E-5737/2020

Málsmeðferð og dómkröfur aðila

Mál þetta hefur höfðað með stefnu áritaðri um birtingu 31. júlí 2020, Húsfélagið Fosshálsi 13- 15, 110 Reykjavík. Stefndi er Superhouse ehf., Litlakrika 28, 270 Mosfellsbæ.

Stefnandi krefst þess að stefndi greiði 405.000 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 af 22.500 krónum frá 1. febrúar 2019 til 1. mars 2019, af 45.000 krónum frá þeim degi til 1. apríl 2019, af 67.500 krónum frá þeim degi til 1. maí 2019, af 90.000 krónum frá þeim degi til 1. júní 2019, af 112.500 krónum frá þeim degi til 1. júlí 2019, af 135.000 krónum frá þeim degi til 1. ágúst 2019, af 157.500 krónum frá þeim degi til 1. september 2019, af 180.000 krónum frá þeim degi til 1. október 2019, af 202.500 krónum frá þeim degi til 1. nóvember 2019, af 225.000 krónum frá þeim degi til 1. desember 2019, af 247.500 krónum frá þeim degi til 1. janúar 2020, af 270.000 krónum frá þeim degi til 1. febrúar 2020, af 292.500 krónum frá þeim degi til 1. mars 2020, af 315.000 krónum frá þeim degi til 1. apríl 2020, af 337.500 krónum frá þeim degi til 1. maí 2020, af 360.000 krónum frá þeim degi til 1. júní 2020, af 382.500 krónum frá þeim degi til 1. júlí 2020 og af 405.000 krónum frá þeim degi til greiðsludags.

Að auki er þess krafist að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnanda málskostnað að skaðlausu.

Loks er þess krafist að staðfestur verði lögveðréttur stefnanda í fasteign stefnda að Fosshálsi 13- 15, 110 Reykjavík, með fastanúmerið F2044181, iðnaðarhúsnæði 01-0104, fyrir húsfélagsgjöldum að fjárhæð 270.000 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 af 22.500 krónum frá 1. ágúst 2019 til 1. september 2019, af 45.000 krónum frá þeim degi til 1. október 2019, af 67.500 krónum frá þeim degi til 1. nóvember 2019, af 90.000 krónum frá þeim degi til 1. desember 2019, af 112.500 krónum frá þeim degi til 1. janúar 2020, af 135.000 krónum frá þeim degi til 1. febrúar 2020, af 157.500 krónum frá þeim degi til 1. mars 2020, af 180.000 krónum frá þeim degi til 1. apríl 2020, af 202.500 krónum frá þeim degi til 1. maí 2020, af 225.000 krónum frá þeim degi til 1. júní 2020, af 247.500 krónum frá þeim degi til 1. júlí 2020 og af 270.000 krónum frá þeim degi til greiðsludags.

Stefndi krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá dómi, til vara að stefndi verði sýknaður af öllum kröfum stefnanda, til þrautavara að stefndi verði sýknaður að svo stöddu, en til þrautaþrautavara, að stefnukröfur verið stórlega lækkaðar.

Stefndi krefst í öllum tilvikum málskostnaðar úr hendi stefnanda að skaðlausu.

Mál þetta var dómtekið eftir aðalmeðferð þess fimmtudaginn 25. febrúar 2021, en lögmenn og dómari voru sammála um að málið yrði flutt í einu lagi bæði um form og efni.

Málsatvik

Stefnandi kveðst vera húsfélag, starfrækt af eigendum fasteignarinnar að Fosshálsi 13- 15, 110 Reykjavík. Stefndi er þinglesinn eigandi þess eignarhluta í fasteigninni sem málið varðar, en eignarhluturinn er með fastanúmer F2044181, iðnaðarhúsnæði 01- 0104. Á hið stefnda félag hafa verið lögð húsgjöld að sögn stefnanda vegna hlutdeildar í sameiginlegum kostnaði vegna reksturs fasteignarinnar að Fosshálsi 13-15, nánar tiltekið vegna sameiginlegrar útilýsingar, snjóbræðslu í plani og vatnsgjalds. Stefnandi kveðst hafa sent innheimtuviðvaranir vegna málsins á stefnda en einnig fyrirsvarsmann stefnda. Um er að ræða ógreidd gjöld vegna gjalddaga frá 1. febrúar 2019 til og með 1. júlí 2020, 22.500 krónur á mánuði eða alls að höfuðstól 405.000 krónur.

