E-1085/2013

Mál þetta var þingfest 4. september 2013 og tekið til dóms 9. maí sl. Stefnendur eru Þ-kk-nf H-kk-nf og A-kvk-nf Ó-kvk-nf H-kvk-nf, Hraunholtsvegi 4, Garðabæ, en stefndu eru J-kk-nf E-kk-nf og S-kvk-nf I-kvk-nf, Lækjargötu 30, Hafnarfirði, Á-kk-nf R-kk-nf G-kk-nf, Erluási 36, Hafnarfirði, Sentor ehf., Skútuvogi 11a, Reykjavík, og Vörður tryggingar hf., Borgartúni 25, Reykjavík.

Stefnendur gera þær dómkröfur að stefndu verði in solidum dæmd til að greiða stefnendum 2.400.000 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 23. maí 2013 til greiðsludags og málskostað.

Af hálfi stefndu J-kk-ef og S-kvk-ef er þess aðallega krafist að þau verði sýknuð af öllum kröfum stefnenda en til vara að kröfur stefnenda verði lækkaðar verulega. Í báðum tilvikum er krafist málskostnaðar.

Af hálfu stefndu Á-kk-ef, Sentor ehf. og Varðar trygginga hf. er krafist sýknu og málskostnaðar.

I

Með kaupsamningi 28. júlí 2011 keyptu stefnendur fasteignina Hraunholtsveg 4 í Garðabæ af stefndu J-kk-þgf og S-kvk-þgf. Umsamið kaupverð var 40.000.000 króna og er það að fullu greitt. Afsal hefur verið gefið út fyrir eigninni. Í söluyfirliti kemur fram að eignin sé fullgert einnar hæðar einbýlishús, byggt í tvennu lagi, annars vegar eldra hús byggt um 1960, og hins vegar svefnálma byggð 1987. Húsið sé 188,3 fermetrar að stærð en bílskúr, sem hafi verið byggður 1989, sé 48,7 fermetrar að stærð.

Í ljós kom eftir kaupin að útveggir eldra hússins eru hlaðnir úr holsteini og gólfplata úr vikurplötum með 6 cm ílögn. Í söluyfirliti, sem stefnendur fengu afhent hjá fasteignasalanum, sem hafði milligöngu um kaupin, er tekið fram að byggingarefni hússins sé steinn. Af hálfu stefnenda er því haldið fram að þau hafi á grundvelli þessara upplýsingar litið svo á að húsið væri allt steinsteypt. Um sumarið 2012 hafi þau ráðist í framkvæmdir á eigninni og þá komist að raun um að hluti hússins var hlaðinn en ekki steyptur. Er ágreiningur aðila af þessu sprottinn.

Kauptilboð var samþykkt 27. maí 2011. Í 18. gr. kauptilboðsins kemur fram að við tilboðsgerð og samþykki tilboðs hafi aðilar m.a. kynnt sér gaumgæfilega söluyfirlit og vottorð FMR sem skoðist hluti af kaupsamningi. Þá kemur einnig fram í 17. gr. kaupsamnings að við kaupsamningsgerðina hafi aðilar m.a. kynnt sér vottorð FMR. Ágreiningslaust er að með tilvísun í vottorð FMR í kauptilboði og kaupsamningi er átt við vottorð Fasteignaskrár Íslands en í því vottorði kemur fram að byggingarefni hússins sé „St+hlaðið, Steypt“.

Í bréfi stefnenda 25. janúar 2012 til stefndu J-kk-ef og S-kvk-ef kemur fram að stefnendur hafi orðið vör við galla á fasteigninni sem felist í umfangsmiklum rakaskemmdum. Með bréfi stefnenda 2. mars 2012 var stefndu tilkynnt að stefnendur hefðu þurft að flytja úr húsinu vegna raka og myglusvepps. Í bréfi 27. ágúst 2012 var bent á að hluti fasteignarinnar væri hlaðinn en ekki steyptur.

Stefndi Á-kk-nf R-kk-nf G-kk-nf er löggiltur fasteignasali og fór með sölu eignarinnar en stefndi Sentor ehf. er rekstraraðili fasteignasölunnar. Ekki er deilt um aðild félagsins að málinu. Starfsábyrgðartrygging stefnda Á-kk-ef er hjá stefnda Verði tryggingum hf.

II

Með matsbeiðni 25. október 2012 óskuðu stefnendur eftir dómkvaðningu matsmanns til þess að meta „hver sé verðrýrnun fasteignarinnar Hraunholtsvegur 4, 210 Garðabæ, með tillit til þess að hluti fasteignarinnar er úr vikri og holsteini í stað þess að eignin sé að öllu leyti steinsteypt. Þess er óskað að matsmaður leggi til grundvallar að kaupverð eignarinnar hafi verið ákveðið miðað við að eignin væri öll steinsteypt.“

Í matsgerð I-kk-ef E-kk-ef, löggilts fasteignasala, dags. 18. apríl 2013, segir m.a. að á árunum upp úr 1935 hafi Íslendingar þróað nýja byggingaraðferð sem hafi falist í því að byggja hús úr hleðslusteini sem var gerður úr vikur- og gjallsteini. Byggingaraðferð þessi átti að vera ódýrari og hagkvæmari en sú aðferð að byggja staðsteypt hús. Verið var að þróa þessa byggingaraðferð allt fram til ársins 1990. Strax í upphafi hafi komið upp vandamál með hús hlaðin úr holsteini, sérstaklega þar sem holsteinninn var rakadrægur þó svo að húsin væru múrhúðuð að utan. Raki hafi komist inn fyrir múrhúðina og hún losnað frá múrsteininum með samverkandi áhrifum frá vatni og frosti. Við þetta hafi múrhúðin sprungið út og valdið leka um leið og holsteinninn hafi morknað. Þetta vandamál sé enn viðvarandi í húsum sem hlaðin séu úr vikri og gjallsteini ef þau hafa ekki verið klædd með varanlegri veðurkápu svo sem ál- eða stálklæðningu. Í eldri húsum hafi einnig borið á vandamálum vegna ónógrar einangrunar. Þá sé það álit sérfræðinga að hús hlaðin úr holsteini séu ekki jafn sterk og steinsteypt hús í jarðskjálftum. Framangreind vandamál séu minni í nýrri hlöðunum húsum vegna þróunar á byggingarmáta þeirra.

Matsmaður segir reynslu sína sem löggiltur fasteignasali frá árinu 1981 vera að hús, sem hlaðin séu úr holsteini, séu þyngri í sölu en steinsteypt hús. Stafi það af því að kaupendur álíta að þau séu viðhaldsfrekari og ekki eins traust. Almennt sé meira um raka- og lekavandamál í útveggjum en á hefðbundnum staðsteyptum húsum. Söluverð húsa, sem byggð séu úr holsteini, sé almennt lægra en söluverð steinsteyptra húsa. Almennt sé það álit manna og reynsla að hús hlaðin úr holsteini séu ekki jafn vönduð og endingargóð og hefðbundin staðsteypt hús.

Í matsgerð sinni telur matsmaður að verðrýrnun fasteignarinnar að Hraunholtsvegi 4 í Garðabæ sé allt að 6% með tilliti til þess að hluti fasteignarinnar er byggður úr vikri og holsteini í stað þess að eignin sé öll steinsteypt. Í skýrslu sinni fyrir dómi sagði matsmaður að slá megi því föstu að verðrýrnunin sé 6% en ekki allt að 6% eins og segir í matsgerð.

III

Stefnendur telja ljóst að fasteignin sé minna virði vegna byggingarlags og byggingarefnis heldur en kaupverð hennar gefi til kynna. Stefnendur hafi ekki verið upplýstir um að hluti eignarinnar var hlaðinn og því miðað kaupverðið við steypta fasteign. Eins og fram komi í matsgerðinni séu rakavandamál algengari í hlöðnum húsum en rakavandamál hafi verið viðvarandi í fasteign stefnenda frá því að þau hófu að nota hana og hafi hlotist af því miklar skemmdir.

Stefnendur hafi orðið fyrir tjóni sem nemi 6% verðmætisrýrnun, sbr. matsgerð. Vegna vanrækslu á upplýsingaskyldu beri seljendur og hinn löggilti fasteignasali, sem annaðist sölu eignarinnar, Á-kk-nf R-kk-nf G-kk-nf, sólidaríska ábyrgð á tjóni stefnenda vegna verðrýrnunarinnar og galla með vísan til 26. og 27. gr. fasteignakaupalaga nr. 40/2002 og ákvæða 10.-12. gr. laga um sölu fasteigna, fyrirtækja og skipa nr. 99/2004 varðandi skyldur fasteignasala. Byggja stefnendur kröfur sínar á niðurstöðum matsgerðar en benda þó á að til viðbótar beri að horfa til þeirra skemmda sem orðið hafa á eigninni vegna áhrifa frá holsteininum.

Stefndu J-kk-nf og S-kvk-nf hafi búið til fjölda ára í fasteigninni og hafi þeim því mátt vera kunnugt um að hluti hennar var hlaðinn úr holsteini og vikri en ekki steinsteyptur. Ætti slíkt ekki að leynast íbúum hússins til áralangs tíma. Í söluyfirliti komi fram að húsið hafi í gegnum tíðina hlotið gott viðhald. Hafi einhverjar viðgerðir verið gerðar á húsinu hljóti stefndu J-kk-nf og S-kvk-nf að hafa gert sér grein fyrir því að byggingarefni í hluta hússins er holsteinn og vikur en ekki steinsteypa. Holsteinninn hafi jafnvel átt að blasa við stefndu við það eitt að bora í vegg í umræddum hluta hússins, enda hafi stefnendum mjög fljótlega orðið ljóst hvers kyns var eftir að þau hófu framkvæmdir í húsinu. Verði því að telja afar ósennilegt að seljendur hafi ekki haft vitneskju um byggingarefni hússins eftir áralanga búsetu þar.

Stefndu J-kk-nf og S-kvk-nf hafi vanrækt að hafa frumkvæði að því að sinna upplýsingaskyldu sinni samkvæmt fasteignakaupalögum og veita upplýsingar um atriði sem þau máttu vita að stefnendur höfðu réttmæta ástæðu til að ætla að þau fengju. Þar sem bæði skorti á upplýsingar af hálfu þeirra, og jafnframt að veittar voru rangar upplýsingar, sé fyrir hendi galli á fasteigninni í skilningi fasteignakaupalaga. Stefnendur hafi ekki mátt gera sér grein fyrir framangreindum galla við skoðun eignarinnar. Stefnendur hefðu ekki gert umræddan kaupsamning, a.m.k. ekki fallist á umsamið kaupverð, ef stefndu J-kk-nf og S-kvk-nf hefðu upplýst þau réttilega um byggingarefni hússins. Ekki sé einungis átt við upplýsingar sem séu beinlínis rangar, heldur einnig misvísandi upplýsingar og upplýsingar sem séu hálfur sannleikur, svo og upplýsingar sem séu fallnar til að valda misskilningi. Stefndu J-kk-nf og S-kvk-nf hafi borið að tjá sig með skýrum hætti um að eignin væri hlaðin að hluta en það hafi þau ekki gert. Því blasi bótaskylda þeirra við. Ákvæði 18. gr. fasteignakaupalaga eigi ekki við í málinu þar sem stefndu J-kk-nf og S-kvk-nf hafi sýnt af sér saknæma og ólögmæta háttsemi.

Stefndi Á-kk-nf hafi séð um sölu eignarinnar en stefndi Sentor ehf. sé eignarhaldsfélag utan um rekstur fasteignasölu Á-kk-ef sem sitji í stjórn félagsins. Stefnendur byggja á að stefndi Á-kk-nf hafi vanrækt hlutverk sitt samkvæmt lögum nr. 99/2004 um sölu fasteigna, fyrirtækja og skipa, einkum 10. – 12. gr.

Í svarbréfi stefnda Varðar trygginga hf., dags. 21. júní 2013, við kröfubréfi stefnenda sé því ranglega haldið fram að yfirlit frá Fasteignaskrá Íslands hafi legið fyrir við undirritun kauptilboðs og kaupsamnings. Umrætt yfirlit hafi aldrei legið fyrir í söluferlinu og því aldrei komið fyrir sjónir stefnenda. Virðist afstaða tryggingafélagsins byggð á rangri forsendu að þessu leyti. Við söluna hafi einungis legið fyrir söluyfirlit þar sem byggingarefni hafi verið tilgreint „steinn“ og ómögulegt sé að skilja það öðruvísi en svo að átt sé við steinsteypu. Þá fáist sú ályktun stefnda Varðar trygginga hf. með engu móti staðist að eignin hafi verið verðmætari en söluyfirlitið gefi til kynna þar sem hluti hennar var steyptur en ekki hlaðinn vegna þess að byggingarefni allrar eignarinnar hafi verið tilgreint sem steinn. Hér sé um að ræða útúrsnúninga og að engu hafandi. Loks sé byggt á því í bréfi stefnda Varðar trygginga hf. að annar stefnenda sé húsasmíðameistari og þar af leiðandi yrði hann talinn sérfræðingur þegar komi að byggingarefni. Þessu beri að hafna, enda ljóst að við hefðbundna og eðlilega skoðun á fasteigninni fyrir kaupin, hvort sem um var að ræða húsasmíðameistara eða ekki, hafi ekki verið unnt að átta sig á því að hluti hússins var hlaðinn en ekki steyptur. Engar sprungur hafi verið í veggjum auk þess sem múrhúð utan á veggjum og yfir gólfplötu hafi verið þykk.

