S-473/2006

Mál þetta, sem þingfest var þann 21. júlí sl., var dómtekið 14. desember sl. Málið er höfðað með ákæru ríkissaksóknara, dagsettri 27. júní sl., á hendur Á, kt. 000000-0000, Ástjörn 1a Selfossi, fyrir eftirtalin kynferðis- og fíkniefnabrot framin árið 2005 á Selfossi nema annars sé getið:

„1. Kynferðisbrot, með því að hafa sunnudaginn 19. júní, á heimili sínu, haft samræði við H, sem þá var 13 ára gömul.

2. Fíkniefnabrot, með því að hafa:

a. Miðvikudaginn 22. júní á bifreiðastæði við verslunina Samkaup,

Tryggvagötu, haft í vörslum sínum 1,22 g af kannabis.

b. Fimmtudaginn 23. júní haft í vörslum sínum, á heimili sínu 1,98 g af

kannabis.

3. Fíkniefnabrot, með því að hafa selt eða afhent neðangreindu fólki fíkniefni:

a. Miðvikudaginn 22. júní á bifreiðastæði við verslunina Samkaup,

Tryggvagötu, selt G, kennitala 000000-0000, um

1 g af kannabis.

b. Í júní á Selfossi og í Reykjavík, selt F, kennitala

000000-0000, um 7 g af amfetamíni og um 15 g af kannabis.

c. Fimmtudaginn 16. júní afhent K, kennitala

000000-0000, um 5 g af amfetamíni, til vörslu, en ákærði tók aftur við

efninu daginn eftir frá K T-kk-þgf.

d. Mánudaginn 20. júní afhent K 0,68 g af kannabis.

e. S-x-x U, kennitala 000000-0000, samtals um 5 g af

kannabis.

f. Í byrjun júní afhent B, kennitala 000000-0000, um

5 g af kannabis.

g. Frá mars til júní selt M, kennitala 000000-0000, um 30 g

af kannabis.

Ákæruvaldið segir brot ákærða samkvæmt 1. lið varða við 1. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 10. gr. laga nr. 40/1992 og 4. gr. laga nr. 40/2003, en brot samkvæmt 2. og 3. lið teljast varða við 2. gr., sbr. 5. og 6. gr. laga um ávana- og fíkniefni nr. 65/1974, sbr. lög nr. 13/1985 og lög nr. 68/2001 og 2. gr., sbr. 1. mgr. 14. gr. reglugerðar um ávana- og fíkniefni og önnur eftirlitsskyld efni nr. 233/2001, sbr. reglugerð nr. 848/2002.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og að samtals 3,2 g af kannabis, sbr. liður 2, verði gert upptækt samkvæmt 6. mgr. 5. gr. laga um ávana- og fíkniefni og 2. mgr. 14. gr. reglugerðar um fíkniefni og önnur eftirlitsskyld efni.

Þá er af hálfu H, kennitala 000000-0000, krafist miskabóta að fjárhæð kr. 1.000.000, auk dráttarvaxta samkvæmt vaxtalögum frá 19. júní 2005 til greiðsludags.“

Ákærði kom fyrir dóminn og játaði að hafa haft samræði við H en neitaði að hafa haft vitneskju um aldur hennar. Ákærði játaði sök varðandi ákæruliði 2 en neitaði sök varðandi ákærulið 3. Ákæruvaldið féll frá ákæruliðum 3 e og 3 f.

Verjandi ákærða krafðist aðallega sýknu varðandi ákærulið 1 og til vara er krafist vægustu refsingar sem lög leyfa og að refsivist, ef dæmd verður, verði skilorðsbundin. Þá krafðist verjandi að ákærulið 3 yrði vísað frá dómi en til vara að ákærði yrði sýknaður. Þá var krafist að bótakröfunni yrði vísað frá dómi. Þess er krafist að allur sakarkostnaður, þar með talin málsvarnarlaun að mati dómsins, verði greiddur úr ríkissjóði. Þá er krafist réttargæsluþóknunar.

Þinghaldið er lokað með vísan til b-liðar 1. mgr. 8. gr. laga um meðferð opinberra mála nr. 19/1991.

I.

Í maí 2005 hóf lögreglan á Selfossi rannsókn á meintu fíkniefnabroti ákærða. Í framhaldi var sími ákærða hleraður. Þann 22. júní 2005 var ákærði handtekinn og fundust þá fíkniefni á honum. Þann 23. júní 2005 gerði lögreglan húsleit á heimili ákærða og fannst þá hass ásamt peningum sem hald var lagt á. Þann 23. júní 2005 var ákærði úrskurðaður í gæsluvarðhald til 30. júní sama ár en þann dag var gæsluvarðhaldið framlengt með úrskurði til 4. júlí 2005. Í símahlerunum kom í ljós að verið var að versla með fíkniefni og hagaði lögreglan rannsókninni samkvæmt því.

