S-8/2016

Mál þetta, sem dómtekið var 10. nóvember 2016, er höfðað með ákæru lögreglustjórans á Austurlandi, útgefinni 4. mars 2016, á hendur X, kt. [...], [...], [...], „fyrir áfengislagabrot með því að hafa frá því í september 2014, fram til miðvikudagsins 4. mars, 2015, að [...], [...], framleitt 95 lítra af áfengi, með 13-15% áfengisinnihaldi, sem lögreglan fann við leit þann 4. mars 2015.

Nánar tiltekið var um að ræða eftirtalið áfengi:

1. 25 l., magn etanóls 14%, efnanúmer 29802, raðnúmer 1.

2. 24 l., magn etanóls 15%, efnanúmer 29802, raðnúmer 2.

3. 23 l., magn etanóls 14%, efnanúmer 29802, raðnúmer 3.

4. 23 l., magn etanóls 13%, efnanúmer 29802, raðnúmer 4.

Samtals 95 lítrar.“

Í ákæruskjali er háttsemin talin varða við a-lið 2. mgr. 4. gr., sbr. 1. mgr. 27. gr., áfengislaga nr. 75/1998, með áorðnum breytingum. Er þess krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Í ákæru er þess einnig krafist, með vísan til 1. mgr. 28. gr. sömu laga, að upptækt verði gert framangreint áfengi, 95 lítrar, ásamt tveimur plastfötum með loki, tveimur hvítum plastkútum með rauðu loki og þremur loftlásum, sem lögreglan lagði hald á við rannsókn málsins.

Af hálfu ákærða er aðallega krafist sýknu af refsikröfu ákæruvaldsins. Til vara er þess krafist að refsing hans verði felld niður, ellegar er krafist þeirrar vægustu refsingar er lög framast leyfa. Kröfu um upptöku á haldlögðu áfengi er ekki mótmælt, en að öðru leyti er upptökukröfum ákæruvalds hafnað. Þá er þess krafist að sakarkostnaður, þ.m.t. hæfileg málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, greiðist úr ríkissjóði.

I

Samkvæmt frumskýrslu lögreglustjórans á Austurlandi, dags. 5. mars 2015, er málið að rekja til upplýsinga er bárust lögreglu, og hún mat áreiðanlegar, um að áfengi væri bruggað í íbúð að [...] á [...]. Í skýrslunni greinir að við eftirgrennslan lögreglu hafi komið í ljós að eini skráði íbúinn þar, A, dveldi langdvölum erlendis, en fyrir hafi legið upplýsingar um að sonur hennar hefði haldið til í íbúðinni að undanförnu, auk þess sem unnusti hennar, ákærði í þessu máli, hefði einnig dvalið reglulega þar. Lögregla hafi haft samband við soninn þar sem hann var við störf á [...]. Hafi sonurinn staðfest við lögreglu að hann byggi í íbúðinni um þessar mundir. Hafi hann verið beðinn um að veita lögreglu heimild til að leita í húsnæðinu vegna gruns um ólöglega framleiðslu áfengis þar. Hafi hann orðið við þeirri beiðni með undirritun heimildar til húsleitar og verið viðstaddur leitina.

Við leit í vinnuherbergi íbúðarinnar hafi lögregla fundið tvo plastkúta með skrúfuðu loki og tvær plastfötur með smelltu loki. Í öllum þessum ílátum hafi reynst vera dökkur vökvi, greinilega áfengur, en megn áfengislykt hafi verið af vökvanum. Loftlás hafi veri á loki á báðum plastfötunum og einnig á öðrum plastkútnum. Á hinum plastkútnum hafi slanga legið í gegnum gat á lokinu og ofan í vökvann í kútnum. Þá hafi verið í herberginu 8 kg af strásykri og málmausa sem sjáanlega hafi verið sett í vökvann. Hald hafi verið lagt á umræddar plastfötur og kúta, ásamt áföstum búnaði og vökva.

Rætt hafi verið símleiðis við ákærða, sem staðfest hafi að hann byggi að jafnaði, a.m.k. yfir sumartímann, í umræddri íbúð, ásamt unnustu sinni. Honum hafi verið kynnt að í íbúðinni hefði fundist ætlað ólöglega framleitt áfengi, auk búnaðar til áfengisframleiðslu. Að gættum viðeigandi ákvæðum um réttarstöðu sakborninga hafi hann sagst „eiga þetta vín og hafa bruggað það“ og að þetta væri „krækiberjavín“.

