S-92/2007

I.

Mál þetta, sem dómtekið var að aflokinni aðalmeðferð 21. apríl sl., er höfðað með ákæru ríkissaksóknara, útgefinni 5. júní 2007, á hendur X, kt. 000000-0000, nú til heimilis að [heimilisfang] “fyrir eignaspjöll, með því að hafa, mánudaginn 31. júlí 2006, á vegi F909 við Snæfellsskála á Fljótsdalshéraði, lamið nokkur hnefahögg í vélarhlíf bifreiðarinnar YD-613 með þeim afleiðingum að hún dældaðist.

Telst þetta varða við 1. mgr. 157. gr., almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar.”

Bótakrafa:

Af hálfu ríkislögreglustjóra, kennitala 000000-0000, er þess krafist að ákærði verði dæmdur til greiðslu skaðabóta að fjárhæð kr. 92.189 auk vaxta samkvæmt 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá tjónsdegi 31. júlí 2006 en dráttarvaxta samkvæmt 9. gr., sbr. III. kafla sömu laga til greiðsludags.”

Af hálfu ákærða er aðallega krafist sýknu og að sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, en til vara er krafist vægustu refsingar sem lög leyfa og að sakarkostnaður verði að mestu leyti lagður á ríkissjóð.

II.

Málavextir.

Samkvæmt frumskýrslu lögreglu dags. 31. júlí 2006 voru lögreglumennirnir J-kk-nf Þ-kk-nf K-kk-nf, A-kk-nf S-kk-nf, H-kvk-nf B-kvk-nf A-kvk-nf og R-kk-nf H-kk-nf G-kk-nf þann sama dag um kl. 13.15 við eftirlit við Snæfellsskála. Í skýrslunni kemur fram að ætlunin hafi verið að fylgjast með fólki, sem hafði farið inn á lokað vinnusvæði við Kárahnjúka daginn áður. Þar segir og að lögreglumennirnir hafi verið á bílaleigubifreiðinni YD 613 og ekið veg F 909. Þegar þeir hafi verið á móts við Snæfellsskála hafi borið að nokkuð af fólki, sem hafi greinilega verið ósátt við komu þeirra. Fólkið hafi virst gera sér grein fyrir því að lögreglumenn væru á ferð, en áðurgreindir lögreglumenn hafi verið einkennisklæddir og auk þess í áberandi vestum merktum lögreglu. Fólkið hafi staðið um fimm metra frá vinstri hlið bifreiðarinnar og kallað til þeirra, m.a. að lögreglumennirnir væru óvelkomnir. Einn úr hópnum, ákærði í máli þessu, hafi þó haft sig mest í frammi og m.a. haldið löngu töng hægri handar nánast stöðugt á lofti.

Í skýrslunni segir að þegar lögreglumennirnir hafi ekið mjög hægt í suður og framhjá Snæfellsskála hafi ákærði tekið sig út úr hópnum og nálgast bifreiðina. Hafi A-kk-nf þá skrúfað niður rúðuna og ætlað að ræða við ákærða, en ákærði hafi þá gengið fram fyrir bifreiðina og lagt hendurnar á vélarhlífina. Í sömu mund hafi hitt fólkið nálgast vinstri hlið bifreiðarinnar. Bifreiðinni hafi þá verið ekið hægt áfram, en við það hafi ákærði æsts verulega og lamið nokkrum sinnum með hnefanum á vélarhlífina. Hafi hann svo farið upp að hægri hlið bifreiðarinnar, sparkað í hlið bifreiðarinnar og lamið í hliðarrúðu við aftursæti. Lögreglubifreiðinni hafi verið ekið áfram og hafi lögreglumennirnir veitt því athygli að ákærði tók upp stein. Hafi lögreglumennina grunað að ákærði ætlaði þeim eða bifreiðinni steininn og hafi þeir því hraðað sér af vettvangi. Bifreiðinni hafi verið ekið um hundrað metra í suður og stöðvuð þar. Hafi þeir þá séð hóp fólks ganga inn á veginn og þegar þeir hafi snúið við hafi fólkið staðið í vegi þeirra og verið með ýmis konar handabendingar og látbragð. Þeir hafi því snúið aftur við og ekið lengra í suður. Þeir hafi gert aðra tilraun til að komast leiðar sinnar en fólkið, sem hafi verið 28 talsins, hafi staðið áfram á veginum. Þegar þarna hafi verið komið hafi þeir verið búnir að óska eftir frekari lögregluaðstoð.

Í skýrslunni segir að þegar þeir hafi verið búnir að leggja bifreiðinni skammt sunnan við Snæfellsskála hafi komið að ungur maður, L-kk-nf Þ-kk-nf að nafni, og sagst vera skálavörður. Hafi hann sagt umrætt atvik vera einstakt og viljað biðjast afsökunar á hegðun fólksins. Hafi L-kk-nf verið beðinn um að koma skilaboðum til fólksins um að fleiri lögreglumenn væru á leið á vettvang og að það ætti að fara strax af veginum. L-kk-nf hafi rætt við fólkið, sem þá hafi fært sig fljótlega. Klukkan hafi þá verið 13.58. Nánast á sama tíma hafi önnur lögreglubifreið komið á vettvang.

Loks segir að ákærði hafi gefið sig á tal við lögreglumenn og enn verið nokkuð æstur. Hafi honum verið gerð grein fyrir að hann yrði kærður vegna háttsemi hans, en ekki hafi verið hægt að útskýra málið frekar þar sem hann hafi verið óviðræðuhæfur, æstur og í miklu ójafnvægi. Við svo búið hafi lögreglumenn yfirgefið vettvang og afturkallað frekari aðstoð. Sjá hafi mátt þrjár dældir framarlega á miðri vélarhlíf bifreiðinni YD 613.

Samkvæmt skýrslu lögreglu, dagsettri 3. ágúst 2006, voru höfð afskipti af ákærða vegna umferðarlagabrots og í framhaldi af því eða kl. 14.43 hafi hann verið handtekinn vegna framangreinds atviks. Í skýrslunni segir að ekki hafi tekist að hafa uppi á ákærða fyrr þar sem hann hafi m.a. falið sig í mannmergð eða læst sig inni í bíl. Þá segir að við handtöku hafi ákærði ekki viljað stíga út úr bifreiðinni og haft hana læsta, en gluggi ökumannsmegin hafi verið opinn að einum þriðja hluta. Ákærði hafi verið færður til yfirheyrslu og kynnt tilefni skýrslutökunnar, svo og réttarstaða hans sem grunaðs manns. Eftir að hafa ráðfært sig við lögmann hafi ákærði ekki viljað tjá sig um málið.

Verður nú rakinn framburður ákærða og vitna fyrir dóminum og hjá lögreglu eftir því sem þurfa þykir:

Ákærði neitaði sök. Hann sagði að umrætt atvik hefði gerst við mótmælabúðir samtakanna Saving Iceland og Íslandsvina, sem hefðu verið staðsettar á tjaldsvæði Ferðafélags Austurlands við Snæfell. Engin mótmæli hefðu verið í gangi í umrætt sinn, en fólk hefði verið að fá sér að borða. Lögregla hefði komið þarna að á ómerktri bifreið og staðnæmst í góðu sjónmáli við tjaldið þar sem fólk hefði staðið í biðröð til að fá sér að borða. Lögreglan hefði síðan byrjað að taka myndir af fólkinu. Lítill hópur, þ.á m. hann, hefði farið á móts við bifreiðina. Sagðist hann hafa staðið fyrir framan bifreiðina, þ.e. í u.þ.b. eins metra fjarlægð frá henni, þegar bílstjórinn hefði mjög skyndilega gefið allt í botn, að hann teldi, og á sig. Sagðist hann hafa kútvelst á vélarhlíf bifreiðarinnar, en tekist fyrir mikla mildi að ná jafnvægi með því að leggja hendurnar á vélarhlífina og þannig náð að vippa sér til hliðar. Sagðist ákærði telja að með þessu hefði hann náð að bjarga lífi sínu og limum. Sagðist hann telja að um hreinan ásetning hefði verið að ræða hjá bílstjóranum að valda sér tjóni. Bifreiðinni hefði verði ekið á sig vísvitandi og af offorsi. Einnig sagðist hann trúa því að farþegar í bifreiðinni hefðu orðið fyrir nokkru áfalli vegna framferðis bílstjórans. Hann sagði að fólk hefði drifið að við þetta atvik. Lögreglan hefði ekið í suðurátt og síðar snúið við og staðnæmst í humátt frá búðunum. Sagðist ákærði þá hafa gengið að bifreiðinni og tekið niður númer bifreiðarinnar. Bílstjórinn hefði hins vegar neitað að segja til nafns. Sagðist hann hafa tjáð lögreglumönnunum að hann myndi kæra þá og hefðu þeir þá sagt að um gagnkæru yrði þá að ræða af þeirra hálfu. Fljótlega eftir þetta hefði lögreglan ekið í burtu.

