E-1461/2012

Mál þetta, sem dómtekið var mánudaginn 25. febrúar sl., er höfðað fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur af S-x-x B-x-x, kt. 0000000-0000, með heimilisfang í Póllandi, með stefnu, birtri 18. apríl 2012, á hendur M-x-x P-x-x K-x-x, kt. 000000-0000, Bugðufljóti 21, Mosfellsbæ, og Verði tryggingum hf., kt. 000000-0000, Borgartúni 25, Reykjavík.

Dómkröfur stefnanda eru þær, að stefndu verði in soldium dæmdir til greiðslu skaðabóta, að fjárhæð kr. 14.109.753, með 4,5% vöxtum frá 15. apríl 2010 til 15. apríl 2011, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags, auk málskostnaðar að skaðlausu að mati dómsins.

Dómkröfur stefndu eru þær aðallega, að þeir verði sýknaðir af öllum kröfum stefnanda og stefndi verði dæmdur til greiðslu málskostnaðar, en til vara, að kröfur stefnanda verði lækkaðar og málskostnaður felldur niður.

II

Málavextir

Málavextir eru þeir, að þann 24. júlí 2008 lenti stefnandi í umferðarslysi, þar sem hann var farþegi í bifreiðinni YF-385 í Norðurárdal á móts við eyðibýlið Fornahvamm. Slasaðist stefnandi alvarlega og hlaut varanlegt heilsutjón. Samkvæmt matsgerð R-kk-ef J-kk-ef læknis og I-kk-ef S-kk-ef hrl, er varanlegur miski stefnanda samkvæmt 4. gr. skaðabótalaga metinn 50 stig og varanleg örorka skv. 5. gr. sömu laga 60%. Tímabil atvinnutjóns (óvinnufærni) skv. 2. gr. sömu laga er talið vera 25.07. 2008 - 15.04. 2010. Þá telst stefnandi hafa verið veikur í skilingi skaðabótalaga, sbr. 3. gr. laganna frá 25.07- 2008 – 15.04. 2010, þar af rúmfastur 25.07. 2008 – 29.08. 2008, 21.04. 2009 – 23.04. 2009, 26. 04. 2009 – 28.04. 2009, 11.05. 2009 – 16.05. 2009 og 11.03. 2010 – 15.03. 2010. Heilsufar stefnanda telst hafa verið orðið stöðugt 15.04. 2010.

Eigandi bifreiðarinnara YF-385 var stefndi M-x-x P-x-x K-x-x, og var hún vátryggð lögboðinni ábyrgðartryggingu hjá stefnda, Verði tryggingum hf.

Er ekki ágreiningur um bótaskyldu stefndu eða niðurstöðu matsmanna á afleiðingum slyssins. Ágreiningur aðila snýst hins vegar annars vegar um tekjuviðmið vegna varanlegrar örorku stefnanda og hins vegar um skyldu stefnanda til að takmarka tjón.

Stefndi, Vörður tryggingar hf., greiddi stefnanda samtals kr. 29.413.853 vegna tjóns hans, þar af kr. 20.532.382 vegna varanlegrar örorku, og voru bæturnar reiknaðar á grundvelli lágmarkstekjuviðmiðunar skv. 3. mgr. 7. gr. skaðabótalaga. Lögmaður stefnanda tók við greiðslunni með fyrirvara um alla þætti uppgjörsins.

Segir í stefnu, að árslaun stefnanda, að teknu tilliti til stöðugleikatímamarks, hafi verið kr. 2.605.500. Meðaltal launa hans á tímabilinu maí 2007 til júlí 2008 hafi hins vegar verið kr. 292.930 á mánuði, en árslaun hans, að teknu tilliti til framlags vinnuveitanda til lífeyrissjóðs og breytinga á launavísitölu til stöðugleikatímamarks, krt. 4.395.987.

Stefnandi er pólskur ríkisborgari og hafði dvalið við störf hér á landi hjá Ístaki hf. í rúmt ár, þegar hann slasaðist, en hann átti eiginkonu og barn, sem búsett voru í Póllandi. Eftir slysið flutti stefnandi brott af landinu.

