K-2/2014

Mál þetta, sem tekið var til úrskurðar 12. mars 2014, barst dómnum með bréfi sóknaraðila 3. mars sl. og var þingfest viku síðar.

Sóknaraðili er M-kk-nf H. J-kk-nf, Sólbraut 13, Seltjarnarnesi.

Varnaraðili er Aztiq Pharma Partners ehf., Smáratorgi 3, Kópavogi.

Sóknaraðili krefst þess í málinu að Héraðsdómur Reykjaness felli ákvörðun sýslumannsins í Kópavogi frá 26. febrúar 2014 úr gildi og leggi fyrir sýslumann að leggja lögbann við því að hluthafafundur varnaraðila samþykki tillögu sem fram komi í fundarboði frá 12. febrúar 2014 til breytingar á 7. gr. samþykkta félagsins um að veita stjórn varnaraðila heimild til að selja, án forkaupsréttar, hlutafé félagsins að nafnverði 470.000 krónur til V-kk-ef R-kk-ef W-kk-ef, kt. [...], [...], Reykjavík, á svo lágu verði sem 470.000 krónur. Þá krefst sóknaraðili einnig málskostnaðar úr hendi varnaraðila.

Varnaraðili krefst þess aðallega að kröfu sóknaraðila verði vísað frá dómi, en til vara að henni verði hafnað og að staðfest verði ákvörðun sýslumannsins í Kópavogi frá 26. febrúar 2014 um að synja sóknaraðila um að lögbann verði lagt við því að hluthafafundur gerðarþola samþykki tillögu sem fram kom í fundarboði frá 12. febrúar 2014 til breytinga á 7. gr. samþykkta félagsins um að veita stjórn gerðarþola heimild til að selja án forkaupsréttar hlutafé félagsins að nafnverði 470.000 krónur til V-kk-ef R-kk-ef W-kk-ef, kt. [...], [...], Reykjavík, á svo lágu verði sem 470.000 krónur. Í báðum tilvikum krefst varnaraðili þess að honum verði úrskurðaður málskostnaður úr hendi sóknaraðila.

I

Hinn 28. nóvember 2013 kvað Hæstiréttur Íslands upp dóm í máli nr. 367/2013, varnaraðili, Á-kk-nf H-kk-nf, V-kk-nf R-kk-nf W-x-x og M-kk-nf J-x-x M-kk-nf gegn sóknaraðila. Með dómnum var viðurkennt að sóknaraðili, ásamt Á-kk-þgf H-kk-þgf og M-kk-þgf J-kk-þgf M-kk-þgf, ætti forkaupsrétt, að varnaraðila frágengnum, að 470.000 hlutum í varnaraðila skv. 2. mgr. 7. gr. samþykkta félagsins á verðinu ein króna á hlut vegna framsals umræddra hluta frá V-kk-þgf R-kk-þgf W-kk-þgf til Á-kk-ef H-kk-ef samkvæmt skjali sem bar titilinn „viðauki við framsalssamning um hlutabréf í Einkahlutafélaginu Dalasúlu ehf.“.

Upplýst er að sóknaraðili rekur nú dómsmál gegn varnaraðila um lögmæti aðalfunda félagsins fyrir árin 2009 og 2010. Þá hefur sóknaraðili jafnframt höfðað dómsmál gegn stjórnarmönnum varnaraðila vegna ráðstafana sem hann telur saknæmar og ólögmætar. Krefst sóknaraðili skaðabóta í því máli sem nema milljörðum króna. Mun sóknaraðili hafa óskað dómkvaðningar matsmanna til að staðreyna meint tjón sitt.

Stjórn varnaraðila boðaði hluthafa félagsins, þ.m.t. sóknaraðila, til aðalfundar þess sem til stóð að halda 28. febrúar sl. Sóknaraðila var síðan tilkynnt um afboðun fundarins og hann boðaður að nýju til aðalfundar 14. mars 2014. Í báðum tilvikum var í fundarboðum getið um tillögur stjórnar varnaraðila um fyrirhugaða breytingu á 7. gr. samþykkta félagsins sem lýtur að forkaupsrétti hluthafa félagsins.

