S-26/2014

Mál þetta, sem dómtekið var 18. desember 2014, er höfðað með ákæru lögreglustjórans á Eskifirði, útgefinni 25. júní 2014, á hendur A, kt. [...], [...], „fyrir líkamsárás í Fjarðabyggð með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 29. september 2013, inni á snyrtingu á skemmtistaðnum Kaffi Kósý, Búðargötu 6, Reyðarfirði, slegið B eitt högg í andlitið með lófanum og síðan sparkað nokkrum sinnum í andlit hans, með þeim afleiðingum að hann nefbrotnaði og fékk miklar blóðnasir.“

Í ákæruskjali er þetta talið varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með áorðnum breytingum, og er þess krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Af hálfu ákærða er aðallega krafist sýknu. Til vara er þess krafist að dæmd verði sú vægasta refsing sem lög leyfa og að komi til fangelsisrefsingar verði fullnustu hennar frestað skilorðsbundið. Þá er þess krafist að allur sakarkostnaður, þar með talin hæfileg málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, greiðist úr ríkissjóði.

Við aðalmeðferð málsins gekk dómari á vettvang ásamt sækjanda, verjanda, ákærða og föður hans.

I

Samkvæmt frumskýrslu lögreglustjórans á Eskifirði, dags. 9. október 2013, kom brotaþoli, B, að máli við lögreglu utan við veitingastaðinn Kaffi Kósý á Reyðarfirði kl. 2.25 aðfaranótt sunnudagsins 29. september sama ár. Í skýrslunni greinir að brotaþoli hafi verið blóðugur í framan og í rifnum, hvítum bol sem einnig var blóðugur. Hann hafi verið bólginn á nefi og talið sig nefbrotinn. Brotaþoli hafi virst ölvaður og sagst hafa verið kýldur inni á veitingastaðnum. Hann hafi þó ekki viljað gefa upp hver hefði kýlt hann, en sagst íhuga að leggja fram kæru síðar.

Í skýrslunni segir að lögregla hafi fengið þær upplýsingar „daginn eftir“ að C hefði kýlt brotaþola inni á veitingastaðnum.

Brotaþoli lagði fram kæru á hendur C þann 7. október 2013 og gaf um leið skýrslu, þar sem hann lýsti því að C hefði veitt honum mikið högg með krepptum hnefa, beint á nefið, þannig að fossblæddi úr. Greindi hann jafnframt frá því að eftir höggið frá C hefði ákærði, A, sparkað tvisvar í líkama hans, þ.e. „í mjöðmina og magann, það sást lítið eftir það“.

Brotaþoli kom á lögreglustöð 8. nóvember s.á. og afturkallaði kæru sína á hendur C. Í stuttri skýrslu sem brotaþoli gaf við það tækifæri gaf hann þá skýringu að hann hefði náð sáttum við C.

Þrátt fyrir afturköllun kærunnar hélt rannsókn málsins áfram og þykir rétt að rekja hér stuttlega gang hennar. Á þessu stigi hafði enn ekki verið tekin skýrsla af C. Hins vegar hafði verið tekin skýrsla af ákærða, A, 13. október 2013, þar sem hann hafði réttarstöðu vitnis, og auk þess skýrslur af fleiri vitnum.

Hinn 5. desember 2013 gaf C skýrslu hjá lögreglu sem sakborningur. Hann neitaði alfarið sök og kvaðst heldur ekki hafa séð ákærða sparka í brotaþola.

Hinn 8. janúar 2014 mætti C að eigin frumkvæði á lögreglustöð og kvaðst vilja „segja sannleikann í málinu“. Kvaðst hann þá hafa séð ákærða sparka ítrekað í andlit brotaþola.

Hinn 21. janúar 2014 var tekin skýrsla af vitninu D, sem C hafði við skýrslugjöf 8. janúar nefnt til sögunnar sem vitni að atburðum.

Hinn 14. mars 2014 var á ný tekin skýrsla af ákærða og naut hann þá fyrst réttarstöðu sakbornings. Ákærði, sem þá var 17 ára gamall, afþakkaði aðstoð verjanda. Borinn var undir hann framburður C og D. Ákærði neitaði sök, vísaði til fyrri framburðar síns og tjáði sig lítið umfram það.

Hinn 17. maí 2014 var tekin stutt skýrsla af brotaþola hjá lögreglu. Bar brotaþoli þá fyrst um að ákærði hefði valdið honum nefbroti með því að sparka í andlit hans.

Að svo búnu var gefin út ákæra á hendur ákærða.

Meðal rannsóknargagna lögreglu er vottorð E læknis á heilsugæslu Fjarðabyggðar, dags. 16. október 2013, þar sem fram kemur að brotaþoli hafi leitað til læknis 2. október 2013. Hafi hann að eigin sögn verið kýldur í andlitið aðfaranótt sunnudagsins 29. september s.á. Hann hafi sagst hafa vankast við höggið, fengið miklar blóðnasir og telji sig nefbrotinn Við skoðun hafi verið greinileg skekkja til vinstri á nefinu og hafi nefbrot verið staðfest með tölvusneiðmynd.

Þá er meðal rannsóknargagna skjal sem sagt er útprentun af samskiptum ákærða og C á samskiptavefnum Facebook. Samkvæmt því sem þar kemur fram áttu samskiptin sér stað frá kl. 5.16 til kl. 5.27 að morgni 29. september 2013. Snúast samskiptin í meginatriðum um það að ákærði upplýsir C um að skór sínir séu „basicly rauðir“ af blóði og leitar ráða hjá honum um þvott á þeim.

Við upphaf aðalmeðferðar málsins lagði verjandi ákærða fram ljósmyndir af umræddri snyrtingu, sem og uppdrátt af henni. Uppdrátturinn er teiknaður fríhendis og því ekki endilega í réttum hlutföllum. Staðreynt var við vettvangsgöngu að uppdrátturinn gefur rétta mynd af skipulagi snyrtingarinnar í aðalatriðum, en hún er afar lítil, einungis örfáir fermetrar u.þ.b. Þegar gengið er inn á snyrtinguna er ein hlandskál á vegg til vinstri handar, því næst er þar salernisbás í horni snyrtingarinnar og við hlið hans, á vegg andspænis inngöngudyrum, eru tveir vaskar.

II

Ákærði gaf skýrslu fyrir dómi og neitaði því alfarið að hafa sparkað eða slegið í brotaþola, B, eins og í ákæru greinir. Þeir C hafi hitt brotaþola inni á snyrtingunni. C hafi verið undir áhrifum áfengis og brotaþoli ofurölvi. Sjálfur kvaðst ákærði ekki hafa verið undir áhrifum áfengis umrætt sinn. Hiti hafi færst í samræður C og brotaþola og þeir farið að rífast. Kvaðst ákærði þá hafa yfirgefið snyrtinguna, en snúið aftur um 5 til 10 mínútum síðar. Er hann gekk á ný inn á snyrtinguna hafi brotaþoli þegar verið blóðugur í andliti. Um leið kvaðst ákærði hafa séð C kýla brotaþola eitt högg í andlitið. Við höggið hafi B fallið aftur á bak á hlandskál og vankast. C hafi yfirgefið salernið. Kvaðst ákærði hafa ætlað að fylgja á eftir honum, en þá hafi brotaþoli gert sig líklegan til að rjúka í hann. Kvaðst ákærði þá hafa ýtt við brotaþola, sem á ný hafi dottið aftur á bak á hlandskálina. Kvaðst ákærði síðan hafa flúið út af snyrtingunni, „skíthræddur“. Þeir C hafi farið út af skemmtistaðnum og allt orðið „vitlaust“. Á palli þar fyrir utan hafi ákærði síðan mætt brotaþola, sem hafi verið að „strunsa út“ og hafi blóð fossað úr nefi hans.

Ákærði staðfesti að hafa átt í þeim samskiptum á samskiptamiðlinum Facebook við C umrædda nótt sem liggja fyrir í málinu. Neitaði hann því að samskiptin beri með sér að hann hafi hlakkað yfir því að hafa fengið blóð á skóna sína, en bar um að blóðið hafi slest á skóna er hann mætti brotaþola á leið út af skemmtistaðnum. Gaf ákærði þá skýringu á samskiptunum að þau hafi átt að vera „hluti af leikritinu“ og að C hafi átt frumkvæði að þeim. Nánar aðspurður kvað ákærði C beinlínis hafa beðið hann að taka á sig sök í málinu.

Ákærði bar um að tveir aðrir menn, þeir F og G, hafi verið inni á snyrtingunni þegar framangreindir atburðir gerðust. Kvaðst hann hafa mætt F er hann var á leið út af snyrtingunni í fyrra skiptið, en F hafi þá verið á leið þangað inn. Ákærði kvaðst þekkja vitnið D í sjón, en ekki kannast við að hann hafi verið á staðnum. Tók hann fram að hann hefði heimildir fyrir því að D og C hefðu rætt saman um málið.

Ákærði kvaðst ekki hafa sagt allan sannleikann er hann gaf fyrst skýrslu sem vitni hjá lögreglu 13. október 2013 og gaf þá skýringu að C hafi bæði hótað að meiða systkini hans og koma sök á hann, ef ákærði segði ekki lögreglu „hans sögu“. Hafi C lagt fyrir hann hvað hann ætti að segja lögreglu og kvaðst ákærði hafa verið „skíthræddur“ við C. Bar ákærði að honum hafi síðan snúist hugur og snúið samdægurs aftur á lögreglustöð til frekari skýrslugjafar. Borið var undir ákærða hvers vegna hann hefði þá ekki skýrt frá því hjá lögreglu að hafa séð C kýla brotaþola. Kvaðst ákærði ekki hafa þorað að segja frá því af ótta við C.

Brotaþoli, B, gaf skýrslu fyrir dómi. Tók hann fram að hann hafi verið undir áhrifum áfengis umrætt sinn og einnig verið í mikilli lyfja- og fíkniefnaneyslu um þetta leyti. Að auki væri langt um liðið og minni hans eftir því. Kvaðst hann minnast þess að hafa gengið inn á snyrtinguna og sinnt þar sínum erindum. Þar inni hafi verið ákærði, sem hann hafi ekki þekkt, og C. Einnig hafi góður vinur sinn, F, verið þarna inni. Fleiri hafi verið inni á snyrtingunni sem hann hafi ekki þekkt. Rifrildi hafi hafist milli sín og C, þar sem C hafi uppnefnt sig og föður sinn. Kvaðst brotaþoli í fyrstu hafa talið um grín að ræða, en F hafi gengið á milli og sagt eitthvað á þessa leið: „Ef þið ætlið að fara í B verðið þið að fara í gegnum mig“. F hafi síðan fengið á sig högg frá C og fallið á brotaþola. Við það kvaðst brotaþoli hafa dottið niður og legið utan í veggnum, í horninu milli hlandskálar og klósettbáss. Þá hafi verið sparkað í andlit hans, líklega tvisvar eða þrisvar sinnum. Hann hafi reynt að bera hendur fyrir sig. Kvaðst brotaþoli vera viss um að ákærði hafi verið sá sem sparkaði, en ekki jafn viss um hve mörg spörkin voru.

Eftir þetta hafi allir þeir sem staddir voru inni á snyrtingunni gengið út og hafi hann þá staðið upp, allur blóðugur. Kvaðst brotaþoli viss um að hafa nefbrotnað af völdum ákærða og að spörkin hafi verið einu höggin sem hann fékk. Sérstaklega aðspurður kannaðist hann ekki við að ákærði hafi slegið hann. Hann kvaðst hafa gengist undir aðgerð vegna nefbrotsins, en vera búinn að jafna sig af þeim áverkum.

Aðspurður hvers vegna hann hafi í upphafi kært C fyrir líkamsárás, en ekki ákærða, kvaðst brotaþoli hafa verið undir áhrifum vímuefna er hann gaf kæruskýrslu hjá lögreglu 7. október 2013 og framburður hans þar hafi verið rangur. Kvaðst hann hafa staðið í þeirri trú framan af að hann hefði verið sleginn, en síðan farið að „muna þetta öðru vísi“ nokkrum vikum síðar, er hann „rankaði við sér“ af vímuefnaneyslu. Hann hafi þá séð að sér og dregið til baka kæru sína á hendur C. Aðspurður kvaðst hann hafa verið undir áhrifum fíkniefna er hann dró kæruna til baka.

Fyrir dómi var m.a. borinn undir brotaþola framburður sem hann gaf hjá lögreglu 8. nóvember 2013, er hann dró til baka kæru sína á hendur C. Kemur þar fram að brotaþoli og C hafi hist og náð sáttum og þótt C hafi ekki staðið við loforð um að greiða sjúkrakostnað vilji brotaþoli „fá frið“ fyrir honum. Staðfesti brotaþoli þetta og kom fram að C hafi leitað eftir sáttum við hann í gegnum samskiptamiðil fyrir tilstilli annarra. Hafi C greinilega vitað upp á sig einhverja sök og viljað vita hvernig brotaþoli myndi atvik. Aðspurður neitaði brotaþoli því að hann hafi verið beittur þrýstingi eða honum hótað vegna málsins.

Í framburði brotaþola kom fram að hann hafi ekki viljað að rannsókn málsins héldi áfram eftir að hann dró til baka kæru sína á hendur C.

Fyrir dómi voru brotaþola sýndar ljósmyndir og afstöðumynd af salerninu og kvaðst hann þá ekki viss um hvort árásin hafi átt sér stað við hlandskálina eða við vaska á salerninu.

Brotaþoli gaf þriðju og síðustu skýrslu sína hjá lögreglu 17. maí 2014 og samræmist framburður hans fyrir dómi í aðalatriðum þeim framburði hans. Í samantekt lögreglumanns á framburði hans kemur reyndar fram að skýrslutakan hafi átt sér stað 28. maí s.á., en það kemur ekki heim og saman við undirritaða mætingarskýrslu brotaþola. Við þessa skýrslugjöf bar brotaþoli fyrst um að ákærði hafi sparkað í andlit hans og þannig orðið valdur að nefbrotinu. Ekki var hann þá sérstaklega spurður út í ástæður breytts framburðar hans frá því sem fram hafði komið við skýrslugjöf hans 7. október og 8. nóvember 2013.

C gaf skýrslu fyrir dómi sem vitni, en við lögreglurannsókn málsins naut hann réttarstöðu sakbornings. Kvaðst hann hafa verið undir áhrifum áfengis umrætt sinn, farið inn á salernið og hitt þar fyrir brotaþola, sem hann hafi í fyrstu ekki þekkt, en síðan kannast við vegna atburðar fyrr um kvöldið. Þeir hafi farið að rífast. Á meðan hafi ákærði sífellt verið að pota í sig og spyrja hvort hann ætlaði að láta brotaþola komast upp með að tala svona við sig. F, sem vitnið kvaðst aðeins þekkja lítillega til, hafi troðið sér á milli, hlæjandi, og sagt eitthvað á þá leið: „Ef þú ætlar í B verður þú fyrst að fara í gegnum mig“. Allir hafi þeir farið að hlæja og allt verið „í góðu“ á þessu stigi, en síðan hafi brotaþoli farið að hóta að senda handrukkara á heimili vitnisins. Kvaðst vitnið þá hafa reiðst og slegið í átt að brotaþola, en F hafi óvart orðið fyrir högginu, fallið í gólfið og vankast. Við þetta hafi allt „tryllst“ á salerninu, en vitnið hafi hugað að F og hjálpað honum á fætur. Kvaðst vitnið síðan hafa séð ákærða „hanga“ í salernisbásnum eða festingu hans við loftið og vera að sparka í andlitið á brotaþola. Brotaþoli hafi setið eða legið á hlandskálinni og blóð fossað úr andliti hans. Um mörg spörk hafi verið að ræða, a.m.k. fimm sem vitnið hafi séð lenda í andliti, bringu og annars staðar á líkama brotaþola. Kvaðst vitnið ekki muna hvort hann hafi stöðvað árásina eða hvort ákærði hafi hætt af sjálfsdáðum, en hafa tekið ákærða frá. Kvaðst vitnið síðan hafa gert þau „heimsku mistök“ að hóta brotaþola áður en þeir ákærðu yfirgáfu salernið, og sagt honum að hann skyldi ekki dirfast að kæra málið til lögreglu. Kvaðst vitnið iðrast þessa, en hafa óttast afleiðingarnar ef málið yrði kært til lögreglu.

C hafnaði því alfarið að ákærði hafi yfirgefið salernið í þessari atburðarás. Um samfellda atburðarás hafi verið að ræða þar sem rifrildið við brotaþola hafi staðið yfir í u.þ.b. 10 mínútur, en árásin sjálf í um hálfa mínútu.

C kvaðst ekki hafa sagt satt og rétt frá er hann gaf fyrst skýrslu hjá lögreglu 5. desember 2013, með réttarstöðu sakbornings, en þar neitaði hann að hafa séð ákærða sparka í brotaþola. Hafi hann ekki viljað segja til ákærða, sem hann hafi litið á sem vin sinn, og auk þess fundið til sektar þar sem hann hafi sjálfur átt viss upptök að árás hans. Hann hafi verið búinn að reyna að ræða það við ákærða hvað þeir ættu að segja lögreglu. Hann hafi hins vegar ákveðið að segja sannleikann er hann gaf skýrslu 8. janúar 2014, enda hafi hann þá áttað sig á því að ákærði hefði borið á hann sakir. Tók hann fram að hann teldi H yfirlögregluþjón hafa haft áhrif á framburð ákærða.

Vitnið staðfesti að hafa komið á framfæri við lögreglu þeim samskiptum sínum við ákærða á samskiptamiðlinum Facebook sem liggja fyrir í málinu og kvaðst telja þau hafa átt sér stað umrædda nótt. Aðspurður kannaðist hann hvorki við að hafa átt frumkvæði að þeim samskiptum né að hafa gefið ákærða fyrirmæli um efni þeirra.

Auk framangreindra kvaðst vitnið telja að D og G hafi einnig verið inni á salerninu, a.m.k. á meðan rifrildið átti sér stað.

Borinn var undir vitnið framburður þess hjá lögreglu um að ákærði hafi slegið beint í andlit brotaþola yfir öxl vitnisins og staðfesti vitnið það. Þetta hafi verið fast hnefahögg og kvaðst vitnið telja það hafa komið frá vinstri hlið sinni, en fyrst hafa séð áverka á brotaþola eftir að spörkin höfðu átt sér stað.

