E-6419/2007

Mál þetta, sem dómtekið var föstudaginn 7. mars sl., var höfðað með stefnu birtri 19. september sl. Stefnandi málsins er E-kk-nf H-kk-nf Á-kk-nf, Þúfuseli 3, Reykjavík. Stefndi er Elri ehf., Heiðnabergi 3, Reykjavík

Stefnandi krefst þess aðallega að stefndi verði dæmdur til að greiða honum skaðabætur að upphæð kr. 8.062.846 ásamt 4,5% vöxtum samkvæmt 16. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 af kr. 740.920 vegna varanlegs miska og þjáninga frá 18. júlí 2006 til 3. október 2006 og með 4,5% vöxtum af 8.062.846 samkvæmt 16. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 vegna varanlegs miska, þjáninga og varanlegrar örorku frá 3. október 2006 til 7. júlí 2007, en með dráttarvöxtum samkvæmt 9. gr. laga um vexti og verðbætur nr. 38/2001 frá þeim degi til greiðsludags.

Til vara krefst stefnandi þess að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnanda skaðabætur að upphæð kr. 5.407.766 ásamt 4,5% vöxtum samkvæmt 16. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 af kr. 740.920 vegna varanlegs miska og þjáninga frá 18. júlí 2006 til 3. október 2006 og með 4,5% vöxtum af 5.407.766 samkvæmt 16. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 vegna varanlegs miska, þjáninga og varanlegrar örorku frá 3. október 2006 til 7. júlí 2007, en með dráttarvöxtum samkvæmt 9. gr. laga um vexti og verðbætur nr. 38/2001 frá þeim degi til greiðsludags.

Til þrautavara er þess krafist að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnanda skaðabætur að upphæð kr. 2.464.208 ásamt 4,5% vöxtum samkvæmt 16. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 af kr. 740.920 vegna varanlegs miska og þjáninga frá 18. júlí 2006 til 3. október 2006 og með 4,5% vöxtum af kr. 2.464.208 samkvæmt 16. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 vegna varanlegs miska, þjáninga og varanlegrar örorku frá 3. október 2006 til 7. júlí 2007, en með dráttarvöxtum samkvæmt 9. gr. laga um vexti og verðbætur nr. 38/2001 frá þeim degi til greiðsludags.

Þá er krafist málskostnaðar að skaðlausu samkvæmt málskostnaðarreikningi sem verður lagður fram við aðalmeðferð málsins. Einnig er krafist virðisaukaskatts á málflutningsþóknun, skv. lögum nr. 50/1988, þar sem stefnandi er ekki virðisaukaskattskyldur aðili.

Stefndi krefst þess aðallega að verða sýknaður af öllum kröfum stefnanda og að stefnandi verði dæmdur til að greiða stefnda málskostnað samkvæmt framlögðum málskostnaðarreikningi eða samkvæmt mati dómsins.

Til vara krefst stefndi þess að dómkröfur stefnanda verði lækkaðar verulega og að málskostnaður verði felldur niður.

Málavextir.

Stefnandi varð fyrir líkamstjóni 18. júlí 2006 er hann var að störfum hjá stefnda, sem er verktaki í byggingariðnaði. Var stefnandi að fara niður lausar tröppur af þaki bílskúrs er hann féll um tvo metra niður á gangstétt. Segir í tilkynningu um slysið til Tryggingastofnunar ríkisins að stefnanda hafi skrikað fótur þegar hann hafi stigið fram í tröppurnar með þeim afleiðingum að hann féll á gangstéttina. Stefnandi fór beint á slysadeild Landspítala-háskólasjúkrahúss til meðhöndlunar. Reyndist hann vera með kurlað úlnliðsbrot á vinstri hendi en einnig sár í andliti og heilahristing. Slysið var tilkynnt lögreglu sem tilkynnti það áfram til Vinnueftirlitsins 21. júlí 2006. Í tilkynningu hins stefnda félags til Vinnueftirlitsins, dags. 20. júlí 2006, er haft eftir stefnanda sjálfum, að hann hafi verið á leið ofan af þakbrún í um tveggja metra hæð. Hafi hann sest ofan á þakbrún og stigið öfugt í stigann. Honum hafi skrikað fótur og við það fallið fram fyrir sig niður á gangstétt. Er í tilkynningunni tekið fram að tveir aðrir stigar hafi verið á svæðinu sem hinn slasaði hafi einnig getað valið um.

