E-4913/2007

Mál þetta, sem var dómtekið 4. febrúar sl., er höfðað fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur af A-kvk-þgf W-x-x Z-x-x, Grettisgötu 68, Reykjavík á hendur á Fosshóteli ehf., Borgartúni 33, Reykjavík, með stefnu birtri 21. júní 2007.

Dómkröfur stefnanda eru þær að stefnda verði gert að greiða stefnanda skuld að fjárhæð kr. 310.309 ásamt dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af kr. 15.275 frá 1. júní 2006 til 1. júlí 2006, af kr. 47.125 frá þeim degi til 1. ágúst 2006, af kr. 76.525 frá þeim degi til 1. september 2006, af kr. 94.900 frá þeim degi til 1. október 2006, af kr. 110.825 frá þeim degi til 1. nóvember 2006, af kr. 134.100 frá þeim degi til 1. desember 2006 og af kr. 310.309 frá þeim degi til greiðsludags.

Þá krefst stefnandi málskostnaðar, auk virðisaukaskatts á málflutningsþóknun, samkvæmt málskostnaðarreikningi sem lagður var fram við aðalmeðferð málsins.

Stefndi krefst þess aðallega að hann verði sýknaður af öllum kröfum stefnanda í málinu og að honum verði dæmdur málskostnaður úr hendi stefnanda. Til vara krefst stefndi þess að stefnukrafan verði lækkuð verulega og stefnda verði dæmdur málskostnaður að skaðlausu.

I.

Stefnandi var ráðin í fullt starf hjá stefnda með ráðningarsamningi, dags. 9. maí 2006. Starfaði hún á hóteli stefnda, Hótel Barón við Barónsstíg í Reykjavík, og mun þar aðallega hafa starfað í eldhúsi hótelsins við umsjón morgunmatar. Stefnanda var sagt upp starfi sínu 30. október 2006 og greinir málsaðila á um hvernig að uppsögninni var staðið og þá sérstaklega hvort henni beri greiðsla vegna meintrar ólögmætrar uppsagnar sem nemi launum fyrir nóvembermánuð. Þá lýtur ágreiningur málsaðilja einnig að því hvort stefnanda beri greiðsla, vegna kostnaðar við að komast til og frá vinnu á þeim tímum sólarhrings sem strætisvagnar ganga ekki, í samræmi við gr. 4.5.2. í kjarasamningi sem launakjör stefnanda í þágu stefnda byggðust á.

II.

Stefnandi vísar til þess að þrátt fyrir að daglegur vinnutími hennar samkvæmt ráðningarsamningi hafi verið frá kl. 06.00 til kl. 14.00 hafi hún og aðrir starfsmenn eldhússins á hótelinu mátt yfirgefa vinnustaðinn fyrr ef þau hefðu lokið tilteknum verkum. Þannig hafi hún sjálf, og samstarfsmaður hennar, D-x-x T-x-x, aldrei verið lengur á vinnustaðnum en til kl. 13.00. Jafnframt hafi verið um það samkomulag að ef lítið væri að gera gæti önnur þeirra mætt kl. 06.00 en hin 50 mínútum síðar. Hafi þessi skipan verið í fullu samráði við A-kk-þf K-kk-þf hótelstjóra. Í lok ágúst 2006 hafi henni boðist starf hjá Íþrótta- og tómstundaráði Reykjavíkur (ÍTR) í Austurbæjarskóla. Hafi hún þá strax leitað til A-kk-ef hótelstjóra og hafi hann samþykkt að hún tæki starfið að sér gegn því skilyrði að hún uppfyllti sínar starfsskyldur hjá hótelinu samkvæmt framangreindu.

