S-2/2011

I.

Mál þetta, sem dómtekið var að aflokinni framhaldsaðalmeðferð 8. júní sl., er höfðað með ákæru lögreglustjórans á Suðurnesjum, útgefinni 20. desember 2010, á hendur Ó-kk-þgf D-kk-þgf S-kk-þgf, kt. 000000-0000, Hafnargötu 68, Reykjanesbæ og R-kk-þgf Ó-kk-þgf, kt. 000000-0000, áður að Krossmóa 3, en nú að Borgarvegi 25, Reykjanesbæ, „fyrir eftirtalin refsilagabrot:

I.

Á hendur Ó-kk-þgf D-kk-þgf S-kk-þgf fyrir þjófnað með því að hafa 22. september 2008 í verslun Levi's, Smáralind, stolið buxum að söluverðmæti 17.990.

II.

Á hendur Ó-kk-þgf D-kk-þgf S-kk-þgf fyrir þjófnað með því að hafa 3. nóvember 2008 í verslun Samkaupa-Úrvals, Krossmóa 4, Reykjanesbæ, stolið 5 stykkjum af EAS Myoplex stöngum að söluverðmæti kr. 1.395.-.

Teljast brot ákærða Ó-kk-ef D-kk-ef S-kk-ef greind í liðum I. og II. varða við 244. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940.

III.

Á hendur báðum ákærðu fyrir líkamsárás með því að hafa aðfaranótt 1. febrúar 2009 á skemmtistaðnum Yellow, Hafnargötu 28, Reykjanesbæ, ráðist í sameiningu á A, þannig: Ákærði Ó-kk-nf D-kk-nf S-kk-nf með því að hafa fellt A í gólfið, haldið honum og kýlt hann ítrekað hnefahöggum í andlit og ákærði R-kk-nf Ó-kk-nf með því að hafa sparkað ítrekað í andlit og líkama A meðan ákærði Ó-kk-nf D-kk-nf hélt A, en við þetta hlaut A skurð á vinstri kinn, 2.5 cm og ca. 0.4 cm á dýpt, sem saumaður var með 13 sporum, 4 grunna skurði á vinstra hálssvæði, sem saumaðir voru með 3-4 sporum, mar og mjúkpartabólgur á vinstra gagnauga og hliðlægum hluta vinstra augnbeinsboga. Þá var A eftir þetta með doða í vinstri kinn.

Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940.

IV.

Á hendur Ó-kk-þgf D-kk-þgf S-kk-þgf fyrir umferðarlagabrot með því að hafa fimmtudag 26. nóvember 2009 ekið bifreiðinni DH 665 eftir Grindavíkurvegi til Grindavíkur undir áhrifum ávana- og fíkniefna (amfetamín í blóði 500 ng/ml., tetrahýdrókannabínól ekki í mælanlegu magni) án þess að hafa öðlast ökuréttindi.

( M. 008-2009-12975)

Telst þetta varða við 1. mgr. sbr. 2. mgr. 45. gr. a og 1. mgr. 48. gr. sbr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50, 1987 með síðari breytingum.

V.

Á hendur Ó-kk-þgf D-kk-þgf S-kk-þgf fyrir brot gegn lögum um ávana- og fíkniefni með því að hafa 10. apríl 2010 haft í vörslum sínum 3.62 grömm af amfetamíni er lögregla hafði afskipti af honum að Heiðarbóli 6, Reykjanesbæ.

Telst þetta varða við 2. gr. sbr. 5. gr. laga um ávana- og fíkniefni nr. 65, 1974 sbr. lög nr. 60, 1980 sbr. lög nr. 13, 1985 og 2. gr. sbr. 1. mgr. 14. gr. reglugerðar um ávana- og fíkniefni og önnur eftirlitsskyld lyf nr. 233, 2001.

Þess er krafist að ákærðu verði dæmdir til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Þá er þess krafist að ákærði Ó-kk-nf D-kk-nf S-kk-nf verði sviptur ökurétti sbr. 101. gr. og 102. gr. umferðarlaga nr. 50, 1987 og gert að sæta upptöku á 3.62 grömmum af amfetamíni samkvæmt 6. mgr. 5. gr. laga nr. 65, 1974 og 2. mgr. 14. gr. reglugerðar um ávana- og fíkniefni og önnur eftirlitsskyld lyf nr. 233, 2001.

Einkaréttarkrafa:

Í málinu er einkaréttarkrafa A, kt. 000000-0000, Vesturgötu 4, Reykjanesbæ, sem krefst þess að ákærðu Ó-kk-nf D-kk-nf S-kk-nf og R-kk-nf Ó-kk-nf verði sameiginlega dæmdir til að greiða honum skaða- og miskabætur kr. 382.079 ásamt vöxtum af kr. 285.000 skv. 8. sbr. 4. gr. laga nr. 38/2001 frá 1. febrúar 2009 til þess dags er liðinn verður mánuður frá því krafan er kynnt kærðu en frá þeim degi af kr. 382.079 með dráttarvöxtum skv. IV. kafla laga nr. 38/2001 sbr. 9. gr. laganna, allt til greiðsludags.“

Mál nr. 247/2011, sem var höfðað á hendur áðurgreindum R-kk-þgf með ákæru lögreglustjórans á Suðurnesjum, útgefinni 8. febrúar 2011, var sameinað þessu máli við fyrirtöku málsins hinn 22. febrúar 2011. Í ákærunni segir að ákært sé „Fyrir eftirtalin refsilagabrot:

I.

Fyrir þjófnað með því að hafa 11. ágúst 2009 stolið Puma rakspíra og Philips samlokugrilli að verðmæti samtals kr. 10.689 úr verslun Hagkaupa í Njarðvík. (M. 008-2009-11213)

Telst þetta varða við 244. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940.

II.

Fyrir áfengislagabrot og brot gegn lögreglulögum með því að vera ölvaður á almannafæri og fyrir að hlýðnast ekki fyrirmælum lögreglu á Hafnargötu við veitingastaðinn Manhattan 20. desember 2009.( M. 008-2009-13750)

Telst þetta varða við 21. gr. áfengislaga nr. 75, 1998 og 19. gr. laga nr. 90, 1996.

III.

Fyrir þjófnað með því að hafa 29. apríl 2010 stolið skyrtu að verðmæti kr. 7.990 í verslun Debenhams, Smáralind, Kópavogi. ( M. 007-2010-26741)

IV.

Fyrir þjófnað með því að hafa 20. júlí 2010 stolið nærbuxum að verðmæti kr. 1.699 í verslun Hagkaupa í Smáralind, Kópavogi. ( M. 007-2010-46259)

Teljast brot greind í liðum III. og IV. varða við 244. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkröfur:

Fyrir hönd Hagkaupa, kt. 000000-0000 er þess krafist að ákærða verði gert að greiða fyrirtækinu kr. 10.698 ásamt vöxtum skv. 8. gr, vaxtalaga nr. 38/2001 frá tjónsdegi, 11. 8. 2009, en síðan dráttarvexti skv. 9. gr. sömu laga að liðnum mánuði frá birtingu kröfunnar til greiðsludags. Sjá lið I. í ákæru.

Fyrir hönd Debenhams, kt. 000000-0000, er þess krafist að ákærða verði gert að greiða fyrirtækinu kr. 7.990 ásamt vöxtum samkvæmt 8. gr. vaxtalaga nr. 38/2001, frá tjónsdegi, 29. apríl 2010, en síðan dráttarvexti samkvæmt 9. gr. sömu laga að liðnum mánuði frá birtingu kröfunnar til greiðsludags. Sjá lið III. í ákæru.

Fyrir hönd Hagkaupa, kt. 000000-0000, er þess krafist að ákærða verði gert að greiða fyrirtækinu kr. 1.699 ásamt vöxtum samkvæmt 8. gr. vaxtalaga nr. 38/2001 frá tjónsdegi, 20. 7. 2010, en síðan dráttarvexti skv. 9. gr. sömulaga að liðnum mánuði frá birtingu kröfunnar til greiðsludags. Sjá lið IV. í ákæru.“

Mál nr. 277/2011, sem einnig var höfðað á hendur áðurgreindum R-kk-þgf Ó-kk-þgf með ákæru lögreglustjórans á Suðurnesjum, útgefinni 22. febrúar 2011, var sameinað þessu máli við fyrirtöku málsins hinn 8. mars 2011. Í ákærunni segir að ákært sé „Fyrir áfengislagabrot og brot gegn lögreglulögum, með því að hafa, föstudaginn 4. febrúar 2011, til móts við Þverholt 18, Reykjanesbæ, verið ölvaður og valdið hneykslan á almannafæri og ekki hlýtt fyrirmælum lögreglumanna með því að hlaupa undan lögreglu er lögregla hugðist hafa afskipti af ákærða.

Telst þessi háttsemi ákærða varða við 21. gr., sbr. 1. mgr. 27. gr. áfengislaga nr. 75/1998 og 19. gr., sbr. 41. gr. lögreglulaga nr. 90/1996.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Af hálfu ákærða, Ó-kk-ef D-kk-ef, er krafist sýknu af III. lið ákæru, útgefinnar 20. desember 2010, en til vara að ákærða verði ekki gerð refsing vegna þess ákæruliðar. Þá er þess krafist að einkaréttarkröfu verði vísað frá dómi, en til var að bótakrafa verði lækkuð stórlega.

Þá er af hálfu ákærða, Ó-kk-ef D-kk-ef, krafist sýknu af IV. lið sömu ákæru, en til vara að honum verði ekki gerð refsing vegna þess ákæruliðar eða frekari ökuréttarsvipting.

Að öðru leyti er þess krafist af hálfu ákærða, Ó-kk-ef D-kk-ef, að honum verði ekki gerð sérstök refsing fyrir þau brot, sem hann hefur játað. Loks er þess krafist að sakarkostnaður verði lagður á ríkissjóð, þ.m.t. hæfileg málsvarnarlaun.

Af hálfu ákærða, R-kk-ef, er krafist sýknu af III. lið ákæru, útgefinnar 20. desember 2010, en til vara og að öðru leyti vægustu refsingar sem lög leyfa og að hún verði höfð skilorðsbundin. Þá er þess krafist að bótakröfu verði vísað frá dómi, en til vara að hún verði lækkuð verulega. Loks er þess krafist að sakarkostnaður, þ.m.t. málsvarnarlaun skipaðs verjanda, verði að öllu eða einhverju leyti lögð á ríkissjóð.

II.

Um málavaxtalýsingu að því er varðar I., II. og V. lið ákæru, útgefinnar 20. desember 2010, og að því er varðar sakaratriði í ákærum, útgefnum 8. og 22. febrúar 2011, er skírskotað til ákæra málsins.

