S-272/2008

Mál þetta, sem dómtekið var að lokinni framhaldsaðalmeðferð 19. júní sl., er höfðað með ákæru ríkissaksóknara, dagsettri 27. febrúar 2008, gegn M-x-x R-x-x K-x-x, kt. 000000-0000, Fífumóa 5c, Reykjanesbæ, ,,fyrir eftirtalin hegningar- og umferðarlagabrot:

Brot gegn valdstjórninni, með því að hafa aðfaranótt fimmtudagsins 20. október 2005, á lögreglustöðinni við Hringbraut 130, Reykjanesbæ, veist með ofbeldi að lögreglumanninum H-kk-þgf J-kk-þgf, sem þar var að sinna skyldustarfi sínu, en ákærði sló hann hnefahöggi í vinstri kjálka, þannig að lögreglumaðurinn hlaut mar yfir kjálkann.

Nytjastuld, með því að hafa í beinu framhaldi af framangreindu broti, í bifreiðageymslu lögreglustöðvarinnar, ræst í heimildarleysi lögreglubifreiðina TR- 424 og ekið henni á syðri hurð geymslunnar.

Umferðarlagabrot, með því að hafa sunnudaginn 9. desember 2007, ekið bifreiðinni TL-605 sviptur ökuréttindum og undir áhrifum áfengis (vínandamagn í blóði 2,35 ‰) norður Faxabraut, Reykjanesbæ, þar til lögregla stöðvaði akstur hans á mótum Faxabrautar og Suðurgötu.

Háttsemi ákærða samkvæmt ákærulið 1 telst varða við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 11. gr. laga nr. 101/1976 og 1. gr. laga nr. 25/2007, samkvæmt ákærulið 2 við 1. mgr. 259. gr. almennra hegningarlaga og samkvæmt ákærulið 3 við 1., sbr. 3. mgr. 45. gr., sbr. 1. gr. laga nr. 48/1997, og 1. mgr. 48. gr. umferðarlaga nr. 50/1987.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og sviptingar ökuréttar samkvæmt 101. og 102. gr. umferðarlaga, sbr. 18. gr. laga nr. 66/2006.“

Í fyrirtöku málsins 30. apríl sl. leiðrétti sækjandi, með heimild í 1. mgr. 118. gr. laga nr. 19/1991, dagsetningu í 3. lið ákærunnar á þann veg að þar á að standa að ætlað brot ákærða hafi verið framið 9. september 2007 en ekki 9. desember 2007 eins og þar er ranglega tilgreint. Engar athugasemdir voru gerðar við leiðréttinguna af hálfu ákærða og verjanda hans.

Ákærði krefst aðallega sýknu af öllum kröfum ákæruvaldsins en til vara krefst hann þess að honum verði ekki gerð refsing. Til þrautavara krefst ákærði þess að honum verði gerð vægasta refsing sem lög leyfa. Verjandi ákærða krefst málsvarnarlauna.

I.

Ákæruliður 1 og 2.

Samkvæmt skýrlu lögreglu dagsettri 20. október 2005 kl. 03:13 eru helstu málavextir þeir, að kl. 21:55 þann 19. október 2005 barst lögreglu tilkynning frá fjarskiptamiðstöð um að pólskur maður hefði hringt í 112 og sagt „Polish S-x-x, S-x-x, morder“ en síðan lagt á. Hefði komið fram í tilkynningunni að viðkomandi hefði hvorki talað íslensku né ensku og að símtalið hefði komið frá Fífumóa 5c í Njarðvík.

Tveir lögreglumenn hefðu farið á vettvang og þangað hefðu einnig komið skömmu síðar fjórir lögreglumenn til viðbótar. Lögregla hefði reynt að hafa tal af ákærða, sem staddur var í íbúð á fyrstu hæð hússins. Hann hefði í fyrstu ekki viljað opna fyrir lögreglu en gert það að lokum eftir að hann hafði sett skáp fyrir hurðina og öryggiskeðju á hana. Ákærði hefði verið blóðugur á vinstri handlegg og þá hefði verið blóð á gólfi íbúðarinnar. Ákærði hefði verið færður út úr íbúðinni og færður í bensli með hendur fyrir aftan bak.

Ákærði var einn í íbúðinni og talsvert ölvaður þegar að var komið umrætt sinn og var töluvert blóð á gólfi íbúðarinnar en sýnilega mest í eldhúsi. Á eldhúsborði var blóðugur hnífur og þá var annar blóðugur hnífur á borði á eldhúsinnréttingu. Var lagt hald á báða hnífana.