Stefnanda hafi svo verið sagt upp störfum hjá stefnda, munnlega og án nokkurs fyrirvara, 30. október 2006. Hafi hún þá fengið þær upplýsingar að vegna samstarfsörðugleika gæti hún ekki starfað lengur á hótelinu og að hún gæti fengið viku uppsagnarfrest. Hún hafi þó ekki áður verið búin að fá neina aðvörun eða vitneskju frá stefnda um meinta samstarfsörðugleika. Þar sem stefnandi hafi verið félagi í Eflingu-stéttarfélagi hafi hún leitað þangað. Í framhaldi hafi félagið sent stefnda bréf, dags. 1. nóvember 2006, þar sem skorað hafi verið á stefnda að fara að lögum og ákvæðum kjarasamninga um uppsögn starfsmanna og bent á að fyrirvaralaus uppsögn úr starfi væri óheimil nema starfsmaður hefði brotið alvarlega af sér í starfi.

Með bréfi, dags. 9. nóvember 2006, hafi stefndi mótmælt sjónarmiðum stefnanda. Með því bréfi hafi fylgt skrifleg áminning, dags. 27. október 2006, og uppsagnarbréf, dagsett 30. október 2006. Stefnandi neiti því að hafa fengið hina skriflegu áminningu eða uppsagnarbréf. Bréf þessi hefði stefnandi fyrst séð á skrifstofu Eflingar-stéttarfélags. Hvorki uppsagnarbréfið né hin skriflega áminning séu undirrituð af hálfu stefnanda. Jafnframt sé á það bent að 27. október, þegar áminningin sé dagsett, hafi verið fyrsti vinnudagur stefnanda eftir frí á Írlandi. Gefi það enn frekar tilefni til að efast um að rétt hafi verið staðið að veitingu áminningarinnar þar sem áminningu eigi að veita í kjölfar vanefndar. Jafnvel þótt stefnandi hefði fengið umrædda áminningu séu einnig efnislegir annmarkar fyrir hendi sem valdi ógildingu hennar.

Í innheimtubréfi lögmanns stefnanda hafi stefndi verið krafinn um greiðslu skaðabóta, vegna ólögmætrar uppsagnar, að jafngildi launa út uppsagnarfrest ásamt orlofi, desember- og orlofsuppbótum auk ferðagjalds þar sem stefnandi hafi byrjað störf á morgnana áður en strætisvagnar hófu akstur. Í svarbréfi lögmanns stefnda, dags. 29. janúar 2007, hafi kröfum stefnanda verið mótmælt og jafnframt fullyrt að stefnandi hefði brotið af sér í starfi. Komi þar fram að stefnandi hafi mætt ítrekað of seint til vinnu og farið of snemma úr vinnu. Með vísan til útprentana úr stimpilklukku sé ljóst að ásakanir, um að stefnandi hafi komið of seint til vinnu, eigi ekki við rök að styðjast. Í bréfi lögmanns stefnda komi enn fremur fram að stefndi hafi verið með samning hjá leigubílastöð og að starfsmönnum hótelsins hafi staðið til boða að taka leigubíl á kostnað hótelsins. Stefnandi mótmæli þessari fullyrðingu stefnda. Henni hafi aldrei boðist að taka leigubíl til vinnu. Þegar stefnandi hafi spurst fyrir um ferðakostnað hafi henni verið tjáð að fyrirtækið greiddi ekki ferðakostnað starfsmanna til eða frá vinnu. Hvað varði aðrar ásakanir í greindu bréfi, um að stefnandi hafi farið of snemma úr vinnu og ráðið sig í aðra vinnu á vinnutíma sínum hjá hótelinu, sé vísað til fyrri rökstuðnings um vinnutíma og vinnuskyldur starfsmanna eldhússins.

