E-11336/2009

Mál þetta sem dómtekið var 27. ágúst sl. er höfðað með stefnu birtri 9. október 2009. Málið var upphaflega dómtekið hinn 9. júní sl. en vegna anna dómara varð dómur ekki lagður á það innan lögmælts frests og það flutt að nýju hinn 27. þ.m. og dómtekið á ný.

Stefnandi er Þ-kvk-nf I-kvk-nf, Höfðatúni, Selfossi.

Stefndi er Foodco hf. Bolholti 4, Reykjavík.

Dómkröfur stefnanda eru þær að stefndi verði dæmdur til þess að greiða stefnanda 434.365 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga 38/2001, um vexti og verðtryggingu, af 97.152 kr. frá 1. nóvember 2008 til 1. Desember 2008, af 411.001 krónum frá þeim degi til 19. Júlí 2009, en af 434.365 krónum frá þeim degi til greiðsludags.

Stefnandi krefst málskostnaðar.

Stefndi krefst þess að verða sýknaður af öllum kröfum stefnanda. Einnig er krafist málskostnaðar úr hendi stefnanda að mati dómsins.

MÁLSATVIK

Stefnandi lýsir atvikum svo að hún sé fyrrum starfsmaður stefnda á veitingastað stefnda, American style. Stefnandi hafi hafið störf hjá stefnda í janúar 2006. Á starfstíma sínum hafi stefnandi gegnt ýmsum störfum, en upp á síðkastið hafi starf hennar einkum falist í að leysa af rekstrarstjóra á þeim veitingastað sem staðsettur sé í Kópavogi. Hinn 13. október 2008 hafi stefnandi verið boðuð á fund með framkvæmda- og starfsmannastjóra stefnda. Á fundinum hafi stefnanda verið afhent uppsagnarbréf þar sem fram hafi komið að henni væri sagt upp með mánaðar fyrirvara og að síðasti starfsdagur yrði 31. nóvember 2008. Sú skýring hafi verið gefin að uppsögn væri óhjákvæmileg þar sem verið væri að leggja starf hennar niður. Uppsögnin hafi komið mjög flatt upp á stefnanda þar sem stefnandi hefði nokkru áður, eða hinn 8. október 2008, átt fund með starfsmanna- og framkvæmdastjóra stefnda þar sem starfsreglur veitingastaðarins hefðu verið ræddar og hvernig öðrum starfsmönnum gengi að fylgja þeim eftir. Hafi stefnandi þannig staðið í þeirri trú að tilefni fundarins hinn 13. október 2008 hafi verið að halda þeim viðræðum áfram, en ekki uppsögn eins og raunin hafi orðið á. Hinn 14. október 2008 hafi stefnandi orðið veik og tilkynnt um forföllin til stefnda. Þar sem starfsmannastjóri hafi ekki verið viðlátinn hafi stefnandi tilkynnt um veikindin til samstarfsmanns og beðið um að skilaboðum yrði komið áleiðis til starfsmannastjórans. Stefnandi hafi í framhaldi fengið tíma hjá lækni hinn 16. október 2008 sem gefið hafi út vottorð sama dag sem staðfest hafi að stefnandi væri óvinnufær til 24. október 2008. Hinn 23. október 2006 hafi stefnandi fengið samkvæmt beiðni afhent meðmælabréf frá stefnda. Sama dag, eða 23. október 2008, hafi stefnanda borist vitneskja um að ábyrgðarbréf biði hennar á pósthúsi. Þegar stefnandi hafi vitjað bréfsins hafi komið í ljós að ábyrgðarbréfið innihélt áminningarbréf, dags. 16. október 2008, frá starfsmannastjóra stefnda, þar sem stefnanda var gefin skrifleg áminning fyrir að hafa tilkynnt um veikindi til starfsmanns á skrifstofu stefnda. Segir í bréfinu að brotið sé litið alvarlegum augum þar sem tilkynna beri um veikindi til starfsmannastjóra og er boðað að bæti stefnandi ekki ráð sitt muni ráðningarsamningi verða rift fyrirvaralaust.

Eftir símtal við starfsmannastjóra stefnda hafi stefnandi þurft á ný að leita sér aðstoðar læknis. Í vottorði, dags. 23. október 2008, hafi verið staðfest að stefnandi væri með öllu óvinnufær vegna sjúkdóms og hafi það verið mat læknisins að óvinnufærni myndi vara til a.m.k. 16. nóvember 2008. Tilkynnti stefnandi um forföll sín til stefnda og afhenti vottorð því til staðfestu.

