S-712/2021

Mál þetta, sem dómtekið var 3. júní 2021, er höfðað með ákæru, útgefinni af héraðs-saksóknara 4. febrúar sama ár, á hendur Í-kk-þgf E-kk-þgf G-kk-þgf, kt. [...], [...], [...], „[fyrir] eftirgreind hegningarlagabrot:

I.

Brot gegn valdstjórninni, með því að hafa mánudaginn 27. janúar 2020, í Flugstöð Leifs Eiríkssonar á Keflavíkurflugvelli og lögreglubifreið númer [...] sem var á leið frá flug-stöðinni að lögreglustöðinni við Hringbraut 130 í Keflavík, ítrekað hótað lögreglu-mönnum nr. A, B, C, D og E lífláti og líkamsmeiðingum er lögreglumennirnir voru við skyldustörf.

Telst þetta varða við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

II.

Líkamsárás, með því að hafa aðfararnótt sunnudagsins 23. febrúar 2020 á skemmti-staðnum Sólon, Bankastræti 7 a í Reykjavík, veist að F, kt. [...], skallað hann, tekið hann kverkataki og slegið hann í andlit með krepptum hnefa nokkrum sinnum, allt með þeim afleiðingum aðhann hlaut skurð á höfði, roða í augum og eymsli í hægri kjálka.

Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkröfur:

Af hálfu F, kt. [...], er þess krafist að ákærða verði gert að greiða honum kr. 1.000.000 með vöxtum skv. 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 23. febrúar 2020 til þess dags er bótakrafa er kynnt fyrir ákærða, en að mánuði liðnum frá birtingu bótakröfu er krafist dráttarvaxta skv. 1. mgr. 6. gr. sömu laga til greiðsludags. Þess er einnig krafist að ákærða verði gert að greiða málskostnað að mati dómsins eða samkvæmt síðar framlögðum málskostnaðarreikningi. Kröfuhafi er ekki virðisaukaskattskyldur.“

Ákæruvaldið gerir sömu dómkröfur og greinir í ákæru. Bótakrefjandi gerir sömu kröfu um miskabætur og vexti og greinir í ákæru en krafist er málskostnaðar að skaðlausu að mati dómsins. Ákærði játar sök samkvæmt I. ákærulið en neitar sök og hafnar bóta-skyldu samkvæmt II. ákærulið. Ákærði krefst þess aðallega að hann verði sýknaður af II. ákærulið og dæmdur til vægustu refsingar vegna I. ákæruliðar og refsingin verði skil-orðsbundin. Til vara krefst ákærði vægustu refsingar ef hann verður sakfelldur fyrir báða ákæruliðina og að refsingin verði skilorðsbundin. Ákærði krefst þess aðallega að einka-réttarkröfu verði vísað frá dómi, en til vara að hún verði stórlega lækkuð. Þá krefst hann hæfilegra málsvarnarlauna að mati dómsins til handa skipuðum verjanda sem greiðist úr ríkissjóði.

B.

Málsatvik:

Verknaðarlýsing samkvæmt I. ákærulið er ágreiningslaus og ákærði játar sök vegna þess ákæruliðar. Að því virtu er skírskotað til ákæru um lýsingu á þeim málsatvikum, sbr. 4. mgr. 183. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Hvað varðar málsatvik samkvæmt II. ákærulið þá var samkvæmt frumskýrslu 23. febrúar 2020 óskað eftir aðstoð lögreglu klukkan 03:49 sömu nótt vegna meintrar líkams-árásar á veitingastaðnum Sólon, Bankastræti 7 a, Reykjavík. Þegar lögreglumenn voru á leið á staðinn bárust upplýsingar um að meintur gerandi væri farinn og hann hefði gengið í vesturátt, áleiðis að Lækjartorgi. Þá bárust einnig upplýsingar um að tilkynnandi fylgdi hinum meinta geranda eftir og hann væri á sama tíma í símasambandi við lögreglu. Lögreglumenn urðu varir við tilkynnanda og meintan geranda stuttu síðar á leið niður eftir Bankastræti. Stöðvuðu lögreglumenn för þeirra stuttu síðar á Lækjartorgi þar sem rætt var við þá í aðskildu lagi. Meintur gerandi reyndist vera ákærði og var hann með áverka á höfði og kvaðst hann hafa dottið einhverju áður. Gaf hann nánari skýringar á för sinni niður Bankastræti og kannaðist ekki við að hafa ráðist á mann á téðum veitinga-stað. Þá brást ákærði illa við þegar lögreglumaður ætlaði að mynda fyrrgreindan áverka. Lögreglumenn ræddu einnig við F, hér eftir nefndur brotaþoli, auk þess sem rætt var við nokkur vitni sem gáfu sig fram. Meðal þess sem kom fram var að ráðist hefði verið með ofbeldi á brotaþola þar sem hann var staddur á salerni fyrrgreinds veitingastaðar, meðal annars að hann hefði verið kýldur og skallaður. Þá voru nokkrir sem rætt var við sem nefndu nafn ákærða sem meintan geranda í þeim atvikum. Ákærða var leyft að fara sína leið þegar búið var að ræða við hann og þá var brotaþola í framhaldi ekið á bráðamóttöku Landspítalans.

