S-2789/2021

Ákæra, dómkröfur o. fl.:

Mál þetta, sem dómtekið var 14. júní 2022, var höfðað með tveimur ákærum. Hin fyrri var gefin út af héraðssaksóknara 20. maí 2021, á hendur R-kk-þgf B-kk-þgf G-kk-þgf, kt. [...], [...], Kópavogi, „fyrir brot gegn valdstjórninni, með því að hafa miðvikudaginn 13. maí 2020, á bráðamóttöku Landspítalans í Fossvogi, veist að lögreglumanni [...]er hann var við skyldustörf, en ákærði sló hann hnefahögg í hnakkann og klóraði hægra augnlok allt með þeim afleiðingum að lögreglumaðurinn hlaut mar á augnloki og augnsvæði og yfirborðsáverka á höfði.

Telst þetta varða við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Síðari ákæran var gefin út af lögreglustjóranum á höfuðborgarsvæðinu 26. október 2021 á hendur ákærða „fyrir eftirtalin brot:

I.

Þjófnaði, með því að hafa:

1. Að kvöldi fimmtudagsins 28. janúar 2021, í auðgunarskyni brotist inn í íbúð [...] að [...] í Mosfellsbæ, með því að brjóta upp útidyrahurð, farið þar inn og rótað í skúffum og skápum og stolið þaðan 4,5 milljónum króna í reiðufé, Canon Xs myndavél ásamt myndavélalinsum, að heildarverðmæti kr. 1,5- 2,0 milljóna króna.

[...]

2. Að kvöldi þriðjudagsins 15. júní 2021, í verslun

[...] ehf., [ ...] í Kópavogi, stolið enduro hjóli af gerðinni Beta, mótorkross fatnaði og hjálmi, allt að óþekktu söluverðmæti.

[...]

Teljast brot þessi varða við 244. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

II.

Umferðarlagabrot, með því að hafa:

1. Að kvöldi miðvikudagsins 7. júlí 2020 ekið bifreiðinni [...] sviptur ökurétti, undir áhrifum áfengis, óhæfur til að stjórna henni örugglega vegna áhrifa ávana- og fíkniefna og slævandi lyfja (vínandamagn í blóði mældist 1,63‰ og í blóði mæld-ist kókaín 195 ng/ml, díazepam 98 ng/ml og nordíazepam 200 ng/ml um Reykja-nesbraut við Lækjargötu í Hafnarfirði, þar til bifreiðin hafnaði aftan á bifreiðinni [...] við Hlíðartorg en ekið frá vettvangi án þess að gera ráðstafanir vegna umferðaróhapps áleiðis að Kauptúni þar sem akstri lauk á móts við Ikea.

[...]

Telst brot þetta varða við d-lið 1. mgr. 14. gr., 1., sbr. 2. mgr. 48. gr., 1., sbr. 2. mgr. 49. gr., 1., sbr. 2. mgr. 50. gr. og 1. mgr. 58. gr., sbr. 1. mgr. 94. gr. og 1. mgr. 95. gr. umferðarlaga nr. 77/2019.

2. Aðfaranótt fimmtudagsins 12. nóvember 2020, ekið bifreiðinni [...], undir áhrifum áfengis (vínandamagn í blóði 1,03 ‰), frá Ljósheimum í Reykjavík að bifreiðastæði við fiskbúðina [...], [...]í Reykjavík, þar sem lögregla hafði afskipti af ákærða.

[...]

