X-28/2009

Með bréfi slitastjórnar Straums-Burðaráss fjárfestingabanka hf., mótteknu 7. september sl., var ágreiningsefni máls þessa skotið til úrlausnar dómsins. Var málið þingfest hinn 21. september sl. og tekið til úrskurðar hinn 2. desember sl.

Sóknaraðili er I-kvk-nf E-kvk-nf, kt. 140428-7799, Sléttuvegi 15, Reykjavík.

Varnaraðili er Straumur-Burðarás fjárfestingabanki hf., Borgartúni 25, Reykjavík.

Sóknaraðili krefst þess, að viðurkennt verði, að krafa sín nr. 223 í bú varnaraðila, Straums-Burðaráss fjárfestingabanka hf., að fjárhæð 13.075.666 krónur sé forgangskrafa í búi varnaraðila og beri að skipa meðal forgangskrafna samkvæmt 112. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl., sbr. 6. gr. laga nr. 44/2009, sbr. og lög nr. 161/2002.

Varnaraðili krefst þess, að kröfum sóknaraðila verði hafnað.

Lögmenn aðila lýstu því yfir við munnlegan flutning málsins, að hvor aðili um sig félli frá kröfum um málskostnað, sem gerðar eru í greinargerðum aðila.

I.

Mál þetta varðar kröfu I-kvk-ef E-kvk-ef á hendur Straumi-Burðarási fjárfestingarbanka hf. vegna eftirlaunasamnings, sem látinn eiginmaður hennar, V-kk-nf H-kk-nf, gerði við Hf. Eimskipafélag Íslands hinn 9. desember 1996 um eftirlaunagreiðslur honum til handa auk lífeyris til maka frá 1. janúar 1997, en V-kk-nf lést hinn 14. september 1997. Samkvæmt 1. gr. samningsins skyldi Hf. Eimskipafélag Íslands og Lífeyrissjóður Hf. Eimskipafélags Íslands, B-deild, tryggja V-kk-þgf heitnum eftirlaun sameiginlega að ákveðinni fjárhæð á mánuði og skyldi eftirlaunagreiðslan endurskoðuð tvisvar á ári og breytast í samræmi við vísitölu, sem lífeyrissjóðurinn notaði við breytingu á eftirlaunum sjóðsfélaga sinna, sbr. 2. gr. Þá skyldi makalífeyrir reiknast af eftirlaunagreiðslunum eins og þau væru á hverjum tíma og skyldi hundraðhluti makalífeyrisins vera í samræmi við reglur lífeyrissjóðsins samkvæmt 3. gr. samningsins. Þá er í samningnum að finna ákvæði um eingreiðslur til handa V-kk-þgf við upphaf samnings. Síðar tóku Burðarás hf. og Straumur fjárfestingabanki hf. við skyldum samkvæmt samningnum, og síðast varnaraðili, Straumur-Burðarás fjárfestingabanki hf., sem innt hefur af hendi mánaðarlegar greiðslur til sóknaraðila á grundvelli samningsins til loka septembermánuðar 2009.

Hinn 11. maí sl. skipaði Héraðsdómur Reykjavíkur Straumi-Burðarási fjárfestingabanka hf. slitastjórn samkvæmt ákvæðum 4. töluliðs 2. mgr. ákvæðis II til bráðabirgða í lögum nr. 44/2009 um breytingu á lögum nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki. Gaf slitastjórn félagsins út innköllun til skuldheimtumanna Straums hinn 12. maí sl. og birtist hún fyrra sinni í Lögbirtingablaði 18. sama mánaðar. Kröfulýsingarfresti, sem ákveðinn var tveir mánuðir, lauk 18. júlí sl.

