S-347/2007

Mál þetta, sem dómtekið var 5. þ.m., er höfðað með ákæru ríkissaksóknara, útgefinni 30. mars 2007, á hendur S-kk-þgf Æ-kk-þgf S-kk-þgf, kt. 000000-0000, Nónhæð 4 í Garðabæ „fyrir eftirtalin hegningarlagabrot framin á árinu 2006:

1. Eignaspjöll með því að hafa að kvöldi mánudagsins 8. maí í íþróttamiðstöðinni við Ásgarð í Garðabæ, skellt aftur glerhurð að gufubaðsklefa með þeim afleiðingum að hurðin brotnaði.

Telst þetta varða við 1. mgr. 257. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. lög nr. 82/1998.

2. Brot gegn valdstjórninni með því að hafa aðfaranótt föstudagsins 27. október fyrir utan skemmtistaðinn Áttuna, Trönuhrauni 10 í Hafnarfirði, er verið var að færa hann í lögreglubifreið, bitið lögreglumanninn S-kvk-þf M-kvk-þf J-kvk-þf, sem þar var við skyldustörf, í hægra lærði með þeim afleiðingum að S-kvk-nf M-kvk-nf hlaut marblett á lærði.

Telst þetta varða við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. lög nr. 101/1976 og lög nr. 82/1998.“

Í ákæru er þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar. Þar er og getið bótakröfu að fjárhæð 147.494 krónur sem Garðabær gerir á hendur ákærða vegna þess atviks sem fyrri liður ákæru tekur til.

Ákærði krefst aðallega sýknu af refsikröfu og frávísunar á bótakröfu. Til vara er þess krafist að ákærða verði einungis gerð vægasta refsing sem lög frekast leyfa og að refsivist, komi til þess að hún verði dæmd, verði bundin skilorði.

I.

Fyrri liður ákæru.

Mánudaginn 15. maí 2006 var lögregla kvödd að íþróttamiðstöðinni Ásgarði í Garðabæ vegna þess að hurð að gufubaðsklefa á sundlaugarsvæði hennar hafði verið brotin að kvöldi mánudagsins 8 s.m. Er í frumskýrslu lögreglu haft eftir forstöðumanni íþróttamiðstöðvarinnar að ákærði hafi brotið hurðina, en hún var úr gleri. Lögreglumaður sem ritar skýrsluna hafi í kjölfarið haft samband við ákærða, sem hafi viðurkennt verknaðinn og gefið þær skýringar að hann hafi „orðið reiður út í kærustu sína og skellt aftur hurðinni á gufuklefanum með þessum afleiðingum“. Um óviljaverk hafi verið að ræða. Í skýrslu sem tekin var af ákærða hjá lögreglu 27. september 2006 er bókað eftir honum að hann hafi skemmt hurðina í einhverju reiðikasti.

Í skýrslu sinni við aðalmeðferð málsins kvaðst ákærði hafa farið í sund ásamt tveimur félögum sínum hið umrædda kvöld. Þeir hefðu farið saman í gufuna og hann verið síðastur inn í klefann. Hann hafi lokað hurðinni „snögglega“ og hún þá brotnað. Nánar aðspurður um það hvað hann ætti við með orðinu snögglega skýrði ákærða svo frá að þeir hefðu verið að flýta sér inn í gufubaðsklefann þar sem þeim hafi verið kalt og að hann hafi flýtt sér að loka hurðinni. Kvaðst ákærði hafa lokað hurðinni „svolítið fast“. Það væri hins vegar fjarri öllu lagi að hann hafi ætlað sér að skemma hana og það hvernig hann lokaði henni eigi ekki að geta leitt til þess að svona hurð brotni. Líklegasta skýringin á því að svo fór sé sú að hún hafi verið eitthvað veik fyrir.

Félagar ákærða, þeir V-kk-nf H-kk-nf E-kk-nf og G-kk-nf K-kk-nf, komu fyrir dóminn við aðalmeðferð málsins. Var lýsing þeirra á atvikinu öll á sama veg og frásögn ákærða af því. Önnur vitni voru ekki leidd fyrir dóminn vegna þessa atviks.

Niðurstaða.

Með framburði ákærða og vitna er það upplýst um það atvik sem þessi liður ákæru tekur til að umrædd glerhurð brotnaði þegar ákærði lokaði henni. Svo sem sönnunarfærslu í málinu er háttað telst með öllu ósannað að ásetningur ákærða hafi staðið til þess að valda skemmdum á hurðinni. Hann verður því sýknaður af ákæru um eignaspjöll. Af þessari niðurstöðu leiðir að vísað er frá dómi bótakröfu Garðabæjar á hendur ákærða, sbr. 3. mgr. 172. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

II.

Seinni liður ákæru.

Lögregla var kvödd að veitingastaðnum Áttunni við Trönuhraun í Hafnarfirði laust eftir miðnætti aðfaranótt föstudagsins 27. október 2006 vegna skemmdarverks sem þar hafði þá verið unnið. Fóru lögreglumennirnir L-kk-nf J-x-x K-kk-nf og S-kvk-nf M-kvk-nf J-kvk-nf á vettvang. Segir í skýrslu sem L-kk-nf J-x-x ritaði um aðkomu lögreglu að málinu að á vettvangi hafi dyravörður bent þeim á manninn sem hafði orðið valdur að skemmdarverkinu, en hurð hafði verið brotin á salerni veitingastaðarins. Lögreglumennirnir hefðu rætt við manninn, ákærða í máli þessu. Hafi hann verið mjög æstur og ásakað dyraverðina um að hafa ráðist á sig. Hefðu mál þróast á þann veg að nauðsynlegt hafi reynst að færa ákærða í handjárn. Um það sem síðar gerðist segir svo í skýrslunni: „Við færðum S-kk-þf í lögreglubifreiðina sem var lagt við Áttuna. S-kk-nf var mjög æstur og þurftum við að leggja S-kk-þf á magann í aftursæti lögreglubifreiðarinnar. Við færðum S-kk-þf í fótlás í lögreglubifreiðinni. Þegar við vorum að koma S-kk-þgf fyrir í aftursæti lögreglubifreiðarinnar beit S-kk-nf í hægra læri á [S-kvk-þgf M-kvk-þgf J-kvk-þgf]. [S-kvk-nf M-kvk-nf] þrýsti á höfuð S-kk-ef til að losa hann. S-kk-nf reyndi að bíta ítrekað í hendur og fætur [S-kvk-ef M-kvk-ef] en [hún] hélt höfði S-kk-ef frá sér.“

Þegar skýrsla var tekin af ákærða hjá lögreglu 1. desember 2006 kvaðst hann ekki minnast þess að hafa bitið af ásetningi í læri lögreglumanns í umrætt sinn. Hann aftók hins vegar ekki að það kynni að hafa gerst í hita leiksins, en honum hafi fundist verulega að sér þjarmað í aftursæti lögreglubifreiðarinnar.

Samkvæmt vottorði F-kk-ef S-kk-ef læknis á slysa- og bráðadeild Landspítala-háskólasjúkrahúss leitaði S-kvk-nf M-kvk-nf J-kvk-nf þangað um klukkan 1:30 föstudaginn 27. október 2006. Er í vottorðinu haft eftir henni að maður sem hún hafi verið að handjárna hafi bitið hana neðarlega í hægra læri. Við skoðun sem læknirinn framkvæmdi hafi sést „bitlaga far rétt ofan við hné og aðeins innanvert á hægra læri“. Ekki hafi verið um rof á húð að ræða en talið líklegt að S-kvk-nf M-kvk-nf fengi mar þarna.

Í skýrslu sinni fyrir dómi skýrði ákærði svo frá að hann hafi verið nokkuð mikið ölvaður þetta kvöld. Hann hafi reiðst dyraverði á veitingastaðnum og hefðu samskipti þeirra orðið til þess að lögregla var kölluð til. Hann hafi enn verið æstur þegar lögreglumenn komu á vettvang og veitt mótspyrnu þegar þeir hefðu handtekið hann. Hann hafi verið handjárnaður með hendur fyrir aftan bak og honum „skellt inn í lögreglubifreið“. Hefðu lögreglumennirnir ekki tekið hann neinum vettlingatökum og við þessar aðfarir þeirra hafi hann meitt sig. Þá kvaðst hann ekki minnast þess að hafa bitið lögreglumann og taldi það ólíklegt. Hafi það hins vegar verið raunin hafi það gerst í hita leiksins og óvart.

Í skýrslu S-kvk-ef M-kvk-ef J-kvk-ef lögreglumanns fyrir dómi kom fram að hún hafi farið ásamt L-kk-þgf J-x-x K-kk-þgf lögreglumanni að veitingastaðnum Áttunni í Hafnarfirði í umrætt sinn. Þegar þangað var komið hafi hún rætt við dyravörð á staðnum, en L-kk-nf J-x-x hafi rætt við ákærða sem sakaður hafi verið um að valda einhverjum skemmdum þarna. Ákærði hafi ýtt við L-kk-þgf J-x-x og haft í frammi ógnandi tilburði. Hefðu mál þróast á þann veg að hann var handtekinn og hafi þurft að færa hann handjárn. Þegar verið var að færa ákærða inn í lögreglubifreiðina hafi hann bitið hana í hægra lærið rétt fyrir ofan hné. Lýsti S-kvk-nf M-kvk-nf þessu nánar svo að ákærði hafi verið lagður á magann í aftursæti lögreglubifreiðarinnar, handjárnaður með hendur fyrir aftan bak, og hafi hún tekið sér stöðu framan við hann og verið að toga hann betur inn í bifreiðina þegar hann hafi bitið hana. Hún hafi fljótlega náð að losa sig frá ákærða, sem í kjölfarið hafi ítrekað reynt að bíta hana aftur. Hún hafi verið í þykkum buxum, en engu að síður hlotið mar á þeim stað sem ákærði beit hana.

Í skýrslu sinni fyrir dómi lýsti L-kk-nf J-kk-nf K-kk-nf lögreglumaður atvikum mjög á sama veg og S-kvk-nf M-kvk-nf. Á vettvangi hafi verið rætt við ákærða og tekin um það ákvörðun að hann skyldi færður á lögreglustöð. Ákærði hafi brugðist ókvæða við og hafi þurft að færa hann í handjárn. Hann hafi síðan verið færður inn í lögreglubifreiðina og lagður þar á magann í aftursætið. Hafi S-kvk-nf M-kvk-nf komið sér fyrir framan við ákærða, tekið í axlirnar á honum og dregið hann að sér. Kvaðst L-kk-nf J-x-x ekki hafa séð ákærða bíta S-kvk-þf M-kvk-þf en hún hafi hins vegar skyndilega kippst til. Hafi andlit ákærða þá verið alveg við hægra læri hennar. Eftir þetta hafi ákærði greinilega reynt að bíta S-kvk-þf M-kvk-þf. Þá kom fram hjá L-kk-þgf J-x-x að þegar komið var með ákærða á lögreglustöð hafi hann verið algerlega óviðræðuhæfur og á endanum verið vistaður í fangaklefa.

Niðurstaða.

Fyrir liggur að lögreglumennirnir S-kvk-nf M-kvk-nf J-kvk-nf og L-kk-nf J-kk-nf K-kk-nf þurftu að hafa afskipti af ákærða laust eftir miðnætti aðfaranótt föstudagsins 27. október 2006 við veitingastaðinn Áttuna í Hafnarfirði. Fram er komið að ákærði var þá talsvert ölvaður og æstur í skapi. Kom fram hjá lögreglumönnunum að nauðsynlegt hafi reynst að færa hann í handjárn. Vitnisburður S-kvk-ef M-kvk-ef var afdráttarlaus og skýr um það að ákærði hafi bitið hana í hægra læri, rétt fyrir ofan hné, þá er hún og L-kk-nf J-x-x voru að koma ákærða fyrir í aftursæti lögreglubifreiðarinnar, en hann hafði þá verið handjárnaður með hendur fyrir aftan bak. Samræmist lýsing S-kvk-ef M-kvk-ef á bitinu og afleiðingum þess vottorði læknis sem skoðaði hana síðar þessa sömu nótt og vitnisburði L-kk-ef J-x-x. Ákærði hefur í sjálfu sér ekki neitað því að hann hafi bitið S-kvk-þf M-kvk-þf, en telur það ólíklegt og að það hafi þá gerst í hita leiksins og óvart. Að framangreindu virtu telur dómurinn ekki varhugavert að telja sannað, sbr. 46. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála, að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í þessu lið ákæru og þar er réttilega heimfærð til refsiákvæða.

III.

Ákærði er samkvæmt framangreindu sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Um ákvörðun refsingar hans fer eftir ákvæðinu eins og það hljóðaði fyrir þá breytingu sem á því var gerð með lögum nr. 25/2007, en með 1. gr. þeirra var refsihámark ákvæðisins hækkað úr allt að sex ára fangelsi í allt að 8 ára fangelsi þegar um er að ræða brot gegn opinberum starfsmanni sem hefur að lögum heimild til líkamlegrar valdbeitingar, svo sem hér á við.

Ákærði var með dómi 29. maí 2006 sakfelldur fyrir tvær líkamsárásir, sem hann framdi árið 2005 og vörðuðu við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga, og dæmdur í þriggja mánaða fangelsi, skilorðsbundið til þriggja ára. Þá gekkst hann undir sektargreiðslu og sviptingu ökuréttar 9. og 28. ágúst 2006 fyrir ölvunarakstur. Loks var honum gerð sektarrefsing 26. febrúar 2007 fyrir akstur sviptur ökurétti.

Með broti sínu 27. október 2006 rauf ákærði skilorð samkvæmt framangreindum dómi. Verður refsing ákærða fyrir þau brot hans sem sá dómur tók til og brotið sem hér er sakfellt fyrir ákveðin í einu lagi, sbr. 60. gr. og 77. gr. almennra hegningarlaga. Þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í 5 mánuði. Eftir atvikum þykir mega fresta fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum þremur árum frá uppkvaðningu dóms þessa, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, H-kk-ef I-kk-ef hæstaréttarlögmanns, þykja hæfilega ákveðin 149.400 krónur og hefur þá verið tekið tillit til virðisaukaskatts. Með vísan til seinni málsliðar 1. mgr. 165. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála er rétt að ákveða að ákærða verði einungis gert að greiða helming málsvarnarlauna, en að öðru leyti skulu þau greidd úr ríkissjóði. Þá verður ákærða gert að greiða 15.700 krónur í annan sakarkostnað.

Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf héraðsdómari kvað upp dóm þennan.

D ó m s o r ð :

Ákærði, S-kk-nf Æ-kk-nf S-kk-nf, sæti fangelsi í í 5 mánuði. Fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún falla niður að liðnum þremur árum frá uppkvaðningu dóms þessa, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Bótakröfu Garðabæjar á hendur ákærða er vísað frá dómi.

Ákærði greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, H-kk-ef I-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 149.400 krónur, að hálfu, en að öðru leyti skulu þau greidd úr ríkissjóði. Þá skal ákærði greiða 15.700 krónur í annan sakarkostnað.

Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf