S-162/2006

Mál þetta var höfðað með ákæru lögreglustjórans í Hafnarfirði, dagsettri 25. janúar 2006, gegn A-kk-þgf M-kk-þgf R-kk-þgf, kt. 000000-0000, Lækjarbergi 62, Hafnarfirði, ,,fyrir líkamsárás, með því að hafa, aðfararnótt laugardagsins 30. apríl 2005, um klukkan 00:26, slegið B-kk-þf G-kk-þf, kt. 000000-0000, eitt högg í andlitið, þar sem þeir voru staddir á Snoker Sportbar, Flatahrauni 5A, Hafnarfirði, með þeim afleiðingum að tvær framtennur hans brotnuðu.

Telst þessi háttsemi ákærða varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. lög nr. 20/1981.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar.

Í málinu gerir B-kk-nf G-kk-nf, kt. 000000-0000, bótakröfu á hendur ákærða, samtals að fjárhæð kr. 740.710,- auk vaxta skv. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá tjónsdegi en síðan dráttarvaxta skv. 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. sömu laga frá birtingu kröfunnar til greiðsludags.¢¢

Af hálfu ákærða er aðallega krafist sýknu og frávísunar bótakröfu. Til vara er þess krafist að ákærða verði dæmd vægasta refsing sem lög leyfa og að bótakröfu verði vísað frá dómi. Verjandi ákærða krefst málskostnaðar úr ríkissjóði.

Málsatvik.

Samkvæmt frumskýrslu lögreglu dagsettri 1. maí 2005 barst henni tilkynning frá fjarskiptamiðstöð lögreglunnar kl. 00:26 þann 30. apríl 2005 um slagsmál á skemmtistaðnum Snoker Sportbar á Flatahrauni í Hafnarfirði og er því lýst að starfsmenn staðarins hafi óskað eftir skjótri aðstoð á vettvang. Þegar lögregla kom að hefðu slagsmálin verið yfirstaðin og árásarmaðurinn farinn af vettvangi en rætt hefði verið við árásarþola og kæranda málsins, B-kk-þf G-kk-þf. Hefði hann sagst hafa verið að spila snoker ásamt félaga sínum, R-kk-þgf Þ-kk-þgf G-kk-þgf, en síðan farið út af staðnum til að tala í farsímann. Fyrir utan hefði hann hitt ungan mann sem var að kasta af sér þvagi og kvaðst kærandi hafa spurt hann af hverju hann notaði ekki salerni staðarins. Hefði ungi maðurinn brugðist illa við og sagt honum að skipta sér ekki af málum annarra. Við svo búið kvaðst kærandi hafa farið aftur inn á staðinn og hefði ungi maðurinn ráðist á sig og slegið sig mörgum hnefahöggum í andlitið. Kærandi kvaðst ekki hafa tekið á móti þar sem hann hefði vankast við höggin en hann hefði við árásina misst tennur. Kemur fram í lögregluskýrslunni að greinilegt hefði verið að framtennur vantaði og hefði ein tönn fundist á vettvangi. Kærandi hefði sagst kannast við árásarmanninn en mundi ekki hvað hann hét. Fór kærandi síðan á slysadeild.

R-kk-nf Þ-kk-nf, félagi kæranda, lýsti atvikum á vettvangi þannig að þeir félagar hefðu verið að spila snoker á framangreindum skemmtistað. Hefði hann veitt því athygli er ungur maður réðist á kæranda að ástæðulausu og hefði maðurinn veitt kæranda hnefahögg í andlitið. Gat R-kk-nf Þ-kk-nf ekki gefið greinargóða lýsingu á árásarmanninum.

Því er lýst í frumskýrslu að lögreglumaður á slysadeild hafi haft samband við lögreglu á vettvangi til að koma þeim upplýsingum á framfæri að kærandi hefði á slysadeild borið kennsl á ákærða sem þann, sem réðist á hann á Snoker Sportbar, en ákærði hefði komið á slysadeildina til þess að láta gera að sárum sínum. Ákærði hefði verið með slitna sin í baugfingri og hefði lögreglumaðurinn tekið eftir því að ákærði var með greinileg tannaför á hnefa sínum.

Í málinu liggja frammi tvö læknisvottorð, annað vegna áverka á ákærða en hitt vegna áverka á kæranda.

Fyrra vottorðið er gefið út af H-kk-þgf B-kk-þgf, lækni á Landspítala háskólasjúkrahúsi, þann 26. maí 2005. Þar kemur fram að ákærði hafi við komu á slysadeild greinst með sár á úlnlið og hendi. Hann hafi lent í átökum 30. apríl 2005 og leitað á slysadeild með skurð á hnúanum fyrir aftan baugfingur hægri handar. Hefði hann slegið hendinni í annan mann og tönn úr honum lent í húð ákærða. Hafi orðið húðrof og réttsinin á fingri IV farið í sundur. Ekki hefði verið hægt að suma sinina við komu en það var gert degi síðar. Ákærði hefði komið í endurkomu 13. maí sama ár og fengið gips sem hann hafi verið með til 27. sama mánaðar.

Seinna læknisvottorðið er gefið út af Ó-kk-þgf T. Þ-kk-þgf, sérfræðingi í lyf- og heimilislækningum, þann 15. ágúst 2005. Þar kemur fram að kærandi hafi við komu á slysadeild sagst hafa orðið fyrir líkamsárás með þeim hætti að hann hafi lent í átökum við annan mann sem hafi lamið hann beint í andlitið og slegið út aðra framtönn í efri gómi. Við skoðun hafi komið í ljós að önnur framtönnin var slegin úr í heilu lagi og var kærandi með hana með sér. Framtönnin við hliðina var brotin að hálfu leyti. Í samantektarkafla segir síðan: ,,Tannáverkar sem að geta samrýmst því sem að ofangreindur B-kk-nf lýsir. Í kjölfarið er B-kk-þgf vísað á tannlækna og mun koma um morguninn til þessa.”

Verður nú rakinn framburður ákærða og vætti vitna fyrir dóminum.

Ákærði hefur neitað sök Hann kvaðst hafa verið undir áhrifum áfengis umrætt sinn en taldi sig þó muna eftir atvikum málsins. Kvaðst hann hafa farið með L-kk-þgf, vini sínum, á Snoker Sportbar þetta kvöld og hringt þaðan í vini sína, N-x-x og J-kk-þf, sem hefðu komið á staðinn hvor á sinni bifreið. Þeir félagarnir hefðu setið í sófa á upphækkun og tekið eftir því að kærandi og einhver annar maður voru að slást við barinn, í um það bil 10 metra fjarlægð frá þeim. Hefðu þetta verið hörkuslagsmál og hefði verið sparkað í kæranda þar sem hann lá í gólfinu og þá hefðu gengið hnefahögg á milli manna. Slagsmálin hefðu borist að sófa sem var á upphækkuninni og mennirnir hefðu hálvegis dottið yfir sófann og af því skapast mikið ónæði. Starfsmenn staðarins hefðu reynt að skilja mennina að en þeir hefðu jafnharðan rokið saman aftur. Ákærði og L-kk-nf hefðu þá staðið upp og kvaðst ákærði hafa ætlað að ganga á milli mannanna til að stöðva slagsmálin hefði hann ýtt kæranda og hinum manninum hvorum frá öðrum. Þetta hefði endað með því að ákærði, kærandi og maðurinn, sem kærandi slóst við, lentu í gólfinu og ákærði fékk högg í andlitið. Einhver átök hefðu farið fram á meðan þeir lágu í gólfinu en ákærði kvaðst ekki geta lýst þeim nánar. Taldi ákærði líklegt að L-kk-nf hefði einnig fallið í gólfið en vitnið var þó ekki viss. Hefði starfsfólk staðarins reynt að ganga í milli og hefðu átökin endað með því að allir stóðu á fætur.

Ákærði kvaðst ekki hafa séð áverka á kæranda eftir átökin enda hefði hann ekki horft á hann. Hins vegar kvaðst ákærði sjálfur hafa verið með áverka á hendinni sem hann taldi sig hafa fengið við það að veltast um í gólfinu. Hefði hann ákveðið að fara á slysadeild og fengið J-kk-þf til að aka sér þangað. Þegar ákærði hefði verið á leið inn á slysadeildina af biðstofunni, hefðu þeir kærandi og vinur hans komið þar að og talað við J-kk-þf. Ákærði kvaðst hafa heyrt að þeir höfðu haft í hótunum við J-kk-þf. Neitaði ákærði því hins vegar að hafa haft í hótunum við þá félaga.

Ákærði kvaðst ekki hafa talað mikið við lækninn sem sinnti honum en þó sagt honum frá því að hann hefði lent í átökum við tvo menn á Snoker Sportbar. Mundi ákærði ekki eftir að hafa sagt að hann hefði slegið hendinni í annan mann og að tönnin úr honum hafi lent í húðinni á sér. Bar ákærði því við að hann hefði verið undir áhrifum áfengis en taldi ekki útilokað að hann hafi sagt þetta því það hefðu verið mikil læti og hann hefði heyrt talað um að hann hefði kýlt mann. Kvaðst hann þó ekki hafa tekið sérstaklega eftir sársauka í hendinni.

Lögreglumaður á slysadeild hefði tekið niður nafn ákærða eftir að kærandi hafði sagt lögreglumanninum frá því að ákærði hefði kýlt sig.

Vitnið, Á-kk-nf J-kk-nf heimilislæknir, kvaðst hafa skoðað B-kk-þf G-kk-þf við komu á slysadeild snemma nætur umrætt sinn. B-kk-nf hafði verið laminn í andlit og hafði ein tönn verið slegin út og var laus í efri gómi en næsta tönn við hliðina var hálfbrotin. Var B-kk-þgf vísað á bráðamóttökku tannlækna daginn eftir. Vitnið kvað áverkana benda til þess að B-kk-nf hafi verið laminn í andlitið en gat þó ekki útilokað að tönnin hefði verið spörkuð úr honum.

Vitnið, R-kvk-nf G-kvk-nf, var á Snoker Sportbar umrætt sinn en hún kvaðst ekki hafa verið undir áhrifum áfengis. Hún hefði setið hjá L-kk-þgf, kærasta sínum, og vinnufélögum hans, þ. á m. ákærða. Þau hefðu sest í hornsófa sem var á upphækkun hægra megin við inngang staðarins. Tveir menn hefðu verið í slagsmálum sem hefðu verið sæmilega hörð þótt vitnið myndi ekki eftir sérstökum spörkum og kýlingum. Áflogin hefðu borist að hornsófanum þar sem þau sátu og hefðu endað með því að annar mannanna hefði dottið yfir sófa sem sneri í baki í hornsófann og ,,færðist A-kk-nf í áflogin.” Aðspurð mundi vitnið ekki eftir því að ákærði hefði reynt að stöðva átökin en hún sagðist hafa heyrt að ákærði hefði blandast í áflogin með því að kýla annan mannanna í slagsmálunum í andlitið. Kvaðst hún þó ekki hafa séð þetta sjálf en heyrt af þessu.

Vitnið, B-kk-nf G-kk-nf kærandi málsins, kvaðst hafa verið ,,kenndur” umrætt sinn en samt muna atburðarás mjög vel. Þeir R-kk-nf Þ-kk-nf, vinur ákærða, hefðu verið að spila billjard á Snoker Sportbar á borði við aðalinnganginn. Þar inni hefðu verið fjórir til fimm aðrir strákar. Einn þeirra hefði farið út að kasta af sér vatni og kvaðst vitnið hafa spurt hann hvers vegna hann færi ekki á klósettið. Eftir þetta hefði vitnið orðið vart við að þeim R-kk-þgf Þ-kk-þgf hefðu verið sendar augngotur en ekkert hefði þó gerst fyrr en þeir voru á leið út og voru að borga á barnum en þá hefðu nokkrir strákar komið úr horninu að vitninu og R-kk-þgf Þ-kk-þgf og hefði komið til stympinga milli þeirra fyrir framan barinn. Var ákærði ekki fullviss um það hvort ákærði var í hópi þeirra sem hófu kýtingarnar en þegar þeim var að ljúka hefði ákærði komið að vitninu og gefið honum eitt högg í andlitið og hefði vitnið vankast við það. Kvaðst vitnið ekki hafa fallið í gólfið en treysti sér ekki til þess að segja til um það hvort hann hefði dottið í sófa. Fullyrti vitnið að höggið frá ákærða hefði verið eina höggið sem hann fékk í andlitið þetta kvöld. Eftir höggið hefði ákærði farið út af staðnum.

Vitnið kvaðst hafa farið á slysadeild og hitt ákærða þar. Þegar vitnið hefði gengið til ákærða hefði ákærði spurt hvort hann ætti að kýla hann aftur. Vitnið hefði þá gengið til varðar, sem þarna var, og sagt honum að þessi maður hefði kýlt hann. Einhverju síðar hefði faðir ákærða hringt í vitnið og viljað semja við vitnið og þá spurt hvort mögulegt væri að fella málið niður. Vitnið hefði svarað því til að hann vildi fá tannlæknakostnað sinn borgaðan en málið væri að öðru leyti í höndum lögreglu.

Vitnið kvað ákærða hafa slegið úr sér eina framtönn og þá hefði tönnin við hliðina á brotnað í tvennt og hefði sú tönn drepist nokkrum mánuðum síðar. Hefði hann verið frá vinnu í þrjá daga vegna þessa en hann hefði farið fimmtán til tuttugu sinnum til tannlæknis í framhaldinu.

Vitnið, B-kk-nf H-kk-nf lögreglumaður, kvað kæranda hafa sagt vitninu að hann hefði fyrr um kvöldið lent í orðaskaki við ákærða fyrir utan skemmtistaðinn Snoker Sportbar en síðan hefði ákærði slegið hann inni á staðnum. Lögreglumaður af slysadeild hefði hringt í vitnið og sagt honum að kærandi hefði borið kennsl á ákærða sem árásarmanninn. Ekki hefði verið rætt við starfsfólk staðarins sérstaklega en tönn úr kæranda hefði fundist á gólfi þar inni.

Vitnið, J-kk-nf S-kk-nf vinur ákærða, kvaðst hafa verið edrú umrætt sinn. Þegar þeir vitnið og N-x-x, vinur hans, hefðu komið á staðinn hefðu verið átök í gangi þar inni. Þeir N-x-x hefðu spjallað við ákærða og L-kk-þf þar sem þeir sátu á upphækkun við dansgólf staðarins, hægra megin við innganginn. Komið hefði til harkalegra slagsmála milli tveggja manna mitt á milli barborðsins og upphækkunarinnar. Hefðu tvímenningarnir dottið í gólfið og áflogin borist að sófa á upphækkuninni, sem ákærði og L-kk-nf sátu í, og hefði sófinn við það næstum því oltið um koll. Starfsmenn á staðnum hefðu reynt að stía mönnunum í sundur nokkrum sinnum en mennirnir hefðu jafnan byrjað aftur að slást með þungum höggum og spörkum. Vitnið taldi að einhverjir úr vinahópnum hefðu blandast inn í slagsmálin en þeir vitnið og N-x-x hefðu fært sig frá þegar þau hófust og því ekki séð nákvæmlega með hvaða hætti félagar þeirra komu að átökunum. Kvaðst vitnið aðspurður ekki hafa séð ákærða ganga að kæranda og slá hann og þá hefði hann ekki orðið var við að kærandi missti tönn en heyrði af því á slysadeildinni síðar um nóttina.

Ákærði hefði komið til vitnisins eftir að átökunum lauk og kvaðst vitnið hafa farið með ákærða á slysadeild eftir að hafa skoðað áverkana á hönd ákærða. Á slysadeild hefðu kærandi og vinur hans verið með hótanir við vitnið. Ákærði hefði hins vegar ekki talað við kæranda og vin hans og kannaðist vitnið ekki við að ákærði hefði sagt að hann ætlaði að kýla kæranda aftur.

Vitnið, H-kk-nf B-kk-nf læknir, staðfesti framlagt vottorð sitt vegna áverka á ákærða. Staðfesti hann áverkana sem ákærði var með við komu á slysadeild umrætt sinn, þ.e. ákærði hafi verið með sár á handarbakinu við komu. Atvikalýsing, sem greint sé frá í vottorðinu, sé höfð eftir ákærða en áverkar ákærða geti passað við þá lýsingu. Aðspurður kvað hann áverkana einnig hafa getað orsakast af höggi á eitthvað annað sem rofið geti húðina, t.d. hring eða annan skartgrip.

Vitnið, N-x-x D-kk-nf vinur ákærða, kvaðst hafa verið edrú umrætt kvöld. Þeir J-kk-nf, félagi vitnisins, hefðu komið á staðinn á sitt hvorri bifreiðinni og hefðu þeir fengið sér sæti á upphækkun í salnum. Vitnið mundi ekki hvort einhverjir hefðu verið að spila billjard þarna inn. Fljótlega eftir að þeir félagarnir komu inn á staðinn hefðu brotist út slagsmál milli tveggja eða þriggja manna og hefði ákærði staðið upp og tekið þátt í átökunum. Hann hefði ruðst inn í hópinn og slegist við hina mennina. Um leið og átökin brutust út hefðu þeir vitnið og J-kk-nf fært sig innar í salinn og því hefði vitnið ekki fylgst frekar með áflogunum enda hefði hann þá snúið baki í þau. Mundi vitnið ekki til þess að einhver þeirra, sem tók þátt í átökunum, hefði oltið yfir sófa sem þarna var. Aðspurður kvaðst vitnið ekki hafa séð ákærða ganga að kæranda og kýla hann. Þá hefði hann ekki séð neinn veita öðrum högg en mennirnir hefðu þó gripið hver í annan án þess þó að einhver þeirra dytti í gólfið. Aðspurður kvaðst vitnið hafa séð að ákærði var með sár á hendinni eftir að átökunum lauk.

Vitnið kvað ákærða hafa lýst því að hann og vinnufélagi hans hefðu lent í átökum fyrr um kvöldið í rútu á leið frá Bláa lóninu.

Vitnið, R-kk-nf Þ-kk-nf G-kk-nf vinur kæranda, kvaðst hafa drukkið nokkra bjóra umrætt kvöld en kvaðst allt að einu muna atburði ágætlega. Þeir kærandi hefðu verið að spila billjard á Snoker Sportbar umrætt sinn en þegar þeir hefðu verið að borga á leiðinni út, hefðu brotist út slagsmál. Einhver strákur hefði farið að rífast við kæranda og ýtt við honum. Þá hefðu strákar, sem voru með læti úti í horni hinum megin á staðnum. Hefðu slagsmálin að mestu verið fólgin í ýtingum. Skyndilega hefði einn strákur gengið inn í þvöguna og kýlt kæranda í andlitið en skotist síðan strax í burtu. Aðspurður kvaðst vitnið ekki hafa orðið var við það að kærandi hefði lent í deilum fyrr um kvöldið.

Upp úr þessu hefðu slagsmálin hætt og lögregla komið á vettvang. Lögreglan hefði leitað að stráknum á staðnum en án árangurs. Hins vegar hefði hann setið á slysadeildinni með skurð á hendi þegar þeir vitnið og kærandi komu þangað vegna áverkanna á kæranda. Minnti vitnið að strákurinn hefði spurt þá félaga eitthvað á þá leið hvort þeir væru komnir til að fá meira. Þeir vitnið og kærandi hefðu látið lögreglu vita af þessu og þá hefði öryggisvörður á deildinni tekið niður nafn árásarmannsins.

Vitnið treysti sér ekki til að bera kennsl á ákærða sem þann sem kýldi kæranda umrætt sinn en tók fram að hann hefði borið kennsl á ákærða á slysadeild. Kvaðst hann alveg viss um að sá sem sló kæranda var sá sem hann hitti fyrir á slysadeildinni umrætt sinn og var með áverka á hendi.

Niðurstaða.

Sannað er með framlögðu læknisvottorði og framburði kæranda og vætti vitnanna R-kk-ef Þ-kk-ef og Á-kk-ef læknis að kærandi hlaut umrætt sinn ákverka þá sem lýst er í ákæru. Ekki er að fullu í ljós leitt með hvaða hætti áflog milli kæranda og annarra manna á skemmtistaðnum Snoker Sportbar þróuðust umrætt sinn en vitni bera hvorki á einn veg um það hvort þeir, sem í áflogum voru, duttu í gólfið né hvort um kýlingar og spörk eða eingöngu ýtingar var að ræða. Einungis vitnið J-kk-nf lýsti höggum og spörkum.

Bæði ákærði og vitni báru á þann veg fyrir dóminum að ákærði hefði blandast inn í framangreind átök. Ákærði lýsti aðkomu sinni þannig að hann hafi ýtt kæranda og öðrum manni, sem voru að slást, hvorum frá öðrum og að hann hafi tekið þátt í átökum við þá þegar þeir höfðu dottið í gólfið án þess þó að ákærði gæfi nánari lýsingu á átökunum. Vitnin N-x-x og J-kk-nf, vinir ákærða, sögðu ákærða hafa blandast í átökin en þeir hefðu síðan fært sig burt og ekki séð frekar hvernig þau þróuðust. Vitnin R-kvk-nf og J-kk-nf gátu ekki gefið gleggri lýsingu á aðkomu ákærða að slagsmálunum en vitnið N-x-x lýsti henni þannig að ákærði hefði ráðist inn í hópinnn og slegist við mennina. Vitnin R-kk-nf Þ-kk-nf og kærandi bera á sama veg um að ákærði hafi slegið kæranda eitt högg í andlitið en eins og fram er komið bar kærandi kennsl á ákærða við komu á slysadeild.

Samkvæmt framlögðu læknisvottorði H-kk-ef B-kk-ef læknis var ákærði með skurð á hendi sem læknirinn bar fyrir dóminum að gæti komið heim og saman við þá lýsingu sem ákærði sjálfur gaf á slysadeild á þann veg að hann hefði slegið hendi í annan mann og tönn mannsins lent í húð hans. Þá er komið fram að lögreglumaður á slysadeild tók eftir tannförum á hnefa ákærða. Því er lýst í áðurnefndu læknisvottorði Á-kk-ef J-kk-ef að önnur framtönnin í efri gómi hafi verið slegin úr kæranda í heilu lagi og að framtönnin við hliðina hafi verið brotin að hálfu leyti. Þegar litið er til þessa og alls framangreinds þykir dóminum hafið yfir vafa að ákærði hafi hlotið framangreinda áverka á hendi við það að slá kæranda eins og lýst er í ákæru en það er í samræmi við þá lýsingu sem höfð er eftir ákærða við komu á slysadeild umrædda nótt og greint er frá í læknisvottorði sem H-kk-nf B-kk-nf læknir staðfesti fyrir dóminum.

Að öllu framanrituðu virtu verður að telja sannað að kærandi hafi hlotið áverka þá, sem lýst er í ákæru, þegar ákærði sló kæranda eitt hnefahögg eins og honum er gefið að sök með þeim afleiðingum sem þar er lýst. Verður ákærði sakfelldur eins og krafist er í ákæru og er brot ákærða þar rétt fært til refsiákvæða.

Refsing.

Ákærði hefur ekki áður gerst sekur um refsiverðan verknað. Þá verður jafnframt að hafa vissa hliðsjón af ákvæðum í niðurlagi 3. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í 2 mánuði en fresta skal fullnustu refsingarinnar skilorðsbundið í 2 ár frá birtingu dómsins að telja og skal refsing hans falla niður að þeim tíma liðnum, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955 .

Skaðabætur.

Í ákæru er sett fram skaðabótakrafa af hálfu kæranda, B-kk-ef G-kk-ef, kt. 000000-0000, samtals að fjárhæð 740.710 krónur auk vaxta samkvæmt 8. gr. vaxtalaga frá tjónsdegi en með dráttarvöxtum samkvæmt 6. gr., sbr. 9. gr., sömu laga frá birtingu kröfunnar til greiðsludags. Í framlagðri kröfugerð kæranda er krafan rökstudd á þann veg að kærandi hafi misst eina framtönn og þá hafi önnur tönn innan við framtönnina brotnað og hafi kærandi þurft að leita til tannlækna vegna þessa.

Skaðabótakrafan er sundurliðuð og skýrð þannig í framlagðri kröfugerð kæranda:

1. Fram lagðir reikningar kr. 145.780

2. Kostnaðaráætlun vegna frekari aðgerða kr. 197.000

Vísað til kostnaðaráætlunar Ó-kk-ef P-kk-ef J-kk-ef

tannlæknis dags. 8. september 2005.

3. Vinnutap 38 klst. kr. 141.930

Kærandi fór í aðgerð kl. 14:00 á miðvikudegi og

var skipað að vera heima í 2 daga á eftir, 16 klst.

Kærandi fór tvisvar í skoðun fyrir aðgerð, 2 klst.

í hvort skipti með ferðum, 4 klst. Kærandi hefur

farið í 3 vitjanir til tannlæknis eftir aðgerð, 2 klst.

í hvort sinn, með ferðum 6 klst. Kærandi á eftir

að fara a.m.k. 4 sinnum, 8 klst. Í allt 38 klst. en

útseld vinna er 3.000 krónur á klst. auk virðisauka-

skatts.

4. Akstur 10 skipti, 100 km. kr. 6.000

Kærandi fór og mun fara 10 sinnum til

læknis, 10 km í hvert skipti, 60 krónur á hvern

km.

5. Lyf eftir aðgerð kr. 4.000

6. Móttökugjald eftir árás kr. 3.750

Gögn samkvæmt 5. og 6. lið hafa glatast

en móttökugjald er fast gjald sem allir greiða.

7. Þjáningabætur. kr. 200.000

Miðast við sársaukafullan áverka kæranda og

óþægilegar aðgerðir hjá tannlækni.

8. Lögfræðiaðstoð. kr. 50.000

Miðast við tímavinnu lögmanns.

Samtals kr. 748.460

Ákærði hefur með refsiverðum verknaði sínum valdið kæranda áverkum. Ber ákærða að greiða kæranda útlagðan kostnað vegna læknishjálpar vegna áverkanna samkvæmt framlögðum reikningum sem nema í heild 338.380 krónum. Engin gögn liggja frammi um vinnutap kæranda og verður þeim lið skaðabótakröfunnar því vísað frá vegna vanreifunar. Þá eru kröfuliðir 4 til 6 ekki studdir gögnum og hafa ekki verið færð rök fyrir þeim og verður þeim því einnig vísað frá dómi sökum vanreifunar. Bætur þær, sem í bótakröfu kæranda eru nefndar þjáningabætur, eru ekki rökstuddar sbr. ákvæði 3. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, og er bótkröfum skv. 7. tölulið kröfunnar því vísað frá dómi sem vanreifuðum. Kærandi á rétt á lögmannskostnaði við að halda fram kröfu sinni og ákveðst hann 62.250 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti. Ákærða ber því að greiða kæranda 400.630 krónur með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 frá 30. apríl 2005 til 12. október sama ár en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr., sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Með vísan til ákvæða 1. mgr. 165. gr. laga nr. 19/1991 ber ákærða að greiða allan sakarkostnað málsins, 202.050 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, G-kvk-ef R-kvk-ef hdl., 186.350 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

A-kvk-nf Þ-kvk-nf, fulltrúi sýslumanns, flutti málið af hálfu ákæruvaldsins.

A-kvk-nf E-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

DÓMSORÐ:

Ákærði, A-kk-nf M-kk-nf R-kk-nf, sæti fangelsi í 2 mánuði en fresta skal fullnustu refsingarinnar skilorðsbundið í 2 ár frá birtingu dómsins að telja og skal refsingin falla niður að þeim tíma liðnum, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði B-kk-þgf G-kk-þgf, kt. 000000-0000, 400.630 krónur með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 frá 30. apríl 2005 til 12. október sama ár en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr., sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði greiði allan sakarkostnað málsins, 202.050 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, G-kvk-ef R-kvk-ef hdl., 186.350 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

A-kvk-nf E-kvk-nf