E-385/2005

Mál þetta, sem dómtekið var 16. mars s.l., er höfðað með stefnu birtri 17. ágúst s.l.

Stefnandi er VR-pípulagningaþjónustan ehf., kt. 000000-0000, Kringlumýri 12, Selfossi.

Stefnda er K-kvk-nf K-kvk-nf, kt. 000000-0000, Engjavegi 8, Selfossi.

Dómkröfur stefnanda eru þær að stefnda verði dæmd til að greiða stefnanda skuld að fjárhæð 1.461.000 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla vaxtalaga af 465.000 krónum frá 3. nóvember 2004 til 15. mars 2005 og af stefnufjárhæð frá þeim degi til greiðsludags. Inn á kröfuna hafa verið greiddar 115.000 krónur 15. mars 2006 og verður tekið tillit til þess við uppgjör kröfunnar. Þá er krafist málskostnaðar að mati dómsins.

Dómkröfur stefndu eru þær aðallega að hún verði sýknuð af öllum kröfum stefnanda en til vara að kröfur stefnanda verði lækkaðar. Þá er krafist málskostnaðar að mati dómsins.

Málavextir.

Stefnandi segir mál þetta snúast um heimtu á eftirstöðvum skuldar samkvæmt samningi stefnanda og stefndu um uppgjör vegna Kaffibarsins, Tryggvagötu 8, Selfossi. Hafi stefnandi aðstoðað stefndu og eiginmann hennar, Ó-kk-þf V-kk-þf, við kaup og standsetningu á Kaffibarnum, sem rekinn er í leiguhúsnæði að Tryggvagötu 8 á Selfossi. Hafi stefnandi lagt fram fjármagn við kaup á rekstrinum sem og vinnu við pípulagnir, smíðar, málningu og barvinnu. Þá hafi stefnandi keypt efni í Húsasmiðjunni hf. og afhent sófasett og sjónvörp í samráði við stefndu. Stefnda segir hins vegar að stefnandi hafi komið með gamlan sófa sem hann hafi sjálfur átt og stillt honum upp á Kaffibarnum. Hafi hann verið beðinn um að fjarlægja hann en ekki ljáð máls á því. Vegna uppgjörs á milli aðila segir stefnandi þau hafa gert samkomulag 3. nóvember 2004, sem hafi annars vegar lotið að endurgreiðslu á fjárhæð sem stefnandi lánaði stefndu til kaupa á Kaffibarnum o.fl. og hins vegar greiðslu fyrir vinnuframlag. Hafi samkomulagið verið undirritað af eiginmanni stefndu fyrir hennar hönd, en Kaffibarinn hafi verið rekinn á kennitölu stefndu. Samkvæmt samkomulaginu hafi átt að greiða 2.100.000 krónur við undirritun þess, en þar hafi verið um að ræða endurgreiðslu á framlagi stefnanda til kaupa á rekstri, sófasetti, sjónvörpum og reikningum í Húsasmiðjunni. Greiðslu fyrir vinnu, 996.000 krónur, átti að inna af hendi um leið og Kaffibarinn yrði seldur, en þó eigi síðar en 15. mars 2005 og skyldu þá gefnir út reikningar vegna vinnunnar. Stefnda heldur því fram að stefnandi hafi aldrei framvísað þessum reikningi og þá segir hún fjarri lagi að vinnuframlag hans hafi verið það sem hann heldur fram. Þá heldur stefnda því fram að henni hafi verið ókunnugt um samkomulagið og hafi eiginmaður hennar ekkert umboð haft frá henni til þess skuldbinda hana á nokkurn hátt. Stefnandi segist hafa átt að leysa eiginmann stefndu undan ábyrgð á bílaláni og tilkynna Hlutafélagaskrá um afsögn hans sem stjórnarmanns í stefnanda og hafi þetta þegar verið gert. Stefnandi hafi einnig átt að greiða víxil sem Ó-kk-nf sé ábyrgðarmaður að um leið og greiðsla hefði borist í samræmi við samkomulagið. Hafi sú greiðsla átt að fara fram samhliða greiðslu fyrir vinnulið samkvæmt samkomulaginu. Við undirritun samkomulagsins munu hafa verið greiddar 1.635.000 krónur og 15. mars s.l. voru greiddar 115.000 krónur, en að öðru leyti hefur ekki verið um frekari greiðslur að ræða frá stefndu.

Stefnandi hefur gefið út reikning á hendur stefndu fyrir vinnu sína í samræmi við þá fjárhæð sem tilgreind er í umræddu samkomulagi og þá segist hann jafnframt munu greiða víxil, upphaflega að fjárhæð 250.000 krónur, með gjalddaga 15. september 2004, þar sem stefnandi var seljandi, Tilviljun ehf. samþykkjandi og eiginmaður stefndu ábyrgðarmaður, um leið og stefnda greiðir skuld sína samkvæmt 4. tl. samnings aðila.

Stefnandi segist oft hafa rætt við stefndu og eiginmann hennar um uppgjör skuldarinnar auk þess sem lögmaður stefnanda hafi ritað henni og eiginmanni hennar bréf, dags. 17. desember 2004, 23. maí 2005 og 2. ágúst 2005, þar sem m.a. hafi verið kynntar tillögur til uppgjörs á skuldinni. Eftirstöðvar skuldarinnar hafi hins vegar ekki fengist greiddar þrátt fyrir innheimtutilraunir og því sé málshöfðun nauðsynleg.

Við meðferð málsins var upplýst að ágreiningur aðila stæði nú aðeins um skuldbindingargildi samkomulagsins fyrir stefndu og þá liði í því er lúta að vinnuframlagi stefnanda og greiðslu fyrir sófasett, en samkvæmt samkomulaginu var umsamið andvirði þess 350.000 krónur.

Málsástæður og lagarök stefnanda.

Stefnandi byggir kröfu sína á umræddu samkomulagi aðila, sem á hafi verið byggt í samskiptum þeirra. Hafi stefnda endurgreitt að hluta lánveitingu stefnanda til stefndu vegna reksturins en eftir sé að greiða eftirstöðvar lánsins sem og vinnuframlag stefnanda. Hafi stefnandi gefið út reikning vegna þessa í samræmi við fyrirmæli samkomulagsins. Byggi krafan því einnig á reikningnum sjálfum, sem sé í samræmi við samkomulag aðila.

Stefnandi sundurliðar kröfu sína svo að lánveiting stefnanda vegna kaupa á rekstri, sófasetti, sjónvörpum og reikninga í Húsasmiðjunni sé 2.100.000 krónur, vinnuframlag með virðisaukaskatti sé 996.000 krónur. Frá þessu dragist innborgun stefndu 3. nóvember 2004, 1.635.000 krónur og þá segist stefnandi við uppgjör munu taka tillit til 115.000 króna greiðslu stefndu 15. mars s.l.

Stefnandi vísar um lagarök til reglna samninga- og kröfuréttar um skuldbindingargildi samninga og réttar efndir. Um gjalddaga kröfunnar er vísað til fyrirmæla í samkomulagi aðila. Krafa um dráttarvexti er reist á III. kafla vaxtalaga og krafa um málskostnað er byggð á 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991.

Málsástæður og lagarök stefndu.

Stefnda byggir á því að henni hafi verið ókunnugt um samkomulag það sem eiginmaður hennar undirritaði 3. nóvember 2004. Hafi hann ekkert umboð haft frá henni til þess að gera þetta samkomulag eða skuldbinda hana á nokkurn hátt. Þá segir stefnda stefnukröfur og reikninga stefnanda ekki í neinu samræmi við samkomulag aðila og fari því fjarri að stefnandi hafi unnið eins mikið og haldið sé fram og fráleitt að stefnandi geti tekið mið af taxta smíða- og málarameistara. Þá heldur stefnda því fram að vinnuframlag stefnanda sé gallað og eigi hún rétt á verulegum afslætti af þeim sökum. Þá hafi stefnandi verið beðinn um að fjarlægja umræddan sófa og hafi hann aldrei ljáð máls á því að greiða ætti fyrir hann og þá hafi hann ekki framvísað reikningi vegna hans. Stefnda mótmælir dráttarvaxtakröfum stefnanda og segir ekki hægt að miða dráttarvaxtaútreikning við umrætt samkomulag þar sem það hafi ekki skuldbindingargildi fyrir stefndu.

Stefnda vísar til meginreglna kröfuréttar, dómafordæma, vaxtalaga og reisir kröfu um málskostnað á XXI. kafla laga nr. 91/1991.

Niðurstaða.

Ágreiningur aðila snýst um skuldbindingargildi samkomulags fyrir stefndu sem eiginmaður hennar undirritaði fyrir hennar hönd eins og þar greinir og þá liði í því er lúta að vinnuframlagi stefnanda og greiðslu fyrir sófasett, en samkvæmt samkomulaginu var umsamið andvirði þess 350.000 krónur.

Umrætt samkomulag er undirritað 3. nóvember 2004 af eiginmanni stefnanda, Ó-kk-þgf V-kk-þgf fyrir hönd stefndu. Fyrir hönd stefnanda ritar V-kk-nf R-kk-nf undir það og vottur virðist vera Ó-kk-nf S-kk-nf, þá hdl. Stefnda skýrði svo frá fyrir dómi að eiginmaður hennar hafi ekki haft umboð hennar til undirritunar samkomulagsins og þá hefði hún ekki samþykkt efni þess síðar. Stefnda kvað sér hafa orðið ljóst samdægurs að eiginmaður hennar hefði skrifað undir samkomulagið. Hún kvaðst hafa tjáð Ó-kk-þgf S-kk-þgf, lögmanni, að hún væri ósátt við það, en hún kvaðst ekki hafa tjáð honum að eiginmaður hennar hefði ekki haft umboð til undirritunar þess. Eiginmaður stefndu skýrði svo frá fyrir dómi að hann hefði ekki haft umboð frá stefndu til að undirrita samkomulagið. Hann kvað stefndu ekki hafa fallist á samkomulagið síðar.

Upplýst er í málinu að stefnda og eiginmaður hennar unnu ásamt fyrirsvarsmanni stefnanda að því að koma á fót rekstri Kaffibarsins. Af hálfu fyrirsvarsmanns stefnanda var lagt fram fjármagn til kaupa á rekstrinum og þá er óumdeilt að hann innti vinnu af höndum í þágu rekstrarins og lét m.a. af höndum sófasett. Fram hefur komið í málinu að stefnda og eiginmaður hennar unnu saman að rekstri og uppbyggingu Kaffibarsins, en stefnda var þó ein kaupandi rekstrarins. Kröfu stefnanda dags. 14. september 2004 um uppgjör vegna fjárframlags og vinnu er beint til stefndu og eiginmanns hennar og hinu sama gegnir um innheimtubréf sem send voru til þeirra 17. desember 2004 og 2. ágúst 2005 í tilefni af umræddu samkomulagi. Innheimtubréf sem sent var 23. maí sama ár var hins vegar aðeins stílað á stefndu. Stefnda hefur ekki mótmælt því að hafa fengið þessi bréf og þá verður ekki séð að hún hafi gert neinar athugasemdir við þau eða umrætt samkomulag fyrr en við framlagningu greinargerðar í málinu. Þá hefur komið fram að eiginmaður stefndu hefur gengist undir ábyrgðir vegna rekstrarins og snerist umrætt samkomulag að hluta til um að leysa hann undan þeim ábyrgðum. Þá er ljóst að staðið var við þann hluta samkomulagsins að greiða stefnanda 1.635.000 krónur við undirritun þess.

Þegar allt framanritað er virt verður að telja að stefnandi hafi haft réttmæta ástæðu til að ætla að eiginmaður stefndu hefði haft stöðuumboð til þess að skuldbinda stefndu á þann hátt sem hann gerði með undirritun umrædds samkomulags. Verða kröfur stefnanda því teknar til greina og stefnda dæmd til að greiða honum 250.000 krónur í málskostnað.

H-kk-nf O. A-kk-nf, dómstjóri kvað upp dóminn. Dómsuppkvaðning hefur dregist fram yfir lögbundinn frest en lögmenn aðila töldu endurflutning óþarfan.

DÓMSORÐ:

Stefnda, K-kvk-nf B-kvk-nf, greiði stefnanda, VR-pípulögnum ehf., 1.461.000 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla vaxtalaga af 465.000 krónum frá 3. nóvember 2004 til 15. mars 2005 og af stefnufjárhæð frá þeim degi til greiðsludags, allt að frádregnum 115.000 krónum, sem greiddar voru 15. mars 2006 og 250.000 krónur í málskostnað.

H-kk-nf O. A-kk-nf.