E-6768/2006

Mál þetta, sem var dómtekið 12. nóvember sl., er höfðað fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur af S-kk-þgf Þ-kk-þgf á hendur Á-kk-þgf E-kk-þgf, Gnoðavogi 34, Reykjavík, L-kk-þgf F-kk-þgf T-kk-þgf, Leifsgötu 5, Reykjavík, J-kvk-þgf D-kvk-þgf Þ-kvk-þgf, Gnoðavogi 34, Reykjavík, og Þ-kvk-þgf Þ-kvk-þgf, Dalhúsum 45, Reykjavík, með stefnu birtri 28. og 30. október 2006.

Dómkröfur stefnanda eru þær að viðurkennt verði með dómi, að stefndu beri skaðabótaskyldu in solidum á líkamstjóni (úlnliðsáverka á vinstri handlegg og áverka á vinstra fæti), sem stefnandi varð fyrir í líkamsárás stefndu þann 7. júní 2004, samkvæmt skaðabótalögum nr. 50/1993.

Þá gerir stefnandi kröfu um málskostnað að skaðlausu, þar sem hliðsjón verði höfð af því að hann sé ekki virðisaukaskattskyldur og þeim kostnaði sem stefnandi hefur orðið fyrir vegna málsins og að málskostnaður verði dæmdur eins og stefnandi hafi ekki gjafsókn í málinu.

Dómkröfur stefndu er sýkna af öllum kröfum stefnanda. Jafnframt krefjast stefndu málskostnaðar að skaðlausu úr hendi stefnanda.

Málavextir.

Stefnandi málsins og stefnda, J-kvk-nf D-kvk-nf, hafa þekkst frá árinu 1999 og voru í sambúð frá október 2001 til júní 2002 er upp úr slitnaði. Stefnda, Þ-kvk-nf, sem er systir, J-kvk-ef D-kvk-ef, mun einnig hafa verið á heimilinu. Stefndi, Á-kk-nf, er nú unnusti J-kvk-ef D-kvk-ef.

Atvik málsins áttu sér stað 7. júní 2004. Málsaðilar voru að skemmta sér á dansleik þá um nóttina. Frásögnum málsaðila af hinum ætluðu bótaskyldu atvikum ber ekki saman.

Stefnandi telur að hann hafi ásamt unnustu sinni, Á-kvk-þgf J-kvk-þgf, verið á gangi er hann hafi séð Á-kk-þf koma á harðahlaupum að þeim, þar sem hann reif utan af sér fötin, og hrópaði ókvæðisorð og líflátshótanir að honum og ætlaði sér greinilega að ráðast að honum. Stefnandi hafi þá, sér til bjargar, hlaupið undan Á-kk-þgf niður á Strandgötuna, niður fyrir bakaríið. Er hann var rétt kominn niður á slétta flöt, er þar var, hafi Á-kk-nf náð að sparka aftan í vinstri hnésbót stefnanda. Féll hann þar með á grasflötina og kenndi mikið til í vinstri fæti. Aðrir stefndu komu þar að og réðust öll á stefnanda, er lá á jörðinni, og kýldu og spörkuðu í hann. Stefnandi telur að L-kk-nf og J-kvk-nf D-kvk-nf hafi bæði sparkað í bak hans, vinstri fótlegg og vinstri hendi og hafi hann við það fengið áverkann á vinstri úlnlið. Þá hafi J-kvk-nf D-kvk-nf sparkað í vinstri fót hans og valdið honum frekari áverkum en hann hafi fengið við spark Á-kk-ef og síðan í fallinu. Þá hafi unnusta hans, Á-kvk-nf J-kvk-nf, orðið fyrir árás. Einnig hafi Á-kk-nf komið aftan að stefnanda og haldið honum. Hafi þá J-kvk-nf D-kvk-nf gengið í skrokk á honum, en þá hafi hann einmitt fengið spark í vinstri höndina sem hann hafi ekki getað hreyft og hún því legið vel við höggi. Um þetta leyti hafi lögreglan komið á vettvang og skakkað leikinn á síðustu stundu.

Stefndu telja atvik málsins á þann veg að eftir dansleikinn hafi þau, utan Leiknirs, verið á gangi ásamt fleirum áleiðis eftir Aðalstræti er þau hafi séð til stefnanda og Á-kvk-ef J-kvk-ef, um 100 metra frá. Á-kk-nf kallaði til þeirra og hafi stefnandi þá kastaði frá sér öllu lauslegu og hlaupið af stað niður götuna. Ekki hafi betur viljað til en stefnandi hafi fallið mjög harkalega niður bratta brekku eða tröppur sem lágu á milli Aðalstrætis og Strandgötu. Stefndu þótti þetta undarlegt háttarlag og fylgdu á eftir stefnanda og gengu Á-kk-nf, J-kvk-nf D-kvk-nf og Þ-kvk-nf fram á hann þar sem hann lá neðan brekkunnar og hélt um vinstra hné. Þá bar Leikni að. Á-kk-nf lagði aldrei hendur á stefnanda heldur lét við það sitja að hafa uppi ýmsar formælingar við hann sem tengdust forsögu málsins og samskiptum stefnanda við systurnar J-kvk-þf D-kvk-þf og Þ-kvk-þf. Á-kk-nf skoraði á stefnanda að rísa á fætur og standa fyrir máli sínu. Það gerði stefnandi ekki heldur kvartaði um verki í vinstra fæti og vinstri hendi auk þess sem hann var með áverka á enni, vinstra megin. J-kvk-nf D-kvk-nf greip í jakka stefnanda og krafðist þess jafnframt að hann kæmi sér á lappir svo hann gæti svarað fyrir það sem hann hefði gert henni og Þ-kvk-þgf í gegnum tíðina. Áfram lá stefnandi og fleira fólk kom að. J-kvk-nf D-kvk-nf reyndi að stugga við stefnanda með fætinum án þess þó að sparka í hann. Hún mótmælir því að hafa ítrekað reynt að sparka í stefnanda. Þvert á móti hafi hún stuggað við honum í 2 – 3 skipti í því skyni að fá hann á lappir. Stefndu telja að áverkar stefnanda hafi komið af falli hans en ekki athöfnum stefndu.

Stefnandi var fluttur til vakthafandi læknis á Patreksfirði og síðan sendur með sjúkraflugvél á Landspítala-háskólasjúkrahús í Reykjavík. Fór hann þar í aðgerð á hné og í kjölfar hennar var hann settur í gips á vinstra hnénu sem hann átti að hafa í um það bil 4 vikur og síðan í annað gips í allt að 8 vikum frá slysi. Þá fékk stefnandi gips á úlnliðinn.

Í málinu liggur fyrir lögregluskýrsla dags 10. júní 2004. Málið var ekki rannsakað frekar af sýslumanni og það lagt upp. Stefnanda var tilkynnt um það með bréfi 5. febrúar 2005.

Stefnandi, ásamt Á-kvk-þgf J-kvk-þgf H-kvk-þgf, höfðaði mál á hendur sömu stefndu í maí 2005. Það var fellt niður að ósk lögmanna 16. nóvember sama ár. Stefnanda var síðan veitt gjafsókn 29. september 2006. Mál þetta var höfðað með stefnu í nóvember 2006. Í febrúar 2007 var, að ósk stefnanda, dómkvaddur matsmaður til að meta hvort áverkar stefnanda á úlnlið og hné séu vegna högga og sparka frá utan komandi mönnum. Stefnandi mætti ekki á boðaða matsfundi og fór aðalmeðferð fram 12. nóvember sl.

Málsástæður og lagarök stefnanda.

Stefnandi byggir í fyrsta lagi á því að Á-kk-nf hafi hlaupið að honum og á eftir honum og sparkað í vinstri hnésbót hans, þannig að stefnandi hafi fallið við og hlotið áverka á vinstra hné, bæði við sparkið og fallið, í framhaldi af sparkinu. Þá hafi Á-kk-nf haldið stefnanda meðan J-kvk-nf D-kvk-nf og Þ-kvk-nf hafi lamið stefnanda og sparkað í hann og valdið honum áverka á vinstri úlnlið og frekari áverka á vinstri fót, sem hafi verið laskaður fyrir.

