E-271/2012

Mál þetta, sem dómtekið var 25. júní sl., hefur Míla ehf., kt. 000000-0000, Suðurlandsbraut 30, Reykjavík, höfðað hér fyrir dómi gegn G-kk-þgf V. K-kk-þgf, kt. 000000-0000, Lækjarvegi 5, Þórshöfn, með stefnu birtri 10. október 2012.

Dómkröfur stefnanda eru, að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnanda skaðabætur að fjárhæð 710.104 krónur, með vöxtum skv. 8. gr. laga nr. 38, 2001 frá 26. júní 2010 til 20. júlí 2011, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. vaxtalaga nr. 38, 2001, frá þ.d. til greiðsludags. Þá krefst stefnandi málskostnaðar að mati dómsins.

Stefndi krefst sýknu af kröfum stefnanda, auk málskostnaðar samkvæmt mati dómsins.

I.

Í máli þessu er ágreiningur um bótaskyldu vegna skemmda á stofnlínu við fasteignina að Fjarðarvegi 7 á Þórshöfn, þann 26. júní 2010, en óumdeilt er að strengur úr henni slitnaði og skemmdist er stefndi, G-kk-nf V. K-kk-nf, var þar að störfum með vélgröfu sína.

Stefnandi, Míla efh., er eigandi nefndrar stofnlínu, er félagið byggir upp og rekur fjarskiptanet víða um landið.

Ágreiningslaust er að stefndi var í greint sinn að störfum á vélgröfu fyrir eigendur nefndrar fasteignar. Hafði stefndi verið fenginn sem verktaki til að grafa fyrir drenlögn. Liggur fyrir að áður en stefndi hóf verkið hafði hann aflað sér uppdráttar, sem sýndi stofnlagnir í og við Fjarðarveg, en einnig heimæð frá stofnlínunni, nærri akbraut og gangstétt, að húseigninni Fjarðarvegi 7. Er atvik gerðust voru á vettvangi vitnin B-kk-nf S-kk-nf verkfræðingur og K-kk-nf I-kk-nf J-kk-nf húsasmíðameistari, en fjölskyldur þeirra eru eigendur nefndrar húseignar. Voru vitnin með handskóflur á vettvangi og aðstoðuðu þau stefnda við gröftinn.

Samkvæmt málavaxtalýsingu stefnda var hann að grafa innan lóðarmarka nefndrar fasteignar er skófla vélgröfu hans rakst í stofnstreng með þeim afleiðingum að hann slitnaði. Stefndi gerði starfsmanni stefnanda þegar viðvart, en í beinu framhaldi af því var kvatt á vettvang viðgerðarteymi þriggja starfsmanna verktakafélags frá Egilsstöðum. Aðstoðaði stefndi viðgerðarteymið með vélgröfu sinni.

Samkvæmt málavaxtalýsingu stefnanda slitnaði í greint sinn blýstrengur með þeim afleiðingum að fjarskiptasamband fór af stórum hluta Þórshafnar. Segir í stefnu að við nánari athugun viðgerðarmanna, og eftir að þeir höfðu m.a. farið yfir graftrarsvæðið með mælitækjum, hefðu komið í ljós frekari skemmdir. Þannig hefðu strengir dregist út úr þrem múffum, þ.e. samsetningum, en af þeim sökum hefði þurft að fjarlægja hluta af gangstéttinni að fasteigninni Fjarðarvegi 7. Af hálfu stefnanda er til þess vísað að þar sem um gamlar stofnlagnir hafi verið að ræða hefði viðgerðarteymið þurft að ganga hús úr húsi, en þannig hefði verið gætt að virkni lína eftir að viðgerðinni lauk. Þá er á það bent að viðgerðin hafi farið fram seint að kveldi, en af þeim sökum hefði hlotist aukinn kostnaður. Að lokinni viðgerð hefði verktakafélagið sent stefnanda reikning vegna útseldrar vinnu og efniskaupa, að fjárhæð 710.104 krónur. Hafi stefndi verið krafinn um reikningsfjárhæðina, auk vaxta og dráttarvaxta, en þar sem hann hefði hafnað bótaskyldu og ekki greitt reikninginn hefði málsókn verið nauðsynleg.