Ákærði var færður á heilsugæslustöð kl. 22:20 til aðhlynningar en hann var með marga skurði á vinstri handlegg. V-x-x P-x-x læknir hefði saumað 32 spor í sár á vinstri handlegg ákærða og hefðu lögreglumennirnir þurft að halda ákærða niðri á meðan. Hjúkrunarfræðingur á heilsugæslustöðinni hefði reynt að ræða við ákærða á pólsku en ekki hefði verið unnt að ræða við hann af viti vegna ölvunar hans og ástands. Lögregla hefði haft samband við unnustu ákærða og gert henni grein fyrir málinu og hún þá sagt að ákærði hefði verið ölvaður síðustu tvo daga og að hann væri ekki heill heilsu. Þegar búið var að gera að sárum ákærða á heilsugæslustöðinni var hann færður á lögreglustöðina.

Í lögregluskýrslu dagsettri 20. október 2005 kl. 04:42 kemur fram að skömmu eftir að komið var með ákærða á lögreglustöðina í Keflavík kl. 01:25 þann dag, hefði ákærði óskað eftir því að fá að fara á salernið áður en hann yrði færður í fangaklefa. Var leyfið veitt og hurðinni að salerninu læst á eftir ákærða. Þegar hann hefði síðan bankað á dyrnar hefði H-kk-nf J-kk-nf varðstjóri opnað fyrir honum. Þegar ákærði steig út af salerninu hefði hann slegið H-kk-þf eitt hnefahögg á vinstri kjálka. H-kk-nf hefði vankast í augnablik við höggið og hefði ákærði þá komist inn í bifreiðageymslu og inn í lögreglubifreiðina 34-290 sem þar stóð með lyklum í. Hefði ákærða tekist að gangsetja bifreiðina áður en H-kk-nf komst að henni og reif í handbremsu hennar. Ákærða hefði allt að einu tekist að spóla bifreiðinni áfram svo hún rakst á syðri bifreiðageymsluhurðina sem skemmdist nokkuð. Hefðu lögreglumennirnir V-kk-nf E-kk-nf og J-kk-nf H-kk-nf H-kk-nf þá komið H-kk-þgf til aðstoðar og tekið ákærða út úr lögreglubifreiðinni og fært hann í fangaklefa.

Ákærði hefði verið mjög æstur og því hefðu verið sett bensli á hendur hans og fætur sem tekin voru af honum skömmu síðar. Áður hefði komið fram í viðtölum við ákærða að hann hefði drukkið áfengi fyrr um kvöldið og var óskað eftir lækni frá Heilbrigðisstofnun Suðurnesja til að taka blóðsýni úr ákærða. V-x-x P-x-x læknir hefði komið á lögreglustöðina og tekið úr ákærða blóð til alkóhólrannsóknar vegna ætlaðrar ölvunar við akstur. Þá hefði læknirinn skoðað áverka á H-kk-þgf varðstjóra. Á hægra framhorni lögreglubifreiðarinnar 34-290 hefðu verið sjáanlegar skemmdir og þá hefðu verið skemmdir á hurð bifreiðageymslunnar.

Samkvæmt framlagðri niðurstöðu alkóhólrannsóknar á ákærða mældist 1,62‰ alkóhóls í blóði hans umrætt sinn.

Í málinu liggur frammi læknisvottorð V-kk-ef P-x-x, læknis á Heilbrigðisstofnun Suðurnesja, dagsett 26. október 2005. Þar er því lýst að læknirinn hafi verið kallaður út til að taka blóð úr ákærða, sem var í haldi á lögreglustöðinni, og þá hafi hann í leiðinni skoðað H-kk-þf varðstjóra um kl. 03:00 aðfaranótt 20. október 2005. Kemur fram að varðstjórinn hafi lent í ryskingum við pólskan mann sem var í haldi lögreglu vegna ölvunar og sjálfsáverka. Maðurinn hefði kýlt varðstjórann einu sinni og við skoðun var varðstjórinn með verk yfir andliti, var þungur í höfðinu en missti ekki meðvitund og fann hvorki fyrir ógleði né uppköstum. Er því síðan lýst að á varðstjóranum hefði sést „smá“ mar yfir kjálka vinstra megin en engin merki hafi verið um brot eða liðáverka á kjálkanum eða andlitsbeinum. Þá hefðu ekki verið sár í munnholi.

