S-387/2018

I

Mál þetta, sem dómtekið var 19. október 2018, er höfðað með ákæru héraðssaksóknara 23. ágúst 2018 á hendur E-kk-þgf F-kk-þgf A-kk-þgf, kt. 000000-0000, óstaðsettum í hús, Reykjanesbæ;

„fyrir líkamsárásir, með því að hafa aðfaranótt þriðjudagsins 3. janúar 2017 að [...] í Reykjanesbæ, veist með ofbeldi að A, kennitala 000000-0000, sem hér greinir:

1. fyrir líkamsárás með því að hafa í bifreiðinni [...] tekið A hálstaki þar sem hún sat í ökumannssæti bifreiðarinnar, sem var kyrrstæð, en ákærði sat í aftursæti hennar.

2. fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás, með því að hafa í kjölfarið kastað poka með tveimur vínflöskum úr gleri í A þar sem hún stóð utan við bifreiðina, en pokinn lenti í hægri kinn hennar. Af þessu hlaut A roða á hægri kinn.

Telst brot ákærða samkvæmt ákærulið 1 varða við 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, en brot hans samkvæmt ákærulið 2 varða við 2. mgr. 218. gr. sömu laga.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkrafa:

Af hálfu A, kennitala 000000-0000, er þess krafist að ákærði greiði henni kr. 950.000 í skaða- og miskabætur með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 35/2001 um vexti og verðtryggingu frá 3. janúar 2017 þar til mánuður er liðinn frá birtingu kröfunnar en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. sömu laga, frá þeim degi til greiðsludags. Þá er krafist þóknunar vegna starfa lögmanns samkvæmt mati dómsins eða síðar framlögðum málskostnaðarreikningi að teknu tilliti til virðisaukaskatts.“

Ákærði neitar sök. Ákærði krefst aðallega sýknu af öllum kröfum ákæruvalds og að bótakröfu verði vísað frá dómi. Til vara gerir ákærði kröfu um vægustu refsingu er lög leyfa auk lækkunar bótakröfu. Þá gerir ákærði kröfu um að málskostnaður verði greiddur úr ríkissjóði.

II

Samkvæmt frumskýrslu lögreglu hafði lögregla afskipti af bifreiðinni [...] á miðnætti 3. janúar 2017, en bifreiðin var þá kyrrstæð við [...] í Reykjanesbæ. Þegar lögreglumenn nálguðust bifreiðina sáu þeir konu standa við afturhurð hennar bílstjóramegin. Sáu þeir þá hvar hvítum plastpoka var kastað út úr bifreiðinni í andlit konunnar. Pokinn hafnaði svo á jörðinni með þeim afleiðingum að innihald hans brotnaði, en það reyndist vera tvær áfengisflöskur.

Á vettvangi voru brotaþoli, A, og B, sem báðar stóðu utan við bifreiðina, og ákærði, E-kk-nf F-kk-nf A-kk-nf, sem sat í aftursæti bifreiðarinnar, aftan við farþegasæti.

Brotaþoli kvaðst á vettvangi hafa setið í ökumannssæti er ákærði tók hana hálstaki og reyndi að kyrkja hana. Hún hefði farið út úr bifreiðinni og opnað afturhurðina en þá hafi ákærði kastað poka með áfengisflöskum í andlit hennar. Þetta kvað brotaþoli hafa gerst rétt áður en lögregla kom á vettvang.

Ákærði var handtekinn og var þá eins og greinir í skýrslunni í mjög annarlegu ástandi. Þær B og A voru einnig handteknar vegna gruns um akstur undir áhrifum fíkniefna.

Meðal rannsóknargagna eru ljósmyndir af brotaþola, teknar af lögreglu í tengslum við skýrslutöku, og ljósmyndir af plastpoka sem haldlagður var á vettvangi ásamt innihaldi.

III

Ákærði kvaðst fyrir dómi muna eftir að hafa farið í bíl til brotaþola og vitnisins B í þeim tilgangi að sýna þeim armbandsúr sem hann hafði í fórum sínum. Þær hefðu sagst vera á stolnum bíl og verið undir áhrifum. Hann hefði séð sprautur í bílnum og hann hefði jafnvel haldið að þær ætluðu að ræna sér. Hann hefði því viljað komast út úr bifreiðinni. Þegar bifreiðin hefði stöðvast hefði lögregla komið á vettvang. Ákærði kvaðst hafa verið undir áhrifum áfengis er þetta gerðist og hann myndi ekki vel eftir því hvað átti sér stað, enda langt um liðið. Ákærði kvaðst ekki reka minni til þess að hafa tekið um hálsinn á brotaþola, en hann hefði setið aftur í bílnum, aftan við ökumannssætið en brotaþoli frammi í farþegamegin. Þá neitaði ákærði að hafa kastað poka með vínflöskum út úr bílnum. Kvað ákærði það mjög ólíkt sjálfum sér að hegða sér með þeim hætti sem í ákæru greinir og afar ólíklegt að hann hefði gert þetta.

