S-679/2015

Mál þetta, sem dómtekið var 26. september 2016, var höfðað með ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, dagsettri 17. nóvember 2015, á hendur:

„Þ-kk-þgf H-kk-þgf A-kk-þgf, kt. 000000-0000, lögheimili skráð í [...], dvalarstaður [...], Reykjavík, fyrir eftirtalin hegningar- og umferðarlagabrot:

Fyrir þjófnaði, með því að hafa:

Laugardaginn 22. mars 2014, stolið 3.000 kr. í reiðufé úr bifreiðinni [...] sem ákærði hafði ekið frá [...] í Grindavík sem leið lá, uns aksturinn stöðvaðist við Geirsnef í Reykjavík.

(Mál nr. 008-2014-3406)

Fimmtudaginn 18. september 2014, farið inn í gestaaðstöðu [...] og stolið þaðan farsíma að verðmæti 30.000 kr. og kvenmannsveski sem innihélt peningamynt að óþekktu verðmæti.

(Mál nr. 007-2014-54518)

3. Sunnudaginn 4. janúar 2015, í verslun Hagkaups í Smáralind við Hagasmára í Kópavogi, stolið snyrtivöru að verðmæti 9.779 kr.

(Mál nr. 007-2015-519)

Teljast brot þessi varða við 244. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

II.

Fyrir líkamsárás, húsbrot og eignaspjöll, með því að hafa, miðvikudaginn 1. janúar 2014 í íbúðarhúsi að [...] í Reykjavík, brotið rúðu í útidyrahurð hússins og ruðst heimildarlaust inn, í kjölfarið veist með ofbeldi að barnsmóður sinni og fyrrverandi unnustu A, með því að slá hana einu höggi í andlitið vinstra megin, haldið henni fast og ýtt henni til og frá í íbúðinni meðal annars upp við vegg, allt með þeim afleiðingum að hún hlaut tognun á hægri úlnlið og brjósthrygg, mar á fingrum og sár í munnholi.

(Mál nr. 007-2014-156)

Teljast brot þessi varða við 1. mgr. 217. gr., 231. gr. og 1. mgr. 257. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20/1981.

III.

Fyrir umferðarlagabrot, með því að hafa:

1. Aðfaranótt laugardagsins 1. nóvember 2014, ekið bifreiðinni [...] sviptur ökurétti, undir áhrifum áfengis (vínandamagn í blóði mældist 0,86‰) og óhæfur um að stjórna henni örugglega vegna áhrifa ávana- og fíkniefna (í blóði mældist 50 ng/ml af amfetamíni) um Miklubraut í Reykjavík, uns aksturinn stöðvaðist á Miklubraut austan við Grensásveg.

(Mál nr. 007-2014-63496)

2. Miðvikudaginn 5. ágúst 2015, ekið bifreiðinni [...] sviptur ökurétti og óhæfur um að stjórna henni örugglega vegna áhrifa ávana- og fíkniefna (í blóði mældist 185 ng/ml af amfetamíni, 245 ng/ml af MDMA, 50 ng/ml af metamfetamíni og að auki mældist tetrahýdrókannabínólsýra í þvagi) um Hjallasel í Reykjavík, uns lögregla stöðvaði aksturinn við sömu götu.

(Mál nr. 007-2015-45081)

Teljast brot þessi varða við 1. og 2. mgr. 45. gr. a. og 1. mgr. 48. gr., og brot í lið 1. að auki við 1. sbr. 2. mgr. 45. gr., allt sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, sbr. 1. gr. laga nr. 48/1997 og 5. gr. laga nr. 66/2006.

IV.

Fyrir nytjastuld, með því að hafa, aðfaranótt fimmtudagsins 14. maí 2015, tekið bifreiðina [...] af bifreiðastæði við [...] í Reykjavík og ekið henni heimildarlaust um götur höfuðborgarsvæðisins, uns aksturinn stöðvaðist við verslun Nóatúns við Hamraborg í Kópavogi síðar sama dag þar sem lögregla handtók ákærða ásamt öðrum aðila.