Við bráðabirgðamælingu lögreglu hafi vökvinn í ílátunum fjórum reynst á bilinu 9-12% að áfengisstyrkleika. Sýni af vökvanum hafi verið send til frekari rannsóknar. Þá hafi vökvinn verið mældur í lítrum talið með því að umhella honum í plasttunnu með mælieiningum upp að 25 lítrum. Hafi reynst um alls 95 lítra að ræða.

Í matsgerð Rannsóknastofu HÍ í lyfja- og eiturefnafræði, dags. 19. mars 2015, kemur fram að fjögur vökvasýni sem borist hafi til rannsóknar frá lögreglunni á [...] 10. mars s.á, og tekin til rannsóknar 11. s.m., hafi öll innihaldið áfengi. Er öllum sýnunum lýst sem rauðbrúnum, gerjandi vökva og eitt sýnið sagt að öllum líkindum innihalda berjahrat. Magn etanóls m.v. rúmmál hafi reynst 14% í fyrsta sýninu, 15% í öðru sýninu, 14% í þriðja sýninu og 13% í fjórða sýninu.

II

Hér verða rakin helstu atriði sem máli skipta úr framburði ákærða og vitna fyrir dómi. Verður vikið að framburði þeirra hjá lögreglu eftir því sem ástæða þykir til.

Ákærði kvaðst hafa tínt ber sumarið 2014 og síðan saftað þau og sett á kúta um haustið, annaðhvort í september eða október. Af trassaskap hafi dregist að útvega flöskur og flytja vökvann yfir á þær. Saftgerðin hafi farið fram eftir gamalli uppskrift og kvaðst ákærði ekki vita betur en að um hefðbundna uppskrift og framleiðsluaðferð við saftgerð sé að ræða, en þetta hafi verið í fyrsta skipti sem hann bjó sjálfur til saft. Hann hafi blandað saman vatni, berjum og sykri og lagt blönduna í ílát þau sem fundust við húsleitina. Ákærði neitaði að hafa bætt við vökvann íblöndunarefnum sem ætluð séu til áfengisframleiðslu. Hann kvaðst ekki þekkja neitt til áfengisframleiðslu og hafnaði því alfarið að til hafi staðið að búa til áfengan vökva, heldur berjasaft sem ætluð sé jafnt börnum sem fullorðnum. Saftina hafi átt að setja á flöskur sem fyrst, en það hafi þó átt að vera í lagi að geyma saftina um hríð með þeim hætti sem hann gerði, án þess að það kæmist loft að vökvanum.

Ákærði kvaðst ekki rengja að vökvinn hafi numið þeim lítrafjölda sem greinir í ákæru og ekki rengja niðurstöðu matsgerðar um áfengisinnihald sýna sem send voru til rannsóknar.

Ákærði kvaðst síðast hafa verið á [...] 2. mars 2015, rétt áður en málið kom upp, en haustið 2014 hafi hann yfirgefið íbúðina í nóvember, um leið og unnusta hans hélt utan til langdvalar. Eftir það hafi hann verið að vinna víða um land og verið „að koma og fara“. Hann eigi lögheimili annars staðar á landinu, en hafi dvalið í íbúðinni stöku sinnum með leyfi unnustu sinnar er hann átti leið um [...] vegna vinnu sinnar. Hann kvaðst ekki hafa sinnt vökvanum í kútunum eftir að hann yfirgaf íbúðina um haustið. Hann hafi gleymt saftinni og talið hana ónýta.

Ákærði kvaðst hafa staðið einn að saftgerðinni. Aðspurður kvaðst hann ekki hafa ástæðu til að ætla að neinn annar hafi skipt sér af vökvanum í ílátunum en það væri ekki útilokað.

Daginn áður en húsleit fór fram hafi hann fengið símtal frá lögreglumanni sem þá hafi sagst vera staddur inni á gistiheimili sem rekið sé hluta ársins í öðrum enda hússins. Hafi lögreglumaðurinn spurt út í dvöl fólks þar og hvort rekstur þess væri í gangi.

