E-2256/2020

Dómur

Mál þetta var höfðað með stefnu birtri þann 11. ágúst 2020 og dómtekið að lokinni aðalmeðferð þann 5. febrúar 2021.

Stefnandi er T-kk-nf H-kk-nf H-kk-nf, kt. 0000000000, Hafnargötu 79, Reykjanesbæ. Stefndi er Lagator ehf., kt. 0000000000, Vallargötu 24, Reykjanesbæ.

Stefnandi krefst þess að stefnda verði gert að greiða stefnanda 465.000 krónur ásamt vöxtum frá 1. ágúst 2018 til 30. júní 2019, og hæstu lögleyfðu dráttarvöxtum frá þeim tíma til greiðsludags. Þá er krafist málskostnaðar að skaðlausu að mati réttarins, eins og mál þetta væri eigi gjafsóknarmál, í samræmi við framlagt málskostnaðaryfirlit.

Stefndi krefst sýknu af kröfum stefnanda. Til vara er krafist lækkunar á kröfum stefnanda að mati dómsins. Í báðum tilfellum er krafist málskostnaðar að skaðlausu að mati dómsins.

Málavextir og sönnunarfærsla:

Þann 1. ágúst 2018 var undirritaður leigusamningur um fasteignina Vallargötu 24 í Reykjanesbæ. Stefnandi var leigutaki ásamt fyrrverandi sambýliskonu sinni, en stefndi leigusali. Mánaðarleg leigufjárhæð var 155.000 krónur. Til tryggingar réttum efndum lagði stefnandi fram 465.000 króna tryggingarfé, eða jafngildi þriggja mánaða leigu.

Leigusamningurinn var tímabundinn til 1. ágúst 2019. Samkvæmt ákvæðum samningsins yrði honum ekki slitið með uppsögn á umsömdum leigutíma, þótt heimilt væri að segja honum upp á grundvelli sérstakra forsendna.

Stefnandi lenti í fjárhagserfiðleikum vegna atvinnumissis og gat ekki reitt fram leigu fyrir febrúar 2019. Þann 3. mars 2019 undirrituðu málsaðilar skjal um riftun og samkomulag um afnot stefnanda. Í skjalinu segir: „þar sem leigjandi hefur ekki frá 1. febrúar 2019 sinnt ítrekuðum aðvörunum um að greiða umsamda húsaleigu, er okkur nauðugur einn kostur að rifta samningi við leigutaka í samræmi við húsaleigulög.“ Þá kemur fram að verði eignin ekki rýmd og skilað í sama ástandi og leigutaki fékk hana afhenta, hreingerð og í lagi, eigi síðar en 30. apríl 2019, sé leigusala heimilt að skuldfæra af þriggja mánaða tryggingarfé er leigutaki lagði fram við upphaf leigu, til greiðslu húsaleigu fyrir tímabilið 1. febrúar 2019 til 30. apríl 2019, eða þar til eignin hafi verið rýmd.

Óumdeilt er að stefnandi hafi í apríl 2019 greitt stefnda upp alla útistandandi leigu og fyrir afnot til og með 30. apríl 2019, auk þess að greiða stefnda fyrir afnot eignarinnar í maí 2019. Þá er óumdeilt að stefnandi hafi farið út úr eigninni 30. maí 2019.

Með tölvupósti 28. maí 2019 frá stefnda kemur fram að það þurfi formlega beiðni til að ljúka tímabundnum samningi fyrir lok tímabils. Stefnanda beri áfram að greiða leigu, en tímabundnum leigusamningi ljúki 31. júlí eða á hádegi 1. ágúst 2019. Í svarpósti stefnanda 31. maí 2019 kom fram að húsnæðið hefði þegar verið rýmt. Farsælast væri ef leigutakar fyndust frá byrjun júní þannig að ekki þyrfti að koma til ágreinings um leigu þann mánuðinn.

