E-6189/2005

Mál þetta er höfðað með stefnu birtri 21. mars 2006 og dómtekið 9. október sl. Stefnandi er Í-kvk-nf K-kvk-nf, Flétturima 33, Reykjavík og hafa lögráðamenn hans, K-kk-nf I-kk-nf og A-kvk-nf H-kvk-nf, höfðað málið fyrir hans hönd. Stefndi er Reykjavíkurborg, Ráðhúsinu við Tjarnargötu, Reykjavík.

Stefnandi krefst þess að viðurkennd verði skaðabótaábyrgð stefnda vegna tjóns sem stefnandi varð fyrir 18. september 2002 er hann féll á skólalóð Rimaskóla með þeim afleiðingum að tvær tennur brotnuðu og ein losnaði. Hann krefst einnig málskostnaðar.

Stefndi krefst aðallega sýknu, til vara sýknu að svo stöddu, en til þrautavara að stefndi verði aðeins talinn skaðabótaskyldur vegna hluta tjóns stefnanda. Hann krefst einnig málskostnaðar.

I

Málsatvik

Málsatvik eru ágreiningslaus.

Laust fyrir kl. 11.30 hinn 18. september 2002 var stefnandi, sem er nemandi í Rimaskóla, á leið í kennslustund úr frímínútum. Samkvæmt skriflegri aðilaskýrslu stefnanda var inngangur í skólann á jarðhæð lokaður. Sneri þá stefnandi ásamt öðrum nemendum frá innganginum og ætluðu þau upp tröppur sem þarna voru til að komast inn í skólann í gegnum inngang á annarri hæð. Neðst við tröppurnar rann stefnandi í sandi og möl og skall með andlitið í aðra eða þriðju tröppu með þeim afleiðingum að tvær tennur brotnuðu og ein tönn losnaði alveg. Í kjölfarið var stefnanda fylgt til skólahjúkrunarfræðings sem gerði foreldrum hans viðvart. Var stefnandi kominn til tannlæknis um einni klukkustund eftir atvikið í fylgd foreldra sinna. Sama dag tilkynnti faðir stefnanda atvikið til lögreglu auk þess sem hann tók myndir af aðstæðum á slysstað að viðstöddum lögreglumanni. Hafa þær myndir verið lagðar fram í málinu.

Við aðalmeðferð málsins gekk dómari á vettvang ásamt forsvarsmönnum stefnanda og lögmönnum aðila. Á vettvangi var einnig viðstaddur H-kk-nf Á-kk-nf, skólastjóri Rimaskóla. Aðstæður við Rimaskóla eru þannig leiksvæði skólans liggur til suðurs frá aðalinngangi og liggur gönguleið yfir á svæðið niður steinsteyptar tröppur sem liggja skammt frá skólabyggingunni. Af leiksvæðinu er inngangur í bygginguna beint inn á jarðhæð skólans. Samkvæmt skýringum lögmanna á vettvangi var það þessi inngangur sem stefnandi sneri frá áður en slysið varð. Á milli umræddra trappa, sem liggja á milli gönguleiðar að aðalinngangi og leiksvæðis, og skólabyggingarinnar er beð þar sem gróðursettir hafa verið runnar og ýmsar smáplöntur. Við vettvangsgöngu var í beðinu nokkur sandur og möl auk þess sem sandur og möl hafði safnast við tvær fjalir sem komið hafði verið fyrir neðst á girðingunni sem liggur neðanvert meðfram beðinu. Af aðilaskýrslu stefnanda verður ráðið að hann mun hafa farið meðfram beðinu neðanverðu og beygt áleiðis upp tröppurnar til vinstri en við það fallið með framangreindum afleiðingum.

Samkvæmt skýrslu H-kk-ef Á-kk-ef, skólastjóra Rimaskóla, fyrir dómi hafði umrætt beð verið lagfært síðla sumars eða snemma hausts 2002, en áður hafði oft myndast þarna moldarsvað vegna leiks barna. Höfðu verið gróðursett tré og aðrar plöntur og sett yfir beðið möl og sandur. Þessi sandur hafi borist yfir lága brík sem var neðst á girðingunni. Í framburði skólastjórans kom fram að magn sands og malar hefði verið meira en sást á framangreindum myndum sem teknar voru af föður stefnanda skömmu eftir slysið. Hann staðfesti einnig að umræddur staður væri á lóð skólans og undir umsjón starfsmanna hans og stefnda. Þá kom fram að eftir slysið hefðu verið gerðar ráðstafanir til að varna því að sandur og möl bærist úr beðinu yfir gangstéttina með því að bæta við fjöl neðst á grindverk.

Í málinu liggur fyrir vottorð G-kvk-ef H-kvk-ef, tannlæknis, 28. október 2004 sem miðast við skoðun á stefnanda sama dag. Kemur þar fram að endanlegar viðgerðir á tönnum 21 og 11 muni fara fram þegar kjálki stefnanda sé fullvaxinn um 18 til 20 ára aldur. Viðgerð á tönn 22 sé hins vegar þess eðlis að leitast verði við að viðhalda henni. Talið er erfitt að meta kostnað við viðgerðir, m.a. vegna þess að ekki þykir unnt að útiloka að rótarfylla þurfi tönn 11 í framtíðinni. Um afleiðingar slyssins liggur einnig fyrir matsgerð P-kk-ef Æ-kk-ef P-kk-ef, tannlæknis, 28. ágúst 2006 sem dómkvaddur var að beiðni stefnanda í þinghaldi 10. maí 2006. Í matsgerðinni kemur fram að best sé að halda tönn 21, sem sé ónýt, til 18-20 ára aldurs og koma þá fyrir tannplanti. Ekki sé hægt að útiloka að rótarfylla þurfi tönn 11, en endanleg viðgerð á henni fari einnig fram eftir að kjálki hafi náð fullum vexti um 18-20 ára aldur. Tönn 22 er aðeins talin lítið brotin og þykir mega viðhalda þeirri plastfyllingu sem þar sé. Í matsgerðinni kemur fram það álit að stefnandi hafi orðið fyrir varanlegum miska sem metinn er 1%, en tímabil þjáninga er talið vera frá slysdegi til 9. október 2002. Þá kemur fram að líta beri á fyrirliggjandi tannviðgerðir stefnanda sem bráðabirgðaviðgerðir og verði fyrst um varanlega meðferð að ræða á aldrinum 18-20 ára. Postulínskrónur þurfi í framhaldinu að endurnýja á 12-20 ára millibili sem þýði 3-4 krónur á tönn 11 og 21. Plastfyllingu í tönn 22 þurfi að endurnýja á 5-8 ára fresti. Þá þurfi að gera ráð fyrir endurnýjun á tannstæði tannar 21 a.m.k. einu sinni.

Við aðalmeðferð málsins gáfu lögráðamenn stefnanda, K-kk-nf I-kk-nf og A-kvk-nf H-kvk-nf, aðilaskýrslur. Þá gaf skýrslu sem vitni H-kk-nf Á-kk-nf skólastjóri sem áður greinir. Í skýrslu sinni fyrir dómi staðfesti K-kk-nf I-kk-nf að þær myndir sem hann tók og lagðar hafa verið fram í málinu hefðu verið teknar sama dag og slys stefnanda varð. Að öðru leyti þykir ekki ástæða til að rekja sérstaklega munnlegar skýrslur.

II

Málsástæður og lagarök stefnanda

Stefnandi byggir á því að um vanbúnað á skólalóð hafi verið að ræða. Hönnun og útfærsla á umræddu blómabeði hafi verið til þess fallin að skapa óþarfa hættu, en sandur og möl hafi skriðið úr beðinu og á gangstétt sökum þess hve beðið hallaðist. Ekki hafi verið viðunandi hindranir umhverfis beðið til að hindra að úr því bærist sandur. Slíkt hefði þó verið auðvelt og kostnaðarlítið. Það sé skylda yfirvalda að skólalóð sé þannig gerð að hún skapi ekki hættu og þar leynist ekki slysagildrur. Stefnandi vísar í þessu sambandi til aðalnámskrár grunnskóla, laga nr. 40/1991 um félagsþjónustu sveitarfélaga, barnalaga nr. 20/1992 og lögræðislaga nr. 71/1997. Það leiði af þessum lögum að þeir sem taki að sér tímabundið umönnun barna beri ríkar skyldur til að tryggja öryggi þeirra. Stefnandi vísar í þessu sambandi einnig til 21. gr. grunnskólalaga nr. 66/1995 og reglugerðar nr. 519/1996 um lágmarksaðstöðu grunnskóla. Telur stefnandi að frágangur beðsins hafi ekki verið í samræmi við þessar reglur. Þar sem mikill fjöldi barna sé að leik á skólalóðinni sé nauðsynlegt að gera allar tiltækar varúðarráðstafanir. Stefnandi byggir á því að skólinn og skólalóðin verði að skoðast sem vinnustaður þeirra nemenda sem þar stunda nám. Hafi lögum nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum ekki verið fullnægt.