Með lögbannsbeiðni 24. febrúar 2014, sem beindist gegn varnaraðila, krafðist sóknaraðili þess að sýslumaðurinn í Kópavogi legði lögbann við samþykki tillögu til breytinga á 7. gr. samþykkta varnaraðila sem fram kom í fundarboði frá 12. sama mánaðar.

Með tölvuskeyti 26. febrúar sl. tilkynnti sýslumaðurinn í Kópavogi að lögbannsbeiðni sóknaraðila væri hafnað. Afstöðu sína rökstuddi sýslumaður annars vegar með því að ekki hefði verið sýnt fram á ólögmæti þess að breyta samþykktum varnaraðila. Hins vegar hefði ekki verið sýnt fram á að réttarstaða sóknaraðila væri ekki nægjanlega tryggð með réttarreglum um skaðabætur.

Hinn 4. mars 2014 fór sóknaraðili þess á leit við Héraðsdóm Reykjaness, með vísan til 33. gr. laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl., sbr. 85. og 86. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, að dómurinn felldi fyrrgreinda ákvörðun sýslumanns úr gildi og legði fyrir hann að leggja á lögbann samkvæmt framkominni beiðni.

II

Sóknaraðili vísar til þess að aðrir hluthafar í varnaraðila hafi ekki viljað una þeirri niðurstöðu Hæstaréttar í máli nr. 367/2013 að sóknaraðili eigi, fyrir tilstilli forkaupsréttar, tilkall til þriðjungshlutar í félaginu. Skýrist aðgerðir þeirra og varnaraðila í kjölfar dómsins af því.

Í kjölfar dóms Hæstaréttar, eða 2. desember 2013, hafi varnaraðili tilkynnt að hann hefði ákveðið að nýta sér forkaupsrétt að umræddum 470.000 hlutum og yrði hlutaskrá félagsins færð til samræmis. Afleiðing þessa hafi verið sú að að varnaraðili teljist í dag eigandi þriðjungshluta útistandandi hlutafjár félagsins. Útistandandi hlutir teljist 6.000 og eigi sóknaraðili 2.000 þeirra.

Með fundarboðinu 12. febrúar sl. hafi verið gerð tillaga til breytinga á 7. gr. samþykkta varnaraðila um að veita stjórn félagsins heimild til að selja, án forkaupsréttar, hlutafé félagsins að nafnverði 470.000 krónur til V-kk-ef R-kk-ef W-kk-ef, á svo lágu verði sem 470.000 krónur. Sóknaraðili geti ekki sætt sig við þessa tillögu. Varnaraðili leitist með gjörningum sínum við að sniðganga forkaupsrétt sóknaraðila. Hluthafar varnaraðila hafi í upphafi ákveðið að hlutfallsleg eign þeirra skyldi vernduð með forkaupsréttarákvæði 7. gr. samþykkta félagsins. Sá réttur verði ekki tekinn af sóknaraðila með einhliða gerningum annarra hluthafa.

Sóknaraðili bendir á að varnaraðili sé samkvæmt lögum, eftir beitingu forkaupsréttar síns, knúinn til þess að selja hluti sína innan sex mánaða eða lækka ella hlutafé sitt til hagsbóta fyrir alla hluthafa, sbr. VII. og VIII. kafla laga nr. 138/1994 um einkahlutafélög. Í þeim skilningi hafi varnaraðili forkaupsrétt að þessum hlutum sem „fölum“ í skilningi 2. mgr. 7. gr. nema stjórn félagsins kysi að lækka hlutaféð í þágu allra hluthafa. Með því að ætla að fella út forkaupsrétt varðandi umrædda sölu sé forkaupsréttur sóknaraðila hins vegar sniðgenginn. Slíkt geti ekki staðist almennar reglur um forkaupsrétt, ákvæði samþykkta varnaraðila og ákvæði laga nr. 138/1994. Um þetta megi einnig vísa til 116. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála um bindandi úrslit dóms Hæstaréttar í máli nr. 367/2013.

Í öðru lagi segir sóknaraðili varnaraðila með gjörningum sínum leita eftir heimild til stjórnar félagsins til að framselja, í þessu tilviki einum stjórnarmanna félagsins, verðmæta eign þess. Samkvæmt fyrirliggjandi ársreikningi varnaraðila sé eigið fé félagsins um það bil 38 milljónir króna. Sóknaraðili áskilji sér reyndar allan rétt til athugasemda við reikningana, en þetta sýni þó glögglega að 470.000 hlutir eða 94% eignarhlutur í félaginu teljist til muna verðmætari en þær 470.000 krónur sem tillagan leyfi sem endurgjald fyrir framsal hlutanna.

Þá hafi stjórnarmenn varnaraðila, í héraðsdómsmáli sem rekið sé milli sömu aðila, haldið því fram að félagið eigi verðmæt réttindi í formi skilyrtra kaupsamningsgreiðslna, sem telji allt að 10 milljónir evra. Sóknaraðili mótmæli reyndar þessari fullyrðingu en á meðan stjórnarmenn varnaraðila haldi þessu fram í dómsmálinu geti ekki samrýmst þeirri afstöðu að sækjast eftir heimild til að framselja V-kk-þgf R-kk-þgf W-x-x hlutina á svo lágu verði sem einni krónu á hlut.

Samþykkt tillögunnar fæli þannig meðal annars í sér brot gegn 51. gr., 70. gr. og 70. gr. a. laga nr. 138/1994. Þá fælist í ráðstöfuninni skerðing á rétti hluthafa til arðgreiðslu eða annarrar úthlutunar félagsins öðrum en hluthöfum til hagsbóta. Því teldist hún ekki lögleg nema með samþykki allra hluthafa, sbr. 69. gr. laga nr. 138/1994. Eins fælist í ráðstöfuninni gjafagerningur að því marki sem endurgjaldið væri undir raungildi. Tillagan bryti því í bága við 78. gr. laga nr. 138/1994.

Af framansögðu sé ljóst að tillagan geti ekki náð fram að ganga nema með samþykki sóknaraðila. Hann muni hins vegar aldrei veita samþykkið og tillagan verði því ekki samþykkt með löglegum hætti.

Hvað skilyrði lögbanns varðar sérstaklega vísar sóknaraðili til þess að skv. 24. gr. laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl. megi leggja lögbann við yfirvofandi athöfn ef gerðarbeiðandi sanni eða geri sennilegt að athöfnin muni brjóta gegn lögvörðum rétti hans, að gerðarþoli hafi þegar hafist handa um athöfnina eða muni gera það, og réttindi gerðarbeiðanda muni fara forgörðum eða verða fyrir teljandi spjöllum verði hann knúinn til að bíða dóms um þau.

Sóknaraðili byggi á því að framangreind lagaskilyrði fyrir lögbanni séu öll uppfyllt. Hann sé eigandi þriðjungshluta alls útistandandi hlutafjár gerðarþola. Sóknaraðili eigi rétt til þess að hlutfallsleg réttindi hans séu tryggð. Fyrirsjáanleg sé samþykkt tillögu á hluthafafundi sem gera myndi það að verkum að þessi réttindi hans kynnu að fara forgörðum eða verða fyrir teljandi spjöllum. Ófullnægjandi sé því fyrir sóknaraðila að bíða dóms um réttindi sín.

Réttindi sóknaraðila samkvæmt framansögðu séu hafin yfir vafa. Þau styðjist við dóm Hæstaréttar í máli nr. 367/2013. Þá sé vandséð hvert tjón geti hlotist af því fyrir varnaraðila að leggja lögbannið á. Þvert á móti sé lögbann til þess fallið að varna félaginu tjóni. Á grundvelli 2. mgr. 30. gr., sbr. 5. tölulið 3. mgr. 16. gr., og 4. mgr. 30. gr. laga nr. 31/1990 sé því rétt að dómurinn felli ákvörðun sýslumannsins í Kópavogi frá 26. febrúar 2014 úr gildi og leggi fyrir sýslumann að leggja lögbann við því að hluthafafundur varnaraðila samþykki tillögu sem fram kom með fundarboði frá 12. febrúar sl. til breytinga á 7. gr. samþykkta félagsins um að veita stjórn varnaraðila heimild til að selja, án forkaupsréttar, hlutafé félagsins að nafnverði 470.000 krónur til V-kk-ef R-kk-ef W-kk-ef á svo lágu verði sem 470.000 krónur, og án þess að fara fram á tryggingu af hendi sóknaraðila.

Til stuðnings kröfu sinni um úrlausn héraðsdómara um þá ákvörðun sýslumannsins í Kópavogi frá 26. febrúar sl., að hafna beiðni sóknaraðila um lögbann, vísar sóknaraðili til 33. gr. laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl.

III

Varnaraðili segir málatilbúnað sóknaraðila vera með þeim hætti að frávísun varði. Sóknaraðili krefjist þess að lagt verði lögbann við því að „hluthafafundur samþykki tillögu sem fram kom í fundarboði frá 12. feb. 2014“. Þá tillögu sem fram hafi komið í nefndu fundarboði hafi staðið til að afgreiða á aðalfundi varnaraðila 28. febrúar sl. Sá fundur hafi aftur á móti verið afboðaður. Krafa sóknaraðila, um að lagt verði fyrir sýslumanninn í Kópavogi að leggja lögbann við því að hluthafafundur samþykki tillögu sem fram kom í fundarboði frá 12. febrúar 2014, sé samkvæmt því ekki tæk til úrskurðar. Því beri að vísa kröfu sóknaraðila frá dómi.

Verði ekki fallist á að vísa kröfu sóknaraðila frá dómi kveðst varnaraðili byggja á því að rétt sé að hafna kröfu sóknaraðila vegna aðildarskorts. Kröfu sóknaraðila sé beint að varnaraðila en kröfugerðin feli aftur á móti í sér að lagt verði lögbann við því að hluthafafundur samþykki tillögu stjórnar um breytingu á samþykktum félagsins. Kröfunni sé því beint að röngum aðila en réttir aðilar til varnar í máli þessu séu þeir aðilar sem ákvörðunarvald hafi á hluthafafundi og geti samþykkt þær tillögur sem krafist sé að lögbann verði lagt við. Það séu með öðrum orðum hluthafar sem fari með ákvörðunarvald á hluthafafundum en ekki félagið sjálft, varnaraðili í máli þessu. Þar sem kröfu sóknaraðila sé beint að röngum aðila verði þegar af þeirri ástæðu að hafna kröfunni.

Varnaraðili segir hinn efnislega ágreining í málinu afmarkast við það hvort skilyrði 24. gr. laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl. teljist vera uppfyllt. Einkum hvort samþykki hluthafafundar geti talist ólögmæt athöfn, hvort réttindi sóknaraðila muni fara forgörðum eða skerðast þurfi hann að bíða dóms um þau, og ef svo verði talið, hvort hagsmunir sóknaraðila teljist nægilega tryggðir með reglum skaðabótaréttar. Hafi sóknaraðili sönnunarbyrðina fyrir því að öll hin tilgreindu skilyrði lögbanns teljist uppfyllt.

Varnaraðili byggir á því að fyrirhugaðar breytingar á samþykktum varnaraðila skerði hvorki rétt sóknaraðila með ólögmætum hætti né leiði til þess að réttindi hans muni fara forgörðum eða skerðast, verði hann knúinn til að bíða dóms um þau, sbr. 1. mgr. 24. gr. laga nr. 31/1990. Tekur varnaraðili sérstaklega fram að ekki sé um það deilt í málinu hvort sóknaraðili eða aðrir hluthafar varnaraðila eigi forkaupsrétt að hlutum í félaginu samkvæmt núgildandi samþykktum. Ekki sé heldur deilt um hvort umræddur réttur hluthafa félagsins hafi verið viðurkenndur í dómi Hæstaréttar frá 28. nóvember 2013 í máli nr. 367/2013. Það sem sé umdeilt sé hvort sú ákvörðun hluthafafundar, að samþykkja fyrirhugaðar breytingar á samþykktum félagsins, teljist ólögmæt athöfn.

