X-165/2011

Máli þessu, sem er ágreiningsmál við slitameðferð varnaraðila, beindi slitastjórn varnaraðila, Kaupþings hf., Borgartúni 26, Reykjavík, til dómsins 1. júní 2011 með vísan til 171. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl., sbr. 2. mgr. 120. gr. sömu laga, en sóknaraðili er Veisluþjónusta viðskiptalífsins ehf., Fannafold 160, Reykjavík. Málið var tekið til úrskurðar að loknum munnlegum málflutningi 2. október 2012.

Sóknaraðili krefst þess að krafa sóknaraðila að fjárhæð 4.556.663 krónur, að viðbættum dráttarvöxtum og innheimtuþóknun, sem lýst var við slit varnaraðila og móttekin var 30. desember 2003, verði viðurkennd sem almenn krafa samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991. Sóknaraðili krefst þess einnig að viðurkennd verði heimild hans til að skuldajafna kröfunni við yfirdráttarskuld vegna innistæðureikninga nr. 0324-26-5613 og 0324-26-369. Þá krefst hann málskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að kröfum sóknaraðila verði hafnað. Hann krefst einnig málskostnaðar.

Við aðalmeðferð málsins lýstu lögmenn aðila því yfir að ekki væri deilt um fjárhæð kröfu sóknaraðila.

Málsatvik

Héraðsdómur Reykjavíkur skipaði varnaraðila slitastjórn 25. maí 2009. Slitastjórnin gaf út innköllun til kröfuhafa og lauk kröfulýsingarfresti 30. desember sama ár. Með kröfulýsingu, móttekinni á þeim degi, lýsti sóknaraðili kröfu á hendur varnaraðila að höfuðstól 4.556.663 krónur að viðbættum dráttarvöxtum og innheimtukostnaði eða samtals 6.851.350 kr. Í kröfulýsingu var þess krafist að kröfunni yrði skuldajafnað við kröfu varnaraðila á hendur sóknaraðila vegna tveggja reikninga, nr. 0324-26-5613 og 0324-26-369 en ella yrði krafan viðurkennd sem almenn krafa samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991. Krafan var sögð byggð á tveimur reikningum, annars vegar reikningi nr. 1510, útgefnum 1. september 2007, að fjárhæð 2.619.535 krónur og hins vegar reikningi nr. 1521,, útgefnum 23. nóvember s.á., að fjárhæð 1.937.128 krónur. Í kröfulýsingu sagði að aðilar hefðu gert samning 30. maí 2006 þar sem sóknaraðili tók að sér að selja bankanum veitingaþjónustu, ráðgjöf o.fl. Samningurinn hafi verið tímabundinn til 31. maí 2007. Sóknaraðili hafi haldið áfram að veita varnaraðila þjónustu eftir lok samningsins og gefið út reikninga vegna þeirrar þjónustu. Varnaraðili hafi greitt þrjá reikninga en tveir síðustu reikningarnir hafi ekki verið greiddir.

Fyrrgreindur samningur 30. maí 2006 hefur verið lagður fram í málinu. Samkvæmt 1. gr. hans tók sóknaraðili að sér að selja varnaraðila veitingaþjónustu og ráðgjöf varðandi veitingar á gildistíma samningsins samkvæmt endurgjaldi sem nánar var tilgreint í samningnum. Samkvæmt 2. gr. samningsins skyldi varnaraðili greiða sóknaraðila fyrir fram 1.250.000 krónur á mánuði auk virðisaukaskatts (þ.e. 1.556.250 kr.) sem endurgjald fyrir veitta þjónustu samkvæmt útgefnum reikningi. Sóknaraðili skyldi svo gefa út reikning fyrir þjónustu hvers mánaðar sem væri umfram þá fjárhæð sem varnaraðili skyldi greiða innan sjö daga. Ef varnaraðili nýtti ekki þjónustu sóknaraðila sem næmi hinu fasta mánaðargjaldi, skyldi inneign varnaraðila flytjast yfir næstu mánaðamót „allt þar til samningstíma er lokið“. Gildistími samningsins var samkvæmt 4. gr. hans frá 1. janúar 2006 til 31. maí 2007 og skyldi hann þá falla niður án uppsagnar, nema um annað hefði verið samið. Fyrir 1. mars 2007 skyldi endurskoða samninginn með tilliti til fyrirkomulags og hvort framlengja ætti hann. Í 5. gr. samningsins sagði að varnaraðili hefði greitt sóknaraðila fastagjaldið í þrjá mánuði fyrir fram. Kom fram að samkomulag væri um að sóknaraðili fengi ekki þessa greiðslu fyrir október, nóvember og desember en 1. janúar 2007 skyldi greiða sóknaraðila umsamið fastagjald einn mánuð í senn.