Að ósk ákærða óskaði dómari málsins efir því við A-kk-þf M-kk-þf yfirlækni með bréfi dagsettu 21. maí sl., að aflað yrði gagna um innlögn ákærða á geðdeild Landspítala í október 2005 og að jafnframt yrði upplýst hvaða læknar önnuðust ákærða meðan á sjúkrahúsdvöl hans stóð. Dómara voru sendar skýrslur lækna þar sem fram kemur að ákærði hafi verið lagður inn á móttöku- og meðferðardeild 33A á Landspítala-háskólasjúkrahúsi við Hringbraut þann 20. október 2005. Segir að ákærði hafi verið lagður inn á bráðapláss á geðdeild á svonefndri 48 klukkustunda reglu vegna sjálfsskaðandi hegðunar og geðrofseinkenna í áfengisvímu. Hann hafi verið stilltur og meðfærilegur við komu og í greinilegu áfengisfráhvarfi. Honum hafi verið veitt viðhlítandi fráhvarfs- og geðrofslyfjameðferð sem hefði verið byrjuð með atbeina lækna í Keflavík. Vegna tungumálaörðugleika hefði ekki verið hægt að ræða við ákærða af skynsamlegu viti nema með aðstoð túlks. Hefði þá upplýst að sjúklingur ætti við allnokkurn áfengisvanda að stríða og hefði drukkið nærfellt hvern dag síðustu mánuði.

Síðan segir um skoðun ákærða við komu, að hann sé hraustlegur og unglegur en þreytulegur og tætingslegur, vel vakandi og áttaður. Hann hafi verið rólegur og eðlilegur í fasi og framgöngu. Um meðferðina segir að ákærði hafi dvalist í tæpa viku á deildinni og hafi honum verið veitt venjubundin fráhvarfslyfjameðferð og hefði afeitrun gengið snurðulítið fyrir sig. Ákærði hefði verið fyrirferðalítill og dagfarsprúður og engin merki sýnt um geðrof eða aðrar geðrænar raskanir en áfengissýki og hefði því geðrofslyfjameðferð verið hætt. Þann 26. október sama ár hefði ákærði síðan útskrifast við ágæta líkamlega heilsu og þokkalegan andlegan hag og hefði ekki verið gert ráð fyrir frekara eftirliti af hálfu deildarinnar.

II.

Verður nú rakinn framburður ákærða og vætti vitna fyrir dóminum.

Ákærði gaf skýrslu við framhaldsaðalmeðferð málsins og neitaði sök. Hann kvaðst ekki muna eftir því þegar lögregla kom heim til hans og fór með hann á heilsugæslustöð. Hins vegar hefði túlkur á Landspítalanum sagt sér að hann hefði lamið lögreglumann og verið fluttur á sjúkrahús. Ákærði kvaðst ekki muna eftir ástandi sínu dagana á undan umræddum atburðum vegna þess hversu langur tími væri um liðinn. Aðspurður kvaðst ákærði ekki eiga við áfengisvanda að stríða núna en hann hefði hætt að drekka fyrir sjö dögum. Áður hefði hann átt það til að drekka mikið. Hins vegar taldi hann sig eiga í geðrænum vanda en kvaðst þó ekki verið lagður inn á geðdeild síðan umrædd atvik átti sér stað. Nú taki hann róandi lyf. Ákærði kvaðst vera í vinnu og eiga fjölskyldu.

Vitnið H-kk-nf Á-kk-nf J-kk-nf lögregluvarðstjóri kvað ákærða hafa verið í fangageymslu frá því rétt fyrir miðnætti og hefði vitnið hleypt ákærða á salerni um klukkan eitt eða tvö eftir miðnætti og læst hurðinni að utanverðu á meðan ákærði var þar inni. Þegar ákærði hefði bankað á hurðina hefði vitnið opnað fyrir honum og sagt honum að hann yrði að fara aftur í fangaklefa. Ákærði hefði komið út og staðið nálægt vitninu og slegið vitnið eitt, fast hnefahögg með hægri hendi. Hefði höggið lent á vinstri kjálka vitnisins. Vitnið kvaðst hafa vankast augnablik og dottið utan í vegginn og hefði hann verið með roða á kjálkanum í nokkra daga á eftir. Hefði vitnið verið eitt með ákærða þegar þetta var en síðan hefði borið að fleiri lögreglumenn. Aðspurt kvað vitnið ekki hafa verið um að ræða neins konar fálm af hálfu ákærða eða að ákærði hefði bandað höndunum eitthvað út í loftið. Þegar vitnið hefði rankað við sér aftur hefði hann heyrt að ákærði var kominn út í bifreiðageymsluna og var að setja lögreglubifreiðina í gang. Ákærði hefði sett lögreglubifreiðina í gír og stigið á bensíngjöfina svo bifreiðin spólaði áfram og fór á lokaða bifreiðageymsluhurðina.

Ákærði hefði virst vera rólegur þegar vitnið hleypti honum út af salerninu umrætt sinn en vitnið kvaðst ekki hafa vitað um ástand ákærða áður en til þessa atviks kom en vissi þó að hann hafði skaðað sjálfan sig. Aðspurður um efni vistunarskýrslu vegna ákærða þennan dag, þar sem segir að ákærði sé geðveikur og í annarlegu ástandi, kvað vitnið þetta orðalag vera haft eftir lækni en ákærði hefði áður verið færður á heilsugæslustöð.

Ákærði hefði róast fljótlega. Vitnið gat ekki upplýst hvaða lyf ákærði fékk en kvað þau hafa verið gefin samkvæmt fyrirmælum V-kk-ef P-x-x læknis sem kom á lögreglustöðina. Hins vegar hefði J-kk-nf B-kk-nf læknir ekki komið á stöðina um nóttina á meðan vitnið var á vakt.

Vitnið V-kk-nf E-kk-nf lögreglumaður kvaðst hafa farið að heimili ákærða vegna útkalls og þangað hefði einnig komið sérsveit lögreglu. Ákærði hefði verið verulega ölvaður og í annarlegu ástandi auk þess sem hann hefði verið skorinn á höndum. Ákærði hefði verið blóðugur og talað út í eitt. Hefðu lögreglumennirnir farið með ákærða á heilsugæslustöð og þaðan á lögreglustöð. Aðspurður um það hvers vegna ákærði var handtekinn, kvaðst vitnið minna að það hefði verið gert til að tryggja öryggi ákærða sjálfs því hann hefði verið „snarruglaður“ og hefði verið erfitt að ná sambandi við hann. Ákærði hefði ekki viljað þiggja neina hjálp frá læknum og hefði þurft að halda ákærða til að unnt væri að sinna honum á heilsugæslustöðinni.

Vitnið kvaðst hafa verið á lögreglustöðinni þegar ákærði sló H-kk-þf varðstjóra. Hefði vitnið setið í skýrslugerðarherberginu inni af fangaganginum og heyrt einhver læti. Síðan hefði lögreglubifreið í bifreiðageymslunni verið sett í gang og hefði vitnið komið að ákærða þar sem hann sat í bifreiðinni, sem var í gangi og í „drævi“, og hafði ákærði þá ekið á bifreiðageymsluhurðina, um það bil 20-30 cm leið. Aðspurt taldi vitnið ákærða hafa haft einhverja hugmynd um hvað hann var að gera. Varðstjórinn hefði síðan sagt vitninu að ákærði hefði slegið sig og hefði vitnið séð áverka á honum. Ákærði hefði í kjölfarið verið færður í fangaklefa á nýjan leik.

Vitnið J-kk-nf H-kk-nf H-kk-nf lögreglumaður kvaðst hafa verið á lögreglustöðinni í Keflavík umrætt sinn. Hann hefði heyrt inngjafarhljóð og spól og einnig heyrt skell þegar bifreiðin lenti á hurðinni. H-kk-nf varðstjóri hefði kallað „strákar“ og þá hefðu lögreglumennirnir E-kk-nf og V-kk-nf strax brugðist við og tekið á rás og vitnið hlaupið á eftir þeim. Hann hefði komið að þegar ákærði var búinn að slá varðstjórann og kominn inn í lögreglubifreiðina og hafði ekið henni aðeins af stað. Tveir lögreglumenn hefðu reynt að drepa á bifreiðinni og ná ákærða út úr henni en ákærði hefði streist á móti. Aðspurður um andlegt ástand ákærða, kvað vitnið hann hafa verið ölvaðan og ruglaðan.