Með bréfi, dagsettu 16. júlí sl, lýsti sóknaraðili málsins kröfu á hendur búi varnaraðila vegna ofangreinds samnings, þar sem vísað er til réttinda eftirlifandi maka til makalífeyris samkvæmt 3. gr. samningsins, að samningsaðila fráföllnum til dánardags. Nemur krafa vegna makalífeyris, sem byggir á útreikningi tryggingastærðfræðings hjá Talnakönnun hf., 14.228.000 krónum auk kostnaðar við gerð kröfulýsingar. Var kröfunni lýst sem forgangskröfu í búið samkvæmt 112. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Með bréfi slitastjórnar varnaraðila, dagsettu 10. ágúst sl., var kröfunni, sem tilgreind er nr. 233 á kröfuskrá, hafnað að svo stöddu. Andmælti sóknaraðili þeirri afstöðu slitastjórnar að hafna kröfu sinni um makalífeyri með bréfi dagsettu 17. ágúst sl., og féll slitastjórn varnaraðila síðar frá fyrirvörum sínum við kröfunni og samþykkti hana sem almenna kröfu samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991. Var þeirri afstöðu slitastjórnar enn á ný andmælt, þar sem sóknaraðili taldi, að viðurkenna bæri kröfuna sem forgangskröfu og skipa bæri henni í réttindaröð samkvæmt 112. gr. laganna. Því hefur slitastjórn óskað eftir dómsmeðferð um kröfuna, eins og áður greinir, og kemur fram í fundargerð slitastjórnar varnaraðila frá 25. ágúst sl., að ágreiningsefni um stöðu kröfunnar í réttindaröð yrði ekki leyst nema fyrir dómi og var erindi þess efnis sent Héraðsdómi Reykjavíkur, sem áður greinir.

Í málinu er ekki ágreiningur um grundvöll kröfu sóknaraðila, fjárhæð hennar eða útreikning, en sóknaraðili reisir kröfu sína á útreikningi Talnakönnunar hf. á núvirði makalífeyris samkvæmt samningnum miðað við 22. apríl 2009. Lýtur ágreiningur málsaðila, sem hér er til umfjöllunar, því aðeins að því álitaefni, hvort skipa beri kröfu sóknaraðila í réttindaröð krafna í bú varnaraðila samkvæmt 112. gr. laga nr. 21/1991 eða ekki.

II.

Af hálfu sóknaraðila málsins er vísað til þess, að eiginmaður sóknaraðila hafi starfað nánast alla starfsævi sína hjá Hf. Eimskipafélagi Íslands, en hann hafi látist hinn 14. september 1997. Hafi hann og Eimskipafélagið gert með sér samning um eftirlaun hans frá 1. janúar 1997 að telja og, ef því væri að skipta, lífeyri til maka hans, sóknaraðila í máli þessu, eins og fram komi í samningnum. Hafi Eimskipafélagið efnt samninginn og síðar réttartakar þess eftir uppskiptingu og síðar samrunasamningum, Burðarás hf., Straumur fjárfestingabanki hf. og loks Straumur-Burðarás fjárfestingabanki hf. Hafi síðastnefnda félagið, sem jafnframt sé varnaraðili málsins og undir slitastjórn, efnt samningsskyldurnar frá 1. október 2005 til loka septembermánaðar 2009 án nokkurra fyrirvara. Því hafi sóknaraðili notið eftirlauna í samræmi við samninginn allt frá andláti eiginmanns síns hinn 14. september 1997 fram til septembermánaðar sl. Þá hafi lífeyrissjóður Eimskipafélagsins verið sameinaður fjórum öðrum lífeyrissjóðum og beri nú nafnið Kjölur lífeyrissjóður.

