E-1382/2007

Mál þetta, sem dómtekið var 20. febrúar 2008, er höfðað fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur af Hurðarþjónustunni Ási ehf., kt. 000000-0000, Hjallabraut 25, Hafnarfirði, á hendur Ó-kk-þgf H-kk-þgf, kt. 000000-0000, Skeljatanga 7, Reykjavík, með stefnu sem birt var 15. júlí 2007.

Dómkröfur stefnanda eru að stefndi greiði stefnanda 354.053 kr. auk dráttarvaxta samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 38/2001 af sömu upphæð frá 25. janúar 2006 til greiðsludags. Þá krefst hann þess að vextir leggist við höfuðstól á 12 mánaða fresti, í fyrsta skipti 12 mánuðum eftir upphafsdag vaxtanna. Þá er þess krafist að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnanda málskostnað skv. framlögðum málskostnaðarreikningi, en til vara skv. mati réttarins.

Dómkröfur stefnda eru að kröfur stefnanda verði lækkaðar verulega. Þá er krafist málskostnaðar samkvæmt mati dómsins.

Stefnandi lýsir málsatvikum og málsástæðum sínum á þann veg að stefndi skuldi honum fyrir uppsetningu á hurð á bílskúr að Skeljatanga 7 í Reykjavík. Vísað er til reiknings nr. 100714, dags. 22. desember 2005, að fjárhæð 354.063 kr. með þeim skýringum, að þar hafi stefnandi gefið stefnda afslátt að fjárhæð 160.000 kr. án vsk yrði reikningurinn greiddur fyrir 27. desember 2005. Tilefni þessa afsláttar hafi verið ágreiningur stefnanda og stefnda um uppgjör og uppsetningu bílskúrshurðarinnar. Hurðina hafi stefndi flutt til landsins frá Þýskalandi og óskað eftir að stefnandi setti hana upp. Hurðin væri sérstök og hafi stefnandi strax tjáð stefnda að hann væri ekki vanur að fást við uppsetningu á þessari tegund hurða. Því væri ekki unnt að setja hurðina upp fyrir fast verð; um tímavinnu yrði að ræða. Þá hafi hann sagt stefnanda að hann þyrfti að leita upplýsinga hjá framleiðanda hurðarinnar um ýmis atriði er lytu að uppsetningu hennar. Þetta hafi stefndi samþykkt.

Greint er frá því að stefnandi hafi sett upp hurðina, en ekki lokið við að stilla hana af. Til að stilla hurðina af hafi þurft nákvæmar leiðbeiningar frá framleiðanda. Jafnframt hafi á þessum tíma orðið ágreiningur um verð fyrir verkið og svo hafi farið að stefnandi hafi ekki lokið við að stilla hurðina.

Í stefnu segir að stefnandi hafi boðist til að gefa afslátt að fjárhæð 160.000 kr. ef það mætti verða til að ljúka málinu. Stefndi hafi ekki fallist á það og neitað að greiða reikninginn. Stefnandi hafi þá bakfært afslátt, sem skilyrtur var í fyrrgreindum reikningi nr. 100714, og gefið út reikning nr. 101072 að fjárhæð 199.200 kr. Stefnufjárhæðin væri byggð á þessum reikningum og nemi samtals 553.253 kr.

Stefndi lýsir málavöxtum með ítarlegum hætti í greinargerð sinni. Þar segir m.a. að hann hafi staðið í húsbyggingu árið 2005 og í lok sumars það ár hafi hann pantað þrjár bílskúrshurðir fyrir tvöfaldan bílskúr frá þýska fyrirtækinu Normstahl. Lýst er að þetta séu tvær rennihurðir, sem renna og bogna til hliðanna, en ekki upp í loft eins og algengt er; þriðja hurðin hafi verið sett gegnt hinum þannig að hægt væri að keyra gegnum bílskúrinn út í port að baki hans. Þá er greint frá því að hurðirnar hafi komið tilbúnar frá framleiðanda ásamt öllu efni til uppsetningar og með greinargóðum leiðbeiningum er lýsa lið fyrir lið hvernig eigi að setja hurðirnar upp.

Sagt er að erfitt hafi verið að fá fagmenn til að setja hurðirnar upp á þessum tíma og hafi stefndi leitað til nokkurra án árangurs. Einn fagmaður hafi vísað á stefnanda en jafnframt tekið fram að stefnandi væri þekktur fyrir að klára ekki verk og ráðlagt stefnda að greiða honum ekki fyrr en að loknu verki.

Áréttað er að stefnandi auglýsi sig sem fagaðila og sérfræðing í hurðaupp-setningu, sbr. dskj. nr. 7. Stefnandi hafi samþykkt að taka verkið að sér. Rangt sé, sem fram komi í stefnu, að stefnandi hafi strax gert stefnda ljóst að hann væri ekki vanur að fást við uppsetningu á þeirri tegund hurða, sem hér um ræðir, hann hafi þvert á móti tjáð sig vera fagmann í þeim efnum.

Tekið er fram að stefnandi hafi tekið að sér að setja hurðirnar upp og stilla þær í tímavinnu. Umsamið tímagjald hafi verið 3.000 kr. Stefnandi hafi sett upp hurðirnar á tímabilinu 4. september til 19. október 2005 og ætlað að koma hálfum mánuði seinna til að stilla þær. Það hafi hann ekki gert þó að það sé mjög áríðandi til að koma í veg fyrir skemmdir. Síðan segir:

Um mánaðamótin október-nóvember fór stefnandi fram á að stefndi greiddi fyrir uppsetninguna og afhenti honum hluta af dskj. nr. 3, undirgögn með reikningum, merkt „Ó-kk-nf“ og „Ó-kk-nf, Skeljatangi“. Þar kemur fram að stefnandi krafði stefnda um 351.0003 kr. fyrir vinnu (117 tíma x 3000 = 351.000) og kr. 75.000 fyrir efni eða samtals kr. 530.000.-. með vsk.

Greint er frá því að stefnda hafi þótt uppgefinn tímafjöldi vegna verksins vera óeðlilega mikill og efniskostnaður of hár. Hann hafi því spurt framleiðanda hve langan tíma tæki að setja hurðirnar upp og hvað það kostaði að jafnaði. Svar hafi borist 4. nóvember 2005. Þar hafi komið fram að það taki fagmann um 2,5 – 3 daga að setja upp hurðirnar og að kostnaður ætti vart að fara fram úr 900 evrum. Samdægurs hafi stefndi upplýst stefnanda um þetta og kvartað undan uppgefnum tímafjölda. Af hálfu stefnanda hafi samdægurs verið svarað að ekki yrði fallið frá reikningsfjárhæðinni, þ.e. 117 tíma vinna á 351.000 kr. án vsk, efni 75.000 kr. án vsk. Hinn 12. nóvember 2005 hafi stefndi ítrekað kvörtun sína og óskað eftir sundurliðuðum vinnuskýrslum svo og reikningum vegna efnisnota. Kvörtun hafi enn verið ítrekuð 7. desember 2005 og enn fremur minnt á að stefnandi hafi ætlað að stilla hurðirnar mjög fljótlega eftir uppsetningu. Óskað var eftir að það yrði gert sem fyrst þar sem hurðirnar væru orðnar mjög hægfara, virtust þvingaðar og ískruðu mikið. Einnig væru fjarstýringarnar báðar hættar að virka. Verkinu gæti því tæplega talist lokið.

Sagt er að umræddri kvörtunum stefnda frá 12. nóvember og 7. desember 2005 hafi stefnandi svarað með umræddum reikningi nr. 100714, dags. 22. desember 2005. Ætla megi að í svari stefnanda við umkvörtunum stefnda á tímafjölda sé tilboð á afslætti af dagvinnu, 160.000 kr. En tekið er fram að afslátturinn falli niður hinn 27. desember 2007 verði ekki búið að greiða reikninginn fyrir þann tíma. Reikningurinn hafi borist stefnda 27. desember 2007, enda hafi hann verið sendur rétt fyrir jólahátíðina. Afslátturinn hafi því verið settur til málamynda og raunar aldrei átt að standa stefnda til boða.

Þá segir að með reikningi nr. 100714 hafi stefnandi einhliða hækkað umsamið tímagjald úr 3000 kr. án vsk í 3.422 kr. án vsk, eða um tæplega 15%. Og tekið er fram að stefndi hafi ekki fengið með reikningnum sundurliðaðar vinnuskýrslur eða gögn sem sýndu umkrafinn, útlagðan kostnað.

