S-246/2008

Mál þetta, sem var dómtekið 20. október sl., er höfðað með tveimur ákæruskjölum á hendur X;

1. Ákæruskjal lögreglustjórans á Akureyri, útgefið 12. september 2008. Mál S-246/2008.

Með ákæruskjali þessu, er mál höfðað gegn ákærða:

„fyrir umferðarlagabrot, með því að hafa fimmtudaginn 22. ágúst 2008, ekið bifreiðinni NN-684 suður Eyrarlandsveg á Akureyri, með allt að 65 kílómetra hraða miðað við klukkustund, eftir vegarkafla við hús nr. [...], en þar er leyfilegur hámarkshraði 30 kílómetrar.

Telst þetta varða við 1. mgr., sbr. 4. mgr. 37. gr., sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50, 1987.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til sviptingar ökuréttar samkvæmt 101. gr. nefndra umferðarlaga sbr. lög nr. 44, 1993.“

2. Ákæruskjal lögreglustjórans á Húsavík, útgefið 24. september 2008. Mál S-287/2008.

Með ákæruskjali þessu, er mál höfðað gegn ákærða:

„fyrir umferðarlagabrot, með því að hafa ekið bifreiðinni NN-684, laugardaginn 19. júlí 2008, undir áhrifum áfengis (vínandamagn í blóði 0,72 ‰), og jafnframt óhæfur til að stjórna bifreiðinni örugglega vegna áhrifa tetrahýdrókannabínólsýru, vestur Norðausturveg frá Þórshöfn uns lögregla stöðvaði för ákærða skammt við Gunnarsstaði í Þistilfirði.

Þetta telst varða við 1. sbr. 2. mgr. 45. gr. og 1. sbr. 2. mgr. 45. gr. a. umferðarlaga nr. 50, 1987 sbr. 5. gr. laga nr. 66/2006, sbr. 100. gr., umferðarlaga.

Þess er krafist, að ákærði verði dæmdur til refsingar og til sviptingar ökuréttar samkvæmt 101. og 102. gr. nefndra umferðarlaga, sbr. 25. gr. laga nr. 44/1993 og 18. gr. laga nr. 66/2006.“

Á dómþingi 20. október sl. voru mál þessi sameinuð, sbr. heimildarákvæði 3. mgr. 23. gr. laga nr. 19, 1991, um meðferð opinberra mála.

I.

1. Ákæruskjal lögreglustjórans á Akureyri, útgefið 12. september 2008. Mál S-246/2008.

Ákærði hefur hér fyrir dómi játað skýlaust þá háttsemi, sem lýst er í ákæruskjali lögreglustjórans á Akureyri, útgefnu 12. september 2008. Er játning ákærða í samræmi við gögn málsins og þykir sök ákærða því nægilega sönnuð og er háttsemi hans réttilega heimfærð til refsiákvæða í ákæru. Verður ákærði því sakfelldur í samræmi við ákæru.

II.

2. Ákæruskjal lögreglustjórans á Húsavík, útgefið 24. september 2008. Mál S-287/2008.

Ákærði játar sök, hvað varðar akstur undir áhrifum áfengis og vínandamagn í blóði. Ákærði neitar hins vegar sök, hvað varðar akstur undir áhrifum ávana- og fíkniefna. Hann kveðst ekki hafa neytt kannabisefna um tveggja ára skeið og telur þá einu skýringu mögulega á magni tetrahýdrókannabínólsýru, sem mældist í þvagsýni hans, að hann hafi umgengist fólk, sem neytt hafi kannabisefna.

Aðspurður neitaði ákærði því ekki, að efnin hefðu mælst í þvagi, en taldi þau ekki hafa verið í því magni, að áhrif gætu hafa haft á akstur hans umrætt sinn.

Meðal gagna málsins er niðurstaða Rannsóknarstofu Háskóla Íslands í lyfja- og eiturefnafræði. Þar kemur fram, að í þvagsýni ákærða hafi fundist tetrahýdrókannabínólsýra, en tetrahýdrókannabínól var ekki í mælanlegu magni í blóði.

Í 1. mgr. 45. gr. a kemur fram að enginn megi stjórna eða reyna að stjórna vélknúnu ökutæki ef hann er undir áhrifum ávana- og fíkniefna, sem óheimil eru á íslensku yfirráðasvæði, en kannabisefni falla þar undir samkvæmt 6. gr., sbr. 1. mgr. 2. gr. laga nr. 66/1974. Í 2. mgr. 45. gr. a nefndra umferðarlaga kemur fram að ökumaður teljist vera undir áhrifum ávana- og fíkniefna og óhæfur til að stjórna ökutæki örugglega mælist slík efni í blóði eða þvagi ökumanns.

Með því að óumdeilt er í málinu, að tetrahýdrókannabínólsýra greindist í þvagi ákærða, og með hliðsjón af dómi Hæstaréttar Íslands í máli nr. 254/2008, uppkveðnum 19. júní 2008, verður ákærði talinn hafa brotið gegn 1. mgr., sbr. 2. mgr. 45. gr. a umferðarlaga nr. 50, 1987.

Verður ákærði því sakfelldur í samræmi við þær sakargiftir, sem honum eru gefnar í ákæruskjali.

III.

Við ákvörðun viðurlaga á hendur ákærða, er rétt að gæta, að samkvæmt sakavottorði sakarskrár ríkisins, hefur ákærði þrívegis hlotið dóma refsidóma fyrir Héraðsdómi Norðurlands eystra. Með dómi hinn 10. maí 2007 var ákærði dæmdur fyrir brot gegn 244. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, en ákvörðun um refsingu var frestað skilorðsbundið í 3 ár. Í dómi frá 11. júní sama ár var ákærða ekki gerð sérstök refsing fyrir brot gegn 244. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, en um hegningarauka var að ræða við fyrrgreindan dóm frá 10. maí sama ár. Hinn 19. júlí 2007 var ákærði dæmdur til greiðslu sektar fyrir brot gegn 1. mgr. 5. gr. umferðarlaga nr. 50, 1987, og sviptur ökurétti í 3 mánuði frá 10. ágúst 2007 að telja. Um skilorðsrof var að ræða við dóm frá 10. maí 2007, en refsing var ekki dæmd upp.

Með brotum þeim, sem ákærði er nú dæmdur fyrir, hefur hann rofið skilorð áðurnefnds dóms Héraðsdóms Norðurlands eystra frá 10. maí 2007. Með heimild í 60. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, verður skilorð dómsins látið haldast, en ákærða dæmd sérstök refsing fyrir þau brot, sem hann er nú sakfelldur fyrir.

Í samræmi við fyrra ákæruskjal, er ákærði dæmdur fyrir að hafa ekið á rúmlega tvöföldum leyfilegum hámarkshraða. Í samræmi við síðara ákæruskjal, er ákærði dæmdur fyrir ölvunarakstur og akstur undir áhrifum ávana- og fíkniefna. Ber því að dæma ákærða til greiðslu sektar og til sviptingar ökuréttar, sbr. ákvæði 100., 101. og 102. gr. umferðarlaga nr. 50, 1987.

Í 7. mgr. 100. gr. umferðarlaga segir, að við ákvörðun sektar vegna brota gegn 37. gr. umferðarlaga, skuli sekt ákveðin mun hærri en ella, þegar ekið er meira en tvöfalt hraðar, en heimilt er, og samkvæmt 4. mgr. 101. gr. skal svipting ökuréttar vegna slíks brots eigi ákvörðuð skemur en í þrjá mánuði. Vegna brota ákærða gegn 45. og 45. gr. a laganna skal þess getið, að samkvæmt 4. mgr. 102. gr. laganna skal svipting ökuréttar eigi vara skemur en þrjá mánuði og allt að tveimur árum vegna brots gegn 45. gr. a laganna. Hvað ákvörðun sektar fyrir ofangreind brot varðar, er rétt að gæta, að í 8. mgr. 100. gr. umferðarlaga segir, að þegar ákvörðun er tekin um sekt vegna brota á tveimur eða fleiri ákvæðum laganna, skuli sektin vera samtala sekta vegna hvers brots um sig. Verður sekt við brotunum því ákveðin í samræmi við 4. mgr. 100. gr. laganna, en dæmd brot ákærða verða þó metin heildstætt og honum ákvörðuð refsing í samræmi við 1. mgr. 77. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940.

Þykir eftir atvikum refsing ákærða vera hæfilega ákvörðuð 120.000,- króna sekt til ríkissjóðs, sem greiðist innan fjögurra vikna frá birtingu þessa dóms að telja, en ákærði sæti ella fangelsi í átta daga.

Með vísan til 101. og 102. gr. umferðarlaga nr. 50, 1987, ber að svipta ákærða ökurétti. Þykir hún eftir atvikum hæfilega ákveðin 8 mánuðir frá birtingu dómsins að telja.

Af hálfu ákæruvalds er þess krafist, að ákærði verði dæmdur til að greiða sakarkostnað í málinu. Samkvæmt sakarkostnaðaryfirliti sýslumannsins á Húsavík felst sakarkostnaður vegna síðara ákæruskjals í töku blóðsýnis, alkóhólrannsókn og rannsókn á fíkniefnum í blóði, samtals 102.576,- krónur, sem dæma ber ákærða til að greiða í samræmi við niðurstöður dómsins.

Dóm þennan kveður upp Ó-kk-nf Ó-kk-nf dómstjóri.

D Ó M S O R Ð :

Ákærði X, greiði 120.000,- krónur í sekt til ríkissjóðs innan fjögurra vikna frá birtingu þessa dóms að telja, en sæti ella fangelsi í 8 daga.

Ákærði er sviptur ökurétti í 8 mánuði frá birtingu dómsins að telja.

Ákærði greiði 102.576,- krónur í sakarkostnað.