S-278/2010

Mál þetta höfðaði sýslumaðurinn á Akranesi með ákæru 14. júní 2010 á hendur ákærða, E-kk-þgf Ó-kk-þgf Æ-kk-þgf, kt. …, Víðigrund 1 á Akranesi. Málið var dómtekið 16. desember sama ár.

Ákærða er gefin að sök „líkamsárás á Akranesi, aðfaranótt sunnudagsins 14. mars 2010, inni á skemmtistaðnum Breiðinni, Bárugötu, með því að hafa slegið K-kk-þf T-kk-þf, kt. …, í andlitið með bjórglasi, nánar tiltekið í ennið, vinstra megin með þeim afleiðingum að hann hlaut 5 sm langan skurð ofan við vinstri augnabrún sem sauma þurfti saman.“ Er þetta talið varða við 217. gr. almennra hegningarlaga, nr. 19/1940, með síðari breytingum.

Í ákæru er þess krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar. Einnig er í ákærunni tekin upp einkaréttarkrafa K-kk-ef T-kk-ef, en hann krefst þess að ákærða verði gert að greiða sér 350.000 krónur með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu, nr. 38/2001, frá 14. mars 2010 til 24. júní sama ár, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Einnig er krafist málskostnaðar úr hendi ákærða.

Ákærði krefst þess aðallega að hann verði sýknaður af refsikröfu ákæruvaldsins en til vara að honum verði gerð svo væg refsing sem lög frekast leyfa. Þá er þess krafist að bótakröfu verði vísað frá dómi en til vara að ákærði verði sýknaður af kröfunni. Loks er gerð sú krafa að sakarkostnaður verði felldur á ríkissjóð.

I

Hinn 14. mars 2010, kl. 2.40 um nóttina, voru lögreglumenn staddir við skemmtistaðinn Breiðina á Bárugötu þegar dyraverðir komu út og óskuðu eftir aðstoð vegna slagsmála. Lögreglumenn fóru inn og komu að dyravörðum með ákærða í tökum. Í frumskýrslu lögreglu er haft eftir dyravörðum að ákærði hafi slegið K-kk-þf T-kk-þf með glasi í höfuðið. K-kk-nf er dyravörður á skemmtistaðnum, en þetta kvöld var hann ekki að störfum.

Í kjölfar atburða síðar um nóttina leitaði K-kk-nf sér aðhlynningar á Sjúkrahúsi Akraness. Í áverkavottorði 15. apríl 2010, sem ritað er af F-x-x H. B-x-x, yfirlækni, segir meðal annars svo:

Við skoðun var hann með 5 cm langan skurð ofan við vinstri augnabrún. Augnskoðun í raufarlampa var eðlileg. Skurðurinn var saumaður og K-kk-nf kom í saumatöku þann 19.03 sl. og var þá skurðurinn ágætlega gróinn og saumar teknir. Frekara eftirlit hefur ekki verið á Sjúkrahúsi Akraness.

II

Við yfirheyrslu hjá lögreglu 17. apríl 2010 lýsti ákærði málsatvikum þannig að hann hefði verið inni á dansgólfi á skemmtistaðnum ásamt félaga sínum, M-kk-þgf F-kk-þgf J-kk-þgf, þegar K-kk-nf T-kk-nf kemur til að vísa M-kk-þgf út af staðnum. Ákærði kvaðst hafa gengið á eftir þeim og þegar komið var inn í anddyrið hefði hann spurt K-kk-þf um ástæðu þess að vísa ætti M-kk-þgf út. Þessu hefði K-kk-nf svarað með því að segja að ákærði ætti einnig að koma sér út. Ákærði kvaðst þá hafa farið í fatahengið til að ná í yfirhöfn sína en fengið peysu M-kk-ef, sem ákærði ætlaði að taka með sér. K-kk-nf hefði þá sennilega talið að ákærði ætlaði að stela þeirri flík og ýtt við sér. Við þessu kvaðst ákærði hafa brugðist með því að skvetta vatni á K-kk-þf úr stóru bjórglasi sem ákærði hélt á í hendinni. Þegar hér var komið sagði ákærði að K-kk-nf hefði tekið sig þéttu hálstaki aftan frá og kýlt sig í síðuna. Ákærði kvaðst þá hafa slegið aftur fyrir sig með glasið í hendi og hefði höggið komið í andlit K-kk-ef. Vefengdi ákærði ekki að við þetta hefði K-kk-nf hlotið skurð á enni. Aðspurður um ástand sitt um nóttina sagði ákærði að hann hefði verið drukkinn.

