S-31/2010

Mál þetta, sem tekið var til dóms 19. maí 2010 er höfðað með ákæru lögreglustjórans á Eskifirði, útgefinni 5. febrúar 2010, á hendur X, [kt.og heimilisfang], „fyrir líkamsárás á [...] með því að hafa aðfaranótt föstudagsins 1. janúar 2010, í forstofu íbúðarhússins að [F], slegið A, [kt.], eitt hnefahögg í andlitið þar sem hann lá á gólfinu, með þeim afleiðingum að hann hlaut glóðarauga á vinstra auga og eymsl á nefrót og kinnbeini vinstra megin“

Í ákæruskjali er háttsemin talin varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og gerð er þar krafa um að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Í ákæruskjali er gerð grein fyrir bótakröfu en af hálfu kröfuhafa var ekki sótt þing við þingfestingu þrátt fyrir lögmæta boðun og kom krafan þegar af þeirri ástæðu ekki til skoðunar í málinu.

Af hálfu ákærða er aðallega krafist sýknu og til vara vægustu refsingar sem lög heimili og að sú refsing verði að öllu leyti skilorðsbundin. Þá er þess krafist að sakarkostnaður verði felldur á ríkissjóð og þar með talin hæfileg málsvarnarlaun skipaðs verjanda.

I

Í samantekt lögreglu á því helsta sem komið hafi fram við rannsókn málsins kemur fram að 5. janúar 2010 hafi A lagt fram kæru á hendur ákærða vegna líkamsárásar sem hann hafi sagt að hafi átt sér stað aðfaranótt 1. janúar 2010 í íbúðarhúsinu F.

A hafi sagst hafa verið mikið ölvaður og myndi því ekki eftir neinu varðandi hina ætluðu árás en hafi sagt að hann vissu um vitni sem héti H og hafi verið þarna er hann hafi orðið fyrir árásinni.

Tekin hafi verið skýrsla af H og hafi komið þar meðal annars fram hann hafi sagst hafa verið boðið í partí að F eftir skemmtun á veitingastað á [...]. Hann hafi sagst hafa komið eitthvað á eftir þeim sem einnig hafi verið á leið í partíið. Er hann hafi gengið upp að húsinu hafi hann séð hvar útihurðin hafi staðið opin og hafi hann séð inn í ganginn. Hann hafi séð hvar A hafi legið á gólfinu að því er virtist meðvitundarlítill með áverka á andliti og hafi verið blóð á andliti og gólfinu við hlið hans. H hafi sagt að hann hafi séð tvo menn í ganginum auk A, en það hafi verið ákærði og annar maður sem hann hafi ekki þekkt, en kona þess manns hafi komið þarna á eftir. Fram hafi komið að þessir menn hafi verið alveg bandbrjálaðir og viljað A út úr húsinu. H hafi sagt að er hann hafi staðið í dyragættinni hafi A rankað við sér og ætlað að reisa sig upp en þá hafi ákærði stokkið til og kýlt A hnefahögg með hægri hendi í andlitið með þeim afleiðingum að A hafi fallið aftur niður. H hafi sagt að þessir menn hafi tekið A og nánast grýtt honum út úr húsinu. H hafi sagst hafa aðstoðað A á fætur og hafi farið með hann að næsta húsi en þeir hafi síðan farið með leigubíl heim.

Fram hafi komið við rannsókn málsins að hinn maðurinn sem muni hafa verið í ganginum auk ákærða hafi verið húsráðandi B. Tekin hafi verið skýrsla af honum í tvígang, fyrst sem vitni í gegn um síma, en síðan skýrsla þar sem hann hafði einnig stöðu vitnis en var sérstaklega gerð grein fyrir ákvæðum 118. gr. laga nr. 88/2008 um heimild til að skorast undan að svara spurningum sem kynnu að fela í sér viðurkenningu á refsiverðri háttsemi hans eða náinna aðstandenda. Fram hafi komið hjá B að hann hafi verið í ganginum en hann hafi sagst hafa verið nokkuð ölvaður. Hann hafi kannast við að hafa átt í samskiptum við A og hafi viljað hann út úr húsinu þar sem hann hafi verið með leiðinlega framkomu. Hann hafi sagt að þarna í ganginum hafi verið fleiri og hafi talið upp H og annan mann sem muni hafa verið ákærði. B hafi sagst hafa dottið og hafa rifið skyrtu sína og því farið inn til að skipta og fara í peysu en hafi sagt að líklega hefði A líka dottið. H-x-x hafi sagst ekki hafa séð áverka á A þarna en hafi sagt að hann hefði tekið mynd af honum eftir að hafa skipt um skyrtuna en þá hafi A verið kominn út. Á þeirri mynd sjáist blóð í andliti hans. B hafi sagst ekki hafa veitt A áverka eða hafa séð hver hafi gert það. Það hafi ekki verið áverkar á honum er hann hafi séð hann þarna í ganginum en þeir verið komnir eins og áður hafi verið sagt er hann hafi verið kominn út.

Í athugasemd rannsakara við framangreindan framburð segi að ekki sé að sjá sem framburður B sé með öllu trúverðugur, sé horft til þess sem önnur vitni hafi sagt, en þar virðist sem B hafi verið í ganginum og fram komi hjá H að maður sem verið hafi í ganginum (B) og ákærði hafi hent A út.

C, sambýliskona B, hafi sagt að A hafi komið þarna og verið með læti meðal annars barið í bakið og verið mjög drukkinn. Þau hafi ekki viljað fá hann inn og því meinað honum inngöngu. Hún hafi sagst ekki vita meira um þetta mál þar sem hún hafi „kúplað sig frá þessu“ en það hafi verið hnoð eða hóplæti í anddyrinu og hún hafi ekki orðið vitni að neinu sem þar hafi gerst. Hún hafi ennfremur sagst ekki vita hverjir hafi verið í ganginum. Hún hafi sagt að A hafi síðan farið.

Í athugasemd rannsakara við framangreint kemur fram að ekki sé að sjá sem framburður C sé með öllu trúverðugur sé horft til þess sem fram komi hjá D um samskipti við hana við dyrnar auk þess sem fram komi í framburði B um að hún hafi rétt honum myndavél og sagt honum að taka mynd af A eftir að hann hafi verið kominn út. Ekkert komi fram um það í framburði C en hún hafi sagst ekki hafa vitað hverjir hafi verið í ganginum en fram hafi komið auk þess hjá H að C hefði komið brjáluð fram í ganginn.

Sagt er um framburð E að hann hafi sagst hafa verið á F þess nótt og það hafi orðið læti út í A en hann hafi sagst ekki hafa séð neitt gerast. Hann hafi sagt að hann hafi heyrt að eitthvað hafi gengið á í útidyraganginum og hafi líklega verið þrír menn þar inni, þeir A, B og ákærði. E hafi sagst eftir þetta hafi heyrt að ákærði hafi kýlt A þarna.

Sagt er um framburð D að hún hafi sagst hafa ásamt fleirum verið samferða A í samkvæmið að F. Hún hafi sagst hafa farið að athuga með A nokkru eftir að hún hafi komið þarna inn og hafi þá verið sagt að honum hefði verið meinuð innganga vegna ölvunar en hann væri í útidyraganginum þar sem verið væri að henda honum út. Hún hafi sagst hafa farið að útidyraganginum og þar hafi staðið við lokaða hurðina C. D hafi þá sagst hafa heyrt átök vera í gangi og því spurt C: „Af hverju er verið að berja manninn?“ Hafi hún þá svarað: „Af því hann vill ekki fara út.“ Hún hafi þá sagst hafa snúið frá enda lætin frá útidyraganginum þannið að henni hafi hryllt við.