Ákærði gaf formlega skýrslu hjá lögreglu 10. apríl 2015 og liggur fyrir samantekt lögreglu af framburði hans, auk hljóðritunar. Fyrir dómi var borinn undir ákærða úr samantektinni sá framburður hans að „ásetningur hans með ílögninni hafi verið að búa til áfengi eins og allir landsmenn væru að gera“. Hann kvaðst ekki muna eftir að hafa sagt þetta. Þá var m.a. borinn undir hann sá framburður að hann hefði staðið einn að „áfengisgerðinni“, að hann hafi „keypt leiðbeiningar og íblöndunarefni sem seld væru tilbúin í þar til gerðum víngerðarverslunum“ og að hann hafi keypt það sem fór í ílögnina í nafngreindri verslun á [...]. Þá var borinn undir hann framburður um að óskiljanlegt sé að „hægt [sé] að fara út í búð og kaupa allt til víngerðar“ og svo sé „þetta bara allt í einu orðið ólöglegt [...]“. Ákærði kvaðst ekki muna eftir að hafa sagt neitt af þessu og ekki minnast þess að hafa keypt íblöndunarefni á [...]. Hann kvaðst hins vegar hafa keypt kútana tvo, ásamt vatnslásum, í nafngreindri verslun á [...], en föturnar séu eldri. Hann kvaðst þó ekki draga í efa að rétt væri eftir sér haft í samantekt lögreglu á framburði hans, en engu að síður standa fast við þann framburð sinn fyrir dómi að það hafi ekki hvarflað að honum að framleiða áfengi með þessari saftgerð.

B kvað lögreglu hafa haft samband við sig, þar sem hann var við störf á [...], og óskað eftir heimild til húsleitar á heimili móður hans vegna gruns um ólöglega áfengisframleiðslu. Vitnið kvaðst hafa komið af fjöllum, en staðfesti að hafa um þær mundir gist í húsi móður sinnar um skamma hríð. Hann staðfesti að hafa heimilað lögreglu húsleit með því að undirrita leitarheimild. Honum hafi verið það þvert um geð og tjáð lögreglu að hann teldi sig þess ekki umkominn að veita heimild til húsleitar, enda ekki heimilisfastur í húsinu. Hann hafi látið undan vegna tímapressu er tengdist vinnu hans, eftir að hafa ráðfært sig við föður sinn, sem sé lögmaður.

A kvaðst hafa verið stödd erlendis og ekki hafa frétt af húsleit lögreglu fyrr en hún var afstaðin. Hún kvaðst ekki hafa vitað af ólögmætri áfengisframleiðslu í íbúð sinni. Hún lýsti þeirri skoðun að sonur hennar hafi ekki verið bær til að veita lögreglu heimild til húsleitar á heimili hennar, enda þótt hann hafi haft heimild til að dvelja þar.

C lyfjafræðingur og D deildarstjóri, báðar starfsmenn hjá Rannsóknastofu HÍ í lyfja- og eiturefnafræði, staðfestu fyrir dómi matsgerð, dags. 19. mars 2015, og niðurstöður hennar um áfengisinnihald vökvasýna sem bárust rannsóknarstofunni frá lögreglu. Báðar svöruðu spurningum um efni matsgerðarinnar, en tóku fram að þær væru ekki sérfræðingar um gerjun eða áfengisframleiðslu. Vökvinn hafi ekki verið mikið gerjandi, en það hafi þó sést í honum gerjun, þ.e. loftbólur. Gerjun stöðvist yfirleitt þegar vínandi hafi náð um 15–16% styrkleika. Hvorug þeirra kvaðst hafa forsendur til að meta það hvort vökvinn hafi verið neysluhæfur. Þær gerðu grein fyrir því hvernig unnt er að fjarlægja hugsanleg óæskileg snefilefni úr vökva með eimun. Þær staðfestu að í umræddum sýnum hafi fundist etanól, en ekki önnur þeirra efna sem skimað er fyrir við áfengisrannsókn, þ.e. metanól (tréspíri), aceton, ísóprópanól og normalprópanól. Hvorug þeirra kvaðst þekkja til aðferða lögreglu við geymslu á sýnum fram að sendingu þeirra til rannsóknarstofunnar, en D kvað starfsmenn rannsóknarstofu veita lögreglu leiðbeiningar ef eftir því er leitað.

E lögreglumaður gerði grein fyrir aðkomu sinni að málinu og skýrslugerð vegna þess. Í framburði hans kom fram að daginn fyrir húsleitina, þ.e. 3. mars 2015, hafi lögregla haft afskipti af húsnæðinu vegna gruns um að þar færi fram rekstur gistiheimilis, í andstöðu við leyfi sem ekki gilti á þessum árstíma, en húsið sé á snjóflóðahættusvæði. Tilefnið hafi verið tilkynning frá snjóflóðaeftirlitsmanni. Bankað hafi verið upp á í þeim hluta hússins þar sem gistiheimilið sé rekið. Enginn hafi svarað og hafi lögreglumenn þá gengið þar inn, en hurðin hafi verið ólæst. Augljós ummerki hafi verið um mannaferðir og hafi þá verið reynt að ná sambandi við eiganda gistiheimilisins með aðstoð ákærða. Gefnar hafi verið skýringar á ummerkjum um dvöl manna á gistiheimilinu sem teknar hafi verið gildar. Aðspurt tók vitnið fram að lögregla hafi ekki farið inn í íbúðarhluta hússins.

Daginn eftir hafi lögreglu borist tilkynning símleiðis, frá aðila sem óskað hafi nafnleyndar, um að áfengi væri bruggað í íbúð hússins. Kvað vitnið lögreglu hafa metið tilkynninguna áreiðanlega. Tók vitnið fram að lögreglu sé ekki kunnugt um að nein tengsl séu milli tilkynningarinnar og afskipta lögreglu af húsnæðinu daginn áður.

Sonur húsráðanda, B, sem lögregla hafi litið á sem húsráðanda á þeim tíma í ljósi dvalar hans í húsnæðinu í fjarveru móður hans, hafi veitt lögreglu heimild til húsleitar, eftir að hafa ráðfært sig við lögmann. B hafi staðfest við lögregluna að hann héldi til í íbúðinni á meðan hann væri við störf á [...].

Rætt hafi verið við ákærða símleiðis 4. mars, vegna bruggunarinnar. Í símtalinu hafi ákærði sagt að þetta væri krækiberjavín.

Lögreglumennirnir F og G báru um aðkomu sína að málinu 4. mars 2015, auk þess sem G bar um að hafa daginn áður farið inn í gistiheimilishluta fasteignarinnar að [...], ásamt E. Er ekki þörf á að rekja hér frekar framburð þeirra, sem var svipaðs efnis og framburður E.

III

Niðurstaða

Ákærða er gefið að sök að hafa framleitt 95 lítra af áfengi, með 13-15% áfengisinnihaldi, sem fannst við húsleit lögreglu að [...], [...], 4. mars 2015, eins og nánar er lýst í ákæruskjali sem rakið er hér að framan. Er brotið talið varða við a-lið 2. mgr. 4. gr., sbr. 27. gr., áfengislaga nr. 75/1998, þar sem kveðið er á um að það varði refsingu að framleiða áfengi til einkaneyslu eða sölu, þótt það sé ekki gert í atvinnuskyni.

Ákærði viðurkennir að eiga vökvann sem fannst í fjórum ílátum við leit lögreglu og dregur hvorki í efa mælingu lögreglu á magni hans né mælingu Rannsóknastofu HÍ í lyfja- og eiturefnafræði á áfengisinnihaldi hans. Krafa um sýknu er einkum reist á þremur málsástæðum, sem raktar eru í greinargerð ákærða. Í fyrsta lagi því að húsleit lögreglu hafi verið ólögmæt og því beri dóminum að líta fram hjá sönnunargögnum sem fundust við þá leit. Er þar vísað til þess að lögregla hafi með þvingun aflað skriflegrar leitarheimildar frá aðila sem ekki var til þess bær að veita hana. Í öðru lagi séu saknæmisskilyrði ekki uppfyllt, enda hafi ákærða ekki gengið það til að framleiða áfengan vökva heldur óáfenga krækiberjasaft. Í þriðja lagi sé ósannað að vökvinn hafi verið neysluhæfur, sem sé skilyrði þess að um „áfengi“ geti talist að ræða, eins og það er skilgreint í 2. gr. áfengislaga.

Sönnunarmat dómara er að meginstefnu til frjálst samkvæmt lögum um meðferð sakamála og meginreglum íslensks sakamálaréttarfars, eins og þessar reglur hafa verið skýrðar í dómaframkvæmd með hliðsjón af m.a. ákvæðum mannréttindasáttmála Evrópu, sbr. lög nr. 62/1994. Enda þótt deila megi um það hvort tengsl B við íbúðina hafi verið slík að hann teldist bær til að veita lögreglu heimild til húsleitar umrætt sinn, þá liggur þó fyrir að hann er sonur húsráðanda og að hann hafðist við í íbúðinni um skamma hríð um það leyti sem málið kom upp. Verður ekki séð að lögreglu hafi fremur verið rétt að snúa sér til annars aðila með ósk um skriflega heimild til húsleitar, í fjarveru húsráðanda. Þá liggur fyrir að B ráðfærði sig við lögmann áður en hann undirritaði leitarheimild. Verður ekki séð að hann hafi verið beittur ólögmætri þvingun af hálfu lögreglu. Eins og málið liggur fyrir eru engin efni til þess að virða að vettugi þau sönnunargögn sem lögregla aflaði við húsleit í íbúðinni. Verður þeirri málsástæðu ákærða því hafnað.

