E-872/2012

Mál þetta sem dómtekið var 16. október 2013 var höfðað fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur 2. mars 2012 af H-kvk-þgf B-kvk-þgf R-kvk-þgf, Stekkjarbergi 7, Hafnarfirði, gegn Sparifélaginu hf., Fellsmúla 15, Reykjavík.

Kröfur aðila

Stefnandi krefst þess að stefndi verði dæmdur til greiðslu vangreiddra launa og launatengdra gjalda að fjárhæð samtals 13.664.609 krónur auk dráttarvaxta á grundvelli 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 1.042.500 krónum frá 1. júlí 2011 til 1. ágúst 2011, af 2.085.000 krónum frá 1. ágúst 2011 til 1. september 2011, af 3.127.500 krónum frá 1. september 2011 til 1. október 2011, af 4.170.000 krónum frá 1. október 2011 til 1. nóvember 2011, af 5.212.500 krónum frá 1. nóvember 2011 til 1. desember 2011, af 6.255.000 krónum frá 1. desember 2011 til 1. janúar 2012, af 7.297.500 krónum frá 1. janúar 2012 til 16. janúar 2012 en af 13.664.609 krónum frá þeim degi til greiðsludags, allt að frádregnum 7.000.000 króna, sem greiddar voru 13. mars 2013. Þá krefst stefnandi þess að stefndi verði dæmdur til að greiða henni málskostnað samkvæmt gjaldskrá Lögmanna Laugavegi 3 ehf.

Stefndi krefst þess aðallega að hann verði sýknaður af öllum kröfum stefnanda. Til vara krefst stefndi þess að kröfur stefnanda verði lækkaðar til muna. Þá krefst stefndi málskostnaðar úr hendi stefnanda að mati réttarins að viðbættum virðisaukaskatti.

Atvik máls

Málavextir eru þeir að stefnandi var ráðin sem framkvæmdastjóri stefnda í desember 2010 og tók hún til starfa 6. janúar 2011. Skriflegur ráðningarsamningur var undirritaður 21. febrúar 2011. Tilgangur stefnda var að setja á stofn viðskiptabanka og var ráð fyrir því gert að starfheiti stefnanda yrði „bankastjóri“, þegar félagið hefði fengið viðskiptabankaleyfi. Umsamin mánaðarlaun stefnanda voru 1.000.000 króna en auk þess skyldi stefndi ábyrgjast greiðslu slysa- og sjúkratryggingar fyrir stefnanda hjá OKKAR líftryggingum hf. og greiðslu fyrir afnot af einkasíma, samkvæmt nánara samkomulagi. Um launakjör var að öðru leyti vísað til kjarasamnings Samtaka starfsmanna fjármálafyrirtækja og Samtaka atvinnulífsins. Með bréfi, 29. september 2011, var stefnanda sagt upp störfum hjá stefnda með 6 mánaða uppsagnarfresti. Í uppsagnarbréfinu eru ástæður uppsagnarinnar tilgreindar þær að síðustu mánuði hafi verið unnið að fjármögnun stefnda en án árangurs. Stjórn félagsins hafi því ákveðið að draga saman allan kostnað og þar með að „rifta“ ráðningarsamningum við alla starfsmenn félagsins. Stefnandi mun hafa fengið greidd umsamin laun fyrir maímánuð en launagreiðslur eftir það fallið niður að undanskyldum hlutagreiðslum, 7. október 2011, að fjárhæð 250.000 krónur og 2. nóvember 2011 að fjárhæð 200.000 krónur. Hinn 6. janúar 2012 sendi stefnandi stefnda greiðsluáskorun þar sem skorað var á hann að standa við ráðningarsamning, ásamt öllum áföllnum kostnaði, innan 7 daga frá móttöku greiðsluáskorunar. Stefndi varð ekki við áskoruninni. Ágreiningur er með aðilum um það hvenær stefnandi hafi látið af störfum hjá stefnda. Heldur stefnandi því fram að það hafi verið 16. janúar 2012 en stefndi að hún hafi hætt störfum nokkru fyrr eða 12. desember 2011. Stefnandi tilkynnti fyrirtækjaskrá, 16. janúar 2012, að hún hefði látið af starfi framkvæmdastjóra stefnda. Með kyrrsetningarbeiðni, 15. febrúar 2012, fór stefnandi fram á kyrrsetningu á fjárhagskerfi í eigu stefnda, sem bæri nafnið „Epli & appelsínur“, að meðtöldum viðskiptamannagrunni kerfisins og forritunarkóðum. Upplýst var að kerfið væri í hýsingu hjá Advania ehf., Suðurlandsbraut 18 í Reykjavík. Gerðarbeiðnin var tekin fyrir hjá Sýslumanninum í Reykjavík, 21. febrúar 2012. Mótmælti fyrirsvarsmaður gerðarþola því að gerðin næði fram að ganga þar sem skilyrði 1. mgr. 5. gr. laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu væru ekki uppfyllt. Í fyrsta lagi lægju engin tilboð fyrir í eignir félagsins og þar af leiðandi yrði ekkert af því að þær yrðu seldar. Þá hefði stjórn félagsins verið í mjög nánu sambandi við kröfuhafa og þeir verið upplýstir um stöðu félagsins og þær ráðstafanir sem félagið hygðist grípa til t.d. að afla nýrra hluthafa eða selja félagið. Í því skyni hefðu verið haldnir þrír fundir með kröfuhöfum og væri næsti fundur fyrirhugaður 28. febrúar. Áfram yrði unnið að því að upplýsa um stöðuna og vinna að lausn á fjármálum félagsins í samráði við kröfuhafa. Lagði fyrirsvarsmaður gerðarþola fram skrifleg andmæli, þar sem afstaða hans var nánar rökstudd. Lögmaður gerðarbeiðanda kvað andmæli fyrirsvarsmanns gerðarþola ekki snerta kyrrsetningarbeiðnina sem slíka eða það sem hún byggði á en verið væri að krefjast kyrrsetningar til að tryggja launakröfu sem væri í verulegum vanskilum. Ákvað sýslumaður að hafna mótmælum gerðarþola og framhalda gerðinni að kröfu gerðarbeiðanda. Að ábendingu fyrirsvarsmanns gerðarþola var gerð kyrrsetning fyrir kröfum gerðarbeiðanda í framangreindu fjárhagskerfi gerðarþola, gegn tryggingu að fjárhæð 1.000.000 króna. Í þinghaldi í máli þessu, 13. mars 2013, féll stefnandi frá upphaflegri kröfu sinni í málinu um staðfestingu á kyrrsetningargerðinni. Þá greiddi stefndi s.d., inn á dómkröfur stefnanda, 7.000.000 króna. Samkomulag varð með aðilum um að gegn greiðslunni yrði þess farið á leit við Sýslumanninn í Reykjavík að framangreind kyrrsetning yrði felld niður. Af hálfu stefnda var af þessu tilefni bókað að stefndi legði þann skilning í samkomulagið að það fæli ekki í sér viðurkenningu á kröfum stefnanda í máli þessu.

Málsástæður stefnanda og tilvísun til réttarheimilda

Stefnandi byggir kröfu sína um greiðslu launa á því að laun til hennar frá og með júní 2011 séu ekki að fullu greidd. Þessu hafi stefndi ekki mótmælt. Launakrafan sundurliðist þannig:

Vangreidd laun júní 2011 kr. 1.042.500

“ júlí “ “ 1.042.500

“ ágúst “ “ 1.042.500

“ sept. “ “ 1.042.500

“ okt. “ “ 1.042.500

“ nóv. “ “ 1.042.500

“ des. “ “ 1.042.500

“ jan. 2012 “ 1.042.500

“ feb. “ “ 1.078.988

“ mars “ “ 1.078.988 kr. 10.497.975

Orlof, ótekið orlof vegna fyrra orlofsárs 7 dagar á 49.791,79 “ 348.543

Orlof vegna launa út mars, 13,04% af kr. 11.540.476 (maí-mars) “ 1.504.878

Vangreitt lífeyrissjóðsframlag atvinnurekanda

Lífeyrissjóður VR, 8% hluti atvinnurekanda af 10.266.396 “ 821.312

Séreignasparnaður 7% skv. kjarasam. SSF af 10.266.396 “ 718.648

----------------------

kr. 13.891.356

Innborgun á laun 7. október 2011 kr. 250.000

Innborgun á laun 2. nóvember 2011 “ 200.000 “ 450.000

----------------------

Kr. 13.441.356

Vangreidd slysa- og sjúkratrygging skv. ráðningarsamningi “ 138.043

----------------------

Kr. 13.579.399

Auk þess sé krafist dráttarvaxta á grundvelli 6. gr. laga um vexti ofl. nr. 38/2001 eins og lýst sé í dómkröfum stefnanda. Launakrafan sé byggð á meginreglum samningaréttarins um að samninga beri að halda og meginreglum vinnuréttarins. Stefndi hafi engar gagnkröfur haft uppi í málinu og með öllu sé ósannað að forsendur fyrir ráðningu stefnanda og umsömdum launum hafi brostið. Stefnandi hafi unnið verulegan hluta umsamins uppsagnarfrests en látið af störfum 16. janúar 2012 enda hafi hún þá ekki verið búin að fá nema lítinn hluta gjaldfallinna launa sinna greiddan og ekki verið fyrirsjáanlegt að stefnandi myndi standa í skilum með vangreidd laun hennar. Dráttarvaxta sé krafist frá gjalddaga launa, sbr. 6. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001. Réttur til orlofs byggist á orlofslögum nr. 30/1987 svo og ráðningarsamningi aðila, þar sem kveðið sé á um að stefnandi skuli hafa 30 orlofslaga á ári. Krafa um vangreitt lífeyrissjóðsframlag sé byggð á lögum um skyldutryggingu lífeyrisréttinda og starfsemi lífeyrissjóða nr. 129/1997. Krafa um greiðslu á slysa- og sjúkratryggingu sé byggð á ráðningarsamningi aðila. Málskostnaðarkrafa sé byggð á 130. gr. l. nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Málsástæður stefnda og tilvísun til réttarheimilda

Stefndi byggir sýknukröfu sína á því að stefnandi beri sjálf ábyrgð á því meinta tjóni sem hún hafi orðið fyrir vegna starfa sinna. Óverjandi sé að krefja félagið um há laun fyrir launatímabil, löngu eftir að forsendur fyrir stofnun viðskiptabanka hafi verið brostnar. Stefnanda hafi mátt vera ljóst að þar sem henni hafi ekki tekist ætlunarverk sitt hafi forsendur ekki verið fyrir því að greiða henni áfram jafn há laun og ráðningarsamningur hennar hafi gert ráð fyrir. Varakrafa stefnda um lækkun stefnufjárhæðar sé reist á því í fyrsta lagi að stefnandi hafi ekki unnið út samningsbundinn uppsagnarfrest og því beri að lækka kröfu hennar sem því nemi. Eins og fram komi í stefnu hafi ráðningarsamningi aðila verið rift, 29. september 2011, og stefnandi þá átt 6 mánuði í uppsagnarfrest. Stefnandi hafi hins vegar alveg hætt að mæta til vinnu 12. desember 2011. Það hafi síðan ekki verið fyrr en 6. janúar 2012 sem stefnandi hafi sent greiðsluáskorun til félagins þar sem félaginu hafi verið gefnir sjö dagar til að inna launagreiðslur af hendi. Stefndi byggi kröfu sína um lækkun á því að þá hafi stefnandi þegar verið búin að taka ákvörðun um að vinna ekki út uppsagnarfrest sinn og því beri að lækka kröfuna sem því nemi. Í annan stað sé orlofskrafa stefnanda ofreiknuð. Stefnandi hafi þegar tekið sumarleyfi á fullum launum í 25 daga frá því að hún hafi verið ráðin 21. febrúar 2011. Stefnandi geti því ekki krafið um orlofsgreiðslu ofan á laun sín. Þá sé í kröfugerð stefnanda ekki gert ráð fyrir skattgreiðslum eins og beri að gera. Stefndi mótmæli upphafstíma dráttarvaxta eins og þeir séu settir fram í stefnu. Stefndi byggi kröfu sína á því að dráttarvextir verði ekki reiknaðir lengra aftur í tímann en frá dómsuppsögu. Hér verði að horfa til þess að stefnandi hafi ekki krafið félagið um greiðslur launa fyrr en með greiðsluáskoruninni 6. janúar 2012. Þá sé ekki að finna í gögnum málsins að fyrir liggi launareikningar vegna ógreiddra launa fyrir hluta þess tíma sem krafist sé launa fyrir. Varðandi launakröfu stefnanda sé vísað til reglna samninga- og kröfuréttar varðandi ráðningasamninga, reglna orlofslaga nr. 30/1987, laga um lífeyrissjóði nr. 129/1997 og laga um dráttarvexti nr. 38/2001. Krafan um málflutningsþóknun sé byggð á ákvæðum í XXI. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, einkum 1. mgr. 130. gr. Krafa um virðisaukaskatt á málflutningsþóknun sé reist á lögum nr. 50/1988, þar sem lögmönnum sé gert að innheimta virðisaukaskatt af þjónustu sinni. Stefndi sé ekki virðisaukaskattskyldur, því beri honum nauðsyn til að fá dóm fyrir skatti þessum.