Við sölu eignarinnar hafi stefndi Á-kk-nf ekki farið að fyrirmælum 10. gr. laga nr. 99/2004, sbr. einnig 4. gr. reglugerðar nr. 939/2004, um að fasteignasali skuli, strax og hann fær eign til sölumeðferðar, semja rækilegt yfirlit um þau atriði sem skipt geta máli við sölu eignarinnar. Í því tilliti hafi jafnframt ekki verið farið að ákvæði 11. gr. laganna um að fasteignasali skuli gæta þess vandlega að á söluyfirliti komi fram öll grundvallaratriði um eiginleika og ástand eignarinnar. Í b lið 2. mgr. sé m.a. kveðið á um að á söluyfirliti skuli koma fram byggingarlag og byggingarefni fasteignar. Ennfremur hafi átt að gæta þess að söluyfirlit væri svo úr garði gert að kaupandi gæti með vissu reitt sig á þær upplýsingar sem komu fram, sbr. 5. gr. reglugerðar nr. 939/2004. Stefnda Á-kk-þgf hafi borið að afla upplýsinga úr opinberum skrám, t.a.m. um byggingarefni fasteignarinnar, í ljósi hinna ríku skyldna sem á honum hvíldu, m.a. til að kanna upplýsingar um eignina af sjálfsdáðum og framkvæma á henni sjálfstæða skoðun, sbr. 12. gr. laga nr. 99/2004. Ábyrgð stefnda Á-kk-ef á tjóni stefnenda verði að teljast ótvíræð en hún leiði af 2. mgr. 12. gr. laga nr. 99/2004 um að fasteignasali beri ábyrgð á því ef upplýsingar reynast rangar eða ófullnægjandi, enda sé um að kenna gáleysi hans. Að sama skapi vísa stefnendur til 27. gr. fasteignakaupalaga líkt og um ábyrgð seljenda. Vegna vanrækslu á lögbundnum skyldum sínum beri stefndi Á-kk-nf skaðabótaábyrgð gagnvart stefnendum. Stefndi Sentor ehf. beri ábyrgð á vanrækslu Á-kk-ef á grundvelli reglna um vinnuveitendaábyrgð.

Í ljósi hinna röngu upplýsinga séu uppfyllt saknæmisskilyrði reglna fasteignakauparéttar um greiðslu skaðabóta vegna tjóns stefnenda, sbr. 2. mgr. 43. gr. fasteignakaupalaga. Verði ekki fallist á að stefnendur eigi að fullu rétt til skaðabóta samkvæmt 2. mgr. 43. gr. er byggt á því að þau eigi rétt til skaðabóta samkvæmt 1. mgr. 43. gr. eða afsláttar samkvæmt 41. gr. laganna í samræmi við niðurstöður hins dómkvadda matsmanns um verðmætarýrnun fasteignarinnar. Í því tjóni sé ótalinn lögmannskostnaður og kostnaður vegna öflunar matsgerðar. Um skaðabótaábyrgð stefndu Á-kk-ef og Sentor ehf. er vísað til ákvæðis 27. gr. laga nr. 99/2004 um ábyrgð fasteignasala á tjóni sem hann eða starfsmenn hans valda í störfum sínum af ásetningi eða gáleysi.

Fjárhæð kröfu stefnenda á hendur stefndu um skaðabætur eða afslátt af kaupverði fasteignarinnar taki mið af matsgerð, þ.e. niðurstöðu matsmanns um 6% verðmætisrýrnun eignarinnar en kaupverð fasteignarinnar hafi verið 40.000.000 króna.

Stefnendur byggja kröfu um skaðabætur eða afslátt af kaupverði fasteignarinnar á reglum samninga- og kröfuréttar, lögum um fasteignakaup nr. 40/2002 og á lögum um sölu fasteigna, fyrirtækja og skipa nr. 99/2004. Jafnframt er vísað til reglugerðar nr. 939/2004 um samninga um þjónustu fasteignasala og söluyfirlit. Þá vísa stefnendur til reglna kröfuréttar og ólögfestra reglna íslensks skaðabótaréttar, svo sem sakarreglunnar og reglunnar um vinnuveitendaábyrgð. Þá er vísað til ákvæða laga nr. 30/2004, m.a. 44. gr. og 45. gr. laganna. Krafa stefnenda um dráttarvexti styðjist við lög nr. 38/2001, sbr. 6. gr. Krafa stefnenda um málskostnað styðjist við XXI. kafla laga nr. 91/1991, sbr. einkum 129. gr. og 130. gr. laganna.

IV

Stefndu J-kk-nf og S-kvk-nf mótmæla þeirri fullyrðingu í stefnu að skýringin á rakavandamálinu og skemmdum í húsinu sé byggingarefni eldri hluta hússins. Engin sönnun liggi fyrir í málinu um slíkt.

Af hálfu stefndu er því alfarið hafnað að stefndu hafi vanrækt upplýsingaskyldu sína. Í söluyfirliti eignarinnar komi fram að byggingarefnið sé steinn. Holsteinn sé steinn. Þá hafi legið frammi, bæði við kauptilboðsgerðina og kaupsamningsgerðina, yfirlit frá Fasteignaskrá Íslands þar sem fram komi að byggingarefni hússins sé „St+hlaðið, Steypt“.

