S-1982/2006

Mál þetta, sem dómtekið var 21. desember sl., er höfðað samkvæmt ákæru útgefinni af ríkissaksóknara 10. nóvember 2006 sl. á hendur S-kk-þgf H-kk-þgf S-kk-þgf, [-], Álfholti 48, Hafnarfirði, fyrir stórfellda líkamsárás með því að hafa miðvikudaginn 8. mars 2006, í íbúð að Smárarima 116, Reykjavík, veist að A-kk-þgf G-kk-þgf B-x-x og slegið hann ítrekað í höfuð og líkama með straubolta og fleiri hlutum með þeim afleiðingum að hann hlaut mar á heila, heilahristing, tvo skurði á höfði, 7-8 stórar markúlur á höfði, bólgur og mar á hægra auga, brot á þremur tönnum, los á sex tönnum, og þreifieymsli á mjóbaki og spjaldhrygg.

Þetta er talið varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20/1981.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar.

Af hálfu A-kk-ef G-kk-ef B-x-x er þess krafist að ákærði verði dæmdur til að greiða honum bætur að fjárhæð kr. 530.523, auk vaxta og dráttarvaxta samkvæmt lögum nr. 38/2001.

Verjandi ákærða krefst vægustu refsingar er lög leyfa og að bætur verði lækkaðar. Þá krefst hann hæfilegrar þóknunar sér til handa.

Málavextir.

Í frumskýrslu lögreglu kemur fram að 8. mars 2006 kl. 17.10 hafi verið óskað aðstoðar lögreglu að Smárarima 116 því verið væri að berja mann í íbúð þar á staðnum og bærust brothljóð og öskur þaðan út. Er lögreglumenn hafi komið á vettvang hafi tilkynning borist um að árásarmennirnir hefðu farið af staðnum í grárri fólksbifreið með skráningarnúmerinu RB-981. Hafi lögreglumennirnir farið inn í hina tilgreindu íbúð, sem hafi staðið opin, og komið að kæranda þar sem hann hafi kropið á fjórum fótum. Hafi mátt sjá blóð leka úr höfði hans og jafnframt töluverðan blóðpoll á gólfinu þar fyrir neðan. Hafi kærandi verið töluvert æstur og ekki getað gefið greinargóða lýsingu á því sem gerst hefði. Í íbúðinni hafi og verið félagi kæranda, J-kk-nf D-kk-nf, og hafi hann sagst vita að einn af þeim þremur sem þarna hefðu átt hlut að máli væri kallaður S-kk-nf og að kærandi hefði einhvern tímann verið með systur þessa S-kk-þgf. Hafi kærandi talið að S-kk-nf hefði verið reiður út af samskiptum hans við systur S-kk-ef og hefði líklega verið að hefna sín vegna þess. Kvaðst hann hafa verið laminn með straujárni, bjórflöskum og einhverjum prikum eða jafnvel kylfum eða einhverjum álíka bareflum. Sagðist hann vilja kæra þessa árás á sig. Kemur og fram að kærandi hafi verið fluttur í sjúkrabíl til aðhlynningar á slysadeild en auk þess að hafa verið með blæðingu frá höfði hafi hægra auga hans verið mikið bólgið. Einnig segir að á vettvangi hafi verið greinilegt að átök hefðu átt sér stað, brotið eldhúsborð og brotnar bjórflöskur. Liggja fyrir ljósmyndir af vettvangi.

Ökumaður bifreiðarinnar RB-981 var handtekinn um kl. 17.27 og reyndist hann vera ákærði í máli þessu. Við handtöku neitaði hann að hafa átt nokkurn þátt í árásinni á kæranda og er skýrslur voru teknar af honum hjá lögreglu í tvígang daginn eftir neitaði hann enn að hafa átt einhvern hlut að máli. Ákærði var enn yfirheyrður vegna málsins hinn 8. ágúst 2006, en þá höfðu bæði M-kk-nf H-kk-nf M-kk-nf og S-kk-nf A-kk-nf A-kk-nf viðurkennt hjá lögreglu að hafa verið í fylgd með ákærða umrætt sinn og að komið hefði þá til slagsmála á milli þeirra. Kvaðst ákærði nú kannast við að hafa slegið kæranda í höfuðið með straubolta en það hefði hann gert til að verjast árásum kæranda sem hefði slegið til hans með brotinni flösku eftir að kærandi hefði hent honum upp á eldhúsborð. Kvaðst hann ekki minnast hversu mörg högg hann hefði slegið kæranda sem hefði fallið í eldhúsgólfið meðan á þessum höggum stóð og legið þar þegar ákærði fór af vettvangi. Taldi ákærði að ekki hefði verið farið að blæða úr kæranda þegar hann fór af staðnum.

