E-2935/2021

Þetta mál, sem var tekið til dóms 22. febrúar 2022, höfðar A, kt. [...], B- götu, sveitarfélaginu D, með stefnu birtri 25. maí 2021 áhendur íslenska ríkinu.

Stefnandi krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnanda 1.000.000 kr. í miskabætur auk vaxta, skv. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, frá [...]. janúar 2020 til 11. febrúar 2021, en með dráttarvöxtum, samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, frá þeim degi til greiðsludags.

Stefnandi krefst enn fremur málskostnaðar úr hendi stefnda eins og málið væri eigi gjafsóknarmál og virðisaukaskatts á málskostnað.

Stefndi krefst aðallega sýknu af öllum kröfum stefnanda svo og að stefnandi verði dæmdur til að greiða honum málskostnað.

Til vara krefst stefndi þess að fjárkrafa stefnanda verði lækkuð verulega og að málskostnaður verði felldur niður.

Málsatvik

Stefnandi höfðar þetta mál til þess að fá greiddar bætur fyrir ólögmæta hand-töku.

[...] 2020, kl. [...], barst lögreglu tilkynning um „sturlaðan“ mann í anddyri [...] að [...]. Þegar lögreglan kom á staðinn var maðurinn farinn. Skömmu síðar, kl. [...], var hann handtekinn á [...] og færður á lögreglustöð. Reyndist það vera stefnandi.

Lögregla ræddi við stefnanda á lögreglustöðinni og var hann samkvæmt lög-regluskýrslu illviðræðuhæfur. Hann hefði lítið annað gert en grípa fram í fyrir þeim lögreglumönnum sem reyndu að tala við hann. Hann hefði kallað þá glæpamenn og verið mjög æstur. Kl. [...] var hann vistaður í fangaklefa og óskaði eftir því að lögregla hefði samband við lögmann hans.

Tekin var símaskýrsla af þeim starfsmanni í [...] sem hafði tilkynnt lögreglu um stefnanda og var vitnið brýnt á vitnaskyldu og vitnaábyrgð. Að hennar sögn kom maðurinn inn í anddyrið og byrjaði strax að öskra. Hann hefði viljað fá að tala við [...].

Vitnið lýsti stefnanda sem „trylli óðum í framkomu, alveg snarvitlausum“ og hann hefði kallað þau glæpamenn. Vitnið kvaðst ekki hafa verið hrædd enda væri örygg-isgler milli anddyrisins og afgreiðslunnar. Hefði það ekki verið hefði hún ekki höndlað ástandið af hræðslu. Hún bar að stefnandi væri tíður gestur hjá þeim en hann hefði aldrei látið svona áður.

Eins og áður greinir óskaði stefnandi eftir því að samband yrði haft við tiltek-inn lögmann. Samkvæmt lögregluskýrslu vildi sá lögmaður ekki taka að sér að gæta hagsmuna stefnanda. Stefnandi væri farinn að hóta honum og kæmi á skrifstofu lög-mannsins í tíma og ótíma. Lögmaðurinn treysti sér því ekki til að vinna lengur fyrir hann.

Annar lögmaður var fenginn til þess að gæta hagsmuna stefnanda á meðan hann væri í vörslu lögreglu. Einnig var fenginn túlkur til þess að túlka á móðurmáli hans, [...]. Þegar þeir, verjandinn og túlkurinn, voru báðir komnir á lögreglustöðina, sem var kl. [...], var stefnandi færður til skýrslutöku kl. [...]. Honum var kynnt réttar-staða sakbornings en hann var talinn hafa brotið gegn lögreglusamþykkt Reykjavíkur svo og almannafriði og allsherjarreglu með framkomu sinni í anddyrinu í [...] og ógn-andi hegðun gagnvart starfsfólki þar.

Stefnandi kvaðst hafa farið inn í móttökuna þar eð hann leitaði svara við því hvers vegna lögregla hefði ekki rannsakað mál hans. Hann hefði kært lögregluna en hefði ekki fengið nein svör. Honum liði illa vegna þeirrar ósanngirni sem lögregla hefði beitt hann.

Hann viðurkenndi því að hafa verið á staðnum, í anddyri að [...] og hefði verið með svolítið mikinn hávaða og verið æstur, en neitaði því að hafa verið með hótanir. Skýrslutöku lauk klukkan [...] og kl. [...] var stefnandi látinn laus. Hann hafði þá verið frelsissviptur í þrjár klukkustundir og 20 mínútur.

Með bréfi dags. 4. janúar 2021 var stefnanda tilkynnt að rannsókn málsins hefði verið hætt þar eð ekki var talinn grundvöllur til þess að halda henni áfram.

Með bréfi til Ríkislögmanns dags. 11. janúar 2021 krafðist stefnandi greiðslu miskabóta vegna aðgerða lögreglu gegn honum [...]. janúar 2020. Ríkislögmaður hafn-aði þeirri kröfu stefnanda með bréfi dags. 17. febrúar 2021. Taldi embættið að stefn-andi hefði sjálfur valdið eða stuðlað að aðgerðum lögreglu gegn sér, með þeim rökum að fullt tilefni hefði verið til að handtaka stefnanda og að handtakan hefði verið í sam-ræmi við ákvæði a-liðar 1. mgr. 16. gr. lögreglulaga nr. 90/1996.

Stefnandi telur sig því knúinn til að leita réttar síns fyrir dómi og krefjast miskabóta úr hendi stefnda.

Málsástæður og lagarök stefnanda

Stefnandi vísar til þess að samkvæmt 1. mgr. 246. gr. laga um meðferð saka-mála nr. 88/2008 eigi maður, sem hafi verið borinn sökum í sakamáli, rétt til bóta úr hendi stefnda hafi mál hans verið fellt niður án þess að það hafi verið gert vegna þess að hann var talinn ósakhæfur. Ekki séu sett frekari skilyrði fyrir hlutlægri bótaábyrgð á grundvelli ákvæðisins. Því skipti engu máli hvort aðgerðir lögreglu hafi verið rétt-mætar, hvort fullt tilefni hafi verið til þeirra á sínum tíma eða hvort skilyrði laga um meðferð sakamála hafi verið uppfyllt eða ekki.

Samkvæmt 2. mgr. sömu greinar, skuli dæma bætur vegna aðgerða skv. IX.–XIV. kafla laganna séu skilyrði 1. mgr. fyrir hendi. Þar sé þó einnig tekið fram að fella megi niður bætur eða lækka þær hafi sakborningur valdið eða stuðlað að þeim aðgerðum sem krafa hans er reist á. Um handtöku sé fjallað í XIII. kafla laganna.

Stefnandi byggi á því að hann hafi verið borinn sökum í sakamáli, hann hand-tekinn og vistaður í fangaklefa, vegna máls sem hafi verið fellt niður. Hann eigi því rétt til óskertra bóta úr hendi stefnda nema stefndi sýni fram á og sanni að stefnandi hafi sjálfur valdið eða stuðlað að þeim aðgerðum sem krafa hans er reist á.

Stefnandi telji engin skilyrði fyrir hendi til þess að fella niður bætur eða lækka þær á grundvelli 2. málsliðar 2. mgr. 246. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008, þar eð hann hafi hvorki valdið né stuðlað að handtöku sinni umrætt sinn. Stefnandi hefði hvorki sturlast né hótaði starfsfólki [...]. Stefnandi, sem sé ekki íslenskumælandi, hafi pirrast þegar honum fannst starfsfólk [...] hvorki hlusta á sig né skilja hvað hann var að segja. Hann hefði því hækkað róminn um stundar sakir, án þess þó að öskra.

Stefnandi bendi enn fremur á að hann hefði verið handtekinn þar sem hann var einn á gangi við [...], hvorki öðrum til ama né öðrum hættulegur. Hann hefði hvorki valdið hneyksli né hættu á óspektum með háttsemi sinni, því hafi skilyrði 16. gr. lög-reglulaga nr. 90/1996 um heimild til handtöku ekki verið uppfyllt. Að auki hafi hand-taka stefnanda ekki verið í samræmi við ákvæði 90. gr. laga um meðferð sakamála nr. 80/2008, enda hafi hún hvorki verið nauðsynleg til þess að koma í veg fyrir áfram-haldandi brot, tryggja návist hans eða öryggi, né til að koma í veg fyrir að stefnandi spillti sönnunargögnum. Þar að auki hafi stefnandi greiðlega sagt til nafns og gefið önnur deili á sér er lögregla taldi nauðsynleg.

Stefnandi byggi enn fremur á því að í framgöngu lögregla felist ólögmæt mein-gerð gegn frelsi, friði, æru og persónu hans, sbr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, með því að hafa handtekið hann og vistað í fangaklefa að þarflausu og án þess að skil-yrði lögreglulaga nr. 90/1996 og laga um meðferð sakamála nr. 80/2008 væru upp-fyllt. Í aðgerðum lögreglu hafi falist meira óhagræði fyrir stefnanda en tilefni stóð til, sem sé andstætt 2. mgr. 13. gr. lögreglulaga nr. 90/1996. Auk þess hafi afgreiðsla máls stefnanda hjá lögreglu og ákæruvaldi tafist úr hófi fram, en stefnandi hafi haft réttar-stöðu sakbornings í heilt ár, frá því hann var handtekinn í janúar 2020 þar til mál hans var fellt niður í janúar 2021.

Stefnandi telji stefnda bera fébótaábyrgð á grundvelli 246. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008. Einnig á grundvelli miskabótareglu 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, auk meginreglna skaðabótaréttar, sakarreglunnar og reglunnar um vinnuveit-andaábyrgð. Kveðið sé á um rétt stefnanda til bóta í 5. mgr. 67. gr. stjórnarskrárinnar, sbr. lög nr. 33/1944 sem og 5. mgr. 5. gr. laga um mannréttinda sátt mála Evrópu nr. 62/1994.

Stefnandi krefjist vaxta samkvæmt 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, frá [...]. janúar 2010 er hið bótaskylda atvik átti sér stað. Krafa um dráttar-vexti skv. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 miðist við 11. febrúar 2021, þegar mánuður var liðinn frá því krafa um miskabætur var send Ríkislögmanni, sbr. 9. gr. sömu laga. Varnarþing og fyrirsvar byggist á 3. mgr. 33. gr. og 5. mgr. 17. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991. Kröfu um málskostnað úr hendi stefnda byggir stefnandi á 129. og 130. gr. sömu laga. Stefnandi sé ekki virðisaukaskattsskyldur og því beri að bæta þeim skatti við tildæmdan málskostnað.

Málsástæður og lagarök stefnda

Stefndi hafnar og mótmælir öllum kröfum, málsástæðum og lagarökum stefn-anda. Stefndi rekur að stefnandi byggi bótarétt sinn á 1. og 2. mgr. 246. gr. laga nr. 88/2008 og telji hegðun sína ekki hafa verið þannig að leiða ætti til þess að bætur yrðu lækkaðar eða felldar niður. Það séu einnig rök stefnanda að við ákvörðun bóta þurfi m. a. að hafa hugfast að engin heimild hafi verið til frelsissviptingar og ekkert tilefni til handtöku. Þá hafi frelsissviptingin verið ónauðsynleg. Stefnandi vísi einnig til 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 án nánari tilgreiningar. Auk þessa vísi stefnandi til 5. mgr. 67. gr. stjórnarskrár og 5. mgr. 5. gr. laga nr. 62/1994. um mannréttindasáttmála Evrópu Þessum rökum mótmæli stefndi. Fullt tilefni hafi verið til að handtaka stefn-anda og hafi handtakan uppfyllt skilyrði a-liðar 1. mgr. 16. gr. lögreglulaga nr. 90/1996.

Í lögregluskýrslu komi fram að starfsmaður í afgreiðslu í [...] hafi gefið skýrslu um síma að viðlagðri vitnaskyldu og vitnaábyrgð. Í skýrslu vitnisins komi fram að stefnandi hefði komið inn og strax byrjað að öskra. Vitnið hafi lýst honum sem „trylli óðum í framkomu, alveg snarvitlausum“. Stefnandi hefði kallað þau glæpamenn. Þar eð öryggisgler sé á milli anddyris og afgreiðslu hefði hún ekki orðið hrædd en án þess hefði vitnið vart höndlað ástandið vegna hræðslu. Að sögn vitnisins hefði stefnandi oft komið á staðinn en aldrei látið svona áður.

Stefndi vísar einnig til þess að þegar lögregla hefði reynt að ræða við stefnanda á lögreglustöð hefði hann verið illviðræðuhæfur. Hann hefði sífellt gripið fram í fyrir lögreglum önnum sem hjá honum stóðu og reyndu að ræða við hann. Hefði stefnandi sagt viðstöddum að þeir væru glæpamenn og hefði verið mjög æstur.

Stefnandi hefði verið vistaður í fangageymslu. Hann hefði óskað eftir því að haft yrði samband við lögmann en sá vildi ekki taka að sér mál stefnanda eins og fram komi í lögregluskýrslu. Stefnanda hafi því verið tilnefndur lögmaður sem var við-staddur þegar skýrsla var tekin af stefnanda.

Í skýrslu af stefnanda komi meðal annars fram að hann hefði ekki verið undir neinum áhrifum lyfja eða annarra efna en verið æstur og með mikinn hávaða.

Í lögregluskýrslu sé játning stefnanda um að hann hefði verið með hávaða og verið æstur. Þó málið hefði síðar verið fellt niður felist ekki í því að stefnandi hefði verið ranglega handtekinn enda hafi hann viðurkennt bæði hávaða og æsing við starfs-mann. Samkvæmt framburði þess starfsmanns liggi fyrir að hefði ekki verið öryggis-gler milli hans og stefnanda hefði starfsmaðurinn verið verulega hræddur.

Stefnandi hefði því verið handtekinn vegna meints brots á lögreglusamþykkt fyrir Reykjavíkurborg og í þágu almannafriðar og allsherjarreglu eins og segi í skýrslu lögreglu.

Lögregla hafi á þessum tíma haft mörg svipuð mál stefnanda til rannsóknar og því ekki við stefnda að sakast að dregist hefði að fella þetta tiltekna mál niður.

Með vísan til þess sem að framan greini krefjist stefndi sýknu af öllum kröfum stefnanda.

Til vara krefst stefndi verulegrar lækkunar stefnufjárhæðar með fyrrgreindum rökum, þ. e. að stefnandi hefði sjálfur valdið eða stuðlað að aðgerðum gegn sér svo og því að umkrafin fjárhæð sé langt umfram þær fjárhæðir sem komið hafi fram í dóma-framkvæmd í sambærilegum málum.

Til stuðnings kröfu sinni um málskostnað vísar stefndi til XXI. kafla laga nr. 91/1991, einkum 129. og 130. gr.

Niðurstaða

Stefnandi, A, höfðar þetta mál því hann telur uppfyllt skilyrði fyrir bótum sam-kvæmt 246. gr. laga nr. 88/2008 vegna aðgerða lögreglunnar gegn honum að morgni dags [...]. janúar 2020.

Samkvæmt 1. mgr. 246. gr. laga nr. 88/2002, um meðferð sakamála, á maður sem hefur verið borinn sökum í sakamáli rétt til bóta skv. 2. mgr. hafi mál hans verið fellt niður eða hann verið sýknaður með endanlegum dómi án þess að það hafi verið gert vegna þess að hann var talinn ósakhæfur.

Samkvæmt 2. mgr. skal dæma bætur vegna aðgerða skv. IX.– XIV. kafla laga nr. 88/2002 séu skilyrði 1. mgr. fyrir hendi. Þó má fella niður bætur eða lækka þær hafi sakborningur valdið eða stuðlað að þeim aðgerðum sem hann reisir kröfu sína á.

Samkvæmt bréfi aðstoðarsaksóknara 4. janúar 2021 var lögreglumálið, sem var stofnað vegna tilviksins sem er hér til umfjöllunar, fellt niður án þess að ákæra væri gefin út og því er uppfyllt skilyrði 1. mgr. 228. gr. laga nr. 88/2008.

Stefnandi lagði lögregluskýrsluna fram meðal annars til þess að sanna að hann hefði verið handtekinn, hvar hann var þá, hvað gerðist á meðan hann var í vörslu lög-reglu og hvenær honum var sleppt.

Allar málsástæður stefnda byggja einnig á lögregluskýrslunni. Hann byggir á því að allt sem komi þar fram sé rétt nema stefnandi sýni fram á annað sbr. 71. gr. laga nr. 91/1991. Að mati dómsins fellur það ekki á stefnda að sanna að lögregluskýrslan sé rétt heldur fellur það á stefnanda að sýna fram á að þeir þættir sem þar koma fram og eru honum óhagfelldir séu rangt færðir í lögregluskýrsluna. Þetta gerði stefnandi ekki og því þykir dóminum ekki varhugavert að leggja það sem fram kemur í lög-regluskýrslunni til grundvallar um málsatvik.

Í upphafi var haft samband við lögreglu vegna manns sem væri sturlaður í and-dyri í [...]. Afskipti lögreglu af stefnanda, þ. e. a. s. að lögregla leitaði hann uppi í nágrenninu, voru því fyllilega réttmæt vegna hegðunar hans. Samkvæmt a-lið 1. mgr. 16. gr. laga nr. 90/1996 er lögreglu heimilt að handtaka mann og færa á lögreglustöð í þeim tilgangi að halda uppi lögum og reglu, svo sem ef maður ærist á almannafæri. Vegna upphaflegrar tilkynningar hafði lögregla því fullt tilefni og lagaheimild til þess að handtaka stefnanda þar sem hún fann hann á gangi á [...].

Samkvæmt lögregluskýrslu var stefnanda, þegar hann kom á lögreglustöð, ekki enn runnin reiðin sem hafði hlaupið í hann þegar hann ræddi við fólkið í anddyri [...] því hann var þá enn illviðræðuhæfur. Dómurinn telur því að uppfyllt hafi verið það skilyrði 90. gr. laga nr. 88/2002 að nauðsynlegt væri að koma í veg fyrir áfram-haldandi brot stefnanda. Þar eð ekki var hægt að ræða við stefnanda og beðið var verjanda og túlks var hann settur í fangaklefa kl. [...].

Í lögum um meðferð sakamála er gengið út frá því að jafnskjótt og viss grunur vaknar um að maður sé viðriðinn brot, á þann hátt að refsivert geti talist, skal litið á hann sem sakborning, sbr. athugasemdir með 27. gr. í frumvarpi til laga nr. 88/2008. Lögregla hafði til skoðunar brot gegn lögreglusamþykkt fyrir Reykjavíkurborg sem fjallar um öryggi borgaranna á almannafæri og því var eðlilegt að hún vildi taka skýrslu af stefnanda. Ekki verður annað séð en að þegar í stað hafi verið gengið í það að finna honum bæði túlk og verjanda. Eins og komið er fram vildi sá lögmaður sem hafði áður unnið fyrir stefnanda ekki gera það lengur og því varð að leita til annars lögmanns. Samkvæmt lögregluskýrslu var hann kominn á lögreglustöðina kl. [...]. Skömmu síðar hófst skýrslutaka af stefnanda. Eðlilega tók hún meiri tíma en skýrslu-taka af þeim sem ekki nýtur aðstoðar túlks.

Dómurinn fær því ekki annað séð en að stefnandi hafi valdið því að hann var handtekinn í upphafi með því að missa þannig stjórn á skapi sínu að starfsmaður í [...] sá sig knúinn til þess að kalla eftir aðstoð lögreglu. Samkvæmt lögreglusamþykkt fyrir Reykjavíkurborg getur brot gegn fyrirmælum í henni varðað sektum og skal fara með þau eftir lögum um meðferð sakamála. Ástæða þess að stefnandi var í haldi lögreglu í þrjá tíma og 20 mínútur stafar annars vegar af því að skýrslutaka af honum gat ekki hafist fyrr en bæði túlkur og lögmaður voru komnir honum til liðsinnis og hins vegar af því að þýða þurfti fyrir hann spurningar lögreglu og þýða þurfti svör hans fyrir lögreglu og því var skýrslutakan tímafrekari.

Að mati dómsins sýna atvik málsins að stefnandi stuðlaði að þeim aðgerðum sem hann reisir kröfu sína á og aðgerðirnar stóðu mun lengur af ástæðum sem varða hann en ekki lögregluna. Dómurinn telur því að vegna fyrirmæla síðari málsliðar 2. mgr. 246. gr. laga nr. 88/2008 geti stefnandi ekki átt rétt til bóta vegna handtökunnar [...]. janúar 2020.

Stefnandi byggir í öðru lagi á því að hann eigi rétt til bóta úr hendi stefnda á grundvelli 26. gr. laga nr. 50/1993 þar eð í framgöngu lögreglu gegn honum hafi falist ólögmæt meingerð gegn frelsi, friði, æru og persónu stefnanda.

Skilyrði þess að réttur til bóta samkvæmt þessu lagaákvæði geti stofnast er að meint meingerð sé ólögmæt og unnin af ásetningi eða stórkostlegu gáleysi. Eins og rakið hefur verið telur dómurinn að athafnir lögreglu hafi byggt á fullnægjandi laga-legum grundvelli. Auk þess hefur stefnandi ekki sýnt fram á að athafnir lögreglu 24. júní 2020 hafi verið unnar af stórkostlegu gáleysi eða ásetningi til þess að valda stefn-anda meini.

Dómurinn fellst ekki á að stefnanda hafi verið valdið meira óhagræði með því að málið var fullrannsakað strax eftir atvikið sem varð tilefni þess heldur en hefði hann verið boðaður til skýrslutöku síðar en eins og áður er komið fram voru uppfyllt skilyrði laga fyrir handtökunni. Dómurinn fellst því ekki á að lögregla hafi brotið gegn fyrirmælum 2. mgr. 13. gr. lögreglulaga nr. 90/1996.

Stefnandi var handtekinn [...]. janúar 2020 eins og áður segir. Tæpu ári síðar, 4. janúar 2021, var málið fellt niður. Stefnandi byggir á því að sú staða sakbornings sem hann bar í tæpt ár hafi valdið honum miska sem sé bótaskyldur skv. 26. gr. laga nr. 50/1993. Það hafi tekið lögreglu tæpt ár að taka afstöðu til þess hvort þetta atvik væri fullnægjandi til útgáfu ákæru.

Hefði það atvik sem var tilefni þessa dómsmáls verið eina atvikið sem lögregla hafði til rannsóknar varðandi stefnanda kynni sá dráttur sem varð á því að taka afstöðu til þess hvort það gæfi tilefni til útgáfu ákæru verið í lengra lagi. Hins vegar liggur fyrir að lögregla hafði til rannsóknar fleiri sambærileg mál sem vörðuðu stefnanda. Eðlilegt er að taka heildstæða afstöðu til allra málanna í einu. Meðal annars í því ljósi telur dómurinn að stefnandi hafi ekki haft stöðu sakbornings svo lengi að það geti tal-ist ólögmæt meingerð gegn æru hans eða persónu sem sé bótaskyld samkvæmt 26. gr. laga nr. 50/1993.

Að mati dómsins hefur stefnandi því ekki sýnt fram á að hann eigi rétt til bóta úr hendi ríkisins.

Þrátt fyrir þessa niðurstöðu þykir rétt að hvor aðili um sig beri sinn kostnað af málinu.

Samkvæmt fyrirmælum 1. mgr. 230. gr. laga nr. 88/2008 hefur stefnandi lög-bundna gjafsókn. Með bréfi dómsmálaráðuneytisins, 21. júní 2021, var honum veitt gjafsókn til að reka þetta mál fyrir héraðsdómi. Í því er tekið fram að gjafsóknin taki ekki til kostnaðar sem falli til vegna krafna sem byggist á öðrum bótagrundvelli en 248. gr. laga um meðferð sakamála. Vegna gjafsóknarleyfisins greiðist gjafsóknar-k ostnaður stefnanda úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hans, S-kk-ef R-kk-ef, sem þykir hæfilega ákveðin 650.000 krónur. Samkvæmt dóm-venju er virðisaukaskattur ekki meðtalinn í fjárhæðinni.

Samkvæmt 2. mgr. 127. gr. laga nr. 91/1991 tekur dómurinn ekki afstöðu til útlagðs kostnaðar en hann skal greiddur úr ríkissjóði.

I-kvk-nf L-kvk-nf héraðsdómari kveður upp þennan dóm.

DÓMSORÐ

Stefndi, íslenska ríkið, er sýkn af kröfu stefnanda, A.

Málskostnaður milli aðila fellur niður.

Gjafsóknarkostnaður stefnanda, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hans, S-kk-ef R-kk-ef, 650.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði.

I-kvk-nf L-kvk-nf