S-50/2015

I

Mál þetta, sem dómtekið var 30. september sl., höfðaði ríkissaksóknari með ákæru 30. júlí 2015 á hendur ákærða; „Ó-kk-þgf Á-kk-þgf A-kk-þgf, kennitala [...], [...], [...], fyrir brot gegn valdstjórninni, aðfaranótt sunnudagsins 31. maí 2015, við [...], Ísafirði, með því að hafa veist með ofbeldi og hótunum um ofbeldi að A, lögreglumanni, sem var við skyldustörf, með því að grípa um hægri úlnlið hennar og halda henni fastri uns hún náði að losa sig, og stuttu síðar með því að grípa með báðum höndum um einkennisvesti A og halda henni fastri, og jafnframt með endurteknum ógnandi ummælum um að ætla að berja A, auk ógnandi spurninga beindum að henni um hvort hann ætti að berja hana, þar af að hluta með hnefann á lofti og mjög ógnandi í framkomu, samhliða því þegar hann hélt um A og einnig þegar A og annar lögreglumaður, B, reyndu að ræða við hann og leiða hann á brott.

Telst þetta varða við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 11. gr. laga nr. 101/1976 og 1. gr. laga nr. 25/2007.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

II

Ákærði hefur skýlaust játað þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru. Farið var með málið samkvæmt ákvæðum 164. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og tjáði ákærandi og ákærði sig sérstaklega um lagaatriði og ákvörðun viðurlaga. Tók ákærði sérstaklega fram að hann iðrist gerða sinna. Játning ákærða fær fulla stoð í gögnum málsins. Sannað er með játningu ákærða og öðrum gögnum málsins að hann hafi gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru og er brot hans þar rétt heimfært til refsiákvæða.

III.

Ákærði er fæddur árið [...]. Samkvæmt vottorði sakaskrár ríkisins hefur hann fjórum sinnum verið dæmdur til refsingar. Með dómi Héraðsdóms Vestfjarða 18. september 2003 var hann dæmdur í tveggja mánaða fangelsi skilorðsbundið í þrjú ár vegna brots gegn 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Með dómi sama dómstóls 11. febrúar 2005 var hann dæmdur í þriggja mánaða fangelsi fyrir brot gegn 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Með því broti var ákærði talin hafa rofið skilorð dómsins frá 18. september 2003 og var sá dómur tekin upp og bæði brotin dæmd í einu lagi, sbr. 60. gr. almennra hegningarlaga. Þá var ákærði með dómi Héraðsdóms Vesturlands, 8. september 2006, dæmdur í tveggja mánaða fangelsi fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga. Loks var ákærði með dómi Héraðsdóms Vestfjarða 3. júlí 2014 dæmdur til greiðslu sektar vegna brots gegn umferðarlögum nr. 50/1987.

Við ákvörðun refsingar ákærða nú lítur dómurinn til þess, ákærða til málsbóta, að hann játaði brot sitt skýlaust fyrir dómi og iðraðist gerða sinna, sbr. 8. töluliður 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga. Til refsiþyngingar er litið til þess að brot ákærða beindist að lögreglumanni sem var að sinna skyldustarfi sínu, sbr. 2. málsliður 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga. Samkvæmt sakavottorði ákærða hefur hann þrisvar sinnum áður gerst sekur um ofbeldisbrot. Þrátt fyrir að langur tími sé liðin frá því hann var seinast dæmdur fyrir slíkt brot, eða 8. september 2006, telur dómurinn óhjákvæmilegt að líta að einhverju leyti til sakarferils hans við ákvörðun refsingar, sbr. 5. töluliður 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga. Með vísan til framangreinds þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í þrjá mánuði en fresta skal fullnustu refsingarinnar skilorðsbundið eins og nánar greinir í dómsorði.

Engan sakarkostnað leiddi af meðferð málsins.

Dóm þennan kveður upp S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf dómstjóri.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði, Ó-kk-nf Á-kk-nf A-kk-nf, sæti fangelsi í þrjá mánuði en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að tveimur árum liðnum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf