S-166/2013

Mál þetta, sem dómtekið var 7. júní síðastliðinn, er höfðað með ákæru útgefinni af Ríkissaksóknara 7. mars 2013 á hendur X, kennitala 000000-0000, [...], Garðabæ, fyrir „sérstaklega hættulega líkamsárás, með því að hafa, aðfararnótt laugardagsins 2. júní 2012, á veitingastaðnum B5, Bankastræti 5 í Reykjavík, kastað glerglasi í höfuð A þannig að glasið brotnaði, með þeim afleiðingum að A hlaut 2,5 sm langan og 8 mm djúpan skurð ofarlega á enni vinstra megin.“

Þetta er talið varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Í málinu gerir A skaða- og miskabótakröfu að fjárhæð 664.251 króna með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 2. júní 2012, en dráttarvöxtum samkvæmt 9. gr., sbr. 6. gr. laganna frá 15. júlí 2012 til greiðsludags.

Ákærði krefst sýknu af kröfum ákæruvaldsins. Jafnframt er þess krafist að bótakröfu verði vísað frá dómi, en til vara er krafist sýknu. Þá krefst verjandi ákærða hæfilegrar þóknunar sér til handa.

I

Hinn 5. júní 2012 kom A á lögreglustöðina við Hverfisgötu til að kæra líkamsárás sem hún kvaðst hafa orðið fyrir á veitingastaðnum B5 í Bankastræti 2. júní sama ár laust fyrir klukkan 04.00. Kvaðst kærandi hafa verið að skemmta sér á veitingastaðnum á þessum tíma og verið að dansa á dansgólfi við hliðina á vinkonu sinni, B. Hafi B skyndilega orðið vör við glas sem kom á fljúgandi ferð í áttina að henni, en hún hafi náð að beygja sig niður áður en það lenti á henni. Kvaðst kærandi hafa orðið vör við lætin þegar glasið hafi splundrast á veggnum fyrir aftan hana. Fáeinum augnablikum síðar hafi annað glas komið úr sömu átt og lent á höfði kæranda, ofarlega á enni. Kvaðst kærandi ekki hafa séð þegar glasið kom en B hafi séð það. Kvaðst kærandi hafa vankast við höggið og dottið á gólfið en ekki gert sér grein fyrir því strax hvað hefði komið fyrir, jafnvel talið að hún hefði fengið slæmt olnbogaskot. Það hafi byrjað að blæða úr höfðinu. Kærandi hafi gripið um höfuðið og viljað fara út en þá hafi B bent henni á að hún hefði fengið glas í höfuðið og hafi þær farið saman niður á neðri hæðina þar sem klósett eru. Þar hafi þær hjálpast að við að skola blóð úr andliti á kæranda og stöðvað blæðinguna. Kallað hafi verið á sjúkrabíl sem hafi komið og flutt kæranda á slysadeild þar sem gert hafi verið að sárinu. Komið hafi í ljós 3-4 cm langur skurður sem hafi verið saumaður saman með sjö sporum. Kærandi kvað eftirköst þessarar árásar á sig hafa verið nokkur og hafi hún verið með höfuðverk í tvo daga. Hún hafi tekið verkjatöflur til að lina sársauka vegna höggsins sem hún hafi fengið.