Á dómþingi 25. maí 2007 lagði lögmaður stefnda fram beiðni um dómkvaðningu matsmanns og var H-kk-nf S-kk-nf byggingatæknifræðingur tilkvaddur. Lagt var fyrir hann að meta hvað væri eðlilegt og sanngjarnt endurgjald fyrir vinnu og efni við uppsetningu bílskúrshurða að Skeljatanga 7 í Reykjavík. Í matsbeiðninni segir undir fyrirsögninni Matsþættir:

Matsbeiðandi gengur út frá því að umsamið tímagjald hafi verið kr. 3.000.- og með vísan til ofangreindra málsatvika og gagna er þess farið á leit að matsmaður láti í té rökstutt álit á eftirfarandi:

1. Matsmaður gefi rökstutt álit sitt á því hvað sé eðlilegur vinnustundafjöldi við uppsetningu þeirrar bílskúrshurða sem hér um ræðir.

2. Matsmaður gefi rökstutt og sundurliðað álit sitt á því hvað þurfi mikið efni til uppsetningar umræddrar bílskúrshurða.

3. Matsmaður gefi að öðru leyti, rökstutt og sundurliðað álit á því hvað sé eðlilegt og sanngjarnt verð fyrir uppsetningu á þeim bílskúrshurðum sem hér um ræðir.

Á dómþingi 22. október 2007 lagði lögmaður stefnda fram matsgerð H-kk-ef S-kk-ef, byggingatækifræðings og húsasmíðameistara, dags. 30. ágúst 2007. Þar segir um niðurstöðu matsmanns:

1. matsþáttur

Matsmaður telur að hæfilegur vinnustundafjöldi við uppsetningu þriggja bílskúrshurða í bílskúr matsbeiðanda sé 50-61 klst. Þá er tekið mið af því að vanir uppsetningamenn eru að setja upp hurðir sem þeir hafa ekki sett upp áður. Áætlaður tími innifelur alla vinnu við verkið þ.á m. að koma á staðinn og skoða og skipuleggja verk, mæla og panta efni og sækja efni og áhöld, taka hurðir úr umbúðum, setja saman og setja upp brautir, hurðir og hurðaropnara, still hurð af. [Hér kemur síðan áætlaður tími á hvern verklið fyrir sig.]

2. matsþáttur

Efnið sem notað var til uppsetningar á hurðum umfram það sem framleiðandi lagði til er 2 mm álrenningar undir braut að ofanverðu og niður með hurðum báðum megin, límkítti og skrúfur til að setja álrenninga upp, múrbolta í festingar á gólfbraut, rörbútar og skífur til afréttingar á gólfbraut, múrbolta og skrúfur í festivinkla við lof. Auk þess voru notuð verkfæri við að skera í gólf fyrir gólfbraut á suðurhlið skúrs, ryksuga og hæðarmælir til að rétta af brautir.

Ekki er hægt að magntaka efni nákvæmlega þar sem búið er að hylja hluta þess þ.e. þann hluta sem notaður var við gólfbraut. Matsmaður telur að eðlilegt geti verið að keypt sé meira af smáhlutum s.s. skinnum, skrúfum, múrboltum o.þ.h. sem notað er við uppsetningu þar sem að hagkvæmni felst í því að hafa nóg til verksins fremur en að það vanti efni þegar á reynir. Matsmaður telur að magn sem fram kemur á sundurliðuðum reikningi matsþola sé hæfilega áætlað.

Matsmaður telur að hæfilegur kostnaður fyrir þetta efni sem hér segir. Verð miðast við desember 2005 og taka tillit til hæfilegs álags verktaka og er með vsk: [Hér kemur síðan upptalning á efni og verðlagning, samtals að fjárhæð 55.000 kr.]

3. matsþáttur

Matsmaður telur að allur kostnaður sem þarf til uppsetningar á hurðum komi fram í matsþáttum hér að framan.

Matsmaður telur að hæfilegt endurgjald sérfróðra hurðauppsetningarmanna sé 4.000 kr/klst með vsk. á þeim tíma sem verkið var unnið. Matsmaður telur að hæfilegt endurgjald fyrir að setja upp þrjár hurðir í bílskúr matsbeiðanda með efni sé 255.000 til 299.000 með vsk.

Eins og áður var rakið greinir stefnandi frá málsatvikum og málsástæðum sínum í einu lagi í stefnu. En stefndi lýsir málsástæðum sínum með eftirfarandi hætti og byggir á því að umkrafið gjald fyrir uppsetningu bílskúrshurðanna sé allt of hátt og tímafjöldi sé langt umfram það sem eðlilegt megi telja fyrir verkið. Í fyrsta lagi hafi verið samið um tímagjald að fjárhæð 3.000 kr., en ekki 3.422 kr., og er þá vísað til svonefndra undirgagna með reikningnum á dskj. nr. 3, merkt ‘Ó-kk-nf og ‘Ó-kk-nf, Skeljatangi [sic.] þar sem fram komi að stefnandi krafði stefnda um 351.000 kr. fyrir 117 vinnutíma. Krafa stefnanda vegna vinustunda sé því 40.169 kr. hærri en um var samið.

Í öðru lagi byggir stefndi á því að krafa stefnanda um efniskostnað sé órökstudd. Vísað er til þess að allt efni til uppsetningar hurðanna hafi fylgt þeim og hefði stefnandi þurft á frekara efni að halda þá hefði honum borið að afla samþykkis stefnda fyrir efniskaupunum.

Þá er byggt á því að tímaskráning stefnanda sé röng, stefnandi hafi ekki unnið alla þá tíma sem skráðir séu á reikningi á dskj. nr. 3. S-kk-nf J-kk-nf, sem vann sem verktaki hjá stefnanda við uppsetningu bílskúrshurðanna hjá stefnda, hafi sagt stefnda að stefnandi hefði lítið sem ekkert verið á staðnum og nær enga vinnu innt af henda þá daga, sem S-kk-nf skráði sínar vinnustundir við verkið. Jafnfram hafi S-kk-nf sagt að stefnandi hefði verið meira og minna í símanum þegar hann var á staðnum.

Þó að stefnandi hefði innt alla þá vinnu af hendi, sem hann kveðst hafa gert, þá er byggt á því að ósanngjarnt sé að stefnda verði gert að greiða fyrir alla þá tíma, sem stefnandi krefst greiðslu fyrir. Stefnandi gefi sig út fyrir að vera fagmaður á sviði hurðauppsetninga, sbr. dskj. nr. 7, en þegar upp var staðið hafi komið í ljós að hann hafði enga þekkingu á að setja hurðirnar upp. Vankunnátta stefnanda eigi ekki að bitna á stefnda. Nær væri að miða við upplýsingar frá framleiðanda hurðanna sem telji að taki 2,5-3 daga fyrir einn mann að setja upp hurðirnar.

Dráttarvaxtakröfu stefnanda er mótmælt með rökstuddum hætti.

Á-kk-nf S-kk-nf gaf skýrslu fyrir rétti. Hann sagði m.a. að hann væri starfsmaður hjá stefnanda og stjórnarmaður. Hann kvað upphaf þessa máls hafa verið að stefndi hringdi og bað hann um að koma og skoða verkið. Stefndi hafi gefið í skyn að illa hefði gengið að fá menn til verksins. Hann hafi farið á staðinn og strax gert stefnda grein fyrir því að þetta væri hlutur sem hann hefði aldrei séð áður, þetta væri hurðargerð sem ekki hefði áður verið hér, ákaflega sérstök. Framleiðandinn og gæði vörunnar hefði litið vel út, en þegar kom að hinni faglegu hlið hafi snúist ansi hratt upp á þetta mál.

Á-kk-nf kvaðst ekki hafa tekið verkið að sér á föstu verði. Hann hafi ekki treyst sér til þess. Of margir óvissuþættir væru í svona verki, eins og komið hefði á daginn. Þó að húsið hefði verið ágætlega byggt þá hafi þurft að gera eitt og annað til að tryggja gæðin á uppsetningunni og hafi hann fyrst og fremst reynt það.

Á-kk-nf kvað samskipti hans og stefnda hafa verið ágæt í byrjun. Þeir hefðu rætt um vöruna fyrst og fremst og hvers væri að vænta af henni.

Á-kk-nf sagðist hafa verið með undirverktaka að verkinu, S-kk-þf J-kk-þf. Þá hafi S-kk-nf B-kk-nf hjálpað sér dagpart, þegar hann þurfti að mæla, og S-kk-nf gat ekki verið á staðnum.

Á-kk-nf kvaðst hafa starfað við að setja upp hurðir í u.þ.b. þrettán til fjórtán ár. Hann

hafi starfað sjálfstætt í tíu ár við þetta og störf tengd þessu. Það sé nánast ekki til það kerfi, sérstaklega eftir að hann tókst á við þetta verkefni, sem hann hafi ekki snert. Hann væri búinn að gera við allar gerðir af hurðum sem opnast upp eða niður eða til hliðar.

Spurt var hvort fyrirkomulagið á hurðum stefnda væri líkt eða ólíkt öðrum hurðum. Á-kk-nf kvað það vera ólíkt. Hann viti ekki um aðrar slíkar hér. Þær hangi á braut og allt renni til hliðar. Mótorar væru settir upp á veggina til að draga þær. Hurðirnar væru með stýringu að neðan og hjól að ofan. Um marga fleka væri að ræða og þar af leiðandi mörg hjól sem þurfi að stilla. Stilla þurfti neðri brautina, skinnuna, sem kemur í gólfið, sem er u-skinna eða stýring, er kemur niður í gólfið. Stýra þurfi henni í samræmi við efri brautina, þannig að flekarnir haldist lóðréttir og renni mjúklega. Snúið væri að gera þetta í fyrsta skipti upp á þá millimetra sem krafist væri.

Á-kk-nf sagði að tímagjaldið hjá stefnanda væri sambærilegt við það sem væri hjá öðrum. Verk hjá stefnanda væri hafið og hafi endað á verkstæði. Kaupið væri hefðbundið.

Á-kk-nf sagði að þegar mótorarnir voru stilltir, hafi þeir ekki verið að gerð sem var inni á þeim tíma. Síðan hafi tveir framleiðendur komið á markaðinn, sem hófu að flytja inn undir öðru vörumerki, báðir í gegnum Húsasmiðjuna. Hann hafi ekki rekist á þessa útfærslu hjá öðrum framleiðendum, en mótorarnir hefði verið framleiddir hjá sömu verksmiðju og þessir mótorar í Húsasmiðjunni. Um væri að ræða ákveðið stopp sem fara þyrfti í og hann verði að játa það að hann, þó að hann hafi hringt nokkur símtöl til Þýskalands, hafi ekki fengið tæmandi upplýsingar um þetta, og hann hefði ekki getað lesið það úr bæklingum sem fylgdu hurðunum.

Vísað var til þess að í matsgerðinni í málinu komi fram að hann hefði sagt, að 10 tíma tæki að setja upp hefðbundna hurð þegar allt væri klárt, og spurt var, hvort hann hefði gert stefnda grein fyrir því að margfalt meiri vinna yrði við að setja upp hurðirnar fyrir stefnda. Á-kk-nf sagði að um það hefði verið rætt milli þeirra að þetta væri flóknara og þegar hann fór á takast á við verkefnið þá hafi komið upp, miðað við þann frágang sem þurfti að vera á þessu, að gera þurfti meira en við hefðbundnar bílskúrshurðir. Hann og stefndi hefðu ekki rættu um það hvað þetta tæki langan tíma.

A-kvk-nf S-kvk-nf M-kvk-nf, framkvæmdastjóri stefnanda, gaf skýrslu fyrir rétti. Hún sagði m.a. hún hefði tekið saman tímana, en mikill tími hefði farið í þetta verk. Hún hafi látið Á-kk-þf vita um það. Á-kk-nf hefði hringt í stefnda og sagt honum frá tímafjöldanum. Stefndi hefði viljað greiða „svart“ en hún hefði ekki verið tilbúin til þess. Hafi hún sagt Á-kk-þgf að það kæmi ekki til greina, þau hefðu verið með undirverktaka og allt eftir því, hún yrði bara að fá þetta greitt. Í framhaldi af því hafi hún sent reikninginn. Þau hafi reynt að vera sanngjörn og hafi boðist til að slá af 160.000 kr. og koma til móts við stefnda. Hann hafi ekki sætt sig við það. Málið hafi þá farið í þann farveg sem það er í dag.