Með bréfi stefnda til stefnanda, dags. 19. nóvember 2008, undirrituðu af starfsmannastjóra stefnda var stefnanda tilkynnt að síðast greint læknisvottorð væri véfengt. Því til stuðnings var vísað til þess að vottorðin hefðu verið afhent „trúnaðarlækni fyrirtækisins, J-kk-þgf A-kk-þgf J-kk-þgf“ sem hafi komist að þeirri niðurstöðu, eftir að hafa rætt við þá lækna sem undirritað hefðu vottorðin.

Stefnandi hafi leitað á ný til læknis og verið metinn óvinnufær frá 17. nóvember 2008 til 30. nóvember 2008 samkvæmt vottorði, dags. 21. nóvember 2008.

Vegna bréfs stefnda, dags. 19. nóvember 2008, hafi stefnandi séð sig knúinn til þess að leita til Eflingar-stéttarfélags, sem ritað hafi stefnda bréf hinn 9. desember 2008. Hafi bréfi stefnda verið mótmælt og þeirri skoðun félagsins lýst að stéttarfélagið líti svo á að hér eftir sem hingað til skyldu læknisvottorð talin gild sönnun forfalla vegna veikinda. Hafi í bréfinu verið sett fram krafa um greiðslu vangoldinna launa með orlofi frá 21. október til loka nóvember 2008, auk orlofs- og desemberuppbóta. Nam krafan samtals 451.852 kr.

Viðbrögð stefnda hafi birst í bréfi til stefnanda, dags. 16. desember 2008. Í bréfinu sem ber yfirskriftina „leiðrétting á uppsagnarfresti“ hafi stefnanda verið tilkynnt að uppsagnarfrestur stefnanda hefði verið lengdur til 31. janúar 2009 og að sú krafa væri gerð að stefnandi ynni út uppsagnarfrestinn. Hafi stefnanda jafnframt verið tilkynnt að laun í veikindaforföllum yrðu einungis greidd að því gefnu að fullnægjandi læknisvottorðum yrði framvísað sem trúnaðarlæknir stefnda hefði „staðfest í samræmi við ákvæði kjarasamninga“. Hafi og verið upplýst að framlögð læknisvottorð væru í skoðun hjá trúnaðarlækni stefnda og að ekki hefði verið tekin ákvörðun af hálfu stefnda hvort fallist yrði á þær skýringar sem þar kæmu fram. Afrit af bréfinu hafi verið sent til Eflingar-stéttarfélags með tölvupósti hinn 18. desember 2008.

Hinn 13. febrúar 2009 hafi stefndi sent tölvupóst til Eflingar-stéttarfélags þar sem félaginu hafi verið tilkynnt að vottorð hefði borist frá trúnaðarlækni stefnda. Póstinum hafi fylgt afrit af læknisvottorði, dags. 20. janúar 2009, útgefnu af T-kk-þgf G-kk-þgf lækni þar sem segi svo: „Það vottast að ég hef farið yfir vottorð ofangreindrar vegna veikinda hennar og rætt við þá lækna sem skrifað hafa út vottorðin. Ég tel eftir að hafa farið yfir málið að ekki bera að samþykkja vottorð frá læknunum J-kvk-þgf V-kvk-þgf frá 25.10. 2008-18.11.2008 og svo frá A-kk-þgf R-kk-þgf S-kk-þgf frá 17.11.-30.11.2008.“

Með tölvupósti lögmanns stefnanda til stefnda þann 19. febrúar 2009 var stefnda tilkynnt að málið væri komið til lögfræðilegrar meðferðar. Var stefnda gert viðvart um að málinu yrði vísað til dómstóla og að innheimtubréf yrði sent að undangenginni sérfræðigagnaöflun. Í kjölfarið, eða þann 3. mars 2009, var meðferðarlæknum stefnanda ritað bréf þar sem óskað var eftir greinargerð til staðfestingar fyrirliggjandi læknisvottorðum í málinu, skýringa á orsökum óvinnufærni og upplýsinga um það hvort og þá með hvaða hætti trúnaðarlæknir stefnda eða forsvarsmenn hefðu haft samband við lækna heiðbrigðisstofnunarinnar.