Ákærði var yfirheyrður hjá lögreglu 18. janúar 2013. Í upphafi yfirheyrslunnar er ákærða kynnt sakarefnið þannig að honum sé gefið að sök að hafa ráðist á kæranda 2. júní 2012 á veitingastað í Bankastræti. Neitaði ákærði því að hafa ráðist á kæranda, en sagði síðan orðrétt: „...en ef glasið hefur farið í hana þá játa ég því.“ Ákærði kvað engin vitni hafa séð þetta gerast og kvaðst ekki muna til þess að dyraverðir á staðnum hefðu haft afskipti af honum í umrætt sinn. Þessu næst var ákærða kynnt kæruskýrslan á þann veg að lögreglumaður les skýrsluna orðrétt fyrir ákærða og spyr ákærða, þannig: „Hvað segir þú um þetta X, manstu eftir þessu atviki eitthvað, að hafa kastað þessu glasi og eftirköstunum þarna eitthvað?“ Ákærði svarar því til að hann muni reyndar ekki nógu vel eftir því en segir síðan orðrétt: „...en hérna ef þetta hefur verið ég sem hef kastað þessu seinna glasi þá bara iðrast ég þess og sé eftir því og biðst bara innilega afsökunar á því.“ Aðspurður um áverka á kæranda samkvæmt læknisvottorði og hvort þeir geti ekki verið af völdum ákærða kveðst hann vona að þeir séu ekki af hans völdum. Þá kom fram hjá ákærða að hann minntist þess ekki að honum hafi verið vísað út af staðnum. Hann kvaðst hafa verið ölvaður og að félagi hans, C, hefði verið með honum í umrætt sinn. Í lok yfirheyrslunnar er ákærði beðinn um að skýra ástæðu þess að hann kastaði glasinu. Orðrétt svarar ákærði: „Nei það væri frekar asnaleg ástæða. Ég er ekki að fara að gefa það upp hérna sko þetta var aldrei nein, aldrei nein ef þetta hefur verið ég sem hef kastað þessu glasi sko þá átti þetta aldrei að vera nein hérna líkamsárás eins og ég segi sko það var aldrei nein enda þekki ég þetta fólk ekki neitt sko.“ Ákærði hafnaði framkominni skaða- og miskabótakröfu kæranda.

D var yfirheyrður hjá lögreglu 12. nóvember 2012. Hann kvaðst hafa verið að skemmta sér á B5 umrædda nótt og fengið glas í andlitið á sér þegar hann var að dansa á dansgólfi staðarins. Fram kom að hann hefði séð til tveggja manna sem sátu í sófa vestan megin í húsinu og hafi vitninu orðið ljóst að þessi menn hefðu kastað glasinu í sig. Hefði hann gengið til mannanna, gripið í annan þeirra og spurt hvað það ætti að þýða að kasta glösum að fólki en sá hefði borið af sér sakir og bent á þann sem sat við hliðina á honum og sagt að það hefði verið hann sem hefði kastað glasinu. Hafi sá þá tekið annað glas og kastað því af miklu afli. Kvaðst vitnið hafa náð að forða sér frá glasinu sem maðurinn kastaði og hafi glasið lent á enninu á stúlku sem var að dansa á dansgólfinu og brotnað þar. Vitnið hafi séð að stór skurður hafi myndast á enni stúlkunnar. Vitnið hafi áfram haldið þeim manni sem það greip fyrst í en ekki haft afskipti af þeim manni sem kastaði glasinu. Hafi dyraverði borið að og tekið þann sem vitnið hélt föstum. Hafi mennirnir gengið áleiðis út af staðnum og hafi dyraverðirnir ekki reynt að aftra þeim frá því að fara út. Vitnið kvaðst hafa spurt dyravörð á B5 hvaða menn það hefðu verið sem köstuðu glasinu og þá fengið upp nöfnin X og C. Vitnið kveðst svo hafa flett upp nöfnum þeirra á fésbókinni hjá sér og þá þekkt andlitin aftur.

Í skýrslu sama rannsóknarlögreglumanns og tók framburðarskýrslu af D, sem dagsett er daginn eftir, eða 13. nóvember 2012, segir að haft hafi verið samband við vitnið þann dag vegna málsins og það þá greint frá því að það hafi verið ákærði sem kastaði glasinu, en vitnið hefði haldið í föt C og leitað skýringa á framferði þeirra.

C gaf skýrslu hjá lögreglu 23. janúar 2013. Hann kvaðst hafa verið með ákærða á B5 í umrætt sinn en mundi atvik ekki vel. Vitnið kvaðst muna að ákærði hefði átt orðastað eða verið að rífast við einhvern mann skammt frá sófa sem hann hafi setið í. Fleiri hafi blandað sér í rifrildið milli ákærða og mannsins og hafi vitnið farið til þeirra enda hafi hann talið að vandræði væru í uppsiglingu. Það hafi þó ekki orðið því dyraverði hafi borið fljótt að og hafi þeim verið vísað út af staðnum. Vitnið kvaðst aðspurt ekki hafa séð glasi kastað í höfuð stúlku þarna inni. Þá neitaði vitnið því að einhver hefði komið upp að honum og gripið í hann og borið upp á hann að hann væri að kasta glösum. Vitnið kvaðst hvorki hafa séð ákærða eða aðra kasta glösum á staðnum og ákærði hefði ekki nefnt það við vitnið um nóttina að hann hefði kastað glasi eða glösum þarna á skemmtistaðnum.