Málsástæður stefnanda og lagarök.

Í stefnu segir að krafa stefnanda sé byggð á fyrrgreindum reikningi, að fjárhæð 710.104 krónur, með gjalddaga 20. júní 2011.

Stefnandi byggir dómkröfu sína á því að stefnda hafi borið að afla sér viðeigandi og nákvæmra gagna frá stefnanda um legu jarðsímalagna áður en hann hóf gröft sinn við Fjarðarveg 7. Bendir stefnandi á að auk slíkra gagna hefði stefndi átt þess kost að óska eftir því við stefnanda að hann léti starfsmenn sína eða aðila á hans vegum fara yfir vettvang við Fjarðarveg 7 með strengjaleitartækjum og dýptarmælitæki. Með því móti hefði stefndi gætt fyllstu varúðar við starfa sinn. Stefnandi bendir á að þessi síðastnefnda þjónusta hans standi verktökum til boða án alls kostnaðar, og sé það gagngert gert til að komast megi hjá álíka tjóni og varð í greint sinn.

Stefnandi byggir á því að stefndi hafi ekki aflað sér fyrrgreindra upplýsinga og gagna áður en hann hóf gröft sinn, en í þess stað kosið að notast við teikningu, sem hann hafði fengið í áhaldahúsi sveitarfélagsins. Bendir stefnandi á að þessi teikning hafi verið gömul og byggir á því að það eitt hefði átt að gefa stefnda tilefni til að gæta fyllstu varfærni og afla sér frekari upplýsinga. Stefnandi bendir á að nefnd teikning hefði engu að síður sýnt legu strengja í jörðu. Byggir stefnandi á því að af þeim sökum hefði stefnda mátt vera fullljóst að gæta þyrfti fyllstu varúðar á graftrarsvæðinu og að ekki væri annað forsvaranlegt en að nota handskóflur. Stefndi hafi ekki gætt slíkrar varúðar, en hafið gröft með vélgröfu sinni án frekari ráðstafana.

Stefnandi byggir á því að stefndi hafi með lýstu verklagi sýnt verulegt gáleysi og verði hann því að bera fulla ábyrgð á því tjóni sem varð. Í því sambandi bendir stefnandi á að hann geti ekki ábyrgst að merkingar strengja í jörðu séu ávallt til staðar, og áréttar að í mörgum tilfellum sé um að ræða mjög gamlar línur. Vegna þessa sé nauðsynlegt fyrir verktaka, líkt og stefnda, að afla sér viðeigandi teikninga hjá stefnanda, en jafnframt að óska eftir þeirri endurgjaldslausu þjónustu sem áður er lýst. Bendir stefnandi á að með þessu móti hefði stefndi getað fengið staðfestingu á því hvernig strengir lágu í jörðu, þ.e. með strengjaleitartækjum og dýptarmælingum. Áréttar stefnandi að stefnda hefði verið í lófa lagið að gera viðeigandi ráðstafanir áður en hann hóf gröft í grein sinn. Stefnandi byggir á því að stefndi hafi með verklagi sínu ekki gætt nægjanlegrar varúðar og áréttar að hann verði því að bera hallann af vanrækslu sinni.

Stefnandi byggir á því að við umrætt verk hafi stefndi ekki fylgt varúðarskyldum sínum líkt og kveðið sé á um í 3. mgr. 71. gr. laga nr. 81, 2003. Stefndi hafi þvert á móti hafið gröft á umræddu svæði og það þrátt fyrir að honum hafi verið ljóst að margir strengir lágu þar í jörðu. Stefndi hafi heldur ekki aflað sér nægjanlegra upplýsinga eða gert sérstakar varúðarráðstafanir. Stefnandi áréttar að stefnda hafi verið slíkar varúðarráðstafanir tækar, en m.a. hefði hann getað sinnt þeirri skyldu sinni með því einu að hafa samband við stefnanda áður en hann hóf gröft sinn. Með því móti hefði hann getað forðað því tjóni sem varð í greint sinn. Stefnandi byggir á því að stefndi hafi ekki sýnt fram á að komast hefði mátt hjá tjóninu ef hann hefði gætt fyllstu aðgæslu við verkið. Stefnandi byggir á því að vegna lýstrar vanrækslu beri stefndi fulla bótaábyrgð á því tjóni sem varð í greint sinn.