Ákæruliður III í ákæru, útgefinni 20. desember 2010:

Samkvæmt frumskýrslu lögreglu, dags. 1. febrúar 2009, fór lögregla að beiðni fjarskiptamiðstöðvar ríkislögreglustjóra að skemmtistaðnum Yello við Hafnargötu í Keflavík klukkan 4:42 aðfaranótt þessa sama dags vegna alblóðugs manns sem þar væri innandyra. Við komu á vettvang hafi lögregla hitt fyrir brotaþola, A, þar sem hann hafi verið að koma út af staðnum og verið að fara inn í sjúkrabifreið. Hafi hann tjáð lögreglu að hann vildi ekki gera neitt í málinu og afþakkaði aðstoð lögreglu. Hafi brotaþoli síðan verið fluttur með sjúkrabifreið á Heilbrigðisstofnun Suðurnesja.

Á vettvangi hafi komið að máli við lögreglu, G-kvk-nf Á-kvk-nf, sem hafi tjáð lögreglu að hún hefði séð ákærða, Ó-kk-þf D-kk-þf S-kk-þf, sem væri dyravörður á staðnum, halda brotaþola niðri í gólfinu á meðan ákærði, R-kk-nf Ó-kk-nf, sparkaði í brotaþola. Jafnframt að hún hafi ekki séð upphaf átakanna og þetta væri það eina sem hún hefði séð.

Í skýrslunni segir að þessu næst hafi lögregla farið á Heilbrigðisstofnun Suðurnesja til að ræða við brotaþola, en hann hafi lítið viljað ræða við lögreglu og sagst ekki ætla að leggja fram kæru vegna málsins.

Þá segir í skýrslunni að kvöldi þessa sama dags, klukkan 20.31, hafi verið haft símasamband við brotaþola og honum tjáð að vitni hefði gefið sig fram sem hefði séð þegar glasi hefði verið kastað í andlit hans. Hafi brotaþola verið tjáð að slíkt athæfi væri mjög fólskulegt og hafi verið lagt að honum að kæra háttsemina. Hafi brotaþoli þá ákveðið að gefa skýrslu í málinu. Einnig hafi hann heimilað lögreglu að koma á heimili hans til að taka myndir af áverkunum.

Í frumskýrslunni er haft eftir brotaþola að hann hefði lent í orðaskaki við mann inni á áðurgreindum skemmtistað, en sá hinn sami hefði ítrekað ýtt við frænda hans. Brotaþoli hefði skyndilega fengið högg í andlitið, sem ekki hefði verið hnefahögg, og eftir það hefði hann dottið á gólfið. Þegar hann hefði legið á gólfinu hefði einhver haldið honum og annar sparkað í höfuðið á honum. Skömmu síðar hefði einhver reist hann upp og stutt hann inn í eldhús á skemmtistaðnum. Þar hefði hann séð manninn, sem hann hafði rifist við skömmu áður, og hefði hann verið í dökkri úlpu merktri „dyravörður.“ Brotaþoli hafi tjáð lögreglu að þetta hefði allt gerst mjög snöggt og hann myndi þetta ekki alveg.

Um áverka brotaþola segir í skýrslunni að hann hafi verið með sýnilega áverka vinstra megin í andliti. Kinnbein undir vinstra auga hafi verið bólgið, sem og vinstri kjálki. Brotaþoli hafi verið skorinn á vinstri vanga og hálsi og hafi hann verið með u.þ.b. 30 spor í andlitinu. Fyrir aftan eyra hafi verið stór kúla.

Á meðal gagna málsins er vottorð S-kk-ef B-kk-ef, læknis á Heilbrigðisstofnun Suðurnesja, dags. 11. febrúar 2009, þar sem fram kemur að brotaþoli hafi leitað til bráðamóttöku stofnunarinnar hinn 1. febrúar 2009 um klukkan 8.30. Eftir brotaþola er haft að hann hafi verið á skemmtistaðnum Yello, en óljóst hafi verið hvort ráðist hefði verið á hann eða hann fallið, en brotaþoli hafi verið töluvert ölvaður og lítið viljað gefa upp um orsök áverka sinna.

Við skoðun hafi brotaþoli verið með einn skurð á vinstri kinn, u.þ.b. 2,5 sm á lengd og 0,4 sm á dýpt og hafi honum verið lokað með 13 sporum. Einnig hafi hann verið með fjóra grunna skurði á hálsinum, sem hafi verið lokað með þremur til fjórum sporum. Líklegt hafi þótt að skurðirnir væru eftir fall á glerbrot. Á vinstra gagnauga og hliðlægum hluta vinstri augnbeinboga hafi brotaþoli verið með mar og mjúkpartabólgur. Ekki hafi verið grunur um beinbrot og taugaskoðun hafi verið eðlileg. Í vottorðinu segir að brotaþoli hafi komið í endurmat hinn 3. febrúar 2009 og hafi sárin þá litið vel út en hann hafi verið með dofa í vinstri kinn, þ.e. í kringum skurðinn, en ekki hafi litið út fyrir að í honum væri sýking. Loks segir að saumar hafi verið teknir hinn 9. febrúar 2009 og hafi skurðsárin þá litið vel út og verið vel gróin.

Verður nú rakinn framburður ákærða og vitna fyrir dóminum og hjá lögreglu eftir því sem þurfa þykir:

Ákærði Ó-kk-nf D-kk-nf neitaði sök. Hann sagðist hafa verið við störf á áðurgreindum skemmtistað umrætt kvöld og kvaðst hafa verið í jakka, sem merktur hefði verið “dyravörður”. Ákærði sagðist hafa verið að ná í glös innst á staðnum og þegar hann hefði verið að ganga til baka hefði brotaþoli staðið á milli dansgólfsins og básanna, sem þarna væru, ásamt öðrum manni. Staðurinn hefði verið troðfullur og ekki hefði verið hægt að komast fram hjá þeim. Sagðist hann hafa beðið brotaþola um að færa sig, en brotaþoli hefði neitað því. Hann hefði þá tjáð brotaþola að hann væri að vinna þarna og spurt aftur hvort hann væri til í að færa sig. Hefði brotaþoli þá skallað hann á munninn og sagðist ákærði hafa dottið aftur fyrir sig og misst glösin. Sagðist ákærði þá hafa stokkið á brotaþola og náð honum niður í gólfið með því að taka hann hálstaki, en ákærði sagðist hafa ætlað að henda brotaþola út. Hefðu þeir síðan lent í einhverju hnoði á gólfinu, sem endað hefði með því að dyravörður að nafni M-x-x hefði komið og stöðvað átökin. Ákærði sagðist hafa vitað að meðákærði, þ.e. R-kk-nf frændi sinn, hefði verið fyrir aftan hann og hefði hann reynt að hjálpa sér eitthvað. Hann sagðist hins vegar ekki hafa séð hvað hann gerði. Ákærði sagði að M-x-x hefði farið með brotaþola inn í eldhús og sagðist hann hafa farið á eftir þeim og spurt brotaþola hvað honum hefði gengið til. Sagðist hann þá hafa tekið eftir því að brotaþoli var blóðugur. Sjálfur sagðist ákærði hafa verið með skurði á olnbogunum og mjöðm og kvaðst halda að hann hefði skorist á glerbrotum á gólfinu. Kvaðst hann einnig telja líklegt að brotaþoli hefði skorist á glerbrotum á gólfinu. Þá kvaðst ákærði hafa verið með sprungna vör eftir að brotaþoli skallaði hann.

Ákærði var spurður að því í hverju hnoð þeirra brotaþola á gólfinu hefði falist og sagði ákærði þá að brotaþoli hefði verið að reyna að taka í hann og hann hefði verið að reyna að losa sig undan brotaþola og halda honum niðri. Ákærði neitaði því hafa kýlt brotaþola hnefahöggum. Sagðist hann hafa verið edrú og við skyldustörf og því hefði hann ekki beitt slíkum brögðum. Hann sagði að þegar M-x-x hefði komið að þeim og stöðvað átökin hefðu margir verið yfir þeim og því gæti vel verið að einhver annar en meðákærði hefði sparkað í brotaþola, en ákærði sagðist þó ekki vilja fullyrða neitt um það.

Ákærði Ó-kk-nf D-kk-nf gaf skýrslu hjá lögreglu 12. maí 2009, sem er í megindráttum í samræmi við skýrslu hans fyrir dóminum. Þar sagðist hann þó ábyggilega hafa kýlt eitthvað til brotaþola, en sagðist ekki halda að brotaþoli hefði orðið fyrir höggi því þetta hefði verið stöðvað strax.

Ákærði R-kk-nf neitaði sök. Kannaðist hann ekki við að hafa sparkað ítrekað í andlit og líkama brotaþola. Hann kvaðst ekki hafa þekkt brotaþola áður en atvik málsins áttu sér stað, en sagði að meðákærði Ó-kk-nf D-kk-nf væri frændi sinn.

Ákærði kvaðst hann hafa verið á rúntinum með vinkonu sinni umrætt kvöld og hafa ákveðið að kíkja á umræddan skemmtistað því hann hefði vitað að meðákærði, Ó-kk-nf D-kk-nf frændi hans, væri þar til reynslu sem dyravörður. Kvaðst hann hafa staðið við dansgólfið og séð meðákærða vera að taka saman glös á staðnum. Hefði brotaþoli þá komið þarna að og staðið á móti meðákærða og þeir átt einhver samskipti. Allt í einu hefði brotaþoli skallað meðákærða og meðákærði misst glösin. Sagðist ákærði hafa brugðið mjög þegar hann sá þetta gerast og fært sig nær átökunum og það hefði einnig gert vinur þess sem skallaði. Þá hefði mikið af fólki hópast að þar sem átökin áttu sér stað. Meðákærði og brotaþoli hefðu síðan tekist á og sagðist hann hafa reynt að ýta brotaþola frá ákærða. Meðkærði og brotaþoli hefðu síðan dottið niður á gólfið í átökunum. Aðspurður sagðist hann ekki hafa séð hnefahögg falla í þessum áflogum. Mikil þvaga af fólk hefði myndast þarna og allt í einu kvaðst ákærði hafa tekið eftir að hann var með blóð á peysunni. Hann sagði að M-x-x dyravörður hefði síðan komið og stöðvað átökin. Eftir átökin hefði brotaþoli verið blóðugur. Sagðist hann hafa farið inn í eldhús eftir átökin og spurt brotaþola hvað honum hefði gengið til, en hann hefði engar skýringar getað gefið á háttsemi sinni. Hann sagði að M-x-x hefði sagt honum að fara því allt hefði verið orðið rólegt. Sagðist ákærði hafa hitt brotaþola eftir þetta og rætt atvik málsins við hann. Allt hefði verið í góðu þeirra á milli og sagði ákærði að brotaþoli hefði vitað upp á sig skömmina því hann hefði skallað meðákærða að fyrra bragði. Hann sagði að brotaþoli hefði verið mjög drukkinn þegar átökin áttu sér stað. Sjálfur sagðist hann ekki hafa verið undir neinum áhrifum.

Ákærði sagði að ekki væri rétt að hann hefði sparkað í brotaþola á meðan meðákærði hélt honum. Hann sagði að honum kæmi ekki á óvart þótt glerbrot hefðu verið á gólfinu því meðákærði hefði misst glös á gólfið þegar brotaþoli skallaði hann. Hann sagði að erfitt væri að segja til um það hvor einhverjir aðrir á staðnum hefðu kýlt eða sparkað í brotaþola.