Samkvæmt 2. gr. áfengislaga nr. 75/1998 telst áfengi samkvæmt lögunum hver sá „neysluhæfur“ vökvi sem í er að rúmmáli meira en 2,25% af hreinum vínanda. Í greinargerð ákærða er vísað til þess að markvisst eftirlit með gerjun sé nauðsynlegt til þess að fyrirbyggja að bakteríur og sýking láti kræla á sér í vökva, sérstaklega þegar berjahrat hafi ekki verið skilið frá vökva. Beri ákæruvaldið sönnunarbyrði fyrir því að vökvinn hafi verið neysluhæfur í skilningi ákvæðisins.

Hvorugur aðila hefur lagt fram nokkur gögn sem varpað geta ljósi á það hvort haldlagður vökvi, sem óumdeilt er að innihélt 13-15% vínanda að rúmmáli, hafi verið neysluhæfur eða ekki í skilningi 2. gr. áfengislaga. Við skýringu þess orðs verður ekki séð að máli skipti hvort vökvinn þyki lystugur, eins og vikið var að í málflutningi verjanda ákærða. Þótt gengið sé út frá því að vökvinn, sem ákærði kveður innihalda vatn, sykur og ber, kunni að hafa legið í kútunum um nokkurra mánaða skeið, hefur ákærði, sem ber þetta atriði fram sem málsvörn, ekki leitt að því neinum líkum að vökvinn hafi ekki verið neysluhæfur í skilningi lagaákvæðisins. Fékk sú málsástæða m.a. enga stoð í framburði þeirra sérfræðivitna sem leidd voru fyrir dóminn. Eins og málið liggur fyrir dóminum verður ekki séð að þessi málsvörn ákærða hafi gefið lögreglu eða ákæruvaldi tilefni til þess að láta rannsaka vökvann frekar með tilliti til þess hvort hann væri neysluhæfur og verður henni hafnað.

Til að refsað verði fyrir brot gegn áfengislögum þarf að sýna fram á að brot hafi verið framið af ásetningi eða gáleysi. Framburður ákærða fyrir dómi var í grundvallaratriðum breyttur frá framburði hans hjá lögreglu, en hjá lögreglu viðurkenndi hann að hafa ætlað að búa til áfengi, eins og nánar er rakið hér að framan. Gaf hann engar sérstakar skýringar á breyttum framburði sínum fyrir dómi. Framburður ákærða fyrir dómi um að hafa einungis ætlað að útbúa óáfenga krækiberjasaft hefur auk þess á sér mikinn ólíkindablæ. Er þá m.a. litið til umbúnaðar vökvans, í plastfötum með vatnslásum, og þess að ákærði skildi vökvann eftir í lengri tíma við stofuhita, enda þótt hann viðurkenndi fyrir dómi að uppskrift sem hann hefði fylgt við saftgerðina hefði ekki mælt fyrir um slíka meðferð, heldur hafi átt að setja saftina sem fyrst á flöskur. Að áliti dómara eru viðbárur ákærða um kunnáttuleysi hans við saftgerð og trassaskap harla ótrúverðugar, m.a. þegar litið er til þess framburðar hans sjálfs að um hafi verið að ræða afrakstur sex vikna vinnu hans við berjatínslu.

Ákærði kveðst einn hafa lagt vökvann í ílátin og bera ábyrgð á honum. Er ekkert fram komið sem bendir til þess að aðrir kunni að hafa haft áhrif á áfengisinnihald vökvans.

Samkvæmt framanrituðu leikur ekki vafi á um það að saknæmisskilyrði áfengislaga teljast uppfyllt og verður þeirri málsvörn ákærða hafnað.

