S-67/2018

Mál þetta, sem dómtekið var 30. maí sl., höfðaði héraðssaksóknari með ákæru, útgefinni 3. maí 2018, á hendur S-x-x P-x-x H-x-x, kt. 0000000000, […], Akureyri;

„fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás með því að hafa veist að X, aðfaranótt laugardagsins 11. júní 2016, bakvið Landsbankann við Ráðhústorgið á Akureyri, með þeim hætti að ákærði sló X tveimur hnefahöggum í andlitið svo hann féll í jörðina og sparkaði þá í andlit hans.

Af árásinni hlaut X mar á hægri handlegg, sár fyrir neðan vinstra auga, hrufl á vinstri vanga, þreyfieymsli yfir nefi og á vinstra hluta andlits, bólgu á efri vör auk þess sem það kvarnaðist úr hægri framtönn hans.

Telst háttsemi þessi varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Skipaður verjandi, S-kk-nf G-kk-nf lögmaður, krefst þess fyrir hönd ákærða að hann verði dæmdur til þeirrar vægustu refsingar sem lög leyfa. Þá krefst verjandinn þess að allur sakarkostnaður, þ.m.t. hæfileg málsvarnarlaun hans, en einnig þóknun verjanda ákærða á rannsóknarstigi málsins, verði greidd úr ríkissjóði.

I.

Málsmeðferð.

1. Samkvæmt rannsóknargögnum kom brotaþolinn X á lögreglustöðina á Akureyri 15. júní 2016 þeirra erinda að bera fram líkamsárásarkæru á hendur ákærða í máli þessu, P-x-x H-x-x.

Brotaþoli gaf skýrslu af þessu tilefni og þá um ætluð málsatvik í miðbæ Akureyrar að morgni 11. júní sama ár, sbr. að því leyti lýsingu í frumskýrslu lögreglu. Við yfirheyrsluna var brotaþola kynntur réttur hans til þess að leggja fram skaðabótakröfu, en hann virðist hafa kosið að gera það ekki.

2. Samkvæmt gögnum lögreglu voru við rannsókn máls þessa yfirheyrðir um málsatvik, á tímabilinu frá 23.25. nóvember 2016, félagar brotaþola, þeir A, fæddur 1995, B, fæddur 1995, C, fæddur 1998, D, fæddur 1996, og E, fæddur 2000.

Ákærði, S-x-x P-x-x, var yfirheyrður um kæruefnið þann 13. febrúar 2017, að viðstöddum tilnefndum verjanda og túlki. Þá voru félagar og bróðir ákærða, vitnin F, fæddur 1984, og G, fæddur 1979, yfirheyrðir um málsatvik 17. sama mánaðar. Loks var vitnið H, fæddur 1999, yfirheyrt um málsatvik þann 12. apríl sama ár.

3. Af gögnum voru ofangreindar skýrslur lögreglu, en einnig bráðamóttökuskrá og ljósmyndir læknis á Sjúkrahúsinu á Akureyri, dagsettar 11. júní 2016, af áverkum brotaþola, svo og tvær ljósmyndir lögreglu af ætluðum vettvangi, sendar embætti héraðssaksóknara til meðferðar og ákvörðunar. Og eins og fyrr sagði höfðaði héraðssaksóknari mál þetta með ákæru þann 20. apríl 2018, en skömmu áður hafði ríkissaksóknari tilkynnt að lögreglustjóranum á Norðurlandi eystra bæri að fara með mál ákærða fyrir dóm og þá vegna ætlaðs brots hans gegn 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákæran, ásamt rannsóknargögnum lögreglu, barst Héraðsdómi Norðurlands eystra 4. maí 2018, en samdægurs var gefið út fyrirkall dómsins til ákærða.

4. Við þingfestingu málsins, þann 17. maí 2018, játaði ákærði verknaðarlýsingu ákæru að hluta. Ákærði játaði þannig að hafa í greint sinn slegið brotaþola einu höggi í viðskiptum þeirra umræddan morgun, en neitaði að öðru leyti sakargiftum og þar á meðal að hafa sparkað í höfuð brotaþola.

Aðalmeðferð málsins fyrir dómi fór fram 12. september 2018, en þá gáfu skýrslur, auk ákærða, brotaþoli og áðurgreindir félagar þeirra svo og bróðir ákærða. Ekki var þó lokið dómi á málið.

5. Með bréfi dómstólasýslunnar, dagsettu 21. febrúar sl., var undirrituðum dómara falin meðferð máls þessa, á grundvelli ofangreindra atvika og 33. gr. laga nr. 50/2016 um dómstóla. Fór aðalmeðferðin því fram að nýju þann 24. og 30. maí sl. Ákærði og brotaþoli gáfu þá skýrslur að nýju, að undanskildum bróður ákærða, sem ekki var fær um það sökum alvarlegra veikinda. Að auki gáfu þá skýrslur fyrrnefndur sjúkrahússlæknir svo og S-kk-nf A-kk-nf rannsóknarlögreglumaður, og staðfestu þeir vottorð sín og skjalagerð.

II.

Málsatvik.

1. Samkvæmt rannsóknarskjölum lögreglu og öðrum gögnum barst lögreglunni á Akureyri tilkynning um slagsmál á „bak við Landsbankann á Akureyri“ að morgni laugardagins 11. júní 2016, kl. 06:17.

Samkvæmt frumskýrslu lögreglu fóru a.m.k. fjórir lögreglumenn á vettvang, þar sem þeir hittu fyrir brotaþolann, X, og segir frá því að hann hafi verið með sýnilega áverka í andliti. Þess er og getið að hann hafi verið í fylgd tveggja félaga sinna, þ. á m. áðurnefnds vitnis B. Tekið er fram að þeir félagarnir hafi ekki borið sýnileg merki um áfengisdrykkju. Þá er þess getið í skýrslunni að í næsta nágrenni, nánar tiltekið við Brekkugötu 7, hafi verið „nokkrir aðilar“ en að enginn þeirra hafi verið í æstu skapi, þó svo að þeir hafi verið sýnilega undir áhrifum áfengis.

2. Af því sem fram kemur í rannsóknargögnum hafði brotaþoli ásamt áðurnefndum félögum verið að leik á hjólabrettum, en einnig reiðhjóli, á Ráðhústorgi umrædda nótt er ákærði, bróðir hans, G, og félagi þeirra, F, lögðu leið sína á torgið, en þeir síðastnefndu höfðu þá um nóttina verið við næturskemmtan í miðbænum.

Verður ráðið að F hafi manað félaga brotaþola til fangbragða og þá í góðu, en að sá atgangur hafi, ásamt fleiru, leitt til þess að þeim sinnaðist og að það hafi að lokum leitt til þess að til orðaskipta og atgangs hafi komið, en þá helst á milli ákærða og brotaþola, vestan Landsbankans, nánar tiltekið og í fyrstu í syðri hluta Brekkugötunnar.

3. Samkvæmt frumskýrslu áttu lögreglumenn orðastað við ákærða skömmu eftir að þeir komu á vettvang, en þá við Bifreiðastöð Oddeyrar. Segir í skýrslunni að ákærði hafi haft á orði að hann hafi komið höggi á brotaþola, en að það hafi verið viðbrögð hans við því er brotaþoli hefði verið með tilburði til þess að lemja hann með hjólabrettinu sínu.