Telst brot þetta varða við 1., sbr. 2. mgr. 49. gr., sbr. 1. mgr. 95. gr. umferðarlaga nr. 77/2019.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar, til greiðslu alls sakarkostnaðar og til að sæta sviptingu ökuréttar skv. 99. gr. og 101. gr. laga nr. 77/2019.“

Þessu til viðbótar gaf lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu út framhaldsákæru 14. júní 2022 samkvæmt 1. mgr. 153. gr. og 1. mgr. 173. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð saka-mála, að því er varðar einkaréttarkröfu, svohljóðandi: „[...] í málinu krefst B-kk-nf M-kk-nf Á-kk-nf lögmaður, fyrir hönd A, kt. [...], þess að ákærði greiði brotaþola [4.413.596 krónur] ásamt vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. [laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu] frá 28. janúar 2021 þar til mánuður er liðinn frá birtingu kröfunnar, en dráttarvaxta samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr., sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst brotaþoli málskostnaðar úr hendi sakbornings [...] að mati dómsins.“

Mál vegna fyrrgreindra ákæra voru sameinuð í eitt mál fyrir dómi og hefur héraðs-saksóknari farið með meðferð þess af ákæruvaldsins hálfu. Ákæruvaldið gerir sömu dómkröfur og greinir í ákæru og hafnar frávísunarkröfu ákærða. Bótakrefjandi gerir endanlega sömu kröfu og áður greinir um efni framhaldsákæru. Ákærði neitar sök varð-andi ákæru héraðssaksóknara en játar sök samkvæmt ákæru lögreglustjóra. Ákærði krefst þess aðallega að ákæru héraðssaksóknara verði vísað frá dómi, til vara að hann verði sýknaður af þeirri ákæru og til þrautavara að hann verði dæmdur til vægustu refsingar. Ákærði krefst vægustu viðurlaga vegna ákæru lögreglustjóra og samþykkir einkaréttar-kröfu sem þar greinir, sbr. framhaldsákæru. Þá er krafist hæfilegra málsvarnarlauna til handa skipuðum verjanda sem greiðist úr ríkissjóði.

B.

Málsatvik:

Varðandi ákæru héraðssaksóknara:

Samkvæmt frumskýrslu áttu atvik sér stað að kvöldi 13. maí 2020 á bráðamóttöku Land-spítalans. Tveir lögreglumenn voru að gæta að ákærða þar sem gert var að meiðslum hans. Hann hafði verið handtekinn fyrr um kvöldið út af öðru máli. Að sögn lögreglu var ákærði á þeim tíma ósamvinnuþýður, mjög ölvaður og var erfitt að eiga samskipti við hann. Að auki sýndi hann lögreglumönnum slæma framkomu. Þegar heilbrigðisstarfs-menn höfðu lokið við að sinna ákærða var honum gert að fylgja lögreglumönnum sem ætluðu að flytja hann á lögreglustöð. Að sögn lögreglu brást ákærði illa við og veitti mótþróa og náði að losa sig úr lögreglutökum. Leiddi þetta til þess, að sögn lögreglu, að ákærði náði að króa annan lögreglumanninn af, nr. B, og veitast að honum með ofbeldi. Um þau atvik er ágreiningur í málinu. Ákærði var að lokum yfirbugaður og settur í handjárn. Hluti af fyrrgreindum meintum atvikum var tekinn upp í búkmyndavél lög-reglu. Þá komu fleiri lögreglumenn á staðinn stuttu síðar til aðstoðar. Ákærði var í fram-haldi færður á lögreglustöð og vistaður í fangaklefa.

Lögreglumaður nr. B gekkst undir læknisskoðun sama kvöld á bráðamóttöku. Samkvæmt vottorði C, sérfræðings í bráðalækningum, var hann með áverka sem nánar greinir í ákæru.

Ákærði gaf framburðarskýrslu með réttarstöðu sakbornings síðdegis daginn eftir þar sem hann neitaði sök en tjáði sig að öðru leyti ekki um atvik. Hann var látinn laus að lokinni skýrslutöku. Við frekari rannsókn málsins hjá embætti héraðssaksóknara var farið yfir myndefni úr búkmyndavélum lögreglu. Þá var tekin skýrsla af vitni 10. júlí 2021, heil-brigðisstarfsmanni, sem komið hafði að því að sinna ákærða á bráðamóttöku í fyrrgreint skipti. Greindi vitnið frá atvikum, meðal annars með því að lýsa ástandi ákærða, nei-kvæðum samskiptum hans við lögreglu og síðan átökum við lögreglumenn.

Varðandi ákæru lögreglustjóra:

Ákærði hefur játað skýlaust á sig sakir samkvæmt ákæru lögreglustjóra og um þau máls-atvik vísast til verknaðarlýsinga í ákæru.

C.

Skýrslur fyrir dómi:

1.

Ákærði kvaðst alfarið neita sök samkvæmt ákæru héraðssaksóknara. Greindi hann meðal annars frá því að hafa verið í fylgd lögreglu á bráðamóttöku. Hann hefði verið undir áhrifum áfengis og ósamvinnuþýður við lögreglumenn í tengslum við blóðsýnatöku, samhliða því að gert var að sárum hans eftir önnur atvik fyrr um daginn. Þá hefði hann verið með fúkyrði við lögreglumenn. Ákærði kvaðst muna vel eftir téðum atvikum þrátt fyrir að hafa verið ölvaður. Lögreglumennirnir hefðu alls verið fjórir og þá hefðu læknir og hjúkrunarfræðingur einnig verið í herberginu. Ákærði hefði streist á móti valdbeitingu lögreglumanna en hann hefði hvorki kýlt né klórað lögreglumann. Þá væri hann aldrei með langar neglur og gæti því ekki hafa klórað lögreglumann í andlitið. Ákærði kvaðst ekki draga í efa áverka umrædds lögreglumanns samkvæmt læknisvottorði en þeir hefðu að líkindum fremur orðið til við það að lögreglumaðurinn ræki sig utan í eitthvað í tengsl-um við umrædd átök.

2.

Vitni, lögreglumaður nr. B, greindi meðal annars frá því að hafa verið að gæta að ákærða í herbergi á fyrrgreindri bráðamóttöku. Ákærði hefði fyrr um daginn verið handtekinn í tengslum við rannsókn líkamsárásarmáls. Hann hefði verið undir áhrifum áfengis, auk þess að vera til vandræða, orðljótur og viðskotaillur í garð lögreglumanna. Andlegt ástand ákærða hefði ekki veriðgott. Vitnið og annar lögreglumaður hefðu ætlað að setja handjárn á ákærða og flytja hann á lögreglustöð. Þeir hefðu tekið hvor í sinn handlegginn á ákærða en hann náð að losa sig úr taki vitnisins. Ákærði hefði króað vitnið af og náð taki á höfði vitnisins og dregið hann að sér og því næst kýlt hann hnefahöggi í hnakkann. Að auki hefði hann haldið höfði vitnisins þétt upp að sér og hönd ákærða verið í andliti vitnisins. Vitnið hefði fundið fyrir því þegar hann fékk fingur eða eitthvað sem klóraði hann í augnlokið, samhliða því að ákærði hélt um höfuð hans og þrengdi að því. Vitnið hefði náð að losa sig frá ákærða og hann næst verið færður í lögreglutök. Ákærði hefði verið stór og mikill og erfiður viðureignar. Þá hefðu verið þrengsli í herberginu. Fleiri lögreglumenn hefðu komið á staðinn eftir á og hjálpað til við flutning ákærða á lög-reglustöð. Vitnið kvaðst ekki vita hvort heilbrigðisstarfsmenn voru nálægir þegar um-rædd átök áttu sér stað. Þá kvaðst vitnið stuttu síðar hafa gengist undir læknis skoðun. Hann hefði á þeim tíma fundið fyrir sviða eða dofa á hnakkanum eftir hnefahöggið. Þá hefði hann verið með litla rispu eða sár á hægra augnlokinu sem greri fljótt. Frekar spurður um fyrrgreindan áverka á augnloki kvaðst vitnið telja meiri líkur en minni á því að hann hefði komið vegna klórs frá ákærða miðað við tildrög átakanna og í ljósi þess að ákærði hefði verið með fingurinn í andliti vitnisins. Þá hefði vitnið ekki rekið sig utan í neitt í herberginu.

3.

Vitni, lögreglumaður nr. D, lýsti aðdraganda atvika, aðstæðum, ástandi og samskiptum við ákærða með svipuðum hætti og áður greinir um vætti lögreglumanns nr. B. Hið sama á við um vætti vitnisins um það þegar setja átti handjárn á ákærða, upphaf átaka og hvernig ákærði tók utan um lögreglumann nr. B og hélt honum að sér. Vitnið bar um að hafa séð ákærða slá lögreglumann nr. B hnefahöggi sem lenti aftan á hnakkanum. Þá greindi vitnið frá fangbrögðum þegar ákærði var yfirbugaður svo þeir lentu á gólfinu. Vitnið kvaðst ekki muna eftir að hafa séð ákærða klóra lögreglumann nr. B í andlitið. Um það atriði vísaði vitnið nánar til lögregluskýrslu sem hann ritaði og upptöku úr búkmyndavél sem hann var með á sér. Frekar spurður um fyrrgreint klór út frá fyrr-greindri lögregluskýrslu kannaðist vitnið við lýsingu á atvikum varðandi andlitsklór sem þar kæmi fram. Kvaðst vitnið hafa munað atvik betur á þeim tíma og skýrslan verið rituð stuttu eftir að þau áttu sér stað.

4.

Vitnið E hjúkrunarfræðingur bar meðal annars um hafa verið stödd inni í nánar tilgreindu herbergi á bráðamóttöku þar sem tveir lögreglumenn voru að gæta að ákærða. Vitnið hefði verið í frágangi en hún hefði að öðru leyti ekki sinnt ákærða. Ákærði hefði misst stjórn á skapi sínu og ráðist á lögreglumenn. Átök hefðu átt sér stað inni í herberginu. Atvik hefðu gerst hratt og ákærði og téðir lögreglumenn oltið á gólfið. Ákærði hefði sýnt af sér ógnandi tilburði og reynt að skaða lögreglumenn. Vitnið hefði ekki séð nákvæmlega hvað gerðist. Hún hefði á sama tíma hraðað sér út úr herberginu og ýtt á neyðarhnapp. Þá hefði vitnið beðið fyrir utan herbergið uns ákærði var yfirbugaður. Læknir á bráðamóttökunni hefði um líkt leyti komið á staðinn en ekki viljað blanda sér í átökin. Aðrir lögreglumenn hefðu komið á staðinn stuttu síðar til aðstoðar. Vitnið hefði verið í samskiptum við annan lögreglumannanna sem var í téðum átökum við ákærða. Lögreglumaðurinn hefði kvartað yfir því að hafa orði fyrir höggi á höfuðið og vitnið mælt lífsmörk hans. Þá kvaðst vitnið ekki minnast þess að téður lögreglumaður hefði talað um að hafa verið klóraður í andlitinu.

5.

Vitnið C, sérfræðingur í bráðalækningum, staðfesti og gerði nánar grein fyrir fyrrgreindu læknisvottorði. Vitnið kvaðst muna eftir umræddri læknisskoðun og öðrum atvikum. Sjúklingurinn, þ. e. lögreglumaður nr. B, hefði verið með mar hliðlægt neðan við hægri augabrún. Ekki hefði verið að sjá aðra áverka í andliti. Þá hefði hann verið með eymsli og örlitla bólgu neðst á hnakkanum vinstra megin, rétt aftan við stikilinn. Lögreglumaðurinn hefði ekki verið viss um hvernig fyrrgreint mar við augabrún kom til. Þá hefði hann greint frá því að hafa fengið högg á hnakkann. Téðir áverkar hefðu samrýmst frásögn hans um meint atvik. Vitnið kvaðst ekki minnast þess að lögreglu-maðurinn talaði um að hafa verið klóraður í andlitið. Þá væri ekkert í fyrrgreindu læknis-vottorði um áverka sem samrýmdist því. Að auki greindi vitnið frá því að hafa verið nálæg þegar átök brutust út milli ákærða og téðra lögreglumanna. Hún hefði hins vegar ekki séð vel átökin og fyrst og fremst orðið vör við lögreglumenn og ákærða vera í fang-brögðum á gólfinu.

D.

Niðurstöður:

1.

Varðandi ákæru héraðssaksóknara:

Ákærði krefst þess að ákæru héraðssaksóknara verði vísað frá dómi þar sem ágallar séu á málatilbúnaði ákæruvaldsins, sbr. 159. gr. laga nr. 88/2008. Telur ákærði að verulegir ágallar séu á rannsókn málsins svo ekki samrýmist nægjanlega 53. og 54. gr. sömu laga. Í aðalatriðum vísar ákærði til þess að ekki hafi verið tekin eiginleg framburðarskýrsla af honum við rannsókn málsins, þar með talið varðandi saknæmi og hugarfar til meints brots, auk þess sem ekki hafi verið tekin skýrsla af vitni, heilbrigðisstarfsmanni sem var á staðnum. Ákæruvaldið hafnar framangreindum sjónarmiðum. Ljóst er af rannsóknar-gögnum að tekin var framburðarskýrsla af ákærða í framhaldi af handtöku með réttar-stöðu sakbornings þar sem hann neitaði sök. Sú skýrsla var hins vegar afar takmörkuð. Til viðbótar þeirri skýrslu liggur fyrir frumskýrsla og greinargerð annars lögreglumanns, skýrsla af einu vitni, hjúkrunarfræðingi, sem og myndupptaka úr búkmyndavél lögreglu, auk læknisvottorðs. Fyrir liggur að ákæruvaldið hefur talið framlögð rannsóknargögn nægileg til að meta skilyrði málshöfðunar og lagt grundvöll málsins með útgáfu ákæru, sbr. 1. mgr. 53. gr., 2. mgr. 57. gr., 145. gr. og 152. gr. laga nr. 88/2008. Ákvörðun um málshöfðun ákæruvaldsins sætir almennt ekki endurskoðun dómstóla. Fyrrgreind atriði sem ákærði vísar til lúta fyrst og fremst að efnisúrlausn málsins og ákærði hefur gefið ítarlega skýrslu fyrir dómi. Þá verður á engan hátt séð að vörnum hans fyrir dómi hafi verið áfátt, eins og hér stendur á. Verður því ekki fallist á kröfu ákærða um frávísun málsins frá dómi.

Ákærði neitar sök. Samkvæmt 1. mgr. 111. gr. laga nr. 88/2008 gildir sú grundvallarregla almennt að dómur skuli reistur á sönnunargögnum sem færð eru fram við meðferð máls fyrir dómi. Samkvæmt 108. gr. sömu laga hvílir sönnunarbyrði um sekt ákærða og atvik sem telja má honum í óhag á ákæruvaldinu og verður hann því aðeins sakfelldur að nægi-leg sönnun, sem ekki verði vefengd með skynsamlegum rökum, teljist fram komin um hvert það atriði er varðar sekt, sbr. 1. mgr. 109. gr. sömu laga. Þá metur dómurinn hvert sönnunargildi þær staðhæfingar hafa sem varða ekki beinlínis það atriði sem sanna skal en ályktanir má leiða um það, sbr. 2. mgr. sömu lagagreinar. Ákærði reisir sýknukröfu sína á því að verknaðarlýsing í ákæru, að því er varðar meint ofbeldi, sé ósönnuð.

Í málinu er ekki ágreiningur um stað og stund meintra atvika né heldur að lögreglumaður nr. B hafi verið við skyldustörf og að hann hafi hlotið þá áverka sem greinir í ákæru. Samrýmist það einnig gögnum málsins og telst það sannað í málinu. Mynd- og hljóð-upptaka úr búkmyndavél lögreglu sýnir að átök urðu í umræddu herbergi en ekki sést nákvæmlega hvað gerðist. Af upptökunni verður hins vegar ráðið að ákærði hafi verið talsvert ölvaður og erfiður í samskiptum. Lögreglumaður nr. B hefur með greinargóðum hætti lýst því þegar ákærði sló hann hnefahögg sem lenti á aftanverðu höfðinu á meðan þeir voru í átökum. Framburður hans samrýmist vætti lögreglumanns nr. D sem greindi frá hinu sama. Vætti þeirra beggja samrýmist því sem áður greinir um vætti og vottorð fyrrgreinds læknis en hún bar meðal annars um að lögreglumaður nr. B hefði verið með lítinn áverka á aftanverðu höfði og það hefði samrýmst lýsingu hans um högg á aftanvert höfuðið. Þessu til frekari stuðnings er vætti fyrrgreinds hjúkrunarfræðings sem bar meðal annars um að lögreglumaður hefði eftir á kvartað yfir því að hafa fengið högg á höfuðið. Að framangreindu virtu, gegn neitun ákærða, telst lögfull sönnun hafa tekist fyrir því að hann hafi slegið lögreglumann nr. B hnefahögg í hnakkann með þeim afleiðingum að hann hlaut yfirborðsáverka á höfði.

Lögreglumaður nr. B hefur jafnframt greint frá því að hafa í umrætt skipti verið klóraður í andlitið af ákærða með þeim afleiðingum að hann hlaut litla rispu eða sár á hægra augnlokinu. Vottorð og vætti fyrrgreinds læknis styður ekki nægjanlega að téður lög-reglumaður hafi verið klóraður í andlitið. Þá kvaðst fyrrgreindur hjúkrunarfræðingur ekki minnast þess að það hafi borið á góma í samskiptum við lögreglumann eftir á. Lögreglu-maður nr. C kvaðst fyrir dómi ekki muna eftir því að hafa séð umrætt klór en hann hefði hins vegar skráð í skýrslu að það hefði átt sér stað. Sönnunarfærsla fer fyrst og fremst fram fyrir dómi en ekki út frá því sem greinir í lögregluskýrslu. Myndupptaka sem er meðal gagna málsins varpar ekki frekara ljósi á meint andlitsklór og verður ákæruvaldið að bera hallann af því. Þá tekur verknaðarlýsing ákæru ekki að öllu leyti til þess sem talið er að hafi gerst í umræddu herbergi varðandi meint ofbeldi ákærða, eins og það birtist í gögnum málsins. Nánar tiltekið er ekki ákært sérstaklega fyrir það sem áður greinir um meint höfuðtak á téðum lögreglumanni. Ekki verður útilokað að meint klór hafi orðið við þau ætluðu atvik og átök sem eru utan verknaðarlýsingar ákærunnar og geta því ekki orðið hluti af úrlausn dómsins, sbr. 1. mgr. 180. gr. laga nr. 88/2008. Þá verður mari á augnloki og augnsvæði, sem greinir í áverkavottorði, ekki jafnað við sár eða rispu, og verður það mar ekki virt ákærða til sakar, eins og hér stendur á. Að öllu framangreindu virtu, gegn neitun ákærða, telst lögfull sönnun ekki hafa tekist fyrir því að hann hafi klórað fyrrgreindan lögreglumann í andlitið og verður hann sýknaður af þeim hluta ákær-unnar.

Samkvæmt framangreindu, og út frá því sem telst sannað í málinu, liggur fyrir að ákærði sló téðan lögreglumann hnefahögg í hnakkann svo af hlutust yfirborðsáverkar á höfði. Með þessu veittist ákærði með ofbeldi að opinberum starfsmanni sem var við skyldustörf. Saknæmisskilyrði eru nægjanlega uppfyllt, eins og hér stendur á, sbr. 18. gr. almennra hegningarlaga. Að öllu framangreindu virtu verður ákærði sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

2.

Varðandi ákæru lögreglustjóra:

Ákærði hefur játað skýlaust fyrir dómi þá háttsemi sem honum er gefin að sök samkvæmt ákæru lögreglustjóra og er játningin studd sakargögnum. Samkvæmt því verður ákærði sakfelldur fyrir brot samkvæmt þeirri ákæru og eru þau réttilega færð til refsiákvæða að því frátöldu að ölvunarakstursbrot ákærða samkvæmt ákærukafla II/1 varðar við 1. mgr., sbr. 3. mgr., 49. gr. umferðarlaga.

