E-4803/2007

Mál þetta, sem dómtekið var 4. febrúar 2008, er höfðað fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur af K-kvk-þgf H-kvk-þgf, kt. 10555-4709, Arnarsmára 20, Kópavogi, á hendur íslenska ríkinu, kt. 000000-0000, Arnarhvoli, Reykjavík, með stefnu sem birt var 27. júní 2007.

Dómkröfur stefnanda eru að stefndi greiði stefnanda 143.352 krónur auk dráttarvaxta frá 1. febrúar 2007 til greiðsludags. Þá krefst stefnandi málskostnaðar úr hendi stefnda samkvæmt gjaldskrá Markarinnar lögmannsstofu hf. og að við ákvörðun málskostnaðar verði gætt að skyldu stefnanda til að greiða virðisaukaskatt af þóknun lögmanns síns.

Dómkröfur stefnda eru aðallega að ríkið verði sýknað af öllum kröfum stefnanda og stefnanda verði gert að greiða ríkinu málskostnað að mati réttarins. Til vara er þess krafist að málskostnaður verði látinn niður falla.

Helstu málavextir eru að stefnandi er starfsmaður skattstjórans í Reykjanesumdæmi og félagsmaður í stéttarfélagi í almannaþjónustu [hér eftir SFR] og fara laun hennar eftir kjarasamningi félagsins við fjármálaráðherra f.h. ríkissjóðs. Stefnandi hefur unnið í rúmlega 16 ár hjá ríkinu og átti hún því rétt til launa í 273 daga vegna veikinda samkvæmt grein 12.2.1 í kjarasamningi SFR og ríkisins. Um atvik málsins segir síðan af hálfu stefnda:

Frá febrúar 2004 hafði stefnandi átt við endurtekin veikindi að stríða. Haustið 2005 féllst skattstjóri á að stefnandi myndi með heimild í grein 12.2.10 í kjarasamningnum inna af hendi 100% starf sitt með úttekt hlutaveikinda. Samkvæmt læknisvottorði er þá lá fyrir var stefnandi ófær um að sinna starfi sínu að fullu frá 1. september 2005. Stefnandi væri vinnufær að 80% en óvinnufær að 20%. Í samræmi við það var stefnandi skráð frá 1. september 2005 í úttekt 20% hlutaveikinda. Þar sem ekki var sett endadagsetning í læknisvottorðinu á hlutaveikindi, var ekki á þeim tíma sett inn endadagsetning á úttekt hlutaveikinda. Hlutaveikindi stefnanda drógust hins vegar á langinn og svo fór að það gleymdist að færa inn endadagsetningu í samræmi við áunnin veikindarétt. Þau mistök uppgötvuðust ekki fyrr en í nóvember 2006, sbr. dskj. nr. 3, en þá hafði stefnandi fengið greitt 20% hlutaveikindi umfram 273 daga veikindarétt allar götur frá 1. júní 2006 og umfram 360 daga hámarksveikindarétt skv. kjarasamningi frá 1. september 2006.

Í framhaldi áttu sér stað samskipti milli embættis skattstjórans í Reykjanesumdæmi og framkvæmdastjóra SFR. Í tölvupósti, dags. 18. desember 2006, var framkvæmdastjóra SFR gerð grein fyrir því að embættið ætlaði að afgreiða mál stefnanda þannig að við útreikning á fjárhæð hennar yrði eins staðið að málum og að hún hefði fullan rétt til launa í veikindum, þ.e. stefnandi hefði 18 ára starfsaldur að baki sem gefa 360 daga rétt til launa í veikindum en starfsaldur hennar var rétt rúm 16 ár sem gefa 273 daga rétt til launa í veikindum. Rökin fyrir þessari tilhögun voru þau að stefnandi mátti aldrei ætla að hún ætti meiri rétt til launa í veikindum en sem nemur 360 dögum.

Með bréfi skattstjórans í Reykjanesumdæmi, dags. 5. janúar 2007, til stefnanda var henni tilkynnt að embættið ætlaði að endurkrefja hana um ofgreiðslu 20% veikindalauna í september, október og nóvember 2006 en falla frá endurkröfur vegna 20% veikindalauna í júní, júlí og ágúst 2006, sjá dskj. nr. 6. Með þessu vildi embættið koma til móts við stefnanda og hafði þá í huga að hún gat ekki talið sig eiga lengri rétt til launa í veikindum en 360 daga, sjá grein 12.2.1 í kjarasamningi SFR og ríkisins.

Í samræmi við bréf skattstjórans í Reykjanesumdæmi, dags. 5. janúar 2007, til stefnanda voru laun hennar leiðrétt um kr. 143.352.- við útborgun launa fyrir janúarmánuð 2007 þann 1. febrúar 2007, sbr. dskj. nr. 5. Fékk stefnandi greiddar kr. 53.331.- en laun stefnanda samkvæmt ráðningar- og kjarasamningi eru kr. 196.683.- fyrir 80% starfshlutfall.

Stefnandi vísar til þess að laun fyrir 100% starf í janúar 2007 hefðu samkvæmt ráðningarsamningi og kjarasamningi SFR og fjármálaráðherra fyrir hönd ríkissjóðs átt að vera 245.845 krónur. Stefnandi hafi verið í 80% starfi og því átt að fá 196.683 krónur í laun en einungis fengið 53.331 krónu.

Stefnandi byggir á því að skattstjóranum hafi verið óheimilt að halda eftir 143.352 krónum af launum stefnanda á móti ætlaðri endurkröfu um ofgreidd laun, sbr. 1. gr. laga nr. 28/1930 um greiðslu verkaups. Þá er einnig vísað til 45.-47. gr. laga nr. 90/1989 í þessu sambandi.

Stefnandi byggir einnig á því að eins og atvikum væri háttað hafi skattstjórinn í Reykjanesumdæmi ekki átt endurkröfu á hendur stefnanda. Réttur til endurgreiðslu ofgreidds fjár sé þrengri þegar um laun og framfærslueyri er að ræða. Áréttað er að stefnandi hafi tekið við launagreiðslum í veikindum sínum árið 2006 í góðri trú. Stefnandi hafi treyst vinnuveitanda sínum fyrir útreikningi launa hverju sinni og hafi ekki haft ástæðu til að ætla að stefndi greiddi of mikið. Vinnuveitanda beri að þekkja efni kjarasamninga og reglur um rétt launþega í veikindum ef því er að skipta. Launaseðlar stefnanda árið 2006 hafi ekki gefið stefnanda tilefni til að efast um réttmæti launagreiðslna. Bent er á að vinnuveitandi hafi þurft á sérstakri aðstoð frá launasviði fjársýslu ríkisins að halda til að fá það á hreint, hver var réttur stefnanda til launa í veikindum.

Stefnandi vísar einnig til álits réttindanefndar Bandalags starfsmanna ríkis og bæja frá 5. mars 2007, sbr. dskj. nr. 7, þar sem segir m.a. að K-kvk-nf H-kvk-nf hafi verið í góðri trú og vinnuveitanda því ekki heimilt að endurkrefja hana um ofgreidd veikindalaun.

Stefndi reisir kröfu sína um sýknu á því að skilyrði skuldajafnaðar hafi verið fyrir hendi. Krafa stefnanda til vinnulauna sé af sömu rót runnin og krafa stefnda til endurheimtu ofgreiddra launa. Kröfurnar séu sprottnar af sama gagnkvæma samningnum, sbr. Hrd. 1978:1247.

Stefndi vísar til þess að skattstjóri Reykjanesumdæmis hafi tilkynnt stefnanda að mistök hafi orðið og að ofgreiðsla launa í veikindum vegna september, október og nóvember 2006 yrði leiðrétt hinn 1. febrúar 2007. Stefnandi hafi fengið greidd 20% hlutaveikindi samfellt frá 1. febrúar 2005. Samkvæmt 12. kafla kjarasamnings ríkisins og SFR hafi stefnandi ekki átt rétt til launa í veikindum nema 273 daga miðað við 16 ára starfsaldur. Stefnandi hefði mátt vita, í ljósi þess að 20% hlutaveikindi höfðu varað samfellt frá 1. september 2005, að réttur til launa í veikindum samkvæmt kjarasamningi væri uppurinn.

Byggt er á því að stefnandi hafi ekki verið í góðri trú gagnvart veikindalauna-greiðslum umfram 360 daga sem engin réttur stóð til samkvæmt kjarasamningi. Ekki fái staðist að stefnandi hafi haft ástæðu til að ætla að hún fengi laun í veikindum frekar en kjarasamningur sagði til um. Á grundvelli reglna um endurgreiðslu ofgreidds fjár hefði skuldajöfnun því verið heimil.

Stefnandi gaf skýrslu fyrir rétti. Hún sagði m.a. að hún væri með gagnfræðapróf og hefði unnið hjá skattkerfinu frá 1. desember 1989, en þar áður hefði hún unnið hjá pósti og síma og á elliheimili sem ófaglærður starfsmaður. Hún kvaðst aldrei hafa unnið við starfsmannahald á nokkurn hátt. Hún kvaðst heldur aldrei hafa verið trúnaðarmaður starfsmanna né nokkuð í þá veru, enga reynslu hafa á sviði starfsmannamála. Hún kvaðst ekki hafa kynnt sér kjarasamning SFR, sem laun hennar fóru eftir, og ekki þekkt reglurnar um veikindarétt starfsmanna.

Vísað var til þess að hún hefði fengið greidd veikindalaun í 20% starfshlutfalli í lengri tíma á árunum 2005 og 2006 og spurt var, hvort hún hefði haft nokkurn grun um að hún hefði fengið veikindalaun umfram það sem hún átti rétt á. Stefnandi kvað það ekki hafa hvarflað að sér. Hún hafi treyst yfirmönnum sínum til að reikna út launin og greiða henni það sem hún ætti rétt á, skattstjórinn, yfirmaður hennar, væri mjög nákvæmur maður. Hún hefði treyst honum. Hann hafi séð um orlof og laun í veikindum.

Vísað var til þess að hún hefði fengið í janúarlok 2007 endurkröfu á þá fjárhæð, sem mál þetta snýst um, og hafi fengið í laun fyrir þann mánuð rúmar 50.000 krónur og útborgað eitthvað innan við 50.000 krónur og spurt var, hvernig það hefði komið við hana með tilliti til framfærsluþarfa hennar. Stefnandi kvað það hafa komið sér mjög illa ekki síst vegna þess að skammt var liðið frá jólum og hún búin að vera í veikindafríi og ekki unnið yfirvinnu út af veikindum sínum í langan tíma.

Spurt var hvert hefði verið tilefni þess að hún fór í umrætt 20% veikindaleyfi. Stefnandi sagði að það hefði verið samkvæmt læknisráði. Spurt var hvort hún hefði óskað eftir að fara í 20% veikindaleyfi. Stefnandi sagði að læknir sinn hefði ráðlagt sér það, helst meira en 20%, en hún hefði ekki samþykkt meira en 20%. Hún hefði ekki sjálf ákveðið að fara í veikindaleyfið. Spurt var hvort hún hefði ekki verið í neinum samskiptum við vinnuveitanda sinn varðandi það að taka út hlutaveikindi. Stefnandi kvað svo hafa verið. Hún hafi lagt fram veikindavottorð og talað við yfirmann sinn. Hann hafi síðan ekki talað við hana og ekki gert henni grein fyrir að veikindaleyfinu var lokið, sem raunar hefði ekki hvarflað að henni, vegna þess að hún hafi einungis verið í 20% veikindaleyfi og skilji ekki hvernig þetta er reiknað út. Hún kvaðst hafa verið í sambandi við G-kk-þf fyrst og fremst varðandi þetta mál, en hann hafi farið og talað við S-kk-þf og hafi þeir farið yfir þetta. Þetta hefði gerst í lok nóvember eða byrjun desember [2006].

G-kk-nf B-kk-nf gaf skýrslu fyrir rétti. Hann sagði m.a. að hann væri fyrrverandi starfsmaður hjá skattstjóranum í Reykjanesumdæmi. Hann hafi hætt í ágúst sl. og væri nú starfsmaður hjá Ríkisendurskoðun. Hann hafi starfað sem varaskattstjóri í Reykjanesumdæmi. Hann hafi m.a. séð um launamál og starfsmannamál ásamt skattstjóra og svo hafi hann verið með eftirlitsdeild og virðisaukaskattsdeild.

Lagt var fyrir G-kk-þf dskj. nr. 3, sem er tölvupóstur frá honum til G-kvk-ef S-kvk-ef hjá launasviði Fjársýslu ríkisins 28. nóvember 2006, varðandi stefnanda, og svar G-kvk-ef 7. desember 2006, tölvupóstur G-kk-ef til Á-kk-ef S-kk-ef J-kk-ef hjá SFR, hinn 18. desember 2006, og svar Á-kk-ef sama dag, og tölvupóst E-kvk-ef G-kvk-ef, hdl. lögfræðings hjá BSRB og BHM, hinn 19. desember 2006, til Á-kk-ef S-kk-ef. Einnig var lagt fyrir G-kk-þf dskj. nr. 6, sem er bréf G-kk-ef til stefnanda, dags. 5. janúar 2007. Þá var spurt hver hefðu verið tildrög þess að stefnandi fór í 20% veikindaleyfi. G-kk-nf sagði að það hefði borið þannig að að í nóvember 2005 hefði stefnandi komið á fund hans. Hún hafi borið sig illa, en hún hafði átt við veikindi að stríða í töluverðan tíma. Hún hefði í fyrstu komið til skattstjóra og rætt við hann um veikindi sín. Niðurstaðan af umræðunni hefði verið sú að hún hefði beðið um að starfshlutfallið yrði lækkað í 80%. G-kk-nf kvaðst hafa séð um þetta og gert þær breytingar í launakerfinu að lækka starfshlutfall stefnanda úr 100% í 80%.

G-kk-nf sagði að þegar stefnandi kom á hans fund í nóvember, en þetta hafi verið gert frá 1. september. Hann kvaðst ekki muna hvenær stefnandi fór á fund skattstjóra en það hljóti að hafa verið einhvern tímann fyrir 1. september 2005. Þegar stefnandi kom til hans þá hafi hún borið sig mjög illa út af veikindum sínum. Hafi hún sagt honum að hún hefði staðið í þeirri meiningu að hún ætti að vera á 20% veikindarétti. Hann kvaðst hafa sagt henni að hann hefði staðið í þeirri meiningu að þetta ætti að vera með öðrum hætti. Niðurstaðan hefði orðið sú í þessum viðræðum að hann hefði haft samband við Fjársýsluna eða fjármálaráðuneytið og talað við þá um svokölluð hlutaveikindi. Þar hafi m.a. komið fram að þetta væri kannski fyrst og fremst hugsað þannig að þetta væri fyrir fólk sem væri að koma úr veikindum og þá væri hugsunin sú að fólk ynni sig upp í það að geta sinnt fullu starfi. Hins vegar væri orðalag ákvæðisins ekki með þeim hætti að hægt væri að halda beint við það og þeir hefði ákveðið, eftir að hann hafði talað við skattstjóra, að þeir skyldu bara gera þetta og stefnandi hefði síðan skilað læknisvottorði sem kveður á um það að hún væri 20% óvinnufær frá 1. september 2005. Vottorðið hefði ekki verið með tíma enda ekki gott fyrir lækni að kveða á um það hversu lengi slík veikindi kunni að standa. Því hafi þetta verið þannig að þegar stefnandi var sett inn í launakerfið í umræddu 20% hlutaveikindum þá hefði verið leiðrétt aftur í tímann frá 1. september og þessi greiðsla, þessi 20%, sem kemur þá 1. september, 1. október og 1. nóvember, þ.e. 60% af mánaðarlaunum, var síðan greidd 1. desember 2005. Það sem einfaldlega gerðist í framhaldi af því var að þetta fór með þessum hætti inn í launkerfið og síðan hafi stefnandi veikst, farið í 100% veikindi, og í tengslum við það hafi þetta komið í ljós. Verði að segjast eins og er að þetta hafi verið eins og hver önnur handvömm. Það hafi ekki verið sett lokadagsetning og kannski dálítið erfitt að gera það, því að þessi hlutaveikindi væru þess eðlis að það er ekki hægt að segja til um það nákvæmlega hvenær manneskjan verður góð o.s.frv. Þau hefðu dregist á langinn og stefnandi hefði átt ákveðna sjúkrasögu og gleymst hefði að setja lokadagsetningu í kerfið. Kannski hafi það verið vegna þess að stefnandi átti að detta af þessum 20% launum 1. júní að það hafi tengst sumarleyfi og öðru slíku að þetta datt upp fyrir. Þá væri launakerfið þannig upp byggt að væri ekki lokadagsetning sett inn þá virtist það geta haldið áfram alveg stöðugt jafnvel þó hámarkstími væri liðinn.

G-kk-nf sagði að þeir hefðu uppgötvað þetta um mánaðamótin nóvember/desember, en þetta hefði ekki komið fram á neinum villulistum eða með öðrum hætti. Stefnandi hefði verið í vinnu og kannski hefði það orðið til þess að þetta gleymdist. Í framhaldi af því að þeir uppgötvuðu þetta í nóvember/desember þá hafi hann sent skeyti til Fjársýslunnar þar sem hann hafi gert grein fyrir fyrri veikindum stefnanda ef það gæti haft einhver áhrif. Í raun hafi málið verið einfalt hvað það varðar að miðað við starfsaldur stefnanda, sem var á þessum tíma sextán ár og þrír mánuðir, þá hafi stefnandi í raun einungis átt veikindarétt í 273 daga frá því í september 2005. Þegar þeim tíma var náð voru umrædd 20% uppurin.

G-kk-nf sagði að í framhaldinu hefði sú afstaða komið fram hjá ráðaneytinu að þeir skyldu innheimta þetta að fullu. Þeir hefðu ekki viljað það. Þeir hefðu viljað fara þá leið að segja sem svo að stefnandi ætti fullan veikindarétt. Afstaða skattstofunnar hefði verið að líta svo á, að stefnandi hefði 18 ára starfsaldursrétt og hefði 360 daga veikindarétt, til að koma til móts við stefnanda, en stefnandi yrði krafin um það sem umfram væri, eða 20% í þrjá mánuði.

G-kk-nf kvaðst hafa skrifað um þetta bréf til ráðaneytisins hinn 28. nóvember, en stefnandi hefði hringt til hans tveim dögum seinna og spurt hann um veikindaréttinn. Samtal þeirra hafi verið á þá leið að hann hefði sagt henni að hann hefði sent þetta til Fjársýslunnar til skoðunar. Farið gæti svo að hún yrði endurkrafin um einhvern hluta af þessu. Hún hefði spurt hann hversu mikið þetta væri en hann hefði ekki verið tilbúinn að svara því. Hann hefði jafnframt spurt hana, eða hún sagt eitthvað á þá leið, að ef um ofborgun væri að ræða þá myndi hún að sjálfsögðu greiða það. Í samtölum þeirra síðar hafi hins vegar komið fram að hún hefði ekki gert ráð fyrir því að þetta væri svona mikið. Hún hefði haldið að um örfáa daga hefði verið að ræða.

Spurt var hvort það væri rétt skilið að þegar stefnandi fór í veikindaleyfi, umrætt 20% veikindaleyfi, þá hafi þeir á skattstofunni verið í sambandi við fjármálaráðaneytið. G-kk-nf sagði að stefnandi hefði fyrst komið og talað við S-kk-þf, og stefnandi hafi haldið fram að komið hefði fram í samtali hennar við hann að hún sagði við S-kk-þf skattstjóra að hún færi í 20% veikindaleyfi, en ekki væri um það að ræða að hún væri að minnka við sig starfshlutfallið. Eftir að það kom upp hafi hann haft samband við ráðuneytið og af því að þessi hlutaveikindi höfðu verið um töluverðan tíma, og væri litið á veikindasöguna, þá hafi þeir viljað vera vissir um að þeir væru að gera rétt í málinu. Þá hafi hann haft samband við ráðuneytið og talað þar við mann sem heitir Þ-kk-nf V-kk-nf og farið yfir þessi ákvæði í sambandi við þessi hlutaveikindi. Hafi þeir rætt hvernig ætti að taka á þessu. Niðurstaðan hefði orðið sú að þeim fannst að þeir gætu ekki hafnað þessari beiðni stefnanda um þetta og hann hafi sagt sem svo að ákvæðið væri þannig að þetta væri heimildarákvæði. Hafi þeir tekið þá afstöðu að fallast á þessa beiðni stefnanda og hafi hann leiðrétt þetta í launakerfinu afturvirkt frá 1. september 2005 eins og hann hefði áður sagt.

Vísað var til þess að stefnandi hefði sagt að þegar hún fór fram á þetta veikindaleyfi þá hefði hún lagt fram læknisvottorð. G-kk-nf sagði að það væri rétt, læknisvottorðið væri dagsett 6. október og í því komi fram að hún væri, vegna veikinda, ófær um að sinna fullu starfi í óákveðinn tíma frá og með 1. september 2005 að telja. Í vottorðinu hefði einnig komið fram að stefnandi væri 80% vinnufær og 20% óvinnufær.

Spurt var hvort rétt væri að hann hefði fengið allar leiðbeiningar um hvernig hann ætti að snúa sér í þessu frá fjármálaráðuneytinu. G-kk-nf kvað svo ekki vera. Þetta hafi einfaldlega lotið að því að þegar þessi staða kom upp þá hafi það verið þannig að stefnandi átti ákveðna veikindasögu hjá þeim. Hún hefði sem sagt bara átt við slæm veikindi að stríða í töluverðan tíma. Saga þessi væri rakin í tölvupósti til ráðuneytisins 28. nóvember 2006. Aðalatriðið hefði verið að þetta hafði komið fyrir áður, þ.e. hún hafði verið í 100% starfi, síðan hefði hún minnkað við sig í 50%, 30% og í 100% veikindum og síðan í 50% veikindum, 30% og 20%. Þetta hefði átt sér stað áður. Það sem hann hefði viljað fá að vita, vegna þess að þeir hefðu þá verið settir í slæma stöðu. Hún kemur og segir einfaldlega, og hann hafi ekkert efast um það, að henni leið verulega illa þegar hún kom þarna til hans, og segir barasta að henni líði mjög illa og þurfi að minnka við sig og framvísar þessu vottorði upp á 20% veikindi, annað hvort þá á þessum fundi, sem hann átti með henni, eða síðar, hann muni það ekki nákvæmlega. Allavega þá hafi legið fyrir veikindavottorð og það sem þeir hefðu viljað vita hvort það væri með þeim hætti að þetta ákvæði að fólk gæti bara komið og sagt þeim það ég er 30% veik eða 20% veik. Hann efaðist þó ekki um að svo gæti verið, en þetta væri erfið staða hjá vinnuveitanda. Það sem hann hefði viljað fá að vita, þegar þetta samningsákvæði kom inn í samningana, hvaða hugsun hefði legið að baki. Þ-kk-nf hefði sagt honum að hugsunin hefði verið sú að þetta væri fyrir fólk sem væri að koma úr veikindum, bæði 100% veikt og til endurhæfingar, þ.e. fólk gæti smám saman unnið sig upp í 100% starf. Ekki þannig að fólk væri í 100% starfi og kæmi til vinnuveitanda og segði ég get ekki alveg unnið fulla vinnu o.s.frv. Þetta hafi verið hugsunin á bak við ákvæðið. Engu að síður hafi þeir ákveðið að gera þetta með þessum hætti enda væri orðalag ákvæðisins ekki nægilega skýrt til að þessi hugsun komist alveg til skila. Þá hafi þeir ákveðið að gera þetta með þeim hætti að fallast á þetta og þetta hafi bara verið í ljósi veikindasögu stefnanda. Þeir hafi bara verið farnir að velta því fyrir sér hvort hún hefði alfarið heilsu til að sinna starfinu. Þess vegna hafi þeir gert þetta og hann verði að segja að hans afstaða hafi verið sú að þeir hafi reynt sem þeir gátu að teygja sig í þessu. Hann var kannski ekki alveg sammála að fara þessa leið en þeir hefðu gert það og tekið þessa ákvörðun. Síðan hafi einfaldlega orðið mistök og þetta gleymst. Sennilega hafi hann staðið í þeirri meiningu að hann hefði sett endadagsetningu. Það komu ekki villulistar og stefnandi var í starfi, bara minna starfi, þannig að maður var ekki eins var við þessi veikindi. Það kunni að skýra þetta að einhverju leyti.

Ályktunarorð: Stefndi byggir á því að stefnandi hafi ekki verið í góðri trú um laun, sem henni voru greidd, sem starfsmanni skattstjórans í Reykjanesumdæmi, umfram það sem kjarasamningur ríkissjóðs og stéttarfélags hennar, SFR, kveður á um að henni beri. Heimilt hefði því verið að skuldajafna ofgreiddum launum til stefnanda í september, október og nóvember 2006 á móti launum hennar í janúar 2007, eins og gert var.

Stefnandi byggir hins vegar á því að hún hafi verið í góðri trú. Hún hafi ekki ætlað annað en yfirmenn hennar, sem hún beri fullt traust til, hefðu séð um að útreikningar á launum hennar hjá skattstofunni væru með réttum hætti.

Ekki verður ráðið af gögnum málsins að stefnda hafi haft gleggri sýn á réttum launum fyrir starf sitt hjá skattstofunni en yfirmenn hennar. Ljóst er að um kerfisbundin mistök var að ræða, sem stefnda hafði ekki hugmynd um og höfðu einnig leynst fyrir yfirmönnum hennar mánuðum saman.

Í 1. gr. laga um greiðslu verkkaups nr. 28/1930 segir m.a. að ekki megi greiða kaupið með skuldajöfnuði, nema svo hafi áður verið sérstaklega um samið. Reglan sem telja má aðalreglu er ekki án undantekninga. Ef um samrættar kröfur er að ræða kann að vera eðlilegt að skuldajafna á móti launakröfu. Það á þó ekki við í þessu tilviki þó um samrættar kröfur sé að ræða. Helgast það af því að um örlitla fjárhæð er að ræða fyrir íslenska ríkið, en um verulega fjárhæð er að ræða fyrir stefnanda, sem henni verður ekki á nokkurn hátt kennt um að hafa tekið við sem ofgreiddum launum.

Samkvæmt framansögðu verður stefnda dæmt til að greiða stefnanda umkrafða fjárhæð með vöxtum og málskostnaði, allt eins og í dómsorði segir.

P-kk-nf Þ-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóminn.

DÓMSORÐ:

Stefnda, íslenska ríkið, greiði stefnanda, K-kvk-þgf H-kvk-þgf, 143.352 krónur auk dráttarvaxta frá 1. febrúar 2007 til greiðsludags.

Stefndi greiði stefnanda 62.250 krónur í málskostnað.

P-kk-nf Þ-kk-nf