S-810/2012

Mál þetta, sem dómtekið var fimmtudaginn 20. júní 2013, er höfðað með ákæru, útgefinni af sérstökum saksóknara 8. nóvember 2012, á hendur X, kt. 000000-0000, [..], Garðabæ, „fyrir skilasvik með því að hafa sem framkvæmdastjóri, prókúruhafi og einn af eigendum einkahlutafélagsins Y ehf., kt. 000000-0000, millifært fjármuni af reikningi Y ehf. hjá Byr sparisjóði, nr. 1175-26-000687, á eigin reikninga hjá Landsbanka Íslands hf., nr. 101-26-741071 og Byr sparisjóði, nr. 1175-26-554009 og nr. 1175-26-065000, samtals að fjárhæð 52.900.099 krónur með 24 millifærslum á tímabilinu frá 3. febrúar 2009 til 6. október 2010, líkt og nánar verður rakið og notað í eigin þágu án þess að krafa hans á hendur félaginu hafi verið gjaldkræf og þannig skert rétt lánardrottna Y ehf. til að öðlast fullnægju af eignum félagsins. Kröfu ákærða á hendur Y ehf. er að rekja til lánveitingar hans til félagsins að fjárhæð krónur 139.971.500 sem hann veitti árið 2008 án allra trygginga og án þess að skriflegur lánssamningur hafi legið fyrir.

Hafi krafa ákærða allt að einu verið gjaldkræf á þeim tíma sem hann framkvæmdi millifærslurnar var hún svo há að greiðsla hennar skerti rétt annarra lánardrottna Y ehf. til þess að öðlast fullnægju af eignum félagsins.

Millifærslur ákærða á tímabilinu frá 3. febrúar 2009 til 6. október 2010 sundurliðast sem hér greinir:

Á þeim tíma sem ákærði framkvæmdi ofangreindar millifærslur var fjárhagsstaða Y ehf. bágborin. Y ehf. hafði tekið tvö lán hjá ALMC hf. (áður Straumur-Burðarás Fjárfestingabanki hf.), 22. nóvember 2007, annars vegar að fjárhæð 800.000.000 krónur, sem greitt var út í erlendri mynt og hins vegar 200.000.000 krónur. Lánin voru tryggð með veði í fasteignum Y ehf., að Suðurlandsbraut 8 og 10 í Reykjavík. Samkvæmt umræddum lánssamningum skyldu lánin að fullu greidd 22. nóvember 2008 en það var ekki gert. ALMC hf. sendi greiðsluáskorun til Y ehf. 23. desember 2009 og krafðist greiðslu á höfuðstól lánanna auk áfallinna vaxta. ALMC hf. sendi að nýju greiðsluáskorun til félagsins 4. febrúar 2010 þar sem krafist var greiðslu 2.278.744.323 króna. Þrátt fyrir greiðsluáskoranir ALMC hf. var ekki greitt inn á lánin. Óendurskoðaður ársreikningur Y ehf. fyrir árið 2009 var gefinn út 23. apríl 2010. Samkvæmt ársreikningnum var eigið fé félagsins neikvætt um 866.400.033 krónur árið 2009 og í áritun óháðs endurskoðanda segir að af þeim sökum leiki vafi á rekstrarhæfi félagsins. Árangurslaus kyrrsetningargerð á eignum Y ehf. vegna kröfu ALMC hf. var framkvæmd 19. október 2010 af fulltrúa sýslumannsins í Reykjavík. Félagið var að lokum úrskurðað gjaldþrota með úrskurði Héraðsdóms Reykjavíkur 17. desember 2010.

Telst háttsemin varða við 4. tölul. 1. mgr. 250. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Af hálfu þrotabús Y ehf. var höfð uppi einkaréttarkrafa í málinu, sem getið er í ákæru, en fallið var frá kröfunni við meðferð málsins fyrir dómi.

Verjandi ákærða krefst þess aðallega að ákærði verði sýknaður af kröfum ákæruvalds, en til vara að ákærða verði dæmd vægasta refsing er lög leyfa, sem jafnframt verði bundin skilorði. Þá er þess krafist að allur sakarkostnaður málsins, þ.m.t. málsvarnarlaun, greiðist úr ríkissjóði.