(Mál nr. 007-2015-27804)

Telst brot þetta varða við 1. mgr. 259. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 1. gr. laga nr. 20/1956.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar, til greiðslu alls sakarkostnaðar og til sviptingar ökuréttar skv. 101. og 102. gr. nefndra umferðarlaga, sbr. 25. gr. laga nr. 44/1993 og 18. gr. laga nr. 66/2006.“

Verjandi ákærða gerir þær kröfur að ákærði verði sýknaður af ákærulið I. 1., og dæmdur til vægustu refsingar vegna ákæruliðar I. 2. og 3. Vegna ákæruliðar II. er krafist sýknu af líkamsárás en til vara vægustu refsingar, frávísunar vegna húsbrots og eignaspjalla, til vara sýknu og til þrautavara vægustu refsingar. Vegna ákæruliðar III. og IV. er krafist vægustu refsingar er lög leyfa. Þá krefst verjandi ákærða hæfilegra málsvarnarlauna.

Ákæruliður I.

Undir þessum ákærulið eru þrír töluliðir. Ákærði játar sök samkvæmt 2. og 3. tl. en neitar sök samkvæmt 1. tl. þar sem hann er ákærður fyrir að hafa stolið 3000 kr. í reiðufé úr bifreiðinni [...] sem hann ók þann 22. mars 2014.

Hvað ákæruliði 2. og 3. varðar þá hefur ákærði skýlaust játað þá háttsemi sem þar er lýst refsiverð. Sannað er með játningu ákærða, og sem fær stoð í öðrum gögnum málsins, að ákærði er sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök og eru brot hans rétt heimfærð til refsiákvæða í ákæru.

Verður nú fjallað um 1. tl. ákæruliðar I. Samkvæmt frumskýrslu lögreglu dagsettri 22. mars 2014 kom eigandi bifreiðarinnar [...], B, á lögreglustöðina í Keflavík og lagði fram kæru. Haft var eftir henni að ákærði hefði tekið bifreið hennar í heimildarleysi, peningalaust veski og síma hennar, en hann hefði dvalið hjá henni í nokkra daga. Hefði hún frétt af bifreiðinni mannlausri á Geirsnefi í Reykjavík. Kvað hún veski systur sinnar, með 3000 kr. í reiðufé, vera í bifreiðinni. Í skýrslunni er staðfest að lögreglan hafi kannað málið og var bifreiðin læst á Geirsnefi. Haft er eftir B að hún hafi sótt bifreiðina til Reykjavíkur og hafi veskið verið í bifreiðinni. Þá segir í skýrslunni að næsta dag hafi B haft samband við lögregluna og sagt að 25.000 krónur væru horfnar úr veskinu hennar og 3000 kr. úr veski systur hennar sem í bílnum var.

Fyrir dómi kvaðst ákærði hafa ekið bifreiðinni umrætt sinn og orðið bensínlaus á Geirsnefni en ekkert tekið úr bílnum nema kannski smáaura sem hann taldi þó ekki hafa verið í veski. Hugsanlegt væri að það hefðu verið um 3000 kr. Aðspurður um framburð sinn hjá lögreglu þar sem hann viðurkenndi að hafa tekið 3000 krónur úr hanskahólfi bifreiðarinnar og keypt bensín fyrir, kvaðst hann ekki kunna skýringu á framburði sínum þá. Líklegt væri að hann hefði borið á þennan veg til þess að fá frið fyrir lögreglunni. Kvað ákærði ástand sitt þó hafa verið bágborið á þessum tíma vegna neyslu og hann myndi atvik ekki vel.

B kom fyrir dóminn og staðfesti að 3000 kr. hefðu horfið úr veski systur sinnar en systir hennar hefði haft afnot af bílnum hennar á þessum tíma. Það hefði ekki uppgötvast strax og hún vissi ekki hvar veskið hefði verið geymt í bifreiðinni.

Þá kom C fyrir dóminn, eigandi veskisins. Hún kvaðst hafa sagt systur sinni frá því að peninga vantaði í veskið. Hún kvaðst ekki muna nákvæmlega hvar veskið hefði verið en það hefði fundist í aftursæti bílsins. Aðeins þrír staðir hefðu komið til greina, hanskahólfið, á milli sæta eða aftur í. Hún mundi ekki hversu mikill peningur hefði verið í veskinu en þó sennilega á milli 2000 og 3000 kr. og hefðu verið bæði seðlar og smápeningar.

Niðurstaða ákæruliðar I.

Ákærði viðurkenndi í skýrslutöku hjá lögreglu að hafa tekið 3000 kr. úr veski sem var í bifreiðinni [...] til þess að kaupa bensín eins og fram er komið. Hér fyrir dómi hvarf hann frá þeim framburði. Hann bar fyrir sig minnisleysi en taldi sig þó aðeins hafa tekið smáaura en þó ekki úr veskinu. Spurður um hinn breytta framburð taldi ákærði líklegt að hann hefði gefið þessi svör nánast í hugsunarleysi. Á meðal gagna er hljóðupptaka af umræddri skýrslutöku. Af henni verður skýrt ráðið að ákærði var ekki beittur þrýstingi til að svara spurningum eða lagðar fyrir hann leiðandi eða villandi spurningar. Heyra má að ákærði tjáði sig að fyrra bragði með þeim hætti sem áður er lýst. Í ljósi þessa verður hinn breytti framburður ákærða að teljast ótrúverðugur að þessu leyti.

Að virtri játningu ákærða hjá lögreglu og með hliðsjón af framburði hans fyrir dómi um að hann kunni að hafa tekið smáaura, svo og framburði vitnanna B og C, þykir hafið yfir skynsamlegan vafa að ákærði hafi gerst sekur um þjófnað á 3000 kr. Er brot hans rétt fært til refsiákvæðis í ákæru.

Ákæruliður II.

Samkvæmt þessum ákærulið er ákærða gefin að sök líkamsárás á A, eignaspjöll og húsbrot á heimili hennar 1. janúar 2014.

Samkvæmt frumskýrslu lögreglu barst tilkynning um að maður gengi berserksgang og hefði brotið sér leið inn í íbúð í [...]. Á vettvangi sást brotin rúða og höfðu glerbrot dreifst um íbúðina. Ákærði og brotaþoli voru þar innandyra og segir í skýrslunni að ákærði hafi verið æstur. Viðurkenndi hann að hafa brotið rúðu og þannig komist inn í íbúðina. Haft var eftir brotaþola að ákærði hefði komið fyrr um daginn. Hún hafi ekki tilkynnt það en síðan hafi hann komið aftur.

Brotaþoli lagði fram kæru á hendur ákærða 3. janúar 2014 og lýsti atvikum m.a. svo að ákærði hefði veist að D og slegið hana hnefahöggi í andlitið á neðri vör vinstra megin þegar hún reyndi að aðstoða D. Hann hafi ýtt henni til og frá og haldið upp við vegg.

Á meðal gagna málsins er læknisvottorð E sérfræðings á slysadeild. Sjúkdómsgreining samkvæmt vottorðinu er tognun á hægri úlnlið, mar á fingrum, tognun á brjósthrygg og sár í munnholi. Í samantekt segir að um dreif einkenni hafi verið að ræða en engir alvarlegir áverkar og ætti brotaþoli að jafna sig líkamlega að fullu.

Ákærði viðurkenndi húsbrot á heimili brotaþola fyrir dóminum. Þá kannaðist hann við að hafa brotið rúðu í íbúðinni en kvað það ekki hafa verið viljaverk. Ákærði neitaði hins vegar að hafa ráðist á brotaþola með þeim hætti sem í ákæru greinir. Hann hafi ekki slegið hana höggi í andlitið heldur hafi hún stokkið upp á bak honum þegar hann var að berja D sem í rúminu lá og þá hafi olnbogi hans rekist í hana.

Við aðalmeðferð lýsti ákærði atvikum í meginatriðum svo að umrætt sinn hafi hann komið á heimili brotaþola. Hann hefði verið reiður út í hana og í afar miklu uppnámi þar sem hann hefði heyrt sögur um hana sem honum líkaði ekki. Hann hefði á þeirri stundu ekki vitað hvað hann ætlaði að gera. Hann vissi af D hjá brotaþola og réðist á hann þar sem hann lá í rúminu. Hafi brotaþoli stokkið upp á bakið á honum. Í þessari atburðarás hafi olnboginn á honum farið í andlit hennar en hann hafi ekki vitað hvar hann lenti. Þá kvað hann brotaþola hafa lamið hann í höfuðið með ilmvatnsglasi. Þau hafi síðan farið inn í stofu og rifist heiftarlega. Þá kvaðst hann muna eftir því að vinkona brotaþola hefði komið og hefði hún hringt á lögregluna. Nánar spurður kvaðst ákærði ekki muna hvort hann hefði haldið brotaþola niðri í sófanum en þó gæti það verið. Þá kvaðst hann ekki muna hvort hann hefði tekið í hana eða ýtt henni í íbúðinni. Spurður um áverka á brotaþola kvaðst hann ekki hafa séð áverka í andliti eða blóð á andliti brotaþola.

Ákærði kvaðst muna að hann hefði skellt hurð í anddyrinu „alveg brjálaður og ótrúlega fast“. Við það hafi rúðan brotnað. Þetta hafi hins vegar verið þegar hann kom aftur í íbúðina. Ákærði kvað ástand sitt ekki hafa verið gott þegar þetta gerðist. Hann hafi verið undir áhrifum og í andlegu ójafnvægi og látið það bitna á D. Ákærði hefði ekki verið í neyslu síðan í vor. Hann kvaðst umgangast son sinn mikið og kvað samskipti hans og brotaþola hafa gengið vel.

Brotaþoli lýsti atvikum svo að ákærði hefði komið til hennar í gleðskap fyrr um kvöldið og hafi það verið vandræðalaust. Hún hafi vaknað þegar hann hrindi á dyrabjölluna. Hann hafi reynt að komast inn um kjallaraglugga en ekki tekist og hafi nokkru síðar náð að þvinga sig inn um stofugluggann. Hann hafi ýtt henni frá, þ.e. hent henni í sófann og farið inn í svefnherbergið þar sem D var og lamið hann. Hafi hann verið ofan á honum að lemja hann en hún hafi hangið í ákærða og reynt að toga hann af. Hafi hún verið með aðra löppina í rúminu og hina ofan á honum einhvern veginn. Minnti hana að hann hafi snúið sér við og gefið henni högg, þ.e. kýlt hana en höggið hafi lent á munninum. Eftir að þau ræddu saman nýverið væri hún ekki viss hvort um högg hafi verið að ræða eða olnbogaskot. Allt hafi gerst mjög hratt. Aðspurð taldi hún hann ekki hafa ætlað að slá hana. Kvaðst hún þó muna að hann hefði horft í augun á henni og þá hafi hún áttað sig á því að ákærði var undir áhrifum. Brotaþoli kvaðst hafa tekið ilmvatnsglas af borðinu og lamið ákærða í hausinn þar til fór að blæða. Þá hafi ákærði snúið sér við farið með hana fram og hent henni á sófann. Hann hafi haldið henni niðri með höndina yfir bringunni á henni, nánast hálstaki. E vinkona hennar hafi komið og hótað því að hringja á lögregluna og hafi hann þá snúið sér að henni. Brotaþoli hafi byrjað að toga í hann en þá hafi hann hent henni frá og farið aftur inn í herbergi til D og kýlt hann nokkrum sinnum en að því búnu farið út. Hún og E hafi sofnað aftur og hafi hún vaknað við málróm ákærða. Fór hún fram en þá hafi hann „sturlast“ og þau öskrað hvort á annað. Hann hafi kastað hlutum til og frá, hlaupið út með símann hennar og komið aftur og hent henni á gólfið. Aðspurð kvaðst brotaþoli aðeins hafa fengið á sig eitt högg í allri atburðarásinni, þ.e. í svefnherberginu en mest hafi þetta verið öskur og hótanir. Aðspurð kvað hún lýsingu í lögregluskýrslu rétta, m.a. um að ákærði hafi haldið henni upp við vegg. Spurð um ástand sitt kvaðst hún hafa verið undir áhrifum fyrr um kvöldið en hefði náð að sofa. Hún kvaðst hafa hlotið áverka eftir þetta, vörin sprakk og hún marist víða á líkamanum, m.a. löppunum og hendi. Ákærði hafi ónáðað hana fyrst á eftir en samskipti þeirra í dag séu betri enda hafi ákærði verið edrú í einhvern tíma. Aðspurð kvaðst hún ekki hafa rætt málið við ákærða fyrr en nýlega.

Spurð um eignaspjöllin þá kvað hún ákærða hafa brotið rúðuna í útidyrahurðinni. Telur hún það hafa gerst þegar hann kom aftur inn rétt áður en hann hrinti henni á gólfið. Glerbrotin hafi legið inn í forstofuna og fram á gang. Hún hafi setið inni í stofu þegar þetta gerðist og heyrt brothljóð.

E gisti á heimili brotaþola umrætt sinn. Hún kvaðst ekki muna atvik vel í dag en kvað brotaþola hafi vakið sig þegar hún heyrði umgang fyrir utan en það hefði verið ákærði sem var að koma. Brotaþoli hafi farið fram en sjálf hafi hún ekki þorað. Hún hafi heyrt öskur í brotaþola og ákærða. Þegar hún hafi loksins þorað fram hafi hún séð ákærða halda brotaþola niðri í sófanum með því að þrýsta yfir brjóstkassann og háls. Hún hafi beðið hann að hætta og hótað að hringja á lögregluna en þá hafi hann snúið sér að henni og ýtt henni upp að vegg með hálstaki. Brotaþoli ætlaði að koma til hjálpar og þá hafi hann snúið sér að henni og ýtt henni aftur niður í sófann í sömu stellingu og áður. Hún hafi séð á eftir þeim inn í svefnherbergið þar sem D var og síðan hafi ákærði farið fljótlega eftir það. Brotaþoli hafi sagt henni frá því að áður hefði ákærði ráðist á D og hún reynt að stöðva hann, m.a. með því að slá hann með ilmvatnglasi í höfuðið. Eftir það hafi þau farið inn í stofu og hafi það verið þá sem vitnið kom fram og sá það sem hún lýsti. Vitnið kvaðst ekki muna hvort brotaþoli hefði sagt frá því að ákærði hefði beitt hana ofbeldi í svefnherberginu.

Vitnið kvaðst hafa farið aftur inn í svefnherbergið og hafi hún og brotaþoli sofnað þar. Vitnið kvaðst síðan hafa vaknað og heyrt í ákærða frammi. Hún hafi vakið brotaþola sem hafi farið fram en allt í einu hafi „allt orðið brjálað“. Vitnið heyrði mikil læti, háan skell og brotaþola gráta og hafi hún þá ákveðið að hringja á lögregluna. Vitnið kvað allt hafi verið út í glerbrotum í forstofunni en hún hafi ekki séð neitt brotna. Aðspurð kvaðst vitnið hafa séð blóð á andliti brotaþola en mundi ekki hvenær í atburðarásinni hún sá það. Eftir að þessu lauk hafi hún séð sprungna vör og mar að brjótast fram við háls. Vitnið kvað greinilegt að ákærði hefði verið undir áhrifum fíkniefna. Þá hafi hann verið mjög reiður en virtist ekki vita almennilega hvað hann „vildi fá út úr þessu“.

D kvaðst ekki hafa orðið vitni að því sem gerðist í svefnherberginu umrætt sinn. Ákærði hafi komið inn í herbergið þar sem vitnið var og ráðist á hann þar. Hafi hann dregið sængina upp fyrir haus og reynt að bera hendurnar fyrir sig. Hann hafi heyrt að brotaþoli kom inn í herbergið og hafi sennilega reynt að stöðva ákærða en hún hafi sagt „hættu“. Síðan hafi þau farið inn í stofu. Hafi verið átök í stofunni eftir að þau fóru fram en hann minnti að hurðin hafi verið lokuð þá. Heyrðist honum það ekki vera alvarleg átök. Vitnið kvaðst hafa verið illa áttaður, nývaknaður, mjög þunnur og í sjokki. Hann kvaðst ekki muna eftir því að hafa séð áverka á brotaþola. Hann taldi rétt eftir sér haft í lögregluskýrslu að hann hefði heyrt eins og einhver væri sleginn.

F lögreglukona ritaði frumskýrslu málsins. Hún lýsti aðkomu sinni að málinu. Kvaðst hún hafa séð brotna rúðu í útidyrahurð og glerbrot út um allt. Ákærði og brotaþoli hefðu verið á vettvangi og rifist. Kvað hún ákærða hafa viðurkennt að hafa brotið rúðuna. Brotaþoli hafi verið í áfalli en hún man ekki eftir því að hafa séð áverka. Vitnið staðfesti frumskýrsluna.

En læknir staðfesti læknisvottorð sitt. Hann kvað brotaþola hafa komið á slysadeild með ýmsar kvartanir en áverkar hefðu ekki verið alvarlegir. Vísaði vitnið til læknisvottorðsins og fór ítarlega yfir það og þá áverka sem raktir voru til hins meinta brots.

Niðurstaða ákæruliðar II.

Ákærði hefur játað húsbrot umrætt sinn. Texta í ákæru má skilja sem svo að ákærði hafi komist inn í íbúðina með því að brjóta rúðu í útidyrahurð en þannig er húsbrotinu lýst í frumskýrslu. Það kemur hins vegar ekki heim og saman við framburð ákærða og brotaþola sem ber saman um að hann hafi komist inn um stofugluggann. Af þessum sökum gerði sækjandi leiðréttingu á orðalagi í ákæru.

Við munnlegan málflutning krafðist verjandi ákærða þess að þessu ákæruatriði yrði vísað frá dómi. Taldi hann skorta á að formskilyrði væru uppfyllt þar sem sá sem misgert hefði verið við hefði ekki gert kröfu í samræmi við 2. tl. 242. gr. almennra hegningarlaga. Á þetta verður ekki fallist. Sá sem misgert er við getur í þessu tilviki bæði átt við brotaþola, sem bjó í íbúðinni, og föður hennar, sem óumdeilt er að var eigandi íbúðarinnar. Lagði hann fram slíka kröfu hjá lögreglu 30. janúar 2014.

Verður ákærði, á grundvelli játningar sinnar og með stoð í framburði brotaþola, sakfelldur fyrir húsbrot umrætt sinn og er brot hans rétt fært til refsiákvæðis.

Ákærða er jafnframt gefið að sök að hafa veist með ofbeldi að brotaþola með því að slá hana einu höggi í andlitið vinstra megin. Í kjölfar húsbrotsins fór ákærði rakleiðis inn í svefnherbergi þar sem D lá í rúmi og sló hann nokkur hnefahögg. Brotaþoli kom á eftir og reyndi að stöðva hann. Ákærði kannaðist við að brotaþoli hefði, á meðan á þessu gekk, fengið olnbogahögg af hans völdum en það hafi verið óviljaverk. Brotaþoli hefur á hinn bóginn borið að hana reki minni til að ákærði hafi snúið sér að henni og slegið hana einu höggi.

Vitni í málinu geta ekki borið um atvik þetta eða varpað ljósi á atriði sem að gagni koma við sönnunarmat. Framburður brotaþola er trúverðugur og hún er hreinskilin um efasemdir sínar hvað þetta varðar. Þá er framburður ákærða einnig trúverðugur hvað þetta varðar en hann hefur borið á sama veg frá upphafi.

Þrátt fyrir að ákærði hafi verið í árásarham og undir áhrifum fíkniefna umrætt sinn bitnaði reiði hans með öðrum og ofbeldisfyllri hætti á D heldur en brotaþola. Telur dómurinn ósannað að ákærði hafi með ásettu ráði beitt brotaþola líkamsmeiðingum þessum enda ágreiningslaust að hann var upptekinn af D allt þar til brotaþoli náði athygli hans með því að beita ilmvatnsglasinu. Verður hann því sýknaður af þessu ákæruatriði og því einnig þeim afleiðingum sem óumdeilt er að raktar voru til þess, þ.e. sár í munnholi.

Ákærða er jafnframt gefið að sök að hafa beitt brotaþola ofbeldi með því að halda henni fast og ýtt henni til og frá í íbúðinni, meðal annars upp við vegg.

Spurður um þetta fyrir dómi kvaðst hann ekki muna eftir þessu en taldi hugsanlegt að hann hefði haldið henni niðri í sófanum. Að mati dómsins er skýring hans um minnisleysi hvað þetta varðar ekki trúverðug. Ákærði man þó eftir heiftarlegu rifrildi þeirra á milli í stofunni og að E hefði sagt að hún ætlaði að hringja á lögregluna. Minnisleysi ákærða kann að einhverju leyti að vera rakið til neyslu hans umrætt sinn en hins vegar leysir það hann ekki undan ábyrgð, sbr. 17. gr. almennra hegningarlaga. Að mati dómsins er óhætt að leggja nákvæman og trúverðugan vitnisburð brotaþola til grundvallar um þetta ofbeldi ákærða gagnvart henni. Fær hann stoð af vitnisburði S-kvk-ef sem kom að þegar ákærði hélt brotaþola niðri í sófanum og veittist að henni með öðrum hætti, m.a. með því að halda henni upp við vegg. Þá kvaðst vitnið hafa heyrt skell og grát þegar ákærði kom í síðasta skiptið í íbúðina en brotaþoli bar um að ákærði hefði þá ýtt henni en við það hafi hún dottið á gólfið. Þrátt fyrir að vinatengsl séu á milli brotaþola og S-kvk-ef er framburður hennar metinn trúverðugur, hann var laus við ýkjur og hreinskilinn og er ekkert sem bendir til að þau tengsl hafi haft áhrif á framburð hennar fyrir dóminum.

Með háttsemi sinni hefur ákærði gerst sekur um brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga. Samkvæmt ákvæðinu verður sakfelling reist á háttsemi ákærða óháð afleiðingum hennar. Í verknaðarlýsingu ákæruliðarins er tekið fram að afleiðingarnar hafi verið þær að hún hafi hlotið tognun á hægri úlnlið, brjósthrygg og mar á fingrum. Fær það stoð af læknisvottorði E sem lagt hefur verið fram í málinu, svo og framburði hans fyrir dóminum. Að mati dómsins er ekki varhugavert að telja sannað að afleiðingarnar megi rekja til háttsemi ákærða umrætt sinn. Er hinni refsiverðu háttsemi og afleiðingum hennar þannig rétt lýst í ákæru. Verður sakfelling því á henni reist eins og fyrr greinir.

Ákærði er jafnframt ákærður fyrir eignaspjöll, fyrir að hafa brotið rúðu í útidyrahurð íbúðarinnar. Við munnlegan málflutning krafðist verjandi ákærða þess að þessu ákæruatriði yrði vísað frá dómi. Taldi hann skorta á að formskilyrði væru uppfyllt þar sem sá sem misgert hefði verið við hefði ekki gert kröfu í samræmi við 2. tl. 242. gr. almennra hegningarlaga. Þá hefði tilvísun í kæruskýrslu föður brotaþola verið almenn, þ.e. kært fyrir eignaspjöll en rúðan ekki tilgreind sérstaklega . Á þetta verður ekki fallist af sömu ástæðum og rakið hefur verið í tengslum við húsbrotið. Þá var fullnægjandi að kæra eignaspjöll án frekari tilgreiningar enda var í frumskýrslu lögreglu vísað til rúðubrots en ekki annarra eignaspjalla.

Ákærði kannaðist við það fyrir dóminum að rúða í útidyrahurð hefði brotnað þegar hann skellti henni aftur en það hefði ekki verið viljaverk. Á þetta fellst dómurinn ekki. Ákærði var í reiðiham umrætt sinn og skellti hurðinni aftur. Rúðubrotið var bein afleiðing þess. Verður ákærði því sakfelldur fyrir eignaspjöll og er brotið rétt fært til refsiákvæðis í ákæru.

Ákæruliður III. og IV.

Ákærði hefur skýlaust játað brot sín samkvæmt þessum ákæruliðum. Sannað er með játningu ákærða, sem fær stoð af öðrum gögnum málsins, að ákærði er sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök og eru brot hans rétt heimfærð til refsiákvæða í ákæru.

Refsiákvörðun

Ákærði hefur margoft hlotið refsingu fyrir umferðarlagabrot og brot á lögum um ávana- og fíkniefni. Síðast var hann dæmdur til refsingar á árinu 2014 og þá fyrir að aka undir áhrifum fíkniefna og sviptur ökurétti.

Við ákvörðun refsingar er litið til þess að heildarverðmæti þýfis samkvæmt ákærulið I var ekki mikið. Brot ákærða samkvæmt III. lið ákæru eru ítrekuð og er litið til dómvenju við ákvörðun refsingar hvað þau brot varðar.

Þá er til þess að líta að brot ákærða samkvæmt II. lið ákæru voru framin fyrir uppkvaðningu dóms Héraðsdóms Reykjavíkur frá 13. janúar 2014, en þá var hann dæmdur í 75 daga fangelsi fyrir umferðarlagabrot auk þess sem hann var sviptur ökurétti ævilangt. Verður honum því dæmdur hegningarauki í samræmi við 78. gr. almennra hegningarlaga. Þá ber að líta til 77. gr. laganna við ákvörðun refsingar.

Langt er um liðið síðan ákærði framdi brot sín en þau eru frá ársbyrjun 2014 til 5. ágúst 2015. Hann hefur ekki áður hlotið refsingu fyrir brot á almennum hegningarlögum og ber að líta til þess. Þá horfir til málsbóta að ákærði játaði brot sín að stærstum hluta. Þá lagði ákærði fram vottorð frá sjúkrahúsinu Vogi þess efnis að hann hefði innritast þangað 20. september sl. Kveðst ákærði ákveðinn í að ná árangri í baráttu sinni gegn fíkn sinni. Vísast í þessu sambandi til 5. tl. 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga. Á móti kemur að ákærði ruddist inn á heimili fyrrverandi unnustu sinnar og barnsmóður en ásetningur hans til þess var styrkur og einbeittur enda kom hann ítrekað aftur þrátt fyrir að hann væri óvelkominn. Hegðun hans umrætt sinn var ósvífin og gróf. Vísast í þessu sambandi til 1. og 6. tl. 70. gr. almennra hegningarlaga. Þá þykja efni til þess að beita 3. mgr. 70. gr. laganna við ákvörðun refsingar en brotaþoli telst vera nákomin ákærða. Þykja tengsl þeirra auka á grófleika verknaðarins, ekki síst þegar litið er til þeirra aðstæðna sem uppi voru og þess að ákærði hafði afskipti af einkalífi fyrrverandi unnustu sinnar með þeim hætti sem áður er rakið.

Eins og áður segir er langt um liðið síðan brot ákærða voru framin. Í sumum tilvikum var um einföld mál að ræða þar sem rannsókn var lokið innan eðlilegra tímamarka og má ætla að gefa hefði mátt út ákæru í þeim málum á árinu 2014. Hefur sá dráttur ekki verið skýrður. Þá hefur málið dregist talsvert fyrir dóminum en þó af ástæðum sem ákærða verður einkum kennt um.

Að öllu ofangreindu virtu þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin 8 mánaða fangelsi. Áréttuð er svipting ökuréttar ákærða.

Ákærði greiði málsvarnarþóknun skipaðs verjanda síns, B-kk-ef H-kk-ef hrl., sem þykir hæfileg þegar málið er virt í heild sinni, meðferð þess og umfang, 650.000 krónur og 267.003 krónur í annan sakarkostnað.

D ó m s o r ð :

Ákærði, Þ-kk-nf H-kk-nf A-kk-nf, sæti fangelsi í átta mánuði.

Áréttuð er ævilöng svipting ökuréttar ákærða.

Ákærði greiði málsvarnarþóknun skipaðs verjanda síns, B-kk-ef H-kk-ef hrl., 650.000 krónur og 267.003 krónur í annan sakarkostnað.

S-kvk-nf H-kvk-nf (sign.)