S-266/2006

Mál þetta sem dómtekið var þann 13. júní sl., var höfðað með ákæru ríkissaksóknara, útgefinni 14. febrúar 2006, á hendur, B-kk-þgf Þ-kk-þgf K-kk-þgf kt., 000000-0000, Laugarnesvegi 84, Reykjavík og K-kvk-þgf G-kvk-þgf G-kvk-þgf, kt. 000000-0000, Öldugötu 17, Hafnarfirði, fyrir eftirgreind hegningarlaga- og fíkniefnabrot framin á sameiginlegu heimili þeirra að Öldugötu 17, Hafnarfirði, að morgni mánudagsins 26. september 2005,

fyrir eftirgreind hegningarlaga- og fíkniefnalagabrot framin á sameiginlegu heimili ákærðu að Öldugötu 17, Hafnarfirði, að morgni mánudagsins 26. september 2005 nema annað sé tekið fram:

1. Gegn ákærða B-kk-þgf Þ-kk-þgf fyrir líkamsárás með því að hafa sparkað í sambýliskonu sína K-kvk-þf G-kvk-þf og tekið um háls hennar og þrengt að, allt með þeim afleiðingum að K-kvk-nf hlaut marblett á hægra læri, húðmar á nokkrum stöðum á hálsi og rispu sem blæddi úr.

Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20/1981.

2. Gegn ákærðu K-kvk-þgf G-kvk-þgf fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás með því að hafa, á útitröppum hússins, skömmu eftir að atvik sem lýst er í 1. tölulið áttu sér stað, stungið sambýlismann sinn B-kk-þf Þ-kk-þf í bakið með þeim afleiðingum að hann hlaut stungusár yfir vinstra herðablaði og loftbrjóst vinstra megin í brjóstholi.

Telst þetta varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20/1981.

3. Gegn ákærðu báðum fyrir fíkniefnalagabrot með því að hafa í september 2005 staðið að ræktun á 185 kannabisplöntum, og fyrir að hafa haft í vörslum sínum 382,30 g af kannabisefni (mariuhana), 4.980 ml af kannabisblönduðum vökva og 4,78 g af kannabisstönglum, en fíkniefnin fann lögregla við húsleit á heimili ákærðu.

Telst þetta varða við 2. gr., sbr. 5. gr. og 6. gr. laga nr. 65/1974 um ávana- og fíkniefni, sbr. lög nr. 13/1985 og lög nr. 68/2001 og 2. gr., sbr. 1. mgr. 14. gr. reglugerðar um ávana- og fíkniefni og önnur eftirlitskyld efni nr. 233/2001, sbr. reglugerð nr. 490/2001 og reglugerð nr. 848/2002.

Þess er krafist að ákærðu verði dæmd til refsingar og sæti upptöku á þeim fikniefnum sem tilgreind eru í 3. tölulið samkvæmt 6. mgr. 5. gr. laga um ávana- og fíkniefni og 2. mgr. 14. gr. reglugerðar um ávana- og fíkniefni og önnur eftirlitskyld efni. Þá er þess krafist að ákærðu verði samkvæmt 1. mgr. 69. gr. almennra hegningarlaga dæmd til að sæta upptöku á tveimur hitalömpum, tveimur hita- og rakamælum, tveimur borðviftum, flúorljósi og grammavog.

Ákærði B-kk-nf játaði fyrir dómi þá háttsemi sem honum er gefin að sök í 3. lið ákæru. Þrátt fyrir að hann hafi neitað sök samkvæmt 1. lið ákæru viðurkenndi hann fyrir dóminum að hafa tekið um háls ákærðu K-kvk-ef G-kvk-ef og þrengt að með þeim afleiðingum sem lýst er. Hann tók fram að þetta hafi gerst í átökum milli þeirra en kannast ekki við að hafa sparkað í K-kvk-þf. Krefst B-kk-nf sýknu af sakargiftum í 1. lið ákæru og vægustu refsingar sem lög leyfi vegna 3. liðar ákæru og að réttargæslu- og málsvarnarlaun verði greidd úr ríkissjóði.

Ákærða, K-kvk-nf, krefst aðallega sýknu en til vara að refsing verði felld niður en komi til sakfellingar þá verði refsing ákvörðuð eins væg og lög heimila og komi til fangelsisrefsingar þá verði hún skilorðsbundin.

A.

Verður fyrst fjallað um 1. og 2. ákærulið.

I.