III

Málsástæður stefnanda

Stefnandi kveðst hafna því með öllu að taka beri mið af lágmarkstekjuviðmiðun 3. mgr. 7. gr. skbl. við ákvörðun bóta vegna varanlegrar örorku, enda augljóst af tekjum stefnanda, að ákvæðið eigi ekki við um hann. Hér beri að árétta, að breytingar hafi orðið á starfshögum stefnanda, þegar hann flutti til landsins og hóf vinnu hjá Ístaki í apríl 2007, en þessi breyting á högum hans hafi jafnframt haft veruleg áhrif á tekjur hans. Beri þegar af þeirri ástæðu að meta tekjur hans sérstaklega, með vísan til 2. mgr. 7. gr. skbl. Hér vísist m.a. til athugasemdar með 6. gr. frumvarps þess, sem varð að lögum um breytingu á skaðabótalögum nr. 37/1999, þar sem segi m.a:

Launatekjur liðinna ára eru hins vegar ekki góður mælikvarði ef breytingar höfðu orðið á högum tjónþola skömmu áður en slys varð eða þegar fullyrða má að slíkar breytingar standi fyrir dyrum. Má nefna sem dæmi að tjónþoli hafi skipt um starf þannig að breyting hafi orðið á tekjum eða látið af starfi og hafið töku lífeyris. Í slíkum tilvikum er eðlilegra að ákveða viðmiðunarlaunin miðað við nýjar aðstæður.

Lögð sé áherzla á, að tekjur stefnanda hafi verið mun hærri en sú tekjuviðmiðun, sem felist í 3. mgr. 7. gr. skbl., sem ætlað sé að tryggja þeim, sem hafi litlar eða engar tekjur, ákveðna lágmarkstekjuviðmiðun við ákvörðun bóta vegna varanlegrar örorku. Megi ljóst vera, að slík viðmiðun verði ekki notuð gagnvart stefnanda, sem hafi verið fullvinnandi og með tekjur umfram þá tekjuviðmiðun. Í þessu sambandi sé lögð áherzla á, að 2. mgr. 7. gr. skbl. skuli beitt í þeim tilvikum, þegar viðmiðun við síðustu þrjú tekjuár fyrir slys þykir af einhverjum ástæðum ekki réttmæt, líkt og segi í athugasemdum við 6. gr. fyrrnefnds frumvarps.

Augljóst megi vera, að viðmiðun við tekjur, áður en stefnandi kom til landsins og hóf hér vinnu, teljist ekki réttmæt í þessum skilningi. Í þessu sambandi vísist m.a. til hrd. í máli nr. 646/2009, þar sem aðstæður séu mjög sambærilegar. Þar hafi hinn slasaði hafið störf hér á landi átta mánuðum fyrir slysið, en hafi fyrir þann tíma búið í Póllandi. Í málinu hafi kröfu vátryggingafélagsins um lágmarkstekjuviðmiðun verið hafnað með eftirfarandi röksemdum héraðsdóms, sem staðfestar hafi verið af Hæstarétti:

Með vísan til þessa, og sérstaklega þegar til þess er litið hve skamman tíma stefnandi hafði dvalið hér á landi og því með öllu óljóst um framtíðartekjur hans og áform að öðru leyti, verður fallist á það með stefnda að ekki séu forsendur til þess að leggja þau árslaun til grundvallar, sem krafist er í aðal-, vara- og þrautavarakröfu stefnanda. Þess í stað verður að meta árslaunin sérstaklega, sbr. 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Þykir þá eðlilegast að ákvarða árslaun stefnanda út frá þeim tekjum sem hann hafði þann tíma sem hann starfaði hér á landi fyrir slysið, enda engum öðrum gögnum til að dreifa sem geta gefið vísbendingu um annan og réttari mælikvarða á framtíðartekjur hans...

Með vísan til framangreinds sé á því byggt, að árslaun stefnanda beri að reikna með hliðsjón af 2. mgr. 7. gr. skbl., og beri að ákveða árslaun hans út frá þeim tekjum, sem hann hafði þann tíma, sem hann starfaði hér á landi.