Forsendur og niðurstaða

Fjárkrafa stefnanda í máli þessu er á því reist að stefndi hafi vanefnt greiðslu launa og launatengdra gjalda til stefnanda fyrir mánuðina júní 2011 til og með mars 2012, að undanskyldum innborgunum, 7. október 2011, að fjárhæð 250.000 krónur og 2. nóvember 2011, að fjárhæð 200.000 krónur. Stefnandi hafi verið ráðin til starfa hjá stefnda með ráðningarsamningi, dagsettum 21. febrúar 2011, en hafið störf í janúarbyrjun s.á. Umsamin mánaðarlaun hennar við ráðningu hafi verið 1.000.000 króna auk þess sem stefndi hafi tekið að sér að greiða iðgjöld hennar vegna slysa- og sjúkratryggingar og kostnað vegna einkasíma, samkvæmt nánara samkomulagi. Henni hafi verið sagt upp störfum með sex mánaða fyrirvara, 29. september 2011, og hafi því átt rétt til launa og annarra greiðslna samkvæmt ráðningarsamningi til loka marsmánaðar 2012, eins og sérstaklega sé tekið fram í uppsagnarbréfi stefnda. Ekki sé ágreiningur með aðilum um fjárhæð umsaminna launa á tímabilinu júní til mars 2012 eða fjárhæð launatengdra gjalda.

Aðalkrafa stefnda um sýknu af kröfum stefnanda er á því reist að stefnandi beri sjálf ábyrgð á því meinta tjóni sem hún hafi orðið fyrir vegna starfa sinna. Óverjandi sé að krefja stefnda um há laun fyrir launatímabil, löngu eftir að forsendur fyrir stofnun viðskiptabanka hafi verið brostnar. Stefnanda hafi mátt vera ljóst að þar sem henni hafi ekki tekist ætlunarverk sitt hafi forsendur ekki verið fyrir því að greiða henni áfram jafn há laun og ráðningarsamningur hafi gert ráð fyrir.

Framangreind málsástæða stefnda virðist reist á sjónarmiðum um forsendubrest. Á stefnda hvílir sönnunarbyrði fyrir því að skuldbindingar hans gagnvart stefnanda, samkvæmt ráðningarsamningi aðila frá 21. febrúar 2011, um greiðslu launa og annarra umsaminna greiðslna, hafi fallið niður vegna brostinna forsendna en í framangreindum ráðningarsamningi er ekkert ákvæði sem gerir tiltekinn árangur í starfi eða rekstri stefnda að skilyrði fyrir umsömdum greiðslum. Stefndi hefur ekki, gegn andmælum stefnanda, fært sönnur fyrir umræddum forsendubresti og verður framangreindri málsástæðu hans því hafnað.

Varakrafa stefnda um lækkun stefnufjárhæðar er reist á því, í fyrsta lagi, að stefnandi hafi ekki unnið út samningsbundinn uppsagnarfrest og því beri að lækka kröfu hennar sem því nemi. Eins og fram komi í stefnu hafi ráðningarsamningi aðila verið „rift“ 29. september 2011 og stefnandi þá átt sex mánuði í uppsagnarfrest. Stefnandi hafi hins vegar hætt að mæta til vinnu, 12. desember 2011. Það hafi síðan ekki verið fyrr en 6. janúar 2012 sem stefnandi hafi sent greiðsluáskorun til stefnda, þar sem félaginu hafi verið gefnir sjö dagar til að inna launagreiðslur af hendi. Stefndi byggi kröfu sína um lækkun á því að þá hafi stefnandi þegar verið búin að taka ákvörðun um að vinna ekki út uppsagnarfrestinn og því beri að lækka kröfuna sem því nemi.

Í greiðsluáskorun stefnanda til stefnda frá 6. janúar 2012 er skorað á hann að greiða stefnanda vangreidd laun og aðrar greiðslur samkvæmt ráðningarsamningi, innan sjö daga frá dagsetningu áskorunarinnar. Í áskoruninni segir um vinnuframlag stefnanda: „Á þeim tíma verður sami háttur hafður á varðandi vinnuframlag og verið hefur undanfarnar vikur vegna vanefndanna og verkefnaskorts, þ.e. unnið er úr þeim verkefnum sem upp koma með fjarvinnslu. Að framangreindum tíma liðnum verður að líta svo á að ráðningarsambandi aðila sé lokið og búast má við að samningurinn verði tekinn til lögfræðilegrar innheimtu.“ Eins og áður er rakið er um það ágreiningur með aðilum, hvort stefnandi hafi látið af störfum hjá stefnda, 12. desember 2011, líkt og stefndi heldur fram, eða 16. janúar 2012, eins og stefnandi byggir á. Fyrir liggur og er óumdeilt að stefnandi fékk ekki greidd umsamin laun vegna vinnu í júní 2011 og síðar, að undanteknum innborgunum 7. október 2011 að fjárhæð 250.000 krónur og 2. nóvember 2011 að fjárhæð 200.000 krónur. Þessi vanefnd stefnda, hvað launagreiðslur varðaði, var veruleg og var stefnanda því rétt að leggja niður störf hjá stefnda, meðan á uppsagnarfresti stóð, án þess að réttur hennar til launa í uppsagnarfresti félli niður eða skertist. Skiptir ekki máli í því sambandi, hvort hún lagði niður störf 12. desember 2011 eða 16. janúar 2012. Er umræddri málsástæðu stefnda því hafnað.

Af hálfu stefnanda er á því byggt að hún eigi kröfu um orlof á hendur stefnda vegna ótekins orlofs frá 6. janúar 2011 til loka marsmánaðar 2012. Stefnandi hafi tekið 2 daga í orlof í júlí og ágúst 2011 og 3 daga í október og nóvember 2011 en orlof sé að öðru leyti óuppgert.

Af hálfu stefnda er á því byggt að orlofskrafa stefnanda sé ofreiknuð enda hafi hún þegar tekið sumarleyfi, á fullum launum, í 25 daga frá því að hún hafi hafið störf á vegum stefnda, 6. janúar 2011.

Stefndi hefur lagt fram í málinu yfirlit sem sagt er sýna fjarvistir stefnanda frá vinnustað, frá og með maí til og með desember 2011. Yfirlitið er unnið af G-kvk-þgf K-kvk-þgf J-kvk-þgf, starfsmanni stefnda. G-kvk-nf K-kvk-nf gaf skýrslu við aðalmeðferð málsins. Kvaðst hún hafa fært yfirlitið í starfi sínu sem skrifstofustjóri stefnda, til að hafa yfirsýn yfir viðvistir starfsmanna á starfsstöð félagsins. Væri yfirlitið byggt bæði á upplýsingum frá starfsmönnum sjálfum og því sem hún hafi orðið áskynja, á vinnustaðnum. Yfirlitið virðist sýna að stefnandi hafi, á framangreindu tímabili, verið fjarverandi í samtals 29 daga. Stefnandi mótmælir því að rétt sé að hún hafi tekið orlof í 29 daga á umræddu tímabili. Þá mótmælir hún sönnunargildi skjalsins enda hafi hún aldrei staðfest þær upplýsingar sem þar komi fram og séu einhliða skráðar af skrifstofustjóra stefnda. Henni hafi verið frjálst að starfa utan starfsstöðvar félagsins t.d. frá heimili sínu og í reynd unnið þar hlut starfa sinna fyrir stefnda. Þá sé enginn greinarmunur gerður skv. yfirlitinu á meintum fjarvistum hennar, eftir því af hvaða ástæðum þær hafi verið. Þá hafi stjórnarformaður stefnda staðfest, í fyrirliggjandi vottorði vinnuveitanda, frá 27. mars 2012, að stefnandi hafi átt ótekna 20 daga í orlof í lok mars 2012.

Af hálfu stefnda hefur ekki verið sannað að stefnandi hafi tekið allt áunnið orlof vegna tímabilsins janúar 2011 til og með mars 2012 enda fer sú málsástæða í bága við framangreint vottorð stjórnarformanns stefnda. Viðurkenndi stjórnarformaðurinn, I-kk-nf H-kk-nf I-kk-nf, í skýrslu sinni við aðalmeðferð málsins, að hann hefði, eigin hendi, ritað töluna 20 í þar til gerðan reit á vottorðinu, fyrir fjölda ótekinna orlofsdaga við starfslok stefnanda, en vottorðið hafi verið gefið í tengslum við umsókn stefnanda um atvinnuleysisbætur. Þykir rétt að leggja þá tölu til grundvallar útreikningi á ógreiddu orlofi stefnanda fyrir tímabilið 6. janúar 2011 til 31. mars 2012 enda má telja að stefnanda hafi verið eða mátt vera um þennan útreikning kunnugt. Stefnandi krefst 13,04% orlofs vegna tímabilsins maí 2011 til mars 2012. Af hálfu stefnda er þeirri prósentutölu mótmælt, með vísan til kjarasamnings Samtaka starfsmanna fjármálafyrirtækja og Samtaka atvinnulífisins, ákvæði 4.2.1. en samkvæmt því eigi þeir launþegar er taki laun og önnur kjör samkvæmt samningnum rétt á 13.04% orlofsfé af yfirvinnu og álagsgreiðslum, við 10 ára starfsaldur. Starfsaldur stefnandi, vegna starfa í þágu stefnda, hafi hins vegar, eins og fyrir liggi í málinu verið mun skemmri. Í skýrslu sinni við aðalmeðferð málsins hélt stefnandi því fram að hún hefði í starfi sínu hjá stefnda átt rétt til orlofslauna, reiknuðum í orlofsdögum. Var því ekki mótmælt af hálfu stefnda. Verður sú aðferð við útreikning orlofs því lögð til grundvallar í máli þessu, sbr. síðar.

Stefndi byggir á því að í kröfugerð stefnanda sé ekki gert ráð fyrir skattgreiðslum eins og gera beri. Við aðalmeðferð málsins skýrði lögmaður stefnda þessa málsástæðu þannig að til frádráttar dæmdum launum til stefnanda, ef til kæmi, ætti að draga staðgreiðslu og önnur launatengd gjöld. Stefnandi hefur mótmælt þessari málsástæðu með vísan til þess að á launþega, þ.e. stefnanda í þessu tilviki en ekki launagreiðanda þ.e. stefnda, hvíli sú skylda að standa skil á staðgreiðslu og launatengdum gjöldum af dæmdum launum.

Krafa stefnanda í máli þessu felur í sér bótakröfu á grundvelli ráðningarsamnings. Samkvæmt dómvenju kemur það í hlut stefnanda að standa skil á staðgreiðslu vegna þeirra launa sem hún fær tildæmd í máli þessu. Er framangreindri málsástæðu stefnda því hafnað.

Við upphaf aðalmeðferðar málsins lagði lögmaður stefnda fram nokkur dómskjöl sem hann sagði sýna að stefndi hefði þegar greitt í styrktarsjóð Samtaka starfsmanna fjármálafyrirtækja (SSF) fyrir júní og júlí 2011, félagsgjöld fyrir sömu mánuði, greiðslur í menntunarsjóð SSF fyrir sömu mánuði auk greiðslna í séreignarsjóð og almennan lífeyrissjóð VR fyrir sömu mánuði. Af hálfu lögmanns stefnanda var framlagningunni ekki mótmælt sem slíkri. Hins vegar hefði lögmaður stefnanda ekki átt þess kost að kynna sér efni skjalanna fyrir aðalmeðferðina og væri sönnunargildi þeirra af þeirri ástæðu mótmælt. Þó væri viðurkennt að stefndi hefði greitt framlag í Lífeyrissjóð VR og framlag vegna séreignasparnaðar vegna júní og júlí. Umrædd skjöl eru öll ljósrit og fela, gegn andmælum stefnanda, ekki í sér sönnun fyrir greiðslu á þeim gjöldum sem í ljósrituðum texta þeirra greinir, að undanskildum framangreindum lífeyrisiðgjöldum.

Stefndi mótmælir upphafstíma dráttarvaxta, eins og hann sé settur fram í stefnu, enda verði dráttarvextir ekki reiknaðir lengra aftur í tímann en frá dómsuppsögu. Verði í því sambandi að líta til þess að stefnandi hafi ekki krafið félagið um greiðslur launa fyrr en með greiðsluáskorun, 6. janúar 2012. Þá sé ekki að finna í gögnum málsins að fyrir liggi launareikningar vegna ógreiddra launa fyrir hluta þess tíma sem krafist sé launa fyrir.