Viðræður munu hafa átt sér stað snemma árs 2007 um hvort framlengja ætti samning aðila og/eða gera upp viðskipti þeirra. Í málinu liggur fyrir óundirritað uppkast að viðauka við samninginn dagsett 24. maí 2007. Er því haldið fram af varnaraðila, gegn mótmælum sóknaraðila, að málsaðilar hafi í raun samið um að halda áfram viðskiptum á grundvelli þess sem fram kemur í uppkastinu. Í uppkastinu er vísað til samningsins 30. maí 2006 og sagt að í viðaukanum felist að þessi samningur sé framlengdur um þrjá mánuði auk þess sem gerðar séu nánar tilgreindar breytingar á 2. gr. samningsins um endurgjald og uppgjör. Samkvæmt 3. gr. uppkastsins skyldi fyrirkomulag áfram vera með þeim hætti að varnaraðili greiddi fyrirfram 1.250.000 kr. á mánuði auk virðisaukaskatts, en sóknaraðili gæfi svo út reikning fyrir raunveruleg viðskipti hvers mánaðar. Í lok greinarinnar segir eftirfarandi: „Til að koma í veg fyrir vafa tekur þetta til inneignar sem bankinn hefur áunnið sér fyrir lokamánuð samningsins, þ.e. til 31. maí 2007, og flyst hún þannig yfir á gildistíma viðauka þessa.“ Samkvæmt 4. gr. uppkastsins skyldi fyrrgreindur samningur framlengjast til og með 31. ágúst 2007. Þá sagði eftirfarandi: „Eigi bankinn inneign hjá [sóknaraðila] við lok gildistíma samningsins og viðauka þessa skal bankinn eiga kost á að nýta sér þjónustu og fá keyptar veitingar af [sóknaraðila] þangað til inneignin er ekki lengur til staðar.“

Í málinu er ágreiningslaust að við lok samningstímans 31. maí 2007 átti varnaraðili inneign hjá sóknaraðila að fjárhæð 4.693.865 kr. Eftir þetta tímamark héldu aðilar áfram viðskiptum og greiddi varnaraðili sóknaraðila 1.556.250 kr. samkvæmt reikningi varnaraðila hinn 1. júní, 1. júlí og 1. ágúst 2007 eða alls 4.668.750 kr. Ekki er ágreiningur um að á tímabilinu frá 1. júní til nóvember 2007 hafi varnaraðili keypt af sóknaraðila þjónustu fyrir 9.225.413 kr. Fyrir mismun innágreiðslna varnaraðila (4.668.750 kr. ) og þessarar fjárhæðar (9.225.413 kr.) gaf sóknaraðili út þá tvo reikninga sem áður greinir og svara til höfuðstóls kröfu hans (4.556.663 kr.). Samkvæmt málatilbúnaði varnaraðila voru þessir reikningar greiddir með ráðstöfun inneignar samkvæmt fyrrgreindum samningi. Samkvæmt útreikningum varnaraðila standa því enn eftir 137.202 kr. af umræddri inneign sem varnaraðili kveðst hafa afskrifað í reikningum sínum og eru ekki til úrlausnar í máli þessu. Svo sem fyrr segir er hins vegar á því byggt af hálfu sóknaraðila að þessi inneign varnaraðila hafi verið niður fallin og því séu reikningarnir enn ógreiddir.

Við aðalmeðferð málsins var lögð fram skrifleg aðilaskýrsla fyrirsvarsmanns sóknaraðila. Þá kom fyrir dóm sem vitni A-kvk-nf S-kvk-nf K-kvk-nf, starfsmaður varnaraðila. Í skýrslu hennar kom m.a. fram að af hálfu varnaraðila hefði aldrei staðið til að falla frá kröfum gegn sóknaraðila vegna þeirrar inneignar sem safnast hefði upp samkvæmt samningnum 2006. Forsenda áframhaldandi greiðslna varnaraðila til sóknaraðila sumarið 2007 hafi þannig verið sú að unnt yrði að nýta þessa inneign áfram. Að öðru leyti er ekki ástæða til að rekja umræddar skýrslur.