Stefnandi grundvallar kröfu sína einnig á því að skólayfirvöld hafi vanrækt umhirðu skólalóðarinnar. Hafi þannig borið að sópa gangveginn og tryggja öryggi barna á leiksvæðinu. Telur stefnandi að ódýrt hefði verið að gera svæðið hættulaust, en forsvarsmönnum skólans hefði átt að vera ljóst að sandur á þessum stað gat verið hættulegur. Vísar stefnandi til þess að samkvæmt myndum sem teknar voru á slysdegi hafi sandur verið mun meiri á umræddum stað en eðlilegt geti talist. Hafi forsvarsmönnum skólans borið að grípa til aðgerða til að forða tjóni. Stefnandi vísar til þess að eftir slysið hafi verið sett aukatréspýta fyrir framan beðið til varna því að sandur bærist á stéttina.

Stefnandi vísar til dóma Hæstaréttar um þær ríku skyldur sem skóli beri til að tryggja öryggi nemenda. Þá dregur hann þá ályktun af dómum að sakarmat eigi að vera strangt. Hann vísar að öðru leyti til almennu skaðabótareglunnar, reglunnar um vinnuveitendaábyrgð og uppsafnaðrar sakar ótilgreindra starfsmanna. Til stuðnings framsetningu kröfu sinnar er vísað til 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

III

Málsástæður og lagarök stefnda

Sýknukrafan stefnda er í fyrsta lagi reist á því að ósannað sé að stefnandi hafi orðið fyrir tjóni í skilningi skaðabótaréttarins vegna slyssins 18. september 2002 sem ekki hafi þegar fengist bætt, eða geti fengist bætt, úr almannatryggingum og/eða með framlagi stefnda að fjárhæð 100.000 krónur. Bendir stefndi hér á 3. tölulið 2. gr. og 11. gr. reglugerðar nr. 815/2002 um þátttöku Tryggingastofnunar ríkisins í kostnaði við tannlækningar en reglugerð þessi hafi verið sett með stoð í 3. mgr. 33. gr., 36., 37. og 66. gr. laga nr. 117/1993 um almannatryggingar. Samkvæmt þessum ákvæðum sé kostnaðarhlutdeild Tryggingastofnunar vegna tannlækninga barna yngri en 18 ára 75%, með ákveðnum undantekningum þó. Auk þess greiði Tryggingastofnun 80% kostnaðar við nauðsynlegar tannlækningar vegna sannanlegra alvarlegra afleiðinga slysaatburða. Stefndi telur að til tjóns geti ekki talist áætlað framtíðartjón stefnanda vegna tannaðgerða sem framkvæmdar kunna að verða á aldursbilinu 18-20 ára. Þá sé ósannað að stefnandi hafi orðið fyrir varanlegum miska eða varanlegri örorku vegna óhappsins.

Stefndi reisir varakröfu sína um sýknu í öðru lagi á því að hið ætlaða tjón stefnanda vegna óhappsins 18. september 2002 sé ekki að rekja til atvika sem stefndi beri skaðabótaábyrgð á að lögum. Stefndi mótmælir því að skólalóðin við Rimaskóla hafi með einhverjum hætti verið vanbúin, skapað hættu eða þar leynst slysagildrur. Stefndi mótmælir sem þýðingarlausum tilvísunum til laga nr. 40/1991 um félagsþjónustu sveitarfélaga, barnalaga nr. 20/1992 og lögræðislaga nr. 71/1991. Loks er því mótmælt að skólalóð geti talist til vinnustaðar í skilningi laga nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum. Þannig byggir stefndi á því að engar ályktanir verði dregnar af framangreindum lögum um aðbúnað skólabygginga.

Stefndi telur að frágangur og viðhald blómabeðsins innan girðingar meðfram stétt og tröppum við Rimaskóla hafi verið fullnægjandi. Þannig hafi grófkornóttur sandur verið settur yfir moldina og tré gróðursett sumarið 2002 til að koma í veg fyrir að þar myndaðist drullusvað, en slíkt hafði gjarnan áður hent. Þótt stefnandi hafi runnið til í sandi geti stefndi ekki borið skaðabótaábyrgð á því. Við stefnanda hafi blasað að sandur var á stéttinni og hafi honum borið að haga för sinni með aðgát í samræmi við það. Þá byggir stefndi á því að hann geti ekki borið ábyrgð á því að sandur kunni að hafa fokið úr blómabeðinu innan girðingar og út á stétt, frekar en að stefndi beri ábyrgð á veðri almennt. Loks er byggt á því að yfirmönnum skólans hafi ekki verið kunnugt um sandinn á stéttinni og útbreiðslu hans. Þannig hafi enginn kvartað við þessa aðila yfir því að sandur væri á stéttinni. Stefndi mótmælir því að tilkoma viðbótarspýtu á grindverk við stéttina styðji sjónarmið sem stefnandi byggi á um skaðabótaskyldu. Þannig megi ávallt bæta aðbúnað á skólalóð, enda þótt fyrri aðbúnaður geti ekki talist hafa verið vanbúinn í skilningi skaðabótaréttarins.

Stefndi byggir á því að slysið sé að rekja til óhappatilviljunar eða klaufaskapar stefnanda, sem stefndi geti ekki borið skaðabótaábyrgð á. Telur stefndi að ef stefnandi hefði farið um svæðið með þeirri aðgætni sem gera mátti kröfu til hefði óhapp þetta ekki orðið. Margt bendi til að stefnandi hafi farið hratt yfir þegar slysið varð. Þá verði að líta til þess að stefnandi hafði oft farið um stéttina og tröppurnar við skólann á þeim tíma sem hann stundaði nám við skólann og því mátt gera sér grein fyrir aðstæðum. Af þessum sökum verði að sýkna stefnda.

Stefndi mótmælir því að meta skuli atvik í máli þessu á mælikvarða strangara sakarmats en á við um umráðamenn fasteigna almennt. Tilvísan til dómafordæma er mótmælt sem ósambærilegum við mál þetta.

Krafa stefnda um sýknu að svo stöddu grundvallast á því að þótt sýnt kunni að vera fram á að stefnandi verði fyrir tjóni um 18-20 ára aldur liggi ekki fyrir tjón nú. Beri af þessum sökum að sýkna stefnda að svo stöddu. Þrautavarakrafa stefnda byggist á því að stefnandi hafi sýnt af sér gáleysi og sé óhappið fyrst og fremst að rekja til klaufaskapar og/eða aðgæsluleysis stefnanda sjálfs.

Um lagarök vísar stefndi einkum til almennra reglna skaðabótaréttarins um tjón tjónþola, saknæmi, orsakasamhengi, sönnunarbyrði, gáleysi og eigin sök. Þá vísar stefndi til laga nr. 117/1993 um almannatryggingar og reglugerðar nr. 815/2002 um þátttöku Tryggingastofnunar ríkisins í kostnaði við tannlækningar.

IV

Niðurstaða

Samkvæmt matsgerð dómkvadds matsmanns, P-kk-ef Æ-kk-ef P-kk-ef tannlæknis, voru varanlegar afleiðingar slyssins 18. september 2002 þær að tönn 21 dróst úr tannstæði sínu, tönn 11 brotnaði illa og lítið brot varð á tönn 22. Taldi matsmaðurinn að tönn 21 myndi örugglega tapast í framtíðinni, en óvíst væri um tönn 11. Í matsgerðinni kemur fram að æskilegast sé að halda tönn 21 fram að 18 til 20 ára aldri þegar kjálkabein er hætt að vaxa og koma þá fyrir tannplanti með postulínskrónu. Að því er tönn 11 varðar telur matsmaðurinn að viðhalda þurfi reglulega bráðabirgðaplastfyllingum fram að 18 til 20 ára aldri en þá verði komið fyrir varanlegri postulínskrónu. Ekki sé þó útilokað að fjarlægja þurfi tönnina. Um tönn 22 segir matsmaður að henni megi viðhalda með þeirri plastfyllingu sem þar sé.

Það er meginregla skaðabótalaga nr. 50/1993 að ákvörðun bóta fyrir varanlegt líkamstjón miðist við ástand tjónþola þegar það er orðið stöðugt, sbr. 2. til 5. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Eftir að uppgjör bóta fyrir varanlegt líkamstjón liggur fyrir verður tjónþola talið heimilt að krefjast þess að mál hans sé endurupptekið, ef um er að ræða ófyrirsjáanlegan sjúkrakostnað vegna slyss, sbr. til hliðsjónar þau rök sem 11. gr. laga nr. 50/1993 er reist á. Af þessu leiðir hins vegar einnig að tjónþola ber að hafa uppi kröfur um fyrirsjáanlegan og óhjákvæmilegan sjúkrakostnað áður en upphaflegt bótauppgjör fer fram að viðlögðum tómlætisáhrifum og fyrningu kröfunnar.

Með vísan til framangreindrar niðurstöðu dómkvadds matsmanns telur dómari að stefnandi hafi leitt nægilegar líkur að því að hann muni verða fyrir verulegum útgjöldum vegna tannviðgerða, einkum um og eftir 18 ára aldur. Eru þessi útgjöld augljóslega langt umfram þá fjárhæð sem stefndi hefur þegar greitt stefnanda. Getur það ekki haggað þessari niðurstöðu þótt heimildir séu í lögum og stjórnvaldsfyrirmælum fyrir Tryggingastofnun ríkisins til að endurgreiða verulegan hluta tannlækninga vegna alvarlegra slysa þegar bætur frá tjónþola eða tryggingafélagi fást ekki greiddar. Þótt óvissa sé um nákvæmt umfang þessara útgjalda verður hún ekki talin svo mikil að ómögulegt sé að meta tjón stefnanda að þessu leyti. Athugast í því sambandi að ófyrirsjáanleg aukning tannlæknakostnaðar, t.d. vegna þess að nauðsynlegt reynist að fjarlæga tönn 11, kann að leiða til endurupptöku bótakröfu eftir að uppgjör hefur farið fram. Samkvæmt framangreindu verður stefndi ekki sýknaður með vísan til þess að ekki hafi verið sýnt fram á tjón stefnanda. Af sömu ástæðum verður ekki fallist á kröfu hans um sýknu að svo stöddu.

A

Með vísan til yfirlýsingar lögmanns stefnda í munnlegum málflutningi telst ágreiningslaust að stefnandi rann á sandi og möl laust fyrir kl. 11.30 hinn 18. september 2002 þegar hann var á leið upp steinsteyptar tröppur sem tengja leiksvæði Rimaskóla við inngönguleið að aðaldyrum skólans. Samkvæmt skriflegri aðilaskýrslu stefnanda, sem þykir óhætt að leggja til grundvallar um þetta atriði, hafði stefnandi, ásamt vinkonum sínum, fyrst ætlað að fara inn um dyr á jarðhæð. Þær reyndust lokaðar og sneri hópurinn þá við og fór til baka áleiðis að hinum steyptu tröppum sem liggja þarna skammt frá í því skyni að fara inn um aðalinnganginn. Samkvæmt þessu verður að miða við að stefnandi hafi gengið eða hlaupið meðfram því beði sem áður er lýst og síðan beygt til vinstri til þess að fara upp umræddar tröppur, en þá runnið í sandi og möl sem þarna hafði safnast saman með þeim afleiðingum að hann skall á annað eða þriðja þrep í steinsteyptum tröppunum.

Með vitnisburði H-kk-ef Á-kk-ef, skólastjóra Rimaskóla, er upplýst að það beð sem lá meðfram gangstéttinni og upp meðfram tröppunum hafði verið endurgert stuttu áður en slysið varð. Nánar tiltekið hafði verið plantað í beðið trjám og ýmsum plöntum, en áður hafði þarna verið gras- eða moldarbrekka sem börnin léku sér gjarnan í. Við endanlegan frágagn beðsins hafði það svo verið þakið með sandi og möl. Samkvæmt framburði H-kk-ef barst umtalsvert magn af sandi og möl yfir á gangstétt við beðið, bæði vegna leiks barna og af öðrum ástæðum. Við skýrslutökuna voru nefndum H-kk-þgf sýndar myndir sem teknar voru sama dag og slysið varð. Taldi hann að magn sands og malar á stéttinni hefði verið meira en myndirnar bæru með sér, enda hefði verið búið að sópa stéttina eitthvað strax eftir slysið.

Samkvæmt framangreindu verður að leggja til grundvallar að verulegt magn af sandi og möl hafi legið á gangstéttinni þar sem tröppurnar byrjuðu. Þá liggur einnig fyrir að í tilefni af umræddu slysi var girðing sem liggur meðfram beðinu neðanvert lagfærð og fjöl bætt neðst á hana í því skyni að sandur og möl bærist síður úr beðinu.

B

Almennt verður það ekki virt eiganda eða umsjónarmanni fasteignar til sakar þótt sandur eða möl sé á gangstétt sem hann ber ábyrgð á, enda má einatt búast við slíku við þær aðstæður sem eru ríkjandi hér á landi. Verður að gera þá kröfu til barna jafnt sem fullorðinna að þeir kunni fótum sínum forráð við aðstæður sem þessar. Í máli þessu telst hins vegar sannað að það magn sands og malar sem lá á stéttinni við tröppurnar í Rimaskóla var verulega umfram það sem gera má ráð fyrir á gangstéttum og steyptum eða malbikuðum flötum. Er það einnig álit dómara að þetta magn sands og malar hafi skapað hættu með hliðsjón af umferð fólks upp og niður þær tröppur sem áður er lýst. Eiga hér við sambærileg sjónarmið og mótast hafa í dómaframkvæmd um ráðstafanir vegna hálkubletta við gönguleiðir almennings í verslanir og opinberar byggingar.

Dómari lítur til þess að hér var um að ræða leiksvæði og gönguleið barna við grunnskóla í reglulegri umsjón starfsmanna skólans sem bar að gæta að því að umbúnaður svæðisins væri forsvaranlegur. Í ljósi þeirra krafna sem gera verður til umhirðu og viðhalds umbúnaðar á skólalóð með tilliti til öryggis nemenda er það þannig álit dómara að starfsmönnum stefndu hafi mátt vera ljóst að slysahætta skapaðist af því verulega magni af sandi og möl sem barst að hinum steinsteyptu tröppum sem stefnandi féll á. Þegar af þessum ástæðum ber stefndi skaðabótaábyrgð á tjóni stefnanda samkvæmt almennum reglum skaðabótaréttar og kemur því ekki til sérstakrar skoðunar hvort hönnun umrædds beðs hafi verið forsvaranleg.

C

Stefnandi var tæplega níu ára gamall þegar slysið 18. september 2002 átti sér stað. Þrátt fyrir ungan aldur mátti gera þá kröfu til stefnanda að hann kynni fótum sínum forráð og sýndi ákveðna aðgæslu þegar farið var yfir laust undirlag, svo sem sand eða möl. Á þetta því frekar við að sá sandur og sú möl sem safnast hafði fyrir á umræddum stað var vel sýnileg. Verður þá einnig að líta til þess að stefnandi var fastur nemandi við skólann og hlaut að vera kunnugur öllum aðstæðum á skólalóðinni en í málinu er upplýst að sandur og möl hafði verið á umræddum stað um nokkurt skeið. Verður slysið því að nokkru rakið til gáleysis stefnanda sjálfs. Verður stefnandi af þessum sökum látinn bera einn þriðja hluta tjóns síns sjálfur.

Samkvæmt framangreindu verður viðurkennt að stefndi beri ábyrgð á tjóni stefnanda vegna slyssins 18. september 2002 að tveimur þriðju hlutum.

Eftir úrslitum málsins verður stefndi dæmdur til að greiða stefnanda málskostnað sem þykir hæfilega ákveðinn 200.000 krónur og hefur þá ekki verið tekið tillit til virðisaukaskatts.

Af hálfu stefnanda flutti málið S-kk-nf Þ-kk-nf hrl.

Af hálfu stefnda flutti málið K-kvk-nf E-kvk-nf hrl.

S-kk-nf M-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð

Viðurkennt er að stefndi, Reykjavíkurborg, beri ábyrgð á tveimur þriðju hlutum tjóns stefnanda, Í-kvk-ef K-kvk-ef, vegna slyss sem stefnandi varð fyrir við Rimaskóla 18. september 2002.

Stefndi greiði stefnanda 200.000 krónur í málskostnað.

S-kk-nf M-kk-nf