Meðal rannsóknargagna er mynd- og hljóðupptaka úr búkmyndavél lögreglumanns sem var í samskiptum við ákærða og brotaþola umrædda nótt á Lækjartorgi. Á upptök-unni kemur meðal annars fram að brotaþoli í samskiptum við lögreglu viti ekki hvort hann hafi farið í rot, hvernig hafi verið ráðist á hann, hvort það hafi verið hnefahögg eða skalli en höggin hafi verið nokkur. Þá heyrist hann greina frá því að maður í rauðri flík hafi komið við sögu sem gerandi. Á upptökunni sést einnig þar sem tveir lögreglumenn ræða við ákærða álengdar þar sem hann er í rauðri peysu og heldur á dökkri yfirhöfn. Sést lögreglumaðurinn með búk mynd vélina færa sig að ákærða og hinum lögreglumönn-unum. Þá sést og heyrist meðal annars á upptökunni þar sem lögregla óskar eftir að taka ljósmynd af enni ákærða en hann virðist vera ófús til þess. Í þeim samskiptum heyrist og sést þar sem ákærði segist ekki skilja hvers vegna myndataka sé nauðsynleg, hann hafi einungis dottið og ekki verið að gera neitt af sér. Þá kemur fram síðar í upptökunni þar sem ákærði samþykkir að lokum með semingi myndatöku á framanvert andlit sem gerð var með sömu búkmyndavél. Á upptökunni er hins vegar ekki unnt að sjá áverka eða blóð á enni og er það vegna slakra myndgæða og/eða ónógs birtustigs. Enn fremur koma fram á upptökunni samskipti lögreglu við þrjú vitni sem lýstu meintum atvikum o. fl.

Brotaþoli mætti 26. febrúar 2020 á lögreglustöð og gaf kæruskýrslu. Greindi hann frá atvikum umrædda nótt, eins og þau horfðu við honum, meðal annars að hann hefði verið skallaður, tekinn hálstaki og sleginn endurtekið í andlitið á salerni veitingastaðarins af manni sem hann þekkti ekki og kom óvænt aftan að honum. Þá nefndi hann nafn ákærða sem ætlaðan geranda en þær upplýsingar hafði brotaþoli frá öðrum.

Ákærði gaf skýrslu á lögreglustöð með réttarstöðu sakbornings 30. apríl 2020, að viðstöddum tilnefndum verjanda. Ákærði neitaði sök, kannaðist við að hafa verið á um-ræddum veitingastað téða nótt en þvertók fyrir að hafa ráðist á nokkurn mann þar inni. Kvaðst ákærði vera hafður fyrir rangri sök og að honum væri ruglað saman við einhvern annan mann.

Við rannsókn málsins, á tímabili frá 1. apríl 2020 til 19. maí sama ár, voru teknar símaskýrslur af fjórum vitnum, G, H, I og Í, og greindu vitnin frá atvikum eins og þau horfðu við þeim, meðal annars hvernig meint ofbeldi hefði átt sér stað, hvar og hvenær og hvernig meintur gerandi leit út. Þá greindu vitnin frá því, að frátalinni Í, að þau hefðu séð lögreglu ræða við meintan geranda á Lækjartorgi.

Meðal rannsóknargagna er ljósmynd sem lögreglu barst fyrir tilstilli brotaþola frá stúlku sem var í fylgd með honum. Myndin sýnir greinilega ákærða þar sem hann var staddur í Bankastræti klæddur í rauða peysu innan undir dökkri yfirhöfn.

Meðal rannsóknargagna er vottorð J læknis, dags. 11. maí 2020, þar sem greinir meðal annars að brotaþoli hafi komið á slysa- og bráðadeild fyrrgreinda nótt klukkan 04:30. Hann hefði verið með roða í augum og skurð á höfði.

Einnig er meðal rannsóknargagna vottorð K læknis, dags. 18. apríl 2020, þar sem greinir meðal annars að brotaþoli hafi að kvöldi 24. febrúar sama ár leitað á Læknavaktina vegna viðbótareinkenna eftir meinta líkamsárás. Í vottorðinu greinir meðal annars að brotaþoli hafi við læknisskoðun verið með eymsli í hægri kjálka.

C.

Skýrslur fyrir dómi:

1.