Ákærði sagðist telja það einkennileg vinnubrögð af hálfu lögreglu og saksóknara að taka ekki skýrslu af honum og öðrum vitnum á vettvangi. Það benti ekki til þess að vilji stæði til þess að leiða sannleikann í málinu í ljós. Aðspurður sagðist ákærði ekki hafa neinar sérstakar skýringar á því af hverju skemmdir voru á vélarhlíf bifreiðarinnar eftir atburðinn. Benti ákærði á það að vélarhlífinn kynni að hafa skemmst fyrir atburðinn. Þá sagðist ákærði telja að lögreglumennirnir hefðu samræmt framburð sinn og benti á að ekki hefði verið tekin skýrsla af öðrum vitnum á vettvangi, sem engra hagsmuna hefðu að gæta í málinu.

J-kk-nf Þ-kk-nf K-kk-nf, lögreglumaður, sagðist hafa farið ásamt þremur öðrum lögreglumönnum á bílaleigubifreið upp að Snæfelli, en þar hefði verið auglýst samkoma og hefðu þeir ætlað að hafa eftirlit með henni. Einnig hefði verið búið að vera róstusamt við Kárahnjúka nokkru áður. Þegar þeir hefðu verið á móts við Snæfellsskála hefði komið að hópur fólks af tjaldstæði og úr skálanum, þ.e. um 30 manns, og nálgast vinstri hlið bifreiðarinnar. Látbragð fólksins hefði verið með þeim hætti að það hefði ekki virst ánægt með veru lögreglunnar á staðnum. Fólkið hefði virst gera sér grein fyrir að þarna væri lögreglan á ferð, enda hefðu þau öll verið einkennisklædd. Bifreiðin hefði hins vegar verið ómerkt. Hann sagði að ákærði hefði tekið sig út úr hópnum og virst mjög æstur og ósáttur við veru lögreglunnar á staðnum. Hefði hann gengið fram fyrir bifreiðina og lagt hendur á vélarhlíf hennar. Hitt fólkið hefði einnig nálgast bifreiðina með hrópum og köllum og margir hefðu greinilega verið mjög reiðir. A-kk-nf hefði því ekið bifreiðinni rólega áfram, en þeir hefðu talið þann kost vænstan að koma sér í burtu þar sem þeir hefðu ekki vitað hvað fyrir þessu reiða fólki vakti. Engum togum hefði þá skipt að ákærði hefði reiðst mjög og lamið hraustlega nokkrum hnefahöggum í vélarhlíf bifreiðarinnar. Hann hefði síðan farið upp að hægri hlið bifreiðarinnar og sparkað í bifreiðina og lamið í afturrúðu hennar. Því næst hefði hann séð ákærða beygja sig niður og teygja sig eftir steini. Þeir hefðu þá ekið af stað, en ákærði hefði ekki kastað steininum. Þeir hefðu ekið rúmlega 100 metra í burtu og þá hefði fólkið fært sig upp á veginn og verið með einhverjar handabendingar. Þeir hefðu því ekið lengra í burtu og óskað eftir frekari lögregluaðstoð þar sem þeir hefðu ekki komist út af svæðinu. Þegar þeir hefðu verið búnir að bíða í nokkra stund hefði komið þarna að maður, sem hefði sagst vera skálavörður og hefði hann lýst því yfir að honum þætti hegðun fólksins leiðinleg. Hefði hann ætlað að koma þeim skilaboðum til fólksins að fleiri lögreglumenn væru á leiðinni á staðinn og lögreglan yrði að komast leiðar sinnar. Skálavörðurinn hefði því næst gengið að fólkinu og í kjölfarið hefði það fært sig og þeir ekið fram hjá.

Vitnið sagðist hafa skoðað vélarhlífina eftir atburðinn og séð þrjár dældir neðarlega fyrir miðri vélarhlíf. Einnig hefði verið ryk yfir vélarhlífinni, en þar sem dældirnar hefðu verið hefði rykið verið afmáð. Hann sagði að enginn vafi væri í sínum huga að dældirnar væru eftir hnefahögg ákærða. Aðspurður sagði hann að bifreiðin hefði rétt mjakast áfram þegar ákærði hefði staðið fyrir framan hana og ákærði hefði fært sig upp að hægri hliðinni með bifreiðinni. Hann sagðist ekki telja að ákærði hafi verið í hættu þegar bifreiðinni hefði verið ekið áfram. Þá sagði hann þeir hefðu ekið eftir vegi, sem lægi fram hjá skálanum og í suðurátt. Aðspurður sagðist hann ekki muna hvort þeir hefðu rætt við ákærða þegar hann hefði komið að bifreiðinni í upphafi, en A-kk-nf hefði gert honum grein fyrir því þegar þeir hefðu farið til baka að gerð yrði skýrsla vegna þessa atferlis hans að lemja í bifreiðina og tálma för lögreglunnar. Aðspurður sagði hann að framburður ákærða um að lögregla hefði gefið allt í botn og reynt að keyra á hann væri mjög ýktur. Hann sagði að bifreið lögreglunnar, sem hefði verið jeppi af gerðinni Pajero, hefði farið mjög rólega áfram. Aðspurður af verjanda hvort ekki hefði verið eðlilegra að bakka bifreiðinni í stað þess að aka áfram sagðist hann ekki gera sér grein fyrir því þar sem hann hefði ekki verið undir stýri á bifreiðinni. Hann sagðist þó halda að útsýni hefði ekki verið gott fyrir aftan bifreiðina þar sem fólk hefði nálgast hana. Hann sagðist hafa gert frumskýrslu og skoðað skemmdirnar á bifreiðinni en ekki komið frekar að rannsókn málsins.

H-kvk-nf B-kvk-nf A-kvk-nf, lögreglumaður, sagðist hafa farið í eftirlitsferð upp að Snæfelli ásamt fleiri lögreglumönnum og setið í framsæti bifreiðarinnar farþegamegin. Um hefði verið að ræða ómerktan bílaleigubifreið, jeppa af gerðinni Pajero. Þau hefðu verið í lögreglubúningum og í gulum vestum. Þegar þau hefðu verið að koma að skálanum hefði hópur af fólki gengið í áttina að þeim og þegar þau hefðu verið á móts við skálann hefði ákærði komið að bifreiðinni ökumannsmegin. Hefðu þau talið að hann ætlaði að ræða við þau, en svo hefði ekki verið og hefði hann gengið fram fyrir bifreiðina. Hún sagðist ekki muna eftir því hvort bifreiðin hefði verið í hægagangi eða stöðvuð á þeim tímapunkti. Ákærði hefði því næst lagt hendurnar á vélarhlífina og byrjað að lemja ofan á hana. Í sama mund hefði hópur fólks byrjað að hlaupa að bifreiðinni og hefði ökumaðurinn þá mjakað bifreiðinni áfram og ekið í burtu til að þau yrði ekki innlyksa. Ákærði hefði þá farið meðfram bifreiðinni og lamið einu sinni í hliðarrúðu hennar. Engar skemmdir hefðu hlotist af því. Aðspurð sagði hún að væntanlega hefði verið hægt að bakka bifreiðinni í stað þess að aka áfram.

Hún sagði að sig minnti að reynt hefði verið að tala við ákærða þegar hann hefði nálgast bifreiðina. Aðspurð sagðist hún halda að ákærði hefði lamið oftar en einu sinni ofan á vélarhlífina. Hún sagðist ekki halda að vélarhlífin hefði verið skemmd áður en þetta gerðist. Eftir atvikið hefðu þau skoðað vélarhlífina og séð dæld á vélarhlífinni, sem hún sagðist telja að komið hefði við högg ákærða. Aðspurð sagði hún að ákærði hefði verið æstur og ör í fasi. Þá sagði hún að bifreiðinni hefði verið ekið eftir veginum, sem lægi fram hjá skálanum við Snæfell. Hún sagðist ekki kannast við að lögreglan hefði keyrt á fullri ferð á ákærða eins og ákærði hefur borið um. Sagðist hún telja að ökumaður hefði haft fulla stjórn á aðstæðum og sagðist ekki telja að ákærði hefði verið í hættu. Hún sagðist ekkert hafa komið að rannsókn málsins.

A-kk-nf S-kk-nf, lögreglumaður, sagði að hann og þrír aðrir lögreglumenn hefðu farið í eftirlitsferð inn að Snæfelli á bílaleigubíl, jeppa af gerðinni Pajero. Þegar þau hefðu nálgast Snæfellsskála hefðu þau komið að tjaldbúðum, sem auglýstar hefðu verið sem fjölskyldubúðir. Ökumaður hefði hægt á bifreiðinni og verið að stöðva bifreiðina þegar ákærði hefði komið niður hlíðina og í átt að bifreiðinni eins og hann ætlaði að tala við þau. Sagðist hann hafa skrúfað niður rúðuna, en ákærði hefði þá gefið þeim “fuck” merki og greinilega ekkert viljað við þau tala. Hann hefði því látið bifreiðina síga af stað og þá hefði ákærði farið fram fyrir bifreiðina eins og hann ætlaði að stöðva hana. Hann hefði látið bifreiðina síga rólega áfram og þá hefði ákærði byrjað að berja ofan í vélarhlífina og farið síðan aftur með hægri hlið bifreiðarinnar og barið einu sinni aftarlega á bifreiðina. Þegar ákærði hefði verið kominn vel aftur fyrir bifreiðina hefði hann séð í baksýnispeglinum að ákærði beygði sig niður og tók upp stein, en þó ekkert gert með hann. Ákærði hefði virst vera í tryllingslegu ástandi og hálfgert brjálæði hefði verið í andlitinu á honum þegar hann hefði lamið ofan í vélarhlífina.

Hann sagði að alrangt væri hjá ákærða að ekið hefði verið á hann af fullum krafti og að hann hefði kastast til hliðar við bílinn. Hann sagði að bíllinn hefði rétt silast áfram enda hefði ákærði haft tækifæri til að berja ofan í vélarhlífina þó nokkrum sinnum þannig að séð hefði á henni. Einnig hefði hann barið í bifreiðina aftanverða. Aðspurður sagði hann að bifreiðin hefði verið óskemmd áður en þetta gerðist. Þau hefðu skoðað ummerkin eftir atvikið og séð að ljósbrot kom í vélarhlífina. Þá hefði bifreiðin verið rykug og greinilegt hefði verið að um nýja ákomu hefði verið að ræða og á sama stað og ákærði hefði barið í vélarhlífina.

Hann sagði að þegar ákærði hefði farið fram fyrir bifreiðina hefði komið hreyfing á hópinn eins og fleiri ætluðu að koma að bifreiðinni. Sagðist hann hafa talið að umkringja ætti bifreiðina. Hann sagði að um hefði verið að ræða fólk, sem þeir hefðu séð áður við Kárahnjúka. Sagðist hann hafa talið besta kostinn að aka áfram, enda hefði engin hætta verið á ferðum. Aðspurður sagðist hann hafa verið á vegslóðanum meðfram Snæfelli þegar þetta gerðist. Aðspurður sagðist hann ekki hafa komið að rannsókn málsins. Hann sagði að ekki hefði verið leitað að vitnum á vettvangi enda hefðu þeir talið að aðstæður væru með þeim hætti að best væri að koma sér sem fyrst í burtu. Um hefði verið þrjátíu manna hóp, en þau hefðu aðeins verið fjögur í lögreglubifreiðinni. Hann sagðist minna að teknar hefðu verið myndir af skemmdunum. Um hefði verið að ræða minni háttar, mjúkar dældir framarlega á vélarhlífinni.

