S-297/2013

Mál þetta, sem þingfest var og dómtekið þann 20. júní sl., er höfðað með ákæru, útgefinni 29. maí 2013, af lögreglustjóranum á Selfossi á hendur [A], kt.[...], til heimilis að [...], [B], kt. [...], til heimilis að [...] og [C], kt. [...], til heimilis að [...],

„i. gegn ákærðu öllum fyrir nytjastuld og eignaspjöll og gegn ákærða [A] og [C] fyrir umferðarlagabrot

með því að hafa aðfaranótt þriðjudagsins 11. desember 2012 í heimildarleysi og óleyfi tekið bifreiðina RP-815 þar sem hún stóð við Oddabraut 10 í Þorlákshöfn, þaðan sem ákærði [A] ók bifreiðinni sviptur ökuréttindum í grjótnámu skammt norðan við Þorlákshöfn þar sem allir ákærðu hagnýttu sér bifreiðina til aksturs um grjótnámuna um nokkra stund, m.a. upp á stóra grjóthauga, ákærði [A] sviptur ökurétti eins og að framan greinir og ákærði [C] án þess að hafa öðlast ökuréttindi, með þeim afleiðingum að bifreiðin eyðilagðist.

Teljast brot ákærðu varða við 1. mgr. 259. gr. og 2. mgr., sbr. 1. mgr. 257. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940 og 1. mgr. 48. gr., sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50, 1987, að því er varðar ákærðu [A] og [C].

ii. gegn ákærða [B] fyrir hylmingu

með því að hafa síðdegis miðvikudaginn 12. desember 2012 í bifreiðinni SD-148 haft í vörslu sinni 1000w bassakeilu með innbyggðum magnara og þannig haldið henni á ólögmætan hátt frá eiganda sínum, en ákærða átti eða mátti vera ljóst að um þjófstolinn mun var að ræða.

Telst brot ákærða varða við 1. mgr. 254. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940.

Þess er krafist að ákærðu verði dæmdir til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Þá er í ákæru svohljóðandi einkaréttarkrafa:

„Í málinu gerir A-kk-nf K-kk-nf F-kk-nf hdl. kröfu f.h. brotaþola samkvæmt ákærulið i um að ákærðu verði með dómi gert að greiða kr. 575.900,- í skaðabætur með vöxtum samkvæmt 8. gr. vaxtalaga nr. 38/2001 frá 11. desember 2012 en með dráttarvöxtum skv. 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. vaxtalaga frá 7. apríl 2013.“

Ákærðu mættu allir við þingfestingu málsins og lýstu ákæru [A] og [C] því yfir að þeir óskuðu ekki eftir skipun verjanda. Með ákærða [B] mætti G-kk-nf H-kk-nf hdl., sem skipaður var verjandi ákærða að hans ósk. Ákærðu viðurkenndu allir skýlaust að hafa gerst sekir um þá háttsemi sem þeim er gefin að sök í ákæru. Þá viðurkenndu ákærðu allir skaðabótaskyldu sína samkvæmt framkominni einkaréttarkröfu, en höfnuðu lið hennar um lögfræðikostnað sem of háum.

Með vísan til skýlausrar játningar ákærðu allra og þar sem dómari taldi ekki ástæðu til að draga í efa að játning þeirra væri sannleikanum samkvæm var farið með málið í samræmi við ákvæði 1. mgr. 164. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, eftir að sækjanda og ákærðu [A] og [C] sjálfum og verjanda ákærða [B] hafði verið gefinn kostur á að tjá sig um lagaatriði og ákvörðun viðurlaga.

Um málavexti vísast til ákæruskjals. Sannað er að ákærðu hafa gerst sekir um þá háttsemi sem þeim er gefin að sök í ákæru. Í ákæru er háttsemi ákærðu er snýr að eignaspjöllum heimfærð til 2. mgr., sbr. 1. mgr. 257. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, og á því byggt að eignaspjöllin hafi verið mikil í skilningi laganna. Samkvæmt gögnum málsins nemur tjón það sem ákærðu unnu með broti sínum 350.000 krónum. Að því virtu er það mat dómsins að brot ákærðu verði ekki talið varða við 2. mgr. 257. gr., en fallist er á heimfærslu brotsins til 1. mgr. greinarinnar, enda liggur fyrir í gögnum málsins að brotaþoli gerði refsikröfu hjá lögreglu, sbr. 144. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Að öðru leyti þykir háttsemi ákærðu rétt færð til refsiákvæða í ákæru. Ákærðu hafa með háttsemi sinni unnið sér til refsingar.

Samkvæmt framlögðu sakavottorði ákærða [A], hefur hann einu sinni áður sætt refsingu, þá vegna hraðaaksturs.

Að virtum atvikum málsins og að teknu tilliti til skýlausrar játningar ákærða [A] og sakaferils hans, þykir rétt að fresta ákvörðun refsingar ákærða og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum haldi hann almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Samkvæmt framlögðu sakavottorði ákærða [B], hefur hann einu sinni áður sætt refsingu, þá vegna ölvunaraksturs.

Að virtum atvikum málsins og að teknu tilliti til skýlausrar játningar ákærða [B] og sakaferils hans, þykir rétt að fresta ákvörðun refsingar ákærða og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum haldi hann almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Samkvæmt framlögðu sakavottorði ákærða [C], hefur hann ekki áður sætt refsingu.

Að virtum atvikum málsins og að teknu tilliti til skýlausrar játningar ákærða [C] og sakaferils hans, þykir rétt að fresta ákvörðun refsingar ákærða og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum haldi hann almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Með vísan til 218. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, ber að dæma ákærða [A] til greiðslu alls þess sakarkostnaðar er leiddi af þætti hans í málinu, sem nemur samkvæmt yfirliti lögreglu samtals 25.100 kr. Þá ber, með vísan til sömu lagaraka, að dæma ákærða [C] til greiðslu alls þess sakarkostnaðar er leiddi af þætti hans í málinu, sem nemur samkvæmt yfirliti lögreglu samtals 50.200 krónur. Þá ber, með sömu lagarökum, að dæma ákærða [B] til greiðslu alls þess sakarkostnaðar er leiddi af þætti hans í málinu, sem er þóknun skipaðs verjanda ákærða, sem er ákveðin 70.000 krónur, að teknu tilliti til virðisaukaskatts.

Meðal gagna málsins er greinagerð brotaþola vegna einkaréttarkröfu hans og er það mat dómsins að greinargerð sú uppfylli skilyrði XXVI. kafla laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Er krafa brotaþola þar sundurliðuð þannig að 350.000 kr. séu vegna munatjóns á bifreið brotaþola, og 225.900 kr. vegna lögfræðikostnaðar. Líkt og áður greinir hafa ákærðu allir viðurkennt skaðabótaskyldu sína og gerðu þeir ekki athugasemd við þann lið kröfu brotaþola er til er komin vegna munatjóns. Kröfu brotaþola um lögfræðikostnað var aftur á móti mótmælt sem of hárri. Í kröfugerð brotaþola er krafist vaxta af samtölu beggja framangreindra kröfuliða, sbr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, auk dráttarvaxta frá 7. apríl 2013, sbr. 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. sömu laga. Ekki verður á það fallist að krafa brotaþola um lögfræðikostnað beri vexti á þessum grundvelli. Fyrir liggur af gögnum málsins að bótakrafa var kynnt ákærða [B] þann 26. apríl sl., ákærða [C] þann 30. sama mánaðar og ákærða [A] þann 3. maí sl. Með vísan til 9. gr. laga nr. 38/2001, reiknast dráttarvextir gagnvart hverjum ákærða frá því að mánuður er liðinn frá ofangreindum dögum.

Að framansögðu virtu verður fallist á kröfu brotaþola líkt og greinir í dómsorði og þykir málskostnaður hæfilega ákveðinn 60.000 kr., sbr. 3. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

S-kvk-nf I-kvk-nf, löglærður aðstoðarmaður dómara,kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð :

Ákvörðun um refsingu ákærða, [A], skal frestað og fellur hún niður að liðnum tveimur árum frá birtingu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákvörðun um refsingu ákærða, [B], skal frestað og fellur hún niður að liðnum tveimur árum frá birtingu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákvörðun um refsingu ákærða, [C], skal frestað og fellur hún niður að liðnum tveimur árum frá birtingu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði [A] greiði sakarkostnað, 25.100 krónur.

Ákærði [C] greiði sakarkostnað, 50.200 krónur.

Ákærði [B] greiði sakarkostnað, 70.000 krónur, sem er þóknun skipaðs verjanda hans, G-kk-ef H-kk-ef hdl., að teknu tilliti til virðisaukaskatts.

Ákærðu greiði A-kk-þgf K-kk-þgf F-kk-þgf hdl., f.h. [brotaþola], in solidum skaðabætur að fjárhæð 350.000 krónur, með vöxtum skv. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtrygginu, frá 11. desember 2012 en með dráttarvöxtum skv. 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá 26. maí 2013, gagnvart ákærða [B], frá 30.maí 2013 gagnvart ákærða [C] og frá 3. júní 2013 gagnvart ákærða [A], til greiðsludags, auk 60.000 króna í málskostnað.

S-kvk-nf I-kvk-nf.