S-321/2014

Mál þetta, sem dómtekið var miðvikudaginn 16. apríl 2014, er höfðað með ákæru, útgefinni af ríkissaksóknara 17. mars 2014, á hendur E, kt. 000000-0000, .... , Reykjavík, fyrir kynferðisbrot gegn A, kt. 000000-0000, með því að hafa kvöld eitt í fyrri hluta nóvembermánaðar 2012, er drengurinn var 10 ára, á sameiginlegu heimili þeirra að ... í Reykjavík, strokið beran getnaðarlim drengsins.

Telst þetta varða við 2. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærða verði dæmd til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.

Verjandi krefst þess aðallega að ákærða verði sýknuð af kröfum ákæruvalds, en til vara að henni verði dæmd vægasta refsing er lög leyfa. Þá krefst hann hæfilegra málsvarnarlauna sér til handa, sem greiðist úr ríkissjóði.

Málsatvik

Með bréfi 14. nóvember 2012 beindi Barnavernd Reykjavíkur kæru til lögreglu vegna gruns um kynferðisbrot ákærðu gagnvart drengnum A. Í kæru kemur fram að borist hafi tilkynning 9. sama mánaðar frá X , sóknarpresti í ... , um að til hans hefði leitað drengur, sem greint hefði frá því að amma hans hefði snert á honum kynfærin og nuddað þau hratt og ekki hætt þótt hann hefði beðið hana um það. Þá kemur fram að ákærða sé skyld drengnum og móður hans og hafi hún dvalið á heimili þeirra. Þau séu frá ... og hafi drengurinn kallað ákærðu ömmu, eins og þar sé tíðkanlegt að ávarpa ættingja í virðingarskyni. Félagsráðgjafi ræddi við drenginn í ... og sagði hann frá því að ákærða hefði verið að snerta getnaðarlim hans og þefa af rassi hans og hefði hún ekki látið af þessu þótt hann hefði beðið hana um það. Sagði drengurinn ákærðu snerta sig með höndunum þannig að hún stryki getnaðarliminn upp og niður. Þetta hefði gerst oft, fyrst þegar hann var fimm ára gamall og síðast deginum áður.

Hinn 7. desember 2012 var tekin skýrsla af A fyrir dómi. Sagði hann frá því að hann hefði verið að koma úr sturtu þegar ákærða hefði snert typpið á honum. Hann hefði verið fjögurra eða fimm ára þegar þetta gerðist. Móðir hans hefði sagt honum að þetta hefði verið „djók“, en honum hefði ekki þótt þetta gaman. Hann hefði farið inn í rúm og grátið. Hann greindi einnig frá því að ákærða hefði snert rassinn á honum og þefað af rassinum. Þá hefði hún klipið í typpið á honum. Kom fram hjá drengnum að þetta hefði ákærða gert ítrekað. Spurður hvort ákærða hefði snert typpið hans á núverandi heimili þeirra svaraði hann því játandi og sagði það m.a. hafa gerst í herbergi hennar og stofunni. Þetta hafi átt að vera „djók“, og hafi mamma hans sagt honum það. Spurður hvað honum fyndist sjálfum þetta vera svaraði hann: „Illa.“

Í málinu er skýrsla sem rituð hefur verið um viðtöl lögreglumanna 27. og 28. febrúar 2013 við drengina B og C, sem voru í fylgd með A þegar hann ræddi við X. Kemur þar fram að B hafi greint frá því að þeir félagarnir hefðu verið heima hjá C þegar A hefði farið að gráta. Hefði A sagt þeim að hann hefði verið í sturtu og hefði amma hans þá komið að og snert kynfæri hans, typpið. Þeir hefðu eftir þetta farið í kirkjuna og sagt X frá þessu. Hefði X leitt A afsíðis, en A hefði farið að gráta og hann hefði einnig grátið í skólanum daginn eftir. C greindi frá með áþekkum hætti og sagði hann A hafa sagt þeim að amma hans hefði snert einkastaðina hans þegar hann var í sturtu.

Verður nú gerð grein fyrir framburði ákærðu og vitna við aðalmeðferð málsins.

Ákærða viðurkenndi að hafa strokið getnaðarlim drengsins eins og í ákæru greinir, en bar að það hefði verið gert í stríðni. Hún kvað drenginn hafa verið að koma úr sturtu og hefði hann verið nakinn. Hann hefði gengið fram hjá henni og hefði hún þá lyft getnaðarlim hans með annarri hendi og sýndi hún hvernig hún hefði lagt flatan lófann undir getnaðarliminn og lyft honum. Ákærða kvað móður drengsins hafa verið viðstadda þegar þetta gerðist og hefðu þau öll hlegið, enda hefði þetta verið grín. Hún kvað drenginn ekki hafa nefnt við hana að honum hefði liðið illa yfir þessu.

Y, móðir A, lýsti atvikum með áþekkum hætti. Hún kvað þau hafa verið að gantast og stríða hvert öðru þetta kvöld. A hefði komið út af baðherberginu og verið nakinn. Hann hefði gengið inn í eldhús þar sem ákærða var stödd. Þegar ákærða sá drenginn nakinn hefði hún sagt við hann að getnaðarlimur hans væri orðinn stór. Síðan hefði hún snert liminn með annarri hendi. Vitnið kvað drenginn hafa hlegið, en síðan sagt við ákærðu að hætta þessu, sem hún hefði gert. Hann hefði ekki nefnt við hana að honum liði illa yfir þessu. Vitnið tók fram að í heimalandi þeirra myndi svona lagað ekki vera litið alvarlegum augum. Spurð nánar um áhrif þessa atviks á drenginn sagði hún hann hafa verið óþolinmóðan í fyrstu og grátið mikið, en líðan hans væri í góðu lagi nú.