Málsástæður sóknaraðila

Sóknaraðili byggir á því að við samningslok 31. maí 2007 hafi inneign varnaraðila fallið niður með vísan til 2. gr. samnings aðila. Ákvæðið sé skýrt, um að hugsanleg inneign varnaraðila flytjist ekki yfir þau tímamót þegar samningurinn renni út. Ákvæðið kveði heldur ekki á um endurkröfurétt varnaraðila á hugsanlegri inneign við þau tímamót, eins og gert hafi verið ráð fyrir í fyrri samningsdrögum aðila frá í mars 2006 og sóknaraðili hefur vísað til. Því ákvæði hefði sóknaraðili hafnað því hann hafi séð fyrir sér að verða e.t.v. endurkrafinn um háa fjárhæð við lok samnings ef varnaraðili nýtti ekki þjónustu sóknaraðila. Í þessu sambandi beri m.a. að hafa í huga eðli þessara viðskipta. Sóknaraðili hafi orðið að vera í stakk búinn að þjónusta varnaraðila með stærri eða minni veislur, oft með litlum eða nánast engum fyrirvara. Sóknaraðili hafi vegna þessa ávallt þurft að hafa til taks bæði hráefni og starfsfólk og hafi tíðum orðið að vísa öðrum viðskiptamönnum annað. Varnaraðili hafi séð augljósan hag í að hafa þennan aðgang að sóknaraðila þótt eitthvað kynni að standa út af við lok samningstímans sem ekki væri hægt að kefjast endurgreiðslu á. Samningurinn hafi verið saminn af varnaraðila og það hafi verið ákvörðun hans að falla frá kröfu um endurgreiðslu við samningslok ef inneign væri þá ekki lengur til staðar.

Sóknaraðili telur að krafa sín sé tæk til skuldajafnaðar við yfirdráttarskuld sem flutt hafi verið frá varnaraðila til Arion banka hf. Sóknaraðili hafi 17. október 2008 krafist skuldajafnaðar á kröfu sóknaraðila við yfirdrátt sóknaraðila hjá varnaraðila á reikningi 0324-26-5613 og yfirdrátt forsvarsmanns sóknaraðila á reikningi 0324-26-369. Ekki hafi verið hjá því komist að stofna til þessara yfirdráttarskulda þegar varnaraðili hafi ekki greitt réttmæta reikninga sóknaraðila. Þessari kröfu hafi verið fylgt eftir í tölvupóstum til varnaraðila þann dag og næstu daga á eftir.

Sóknaraðili eigi einnig kröfu til innheimtukostnaðar sem stofnast hafi fyrir úrskurðardag. Sóknaraðili hafi vistað kröfuna í innheimtukerfi varnaraðila og sé hún skráð þar 24. janúar 2008. Í tölvupósti, dags. 13. október 2008, milli útibús varnaraðila og höfuðstöðva sé vísað til annars reikningsins auk vanskilagjalds og dráttarvaxta. Hinn 17. október 2008 sé skuldajafnaðar krafist og þeirri kröfu fylgt eftir í tölvupóstum næstu daga þar á eftir.

Sóknaraðili vísar til hins mikla aðstöðumunar á aðilum en hann kveðst hafa átt nánast allt undir varnaraðila. Varnaraðili hafi á því tímabili sem um ræðir verið langstærsti kaupandi þjónustu af sóknaraðila, jafnframt því að vera viðskiptabanki og lánastofnun sóknaraðila. Sóknaraðili hafi því verið í þeirri aðstöðu allt í senn, að leita eftir kaupum á frekari viðskiptum, innheimta ógreiddar kröfur og fá fyrirgreiðslu meðan kröfur hafi ekki verið greiddar.

Um lagarök, kröfum sínum til stuðnings, vísar sóknaraðili m.a. til meginreglna laga nr. 21/1991 og 21. kafla laga um meðferð einkamála nr. 91/1991 varðandi kröfu um málskostnað.