Fyrir dómi lýsi ákærði aðdraganda atburða á sama veg og hjá lögreglu. Um atvikin í anddyrinu sagði ákærði að með honum og K-kk-þgf hefði komið til orðahnippinga sem lyktað hefði með því að hann skvetti úr glasi á K-kk-þf. Við því hefði K-kk-nf brugðist með að taka ákærða föstu og harkalegu hálstaki aftan frá en þá hefði ákærði ósjálfrátt slegið aftur fyrir sig með þeirri hendi sem hann hélt á glasinu. Tók ákærði fram að hann hefði ekki ætlað að meiða K-kk-þgf og hefði þetta verið óvart. Um framhaldið sagði ákærið að dyraverðir hefðu lagt á hann hendur.

III

Vitnið K-kk-nf T-kk-nf lýsti atvikum þannig fyrir dómi að M-kk-þgf F-kk-þgf J-kk-þgf hefði verið vísað út af skemmtistaðnum. Kvaðst K-kk-nf, sem er dyravörður á skemmtistaðnum, hafa verið kallaður til aðstoðar við gæslu þótt hann hafi ekki verið að störfum. Vitnið lýsti því að ákærði hefði verið að ná í jakka í fatahenginu sem ekki var hans flík. K-kk-nf kvaðst hafa tekið í jakkann sem var í eigu vinar hans en þá hefði ákærði skvett bjór yfir vitnið. Við þessu kvaðst vitnið hafa brugðist með því að grípa í ákærða en þá hefði hann slegið vitnið með glasinu þannig að höggið kom fyrir ofan vinstri augnabrún og glasið brotnaði. Við þetta kvaðst K-kk-nf hafa fengið skurð en sárið hafi gróið ágætlega. Aðspurður kvaðst K-kk-nf ekki hafa tekið ákærða hálstaki. Þá sagði K-kk-nf að hann hefði verið undir áhrifum áfengis.

Vitnið E-kk-nf Ö-kk-nf G-kk-nf, dyravörður á Breiðinni, greindi frá því fyrir dómi að ákærða og M-kk-þgf hefði verið vísað út af skemmtistaðnum. Þegar M-kk-nf var kominn út kvaðst vitnið hafa tekið eftir ákærða og K-kk-þgf í fatahenginu, en þar hefði ákærði verið að ná í flík sem hann átti ekki. Þegar K-kk-nf hefði bent ákærða á það hefði hann skvett úr glasi á K-kk-þf. Þessu næst hefði K-kk-nf gripið um ákærða miðjan þar sem ákærði stóð á hlið við K-kk-þf, en þá hefði ákærði brotið glas á enni K-kk-ef. Aðspurður sagði E-kk-nf að K-kk-nf hefði ekki tekið ákærða hálstaki. Einnig sagði vitnið að atlaga ákærða hefði ekki litið út sem óviljaverk. Þá sagði vitnið að M-kk-nf hefði verið fyrir utan og ekki í dyragættinni og því hefði hann ekki getað orðið vitni að atburðum. Jafnframt sagði E-kk-nf að hann hefði ekki tekið eftir A-kvk-þgf Ö-kvk-þgf K-kvk-þgf í anddyrinu, en vætti hennar verður rakið hér á eftir.

Vitnið Á-kvk-nf D-kvk-nf J-kvk-nf bar fyrir dómi að K-kk-nf hefði verið að fylgja ákærða út af skemmtistaðnum. Ákærði hefði ekki verið sáttur við þau afskipti og reynt að koma sér undan. Við því hefði K-kk-nf brugðist með að halda ákærða upp að vegg þannig að hann snéri að veggnum. Ákærði hefði náð að snúa sér úr þeim tökum og því næst hefði hann brotið glas, sem hann var með í hendi, á höfði K-kk-ef. Aðspurð sagði Á-kvk-nf að K-kk-nf hefði ekki tekið ákærða hálstaki. Þá kvaðst vitnið hafa verið að vinna á skemmtistaðnum og hafa verið allsgáð. Loks sagði Á-kvk-nf að hún þekkti hvorki ákærða né K-kk-þf.

Vitnið M-kk-nf F-kk-nf J-kk-nf kom fyrir dóm og greindi frá því að K-kk-nf hefði vísað sér út af skemmtistaðnum. Jakki M-kk-ef hefði hins vegar orðið eftir og kvaðst vitnið hafa beðið ákærða að taka flíkina með sér. Inn um dyragættina á útidyrum skemmtistaðarins kvaðst vitnið hafa séð K-kk-þf ganga rakleitt að ákærða og taka hann hálstaki en við það hefði ákærði slegið aftur fyrir sig. Aðspurður um aðdragandann sagði M-kk-nf að hann hefði hvorki séð ákærða og K-kk-þf ræða saman né heldur að ákærði hefði skvett úr glasi á K-kk-þf.

Vitnið A-kvk-nf Ö-kvk-nf K-kvk-nf bar fyrir dómi að fyrir utan skemmtistaðinn hefði K-kk-nf tekið ákærða hálstaki og þá hefði ákærði ósjálfrátt slegið aftur fyrir sig með glas í hendi. Tilefni þess að K-kk-nf veittist að ákærða taldi vitnið vera það sama og leiddi til þess að honum var vísað út. Þegar A-kvk-þgf var bent á að ákærði og öll önnur vitni hefðu lýst því að til átaka með ákærða og K-kk-þgf hefði komið inni á skemmtistaðnum breytti vitnið framburði sínum að þessu leyti. Nánar aðspurð kannaðist A-kvk-nf við að hafa rætt málefnið við ákærða áður en hún gaf skýrslu fyrir dómi en þau tvö væru vinir.

IV

Ákærði hefur fyrir dómi og hjá lögreglu kannast við að hafa slegið K-kk-þf T-kk-þf með bjórglasi í höfuðið á skemmtistaðnum Breiðinni á Akranesi. Við höggið hafi glasið brotnað og K-kk-nf hlotið þá áverka sem í ákæru greinir. Ákærði ber því hins vegar við að K-kk-nf hafi tekið sig hálstaki, eftir að ákærði skvetti yfir hann vatni úr glasinu, og þá hafi ákærði slegið glasinu aftur fyrir sig með greindum afleiðingum. Þetta hafi verið ósjálfráð viðbrögð, enda hafi ekki vakað fyrir ákærða að vinna K-kk-þgf mein.

Fyrir dómi lýsti vitnið K-kk-nf T-kk-nf samskiptum sínum við ákærða í anddyri skemmtistaðarins þannig að vitnið hefði gripið í ákærða eftir að hann hafði skvett bjór yfir vitnið. Því næst hefði ákærði slegið vitnið með bjórglasinu í höfuðið þannig að glasið brotnaði. Nánar aðspurður kvaðst K-kk-nf ekki hafa tekið ákærða hálstaki heldur gripið í hann. Að þessu leyti er frumburður K-kk-ef studdur vætti vitnanna E-kk-ef A-kk-ef G-kk-ef og Á-kvk-ef D-kvk-ef J-kvk-ef, sem voru að störfum þetta kvöld á skemmtistaðnum, en þau hafa bæði borið fyrir dómi að K-kk-nf hafi ekki tekið ákærða hálstaki í aðdraganda þess að hann braut glas á höfði K-kk-ef. Lýsti E-kk-nf þessu þannig að K-kk-nf hefði haldið um ákærða miðjan. Á-kvk-nf D-kvk-nf sagði hins vegar að K-kk-nf hefði haldið ákærða upp að vegg en ákærði náð að losa sig undan því taki.

Vitnin M-kk-nf F-kk-nf J-kk-nf og A-kvk-nf Ö-kvk-nf K-kvk-nf hafa á hinn bóginn bæði lýst því að K-kk-nf hafi tekið ákærða hálstaki áður en hann sló til K-kk-ef með glasinu. Framburður þeirra fer þó í bága við annað sem komið hefur fram í málinu. Þannig greindi M-kk-nf frá því að K-kk-nf hefði gengið rakleitt frá útidyrum skemmtistaðarins að ákærða og tekið hann hálstaki. Þessi vitnisburður kemur með engu móti heim og saman við þann aðdraganda atburða sem ákærði og K-kk-nf hafa lýst. Einnig bar A-x-x að ákærði hafi slegið K-kk-þf fyrir utan skemmtistaðinn en það er í ósamræmi við allt annað sem komið hefur fram í málinu um að atvikið hafi orðið innandyra. Vitnið breytti síðan framburði sínum að þessu leyti. Einnig kannaðist A-kvk-nf við að hafa rætt við ákærða um sakarefnið áður en skýrslan var gefin fyrir dómi. Þá hefur komið fram að vinskapur er með ákærða og umræddum vitnum. Að öllu þessu virtu verður ekkert byggt á vætti þessara vitna við sakarmatið.