Svar lá fyrir með læknisvottorði, dags. 2. maí 2009, útgefnu af J-kvk-þgf V-kvk-þgf V-kvk-þgf, lækni. Í vottorðinu er greint frá því að vottorðið sé ritað að höfðu samráði við E-kk-þf R S-kk-þf, yfirlækni og A-kk-þf Þ-kk-þf G-kk-þf, heilsugæslulækni, og upplýst að fyrri vottorð séu staðfest. Var og upplýst að T-kk-nf G-kk-nf, trúnaðarlæknir stefnda, hefði einungis í eitt skipti haft samband við E-kk-þf R. S-kk-þf, lækni þann 23. desember 2008, þar sem erindið hefði verið að fá afrit af fyrirliggjandi vottorði vegna tímabilsins 17.11.-30.11. 2008, þar sem afrit af því vottorði hefði ekki borist til stefnda. Í vottorðinu gefi enn fremur að finna lýsingar á fordæmalausum, óviðeigandi og ólögmætum afskiptum starfsmannastjóra stefnda af málinu.

MÁLSÁSTÆÐUR

Stefnandi byggir kröfu sína á því að henni beri lög- og kjarasamningsbundinn réttur til greiðslu launa í veikindaforföllum sínum frá 14. október 2008 til 30. nóvember 2008. Stefnandi hafi einungis fengið greidd laun til 20. október 2008 og séu launagreiðslur frá því tímamarki að telja í vanskilum. Stefnandi hafi verið óvinnufær á framangreindu tímabili af völdum sjúkdóms, svo sem áður nefnd og fyrirliggjandi læknisvottorð frá meðferðarlæknum beri með sér.

Fyrir liggi að stefnanda hafi verið sagt upp störfum með fyrirhuguð starfslok 30. nóvember 2008 og því hafi einhliða tilkynning stefnda um framlengingu uppsagnarfrests ekki þýðingu í málinu. Af gefnu tilefni mótmæli stefnandi þeim fullyrðingum starfsmannastjóra stefnda sem röngum og ósönnuðum að hún hafi tilkynnt fyrirfram um veikindi út uppsagnarfrest. Hið rétta sé að við tilkynningu veikinda hafi stefnandi verið í óvissu um hvort og þá hvenær hún treysti sér til að mæta eða yrði vinnufær að nýju. Stefnandi mótmælir því að læknisvottorð T-kk-ef G-kk-ef, læknis, dags. 20. janúar 2009, hafi sönnunargildi í málinu, gegn fyrirliggjandi vottorðum meðferðarlækna.

Stefnandi mótmælir því enn fremur sem röngu að hún hafi gerst sek um alvarlegt brot á starfsskyldum eða að tilefni hafi verið til áminningar. Gegn ákvæðum gildandi kjarasamnings um tilkynningu veikinda og ákvæði 1. gr. starfskjaralaga nr. 55/1980 hafi íþyngjandi og óbilgjörn ákvæði í ráðningarsamningi ekkert gildi. Ljóst sé að vitneskja um óvinnufærni stefnanda hafi borist tafarlaust til starfsmannastjóra stefnanda. Ef stefndi hafi talið tilkynninguna ófullnægjandi hafi honum verið í lófa lagið að bregðast við með öðrum og eðlilegri viðbrögðum en að grípa til tilefnislausrar áminningar.

Í ljósi starfstíma stefnanda hjá stefnda sé óumdeilt að stefnandi hafði áunnið sér rétt til launa í veikindaforföllum fyrir það tímabil sem krafa er gerð um. Meðal mánaðarlaun stefnanda á tímabillinu júlí t.o.m. október 2008 hafi verið 294.400 krónur með orlofi og taki krafan mið af þeim launakjörum. Til viðbótar hafi stefnandi átt rétt til greiðslu orlofs- og desemberuppbótar í samræmi við ákvæði gr. 1.5. í kjarasamningi Eflingar við Samtök atvinnulífsins vegna hótel og veitingahúsa. Er byggt á því að stefnanda beri réttur til fullrar desemberuppbótar 2008 og hlutfallslegrar orlofsuppbótar 2009. Til frádráttar komi greiðslur sem stefndi hafi innt af hendi, en stefnandi telur ófullnægjandi. Til viðbótar gerir stefnandi kröfu um greiðslu útlagðs kostnaðar vegna öflunar læknisvottorðs, 23.364 kr., en eins og atvik málsins beri með sér hafi stefnanda borið nauðsyn til slíkrar gagnaöflunar vegna afstöðu stefnda. Krafa stefnanda sundurliðast þannig:

Laun í veikindaforföllum 21.-31. október 2008:

294.400 x 33% 97.152 kr.

