S-677/2007

Ár 2007, föstudaginn 7. september, er dómþing Héraðsdóms Reykjavíkur háð í Dómhúsinu við Lækjartorg af J-kk-þgf J-kk-þgf héraðsdómara og dómur kveðinn upp í máli nr. S-677/2007: Ákæruvaldið gegn X, sem dómtekið var 4. sama mánaðar að loknum munnlegum málflutningi.

Lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu höfðaði málið með ákæru útgefinni 2. maí 2007 á hendur ákærðu, X, kt. 000000-0000, [...], Hafnarfirði, „fyrir líkamsárás, með því að hafa sunnudaginn 30. janúar 2005 að í Reykjavík, í átökum við Y [fæddan 1965] hangið á vinstri handlegg hans með þeim afleiðingum að hann hlaut afrifubrot handarbaksmegin á ystu kjúku litlafingurs“. Er háttsemin talin varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20/1981 og 111. gr. laga nr. 82/1998 og þess krafist að ákærða verði dæmd til refsingar.

Y, [...], Reykjavík, krefst þess að ákærða verði jafnframt dæmd til greiðslu 980.767 króna skaðabóta með 4,5% vöxtum af krónum 450.010 frá 30. janúar 2005 til 23. júlí 2006, með dráttarvöxtum af krónum 574.021 frá þeim degi til 4. október 2007, en af allri kröfunni frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærða neitar sök og krefst sýknu af refsikröfu ákæruvaldsins og frávísunar á nefndri bótakröfu. Til vara er krafist vægustu refsingar sem lög leyfa og þá aðeins fyrir brot á 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga. Samhliða er krafist frávísunar á bótaköfunni, en að því frágengnu verði bætur lækkaðar verulega.

I.

Samkvæmt dagbókarskýrslu lögreglunnar í Reykjavík sunnudaginn 30. janúar 2005 tilkynnti Y, kl. 20:54, að ákærða væri að ónáða hann með látlausum dyrabjölluhringingum, en Y var þá gestkomandi hjá vinkonu sinni, Y-x-x W-x-x, sem bjó tímabundið í íbúð Y á efstu hæð fjölbýlishússins að [...]. Lögreglumennirnir Ó-kk-nf H-kk-nf Ó-kk-nf og L-kvk-nf B-kvk-nf Þ-kvk-nf fóru á vettvang. Er haft eftir Y í nefndri skýrslu að ákærða hefði reynt að ryðja sér leið inn í íbúðina í leit að áfengi og að hún væri ölvuð. Y hefði náð að ýta henni út, en við það hefði slitnað liðband í litlafingri. Fram kemur í sömu skýrslu að Y hafi ekki ætlað að kæra atburðinn og að honum hafi verið ráðlagt að leita til læknis.

Næst gerðist það í málinu að Y mætti á lögreglustöð 4. nóvember 2005 og lagði fram kæru. Hann greindi frá því að ákærða hefði, á ofangreindum stað og tíma, ónáðað hann með látlausum dyrabjölluhringingum, komist inn í fjölbýlishúsið og upp á efstu hæð, þar sem hún hefði barið á dyr nefndrar íbúðar og haldið dyrabjöllu inni. Y hefði að lokum farið til dyra, ákærða þá reynt að ryðjast fram hjá honum, en hann náð að ýta henni frá. Á meðan hefði hún hangið á vinstri handlegg hans af öllum þunga og bitið hann mjög fast í litlafingur vinstri handar, framarlega. Að sögn Y hefði hann náð að hrista ákærðu af sér og loka dyrunum. Hún hefði þá haldið áfram að berja á hurðina, en verið farin á brott er lögregla kom á vettvang.