Um varnaraðila gildi lög nr. 138/1994 um einkahlutafélög. Í 68. og 69. gr. laganna séu ítarlegar reglur um hvernig samþykktum félags verði breytt með ákvörðun hluthafafundar. Samkvæmt því sem þar komi fram sé meginreglan sú að unnt sé að breyta samþykktum með ⅔ hluta atkvæða. Í lögunum séu ekki sérstakar takmarkanir á rétti hluthafafundar til að breyta gildandi reglum um forkaupsrétt hluthafa. Hluthafafundi sé því frjálst að ákveða hvort forkaupsréttur muni gilda um viðskipti með nánar tilgreinda hluti að því gefnu að tilskilinn meirihluti hluthafa gjaldi ákvörðuninni jákvæði. Með öðrum orðum sé hluthafafundi heimilt samkvæmt lögum að samþykkja fyrirhugaðar breytingar á samþykktum félagsins, enda verði það gert með tilskildum meirihluta atkvæða og til samræmis við ákvæði laga nr. 138/1994 um einkahlutafélög. Verði því ekki lagt lögbann við því að hluthafafundur varnaraðila samþykki tillögu sem löglega sé fram borin á hluthafafundi sem boðað hafi verið til í samræmi við lög.

Sönnunarbyrði um að ætlað samþykki fundarins á fyrirhuguðum breytingum á samþykktum félagsins muni brjóta gegn 69. gr. laga nr. 138/1994, og teljist því ólögmæt, hvíli alfarið á sóknaraðila. Varnaraðili telji fráleitt að líta svo á að framlögð tillaga um breytingu á samþykktum feli á einhvern hátt í sér skerðingu á rétti hluthafa til arðgreiðslu eða annarrar úthlutunar félagsins sem þurfi samþykki allra hluthafa, líkt og sóknaraðili byggi á. Hljóti það sama að gilda um allar tillögur sem lagðar séu fyrir hluthafafundi um brottfall forkaupsréttar eða um það að hluthafar falli frá forgangsrétti sínum skv. 3. mgr. 24. gr. laga nr. 138/1994, ef því sé að skipta.

Fari svo ólíklega að talið verði að sóknaraðila hafi tekist að sýna fram á að ákvörðun hluthafafundar um að samþykkja greindar breytingar teljist ólögmæt breyti það því þó ekki að skilyrði þess að unnt sé að beita neyðarráðstöfun, sem lögbann sé óhjákvæmilega, séu ekki uppfyllt. Lögbann verði ekki lagt við athöfn þegar önnur úrræði séu tæk til að tryggja rétt sóknaraðila. Í 71. gr. laga nr. 138/1994 sé tryggt að sóknaraðili geti borið gildi ákvörðunar hluthafafundar undir dómstóla og fengið ákvörðunina ógilta. Skilyrði 1. mgr. 24. gr. laga nr. 31/1990, um að sýnt sé fram á að réttindi fari forgörðum eða verði fyrir spjöllum á meðan beðið sé dóms, eigi því augljóslega ekki við í þessu tilviki.

Ljóst sé að skilyrði lögbanns skv. 1. mgr. 24. gr. laga nr. 31/1990 við ákvörðun hluthafafundar um að samþykkja fyrirhugaðar breytingar á samþykktum félagsins séu ekki uppfyllt og því beri að hafna kröfu sóknaraðila og staðfesta kröfu varnaraðila.

