E-1176/2017

Litið verður svo á að mál þetta hafi verið höfðað 6. apríl 2017. Málið var dómtekið 19. september sl. að lokinni aðalmeðferð.

Stefnandi er H-kk-nf S-kk-nf, [...] og stefndi er Vátryggingafélag Íslands hf.,[...].

I.

Stefnandi krefst þess að viðurkennd verði með dómi bótaskylda stefnda, Vátryggingafélags Íslands hf., úr ábyrgðartryggingu bifhjóls nr. ZZ-L57, vegna tjóns sem stefnandi varð fyrir í umferðarslysi 2. maí 2014. Þá krefst stefnandi málskostnaðar úr hendi stefnda auk virðisaukaskatts, eins og mál þetta væri ekki gjafsóknarmál.

Stefndi gerir þá kröfu aðallega að verða sýknaður af öllum kröfum stefnanda en til vara að sök verði skipt. Í báðum tilvikum gerir stefndi kröfu um málskostnað úr hendi stefnanda að mati dómsins.

II.

Þann 2. maí 2014 var stefnandi að leik á hjólabretti en þann leik hefur hann stundað frá barnsaldri. Í stefnu málsins segir að slysið hafi orðið 12. maí en það er bersýnilega rangt miðað við gögn málsins og var enda leiðrétt með bókun lögmanns stefnanda í þinghaldi 13. júní sl. sbr. breytta kröfugerð.

Stefnandi var umrætt skipti staddur á bílaplani við Litluhlíð 6 á Akureyri til að hitta félaga sinn A-kk-þf H-kk-þf J-kk-þf, sem var þar að gera við bifhjól (vespu) í hans eigu. A-kk-nf H-kk-nf tók smáreynsluhring á planinu og kom svo akandi að stefnanda og stöðvaði bifhjólið. Stefnandi kveðst hafa gripið aftan í hjólið og án þess að orðaskipti hafi átt sér stað á milli aðila, hafi A-kk-nf H-kk-nf ekið áfram í fyrstu rólega einn hring á planinu og síðar, án þess að stefnandi hafi getað gert sér grein fyrir því, hafi ökumaðurinn ekið út á götu og aukið ferðina til muna þar til stefnandi kveðst hafa misst takið og dottið af brettinu. Í fallinu kveðst hann hafa stigið í hægri fótlegg. Stefnandi hafi strax fundið eymsli á hægra hné og leitað samdægurs til slysadeildar Sjúkrahússins á Akureyri. Stefnandi fékk beiðni til sjúkraþjálfara en vegna áframhaldandi óþæginda fór hann í segulómskoðun í mars 2015. Þá kom í ljós rof á fremra krossbandi og einnig skemmdir í afturhluta innri liðþófa.

Stefnandi tilkynnti slysið til stefnda þann 7. apríl 2015, þar sem slysinu var lýst þannig að stefnandi hafi verið dreginn á eftir vespu á hjólabretti. Hann hafi dottið á mikilli ferð, stigið í löppina í fallinu sem hafi bognað í öfuga átt. Með bréfi 16. júní 2015 hafnaði stefndi bótaskyldu á þeim grundvelli að stefnandi hefði sýnt af sér stórkostlegt gáleysi og því væri ekki til staðar bótaskylda úr ábyrgðartryggingu ökutækisins.

Þann 17. apríl 2015 lenti stefnandi í öðru slysi þegar hann ók snjósleða fram af hengju og fékk snúningsáverka á hægra hnéð og hnéð yfirréttist. Fékk hann verki og bólgu í hnéð. Stefnandi leitaði á Heilsugæsluna á Ólafsfirði og síðar til Sjúkrahússins á Akureyri. Stefndi hefur viðurkennt bótaskyldu vegna þessa atviks. Aðilar stóðu sameiginlega að mati, en eftir matsfund var ljóst að ekki væri mögulegt að meta líkamstjón stefnanda án þess að lagt yrði mat á það líkamstjón sem stefnandi varð fyrir í slysinu 2. maí 2014. Niðurstaða matsmanna var á þann veg að tjón stefnanda væri að jöfnu, þannig var varanleg örorka í slysinu 2014 metin 4% og sama vegna slyssins 2015. Varanlegur miski var metinn 4 stig vegna slyssins 2014 og sama vegna slyssins 2015. Stefndi neitaði að taka þátt í kostnaði við matsgerð vegna slyssins í maí 2014.

Þann 3. janúar 2017 fór stefnandi þess á leit við stefnda að afstaða vegna slyssins í maí 2014 yrði endurskoðuð en félagið hafnaði því. Í framhaldinu höfðaði stefnandi mál þetta.

III.

Stefnandi byggir kröfu sína á XIII. kafla umferðarlaga nr. 50/1987. Samkvæmt 1. mgr. 88. gr. þeirra laga skuli sá sem ábyrgð ber á skráningarskyldu á vélknúnu ökutæki bæta það tjón sem hlýst af notkun þess. Vátryggingafélag sé greiðsluskylt gagnvart tjónþola vegna bótakröfu, sbr. 1. mgr. 95. gr. laganna. Ökutækið sem olli slysinu sé tryggt hjá stefnda sem er tryggingafélag. Af þessum sökum sé stefndi bótaskyldur gagnvart stefnanda vegna þess tjóns sem rekja megi til slyssins 2. maí 2014.

Stefnandi telur sig hafa orðið fyrir tjóni vegna slyssins og vísar þar um til matsgerðar sem liggur í málinu, og hafi hann því lögvarða hagsmuni af því að höfða mál þetta til viðurkenningar á bótaskyldu stefnda vegna slyssins.

Stefnandi hafnar því að slysið verði rakið til stórkostlegs gáleysis af hans hálfu. Vísar hann til þess að sá leikur að standa á hjólabretti og vera dreginn áfram af vespu geti ekki sjálfkrafa talist háskalegur leikur. Eðli máls samkvæmt ráðist hættueiginleikar leiksins af því hvernig ökutækinu sé stjórnað, hvort því sé ekið hratt, óvarlega, eða hægt og gætilega. Meta þurfi aðstæður hverju sinni svo og huglæga afstöðu tjónþola og reynslu hans af þeirri háttsemi sem til umfjöllunar er.

Leikur þessi hafi komið stefnanda fyrir sjónir sem hættulaus og hann hafi tekið þátt í honum í góðri trú um og á þeirri forsendu að stjórnandi vespunnar æki gætilega. Stefnandi hafi mikla reynslu af hjólabrettaiðkan.

Stjórnandi vespunnar hafi hins vegar ráðið för, eðli máls samkvæmt, og ekið óvarlega og of hratt án þess að stefnandi gæti spornað við því. Það hafi verið á valdi ökumannsins að hægja á akstri og stöðva hann eftir atvikum. Af þessum sökum sé slysið fyrst og fremst að rekja til þess að ökumaður vespunnar hafi ekki sýnt nægilega varkárni við stjórnun hennar miðað við aðstæður.

Stefnandi vísar til þess að þeir sem renni sér á hjólabretti geti dottið og hlotið meiðsl óháð því hvort þeir séu dregnir áfram af ökutæki eður ei. Það sé eðli hjólabrettis að vera á ferð og að sá sem stendur á því geti vitaskuld misst jafnvægi, dottið og meiðst. Um óhapp hafi verið að ræða sem hefði allt eins getað komið fyrir við hefðbundna notkun hjólabrettis.

Stefnandi vísar til þess að stefndi beri sönnunarbyrði fyrir því að slysið verði rakið til stórkostlegs gáleysis af hans hálfu. Hann telur stefnda ekki hafa fullnægt þeirri sönnunarbyrði.

Að öllu virtu telur stefnandi að hann eigi rétt á fullum bótum vegna þess tjóns sem hlaust af slysinu 2. maí 2014.

Um lagarök er vísað til umferðarlaga, einkum XIII. kafla. Þá er krafan einnig byggð á ákvæðum skaðabótalaga nr. 50/1993. Um heimild til að höfða viðurkenningarmál vísar stefnandi til 2. mgr. 25. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991. Kröfu um málskostnað byggir stefnandi á lögum nr. 91/1991, um meðferð einkamála, einkum XXI. kafla þeirra og lögum nr. 50/1988, um virðisaukaskatt.

IV.

Stefndi byggði sýknukröfu sína í fyrsta lagi á því að það væri ósannað að það tjón sem stefnt er vegna hafi orðið vegna atviks sem falli undir ábyrgðartryggingu bifhjólsins ZZ-L57, einkum á þeim grundvelli að rangar upplýsingar rötuðu inn í stefnu málsins um slysdag. Bókað var eftir lögmanni stefnda við aðalmeðferð málsins að þessi málsástæða væri ekki lengur höfð uppi í ljósi þess að lögmaður stefnanda hefði leiðrétt með bókun hvenær slysið varð.

