E-46/2011

Mál þetta sem dómtekið var 9. desember sl. var höfðað fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur 5. janúar 2011 af Birtingi útgáfufélagi ehf., Lynghálsi 5, Reykjavík, á hendur Á-kvk-þgf K-kvk-þgf B-kvk-þgf S-kvk-þgf, Fljótaseli 3, Reykjavík.

Kröfur aðila

Endanlegar dómkröfur stefnanda eru þær að stefnda verði dæmd til að greiða stefnanda 502.761 krónu með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga um vexti og verðtryggingu, nr. 38/2001, frá þingfestingardegi málsins, 11. janúar 2011, til greiðsludags. Þá krefst stefnandi málskostnaðar úr hendi stefndu að skaðlausu samkvæmt framlögðu málskostnaðaryfirliti.

Stefnda krefst þess aðallega að verða sýknuð af öllum kröfum stefnanda og að stefnandi verði dæmdur til að greiða stefndu málskostnað samkvæmt framlögðum málskostnaðarreikningi eða samkvæmt mati dómsins, að teknu tilliti til virðisaukaskatts á málflutningsþóknun. Stefnda krefst þess til vara að dómkröfur stefnanda verði lækkaðar verulega og að málskostnaður verði felldur niður.

Málastvik og ágreiningsefni

Stefnandi lýsir málsatvikum þannig að stefnda hafi starfað sem verktaki hjá stefnanda frá haustinu 2008 og þar til samningi við hana hafi verið sagt upp í kringum mánaðamótin mars-apríl 2010. Verk stefndu hafi verið fólgið í því að selja auglýsingar í tímarit sem stefnandi gefi út. Samningur aðila hafi verið í samræmi við aðra hefðbundna samninga um slík verk. Hann hafi verið árangurstengdur og verklaun stefndu farið eftir því hvernig henni hafi gengið að selja auglýsingar. Kveðið hafi verið á um að stefnda fengi 14% af nettófjárhæð reikninga vegna auglýsinga. Stefnda hafi gert stefnanda reikninga, alla jafna mánaðarlega, fyrir umræddri þóknun og stefnandi greitt þá samviskusamlega. Stefnandi hafi síðan séð um að gera kaupendum auglýsinga reikninga í sínu nafni og innheimta þá á eigin kostnað. Stefnda hafi hins vegar einungis átt rétt á að fá greidda söluþóknun af reikningum, sem stefnandi hafi fengið greidda frá kaupendum auglýsinga. Í tilvikum þegar kröfur á hendur kaupendum auglýsinga hafi ekki fengist innheimtar, hafi stefnandi eignast endurkröfu á stefndu vegna þeirrar söluþóknunar, sem stefnda hafi fengið greidda af sölu, en ekki hafi tekist að innheimta. Innheimta reikninga á hendur kaupendum auglýsinga hafi getað tekið langan tíma, hafi þeir ekki fengist greiddir, enda hafi verið miðað við að álíta reikninga ekki óinnheimtanlega nema ógjaldfærni væri staðfest, s.s. með árangurslausu fjárnámi eða skuldari væri lýstur gjaldþrota. Þó hafi, eins og algengt sé, verið hægt að halda innheimtu áfram, þrátt fyrir það, s.s. með því að lýsa kröfu í þrotabú, en það hafi algerlega verið á valdi stefnanda að meta hvenær krafa skyldi afskrifuð. Einnig hafi það getað leitt til þess að kröfur væru metnar óinnheimtanlegar, ef auglýsandi hafi ekki kannast við kaup á auglýsingu og ljóst hafi þótt að ómögulegt væri að innheimta kröfuna, s.s. vegna þess að engin gögn hafi legið fyrir um kaup á auglýsingu.

