E-4869/2014

Mál þetta, sem var höfðað með áritun stefnu þann 3. desember 2014, var dómtekið 5. desember sl. Stefnandi er A og stefndi er Coca-Cola European Partners Ísland ehf. (áður Vífilfell hf.), Stuðlahálsi 1 í Reykjavík.

Stefnandi krefst þess að viðurkennd verði með dómi skaðabótaskylda stefnda vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir á umferðarmiðstöðinni BSÍ 17. apríl 2013. Þá krefst hann málskostnaðar úr hendi stefnda.

Stefndi krefst sýknu af kröfum stefnanda og greiðslu málskostnaðar úr hans hendi.

I.

Stefnandi kveðst hafa orðið fyrir líkamstjóni þegar hann innbyrti glerbrot sem var í kókflösku sem hann keypti og drakk af á umferðarmiðstöðinni BSÍ 17. apríl 2013.

Í skýrslu lögreglu sem kölluð var á vettvang, er skýrt frá því að stefnandi hafi verið í nokkru áfalli og sjá hafi mátt blóð á skyrtunni hans. Lögreglan ræddi við vitnin C og B sem voru með stefnanda á umferðarmiðstöðinni. Er haft eftir þeim að stefnandi hafi keypt kók í gleri og fengið sér sopa, síðan hafi hann farið inn á bað og komið til baka blæðandi og sagt þeim að það hafi verið glerbrot í flöskunni. Starfsmaður í greiðasölunni staðfesti einnig í samtali við lögregluna að stefnandi hefði keypt gosflöskuna af honum og sagði að stefnandi hefði opnað hana sjálfur. Lögreglan skoðaði flöskuna og og fann þrjú glerbrot í henni en flaskan sjálf var óbrotin. Stefnandi var fluttur með sjúkrabíl til frekari skoðunar á bráðamóttöku Landspítalans. Þá kemur einnig fram í skýrslunni að lögreglan hafi tekið flöskuna í sína vörslu, gert gæðastjóra stefnda grein fyrir atvikinu og hann hafi komið niður á lögreglustöð og skoðað flöskuna. Síðar mun lögreglan hafa afhent stefnda flöskuna.

Í gögnum málsins kemur fram að auk framangreindra vitna hafi D verið með stefnanda þegar atvikið átti sér stað. Í stefnu segir að hún hafi verið ferðamaður sem átti leið um umferðarmiðstöðina þegar slysið átti sér stað en í skýrslum fyrir dómi upplýstist að hún kom þangað í för með stefnanda. Fyrir liggur skrifleg yfirlýsing frá henni þar sem hún segist hafa verið ferðamaður á Íslandi og hafi orðið vitni að því þegar stefnandi hafi orðið veikur eftir að hafa drukkið úr kókflösku sem í var glerbrot.

Í læknabréfi frá bráðamóttöku landspítalans, dagsettu 17. apríl 2013, er greint frá því að stefnandi hafi komið þann dag á bráðamóttöku. Haft er eftir honum að hann hafi kyngt glerbroti úr gosflösku. Hann kvarti um verki efsti í hálsi og efst í kvið og segist ekki geta kyngt fyrir verkjum. Við skoðun megi sjá um það bil 2 cm skurð á mjúka gómi hægra megin, sem gapi nokkuð en blæði ekki úr. Ekki sé að sjá aðra áverka. Við röntgenrannsókn á kviðarholi og hjarta og lungum greindust engin merki um aðskotahluti og engin frekari sár sáust við speglun í koki niður að raddböndum. Stefnandi var útskrifaður af spítalanum að lokinni skoðun, honum voru veittar ráðleggingar um matræði og ávísað á hann verkjalyfjum. Ekki var gert ráð fyrir endurkomu nema ný einkenni kæmu fram.

Stefnandi leitað aftur til bráðadeildar LHS 6. maí s.á. vegna hita og höfuðverkjar. Hann greindi lækni frá því að nokkrum dögum eftir umrætt atvik hafi glerbrot skilað sér út um efndaþarm, örlítið hafi blætt með en það hafi gróið fljótt og vel. Eftir skoðun var niðurstaða læknis sú að stefnandi væri með hægðatregðu. Voru honum veittar leiðbeiningar um viðbrögð við því ástandi. Stefnandi hefur lagt fram í dómi glerbrot sem hann segir að hafi gengið niður af honum.

