E-3546/2010

I.

Mál þetta, sem dómtekið var 28. janúar 2011, var höfðað af G-kvk-þgf S. B-kvk-þgf, Austurbergi 16 í Reykjavík, gegn Actavis hf., Reykjavíkurvegi 78, Hafnarfirði, og Sjóvá-Almennum tryggingum hf., Kringlunni 5 í Reykjavík, til réttargæslu, með stefnu, dags. 18. maí 2010, sem árituð hefur verið um birtingu.

Endanlegar dómkröfur stefnanda eru þær að stefnda verði gert að greiða stefnanda 6.595.260 krónur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 16. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, frá 7. febrúar 2005 til 20. maí 2010, en með dráttarvöxtum frá þeim degi samkvæmt 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, til greiðsludags. Þá krefst stefnandi málskostnaðar að mati dómsins auk virðisaukaskatts.

Stefndi krefst aðallega sýknu af öllum kröfum stefnanda auk málskostnaðar en til vara að dómkröfur stefnanda verði lækkaðar verulega og að málskostnaður verði felldur niður.

Ekki eru gerðar kröfur á hendur réttargæslustefnda. Þá gerir hann engar kröfur á hendur stefnanda.

II.

Málsatvik

Stefnandi starfaði sem lagerstjóri hjá stefnda er hún varð fyrir slysi síðdegis 7. febrúar 2005 í stigagangi húsnæðisins að Borgartúni 6 í Reykjavík. Stefndi mun hafa leigt allt húsnæðið af Trésmiðju Snorra Hjaltasonar ehf. fyrir utan efstu hæðina, þar sem voru veislu- og ráðstefnusalir, en á þeirri hæð stóðu yfir endurbætur á vegum leigusala þegar slysið átti sér stað. Í stefnu greinir svo frá að á fyrstu hæð hússins hafi verið vörumóttaka og lager á vegum stefnda en á annarri hæð hafi framleiðsluvara fyrirtækisins farið úr húsi og hafi stefnandi oft þurft vegna starfs síns að fara um stigaganginn milli hæða.

Engin vitni voru að slysinu og því er stefnandi ein til frásagnar um óhappið. Lýsir hún atvikum þannig að hún hafi verið á leið niður stigann milli fyrstu og annarrar hæðar og hafi haldið sér í handrið vinstra megin í stigaganginum þegar hún missti fótanna ofarlega í stiganum. Við fallið hafi komið á hana hnykkur, þar sem hún hafi haldið í handriðið, með þeim afleiðingum að hún meiddist á vinstra hné. Kveðst hún hafa heyrt smell í hnénu þegar hún féll.

Upplýst er að stefnandi kom til vinnu daginn eftir slysið og greindi þá yfirmanni sínum frá því. Samkvæmt umsögn öryggisfulltrúa stefnda um slysið, sem dagsett er 27. september 2005, var hún hölt er hún kom til vinnu. Óumdeilt er að hún hafi haldið áfram að mæta til vinnu næstu vikur en ekki óskað eftir leyfi frá störfum vegna afleiðinga slyssins.

Í málinu liggur fyrir útfyllt tilkynning um slysið til Vinnueftirlits ríkisins, dags. 1. mars 2005, sem er undirrituð af yfirmanni stefnanda. Í lýsingu á tildrögum slyssins segir að stefnandi hafi fallið í stiga milli fyrstu og annarrar hæðar og að engin „lýsing (loftljós)“ hafi verið í stiganum. Vinnueftirlit ríkisins rannsakaði ekki slysið þar sem það var ekki tilkynnt þegar það átti sér stað, sbr. bréf stofnunarinnar 8. ágúst 2005.