Stefnendur byggi á því að verðmæti hlaðinna húsa sé mun minna en steyptra og leggi út frá því í matsspurningunni að grundvöllur matsins sé sá að kaupverð eignarinnar hafi verið ákvarðað miðað við að eignin væri öll steinsteypt þrátt fyrir að í sölugögnum væri ekki kveðið á um slíkt. Í matsgerð hins dómkvadda matsmanns komi ekki fram hve stór hluti hússins sé byggður úr holsteini, þ.e. eldri hluti hússins sem var byggður 1960, en sá hluti sé samtals 114,57 m². Í matsgerðinni vísi hinn dómkvaddi matsmaður til þess að samkvæmt upplýsingum frá Þ-kvk-þgf B-kvk-þgf S-kvk-þgf hjá Þjóðskrá Íslands komi fram að í fasteignamati fyrir árið 2011 hafi sérbýlishús úr ódýrum steini (holsteini, múrsteini, steypt og hlaðið) verið 6,8% lægra en steinsteypt hús það ár. Umrætt hús hafi ekki verið skráð steinsteypt hjá Þjóðskrá Íslands árið 2011, heldur byggingarefnið skráð: „St+hlaðið, Steypt“ og hafi fasteignamatið byggst á þeirri skráningu. Þá komi fram í matsgerðinni að reynsla matsmannsins sem fasteignasala sé sú að hús hlaðin úr holsteini séu þyngri í sölu en steinsteypt hús og stafi það af því að kaupendur álíta að þau séu viðhaldsfrekari og ekki eins traust. Almennt sé meira um raka og lekavandamál í útveggjum en hefðbundnum staðsteyptum húsum. Í matsgerðinni komi ekkert fram um slík raka- og lekavandamál í umræddu húsi þrátt fyrir að liðin séu rúm 50 ár síðan sá hluti hússins var byggður. Sé öllum fullyrðingum stefnenda um slíkt alfarið hafnað, enda hafi stefnendur ekki sýnt fram á að skemmdir hafi hlotist á eigninni sem rekja megi til áhrifa frá holsteini.

Af hálfu stefndu J-kk-ef og S-kvk-ef er því alfarið hafnað að stefnendur hafi orðið fyrir tjóni sem stefndu beri ábyrgð á.

Í niðurstöðu matsins komi fram að matsmaður hafi tekið tillit til þess að einungis hluti hússins sé byggður úr holsteini og telur að verðrýrnun á fasteigninni sé allt að 6% með tilliti til þess að hluti fasteignarinnar sé byggður úr vikri og holsteini í stað þess að eignin sé öll steinsteypt. Sé því alfarið hafnað að stefnendur hafi orðið fyrir tjóni sem nemi 6% verðmætisrýrnun eins og fram komi í matsgerð hins dómkvadda matsmanns. Ekki nægi að meta hver sé hin meinta verðrýrnun án þess að tekið sé tillit til þess hvert sé markaðsvirði eignarinnar. Kaupverð eignarinnar hafi verið mjög lágt, enda lægra en söluverð annarra eigna í Garðabæ, hvort sem er í fjölbýli eða sérbýli, árið 2011 samkvæmt upplýsingum úr Verðsjá fasteigna. Verði því ekki annað ráðið en umrædd fasteign hafi verið seld töluvert undir markaðsverði.

Aðalkrafa stefndu J-kk-ef og S-kvk-ef um sýknu er á því byggð að umrædd fasteign sé ekki haldin göllum í skilningi laga nr. 40/2002 um fasteignakaup sem stefndu bera ábyrgð á. Beri því að sýkna stefndu af kröfum stefnenda um skaðabætur eða afslátt. Af hálfu stefndu er því alfarið hafnað að þau hafi vanrækt upplýsingaskyldu sína í skilningi 26. og 27. gr. laga nr. 40/2002 um fasteignakaup og sýnt af sér saknæma háttsemi eins og stefnendur byggja á. Þá er því hafnað að eignin sé haldin galla í skilningi 18. gr. laga nr. 40/2002.

Við undirritun kauptilboðsins hinn 27. maí 2011 hafi legið frammi yfirlit frá Fasteignaskrá Íslands sem prentað var út 31. janúar 2011. Þar komi fram að byggingarefni hússins sé „St+hlaðið, Steypt“. Samkvæmt 18. gr. kauptilboðsins hafi aðilar kynnt sér m.a. gaumgæfilega söluyfirlit og vottorð fasteignarskrár sem skoðist hluti af kaupsamningnum. Við undirritun kaupsamningsins hafi einnig legið frammi yfirlit frá Fasteignaskrá Íslands sem prentað var út 21. júlí 2011. Þar komi einnig fram að byggingarefni hússins sé „St+hlaðið, Steypt“. Samkvæmt 17. gr. kaupsamningsins hafi aðilar við kaupsamningsgerðina m.a. kynnt sér vottorð fasteignaskrár. Fullyrðing stefnenda um að yfirlit frá Fasteignaskrá Íslands hafi ekki legið fyrir við undirritun kauptilboðs og kaupsamnings eigi því ekki við rök að styðjast. Framangreint vottorð fasteignaskrár teljist hluti kaupsamningsins samkvæmt skýru orðalagi bæði í kauptilboði og kaupsamningi um eignina og hafi því upplýsingar legið fyrir um byggingarefni hússins. Í söluyfirliti eignarinnar komi fram að byggingarefni íbúðarhúss og bílskúrs sé steinn. Tilgreiningin sé því ekki röng, enda holsteinn steinn.

Stefnendur hafi skoðað eignina fyrir kaupin og verði ekki annað ráðið en að þau hafi að öllu leyti sætt sig við ástand eignarinnar. Sé á því byggt að hálfu stefndu J-kk-ef og S-kvk-ef að þau hafi ekki vanrækt upplýsingaskyldu sína, veitt rangar upplýsingar eða leynt upplýsingum. Hafi ákvörðunarástæða stefnenda fyrir kaupunum verið byggingarefni hússins liggi ljóst fyrir að stefnendur hafi stórlega vanrækt aðgæsluskyldu sína með því að skoða ekki sölugögn eignarinnar og geti stefndu ekki borið ábyrgð á því. Hvorki í söluyfirliti né í yfirliti úr Fasteignaskrá Íslands komi fram að húsið sé steinsteypt. Í söluyfirliti eignarinnar komi fram að byggingarár hússins sé 1960 og að húsið hafi verið byggt í tveimur hlutum. Stefnendum hafi verið kunnugt um að eldri hluti hússins var byggður fyrir rúmum 50 árum. Annar stefnenda sé húsasmíðameistari og því hafi honum sem fagmanni átt að vera kunnugt um, með hliðsjón af byggingartíma hússins, að holsteinn var algengt byggingarefni hér á landi á byggingartíma eldri hluta hússins. Hafi verið rík ástæða fyrir stefnendur að ganga sérstaklega úr skugga um það að húsið væri steinsteypt hafi það verið ákvörðunarástæða og forsenda þeirra fyrir kaupunum.