Sagt er um framburð G að hann sé leigubílstjóri og hafi sagst muna eftir að hafa ekið fólki frá [...] aðfaranótt 1. janúar 2010 til [...] en fólkið hafi hann tekið upp rétt við F. Hann hafi sagst hafa séð áverka í andlitið eldri manns sem þarna hafi verið meðal farþega en sama manni hafi hann stuttu áður ekið að F en þá hafi viðkomandi ekki verið með áverka. Hann hafi sagt manninn hafa verið svo ölvaðan að hann hafi ekki getað talað. G hafi sagt að yngri maður sem hann ekki hafi þekkt hafi verið með til [...] og hafi sá sagt frá því að ákærði hefði lamið þennan mann í húsinu að F.

Um skýrslu af ákærða er sagt að hann hafi sagt að hann hafi ekki ráðist að manninum en kannaðist við að hafa verið í ganginum þar sem lætin hafi verið. Hann hafi sagst hafa verið að aðstoða við að koma manninum (A) út úr húsinu en hann hafi verið að hjálpa húsráðanda sem sé B, en þeir séu vinir. Borið hafi verði upp á ákærða það sem fram hafi verið komið um að sést hafi til hans lemja A eitt högg í andlitið og hafi ákærði sagt það rangt. Hann hafi sagst kannast við að hafa komið A út úr húsinu en síðan hafi hann strax farið inn og ekkert spáð í hann. Hann hafi sagst enga áverka hafa séð á A.

Í niðurstöðukafla samantektar lögreglu eru dregnar eftirfarandi ályktanir:

Ljóst sé að A, B og ákærði hafi allir verið í forstofuganginum að F aðfaranótt 1. janúar 2010. Ljóst sé að til einhverra stimpinga hafi komið í ganginum og muni það hafa verið í framhaldi af eða meðan reynt hafi verið að koma A út úr húsinu. Ekki sé ljóst hvað hafi gerst framan af en vitnið H hafi komið þarna að og hafi séð A þar sem hann hafi legið á gólfinu með áverka í andliti og að því er hafi virst rænulítinn. H hafi sagst hafa séð hvar A hafi reynt að reisa sig upp en þá hafi ákærði slegið A eitt högg í andlitið með hægri hendi svo A hafi fallið aftur í gólfið. Í framhaldi hafi áærði og maður sem verið hafi í ganginum og vitnið hafi ekki þekkt (en það hljóti að hafa verið B) hafi tekið A og grýtt honum út úr húsinu.

Sé horft til þess sem fram komi hjá vitnunum D og E sé ljóst að eitthvað hafi gengið á í forstofuganginum og hafi verið talað um átök, en ekki hafi þau orðið vitni að neinu sem þar hafi gerst. Ljóst sé miðað við það sem fram sé komið að A hafi farið að F á [..] án áverka. Fram sé komið að B og ákærði neiti því að hafa séð áverka á A nema hvað þeir komi fram á mynd sem B hafi tekið, að sögn, eftir að A hafi verið kominn út. Sé horft til vitnisburðar H þá sé ljóst að ákærði hafi slegið A eitt högg í andlitið en er það hafi gerst hafi A þegar hlotið áverka að minnsta kosti að hluta til. Ekki liggi fyrir með hvaða hætti hann hafi hlotið þá áverka en í ganginum virðist hafa verið þeir þrír auk þess sem vitnið H hafi komið þarna að. Ofangreind samantektarskýrsla er dagsett 18. janúar 2010.

Í málinu liggur fyrir læknisvottorð I-kk-ef S-kk-ef I-kk-ef dags. 6. janúar 2010. Að auki fylgir á sérstöku blaði þýðing á læknisvottorðinu m.t.t. latneskra orða sem læknirinn notaði. Staðfesti læknirinn þýðinguna í skýrslu sinni fyrir dómi og verður hún rakin hér. Greinir í vottorðinu að sjúklingur, A, hafi lent í því aðfaranótt 1. janúar 2010 að koma ölvaður að heimahúsi á [...]. Hafi honum verið veitt þungt hnefahögg með hægri hendi sem lent hafi á kinn og augntóft vinstra megin. Hafi hann rotast í sekúndur til mínútur að því er hann telji. Hafi fengið blóðnasir og hafi verið að koma fram glóðarauga og mar á ofangreindum stöðum. Hafi haft þyngslaverk í enninu vinstra megin og verki við vissar augnhreyfingar sem séu þó á undanhaldi. Skoðun sýni að sjúklingurinn sé með glóðarauga á vinstra auga. Þreifieymsli á augntóft og kinnbeini vinstra megin og á nefrót. Ekki sé grunur um brot. Gróf heilataugaskoðun gefi ekkert athugavert til kynna. Ekki þrenging eða lokun á nefgöngum en væg hliðrun til hægri sjáist. Ekki sé blæðing bak við hljóðhimnu. Tvær myndir af andliti ætlaðs brotaþola liggja fyrir í málinu og bera með sér að vera teknar af lögreglumanni 5. janúar 2010 klukkan 16:15. Þá liggur fyrir í málinu mynd sem vitnið B afhenti lögreglu og kvaðst hafa tekið af ætluðum brotaþola, A, um klukkan 05:05 að morgni 1. janúar 2010 þar sem hann hafi staðið fyrir utan húsið að F. Á myndinni sést að A er blóðugur um nefið, en ekki er unnt að greina bólgu í kring um vinstra auga.