Í öðru lagi byggir stefnandi á að J-kvk-nf D-kvk-nf og L-kk-nf F-kk-nf hafi sparkað í hann liggjandi er hann reyndi að bera hendur fyrir sig, þar sem hann hafði fallið og legið á jörðinni og hafi nánast ekki átt neina möguleika á að verja sig. '

Í þriðja lagi byggir stefnandi á að öll stefndu hafi ráðist á stefnanda og veitt honum í sameiningu þá áverka, sem lýst sé í framlögðum læknisvottorðum, fyrir utan beinbrotin sem voru af völdum Á-kk-ef og L-kk-ef F-kk-ef. Verði ekki talið sannað að Á-kk-nf og L-kk-nf hafi einir átt þar sök að máli, byggir stefnandi á því að öll stefndu eigi þar sök á. Byggir stefnandi á, að þar hafi verið ærið ójafn hlutur og hafi

ásetningur stefndu greinilega verið sá að ganga frá stefnanda og veita honum meiri

áverka en hann að endingu hlaut. Ljóst sé að áverkarnir séu afleiðing

ofbeldisfullrar líkamsárásar allra stefndu í sameiningu.

Í fjórða lagi tekur stefnandi fram að ef ekki verði talið sannað að áverka stefnanda á vinstra fæti megi rekja til þess, að Á-kk-nf hafi sparkað í hann, er á því byggt, að áverki stefnanda sé bein afleiðing af þeirri hatrömmu eftirför sem öll stefndu hafi veitt stefnanda. Fyrirhuguð árás stefndu sé því allt að einu orsök þeirra áverka sem stefnandi fékk hinn 7. júní 2004. Stefnandi byggir einnig á því, verði talið að áverkinn á vinstri fæti hafi orðið í fallinu, að stefndu, og þar á meðal J-kvk-nf D-kvk-nf, hafi hvað eftir annað sparkað í vinstri fót stefnanda þegar hann lá á jörðinni og örugglega gert áverkann verri enn hann var þá þegar.

Í fimmta lagi tekur stefnandi fram að verði ekki talið sannað að áverki stefnanda á vinstri úlnlið megi rekja til þess að J-kvk-nf D-kvk-nf eða L-kk-nf hafi sparkað í stefnanda, er á því byggt að áverki stefnanda sé bein afleiðing af þeirri hatrömmu eftirför sem stefndu hafi veitt stefnanda.

Til viðbótar tekur stefnandi fram að hann hafi alls ekki búist við slíkri árás og hafi árásin komið honum algerlega að óvörum, enda með öllu tilefnislaus. Stefnandi hafi brugðist við í óðagoti og hugsunarlaust reynt að flýja yfirvofandi árás. Stefnandi áréttar að hann sé ekki ofbeldishneigður og sé það því ávallt sín fyrsta hugsun að forðast átök, sem hann hafi nú gert með þessum hætti.

Stefnandi byggir á, að augljóst sé að orsök flótta hans hafi verið yfirvofandi árás, stefndu hafi öll hlaupið á eftir honum með Á-kk-þf í broddi fylkingar. Á-kk-nf hafi hlaupið að honum og haft í mjög alvarlegum hótunum. Afleiðing flóttans hafi hins vegar verið alvarlegt fótbrot, hvort sem það reynist vera vegna þess höggs sem stefnandi fékk á sig við spark Á-kk-ef eða vegna þess að stefnandi neyddist til að flýja stefndu eða gerði það ósjálfrátt eða vegna þeirra sparka sem hann fékk síðar frá J-kvk-þgf D-kvk-þgf.

Byggir stefnandi á að í lögregluskýrslu segi svo: „J-kvk-nf D-kvk-nf sparkaði hvað eftir annað í hann en hann reyndi að verjast með því að beygja sig frá spörkunum.“ Og síðan: „Að sögn vitna á vettvangi þá byrjuðu deilur og minniháttar ryskingar milli S-kk-ef annars vegar og J-kvk-ef D-kvk-ef og Á-kk-ef hins vegar. Þau hafi verið stödd á Aðalstræti við Bakaríið...“ Eru þau atvik í samræmi við frásögn stefnanda. Það er og til marks um eftirför þeirra Á-kk-ef, L-kk-ef og J-kvk-ef D-kvk-ef að þau voru öll á staðnum þar sem S-kk-nf lá er lögreglan kom á staðinn, þ.e. á Strandgötunni, sem sannar að þau höfðu þá elt stefnanda frá Aðalstrætinu á Strandgötuna.

Stefnandi byggir og á að líkamsárásin á hann hafi ekki verið rannsökuð eins og hann hafi átt rétt til, en það létti sönnunarbyrði hans í málinu.

Eins byggir stefnandi á að spörk J-kvk-ef D-kvk-ef, sem lögreglan varð vitni að, varpi allri sönnunarbyrðinni á hana og maka hennar Á-kk-þf, sem hefði þá getað komið í veg fyrir að J-kvk-nf D-kvk-nf réðist á stefnanda með þeim hætti sem lögreglan lýsir, ef hann hefði viljað.

Um lagarök er vísað til almennu skaðabótareglunnar. Stefndu hafi með ásetningi valdið stefnanda tjóni. Þá vísar stefnandi til laga nr. 50/1993 með síðari breytingum, 1. gr., 2. gr., 3. gr., 4. gr. og 26. gr. Stefnandi vísar um saknæmi verknaðarins til grunnraka 217. gr. hgl. og til 218. gr. sömu laga. Stefnandi byggir einnig á að skv. reglum um sönnun í skaðabótamálum beri stefndu sönnunarbyrði um að tjón stefnanda hafi ekki verið með þeim hætti sem nú hefur verið lýst í framlögðum læknisvottorðum. Er þá hafður í huga grófleiki árásarinnar á líkama stefnanda og aðstæður allar. Þá sé það venja í líkamstjónsmálum sem þessum að tjónþoli hafi ekki þunga sönnunarbyrði um orsakatengsl og afleiðingar.

Málsástæður og lagarök stefnda.

Stefndu taka fram í upphafi að hið ætlaða tjón, sem viðurkenningarkrafa stefnanda lýtur að, sé alfarið ósannað í málinu. Þá hafi stefnandi í maí 2005 höfðað annað mál á hendur stefndu vegna þessa sama atviks. Það mál var fellt niður án kostnaðar og treystu stefndu því að máli þessu væri þar með að fullu lokið og féllu því frá málskostnaðarkröfu sinni. Í máli þessu ber að taka tillit til 2. mgr. 27. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991, þannig að stefndu verði ekki í neinum tilfellum dæmd til greiðslu kostnaðar, óháð efnislegum úrslitum málsins að öðru leyti.

Öll stefndu mótmæla því alfarið að hafa valdið stefnanda líkamstjóni. Stefndu telja ásakanir um slíkt ekki einvörðungu rangar heldur beinlínis ósannaðar. Hið rétta er að stefnandi varð sjálfur valdur að tjóni sínu, er hann hljóp í óskiljanlegu óðagoti niður bratta brekku og féll við. Hlaut hann í fallinu brot á vinstri fæti, áverka á vinstri hendi og áverka á enni vinstra megin. Þetta eru allir þeir áverkar sem á honum fundust skv. læknisfræðilegum gögnum málsins. Enginn af áverkum þeim sem eru á stefnanda verða, beint eða óbeint, raktir til athafna eða athafnaleysis stefndu í málinu.

Þó að J-kvk-nf D-kvk-nf hafi stuggað við stefnanda, þar sem hann lá, fæst ekki séð að stefnandi hafi orðið fyrir nokkru tjóni vegna þess, enda voru athafnir J-kvk-ef D-kvk-ef ekki þess eðlis að þær hefðu getað valdið líkamlegum meiðslum. Því er sérstaklega mótmælt að Á-kk-nf hafi sparkað til stefnanda þannig að hann féll niður brekkuna. Er það gerðist var Á-kk-nf enn u.þ.b. 100 metra frá stefnanda. Þá er ætluðum þætti L-kk-ef F-kk-ef og Þ-kvk-ef í málinu jafnframt harðlega mótmælt. Þau læknisfræðilegu gögn sem stefnandi hefur lagt fram í málinu gefa heldur enga vísbendingu um það að orsakir meints tjóns stefnanda séu aðrar en þær að hann féll við vegna eigin ógáts.

Stefndu byggja á því að stefnandi hljóti að verða að sanna að öllu leyti þátt stefndu í atburðarásinni og sök þeirra á meintu tjóni stefnanda. Slík sönnun mun trauðla takast þegar atvik málsins liggja fyrir. Jafnframt ber stefnanda skylda til að sanna bæði orsakartengsl og sennilega afleiðingu. Hvorugt hefur tekist. Í því sambandi árétta stefndu að orsakir hins meinta tjóns stefnanda verða eingöngu raktar til athafna hans sjálfs og þess hve óvarlega hann fór. Engu breytir um það þótt Á-kk-nf hafi kallað til stefnanda er hann var u.þ.b. 100 metra frá þeim. Stefnandi kaus sjálfur að hlaupa af stað, jafnvel þó honum væri ekki veitt nein eftirför af hálfu stefndu, og ber hann ábyrgð á því sjálfur.

Stefndu benda á að ásakanir stefnanda fjalla um refsiverðan verknað af þeirra hálfu. Þannig byggir stefnandi á því að stefndu hafi, af ásetningi, valdið sér verulegu líkamstjóni og ef lögregla hefði ekki skakkað leikinn þá hefðu „bæði stefnandi og kærasta hans verið særð illa eða til ólífis þarna á staðnum” eins og segir í stefnu. Byggja stefndu á því að leggja verði ríkari sönnunarkröfur á stefnanda í ljósi þessa eðlis málsins. Ekki fæst betur séð en að stefnandi byggi á því að stefndu hafi, í sameiningu og af ráðnum hug gert tilraun til manndráps. Slíkum málatilbúnaði verður að hafna alfarið. Hér eru stefndu borin þungum sökum sem þau hafa á engan hátt unnið til og er þess vænst að stefnandi muni draga þessar fullyrðingar sínar til baka undir rekstri málsins. Sama á við um þá fullyrðingu stefnanda að „hluti af liðinu hafi elt hann á heilsugæsluna og ruðst þar inn“ og þannig látið að því liggja að stefndu hafi verið þar að verki. Stefndu gerðu ekkert slíkt en geta vitaskuld ekki útilokað að einhverjir aðrir sem þarna voru hafi talið sig eiga óuppgerðar sakir við stefnanda. Ekki er útilokað að einhver af þessu „liði“ hafi veitt stefnanda áverka sem stefndu geta vitaskuld ekki borið ábyrgð á.

Tjón stefnanda af völdum ætlaðra athafna stefndu er ósannað með öllu. Engin gögn liggja fyrir sem staðfesta að stefndu hafi valdið tjóninu né að orsakatengsl séu á milli tiltekinna athafna stefndu og tjóns stefnanda. Á engan hátt er rökstutt í stefnu málsins hvaða tjón megi rekja til athafna hvers og eins af stefndu, fyrir utan að stefnandi byggir á því að Á-kk-nf hafi valdið fótbroti stefnanda og að L-kk-nf F-kk-nf hafi sparkað í hann liggjandi og valdið broti á vinstri úlnlið. Hvoru tveggja er mótmælt, eins og áður greinir, en eftir stendur óupplýst hvaða meinta tjóni J-kvk-nf D-kvk-nf og Þ-kvk-nf eigi að hafa valdið.

Þá er því alfarið mótmælt að tilefni sé til að krefjast bótaskyldu allra stefndu in solidum. Ljóst er af málatilbúnaði stefnanda sjálfs að Á-kk-nf og L-kk-nf F-kk-nf eru taldir hafa valdið því tjóni sem hin meinta bótaskylda miðast við. Engin skilyrði eru til að gera öll stefndu samábyrg fyrir meintu tjóni stefnanda, nema því aðeins að ekki verði með nokkru móti greint á milli þáttar hvers og eins stefndu í atburðarásinni og því meinta tjóni sem hvert og eitt stefnda á að hafa valdið. Slík atvik eru ekki fyrir hendi hér.