Ákærði R-kk-nf gaf skýrslu hjá lögreglu 29. júní 2009, sem er í öllum meginatriðum í samræmi við framangreint.

Brotaþoli, A, sagðist hafa verið nokkuð ölvaður umrætt kvöld. Sagðist hann muna eftir atburðum kvöldsins í brotum, bæði vegna ölvunar og líklega einnig vegna líkamsárásarinnar. Hann sagðist þekkja ákærða Ó-kk-þf D-kk-þf, en lítið kannast við ákærða R-kk-þf.

Brotaþoli sagði að hann og frændi hans, Þ-kk-nf, hefðu verið að skemmta sér umrætt kvöld og þvælst á milli skemmtistaða. Hefðu þeir komið inn á umræddan skemmtistað og verið að ráfa um staðinn. Hann sagðist síðan hafa tekið eftir því að Þ-kk-nf og ákærði Ó-kk-nf D-kk-nf áttu einhver orðaskipti og hefði sér virst þeir vera að rífast. Sagðist hann hafa blandað sér í málið og sagt eitthvað við ákærða, en ekki muna eftir því hvað þeim fór í milli. Síðar hefði Þ-kk-nf tjáð honum að ákærði Ó-kk-nf D-kk-nf hefði beðið hann um að færa sig, en hann hefði ekki komist í burtu. Brotaþoli sagðist ekki vera viss um hvort hann gekk alveg upp að ákærða Ó-kk-þgf D-kk-þgf og ýtti við honum eða hvort hann skallaði hann að fyrra bragði. Hann sagðist ekki útiloka það að hafa skallað ákærða. Hann sagði að ákærði hefði hrokkið við og í framhaldi af því sagðist brotaþoli hafa fengið þungt högg í andlitið. Sagðist brotaþoli muna vel eftir hvellinum í eyranu, sem komið hefði við höggið. Hann hefði síðan séð svart og kvaðst næst hafa rankað við sér á gólfinu þar sem einhver hefði verið að slá eða sparka í höfuð hans eða andlit því höfuðið hefði verið á hreyfingu. Hann sagðist ekki gera sér grein fyrir hvort það voru hnefahögg eða spörk. Þá sagðist hann ekki gera sér grein fyrir hvort einhver lá ofan á honum. Hann hefði fljótlega reynt að bera fyrir sig hendurnar og kvaðst hann muna eftir að hafa gripið í buxnaskálm á einhverjum, en ekki vita hverjum. Í framhaldi af því hefði hann verið reistur upp af dyraverðinum M-x-x og sagðist hann muna eftir því að hafa séð annan skóinn sinn á gólfinu. Sagðist hann hafa klætt sig í skóinn og síðan hefði hann verið leiddur inn í bakherbergi og settur þar á stól. Þar hefði M-x-x reynt að þurrka blóð framan úr honum. Ákærðu hefðu síðan komið inn í herbergið og sagðist hann hafa spjallað aðeins við þá og síðan hefði hann verið leiddur út í sjúkrabifreið.

Brotaþoli kvaðst ekki hafa orðið var við ákærða R-kk-þf á vettvangi og kvaðst ekki muna eftir að hafa rekist á hann inni á staðnum. Þá kvaðst ákærði ekki muna eftir því að hafa fengið högg eða spörk í líkamann og ekki gera sér grein fyrir hversu lengi átökin stóðu yfir. Hann sagðist ekki minnast þess að hafa verið haldið niðri eða að hann hefði verið tekinn hálstaki. Þá sagðist hann ekki minnast þess að ákærði Ó-kk-nf D-kk-nf hefði haldið á bakka með glösum þegar hann blandaði sér í samræður þeirra Þ-kk-ef. Brotaþoli sagðist ekki gera sér grein fyrir með hvaða hætti honum var veitt þungt högg á andlitið í byrjun því hann hefði ekki séð hvernig það gerðist.

Aðspurður um áverka sína eftir átökin sagðist brotaþoli hafa skorist allur í andliti og sagði að sauma hefði þurft 30 spor í andlitið á honum, aðallega á kinn, eyra og hálsi. Hann sagði að það hefði tekið nokkurn tíma að ná sér eftir þetta og sagðist hann tvisvar hafa fengið ígerð í sárið. Hann sagðist ekki hafa verið með áverka á líkamanum, sem bentu til þess að sparkað hefði verið í skrokkinn á honum. Hann sagðist aðallega hafa verið með áverka á kjálkanum og verið dofinn á kinninni og þá sagðist hann hafa átt erfitt með að tala á tímabili. Einnig hefði hann verið með kúlu á höfðinu og með höfuðverk.

Brotaþoli sagði að á slysavarðstofunni hefði hann ítrekað verið spurður að því hvort hann ætlaði að leggja fram kæru, en hann hefði ekki verið á því í fyrstu og ekki viljað gera mikið úr þessu. Sagðist hann aðeins hafa viljað komast heim til sín og því hefði hann sagst hafa dottið. Brotaþoli sagði að þegar það hefði runnið upp fyrir honum að hann gæti verið með varanlega áverka vegna árásarinnar hefði hann skoðað málið og ákveðið að leggja fram kæru. Brotaþoli sagðist fá mikinn sting í örin á kinninni þegar kalt væri í veðri. Þá væri skurðurinn mjög dofinn ennþá.

Brotaþoli gaf skýrslu hjá lögreglu 5. febrúar 2009. Þar lýsti brotaþoli því að þegar hann ræddi við ákærða Ó-kk-þf D-kk-þf hefðu þeir staðið mjög nálægt hvor öðrum og stutt bil verið á milli andlita þeirra. Kvaðst hann ekki muna hvort einhverjar stimpingar hefðu verið á milli þeirra, en allt í einu hefði hann fengið þungt högg á vinstri vangann. Að öðru leyti er skýrsla brotaþola í samræmi við skýrslu hans hér fyrir dómi.

G-kvk-nf Á-kvk-nf P-kvk-nf sagðist hafa kannast við ákærðu Ó-kk-þf D-kk-þf og R-kk-þf svo og brotaþola á umræddum tíma. Hún sagðist muna eftir að hafa verið stödd uppi á palli fyrir framan dansgólfið þegar hún hefði séð ákærðu Ó-kk-þf D-kk-þf og R-kk-þf lemja brotþola. Sagði hún að brotaþoli hefði legið í gólfinu og báðir ákærðu hefðu verið yfir honum og hefðu þeir verið að lemja hann. Vitnið sagðist ekki muna þetta vel nú þar sem langt væri um liðið síðan þetta gerðist og því sagðist hún ekki geta skýrt nákvæmlega frá því í hverju barsmíðar ákærðu voru fólgnar. Hún sagðist allan tímann hafa haft góða yfirsýn yfir átökin, en síðar hefði komið þarna að fólk, sem hefði reynt að stöðva átökin og þá hefði það byrgt henni sýn á átökin um tíma. Hún sagðist ekki geta sagt til um það hvort hún hefði séð bein högg. Þá sagðist hún ekki muna eftir að einhverjir aðrir á staðnum hefðu blandast inn í átökin. Vitnið sagðist hafa verið undir áhrifum áfengis þetta kvöld og sagði að staðurinn hefði verið troðinn af fólki.

Vitnið sagðist hafa munað þetta mun betur þegar hún gaf skýrslu um málið hjá lögreglu, en það hefði verið skömmu eftir atvikið. Hún kannaðist við að hafa hringt í neyðarlínu vegna átakanna og staðfesti að hafa gefið sig fram við lögreglu þegar hún kom á staðinn. Skýrsla vitnisins hjá lögreglu var borin undir vitnið. Sagðist hún ekki rengja að rétt væri eftir sér haft í skýrslunni og staðfesti undirskrift sína. Vitnið kvaðst aðspurt hafa staðið þar sem svartur þríhyrningur væri á teikningu af staðnum á dskj. nr. 19, en þar væri grindverk fyrir ofan dansgólfið, sem væri niðri í eins konar gryfju.

Vitnið gaf skýrslu hjá lögreglu 12. febrúar 2009. Þar sagðist hún hafa verið að ganga út af skemmtistaðnum er hún hefði séð brotaþola liggja í gólfinu, þ.e. á palli við dansgólfið, og hefði ákærði Ó-kk-nf D-kk-nf verið með brotaþola í hálstaki og haldið honum niðri. Þá hefði ákærði Ó-kk-nf D-kk-nf verið að kýla hann á fullu með krepptum hnefa. Ákærði Ó-kk-nf D-kk-nf hafi snúið baki í sig, en hún hefði séð hann kýla brotaþola margsinnis í andlitið og síðuna með krepptum hnefa. Þá hefði ákærði R-kk-nf sparkað margsinnis í hægri síðuna á brotaþola. Fólk á staðnum hefði reynt að draga ákærða R-kk-þf í burtu en hann hafi alltaf brotið sér leið að brotaþola og byrjað að sparka aftur í hann.

Þ-kk-nf V-kk-nf H-kk-nf kvað brotaþola vera frænda sinn. Þá kvaðst hann hafa kannast við ákærðu Ó-kk-þf D-kk-þf og R-kk-þf á þessum tíma. Sagðist hann muna atvik málsins nokkurn veginn, en vissulega væri langt um liðið síðan þetta gerðist. Sagðist vitnið hafa hitt brotaþola niðri í bæ umrætt kvöld, en þeir hefðu verið að þvælast á milli skemmtistaða í Keflavík. Þegar atvik málsins gerðust hefðu þeir verið búnir að vera inni á staðnum í nokkurn tíma. Hann sagði að þeir brotaþoli hefðu staðið við dansgólfið og ákærði Ó-kk-nf D-kk-nf hefði komið að þeim með glös, sem hann hefði verið að týna saman á staðnum. Ákærði Ó-kk-nf D-kk-nf hefði ekki komist alveg fram hjá honum og hefði hann komið alveg upp að vitninu og sagðist vitnið hafa reynt að færa sig, en þrátt fyrir það hefði ákærði Ó-kk-nf D-kk-nf ekki komist fram hjá og rekist utan í vitnið. Það hefði verið alveg meinlaust, en brotaþoli hefði farið og talað við ákærða Ó-kk-þf D-kk-þf, en hann sagðist ekki hafa heyrt hvað þeim fór á milli. Brotaþoli hefði síðan skallað ákærða Ó-kk-þf D-kk-þf og í framhaldi af því hefðu þeir tekist á við borðið. Ákærði Ó-kk-nf D-kk-nf hefði síðan bakkað og annað hvort slegið eða kastað glasi í brotþola. Brotaþoli hefði þá hlaupið á móti ákærða, en misst fótanna og dottið fram fyrir sig á gólfið. Ákærði Ó-kk-nf D-kk-nf hefði þá farið ofan á brotaþola og þá hefði ákærði R-kk-nf verið kominn af dansgólfinu og hefði hann byrjað að sparka í höfuð brotaþola. Vitnið sagðist hafa staðið fyrir aftan ákærða Ó-kk-þf D-kk-þf og séð í bakið á honum og því hefði hann ekki séð vel hvað hann var að gera. Aðspurður sagðist hann ekki minnast þess að hafa séð einhvern tekinn hálstaki í þessum átökum. Þegar ákærði R-kk-nf hefði byrjað að sparka í höfuð brotaþola sagðist hann hafa reynt að stöðva átökin með því að taka ákærða Ó-kk-þf D-kk-þf ofan af brotaþola, en þá hefði hann verið dreginn í burtu og honum haldið. Hann sagðist ekki hafa séð fleiri blanda sér í átökin. Nánar aðspurður sagðist hann hafa séð ákærða R-kk-þf standa yfir brotaþola og sparka í hann. Fljótlega eftir þetta hefðu átökin verið stöðvuð af dyravörðum og sagði hann að átökin hefðu staðið stutt yfir. Hann sagði að dyravörðurinn M-x-x hefði reist brotaþola við og farið með hann inn í bakherbergi. Sagðist hann halda að brotaþoli hefði verið fluttur í burtu með sjúkrabíl, en hann sagði að brotaþoli hefði allur verið blóðugur þegar hann var reistur við. Vitnið sagðist hafa verið undir áhrifum áfengis þetta kvöld, en alls ekki hafa verið ofurölvi. Hann sagði að brotaþoli hefði einnig verið undir áhrifum áfengis.