Þann 22. júní 2019 sendir fyrirsvarsmaður stefnda ítarlegan tölvupóst til lögmanns stefnanda með ítrekun á því sem fram hafði komið í tölvupósti hans frá 28. maí. Í svarpósti stefnanda 24. júní 2019 kemur fram að hann sé því sammála að ekki sé gott að draga þetta mál og kunni að meta samningsviljann.

Í tölvupósti 1. ágúst 2019 frá stefnda kemur fram að nú sé leigusamningi lokið og að hann vilji fá lyklana afhenta. Þá hafi leiga ekki verið greidd í júní og júlí og verði skuldfærð af tryggingarfénu. Í svarpósti stefnanda 6. ágúst 2019 er kröfu stefnda um greiðslu af tryggingarfénu hafnað. Í tölvupósti frá stefnda 18. ágúst 2019 ítrekar hann það sem fram hafði komið í tölvupósti 6. ágúst 2019. Búið sé að taka af tryggingarfénu leigu fyrir júní og júlí 2019, en hann hafi enn á reikningi sínum 155 þúsund krónur sem svari til eins mánaðar leigu. Samningsvilji væri til staðar og mögulega mætti finna einhverja meðgjöf með þessum 155 þúsund krónum, án þess að í því fælist einhver viðurkenning á málstað stefnanda. Í tölvupósti stefnanda 7. nóvember 2019 kemur fram að mögulega megi ljúka málinu með því að tryggingin verði greidd að fullu. Stefndi hefur nú nýtt tryggingarféð til greiðslu leigu fyrir júní 2019 til og með ágúst sama ár. Ekki voru frekari samskipti aðila fram að höfðun málsins.

Aðilaskýrslu gaf stefnandi. Vitnaskýrslu gaf Í-kvk-nf D-kvk-nf B-kvk-nf.

Málsástæður og lagarök stefnanda:

Stefnandi vísar til þess að leigusamningi málsaðila hafi verið rift með skriflegu samkomulagi, sem tók gildi þann 30. apríl 2019, og hann þá fallið úr gildi. Engin rök séu fyrir því að samningurinn hafi lifnað við með þeim þriggja mánaða uppsagnarfyrirvara sem hann mæli fyrir um. Í því sambandi skipti máli að riftunin var skilyrðislaus og án ákvæða um að samningurinn myndi endurvekjast ef stefnandi greiddi upp vanskil og yrði áfram í húsnæðinu. Stefndi, sem sé löglærður, hefði verið í lófa lagið að setja slíkt ákvæði í samninginn hefði það verið ætlan hans. Einnig hefði stefnandi þurft að vera í húsnæðinu í átta vikur frá því að leigutíma lauk til þess að leigusamningurinn framlengdist ótímabundið, sbr. 59. gr. húsaleigulaga nr. 36/1994. Hann hafi hins vegar eingöngu verið tæpan mánuð áfram í húsnæðinu.

Stefnandi bendir á að þegar leigusamningi sé rift beri leigutaka eingöngu að greiða leigu út leigutímann, eða til þess tíma sem honum hefði verið rétt að rýma húsnæðið samkvæmt uppsögn, sbr. 1. mgr. 62. gr. húsaleigulaga. Stefnanda hafi því eingöngu borið að greiða leigu til loka maí þegar hann rýmdi húsnæðið.

Stefnandi bendir á að stefnda beri að varðveita trygginguna á sérgreindum óbundnum reikningi og honum hafi verið óheimilt að ráðstafa fénu nema með samþykki stefnanda, eða skv. endanlegri niðurstöðu um bótaskyldu stefnanda, sbr. 4. tl. 1. mgr. 40. gr. húsaleigulaga. Stefnda sé ekki heimilt að ráðstafa tryggingunni til greiðslu vangoldinnar leigu þar sem leigan hafi verið fullgreidd fram að lokum leigutímans þann 31. maí 2019 og augljóslega verið uppi ágreiningur um það hvort stefnandi væri bundinn af samningnum eftir þann tíma.

