S-1367/2007

Mál þetta, sem dómtekið var 12. febrúar 2007, er höfðað með ákæru útgefinni af lögreglustjóranum á höfuðborgarsvæðinu 24. ágúst 2007 á hendur S-kk-þgf K-kk-þgf S-kk-þgf [-], Teigaseli 1, Reykjavík, fyrir umferðarlagabrot, með því að hafa ekið bifreiðinni AF-577, að kvöldi laugardagsins 17. mars 2007, undir áhrifum áfengis (vínandamagn í blóði 2,34‰) og sviptur ökurétti um Skógarsel í Breiðholti í Reykjavík, áfram uns akstri lauk á bifreiðastæði við Teigasel og svo óvarlega að bifreiðinni var ekið á ljósastaur og brunahana við Skógarsel, með þeim afleiðingum að skemmdir hlutust á þeim.

Þetta er talið varða við 1. mgr. 4. gr., 1. mgr., sbr. 3. mgr., 45. gr. og 1. mgr. 48. gr., sbr. 1. mgr. 100. gr., umferðarlaga nr. 50/1987, sbr. 1. gr. laga nr. 48/1997.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til sviptingar ökuréttar skv. 101. og 102. gr. nefndra umferðarlaga, sbr. 25. gr. laga nr. 44/1993 og 18. gr. laga nr. 66/2006.

Verjandi ákærða krefst þess að ákærði verði alfarið sýknaður af kröfum ákæruvaldsins en til vara krefst hann að ákærða verði dæmd vægasta refsing sem lög leyfa. Loks krefst hann hæfilegra málsvarnarlauna að mati dómsins.

Málavextir.

Samkvæmt frumskýrslu barst lögreglu um það tilkynning, laugardaginn 17. mars 2007, kl. 21.37, að bifreiðinni AF-577 hefði verið ekið á staur í Skógarseli, gegnt íþróttahúsi ÍR, og síðan af vettvangi. Hafi ökumanni bifreiðarinnar verið lýst sem rúmlega fimmtugum manni, þykkum og dökkhærðum, í dökkum fötum, og að hann hefði verið einn í bifreiðinni. Er lögreglumenn komu á vettvang hafi þeir séð að ekið hefði verið þar á ljósastaur og hefðu töluverð ummerki verið þar eftir ökutæki í snjónum. Hafi þeir þá farið að heimili ákærða að Teigaseli 1, en hann hafi verið skráður eigandi bifreiðarinnar. Hafi þeir fundið bifreiðina þar mannlausa á bílastæði við húsið, en nýleg hjólför hafi verið þar í snjónum eftir hana, auk þess sem vél og púströr hafi verið heit. Er þeir hafi knúið dyra á heimili ákærða, kl. 21.35, hafi hann tekið á móti þeim, klæddur náttslopp. Hann hafi neitað að hafa ekið ökutækinu en sagt í byrjun að maður, sem hann teldi að héti S-kk-nf E-kk-nf Þ-kk-nf, hefði ekið bifreiðinni. Hann hafi þó ekkert vitað frekari deili á þeim manni og við athugun lögreglu hafi maður með þessu nafni ekki fundist í þjóðskrá. Hafi ákærði í framhaldi ýmist sagst hafa verið farþegi í bifreiðinni, er áreksturinn varð, eða ekki.

Fram kemur í skýrslunni að á leiðinni á lögreglustöðina hafi lögreglumennirnir stöðvað við árekstursstað og fundið skráningarnúmerið AF-577 fast á brunahana. Á vettvangi hafi J-kk-nf G. R-kk-nf, leigubílstjóri, gefið sig fram og sagst hafa ekið fram hjá meðan bifreiðin AF-577 var á staurnum. Hafi stór og þybbinn, dökkhærður, maður setið undir stýri og hafi honum sýnst maðurinn vera einn í bifreiðinni.

Ákærði var fluttur á lögreglustöðina við Hverfisgötu. Fram kemur í varðstjóraskýrslu, sem rituð er kl 22.40 sama kvöld, að framburður ákærða hafi verið ruglingslegur og sjáanleg ölvun mikil. Ákærði lét í té öndunarpróf í SD-mæli kl. 23.20 og sýndi það 2.46‰. Tekið var þvag- og blóðsýni úr honum en að því búnu var hann vistaður í fangageymslu.