R-kk-nf H-kk-nf G-kk-nf, lögreglumaður, sagðist hafa verið í eftirlitsferð við Snæfellsskála í umrætt sinn. Sagðist hann hafa verið með einkamyndavél sína meðferðis og tekið nokkrar ljósmyndir. Þegar þeir hefðu verið á móts við skálann hefði fólkið, sem hefði verið þarna í tjaldbúðunum, virst taka eftir þeim. Hluti hópsins hefði komið gangandi niður á veginn rétt hjá skálanum. Þeir hefðu ekið rólega niður fyrir húsið og þar hefðu þeir stöðvað og sagðist hann hafa tekið nokkrar myndir af svæðinu. Þegar þeir hefðu verið að leggja af stað aftur hefði ákærði sýnt þeim puttann, þ.e.a.s. gefið þeim “fuck” merki, og virst mjög reiður. Hann hefði síðan gengið fram fyrir bifreiðina og virst verulega reiður. Í framhaldinu hefði hann lamið kröftuglega með krepptum hnefum í vélarhlífina. Þeim hefði brugðið mjög inni í bifreiðinni. Ákærði hefði síðan fært sig meðfram bifreiðinni vinstra megin og þá barið í hlið bifreiðinnar. A-kk-nf hefði þá ekið í burtu. Þetta hefði gerst mjög snöggt og ekkert hefði verið rætt um það hvort rétt væri að bakka bifreiðinni. Hann sagðist hins ekki telja að ákærða hafi stafað hætta af því að bifreiðinni var ekið áfram. Sagðist hann hafa setið í aftursæti bifreiðarinnar fyrir aftan ökumann. Þeir hefðu síðan ekið áfram eftir veginum meðfram skálanum og stöðvað þar. Þar hefðu þeir ætlað að snúa til baka en þá hefðu 20 til 30 manns verið komin upp á veginn og varnað því að þeir kæmust leiðar sinnar. Nokkrir úr þessum hóp hefðu verið búnir að taka upp grjót af jörðinni og þeir hefðu því ekki þorað að fara sömu leið til baka. Þeir hefðu því næst ekið lengra inn eftir og kallað eftir frekari aðstoð. Þá hefðu þeir skoðað vélarhlífina og séð þar tvær ákomur þar sem ákærði hefði barið með hnefunum. Um hefði verið að ræða nýlegan bílaleigubíl og sagðist hann telja að á honum hefðu ekki verið neinar skemmdir fyrir þetta atvik. Hann sagði að rangt væri að bifreiðinni hefði verið ekið af stað á fullri ferð og að ákærði hefði verið keyrður niður. Sagði hann að bifreiðin hefði verið stöðvuð þegar ákærði hefði gengið fram fyrir hana. Ákærði hefði hamrað í bílinn og þá hefði A-kk-nf tekið af stað og mjakað bifreiðinni áfram. Í bakaleiðinni hefði ákærða verið gerð grein fyrir að hann yrði kærður fyrir atvikið. Hann sagðist ekki muna eftir að ákærði hefði þá sagt þeim að hann ætlaði að kæra lögregluna fyrir að hafa ekið á sig. Hann sagðist hafa tekið ljósmyndir af skemmdunum á bifreiðinni og sagðist hann hafa látið lögreglumanninn, sem tekið hefði skýrslu af honum á sínum tíma, fá myndir af skemmdunum á bifreiðinni. Engar hreyfimyndir hefðu hins vegar verið teknar af þessum atburðum.

III.

Niðurstaða

Í máli þessu eru ákærða gefin að sök eignaspjöll með því að hafa lamið nokkur hnefahögg í vélarhlíf bifreiðarinnar YD-613 með þeim afleiðingum að hún dældaðist. Er brotið heimfært til 1. mgr. 257. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Umrædd bifreið var bílaleigubifreið, sem ríkislögreglustjóri hafði tekið á leigu hjá Bílaleiguleigu Akureyrar (Höldi ehf.) hinn 27. júlí 2006. Bifreiðin var því í eigu þess fyrirtækis en í umráðum ríkislögreglustjóra þegar atvik málsins gerðust. Samkvæmt leigusamningi ber leigutaki ábyrgð á tjóni, sem verður á ökutækinu á meðan það er í umráðum hans og ekki fæst bætt af vátryggingarfélagi ökutækisins. Verður því að telja að leigutaki, í þessu tilfelli ríkislögreglustjóri, sé sá, sem misgert er við ef tjóni er valdið á bifreiðinni á meðan hún er í umráðum hans, sbr. 4. mgr. 257. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þau skjallegu gögn, sem liggja fyrir í málinu um ætlað tjón á umræddri bifreið, er reikningur frá Höldi ehf., sem stílaður er á ríkislögreglustjóra og dagsettur 21. nóvember 2006, ásamt samantekt frá sama aðila um ætlað tjón bifreiðarinnar, dagsett 27. september sama ár. Með áðurgreindum reikningi er ríkislögreglustjóri m.a. krafinn um leigu fyrir bifreiðina og greiðslu á tjóni á vélarhlíf að fjárhæð 92.189 krónur samkvæmt mati. Fylgiskjal reikningsins virðist vera samantekt eiganda bifreiðarinnar á ætluðum kostnaði við viðgerð á henni.

Í málinu hafa ekki verið lagðar fram ljósmyndir af skemmdum á bifreiðinni, sem samkvæmt framburði eins lögreglumannanna virðast þó hafa verið teknar af skemmdunum og afhentar lögreglumanni þeim, sem annaðist rannsókn málsins. Þá hefur ekki farið fram mat hlutlauss aðila á tjóni því, sem talið er að hafi orðið á bifreiðinni og þá virðist raunverulegur viðgerðarkostnaður ekki liggja fyrir. Í málinu verður ekki byggt á mati og samantekt eiganda bifreiðarinnar á ætluðu tjóni á henni, sem auk þess virðist hafa farið fram tveimur mánuðum eftir að atvik málsins áttu sér stað. Framburður lögreglumannanna fjögurra, sem fyrir dóminn komu og báru um að séð hefði á vélarhlíf bifreiðarinnar eftir högg ákærða, þykir ekki fullnægjandi sönnun um að spjöll hafi verið unnin á bifreiðinni, enda fær framburður þeirra ekki stuðning í skjallegum sönnunargögnum, svo sem mati dómkvaddra matsmanna eða sundurliðuðum reikningi frá viðgerðarverkstæði, sem hæglega hefði mátt afla og leggja fram í málinu. Með hliðsjón af framangreindu þykir ekki í ljós leitt, svo hafið sé yfir skynsamlegan vafa, að ákærði hafi valdið tjóni á bifreiðinni í umrætt sinn. Með hliðsjón af framangreindu ber því að sýkna ákærða af refsikröfu ákæruvalds í málinu.

Með hliðsjón af málsúrslitum er bótakröfu ríkislögreglustjóra vísað frá dómi, sbr. 3. mgr. 172. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð einkamála.

Málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, B-kk-ef N-kk-ef hrl., sem þykja hæfilega ákveðin að fjárhæð 209.160 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti, greiðist úr ríkissjóði.

Dóm þennan kveður upp R-kvk-nf B-kvk-nf dómstjóri.

Dómsorð:

Ákærði, X, er sýkn af kröfum ákæruvalds.

Bótakröfu ríkislögreglustjóra er vísað frá dómi.

Málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, B-kk-ef N-kk-ef hrl., að fjárhæð 209.160 krónur greiðist úr ríkissjóði.

R-kvk-nf B-kvk-nf