Þá sé sýknukrafan ennfremur á því byggð, ef taka á kröfu stefnenda til greina, að hinn löggilti fasteignasali og fasteignasalan beri ein ábyrgð á kröfum stefnenda. Upplýsingarnar í söluyfirliti hafi verið skráðar af fasteignasalanum. Hafi stefndu J-kk-nf og S-kvk-nf mátt treysta því að upplýsingarnar yrðu skráðar réttar í söluyfirlitið af þeim fasteignasala sem hafði milligöngu um söluna á eigninni. Þá hafi fasteignasalinn sýnt eignina en ekki stefndu. Samkvæmt 11.-12. gr. laga nr. 99/2004 beri fasteignasali ábyrgð á efni söluyfirlits og öflun upplýsinga vegna söluyfirlits, þ.m.t. hvert byggingarefni fasteignar sé. Beri stefndu J-kk-nf og S-kvk-nf ekki ábyrgð á því.

Sé öllum staðhæfingum stefnenda um að stefndu J-kk-nf og S-kvk-nf hafi sýnt af sér saknæma háttsemi harðlega mótmælt sem röngum og ósönnum. Er á því byggt að stefndu J-kk-nf og S-kvk-nf hafi ekki á nokkurn hátt brotið gegn ákvæðum laga nr. 40/2002 um fasteignakaup varðandi upplýsingaskyldu eða á nokkurn hátt veitt rangar upplýsingar eða haldið vísvitandi leyndum fyrir stefnendum upplýsingum um ástand eignarinnar. Séu því engin skilyrði fyrir hendi að telja að stefndu J-kk-nf og S-kvk-nf beri bótaábyrgð gagnvart stefnendum vegna kaupanna eða að þau eigi rétt á afslætti vegna þeirra.

Verði talið að stefndu J-kk-nf og S-kvk-nf beri bótaábyrgð í málinu er varakrafa stefndu sú að kröfur verði lækkaðar verulega. Eignin sé samtals 237 fm að stærð, þar af sé eldra hús samtals 114,57 m². Verði viðurkennt að um tjón sé að ræða, sem stefndu beri ábyrgð á, nái verðmætisrýrnunin eingöngu til þess hluta eignarinnar sem byggður sé úr holsteini. Sé fallist á að verðmætisrýrnun sé um 6% samkvæmt matsgerð samsvari hún þannig 1.160.398 krónum af kaupverðinu en ekki 2.400.000 krónum. Sé krafan um lækkun byggð á sömu málsástæðum og sjónarmiðum og sýknukrafan. Kröfu um dráttarvexti er mótmælt frá fyrri tíma en dómsuppsögudegi. Er öllum kröfum og málsástæðum stefnenda mótmælt.

Stefndu J-kk-nf og S-kvk-nf vísa til meginreglna samninga- og kröfuréttar, laga nr. 40/2002 um fasteignakaup og laga nr. 99/2004 um sölu fasteigna, fyrirtækja og skipa. Um málskostnað er vísað til XXI. kafla laga nr. 91/1991, sbr. 130. gr.

V

Stefndu Á-kk-nf R-kk-nf G-kk-nf, Sentor ehf. og Vörður tryggingar hf. byggja á því að tjón stefnenda sé ósannað. Matsgerð sanni ekki fjártjón þeirra. Öðrum gögnum sé ekki til að dreifa. Stefnendur hafi forræði á sönnunarfærslu sinni og þar með því með hvaða hætti og á hvaða forsendum þeir leggi spurningar fyrir matsmenn. Spurning stefnenda í matsbeiðni sé þannig orðuð að niðurstaða matsins geti ekki talist sönnun á fjártjóni stefnenda í málinu gagnvart stefndu. Fyrir matsmann sé lagt að svara hver sé verðrýrnun eignarinnar „með tilliti til þess að hluti fasteignarinnar er úr vikri og holsteini í stað þess að eignin sé að öllu leyti steinsteypt.“ Spurning þessi sé að öllu leyti fræðileg án tengsla við sakarefni máls þessa. Hvorki stefndi Á-kk-nf, né nokkur sem á hans vegum starfar, hafi haldið því fram né gefið í skyn að eignin væri að öllu leyti steinsteypt. Þvert á móti standi í söluyfirliti eignarinnar að byggingarefni eignarinnar sé „steinn“. Steinn sé ekki það sama og steinsteypa. Þar að auki hafi legið fyrir, bæði við kauptilboðs- og kaupsamningserð, yfirlit fasteignaskrár þar sem tekið sé fram að minnsti hluti eignarinnar sé hlaðinn. Niðurstaða matsmanns sé því ekki til þess fallin að sanna tjón stefnenda í málinu. Hið meinta tjón málsins sé því ósannað.

Í matsspurningu sé þess óskað að matsmaður leggi til grundvallar að „kaupverð eignarinnar hafi verið ákvarðað miðað við að eignin væri öll steinsteypt“. Því sé mótmælt sem ósönnuðu að kaupverðið hafi verið ákvarðað á grundvelli þessarar forsendu. Stefnenda sé að sanna það og það hafi ekki verið gert. Jafnframt sé bent á að fermetraverð eignarinnar hafi verið 169.000 krónur sem hafi verið 54.861 krónu lægra en meðal fermetraverð á sérbýlum í Garðabæ á kaupsamningsdegi.

Einnig er á því byggt af hálfu stefndu Á-kk-ef, Sentor ehf. og Varðar trygginga hf. að matsniðurstaða geti, hvað sem líður ofangreindu, ekki gefið neina mynd af hinu meinta tjóni nema að hin meinta verðrýrnun sé borin saman við hið raunverulega markaðsvirði eignarinnar. Ekki nægi því að meta hver sé hin meinta verðrýrnun án þess að tekið sé tillit til þess hvert sé markaðsvirði eignarinnar þegar mat fer fram. Enda ljóst að ekkert tjón sé til staðar hafi markaðsvirði eignarinnar hækkað í samræmi við önnur hús á sama svæði, hvað sem líði byggingarefni eignarinnar. Ekkert slíkt mat hafi farið fram en stefnendur hafi forræði á sönnunarfærslu sinni.

Þá verði að telja það verulegan galla á matsgerð að matsmaður tiltaki sérstaklega að hann hafi tekið tillit til þess að einungis hluti hússins sé byggður úr holsteini en hins vegar komi hvergi fram í matinu hversu stór hluti það sé. Matsmaður tiltaki ekki hversu stórt hlutfall eignarinnar sé byggt úr holsteini. Slíkt hljóti að hafa áhrif á það hversu mikil verðrýrnunin sé.