Spurt var hvort einhver frekari samskipti hafi orðið við stefnda eftir að reikningurinn var gefinn út og afslátturinn var boðinn. A-kvk-nf S-kvk-nf kvaðst hafa fengið bréf frá einhverjum endurskoðanda sem hefði sagt að reikningurinn væri ógildur, ekki gjaldfallinn. Reikningurinn hefði verið afhentur lögmönnum [til innheimtu] eftir það.

Spurt var hvort hún hefði vitað hvort um ákveðið tímagjald hefði verið samið. A-kvk-nf kvaðst hafa litið til tölvukerfis stefnanda, sem tiltekur ákveðinn tímataxta, og hafi reikningurinn fallið að þeim taxta.

Vísað var til tölvupósts sem liggur fyrir í málinu frá henni til stefnda, sbr. dskj. nr. 8. og hluta af undirgögnum með dskj. nr. 18. Bent var á að krafið var um 351.000 krónur fyrir vinnu, og vinnustundafjöldi var 117. Ef deilt væri með 117 í 351.000 kr. þá komi í ljós að tímagjaldið er 3.000 kr. Á reikningum sé hins vegar krafið um tímagjald sem er 3.422 kr. og spurt var hvers vegna þessi munur væri. A-kvk-nf S-kvk-nf sagði að tímagjaldið hefði verið 3.422 kr. Henni hefði fundist tímarnir margir og reynt að koma til móts við stefnda enn betur. Stefndi hefði ekki greitt neitt og ekki virt það að mikil vinna hefði verið innt af hendi. Hún hafi þá hækkað tímagjaldið aftur upp í 3.422 kr.

Vísað var til þess að stefndi hefði í tölvupósti til hennar óskað eftir sundurliðuðum vinnuskýrslum svo og reikningum vegna efnisnotkunar. A-kvk-nf S-kvk-nf sagði að hann hefði fengið það með reikningnum.

Stefndi, Ó-kk-nf A-kk-nf H-kk-nf, gaf skýrslu fyrir rétti. Hann sagði m.a. að hann hefði leitað að manni til að setja upp hurðir. Hafi hann fengið vilyrði hjá einum, en síðan hefði sá ekki haft tíma til þess og bent á Á-kk-þf sem líklegan mann. Um þýskar hurðir væri að ræða sem opnast til hliðar en ekki upp. Þær væru ekki mjög frábrugðnar hurðum sem opnast upp. Sömu flekarnir séu eins og á hurðum sem opnast upp. Sama breidd sé á flekum, sömu hjólin sem þeir renna á. Eini munurinn sé sá að hurðin hangir á einni braut, sem er fest á hliðarveggina og með stýringu að neðan, en venjulegar hurðir væru með tvær brautir. Í aðalatriðum væri þetta nauðalíkt. Hurðaropnarar væru þeir sömu hvort sem þeir væru settir á vegg eða í loft.

Ó-kk-nf sagði að Á-kk-nf hefði sagt sér í upphafi að hann hefði ekki sett svona hurðir upp áður og hafi ekki treyst sér til að gera fast tilboð í það. Hann hafi farið fram á 3.000 kr. á tímann auk vsk. Ekki hefði verið rætt um hve langan tíma verkið tæki. Ó-kk-nf kvaðst hafa hugsað með sér, að þó tvöfalt lengri tíma en venjulega tæki að setja upp hurðirnar, þá yrði að hafa það. Sjálfur hefði Á-kk-nf sagt að 10 tíma tæki að setja upp venjulega hurð, en hér væri hins vegar um 117 tíma að ræða.

Ó-kk-nf sagði að hurðirnar hefðu komið frá framleiðanda í trégrind, velpakkaðar. Á-kk-nf hefði slegið utan af þeim sjálfur inni í bílskúrnum til að rugla engu. Ítarlegar leiðbeiningar á nokkrum málum hefðu fylgt.

Ó-kk-nf sagði að Á-kk-nf hefði unnið ágætlega og virst vera vandvirkur. Skýrt hafi verið tekið fram í leiðarvísi að áríðandi væri að stilla hurðirnar eftir tvær eða þrjár vikur, enda hafi komið í ljós að þær fóru að stoppa og ískra. Hafi hann reynt mikið símleiðis og með mailum að fá Á-kk-þf til að stilla þær, en Á-kk-nf hefði vísað því frá sér og ekki talið sig hafa kunnáttu til þess.

