur ákærða fyrir allnokkur tilvik þar sem hún taldi að hann hefði gerst sekur um refsiverða háttsemi gegn sér, en jafnframt áskildi hún sér rétt til að gera bótakröfu síðar. Í skýrslu sem þá var tekin af kæranda er fjallað um mun fleiri atvik en það sem lýst er í ákæru. Í dóminum verður hins vegar aðeins fjallað um þær sakargiftir sem fram hafa verið bornar með ákæru ríkissaksóknara sem að framan er lýst.

Í kæruskýrslu kom fram hjá kæranda að hún og ákærði hefðu á þeim tíma sem tiltekinn er í ákærunni verið í hjúskap. Í skýrslunni lýsti kærandi því að á þeim tíma sem lýst er í ákæru hefðu ákærði og kærandi farið saman á svonefnda E-hátíð í C-bæ. Hafi þau haft gistingu hjá vinafólki sínu, þeim F og G, að B-götu 2 þar í bæ. Hafi þau farið með vinafólkinu á dansleik á E-hátíðinni. Áður en dansleiknum var lokið hafi þau orðið sammála um að fara að B-götu 2 og taka á sig náðir. Allt hafi þá verið í góðu á milli þeirra og hafi þau leiðst áleiðis að B-götunni. Skyndilega hafi ákærði stansað og byrjað að berja sig og fengið „tryllingskast“ og kærandi hafi farið að gráta. Hafi kærandi sagst ekki hafa gert neitt og ákærði hafi sagt við hana „víst helvítis hóran þín þú ert ógeðsleg, viðbjóður og djöfull skal ég drepa þig“. Hafi ákærði haldið kæranda uppi á hárinu, dregið hana eftir götunni, sparkað, barið og slegið í kæranda og sagt henni að „halda kjafti“, „hætta að grenja“, og að svona manneskjur eins og kærandi ættu slíkt skilið fyrir að „haga sér eins og hórur“. Hafi ákærði sagt sér að standa upp og hætta að „grenja“ og sagt að hún væri alltaf sami „helvítis auminginn“ og hún væri alltaf „grenjandi“ og hagaði sér „eins og hóra“ og að hún væri bara að fá það sem hún ætti skilið. Hafi ákærði síðan hallað henni aftur á bak yfir grindverk og haldið henni uppi á hálsinum eða hárinu. Þá hafi hann sagt að ef hún hætti ekki að „grenja“ þá myndi hann „drepa hana“ og henda henni yfir grindverkið og niður hinum megin við það, en margra metra fall hafi verið niður. Hafi kærandi verið marin eftir þetta á hálsi og baki og verið aum í hársverði. Þá hafi föt hennar eyðilagst við þetta. Síðan hafi vinafólk þeirra í húsinu drifið að, sem og óþekktan mann, og hafi þá ákærði hætt.

Ákærði gaf skýrslu hjá lögreglu 26. október 2009. Hann kvaðst hafa verið undir áhrifum áfengis umrætt sinn og myndi ekki nákvæmlega hvað hafi gerst, en héldi þó að kærandi hefði ekki verið með neina áverka. Hann hafi hvorki kýlt kæranda né annað, en „bara kannski togað eitthvað aðeins í hana eða eitthvað svoleiðis“, en var þó ekki heldur viss um það. Þá kannaðist hann við að hafa ýtt í kæranda. Hugsanlega hafi hann „tekið eitthvað aðeins í hana“ og þá þannig að hann hafi hrist kæranda til en ekki lamið eða kýlt. Ákærði kannaðist við að hafa sagt við kæranda ljót orð, sem hann myndi þó ekki hver hefðu verið.

Í rannsóknargögnum er bréf G-kvk-ef D-kvk-ef, sérfræðings á geðdeild Landspítalans, dags. 30. október 2009, þar sem fram kemur að ákærði og kærandi hafi komið í hjónabandsráðgjöf til hennar og H-kvk-ef Þ-kvk-ef fjölskylduráðgjafa 16. júlí 2008 og þá hafi ákærði viðurkennt að hafa „barið“ kæranda fyrir framan „húsið þeirra í framhaldi af ferð á skemmtistað“ eins og segir í bréfinu.

