E-4091/2005

Mál þetta, sem dómtekið var 28. júlí sl., er höfðað fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur af R-kvk-þgf H-kvk-þgf, Jörfagrund 25, Kjalarnesi, á hendur Kaupfélagi Króksfjarðar, Reykhólahreppi, með stefnu áritaðri um birtingu 3. júní 2005.

Dómkröfur stefnanda eru þær að viðurkennt verði að stefndi, Kaupfélag Króksfjarðar, sé skaðabótaskyldur gagnvart stefnanda vegna líkamstjóns sem stefnandi varð fyrir 15. júlí 2002 fyrir utan starfsstöð stefnda í Króksfjarðarnesi. Krafist er málskostnaðar samkvæmt málskostnaðaryfirliti, eins og málið væri ekki gjafsóknarmál.

Dómkröfur stefnda eru þær aðallega að hann verði sýknaður af öllum kröfum stefnanda og að stefnandi verði dæmdur til að greiða málskostnað samkvæmt mati dómsins. Til vara er þess krafist að sök verði skipt og að málskostnaður verði látinn niður falla.

Málsatvik

Málsatvik eru þau að hinn 15. júlí 2002 varð stefnandi fyrir slysi er hún var að sækja vörur við starfsstöð stefnda í Króksfjarðarnesi. Slysið varð með þeim hætti að vörukerra, sem í voru vörur, sem stefnandi var að sækja, rann út af palli sem var framan við afgreiðsludyrnar og lenti á bakinu á stefnanda. Við það hrasaði stefnandi og varð undir kerrunni. Starfsmaður stefnda hafði ýtt vagninum fram að dyrum.

Í skýrslu Vinnueftirlitsins, dags. 24. júlí 2003, kemur fram að pallurinn halli örlítið frá húsinu og þar séu engar varnir að finna til að sporna við því að vagninn félli af.

Í framhaldi af slysinu leitaði stefnandi til læknis í Búðardal þar sem hún kenndi sér eymsla í hálsi og baki. Var hún sett í hálskraga sem hún þurfti að nota tímabundið. Við komu á heilsugæslustöðina í Búðardal var hún mjög bólgin aftan á hálsi, á hægri öxl og í hægri síðu. Verkir stefnanda hafa verið mjög slæmir síðan og hefur hún verið í stöðugri læknismeðferð frá slysinu auk þess að vera með öllu óvinnufær.

Þegar slysið átti sér stað var stefndi með frjálsa ábyrgðartryggingu hjá Vátryggingarfélagi Íslands (VÍS). Með bréfi, dags. 20. janúar 2003, fór lögmaður stefnanda fram á það við VÍS að félagið tæki afstöðu til bótaskyldu vegna tjónsins. VÍS hafnaði bótaskyldu í símbréfi 6. febrúar 2003. Hinn 7. maí 2003 fór lögmaður stefnanda fram á að VÍS endurskoðaði afstöðu sína til bótaskyldu og ef ekki yrði fallist á bótaskyldu yrði málið sent til tjónanefndar. Með símbréfi, dags. 13. maí 2003, ítrekaði VÍS fyrri afstöðu sína og hafnaði bótaskyldu.

Málið fór fyrir Tjónanefnd vátryggingafélaganna 20. maí 2003 og var niðurstaðan sú að ekki yrði talið sannað að rekja mætti slysið til saknæmrar háttsemi starfsmanna stefnda eða atvika eða aðstæðna sem hann bæri skaðabótaábyrgð á.

Samkvæmt matsgerð J-kk-ef H-kk-ef læknis, dags. 18. maí 2005, var talið að stefnandi hefði hlotið 20% varanlegan miska og 35% varanlega örorku vegna slyssins.

Hinn 30. maí 2005 var VÍS á ný sent kröfubréf grundvallað á matsgerð J-kk-ef H-kk-ef læknis. Með tölvupósti, dags. 1. júní 2005, hafnaði VÍS enn á ný bótaskyldu á þeim grundvelli að ekki hefði verið um að kenna gáleysi starfsmanns stefnda.

Samkvæmt álitsgerð örorkunefndar, dags. 6. desember 2005, var varnalegur miski stefnanda talinn vera 14% og varanleg örorka 35% vegna afleiðinga slyssins.

Stefnandi höfðaði mál þetta á hendur stefnda til heimtu skaðabóta vegna tjónsins af völdum slyssins. Undir rekstri málsins var sakarefninu skipt þannig að fyrst yrði dæmt um bótaskyldu í málinu og er sá þáttur málsins hér til meðferðar.