Verði það niðurstaða dómsins, þrátt fyrir allt framangreint, að ekki sé á það fallist með varnaraðila að sóknaraðili hafi ekki sýnt fram á að skilyrðum 1. mgr. 24. gr. laga nr. 31/1990 sé fullnægt, byggi varnaraðili að lokum á því að hvort sem fyrirhugaðar breytingar á samþykktum félagsins teljist ólögmætar eða ekki þá sé réttur sóknaraðila að fullu tryggður með reglum skaðabótaréttar. Sóknaraðili byggi mjög á því að með fyrirhugaðri breytingu á samþykktum félagsins muni hluthafafundur og/eða stjórn félagsins taka ákvörðun og gera ráðstafanir sem séu til þess fallnar að afla ákveðnum aðila ótilhlýðilegra hagsmuna á kostnað annarra hluthafa eða félagsins. Í raun byggist málatilbúnaður sóknaraðila einkum á því að hann eða félagið kunni að verða fyrir fjárhagslegu tjóni.

Í 108. gr. laga nr. 138/1994 sé lögfest sérstök regla til verndar hluthöfum í þeim tilvikum er þeir verða fyrir tjóni vegna brota stjórnarmanna, eða eftir atvikum annarra hluthafa, á ákvæðum laganna eða samþykktum félagsins. Vert sé að árétta að ekki liggi fyrir hvert endurgjald fyrir hlutina kunni að verða en í tillögum til breytinga á samþykktunum sé eingöngu kveðið á um lágmarksverð, þ.e. sá varnagli settur að eigin hlutir félagsins verði ekki seldir fyrir lægra verð en það verð sem félagið hafi sjálft greitt fyrir hlutina. Telji sóknaraðili að ákvörðun stjórnar, eða eftir atvikum hluthafafundar, um sölu á tilgreindum hlutum sé til þess fallin að afla öðrum ótilhlýðilegra hagsmuna á kostnað sóknaraðila eða félagsins, skv. 51. eða 70. gr. laga nr. 138/1994, geti hann krafist skaðabóta úr hendi þeirra aðila sem að slíkri ákvörðun kunna að standa og þannig tryggt hagsmuni sína með fullnægjandi hætti, sbr. ákvæði 2. töluliðar 3. mgr. 24. gr. laga nr. 138/1994.

Að lokum áréttar varnaraðili að tillögur þær sem lagðar séu fyrir feli ekki með neinum hætti í sér ákvörðun um ráðstöfun þeirra hluta sem tillagan taki til og verði þegar af þeirri ástæðu að hafna kröfu sóknaraðila um lögbann. Þá séu hagsmunir sóknaraðila ekki eingöngu tryggðir nægilega með réttarreglum laga nr. 138/1994 um einkahlutafélög, sem og almennu skaðabótareglunni, heldur séu þeir einnig varðir sérstaklega með ógildingarreglu 71. gr. laga nr. 138/1994. Því séu engin lagaskilyrði til að fallast á kröfu sóknaraðila um lögbann við því að hluthafafundur samþykki þær tillögur sem fram komi í fundarboði frá 28. febrúar sl.

Málskostnaðarkröfu sína kveðst varnaraðili byggja á XXI. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 1. mgr. 35. gr. laga nr. 31/1990, sbr. 91. gr. laga nr. 90/1989.

Hvað lagaákvæði og aðrar réttarheimildir varðar vísar varnaraðili sérstaklega til laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl., einkum 24. gr. laganna, laga nr. 138/1994 um einkahlutafélög, einkum 63. gr., 68. gr., 71. gr. og 108. gr. laganna. Þá vísar varnaraðili enn fremur til laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

IV

Beiðni sóknaraðila um lögbann varðar tillögu til breytinga á 7. gr. samþykkta varnaraðila, sem kynnt var sóknaraðila í fundarboði 12. febrúar 2014, um að veita stjórn félagsins heimild til að selja, án forkaupsréttar, hlutafé varnaraðila að nafnverði 470.000 krónur til V-kk-ef R-kk-ef W-kk-ef á svo lágu verði sem 470.000 krónur.