Laun í veikindaforföllum í nóvember 2008 294.400 kr.

Desemberuppbót 2008 44.100 kr.

Frádráttur: greidd desemberuppbót 32.767 kr.

Ógr. eftirst. 11.333 kr.

Orlofsuppbót á orlofsárinu sem hefst 1.5.2008

24.300 kr./45 vikur x 30 vikur 16.200 kr.

Frádráttur: greidd orlofsuppbót 8.084 kr.

Ógr. eftirst. 8.116 kr.

Útlagður kostnaður vegna læknisvottorðs 23.364 kr.

Krafa samtals 434.365 kr.

Stefnandi hafi verið félagsmaður í Eflingu-stéttarfélagi á því tímabili sem krafa hennar stofnaðist. Vísað er til meginreglna samninga-, kröfu- og vinnuréttar um að laun beri að greiða í samræmi við launataxta skv. gildandi ráðningar- og/eða kjarasamningi þ.m.t. laun í veikindaforföllum. Um réttindi og skyldur aðila fari samkvæmt kjarasamningi félagins og vísast einkum 1., 2., 3., 4., 5., 8. og 9. kafla kjarasamnings Eflingar-stéttarfélags o.fl. við Samtök atvinnulífsins vegna Samtaka ferðaþjónustunnar vegna hótel og veitingahúsa. Jafnframt er vísað til laga nr. 55/1980, um starfskjör launafólks o.fl., aðallega 1. gr., laga nr. 28/1930, um greiðslu verkkaups, laga nr. 30/1987, um orlof, aðallega 1., 7. og 8. gr., læknalaga nr. 53/1988, einkum 11. gr. og reglna nr. 586/1991, um gerð og útgáfu læknisvottorða. Byggt er á því að stefndi hafi vanefnt bindandi ráðningarsamning við stefnanda með því að greiða ekki umsamin laun og uppfylla aðrar samningsskyldur sínar. Samkvæmt framangreindum réttarheimildum og samningum sé greiðsluskylda stefnda ótvíræð. Um sönnun er jafnframt vísað til stjórnunarréttar stefnda og þess að hann er bókhaldsskyldur að lögum.

Kröfur um dráttarvexti, þ.m.t. vaxtavexti, styður stefnandi við reglur III. kafla vaxtalaga nr. 25/1987 með síðari breytingum. Um gjalddaga einstaka hluta kröfunnar vísast til I. kafla kjarasamnings aðila. Krafan um málskostnað styðst við XXI. kafla laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála. Krafa um virðisaukaskatt af málflutningsþóknun er reist á lögum nr. 50/1988, um virðisaukaskatt. Stefnandi sé ekki virðisaukaskattsskyldur aðili og beri henni því nauðsyn til að fá dóm fyrir skatti þessum úr hendi stefnda. Varðandi varnarþing vísast til 33. gr. laga nr. 91/1991.

Stefndi byggir sýknukröfu sína á því að ekki sé sannað að stefnandi hafi verið óvinnufær vegna sjúkdóms í þeim skilningi sem lagður sé í hugtakið í kjarasamningum og lögum á því tímabili sem stefnandi krefur stefnda um veikindalaun. Telur stefndi að læknisvottorð þau sem stefnandi byggi kröfu sína á feli ekki í sér sönnun á raunverulegum veikindum eða óvinnufærni stefnanda á þessu tímabili.

Stefnandi hafi mætt á skrifstofur stefnda hinn 23. október 2008 og ekki verið að sjá á henni nokkur veikindamerki. Þann sama dag hafi hún síðan orðið mjög reið vegna áminningar sem henni hefði verið veitt og lýst því þá yfir að hún ætlaði sér ekki að mæta aftur til vinnu heldur að tilkynna sig veika út uppsagnarfrest sinn. Hún hafi síðan farið beina leið til læknis sem gefið hafi út veikindavottorð 23 daga fram í tímann. Þá hafi stefnandi framvísað síðar öðru vottorði sem einnig sé véfengt af hálfu stefnda, en það hafi verið gefið út eftir upplýsingum í gegnum síma án þess að nokkur læknisskoðun hafi átt sér stað.

Stefndi telur að ekki sé hægt að votta veikindi svo langt fram í tímann sem raunin hafi verið í þessu máli nema fyrir liggi að starfsmaður hafi orðið fyrir alvarlegu slysi eða sé haldinn mjög langvarandi sjúkdómi. Ekkert slíkt hafi þó virst hafa amað að stefnanda sem greinilega hafi ekki verið rúmliggjandi á sama tíma og nægilega frísk til að mæta á skrifstofur stefnda. Erindi stefnanda á skrifstofur stefnda hafi verið að sækja meðmælabréf sem greinilega hafi verið ætlunin að nota til að sækja um vinnu annars staðar. Ef stefnandi hafi ekki talið vinnufæra á þeim tímapunkti hefði hún ekki farið að sækja slíkt meðmælabréf.

Fram að uppsögninni hafi stefnandi mætt ágætlega til vinnu og ekki verið hrjáð af alvarlegum sjúkdómum fyrir þann tíma sem hindrað hafi getað vinnufærni hennar.

Í læknisvottorði dags. 2. maí 2009 sem gefið hafi verið út eftir að trúnaðarlæknir stefnda hefði véfengt þau læknisvottorð sem stefnandi hafði lagt fram, kemur fram að veikindi stefnanda hafi átt sér rætur að rekja til persónulegs áfalls og að því hafi fylgt kvíði, depurð, svefntruflanir og minnkuð matarlist. Langlíklegast sé að með persónulegu áfalli sé verið að vísa til uppsagnar stefnanda úr starfi sínu, a.m.k. hafi ekki verið upplýst um nein önnur persónuleg áföll sem hent hafi stefnanda á þessum sama tíma. Ljóst sé að allir starfsmenn verði fyrir áfalli við að missa starf sitt og að slíku fylgi nær undantekningalaust depurð og kvíði. Hins vegar geti slíkt áfall sem allir sem lendi í uppsögn verði fyrir ekki orðið þess valdandi að þar með þurfi viðkomandi starfsmaður ekki að vinna uppsagnarfrest sinn, enda væru þá ákvæði um gagnkvæman uppsagnarfrest í kjara- og ráðningarsamningum þýðingarlaus.

Samkvæmt upplýsingum frá trúnaðarlækni stefnda hafi stefnandi ekki fengið neina meðferð vegna meintra veikinda sinna. Hún virðist ekki einu sinni hafa fengið lyfseðil fyrir svefnlyfjum. Ekkert eftirlit hafi átt sér stað af hálfu þeirra lækna sem ritað hafi læknisvottorðin eða neitt í raun aðhafst af hálfu læknanna vegna þessara veikinda. Ef veikindi stefnanda hafi verið voru svo alvarleg að hún hafi verið óvinnufær vegna þeirra hefði verið eðlilegt að einhver meðferð hefði verið fyrirskipuð.

Til þess að krafa myndist um greiðslu launa í veikindum á hendur vinnuveitanda verði að sýna fram á raunveruleg veikindi. Veikindavottorð útgefin af læknum séu eitt af því sem sýnt geti fram á veikindi og séu þau mikið notuð til slíkra verka. Hins vegar sé ekki þar með sagt að hvaða veikindavottorð sem er sanni hvaða veikindi sem er, né sé um það kveðið í kjarasamningum að vinnuveitendur verði að viðurkenna öll útgefin veikindavottorð sem sönnun veikinda. Þannig sé almennt gerð sú krafa til veikindavottorða að þau sýni fram á að skoðun læknis hafi átt sér stað áður en vottorð hafi verið var gefið út, enda geti læknir ekki metið óvinnufærni sjúklings í gegnum síma né gefið viðeigandi fyrirskipanir um úrræði til að flýta bata.

Læknir verði að staðfesta vottorð sitt fyrir dómi sé gildi þess véfengt og megi ekki fullyrða neitt í vottorði sem hann viti ekki sönnur á, eins og fram komi í reglugerð um gerð og útgáfu læknisvottorða nr. 586/1991 og 11. gr. læknalaga nr. 53/1988. Vottorð og önnur gögn málsins verði að sýna að starfsmaður hafi raunverulega verið óvinnufær, sbr. 8. gr. laga nr. 19/1979.

Þrátt fyrir að veikindavottorð hafi verið gefið út að beiðni sjúklings geti verið til staðar upplýsingar eða atvik sem geri það að verkum að véfengt sé af vinnuveitanda að um raunveruleg veikindi sé að ræða. Verði starfsmaður þá að sýna fram á veikindi sín með öðrum hætti. Á það sé lögð áhersla að eftir að stefndi hafi ritað stefnanda sérstakt bréf um að veikindi hennar væru vefengd hafi stefnandi ekki lagt fram neitt sem stutt geti þá staðhæfingu hennar að hún hafi verið óvinnufær þessa daga. Þannig hefði verið eðlilegt að hún hefði sýnt fram á að hún hefði fengið tilhlýðilega meðferð og verið undir eftirliti lækna.