Samkvæmt frumskýrslu lögreglu var það árla morguns þann 26. september 2005 sem ákærða K-kvk-nf G-kvk-nf hringdi til lögreglu og tilkynnti að hún hafi stungið eiginmann sinn, ákærða B-kk-þf, í bakið með hníf á heimili þeirra að Öldugötu 17 í Hafnarfirði. Er löreglumenn komu á vettvang lá þar á mottu steikarhnífur sem K-kvk-nf afhenti og sagðist hafa stungið eiginmann sinn með í herðablaðið. Var K-kvk-nf mjög æst. Sagðist K-kvk-nf hafa vaknað með B-kk-þgf nokkru áður og beðið hann að útbúa morgunmat fyrir börn þeirra. Hann hafi brugðist illa við og rokið út úr svefnherberginu og niður í kjallara. Sagðist hún hafa fylgt B-kk-þgf niður í kjallarann þar sem B-kk-nf hafi slegið til hennar svo að hún datt. Þau hafi farið upp í eldhús þar sem þau hafi rifist og B-kk-nf tekið hana hálstaki og reynt að líma hana fasta með einangrunarlímbandi. Kvaðst hún hafa náð að grípa steikarhníf sem var á eldhúsborðinu en hún hafi orðið mjög hrædd og í geðshræringu hafi hún stungið B-kk-þf í herðablaðið en eftir stunguna hafi B-kk-nf farið. Sagði K-kvk-nf að B-kk-nf ætti til að fá æðisköst.

II.

Seinna um morguninn var tekin skýrsla af K-kvk-þgf á lögreglustöð og lýsti hún atburðarásinni þannig að hún hafi vaknað þá um morguninn til yngsta barnsins um kl. 7 og hafi B-kk-nf þá verið sofandi í rúminu hjá henni. Hafi hún beðið B-kk-þf að útbúa pela fyrir barnið. Hafi viðbrögð B-kk-ef verið mjög ofsafengin, hann hafi sagt henni að halda kjafti og rokið niður í eldhús sem er á neðri hæð. Kvaðst hún hafa farið niður og spurt hvað hún hafi gert honum. Hafi B-kk-nf þá komið ógnandi á móti henni og bersýnlega búinn að missa stjórn á skapi sínu. Byrjaði B-kk-nf á því að þrífa með báðum höndum í upphandleggi hennar og hrista hana til. Hún hafi þá brugðið á það ráð að leggjast niður á gólfið í hnipri til þess að verjast væntanlegri árás hans og hafi hann þá sparkað bæði í bak hennar og hægra megin í lærið auk þess sem hann hafi rifið í hár hennar og dregið hana í áttina að dyraopinu niður í kjallarann og sagt við hana ,,ég vil aldrei sjá þig afur hóran þín” og fleira í þeim dúr. Lýsir hún því að þar sem hún lá á gólfinu hafi B-kk-nf tekið með greipum beggja handa utan um hálsinn á henni aftan frá og hert að þar til hún átti erfitt um andardrátt. Við þetta hafi henni sortnað fyrir augum þar til hún missti meðvitund. Þegar hún rankaði við sér skömmu síðar hafi B-kk-nf verið kominn niður í kjallara. Hún kvaðst ekki átta sig á því hvers vegna hún fór á eftir honum niður í kjallarann en hún hafi verið ráðvillt og í hálfgerðu móki en þegar hún hafði gengið nokkrar tröppur áleiðis niður hafi B-kk-nf komið á móti henni með grátt límband í höndunum sem þau höfðu keypt til þess að laga pústið á bíl þeirra. Hafi hann verið búinn að draga út u.þ.b. faðm af límrúllunni og hafi hann að því er henni virtist ætlað að binda hana með límbandinu. Hafi hún þá hörfað upp í eldhúsið en á þeirri stundu hafi hún óttast mjög um líf sitt enda hafi B-kk-nf fylgt henni eftir og hvað eftir annað hótað því að hann ætlaði að drepa hana. Hafi hún þá gripið til þess sem hendi var næst, en það hafi verið hnífur sem lá á skenk við hliðina á eldavélinni. Hafi hún haldið á hnífnum í greip sinni, þannig að blaðið vísaði upp og skipað B-kk-þgf að koma sér út. Sagði K-kvk-nf að B-kk-nf hafi bakkað inn í forstofuna og klætt sig í úlpu. Hafi hún fylgt B-kk-þgf inn í anddyrið og haldið áfram að hrópa á hann. Þegar B-kk-nf hafi verið búinn að opna útihurðina og snéri í hana baki hafi hann snúið sér til vinstri þar sem hann stóð í gættinni og í sama mund þá hafi hún staðið fyrir aftan hann og sveiflað að honum hnífnum í krepptum hnefanum. Við þetta hafi hnífurinn stungist í bakið á B-kk-þgf en það hafi ekki verið ætlun hennar að stinga hann. Strax og hún hafi áttað sig á því að hnífurinn hafði stungist í bakið á B-kk-þgf þá hafi hún beðið hann að koma inn svo hún gæti kannað meiðslin og keyrt hann til læknis. Hafi B-kk-nf engu svarað og farið út í bíl. Kvaðst K-kvk-nf hafa hringt strax í 112 og náð sambandi við lögreglu og sagt frá því sem gerst hafði. Sagði K-kvk-nf að hana minnti að hnífurinn hafi eftir stunguna staðið í bakinu á B-kk-þgf og að hún hafi losað hann.

