E-743/2011

Mál þetta, sem var dómtekið 16. september sl., er höfðað 7. febrúar sl. af Lögheimtunni ehf., Laugavegi 87 í Reykjavík, gegn Lofni ehf., Norðurbraut á Hofsósi.

Dómkröfur stefnanda eru þær að stefndi greiði sér skuld að fjárhæð 346.330 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 af 321.708 krónum frá 1. júlí 2008 til 31. janúar 2009 en af 346.330 krónum frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst stefnandi málskostnaðar samkvæmt mati dómsins.

Stefndi krefst þess að hann verði sýknaður af kröfum stefnanda. Þá krefst hann málskostnaðar samkvæmt framlögðum málskostnaðarreikningi eða mati dómsins.

II.

1. Málsatvik, málsástæður og lagarök stefnanda samkvæmt stefnu

Stefnandi lýsir málsatvikum á þann veg að hann reki, á eigin kennitölu, lögfræðideild undir nafninu Pacta, málflutningur og ráðgjöf. Greinir hann frá því að krafan sé vegna vinnu og lögfræðiþjónustu lögmanns, sem starfi hjá stefnanda í þágu stefnda. Því næst kemur eftirfarandi fram í stefnu:

Nr. Úgáfudagur Gjalddagi Fjárhæð

1. 31.05.2008 01.07.2008 321.708,00

2. 31.12.2008 31.01.2009 24.622,00

Stefnandi greinir síðan frá því að ofangreindar fjárhæðir nemi samtals 346.330,00 krónum sem sé stefnufjárhæð í máli þessu auk dráttarvaxta og kostnaðar. Gjalddagi í viðskiptum aðila hafi verið útgáfudagur reiknings og miðist dráttarvaxtakrafa í dómkröfu við það tímamark. Skuld þessi hafi ekki fengist greidd þrátt fyrir innheimtutilraunir og því sé nauðsynlegt að höfða mál til greiðslu hennar.

Stefnandi kveðst byggja kröfur sínar á reglum samninga- og kröfuréttar um loforð og efndir fjárskuldbindinga. Kröfur um dráttarvexti, þ.m.t. vaxtavexti, styðji hann við lög um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001. Krafa um málskostnað styðjist við 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Um varnarþing vísar stefnandi til 36. gr. laga nr. 91/1991.

2. Málsatvik, málsástæður og lagarök stefnda samkvæmt greinargerð

Stefndi greinir svo frá að fyrirsvarsmaður hins stefnda félags, Þ-kk-nf Ó-kk-nf T-kk-nf, hafi slitið sambúð við þáverandi sambúðarkonu sína, S-kvk-þf H-kvk-þf P-kvk-þf, á vormánuðum 2008. Hafi þau bæði haft sama lögmann, S-kk-nf Ó-kk-nf hrl., sem hafi unnið að ýmsum málum fyrir þau hvort um sig ásamt því að vinna fyrir hið stefnda félag.

Stefndi heldur því fram að S-kvk-nf H-kvk-nf hafi farið fram á það að reikningar, sem hafi átt að skrifa á hana, þ.e. reikningar útgefnir 31. maí 2008 að upphæð 321.708 krónur og 31. desember 2008 að upphæð 24.622 krónur yrðu skráðir á stefnda til að unnt væri að fá virðisaukaskatt endurgreiddan. Fyrirsvarsmaður stefnda hafi aldrei samþykkt fyrir hönd stefnda að ábyrgjast reikninga hennar, enda hafi þau verið að slíta sambúð á þesum tíma. Hafi hann ítrekað reynt að fá þetta leiðrétt hjá lögmanninum en án árangurs.

Fram kemur í greinargerð að fyrirsvarsmann stefnda gruni að þeir tveir reikningar sem stefnandi sé að rukka hann um núna séu til komnir vegna málshöfðunar sambúðarkonu fyrirsvarsmannsins á hendur tveimur Lettum, sbr. dóm Héraðsdóms Norðurlands vestra í máli nr. E-2/2008.

Stefndi reisir sýknukröfu sína á því að stefnandi hafi ekki fært fram haldbær gögn um að stefndi, eða einhver í hans umboði, hafi beðið um þau verk sem reikningar stefnanda eru fyrir. Hvíli á stefnanda að færa sönnur á að viðkomandi skuld sé til staðar og að hún sé vegna verks sem stefndi hafi beðið um að unnið yrði fyrir sig. Það eitt að stefnandi hafi gefið út reikning á hendur stefnda sé ekki vísbending um að óskað hafi verið eftir þjónustu hans. Stefndi bendir enn fremur á að í tölvupósti frá fyrrgreindum hæstaréttarlögmanni til S-kvk-ef H-kvk-ef frá 6. febrúar 2009 segi eftirfarandi: „Þeir reikningar sem ég sendi á Lofn ehf. áður vegna málaferlanna hefðu einnig átt að fara á þitt nafn en fóru á Lofn.“

Þá ber stefndi fyrir sig að hann hafi gert upp allar viðskiptaskuldir sínar við stefnanda með greiðslu 8. maí 2009 að fjárhæð 300.000 krónur.

Um lagarök vísar stefndi til ólögfestra reglna kröfuréttar og samningaréttar. Þá ber stefndi einnig fyrir sig ákvæði laga um þjónustukaup, nr. 42/2000, almennar reglur kröfuréttar og ákvæði samningalaga, nr. 7/1936. Til stuðnings málskostnaðarkröfu stefnda vísar hann til XXI. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

III.

Niðurstaða

Við þingfestingu málsins lagði stefnandi fram skjal sem ber yfirskriftina „Reikningsyfirlit“. Það ber með sér að það sé frá stefnanda og lúti að viðskiptum stefnda við stefnanda á tímabilinu frá 1. janúar 2008 til 8. júní 2010. Á yfirliti þessu eru 18 færslur þar sem fram koma upplýsingar um dagsetningu einstakra færslna, númer viðkomandi fylgiskjals, stutt lýsing á færslunni, gjalddagi, upphafleg fjárhæð, eftirstöðvar og staða. Sýna færslurnar útgefna reikninga frá stefnanda og greiðslur stefnda til stefnanda.

Samkvæmt yfirliti þessu virðist stefnandi hafa gefið út reikning á hendur hinu stefnda félagi 31. maí 2008 að fjárhæð 321.708 krónur. Eftirfarandi lýsing er á færslunni: „Reikningur SR08-03185.“ Fram kemur á yfirlitinu að eftirstöðvar hans séu 321.708 krónur.

Á yfirlitinu eru einnig upplýsingar um reikning sem gefinn var út á hendur stefnda 31. desember 2008. Fjárhæð reikningsins var 50.796 krónur en eftirstöðvar tilgreindar 24.622 krónur. Færslunni er lýst þannig: „Reikningur SR08-08108.“

Umræddir reikningar hafa ekki verið lagðir fram í málinu. Þá hefur stefnandi ekki lagt fram tímaskýrslur S-kk-ef Ó-kk-ef hrl. vegna þeirrar vinnu sem liggur að baki reikningsgerðinni, en fullyrt var við aðalmeðferð málsins að þeim hefði verið haldið til haga og ættu að fylgja reikningunum. Hvorki í stefnu né í framlögðum gögnum stefnanda er því lýst í hverju sú vinna fólst sem reikningsgerðin er reist á. Skýrsla sem tekin var af S-kk-þgf við aðalmeðferð málsins varpaði heldur ekki nægilega skýru ljósi á það.

Í 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 eru gerðar ákveðnar kröfur til þess sem koma þarf fram í stefnu. Samkvæmt e-lið ákvæðisins verður meðal annars að gera þar grein fyrir þeim málsástæðum sem stefnandi reisir málsókn sína á, sem og öðrum málsatvikum, en jafnframt er þar tekið fram að sú lýsing verði að vera gagnorð og svo skýr að ekki fari á milli mála hvert sakarefnið sé. Þá ber í stefnu að geta helstu gagna sem stefnandi hefur til sönnunar málsástæðum sínum og greina frá þeim gögnum sem hann telur að enn þurfi að afla, sbr. g-lið ákvæðisins. Fyrirmæli þessi, sem og ákvæði 95. gr. sömu laga, miða að því að tryggja að ljóst sé á frumstigi dómsmáls með hvaða röksemdum og í meginatriðum á hvaða gögnum stefnandi hyggst styðja kröfur sínar. Þannig á stefnda að vera ljóst af lestri stefnu og fylgigagna á hvaða grunni kröfugerðin er reist og hvað sé umdeilt í málinu þannig að hann geti gert upp hug sinn hvort og þá með hvaða rökum hann grípi til varna.

Með vísan til þess sem að framan greinir verður að telja að grundvelli kröfugerðar stefnanda hafi ekki verið lýst með viðhlítandi hætti í stefnu og stangast málatilbúnaður stefnanda því á við e- og g-lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991. Var stefnda gert erfitt fyrir að grípa til varna af þeim sökum. Ekki hefur verið bætt úr málatilbúnaði stefnanda undir rekstri málsins þannig að fella megi dóm um ágreiningsefnið. Því ber að vísa málinu af sjálfsdáðum frá dómi.

Samkvæmt 2. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 ber stefnanda að greiða stefnda málskostnað sem í ljósi ágreiningsefnis aðila og umfangs málsins þykir hæfilega ákveðinn 300.000 krónur.

Af hálfu stefnanda flutti málið B-kk-nf L-kk-nf hdl. v. B-kk-ef Þ-kk-ef Ó-kk-ef hrl.

Af hálfu stefnda flutti málið L-kk-nf R-kk-nf hdl.

Á-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari kveður upp úrskurð þennan.

Ú R S K U R Ð A R O R Ð :

Máli þessu er vísað frá dómi.

Stefnandi, Lögheimtan ehf., greiði stefnda, Lofni ehf., 300.000 krónur í málskostnað.

Á-kk-nf H-kk-nf,