Í málinu liggur fyrir áverkavottorð F-kk-ef S-kk-ef læknis sem skoðaði kæranda á slysa- og bráðadeild Landspítala-háskólasjúkrahúss eftir atburðinn. Kemur þar fram að kærandi hafi verið með „áberandi glóðarauga hægra megin. Bólginn yfir öllu hægra auga. Hann er með 7-8 stórar markúlur á höfði. Er alblóðugur á höfði og í andliti. Við skoðun á hægra auga sést að um er að ræða blæðingu undir slímhúð augans, en ekki virðist vera um áverka að ræða að öðru leyti á augnkúlu. Það er ekki hægt að þreifa andlitsbrot og ekki áberandi skekkja á nefi“. Og síðar í vottorðinu segir: „Þegar hann hefur verið þrifinn og hægt að skoða hann nánar koma í ljóst tveir skurðir, annar 3 cm langur ofan á hvirfli og hinn 1 cm langur á toppi höfuðs. Ekki að sjá önnur sár. Ekki að sjá merki um blæðingu bak við hljóðhimnur. Hálshreyfingar eðlilegar og ekki þreifieymsli yfir hryggjartindum á hálsi. Við skoðun á mjóbaki og spjaldhrygg eru þreifieymsli, en hann segir að sparkað hafi verið í sig þar.“ Vegna endurkomu 18. mars 2006 segir svo: „Leitar aftur á slysadeild vegna áðurnefndra áverka. Kveðst hafa verið með höfuðverki og svefnhöfgi og verið mjög framtakslaus og ólíkur sjálfum sér. Það er gerð tölvusneiðmynd af höfði, sem sýnir að áðurnefnt mar á heila er horfið og ekkert nýtt kemur í ljós.“ Loks segir svo: „Hann hefur greinilega hlotið heilahristing og einnig mar á heila. Þeir sem verða fyrir heilamari og heilahristingi geta fundið fyrir höfuðverk, þreytu, magnleysi og framtaksleysi í vikur jafnvel mánuði eftir áverkann, en flestir ná sér að fullu á nokkrum mánuðum. Að öðru leyti voru áverkar A-kk-ef mar og skurðáverkar sem hann ætti að ná sér af að fullu á nokkrum vikum.“

Enn fremur liggur fyrir áverkavottorð E-kk-ef G-kk-ef tannlæknis, dags. 11. apríl 2006. Kemur þar fram að við skoðun á kæranda 9. mars 2006 hafi komið í ljós að brotnað hefði upp úr þremur tönnum og að nokkrar tennur hefðu losnað. Í lok vottorðsins segir og að við eftirskoðun 11. apríl 2006 hafi virst sem taugar hefðu ekki drepist og að greindar tennur væru farnar að festast á ný.

Við fyrirtöku máls þessa fyrir dómi hinn 25. janúar sl. játaði ákærði sök en jafnframt óskaði verjandi hans eftir því að dómkvaddur yrði matsmaður til að meta hvort ástand ákærða „á þeim tíma sem árás hans á A-x-x G-kk-þf B-x-x átti sér stað hinn 8. mars 2006 hafi verið annað hvort eins og segi í 15. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 eða eins og segi í 16. gr. laganna“. Af hálfu ákæruvalds var beiðni þessari mótmælt en með úrskurði dómsins uppkveðnum 28. mars sl. var fallist á að dómkvaðningin færi fram. Til starfans var dómkvaddur T-kk-nf Z-kk-nf geðlæknir og kemur fram það álit hans, í matsgerð, sem dags. er 27. ágúst sl. og lögð fram í dómi 26. september sl., að umræddan dag, 8. mars 2006, hafi ákærði „ekki verið haldinn neinum þeim einkennum sem talin eru upp í 15. og 16. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 sem hefðu getað orðið til þess að hann væri ófær um að stjórna gerðum sínum“.

Skýrslur fyrir dómi.