Samkvæmt læknisvottorðum frá S-kk-þgf D-kk-þgf bæklunarlækni, dags. 18. mars og 3. október 2005, mun hann fyrst hafa skoðað stefnanda í tilefni af slysinu 23. febrúar 2005. Í vottorðinu frá 3. október 2005 kemur fram að hún hafi reiknað með að um tognun væri að ræða sem myndi lagast af sjálfu sér. Þegar það hafi ekki gerst hafi hún leitað læknishjálpar vegna verkja í hnénu. Við rannsókn hafi komið í ljós mikið slit innanvert í liðnum, rifinn innri liðþófi og slitið fremra krossband. Þá hafi hún farið í speglun á hnénu 15. mars 2005 og þá hafi komið í ljós „total rifið fremra krossband, stór liðmús úr brjóski og rifinn innri liðþófi“. Við aðgerðina hafi krossbandstægjur verið fjarlægðar sem og liðmúsin og „innri liðþófinn snyrtur“.

Samkvæmt vottorðum læknisins var stefnandi óvinnufær með öllu í kjölfar aðgerðarinnar 15. mars 2005. Upplýst er að stefnanda var sagt upp störfum hjá stefnda í byrjun mars 2005 af ástæðum sem ekki tengdust slysinu.

Lögmaður stefnanda krafðist bóta úr ábyrgðartryggingu stefnda hjá réttargæslustefnda þar sem aðstæður á vinnustað hefðu verið ófullnægjandi sökum þess að lýsingu hefði verið ábótavant á slysstað og þrepin svört. Með tölvubréfi réttargæslustefnda 28. september 2006 var greiðsluskyldu úr ábyrgðartryggingu hafnað þar sem slysið yrði rakið til óhappatilviljunar eða hugsanlega aðgæsluskorts tjónþola. Hins vegar var fallist á greiðsluskyldu úr slysatryggingu launþega.

Að beiðni lögmanns stefnanda mat örorkunefnd samkvæmt 10. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 heilsufarslegar afleiðingar slyssins á grundvelli fyrirmæla laganna með álitsgerð 2. október 2007. Komst nefndin að þeirri niðurstöðu að stöðugleikapunktur vegna vinnuslyssins hefði verið 7. maí 2005 og að stefnandi hefði verið veik vegna afleiðinga slyssins frá slysdegi til 7. maí 2005 án þess að vera rúmliggjandi og að tímabundið atvinnutjón hennar hefði verið 100% á því tímabili. Varanlegur miski stefnanda taldist vera 12% og varanleg örorka 15%.

III.

1. Málsástæður og lagarök stefnanda

Stefnandi reisir dómkröfur sínar á því að stefndi beri skaðabótaábyrgð á því tjóni sem hún varð fyrir vegna afleiðinga slyssins í stigaganginum 7. febrúar 2005. Vísar hún til almennra reglna skaðabótaréttarins þessu til stuðnings og telur að aðstæður á slysstað hafi verið óforsvaranlegar og ekki í samræmi við ákvæði laga nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum þar sem lýsingu hafi verið ábótavant í stigaganginum. Þar hafi allar perur verið sprungnar og hafi stefnandi og aðrir starfsmenn stefnda árangurslaust kvartað yfir ljósleysinu í stigaganginum. Þá telur stefnandi að sú skylda hafi hvílt á stefnda að sjá um að skipta um perur í stigaganginum svo lýsingin væri fullnægjandi. Stefndi geti ekki vísað ábyrgð hvað það varðar á hendur leigusala og vísar í því sambandi m.a. til húsaleigulaga nr. 36/1994.

Í tilefni af athugasemdum í tölvubréfi réttargæslustefnda um að stefnandi hefði getað notað lyftu sem var í stigaganginum tekur stefnandi fram að lagt hafi verið fyrir starfsmenn stefnda að nota ekki lyftuna nema í undantekningartilvikum þar sem hún væri aðallega fyrir þá sem erindi ættu í ráðstefnusalina á efstu hæð hússins. Þá hafi lyftan oft verið upptekin á þessum tíma sökum efnisflutninga vegna framkvæmda á efstu hæðinni.

Stefnandi vísar enn fremur til þess að stefndi hafi ekki tilkynnt Vinnueftirliti ríkisins um slysið fyrr en þremur vikum eftir að það átti sér stað. Af þeim sökum hafi það ekki verið rannsakað. Stefnandi telur að vegna þess hvíli sönnunarbyrðin á stefnda um að aðstæður í stigaganginum hafi verið fullnægjandi.

Dómkröfur stefnanda samkvæmt stefnu voru reistar á niðurstöðu örorkunefndar og sundurliðuðust þannig:

Þjáningarbætur

(90 dagar v. veikinda án rúmlegu x 1.530 kr.) 137.700 kr.

Varanlegur miski

(8.732.500 kr. x 0,12) 1.047.900 kr.

Varanleg örorka

(6.551.000 kr. x 8,31900 x 0,15 - 813.125 kr. - launþegatrygging) 7.361.540 kr.

Samtals 8.547.140 kr.

Í stefnu kemur fram að bótakrafa vegna varanlegrar örorku sé reiknuð út frá tekjum samkvæmt skattframtölum síðustu þriggja ára fyrir slysið, sbr. 7. gr. skaðabótalaga. Hafi meðaltal uppreiknaðra tekna stefnanda á tímabilinu farið upp fyrir hámark 4. mgr. 7. gr. laganna og því byggist útreikningurinn á tekjuviðmiði að fjárhæð 6.551.000 krónur.

Undir rekstri málsins var upplýst að stefnandi hefði fengið örorkubætur greiddar frá lífeyrissjóðum eftir slysið. Í samræmi við 4. mgr. 5. gr. skaðabótalaga hefur stefnandi dregið 40% af útreiknuðu eingreiðsluverðmæti þessara greiðslna úr lífeyrissjóðum, eða 1.951.880 krónur, frá varanlegri örorku sinni auk greiðslunnar úr slysatryggingu launþega, 813.125 krónur, sem áður höfðu komið til frádráttar. Samkvæmt því lækkaði stefnandi dómkröfur sínar niður í 6.595.260 krónur.

Stefnandi krefst vaxta af bótafjárhæð samkvæmt 1. mgr. 16. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 frá slysdegi. Þá krefst stefnandi dráttarvaxta frá 20. maí 2010 og vísar í því sambandi til 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. vaxtalaga nr. 38/2001.

Um lagarök að öðru leyti er í stefnu vísað til almennra reglna skaðabótaréttar, þ.m.t. sakarreglunnar, reglunnar um húsbóndaábyrgð eða vinnuveitendaábyrgð og ólögfestra reglna skaðabótaréttar um ábyrgð húseigenda og leigutaka fasteigna. Þá vísar stefnandi til skaðabótalaga nr. 50/1993 með síðari breytingum, einkum I. kafla laganna, og laga nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum, einkum 13. gr., 42. gr. og 43. gr. svo og til 1. og 2. mgr. 79. gr. laganna. Enn fremur vísar stefnandi til húsaleigulaga, nr. 36/1994, einkum 2. mgr. 19. gr. laganna.

2. Málsástæður og lagarök stefnda

Stefndi reisir sýknukröfu sína í fyrsta lagi á því að ósannað sé að tjón stefnanda megi rekja til saknæmrar háttsemi stefnda eða annarra atvika sem stefndi beri skaðabótaábyrgð á að lögum. Í öðru lagi byggir stefndi á því að orsök tjóns stefnanda hafi verið óhappatilviljun og/eða óaðgæsla hennar sjálfrar. Í þriðja lagi byggir stefndi á því að engin efni séu til að beita ströngu sakarmati gagnvart stefnda.

Stefndi telur að um ábyrgð hans fari eftir almennu sakarreglunni. Telur hann að tjón stefnanda verði ekki með nokkru móti rakið til atvika sem stefndi beri skaðabótaábyrgð á að lögum.

Stefndi telur að umræddur stigi hafi ekki á neinn hátt verið vanbúinn. Hann hafi verið breiður með traustu og öruggu handriði. Þá vísar stefndi til þess að stór gluggi hafi verið í stigaganginum sem hafi náði frá gólfi og upp í loft. Hafi hann veitt birtu inn í húsið jafnvel þótt skuggsýnt væri úti. Þá hafi verið lyfta í stigaganginum sem starfsmenn hafi getað notað hvenær sem þeim fannst ástæða til. Engar athugasemdir hafi komið fram um aðbúnað stigans. Þá mótmælir stefndi því sérstaklega að hann hafi lagt að starfsmönnum sínum að nota ekki lyftuna.