Í ódagsettri skýrslu Vinnueftirlitsins segir svo um orsök slyssins: „Meginorsök slyssins má helst rekja til þess að notuð var trappa en ekki stigi til að komast upp á þakið. Meðvirkandi er að trappan sem var notuð var ekki nógu há og að hellur vantaði í stéttina sem trappan stóð á.“

Hinn 7. júní 2007 gerði lögmaður stefnanda skaðabótakröfu á stefnda vegna slyssins byggða á örorkumati J-kk-ef V-kk-ef læknis frá 30. apríl 2007. Lögmaður stefnda hafnaði skaðabótaskyldu alfarið með bréfi dagsettu 15. júní 2007.

Málsástæður og lagarök stefnanda.

Stefnandi kveðst í fyrsta lagi byggja skaðabótaskyldu stefnda á því að hann hafi sýnt af sér gáleysi með því að vera með ótrausta tröppu á jafn hættulegum stað og vinnusvæði séu. Ljóst sé að það sé gáleysi, ef ekki stórkostlegt gáleysi, að nota tröppu en ekki stiga til að komast upp og niður af þaki. Þá hafi það verið gálaust að staðsetja tröppuna, sem hafi verið of lág, á stétt sem ekki hafi verið fullbúin þar eð í hana hafi vantað hellur. Teljist þetta brot á 19. gr. b-hluta IV. viðauka reglna nr. 547/1996. Hafi trappan ekki verið af viðurkenndri gerð og ekki þannig frá henni gengið að ekki væri hætta á að hún ylti eða skriði til.

Ómaklegt sé af hálfu stefnda að rekja slysið til eigin sakar stefnanda. Stefnandi hafi farið niður þessa tröppu með eðlilegri varkárni. Hafi hann sest á þakbrúnina og sett fótinn í efsta þrepið. Þegar hann hafi flutt líkamsþunga sinn af þakbrúninni og yfir á tröppuna hafi hún skriðið til svo stefnandi hafi misst jafnvægið og fallið til jarðar. Hefði jafnvel verið enn hættulegra að fara aftur á bak niður stigann. Því sé meginorsök slyssins sú að trappa, sem ekki hafi verið af viðurkenndri gerð, hafi verið notuð á óforsvaranlegan hátt. Hafi stefnda verið í lófa lagið að útvega stiga með gúmmí á endunum sem hefði getað komið í veg fyrir slysið.

Stefnandi kveðst styðja bótakröfu sína við örorkumat J-kk-ef V-kk-ef læknis dagsett 30. apríl 2007 og sé hún nánar rökstudd með eftirfarandi hætti:

Aðalkrafa.

1. Þjáningabætur:

Samkvæmt matsgerð hafi stefnandi verið veikur í 78 daga. Samkvæmt 3. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 sé um að ræða 700 kr. á dag. Samkvæmt 15. gr. sömu laga skuli fjárhæðir skv. 3. gr. breytast í samræmi við lánskjaravísitölu. Við setningu laganna hafi lánskjaravísitalan verið 3282 stig eins og segi í 29. gr. laganna. Í júní árið 2007 hafi lánskjaravísitalan hins vegar verið 5351 stig. Því sé um að ræða 1.140 kr. á dag (5351/3282 x 700) eða samtals 88.920 kr. (1.140 x 78).

2. Miskabætur skv. 4. gr. skaðabótalaga:

Stefnandi hafi verið metinn með 10 miskastig vegna slyssins. Fjárhæð höfuðstóls skv. 4. gr. laganna sé 4.000.000 kr. og því um að ræða 400.000 kr. (10% x 4.000.000). Samkvæmt 15. gr. sömu laga skuli fjárhæðir skv. 4. gr. breytast í samræmi við lánskjaravísitölu. Við setningu laganna hafi lánskjaravísitalan verið 3282 stig. Í júní árið 2007 hafi lánskjaravísitalan verið 5351. Því hafi verið um að ræða 652.000 kr. (5351/3282 x 400.000) þegar krafan hafi verið gerð.

3. Örorkubætur skv. 5. gr. skaðabótalaga:

Stefnandi hafi verið metinn með 10% varanlega örorku vegna slyssins. Stöðugleikatímapunktur hafi verið metinn 3. október 2006. Þar sem stefnandi hafi verið 24 ára og 76 daga á stöðugleikatímapunkti sé stuðull skv. 6. gr. laganna 15,51114 (15,619-15,101 x (76/365)). Meðallaun smiða árið 2005 hafi verið 4.907.000 kr. Launavísitala í október árið 2006 (við stöðugleikatímapunkt) hafi verið 6.506 stig. Meðallaunavísitala árið 2005 hafi verið 5.777 stig og því hafi uppreiknuð meðallaun smiða í október 2006 verið 5.526.135 kr. Því sé um að ræða 8.572.693 kr. (5.526.135 x 15,51114 x 10%) í bætur vegna varanlegrar örorku. Frá þeirri upphæð dragist greiðslur frá Tryggingastofnun ríkisins, 585.687 kr. og frá Tryggingamiðstöðinni hf., 686.080 kr. Geri þetta 7.300.926 kr. Við þá tölu bætist 21.000 kr. vegna útlagðs kostnaðar stefnanda við öflun örorkumats. Hækki þá krafan í 7.321.926 kr.

4. Dómkrafan:

Dómkrafan sé því 8.062.846 kr. (7.321.926 + 652.000 + 88.920).

Bætur vegna miska og þjáninga, 740.920 kr. beri vexti frá slysdegi skv. 16. gr. skaðabótalaga. Bætur vegna örorku, miska og þjáninga, 8.062.846 kr., beri vexti frá stöðugleikatímapunkti, 3. október 2006, skv. sömu lagagrein. Þá beri dómkrafan, 8.062.846 kr. dráttarvexti frá 7. júlí 2007 skv. 9. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá þeim degi til greiðsludags.

Varakrafa.

Varakrafan sé óbreytt frá aðalkröfu nema að því leyti að ef ekki verði fallist á að nota meðallaun smiða eigi að nota laun stefnanda í júní 2006 sem hafi verið fyrsti heili mánuðurinn sem stefnandi starfaði sem verkamaður við smíðar. Stefnandi hafi verið metinn með 10% varanlega örorku vegna slyssins. Stöðugleikatímapunktur hafi verið metinn 3. október 2006. Þar sem stefnandi hafi verið 24 ára og 76 daga á stöðugleikatímapunkti sé stuðull skv. 6. gr. laganna 15,51114 (15,619-15,101 x (76/365)). Laun stefnanda í júnímánuði árið 2006 hafi verið 306.146 kr. (73.594 + 232.552). Launavísitala í júní 2006 hafi verið 6.265 stig í október 2006, en við stöðugleikatímapunkt hafi launavísitala verið 6.506 stig. Því sé um að ræða 317.923 kr. á mánuði sem geri 3.815.073 kr. í árslaun. Því sé um að ræða 5.917.613 kr. (3.815.073 x 15,51114 x 10%) í bætur vegna varanlegrar örorku. Frá þeirri upphæð dragist greiðslur frá Tryggingastofnun ríkisins, 585.687 kr., og frá Tryggingamiðstöðinni hf., 686.080 kr. Geri þetta 4.645.846 kr. Við þá tölu bætist 21.000 kr. vegna útlagðs kostnaðar stefnanda við öflun örorkumats. Hækkir þá krafan í 4.666.846 kr. Við bætur vegna varanlegrar örorku bætist miskabætur, 652.000 kr., og þjáningabætur, 88.920 kr. Fjárhæð varakröfu sé því 5.407.766 kr. (4.666.846 + 652.000 + 88.920).