Lögbannsbeiðni sóknaraðila snýr að framangreindri tillögu stjórnar varnaraðila um breytingar á 7. gr. samþykkta félagsins. Fyrir liggur að tillagan var fyrst kynnt sóknaraðila með boðun til aðalfundar varnaraðila, dagsettri 12. febrúar 2014. Upplýst er í málinu að aðalfundi sem til stóð að halda samkvæmt þeirri boðun 28. febrúar sl. var frestað. Samkvæmt nýju fundarboði stjórnar varnaraðila er umrædd tillaga á dagskrá aðalfundar félagsins sem halda á kl. 16:00 í dag. Lögbannskrafa sóknaraðila lýtur að tillögu þessari sem slíkri og fyrirhugaðri afgreiðslu hennar á aðalfundi varnaraðila. Samkvæmt því og öðru framangreindu þykja engin efni vera til þess að fallast á kröfu sóknaraðila um frávísun málsins. Þeirri kröfu er því hrundið.

Samkvæmt 1. mgr. 24. gr. laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl. má leggja lögbann við byrjaðri eða yfirvofandi athöfn einstaklings eða fyrirsvarsmanns félags eða stofnunar ef gerðarbeiðandi sannar eða gerir sennilegt að athöfnin brjóti eða muni brjóta gegn lögvörðum rétti hans, að gerðarþoli hafi þegar hafist handa um athöfnina eða muni gera það og að réttindi hans muni fara forgörðum eða verða fyrir teljandi spjöllum verði hann knúinn til að bíða dóms um þau.

Eitt skilyrða lögbanns skv. 1. mgr. 24. gr. laga nr. 31/1990 er að athöfn sú sem lögbannskrafa beinist að sé byrjuð eða yfirvofandi. Þykir mega fallast á það með sóknaraðila að í fyrirhuguðum breytingum á 7. gr. samþykkta varnaraðila felist ráðagerð sem mögulega getur, verði henni hrint í framkvæmd, talist brjóta gegn þeim forkaupsrétti sem viðurkennt var með dómi Hæstaréttar í máli nr. 367/2013 að sóknaraðili eigi. Hins vegar verður ekki fram hjá því litið að umrædd tillaga til breytinga á samþykktum varnaraðila, sem stjórn félagsins hefur boðað að lögð verði fyrir aðalfund þess, felur ekki í sér ákvörðun um ráðstöfun þeirra hluta sem tillagan tekur til. Verður að telja að sóknaraðili geti í fyrsta lagi krafist lögbanns á ráðstöfun hluta á grundvelli tillögunnar ef og þegar hún hefur verið samþykkt á aðalfundi varnaraðila. Þegar að þessu virtu þykja ekki uppfyllt lagaskilyrði til að fallast á kröfur sóknaraðila í málinu. Verður hin umdeilda ákvörðun sýslumannsins í Kópavogi frá 26. febrúar sl. því staðfest.

Eftir úrslitum málsins verður sóknaraðila gert að greiða varnaraðila málskostnað, sbr. 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991, 1. mgr. 35. gr. laga nr. 31/1990 og 1. mgr. 91. gr. laga nr. 90/1989, sem hæfilega þykir ákveðinn, að atvikum öllum virtum, svo sem í úrskurðarorði greinir.

Úrskurð þennan kveður upp K-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari.

Ú R S K U R Ð A R O R Ð:

Kröfu varnaraðila, Aztiq Pharma Partners ehf., um að máli þessu verði vísað frá dómi, er hrundið.

Staðfest er ákvörðun sýslumannsins í Kópavogi frá 26. febrúar 2014 um að synja sóknaraðila, M-kk-þgf H. J-kk-þgf, um að lögbann verði lagt við því að hluthafafundur varnaraðila samþykki tillögu sem fram kom í fundarboði frá 12. febrúar 2014 til breytinga á 7. gr. samþykkta félagsins um að veita stjórn varnaraðila heimild til að selja án forkaupsréttar hlutafé félagsins að nafnverði 470.000 krónur til V-kk-ef R-kk-ef W-kk-ef, kt. [...], [...], Reykjavík, á svo lágu verði sem 470.000 krónur.

Sóknaraðili greiði varnaraðila 250.000 krónur í málskostnað.

K-kk-nf H-kk-nf