Samkvæmt öllu framansögðu liggur fyrir að ákærði sló K-kk-þf T-kk-þf í höfuðið með bjórglasi þannig að glasið brotnaði og K-kk-nf skarst á enni. Er jafnframt sannað með vitnisburði K-kk-ef, sem studdur er vætti vitnanna E-kk-ef A-kk-ef G-kk-ef og Á-kvk-ef D-kvk-ef J-kvk-ef, að K-kk-nf hafi ekki haldið ákærða í hálstaki þegar ákærði greiddi K-kk-þgf höggið. Verður því ekki fallist á þá vörn ákærða að hann hafi brugðist ósjálfrátt við atlögu brotaþola. Samkvæmt þessu er sannað, svo hafið sé yfir skynsamlegan vafa, sbr. 1. mgr. 109. gr. laga um meðferð sakamála, nr. 88/2008, að ákærði hafi gerst sekur um líkamsárás. Er þess jafnframt að gæta við sakarmatið að brotið var ekki bara ófyrirleitið heldur einnig sérstaklega hættulegt vegna þeirrar aðferðar sem beitt var. Eins og saksókn er hagað verður ákærði hins vegar aðeins sakfelldur fyrir brot á 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga.

Ákærði hlaut dóm 6. nóvember 2006 fyrir brot gegn 219. gr. og 231. gr. almennra hegningarlaga og umferðarlögum. Var refsing ákveðin þriggja mánaða fangelsi skilorðsbundið í tvö ár. Ákærði rauf skilorðið og hlaut dóm 9. janúar 2008 fyrir brot gegn umferðarlögum og lögum um ávana- og fíkniefni. Með þeim dómi var refsing samkvæmt skilorðsdóminum ekki dæmd upp heldur ákveðin sérstaklega vegna síðara málsins. Var ákærða gert að greiða 200.000 króna sekt, auk þess sem hann var sviptur ökurétti í 12 mánuði. Samkvæmt sakavottorði er ákærði ekki með önnur mál á sakaskrá.

Að öllu virtu þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin þriggja mánaða fangelsi en rétt þykir að fresta fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að þremur árum liðnum frá uppkvaðningu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga, með síðari breytingum.

V

Brotaþoli krefst miskabóta úr hendi ákærða auk málskostnaðar. Með broti sínu hefur ákærði fellt á sig miskabótaábyrgð gagnvart brotaþola, sbr. a-lið 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga, nr. 50/1993. Þykja miskabætur til brotaþola hæfilega ákveðnar 150.000 krónur. Jafnframt verður tekin til greina vaxtakrafa brotaþola eins og hún er sett fram, en upphafsdagur dráttarvaxta er miðaður við það tímamark þegar mánuður var liðinn frá því krafan var kynnt ákærða. Enn fremur verður ákærða gert að greiða brotaþola málskostnað sem þykir hæfilega ákveðinn svo sem greinir í dómsorði.

Loks verður ákærða með vísan til 1. mgr. 218. gr. laga um meðferð sakamála, nr. 88/2008, gert að greiða sakarkostnað samkvæmt yfirliti ákæruvalds og málsvarnarlaun verjanda síns samkvæmt ákvörðun dómsins, en þau þykja hæfilega ákveðin að meðtöldum virðisaukaskatti svo sem greinir í dómsorði. Jafnframt verður ákærða gert að greiða ferðakostnað verjandans.

B-kk-nf B-kk-nf, héraðsdómari, kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði, E-kk-nf Ó-kk-nf Æ-kk-nf, sæti fangelsi í þrjá mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að þremur árum liðnum frá uppkvaðningu dómsins.

Ákærði greiði K-kk-þgf T-kk-þgf 150.000 krónur með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu, nr. 38/2001, frá 14. mars 2010 til 24. júní sama ár, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags og 80.000 krónur í málskostnað.

Ákærði greiði 296.915 krónur í sakarkostnað, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, G-kk-ef S-x-x R-kk-ef, héraðsdómslögmanns, 238.450 krónur, og 37.260 krónur vegna ferðakostnaðar verjandans.

B-kk-nf B-kk-nf