Við munnlegan málflutning vék verjandi að því að óvissa léki á um það hvernig farið hefði verið með vökvann eftir að lögregla lagði hald á hann 4. mars og fram að því að sýnin bárust Rannsóknastofu HÍ í lyfja- og eiturefnafræði 10. sama mánaðar. Í frumskýrslu lögreglu kemur fram að tekin hafi verið um 100 ml sýni úr hverju íláti og hafi sýnin verið varðveitt í glerflöskum með skrúfuðum tappa. Sýnaflöskur hafi verið merktar efnatökunúmeri og raðnúmeri efnatöku, en einnig merktar sama munaskrárnúmeri og vökvinn sem sýnin voru tekin úr. Gerð íláta og magn sýna hafi verið ákveðið í samráði við sérfræðing frá „rannsóknarstofu“. Í framburði E lögreglumanns kom fram að sýnatakan hafi farið fram í samræmi við leiðbeiningar sem aflað hafi verið frá Rannsóknastofu HÍ í lyfja- og eiturefnafræði símleiðis. Er ekkert fram komið sem bendir til þess að meðferð sýnanna hafi á nokkurn hátt misfarist.

Að öllu framanrituðu virtu þykir fram komin lögfull sönnun þess að ákærði sé sekur um þá háttsemi sem greinir í ákæru og telst brot hans réttilega heimfært til þeirra ákvæða áfengislaga sem þar greinir. Hefur ákærði með broti sínu unnið sér til refsingar.

Ákærði er ríflega sextugur að aldri og á sér ekki sakaferil. Krafa um að refsing hans verði felld niður er einkum studd við ákvæði 3. tölul. 1. mgr. 74. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, þ.e. að ákærði hafi sökum afsakanlegrar vanþekkingar eða misskilnings á réttarreglum álitið að verknaður hans væri ekki réttarbrot. Við munnlegan málflutning vísaði verjandinn m.a. til athugasemda með frumvarpi til laga um breytingu á áfengislögum sem lagt var fram á Alþingi sl. haust, þar sem fram koma sjónarmið um að lítil meðvitund sé í samfélaginu um bann við framleiðslu áfengis til einkaneyslu, þrátt fyrir skýr ákvæði, og að athæfið virðist samfélagslega viðurkennt og látið óátalið af yfirvöldum.

Hvað sem framangreindu líður verður ekki hjá því litið að ákvæði áfengislaga hafa um langt árabil lagt bann við framleiðslu áfengis til einkaneyslu. Verður ekki séð að ákærði geti hafa verið í afsakanlegri villu um refsinæmi verknaðarins. Eru ekki efni til þess að fella niður refsingu hans á þeim grundvelli.

Refsing ákærða þykir hæfilega ákveðin, með hliðsjón af 2. mgr. 27. gr. áfengislaga, sekt að fjárhæð 160.000 krónur, sem ákærða ber að greiða til ríkissjóðs innan fjögurra vikna frá uppsögu dómsins að telja, en ella sæti hann fangelsi í 12 daga.

Ekki eru efni til annars en að fallast á upptökukröfur ákæruvaldsins, eins og þær eru fram settar og nánar greinir í dómsorði, með vísan til 1. mgr. 28. gr. áfengislaga.

Samkvæmt yfirliti ákæruvaldsins, og meðfylgjandi reikningi, nemur sakarkostnaður vegna rannsóknar og matsgerðar Rannsóknastofu HÍ í lyfja- og eiturefnafræði 55.338 krónum og verður ákærða gert að greiða þann kostnað. Ekki verður fallist á að kostnaður samkvæmt yfirlitinu vegna kaupa á fötu og alkóhólmæli, sem upplýst er að lögregla notaði til þess að mæla magn vökvans og til bráðabirgðamælinga á áfengisinnihaldi vökvans, teljist til nauðsynlegs sakarkostnaðar af málinu, enda má ætla að hér sé um að ræða kaup á búnaði sem nýst getur lögreglu til rannsóknar fleiri mála. Málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, S-kk-ef Þ-kk-ef E-kk-ef hdl., þykja hæfilega ákveðin að fjárhæð 654.720 krónur, að teknu tilliti til virðisaukaskatts. Samtals nemur sá sakarkostnaður sem ákærða verður gert að greiða því 710.058 krónum.

Dómur þessi er kveðinn upp af H-kvk-þgf B-kvk-þgf héraðsdómara, að gættum ákvæðum 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómsorð:

Ákærði, X, greiði 160.000 krónur í sekt til ríkissjóðs innan fjögurra vikna frá uppsögu dómsins, en sæti ella fangelsi í 12 daga.

Upptækir eru 95 lítrar af áfengi, tvær plastfötur með loki, tveir hvítir plastkútar með rauðu loki og þrír loftlásar, sem lögreglan lagði hald á.

Ákærði greiði 710.058 krónur í sakarkostnað, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef Þ-kk-ef E-kk-ef hdl., 654.720 krónur.

H-kvk-nf B-kvk-nf