E-4657/2006

Mál þetta, sem dómtekið var 8. mars sl. að loknum munnlegum málflutningi, var höfðað með stefnu birtri 21. júlí og 10. ágúst 2006 á hendur VS húsum ehf., Rjúpufelli 27, Reykjavík, Risi ehf., Skeiðarási 12, Garðabæ, og til réttargæslu Vátryggingafélagi Íslands hf., Ármúla 3, Reykjavík.

Stefnandi krefst þess að viðurkennt verði með dómi að stefndu, VS hús ehf. og Ris ehf., beri óskipta solidariska skaðabótaábyrgð gagnvart stefnanda vegna vinnuslyss sem hann varð fyrir 13. ágúst 2005 sem starfsmaður stefndu VS húsa ehf. við nýbyggingu Actavis hf. í Hafnarfirði. Jafnframt að viðurkennt verði að stefndu VS hús ehf., beri skaðabótaábyrgð gagnvart stefnanda fyrir að láta hjá líða að tryggja stefnanda sem starfsmann stefndu VS húsa ehf. kjarasamningsbundinni slysatryggingu launþega. Þá er krafist málskostnaðar samkvæmt málskostnaðarreikningi eins og málið væri ekki gjafsóknarmál, en stefnanda var veitt gjafsókn 25. ágúst 2006.

Af hálfu stefnda Riss ehf. er aðallega krafist sýknu af öllum kröfum stefnanda og að stefnda verði dæmdur málskostnaður úr hendi stefnanda að mati dómsins. Til vara er þess krafist að sök verði skipt í málinu og málskostnaður látinn niður falla.

Af hálfu stefndu VS húsa ehf. er aðallega krafist sýknu af öllum kröfum stefnanda en til vara að sök verði skipt í málinu. Krafist er og málskostnaðar auk virðisaukaskatts á málflutningsþóknun.

Engar kröfur eru gerðar á hendur réttargæslustefnda og af hans hálfu eru engar kröfur gerðar í málinu.

Yfirlit um málsatvik og ágreiningsefni

Málsatvik eru þau að laugardaginn 13. ágúst 2005 slasaðist stefnandi er hann féll af vinnupalli við nýbyggingu Actavis hf. að Reykjavíkurvegi 80, en hann vann þar á fjórðu hæð við að losa festingar á mótaflekum. Stefnandi hælbrotnaði og meiddist á hendi og andliti. Hann gat ekki stundað vinnu í nokkra mánuði vegna meiðslanna og telur að hann hafi orðið fyrir tímabundnu atvinnutjóni og kostnaði vegna slyssins. Einnig telur hann líkur á að hann muni bera varanlegt tjón af slysinu en afleiðingar þess hafi ekki enn komið allar í ljós.

Stefnandi var starfsmaður stefndu VS húsa ehf. þegar slysið varð, en með verksamningi 15. febrúar 2005 höfðu stefndu VS hús ehf. tekið að sér uppslátt á veggjum og að steypa plötur ásamt annarri steypuvinnu við umrædda nýbyggingu fyrir stefnda Ris ehf.

Stefnandi heldur því fram að tjónið, sem hann telur að hann hafi orðið fyrir, verði rakið til vanbúnaðar vinnupallsins, sem hann féll af, ófullnægjandi vinnuaðstöðu, gáleysis starfsmanna stefndu, ófullnægjandi verkstjórnar, eftirlitsleysis og annarrar vanrækslu af þeirra hálfu. Stefndu beri því skaðabótaábyrgð á tjóninu gagnvart stefnanda samkvæmt almennu skaðabótareglunni og reglum um húsbóndaábyrgð. Stefnandi telur að stefndu VS hús ehf. beri að auki skaðabótaábyrgð á því að hafa vanrækt að tryggja stefnanda sem starfsmann sinn kjarasamningsbundinni slysatryggingu launþega, en stefnandi krefst viðurkenningar á því í síðari kröfu sinni í málinu. Við munnlegan málflutning var því lýst yfir af hálfu stefnanda, að verði fallist á kröfur hans í málinu um viðurkenningu á skaðabótaskyldu stefndu, verði tekið tillit til þess við útreikninga á bótafjárhæð, komi til þess að bætur verði greiddar vegna viðurkenningar á síðari kröfu stefnanda í málinu. Stefnandi mótmælir því að reglur um eigin sök eigi við í málinu. Hann hafi ekki verið í vinnu þegar vinnupallurinn var settur upp en komið aftur til vinnu úr nokkurra daga leyfi í sömu viku og slysið varð. Hann hafi því ekki komið nálægt uppsetningu á pallinum.

Af hálfu stefndu er skaðabótaskyldu mótmælt. Af hálfu stefnda Riss ehf. er vísað til þess að stefndu VS hús ehf. beri alfarið ábyrgð á því að pallurinn, sem stefnandi vann á, féll niður, en óumdeilt er í málinu að starfsmenn stefndu VS húsa ehf. settu hann upp. Af hálfu stefndu VS húsa ehf. er því mótmælt að þau beri ábyrgð á því að vinnupallurinn féll, en stefnda Ris ehf. hafi útvegað vinnupallana, sem notaðir voru við verkið, og beri því ábyrgð á vanbúnaði þeirra.

Málsástæður og lagarök stefnanda

Málsatvikum er lýst þannig af hálfu stefnanda að hann hafi verið við störf hjá stefndu VS húsum ehf. við nýbyggingu Actavis hf. í Hafnarfirði

13. ágúst 2005 er hann slasaðist. Stefnandi hafi unnið þar ásamt öðrum starfsmönnum stefndu VS húsa ehf., meðal annars við uppslátt á veggjum og staðsteyptum plötum ásamt steypuvinnu samkvæmt verksamningi stefndu VS húsa ehf. við stefnda Ris ehf. Þegar slysið varð hafi stefnandi verið staddur á svokölluðum knektarvinnupalli í þeim tilgangi að losa um mótafleka. Knektarvinnupallur sé sérstakur vinnupallur sem hengdur sé utan á bygginguna og festur með tveimur boltum sem skrúfist í boltafestingar sem steyptar séu fastar í vegginn. Tildrög slyssins hafi verið þau að stefnandi hafi gengið eftir pallinum þegar önnur veggfesting hans hafi skyndilega gefið sig með þeim afleiðingum að pallgólfið hafi fallið undan stefnanda. Við það hafi stefnandi fallið niður eina 6-8 metra og lent á bárujárnsklæddu þaki þar fyrir neðan. Stefnandi hafi verið fluttur á slysadeild. Við skoðun þar hafi komið í ljós að hann hafði m.a. hlotið slæmt brot á völubeini í vinstra fæti og hafi hann verið óvinnufær frá slysdegi að telja.

Lögregla og fulltrúi Vinnueftirlits ríkisins hafi verið kvödd á slysstað. Í vettvangsskýrslu lögreglu sé haft eftir K-kk-þgf E-kk-þgf Þ-kk-þgf, verkstjóra hjá stefnda Risi ehf., og V-kk-þgf S-kk-þgf, forsvarsmanni stefndu VS húsa ehf., að þeir telji að ástæða þess að annar boltinn hafi gefið sig hafi verið sú að mikið rok hafi verið sunnudaginn 7. ágúst og hafi rokið staðið beint á vegginn og hann líklega vaggað til og boltinn skemmst. Enn fremur að notaðir hafi verið 5,5 cm boltar en yfirleitt séu notaðir 6,5 cm boltar til þess að festa pallana upp. Sérstaklega sé haft eftir forsvarsmanni stefndu VS húsa ehf. að félagið hafi haft tryggingar sínar hjá réttargæslustefnda. Í umsögn Vinnueftirlitsins vegna slyssins sé tekið fram að „orsakir slyssins virðist helst mega rekja til þess að festiboltar voru of stuttir, þess að hugsanlega hafi losnað um festingarnar í hvassviðri og/eða farist hafi fyrir að herða boltann.“

Með bréfi lögmanns stefnanda til réttargæslustefnda 25. nóvember 2005 hafi verið óskað eftir afstöðu félagsins til bótaskyldu stefndu VS húsa ehf. Með bréfi réttargæslustefnda til lögmanns stefnanda 5. desember sama ár hafi verið upplýst að stefndu VS hús ehf. hefðu fyrst tekið frjálsa ábyrgðatryggingu og slysatryggingu launþega 15. ágúst s.á. og vátryggingarnar tekið gildi samdægurs. Slys stefnanda hefði orðið 13. ágúst og félli slysið því ekki undir vátryggingarnar, sbr. 91. og 120. gr. laga nr. 20/1954 um vátryggingasamninga.

Að fengnum þessum upplýsingum hafi lögmaður stefnanda sett sig í samband við forsvarsmann VS húsa ehf. Hann hafi upplýst að samkvæmt samningi stefndu VS húsa ehf. og Riss ehf. hefði hinum síðarnefnda borið að útvega knektarpallana og festingar. Hafi stefnda Ris ehf. gert það, þar á meðal hina stuttu bolta sem pallarnir hafi verið festir með og vísað sé til í lögregluskýrslu og umsögn vinnueftirlits. Í kjölfarið hafi lögmaður stefnanda sent réttargæslustefnda bréf 7. desember s.á., þar sem framangreindum upplýsingum hafi verið komið á framfæri og jafnframt óskað eftir því að réttargæslustefndi upplýsti um afstöðu sína til bótaskyldu stefnda Riss ehf. Með bréfi réttargæslustefnda til lögmanns stefnanda 30. janúar 2006 hafi því verið hafnað að stefnda Ris ehf. bæri skaðabótaábyrgð á tjóni stefnanda og byggt á því að starfsmenn stefndu VS húsa ehf. bæru ábyrgð á aðstæðum á slysstað. Bréfinu hafi fylgt hluti af verksamningi stefndu vegna byggingar hússins að Reykjavíkurvegi 80.

Skorað hafi verið á stefndu VS hús ehf. með bréfi lögmanns stefnanda 23. febrúar 2006 að lýsa afstöðu sinni til bótaskyldu innan 20 daga frá móttöku bréfsins. Bréfinu hafi fylgt lögregluskýrslur, umsögn vinnueftirlits, bréf réttargæslustefnda ásamt verksamningi og læknisvottorð. Engin viðbrögð hafa orðið við bréfinu af hálfu stefndu VS húsa ehf.

Með hliðsjón af framangreindum viðbrögðum stefndu, þeirri staðreynd að stefndu VS hús ehf. hafi vanrækt að hafa í gildi lög- og kjarasamningsbundna slysatryggingu vegna launþega sinna, svo og að stefnandi hafi verið óvinnufær frá slysdegi að telja og verulegar líkur á að hann myndi bera varanlegt tjón af slysinu, hafi málssókn stefnanda verið óhjákvæmileg. Stefnandi hefði þegar orðið fyrir tímabundnu atvinnutjóni, sem ekki sjái fyrir endann á, þar sem óvinnufærni hans hafi varað lengur en sem nemi kjarasamningsbundnum rétti hans til launa í vinnuslysaforföllum. Nokkur tími muni líða þar til unnt verði að staðreyna endanlegt tjón stefnanda, en hugleiðingar þar að lútandi komi fram í vottorðum lækna. Stefnandi hafi þegar orðið fyrir kostnaði vegna slyssins og fyrirséð að frekari kostnaður muni falla á hann. Stefnanda sé þannig mikið í mun að fá leyst úr því hver beri skaðabótaábyrgð á slysinu.

Skaðabótakrafa stefnanda byggi á því að um hafi verið að ræða skaðabótaskylt vinnuslys. Orsakir slyssins megi að öllu leyti rekja til vanbúnaðar knektarpallsins sem féll niður, ófullnægjandi vinnuaðstöðu, gáleysis starfsmanna stefndu, ófullægjandi verkstjórnar, eftirlitsleysis og annarrar vanrækslu.

Stefnandi byggi á umsögn Vinnueftirlits ríkisins 13. ágúst 2005 og vettvangsskýrslu lögreglu varðandi málið. Fyrir liggi að orsakir slyssins megi rekja til þess að festiboltar hafi verið of stuttir, hugsanlega hafi losnað um festingarnar í hvassviðri og/eða að farist hafi fyrir að herða boltann.

Stefnandi hafi ekki komið að uppsetningu knektarpallanna. Starfsmenn stefndu, annars hvors eða beggja, hafi sýnt af sér gáleysi með því að nota of stutta bolta við uppsetningu pallsins. Enn fremur með því að yfirfara ekki festingar pallanna eftir slæmt veður skömmu fyrir slysið. Verkstjórn og verklag á vinnustað hafi þannig verið ófullnægjandi þar sem unnið hafi verið við hættulegt starf í mikilli hæð. Á þessu beri stefndu skaðabótaábyrgð á grundvelli meginreglu skaðabótaréttar um húsbóndaábyrgð. Byggt sé sérstaklega á því að knektarpallurinn hafi verið vanbúinn. Stefnda Ris ehf., sem hafi skaffað knektarpallana og allar festingar, þ.m.t. þá bolta sem notaðir voru til þess að festa pallana og reyndust of stuttir, beri ábyrgð á þeim vanbúnaði. Stefnandi vísi m.a. til dóms Hæstaréttar Íslands í málinu nr. 265/2005: S-kk-nf G-kk-nf gegn Kaupþingi banka, í því sambandi sem hafi fordæmisgildi í málinu. Stefndu hafi vísað hvor á annan um skaðabótaábyrgð án þess að leitast við að reyna að upplýsa málið og leggja fram gögn. Afstaða stefndu hafi knúið stefnanda til að draga báða stefndu fyrir dóm og gera solidariska kröfu á þá. Dæma eigi stefndu sameiginlega ábyrga fyrir tjóni stefnanda nema stefndu sanni með ótvíræðum hætti að aðeins annar þeirra beri ábyrgð.

Stefnandi hafi verið við störf sem starfsmaður stefndu VS húsa ehf. þegar slysið varð. Samkvæmt kjarasamningi Eflingar-stéttarfélags, Verkalýðsfélagsins Hlífar og Verkalýðs- og sjómannafélags Keflavíkur og nágrennis við Samtök atvinnulífsins, sé vinnuveitendum skylt að tryggja launþega þá, sem samningurinn taki til, fyrir dauða, varanlegri örorku eða tímabundinni örorku af völdum slyss í starfi. Í 1. gr. laga nr. 55/1980, um starfskjör launafólks og skyldutryggingu lífeyrisréttinda, sé kveðið á um að laun og önnur starfskjör, sem aðildarsamtök vinnumarkaðarins semja um, skuli vera lágmarkskjör, óháð kyni, þjóðerni eða ráðningartíma fyrir alla launamenn í viðkomandi starfsgrein á svæði því er samningurinn taki til. Samningar einstakra launamanna og atvinnurekenda, um lakari kjör en hinir almennu kjarasamningar ákveði, skuli ógildir. Stefndu VS hús ehf. hafi samkvæmt framangreindu borið að tryggja stefnanda og aðra starfsmenn sérstaklega, m.a. fyrir tímabundinni og varanlegri örorku af völdum slyss í starfi, en það hafi ekki verið gert. Sú vanræksla og athafnaleysi forsvarsmanna stefndu VS húsa ehf. leiði til þess að félagið beri skaðabótaábyrgð á tjóni stefnanda vegna vinnuslyssins, sem ella hefði verið bætt úr slysatryggingu launþega. Fyrir liggi að stefnandi hafi þegar orðið fyrir tímabundnu atvinnutjóni, sem bætt hefði verið úr slysatryggingunni, og líkur séu á varanlegu tjóni vegna slyssins.

Um lagarök vísi stefnandi til almennu skaðabótareglunnar, sérstaklega til reglna um ábyrgð atvinnurekanda á saknæmum athöfnum eða athafnaleysi starfsmanna sinna, þ.e. reglum um húsbóndaábyrgð, hertra reglna skaðabótaréttar um ábyrgð vegna vanbúnaðar tækja og áhalda og vegna vinnu við hættuleg störf. Enn fremur sé vísað til ákvæða laga nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum, einkum 13., 14., 21.-23. 37. og 42. gr., reglna nr. 547/1996 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggisráðstafanir á byggingarvinnustöðum og við aðra tímabundna mannvirkjagerð, reglna um hengivinnupalla, ákvæða kjarasamnings Eflingar-stéttarfélags, Verkalýðsfélagsins Hlífar og Verkalýðs- og sjómannafélags Keflavíkur og nágrennis við Samtök atvinnulífsins, einkum 8. kafla, og laga nr. 55/1980 um starfskjör launafólks og skyldutryggingu lífeyrisréttinda, einkum 1. gr.

Viðurkenningarkrafa stefnanda byggi á 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Um málskostnaðarkröfuna sé vísað til XXI. kafla sömu laga, einkum 129. og 130. gr. Krafa um virðisaukaskatt sé gerð á grundvelli laga nr. 50/1988 um virðisaukaskatt, þar sem lögmönnum sé gert að innheimta og skila virðisaukaskatti af tekjum, en stefnandi sé ekki virðisaukaskattskyldur. Um varnarþing vísist til 33. gr. laga nr. 91/1991.

Málsástæður og lagarök stefnda Riss ehf.

Af hálfu stefnda Riss ehf. er vísað til þess að stefnandi hafi slasast við störf sín hjá stefndu VS húsum ehf. þegar vinnupallur sem hann stóð á gaf sig með þeim afleiðingum að hann féll niður um 6 til 8 metra og lenti á bárujárnsklæddu þaki. Engin vitni hafi verið að því þegar stefnandi féll en yfirmaður stefnanda, forsvarsmaður stefndu VS húsa ehf., hafi komið auga á hann þar sem hann lá á þakinu og hjálpað honum niður. Stefnandi, sem hafi í fyrstu ætlað að halda vinnu sinni áfram, hafi stuttu síðar verið fluttur á sjúkrahús. Stefndu VS hús ehf. hafi á slysdegi hvorki haft ábyrgðartryggingu né slysatryggingar launþegum sínum til handa. Stefnda Ris ehf. hafi á slysdegi verið tryggt frjálsri ábyrgðartryggingu hjá réttargæslustefnda.

Í umsögn Vinnueftirlits ríkisins um vinnuslysið segi um tildrög slyssins að stefnandi hafi verið uppi á knektarvinnupalli að losa um mótafleka þegar önnur veggfesting pallsins hefði skyndilega gefið sig með þeim afleiðingum að pallgólfið hafi farið í lóðrétta stöðu. Segi áfram að engin örugg skýring sé á því hvers vegna boltinn hafi losnað, en þess sé getið í skýrslunni að þeir sem rætt hafi verið við hafi verið með tilgátu um að í óveðri, sem gengið hefði yfir helgina áður, hefði hrikt það mikið í pöllunum að losnað hafi um þá og þá hafi hjálpað til hvað festiboltarnir voru stuttir. Segi svo í skýrslunni að þetta sé hugsanlegt, en einnig sé möguleiki á því að boltinn sem losnaði hafi ekki verið nægilega hertur, eða að farist hefði hreinlega fyrir að herða hann.

Með bréfi 30. janúar 2006 hafi réttargæslustefndi hafnað bótaskyldu úr ábyrgðartryggingu stefnda Riss ehf. þar sem talið var að slysið yrði ekki rakið til sakar starfsmanna stefnda Riss ehf. Ágreiningur máls þessa lúti að því hvort stefnda Ris ehf. beri ábyrgð á tjóni stefnanda á grundvelli sakarreglu eða reglunnar um vinnuveitandaábyrgð. Sýknukrafan sé á því byggð að stefnda Ris ehf. beri ekki ábyrgð á tjóni stefnanda, hvorki á grundvelli sakarreglu né reglunnar um vinnuveitandaábyrgð.

Stefndu VS hús ehf. hefðu með verksamningi tekið að sér tiltekið verk fyrir stefnda Ris ehf., þar sem vinnupallar hafi verið nauðsynlegir við framkvæmd verksins. Samkvæmt samningnum um verkframkvæmdina skyldu stefndu VS hús ehf. leggja til alla vinnu og öll verkfæri til verksins. Með aðilum hafi samist svo um að stefnda Ris ehf. útvegaði efni til vinnupalla, nauðsynleg steypumót fyrir verkið og krana sem einnig hafi verið nauðsynlegur. Efnið í vinnupallana hafi verið afhent stefndu VS húsum ehf. í gámi sem hafi verið staðsettur á byggingarstað. Starfsmenn stefndu VS húsa ehf. hafi sjálfir nálgast efnið í pallana í gáminn og sett þá sjálfir upp. Í upphafi hafi nægilega mikið af efni til vinnupallagerðarinnar verið afhent stefndu VS húsum ehf. Ef aðföng skorti hafi það verið á hendi stefndu VS húsa ehf. að panta þau og veita þeim viðtöku. Stefndu VS hús efh. hafi pantað bolta til uppsetningar vinnupallanna. Mistök í afgreiðslu virtust hafa leitt til þess að styttri boltar voru afgreiddir af birgja á byggingarstað en stefndu VS hús ehf. hefðu pantað. Stefndu VS húsum ehf. hafi borið að gera athugasemd við að boltarnir væru of stuttir og fá rétta bolta afgreidda. Ekkert slíkt hafi verið gert. Á þessu geti stefnda Ris ehf. ekki borið ábyrgð. Stefndu VS hús ehf. hafi verið sjálfstæð í störfum sínum að uppsetningu pallanna, en uppsetning og efnisval hafi verið á forræði þeirra. Starfsmenn stefnda Riss ehf. hafi ekki haft boðvald yfir framkvæmd stefndu VS húsa ehf., hvorki á uppsetningu pallanna né annarri framkvæmd þeirra verka sem stefndu VS hús ehf. hefðu tekið að sér fyrir stefnda Ris ehf. með verksamningi.

Tjónið sem rekja megi til meintra mistaka stefndu VS húsa ehf. við uppsetningu vinnupallsins sé á ábyrgð þeirra, hvort sem mistökin verði rakin til þess að boltar voru of stuttir eða ekki nægilega vel hertir. Þau meintu mistök séu ekki á ábyrgð stefnda Riss ehf. Vinnupallurinn sem hrundi hafi einungis verið reistur fyrir stefndu VS hús ehf. til að sinna því verki sem þeir hefðu tekið að sér með verksamningi við stefnda Ris ehf. að inna af hendi. Enginn annar hafi notað vinnupallana, né hafi verið fyrirhugað að aðrir notuðu þá.

Forsvarsmaður stefndu VS húsa ehf., V-kk-nf S-kk-nf, hafi verið verkstjóri yfir framkvæmd stefndu VS húsa ehf. á staðnum og borið ábyrgð á uppsetningu pallsins og annarri vinnu sem stefndu VS hús ehf. hefðu tekið að sér með samningi að inna af hendi. Á honum hafi einnig hvílt sú skylda samkvæmt verksamningnum að kaupa ábyrgðartryggingu sem tryggði stefndu VS hús ehf. gagnvart tjóni sem hann kynni að valda þriðja aðila, sbr. 8. gr. samningsins. Þeirri skyldu hafi stefndu VS hús ehf. ekki sinnt.

Því sé alfarið mótmælt að orsakir slyssins sé að rekja til ófullnægjandi vinnuaðstöðu, gáleysis starfsmanna stefnda Riss ehf., ófullnægjandi verkstjórnar, eftirlitsleysis eða annarrar vanrækslu. Í skýrslu Vinnueftirlitsins segi að aðstæður á vinnustað á heildina litið hafi verið mjög góðar. Ósannað sé með öllu að tjón stefnanda verði rakið til ofantalins. Íslenskur skaðabótaréttur byggi á sakarreglunni, þ.e. aðili verði ekki látinn bera skaðabótaábyrgð á tjóni annars aðila nema tjónið verði rakið til sakar hans. Sönnunarbyrðin fyrir því að stefndi sé skaðabótaskyldur að íslenskum lögum hvíli á stefnanda. Því sé hafnað sem ósönnuðu að rekja megi slysið til saknæmrar og ólögmætrar háttsemi starfsmanns stefnda Riss ehf.

Þá sé því alfarið mótmælt að starfsmenn stefnda Riss ehf. hafi sýnt af sér gáleysi með því að nota of stutta bolta við uppsetningu pallsins. Enginn starfsmanna stefnda Riss ehf. hafi komið að uppsetningunni, né hafi þeir haft nokkurt boðvald yfir framkvæmd þess verks eða verkstjórn. Uppsetning vinnupallsins hafi alfarið verið á forræði stefndu VS húsa ehf. og starfsmenn þess hafi ekki verið starfsmenn stefnda Riss ehf. Á því verði ekki byggt að verkstjórn og verklag á vinnustað hafi verið ófullnægjandi, en vinnueftirlitið hafi talið aðstæður á vinnustað mjög góðar á heildina litið. Stefnda Ris ehf. beri ekki ábyrgð á meintum mistökum starfsmanna stefndu VS húsa ehf. á grundvelli reglunnar um vinnuveitendaábyrgð. Það sé skýr regla í skaðabótarétti að verktaki beri sjálfur ábyrgð á því tjóni sem hann valdi með gáleysi í störfum sínum.

Verði ekki fallist á aðalkröfu stefnda sé þess krafist til vara að sök verði skipt í málinu. Um röksemdir fyrir varakröfu vísist til röksemda í aðalkröfu.

Krafa um málskostnað í aðalkröfu byggi á 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 en í varakröfu sé vísað til 3. mgr. sömu lagagreinar. Um lagarök vísist til meginreglna skaðabóta- og vátryggingaréttar og laga um vátryggingarsamninga nr. 20/1954.

Málsástæður og lagarök stefndu VS húsa ehf.

Af hálfu stefndu VS húsa ehf. er málsatvikum lýst þannig að stefnandi hafi orðið fyrir slysi 13. ágúst 2005 er vinnupallur sem hann stóð á hafi gefið sig öðru megin með þeim afleiðingum að hann féll niður af pallinum og lenti á bárujárnsklæddu þaki fyrir neðan. Stefnandi hafi verið starfsmaður stefndu VS húsa ehf. og unnið við losun mótafleka á norðurgafli hússins er knektarpallurinn gaf sig en fallið sé talið hafa verið um 6 til 8 metrar. V-kk-nf S-kk-nf, fyrirsvarsmaður stefnda, hafi komið auga á stefnanda þar sem hann lá á þakinu. Hann hafi þegar farið til stefnanda og aðstoðað hann niður af þakinu og stutt hann inn í vinnuskúr. Í fyrstu hafi stefnandi ætlað að halda vinnu sinni áfram, en er andlit hans fór að bólgna hafi verið ákveðið að hann færi á bráðadeild og hafi fyrirsvarsmaður stefnda ekið honum þangað. Starfsmaður stefnda Riss ehf. og verkstjóri á byggingastaðnum, K-kk-nf E-kk-nf Þ-kk-nf, hafi tilkynnt slysið til Vinnueftirlits ríkisins og lögreglunnar í Hafnarfriði, og hafi þeir komið á vettvang sama dag. Í skýrslu Vinnueftirlitsins sé talið að orsakir slyssins mætti helst rekja til þess að festiboltar væru of stuttir, þess að hugsanlega hafi losnað um festingarnar í hvassviðri og/eða að farist hafi fyrir að herða boltann. Af lögregluskýrslu megi ráða að læknisskoðun hafi leitt í ljós að völubein hafi brotnað í hæl stefnanda.

Stefnda Ris ehf. hafi staðið að byggingu hússins sem um ræði fyrir Actavis. Auk þessa húss hafi stefnda Ris ehf. einnig séð um byggingu stórhýsis sem standi á næstu lóð, svonefnds bogahúss á horni Reykjavíkurvegar og Reykjanesbrautar og hafi stefndi samnýtt byggingarefni þegar því var að skipta.

Aðalkrafa um sýknu sé reist á því að stefndu VS-hús ehf. beri ekki skaðabótaábyrgð á meintu tjóni stefnanda sem hann varð fyrir er hann féll niður af vinnupalli, hvorki á grundvelli sakarreglunnar né reglna skaðabótaréttar um vinnuveitendaábyrgð.

Sýknukrafan sé byggð á því að slysið verði ekki rakið til saknæmrar og ólögmætar hegðunar starfsmanna stefndu VS húsa ehf. Grundvöllur kröfu stefnanda í stefnu sé óljós. Byggt sé á reglum skaðabótaréttar um húsbóndaábyrgð án þess að tilgreint sé í hverju sök stefndu VS-húsa ehf. felist. Stefnandi verði að sýna fram á að meint tjón hans sé sennileg afleiðing saknæmrar og ólögmætrar hegðunar starfsmanna stefnda er stefndi beri ábyrgð á. Byggt sé á umsögn Vinnueftirlits ríkisins og vettvangsskýrslu lögreglu frá 13. ágúst 2005 þar sem tilgreindar séu hugsanlegar ástæður slyssins. Stefnandi hafi ekki sýnt fram á að getgátur Vinnueftirlitsins, um að farist hafi fyrir að herða festibolta, geti verið orsakaþáttur slyssins og þar með meints tjóns stefnanda. Af hálfu stefndu VS húsa ehf. sé því haldið fram að starfsmenn þess hafi farið yfir allar festingar eftir slysið, en þær hafi allar verið klossfastar. Ekki liggi fyrir hver sé orsakaþáttur slyssins, né hafi verið sýnt fram á að stefndi beri ábyrgð á því. Aðrir þættir sem kunni að hafa valdið slysinu eða kunni að hafa haft meðvirkandi áhrif, eins og notkun Hunnebeck-knektarpalla með Meva-kerfismótum, hafi ekki verið skoðaðir. Sýknukrafa stefnda sé reist á því að starfsmenn hans beri ekki ábyrgð á ástandi og ásigkomulagi knektarpallanna, kerfismóta eða festinga þeirra, verði tjónið rakið til vanbúnaðar vinnupallanna.

Komist dómurinn að þeirri niðurstöðu að orsakir slyssins, og þar með meints tjóns stefnanda, verði rakið til saknæmrar og ólögmætrar hegðunar starfsmanna stefnda við uppsetningu knektarpallanna eða festingu þeirra sé því haldið fram að stefnda Ris ehf. beri ábyrgðina á grundvelli reglna skaðabótaréttar um húsbóndaábyrgð. Enda þótt samningur þeirra beri yfirskriftina verksamningur hafi vinnusambandið milli stefndu einkennst af ráðningarsambandi. Þannig hafi stefnda Ris ehf. staðið fyrir þeirri starfsemi, þar sem tjónið átti sér stað, og haft af henni fjárhagslegan ávinning. Í 1. gr. samningsins komi fram að byggingastjóri stefnda Riss ehf. skyldi vera yfirmaður verksins, en þann starfa hafi S-kk-nf S-kk-nf haft, og að stefndu VS-hús ehf. skyldu vinna í nánu sambandi við hann. K-kk-nf E-kk-nf Þ-kk-nf hafi síðan verið verkstjóri á byggingarstað í umboði S-kk-ef. Vinna stefndu VS-húsa ehf. við uppsteypu hafi verið skipulögð í samráði við K-kk-þf. Þrátt fyrir verktímaákvæði í samningnum hafi allir verið meðvitaðir um að tíminn var áætlaður of stuttur, enda ekki gert ráð fyrir tafabótum í samningnum og ekki gerð krafa um slíkar bætur þrátt fyrir að verktíminn hafi tvöfaldast. Enda þótt endurgjald fyrir vinnuna væri ákveðið með hliðsjón af árangri samkvæmt samningi hafi greiðslur verið tengdar tíma, en gert ráð fyrir greiðslu til starfsmanna stefndu á 14 daga fresti. Stefnda Ris ehf. hafi lagt til allt efni til vinnu stefndu VS-húsa ehf., vinnupalla, tæki og tól, en VS-hús ehf. skyldu eingöngu leggja til handverkfæri. Það sé því rangt sem fram komi í greinargerð stefnda Riss ehf. að efnisval hafi verið á forræði stefndu VS-húsa ehf. og að þeir hafi ráðið uppsetningu. Hið rétta sé að stefnda Ris ehf. hafi útvegað mótapakkann í samræmi við samning og eftir að hann var kominn hafi aðeins ein aðferð verið við uppsetningu. Öll álitamál varðandi teikningar og tæknilegar lausnir hafi verið borin undir K-kk-þf sem oftar en ekki hafi komið með lausnir eftir að hafa ráðfært sig við sína yfirmenn. Niðurstaða sem leiði til ábyrgðarleysis stefnda Riss ehf. væri óeðlileg, enda hafi hann ráðið vali á efni, með hvaða hætti starfið skyldi framkvæmt, tekið ákvarðanir um allar breytingar á vinnu og vinnuaðferðum, auk þess sem kaup á efni hafi lotið ákvörðunarvaldi hans. Varnaðaráhrif skaðabótaábyrgðar, sem leiði til þess að aðbúnaður verði vandaður, felist í að stefnda Ris ehf. beri skaðabótaábyrgðina.

Komist dómurinn að þeirri niðurstöðu að meint tjón stefnanda megi rekja til vanbúnaðar vinnupallanna sé því haldið fram að stefnda Ris ehf. beri ábyrgð á vanbúnaðinum á grundvelli húsbóndaábyrgðar. Ágreiningslaust sé að stefnda Ris ehf. hafi samkvæmt samningi borið að leggja til vinnupallana, sem starfsmenn stefndu VS-húsa ehf. hafi notað, en í því hafi falist skylda til að leggja fram allan mótapakkann. Einnig sé ágreiningslaust að stefnda Ris ehf. hafi flutt knektarpallana og allt tilheyrandi efni í eigin bifreiðum á byggingarstaðinn. Rangt sé sem fram komi í greinargerð stefnda Riss ehf. þar sem látið sé að því liggja að starfsmenn stefndu VS húsa ehf. hafi sjálfir pantað festibolta og fengið fyrir mistök styttri bolta en notaðir hefðu verið. Hið rétta sé að þegar starfsmenn stefndu VS húsa ehf. hafi orðið uppiskroppa með festibolta til að festa skóna undir knektarpallana hafi verkstjóra stefnda Riss ehf. verið gert viðvart og hann hafi látið senda eftir viðbót eins og ávallt þegar vantaði efni. Þegar starfsmenn stefndu VS húsa ehf. hafi nálgast nýju boltana í vinnuskúr K-kk-ef hafi þeir strax séð að nýju boltarnir voru styttri. Þeir hafi gert athugasemd við það, en þeim verið sagt að þeir myndu duga.

Sýknukrafan sé byggð á því að stefnda Ris ehf. beri ábyrgð á að útbúnaður vinnupallanna, sem hann hafi útvegað til uppsteypunnar, stæðist kröfur laga um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum nr. 46/1980, einkum 13. gr., 46. gr. og 29. gr., sbr. 2. gr. laganna. Brot á reglum laganna feli í sér saknæma og ólögmæta háttsemi af hálfu stefnda Riss ehf. og beri hann skaðabótaábyrgð á því tjóni sem af því leiði.

Það sé rangt sem fram komi af hálfu stefnanda að hann hafi ekki komið nálægt uppsetningu vinnupallanna. Hið rétta sé að stefnandi hafi tekið fullan þátt í uppsetningu þeirra. Þegar óhappið átti sér stað hefði stefnandi unnið við sambærileg störf lengur en eitt ár, eins og fram komi í umsögn vinnueftirlitsins, og þar af um 6 mánaða skeið hjá stefndu VS-húsum ehf. Komist dómurinn að þeirri niðurstöðu að stefndi beri skaðabótaábyrgð á meintu tjóni stefnanda að hluta eða öllu leyti og verði dæmdur til greiðslu skaðabóta sé þess krafist að ábyrgðin takmarkist af eigin sök stefnanda sem leiði til lækkunar á bótafjárhæð sem því nemi.

Sýknukrafa stefnda sé enn fremur reist á því að hann verði ekki dæmdur til að bera skaðabótaábyrgð á tjóni stefnanda fyrir að láta hjá líða að tryggja hann sem starfsmann án þess að sýnt verði fram á að rekja megi meint tjón stefnanda til saknæmrar og ólögmætrar háttsemi sem stefndi beri ábyrgð á. Stefnda Ris ehf. hafi framar öðrum staðið fyrir þeirri starfsemi þar sem hið meinta tjón hafi orðið og haft af henni fjárhagslegan ávinning. Jafnframt hafi hann borið ábyrgð á vinnu, vinnulagi og öryggisþáttum á vinnustað. Því sé haldið fram að það hafi staðið stefnda Risi ehf. næst að tryggja sig fyrir afleiðingum slysa á borð við hið meinta tjón stefnanda, enda hafi hann haft möguleika á að velta kostnaði sem ábyrgðatryggingu fylgi yfir á viðskiptamenn sína. Stefndu VS hús ehf. hafi staðið við greiðslu launa í veikindum stefnanda, allt fram að þeim degi að stéttatfélag hafi tekið við í samræmi við kjarasamninga og lög nr. 55/1980 um starfskjör launafólks og skyldutryggingu lífeyrisréttinda.

Stefnandi beri sönnunarbyrðina fyrir skaðabótaskyldu stefnda en því sé mótmælt sem ósönnuðu að slysið verði rakið til saknæmrar og ólögmætrar háttsemi starfsmanna hans. Stefnandi beri enn fremur að sýna fram á þá þætti með óyggjandi hætti sem hafi verið orsök slyssins og þar með valdið tjóni hans. Stefnda Ris ehf. beri sönnunarbyrðina fyrir því að samningurinn milli stefndu, sem hafi einhliða verið saminn af honum sjálfum, sé verksamningur í merkingu laga. Bréfi réttargæslustefnda til lögmanns stefnanda 30. janúar 2006 sé í heild sinni mótmælt sem órökstuddu og vísvitandi röngu.

Fallist dómurinn ekki á aðalkröfu um sýknu sé þess krafist að sök verði skipt í málinu. Vísað sé til málsástæðna og lagaraka með aðalkröfu.

Krafan um málflutningsþóknun sé byggð á ákvæðum í XXI. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, einkum 1. mgr. 130. gr., og krafan um virðisaukaskatt á málflutningsþóknun sé reist á lögum nr. 50/1988, þar sem lögmönnum sé gert að innheimta virðisaukaskatt af þjónustu sinni. Stefndi sé ekki virðisaukaskattskyldur og því beri honum nauðsyn til að fá dóm fyrir skatti þessum.

Um lagarök til stuðnings aðal- og varakröfu sé vísað til meginreglna skaðabótaréttar, einkum sakarreglunnar og reglna um húsbóndaábyrgð og ábyrgð á vanbúnaði tækja og áhalda, svo og ábyrgð á því að ekki séu notuð rétt tæki saman. Vísað sé til reglna skaðabótaréttar um takmörkun bótafjárhæðar vegna eign sakar tjónþola. Þá sé vísað til laga nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum svo og reglugerða sem settar hafi verið með heimild í lögunum.

Niðurstaða

Samkvæmt verksamningi stefndu 15. febrúar 2005 tóku stefndu VS hús ehf. að sér fyrir stefnda Ris ehf. uppslátt á veggjum og staðsteyptum plötum ásamt steypuvinnu við nýbyggingu Actavis að Reykjavíkurvegi 80 í Hafnarfirði. Verkið skyldi unnið samkvæmt samþykktum og gildandi teikningum arkitekta og verkfræðinga. Byggingastjóri stefnda Riss ehf. var yfirmaður verksins og skyldu stefndu VS hús ehf. vinna í nánu sambandi við hann. Stefndu VS hús ehf. skyldu leggja til alla vinnu og öll verkfæri sem þyrfti til verksins en stefnda Ris ehf. skyldi leggja til allt efni í verkið og sjá til þess að ekki kæmi til tafa á því vegna efnisskorts eða annarra iðnaðarmanna. Verkinu skyldi ljúka eigi síðar en 5. maí 2005. Af þessu er ljóst að báðir stefndu höfðu ákveðnar skyldur varðandi verkið og fram kemur í samningnum hvernig verkstjórn skyldi háttað. Það er þó mat dómsins að um sé að ræða verksamning þrátt fyrir ýmsa vankanta þar á og séu því stefndu VS hús efh. ábyrg gagnvart starfsmönnum sínum. Engu að síður bar Ris ehf. ábyrgð á samræmingu öryggismála á svæðinu og hafði þar verkstjórn. Auk þess bar stefnda Ris ehf. ábyrgð á afhendingu efnis og þar með því að afhent efni uppfyllti allar þær öryggiskröfur sem gerðar eru til vinnupalla.

Stefnandi var starfsmaður stefndu VS húsa ehf. þegar slysið varð. Hann vann þennan morgun á knektarvinnupalli við að fjarlægja steypumót utan af vegg á fjórðu hæð hússins. Stefnandi þurfti að losa festingar mótaflekanna og hafði rifið öll spjót nema eitt þeirra úr mótaflekum þegar vinnupallurinn sem hann stóð á féll niður öðru megin. Við það datt stefnandi niður á þak húss, sem tengdist nýbyggingunni, og slasaðist. Fyrirsvarsmaður stefndu VS húsa ehf. flutti stefnanda á slysadeild.

Ástæðan fyrir því að vinnupallurinn féll var sú að bolti í annarri af tveimur festingum pallsins hafði losnað. Greinargóð lýsing á festingum þessum kemur fram á myndum í gögnum málsins, í úttektarskýrslu Vinnueftirlits ríkisins og lögregluskýrslu auk teikninga framleiðanda pallanna. Festingarnar eru þær einu sem halda vinnupallinum uppi auk þess sem mótaflekarnir fyrir uppsteypu veggsins þar fyrir ofan leggst einnig ofan á þá. Það er mat hinna sérfróðu meðdómsmanna að það að mótaflekar og vinnupallur séu frá sitt hvorum framleiðandanum hafi ekki haft áhrif á óhappið. Verkefnisstjóri Riss ehf. kallaði vinnueftirlitið á staðinn síðar um daginn. Í umsögn vinnueftirlitsins segir að önnur veggfesting pallsins hafi skyndilega gefið sig með þeim afleiðingum að pallgólfið hafi farið í lóðrétta stöðu og stefnandi þá fallið af honum. Þar er því og lýst að knekktarpallar séu festir þannig að fyrst væru svokallaðir skór boltaðir við hulsur sem steyptar væru inn í vegginn og síðan kræktust pallarnir á þær. Boltarnir væru 24 mm á þykkt og yfirleitt 65 mm langir. Í þessu tilviki virtist sem að fyrir vangá hafi verið keyptir boltar sem voru aðeins 55 mm langir. Þá segir í umsögninni að efnisþykkt skónna sé 20 mm og síðan komi 20 mm plaststykki sem falli inn í steypuna. Boltinn hafi því aðeins náð að grípa 15 mm inn í hulsuna í stað 25 mm eins og eðlilegt hefði verið. Á teikningu, sem lögð hefur verið fram í málinu, koma fram skýringar og leiðbeiningar um uppsetningu vinnupallanna. Þar er sýnt að boltar skyldu vera 24 x 70. Boltinn í festingunni sem losnaði var því of stuttur.

Í umsögn vinnueftirlitsins segir að engin örugg skýring sé á því hvers vegna boltinn losnaði, en þeir sem rætt hafi verið við á staðnum, sem voru fyrirsvarsmaður stefndu VS húsa ehf. og verkefnisstjóri Riss ehf., hafi verið með tilgátur um að í óverðri, sem gengið hafi yfir helgina áður, hefði hrikt það mikið í pöllum að losnað hafi um þá. Hjálpað hafi til hve festiboltarnir voru stuttir. Einnig sé möguleiki á því að boltinn sem losnaði hafi ekki verið nægilega hertur eða að farist hefði fyrir að herða hann.

Fram hefur komið í málinu að við uppsetningu á vinnupöllum hafi vantað bolta og hafi starfsmenn stefndu VS húsa ehf. látið verkefnisstjóra stefnda Riss ehf. vita af því. Verkefnisstjórinn skýrði frá því fyrir dóminum að hann hefði sent bílstjóra fyrirtækisins í verslun til að sækja boltana. Boltunum hafi svo verið komið á vinnusvæði stefndu VS húsa ehf. Telja verður að verkefnisstjóranum hafi mátt vera ljóst að stefnda Risi ehf. bar að sjá til þess starfsmenn stefndu VS húsa ehf. fengju í hendur viðeigandi bolta, en þeir voru notaðir í öryggisfestingar við uppsetningu á vinnupöllunum og þurftu að vera sömu gerðar og fyrirmæli voru um frá framleiðanda vinnupallanna. Þessu var ekki fylgt eftir af hálfu stefnda Riss ehf. og var eftirliti því ábótavant af hans hálfu. Samkvæmt 21. gr. laga um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum er verkstjóri fulltrúi atvinnurekanda og sér um að búnaður allur sé góður og öruggt skipulag sé ríkjandi á þeim vinnustöðum sem hann hefur umsjón með. Verkstjóri skal samkvæmt 22. gr. sömu laga taka þátt í samstarfi, er miðar að auknu öryggi og betri aðbúnaði og hollustuháttum á vinnustað, sbr. II. kafli laganna sem fjallar um öryggis- og heilbrigðisstarfsemi innan fyrirtækja. Samkvæmt 2. mgr. 23. gr. laganna skal verkstjóri tryggja að hættu sé afstýrt verði hann var við einhver þau atriði sem leitt geta til hættu á slysum. Í skriflegum gögnum málsins, sem og í framburði fyrir rétti, kom fram að forsvarsmaður stefndu VS húsa efh. hafi tekið eftir því að boltarnir voru styttri en áður og kveðst hann hafa borið það undir verkstjóra stefnda Riss ehf. sem hafi sagt notkun boltanna í lagi. Þessu andmælir verkstjórinn.

Við rekstur málsins hefur ekki verið gerð tilraun til þess að sannreyna með dómkvöddu mati eða á annan hátt hver var hin raunverulega orsök þess að festingin gaf sig. Er því óljóst hvort það gerðist vegna þess að boltinn var mun styttri en framleiðandi pallanna gerir kröfur um eða hvort um vanherslu var að ræða eða samspil beggja. Ljóst er að stefnda Ris ehf. bar ábyrgð á því að of stuttir boltar voru afhentir á verkstað en stefndu VS hús ehf. báru ábyrgð á faglegri uppsetningu pallanna og herslu boltanna. Þótt ekki liggi alveg ljóst fyrir hver meginorsökin var fyrir því að boltinn í festingunni losnaði verður að líta til þess að enn þá mikilvægara var að herða hann vel vegna þess að hann var of stuttur. Af sömu ástæðu var einnig mikilvægt að fara yfir allar festingar eftir óveðrið, sem hafði gengið yfir nokkrum dögum fyrir slysið, en hvorugur stefnda sá til þess að það væri gert. Engin gögn hafa verið lögð fram í málinu sem styðja það að stefnandi hafi tekið þátt í að setja pallana upp en hann hefur sjálfur upplýst að hann hafi verið í sumarleyfi þegar þeir voru settir upp. Er því ósannað að hann hafi á nokkurn hátt getað borið ábyrgð á því að pallurinn hrundi. Eigin sök stefnanda kemur því ekki til álita við úrlausn málsins.

Dómurinn lítur svo á að slysið verði rakið til þess að ekki var staðið rétt að verkinu á þann hátt sem hér að framan hefur verið lýst. Þar sem hér er um samverkandi þætti að ræða verður sök hvors stefnda eigi aðgreind frekar en að framan segir. Bera báðir stefndu því sameiginlega og óskipta skaðabótaábyrgð á tjóni stefnanda sem af þessu hlaust. Samkvæmt því verður krafa stefnanda á hendur báðum stefndu tekin til greina.

Síðari krafa stefnanda í málinu er byggð á því að stefndu VS hús ehf. hafi vanrækt að tryggja stefnanda sem launþega sinn kjarasamningsbundinni slysatryggingu. Þessu hefur ekki verið mótmælt af hálfu stefndu VS húsa ehf. en samkvæmt kjarasamningnum, sem vísað er til af hálfu stefnanda í þessu sambandi, bar félaginu að tryggja stefnanda fyrir varanlegri eða tímabundinni örorku af völdum slyss í starfi. Stefnandi lýsti því yfir undir rekstri málsins að verði fallist á fyrri kröfu hans í málinu verði tekið tillit til þess við útreikninga á bótafjárhæðinni, komi til þess að bætur verði greiddar vegna viðurkenningar á þessari síðari viðurkenningarkröfu stefnanda í málinu. Samkvæmt grein 8.7.10. í sama kjarasamningi skulu slysabætur og dagpeningar, sem kunna að verða greiddir til launþega samkvæmt samningnum, koma að fullu til frádráttar skaðabótum er vinnuveitanda kann að verða gert að greiða. Að þessu virtu verður að telja að stefnandi hafi fært fullnægjandi rök fyrir kröfunni og verður hún því tekin til greina.

Gjafsóknarkostnaður stefnanda greiðist úr ríkissjóði, samtals 603.500 krónur, þar með talin þóknun lögmanns hans, K-kk-ef Ó. K-kk-ef hdl., sem þykir hæfilega ákveðin 600.000 krónur án virðisaukaskatts, en útlagður kostnaður vegna stefnubirtingar er 3.500 krónur.

Samkvæmt 4. mgr. 128. gr. og 1. mgr. 130. gr. laga um meðferð einkamála ber að dæma stefndu in solidum til að greiða málskostnað í ríkisjóð, sem er ákveðinn 603.500 krónur.

Dóminn kváðu upp S-kvk-nf I-kvk-nf héraðsdómari og meðdómsmennirnir F-kk-nf J-kk-nf byggingatæknifræðingur og R-kk-nf K-kk-nf byggingaverkfræðingur.

D Ó M S O R Ð:

Viðurkennt er að stefndu, VS hús ehf. og Ris ehf., beri óskipta solidariska skaðabótaábyrgð gagnvart stefnanda vegna vinnuslyss sem hann varð fyrir 13. ágúst 2005 sem starfsmaður stefndu VS húsa ehf. við nýbyggingu Actavis hf. í Hafnarfirði. Jafnframt er viðurkennt að stefndu VS hús ehf. beri skaðabótaábyrgð gagnvart stefnanda fyrir að láta hjá líða að tryggja stefnanda sem starfsmann sinn kjarasamningsbundinni slysatryggingu launþega.

Gjafsóknarkostnaður stefnanda greiðist úr ríkissjóði, samtals 603.500 krónur, þar með talin þóknun lögmanns hans, K-kk-ef Ó. K-kk-ef hdl., 600.000 krónur.

Stefndu greiði in solidum í málskostnað í ríkisjóð, samtals 603.500 krónur.

S-kvk-nf I-kvk-nf

F-kk-nf J-kk-nf

R-kk-nf K-kk-nf