Stefndu telja rétt að upplýst verði við meðferð málsins hvaða lyf stefnandi fékk á Patreksfirði og í framhaldi af því hvert ástand hans var m.t.t. áfengis- eða vímuefnanotkunar. Í gögnum málsins kemur fram að stefnandi var í annarlegu ástandi er hann kom á slysadeild og telja stefndu nauðsynlegt að upplýst verði hvort það ástand verði rakið til lyfjagjafar hans eða neyslu á öðrum efnum. Er þess vænst að stefnandi muni leiða fyrir dóminn til skýrslugjafar alla þá lækna sem meðhöndluðu hann eftir hina meintu árás svo þetta verði upplýst til að meta trúverðugleika frásagnar stefnanda á réttum forsendum og aðrar hugsanlegar ástæður þess að hann hljóp af stað og skrikaði fótur.

Því er harðlega mótmælt sem fram kemur í stefnu að stefndu skuli bera sönnunarbyrði um tjón stefnanda eða atvik málsins. Þvert á móti verður stefnandi að bera slíka sönnunarbyrði að öllu leyti. Það er án fordæma, að mati stefndu, að leggja á þau sönnunarbyrði um sakleysi sitt. Allur sá hugsanlegi skortur á sönnun sem liggur fyrir í málinu fellur því á stefnanda. Engu breytir um það heldur þó lögregla hafi ekki talið tilefni til að bregðast við kæru eða umkvörtunum stefnanda. Í því felst engin sönnun og það getur heldur ekki leitt til þess að sönnunarbyrði hans verði „létt“ í málinu. Þvert á móti bendir þetta eindregið til þess að lögregluyfirvöld hafi ekki talið neina ástæðu til að gruna stefndu.

Að mati stefndu er málatilbúnaður stefnanda verulega vanreifaður, einkum um þátt hvers og eins af stefndu í atburðarásinni og orsakir meints tjóns stefnanda. Þannig er í stefnu fjallað annars vegar um það að stefnandi hafi orðið fyrir mestu tjóni af völdum sparka einhverra eða allra stefndu, en hins vegar fjallað um að beinbrot stefnanda séu afleiðing af flótta stefnanda. Stefnandi hlýtur að þurfa að gera upp hug sinn um það hvaða orsakir eru fyrir hinu meinta tjóni hans þykir stefndu það verulega ótrúverðugt og bendi til þess að stefnandi sé í raun á engan hátt viss um orsakirnar. Ef dómurinn telur að til álita komi að fallast á bótaskyldu stefndu að einhverju leyti, telja stefndu að horfa beri til eigin sakar stefnanda í atburðarásinni. Að öðru leyti en að framan greinir mótmæla stefndu alfarið málatilbúnaði stefnenda.

Um lagarök er vísað til meginreglna skaðabótaréttar og ákvæði skaðabótalaga nr. 50/1993. Jafnframt byggja stefndu á grunnreglum réttarfars um sönnunarbyrði og ákvæðum laga nr. 91/1991 um réttarfar og málskostnað.

Forsendur og niðurstaða

Í málinu gerir stefnandi þá kröfu að viðurkennd verði skaðabótaskylda stefndu á líkamstjóni hans, það er úlnliðsáverka á vinstri handlegg og áverka á vinstri fæti, er stefnandi varð fyrir 7. júní 2004 og byggir á því að um líkamsárás hafi verið að ræða.

Stefnandi hefur ekki gefið skýrslu fyrir dómi né heldur mætt á boðaða matsfundi hjá dómkvöddum matsmanni, en honum var falið „að meta hvort áverkar stefnanda á vinstri úlnlið og vinstri fæti séu vegna sparka eða höggs frá utanaðkomandi mönnum“.

Stefndu, að undanskyldum L-kk-þgf F-kk-þgf, gáfu skýrslu fyrir dómi. Þau hafna því alfarið að hafa ráðist á stefnanda og veitt honum þessa áverka. Í lögregluskýrslu frá 10. júní 2004 kemur fram að stefnandi hafi hlaupið niður tröppur á milli Aðalstrætis og Strandgötu, en dottið og meitt sig í fætinum og strax farið að kenna mikið til. Er þetta í samræmi við framburði B-kk-ef Þ-kk-ef H-kk-ef og þáverandi unnustu stefnanda, Á-kvk-ef J-kvk-ef H-kvk-ef. Dómurinn lítur því svo á, að áverki stefnanda, að minnsta kosti á fæti, hafi komið til vegna þess að stefnandi hafi hrasað á hlaupum sínum. Ósönnuð er sú málsástæða stefnanda að áverkar hans séu bein afleiðing af eftirför er stefnandi telur að stefndu hafi veitt honum. Að mati dómsins er hér um óhappatilvik að ræða.

Í nefndri lögregluskýrslu frá 10. júní 2004 kemur fram að þegar lögreglan hafi komið á vettvang hafi S-kk-nf setið á veginum og J-kvk-nf D-kvk-nf sparkað hvað eftir annað í hann en hann reynt að verjast með því að beygja sig frá spörkunum. Fyrir dómi hafnar J-kvk-nf D-kvk-nf því að hafa sparkað í stefnanda, en viðurkennir að hafa ýtt við honum með fætinum eða sett fótinn nokkrum sinnum í síðuna á honum. Aðspurð neitar hún nefndri lýsingu í lögregluskýrslu. Þá neitar hún því að Á-kk-nf hafi haldið stefnanda meðan hún sparkaði í shann. J-kvk-nf D-kvk-nf hefur ekki verið kærð vegna þessa og háttsemin ekki rannsökuð frekar. Dómurinn telur ósannað að J-kvk-nf D-kvk-nf hafi valdið áverkum stefnanda með þessu háttalagi sínu. Þá er ósönnuð sú fullyrðing í stefnu að Á-kk-nf hafi haldið stefnanda á meðan J-kvk-nf D-kvk-nf og Þ-kvk-nf hafi veist að honum og ekki er stoð fyrir því að Þ-kvk-nf hafi veitt honum áverka á úlnlið. Ekki liggur heldur neitt fyrir um það að L-kk-nf F-kk-nf hafi sparkað í stefnanda liggjandi eða veitt honum áverka.

Meginreglan í skaðabótarétti er sú að tjónþola ber að sanna tjón sitt. Að mati dómsins er ekki efni til að snúa sönnunarbyrði við, þótt fyrir liggi að J-kvk-nf D-kvk-nf hafi sparkað/ýtt við stefnanda, en það hefur stefnandi farið fram á. Á það ber meðal annars að líta að stefnandi kærði ekki ætlaða líkamsárás til lögreglu.

