S-987/2013

Mál þetta, sem dómtekið var 10. febrúar 2014, er höfðað með ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, útgefinni 26. nóvember 2013, á hendur X, kt. 000000-0000, [...], fyrir eftirfarandi brot:

1. fyrir fjárdrátt, með því að hafa á tímabilinu frá 12. til 28. október 2012, dregið sér samtals fjárhæð 743.339 kr., sem starfsmaður í [...] við [...] í Hafnarfirði, með því að taka í 13 skipti reiðufé úr sjóðsvél verslunarinnar og nýta í eigin þágu.

Telst þetta varða við 247. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940.

2. Fyrir fjárdrátt, en til vara umboðssvik, með því að hafa þriðjudaginn 23. október 2012, í eigin þágu, notað greiðslukort í eigu [...], sem ákærði hafði prókúru fyrir, til að greiða fyrir 32“ flatskjá af gerðinni Sharp að fjárhæð 165.783 kr. í verslun ELKO í Skógarlind í Kópavogi, og þannig misnotað aðstöðu sínu.

Telst þetta varða við 247. gr., en til vara við 249. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Af hálfu ákærða er þess krafist að hann verði sýknaður af ákæru, en til vara að honum verði gerð vægasta refsing sem lög leyfa. Þá er þess krafist að allur sakarkostnaður, þar með talin hæfileg málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, verði greiddur úr ríkissjóði.

I

Um málsatvik segir í frumskýrslu lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu að faðir ákærða hafi mætt á skrifstofu rannsóknardeildar lögreglunnar við Flatahraun í Hafnarfirði og lagt fram refsikæru á hendur syni hans, ákærða þessa máls. Fram kom að kærandi ræki [...] í Hafnarfirði. Á tímabilinu 11. október 2012 til 28. október 2012, hafi kærandi farið erlendis og á meðan hafi A átt að sjá um bókhald fyrirtækisins. Ákærði sem hafi áður séð um bókhaldið hafi ekki mátt koma þar nærri á þessu tímabili. Hins vegar hafi það gerst að ákærði hafi tekið sér peninga úr bakaríinu, samtals 909.645 krónur. Þá hafi ákærði keypt sér 32“ LED sjónvarp sem hann hafi keypt út á kort fyrirtækisins án þess að hafa fyrir því heimild. Hjá lögreglu bar ákærði að þeir peningar sem hann hafi fengið úr sjóðsvél eða fengið hjá A, hafi farið til að greiða skuldir föður hans sem hann verið beðinn um að greiða, en sjónvarpið hafi hann keypt út á laun sem hann hafi átt inni hjá fyrirtækinu.

II

Hér verður eftir þörfum, rakinn framburður ákærða og vitna fyrir dómi og fyrir lögreglu.

Um ákærulið 1. Fyrir dómi bar ákærði að hafa starfað hjá bakaríinu í fjölda ára sennilega frá árinu 2002 enda sé um að ræða fjölskyldufyrirtæki. Smátt og smátt hafi ábyrgð hans aukist og hafi hann séð um uppgjör þess á síðastliðnum árum og það hafi ekki orðið breyting á því á tímabilinu 12. til 28. október 2012. Hann upplýsti að hann hafi verið rekstrarstjóri bakarísins á þessum tíma og þannig séð um almennan rekstur þess. Hann hafi verið með prókúru að reikningum félagsins. Aðspurður um að fram komi hjá kæranda að ákærði hafi ekki séð um rekstur fyrirtækisins á þessum tíma, benti ákærði á að aðilum bæri ekki saman um þetta atriði og benti í því sambandi á það sem haft væri eftir A um það mál. Hann hafi ekki formlega verið hættur sem rekstrarstjóri á þessu tímabili, því hann ásamt A hafi gert upp sjóðsvélar á þessu tímabili. Aðspurður hvort hann hafi tekið 909.645 krónur úr sjóðsvélum bakarísins kannaðist hann ekki við að hafa tekið þá fjárhæð og ekki að hafa tekið þá fjárhæð sem í ákæru greini, 743.339 krónur. Hann upplýsti að það hafi tíðkast að taka peninga úr sjóðsvélum til þess að þar verði ekki of miklar fjárhæðir sem gætu freistað annarra eða ef það yrði rán. Hann hafi í samræmi við þau vinnubrögð tekið peninga úr sjóðsvélum og væri það yfirleitt um hádegisbil. Aðspurður sagði hann að þeir peningar hafi farið í rekstur og nefndi í því sambandi mat fyrir starfsfólk. Hann sagðist aðspurður hafa geymt allar kvittanir og reikninga og það sé að finna í bókhaldi félagsins, en hann geti ekki sýnt fram á eitt eða neitt þar sem hann hafi ekki bókhald þess í hans höndum. Hann geti því ekki upplýst um hvort bókhaldið hafi verið stemmt af við uppgjör sjóðsvéla. Hann upplýsti að hann hafi ekki alltaf gert upp sjóðsvélar á umræddu tímabili heldur hafi það stundum komið í hlut A. Hins vegar upplýsti ákærði að skipulag með uppgjöri hafi ekki verið með besta móti og sem dæmi hafi faðir hans gengið í sjóðsvélar og tekið úr þeim til eigin þarfa. Hann mundi þó ekki eftir því að það hafi verið gerðar athugasemdir við þá framkvæmd, svo sem frá endurskoðanda um að peninga vantaði í uppgjör. Aðspurður hvort hann hafi verið að vinna í bakaríinu í september og október 2012 sagði hann svo hefði verið. Faðir hans hefði kallað hann til starfa þó svo að hann hefði verið í barneignafríi á þessum tíma. Einnig kom fram að þrátt fyrir að hann hafi verið við vinnu á þessum tíma hafi ekki verið gefnir út launaseðlar fyrir þetta tímabil en hann hafi hins vegar mátt fá fyrir nauðsynjum og það hafi átt að koma í stað beinna launagreiðslna. Aðspurður um hvort hann kannaðist við að hafa tekið við peningum sem honum voru afhentir, kvaðst ákærði kannast við tvö skipti, annars vegar 72.000 krónur 16. október 2012 og hins vegar 81.000 krónur 22. október 2012.

Um ákærulið 2. Ákærði bar að hann hafi haft heimild til þess að taka út af debetkorti til innkaupa á vörum og ýmsu er tengdist rekstri bakarísins og honum sem rekstrarstjóra hafi þótt við hæfi. Sjónvarpið hafi fallið þar undir sem launagreiðsla til hans og hafi hann tilkynnt það öðrum starfsmönnum. Ákærði var spurður út í þau orð hans sem fram koma í lögregluskýrslu að hann hafi séð um launagreiðslur og hafi sjálfur gefið þær upplýsingar að hann ætti ekki inni ógreidd laun. Ákærði sagði það rétt, hann hafi litið svo á að með þessu hefði hann fengið þau laun sem hann átti inni. Hann hafi ekki átt að vinna frítt, en taldi þó að ef eitthvað væri þá væri á hann hallað í þeim efnum. Ákærði upplýsti að þessi háttur væri alþekktur hjá fyrirtækinu. Hann hafi sem dæmi fengið að kaupa Playstation leikjatölvu sem hlunnindi auk þess sem hann hafi áður keypt raftæki sem greiðslu á launum starfsfólks. Heimildir hans hafi verið mjög rúmar enda um fjölskyldufyrirtæki að ræða og engar skriflegar reglur hafi verið til staðar um annað.

Í skýrslu hjá lögreglu kom fram, haft eftir ákærða, að hann hafi ekki stolið einu eða neinu og viti ekki hvernig faðir hans ætli að sýna fram á það, þar sem hann hafi verið að greiða reikninga fyrir hann og tekið kvittanir fyrir öllu. Aðspurður um kaup á 32“ Sharp sjónvarpi, kvaðst hann játa það og að hafa upplýsti A um að þetta væru laun. Aðspurður hvort hann hafi fengið leyfi til að kaupa sjónvarpið sagðist hann aldrei hafa þurft að fá leyfi fyrir einu eða neinu þar sem þetta sé fjölskyldufyrirtæki, en, „Ef þetta sjónvarp er vandamál þá borga ég það bara“. Aðspurður um hvort hann hafi átt inni laun hjá fyrirtækinu kvað hann svo ekki vera, hann hafi sjálfur séð um launagreiðslur og alltaf séð til þess að hann fengi greidd laun.

Vitnið A starfsmaður [...], bar fyrir dómi að hlutverk hans hafi fyrst og fremst verið bakari en þegar eigandinn hafi farið í leyfi hafi hann beðið hann að sjá um uppgjör með ákærða. Ákærði hafi séð um að greiða reikninga og hafi átt að greiða reikninga fyrir föður hans á þessum tíma. Hann hafi hins vegar farið í bankann og lagt inn. Ákærði hafi hins vegar fengið hluta af peningunum og átti að hann taldi einnig að leggja inn í bankann. Aðspurður sagðist hann hafa afhent ákærða peninga á þessu tímabili enda hafi ákærði átt að greiða reikninga fyrir „kallinn“, föður hans. Aðspurður um hvort hann hafi haft ákveðin fyrirmæli um afhendingu peninganna til ákærða, þá kvað hann það ekki hafa verið, þetta hafi verið samstarfsverkefni. Aðspurður taldi hann að hann hafi gert upp sjóðsvélar á þessu tímabili. Honum hafi fundist ýmsir hlutir vera óeðlilegir í langan tíma hjá fyrirtækinu og því hafi hann haldið utan um innkomu á þessum tíma. Aðspurður um hlutverk ákærða á umræddu tímabili taldi vitnið að ákærði hafi verið rekstarstjóri, hafi unnið við framleiðslu og séð um bankareikninga í heimabanka, launaútreikninga og þannig séð um skrifstofu fyrirtækisins. Aðspurður sagðist hann sjálfur ekki hafa verið með prókúru fyrir fyrirtækið á umræddu tímabili. Þá hafi hann ekki haft aðgang að bókhaldi félagsins og viti því ekki hvort reikningar hafi skilað sér á móti þeim fjárhæðum sem ákærði fékk afhentar. Aðspurður taldi vitnið að það hafi tíðkast að taka út peninga til að greiða reikninga fyrir eigendur þess og hann geti ekki sagt til um það hvað hafi orðið um þann mismun sem um ræði.

Í lögregluskýrslu er haft eftir vitninu A að ákærði hafi á umræddu tímabili beðið hann nokkrum sinnum um peninga og hafi honum ekki fundist það neitt óvenjulegt þar sem hann hafi átt að sjá um að greiða reikninga og fleira. Þá var haft eftir vitninu að ákærða hafi verið treyst fyrir rekstrinum, haft prókúru á reikningum sem og kreditkort, en hafi m.a verslað flatskjá sem hann hafi ekki haft leyfi fyrir.

Vitnið B bar fyrir dómi aðspurður um ákærulið 1, að það hafi verið A sem hafi séð um rekstur bakarísins á meðan hann sjálfur var í fríi. Hann hafi verið búinn að taka ákærða út úr öllu slíku tveimur til þremur mánuðum áður því það hafi ekki verið hægt að hafa ákærða í því. Ákærði hafi því ekki haft neinar heimildir til ráðstöfunar á fjármálum á þeim tíma. Síðar í vitnaleiðslunni kom fram að hann sjálfur, ákærði og A hafi haft heimild til þess að taka peninga úr sjóðsvélum og það hafi verið venja að taka úr sjóðsvélum. Aðspurður um hlutverk ákærða í fyrirtækinu á þessum tíma sagði vitnið, „Hann þóttist vera að vinna þarna í bakaríinu“, „sagðist vera í fæðingarorlofi eða eitthvað þannig“. Spurður nánar út það sagði vitnið að ákærði hafi tekið þátt í því að baka en hafi ekki átt að sjá um að greiða reikninga, fyrir utan tvo reikninga upp á rúmar eitt hundrað þúsund krónur, en það hafi verið mistök af honum að láta ákærða fá þá. Spurður nánar út í hlutverk ákærða kom fram að hann hefði séð um skrifstofu bakarísins „en ákærði hafi komið sér sjálfur í þá aðstöðu“. Aðspurður upplýsti hann, að hann sjálfur hafi verið „aðalmaðurinn þarna“ og stjórnað fyrirtækinu og hefði haft aðgang að öllum gögnum bakarísins og þannig meðal annars fengið yfirlit bankareikninga. Aðspurður um hvort hann viti í hvað peningarnir hafi farið sem ákærði tók úr rekstrinum taldi vitnið að það hafi farið í vafasaman rekstur eða hann hafi verið plataður. Aðspurður um starfsheiti ákærða sagði vitnið að hann hafi getað kallað sig hvað sem var en hafi alltaf kallað sig rekstrarstjóra, hann hafi sjálfur valið sér þann titil, en reyndar bæri A þann titil núna. Aðspurður um hvort ákærði hefði ekki verið rekstrarstjóri til margra ára og haft prókúru fyrir bakaríið taldi vitnið að hann hafi sjálfsagt veitt honum það. Aðspurður um hvort hann hefði afturkallað prókúru hans þegar hann tók hann úr rekstrinum, taldi vitnið það hafa verið einhver gleymska að gera það ekki. Aðspurður nánar út það sagði vitnið það vera vegna þess að þetta væri sonur hans og hann hefði hvergi getað verið í vinnu annars staðar. Aðspurður um hver hafi útbúið töflureikni skjal málsins sagði vitnið að það hafi verið A, starfsmaður hans. Aðspurður um af hverju ekki kæmi fram uppgjör úr sjóðsvélum á greindu tímabili miðað við bókhald félagsins og þá hvort yfirleitt væri skekkja í uppgjöri sagði vitnið að það væri ekkert mál að koma með þau gögn og að lögreglan hafi ekki beðið hann um frekari gögn. Aðspurður um af hverju A hafi afhent ákærða peninga á umræddu tímabili ef búið var að taka hann út úr peningamálunum nokkrum mánuðum áður, gat vitnið ekki svarað því og benti á A en sagðist vera steinhissa að heyra þetta og kannaðist ekki við þær sakargiftir. Aðspurður hvort hann hafi látið ákærða fá peninga til að greiða þá reikninga sem hann átti að greiða fyrir vitnið sagði vitnið svo ekki vera en taldi að ákærði hefði beðið A um að láta sig hafa peninga til þess eða hann tekið þá sjálfur úr sjóðsvélum bakarísins.

Vitnið B bar fyrir dómi aðspurður um ákærulið 2, að ákærði hafi verið með aukakort frá fyrirtækinu í þeim tilgangi að hann hafi þurft að borga eitthvað en hann muni ekki eftir því að hafa veitt honum sérstaka heimild til þess og ákærði hljóti að hafa logið út úr honum þessu korti. Nánar sagði hann að hugsanlega geti það þó verið að hann hafi fengið heimild vegna þess að ákærði hafi verið að flytja inn vörur í kökur frá Bandaríkjunum sem bakaríið væri að framleiða og því þurft að hafa kortið. Ákærði hafi hins vegar notað kortið í öðrum tilgangi svo sem að kaupa inn Rolex úr og aukahluti utan á bifreiðar og fleira. Hann upplýsti að A sem nú væri rekstarstjóri sé einnig með slíkt kort fyrir fyrirtækið. Aðspurður um hvort ákærði hafi ekki fengið nein laun fyrir tímabilið frá ágúst til og með október 2012, þar sem hann hefði sannarlega verið að vinna í bakaríinu á þeim tíma og þar sem vitnið hafi eingöngu látið lögreglu fá launaseðla fyrir tímabilið janúar til og með júní 2012, gat vitnið ekki svarað til um það og vísaði á A. Aðspurður hvort ákærði hafi átt að vinna án launa þann tíma sem launaseðlar voru ekki lagðir fram, sagði vitnið að hann hefði ekkert verið í þeim málum og endurskoðandi hans hlyti að geta svarað því.

Vitnið C lögreglumaður kom fyrir dóminn og staðfesti að hafa undirritað þær lögregluskýrslur sem liggja frammi í málinu.

III

Niðurstöður málsins:

Ákæruliður 1.

Ákærði er ákærður fyrir fjárdrátt með því að hafa á ákveðnu tímabili tekið í 13 skipti reiðufé úr sjóðsvélum verslunarinnar og nýtt í eigin þágu. Ákærði hefur neitað sakargiftum. Hann hefur játað að hafa tekið úr sjóðsvélum bakarísins og játað að hafa tekið í tvö skipti við peningum frá A, en þeir peningar hafi farið í að greiða fyrir útgjöld fyrirtækisins og útgjöld föður hans. Gegn neitun föður hans þykir sannað að ákærði hafi verið rekstrarstjóri bakarísins í umræddu tímabili og hafi sem slíkur haft prókúru fyrir félagið og þannig mátt sjá um greiðslur fyrir þess hönd og haft heimild til þess að taka úr sjóðsvélum þess. Sannað er í málinu að ákærði greiddi útgjöld fyrir föður hans að fjárhæð 166.306 krónur að beiðni föður hans og að þeir peningar hafi verið teknir úr sjóðsvélum bakarísins eða afhentir ákærða af öðrum starfsmanni bakarísins, enda hafi faðir hans ekki látið hann hafa peninga til þess að greiða þá reikninga. Ekki liggja fyrir upplýsingar um aðrar greiðslur hvorki fyrir bakaríið eða fyrir föður ákærða. Þannig hefur hvorki bókhald föður hans né bókhald bakarísins verið lagt fram í málinu og því liggur ekki fyrir hvort yfirleitt var vöntun á fé fyrirtækisins á umræddu tímabili. Ekki hefur heldur gegn neitun ákærða verið sýnt fram á að hann hafi tekið við þeim peningum sem honum áttu að hafa verið afhentir af starfsmanni bakarísins, fyrir utan þau tvö skipti sem hann hefur viðurkennt að hafa móttekið þá peninga. Þannig liggja ekki fyrir neinar staðfestingar á því að ákærði hafi tekið við þeim peningum, eða hvort þeir peningar hafi yfireitt verið til í bakaríinu.

Sem sönnunargagn um meintan fjárdrátt ákærða liggur fyrir töflureiknir sem útbúinn var af starfsmanni bakarísins. Í skjalinu má sjá „uppgjör“ í [...] 11. október til 25. október 2012. Í fyrsta dálki kemur fram „greitt úr kassa“. Samkvæmt skjalinu er í 10 skipti greitt úr kassa, samtals 481.145 krónur. Í þriðja dálki skjalsins kemur fram „X afhent“. Um fimm skipti er þar að ræða, samtals 428.500 krónur. Þessar tvær samtölur, samtals 909.645 krónur er grunnur ákærunnar að frádregnum 166.306 krónum sem ákærði mun hafa greitt í reikningum fyrir föður sinn. Fjárhæð ákæru í þessum lið er því 743.339 krónur. Í nefndum dálkum hefur verið skrifað með áherslupenna í sumar tölurnar, annað hvort með gulum áherslupenna eða grænum. Þannig er skrifað með gulum áherslupenna í tvær tölur í dálki 1 auk þess sem skrifað er með grænum áherslupenna í 6 tölur í sama dálki. Skrifað er með grænum áherslupenna í 5 tölur í dálki 3. Ef reynt er að ganga út frá því að þær tölur sem litaðar eru með áherslupenna, séu þau 13 skipti sem um getur í ákæru, þá er ljóst samtala í ákæru er ekki rétt enda er hún reiknuð út frá 15 skiptum. Þá er ákært fyrir að taka reiðufé úr sjóðsvélum í samtals 13 skipti. Af framangreindu skjali að dæma getur ákærði ekki hafa tekið úr sjóðsvélum í 13 skipti. Þau geta mest verið 10, en hugsanlega 8, 6 eða 2, allt eftir því hvort tölur með gulum eða grænum áherslum nú eða ólituðum teljast með í þeirri talningu. Eins og áður sagði er tímabil nefnds skjals, sagt vera frá 11. október til 25. október þó í raun nái það til 28. október. Í ákæruskjalinu kemur fram að meint fjárdráttartímabil sé frá 12. október til 28. október. Þannig er sem dæmi úttekt úr sjóðsvél þann 11. október ekki inni í því tímabili sem í ákæru greini en er þó samt talin með í samtölu ákærunnar. Þá kemur fram í nefndum töflureikni að ákærða hafi verið afhentir peningar í fimm skipti, samtals 428.500 krónur. Þau tilvik þar sem starfsmaður [...] á að hafa afhent ákærða peninga, eru síðan í ákæru talin falla undir þá háttsemi að ákærði hafi tekið reiðufé úr sjóðsvél og nýtt í eigin þágu. Fyrir dómi var kærandi málsins sjálfur steinhissa á að ákærða hafi verið afhentir þessir peningar og kannaðist ekki við þær sakargiftir.

Það er mat dómsins að ákærða sé nánast gert ókleift að verjast í þessum ákærulið vegna óskýrleika og að ákæran uppfylli þannig ekki skilyrði lið c. í 152. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála auk þess sem hegðun ákærða er að hluta ekki rétt tilgreind og eiga því við ákvæði 180. gr. sömu laga. Þá má fallast á það með ákærða að ekki hafi verið gætt að hlutlægnisreglu 53. gr. sömu laga, enda einu framlögðu gögn málsins, hvað þennan ákærulið varðar, töflureiknir sem útbúinn var af starfsmanni kæranda og nokkrir persónulegir reikningar frá kæranda sjálfum.

Með vísan til alls framangreinds er ákærði sýknaður af þessum lið ákæru.

Ákæruliður 2.

Eins og fram kom í niðurstöðum um ákærulið 1, var á það fallist að ákærði hafi verið rekstrarstjóri bakarísins á því tímabili sem um ræðir og hafi sem slíkum verið afhent greiðslukort sem hann hafi mátt nota svo sem í þeim tilfellum að ákærði hafi verið að leysa út vörur vegna innflutnings á hráefni sem notað var til framleiðslu á kökum í bakaríinu. Ákærði hefur játað að hafa keypt sjónvarp það sem um ræðir í ákærulið 2, og hafa notað debetkort bakarísins í þeim tilgangi. Útskýrði ákærði það á þann hátt að hann hafi átt inni laun hjá bakaríinu. Í skýrslutökum bar ákærði að þessi háttur væri alþekktur hjá fyrirtækinu. Hann hafi sem dæmi fengið að kaupa Playstation leikjatölvu sem hlunnindi auk þess sem hann hafi áður keypt raftæki sem hafi verið greiðsla á launum fyrir starfsmenn. Þá hefur komið fram í málinu að gengið hafi verið í sjóðsvélar bakarísins, þar teknir peningar og þeir notaðir meðal annars á þann hátt að ákærði greiddi persónulega reikninga föður hans. Í skýrslutökum af föður ákærða kom fram að ákærði hafi notað kortið í ýmsum tilgangi svo sem að kaupa og flytja inn Rolex úr og aukahluti utan á bifreiðar og fleira. Af framangreindu verður ekki annað ráðið að ákærða hafi verið heimilt, án athugasemda fram til 28. október 2012, að nota kortið í ýmsum tilgangi þar á meðal eigin nota. Þá kom fram hjá ákærða og vitnunum A og föður ákærða, að ákærði hafi unnið í bakaríinu á tímabilinu ágúst til og með október 2012 bæði við bakstur og á skrifstofu. Hins vegar hafa ekki verið lögð fram í málinu nein gögn um það að ákærða hafi verið greidd laun á því tímabili sem hér um ræðir en ákærði sjálfur borið að hann hafi átt að fá hlunnindi á þeim tíma.

Almennt verður að telja að kaup á sjónvarpi til eigin nota út á debetkort þess fyrirtækis sem viðkomandi vinnur hjá sé ólögmætt jafnvel þó svo viðkomandi eigi inni ógreidd laun hjá fyrirtækinu. Í máli þessu háttar svo til að ákærði virðist hafa notað debetkort fyrirtækisins eins og sitt eigið og mátti skilja vitnisburð föður hans á þá leið að ákærði hafi notað kortið meira í eigin tilgangi en fyrir bakaríið. Engin gögn voru lögð fram um notkun kortsins annað en afrit af reikningi fyrir kaupum sjónvarpsins sem voru skráð á [...].

Í 243. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, kemur fram að fyrir brot þau, er í XXVI. kafla greini, skuli því aðeins refsa, að þau hafi verið framin í auðgunarskyni. Í þessum lið er ákært fyrir 247. gr. þeirra laga en til vara 249. gr. en bæði ákvæðin eiga undir nefndan kafla. Með vísan til 18. gr. almennra hegningarlaga verður að vera ásetningur til brots og sá ásetningur þarf að ná til allra efnisþátta brotsins. Ásetningur þarf því einnig að ná til auðgunar. Eins og fram hefur komið virðist það hafa verið mjög algengt að ákærði hafi fengið að nota kort félagsins með ýmsum hætti ekki síst í eigin tilgangi og er því verulegur vafi um ásetning hans og tilefni brots í þessu tilfelli og ekki fæst séð að trúnaður hafi verið brotinn með notkun kortsins á þennan hátt eins og málum var háttað, og skiptir þá ekki máli hvort brotið telst falla undir 247. gr. eða 249. gr. almennra hegningarlaga. Þá þykir eins og málum er háttað vera verulegur vafi um ásetningi til auðgunar. Framangreindan vafa ber að skýra ákærða í hag sbr. 108. gr. og 109. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og ber því að sýkna ákærða af ákærulið þessum.

IV

Með hliðsjón af framangreindri niðurstöðu, sbr. 217. og 218. gr. l. 88/2008, verður sakarkostnaður vegna málsins lagður á ríkissjóð, sem eru málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða fyrir dómi, Þ-kvk-ef B. S-kvk-ef hdl., sem þykja hæfilega ákveðin 225.900 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

B-kk-nf H-kk-nf, héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

Dómsorð:

Ákærði, X, er sýkn af ákæru í máli þessu.

Allur sakarkostnaður málsins greiðist úr ríkissjóði, það eru málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða fyrir dómi, Þ-kvk-ef B. S-kvk-ef, héraðsdómslögmanns, 225.900 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

B-kk-nf H-kk-nf