Um lagarök vísar stefnandi til ákvæða 3. mgr. 71. gr. laga nr. 81, 2003 um fjarskipti, en enn fremur vísar hann til almennra reglna skaðabótaréttarins. Kröfu sína um vexti byggir stefnandi á 8. gr. laga nr. 38, 1981, sbr. og 1. mgr. 4. gr. laganna, en um dráttarvexti og vaxtavexti vísar hann til 1. mgr. 6. gr. og 9. gr. sömu laga. Varðandi málskostnað vísar stefnandi til 129. og 130. gr. laga nr. 91, 1991 um meðferð einkamála.

Málsástæður stefnda og lagarök.

Sýknukröfu sína byggir stefndi m.a. á því að hann hafi áður en hann hóf gröft með vélgröfu við Fjarðarveg 7 aflað sér uppdráttar af fjarskiptalínum á vettvangi. Hann bendir á að uppdrátturinn hafi verið gerður á árunum 1992/1993, af Pósti og síma, forvera stefnanda í máli þessu. Stefndi byggir á því að hann hafi mátt treysta því að uppdrátturinn væri réttur. Stefndi byggir enn fremur á því að skapast hafi sú venja á Þórshöfn að við jarðvegsframkvæmdir hafi verið notuð sambærileg gögn og hann hafði aflað í greint sinn, en slíkir uppdrættir hafi verið til staðar í áhaldahúsi sveitarfélagsins.

Stefnandi byggir á því að sá strengur sem slitnaði í greint sinn hafi ekki verið sýndur á fyrrgreindum uppdrætti, og það þrátt fyrir að strengurinn hafi ekki verið nýr. Uppdrátturinn hafi því verið rangur, en á því geti hann að sjálfsögðu enga ábyrgð borið.

Stefndi bendir á að sveitarfélagið Þórshöfn sé fámennt, en af þeim sökum fari verklegar framkvæmdir almennt ekki framhjá íbúunum. Stefndi staðhæfir að engin breyting hafi verið gerð á legu símastrengja í sveitarfélaginu í langan tíma, en af þeim sökum hafi það verið eðlilegt verklag hjá honum að fylgja þeirri venju, sem áður er lýst, þ.e. að fá viðeigandi upplýsingar um legu strengja á vettvangi, en með því móti hefði hann og viðhaft eðlilega varkárni.

Stefndi kannast ekki við að við undirbúning jarðvegsframkvæmdanna við Fjarðarveg 7 hafi honum staðið til boða endurgjaldslaus þjónusta af hálfu stefnanda við strengjaleit. Stefndi byggir á því að í þessu tilviki hefði það í raun ekki skipti máli þar sem meginatriði máls þessa sé hvort það hafi verið eðlilegt verklag af hans hálfu, miðað við aðstæður, að hann notaði þann uppdrátt sem til staðar var og áður er um getið. Telur stefndi að við mat á þessu verði að líta til þess að hann hafi í greint sinn verið að grafa fyrir drenlögn við umrædda húseign. Bendir stefndi á að við slíkt verk sé nauðsynlegt að tengja dren við frárennslislögn húseignar, og því hafi í þessu tilviki við upphafi verksins verið leitað að slíkri lögn, en einnig að viðeigandi heimtaug. Hafi lega þessara lagna legið fyrir er hann hóf eiginlegan gröft vegna drenlagnarinnar. Byggir stefndi á að hann hafi við lýstar aðstæður og vegna þess sem fram kom á þeim uppdrætti sem hann hafði undir höndum alls ekki getað gert ráð fyrir að frekari strengir en heimtaugin væru innan lóðarmarka. Það hafi þó ekki verið raunin, líkt og síðar hafi komið í ljós er hann hóf að grafa, og hefðu afleiðingarnar orðið þær sem áður er lýst. Stefndi staðhæfir að er nefndur strengur í stofnlögn slitnaði hafi hann verið að grafa talsvert langt inni á lóð fasteignarinnar. Bendir stefndi á í því sambandi, auk fyrrgreindra málsástæðna, að það hafi tíðkast um áratugaskeið að leggja lagnir í þéttbýli í götur eða undir gangstéttir. Svo hafi ekki verið í þessu tilfelli.

Stefndi byggir á því að hann hafi samkvæmt ofangreindu verklagi viðhaft eðlilegar og venjubundnar ráðstafanir og þannig sýnt aðgæslu áður en hann hóf verkið. Hann hafi þannig aflað sér upplýsinga um strengi í jörðu á vettvangi, en auk þess haft til taks og aðstoðar tvo menn með handskóflur. Byggir stefndi á að í ljósi legu strengja samkvæmt þeim uppdrætti sem hann hafði undir höndum hafi ekki verið nauðsynlegt að handmoka svæðið. Áréttar stefndi að í greint sinn hafi hann verið að grafa með vélgröfu talsvert innan lóðarmarka er skóflan rakst í streng og sleit hann. Stefndi bendir og á að venja sé að merkja strengi í jörðu með gulum borða, en með slíku verklagi megi auka líkur á að lagnir sjáist ef grafið er nálægt þeim. Stefndi staðhæfir að engar slíkar merkingar hafi verið við hinn slitna streng.

Stefndi vísar til þess að við mat á sök verði að horfa til heildaraðstæðna í greint sinn. Í því sambandi nefnir hann að ekki liggi annað fyrir í málinu en að aðrir uppdrættir af svæðinu en þeir sem hann hafði undir höndum hafi ekki verið tiltækir. Þá byggir hann á því, að líkt og aðstæður voru í greint sinn, séu áhöld um hvort eðlilegt hafi verið að gera þá kröfu til hans við framkvæmd verksins að kalla til sérstaka strengjaleitarmenn. Byggir stefndi á því að slíkar ráðstafanir hafi honum ekki verið skylt að gera, líkt og aðstæður voru í greint sinn, og áréttar að sá strengur sem slitnaði hafi verið ómerktur og innan lóðarmarka og þannig haft óeðlilega staðsetningu. Að því leyti hafi margnefndur uppdráttur, sem hann hafði fengið í áhaldahúsinu, reynst rangur. Þá áréttar stefndi að viðstaddir á vettvangi hafi verið tveir aðstoðarmenn með handskóflur, en þeir hafi fylgst með framgangi verksins.

Stefndi byggir á því að í ljósi alls framangreinds geti hann ekki verið skaðabótaábyrgur á grundvelli 3. mgr. 71. gr. laga nr. 81, 2003.

Til vara byggir stefndi á því, verði ekki fallist á sýknukröfu hans, að fjárhæð reiknings stefnanda sé of há, en af þeim sökum krefst hann lækkunar. Stefndi byggir á því að stefnandi hafi ekki takmarkað tjón sitt, líkt og honum hafi verið skylt að gera. Vísar stefndi til þess að samkvæmt nefndum reikningi hafi þrír menn af hálfu verktakafélags, sem stefnandi kvaddi að viðgerð, starfað í allt frá 18 tímum og upp í 22 tíma þann 26. júní 2010. Byggir stefndi á því að slíkt verklag sé ólöglegt. Stefndi byggir jafnframt á því að ekki liggi fyrir fullnægjandi gögn með reikningnum, þ. á m. vinnuseðlar og kvittanir fyrir efni, en að auki sé þar krafist greiðslu vegna dagpeninga og frítökuréttar. Stefndi andmælir jafnframt upphafsdegi dráttarvaxta og bendir á að sundurliðun fjárkröfunnar hafi fyrst legið fyrir við þingfestingu málsins, en þá hafi upphafleg krafa stefnanda verið lægri en þá var krafist. Loks byggir stefndi á því að gjalddagi kröfu stefnanda sé ekki fyrirfram ákveðinn, sbr. 1. mgr. 5. gr. laga nr. 38, 2001. Sé um að ræða skaðabótakröfu og eigi því að fara með dráttarvexti af kröfunni samkvæmt 9. gr. laganna.