Í símtali þann 19. júní 2005 á milli ákærða og K kom fram að ákærði var að gorta sig af því að hafa haft samræði við H, kt. 000000-0000. Var skýrsla tekin af H í Barnahúsi þann 24. júní 2005 en þá vildi hún ekkert segja um kynni sín og ákærða. H mætti aftur þann 27. júní 2005 til skýrslutöku í Barnahúsi þar sem hún upplýsti að hún hefði haft samfarir við ákærða. Hún gaf þá skýringu að hún væri hrædd við ákærða og því hefði hún ekki í fyrri skýrslutökunni, þann 24. júní, þorað að segja til hans.

II.

Ákærði hefur fyrir dómi viðurkennt að hafa haft samræði við H á heimili sínu þann 19. júní 2005. Er lýsing hans í samræmi við vitnisburð H í Barnahúsi. Ákærði hélt því hins vegar fram allan tímann að hann hefði verið viss um að H hefði verið eldri en 13 ára en hann hefði ekki spurt hana um aldur en hún væri stór og fullorðinsleg. Er krafa ákærða um sýknu á því byggð að ákvæði 1. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 taki af þeim sökum ekki til háttsemi hans.

Móðir H gaf skýrslu hjá lögreglunni þann 16. mars 2005 og gerði þá kröfu fyrir hönd dóttur sinnar að ákærða yrði refsað. Sagði hún að atburður þessi hefði haft mjög mikil áhrif á allt heimilislíf þeirra og hafi að öllum líkindum mikil áhrif á H til framtíðar, hún hefði flust til Danmerkur fljótlega eftir atvikið til föður síns og búi því ekki hjá systkinum sínum og móður.

H sagði aðdragandann vera þann að hún hefði ásamt félögum sínum verið að rúnta á Selfossi þegar ákærði hafði símasamband við hana og bað hana að koma út í sjoppu með sér. H sagðist hafa þekkt til ákærða, hann væri fyrrverandi kærasti F sem væri vinkona hennar og frænka. Sagði H að þau hefðu ekið heim til ákærða en hann hefði verið utan dyra þegar þau komu. Hún hefði farið út úr bifreiðinni og orðið eftir þegar að þau sem voru í bifreiðinni óku burt. H og ákærði fóru aldrei út í sjoppu heldur fóru beint inn í herbergi ákærða. Ákærði hefði síðan fengið sér „í haus“ og hún þá velt því fyrir sér að hún yrði að fara, „þetta væri bara einhver helvítis dópisti.“ Framhaldið varð þó að þau höfðu samfarir.

Ákærði gaf skýrslu hjá lögreglu 23. júní 2005. Í þeirri yfirheyrslu neitaði ákærði að atvikið hefði átt sér stað. Í lögregluskýrslu sem tekin var af ákærða þann 28. júní 2005 neitaði hann að hafa átt samfarir við H en eftir að honum hafði verið tjáð að hún væri búin að gefa skýrslu í Barnahúsi þá sagði hann að umrætt kvöld hefði hann vitað að hún væri á rúntinum með B og hringt í hana þar sem hann hefði þurft að fara í sjoppu. Þau hefðu komið heim til hans og H viljað fara inn til hans. Hann hefði því farið á eftir henni inn, fengið sér í pípu, þau hefðu spjallað saman í um tuttugu mínútur og síðan gengið út í sjoppu. Annað hefði þeim ekki farið á milli umrætt kvöld. Aðspurður um símtal hans og K sagði ákærði að það hefði bara verið strákatal, hann hefði verið að „bögga“ K þar sem hann vissi að K var skotinn í H. Aðspurður um aldur H hjá lögreglunni þann 29. júní 2005 sagðist ákærði hafa haldið að hún væri fjórtán ára.

H gaf skýrslu í Barnahúsi, fyrst 24. júní og síðan 27. júní 2005, eins og áður segir. Í fyrri skýrslunni vildi hún ekki tjá sig um atburðinn en í síðari skýrslunni gaf hún greinargóða lýsingu á því sem fram fór. Bar hún nokkuð á sama veg og ákærði varðandi aðdragandann að því að hún fór til ákærða og lýsti hún atburðinum. H sagði í skýrslunni að hún hefði fyrst nokkrum dögum áður átt orðaskipti við ákærða en hún hefði ekkert þekkt hann þótt hún hefði vitað hver hann væri. H sagði að ákærði hefði áður verið kærasti F frænku sinnar en þau hafi verið nýhætt saman og ákærði hefði ekki viljað að hún frétti af samskiptum þeirra H.

Fyrir dómi bar ákærði sem fyrr á þann veg að H hefði verið að leita á sig og hann frétt að hún hafi verið að spyrja um sig. Hann hefði einu sinni hitt hana áður en hann átti samræði við hana og því lítið þekkt hana. Hann hefði þurft að fara út í sjoppu og hringt í B vin sinn þar sem ákærði hafði ekki ökuréttindi, og ætlað að fá hann til að fara út í sjoppu en þá hefði H verið í bílnum og boðist til að fara með honum þangað. Síðan hefði eitt leitt af öðru. Ákærði sagði þó að hann hefði einhverju sinni spurt H hversu gömul hún væri og hún svarað að hún væri í níunda bekk og hann því dregið þá ályktun að hún væri fjórtán ára. Ákærði sagði að hann hefði beðið H að halda því leyndu að þau hefðu átt samræði, þar sem fyrrverandi kærasta hans til þriggja ára hefði orðið sár fengi hún vitneskju um þetta. Ákærði sagði að aldur H hefði aldrei borist í tal milli F og K eða sín.

Símaskýrsla var tekin af F, „F“, hjá lögreglu þann 19. maí 2006. Sagði hún að ákærði og hún hefðu slitið sambandi sínu fyrir löngu og hafi þau ekki verið saman sl. vor. Aðspurð um það hvort hún hafi einhvern tíma sagt ákærða til um aldur H fyrir atvik þetta kvaðst hún ekki minnast þess og hún hefði ekki vitað til þess að ákærði hefði vitað nákvæmlega hversu gömul H hefði verið fyrir hið meinta brot.

B, kt. 000000-0000, móðir H, kom fyrir dóminn. Sagði hún að H byggi nú hjá sér en hún hefði flutt til föður síns til Danmerkur eftir atburðinn samkvæmt ráðleggingum. H hefði gengið til skólasálfræðings úti í Danmörku. Hún hefði komið heim aftur í júlí 2006. Sagði hún að H hefði liðið mjög illa við að þurfa að fara frá Selfossi en hún hefði ekki viljað vera áfram á Selfossi þar sem hún hefði verið hrædd við ákærða. H hefði verið hrædd við að koma heim aftur í sumar og hefði ætlað sér í fyrstu að koma bara í heimsókn en hún vildi hins vegar búa á Íslandi. Því hefði verið ákveðið að hún færi í skóla á Selfossi og það gengi ágætlega núna. Sagði vitnið að H hefði mikið verið með krökkum sem væru um tveimur árum eldri en H. Vitnið sagðist ekki vita hvort ákærða hefði verið kunnugt um aldur H nákvæmlega. Sagði hún að H hefði verið í upphafi hrædd eftir að hún hefði sagt frá atvikinu og eftir það hefði hún verið hrædd um að ákærði myndi gera henni mein, hún hefði t.d. verið hrædd við að vera ein úti.

III.

Ákærði játaði sakargiftum greiðlega eins og þeim er lýst í ákærulið 2 og samræmast þau gögnum málsins. Verður því ekki frekar fjallað um þann ákærulið. Eru þau brot réttilega færð til refsiákvæða og hefur ákærði unnið sér til refsingar.

IV

Ákærða er gefið að sök að hafa selt nafngreindum aðilum fíkniefni eins og í ákæru greinir. Ákærði hefur neitað sök. Ákærði sagðist hafa selt fíkniefni en hann hefði ekki selt þessu nafngreinda fólki. Sagði ákærði að lögreglan hefði gefið viðkomandi fólki rangar upplýsingar og það hefði verið búið að vera í fangaklefa áður en skýrslur af því voru teknar og þess vegna játað á hann þær sakir. Ákærði hlustaði á upptökur lögreglu af símtölum þar sem meint fíkniefnaviðskipti eiga að hafa átt sér stað en neitaði alfarið að verið væri að ræða um fíkniefni.