Í skýrslu sinni fyrir dóminum lýsti K-kvk-nf atvikum þann 26. september 2005 á þann veg að yngsti stákurinn þeirra hafi vaknað og hún hafi beðið B-kk-þf um að útbúa fyrir hann pela en hann hafi brugðist reiður við og rokið niður. Hún hafi farið á eftir honum og spurt hann hvers vegna hann væri sér svo reiður og hefði hann þá byrjað að hrista hana til og lemja hana. Hún hafi lagst á gólfið og hniprað sig saman til þess að verja sig en það hafi verið komið upp í vana að hann gengi í skrokk á henni þegar hann varð reiður. Hann hafi þá sparkað í hana, rifið í hárið á henni og dregið hana í áttina að kjallarahurðinni þar sem hann síðan tók á henni hálstak og þrengdi að. Sagði K-kvk-nf að B-kk-nf hefði tekið hálstakið með báðum höndum en ekki með handleggnum. Endaði þetta með því að hún náði ekki andanum og datt út og þegar hún rakaði við sér var B-kk-nf kominn niður í kjallara og var á leiðinni upp þegar hún kom á móti honum í stiganum. Hélt hann þá á límbandi sem hann fór að leggja yfir hana þegar hún bakkaði upp stigann. Tókst henni að verjast þessu og í framhaldi af þessu þá hafi hún tekið hnífinn sem lá á borði við hliðina á eldavélinni vegna þess að hún hafi þá verið virkilega hrædd um líf sitt. Hafi markmið hennar verið að koma B-kk-þgf úr úr húsinu því hún hafi ekki séð neitt sem líktist B-kk-þgf í þessum manni sem þarna var svo hrikalegur hafi hann verið. Hann hafi þá farið að hlæja að henni en hún hafi sjálf verið í algjöru móðursýkiskasti og sagt honum með hnífinn á lofti að koma sér út. Hann hafi þá farið að klæða sig í úlpu og skó og þegar hann er kominn í dyragættina þá hafi hann snúið sér við og öxlin og hnífurinn mæst. Telur hún að þau hafi bæði átt þátt í því hvernig fór, hann með því að snúa sér og hún með því að beina að honum hnífnum. Þegar hún sá hvernig komið var þá hafi hún hent hnífnum í gólfið og hlaupið út á eftir B-kk-þgf, sem gekk strax af stað út í bíl, og beðið hann að koma inn og hringja í lækni en hann hafi látið sem hann sæi hana ekki og keyrt í burt. Hún hafi sjálf farið inn og hringt í lögregluna. Sagði hún aðspurð að hún hefði tekið hnífinn úr sárinu en muni ekki glöggt hvort hnífurinn hafi eitthvað stoppað í bakinu á B-kk-þgf.

III.

Þann 29. september gaf ákærði B-kk-nf skýrslu hjá lögreglu. Kvaðst hann er hann vaknaði um morguninn 26. s.m. hafa hann klætt sig en síðan farið niður í eldhús til þess að fá sér morgunmat. Hafi K-kvk-nf komið niður skömmu síðar og hófst þá milli þeirra heiftarlegt rifrildi sem endaði með átökum milli þeirra og minntist hann þess að hafa haldið K-kvk-þgf niðri á gólfinu. Hafi hann tekið límband sem hann minnir að hann hafi sótt niður í kjallara áður en átökin hófust og minnir að hann hafi náð að setja límband á líkama hennar miðjan og að það hafi átt sér stað þar sem þau stóðu í tröppum sem liggja niður í kjallara. Ekki kannaðist B-kk-nf við að hafa sparkað í fætur hennar og líkama eða tekið hana kverkataki aftan frá svo að hún hafi misst meðvitund en verið geti að hann hafi tekið í hárið á henni og jafnframt hafi hann hótað henni lífláti og eins hún honum. Þegar hann hafði sleppt K-kvk-þgf þar sem hún lá á eldhúsgólfinu hafi hann gengið fram í anddyrið og farið í úlpu en á meðan hafi svívirðingarnar gengið á milli þeirra. Hafi hann síðan séð hvar K-kvk-nf var komin með hníf í hægri hendi og hafi hún slegið með krepptum hnefa í áttina til hans en hann hafi þó ekki óttast að hún myndi stinga hann. Þegar hann hafi opnað útihurðina hafi K-kvk-nf staðið öskrandi fyrir aftan hann og er hann hafi verið að stíga niður fyrsta þrepið á útitröppunum hafi hann fundið fyrir stungu neðan við vinstra herðablað. Segir B-kk-nf að hnífstunguna hafi ekki borið að með þeim hætti að hann hafi snúið sér snöggt til vinstri og þannig átt þátt í því að hnífurinn stakkst í bak hans því hann hafi ekki snúið sér fyrr en eftir atlöguna. Hann staðfesti að K-kvk-nf hafi komið á eftir honum að bílnum en hann hafi ekki heyrt hvað hún sagði.

Þann 12. otóber 2005 óskaði B-kk-nf eftir því að gefa nýja skýrslu í málinu með þeim formála að nú vildi hann segja sannleikann og greina nákvæmlega frá málsatvikum vegna þess að þegar hann gaf fyrri skýrslu hafi hann ekki verið í góðu jafnvægi sökum þess hversu reiður hann hafi þá verið í garð K-kvk-ef. Sagði hann atlöguna með hnífnum hafa borið að með þeim hætti sem K-kvk-nf hafði lýst og borið hafði verið undir hann áður og hann minnist þess að er hún kom á eftir honum út að bílnum hafi hún viljað koma honum undir læknishendur og hringja á sjúkrabíl. Hann segir að hann hafi sakað K-kvk-þf um framhjáhald og að rifrildið milli þeirra hafi strax orðið mjög heiftúðugt og að hann hafi lagt á hana hendur eftir að hafa misst stjórn á skapi sínu auk þess sem hann viðurkennir að hafa tekið hana hálstaki og vera kunni að hún hafi misst meðvitund um stund. Aðspurður um það hvernig K-kvk-nf hafi haldið á hnífnum segir B-kk-nf að hún hafi haldið honum í hægri hendi í krepptum hnefa og skipað honum að fara út og sveflað hnífnum í átt til hans. Sagði B-kk-nf að K-kvk-nf hefði verið í miklu uppnámi og svívirðingarnar gengið milli þeirra í anddyrinu.

Þann 17. nóvember 2005 gaf B-kk-nf enn skýrslu að eigin frumkvæði og dregur til baka framburð sinn frá 12. október og segir hann vera gefinn á tilfinningalegum nótum vegna samúðar með fyrrverandi eiginkonu sinni. Lýsir hann nánar hálstaki því sem hannhafði tekið K-kvk-þf á þann veg að þau hafi verið stödd í eldhúsinu og og hann tekið hana hálstaki aftan frá með annarri hvorri hendinni og hafi þau bæði fallið í gólfið meðan hann hélt hálstakinu. Hafi K-kvk-nf legið eftir en hann vissi ekki hvort hún hafi misst meðvitund. Eftir hnífstunguna hafi hann heyrt hana biðja hann að koma aftur inn í húsið.

Í skýrslu sinni fyrir dómi sagði ákærði, B-kk-nf, að hann og ákærða K-kvk-nf væru búin að vera gift í fimm ár og eigi þrjú börn saman en þau séu nú skilin og samskipti ekki mikil fyrir utan það sem börnum þeirra viðkemur en þau hafi sameiginlega forsjá en börnin hafi verið hjá honum á heimili foreldra hans síðastliðið hálft ár. Sagði B-kk-nf að töluverðir erfiðleikar hafi verið í hjónabandi þeirra áður en 26. september 2005 rann upp og umræddir atburðir gerðust. Þau hafi bæði verið búin að vera í daglegri neyslu á kannabis og þennan morgun hófst strax rifrildi milli þeirra, átök og stympingar. Hálstakið umrædda hafi verið í slagsmálum milli þeirra og hafi hann að því er hann minni notað hægri handlegginn. Hann minni að hann hafi sett utan um hana límband á leiðinni upp úr kjallaranum. Hann hafi beitt nokkuð miklu afli í hálstakinu enda slagsmálin komin út í mikil átök. Hann viti ekki hvort hún hafi missti meðvitund en það hafi ekki liðið langur tími þar til hún var komin á eftir honum með hnífinn sem hann fékk í bakið þegar hann var að fara af stað niður útitröppurnar. Hann hafi skynjað þetta sem þungt högg á bakið og þegar hann hafi snúið sér við hafi hann séð hnífinn standa út úr bakinu. Hann minntist þess ekki að hafa snúið sér við áður en hann fékk þetta högg á bakið. Sagði B-kk-nf að honum hafi fundist K-kvk-nf vera hrædd og hissa þegar hún áttaði sig en man ekki greinilega hvað hún sagði þegar hann rauk í burt en honum þótti ljóst að það sem gerðist var ekki neitt sem neinn óskaði eftir að gerðist. Hann minnist þess að áður en K-kvk-nf stakk hann með hnífnum hafi hún otað hnífnum að honum og sagt honum að koma sér út. Ekki kvaðst B-kk-nf geta sagt til um hvar K-kvk-nf hafi gripið hnífinn en segir að vel geti verið að hann hafi verið uppi á borði. Kvaðst hann hafi verið á spítala í tvo daga eftir atburðinn. Hann gaf þá skýringu á misvísandi framburði við skýrslutöku hjá lögreglu að hann hefði verið með það í huga að taka allt á sig og koma í veg fyrir að þau lentu bæði í vandræðum vegna málsins.

IV.

Vitnið H-kk-nf S-kk-nf sem kom á vettvang eftir atburðinn sagði að K-kvk-nf hafi verið ein heima og sagt að hún hafi átt í rifrildi við mann sinn sem hafi endað með því að hún hafi í geðshræringu sinn rekið hníf í herðablaðið á honum. K-kvk-nf hafi áður hringt og sagt að hún hafi stungið B-kk-þf með hníf sem hún hafi tekið á eldhúsborði..Minnist vitnið þess að K-kvk-nf hafi sagt að B-kk-nf hafi tekið sig hálstaki en ekki þess að hún hafi minnst á að B-kk-nf hafi snúið sér þannig að hnífurinn hafi stungist í bakið á honum. Aðspurður sagði H-kk-nf að K-kvk-nf hafi sagt að hún hafi náð að bíta B-kk-þf þegar hann var með hana í hálstaki. K-kvk-nf hafi verið með áverka á hálsi og hann rámi í að mótað hafi fyrir fingraförum á hálsi hennar en treystir sér ekki til þess að fullyrða það. Sagði K-kvk-nf vitninu að hún hefði orðið hrædd við B-kk-þf vegna þess að hann fengi ofbeldisköst og að hún hefði gripið hnífinn af því að hún hafi verið hrædd. Sagði vitnið að sjá hefði mátt í eldhúsinu að þar hafi átt sér stað átök og að í eldhúsinu hafi verið hnífar eins og sá sem vísað var á varðandi stunguna.

Í skýrslu S-kvk-ef J-kvk-ef, læknis, sem tók á móti B-kk-þgf á slysadeild LSH, fyrir dóminum lýsir hún áverkum og ástandi B-kk-ef þannig, að hafi hann verið með verki og andþyngsli en stöðugur í lífsmörkum og aftan á herðablaði á baki hans hafi verið lítið sár. Í ljósi þess að hann upplýsti að hann hefði orðið fyrir stungu, með oddmjóum eldhúshníf var tekin röntgenmynd og á henni kom í ljós að hann var með svokallað loftbrjóst og lunga fallið saman sem samsvaraði þeim verkjum og andnauð sem hann hafi lýst. Hafi dýpt stungunnar verið um það bil 3 cm. Með nauðsynlegum og réttum læknisaðgerðum gekk vel að koma í veg fyrir að B-kk-nf lenti í hugsanlegri lífshættu vegna afleiðinga stungunnar sem ekki er hægt að útiloka að hefði getað komið til þó um það sé ekki hægt að fullyrða og var hann útskrifaður tveimur dögum síðar eða þann 28. september. Sagði S-kvk-nf að svona áverkar ættu að geta gróið án fylgikvilla þó þeir geti valdið takverkjum einhverja mánuði. Sagði vitnið að til þess að valda svona áverka þyrfti að stinga töluvert fast og ákveðið. Aðspurt um það hvort slíkur áverki geti komið við það að maðurinn hafi snúið sér á hnífinn kveðst vitnið ekki geta sagt til um en hins vegar geti slíkt gerst ef menn detta á hníf.

L-kk-nf Ó-kk-nf, læknir, sem skoðaði K-kvk-þf eftir atburðinn sagði aðspurður fyrir dómi um hvaða vísbendingar fælust í áverkum á hálsi hennar um það hvernig hálstaki hún hafi verið tekin, hafi verið um slíkt að ræða, að sér virtist sennilegra að um hafi verið að ræða hálstak með handlegg fremur en kverkatak með fingrum. Marblettur sem var á læri K-kvk-ef gæti eftir útliti að dæma hafa komið á sama tíma og áverkarnir á hálsi hennar og gæti orsakast af hvaða snöggum þrýstingsáverka sem væri eins og t.d. sparki. Segir vitnið að það minnist þess ekki að K-kvk-nf hafi minnst á það við vitnið að hnífstungan sem hún nefndi hafi komið til með þeim hætti að sá sem fyrir henni varð hafi með einhverjum hætt snúið sér og hnífurinn við það stungist í hann.

Ó-kk-nf P-kk-nf, löreglumaður, staðfesti fyrir dóminum skoðun sína á hníf þeim sem um ræðir í málinu. Hann kvaðst hafa staðið að sviðsetningu á umræddum atburði sem fyrir liggur í dóminum á myndbandi. Sagði vitnið að ef um snúning þess sem verður fyrir sambærilegri hnífstungu og hér er raunin þá ætti hann að valda því að sárið yrði stærra en það sem hnífsblað veldur væri því stungið beint í viðkomandi. Má ráða af framburði vitnisins að þær upplýsingar og mælingar sem fyrir lágu um sárið bendi fremur til þess að snúningur hafi ekki átt þátt í mótun sársins.

Að því virtu sem nú hefur verið rakið telur dómari fram komna sönnun sem yfir allan vafa er hafin að ákærði B-kk-nf sé sekur um þá háttsemi sem hann er sakaður um í þessum þætti að því frátöldu að ekki telst sannað gegn eindregnum mótmælum hans að hann hafi sparkað í sambýliskonu sína K-kvk-þf G-kvk-þf. Er þessi niðurstaða í góðu samræmi við játningu B-kk-ef, framburð K-kvk-ef um annað en spörk. Varðandi lýsingu B-kk-ef og K-kvk-ef á hálstaki annars vegar og kverkataki hins vegar verður við refsimat talið rétt að byggja á framburði B-kk-ef um hálstak með handlegg. Fær þetta stuðning í framburði L-kk-ef Ó-kk-ef læknis að því er varðar tilkomu áverka á hálsi og eins því að K-kvk-nf talaði í fyrstu hjá lögreglu um hálstak. Eins taldi vitnið L-kk-nf að hún hefði talað um hálstak í viðtali við læknisskoðun. Ekki þykir ástæða til þess að rengja frásögn K-kvk-ef um það að hún hafi misst meðvitund af völdum þessa taks enda hefur B-kk-nf ekki talið útilokað að svo hafi verið. Þykir því mega slá því föstu að ákærði B-kk-nf hafi veist harkalega að ákærðu K-kvk-þgf í átökum þeirra í milli í aðdraganda hnífstungunnar. Ljóst er einnig að ákærði B-kk-nf var á útleið af heimilinu og ekki lengur í beinum átökum við K-kvk-þf þegar hún lagði til hans með hnífnum. Ekki telur dómari að B-kk-nf hafi með því að snúa sér við orðið einhvers konar gerandi varðandi hnífstunguna. Þykir bæði framburður læknisins, S-kvk-ef, og vitnisins, H-kk-ef, styðja þá ályktun að sú hafi ekki verið raunin. Telur dómari af þessum sökum að ákvæði 3. mgr. 218. gr. b í almennum hegningarlögum komi ekki til skoðunar sem refsilækkunarástæða og komi K-kvk-nf ekki að haldi sem slík. Ákærða K-kvk-nf og B-kk-nf eru ein til frásagnar um aðdraganda átakanna þeirra á milli. Ber því að miða við lýsingar þeirra en af hálfu þeirra beggja kom fram að hótanir hafi gengið á víxl. Sagði ákærði B-kk-nf m.a. að rifrildið milli þeirra hefði verið mjög ,,ljótt” og að hann hefði hótað K-kvk-þgf lífláti. Þegar til þessa er litið og þeirrar staðreyndar að ákærði B-kk-nf hafði rétt áður en K-kvk-nf lagði til hans með hnífnum, tekið hana svo heiftarlegu hálstaki að hún missti um stund meðvitund, þykir mega slá því föstu að hún hljóti að hafa komist í mikla geðæsingu og verið nánast viti sínu fjær af reiði og ótta um líf sitt. Telur dómari að yfir allan vafa sé hafið að ákærði B-kk-nf hafi með háttsemi sinni vakið þessa miklu reiði og geðæsingu sem valdið hafi skammvinnu ójafnvægi á geðsmunum hennar orðið til þess að K-kvk-nf sló eða lagði til hans með hnífnum. Þykir þessi ályktun fá stuðning í fyrstu viðbrögðum K-kvk-ef eftir hnífstunguna. Hún vildi strax koma B-kk-þgf undir læknishendur og lætur lögreglu vita hvað gerst hafði. Að þessu virtu þykja atvik hafa verið með þeim hætti að rétt sé við ákvörðun refsingar ákærðu K-kvk-ef að hafa til hliðsjónar 4., 7., og 9. tl. 1. mgr. 74. gr. og 75. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þá verður að líta til alvarleika brotsins og þeirrar hættu sem af því gat stafað og áður er rakið. Brot hennar þykir réttilega heimfært til 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga.

B-kk-nf hefur eins og áður segir unnið til refsingar í þessum þætti sem er réttilega heimfærður til 1. mgr. 217. almennra hegningarlaga.

B.

Verður nú fjallað um þriðja ákæruliðinn en ákærði B-kk-nf hefur hvað hann varðar játað sök sína fyrir dómi. Með játningu ákærða, B-kk-ef, sem samræmist gögnum og því sem fram hefur komið í málinu, þykir fram komin lögfull sönnun fyrir sekt hans samkvæmt þessum ákærulið.

Ákærða K-kvk-nf hefur neitað sök í þessum þætti ákærunnar. Sagði hún fyrir dóminum að hún hafi samþykkt kannabisræktunina í húsinu en þetta hafi verið ,,litla barnið hans B-kk-ef,, og hafi hann oft dvalið í herberginu þar sem ræktunin fór fram tímunum saman og hún því haft frið fyrir honum á meðan. Sagði hún að kannabisplönturnar hefðu verið búnar að vera í húsinu í nokkrar vikur þegar umrædd átök áttu sér stað. Sagðist hún á þessum tíma hafa neytt kannabisefna og reykt meira og minna daglega og notið góðs af ræktuninni í því sambandi. Hún kvaðst ekki hafa aðstoðað B-kk-þf við ræktunina.

Ákærði B-kk-nf sagði um hlut K-kvk-ef í kannabisræktuninni að hún hafi meira verið á hans vegum.

Telur dómari að með því að K-kvk-nf hafi samþykkt kannabisræktunina á heimili sínu auk þess að hafa notað afurðirnar til neyslu, sé komin fram lögfull sönnun fyrir sekt hennar í þessum þætti ákærunnar eins og honum er þar lýst.

Brot beggja ákærðu þykja í ákæru réttilega heimfærð til 2. gr., sbr. 5. gr. og 6. gr. laga nr. 65/1974 um ávana- og fíkniefni, sbr. lög nr. 13/1985 og lög nr. 68/2001 og 2. gr., sbr. 1. mgr. 14. gr. reglugerðar um ávana- og fíkniefni og önnur eftirlitsskyld efni nr. 233/2001, sbr. reglugerð nr. 490/2001 og reglugerð nr. 848/2002.

Ákvörðun refsingar og sakarkostnaður

Við ákvörðun refsingar hefur dómari í huga að 4.980 ml af kannabisblönduðum vökva sem nefndur er í 3. lið ákærunnar svarar til um það bil 211.6 g af kannabisefni ( marihuana) af þeim styrkleika sem reyndist við rannsókn vera í 382.3 g af kannabis sem þar er einnig getið. Eru ákærðu sakfelld fyrir að hafa efni þessi í vörslum sínum auk 4,78 g af kannabisstönglum af svipuðum styrk og venjulegt er. Við þennan útreikning er höfð til hliðsjónar matsgerð sem framkvæmd var á styrkleika þessara efna af Rannsóknarstofu H.Í. í lyfja- og eiturefnafræði en samkvæmt henni nam styrkleiki kannabisblandaða vökvans pr. sýni, frá 0,3 mg/g upp í 1,0 mg/g af tetrahydrókannabínóli á móti 12 mg/g í hinu ,,venjulega” kannabisefni sem miðað er við. Er því um að tefla sem næst 598,68 g af venjulegu kannabisefni auk 185 kannabisplantna sem ákærðu bera ábyrgð á að hafa haft í vörslum sínum.

Ákærði B-kk-nf á að baki nokkurn sakaferil og hlaut á árinu 2000, 3 mánaða skilorðsbundinn fangelsisdóm fyrir brot gegn 1. mgr. 259. gr., 244., 1. mgr. 257. gr. alm. hgl. og 63. gr. umferðarlaga og á árinu 2001, 9 mánaða fangelsisdóm skilorðsbundinn til 3 ára fyrir þjófnað og skjalafals. Þann 11. desember fékk hann 50.000 króna sekt fyrir brot gegn ávana- og fíkniefnalöggjöfinni.

Skömmu eftir þá atburði sem urðu tilefni ákærunnar fór B-kk-nf í vímuefnameðferð á Teigi og í framhaldi af því í 12 vikna stuðningsmeðferð og gekkst undir lyfjapróf þar sem ekkert athugavert kom fram. Hann hefur staðið sig vel í vinnu og hefur haft börn sín og ákærðu K-kvk-ef í sinni umsjá. Við mat á refsingu er einnig haft í huga að árás hans var alvarleg og hálstak sem veldur meðvitundarleysi þess sem því er beitt gegn er litið alvarlegum augum. Auglóst þykir einnig að B-kk-nf hafi fremur haft frumkvæði að umræddum átökum milli ákærðu.

Þykir refsing ákærða B-kk-ef vera hæfilega ákveðin fangelsi í 5 mánuði, en í ljósi þess sem að framan segir, þykir rétt að skilorðsbinda refsinguna og að hún skuli niður falla að liðnum 3 árum haldi hann almennt skilorð 57. gr. alm. hegningarlaga.

Ákærða K-kvk-nf á að baki nokkurn sakaferil. Hlaut hún á árinu 2001, 6 mánaða skilorðsbundinn fangelsisdóm fyrir skjalafals og sekt vegna brota á fíkniefnalöggjöfinni. Þann 22. mars 2002 hlaut hún 9 mánaða skilorðsbundinn fangelsisdóm fyrir skjalafals, þjófnað og fjársvik.

Upplýsti ákærða K-kvk-nf að hún ætti við erfiðleika að etja vegna fíkniefnaneyslu og bíði nú eftir því að komast í langtímameðferð í Krýsuvík af þeim sökum. Fyrir liggur staðfesting frá Meðferðarheimilinu í Krýsuvík að ákærða sé á biðlista frá 30. maí 2006 til þess að komast í áfengis- og vímuefnameðferð þar. Kvaðst K-kvk-nf hafa komist að samkomulagi við fyrrum eiginmann sinn B-kk-þf um að hann annist börnin þeirra þrjú eins og hann hefur gert undanfarna mánuði.