Óumdeilt er að umsaminn gjalddagi launa samkvæmt ráðningarsamningi aðila var í lok hvers mánaðar eftirá. Er því fallist á dráttarvaxtakröfu stefnanda vegna launakröfunnar, sbr. 1. mgr. 5. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu. Gjalddagi áunnins orlofs er við starfslok, sbr. 8. gr. laga nr. 30/1987 um orlof. Stefnandi byggir á því, eins og áður greinir, að hún hafi lokið störfum 16. janúar 2012. Verða henni því dæmdir dráttarvextir af ógreiddu 20 daga orlofi frá þeim degi reiknuðu á grundvelli launa í marsmánuði 2012 (1.078.988 ÷ 21.67 x 20 = 995.836 krónur).

Við aðalmeðferð málsins staðfesti stefnandi að búið væri að greiða 8% framlag atvinnurekanda í Lífeyrissjóð VR og 7% framlag atvinnurekanda vegna séreignasparnaðar skv. kjarasamningi SSF, vegna júní og júlí 2011. Verður stefnandi skv. því dæmdur til að greiða framangreind ógreidd lífeyrisgjöld vegna tímabilsins ágúst 2011 til mars 2012, að báðum mánuðum meðtöldum, samtals 1.261.946 krónur

(8% iðgjald af 8.412.976 + 7% af sömu fjárhæð). Dráttarvextir reiknast frá starfslokum, 16. janúar 2012.

Þá verður fallist á kröfu stefnanda um vangreidd iðgjöld, samkvæmt slysa- og sjúkratryggingu að fjárhæð 138.043 krónur en stefndi hefur ekki andmælt fjárhæð iðgjaldanna. Dráttarvextir af þeirri fjárhæð reiknast frá starfslokum, 16. janúar 2012.

Með vísan til alls framanritaðs verður stefndi dæmdur til að greiða stefnanda

12.893.800 krónur auk dráttarvaxta skv. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 1.042.500 krónum frá 1. júlí 2011 til 1. ágúst 2011, af 2.085.000 krónum frá þeim degi til 1. september 2011, af 3.127.500 krónum frá þeim degi til 1. október 2011, af 4.170.000 krónum frá þeim degi til 1. nóvember 2011, af 5.212.500 krónum frá þeim degi til 1. desember 2011, af 6.255.000 krónum frá þeim degi til 1. janúar 2012, af 7.297.500 krónum frá þeim degi til 16. janúar 2012, af 9.693.325 krónum frá þeim degi til 1. febrúar 2012, af 10.735.825 krónum frá þeim degi til 1. mars 2012, af 11.814.813 krónum frá þeim degi til 1. apríl 2012 en af af 12.893.800 krónum frá þeim degi til greiðsludags, allt að frádregnum 250.000 krónum, sem greiddar voru 7. október 2011, 200.000 krónum, sem greiddar voru 2. nóvember 2011 og 7.000.000 króna, sem greiddar voru 13. mars 2013.

Með vísan til framangreindrar niðurstöðu og 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 verður stefndi dæmdur til að greiða stefnanda málskostnað og telst hann hæfilega ákveðinn 1.350.000 krónur. Hefur þá verið tekið tillit til virðisaukaskatts.

Þ-kk-nf S. G-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

Dómsorð:

Stefndi, Sparifélagið hf., greiði stefnanda, H-kvk-þgf B-kvk-þgf R-kvk-þgf, 12.893.800 krónur auk dráttarvaxta skv. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 1.042.500 krónum frá 1. júlí 2011 til 1. ágúst 2011, af 2.085.000 krónum frá þeim degi til 1. september 2011, af 3.127.500 krónum frá þeim degi til 1. október 2011, af 4.170.000 krónum frá þeim degi til 1. nóvember 2011, af 5.212.500 krónum frá þeim degi til 1. desember 2011, af 6.255.000 krónum frá þeim degi til 1. janúar 2012, af 7.297.500 krónum frá þeim degi til 16. janúar 2012, af 9.693.325 krónum frá þeim degi til 1. febrúar 2012, af 10.735.825 krónum frá þeim degi til 1. mars 2012, af 11.814.813 krónum frá þeim degi til 1. apríl 2012 en af 12.893.800 krónum frá þeim degi til greiðsludags, allt að frádregnum 250.000 krónum, sem greiddar voru 7. október 2011, 200.000 krónum, sem greiddar voru 2. nóvember 2011 og 7.000.000 króna, sem greiddar voru 13. mars 2013. Stefndi greiði stefnanda 1.350.000 krónur í málskostnað.

Þ-kk-nf S. G-kk-nf