Stefndi gerir ágreining um að stofnað hafi verið húsfélag eða öllu heldur húsfélagsdeild. Vissulega hafi verið rætt um stofnun félags og að ákvarða þyrfti um greiðslu sameiginlegs kostnaðar en þetta hafi ekki verið gert með lögformlegum hætti og forsvarsmaður meints félags í dag sé mikið til á eiginspýtur en mikill ágreiningur hafi verið uppi innan hússins a. m. k. er lúti að kostnaði við hluta þess.

Málsástæður og lagarök stefnanda

Stefnandi byggir fjárkröfur sínar á yfirliti yfir ógreidda greiðsluseðla frá húsfélagaþjónustu Íslandsbanka og því að stefndi sé félagsmaður í húsfélaginu sem þinglesinn eigandi þess eignarhluta sem í hlut eigi. Af því leiði að honum beri að greiða þau gjöld sem löglega hafa verið á hann lögð, sbr. 13., 47. og 56. gr. laga um fjöleignarhús nr. 26/1994.

Stefnandi byggir lögveðskröfu sína á því að lögveð hafi stofnast frá gjalddaga hússjóðsgjaldanna þar sem stefndi hefur ekki greitt hlutdeild sína í sameiginlegum kostnaði á framangreindu tímabili, sbr. 48. gr. laga um fjöleignarhús nr. 26/1994. Rétt sé að miða upphaf lögsóknar við stefnubirtingardag, sbr. 93. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991.

Stefnandi byggir kröfur sínar á lögum um fjöleignarhús nr. 26/1994, einkum 13., 47., 48. og 56. gr. þeirra laga, svo og almennum reglum kröfuréttarins. Kröfuna um dráttarvexti styður stefnandi við III. kafla laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, einkum 1. mgr. 5. gr. og 1. mgr. 6. gr. laganna. Einnig er vísað til 1. mgr. 33. gr., 93. gr., 129. gr. og 1. mgr. 130. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991. Loks er vísað til laga um virðisaukaskatt nr. 50/1988.

Málsástæður og lagarök stefnda

Stefndi gerir nokkrar athugasemdir við málsatvik eða öllu heldur hefur þar við að bæta sem dómara þykir rétt að sé reifað undir málsástæðum hans enda samtvinnað þeim.

Stefndi kveður að það hafi verið árið 2014 sem þrír eigendur iðnaðar bila á neðrihæð umræddrar fasteignar hafi hist óformlega til þess að ræða sameiginlegan kostnað þeirra. Miklu fleiri eigendur séu þó að fastanúmerum í heildarfasteigninni en þar sem umræddur kostnaður hafi átt að falla á þessa þrjá eigendur skv. eignaskiptayfirlýsingu hafi veriðákveðið að hittast til aðræða kostnað og skipta honum. Þetta hafi verið gert óformlega og án nokkurrar aðkomu húsfélagsins þótt rætt hafi verið að stofna húsfélagsdeild og greiða sameiginlegan kostnað.

Í kjölfarið muni hafa rí kteilífur ágreiningur milli eigendanna hvernig ætti að reka eða stýra húseigninni, hvernig ráðstafa ætti sameiginlegum kostnaði og hvort innheimta ætti yfir höfuð húsfélagsgjöld en ekki bara greiða kostnað eins og hann félli til. Stefndi kveður stefnanda hafa boðað fyrsta og eina fundinn sem kallast geti einhvers konar tilraun til stofnunar húsfélags. Á þeim fundi hafi verið ræddar ýmsar hugmyndir varðandi sameign og gerðar tillögur að skipan stjórnar, en formaður hafi skrifað fundargerðina sjálfur og sent út. Reyndar hafi sá sem settur var sem gjaldkeri selt sína eign og hafi þá formaðurinn tekið sig til og skipað að eigin frumkvæði sjálfan sig sem gjaldkera samhliða því að gegna stöðu formanns.

Stefndi kveður enga ársreikninga liggja fyrir eða ákvarðanatökur sem skylt séað taka á aðalfundum eða húsfundum, né nokkuð annað sem fylgi lögum samkvæmt við rekstur húsfélaga.

Það hafi því komið stefnda algjörlega í opna skjöldu þegar reglulega hafi farið að berast reikningar með einhverri upphæð sem kallað hafi verið gjald í hússjóð. Hann kveðst í fyrstu ekki hafa kunnað við annað en að greiða, en hafi farið strax til formannsins og krafist útskýringa og fundar eigenda. Þar sem ekki hafi verið orðið við kröfum stefnda hafi hann hætt að greiða enda telur hann óskiljanlega, og löglausa, söfnun formannsins á sjóði sem enginn viti fyrir hvað sé nákvæmlega, hver ráði yfir og greiði úr.

Stefndi kveðst aldrei, frekar en aðrir eigendur honum vitandi, hafa vikist undan því að taka þátt í sameiginlegum kostnaði sem falli til og ræddur hafi verið milli þeirra.

-------

Stefndi byggir frávísunarkröfu sína á því að málið sé vanreifað og þar af leiðandi í andstöðu við 1. mgr. 80. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991, einkum d-, e-og g-liði málsgreinarinnar. Vanreifun valdi því að stefndi geti ekki tekið til varna sem skyldi og komi því ekki nauðsynlegum vörnum við í málinu.

Þar að auki liggi ekki fyrir að stefnandi eigi nokkra lögvarða kröfu í málinu, enda ekki réttur aðili til málshöfðunar og hafi þar að auki ekkert umboð eigenda til innheimtu hússjóðs, né til að höfða innheimtumál. Stefndi hafi ekki gætt að ákvæðum fjöleignarhúsalaga, einkum 41. gr. um tilskilinn hluta eigenda svo stofnaður verði hússjóður, s br. 49. gr. Þá hafi 42. gr., um húsfund, verið brotin.

Samkvæmt lögunum þurfi minnst 1/4 hluta eigenda, annaðhvort miðað við fjölda eða eignarhluta, til aðstofna hússjóð til að standa straum af sameiginlegum útgjöldum. Þá skuli aðalfundur húsfélags, sem halda skuli ár hvert fyrir lok aprílmánaðar og boða skuli með tilteknum hætti, ákveða gjöld í sjóðinn fyrir næsta ár á grundvelli áætlunar.

Ef húsfélagið er á annað borð til sem aðili, þá hafi engum af ofangreindum skyldum verið hið minnsta sinnt, sem leiði til þess að dómkröfur stefnanda séu ekki lögvarðaro g samræmist ekki málsástæðum stefnanda, og gögn málsins styðji ekki framkomnar kröfur í stefnu. Þar af leiðandi krefst stefndi frávísunar málsins.

-------

Stefndi byggir sýknukröfu sínaá því að á milli hans og stefnanda hafi aldrei myndast nokkurs konar samningssamband. Stefndi hafi því hvorki lofað né samþykkt greiðsluskyldu sína gagnvart stefnanda og sé því aðildarskortur til sóknar. Einnig sé stefnda ekki réttilega stefnt því krafa stefnanda sé ekki lögvarin fjárkrafa á hann og því aðildarskortur til varnar líka. Verði því þegar af þessum ástæðum að sýkna stefnda vegna aðildarskorts, sbr. 16. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991.

Verði ekki fallist á aðildarskort stefnda í málinu krefst stefndi sýknu að svo stöddutil þrautavara. Er sú málsástæða byggð á því að eigi stefnandi á annað borð kröfu á stefnda, sbr. framlagðan reikning, verði að sýkna stefnda að svo stöddu, þar sem óljóst sé og ósannað, hvort fjárhæð kröfunnar eigi við rök að styðjast. Hvað reikninginn varðar heldur stefndi því fram að hann verði að fá tækifæri til þess að beita sér „svo húsinu verði lyft af jörðinni“ (sic!) áður en greiðsluskylda verði virk skv. dómi. Þar sem hvorki málavaxtalýsing í stefnu né framlögð gögn beri það með sér hvernig og afhverju stefndi eigi að greiða nokkurt gjald verði fyrst að komast að því hvað stefndi eigi að greiða og til hvaða aðila. Í framhaldi dóms verði svo gefinn út nýr reikningur sem eingöngu verði miðaður við dómsuppsögu. Verði því að sýkna stefnda af öllum kröfum stefnanda að svo stöddu með vísan til 26. gr. laga nr. 91/1991.

Verði ekki á sýknukröfu fallist eða sýknu að svo stöddu er þrautavarakrafa stefnda byggð á því að dómkröfur beri að lækka. Varðandi lækkun á stefnukröfum vísi st til þess, sem reifað séum það atriði og einstaka liði hér að framan. Geti því aldrei komið til þess, að stefnda beri greiðsluskylda á reikningi stefnanda, nema að litlum hluta, hvað sem öðru líði.