Stefnda lýsir málsatvikum þannig að með samningi undirrituðum 30. janúar 2007 hafi einkahlutafélagið Fótspor, sem verktaki, og stefnandi, sem verkkaupi, gert með sér samning um sölu auglýsinga í tvö af tímaritum stefnanda, Séð og heyrt og Mannlíf. Í 4. gr. samningsins, sem fjalli um greiðslur, sé kveðið á um að þóknun verktaka skuli vera 20% af nettósölu upp að 700.000 krónum, vegna Séð og heyrt, en að 2.300.000 krónum vegna Mannlífs. Væri sala aftur á móti hærri, en framangreindar fjárhæðir, hafi verið samið um 30% þóknun af umfram nettósölu. Tekið sé fram að fjárhæðirnar séu án virðisaukaskatts. Þá skuli sala vegna aukablaða leggjast við sölu í aðalblöð og greiðslur reiknaðar samkvæmt framangreindri reglu. Í lokamálslið 4. gr. segi að komi til þess að auglýsingar greiðist ekki, s.s. vegna gjaldþrota eða annars, bakfærist sölulaun vegna þessa á næsta reikningi þar á eftir. Samkvæmt 7. gr. samningsins sé hann ótímabundinn en uppsegjanlegur með þriggja mánaða fyrirvara og miðist uppsögn við mánaðamót. Þann 29. september s.á. hafi stefnda gert samning við stefnanda um yfirtöku samningsins þannig að stefnda hafi orðið aðili samningsins í stað Fótspors ehf. Í yfirtökusamningnum séu engin ákvæði um breyttar samningsskuldbindingar aðila eða breytingar á gildistíma. Aftur á móti sé kveðið á um að stefnda taki einnig að sér sölu á auglýsingum í tímaritið Bleikt og blátt. Mánudaginn 29. desember 2008 hafi Á-kk-nf H-kk-nf, starfsmaður stefnanda, sent stefndu svohljóðandi tölvubréf:

„Frá og með 1. jan. 2009 gilda þessi atriði í okkar samstarfi

1. Sölulaun eru 14%

2. Birtingur greiðir reikninga 1-3 vikum eftir að þeir berast í hús

3. Þjónustulaun vegna kreditfærðra reikninga eru dregin frá sölulaunum jafnóðum“

Stefnda hafi ekki gert sérstakar athugasemdir við ofangreinda breytingu.

Með bréfi dagsettu 31. mars 2010 hafi lögmaður stefnanda tilkynnt stefndu um uppsögn samningsins. Í niðurlagi bréfsins sé tekið fram að stefnandi óski ekki eftir frekara vinnuframlagi af hálfu stefndu á grundvelli samningsins. Hvorki hafi í tilkynningunni verið minnst á að stefnda stæði í skuld við stefnanda né fjallað um að uppgjör þyrfti að fara fram. Í kjölfarið hafi aðgangi stefndu að tölvukerfi stefnanda verið lokað og stefndu gert ómögulegt að vinna samningsbundinn þriggja mánaða uppsagnarfrest sinn. Lögmaður stefndu hafi sent lögmanni stefnanda bréf, dagsett 6. apríl, og mótmælt því að stefnandi virti ekki ákvæði samningsins um uppsögn. Stefnandi hafi ekki brugðist við erindi stefndu og stefnda því höfðað mál fyrir héraðsdómi á hendur stefnanda til greiðslu bóta vegna tjóns sem hún hafi orðið fyrir við það að uppsagnarfresturinn hafi ekki verið virtur. Málið hafi hlotið málsnúmerið E-5244/2010. Þann 3. ágúst 2010 hafi stefnda sent stefnanda áskorun um að ganga frá greiðslu tveggja ógreiddra reikninga sem stefnandi hafði hafnað en samkvæmt samningi aðila hafði stefnda vanreiknað sér þóknun á samningstímanum. Að höfðu samráði við lögmann sinn, hafi stefnda hins vegar ákveðið að hafa ekki, að sinni, uppi kröfur vegna vanreiknaðrar þóknunar. Í svarbréfi lögmanns stefnanda dags. 27. ágúst 2010, þar sem reikningum stefndu hafi verið mótmælt, hafi sjónarmið stefnanda um að hann ætti endurgreiðslukröfu vegna reikninga, sem stefnandi hefði ekki fengið greidda, fyrst komið fram. Nákvæmrar fjárhæðar kröfunnar hafi þó ekki verið getið. Fram að því hafi stefnandi ekki haft uppi neinar slíkar kröfur á hendur stefndu enda engin stoð fyrir þeim í samningum aðila. Tæpum fjórum mánuðum síðar hafi stefnandi síðan höfðað mál þetta.

