S-11/2017

Mál þetta, sem dómtekið var 6. apríl sl., er höfðað með ákæru, útgefinni af lögreglustjóranum á höfuðborgarsvæðinu 10. janúar 2017, á hendur A-kvk-þgf G-kvk-þgf A-kvk-þgf, kt. 000000-0000, Miðbraut 30 á Seltjarnarnesi, fyrir eftirtalin brot:

1. líkamsárás, með því að hafa þriðjudaginn 20. janúar 2015, við Grjótagötu 6 í Reykjavík veist með ofbeldi að S-kk-þgf G-kk-þgf, kt. 000000-0000, og sparkað í andlit S-kk-ef, með þeim afleiðingum að hann hlaut yfirborðsáverka í andliti, mar á brjóstkassa, hrufl á fingrum vinstri handar, hrufl og mar á báðum hnjám og tvær framtennur (tennur nr. 11 og 12) færðust niður úr plani og teljast ónýtar.

Telst brot þetta varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20/1981.

2. fíkniefnilagabrot, með því að hafa mánudaginn 14. desember 2015 inni á hótelinu Hlemm Square við Laugaveg 105 í Reykjavík, haft í vörslum sínum 3,12 g af marijúana, sem lögregla fann eftir leit á ákærðu.

Telst brot þetta varða við 2. gr., sbr. 5. og 6. gr., laga um ávana- og fíkniefni nr. 65/1974, sbr. lög nr. 13/1985 og lög nr. 68/2001, og 2. gr., sbr. 14. gr., reglugerðar um ávana- og fíkniefni og önnur eftirlitsskyld efni nr. 233/2001, sbr. reglugerð nr. 848/2002.

Þess er krafist að ákærða verði dæmd til refsingar, til greiðslu alls sakarkostnaðar og að 3,12 g af marijúana, sem hald var lagt á, verði gerð upptæk samkvæmt 6. mgr. 5. gr. laga nr. 65/1974 og 2. mgr. 14. gr. reglugerðar nr. 233/2001.

Þá gerir S-kk-nf A-kk-nf S-kk-nf hrl., fyrir hönd S-kk-ef G-kk-ef, kröfu um að ákærða verði dæmd til að greiða brotaþola skaðabætur að fjárhæð 3.406.248 krónur ásamt vöxtum skv. 8. gr., sbr. 4. gr. vaxtalaga nr. 38/2001, frá 20. janúar 2015, til þess dags er mánuður var liðinn frá því að bótakrafa var kynnt ákærðu, en með dráttarvöxtum samkvæmt 9. gr., sbr. 6. gr. laga nr. 38/2001, frá þeim degi til greiðsludags.

Verjandi ákærðu krefst sýknu af ákærulið 1 en vægustu refsingar sem lög leyfa vegna ákæruliðar 2. Þá krefst hann hæfilegra málsvarnarlauna að mati dómsins sem greiðist úr ríkissjóði. Hann krefst einnig sýknu af framkominni bótakröfu, til vara að bótakröfunni verði vísað frá dómi, en til þrautavara að bætur verði stórlega lækkaðar.

Málsatvik

Samkvæmt skýrslu lögreglu barst henni tilkynning um átök milli stúlku og manns utandyra við Grjótagötu 6 þann 20. janúar 2015. Þegar lögreglumenn óku að vettvangi sáu þeir ákærðu koma gangandi frá Grjótagötu. Rætt var við ákærðu sem virtist vera undir áhrifum vímuefna. Ákærða kvaðst hafa lent í átökum við leigusala á Grjótagötu vegna ágreinings um lykil að herbergi. Lögreglumenn fóru að húsinu og hittu þar fyrir brotaþola, S-kk-þf G-kk-þf. Samkvæmt skýrslunni virtist honum vera brugðið og var sjáanlega hruflaður á vinstri hendi auk þess sem blætt hafði úr nefi hans. Þá sagðist hann vera með lausa framtönn í neðri gómi. Brotaþoli lýsti því að hann hefði lent í átökum við stúlku vegna lykils að herbergi, sem hún hefði ekki viljað afhenda. Hann reki gistiheimili í húsnæðinu. Karlmaður hefði greitt fyrir gistingu í eina nótt og hún hefði ekki viljað skila lykli að herberginu. Hann hefði hrasað í átökunum utan við húsið og stúlkan hefði sparkað í andlit hans þar sem hann hefði legið á jörðinni. Hún hefði einnig reynt að bíta hann en ekki náð því. Ákærða var handtekin og varð þá mjög æst.

Brotaþoli mætti til lögreglu 23. janúar 2015 til þess að kæra framangreinda líkamsárás. Hann greindi frá því að H-kk-nf K-kk-nf G-kk-nf hefði haft sambandi við sig og sagst vera í vandræðum með húsnæði í tvær nætur. Hann hefði haft laust húsnæði og sagt honum að það kæmi til greina. H-kk-nf hefði verið snyrtilegur og verið eina nótt einn í herberginu. Ákærða hefði komið næsta dag en ekki gist þarna. Allt hefði farið í háaloft á milli þeirra. Það hefði verið hávært rifrildi, skellir og slæm umgengni. Hann hefði sagt þeim að þetta gengi ekki og þau yrðu að fara úr húsnæðinu. Hann hefði svo óskað þess að þau afhentu lykilinn að herberginu. Hann hefði séð að ákærða hefði verið með lykilinn í vasanum en hún hefði neitað að afhenda hann. Hún hefði rokið á hann til þess að komast út. Hann hefði náð að grípa í úlpuermi hennar en þar sem úlpan hefði verið mjög stór hefði hún dottið úr úlpunni. Hún hefði svo hlaupið út á götu og hann á eftir henni. Lykillinn hefði þá fallið úr vasa hennar og hann teygt sig eftir honum. Þá hefði komið til átaka á milli þeirra um lykilinn og þar sem hann hefði verið að reisa sig við hefði hún sparkað í andlit hans. Hún hefði jafnframt gert sig líklega til að bíta í hönd hans en hann hefði náð að forða hendinni. Hann hefði náð að grípa í ákærðu og halda henni svo hún gæti ekki hlaupið í burtu. Hann hefði svo sleppt henni og hún gengið niður Aðalstræti og öskrað eins og dýr. Konan hans hefði þá komið út og talað við ákærðu sem hefði róast við það. Skömmu síðar hefði lögreglan komið á vettvang. Hann kvaðst ekki vita hvað hefði orðið um H-kk-þf. Hann lýsti því að hann væri með tvær lausar framtennur eftir átökin og væri á leið til tannlæknis vegna þess. Hann kvaðst einnig vera hruflaður á hnjám og finna til í rifbeinum vinstra megin. Hann hefði hlotið bólgu um munninn og kúlu á enninu. Hann hefði fengið sár fyrir neðan nefið eftir sparkið sem blætt hefði úr. Þá væri hann hruflaður á hnúum og fingrum vinstri handar, en þar hefði blætt mikið.

Í málinu liggur fyrir læknisvottorð H-kk-ef A-kk-ef, sérfræðings á slysa- og bráðadeild Landspítala í Fossvogi, frá 23. febrúar 2015. Þar kemur fram að brotaþoli hafi leitað á bráðamóttöku 20. janúar 2015. Hann hefði haft mar á enni hægra megin um 2x2 cm að stærð og bólgu í kring. Efri vör hefði verið bólgin og hún hefði sprungið fyrir. Þá væru lausar tvær framtennur. Hann hefði verið aumur í vinstri síðu. Þá hefði hann haft hrufl og bólgu á fingrum og hnjám.

Einnig liggur fyrir vottorð G-kk-ef R-kk-ef Ó-kk-ef tannlæknis frá 26. janúar 2015. Samkvæmt því hafði brotaþoli mjög lausar framtennur sem gengu niður um 2 mm. Þá hafði hann sár á efri vör hægra megin. Taldi tannlæknirinn ólíklegt að tennurnar næðu aftur góðri rótarfestu svo líklega þyrfti að fjarlægja þær, gera bráðabirgðapart og síðar implönt og krónur.

Þá leitaði brotaþoli til S-kk-ef P-kk-ef, munn- og kjálkaskurðlæknis. Samkvæmt meðferðaráætlun hans frá 8. apríl 2015 voru tennurnar tvær ónýtar og þurfti að fjarlægja þær. Var áætlað að afhenda bráðabirgðatanngervi, en tveimur mánuðum síðar græða tvo tannplanta í stæðin. Beinviðgerð væri nauðsynleg samfara ísetningunni á tannplöntunum. Þremur mánuðum síðar skyldi opna á milli tannplantanna og skipt um lokskrúfur og hugsanlega lagfæra tannhold. Þá tæki við máttaka og gerðar væru bráðabirgðatennur í fyrstu og síðan postulínskrónur á tannplantana.