Málsástæður og lagarök stefnanda

Kröfur stefnanda um bætur úr hendi stefnda eru reistar á því að stefndi beri skaðabótaábyrgð á líkamstjóni hennar sem hún varð fyrir hinn 15. maí 2002 á grundvelli almennu skaðabótareglunnar og reglunnar um vinnuveitendaábyrgð. Í máli þessu liggi fyrir að starfsmenn stefnda hafi vikið frá þeirri háttsemi sem af þeim verði krafist við þær aðstæður sem uppi voru í máli þessu. Enn fremur sé um að ræða brot á settum reglum er stefnda hafi borið að fara eftir. Við mat á bótaskyldu stefnda gildi þau sjónarmið sem endranær hvort stefndi hafi brotið gegn settum reglum eða almennum athafnaskyldum. Hvort tilvikið um sig leiðir til bótaábyrgðar. Í þessu máli hátti svo til að starfsmenn stefnda hafi bæði brotið gegn settum reglum sem og þeim ríku athafnaskyldum sem hvíli á stefnda sem fasteignareiganda sem bjóði fram þjónustu og vörur til kaups. Sé því tjón stefnanda bótaskylt úr hendi stefnda.

K-kvk-nf S-kvk-nf Þ-kvk-nf hafði skilið við umrædda vörukerru eftirlitslausa á hallandi palli þar sem stefnandi var að taka við vöru. K-kvk-nf hafði ekki gert neinar ráðstafanir til að varna því að kerran rynni af stað heldur farið beint aftur inn á lagerinn til vinnu sinnar. K-kvk-nf hafi verið starfsmaður stefnda í skilningi reglunnar um vinnuveitendaábyrgð. Þrátt fyrir að henni mætti vera ljóst að kerran gæti runnið af stað hafi hún látið undir höfuð leggjast að grípa til ráðstafana. Hafi hún þess í stað farið beint aftur til vinnu sinnar við afgreiðsluna á lagernum án þess að skeyta um afleiðingar þess að kerran rynni af stað. Með þessu atferli hafi K-kvk-nf sýnt af sér gáleysi sem stefndi beri skaðabótaábyrgð á.

Samkvæmt skýrslu Vinnueftirlits ríkisins, dags. 24. júlí 2003, hallaði pallurinn og á honum var ekki að finna neitt sem gæti varnað því að kerran rynni þar fram af. Í 39. og 40. gr. reglna nr. 581/1995 um húsnæði vinnustaða sé kveðið á um hvernig svæði það er um ræðir skuli vera útbúið. Sé þar m.a. kveðið á um að aðbúnaður við hlaðpalla skuli vera þannig að starfsmönnum sem séu við vinnu í grennd stafi ekki hætta af. Jafnframt sé fjallað um að afgirða skuli hættusvæði til að koma í veg fyrir að hlutir falli. Verði að telja að aðbúnaður sá er var við hlaðpall Kaupfélags Króksfjarðar fullnægi ekki þeim kröfum sem gerðar séu samkvæmt reglum nr. 581/1995. Hafi stefndi því brotið gegn reglum þeim sem gilda um aðbúnað á vinnustöðum og beri bótaábyrgð á því tjóni sem af þeirri saknæmu háttsemi hafi leitt. Byggt sé á því að reglurnar eigi við vegna stefnanda, ef ekki beinlínis þá með lögjöfnun eða eftir atvikum með vísan til undirstöðuraka.

Jafnvel þótt talið væri að sett lög í þrengri merkingu um öryggi á vinnustöðum ættu ekki við vegna tjóns stefnanda þá sé stefndi allt að einu bótaskyldur vegna slyssins. Bent sé á að ríkar skyldur hvíli á eigendum fasteigna að tryggja að þær séu öruggar fyrir umferð almennings. Eigi það einkum við um fasteignir þar sem búast megi við fólksumferð, eins og óumdeilanlega hér um ræðir. Aðstæður hjá stefnda hafi verið óforsvaranlegar út frá hefðbundnum öryggiskröfum, sem leiði til bótaskyldu stefnda.

Í málinu liggi fyrir að ekki hafi verið kallað á vinnueftirlit eða lögreglu þegar slysið varð. Í lögum nr. 46/1980 sé kveðið á um tilkynningarskyldu vegna slysa. Byggt sé á því að lögin eigi við í málinu, ef ekki beint þá með lögjöfnun eða með vísan til undirstöðuraka.