Í máli þessu er um það deilt hvort stefndu beri að endurgreiða stefnanda söluþóknanir, sem hún hafi þegið af stefnanda vegna auglýsingasölu, þar sem sölureikningar, sem liggi til grundvallar þóknunum til stefndu, hafi ekki fengist greiddir. Þá er á því byggt af hálfu stefndu að hugsanlegur réttur stefnanda í þessum efnum, sé niður fallinn sökum tómlætis.

Málsástæður stefnanda og tilvísun til réttarheimilda

Stefnandi byggir á því, að samkvæmt samningi milli aðila beri stefndu að endurgreiða sölulaun sem hún hafi fengið greidd vegna krafna sem stefnandi hafi síðar bakfært. Stefnda hafi ekki átt rétt á sölulaunum fyrir þannig kröfur og hafi henni borið að endurgreiða þegin sölulaun vegna þeirra. Samkvæmt samningi, sem fyrir liggi og stefnda viðurkenni að verið hafi í gildi milli aðila, hafi borið að draga frá sölulaunum stefndu bakfærðra reikninga, þ.e.a.s. reikninga sem stefnandi hafi afskrifað. Krafa stefnanda í máli þessu sé vegna reikninga sem stefnandi hafi ákveðið að afskrifa, þ.e.a.s. bakfæra, þar sem innheimta þeirra hafi verið metin árangurslaus. Þar sem stefnda eigi ekki inni sölulaun hjá stefnanda, sem hægt sé að draga þessa fjárhæð frá, beri henni að endurgreiða þessi sölulaun. Krafan sundurliðast þannig:

Ógreiddar augl. vegna ógjaldfærni auglýsanda: kr. 4.160.205,-.

Ógreiddar augl. vegna synjunar auglýsanda: kr. 310.782,-.

Samtals: kr. 4.470.987,-.

Söluþóknun 14% kr. 625.938,-.

Frádreginn 24,5% virðisaukaskattur kr. 123.177,-.

Samtals nettó til greiðslu: kr. 502.761,-.

Eins og fram komi að ofan nemi auglýsingar sem ekki hafa fengist greiddar vegna sannanlegrar ógjaldfærni skuldara og hafi verið afskrifaðar, rúmlega 4,1 milljón króna. Að auki sé um að ræða nokkrar auglýsingar sem reynt hafi verið að innheimta hjá þremur aðilum, sem stefnda hafi talið sig selja auglýsingar til birtingar. Þessir aðilar hafa alfarið neitað að hafa keypt auglýsingar og svo vilji til að engin gögn séu til um það að viðkomandi aðilar hafi nokkurn tíma keypt umræddar auglýsingar og hafi stefnda ekki getað útvegað slík gögn, en um það gildi ströng fyrirmæli að sölumenn auglýsinga verði að tryggja sönnun fyrir sölu auglýsinga. Stefnda hafi fengið greidd sölulaun fyrir þessar auglýsingar frá stefnanda, sem verði að endurgreiða vegna bakfærslu auglýsinganna. Kröfur á hendur þessum aðila sé útilokað að innheimta og hafi stefnandi nú bakfært viðkomandi reikninga. Þar af leiðandi beri stefndu að endurgreiða þau sölulaun sem hún hafi þegið fyrir þessar auglýsingar. Með vísan til framangreinds sé þess krafist að stefnda verði dæmd til að greiða stefnanda þá fjárhæð sem krafist sé, enda beri henni að endurgreiða umrædd sölulaun samkvæmt samningi aðila. Stefnandi krefjist málskostnaðar úr hendi stefndu, með vísan til 129. sbr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Vísað sé til almennra reglna samningaréttar um að samningar skuli standa, og til almennra reglna kröfuréttar um réttar efndir fjárskuldbindinga og skyldu til að efna slíkar skuldbindingar. Dráttarvaxtakrafa stefnanda styðjist við 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 og um heimild til að reikna dráttarvexti frá þingfestingu sé vísað til 3. mgr. 5. gr. sömu laga. Krafan um málskostnað styðjist við 129., sbr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Um varnarþing vísist til 32. gr. laga nr. 91/1991.

Málsástæður stefndu og tilvísun til réttarheimilda

Stefnda byggir í fyrsta lagi á því að ósannað sé að þær kröfur sem stefnandi tilgreini hafi ekki fengist greiddar. Þá sé jafnframt ósannað að kröfurnar varði stefndu á einhvern hátt eða tengist auglýsingasölu hennar fyrir stefnanda. Skorað sé á stefnanda að leggja fram fyllri upplýsingar til stuðnings kröfum sínum. Í öðru lagi hafni stefnda því að stefnandi geti yfirhöfuð haft uppi kröfur um endurgreiðslu á hendur sér. Enga slíka heimild sé að finna í samningum aðila. Samkvæmt skýru orðalagi samningsins, jafnt fyrir sem eftir breytingu hans, hafi aðeins verið um að ræða heimild til frádráttar en ekki til að gera endurgreiðslukröfu. Í fyrri samningi aðila, segi eftirfarandi: „Ef til kemur að auglýsingar greiðast ekki s.s. vegna gjaldþrota eða annars þá bakfærast sölulaun vegna þessa á næsta reikningi þar á eftir.“ Í samningi aðila frá 29. desember 2008, dskj. nr. 3 sé hnykkt á þessu atriði en þar segi:

„3. Þjónustulaun vegna kreditfærðra reikninga eru dregin frá sölulaunum jafnóðum“

Samkvæmt samningnum hafi stefnandi því átt kost á því að bakfæra sölulaun vegna ógreiddra reikninga jafnóðum eða í síðasta lagi við næstu útgreiðslu sölulauna. Stefnandi hafi ekki nýtt sér frádráttarheimildina og verði að bera hallann af því. Ákvæðið verði ekki túlkað svo rúmt að það veiti stefnanda heimild til að hafa uppi kröfu um endurgreiðslu löngu síðar og eftir að samningssambandi aðila hafi verið slitið. Sérstaklega í ljósi þess að stefnda hafi enga aðkomu átt eða hafi getað haft áhrif á innheimtu krafna stefnanda. Á meðan samningssamband aðila hafi varað hafi stefnandi aldrei nýtt sér heimild til frádráttar vegna ógjaldfærni viðskiptamanna.

