S-119/2010

Mál þetta, sem dómtekið var 15. febrúar 2011, er höfðað með ákæru ríkissaksóknara, útgefinni 18. september 2009 [svo í dómi en á að vera 26. nóvember 2010], á hendur W-x-x Z-x-x G-x-x, [kt.], Skólavegi 62, Fáskrúðsfirði, „fyrir sérstaklega hættulega líkmasárás, með því að hafa sunnudaginn 11. júlí 2010 utandyra við […] á Egilsstöðum, veist að [A] og slegið hann tvisvar sinnum í höfuð með krikketkylfu úr tré og slegið hann nokkrum hnefahöggum í andlit og líkama, með þeim afleiðingum að hann hlaut fimm sm langt sár á vinstra gagnauga, fimm sm langt sár á höfði, bólgu og mar á hægri síðu, víðfeðmt hrufl á þjóhnöppum og eins sm langt sár á hægri kinn.“

Í ákæru er brotið talið varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20/1981 og þess krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Í ákæru er tekin upp bótakrafa A. Undir rekstri málsins var krafan lækkuð og krefst hann þess nú að ákærði verði dæmdur til að greiða honum 923.166 krónur „með vöxtum skv. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 11. júlí 2010 til greiðsludags en að mánuði liðnum frá birtingu bótakröfu er krafist dráttarvaxta skv. 6. gr. sbr. 5. gr. til greiðsludags.“ Þá er krafist málskostnaðar samkvæmt framlögðum reikningi.

Fullrúi sýslumannsins á Eskifirði flutti málið fyrir hönd ríkissaksóknara.

Það athugast að í ákæru er heimili brotaþola ranglega sagt á Egilsstöðum en er í Fellabæ. Báðir þessir byggðakjarnar tilheyra nú sveitarfélaginu Fljótsdalshéraði. Að mati dómsins kemur þessi villa ekki að sök, enda hvorki ágreiningur né vafi um hvar umrætt brot átti sér stað.

Ákærði játaði brot sín skýlaust fyrir dóminum eins og þeim er lýst í framangreindri ákæru og var málið því tekið til dóms samkvæmt 164. gr. laga nr. 88/2008, um meðferð sakamála.

Ákærði og lögmaður kröfuhafa voru sammála um að leggja bótakröfu í mat dómsins án frekari sönnunarfærslu og lögðust gegn því að kröfunni yrði vikið til meðferðar í sérstöku einkamáli.

Af hálfu lögmanns kröfuhafa var fallið frá kröfu um að brotaþola yrði skipaður réttargæslumaður eftir að dómari hafði látið uppi þá afstöðu sína að hann teldi ekki lagaskilyrði til slíks í málinu.

Í greinargerð kröfuhafa er málsatvikum lýst svo að síðdegis þann 11. júlí 2010 hafi hann verið staddur á heimili sínu þegar knúið hafi verið dyra. Þagar hann hafi farið til dyra hafi staðið þar ákærði ásamt öðrum manni. Þeir hafi ráðist að sér og annar þeirra hafi rifið í sig en kröfuhafi tekið á móti. Átökin hafi borist út í garð og hafi báðir árásarmennirnir beitt sér gegn honum einum. Hafi þeir m.a. slegið hann tvívegist í höfuðið með þungri trékylfu og einnig hafi hann fengið þungt högg eða spark í síðuna ásamt því að árásarmennirnir hafi veitt honum frekari áverka. Atlögunni hafi ekki linnt fyrr en faðir kröfuhafa hafi skorist í leikinn. Þeim hafi tekist að forða sér frá árásarmönnunum og kröfuhafi komist undir læknishendur. Faðir kröfuhafa hafi kallað til lögreglu sem komið hafi að skömmu síðar og hafi handtekið árásarmennina eftir ábendingu kröfuhafa. Kröfuhafi hafi upplýst það í lögregluskýrslu að hann hafi við árásina hlotið áverka á höfði sem hafi þurft að sauma saman og einnig áverka á síðu. Að öðru leyti sé vísað um málavexti til lögregluskýrslna, framburðar kröfuhafa vitna og ákærða og til áverkavottorða. Kröfuhafi hafi kært árásina samdægurs til lögreglu og hafi þá lagt fram munnlega refsi- og skaðabótakröfu.

Kröfuhafi kveðst hafi orðið fyrir ólögmætri meingerð af hálfu ákærða sem hann þurfi ekki að þola bótalaust. Ákærði og annar maður beri sameiginlega ábyrgð á árásinni og þeim afleiðingum sem af henni hafi hlotist. Atlaga þeirra hafi verið með öllu tilefnislaus, hún hafi verið hrottaleg, fyrirfram skipulögð og undirbúin í félagi. Árásin hafi átt sér stað á heimili kröfuhafa, en friðhelgi heimilisins sé vernduð sérstaklega í lögum, t.a.m. 71. gr. stjórnarskrárinnar nr. 33/1944. Verði atlagan því að teljast ófyrirleitin. Markmið árásarinnar hafi sýnilega verið að valda kröfuhafa verulegum óþægindum og þjáningum. Vegna þess sé gerð krafa um bætur fyrir miska vegna þessarar meingerðar með vísan til 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Krafist er miskabóta að fjárhæð 700.000 krónur, en eins og fyrr greinir var krafan upphaflega hærri en sætti lækkun undir rekstri málsins. Með vísan til 1. gr. sömu laga er gerð krafa um bætur vegna sjúkrakostnaðar að fjárhæð 2.600 krónur. Þá er með vísan til 1. mgr. 172. gr. og 216. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála einnig krafist skaðabóta vegna kostnaðar við að halda fram bótakröfu, s.s. öflun og lestur lögregluskýrslna, samtala við skjólstæðing og lögreglu og uppgjör til skjólstæðings. Samtals nemur krafa þessi 220.566 krónur eins og henni var breytt undir rekstri málsins. Samtals nemur krafan því 923.166 krónum. Að auki er krafist vaxta frá því að hið bótaskylda atvik átti sér stað 11. júlí 2010 í samræmi við II. kafla laga nr. 38/2001 um vexti og verðbætur og dráttarvaxta samkvæmt IV. kafla sömu laga frá því er mánuður var liðinn frá dagsetningu bótakröfunnar. Um heimild til framlagningar bótakröfu sé vísað til 172. gr. laga nr. 88/2008.

Ákærði hefur hér fyrir dómi skýlaust játað þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru. Er sú játning í samræmi við gögn sem fyrir liggja í málinu og er ekkert það komið fram sem gefur ástæðu til að draga í efa að hún sé sannleikanum samkvæmt. Verður ákærði því sakfelldur fyrir þá háttsemi sem lýst er í ákæruskjali. Fyrir liggur að ákærði beitti krikketkylfu við árásina og sló brotaþola tvívegis með kylfunni í höfuðið. Er fallist á það með ákæruvaldinu að líkamsárás með slíku vopni sé réttilega heimfærð undir 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Samkvæmt fyrirliggjandi sakavottorði ákærða var 27. febrúar 2008 frestað ákæru á hendur honum, skilorðsbundið í tvö ár, vegna brots gegn reglugerð um sprengiefni, sbr. 28. gr. vopnalaga og 16. desember sama ár var honum gerð sekt og svipting ökuréttar með viðurlagaákvörðun dómara vegna aksturs undir áhrifum fíkniefna. Hinn 20. júlí 2009 gekkst hann undir sekt hjá sýslumanni fyrir eignaspjöll.

Þá var ákærði dæmdur 16. nóvember 2009 í fangelsi í þrá mánuði skilorðsbundið til tveggja ára fyrir manndráp af gáleysi, hraðakstur, ölvunarakstur og akstur án ökuréttinda.

Með broti sínu nú hefur ákærði rofið skilorð síðastnefnd dóms. Verður fangelsisrefsing sem honum var þar ákveðin tekin upp og við hana bætti þeirri refsingu sem hæfileg telst vegna þess brots sem hann er nú dæmdur fyrir, allt í samræmi við reglur 60. og 77. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Við ákvörðun refsingar ákærða er horft til þess að hann hélt að heimili brotaþola og verður ekki annað séð en að það hafi verið í þeim tilgangi að beita hann ofbeldi. Liggur fyrir að þegar brotaþoli kom til dyra réðst ákærði þegar að honum. Ákærði kom vopnaður kylfu sem hann beitti til að slá brotþola tvívegis í höfuðið, auk þess að slá brotaþola hnefahöggum og beita hann öðru ofbeldi sem nánar er lýst í ákæru. Á hinn boginn liggur einnig fyrir að afleiðingar árásar ákærða urðu ekki eins alvarlegar og ætla mætti þegar um er að ræða árás með slíku vopni sem beitt var. Greiðleg játning ákærða er einnig til refsimildunar. Að öllu framangreindu virtu þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í sex mánuði og er þá, eins og fyrr segir dæmd upp skilorðsbundin fangelsisrefsing sem honum var gerð í dómi 16. nóvember 2009. Með hliðsjón af því að ákærði er rétt orðinn tvítugur þykir enn fært að skilorðsbinda fangelsisrefsingu hans og skal hún falla niður að liðnum þremur árum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Samkvæmt yfirliti ákæruvaldsins nemur sakarkostnaður 7.750 krónum og verður ákærða gert að greiða þá fjárhæð. Ekki var gerð krafa um að skipuðum verjanda yrði ákvörðuð þóknun.

Fallist er á með A að með þeirri háttsemi sem hér er sakfellt fyrir hafi ákærði, með vísan til 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, bakað sér skaðabótaskyldu gagnvart honum. Með hliðsjón af atvikum öllum og í samræmi við niðurstöður dómstóla um ákvörðun bóta í sambærilegum málum, þykja miskabætur hæfilega ákveðnar 250.000 krónur. Með vísan til 1. gr. skaðabótalaga verður ákærða einnig gert að greiða útlagðan kostnað kröfuhafa vegna læknisvottorðs að fjárhæð 2.600 krónur, sem ber með sér að hafa verið gefið út og greitt á tjónsdegi. Af gögnum málsins verður ekki séð að ákærða hafi verið birt greinargerð kröfuhafa um bótakröfu fyrr en samhliða birtingu ákæru 12. janúar 2011.

Í samræmi við lög nr. 38/2001 um vexti og verðbætur skal framangreind fjárhæð, 252.600 krónur, bera vexti samkvæmt 8. gr. laganna frá 11. júlí 2010 til 12. febrúar 2011, en þá var liðinn mánuður frá því bótakrafa var birt ákærða, sbr. 9. gr. laganna. Frá síðastnefndum degi og allt til greiðsludags skal fjárhæðin bera dráttarvexti skv. 1. mgr. 6. gr. sömu laga.

Krafa um greiðslu kostnaðar vegna lögmannsaðstoðar við að halda fram bótakröfu fyrir dómi, sem og undirbúningur að framsetningu kröfunnar verður talin krafa um málskostnað og dæmd sem slík í samræmi við ákvæði 3. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008. Þykir málskostnaður til handa kröfuhafa hæfilega ákveðinn á þann hátt sem nánar greinir í dómsorði og hefur verið tekið tillit til virðisaukaskatts við þá ákvörðun.

Dómur þessi er kveðinn upp af H-kk-þgf B-kk-þgf héraðsdómara í dómsal Héraðsdóms Austurlands að Lyngási 15, Egilsstöðum, klukkan 11:10 þriðjudaginn 1. mars 2011.

Dómsorð:

Ákærði, W-x-x Z-x-x G-x-x, sæti fangelsi í sex mánuði, en fullnustu refsingar hans er frestað og fellur hún niður að þremur árum liðnum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði 7.750 krónur í sakarkostnað.

Ákærði greiði A 252.600 krónur með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 11. júlí 2010 til 12. febrúar 2011 en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði greiði A 188.250 krónur í málskostnað.

H-kk-nf B-kk-nf