Í yfirlýsingu Þ-kvk-ef E-kvk-ef sálfræðings, dagsettri 20. september 2013, segir að stefnandi hafi verið í sálfræðimeðferð hjá henni, alls 10 viðtölum, vegna kvíða, depurðar og annarra sálfræðilegra einkenna og greint er frá því að stefnandi hafi orðið fyrir miklu áfalli þegar hann gleypti glerbrot úr kókflösku 17. apríl s.á. Einnig er sagt frá áfalli stefnanda í yfirlýsingu Þ-kvk-ef frá 6. maí en þá vísað til þess að stefnandi hafi gleypt glerflís úr glasi.

Þá kemur fram í ódagsettri yfirlýsingu E-kvk-ef H-kvk-ef, rekstrarstjóra Hreint ehf., að stefnandi, sem sé starfsmaður fyrirtækisins, hafi verið frá störfum í tólf daga frá 19.-30. apríl 2013. Segir í yfirlýsingunni að það sé vegna þess að hann hafi þurft að leggjast inn á sjúkrahús.

Stefndi rengir frásögn stefnanda um atvik máls og hefur hafnað bótakröfu sem stefnandi hefur uppi á hendur honum. Í málinu liggja fyrir bréfaskipti lögmanna aðila vegna þessa. Þá hefur stefndi lagt fram gögn um tölvupóstsamskipti D, sem hann segir vera sömu konu og hafi verið með stefnanda á BSÍ þegar umdeilt atvik átti sér stað, við átöppunaraðila Coca-Cola í Frakklandi (CIC Contact). Í skeyti sem hún sendi 9. desember 2013 tilkynnir hún fyrirtækinu að hún hafi orðið vitni að því þegar maður slasaðist alvarlega þegar hann drakk kók með glerbroti í. Jafnframt segist hún hafa tekið upp myndskeið af atvikinu og að hún hafi áhuga á að semja við fyrirtækið vegna þessa, ella við aðra aðila sem kynnu að hafa áhuga á efninu, svo sem Pepsi eða fjölmiðla. Í skeyti dagsettu 12. desember ítrekar hún áhuga sinn á að semja við fyrirtækið og nefnir að hún sé reiðubúin að fallast á 100.000 evra umbun gegn því að afhenda fyrirtækinu myndskeiðið, enda berist henni greiðslan innan viku. Ekki verður séð að fyrirtækið hafi svarað erindi hennar.

Stefnandi gaf aðilaskýrslu við aðalmeðferð málsins og P-kk-nf H-kk-nf H-kk-nf, fyrrum yfirmaður gæðaeftirlits stefnanda, og E-kk-nf V-kk-nf öryggisfræðingur gáfu vitnaskýrslu. Þá gáfu skýrslu vitnin C og B en auk þess liggur fyrir í málinu skrifleg yfirlýsing frá þeim vegna atviksins. Loks kom J-kk-nf M-kk-nf K-kk-nf, yfirlæknir á slysa- og bráðadeild LSH, fyrir dóminn og staðfesti vottorð sín. Vitnisburður þessara aðila er rakinn í niðurstöðukafla dómsins eftir því sem tilefni er til.

II.

Stefnandi byggir á því að hann hafi orðið fyrir tjóni sem stefndi beri ábyrgð á, á grundvelli laga nr. 25/1991, um skaðsemisábyrgð. Samkvæmt 1. gr. laganna gildi þau um skaðabótaábyrgð framleiðanda og dreifingaraðila á tjóni sem hlýst af ágalla vöru sem þeir hafa framleitt eða dreift. Ákvæði 2. gr. sömu laga mæli fyrir um að greiða skuli bætur vegna líkamstjóns og fyrir missi framfæranda. Stefndi sé framleiðandi Coca-Cola á Íslandi í skilningi 1. mgr. 4. gr. laganna. Stefnda beri því að greiða stefnanda bætur fyrir tjón sem rakið verður til ágalla á vöru sem hann hefur framleitt og dreift skv. 6. gr. laganna.

Stefnandi byggir einnig á því að stefndi beri ábyrgð á tjóni hans á grundvelli almennu sakarreglunnar, reglu um vinnuveitandaábyrgð og öðrum almennum reglum skaðabótaréttar. Stefndi og starfsmenn hans hafi sýnt af sér stórkostlegt gáleysi með því að framleiða og dreifa kókflöskum sem innihéldu glerbrot sem eðli málsins samkvæmt enduðu þar með í meltingarvegi kaupandans, stefnanda í þessu máli.

Stefnandi hafi slasast við að innbyrða glerbrot sem hafi komið úr flösku sem stefndi hafi framleitt og dreift. Krafa um viðurkenningu á bótaskyldu beinist því réttilega að stefnda þar sem stefndi er bæði framleiðandi og dreifingaraðili flöskunnar í skilningi 4. gr. og 10. gr. laga um skaðsemisábyrgð. Umrædd ákvæði hafa verið túlkuð mjög rúmt af dómstólum og því geti tjónþoli beint kröfu sinni um skaðabætur á hendur hverjum þeim framleiðanda eða dreifingaraðila sem borið geti ábyrgð á tjóni tjónþola. Stefndi hafi ekki mótmælt því að kröfunni sé beint að honum sem framleiðanda og dreifingaraðila og verði hann m.a. af þeim ástæðum að teljast réttur aðili í máli þessu.

Lög um skaðsemisábyrgð leggi hlutlæga ábyrgð á framleiðanda og dreifingaraðila vegna eiginleika vara. Stefnandi þurfi því ekki að sýna fram á sök stefnda heldur einungis að tjónið hafi átt sér stað vegna skaðlegra eiginleika flöskunnar (ágalla) og að orsakasamband sé á milli hinna skaðlegu eiginleika flöskunnar og tjóns stefnanda.

Gosflaska með gosi, sem ætlað er til drykkjar, sem innihaldi glerbrot sé augljóslega haldin framleiðslugalla sem falli undir ágalla skv. 1. mgr. 5. gr. laga um skaðsemisábyrgð. Að sama skapi falli það að þeim almenna skilningi að ef vara veldur tjóni á mönnum eða munum þegar hún er notuð á venjulegan hátt með sanngjarnri aðgát þá teljist hún haldin ágalla. Það að drekka úr gosflösku þarfnist ekki sérstakrar aðgátar. Þá séu orsakatengslin milli ágalla vörunnar og tjónsins augljós, stefnandi fékk glerbrotin sem voru í flöskunni í kokið og kyngdi hluta þeirra. Flaskan hafi því ekki verið eins örugg og stefnandi sem neytandi mátti vænta og gera kröfu um.

Af öllu framangreindu leiði að flaskan var haldin ágalla í skilningi 5. gr. laga um skaðsemisábyrgð sem stefndi beri skaðabótaábyrgð á skv. 1. mgr. 4. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. sömu laga.

Fyrir liggi að lögreglan afhenti stefnda flöskuna sem stefnandi drakk úr án vitneskju eða samþykkis stefnanda. Vegna þess hafa fullyrðingar stefnda um eiginleika, uppruna eða rannsóknir á flöskunni ekkert sönnunargildi í málinu enda ekki hægt að tryggja að um sömu flösku eða tegund flösku sé að ræða og þá sem stefnandi drakk úr. Stefndi verði því að bera sönnunarbyrðina og hallann af þeim efa sem þessi atburðarás hafi valdið. Auk þess mótmælir stefnandi efnislega niðurstöðum rannsóknar stefnda sem röngum og í það minnsta ósönnuðum.

Þar sem lýsing stefnanda á slysinu sé studd fjölda sannana, s.s. vitnisburði að minnsta kosti þriggja aðila, og tjón hans stutt læknisfræðilegum gögnum þá sé það á forræði stefnda að sýna fram á það með óyggjandi hætti að framleiðslugalli hafi ekki átt sér stað við átöppun flöskunnar og að hún hafi því verið ógölluð við tjónsatburð. Er í stefnu vísað til skriflegra vitnisburða vitna, læknabréfa og yfirlýsingar sálfræðings en efni þessara gagna er rakið í atvikalýsingu að framan.