Af hálfu stefnda er því einnig mótmælt að skuggsýnt hafi verið í stigaganginum sökum þess að allar ljósaperur hafi verið sprungnar. Telur stefndi að hið ætlaða birtuleysi hafi stafað af því að framkvæmdir hafi staðið yfir á efri hæðum hússins á vegum eiganda þess. Hafi hann þurft að taka rafmagn af stigaganginum í nokkur skipti en á því hafi fasteignareigandinn borið fulla ábyrgð.

Stefndi telur að orsök slyssins hafi fyrst og fremst verið óhappatilviljun. Flest bendi til þess að stefnandi hafi misstigið sig í stiganum. Stefndi telur ljóst að stefnandi hafi í mörg ár fyrir óhappið átt við hnémeiðsli að stríða. Gögn málsins beri t.d. með sér að árið 1997 hafi stefnandi snúið sig þrisvar á vinstra hné. Þá sé á því byggt að ekkert orsakasamhengi sé milli hins meinta birtuleysis og óhapps stefnanda. Orsök þess eigi rætur að rekja til þeirra hnémeiðsla sem hafi hrjáð stefnanda en ekki birtustigs í stigaganginum.

Þá byggir stefndi á því að hann hafi ekki á nokkurn hátt borið ábyrgð á hinu meinta birtuleysi í stigaganginum. Hafi stefndi þegar verið búinn að gera athugasemdir við fasteignareiganda vegna þess að ekki hafi verið nægjanleg birta í stigaganginum. Telur hann erfitt að sjá hvernig hann hafi átt að bregðast á annan hátt við birtuleysinu. Framkvæmdirnar sem stóðu yfir í húsinu hafi alfarið verið á ábyrgð fasteignareiganda og hann ákveðið að taka rafmagn af stigaganginum án samráðs við stefnda. Hafi stefndi ekki haft nein tök á að koma í veg fyrir að fasteignareigandi tæki rafmagnið af á þessum tímapunkti.

Stefndi vekur enn fremur athygli á því að óhappið hafi átt sér stað í stigaganginum en hann hafi verið hluti af sameiginlegu rými fyrir allt húsið. Stigagangurinn hafi þannig ekki verið í umráðum stefnda á sama hátt og annað rými sem hann hafði á leigu hjá fasteignareiganda. Mótmælir stefndi því að sú skylda hafi hvílt á honum að sjá til þess að næg birta væri í hinu sameiginlega rými. Hafi sú skylda hvílt á fasteignareiganda.

Telji dómurinn að ekki hafi verið um óhappatilviljun að ræða byggir stefndi á því að stefnandi verði sjálfur að bera fulla ábyrgð á tjóni sínu vegna eigin sakar. Stefnandi hafi verið 48 ára gömul á slysdegi og hafði þá unnið hjá stefnda og forverum þess félags frá árinu 1992. Hafi hún unnið á starfsstöð stefnda að Borgartúni 6 frá árinu 1998 síðast sem lagerstjóri. Hún hafi því gjörþekkt allar aðstæður í húsinu. Í ljósi aldurs hennar, þekkingar og reynslu hafi henni átt að vera fullkunnugt um aðstæður og að hún þyrfti að sýna aðgát. Hún hafi sjálf ákveðið að nota stigann en ekki lyftuna þrátt fyrir meint birtuleysi í stigaganginum. Á þeirri ákvörðun verði hún sjálf að bera ábyrgð. Hafi aðstæður verið með þeim hætti sem stefnandi haldi fram hafi hún þurft að sýna sérstaka aðgát þegar gengið var niður stigann. Þá verði ekki litið fram hjá hnjámeiðslum stefnanda en í ljósi þeirra telur stefndi að henni hafi borið að sýna aðgát þegar gengið var niður stiga.

Ef dómurinn telur sannað að meint birtuleysi hafi stafað af því að ljósaperur hafi verið sprungnar þá byggir stefndi á því að stefnandi hefði í krafti stöðu sinnar átt að hlutast til um að skipt væri um þær.

Stefndi byggir á því að stefnandi beri sönnunarbyrði um orsök tjónsins. Ekki sé efni til að snúa sönnunarbyrði við og láta stefnda bera hallann af því að óhapp stefnanda hafi ekki verið rannsakað af hálfu Vinnueftirlitsins. Stefndi hafi tilkynnt um óhappið um leið og stefnandi hafi látið vita að afleiðingar óhappsins væru ekki bara tognun. Vinnueftirlitið hafi tekið þá ákvörðun að rannsaka ekki slysið þar sem það hefði ekki verið tilkynnt um leið og það átti sér stað. Geti stefndi ekki borið ábyrgð á þeirri ákvörðun. Stefndi telur raunar að sérstök rannsókn á tildrögum slyssins hefði ekki upplýst málið umfram það sem nú liggur fyrir.

Stefndi vísar til þess að stefnandi hafi ekki verið skoðuð af lækni fyrr en rúmum hálfum mánuði eftir óhappið. Óumdeilt sé að stefnandi hafi mætt til vinnu daginn eftir slysið og talið sjálf að einungis væri um tognun að ræða. Í upphafi hafi þannig ekkert bent til þess að stefnandi hefði orðið fyrir varanlegu heilsutjóni. Í þessu sambandi vísar stefndi til 1. mgr. 79. gr. laga nr. 46/1980. Í ákvæðinu segi um tilkynningarskyldu að atvinnurekandi skuli tilkynna til Vinnueftirlits ríkisins öll slys þar sem starfsmaður deyr eða verður óvinnufær í einn eða fleiri daga, auk þess dags sem slysið varð. Slys þar sem líkur eru á að starfsmaður hafi orðið fyrir langvinnu eða varanlegu heilsutjóni skuli tilkynna Vinnueftirlitinu eigi síðar en innan sólarhrings. Telur stefndi því að ekki hafi hvílt skylda á sér að tilkynna slysið miðað við þær upplýsingar sem hafi legið fyrir í upphafi.

Varakrafa stefnda um lækkun á kröfu stefnanda er í fyrsta lagi reist á eigin sök stefnanda eins og vikið hefur verið að. Í öðru lagi er niðurstöðu matsgerðar mótmælt sem of hárri. Í þriðja lagi mótmælir stefndi dráttarvaxtakröfu stefnanda frá fyrra tímamarki en dómsuppsögudegi. Í fjórða lagi krefst stefndi lækkunar á kröfu stefnanda vegna allra greiðslna sem stefnandi kann að hafa fengið eða eigi rétt á að fá frá þriðja aðila vegna slyssins, s.s. greiðslur úr almannatryggingum, lífeyrissjóðsgreiðslur o.fl., sbr. 2. mgr. 2. gr., 2. mgr. 3. gr., 4. mgr. 4. gr. og 4. mgr. 5. gr. skaðabótalaga.

Um lagarök vísar stefndi til almennra reglna skaðabótaréttar, einkum um sönnun tjóns og sönnunarbyrði og eigin sök tjónþola. Þá vísar stefndi til skaðabótalaga nr. 50/1993 og 9. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu. Jafnframt vísar stefndi til laga nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum, einkum til ákvæðis 79. gr. laganna.

IV.

Niðurstaða

Gengið var á vettvang fyrir aðalmeðferð málsins. Þá gaf stefnandi skýrslu í málinu sem og S-kvk-nf H-kvk-nf S-kvk-nf, starfsmaður stefnda og fyrrverandi yfirmaður stefnanda.

Stiginn sem um ræðir í húsnæðinu að Borgartúni 6 er sveigður og lágu þrepin umhverfis lyftuhús sem nú hefur verið fjarlægt. Dökkur steinn er á þrepunum, sá sami og var á þeim þegar slysið varð. Gerðarlegt handrið var enn fremur vinstra megin við stigann. Ekki liggur fyrir að nokkur missmíð sé á stiganum eða einstökum þrepum sem getur hafa valdið því að stefnandi missti fótanna í umrætt sinn. Stefnandi reisir kröfu sína raunar ekki á því að svo hafi verið heldur telur hún að rekja megi óhappið til þess að skuggsýnt hafi verið í stigaganginum og að stefndi beri ábyrgð á því að lýsingu þar hafi verið ábótavant.