Samkvæmt 2. mgr. 81. gr. laga nr. 46/1980 skuli vinnuveitandi eða fulltrúi hans á vinnustað tilkynna lögreglu og Vinnueftirliti ríkisins verði slys á vinnustað. Tilkynna skuli svo fljótt sem unnt sé og eigi síðar en innan sólarhrings frá slysi. Um tilkynningarskyldu vinnuveitanda vegna vinnuslysa sé svo fjallað með fyllri hætti í reglum nr. 612/1989 sem settar voru með stoð í 81. gr. laga nr. 46/1980. Slys sem valdi fjarveru í einn eða fleiri daga skuli tilkynnt Vinnueftirliti ríkisins svo fljótt sem kostur sé og eigi síðar en innan 14 daga frá slysi, sbr. 2. gr. reglna nr. 612/1989. Fyrirsvarsmönnum stefnda hlaut að vera ljóst að stefnandi hafði orðið fyrir slysi í versluninni, enda hafi starfsmaður orðið vitni að því. Samt sem áður lét stefndi það undir höfuð leggjast að tilkynna það til lögreglu eða Vinnueftirlits ríkisins svo sem honum bar skylda til. Með því að fara eftir þeim lögum og reglum er giltu um tilkynningu vinnuslysa hefði mátt ganga úr skugga um öryggisþætti er vörðuðu aðbúnað verslunarinnar.

Byggt sé á því að stefndi beri hallann af allri mögulegri óvissu um nánari orsök og tildrög slyssins verði talinn leika vafi á saknæmri háttsemi.

Um ábyrgð stefnda er vísað til meginreglna skaðabótaréttar um sakarábyrgð og vinnuveitendaábyrgð. Enn fremur til sérsjónarmiða um bótaábyrgð fasteignaeigenda. Um aðbúnað fasteigna er vísað til laga nr. 46/1980, reglna nr. 581/1995 og almennra sjónarmiða í skaðabótarétti. Um tilkynningarskyldu tjónvalds er vísað til ákvæða laga nr. 46/1980 og reglna nr. 612/1989.

Um málskostnað vísast einkum til 129. og 130. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991. Um varnarþing vísast til 3. mgr. 42. gr. laganna.

Málsástæður og lagarök stefnda

Stefndi byggir aðalkröfu sína um sýknu á því að stefndi og starfsmaður hans hafi ekki að neinu leyti sýnt af sér saknæma og ólögmæta háttsemi varðandi slys stefnanda, sem að öllu leyti megi rekja til gáleysis stefnanda sjálfs svo og óhappatilviljunar. Íslenskur skaðabótaréttur byggist á sakarreglunni, þ.e. aðili verði ekki látinn bera skaðabótaábyrgð á tjóni annars nema tjónið verði rakið til sakar hans. Sönnunarbyrðin fyrir því að stefndi sé skaðabótaskyldur að íslenskum lögum hvíli á stefnanda og því sé hafnað sem ósönnuðu að rekja megi slysið til saknæmrar og ólögmætrar háttsemi starfsmanns stefnda.

Stefndi líti svo á að ekki liggi annað fyrir en að vandlega hafi verið að fermingu vöruvagnsins staðið. Vagninum hafi verið komið í umsjá stefnanda, eins og venjubundið sé við afgreiðslu á vörum, sem eftir það hafi engrar aðstoðar notið við fermingu af vagni og inn í ökutækið. Orsakir slyssins verði því ekki raktar til háttsemi starfsmanns stefnda. Orsakir slyssins telur stefndi að rekja megi til hreyfinga á vagni sem komi til eftir að hann hafi verið kominn í umsjá stefnanda og því á hans ábyrgð. Á þeim tímapunkti hafi starfsmaður stefnda hvergi komið nærri og geti því ekki borið bótaábyrgð á umræddu atviki.

Aðstæður á vinnustað stefnda verði ekki taldar óforsvaranlegar. Pallur sá sem vagninn hafi verið skilinn eftir á sé ætlaður til fermingar beint inn í ökutæki og því ekki æskilegt að hafa handrið eða annan slíkan útbúnað. Því sé eindregið mótmælt að pallurinn hafi verið vanbúinn og að aðstaðan sé brot á reglum nr. 581/1995 um húsnæði vinnustaða. Hlaðpallurinn sem um ræðir í máli þessu uppfylli þær kröfur sem gerðar séu í reglum 581/1995 um húsnæði vinnustaða. Tilvísun stefnanda til almennra ákvæða laga nr. 46/1980 og reglna nr. 581/1995 um húsnæði vinnustaða gefi engar leiðbeiningar við gáleysismat.

