S-214/2014

Mál þetta, sem þingfest var 25. september 2014 og dómtekið þann 8. desember sama ár, er höfðað með ákæru lögreglustjórans á Selfossi, dagsettri 23. ágúst 2014, á hendur R-kvk-þgf V-kvk-þgf S-kvk-þgf, til heimilis að Bakkatjörn 1, Selfossi:

„fyrir líkamsárás

með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 23. mars 2014 á skemmtistaðnum 800 bar á Selfossi, veist að A og slegið hana einu sinni í andlitið með þeim afleiðingum að A hlaut brot á nefbeini aðallega hægra megin með talsverðri hliðrun, blóð í nösum, mar undir hægra auga og yfir nefbeinshryggnum [sic].

Telst brot ákærðu varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, [sic]

Þess er krafist að ákærða verði dæmd til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Í ákæru er gerð grein einkaréttarkröfu brotaþolans A dagsettri 2. apríl 2014, sem kynnt var ákærðu þann 8. maí sama ár. Í bótakröfu og greinargerð er áskilinn réttur til að leggja síðar fram viðbótarkröfur vegna afleiðinga árásarinnar, þ.á m. vegna sjúkrakostnaðar og tímabundins tekjutaps. Við þingfestingu málsins lagði lögmaður brotaþola fram svokallaða viðbótarkröfugerð sem fól meðal annars í sér lækkun heildarkröfunnar úr 887.419 krónum í 525.774 krónur. Viðbótarkrafa, dagsett 22. september 2014, þ.e. endanleg kröfugerð brotaþola, sem lögð var fram við þingfestingu málsins, er svohljóðandi:

„Þess er krafist að R-kvk-nf V-kvk-nf S-kvk-nf verði dæmd til að greiða A 525.774 krónur auk vaxta af 125.774 krónum samkvæmt 16. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 og af 400.000 krónum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 23. mars 2014 til 2. maí 2014 en með dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. sömu laga af 439.980 krónum frá þeim degi til 25. október 2014 en með dráttarvöxtum skv. sama ákvæði af 525.774 [sic] frá þeim degi til greiðsludags.“

Mál þetta var þingfest þann 25. september sl., og var S-kk-nf S-kk-nf hrl. skipaður verjandi ákærðu samkvæmt ósk sem fram kom á birtu fyrirkalli. Vegna forfalla ákærðu var málinu frestað til 2. október sama ár og aftur til 9. sama mánaðar. Þann dag mætti ákærða fyrir dóm, neitaði sök og hafnaði framkominni bótakröfu. Málið var dómtekið að lokinni framhalsaðalmeðferð 8. desember sl.

Ákærða krefst þess aðallega að verða sýknuð af öllum kröfum ákæruvaldsins, en til vara er krafist vægustu refsingar sem lög frekast leyfa. Ákærða krefst þess að skaðabótakröfum verði vísað frá dómi en til vara að fjárhæð skaðabóta verði lækkuð. Verjandi ákærðu afsalaði sér málsvarnarlaunum. Kröfur brotaþola eru sem að framan er rakið.

Málsatvik

Sunnudaginn 23. mars 2014 tilkynnti A, brotaþoli í máli þessu, lögreglunni á Selfossi að R-kvk-nf V-kvk-nf S-kvk-nf, ákærða í máli þessu, hafi, þá um nóttina, ráðist að brotaþola sem hafi staðið ásamt vinum sínum upp við svið á skemmtistaðnum 800 bar á Selfossi. Segir í frumskýrslu lögreglu að brotaþoli hafi strax leitað til heilsugæslunnar á Selfossi þar sem komið hafi í ljós að hún væri nefbrotin og þyrfti að fara í aðgerð.