Mótmælt er kröfu um greiðslu kostnaðar vegna læknisvottorðs sem útgefið hafi verið hinn 2. maí 2009, sbr. reikning frá Heilbrigðisstofnun Suðurlands (dskj. 22) enda hafi stefndi ekki óskað eftir því vottorði. Ávirðingar í því vottorði í garð starfsmannastjóra stefnda og trúnaðarlæknis séu ekki svaraverðar.

Mótmælt er öllum kröfum um vexti eða dráttarvexti skv. lögum nr. 38/2001.

Stefndi byggir fyrst og fremst á ákvæðum kjarasamninga og meginreglu vinnuréttar um skilgreiningu á óvinnufærni. Þá er byggt á reglugerð um útgáfu læknisvottorða nr. 586/1991 og 11. gr. læknalaga nr. 53/1988. Vottorði og önnur gögn málsins verða að sýna að verkamaður hafi raunverulega verið óvinnufær, sbr. 8. gr. laga nr. 19/1979 um rétt verkafólks til uppsagnarfrests frá störfum og til launa vegna sjúkdóms- og slysaforfalla. Um málskostnað vísast til XXI. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, 129. og 130. gr.

NIÐURSTAÐA

Í máli þessu krefur stefnandi um laun í veikindaforföllum sínum frá 21. október til 31. október 2008 og loka nóvembermánaðar þess árs.

Hún hefur lagt fram vottorð læknanna A-kk-ef Þ-kk-ef G-kk-ef frá 16. október 2008, J-kvk-ef V-kvk-ef V-kvk-ef frá 23. október 2008 og E-kk-ef R-kk-ef S-kk-ef frá 21. nóvember 2008. Samkvæmt vottorði A-kk-ef Þ-kk-ef var stefnandi óvinnufær með öllu frá 14. október til 24. október 2008. Samkvæmt vottorði J-kvk-ef V-kk-ef var stefnandi óvinnufær frá 25. október til 16. nóvember 2008 og samkvæmt vottorði E-kk-ef R-kk-ef var stefnandi óvinnufær frá 17. nóvember til 30. nóvember 2008.

læknarnir hafa allir staðfest vottorð sinn fyrir dómi. Trúnaðarlæknir stefnda T-kk-nf G-kk-nf segir í vottorði sínu frá 20. janúar 2009 að hann hafi farið yfir vottorð fyrrgreindra lækna og kveðst telja að ekki bæri að samþykkja vottorð frá læknunum J-kvk-þgf V-kvk-þgf og A-kk-þgf R-kk-þgf S-kk-þgf. Ekki kemur fram í vottorði þessu hvers vegna hann véfengi vottorð starfssystkina sinna en hann mun hvorki hafa skoðað né talað við stefnanda málsins. Þá kom fram í bréfi starfsmannastjóra stefnanda frá 19. nóvember 2008 að læknisvottorð J-kvk-ef væri ekki viðurkennt og því haldið fram að læknisvottorð hefðu verið borin undir trúnaðarlækni stefnda, J-kk-þf A-kk-þf J-kk-þf. Þrátt fyrir þessar athugasemdir verður ekki fallist á það að vottorðum þeim sem stefnandi ber fyrir sig hafi verið hnekkt og verður á því að byggja að stefnandi hafi með vottorðum þessum sýnt fram á það að hún hafi haft veikindaforföll þá daga sem hún krefur um greiðslu fyrir í máli þessu.

Samkvæmt þessu verður fallist á dómkröfur stefnanda og eftir úrslitum málsins verður stefndi dæmdur til að greiða stefnanda málskostnað sem telst hæfilega ákveðinn 400.000 krónur þ.m.t. virðisaukaskattur.

DÓMSORÐ

Stefndi, Foodco hf., greiði stefnanda, Þ-kvk-þgf I-kvk-þgf, 434.365 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga 38/2001, um vexti og verðtryggingu, af 97.152 kr. frá 1. nóvember 2008 til 1. Desember 2008, af 411.001 krónum frá þeim degi til 19. Júlí 2009, en af 434.365 krónum frá þeim degi til greiðsludags.

Stefndi greiði stefnanda 400.000 krónur í málskostnað.

A-x-x V. M-kk-nf