Ó-kk-nf sagði að samskipti hans við Ö-kvk-þf S-kvk-þf, framkvæmdastjóra stefnanda, hafi verið óvenjuleg. Hann hafi í fyrstu ekki fengið reikning heldur tímafjölda og einhverja tölu. Hann hafi ekki vitað eftir hverju verið var að fiska með því, hvort verið var að bjóða upp á reikningslaus viðskipti eða hvað. Hann hefði ekki farið fram á það. Spurningin væri hvers vegna honum var sendur greining á tímafjölda og einhverjar tölu á blaði, en ekki reikningurinn sjálfur.

Ó-kk-nf kvaðst muna eftir að tilboð barst frá Ö-kvk-þgf S-kvk-þgf í jólapóstinum þar sem hún bauð afslátt, 160.000 krónur, ef greitt yrði í síðasta lagi fyrsta virkan dag eftir jól. Bréfið hefði borist í almennum pósti og hann hefði opnað það daginn eftir að fresturinn rann út. Hafi hann ætlað að ganga að því vegna þess að hann vissi að málaferli eru kostnaðarsöm. Hann hafi komið að lokuðum dyrum og fengið yfirlýsingar á maili um að hún færi í mál. Hann hafi fengið endurskoðanda sinn til að reyna að ná samkomulagi en það tókst ekki.

Ó-kk-nf sagði að málið væri ekki flókið. Alltof margir tímar hefðu verið skráðir að unnir hefðu verið við uppsetningu á bílskúrshurðunum.

Vísað var til þess að hann hefði áðan talað um að þessi afsláttur væri 160.000, en talan hafi áður verið 354.063 með afslætti, og spurt var, hvort honum hefði ekki verið boðið að greiða þessa upphæð seinna. Ó-kk-nf kvaðst ekki vita hvort spyrjandinn sem lögmaður hefði boðið það, en þá hafi því fylgt að kostnaður lögmannsins féll ekki niður, ef rétt væri munað. Þegar dómkvaddur matsmaður hefði komist að þeirri niðurstöðu að uppsetningin hefði átti að kosta helmingi minna þá hafi hann sem tjónþoli í þessu ekki séð ástæðu til að ganga að tilboði lögmannsins um að greiða dráttarvexti og einnig lögmannskostnað stefnanda. Fjárhæðin væri í því tilviki töluvert mikið hærri en upphafleg kröfufjárhæð.

H-kk-nf S-kk-nf, byggingatæknifræðingur og húsasmíðameistari, kom fyrir rétt. Hann staðfesti að hafa unnið matsgerð þá sem liggur fyrir í málinu. Hann vísaði til þess að um þrjár hurðir hafi verið að ræða, tvær tvöfaldar og ein einföld. Ekki hafi verið reynsla hér á landi að setja upp bílskúrshurðir, er opnast eins og þessar. Meiri tíma hefði því tekið að átta sig á uppsetningunni.

H-kk-nf sagði að við uppsetningu bílskúrshurðanna hefðu verið verkþættir sem eru umfram það, sem raunar tengist hurðunum, þ.e. að brjóta upp úr gólfi og setja styrkingu á veggina til að unnt væri að hengja hurðirnar upp. Vandað hefði verið til verksins.

S-kk-nf J-kk-nf gaf skýrslu fyrir rétti. Hann sagði m.a. að hann hefði unnið með Á-kk-þgf við uppsetningu á bílskúrshurðum að Skeljatanga 7 í Reykjavík. Hann kvaðst muna eftir að þessar hurðir voru öðru vísi en vanalegt var.

Lagt var fyrir S-kk-þf dskj. nr. 13, svokallaðir vinnuseðlar. S-kk-nf sagði að hann hefði skrifað sem þar stendur. Þarna væri skráð vinna við Skeljatanga.

S-kk-nf kvaðst hafa, á þessum tíma, verið byrjandi í vinnu við að setja upp bílskúrshurðir, kunnað frekar lítið. Hafi hann tekið þátt í verkinu með því að hjálpa Á-kk-þgf við uppsetninguna. Á-kk-nf hefði lítið verið á staðnum. Þar af leiðandi hafi lítið orðið úr verki hjá sér. Sjálfur hefði hann reynt að gera sitt besta en hann hefði ekki kunnað til verka. Á-kk-nf hefði lítið verið með honum þá tíma sem vinnuseðlarnir greina.