Sóknaraðili kveðst hafa aflað sér tryggingastærðfræðilegt mats hjá Talnakönnun hf. á núvirði réttinda sinna samkvæmt samningnum og hafi V-kk-nf Á-kk-nf, tryggingastærðfræðingur, komist að þeirri niðurstöðu, að verðmæti réttindanna næmu 14.228.000 krónum miðað við 22. apríl 2009. Því hafi fjárhæð kröfulýsingarinnar byggt á því mati og numið þeirri fjárhæð. Um sé að ræða samningsbundin eftirlaun, sem sóknaraðili eigi réttmætt tilkall, að greidd séu fram til dauðadags sóknaraðila. Við slitameðferð varnaraðila, að óvilja sóknaraðila, breytist þessi réttindi hans í kröfu um eingreiðslu samkvæmt eðli máls, enda verði varnaraðili ófær um að efna samninginn samkvæmt efni sínu eftir félagsslitin. Því sé krafan sett fram sem eingreiðsla, þar sem búið sé að framreikna virði krafna sóknaraðila samkvæmt samningnum að núvirði í eina tölu. Hins vegar hafi sóknaraðila borist greiðslur frá varnaraðila frá útreikningi kröfunnar að núvirði og viðmiðunardegi matsins, og því sé fjárhæð dómkröfu sóknaraðila lækkuð að tiltölu við þær greiðslur. Nemi greiðslur varnaraðila til sóknaraðila á tímabilinu frá mánaðamótum apríl og maí 2009 til og með mánaðamóta október og nóvember 2009 samtals að brúttófjárhæð 1.152.334 krónur, mismunurinn sé 13.075.666 krónur, sem sé kröfufjárhæðin í máli þessu. Séu brúttólaunin tekin til frádráttar í stað útborgaðra launa, þar sem eftirlaun séu skattskyld sem önnur laun og tekjur, en af brúttófjárhæðinni hafi þegar verið afdregin 37,2% í staðgreiðsluskatt eða 428.668 krónur, svo útborguð laun hafi aðeins numið 723.666 krónum. Ekki sé ágreiningur milli aðila um þessi atriði málsins.

Sóknaraðili vísar til þess, að framangreindir greiðendur lífeyrisins til sóknaraðila, þ.m.t. varnaraðili, hafi ávallt flokkað þær greiðslur, sem inntar hafi verið af hendi, sem launagreiðslur, eins og fram komi á launamiðum, launaseðlum og forskráningu á skattframtöl sóknaraðila, sem séu meðal framlagðra gagna málsins, auk þess sem skattyfirvöld hafi jafnframt litið svo á. Þá hafi sóknaraðila verið send bréf af hálfu varnaraðila, sem ekki verði skilin á annan veg en að sóknaraðili tilheyri hópi launþega varnaraðila eins og starfsmaður væri. Þannig hafi varnaraðili í verki litið svo á, að sóknaraðili hafi verið að þiggja laun frá varnaraðila og það feli í sér viðurkenningu á þeirri réttarstöðu, sem sóknaraðili gerir kröfu um að fá notið. Auk þessa heldur sóknaraðili, sem sé réttartaki eftirlaunasamningsins við andlát maka, því fram, að samningurinn feli í sér viðbótarendurgjald fyrir áratugalanga vinnu makans í þjónustu forvera varnaraðila og hafi varnaraðili tekið yfir allar samningsskyldur forvera síns í því efni. Því sé um að tefla kröfur, sem byggja á raunverulegu vinnuframlagi, sem þegar hafi verið innt af hendi fyrir löngu síðan og hafi orðið til þess að auka efnahag hins eldra félags, sem síðar hafi runnið saman við það félag, sem til varnar sé í málinu. Sé því um að ræða raunveruleg vinnulaun fyrir vinnu og eftirlaun af þeim geymdu vinnuréttindum. Þannig séu efnisskilyrði 1. tl. 1. mgr. 112. gr. laga nr. 21/1991 uppfyllt, auk þess sem vísa megi til 3. tl. 112. gr. laganna, sem fjalli um orlof, þar sem um uppsöfnunarferli réttinda sé að ræða, sem njóti svo forgangs í réttindaröð krafna á hendur búi. Því megi lögjafna frá 3. tl. 112. gr. laganna um þau réttindi, sem hér um ræði, þar sem um eðlislíka uppsöfnun réttinda eða viðbótarendurgjalds fyrir langvarandi vinnuframlag sé að ræða. Þá leggi sóknaraðili sérstaka áherslu á, að um launakröfu sé að ræða, en ekki lífeyriskröfu. Því beri að skipa lýstri kröfu sóknaraðila meðal forgangskrafna samkvæmt 112. gr. laga nr. 21/1991.