Stefnandi byggir á því að sannað sé að glerbrotin hafi borist í munnhol og meltingarveg stefnanda, valdið honum heilsutjóni og kvölum og mögulega sett hann í lífshættu. Hann hafi fengið skurð í góm sem hafi valdið honum miklum kvölum og erfiðleikum við að neyta matar og drykkja. Þá hafi hann fengið mikla kviðverki vegna glerbrota í meltingarvegi ásamt miklu harðlífi sem staðið hafi yfir í fimm daga ásamt blóðugum hægðum og hita. Hann hafi svo fengið sár í endaþarm þegar glerbrot skiluðu sér loks út um meltingarveginn. Þá hafi slysið skert lífsgæði hans mikið, m.a. á þann veg að hann treystir sér ekki til að borða sama mat og áður vegna magaverkja og hafi þurft að breyta lífsstíl sínum töluvert vegna þess. Auk þessa hafi hann orðið fyrir töluverðum miska vegna slyssins, sem lýsi sér m.a. í miklu þunglyndi og kvíða. Hann hafi átt við svefnvandamál að stríða eftir slysið sökum verkja og áfallastreitu, en vegna þess hefur hann þurft að reiða sig töluvert á svefnlyf sem hann þurfti ekki að gera áður. Slysið hafi jafnframt leitt til þess að stefnandi hafi einangrað sig félagslega og valdið því að honum finnist hann niðurlægður og hafa tapað reisn sinni. Auk þess sé fjárhagstjón stefnanda meira en ella þar sem hann sé nígerískur ríkisborgari og því ekki sjúkratryggður hérlendis. Útlagður sjúkrahúskostnaður hans hafi því numið a.m.k. 65.130 krónum og líklegt sé að sá kostnaður verði hærri, m.a. vegna sálfræðiþjónustu. Þá hafi hann verið frá vinnu um tíma.

Krafist sé viðurkenningar á bótaskyldu þar sem ekki liggi fyrir nákvæmt mat á tjóni stefnanda. Samkvæmt gögnum málsins sé þó ljóst að stefnandi hafi orðið fyrir líkamstjóni, miska og fjárhagslegu tjóni sem stefndi ber ábyrgð á og hefur stefnandi því lögvarða hagsmuni af því að fá viðurkenningu á bótaskyldu stefnda sbr. 2. mgr. 25. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991.

III.

Stefndi mótmælir frásögn stefnanda af hinu meinta bótaskylda atviki sem ósannaðri og að verulegu leyti sem rangri.

Sýknukrafa stefnda er á því reist að það sé rangt eða í öllu falli ósannað að glerbrot hafi verið í gosflöskunni sem stefnandi keypti á BSÍ 17. apríl 2013. Allt bendi til að glerbrotunum sem fundust í flöskunni hafi verið komið fyrir í henni eftir að hún var komin í vörslur stefnanda. Þá sé með öllu ósannað að stefnandi hafi fengið glerbrot úr flöskunni upp í sig við að drekka úr henni og að í öllu falli hafi þar ekki verið um að ræða glerbrot sem verið hafi flöskunni eins og hún fór frá stefnda. Loks telur stefndi það með öllu ósannað að stefnandi hafi orðið fyrir tjóni vegna hins meinta tjónsatburðar.

Í fyrsta lagi hafi flaskan sjálf, sem stefnandi kveðst hafa drukkið úr, verið óbrotin. Glerbrotin sem fundust í flöskunni geta allt eins hafa verið sett í flöskuna eftir að hún var komin í vörslur stefnanda.

Í skýrslunni er getið frásagnar starfsmanns í matsölu BSÍ sem seldi stefnanda umrædda flösku. Að hans sögn keypti stefnandi flöskuna óopnaða en opnaði hana sjálfur. Yfirlýsingar sjónarvotta og skýrsla sem lögregla tók af þeim sanna ekki að glerbrot hafi verið í flöskunni þegar stefnandi fékk hana afhenta úr hendi afgreiðslumanns í veitingasölu BSÍ. Frásagnir þeirra sanna heldur ekki að nein glerbrot hafi borist í líkama stefnanda úr flöskunni. Þá mótmælir stefndi sönnunargildi skriflegs vitnisburðar C og B, þeir séu tengdir stefnanda, hafi undirritað yfirlýsingarnar löngu eftir að atvik áttu sér stað að beiðni lögmanns stefnanda auk þess sem efni þeirra sé ónákvæmt. Sömuleiðis sé mótmælt sönnunargildi yfirlýsingar D sem og myndskeiðs sem sagt er að hún hafi tekið á vettvangi. Myndin sýni hvorki né sanni staðhæfingar stefnanda um að glerbrot hafi verið í gosflöskunni sem hann keypti né að hann hafi innbyrt það eða orðið fyrir tjóni af þeim sökum.