Aðspurður hvers vegna hann hafi ekki nefnt vitnið D fyrr en við aðra skýrslugjöf sína í málinu, 8. janúar 2014, kvaðst C ekki hafa viljað blanda fleira fólki í málið og hafa vonast til þess að málið yrði fellt niður. D hafi áður verið búinn að koma að máli við hann á skemmtistað, „skíthræddur“ vegna sögusagna ákærða um C, og sagst ekki hafa þorað að bera vitni hjá lögreglu. Kvaðst vitnið hafa hvatt D til að fara á lögreglustöð og segja sannleikann.

C kvaðst lítið þekkja D, en telja hann tengjast eitthvað fjölskyldu ákærða og telja að fjölskyldunni væri uppsigað við D vegna framburðar hans í málinu. Aðspurður af verjanda kannaðist hann við að hafa rætt við D daginn fyrir aðalmeðferð málsins.

Aðspurður kannaðist C einnig við að hafa farið í bíltúr með brotaþola, beðið hann afsökunar og beðið hann að draga til baka kæru sína, sem brotaþoli hafi samþykkt að gera. Einnig kannaðist hann við að hafa boðist til að borga sjúkrakostnað brotaþola ef hann yrði einhver. Aðspurður neitaði hann því alfarið að hafa reynt að hafa áhrif á framburð brotaþola eða annarra vitna í málinu.

D gaf skýrslu fyrir dómi og kvaðst hafa verið undir áhrifum áfengis umrætt sinn, þó ekki miklum. Er hann kom inn á snyrtinguna hafi verið þar staddir ákærði, brotaþoli og C. Hafi þeir ákærði og C verið að rífast við brotaþola sem vitnið kvaðst ekki þekkja. Kvaðst D ekki muna orðaskipti og tók fram að hann vissi ekki hvað gengið hefði á áður en hann kom inn á snyrtinguna. Kvaðst D síðan hafa séð C ýta við brotaþola og síðan séð ákærða sparka í andlit hans. Kvaðst vitnið hafa séð greinilega eitt spark í andlit brotaþola og annað spark í átt að honum til viðbótar. Þetta hafi gerst milli hlandskálar og salernisbáss í þröngu rými. Ákærði hafi stutt sig við vegginn og salernisbásinn og sparkað í brotaþola með skósóla sínum. Kvaðst vitnið hafa verið statt hjá vöskunum, fyrir aftan ákærða og C, sem séu hávaxnari en vitnið, en hafa séð á milli þeirra. Fleiri hafi verið þarna inni, einn eða tveir til viðbótar, og kvaðst vitnið í fyrstu ekki muna hverjir það voru en síðar kvaðst vitnið halda að það hafi verið þeir F og G. F hafi verið fyrir aftan ákærða og C og hafi hann hugsanlega fengið óvart í sig olnbogaskot frá C.

D kvaðst hafa yfirgefið snyrtinguna á undan þeim sem þar voru. Fyrir utan hafi hann aftur séð brotaþola, sem þá hafi verið í blóðugum bol og blóð lekið úr nefi hans. Aðspurður kvaðst hann ekki hafa veitt athygli blóði á skóm ákærða en hafa síðar fengið senda mynd frá ákærða af blóðugum skóm í gegnum forritið Snapchat.

D kvaðst hafa gengið í sama framhaldsskóla og ákærði og vera kunnugur C. Aðspurður neitaði hann því að nokkur hafi reynt að hafa áhrif á framburð sinn. Hann viðurkenndi að hafa rætt málið eitthvað við C, en fullyrti þó að þeir hefðu ekki rætt málið áður en vitnið gaf skýrslu hjá lögreglu.

Borinn var undir D framburður hans hjá lögreglu 21. janúar 2014 um að F hafi gengið á milli og orðið fyrir höggi sem C hafi ætlað að slá brotaþola og að strax á eftir hafi ákærði slegið brotaþola. Kvaðst vitnið þá telja þetta rifjast upp fyrir sér og að hann hafi munað atvik betur er hann gaf skýrslu hjá lögreglu.

F gaf skýrslu fyrir dómi. Kvaðst hann hafa verið mjög ölvaður umrætt sinn og eiga erfitt með að rifja upp atburði. Hann hafi einungis verið mjög skamma stund inni á salerninu og ekki orðið vitni að neinni árás. Hann hafi staðið í dyrum salernisins, horft þaðan fram og verið að grínast eitthvað, m.a. við fólk fyrir utan salernið, er ýtt hafi verið í hann svo að hann datt út um dyr salernisins. Í framhaldinu hafi hann sagt vinkonu sinni frá því að hann teldi að á sig hefði verið ráðist. Hún hafi orðið mjög reið og náð í C, sem hafi beðist velvirðingar á því að hafa meitt vitnið. Kvaðst vitnið ekki muna sjálfur hvernig hann hlaut umrætt högg. Hann kvaðst muna vel eftir brotaþola inni á salerninu og C, en ekki eftir ákærða. Aðspurður kvaðst hann þekkja til D, en ekki minnast þess að hann hafi verið á vettvangi. Aðspurður sagði vitnið engan hafa reynt að hafa áhrif á framburð sinn.

F gaf skýrslu hjá lögreglu 9. október 2013. Borinn var undir hann fyrir dómi sá framburður hans hjá lögreglu að C hafi ruðst „í gegnum“ vitnið og virst ætla að ráðast á brotaþola. Kvað vitnið það geta passað að C hafi ruðst framhjá honum, en ekki minnast þess að C hafi ætlað að ráðast á brotaþola. Hljóðupptaka af framburði F hjá lögreglu staðfestir þó að vitnið skýrði svo frá. Að öðru leyti samræmist framburður vitnisins í meginatriðum framburði hans hjá lögreglu.

I gaf skýrslu fyrir dómi að ósk verjanda ákærða, en hann gaf ekki skýrslu hjá lögreglu. Hann sagði þá ákærða vera systkinabörn. Hann kvaðst ekki hafa orðið vitni að umræddum atburðum á snyrtingunni, en hafa verið fyrir utan skemmtistaðinn er vinur hans, F, hafi komið út og tjáð honum að C hefði kýlt sig. Nokkrum mínútum síðar hafi brotaþoli komið og sagt að C hefði lamið sig. Brotaþoli hafi verið með blóðnasir. Kvaðst vitnið hafa hvatt þá tvo til að kæra C. C hafi komið þar að, brjálaður yfir því að vitnið hefði hvatt F og brotaþola til að kæra hann, tekið vitnið taki og hótað honum öllu illu. Ákærði hafi ekki verið þar nálægur.

J gaf skýrslu fyrir dómi að ósk verjanda ákærða en hann gaf ekki skýrslu hjá lögreglu. Líkt og vitnið I kvaðst hann þekkja ákærða en ekki hafa orðið vitni að atburðum á salerninu. Hann hafi gengið út af skemmtistaðnum umrætt sinn og séð mann, blóðugan í framan, sem hann vissi þá ekki hver var, en nef hans hafi verið illa farið. Hann hafi einnig frétt að vinur sinn, F, hafi verið kýldur og reiðst vegna þess. C hafi gengið að honum og spurt hvers vegna hann væri að rífa kjaft. C hafi viðurkennt að hafa kýlt F, brotaþola og G í einu höggi. Hann hafi verið með hótanir í garð vitnisins og J þarna fyrir utan skemmtistaðinn.

K lögreglumaður gaf skýrslu fyrir dómi. Hann staðfesti frumskýrslu sína í málinu og lýsti nánar aðkomu sinni á vettvangi og að rannsókn málsins. Talsvert ölvunarástand hafi verið á fólki. Aðspurður hvaðan upplýsingar hafi komið „daginn eftir“ um að C hefði kýlt brotaþola, gat vitnið ekki upplýst það, en vísaði til þess að ungmenni á staðnum, þar á meðal I, hafi rætt um að C hefði verið að hóta þeim. Vitnið kvað erfiðlega hafa gengið að ná C, sem brotaþoli kærði, til skýrslutöku. C hafi afhent lögreglu samskipti sín við ákærða á samskiptamiðlinum Facebook við síðari skýrslugjöf sína hjá ákærða, 8. janúar 2014.

K upplýsti að við leit lögreglu að vitnum hafi verið rætt við D, sem vitað hafi verið að var á staðnum umrætt sinn, en D hafi borið við ölvun og ekki sagst hafa orðið vitni að árás. Því hafi hann ekki verið boðaður til skýrslugjafar fyrr en eftir að C hafði bent á hann sem vitni í janúar 2014.

Loks gaf, að ósk verjanda ákærða, skýrslu fyrir dómi H yfirlögregluþjónn. Hann kvaðst ekki hafa orðið var við að brotaþoli væri undir áhrifum er hann gaf skýrslu hjá lögreglu þann 7. október 2013 og bar fram kæru á hendur C, en gat þess að brotaþoli hafi virst hræddur og stressaður við að leggja fram kæruna. Fram kom að vitnið tengdist ákærða fjölskylduböndum, þannig að móðir ákærða og eiginkona vitnisins væru systur. Vitnið hafnaði því alfarið að hafa reynt að hafa áhrif á framburð ákærða.

III

Ákærða er gefin að sök líkamsárás, með því að hafa umrætt sinn, inni á snyrtingu á skemmtistaðnum Kaffi Kósý, slegið B eitt högg í andlitið með lófanum og síðan sparkað nokkrum sinnum í andlit hans, með þeim afleiðingum að hann nefbrotnaði og fékk miklar blóðnasir.

Ákærði neitar alfarið að hafa slegið eða sparkað í brotaþola og krefst sýknu. Hann ber um að annar maður, C, hafi kýlt brotaþola í andlitið umrætt sinn, svo að úr blæddi.

Samkvæmt læknisvottorði var brotaþoli nefbrotinn er hann leitaði læknis 2. október 2013. Hefur ekki verið sérstaklega dregið í efa af hálfu ákærða að brotaþoli hafi nefbrotnað umrædda nótt, enda þótt hann hafi ekki leitað til læknis fyrr en fjórum dögum síðar.

Eins og rakið hefur verið hér að framan beindist grunur upphaflega að C og lagði brotaþoli þann 7. október 2013 fram kæru á hendur honum fyrir líkamsárás umrædda nótt. Samhliða kæru sinni gaf brotaþoli ítarlega skýrslu hjá lögreglu, þar sem hann lýsti því að C hefði veitt sér eitt þungt hnefahögg beint á nefið, svo að úr því hafi fossblætt. Í skýrslunni gat hann þess jafnframt að ákærði, A, sem hafi verið í för með C, hafi sparkað í tvígang í mjöðm hans og maga, en það hafi lítið séð á honum eftir það. Þrátt fyrir þær ávirðingar var ákærði yfirheyrður sem vitni framan af við rannsókn málsins og fyrst látinn njóta réttarstöðu sakbornings við skýrslugjöf 14. mars 2014.

Fyrir dómi bar brotaþoli um að ákærði hafi sparkað í andlit hans umrætt sinn og valdið honum nefbroti. Hann kvaðst hins vegar ekkert kannast við að ákærði hafi slegið hann.

Framburður brotaþola um spörk ákærða kom fyrst fram við þriðju skýrslugjöf hans hjá lögreglu, 17. maí 2014, eða tæpum 8 mánuðum eftir atburðinn. Er brotaþoli afturkallaði kæru sína á hendur C 8. nóvember 2013, vék hann ekki einu orði að því að hann hefði haft C fyrir rangri sök eða að annar maður bæri ábyrgð á áverkum hans. Athygli vekur að lögregla sá samt sem áður ekki ástæðu til að yfirheyra brotaþola að nýju, áður en rannsókninni var beint að ákærða á grundvelli framburðar C og D.

Brotaþoli bar fyrir dómi um að hafa verið í óreglu á þeim tíma sem árásin átti sér stað og verið undir miklum áhrifum umrædda nótt. Kemur það heim og saman við framburð vitna og það sem greinir í frumskýrslu lögreglu um ölvun hans. Er óhjákvæmilegt að líta til þessa við mat á framburði brotaþola, auk þess sem framburður hans hefur tekið gagngerum breytingum frá því að hann gaf fyrst skýrslu 7. október 2013 hjá lögreglu. Framburður brotaþola fyrir dómi bar þess jafnframt merki að hann reyndi að segja sem minnst um atburði. Álítur dómurinn framburð brotaþola svo ótraustan að vart verði við hann stuðst.

Tvö vitni hafa fyrir dómi borið um árás ákærða á brotaþola, þ.e. þeir C og D. Bera þeir báðir um að ákærði hafi sparkað í andlit brotaþola, þótt þeim beri ekki saman um hve mörg spörkin voru. Hvorugur þeirra bar fyrir dómi um að ákærði hefði slegið brotaþola í andlitið, líkt og í ákæru greinir, fyrr en framburður þeirra hjá lögreglu var borinn undir þá, en þá kvaðst C minnast þess en D kvaðst einungis muna það óljóst.

Við mat á framburði C verður að líta til þess að hann var upphaflega kærður og hafði stöðu sakbornings í málinu. C viðurkenndi fyrir dómi að hafa sagt ósatt hjá lögreglu í fyrsta skipti sem hann gaf þar skýrslu. Þá kom beinlínis fram í framburði hans fyrir dómi, líkt og í síðari skýrslu hans hjá lögreglu, að hann hafi reynt að sammælast um það við ákærða hvernig þeir skyldu haga framburði sínum hjá lögreglu. Dregur framanritað úr trúverðugleika framburðar vitnisins.

Hvað varðar framburð vitnisins D er fyrst til þess að líta að hann virðist í kunningstengslum við C, samkvæmt framburði þeirra beggja. Gaf hann fyrst skýrslu hjá lögreglu eftir að C hafði nefnt hann til sögunnar sem vitni í janúar 2014. Framburður hans fyrir dómi bar þess jafnframt nokkur merki að hann drægi fremur taum C en ákærða. M.a. kemur fullyrðing hans fyrir dómi um að hafa ekkert rætt við C áður en hann gaf skýrslu hjá lögreglu ekki heim og saman við framburð C. Þá reyndi hann fyrir dómi að draga dul á samskipti sín við C daginn fyrir aðalmeðferð málsins og nokkurrar tortryggni gætti í framburði hans í garð ákærða og fjölskyldu hans. Enn fremur er þess að gæta að samkvæmt framburði K lögreglumanns var ástæða þess að ekki var tekin formleg skýrsla af D fyrr við rannsókn málsins sú að hann hafi sjálfur verið búinn að tjá lögreglu að hann hefði ekki orðið vitni að atburðum inni á salerninu. Á sá framburður K sér stoð í framburði bæði D sjálfs og C. Framburður D er afar áþekkur framburði C, utan þess að hann bar einungis um tvö spörk ákærða en ekki mörg spörk eins og C. Þar af kvaðst D aðeins hafa séð annað þeirra lenda í andliti brotaþola. D gat aftur á móti lítt borið um smáatriði, svo sem orðaskipti, sem stutt hefðu getað framburð hans um að hann hafi í raun og veru verið inni á salerninu umrætt sinn. Skiptir það máli þegar litið er til þess að ákærði kannast ekki við að D hafi verið inni á salerninu og önnur vitni en C hafa ekki getað staðfest veru D þar inni, t.d. ekki F, sem þó kvaðst fyrir dómi þekkja D í sjón.

Samkvæmt stöðugum framburði ákærða, sem ekki hefur verið hrakinn með framburði vitna, var hann bláedrú, en vitnin öll undir mismiklum áhrifum áfengis. Ljóst er að ákærði skýrði ekki frá allri vitneskju sinni um málið strax við fyrstu skýrslugjöf hjá lögreglu 13. október 2013, en hann kom þó samdægurs aftur á lögreglustöð og gaf þá framburð sem beindi grun að C, þótt hann segðist ekki hafa séð hann beinlínis gera brotaþola neitt. Þær ávirðingar bar hann fyrst fram fyrir dómi og gaf á því þá skýringu að hann hafi óttast C. Þótt framburður ákærða geti þannig ekki talist stöðugur er sú skýring ekki ótrúverðug, m.a. í ljósi aldursmunar þeirra.

Sönnunarbyrði um sekt ákærða og atvik sem telja má honum í óhag hvílir á ákæruvaldinu og metur dómari hverju sinni hvort nægileg sönnun, sem ekki verði vefengd með skynsamlegum rökum, sé fram komin um hvert það atriði sem varðar sekt og ákvörðun viðurlaga við broti, sbr. 108. og 109. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Gegn neitun ákærða og þegar litið er til þess að ekki nýtur við framburðar vitna sem talist geta nægjanlega áreiðanleg og trúverðug verður ákæruvaldið að bera hallann af því að ekki er fram komin lögfull sönnun þess að ákærði hafi sparkað og slegið í andlit brotaþola, eins og í ákæru greinir. Verður ákærði því alfarið sýknaður af ákæru máls þessa.

Samkvæmt úrslitum málsins verður allur sakarkostnaður lagður á ríkissjóð, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, G-kk-ef S-x-x R-kk-ef hdl., sem þykja hæfilega ákveðin að fjárhæð 675.000 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti. Að auki ber verjandanum greiðsla vegna kostnaðar sem hann bar samkvæmt reikningi að fjárhæð 47.700 krónur vegna flugferðar 18. desember 2014, er aðalmeðferð málsins fór fram. Verjandinn krefst þar fyrir utan greiðslu vegna kostnaðar af flugferð milli Reykjavíkur og Egilsstaða 28. september 2014, sem ekki tengist þinghaldi í máli þessu, en samkvæmt tímayfirliti verjandans tengdist ferðin viðtali hans við ákærða og hlustun á hljóðupptökum á lögreglustöðinni á Egilsstöðum. Ekki verður séð að neitt hafi staðið í vegi fyrir því að verjandinn ræddi símleiðis við ákærða og óskaði þess að fá að kynna sér upptökurnar á lögreglustöð á sínu starfssvæði. Verður ekki séð að þar sé um að ræða óhjákvæmilegan kostnað af vörn ákærða, sbr. 216. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur þessi er kveðinn upp af H-kvk-þgf B-kvk-þgf héraðsdómara í dómsal Héraðsdóms Austurlands að Lyngási 15, Egilsstöðum, klukkan 15.00 miðvikudaginn 11. febrúar 2015. Við dómsuppsögu var gætt ákvæða 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, en dómsuppsaga dróst fram yfir lögbundinn frest vegna embættisanna dómarans og hátíðisdaga.

Dómsorð:

Ákærði, A, er sýkn af ákæru í máli þessu.

Allur sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, G-kk-ef S-x-x R-kk-ef hdl., 675.000 krónur, og ferðakostnaður verjandans, 47.700 krónur.

H-kvk-nf B-kvk-nf