Þá vísar sóknaraðili til þess, að varnaraðili málsins hafi nú þegar efnt samningsskyldur sínar um langt skeið án nokkurra fyrirvara eða athugasemda, en í því felist bein viðurkenning á forgangsrétti kröfu sóknaraðila. Hafi varnaraðili greitt sóknaraðila fyrirvaralaust hin umþrættu eftirlaun þremur sinnum frá því að fyrir hafi legið, að varnaraðili hafi skipað kröfunni í flokk almennra krafna samkvæmt kröfuskrá varnaraðila frá 25. ágúst sl., og þar af hafi varnaraðili greitt launin tvisvar frá því ágreiningsmál þetta hafi komið fyrir dóminn, en það verði að telja tvímælalausa viðurkenning á því, að krafan sé réttilega flokkuð með forgangskröfum. Hafi varnaraðili með þessum ráðstöfunum eða athafnaleysi því í raun ráðstafað sakarefni málsins, svo óhjákvæmilegt reynist að fallast á kröfur sóknaraðila um viðurkenningu flokkunar kröfunnar, þar sem ekki sé hægt að leggja ágreining um kröfuna fyrir dóminn, en halda samt áfram greiðslum samkvæmt kröfunni án fyrirvara, þótt málið sé komið til dómsmeðferðar. Því beri að líta sem svo á, að í því greiðsluferli hafi myndast raunverulegt samningsígildi, sem veiti kröfu sóknaraðila forgangsrétt á grundvelli 112. gr. laga nr. 21/1991. Þannig hafi varnaraðili sýnt af sér raunverulegt tómlæti til að geta haldið uppi kröfu sinni fyrir dómi, þar sem athafnir hans hafi vísað í aðra átt, enda þótt mistökum gæti hafa verið um að kenna eins og varnaraðili hafi haldið fram.

III.

Varnaraðili hafnar kröfu sóknaraðila og telur kröfu sóknaraðila ekki njóta forgangs í bú varnaraðila samkvæmt 112. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Af hans hálfu er vísað til þess, að sóknaraðili hafi frá andláti eiginmanns síns fengið greiddan makalífeyri á grundvelli eftirlaunasamnings V-kk-ef heitins við Hf. Eimskipafélag Íslands. Við skiptingu Burðaráss hf. frá árinu 2005 og samruna þess við Straum fjárfestingabanka hf., annars vegar, og Landsbanka Íslands hf., hins vegar, hafi varnaraðili tekið við skuldbindingum gagnvart sóknaraðila samkvæmt samningnum og innt af hendi mánaðarlegar greiðslur á grundvelli samningsins. Sé ekki deilt um grundvöll kröfunnar eða útreikning hennar í málinu.

Varnaraðili vísar til þess, að með 112. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti, sem skipi vissum kröfum framar öðrum kröfum í réttindaröð krafna í bú, sé vikið frá grundvallarreglu laganna um jafnræði kröfuhafa við gjaldþrotaskipti. Af því leiði, að hvorki ákvæðið sjálft verði skýrt með rýmkandi lögskýringu, né launahugtakið í skilningi 1. mgr. 112. gr. laganna, en ákvæðið taki til launa eða annars endurgjalds fyrir vinnu í þjónustu þrotamanns, sem fallið hafi í gjalddaga síðustu 18 mánuði fyrir frestdag. Krafa sóknaraðila sé hins vegar ekki um greiðslu launa fyrir vinnu í þágu varnaraðila, heldur um greiðslu makalífeyris, sem falli í gjalddaga eftir frestdag. Þá liggi fyrir, að ekkert vinnuframlag sé áskilið af hálfu sóknaraðila, enda hafi sóknaraðili málsins aldrei verið í vinnuréttarsambandi við eða starfað hjá varnaraðila. Krafa sóknaraðila sé til komin, þar sem Hf. Eimskipafélag Íslands hafi skuldbundið sig til að inna af hendi lágmarksgreiðslu til sóknaraðila vegna áralangra starfa eiginmanns sóknaraðila hjá félaginu, en sóknaraðili sé ekki beinn aðili að þeim samningi, þótt hann geti eftir sem áður notið tiltekinna réttinda á grundvelli hans. Geti slík samningsskuldbinding ekki fallið undir greint ákvæði, þar sem um samningskröfu sé að ræða, en ekki launakröfu í skilningi ákvæðisins.