II

Í skýrslu sinni fyrir dómi lýsti ákærði atvikum með þeim hætti að á umræddum tíma og stað hafi hann verið staddur í eldhúsi hússins og hafi heyrt einhver læti og hafi farið fram. Þá hafi hann séð B og C og þau hafi verið að reyna að koma A út. Kvaðst ákærði hafa asnast til að skipta sér af því. Þarna inni hafi verði nokkur læti og menn hafi verið að garga hver á annan. Meðal annars A að hvæsa á þau og þau á hann. Þetta hafi farið út í ýtingar fram og til baka og að endingu grípi þau hann og hálfpartinn hendi honum út. Hann kvað A hafa verið svo drukkinn að hann hafi ekki staðið vel í lappirnar. Ákærði kvaðst sjálfur hafa verið drukkinn. Aðspurður um hvernig ákærði tengdist húsráðanda kvaðst hann vera kunningi og þeir byggju nærri hvor öðrum. Aðspurður kvaðst hann aldrei hafa séð A inni í íbúðinni sjálfri en bara í forstofunni. Ákærði kvaðst ekki hafa orðið var við það þegar A hafi komið. Það fyrsta sem hann hafi orðið var við hafi verið læti þarna inni í forstofu. Hann kvaðst hafa farið fram í forstofuna en kvaðst ekki viss um hvort hurð hefði verið lokuð eða ekki þegar hann hafi gengið þarna inn. Í forstofunni hafi verið A, B og C. Þarna hafi verið rifrildi og þau að reyna að koma manninum út. Ákærða hafi skilist að A hafi verið óvelkominn og A hafi ekki sætt sig við það. Ákærða hafi skilist að eitthvað hafi komið upp á milli C og A, en hann hafi ekki séð það og viti ekki hvað það hafi verið. Það hafi verið áður en hann hafi komið þarna að. Aðspurður um það hvort það hafi ekki verið auðvelt mál að vísa dauðadrukknum manni út úr forstofunni, kvað hann það hafa verið erfiðara heldur en það hafi virst. Hann kvað þetta hafa farið þannig fram að það hafi verið ýtt við A en hann hafi þrjóskast við. A hafi varla staðið í lappirnar og hafi alltaf verið við að detta þarna. Ákærða skiljist að A hafi dottið allavega einu sinni þarna í forstofunni. Nánar aðspurður um þetta kvaðst ákærði hafa séð A liggja en hafi ekki séð hann falla. Þá var borið undir hann hvernig gæti staðið á þessu þar sem þessi forstofa væri pínulítil. Staðfesti ákærði að forstofan væri lítil en kvaðst samt ekki hafa séð allt sem þar fór fram. Hann hafi trúlega snúið sér undan eða eitthvað, en kvaðst ekki hafa farið neitt fram. Hann hafi verið þarna inni mestallan tímann. Aðspurður um það hvort hann hefði séð fötin hans B rifna einhvern tíman kvaðst hann ekki hafa séð það. Þá var borið undir hann að eftir þessi samskipti við þá í forstofunni, hafi A verið með heljarmikla áverka, sem ekki eigi sér auðveldlega stað nema með hnefahöggum og hann spurður hvort hann gæti skýrt þetta hvernig þetta gæti hafa gerst. Kvað ákærði að það sem honum kæmi helst í hug væri að A hefði annaðhvort dottið þarna niður eða eitthvað annað, hafi rekið hausinn í, eða þá að hann hafi, eins og hann hafi verið búinn að segja, að þegar þeir hafi verið að vísa honum út, hafi þeir ekki tekið létt á honum þegar þeir hafi hent honum út. Þeir hafi rifið hann upp og hafi hent honum út og hann kunni að hafa lent í hurðarkarminum eða einhverju öðru. Þá var borið undir ákærða að eitt vitni hafi komið þarna að aðaldyrunum og hafi sagst hafa séð ákærða slá A þar sem hann hafi legið. Ákærði sagðist kannast við að eitt vitni segði þetta en kvaðst aðspurður ekki þekkja þann mann og gæti ekki sagt til um það af hverju hann héldi þessu fram. Þetta væri hins vegar ekki rétt. Kvað ákærði að hann myndi eftir öllu sem þarna hefði gerst og hann myndi það að hann hefði ekki veitt A hnefahögg. Aðspurður um það hvort hann hefði rætt við B um málið kvað hann svo ekki vera. Þeir hafi ræðst við tvisvar frá því þessi atburður hafi átt sér stað og ekki um atburði þarna. Hafi B látið hann vita að búið væri að boða hann til skýrslutöku og svo í síðara skiptið hafi B sagt honum að hann hefði gefið skýrslu. Þá var borið undir ákærða að vitni hefðu borið að verulegur hávaði hafi borist þarna úr forstofunni og ein kona hafi farið burt í hryllingi af því að hún hafi heyrt að það væri verið að misþyrma manni í forstofunni. Kvað ákærði að það hafi verið öskur og læti þarna inni, en engin hnefahögg hafi fallið. Aðspurður um hvað hafi gerst eftir að búið hafi verið að koma manninum út kvaðst hann hafa farið aftur inn í eldhús og stuttu eftir það hafi hann farið heim. Ákærði sagði að hann og B hefðu verið meira og minna báðir í forstofunni þar til búið hafi verið að henda A út. Ákærði kvaðst aldrei hafa verið einn með A í forstofunni. B hafi verið þarna með honum allan tímann og svo hafi C verið þarna á flakki fram og til baka. Þá var borið undir hann að C segðist ekki hafa komið fram í forstofuna og kvaðst ákærði ekki telja það rétt. Ákærði kvaðst ekki alveg viss um hvort C hafi verið „að tuktast“ eitthvað við A. Ákærði kvaðst aðspurður ekki geta sagt til um það hvað þetta hafi tekið langan tíma, en þetta hafi verið einhverjar mínútur. Ákærði kvaðst ekki hafa séð til A eftir að honum hafi verið hent út. Aðspurður kvað ákærði að A hafi hringt í sig tveimur dögum seinna og hafi verið að forvitnast um hvað hefði komið fyrir og svo hafi hann sagt að honum hefði verið sagt að ákærði hefi kýlt hann. Ákærði kvaðst hafa sagt A að það væri ekki rétt og einnig hafi hann sagt honum að hann hefði hjálpað til við að henda honum út. Þá hafi A spurt ákærða hver hefði þá kýlt sig og kvaðst ákærði hafa sagt A að hann hefði ekki séð neinn kýla hann. Aðspurður um hvort hann hefði séð áverka á A þegar þeir hafi verið að henda honum út úr húsinu kvaðst hann ekki hafa séð það, en hann hefði heldur ekki verið að horfa eftir því. Aðspurður um það hvort A hefði verið liggjandi þegar ákærði hafi fyrst komið inn í forstofuna kvað hann að A hafi verið standandi, en ákærði kvaðst hins vegar ekki hafa séð þegar A féll en hann gæti sagt að A hafi legið á vinstri hliðinni. Aðspurður um það hvort hann myndi hvenær vitnið H hafi komið þarna kvaðst hann ekki muna það. Hann myndi að það hafi verið annar aðili þarna inni. Aðspurður um það hvort hann viti hver þessi H sé kvaðst hann ekki vita það en honum skiljist að H og A séu vinnufélagar og kunningjar og búi báðir á [...]. Aðspurður um hvort B hafi á einhverjum tímapunkti farið út úr forstofunni að skipta um föt kvaðst hann ekki telja það en hann geti ekki svarið fyrir það. Ákærði kvaðst ekki hafa verið einn í því að koma A út, B hafi tekið þátt í því með honum. Ákærði kvaðst aðspurður ekki vita alveg hvers vegna A hafi dottið, hvort það hafi verið þegar þeir hafi verið að reyna að ýta honum út eða hvort hann hafi hrasað um skópör eða eitthvað annað, en á gólfinu hafi verið einhver skópör. Ákærði lýsti persónulegum aðstæðum sínum þannig að hann væri í vinnu og væri trúlofaður. Hún eigi þrjú börn fyrir og þau eigi síðan eitt barn saman, tveggja ára gamlan strák. Aðspurður um ölvunarástand A kvað hann hafa verið ölvaðan og hafa ekki staðið vel í lappirnar.

A gaf skýrslu fyrir dómi. Kvaðst hann ekki hafa langa sögu að segja í þessu sambandi. Hann hafi verið þarna með vinnufélögum á skemmtistað á [...] þessa nótt. Síðan hafi honum skilist að það hafi verið boðið til partýs í heimahúsi sem hann hafi farið í með einum vinnufélaga sínum og þar hafi verið fyrir einhverjir vinnufélagar. Fljótlega eftir að hann hafi komið inn í húsið þá hafi hann verið laminn og hann hafi ekki áttað sig á því alveg hver hafi barið hann. Þetta sé svona í stuttu máli það sem hafi gerst. Hann kvaðst aðspurður hafi komið á staðinn með vinnufélaga sínum sem heiti H og þeir hafi komið saman í leigubíl að þessu tiltekna húsi. Hann hafi sennilega verið eitthvað á undan H, en hann muni þetta ekki svo glöggt. Aðspurður um það hvers vegna hann myndi þetta ekki kvað hann að þeir hefðu verið búnir að vera að skemmta sér og hafi verið þarna á gamlárskvöldsballi og hann hafi ekki verið mjög skýr. Hann hafi drukkið vín og hafi ekki verið mjög skýr í kollinum. Aðspurður um það hvort hann hefði verið ofurölvi kvað hann það ekki hafa verið. Hann hafi kannski bara verið orðinn þreyttur. Þetta hafi verið síðla nætur. Þá var borið undir hann að vitni tali um að hann hafi verið mjög fullur. Kvað hann það vera þeirra orð hann hafi ekki skynjað það svo. Hitt sé annað mál að hann hafi verið eftir höfuðhögg bara mjög vankaður og utan við sig og spurning sé hvort menn hafi ruglað því saman. Kvaðst hann muna nokkurn veginn allt fram að þessu. Aðspurður um hvort hann myndi eitthvað meira, t.d. aðkomu að þessu húsi kvað hann sig minna að það hafi verið þarna tröppur upp og svo hafi hann verið þarna inni í gangi og hann muni eftir ákærða þarna í ganginum af því hann hafi séð hann áður. Hann kvaðst ekki geta munað það hver hafi slegið hann og ekki af hvaða tilefni það hafi verið. Hann hafi verið nýkominn þarna inn þegar þetta hafi gerst og eftir þetta muni hann ekkert fyrr en hann hafi verið kominn heim til sín. Aðspurður um það hvort hann hefði aldrei komist inn í húsið kvaðst hann muna eftir að hann hefði verið þarna inni í gangi, en hann kvaðst ekki muna eftir því að hafa farið lengra inn í húsið, en kvaðst ekki vera alveg viss. Þarna fyrir innan hafi verið vinnufélagar hans sem hann hafi séð tilsýndar og þeir hafi allir verið í hóp á ballinu og hann hafi talið að hann væri velkominn þarna, enda hafi honum skilist það af sínum vinnufélögum að það væru allir að fara í þetta tiltekna hús í svona eftirpartí. Aðspurður um það hvort hann myndi eftir einhverjum samskiptum við eitthvað fólk, húsráðendur eða aðra, kvað hann að auk ákærða hafi þarna verið annar maður og hann hafi ekki séð þann mann áður og treysti sér varla til að þekkja hann aftur. Aðspurður um hvort það hefði verið húsráðandi kvaðst hann ekki viss um það. Kvaðst hann hafa heyrt það seinna að maðurinn héti B. Aðspurður um hvort hann myndi eftir að hafa hitt einhverja konu kvaðst hann halda að hann hefði séð konu, sem sé vinnufélagi þeirra og eiginkona húsráðanda. Hann hafi séð hana líka þarna, en kvaðst ekki muna eftir neinum samskiptum við hana. Hann kvaðst ekki muna eftir meiru nema að hafa séð vinnufélagana þarna fyrir innan en hann hafi aldrei farið nema þarna inn í ganginn. Hann kvaðst ekki muna eftir rifrildi eða slagsmálum við annað fólk þarna í ganginum. Næst muni hann eftir sér heima hjá sér. Hann telji sig trúlega hafa rotast við þetta höfuðhögg. Hann kvaðst hafa verið mjög bólginn þegar hann hafi vaknað og illa farinn. Staðfesti hann áverkalýsingu sem birtist í ákæru, en taldi einnig að hann væri trúlega brákaður á nefi, þeim megin sem hann hafi fengið höggið. Læknir hafi staðfest að það gæti verið en hann hafi ákveðið að gera ekkert frekar í því. Nánar aðspurður um hvort hann minntist þess að einhver hefði verið að meina honum aðgang að partíinu kvaðst hann ekki muna það, en að hann gæti ekki svarið fyrir það að svo hefði getað verið. Menn hefðu hugsanlega talið hann of drukkinn eða eitthvað, en hann myndi þetta ekki. Hann kvaðst muna eftir að hafa verið laminn þarna í ganginum og hann hafi ekki farið lengra inn í húsið. Þarna hafi verið í ganginum menn, ákærði og annar maður og kannski sá þriðji. Þarna hafi hann bara verið laminn og kvaðst hann muna að hann hafi staðið uppréttur og hann muni að hann hafi reynt að verja sig en hann geti ekki sagt hver hafi slegið hann eða hvaðan hnefahöggið hafi komið, enda algerlega að óvörum. Kannski hafi hann ekki viljað fara út og hafi verið beðinn um það en einhvern veginn hafi hann staðið í þeirri meiningu að hann væri að koma þarna í partí og allir vinnufélagarnir hafi verið þarna og sá sem hafi verið með honum, H, hann hafi verið driffjöðrin í því að þeir færu í þetta með hinum og á eftir þeim, þeir hafi verið eitthvað aðeins á eftir. Hann kvaðst aðspurður ekki vera viss um hvort H hafi verið á undan honum eða eftir þegar þetta hafi gerst. Hann kvaðst aðspurður ekki hafa dottið þarna inni áður en hann hafi fengið hnefahöggið en hann viti ekki hvað gæti hafa gerst eftir það. Hann kvaðst muna að hafa fengið höggið standandi, en hvort hann hafi líka fengið högg liggjandi það viti hann ekkert um, en hann muni að hann hafi verið að verja sig með því að bera hendurnar fyrir sig en svo hafi hann einfaldlega dottið út.

B gaf skýrslu fyrir dómi. Hann var húsráðandi að F. Lýsti hann atburðum svo að hann hefði verið að skemmta sér á skemmtistað og kannist ekki við að það hafi verið boðið í partí heima hjá honum eftir ballið. Þau, C eiginkona hans, hafi verið með gesti fyrr um kvöldið og hann hafi labbað heim á undan fólkinu og hafi ekki betur vitað en þeir gestir hafi ætlað að koma en svo þegar konan hans hafi komið hafi hún tekið fullt af fólki með sér. Það hafi komið þarna inn tíu ellefu manns í það heila. Hann viti ekki hvað hafi liðið langur tími þegar einhver maður hafi eitthvað æst sig við konuna hans. Þetta hafi annaðhvort verið A eða maðurinn sem verið hafi með honum. Hann hafi hvorugan þennan mann séð áður. Hann hafi verið eitthvað orðljótur og þá hafi C vísað honum út. Þetta hafi gerst í forstofunni, en B hafi sjálfur verið að koma innan úr stofu eða af salerninu. Íbúðin sé eins og H í laginu og hann hafi verið að koma þarna fram í ganginn. Hann hafi farið fram í forstofuna til að vísa manninum út og segja honum að það væri ekkert partí. Hann kvaðst hafa verið „pödduölvaður“, enda nýkominn inn úr kuldanum. Hann kvaðst muna eftir því að hann hafi dottið í anddyrinu út af öllum skónum og það geti verið að A hafi dottið með honum. Svo þegar hann hafi reist sig aftur upp hafi peysan hans rifnað og hann hafi farið inn í herbergi til að ná í aðra. Þegar hann hafi komið til baka hafi A verið kominn út og hafi verið að míga í ganginn hjá honum. Þá kvaðst B hafa tekið ljósmynd sem liggi fyrir í gögnum málsins og hann hafi sýnt lögreglu. A hafi verið kominn út fyrir útihurð og hafi staðið nánast í dyragættinni. Aðspurður um það hvort hann hefði þá ekkert tekið þátt í því að koma honum út úr húsin kvað hann nei við. Þá var borið undir B að ákærði hefði í skýrslu sinni borið að B hefði verið þarna í forstofunni með honum og A væntanlega allan tímann. Kvað B að þá myndi ákærði betur en hann og kvaðst sjálfur hafa verið mjög fullur og nú væri orðið langt síðan. Hann kvaðst ekki muna meira. Það hafi verið áramót og mikil gleði. Hann kvaðst aðspurður ekki hafa slegið A þarna í forstofunni. Aðspurður um hvort hann hafi verið í rifrildi við A þarna kvaðst hann ekki muna það. Aðspurður um það hvort hann myndi eftir miklum hávaða og látum þarna í forstofunni kvaðst hann ekki gera það, en fólkið sem þarna hafi verið eftir hafi sagt það. Aðspurður um hvort hann myndi eftir að ákærði hefði verið þarna í forstofunni í samskiptum við þennan mann kvaðst hann muna það „bæði og“. Hann geti bara ekki sagt það 100%. Kvaðst hann vera lauslegur kunningi ákærða, en ekkert meira en það. Hann kvaðst ekki hafa rætt við ákærða um hvað hafi skeð þarna. Hann kvaðst aðspurður ekki hafa séð ákærða slá manninn. Þá var borið undir hann að vitni segist hafa séð hann og ákærða þarna í forstofunni með A og séð ákærða lemja A. Kvaðst B ekki hafa séð það. Hann telji sig hafa dottið niður með A og peysan eða skyrtan hafi rifnað og þegar hann hafi komið til baka þá hafi A verið farinn út. Hann tók fram að vegna áfalls sem hann hafi hlotið vegna alvarlegrar líkamsárásar sem hann hefði orðið fyrir væri minni hans ekki gott og hann þyrfti að skrifa hjá sér hluti sem hann teldi að menn almennt myndu. Hann muni t.d ekki númer á bílnum sínum nema stöku sinnum. Aðspurður um það hvort A hafi rætt þetta mál við hann eftir að þetta hafi skeð kvað hann það ekki vera og sagði að ef þetta hafi verið hann sem hann mætti þegar hann kom inn í dómsalinn þá hafi hann verið að sjá A í fyrsta skipti eftir þetta. Þeir vinni ekki á sömu vaktinni í álverinu. Hann kvaðst hafa tekið ljósmynd af A þegar hann hafi verið að pissa fyrir utan dyrnar hjá honum og stuttu síðar hafi þeir verið horfnir á braut. B staðfesti að ljósmynd sem er meðal gagna málsins og þar sögð frá honum komin sé umrædd mynd. Kvað hann að honum hefði orðið nokkuð um þetta þar sem maðurinn hefði nánast verði að míga inn til hans. Kvaðst B hafa staðið inni í forstofunni þegar myndin hafi verið tekin. Kvað hann A ekki hafa verið beinlínis að míga inn í húsið hjá honum en það hafi slest inn. Hann standi ekki alveg við dyrakarminn á útidyrahurðinni en nálægt honum. Aðspurður um að A sé sjáanlega blóðugur um nefið á myndinni kvað hann að þarna hefði A verið kominn út fyrir hurðina og hafi verið að fara. Hann kvaðst ekki geta gefið skýringu á því hvers vegna A hafi verið blóðugur um nefið. Hann hafi talið sig hafa dottið með A um skóna sem verið hafi í anddyrinu en hann viti ekki hvort það gæti hafa verið hann sem hafi veitt A blóðnasir. Hann kvaðst ekki vita hverjir hafi komið A út úr forstofunni því það gerist þegar hann hafi verið að skipta um föt.