Skýrsla vitnisins hjá lögreglu var borin undir vitnið. Kvaðst hann hafa munað atvik málsins mun betur þá en nú. Hann staðfesti að rétt væri eftir sér haft í skýrslunni og staðfesti undirritun sína undir hana.

Vitnið gaf skýrslu hjá lögreglu 12. febrúar 2009, sem er í samræmi við framangreint í öllum meginatriðum. Þar sagði vitnið að brotaþoli hefði farið með höfuð sitt að höfði ákærða Ó-kk-ef D-kk-ef og þeir verið með ennin saman og starað á hvorn annan. Brotaþoli hefði síðan skallað ákærða. Ákærði Ó-kk-nf D-kk-nf hefði þá tekið brotaþola hálstaki, en það hefði átt sér stað áður en ákærði Ó-kk-nf D-kk-nf henti glerglasi í brotaþola. Þá sagði hann að brotaþoli hefði dottið úr skónum og hrasað og því hefði ákærði Ó-kk-nf D-kk-nf náð brotaþola niður í gólfið og þar hefði hann kýlt brotaþola í andlitið með krepptum hnefa, en hann sagðist ekki hafa séð hversu oft. Þá hefði ákærði R-kk-nf sparkað fjórum til fimm sinnum í höfuð brotaþola og hefði brotaþoli þá legið á hlið og verið með andlitið algjörlega óvarið.

K-kk-nf D-kk-nf M-kk-nf kvaðst vita hver brotaþoli væri, en ekki þekkja hann persónulega. Þá sagði hann að ákærðu Ó-kk-nf D-kk-nf og R-kk-nf væru kunningjar sínir. Kvaðst hann hafa orðið var við átök á milli manna á staðnum umrætt kvöld og sagðist hafa ætlað að ganga á milli þeirra, en þá hefði hann orðið var við að hann var orðinn blóðugur á höndunum. Sagðist hann því hafa farið á salernið til að athuga hvort hann hefði skorist. Nánar aðspurður um átökin sagðist hann muna eftir að hafa séð ákærða Ó-kk-þf D-kk-þf í einhverjum átökum, en hann sagðist ekki hafa vitað á þessum tíma að hann væri í átökum við brotaþola, A. Þá sagðist hann ekki muna eftir að hafa séð ákærða R-kk-þf blanda sér í átökin og kvaðst ekki hafa orðið var við hann á vettvangi. Hann sagði að ákærði Ó-kk-nf D-kk-nf og brotaþoli hefðu verið uppréttir þegar hann sá þá takast á og sagði að sig minnti að hafa séð einhver högg fljúga, en sagðist ekki muna í dag hver veitti höggin eða hver varð fyrir þeim.

Skýrsla vitnisins hjá lögreglu var borin undir vitnið. Hann staðfesti að rétt væri eftir sér haft í skýrslunni, en sagði að ég dag væri þessi atburðarás í móðu hjá sér.

Vitnið gaf skýrslu hjá lögreglu 17. mars 2009. Þar sagðist hann hafa staðið fyrir ofan dansgólfið og horft í átt að barnum. Þar hefði hann séð ákærða Ó-kk-þf D-kk-þf halda manni og vera að kýla hann. Hann hefði farið og reynt að stöðva þetta en orðið blóðugur. Honum hefði brugðið við það og farið á salernið til að þurrka það af sér. Þegar hann hefði komið til baka hefðu átökin verið yfirstaðin.

J-kk-nf A-kk-nf Á-kk-nf sagði að hann og brotaþoli hefðu hist á staðnum, en brotaþoli hefði verið í fylgd frænda síns. Hann sagðist þekkja brotaþola, en þeir hefðu einu sinni unnið saman. Þegar þeir hefðu gengið fram hjá ákærða Ó-kk-þgf D-kk-þgf á staðnum hefði ákærði ýtt við brotaþola og hefði það verið upptök átakanna. Aðspurður sagðist hann ekki hafa séð brotaþola skalla ákærða. Vitnið sagðist ekki hafa verið við hliðina á brotaþola þegar átökin hófust heldur hefði brotaþoli verið á pallinum fyrir ofan hann.

Þegar ákærði Ó-kk-nf D-kk-nf ýtti við brotaþola hefði brotaþoli ýtt á móti og við það hefði ákærði Ó-kk-nf D-kk-nf dottið á borð, sópað öllum glösunum af borðinu og hent þeim framan í brotaþola. Eftir það hefðu þeir ákærði Ó-kk-nf D-kk-nf og brotaþoli lent í gólfinu. Hefði þá einhver annar maður komið þarna að og sagðist vitnið hafa tekið hann í burtu eftir að hann var búin að sparka einu sinni til tvisvar í brotaþola. Hann sagðist ekki hafa séð hvar spörkin lentu. Aðspurður játaði hann því að maðurinn sem hefði sparkað væri ákærði R-kk-nf. Sagðist hann hafa vitað hver ákærði Ó-kk-nf D-kk-nf var á þessum tíma, en kvaðst ekki hafa þekkt R-kk-þf. Hann sagðist þó vita að R-kk-nf væri alltaf með ákærða Ó-kk-þgf D-kk-þgf. Þegar hann hefði verið að taka ákærða R-kk-þf í burtu hefðu dyraverðir komið þarna að og stöðvað átökin. Sagðist hann hafa séð að brotaþoli var alblóðugur á eftir. Aðspurður sagðist hann ekki hafa verið að fylgjast með því hvort ákærði Ó-kk-nf D-kk-nf sló brotaþola hnefahöggum þar sem hann hefði verið að draga hinn strákinn í burtu. Aðspurt kvaðst vitnið hafa verið undir áhrifum áfengis þetta kvöld. Hann staðfesti að rétt væri eftir sér haft í lögregluskýrslunni.

Vitnið gaf skýrslu hjá lögreglu 13. febrúar 2009. Þar lýsti vitnið því að ákærði Ó-kk-nf D-kk-nf hefði tekið glasastæðu af borðinu og slegið brotaþola með henni. Þá sagði hann að eftir að brotaþoli og ákærði Ó-kk-nf D-kk-nf duttu í gólfið hefði ákærði R-kk-nf byrjað að sparka í höfuð brotaþola. Hann hefði dregið ákærða R-kk-þf í burtu og haldið honum í hálstaki

Ákæruliður IV. í ákæru, útgefinni 20. desember 2010:

Samkvæmt frumskýrslu lögreglu, dags. 26. nóvember 2009, barst lögreglunni þann sama dag kl. 14:25 tilkynning um ölvaðan ökumann á bifreiðinni DH665, sem hefði verið ekið frá Bláa lóninu og áleiðis til Grindavíkur. Lögreglumaðurinn G-kk-nf S-kk-nf hélt þegar af stað frá Reykjanesbæ á lögreglubifreið og lögreglumennirnir G-kk-nf Þ-kk-nf og M-kk-nf J-kk-nf S-kk-nf á ómerktri bifreið. Á Grindavíkurvegi hafi lögreglan fengið frekari upplýsingar um ökumann bifreiðarinnar, þ.e. að hann væri kominn inn á Víkurbraut í Grindavík og að tilkynnandi þekki ökumanninn sem ákærða Ó-kk-þf D-kk-þf, sem og að hann væri sýnilega undir áhrifum áfengis. Í skýrslunni segir að á meðan tilkynnandi var í símasambandi við lögreglu hafi hann misst sjónar af bifreiðinni DH655, en skömmu síðar hafi hann sagst sjá hana utan við bensínstöð N1 á Víkurbraut.

Þá segir í skýrslunni að um kl. 14.47 er lögreglumaðurinn G-kk-nf hafi komið að áðurgreindri bensínstöð hafi komið að máli við hann maður, sem hafi viljað láta lögreglu vita að hann hefði séð hvar ökumaður bifreiðarinnar DH655, sem hann þekkti sem ákærða Ó-kk-þf D-kk-þf, hefði ekið áðurgreindri bifreið eftir Víkurbraut og staðnæmst utan við bensínstöð N1 og að ákærði, sem hefði verið einn í bifreiðinni, hefði farið þar inn.

Jafnframt segir í skýrslunni að kl. 15:00 hafi lögreglumennirnir farið inn á bensínstöðina og komið þar að ákærða Ó-kk-þgf D-kk-þgf þar sem hann hafi staðið nærri útidyrahurð. Hafi þeim þótt greinilegt að ákærði Ó-kk-nf D-kk-nf væri undir áhrifum áfengis eða annarra lyfja, en augasteinar hans hafi verið stórir og hreyfingar hans þess eðlis að hann væri undir áhrifum. Honum hafi verið gerð grein fyrir að hann væri handtekinn og nyti réttarstöðu grunaðs manns. Þá hafi hann verið færður í handjárn, á honum gerð öryggisleit og í framhaldi af því gert að setjast inn í lögreglubifreiðina. Ekki hafi ákærði viljað viðurkenna að hafa ekið bifreiðinni. Gerð hafi verið leit að kveikjuláslyklum, bæði í bifreiðinni, sem hafi verið ólæst, sem og inni á bensínstöðinni, en þeir hafi hvergi fundist. Nokkru síðar hafi ákærði viðurkennt að vera með kveikjuláslyklana á sér og hafi hann náð í þá inn fyrir buxnastreng að aftanverðu.

Þá segir í skýrslunni að ákærða hafi verið gert að blása í áfengismæli og hafi hann gert það kl. 15:05. Niðurstaðan hafi verið 0,0‰. Ákærði hefði þá verið spurður að því hvort hann hefði neytt fíkniefna og hafi hann tjáð þeim að hann hefði nýlega neytt amfetamíns. Þessu næst hafi ákærði verið færður á lögreglustöð og þar hafi hann látið í té þvagsýni klukkan 15:30, sem gefið hafi svörun við THC og AMT. Klukkan 15.36 hafi læknir komið á lögreglustöðina og tekið blóðsýni úr ákærða.