Ákærði var yfirheyrður hjá lögreglu vegna málsins daginn eftir kl. 12.50. Neitaði hann þá ekki að hafa verið ökumaður bifreiðarinnar kvöldið áður. Sagðist hann hins vegar ekki muna neitt til atvika og vissi því ekki hvort hann hefði ekið. Hann hefði verið við áfengisneyslu meira eða minna frá hádegi þann dag. Hefði hann drukkið bjór og vodkaskot með og hefði magnið verið mikið. Kvaðst hann muna eftir að um kl. 17.00 hafi hann farið fótgangandi frá drykkjufélaga sínum, sem búi skammt frá honum, og áleiðis heim. Hann kvaðst aðspurður lána vinum og kunningjum bifreiðina en hann myndi þó ekki hvort hann hefði lánað einhverjum bifreiðina á umræddum tíma. Einnig kom fram hjá honum að hann ætti þrjú eintök af kveikjuláslyklum að bifreiðinni.

Samkvæmt niðurstöðu alkóhólrannsóknar, dagsettri 12. apríl 2007, reyndist alkóhól í blóði ákærða vera 2,19‰, en í þvagi 3,10‰, að teknu tilliti til vikmarka.

Við myndsakbendingu bentu bæði G-kk-nf G. R-kk-nf leigubílstjóri og M-kvk-nf G-kvk-nf, sem tilkynnti um atvikið til lögreglu, á ljósmynd af ákærða og kváðust þekkja hann sem ökumann bifreiðarinnar sem ók á ljósastaurinn.

Framburður ákærða og vitna fyrir dómi

Ákærði kvaðst hvorki hafa ekið bifreiðinni umrætt sinn né verið farþegi í henni. Hann hafi fyrr um daginn setið við drykkju hjá kunningja sínum sem búi rétt hjá heimili hans. Sagðist ákærði hafa verið orðinn töluvert drukkinn og farið fótgangandi heim til sín, og fljótlega sofnað. Spurður hvenær þetta hafi verið sagðist ákærði muna eftir því að sjöfréttirnar í Sjónvarpinu hafi þá verið byrjaðar. Stuttu seinna, eða um kl. 8, hafi frændi hans kíkt í stutta heimsókn. Kvaðst ákærði hafa drukkið á meðan heimsóknin stóð einn bjór en síðan sofnað. Hann hafi síðan vaknað þegar lögreglan kom. Þegar borið var undir ákærða það sem eftir honum er haft í frumskýrslu lögreglu, um að S-kk-nf E-kk-nf Þ-kk-nf hefði ekið bifreiðinni umrætt kvöld, sagði ákærði að hann hefði þá skýrt rangt frá. Hann kvaðst ekki muna hvort hann hefði lánað bifreiðina umræddan dag, það gæti þó verið. Kvaðst hann ekki geta gefið aðra skýringu á því að bifreiðin fannst klesst fyrir utan heimilið hans en að henni hefði verið stolið. Spurður út í þann mun sem væri, annars vegar á framburði hans fyrir dómi nú þegar hann neitaði að hafa ekið bifreiðinni og hins vegar við yfirheyrslu hjá lögreglu, að hann hefði sagst ekki muna hvort hann hefði ekið bifreiðinni eða ekki, sagði ákærði að hann vissi nú að hann hefði ekki ekið þar sem hann hefði verið svo drukkinn að hann hefði hreinlega ekki getað það.

Vitnið B-kk-nf V-kk-nf lögreglumaður, sem gerði frumskýrslu vegna málsins, kvaðst hafa farið að Skógarseli ásamt lögreglumanninum Ó-kk-þgf eftir að tilkynning hafi borist um ákeyrslu bifreiðar á staur. Hafi þeir fengið upplýsingar um skráðan eiganda bifreiðarinnar og farið að heimili hans. Þar hafi þeir fundið bifreiðina og hún verið dælduð og með heitt púst. Ákærði, sem hafi opnað fyrir þeim eftir nokkurn tíma, hafi verið áberandi ölvaður. Hafi hann orðið margsaga um hvort hann hefði verið í bifreiðinni eða ekki umrætt sinn. Þeir hafi spurt hann um kveikjuláslykla og hann þá afhent þeim aukalykil og sagt að vinur hans væri með aðallykilinn. Þeir hefðu síðan fundið í jakkavasa ákærða lykil að bifreiðinni. Hafi þeir síðan handtekið ákærða og fært hann niður á lögreglustöð. Aðspurður hvort ákærði hefði rætt um þriðja eintakið af kveikjuláslykli, kvað hann ákærða hafa talað um það daginn eftir.

Vitnið Ó-kk-nf G-kk-nf S-kk-nf lögreglumaður greindi á sama hátt frá aðdraganda handtöku ákærða. Kvað hann ákærða fyrst ekki hafa viljað kannast við að bifreiðin væri skemmd. En er þeir hafi spurt hann frekar út í tildrög árekstursins hafi ákærði sagst hafa lánað bifreiðina og orðið tvísaga um hvort hann hefði verið farþegi í henni umrætt sinn. Aðspurður kvað Ó-kk-nf framburð ákærða hafa verið mjög ótrúverðugan.

Vitnið M-kvk-nf G-kvk-nf sagðist hafi verið farþegi í bifreið kærasta síns umrætt kvöld. Þegar þau hafi verið á leiðinni upp ,,selið“ hafi bifreið verið ekið á móti þeim á miklum hraða. Hafi bifreiðin allt í einu snúist við og lent á ljósastaur. Kvaðst hún hafa hringt á neyðarlínuna og svo farið út og talað við ökumann bifreiðarinnar. Hafi hann verið einn og sýnilega drukkinn. Aðspurð kvaðst M-kvk-nf hafa séð ökumanninn vel. Hann hafi verið yfir fimmtugt og feitlaginn. Hann hafi síðan startað bifreiðinni og ekið í burtu. Vitnið staðfesti að hafa við myndsakbendingu hjá lögreglu skrifað nafnið sitt undir mynd af manni sem hún hafi talið sig þekkja sem ökumann umræddrar bifreiðar. Er vitninu var bent á ákærða í dómsalnum kvaðst hún þekkja hann sem ökumann bifreiðarinnar umrætt sinn.

Vitnið S-kk-nf K-kk-nf S-kk-nf kvaðst hafa ekið ásamt kærustu sinni, M-kvk-þgf, niður brekkuna hjá ÍR-heimilinu þegar hann hafi tekið eftir bifreið sem hafi verið ekið í gagnstæða átt og hafi þar verið komin út af akbrautinni. Hafi hún svo skyndilega snúist í hring og lent með afturhlutann á ljósastaur. Hafi M-kvk-nf þá farið úr bifreiðinni en sjálfur kvaðst hann hafa snúið sinni bifreið við og lagt henni rétt hjá ÍR-heimilinu. Hann hafi síðan farið að hinni bifreiðinni og litið inn um bílrúðuna og sýnst ökumaðurinn ekki vera alveg með fulla meðvitund. Þau hafi sagt honum að hafa ekki áhyggjur vegna þess að þau væru búin að hringja í lögregluna og að hún væri á leiðinni. Kvaðst hann hafa séð að ökumaðurinn var stöðugt að reyna að ræsa bifreiðina og hafi hann þá sagt í sífellu eitthvað á þá leið: „Nei, nei, ég er á leiðinni heim.“ Ákærði hafi síðan keyrt í burtu í öfuga átt við þá sem hann kom. Aðspurður kvað vitnið ökumanninn hafa verið einan í bifreiðinni. Lýsti hann honum sem gömlum í framan og að holdafar væri í þykkari kantinum. Borið var undir vitnið það sem haft var eftir M-kvk-þgf í símaskýrslu lögreglu 2. apríl 2007 um að ákærði hefði verið farinn af vettvangi í bifreiðinni þegar unnusti hennar kom að og hefði hann því ekki séð ökumanninn. Hann kvaðst ekki geta gefið aðra skýringu á þessum framburði M-kvk-ef en að hún hefði verið „alveg á taugum“.

Vitnið J-kk-nf G-kk-nf R-kk-nf leigubílstjóri greindi svo frá atvikum að hann hefði ekið fram hjá vettvangi skömmu eftir áreksturinn og séð bifreið klessta við ljósastaur. Hafi ökumaðurinn verið einn í bifreiðinni. Staðfesti hann að hafa við myndsakbendingu hjá lögreglu skrifað nafnið sitt undir mynd af manni sem hann hafi talið sig þekkja sem ökumann umræddrar bifreiðar. Þegar vitnið var spurt hvort hann bæri kennsl á ákærða þar sem hann sæti í dómsalnum, sem ökumann bifreiðarinnar taldi hann að ákærði væri alla vega mjög líkur þeim manni. Spurður um hvort vitnið hefði séð ákærða í lögreglubifreiðinni á vettvangi kvað vitnið svo ekki vera þar sem afturrúðurnar væru skyggðar.

Niðurstaða.

Ákærði neitaði fyrir dómi að hafa ekið bifreiðinni AF-577 umrætt sinn. Í lögregluskýrslu sem tekin var af honum daginn eftir atvikið kvaðst hann hins vegar ekki neita því að hafa ekið bifreiðinni. Hins vegar sagðist hann þá ekki muna eftir atvikum kvöldsins vegna áfengisneyslu og vissi því ekki hvort hann hefði ekið bifreiðinni eða ekki. Er hann var fyrir dómi inntur skýringa á því af hverju framburður hans væri að þessu leyti öðru vísi en þegar hann gaf skýrslu sína hjá lögreglu sagðist hann vita að hann hefði ekki ekið því hann hefði verið svo drukkinn um kvöldið að hann hefði hreinlega ekki getað ekið. Þá sagðist ákærði hjá lögreglu muna eftir að hafa farið fótgangandi frá kunningja sínum í nágrenninu um kl. 5 en eftir það myndi hann næst eftir því þegar lögreglumennirnir komu heim til hans. Fyrir dóminum kvaðst ákærði hins vegar hafa farið fótgangandi heimleiðis eftir kl. 7, nefndi svo óljóst til sögunnar ónafngreindan frænda sinn, sem hefði komið heim til hans um kl. 8 og verið þar á meðan ákærði drakk einn bjór. Hann hefði síðan verið einn heima er lögreglan kom stuttu síðar. Þegar til þessa misræmis í framburði ákærða er litið, og þegar jafnframt er horft til frumskýrslu og vitnisburðar lögreglumannanna B-kk-ef V-kk-ef og Ó-kk-ef G-kk-ef S-kk-ef, um það hvernig ákærði brást við er þeir komu á heimili hans vegna málsins, ásamt skýrslu ákærða að öðru leyti fyrir dóminum, er það mat dómsins að framburður ákærða geti ekki talist trúverðugur.

Vitnin, M-kvk-nf G-kvk-nf, S-kk-nf K-kk-nf S-kk-nf og J-kk-nf G-kk-nf R-kk-nf, kváðust fyrir dómi öll hafa séð inn í bifreiðina AF-577 á vettvangi. Bar þeim saman um að ökumaður hennar hefði verið eldri maður og feitlaginn. Báru þau M-kvk-nf og J-kk-nf G-kk-nf kennsl á ákærða við myndsakbendingu hjá lögreglu og öll báru þessi vitni kennsl á ákærða fyrir dóminum sem ökumann bifreiðarinnar í umrætt sinn og sögðu hann hafa verið einan í bifreiðinni. Þá hafa lögreglumennirnir B-kk-nf V-kk-nf og Ó-kk-nf G-kk-nf S-kk-nf borið að vél og púströr umræddrar bifreiðar ákærða hafi verið heit er þeir komu að heimili hans 16 mínútum eftir að tilkynnt var um atvikið til lögreglu.

Að virtu því sem hér hefur verið rakið þykir, þrátt fyrir neitun ákærða, hafið yfir skynsamlegan vafa að hann hafi ekið bifreiðinni AF-577, að kvöldi laugardagsins 17. mars 2007, um Skógarsel í Breiðholti í Reykjavík, eins og nánar greinir í ákæru. Breytir hér engu þótt ákærði hafi haldið því fram að bifreiðin væri oft í láni og að til væru þrjú eintök af kveikjuláslyklum bifreiðarinnar, enda hefur ákærði ekki getað tilgreint neinn annan sem kynni að hafa ekið bifreiðinni í greint sinn. Samkvæmt niðurstöðum úr alkóhólrannsókn var magn áfengis í blóði ákærða 2.34‰ og þykir verða að leggja það alkóhólmagn til grundvallar við mat á refsingu og viðurlögum ákærða. Verður ákærði því fundinn sekur um þá háttsemi sem í ákæru greinir og þar telst rétt færð til refsiákvæða.

Samkvæmt fyrirliggjandi sakavottorði gekkst ákærði, með viðurlagaákvörðun 20. október 2006, undir að greiða 130.000 króna sekt og að verða sviptur ökurétti í 2 ár, vegna ölvunaraksturs. Hann hefur því nú í annað sinn gerst sekur um ölvunarakstur. Þykir refsing ákærða nú því hæfilega ákveðin 285.000 króna sektargreiðsla til ríkissjóðs og komi 20 daga fangelsi í stað sektarinnar verði hún eigi greidd innan 4 vikna frá birtingu dómsins. Með vísan til 101. gr. og 102. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 ber og að svipta ákærða ökurétti í 4 ár frá birtingu dómsins að telja.

Ákærði greiði útlagðan sakarkostnað, 86.682 krónur, og málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, H-kk-ef I-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 220.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Af hálfu ákæruvaldsins var málið flutt af Ó-kk-þgf I-kk-þgf Ó-kk-þgf, fulltrúa lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu.

D ó m s o r ð :

Ákærði, S-kk-nf K-kk-nf S-kk-nf, greiði krónur 285.000 í sekt til ríkissjóðs og komi 20 daga fangelsi í stað sektarinnar verði hún eigi greidd innan 4 vikna frá birtingu dómsins.

Ákærði er sviptur ökurétti í 4 ár frá birtingu dómsins að telja.

Ákærði greiði 306.682 krónur í sakarkostnað, þar með talin 220.000 króna málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, H-kk-ef I-kk-ef hæstaréttarlögmanns.

Á-kk-nf M-kk-nf