E-6635/2006

Mál þetta var höfðað 2. nóvember 2006 og dómtekið 21. maí 2007. Stefnandi er B-kk-nf Þ-kk-nf C-kk-nf, Hlíðarási 4a, Mosfellsbæ, en stefndu eru Ó-kvk-nf K-kvk-nf I-kvk-nf og H-kk-nf R-kk-nf, bæði til heimilis að Gljúfraseli 8, Reykjavík.

Dómkröfur stefnanda eru að stefndu verði dæmd in solidum til þess að greiða stefnanda skuld að fjárhæð 950.000 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 frá 9. desember 2005 til greiðsludags. Þá krefst stefnandi málskostnaðar að viðbættum virðisaukaskatti.

Dómkröfur stefndu eru að þau verði sýknuð af kröfum stefnanda. Þá krefjast þau málskostnaðar að viðbættum virðisaukaskatti.

II

Aðilum ber ekki alls kostar saman um málavexti en óumdeilt er að stefndu hafa rekið einkahlutafélagið Hverfisbæ. Hefur starfsemi þess félags einkum snúist um innflutning notaðra bifreiða til Íslands auk þess sem stefndu hafa flutt inn bifreiðar í eigin nafni. Þá er óumdeilt að stefnandi hefur átt viðskipti við stefndu og Hverfisbæ ehf. Mun stefnandi meðal annars hafa annast viðgerðir á tveim bifreiðum af gerðinni Nissan Infiniti árgerð 2002 sem höfðu lent í tjóni áður en þær voru fluttar inn til landsins, önnur með skráningarnúmer KK-244 og hin með skráningarnúmer TB-394.

Stefnandi kveðst hafa starfað í þó nokkuð langan tíma hjá stefndu við bílaviðgerðir og hafi skapast traust milli þeirra. Hafi stefndu lent í tímabundnum erfiðleikum með greiðslur vegna innflutnings á þremur bifreiðum og hafi þau leitað til stefnanda í þeim tilgangi að fá hjá stefnanda persónulegt lán. Hafi stefnandi veitt þeim slíkt lán í trausti þess að gagnkvæmt traust og heiðarleiki ríkti milli hans og stefndu. Samkvæmt samkomulagi aðila hafi lánið til stefndu átt að vera til mjög skamms tíma og hafi þau lofað að það myndi ekki valda stefnanda neinum kostnaði en stefndu hafi ekki efnt það loforð. Séu skuldir stefndu því tilkomnar vegna þessa persónulega láns. Útgáfudagur lánsins hafi verið 9. desember 2005 með gjalddaga sama dag og hafi fjárhæðin verið 950.000 krónur.

Stefndu mótmæla framangreindri lýsingu stefnanda á málavöxtum. Hafi stefnandi keypt Nissan Infiniti bifreiðarnar af stefndu Ó-kvk-þgf, og hafi þær við skráningu á Íslandi verið skráðar beint á nafn stefnanda. Hvor bifreið hafi kostað 3.500.000 krónur og hafi stefnandi greitt inn á reikning stefndu Ó-kvk-ef hinn 5. desember 2005 1.686.000 krónur og hinn 9. desember 2005 950.000 krónur. Hafi stefnandi fengið lán hjá SP-Fjármögnun hf. á aðra bifreiðina 12. desember 2005 að fjárhæð 1.500.000 krónur og hafi sú greiðsla verið lögð inn á reikning stefndu Ó-kvk-ef. Hinn 23. desember 2005 hafi stefnandi fengið lán á hina bifreiðina hjá SP-Fjármögnun hf. og hafi andvirði þess láns að fjárhæð 1.550.000 krónur verið greitt inn á reikning stefnanda sjálfs Í kjölfarið hafi stefnandi greitt 100.000 krónur inn á reikning stefndu Ó-kvk-ef og nokkrum dögum síðar 900.000 krónur. Hafi stefnandi dregið af greiðslunni 550.000 krónur vegna ýmiss kostnaðar sem hann hafi talið að stefnda Ó-kvk-nf bæri ábyrgð á gagnvart sér. Samkvæmt framansögðu hafi stefnandi greitt stefndu Ó-kvk-þgf samtals 5.136.000 krónur af kaupverði bifreiðanna og standi hann því í skuld hana að fjárhæð 1.864.000 krónur vegna viðskiptanna.

Snýst ágreiningur í máli þessu um hvort umrædd greiðsla að fjárhæð 950.000 krónur hafi verið persónulegt lán stefnanda til stefndu eða hvort greiðslan var vegna bifreiðakaupa stefnanda af stefndu Ó-kvk-þgf.

III

Stefnandi byggir kröfur sínar á hendur stefndu á því að hann hafi veitt þeim persónulegt lán og hafi hann því haft réttmæta ástæðu til að reikna með að það yrði endurgreitt án tafar og án mótbára. Sé ljóst að sú hafi ekki orðið raunin því stefndu hafi ekki aðeins vanefnt verulega greiðsluloforð sitt heldur hafi þau heldur ekki kannast við tilvist lánsins ef marka megi sinnuleysi þeirra gagnvart innheimtutilraunum stefnanda. Sé þetta raunin þrátt fyrir að stefndi H-kk-nf hafi viðurkennt berum orðum skuld þessa við stefnanda í símtali milli þeirra og stefnda Ó-kvk-nf hafi tekið á móti tæpri milljón úr hendi stefnanda inn á persónulegan bankareikning sinn. Sé því ljóst að bæði stefndu beri fulla og sameiginlega ábyrgð á greiðslu lánsins til stefnanda.

Stefnandi vísar til meginreglna kröfuréttar og samningaréttar um skuldbindingargildi loforða. Þá sé vísað til meginreglu samningaréttar um að samninga skuli halda en sú meginregla gildi jafnt um munnlega samninga sem og skriflega. Þá sé vísað til aðallagaboðsins um loforð, þ.e. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Um gjalddaga kröfunnar sé einkum vísað til þeirrar meginreglu kröfuréttar að ef annað leiði ekki af samningi sé gjalddagi samningskröfu strax við stofnun kröfunnar eða hvenær sem krafist sé greiðslu en reglan eigi meðal annars stoð í 49. gr. laga nr. 50/2000 um lausafjárkaup. Krafan um málskostnað styðjist við 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og krafan um virðisaukaskatt sé reist á lögum nr. 50/1988 um virðisaukaskatt. Um varnarþing sé vísað til 32. gr. laga nr. 91/1991.

IV

Stefndi H-kk-nf byggir sýknukröfu sína á því fyrst og fremst að hann sé ekki réttur aðili að málinu. Hann hafi ekki selt stefnanda bifreiðarnar KK-244 og TB-394 og því geti hann ekki borið réttindi og skyldur gagnvart stefnanda vegna þeirra viðskipta. Hann hafi engan lánssamning gert við stefnanda og ekki tekið á móti greiðslu frá honum.

Verði stefndi H-kk-nf talinn réttur aðili að málinu byggja stefndu sýknukröfur sínar á því að greiðsla stefnanda að fjárhæð 950.000 krónur hafi ekki verið lán heldur hlutagreiðsla stefnanda vegna bifreiða er hann hafi keypt af stefndu Ó-kvk-þgf. Þetta komi glöggt fram í fyrirliggjandi yfirliti af bankareikningi stefndu Ó-kvk-ef þar sem fram komi að stefnandi lagði inn á reikning hennar 5. desember 2005 1.686.000 krónur, hinn 9. desember 2005 hafi hann lagt inn á reikning hennar hinar umstefndu 950.000 krónur, hinn 23. desember 2005 hafi hann greitt 100.000 krónur inn á reikninginn og hinn 27. desember 2005 900.000 krónur. Þá megi sjá að SP-Fjármögnun hf. hafi greitt 1.500.000 krónur inn á reikninginn þann 12. desember 2005. Allar þessar greiðslur séu vegna viðskipta með bifreiðarnar. Þegar stefnandi millifærði 950.000 krónur inn á reikning stefndu Ó-kvk-ef hafi hann látið bankann senda kvittun þar sem skýring greiðslunnar sé sögð vera greiðsla vegna rauðs Infiniti árgerð 2002. Hvergi komi fram að um sé að ræða lán.

Kveður stefndi H-kk-nf að málatilbúnaður stefnanda gagnvart sér virðist eingöngu byggður á tölvudiski sem virðist innihalda upptöku af símtali milli tveggja karlmanna. Stefndi H-kk-nf minnist þess ekki að hafa átt þetta símtal en hann hafi þó nokkrum sinnum talað við stefnanda í síma. Þá kannist hann ekki við að þetta sé rödd hans. Mótmæli hann því að efni tölvudisklingsins sem liggi frammi í málinu hafi sönnunargildi í málinu. Bæði vegna þess að hann telji að það sem fram komi á disklingnum ekki hafa farið fram og að auki og ekki síst vegna þess að ef það hafi farið fram þá hafi það ekkert gildi þar sem hann hafi ekki vitað að verið væri að taka það símtal upp og sé það því fengið með ólögmætum hætti sbr. 48. gr. laga nr. 81/2003 um fjarskipti. Samkvæmt 3. mgr. 74. gr. sömu laga varði brot við 48. gr. laganna um vernd persónuupplýsinga og friðhelgi einkalífs refsingu svo sem mælt sé fyrir um í 1. mgr. 74. gr. Sé slíkt brot framið í ávinningsskyni, hvort sem sé í eigin þágu eða annarra megi refsa með fangelsi allt að þremur árum. Telji stefndi H-kk-nf augljóst að meint upptaka á símtali við hann varði við 2. ml. 3. mgr. 74. gr. laganna. Sé útilokað að leggja til grundvallar niðurstöðu í máli þessu málsgögn sem aflað hafi verið með refsiverðum hætti.