Varðandi I. ákærulið kvaðst ákærði játa sök en tók fram að hann hefði verið illa fyrir kallaður þegar hann var í samskiptum við lögreglu. Hann myndi hins vegar ekki vel eftir þeim atvikum vegna áfengisneyslu. Engin meining hefði verið á bak við hótanirnar og hann hefði síðar beðist afsökunar á þeim.

Varðandi II. ákærulið kvaðst ákærði neita sök og bar meðal annars um að hafa téða nótt verið í miðborginni að skemmta sér ásamt fleira fólki, þar á meðal L, vinkonu sinni. Hann hefði verið undir áhrifum áfengis. Ákærði kvaðst hafa verið inni á veitingastaðnum Sólon. Hann hefði að mestu verið í fylgd með L og öðru fólki sem þau voru með og þau verið á efri hæð staðarins þar sem var dansgólf. Þau hefðu einnig verið á þeirri hæð staðarins þar sem gengið var inn. Þá hefði hann að einhverju marki vikið frá hópnum og farið niður á neðstu hæðina til að nota salernið. Þau hefðu verið frekar stuttan tíma inni á staðnum. Ákærði kvaðst ekki kannast við að hafa lent í neinum átökum þar inni og ekki að hann hefði veist að brotaþola eins og honum væri gefið að sök samkvæmt ákæru. Hann kvaðst ekki hafa átt nein samskipti við brotaþola inni á staðnum og meint atvik samkvæmt ákæru væru honum óviðkomandi. Ákærði kvaðst ekki minnast þess að hafa hitt brotaþola nema í tengslum við það þegar ákærði datt fyrir utan veitingastaðinn eða á leiðinni þaðan í átt að Lækjartorgi. Ákærði hefði verið eltur af hópi manna, brotaþola og félögum hans, en honum hefði fundist það óþægilegt og farið að hlaupa frá þeim. Hann hefði í tengslum við það dottið fram fyrir sig og fengið áverka á enni við það fall. Ákærði kvaðst hins vegar ekki hafa fengið þann áverka við að skalla brotaþola enda hefði hann ekki verið þar að verki. Ákærði kvaðst vera hafður fyrir rangri sök og að brotaþoli og félagar hans hefðu farið mannavillt umrædda nótt. Ákærði kvaðst kannast við að hafa um nóttina talað við lögreglu á Lækjartorgi og að honum hefði ekki verið vel við að lögregla tæki af honum ljósmynd. Honum hefði fundist sú myndataka furðuleg í ljósi þess að það voru strákar að veita honum eftirför í greint skipti.

2.

Brotaþoli bar meðal annars um að hafa verið að skemmta sér í miðborginni og farið á veitingastaðinn Sólon. Hann hefði ásamt tveimur félögum sínum, G og H, farið á salerni í kjallara staðarins. Þar hefði hann gefið sig á tal við tvær stúlkur inni á kvennasalerni uns hann hefði allt í einu fundið að potað var í öxlina á honum. Hann hefði snúið sér við en þá verið skallaður í andlitið. Hann hefði vankast við höggið en gerandinn því næst tekið hann hálstaki aftan frá og haldið honum læstum að sér. Gerandinn hefði einnig kýlt hann endurtekið hnefahögg í andlitið samhliða því að draga hann fram á gang á meðan hann var fastur í fyrrgreindu hálstaki. Brotaþoli kvaðst telja að hnefahöggin hefðu verið um tólf talsins en hann hefði fljótlega misst rænu en það aðeins varað í skamman tíma. Gerandinn hefði skyndilega hætt og farið í burtu en brotaþoli legið á eftir og verið blóðugur eftir árásina.

Brotaþoli kvaðst hafa orðið var við gerandann stuttu fyrir líkamsárásina þegar hann fór inn á kvennasalernið. Hann hefði séð hann vera þar inni vera að nota klósettið en ekki átt nein samskipti við hann. Þá hefðu þeir ekki þekkst fyrir. Hann hefði séð að gerandinn var sá hinn sami og fyrrgreindur maður sem hann sá. Vísaði hann til þess að hann hefði séð framan í hann og tekið eftir því hvernig hann var klæddur, einkum að hann var í rauðri peysu. Þá hefði brotaþoli strax á eftir árásina heyrt frá einhverjum nálægum að gerandinn héti Í-kk-nf. Upplýsingar um nafn gerandans hefðu því komið fram strax í kjölfar árásarinnar. H og G hefðu meðal annarra verið nálægir þegar hún átti sér stað og þeir ásamt fleirum hlúð stuttlega að brotaþola en síðan farið á eftir gerandanum.

Brotaþoli hefði fljótlega eftir árásina risið á fætur og farið á eftir H og G. Hann hefði hins vegar mætt þeim í stiganum vera að koma til baka. Þeir hefðu þá verið búnirað vera í einhverjum samskiptum við félaga gerandans út af því sem gerðist en fengið neikvæð viðbrögð. Þeir þrír hefðu síðan farið saman upp og orðið þess áskynja að gerandinn var að fara út af staðnum. Þeir hefðu farið á eftir honum og brotaþoli hringt í Neyðarlínu til að fá samband við lögreglu. Einnig hefði brotaþoli reynt að fá aðstoð frá dyravörðum en þeir hefðu ekki viljað aðhafast þar sem gerandinn var kominn út af staðnum. Gerandinn hefði í framhaldi gengið í áttina frá þeim sem leið lá niður Bankastræti. Þeir hefðu farið á eftir honum og á meðan hefði brotaþoli verið í símasambandi við lögreglu. Í símtalinu hefði hann fengið upplýsingar um að lögreglubifreið væri nálæg í Lækjargötu. Þá hefði gerandinn byrjað að hlaupa frá þeim, þar sem hann var staddur neðarlega í Bankastræti, og sem leið lá í áttina að Lækjartorgi. Brotaþoli hefði gert vart við sig með því að veifa til lögreglu og það leitt til þess að lögreglumenn fóru á eftir gerandanum. Hann hefði síðan numið staðar stuttu síðar á Lækjartorgi við spilasal Háspennu þar sem lögreglan hefði haft afskipti af honum.

Brotaþoli kvaðst aldrei hafa misst augsýn af geranda eftir að hann sá hann eftir árás-ina uns lögreglan hafði afskipti af honum í fyrrgreint skipti. Hann hefði verið með sama útlit og klæðnað og maðurinn sem réðst á hann á salerninu, auk þess að vera með blóð á enninu og að reyna að komast í burtu frá þeim. Þá kvaðst brotaþoli ekki hafa orðið var við að maðurinn dytti á leiðinni. Í huga brotaþola væri enginn vafi að um væri að ræða sama mann og þann sem réðst á hann. Brotaþoli kvaðst hafa farið á bráðamóttöku síðar um nóttina, auk þess að leita sér læknisaðstoðar síðar hjá Læknavaktinni vegna verkja í andliti. Þá hefðu atvikin haft áhrif á hann andlega með tilteknum hætti.

3.

Vitnið I bar meðal annars um að hafa verið í fylgd með brotaþola umrædda nótt. Þeir hefðu meðal annars verið á fyrrgreindum veitingastað. Vitnið hefði verið statt á neðstu hæð staðarins hjá salernum og séð þegar ráðist var á brotaþola þar inni. Nánar tiltekið kvaðst vitnið hafa séð þegar gerandi skallaði brotaþola í höfuðið, tók í hann og kýldi hann þremur eða fjórum höggum. Vitnið kvaðst hins vegar ekki hafa séð að brotaþoli væri tekinn kverkataki. Vitnið kvaðst hafa séð hver gerandinn var og í framhaldi farið á eftir honum. Vitnið og félagar hans hefðu náð að tracka hann og fylgja honum eftir. Gerandinn hefði verið einn á ferð og verið að reyna að komst í burtu og vitað að þeir væru að fara að kalla til lögreglu. Gerandinn hefði gengið niður Bankastræti í átt að Lækjartorgi og þeir hefðu fylgt honum eftir. Vitnið kvaðst ekki hafa séð gerandann detta á leiðinni. Þeir hefðu allan tímann verið nokkra metra frá honum og gætt þess að missa ekki sjónar af honum. Lögreglan hefði stöðvað för mannsins stuttu síðar og rætt við hann á Lækjartorgi. Vitnið kvaðst ekki vera í neinum vafa um það að sá maður sem réðst á brotaþola á salerninu var sá maður sem vitnið fylgdi eftir og lögregla stöðvaði í fyrrgreint skipti.

4.