II

Í málinu liggur fyrir vottorð [...] sérfræðings í slysa- og bráðalækningum dagsett 11. júní 2012. Þar segir að A hafi leitað á bráðamóttökuna í Fossvogi 2. júní 2012, klukkan 04.21 og greint svo frá að hún hafi verið að skemmta sér á B5 þegar maður hafi skyndilega kastað glasi í höfuðið á henni. Við skoðun hafi sést 2,5 cm skurður ofarlega á enni vinstra megin. Hún sé skýr og fulláttuð. Ekki séu eymsli við þreifingu á höfuðkúpu. Skurður sé 8 mm á dýpt og sjáist í beinhimnu undir. Þetta hafi verið deyft og saumað með um það bil sjö sporum og saumataka ráðlögð á heilsugæslustöð eftir sex daga. Þá segir í vottorðinu að A eigi ekki fleiri komur á bráðamóttökuna í Fossvogi vegna afleiðinga þessa áverka.

III

Verður nú rakinn framburður ákærða og vitna fyrir dómi.

Ákærði neitar sök. Hann greindi frá því að hann hefði verið að skemmta sér á B5 með C. Einhver læti urðu og uppnám inni á staðnum en ákærði mundi ekki af hverju lætin urðu. Ákærði kvaðst hafa drukkið tvo til þrjá bjóra og verið ölvaður. Kvaðst lítið muna eftir atvikum en sagði að lætin hefðu verið á dansgólfinu og dyraverðir komið á staðinn. Eftir það hafi ákærði farið út af staðnum ásamt C og heim í leigubíl. Spurður um afstöðu til sakarefnis hjá lögreglu kvaðst ákærði hafa neitað sök í skýrslutöku hjá lögreglu. Spurður um það af hverju ákærði hefði nálgast brotaþola og viljað greiða henni bætur kvaðst ákærði ekki geta gefið neinar skýringar á því aðrar en að ef hann hefði kastað glasinu vildi hann greiða bætur. En hann hefði ekki kastað glasinu og því ekki greitt bætur. Ákærði kannaðist ekki við að honum hafi verið vísað út af staðnum og kvaðst ekki þekkja dyraverði sem þar störfuðu.

Vitnið A sagði að hún og vinkona hennar hefðu verið að dansa á B5. Hún hefði ekki vitað fyrr en hún lá á gólfinu og hefði fundið fyrir miklum verk í höfðinu. Hún hafi komist að því að glas hafi lent á höfði hennar og brotnað. Ekkert hafi komið fram um mögulega gerendur og engin nöfn nefnd. Vitnið kvaðst ekki vita hvaðan glasið hafi komið. Vitnið bar að líðan þess væri ágæt í dag en hún fyndi enn þá fyrir ertingu eða kláða í örinu. Vitnið greindi frá því að henni hefðu verið boðnar bætur fyrir atvikið. Hafi það verið ákærði sem hefði viljað greiða henni 100.000 krónur gegn því að kæran yrði dregin til baka. Því hefði hún hafnað enda dygði fjárhæðin ekki fyrir útlögðum kostnaði.

Vitnið D greindi frá því að hann hefði verið að skemmta sér á B5 og verið nokkuð ölvaður. Vitnið kvaðst hafa fengið glas í höfuðið þegar hann var á dansgólfinu án þess að vita hver hefði kastað glasinu. Hann hefði vankast við höggið. Vitnið kvaðst hafa bent á þá C og X í skýrslu sinni hjá lögreglu enda hefði dyravörður á staðnum, sem hann vissi ekki nafn á, sagt vitninu að þeir hefðu verið að verki. Vitnið greindi frá því að myndsakbending hefði ekki farið fram hjá lögreglu þegar skýrsla var tekin af vitninu 12. nóvember 2012. Vitnið hefði þá ekki verið spurt að því hver hefði kastað glasinu, en lögregla hefði haft samband við vitnið daginn eftir og þá spurt hvor mannanna það hefði verið sem hefði kastað glasinu. Hann hafi þá sagt að það hafi verið ákærði enda hefði verið búið að benda á þá tvo. Aðspurt kvaðst vitnið ekki hafa þekkt ákærða fyrir þennan tíma og gæti ekki borið um það að ákærði hefði kastað glasinu. Spurður um það hvaða dyravörður á B5 það hefði verið sem hefði gefið honum upp nöfn ákærða og C kvaðst vitnið halda að það hefði verið E. Þá kom fram hjá vitninu að fullyrðing þess um það hver hefði kastað glasinu hefði verið byggð á því sem honum var sagt. Vitnið gat ekki gefið skýringar á breyttum framburði fyrir dómi og hjá lögreglu.

Vitnið B greindi frá því að hún hefði verið við hliðina á A þegar sú síðarnefnda hefði fengið glasið í höfuðið. Hún hefði ekki séð glasið skella á höfði A en fundið fyrir glerbrotum. Glasinu hafi verið kastað frá vinstri hlið.

Vitnið C bar að hann hefði séð ákærða tala við einhverja menn og hefði hann farið til þeirra en ekki vitað af hverju komið hefði til þessara orðaskipta milli ákærða og mannanna. Menn hefðu verið æstir en vitnið vissi ekki af hverju. Ekkert hefði gerst og hefðu hann og ákærði farið af staðnum og heim. Vitnið sagði dyraverði hafa haft afskipti af þessu en kannaðist ekki við að honum og ákærða hafi verið vísað af staðnum. Vera kynni að dyraverðir hefðu fylgt þeim út. Vitnið bar að það hefði ekki séð glösum kastað inni á staðnum og engan slasast af þeim sökum.

[...] rannsóknarlögreglumaður, sem annaðist rannsókn málsins, gaf skýrslu fyrir dómi. Hann staðfesti aðkomu sína að rannsókninni og greindi frá því að myndsakbending hefði ekki komið til greina þar sem ákærði hefði gengist við þessu og boðist til að greiða kæranda bætur vegna þess tjóns sem hann hafði valdið gegn því að kæran yrði dregin til baka. Ákærði hafi verið ósáttur við þá upphæð sem farið var fram á og þess vegna hélt málið áfram. Hann staðfesti framburðarskýrslur sem hann tók í málinu. Þá kvað hann það satt og rétt sem haft var eftir D í upplýsingaskýrslu 13. nóvember 2012.

Vitnið F, dyravörður á B5, greindi frá því fyrir dómi að hann myndi ekki eftir umræddum atvikum kvöldsins. Hann hefði þó líklega verið að vinna þetta kvöld. Vitnið mundi eftir að hafa nefnt nafnið X en það hefði verið vegna G sem hafi fengið glerbrot í sig á veitingastaðnum. Það hafi gerst á svipuðum tíma fyrir um ári síðan. Vitnið neitaði því aðspurt að hafa gefið D upp eitthvert nafn.

Vitnið E yfirdyravörður á B5 gaf skýrslu fyrir dómi. Hann kannaðist ekki við að hafa gefið upp nöfn á ákærða eða C. Spurður um það hvort hann kannaðist við þessa menn sagði vitnið að svo væri ekki. Vitnið kannaðist við að hafa aðstoðað stúlku á veitingastaðnum sem hafði fengið glas í höfuðið. Nokkuð væri um svoleiðis tilvik. Hann kvaðst muna að hafa hugað að stúlku inni í eldhúsi og stöðvað hjá henni blæðingu. Vitnið mundi ekki eftir því hvort gerendur hefðu fundust í því tilviki eða ekki. Þá kvaðst vitnið ekki þekkja D og kvaðst ekki hafa gefið honum upplýsingar eða nöfn vegna málsins.

Vitnið [...] sérfræðingur á slysa- og bráðadeild greindi frá því að við skoðun á kæranda hefði sést 2,5 cm langur skurður, nokkuð djúpur, ofarlega á enni sem hafi verið saumaður. Kærandi hefði greint frá því að hún hefði verið að skemmta sér á B5 þegar maður hafi skyndilega kastað glasi í höfuðið á henni. Vitnið staðfesti vottorð sem það ritaði 11. júní 2012 og kvað áverka þá sem greindust samrýmast lýsingu kæranda.