Stefnandi bendir einnig á að stefnda hafi borið að gera stefnanda grein fyrir því að hann gerði kröfu í tryggingarféð innan fjögurra vikna frá skilum. Stefndi hafi ekki gert það og ekki fyrr en með tölvupósti þann 22. júní, eða þremur vikum eftir lögákveðinn frest til að halda uppi þeirri kröfu. Þar sem stefndi hafi of seint gert kröfu í tryggingarféð hafi honum borið að skila því ásamt vöxtum án ástæðulauss dráttar, sbr. 4. mgr. 40. gr. húsaleigulaga. Í öllu falli hefði stefnandi átt að vísa ágreiningi um tryggingarféð til kærunefndar húsamála eða höfða mál, sbr. 5. mgr. 40. gr. húsaleigulaga, eins og lögmaður stefnanda kallaði eftir að stefndi myndi gera. Þar sem stefndi hvorki gerði kröfu um tryggingarféð innan tilgreinds frests né leitað lögákveðinna úrræða til að leysa ágreininginn hafi hann fyrirgert rétti sínum til tryggingafjárins sbr. fyrrgreind ákvæði húsaleigulaga þar um.

Um lagarök vísar stefnandi til húsaleigulaga nr. 36/1994, meginreglna samningaréttar um riftun samninga. Krafan um almenna vexti byggist á 1. mgr. 4. tl. 40. gr. húsaleigulaga, sbr. 3. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001. Krafa um dráttarvexti byggist á 4. mgr. 40. gr. húsaleigulaga um greiðslu dráttarvaxta skv. 1. mgr. 6. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá þeim degi er fjórar vikur eru liðnar frá skilum leiguhúsnæðis. Krafa um málskostnað er reist á XXI. kafla einkamálalaga nr. 91/1991 og krafa um virðisaukaskatt á lögum nr. 50/1988.

Málsástæður og lagarök stefnda:

Stefndi vísar til þess að ágreiningur málsins snúist um það hvort stefnda beri að endurgreiða tryggingu þá sem leigutakar lögðu fram við gerð leigusamnings eða ekki. Tryggingin hafi verið lögð fram til að tryggja leigusala réttar efndir leigusamningsins og hafi leigusali getað tekið af tryggingarfénu til greiðslu vangoldinnar leigu og annars kostnaðar svo sem nánar greini í 10. gr. húsaleigusamningsins.

Stefndi byggir á því að hann og leigutakar hafi gert með sér gildan húsaleigusamning og að hann gildi um lögskipti þeirra. Þannig hafi stefnanda borið skv. ákvæðum húsaleigusamningsins að greiða leigu allan leigutímann óháð því hvort leigutakar nýttu hið leigða eða ekki. Á því sé byggt að leigutakar hafi haft full umráð og leigu íbúðarinnar út leigutímann og beri að greiða leigu í samræmi við það. Þar sem stefnandi hafi ekki greitt leigu fyrir júní og júlí 2019 hafi stefndi haft rétt til að taka af tryggingarfénu, sbr. 10. gr. húsaleigusamningsins. Þá hafi íbúðinni ekki verið skilað hreinni auk þess sem ýmislegu hafi verið ábótavant við leiguskil og stefndi orðið fyrir kostnaði sem svarar til rúmlega eins mánaðar leigu. Af þeim sökum skuldi stefndi stefnanda ekki neitt.

Stefndi byggir sýknukröfu sína einnig á því að samningur aðila um leigulok hafi aldrei komið til framkvæmda og fallið niður þegar leigutakar greiddu upp vanskil og sömdu um að fá að nýta hið leigða áfram til loka leigutímans. Með því að greiða upp vanskil og semja um áframhaldandi nýtingu eignarinnar hafi samningnum verið vikið til hliðar og húsaleigusamningurinn raknað við að nýju og ekki hafi þurft neina sérstaka aðgerð eða yfirlýsingu til að tryggja lögmæti og/eða gildi húsaleigusamningsins. Í samkomulagi aðila komi fram að leigusala skuli heimilt að skuldfæra þriggja mánaða leigu af tryggingarfé skv. 10. gr. húsaleigusamningsins, fyrir tímabilið 1. febrúar til 30.apríl 2019 og eignin skyldi afhent stefnda við leigulok þann 30. apríl 2019 eða fyrr.

Til þessa hafi aldrei komið þar sem stefnandi greiddi leigu til loka maí og afhenti íbúðina ekki formlega fyrr en eftir 1. ágúst 2019. Ákvæði samkomulagsins hafi því aldrei komið til framkvæmda og fallið niður þegar leigutakar greiddu vanskil sín og héldu áfram að nýta hið leigða í samræmi við ákvæði húsaleigusamningsins.

Stefndi byggir á því að honum hafi verið heimilt að nota tryggingarféð, 465.000 krónur, sem í raun sé verið að gera kröfu til í máli þessu, til greiðslu vegna vangreiddrar húsaleigu í júní og júlí, 310.000 krónur, og vegna þess að skil fóru ekki fram með réttum hætti þann 1. ágúst 2019, sem samið var um í húsaleigusamningi aðila auk þess sem lagfæra hafi þurft ákveðna hluti í íbúðinni, auk þess sem íbúðin var ekki hreingerð og stefndi orðið að kosta til að láta hreinsa íbúðina. Stefnda hafi því verið rétt að greiða af tryggingarfénu þann kostnað sem hlaust af veru leigutaka í íbúðinni auk þess sem honum hafi verið heimilt að taka leigu fyrir ágúst 2019, þar sem rétt leiguskil áttu sér ekki stað fyrr en í þeim mánuði.

Skv. 5. mgr. 40.gr. laga um húsleigu nr. 36/1994 segi að geri leigusali kröfu í tryggingarféð innan fjögurra vikna frá skilum leiguhúsnæðis skv. 4. mgr. laganna skuli leigjandi tilkynna leigusala skriflega um það hvort hann hafnar eða fellst á kröfuna innan fjögurra vikna frá móttöku kröfunnar. Stefndi hafi tilkynnt leigutökum og lögmanni þeirra það skriflega þann 22. júní 2019 að hann gerði kröfu í tryggingarféð yrði húsaleiga ekki greidd til loka leigutíma, og yrðu þau að greiða fyrir júní og júlí 2019 af tryggingarfé skv. leigusamningnum. Sama krafa hafi verið endurnýjuð af hálfu stefnda í bréfi þann 1. ágúst 2019 til leigutaka og lögmaður stefnanda fyrst mótmælt kröfunni með bréfi þann 6. ágúst 2019. Stefndi hafi því gert kröfuna áður en liðnar voru fjórar vikur frá því að leigutakar töldu sig hafa afhent íbúðina, en þeirri kröfu sé ekki mótmælt fyrr en tæpum sjö vikum síðar. Þau mótmæli séu því of seint fram komin, og þá skuldi stefndi stefnanda ekki neitt, og þegar af þeim ástæðum beri að verða við kröfu hans um sýknu.

Af hálfu stefnanda sé á því byggt að leigusamningi aðila hafi verið rift og hafi riftunin tekið gildi 30. apríl 2019 og þá hafi leigusamningur aðila fallið niður. Þessu sé mótmælt sem röngu. Engin ákvæði samkomulagsins um riftun hafi nokkru sinni tekið gildi. Samningssambandið hafi verið óbreytt þar sem riftunarsamningnum var í raun vikið til hliðar. Leigutakar kusu að greiða leigu í stað þess að gengið yrði á tryggingarféð, sbr. ákvæði samningsins. Jafnframt kusu þau að leigja íbúðina áfram án þess að setja fyrirvara um að lok leigutíma yrði fyrr en skv. ákvæðum leigusamningsins. Stefndi hafi fallist á það. Báðir aðilar hafi þannig verið sammála um og samið um það með aðgerðum sínum að samningurinn kæmi ekki til framkvæmda heldur væri vikið til hliðar, en ákvæði húsaleigusamningsins skyldu gilda um lögskipti aðila.

Stefnandi byggi á því að stefnda hafi verið skylt að varðveita trygginguna á sérgreindum óbundnum reikningi, sbr. 4. tl. 1. mgr. 40. gr. húsaleigulaga og verið óheimilt að ráðstafa fénu. Í því sambandi vísar stefndi til síðustu setningar í tilvísuðu lagaákvæði en þar segi: „Þó er leigusala jafnan heimilt að ráðstafa tryggingarfénu til greiðslu á vangoldinni leigu, bæði á leigutímanum og við lok leigutímans.“ Stefnda hafi því jafnan verið heimilt að greiða sér af tryggingarfénu vegna vangoldinnar húsaleigu og verði ekki séð að málatilbúnaður stefnanda í málinu, með tilvísun í 1. mgr. 40. gr. húsaleigulaga, hafi þýðingu, enda sé ekki um það að ræða að verið sé að greiða af tryggingarfénu annað en vegna vangoldinnar húsaleigu, sem stefnda hafi verið heimilt án þess að málið yrði fyrst lagt fyrir kærunefnd húsamála. Af því leiði einnig að stefndi hafi ekki þurft að gera sérstaka kröfu um greiðslu af tryggingarfénu þegar um vangoldna húsaleigu var að ræða.

Um varakröfu stefnda er vísað til framangreindra málsástæðna, og telur stefndi ljóst að sér hafi verið heimilt að greiða sér vangoldna húsaleigu til loka leigutímans fyrir júní og júlí, en annað kunni að eiga við varðandi leigugreiðslu í ágústmánuði 2019, þar sem leigulok voru skv. leigusamningnum 1. ágúst það ár. Stefndi hafi boðist til að endurgreiða leigutökum 155.000 krónur umfram skyldu ef það gæti orðið til að ljúka málinu með samkomulagi á milli aðila. Á það hafi ekki verið fallist eða svarað efnislega.

Stefndi telur að hann eigi rétt til alls tryggingarfjárins, þar á meðal ofangreindrar fjárhæðar þar sem lögmæt leiguskil fóru ekki fram fyrr en um þriðjungur var liðinn af ágúst 2019 auk þess sem viðskilnaður leigutaka hafi ekki verið svo sem húsaleigusamningur kveður á um. Hafi honum verið heimilt að taka 155.000 krónur vegna vangoldinnar húsaleigu í ágúst 2019, þar sem leigutakar skiluðu ekki íbúðinni af sér með lögformlegum hætti fyrr en liðið var nokkuð á ágústmánuð auk þess sem hann eigi rétt á að fá bættan þann kostnað sem hann varð fyrir vegna viðskilnaðar leigutaka.

Vaxtakröfu stefnanda er sérstakalega mótmælt og telur stefndi að stefnandi geti ekki krafist dráttarvaxta fyrr en í fyrsta lagi fjórum vikum eftir að stefnandi skilaði hinni leigðu íbúð til stefnda með lögmæltum hætti.

Um lagatilvísanir er byggt á almennum reglum kröfuréttarins, samningaréttarins og skaðabótaréttarins, á lögum um húsaleigu nr. 36/1994 og lögum nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sem og lögum nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu.

Forsendur og niðurstaða:

Í 3. mgr. 61. gr. húsaleigulaga nr. 36/1994 segir að réttindi og skyldur leigusala og leigjanda samkvæmt leigusamningi falli niður frá dagsetningu riftunar og skuli leigjandi rýma leiguhúsnæðið þegar í stað nema aðilar semji um annað og skal leigusali þá eiga rétt á greiðslu leigu vegna þess tíma sem líður frá riftun og þar til leigjandi hefur rýmt leiguhúsnæðið samkvæmt samkomulaginu. Í athugasemdum frumvarps þess er varð að 61. gr. húsaleigulaga er riftun sögð mjög harkaleg og afdrifarík aðgerð og yfirleitt aðeins heimil vegna verulegra vanefnda leigjenda.

Með yfirlýsingu, dagsettri 3. mars 2019, eða rétt rúmum mánuði eftir vanskil stefnanda, rifti stefndi húsaleigusamningnum með vísan til húsaleigulaga. Jafnframt var gert samkomulag um að stefnandi fengi að vera áfram í eigninni til 30. apríl 2019. Er yfirlýsingin því í samræmi við nefnt ákvæði 3. mgr. 61. gr. laga nr. 36/1994. Einnig var stefnda í samkomulaginu heimilt að skuldfæra af greiddu tryggingarfé stefnanda vegna tímabilsins 1. febrúar 2019 til 30. apríl 2019.

Óumdeilt er að stefnandi greiddi stefnda í apríl 2019 upp alla óuppgerða húsaleigu fyrir tímabilið 1. febrúar 2019 til 30. apríl 2019, og á sama tíma fyrir afnot eignarinnar í maí 2019. Byggir stefnandi á því að hann hafi fengið samþykki stefnda til þess að vera tímabundið lengur í eigninni þar sem hann hafði á þeirri stundu ekki fundið aðra eign til leigu. Stefnandi flutti síðan úr eigninni 30. maí 2019, og var það tilkynnt stefnda í tölvupósti 31. maí 2019.

Samkvæmt framangreindu, og ákvæðum 3. mgr. 61. gr. laga nr. 36/1994, féll húsaleigusamningur aðila um Vallargötu 24 niður þann 3. mars 2019, og þar með öll réttindi og skyldur þess samnings. Stefndi átti rétt á greiðslu fyrir afnot stefnanda vegna þess tíma sem leið frá riftun og þar til stefnandi rýmdi húsnæðið. Þá greiðslu hefur stefnandi alla innt af hendi.

Stefndi hefur sönnunarbyrðina fyrir því að húsaleigusamningurinn, sem hann rifti, hafi síðar raknað við. Virðist stefndi byggja á því að riftun samningsins og samkomulag um afnot stefnanda af íbúðinni hafi eingöngu verið til hagsbóta fyrir stefnanda, og því hafi í raun ekki verið um riftun að ræða. Telur stefndi að af umboði, dags. 20. maí 2019, megi ráða að stefnandi hafi talið samninginn enn í gildi, og sama megi ráða af tölvupóstum frá lögmanni stefnanda í júní 2019.

Framangreind yfirlýsing um riftun og samkomulag um afnot er einhliða samið af fyrirsvarsmanni stefnda, sem er löglærður. Skjalið tryggir stefnda fullar efndir fyrir afnot stefnanda af eigninni, með því að stefndi megi nýta tryggingarfé stefnanda komi ekki til greiðslu. Hafi það verið hugsun aðila að húsaleigusamningurinn ætti með einhverjum hætti að rakna við ef stefnandi greiddi húsaleiguna hefði stefnda verið í lófa lagið að setja ákvæði þess efnis í skjalið. Með sama hætti hefði mátt gera nýja yfirlýsingu eða nýjan húsaleigusamning við stefnanda. Ekkert liggur fyrir þess efnis í málinu.

Af gögnum málsins verður ráðið að stefndi hafi sjálfur þegar í maí 2019 auglýst eignina til leigu, en ætlast til þess að stefnandi fyndi nýjan leigjanda fyrir hann og að stefnandi myndi sýna íbúðina. Í aðilaskýrslu stefnanda fyrir dómi kom fram að lítill tími hafi unnist til þess vegna anna eftir að nýfæddur fyrirburi hans og fyrrverandi sambýliskonu hans fæddist í maí 2019. Hafi framangreint umboð verið útbúið í því skyni að veita öðrum heimild til þess að sýna mætti íbúðina, og það hafi verið gert að áeggjan fyrirsvarsmanns stefnda og umboðið samið af honum. Sú staðhæfing stefnanda hefur ekki verið hrakin.

Að öðru leyti liggja engin gögn fyrir í málinu um að framangreindur húsaleigusamningur, sem var rift, hafi raknað við eftir efni sínu og hafi átt að gilda til 1. ágúst 2019. Fyrirsögn í tölvupóstum lögmanns stefnanda þar sem segir: „Varðandi riftun leigusamnings á Vallargötu“ eða efni þeirra tölvupósta staðfesta á engan hátt að húsaleigusamningurinn hafi raknað við að nýju.

Samkvæmt framangreindu hafði stefnandi greitt stefnda að fullu fyrir leigu og afnot hans af Vallargötu 24, fram til þess að hann rýmdi eignina þann 30. maí 2019, og tilkynnti stefnandi stefnda það formlega degi síðar. Þar sem ekki hefur af hálfu stefnda verið sýnt fram á að húsaleigusamningur aðila hafi raknað við að nýju getur stefndi ekki krafist leigu fyrir júní og júlí 2019. Enn síður hefur verið sýnt fram á það af hálfu stefnda að hann eigi rétt á leigu fyrir ágúst 2019, eftir lok gildistíma þess samnings sem hann rifti í mars 2019, og með engum hætti hefur verið sýnt fram á að viðskilnaður stefnanda þann 30. maí 2019 hafi verið með þeim hætti að stefnda hafi verið heimilt að taka 155.000 krónur af tryggingunni vegna þess.

Með vísan til framangreinds verður stefnda gert að endurgreiða stefnanda það tryggingarfé sem hann afhenti stefnda þann 1. ágúst 2018, eða 465.000 krónur.

Um vaxtakröfu málsins, þá kemur fram í 4. tölulið 1. mgr. 40. gr. húsaleigulaga nr. 36/1994 að leigusali skuli varðveita tryggingarféð á sérgreindum óbundnum reikningi hjá viðskiptabanka eða sparisjóði sem ber svo háa vexti sem kostur er til greiðsludags, reyni ekki á trygginguna. Samkvæmt 4. mgr. 40. gr. laga nr. 36/1994 skal leigusali svo fljótt sem verða má og eigi síðar en innan fjögurra vikna frá skilum leiguhúsnæðisins gera leigjanda skriflega grein fyrir því hvort hann geri kröfu í tryggingarféð skv. 4. tölulið 1. mgr. Hafi leigusali ekki gert þá kröfu skal hann skila leigjanda tryggingarfénu ásamt vöxtum án ástæðulauss dráttar, og með dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. laga um vexti og verðtryggingu frá þeim degi er fjórar vikur eru liðnar frá skilum leiguhúsnæðis til þess dags er hann skilar tryggingarfénu.

Í stefnu er á því byggt að stefndi hafi þann 22. júní 2019 gert kröfu í tryggingarféð, sem telst innan fjögurra vikna frá skilum íbúðarinnar þann 30. maí 2019. Er stefnandi bundinn við þá yfirlýsingu. Samkvæmt 5. mgr. 40. gr. laga nr. 36/1994 bar stefnanda í framhaldi þess að tilkynna stefnda skriflega hvort hann hafnaði eða féllist á kröfu stefnda innan fjögurra vikna. Samkvæmt gögnum málsins kom höfnun stefnanda ekki fram fyrr en 6. ágúst 2019, eða eftir fyrrgreint fjögurra vikna tímamark. Stefnandi höfðar málið síðan með birtingu stefnu þann 11. ágúst 2020.