Þá sanni matsniðurstaðan ekki að hið meinta fjártjón stefnenda nemi framsettri bótakröfu málsins. Niðurstaða matsins sé á þá leið að verðrýrnunin sé „allt að 6%.“ Almenn málvenja leiði til þess að slík niðurstaða feli ekki í sér 6% verðrýrnun heldur næstum því 6% verðrýrnun. Ósannað sé því að fjártjón stefnenda nemi 2.400.000 krónum.

Að lokum er því mótmælt að sannað sé nokkurt annað tjón „vegna áhrifa frá holsteininum“ eins og það er orðað í stefnu. Um slíkt tjón gildi það sama og endranær að það sé stefnanend að sanna það.

Því er mótmælt sem röngu og ósönnuðu að stefndi Á-kk-nf hafi í nokkru gerst brotlegur við ákvæði laga nr. 99/2004 eða ólögfestar reglur um sölu á fasteignum svo bótaskyldu varði. Hvort sem viðhafður sé mælikvarði sérfræðiábyrgðar eða annar. Sama gildi um þá sem á hans vegum störfuðu.

Stefnendur byggi á því að stefndu Á-kk-nf og Sentor ehf. hafi brotið gegn 10.-12. gr. laga nr. 99/2004. Því er mótmælt sem röngu og ósönnuðu. Rétt sé að ítreka að fyrir liggi að yfirlit frá fasteignaskrá hafi legið frammi bæði við kauptilboðsgerð og þegar gengið var frá kaupsamningi. Mótmælt sé því sem röngum og ósönnuðum fullyrðingum stefnenda um að svo hafi ekki verið. Framlögð dómskjöl sanni að starfsmenn fasteignasölunnar prentuðu út slík yfirlit bæði þegar eignin fór á sölu og svo einnig sérstaklega fyrir kaupsamning. Stefnenda sé því að sanna það, gegn mótmæltum stefndu, að það skjal hafi ekki legið fyrir við kaupsamning og kauptilboðsgerð. Sér í lagi í ljósi ákvæða kauptilboðs og kaupsamnings um að þessi gögn hafi legið fyrir og kaupendur kynnt sér þau.

Rétt og eðlileg lýsing byggingarefnis hússins hafi verið „steinn“ á söluyfirliti. Í því felist hvorki saknæm né gáleysisleg háttsemi né brot á nokkurs konar almennum aðgæsluskyldum 10. til 12. gr. laga nr. 99/2004 eða öðrum reglum. Stefndu Á-kk-nf, Sentor ehf. og Vörður tryggingar hf. byggja á því að steinsteypa sé ekki það sama og steinn. Í raun sé það svo að lýsingin „steinn“ sé beinlínis rétt lýsing á þeim holsteini sem hluti hússins sé byggður úr. Lýsingin í söluyfirlitinu sé því ekki einu sinni misvísandi. Hún sé rétt.

Sérstaklega er því mótmælt að það hafi legið ljóst fyrir gagnvart stefnda Á-kk-þgf við kaupsamningsgerð að forsenda stefnenda fyrir kaupunum væri sú að húsið væri allt úr steinsteypu. Engu slíku hafi verið hreyft gagnvart stefnda.

Stefndu Á-kk-nf, Sentor ehf. og Vörður tryggingar hf. byggja á því að aðgæsluskylda stefnenda hvað þetta varðar hafi verið umtalsverð. Í fyrsta lagi vegna þess að því sé nú haldið fram að byggingarefnið hafi verið grunnforsenda stefnenda fyrir kaupunum og í öðru lagi vegna þess að stefnandi Þ-kk-nf sé húsasmíðameistari. Leiði þetta einnig af því að skýrt komi fram í söluyfirliti að húsið sé byggt í tvennu lagi, fyrri hlutinn árið 1960 og svefnálma árið 1987. Stefndu byggja á því að stefnendur hafi hvorki við skoðun á eigninni né við tilboðsgerð eða kaupsamningsgerð sérstaklega innt starfsmenn stefndu eftir því úr hverju eignin væri byggð eða upplýst um að það væri forsenda fyrir kaupum þeirra að eignin í heild væri steinsteypt. Er því mótmælt sem ósönnuðu. Sér í lagi í ljósi þess að holsteinn hafi verið afar algengt byggingarefni húsa á þeim tíma sem húsið var reist. Slíkt sé fagmönnum í byggingariðnaði, eins og húsasmíðameisturum, vel kunnugt. Stefndu geti ekki borið hallann af því að stefnendur hafi ekki betur gengið úr skugga um þessa meintu grunnforsendu fyrir kaupum.

Verði talið að upplýsingar í söluyfirliti hafi verið ófullnægjandi eða ónákvæmar á einhvern hátt sé á því byggt að það eitt og sér nægi ekki til bótaskyldu stefnda. Skilyrði 2. mgr. 12. gr. laga nr. 99/2004 fyrir bótaábyrgð fasteignasala undir slíkum kringumstæðum sé að hinar ófullnægjandi upplýsingar megi rekja til gáleysis fasteignasalans. Ekki sé því um hlutlæga ábyrgð að ræða. Því sé ekki nægjanlegt að staðreyna að upplýsingar í söluyfirliti hafi verið ófullnægjandi í skilningi laganna, sem mótmælt sé í þessu tilfelli sem bæði röngu og ósönnuðu, heldur þurfi einnig að sanna að kenna megi gáleysi fasteignasalans um. Í gáleysismælikvarðanum undir þeim kringumstæðum felist mat á aðstæðum öllum og mat á því hvort eitthvað af fyrirliggjandi upplýsingum frá seljanda eða öðrum gefi fasteignasalanum ástæðu til að veita ítarlegri upplýsingar um eignina. Svo sé ekki í þessu máli. Skilyrði bótaábyrgðar stefnda sé því ekki uppfyllt. Gildi þá einu hvort miðað sé við lög nr. 99/2004 eða ólögfestar reglur. Ekkert rangt sé við það að lýsa byggingarefni fasteignarinnar með orðinu „steinn“, enda hafi legið fyrir að eignin var að hluta til úr hlöðnum steini.

Sérstaklega sé mótmælt þeirri málsástæðu að stefndi Á-kk-nf hafi ekki aflað upplýsinga úr opinberum skrám. Stefndi Á-kk-nf hafi þvert á móti gert nákvæmlega það sem til megi ætlast af honum.