Brotaþoli, A, kvað þau ákærða vera vini. Brotaþoli lýsti atvikum þannig fyrir dómi að ákærði hefði hringt í sig þetta kvöld og beðið sig að sækja sig til föður síns. Það hefði hún gert með B, sem hefði ekið bifreiðinni. Ákærði hefði tekið sig hálstaki, meðan bifreiðin var enn í akstri. Hún hefði átt erfitt með andardrátt og reynt að losa sig. B hefði reynt að hjálpa henni. Brotaþoli hefði svo komist út úr bílnum og þá hefði ákærði hent í hana vínflöskum þar sem hún stóð fyrir utan bifreiðina. Ein flaska hefði lent í andliti hennar. Ákærða kvaðst hafa verið undir áhrifum þetta kvöld en taldi sig muna þetta mjög vel.

Vitnið B kvaðst hafa verið að aka brotaþola og vini hennar. Ákærði hefði setið fyrir aftan brotaþola í bifreiðinni. Hann hefði skyndilega farið að slá til brotaþola og tekið hana hálstaki meðan þau voru á akstri. Hún hefði séð að brotaþoli átti erfitt með að anda og því hefði hún stoppað bílinn. Hún hefði farið út úr bifreiðinni, að þeirri hlið þar sem ákærði sat, til að reyna að ná ákærða út úr bílnum. Þá hefði ákærði kastað einhverju út úr bílnum og í brotaþola. Vitnið kvaðst sjálf hafa verið undir áhrifum og ekki muna eftir skýrslu sinni hjá lögreglu. Aðspurð af hverju hún hefði sagt brotaþola hafa ekið, kvaðst vitnið mögulega hafa gert það til að komast sjálf undan vandræðum.

C, lögreglumaður nr. [...], kom fyrir dóminn og staðfesti frumskýrslu sem hann ritaði í málinu. Vitnið kvað sig og samstarfsmann sinn hafa tekið eftir bifreiðinni þar sem hún var kyrrstæð og eitthvað hefði vakið athygli þeirra, öskur og læti. Þau hefðu séð stelpu standa fyrir utan bifreiðina og séð hvar poki kom fljúgandi út úr bifreiðinni og lenti á stúlkunni. Vitnið staðfesti að ákærði hefði setið í aftursæti bifreiðinnar og enginn annar þá verið í bifreiðinni.

D rannsóknarlögreglumaður gerði grein fyrir aðkomu sinni að málinu. Hann hefði tekið skýrslu af aðilum og ritað upp upptökuskýrslu úr bifreið og sömuleiðis tekið myndir af brotaþola og haldlögðum gögnum. Vitnið staðfesti að brotaþoli hefði verið með roða á kinn og á hálsi að framan þegar myndirnar voru teknar.

Auk þessara vitna gaf E, lögreglumaður [...], skýrslu fyrir dómi.

IV

Í 1. lið ákæru er ákærða gefin að sök líkamsárás gegn brotaþola, A, með því að hafa tekið brotaþola hálstaki.

Fyrir dómi neitaði ákærði sök hvað varðar þennan ákærulið og kvaðst ekki muna eftir því að hafa tekið brotaþola hálstaki. Í skýrslu hjá lögreglu gat ákærði hvorki játað eða neitað sakargiftum. Virðist neitun ákærða fyrst og fremst byggjast á því að hann telji ólíklegt að hann sýni af sér slíka háttsemi fremur en að hann muni hvað gerðist í umrætt sinn. Ákærði hefur hins vegar viðurkennt að hafa verið undir áhrifum áfengis þegar þau atvik urðu sem málið varðar.

Brotaþoli og B hafa báðar komið fyrir dóm og lýst því með skýrum hætti hvernig ákærði tók brotaþola hálstaki í bifreiðinni þar sem hún sat í farþegasæti bifreiðarinnar. Þá eru önnur gögn málsins til þess fallin að renna stoðum undir þann framburð, sérstaklega ljósmyndir af brotaþola. Þrátt fyrir að vitnið B hafi eftir handtöku á vettvangi neitað að hafa ekið bifreiðinni í umrætt sinn hefur það ekki áhrif á mat dómsins á trúverðugleika framburðar hennar fyrir dómi, enda blasir við að vitnið hafi verið að leitast við að komast undan ákæru fyrir ölvunarakstur. Þá ber og til þess að líta að hjá lögreglu kvað ákærði brotaþola hafa setið farþegamegin í bifreiðinni, fyrir framan sig. Þá verður ekki fallist á að ósamræmi í ákæru hvað varðar það hvar ákærði og brotaþoli sátu í bifreiðinni í umrætt sinn horfi til sýknu, enda um að ræða aukaatriði brots sem ekki hefur komið niður á vörnum ákærða.

Að ofangreindu virtu verður litið svo á að fram sé komin lögfull sönnun um að ákærði hafi framið það brot sem honum er gefið að sök í 1. lið ákæru og brot hans þar réttilega heimfært til refsiákvæðis.

Í 2. lið ákæru er ákærða gefin að sök sérstaklega hættuleg líkamsárás gegn brotaþola, A, með því að hafa kastað í hana poka með tveimur glerflöskum, þannig að brotaþoli hlaut af roða á kinn.

Ákærði hefur neitað þessum sakargiftum. Brotaþoli var staðföst í framburði sínum fyrir dómi og hjá lögreglu hvað þennan ákærulið varðar. Þá báru vitnin A og lögreglumaðurinn C fyrir dómi að þau hefðu séð þetta atvik og að enginn annar en ákærði hefði þá verið inni í bifreiðinni. Verður því að virtum þeim framburði og sakargögnum að telja sannað, gegn neitun ákærða, svo hafið sé yfir skynsamlegan vafa að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi sem greinir í 2. lið ákærunnar og brot hans þar réttilega heimfært til refsiákvæða.

VI

Ákærði er fæddur árið [...]. Ákærði var í febrúar 2017 dæmdur til þriggja mánaða fangelsisvistar skilorðsbundið í tvö ár fyrir þjófnaðarbrot. Þau brot sem ákærði er nú sakfelldur fyrir voru framin fyrir uppkvaðningu þess dóms, og með vísan til 60. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 ber að taka framangreinda refsingu upp og dæma með hinu nýja broti og ákveða refsingu ákærða í einu lagi með vísan til 78. gr. sömu laga. Við ákvörðun refsingar ákærða verður til þess litið að um alvarlegan verknað er að ræða þó að brotaþoli hafi ekki hlotið varanlegt líkamstjón. Á hinn bóginn verður og til þess litið að ákærði hefur ekki áður sætt refsingu fyrir ofbeldisverknað. Að virtum 3. tl. 70. gr., sem og 77. og 78. gr., almennra hegningarlaga nr. 19/1940 þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í níu mánuði en fresta skal fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með síðari breytingum.

Af hálfu brotaþola er þess krafist að ákærða verði gert að greiða brotaþola skaða- og miskabætur að fjárhæð 950.000 krónur. Til stuðnings bótakröfu brotaþola liggja ekki fyrir önnur sönnunargögn en ljósmyndir af áverkum brotaþola sem teknar voru af lögreglu. Engin læknisvottorð eða önnur gögn liggja fyrir um afleiðingar brotsins, hvorki tímabundnar né varanlegar. Er bótakrafan því svo vanreifuð að óhjákvæmilegt er að vísa henni sjálfkrafa frá dómi.

Með vísan til 235. gr. laga um meðferð sakamála verður ákærða gert að greiða sakarkostnað málsins, þóknun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef S-kk-ef lögmanns, sem samkvæmt mati dómsins ákvarðast 252.960 krónur að teknu tilliti til virðisaukaskatts, auk þóknunar skipaðs réttargæslumanns brotaþola, H-kvk-ef A-kvk-ef lögmanns, 250.852 krónur að teknu tilliti til virðisaukaskatts auk ferðakostnaðar réttargæslumanns, 8.740 krónur.

B-kvk-nf I-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

DÓMSORÐ:

Ákærði, E-kk-nf F-kk-nf A-kk-nf, sæti fangelsi í níu mánuði en fresta skal fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með síðari breytingum.

Kröfu brotaþola um skaða- og miskabætur er vísað frá dómi.

Ákærði greiði 512.282 krónur í sakarkostnað, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef S-kk-ef, 252.920 krónur, og þóknun réttargæslumanns brotaþola, H-kvk-ef A-kvk-ef, 250.852 krónur, auk ferðakostnaðar, 8.470 krónur.

B-kvk-nf I-kvk-nf