Þá bendir varnaraðili á, að skattaleg meðferð þeirra greiðslna, sem inntar hafi verið af hendi til sóknaraðila skipti engu við túlkun á 112. gr. laga nr. 21/1991. Inntak launahugtaksins í ákvæðinu sé annað en í lögum um tekjuskatt og því sé það forsenda þess, að krafa geti fallið undir ákvæðið, að hún eigi rætur að rekja til vinnu í þjónustu varnaraðila. Vissulega hafi greiðslur verið keyrðar í launakerfi varnaraðili og staðgreiðsluskattur greiddur af þeim í samræmi við lög, en sjá megi af fram lögðum gögnum, að engin hefðbundin launatengd gjöld séu innt af hendi vegna greiðslnanna. Þetta fyrirkomulag breyti hins vegar ekki eðli kröfunnar eða þeirri staðreynd, að hvorki hafi nokkurt vinnuframlag hafi verið innt af hendi af hálfu sóknaraðila, né sé nokkurt vinnuréttarsamband milli aðila. Áralöng greiðsluframkvæmd með þessum hætti feli því ekki í sér neina staðfestingu þess, að um geti verið að ræða forgangskröfu í skilningi laga um gjaldþrotaskipti, þar sem aðeins sé um að ræða lögbundna framkvæmd við skil á staðgreiðsluskatti.

Varnaraðili hafnar því að fella megi kröfur sóknaraðila undir 3. tl. 112. gr. laga nr. 21/1991, sem varðar orlof og orlofslaun, enda standi sömu rök gegn því og standi gegn því að fella megi kröfurnar undir 1. tl. 112. gr. laganna. Í 3. tl. sé áskilið, að orlof sé áunnið vegna starfa í þjónustu annarra gegn launum, en þau skilyrði séu ekki uppfyllt, hvað sóknaraðila varði. Þá sé því mótmælt að lögjafna megi út frá ákvæðinu, þar sem um undantekningu frá meginreglu sé að ræða og því beri að skýra það þröngt. Því komi hvorki rýmkandi lögskýring né lögjöfnun til álita.

Að lokum mótmælir varnaraðili því, að hann hafi með einhverju móti ráðstafað sakarefni málsins eða viðurkennt kröfu sóknaraðila um forgangsrétt kröfu sinnar í bú varnaraðila með því að halda áfram greiðslum til sóknaraðila eftir þingfestingu málsins. Í ljós hafi komið, að fyrir mistök hafi mánaðarlegum greiðslum til sóknaraðila verið haldið áfram, þrátt fyrir, að slitastjórn hafi hafnað kröfu sóknaraðila um forgangsrétt. Njóti sóknaraðili þessara mistaka að því leyti, að þessar greiðslur verði ekki sóttar til baka. Í þessu felist ekki viðurkenning af hálfu varnaraðila að neinu leyti, heldur hafi frá öndverðu legið fyrir skýr afstaða slitastjórnar varnaraðila til kröfu sóknaraðila og hafi ágreiningnum verið vísað til dómsmeðferðar. Þá hafi varnaraðili ekki fallið frá þeirri afstöðu sinni á neinu stigi málsins og fylgt afstöðu sinni eftir með öllum þeim hætti, sem lög geri ráð fyrir, og haldi fast við kröfu sína um, að dómkröfu sóknaraðila verði hafnað. Þau mistök, að halda áfram greiðslum eftir að kröfu sóknaraðila í bú varnaraðila hafi verið synjað um forgangsrétt, sem hafi átt sér stað af hálfu starfsmanna varnaraðila breyti þar engu um og eigi ekki að geta haft áhrif á stöðu kröfu sóknaraðila í réttindaröð krafna í bú varnaraðila.

IV.