Lögregla óskaði í framhaldi eftir áverkavottorði, sem henni barst 30. nóvember 2005. Í vottorðinu, sem ritað er af G-kk-þgf G-kk-þgf lækni á slysadeild LSH, segir að Y hafi leitað á slysadeild snemma morguns 31. janúar sama ár og kvartað um verk og bólgu í litlafingri vinstri handar, sem hlotist hafi kvöldið áður þegar hann hefði verið að henda út konu, sem ætlað hefði inn til hans. Við skoðun hafi verið beygjustaða á ystu kjúku nefnds fingurs, sem í vottorðinu er kallað „Mallet áverki“ og hafi röntgenmyndir sýnt afrifubrot, með frekar litlu „beinfragmenti“, handarbaksmegin frá nærhluta kjúkunnar. Brotið hafi verið meðhöndlað með mallet-spelku, sem er ætlað að halda kjúkunni í réttri stöðu þannig að beinið grói á sinn stað. Er þess getið í vottorðinu að áverkann ætti að vera hægt að meðhöndla auðveldlega með notkun spelkunnar „og tíminn a.m.k. 6 vikur allan sólarhringinn og 4 vikur að næturlagi með spelku“. Y hafi fengið annan tíma hjá lækni 22. febrúar 2005, en hvorki mætt né boðað forföll. Loks er þess getið að sami maður hafi leitað á slysadeild 6. september 2005 út af öðru máli og hafi hann ekki minnst á téðan áverka við þá komu.

Hinn 12. desember 2005 hafði lögregla samband við Y, tjáði honum að ofangreint læknisvottorð væri ófullnægjandi og mun Y hafa sagst ætla að láta skoða fingur sinn aftur og skila nýju læknisvottorði. Leið nú og beið, uns lögregla ítrekaði sama erindi 30. maí 2006 og tjáði Y að málið yrði lagt til hliðar ef vottorð og bótakrafa bærust ekki innan tíu daga, en fram hafi komið að Y hefði ekkert aðhafst í málinu síðan 12. desember þáliðið ár.

Leið nú enn og beið, uns lögregla hringdi í Y-x-x W-x-x 6. nóvember 2006 og hafði eftir Y-x-x í upplýsingaskýrslu að hún hefði ekki orðið vitni að ætluðum átökum milli Y og ákærðu, en hefði heyrt læti frammi á stigagangi. Í kjölfar þessa hefði Y komið aftur inn í íbúð H-kk-ef S-kk-ef með blæðandi sár á fingri og ákærða farið af vettvangi.

Næst kannaði lögregla hinn 11. desember 2006 hvort fyrrgreindir lögreglumenn, sem sinnt höfðu útkallinu að [...], myndu eftir atburðum. Þeir vísuðu til þess hve langt væri um liðið og gátu ekki gefið frekari upplýsingar um málsatvik.

Ákærða var boðuð til yfirheyrslu 21. desember 2006. Hún skýrði frá því að hún hefði umrætt sinn farið að [...] í fylgd vinkonu sinnar, R-x-x H-x-x, í þeim tilgangi að sækja hálsmen, sem hún hefði átt í íbúð þáverandi kærasta síns, H-kk-ef S-kk-ef. H-kk-nf hefði verið erlendis, en ákærða vitað að Y-x-x W-x-x væri á staðnum. Að sögn ákærðu hefði hún hringt útidyrabjöllu og þeim vinkonum verið hleypt strax inn í stigagang fjölbýlishússins. Þaðan hefðu þær farið að íbúð H-kk-ef og Y tekið á móti þeim í dyragættinni. Ákærða hefði borið upp erindi sitt, Y meinað henni inngöngu og þau byrjað að þrasa við hvort annað á stigapallinum. Á meðan hefði R-x-x staðið á bak við ákærðu. Í þeirri andrá hefði Y skyndilega ýtt harkalega með báðum höndum á bringu ákærðu og hún þá gripið ósjálfrátt í föt hans til þess eins að forðast fall niður af stigapallinum. Jafnframt hefði hún brostið í grát og farið umsvifalaust á brott ásamt R-x-x. Ákærða þrætti ítrekað fyrir að hafa bitið í fingur Y, mótmælti því að honum hefði getað blætt frá fingri vegna nefndra ryskinga, en útilokaði ekki að hann hefði getað meiðst af eigin völdum. Ákærða sagði rétt að hún hefði verið undir áhrifum áfengis umrætt kvöld, en þó ekki drukkin. Henni var kynnt bótakrafa Y og vísaði henni á bug. Aðspurð um R-x-x H-x-x upplýsti ákærða að R-x-x hefði dvalið hér sem ferðamaður í þrjá mánuði á árinu 2005, en væri löngu farin heim til Namibíu.

