S-626/2018

Mál þetta, sem dómtekið var 11. mars 2019, var höfðað með ákæru héraðssaksóknara, dags. 18. október 2018 á hendur:

„S-kk-þgf T-kk-þgf, kennitala [...],

[...],

dvalarstaður að M, Reykjavík,

fyrir brot gegn valdstjórninni, með því að hafa aðfaranótt [...] 2017, á dvalarstað sínum að M í Reykjavík, sparkað í höfuð lögreglumannsins A, sem var við skyldustörf að handtaka ákærða, með þeim afleiðingum að A hlaut af grunnt sár og yfirborðsáverka á vinstri kinn.

Telst þetta varða við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Verjandi ákærða krefst sýknu en til vara vægustu refsingar er lög leyfa og hæfilegra málsvarnarlauna sér til handa.

I.

Aðfaranótt [...] 2017 barst lögreglu tilkynning um hávaða í heimahúsi. Í frumskýrslu lögreglu segir að þegar lögregla kom á vettvang hafi komið til dyra kona, [...], sem grét og var í uppnámi. Ákærði var í íbúðinni. Greindi hún frá því að ákærði hefði látið ófriðlega, haft í hótunum við hana og lagt á hana hendur. Einnig var rætt við ákærða sem neitaði ásökunum en kvað þau hafa rifist. Segir um ástand hans að það hafi verið annarlegt og að hann hafi verið mjög ógnandi í hegðun. Hugðist hann fara af vettvangi en vegna gruns um heimilisofbeldi ákvað lögreglan að handtaka hann. Var ákærði rólegur til að byrja með en fór að ókyrrast þegar handjárna átti hann og reyndi að losa sig. Hann hafi hunsað fyrirmæli lögreglu og brotist um. Þurfti að beita lögreglutökum og var ákærði settur í jörðina og honum haldið niðri. Hafi hann haldið áfram að streitast á móti og tekist að komast á fætur. Segir í skýrslunni að annar lögreglumannanna og ákærði hafi fallið á gólfið. Hafi hinn lögreglumaðurinn á vettvangi, A, komið á eftir þeim til að veita félaga sínum aðstoð en þá hafi ákærði náð að sparka í andlit hans og hafi höggið komið á vinstra kinnbein. Hafi síðan tekist að færa hann í handjárn eftir mikil átök. Kom í ljós að hann var blóðugur á munni er hann var reistur við. Fram kemur í skýrslunni að lögreglumennirnir hafi farið á slysadeild í kjölfarið. Hafi brotaþoli verið með sjáanlega áverka á andliti og aumur í hnjám.

Skýrsla var tekin af ákærða í kjölfar handtöku. Kvaðst hann ekki hafa beitt ofbeldi á vettvangi. Hann kannaðist við að hafa verið undir áhrifum áfengis og fíkniefna umrætt sinn.

Í læknisvottorði vakthafandi læknis á slysadeild kemur fram að brotaþoli hafi lýst átökum við ákærða er hann var að sinna skyldustörfum. Hafi ákærði náð að sparka í höfuð hans. Hafi brotaþoli einnig fallið á bæði hné í átökunum þegar hann hafi reynt að yfirbuga ákærða. Brotaþoli hafi verið greindur með yfirborðsáverka í andliti, nánar tiltekið á vinstri kinn. Þá hafi verið yfirborðsáverkar á hnjám og fótleggjum. Voru ljósmyndir teknar af áverkum á slysadeild.

II.

Ákærði gaf ekki skýrslu við aðalmeðferð málsins og var af hálfu ákæruvaldsins ekki gerð krafa um það.

Brotaþoli, lögreglumaðurinn A, greindi frá aðdraganda handtöku ákærða. Kvað hann ákærða hafa verið í annarlegu ástandi og viljað komast af vettvangi. Til átaka hafi komið þegar færa átti ákærða í handjárn. Hafi hann brotist um og leikar borist innar í íbúðina. Félagi brotaþola hafi fallið í gólfið með ákærða. Hafi brotaþoli ætlað að aðstoða og hangið einhvern veginn í þeim. Hafi hann lent á gólfinu rétt aftan við þá. Ákærði hafi haldið áfram að sýna mótspyrnu og allur verið á iði. Hafi ákærði náð að sparka í höfuð brotaþola. Kvað brotaþoli sparkið hafa verið af ráðnum hug en báðir hafi þá legið á bakinu á gólfinu. Ákærði hafi séð brotaþola greinilega þegar hann sparkaði. Hafi hann sparkað með rist eða tá en hann hafi verið í skóm. Kvað brotaþoli fast högg hafa komið á vinstri vanga og hann tapað áttum augnablik. Í kjölfarið hafi tekist að færa ákærða í handjárnin.

B lögreglumaður ritaði frumskýrslu málsins. Lýsti hann atvikum á vettvangi. Kvað hann ákærða hafa orðið æstan þegar honum var tilkynnt um að hann væri handtekinn vegna ætlaðs heimilisofbeldis. Hafi hann sperrt sig upp á móti þegar færa átti hann í handjárn. Kvaðst vitnið hafa dottið einhvern veginn með honum inn í stofuna úr forstofunni. Hann hafi reynt að stýra ákærða og koma honum í handjárn. Hafi ákærði legið á bakinu en vitnið haldið honum niðri með því liggja þvert yfir brjóstkassasvæði hans og beitt svokölluðu „side control“. Kvaðst vitnið hafa séð þegar brotaþoli kom að til að veita honum aðstoð við handtökuna. Aðspurður kvaðst vitnið ekki telja að brotaþoli hefði dottið með þeim en hann hefði verið einhvern veginn bograndi yfir ákærða þegar höggið kom. Lýsti vitnið því frekar að ákærði hefði legið og sparkað í brotaþola. Hafi höggið komið í andlit hans án þess að hann gæti lýst því frekar. Brotaþoli hafi haldið áfram að aðstoða vitnið við handtökuna og það hafi verið eftir á sem hann áttaði sig betur á því sem hafði gerst. Aðspurður kvaðst vitnið ætla að um ásetning ákærða hefði verið að ræða en ekki óviljaverk. Kvaðst hann að fenginni reynslu kunna að gera greinarmun þar á milli.

C læknir kom fyrir dóminn og staðfesti vottorð sitt. Kvaðst hann hafa skoðað brotaþola á slysadeild umrætt sinn, tekið niður eftir honum atvikalýsingu og greint hann með yfirborðsáverka á andliti og hnjám.

III.

Niðurstaða

Ákærði neitar sök. Varnir hans eru á því reistar að hann hafi ekki haft ásetning til þess að sparka í brotaþola og skaða hann. Ágreiningslaust er að ákærði var undir miklum áhrifum áfengis og fíkniefna umrætt sinn. Þá er ágreiningslaust að brotaþoli hlaut áverkana í viðureigninni.

Framburður lögreglumannanna á vettvangi, þ.e. brotaþola og B, var á sama veg um að ákærði hefði látið ófriðlega eftir að honum var ljóst að það ætti að handtaka hann. Hafi hann reynt að losna úr tökum þegar átti að færa hann í handjárn og ekki sinnt fyrirmælum. Brotaþoli hefur ákveðið borið um að ákærði hafi af ásetningi sparkað í andlit hans eftir að hann féll í gólfið. Bar hann á sama veg í upplýsingaskýrslu vegna handtöku sem rituð var tveimur dögum eftir atvikið. Þá fær framburður hans stoð af vitnisburði B, sem kvaðst hafa séð ákærða sparka í andlit brotaþola þegar hann var í námunda við ákærða og að ekki hefði verið um óviljaverk að ræða. Fyrir liggur læknisvottorð sem staðfest var fyrir dómi þar sem staðfestir eru áverkar í andliti brotaþola.

Með hliðsjón af framangreindu telur dómurinn sannað að ákærði hafi sparkað í andlit brotaþola sem var að sinna skyldustörfum umrætt sinn, með þeim afleiðingum sem í ákæru greinir. Ákærði lét ófriðlega við handtöku og þurfti tvo lögreglumenn til að yfirbuga hann. Þó slá megi því föstu að ásetningur ákærða hafi, vegna annarlegs ástands hans, verið þokukenndur mátti honum vera ljóst að slys gat hlotist af mótþróa hans við handtökuna. Engu að síður linnti hann ekki látum. Verður ákærði því sakfelldur fyrir þá háttsemi sem honum er gefin að sök og er brot hans rétt heimfært til refsiákvæðis.

Ákærði á að baki nokkurn sakaferil, mestmegnis vegna umferðarlagabrota og brota á lögum um ávana- og fíkniefni. Þann [...] 2018 gekkst hann undir þrjár lögreglustjórasáttir fyrir akstur sviptur ökuréttindum og hraðakstur í einu tilviki. Brot ákærða nú var framið áður en hann gekkst undir þessar sáttir og er refsing hans nú hegningarauki við sáttirnar.

Við ákvörðun refsingar er litið til þess að ákærði brýtur gegn opinberum starfsmanni sem er að sinna skyldustörfum, og um högg í höfuð var að ræða sem jafnan er litið alvarlegum augum. Þá er horft til stigs ásetnings eins og áður greinir. Vísast í þessu sambandi til 1., 3. og 6. tl. 1. mgr. 70. gr. og 78. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Samkvæmt framansögðu þykir hæfileg refsing ákærða ákveðin fangelsi í 60 daga en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði skal greiða allan sakarkostnað málsins, sem er málsvarnarlaun skipaðs verjanda og annar sakarkostnaður samkvæmt framlögðu yfirliti eins og nánar greinir í dómsorði. Tekið er tillit til virðisaukaskatts við ákvörðun málsvarnarlauna.

S-kvk-nf H-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð:

Ákærði, S-kk-nf T-kk-nf, sæti fangelsi í 60 daga en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef K-kk-ef K-kk-ef lögmanns, 252.960 krónur og 35.920 krónur í annan sakarkostnað.

S-kvk-nf H-kvk-nf (sign.)