Meðal gagna málsins er vottorð frá Heilbrigðisstofnun Suðurlands, undirritað af H yfirlækni og sérfræðingi í heimilislækningum. Þar kemur fram að brotaþoli hafi leitað til Heilbrigðisstofnunar Suðurlands klukkan 01:45 þann 23. mars sl., í kjölfar líkamsárásar umrædda nótt. Við skoðun hafi komið í ljós að brotaþoli var bólgin og marin á miðnesi, blóð hafi verið í nösum beggja vegna og aflögun á nefi. Augnhreyfingar hafi verið eðlilegar, sem og öll önnur skoðun. Morguninn eftir hafi röntgenmyndir verið teknar sem sýnt hafi nefbrot á fleiri en einum stað. Þá segir að í nótu frá I, háls-, nef- og eyrnalækni, í kjölfar heimsóknar brotaþola til hans 24. mars sama ár, að brotaþoli sé með brot á nefbeini, aðallega hægra megin og sé talsverð hliðrun á nefbeini. Þá sé mar undir hægra auga og yfir nefbeinshryggnum. Fram kemur að brotið skyldi rétt í svæfingu.

Framburður ákærðu og vitna fyrir dómi.

Ákærða, sem kvaðst hafa verið frekar mikið drukkin umrætt kvöld, kvaðst hafa komið á skemmtistaðinn 800 bar ásamt vinkonum sínum. Mikill fjöldi gesta hafi verið þar inni og mjög troðið. Eftir ferð á salernið hafi hún ásamt E vinkonu sinni og fleiri stelpum farið að dansa. Mjög þröngt hafi verið á dansgólfinu og erfitt að hreyfa sig. Eftir það hafi hún rætt við vinkonur sínar sem setið hafi í sófanum og beðið eftir B vinkonu sinni. Ákærða kvaðst m.a. hafa farið að sviðinu og beðið plötusnúðinn C um óskalög. Ákærða, sem kvaðst á þeim tíma ekki hafa þekkt brotaþola í sjón, mundi ekki eftir að hafa átt í samskiptum við brotaþola umrætt kvöld og ekki minnast þess að hafa séð D, vin brotaþola, sem ákærða kvaðst þekkja í sjón. Þá bar ákærða við minnisleysi um hluta þess tíma sem hún dvaldi á skemmtistaðnum. Undir ákærðu var borinn eftirfarandi framburður hennar hjá lögreglu. „Og síðan er ég að troða mér í gegnum dansgólfið, bið um óskalag því ég þekki hérna sá ..[sic] hann sem var að spila og eftir það þá man ég ekki neitt til alveg svona örugglega svona klukkan fjögur.“ Ákærða kvaðst muna eftir að E vinkona hennar hafi farið með sig út af skemmtistaðnum og í framhaldinu hafi hún farið út á Hótel og frétt síðar að það hafi verið klukkan tvö um nóttina. Vitnið staðfesti að muna ekki eftir sér frá þeim tíma sem hún hafi beðið plötusnúðinn um óskalag þar til hún fór út af skemmtistaðnum. Ákærða kvað vin sinn hafa hringt í sig daginn eftir og spurt sig hvort hún hafi slegið brotaþola en því kvaðst ákærða hafa neitað. Hún hafi hins vegar, af eigin frumkvæði, haft samband við brotaþola í gegnum tölvu, en brotaþoli ekki viljað ræða við sig.

Vitnið A, brotaþoli í máli þessu, kvaðst hafa verið ásamt vinum sínum F og D á umræddum skemmtistað og hafa verið búin að drekka einn bjór og eitt skot. Mikill fjöldi hafi verið á staðnum og einhver troðningur en þó ekki fremst við sviðið þar sem hún hafi staðið ásamt D vini sínum þegar umræddur atburður átti sér stað. Þar hafi ákærða einnig verið, en hún hafi verið mjög drukkin og ítrekað dottið utan í þau og ýtt við þeim. Svo hafi virst sem ákærða hafi ekki getað haldið jafnvægi. Þetta hafi síðan endað með því að ákærða, sem F vinkona brotaþola hafi þekkt, hafi klipið í handlegg brotaþola. Brotaþoli kvaðst hafa gengið í burtu en ákærða þá komið aftur og stigið ofan á sig. Kvaðst brotaþoli hafa beðið ákærðu um að láta sig í friði en ákærða gefið sér „fokk“ merki og kvaðst brotaþoli hafa svarað í sömu mynt og þá hafi ákærða kýlt eða slegið sig. Þegar þetta hafi átt sér stað kvaðst brotaþoli hafa staðið framan við sviðið en ákærða staðið henni á hægri hönd. Höggið frá ákærðu hafi lent til hliðar á nefi brotaþola, hægra megin. Við höggið kvaðst brotaþoli hafa sveiflast aðeins aftur fyrir sig og við það skallað A, nánar tiltekið hafi hnakki brotaþola lent á F. Brotaþoli kvað F hafa spurt hvort ákærða hafi slegið eða kýlt hana og kvaðst brotaþoli hafa svarað því játandi. Brotaþoli kvaðst ekkert hafa fundið til og ekkert blætt og þær vinkonur haldið áfram að dansa í nokkrar mínútur. Við það kvaðst brotaþoli hafa fengið smá aðsvif, þreifað á nefinu og fundið að það hafi verið eins og z í laginu. Þeim F hafi brugðið og tekið hafi stutta stund fyrir þær að átta sig á því sem gerst hafði. Í framhaldinu hafi þær farið út af skemmtistaðnum og á sjúkrahús. Brotaþoli kvaðst hafa séð að ákærðu hafi verið ýtt í burtu, líklega hafi D gert það. Sérstaklega aðspurð kvaðst brotaþoli vera alveg viss um að það hafi verið ákærða sem veitti henni umrætt högg.

Nánar aðspurð um höggið kom fram hjá brotaþola að hún hafi hvorki séð ákærðu sveifla hendinni í átt að sér né kýla sig. Hún kvaðst hins vegar hafa séð út undan sér að ákærða hafi sveiflað hendinni en brotaþoli kvaðst hafa snúið sér til vinstri í þeim tilgangi að hunsa ákærðu en í því hafi höggið komið. Í framburði brotaþola kom fram að svo hafi virst sem ákærða hafi verið að búa sig undir að kýla brotaþola, en sérstaklega aðspurð kvaðst brotaþoli ekki geta borið um það hvort ákærða hafi ætlað að kýla sig og ítrekaði brotaþoli að hún hafi ekki séð ákærðu slá sig. Hins vegar kvaðst brotaþoli vera viss um að það hafi verið ákærða því hún hafi verið að ónáða sig þetta kvöld auk þess sem D hafi séð þegar ákærða veitti henni umrætt högg.

Brotaþoli staðfesti að hafa afhent lögreglu tölvupóstsamskipti sem fram fóru milli hennar og ákærðu sem og myndir sem teknar hafi verið af áverkunum þremur dögum síðar.

Vitnið C, sem umrætt kvöld starfaði sem plötusnúður á skemmtistaðnum, kvaðst þekkja ákærðu og brotaþola mjög vel. Vitnið kvaðst hafa séð ákærðu og brotaþola umrætt kvöld að dansa ásamt fjölda annarra gesta aftarlega á dansgólfinu hjá barnum. Vitnið kvaðst ekki hafa séð ákærðu slá brotaþola en séð þær ýta hvor við annarri. Nánar gat vitnið ekki greint frá atvikum. Sérstaklega aðspurður kvaðst vitnið ekki hafa séð bendingar eða merkjasendingar milli þeirra. Vitnið kannaðist við að ákærða hafi beðið hann um að spila óskalög en mundi ekki um hvaða lög hafi verið að ræða og ekki hvort hann hafi verið að spila svokallað „Gillslag“ þegar hann veitti ákærðu og brotaþola eftirtekt.

Vitnið kvað 80-100 manns hafa verið inni á staðnum umrætt kvöld. Upplýsti vitnið að eigandi staðarins hafi sagt sér að gólfflötur staðarins, fyrir utan salerni og svæðið bak við barinn, væri um 60 fm., þar af væri dansgólfið u.þ.b. 1/3 hluti.

Vitnið H, yfirlæknir á Heilbrigðisstofnun Suðurlands, staðfesti að hafa skráð framlagt læknisvottorð samkvæmt upplýsingum úr sjúkraskrá brotaþola vegna komu brotaþola á bráðavakt umrædda nótt, en tók fram að hann hafi ekki skoðað sjúklinginn sjálfur. Vitnið staðfesti að röntgenmyndir hafi verið teknar af brotaþola, í ljós hafi komið brot á nefi og brotaþoli í framhaldinu farið í aðgerð hjá I háls,-nef- og eyrnalækni. Vitnið kvað eftirfarandi lokamálsgrein vottorðsins, „Þannig að um er að ræða nefbrot, sem mun hafa átt sér stað þannig að hún var kýld á nefið og geta áverkar samrýmst slíku áverkaferli.“, vera ályktun vitnisins byggða á þeim upplýsingum sem fram hafi komið í sjúkraskránni. Vitnið lýsti því að brot sem þetta geti komið í kjölfar höggs með krepptum hnefa eða öðrum tegundum högga sem og með áhaldi. Talsvert högg þurfi til, en einnig skipti máli hvar og hvernig högg lendi á nefi.

Vitnið C, kvað brotaþola vera bestu vinkonu sína. Vitnið kvaðst þekkja ákærðu í sjón. Umrætt kvöld kvaðst vitnið ekki hafa verið undir miklum áhrifum áfengis og sama hafi gilt um brotaþola. Þær vinkonur hafa staðið fremst við sviðið. Talsverður troðningur hafi verið og vitnið staðið fyrir aftan brotaþola. Ákærða hafi komið þar að og staðið hægra megin við brotaþola. Ákærða hafi sagt þeim að færa sig en brotaþoli neitað. Þá hafi ákærða gefið brotaþola „fokk“ merki og brotaþoli svarað í sömu mynt. Næst kvaðst vitnið hafa fundið að brotaþoli hafi kastast aftur fyrir sig beint í andlit vitnisins með miklum krafti þannig að þær hafi hálfpartinn lent í gólfinu. Vitnið kvaðst fyrst hafa haldið að ákærða hafi slegið sig en þegar brotaþoli hafi tekið hendurnar frá andlitinu kvaðst vitnið hafa séð að brotaþoli hafi verið öll skökk í framan. Vitnið kvaðst vera viss um að ákærða hafi slegið brotaþola. Aðspurð á hverju hún byggi það sagði vitnið að þær, þ.e. ákærða og brotaþoli, hafi verið að „fokka“ hvor aðra og síðan hafi ákærða hallað sér aftur og lyft upp hendinni í þeim tilgangi að slá brotaþola en vitnið mundi ekki hvort hún hafi verið með krepptan hnefa. Í kjölfarið hafi brotaþoli síðan kastast með hnakkann á kinnbein vitnisins. Þá hafi brotaþoli sagt „hún lamdi mig“, „hún kýldi mig í andlitið“. Í framhaldinu kvaðst vitnið hafa séð að nef brotaþola hafi verið skakkt. Þær hafi farið út af skemmtistaðnum og verið aðstoðaðar upp á sjúkrahús.

Sérstaklega aðspurð hvort hún hafi séð ákærðu slá brotaþola kvaðst vitnið ekki hafa séð það, þetta hafi allt gerst svo hratt og hún hafi misst af sekúndubroti atburðarásarinnar því hún hafi ekki verið fylgjast með hvort ákærða hefði ætlað í brotaþola. Vitnið kvað það sína skoðun að þarna hafi ákærða verið að verki. Orðrétt sagði vitnið „Mér fannst það alla vega sjálfsagt að hún hafi gert það, það var ekki spurning“ og var vitnið þá að vísa til fyrri samskipta brotaþola og ákærðu. Fram kom hjá vitninu að ákærða hafi verið mjög ölvuð og varla geta staðið í fæturnar. Ákærða hafi eftir þetta horft á þær og síðan hlaupið í burtu. Vitnið kvað D vin þeirra oft hafa verið nálægt þeim í kringum þessa atburðarás en ekki hafa fylgst með honum sérstaklega.

Vitnið E, besta vinkona ákærðu, gat ekki borið um samskipti ákærðu og brotaþola, sem vitnið kannast við. Hún kvað ákærðu hafa verið mjög ölvaða og meðal annars af þeim sökum hafi vitnið sótt ákærðu á dansgólfið til að koma henni heim, líklega á bilinu 01:30 til 01:45. Vitnið, sem ekki hafði neytt áfengis umrædda nótt, taldi að eitthvað færra en 80-100 manns hafi verið á skemmtistaðnum umrætt kvöld.

Vitnið B, vinkona ákærðu, kvaðst ekki hafa þekkt til brotaþola á umræddum tíma. Vitnið, sem hitti ákærðu á skemmtistaðnum umrædda nótt, gat ekki borið um samskipti ákærðu, sem hafi verið mjög ölvuð, og brotaþola.

Vitnið D, vinur brotaþola, kvaðst þekkja til ákærðu. Umrætt kvöld hafi hann verið mikið ölvaður en muna vel eftir atvikum málsins þar sem honum hafi brugðið mikið við atburðinn. Vitnið kvaðst hafa staðið ásamt brotaþola fyrir framan sviðið ásamt fleiri vinum þeirra, m.a F og G. Minnti vitnið að brotaþoli hafi farið á salerni en á meðan hafi ákærða komið og tekið plássið. Brotaþoli, sem hafi einnig neytt áfengis, hafi sagt við ákærðu, „ég var þarna“ og í framhaldi af því hafi einhver orðaskipti, sem vitnið heyrði ekki, átt sér stað milli þeirra. Síðan hafi ákærða snúið sér við í átt að brotaþola, lyft upp hægri hendi og kvaðst vitnið hafa séð ákærðu sveifla hendinni í átt að brotaþola. Hnefi ákærðu hafi ekki verið krepptur og benti vitnið á þann stað á hendi sinni, þ.e. útjaðar handar eða jarka, sem vitnið kvaðst hafa séð að lent hefði í andliti brotaþola, nánar tiltekið á nefi brotaþola. Vitnið kvaðst hafa staðið við hliðina á ákærðu og brotaþola, um hálfum metra frá þeim. Brotaþoli hafi fallið við og rekist utan í stóla nærri dansgólfinu eða eitthvað annað. Nánar lýsti vitnið því þannig að brotaþoli hafi fallið við höggið, lent á bakinu og haldið um nefið. Kvaðst vitnið ásamt öðrum hafa hugað að brotaþola og séð að nef hennar var brotið. Síðan hafi þau farið út og brotaþoli hafi fengið far á sjúkrahúsið. Vitnið kvaðst ekki vita hvað orðið hafi um ákærðu, sem hafi verið mjög ölvuð. Vitnið kvað þetta hafa gerst mjög snögglega og ekki geta tjáð sig um hvað orðið hafi um F eftir höggið og ekki geta lýst því hvar hún hafi staðið. Aðspurður hvort margt fólk hafi verið á staðnum, kvaðst vitnið ekki muna það. Hins vegar kvað vitnið að þröngt hafi verið við sviðið.

Vitninu var kynntur sá framburður hans hjá lögreglu að það hafi verið hann, þ.e. vitnið, sem farið hafi á salernið, og einhver stúlka farið á hans stað á meðan. Vitnið mundi ekki eftir framburði þessum. Borinn var undir vitnið sá framburður hans hjá lögreglu að hann hafi ýtt ákærðu í burtu til að hún gerði ekki meira. Kvaðst vitnið telja það rétt eftir sér haft.

Niðurstaða.

Ákærðu er gefið að sök að hafa slegið brotaþola einu sinni í andlitið með þeim afleiðingum að nefbein brotaþola brotnaði hægra megin. Af framburði brotaþola og vina hennar, vitnanna F og D, liggur fyrir að til einhverra samskipta kom milli ákærðu og brotaþola, sem þekktust ekki, fyrir framan sviðið á skemmtistaðnum 800 bar umrædda nótt. Ákærða, sem neitar sök, kannast ekki við framangreind samskipti og ber við minnisleysi hluta umræddrar nætur. Ljóst er af framburði ákærðu sjálfrar, vitnanna og vinkvenna hennar, þeirra E og B, brotaþola og vitnanna F og D, að ákærða var mjög ölvuð umrætt sinn.

Brotaþoli og vitnin F og D kváðu ætlaða líkamsárás hafa átt sér stað á dansgólfinu fremst við svið á skemmtistaðnum, en óumdeilt er að um er að ræða lítinn skemmtistað eða bar og að umrætt kvöld hafi þar verið fjöldi gesta. Fyrir dómi lýsti brotaþoli aðdragandanum þannig að ákærða hafi klipið hana í handlegginn, stigið á sig og loks gefið sér merkjasendingu sem brotaþoli kvaðst hafa svarað í sömu mynt. Kvaðst brotaþoli þess fullviss að ákærða hafi í kjölfarið veitt sér högg, en eins og í framburði sínum hjá lögreglu, tók brotaþoli fram að höggið sjálft hafi hún ekki séð. Lýsing brotaþola fyrir dómi hvað þetta varðar var á þann veg að hún, þ.e. brotaþoli, hafi séð út undan sér ákærðu sveifla hendinni, en brotaþoli hafi snúið sér við í þeim tilgangi að hunsa ákærðu og högg þá lent til hliðar hægra megin á nefi brotaþola. Við það kvaðst brotaþoli hafa fallið við og lent með hnakkann á andliti vinkonu sinnar, vitninu F.

Vitnið F lýsti samskiptum brotaþola og ákærðu framan við sviðið hvað varðar merkjasendingar með sama hætti og brotaþoli. Eins og í framburði sínum hjá lögreglu kvaðst vitnið ekki hafa séð ákærðu slá brotaþola en vitnið kvaðst hafa staðið fyrir aftan brotaþola. Vitnið kvað atburðarásina hafa verið mjög hraða, hún hafi misst af sekúndubroti og því ekki verið að fylgjast með hvort ákærða færi í brotaþola. Allt í einu hafi brotaþoli kastast aftur fyrir sig beint á andlit vitnisins með miklum krafti þannig að þær hafi hálf partinn lent í gólfinu.

Vitnið D greindi frá því að einhver orðaskipti hafi átt sér stað milli brotaþola og ákærðu upp við sviðið en þær hafi staðið hlið við hlið í þrengslum við sviðið. Vitnið, sem kvaðst hafa staðið við hlið ákærðu, bar fyrir dómi á sama veg og hjá lögreglu, þ.e. að hafa í framhaldi af samskiptum milli ákærðu og brotaþola, séð ákærðu snúa sér að brotaþola, lyfta upp hægri hendinni og sveifla í átt að brotaþola og hafi jarkinn lent í andliti brotaþola, nánar tiltekið á nefi brotaþola. Við það hafi brotaþoli fallið við, líklega rekist utan í nærliggjandi stóla, lent á bakinu og haldið um nefið.

Með vísan til framburðar brotaþola, vitnanna F og D, liggur fyrir að mati dómsins að til einhverra orðaskipta eða samskipta hafi komið milli brotaþola og ákærðu í aðdraganda þess að brotaþoli fékk högg það í andlitið sem samkvæmt læknisvottorði varð þess valdandi að brot kom á nefbein brotaþola aðallega hægra megin með talsverðri hliðrun auk mars undir hægra auga og yfir nefbeinshryggnum. Brotaþoli og vitnin F og D skýrðu frá atvikum í öllum meginatriðum með sama hætti hjá lögreglu og fyrir dómi. Vitnið D lýsti fyrir dómi atlögu ákærðu að brotaþola í kjölfar orðaskipta þeirra í milli með skýrum og greinargóðum hætti og fær framburður vitnisins stoð í framburði brotaþola og vitnisins F. Með framburði framangreindra vitna þykir sannað, gegn neitun ákærðu, að hún hafi gerst sek um þá háttsemi sem henni er gefin að sök í ákæru, með þeim afleiðingum sem þar greinir og lýst er í læknisvottorði. Verður ákærða því sakfelld samkvæmt ákæru og er brot hennar þar rétt fært til refsiákvæða.

Ákærða hefur ekki áður gerst brotleg við almenn hegningarlög. Með vísan til þess þykir refsing ákærðu hæfilega ákveðin fangelsi í 60 daga en rétt þykir að fresta fullnustu refsingarinnar eins og í dómsorði greinir.

Einkaréttarkrafa

Í ákæru er, eins og áður greinir, gerð grein fyrir kröfugerð brotaþolans A, dagsettri 2. apríl 2014, en krafan var kynnt ákærðu þann 8. maí sama ár. Þar var áskilinn réttur til að leggja síðar fram viðbótarkröfur vegna afleiðinga árásarinnar, þ.á m. vegna sjúkrakostnaðar og tímabundins tekjutaps. Í framangreindri kröfu og greinargerð sem henni fylgdi eru gerðar eftirfarandi kröfur: Í fyrsta lagi um greiðslu sjúkrakostnaðar og er áskilinn réttur til að leggja síðar fram gögn kröfunni til stuðnings, í öðru lagi um greiðslu vegna tekjutaps, og er gerður sami áskilnaður og í fyrsta lið, í þriðja lagi er krafist þjáningabóta vegna veikinda í a.m.k. þrjár vikur frá atburðinum, þar af tvo daga rúmliggjandi, þ.e. 2 x 3.270 krónur og 19 x 1.760 krónur, samtals 39.980 krónur, í fjórða lagi er krafist miskabóta að fjárhæð 800.000 krónur og í fimmta lagi er gerð krafa um greiðslu lögmannskostnaðar samkvæmt 3. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008. Upphafleg heildarkrafa er að fjáræð 847.439 krónur auk vaxta.

Við þingfestingu málsins lagði lögmaður brotaþola fram svokallaða viðbótarkröfugerð, sem fól meðal annars í sér lækkun heildarkröfunnar úr 887.419 krónum í 525.774 krónur. Viðbótarkrafan, þ.e. endanleg krafa brotaþola sundurliðast þannig:

I. Sjúkrakostnaður og annað fjártjón. Brotaþoli hafi leitað tvisvar til Heilbrigðisstofnunar Suðurlands og einu sinni til Handlæknastöðvarinnar vegna afleiðingar árásarinnar og greitt samtals 31.851 krónu vegna veittrar læknisþjónustu, sem gerð er krafa um að ákærða greiði brotaþola með vísan til 1. mgr. 1. gr. skaðabótalaga.

II. Tímabundið atvinnutjón. Á árásardegi hafi brotaþoli starfað sem þjónn á [...] og í kjölfar árásarinnar hafi hún verið ófær um að mæta til vinnu dagana 27., 28., 29. og 30. mars sl., en þá daga hafi hún verið skráð á vaktir og ætlað að skila samtals 29,6 klukkustundum, nánar tiltekið 11,3 klukkustundum á 1.567 króna tímakaupi og 18,3 klukkustundum á 1.708 króna tímakaupi, auk orlofs, samtals 53.943 krónum, sem gerð er krafa um að ákærða greiði brotaþola með vísan til 2. gr. skaðabótalaga.

III. Þjáninga- og miskabætur. Gerð er krafa um þjáningabætur samkvæmt 3. gr. skaðabótalaga og 400.000 króna miskabóta samkvæmt 26. gr. sömu laga. Vísað er til greinargerðar með kröfugerð dagsettri 2. apríl sl., þar sem segir að um hafi verið að ræða fólskulega, hættulega og með öllu tilefnislausa árás af hálfu ákærðu sem valdið hafi brotaþola líkamlegu og andlegu tjóni.

Nánar tiltekið sundurliðast endanleg skaðabótakrafa brotaþola þannig:

Sjúkrakostnaður skv. 1. mgr. 1. gr. skbl. Kr. 31.851

Tímabundið tekjutap skv. 2. gr. skbl. Kr. 53.943

Þjáningabætur skv. 3. gr. skbl. Kr. 39.980

Miskabætur skv. 26. gr. skbl. Kr. 400.000

Þá er krafist vaxta af 125.774 krónum samkvæmt 16. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 og af 400.000 krónum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 23. mars 2014 til 2. maí 2014, dráttarvaxta samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga af 439.980 krónum frá þeim degi til 25. október 2014, en með dráttarvöxtum samkvæmt sama ákvæði af 525.774 krónum frá þeim degi til greiðsludags.