Ekki þykir ástæða til að rekja frekar þær skýrslur sem gerðar voru við rannsókn málsins.

Framburður ákærða og vitna fyrir dómi.

Ákærði skýrði svo frá fyrir dómi að hann og kærandi hafi verið hjón á þessum tíma og hafi umrætt sinn verið að rífast og hann hafi hrist hana örlítið til og togað í hana til að leggja áherslu á orð sín. Þau hafi í umrætt sinn rifist líkt og hjón geri iðulega. Aðdragandinn hafi verið sá að þau hafi verið ósátt og bæði undir áhrifum áfengis. Hafi kærandi verið mjög ölvuð, en ákærði minna. Hann hafi verið ósáttur við kæranda. Hann kannaðist ekki við að hafa verið afbrýðisamur. Ákærði mundi ekki hvaða orð féllu af hans hálfu í garð kæranda umrætt sinn, en neitaði því að hafa verið ógnandi við hana eða hafa hótað kæranda einhverju, s.s lífláti eða barsmíðum. Kvaðst ákærði muna þetta nokkuð vel. Ákærði skýrði svo frá að honum hafi ekki fundist kærandi vera hrædd við sig. Kvaðst hann ekki hafa verið mjög æstur. Ákærði kannaðist ekki við að hafa sagt meiðandi orð við kæranda eða verið meiðandi í hennar garð. Neitaði ákærði því að hafa verið ruddalegur og hafa kallað kæranda „hóru“, „aumingja“ eða „viðbjóðslega“. Kannaðist hann ekki við að hafa skipað henni fyrir eða bannað henni eitthvað. Taldi ákærði að kærandi gæti hafa verið grátandi, en ekki hágrátandi, en hún væri grátgjörn. Ákærði taldi að kærandi hefði þó ekki grátið út af neinu sem hann hefði sagt við hana. Kannaðist ákærði ekki við að hafa bannað kæranda að gráta. Kannaðist ákærði við að hafa hrist kæranda til með því að taka létt í báðar axlir á henni til að hún myndi hlusta á sig. Ákærði neitaði að hafa togað eða rifið í hárið á kæranda og fullyrti að hún hefði ekki verið með neina áverka eftir sig þetta sinn. Minnti ákærða ekki að kærandi hefði fallið í götuna, og kannaðist ekki við að hafa dregið kæranda eftir götunni. Ákærði neitaði því að hafa beitt fótum sínum á kæranda. Bar ákærði að hann gæti hafa komið við hálsinn á kæranda þegar hann hélt í axlirnar á henni en útilokaði að hún gæti hafa fengið áverka á háls við það. Neitaði ákærði að hafa gripið um háls kæranda. Neitaði hann að hafa slegið hana. Kannaðist ákærði við að kærandi hafi þrýstst upp að grindverki á umræddum stað. Ákærði bar að hann hefði tekið eftir því að engir áverkar hafi verið á kæranda. Hann kvaðst ekki hafa tekið sérstaklega eftir því hvort fatnaður kæranda hafi skemmst, en bar að hann hefði aldrei skemmt fatnað kæranda. Ákærði kvaðst ekki vita hvers vegna kærandi bæri á hann sakir, en benti á að það hefði ekki gerst fyrr en ári eftir atburðinn, þegar skilnaðarferli þeirra hafi hafist, en skilnaður þeirra hafi orðið í maí 2009. Hafi samskipti þeirra verið erfið síðan, m.a. deilt um umgengni við börn. Sambúð þeirra hafi hins vegar ekki verið erfið. Um framangreint bréf G-kvk-ef D-kvk-ef bar ákærði að ekki væri rétt að hann hafi lamið kæranda. Ákærði neitaði að hafa tekið kæranda hálstaki. Kvaðst ákærði ekki muna atvik sérstaklega betur en hjá lögreglu, en að hann myndi þetta ekki áberandi illa.

Kærandi bar fyrir dómi að hafa verið að skemmta sér með ákærða og vinafólki á E-hátíð í C-bæ umrætt sinn. Þau hafi verið á dansleik og vinafólkið hafi farið fyrr heim. Hafi ákærði og kærandi farið á eftir þeim og hafi þau leiðst. Skyndilega hafi ákærði umhverfst og ásakað sig um framhjáhald og sagt að hún væri bara „helvítis hóra og aumingi“ og slegið sig utan undir og hrist sig til. Ákærði hafi haldið sér uppi á hárinu og hálsinum og hún hafi ákveðið að berjast ekki á móti og látið sig lyppast niður. Þá hafi hann togað sig upp á hárinu og sagt sér að standa upp og hætta að „grenja“ og hún væri „alltaf grenjandi“. Hafi ákærði dregið sig upp á hárinu og látið sig hanga einhvern veginn utan á grindverki, en sagt að sér væri skapi næst að henda henni fram af grindverkinu. Hafi ákærði dregið sig eftir götunni og hafi hvít peysa sem hún hafi verið í öll orðið skítug. Vinafólk hennar hafi svo komið út og vinkona hennar hafi hjálpað sér inn og huggað sig. Þetta hafi verið fyrir utan B-götu 2 og húsið við hliðina á því. Ákærði og kærandi hafi bæði verið mjög ölvuð og ákærði verið brjálaður. Hafi kæranda fundist þetta niðurlægjandi og ógnandi og kvaðst hún hafa verið hrædd. Bar kærandi að ákærði hefði hótað að drepa hana og sagt að hún ætti skilið að vera barin af því hún „hagaði sér alltaf eins og hóra“. Kvaðst kærandi hafa óttast ákærða og fundist þetta vera raunverulegar hótanir þó að þetta hefði verið orðanotkun í reiði. Henni hafi fundist eins og ákærði væri svo drukkinn og reiður að hann myndi geta misst stjórn á sér. Kærandi bar að ákærði hefði kallað sig „hóru og aumingja“ og ætti skilið að vera barin vegna þess hvernig hún hagaði sér. Kærandi bar að ákærði hefði skipað sér að hætta að „grenja“ og standa upp. Kærandi bar að ákærði hefði haldið sér uppi með því að halda undir kverkar sínar, kjálka og kinnar, báðu megin og hefði hún verið mjög marin eftir það. Þá hefði ákærði dregið sig á hárinu og haldið í úlnliði hennar og dregið hana eftir götunni nokkra metra. Kærandi bar að hana minnti að ákærði hefði sparkað í hana en mundi það ekki glöggt. Jafnframt hefði ákærði löðrungað sig ítrekað. Þá bar kærandi að ákærði hefði þrýst henni upp að grindverki og hallað henni aftur á bak og sagt að hún ætti skilið að vera „drepin“ með því að vera hent yfir grindverkið og niður hinum megin. Ókunnur maður hafi svo komið og skorist í leikinn, ásamt vinafólki hennar. Kærandi bar að þetta allt hefði tekið á að giska klukkustund eða svo, en kvaðst ekki gera sér vel grein fyrir því. Kærandi kvaðst hafa verið aum og marin á kinnum, hálsi, baki og fótum daginn eftir. Hún hafi ekki leitað læknis. Kærandi kvaðst hafa fundið fyrir mikilli andlegri vanlíðan daginn eftir og næstu daga. Kvað kærandi sambúð þeirra hafa verið stormasama og erfiða. Kærandi kvað ástæðu þess að hún hefði ekki fyrr lagt fram kæru vera þá, að eftir viðtöl hjá sálfræðingi og geðlækni hefði hún séð þetta atvik, sem og alla sambúðina, í öðru ljósi og þá fundist vera tilefni til að leggja fram kæru. Margt í sambúð og hjónabandi þeirra hefði valdið sér vanlíðan.