Málsatvik

Ákærði var framkvæmdastjóri og einn af eigendum einkahlutafélagsins Y, sem stofnað var 26. október 2007, en tilgangur félagsins var skráður kaup og sala fasteigna, rekstur fasteigna og skyldur rekstur. Voru ákærði og eiginkona hans eigendur að helmingshlut í félaginu á móti einkahlutafélaginu A, sem var í eigu B og C. Hinn 22. nóvember 2007 tók félagið tvö lán hjá Straumi-Burðarás Fjárfestingabanka hf., að fjárhæð 800.000.000 króna og 200.000.000 króna, með gjalddaga 22. nóvember 2008. Var hærra lánið greitt út í íslenskum krónum, en ekki erlendri mynt eins og ranglega greinir í ákæru, og gengistryggt miðað við japönsk jen og svissneskan franka. Lánin voru veitt til fjármögnunar kaupa félagsins á fasteignunum að Suðurlandsbraut 8 og 10 í Reykjavík og tryggð með veði í þeim. Kaupverð fasteignanna var 1.465.000.000 króna. Auk lánanna tveggja frá Straumi veittu seljendur fasteignanna félaginu 479.521.000 króna víxillán, sem var á gjalddaga 1. febrúar 2008. Félagið fékk síðar yfirdráttarlán hjá Byr sparisjóði, sem var varið til greiðslu víxillánsins á gjalddaga. Tóku ákærði, B og C síðan sameiginlega 400.000.000 króna lán hjá Byr sparisjóði, sem þeir báru persónulega ábyrgð á, en andvirði þess var varið til greiðslu á yfirdráttarláni félagsins.

Lán sem Y ehf. tók hjá Straumi voru ekki greidd á gjalddaga. Bankinn sendi félaginu greiðsluáskoranir 23. desember 2009 og 4. febrúar 2010, en samkvæmt síðara bréfinu nam krafa samkvæmt lánasamningunum þá rúmum 2.200.000.000 króna. Hinn 12. október 2010 krafðist ALMC hf., áður Straumur-Fjárfestingabanki hf., kyrrsetningar á eigum félagsins, en lögmaður þess mótmælti kröfunni á þeim grunni að stærstur hluti fjárkröfu bankans væri byggður á myntkörfuláni og að ekki hefði verið skorið úr um lögmæti þess, þannig að uppreiknuð krafa væri allt of há. Félagið var úrskurðað gjaldþrota 17. desember 2010 að kröfu ALMC hf.

Með bréfi, dagsettu 27. júní 2011, beindi skiptastjóri þrotabús félagsins tilkynningu samkvæmt 84. gr. laga um gjaldþrotaskipti nr. 21/1991 til efnahagsbrotadeildar ríkislögreglustjóra um úttektir og millifærslur ákærða af reikningi Y ehf. í Byr sparisjóði yfir á reikning ákærða í Landsbanka Íslands hf., samtals að fjárhæð 52.200.900 krónur í 24 millifærslum á tímabilinu frá 3. febrúar 2009 til 6. október 2010. Með stefnu, útgefinni 3. febrúar 2012, höfðaði þrotabúið mál á hendur ákærða til riftunar á framangreindum ráðstöfunum og endurheimtu verðmæta. Málið var fellt niður eftir að ALMC hf. og ákærði gerðu með sér samkomulag, dagsett 17. maí 2013. Samkvæmt samkomulaginu skyldi ákærði greiða þrotabúinu 25.000.000 króna og framselja ALMC hf. kröfur sínar í þrotabúið, en ALMC hf. skyldi óska eftir því við skiptastjóra að hann afturkallaði kæru á hendur ákærða og færi þess jafnframt á leit við sérstakan saksóknara að ákæra í málinu yrði afturkölluð. Í kjölfarið ritaði skiptastjóri sérstökum saksóknara bréf, dagsett 21. maí 2013, þar sem kemur fram að hann dragi tilkynningu sína til baka og fari þess á leit að ákæra í máli þessu verði felld niður, enda hafi tilefni hennar verið deila málsaðila sem þeir hafi leyst sín á milli með samkomulagi.