Fyrir liggur að stefndi hafði allar hæðir húsnæðisins til leigu þegar slysið varð nema efstu hæðina þar sem voru ráðstefnu- og veislusalir. Eðlilegt var að starfsmenn stefnda, sem áttu leið milli hæða í húsnæðinu, nýttu sér stigaganginn. Verður að líta svo á að þetta rými hafi verið hluti af vinnustað stefnanda í skilningi 41. gr. laga nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum, en undir það fellur „umhverfi innan húss eða utan, þar sem starfsmaður hefst við eða þarf að fara um vegna starfa sinna“. Bar stefnda almennt að sjá til þess að vinnustaðurinn væri þannig úr garði gerður að þar væri gætt fyllsta öryggis og góðs aðbúnaðar og hollustuhátta, sbr. 13. gr. og 1. mgr. 42. gr. laganna, t.d. varðandi lýsingu í stigaganginum.

Með vísan til tilkynningar stefnda um slysið frá 1. mars 2005 og vættis S-kvk-ef H-kvk-ef, sem samdi tilkynninguna og undirritaði hana, verður að telja sannað að lýsingu í stigaganginum hafi verið ábótavant þegar slysið átti sér stað. Aðila greinir á um hvort það megi rekja til þess að perur hafi verið sprungnar eða að rafmagninu hafi slegið út vegna framkvæmda á vegum húseigandans á efstu hæð hússins. Tilkynningin til vinnueftirlitsins greinir ekki frá orsökum þess að lýsingu skorti í stigaganginum. Fyrir dómi rakti vitnið S-kvk-nf H-kvk-nf ljósleysið til þess að rafmagninu hefði slegið út í stigaganginum vegna framkvæmdanna. Af skýrslu hennar má ráða að þetta hafi gerst í nokkur skipti á þessum tíma og til að ráða bót á því hafi hún þurft að hafa samband við umboðsmann fasteigna stefnda og fá hann á staðinn. Var á henni að skilja að hann einn hafi getað komið rafmagni á ný í stigaganginn. Í fyrrgreindri tilkynningu um slysið til Vinnueftirlits ríkisins segir að búið hafi verið að tala „við umboðsmann hússins“ um ljósleysið.

Af hálfu stefnanda er á því byggt að stefndi hafi vanrækt að tilkynna slysið til Vinnueftirlits ríkisins. Af þeim sökum liggi ekki fyrir upplýsingar um ástæður ljósleysis í stigaganginum og því eigi stefndi að bera hallann af skorti á sönnun m.a. um þetta atriði.

Eins og fram kemur í 1. mgr. 79. gr. laga nr. 46/1980 er skylda atvinnurekanda til að tilkynna um slys til Vinnueftirlits ríkisins tengd alvarleika þess. Þannig ber að tilkynna án ástæðulausrar tafar öll slys sem leiða til þess að starfsmaður verður óvinnufær í einn eða fleiri daga auk þess dags sem slysið varð. Samkvæmt 2. mgr. sömu greinar ber atvinnurekanda síðan að tilkynna skriflega um slíkt slys innan viku frá því að það varð.

Stefnandi kveðst hafa harkað af sér eftir slysið og mætt til vinnu næstu vikurnar eins og venjulega. Hún hafi þó verið draghölt en getað unnið við tölvu. Kveðst hún hafa haldið að hún hefði tognað eða snúið sig og að þetta myndi lagast af sjálfu sér. Ekkert liggur fyrir um að hún hafi leitað sér læknisaðstoðar vegna áverkanna fyrr en 23. febrúar 2005. Samkvæmt þeim læknisvottorðum, sem lögð hafa verið fram í málinu, taldist stefnandi óvinnufær með öllu frá 15. mars 2005 en þá gekkst hún undir aðgerð á vinstra hné. Engin læknisfræðileg gögn liggja fyrir um óvinnufærni hennar fyrir þann tíma. Þá verður jafnframt að telja upplýst að stefnandi hafi gert yfirmanni sínum, S-kvk-þgf H-kvk-þgf, grein fyrir slysinu daginn eftir að það gerðist en hún ekki talið tilefni til að tilkynna Vinnueftirliti ríkisins um það þar sem stefnandi hafi ekki verið óvinnufær. Með hliðsjón af framangreindu verður að telja að stefnandi hafi ekki fært fram fullnægjandi sönnur á að skylt hafi verið að tilkynna slysið án ástæðulausrar tafar í samræmi við 1. mgr. 79. gr. laga nr. 46/1980.