Ályktunarorð: Í máli þessu er deilt um laun fyrir þjónustu sem stefnandi innti af hendi fyrir stefnda. Ekki var samið um verð fyrir þjónustu stefnanda, en fyrir liggur að stefndi vissi að stefnandi hafði ekki áður unnið við uppsetningu á bílskúrshurðum af þeirri tegund, sem hér um ræðir. Þá er upplýst að stefndi pantaði hurðirnar sjálfur frá Þýskalandi og að hurðirnar eru opnaðar með því að renna þeim til hliðar en ekki upp og meðfram lofti eins og venja er við vélbúna opnun á bílskúrshurðum hér á landi.

Í 1. mgr. 4. gr. laga um þjónustukaup nr. 42/2000 segir að útseld þjónusta, sem veitt er í atvinnuskyni, skuli ávallt vera byggð á fagþekkingu og í samræmi við góða viðskiptahætti sem tíðkast hverju sinni. Skylt sé að veita allar upplýsingar og leiðbeiningar um vinnu verks með hagsmuni neytanda fyrir augum. Þá er kveðið á um leiðbeiningarskyldu seljanda þjónustu í 6. gr. laganna

Fyrir rétti viðurkenndi stefndi að Á-kk-nf S-kk-nf, er setti upp bílskúrshurðirnar, hefði sagt sér, áður en hafist var handa, að hann hefði ekki áður sett svona hurðir upp og treysti hann sér ekki til að gera fast tilboð í verkið. Ekki hafi verið rætt um hvað langan tíma það tæki. Verkið var unnið á tímabilinu 4. september til 19. október 2005. Mátti stefnda vera kunnugt um það og hefði hann getað fylgst með að unnið var við uppsetningu á bílskúrshurðum á heimili hans að Skeljatanga 7 í Reykjavík á þeim tíma.

Í 7. gr. laga um þjónustukaup segir að seljandi geti þrátt fyrir ákvæði 6. gr. krafist greiðslu vegna vinnu og útlagðs kostnaðar að svo miklu leyti sem það getur talist sanngjarnt.

Stefndi fékk dómkvaddan matsmann, H-kk-þf S-kk-þf byggingatæknifræðing og húsasmíðameistara, til að meta hvað væri eðlilegt og sanngjarnt endurgjald fyrir vinnu stefnanda og efni frá honum við uppsetningu bílskúrshurða að Skeljatanga 7. Í matsgerðinni, sem dagsett er 30. ágúst 2007, segir m.a. að matsmanni sé ekki kunnugt um að hurðir eins og matsþoli setti upp í bílskúr matsbeiðanda hafi [áður] verið notaðar hér á landi. Þá segir orðrétt:

Gera þurfti sérstakar ráðstafanir til að tryggja hurðarbrautum festu í útveggjum og telur matamaður að frágangur sé vandaður og tryggur. Nokkur tími fer í þann frágang sem og að draga að efni ásamt því að útfæra lausn í upphafi.

Matsmanni virðist sem að ótti uppsetningarmanna við að gera mistök hafi gert að sérstakalega var vandað til uppsetningar hurðanna. Sem dæmi má nefna að mjög var vandað til afréttingar á brautum og þær festar tryggilega.

Eðlilegt og sanngjarnt verð fyrir uppsetningu á bílskúrshurðunum taldi matsmaðurinn vera „255.000 til 299.000 krónur með vsk.“

Rétt er og sanngjarnt, með hliðsjón af því hve vinnan var mikil og hvers eðlis hún var, að taka mið af matsgerðinni við úrlausn þessa máls, sbr. ákvæði 28. gr. laga um þjónustukaup nr. 42/2000.

Samkvæmt framansögðu verður stefndi dæmdur til að greiða stefnanda 255.000 krónur með vöxtum og málskostnaði, allt eins og í dómsorði segir.

P-kk-nf Þ-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóminn.

DÓMSORÐ:

Stefndi, Ó-kk-nf A-kk-nf H-kk-nf, greiði stefnanda, Hurðarþjónustunni Ási ehf., 255.000 krónur auk dráttarvaxta samkvæmt III. kafla laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 25. janúar 2006 til greiðsludags.

Stefndi greiði stefnanda 80.000 krónur í málskostnað.

P-kk-nf Þ-kk-nf