Verður nú gerð grein fyrir framburði ákærða og vitna við aðalmeðferð málsins og vitnað jafnhliða til gagna málsins eftir því sem nauðsynlegt þykir til skýringar.

Ákærði kvað Y ehf. hafa verið stofnað til að kaupa fasteignirnar að Suðurlandsbraut 8 og 10. Hann kvaðst hafa átt hugmyndina að fasteignakaupunum, verið framkvæmdastjóri félagsins, séð um daglegan rekstur þess og haft prókúru. Upphaflega hefði verið gert ráð fyrir því að viðskiptafélagar hans, C og B, legðu fé til verkefnisins. Ákærði kvað þá C hafa staðið saman að samningum við Straum-Burðarás Fjárfestingabanka vegna fjármögnunar fasteignakaupanna. Félagið hefði gert tvo lánasamninga við bankann og hefði gjalddagi lánanna verið 22. október 2008, en staðið hefði til að selja fasteignirnar tvær innan 12 mánaða frá lántökunni. Forsendur verkefnisins hefðu gjörbreyst við hrun á íslenskum fjármálamarkaði í október 2008 og hefði þá legið fyrir að fasteignirnar yrðu ekki seldar á þeim tíma sem gert hafði verið ráð fyrir. Ákærði kvaðst hafa haft samband við E-kk-þf Þ-kk-þf S-kk-þf, starfsmann Straums, 22. október 2008 og óskað eftir fundi með það fyrir augum að framlengja lánin. Hefðu þeir C átt í viðræðum við starfsmenn bankans um þetta.

Ákærði gerði grein fyrir lántöku þeirra C og B hjá Byr sparisjóði. Þeir hefðu hver um sig tekið um 140.000.000 króna skuldabréfalán, sem þeir ábyrgðust hver fyrir annan, og hefðu þeir lánað Y ehf. andvirðið til að greiða yfirdráttarlán félagsins hjá Byr. Engir samningar hefðu verið að baki láni þeirra til félagsins og ekkert ákveðið um gjalddaga eða vexti. Gert hefði verið ráð fyrir því að lánin yrðu greidd við sölu fasteignanna. Ákærði kvað C hafa látist af slysförum 3. júlí 2009. Sama ár hefði B verið úrskurðaður gjaldþrota. Hefði hann horfið af landi brott og flutt til Rússlands, en ákærði kvaðst ekki hafa náð sambandi við hann eftir það.

Borinn var undir ákærða tölvupóstur sem hann sendi E-kk-þgf Þ-kk-þgf S-kk-þgf, 18. mars 2010, þar sem eftirfarandi ummæli koma fram: „Ég hef ákveðið að taka þær krónur sem Y á á reikning sínum í Byr upp í skuld félagsins við mig. Félagið skuldar mér í dag á annaðhundrað milljónir. Þessar krónur mun ég geyma í minni vörslu þangað til að ég hef fengið það staðfest frá Straumi að Straumur Banki muni ekki gera kröfu um að D veiti Straumi veð í fasteign félagsins að Borgartúni 29 eða annari eign D ehf. Einnig geri ég kröfu um að Straumur muni ekki kaupa upp mögulegar kröfur af öðrum lánadrottnum á mínu nafni, nafni konunnar minnar eða félaga í okkar eigu til þess að valda okkur frekari skaða. Þegar undirritaður hefur fengið áðurnefndar yfirlýsingar frá Straumi Banka í hendur munu þær krónur sem teknar voru út af reikning félagsins í Byr verða skilað til baka til Straums að fullu.“ Ákærði kvaðst hafa átt í nánu samstarfi við E-kk-þf við að reyna að leysa skuldamál félagsins og hefði E-kk-nf ávallt fullvissað hann um að veðréttur, sem bankinn átti í húseign að Borgartúni 29, sem var í eigu félags á vegum ákærða, yrði ekki nýttur. Hann hefði verið mjög ósáttur við að ekki yrði staðið við það af hálfu bankans. Ákærði kvaðst hafa ráðfært sig við S-kk-þf Á. G-kk-þf, endurskoðanda félagsins, og H-kk-þf J-kk-þf, lögmann þess, og hefðu þeir tjáð honum að hann hefði fulla heimild til að láta félagið endurgreiða sér lánið sem hann hefði veitt því og hefði hann gert það. Þetta hefðu verið þeir menn sem þekktu rekstur félagsins best. Ákærði kvaðst hafa sent E-kk-þgf Þ-kk-þgf S-kk-þgf tölvupóstinn til að láta vita af því að hann ætlaði að greiða sér skuldina og því engum svikum eða blekkingum beitt í málinu. Þegar þarna var komið sögu hefði annar viðskiptafélagi hans verið látinn, en hinn gjaldþrota og fluttur af landi brott, eins og rakið hefur verið, en hann hefði verið persónulega ábyrgur vegna lántöku þeirra þriggja hjá Byr sparisjóði.