Upplýst þykir í málinu að stefndi hafi ekki lagt tryggingarféð inn á sérgreinda bók eins og honum bar. Verður stefnda því gert að greiða stefnanda vexti af höfuðstól kröfunnar, sbr. 3. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, frá 1. ágúst 2018 og til höfðunar málsins 11. ágúst 2020, en með dráttarvöxtum frá þeim degi til greiðsludags, skv. 1. mgr. 6. gr. vaxtalaga nr. 38/2001, sbr. 4. mgr. 5. gr. sömu laga.

Með vísan til niðurstöðu málsins, og 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, verður stefnda gert að greiða stefnanda málskostnað, sem hæfilegur þykir að mati dómsins 500.000 krónur.

B-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð:

Stefndi, Lagator ehf., greiði stefnanda, T-kk-þgf H-kk-þgf H-kk-þgf, 465.000 krónur, með vöxtum skv. 4. tölulið 1. mgr. 40. gr. laga nr. 36/1994, frá 1. ágúst 2018 til 11. ágúst 2020, en dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 frá þeim degi til greiðsludags.

Stefndi greiði stefnanda 500.000 krónur í málskostnað.

B-kk-nf H-kk-nf fljótt sem verða má og eigi síðar en innan fjögurra vikna frá skilum leiguhúsnæðisins gera leigjanda skriflega grein fyrir því hvort hann geri kröfu í tryggingarféð skv. 4. tölulið 1. mgr. Hafi leigusali ekki gert þá kröfu skal hann skila leigjanda tryggingarfénu ásamt vöxtum án ástæðulauss dráttar, og með dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. laga um vexti og verðtryggingu frá þeim degi er fjórar vikur eru liðnar frá skilum leiguhúsnæðis til þess dags er hann skilar tryggingarfénu.

Í stefnu er á því byggt að stefndi hafi þann 22. júní 2019 gert kröfu í tryggingarféð, sem telst innan fjögurra vikna frá skilum íbúðarinnar þann 30. maí 2019. Er stefnandi bundinn við þá yfirlýsingu. Samkvæmt 5. mgr. 40. gr. laga nr. 36/1994 bar stefnanda í framhaldi þess að tilkynna stefnda skriflega hvort hann hafnaði eða féllist á kröfu stefnda innan fjögurra vikna. Samkvæmt gögnum málsins kom höfnun stefnanda ekki fram fyrr en 6. ágúst 2019, eða eftir fyrrgreint fjögurra vikna tímamark. Stefnandi höfðar málið síðan með birtingu stefnu þann 11. ágúst 2020.

Upplýst þykir í málinu að stefndi hafi ekki lagt tryggingarféð inn á sérgreinda bók eins og honum bar. Verður stefnda því gert að greiða stefnanda vexti af höfuðstól kröfunnar, sbr. 3. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, frá 1. ágúst 2018 og til höfðunar málsins 11. ágúst 2020, en með dráttarvöxtum frá þeim degi til greiðsludags, skv. 1. mgr. 6. gr. vaxtalaga nr. 38/2001, sbr. 4. mgr. 5. gr. sömu laga.

Með vísan til niðurstöðu málsins, og 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, verður stefnda gert að greiða stefnanda málskostnað, sem hæfilegur þykir að mati dómsins 500.000 krónur.

B-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð:

Stefndi, Lagator ehf., greiði stefnanda, T-kk-þgf H-kk-þgf H-kk-þgf, 465.000 krónur, með vöxtum skv. 4. tölulið 1. mgr. 40. gr. laga nr. 36/1994, frá 1. ágúst 2018 til 11. ágúst 2020, en dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 frá þeim degi til greiðsludags.

Stefndi greiði stefnanda 500.000 krónur í málskostnað.

B-kk-nf H-kk-nf