Blóð- og þvagsýni voru send til rannsóknar hjá Rannsóknarstofu Háskóla Íslands í lyfja- og eiturefnafræði og samkvæmt matsgerð rannsóknarstofunnar, dags. 4. janúar 2010, mældist amfetamín í blóði 500 ng/ml, en tetrakannabínól var ekki í mælanlegu magni í blóðinu. Í þvagi ákærða fannst hins vegar bæði amfetamnín og tetrahýdrókannabínólsýra.

Verður nú rakinn framburður ákærða og vitna fyrir dóminum og hjá lögreglu eftir því sem þurfa þykir:

Ákærði Ó-kk-nf D-kk-nf neitaði sök. Hann kvaðst hafa fengið umrædda bifreið lánaða þennan sama morgun hjá vini sínum, V-kk-þgf, sem búi í vesturbæ Reykjavíkur. Kvaðst hann hafa farið til Vals ásamt vini sínum, V-kk-þgf V-kk-þgf og hefði V-kk-nf ekið bifreiðinni þar sem hann væri með bílpróf. Þeir hefðu síðan farið til Grindavíkur, en þar hefði V-kk-nf þurft að koma við hjá vini sínum. Sagðist ákærði ekki hafa komist með, eins og ákærði orðaði það, og því hefðu þeir komið við í sjoppu. Þaðan hefði ákærði stokkið til vinar síns, sem hefði búið þar rétt hjá. Lögreglan hefði síðan komið inn í sjoppuna og handtekið ákærða. Ákærða var þá kynnt að lögreglu hefði borist tilkynning frá starfsmanni í Bláa lóninu um að ákærði hefði farið þaðan akandi á umræddri bifreið og ekið í átt að Grindavík. Einnig að síðar hefði borist tilkynning frá öðrum manni um að ákærði hefði komið akandi að bensínstöð N1 í Grindavík á umræddri bifreið og farið þar inn. Þegar ákærði var inntur eftir skýringu á þessu sagðist ákærði ekki geta skýrt það, en hann sagði að V-kk-nf hefði ekið bifreiðinni allan tímann. V-kk-nf hefði hins vegar stokkið til vinar síns, sem byggi þarna skammt frá. Sagðist ákærði fyrst hafa beðið í bílnum, en síðan hefði hann farið inn í sjoppuna til að drepa tímann.

Ákærði kannaðist aðspurður ekki við að hafa farið í Bláa lónið umræddan morgun. Ákærða var þá kynnt að hann hefði borið um það í skýrslu sinni hjá lögreglu umræddan morgun að hann hefði gert það. Sagðist ákærði þá hafa búið þessa sögu til því hann hefði ætlað að taka aksturinn á sig fyrir V-kk-þf vin sinn því hann hefði einnig verið undir áhrifum fíkniefna. Næst þegar hann hefði heyrt í V-kk-þgf hefði hann hins vegar tjáð honum að það væri vitleysa að ákærði væri taka þetta á sig fyrir hann og að sagt honum að hann skyldi bara segja satt og rétt frá þ.e. að hann, V-kk-nf, hefði verið að aka bifreiðinni.

Aðspurður kvaðst ákærði telja að þeir, sem tilkynnt hefðu um akstur hans, væru að segja ósatt. Skýrsla ákærða hjá lögreglu var borin undir hann og sagði hann að skýrsla hans hér fyrir dómi væri sú rétta. Ákærði var spurður hvers vegna hann hefði verið með bíllyklana á sér við handtöku. Sagði hann þá að V-kk-nf hefði skilið bifreiðina í gangi svo að hann gæti hlustað á útvarpið. Síðar hefði hann drepið á bifreiðinni, tekið lyklana og stungið þeim í vasann áður en hann fór inn í sjoppuna. Ákærði var þá spurður að því hvers vegna fram kæmi í lögregluskýrslu að hann hefði í fyrstu ekki vilja upplýsa um það hvar bíllyklarnir væru og síðan hefði komið í ljós að lyklarnir voru í buxnastrengnum aftan á ákærða. Sagði ákærði að þetta væri ekki rétt og lögreglumennirnir væru að ljúga þessu.

Ákærði sagðist hafa neytt fíkniefna fyrir aksturinn og því hefði hann beðið V-kk-þf um að aka bifreiðinni, en einnig vegna þess að V-kk-nf hefði verið með bílpróf.

Ákærði gaf skýrslu um málið hjá lögreglu 27. nóvember 2009. Aðspurður um erindi sitt til Grindavíkur sagðist ákærði hafa verið að baða sig í Bláa lóninu og kvaðst hafa verið einn á ferð. Áður hefði hann hafa farið á bókasafnið í Grindavík og fengið þar lánaðar tvær bækur. Þá kvaðst ákærði hafa fengið bifreiðina lánaða án skilyrða hjá V-kk-þgf vini sínum, sem hann væri nýbúinn að kynnast og vissi ekki hvað héti fullu nafni eða hvar hann ætti heima. Einnig kvaðst ákærði hafa verið að koma úr Keflavík þar sem hann hefði ætlað að heimsækja kunningja sinn.

I-kk-nf G-kk-nf Ó-kk-nf, starfsmaður í Bláa lóninu, sagðist muna eftir að hafa tilkynnt lögreglu að ákærði Ó-kk-nf D-kk-nf S-kk-nf væri að aka frá Bláa lóninu hugsanlega undir áhrifum og í átt að Grindavík. Sagði hann að sig minnti að ákærði hefði verið á bifreið af gerðinni Galant. Sagðist hann hafa séð og borið kennsl á ákærða Ó-kk-þf D-kk-þf í Bláa lóninu og sagði að allt hefði bent til þess að hann væri ekki allsgáður. Hann sagðist ekki hafa orðið var við að ákærði Ó-kk-nf D-kk-nf væri í fylgd með einhverjum öðrum í lóninu. Sagðist hann hafa séð ákærða fara út úr húsnæði Bláa lónsins, en um 300-400 metrar væru frá byggingunni og út á bílastæðið. Sagðist hann hafa farið út um starfsmannainnganginn, hinum megin í húsinu, og ekið af starfsmannastæði og inn á almenna stæði og beðið þar átekta. Sagðist hann hafa séð bifreið ákærða fara út af bílastæðinu, en þá hefði hann verið í um 50-70 metra fjarlægð frá bifreið ákærða. Sagðist hann hafa séð hliðarprófílinn á ákærða í bifreiðinni. Hann sagði að ákærði Ó-kk-nf D-kk-nf hefði verið krúnurakaður þegar hann sá hann í Bláa lóninu og það hefði verið sami hliðarprófíll sem hann sá á ökumanni bifreiðarinnar. Sagðist hann þó ekki geta haldið því fram fullum fetum að hann hefði séð ákærða Ó-kk-þf D-kk-þf undir stýri á bifreiðinni þar sem um skuggamynd hefði verið að ræða, en hliðarprófílinn á ökumanni bifreiðarinnar hefði líkst ákærða Ó-kk-þgf D-kk-þgf. Hann sagði að skyggnið hefði verið þokkalegt og ekki orðið almyrkt. Sagðist hann hafa fylgt bifreiðinni eftir alla leið inn í Grindavík og séð að bifreiðinni var beygt inn á stæði við sjoppu sem þar væri. Sagðist hann hafa verið með lögregluna í símanum á meðan. Kvaðst ákærði hafa snúið við, þ.e. tekið hring, og lagt bifreið sinni. Á meðan hefði ökumaðurinn greinilega stigið út úr bifreiðinni og gengið inn í sjoppuna og því hefði hann ekki séð ökumanninum stíga út úr henni. Nánar aðspurður kvaðst hann ekki hafa greint það að fleiri væru í bifreiðinni en ökumaðurinn og sagðist hann hafa séð að farþegasætið var autt. Að beiðni lögreglu sagðist hann hafa beðið þar til lögregla var komin á staðinn til að hafa gætur á ákærða. Sjálfur sagðist hann ekki hafa hitt lögreglumennina á vettvangi. Vitnið kvaðst hafa þekkt ákærða Ó-kk-þf D-kk-þf í sjón á þessum tíma því þeir væru báðir úr Njarðvík og sagði hann að fjölskyldur þeirra tengdust óbeint.

G-kk-nf B-kk-nf, leigubílstjóri, sagðist hafa verið að skila af sér farþegum í Bláa lóninu í greint sinn þegar ákærði Ó-kk-nf D-kk-nf hefði komið upp að bifreiðinni hjá honum og spurt hann að því hvar næsta bensínstöð væri. Sagðist hann hafa bent honum á að hún væri í Grindavík. Kvaðst hann hafa borið kennsl á ákærða Ó-kk-þf D-kk-þf þar sem hann hefði séð hann áður og vitað hver hann væri. Ákærði Ó-kk-nf D-kk-nf hefði þá gengið að bifreið sinni, sest undir stýri og ekið til Grindavíkur. Vitnið sagði að greinilegt hefði verið að ákærði hefði ekki verið í lagi, þ.e. að hann hefði verið undir áhrifum einhvers. Sagðist vitnið hafa ekið á eftir ákærða til Grindavíkur og hringt í lögregluna. Hann sagðist síðan hafa hitt lögreglumennina við N1 stöðina í Grindavík. Sagðist hann hafa bent lögreglunni á ákærða og tjáð þeim að hann hefði séð hann aka bifreiðinni frá Bláa lóninu. Hann sagðist ekki muna hverrar gerðar bifreiðin var sem ákærði ók í greint sinn, en um fólksbifreið hefði verið að ræða. Aðspurður sagðist hann ekki hafa séð ákærða stíga út úr bifreiðinni við N1 stöðina, en hann sagðist hafa séð greinilega að ákærði var einn í bifreiðinni. Þá sagðist hann hafa séð ákærða stíga upp í bifreiðina við Bláa lónið, setjast í ökumannssætið og aka af stað.

G-kk-nf S-kk-nf lögregluvarðstjóri sagði að lögreglan hefði fengið tilkynningu um ætlaðan ölvunar- og/eða fíkniefnaakstur ökumanns, sem hefði verið að fara frá Bláa lóninu. Sagðist hann hafa farið einn á bíl frá Keflavík og ekið til Grindavíkur. Á miðri leið hefði komið tilkynning um að ökumaður væri kominn inn á Víkurbraut í Grindavík og væri kyrrstæð fyrir utan verslun N1 á Víkurbraut. Á vettvang hefðu einnig komið lögreglumennirnir G-kk-nf og M-kk-nf og hefðu þeir þrír farið inn í áðurgreinda verslun. Áður hefði leigubílstjóri gefið sig á tal við hann á vettvangi og tjáð honum að hann þekkti ökumann bifreiðarinnar sem ákærða í máli þessu og að hann væri inni í sjoppunni. Vitnið sagði að áðurgreindur leigubílstjóri hefði ekki viljað að nafn hans væri tilgreint í frumskýrslu lögreglunnar. Hann sagði að nöfn tilkynnendanna hefðu hins vegar verið skráð í dagbók lögreglu.