Stefnandi gerir kröfu um skaðabætur vegna ólögmætrar og fyrirvaralausrar uppsagnar úr starfi að jafngildi launa út uppsagnarfrest ásamt orlofi. Stefnandi byggi kröfu sína um skaðabætur á launaseðlum, tímaskriftum og ákvæðum kjarasamnings. Samkvæmt kjarasamningi Eflingar-stéttarfélags og Samtaka atvinnulífsins fyrir hótel og veitingahús, kafla 13.1., eigi starfsmaður rétt á eins mánaðar uppsagnarfresti miðað við mánaðamót eftir þriggja mánaða samfellt starf hjá sama atvinnurekanda. Jafnframt komi fram að uppsögn skuli vera skrifleg, sbr. kafla 13.2. Til þess að hægt sé að rifta ráðningarsamningi verði brot starfsmanns að vera verulegt, svo sem gróft brot sem unnið hafi verið af ásetningi eða stórfelldu gáleysi. Slíkt eigi alls ekki við í tilfelli stefnanda. Sé brot ekki alvarlegt verði vinnuveitandi að áminna starfsmann um brottrekstur áður en hann geti gert hann brottrækan úr starfi. Sé áminning ekki gefin, og starfsmanni ekki gefinn kostur á að bæta ráð sitt, sé um ólögmæta riftun á ráðningarsamningi að ræða. Aðvörun verði jafnframt að vera sannanleg. Vinnuveitandi verði að geta sýnt fram á að sakir séu fyrir hendi og jafnframt verði að gefa áminningu í beinu framhaldi af vanefnd. Stefndi hafi hvorki getað sýnt fram á að stefnanda hafi verið sagt upp með uppsagnarfresti né að henni hafi verið veitt áminning og hún fengið tækifæri til að bæta ráð sitt.

Kröfu sína um greiðslu ferðakostnaðar frá maí til 28. október 2006 kveður stefnandi byggða á launaseðlum, tímaskráningum og kjarasamningi. Samkvæmt kafla 4.5.2., í kjarasamningi Eflingar-stéttarfélags og Samtaka atvinnulífsins fyrir hótel og veitingahús, beri vinnuveitanda að greiða starfsfólki fjárhæð sem jafngildi 2½ startgjaldi leigubifreiða á þeim tíma sólarhrings sem áætlunarvagnar gangi ekki, þegar viðkomandi þarf að komast til og frá vinnu. Samkvæmt tímaskráningum hafi stefnda borið að greiða stefnanda ferðagjald í 110 skipti. Í maí 2006 hafi 2½ startgjald leigubifreiða verið 1.175 krónur og frá júní til október 2006, 1.225 krónur.

Samkvæmt ákvæðum tilvitnaðs kjarasamnings, kafla 1.5., eigi stefnandi rétt til greiðslu desember- og orlofsuppbóta. Uppgjörstímabilið sé almanaksárið, en fullt ársstarf teljist í þessu sambandi 45 unnar vikur (1.800 vinnustundir) eða meira, fyrir utan orlof. Starfsfólk með skemmri starfstíma skuli fá greitt hlutfallslega miðað við starfstíma sinn. Láti starfsmaður af störfum á árinu, eftir 12 vikna samfellt starf hjá sama vinnuveitanda, skuli greiða honum desember- og orlofsuppbót miðað við starfstíma og starfshlutfall á árinu.

Krafa stefnanda sundurliðist og flokkist þannig:

Laun á uppsagnarfresti

Nóvember kr. 150.000,-

Orlof á uppsagnarfresti kr. 15.255,-

Samtals: kr. 165.255,-

Desember- og orlofsuppbætur

Desemberuppbót

40.700 : 11 * 7 mánuðir kr. 25.900,-

Innborgað 4. desember 2006 kr. - 19.129,-

Ógreiddur mismunur kr. 6.771,-

Orlofsuppbót

23.000 : 11 * 7 mánuðir kr. 14.636,-

Innborgað 4. desember 2006 kr. - 10.453,-

Ógreiddur mismunur: kr. 4.183,-

Samtals: kr. 10.954,-

Ferðagjald

13 * 1.175 kr. 15.275,-

97 * 1.225 kr. 118.825,-

Samtals: kr. 134.100,-

Samtals: kr. 310.309,-

Um lagarök vísar stefnandi aðallega til meginreglu vinnu-, kröfu - og samningaréttar um að laun beri að greiða í samræmi við umsamda launataxta skv. gildandi ráðningar- og/eða kjarasamningi. Vísist um réttindi hans aðallega til 1., 2., 3., 4. og 12. kafla kjarasamnings félagsins. Jafnframt sé vísað til laga nr. 55/1980 um starfskjör launafólks o.fl., aðallega 1. gr., laga nr. 28/1930 um greiðslu verkkaups, laga nr. 30/1987 um orlof, aðallega 1., 7, og 8. gr. og laga nr. 19/1979 um rétt launafólks til uppsagnarfrests o.fl. Byggt sé á því að stefndi hafi vanefnt bindandi ráðningarsamning við stefnanda með því að greiða ekki umsamin laun og uppfylla aðrar samningsskyldur sínar. Samkvæmt framangreindum réttarheimildum og samningum sé greiðsluskylda stefnda ótvíræð.

III.

Stefndi byggir sýknukröfu sína á því að fyrirtækið skuldi stefnanda ekki stefnufjárhæðina. Kröfugerð stefnanda hafi hvorki stoð í lögum né kjarasamningi stéttarfélags stefnanda þegar litið sé til raunverulegra atvika málsins. Atvikalýsing sú, sem fram komi í stefnu um ástæðu starfsloka stefnanda, sé alröng. Hið rétta sé að stefnandi hafi, í júlímánuði 2006, ítrekað horfið úr vinnu í eina til eina og hálfa klukkustund eftir að hafa stimplað sig inn til vinnu. Hafi þetta valdið óánægju samstarfsmanna. Þegar hún hafi verið spurð út í það hafi hún svarað því til að hún væri að bera út Fréttablaðið. Hafi henni þá verið gerð grein fyrir því að af framkvæmdastjóra stefnda að ólöglegt væri að stimpla sig inn til vinnu á hótelinu en fara svo til vinnu hjá öðru fyrirtæki. Stefnandi hafi svo hætt þessum blaðburði í lok júlí 2007.

Stefnandi hafi hafið störf hjá ÍTR án vitneskju framkvæmdastjóra stefnda. Hafi vinnudagur hennar þar byrjað kl. 13.30, mánudaga til föstudaga, en daglegum vinnutíma hennar hjá hótelinu hafi átt að ljúka kl. 14.00 samkvæmt vaktaskipulagi. Eftir að stefnandi hafi tekið til starfa hjá ÍTR hafi hún yfirgefið hótelið, áður en vinnutíma hennar þar var lokið og án þess að hafa lokið þar sínum störfum, í þeim tilgangi að geta mætt til vinnu sinnar á frístundaheimilinu. Hafi stefndi af þessum sökum veitt henni skriflega áminningu hinn 27. september 2006 þar sem ástæðum áminningarinnar hafi verið lýst, en áður hafi stefndi margsinnis veitt henni munnlega aðvörun. Stefnanda hafi svo verið sagt upp störfum, með mánaðar uppsagnarfresti, með uppsagnarbréfi, dags. 30. október sama ár. Hafi hún þá tjáð framkvæmdastjóra stefnda að hún vildi ekki vinna uppsagnarfrest sinn og hafi hann ekki gert við það athugasemdir. Hafi síðasti dagur stefnanda í starfi sínu fyrir stefnda verið 30. október 2006. Ráðningarsamningi við stefnanda hafi því alls ekki verið rift fyrirvaralaust hinn 28. október 2006, eins og haldið sé fram í stefnu, enda liggi fyrir að stefnandi hafi verið í vinnu á hóteli stefnda 29. og 30. október, eins og sjáist á útskrift úr stimpilklukku. Hafi ástæður uppsagnarinnar verið alvarlegur trúnaðarbrestur, brot á vinnuástundun og starfsreglum hótelsins. Þrátt fyrir alvarleg brot stefnanda hafi stefndi samt sem áður ávallt verið tilbúinn að láta stefnanda vinna uppsagnarfrest sinn. Stefnandi hafi hins vegar sjálf ákveðið að hún vildi ekki vinna uppsagnarfrestinn og hafi hún því ekki mætt til starfa í nóvembermánuði 2006. Séu fullyrðingar, sem fram hafi komið síðar um að hún hefði verið „rekin fyrirvaralaust“ úr starfi og að skrifleg aðvörun og uppsagnarbréf hefði jafnvel verið „falsað“, því bæði rangar og ósannaðar. Þá liggi og fyrir að starfsmaður hótelsins í móttöku, G-kk-nf V-kk-nf G-kk-nf, hafi einnig heyrt orðaskipti framkvæmdastjóra stefnda og stefnanda.

Fullyrðingum stefnanda um brottrekstur hafi strax verið svarað ítarlega af hálfu stefnda, bæði á fundum með starfsmanni Eflingar og skriflega með greinargerð til Eflingar. Hafi stefnanda því ekki átt að dyljast það, strax í byrjun nóvember, að ekkert væri því til fyrirstöðu af hálfu stefnda að hún ynni uppsagnarfrest sinn, ef það væri ósk hennar. Stefnandi hafi hins vegar ekki boðið fram vinnu sína á uppsagnarfrestinum, þótt henni dyldist ekki að stefndi mótmælti ítrekað fullyrðingum um brottrekstur. Frásögn hennar til Eflingar um málsatvik hafi einfaldlega ekki verið rétt. Atburðarásin og viðbrögð stefnanda sýni að hún hafi ekki verið reiðubúin að vinna lengur hjá stefnda. Vinnutími hennar á frístundaheimilinu hafi ekki samræmst vinnutíma hennar hjá stefnda. Hafi stefnandi ákveðið að hætta sjálf eftir að henni hafi orðið ljóst að ekki yrði lengur liðið á vinnustaðnum að hún væri í vinnu hjá Reykjavíkurborg í launuðum vinnutíma Fosshótela. Það sé því alrangt að stefnandi hafi fengið samþykki framkvæmdastjóra stefnda til að ráða sig til frístundaheimilis, þar sem vinnutími væri sá sami. Fullyrðingar stefnanda um að henni hafi einnig verið heimilt að mæta 50 mínútum of seint á morgnanna, „ef lítið væri að gera“, séu ekki heldur trúverðugar. Hún hafi verið ráðin í fullt starf hjá stefnda en ekki hlutastarf.

Sú grundvallarregla gildi í vinnurétti, að sá aðili ráðningarsamnings, sem byggja vilji rétt á riftun, þ.e. brottrekstri úr starfi, verði að sanna hana. Sönnunarbyrði um að fyrirvaralaus uppsögn hafi átt sér stað hinn 28. október hvíli því á stefnanda málsins. Engin fyrirvaralaus riftun hafi átt sér stað þá eða þann 30. október þegar stefnandi hafi tekið við uppsagnarbréfi. Stefnanda hafi hins vegar verið sagt upp störfum, með samningsbundnum uppsagnarfresti, eins og ljóst sé af uppsagnarbréfinu og breyti engu í því sambandi þótt stefnandi hafi ekki kvittað fyrir móttöku á því.

Stefndi segir varakröfu sína byggja á sömu málsástæðum og lagarökum og aðalkrafan. Ósannað sé með öllu að stefnandi hafi orðið fyrir nokkru fjárhagstjóni. Sé það raunin hafi hún sjálf átt alla sök á því tjóni með athöfnum sínum. Henni hafi ekki getað dulist að henni hafi staðið til boða að vinna uppsagnarfrest sinn hjá stefnda. Þrátt fyrir það hafi hún sjálf tekið ákvörðun um að vinna ekki meðan á uppsagnarfresti stóð. Óskýrt sé einnig með öllu af hverju stefnandi hafi verið án atvinnu í meira en mánuð, eins og ætla megi af kröfugerð hennar. Ljóst sé að á þessu tíma, haustið 2006, hafi verið mikill skortur á verka- og þjónustufólki. Þess sé krafist, hafi stefnandi unnið til launa eða hefði getað unnið til launa á uppsagnarfresti, að þær tekjur komi allar til frádráttar launakröfunni.