Þá gaf C skýrslu fyrir dómi, en hún var einnig húsráðandi að F og er eiginkona B. Kvað hún þetta hafi verið um nóttina er þau hafi komið heim af skemmtistað. Þau hafi verið þarna nokkur, um það bil tíu manns. Þau hafi farið á skemmtistaðinn um þrjú leytið og hafi komið aftur heim um fjögur, fimm leytið. Hún kvaðst ekki muna vel aðdragandann að þessu, ekki nema að hún hafi verið inni í stofu og hafi verið að spjalla við eitthvað fólk og hafi komið fram og þá hafi orðið á vegi hennar A og maður sem hafi verið með honum þarna frammi í gangi. Þeir hafi verið mjög ölvaðir, að minnsta kosti A, en hún kvaðst lítið muna eftir hinum manninum. Þeir hafi farið hálfpartinn að kýta við hana og A steytt hnefa framan í hana. Fleiri menn hafi blandað sér í málið. Þetta hafi færst fram í anddyri og í rauninni hafi hún ekkert skipt sér af þessu eftir það. Þetta sé svosem allt sem hún geti sagt. Aðspurð um það hvar hún hafi séð A fyrst, kvað hún það hafa verið í ganginum heima hjá henni. Aðspurð um það hvaða maður hafi verið með honum kvaðst hún ekki vita það og að hún kunni ekki deili á þeim manni. Aðspurð um það hverjir fleiri hafi verið í forstofunni kvaðst hún aldrei hafa farið fram í forstofu og hún viti því ekki hverjir hafi verið þar. Hún kvaðst bara vita það að hún hafi viljað að A færi út og hann hafi ekki viljað það sjálfur og hafi verið mjög reiður einhverra hluta vegna. Hún kvaðst hafa verið nokkuð ölvuð þessa nótt. Þetta gerist þarna fjögur/fimm um nóttina og það hafi ekki átt að vera neitt svaka partí og það hafi komið fleira fólk heldur en ætlast hafi verið til. Kvaðst hún telja að þessir menn hafi verið búnir að vera þarna frammi einhvern tíma þegar hún hafi orðið vör við þá. Hún hafi bara setið inni í stofu að spjalla. Mikið af fólki hafi verið inni í eldhúsi. Aðspurð um hvað hafi skeð í forstofunni eftir að hún hafi sagt A að fara út og hann hafi neitað, kvað hún að samskipti hennar við A hafi verið í ganginum fyrir innan forstofuna. Síðan hafi B maðurinn hennar komið og hann hafi verið að tala við þau líka. Hann blandi sér inn í þetta og einhverjir fleiri sem hún muni ekki hverjir séu. Sá sem verið hafi með A og að því er hana minni tveir í viðbót. Hún kvaðst ekki muna eftir ákærða þarna í tengslum við samskipti sín við A, en hún muni að hún hafi verið að tala við ákærða fyrr í partíinu þannig að hún viti að hann hafi verið í húsinu. Kvaðst hún aldrei hafa komið fram í forstofu. B hafi bara ætlað að vísa A út og A hafi verið mjög reiður og steytandi hnefa og í raun hafi hún bara farið frá vegna þess og hafi ekki viljað skipta sér af þessu. Hún kvaðst ekkert hafa séð eftir að B hafi komið og þeir hafi farið fram í forstofu. Hún hafi í raun haldið að þetta mál væri búið og A væri farinn. Hún hafi snúið aftur inn í stofu að spjalla og löngu seinna, þó hún geri sér ekki vel grein fyrir tímanum, þá komi hún þarna fram og þá sé A ennþá fyrir utan og hafi verið að pissa fyrir utan húsið þeirra ef hún muni þetta rétt. Þá var borið undir hana að vitni hafi borið að það hafi verið mikil læti í forstofunni og hún hafi verið lokuð. Kvaðst hún halda að það hafi veri þannig en hún hafi ekki orðið vör við það þar sem hún hafi verið inni í stofu. Þá var borið undir hana úr lögregluskýrslu þar sem haft hafi verið eftir henni að „upp úr þessu hafi byrjað einhverskonar hnoð eða hóplæti frammi í anddyrinu sem að hún sagðist alveg hafa kúplað sig frá“. Kvað hún að þetta væri líklega rétt. Þegar þetta hafi verið farið úr ganginum og fram í forstofu þá hafi myndast einhver læti þar og þar séu einhverjir fjórir eða fimm menn og í rauninni þekki hún ekki hverjir það hafi verið utan að hún viti að það hafi verið A og þessi maður sem verið hafi með honum og B, en hún kvaðst ekki vita hverjir hinir tveir hafi verið. Aðspurð nánar um hvaða menn þetta hafi verið kvaðst hún ekki muna það en kvaðst vera viss um að það hafi verið tveir menn. Hún myndi þetta ekki betur. Aðspurð hvort ákærði hafi verið annar þessara manna, kvaðst hún ekki viss en það gæti vel verið. Aðspurð um það hvort hún hefði séð einhverja menn lemja aðra menn þarna í forstofunni kvaðst hún ekki hafa séð það. Einnig neitaði hún því að hafa séð einhvern lemja A. Hún kvaðst heldur ekki hafa séð A hent út úr húsinu. Aðspurð um hvort hún myndi eftir samskiptum við D í partíinu kvaðst hún muna eftir því að D hafi verið þarna inni í eldhúsi allan tímann. Þá voru borin undir hana ummæli skráð í lögregluskýrslu eftir D um að hún hafi spurt C af hverju verið væri að lemja manninn og að C hafi svarað eitthvað á þá leið að það væri vegna þess að hann hafi ekki viljað fara. Kvað C að hún myndi ekki eftir að hafa átt þetta samtal, enda hafi hún ekki vitað að verið væri að berja mann í forstofunni og viti ekki til þess ennþá að það hafi gerst. Þá var borið undir hana að A hafi verið með verulega áverka eftir þetta og hún spurð hvort hún kynni einhverjar skýringar á þeim. Kvaðst hún ekki hafa þær. Það eina sem hún viti um þessa áverka sé að A hafi hringt í hana einum eða tveimur dögum seinna og spjallað við hana og hafi sagt henni frá áverkunum. Hún kvaðst hafa, eftir samskiptin í ganginum, hafa farið inn í stofu. Seinna hafi hún farið fram og þá hafi verið opið út og hún hafi séð A við útidyrnar og þá hafi hann verið að pissa. Hún kvaðst ekki hafa farið út og hafi ekki veitt athygli hvort hann hafi verið með áverka þarna. Aðspurð um hvort hún hefði séð eitthvað blóð kvað hún það ekki hafa verið. Þegar hún hafi tekið til daginn eftir þá hafi verið greinilegt af forstofunni að þar hefði eitthvað gengið á, skór hafi farið þarna um allt, en það hafi ekki verið neitt blóð þegar hún hafi farið að þrífa þarna. Hún hafi ekki orðið vör við neitt sem benti til að komið hefði til átaka þarna. Hún hafi því orðið frekar hissa þegar A hafi hringt í hana og hafi sagt henni að hann væri illa leikinn eftir þetta kvöld. Hún kvað nánar aðspurð um aðkomu að forstofunni að hlutir sem hefðu verið í gluggakistu hefðu farið á gólfið og föt sem hangið hefðu á hanka sömuleiðis. Ekkert hafi hins vegar verið skemmt eða brotið og hún mundi ekki til þess að neitt hafi séð á veggjunum.

