S-532/2014

Mál þetta, sem dómtekið var 6. nóvember 2014, er höfðað með ákæru ríkissaksóknara, útgefinni 6. október 2014, á hendur Ó-kk-þgf M-kk-þgf A-kk-þgf, kt. 000000-0000, Vallarási 1, Reykjavík, fyrir eftirtalin fíkniefnalagabrot, framin á árinu 2012:

1. Stórfellt fíkniefnalagabrot, með því að hafa mánudaginn 25. júní 2012 staðið að innflutningi á 555 stk. MDMA töflum og 64,73 g af kókaíni, sem unnt er að framleiða um 232 g af efni úr miðað við 22% styrkleika, ætluðum til söludreifingar hér á landi í ágóðaskyni. Fíkniefnin, flutti ákærði til Íslands sem farþegi með flugi X9106 frá Kaupmannahöfn, bæði innan klæða sem og falin í líkama sínum, en hann var handtekinn við komu til Keflavíkurflugvallar.

Telst þetta varða við 173. gr. a almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 1. gr. laga nr. 64/1974, sbr. 1. gr. laga nr. 32/2001.

2. Fíkniefnalagabrot, með því að hafa á þáverandi heimili sínu að að Klausturstíg 1, Reykjavík, haft í vörslum sínum 0,66 g af maríhúana sem lögregla lagði hald á við húsleit.

Telst þetta varða við Telst þetta varða við 2. gr., sbr. 5. gr. og 6. gr. laga um ávana- og fíkniefni, nr. 65, 1974, með síðari breytingum og 2. gr. sbr. 14. gr. reglugerðar um ávana- og fíkniefni og önnur eftirlitsskyld efni nr. 233, 2001, með síðari breytingum.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Jafnframt er þess krafist að gerð verði upptæk ofangreind fíkniefni sem hald var lagt á, samkvæmt 6. mgr. 5. gr. laga um ávana- og fíkniefni nr. 65/1974 og 2. mgr. 14. gr. reglugerðar nr. 233/2001, sbr. reglugerð nr. 848/2002.

Ákærði hefur fyrir dómi skýlaust játað brot sín og var því farið með málið samkvæmt 164. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og það tekið til dóms án frekari sönnunarfærslu eftir að sækjandi og verjandi höfðu tjáð sig stuttlega um lagaatriði og ákvörðun viðurlaga.

Ákærði krafðist vægustu refsingar og að sú refsing yrði skilorðsbundin að öllu leyti, auk þess sem sakarkostnaður yrði greiddur úr ríkissjóði. Fram kom í máli ákærða hann hafi verið burðardýr og hafi verið að endurgjalda skuld við þann sem skipulagði innflutninginn og hafi átt fíkniefnin. Ákærði benti á að hann hafi verið ungur að árum þegar atburðir gerðust og væri enn. Þá hafi hann játað brot sín skýlaust bæði fyrir lögreglu og fyrir dómi og hafi ekki eftir þetta gerst sekur um brot sem gætu skipt máli við ákvörðun refsingar auk þess sem hann hafi nú snúið við blaði sínu og væri kominn í nám. Áherslu lagði ákærði á, að mál þetta hafi dregist úr hófi án þess að við ákærða væri að sakast í þeim efnum. Ekki lægi annað fyrir en að matsgerð málsins hafi legið fyrir í ágúst 2012, en ákæra hafi ekki verið gefin út fyrr en í október 2014. Slíkur dráttur á máli væri brot gegn á meginreglunni um málshraða skv. ákvæðum 171. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 1. mgr. 70. gr. stjórnarskrárinnar og ákvæðum 1. mgr. 6. gr. mannréttindasáttmála Evrópu.

Sannað er með játningu ákærða og öðrum gögnum málsins að ákærði er sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök og eru brot hans réttilega heimfærð til refsiákvæða í ákæru.

Ákærði er fæddur í febrúar árið 1992. Samkvæmt sakavottorði ákærða hefur honum fimm sinnum áður verið gerð refsing. Þau brot sem hér skipta máli eru; sátt frá 25. október 2013, um greiðslu sektar fyrir ölvunarakstur og sátt frá 21. janúar 2014, um greiðslu sektar fyrir brot gegn lögum um ávana- og fíkniefni. Þá var ákærði dæmdur þann 16. febrúar 2012, í Héraðsdómi Reykjavíkur í 15 mánaða fangelsi, skilorðsbundið til 3 ára, fyrir brot gegn ákvæðum hegningarlaga, 157. gr., 244. gr., 245. gr. 252. gr., 254. gr. og 1. mgr. 259. gr. Ákærði hefur með brotum sínum nú, rofið skilorð þess dóms og verður sá dómur því dæmdur upp og málin dæmd í einu lagi.

Ákærði hefur játað brot sín skýlaust bæði fyrir lögreglu og fyrir dómi og ber að virða honum það til hagsbóta. Þá verður horft til þess að ákærði var rétt orðinn 20 ára gamall þegar brotin áttu sér stað. Ákærði bar að hafa verið notaður sem burðardýr við innflutning efna sem um getur í 1. tl. ákæru og hefur ekki annað komið fram í málinu. Þá bar ákærði að hafa breytt háttum sínum eftir þetta og lagði hann fram staðfestingu á því að hann sé nú í iðnnámi. Á móti kemur að um mikið magn fíkniefna var að ræða með miklum styrkleika sem heimfært var til 173. gr. a. almennra hegningarlaga.

Refsing ákærða verður tiltekin samkvæmt reglum 60. gr., sbr. 77. og 78. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, og þykir hæfilega ákveðin fangelsi í 3 ár.

Brot ákærða eiga sér stað í júní 2012. Verður við það að miða að rannsókn málsins hafi í raun lokið í ágúst 2012 og því liðu 2 ár og 2 mánuðir þar til ákæra var gefin út. Ákærða verður ekki kennt um þennan drátt. Eins og hér stendur á, og með vísan til framangreinds, þykir mega fresta fullnustu refsingar ákærða á 2 árum og 9 mánuðum, og skal hún falla niður að liðnum þremur árum frá uppkvaðningu dóms þessa, haldi ákærða almennt skilorð eins og í dómsorði greinir.

Með vísan til 6. mgr. 5. gr. laga nr. 65/1974 er fallist á kröfu ákæruvalds um upptöku fíkniefna eins og í dómsorði greinir.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan sakarkostnað málsins sem er samkvæmt yfirliti sækjanda 619.020 krónur og ákvörðun dómsins um þóknun skipaðs verjanda hans, B-kk-ef H-kk-ef hrl., sem ákveðin er 293.670 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti, auk aksturskostnaðar, eins og nánar greinir í dómsorði.

D ó m s o r ð:

Ákærði, Ó-kk-nf M-kk-nf A-kk-nf, sæti fangelsi í 3 ár, en fresta skal fullnustu á 2 árum og 9 mánuðum, og skal hún falla niður að liðnum þremur árum frá uppkvaðningu dóms þessa, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði sæti upptöku á 555 stk. af MDMA töflum, 64,73 g af kókaíni og 0,66 g af maríhúana.

Ákærði greiði allan sakarkostnað málsins, 926.690 krónur, þar af þóknun skipaðs verjanda síns, B-kk-ef H-kk-ef hæstaréttarlögmanns, sem þykir hæfilega ákveðin 293.670 krónur, auk aksturskostnaðar, 14.000 krónur.

B-kk-nf H-kk-nf