S-202/2009

Mál þetta, sem þingfest var þann 7. maí 2009 og dómtekið 14. október sl., var höfðað með ákæru lögreglustjórans á Selfossi, dagsettri 4. apríl 2009, á hendur E-kvk-þgf Ó-kvk-þgf M-kvk-þgf, kt. 000000-0000, Túngötu 50, Eyrarbakka,

„fyrir líkamsárás

með því að hafa, aðfaranótt laugardagsins 11. október 2008 fyrir utan 800 Bar við Eyraveg á Selfossi, rifið í hár A-kvk-ef Ý-kvk-ef B-kvk-ef, kt. 000000-0000, þannig að hún féll í götuna og síðan sparkað í hana þar sem hún lá í götunni, með þeim afleiðingum að A-kvk-nf hruflaðist á báðum fótum við hné og á framanverðum fótleggjum og skarst á hægri fæti fyrir neðan hnéskel þannig að sauma þurfti 10 spor.

Telst brot þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19 frá 1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20,1981.

Þess er krafist að ákærða verði dæmd til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Í málinu gerir Ó-kk-nf S-kk-nf, hrl., f.h. brotaþola kröfu um að ákærðu verði með dómi gert að greiða skaðabætur samtals að fjárhæð kr. 414.483,- auk vaxta.“

Ákærða krefst sýknu en til vara að refsing verði felld niður. Þá mótmælti ákærða bótakröfunni. Þá krefst verjandi ákærðu málsvarnarlauna og að þau verði greidd úr ríkissjóði ásamt virðisaukaskatti. Aðalmeðferð í málinu hófst þann 19. júní sl. og framhald aðalmeðferðar þann 14. október sl. Var málið dómtekið að málflutningi loknum.

I.

Upphaf máls þessa er að þann 13. október 2008 mætti A-kvk-nf á lögreglustöðina á Selfossi til að kæra meinta árás þann 11. október sama ár. Kvaðst A-kvk-nf hafa verið að skemmta sér á skólaballi Fjölbrautaskóla Suðurlands þegar ákærða gekk á hana og hafi áreksturinn verið nokkuð harður og henni brugðið talsvert. A-kvk-nf hafi ýtt ákærðu frá sér og ákærða þá slegið A-kvk-þf í öxlina og síðan gengið í burtu. Að afloknum dansleik, þegar A-kvk-nf var að stíga upp í bifreið fyrir utan 800 Bar, hefði ákærða ráðist fyrirvaralaust aftan að henni, rifið í hár hennar og hún fallið við það í planið. Ákærða hefði haldið í hár A-kvk-ef en þær báðar fallið á planið og ákærða þannig sparkað í A-kvk-þf. Í framhaldi hefðu einhverjir komið að og dregið þær upp. A-kvk-nf hafi verið í stuttbuxum og því berleggjuð og hefði hún fengið slæman skurð á hægri fót auk þess að hruflast á nokkrum stöðum á þeim vinstri. Í framhaldi hefði A-kvk-nf farið á Heilsugæslustöðina á Selfossi þar sem saumuð voru tíu spor í sköflung hægri fótar.

II.

Skýrslur fyrir dómi.

Ákærða kom fyrir dóminn og kvaðst hafa verið á dansleik í umrætt sinn. Hún hefði gengið út og rekist utan í A-kvk-þf. A-kvk-nf hefði í framhaldi sagt kærasta ákærðu að ákærða hefði barið sig. Kærastinn hefði farið heim í framhaldi og ákærða orðið reið. Hún hefði farið út og hitt sameiginlegan vin þeirra, Á-kk-þf, sem hefði sagt sér að A-kvk-nf ætlaði heim með kærasta ákærðu. Kvaðst ákærða hafa talið þetta rangt þar sem A-kvk-nf hefði átt kærasta á þessum tíma. Kvað hún Á-kk-þf vin sinn hafa hvatt sig til að ráðast á A-kvk-þf en ákærða kvaðst hafa verið mjög ölvuð. Í framhaldi kvaðst ákærða hafa „bilast“ og ráðist á A-kvk-þf þar sem hún var að fara inn í bifreið, rifið í hárið á henni og þær við það báðar fallið í jörðina. Þær hefðu spriklað eitthvað þar sem þær lágu í jörðinni og þær síðan verið dregnar sundur og A-kvk-nf farið í burtu í bíl. Ekki hefði verið um spörk að ræða af hálfu ákærðu en hún hefði verið í flatbotna stígvélum. Aðspurð um áverkana á hné A-kvk-ef kvaðst ákærða ekki hafa séð neina áverka á henni þegar þær voru dregnar í sundur.

A-kvk-nf Ý-kvk-nf B-kvk-nf kom fyrir dóminn og kvaðst hafa verið á skólaballi ásamt vinkonum sínum. Inni á ballinu hefði ákærða gengið á sig, sem hefði verið óþægilegt, auk þess sem ákærða hefði slegið hana í öxlina og farið síðan í burtu. A-kvk-nf kvaðst hafa rætt við kærasta ákærðu og beðið hann um að tala um fyrir ákærðu. A-kvk-nf hefði síðan skemmt sér það sem eftir var dansleiks. Þegar dansleiknum var lokið hefði A-kvk-nf ætlað heim og verið á leið inn í bifreið þegar ákærða kom og réðst á hana. Ákærða hefði komið aftan að sér og þær fallið í jörðina. Ákærða hefði sparkað í sig með þeim afleiðingum að hún hefði fengið skurð á sköflunginn sem þurfti að sauma með níu sporum. A-kvk-nf kvað þær hafa slegist þegar þær lágu á jörðinni. A-kvk-nf sagði að einhver hefði dregið þær sundur og A-kvk-nf verið dregin inn í bifreið. Hún viti hins vegar ekki hver hafi gert það. Kvaðst A-kvk-nf fyrst hafa farið heim til vinar síns þar sem hún hefði farið í sturtu og hreinsað sárið. Þá hefði komið í ljós að skurðurinn var það djúpur að það þyrfti að sauma hann og í framhaldi hefði hún farið á heilsugæsluna. A-kvk-nf kvaðst ekki hafa getað mætt í skóla í eina til tvær vikur eftir tilvikið þar sem hún hefði ekki getað ekið sjálf en hún stundaði nám í Reykjavík. Þá sé hún með ör eftir skurðinn auk þess sem hún verði þreytt í fætinum ef hún gengur mikið eða hjólar.

H-kvk-nf E-kvk-nf gaf símaskýrslu fyrir dóminum og kvaðst hafa setið undir stýri í bifreið þegar brotaþoli var dreginn inn í bifreiðina og hafi hún þá verið blóðug á fótum og blóð hafi verið í sæti og gólfi bifreiðarinnar daginn eftir. Kvað hún að brotaþoli hefði komið inn í bílinn en ákærða ögrað henni svo brotaþoli fór aftur út úr bifreiðinni og þá hefðu slagsmálin haldið áfram. H-kvk-nf kvaðst hafa ekið brotaþola heim til vinar þeirra og skilið hana eftir þar. Henni hefði síðar verið ekið á heilsugæsluna. H-kvk-nf kvaðst hafa séð slagsmálin í hliðarspegli bifreiðarinnar.

Á-kk-nf F-kk-nf G-kk-nf gaf símaskýrslu fyrir dóminum. Kvað hann ákærðu hafa verið við bifreið hans og verið í uppnámi. Hún hefði séð brotaþola úti við og ráðist á hana en brotaþoli hafi snúið baki í ákærðu. Brotaþoli hafi verið að setjast inn í bifreið og ákærða þá ráðist á hana og rifið hana niður í götuna og þær slegist þar og sparkað hvor í aðra. Á-kk-nf kvaðst ekki hafa tekið eftir áverkum á brotaþola en hann hefði gengið að stelpunum og tekið ákærðu og farið með hana í bifreið sína. Brotaþoli hefði eftir það farið inn í bifreið og farið í burtu. Kvað Á-kk-nf brotaþola hafa verið við farþegahurðina fyrir aftan bílstjórasætið þegar ákærða réðst á hana.

Ö-kk-nf Þ-kk-nf A-kk-nf kom fyrir dóminn og kvaðst hafa verið á vettvangi en hann myndi lítið þar sem langt væri um liðið. Kvaðst hann lítið hafa séð en heyrt læti í stelpunum. Minnti hann að ákærða hefði komið aftan að brotaþola og ráðist þannig á hana en ákærða hefði síðan verið dregin spriklandi í burtu. Kvaðst Ö-kk-nf ekki hafa séð spörkin lenda á brotaþola en hann hefði séð að hún var blóðug á hnjánum.

S-kk-nf B. J-kk-nf læknir gaf símaskýrslu fyrir dóminum og staðfesti vottorð sitt sem lagt var fram í dóminum. Aðspurður kvað hann skurðinn á hné brotaþola hafa verið tættan og líklegast hafa komið við fall í götuna en skurðurinn var saumaður með tíu sporum. Kvað hann ólíklegt að slíkur skurður gæti komið við það eitt að dragast eftir götunni nema lenda þá með miklum þunga á einhverju oddhvössu, glerbroti eða einhverju slíku. Engin glerbrot hefðu verið í skurðinum en hann hefði örugglega tekið það fram í vottorðinu ef svo hefði verið. Þá kvað hann ólíklegt að slíkur skurður gæti orsakast af því að skríða eftir malbiki.