Ákærði staðfesti að hafa millifært fjármuni af bankareikningi Y ehf. yfir á eigin bankareikninga eins og í ákæru greinir. Hann kvað félagið hafa haft nokkrar leigutekjur vegna fasteignanna tveggja. Hann hefði greitt rekstrargjöld félagsins til að halda því gangandi áður en hann greiddi sjálfum sér hverju sinni. Fyrstu greiðslurnar, að fjárhæð um 4.600.000 krónur, hefðu verið hugsaðar sem þóknun til hans, en hann hefði átt að fá 1.500.000 krónur árlega fyrir að reka félagið. Um 48.000.000 króna hefðu hins vegar verið greiðslur upp í skuld félagsins við hann. Borið var undir ákærða að allar greiðslurnar hefðu verið færðar í bókhald félagsins sem greiðslur upp í skuld við hann og að ekki hefði komið fram á skattframtölum hans að hann hefði fengið laun eða þóknanir frá félaginu á þessum tíma. Ákærði kvaðst ekki hafa aðra skýringu á þessu en þá að staðið hefði til að gera allt upp þegar verkefninu væri lokið.

Ákærði kvaðst ekki hafa fengið svar við tölvupósti sínum til E-kk-ef Þ-kk-ef S-kk-ef og hefðu engar athugasemdir verið gerðar við millifærslurnar. Hann kvað starfsmenn Straums hafa haft aðgang að bankareikningi félagsins og hafa getað kynnt sér stöðu hans. E-kk-nf hefði kallað eftir yfirlitum yfir bankareikninginn á þessum tíma, auk þess sem hann hefði óskað eftir beinum aðgangi að upplýsingum um stöðu reikningsins, sem ákærði hefði veitt honum.

Ákærði kvað sér hafa komið mjög á óvart þegar krafist var kyrrsetningar á eignum félagsins, en hann hefði ekki talið að félagið yrði sett í þrot. Hann hefði haft samband við H-kk-þf J-kk-þf, lögmann félagsins, sem hefði ráðlagt honum að láta af greiðslunum, sem hann hefði gert. Borinn var undir ákærða tölvupóstur frá H-kk-þgf J-kk-þgf, dagsettur 12. október 2010, vegna kröfu ALMC hf. um kyrrsetningu á eigum félagsins, þar sem kemur fram að ákærði myndi vera að brjóta lög með því að taka út af reikningum félagsins það sem kemur inn á þá „frá og með núna“. Ákærði kvaðst hafa brugðist við þessari ábendingu og hætt að greiða inn á lánið. Ákærði kvað mikla óvissu hafa verið um skuldastöðu félagsins á þessum tíma.