II.

Munnlegar skýrslur fyrir dómi.

Við aðalmeðferð málsins gaf stefndi aðilaskýrslu. Vitnaskýrslur gáfu H-kk-nf E-kk-nf, símsmiður og eftirlitsmaður með framkvæmdum hjá stefnanda, Mílu ehf., G-kk-nf H-kk-nf A-kk-nf rafvirkjameistari, B-kk-nf S-kk-nf verkfræðingur og K-kk-nf I-kk-nf J-kk-nf húsasmíðameistari.

Stefndi kvaðst hafa hafið verktakastarfsemi árið 1999 og bar að hann hefði notað gögn frá Pósti og síma um jarðsímalagnir við álíka framkvæmdir og hann vann að við Fjarðarveg 7. Vegna eðlis framkvæmdarinnar kvaðst hann ekki hafa talið þörf á að leita eftir frekari mælingum frá stefnanda en áðurnefndri teikningu frá árinu 1993, sbr. dskj. nr. 15, enda hefði hann verið að grafa fyrir drenlögn innan lóðarmarka. Stefndi kvaðst hafa gert sér grein fyrir að margar lagnir lágu í norðurhluta Fjarðarvegar og undir gangstéttinni, enda hafi það komið fram á fyrrnefndri teikningu. Stefndi staðhæfði að strengurinn sem slitnaði í greint sinn hefði í raun ekki tengst umræddri fasteign.

Vitnið H-kk-nf E-kk-nf bar að verktökum stæði ávallt til boða nýjustu teikningar af jarðsímalögnum hjá stefnanda. Vitnið sagði að auk þess væri verktökum boðin frekari aðstoð við að staðsetja lagnir og þá með mælitækjum. Vitnið bar að þessi þjónusta væri boðin verktökunum að kostnaðarlausu. Vitnið lét það álit í ljós að verktökum væri í raun nauðsynlegt að afla slíkra gagna og mælinga áður en þeir hæfust handa, t.d. við húseignir, en þess heldur þegar grafið væri nærri gömlum stofnlögnum og enn fremur þegar vinnusvæði væri nálægt símstöð, líkt og raunin hafi verið í tilviki stefnda.

Vitni G-kk-nf H-kk-nf A-kk-nf kvaðst hafa verið kvatt til viðgerðarstarfa eftir að stefndi sleit jarðsímastreng við fasteignina Fjarðarveg 7 í greint sinn. Vitnið bar að hinn slitni strengur hefði verið innan lóðarmarka fasteignarinnar og kvað varúðarborða ekki hafa verið yfir strengnum á graftrarsvæðinu. Vitnið sagði að á þeirri teikningu sem stefndi hefði notast við hefði mátt sjá marga strengi. Lét vitnið það álit í ljós að við slíkar aðstæður væri þörf á aðgæslu áður en gröftur hæfist og þá ekki síst vegna þess að símstöð hefði í tilviki stefnda verið í nágrenninu.

Vitnin B-kk-nf S-kk-nf og K-kk-nf I-kk-nf J-kk-nf báru að stefndi hefði verið við gröft innan núverandi lóðarmarka við Fjarðarveg 7 er skófla á vélgröfu hans rakst í margnefndan streng. Fyrrnefnda vitnið sagði að á þeirri teikningu sem stefndi hefði haft undir höndum, dskj. nr. 15, hefði mátt sjá fjölmargar lagnir sunnan við húseignina Fjarðarveg 7, undir gangstétt og í jaðri akbrautarinnar. Vitnið sagði að sá strengur sem stefndi hefði grafið í og slitið væri í raun ekki sýnilegur á teikningunni. Vitnið sagði að eftir að viðgerð hófst, m.a. með frekari greftri, hefði það ályktað af ummerkjum að margoft hefði verið hreyft við jarðvegi á graftrarsvæðinu. Vísaði vitnið m.a. til þess að á svæðinu hefðu verið ótal múffur, en einnig rifrildi af varúðarborðum. Vitnið skýrði frá því að á árunum 1980-1990 hefðu gatnagerðarframkvæmdir verið við Fjarðarveginn, þ. á m. við hús nr. 7, en þá hefði m.a. verið lagt bundið slitlag og gangstétt. Vitnið kvaðst minnast þess að þegar þessar framkvæmdir stóðu yfir hefði tengdamóður þess, en hún hefði þá búið í húseigninni, verið tilkynnt að hún ætti stærri lóð til suðurs en áður hefði verið gert ráð fyrir.

III.

Í máli þessu liggur fyrir að stefndi vann, er atvik gerðust, að drenlögn við húseignina Fjarðarveg 7 á Þórshöfn. Hafði hann við verkið undir höndum uppdrátt að jarðsímalögnum við Fjarðarveg. Uppdráttur þessi er á meðal gagna málsins, en hann er frá árinu 1992/1993 og stafar frá Pósti og síma, forvera stefnanda. Uppdrátturinn sýnir fjölda lagna sem liggur vestur-austur, við norðurhluta Fjarðarvegar, að ætla má undir gangstétt. Á nýrri teikningu, sem lögð var fram við meðferð þessa máls og stafar frá stefnanda, má sjá umræddar lagnir, en auk þess sést að stofnlagnir þessar liggja frá símstöð í næsta nágrenni við Fjarðarveg 7. Á meðal gagna málsins eru einnig ljósmyndir sem teknar voru eftir að stefndi hafði grafið með vélgröfu sinni í umræddan jarðstreng, en hann var hluti af stofnlögn. Á myndunum má m.a. sjá hinn slitna jarðstreng, en einnig þrjár eða fjórar tengingar, þ.e. svokallaðar múffur.

Stefndi byggir sýknukröfu sína á því að hann hafi sýnt nægjanlega aðgæslu við uppgröft sinn á lóðinni og sérstaklega í því sambandi vísað til þess að hann hafi við verk sitt verið vel innan lóðarmarka. Þá staðhæfir stefndi að uppdrátturinn sem hann notaðist við við verkið hafi verið rangur.

Þegar virtur er áðurrakinn vitnisburður verður lagt til grundvallar að er stefndi rak skóflu vélgröfu sinnar í margnefndan jarðstreng hafi hann verið innan lóðarmarka við húseignina nr. 7 við Fjarðarveg. Þá verður lagt til grundvallar að er það gerðist hafi ekki verið sýnilegur sérstakur aðvörunarborði. Á hinn bóginn verður einnig lagt til grundvallar að í næsta nágrenni við hinn slitna jarðstreng hafi verið rifrildi af eldri varúðarborðum vegna fyrri jarðvegsframkvæmda. Verður í því sambandi litið til frásagnar vitnisins B-kk-ef S-kk-ef verkfræðings, sem lýsti því að við gatnagerðarframkvæmdir við Fjarðarveg, sem fram fóru á árunum 1980-1990, hefðu lóðarmörk við húseignina nr. 7 verið talsvert nær eigninni, en nú er. Verður þannig ráðið af frásögn vitnisins að lóðarmörk eignarinnar hafi færst til suðurs við gatnagerðarframkvæmdirnar.

Í 71. gr. fjarskiptalaga nr. 81, 2003 er mælt fyrir um vernd fjarskiptavirkja. Þar segir í 1. mgr.: „Þar sem fjarskiptavirki eru má ekki reisa mannvirki, setja upp tæki, leggja pípur, raflagnir, leiðslur og því um líkt, gera jarðrask eða aðrar ráðstafanir er af geta hlotist skemmdir á fjarskiptavirkjum eða truflanir á rekstri þeirra nema áður hafi verið aflað upplýsinga um legu þeirra og samráð verið haft við eiganda fjarskiptavirkisins um tilhögun framkvæmdanna.“ Í 3. mgr. lagagreinarinnar er mælt fyrir um tilkynningarskyldu og bótaábyrgð þess er veldur tjóni vegna skemmda á fjarskiptavirkjum eða truflunum á rekstri þeirra, en í 2. ml. ákvæðisins segir svo: „Er tjónvaldi jafnframt skylt að bæta allt tjón sem af skemmdunum leiðir, bæði beint og óbeint, þ. á m. viðskiptatap, nema hann sýni fram á að ekki hafi verið komist hjá tjóni þó að fyllstu aðgæslu hafi verið gætt.“