Þrautavarakrafa.

Þrautaþrautavarakrafan sé óbreytt aðalkröfu nema að því leyti að ef ekki sé fallist á að nota meðallaun smiða eigi að nota lágmarkslaun skv. skaðabótalögunum, sbr. 3. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Stefnandi hafi verið metinn með 10% varanlega örorku vegna slyssins. Stöðugleikatímapunktur hafi verið metinn 3. október 2006. Þar sem stefnandi hafi verið 24 ára og 76 daga á stöðugleikatímapunkti sé stuðull skv. 6. gr. laganna 15,51114 (15,619-15,101 x (76/365)). Stöðugleikatímapunktur hafi verið metinn 3. október 2006. Lágmarkslaun skv. skaðabótalögum sé 1.200.000 kr. Samkvæmt 15. gr. sömu laga skuli fjárhæðir skv. 7. gr. breytast í samræmi við lánskjaravísitölu. Við setningu laganna hafi lánskjaravísitala verið 3.282 stig eins og segir í 29. gr. laganna. Í október árið 2006 hafi lánskjaravísitalan verið 5.244 stig. Því sé um að ræða 1.917.367 kr. (5.244/3.282 x 1.200.000) í árslaun. Bætur vegna varanlegrar örorku séu því 2.974.055 kr. (1.917.367 x 15,51114 x 10%) vegna varanlegrar örorku. Frá þeirri upphæð dragist greiðslur frá Tryggingastofnun ríkisins, 585.687 kr., og frá Tryggingamiðstöðinni hf., 686.080 kr. Geri þetta 1.702.288 kr. Við þá tölu bætist 21.000 kr. vegna útlagðs kostnaðar stefnanda við öflun örorkumats. Hækki þá krafan í 1.723.288 kr. Við bætur vegna varanlegrar örorku bætist miskabætur, 652.000 kr., og þjáningabætur, 88.920 kr. Fjárhæð þrautavarakröfu sé því 2.464.208 kr. (1.723.288 + 652.000 + 88.920).

Um lagarök varðandi kröfuna um skyldu stefnda til að greiða stefnanda bætur vísist til almennu sakarreglunnar og meginreglna íslensks skaðabótaréttar, þar á meðal reglunnar um vinnuveitandaábyrgð. Um aðbúnað á slysstað sé vísað til V. kafla laga nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum og til reglna nr. 547/1996 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggisráðstafanir á byggingarvinnustöðum og við aðra tímabundna mannvirkjagerð, einkum 19. gr. b-hluta IV. viðauka. Um bótafjárhæðir sé vísað til skaðabótalaga nr. 50/1993, einkum 1. og 3.-7. gr. Varðandi vexti sé vísað til IV. kafla laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu og 16. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993.

Málsástæður og lagarök stefnda.

Stefndi kveður sýknukröfu sína á því byggða að ósannað sé að rekja megi slysið til atvika sem stefndi beri skaðabótaábyrgð á að lögum. Af gögnum málsins megi ráða að orsök slyssins hafi verið óhappatilviljun og/eða eigin sök stefnanda.

Í fyrsta lagi sé því alfarið mótmælt að rekja megi orsök óhappsins til saknæmrar háttsemi stefnda vegna aðstæðna á vinnustað. Í umsögn Vinnueftirlitsins, dags. 20. júlí 2006, segi meðal annars að það hafi haft áhrif á óhapp stefnanda að trappan sem notuð var hafi ekki verið nægilega há og að hellur hafi vantað í stéttina þar sem trappan hafi staðið. Bendi stefndi á að það hafi verið stefnandi sjálfur sem ákveðið hafi að nota þessar tröppur enda þótt til staðar væru tveir aðrir stigar sem hann hefði frekar átt að nota. Þá hafi hann heldur ekki notað hjálm eða beisli en slíkt hafi verið til staðar á vinnustað og ætlað til að nota við aðstæður sem þessar. Stefnandi hafi lokið þremur önnum í iðnskóla og því vitað, eða mátti vita, að það kynni að vera varasamt að notast við tröppur sem hentuðu illa til þessa verks og að undirlag tröppunnar væri ekki eins og best yrði á kosið. Vísi stefndi til þess sem fram komi í umsögn Vinnueftirlitsins að hellur hafi vantað í stéttina sem trappan hafi staðið á. Stefnanda hafi jafnframt verið í lófa lagið að biðja samstarfsmann sinn um að halda stiganum eða styðja við hann. Stefndi vísi einnig til þess að stefnandi hafi ekki farið upp á þak bílskúrsins samkvæmt skipun yfirmanns hans heldur hafi hann farið þangað óumbeðinn og án vitundar annarra starfsmanna stefnda. Reyndar hefði fyrirsvarsmaður stefnda margítrekað við stefnanda að hann ætti ekkert erindi upp á þak skúrsins og hafi stefnandi því farið þangað gegn fyrirmælum yfirmanns síns. Loks bendi stefndi á að stefnandi hafi ætlað að fara „öfugur“ niður tröppuna eða þannig að hann hafi snúið sér frá þakkantinum. Hafi stefnandi með því sýnt af sér mikið gáleysi.

Framangreindu til stuðnings vísi stefndi og til þess að í málatilbúnaði stefnanda sé það viðurkennt af hans hálfu að það sé gáleysi, ef ekki stórkostlegt gáleysi, að nota tröppu en ekki stiga til að komast upp og niður af þakinu. Ljóst sé að með þessari staðhæfingu sinni viðurkenni stefnandi í raun að gáleysi hans hafi valdið óhappinu, enda hafi hann óumbeðinn farið upp á þak og notast við þessa tilteknu tröppu en ekki aðra stiga sem til staðar hafi verið og ætlaðir hafi verið til þess að komast upp á þakið.

Samkvæmt framangreindu verði sök því á engan hátt lögð á stefnda heldur verði tjón hans fyrst og fremst rakið til óhappatilviks og/eða eigin sakar stefnanda. Stefnandi verði því sjálfur að bera fulla ábyrgð á tjóni sínu. Þar sem stefnandi hafi ekki sannað að aðstæður sem stefndi hafi borið ábyrgð á hafi verið með saknæmum hætti beri að sýkna stefnda með hliðsjón af aðgæsluleysi stefnanda og eigin sök hans.

Í öðru lagi sé því mótmælt að stefndi beri skaðabótaábyrgð á tjóni stefnanda á grundvelli reglunnar um vinnuveitandaábyrgð enda um tjón á stefnanda sjálfum að ræða. Reglan eigi fyrst og fremst við um það þegar starfsmaður hafi valdið tjóni með saknæmum hætti.

Loks styður stefndi sýknukröfu sína við það að tjón stefnanda sé algerlega ósannað. Fyrirliggjandi matsgerðar hafi verið aflað einhliða og án þess að dómkvaddur hafi verið matsmaður til starfans. Þannig hafi stefnda ekki verið gefinn kostur á að gæta réttar síns við framkvæmd matsins og ritun matsgerðar. Við mat á sönnunargildi matsgerðarinnar verði ekki litið fram hjá framangreindum annmörkum. Matsgerðin feli því í sér ótrausta sönnun sem ekki sé unnt að byggja á í málinu.

Til vara kveðst stefndi byggja á því að tjón stefnanda megi að mestu leyti rekja til eigin sakar stefnanda og ef til vill óhappatilviljunar og eigi stefnandi því að bera stærstan hluta tjóns síns sjálfur. Því til stuðnings vísist til sömu málsástæðna og fram komi til rökstuðnings aðalkröfu eftir því sem við eigi. Verði á það fallist að stefndi þurfi að bera hluta tjónsins sé bent á að rétt sé að miða við lágmarkslaun samkvæmt 3. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993.

Stefndi vísi í fyrsta lagi til þess að fráleitt sé að taka mið af meðallaunum smiða enda hafi stefnandi hvorki verið fulllærður sem slíkur né hafi hann áður starfað sem smiður. Þá sé það meginregla skaðabótalaga sem dómstólar hafi staðfest að bótauppgjör beri að miða við aðstæður tjónþola á slysdegi en ekki ímyndaðar aðstæður hans í óvitaðri framtíð. Þegar þetta sé haft í huga sé slík óvissa tengd þeim þáttum, sem geti verið hinu sérstaka mati 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga til grundvallar, að á þeim verði ekki byggt þegar metin séu árslaun til grundvallar fjárhagslegri örorku stefnanda. Hafi stefnandi ekki sýnt fram á að annar mælikvarði en kveðið sé á um í 3. mgr. 7. gr. skaðabótalaga sé réttari á líklegar framtíðartekjur hans.

Stefndi mótmæli útreikningi vaxta á höfuðstól dómkrafnanna sem röngum og í ósamræmi við ákvæði skaðabótalaga nr. 50/1993. Samkvæmt 4. mgr. 5. gr. skaðabótalaga skuli meðal annars draga frá skaðabótakröfu vegna líkamstjóns greiðslur sem tjónþoli fái frá almannatryggingum og vegna samnings- eða lögbundinnar slysatryggingar. Samkvæmt tilgreindu ákvæði sé því eðlilegt að reiknaðir vextir skv. 16. gr. sömu laga taki mið af þeim höfuðstól sem 4. mgr. 5. gr. geri ráð fyrir, en ekki af allri þeirri fjárhæð sem hugsanlega kynni að falla í hlut tjónþola. Krafa stefnanda um vexti af þeirri fjárhæð sem stefnandi hafi fengið greidda frá Tryggingastofnun ríkisins og vegna slysatryggingar launþega sé bæði í ósamræmi við umrætt ákvæði 4. mgr. 5. gr. skaðabótalaga og almenn sjónarmið um vexti af skaðabótakröfu. Væri óeðlilegt ef stefnandi gæti krafið stefnda um vexti af umræddri fjárhæð óháð því hvenær Tryggingastofnun ríkisins eða tryggingafélag léti greiðsluna af hendi. Slík túlkun á ákvæðinu sé röng þar sem hún geri ráð fyrir að stefndi greiði vexti af fjárhæð sem kveðið sé á um í lögum að skuli greiðast af öðrum en stefnda. Stefndi geti með engu móti ábyrgst hvenær greiðslur frá þriðja aðila berist stefnanda.

Stefndi mótmæli því jafnframt að dráttarvextir skuli leggjast á bætur stefnanda við fyrra tímamark en 27. október 2007, en þá hafi mánuður verið liðinn frá þingfestingardegi, sbr. 9. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu. Hinn 7. júlí 2007 hafi stefnandi ekki verið búinn að leggja fram þær upplýsingar sem þörf hafi verið á til að meta tjónsatvik og fjárhæð bóta. Þessu til stuðnings vísi stefndi til þess að þennan dag hafi þannig ekki legið fyrir upplýsingar um hvort Tryggingastofnun ríkisins myndi greiða stefnanda bætur og hversu háar þær yrðu.

Eftir því sem við eigi sé til stuðnings kröfu um verulega lækkun skaðabóta að öðru leyti vísað til sömu málsástæðna og fram komi til rökstuðnings aðalkröfu.

Um lagarök kveðst stefndi einkum vísa til reglna skaðabótaréttar um sönnun tjóns og sönnunarbyrði, gáleysi og eigin sök tjónþola.

Niðurstaða.

Ekki sýnist ágreiningur um þá umsögn Vinnueftirlitsins að orsök slyssins megi helst rekja til þess að notuð hafi verið trappa en ekki stigi til að komast upp á þak bílskúrsins og að meðvirkandi hafi verið að trappan hafi ekki verið nógu há og að hellur hafi vantað í stéttina sem trappan stóð á. Hins vegar greinir aðila á um hvort rekja megi þessa orsakaþætti til saknæmrar háttsemi starfsmanna stefnda sem stefndi skuli bera ábyrgð á eða hvort þeir verði einungis raktir til eigin sakar stefnanda sjálfs og/eða óhappatilviks þannig að stefnandi verði sjálfur að bera þá ábyrgð.

Stefnandi skýrði frá því fyrir dómi að erindi hans upp á bílskúrinn hefði verið að mæla breidd á þakkanti en hann hefði unnið við að saga niður efni í hann niðri á jafnsléttu. Hann hefði sjálfur tekið um það ákvörðun að fara upp á þakið en hann kannaðist þó ekki við að J-kk-nf H-kk-nf B-kk-nf, forsvarsmaður stefnda, hefði bannað honum að fara upp á þakið. Hefði hann unnið verkið í samvinnu við samstarfsmann sinn, A-kk-þf S-kk-þf, og hefði A-kk-nf átt að festa þakkantsplöturnar en hann sjálfur hefði átt að saga þær niður eftir máli. Kannaðist stefnandi og við að tveir aðrir stigar hefðu verið á vinnusvæðinu sem nota hefði mátt til að komast upp á þakið. J-kk-nf H-kk-nf hélt því hins vegar fram að hann hefði sérstaklega bannað stefnanda að fara upp á þak bílskúrsins. Þeir hefðu þó ekki hist þennan morgun á verkstað en daginn áður kvaðst J-kk-nf H-kk-nf hafa gefið stefnanda þau fyrirmæli að hann ætti umræddan dag að vinna við að kítta með fram samskeytum á gifsplötum í veggjum og lofti inni í bílskúrnum. Þá kvaðst vitnið A-kk-nf hafa unnið við frágang á þakkanti bílskúrsins í greint sinn og að hann vissi ekki hvaða erindi stefnandi hefði átt upp á þakið. J-kk-nf H-kk-nf „hefði lagt upp með“ að vitnið yrði einn uppi á þaki og ynni þar við frágang á þakkantinum. Kvaðst hann hafa skilið það svo að stefnandi ætti þennan dag að vinna við frágang innandyra í bílskúrnum. Hefði stefnandi verið kominn á undan honum á verkstað umræddan morgun og minnti hann að trappan hefði þá þegar verið uppreist við húsið.

Samkvæmt því sem hér hefur verið rakið verður stefnandi ekki talinn hafa sýnt fram á að hann hafi fengið um það fyrirmæli frá starfsmanni eða forsvarsmanni stefnda að hann ætti að fara upp á þak bílskúrsins eða að för hans þangað hafi verið nauðsynlegur eða eðlilegur þáttur í þeim störfum sem honum höfðu verið falin á verkstað. Þá verður heldur ekki, gegn mótmælum stefnda, talin fram komin sönnun um að umræddri tröppu hafi verið komið fyrir á stéttinni af öðrum starfsmanni stefnda en stefnanda sjálfum, eða að hún hafi almennt verið notuð til ferða upp á þak bílskúrsins. Þá er óumdeilt að tveir lausir stigar hafi verið tiltækir á staðnum sem grípa hefði mátt til til að komast upp á þakið. Þegar þetta er virt telur dómurinn að ekki séu nein efni til að fella ábyrgð á slysi stefnanda á stefnda heldur verði stefnandi sjálfur að bera á því ábyrgð hvernig til tókst í umrætt sinn. Verður stefndi því sýknaður af kröfu stefnanda um skaðabætur. Þykir eftir atvikum rétt að málskostnaður falli niður.

Af hálfu stefnanda flutti mál þetta G-kk-nf S-kk-nf héraðsdómslögmaður og af hálfu stefnda flutti málið J-kk-nf H-kk-nf héraðsdómslögmaður.

Á-kk-nf M-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð:

Stefndi, Elri ehf., á að vera sýkn af kröfum stefnanda, E-kk-ef H-kk-ef Á-kk-ef.

Málskostnaður fellur niður.

Á-kk-nf M-kk-nf