Eins og sjá megi af fyrirliggjandi launaseðli hafi launauppgjör farið fram við stefnanda 1. nóvember. Þá hafi áunnið orlof og orlofs- og desemberuppbætur verið gert upp miðað við raunverulegan starfstíma og rétt starfshlutfall. Í bréfi Eflingar og síðar lögmanns stefnanda hafi komið fram ný krafa Eflingar um „ferðapeninga“, þótt stefnandi byggi allan starfstíma sinn í göngufæri frá hótelinu og hafi því ekki notað strætisvagna. Stefnandi hafi sjálf valið að ganga í vinnuna enda sé vegalengdin svo stutt að engir strætisvagnar gangi þessa leið. Hið stefnda félag sjái sjálft um flutning þeirra starfsmanna sem á því þurfi að halda og noti strætisvagna til að komst til vinnu, sbr. gr. 4.5.2. í kjarasamningi Eflingar og Samtaka atvinnulífsins. Fyrirtækið sé með reikning hjá leigubílastöðinni Hreyfli. Starfsmenn, sem þess þurfi, geti tekið leigubíl á kostnað fyrirtækisins á þeim tíma þegar strætisvagnar gangi ekki. Krafa um greiðslu ferðapeninga sé því tilhæfulaus eins og aðrar kröfur. Ferðapeningar séu til að mæta raunverulegum útgjöldum launamanns vegna ferða til og frá vinnu utan strætisvagnaferða.

Stefndi kveðst mótmæla öllum kröfum um vexti eða dráttarvexti. Til stuðnings kröfu sinni um málskostnað vísar stefndi til 130. og 131. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

IV.

Enda þótt aðila greini á um réttmæti ásakana stefnda um brot stefnanda í starfi sínu í þágu stefnda þykir umfjöllun um þær ekki hafa þýðingu fyrir úrlausn málsins, enda byggist sýknukrafa stefnda einungis á því að stefnandi hafi hafnað því að vinna áfram hjá stefnda eftir að stefndi hafi tilkynnt henni að henni væri sagt upp störfum með eins mánaðar uppsagnarfresti. Kveðst stefndi fyllilega hafa verið tilbúinn að láta stefnanda vinna umsaminn eins mánaðar uppsagnarfrest og hafi það skýrt komið fram við uppsögnina.

Málflutningur stefnanda fyrir dómi hvað þetta varðar hefur hins vegar ekki verið alveg einhlítur. Þannig heldur hún því fram í stefnu að stefndi hafi boðið sér viku uppsagnarfrest en því er þó jafnframt haldið fram að um fyrirvaralausa uppsögn hafi verið að ræða. Kom fram hjá stefnanda í aðilaskýrslu hennar fyrir dóminum að A-kk-nf K-kk-nf, stjórnandi hótelsins, hefði sagt við hana hinn 30. október 2006 að best væri að hún mætti ekki meira til vinnu, en hvort sem hún gerði það eða ekki myndi stefndi greiða henni laun í eina viku til viðbótar.

Þegar litið er til framangreindrar yfirlýsingar stefnanda um að henni hafi verið boðinn viku uppsagnarfrestur verður að telja að henni hafi verið rétt að mæta til starfa hjá stefnda í kjölfar uppsagnarinnar eða láta með öðrum hætti á það reyna með hvaða hætti stefndi hygðist framfylgja uppsögninni að þessu leyti. Þar eð stefnandi gerði það ekki heldur hætti strax störfum þykir verða að líta svo á að hún hafi sönnunarbyrði fyrir því að henni hafi verið meinað að vinna hjá stefnda á því mánaðartímabili sem hún krefst nú launa fyrir á grundvelli umsamins uppsagnarfrests.

Stefndi heldur því fram að stefnandi hafi sjálf lýst því yfir, þegar henni hafi verið tilkynnt um uppsögnina, að hún myndi ekki vinna á uppsagnarfresti sínum. Hafa starfsmenn stefnda, þeir A-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf V-kk-nf G-kk-nf, borið um þetta fyrir dómi. Einungis liggur fyrir í málinu framburður stefnanda sjálfrar um að hún hafi ekki mætt aftur til starfa þar sem hún hafi verið ósátt við yfirlýsingu A-kk-ef um að hún fengi einungis viku uppsagnarfrest og að best væri að hún hætti strax. Þegar til þessa er litið þykir stefnandi ekki hafa sýnt fram á að henni hafi verið meinað að vinna hjá stefnda á meðan fyrrgreindur eins mánaðar uppsagnarfrestur, sem báðir aðilar kveðast sammála um að stefnandi hafi átt að fá, var að líða.

Samkvæmt þessu verður að sýkna stefnda af kröfu stefnanda um greiðslu launa, að viðbættu orlofi, á uppsagnarfresti fyrir nóvembermánuð og hlutfallslegar greiðslur vegna desember- og orlofsuppbóta.

Auk framangreinds krefst stefnandi þess að stefnda verði gert að greiða henni ferðagjald vegna tímabilsins frá maí til 28. október 2006 í samræmi við ákvæði kafla 4.5.2. í gildandi kjarasamningi Eflingar-stéttarfélags og Samtaka atvinnulífsins fyrir hótel og veitingahús. Samkvæmt ákvæði þessu skal vinnuveitandi greiða starfsfólki fjárhæð sem jafngildi 2½ startgjaldi leigubifreiða, á þeim tíma sólarhrings sem áætlunarvagnar ganga ekki, þegar viðkomandi þarf að komast til og frá vinnu. Þó sé vinnuveitanda heimilt að flytja starfsfólk sitt á eigin kostnað, óski hann eftir því, enda liggi fyrir reglur um akstursfyrirkomulag. Til stuðnings sýknukröfu sinni vegna þessa kröfuliðar skírskotar stefndi til þess að ákvæði þetta eigi einungis við gagnvart þeim sem notfæri sér þjónustu strætisvagna til að komast í og úr vinnu. Hafi stefnandi haft sérstakan samning við leigubílastöðina Hreyfil um flutning þeirra starfsmanna til og frá vinnu utan þess tíma sem strætisvagnar gangi. Fyrir liggi hins vegar að stefnandi hafi ávallt farið gangandi til og frá vinnu enda hafi hún búið í göngufæri við hótelið. Eigi hún því ekki rétt á að fá slíkar greiðslur frá stefnda.

Við skýringu á tilvitnuðu ákvæði 4.5.2. í kjarasamningnum er ekki við neitt annað að styðjast en orðalag ákvæðisins sjálfs. Verður ekki séð að orðalag þess heimili þá skýringu stefnda sem að framan getur heldur sýnist hér verða við það að miða að regla þessi gildi um alla þá starfsmenn sem þurfa að komast til og frá vinnu á tilgreindum tíma sólarhrings, enda hafi vinnuveitandinn ekki nýtt sér heimild ákvæðisins til að flytja starfsfólkið á eigin kostnað eftir að reglur hafa verið settar um akstursfyrirkomulagið. Þar sem óumdeilt er að stefndi hafi ekki boðið stefnanda akstur henni að kostnaðarlausu í umræddum tilvikum, og með því að útreikningi stefnanda vegna þessara greiðslna hefur að öðru leyti ekki verið mótmælt, þykir verða að fallast á kröfu stefnanda hvað þetta varðar. Verður stefnda því gert að greiða stefnanda 134.200 krónur ásamt dráttarvöxtum eins og nánar er greint í dómsorði.

Samkvæmt þessum málsúrslitum verður stefnda gert að greiða stefnanda 200.000 krónur í málskostnað.

Af hálfu stefnanda flutti málið K-kk-nf Ó. K-kk-nf hæstaréttarlögmaður en af hálfu stefnda flutti málið J-kk-nf R. P-kk-nf hæstaréttarlögmaður.

Á-kk-nf M-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð:

Stefndi, Fosshótel ehf., greiði stefnanda, A-kvk-þgf W-x-x Z-x-x, 134.100 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 15.275 krónum frá 1. júní 2006 til 1. júlí 2006, af 47.125 krónum frá þeim degi til 1. ágúst 2006, af 76.525 krónum frá þeim degi til 1. september 2006, af 94.900 krónum frá þeim degi til 1. október 2006, af 110.825 krónum frá þeim degi til 1. nóvember 2006, af 134.100 krónum frá þeim degi til greiðsludags.

Stefndi greiði stefnanda 200.000 krónur í málskostnað.

Á-kk-nf M-kk-nf