Ágreiningur máls þessa lýtur að því, hvort skipa beri kröfu sóknaraðila í bú varnaraðila í réttindaröð samkvæmt 112. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili heldur því fram, að kröfuna megi rekja til vinnuframlags, sem innt hafi verið af hendi í þágu Hf. Eimskipafélags Íslands, og sé því endurgjald, viðbótarendurgjald eða uppsöfnuð réttindi fyrir það vinnuframlag, sem félagið hafi skuldbundið sig til að greiða með samningi, en varnaraðili hafi yfirtekið skyldur nefnds félags samkvæmt samningnum.

Krafa sóknaraðila byggir á samningi, sem sóknaraðili átti ekki aðild að, en nýtur réttar samkvæmt. Í 3. gr. samningsins, sem um ræðir í máli þessu, er getið makalífeyris, en sóknaraðili máls þessa reisir kröfur sínar á rétti sínum samkvæmt ákvæðinu. Er þar ekki rætt um endurgjald fyrir vinnu eða nokkurt vinnuframlag af hálfu sóknaraðila. Þá er þess hvergi getið í samningnum, að greiðslur samkvæmt honum séu endurgjald fyrir vinnuframlag eða viðbótarendurgjald fyrir vinnuframlag eiginmanns sóknaraðila, heldur er þar aðeins getið eftirlauna hans og lífeyri til maka hans, ef því væri að skipta. Upplýst er, að sóknaraðili hefur aldrei unnið í þjónustu varnaraðila málsins. Þegar af þeirri ástæðu verður ekki litið á greiðslur sóknaraðila til handa sem endurgjald fyrir vinnu eða vinnulaun í skilningi 1. tl. 112. gr. laga nr. 21/1991, en samkvæmt skýru orðalagi ákvæðisins er þar áskilið, að til að kröfur fái notið þess forgangsréttar í bú, sem þar er kveðið á um, verður um að vera að ræða kröfur um laun eða annað endurgjald vegna vinnu í þjónustu þrotamanns, sem fallið hafi í gjalddaga á síðustu átján mánuðum fyrir frestdag. Þá verður ekki talið, að krafa sóknaraðila sé til komin vegna uppsafnaðra réttinda svo sem orlofs eða orlofslauna í skilningi 3. tl. 112. gr. laganna. Í 112. gr. laganna er getið með tæmandi talningu þeirra tilvika, sem réttlætt geta, að vikið sé frá þeirri grundvallarreglu gjaldþrotaskiptaréttar að gæta skuli jafnræðis kröfuhafa, með því að veita ákveðnum kröfum forgang umfram aðrar. Verða slík ákvæði ekki skýrð með rýmkandi hætti. Þá kemur ekki til álita að lögjafna út frá ákvæði um kröfur vegna uppsafnaðra réttinda launamanns á hendur vinnuveitanda svo, að krafan geti, á grundvelli samnings, gagnast öðrum en þeim, sem á réttmætt tilkall til hinna uppsöfnuðu réttinda, sem hann sjálfur hefur áunnið sér, nema sýnt þyki, að hin uppsöfnuðu réttindi hafi raunverulega áunnist fyrir vinnuframlag launamanns, enda varðar samningur sá, sem um ræðir í málinu, eftirlaun, en ekki uppsöfnuð, áunnin réttindi fyrir vinnuframlag, auk þess sem sóknaraðili reisir kröfu sína á grundvelli 3. gr. samningsins um rétt sinn til makalífeyris, en ekki til endurheimtu ógreiddra eftirlauna látins eiginmanns síns.

Þá getur hvorki sköttun greiðslna eða heiti þeirra á launamiðum, launaseðlum og skattskýrslum sóknaraðila og áður eiginmanns sóknaraðila, né heiti þessara eyðublaða ráðið því, hvernig kröfu sé skipað í réttindaröð samkvæmt ákvæðum gjaldþrotaskiptalaga, enda ber mönnum almennt að standa skil á skattskyldum tekjum sínum, sem í skattalegu hagræði eru oft felldar í sama flokk.

Krafa sóknaraðila er samningskrafa um greiðslu lífeyris til maka samningsaðila á grundvelli samnings um eftirlaun, sem falla átti að mestu leyti í gjalddaga eftir frestdag, án nokkurs áskilnaðar um vinnuframlag. Verður slík krafa hvorki felld undir 1. eða 3. tl. 1. mgr. 112. gr. laga nr. 21/1991.