Vitnið G, kt. 000000-0000, Barónsstíg 13, Reykjavík, gaf skýrslu hjá lögreglu þann 22. júní 2005. Sagði vitnið að það hefði hringt í ákærða er hann var að koma frá Hveragerði og vitnið að leggja af stað til Selfoss og spurt ákærða hvort hann ætti „rólegt“ en þar hefði vitnið átt við hvort ákærði gæti selt sér hass. Ákærði jánkaði því og hefðu þeir hist við verslunina Hornið. Ákærði hefði síðan komið á reiðhjóli og hefði ákærði afhent vitninu „einn bút“ sem væri um það bil eitt gramm af hassi og greiddi vitnið ákærða 2.500 krónur fyrir. Sagðist vitnið síðan hafa ekið af stað en þegar það varð vart við lögregluna hefði það gleypt hassmolann sem var í sellofonplasti. Vitnið kom fyrir dóm þann 4. júlí 2005 og staðfesti að það væri rétt sem kæmi fram í lögregluskýrslunni. Vitnið kom aftur fyrir dóm við aðalmeðferð málsins og sagðist ekki treysta sér til að svara fyrir um fíkniefnaviðskipti sín og ákærða, svo langt væri um liðið og tíminn síðustu tvö ár búinn að vera í mikilli móðu hjá vitninu. Vitnið treysti sér ekki til að tjá sig um málið en mundi að það hefði áður komið fyrir dóminn vegna þessa máls.

Vitnið F, kt. 000000-0000, Gauksrima 19, Reykjavík, gaf skýrslu hjá lögreglunni 23. júní 2005 og sagði þar að það hefði tekið við samtals 7 grömmum af amfetamíni síðustu tvær vikur þar á undan og þar áður sagðist vitnið hafa keypt nokkrum sinnum samtals rúmlega fimmtán grömm af kannabis til eigin neyslu af ákærða. Vitnið kom fyrir dóm þann 4. júlí 2005 og staðfesti þar að framburður þess í lögregluskýrslunni væri réttur. Vitnið kom fyrir dóm við aðalmeðferð málsins og sagðist lítið vita um hvað málið snérist, það væri svo langt síðan að þessi atburður átti sér stað. Vitnið sagðist einhvern tíma hafa keypt fíkniefni af ákærða en það hefði verið í neyslu áður fyrr. Lögregluskýrsla var borin undir vitnið og sagði vitnið að það hefði aldrei verið eins mikið magn og í ákæru greinir, það bara viti ekki hversu mikið það hafi verið. Sagði vitnið að þetta magn hefði aðallega verið ágiskun frá lögreglunni.

Vitnið K, kt. 000000-0000, Z-götu, Þorlákshöfn, var handtekinn af lögreglu þann 24. júní 2005. Framvísaði vitnið þá einni smápakkningu af ætluðum fíkniefnum sem reyndust vera 0,68 grömm af hassi. Fyrir lögreglu sagði vitnið þann 24. júní 2005 að það hefði fengið hassmolann frá ákærða aðfaranótt 20. júní skömmu eftir að þeir ræddu saman um samfarir H og ákærða. Ákærði hefði látið sig hafa hassmolann sem umbun fyrir að hafa ekið ákærða til Reykjavíkur og víðar. Vitnið sagði einnig í sömu lögregluskýrslu að það hefði þann 16. júní 2006 tekið við fjórum grömmum af köttuðu amfetamíni og einu grammi af óblönduðu amfetamíni af ákærða þar sem ákærði hefði verið hræddur við að hafa efnin heima hjá sér þá. Vitnið hefði sett efnið í bifreið sína og farið austur að bæ við Hellu þar sem vitnið gisti hjá kunningjum sínum. Vitnið hefði síðan komið efnunum fyrir inn í hurðinni á bifreið sinni og daginn eftir afhent ákærða það á heimili ákærða. Vitnið kom fyrir dóminn og sagði þá ákærða hafa verið neyslufélaga og vitnið hefði tekið við fíkniefnum frá ákærða. Vitnið staðfesti að hafa tekið við amfetamíni frá ákærða en sagðist ekki muna nákvæmlega hversu mikið það hefði verið því að vitnið hefði ekki vigtað efnið. Ákærði dró framburð sinn til baka varðandi 0,68 grömm af kannabis, vitnið sagði að það efni hefði verið frá öðrum komið en ákærða.

Vitnið M, kt. 000000-0000, Miðtúni 15, Selfossi, gaf skýslu hjá lögreglu 3. júlí 2005. Sagðist vitnið hafa keypt fíkniefni af ákærða síðastliðna þrjá mánuði og telji að hann hafi keypt um það bil þrjátíu grömm síðastliðna þrjá mánuði. Vitnið hefði keypt hassgrammið á 2500 krónur og hefði komið fyrir að vitnið hefði fengið að greiða síðar. Því hefði vitnið væntanlega verið á skuldalista sem fannst við húsleit hjá ákærða. Vitnið kom fyrir dóm þann 4. júlí 2005 vegna máls þessa og staðfesti þar að það hefði borið rétt í lögregluskýrslunni. Vitnið kom fyrir dóm við aðalmeðferð málsins og sagðist hafa átt í fíkniefnaviðskiptum við ákærða. Um hefði verið að ræða einhver skipti og um hass væri að ræða. Vitnið sagðist hafa verið í neyslu á þessum tíma og reykt um eitt gramm af hassi á dag. Vitnið sagðist ekki geta verið viss hversu mikið magn það hefði keypt af ákærða en það teldi að það hefði verið undir tíu grömmum. Vitnið sagðist hafa giskað á það magn sem það gaf upp í lögregluskýrslu á sínum tíma. Vitnið staðfesti að það hefði í raun enga hugmynd um hversu mikið magn það hefði keypt af ákærða, um hreina ágiskun hefði verið að ræða hjá lögreglu á sínum tíma.

V.

Ákærði hefur játað að hafa haft samræði við H þann 19. júní 2005. Ber honum og H nokkuð saman um aðdragandann að því og skiptir ekki máli hvort þeirra átti frumkvæðið að því að H fór heim með ákærða umrætt kvöld. Ágreiningur er hins vegar um það hvort ákærða hafi verið kunnugt eða mátt vera kunnugt um aldur H. Atburðurinn átti sér stað þann 19. júní en H hefði orðið 14 ára 19. júlí 2005.

Í Barnahúsi 24. júní 2005 sagði H að hún hefði sagt ákærða hversu gömul hún væri. Aðspurð um það hvort bæði K og Á vissu að hún væri þrettán ára sagði hún: „Jú, allavega K, já, allavega vissu þeir … Ég sagði K það alveg og allt þá. Og ég meina Á spurði mig líka. Og svo hefur F náttúrulega- hún var að segja mér það að hún hafi sagt honum hvað ég væri gömul. Ég hef samt aldrei fengið að vita hvað hann væri gamall.“ Í símtali á milli ákærða og H að kvöldi 19. júní spyr H ákærða hvort hann sé ennþá með F og svarar hann neitandi en að þau hefðu sofið saman fyrir um tveim vikum. Í símtali á milli K og ákærða undir miðnætti sama kvöld státaði ákærði sig af því við K að hafa haft samræði við H og sagði að hún ætlaði ekki að segja neinum frá því. Ákærði ítrekaði við K að ákærði myndi drepa hann ef hann segði einhverjum frá því og ítrekað ræddu þeir saman um að þetta mætti ekki fréttast. Þá kemur fram í símtalinu að ákærði segir við K að hann hafi sagt við H að hún mætti ekki segja F frá því að hún hafi verið hjá ákærða. Ákærði lýsir því síðan fjálglega við K að H sé eins og hvolpur, hún sé svo mátuleg og nett og hún sé svo fersk og létt. K segir við ákærða að hann hafi sagt við H deginum áður: „Nei, þú ert allt of ung fyrir mig elskan mín.“ Í sama símtali kemur fram að K er með stúlku hjá sér á meðan þeir ræðast við og spyr ákærði K hversu gömul sú stúlka sé og svarar K því að hún sé 14 ára. Ákærði ræðir við stúlkuna í sama símtali og spyr hana einnig um aldur og staðfestir hún að hún sé 14 ára.

Í Barnahúsi þann 24. júní 2005 þegar H var spurð hvers vegna ákærði hefði sagt að þetta ætti að vera „leyndarmálið“ þeirra var hún óskýr í svörum en sagði bæði að það væri vegna þess að ákærði væri hræddur um að lögreglan væri á eftir sér og svo að það kæmi illa út fyrir ákærða „þar sem hann er allavega kominn yfir tvítugt og ég náttúrulega að verða fjórtán ára. Það kæmi geðveikt illa út fyrir hann hjá löggunni. Hann gæti bara farið í fangelsi fyrir að tala við mig eða eitthvað - örugglega, ég veit það ekki.“ Svo heldur hún áfram: „eða svona, hann var svo hræddur um að það mundi einhver koma bara eitthvað - hvað ert þú ih ih ih - og eitthvað. Það er þess vegna sem hann sagði að það væri leyndarmálið okkar.“

Eins og fram er komið er ákærða gefið að sök í málinu að hafa með þeim hætti sem í ákæru greinir brotið gegn 1. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með áorðnum breytingum. Samkvæmt ákvæðinu skal hver sem hefur samræði eða önnur kynferðismök við barn, yngra en 14 ára, sæta fangelsi allt að 12 árum. Þarf ásetningur geranda að ná til allra efnisþátta ákvæðisins, sbr. 18. gr. laganna. Ákærði hefur viðurkennt að hafa, sunnudaginn 19. júní 2005, haft samræði við H, sem þá var 13 ára, og er lýsing þeirra beggja á því í samræmi við verknaðarlýsingu í ákæru. Ákærði krefst hins vegar sýknu af framangreindum sakargiftum og er sú krafa hans á því byggð að saknæmisskilyrðum sé ekki fullnægt með því að hann hafi ekki vitað að stúlkan væri yngri en 14 ára þá er þessi atvik gerðust. Ákærði hefur ítrekað neitað því að hafa vitað að H hefði verið þrettán ára þegar atburðurinn átti sér stað. Hins vegar er greinilegt að ákærða var mikið í mun að halda samskiptum þeirra leyndum. Er framburður H óskýr þegar hún var innt eftir því og mátti bæði skilja á henni að það væri vegna F vinkonu hennar, sem áður var kærasta ákærða, og því að lögreglan væri á eftir ákærða vegna fíkniefnamisferlis, svo og má skilja á henni að ákærða hafi verið ljóst að hún væri 13 ára. Var framburður hennar um það atriði á reiki svo að heildstætt er ekki hægt að telja lögfulla sönnun fram komna, gegn neitun ákærða, að hann hafi vitað eða mátt vita að hún hafi verið 13 ára þegar hann hafði samfarir við hana.

Í 204. gr. almennra hegningarlaga segir svo: „Hafi brot skv. 201. og 202. gr. verið framið í gáleysi um aldur þess er fyrir broti varð skal beita vægari refsingu að tiltölu sem þó má ekki fara niður fyrir lágmark fangelsis.“ Ákvæði 204. gr. almennra hegningarlaga mælir þannig fyrir um refsinæmi háttsemi, sem hlutrænt séð fellur að verknaðarlýsingu 201. og 202. gr. laganna en framin hefur verið í gáleysi um aldur þess sem hún beindist gegn. Í málinu er ekkert fram komið sem virða má á þann veg að ákærði hafi haft nægilegt tilefni til að slá því föstu þegar atvik málsins gerðust að H væri ekki orðin 14 ára en atvik málsins benda hins vegar til þess að full ástæða hafi verið til þess fyrir ákærða að sýna hér sérstaka varkárni. Má að því er þetta varðar sérstaklega vísa til þess að H er barnaleg í tilsvörum, þó svo að hún sé hávaxin, svo og að aldur virðist hafa verið ákærða ofarlega í huga í samtali sínu við K svo og að hann þekkti til H í gegnum F, fyrrverandi kærustu sína. Þá virðist ákærði gera sig barnalegan í tali þegar að hann ræðir við H í síma. Er það að þessu virtu mat dómsins að ákærði hafi með umræddri háttsemi sinni gerst sekur um gáleysisbrot samkvæmt framansögðu og bakað sér refsiábyrgð á þeim grunni. Fær þessi niðurstaða samrýmst meginreglu 1. mgr. 117. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála þótt háttsemi ákærða hafi ekki verið þannig færð til refsiákvæða í ákæru, enda var málið reifað með hliðsjón af þessu og ekki verður séð að vörn ákærða hafi af þessum sökum orðið áfátt.

Vitnið G staðfesti í lögregluskýrslu 22. júní og aftur fyrir dómi 4. júlí 2005 að það hefði keypt 1 gramm af kannabis af ákærða þann 22. júní 2005. Fyrir dóminum nú bar vitnið fyrir sig að það hefði ekki minni svo langt aftur í tímann svo og að ekkert sönnunargagn væri til staðar. Þrátt fyrir að vitnið vildi ekki staðfesta fyrri vitnisburð sinn nú fyrir dóminum var framburður vitnisins ótrúverðugur og er mat dómsins að ekki sé óvarlegt að meta svo að lögregluskýrslan sem það staðfesti fyrir dómi þann 4 júlí 2005 sé rétt. Verður ákærði því sakfelldur fyrir þennan ákærulið.