X kvaðst hafa verið að undirbúa barnasamkomu í ... þegar þrír drengir komu til hans og hefði einn þeirra spurt: „Má fullorðið fólk koma við börn þar sem þau vilja ekki láta koma við sig?“ Vitnið kvaðst hafa svarað þessu neitandi. Þá hefði drengurinn gefið félaga sínum, sem stóð við hlið hans, olnbogaskot og sagt: „Segðu.“ Drengurinn hefði farið að gráta og kvaðst vitnið hafa farið með hann afsíðis og rætt við hann á skrifstofu sinni. Hefði drengurinn sagt honum að amma hans hefði komið við sig. Þau hefðu verið í leik og í leiknum hefði amman komið við typpið á honum. Vitnið kvað drenginn hafa sagt: „Ég sagði henni að hætta, en hún gerði það ekki, hún gerði það bara aftur og aftur.“ Vitnið kvað sér hafa verið ljóst að farið hefði verið yfir mörkin gagnvart drengnum með einum eða öðrum hætti. Hann hefði verið sár, móðgaður, niðurlægður og hræddur og haft áhyggjur af afleiðingum þess að hann segði frá þessu. Vitnið kvaðst í kjölfar samtalsins hafa rætt við ... og hefði niðurstaðan orðið sú að beina tilkynningu um málið til Barnaverndar.

Þ sálfræðingur kvað A hafa komið í fimm viðtöl í Barnahúsi frá 23. janúar til 3. apríl 2013. Meðferðin hefði átt að vera lengri, en móðir drengsins hefði ekki mætt með hann í viðtalstíma sem hann átti bókaða síðar. Vitnið kvað drenginn hafa greint frá því í viðtölum að ákærða hefði brotið gegn honum. Hann hefði rætt þetta ætlaða brot og tilfinningar sínar vegna þess. Málið hefði haft víðtæk áhrif á drenginn, en erfiðast hefði honum þótt að móðir hans hefði tekið afstöðu með ákærðu og ekki lagt trúnað á það sem hann sagði. Það hefði m.a. komið fram hjá drengnum að ákærða hefði dvalið áfram á heimilinu, þótt starfsfólk Barnaverndar hefði mælst til þess að hún færi þaðan. Hefði þetta valdið því að hann hefði átt erfitt með að fara heim eftir skóla og þurft að finna sér annan samanstað uns móðir hans kæmi heim frá vinnu. Vitnið kvaðst hafa lagt fyrir drenginn lista yfir einkenni barna sem orðið hefðu fyrir ofbeldi og hefði komið fram hjá honum að hann fyndi fyrir skömm, væri hræddur um að bekkjarfélagar hans kæmust að því sem gerst hefði og að það myndi sjást á honum, auk þess sem hann fyndi fyrir líkamlegum einkennum, svo sem að vera illt í maganum.

Niðurstaða

Ákærða hefur viðurkennt að hafa strokið beran getnaðarlim drengsins A, sem þá var 10 ára, en ber fyrir sig að það hafi verið gert í stríðni og að enginn kynferðislegur tilgangur hafi verið að baki gerðum hennar. Samkvæmt 199. gr. almennra hegningarlaga felst kynferðisleg áreitni m.a. í því að strjúka, þukla eða káfa á kynfærum annars manns. Af skýrslu drengsins fyrir dóminum og vitnisburði X og Þ verður ráðið að honum var mjög misboðið við háttsemi ákærðu og að atvikið hefur valdið honum vanlíðan. Gat ákærðu ekki dulist þær afleiðingar sem gerðir hennar hefðu í för með sér fyrir drenginn. Með háttsemi sinni hefur ákærða gerst sek um kynferðislega áreitni gagnvart drengnum. Verður hún sakfelld samkvæmt ákæru og varðar brot hennar við 2. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga.

Ákærða er fædd árið 1970. Hún hefur ekki áður gerst sek um refsiverðan verknað svo kunnugt sé. Ákærða er í máli þessu sakfelld fyrir kynferðisbrot gegn 10 ára dreng og átti brotið sér stað á heimili hans. Með háttsemi sinni brást ákærða trúnaðartrausti drengsins, en hún tengist honum fjölskylduböndum og hefur dvalist á heimili hans. Þykir refsing ákærðu hæfilega ákveðin fangelsi í fjóra mánuði, en rétt þykir að fresta fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá birtingu dóms þessa, haldi ákærða almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærða greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef H-kk-ef hrl., 251.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti, og 43.925 krónur í annan sakarkostnað.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti máli M-kvk-nf U-kvk-nf R-kvk-nf aðstoðarsaksóknari.

R-kvk-nf H-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóminn.

Dómsorð:

Ákærða, E, sæti fangelsi í fjóra mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá birtingu dóms þessa, haldi ákærða almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærða greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef H-kk-ef hrl., 251.000 krónur, og 43.925 krónur í annan sakarkostnað.

R-kvk-nf H-kvk-nf