Kærandi kvaðst hafa verið staddur í íbúð vinar síns, J-kk-ef D-kk-ef, og hafi ákærði þá komið þar í heimsókn. Stuttu síðar hafi J-kk-nf D-kk-nf skroppið frá og hafi ákærði þá einnig farið út. Skömmu síðar hafi svo verið bankað á dyrnar og kvaðst kærandi hafa farið til dyra. Hafi ákærði þá staðið fyrir utan dyrnar og hafi tveir menn verið þar með honum. Hafi ákærði virst mjög æstur og hafi hann öskrað að sér. Ákærði, sem hafi verið með kylfu í annarri hendinni sem hann hafi falið að hluta upp í erminni, hefði þá ýtt við sér og kvaðst kærandi hafa við það fallið á gólfið. Strax þar á eftir hafi ákærði slegið hann þungt högg og telji hann líklegt að það hafi verið gert með kylfunni. Við það högg hafi hann rotast. Í framhaldi hafi ákærði slegið hann líklega um 5 högg og hafi ákærði notað sem barefli þá lausu hluti sem þarna hafi verið, þar á meðal straujárn og glerflösku. Sjálfur kvaðst kærandi ekki hafa slegið neitt á móti. Afleiðingar þessa kvað kærandi vera að sjón hans hafi eitthvað skaddast, eitthvað hafi kvarnast úr framtönnum og hann hafi fengið þrjá stóra skurði á hnakkann. Þá hafi hann og greinst með heilamar og fái hann öðru hvoru höfuðverk sem ekkert sé vitað um hvort hrjá muni hann í framtíðinni. Þá sé hann varari um sig en áður. Spurður um þátt mannanna tveggja sem voru með ákærða í för sagði kærandi að þeir hefðu allan tímann verið rólegir og ekkert gert, enda hefðu þeir séð að systir ákærða væri ekki þarna á staðnum eins og ákærði virtist hafa sagt þeim. Þá væri það rangt sem ákærði hefði haldið fram að hann hefði séð systur ákærða fyrir fíkniefnum enda hefði hann þá ekki séð hana í um eitt og hálft ár.

Vitnið J-kk-nf D-kk-nf K-kk-nf sagði að ákærði hefði komið í heimsókn til sín þegar kærandi var þar staddur. Hann hefði svo skömmu síðar farið og kvaðst vitnið þá einnig hafa farið út úr íbúðinni yfir í íbúð móður sinnar við hliðina til að setja föt í þvott. Þegar vitnið hafi komið til baka hafi ákærði verið að koma út úr íbúðinni ásamt tveimur mönnum og hafi hann sagt við vitnið að þeir myndu ekkert gera við hann. Þegar hann hafi svo komið inn í íbúðina hafi kærandi legið þar á gólfinu með einhverja áverka á höfði.

Vitnið M-kk-nf H-kk-nf M-kk-nf skýrði frá því að ákærði hefði hringt í hann umræddan dag og beðið hann um að koma með sér að sækja 14 ára systur ákærða sem ætti að vera í einhverju „dópbæli“. Hefði ákærði komið við hjá vitninu og þeir síðan ekið saman að tilteknu húsi í Grafarvoginum. Er þangað var komið hefði ákærði bankað þar upp á. Ungur maður hefði þá komið þar til dyra og hefði ákærði þá krafist þess að maðurinn afhenti sér systur sína. Hafi þeir öskrað eitthvað hvor að öðrum auk þess sem maðurinn hefði reynt að ýta ákærða út úr dyrunum. Hafi í framhaldi af því brotist út slagsmál þeirra í milli sem borist hafi inn í íbúðina. Hafi þar verið slegist með hnefum auk þess sem slegið hafi verið með lausum hlutum og sparkað. Kvaðst vitnið ekki hafa séð þessi slagmál nema að litlu leyti þar sem hann hafi ekki strax farið þarna inn. Hann hefði hins vegar séð að þeir hefðu báðir reynt að nota allt lauslegt sem þeir gátu náð í til að beita í þessum átökum. Hann kvaðst þó eingöngu geta tilgreint að hann hefði séð ákærða nota eldhúsborð sem þarna var til að berja kæranda með. Vitnið kvaðst svo hafa farið inn í íbúðina með félaga sínum og hafi ákærði þá haft kæranda undir og hafi þeir legið á eldhúsgólfinu. Hafi þeir báðir virst með einhverja áverka sem vitnið kvaðst þó ekki geta lýst nánar. Strax eftir að ákærði og kærandi hefðu verið skildir að hefði ákærði hlaupið einn hring um íbúðina til að leita að systur sinni en hún hafi ekki verið þar. Hafi þeir þá að svo búnu flýtt sér á brott.

Vitnið S-kk-nf A-kk-nf A-kk-nf kvaðst hafa verið staddur á bílasölu með M-kk-þgf H-kk-þgf þegar þeir hafi hitt ákærða og hafi orðið úr að þeir slógust í för með ákærða. Hefði ákærði sagst ætla að koma við í húsi og ræða þar við einhvern strák sem ætti að hafa verið að sprauta systur hans. Eftir að ákærði hefði knúið þar dyra hefði umræddur strákur opnað fyrir þeim. Hefðu þeir ákærði rætt stuttlega saman þegar ákærði hefði allt í einu snöggreiðst og öskrað á strákinn: „Þú gerir ekki svona helvítis fíflið þitt.“ Eftir það hefði ákærði farið inn í íbúðina. Kvaðst vitnið ekki hafa farið sjálfur inn í íbúðina og að hann hefði ekki séð nein átök þeirra í milli. Hins vegar hefði hann heyrt einhver brothljóð. Stuttu síðar hefði ákærði komið aftur út og þeir ekið saman á brott til baka að bílasölunni þar sem þeir M-kk-nf hefðu skilið við ákærða. Kvaðst vitnið hafa setið aftur í á leiðinni og hefði ákærði ekkert rætt um það við sig hvað gerst hefði inni í íbúðinni. Ekki hafi hann heldur veitt því athygli hvort ákærði hefði verið með einhverja áverka þegar hann kom út úr íbúðinni.

Vitnið F-kk-nf S-kk-nf læknir staðfesti áverkavottorð sitt og lýsti nánar þeim áverkum sem reyndust vera á kæranda er hann kom til skoðunar umrætt sinn. Kom meðal annars fram hjá honum að skoðunin hefði ekki gefið neina vísbendingu um að líkur væru á að kærandi hlyti einhverja alvarlega augnáverka vegna umrædds atburðar. Þá kvað hann möguleika á að þeir sem yrðu fyrir heilamari fyndu fyrir höfuðverk í marga mánuði eða jafnvel mörg ár á eftir.

Vitnið E-kk-nf G-kk-nf tannlæknir staðfesti vottorð sitt og lýsti tannáverkum hans nánar. Sagði hann brotin úr tönnunum hafa verið mjög lítil.

Lögreglumennirnir P-kk-nf G-kk-nf varðstjóri lýsti hvernig aðkoma var á vettvangi og staðfesti frumskýrslu sem hann gerði vegna málsins.

T-kk-nf Z-kk-nf geðlæknir kom fyrir dóminn og staðfesti og skýrði nánar framangreinda matsgerð sína. Þá kom einnig fyrir dóminn J-kk-nf F-kk-nf S-kk-nf forstöðusálfræðingur sem staðfesti og skýrði nánar vottorð sitt um andlegt ástand ákærða sem hann gaf út 26. febrúar 2007 eftir að hafa haft ákærða til meðferðar á geðsviði Landspítala-háskólasjúkrahúss.

Ákærði játaði sök við þingfestingu málsins fyrir dómi. Þrátt fyrir ítrekaðar boðanir sinnti ákærði ekki kvaðningum um að mæta við aðalmeðferð málsins og gefa þar skýrslu. Að höfðu samráði við málflytjendur var málið því flutt eftir að skýrslur höfðu verið teknar af vitnum en án skýrslugjafar ákærða. Var málið því næst tekið til dóms á grundvelli játningar hans og annarra gagna sem þá lágu fyrir.

Niðurstaða.

Með skýlausri játningu ákærða, framburði vitna og öðrum gögnum málsins telst sök hans sönnuð. Með vottorðum F-kk-ef S-kk-ef læknis og E-kk-ef G-kk-ef tannlæknis og framburðum þeirra hér fyrir dómi er sannað að afleiðingar árásarinnar voru þær sem í ákæru greinir. Telst brot ákærða rétt fært til refsiákvæðis í ákæru.

Samkvæmt fyrirliggjandi sakavottorði hefur ákærði á árunum 2001 til 2005 alls þrisvar sinnum gengist með lögreglustjórasátt undir að greiða sektir vegna umferðarlagabrota og brota á fíkniefnalöggjöf. Með lögreglustjórasátt 27. apríl 2006 gekkst hann svo undir að greiða 50.000 króna sekt vegna umferðarlagabrots og 16. nóvember 2007 gekkst hann undir að greiða 43.500 króna sekt vegna fíkniefnabrots. Þá var ákærði dæmdur hinn 20. mars 2002 í fjögurra mánaða fangelsi, skilorðsbundið til tveggja ára, vegna brots gegn 1. mgr. 165. gr. almennra hegningarlaga fyrir að sprengja rörasprengju í inngangi verslunarhúsnæðis og 23. febrúar 2006 var hann dæmdur til að greiða 50.000 króna sekt fyrir líkamsárás samkvæmt 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga.

Árás ákærða á kæranda var ofsafengin og beitti hann meðal annars straujárni við barsmíðar sínar. Verður að telja að hending ein hafi ráðið að árásin hafi ekki leitt til alvarlegra líkamsmeiðsla og jafnvel varanlegra örkumla fyrir kæranda. Af hálfu ákærða hefur því verið haldið fram að tilefni árásarinnar hafi verið það að kærandi hafi stuðlað að því að systir ákærða hafi ánetjast fíkniefnum og þegar þeir hafi hist umrætt sinn hafi brotist út hjá ákærða skyndileg og sjúkleg ofsareiði, sem ákærða hætti til að fá samkvæmt fyrirliggjandi umsögnum sérfræðinga. Ekkert liggur þó fyrir í málinu um að framangreind fullyrðing um tilefni árásarinnar hafi átt við rök að styðjast. Verður ekki til þessa litið við ákvörðun refsingar né fallist á að geðhagir ákærða geti afsakað gerðir hans með einhverjum hætti. Brot ákærða var framið áður en hann gekkst undir lögreglustjórasáttirnar 27. apríl 2006 og 16. nóvember 2007 og verður refsing hans nú því ákvörðuð sem hegningarauki við þær með vísan til 78. gr. almennra hegningarlaga. Að því virtu sem hér hefur verið rakið, og með vísan til þess að ákærði hefur áður gerst sekur um brot þar sem ofbeldi var beitt, þykir refsing hans hæfilega ákveðin fangelsi í 10 mánuði og þykir ekki fært að skilorðsbinda refsinguna að neinu leyti.

J-kk-nf H-kk-nf hrl. hefur fyrir hönd brotaþola sett fram kröfu sem tekin er upp í ákæru um að ákærði greiði honum skaðabætur samtals að fjárhæð 530.523 krónur ásamt vöxtum og dráttarvöxtum samkvæmt lögum nr. 38/2001. Sundurliðast krafa þessi þannig:

-Áætlað tekjutap 70.000 krónur

-Krafa um þjáningabætur 40.950 krónur

(Kærandi hafi verið rúmliggjandi í 21 dag og skv.

skaðabótalögum eigi bætur vegna þess á dag að

nema 1.950 krónum.)

-Útlagður kostnaður 19.573 krónur

-Miskabótakrafa skv. 26. gr. skaðabótalaga 400.000 krónur

Hvorki liggja fyrir gögn frá vinnuveitanda um að brotaþoli hafi orðið fyrir tekjutapi né læknisfræðileg gögn um að hann hafi þurft að vera rúmliggjandi vegna afleiðinga árásarinnar. Eru kröfur hans vegna tekjutaps og þjáningabóta því vanreifaðar og verður þeim vísað frá dómi. Krafa brotaþola um greiðslu útlagðs kostnaðar er studd reikningum vegna greiðslu á læknisþjónustu og sjúkraflutningi og er hún að fullu tekin til greina. Þar sem sannað er að brotaþoli hafi orðið fyrir líkamstjóni vegna líkamsárásar sem ákærði framdi af ásetningi eru uppfyllt skilyrði ákvæðis 26. gr. skaðabótalaga til að dæma ákærða til að greiða honum miskabætur sem þykja hæfilega ákvarðaðar 300.000 krónur. Verður ákærði því dæmdur til að greiða brotaþola skaðabætur samtals að fjárhæð 319.573 krónur með vöxtum eins og í dómsorði greinir.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan sakarkostnað málsins, 914.710 krónur. Er þar með talinn 294.700 króna útlagður sakarkostnaður samkvæmt yfirliti ríkisaksóknara, dags. 28. nóvember 2007, og þóknun, að með töldum virðisaukaskatti, til skipaðra verjenda ákærða við meðferð málsins hjá lögreglu og fyrir dómi og til skipaðs réttargæslumanns brotaþola eins og nánar er tilgreint í dómsorði.

D ó m s o r ð :

Ákærði, S-kk-nf H-kk-nf S-kk-nf, sæti fangelsi í 10 mánuði.

Ákærði greiði A-kk-þgf G-kk-þgf B-x-x 319.573 krónur ásamt vöxtum skv. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 8. mars 2006 til 8. september sama ár, en með dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði greiði samtals 914.710 krónur í sakarkostnað. Er þar með talin málsvarnarþóknun skipaðs verjanda ákærða, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 249.000 krónur, og 161.850 króna þóknun G-kk-ef S-kk-ef héraðsdómslögmanns, sem í upphafi var skipaður verjandi ákærða fyrir dómi. Einnig er þar með talin þóknun skipaðra verjenda ákærða við rannsókn málsins, þeirra G-kk-ef B-kk-ef héraðsdómslögmanns, 39.840 krónur, og H-kk-ef I-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 39.840 krónur. Loks er þar með talin þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, J-kk-ef H-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 129.480 krónur.

Á-kk-nf M-kk-nf