Stefndi byggir sýknukröfu sína á því, að sé litið svo á að stefnandi eigi rétt til skaðabóta úr ábyrgðartryggingu bifhjólsins ZZ-L57 á grundvelli 1. mgr. 88. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, þá hafi hann fyrirgert þeim bótarétti vegna stórfellds gáleysis samkvæmt 2. mgr. 88. gr. laganna.

Að mati stefnda hafi stefnandi augljóslega sýnt af sér stórfellt gáleysi í umrætt sinn með því að ákveða að grípa aftan í bifhjólið og láta það draga sig á hjólabretti. Engu breyti í því sambandi hvort sá dráttur hafi farið fram á bílaplani eða á götu.

Stefndi bendir á að stefnandi viðhafði með þessu háttsemi sem sé bönnuð með lögum, sbr. 6. gr. umferðarlaga. Sé þar skýrt mælt fyrir um í 1. mgr. að ekki sé heimilt að vera utan í ökutæki á ferð. Þá sé mælt fyrir um í 2. mgr. 6. gr. að sá sem er á skíðum, hjólaskíðum, skautum eða svipuðum tækjum megi ekki hanga í ökutæki á ferð.

Stefndi telur augljóst að hjólabretti falli undir að vera svipað tæki í þessum skilningi og falli þar með undir nefnda lagagrein. Áréttað sé að bifhjól, hvort sem er létt eða ekki, falli undir það að vera ökutæki, sbr. skilgreiningar í 2. gr. umferðarlaga. Háttsemi stefnanda hafi því verið augljóst brot gegn nefndri lagagrein og þeirri hátternisreglu sem þar sé mælt fyrir um. Að mati stefnda þá dugi það í sjálfu sér eitt og sér, að löggjafinn hafi talið ástæðu til að banna það sem stefnandi gerði, til að sýna fram á stórfellt gáleysi stefnanda.

Stefndi bendir einnig á að með háttsemi sinni hafi stefnandi að auki brotið gegn hátternisreglu 4. gr. umferðarlaganna sem mælir fyrir um að vegfarandi skuli sýna tillitsemi og varúð svo það leiði ekki til hættu eða valdi óþarfa truflun á umferð. Verði að líta svo á að háttsemi stefnanda, að hanga aftan í bifhjóli vátryggingartaka, hafi sett hann sjálfan í hættu og að auki verið til þess fallin að skapa hættu fyrir aðra vegfarendur.

Stefndi hafnar því alfarið, sem sé látið liggja að í stefnu, að ástæða þess að stefnandi hafi látið bifhjólið draga sig, hafi á einhvern hátt verið ökumanni þess að kenna og það eigi að leiða til að líta beri háttsemi stefnanda mildari augum en ella, þ.e. að það hafi einhver áhrif á sakarmatið.

Stefndi telur þannig augljóst að það hafi verið stefnandi sjálfur sem ákvað að haga sér eins og hann gerði og tekið um það ákvörðun. Á þeirri hegðun sinni beri hann sjálfur alla ábyrgð enda hafi hann sjálfviljugur komið sér í þær aðstæður að láta bifhjólið draga sig. Megi ljóst vera að áverkinn sem stefnandi hlaut við að detta af brettinu var eingöngu til kominn af þessari hegðun hans. Stórfelld gálaus hegðun stefnanda hafi þannig verið aðalorsök, og í raun eina orsök slyssins.

Stefndi kveðst sakna þess að í stefnu sé enga umfjöllun að finna um ökumann bifhjólsins. Stefndi tekur þó fram að engu breyti um stórfellt gáleysi stefnanda þó að ökumaðurinn hefði á einhvern hátt hlutast til um að stefnandi lét draga sig á brettinu. Stefnandi hafi sjálfur borið ábyrgð á því sem hann gerði.

Því er alfarið mótmælt sem segir í stefnu að sá leikur, að vera á hjólabretti og láta draga sig af bifhjóli, sé ekki sjálfkrafa hættulegur. Þá er því einnig alfarið mótmælt sem þar segir að eðli málsins samkvæmt ráðist hættueiginleikar leiksins af því hvernig ökutækinu er stjórnað og huglægri afstöðu tjónþola og reynslu af háttseminni.