Framburður fyrir dómi

Ákærða greindi frá því fyrir dóminum að hún hefði verið með H-kk-þgf, kærasta sínum, í íbúð sem hann hefði leigt í tvo daga. Þau hefði verið með læti og leigusalinn, brotaþoli, hefði viljað þau út. Hún hefði verið búin að drekka nokkra bjóra umrætt sinn. Þau hefðu ekki viljað fara og brotaþoli hefði þá rifið í hana. Hún hefði hlaupið undan honum og hann elt hana. Þau hefðu svo fallið í jörðina. Áverkar hans hefðu örugglega verið eftir það en hún hefði ekki ráðist á hann heldur hefði hann ráðist á hana. Hún hefði ekki fengið áverka og ekki leitað á slysadeild. Hún kvað konu brotaþola hafa komið og talað við sig eftir atvikið. Hún vissi ekki hvort hún hefði séð þetta og þá taldi hún að H-kk-nf hefði ekki heldur orðið vitni að atvikinu.

Brotaþoli, S-kk-nf G-kk-nf, kvað H-kk-þf K-kk-þf G-kk-þf hafa leitað til sín um húsnæði í einhverja daga. Hann hefði haft laust í tvo daga og boðið honum það, en honum hefði ekki litist illa á hann. H-kk-nf hefði talað um að kærastan hans kæmi með honum. Brotaþoli kvaðst ekki hafa heyrt í henni fyrr en við hávaðarifrildi morguninn eftir. Hann hefði farið og beðið þau um að hafa hljótt en lætin hefðu þó haldið áfram. Þau hefðu greinilega drukkið mikið. Hann hefði aftur farið til þeirra um hádegið. Þau hefðu ætlað að bæta úr en það hefði ekki gengið eftir. Hann hefði þá sagt þeim að fara. H-kk-nf hefði tekið þessu vel og beðið um smástund til að taka dótið saman. Brotaþoli hefði þá farið en komið aftur stuttu síðar. Ástandið hefði þá versnað. Bjórslettur hefðu verið um allt og fjarstýring brotin. Ákærða hefði verið með lykilinn að herberginu og ekki viljað skila honum aftur. Brotaþoli hefði staðið fyrir innganginum og beðið um lykilinn. Hún hefði neitað og hlaupið út. Hann hefði elt hana niður götuna þar sem hún hefði misst lykilinn. Hann hefði beygt sig eftir lyklinum en hún þá stokkið á hann og meðal annars reynt að bíta hann. Hann hefði fallið illa. Þegar hann hefði verið að standa upp hefði hún sparkað í andlitið á honum. Konan hans hefði komið til þeirra og rætt við ákærðu. Hann hefði hins vegar ekki séð H-kk-þf og taldi að hann hefði komið sér í burtu. Brotaþoli kvaðst hafa verið í áfalli eftir þetta og blætt hefði úr honum. Lögreglan hefði komið til hans og ráðlagt honum að fara á spítala. Hann hefði fengið blóðnasir og gat á höfuðið auk þess sem hægra hné hans hefði verið illa farið. Komið hefði í ljós eftir röntgenmyndatöku að hann væri rifbeinsbrotinn. Spark ákærðu hefði verið á munnsvæðið og tvær framtennur hefðu losnað. Smíða hefði þurft tvær nýjar tennur í hann. Þá lýsti brotaþoli andlegum afleiðingum vegna atviksins og áhrifum þess á starf hans.

Vitnið E-kvk-nf E-kvk-nf Á-kvk-nf, eiginkona brotaþola, kvaðst hafa heyrt mikinn hávaða þennan morgun og hafa sent brotaþola til þess að vísa fólkinu út. Það hefði tekið hann nokkurn tíma að vísa þeim út og hún hefði farið að athuga með hann nokkru síðar. Hefði hún þá séð hann og ákærðu í götunni um 10 metra frá henni. Þau hefðu bæði fallið í götuna og verið hálfliggjandi. Hún hefði séð að ákærði var í miklu áfalli og með áverka en taldi sig ekki hafa séð sparkið sem hann hefði orðið fyrir. Hún hefði sent hann í burtu og farið að ræða við ákærðu. Lögreglan hefði svo komið en hún vissi ekki hver hefði kallað hana til.