K-kk-nf S-kk-nf, kt. 000000-0000, kom fyrir dóminn og kvaðst hafa verið í leigubifreið sinni í umrætt sinn og séð út undan sér að slagsmál voru í gangi. Hann hefði síðar um nóttina verið kallaður á sjúkrahúsið og þá sótt stúlku sem kvaðst hafa lent í átökum fyrir utan 800 Bar. Kvaðst K-kk-nf ekki mundu þekkja stúlkurnar í dag ef hann hitti þær.

Niðurstöður:

Ekki er ágreiningur um að ákærða hafi ráðist að brotaþola og rifið í hár hennar með þeim afleiðingum að þær báðar féllu í jörðina. Í framhaldi slógust þær, en brotaþoli kvaðst hafa reynt að verjast spörkum ákærðu. Er áverkum brotaþola lýst í læknisvottorði S-kk-ef B. J-kk-ef læknis. Vitnisburður H-kvk-ef, Á-kk-ef og Ö-kk-ef styður, í öllum veigamestu atriðunum, að slagsmálin hafi verið fyrir utan bifreið þá sem brotaþoli fór síðan í burtu með.

Ákærða mótmælti því að áverkarnir gætu hafa verið af hennar völdum. Fyrir dóminum kvað S-kk-nf B. J-kk-nf læknir slíkan skurð, sem lýst er í vottorðinu, vel geta hlotist við fall í götu en taldi ólíklegt að slíkar afleiðingar gætu orðið við að skríða eftir malbiki nema lenda með þunga á einhverju oddhvössu. Þá staðfesti vitnið H-kvk-nf að brotaþoli hefði verið blóðug þegar hún kom inn í bifreiðina eftir slagsmálin og blóð hefði verið í sætum bifreiðarinnar daginn eftir. Ekkert hefur komið fram í málinu um að ákærða hafi skriðið þannig eftir bílaplaninu að hún hafi orðið fyrir áverkunum á þann hátt. Verður að telja sannað, svo hafið sé yfir skynsamlegan vafa, að ákærða hafi, með árás sinni, átt sök á því að brotaþoli fékk þá áverka sem lýst er í ákæru. Var árás ákærðu að öllu tilefnislaus og verður hún sakfelld fyrir þá háttsemi. Þær ástæður, sem ákærða tiltók fyrir dóminum að hefðu legið að baki árásinni, verða ekki metnar ákærðu til refsilækkunar.

Ákærðu hefur ekki verið gerð refsing áður, en hún var átján ára þegar brotið átti sér stað. Þá játaði ákærða strax brot sitt utan að hún kvað útilokað að þær afleiðingar að skurður á fæti brotaþola fyrir neðan hnéskel, sem þurfti að sauma með tíu sporum, hefði verið af hennar völdum.

Með vísan til þessa, játningar ákærðu, þess að henni hefur ekki verið gerð refsing áður og ungs aldurs hennar, þykir rétt að fresta ákvörðun refsingar, og skal hún niður falla að liðnum tveimur árum, haldi ákærða almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þá ber að dæma ákærðu til að greiða allan sakarkostnað sem er samkvæmt yfirliti 55.092 krónur, nánar tiltekið vegna læknisvottorðs, 13.260 krónur, og kostnaðar verjanda ákærðu á rannsóknarstigi, 41.832 krónur, auk málsvarnalauna skipaðs verjanda ákærðu, S-kk-ef S-kk-ef hrl. fyrir dómi, samtals 134.958 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Í málinu gerir Ó-kk-nf S-kk-nf hæstaréttarlögmaður, fyrir hönd brotaþola, kröfu um að ákærðu verði gert að greiða brotaþola skaðabætur, samtals að fjárhæð 414.483 krónur auk vaxta.

Ákærða hefur verið sakfelld fyrir líkamsárás og á brotaþoli rétt á að fá sér dæmdar miskabætur samkvæmt 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Með vísan til áverka á brotaþola og þeirra afleiðinga sem hún hefur lýst, þykja bætur hæfilega ákveðnar 100.000 krónur. Þá ber að dæma ákærðu til að greiða útlagðan kostnað brotaþola, sem er samtals 2.433 krónur, og kostnað lögmanns brotaþola sem þykir hæfilega ákveðinn 100.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti. Í ákæru er gerð krafa um vexti en ekki vísað til neinna lagaákvæða né tímabils. Er vaxtakrafan svo vanreifuð að vísa ber henni frá dómi.

J-kvk-nf G-kvk-nf fulltrúi flutti mál þetta af hálfu ákæruvaldsins.

Á-kvk-nf G-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð :

Ákvörðun refsingar ákærðu, E-kvk-ef Ó-kvk-ef M-kvk-ef, er frestað og skal hún niður falla að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærða almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærða greiði allan sakarkostnað sem er samtals 190.050 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda hennar, S-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 134.958 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Ákærða greiði Ó-kk-þgf S-kk-þgf hæstaréttarlögmanni, fyrir hönd brotaþola, samtals 202.433 krónur í skaðabætur.

Á-kvk-nf G-kvk-nf.