Þá mótmælir stefndi dráttarvaxtakröfu stefnanda í heild sinni. Að mati stefnda getur ekki skapast skilyrði til dráttarvaxta fyrr en frá því að fyrri liggi endanleg kröfugerð af hálfu stefnanda og þaðgeti ekki ekki orðið fyrren við birtingu stefnu. Dráttarvextir geti því ekki verið dæmdir af nokkurri kröfufjárhæð fyrr en mánuði frá stefnubirtingardegi.

Fari svo að fallist verði á kröfur stefnanda í heild eða hluta þá mótmælir stefndi lögveðskröfu húsfélagsins með eftirfarandi rökum, a. m. k. að hluta. Í 1. mgr. 48. gr. laga nr. 26/1994 segi að greiði eigandi ekki hlutdeild sína í sameiginlegum kostnaði, þar með talin gjöld í sameiginlegan hússjóð, eignist húsfélagið eða aðrir eigendur lögveð í eignarhluta hans til tryggingar kröfunni. Lögveðið nái einnig til vaxta og innheimtukostnaðar. Þá sésvo mælt fyrir í 3. mgr. að lögveðið stofnist þegar húsfélag eða aðrir eigendur inni greiðslu af hendi eða ef um vanskil á húsfélagsgjöldum er að ræða á gjalddaga þeirra. Loks segi í 4. mgr. að lögveðið falli niður ef því erekki fylgt eftir með lögsókn eða því lýst við nauðungarsölu innan árs frá stofnun þess. Samkvæmt 3. mgr. 48. gr. laga nr. 26/1994 stofni st lögveðréttur þegar greiðsla sé innt af hendi fyrir eiganda, sem ekki hafi greitt hlutdeild sína í sameiginlegum kostnaði, sbr. til hliðsjónar dóm Hæstaréttar frá 27. nóvember 2009 í máli nr. 642/2009. Lögveðréttur hafi því stofnast fyrir sérhverjum reikningi sem áfrýjandi greiddi. Þegar mál þetta hafi verið höfðað hafi liðið mun lengri tími en umrætt eitt ár frá því að stefndi greiddi fyrsta reikninginn sem stefnt séfyrir. Þar sem stefnandi hafi ekki fylgt eftirrétti sínum með lögsókn innan frests samkvæmt 4. mgr. 48. gr. laga nr. 26/1994, séa. m. k. ekki hægt að taka til greina kröfu hans um lögveð nema að hluta.

Um frávísunarkröfu vísar stefndi til 80. gr. laga nr. 91/1991. Um sýknu að svo stöddu til 26. gr. sömu laga. og þá sé vísað til meginreglna samninga - og kröfuréttar um skuldbindingargildi samninga. Einnig sé byggt á tilvitnuðum greinum úr lögum um fjöleignarhús nr. 26/1994.

Málskostnaðarkrafa byggir á XXI. kafla laga um meðferð einkamála nr. 91/1991, einkum 1. og 2. mgr. 130. gr. og 1. mgr. 131. gr. laganna.

Niðurstaða

Af 1. mgr. 56. gr. laga um fjöleignarhús nr. 26/1994 verður ráðið að ef hús fellur undir skilgreiningu laganna um fjöleignarhús sé þar húsfélag, þ. e. í krafti laganna. Segir þar skýrt að húsfélag þurfi ekki að stofna sérstaklega eða formlega. Í máli þessu liggur aukinheldur fyrir tilkynning til húsfélagsþjónustu Íslandsbanka hf. 1. maí 2014 þarsem tilkynnt var um stjórnar kjör þann dag í húsfélagið Fosshálsi 13- 15. Undir þá tilkynningu rituðu eigendur 100% eignarhluta, þar með talinn eigandi bils 104 sem mál þetta varðar. Sú aðild hlýtur því í grunninn að vera til staðar. Á hinn bóginn verður við rekstur slíks félags að gæta vel að reglum sem um húsfélög og hússjóði gilda samkvæmt lögunum. Ekki hefur verið sýnt fram á að eigendur þeirra eignarhluta hússins sem hér um ræðir hafi samið sig með ótvíræðum hætti undan ákvæðum laganna með heimild í undantekningarákvæði 2. m gr. 2. g r. laganna. Gilda því ákvæði laganna þótt sýnt þykir að um atvinnuhúsnæði sé að ræða.

