S-1039/2008

Mál þetta, sem dómtekið var 27. f.m., er höfðað með ákæru ríkissaksóknara, útgefinni 27. maí 2008, en mótekinni af héraðsdómi 8. október sl., á hendur T-kk-þgf E-kk-þgf S-kk-þgf, [kt. og heimilisfang].

Ákærða er gefin að sök sérstaklega hættuleg líkamsárás „með því að hafa, aðfaranótt laugardagsins 29. desember 2007, á veitingastaðnum Yello, Hafnargötu 28, Reykjanesbæ, slegið E-kk-þf F-kk-þf í höfuðið með glerflösku með þeim afleiðingum að hann hlaut bólgu og mar ofan við vinstra auga.

Háttsemi ákærða telst varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20/1981.“

Í ákærunni er þess krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar. Þar er jafnframt getið bótakröfu, sem E-kk-nf F-kk-nf gerir á hendur ákærða. Krefst hann þess að ákærða verði gert að greiða honum miskabætur að fjárhæð 300.000 krónur ásamt vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 29. desember 2007 til 28. febrúar 2008, en dráttavöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Að auki er gerð krafa um greiðslu lögmannskostnaðar að teknu tilliti til virðisaukaskatts, en bótakrafan var sett fram með bréfi S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns 30. janúar 2008.

Ákærði krefst vægustu refsingar sem lög leyfa og að fangelsisrefsing, komi til þess að hún verði dæmd, verði bundin skilorði. Þá er aðallega gerð krafa um frávísun bótakröfu, til vara sýknu af henni, en að því frágengnu að hún sæti lækkun.

I.

Samkvæmt gögnum málsins var óskað eftir aðstoð lögreglu að skemmtistaðnum Yello við Hafnargötu í Reykjanesbæ um klukkan 05:20 aðfaranótt laugardagsins 29. desember 2007. Þegar lögreglumenn komu á vettvang tjáði einn af dyravörðum hússins, E-kk-nf F-kk-nf, þeim að ákærði, T-kk-nf Ö-kk-nf S-kk-nf, hefði slegið hann í höfuðið með glerflösku. Við skýrslugjöf hjá lögreglu 3. janúar 2008 bar E-kk-nf á þann veg um þetta atvik að hann hafi verið að vísa ákærða út af staðnum þegar ákærði hafi skyndilega slegið hann tvisvar sinnum í höfuðið með Breezerflösku, sem sé á stærð við venjulega gosflösku. Með aðstoð annars manns hafi honum tekist að koma ákærða í gólfið og halda honum þar til lögregla kom á vettvang. Fær þessi lýsing E-kk-ef fyllilega samrýmst því sem haft er eftir vitninu J-kk-þgf S-kk-þgf R-kk-þgf við skýrslugjöf hjá lögreglu 15. janúar 2008 og framburður annars vitnis, M-x-x R-x-x A S-x-x O-x-x, var afdráttarlaus um það að ákærði hafi í umrætt sinn veist án sýnilegs tilefnis að E-kk-þgf og slegið hann. Þá kemur fram í skýrslu E-kk-ef að hann hafi leitað til læknis í hádeginu þennan sama dag og verið skoðaður þá. Þegar tekin var skýrsla af ákærða hjá lögreglu 5. febrúar 2008 gekkst hann við því að hafa í umrætt sinn slegið E-kk-þf F-kk-þf með glerflösku í höfuðið og fullyrti að um eitt högg hafi verið að ræða. Undanfari þess að þetta gerðist hafi verið sá að E-kk-nf hafi komið að honum og „rifið hann niður“. Kvaðst ákærði gera sér grein fyrir því af hverju E-kk-nf gerði þetta. Hann hafi reiðst E-kk-þgf, staðið upp og slegið hann með flöskunni.

Í málinu liggur frammi vottorð B-kk-ef Þ-kk-ef S-kk-ef læknis um komu E-kk-ef F-kk-ef á Heilbrigðisstofnun Suðurnesja og skoðun sem hann þar gekkst undir. Í vottorðinu kemur fram að E-kk-nf hafi verið bólginn og marinn rétt ofan við vinstra auga. Skoðun hafi ekki leitt aðra áverka í ljós

Fyrir dómi hefur ákærði skýlaust játað að hafa aðfaranótt laugardagsins 29. desember 2007, á veitingastaðnum Yello í Reykjanesbæ, veist að E-kk-þgf F-kk-þgf með þeim hætti sem lýst er í ákæru og með þeim afleiðingum sem þar greinir. Gaf ákærði sem fyrr þá skýringu á þessari háttsemi sinni að E-kk-nf hafi skömmu áður og algerlega án tilefnis komið aftan að honum og „rifið hann niður“. Kvaðst ákærði hafa reiðst þessari tilefnislausu aðför, sem hann gat ekki lýst frekar, og slegið E-kk-þf í andlitið einu sinni með glerflösku sem hann hélt á.

Vitni voru ekki leidd fyrir dóm við aðalmeðferð málsins, en ekki er fram komið að þess hafi ekki verið kostur.

Með játningu ákærða, sem samrýmist skýrslum sem teknar voru við rannsókn málsins hjá lögreglu, og framlögðu læknisvottorði, teljast viðhlítandi sönnur hafa verið færðar fyrir sakargiftum á hendur ákærða samkvæmt ákæru. Þá er á það fallist að atlaga ákærða hafi verið þess eðlis að heimfæra beri hana undir 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

II.

Ákærði hefur ekki áður sætt refsingu sem þýðingu hefur við ákvörðun refsingar hans í þessu máli, en honum var gerð sektarrefsing 24. nóvember 2005 fyrir ölvunarakstur. Við það verður að miða svo sem sönnunarfærslu fyrir dómi er háttað að atvik í undanfara árásar ákærða hafi verið með þeim hætti sem hann hefur lýst, sbr. 3. mgr. 48. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Af því leiðir að við ákvörðun refsingar ber að horfa til niðurlagsákvæðis 3. mgr. 218. gr. b. almennra hegningarlaga. Á hinn bóginn er það svo að hin háskalega árás verður með engu móti réttlætt í ljósi þess sem á undan gekk, en hún hefði hæglega getað leitt til alvarlegra líkamstjóns en raun ber vitni. Að þessu og málsatvikum að öðru leyti virtum og með hliðsjón af dómaframkvæmd þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í fimm mánuði. Þykir mega ákveða að fresta fullnustu refsingarinnar í heild sinni og fellur hún niður að liðnum þremur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Krafa E-kk-ef F-kk-ef um miskabætur nemur svo sem fram er komið 300.000 krónum. Styðst hún við 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, sbr. 13. gr. laga nr. 37/1999. Fullnægt er skilyrðum til að dæma ákærða til að greiða E-kk-þgf miskabætur á grundvelli a. liðar 26. gr. skaðabótalaga og þykja þær hæfilega ákveðnar 150.000 krónur. Þá verður ákærða gert að bæta kostnað af aðstoð lögmanns vegna málsins með 50.000 krónum og er virðisaukaskattur þar með talinn. Samkvæmt framansögðu verður ákærða gert að greiða E-kk-þgf F-kk-þgf 200.000 krónur. Um vexti fer svo sem í dómsorði greinir.

Með vísan til 165. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála verður ákærði dæmdur til að greiða allan sakarkostnað málsins samkvæmt yfirliti sækjanda um hann og ákvörðun dómsins um málsvarnarlaun skipaðs verjanda, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf héraðsdómari kvað upp dóm þennan.

D ó m s o r ð :

Ákærði, T-kk-nf Ö-kk-nf S-kk-nf, sæti fangelsi í fimm mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún falla niður að liðnum þremur árum frá uppkvaðningu dóms þess að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði E-kk-þgf F-kk-þgf 200.000 krónur ásamt vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 150.000 krónum frá 29. desember 2007 til 5. mars 2008, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga af 200.000 krónum frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði greiði 92.544 krónur í sakarkostnað, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, Á-kk-ef J-kk-ef héraðsdómslögmanns, 83.664 krónur.

Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf