E-4919/2007

Mál þetta, sem dómtekið var 28. mars sl., var höfðað 27. júní 2007 af S-kk-þgf I-kk-þgf, Þverárseli 8, Reykjavík, gegn Sjóvá-Almennum tryggingum hf., Kringlunni 5, Reykjavík.

Endanleg krafa stefnanda er sú að stefndi verði dæmdur til að greiða honum 143.557 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 9. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 13. júní 2007 til greiðsludags. Þá er krafist málskostnaðar að skaðlausu samkvæmt málskostnaðarreikningi.

Af hálfu stefnda er aðallega krafist sýknu af öllum kröfum stefnanda og að stefnandi verði dæmdur til að greiða stefnda málskostnað að mati dómsins. Til vara krefst stefndi þess að dómkröfur stefnanda verði lækkaðar og málskostnaður felldur niður.

Yfirlit málsatvika og ágreiningsefna

Krafa stefnanda í málinu er þannig til komin að hann greiddi stefnda brunatryggingu 19. janúar 2005 vegna hússins að Þverárseli 8 fyrir árið 2005, en gjalddagi var 1. janúar það ár. Stefnandi var eigandi fasteignarinnar samkvæmt skiptayfirlýsingu 13. maí 2004 en áður áttu hann og fyrrverandi eiginkona hans fasteignina saman. Greiðsluseðillinn vegna brunatryggingarinnar var á nafni eiginkonunnar og krafan að fjárhæð 37.819 krónur. Þegar í ljós kom að framangreind eignabreyting hafði orðið á húsinu var tryggingin felld úr gildi gagnvart skráðum vátryggingataka og ný brunatrygging tók gildi þar sem stefnandi var einn vátryggingartaki. Honum var sendur nýr greiðsluseðill í febrúar 2005 í samræmi við það vegna tryggingatímabilsins 8. febrúar það ár til 1. febrúar 2006 en gjalddagi var 8. febrúar 2005.

Stefndi greiddi fyrrum eiginkonu stefnanda 33.931 krónu, sem samsvarar iðgjaldi vegna tímabils 8. febrúar 2005 til 31. desember s.á., en innheimti iðgjald fyrir brunatryggingu hjá stefnanda samkvæmt greiðsluseðli með gjalddaga 8. febrúar s.á. Stefnandi greiddi kröfuna 13. júní 2007 með fyrirvara um réttmæti hennar. Hann gerir þá kröfu í málinu að stefndi greiði honum til baka sömu fjárhæð og hann greiddi stefnda þann dag vegna nauðungarsölubeiðni stefnda 26. október 2006.

Af hálfu stefnda er því mótmælt að stofnast hafi krafa á hendur stefnda vegna framangreindra málsatvika, eins og stefnandi haldi fram. Varakrafa stefnda um lækkun varðar vaxtakröfu stefnanda en þess er krafist að dráttarvaxtakrafa stefnanda verði ekki tekin til greina fyrr en í fyrsta lagi frá dómsuppsögudegi að telja.

Málsástæður og lagarök stefnanda

Stefnandi vísar til þess að 24. október 1997 hafi hann og þáverandi eiginkona hans, I-kvk-nf S. N-kvk-nf, fengið afsal fyrir Þverárseli 8 í Reykjavík. Fljótlega hafi þau tekið lögboðna brunatryggingu hjá stefnda vegna fasteignarinnar. Stefnandi hafi verið helmingseigandi á móti fyrrum eiginkonu sinni en innheimtuseðlar vegna brunatryggingarinnar hafi ætíð verið á nafni hennar. Gerð hafi verið skiptayfirlýsing 13. maí 2004 þar sem stefnandi hafi orðið einn eigandi að eigninni. Yfirlýsingin hafi verið afhent sýslumanninum í Reykjavík til þinglýsingar 13. ágúst s.á. og fasteignin orðið þinglýst eign stefnanda 16. ágúst s.á.

Þrátt fyrir ofangreindar ráðstafanir hafi stefndi haldið áfram að rukka I-kvk-þf um lögboðna brunatryggingu eins og fram komi á innheimtuseðli með gjalddaga 1. janúar 2005. Henni hafi verið sendur seðillinn á nýtt aðsetur hennar. Hún hafi afhent stefnanda seðilinn nokkrum dögum eftir að hann barst henni, enda varðaði hann lögboðna ábyrgðartryggingu á eign sem var þinglýst eign stefnanda. Stefnandi hafi greitt þennan seðil 19. janúar 2005 fyrir tímabilið 1. janúar 2005 til 1. janúar 2006. Stuttu síðar hafi stefnandi fengið nýja rukkun frá stefnda fyrir brunatryggingu, með gjalddaga 8. febrúar, fyrir tímabilið 8. febrúar 2005 til 1. febrúar 2006.

Stefnandi hafi ítrekað gert athugasemdir vegna málsins en hann hafi talið sig hafa greitt lögboðna brunatryggingu eignarinnar 19. janúar 2005. Þó svo að stefndi hefði sent út innheimtuseðil á röngu nafni, sem hann hafi svo greitt fyrrum eiginkonu stefnanda ranglega, geti félagið ekki á grundvelli mistaka sinna krafið stefnanda um sömu greiðsluna tvisvar. Stefnandi hafi gert athugasemdir við afgreiðslu stefnda á málinu 16. febrúar og talið að stefndi hefði lagfært mistökin en þegar stefnandi hafi ætlað að greiða tryggingar fyrir árið 2006 hafi hann ekki getað það þar sem eldri trygging væri ógreidd. Stefnandi hafi þá fengið heimild til að greiða trygginguna fyrir árið 2006 án þess að greiða fyrir tryggingar árið 2005. Stefnandi hafi skorað á stefnda að lagfæra mistökin. Í framhaldinu hafi stefndi haldið áfram að krefjast greiðslna á lögboðinni brunatryggingu fasteignarinnar fyrir árið 2005. Stefnandi hafi sent stefnda uppsögn á öllum tryggingum sínum hjá félaginu 8. mars 2006, aðallega vegna tilrauna stefnda til að tvíinnheimta tryggingar fyrir árið 2005.

Þrátt fyrir ítrekaðar tilraunir stefnanda til að fá stefnda til að leiðrétta mistökin hafi stefndi sent ofangreinda kröfu til Lögheimtunnar til innheimtu sem hafi lagt fram nauðungarsölubeiðni 25. október 2006 á Þverárseli 8 til lúkningar á meintri skuld stefnanda við stefnda. Stefnanda hafi verið tilkynnt það 9. nóvember s.á. Í kjölfarið hafi stefnandi leitað aðstoðar lögmanns sem hafi verið í síma- og tölvupóstssamskiptum við stefnda vegna málsins án þess að ná sáttum.

Stefnandi hafi ítrekað mótmæli sín við stefnda í janúar 2007 en 22. mars hafi sýslumaðurinn í Reykjavík tilkynnt stefnanda um fyrirhugaða nauðungarsölu og fyrirkomulag hennar. Stefnandi hafi leitað til lögmannsins, sem fari með þetta mál, 18. apríl s.á. Lögmaðurinn hafi sett sig í samband við stefnda en sáttatilraunir hafi engan árangur borið. Ekki hafi verið tekið tillit til mótmæla lögmannsins við fyrirtöku hjá sýslumanni 23. maí s.á. og stefnanda tilkynnt um uppboð á eigninni 14. júní s.á. Enn hafi verið leitast við að ná sáttum við stefnda 12. júní en stefndi hafi ítrekað fyrri afstöðu sína 13. júní. Sama dag hafi krafan verið greidd með skýrum fyrirvara um endurgreiðslu.

Stefnandi byggi í fyrsta lagi á því að samninga beri að halda. Hann hafi gert samning við stefnda á árinu 1997 um brunatryggingu fasteignarinnar Þverársels 8. Þann samning hafi stefnandi alla tíð haldið, enda hafi hann alltaf greitt iðgjald. Af ástæðum sem varði stefnda hafi innheimtuseðillinn ávallt verið sendur út á nafni þáverandi eiginkonu stefnanda vegna greiðslu á lögboðinni brunatryggingu á eigninni sem hafi verið í eigu þeirra beggja fyrir 13. maí 2004. Sambærilegur innheimtuseðill hafi fallið í gjalddaga 1. janúar 2005, sem enn hafi verið sendur út á nafni fyrrum eiginkonu stefnanda, á nýtt heimilisfang hennar, af ástæðum sem varði stefnda. Þennan seðil hafi stefnandi greitt 19. janúar 2005 og því hafi hafist endurnýjun tryggingar til eins árs í samræmi við samning stefnanda við stefnda. Af ástæðum sem varði stefnda hafi stefnandi verið krafinn aftur um iðgjald 8. febrúar 2005 fyrir árið 2005.

Í öðru lagi byggi stefnandi á því að hann hafi staðið skil á lögboðinni brunatryggingu eignarinnar í samræmi við 1. gr. laga nr. 48/1994 um brunatryggingar, sbr. 1. mgr. 1. gr. reglugerðar nr. 809/2000 um lögboðna brunatryggingu húseigna. Þó tryggingin hafi verið innheimt á greiðsluseðli, sem gefinn hafi verið út á nafni fyrrum eiginkonu stefnanda, eigi stefnandi ekki að bera hallann af því, enda hafi tryggingin verið greidd af honum í heimabanka þar sem kennitala hans komi fram. Vanræksla stefnda við að gæta að því að senda út seðil á rétt nafn og heimilisfang eigi einungis að bitna á stefnda sjálfum, enda hafi stefndi yfir að ráða sérfræðingum á sviði trygginga. Stefnandi hafi verið helmingseigandi eignarinnar fyrir og hafi félaginu verið í lófa lagið að senda út greiðsluseðil á báða eigendur. Félagið verði að bera hallann af geðþóttaákvörðun sinni um það hvort hjóna það rukki um iðgjöld. Þá hafi félaginu borið sérstök skylda til aðgæslu þegar það sendi út innheimtuseðil á nýtt heimilisfang vegna lögboðinnar brunatryggingar á eldra heimilisfangi. Félaginu hafi verið í lófa lagið að kanna hvort I-kvk-nf væri enn eigandi að Þverárseli 8. Þetta hefði verið einfaldara og sanngjarnara gagnvart viðskiptavini félagsins og forðað því gríðarlega tjóni sem stefnandi hafi orðið fyrir.

Í þriðja lagi byggi stefnandi á því að stefnda hafi verið óheimilt að segja upp tryggingunni með þessum hætti og krefja stefnanda að nýju um iðgjald sem hann hefði þegar greitt. Samkvæmt 2. mgr. 2. gr. reglugerðar nr. 809/2000, sbr. breytingar með reglugerð nr. 959/2003, gangi vátrygging í gildi þegar vátryggingafélag, einhver á þess vegum eða Fasteignamat ríkisins hafi sannanlega tekið við vátryggingarbeiðni. Þegar stefndi hafi ákveðið að fella úr gildi tryggingu á nafni fyrrum eiginkonu stefnanda hafi það ekki getað haldið áfram að tryggja eignina án þess að beiðni lægi fyrir af hálfu stefnanda. Jafnframt hafi stefnda verið óheimilt að fella úr gildi brunatrygginguna, þrátt fyrir eigendaskipti, eða af öðrum ástæðum, nema fyrir lægi staðfesting á að húseigandi hefði tekið nýja vátryggingu hjá öðru félagi, sbr. 3. mgr. 2. gr.

Í fjórða lagi byggi stefnandi á því að vátryggingin eigi að gilda í eitt ár, sbr. 1. mgr. 13. gr. reglugerðar nr. 809/2000 og 84. gr. laga nr. 20/1954 um vátryggingasamninga, enda hafi ekki verið um annað samið. Félaginu beri einungis að endurgreiða iðgjald sé hús rifið eða vátryggingu sagt upp, sbr. 1. mgr. 14. gr. reglugerðar nr. 809/2000. Ekki sé að finna heimild í 1. kafla né C-hluta 2. kafla laga nr. 20/1954 til að segja vátryggingu upp með þessum hætti. Því sé ljóst að stefnda hafi ekki verið heimilt að greiða fyrrum eiginkonu stefnanda iðgjaldið nema vátryggingu hafi verið sagt upp.

Í fimmta lagi sé háttsemi félagsins ekki í samræmi við skilmála þess vegna lögboðinnar brunatryggingar, sbr. einkum 10.-12. gr. þeirra. Ekki hafi verið um eigendaskipti að ræða heldur hafi eignarhlutur stefnda verið aukinn með afsali 13. maí 2004.