Af nefndri lagagrein leiðir að tjónvaldur hefur sönnunarbyrði fyrir því að tjóni hafi ekki verið valdið með saknæmum hætti, en rekja megi það til óhappatilviks.

Samkvæmt því sem áður hefur verið rakið eru stofnlagnir skammt sunnan húseignarinnar nr. 7 við Fjarðarveg. Á fyrrgreindum teikningum má sjá að lagnirnar liggja við norðurhluta akbrautar, og þ. á m. fast við núverandi lóðarmörk að nefndri húseign. Á nýlegri teikningu stefnanda má auk þess sjá hvar lagnir þessar liggja frá símstöð sveitarfélagsins, sem er skammt vestan við Fjarðarveg 7.

Eins og áður er fram komið, sbr. vitnisburð B-kk-ef S-kk-ef verkfræðings, færðust lóðarmörk húseignarinnar nr. 7 við Fjarðarveg til suðurs við gatnagerðarframkvæmdir á níunda áratug síðustu aldar.

Ágreiningslaust er að stengur sá sem slitnaði við jarðvegsvinnu stefnda var kominn við aldur.

Fyrir liggur að stefnda var fullkunnugt um að fjöldi lagna var nærri þeim vettvangi þar sem hann var við gröft með vélgröfu sinni. Ágreiningslaust er að stefndi hafði þrátt fyrir þetta ekkert samráð við stefnanda um tilhögun verksins. Að mati dómsins var stefnda það skylt eins og aðstæður voru, sbr. áðurrakið ákvæði 1. mgr. 71. gr. laga nr. 81, 2003 um fjarskipti.

Með vísan til ofangreinds svo og röksemda stefnanda er að mati dómsins sannað að stefndi hafi í umrætt sinn ekki gætt fyllstu aðgæslu við verk sitt. Ber hann því bótaábyrgð á tjóni stefnanda.

Stefnandi rökstyður fjárkröfu sína með framlögðum reikningi. Að mati dómsins er krafan nægilega rökstudd og ekki bersýnilega ósanngjörn. Að þessu sögðu, en einnig m.a. með hliðsjón afvætti vitnisins G-kk-ef H-kk-ef A-kk-ef verður ekki fallist á lækkun kröfunnar, heldur fallist á hana óbreytta, en um vexti fer eins og í dómsorði greinir.

Samkvæmt ofangreindu er það niðurstaða dómsins að stefndi sé bótaskyldur vegna slita á umræddum jarðsímastreng og múffum honum tengdum á lóðinni nr. 7 við Fjarðarveg á Þórshöfn, og ber honum að bæta stefnanda það tjón sem af skemmdunum hlaust, 710.104 krónur, ásamt dráttarvöxtum eins og í dómsorði greinir.

Með hliðsjón af málsúrslitum, sbr. 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91, 1991 um meðferð einkamála, verður stefndi dæmdur til að greiða stefnanda málskostnað sem ákveðst 350.000 krónur.

Fyrir uppkvaðningu dómsins var gætt ákvæða 1. mgr. 184. gr. laga nr. 91, 1991.

Ó-kk-nf Ó-kk-nf héraðsdómari kvað upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð :

Stefndi, G-kk-nf V. K-kk-nf, greiði stefnanda, Mílu ehf., 710.104 krónur ásamt vöxtum skv. 8. gr. laga nr. 38, 2001, frá 26. júní 2010 til 20. júlí 2011, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38, 2001 frá þeim degi til greiðsludags.

Stefndi greiði stefnanda málskostnað að fjárhæð 350.000 krónur.