Ákærði vísaði til tölvupóstsamskipta við E-kk-þf Þ-kk-þf S-kk-þf tveimur dögum eftir að lánin féllu í gjalddaga. Hann kvað þá E-kk-þf hafa átt fund í kjölfarið þar sem rætt hefði verið um hvernig finna mætti lausn á málinu, en ætlunin hefði verið að framlengja lánin. Hins vegar hefði ekki verið gengið frá skjölum um framlengingu vegna þess að Straumur hefði óskað eftir frekari tryggingum, sem ákærði og viðskiptafélagar hans hefðu ekki treyst sér til að leggja fram. Hann hefði átt viðræður við E-kk-þf Þ-kk-þf S-kk-þf um þessi mál allt árið 2009 og hefði ekki komið annað fram af hálfu Straums en að ætlunin væri að ljúka málinu þannig að „allir gengju skaðlausir frá borði“. Ákærði kvað það aldrei hafa komið sér til hugar að Y ehf. yrði lýst gjaldþrota. Óvissa hefði verið um fjárhæð kröfu Straums á hendur félaginu vegna gengisákvæðis í lánssamningi og kvaðst ákærði hafa talið kröfuna nægilega tryggða. Vísaði ákærði til þess að í desember 2008, eftir að lánið gjaldféll, hefði Straumur óskað eftir verðmati á fasteignunum að Suðurlandsbraut 8 og 10. Verðmatið, sem unnið var af löggiltum fasteignasala, liggur fyrir í málinu og kemur þar fram að eignirnar séu metnar á 2.560.000.000 króna. Í tölvupósti fasteignasalans til E-kk-ef Þ-kk-ef S-kk-ef, dagsettum 9. desember 2008, kemur fram að matið sé miðað við markaðsaðstæður á þeim tíma, sem hafi ekki verið með besta móti. Ákærði kvaðst ekki hafa vitneskju um verðmat sem síðar var unnið vegna eignanna að beiðni skiptastjóra félagsins. Það verðmat, sem einnig var unnið af löggiltum fasteignasala, liggur fyrir í málinu, dagsett 13. janúar 2011, en samkvæmt því nam markaðsverð eignanna 661.500.000 krónum á þeim tíma.

Vitnið, E-kk-nf Þ-kk-nf S-kk-nf, kvaðst hafa starfað sem sérfræðingur á lánasviði Straums-Burðaráss Fjárfestingabanka hf. og verið tengiliður bankans við forsvarsmenn Y ehf. frá upphafi viðskipta, undirbúið lánveitingu til félagsins, kynnt málið í lánanefnd og fylgst með verkefninu af hálfu bankans. Tölvupóstur ákærða til vitnisins frá 18. mars 2010 var borinn undir vitnið, en efni hans hefur áður verið rakið. Vitnið kvað þennan tölvupóst hafa borist eftir að ákærða hefði verið sent ábyrgðarbréf þar sem kom fram að bankinn krefðist frekari trygginga vegna láns félagsins með veðsetningu í húseigninni að Borgartúni 29. Hann kvaðst ekki hafa skilið ummæli í tölvupóstinum þannig að ákærði hygðist halda áfram að láta félagið greiða upp í skuld þess við hann. Vitnið kvaðst hafa verið að hætta störfum hjá bankanum um þetta leyti og hefði hann framsent tölvupóstinn á þá starfsmenn bankans sem tóku við verkefninu. Hann kannaðist við að ákærði hefði sagt honum að hann hefði samið við viðskiptafélaga sína um að hann fengi þóknun sem næmi 125.000 krónum á mánuði fyrir að reka fasteignina.

Vitnið gerði grein fyrir lánasamningum Y ehf. við Straum. Lán að fjárhæð 800.000.000 króna hefði verið greitt út í íslenskum krónum, en átt að endurgreiðast miðað við stöðu krónunnar gagnvart japönskum jenum og svissneskum franka. Lánin hafi verið tryggð með veðum í fasteignunum að Suðurlandsbraut 8 og 10, auk þess sem síðar hafi verið krafist viðbótarveðsetningar í fasteigninni að Borgartúni 29. Verðmæti trygginga hafi verið metið samfara lánveitingunni og hefði við það verið litið til kaupverðs fasteignanna og verðmats sem unnið var snemma árs 2007. Taldi vitnið að veðhlutfallið hefði verið nokkuð gott fyrir lánveitanda.

Vitnið staðfesti að legið hafi fyrir verðmat vegna fasteignanna að Suðurlandsbraut 8 og 10 frá 8. febrúar 2010, þar sem eignirnar hefðu verið metnar á 2.120.000.000 króna. Hann kannaðist jafnframt við að hafa óskað eftir óháðu verðmati með tölvupósti til ákærða 2. desember 2008. Verðmat löggilts fasteignasala hafi legið fyrir 9. sama mánaðar, þar sem eignirnar voru metnar á 2.560.000.000 króna, svo sem fyrr greinir.