Málsástæður varnaraðila

Varnaraðili hafnar greiðsluskyldu á reikningum sóknaraðila 1. september 2007 og 23. nóvember 2007 og byggir á því að aðilar málsins hafi þegar verið búnir að gera viðskipti sín í milli upp með samkomulagi í maí 2007. Inntak samkomulagsins hafi verið á þá leið að varnaraðili hafi samþykkt að greiða sóknaraðila mánaðarlega 1.556.250 krónur til 1. ágúst 2007 sem hafi numið hinu fasta mánaðargjaldi samkvæmt þjónustusamningi milli aðila gegn því að mega nýta inneign sem hefði myndast samkvæmt þeim samningi út árið 2007. Inneign varnaraðila samkvæmt samningnum hafi numið 4.693.865 krónum. Varnaraðila hafi því verið heimilt á grundvelli samkomulagsins að taka út á móti þjónustu sem til hafi fallið eftir 1. ágúst 2007 og nemi fyrrgreindri inneign. Með vísan til þessa og í ljósi þess að varnaraðila hafi verið heimilt að nýta inneignina út árið 2007 samkvæmt samkomulagi aðila sé varnaraðila ekki skylt að greiða kröfu sóknaraðila, enda séu þeir reikningar sem krafa sóknaraðila byggist á vegna tímabilsins september til nóvember 2007.

Þá hafi varnaraðila ekki borist þessir reikningar og séu þeir af þeim sökum ekki skráðir í bókhald varnaraðila. Að mati varnaraðila sýni þetta fram á framangreint samkomulag milli aðila. Aðilum þessa máls hafi verið fullkomlega heimilt að gera upp viðskipti sín með framangreindum hætti og það þótt þjónustusamningurinn hafi verið fallinn niður og/eða ákvæði samningsins segðu til um annað. Fullyrðingum sóknaraðila um annað sé því alfarið hafnað.

Varnaraðili bendir á að hann hafi ávallt komið heiðarlega fram í viðskiptum sínum við sóknaraðila og ávallt efnt sinn hluta í viðskiptunum samkvæmt þjónustusamningi aðila og uppgjörssamkomulagi þeirra. Að mati varnaraðila sýni það fram á að umræddir reikningar hefðu verið greiddir ef aðilar hefðu ekki komist að samkomulagi um annað.

Varnaraðili hafnar sem rangri þeirri málsástæðu sóknaraðila að hann hafi ávallt þurft að vera til taks fyrir varnaraðila, og hafi af þeim sökum þurft að vísa öðrum viðskiptavinum frá, og telur vandséð hvernig það tengist þeim ágreiningi sem mál þetta varði. Það komi hvergi fram í gögnum málsins eða í ákvæðum samnings aðila að sóknaraðili hafi þurft að vera til taks öllum stundum fyrir varnaraðila.Varnaraðili vísar því á bug að þjónustusamningur aðila hafi verið saminn einhliða af varnaraðila eins og sóknaraðili fullyrði í greinargerð sinni. Samningurinn hafi verið tvíhliða samningur milli aðila þar sem báðir aðilar hafi komið að gerð samningsins og getað haft áhrif á efni hans. Beinlínis komi fram í greinargerð sóknaraðila að ákvæði í upphaflegum samningsdrögum hafi verið fellt burt í endanlegum samningi að ósk sóknaraðila.

Varnaraðili hafnar þeirri málsástæðu sóknaraðila að mikill aðstöðumunur hafi verið á aðilum bæði á gildistíma samningsins og eftir að samningurinn hafi fallið niður sem eigi að taka til greina við mat á kröfu sóknaraðila. Sóknaraðili hafi verið sérfræðingurinn í viðskiptum aðila enda hafi varnaraðili keypt veisluþjónustu af sóknaraðila samkvæmt samningi og greitt ávallt fyrir þá þjónustu bæði samkvæmt útgefnum reikningum og með því að greiða sóknaraðila fast mánaðargjald óháð því hvort varnaraðili hafi óskað eftir þjónustu þann mánuðinn.