Samkvæmt upplýsingaskýrslu lögreglu 8. janúar 2007 hringdi hún í ákærðu 2. og 8. þess mánaðar til að kanna hvort ákærðu hefði tekist að hafa uppi á R-x-x H-x-x. Mun sú leit ekki hafa borið árangur.

II.

Fyrir dómi skýrði ákærða frá því að hún hefði farið að í fylgd R-x-x H-x-x til að sækja hálsmen, sem hún hefði átt í íbúð nefnds H-kk-ef, en áður hefði hún hringt í Y-x-x W-x-x og boðað komu sína. Y-x-x hefði opnað fyrir henni útidyr fjölbýlishússins og ákærða og R-x-x farið upp á efstu hæð. Þar hefði Y tekið á móti þeim og öskrað á ákærðu. Í framhaldi hefði hún reynt að komast framhjá manninum og inn í íbúðina, en hann þá ráðist á hana og ýtt henni harkalega frá með báðum höndum. Í þeirri andrá hefði hún staðið á barmi stigapallsins og því gripið í handlegg Y og hangið í honum, til þess eins að detta ekki fram af pallinum. Jafnframt hefði R-x-x tekið utan um hana í sama skyni. Ákærða kvað alrangt að hún hefði bitið í fingur Y, sem og að hún hefði hringt dyrabjöllum látlaust eða barið á hurð íbúðarinnar eftir viðskiptin við Y, en að sögn ákærðu hefði hún brostið í grát vegna háttsemi hans og haldið strax á brott ásamt R-x-x.

Y bar fyrir dómi að hann hefði verið gestkomandi hjá Y-x-x umrætt kvöld þegar ákærða hefði hringt og sagt við Y-x-x að hún væri á leiðinni og ætlaði að nálgast áfengi í eigu H-kk-ef. Ákærða hefði í framhaldi mætt á staðinn og hringt látlaust á dyrabjöllu úti fyrir fjölbýlishúsinu, í allt að 30 mínútur. Í kjölfar þessa hefði einhver hleypt henni inn í stigagang, hún farið að íbúð H-kk-ef á 3. hæð og barið þar á dyr. Þegar Y hefði opnað dyrnar og stigið fram á gang hefði ákærða verið haugadrukkin og brjáluð yfir því að hafa ekki verið hleypt inn í blokkina. Hún hefði síðan reynt að ryðjast inn í íbúðina, Y staðið í vegi fyrir henni og hún þá ráðist á hann. Að sögn Y hefði hann tekið á móti, ákærða fallið í gólfið, sennilega vegna ölvunar, um leið hangið í vinstri handlegg hans og bitið hann í litlafingur vinstri handar. Þannig hefði ákærða bitið sig fasta við hann, en Y náð að rífa sig lausan, forða sér inn í íbúðina og loka dyrunum. Í framhaldi hefði ákærða barið á dyrnar í allt að 10 mínútur, en verið farin af vettvangi þegar lögregla kom. Y sagðist telja að ákærða hefði bitið litlafingurinn í sundur og þannig valdið þeim áverka, sem lýst er í ákæru. Hann kvaðst hafa sagt frá þeirri árás hjá lækni strax daginn eftir. Aðspurður um mögulega sjónarvotta bar Y að Y-x-x hefði verið inni í íbúðinni og því ekki séð atburði. Þá hefði einhver kona verið í fylgd ákærðu, en hún beðið allan tímann niðri í anddyri.