Vitnið H, móðir kæranda, gaf skýrslu fyrir dómi í síma og skýrði svo frá fyrir dómi að hún hefði ekki orðið vitni að atvikinu sjálfu en að hún hefði hitt kæranda daginn eftir umrædda E-hátíð. Kærandi hafi verið með klút um hálsinn, en hún hefði séð á henni áverka á hálsi. Hafi verið eins og „fingramar“. Minnti vitnið að marið hafi verið báðu megin á hálsi og litið út eins og eftir fingur beggja handa. Kærandi hafi lítið vilja gera úr þessu, en hafi verið mjög brugðið. Kærandi hafi ekki viljað útvega sér áverkavottorð. Kærandi hafi sagt að ákærði hafi tekið sig hálstaki og hallað henni yfir grindverk og hótað að henda henni fram af. Það hafi verið miklir áverkar á hálsi kæranda og hún hafi verið marin. Hafi kærandi sagt að þegar hún og ákærði hafi verið komin út af skemmtistaðnum hafi hann skyndilega ráðist á hana og tekið hana hálstaki. Vitnið bar að kærandi hefði sagt sér að ákærði hafi hótað að drepa hana og kallað hana „hóru og aumingja“ og fleiri ónefnum. Bar vitnið að kæranda hafi liðið mjög illa dagana á eftir. Vitnið bar að hún hafi orðið vitni að því að kærandi hafi hringt í ákærða eftir þetta og hann hafi ekki talið sig hafa gert neitt rangt. Vitnið taldi hjónaband kæranda og ákærða hafa verið ofbeldisfullt og frásögn kæranda af þessu hafi verið í samræmi við það sem vitnið hafi áður upplifað af hjónabandi þeirra.

Vitnið F, vinkona kæranda til margra ára, bar að hún og sambýlismaður hennar hafi nýlega verið komin heim af dansleik á E-hátíð og háttuð þegar þau hafi heyrt hávaða fyrir utan húsið. Þau hafi þá litið út um glugga og þá hafi vitnið séð kæranda og ákærða úti á götunni að rífast. Kærandi hafi staðið upp við grindverk eða steinvegg við hliðina á næsta húsi. Ákærði hafi haldið kæranda fastri upp við vegginn og verið að rífast í henni, en kærandi hafi verið grátandi. Hafi vitnið átt von á að ákærði myndi henda kæranda yfir vegginn. Hafi vitnið sent sambýlismann sinn út til að skakka leikinn. Þá hafi kærandi verið komin í götuna og hafi þá vitnið ekki séð til kæranda, sem hafi sest niður. Hafi vitnið farið út og hjálpað kæranda á fætur en kærandi hafi verið grátbólgin og með reytt hárið og í blautum og skítugum fötum. Hafi vitnið farið með kæranda inn og huggað hana. Bar vitnið að kærandi hafi verið frekar drukkin þetta kvöld. Hafi ákærði líka verið undir áhrifum áfengis, sem og vitnið og sambýlismaður hennar. Vitnið kvaðst hafa séð þetta ágætlega. Vitnið kvaðst hafa heyrt að kærandi hafi beðið ákærða um að láta sig vera og sleppa sér, en ákærði hafi sagt kæranda að „hætta að grenja“ með skipunartón. Hafi ákærði endurtekið þetta og verið mjög ógnandi í fasi. Ákærði hafi haldið í hárið á kæranda. Vitnið kvaðst hafa séð mar á kinn og roða á hálsi kæranda, en mundi ekki nákvæmlega hvar eða hvort það var báðu megin, en áverkarnir hafi verið meira áberandi daginn eftir. Vitnið bar að hafa séð ákærða hrista kæranda harkalega. Hafi kærandi lyppast niður og hafi ákærði dregið kæranda eftir götunni, en vitnið vissi ekki hvort ákærði hefði dregið kæranda á hárinu eða haldið í föt hennar. Hárið á kæranda hafi verið eins og hafi verið rifið í það. Annar maður hafi komið að og spurt hvað væri að gerast, en ekki vissi vitnið hver hann hefði verið. Vitninu fannst ákærði vera mjög reiður. Vitnið kvað kæranda hafa liðið illa dagana á eftir, en þær hefðu verið í sambandi þá og hist. Vitnið kvaðst hafa vitað til þess að hjónaband ákærða og kæranda hafi verið erfitt. Vitnið kvaðst ekki fyrr en við skýrslugjöf sína fyrir dómi hafa munað eftir áverkum á hálsi kæranda.