H gaf skýrslu fyrir dómi. Hann kvaðst hafa umrædda nótt verið að skemmta sér á veitingastað. Hann kveðst hafa verið með nafngreindum manni (ekki A) og þeir hafi verið að rölta um bæinn og hafi síðan fundið leigubíl og hafi farið í þetta hús á F. Hinn maðurinn hafi farið þarna inn og H hafi verið fyrir utan. Þegar H hafi verið á leiðinni inn í húsið þá hafi útidyrahurðin verið opin og hann hafi séð A liggja á gólfinu. Það hafi einhver læti verið búin að vera sem byrjað hafi innandyra og endað frammi í gangi. Þarna hafi verið tveir menn og það hafi verið læti í þeim og þeir hafi viljað koma A út og þegar A hafi verið að reyna að standa upp þá sjái hann annan manninn, ákærða, slá hægri A hægri handar hnefahöggi og þá hafi A fallið aftur í gólfið. Svo sé einhver rekistefna og svo hendi mennirnir A út. Eftir þetta kvaðst hann hafa farið með A heim til manns sem búi þarna aðeins ofar í götunni, hafi bankað þar og hringt á leigubíl. H hafi fylgt A heim til sín á [...], en hann búi einnig þar. A hafi þurft einhverja aðstoð til að komast inn heima hjá sér. Hafi A verið mjög drukkinn að mati H. Aðspurður um ástandið á A eftir þetta hnefahögg kvað H að A hefði verið blóðugur. Hann hafi síðan séð myndir og þá hafi það reyndar bara verið vinstri helmingur andlitsins sem sést hafi eitthvað á, en það samræmdist að hans viti ekki áverkum eftir það högg sem hann hafi séð. Hann kvaðst hafa séð blóð á gólfinu í forstofunni. Hann kvað aðspurður að A hefði ekki rotast við höggið en hefði verið nokkuð vankaður. Mennirnir í forstofunni hafi reist A við og hafi hent honum út. Hann hafi lent talsvert þarna fyrir utan á gangstéttinni og hafi dottið þar. Aðspurður um hvort hann hafi séð A pissa þarna á pallinum eftir að þetta hafi skeð kvaðst hann ekki hafa séð það. Þegar borið var undir hann að komið hefði fram í vitnisburðum að A hafi pissað þarna fyrir utan og kvaðst H ekki hafa séð það en það gæti alveg verið. Aðspurður kvaðst H vera vinnufélagi A úr álverinu. Hann kvað að í forstofunni hafi verið ákærði og maðurinn sem eigi heima þarna, og svo kvaðst hann hafa séð glitta í kærustu mannsins sem eigi heima þarna. Þá hafi hann séð glitta í [...] sem sé að vinna með þeim líka og svo viti hann að það hafi verið fleiri þarna inni. Hann kvaðst aldrei hafa farið inn. Aðspurður um það hvort hann hafi séð áverka á A þarna í gólfinu áður en hann sé sleginn kvað hann að það hefði verið blóð á ganginum þegar hann hafi komið inn og það hafi mjög trúlega verið úr A. Hann kvaðst hafa séð hugsanlega einhverja gulu á vinstri augabrún á staðnum en kvaðst síðar hafa séð myndir af áverkum og þeir hafi allir verið vinstra megin á andlitinu. Hann kvaðst aðspurður ekki telja að þeir áverkar gætu hafa komið við það högg sem hann sá. Hann kvað A hafa legið á maganum þegar höggið hafi verið látið falla. Aðspurður um það hvort hann gæti áttað sig á því hvar þetta högg hafi lent á A kvaðst hann ekki geta gert það, en hann teldi alveg öruggt að það hafi verið hægra megin. Högginu hafi verið beint að höfðinu en honum sé ekki ljóst hvar nákvæmlega það hafi hitt. Aðspurður kvaðst hann hafa staðið í dyragættinni þegar þetta högg hafi fallið. Þá kvaðst hann ekki geta svarað því hver eða hverjir hafi veitt A þá áverka sem hafi verið á honum þegar hann hafi komið. Hann kvað höggið hafa fallið þegar A hafi verið að reisa sig upp. Höggið hafi verið hnefahögg og A hafi fallið aftur á gólfið við það en hann kvaðst að öðru leyti ekki geta sagt um hversu fast höggið hafi verið. A hafi verið mjög drukkinn. Höggið hafi lent á höfðinu hugsanlega hægra megin á gagnauga eða kinn. H staðfesti að myndir af áverkum á A sem hann hafi séð væru þær myndir teknar af lögreglu sem liggja fyrir í málinu. Þá var borið undir H hvort hann hefði séð mynd þá sem er meðal gagna málsins og B afhenti lögreglu og áður er minnst á. Kvaðst hann ekki hafa séð þessa mynd áður, en staðfesti að myndin geti samræmst því ástandi sem verið hafi á A þegar hann hafi séð hann þarna.

E gaf skýrslu fyrir dómi. Kvaðst hann hafi verið að skemmta sér umrætt kvöld á veitingastað og hafi síðar farið í samkvæmi að F og hafi verið þar staddur þegar þeir atburðir hafi gerst sem um er fjallað í málinu. Kvað hann að það hefði verið töluvert af fólki þarna og hann hafi meira og minna verið staddur í stofunni eða í eldhúsinu og hafi séð til þessa fólks sem tengist þessu máli, en ekki séð átök sem átt hafi sér stað. Hann hafi heyrt að það hafi verið einhver læti inni í forstofu. Hann kvað A vera starfsmann á vaktinni hjá sér. Aðspurður um það hvort hann og A hafi verið að skemmta sér þarna saman kvað hann það ekki hafa verið. Þeir hafi hist á umræddum skemmtistað, en A hafi komið með einhverjum frá [...] og hafi líklega verið saman í bíl. H hafi verið þar á meðal. Þeir hafi verið saman í bíl A og H, ásamt þriðja manninum sem E nafngreindi. Þeir hafi komið þarna saman í þetta partí. Aðspurður um það hvort hann myndi eftir A inni í húsinu kvaðst hann hafi séð A inni í stofu. Aðspurður um ástandið á A kvað E að hann hefði verið vel drukkinn. Hann kvaðst ekki hafa tekið eftir því að A hafi verið með einhver læti eða leiðindi. Hann kvaðst hins vegar ekki hafa verið mikið í kring um A en hafi ekki veitt neinu sérstöku athygli. Hann kvaðst einnig hafa verið „vel í glasi“ og líklega í eitthvað svipuðu ástandi, kannski ekki eins drukkinn og A, en drukkinn. Hann kvaðst muna vel eftir atburðum kvöldsins. Aðspurður um það hvort hann hefði séð A í einhverskonar deilum við húsráðendur eða hvort hann vissi af hverju ákveðið hafi verið að vísa A út úr húsinu, kvaðst hann ekki vita neitt um þetta. Hann hafi bara séð að það hafi verið einhverjar deilur þarna þegar þessi áflog hafi verið búin. Þá hafi verið einhverjar deilur við að koma þeim út en hann viti ekki út af hverju þetta hafi verið. Hann og H hafi verið komnir út og hafi bara verið á heimleið. Þá hafi þessi áflog verið búin. Húsráðandinn hafi bara verið þarna í anddyrinu að vísa öllum út. Hann kvaðst hafa séð áverka á A. Hann kvaðst hafa heyrt að það hafi verið ágreiningur og einhver læti en hann hafi ekki áttað sig neitt á því hvað hafi verið að gerast. Þetta hafi verið í forstofunni en hann hafi verið inni í eldhúsi. Hann kvað forstofuna hafa verið lokaða. Aðspurður um hvort hann hafi vitað hverjir hafi verið þarna að rífast kvað hann að hann vissi að þarna hefði verið húsráðandinn og ákærði. Svo kvaðst hann vita að H hafi komið þarna inni, en hann viti ekki hvenær það hafi verið í atburðarásinni. Svo hafi eiginkona mannsins sem eigi húsið verið þarna líka. Hann kvaðst ekki vita hverjir fleiri hafi verið þarna frammi. Þetta sé eina fólkið sem hann viti um. Aðspurður um það hvort hann gæti lýst hvers konar læti hafi verið þarna í gangi kvaðst hann ekki geta gert það. Hann hafi verið í samræðum við annað fólk þarna inni og geti ekki áttað sig á því. Hann kvaðst hafa veitt því athygli að húsráðandinn hafi farið þarna inn í forstofuna og konan hans á eftir honum og það hafi greinilega verið þarna eitthvað vesen, en hann hafi ekki veitt því neitt sérstaka athygli og það hafi ekki verið fyrr en eftirá sem hann hafi heyrt af því að þarna hefðu verið átök.

D gaf skýrslu fyrir dómi. Hún kvaðst hafa verið umrædda nótt á skemmtistað. Þar hafi einnig verið A vinnufélagi hennar. Kvað hún að eftir að staðnum hafi verið lokað þá hafi verið farið í teiti á F en hún muni ekki númer hvað húsið sé. A hafi komið með henni í leigubíl. Hún hafi farið inn í húsið þar sem hún þekki fólkið sem búi þar og kvaðst hún í raun og veru ekki hafa séð neitt þar sem það hafi verið lokað fram í forstofu en þar hafi þetta gerst. Hún kvaðst bara vita að það hafi verið þrír einstaklingar þarna í forstofunni, en hún en hún viti ekki hver hafi gert hvað. Aðspurð um það hverjir hafi verið í forstofunni kvað hún það hafa verið A, ákærða og B. Aðspurð um það hvernig hún viti að þessir þrír menn hafi verið í forstofunni kvað hún að þegar hún hafi komið hafi B tekið á móti henni og boðið henni inn. Þegar hún hafi komið inn þá hafi þessir þrír ekki verið í íbúðinni. Það hafi ekki verið fleiri þarna utan þeir, sem setið hafi í eldhúsinu. Hún kvaðst ekki vita hvað gerðist meira, eða af hverju slagsmálin hafi byrjað. Aðspurð um það hvernig ástandið hafi verið á A þegar þau hafi komið þarna í húsið kvað hún að hann hafi verið mjög ölvaður. Aðspurð um það hvort hann hafi verið með læti eða leiðindi kvað hún að hann hefði ef til vill verið smá leiðinlegur eins og fólk sem sé mjög drukkið. Hann hafi verið búinn að nuddast eitthvað utan í henni, en þetta sé bara vinnufélagi hennar og hún viti alveg hvernig eigi að taka á svona fólki. Hann hafi verið að henni hafi skilist leiðinlegur en það hafi kannski ekki verið ástæða til að berja manninn. Aðspurð um það hvort A hafi komið inn í húsið kvaðst hún ekki muna eftir að hann hafi gert það. Hún hafi farið út úr leigubílnum á undan A og hún muni ekki eftir að hafa séð hann inni í íbúðinni. Hún hafi farið beint inn í stofuna og hún hafi aldrei séð hann þar. Beðin um að segja frá því hvað hún hafi heyrt þarna frammi í forstofunni, kvaðst hún hafa heyrt eins og fólk væri að detta á vegg og svoleiðis. Hún hafi bara heyrt að það hafi eitthvað verið í gangi þarna í forstofunni. Hún hafi ekki heyrt eins og fólk hafi verið að tala saman eða svoleiðis, en hljóðið hafi verið eins og einhverjum hafi verið hrint á vegg. Þá var borið undir hana úr lögregluskýrslu að þar sé eftir henni haft að hún hafi heyrt öskur og barsmíðar og að það hafi verið greinilegt að það hafi verið átök þar á milli manna. Kvaðst hún hafa heyrt það að einhverjum hafi verið hrint á vegg og það hafi verið barsmíðar í gangi. Aðspurð um það hvernig hún viti það kvað hún að þegar hún hafi staðið upp og hafi opnað fram í forstofuna og A hafi verið að fara út hafi hún séð að það hafi verið blóð í forstofunni. Þannig að henni hafi ekki dottið annað í hug en að það hafi verið barsmíðar. Hana minni að það hafi verið blóð á gólfinu í forstofunni. Hún tók þó fram að hún hefði verið dálítið ölvuð sjálf. Aðspurð um það hverjir hafi þá verði í forstofunni þegar hún hafi opnað kvað hún að B og ákærði hafi verið þar. Þá var borið undir hana að skráð hafi verið eftir henni hjá lögreglu að hún hefði haft ákveðin samskipti við C sem þarna hafi verið húsráðandi. Kvaðst hún ekkert muna eftir því og kvaðst reyndar lítið muna eftir þessu kvöldi. Þau hafi verið þarna að reyna að hafa gaman og svo hafi slitnað upp úr þessu teiti. Þá var borið undir hana úr lögregluskýrslu: „[D] sagði að kona sem bjó þarna, [C], hafi staðið við hurðina og sagðist [D] hafa spurt hana: Af hverju er verið að berja manninn? [D] hafi sagt [C] þá hafa svarað: Af því að hann vill ekki fara út.“ Var hún spurð hvort hún myndi eftir þessu og kvaðst hún ekki muna eftir þessu. Kvað hún langt um liðið og að hún væri búin að gleyma þessu öllu en það gæti passað að þetta væri rétt eftir henni haft. Hún myndi þetta ekki núna. Það hafi náttúrulega verið talað við hana í janúar eða febrúar og þá hafi þetta verið nýskeð. Hún kvaðst vera búin að gleyma þessu öllu saman. Hún muni bara að þetta hafi verið þannig að hún hafi komið þarna inn á undan A og hafi sest inn í stofu og hafi þar spjallað við konu sem verið hafi þarna gestkomandi og svo heyri hún bara þessi læti, eins og eitthvað væri í gangi. Þegar hún hafi komið þarna fram í forstofuna hafi þeir verið þarna ákærði og B. Leigubíllinn hafi verið kominn og A hafi farið í hann. Vitnið tók fram að hún myndi þetta ekki í smáatriðum og hún viti ekki hver sló hvern eða hvað hafi gengið á. Hún hafi bara séð það á A þegar hann hafi komið til vinnu að hann hafi verið illa farinn. Nánar aðspurð hverjir hafi komið saman í leigubíl í partíið þegar þau hafi komið fyrir utan hana og A kvað hún það hafa verið tvo aðra, sambýlismann sinn og kærustu eins vinnufélaga hennar. H hafi ekki verið með þeim. Hann hafi verið kominn nokkuð á undan þeim.

G gaf skýrslu fyrir dómi. Hann kvaðst hafa ekið A að F á nýársnótt 2010 og það hafi verið einn maður með A og hugsanlega fleiri. Gleðskapur hafi verið í þessu húsi og fullt af fólki sem hann hefði keyrt þangað. A hafi verið mjög ölvaður þegar honum hafi verið ekið á staðinn en hann hafi enga áverka verið með í andliti. Það gæti hafa liðið um klukkutími þar til hann hafi verið pantaður í hús þarna skammt frá og sami maður hafi verið með A og hafi verið þarna fyrr um kvöldið. Þá hafi A verið alblóðugur í framan og skyrtan alblóðug og hafi verið með einhverja áverka. Hann hafi ekið þeim tveimur heim á [...]. Það hafi verið hætt að blæða úr A að mestu, en fötin hafi verið öll blóðug og hann hafi greinilega verið sleginn illa. Hann kvaðst nánar aðspurður ekki hafa tekið eftir því hvernig þessir áverkar hafi verið, en taldi að þetta hefði verið mikið í kring um munninn og hann minnti að það hefði verið einhver skurður á honum við munninn, eða við augabrúnina.

I-kk-nf S-kk-nf I-kk-nf læknir gaf skýrslu fyrir dómi og staðfesti læknisvottorð sitt, sem og þýðingu á latneskum orðum sem notuð eru í læknisvottorðinu. Hann kvaðst muna eftir að viðkomandi maður hafi komið 6. janúar 2010 með áverka sem komið hafi á nýársnótt. Hann kvað áverka sem lýst sé í vottorðinu samræmast vel því að maður hafi fengið hnefahögg í andlit, en ekki hægt að útiloka að áverkarnir yrðu við fall. Hann kvað aðspurður að það tæki á að giska einn til tvo sólarhringa fyrir glóðarauga að ná hámarki. Aðspurður um hvort einhver merki glóðarauga komi strax fram eftir högg kvaðst hann telja að húð ætti að roðna og bólgna upp strax eftir högg en fjólublái liturinn komi ekki strax fram. Maður myndi sjá upphleypta rauða húð eða eitthvað slíkt, hins vegar væri erfitt að fullyrða hvort eitthvað sæist eða ekki, en ef það væri myndi það vera roði og upphleypt húð.

E-kk-nf Ó-kk-nf lögreglufulltrúi gaf skýrslu fyrir dómi og staðfesti skýrslur sem hann gerði í málinu.

III

Í greinargerð ákærða er um aðalkröfu byggt á því að sönnunarbyrði um sekt ákærða og atvik er telja megi honum í óhag hvíli á ákæruvaldinu. Byggi ákærði á því að ekki sé komin fram sönnun sem ekki verið vefengd með skynsamlegum rökum um hvert það atriði er varði sekt hans, sbr. 108. og 109. gr. laga nr. 88/2008. Eigi það þá bæði við um það hvort ákærði hafi yfir höfuð slegið ætlaðan brotaþola einu hnefahöggi í andlitið og einnig hvort hann hafi veitt honum þá áverka sem lýst sé í ákæru, verði höggið talið sannað. Um varakröfu sé vísað til sjónarmiða sem fram komi í 70. og 74. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

IV

Samkvæmt 108. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála hvílir sönnunarbyrði um sekt ákærða og atvik sem telja má honum í óhag á ákæruvaldinu. Segir í 1. mgr. 109. gr. sömu laga að dómari meti hverju sinni hvort nægileg sönnun, sem ekki verði vefengd með skynsamlegum rökum, sé fram komin um hvert það atriði sem varði sekt og ákvörðun viðurlaga við broti, þar á meðal hvaða sönnunargildi skýrslur ákærða hafi, vitnisburður, mats- og skoðunargerðir, skjöl og önnur sönnunargögn.

Af því sem upplýst er í máli þessu áttu atburðir sér stað um það bil milli klukkan 4 og 5 að morgni nýársdags árið 2010. Hafði fólk safnast saman í heimahúsi eftir lokun skemmtistaðar og má af framburði vitna ráða að allir hafi verið undir áhrifum áfengis. Þá verður að telja óumdeilt að A kom að þessu húsi og leitaði inngöngu en var vísað á dyr, en við það hafi hann ekki verið sáttur. Ber vitnum ekki fullkomlega saman um af hverju það hafi verið. Þá ber vitnum heldur ekki saman um hvort A hafi komið alveg inn í húsið eða bara í anddyrið. Þá liggur fyrir að A leitaði læknis 6. janúar 2010 og ritaði læknirinn áverkavottorð sem er grundvöllur lýsingar áverka í ákæruskjali. Í málinu liggur fyrir ljósmynd af A sem vitnið B afhenti lögreglu og kvað vera tekna eftir að A hafi verið vísað út. Vitnið H kvað þessa mynd sýna þá áverka sem hann hafi séð á A eftir þessa atburði, en það vitni aðstoðaði A að sögn við að komast heim til sín. Af myndinni má sjá að A er blóðugur um nefið en ekki verður séð að hann sé með bólgu við auga sem bent gæti til hnefahöggs. Kvað læknir sá sem veitti honum áverkavottorðið að gera mætti ráð fyrir að einhver roði og bólga gæti sést við auga strax eftir hnefahögg þó glóðarauga komi ekki fram fyrr en síðar, en þó væri erfitt að fullyrða um slíkt.

Framburðir vitna eru ítarlega raktir hér að framan og má af lestri þeirra sjá að allmikið ósamræmi er á milli frásagna hvers og eins um einstaka þætti atburðarásarinnar. Verður ekki séð að einstakir vitnisburðir verði taldir ótrúverðugri en aðrir, einkum þegar haft er í huga að öll voru vitnin að eigin sögn undir töluverðum áfengisáhrifum, þegar umræddir atburðir áttu sér stað sem augljóslega kann að hafa áhrif á það að hve miklu leyti þau muna atburðarás.

Í ákæru er ákærða gefið að sök að hafa slegið A eitt hnefahögg í andlitið þar sem hann hafi legið á gólfinu í anddyri umrædds húss. Ákærði hefur staðfastlega neitað að hafa slegið A, en hefur hins vegar viðurkennt að hafa aðstoðað við að vísa A á dyr og að hafa af því tilefni ýtt við honum og síðan tekið á honum ásamt húsráðanda B og hent honum út. Það ofbeldi sem ákærði hefur þannig viðurkennt að hafa beitt A verður ekki fellt að þeirri verknaðarlýsingu sem í ákæru kemur fram og varðar því engu fyrir úrlausn þessa máls hvort sú háttsemi kynni að hafa leitt af sér einhverja þá áverka sem lýst er í ákæru. Varðandi hnefahögg sem ákært er fyrir er aðeins eitt vitni sem um það ber að ákærði hafi veitt A hnefahögg. Mundi A það ekki sjálfur hver hefði slegið hann, en mundi það eitt að hann hefði fengið hnefahögg uppistandandi, en eftir það myndi hann ekkert. Verður ekki talið að vitnisburður H eins geti, gegn eindreginni og staðfastri neitun ákærða, falið í sér fullnægjandi sönnun þess að ákærði hafi slegið A hnefahöggi á umræddum stað og tíma. Þá verður ekki hjá því litið að H taldi útilokað að áverkar sem lýst er í ákæru gætu hafa komið við það högg sem hann kvaðst hafa séð ákærða veita A. Verður og að hafa í huga í þessu sambandi að margt bendir til að fleiri en ákærði hafi tekið þátt í því að koma A út úr húsinu og er ekki útilokað að hann hafi hlotið áverka af þeirra völdum. Verður tilvist áverka á A sem samrýmst gætu hnefahöggi ekki talin, með hliðsjón af framangreindu, fela í sér fullnægjandi sönnun um að ákærði hafi valdið þeim áverkum. Hefur ákæruvaldinu samkvæmt framansögðu ekki tekist sönnun þess að ákærði hafi slegið A hnefahöggi og ber þegar af þessari ástæðu að sýkna ákærða af kröfum ákæruvaldsins, enda verður hann ekki sakfelldur fyrir aðra háttsemi en ákært er fyrir, sbr. 1. mgr. 180. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Með hliðsjón af þessari niðurstöðu verður sakarkostnaður lagður á ríkissjóð, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, E-kvk-ef D-kvk-ef P-kvk-ef hæstaréttarlögmanns sem þykja hæfilega ákveðin að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómur þessi er kveðinn upp af H-kk-þgf B-kk-þgf dómstjóra í dómsal Héraðsdóms Austurlands að Lyngási 15, Egilsstöðum, miðvikudaginn 23. júní 2010 kl. 15:00, að gættu ákvæði 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, en dómsuppsaga hefur dregist vegna embættisanna dómara.

Dómsorð:

Ákærði X er sýkn af kröfum ákæruvaldsins í máli þessu.

Sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða E-kvk-ef D-kvk-ef P-kvk-ef hæstaréttarlögmanns sem þykja hæfilega ákveðin 219.625 krónur.

H-kk-nf B-kk-nf