Vitnið E-kk-nf Á-kk-nf Ó-kk-nf fyrrverandi lögreglumaður kvað hafa verið óskað eftir aðstoð lögreglu að Fífumóa og hefðu tvær lögreglubifreiðar farið á vettvang auk tveggja sérsveitarmanna. Hefði komið fram í tilkynningunni að kona og tvö börn hefðu flúið af heimilinu. Ákærði hefði verið alblóðugur en í fyrstu hefði hann ekki viljað opna fyrir lögreglunni. Að lokum hefði lögregla komist inn en ákærði hefði ekki viljað hafa mikil samskipti við hana. Hefði reynst erfitt að tala við ákærða, enda talaði hann ekki íslensku og lögreglumennirnir skildu ekki tungumál ákærða. Ákærði hefði verið talsvert ölvaður, mjög stressaður og fjarrænn og „hátt uppi.“ Hann hefði haft áhyggjur af því að konan hans næði af honum peningum. Vegna tungumálaörðugleika treysti vitnið sér ekki til þess að fullyrða hvort það var samhengi í tali ákærða. Ákærði hefði loks verið handtekinn og færður á heilsugæslustöð til aðhlynningar og síðan á lögreglustöð.

Vitnið E-kk-nf J-kk-nf lögreglumaður kvað lögreglu hafa verið kallaða að heimili ákærða umrætt sinn vegna ölvunar. Þeir V-kk-nf lögreglumaður hefðu síðan fært ákærða á heilsugæslustöð til aðhlynningar vegna skurðsára. Vitnið kvaðst síðan hafa verið viðstatt þegar ákærði var handtekinn aftur í lögreglubifreiðinni. Aðspurt um það hvernig ákærði kom fyrir, kvað vitnið hann hafa virst vera skelkaður og ekki með sjálfum sér og hefði hann talað um að einhver hefði ráðist á sig.

Á lögreglustöðinni hefði vitnið verið í skýrslugerðarherberginu og heyrt H-kk-þf varðstjóra kalla á aðstoð. Þá kvaðst vitnið hafa farið fram og komið að þar sem varðstjórinn var að reyna að ná ákærða út úr bifreiðinni og hefði vitnið aðstoðað hann við það. Kvaðst vitnið hafa séð þegar ákærði ók á hurðina. Varðstjórinn hefði náð að setja bifreiðina í handbremsu og þegar ákærði var að bisa við að ná bifreiðinni úr handbremsu, hefði vitnið slegið hana úr gír. Lögreglumennirnir V-kk-nf og J-kk-nf H-kk-nf hefðu síðan komið þeim til hjálpar og vitnið þá sest aftur í og reynt að setja ákærða í lögreglutök. Eftir að búið var að færa ákærða í fangaklefa, hefði varðstjórinn sagt vitninu frá því sem gerðist. Hefði varðstjórinn lýst því að ákærði hefði bankað á hurðina og varðstjórinn þá opnað en ákærði kýlt hann svo að varðstjórinn féll í jörðina. Því næst hefði ákærði farið inn í lögreglubifreiðina í bílskúrnum, startað bifreiðinni og ekið á hurðina.

Vitnið V-x-x P-x-x læknir á Heilbrigðisstofnun Suðurnesja kvað ákærða hafa komið á heilsugæslustöðina í fylgd lögreglu umrætt sinn. Ákærði hefði verið með 30-40 cm blæðandi skurðsár á vinstri handlegg sem vitnið hefði saumað. Hefði vitnið talað við ákærða á rússnesku en það hefði gengið illa og því hefði pólsk ljósmóðir, sem þarna var við störf, aðstoðað við samskiptin. Ákærði hefði ekki verið með hugann við meiðsli sín heldur hefði hann í sífellu hlaupið að tölvu sem þarna var til að fylgjast með því hvort konan hans væri að millifæra fé hans. Ákærði hefði ekki getað gefið skýringu á sárum sínum.

Aðspurt kvað vitnið erfitt að kveða upp úr um andlegt ástand ákærða þegar hann kom á heilsugæslustöðina. Ákærði hefði verið losaður úr handjárnum, sem hann var í við komu, en síðan settur í þau aftur af því að hann var alltaf á hlaupum í tölvuna. Ákærði hefði ekki verið mjög æstur en sveittur og taldi vitnið ekkert hægt að fullyrða um það hvort ákærði var viti sínu fjær en tók fram að stundum hefði verið hægt að tala við hann á milli þess sem hann rauk í tölvuna. Vitnið kvað augu ákærða hafa verið eðlileg útlits og þá hefði hann ekki sveiflað höndunum. Ákærði hefði verið undir áfengisáhrifum en ekki sýnst vera veikur. Ekki hafi verið um að ræða delerium tremens og þá hefði ákærði ekki nefnt að hann væri með ofskynjanir og hefði vitninu ekki sýnst svo vera. Taldi vitnið aðspurt að ástand ákærða mætti helst rekja til áfengisáhrifa og tungumálaerfiðleika enda hefði ákærði ekki verið veikur umrætt sinn. Ekki hefði á þessum tíma komið til tals að leggja ákærða inn á sjúkrahús en vitnið kvaðst hafa verið á vakt til klukkan tíu morguninn eftir. J-kk-nf B-kk-nf læknir hefði síðan vísað ákærða á geðdeild.

Vitnið kvaðst hafa skoðað lögregluvarðstjórann og hefði hann verið með nýtt mar sem var ennþá rautt að lit. Hefðu áverkarnir samrýmst því að hann hefði fengið högg.

Vitnið J-kk-nf B-kk-nf heimilislæknir á Heilbrigðisstofnun Suðurnesja kvaðst hafa verið kallaður á lögreglustöð í hádeginu þann 20. október 2005. Hann hefði rætt við ákærða kl. 12:30 og hefði ákærði þá verið áttaður á því hvar hann var en ekki munað vel eftir atburðum næturinnar. Ákærði hefði haft lítið tímaskyn og taldi sig hafa verið á lögreglustöðinni í fimm daga. Hann hefði verið órólegur um nóttina þegar áfengisvíman var að fara úr honum. Þá hefði ákærði lýst ofsjónum og verið með skjálfta og var það mat læknisins að um væri að ræða fráhvarfsástand sem næði því þó ekki að vera delerium tremens sem væri mun alvarlegra ástand. Hins vegar gæti slíkt fráhvarfsástand án meðferðar verið hættulegt og í ljósi þess og með hliðsjón af því að ákærði hafði skaðað sig, hefði ákærði verið lagður inn á geðdeild síðar sama dag.

Um kl. 10:00 um morguninn hefði ákærði fengið lyf sem slá á spennu, kvíða, skjálfta og önnur líkamleg einkenni og tæki það lyfin innan við klukkustund að virka. Var það mat vitnisins, að ákærði hefði ekki verið í geðrofsástandi í hádeginu en taldi þó aðspurður ekki óvarlegt að segja að um nóttina hefði ákærði verið óábyrgur gerða sinna. Sérstaklega aðspurður um það á hverju vitnið byggði þetta mat sitt, kvaðst hann einkum líta til ástands ákærða þegar þeir hittust í hádeginu, lýsingar V-kk-ef læknis og upplýsinga um áfengismagn í blóði ákærða umrætt sinn. Kvað vitnið þó erfitt að meta geðrænar truflanir þegar um svo mikið áfengismagn í blóði væri að ræða og þyrfti að bíða þess að áfengisáhrifin vikju til að framkvæma slíkt mat.

III.

Niðurstaða.

Ákærði hefur neitað sök en hann gat ekki lýst atvikum málsins fyrir dóminum sökum minnisleysis. Í lögregluskýrslu, sem tekin var af ákærða 26. október 2005 og hann staðfesti fyrir dóminum, kvaðst hann nánast einungis muna eftir því þegar lögreglan tók hann heima hjá sér en kvaðst síðan hafa séð ofsjónir og kvaðst ekki muna frekar eftir atvikum. Vitnið H-kk-nf Á-kk-nf J-kk-nf lögregluvarðstjóri kvað ákærða hafa komið út af salerninu umrætt sitt og slegið sig eitt fast hnefahögg með hægri hendi sem lent hefði á vinstri kjálkan. Taldi varðstjórinn ekki að höggið væri tilkomið vegna einhvers konar fálms ákærða út í loftið. Engin önnur vitni eru að högginu en lögreglumennirnir J-kk-nf H-kk-nf H-kk-nf, E-kk-nf J-kk-nf og V-kk-nf E-kk-nf voru á lögreglustöðinni umrætt sinn og kváðu þeir J-kk-nf H-kk-nf og E-kk-nf varðstjórann hafa kallað á þá en V-kk-nf kvaðst hafa heyrt læti. Vitnið V-kk-nf kvaðst hafa séð áverka á varðstjóranum umrætt sinn. Þá liggur fyrir í læknisvottorði V-kk-ef P-x-x læknis að við skoðun á varðstjóranum umrædda nótt hafi verið nýtt mar yfir kjálka vinstra megin og sagði læknirinn í skýrslu sinni fyrir dóminum að áverkarnir gætu samrýmst því að varðstjórinn hefði fengið högg. Af framangreindu verður að telja sannað, gegn neitun ákærða, að ákærði hafi gerst sekur um að hafa veist með ofeldi að varðstjóranum, sem þar var við skyldustörf, og slegið hann hnefahöggi í vinstri kjálka með þeim afleiðingum að varðstjórinn hlaut mar yfir kjálkann. Verður ákærði því sakfelldur fyrir brot samkvæmt 1. ákærulið eins og krafist er í ákæru og er brotið þar rétt heimfært til refsiákvæða.

Vitnið H-kk-nf Á-kk-nf hefur borið um að ákærði hafi sett lögreglubifreiðina í gír í bifreiðageymslu lögreglustöðvarinnar og stigið á bensíngjöfina svo bifreiðin spólaði áfram og fór á lokaða bifreiðageymsluhurðina. Vætti lögreglumannanna V-kk-ef, J-kk-ef H-kk-ef og E-kk-ef er í aðalatriðum á sama veg um að ákærði hafi setið í lögreglubifreiðinni, ræst hana, ekið henni áfram einhvern spöl þar til henni var ekið á bifreiðageymsluhurðina. Af lögregluskýrslum verður ráðið að skemmdir hafi orðið á lögreglubifreiðinni. Með þessu þykir sannað, gegn neitun ákærða, að hann hafi notað umrædda lögreglubifreið í heimildarleysi. Verður ákærði því sakfelldur fyrir brot samkvæmt 2. ákærulið eins og krafist er og er brotið þar rétt heimfært til refsiákvæða.

Ákærði byggir sýknukröfu sína á því að hann hafi verið óábyrgur gerða sinna umrætt sinn og skort ásetning til að fremja þau brot sem honum eru gefin að sök í þessum ákæruliðum. Um ástand sitt umrædda nótt tók ákærði svo til orða í skýrslu sinni hjá lögreglu 26. október 2005 að hann hafi „klikkað“ og ekki vita hvað gerðist. Hann hefði skömmu áður en þetta gerðist verið á viku löngum drykkjutúr og verið veikur í viku þar á eftir. Fyrir dóminum taldi hann sig eiga í geðrænum erfiðleikum án þess þó að hann hefði verið lagður inn á geðdeild síðan umrædd atvik gerðust.

Fyrir liggur í vætti vitna og öðrum gögnum málsins að ákærði var fluttur af heimili sínu á heilsugæslustöð að kvöldi 19. október 2005 vegna fjölmargra skurðsára á handlegg sem talið var að hann hefði veitt sér sjálfur. Samkvæmt alkóhólrannsókn á blóðsýni, sem tekið var úr ákærða um þrjúleytið umrædda nótt, mældist alkóhólmagn í blóði hans 1,62‰ að teknu tilliti til 0,15‰ frávika. Lögreglumenn, sem komu á heimili hans umrætt sinn, komu fyrir dóminn og lýstu andlegu ástandi hans. Vitnið V-kk-nf kvað ákærða hafa verið verulega ölvaðan og í annarlegu ástandi. Ákærði hefði talað út í eitt og verið „snarruglaður“ þannig að erfitt hefði verið að ná sambandi við hann. Taldi vitnið þó að ákærði hefði haft einhverja hugmynd um hvað hann var að gera. Vitnið J-kk-nf H-kk-nf kvað ákærða hafa verið ölvaðan og ruglaðan en vitnið E-kk-nf Á-kk-nf kvað ákærða hafa verið talsvert ölvaðan, mjög stressaðan, fjarrænan og „hátt uppi.“ Vitnið E-kk-nf lýsti ástandi ákærða þannig að hann hefði virst vera skelkaður og ekki með sjálfum sér. Þá kom fram hjá vitninu H-kk-þgf Á-kk-þgf varðstjóra að ákærði hefði verið rólegur þegar vitnið hleypti honum út af salerninu rétt áður en ákærði sló vitnið.