Vitnið H bar meðalannars um að hafa, ásamt brotaþola og fleirum, verið að skemmta sér á umræddum veitingastað téða nótt. Vitnið, brotaþoli og G hefðu farið saman á neðstu hæð staðarins til að nota á salerni. Vitnið hefði verið að bíða eftir F fyrir utan salernin og fleira fólk verið nálægt. Vitnið hefði á þeim tíma snúið baki í salernin en orðið var við múgæsing í kringum sig. Fólk hefði byrjað að tala hærra og að einhver kallaði slagur. Vitnið hefði snúið sér við og séð geranda með brotaþola í hálstaki. Gerandinn hefði staðið yfir brotaþola og kýlt hann alla vega tvisvar í höfuðið. Höggin hefðu lent í andlitinu fyrir ofan nefið. Brotaþoli hefði lítið getað varið sig og í framhaldi hefði gerandinn sleppt takinu og farið. Vitnið kvaðst ekki hafa séð hvort brotaþoli var skallaður en brotaþoli hefði greint honum frá því eftir á. Brotaþoli hefði verið vankaður og vitnið og fleiri gefið sig að honum. Þá kvaðst vitnið hafa heyrt fólk í kringum sig tala um að gerandinn héti Í-kk-nf. Vitnið hefði því strax vitað um nafnið á honum. Vitnið kvaðst í framhaldi hafa farið upp á næstu hæð fyrir ofan til að reyna að hafa uppi á gerandanum. G hefði fylgt honum þar upp. Þeir hefðu gefið sig að félögum gerandans en fengið neikvæð viðbrögð af þeirra hálfu og hörfað frá þeim. Á sama tíma hefði brotaþoli komið blóðugur til þeirra og þeir séð að gerandinn var kominn út af veitingastaðnum og stóð þar fyrir utan. Vitnið hefði ekki verið í neinum vafa um það að um var að ræða sama mann. Hann hefði séð hver var að verki þegar ráðist var á brotaþola á salerninu, og útlit og klæðnaður þess sem var fyrir utan staðinn passaði alveg við gerandann.

Vitnið hefði ásamt félögum sínum farið út af staðnum samhliða því að reyna að fá hjálp frá dyravörðum. Þeir hefðu hins vegar fengið þau svör frá dyravörðunum að þeir gætu ekkert gert þar sem gerandinn væri kominn út af staðnum. Brotaþoli hefði hringt í Neyðarlínuna og fengið samband við lögreglu. Vitnið kvaðst halda að þeir hefðu eitthvað verið búnir að ræða við manninn fyrir utan staðinn og hann verið með blóð á enninu á þeim tíma. Gerandinn hefði síðan byrjað að ganga frá þeim niður Bankastræti. Þeir hefðu fylgt honum eftir og brotaþoli allan tímann á meðan verið í símasambandi við lögreglu. Gerandinn hefði ekki dottið á leiðinni. Þeir hefðu orðið varir við lögreglu stuttu síðar við Stjórnarráðið og bent þeim á gerandann. Lögregla hefði farið á eftir honum og rætt við hann á Lækjartorgi.

5.

Vitnið G bar meðal annars um að hafa verið í för með brotaþola, I og H í umrætt skipti á téðum veitingastað. Þeir hefðu farið á salernið á neðstu hæð staðarins og vitnið og H verið að spjalla saman þar fyrir utan. Vitnið kvaðst allt í einu hafa orðið var við að maður inni á salerni var með annan mann í höfuðlás, nánar tiltekið með því að taka utan um háls mannsins þannig að höfuðið á honum var í olnbogabótinni. Vitnið hefði stuttu síðar áttað sig á því að sá maður sem var haldið með þessum hætti var félagi hans, brotaþoli. Þá hefði hann verið með skurð á enninu. Vitnið kvaðst ekki hafa séð að brotaþoli væri skallaður og þá hefði hann ekki séð nein högg. Gerandinn hefði í framhaldi farið frá þeim og upp stigann. Vitnið kvaðst hafa séð útlit gerandans, fatnað og andlit. Vitnið kvaðst hafa farið stuttu síðar á eftir gerandanum og H fylgt á eftir og talað við hann á hæðinni fyrir ofan og spurt af hverju hann hefði verið að ráðast á brotaþola. Gerandinn hefði hins vegar ekki viljað kannast við neitt slíkt. Vitnið hefði hins vegar séð hann með blóð á enninu þegar talað var við hann, auk þess sem hann sá að um var að ræða sama mann og hafði ráðist á brotaþola. Félagar gerandans hefðu á sama tíma komið að þeim og ekki verið vingjarnlegir. Vitnið og H hefðu því farið niður til brotaþola en þeir komið saman upp aftur. Vitnið hefði á þeim tíma séð að gerandinn var á leið út af staðnum. Þeir hefðu farið á eftir gerandanum en hann reynt að forðast þá. Um hefði verið að ræða sama mann og hann var búinn að tala við áður. Á meðan hefði brotaþoli verið í símasambandi við lögreglu sem hefði stuttu síðar komið og talað við gerandann.

6.