Vitnið I bar að hafa ekki orðið vitni að atvikinu sjálfu en að hafa haft samskipti við kæranda eftir ofangreinda nótt. Hafi kærandi sagt sér að hún og ákærði hefðu verið gestkomandi hjá F og G í C-bæ. Hafi ákærði orðið afbrýðisamur og fyrir framan hús F og G hafi þau rifist og ákærði ráðist á kæranda og tekið hana hálstaki. Hafi ákærði kallað kæranda ónefnum, s.s. „hóru“. Kærandi hafi sagt sér þetta í símtali, en F hefði líka sagt sér frá atvikinu. Vitnið mundi ekki til þess að hafa hitt kæranda daginn eftir atburðinn. Vitnið minntist þess ekki að hafa séð áverka á kæranda eftir þetta. Kærandi hafi í annað sinn sagt sér frá öðru tilfelli þar sem ákærði hafi tekið sig hálstaki, en vitnið taldi að kærandi hafi lýst því að ákærði hafi slegið kæranda með flötum lófa eftir E-hátíðina. Vitnið kvaðst ekki muna þetta vel. Vitnið taldi sambúð þeirra ákærða og kæranda hafa verið erfiða.

Vitnið G bar að hann myndi atvik ekki mjög vel, enda væri langt um liðið og hann hefði verið undir áhrifum áfengis. Hann hafi verið kominn heim af dansleik ásamt sambýliskonu sinni og heyrt svo „einhvern hvell“ fyrir utan og þá hafi þar verið ákærði og kærandi og hafi þau rifist. Hafi vitnið ekki séð nógu vel enda grindverk á milli, en kærandi hafi setið niðri og ákærði hafi staðið yfir henni og verið að „taka smá í hana“. Honum hafi fundist þetta það alvarlegt rifrildi að hann hafi farið út og skakkað leikinn, að hluta til að beiðni F. Kærandi hafi verið grátandi og í uppnámi. Vitnið mundi ekki orðaskipti, en orðaskiptin hafi verið hávær. Vitnið kvað þessi atvik vera í móðu fyrir sér. Mundi ekki eftir líflátshótunum eða hótunum um barsmíðar. Kvaðst fyrst hafa séð atvik út um gluggann, en illa þar sem grindverk hafi verið á milli. Kærandi hafi setið upp við grindverkið og ákærði hafi staðið yfir henni. Vitnið minnti að ákærði hefði tekið í „hnakkadrambið“ á kæranda, en kvaðst ekki hafa séð að ákærði hefði tekið í hár kæranda. Vitnið mundi ekki eftir að ákærði hefði slegið í kæranda. Vitnið taldi að ákærði hefði ýtt í kæranda á axlasvæðið og þá upp að grindverkinu. Gat vitnið ekki svarað því hvort það hefði verið harkalega. Kvaðst vitnið ekki hafa séð ákærða koma við höfuð kæranda en minnti að ákærði hefði hrist kæranda. Mundi vitnið ekki eftir að hafa séð ákærða draga kæranda eftir götunni. Ákærði hafi verið æstur. Vitnið kvaðst ekki hafa séð áverka á kæranda eftir þetta og ekki heldur daginn eftir, en hann hefði þó séð kæranda daginn eftir, enda hafði hún gist á heimili hans. Mundi vitnið ekki til að fatnaður kæranda hafi verið skemmdur, eða að hárið hafi verið aflagað. Vitnið taldi að ljót orð hefðu verið látin falla, en gat ekki rifjað upp neitt orðrétt, en minnti að ljótu orðin hefðu frekar komið frá ákærða en kæranda. Fannst þetta hafa verið meira en venjulegt ósætti milli hjóna. Vitnið taldi kæranda hafa verið í „sjokki eftir þetta“.