Báðir læknarnir, sem komu fyrir dóminn, V-x-x P-x-x og J-kk-nf B-kk-nf, báru á sama veg um að ástand ákærða yrði rakið til áfengisdrykkju án þess að það teldist vera delerium tremens. Þá kom fram hjá þeim báðum, að erfitt væri að leggja mat á andlegt ástand ákærða á þessu stigi. Í framlögðum skýrslum lækna á Landspítala-háskólasjúkrahúsi kemur fram að ákærði var lagður inn á geðdeild vegna sjálfsskaðandi hegðunar og geðrofseinkenna í áfengisvímu. Því er þó lýst að hann hafi verið stilltur og meðfærilegur við komu og í greinilegu áfengisfráhvarfi. Honum hafi verið veitt viðhlítandi fráhvarfs- og geðrofslyfjameðferð sem síðan hafi verið hætt þar sem ákærði hefði þegar á meðferðina leið, hvorki sýn merki um geðrof né aðrar geðrænar raskanir en áfengissýki. Fram kom hjá ákærða við skýrslugjöf við aðalmeðferð málsins að hann hefði hvorki verið lagður inn á geðdeild né notið aðstoðar vegna geðraskana síðan til innlagnar hans kom í október 2005 í kjölfar framangreindra atburða.

Þegar til alls framanritaðs er litið, einkum vættis vitnisins V-x-x P-x-x læknis, verður að telja að ekki séu efni til að draga í efa að ákærði hafi verið sakhæfur í skilningi 15. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 umrætt sinn. Þegar gögn málsins eru virt og vætti vitna um andlegt ástand ákærða, þykja ákvæði 1. mgr. 16. gr. almennra hegningarlaga ekki standa því í vegi að ákærða verði dæmd refsing í málinu.

IV.

Ákæruliður 3.

Ákærði hefur játað sök samkvæmt þessum ákærulið. Þar sem játning hans er í samræmi við gögn málsins er sannað að hann hafi gerst sekur um þá háttsemi sem þar greinir og teljast brot hans rétt færð til refsiákvæða. Verður ákærði því sakfelldur eins og krafist er.

V.

Refsing og sakarkostnaður.

Ákærði er samkvæmt framangreindu meðal annars sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Um ákvörðun refsingar fyrir það brot fer eftir ákvæðinu eins og það hljóðaði fyrir þá breytingu sem á því var gerð með lögum nr. 25/2007, en með 1. gr. þeirra var refsihámark ákvæðisins hækkað úr allt að sex ára fangelsi í allt að 8 ára fangelsi.

Samkvæmt sakavottorði ákærða gekkst hann þann 26. júní 2007 undir viðurlagaákvörðun fyrir dómi til greiðslu 160.000 króna sektar fyrir brot gegn 1., sbr. 3. mgr. 45. gr. umferðarlaga nr. 50/1987. Var ákærði jafnframt sviptur ökurétti í 2 ár frá 26. júní 2007 að telja.

Við ákvörðun refsingar ákærða verður jafnframt litið til ákvæða 77. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Að teknu tilliti til alls framanritaðs, svo og þess verulega og óútskýrða dráttar, sem varð á rannsókn og ákvörðun um saksókn vegna brota ákærða samkvæmt 1. og 2. tölulið ákærunnar, er ákærða gerð 4 mánaða fangelsisrefsing en hún skal bundin skilorði eins og nánar greinir í dómsorði.

Þá verður ákærði dæmdur til greiðslu 280.000 króna sektar í ríkissjóð og komi 20 daga fangelsi í stað sektarinnar, verði hún ekki greidd innan fjögurra vikna frá birtingu dómsins að telja. Jafnframt er ákærði sviptur ökurétti í fjögur ár frá birtingu dóms þessa að telja.

Loks verður ákærði dæmdur til greiðslu alls sakarkostnaðar málsins, 375.287 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans, K-kk-ef S-kk-ef hrl., sem teljast hæfilega ákveðin 350.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

K-kvk-nf S-kvk-nf saksóknari flutti málið fyrir ákæruvaldið.

A-kvk-nf E-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð

Ákærði, M-x-x R-x-x K-x-x, sæti fangelsi í 4 mánuði. Fresta skal fullnustu refsingarinar og hún falla niður að liðnum 2 árum frá birtingu dóms þessa að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði 280.000 krónur í sekt í ríkissjóð en sæti ella fangelsi í 20 daga verði sektin ekki greidd innan fjögurra vikna frá birtingu dómsins að telja.

Ákærði er sviptur ökurétti í fjögur ár frá dómsbirtingu að telja.

Ákærði greiði allan sakarkostnað málsins, 375.287 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans, K-kk-ef S-kk-ef hrl., 350.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

.

A-kvk-nf E-kvk-nf

Rétt endurrit staðfestir,

Héraðsdómur Reykjaness 30.06.2008