Vitnið J-kk-nf Þ-kk-nf lögreglumaður kvaðst hafa komið á vettvang umrætt sinn eftir tilkynningu um að ráðist hefði verið á mann. Þeir hefðu mætt ákærðu og kannast við hana. Hún hefði greinilega verið í annarlegu ástandi og borið einkenni vímuefnaneyslu. Þeir hefðu fengið hana til að koma með sér og farið og rætt við brotaþola og eiginkonu hans sem hefðu verið í uppnámi. Brotaþoli hefði greint frá átökum við ákærðu sem hefði ekki viljað skila lykli að herbergi hjá honum. Hann hefði farið á eftir henni en hún sparkað í andlitið á honum. Ákærða hefði verið handtekin og hefði orðið mjög æst við það.

Vitnið H-kk-nf A-kk-nf, slysa- og bráðalæknir á Landspítala, staðfesti vottorð sitt í málinu og greindi frá skoðun á brotaþola. Brotaþoli hefði meðal annars haft hrufl á handarbaki sem líktist því sem kæmi við að detta í götuna. Hann hefði haft mar á brjóstkassa og verið aumur en hefði ekki greinst með rifbeinsbrot. Þá hefði hann haft áverka á andliti, mar á enni, bólgna efri vör og lausar framtennur. Áverkarnir hefðu samræmst sögu hans um að hafa fallið í götuna og fengið spark í andlitið. Þótt ekki væri útilokað að áverkar á munni og tönnum kæmu til við fall væri langlíklegast að þeir kæmu við spark. Brotaþola hefði liðið illa andlega og líkamlega og verið boðin áfallahjálp.

Vitnið G-kk-nf R-kk-nf Ó-kk-nf tannlæknir greindi frá því að brotaþoli hefði leitað til hans eftir að hafa fengið högg á munninn. Hann hefði verið með sár á efri vör og verulega lausar framtennur, en þær hefðu gengið niður um 2 mm. Ekkert hefði verið hægt að gera nema fjarlægja tennurnar og útbúa implönt. Brotaþoli hefði farið til kjálkaskurðlæknis og komið aftur til hans í nóvember þegar búið hefði verið að útbúa implöntin. Hann hefði þá smíðað krónur á þau. Vitnið taldi langsótt að áverki sem þessi gæti komið til við fall. Viðkomandi þyrfti þá að detta á handrið eða eitthvað slíkt.

Vitnið S-kk-nf P-kk-nf, sérfræðingur í munn- og kjálkaskurðlækningum, greindi frá því að brotaþoli hefði leitað til hans í mars 2015. Tennur hans hefðu færst 2-3 mm úr plani og hann hefði talið þær ónýtar. Hann hefði útbúið implönt í hann samkvæmt meðferðaráætlun en hann svo farið aftur til síns tannlæknis að því loknu. Hann kvaðst ekki geta sagt til um hvernig áverkar brotaþola hefðu komið til, enda hefði hann séð hann talsvert eftir atvikið.

Niðurstaða

Ákærðu er gefið að sök að hafa veist að brotaþola og sparkað í andlit hans með þeim afleiðingum að hann hlaut nokkra áverka og tvær framtennur hans færðust úr plani og eyðilögðust. Ákærða neitar sök. Hún telur brotaþola hafa hlotið áverkana af því að falla í götuna þegar hann hljóp á eftir henni.

Samkvæmt frumskýrslu lögreglu barst henni tilkynning um átök milli stúlku og manns utandyra við Grjótagötu. Ekki hefur komið fram hver tilkynnti um þetta til lögreglu en hvorki brotaþoli né eiginkona hans vissu hver hefði gert það. Brotaþoli lýsti því fyrir dóminum, á sama veg og hjá lögreglu, að ákærða hefði sparkað í andlit hans er hann var að rísa upp frá því að taka lykilinn sem datt á götuna. Eiginkona hans var ekki vitni að sparkinu en kom að þeim skömmu síðar þar sem áverkar voru á brotaþola og hann var í áfalli.

Læknir sem skoðaði brotaþola eftir atvikið taldi áverka hans samræmast því að sparkað hefði verið í andlit hans og hann fallið í götuna. Hann taldi langlíklegast að áverkar á andliti hans hefðu komið við spark í það. Tannlæknir sem brotaþoli leitaði til skömmu síðar taldi áverkann varla geta komið til við að falla eða hrasa. Brotaþoli þyrfti þá að hafa dottið á handrið eða eitthvað slíkt.