Í málinu liggja fyrir samskipti aðila, þ. e. eigenda þeirra eignarhluta sem um ræðir. Þ essi samskipti eru einkum frá árinu 2014, þ. e. sama árið og framangreind yfirlýsing var undirrituð. Stefnandi hefur ekki andmælt þeirri lýsingu stefnda á því að það ár hafi eigendur eignarhluta, svokallaðra iðnaðarbila í húsinu, komið sér saman um skiptingu á kostnaði sem þá hafði fallið á vegna þessara bila sérstaklega. Hafi það verið sökum þess að fyrir hafi legið þá, að sá kostnaður yrði ekki borinn af öðrum eigendum hússins, sem munu vera fjölmargir. Ákvörðun í þessa veru hafi hins vegar verið tekin óformlega og án aðkomu húsfélags þótt rætt hafi verið um að stofna húsfélagsdeild við þetta tilefni. Af tölvuskeytasamskiptum frá 2015, sem lögð hafa verið fram, virðist á því ári hafa verið um að ræða tilfallandi greiðslur. Þá berst reikningur frá Orkuveitunni sem virðist vera vegna snjóbræðslu en þar er rætt um skiptingu á milli hvers fjórðungs þessara iðnaðarhluta. Þá greinir þáverandi gjaldkeri frá því í júní það ár að hann sé að taka saman bókhald vegna 2014 og hvort ekki væri gott að hittast í kjölfarið „til að ákveða hvort og þá hvaða upphæð á að greiðast mánaðarlega inn á húsfélagið“. Engin gögn eru um að þessi fundur hafi verið haldinn og greiðslum komið í fast horf með ákvörðun húsfélagsfundar.

Hins vegar liggur fyrir óundirrituð fundargerð frá 4. apríl 2016 þar sem, samkvæmt gerðinni, rætt var um fjármál húsfélagsins Fosshálsi 13- 15. Á þeim fundi eru sagðir staddir, V-kk-nf H-kk-nf, forsvarsmaður stefnanda, J-kk-nf K-kk-nf J-kk-nf, sem var í framangreindri tilkynningu til Íslandsbanka sagður gjaldkeri, og R-kk-nf L-kk-nf, forsvarsmaður stefnda. Þar var rætt um að gjaldkeri kæmi: „skikki á innheimtu húsfélagsgjalds með tilliti til þeirra útgjalda sem eru.“

Engar upplýsingar liggja fyrir um hvernig innheimtu húsfélagsgjalda hefur verið háttað frá þeim tíma og til þess tíma er vanskil urðu sannanlega frá og með kröfu vegna febrúar 2019. Stefndi kannast þó við í greinargerð sinni til dómsins að hafa greitt eitthvað, en lýsir hins vegar sífelldum og langvarandi deilum milli sameigenda í þessari húsfélagsdeild, sem hann kallar, í eigninni allri, en þetta verður að teja áreiningslaust. Eins og málið liggur fyrir er þannig ekki hægt að slá því föstu að stefndi hafi með tómlæti firrt sig rétti til að bera fram þau andmæli sem hann hefur uppi nú við kröfum stefnanda. Ekki verður heldur fallist á að stefnandi geti á þessum nótum byggt einhvern rétt á 2. mgr. 40. gr. laga nr.. 26/1994 enda forsendur til að framkalla tómlætisáhrif samkvæmt ákvæðinu ekkitil staðar.

Þá liggja engar upplýsingar fyrir um stöðu hússjóðs og greiðsluvilja annarra eigenda frá 2016 og til dagsins í dag, fyrir utan vitaskuld þá staðreynd að stefndi hefur hafnað greiðslu á þeim reikningum sem hér er deilt um.