Því sé mótmælt sem röngu að starfsmaður stefnda, K-kvk-nf S-kvk-nf Þ-kvk-nf, hafi skilið vöruvagninn eftir eftirlitslausan og ekki gert ráðstafanir til að varna því að vöruvagninn rynni af stað. Vagninn hafi verið skilinn eftir í kyrrstöðu hjá stefnanda. Starfsmaður stefnda hafi verið kominn inn í húsnæði stefnda að sækja fleiri vörur þegar slysið átti sér stað. Þegar vagninn rann af stað og féll ofan á stefnanda hafi stefnandi verið byrjaður að ferma vörur af vagninum inn í bíl sinn. Það hafi því verið stefnandi sjálfur sem ekki hafi gætt nægilega að því að vöruvagninn væri ekki á hreyfingu.

Eftir slysið hafi stefnandi haldið heim á leið án þess að segja nokkuð annað um atvik máls en að á hann hafi slest mjólk, sem var sú vara sem stefnandi var að sækja. Stefndi hafi ekki fengið frekari vitneskju um málið fyrr en eiginmaður stefnanda hafi komið og sótt vörurnar til útkeyrslu.

Það hafi ekki áður orðið slys við fermingu vara af hlaðpallinum. Pallurinn, sem sé um eins metra hár og ætlaður til affermingar beint inn í ökutæki, sé þannig að gerð að engin slysahætta stafi af honum. Stefnandi hafi ekki sýnt fram á sök starfsmanns stefndu. Ekki hafi verið um að ræða sérstaka slysahættu sem starfsmenn stefnda hefðu vitað um og látið undir höfuð leggjast að ráða úrbætur á. Hér sé um að ræða óhappatilvik sem ekki sé hægt að rekja til saknæmrar hegðunar af hálfu stefnda.

Stefndi hafi sem eigandi fasteignar þeirrar sem slysið varð við farið í einu og öllu eftir lögum nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum og reglum settum samkvæmt þeim. Vinnueftirlit ríkisins hafi í eftirlitsheimsóknum sínum á starfssvæði stefnda aldrei gert athugasemdir við hlaðpallinn sem um ræðir í máli þessu.

Stefnandi segi í stefnu að stefndi hafi brotið gegn settum reglum sem og þeim ríku athafnaskyldum sem hvíli á stefnda sem fasteignareiganda sem bjóði fram þjónustu og vörur til kaups. Í stefnu skorti hins vegar á að tilgreindar séu þær settu reglur sem stefndi, sem fasteignareigandi, eigi að hafa brotið gegn. Stefndi mótmæli þessari staðhæfingu sem rangri og ósannaðri. Hér verði að hafa í huga að stefnandi hafi ekki komið á starfsstöð stefnda hinn 15. júlí 2002 sem neytandi að kaupa sér vörur í kaupfélaginu. Stefnandi hafi verið í þjónustuhlutverki gagnvart stefnda sem starfsmaður Íslandspósts, sem hafi séð um útkeyrslu á vörum til viðskiptavina stefnda. Í gögnum málsins sé ekki að sjá að stefnandi hafi verið að koma á starfsstöð stefnda í fyrsta skiptið til að sinna starfi sínu. Hluti af starfi stefnanda sé að sækja vörur til stefnda til útkeyrslu og hafi stefnandi væntanlega verið kunnugur aðstæðum og verkháttum.

Stefndi byggir á því að stefnanda hafi ekki tekist að sanna að um vanbúnað hafi verið að ræða sem stofnað geti til bótaábyrgðar en fyrir því beri hann sönnunarbyrði. Stefnandi hafi ekki sýnt fram á að búnaður hlaðpallsins hafi verið andstæður lögum og reglum. Það sé því ósannað að stefndi hafi með ólögmætum hætti skapað hættu sem olli óhappi stefnanda. Stefndi hafi á engan hátt brotið gegn almennri athafnaskyldu sem hvíli á honum sem fasteignareiganda.

Lög nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum gildi samkvæmt 2. gr. laganna um alla starfsemi þar sem einn eða fleiri menn vinna, hvort sem um sé að ræða eigendur fyrirtækja eða starfsmenn. Í 78. gr. laganna segi að atvinnurekandi skuli skrá öll slys sem eigi sér stað á vinnustað og m.a. leiði til óvinnufærni starfsmanns í einn eða fleiri daga. Í 79. gr. laganna segi að atvinnurekandi skuli tilkynna án ástæðulausrar tafar til Vinnueftirlits ríkisins slys sem falli undir 78. gr. laganna. Það sé alveg skýrt að lögin eigi við um slys á starfsmönnum fyrirtækja og tilkynningarskyldan sem hvíli á atvinnurekendum til Vinnueftirlits ríkisins snúi að slysum sem verði á starfsmönnum þeirra. Því sé hins vegar hafnað að tilkynningarskylda vegna slyssins til Vinnueftirlitsins eigi við í máli þessu. Um tilkynningu vinnuslysa gildi reglur nr. 612/1989. Samkvæmt 1. gr. reglnanna séu slys tilkynningarskyld ef áverkinn sem af þeim hljótist geti valdið langvinnu eða varanlegu heilsutjóni, svo sem ef hinn slasaði missi útlim eða hluta af útlim, beinbrotni, fari úr liði, fái meiriháttar sár, missi meðvitund, hljóti skemmdir á taugavef, verði fyrir alvarlegu augnslysi, innvortis meiðslum eða eitrun. Það sé ljóst miðað við gögn málsins að áverkinn sem stefnandi varð fyrir falli ekki undir framangreinda skilgreiningu og eigi því reglur nr. 612/1989 ekki við í máli þessu.

Þá bendir stefndi á að skortur eða vangæsla á tilkynningu í tæka tíð um vinnuslys til lögreglu eða Vinnueftirlits ríkisins sé ekki sjálfstæður grundvöllur skaðabótaskyldu, sbr. dómafordæmi Hæstaréttar. Því verði sönnunarbyrði í máli þessu hvorki snúið við né skaðabótaskylda byggð á því einu að tilkynningu um slysið, sem að mati stefnda hafi ekki verið tilkynningarskylt, hafi verið áfátt.

Málskostnaðarkrafa stefnda í aðalkröfu er byggð á ákvæði 129. gr. og 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Verði ekki fallist á aðalkröfu stefnda um sýknu sé varakrafan reist á því að slysið verði að stærstum hluta rakið til eigin sakar stefnanda og óhappatilviljunar með vísan til þeirra röksemda sem reifaðar séu í aðalkröfunni og verði stefnandi að bera tjón sitt í hlutfalli við það.

Málskostnaðarkrafa stefnda í varakröfu er grundvölluð á 3. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Niðurstaða

Ágreiningslaust er að stefnandi varð fyrir slysi er vörukerra féll á hana við pall fyrir neðan afgreiðsludyr á starfsstöð stefnda, en tildrög þess eru ekki að fullu upplýst samkvæmt gögnum málsins.

Í lögregluskýrslu, dags. 17. júlí 2002, er haft eftir starfsmanni stefnda, K-kvk-þgf S-kvk-þgf Þ-kvk-þgf, sem var við vinnu inni á lager, að hún hafi ýtt vagninum fram að afgreiðsludyrum, snúið við og ekki vitað eða séð þegar vagninn rann af stað og því ekki orðið vitni að slysinu, en hafi strax hlaupið til og hjálpað stefnanda á fætur. Hefur vitnið staðfest lýsingu þessa fyrir dómi.

Fyrir dómi hefur stefnandi skýrt svo frá að hún hafi verið að sækja vörur til flutnings og farið inn á lager og hitt þar fyrir K-kvk-þf S-kvk-þf Þ-kvk-þf, sem þar starfaði og var að setja vörurnar á kerru. Kvaðst stefnandi hafa tekið einn kassann og gengið með hann út að bifreið sinni, opnað skottið og sett kassann þar inn. Þegar stefnandi var að reisa sig við hafi hún fengið þungt högg á bakið og fallið í götuna, en kerran með varningi á hafði þá runnið af pallinum og fallið ofan á stefnanda. Stefnandi kvaðst ekkert hafa verið búinn að taka af kerrunni, hún hafi einungis tekið einn kassa inni á lager og gengið með hann út.

Ekki liggur fyrir með öruggri vissu hvað olli því að kerran rann af stað á pallinum og verður því að telja það ósannað að slysið hafi orðið vegna saknæmrar háttsemi starfsmanns stefnda.

