S-163/2017

Mál þetta, sem tekið var til dóms 9. mars síðastliðinn, er höfðað af héraðssaksóknara með ákæru, útgefinni 25. apríl 2017, á hendur ákærða, X, kt. [...], [...], [...], fyrir „brot gegn valdstjórninni, með því að hafa á miðvikudagskvöldinu þann 24. júní 2015 fyrir utan [...], veist að lögreglumanninum A, sem var þar við skyldustörf með því að hafa keyrt höfuð og axlir í maga eða brjóstkassa A en við það hrasaði A afturábak og lenti á bakinu á bifreið sem þar stóð. Auk þess sló ákærði A ítrekað með krepptum hnefa í búkinn.

Telst þetta varða við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Kröfur ákærða:

Ákærði krefst aðallega sýknu af kröfum ákæruvaldsins, en til vara vægustu refsingu sem lög leyfa. Þá er þess krafist að sakarkostnaður verði greiddur úr ríkissjóði, þar með talin þóknun skipaðs verjanda ákærða.

I

Samkvæmt frumskýrslu lögreglu, sem A lögreglumaður ritaði, var lögregla send að [...] þann 24. júní 2015, klukkan 22:29, vegna manns sem væri sofandi í leigubíl, sem var við húsið. Þegar að var komið var ákærði sofandi í aftursæti bílsins. Haft er eftir ökumanni leigubílsins að hann hefði ekið að húsinu með vini ákærða og hefðu þeir farið inn í húsið og sagt að þeir vildu ekki hafa ákærða með sér og hefðu skilið hann eftir sofandi í bílnum. Hefði þá verið hringt eftir aðstoð lögreglu. Fram kemur í skýrslunni að lögreglumaðurinn A hefði hvorki tekið niður upplýsingar á vettvangi né rætt við leigubílstjórann vegna aðildar hans að málinu. Það hafi aðrir lögreglumenn gert. Í skýrslu A er því lýst að hann og annar lögreglumaður hafi farið að hægri afturhurð leigubifreiðarinnar þar sem ákærði svaf. Markmið lögreglu með afskiptum af ákærða hafi verið að koma honum í húsaskjól, annaðhvort hjá vinum hans í húsinu eða annars staðar. Byrjað hafi verið að vekja ákærða rólega og ekki með neinum látum. Þá segir að A hafi litist þannig á ákærða að hann hafi tekið brúsa með varnarúða úr öryggisvesti og haldið honum földum í hendi sér án þess að ákærði sæi. Illa gekk að vekja ákærða, en hann hafi rumskað og brugðist illa við og farið að sýna af sér ofbeldisviðbrögð með því að kreppa hnefa og sperra vöðva og að ýta frá sér. Var að sjá eins og ákærði væri undir alvarlegum áhrifum örvandi efna. Þá segir orðrétt í skýrslunni: „Fór ég þá í hurðargatið og reyndi að ná sambandi við hann. Var hann þá vaknaður og er hann leit upp og sá mig réðst hann strax á mig með ofsafengnum hætti. Lýsa má þessu sem að sprenging hafi orðið í honum og fór hann í einhvers konar ofsaæðis ástand og sló til mín án þess að hitta alvarlega er hann ruddist með þessum ofsafengna hætti á mig og reyndi að komast út úr leigubílnum. Náði ég að ýta honum til baka í sætið og að úða hann með varnarúðanum. Eitthvert smá hik kom á X er hann var úðaður þarna í aftursætinu.“

Þá er því lýst að A hafi tekið í öxlina á ákærða og báðir lögreglumennirnir hafi ítrekað gefið ákærða fyrirmæli um að leggjast á jörðina, en hann hafi ekki sinnt því. Hafi ákærði setið í sætinu í 5-10 sekúndur, en svo litið á A, sprottið upp úr sætinu og ruðst á hann og lent með höfuð og axlir á „maga eða brjóstkassa“ A sem við það hrasaði aftur á bak um fjögur eða fimm skref þar til hann lenti með bakið á bíldruslu sem þarna var. Var ákærði þá framan á A og, eins og A orðaði það, að „slá í búk minn en höggin lentu á öryggisvesti og ollu mér ekki tjóni.“ Tekið er sérstaklega fram í skýrslunni að ákærði hafi ekki slegið A í andlitið og telur A ástæðuna vera þá að ákærði hafi ekki verið uppréttur fyrir framan hann, þannig að höggin hafi komið neðar á búkinn. Náði A að ýta ákærða frá sér, þannig að ákærði hrasaði aftur á bak.

Í skýrslu A kemur fram að hann hafi metið það svo að hann og félagi hans, lögreglukonan B, væru í mjög alvarlegri hættu vegna áframhaldandi árása frá ákærða. Hann hafi verið stjórnlaus af ofsa og „taldi ég okkur lögreglumenn í hreinni lífshættu á þessari stundu. Taldi ég okkur heimilt við þessar aðstæður að ganga nokkuð langt í vörn okkar með tilliti til neyðarréttarsjónarmiða.“ Þá segir að ákærði hafi verið meisaður, en ljóst að varnarúðinn hafi ekki stöðvað hann, og því hafi A gripið til kylfu og slegið hann um fimm högg í bakið. Kveðst A hafa getað stjórnað höndunum „ágætlega“ þannig að höggin hafi lent á vinstri „úthlið“ á baki ákærða en ekki á hryggsvæðinu. Ekki hafi verið hægt að slá hann í útlimi þar sem hann var hálfboginn. Skyndilega hafi ákærði sprottið á fætur og þotið kannski um fimm metra frá lögreglumönnunum og hlaupið á járnkant og dottið yfir hann. Tekið er fram að kanturinn sé í hnéhæð og hafi ákærði hlaupið á kantinn og fallið yfir hann. Ekki hafi verið um það að ræða að ákærði hafi ætlað að stökkva yfir kantinn heldur hafi það miklu frekar verið að hann áttaði sig ekki á umhverfinu og „hlypi blint.“ Féll ákærði harkalega fram af kantinum og tvo metra niður og lenti þar á grófu grjóti og járnrörum.

Þá segir að þar sem ákærði hafi hlaupið frá lögreglunni hafi þau staðið kyrr og ekki elt hann. Í þann mund sem ákærði hljóp í burtu komu 4-5 vinir hans út úr húsinu. Segir að þau hafi öll verið undir alvarlegum áhrifum örvandi efna eins og ákærði. Þau hafi verið mjög ofsafengin í framkomu og ógnandi gagnvart skýrsluritara en ekki hafi komið til þess að þau réðust að honum með beinum hætti og hafi hann náð að halda þeim frá sér með hótunum um að beita varnarúða og kylfu.

Eftir að ákærði datt yfir járnkantinn var hann hreyfingarlaus í byrjun, en þegar hann byrjaði að hreyfa sig setti lögreglukonan B hann í handjárn. Var kallað eftir aðstoð annarra lögreglumanna og sjúkrabifreið. Eftir að aðrir lögreglumenn komu á staðinn kveðst A ekki hafa haft frekari afskipt af málinu. Því er lýst í skýrslunni að ákærði hafi verið kolóður við aðra lögreglumenn sem komu á vettvang „með sama hætti og hann hafði verið við okkur.“ Sjúkraflutningamenn hafi sprautað ákærða með róandi lyfi.

Loks segir orðrétt í skýrslu A: „Þess má geta að varnartæki okkar lögreglumanna dugðu ekki til að hemja X í þessu ofsaástandi og við af þeim sökum í verulegri hættu að ég tel.“ Skýrslan var rituð 25. júní 2015, klukkan 02:02, eða rúmum sólarhring eftir að atvik málsins gerðust.

B lögreglukona ritaði skýrslu vegna málsins þann 29. júní 2015, en hún kom fyrst á vettvang ásamt lögreglumanninum A. Heiti ætlaðs brots ákærða er í skýrslu B skráð „ofbeldi gagnvart opinberum starfsmanni“ en í fyrrnefndri lögregluskýrslu A er heiti „brots“ skráð „aðstoð við borgarana.“ Skýrsla B er að mestu samhljóða skýrslu A um atvik málsins og er vísað til hennar. Frá því er greint að ákærði hafi brugðist illa við tilraunum lögreglu til að vekja hann og orðið ógnandi í framkomu, kreppt hnefa og spennt vöðva. Hafi ákærði ráðist á A með miklum ofsa og reynt að kýla hann með krepptum hnefa en án árangurs. Hafi ákærði orðið rosalega reiður og reynt að troða sér út úr leigubílnum með mikilli hörku, en A hafi ýtt honum til baka í aftursætið og beitt úðavopni á andlit hans. Þá hafi ákærði ráðist á A og hafi höfuðið á ákærða lent á brjóstkassa A sem hafi hrasað við það aftur á bak og lent á bifreið. Hafi ákærða verið gefin ítrekuð fyrirmæli um að leggjast á jörðina ella yrði hann laminn með kylfu. Ákærði hafi kýlt A nokkrum höggum með krepptum hnefa í bringuna, en skýrsluritari barði ákærða ítrekað í lærið og upphandlegg, en við það varð hann bara æstari. Í lok skýrslunnar gerir lögreglukonan B þá kröfu að ákærða verði „refsað lögum samkvæmt fyrir árás gagnvart lögreglumönnum.“

Í skýrslu C lögreglumanns segir að ákærði hafi verið fluttur af slysadeild Landspítala háskólasjúkrahúss í Fossvogi á lögreglustöðina í Hafnarfirði til vistunar í fangageymslu. Við leit á ákærða fannst smáræði af ætluðu kannabisefni í buxnavasa hans. Hafi ákærði ekki verið í ástandi til að tjá sig um málið vegna þess að hann hafi verið undir miklum áhrifum róandi lyfja eftir veru á spítalanum. Samkvæmt efnaskýrslu var um að ræða 0,41 gramm af maríhúana.

D lögreglumaður ræddi á vettvangi við vitnin E leigubílstjóra og F. Haft er eftir vitninu E að ákærði hefði brjálast í bílnum þegar lögreglumennirnir reyndu að vekja hann. Ákærði hefði síðan farið út úr bílnum og ráðist á lögreglumennina. Þá lýsti vitnið átökum á jörðinni þar sem lögreglan beitti kylfum. Hefði ákærði staðið upp og gengið valtur að stálbita og fallið yfir hann. Vitnið F kvaðst hafa sé ákærða æða út úr leigubílnum og ráðast á lögreglumanninn A. Hefði ákærði lyft honum upp að bifreið sem þarna var. Þá er haft eftir vitninu að það hefði séð lögreglumennina í átökum við ákærða sem hefðu beitt piparúða og kylfum á ákærða. Í lögregluskýrslu, sem tekin var af vitninu F 13. júlí 2015, sagði vitnið að rangt væri eftir því haft í skýrslu D lögreglumanns um atvik málsins. Bar vitnið um það að ákærði hefði ýtt lögreglumanninum frá sér og labbað rólega í burtu, en ákærði hefði ekki ráðist á lögreglumanninn. Áréttaði vitnið þessa afstöðu sína fyrir dómi við skýrslugjöf í málinu.

Ákærði gaf skýrslu hjá lögreglu 25. júní 2015. Þegar hann var spurður út í sakarefnið svaraði hann: „Þetta er ólíkt mér. Ég á þetta ekki til. Ég er fíkill en ég geri ekki svona.“ Spurður um fíkniefnaneyslu svaraði ákærði að hann notaði amfetamín og kannabis, en hefði verið á rivotril og E-pillum í gær.

Þann 29. júní 2015 lagði ákærði fram kæru á hendur lögreglumönnum vegna ætlaðs harðræðis við handtöku að kvöldi 24. júní 2015 við [...] í [...]. Kæran var framsend ríkissaksóknara 1. júlí 2015 sem rannsakaði málið. Varð niðurstaða embættisins sú að verulegur vafi væri á því að ákærði hefði hlotið umdeilda áverka sína umrætt kvöld vegna valdbeitingar lögreglu gegn honum. Taldi ríkissaksóknari ekki vera grundvöll fyrir frekari rannsókn í málinu og var henni hætt.

II

Skýrsla ákærða og vitna fyrir dómi:

Ákærði áréttaði þá afstöðu sína við aðalmeðferð málsins að hann neitaði sök. Hann skýrði frá því að hann myndi ekki neitt annað en að hafa vaknað í fangaklefa. Spurður sagðist ákærði hafa lagt fram kæru á hendur lögreglu vegna ætlaðs harðræðis í umrætt sinn og hefði þá byggt á upplýsingum sem vinur hans hefði sagt honum frá og hefðu komið fram í útvarpsviðtali. Eftir að hafa hlustað á viðtalið hefði ákærði áttað sig á því að upplýsingar þar hefðu ekki verið í lagi og því hefði hann ákveðið að leggja fram kæru. Eftir að hafa heyrt viðtalið kvaðst ákærði hafa talað við vitnið G sem hefði greint ákærða frá staðreyndum. Sagði vitnið G ákærða að lögregla hefði farið mjög illa með hann. Kvaðst ákærði hafa haldið að hann hefði lent í slagsmálum, en eftir að hafa heyrt viðtalið þá hefði hann fengið staðfestingu á því sem hefði gerst. Vitnið hefði sagt ákærða að eldri karlmaður hefði verið með lögreglukylfu á lofti og gengið mjög harkalega fram. Vitnið sagði ákærða að hann hefði verið sofandi og lögregla hefði byrjað að vekja hann og hefði vitninu ofboðið. Vitnið hefði ekki tekið fram að ákærði hefði stjakað við lögreglumanninum. Spurður um ástand sitt umrætt kvöld svaraði ákærði því til að hann hefði verið á fylleríi. Þegar ákærði var spurður að því hvort hann hefði neytt fíkniefna í umrætt sinn kvaðst hann ekki vilja tjá sig um það. Ákærði kvaðst búa heima hjá foreldrum sínum. Hann neitaði því aðspurður að hafa slegið til lögreglu og að vera ofbeldismaður, en hann kvaðst vera fíkill. Ákærði kvaðst eiga það til að pirrast en hann slægi aldrei frá sér. Þá kvaðst ákærði aðspurður hafa leitað sér aðstoðar vegna fíknar og farið í nokkrar meðferðir.

Aðspurður af verjanda ákærða um ástæðu þess að hann hefði lagt fram kæru vegna harðræðis svaraði ákærði því að þegar hann vaknaði daginn eftir hefði hefði hann litið út eins og hann hefði orðið fyrir lest. Líkaminn hefði verið í „maski“ og hann allur marinn í framan og mjög stífur í öxlunum. Eftir að hafa heyrt lýsingar í viðtalinu hefði hann áttað sig á því að þær ættu við hann og hefði hann þá ákveðið að leita réttar síns. Honum hefði brugðið við að heyra viðtalið. Áverkar hefðu verið um allan líkamann og hefði hann verið lengi að ná sér. Þá kvaðst ákærði aðspurður ekki hafa þekkt vitnin G, F eða H fyrir þann dag sem atburðurinn gerðist. Þau hefðu verið að skemmta sér saman þennan dag. Bæði F og G hefðu lýst atburðunum fyrir ákærða og sagt að lögregla hefði gengið allt of harkalega fram í málinu.

A lögreglumaður skýrði frá því að tilkynnt hefði verið um sofandi mann í leigubíl sem lögregla hefði verið beðin um að vekja og koma sína leið. Þegar komið var á staðinn var ákærði einn í bílnum og sofandi í aftursætinu. Leigubílstjórinn sagði að hann hefði komið með hópi af fólki sem hefði skilið hann eftir í bílnum og ekki viljað hafa hann með sér. Lögregla hefði farið að hægri afturhurðinni og opnað. Vitnið kvaðst hafa fengið slæma tilfinningu fyrir aðstæðum enda væri það svo að menn vöknuðu ekki alltaf fallega. Vitnið kvaðst hafa tekið meisbrúsa og haldið honum í hendinni svona til öryggis, en vitnið tók fram að það hefði ekki verið í dyrunum og ekki að „fást við hann“ heldur lögreglukona sem var með vitninu. Vitnið sá að ákærði byrjaði að vakna og það heldur illa, þannig að búast mátti við árás frá ákærða, þannig að vitnið kvaðst hafa ýtt lögreglukonunni frá og farið sjálft í dyrnar til að taka á móti árásinni frekar, enda væri vitnið stærra en lögreglukonan. Vitnið kvaðst hafa haldið áfram að reyna að vekja ákærða, en það hefði gengið illa og endað með því að „hann sprakk“ og réðst á vitnið, það er að segja „reyndi að ryðjast á mig“ sjálfsagt til að komast út úr bílnum. Vitnið sagði það hættulegt að hafa „brjálaðan mann“ standandi fyrir framan sig, þannig að vitnið kvaðst hafa reynt að ná sambandi við ákærða fyrst inni í bílnum, en ákærði hefði „rokið á“ vitnið og út úr bílnum og, eins og vitnið orðaði það, „danglaði einhverjum, ég veit ekki svona ýtti á mig og danglaði eitthvað í magann á mér. Þetta var nú svo sem engin stórkostleg högg neitt. Þá meisaði ég hann bara til að stoppa hann í þessu.“ Það sló ákærða eitthvað aðeins út af laginu, en svo sprakk hann bara aftur og réðist beint á vitnið og af ennþá meiri krafti og þá náði hann að ryðja vitninu aftur á bak. Vitnið kvaðst hafa dottið aftur á bak með ákærða yfir sér sem ýtti vitninu svona einn og hálfan metra og lenti vitnið þá með bakið á bílhræi. Ef það hefði ekki verið þarna hefði vitnið lent fram af háum kletti sem þarna er. Vitnið kvaðst hafa reynt að ýta ákærða frá sér eins og það gat. Hinn lögreglumaðurinn hefði þá tekið upp kylfu og byrjað að dangla eitthvað í hann. Öskrað hafi verið á ákærða að leggjast niður og á endanum kvaðst vitnið hafa ýtt ákærða frá sér. Hann hafi dottið á hnén nálægt leigubílnum með annan fótinn krepptan. Reynt hafi verið að stöðva ákærða, fá hann til að leggjast til að unnt væri að handtaka hann. Vitnið kvaðst hafa tekið kylfu og lamið ákærða fjórum eða kannski fimm höggum. Þá allt í einu hafi ákærði sprottið upp og hlaupið frá þeim og fram af klettabrúninni, en sem betur fer, eins og vitnið orðaði það, á allt öðrum stað heldur en ákærði hefði reynt að hrinda vitninu niður, miklu lægra fall, en nógu hátt samt.

Spurt um frekari atlögu ákærða að vitninu svaraði vitnið: „Já það voru nú svona einhver högg sem komu í búkinn sko“, en vitnið kvaðst ekki vilja gera of mikið úr því, til dæmis hefði ákærði ekki reynt að slá vitnið í andlitið eða neitt slíkt, en eitthvert dangl í vitnið þegar ákærði „var að ryðjast á mig.“ Þá kom fram hjá vitninu að tilefni þess að það hefði beitt varnarúðanum hefði verið að stöðva ákærða. Ákærði hefði setið í bílnum og horft á vitnið og viljað komast út úr bílnum og kvaðst vitnið hafa séð það á augunum í ákærða að hann ætlaði að ráðast á vitnið og hefði hann gert það. Þá hefði úðanum verið beitt. Ákærði hafi þá hörfað eða sest niður á ný, en ráðist aftur á vitnið af nokkru afli og rutt vitninu aftur á bak. Ákærða hefði verið tilkynnt að þau væru lögregla og hefði hann gert sér grein fyrir því. Vitnið sagði ákærða hafa verið sturlaðan af langvarandi fíkniefnaneyslu undanfarinna daga. Aðspurt sagði vitnið að kylfum hefði ekki verið beitt fyrr en eftir að ákærði hefði verið meisaður. Spurt af verjanda ákærða sagði vitnið að ákærði hefði verið rænulaus í bílnum þegar að var komið. Hann hefði setið í bílnum en verið rænulaus. Hann hefði verið hristur til að reyna að vekja hann. Þá hefði verið kallað til hans: „Vaknaðu, vaknaðu“ en það dugði ekki. Þá hefði þurft að ganga lengra og því var klipið í eyrað á ákærða. Vitnið hefði meisað ákærða í hurðaropinu þegar hann hafi ráðist á vitnið. Lýsti vitnið því að ákærði hefði setið í bílnum og starað á vitnið og svo hefði ákærði reynt að ryðja vitninu frá og danglað eitthvað í magann á vitninu. Vitnið kvaðst hafa ýtt ákærða til baka og meisað hann. Vitnið sagði ákærða hafa keyrt höfuðið í búkinn á vitninu. Vitnið kvaðst hafa kallað á sjúkrabíl eftir að ákærði féll yfir járnbitann þar sem hann lá á bakinu hreyfingarlaus og lögreglukonan hljóp niður fyrir til þess að kíkja á hann. Þetta hefði ekki litið vel út, ákærði legið hreyfingarlaus í stórgrýti og hefði getað verið með alvarlega áverka. Vinir ákærða hefðu komið á sama tíma út úr húsinu og gert sig líklega til að ráðast á vitnið.

B lögreglumaður greindi frá því að óskað hefði verið eftir aðstoð lögreglu þar sem leigubílstjóri hefði verið með rænulausan karlmann í bílnum hjá sér. Þegar komið var á vettvang reyndi vitnið að vekja ákærða blíðlega með því að beita röddinni, en það hefði ekki gengið. Í framhaldinu hefði ákærði rankað eitthvað við sér og kreppt upphandleggina og hnefann í áttina að vitninu þannig að vitnið kvaðst hafa bakkað og félagi vitnisins tekið við og haldið áfram að vekja ákærða, en það hefði ekki gengið. Ákærði hefði kreppt hnefann og slegið til lögreglumannsins sem hefði ýtt honum aftur inn í bílinn. Ákærði hefði brugðist illa við þannig að félagi vitnisins hefði beitt úðavopni gegn honum inni í leigubílnum þar sem ákærði var kyrr í stutta stund, en svo allt í einu spratt hann út úr leigubílnum og keyrði félaga vitnisins áfram þannig að hann náði ekki að stoppa, en hrasaði þó nokkur skref aftur á bak og þeir höfnuðu á bíl fyrir aftan. Ákærða hefðu verið gefin ítrekuð fyrirmæli um að leggjast á jörðina, en hann hefði ekki hlustað og greinilega verið undir áhrifum einhverra lyfja eða efna. Ákærði hefði ekki hlýtt fyrirmælum þannig að vitnið kvaðst hafa tekið upp lögreglukylfu og gert honum grein fyrir því að henni yrði beitt færi ákærði ekki að fyrirmælum lögreglu. Ákærði hefði ekki hlustað og því hefði vitnið slegið hann aftan í lærið og í handleggi, en það hafði ekkert að segja og varð ákærði enn æstari. Eftir þó nokkur högg féll ákærði niður á annað hnéð í spretthlauparastöðu. Það var eins og úðinn hefði eitthvað virkað. Enn voru ákærða gefin fyrirmæli um að leggjast á jörðina, en án árangurs, þannig að ákærði var sleginn aftur í aftanvert lærið og svo allt í sprettur ákærði upp og hleypur nokkra metra í burtu. Þá voru ákærða enn á ný gefin fyrirmæli um að leggjast á jörðina, sem hann gerði ekki og svo hélt ákærði áfram, hrasar og dettur aftur fyrir sig og yfir álkant og á járnrör sem þar voru á jörðinni. Vitnið kvaðst hafa farið til að athuga ástand ákærða en félagi vitnisins hefði verið fyrir ofan og ekki komið á eftir. Vitnið sagði ákærða hafa verið með meðvitund og grettur í framan. Vitnið kvaðst hafa sett ákærða í handjárn til að tryggja öryggi vitnisins frekar. Kunningjar ákærða hafi þá komið á vettvang og verið ógnandi við félaga vitnisins sem hafi kallað á aðstoð sjúkraliðs og lögreglu. Ekki hafi verið möguleiki fyrir sjúkralið að veita ákærða aðhlynningu því að ákærði var svo reiður að þeir hefðu ekki treyst sér til að nálgast hann. Hefði ákærði verið sprautaður með róandi lyfi, færður í bensli á fótum og fluttur á slysadeild þar sem hann fékk frekari aðhlynningu. Spurt sagði vitnið að ákærði hefði verið rænulaus þegar að var komið og hann sljór og drafandi. Vitninu fannst eins og áfengislykt hefði verið af ákærða, en vildi ekki fullyrða að svo hefði verið. Ákærði hefði verið sitjandi í hægra aftursæti bílsins, en hefði hallast til hliðar. Vitnið kvaðst hafa ávarpað ákærða sem hefði rankað við sér og farið að hreyfa sig, en hélt áfram að vera drafandi og sljór. Spurt sagði vitnið að fullt tilefni hefði verið til að beita ákærða úðavopni, enda kvaðst vitnið túlka það svo að ákærði hefði verið hættulegur, hann hefði ógnað lögreglu og leigubílstjóranum. Menn í slíku ástandi væru óútreiknanlegir. Ákærða hefði verið tilkynnt að þau væru lögregla og hafi ákærði áttað sig á því og spennt upphandleggsvöðva og kreppti hnefa. Nánar aðspurt sagði vitnið að ákærði hefði skollið með höfuðið í skotvesti eða í bringuna á lögreglumanninum, félaga vitnisins, og keyrt hann upp að gráum bíl sem stóð þarna. Þá sló ákærði ítrekað í skotvesti lögreglumannsins sem hefði haldið fyrir andlitið til að verja sig. Neitaði vitnið því að öskrað hefði verið á ákærða: „Vaknaðu, vaknaðu,“ en talað hefði verið hátt við ákærða til að hann heyrði í þeim og hugsanlega hefði verið rifið í öxlina á ákærða. Spurt kvaðst vitnið hafa séð ákærða kýla í búkinn á lögreglumanninum og þess vegna hefði vitnið gripið kylfuna og gefið fyrirmæli um að henni yrði beitt ef ákærði myndi ekki leggjast niður.

Vitnið E leigubílstjóri skýrði frá því að það hefði kallað á lögreglu sem reynt hefði að vekja ákærða sem var í bílnum, en það hefði ekki gengið alltof vel og endaði með látum og ryskingum þannig að ákærði datt yfir vegg sem var á svæðinu. Ákærði svaf í aftursæti bílsins. Tveir lögreglumenn komu í upphafi og reyndu að vekja ákærða með því að tala til hans og hrista hann. Vitnið kvaðst hafa verið á vappi fyrir utan bílinn og stundum fylgst með og stundum ekki. Vitnið sagði ákærða hafa brugðist frekar illa við afskiptum lögreglu og var frekar æstur inni í bílnum þegar hann vaknaði. Spurt kvaðst vitnið ekki geta lýst því nánar. Vitnið kvaðst hvorki hafa séð þegar ákærði fór út úr bílnum né muna eftir því að ákærði hefði veist að lögreglumanninum. Spurt kvaðst vitnið hafa séð einhver högg en ekki geta lýst því nánar. Vitnið sagði lögreglu hafa haldið ákærða niðri og gefið honum fyrirmæli um að liggja kyrr. Vitnið sagði alla farþega í bílnum hafa verið undir einhverjum áhrifum, en samt vel áttaða. Farþegarnir hefðu reynt að vekja ákærða en það hefði ekki tekist og hefði hann verið skilinn eftir í bílnum. Spurt kvaðst vitnið ekki muna eftir því að ákærði hefði ráðist á lögreglumennina. Þá kvaðst vitnið minna að lögregla hefði notað piparúða á ákærða meðan hann sat í bílnum, en kvaðst ekki hafa séð úðann notaðan á ákærða fyrir utan bílinn. Þá hefði lögreglan beitt kylfum þegar ákærði lá á jörðinni og hefði ákærða þá verið skipað að liggja kyrr. Vitnið sagði ákærða hafa verið æstan þegar hann hafi verið kominn út úr bílnum. Hann hefði vafrað að veggnum og sjálfsagt ekki séð neitt og dottið yfir vegginn.

Vitnið F greindi frá því að í umrætt sinn hefði hjálparvana einstaklingur verið beittur harkalegu ofbeldi af yfirvöldum. Vinnubrögð lögreglu hefðu verið hroðvirknisleg og óhugnanlegt að unnt væri að beita slíku valdi þegar réttara hefði verið að kalla til sjúkralið eða lækni til að veita manninum þá aðhlynningu sem hann þurfti. Vitnið kvaðst hafa staðið við glugga í íbúð sem vitnið leigir og séð atvikin. Sá vitnið lögreglubíl koma á vettvang og lögreglumenn fara að ákærða í leigubílnum og reyna að tjónka við ákærða sem hafi verið eins og meðvitundarlaus. Þeir hefðu beitt harkalegum aðferðum við að koma ákærða út úr bílnum og hefði ákærði ekki gert sér grein fyrir því hvað gekk á. Á endanum hefði tekist að vekja ákærða og hefði hann farið út úr bílnum. Ákærði hefði ýtt lögreglumanninum frá sér og labbað í öfuga átt. Honum var ógnað. Lögreglan hefði þá tekið upp „rotkylfur“ og piparúða og gengið í skrokk á ákærða. Ákærði hefði dottið niður „aðrein“ og kvaðst vitnið ekki hafa séð hvað hefði verið gert við hann þar, en kvaðst hafa heyrt að þar hefði lögregla sparkað í ákærða. Spurt kvaðst vitnið hafa verið með ákærða fyrr um kvöldið og hefði ákærði verið í annarlegu ástandi. Vitnið sagði tvo lögreglumenn, mann og konu, hafa reynt að vekja ákærða þegar hann var í leigubílnum. Maðurinn hefði hrist ákærða, en eftir að ákærði var kominn út úr bílnum hefði konan gengið í skrokk á ákærða með rotkylfu og piparúða. Lýsti vitnið því aðspurt að báðir lögreglumennirnir hefðu farið að leigubílnum, en lögreglumaðurinn hefði opnað hurðina og hrist ákærða. Bæði stóðu við bílinn, lögreglumaðurinn nær, en konan aftar og aðeins lengra frá ákærða. Ákærði hefði staðið upp og virtist ógnað og hefði hann ýtt lögreglumanninum aðeins frá sér og labbað í hina áttina, í átt að afleggjaranum. Þá hefðu lögreglumennirnir hlaupið á eftir ákærða og úðað hann í andlitið þangað til hann hefði dottið fram fyrir sig niður aðreinina og legið á rörunum í dágóðan tíma. Þá kvaðst vitnið aðspurt hvorki hafa neitt áfengis né fíkniefna þetta kvöld. Vitnið kvaðst aðspurt ekki hafa þekkt ákærða fyrir atvikið en kynnst honum daginn áður. Spurt sagði vitnið að ákærði hefði verið að færa sig undan höggum lögreglu þegar hann hefði dottið yfir vegginn.

Vitnið G skýrði frá því að ákærði og vitnið væru vinir. Vitnið kvaðst hafa verið statt í íbúð á efri hæð að [...] og staðið við glugga, ásamt vitnunum H og F, og séð leigubifreiðina og ákærða aftur í. Þau hefðu komið á staðinn í leigubíl, en þá hefði ákærði, sem var með þeim, verið algjörlega rænulaus og ekki hefði verið hægt að vekja hann. Hefðu þau skilið ákærða eftir í bílnum. Lögregla hafi komið á staðinn og verið mjög árásargjörn strax í byrjun og reynt að ýta við ákærða og segja honum að vakna. Ákærði hefði augljóslega ekki verið með meðvitund, en hann hefði verið rifinn út úr bílnum. Ákærði hefði rankað við sér og brugðið og ekki vitað almennilega hvar hann væri staddur. Það næsta sem vitnið sá var að ákærði hefði labbað í burtu og verið ennþá ráðvilltur. Þá byrjar lögreglan að „hakka hann í sig“. Kringumstæðurnar hefðu ekki verið eðlilegar. Vitnið sagði að sér hefði brugðið við aðfarir lögreglunnar og hlaupið út og farið til lögreglunnar og ákærða, en vitninu hefði verið ögrað með lögreglukylfu. Vitnið kvaðst aðspurt hafa séð þegar ákærði var rifinn út úr bílnum og verið buffaður. Hann hefði verið tekinn ákveðið út úr bílnum og ekki verið vakandi þá. Ákærði hefði varla getað staðið í lappirnar og hefði svo fallið eftir högg frá lögreglu niður í gryfju. Spurt sagði vitnið að það hefði hlaupið út þegar lögreglan byrjaði að berja ákærða og hafi það ofbeldi enn staðið yfir þegar vitnið kom út úr húsinu. Kvaðst vitnið hafa verið komið út og séð þegar ákærði féll í gryfjuna. Aðspurt kvaðst vitnið ekki hafa séð ákærða veitast að lögreglunni og ekki séð ákærða ýta lögreglumanni upp að bíldruslu sem þarna var. Sagði vitnið ákærða ekki hafa verið í ástandi til þess. Þá kvaðst vitnið aðspurt hafa orðið vitni að því að kylfum hefði verið beitt, en ekki séð lögreglu nota piparúða. Loks neitaði vitnið því aðspurt að hafa séð ákærða kýla lögreglumann eða sýna lögreglu ógnandi tilburði.

Vitnið H skýrði frá því að það þekkti ákærða lítillega og hefði verið á staðnum þegar atvik málsins gerðust. Vitnið kvaðst hafa komið að húsinu í [...] á leigubíl. Ákærði hefði legið meðvitundarlaus í bílnum og erfitt hefði verið að vekja hann. Það næsta sem vitnið vissi var að lögregla var komin á staðinn og einhver læti voru fyrir utan. Áður en vitnið fór inn var lengi búið að reyna að tjónka við ákærða en það hefði ekki tekist. Vitnið kvaðst hafa séð út um glugga að lögregla dró ákærða út úr bílnum með látum og réðst á hann. Einn lögreglumaður, frekar þybbinn, tók upp kylfu og réðist að ákærða. Í þann mund kvaðst vitnið hafa hlaupið niður og vitnið G líka til að stöðva þetta, en þau hefðu verið stöðvuð af lögreglu með kylfu. Það næsta sem vitnið kvaðst vita var að ákærði hefði dottið yfir kant og lent ofan á járnrörum. Lögreglan hafi ekki hætt heldur hlaupið með kantinum og haldið áfram að láta höggin dynja á ákærða og sparka í hann. Spurt sagði vitnið að tveir lögreglumenn hefðu farið á eftir ákærða, en hinir tveir sem urðu eftir héldu vitnunum frá. Bæði hefði ákærði verið laminn með kylfum og sparkað í hann liggjandi. Ástæða þess að ákærði datt yfir kantinn var sú að það var verið að lemja hann. Spurt kvaðst vitnið ekki hafa séð lögreglu „keyra í hlaðið“ en séð þegar atburðarásin fór af stað, það er þegar byrjað var að toga ákærða út úr bílnum. Þá hefði vitnið verið í glugga í íbúð vitnisins F. Tveir lögreglumenn hefðu verið á staðnum til að byrja með, lögreglukona og „þessi þybbni með kylfuna.“ Lögreglumaðurinn hefði rifið ákærða mjög harkalega út úr bílnum. Hann hefði gripið um ákærða og rifið hann út úr bílnum. Ákærði hefði vaknað við þetta og þá hefði verið ráðist á ákærða með kylfum. Vitnið neitaði því aðspurt að ákærði hefði staðið sjálfur upp og farið úr bílnum og ruðst áfram og sagði það ekki vera rétt. Þá neitaði vitnið því aðspurt að hafa séð ákærða veitast að lögreglunni og kannaðist ekki við að hafa séð lögreglumann lenda með bakið upp að bifreið sem var þarna rétt hjá. Spurt svaraði vitnið að það hefði ekki þekkt ákærða fyrir atvikið og hefði hitt hann í fyrsta skipti þetta kvöld. Þá kvaðst vitnið ekki hafa séð ákærða kýla lögreglumann í maga. Aðspurt svaraði vitnið að lögregla hefði haldið áfram að þjarma að ákærða eftir að hann féll niður á rörin. Þá hefði verið sparkað í ákærða meðan hann lá á jörðinni.

Vitnið I greindi frá því að það þekki ákærða ekki og hefði aldrei hitt hann. Vitnið var í íbúð á 2. hæð með svölum að [...]. Vitnið lýsti ryskingum úti og kvaðst hafa heyrt öskur. Vitnið kvaðst hafa farið út og séð lögreglumann standa við vegg sem er um það bil einn og hálfur metri á hæð eða tveir metrar og sá sem var í ryskingum við lögreglu var farinn yfir vegginn og lá þar rotaður. Lögreglumaðurinn hefði snúið sér að vitninu með kylfu á lofti og byrjað að öskra á vitnið. Við það bakkaði vitnið aftur á bak. Vitnið tók fram að það hefði ekki sýnt ógnandi framkomu og ekki sagt neitt, en hefði farið á staðinn út af forvitni. Þá sá vitnið að leigubílstjóri hefði setið mjög skelkaður inni í bíl fyrir framan. Spurt sagði vitnið að lögreglumaðurinn hefði staðið fyrir ofan kantinn, stór maður með kylfu á lofti. Vitnið gat ekki aðspurt lýst ryskingunum á undan neitt nánar og ekki neinum samskiptum á milli ákærða og lögreglu. Vitnið kvaðst hafa verið edrú þetta kvöld. Þá kvaðst vitnið hafa séð ákærða liggja fyrir neðan vegginn í mjög slæmu ástandi, illa farinn og blóðugan eftir barsmíðar. Vitnið tók fram að það hefði fljótt hrökklast frá staðnum þar sem ákærði lá vegna lögreglumannsins með kylfuna á lofti sem vitnið kvaðst hafa verið hálfskelkað við því að hann hefði verið svo æstur. Kvaðst vitnið halda að hann hafi ætlað að lemja vitnið með kylfunni. Vitnið kvaðst hafa fengið þau skilaboð óbeint að það ætti að drulla sér í burtu. Vitnið sagði ákærða hafa verið meðvitundarlausan þegar hann lá á jörðinni fyrir neðan vegginn og kvaðst vitnið hafa leitt hugann að því hvort ákærði væri í lífshættu. Aðspurt neitaði vitnið því að hafa orðið vitni að ógnandi hegðun ákærða í garð lögreglumanna.

Vitnið J greindi frá því að það hefði aldrei séð ákærða og viti ekki hvernig hann líti út. Vitnið kvaðst hafa séð hluta af atvikum málsins og tekið þau upp á myndavél af svölunum á íbúð vitnisins að [...]. Vitnið kvaðst hafa farið út á svalir til að reykja og séð fullt af lögreglubílum á plani við enda hússins og heyrt óp, læti og öskur. Leist vitninu ekki á þá framkomu sem það sá og sótti myndavél og tók atvikin upp. Það hefði verið leigubíll fyrir ofan stálþil, en fyrir neðan hafi heyrst öskur og læti. Kvaðst vitnið hafa séð tvo lögregluþjóna, konu og karlmann, og konan „er bara í móðursýkiskasti, bara segi það eins og er.“ Vitnið kvaðst hafa haldið að verið væri að „drepa kött“, óhljóðin í manninum sem lá þarna niðri, „þetta var bara eins og verið væri að þjarma að ketti, og vælið og sársaukinn, og lögreglukonan öskraði: „haltu kjafti helvítið þitt ..., því miður, ég er bara hneykslaður á framkomu þessara tveggja manna, sérstaklega konunnar.“ Sjúkrabíll hafi komið á staðinn og fleiri lögreglubílar og manninum verið „dröslað inn í bílinn, því miður ég get ekki lýst þessu betur, en þetta.“ Vitnið sagði að það hefði verið ömurlegt að sjá þetta. Vitnið kvaðst ekki hafa séð aðdragandann að því að ákærði féll þarna niður. Spurt sagði vitnið að þegar það kom út á svalirnar hefði það séð lögreglukonuna sparka í manninn, eða traðka á honum, og þjarma að honum liggjandi á milli stálþils og rörastæðu sem þar var og hefði lögreglukonan öskrað á ákærða og sagt honum að halda kjafti. Vitnið sagði fjarlægðina hafa verið um 50 metra. Þá hafi fjórir lögreglubílar verið á staðnum og einn sjúkrabíll. Vitnið sagði ákærða hafa verið dröslað handjárnuðum á grúfu í lögreglubíl. Spurt kvaðst vitnið ekki drekka og hafa verið allsgáð þegar það sá þessi atvik.

III

Ákærða í máli þessu er gefið að sök brot gegn valdstjórninni með því að hafa að kvöldi 24. júní 2015 veist að lögreglumanninum A fyrir utan [...] í [...], sem var þar við skyldustörf, með því að hafa keyrt höfuð og axlir í maga eða brjóstkassa A sem við það hrasaði aftur á bak og lenti á bakinu á bifreið. Auk þess er ákærða gefið að sök að hafa slegið A ítrekað með krepptum hnefa í búkinn.

Ákærði neitar sök. Hann kvaðst ekki muna atburði kvöldsins, en hafa fengið upplýsingar um það frá vitnum að hann hefði verið sofandi í leigubíl þegar lögregla kom á staðinn og reyndi að vekja hann. Hefði vitnunum blöskrað aðgerðir lögreglu og sagt hana hafa farið illa með ákærða. Vitni hefðu ekki greint honum frá því að hann hefði stjakað við lögreglumanninum. Spurður fyrir dómi neitaði ákærði því að hafa slegið til lögreglumannsins. Neitaði ákærði því að vera ofbeldismaður en kvaðst vera fíkill. Hann ætti það til að pirrast en hann slægi aldrei frá sér. Sagði ákærði að hann hefði verið á fylleríi umrætt kvöld, en neitaði að tjá sig um það hvort hann hefði neytt fíkniefna. Ákærði bar á sama hátt hjá lögreglu og fyrir dómi að öðru leyti en því að hjá lögreglu kvaðst ákærði hafa tekið rivotril og E-pillur.

Samkvæmt framburði vitnisins A lögreglumanns reyndi ákærði að ryðjast á vitnið til að komast út úr leigubílnum. Hættulegt væri að hafa brjálaðan mann fyrir framan sig og því hefði vitnið reynt að ná sambandi við ákærða meðan hann var inni í bílnum, en ákærði hefði rokið á vitnið og danglað í magann á því. Þá hefði vitnið meisað ákærða til að stöðva hann. Hefði það slegið ákærða út af laginu í fyrstu, en svo hefði hann ráðist beint á vitnið af enn þá meiri krafti og náð að ryðja vitninu aftur á bak um einn og hálfan metra og hefði vitnið lent með bakið á bílhræi sem þarna var. Nánar aðspurt um atlögu ákærða að vitninu svaraði vitnið því til að það hefðu verið einhver högg sem komu í búkinn, en vitnið vildi ekki gera of mikið úr því, enda hefði ákærði ekki reynt að slá vitnið í andlit. Vitnið B lögreglumaður lýsti því að ákærði hefði skollið með höfuðið í skotvesti eða bringuna á A lögreglumanni og keyrt hann upp að gráum bíl. Þá hefði ákærði slegið ítrekað í skotvesti lögreglumannsins sem hefði haldið fyrir andlitið til að verja sig.

Vitnið E leigubílstjóri lýsti því að tveir lögreglumenn hefðu komið og reynt að vekja ákærða með því að tala til hans og hrista hann. Hefði ákærði brugðist illa við afskiptum lögreglu og verið æstur inni í bílnum. Vitnið kvaðst ekki hafa séð þegar ákærði fór út úr bílnum og ekki muna eftir því að ákærði hefði ráðist að lögreglumönnunum. Vitnið F lýsti því að lögregla hefði beitt harkalegum aðferðum til að ná ákærða út úr bílnum, en ákærði hefði ekki gert sér grein fyrir því hvað gekk á. Ákærði hefði ýtt lögreglumanninum frá sér og labbað í öfuga átt. Hafi lögregla beitt piparúða og kylfum og gengið í skrokk á ákærða. Vitnið G skýrði frá því fyrir dómi að lögreglan hefði rifið ákærða út úr bílnum og „buffað“ hann. Hann hefði varla getað staðið í lappirnar og hefði fallið í gryfju eftir högg frá lögreglunni. Þá kvaðst vitnið hvorki hafa séð ákærða veitast að lögreglu né ýta lögreglumanni upp að bíldruslu. Ákærði hefði ekki verið í ástandi til þess. Þá neitaði vitnið því að hafa séð ákærða kýla lögreglumann eða sýna lögreglu ógnandi tilburði. Vitnið H bar á þann veg fyrir dómi að lögreglan hefði dregið ákærða út úr bílnum með látum og ráðist á hann, lamið hann með kylfu og sparkað í hann liggjandi. Neitaði vitnið því aðspurt að ákærði hefði sjálfur staðið upp og farið úr bílnum og ruðst áfram. Einnig neitaði vitnið því að hafa séð ákærða veitast að lögreglumanni. Vitnið tók fram að lögreglan hefði haldið áfram að þjarma að ákærða eftir að hann féll niður á rörin. Þar hefði verið sparkað í ákærða liggjandi. Vitnið I kvaðst ekki hafa séð ógnandi hegðun ákærða í garð lögreglunnar. Loks bar vitnið J um það fyrir dómi að lögreglukona á vettvangi hefði sparkað í ákærða eða traðkað á honum þar sem hann lá á milli stálþils og rörastæðu og hefði hún öskrað á ákærða að halda kjafti.

Með vísan til þess sem að framan er rakið þykir upplýst í málinu að ákærði og vitnin F, G og H komu saman í leigubíl að [...] í [...] að kvöldi 24. júní 2015. Þegar þangað kom var ákærði sofandi eða rænulaus þannig að ekki tókst að vekja hann og var hann skilinn eftir í leigubílnum. Greitt var fyrir aksturinn. Kallaði leigubílstjórinn lögreglu á vettvang sem kom til að vekja ákærða. Erfiðlega gekk fyrir lögreglu að vekja ákærða og svo fór að lögreglumaðurinn A, sem hefur borið ákærða þeim sökum að hafa veist að sér inni í bílnum, varnaði honum útgöngu og beitti varnarúða gegn honum. Við það varð ákærði æstur og freistaði á ný útgöngu úr leigubílnum. Vitnin F, G, H og I lýstu því fyrir dómi að lögregla hefði beitt mjög harkalegum aðferðum til að vekja ákærða og hefði lögreglan á endanum rifið hann harkalega út úr bílnum þar sem lögreglumennirnir hefðu gengið í skrokk á ákærða. Ekkert þessara vitna bar um það fyrir dómi að ákærði hefði „keyrt höfuð og axlir í maga eða brjóstkassa A“ þannig að hann hrasaði við og ekkert þeirra kannaðist við að hafa séð ákærða slá „A ítrekað með krepptum hnefa í búkinn.“

Í málsgögnum eru atvik málsins skráð af þeim lögreglumanni sem ætlað brot beinist gegn og nánast samhljóða af B lögreglumanni sem hafði afskipti af ákærða á sama tíma og A. Vísar B meðal annars til skýrslu A um atvikin. Af málsgögnum og framburði vitna þykir mega álykta sem svo að aðgerðir lögreglumannanna tveggja á vettvangi hafi farið úr böndunum og hafi þeir ekki ráðið við þá stöðu sem upp var komin. Ljóst er að sú ákvörðun lögreglumannsins A að varna ákærða útgöngu úr leigubílnum og beita í því skyni varnarúða reyndist í meira lagi afdrifarík, svo ekki sé fastara að orði kveðið, og var í andstöðu við það sem fram kemur í frumskýrslu og framburði vitnisins fyrir dómi um að það hefði verið ágæt lausn fyrir lögreglumennina að ákærði hefði hlaupið frá þeim. Í skýrslu vitnisins fyrir dómi kom einnig fram að aðgerð lögreglu hefði ekki beinst að ákærða, enda hefði verið búið að greiða fyrir akstur leigubílsins. Sagði vitnið að ef ákærði hefði getað farið inn í húsið eða ef unnt hefði verið að aka honum heim, eins og oft sé gert, hefði það verið fín lausn.

Samkvæmt 1. mgr. 111. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála skal dómur reistur á sönnunargögnum sem færð eru fram við meðferð máls fyrir dómi. Þá segir í 126. gr. laganna að dómari meti sönnunargildi vitnisburðar við úrlausn máls. Skal í því sambandi meðal annars hugað að afstöðu vitnis til ákærða og hagsmunum þess af úrslitum málsins, þroska þess, áreiðanleika skynjunar þess á atvikum og fleiru.

Óháð mati lögreglumannsins A á aðstæðum á vettvangi í umrætt sinn, og því hvort ákærði væri hættulegur eða ekki, liggur fyrir að við úrlausn þessa máls verður annars vegar að meta samhljóða framburði þeirra tveggja lögreglumanna sem höfðu afskipti af ákærða og hins vegar framburð leigubílstjórans og annarra vitna sem fylgdust með atvikum allt frá því að lögreglan kom á staðinn og hóf að reyna að vekja ákærða. Framburðir lögreglumannanna í málinu eru því marki brenndir að vera nánast samhljóða þeim skýrslum sem þeir rituðu nokkru eftir að atvik þau urðu sem ákært er út af. Þá verður við mat á sönnunargildi framburðar þeirra ekki fram hjá því horft að ákærði lagði fram kæru á hendur þeim fyrir ætlað harðræði við handtöku í umrætt sinn. Einnig verður við mat á sönnunargildi framburðar lögreglumannanna að virða öll atvik málsins heildstætt hvað varðar afskipti lögreglu af ákærða í umrætt sinn, allt frá því að lögregla kom á vettvang og þar til ákærði var fluttur af vettvangi á slysadeild Landspítala háskólasjúkrahúss og þaðan á lögreglustöð til vistunar í fangaklefa. Ber vitnum, öðrum en leigubílstjóranum, saman um að lögregla hafi beitt ákærða miklu harðræði þegar höfð voru afskipti af honum í umrætt sinn. Þá liggur fyrir að framburður lögreglumannanna um ætlaða atlögu ákærða að lögreglumanninum A fær hvorki stoð í framburði vitnisins E leigubílstjóra né annarra vitna sem fylgdust með aðgerðum lögreglu á vettvangi og gáfu skýrslu um atvik málsins. Sum þeirra vitna, sem gáfu skýrslu fyrir dómi, eru ekki tengd ákærða og þekkja hann ekki. Þá þekkja vitnin F, G og H, sem voru á ferð með ákærða, hann lítið og höfðu einungis verið með honum þetta sama kvöld.

Samkvæmt 108. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála hvílir sönnunarbyrði um sekt ákærða og atvik sem telja má honum í óhag á ákæruvaldinu og verður að skýra skynsamlegan vafa ákærða í hag, sbr. 109. gr. laganna. Þegar litið er til þess sem að framan er rakið og upplýst er í málinu er það mat dómsins að lýsing á ætlaðri refsiverðri háttsemi ákærða í ákæruskjali eigi sér hvorki viðhlítandi stoð í málsgögnum né í framburði vitna fyrir dómi að frátöldum framburði þeirra lögreglumanna sem stóðu að handtöku ákærða. Að virtum öllum atvikum málsins heildstætt þykir óvarlegt að leggja framburð lögreglumannanna til grundvallar sakfellingu ákærða í málinu. Niðurstaða dómsins er því sú að ákæruvaldinu hafi ekki tekist að sanna, svo hafið sé yfir skynsamlegan vafa, að ákærði hafi gerst sekur um brot gegn 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga og verður hann sýknaður af kröfum ákæruvaldsins í málinu.

Með vísan til 2. mgr. 235. gr. laga nr. 88/2008 ber að fella allan sakarkostnað á ríkissjóð, þar með talda þóknun skipaðs verjanda ákærða, E-kk-ef S. S-kk-ef lögmanns, sem þykir hæfilega ákveðin 1.074.026 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið H-kvk-nf M. G-kvk-nf aðstoðarsaksóknari.

Dóm þennan kveður upp J-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari.

D ó m s o r ð:

Ákærði, X, er sýkn af ákæru í máli þessu.

Allur sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun skipaðs verjanda ákærða, E-kk-ef S. S-kk-ef lögmanns, 1.074.026 krónur.

J-kk-nf H-kk-nf