Í ljósi þessarar niðurstöðu er ekki efni til að víkja frá venjubundnum sjónarmiðum um að stefnanda beri að sýna fram á að tjón hennar leiði af saknæmri háttsemi stefnda. Staðhæfing stefnanda um ástæður þess að lýsingu í stigaganginum hafi veri ábótavant fá ekki stuðning í framburði vitna eða öðrum gögnum málsins. Upplýst er að framkvæmdir stóðu yfir á þeim tíma sem slysið varð og telur vitnið, S-kvk-nf H-kvk-nf, að af þeim sökum hafi rafmagni slegið út í nokkur skipti í stigaganginum. Hefur stefnandi ekki fært sönnur á að rekja megi ljósleysið til þess að perur í stigaganginum hafi verið sprungnar og að stefndi hafi vanrækt að sjá til þess að þeim yrði skipt út fyrir nýjar eins og hún hefur haldið fram. Hafi rafmagni slegið út í stigaganginum, líkt og stefndi heldur fram, liggur heldur ekkert fyrir um að viðbrögð stefnda við því hafi falið í sér saknæmt gáleysi er leiði til skaðabótaábyrgðar hans.

Eins og atvikum er háttað ber stefnanda enn fremur að færa sönnur á að ófullnægjandi lýsing í stigaganginum sé orsök tjónsins. Telur hún að slysið hafi átt sér stað 7. febrúar 2005 kl. 16:00. Í stigaganginum er stór gluggi sem nær frá gólfi á jarðhæð og upp á efri hæðir hússins. Á þeim tíma sem slysið varð átti enn að vera bjart af degi en sólsetur umræddan dag var kl. 17:30. Engar upplýsingar hafa verið lagðar fram um veður þann dag og verður að ætla að dagsbirtu hafi notið í stigaganginum þó að lýsingu þar hafi verið ábótavant. Staðurinn þar sem stefnandi kveðst hafa misst fótanna var að vísu í skugga af lyftuhúsi, sem þá var í miðjum stigaganginum, en stefnandi verður að bera hallann af skorti á upplýsingum um áhrif þess á birtuskilyrði á þeim stað. Þá segir í skýrslu stefnanda fyrir dómi að henni hafi fatast „eitthvað í stiganum“ og að hún hafi í raun ekki vitað hvað gerðist nema að hún hafi misst fótanna. Með hliðsjón af þessu og að teknu tilliti til þess sem að framan greinir um birtuskilyrði á slysstað er ekki upplýst með viðhlítandi hætti að ófullnægjandi lýsing í stigaganginum hafi valdið slysinu 7. febrúar 2005.

Samkvæmt því sem að framan greinir er ósannað að líkamstjón stefnanda hafi borið að með þeim hætti að stefndi beri á því skaðabótaábyrgð. Af þeim sökum ber að sýkna stefnda af kröfum stefnanda.

Eftir atvikum og með vísan til 3. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 þykir rétt að hvor aðila beri sinn kostnað af rekstri málsins.

Af hálfu stefnanda flutti málið S-kvk-nf T-kvk-nf hdl.

Af hálfu stefnda og réttargæslustefnda flutti málið G-kk-nf Á-kk-nf hdl. v. K-kvk-ef E-kvk-ef hrl.

Á-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð :

Stefndi, Actavis hf., er sýkn af kröfum stefnanda, G-kvk-ef S. B-kvk-ef.

Málskostnaður fellur niður.

Á-kk-nf H-kk-nf.