S-172/2014

Mál þetta, sem dómtekið var þriðjudaginn 28. október sl. er höfðað með ákæru lögreglustjórans á Akureyri, útgefinni 29. september sl., á hendur X;

„fyrir eftirtalin þjófnaðarbrot framin á [...] árið 2014:

I. (024-2014-3672)

Að hafa sunnudaginn 27. júlí, farið inn í íbúð að [...], neðri hæð og stolið þaðan trúlofunarhring úr silfri og með demöntum, armbandi, hálfum viskípela og andlitskremi og maskara.

II. (024-2014-362)

Að hafa, þriðjudaginn 22. júlí, ruðst inn í íbúðarhúsið að [...] og gengið þar um allt húsið þótt 12 ára dóttir húsráðanda væri heima og síðan stolið tveimur bjórum úr ísskáp úr eldhúsinu og einu pari af skóm úr anddyri hússins.

Telst þetta vara við 1. mgr. 244. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940.

III. (024-2014-3624)

Að hafa aðfaranótt fimmtudagsins 24. júlí, farið inn í íbúðarhúsið að [...] og stolið þaðan 10 bjórum af gerðinni Thule Export, þrennum síðum íþróttabuxum, tveimur stuttermabolum, einum hlífðarjakka frá 66 gráðum norður, einu karlmannsúri af gerðinni Disel, einu sjali, lítilli snyrtitösku úr silki, snyrtivörum (Body lotion, sólvörn og naglalakkleysir), augnháratöng, einu málmarbandi með fjólubláum steinum og einni fartölvu af gerðinni Thosiba Europe.

Brot þessi teljast varða við 1. mgr. 244. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940.

Þess er krafist að ákærða verði dæmd til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Við fyrirtöku málsins var af hálfu fulltrúa ákæruvalds fallið frá sakarefni II. kafla ákærunnar, en að auki var miðað við að í kristallar hafi verið í tilgreindum hring en ekki demantar, sbr. I. kafli ákæru.

Ákærða krefst vægustu refsingar sem lög leyfa.

I.

Ákærða hefur fyrir dómi skýlaust viðurkennt að hafa gerst sek um þá háttsemi sem henni er gefið að sök í I., II. og III. kafla ákæru, líkt og þeim var breytt eins og hér að ofan var rakið.

Með játningu ákærðu, sem ekki er ástæða til að efa að sé sannleikanum samkvæm og kemur heim og saman við rannsóknargögn lögreglu, er nægilega sannað að hún hafi gerst sek um þá háttsemi sem lýst er í ákæru og þar er rétt heimfærð til laga. Verður lagður dómur á málið án frekari sönnunarfærslu með heimild í 164. gr. laga nr. 88, 2008.

II.

Ákærða sem er tuttugu og þriggja ára, hefur ekki áður sætt refsingu.

Ákærða hefur í máli þessu gerst sek um þjófnaðarbrot og þykir refsing hennar með hliðsjón af 77. gr. hegningarlaganna hæfilega ákveðin fjörutíu daga fangelsi. Eftir atvikum og með hliðsjón af skýlausri játningu ákærðu við alla meðferð málsins, hjá lögreglu og fyrir dómi, svo og því að þýfi var að stærstum hluta skilað, að hún lýsti yfir iðran vegna verknaðarins og virðist að auki hafa tekið á sínum málum, m.a. með vímuefnameðferð, þykir rétt að refsingin falli niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dómsins að telja, haldi hún almennt skilorð 57. gr. hegningarlaganna 19, 1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22, 1955.

Engan kostnað leiddi af rekstri málsins samkvæmt yfirlýsingu fulltrúa ákæruvalds fyrir dómi.

Ó-kk-nf Ó-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóminn.

D Ó M S O R Ð:

Ákærða, X, sæti fjörutíu daga fangelsi, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún niður falla að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dómsins að telja, haldi hún almennt skilorð 57. gr. laga 19, 1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22, 1955.