Varnaraðili vísar á bug kröfu sóknaraðila um skuldajöfnuð þar sem krafa sóknaraðila sé ekki réttmæt. Hvergi komi fram í gögnum málsins að sóknaraðili hafi stofnað til yfirdráttar á reikningi í eigu sóknaraðila nr. 0324-26-5613 vegna þeirra reikninga sem málið varði, eins og fullyrt sé í greinargerð sóknaraðila. Ekki hafi verið sýnt fram á að skuld á reikningi í eigu fyrirsvarsmanns sóknaraðila nr. 0324-26-369 tengist á einhvern hátt starfsemi sóknaraðila eða þeirri kröfu sem ágreiningur málsins varði og sé því um persónulega skuld fyrirsvarsmanns sóknaraðila að ræða sem ekki eigi aðild að málinu. Krafa sóknaraðila sé því ekki tæk til skuldajafnaðar á móti skuld á reikningi í eigu fyrirsvarsmanns sóknaraðila enda séu skilyrði skuldajafnaðar ekki fyrir hendi í skilningi 100. gr. laga nr. 21/1991. Verði hins vegar fallist á kröfu sóknaraðila að einhverju leyti sé krafan ekki tæk til skuldajafnaðar á móti skuld á reikningi í eigu fyrirsvarsmanns sóknaraðila.

Varnaraðili hafnar kröfu sóknaraðila um kostnað. Gögn málsins sýni ekki fram á kostnað sóknaraðila af sönnun og/eða innheimtu kröfunnar fyrir úrskurðardag og sé krafan því eftirstæð krafa samkvæmt 114. gr. laga nr. 21/1991. Þá gildi sú meginregla við gjaldþrotaskipti að hver kröfuhafi beri sjálfur kostnað af sönnun og innheimtu kröfu sinnar. Kröfu sóknaraðila um innheimtuþóknun sé mótmælt, enda hafi hvorki umræddir reikningar borist bókhaldi varnaraðila né heldur innheimtubréf vegna þeirra. Ljóst sé að reikningur, dags. 1. september 2007, hafi ekki verið skráður í innheimtukerfi lögmanns sóknaraðila. Sóknaraðili eigi þar af leiðandi ekki réttmæta kröfu um innheimtuþóknun vegna þess reiknings, verði fallist á kröfuna að einhverju leyti. Varnaraðili andmælir dráttarvaxtakröfu sóknaraðila þar sem ekki sé fyrir hendi greiðsludráttur af hálfu varnaraðila og varnaraðila beri þar af leiðandi ekki skylda til að greiða kröfu sóknaraðila á grundvelli samkomulags aðila. Verði ekki fallist á framangreint sé krafa sóknaraðila um dráttarvexti vanreifuð þar sem engin gögn fylgi henni. Beri því að vísa kröfunni frá dómi, bæði hvað varðar dráttarvexti af höfuðstól kröfunnar og vexti af innheimtukostnaði.

Um lagarök er vísað til laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl., laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. e-lið 80. gr. laganna, laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki, laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, svo og laga nr. 44/2009. Krafa um málskostnað er reist á 21. kafla laga nr. 91/1991. Krafa um virðisaukaskatt á málflutningsþóknun er byggð á lögum nr. 50/1988 um virðisaukaskatt.

Niðurstaða

Í máli þessu liggur fyrir að málsaðilar áttu í viðvarandi samningssambandi á grundvelli samnings sem undirritaður var 30. maí 2006. Fól samningurinn í grundvallaratriðum í sér að varnaraðili greiddi sóknaraðila ákveðna fjárhæð fyrirfram í hverjum mánuði en sóknaraðili gerði varnaraðila sérstakan reikning ef veitt þjónusta var umfram þessa fjárhæð. Ef veitt þjónusta var hins vegar undir hinni föstu mánaðarlegu fjárhæð var um það samið að inneign varnaraðila flyttist yfir á næstu mánaðamót allt þar til samningstíma væri lokið. Um ráðstöfun hugsanlegrar ónýttrar inneignar á þeim tíma var ekki kveðið sérstaklega í samningnum. Gildistíma samningsins lauk 31. maí 2007 og deila aðilar, sem fyrr segir, um hvort inneign varnaraðila samkvæmt samningnum hafi fallið niður við þetta tímamark, þ.á m. hvort samkomulag hafi tekist með aðilum um gerð viðbótarsamnings í maí 2007.