Vitnið Í bar meðal annars um að hafa verið stödd inni á umræddu salerni. Hún hefði verið búin að ræða við brotaþola þar inni í stuttan en þau hefðu ekki þekkst fyrir. Allt í einu hefði ókunnugur maður komið þar inn og upp úr þurru ráðist á brotaþola sem hefði reynt að bera hönd fyrir höfuð sér. Atvikin hefðu gerst mjög hratt og gerandinn verið farinn á brott stuttu síðar. Vitnið kvaðst ekki vita hver var að verki eða gera sér grein fyrir útliti geranda. Árásin hefði litið illa út og komið illa við vitnið. Vitnið kvaðst ekki hafa séð árásina mjög vel en kvaðst muna eftir því að gerandinn kýldi brotaþola endurtekið og kvaðst hún nánar aðspurð muna eftir að eitt af höggunum lenti í andlitinu. Vitnið kvaðst ekki hafa séð gerandann taka brotaþola hálstaki né heldur að hann hefði skallað hann. Fólk hefði í framhaldi flykkst að og kvaðst vitnið halda að einhverjir af þeim sem þar voru hefðu farið á eftir gerandanum.

7.

Vitni, lögreglumaður nr. M, gerði grein fyrir aðkomu lögreglu að málinu umrædda nótt. Vitnið bar meðal annars um að tilkynnandi hefði verið í símasambandi við fjar-skiptamiðstöð lögreglu á meðan meintum geranda var fylgt eftir. Lögregla hefði rætt við meintan geranda stuttu síðar á Lækjartorgi og það reynst vera ákærði. Það hefði verið gert með þeim hætti að aðskilja hann frá brotaþola. Ákærði hefði verið einn á ferð og hann virst vera ófús að tala við lögreglu og verið mótfallinn því að tekin væri mynd af áverka sem hann var með á andliti. Ákærði hefði talað um að vera á leið á skemmtistað og að hann væri hræddur þar sem einhver væri að veita honum eftirför. Vitnið kvaðst hafa rætt við brotaþola og fólk sem var með honum í för og þau bent á ákærða sem meintan geranda. Brotaþoli hefði verið ölvaður en í grófum dráttum munað eftir hvað gerðist.

Vitni, lögreglumaður nr. N, gaf skýrslu símleiðis en mundi ekki vel eftir atvikum. Vitnið kvaðst hafa beðið um leyfi fyrir því að taka mynd af manni sem höfð voru afskipti af á Lækjartorgi. Viðkomandi maður hefði ekki brugðist vel við því. Einhverjir áverkar hefðu verið á enni mannsins og það verið ástæðan fyrir því að lögregla vildi taka ljós-myndina. Vitni kvaðst ekki geta lýst áverkanum betur. Myndatakan hefði í framhaldi verið gerð með búkmyndavél lögreglu.

Vitni, lögreglumaður nr. O, gaf skýrslu símleiðis en mundi ekki eftir umræddum atvikum.

8.

Vitnið, J læknir, gaf skýrslu símleiðis og staðfesti og gerði nánar grein fyrir fyrrgreindu læknisvottorði sem hún gaf út.

Vitnið, K læknir, gaf skýrslu símleiðis og staðfesti og gerði nánar grein fyrir fyrrgreindu læknisvottorði sem hann gaf út.

9.

Vitnið, L, bar meðal annars um að hafa verið í för með ákærða og fleira fólki umrædda nótt en hún og ákærði hefðu þekkst fyrir. Hún hefði verið að halda upp á afmælið sitt og þau hefðu meðal annars verið á veitingastaðnum Sólon. Vitnið kvaðst aðallega hafa verið, ásamt fleirum, á dansgólfinu á efri hæð staðarins. Ákærði hefði verið með þeim einhvern hluta tímans en ekki allan tímann. Hún kvaðst ekki hafa orðið vitni að neinu sem gerðist á salerni staðarins. Vitnið kvaðst hafa orðið vör við ákærða eftir að hún var komin út af staðnum. Hann hefði þá verið að hlaupa í áttina að lögreglu. Vitnið kvaðst í aðdraganda skýrslugjafar fyrir dómi hafa verið beðin af hálfu ákærða um að bera um atvik með tilteknum hætti fyrir dómi sem hún kvaðst telja að væri ekki sannleikanum samkvæmt og kvaðst vitnið ekki vilja taka þátt í því.

D.

Niðurstöður:

Ákærði hefur játað skýlaust fyrir dómi þá háttsemi sem honum er gefin að sök sam-kvæmt I. ákærulið og er játningin studd sakargögnum. Ákærði ber refsiábyrgð þótt brotið hafi verið framið í ölæði, sbr. 17. gr. almennra hegningarlaga. Verður ákærði því sak-felldur fyrir brot samkvæmt I. ákærulið og varðar það við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga.