Vitnið sagði að þeir lögreglumennirnir hefðu spjallað við ákærða inni í versluninni og sagðist hann strax hafa séð að ákærði var undir áhrifum. Hann sagði að ákærði hefði í fyrstu þrætt fyrir að hafa verið á bílnum, en síðan hefði hann framvísað bíllyklunum og tekið þá úr buxnastrengnum að aftanverðu. Áður hefðu þeir verið búnir að gera leit á ákærða og ekki fundið neitt í vösum ákærða. Í framhaldi af því hafði ákærði verið handtekinn og færður á lögreglustöð. Aðspurt sagði vitnið að ákærði hefði ekki borið um það að einhver annar hefði verið að aka bifreiðinni. Hann sagði að afgreiðslufólkið í versluninni hefði verið spurt hvort það hefði séð ákærða koma á bifreiðinni, en það hafði ekki veitt því athygli.

M-kk-nf J-kk-nf S-kk-nf lögreglumaður sagði að tilkynning hefði borist um ætlaðan ölvaðan ökumann á umræddri bifreið og hefðu þeir G-kk-nf Þ-kk-nf farið á lögreglubifreið að verslun N1 í Grindavík. Hann sagði að G-kk-nf S-kk-nf hefði komið á vettvang á svipuðum tíma. Sagði hann að G-kk-nf hefði talað við vitni á vettvangi, sem borið hefði um það að hafa séð ákærða á umræddri bifreið og að hann hefði farið inn í verslunina. Þeir hefðu síðan farið inn í verslunina og rætt við ákærða, sem hefði í fyrstu ekki viðurkennt að hafa verið á bifreiðinni. Hann sagði að bíllyklarnir hefðu verið í buxnastreng ákærða, en vitnið kvaðst ekki muna hvort þeir fundu lyklana við leit eða hvort ákærði framvísaði þeim. Hann sagði að ákærði hefði sjáanlega verið undir einhverjum áhrifum. Ákærði hefði því næst verið handtekinn og færður á lögreglustöð. Hann sagðist ekki minnast þess að ákærði hefði haldið því fram á vettvangi að einhver annar hefði ekið bifreiðinni. Þá kvaðst hann ekki minnast þess að hafa spurt afgreiðslufólkið í versluninni hvort það hefði séð ákærða koma á bifreiðinni. Þá sagðist hann ekki hafa rætt við vitnið, sem gefið hefði sig fram á vettvangi.

G-kk-nf Þ-kk-nf lögreglumaður sagðist hafa komið að handtöku ákærða Ó-kk-ef D-kk-ef vegna ætlaðs aksturs undir áhrifum fíkniefna í greint sinn. Sagðist hann hafa farið á vettvang, þ.e. að bensínstöð N1 í Grindavík, ásamt M-kk-þgf og G-kk-þgf. Þeir hefðu farið inn í sjoppuna og handtekið þar ákærða Ó-kk-þf D-kk-þf. Við leit á honum hefðu bíllyklarnir fundist í buxnastreng ákærða að aftanverðu. Í tilkynningu til lögreglunnar hefði númer bifreiðar ákærða komið fram og hefði þeir séð hana standa fyrir framan bensínstöðina þegar þeir komu þangað. Hann sagði að ákærði hefði litið út fyrir að vera undir áhrifum vímuefna við handtökuna. Ákærði hefði ekki minnst á það að einhver annar hefði verið aka bifreiðinni. Hann sagði að leigubílstjóri hefði gefið sig fram og rætt við G-kk-þf á vettvangi. Vitnið kvaðst ekki hafa rætt við starfsfólk bensínstöðvarinnar.

S-kk-nf H-kk-nf lögreglumaður staðfesti að hafa tekið skýrslu af ákærða Ó-kk-þgf D-kk-þgf á lögreglustöð eftir ætlaðan fíkniefnaakstur. Hann sagði að ákærði hefði ekki minnst á það að einhver annar hefði ekið bifreiðinni og ekki hefði annað komið fram hjá honum en að hann hefði verið einn á ferð. Einnig hefði ákærði greint frá því að hafa farið í Bláa lónið. Vitnið staðfesti samantektarskýrslu sína um framburð ákærða á skjali nr. 3.

V-kk-nf V-kk-nf, refsifangi á Litla-Hrauni, sagði að hann og ákærði Ó-kk-nf D-kk-nf hefðu verið í vesturbæ Reykjavík umræddan dag og þar hefði ákærði fengið lánaðan bíl af gerðinni Galant. Þar sem hann væri með bílpróf en ekki ákærði Ó-kk-nf D-kk-nf hefði hann, V-kk-nf, ekið bifreiðinni til Grindavíkur, en þar kvaðst vitnið hafa átt erindi í hús. Ákærði hefði ekki mátt vita hvern hann væri að hitta í Grindavík eða hvar og því hefði hann lagt bifreiðinni hjá bensínstöðinni og farið til að sinna erindi sínu. Ákærði Ó-kk-nf D-kk-nf hefði hins vegar orðið eftir í bílnum hjá sjoppunni. Sagðist vitnið hafa drepið á bílnum og skilið lyklana eftir í honum. Hann sagðist vita að ákærði hefði borið um það hjá lögreglu að hann hefði verið að aka bifreiðinni, en hann sagðist síðar hafa sagt ákærða að óþarft væri að ákærði væri að taka á sig aksturinn fyrir hann þar sem hann hefði í fjölmörg skipti gerst sekur akstur undir áhrifum lyfja. Hann neitaði því aðspurður að þeir ákærði hefðu komið við í Bláa lóninu í greint sinn. Hann sagði að hann og ákærði Ó-kk-nf D-kk-nf væru vinir og hefðu þekkst lengi. Hann sagði að þeir hefðu verið saman á fylleríi þegar atvik málsins áttu sér stað. Þá sagði hann að ákærði Ó-kk-nf D-kk-nf hefði á þessum tíma búið heima hjá öðrum góðum vini hans.

III.

Ákæruliðir I, II og V í ákæru, útgefinni 20. desember 2010:

Ákærði, Ó-kk-nf D-kk-nf, játaði brot sín samkvæmt ákæruliðum I, II og V í ákæru, útgefinni 20. desember 2010, skýlaust fyrir dóminum eins og þeim er lýst í þessum ákæruliðum. Þykir með játningu ákærða sem á sér stoð í gögnum málsins sannað að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi sem ákært er fyrir í þessum ákæruliðum og eru brot ákærða þar rétt heimfærð til refsiákvæða í ákærunni.

Ákærur, útgefnar 8. og 22. febrúar 2011:

Ákærði, R-kk-nf, játaði brot sín samkvæmt ákærum, útgefnum 8. og 22. febrúar 2011, skýlaust fyrir dóminum eins og þeim er lýst í þessum ákærum. Þykir með játningu ákærða sem á sér stoð í gögnum málsins sannað að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi sem ákært er fyrir í ákærunum tveimur og eru brot ákærða rétt heimfærð til refsiákvæða í þeim.

Ákæruliður III í ákæru, útgefinni 20. desember 2010:

Samkvæmt þessum ákærulið er ákærðu gefið að sök að hafa ráðist í sameiningu á brotaþola með þeim hætti að ákærði Ó-kk-nf D-kk-nf hafi fellt brotaþola í gólfið, haldið honum og kýlt hann ítrekað hnefahöggum í andlit og að ákærði R-kk-nf hafi sparkað ítrekað í andlit og líkama brotaþola meðan ákærði Ó-kk-nf D-kk-nf hélt brotaþola, allt með þeim afleiðingum sem greinir í ákæru.

Ákærðu hafa báðir neitað sök. Hefur ákærði Ó-kk-nf D-kk-nf borið um það að hafa stokkið á brotaþola eftir að brotaþoli skallaði hann, tekið hann hálstaki og náð honum þannig niður í gólfið. Þeir hefðu síðan lent í einhverju hnoði á gólfinu, sem hefði falist í því að brotaþoli hefði reynt að taka í hann og hann reynt að losa sig undan brotaþola og halda honum niðri. Ákærði neitaði því að hafa slegið brotaþola hnefahöggum. Þá sagði ákærði að meðákærði hefði reynt að hjálpa honum eitthvað en kvaðst ekki hafa séð hvað hann gerði.

Ákærði R-kk-nf neitaði því að hafa sparkað í brotaþola meðan meðákærði hélt honum. Sagðist hann eingöngu hafa reynt að ýta brotaþola frá meðákærða. Hann sagði að meðákærði og brotaþoli hefðu dottið niður á gólfið þegar þeir tókust á og sagðist hann ekki hafa séð hnefahögg falla í átökum þeirra.

Framburður vitna fyrir dóminum bar þess merki að rúm tvö ár eru liðin frá því að atvik málsins áttu sér stað. Þá kvaðst brotaþoli aðeins muna eftir atvikum málsins í brotum, bæði vegna ölvunar og líkamsárásarinnar, en ráðið verður af framburði hans að hann hafi misst meðvitund um stund.

Brotaþoli kvaðst annað hvort hafa stangað eða skallað ákærða Ó-kk-þf D-kk-þf. Við það hefði ákærði Ó-kk-nf D-kk-nf hrokkið við og í framhaldi af því hefði hann, brotaþoli, fengið þungt högg í andlitið, en hann sagðist ekki gera sér grein fyrir með hvaða hætti hann var sleginn. Við höggið hefði hann séð svart og rankað við sér á gólfinu þar sem einhver hefði verið að slá eða sparka í höfuð hans eða andlit. Sagðist hann ekki gera sér grein fyrir hvort það voru hnefahögg eða spörk.

Framburður brotaþola þykir hreinskilnislegur og skýr að svo miklu leyti sem hann getur borið um málsatvik, en af framburði hans og vitna verður ráðið að hann hafi misst meðvitund um stund.

Vitnið Þ-kk-nf V-kk-nf hefur borið um það að ákærði Ó-kk-nf D-kk-nf hafi annað hvort slegið eða kastað glasi í brotaþola. Brotaþoli hafi þá hlaupið á móti ákærða, en dottið fram fyrir sig á gólfið og þá hafi ákærði Ó-kk-nf D-kk-nf farið ofan á brotaþola. Hafi ákærði R-kk-nf þá komið þarna að og byrjað að sparka í höfuð brotaþola og sagðist vitnið hafa reynt að stöðva átökin með því að taka ákærða Ó-kk-þf D-kk-þf ofan af brotaþola. Sagðist hann hafa staðið fyrir aftan ákærða Ó-kk-þf D-kk-þf og horft í bakið á honum og því ekki séð vel hvað hann var að gera. Nánar aðspurður sagðist hann hafa séð ákærða R-kk-þf standa yfir brotaþola og sparka í hann. Í skýrslu sinni hjá lögreglunni kvaðst vitnið hins vegar hafa séð ákærða Ó-kk-þf D-kk-þf kýla brotaþola í andlitið með krepptum hnefa. Þá hefði ákærði R-kk-nf sparkað fjórum til fimm sinnum í höfuð brotaþola. Að öðru leyti er gott samræmi á skýrslu þessa vitnis hjá lögreglu og hér fyrir dómi og þykir framburður vitnisins greinargóður og trúverðugur.

