E-5434/2005

Mál þetta höfðaði Landwell ehf., Skógarhlíð 12, Reykjavík, með stefnu birtri 29. ágúst 2005 á hendur J-x-x T-x-x. Málið var dómtekið 12. maí sl.

Stefnandi krefst greiðslu á 836.894 krónum með dráttarvöxtum frá 21. apríl 2004 til greiðsludags, allt að frádreginni 158.000 króna innborgun, er innt hafi verið af hendi 1. mars 2005. Þá krefst stefnandi málskostnaðar.

Stefndi krefst sýknu af kröfum stefnanda, til vara lækkunar á kröfunni. Þá krefst hann málskostnaðar að viðbættum virðisaukaskatti af málflutningsþóknun.

Í stefnu segir að stefnandi sé félag sem veiti lögfræði- og ráðgjafaþjónustu. Til sé komin skuld stefnda vegna viðskipta við stefnanda. Lagður er fram einn reikningur sem gefinn var út 21. apríl 2004 og með gjalddaga sama dag. Er hann samtals að fjárhæð 836.894 krónur.

Við aðalmeðferð gaf fyrirsvarsmaður stefnanda, B-kk-nf B-kk-nf H-kk-nf héraðsdómslögmaður, aðilaskýrslu. Hann sagði að stefndi hefði leitað til sín til að aðstoða sig við að ná viðskiptasambandi við franskt fyrirtæki, Paris Raynaud Ferrel (hér eftir nefnt PRF). Hann hafi haft ýmsar hugmyndir um möguleikana og hvað ætti að gera, ýmist að PRF myndi stofna dótturfélag eða að hann yrði umboðsmaður þess hér á landi. Þessar tilraunir til að ná samningum hafi ekki tekist. Þá kvaðst B-kk-nf hafa skoðað ýmis íslensk fyrirtæki fyrir stefnda, en hann hafi viljað kanna möguleika á að kaupa hlut í fyrirtækjum hér á landi. B-kk-nf kvaðst aldrei hafa haft beint samband við hið erlenda félag fyrr en þeir komu á fund hér í Reykjavík. Hann hafi aldrei unnið í þeirra þágu. Þá kvaðst hann hafa kynnt stefnda tímagjald stofu sinnar.

Í stefnu er tekið fram að greidd hafi verið innborgun á kröfuna hinn 1. mars 2005 að fjárhæð 158.000 krónur. Ekki segir hver hafi greitt. Fram kom í greinargerð stefnda og síðan í aðilaskýrslu forsvarsmanns stefnanda, B-kk-ef B-kk-ef H-kk-ef, að PRF hefði greitt þetta. B-kk-nf sagði að þeir hefðu samþykkt að koma til móts við stefnanda og taka þátt í því tjóni sem orðið hefði.

Málsástæður og lagarök stefnanda.

Í stefnu er byggt á því að stefndi hafi stofnað til umræddrar skuldar með viðskiptum við stefnanda. Vísað er til reglna samninga- og kröfuréttar um loforð og efndir fjárskuldbindinga.

Málsástæður og lagarök stefnda.

Í greinargerð stefnda er því lýst að PRF hafi leitað til hans og falið honum vinnu við flutning á ferskum sjávarafurðum frá Íslandi til Frakklands. Þá hafi PRF falið sér að kanna möguleika á að sett yrði upp útibú eða stofnað dótturfélag hér á landi, til að sjá um útflutning sjávarafurða. Hafi hann leitað til stefnanda, en tjáð lögmanninum að unnið yrði fyrir PRF, en ekki hann persónulega.

PRF hafi horfið frá öllum áformum sínum hér á landi eftir fund á skrifstofu stefnanda í febrúar 2004. Fullyrt er að stefnandi hafi kynnt starfsmönnum PRF reikning fyrir vinnu sína, en ekki sé kunnugt hvernig þeim samskiptum lyktaði. Stefndi kveðst hafa mótmælt innheimtubréfi lögmanns stefnanda tvívegis skriflega. Þá hafi lögmaður sinn mótmælt innheimtuaðgerðunum.

Stefndi kveðst byggja á því að dómkröfum sé ranglega beint að sér. PRF hafi verið viðsemjandi stefnanda og haft hag af vinnu hans. Hann hafi ekki tekið á sig persónulega ábyrgð á greiðslu fyrir vinnu stefnanda. Krefst hann sýknu með vísan til 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991. Telur stefndi að stefnandi beri sönnunarbyrðina fyrir því að samningur hafi komist á milli þeirra og hvers efnis hann hafi verið. Þá hafi PRF greitt inn á reikning stefnanda. Reikningurinn tilgreini verkefnið sem stofnun útibús á Íslandi, en stefndi sé ekki í þeirri stöðu að geta stofnað útibú á Íslandi.

Þá byggir stefndi á að reikningur stefnanda sé bersýnilega ósanngjarn. Sér hafi aldrei verið kynnt hvaða þóknun stefnandi myndi áskilja sér. Krefst hann aðallega sýknu vegna þessa, til vara lækkunar á kröfum stefnanda. Þá er fullyrt að stefnda hafi ekki verið kynnt tímagjald stefnanda. Loks mótmælir stefndi upphafstíma dráttarvaxta.

Stefndi vísar til 16. gr. laga nr. 91/1991, laga nr. 50/2000, einkum til 45. gr. sem hann vill beita hér með lögjöfnun. Þá vísar hann til samningalaga, einkum II. kafla um umboð.

Forsendur og niðurstaða.

Óumdeilt er að stefndi leitaði til stefnanda, sem vann ýmis verkefni fyrir hann og veitti ráðgjöf. Stefndi kom ekki fyrir dóm til að gefa aðilaskýrslu. Hann hefur ekki með neinum gögnum reynt að sýna fram á að hann hafi starfað í umboði annars aðila er hann leitaði til stefnanda um lögfræðiráðgjöf. Sú staðreynd að annar aðili greiddi inn á skuld samkvæmt reikningi þeim sem stefnda var gerður er ekki nægileg sönnun þess að sá aðili sé einn skuldbundinn til að greiða reikninginn allan.

Ekki hefur verið sýnt fram á að reikningur stefnanda sé ósanngjarn. Í þessum viðskiptum var stefndi ekki neytandi í skilningi laga nr. 42/2000 um þjónustukaup. Reikningur stefnanda er sundurliðaður og hefur verið gerð nægileg grein fyrir vinnu þeirri krafið er um greiðslu fyrir. Verður stefnukrafan tekin til greina. Reikningur var skrifaður 21. apríl 2004 og verður því samkvæmt 3. mgr. 5. gr. laga nr. 38/2001 að dæma dráttarvexti frá 21. maí 2004.

Þó að frásögn af innborgun í stefnu sé að nokkru villandi verður stefndi dæmdur til að greiða stefnanda 200.000 krónur í málskostnað.

J-kk-nf F-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð

Stefndi, J-x-x T-x-x, greiði stefnanda, Landwell ehf., 836.894 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla laga nr. 38/2001 frá 21. maí 2004 til greiðsludags, allt að frádregnum 158.000 krónum.

Stefndi greiði stefnanda 200.000 krónur í málskostnað.