Í stefnu er að finna lýsingu á því á hvern hátt stefnandi hafi fengið áverka sína. Sú lýsing er þó ekki svo skýr sem skyldi. Að mati dómsins fær lýsingin ekki stoð í gögnum málsins. Í vottorði læknanema hjá Heilbrigðisstofnun Patreksfjarðar frá 25. ágúst 2004 segir að stefnandi hafi fengið spark í vi. hné og hann hafi verið verulega bólginn og verið sendur með sjúkraflugi til Reykjavíkur. Í læknisvottorði R-kk-ef S-kk-ef bæklunarlæknis frá 6. ágúst 2004 segir svo: „Að sögn lenti S-kk-nf í áflogum aðfaranótt þess 07.06.2004. Óljóst er hvernig áverkinn átti sér stað og hefur sjúklingur lítið minni af atburðinum við komuna....“. Í vottorði B-kk-ef J-kk-ef dr. med. frá 14. nóvember 2004 segir: „Lenti í líkamsárás 7/6 2004. Hann lenti í slagsmálum vestur á Patreksfirði“. Eins og að framan greinir ber eina lögregluskýrsla málsins það með sér að stefnandi hafi dottið. Stefnandi gaf ekki aðilaskýrslu fyrir dómi og þá hefur hann ekki sinnt því að mæta matsfund hjá dómkvöddum matsmanni. Fyrir dómi leiddi stefnandi þrjú vitni. Í fyrsta lagi Á-kvk-ef J-kvk-ef H-kvk-þf, fyrrverandi unnustu stefnanda. Hennar framburð, að því leyti sem hann er í óhag stefndu, verður að skoða í því ljósi að hún var ásamt stefnanda aðili að fyrra máli því vegna hinna sömu atburða, en málið var fellt niður 16. nóvember 2005. Vitnið B-kk-nf Þ-kk-nf H-kk-nf bar, eins og að framan greinir, að stefnandi hefði dottið. Hann hafi hringt í lögregluna þegar hann hafi séð fólk sparka í stefnanda. Hann gat ekki nafngreint þá er spörkuðu í stefnanda. Vitnið R-kk-nf Þ-kk-nf H-kk-nf mundi ekkert frá atburðinum nema að lögreglan hafi komið á vettvang.

Þegar á allt þetta er litið lítur dómurinn svo á að stefnanda hafi ekki tekist að sanna að stefndu hafi valdið honum líkamstjóni því er hann krefst viðurkenningar á. Ber því að sýkna stefndu af kröfum stefnanda.

Eins og að framan greinir var mál vegna þessa atburða upphaflega höfðað í maí 2005. Það var síðan fellt niður í þinghaldi 16. nóvember 2005, en þann dag átti aðalmeðferð að fara fram. Stefnandi óskaði eftir því að málið yrði fellt niður og féllust stefndu á að gefa eftir málskostnaðinn og halda því fram að það hafi þau gert þar sem samkomulag hafi verið um að málinu væri endanlega lokið. Stefnandi fékk síðan gjafsókn 29. september 2006. Í kjölfarið er mál þetta höfðað og virðist gjafsóknin vera það eina sem breytist á milli málaferla þessara. Eins og að framan er rakið skortir í málinu sönnun fyrir því að stefndu hafi valdið stefnanda líkamstjóninu og er beinlínis farið með rangt mál um það að Á-kk-nf hafi sparkað stefnanda niður og valdið þannig áverka á vinstra hné. Þá liggur fyrir að stefnandi sjálfur hefur ekki áhuga á málaferlum þessum og er þá tekið mið af afskiptaleysi hans í málinu.

Með vísan til 1. mgr. 130. gr. laga um meðferð einkamála ber stefnanda að greiða stefndu málskostnað og með vísan til þess sem að framan greinir, svo og 4. gr. 131. gr. sömu laga, þykir rétt að umboðsmaður stefnanda og stefnandi sjálfur greiði stefndu sameiginlega 400.000 kr. í málskostnað.

Stefnandi hefur gjafsókn í máli þessu og ber dómara því að ákvarða lögmanninum málflutningsþóknun sem þykir hæfilega ákveðin 150.000 kr.

Af hálfu stefnanda flutti málið Þ-kk-nf S-kk-nf S-kk-nf hdl.

Af hálfu stefnda flutti málið S-kk-nf B-kk-nf S-kk-nf hdl.

S-kvk-nf G-kvk-nf héraðsdómari kvað upp dóm þennan.

DÓMSORÐ

Stefndu, Á-kk-nf E-kk-nf, L-kk-nf F-kk-nf T-kk-nf, J-kvk-nf D-kvk-nf Þ-kvk-nf og Þ-kvk-nf Þ-kvk-nf, skulu sýkn af kröfum stefnanda, S-kk-ef Þ-kk-ef. Stefnandi og lögmaður stefnanda, Þ-kk-nf S-kk-nf S-kk-nf hdl., greiði stefndu sameiginlega alls 400.000 kr. í málskostnað.

Gjafsóknarkostnaður stefnanda greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hans, Þ-kk-ef S-kk-ef S-kk-ef hdl., 150.000 krónur.

S-kvk-nf G-kvk-nf.