Ákærði neitar sök samkvæmt II. ákærulið og kveðst hafður fyrir rangri sök þar sem hann hafi ekki verið að verki. Hvað varðar meinta líkamsárás sem slíka þá hefur brotaþoli greint frá því að hafa verið skallaður í andlitið, auk þess að vera tekinn hálstaki og endur-tekið verið kýldur hnefahöggum í andlitið á meðan honum var haldið. Framburður brota-þola um að hann hafi verið skallaður í andlitið samrýmist vætti I sem bar um að hafa séð þegar brotaþoli var skallaður í andlitið. Framburður brotaþola um að hann hafi verið tekinn háls taki samrýmist vætti vitnanna H og G sem báru um hið sama. Einnig samrým-ist framburður brotaþola um endurtekin hnefahögg í andlit vætti vitnanna I og H sem báru um hið sama. Þá samrýmist hið síðastnefnda einnig vætti vitnisins Í sem bar um endurtekin högg og að eitt þeirra hefði að minnsta kosti lent í andliti þess sem varð fyrir árásinni. Telst því sannað að brotaþoli var skallaður í andlitið og honum haldið í hálstaki á meðan hann var sleginn hnefahöggum nokkrum sinnum í andlitið. Ekki eru efni til að gera greinarmun á hálstaki og kverkataki í framangreindu tilliti, sbr. orðalag ákæru.

Hvað varðar áverka af líkamsárásinni þá liggur fyrir að brotaþoli leitaði á bráðamót-töku síðar sömu nótt. Samkvæmt fyrrgreindu vottorði og vætti læknisins J telst sannað að brotaþoli hlaut í greint skipti skurð á höfði og roða í augum sem rekja má til líkams-árásarinnar. Þá telst sannað samkvæmt vottorði og vætti læknisins K-kk-nf brotaþoli hlaut eymsli í hægri kjálka sem rekja má til líkamsárásarinnar.

Ágreiningslaust er að ákærði og brotaþoli voru inni á veitingastaðnum Sólon um-rædda nótt. Þá er ágreiningslaust að sá maður sem brotaþoli og félagar hans, I, H og G, veittu eftirför frá umræddum veitingastað, eftir að þeir voru komnir þaðan út, er sami maður og lögregla hafði afskipti af á Lækjartorgi stuttu síðar. Brotaþoli kvaðst vera alveg viss um að það var ákærði sem réðst á hann. Kvaðst hann hafa séð framan í hann þegar hann var skallaður og hvernig hann var klæddur, meðal annars að hann hefði verið í rauðri peysu. Hið sama kom að mestu fram hjá vitnunum I, H og G sem kváðust vera alveg vissir að um væri að ræða sama mann út frá útliti og klæðnaði mannsins. Einnig bar þeim öllum saman um að hann hefði verið með áverka eða blóð á enninu inni á eða fyrir utan veitingastaðinn í framhaldi af líkamsárásinni. Þá hefði ákærði leitast við að komast í burtu. Þessu til viðbótar kom fram hjá brotaþola og vitninu H að nafn ákærða, Í-kk-nf, hefði strax borið á góma eftir líkamsárásina af nálægu fólki. Framburður brotaþola hefur verið einlægur og hóf stillur og í öllum aðalatriðum verið trúverðugur og hefur því mikið gildi fyrir úrlausn málsins. Hið sama á við um framburði fyrrgreindra vitna.

Ljóst er að ákærði var í rauðri peysu umrædda nótt. Þá bendir allt til þess að hann hafi í greint sinn verið með einhvers konar áverka eða blóð á höfði þegar lögregla hafði afskipti af honum. Er það í raun ágreiningslaust og ákærði sjálfur borið um það þótt myndefni í málsgögnum sýni það ekki með skýrum hætti. Ákærði er einn til frásagnar um að hann hafi dottið á leiðinni. Að mati dómsins er sennilegri skýring á áverkanum eða blóðinu á enninu sú að það hafi komið til eftir að hann veittist að brotaþola inni á staðnum með því að skalla hann. Þá ber og að líta til þess að vitni, lögreglumaður nr. M, bar um það að ákærði hefði virst vera ófús að ræða við lögreglu og heimila myndatöku af áverkanum. Hið sama kom fram að hluta í vætti lögreglumanns nr. N, auk þess sem þessi samskipti koma greinilega fram í mynd- og hljóðupptöku lögreglu úr búkmyndavél sem spiluð var við aðalmeðferð málsins. Eru atvik þessi og samskipti af þeim toga að þau eru til þess fallin að varpa sök á ákærða og gera hann ótrúverðugan. Að mati dómsins bendir allt til þess að ákærði hafi verið að koma sér frá brotaþola og félögum hans út af því sem á undan var gengið inni á veitingastaðnum og hann hafi af sömu ástæðu ekki viljað afskipti lögreglu. Þessu til viðbótar verður ekki litið fram hjá því að vitnið L bar um það fyrir dómi að ákærði hefði leitast við að fá hana til að bera um atvik málsins með tilteknum hætti sem hún kvaðst telja að væri ekki sannleikanum samkvæmt. Ákærði hefur þannig í öllum aðalatriðum verið ótrúverðugur í framburði sínum um atvik máls og verður því ekki á honum byggt í málinu.