Vitnið F staðfesti fyrir lögreglu 23. júní 2005 og aftur fyrir dómi þann 4. júlí 2005 að það hefði keypt 7 grömm af amfetamíni og um 15. grömm af kannabis af ákærða. Fyrir dómi gat vitnið ekki staðfest það magn fíkniefna sem það hefði keypt af ákærða; það magn sem það gaf upp í lögregluskýrslu hefði verið ágiskun lögreglunnar. Bar vitnið fyrir sig minnisleysi og að langt væri um liðið. Var vitnið ekki trúverðugt fyrir dóminum. Er það mat dómsins að ekki sé óvarlegt að lögregluskýrsla og staðfesting vitnisins fyrir dómi þann 4. júlí 2005 verði lögð til grundvallar við það hvort brot ákærða telst sannað eða ekki. Þann 4. júlí 2005 var stutt um liðið frá því að vitnið gaf ofangreinda skýrslu fyrir lögreglu og því hafði það tækifæri til að leiðrétta framburð sinn, ef það hefði talið hann rangan, við dómarann 4. júlí 2005, sem vitnið gerði ekki. Verður ákærði því sakfelldur fyrir þennan ákærulið.

Vitnið F staðfesti fyrir lögreglu og fyrir dóminum að það hefði keypt fíkniefni eins og greinir í ákærulið 3c. Vitnið sagði þó fyrir dóminum að það hefði ekki vigtað efnin á sínum tíma og gat því ekki staðfest að um meira eða minna magn hefði verið að ræða. Þykir það ekki rýra sönnunargildi lögregluskýrslunnar og verður ákærði sakfelldur fyrir þennan ákærulið.

Vitnið K dró framburð sinn til baka varðandi ákærulið 3d þar sem það fullyrti fyrir dóminum að það hefði fengið umrædd fíkniefni frá öðrum aðila en ákærða. Í opinberu máli sem dómtekið var þann 21. nóvember sl., var vitninu K gefið að sök að hafa móttekið 0,68 grömm af kannabis af ákærða. Játaði vitnið sök í því máli og var gerð refsing fyrir. Þykir því framburður vitnisins fyrir dóminum nú ótrúverðugur og verður ákærði sakfelldur fyrir þennan ákærulið.

Vitnið M staðfesti bæði fyrir lögreglu og dómi þann 4. júlí 2005 að það hefði keypt 30 grömm af kannabis af ákærða. Fyrir dóminum nú dró vitnið úr og taldi að um minna magn hefði verið að ræða, 10 grömm eða jafnvel minna. Vitnið sagði nú fyrir dómi að um hreina ágiskun hefði verið að ræða fyrir lögreglu á sínum tíma. Þar sem vitnið staðfesti fyrir dóminum stuttu eftir að það hafði gefið skýrslu hjá lögreglu þann 4. júlí 2005 og af þeirri staðreynd að vitnið reykti hass daglega á þessum tíma, þykir ekki óvarlegt að telja lögfulla sönnun fram komna um að verknaðarlýsing sé rétt í ákæru. Er þá litið til þess að um sjálfstæða frásögn vitnisins var að ræða þann 3. júlí 2005, sem vitnið síðan staðfesti fyrir dómi 4. júlí 2005, að um þetta magn hefði verið að ræða. Verður ákærði því sakfelldur fyrir þennan ákærulið.

Samkvæmt sakavottorði ákærða hefur hann fjórtán sinnum verið fundinn sekur um ýmis brot. Í nóvember 1999 var ákærði sviptur ökurétti í 10 mánuði auk þess að greiða sekt vegna ölvunaraksturs. Í janúar 2001 var ákærða gerð sekt fyrir umferðarlagabrot. Í desember 2000 fékk ákærði ákærufrestun skilorðsbundið í eitt ár fyrir brot á 248. gr. almennra hegningarlaga. Í febrúar 2001 var ákærði sviptur ökurétti í 11 mánuði auk þess sem hann var dæmdur til að greiða sekt fyrir ölvunarakstur. Í otkóber 2001 gerði ákærði sátt vegna umferðarlagabrots. Í desember 2002 fékk ákærði viðurlagaákvörðun fyrir brot á lögum um ávana- og fíkniefni og aftur í desember 2002 var ákærði dæmdur til greiðslu sektar fyrir umferðarlagabrot og sviptur ökurétti í 2 mánuði. Í janúar 2003 gerði ákærði sátt vegna brota á lögum um ávana- og fíkniefni og aftur í ágúst 2003. Í janúar 2004 fékk ákærði viðurlagaákvörðun vegna ölvunaraksturs og brota á lögum um ávana- og fíkniefni og var sviptur ökurétti í 2 ár og 3 mánuði auk þess sem hann var dæmdur til að greiða 275.000 króna sekt. Í júlí 2004 var ákærði dæmdur til greiðslu sektar og sviptur ökurétti í 9 mánuði vegna umferðarlagabrots. Þann 14. apríl 2005 var ákærði dæmdur í 12 mánaða fangelsi skilorðsbundið til þriggja ára fyrir brot gegn 244. gr. almennra hegningarlaga og þann 27. desember 2005 gerði ákærði sátt hjá lögreglustjóranum í Reykjavík vegna umferðarlagabrots.