Í skýrslu Vinnueftirlitsins, dags. 24. júlí 2003, er aðstæðum á slysstað lýst þannig að við vörumóttöku verslunarinnar sé pallur áfastur húsinu ca. 1 m á hæð, sem hallar örlítið frá húsinu. Engar varnir séu á pallinum né nokkuð sem hefði getað komið í veg fyrir að vagninn rynni fram af. Í skýrslunni er m.a. vísað í 1. mgr. 39. gr. reglna nr. 581/1995 um húsnæði vinnustaða en þar segir:

Umferðarleiðir, þar með talið innbyggðir eða fastir stigar, hlaðstæði og hlaðpallar, skal staðsetja og útbúa þannig að fótgangendur og ökutæki megi nota þær vandkvæðalaust, með fullu öryggi og á þann hátt sem tilgangur þeirra segir til um og þannig að starfsmönnum sem eru við vinnu í grennd við þær stafi ekki hætta af.

Samkvæmt eftirlitsskýrslu Vinnueftirlitsins, dags. 12. ágúst 2003, var stefnda gert að ganga frá pallinum við vöruafgreiðslu þannig að ekki væri hætta á því að vöruafgreiðslukerrur rynnu fram af honum. Þær úrbætur voru síðan gerðar að settur var járnvinkill fremst á pallinn til að koma í veg fyrir að kerrur gætu runnið fram af honum, eins og V-kk-nf R-kk-nf H-kk-nf, umdæmisstjóri Vinnueftirlits ríkisins, skýrði frá fyrir dómi.

Reglur nr. 581/1995 um húsnæði vinnustaða eru settar með stoð í lögum nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum. Samkvæmt 13. gr. laganna skal atvinnurekandi tryggja að gætt sé fyllsta öryggis og góðs aðbúnaðar og hollustuhátta á vinnustað. Í 37. gr. laganna segir að vinnu skuli haga og framkvæma þannig að gætt sé fyllsta öryggis og góðs aðbúnaðar. Fylgja skal viðurkenndum stöðlum, ákvæðum laga og reglugerða, svo og fyrirmælum Vinnueftirlits ríkisins að því er varðar aðbúnað, hollustuhætti og öryggi. Ákvæði laga nr. 46/1980 leggja þannig ríka ábyrgð á hendur atvinnurekanda um að fyrirmælum laganna og reglum sem settar eru samkvæmt þeim sé fylgt.

Samkvæmt framansögðu liggur fyrir að frágangur við vörupallinn hjá stefnda var ekki fullnægjandi og samræmdist ekki þeim öryggisreglum sem krefjast mátti. Þar sem slys stefnanda verður rakið til þessa vanbúnaðar vörupallsins er fallist á að stefndi beri bótaábyrgð á tjóni stefnanda. Engu breytir um bótaábyrgð stefnda að þessu leyti þótt Vinnueftirlitið hafi ekki sett fram athugasemdir um frágang pallsins fyrir slysið og slys hafi ekki áður orðið fermingu. Ósannað er að stefnandi hafi sýnt af sér óaðgæslu, sem leiða eigi til sakarskiptingar og er þeirri kröfu hafnað. Þá er einnig hafnað þeirri málsástæðu að um óhappatilviljun hafi verið að ræða. Ber því að taka til greina viðurkenningarkröfu stefnanda eins og nánar greinir í dómsorði.

Dæma ber stefnda til að greiða stefnanda 701.200 krónur í málskostnað, sem rennur í ríkissjóð. Hefur þá verið tekið tillit til virðisaukaskatts. Allur gjafsóknarkostnaður stefnanda greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningslaun lögmanns stefnanda, E-kk-ef E-kk-ef Þ-kk-ef hdl., 622.500 krónur með virðisaukaskatti og útlagður kostnaður 78.700 krónur.

E-kk-nf Ó-kk-nf héraðsdómari kvað upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð :

Viðurkennt er að stefndi, Kaupfélag Króksfjarðar, er skaðabótaskyldur gagnvart stefnanda vegna líkamstjóns sem stefnandi varð fyrir 15. júlí 2002 fyrir utan starfsstöð stefnda í Króksfjarðarnesi.

Stefndi, Kaupfélag Króksfjarðar, greiði stefnanda, R-kvk-þgf H-kvk-þgf, 701.200 krónur í málskostnað, sem rennur í ríkissjóð. Hefur þá verið tekið tillit til virðisaukaskatts. Allur gjafsóknarkostnaður stefnanda greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningslaun lögmanns stefnanda, E-kk-ef E-kk-ef Þ-kk-ef hdl., 622.500 krónur með virðisaukaskatti og útlagður kostnaður 78.700 krónur.

E-kk-nf Ó-kk-nf