Stefnendur byggi einnig bótakröfu sína gagnvart stefnda Á-kk-þgf á 26. eða 27. gr. laga nr. 40/2002. Því sé mótmælt að bótakrafa á hendur fasteignasala verði byggð á þeim greinum, enda gildi þær eingöngu um réttarsamband kaupanda eignar og seljanda eins og skýrlega verði ráðið af frumvarpsumfjöllun. Auk þess teljist það ósannað að um sé að ræða upplýsingar sem áhrif höfðu á gerð kaupsamningsins, sbr. skilyrði 2. mgr. 27. gr. Þá verði kröfu um afslátt á grundvelli 41. gr. laga nr. 40/2002 ekki beint að stefndu en skilja megi greinargerð stefnenda þannig.

Stefndu Ástþór, Sentor ehf. og Vörður tryggingar hf. vísa til áðurgreindra lagaraka er varðar sýknukröfu sem og ákvæða laga nr. 99/2004. Krafa um málskostnað styðja stefndu við 130. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991 en jafnframt er krafist álags á málskostnað er nemur virðisaukaskatti.

VI

Í málinu gera stefnendur kröfu um skaðabætur eða afslátt in solidum úr hendi allra stefndu vegna galla sem þau telja hafa verið á einbýlishúsinu að Hraunholtsvegi 4 í Garðabæ sem þau keyptu 28. júlí 2011. Krafa stefnenda byggist á matsgerð þar sem komist er að þeirri niðurstöðu að tjón stefnenda nemi 6% verðmætisrýrnun á fasteigninni vegna þess að rangt byggingarefni hafi verið tilgreint í söluyfirliti. Kröfu sína á hendur stefndu J-kk-þgf og S-kvk-þgf byggja stefnendur á 26. og 27. gr. fasteignakaupalaga nr. 40/2002 og gagnvart stefnda Á-kk-þgf og Sentor ehf. á ákvæðum 10., 11. og 12. gr. laga nr. 99/2004 um sölu fasteigna, fyrirtækja og skipa. Stefndi Á-kk-nf er fasteignasali og ábyrgðarmaður fasteignasölunnar sem rekin er af stefnda Sentor ehf. Ekki er deilt um aðild þessara stefndu að málinu. Fasteignasalan er með starfsábyrgðartryggingu hjá stefnda Verði trygginum hf. og er málið höfðað gegn þeim stefnda á grundvelli 1. mgr. 44. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga.

Fyrir liggur í málinu að útveggir eldri hluta hússins, um 115 fm, sem byggður var 1960, er úr holsteini og gólf þess hluta hússins úr vikurplötum sem settar voru á fyllingu og 6 sm ílögn ofan á vikurplöturnar. Viðbygging, um 73 fm, sem reist var 1987, er steinsteypt svo og bílskúr, um 49 fm, sem reistur var 1989.

Í söluyfirliti, sem fasteignasalan útbjó, er skráð í þar til gerðan reit að byggingarefni hússins sé steinn. Í útprentun úr Fasteignaskrá Íslands segir hins vegar að byggingarefni hússins sé „St+hlaðið, Steypt“. Stefnendur sögðu í skýrslu sinni fyrir dómi að þetta vottorð fasteignaskrár hefði ekki legið fyrir við tilboðs- eða kaupsamningsgerðina, þau hafi aðeins kynnt sér söluyfirlit. Af hálfu allra stefndu er því haldið fram að slíkt vottorð hafi verið meðal gagna málsins og því til sönnunar hafa stendu Á-kk-nf, Sentor ehf. og Vörður tryggingar hf. lagt fram útprentanir úr fasteignarskrá um þetta efni sem eru dagsettar 31. janúar 2011 og 21. júlí 2011. Þ-kvk-nf B-kvk-nf var sölufulltrúi hjá stefnda Sentor ehf. og annaðist samskipti við stefndu J-kk-þf og S-kvk-þf í upphafi. Hún skoðaði eignina og útbjó söluyfirlit. Hún sagði í skýrslu sinni fyrir dómi að framangreind gögn frá Fasteignaskrá Íslands hefðu legið fyrir við tilboðsgerð en ekki rædd sérstaklega. Hún hafi talið fullnægjandi að fram kæmi í söluyfirliti að byggingarefni hússins væri steinn og taldi ekki nauðsynlegt að vekja athygli stefnenda á að húsið væri einnig hlaðið að hluta. Stefndi J-kk-nf sagðist hafa sagt Þ-kvk-þgf frá því að húsið væri hlaðið að hluta, þó þannig að hann hafi staðið í þeirri trú að eldri hluti þess væri hlaðinn úr steyptum steini. Stefnendur J-kk-nf og S-kvk-nf bjuggu í 14 ár í húsinu. Þ-kk-nf S-kk-nf, löggiltur fasteignasali, sá um kaupsamningsgerð. Hann sagði að í öllum tilvikum þegar sala færi fram væri framangreindra vottorða aflað hjá Fasteignaskrá Íslands um byggingarefni húsa og útbúin gagnamappa sem væri afhent kaupendum og seljendum. Allur gangur væri á því hvort farið væri yfir gögn í möppunni á kaupsamningsfundi. Hann færi ekki í gegnum fylgiskjöl lið fyrir lið nema fram kæmu spurningar um eitthvað sérstakt. Ef engar slíkar spurningar kæmu fram á fundinum væri mappa með fylgigögnum einungis afhent kaupanda og seljanda. Þ-kk-nf sagði að á þessum fundi hafi engin umræða farið fram um byggingarefni hússins.

Samkvæmt 26. gr. fasteignakaupalaga nr. 40/2002 telst eign gölluð ef kaupandi hefur ekki fengið þær upplýsingar um hana sem seljandi vissi eða mátti vita um að kaupandi hafði réttmæta ástæðu til að ætla að hann fengi. Samkvæmt 27. gr. laganna telst eign gölluð ef hún er ekki í samræmi við upplýsingar seljanda eða þeirra sem koma fram fyrir hans hönd. Hið sama á við ef fasteign er ekki í samræmi við upplýsingar sem veittar eru í auglýsingum, söluyfirliti eða öðrum sölu- eða kynningargögnum um hana.