Þá er í skýrslunni haft eftir bróður ákærða að tilefni þess atgangs sem varð á milli ákærða og brotaþola hafi m.a. varðað ætlaðan þjófnað á verslunarvarningi, sem ákærði hafði geymt í poka, en um hafi verið að ræða tóbak og gosdrykki. Að þessu leyti var frásögn félaga brotaþola með líku sniði.

4. Samkvæmt frumskýrslu lögreglu kvartaði brotaþoli strax á vettvangi um eymsli vegna fyrrnefndra andlitsáverka, en einnig svima. Liggur fyrir að vegna þessa var hann fluttur á slysadeild Sjúkrahússins á Akureyri.

Samkvæmt bráðamóttökuskrá H-kvk-ef V-kvk-ef Í-kvk-ef, þáverandi unglæknis á sjúkrahúsinu, en nú læknis í Noregi, dagsettu 11. júní 2016, kom brotaþoli á slysadeildina í fylgd lögreglu umræddan morgun, klukkan 6:37. Segir þar m.a. um ástand brotaþola: „Lífsmörk við komu: P97 BÞ 148/103 O2 mettun 97% Er rólegur, Ekki talmæði. Ekki öndunarfæraeinkenni. Er ringlaður, dettur út öðru hverju og man ekki um hvað hann var að tala. Verkur í höfði og andliti. … TS höfuð og andlitsbein: Ekki blæðing og ekki brot.“

„Afdrif: Skoðun eftir líkamsárás, óbrotinn fyrir utan að flísast hefur úr tönn 42 medialt. Bólga í vör, mar á hæ handlegg og eymsl í mjúkpörtum vi hluta andlits.“

Nánari lýsing á áverkum brotaþola er svohljóðandi í nefndri skrá:

„Líkamsárás amk 3 högg, 1. með hnefa og 1 spark í höfuð, 1 högg (2. höggið) sem hann man ekki eftir.

Sár á vi maxillu neðan auga. hrufl ívi vanga.

Mikil þreifieymsl yfir nefi og vi maxillu.

Ekki tvísýni en óskýr sjón á vi auga í fjarlægð. Verkur við að horfa niður og til vinstri, ívi auga.

Kvarnast úr 2. framtönn hæ megin niðri og bólga í efri vör vi. megin.

Einnig nýtt mar innanvert á hæ olnboga, samsett úr litlum punktum, mögulega eftir fall í götuna.

Ekki áverkar á búk eða fótleggi.“

Í nefndri sjúkraskrá er svofelld frásögn brotaþola um tilkomu lýstra áverka hans:

„Var í fylgd nokkurra vina (A, C, B, D og fleiri) á hjólabrettum og hjólum. Hitti gerendurna (1 Íslendingur og 2 Írar) á Ráðhústorginu við klukkuna og reyndu hinir að stofna til slagsmála.

Við það varð X mjög reiður en hann hefur sögu um erfitt skap.

C vinur hans fylgdi honum afsíðis og þegar þeir eru á gangi í Brekkugötu aftan við Landsbankahúsið er komið aftan að þeim og tekið í hnakkann á C og hann kýldur hnefahöggi. Við það fellur hann í götuna og fær högg í andlit sem hann veit ekki hvort sé hnefahögg eða spark.

3. höggið sem hann minnist er spark í andlit.

Hann segir árásamennina hafa talið sig hafa ógnað þeim með hjólabretti sem hann hélt á, en hann segist alls ekki hafa ógnað með því einungis hafa haldið á því til að ganga burt.

Segir að gerandinn í 3ja manna hópnum hafi verið Íslendingur en hinir tveir (sennilega Írar) hafi reynt að stöðva hann. Hann viti ekki nöfnin á mönnunum en þekki þá í sjón.“

Í sjúkraskránni er greint frá því að brotaþola hafi verið ávísað verkjalyfjum, en að auki hafi honum verið ráðlagt að leita til tannlæknis.

Um nefnda áverka brotaþola er nánar vísað til ljósmynda, sem teknar voru á slysadeildinni umræddan morgun, en þær eru á meðal rannsóknargagna lögreglu, eins og fyrr sagði.

III.

Framburður ákærða og skýrslur vitna um málsatvik.

1. Ákærði skýrði frá því við aðalmeðferð málsins að umrædda nótt hefði hann verið í félagsskap bróður síns, G, og félaga þeirra F. Ákærði kvaðst hafa verið á næturvakt nóttina áður, en af þeim sökum hefði hann sofið um daginn. Umrædda nótt kvaðst hann hafa drukkið 45 bjóra, en ekki neytt annarra vímuefna.

Ákærði skýrði frá því að eftir næturskemmtan og þegar nálgaðist morgun hafi þeir félagarnir lagt leið sína á Ráðhústorgið, en þar hafi þeir m.a. gætt sér á nætursnarli og því setið á bekk sunnan við Landsbankahúsið. Samhliða þessu hefðu þeir fylgst með strákahóp, sem var þarna að leik með hjólabretti.

Ákærði kvaðst við nefndar aðstæður hafa fylgst með því er F gaf sig á tal við strákahópinn og hafi hann á þeirri stundu ætlað að allt væri með felldu, en um síðir veitt því eftirtekt að nokkur alvarleiki var kominn í samskiptin og í framhaldi af því séð einn strákinn sparka í tvígang í bakið á F. Á þeirri stundu kvaðst ákærði ekki hafa haft vitneskju um hvort F hefði meiðst, en vegna þessa kvaðst hann hafa komist í uppnám og afráðið að grípa í taumana og því farið á vettvang.

Ákærði skýrði frá því að þegar hann hafi komið að málum, sunnan við aðalinngang Landsbankans, hefðu nefndir strákar hópast að honum og var það ætlan hans að þeir hefðu verið fimm eða sex að tölu.

Ákærði skýrði frá því að við nefndar aðstæður hefði einn af nefndum strákum, brotaþoli, reist hjólabrettið í loft upp og veifað því til, jafnframt því sem hann hefði gengið í átt til hans. Kvaðst ákærði á þeirri stundu hafa verið öruggur um að brotaþoli hefði í hyggju að berja til hans með brettinu. Nánar aðspurður um aðstæður svaraði ákærði því til að hann hefði ekki verið lokaður af, en af þeim sökum hefði í raun ekkert verið því til fyrirstöðu að hann forðaði sér af vettvangi.

Ákærði skýrði frá því að vegna áðurnefndrar barsmíðar gegn F hefði hann verið reiður, en að auki kvaðst hann á þessari stundu hafa haft hug á að afstýra frekari atgangi og því talið sér skylt að bregðast við. Vegna lýstra viðbragða brotaþola kvaðst ákærði hafa beygt sig niður til þess að forðast barsmíð hans, en þá um leið hefði hann kýlt brotaþola einu höggi, og þá í sjálfsvörn. Ákærði staðhæfði að þessi síðastgreinda atburðarás hefði gengið hratt fyrir sig.

Fyrir dómi kvaðst ákærði ekki með vissu geta sagt til um hvar högg hans hafnaði á líkama brotaþola, en sagði: „… ég reikna með því að það hafi farið í andlitið.“ Ákærði sagði að brotaþoli hefði fallið við höggið. Ákærði kvaðst hins vegar ekki hafa fylgt barsmíðinni eftir og þá ekki með frekari höggum eða sparki, en hann andmælti sakarefni ákæruskjalsins að því leyti.