Það hafi enda verið á ábyrgð stefnanda sjálfs að samþykkja viðskiptamenn og hvort þeim yrði veitt fyrirgreiðsla. Þannig hafi stefnda ekki getað selt aðilum auglýsingar nema opið væri fyrir viðskipti við þá í viðskiptamannakerfi stefnanda og skuldastaða þeirra undir viðmiði ákveðnu af stefnanda. Áður en viðskipti hafi hafist hafi stefnandi því átt þess kost að kanna lánstraust viðkomandi viðskiptamanna og eftir atvikum hafna viðskiptum. Stefnda geti ekki borið ábyrgð á röngum ákvörðunum stefnanda hvað það snerti, hvað þá löngu eftir útgáfu reikninga. Í þeim örfáu tilvikum, þegar viðskiptamenn hafi ekki viljað kannast við að hafa keypt auglýsingar af stefndu, hafi hún látið stefnanda í té sönnunargögn fyrir kaupum viðkomandi viðskiptamanna. Þannig hafi stefnanda ávallt verið gefinn kostur á að bregðast við slíkum tilvikum um leið og þau hafi komið upp. Stefnda hafni því einnig öllum endurgreiðslukröfum sem séu sprottnar af þessari ástæðu. Einu tilvikin þar sem stefnandi hafi dregið af söluþóknun hafi verið ef mistök hafi átt sér stað sem rekja hafi mátt beint til stefndu, s.s. ef röng auglýsing hafi birst. Á það hafi stefnda fallist og ekki mótmælt. Að öðru leyti hafi ekki viðgengist að dregið væri af söluþóknun, hvorki hjá stefndu né öðrum sem selt hafi auglýsingar á vegum stefnanda. Að þessu sögðu beri að sýkna stefndu af öllum kröfum stefnanda. Verði hins vegar ekki fallist á framangreindar málsástæður beri engu að síður að sýkna stefndu vegna tómlætis stefnanda. Kröfur stefnanda megi rekja allt aftur til ársins 2008. Kröfurnar hafi stefnandi fyrst haft uppi fjórum mánuðum eftir að hann hafi slitið samningi við stefndu og í tilefni af því að stefnda hafi beint kröfum að stefnanda. Við uppsögn samningsins hafi ekki verið minnst einu orði á kröfur stefnanda um endurgreiðslu og ljóst að stefnandi hafi ekki talið sig eiga neinar slíkar kröfur þá. Verði ekki fallist á aðalkröfu stefndu sé þess krafist að kröfur stefnanda verði lækkaðar verulega. Krafan sé reist á sömu málsástæðum og sýknukrafan að breyttu breytanda. Stefnda byggi á samningi aðila og reglum um skuldbindingargildi samninga. Jafnframt sé vísað til almennra reglna kröfuréttar. Krafa um málskostnað styðjist við 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Krafa um virðisaukaskatt á málflutningsþóknun sé reist á lögum nr. 50/1988 en stefnda sé ekki virðisaukaskattskyld og beri því nauðsyn til að fá dóm fyrir skattinum úr hendi stefnanda.

Niðurstaða

Eins og rakið hefur verið er í máli þessu m.a. um það deilt hvort stefndu beri að endurgreiða stefnanda söluþóknanir, sem hún hafi þegið af stefnanda vegna auglýsingasölu, þar sem sölureikningar sem liggi til grundvallar þóknunum til stefndu, hafi ekki fengist greiddir.

Þann 24. nóvember sl. var kveðinn upp í Hæstarétti dómur í máli nr. 427/2011 Birtingur útgáfufélag ehf. gegn Á-kvk-þgf K-kvk-þgf B-kvk-þgf S-kvk-þgf. Í málinu krafðist stefnda (stefnda í þessu máli) efndabóta vegna uppsagnar áfrýjanda (stefnanda í þessu máli) á verksamningi aðila frá 30. janúar 2007. Meðal varnarástæðna áfrýjanda í framangreindu Hæstaréttarmáli var að lækka bæri kröfur stefndu vegna krafna, sem ekki hefðu innheimst, hefðu verið metnar óinnheimtanlegar af áfrýjanda eða væru undir „auglýsingaverðgólfi“. Þessari málsástæðu hafnaði Hæstiréttur með eftirfarandi rökstuðningi: „Þá er ekkert í gögnum málsins sem styður fullyrðingar áfrýjanda um óinnheimtanlegar kröfur og auglýsingar seldar undir svokölluðu auglýsingaverðgólfi.“ Ekki verður talið að Hæstiréttur hafi með framangreindum rökstuðningi tekið efnislega afstöðu til kröfu þeirrar um endurgreiðslu söluþóknana, sem stefnandi hefur uppi í máli því sem hér er til úrlausnar.

Eins og áður hefur verið rakið byggir stefnda á því að ósannað sé að þær kröfur á hendur auglýsendakaupendum, sem stefnandi tilgreini og liggi til grundvallar kröfum hans í málinu, hafi ekki fengist greiddar. Þá sé jafnframt ósannað að kröfurnar varði stefndu á einhvern hátt eða tengist auglýsingasölu hennar fyrir stefnanda. Samkvæmt stefnu er söluþóknun sú sem stefnandi endurkrefur stefndu um í máli þessu sögð tilkomin vegna auglýsinga sem stefnda hafi selt og fengið umsamda þóknun fyrir. Auglýsingarnar hafi hins vegar ekki fengist greiddar, annars vegar vegna ógjaldfærni auglýsingakaupenda og hins vegar vegna þess að fyrirtækin, sem reynt hafi verið að innheimta auglýsingarnar hjá, hafi alfarið neitað að hafa keypt þær hjá stefnanda. Stefnandi hefur lagt fram í málinu skrifleg gögn með nöfnum þeirra auglýsingakaupenda sem sagðir eru eiga hlut að máli, kennitölum þeirra, skýringum á því hvers vegna kröfur hafi ekki fengist greiddar, fylgiskjalanúmerum og upplýsingum sem sagðar eru sýna, hvenær kröfur hafi verið bakfærðar (kreditfærðar) í bókhaldi stefnanda. Þá hefur stefnandi lagt fram hreyfingalista úr bókhaldi sínu, yfir viðskiptareikning stefndu hjá stefnanda, sem sýnir hreyfingar á tímabilinu 3. október 2007 til og með 25. maí 2010. Þessu til viðbótar hefur stefnandi lagt fram upplýsingar úr bókhaldi sínu, á tölvudiski, sem sagðar eru sýna sölu stefndu á auglýsingum fyrir stefnanda, tímabilið 2007-2010. Diskurinn geymir mikinn fjölda bókhaldsfærslna í tímaröð en engin samantekt eða nánari skýringar hafa verið lagðar fram í málinu af stefnanda, sem tengja einstakar færslur við kröfur hans í málinu og þær málsástæður sem þær eru reistar á. Á skortir að stefnandi hafi, með framlagningu ofangreindra sýnilegra sönnunargagna og þeim upplýsingum sem þau geyma, sýnt með skýrum og ótvíræðum hætti fram á að kröfur þær sem hann gerir í málinu sé beinlínis að rekja til reikninga sem stefnda hafi gefið út á hendur stefnanda vegna auglýsingasölu og að þeir reikningar hafi ekki fengist greiddir. Má þó álykta að ekki hefði verið verulegum erfiðleikum bundið fyrir stefnanda að leggja þá reikninga fram í málinu, sem stefnandi byggir kröfugerð sína á, eða færa sönnur á efni þeirra og tilvist með öðrum hætti. Stefnda gaf ekki skýrslu við aðalmeðferð málsins en telja má að hún hefði getað varpað ljósi á tengsl þeirra gagna sem að framan eru nefnd og kröfugerðar stefnanda í málinu. Þar sem stefnandi krafist þess ekki, við fyrirtökur í málinu fyrir aðalmeðferð eða við aðalmeðferðina, að stefnda gæfi skýrslu um málsatvik eru ekki rök fyrir því að láta stefndu bera sönnunarbyrði í málinu fyrir þeim sönnunarskorti sem samkvæmt framangreindu er til staðar. Með vísan til alls framanritaðs má, eins og málið er lagt fyrir af hálfu stefnanda, fallast á það með stefndu að gegn eindregnum andmælum hennar skorti í málinu fullnægjandi sönnun fyrir því að þeir auglýsingareikningar, sem kröfugerð stefnanda er reist á, séu tilkomnir vegna sölu stefndu og að hún hafi þegið söluþóknun vegna þeirra.