IV

Ákærði neitar sök en kveðst hafa verið að skemmta sér á veitingastaðnum B5 umrætt kvöld með félaga sínum C. Hann bar að hann hefði orðið var við læti og uppnám á dansgólfinu en gat ekki greint frá því af hverju það hefði verið. Fyrir dómi kannaðist ákærði hvorki við það að glerglasi hefði verið kastað á veitingastaðnum né að nokkur hefði slasast af þeim sökum.

Vitnin C og D hafa borið fyrir dómi að þau hafi ekki séð ákærða eða nokkurn annan kasta glerglasi inni á staðnum þetta kvöld. Á sama veg báru vitnin A og dyraverðirnir F og E. Vitnið B greindi frá því að hún hefði séð glas koma á fleygiferð og lenda á vegg fyrir aftan hana og kæranda og augnabliki síðar annað glas sem hafi lent á höfði kæranda, en kærandi var við hliðina á henni á dansgólfinu. Hafi glasið komið frá vinstri en vitnið sá ekki hver kastaði glasinu.Vitnið sagði kæranda hafa fallið á gólfið við höggið og hefði glasið brotnað þegar það lenti á höfði kæranda. Vitnið bar að dyravörður hefði aðstoðað við aðhlynningu kæranda og stöðvað blæðingu á höfði hennar en mundi ekki nafn hans.

Vitnið D greindi frá því hjá lögreglu að hann hefði fengið glerglas í andlitið á veitingastaðnum þetta kvöld. Hafi glasið lent á kinnbeininu rétt fyrir neðan vinstra auga. Vitnið greindi lögreglu frá því að það hefði séð til tveggja manna sem hafi setið í sófa vestan megin í húsinu og hefði vitninu strax orðið ljóst að þessir menn hefðu kastað glasinu í sig. Greindi hann lögreglu frá því að hann hefði talað við mennina sem hefðu borið af sér sakir. Þá hafi vitnið séð annan manninn kasta glasi af miklu afli en glasið hafi lent á stúlku sem var að dansa á dansgólfinu. Hafi vitnið spurt dyravörð á B5 um nöfn þessara manna og fengið uppgefin nöfn ákærða og C. Hafi vitnið flett þeim upp á fésbókarsíðu sinni og þekkt andlitin aftur. Fyrir dómi bar vitnið D á annan veg og kvaðst ekki geta fullyrt að ákærði hefði kastað glasinu í kæranda.

Í skýrslutöku hjá lögreglu 12. nóvember 2012 greindi D ekki frá því í frjálsri frásögn að það hafi verið ákærði sem kastaði glasi í kæranda, þrátt fyrir að hafa þá þegar, að eigin sögn, fengið uppgefin nöfn tveggja manna sem sátu í sófa í vesturenda veitingastaðarins þegar hann sjálfur fékk glerglas í andlitið, og þrátt fyrir að hafa skömmu eftir atburðinn flett nöfnum mannanna upp á fésbókarsíðu sinni og þekkt andlit þeirra. Kemur nafn ákærða sem meints geranda fyrst fram í upplýsingarskýrslu [...] rannsóknarlögreglumanns þar sem hann kvaðst hafa það eftir D að ákærði hafi kastað glasi í kæranda.

Ákærði var yfirheyrður hjá lögreglu 18. janúar 2013 eða meira en sjö mánuðum eftir atvikið. Í upphafi skýrslutökunnar er ákærða kynnt sakarefnið sem sagt er vera að ráðist hafi verið á A á veitingastað í Bankastræti. Ákærði svarar: „þarf ég ekki að heyra fyrst hvernig árásin hefur, (sic.) ég neita því að hafa ráðist á hana en en en (sic.) hérna ef að glasið hefur farið í hana þá játa ég því.“ Þegar framangreint svar ákærða hjá lögreglu var borið undir hann fyrir dómi kannaðist hann ekki við að hafa játað því hjá lögreglu að hafa kastað glasinu í kæranda.

Sú meginregla gildir samkvæmt 1. mgr. 111. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála að dómur í sakamáli skal reistur á þeim sönnunargögnum sem færð eru fram við meðferð málsins fyrir dómi. Beri ákærði eða vitni á annan veg hjá lögreglu en fyrir dómi er heimilt samkvæmt 1. og 2. mgr. 109. gr. laganna að taka tillit til þess sem fram kemur í lögregluskýrslu ef talið er að breyttur framburður fyrir dómi sé ótrúverðugur.

Ákærða í máli þessi er samkvæmt ákæru gefið að sök að hafa kastað glerglasi í höfuð A á veitingastaðnum B5 þannig að glasið brotnaði. Svör ákærða hjá lögreglu voru að mati dómsins óljós, ruglingsleg og nánast eins og getgátur um að hann hafi verið að verki en fela ekki í sér afdráttarlausa afstöðu til sakarefnisins. Orð ákærða í skýrslutöku hjá lögreglu á borð við „ef glasið hefur farið í hana þá játa ég því“ „...en hérna ef þetta hefur verið ég sem hef kastað þessu seinna glasi þá bara iðrast ég þess“ fela ekki að mati dómsins í sér skýlausa játningu á þeirri háttsemi sem ákærða er gefin að sök. Og þegar lögregla kynnti ákærða efni læknisvottorðsins sagðist ákærði ekki þora að fara með það hvort afleiðingarnar væru af hans völdum en hann voni að svo sé ekki. Framburður ákærða hjá lögreglu var einkar óljós og verður ekki skilinn á þann veg að ákærði hafi gengist við þeim sakargiftum að hafa kastað glasinu í kæranda. Þá á framburður ákærða hjá lögreglu sér enga stoð í gögnum málsins.

Í framburðarskýrslu D hjá lögreglu kemur ekki fram að það hafi verið ákærði sem kastaði glasinu, þótt haft sé eftir vitninu í eigin skýrslu rannsóknarlögreglumanns að ákærði væri sá maður sem kastaði glasinu. Fyrir liggur að D greindi frá því hjá lögreglu að hann hefði fengið nöfnin á ákærða og vini hans, C, hjá dyraverði á B5. Hvorugur þeirra dyravarða sem komu fyrir dóm og gáfu skýrslu voru yfirheyrðir af lögreglu við rannsókn málsins. Þeir könnuðust ekki við það fyrir dómi að hafa gefið vitninu D þessar upplýsingar. Samkvæmt þessu virðist athugun vitnisins sjálfs leiða til þess að ákærði er bendlaður við málið. Þá liggur einnig fyrir að vitnið C, sem var með ákærða í umrætt sinn, hefur hvorki hjá lögreglu né fyrir dómi borið að ákærði hafi kastað glasinu í kæranda. Með hliðsjón af öllu þessu er ekki unnt að fallast á það með ákæruvaldinu að lögfull sönnun hafi verið færð fram í málinu fyrir því að ákærði hafi framið það brot sem honum er gefið að sök í ákæru. Verður sakfelling í málinu eins og á stendur ekki reist á skýrslu vitnisins D hjá lögreglu einni og sér.

Samkvæmt 108. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála hvílir sönnunarbyrði um sekt ákærða og atvik sem telja má honum í óhag á ákæruvaldinu og verður að skýra skynsamlegan vafa ákærða í hag, sbr. 109. gr. laganna. Þegar litið er óljóss framburðar ákærða hjá lögreglu sem felur í getgátur til sakargifta, staðfastrar neitunar ákærða fyrir dómi á sakargiftum samkvæmt ákæru, framburðar D sem er ekki á einn veg hjá lögreglu og fyrir dómi og framburðar annarra vitna er það mat dómsins að ákæruvaldinu hafi ekki tekist að sanna, svo hafið sé yfir skynsamlegan vafa, að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru. Verður hann því sýknaður af þeirri háttsemi sem hann er ákærður fyrir.

Af þessari niðurstöðu leiðir að bótakröfu í málinu verður vísað frá dómi, sbr. 2. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Með vísan til 2. mgr. 218. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála ber að fella allan sakarkostnað á ríkissjóð, þar með talda þóknun verjanda ákærða sem þykir hæfilega ákveðin 376.500 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti, og þóknun réttargæslumanns sem ákveðin er 186.250 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Dóm þennan kveður upp J-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari.

D ó m s o r ð:

Ákærði, X, er sýkn af ákæru í málinu.

Bótakröfu A er vísað frá dómi.

Allur sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin 376.500 króna þóknun verjanda ákærða, Þ-kk-ef E-kk-ef hæstaréttarlögmanns, og þóknun réttargæslumanns, B-kk-ef Þ-kk-ef S-kk-ef héraðsdómslögmanns, að fjárhæð 186.250 krónur.

J-kk-nf H-kk-nf