Um lagarök að öðru leyti vísa stefndu einkum til almennra reglna kröfuréttar og samningaréttar. Um málskostnað vísa þau til 130. gr. laga nr. 91/1991 og um virðisaukaskatt á málskostnað til laga nr. 50/1988.

V

Af málatilbúnaði stefnanda verður ekki annað ráðið en að hann byggi kröfur sínar á hendur báðum stefndu á því að hann hafi veitt þeim persónulegt lán og eru bæði stefndu því réttir aðilar að málinu.

Virðist stefnandi byggja kröfur sínar á hendur stefndu Ó-kvk-þgf á því að hún hafi tekið á móti umræddri fjárhæð inn á sinn persónulega bankareikning og á hendur stefnda H-kk-þgf á því að hann hafi viðurkennt þessa skuld í símtali við stefnanda. Af gögnum málsins er ljóst að aðilar áttu í viðskiptum vegna innflutnings meðal annars á tveim bifreiðum af gerðinni Nissan Infiniti árgerð 2002, önnur var rauð að lit og hin hvít. Óumdeilt er að stefnandi greiddi inn á reikning stefndu Ó-kvk-ef hinn 9. desember 2005 950.000 krónur og er skýring greiðslunnar sögð vera greiðsla vegna rauðs Infiniti 2002. Þykir skýring þessi renna stoðum undir þær fullyrðingar stefndu að stefnandi hafi keypt umrædda bifreið af stefndu Ó-kvk-þgf og þetta hafi verið greiðsla vegna þeirra viðskipta en ekki persónulegt lán til stefndu Ó-kvk-ef.

Til sönnunar á kröfu sinni á hendur stefnda H-kk-þgf hefur stefnandi lagt fram hljóðupptöku af meintu símtali milli hans og stefnda H-kk-ef. Stefndi H-kk-nf mótmælir því að meint símtal hafi átt sér stað milli þeirra. Án þess að tekin sé afstaða til þess í máli þessu hvort stefnandi hafi, með því að hljóðrita það símtal sem þar virðist fara fram, brotið gegn ákvæði 48. gr. laga nr. 81/2003 um fjarskipti sbr. 1. mgr. 74. gr. sömu laga og þar með bakað sér refsiábyrgð, verður af umræddri hljóðupptöku ekkert ráðið með vissu hvort viðmælandi stefnanda er stefndi H-kk-nf eða hvort umræður þeirra tveggja karlmanna sem heyrast á hljóðupptökunni varði þau viðskipti sem hér eru til umræðu. Þykir því viðurkenning viðmælanda stefnanda í samtalinu á því að skulda stefnanda 1.270.000 krónur vegna yfirdráttar ekki sýna fram á að stefnandi eigi þá kröfu á hendur stefnda H-kk-þgf sem hann krefst í máli þessu. Þá þykja einhliða tölvupóstsendingar stefnanda á netfang stefndu um meinta skuld þeirra við stefnanda ekki sönnun fyrir kröfum stefnanda.

Að öllu því virtu sem nú hefur verið rakið hefur stefnandi ekki lagt fram haldbær gögn sem styðja kröfur hans gegn stefndu og verður hann að bera hallann af þeim sönnunarskorti. Verða stefndu því sýknuð af öllum kröfum stefnanda í máli þessu

Með hliðsjón af þeirri niðurstöðu verður stefnandi dæmdur til að greiða stefndu óskipt 250.000 krónur í málskostnað þar með talinn virðisaukaskattur.

Af hálfu stefnanda flutti málið O-kk-nf E-kk-nf hdl. en af hálfu stefnda flutti málið R-kk-nf B-kk-nf hrl.

G-kvk-nf B-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð

Stefndu, Ó-kvk-nf K. I-kvk-nf og H-kk-nf R-kk-nf, eru sýknuð af öllum kröfum stefnanda, B-kk-ef Þ-kk-ef C-kk-ef í máli þessu.

Stefnandi greiði stefndu óskipt 250.000 krónur í málskostnað þar með talinn virðisaukaskattur.

G-kvk-nf B-kvk-nf