Eins og áður hefur verið rakið og staðfest var í dómi Hæstaréttar í máli nr. 427/2011, tók stefnda þann 29. september 2007 yfir réttindi og skyldur Fótspors ehf. samkvæmt samningi Fótspors ehf. og stefnanda frá 30. janúar 2007. Tilvitnaður samningur hefur að geyma svofellt ákvæði í lokamálslið 4. gr.: „Ef til kemur að auglýsingar greiðast ekki s.s. vegna gjaldþrota eða annars þá bakfærast sölulaun vegna þessa á næsta reikningi þar á eftir.“ Þann 29. desember sömdu aðilar um að þjónustulaun vegna bakfærðra reikninga yrðu dregin frá sölulaunum jafnóðum.

Fallast verður á það með stefnanda að tilgangur framangreindra ákvæða hafi verið að tryggja að stefnandi ætti þess kost að lækka greiðslur til stefndu eða endurkrefja hana um þegar greidda söluþóknun vegna auglýsingareikninga, sem stöfuðu af sölu hennar á auglýsingum fyrir stefnanda en fengjust ekki greiddir að öllu leyti eða hluta vegna ógjaldfærni auglýsingakaupenda eða af öðrum ástæðum, sem stefnandi bæri ekki ábyrgð á. Telja verður að samkomulag aðila hafi falið þennan rétt í sér, hvort sem greiðslur til stefndu væru lækkaðar sem þessum fjárhæðum næmi eða hún endurkrafin um þær. Er sú skýring í bestu samræmi við tilgang ákvæðisins og rúmast innan orðalags þess.

Stefndu var sagt upp störfum í þágu stefnanda 31. mars 2010. Með bréfi dags. 6. apríl 2010 skoraði lögmaður stefndu á stefnanda að ganga til uppgjörs við stefndu vegna uppsagnarinnar. Það er ekki fyrr en með bréfi dags. 27. ágúst 2010 að stefnandi gerir fyrirvara um kröfur á hendur stefndu vegna bakfærðra auglýsingareikninga. Mál þetta er höfðað 5. janúar 2011. Fyrir liggur í málinu að reikningar þeir á hendur auglýsingakaupendum, sem stefnandi byggir kröfur sínar á hendur stefndu á, voru bakfærðir í bókhaldi stefnanda á árunum 2008 og 2009. Elstu bakfærslurnar eru frá júní 2008 en þær yngstu frá 31. desember 2009. Eins og áður hefur verið rakið var stefndu sagt upp störfum í þágu stefnanda með bréfi dags. 31. mars 2010. Telja verður að stefnanda hafi borið, með hliðsjón af tilgangi og orðalagi þess ákvæðis í samningi aðila, sem áður er rakið og skýrt, að endurkrefja hana strax og tilefni varð til, um þóknanir sem að mati stefnanda var að rekja til tapaðra útistandandi krafna. Var það nauðsynlegt m.a. til að stefndu gæfist kostur á að taka afstöðu til endurkröfunnar og eftir atvikum leggja fram gögn og upplýsingar til stuðnings kröfum á hendur meintum auglýsingakaupendum. Með því að áskilja sér ekki rétt til endurgreiðslu, fyrr en með bréfi dags. 27. ágúst 2010, þykir stefnandi hafa sýnt af sér tómlæti og telst hann af þeirri ástæðu hafa fyrirgert kröfum sínum á hendur stefndu í máli þessu.

Með vísan til þess sem nú hefur verið rakið verður stefnda sýknuð af kröfum stefnanda í máli þessu. Rétt þykir með hliðsjón af atvikum málsins og með vísan til 3. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 að málskostnaður milli aðila falli niður.

Þ-kk-nf S. G-kk-nf, settur héraðsdómari, kvað upp dóm þennan.

Dómsorð

Stefnda, Á-kvk-nf K-kvk-nf B-kvk-nf S-kvk-nf, skal vera sýkn af kröfum stefnanda, Birtings útgáfufélags ehf., í máli þessu. Málskostnaður milli aðila fellur niður.

Þ-kk-nf S. G-kk-nf