Vitnið kvaðst hafa fundað með ákærða eftir að lánið gjaldféll og hefðu þeir unnið að því að leysa málið með þeim hætti að ekki væri „gengið fram af neinum“. Vitnið kvaðst hafa fengið upplýsingar og yfirlit yfir bankareikninga Y ehf. frá ákærða þegar hann leitaði eftir þeim. Að lokum hefði hann fengið heimild hjá ákærða til að afla þessara upplýsinga beint frá viðskiptabanka félagsins.

Vitnið, S-kk-nf Á. G-kk-nf, endurskoðandi Y ehf., kvað hlutahafa félagsins hafa útvegað lán árið 2008 til að greiða upp víxil, sem hafi verið hluti kaupverðs fasteignanna að Suðurlandsbraut 8 og 10. Vitnið kvaðst ekki vita til þess að gerður hefði verið samningur vegna lánsins til félagsins. Þá kvaðst hann ekki vita hvort ákveðið hefði verið hvenær ætti að greiða lánið til baka. Vitnið kvað greiðslur til ákærða á árinu 2009 hafa verið færðar í bækur félagsins sem greiðslur upp í skuld, en síðar hefði komið í ljós að hann hefði einnig talið sig eiga inni þóknun hjá félaginu.

Vitnið kvaðst hafa í byrjun árs 2010 sagt ákærða að ef hann ætti fé inni hjá félaginu væri honum heimilt að greiða sér upp í skuldina, en ákærði hefði leitað ráða hjá vitninu í þessu efni. Legið hefði fyrir að ákærði hefði ekki haft tryggingar fyrir láni sínu til félagsins. Þá hefði ákærði verið í ábyrgð vegna lána viðskiptafélaga sinna, en annar hefði verið látinn og hinn gjaldþrota. Á þessum tíma hefði ákærði átt viðræður við starfsmenn Straums um stöðu lánsins, en fallið hefðu dómar um ólögmæti gengistryggingar lána. Því hefði ekki verið hægt að ganga út frá því að bókhaldsleg staða félagsins væri vísbending um raunverulega skuldastöðu. Vitnið kvaðst því hafa litið svo á að ákærða væri heimilt að greiða inn á þá kröfu sem hann átti á félagið, en ráðlagt honum að láta starfsmenn Straums vita af því.

Borin var undir vitnið áritun þess í ársskýrslum félagsins vegna áranna 2008 og 2009, þar sem vakin er athygli á því að eigið fé félagsins hafi verið neikvætt um 683.800.000 krónur fyrra árið, en 866.400.000 krónur síðara árið, og séu skammtímaskuldir langt umfram veltufjármuni. Af þeim sökum leiki vafi um rekstrarhæfi félagsins. Vitnið kvaðst hafa talið skuldastöðu félagsins óljósa á þessum tíma vegna gengistryggða lánsins. Ef niðurstaðan hefði verið sú að um ólögmæta gengistryggingu hefði verið að ræða hefði skuldin við Straum helmingast og eigið fé félagsins samkvæmt því verið jákvætt um u.þ.b. 134.000.000 króna í árslok 2009. Vitnið áréttaði að meginforsenda reikningsskila væri sú að viðhafa varfærni um stöðu skulda. Í samræmi við það séu skuldir færðar eins og skuldareigandi telji þær vera.

Niðurstaða

Ákærði viðurkennir að hafa millifært fjármuni af reikningi Y ehf. yfir á bankareikninga sína, sem í ákæru greinir. Hann hefur borið að fyrstu fimm greiðslurnar hafi verið þóknun hans vegna rekstrar fasteigna félagsins, samkvæmt samkomulagi við aðra hluthafa. Hefur skýringum ákærða að þessu leyti ekki verið hnekkt. Óumdeilt er að millifærslur frá 18. mars 2009 hafi verið greiðslur vegna láns ákærða til félagsins og vísast til þess sem að framan er rakið um tilurð þess. Engir skriflegir samningar liggja fyrir um lán ákærða til félagsins og var gjalddagi þess ekki ákveðinn. Leiðir af almennum reglum kröfuréttar að félaginu bar að inna af hendi greiðslu skuldarinnar þegar ákærði krafðist þess. Verður því ekki fallist á að krafa ákærða hafi verið ógjaldkræf svo sem í ákæru greinir.