3.

Varðandi viðurlög:

Ákærði er fæddur í [...]. Samkvæmt sakavottorði hefur hann áður gerst brotlegur við refsilög. Það sem hér skiptir einkum máli er að ákærði gekkst undir sátt hjá lögreglustjóra 18. júní 2020 vegna fíkniefnalagabrots. Þá gekkst ákærði undir sátt hjá lögreglustjóra 27. október 2019, meðal annars vegna ölvunar- og fíkniefnaaksturs og fíkniefna lags brots, og var gert að greiða sekt og sæta sviptingu ökuréttar í tólf mánuði. Brot það sem ákærði er nú sakfelldur fyrir samkvæmt ákæru héraðssaksóknara var framið fyrir fyrrgreinda sátt 18. júní 2020 en brot samkvæmt ákæru lögreglustjóra voru framin eftir að ákærði gekkst undir sáttina. Að þessu virtu fer um ákvörðun refsingar samkvæmt viðurlagareglum sem eiga við um brotasamsteypu og hegningarauka. Sakaferill ákærða horfir heilt á litið til refsiþyngingar. Þá horfir til refsiþyngingar að grófleiki og hættustig brots samkvæmt ákæru héraðssaksóknara, sem telst sannað, var með meira móti þar sem það beindist að höfuðsvæði téðs lögreglumanns. Einnig fól brotið í sér röskun á mikilsverðum hagsmunum, auk þess sem það beindist að opinberum starfsmanni sem að lögum hefur heimild til líkamlegrar valdbeitingar. Jafnframt horfir til refsiþyngingar að verðmæti þýfis samkvæmt kafla I/1 í ákæru lögreglustjóra var umtalsvert, sem og að verknaðurinn fól í sér röskun á friðhelgi heimilis brotaþola. Ákærða til málsbóta verður litið til játn-ingar hans að því er varðar sakarefni samkvæmt ákæru lögreglustjóra. Þá horfir til máls-bóta að samkvæmt köflum I/1- 2 í ákæru lögreglustjóra endurheimtist þýfi að hluta og var skilað óskemmdu til eigenda. Jafnframt horfir til málsbóta að ákærði hefur samþykkt bótakröfu brotaþola, sem og að ákærði mun hafa lokið vímuefnameðferð eftir að brotin voru framin, auk þess að sækja AA- fundi og stunda reglulega vinnu. Að öllu framan-greindu virtu, og með vísan til 1., 2., 3., 5. og 8. tl. 1. mgr. 70. gr., 77. gr., 78. gr. og 2. málsl. 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 1. gr. laga nr. 25/2007, er refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í sex mánuði en fresta skal fullnustu refs-ingarinnar og fellur hún niður að liðnum tveimur árum frá birtingu dómsins að telja, haldi ákærði almennt skilorð 3. mgr. 57. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Þessu til viðbótar, og með vísan til 57. gr. a í almennum hegningarlögum, sbr. 9. gr. laga nr. 101/1976, og 1. mgr. 94. gr., 1. mgr. 95. gr., 97. gr. og 98. gr. umferðarlaga nr. 77/2019, og 1. og 2. gr., sbr. viðauka I, í reglugerð nr. 1240/2019, verður ákærða gert að greiða 1.070.000 krónur í sekt til ríkissjóðs innan fjögurra vikna frá birtingu dóms þessa að telja, en hann sæti ella fangelsi í fjörutíu daga.

Hvað varðar kröfu ákæruvaldsins um sviptingu ökuréttar þarf sérstaklega að líta til þess að ölvunar- og fíkniefnaakstursbrot ákærða samkvæmt köflum II/1- 2 í ákæru lögreglu-stjóraber að virða í einu lagi sem fyrstu ítrekun (2. brot). Þessu til viðbótar, til þyngingar, verður að líta til þess að brotin voru endurtekin, auk þess sem mæligildi áfengis og kóka-íns í blóði ákærða samkvæmt ákærukafla II/1 voru mjög há samhliða öðrum lyfjum sem voru í blóðinu, sem og að umferðaróhapp varð af akstrinum. Að öllu þessu virtu er um að ræða miklar sakir í merkingu 99. gr. laga nr. 77/2019, eins og hér stendur á. Sam-kvæmt framangreindu, og með vísan til 1. og 3. mgr. 99. gr. og 1. og 7. mgr. 101. gr. í lögum nr. 77/2019, verður ákærði sviptur ökurétti ævilangt frá birtingu dómsins að telja. 4.

Varðandi einkaréttarkröfu:

Ákærði hefur samþykkt endanlega einkaréttarkröfu brotaþolans A, þar með talið höfuðstólsfjárhæð, vexti, dráttarvexti og málskostnað, eins og þar greinir. Þá samrýmist einkaréttarkrafan nægjanlega málsgögnum. Ákærði hefur með saknæmum og ólögmætum hætti bakað sér bótaskyldu með þeirri háttsemi sem hann hefur verið sakfelldur fyrir samkvæmt kafla I/1 í ákæru lögreglustjóra. Að framangreindu virtu verður ákærða gert að greiða téðum brotaþola skaðabætur með vöxtum og dráttarvöxtum, auk málskostnaðar, að teknu tillit til virðisaukaskatts, sbr. 3. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008, allt eins og nánar greinir í dómsorði.

5.

Varðandi sakarkostnað o. fl.:

Með hliðsjón af framangreindum málsúrslitum og með vísan til 1. mgr. 235. gr., sbr. 233. gr., laga nr. 88/2008 ber að dæma ákærða til greiðslu sakarkostnaðar. Til þess kostnaðar teljast málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, G-kk-ef S-x-x R-kk-ef lögmanns, vegna vinnu fyrir dómi, sem ráðast af tímaskýrslu, 864.900 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti. Vegna úrslita málsins verður ákærði dæmdur til að greiða þrjá fjórðu hluta framangreindra málsvarnarlauna, eða samtals 648.675 krónur, en fjórðungur þeirra verður felldur á ríkissjóð. Til sakarkostnaðar sem lagður verður að fullu á ákærða teljast útgjöld samkvæmt yfirlitum ákæruvaldsins, 295.534 krónur.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið S-kvk-nf R-kvk-nf A-kvk-nf saksóknarfulltrúi. Af hálfu bótakrefjanda flutti málið R-kk-nf Þ-kk-nf G-kk-nf lögmaður.

D-kk-nf K-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

DÓMSORÐ :

Frávísunarkröfu ákærða, R-kk-ef B-kk-ef G-kk-ef, er hafnað.

Ákærði sæti fangelsi í sex mánuði en fresta skal fullnustu refs ingar og fellur hún niður að liðnum tveimur árum frá birtingu dómsins að telja, haldi ákærði almennt skilorð 3. mgr. 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði 1.070.000 krónur í sekt til ríkissjóðs innan fjögurra vikna frá birtingu dóms þessa að telja, en sæti ella fangelsi í fjörutíu daga.

Ákærði er sviptur ökurétti ævilangt frá birtingu dómsins að telja.

Ákærði greiði A, kt. [...], skaðabætur að fjárhæð 4.413.596 krónur ásamt vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 28. janúar 2021 til 14. júlí 2022, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr., sömu laga frá þeim degi til greiðsludags, auk 300.000 króna í málskostnað.

Ákærði greiði samtals 944.209 krónur í sakarkostnað til ríkissjóðs, og eru þar innifaldir þrír fjórðu hlutar málsvarnarlauna skipaðs verjanda hans, G-kk-ef S-x-x R-kk-ef lögmanns, sem í heild nema 864.900 krónum með virðisaukaskatti, og 295.534 krónur í annan sakarkostnað. Að öðru leyti greiðist sakarkostnaður úr ríkissjóði.

D-kk-nf K-kk-nf