Í desember 2013 hafi umrætt myndskeið verið notað við tilraun til fjárkúgunar gagnvart átöppunaraðila Coca-Cola í Frakklandi. Fyrirtækið hafi ekki greitt konunni neitt fé en leitaði með málið til lögreglu í Frakklandi. Samkvæmt upplýsingum stefnda yfirheyrði franska lögreglan konuna og gekkst hún við tilraun til fjárkúgunar. Í ljósi framangreinds er sú frásögn stefnanda með miklum ólíkindum að áðurnefnd D hafi verið erlendur ferðamaður sem af tilviljun hafi verið stödd á BSÍ þegar hið meinta tjónsatvik á að hafa átt sér stað og hún hafi af tilviljun tekið upp þau myndskeið sem stefnandi hefur lagt fram. Þá sé það einnig með ólíkindum að það sé tilviljun að umrædd myndskeið hafi annars vegar verið notuð við tilraun til fjárkúgunar í Frakklandi og til stuðnings kröfum stefnanda hér fyrir dómi. Hvað sem öðru líði byggir stefndi á því að trúverðugleiki óstaðfestrar frásagnar þessa vitnis, sem mjög sé áþekk frásögn þeirra B og C, sé enginn. Þvert á móti styðji framangreint sterklega líkur gegn því að tjónsatvik það sem málshöfðun þessi byggir á hafi orðið með þeim hætti sem stefnandi fullyrði.

Stefndi byggir jafnframt á því að útilokað sé að glerbrotið, sem stefnandi kveðst hafa gleypt, geti hafa borist í flöskuna sem hann keypti í framleiðsluferli stefnda. Ástæðan sé sú að á umræddu glerbroti sé brot af miða sömu gerðar og notaðir voru á gosflöskur sem framleiddar voru í verksmiðju stefnda á Akureyri fram í apríl 2012. Eftir þann tíma hafi framleiðslan verið flutt í verksmiðju stefnda í Reykjavík og nýir miðar utan á umbúðirnar teknir í notkun. Flaskan sem stefnandi keypti 17. apríl 2013 hafi verið framleidd 27. febrúar s.á. í verksmiðju stefnda í Reykjavík. Svo gott sem útilokað sé að brot úr flösku eins og þeim sem notaðar voru í verksmiðju stefnda á Akureyri meira en ári áður en flaskan var framleidd, geti hafa borist ofan í flöskuna í verksmiðjunni í Reykjavík, auk þess sem framleiðsluferlið sjálft geri það einnig útilokað. Þá mótmælir stefndi því að það hafi nokkur áhrif á sönnunarbyrði hans í málinu þótt lögreglan hafi afhent honum umrædda flösku til rannsóknar. Hann beri ekki ábyrgð á því.

Þá mótmælir stefndi fullyrðingum stefnanda um að hann hafi orðið fyrir tjóni sem stefndi beri ábyrgð á sem röngum og ósönnuðum. Fyrirliggjandi læknisfræðileg gögn veiti enga sönnun fyrir því að stefnandi hafi gleypt glerbrot en rannsókn á bráðadeild Landspítalans 17. apríl 2013 leiddi ekkert slíkt í ljós. Þá hafi síðari læknabréf ekki sýnt fram á neinar afleiðingar af slíku óhappi en stefnandi hafi þó fengið ítarlega læknisskoðun bæði 17. apríl og aftur þegar hann leitaði á bráðamóttöku 6. maí 2013. Vottorð sálfræðings geti heldur ekki veitt neina sönnun um andlegt tjón stefnanda í tengslum við að hafa gleypt glerbrot. Þá veki athygli að vottorð vinnuveitanda stefnanda ber með sér að hann hafi staðið í þeirri trú að stefndi dveldi á sjúkrahúsi í 12 daga eftir umdeildan atburð en af gögnum málsins má ráða að stefnandi fór heim að lokinni skoðun á bráðamóttöku 17. apríl. Með vísan til framangreinds hafnar stefndi því að fyrir liggi nokkur sönnun um að stefnandi hafi orðið fyrir bótaskyldu atviki sem stefndi beri bótaábyrgð á né að fyrir liggi nein gögn sem staðfesta að stefnandi hafi orðið fyrir nokkru tjóni. Sé málatilbúnaður stefnanda að þessu leyti algerlega vanreifaður.

Í stefnu er bótagrundvöllur kröfu stefnanda sagður styðjast við ákvæði laga um skaðsemisábyrgð nr. 25/1991. Víst er að skaðsemisábyrgð sú sem þau lög mæla fyrir um er víðtæk en það breytir því ekki að samkvæmt 2. mgr. 6. gr. laganna ber tjónþola að sanna tjón sitt, ágalla vöru og orsakatengsl milli ágalla og tjóns. Stefnandi hefur ekki lagt fram haldbæra sönnun um neitt þessara atriða. Við þessar aðstæður skiptir engu máli hvort stefnandi vísar um bótagrundvöll til hinnar almennu sakarreglu skaðabótaréttar, húsbóndaábyrgðar eða skaðsemisábyrgðarreglna laga nr. 25/1991.

Þá bendir stefndi enn fremur á að skv. 2. mgr. 7. gr. laga nr. 25/1991 ber framleiðandi ekki ábyrgð ef ætla má að ágalli sá, er tjón varð rakið til, hafi eigi verið fyrir hendi þegar hann dreifði vöru. Af öllu framangreindu telur stefndi a.m.k. að ætla megi að meintur ágalli sem málsókn þessi byggir á hafi ekki verið fyrir hendi þegar hann dreifði umræddri gosflösku.

Forsendur og niðurstaða

Í máli þessu krefst stefnandi viðurkenningar á því að stefndi beri bótaábyrgð á tjóni sem hann kveðst hafa orðið fyrir þegar hann hafi gleypt gerbrot sem hafi verið í gosflösku sem hann keypti í greiðasölu á umferðarmiðstöðinni BSÍ 17. apríl 2013. Í málinu er óumdeilt að stefnandi keypti og drakk úr gosflösku sem framleidd var af stefnda. Stefndi rengir hins vegar frásögn stefnanda af atvikum máls og mótmælir því að flaskan hafi verið haldin ágalla eða að nokkurt annað skilyrði bótaábyrgðar sé fyrir hendi.

Bótagrundvöll kröfu sinnar telur stefnandi vera hlutlæga ábyrgð framleiðanda á skaðlegum eiginleikum vöru skv. lögum nr. 25/1991, um skaðsemisábyrgð, eða reglu skaðabótaréttar um ábyrgð vinnuveitanda á saknæmri hegðun starfamanns eða starfsmanna.

Samkvæmt almennum reglum skaðabótaréttar ber tjónþoli sönnunarbyrði fyrir því að hann hafi orðið fyrir tjóni og að orsakatengsl séu á milli bótaskylds atviks og tjónsins. Þessi almenna regla gildir einnig um atvik sem kunna að falla undir hina ströngu ábyrg framleiðanda skv. lögum nr. 25/1991, sbr. 2. mgr. 6. gr. laganna.

Vitnin B og C sögðu í skýrslum sínum fyrir dómi að þeir hefðu mælt sér mót við stefnanda og vinkonu hans D á umferðarmiðstöð BSÍ 17. apríl 2013. Þau hafi öll setið saman við borð í veitingasalnum og stefnandi hafi farið í greiðasöluna og keypt nokkrar gosflöskur. Um tengsl þessa fólks kemur fram í skýrslum fyrir dómi að stefnandi hafi kynnst D á meðan hún var hér sem ferðamaður. B og C, sem voru á Íslandi við trúboðsstörf á vegum kirkju J-kk-ef K-kk-ef hinna síðari daga heilögu, sögðust hafa kynnst stefnanda í gegnum kirkjuna. Þeir sögðu að stefnandi hafi beðið þá að hitta sig og D á umferðarmiðstöðinni og tilgangur fundarins hafi verið að boða konunni trú þeirra.

B kveðst hafa séð stefnanda drekka af einni flöskunni en skömmu síðar hafi hann staðið upp og farið á salernið. Hvorugt vitnanna gat hins vegar borið um að hafa séð stefnanda innbyrða glerbrot né urðu þau vitni að viðbrögðum stefnanda við því að drekka vökva sem innihélt glerbrot strax í kjölfarið. Af skýrslum þeirra beggja fyrir dómi má ráða að þeir hafi fyrst merkt að eitthvað amaði að stefnanda eftir að hann kom út af salerninu. B lýsir því að stefnandi hafi þá hóstað, blóð hafi komið upp úr honum, hann hafi skolfið og kúgast. B var sérstaklega spurður út í það fyrir dómi hvort þessi viðbrögð stefnanda hefðu komið fram eftir að hann tók sopa af gosdrykknum við borðið sem þeir sátu við og sagði vitnið þá að svo hefði ekki verið heldur hafi hann séð þessi viðbrögð eftir að stefnandi kom út af salerninu. Vitnið C bar á sama veg hvað þetta varðar. Af vitnisburði þessara tveggja vitna er því ekki unnt að slá því föstu hvort það ástand sem þeir lýsa að stefnandi hafi verið í, megi rekja til þess að hann drakk af gosflöskunni áður en hann fór inn á salernið eða einhverju því sem gerðist á meðan hann var þar inni.

Þá liggur fyrir skriflegur vitnisburður D, þar sem hún segist hafa séð stefnanda slasast við það að innbyrða glerbrot úr kókflösku, og myndbrot tekið af stefnanda á umferðarmiðstöðinni. Gögn þessi varpa ekki frekara ljósi á staðhæfingar stefnanda um orsakir ástands hans. Svo sem rakið er í atvikalýsingu dómsins var þetta myndskeið sent átöppunaraðila Coca-Cola í Frakklandi í desember 2013 og fyrirtækinu boðið það til kaups. Samskipti sendandans, sem stefnandi hefur ekki mótmælt að sé sama konan og gaf áðurnefnda yfirlýsingu, verða ekki skilin öðruvísi en sem tilraun til að hafa fé út úr fyrirtækinu með hótunum um að dreifa myndinni að öðrum kosti til samkeppnisaðila, fjölmiða eða annarra aðila. Að mati dómsins er þetta atvik ekki aðeins til þess fallið að gera gögn og yfirlýsingar frá konunni tortryggileg, heldur hefur það einnig, í ljósi kringumstæðna og tengsla hennar við stefnanda, áhrif á trúverðugleika frásagnar stefnanda af atvikum máls.

Þá er í læknisfræðilegum gögnum málsins ekki að finna óyggjandi vísbendingar um það hvort stefnandi hafi drukkið og/eða kyngt glerbrotum. Svo sem rakið er í atvikalýsingu dómsins þá gekkst stefnandi undir ítarlega skoðun á bráðamóttöku Landspítalans sama dag og umdeilt atvik átti sér stað. Þær rannsóknir leiddu ekki í ljós önnur einkenni eða áverka á stefnanda en um 2 cm skurð í gómi. Síðari læknisskoðanir leiða heldur ekki í ljós frekari einkenni sem renna stoðum undir staðhæfingar hans um að hann hafi gleypt glerbrot. Þá hafa staðhæfingar um alvarleg andleg veikindi, sem rekja megi til umdeilds atviks, ekki verið studd haldbærum gögnum en fyrirliggjandi yfirlýsing sálfræðings þar að lútandi er óljós auk þess sem sálfræðingurinn kom ekki fyrir dóm til að staðfesta og skýra efni hennar.

Í ljósi alls framangreinds er það mat dómsins að stefnanda hafi ekki tekist sönnun þess að glerbrot hafi verið í gosflöskunni þegar hann keypti hana á umferðarmiðstöðinni 17. apríl 2013 og heldur ekki að hann hafi gleypt glerbrotið. Því er ósannað að bótaskylt atvik hafi átt sér stað sem valdið hafi stefnanda tjóni. Þegar af þeirri ástæðu verður stefndi sýknaður af kröfu stefnanda.

Með hliðsjón af niðurstöðu málsins og í samræmi við 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 verður stefnanda gert að greiða stefnda málskostnað sem telst hæfilega ákveðinn 495.000 kr.

S-kvk-nf I-kvk-nf G-kvk-nf héraðsdómslögmaður flutti málið af hálfu stefnanda og H-kk-nf Ö-kk-nf H-kk-nf hæstaréttarlögmaður af hálfu stefnda.

I-kvk-nf Þ-kvk-nf héraðsdómari kvað upp dóminn.

Dómsorð:

Stefndi, Coca-Cola European Partners Ísland ehf., er sýkn af kröfu stefnanda, A. Stefnandi greiði stefnda 495.000 kr. í málskostnað.

I-kvk-nf Þ-kvk-nf.