Ákærði kveðst hafa ráðfært sig við S-kk-þf Á. G-kk-þf, endurskoðanda félagsins, og H-kk-þf J-kk-þf, lögmann þess, áður en hann hóf að endurgreiða sér lánið og hafi þeir tjáð honum að honum væri það heimilt. S-kk-nf staðfesti það álit sitt fyrir dóminum, en kvaðst hafa ráðlagt ákærða að tilkynna starfsmönnum ALMC hf. að hann hygðist millifæra fé af reikningum félagsins. Liggur fyrir tölvupóstur ákærða til E-kk-ef Þ-kk-ef S-kk-ef, starfsmanns bankans, dagsettur 18. mars 2013, þar sem kemur fram að hann hyggist taka fé af reikningi félagsins upp í skuld. Þá liggur fyrir að ákærði hætti millifærslum eftir að honum barst tölvupóstur H-kk-ef J-kk-ef vegna kröfu um kyrrsetningu á eignum félagsins 12. október 2010, þar sem kom fram að úttektir af reikningum félagsins myndu vera ólögmætar „frá og með núna“.

Í ákæru er þess ekki getið hverjir lánardrottnar Y ehf. voru, en samkvæmt gögnum málsins var þar aðallega um að ræða Straum-Burðarás Fjárfestingabanka hf., síðar ALMC hf., vegna tveggja lána 22. nóvember 2007 að fjárhæð 800.000.000 króna og 200.000.000 króna, sem gjaldféllu 22. nóvember 2008. Skilmálum lánasamninga hefur verið lýst, en hærra lánið var greitt út í íslenskum krónum, en endurgreiðsla miðuð við gengi tveggja erlendra gjaldmiðla. Fór svo að krafa bankans á félagið hækkaði til muna á því tímabili sem um ræðir og nam rúmlega 2.200.000.000 króna í febrúar 2010. Fyrir liggur að ákærði átti í viðræðum við starfsmenn bankans vegna lánsins og að vafi lék á lögmæti samningsákvæðis um gengistryggingu. Rakinn hefur verið framburður vitnisins S-kk-ef Á. G-kk-ef um að vafi hafi verið um raunverulega skuldastöðu félagsins af þessum sökum og yrði að virða áritun endurskoðanda í ársreikningum með hliðsjón af því. Þá mótmælti lögmaður félagsins kröfu ALMC hf. um kyrrsetningu 12. október 2010 á þeim grunni að stærsti hluti kröfunnar væri byggður á myntkörfuláni, sem ekki hefði verið skorið úr um lögmæti á, og væri uppreiknuð krafa því alltof há. Krafa ALMC hf. var tryggð með veði í fasteignunum að Suðurlandsbraut 8 og 10, auk þess sem fram er komið að krafist var viðbótartryggingar með veði í fasteign að Borgartúni 29. Samkvæmt verðmati löggilts fasteignasala, sem lá fyrir á þeim tíma sem ákærði millifærði féð, nam verðmæti fasteignanna að Suðurlandsbraut 8 og 10 2.560.000.000 króna. Með því sem rakið hefur verið þykir óvarlegt að hafna framburði ákærða um að hann hafi talið að eignir félagsins dygðu til að standa skil á skuldum þess á því tímabili sem millifærslurnar áttu sér stað. Er ekki hafið yfir skynsamlegan vafa að ásetningur hans hafi staðið til þess að skerða rétt lánardrottna með ráðstöfunum sínum, svo sem í ákæru greinir. Samkvæmt framansögðu, og með vísan til 108. gr. og 109. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008 verður ákærði sýknaður af kröfum ákæruvalds.

Málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, G-kk-ef J-kk-ef hrl., 2.804.925 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti, greiðist úr ríkissjóði.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið A-kk-nf F-kk-nf B-kk-nf saksóknarfulltrúi.

R-kvk-nf H-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóminn.

Dómsorð:

Ákærði, X, er sýkn af kröfum ákæruvaldsins.

Málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, G-kk-ef J-kk-ef hrl., 2.804.925 krónur, greiðast úr ríkissjóði.

R-kvk-nf H-kvk-nf