S-739/2017

Mál þetta, sem dómtekið var 17. janúar 2018, var höfðað með ákæru héraðssaksóknara, dags. 18. desember 2017 á hendur:

„A-kvk-þf M-kvk-þf H-kvk-þf, kennitala 000000-0000,

[...],

fyrir brot gegn valdstjórninni, með því að hafa að kvöldi [...] 2017, utandyra við [...] í Reykjavík, slegið lögreglumanninn A, þar sem hann var við skyldustörf, krepptum hnefa hægra megin í andlit með þeim afleiðingum að hann hlaut af væg eymsli yfir hægra kinnbeini.

Telst þetta varða við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærða verði dæmd til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Farið var með mál þetta samkvæmt 164. gr. laga um meðferð sakamála og var það tekið til dóms án frekari sönnunarfærslu er sækjanda og verjanda ákærðu hafði verið gefinn kostur á að tjá sig um lagaatriði og ákvörðun viðurlaga.

Ákærða hefur skýlaust játað brot sitt. Sannað er með játningu ákærðu og öðrum gögnum málsins að ákærða er sek um þá háttsemi sem henni er gefin að sök og er brot hennar rétt heimfært til refsiákvæða í ákæru.

Ákærða, sem er fædd árið [...], hefur ekki áður sætt refsingu fyrir ofbeldisbrot. Við ákvörðun refsingar er til þess litið, svo og til skýlausrar játningar hennar. Ákærða kvaðst iðrast mikið en vísar til þess að hún muni ekki eftir atvikum þessum.

Atvik það sem hér um ræðir átti sér stað í [...] 2017. Samkvæmt því sem fram kemur í rannsóknargögnum málsins lét ákærða ófriðlega þegar lögregla kom á vettvang. Ástandi hennar er lýst sem annarlegu, framburður hennar var ruglingslegur, ölvun var áberandi og sjáöldur samandregin. Haft er eftir henni í lögregluskýrslu að hún hafi verið mjög drukkin og á sterkum lyfjum sem hún megi ekki drekka ofan í.

Ákærða á við geðræn vandamál að stríða. Því til staðfestingar lagði ákærða fram læknisvottorð sem gefið var út í [...] 2017 í tengslum við annað mál. Þar kemur fram að eftir að ákærða varð þunguð hafi hún tekið sig á og sinnt meðferð og verið í góðri samvinnu við lækni. Í dag sinnir hún ungbarni og kveður hún líf sitt hafa breyst til batnaðar.

Samkvæmt 17. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 er það meginregla að ölvun eða annarlegt ástand vegna inntöku lyfja leysi menn ekki undan refsiábyrgð. Þrátt fyrir þá staðreynd að ákærða eigi við geðræn vandamál að stríða eru ekki skilyrði til þess að beita 75. gr. almennra hegningarlaga vegna þess atviks sem hér er til umfjöllunar. Hins vegar er við ákvörðun refsingar litið til þess sem að framan er rakið og jafnframt, með vísan til 2., 6. og 8. tl. 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga, þykir hæfileg refsing ákærðu vera 45 daga fangelsi. Skilyrði eru til þess að fresta fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærða almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærða greiði málsvarnarþóknun skipaðs verjanda síns, K-kvk-ef G-kvk-ef lögmanns, 147.560 krónur og 32.120 krónur í annan sakarkostnað.

S-kvk-nf H-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð :

Ákærða, A-kvk-nf M-kvk-nf H-kvk-nf, sæti fangelsi í 45 daga en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærða almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærða greiði málsvarnarþóknun skipaðs verjanda síns, K-kvk-ef G-kvk-ef lögmanns, 147.560 krónur, og 32.120 krónur í annan sakarkostnað.

S-kvk-nf H-kvk-nf (sign.)

--------------------- --------------------- ----------------------

Rétt endurrit staðfestir:

Héraðsdómi Reykjavíkur 25. janúar 2018