Fyrir það fyrsta þá hafnar stefndi því alfarið að hér hafi verið um leik að ræða í almennum skilningi þess orðs. Í annan stað þá skipti það, hvort stefnandi hafi talið þessa háttsemi hættulausa og góð trú hans um aksturslag stjórnanda bifhjólsins, engu máli við gáleysismatið. Hér sé ekki verið að fjalla um það hvort það eitt og sér, að renna sér á hjólabretti, sé hættuleg háttsemi. Heldur snúist málið um það hvort það sé stórfellt gáleysi, að láta vélknúið ökutæki, bifhjól, draga sig á hjólabretti.

Þá er því alfarið mótmælt, sem skilja megi af stefnu, að reynsla stefnanda við að renna sér á hjólabretti breyti einhverju um gáleysismatið og dragi úr því hversu gálaus háttsemin var. Þvert á móti hljóti reynslan einmitt að leiða til þess að stefnandi hafi mátt gera sér enn frekari grein fyrir hættunni sem fólst í því sem hann gerði.

Vegna þess sem segir í stefnu um að slys geti allt eins orðið við hefðbundna notkun hjólabrettis bendir stefndi á að í þessu máli er verið að gera kröfu um bætur úr lögbundinni ábyrgðartryggingu ökutækis sem hefði aldrei komið til álita ef stefnandi hefði verið að nota hjólabrettið á hefðbundinn hátt.

Stefndi bendir jafnframt á að í þessum orðum stefnanda felist í raun viðurkenning á því að stefnandi hafi ekki notað hjólabrettið eins og ætlast er til í umrætt sinn. Að mati stefnda auki það enn frekar á gáleysi hegðunar hans og sýni, svo ekki verði um villst, að ásetningur stefnanda hafi verið að nota hjólabrettið á allt annan en hefðbundinn hátt.

Því telur stefndi að ekki verði hjá því komist að fella bætur til stefnanda niður að fullu samkvæmt 2. mgr. 88. gr. umferðarlaga.

Verði ekki fallist á sýknukröfuna gerir stefndi varakröfu um skiptingu sakar, sbr. 2. mgr. 88. gr. umferðarlaga. Bótaréttur stefnda verði þá eingöngu viðurkenndur í takt við þá skiptingu.

Krafan um sakarskiptinu byggi á sömu sjónarmiðum og rökum og eigi við um aðalkröfuna og vísar stefndi til þeirrar umfjöllunar. Stefndi áréttar að hann telur gáleysi stefnanda slíkt að ekki komi annað til álita en stefnanda verði gert að bera meiri hluta tjóns síns sjálfur og eingöngu lítill hluti þess verði felldur á stefnda.

Stefndi byggir kröfur sínar einkum á umferðarlögum nr. 50/1987, almennum reglum skaðabótaréttar og vátryggingaréttar og lögum nr. 91/1991, um meðferð einkamála, og byggir málskostnaðarkrafan á 129. og 130. gr. þeirra laga.

V.

Stefndi gerði í greinargerð til dómsins þá varakröfu að stefnukröfur yrðu lækkaðar. Við upphaf aðalmeðferðar var gerð varakrafa um að sök yrði skipt. Stefnandi hreyfði engum mótmælum við þessari breytingu á kröfugerð, enda verður ekki betur séð en að hún hefði þrátt fyrir mótmæli verið heimiluð og þess getið í umfjöllun stefnda í greinargerð um varakröfu, að hún sé byggð á því að skipta beri sök.

Af gögnum málsins verður ekki annað ráðið en að stefnandi hafi ekki sinnt í tæka tíð áskorun stefnda í bréfi frá 16. júní 2015 þar sem bótaskyldu var hafnað, og rofið þann eins árs frest sem settur er í 2. mgr. 51. gr. laga um vátryggingarsamninga nr. 30/2004, sem stefndi vísaði með skýrum hætti til. Engin gögn hafa verið lögð fram um að úrskurðarnefnd í vátryggingamálum hafi fjallað um ágreining aðila og mál þetta var ekki þingfest fyrr en 6. apríl 2017, en stefna var gefin út 24. mars það ár. Ekki hafa verið lögð fram gögn um hvenær málið var höfðað þrátt fyrir ábendingar dómara um að slík gögn sé ekki að finna í málsgögnum. Allt að einu hefur stefndi ekki byggt á þeirri málsástæðu að bótaréttur hafi fallið niður vegna ákvæðisins og áskorunar stefnda og verður því krafan ekki talin niður fallin, enda og ekki loku fyrir það skotið að aðilar hafi verið í samskiptum vegna þessa atriðis þótt ekki sjáist þess merki í gögnum málsins.

Stefnandi gaf aðilaskýrslu fyrir dómi og ökumaður bifhjólsins vitnaskýrslu símleiðis.

Í framburði beggja kom fram að atburðarásin umrætt sinn hafi tekið mjög fljótt af. Stefnandi taldi að hugsanlega gætu hafa liðið 18-20 sekúndur frá því að hjólinu var ekið af stað með hann hangandi aftan í og þar til hann féll af hjólabrettinu. Engin samskipti hafi átt sér stað milli þeirra áður en ökumaður bifhjólsins ók af stað. Báðir staðhæfðu að þeir hefðu ekki stundað þessa iðju áður.

Ekki er gerður ágreiningur í málinu um að ökutækið ZZ-L57 sem er svokallað léttbifhjól, en sambærileg ökutæki eru oftast nefnd vespa, hafi á slysdegi verið ábyrgðartryggt hjá stefnda. Eini ágreiningurinn í málinu er hins vegar sá hvort stefnandi hafi sýnt af sér svo stórkostlegt gáleysi umrætt sinn að leiða eigi til lækkunar eða jafnvel brottfalls bóta að fullu sbr. 2. mgr. 88. gr. umferðarlaga nr. 50/1987.

Samkvæmt 1. mgr. 88. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 skal sá sem ábyrgð ber á skráningarskyldu vélknúnu ökutæki bæta það tjón sem hlýst af notkun þess enda þótt tjónið verði ekki rakið til bilunar eða galla á tækinu eða ógætni ökumanns. Er hér um að ræða skaðabótaábyrgð án sakar. Eftir 1. mgr. 90. gr. sömu laga er það eigandi eða umráðamaður ökutækis sem ábyrgðina ber á því og er fébótaskyldur samkvæmt 88. gr. laganna. Þá segir í 1. mgr. 91. gr. þeirra að greiðsla á bótakröfu vegna tjóns sem hlýst af notkun skráningarskylds vélknúins ökutækis skuli vera tryggð með ábyrgðartryggingu hjá vátryggingafélagi. Ágreiningslaust er að bifhjólið sem hér um ræðir var tryggt lögboðinni ábyrgðartryggingu hjá stefnda Vátryggingafélagi Íslands hf.

Í seinni tíð hefur sú þróun orðið í löggjöf að bótaskylda vegna tjóns er hlýst af notkun ökutækja við notkun þeirra eða stjórn hefur verið rýmkuð. Í því sambandi má vísa til orðalags í almennum athugasemdum með því frumvarpi sem varð að umferðarlögum nr. 50/1987. Í athugasemdum um 2. og 3. mgr. 88. gr. sagði að með þeim væri, þá væntanlega í samræmi við framangreinda fyrirætlan, dregið úr heimild til að lækka eða fella niður bætur vegna líkamstjóns eða missis framfæranda. Samkvæmt fyrri dómaframkvæmd, en einnig með hliðsjón af rýmkuðum rétti til bóta, verður að líta svo á að nokkuð mikið þurfi til að koma svo bótaréttur tjónþola verði, í þessum bótaflokki, skertur og að enn frekari kröfur verði gerðar svo til greina komi að fella bætur með öllu niður.

Ljóst er að þrátt fyrir að stefnandi hafi að mati dómsins sýnt af sér stórkostlegt gáleysi, sbr. eftirfarandi umfjöllun, verði að horfa til þess að slysið verður rakið til hættueiginleika ökutækisins og stjórnunar ökumanns á því. Vafalaust er að ökutækið var í notkun í umrætt sinn í skilningi 1. mgr. 88. gr. Því eru uppfyllt skilyrði til að beita hinni hlutlægu reglu ákvæðisins. Verður að hafna því að við mat á því hvort því ákvæði verði beitt fari fram mat á því hvor aðili, stefnandi eða ökumaður, hafi borið meiri sök eins og stefnandi hefur byggt á. Hins vegar hefur verið talið að við mat á því að hve miklu leyti sök tjónþola eigi að skerða bótarétt hans, verði horft til háttsemi tjónvalds og annarra aðstæðna. Ökumaður bifhjólsins virðist samkvæmt lýsingu beggja hafa ekið nokkuð greitt vitandi að stefnandi hékk aftan í hjólinu. Jafnframt tók hann ákvörðun um að aka út á umferðargötu, þ.e. út af bifreiðastæðinu þar sem förin hófst.

Eins og fyrr segir verður að líta svo á að stefnandi hafi sýnt af sér stórkostlegt gáleysi umrætt sinn og það sé mikið glæfraspil að hanga aftan í öðru ökutæki. Jafnvel þótt umrætt bifhjól hafi ekki verið mjög hraðskreitt þá gat það vafalaust komist á þann hraða, sbr. framburð ökumanns, að skapað gat stórhættu fyrir stefnanda. Telja verður að báðir aðilar, stefnandi og ökumaður, hafi mátt gera sér fulla grein fyrir þessu. Þá er fallist á með stefnda að athæfi stefnanda hafi falið í sér brot á 2. mgr. 6. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 og almennri varúðarreglu sem birtist í 1. mgr. 4. gr. laganna, en á það er horft við mat eins og það sem hér fer fram, hvort lagaákvæði hafi verið brotin, eða hátternisreglur, þótt slík brot ein og sér þurfi ekki að leiða til þess að stórkostlegt gáleysi hafi verið sýnt.

Stefnandi kom sér upphaflega sjálfur í þá aðstöðu sem leiddi til slyssins en það var þó ákvörðun ökumanns bifhjólsins að keyra af stað miðað við þann framburð beggja að þeir hafi ekki rætt saman eftir að stefnandi greip í hjólið og þar til ekið var af stað. Því verður ekki slegið föstu miðað við framlögð gögn hvort stefnanda hafi verið sá kostur tækur að sleppa einfaldlega takinu á hjólinu og stöðva hjólabrettið en hann taldi sjálfur að það væri ekki víst og að hann hefði a.m.k. ekki getað stoppað strax og því hæglega einnig lent í slysi við það að sleppa takinu. Jafnframt greindi hann frá því að á þeirri stundu sem hann missti jafnvægi hafi hann ekki metið sig í hættu staddan.

Að virtu öllu framangreindu verður stefnandi talinn hafa sýnt af sér stórkostlegt gáleysi í skilningi 2. mgr. 88. gr. umferðarlaga og verður hann látinn bera helming af tjóni sínu.

Eftir atvikum, og með vísan til 3. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991, þykir rétt að málskostnaður milli aðila falli niður. Stefnandi lagði fram við þingfestingu gjafsóknarleyfi innanríkisráðuneytisins, útgefið 21. febrúar 2017, en það leyfi var fellt úr gildi við útgáfu annars leyfis 24. apríl 2017 sem lagt var fram við upphaf aðalmeðferðar málsins, þar sem leyfið var víkkað eilítið, en fyrra leyfi var takmarkað við ágreining fyrir héraðsdómi um bótaskyldu. Ekki þykir koma að sök þótt í gjafsóknarleyfi sé miðað við að slysdagur hafi verið 12. maí 2014, sem er ljóslega sami misgáningurinn og að framan er rakinn. Samkvæmt gjafsóknarleyfinu greiðist allur gjafsóknarkostnaður stefnanda úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns hans, sem þykir hæfilega ákveðin 800.000 krónur þar með talinn virðisaukaskattur. Útlagður kostnaður stefnanda samkvæmt málskostnaðarreikningi er 297.110 krónur.

Af hálfu stefnanda flutti málið J-kk-nf S-kk-nf H-kk-nf héraðsdómslögmaður og af hálfu stefnda Ó-kk-nf A-kk-nf S-kk-nf héraðsdómslögmaður.

L-kk-nf K-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð:

Viðurkennd er bótaskylda stefnda, Vátryggingafélags Íslands hf., á helmingi þess tjóns sem stefnandi, H-kk-nf S-kk-nf, varð fyrir í umferðarslysi 2. maí 2014 við Litluhlíð 6, á Akureyri.

Málskostnaður milli aðila fellur niður.

Gjafsóknarkostnaður stefnanda greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns hans, 800.000 krónur.

L-kk-nf K-kk-nf