Vitnið J-kk-nf A-kk-nf hefur borið um það að ákærði Ó-kk-nf D-kk-nf og brotaþoli hafi ýtt hvor við öðrum og við það hafi ákærði Ó-kk-nf D-kk-nf dottið á borð, sópað glösum af borðinu og hent þeim í brotaþola. Eftir það hafi ákærði Ó-kk-nf D-kk-nf og brotaþoli lent í gólfinu og þá hafi ákærði R-kk-nf komið þarna að og byrjað að sparka í brotaþola. Sagðist hann ekki hafa séð hvar spörkin lentu. Sagðist hann hafa tekið ákærða R-kk-þf í burtu þegar hann hefði verið búinn að sparka einu sinni til tvisvar í brotaþola. Í skýrslu sinni hjá lögreglu sagði vitnið að ákærði R-kk-nf hefði sparkað í höfuð brotaþola. Að öðru leyti er gott samræmi á skýrslu vitnisins hjá lögreglu og hér fyrir dómi. Þykir framburður þessa vitnis trúverðugur.

Vitnið G-kvk-nf Á-kvk-nf kvaðst hafa séð brotaþola liggja í gólfinu og ákærðu báða yfir honum og hefðu þeir verið að lemja brotaþola. Sagðist hún ekki muna það nú í hverju barsmíðar þeirra voru fólgnar, en hún hefði munað þetta mun betur þegar hún gaf skýrslu hjá lögreglu. Sú skýrsla var kynnt fyrir vitninu og kvaðst hún ekki draga í efa að rétt væri eftir sér haft í skýrslunni, en sagði að atvikin rifjuðust þó ekki upp fyrir henni. Í skýrslunni sagðist hún hafa séð brotaþola liggja á gólfinu og hefði ákærði Ó-kk-nf D-kk-nf verið með hann í hálstaki og haldið brotaþola niðri. Þá hefði ákærði Ó-kk-nf D-kk-nf kýlt brotaþola margsinnis með krepptum hnefa. Einnig hefði ákærði R-kk-nf sparkað margsinnis í hægri síðuna á brotaþola. Þá kemur fram í skýrslunni að fólk á staðnum hafi reynt að draga ákærða R-kk-þf í burtu, en hann hafi alltaf brotið sér leið að brotaþola og byrjað að sparka aftur. Vitnið staðfesti og að hafa gefið sig fram við lögreglu á vettvangi og er þar haft eftir henni að ákærði Ó-kk-nf D-kk-nf hafi haldið brotaþola niðri í gólfinu á meðan ákærði R-kk-nf sparkaði í brotaþola.

Vitnið K-kk-nf D-kk-nf kvaðst muna eftir að hafa séð ákærða Ó-kk-þf D-kk-þf í einhverjum átökum á staðnum, en sagðist ekki muna eftir að hafa séð ákærða R-kk-þf blanda sér í átökin. Hann sagði að þeir ákærði Ó-kk-nf D-kk-nf og brotaþoli hefðu verið uppréttir þegar hann sá þá takast á og sagði að sig minnti að hafa séð einhver högg fljúga, en ekki muna hver veitti höggin eða hver varð fyrir þeim. Í skýrslu sinni hjá lögreglu sagðist vitnið hins vegar hafa séð ákærða Ó-kk-þf D-kk-þf halda manni á staðnum og vera að kýla hann. Hann staðfesti fyrir dóminum að rétt væri eftir sér haft í lögregluskýrslunni.

Ákærði Ó-kk-nf D-kk-nf hefur viðurkennt að hafa stokkið á brotaþola, tekið hann hálstaki og náð honum þannig niður í gólfið, en þar hefði hann haldið brotaþola niðri. Fær þetta stuðning í framburði vitna í málinu og þykir því sannað að ákærði hafi fellt brotaþola í gólfið og haldið honum þar.

Brotaþoli hefur borið um það að hafa rankað við sér á gólfinu þar sem einhver hafi verið að slá eða sparka í höfuð hans eða andlit, en hann sagðist ekki gera sér grein fyrir hvort það voru hnefahögg eða spörk. Ekkert vitnanna bar um það fyrir dóminum með skýrum hætti að hafa séð ákærða Ó-kk-þf D-kk-þf kýla brotaþola ítrekað með krepptum hnefa í andlitið eftir að hafa fellt hann í gólfið. Vitnið G-kvk-nf bar að vísu um það að hafa séð ákærðu báða yfir brotaþola þar sem hann hefði legið í gólfinu og sagði að þeir hefðu báðir verið að lemja brotaþola, eins og vitnið orðaði það. Hún sagðist þó ekki muna í hverju barsmíðar þeirra voru fólgnar.

Vitnið G-kvk-nf bar hins vegar um það hjá lögreglu, á sama hátt og vitnin Þ-kk-nf og K-kk-nf, að hafa séð ákærða Ó-kk-þf D-kk-þf kýla brotaþola í andlitið með krepptum hnefa. Samkvæmt 1. mgr. 111. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála skal dómur reistur á sönnunargögnum, sem færð eru fram við meðferð málsins fyrir dómi og verður sönnun um framangreinda háttsemi ákærða Ó-kk-ef D-kk-ef því ekki reist á skýrslum þessara vitna hjá lögreglu. Með vísan til framangreinds þykir ósannað að ákærði Ó-kk-nf D-kk-nf hafi kýlt brotaþola ítrekað hnefahöggum í andlitið eftir að hafa fellt hann í gólfið.

Vitnin Þ-kk-nf og J-kk-nf hafa báðir borið um það hér fyrir dómi að hafa séð ákærða R-kk-þf sparka í brotaþola þar sem hann lá í gólfinu með ákærða Ó-kk-þf D-kk-þgf ofan á sér. Bar vitnið Þ-kk-nf um það að ákærði R-kk-nf hefði sparkað í höfuð brotaþola, en vitnið J-kk-nf kvaðst ekki hafa séð hvar höggin lentu. Í skýrslu sinni hjá lögreglu kvaðst vitnið hins vegar hafa séð ákærða R-kk-þf sparka í höfuð brotaþola. Staðfesti vitnið fyrri dóminum að rétt væri eftir sér haft í lögregluskýrslunni. Framburður framangreindra tveggja vitna er og í samræmi framburð vitnisins G-kvk-ef hjá lögreglu og getur einnig samrýmst framburði hennar fyrir dóminum um að hún hafi séð ákærðu báða yfir brotaþola og að þeir hafi báðir verið að lemja hann. Þá samrýmist þessi framburður frásögn brotaþola um að hann hafi rankað við sér á gólfinu þar sem einhver hefði verið að slá eða sparka í höfuð hans eða andlit, en hann sagðist ekki gera sér grein fyrir hvort um hnefahögg eða spörk var að ræða. Þá er framburður vitnisins J-kk-ef um að hann hafi dregið ákærða R-kk-þf í burtu frá brotaþola í samræmi við frásögn vitnisins G-kvk-ef í lögregluskýrslu um að fólk á staðnum hafi reynt að draga ákærða R-kk-þf í burtu.

Brotaþoli kvaðst ekki muna eftir því að hafa fengið högg eða spörk í líkamann og ekki kemur fram í áverkavottorði eða öðrum gögnum málsins að hann hafi verið með áverka annars staðar en á höfði og hálsi. Ljóst er að eftir átökin var brotaþoli með talsverða áverka á höfði og sérstaklega vinstra megin andliti. Hefur enda komið fram í málinu að brotaþoli lá á hliðinni á meðan á átökunum stóð og með andlitið óvarið.

Þegar allt framangreint er virt heildstætt, sérstaklega með vísan til trúverðugs framburðar vitnanna Þ-kk-ef og J-kk-ef, sem á sér stoð framburði brotaþoli, sem einnig þykir trúverðugur, svo og öðrum gögnum málsins, þykir sannað svo hafið sé yfir skynsamlegan vafa að ákærði R-kk-nf hafi sparkað einu sinni til tvisvar í höfuð brotaþola í greint sinn á meðan ákærði Ó-kk-nf D-kk-nf hélt brotaþola í gólfinu. Ósannað þykir hins vegar að ákærði R-kk-nf hafi sparkað í líkama brotaþola.

Í áverkavottorði kemur fram að líklegt hafi þótt að skurðir í andliti brotaþola væru eftir fall á glerbrot. Ljóst þykir að áverkar þessir eru afleiðingar árárásar ákærðu á brotaþola.

Með hliðsjón af öllu framansögðu þykir sannað að ákærðu hafi í greint sinn í sameiningu ráðist á brotaþola þannig að ákærði Ó-kk-nf D-kk-nf hafi fellt brotaþola í gólfið og haldið honum og að ákærði R-kk-nf hafi sparkað einu sinni til tvisvar í andlit brotaþola á meðan ákærði Ó-kk-nf D-kk-nf hélt brotaþola, allt með þeim afleiðingum sem greinir í ákæru. Er háttsemi ákærðu réttilega heimfærð til refsiákvæða í ákærunni.

Ákæruliður IV. í ákæru, útgefinni 20. desember 2010:

Samkvæmt þessum ákærulið er ákærða Ó-kk-þgf D-kk-þgf gefið að sök umferðarlagabrot með því að hafa í umrætt skipti ekið bifreiðinni DH 655 eftir Grindavíkurvegi til Grindavíkur undir áhrifum ávana- og fíkniefna og án þess að hafa öðlast ökuréttindi.

Ákærði hefur neitað sök og hefur borið því við að vinur hans V-kk-nf V-kk-nf hafi ekið bifreiðinni í umrætt sinn. Hann neitaði því og að hafa verið að koma úr Bláa lóninu, en sagði að þeir V-kk-nf hefðu komið úr Reykjavík. Á sömu lund bar vitnið V-kk-nf. Ákærði viðurkenndi hins vegar í skýrslu sinni hjá lögreglu að hafa ekið bifreiðinni og greindi frá því að hann hefði verið að koma úr Bláa lóninu þar sem hann hefði baðað sig og sagðist hann hafa verið einn á ferð.

Vitnið I-kk-nf G-kk-nf Ó-kk-nf, starfsmaður í Bláa lóninu, bar um það hér fyrir dómi að hafa séð ákærða í lóninu þennan saman dag og sagðist hafa fylgt bifreið hans eftir til Grindavíkur. Vitnið G-kk-nf B-kk-nf leigubílstjóri hefur einnig borið um það að hafa séð ákærða fyrir utan Bláa lónið sama dag og að hafa veitt ákærða eftirför til Grindavíkur. Báðir báru þeir um það að ákærði hefði verið einn á ferð. Við handtöku ákærða á bensínstöð N1 var ákærði einnig einn á ferð og minntist ekkert á það að vinur sinn V-kk-nf hefði verið að aka bifreiðinni. Komu þær upplýsingar fyrst fram við þingfestingu málsins. Ákærði hefur ekki gefið trúverðuga skýringu á því ósamræmi, sem er á framburði hans hjá lögreglu og hér fyrir dómi. Í ljósi alls framangreinds þykir framburður ákærða og vitnisins V-kk-ef afar ótrúverðugur.