Dómkrafa stefnanda sundurliðist þannig:

3.515.160 x 1,08 / 319 x 369,5 = 4.395.987

4.395.987 x 13,134 x 60% kr. 34.642.135

Að frádreginni greiðslu stefnda inn á varanlega

örorku þann 20. maí 2011 kr. 20.532.382

Samtals kr. kr. 14.109.753

Laun stefnanda frá maí 2007 til júlí 2008 hafi verið eftirfarandi:

Við ákvörðun árslauna skv. 2. mgr. 7. gr. skbl. sé notazt við framangreint meðaltal, þ.e. kr. 292.930 x 12 mánuðir = kr. 3.515.160. Þá er tekið tillit til 8% framlags vinnuveitanda til lífeyrissjóðs og árslaunin síðan uppreiknuð með launavísitölu ársins 2007 (meðalvísitala), sem hafi verið 319,1 og launavísitölu á stöðugleiktímapunkti, sbr. 15. gr. skbl. Til frádráttar komi greiðsla stefnanda, að fjárhæð kr. 20.532.382, inn á bætur vegna varanlegrar örorku.

Á því hafi verið byggt af hálfu stefnda, Varðar trygginga hf., að stefnandi hafi, með þeirri ,,háttsemi“ sinni að flytja til Póllands í kjölfar slyssins, ekki gætt að þeirri skyldu sinni að takmarka tjón sitt. Það hafi leitt til þess, að stefnandi hafi ekki átt rétt til bóta úr almannatryggingum. Stefnandi mótmæli þessum málatilbúnaði harðlega. Áður en stefnandi slasaðist hafi ekki annað staðið til en að búa hér á landi, enda stefnandi með ótímabundinn ráðningarsamning við Ístak. Fullyrðing stefnda, Varðar trygginga hf., um að stefnandi hafi verið farandverkamaður, sé því með öllu úr lausu lofti gripin, en það muni hafa verið í undirbúningi um nokkurn tíma, þegar slysið átti sér stað, að konan hans flytti til landsins. Öll þessi áform hafi breytzt við það, að stefnandi hafi slasazt, en hann búi við mjög skerta vinnugetu eftir slysið. Komi ekki til greina að draga frá bótum hans frá stefnda, Verði tryggingum hf., ætlaðar bætur, sem hann hefði hugsanlega átt rétt á frá almannatryggingum hér á landi, hefði hann búið hér áfram. Fyrir slíku sé engin lagaheimild og vakin á því athygli, að aðeins komi til frádráttar ,,[g]reiðslur, sem tjónþoli fær frá þriðja manni vegna líkamstjóns...“, líkt og kveðið hafi verið á um í þágildandi 4. mgr. 5. gr. skbl. Með öðrum orðum komi einvörðungu til skoðunar, hvaða bótarétt stefnandi hafi átt við stöðugleikatímamark, en stefnandi hafi engan slíkan rétt átt, hvorki hér á landi né annars staðar. Þar sem stefnandi fái engar greiðslur, sem komi til frádráttar skv. 4. mgr. 5. gr. skbl., komi augljóslega ekki til greina frádráttur frá bótum úr ábyrgðartryggingu þeirri, sem keypt hafi verið hjá stefnda. Auk þess sé á því byggt, að stefnandi hafi ekki öðlazt rétt til bóta úr almannatryggingum sökum þess að hann hafði búið hér í skamman tíma.

Þá hefði það engin áhrif á kröfur hans, ef talið yrði, að hann hefði verið farandverkamaður. Ljóst sé, að stefnandi hafi enga sögu haft um slík störf fyrir slysið, þ.e. hann hafi ekki unnið utan Póllands, áður en hann flutti til Íslands. Ef ekki hefði komið til slyssins og hann teldist ,,farandverkamaður“ megi ljóst vera, að tekjur hans hefðu verið mun hærri en samkvæmt lágmarkstekjuviðmiðun skaðabótalaga. Í þessu sambandi megi vekja á því athygli, að þeir, sem unnið hafi hér í skamman tíma í gegnum starfsmannaleigur, séu nú margir búsettir í Noregi á margföldum þeim launum, sem hér hafi verið í boði. Röksemdir stefnda, Varðar trygginga hf., hrökkvi því skammt í þessum efnum. Kjarni málsins sé sá, að stefnandi beri sönnunarbyrði fyrir þeirri staðhæfingu, að tekjur hans í framtíðinni, ef ekki hefði komið til slyssins, hefðu orðið lægri en tekjur hans þá 15 mánuði, sem hann hafi unnið hér á landi. Jafnframt að hann hefði ekki unnið hér á landi áfram, enda þótt hann hefði verið með ótímabundinn ráðningarsamning. Þess beri að geta, að ráðningarsamningnum hafi ekki verið sagt upp í kjölfar slyssins, þrátt fyrir að stefnandi hafi orðið óvinnufær. Stefnandi hafi þannig verið skráður starfsmaður hjá félaginu allt til 1. apríl 2009, enda hafi staðið til, að hann hæfi störf að nýju, þegar hann hefði náð sér eftir slysið. Síðar hafi hins vegar komið í ljós, að afleiðingarnar hafi verið slíkar, að ljóst hafi mátt vera, að hann gæti ekki unnið líkamlega erfið störf.

Þá sé á því byggt, að skylda tjónþola til að takmarka tjón sitt hafi ákveðin mörk. Útilokað sé að gera þá kröfu til tjónþola, þ.m.t. stefnanda, að hann hafi búsetu um ókomna framtíð í tilteknu landi, líkt og virðist vera málatilbúnaður stefndu. Eðli málsins samkvæmt hafi fyrirætlanir stefnanda breytzt, þegar hann varð fyrir slysinu, sem hafi leitt til þess, að hann hafi verið með öllu óvinnufær í tæplega tvö ár og eftir það með verulega skerta vinnugetu. Það að stefnandi kjósi við þessar aðstæður að flytja að nýju til Póllands geti ekki haft þau áhrif, að bætur til hans skerðist. Slík niðurstaða sé auk þess skýrt brot á samningnum um Evrópska efnahagssvæðið, sem tryggi frjálst flæði vinnuafls og banni allar takmarkanir og hömlur við því, að launafólk innan Evrópska efnahagssæðisins flytji milli landa, sbr. m.a. III. hluta laga nr. 2/1993, um Evrópska efnahagssvæðið.

Vextir reiknist frá stöðugleikatímamarki skv. 16. gr. skbl., en dráttarvextir frá 15. apríl 2011, eða mánuði frá kröfubréfi.

Kröfur stefnanda styðjist við 1. mgr. 88. gr., 91. gr. og 95. gr., sbr. 97. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 og skaðabótalög nr. 50/1993 með síðari breytingum. Jafnframt sé vísað til laga nr. 2/1993 um Evrópska efnahagssvæðið. Um vaxtakröfuna vísi stefnandi sérstaklega til 16. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 með síðari breytingum og um dráttarvaxtakröfuna til 1. mgr. 6. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001. Um málskostnað sé vísað til 21. kafla laga um meðferð einkamála nr. 91/1991, einkum 1. mgr. 130. gr. þeirra.

Málsástæður stefndu

Stefndi byggir á því, að ekki eigi við rök að styðjast, að nota einvörðungu tekjur stefnanda hérlendis sem viðmiðunarlaun, og beri í öllu falli að draga frá greiðslurétt úr almannatryggingum á grundvelli 4. mgr. 5. gr. laga nr. 50/1993.

Gegn kröfu stefnanda um, að tekjur hans hérlendis verði lagðar til grundvallar, stríði þær staðreyndir, að stefnandi hafði einungis unnið á Íslandi um rétt rúmlega eins árs skeið. Á þeim tíma hafi hann að auki ekkert gert til þess að hasla sér völl, þannig að leiða megi líkum að því, að hann hygðist setjast hér að. Um slíkt hafi stefnandi ótvírætt sönnunarbyrði. Eiginkona stefnanda og barn hafi búið áfram í heimabæ stefnanda, Stargard í Póllandi, í eigin húsnæði fjölskyldunnar, eftir því sem fram komi í matsgerð, sbr. dskj. nr. 5. Ef ráða megi af launatekjum, sem tilgreindar séu í stefnu, hafi stefnandi lítt verið verið störf í janúar 2008, sem að líkindum hafi stafað af dvöl í faðmi fjölskyldunnar í Póllandi, svo getið sé í eyðurnar. Þá séu tekjur stefnanda þá mánuði, sem hann dvaldi hérlendis, í engu samræmi við tekjur hans árin fyrir slys. Sé litið er til meginreglu 1. mgr. 7. gr. laga nr. 50/1993, blasi við, að tekjur stefnanda hafi verið langt undir lágmarksárslaunum samkvæmt 3. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 á árunum 2005 til 2007. Fram komi í fyrirliggjandi vottorðum frá pólskum yfirvöldum, sbr. dskj. nr. 16 til 18, að stefnandi hafi notið tekna, sem hafi numið 17.190,33 Zloty árið 2005, eða 661.483 íslenzkum krónum, árið 2006 17.933,14 Zloty, sem jafngildi 690.067 krónum, og 5.712,75 Zloty árið 2007, eða 219.826 krónum, en það ár hafi hann hafið störf á Íslandi í apríl. Ekki sé annað upplýst en að stefnandi hafi verið á öllum járnum á vinnumarkaði þessi ár.

Þó að stefnandi hafi getað notið hárra launa hérlendis við eitt byggingaverkefni, Bauhaus húsið, sé því mótmælt sem algerlega ósönnuðu, að hann hafi getað vænzt sambærilegra tekna í framtíðinni. Hann hafi ekki verið heimilisfastur hérlendis, heldur hafi hann búið í starfsmannahúsnæði á vegum atvinnurekanda síns, og mjög brátt hafi orðið um verkefni eins og það, sem hann hafi verið ráðinn til haustið 2008. Stefnandi hafi verið tæplega 28 ára, þegar hann slasaðist, en ekkert sé upplýst um, að hann hafi fyrr farið til starfa erlendis, er hann kom hingað til lands. Engar forsendur séu því til að leggja til grundvallar, að hann hafi ætlað að hasla sér völl annars staðar en í heimalandi sínu að Íslandsdvöl lokinni. Raunar verði að vekja athygli á því, að málatilbúnaður stefnanda sé mótsagnarkenndur í þessum efnum, þar sem hann geri sérstaka athugasemd við, að stefndi hafi nefnt hann farandverkamann. Verði ekki séð, að það samrýmist þeirri athugasemd að hafa uppi hugleiðingar um, að stefnandi hefði hugsanlega haslað sér völl á vinnumarkaði í Noregi, hefði slysið ekki borið að höndum. Áréttað skuli, að ekkert sé upplýst um slíkt og vangaveltum sem þessum sé mótmælt sem óstaðfestum og ósönnuðum.

Loks sé því mótmælt, að 3. mgr. 7. gr. laga nr. 50/1993 eigi einungis við í tilviki tekjulausra einstaklinga, sem ekki nýti aflahæfi sitt þannig, að arð gefi, svo sem heimavinnandi eða námsmenn. Óumdeilt sé, að mati stefndu, að ákvæðinu beri að beita í öllum tilvikum hlutrænt, þegar launatekjur einstaklings, sem metinn sé til varanlegrar örorku, nái ekki máli gagnvart þessum lágmarkstekjum. Því beri að beita, óháð stétt eða stöðu tjónþolans.

Að mati stefndu séu ekki forsendur til að beita 2. mgr. 7. gr. laga nr. 50/1993, eins og stefnandi byggi á. Það geti ekki verið óvenjulegar aðstæður í skilningi ákvæðisins að ganga til venjubundinna starfa í heimalandi sínu um árabil, þar á meðal á þriggja ára bili, sem lagt sé til grundvallar í 1. mgr. 7. gr. Frekar sýnist rök til að líta fram hjá því, sem óvenjulegt sé í þessum efnum í tilviki stefnanda, að vinna á Íslandi hluta úr tveimur árum. Að lágmarki sýnist í það minnsta að byggja beri á þriggja ára tímabili, þannig að til lágmarksárslauna samkvæmt 4. mgr. 7. gr. sé litið vegna áranna 2005 og 2006 og svo rauntekna stefnanda árið 2007.

Þá beri stefnandi ótvírætt, að mati stefndu, skylda til að takmarka tjón sitt með því að sækja þann rétt, sem lögákveðinn sé, þegar slys beri að höndum. Sé þá til almannatrygginga að líta í tilviki stefnanda, enda engum blöðum um það að fletta í tilviki stefnanda, að slys hans leysi réttindi hans úr læðingi, sbr. 29. gr. laga nr. 100/2007. Stefnandi, sem íbúi aðildarríkis Evrópusambandsins, eigi frjálsa för til Íslands í atvinnuskyni í krafti EES-samningsins, en í gildi sé reglugerð ráðsins (EB) nr. 118/97, sbr. reglugerð nr. 503/2009, sem kveði á um, að starfsmenn, sem fari á milli landa innan evrópska efnahagssvæðisins, njóti réttinda samkvæmt almannatryggingalöggjöf þess lands, þar sem sem störf séu unnin. Slíkar bætur hafi síðan átt að koma til frádráttar að hluta samkvæmt 4. mgr. 5. gr. laga nr. 50/1993, eins og ákvæðið hafi verið, er slys stefnanda bar að höndum. Óumdeilt sé, að stefnandi hafi ekki sótt um slík réttindi, en dómstólar hafi fyrr leyst úr því, að slíkt verði ekki gert bótaskyldum aðila til tjóns, eins og stefndu.

IV

Forsendur og niðurstaða

T-kk-nf J-kk-nf S-kk-nf, öryggisstjóri Ístaks í Búðarhálsvirkjun, gaf skýrslu fyrir dómi.

Enginn ágreiningur er um málsatvik og er bótaskylda stefndu óumdeild, en á því byggt, að tjón stefnanda sé að fullu bætt. Lýtur ágreiningur aðila annars vegar að tekjuviðmiði stefnanda og hins vegar að frádrætti vegna mögulegs réttar stefnanda til greiðslna úr almannatryggingum á grundvelli 4. mgr. 5. gr. laga nr. 50/1993.

Þegar slys stefnanda varð, hafði hann búið og starfað hérlendis í rúmt ár samkvæmt ótímabundnum ráðningarsamningi við Ístak hf. Fyrir þann tíma hafði stefnandi starfað í Póllandi og notið þar mun lægri launa en hann hafði í starfi sínu hér á landi. Af hálfu stefnanda er því haldið fram, að hann hafi haft í hyggju að starfa hér áfram eftir slysið, og hafi verið hafinn að því undirbúningur fyrir slysið, að kona hans flytti hingað til lands. Slysið hafi breytt þessum áformum hans.

Með vísan til þess, hversu skamman tíma stefnandi hafði starfað hér á landi, þegar slysið varð, sem og þess hversu óljóst er um framtíðartekjur hans, er fallizt á, að meta verði árslaun hans sérstaklega samkvæmt 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Þykir því réttast að ákvarða árslaun hans með hliðsjón af þeim tekjum, sem hann hafði hér á landi fyrir slysið, eins og krafa hans lýtur að, en ekki er öðrum gögnum til að dreifa, sem geta gefið vísbendingu um annan eða réttari mælikvarða á mögulegar framtíðartekjum hans, hefði slysið ekki borið að.

Stefndu byggja á því, að draga beri frá kröfum stefnanda bætur, sem hann eigi rétt á úr almannatryggingum, sbr. 29. gr. laga nr. 100/2007. Af hálfu stefnanda er því mótmælt, að hann eigi slíkan rétt.

Með vísan til dóms Hæstaréttar Íslands í máli nr. 471/2005, bera stefndu sönnunarbyrði fyrir réttmæti frádráttar frá bótum, sem þeir eru réttilega krafðir um. Með því að stefndu hafa ekki fært sönnur að þeirri staðhæfingu sinni, ber að hafna því, að krafa stefnanda sæti lækkun vegna bótaréttar hans úr almannatryggingum.

Þar sem ekki er tölulegur ágreiningur í málinu eða ágreiningur um vaxtakröfu, verða kröfur stefnanda teknar til greina, eins og þær eru fram settar. Þá ber stefndu að greiða stefnanda in solidum málskostnað, sem þykir hæfilega ákveðinn kr. 950.000, þar með talinn virðisaukaskattur á málflutningsþóknun lögmanns stefnanda og útlagður kostnaður.

S-kvk-nf Ó-kvk-nf héraðsdómari kvað upp dóminn.

D Ó M S O R Ð

Stefndu, M-x-x P-x-x K-x-x og Vörður tryggingar hf., greiði in solidum stefnanda, S-x-x B-x-x, kr. 14.109.753, með 4,5% vöxtum frá 15. apríl 2010 til 15. apríl 2011, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags, og kr. 950.000 í málskostnað.

S-kvk-nf Ó-kvk-nf