Með vísan til þess sem áður er rakið um aðdraganda og orsök brots ákærðu K-kvk-ef þykir refsing hennar vera hæfilega ákveðin fangelsi í 6 mánuði, en í ljósi þess sem að framan segir þykir rétt að skilorðsbinda refsinguna og ákveða að hún skuli niður falla að liðnum 4 árum haldi hún almennt skilorð 57. gr. alm. hegningarlaga.

Dæma ber ákærðu til þess að sæta upptöku á 185 kannabisplöntum, 382,30 g af kannabisefni (mariuhana), 4.980 ml af kannabisblönduðum vökva og 4,78 g af kannabisstönglum, tveimur hitalömpum, tveimur hita- og rakamælum, tveimur borðviftum, flúorljósi og grammavog sem lögregla fann við húsleit á heimili ákærðu við rannsókn málsins.

Fyrirliggjandi er í dóminum yfirlit sækjanda um sakarkostnað sem nemur 638.179 krónum. Samkvæmt 165. gr. oml skal dæma sakborning til greiðslu sakarkostnaðar en til hans teljast samkv. 164. gr. sömu laga m.a. óhjákvæmileg útgjöld vegna sérfræðilegra álitsgerða, skoðunargerða ofl. Einn af reikningspóstunum sem þar heitir ,,Reikningur Rannsóknarstofu í lyfja – og eiturefnafræði” dags. 08.11.05. að fjárhæð 438.950 er vegna rannsóknaratriða, tíu að tölu. Sundurliðun þeirra liggur fyrir og þykir dómara sem rannsókn á átta af þeim geti ekki talist óhjákvæmileg. Í fimm tilfellum af þessum átta er um að tefla kannabisplöntur sem teknar voru myndir af auk þess sem viðurkennt var af sakborningum að um slíkar plöntur væri að ræða. Í þremur tilfellum var um að ræða rannsókn á þremur sýnum af fjórum af svokölluðu kannabistei þar sem ein hefði nægt. Telur dómari að af þessum sökum sé hæfilegt að ákærðu verði látin bera 20% kostnaðar af þessum reikningspósti sem sakarkostnað eða 87.790 krónur óskipt, en afgangurinn 351.160 falli á ríkissjóð. Lögmannskostnað sem til féll vegna húsrannsóknar að fjárhæð 33.615 bera ákærðu saman óskipt og sama er að segja um rannsókn á blóðsýnum samtals 127.414 krónur. Því beri að dæma ákærðu til þess að greiða 248.819 krónur óskipt í sakarkostnað. Auk þess skal ákærða K-kvk-nf dæmd til greiða reikning LSH vegna B-kk-ef að fjárhæð 23.200 krónur og ákærði B-kk-nf til þess að greiða reikning vegna útkalls læknis á lögreglustöð vegna B-kk-ef 15.000 krónur. Þá ber að dæma ákærðu til þess að greiða málflutningsþóknun skipaðra verjenda sinna, sem ákveðin er að meðtöldum virðisaukaskatti, eins og segir í dómsorði.

S-kk-nf S-kk-nf héraðsdómari dæmir mál þetta.

D Ó M S O R Ð

Ákærði B-kk-nf Þ-kk-nf K-kk-nf, sæti fangelsi í 5 mánuði en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún falla niður að liðnum 3 árum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. alm. hegningarlaga nr. 19/1940 sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærða, K-kvk-nf G-kvk-nf G-kvk-nf, sæti fangelsi í 6 mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún falla niður að liðnum 4 árum haldi ákærða almennt skilorð 57. gr. alm. hegningarlaga nr. 19/1940 sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Í sakarkostnað greiði ákærðu óskipt 248.119 krónur.

Ákærði B-kk-nf Þ-kk-nf skal að auki greiða einn í sakarkostnað 343.360 krónur þ.m.t. þóknun skipaðs verjanda síns, B-kk-ef H-kk-ef, héraðsdómslögmanns, 328.360 krónur.

Ákærða K-kvk-nf G-kvk-nf skal að auki greiða ein í sakarkostnað 351.560 þ.m.t. þóknun skipaðs verjanda síns, Þ-kvk-ef B-kvk-ef, héraðsdómslögmanns, 328.360 krónur.

Dæma ber ákærðu til þess að sæta upptöku á 185 kannabisplöntum, 382,30 g af kannabisefni (mariuhana), 4.980 ml af kannabisblönduðum vökva og 4,78 g af kannabisstönglum, tveimur hitalömpum, tveimur hita- og rakamælum, tveimur borðviftum, flúorljósi og grammavog.

S-kk-nf S-kk-nf