Stefnandi vísi til laga um vátryggingarsamninga nr. 20/1954, 1. kafla og 84. gr. Einnig til laga nr. 48/1994 um brunatryggingar, einkum 1. og 8. gr., sbr. einnig reglugerð nr. 809/2000, sbr. breytingareglugerð nr. 959/2003, einkum 1., 2., 13. og 14. gr., auk meginreglna vátryggingaréttar. Einnig vísast til meginreglna kröfu- og samningaréttar. Varðandi kröfuna um dráttarvexti vísist til laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, einkum 9. gr., en stefnda hafi verið ljóst við greiðslu stefnanda á kröfu stefnda vegna eignarinnar að stefnandi hygðist krefjast endurgreiðslu. Varðandi málskostnaðarkröfuna sé vísað til XXI. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og um virðisaukaskatt til laga nr. 50/1988 um virðisaukaskatt. Varðandi varnarþing vísist til V. kafla einkamálalaganna, einkum 33. gr.

Málsástæður og lagarök stefnda

Af hálfu stefnda er vísað til þess að stefndi sé vátryggingafélag og sé sem slíku skylt að taka að sér lögboðna brunatryggingu húseignar, sbr. 2. mgr. 1. gr. reglugerðar nr. 809/2000 um lögboðna brunatryggingu húseigna. Á þeim tíma er atvik máls þessa áttu sér stað hafi framkvæmdin verið sú hjá Fasteignamati ríkisins að við skráningu eigendaskipta í fasteignaskrá hafi vátryggingafélagi verið send tilkynning um nýjan eiganda fasteignarinnar sem falið hafi í sér beiðni um vátryggingu í samræmi við ákvæði 2. gr. reglugerðarinnar. Slík tilkynning hafi verið send því vátryggingafélagi sem skjöl um eigendaskipti tiltók, en ef ekkert vátryggingafélag hafi verið tiltekið í skjölum um eigendaskipti þá hafi tilkynningin eða beiðnin verið send því vátryggingafélagi sem síðast hefði vátryggt eignina lögboðinni brunatryggingu.

Eigandaskipti að fasteigninni Þverársel 8 hafi verið skráð í fasteignaskrá Fasteignamats ríkisins 8. febrúar 2005. Í útprentun úr fasteignaskránni megi sjá að I-kvk-nf S. N-kk-nf og stefnandi voru afskráð sem eigendur og stefnandi skráður að nýju sem eigandi. Í kjölfarið hafi Fasteignamat ríkisins tilkynnt stefnda um eigendaskiptin og á grundvelli þeirra upplýsinga hafi stefndi krafið stefnanda 8. mars 2005 um greiðslu iðgjalds nýrrar brunatryggingar húseigna fyrir tímabilið 8. febrúar 2005 til 1. febrúar 2006. Af sama tilefni hafi stefndi endurgreitt I-kvk-þgf iðgjöld vegna brunatryggingar hússins fyrir tímabilið 8. febrúar 2005 til 31. desember s.á., en iðgjöldin voru innheimt með greiðsluseðli, útgefnum á I-kvk-þf, með gjalddaga 1. janúar 2005. Þegar iðgjaldið var greitt samkvæmt greiðsluseðlinum 19. janúar s.á. hafi stefndi engar upplýsingar fengið um annað en að greiðsluseðillinn hefði verið greiddur af I-kvk-þgf sjálfri.

Stefnandi hafi ekki greitt iðgjöld vegna lögboðinnar brunatryggingar húseigna, sem tekið hafi gildi við skráningu eigendaskipta hjá Fasteignamati ríkisins, vegna tímabilsins 8. febrúar 2005 til 1. febrúar 2006. Að lokum hafi farið svo að stefndi hafi krafist nauðungarsölu á eigninni vegna vangoldinna iðgjalda, en á eigninni hafi hvílt lögveð vegna þeirra samkvæmt 7. gr. laga nr. 48/1994 um brunatryggingar. Áður en til nauðungarsölu kom hafi stefnandi greitt kröfuna með fyrirvara.

Aðalkrafa stefnda um sýknu sé á því byggð að stefnda hafi borið, í samræmi við lög nr. 48/1994 um brunatryggingar, reglugerð nr. 809/2000 um lögboðna brunatryggingu húseigna og vátryggingarskilmála, er giltu um brunatryggingu fasteignarinnar að Þverárseli 8, að innheimta iðgjöld hjá stefnanda vegna brunatryggingar húseignarinnar frá og með skráningu eigendaskipta hjá Fasteignamati ríkisins 8. febrúar 2005. Samkvæmt 2. mgr. 1. gr. reglugerðar nr. 809/2000 um lögboðna brunatryggingu húseigna sé vátryggingafélagi skylt að taka að sér lögboðna brunatryggingu húseignar fyrir sérhvern húseiganda er undirgengst almenn vátryggingarskilyrði vátryggingafélags. Þegar tilkynning um eigendaskipti frá Fasteignamati ríkisins barst stefnda hafi honum því verið skylt að veita stefnanda lögboðna brunatryggingu vegna fasteignarinnar.

Jafnframt byggi stefndi á því að félaginu hafi borið að endurgreiða I-kvk-þgf S. N-kvk-þgf iðgjöld sem greidd hefðu verið vegna tímabilsins 8. febrúar 2005 til 1. janúar 2006 þar sem hún hafi ekki lengur verið eigandi fasteignarinnar. Iðgjöldin hefðu verið greidd 19. janúar 2005 samkvæmt greiðsluseðli útgefnum á I-kvk-þf. Þegar greiðsluseðillinn var gefinn út og hann greiddur hefðu eigendaskiptin ekki verið skráð hjá Fasteignamati ríkisins en upphaf og lok vátryggingar þessarar miðist við skráningu eiganda þar. Eðli málsins samkvæmt hafi vátryggingin fallið brott við eigendaskiptin, sbr. t.d. 87. gr. laga nr. 20/1954 um vátryggingasamninga, og hafi öll skilyrði þess verið uppfyllt, enda hefði borist tilkynning frá Fasteignamatinu og þar með beiðni um nýja vátryggingu í nafni stefnanda. Fyrri vátrygging hafi því fallið brott er I-kvk-nf og stefnandi voru afskráðir sem eigendur húseignarinnar hjá Fasteignamati ríkisins og ný hafi tekið gildi þegar stefnandi var skráður nýr eigandi.

Innheimta stefnda á iðgjöldum vegna nýrrar brunatryggingar frá og með skráningu eigendaskipta hafi þannig verið í fullu samræmi við lög nr. 48/1994 um brunatryggingar, reglugerð nr. 809/2000, lög nr. 20/1954 um vátryggingasamninga og þágildandi vátryggingarskilmála um brunatryggingar húseignar.

Stefndi mótmæli öllum málsástæðum stefnanda. Í fyrsta lagi sé því mótmælt að meginregla samningaréttar um að samninga skuli halda hafi verið brotin. Fyrrverandi eiginkona stefnda hefði frá árinu 1997 verið ein skráð vátryggingartaki hjá stefnda án nokkurra athugasemda af hálfu hennar eða stefnanda. Vátryggingin, sem greidd var í hennar nafni, hefði fallið brott og hafi stefnda borið að endurgreiða henni þau iðgjöld sem greidd voru í hlutfalli við skráningu eigendaskipta hjá Fasteignamati ríkisins. Stefndi hafi verið í góðri trú um að I-kvk-nf hefði greitt iðgjöldin sjálf, enda hafi stefnda engar upplýsingar borist um að greiðandi væri annar. Stefnandi hefði hvorki tilkynnt stefnda um að hann hefði greitt iðgjöldin, en ekki I-kvk-nf sem hafi verið greiðandi samkvæmt greiðsluseðlinum, né upplýst stefnda um að I-kvk-nf væri ekki lengur eigandi fasteignarinnar. Þegar greiðsluseðill er greiddur í banka berist kröfueiganda einungis upplýsingar um að greiðsluseðillinn hafi verið greiddur en upplýsingar um að greiðandi hafi verið einhver annar en skuldari samkvæmt greiðsluseðlinum berist ekki nema sá sem greiði tilkynni það sérstaklega. Það hafi stefnandi ekki gert. Af framansögðu sé ljóst að stefndi hefði fyllilega staðið við þann samning sem félagið hefði gert um lögboðna brunatryggingu húseignarinnar að Þverárseli 8.

Í öðru lagi mótmæli stefndi því að stefnandi hafi, áður en hann innti greiðslu af hendi 13. júní 2007, staðið skil á lögboðinni brunatryggingu eignarinnar í samræmi við 1. gr. laga nr. 48/1994 um brunatryggingar, sbr. 1. mgr. 1. gr. reglugerðar nr. 809/2000 um lögboðna brunatryggingu húseigna. Stefndi hafi aldrei fengið upplýsingar um að stefnandi hefði greitt iðgjöldin heldur þvert á móti, að greiðsluseðill með kröfu á hendur I-kvk-þgf S. N-kk-þgf hefði verið greiddur. Stefndi hafi því verið í góðri trú um að hún hefði greitt kröfuna. Vátryggingaskyldan hafi ekki hvílt á henni eftir að eigendaskipti voru skráð hjá Fasteignamati ríkisins 8. febrúar 2005. Þá sé því mótmælt að stefndi hafi sýnt af sér vanrækslu með að senda greiðsluseðilinn með gjalddaga 1. janúar 2005 á I-kvk-þf á nýtt heimilisfang. Sá greiðsluseðill hafi verið sendur út í lok undanfarandi vátryggingatímabils og áður en umrædd eigendaskipti voru skráð hjá Fasteignamati ríkisins. Stefnandi hafi hvorki af því tilefni né áður gert nokkrar athugasemdir við að greiðsluseðlar væru á nafni I-kvk-ef. Hann hefði því í raun samþykkt að sá háttur væri hafður á við innheimtu iðgjalda vegna brunatryggingarinnar meðan eignin var í sameiginlegri eigu þeirra. Jafnframt sé því mótmælt að á stefnda hafi hvílt sérstök aðgæsluskylda þegar greiðsluseðill var sendur á nýtt heimilisfang. Vátryggingartakar lögboðinnar brunatrygginga húseigna eigi ekki endilega lögheimili eða aðsetur á viðkomandi fasteign og þar af leiðandi vakni engin sérstök aðgæsluskylda hjá stefnda þótt heimilisfang vátryggingataka breytist og verði annað en staðsetning hinnar vátryggðu eignar.

Í þriðja lagi sé því mótmælt, með sömu rökum og að framan greinir, að stefndi hafi sagt upp tryggingunni sem og að í gerðum stefnda hafi falist óheimil uppsögn. Eðli málsins samkvæmt hafi vátryggingin, sem tekin hafði verið í nafni I-kvk-ef, fallið niður við eigendaskipti að fasteigninni. Var vátryggingunni því slitið frá þeim degi er eigendaskiptin voru skráð hjá Fasteignamati ríkisins. Jafnframt hafi ný lögboðin brunatrygging tekið gildi við skráningu eigendaskipta hjá Fasteignamati ríkisins og tilkynningu um þau til stefnda. Skilyrði 2. gr. reglugerðar nr. 809/2000 hafi því að fullu verið uppfyllt í samræmi við þá framkvæmd sem viðhöfð var hjá Fasteignamati ríkisins.

Í fjórða lagi mótmæli stefndi því að félaginu hafi verið óheimilt að endurgreiða I-kvk-þgf þegar greidd iðgjöld sem og að vátryggingin sem greidd var með greiðsluseðli, með gjalddaga 1. janúar 2005, hafi átt að gilda í eitt ár frá þeim degi og ekki hafi verið um annað samið. I-kvk-nf hafi ávallt komið fram sem vátryggingartaki gagnvart stefnda og sætti það aldrei andmælum af hálfu stefnanda. Eðli málsins samkvæmt hafi vátryggingunni lokið við eigendaskiptin og stefndi því einungis átt rétt á hlutfallslegu iðgjaldi miðað við þann tíma sem vátryggingin var í gildi.

Í fimmta lagi sé því alfarið mótmælt að háttsemi stefnda hafi ekki verið í samræmi við skilmála þess vegna lögboðinnar brunatryggingar. Þarna hafi verið um eigendaskipti að ræða í skilningi laga nr. 48/1994, reglugerðar nr. 809/2000 og þágildandi vátryggingaskilmála og hafi breytingin verið skráð sem slík hjá Fasteignamati ríkisins. Þá sé þessari málsástæðu stefnanda jafnframt mótmælt sem vanreifaðri og órökstuddri.

Verði ekki fallist á aðalkröfu stefnda um sýknu sé þess krafist að dráttarvaxtakrafa stefnanda verði ekki tekin til greina fyrr en í fyrsta lagi frá dómsuppsögudegi að telja.

Um lagarök vísist einkum til laga nr. 48/1998 um brunatryggingar, reglugerðar 809/2000 um lögboðna brunatryggingu húseigna, laga nr. 20/1954 um vátryggingasamninga og meginreglna kröfuréttar og samningaréttar. Um málskostnað sé vísað til XXI. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Niðurstaða

Skylda til að brunatryggja húseign hvílir á húseiganda samkvæmt 1. gr. laga um brunatryggingar nr. 48/1994. Fyrirsvarsmaður stefnda skýrði svo frá fyrir dóminum að Fasteignamat ríkisins hefði sent stefnda tilkynningu 8. febrúar 2005 um eigendaskipti á Þverárseli 8 og að stefnandi væri nýr eigandi. Vátryggingin á fyrri vátryggingataka hafi þá verið felld niður frá og með 8. febrúar og ný vátrygging verið gefin út á þann aðila sem var orðinn eigandi. Stefndi heldur því fram að hann hafi ekki haft upplýsingar um að stefnandi hefði greitt greiðsluseðilinn með gjalddaga 1. janúar 2005 og ljóst er að stefnandi upplýsti stefnda ekki sérstaklega um það á þeim tíma. Stefnandi óskaði heldur ekki eftir því að stefndi breytti skráningu á vátryggingartaka eftir að hann varð einn eigandi fasteignarinnar samkvæmt skiptayfirlýsingunni 13. maí 2004 eða þegar hann greiddi iðgjaldið 19. janúar 2005 fyrir það ár samkvæmt greiðsluseðli þar sem fyrrverandi eiginkona stefnanda var tilgreindur greiðandi. Stefnandi heldur því fram að brunatryggingin hafi verið endurnýjuð til eins árs þegar hann greiddi innheimtuseðil á nafni I-kvk-ef 19. janúar. Stefnda hafi verið óheimilt að segja tryggingunni upp eins og gert hafi verið og vísar stefnandi í því sambandi til 2. og 3. mgr. 2. gr. reglugerðar um lögboðna brunatryggingu húseigna nr. 809/2000 svo og til þess að vátryggingin eigi að gilda í eitt ár samkvæmt 84. gr. laga nr. 20/1954, sem þá var í gildi, og 1. mgr. 13. gr. reglugerðarinnar. Krafa stefnanda er byggð á því að stefnandi hafi gert stefnanda að tvígreiða iðgjald brunatryggingarinnar fyrir árið 2005. Beri stefnda því að endurgreiða stefnanda þá fjárhæð sem stefndi hafi ranglega innheimt með nauðungarsölubeiðni og stefnandi hafi greitt stefnda 13. júní 2007.

Hér verður ekki fallist á þá málsástæðu stefnanda að stefnda hafi verið óheimilt samkvæmt reglunum, sem stefnandi vísar til, að fella trygginguna niður á skráðan vátryggingataka 8. febrúar 2005 er stefnda barst tilkynning frá Fasteignamati ríkisins um nýjan eiganda. Ósannað er að stefndi hafi mátt vita að stefnandi greiddi innheimtuseðilinn 19. janúar 2005, sem skráður var á nafn fyrrum eiginkonu stefnanda, en stefnandi verður að bera hallann af þeim sönnunarskorti. Iðgjald brunatryggingarinnar fyrir tímabilið 8. febrúar 2005 til 1. febrúar 2006 endurgreiddi stefndi því í góðri trú um að viðtakandi hennar hefði sjálfur greitt iðgjaldið samkvæmt greiðsluseðlinum. Iðgjaldið var samkvæmt þessu ógreitt þegar stefndi innheimti það á árinu 2007, eins og að framan er lýst. Með vísan til þess verður ekki fallist á að stefndi hafi ranglega innheimt kröfuna hjá stefnanda, eins og stefnandi heldur fram, þannig að honum beri að endurgreiða stefnanda fjárhæðina sem stefnandi greiddi stefnda 13. júní 2007. Ber því að sýkna stefnda af kröfum stefnanda í málinu.

Rétt þykir að stefnandi greiði stefnda málskostnað samkvæmt 1. mgr. 130. gr. laga um meðferð einkamála sem þykir hæfilega ákveðinn 120.000 krónur.

Dóminn kvað upp S-kvk-nf I-kvk-nf héraðsdómari.

D ó m s o r ð:

Stefnda, Sjóvá-Almennar tryggingar hf., er sýknað af kröfum stefnanda, S-kk-ef I-kk-ef, í máli þessu.

Stefnandi greiði stefnda 120.000 krónur í málskostnað.

S-kvk-nf I-kvk-nf.