Eins og að framan greinir hefur vitnið I-kk-nf G-kk-nf borið um það að hafa séð ákærða í Bláa lóninu í umrætt skipti, en hann kvaðst þekkja ákærða frá fornu fari. Kvaðst hann strax hafa grunað að ákærði væri undir einhvers konar áhrifum. Sagðist hann hafa fylgst með ákærða fara út úr húsnæði Bláa lónsins og sagðist hann hafa beðið átekta í bifreið sinni eftir að ákærði yfirgæfi bílastæðið. Sagðist hann hafa séð bifreið ákærða fara út af bílastæðinu og sagðist hafa séð hliðarprófílinn á ákærða í bifreiðinni. Sagðist hann ekki hafa getað greint að fleiri væru í bifreiðinni en ökumaður og þá sagðist hann ekki hafa orðið var við að ákærði væri í fylgd með öðrum í Bláa lóninu. Vitnið sagðist hafa fylgt bifreiðinni eftir til Grindavíkur þar sem hún hefði verið stöðvuð við bensínstöð N1 á Víkurbraut. Þá sagðist vitnið hafa tilkynnt lögreglu um aksturinn á leiðinni þangað.

Vitnið G-kk-nf hefur og borið um það að hafa séð ákærða, sem hann sagðist hafa vitað hver væri, stíga upp í bifreiðina við Bláa lónið, en áður hefði ákærði gefið sig á tal við hann á bílastæðinu og sagði vitnið að ákærði hefði greinilega verið í annarlegu ástandi. Sagðist vitnið hafa séð ákærða setjast í ökumannssæti bifreiðarinnar og aka af stað. Vitnið sagðist hafa veitt ákærða eftirför til Grindavíkur þar sem bifreiðin hefði verið stöðvuð við bensínstöð N1 á Víkurbraut. Sagðist hann hafa tilkynnt um aksturinn á leiðinni til Grindavíkur og gefið sig fram við lögreglu utan við bensínstöðina. Sagðist vitnið greinilega hafa séð að ökumaður var einn í bifreiðinni.

Þá hefur komið fram hjá lögreglumönnunum G-kk-þgf, M-kk-þgf J-kk-þgf og G-kk-þgf að ákærði hafi verið með kveikjuláslyklana að bifreiðinni ofan í buxnastreng sínum aftanverðum við handtöku.

Með trúverðugum framburði vitnanna I-kk-ef G-kk-ef og G-kk-ef, sem fær og stuðning í framburði áðurgreindra lögreglumanna, svo og með vísan til gagna málsins að öðru leyti þykir sannað að ákærði hafi ekið áðurgreindri bifreið undir áhrifum ávana– og fíkniefna eins og nánar greinir í ákæru og án þess að hafa öðlast ökuréttindi. Er háttsemi ákærða réttilega heimfærð til refsiákvæða í ákærunni.

Ákærði Ó-kk-nf D-kk-nf, sem fæddur er árið 1988, hefur frá árinu 2006 gengist einu sinni undir greiðslu sektar hjá lögreglustjóra vegna fíkniefnalagabrots og hlotið alls sjö refsidóma. Hinn 6. mars 2007 var ákærði dæmdur í 30 daga fangelsi, skilorðsbundið í tvö ár, fyrir líkamsárás. Ákærði rauf skilorðið og hinn 22. október 2008 var hann dæmdur í tveggja mánaða fangelsi fyrir líkamsárás og var skilorðsdómurinn frá 6. mars 2006 dæmdur upp. Á árunum 2008 og 2009 hlaut ákærði tvo sektardóma vegna fíkniefnalagabrots og var fyrri dómurinn hegningarauki við dóminn frá 22. október 2008. Hinn 21. janúar 2010 var ákærði dæmdur til greiðslu sektar og sviptur ökurétti í eitt ár fyrir ölvunarakstur og akstur án þess að hafa öðlast ökuréttindi. Hinn 26. febrúar 2010 var ákærða dæmdur hegningarauki við síðastgreinda dóminn, fangelsi í 12 mánuði, fyrir rán, en einnig var skilorðsdómurinn frá 22. október 2008 dæmdur upp. Síðast var ákærði dæmdur í þriggja mánaða fangelsi fyrir líkamsárás og hlutdeild í frelsissviptingu.

Brot ákærða samkvæmt ákæruliðum I og II í ákæru, útgefinni 20. febrúar 2010, eru framin áður en dómarnir frá 29. nóvember 2008, 29. júní 2009 og frá 21. janúar, 26. febrúar og 26. nóvember 2010, gengu. Þá er brotið í ákærulið III í sömu ákæru framið áður en síðastgreindu dómarnir fjórir gengu. Brotið í ákærulið IV í sömu ákæru er framið áður en dómarnir þrír á árinu 2010 gengu og loks er brotið í ákærulið V framið áður en dómurinn frá 26. nóvember 2010 gekk. Ber því að dæma ákærða hegningarauka við þessa dóma í samræmi við 78. gr. almennra hegningarlaga og ákvarða refsingu hans með hliðsjón af ákvæðum 77. gr. sömu laga.

Við ákvörðun refsingar ákærða Ó-kk-ef D-kk-ef er litið til þess að hann hefur játað sök að því er varðar ákæruliði I, II og V. í ákæru frá 20. desember 2010. Að því er varðar brot samkvæmt III. lið ákærunnar er hins vegar litið til þess að um samverknað ákærðu var að ræða og að brotaþoli hlaut talsverða áverka við atlögu þeirra. Hins vegar ber að líta til þess að fram hefur komið að brotaþoli átti upptökin að átökunum með því að skalla ákærða, sbr. 3. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga in fine. Ber að virða það ákærða til refsimildunar. Með hliðsjón af öllu framangreindu þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í þrjá mánuði. Með hliðsjón af sakarferli ákærða þykir ekki unnt að skilorðsbinda refsinguna.

Ákærði er sviptur ökurétti í eitt ár frá birtingu dómsins að telja.

Loks er ákærða gert að sæta upptöku á 3.62 g af amfetamíni.

Ákærði, R-kk-nf Ó-kk-nf, er fæddur 1989. Hinn 16. nóvember 2005 gekkst ákærði undir greiðslu lögreglustjórasektar vegna fíkniefnalagabrots. Hinn 6. mars 2007 var ákærði dæmdur í tveggja mánaða fangelsi, skilorðsbundið í tvö ár, fyrir líkamsárás og vörðuðu brot hans bæði við 217. gr. og 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Hinn 26. júní 2008 gekkst ákærði undir viðurlagaákvörðun dómara, 140.000 króna sekt fyrir fíkniefnaakstur. Loks gekkst ákærði hinn 14. nóvember 2008 undir greiðslu lögreglustjórasektar vegna fíkniefnalagabrots.

Með broti sínu samkvæmt ákærulið III í ákæru frá 20. desember 2010 rauf ákærði skilorð dómsins frá 6. mars 2007. Ber því með vísan til 60. gr. almennra hegningarlaga að taka þann dóm upp og gera ákærða refsingu í einu lagi fyrir bæði málin. Þá bera að ákvarða refsingu með hliðsjón af 77. gr. sömu laga.

Við ákvörðun refsingar ákærða R-kk-ef er litið til þess að ákærði hefur játað sakargiftir í málinu aðrar en um líkamsárás samkvæmt III. lið ákæru frá 20. desember 2010. Hvað það brot varðar er litið til þess að um samverknað ákærðu var að ræða og að brotaþoli hlaut talsverða áverka við atlögu þeirra. Þá er litið til þess að háttsemi ákærða, sem sparkaði í höfuð liggjandi manns, þykir fólskuleg. Hins vegar ber að líta til þess að fram hefur komið að brotaþoli átti upptökin að átökunum með því að skalla meðákærða, sbr. 3. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga in fine. Ber að virða það ákærða til refsimildunar. Með hliðsjón af öllu framangreindu þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í þrjá mánuði. Með hliðsjón af sakarferli ákærða og því að hann hefur áður rofið skilorð þykir ekki unnt að skilorðsbinda refsinguna.

Í málinu hefur verið sett fram bótakrafa af hálfu brotaþola, A, á hendur ákærðu og er þess krafist í greinargerð brotaþola að ákærðu verði gert að greiða honum 382.079 krónur með vöxtum eins og nánar greinir í bótakröfunni og ákæru málsins. Í greinargerð brotaþola er krafan sundurliðuð með eftirfarandi hætti:

Miskabætur 250.000 krónur

Útlagður kostnaður 35.000 krónur

Lögmannsaðstoð 77.975 krónur

Samtals 382.079 krónur

Við munnlegan málflutning var af hálfu brotaþola fallið frá kröfu um útlagðan kostnað að fjárhæð 35.000 krónur þar sem hún væri ekki studd gögnum. Í greinargerð brotaþola segir að krafa um miskabætur styðjist við 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 og að hún sé í samræmi við dómvenju. Krafa um bætur vegna lögmannskostnaðar styðjist við 3. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og um vaxtakröfu er vísað til ákvæða laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu.

Lagaskilyrði standa til þess að dæma ákærða miskabætur, sem þykja hæfilega ákveðnar 150.000 krónur. Þá þykir krafa um bætur vegna lögmannskostnaðar hæfileg og er hún tekin til greina að fullu. Samtals er ákærðu því gert að greiða brotaþola 227.975 krónur með vöxtum eins og nánar greinir dómsorði.

Bótakröfur Hagkaupa og Debenhams voru felldar niður við þingfestingu málsins.

Ákærði Ó-kk-nf D-kk-nf greiði 508.636 krónur í sakarkostnað, þ.m.t. málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef K-kk-ef K-kk-ef hdl., sem þykja hæfilega ákveðin 376.500 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Ákærði R-kk-nf Ó-kk-nf greiði 321.250 krónur í sakarkostnað, þ.m.t. málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, P-kk-ef K-kk-ef hdl., sem þykja hæfilega ákveðin 313.750 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Dóm þennan kveður upp R-kvk-nf B-kvk-nf héraðsdómari.

Dómsorð:

Ákærði, Ó-kk-nf D-kk-nf S-kk-nf, sæti fangelsi í þrjá mánuði.

Ákærði, R-kk-nf Ó-kk-nf, sæti fangelsi í þrjá mánuði

Ákærði Ó-kk-nf D-kk-nf er sviptur ökurétti í eitt ár frá birtingu dómsins að telja.

Upptæk eru 3.62 g af amfetamíni.

Ákærðu greiði in solidum brotaþola, A, 227.975 krónur í skaðabætur með vöxtum samkvæmt skv. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 150.000 krónum frá 1. febrúar 2009 til 29. júlí 2009, en frá þeim degi af 227.975 krónum með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. sömu laga til greiðsludags.

Ákærði Ó-kk-nf D-kk-nf greiði 508.636 krónur í sakarkostnað, þ.m.t. málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef K-kk-ef K-kk-ef hdl., 376.500 krónur.

Ákærði R-kk-nf Ó-kk-nf greiði 321.250 krónur í sakarkostnað, þ.m.t. málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, P-kk-ef K-kk-ef hdl., 313.750 krónur.

R-kvk-nf B-kvk-nf