S-32/2013

Mál þetta. sem dómtekið var 12. mars sl., er höfðað með ákæru og framhaldsákæru lögreglustjórans á Akureyri, útgefnum 22. febrúar og 12. mars sl., á hendur X;

,,fyrir þjófnað, nytjastuld og umferðalagabrot:

I

Með því að hafa þriðjudaginn 27. nóvember 2012, stolið 30.000 kr., af […], en peningana tók hann úr skúffu í svefnherbergi hennar að […].

Telst þetta varða við 1. mgr. 244. gr. almennra hegningalaga nr. 19,1940.

II

Með því að hafa föstudaginn 8. febrúar 2013, tekið í heimildarleysi bifreiðina […], sem stóð við sumarbústað hjá [...] Ólafsfirði og ekið henni án ökuréttar áleiðis til Ólafsfjarðar og ekið bifreiðinni hluta af leiðinni, með allt að 130 kílómetra hraða miðað við klukkustund, uns hann ók bifreiðinni út af veginum við [...], en ökulengdin á þessari leið er um 2,6 kílómetrar og hámarkshraði á veginum er 90 kílómetrar.

Telst þetta varða við 1. mgr. 259. gr. almennra hegningarlaga nr. 19,1940, sbr. lög nr. 20,1956 og 2. mgr. 37. gr. og 1. mgr. 48. gr., sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðalaga nr. 50,1987, með síðari breytingum.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Við meðferð málsins fyrir dómi féll sækjandi frá því sakaratriði í II. kafla ákæru, að ákærði hefði ekið of hratt, sbr. og ákvæði 2. mgr. 37. gr. umferðarlaganna.

Ákærði krefst vægustu refsingar sem lög leyfa.

A.

Fyrir dómi hefur ákærði skýlaust játað sakargiftir, líkt og þeim er lýst í ákæru.

Með játningu ákærða, sem ekki er ástæða til að efa að sé sannleikanum samkvæm, sem og gögnum málsins, er nægjanlega sannað að hann hafi gerst sekur um þá háttsemi sem í ákæru er lýst og þar eru réttilega heimfærð til laga. Verður lagður dómur á málið án frekari sönnunarfærslu, sbr. heimild í ákvæði 164. gr. laga nr. 88, 2008.

B.

Ákærða, sem er aðeins 16 ára var, með ákvörðun sýslumanns þann 11. desember sl., veitt skilorðsbundinn ákærufrestun vegna þess brots sem lýst er í I. kafla ákæru.

Refsing ákærða þykir með hliðsjón af 77. gr. almennra hegningalaga nr. 19, 1940 hæfilega ákveðin 30 daga fangelsi.

Við meðferð málsins fyrir dómi voru lögð fram gögn um heilsufar og hagi ákærða. [...]

Fyrir dómi lýsti ákærði yfir iðrun og hét því að láta af allri ólöglegri háttsemi. Ákærði er ungur og hefur ekki áður sætt refsingu. Fyrir liggur að hann skilaði því þýfi sem um getur í I. kafla ákærunnar þegar við rannsókn lögreglu.

Að öllu ofangreindu virtu þykir rétt að fresta fullnustu refsingar ákærða og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dómsins að telja, haldi hann almennt skilorð 3. mgr. 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19,1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22,1955. Þykir rétt svo sem atvikum máls er háttað að binda frestun fullnustunnar einnig því skilyrði að ákærði sæti á skilorðstímanum sérstakri umsjón, sbr. 1. og 2. tl. 3. mgr. 57. gr. hegningalaganna nr. 19,1940, í því skyni að umsjónarmaður leiðbeini honum, veiti honum ráðleggingar og aðhald. Skal Fangelsismálastofnun ríkisins tilnefna þann aðila, sem hafa skal með hendi umsjónina.

Engan kostnað leiddi af rekstri málsins.

Ó-kk-nf Ó-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð :

Ákærði, X, sæti 30 daga fangelsi, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dómsins að telja, haldi hann almennt skilorð 3. mgr. 57. gr. almennra hegningalaga nr. 19,1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22,1955. Þá er frestunin refsivistarinnar jafnframt bundin því skilyrði að ákærði sæti á skilorðstímanum sérstakri umsjón, sbr. 1.-2. tl. 3. mgr. 57. gr. hegningarlaganna. Skal Fangelsismálastofnun ríkisins tilnefna þann aðila, sem hafa skal með hendi umsjónina.