Með hliðsjón af framangreindu, framburði fyrir dóminum og gögnum málsins, þykir sannað, gegn neitun ákærðu, að hún veittist umrætt sinn að brotaþola og sparkaði í andlit hans. Háttsemi ákærðu er rétt færð til refsiákvæða í ákærunni.

Ákærða hefur játað skýlaust fyrir dómi að hafa framið það brot sem henni er gefið að sök í ákærulið 2 og er játning hennar studd sakargögnum. Verður hún sakfelld fyrir það brot og er það rétt heimfært til refsiákvæða í ákærunni.

Ákærða er fædd í maí 1990. Samkvæmt sakavottorði gekkst hún undir lögreglustjórasátt vegna fíkniefnalagabrots árið 2008. Árið 2010 hlaut hún dóm fyrir brot gegn 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga. Þann 10. apríl 2015 hlaut hún 8 mánaða fangelsi skilorðsbundið til þriggja ára fyrir brot gegn 1. mgr. 106. gr. og 1. mgr. 157. gr. almennra hegningarlaga. Brot það sem ákærða er nú sakfelld fyrir í ákærulið 1 var framið fyrir uppkvaðningu dómsins. Verður ákærðu því dæmdur hegningarauki hvað það brot varðar, sbr. 78. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Með broti sínu í 2. lið ákærunnar rauf ákærða hins vegar skilorð framangreinds dóms. Verður hann því dæmdur upp og ákærðu gerð refsing í einu lagi, sbr. 60. og 77. gr. almennra hegningarlaga. Fram hefur komið að ákærða hefur átt við fíkniefnavanda að stríða auk hegðunarerfiðleika og stöðnun í félags- og tilfinningaþroska. Með hliðsjón af framangreindu þykir refsing ákærðu hæfilega ákveðin fangelsi í 10 mánuði en fullnustu refsingarinnar er frestað og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærða almennt skilorð 57. gr. laga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Með vísan til framangreindra lagaákvæða eru gerð upptæk 3,12 g af marijúana sem hald var lagt á við rannsókn málsins.

Af hálfu S-kk-ef G-kk-ef er krafist skaðabóta úr hendi ákærðu. Hefur krafan verið lækkuð frá því sem í ákæru greinir og er nú krafist bóta að fjárhæð 2.820.741 króna. Krafan sundurliðast þannig að krafist er miskabóta að fjárhæð 1.000.000 króna, kostnaðar vegna tannviðgerða að fjárhæð 1.060.143 krónur, 4.900 krónur vegna læknisviðtals, meðferðar, vottorðs, 11.698 krónur vegna komugjalds á bráðadeild LSH og 744.000 krónur vegna lögfræðikostnaðar. Ákærða hefur verið sakfelld fyrir að beita brotaþola ofbeldi og hefur valdið honum líkamstjóni með ólögmætri og saknæmri háttsemi sinni. Á brotaþoli rétt á miskabótum vegna háttsemi ákærðu, sbr. 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Þykja miskabætur hæfilega ákveðnar 500.000 krónur. Þá liggja fyrir reikningar fyrir kostnaði að fjárhæð 1.073.041 króna og verður fallist á kröfuna vegna hans. Krafan ber vexti eins og í dómsorði greinir. Þá þykir lögmannskostnaður hæfileg ákveðinn 421.600 krónur.

Ákærða greiði málsvarnarþóknun skipaðs verjanda síns, G-kk-ef E-kk-ef hrl., 413.788 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti, og 44.000 krónur í annan sakarkostnað.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið E-kk-nf S-kk-nf, fulltrúi lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu.

B-kvk-nf B-kvk-nf héraðsdómari kveður upp þennan dóm.

D Ó M S O R Ð:

Ákærða, A-kvk-nf G-kvk-nf A-kvk-nf, sæti fangelsi í 10 mánuði en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærða almennt skilorð 57. gr. laga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærða sæti upptöku á 3,12 g af marijúana.

Ákærða greiði S-kk-þgf G-kk-þgf 1.573.041 krónu með vöxtum skv. 8. gr., sbr. 4. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, frá 20. janúar 2015 til 30. febrúar 2017, en með dráttarvöxtum samkvæmt 9. gr., sbr. 6. gr., sömu laga, frá þeim degi til greiðsludags, auk 421.600 króna í lögmannskostnað.

Ákærða greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, G-kk-ef E-kk-ef hrl., 413.788 krónur, og 44.000 krónur í annan sakarkostnað.

B-kvk-nf B-kvk-nf