S-304/2008

Mál þetta, sem var dómtekið 9. desember sl., höfðaði ríkissaksóknari hér fyrir dómi með ákæru, útgefinni 23. október sl. á hendur X;

„fyrir eftirtalin brot gegn umferðarlögum og almennum hegningarlögum, aðfaranótt sunnudagsins 7. október 2007, á Raufarhöfn:

1. Fyrir umferðarlagabrot með því að hafa ekið bifreiðinni VE-926 undir áhrifum áfengis (vínandamagn í blóði 2,29‰) suður Aðalbraut, frá Hótel Norðurljósi.

2. Fyrir brot gegn valdstjórninni, með því að hafa skömmu síðar á lögreglustöðinni við Víkurbraut þegar reynt var að taka blóðsýni úr ákærðu vegna rannsóknar þess brots sem getið er um í 1. ákærulið, bitið [A] lögreglumann, sem þar var við skyldustörf, í handarbak hægri handar með þeim afleiðingum að hann hlaut þar sár.

Telst brot ákærðu samkvæmt 1. ákærulið varða við 1. mgr., sbr. 3. mgr. 45. gr., sbr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, sbr. 1. gr. laga nr. 48/1997 en samkvæmt 2. ákærulið við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 11. gr. laga nr. 101/1976 og 1. gr. laga nr. 25/2007.

Þess er krafist að ákærða verði dæmd til refsingar og sviptingar ökuréttar samkvæmt 101. og 102. gr. umferðarlaga, sbr. 25. gr. laga nr. 44/1993 og 18. gr. laga nr. 66/2006.“

Af hálfu ákærðu var krafist vægustu refsingar sem lög leyfa

Fyrirkall í máli þessu var gefið út 4. nóvember sl., með þeim fyrirvara, að sækti ákærða ekki þing, mætti hún búast við því að gefin yrði út handtökuskipun og hún færð fyrir dóm, sbr. 127. gr. laga nr. 19, 1991, um meðferð opinberra mála. Í fyrirkallinu, sem birt var ákærðu 12. nóvember sl., var boðað til þingfestingar málsins hinn 3. desember sl. að Útgarði 1, Húsavík. Sótti ákærða þá ekki þing. Var málinu þá frestað til 9. desember sl. og jafnframt fallist á handtökubeiðni fulltrúa ákæruvalds.

Ákærða, sem er pólskur ríkisborgari, mætti sjálf til þinghaldsins 9. desember og kvaðst ekki hafa skilið orð lögreglumanns, sem birti henni fyrirkallið 12. nóvember, og ekki mætt af þeim sökum. Þá mætti, að tilhlutan dómsins, B sem túlkur og túlkaði hann jafnóðum allt það, sem fram fór í þinghaldi, sem og gögn málsins, sem afhent voru ákærðu. Ákærða óskaði ekki eftir skipun verjanda.

Málavextir.

Fyrir dómi hefur ákærða skýlaust játaði sakargiftir og þá háttsemi, sem lýst er í 1. og 2. tölulið ákæruskjals.

Játning ákærðu er í samræmi við rannsóknargögn lögreglu, en þar á meðal eru niðurstöður rannsóknar Rannsóknastofu í lyfja- og eiturefnafræði á alkóhólmagni í blóðsýni ákærðu. Kemur þar fram, að alkóhólmagn í blóði ákærðu hafi verið 2,29‰. Þá þykja gögn málsins, hvað 2. tölulið ákæru varðar, sem ákærða hefur farið yfir og gerir ekki athugasemdir við, vera í samræmi við játningu hennar.

Með hliðsjón af framangreindu, játningu ákærðu og öðrum rannsóknargögnum teljast brot ákærðu nægjanlega sönnuð samkvæmt báðum töluliðum ákæru, enda verður ekki talin ástæða til að draga í efa, að játning hennar sé sannleikanum samkvæm. Eru brotin réttilega heimfærð til refsiákvæða í ákæru.

Verður dómur lagður á málið án frekari sönnunarfærslu með heimild í 125. gr. laga um meðferð opinberra mála nr. 19, 1991.

Samkvæmt vottorði sakaskrár ríkisins, dagsettu 23. október sl., hefur ákærða ekki áður gerst sek um refsiverðan verknað.

Við ákvörðun refsingar verður litið til alvarleika háttsemi ákærðu, ekki síst samkvæmt 2. töluliðar ákærunnar, en einnig til þess að hún lýsti yfir iðran vegna háttseminnar fyrir dómi og játaði brot sín hreinskilningslega. Ölvunarástand ákærðu á verknaðarstundu leysir hana hins vegar ekki undan refsingu eða réttlætir hátternið samkvæmt 17. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940.

Að öllu ofangreindu virtu, og með hliðsjón m.a. af ákvæðum 1. og 5. tl. 1. mgr. 70. gr., sbr. og 1. mgr. 77. gr. hegningarlaganna, þykir refsing ákærðu hæfilega ákvörðuð tveggja mánuða fangelsi. Eftir atvikum, þar á meðal þess að áverkar þeir er hlutust af verknaði ákærða reyndust ekki alvarlegir eða varanlegir, þykir fært að fresta fullnustu fangelsisrefsingarinnar og skal hún niður falla að þremur árum liðnum frá uppkvaðningu dómsins að telja, haldi ákærða almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlag nr. 19, 1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22, 1955. Þá verður ákærðu gert að greiða 160.000 króna sekt til ríkissjóðs og skal sektin greidd innan fjögurra vikna frá birtingu dómsins að telja, ella sæti ákærða fangelsi í 11 daga.

Með vísan til 101. og 102. gr. umferðarlaga nr. 50, 1987, ber að svipta ákærðu ökurétti, sem þykir í ljós alkahólsmagns í blóði hæfilega ákvörðuð tvö ár frá birtingu dómsins að telja.

Í samræmi við niðurstöðu dómsins ber að dæma ákærðu til greiðslu alls sakarkostnaðar, sem nemur samkvæmt yfirliti sækjanda 20.287 krónum.

Dóm þennan kveður upp Ó-kk-nf Ó-kk-nf, héraðsdómari.

D Ó M S O R Ð :

Ákærða, X, sæti fangelsi í tvo mánuði. Fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún falla niður að liðnum þremur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja, haldi ákærða almenn skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22, 1955.

Ákærða greiði 160.000 króna sekt til ríkissjóðs, en sæti ella 11 daga fangelsi, verði sektin ekki greidd innan fjögurra vikna frá birtingu dómsins að telja.

Ákærða er svipt ökurétti í tvö ár frá birtingu dómsins að telja.

Ákærða greiði 20.287 krónur í sakarkostnað.