Ákærði ætlaði að áverkar brotaþola hefðu komið til af nefndri barsmíð hans og vísaði til þess að hann minntist þess ekki að hafa séð slík merki á honum fyrir greindan atburð.

Fyrir dómi áréttaði ákærði að nefnd viðskipti hans við brotaþola hefðu hafist á móts við aðalinngang Landsbankans, en bar að eftir það hefðu þau færst til vesturs og norðurs og þannig í Brekkugötuna. Nánar aðspurður kvaðst ákærði ekki vita til þess að brotaþoli hefði orðið fyrir frekari ákomum, en nefndi að e.t.v. hefði hann mögulega getað rekið höfuðið í járngrindverk vestan Landsbankahússins. Vísaði ákærði fyrir dómi að þessu leyti til eigin merkinga á vettvangsteikningu lögreglu, sem lögð var fyrir hann. Ákærði staðhæfði að nærstaddir aðilar hefðu fljótlega gripið í taumana, enda hefðu þeir verið nærri, en án þess að hann gæti með nákvæmni sagt til um hvar það gerðist.

Aðspurður kannaðist ákærði ekki við að brotaþoli eða félagar hans hefðu fyrir nefndan atgang stolið af honum verslunarpoka og staðhæfði að það hefði því ekki verið rót þess sem gerðist.

Fyrir dómi vísaði ákærði til þess að langt væri um liðið frá þessum atburði og af þeim sökum væru þeir honum ekki í fersku minni. Þá áréttaði ákærði að hin síðastgreinda atburðarás hefði gengið hratt fyrir sig og ætlaði þannig að aðeins hefði liðið um ein mínúta frá því að hann sá F verða fyrir margnefndum spörkum þar til félagar þeirra gripu í taumana eftir hans eigin barsmíð gagnvart brotaþola.

Fyrir dómi hafði ákærði orð á því að ef til vill hefðu ofanlýst viðbrögð hans helgast af mistökum og kvaðst hann iðrast gjörða sinna. Þá kvað hann atburðinn hafa haft miður góð áhrif á líf sitt, þ. á m. andlega heilsu, en hann kvaðst þó ekki hafa fengið neins konar ákomur í samskiptum sínum við brotaþola í greint sinn.

2. Brotaþolinn X skýrði frá því fyrir dómi að hann hefði í greint sinn verið að leik með félögum sínum, þ. á m. C, á Ráðhústorgi þegar þrír karlmenn hefðu gefið sig á tal við þá. Brotaþoli kvað Íslendinginn í þessum hópi, vitnið F, aðallega hafa haft sig í frammi og m.a. tekist á við félaga hans í eins konar glímu, en þó í góðu. Brotaþoli sagði að þessi samskipti hefðu hafist norðaustan til á torginu, en þegar fleiri hefðu blandað sér í málið hefði atgangurinn færst til vesturs og þannig að suðurhluta Brekkugötunnar. Brotaþoli kvaðst ekki hafa blandað sér í nefnd samskipti.

Brotaþoli skýrði frá því að skyndilega hefði athygli nefndra aðkomumanna beinst að honum, en er það gerðist hafi hann verið sunnarlega í Brekkugötunni og nærri girðingu að lóð Landsbankans.

Brotaþoli bar að við lýstar aðstæður hafi ákærði gengið til hans, en sagði að í raun hefði allt verið „blörrað“ fyrir honum eftir þetta og vísaði hann þar um til þess sem síðar gerðist. Hann kvaðst aðeins minnast þess að hafa séð æsinginn í augum ákærða, og að þá hafi hann gert sér grein fyrir því að ákærði ætlaði að ráðast til atlögu gegn honum, enda hefði hann stöðugt fært sig nær. Brotaþoli kvaðst hafa verið hreyfingarlaus þegar þetta gerðist. Og vegna þessara aðstæðna kvaðst hann hafa gripið til þess ráðs, í sjálfsvarnarskyni, að taka utan um ákærða, en með því móti hafi hann ætlað að reyna að koma í veg fyrir að hann yrði kýldur. Brotaþoli bar að þegar þetta gerðist hefði hann haldið á hlaupabrettinu sínu, en haldið því niður með síðunni og því hafi hann aldrei ógnað ákærða með því. Aðspurður kvaðst brotaþoli, en þá í ljósi þess sem síðar gerðist, ekki vefengja að hann hafi við lýstar aðstæður ósjálfrátt reist brettið frá síðunni.

Brotaþoli kvaðst hafa náð að halda ákærða kyrrum um stund og ætlaði að þessi síðasta atburðarás hefði varað í um 5 mínútur. Hann lýsti því sem á eftir gerðist þannig: „… Þá bara man ég eftir því að þá fara höggin að fljúga... í andlitið á mér og ég dett niður … eftir seinna höggið.“ Brotaþoli kvaðst a.m.k. hafa fengið tvö hnefahögg eftir að ákærði losnaði úr tökum hans, en hann kvaðst vegna þessa hafa vankast og fallið á jörðina. Brotaþoli treysti sér ekki til að segja til um hvort hann hefði rotast við barsmíðina, líkt og hann hafði sagt við yfirheyrslu hjá lögreglu. Hann kvaðst hins vegar minnast þess að hafa velt sér til á jörðinni og sagði: „… og þá man ég eftir því að það er sparkað í andlitið á mér … Ég sá bara að táin kom í smettið á mér... og eftir það man ég ekki meira en það … að ég er að labba í BSO (Bifreiðastöð Oddeyrar) alblóðugur.“ Brotaþoli ætlaði að ákærði hefði verið í leðurskóm í greint sinn, brúnum eða svörtum. Brotaþoli taldi að einhverjir aðilar hefðu verið nærstaddir þegar atburður þessi gerðist og nefndi í því sambandi helst félagann C.

Fyrri dómi lýsti brotaþoli nánar þeim áverkum sem hann fékk í viðskiptunum við ákærða þannig, að tönn hans hefði brotnað, auk þess sem hann hefði fengið glóðarauga og bólgur á kinn og augabrún. Hann kvaðst hafa náð fullum bata fyrir utan tannáverkann.

Brotaþoli áætlaði að heildartími nefnds atgangs hefði varað í um 3045 mínútur, þ.e. frá því að hann sá hinn fyrsta atgang félaga síns við vitnið F og þar til hann hafði fengið andlitsáverkana af völdum ákærða í Brekkugötunni.

Fyrir dómi lýsti brotaþoli aðstæðum á vettvangi nánar og þá í ljósi vettvangsteikningar og litljósmynda, sem fyrir hann voru lagðar, en það var ætlan hans að lokaatlaga ákærða gegn honum hefði verið í Brekkugötunni og þá nærri garðvegg norðvestan lóðamarka Landsbankahússins.

3 Vitnið C kvaðst í umrætt sinn hafa verið við leik á hjólabretti á Ráðshústorgi ásamt félögum sínum, þ. á m. brotaþolanum X og vitninu B, þegar þrír strákar, þ.e. tveir írskir bræður, en einnig Íslendingurinn F, komu þar að. Vitnið sagði að sá síðastnefndi hefði greinilega verið ölvaður og bar að hann hefði verið áfjáður í að takast á við þá félagana í fangbrögðum, en þá í góðu, en félagarnir ekki sýnt því sérstakan áhuga. Vitnið bar að ákærði hafi ekki verið hrifinn af þessari hugmynd I-kk-ef og því gengið af vettvangi og þá að austurhluta torgsins. Vitnið kvaðst ekki hafa verið undir áhrifum vímuefna er þetta gerðist og hafi það fylgt brotaþola eftir.