Vitnið J, systir kæranda, skýrði svo frá að hún hefði ekki orði vitni að atvikinu sjálfu en að hún myndi að daginn eftir E-hátíð hefði vitnið talað við kæranda, og minnti örugglega að hún hefði hitt kæranda en ekki bara talað við hana símleiðis. Vitnið mundi ekki eftir að hafa orðið vör við áverka á kæranda. Vitnið kvað kæranda hafa sagt sér frá líkamsárás kvöldið eða nóttina áður. Kvað vitnið kæranda hafa sagt að ákærði og kærandi hefðu bæði verið ölvuð og verið á leið heim af dansleik og þá hefðu þau rifist fyrir utan hús vinafólks þeirra. Ekki mundi vitnið hvað henni hefði verið sagt um orð sem hafi fallið, en minnti að kærandi hafi sagt að ákærði hafi snúið upp á hendi kæranda og togað í hár hennar. Einhver rampur hafi verið og ákærði hótað að henda kæranda niður. Kæranda hafi liðið illa þegar þær hafi hist daginn eftir E-hátíð, en ekki verið grátandi eða neitt slíkt. Vitnið minnti að á kæranda hefði sést mar, en mundi ekki hvar á líkamanum en það gæti jafnvel hafa verið á fótum. Einhvern tíma hafi kærandi haft einhvern áverka á hálsi, en ekki vissi vitnið hvort það hefði verið í þetta sinn eða annað. Vitnið var ekki visst hvort það væri að rugla saman tilvikum um hvenær hún hafi séð áverka á kæranda, en það gæti hafa verið áður en það atvik gerðist sem lýst er í ákærunni.

Vitnið G-kvk-nf D-kvk-nf gaf vitnaskýrslu fyrir dómi í síma og staðfesti að hafa ritað greinargerð um hagi kæranda sem er í rannsóknargögnum málsins. Kvaðst hún ekki hafa verið í miklu sambandi við kæranda en hún hefði þó fengið frá henni tölvupóst þar sem hún hafi tjáð slæma líðan. Vitnið kannaðist við að kærandi og ákærði hefðu komið til sín í hjónabandsráðgjöf á Landspítalann 16. júlí 2008 og þá hafi kæranda liðið mjög illa. Þá hafi atvikið eftir E-hátíð borið mjög á góma og hafi kærandi sagt að ákærði hefði þá „barið“ sig. Ákærði hafi í viðtalinu gengist við því að hafa „barið“ kæranda umrætt sinn. Vitnið mundi ekki hvaða orð ákærði hafi notað, en kvaðst sjálf hafa nóterað hjá sér að ákærði hafi viðurkennt að hafa „barið“ kæranda.

Niðurstaða.

Ákærði hefur kannast við það eitt að hafa gripið kæranda báðum höndum um axlir og hafa hrist hana til, í þeim tilgangi að leggja áherslu á orð sín. Frásögn kæranda er á aðra lund eins og að framan greinir og ber mikið á milli þeirra.

Auk ákærða og kæranda geta vitnin F og G borið um atvikið sjálft, en fleiri sjónarvottum er ekki til að dreifa að frátöldum hinum óþekkta manni sem ekki hefur gefið skýrslu.

Í framburði F fyrir dómi kom fram að hún hafi séð ákærða og kæranda rífast. Ákærði hafi haldið kæranda fastri upp við vegg og hafi hún átt von á að hann myndi henda henni yfir vegginn. Hún hafi séð að kærandi hafi verið komin í götuna, en kærandi hafi verið grátbólgin og með reytt hárið eins og hefði verið rifið í það. Hún hafi séð ákærða halda í hár kæranda og heyrt hann skipa kæranda að hætta að gráta, en ákærði hafi verið mjög ógnandi í fasi. Hún hafi jafnframt séð ákærða hrista kæranda harkalega. Hún bar að hún hefði séð ákærða draga kæranda eftir götunni, en gat ekki borið um hvort ákærði hefði togað í hár eða föt kæranda, en kærandi hefði þá verið í hvarfi bak við steinkant. Bar vitnið um að ákærði hefði verið mjög reiður. Vitnið kvaðst hafa séð mar á kinn og roða á hálsi kæranda eftir atvikið og daginn eftir, en kæranda hefði liðið illa eftir þetta. Vitnið kvaðst vita til þess að hjónaband ákærða og kæranda hefði verið erfitt.

Í framburði G fyrir dómi kom fram að hann myndi atvik ekki vel. Hann hafi orðið var við það sem honum fannst vera alvarlegt rifrildi milli ákærða og kæranda og hafi farið og skakkað leikinn. Hann kvaðst hafa séð ákærða standa yfir kæranda sem hafi setið niðri við grindverk og hafi vitnið séð ákærða „taka smá“ í kæranda. Vitnið taldi að ákærði hefði ýtt í axlirnar á kæranda og ýtt henni upp að grindverki. Vitnið minnti að ákærði hefði tekið í „hnakkadrambið“ á kæranda en kannaðist ekki við að ákærði hefði tekið í hár kæranda, eða að hár kæranda hefði aflagast. Vitnið mundi ekki eftir neinum orðaskiptum, en taldi þó að „ljót orð“ hefðu fallið. Vitnið kvaðst enga áverka hafa séð á kæranda eftir þetta þó að kærandi hefði gist á heimili hans en hann hefði ekkert sérstaklega verið að kíkja eftir þeim.

Önnur vitni hafa aðeins getað borið um það sem kærandi hafði sagt þeim um atburðinn og er það mat dómsins að framburðir vitnanna um það hafi ekki sjálfstætt sönnunargildi.

Vitnið H, móðir kæranda, bar að hún hefði séð áverka á hálsi kæranda daginn eftir atvikið. Hafi verið mar báðu megin á hálsi eins og eftir fingur, en hún bar þó að kærandi hefði sagt að ákærði hefði tekið sig hálstaki. Vitnið I mundi ekki eftir að hafa séð áverka á kæranda eftir atvikið. Vitnið J, systir kæranda, bar að hana minnti að hún hefði séð áverka á kæranda daginn eftir atvikið og gæti það hafa verið á fótum kæranda. Vitnið mundi þó atvik ekki vel og var óvisst um hvort það væri að rugla saman tilvikum. Vitnið G-kvk-nf D-kvk-nf gat hvorki borið um atburði aðfaranótt 12. júlí 2008 né um áverka á kæranda, en fram kom hjá henni að kæranda hefði liðið illa 4 dögum eftir atvikið, en það hefði ekki verið einsdæmi. Framburður hennar um að ákærði hafi viðurkennt að hafa „barið“ kæranda umrætt sin þykir enga sönnun veita, enda hefur ákærði neitað því að hafa „barið“ kæranda og ekki ljóst hvað felst í orðinu að „berja“ í þessu tilfelli.

Fyrir liggur að kærandi var upp við grindverk, en dómurinn telur ósannað að ákærði hafi þrýst kæranda upp að grindverkinu á þann hátt að í því felist líkamsárás eða hótunarbrot, en jafnframt er ósannað að ákærði hafi hótað að ýta kæranda fram af grindverkinu, en það nýtur ekki stuðnings í neinu öðru en framburði kæranda sjálfrar. Dómurinn gekk á vettvang ásamt ákærða, kæranda og lögmönnum, en það er mat dómsins að fall yfir nefnt grindverk sé ekki svo hátt að það sé til þess fallið að valda líkamstjóni, en þess er að geta að grasflöt er undir.

Auk kæranda sjálfrar hefur aðeins eitt vitni, þ.e. F, getað borið um orðaskipti, en hjá henni kom aðeins fram að ákærði hefði sagt kæranda að hætta að gráta.

Það er mat dómsins að, gegn neitun ákærða, hafi ákæruvaldinu ekki tekist að sanna það að ákærði hafi smánað kæranda með ruddalegri framkomu og meiðandi orðavali á þann hátt að í því felist stórfelldar ærumeiðingar eins og áskilið er í 233. gr. b almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þá er jafnframt ósannað að ákærði hafi í greint sinn haft í frammi hótun um líflát og barsmíðar á þann hátt að væri til þess fallið að vekja hjá kæranda ótta um líf, heilbrigði eða velferð hennar, sbr. 233. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Að kæranda frátalinni hefur ekkert vitni borið um að ákærði hafi sparkað og slegið í kæranda og verður að telja það ósannað.

Vitnið F hefur borið að ákærði hafi haldið í hár kæranda, en ekkert hefur komið fram í þá veru hjá öðrum vitnum, nema kæranda, en auk þess er ósannað að kærandi hafi haft eymsli í hársverði eftir atvikið en fyrir því eru aðeins orð hennar sjálfrar. Verður að telja ósannað að ákærði hafi rifið í hár kæranda.

Vitnið F bar að ákærði hefði dregið kæranda eftir götunni, en hún vissi ekki hvar ákærði hefði þá haldið í kæranda. Þetta hafi vitnið séð út um glugga. Fyrir liggur að hafi kærandi þá legið í götunni þá hefði vitnið ekki getað séð kæranda þar sem steinveggur og grindverk hefði verið fyrir sjónlínunni. Gegn neitun ákærða og með hliðsjón af framburði vitnisins G, sem kvaðst ekki hafa séð þetta, verður að telja þetta ósannað.

Ekkert vitni hefur borið um að hafa séð ákærða halda um háls og kjálka kæranda. Eitt vitni, H, móðir kæranda, hefur borið að hafa daginn eftir atvikið séð mar á hálsi kæranda, en það hafa ekki önnur vitni borið, en hjá F kom fram að hún taldi sig hafa séð roða á hálsi kæranda.

Um alla áverka sem lýst er í ákæru er það sammerkt að ekki nýtur við áverkavottorðs, ljósmynda eða annarra skjallegra gagna um þá og hafa vitni ýmist ekki lýst neinum áverkum, eða á mismunandi hátt. Verður að telja ósannað að ákærði hafi haldið um háls og kjálka kæranda eins og lýst er í ákærunni. Er jafnframt ósannað að ákærði hafi valdið þeim áverkum á kæranda sem lýst er í ákærunni.

Af því sem fram hefur komið í málinu sýnist líklegt að í umrætt sinn hafi atvik verið þannig að um hafi verið að ræða meira en venjulegt rifrildi milli hjóna, en þess er að geta að enginn hefur borið um það í málinu að kærandi hafi umrætt sinn vikið styggðaryrði að ákærða eða veist að honum á annan hátt. Þá bendir ýmislegt í framburði og gögnum málsins til þess að sambúð og hjónaband ákærða og kæranda hafi verið erfitt.

Þegar allt framanritað er virt þykir hins vegar ekki vera framkomin lögfull sönnun um að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákærunni og ber því að sýkna hann af öllum kröfum ákæruvalds í málinu.

Eftir þessum úrslitum ber að vísa einkaréttarkröfu D frá dómi sbr. 2. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Ákveða ber að allur sakarkostnaður málsins greiðist úr ríkissjóði, þ.m.t. málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, B-kk-ef N-kk-ef hrl., sem þykja hæfilega ákveðin 200.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti og þóknun skipaðs réttargæslumanns kæranda, Þ-kvk-ef S-kvk-ef hdl., sem þykir hæfilega ákveðin 320.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

D-kk-nf K-kk-nf saksóknari flutti málið af hálfu ákæruvalds.

S-kk-nf G. G-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

DÓMSORÐ:

Ákærði, A, skal vera sýkn af öllum kröfum ákæruvalds í málinu.

Einkaréttarkröfu D er vísað frá dómi.

Allur sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, B-kk-ef N-kk-ef, hrl., 200.000 krónur og þóknun Þ-kvk-ef S-kvk-ef hdl., skipaðs réttargæslumanns kæranda, 320.000 krónur.

S-kk-nf G. G-kk-nf