Sóknaraðili málsins heldur því fram, að varnaraðili hafi viðurkennt forgangskröfu sóknaraðila og ráðstafað sakarefni málsins, eftir atvikum með tómlæti, þar sem hann hafi haldið greiðslum áfram til sóknaraðila eftir að hafa synjað kröfu hans um forgangsrétt í bú varnaraðila samkvæmt 112. gr. laga nr. 21/1991 og jafnframt eftir þingfestingu málsins. Varnaraðili hafnaði kröfu sóknaraðila alfarið í öndverðu, en féllst svo á að skipa henni í réttindaröð samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991, en hafnaði því að hún fengi forgang samkvæmt 112. gr. laganna. Er það sá ágreiningur, sem uppi hefur verið milli aðila, og hefur verið lagður fyrir dóminn. Ekki hefur verið sýnt fram á, að vilji varnaraðila hafi staðið til með áframhaldandi greiðslum til sóknaraðila að viðurkenna réttmæti tilkalls hennar til stöðu kröfu sinnar í bú varnaraðila, enda verður lagt til grundvallar, að um mistök hafi verið að ræða, eins og varnaraðili hefur skýrt frá fyrir dómi, en þeirri skýringu hefur ekki verið mótmælt af hálfu sóknaraðila. Hefur sóknaraðili bent á þrátt fyrir slík mistök, að þessar athafnir varnaraðila, að halda greiðslum áfram, þrátt fyrir upplýsta afstöðu sína, eða athafnaleysi, að koma ekki í veg fyrir frekari greiðslur og valda sér þar með réttarspjöllum, beri merki um tómlæti varnaraðila og hindri hann til að halda uppi kröfum sínum fyrir dómi. Slíkt tómlæti, að svo miklu leyti, sem um slíkt er að ræða af hálfu varnaraðila, getur ekki tekið til greiðslna, sem ekki hafa þegar verið inntar af hendi, þegar afstaða hans hefur frá öndverðu legið skýr fyrir, en varnaraðili málsins hefur þegar upplýst fyrir dómi, að þær greiðslur, sem inntar hafa verið af hendi frá þeim tíma, sem afstaða gagnvart kröfu sóknaraðila hafi legið fyrir, verði ekki sóttar aftur. Þá verður ekki talið, að með umræddum greiðslum, hafi varnaraðili tekið á sig frekari skuldbindingar, en á honum hvíldu, þannig að samningsígildi hafi myndast milli aðila málsins um áframhaldandi greiðslur milli þeirra eða að líta megi svo á, í ljósi framangreindra skýringa, að í slíku samningsígildi geti falist viðurkenning í verki á því, að krafa sóknaraðila eigi að njóta forgangs í búi varnaraðila samkvæmt 112. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl.

Að öllu framangreindu virtu og með vísan til fordæmis í dómi Hæstaréttar Íslands í máli nr. 326/2003, verður kröfu sóknaraðila um viðurkenningu á því, að lýst krafa hans nr. 223 í búi varnaraðila sé forgangskrafa í búi hans samkvæmt 112. gr. laga nr. 21/1991, hafnað.

A-kvk-nf M. K-kvk-nf, settur héraðsdómari, kveður upp úrskurðinn.

Úrskurðarorð:

Hafnað er viðurkenningu á því, að lýst krafa sóknaraðila, I-kvk-ef E-kvk-ef, nr. 233 í bú varnaraðila, Straums-Burðaráss fjárfestingabanka hf., að fjárhæð 13.075.666 krónur sé forgangskrafa, sem njóti stöðu í réttindaröð samkvæmt 112. gr. laga 21/1991 við slitameðferð á búi varnaraðila.

A-kvk-nf M. K-kvk-nf.

-----------------------------------

Rétt endurrit staðfestir,

Héraðsdómi Reykjavíkur, 21. desember 2009

Gjald, kr. 1.350

Greitt: