S-41/2013

Mál þetta, sem dómtekið var 17. september 2013, er höfðað með ákæru ríkissaksóknara, útgefinni 25. júní 2013, á hendur A-kk-þgf E-kk-þgf Þ-kk-þgf, [kt.], Smáratúni 2, Selfossi „fyrir brot gegn valdstjórninni, með því að hafa aðfaranótt laugardagsins 7. apríl 2012 utan dyra við skemmtistaðinn Gömlu símstöðina við Kaupvang á Egilsstöðum, skallað lögreglumanninn D-kk-þf Ö-kk-þf A-kk-þf, sem þar var við skyldustörf, tvisvar sinnum í andlitið.“

Í ákæru er framangreind háttsemi talin varða við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með síðari breytingum og er þess þar krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Við fyrirtöku málsins 9. september sl. játaði ákærði brot sitt skýlaust fyrir dóminum eins og því er lýst í framangreindri ákæru. Var málinu frestað að ósk skipaðs verjanda ákærða en síðan tekið til dóms á framangreindum degi samkvæmt 164. gr. laga nr. 88/2008, um meðferð sakamála, án frekari sönnunarfærslu, eftir að sækjanda og verjanda hafði gefist kostur á að tjá sig um lagaatriði og ákvörðun viðurlaga.

Um málavaxtalýsingu er skírskotað til ákæru. Með játningu ákærða, sem samræmist gögnum málsins, telst sannað að hann hafi gerst sekur um það brot sem lýst er í ákæru og sem þar er rétt heimfært til refsiákvæðis.

Ákærði er nú tvítugur að aldri, en var 19 ára er brot hans var framið. Samkvæmt framlögðu sakavottorði var ákæru á hendur honum, vegna brots gegn 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga, frestað á árinu 2011, skilorðsbundið til tveggja ára, en honum hefur ekki áður verið gerð refsing.

Við ákvörðun refsingar ákærða er til þess litið að brot gegn valdstjórninni er alvarlegt í eðli sínu og var refsivernd þess hóps opinberra starfsmanna sem að lögum hefur heimild til líkamlegrar valdbeitingar aukin með setningu laga nr. 25/2007. Jafnframt er litið til þess að sú háttsemi að skalla í höfuð annars manns er í eðli sínu hættuleg en á hinn bóginn hlutust engir áverkar af árásinni samkvæmt því sem greinir í ákæru. Til mildunar horfir að ákærði hefur játað brot sitt. Þá benda kringumstæður ekki til þess að ásetningur ákærða til brotsins hafi verið einbeittur. Þykir refsing ákærða, með hliðsjón af framanrituðu og 2., 5. og 6. tölul. 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga, hæfilega ákveðin fangelsi í 30 daga. Með hliðsjón af játningu ákærða og þess að honum hefur ekki áður verið gerð refsing þykir fært að fresta fullnustu refsingarinnar og fellur hún niður að liðnum tveimur árum, frá birtingu dómsins að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði verður, með vísan til 1. mgr. 218. gr. laga nr. 88/2008, dæmdur til greiðslu þess sakarkostnaðar sem hlaust af störfum skipaðs verjanda hans fyrir dómi, en þóknun hans þykir hæfilega ákveðin eins og í dómsorði greinir, að teknu tilliti til virðisaukaskatts. Ekki verður séð að annar sakarkostnaður hafi hlotist af málinu.

Dómur þessi er kveðinn upp af H-kvk-þgf B-kvk-þgf héraðsdómara í dómsal Héraðsdóms Austurlands að Lyngási 15, Egilsstöðum, þriðjudaginn 15. október 2013 kl. 9:50.

Dómsorð:

Ákærði, E-kk-nf Ö-kk-nf Þ-kk-nf, sæti fangelsi í 30 daga, en fullnustu refsingar hans er frestað og fellur hún niður að liðnum tveimur árum, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði 75.300 krónur í sakarkostnað, sem er þóknun skipaðs verjanda hans, S-kk-ef Þ-kk-ef E-kk-ef hdl.

H-kvk-nf B-kvk-nf