Samkvæmt öllu framangreindu, gegn neitun ákærða, telst lögfull sönnun hafa tekist fyrir því að ákærði hafi veist að brotaþola með þeim hætti og afleiðingum sem greinir í II. ákærulið. Verður ákærði því sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegn-ingarlaga.

Ákærði er fæddur í [...]. Samkvæmt sakavottorði, dags. 2. febrúar 2021, gekkst hann undir sátt hjá lögreglustjóra 8. júlí 2020 vegna aksturs ökutækis án gildra ökuréttinda og undir áhrifum fíkniefna, sem og vegna varslna á fíkniefnum. Þá hlaut ákærði dóm 13. apríl 2011 í Horsens í Danmörku vegna skemmdarverks. Brot þau sem ákærði er nú sakfelldur fyrir samkvæmt I. og II. ákærulið voru framin áður en hann gekkst undir fyrrgreinda lögreglustjórasátt. Um ákvörðun refsingar fer eftir 77. og 78. gr. í almennum hegningarlögum. Grófleiki líkamsárásar samkvæmt II. ákærulið var með meira móti, hún var tilefnislaus og beindist gegn mikilvægum verndarhagsmunum brotaþola, auk þess sem tjón varð af verkinu. Þá beindist líkamsárásin að höfuðsvæði brotaþola en slíkt er almennt hættulegt. Horfir allt framangreint til refsiþyngingar, sbr. 1., 2. og 3. tölul. 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga. Einnig horfir til refsiþyngingar að brot samkvæmt I. ákærulið beindist að opinberum starfsmönnum sem að lögum hafa heimild til líkam-legrar valdbeitingar, sbr. 2. málsl. 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga. Játning ákærða og afsökunarbeiðni varðandi brot samkvæmt I. ákærulið horfir hins vegar til málsbóta, sbr. 8. tölul. 1. mgr. 70. gr. sömu laga. Að öðru leyti á ákærði sér ekki málsbætur. Að öllu þessu virtu þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í fjóra mánuði en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum þremur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Við úrlausn á kröfu brotaþolans F um miskabætur ber að líta til þess að ákærði hefur verið sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga, sbr. það sem áður greinir um II. ákærulið. Með hinni refsiverðu háttsemi hefur ákærði með ólög-mætum og saknæmum hætti bakað sér skaðabótaábyrgð. Brotaþoli á því rétt á miskabót-um úr hendi ákærða á grundvelli a-liðar 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, sbr. síðari breytingar. Ákærði hefur ekki fært fram haldbær rök fyrir hinu gagnstæða. Minni háttar líkamstjón varð af verkinu en grófleiki árásarinnar var með meira móti eins og áður greinir. Miskabætur verða eins og hér stendur á ákveðnar að álitum og með hliðsjón af dómvenju, 300.000 krónur. Verður ákærða gert að greiða brotaþola þá fjárhæð með vöxtum, eins og nánar greinir í dómsorði. Upphafstími dráttarvaxta miðast við þingfest-ingardag málsins, 11. mars 2021. Brotaþoli á tilkall til málskostnaðar úr hendi ákærða vegna bótakröfunnar, sbr. 3. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008. Þykir sá kostnaður hæfilega ákveðinn 400.000 krónur, að teknu tilliti til virðisaukaskatts, og verður ákærða einnig gert að greiða téðum brotaþola þá fjárhæð.

Í ljósi fyrrgreindra úrslita verður allur sakarkostnaður vegna meðferðar málsins felldur á ákærða, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans, B-kk-ef J-kk-ef lögmanns, vegna vinnu á rannsóknarstigi og fyrir dómi, sem þykja út frá eðli og umfangi máls hæfilega ákveðin 800.000 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti. Þá greiði ákærði 53.544 krónur í annan sakarkostnað samkvæmt yfirliti ákæruvaldsins.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið S-kvk-nf R-kvk-nf A-kvk-nf saksóknarfulltrúi. Af hálfu bótakrefjanda flutti málið Ó-kk-nf V-kk-nf G-kk-nf lögmaður.

D-kk-nf K-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði, Í-kk-nf Ö-kk-nf G-kk-nf, sæti fangelsi í fjóra mánuði en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum þremur árum frá deginum í dag að telja haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði F 300.000 krónur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðbætur frá 23. febrúar 2020 til 11. mars 2021, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr., sömu laga, frá þeim degi til greiðsludags, auk 400.000 króna í málskostnað.

Ákærði greiði allan sakarkostnað málsins til ríkissjóðs, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, B-kk-ef J-kk-ef lögmanns, 800.000 krónur, og 53.544 krónur í annan sakarkostnað.

D-kk-nf K-kk-nf