Ekkert liggur fyrir um að þau gjöld sem krafist er nú greiðslu á eigi sér stoð í ákvörðun húsfélagsfundar. Þá liggur ekki fyrir nákvæm sundurliðun á því fyrir hvað húsfélagsgjaldið stendur, þ. e. hvaða kostnaður búi þar sundurliðað að baki eða eftir atvikum fyrirsjáanleg útgjöld. Þá liggja ekki fyrir tengsl þessara eignarhluta í húsinu við aðra, sem eru fjölmargir samkvæmt gögnum málsins, og samspil greiðslna sem inntar eru af hendi þangað og þeirra greiðslna sem eftir atvikum einungis þeim aðilum, sem komu sér þó saman um stofnun á einhvers konar deild í því félagi 2014, ber einum að standa straum af. Ágreiningslaust er samkvæmt málflutningi að hér er um að ræða gjöld sem innheimt eru vegna afmarkaðs hluta í mun stærri heildarhúsi og því um að ræða húsfélagsdeild skv. 76. gr. laga nr. 26/1994 um fjöleignarhús. Engin grein er þó gerð fyrir tengslum þeirrar deildar við heildarhúsfélagið og skiptingar á kostnaði þar sem verður að telja æskilegt í ljósi ágreinings aðila. Þau atviks em raunar ými sönnur hefði stefnandi að ósekju getað skýrt betur, eigi síðar en við aðalmeðferð málsins, í ljósi frávísunarkröfu stefnda sem kom fram þegar í greinargerð hans, og byggð var einkum á vanreifun.

Ekkert bendir þá til þess að gætt hafi verið að ákvæði 4 2. g r. laga nr. 26/1994 um ákvarðanatöku vegna þeirra gjalda sem hér um ræðir, eða 1. og 2. mgr. 49. gr. um stofnun hússjóðs, sbr. og e-lið 1. mgr. 41. gr., eða að ákvörðun aðalfundar liggi fyrirum gjöld í hann, sem taka ber ár hvert á grundvelli áætlunar um komandi sameiginleg útgjöld. Ekkert liggur reyndar fyrir um að eitthvað sem telja mætti aðalfund í húsfélaginu hafi farið fram frá 2016 og til þessa dags, eða að til slíks fundar hafi verið boð aðeins og áskilið er í 59. gr. laganna.

Dómurinn telur enga ástæðu til að ætla annað, en að kostnaður falli til vegna þeirra eignarhluta sem um ræðir og að hluti hans sé ógreiddur, án þess að einhverju verði nákvæmlega slegið föstu í þeim efnum eins og málið er lagt fyrir dóminn. Jafnframt hvílir afdráttarlaus skylda á stefnda líkt og öðrum eigendum fjöleignarhúsa að greiða hlutdeild í sameiginlegum kostnaði, sbr. 13. og 47. gr. laga nr. 26/1994. Hins vegar þykir ekki, með vísan til framangreinds, hægt að fella dóm í málinu þar sem telja verður það vanreifað hvort, og þá hvernig, stofnast hafi lögmæt krafa í máli þessu. Jafnframt verður þá talið með sama hætti óljóst hvernig stefnandi er réttur aðili að nákvæmlega þeirri kröfu sem hann krefur stefnda um og hvort stefndi geti talist ábyrgur fyrir henni og hún sé lögvarin á hendur honum eins og sakir standa. Telja verður að þessi galli á málatilbúnaði stefnanda geri stefnda erfiðara um vik með að verjast stefnukröfum.

Að mati dómsins er málið því vanreifað og verður að telja óvarlegt að fallast á kröfur stefnanda eins og málið er lagt fyrir dóminn og þar með talið eftir atvikum, fella lögveðrétt á eign stefnda. Er því óhjákvæmilegt að vísa málinu frá dómi að aðalkröfu stefnanda vegna vanreifunar, sbr. e-lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Það athugist þó að stefnda hefði verið rétt að leita leiða eftir ákvæðum laga nr. 26/1994 til að gæta að meintum rétti sínum í stað þess að því er virðist að gera það ekki fyrr en í greinargerð til dómsins, a. m. k. ekki með formlegum hætti. Dómurinn telur þannig að hægt hefði verið með þeim aðferðum sem þar standa til boða, að minnka umfangið eða jafnvel koma með öllu í veg fyrir dómsmál vegna umræddra gjalda, sem vænta má að líkur standi til að stefndi þurfi á endanum að greiða eftir atvikum að hluta. Verður horft til þessa sem og atvika málsins að öðru leyti við ákvörðun málskostnaðar og hann felldur niður.

Málið fluttu, K-kvk-nf S-kk-nf Ó-kvk-nf lögmaður, fyrir hönd stefnanda, og S-kk-nf P-kk-nf lögmaður, fyrir hönd stefnda.

L-kk-nf K-kk-nf héraðsdómari kveður upp úrskurð þennan.

Úrskurðarorð

Máli þessu er vísað frá dómi.

Málskostnaður milli aðila fellur niður.

L-kk-nf K-kk-nf