Samkvæmt almennum reglum hefur sá, sem ber fyrir sig samning, sönnunarbyrði fyrir stofnun og efni hans. Við mat á því hvort stofnast hafi til samnings verður hins vegar að líta til þess að samþykki og stofnun samnings getur við ákveðnar aðstæður grundvallast á athöfnum eða athafnaleysi samningsaðila. Einkum telur dómari þetta eiga við þegar ljóst er að samningur hefur komið til framkvæmda af hálfu beggja aðila, svo sem með því að greiðslur hafa verið inntar af hendi og við þeim tekið af gagnaðila án athugasemda, ekki síst í sambandi aðila sem hafa átt í reglulegum eða viðvarandi viðskiptum.

Í máli þessu höfðu aðilar átt í viðvarandi samningssambandi sem fól í sér fasta mánaðarlega greiðslu til sóknaraðila. Var gert ráð fyrir því að samningur aðila skyldi endurskoðaður m.t.t. til fyrirkomulags og endurnýjunar fyrir 1. mars 2007, en af þeirri endurskoðun varð ekki. Hins vegar liggur fyrir að varnaraðili hélt áfram að greiða sóknaraðila hina föstu greiðslu í þrjá mánuði eftir lok samningsins frá 2006 án athugasemda frá sóknaraðila. Eins liggur fyrir að sóknaraðili hélt áfram að veita varnaraðila þjónustu í samræmi við meginefni samningsins frá 2006. Eins og atvik málsins liggja fyrir verða þessi lögskipti aðila ekki skýrð á annan hátt en þann að viðvarandi samningssamband aðila hafi haldið áfram eftir að gildistíma samningsins 2006 lauk í maí 2007.

Við mat á skyldum aðila eftir að gildistíma samningsins frá 2006 lauk formlega verður að líta til samnings þeirra frá 2006 og þess fyrirkomulags að varnaraðili greiddi sóknaraðila fyrirfram fastar greiðslur sem urðu að inneign hjá sóknaraðila ef veitt þjónusta svaraði til lægri fjárhæðar. Gerði samningur aðila þannig ekki ráð fyrir því við einhverjar aðstæður kæmi ekkert endurgjald fyrir þær greiðslur sem varnaraðili innti af hendi. Þá verður enn fremur að túlka samningssamband aðila samræmi við meginreglur samningsréttar á þá leið að ekki verði bersýnilegur munur á greiðslum varnaraðila og því endurgjaldi sem sóknaraðili lét af hendi. Að öllu þessu virtu þykir það standa sóknaraðila nær að færa fyrir því sönnur að samist hafi um með aðilum að uppsöfnuð inneign varnaraðila samkvæmt samningnum 30. maí 2006 hafi átt að falla sjálfkrafa niður við lok gildistíma þess samnings. Fær sú niðurstaða einnig nokkra stoð í óundirrituðu uppkasti að samningi milli aðila sem gert var í maí 2007 og vísað hefur verið til af varnaraðila. Þar sem gögn málsins bera ekki með sér að samist hafi með málsaðilum á þessa leið verður lagt til grundvallar að varnaraðila hafi verið heimilt að greiða þá reikninga sóknaraðila sem um er deilt í málinu með ráðstöfun uppsafnaðrar inneignar samkvæmt samningnum frá 30. maí 2006. Er ágreiningslaust að sú inneign svaraði til hærri fjárhæðar en höfuðstóll kröfu sóknaraðila samkvæmt reikningunum.

Samkvæmt öllu framangreindu verður kröfum sóknaraðila hafnað.

Eftir úrslitum málsins verður sóknaraðili dæmdur til að greiða varnaraðila málskostnað sem ákveðst hæfilegur 450.000 krónur og hefur þá verið tekið tillit til virðisaukaskatts.

Af hálfu sóknaraðila flutti málið R-kk-nf S. G-kk-nf hdl.

Af hálfu varnaraðila flutti málið S-kvk-nf D-kvk-nf J-kvk-nf hdl.

S-kk-nf M-kk-nf héraðsdómari kvað upp úrskurðinn.

Ú R S K U R Ð A R O R Ð:

Kröfum sóknaraðila, Veisluþjónustu viðskiptalífsins ehf., við slitameðferð varnaraðila, Kaupþings hf., er hafnað.

Sóknaraðili greiði varnaraðila 450.000 krónur í málskostnað.

S-kk-nf M-kk-nf