Í athugasemdum sem fylgdu frumvarpi því sem varð að lögum nr. 40/2002 segir m.a. um 27. gr.: „Vanræksla á upplýsingaskyldu og rangar upplýsingar af hálfu seljanda, sem löglíkur eru á að þekki fasteign til hlítar, er almennt saknæm háttsemi og á því eðlilega að hafa lögfylgjur. Þó ber að undirstrika að ekki er áskilnaður um saknæma háttsemi seljenda. Þess vegna getur komið til þess að rangar upplýsingar teljist hafa verið veittar, þótt seljandi hafi gert það í grandleysi sínu. Með röngum upplýsingum er ekki aðeins átt við upplýsingar sem eru beinlínis rangar, heldur og misvísandi upplýsingar og upplýsingar sem eru aðeins að hálfu sannleikur, svo og upplýsingar sem fallnar eru til þess að valda misskilningi. Það er á ábyrgð seljanda að tjá sig skýrt í þessum efnum.“

Af framansögðu er ljóst að af hálfu stefndu J-kk-ef, S-kvk-ef og starfsmanna fasteignasölunnar var athygli stefnenda ekki sérstaklega vakin á því að húsið var að hluta hlaðið úr holsteini þrátt fyrir vitneskju þessara stefndu þar um. Vitneskja stefnenda um það hefði skipt þau miklu máli við kaupin, bæði við ákvörðun kaupverðs og ekki síður hvort af kaupunum yrði. Á því er byggt af hálfu stefndu að fram komi í 18. gr. kauptilboðs og 17. gr. kaupsamnings að kaupandi hafi kynnt sér þar til greind gögn, þ. á m. vottorð úr fasteignaskrá. Ekki er hald í þessari málsástæðu stefndu þar sem komið er fram í málinu að þessi undirgögn, sem voru ekki samhljóma söluyfirliti, voru ekki kynnt sérstaklega fyrir stefnendum. Sú frumkvæðisskylda hvíldi á starfsmönnum fasteignasölunnar og stefndu J-kk-þgf og S-kvk-þf að upplýsa stefnendur um að húsið væri að hluta hlaðið því að þau máttu gera sér grein fyrir því að þær upplýsingar kynnu að skipta stefnendur máli.

Ekki verður heldur fallist á með stefndu að tilgreiningin „steinn“ í þar til gerðum reit í söluyfirliti séu fullnægjandi upplýsingar um byggingarefni hússins með þeim rökum að hleðslusteinn sé steinn. Er það álit dómsins að það sé almennur málskilningur að þegar talað er um steinhús sé átt við steinsteypt hús eða hús sem er hlaðið úr náttúrusteini. Misvísandi upplýsingar í söluyfirliti að þessu leyti verða metnar stefndu J-kk-þgf, S-kvk-þgf, Á-kk-þgf og Sentor ehf. til sakar. Sú krafa verður ekki gerð til stefnenda eins og öllum aðstæðum var háttað að þau leituðu sér frekari upplýsinga en fram komu í söluyfirliti um byggingarefni hússins.

Stefnandi Þ-kk-nf er húsasmíðameistari og er á því byggt af hálfu stefndu að hann hafi mátt gera sér grein fyrir byggingarefni hússins. Við vettvangsgögnu mátti sjá að allt húsið er múrað að utan og engin skil á því verki milli eldri og yngri álmu. Sérfróður aðili gat því með engu móti séð við venjulega skoðun hvers kyns var.

Samkvæmt öllu framansögðu hafa stefnendur orðið fyrir tjóni af völdum stefndu J-kk-ef, S-kvk-ef og fasteignasölunnar. Með matsgerð, sem ekki hefur verið hnekkt, telst tjón þeirra fullsannað. Sú málsvörn stefndu að húsið hafi verið selt undir markaðsverði er ósönnuð. Það er því niðurstaða dómsins að stefnendur eigi rétt á skaðabótum samkvæmt 2. mgr. 43. gr. fasteignakaupalaga úr hendi stefndu J-kk-ef og S-kvk-ef. Mátti þeim vera ljóst að réttar upplýsingar um byggingarefni hússins hefðu haft áhrif á gerð og efni kaupsamnings.

Varðandi ábyrgð fasteignasölunnar er fram komið að skilmerkilegt söluyfirlit var ekki samið er varðaði bygginarefni hússins en í 10. gr. laga nr. 99/2004 um sölu fasteigna, fyrirtækja og skipa segir að fasteignasali skuli semja rækilegt yfirlit um þau atriði sem skipt geta máli við sölu eignarinnar. Þá segir í 11. gr. að í söluyfirliti skuli koma fram öll grundvallaratriði um eiginleika og ástand eignar, þ. á m. um byggingarlag og byggingarefni. Í 2. mgr. 12. gr. segir að fasteignasali beri ábyrgð á því að upplýsingar í söluyfirliti reynist rangar eða ófullnægjandi, enda sé um að kenna gáleysi hans, sbr. og 7. gr. reglugerðar nr. 939/2004 um samninga um þjónustu fasteignasala og söluyfirlit. Tjón stefnenda verður því einnig rakið til gáleysis starfsmanna fasteignasölunnar samkvæmt tilvitnuðum lagaákvæðum og samkvæmt 27. gr. laganna bera stefndu Á-kk-nf og Sentor ehf. ábyrgð á því tjóni. Fasteignasalan var með starfsábyrgðartryggingu hjá stefnda Verði tryggingum hf. og verður því krafa stefnenda á hendur tryggingarfélaginu tekin til greina.

Niðurstaða málsins er því sú að fallist verður á kröfu stefnenda samkvæmt matsgerð um að þau hafi orðið fyrir tóni er nemi 6% verðmætarýrnun á fasteigninni eða 2.400.000 krónum. Krafa stefnenda verður því að öllu leyti tekin til greina eins og í dómsorði greinir. Eftir þessari niðurstöðu verða stefndu dæmd in solidum til að greiða stefnendum 2.100.000 krónur í málskostnað.

G-kk-nf A-kk-nf héraðsdómari dæmir mál þetta ásamt meðdómsmönnunum H-kk-þgf S-kk-þgf, húsasmíðameistara og byggingartæknifræðingi, og S-kk-þgf P-kk-þgf byggingarverkfræðingi.

Dómsorð

Stefndu, J-kk-nf E-kk-nf, S-kvk-nf I-kvk-nf, Á-kk-nf R-kk-nf G-kk-nf, Sentor ehf. og Vörður tryggingar hf., greiði stefnendum, Þ-kk-þgf H-kk-þgf og Ö-kvk-þgf Ó-kvk-þgf H-kvk-þgf, in solidum 2.400.000 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 23. maí 2013 til greiðsludags og 2.100.000 krónur í málskostnað.

G-kk-nf A-kk-nf

H-kk-nf S-kk-nf

S-kk-nf P-kk-nf