Með brotum þeim sem ákærði hefur verið sakfelldur fyrir í máli þessu braut ákærði skilorð það er hann fékk með dómi Héraðsdóms Suðurlands þann 14. apríl 2005. Ber því með vísan til 60. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 að taka hann upp og ákveða refsingu ákærða í einu lagi. Við ákvörðun refsingar verður litið til 77. gr. almennra hegningarlaga og þykir refsing hans hæfilega ákveðin 18. mánaða fangelsi. Ekki þykja skilyrði til að skilorðsbinda refsinguna. Ákærði sætti gæsluvarðhaldi frá 23. júní 2005 til 4. júlí sama ár og ber að draga þann tíma frá við fullnustu refsingarinnar. Þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin 18 mánaða fangelsi.

Upptæk skulu gerð 3,2 grömm af kannabis.

VI

Bótakröfu H var með bréfi réttargæslumanns hennar 23. ágúst 2005 komið til lögreglunnar á Selfossi. Með skýrslu dags. 27. október 2005 kemur fram að ekki hafi náðst til ákærða til að birta bótakröfuna fyrir honum en krafan hafi verið kynnt fyrir verjanda ákærða. Ákærða var kynnt bótakrafan við fyrirtöku málsins fyrir dómi þann 20. september sl.

Engin gögn hafa verið lögð fyrir dóminn um afleiðingar atviksins á líf H. Í Barnahúsi kom strax fram hjá H að hún hræddist ákærða eftir að hún hafði upplýst um málið. Óumdeilt er að H fór í kjölfarið til Danmerkur og að sögn móður hennar samkvæmt ráðleggingum. Sagði hún að H hefði verið ósátt við að flytja af landi brott en hún hefði heldur ekki treyst sér til að búa á Selfossi áfram. H hefði gengið til skólasálfræðings í Danmörku en engin gögn hafa verið lögð fyrir dóminn hvað það varðar. Að sögn móður gengur vel með H en hún hræðist ákærða enn.

Er ljóst að þær breytingar sem urðu á högum H í kjölfar atburðarins, hafa haft áhrif á sálarlíf hennar. Þurfti hún gegn vilja sínum að yfirgefa fjölskyldu sína til að þurfa ekki að vera í návígi við ákærða sem hún hræddist. Hefur sú röskun óumdeilt valdið henni miska og óþægindum. Þrátt fyrir að engin gögn liggi fyrir í málinu um þann skaða sem H hefur orðið fyrir er þó ljóst að slíkt brot, sem sakfellt er fyrir í máli þessu, er almennt til þess fallið að valda þeim, sem fyrir verður, margvíslegum sálrænum erfiðleikum. Á stúlkan því rétt á miskabótum fyrir þá ólögmætu meingerð sem ákærði hafði í frammi gagnvart henni, sbr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, og þykja þær hæfilega ákveðnar 300.000 krónur ásamt vöxtum eins og í dómsorði greinir.

Með vísan til 165. sbr. 164. gr. laga um meðferð opinberra mála nr. 19/1991 verður ákærði dæmdur til að greiða allan sakarkostnað málsins samkvæmt yfirliti sækjanda um sakarkostnað 798.979 krónur og ákvörðun dómsins um málsvarnarlaun verjanda ákærða sem þykja hæfileg 284.856 krónur auk ferðakostnaðar 16.440 krónur og þóknun réttargæslumanns, sem ákveðin er 109.361 krónur á rannsóknarstigi og 62.250 krónur við aðalmeðferð málsins. Hefur þá verið tekið tillit til virðisaukaskatts.

K-kvk-nf S-kvk-nf saksóknari sótti mál þetta.

Á-kvk-nf G-kvk-nf héraðsdómari dæmir mál þetta og meðdómsmennirnir H-kk-nf O. A-kk-nf dómstjóri og Á-kk-nf M-kk-nf héraðsdómari.

D ó m s o r ð :

Ákærði, Á, sæti fangelsi í 18 mánuði.

Ákærði greiði H 300.000 krónur í miskabætur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 19. júní 2005 til greiðsludags.

Ákærði sæti upptöku á fíkniefnum eins og í ákæru greinir.

Ákærði greiði sakarkostnað málsins, 1.271.886 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 1.100.275 krónur, og þóknun skipaðs réttargæslumanns, Ó-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 171.611 krónur.

Á-kvk-nf G-kvk-nf

H-kk-nf O. A-kk-nf

Á-kk-nf M-kk-nf