Vitnið bar að allt hafi fallið til fyrra horfs þegar F hefði hætt lýstum atgangi, en það kvaðst ekki nákvæmlega minnast þess sem næst gerðist, að öðru leyti en því að það kvað írsku bræðurna hafa komið aftur á vettvang og að þeir hafi virst vera eitthvað ósáttir. Vitnið sagði að F hefði einnig verið þarna nærri. Vitnið sagði að sem fyrr hefði brotaþoli ekki kært sig um að blanda sér í neinn atgang, en það kvaðst hafa fylgt honum eftir og þá að vesturhluta torgsins, og sagði: „... bara að reyna að koma okkur frá þessu og þá elta þeir okkur … og eftir því sem ég best veit … held ég að þeir hafi haldið að X hafi verið með eitthvað sem þeir áttu í töskunni sinn eða eitthvað... af því að X var með bakboka.“ Vitnið tók fram að þetta hefði þó aðeins verið ágiskun þess og þá í ljósi þess sem síðar gerðist. Vísaði vitnið til þess að annar írsku bræðranna, ákærði, hefði þannig farið fram á að fá að skoða í bakpoka brotaþola, og er brotaþoli hefði neitað hefði ákærði ráðist á hann.

Vitnið skýrði frá því að er hinn síðastgreindi atburður gerðist hefði brotaþoli haldið á hjólabretti sínu, en kvaðst ekki minnast þess að það hefði komið við sögu og þá ekki þannig að brotaþoli ógnaði ákærða með því. Nefndri árás ákærða lýsti vitnið nánar þannig: „Þá kýlir hann X og X dettur í jörðina, upp við vegginn þarna hjá Landsbankanum, og þá man ég svo bara efir, að hann hafi svo sparkað í andlitið á X. Ég man bara eftir einu hnefahöggi... ég gat ekki betur séð en að það hafi farið í andlitið á honum.“ Vitnið sagði að við barsmíðina hefði brotaþoli fallið aftur fyrir sig. Þá kvaðst vitnið hafa séð ákærða sparka frá sér og var það ætlan hans að hann hefði beitt ristinni, og sagði: „... mig minnir það ég sá þetta … það lendir í andlitið á honum … er alveg viss um það.“ Vitnið kvaðst hafa verið 23 skref frá vettvangi er hinn síðastgreindi atburður gerðist.

Vitnið skýrði frá því að þegar þessi síðasti atgangur hófst hafi félagar ákærða og brotaþola komið á vettvang, en vitnið verið óttaslegið og því dregið sig aðeins frá, en ekki séð aðra veitast að brotaþola í greint sinn.

Vitnið kvaðst ekki minnast þess að hafa séð áverkamerki á brotaþola fyrir lýsta atlögu ákærða, en eftir að hún var um garð gengin hafi það veitt því eftirtekt að hann virtist vera vankaður, en að auki hafi vitnið séð að hann var bólginn í andlitinu, þ. á m. á vörum.

Fyrir dómi lýsti vitnið aðstæðum á vettvangi nánar og þá í ljósi vettvangsteikningar og litljósmynda, sem fyrir hann voru lagðar. Staðhæfi vitnið að atlaga ákærða að brotaþola hefði hafist syðst í Brekkugötunni og þannig rétt norðan við Ráðhústorgið. Eftir það hefði atgangurinn færst að gangbrautinni, en einnig nokkru norðar og loks endað við garðvegg norðvestan Landsbankans.

Vitnið skýrði frá því að þegar atburður þessi gerðist, á árinu 2016, hefði það verið góður vinur brotaþola, en bar að þeir hefðu upp á síðkastið hist sjaldnar en áður var.

4. Vitnið B kvaðst umrædda nótt hafa verið með félögum sínum, þ. á m. brotaþola, á Ráðhústorgi. Vitnið kvað þá félagana hafa verið að skemmta sér og verið við „drykkju“ auk þess sem þeir hefðu verið á hjólabrettum. Vitnið bar að við þessar aðstæður hefði vitnið F komið á vettvang og spjallað við þá félagana, auk þess sem hann hefði beðið þá um að takast á við sig í fangbrögðum, en þá í góðu. Vitnið kvað írska bræður, þ.e. ákærða og bróður hans, einnig hafa verið þarna og bar að þeir hefðu byrjað að „abbast“ í þeim félögunum, og sagði að upp frá því hefði andrúmsloftið farið að súrna og að loks hefði komið til illinda. Vitnið bar að þegar þarna var komið sögu hefði brotaþoli haft orð á því við ákærða og nefnda aðila að þeir ættu að láta þá félagana í friði.

Vitnið skýrði frá því að ofangreindur atgangur hefði að lokum endað á akbrautinni „á bak við Landsbankann“ og lýsti það atvikum og aðstæðum nánar þannig: „Þetta byrjar allt þannig að, sem sagt, að X (brotaþoli) ætlar að henda hjólabrettinu sínu frá sér og ég veit ekki hvort að S-x-x (ákærði) hafi haldið að X hafi ætlað að lemja hann með því eða eitthvað en það var ekki planið sko … af því að hann (X) ætlaði bara að henda hjólabrettinu frá sér, hann ætlaði bara að leggja það frá sér, af því að hann hélt á því þegar hann og S-x-x voru að rífast.“ Vitnið lýsti því að brotaþoli hefði við nefndar aðstæður haldið á brettinu í annarri hendi og niður með síðunni og kvaðst það aldrei hafa séð hann ógna ákærða. Vitnið bar að viðbrögð brotaþola hefðu fremur verið með þeim hætti að hann hafi haft vilja til þess að fara af vettvangi. Um það sem næst gerðist sagði vitnið: „Ég allavegana sé að S-x-x byrjar slagsmálin, með því að kýla X, eða mig minnir það.“ Vitnið staðhæfði að brotaþoli hefði ekki svarað fyrir sig með líkum hætti.

Nánar aðspurt treysti vitnið sér ekki til að segja til um hvar nefnt högg ákærða kom á líkama brotaþola og þá ekki heldur hvort höggin hefðu verið fleiri en eitt eða hvort ákærði hefði sparkað í brotaþola. Vísaði vitnið til minnisleysis og að langt væri um liðið, en auk þess kvaðst það hafa verið í mikilli neyslu fíkniefna síðustu tvö árin.

Fyrir dómi lýsti vitnið aðstæðum á vettvangi nánar og þá í ljósi vettvangsteikningar og litljósmynda, sem fyrir það voru lagðar. Vitnið bar að atlaga ákærða gegn brotaþola hefði hafist á akbraut Brekkugötunnar, vestan Landbankans, en þó ekki nærri grindverkinu við lóð bankans. Vitnið sagði að eftir það hefði atangurinn færst aðeins norðar í götuna og þá að steyptum garðvegg og bar að þar hafi brotaþoli varist atgangi ákærða. Vitnið sagði að eftir að brotaþoli hafði fallið í viðskiptum sínum við ákærða hefði hann setið upp við vegginn. Vitnið kvaðst eftir nánari umhugsun hafa séð ákærða sparka í brotaþola við nefndar aðstæður, en þó ekki séð hvar sú ákoma kom á líkama brotaþola. Vitnið kvaðst er þetta gerðist hafa verið fáeina metra frá átakavettvangi, um 67 skref, og bar að fleiri aðilar hafi verið þar hjá honum, en þó hefði enginn þeirra verið alveg hjá brotaþola og ákærða.

Vitnið skýrði frá því að eftir atlögu ákærða hefði brotaþoli verið með áverka við annað augað, en einnig hafi hann verið með sýnilega bólgu í andliti, og bar að svo hefði ekki verið áður en atgangur þessi hófst.

5. Vitnið A kvaðst í greint sinn hafa verið á Ráðhústorgi ásamt félögum sínum, þ. á m. brotaþola og B. Vitnið kvaðst í raun lítt minnast málsatvika, en þó helst að það hefði séð karlmann elta brotaþola, en í framhaldi af því séð hann byrja að ýta við honum og loks kýla og sagði: „… mig minnir að það hafi verið í bringuna.“ Vitnið kvaðst ekki minnast þess að hafa séð þennan aðila sparka í brotaþola og þá ekki að hann félli við. Vitnið kvaðst heldur ekki minnast þess að hafa séð áverka á brotaþola eftir að viðskiptum þessum lauk, en vitnið tók fram að það hefði verið ölvað þegar atburður þessi gerðist. Vitnið bar að greind viðskipti hefðu átt sér stað á austurhluta Ráðhústorgs, sbr. áritun þess á vettvangsteikningu lögreglu fyrir dómi.

6 Vitnið E kvaðst hafa verið með félögum sínum á Ráðhústorgi í greint sinn, þ. á m. brotaþola, er ákærði og félagar hans komu þar á vettvang, en það hafi er þetta gerðist verið búið að drekka 12 bjóra.

Vitnið kvaðst ætla að upphaf þess atgangs sem síðar varð þarna á vettvangi hafi varðað þjófnaðarmál, og bar að það hefði síðan endað með slagsmálum og staðhæfði að það hefði m.a. fengið olnbogaskot í andlitið í þeim atgangi.

Vitnið kvaðst eftir að ofgreindum atgangi lauk hafa fylgst með viðskiptum ákærða og brotaþola. Eftir að hafa kynnt sér vettvangsteikningu lögreglu kvaðst vitnið ætla að upphafið hafi gerst á bílastæðinu vestan við Landsbankahúsið og því á Brekkugötunni, en skammt norðan Ráðhússtorgsins. Vitnið bar að í upphafi samskipta ákærða og brotaþola hefði sá síðarnefndi haldið á hjólabretti og bar að hann hefði reynt að nota það til þess að verjast atgangi ákærða og sagði: „… hann lyfti því upp til verja andliti sitt … en hann lyfti því ekki upp fyrir haus.“ Við nánari umhugsun staðhæfði vitnið að nefndur atgangur nefndra aðila hefði færst norðar í Brekkugötuna, en þar hafi það séð ákærða kýla brotaþola í höfðuð. Vitnið kvaðst hafa verið um 510 skref frá vettvangi þegar þetta gerðist, en það kvaðst strax, ásamt fleiri aðilum, hafa hlaupið til og þá til þess að reyna að aðstoða félaga sinn. Vitnið sagðist aðeins hafa átt eftir um 12 skref á vettvang þegar það hafi séð ákærða sparka í höfuðið á brotaþola. Vitnið sagði að brotaþoli hefði hrunið á jörðina vegna þessa og áréttaði að það hefði verið sami árásarmaðurinn, ákærði, sem hefði veist að brotaþola í bæði skiptin. Vitnið sagði að um hafi verið að ræða þétt högg sem brotaþoli varð fyrir í greint sinn, en það treysti sér ekki til að segja til um hvar þau komu á höfuð hans. Vitnið sagði að brotaþoli hefði legið á jörðinni þegar hann varð fyrir síðari ákomunni, og bar að þá hefði árásarmaðurinn, ákærði, þegar verið búinn að taka af honum hjólabrettið. Vitnið kvaðst hafa veitt því eftirtekt að brotaþoli var með sýnilegan skurð, sem blætt hafi úr, eftir þennan atburð, og staðhæfði að hann hefði ekki verið með slíkan áverka fyrir nefndan atgang.

Fyrir dómi lýsti vitnið aðstæðum á vettvangi nánar og þá í ljósi vettvangsteikningar og litljósmynda, sem fyrir hann voru lagðar. Staðhæfði vitnið að í upphafi atgangs ákærða að brotaþola hefði það verið á syðri hluta Brekkugötunnar og nálægt Landsbankahúsinu, en þeir tveir verið á akbrautinni aðeins vestar. Vitnið kvað ákærða og brotaþola hafa færst norðar í götuna eftir þetta og hafi atgangur þeirra endað nærri hvítum garðvegg, en vitnið treysti sér ekki til að fullyrða um þetta með nákvæmni vegna minnisleysis. Vitnið ætlaði að nefndur atgangur hefði varað í um 23 mínútur.

7. Vitnið F kvaðst hafa verið með vinnufélögum sínum, bræðrunum ákærða og G, við næturskemmtan umrædda nótt. Vitnið sagði að þar hafi komið sögu að þeir félagarnir hefðu séð hóp „drengja“ sem hefðu verið að leika sér á Ráðhústorginu. Vitnið sagði að drengir þessir hefðu í raun verið miklu yngri en þeir félagarnir og hafi þeir horft á þá um stund, en vitnið hafi verið undir áhrifum áfengis er þetta gerðist og vísaði til þess að það hefði verið að alla nóttina.

Vitnið greindi frá því að það hefði farið að spjalla og gantast við nefnda drengi, en bar að þau mál hefðu síðan þróast með þeim hætti að einn þeirra hefði sparkað í bakið á honum, en þá án þess að hann hlyti af því áverka. Vitnið sagði að í framhaldi af þessari háttsemi hefði komið upp hiti á milli manna, en að þá hefði hópurinn jafnframt færst til og farið af torginu og í Brekkugötuna. Vitnið treysti sér hins vegar ekki til að segja með nákvæmni nánar um hvar í götunni eða nágrenni hennar samskipti ákærða og brotaþola gerðust og þá miðað við framlagða vettvangsteikningu lögreglu.

Fyrir dómi vísaði vitnið til þess að alllangt væri um liðið frá þessum atburði og bar að það hefði haft áhrif á minni hans, auk þess sem atvik máls hefðu gengið hratt fyrir sig.

Fyrir dómi kvaðst vitnið minnast þess að hafa fylgst með atvikum máls eftir að til handalögmála kom á milli ákærða og brotaþola og staðhæfði að þar hefði komið við sögu hjólabretti þess síðarnefnda. Vitnið staðhæfði að það hefði verið mjög nálægt vettvangi er þetta gerðist, um tvo metra að það ætlaði. Vitnið áréttaði að atburðarásin hafi verið mjög hröð, en það kvaðst minnast þess að hjólabretti brotaþola hafi farið á flug. Þegar atvik gerðust kvaðst vitnið hafa litið svo á að þetta athæfi brotaþola hafi skapað sérstaka hættu, en það hafi túlkað það svo, og þá í ljósi þess sem þarna gerðist, að ákærði hafi talið að honum stæði ógn af þessu athæfi brotaþola; „fyrst hann kýlir hann … Þannig hafi kýling ákærða verið viðbrögð … hvort sem það hafi verið rétt viðbrögð … brettið fór alveg í höfuðhæð.“ Vitnið kvaðst ekki geta sagt til um hvort brotaþoli hafi viðhaft þessa háttsemi sér til varnar, og enn fremur treysti vitnið sér ekki til að segja til hvort eitthvað hafi hindrað brotaþola eða ákærða þannig að þeir gætu dregið sig út úr þessum aðstæðum.

Fyrir dómi áréttaði vitnið að við lýstar aðstæður hefði það séð ákærða kýla brotaþola einu höggi í andlitið. Vitnið kvaðst hins vegar ekki minnast þess að hafa séð ákærða sparka í brotaþola í greint sinn og þá ekki að hann hafi fallið á jörðina. Þá kvaðst vitnið ekki heldur hafa séð brotaþola svara fyrir sig. Vitnið kvaðst hins vegar hafa veitt því eftirtekt eftir að lýstum atgangi lauk að brotaþoli var með áverka, en það kvaðst ásamt bróður ákærða, G, hafa talið ástæðu til að grípa í taumana.

Vitnið kvaðst ekki hafa gert sér grein fyrir tilefni illindanna á milli ákærða og brotaþola og þá ekki að ætlaður stuldur á verslunarvarningi hafi átt þar hlut að máli.

8. Vitnið H kvaðst hafa verið á reiðhjóli sínu á Ráðhústorgi, og þá í slagtogi með félögum sínum í greint sinn, og bar að þar hefði einnig verið ákærði í máli þessu og félagar hans. Vitnið staðhæfði að einn félaga hans, en þó ekki brotaþoli, hafi hnuplað verslunarpoka frá ákærða. Vitnið bar að ákærði hefði reiðst þessu athæfi og m.a. brugðist við með því að slá til þess, en síðan hafi hann beðist afsökunar á þeirri háttsemi.

Vitnið kvaðst eftir þetta hafa fylgst með því er ákærði hafi farið til brotaþola, en ekki séð vel hvað gerðist þeirra í millum. Er þetta gerðist kvaðst vitnið hafa verið nærri aðalinngangi Landsbankans við mót Ráðhústorgs og Brekkugötu en ákærði og brotaþoli verið nokkru norðar í götunni og því nærri garðvegg norðan lóðar bankans, sbr. áritun vitnisins fyrir dómi á vettvangsteikningu lögreglu. Vitnið bar að brotaþoli hefði haldið á hjólabretti, en kvaðst aldrei hafa séð hann beita því í greint sinn. Vitnið kvaðst ekki hafa séð vel hvað gerðist á milli ákærða og brotaþola, og í raun aðeins heyrt brotaþola segja „hættu“ en síðan veitt því eftirtekt að hann var með blóðáverka undir augunum. Nánar aðspurt kvaðst vitnið ekki hafa séð brotaþola fá á sig högg eða spörk.

Fyrir dómi var vitninu kynnt efni símayfirheyrslu sem það hafði gefið hjá lögreglu þann 12. apríl 2017, en þar kom m.a. fram að það hefði séð ákærða ráðast á brotaþola í Brekkugötunni og slá til hans þannig að hann féll við, en síðan fylgja því eftir með hnésparki í andlit hans, og loks hafi hann fylgst með því er félagi ákærða greip í taumana og stöðvaði árásina. Vitnið treysti sér ekki til að staðfesta þessa frásögn sökum minnisleysis og vísaði til þess að langt væri um liðið frá þessum atburði.

9. Vitnið D kvaðst í greint sinn hafa verið með félögum sínum á Ráðhústorgi, þ. á m. brotaþola og vitninu A, en einnig einhverjum fleiri sem hann þekkt ekki, er ákærði hafi komið á vettang ásamt bróður sínum og vitninu F. Vitnið sagði að nefndir bræður hafi reynt að fá þá félagana til þess að takast á við F í gríni, en bar að þeir hefðu verið tregir til þess. Vitnið kvaðst þó að lokum hafa ýtt eitthvað við F en bar að það hefði verið án allra eftirmála. Vitnið sagði að mál hefðu síðan þróast á þann veg að einhver þeirra félaganna hefði tekið verslunarpoka sem nefndir bræður höfðu verið með og falið hann í nálægum garði. Vitnið kvaðst hafa verið að ganga af torginu þegar þeir bræður hefðu uppgötvað stuldinn og bar að eftir það hefði komið til þess atgangs sem síðar varð.

Vitnið kvaðst ásamt brotaþola og vitninu A hafa verið við Landsbankann, og bar að þeir hafi verið á leiðinni áleiðis norður Brekkugötuna, er fyrrnefndir þremenningar komu á eftir þeim og sökuðu þá um stuldinn á verslunarpokanum. Vitnið sagði að þremenningarnir hefðu aðallega beint orðum sínum að brotaþola, en hann ekkert skeytt um orð þeirra og „labbar bara í burtu og ætlaði ekkert að skipta sér af þessu.“ Vitnið sagði að þessi viðbrögð brotaþola hefðu ef til vill litið þannig út að það hefði verið hann sem hefði tekið fyrrnefndan poka, enda hefði ákærði í framhaldinu beint orðum sínum enn frekar að honum. Vitnið lýsti viðbrögðum brotaþola, en einnig ákærða, nánar þannig: „X tekur upp hjólabrettið (af jörðinni) og ætlar að lemja hann (ákærða) … bara tók það upp og ætlaði að hóta að lemja hann með brettinu og síðan bara byrja þeir allt í einu að slást upp úr þurru eða út af þessu eitthvað … og X dettur eitthvað í jörðina og S-x-x ræðst eitthvað á hann og síðan kemur löggan eftir það þá verður ekkert meira úr því, það er það sem ég man allavegana.“

Nánar aðspurt áréttaði vitnið að það hefði þegar nefndur atburður gerðist ályktað að brotaþoli hefði í greint sinn haft í hyggju að slá ákærða með hjólabrettinu og vísaði til þess að það hefði séð hann halda á því báðum höndum fyrir ofan hægri öxlina og að hann hefði því verið með slíka tilburði. Vitnið kvaðst hafa verið u.þ.b. 5 skrefum frá brotaþola og ákærða er þetta gerðist og bar að atgangur þeirra hefði gerst nærri girðingu vestan og norðan Landsbankahússins og því nærri göngustíg sem þar er, og nánar aðspurt kvaðst vitnið hafa séð ákærða sparka í brotaþola. Vitnið sagði að atgangur þessi í Brekkugötunni hefði varað í u.þ.b. 10 mínútur og sagði að þar á vettvangi hefðu þá verið áðurnefndur A svo og annar félagi þeirra, en einnig bróðir ákærða, og staðhæfði að í slagsmálunum hefðu ákærði og brotaþoli báðir fengið áverka.

Fyrir dómi var vitninu kynnt skýrsla þess hjá lögreglu, í nóvember 2016, þar sem það skýrði m.a. frá því að brotaþoli hefði ekki haft í hyggju að slá ákærða með hjólabrettinu í greint sinn og enn fremur að það hefði séð ákærða slá brotaþola með krepptum hnefa þannig að hann hafi fallið við, en það hefði ekki getað greint frá því hvar höggið og síðar sparkið hafi komið á líkama brotaþola, og loks að það hefði séð áverka í andliti brotaþola. Vitnið svaraði því til að nefnd atburðarás hefði rifjast betur upp fyrir því eftir því sem frá leið og því væri frásögn þess fyrir dómi réttari en samkvæmt skýrslu þess hjá lögreglunni. Fyrir dómi staðhæfði vitnið að í raun hefði brotaþoli í greint sinn hætt við að berja til ákærða með hjólabrettinu, en áréttaði að öðru leyti frásögn sína og kvaðst það í raun ekki hafa séð ákærða sparka í líkama brotaþola, a.m.k. ekki í andlitið, og áréttaði enn fremur að um gagnkvæm átök hefði verið að ræða.

Vitnið kvaðst hafa verið starfsfélagi ákærða á árinu 2018 og sagði að hann hefði þá spurst fyrir um hvort það ætlaði að gefa skýrslu fyrir dómi.

10. Vitnið G, sem er bróðir ákærða, gaf skýrslu þegar mál þetta var til rannsóknar hjá lögreglu. Var skýrsla hans tekin upp með hljóði og í mynd. Við aðalmeðferð málsins þann 24. maí og við framhald hennar þann 30. maí sl. var gert ráð fyrir að vitnið gæfi skýrslu fyrir dómi, en það reyndist ekki unnt vegna alvarlegra veikinda þess. Verður því, sbr. ákvæði 3. mgr. 111. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, stuðst við nefnda skýrslu vitnisins sem tekin var 20. febrúar 2017.

Í nefndri skýrslu skýrði vitnið frá atvikum máls með líkum hætti og hér að framan var rakið, að því er varðaði næturskemmtan og síðan samskipti félaga hans, vitnisins F, við strákahópinn á Ráðhústorgi, og sem hefði endað með því að einn þeirra hefði sparkað í bakið á vitninu. Í skýrslunni segir vitnið einnig frá því að bróðir hans, ákærði, og F hefðu orðið reiðir vegna þessa atviks, en að það hefði í framhaldi af því reynt að koma í veg fyrir að átök brytustu út. Vitnið skýrði jafnframt frá því að atburðarásin eftir þetta hefði verið mjög hröð.

Í lögregluskýrslunni skýrði vitnið frá því að einn af nefndum strákum hefði skyndilega tekið upp hjólabretti og sveiflað því í áttina að bróður hans, ákærða. Fram kom að vitnið hefði ekki séð brettið lenda í ákærða, en að það hefði ályktað að strákur þessi hefði verið líklegur til þess að láta það gerast. Vitnið skýrði frá því að vegna þessa hefði ákærði beygt sig niður, en síðan hefði það séð hann slá nefndan strák hnefahöggi í andlitið eða höfuðið. Nánar lýsti vitnið því að mögulega hefði ákærði slegið strákinn tvisvar í greint sinn, og bar að eftir barsmíðina hefði strákurinn riðað til hliðar, líkt því að hann væri að missa jafnvægið, en það hafi ekki séð hann falla á jörðina. Fram kom að vitnið hefði ekki séð ákærða sparka í strákinn.

Í skýrslu nefnds vitnis kom fram að við upphaf nefnds atburðar hafi það verið vestan Ráðhústorgs og móts við syðsta hluta Brekkugötu, og að á þeirri stundu hafi ákærði og nefndur strákur verið á gangbautinni þar á móti, nánar tiltekið nærri lágum steinvegg við lóðamörk Landsbankans.

Vitnið kvaðst ásamt fleirum strax hafa hlaupið til og gripið í taumana, en þannig hefði verið komið í veg fyrir frekari atgang milli ákærða og nefnds stráks.

Í skýrslu vitnisins kom fram að það hefði ekki séð áverkamerki á ákærða og nefndum strák eftir nefndan atgang. Að auki kom þar fram að vitnið hefði verið undir áhrifum áfengis, en einnig lyfja, og að það hefði ekki verið samkvæmt ráðleggingum sjúkrahúslækna.

11. Vitnið H-kvk-nf V-kvk-nf Í-kvk-nf læknir staðfesti fyrir dómi efni áðurrakins læknisvottorðs. Vitnið skýrði frá því að við komu brotaþola á slysadeildina umræddan morgun hefði hann verið með fjölda yfirborðsáverka á höfði, en verið rólegur og yfirvegaður í fasi. Vitnið bar að áverkar brotaþola hefðu getað samrýmst skýrri frásögn hans um að hann hefði mátt þola a.m.k. þrjú högg. Vitnið áréttaði að brotaþoli hefði þannig verið með áverkamerki í andliti á fleiri en einu svæði, en sagði að ekki hefði verið unnt að segja til um hvort höggin hefðu verið tvö eða þrjú eða jafnvel fleiri. Þá hefði ekki með öruggum hætti verið unnt að greina á milli barsmíðar og sparks, en að áverkamerkin hefðu á hinn bóginn ekki getað samrýmst því að þeir hefðu komið til af aðeins einni barsmíð.

Nánar lýsti vitnið því að brotaþoli hefði í greint sinn verið með opið sár á augnloki og á augnsvæðinu, þ.e. á kinninni neðan við vinstra augað, og enn fremur hafi hann verið með hrufl á vanga. Þá hafi hann verið mjög þreifiaumur yfir nefi og kinnbeini og með mar á framhandlegg og á olnboga, og loks hafi hann verið með brot á tönn. Að því er varðaði síðastnefnda áverkann bar vitnið að kvarnast hafi úr annarri framtönninni hægra megin í neðri góm og samhliða því hefði hann verið bólginn á annarri vörinni vinstra megin. Vitnið bar að við högg á vinstri vangann geti tennurnar skollið saman og þá með þeim hætti að kvarnaðist úr tönn hægra megin. Vitnið sagði að um ferskt tannbrot hafi verið að ræða, sem ekki hefði verið stórt um sig.

Vitnið lét það álit í ljós að ósennilegt hefði verið að greindir áverkar brotaþola hefðu komið til vegna falls, þó svo að það hefði ekki verið ómögulegt.

Vitnið bar að nefndir höfuðáverkar brotaþola hefðu verið alvarlegastir og staðfesti að hann hefði verið aðeins ruglaður á tímabili, en að ekki hefði verið um „lífshótandi áverka“ að ræða. Það var ætlan vitnisins að brotaþoli hefði náð sér á nokkrum vikum, en það kvaðst ekki hafa séð hann eftir nefnda skoðun.

Vitnið kvaðst ekki hafa greint að brotaþoli hefði verið undir neins konar vímuefnaáhrifum í greint sinn.

Lögreglumaðurinn S-kk-nf A-kk-nf staðfesti rannsóknarskýrslur fyrir dómi, þ. á m. myndamöppur og vettvangsmælingar.

IV.

Í máli þessu er ákærði m.a. ákærður fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás. Varðar sakarefnið það að ákærði hafi veist að X og, eins og segir í ákæru, „aðfaranótt laugardagsins 11. júní 2016, bakvið Landsbankann við Ráðhústorgið á Akureyri,“ slegið X tveimur hnefahöggum í andlitið svo að hann féll í jörðina og síðan sparkað í andlit hans með þeim afleiðingum sem lýst er í ákæru.

Af hálfu ákæruvalds er byggt á því að sekt ákærða sé sönnuð með eigin frásögn hans að nokkru, en einnig framburði brotaþola, vitna og áverkavottorði.

Ákærði neitar sök. Hann hefur þó viðurkennt að hafa slegið brotaþola hnefahöggi í andlitið en andmælt sakargiftum að öðru leyti. Um heimfærslu hefur ákærði krafist sýknu á refsiákvæði 2. mgr. 218. gr. hegningarlaganna, en þess í stað vísað til 217. gr., svo og m.a. viðeigandi ákvæða 70. gr., 74. gr. og 3. mgr. 218. gr. c í sömu lögum.

Málsatvikum er í aðalatriðum lýst í kafla II.3 hér að framan, en fyrir liggur að ákærði og brotaþoli þekktust ekki þegar fundum þeirra bar saman á Ráðhústorgi í greint sinn. Verður lagt til grundvallar að samskipti þeirra hafi í raun hafist eftir að félagar þeirra áttu í góðlátlegum atgangi, sem þó virðist hafa lokið með nokkrum titringi en þá án þess að nokkur bæri skaða af. Lagt verður til grundvallar að atvik máls hafi gerst að morgni dags þann 11. júní 2016, og þá eftir næturskemmtan ákærða og félaga hans og bróður á skemmtistöðum í miðbænum þá um nóttina, en á sama tíma hafi brotaþoli ásamt félögum sínum verið að leik á hjólabrettum á torginu.

Að virtum framburði ákærða og brotaþola verður lagt til grundvallar að samskipti þeirra hafi í raun hafist við mót Brekkugötu og Ráðhústorgs, og að ákærði hafi þá verið æstur, eftir að hafa firrst við skömmu áður vegna fyrrnefndra samskipta félaga þeirra. Óumdeilt er að ákærði var er þetta gerðist undir áhrifum áfengis, en brotaþoli án sýnilegra vímuáhrifa.

Við úrlausn málsins verður ekki horft fram hjá þeim tengslum sem voru með nefndum aðilum og vitnum, svo og því að sönnunarbyrðin um atvik, sem eru sakborningi í óhag, hvílir hjá ákæruvaldinu samkvæmt 108. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Að virtum gögnum, en ekki síst trúverðugu vætti vitnanna B, C, E og H, verður lagt til grundvallar að ákærði hafi haft frumkvæði að því að nefnd samskipti hófust með honum og brotaþola á bersvæði sunnarlega í Brekkugötunni, en þó nærri útibúi Landsbankans. Liggur að mati dómsins fyrir að er þetta gerðist hafi brotaþoli verið á leið úr miðbænum og því haft hjólabretti sitt meðferðis. Að virtum framburði nefndra vitna, en einnig að nokkru vitnisins F, verður ekki ráðið að brotaþoli hafi við nefndar aðstæður og þá með meðferð sinni á hjólabrettinu valdið því að ákærði varð fyrir geðshræringu eða að honum hafi staðið sérstök ógn af brotaþola.

Að mati dómsins er sannað með játningu ákærða, sem stoð hefur í framburði vitna og læknisvottorði, að ákærði sló brotaþola einu hnefahöggi í andlitið við lýstar aðstæður.

Með vætti vitna er að áliti dómsins einnig nægjanlega sannað að þrátt fyrir að atgangur ákærða og brotaþola hafi varað í skamman tíma hafi þeir færst úr stað um nokkra metra og endað nærri steyptum garðvegg við Brekkugötu 4 og þannig norðvestan við húsnæði nefnds útibús. Að virtum trúverðugum framburði vitnanna B, C og E, en einnig staðfestu læknisvottorði, er að áliti dómsins eigi varhugavert að telja sannað að ákærði hafi undir lok nefnds atgangs sparkað í andlit ákærða. Að virtri neitun ákærða, vætti vitna og nefndum gögnum þykir hins vegar ekki sannað að ákærði hafi slegið brotaþola öðru hnefahöggi í andlitið. Ber því að sýkna ákærða af þeim verknaði.

Að virtum áðurnefndum gögnum og vitnisburðum svo og hinu staðfesta læknisvottorði þykir ekki varhugavert að telja sannað að lýst háttsemi ákærða hafi valdið þeim andlitsáverkum og tannbroti sem lýst er í ákæru. Þykir heldur ekkert marktækt hafa komið fram í málinu um að brotaþoli hafi hlotið nefndan áverka af öðrum ástæðum en af árásarverknaði ákærða í greint sinn. Í ljósi verknaðaraðferðar og þeirra afleiðinga sem hlutust af framangreindu athæfi ákærða telst brot hans varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20/1991.

V.

1. Ákærði, sem er fæddur árið 1983, hefur samkvæmt vottorði sakaskrár ríkisins ekki áður gerst sekur um refsiverða háttsemi.

Ákærði hefur í máli þessu gerst sekur um alvarlega líkamsárás. Við ákvörðun refsingar verður litið til þessa, sbr. 1. og 3. tl. 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Til málsbóta fyrir ákærða verður m.a. litið til þess að hann játaði við alla meðferð málsins að hluta sakargiftir og lýsti jafnframt yfir iðran. Þá verður ekki litið fram hjá því að lögreglurannsókn, ákærumeðferð og dómsmeðferð hefur dregist verulega án þess að ákærða verði þar kennt um, sbr. að því leyti ákvæði 3. mgr. 18. gr. og 2. mgr. 53. gr. laga nr. 88/2008 og 6. gr. mannréttindasáttmála Evrópu, sbr. lög nr. 62/1994 og 70. gr. stjórnarskrárinar nr. 33/1944, eins og skipaður verjandi ákærða vísaði til við munnlega málflutning.

Að öllu ofangreindu virtu þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin tveggja mánaða fangelsi. Eftir atvikum þykir fært að fresta fullnustu refsingarinnar og skal hún niður falla að tveimur árum liðnum frá uppkvaðningu dómsins að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22, 1955.

2. Með hliðsjón af málsúrslitum, en einnig m.a. í ljósi þess að málið var endurflutt svo og með vísan til 1. mgr. 235. gr. laga nr. 88/2008 verður ákærði dæmdur til að greiða hluta sakarkostnaðar, þar með talinn hluta málsvarnarlauna skipaðs verjanda síns, en að auki ber að dæma ákærða til að greiða laun tilnefnds verjanda síns á rannsóknarstigi málsins, eins og nánar greinir í dómsorði. Nefnd laun eru ákveðin að meðtöldum virðisaukaskatti. Að öðru leyti greiðist sakarkostnaður úr ríkissjóði, en samkvæmt gögnum var sakarkostnaður ákæruvalds enginn í máli þessu.

Af hálfu ákæruvaldsins fór E-kk-nf Þ-kk-nf, fulltrúi lögreglustjóra, með málið.

Ó-kk-nf Ó-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan. Dómarinn tók við málinu samkvæmt bréfi dómstólasýslunnar þann 21. febrúar sl.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði, S-x-x P-x-x H-x-x, sæti fangelsi í tvo mánuði en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún niður falla að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dómsins að telja, haldi hann almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði 2/3 hluta málsvarnarlauna skipaðs verjanda síns, S-kk-ef G-kk-ef lögmanns, við seinni meðferð málsins fyrir dómi, en 1/3 hluti launa hans greiðist úr ríkissjóði. Í heild ákvarðast laun lögmannsins í nefndum þætti málsins 437.410 krónur. Þá greiði ákærði laun tilnefnds verjanda síns, A-kvk-ef S-kvk-ef, þáverandi lögmanns, á rannsóknarstigi málsins að fjárhæð 98.580 krónur.

Annar kostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, S-kk-ef G-kk-ef lögmanns, við fyrri meðferð málsins fyrir dómi, 342.550 krónur.