Eins og áður er rakið var mál þetta þingfest 25. september sl., og þann dag var lögð fram leiðrétt eða endanleg bótakrafa á hendur ákærðu. Ákærða kom fyrir dóm 9. október sl., og hafnaði bótakröfu. Ákærða krefst þess aðallega að bótakröfunni verði vísað frá dómi en til vara að fjárhæð skaðabóta verði stórlega lækkuð.

Fallist er á kröfur brotaþola um greiðslu sjúkrakostnaðar og tímabundins tekjutaps sem studdar eru fullnægjandi gögnum. Kröfu um þjáningabætur er hafnað enda er krafan ekki studd fullnægjandi gögnum.

Ákærða hefur verið sakfelld fyrir að hafa slegið brotaþola með þeim afleiðingum sem í ákæru greinir. Samkvæmt því og með vísan til 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 og með hliðsjón af framlögðum gögnum um áverka brotaþola eru miskabætur henni til handa ákveðnar 200.000 krónur.

Lögmaður brotaþola féll frá ofangreindum vaxtakröfum hvað varðar sjúkrakostnað og tímabundið tekjutap í andsvörum í munnlegum málflutningi á þann veg að krafist var vaxta frá þeim degi sem sjúkrakostnaður féll til, þ.e. greiðsludags útlags kostnaðar sem eru samkvæmt gögnum málsins 23., 25. og 28. mars 2014. Krafist var vaxta vegna tímabundins tekjutaps frá þeim degi sem laun brotaþola skyldu greidd, án þess að sá dagur hafi verið tilgreindur sérstaklega og verður við vaxtaútreikning því við það miðað að brotaþola skyldu greidd laun vegna umræddra daga þann 1. maí 2014. Um vexti af tildæmdum miskabótum vísast til 1. mgr. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, og reiknast þeir sem í dómsorði segir.

Þann 9. október sl., voru sannanlega lögð fyrir ákærðu þau gögn og upplýsingar sem þörf var á til að meta tjónsatvik og fjárhæð bóta vegna sjúkrakostnaðar, tímabundins tekjutaps og miska, en þann dag var ákærðu birt endanleg bótakrafa í máli þessu. Upphafstími dráttarvaxta miðast við þann dag er liðinn var mánuður frá framangreindum degi, eins og nánar greinir í dómsorði. Þá verður ákærða dæmd til að greiða brotaþola málskostnað eins og greinir í dómsorði.

Sakarkostnaður

Ákærða greiði allan sakarkostnað með vísan til 1. mgr. 218. gr. laga nr. 88/2008, sbr. 216. gr. sömu laga, þ.e. 24.000 krónur í útlagðan sakarkostnað ákæruvaldsins vegna læknisvottorðs. Verjandi ákærðu afsalaði sér málsvarnarlaunum. Með vísan til 3. mgr. 176. gr. laga nr. 80/2008, greiði ákærða einnig málskostnað lögmanns bótakrefjenda, S-kk-ef C-x-x hdl., samtals 397.302 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

G-kk-nf H-kk-nf, fulltrúi lögreglustjórans á Selfossi, flutti málið fyrir ákæruvaldið.

R-kvk-nf T-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóminn.

D ó m s o r ð:

Ákærða, R-kvk-nf V-kvk-nf S-kvk-nf, sæti fangelsi í 60 daga en fresta skal fullnustu refsingarinnar skilorðsbundið í tvö ár frá uppkvaðningu dóms þessa að telja og fellur refsingin niður að þeim tíma liðnum haldi ákærða almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærða greiði A, 285.794 krónur í skaða- og miskabætur, auk vaxta samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu, nr. 38/2001, af 209.183 krónum frá 23. mars 2014 til 25. mars 2014, en af 214.863 krónum frá þeim degi til 28. mars 2014, en af 231.851 krónu frá þeim degi til 1. maí 2014, en af 285.794 krónum frá þeim degi til 9. nóvember 2014, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. sömu laga, frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærða greiði allan sakarkostnað, 24.000 krónur.

Ákærða greiði einnig málskostnað bótakrefjenda, samtals 397.302 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti.

R-kvk-nf T-kvk-nf