Y-x-x W-x-x bar fyrir dómi að ákærða hefði hringt í hana umrætt kvöld og sagst vera á leiðinni að [...] til að sækja hálsmen í íbúð H-kk-ef þáverandi kærasta síns. Y-x-x hefði fundist það eðlilegt í alla staði. Ákærða hefði síðan hringt útidyrabjöllu í eitt eða tvö skipti og Y-x-x hleypt henni inn í stigagang. Í kjölfar þessa hefði Y tekið fram fyrir hendur Y-x-x, ákveðið að fara til dyra og hann einhverra hluta vegna ekki viljað hleypa ákærðu inn í íbúðina. Y-x-x kvaðst ekki hafa séð hvað þeim fór á milli frammi á stigapalli, en hún hefði heyrt öskur í ákærðu og séð gegnum opnar dyrnar hvar ákærða hefði hangið í handlegg Y. Á meðan hefði R-x-x H-x-x staðið við hlið þeirra. Þegar Y hefði síðan komið aftur inn í íbúðina hefði ákærða farið strax á brott og hún hvorki bankað né lamið á dyr íbúðarinnar. Y-x-x kvaðst ekki hafa greint að ákærða væri með áfengisáhrifum um kvöldið.

Loks kom fyrir dóminn G-kk-nf G-kk-nf læknir og staðfesti framangreint áverkavottorð. Hann kvað umræddan „mallet áverka“ stafa af höggi framan á útréttan fingur, svo sem þegar búið væri um rúm og viðkomandi ræki fingur óvarlega undir rúmdýnu. Áverkinn lýsi sér í því að firna sterk og teygjanleg sin í fingri rifni frá festingum, flækist í kjúkubein og rífi um leið smá beinflís með sér. Slíkur áverki grói yfirleitt mjög vel ef mallet-spelka er notuð og fylgt er leiðbeiningum læknis í því sambandi.

III.

Samkvæmt 1. mgr. 135. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála skulu röksemdir dómara lúta að því hvað teljist sannað og með hverjum hætti. Um sönnun fer annars eftir reglum 45.-48. gr. laganna. Í því sambandi ber að meta skynsamlegan vafa til hagsbóta fyrir ákærðu, bæði um atriði er varða sekt hennar og önnur, sem telja má henni í óhag. Sönnunarbyrði hvílir á ákæruvaldinu, sbr. 45. gr., en sönnunarmat dómara er frjálst, þó þannig að dómur skal fyrst og fremst reistur á sönnunargögnum, sem færð eru fram við meðferð máls fyrir dómi, sbr. 1. mgr. 48. gr.

Ákærðu er gefið að sök að hafa, að kvöldi sunnudagsins 30. janúar 2005, gerst sek um vísvitandi líkamsárás í skilningi 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með því að hafa, „í átökum við Y, [...] hangið á vinstri handlegg hans með þeim afleiðingum að hann hlaut afrifubrot handarbaksmegin á ystu kjúku litlafingurs“. Dómari er bundinn af þessari verknaðarlýsingu, sbr. c. lið 1. mgr. 116. gr. og 1. mgr. 117. gr. laga um meðferð opinberra mála, en ákæra er óvenjuleg fyrir þær sakir að hún byggir á því að ætluð líkamsárás hafi verið unnin í átökum milli ákærðu og Y. Er því rétt að horfa fyrst til aðdraganda nefnds atburðar.

Ákærða heldur því fram að hún hafi farið að [...] í því skyni að nálgast hálsmen, sem hún átti í íbúð þáverandi kærasta síns. Hún hafi áður verið búin að hringja í Y-x-x W-x-x, húsráðanda á staðnum, tilkynnt henni um erindið og segir að sér hafi strax verið hleypt inn á stigagang fjölbýlishússins. Þaðan hafi hún farið upp á stigapall fyrir framan íbúð kærastans, í fylgd R-x-x H-x-x. Þessi framburður ákærðu samrýmist að öllu leyti vitnisburði Y-x-x fyrir dómi og ber þegar af þeirri ástæðu að leggja hann til grundvallar, sbr. 45. gr. laganna um meðferð opinberra mála, enda ekkert fram komið í málinu, sem styður öndverðan vitnisburð Y.

Um sakarefnið er til þess að líta að ákærða hefur frá upphafi verið stöðug í framburði sínum, staðhæfir að Y hafi meinað henni inngöngu í íbúðina og þegar hún hafi ætlað að ryðja sér leið framhjá honum hafi maðurinn veist að henni og ýtt henni harkalega frá með báðum höndum. Sökum þessa hafi hún gripið ósjálfrátt í vinstri handlegg Y og hangið á honum, til þess eins að forðast fall fram af stigapallinum. Í framhaldi hafi ákærða brostið í grát og yfirgefið staðinn tafarlaust. Framburður ákærðu fær vissa stoð í vætti Y-x-x, sem bar fyrir dómi að hún hafi séð ákærðu hanga á handlegg mannsins, sem og að ákærða hafi farið af vettvangi um leið og Y sneri aftur inn í íbúðina og lokaði dyrunum. Y er því óneitanlega einn til frásagnar um að ákærða hafi haldið áfram að berja á dyrnar, sem og að hún hafi skömmu áður átt upptökin að átökum þeirra í milli, bitið hann harkalega í litlafingur vinstri handar og þannig valdið tilgreindum áverka, en vottorð G-kk-ef G-kk-ef læknis styður ekki þá ályktun að áverkann megi rekja til bits. Er þannig ekkert fram komið, sem styður vitnisburð Y um framangreind atriði. Á hinn bóginn verður helst ráðið af fyrstu frásögn Y, svo sem hún var skráð í áðurnefndri dagbókarskýrslu og síðar vottorði G-kk-ef, að Y hafi slasast á litlafingri við það að henda ákærðu út úr íbúðinni. Sú frásögn getur samrýmst þeim framburði ákærðu að maðurinn hafi ýtt henni frá með báðum höndum, sem og vætti G-kk-ef um að áverkinn hafi hlotist við högg framan á útréttan fingurinn. Óháð slíkum vangaveltum er ekkert fram komið, sem gefur haldbæra vísbendingu um að áverkinn hafi hlotist af því einu að ákærða hafi hangið á handlegg Y, svo sem ákært er fyrir, en eitt er handleggur og annað hönd. Þá ber að líta til þess að í málinu nýtur ekki vitnisburðar R-x-x H-x-x, sem eftir atvikum hefði getað upplýst betur um málsatvik. Ber ákærðu að njóta vafans, sem af þessu leiðir.

Þegar framangreind atriði eru virt heildstætt og einkum er litið til eindreginnar sakarneitunar ákærðu og þess að gegn þeirri neitun stendur einungis vitnisburður Y um upphaf og framvindu átaka þeirra í milli er ósannað að ákærða hafi greint sinn gerst sek um líkamsárás, hvort heldur í skilningi 1. mgr. 218. gr. eða 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga. Ber ákæruvaldið hallann af þeim sönnunarskorti, sbr. 45.-46. gr. laga um meðferð opinberra mála og er ákærða því sýkn sakar.

Samkvæmt greindri niðurstöðu ber að vísa bótakröfu Y frá dómi, sbr. 3. mgr. 172. gr. laga um meðferð opinberra mála. Jafnframt ber samkvæmt 1. mgr. 166. gr. laganna að fella allan sakarkostnað á ríkissjóð. Til hans telst útlagður kostnaður að fjárhæð 10.700 krónur og málsvarnarlaun G-kvk-ef S-kvk-ef A-kvk-ef héraðsdómslögmanns, skipaðs verjanda ákærðu fyrir dómi. Með hliðsjón af eðli og umfangi máls og að teknu tilliti til tímaskýrslu verjanda þykja laun hans hæfilega ákveðin 188.800 krónur, sem að meðtöldum virðisaukaskatti gera 235.056 krónur.

E-kk-nf E. L-kk-nf fulltrúi lögreglustjóra sótti málið af hálfu ákæruvaldsins.

DÓMSORÐ:

Ákærða, X, er sýkn sakar.

Bótakröfu Y er vísað frá dómi.

Allur sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin 235.056 króna málsvarnarlaun G-kvk-ef S-kvk-ef A-kvk-ef héraðsdómslögmanns.

J-kk-nf J-kk-nf

Rétt endurrit staðfestir.

Skrifstofu Héraðsdóms Reykjavíkur, 7. september 2007.