S-137/2015

I.

Mál þetta, sem dómtekið var 28. apríl sl., höfðaði ríkissaksóknari með ákæru, dags. 2. september 2015, á hendur X..., kt. ..., ..., ..., „fyrir nauðgun og brot gegn barnaverndarlögum, með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 6. júlí 2014, að ..., ..., haft samræði við A..., kennitala ..., sem þá var 16 ára, gegn vilja hennar með því að notfæra sér að hún gat ekki spornað við samræðinu sökum svefndrunga og ölvunar, og með þessu jafnframt sýnt af sér ósiðlegt og ruddalegt athæfi gagnvart stúlkunni.

Telst þetta varða við 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 3. gr. laga nr. 61/2007, og 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkrafa:

Í málinu gerir Þ-kvk-nf B-kvk-nf, hæstaréttarlögmaður, fyrir hönd B..., kt. ..., vegna ófjárráða dóttur hennar, A..., kt. ..., kröfu um miskabætur að fjárhæð kr. 1.500.000 auk vaxta samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001, um vexti og verðtryggingu, frá 6. júlí 2014 þar til mánuður er liðinn frá birtingu bótakröfu þessarar, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 9. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Einnig er þess krafist að ákærða verði gert að greiða málskostnað að mati dómsins eða samkvæmt síðar framlögðum málskostnaðarreikningi, að viðbættum virðisaukaskatti á málflutningsþóknun.“

Ákærði krefst þess að hann verði sýknaður af ákæru og að bótakröfu verði vísað frá dómi. Þá krefst hann hæfilegra málsvarnarlauna úr ríkissjóði.

II.

Af gögnum verður ráðið að faðir brotaþola hafi hringt í Fjarskiptamiðstöð lögreglu aðfaranótt sunnudagsins 6. júlí 2014, kl. 00.42, og tilkynnt að dóttir hans væri „í einhverjum þrengingum“ að ... á .... Hefði hún hringt í foreldra sína mjög hrædd. Væri hún búin að læsa sig þar inni í herbergi og einhverjir drengir að reyna að ásækja hana þar. Samkvæmt lögregluskýrslu fóru tveir lögreglumenn á vettvang til að athuga málið. Hittu þeir nokkra gesti sem þar voru staddir í samkvæmi. Vísuðu þeir lögreglumönnunum á brotaþola, þar sem hún lá sofandi í einu af svefnherbergjum hússins, en vinkona hennar var þar hjá henni. Er í skýrslunni haft eftir vinkonunni að hún ætlaði að vera hjá brotaþola þangað til foreldrar hennar kæmu að sækja hana. Hafði lögreglan í kjölfarið samband símleiðis við foreldra brotaþola og lét þau vita um að hún svæfi ölvunarsvefni á umræddum stað. Fóru lögreglumennirnir að því búnu af vettvangi.

Aðfaranótt þriðjudagsins 8. júlí 2014, kl. 02.00, kom brotaþoli í fylgd vinkonu sinnar til skoðunar á Neyðarmóttöku Landspítala fyrir þolendur kynferðisbrota. Fyrir liggur í gögnum málsins skýrsla um réttarlæknisfræðilega skoðun, sem stúlkan gekkst undir þar, og í þeim kafla skýrslunnar sem ber fyrirsögnina „frásögn sjúklings“ segir m.a. svo: „Svo man hún að hún, vinkonan, strákurinn sem bjó í íbúðinni og þessi strákur fóru út í bíl og fóru heim í íbúðina sem þau ætluðu að gista í. Hún man ekki eftir ökuferðinni en man að hún lá uppi í koju og þessi strákur kom að hlið hennar en hún sagði það verður ekki af neinu, ég ætla að fara að sofa. Svo man hún að hún liggur á maganum, berháttuð og hann er að hafa samfarir við mig um leggöng. Hún var máttlaus og reyndi að snúa sér við en svo dó hún og man ekki meir. Hún rankar aftur við sér þegar hann er að fara niður úr kojunni og fær hún þá algjört sjokk og gerir sér grein fyrir því að hún er nakin og hljóp niður á bað. Var þar hágrátandi. Hringdi í systur sína sem hringdi í mömmu hennar ... Á meðan voru strákarnir að reyna að komast inn til hennar aftur ...“. Fram kemur í skýrslunni að ekki finnist neinir ytri áverkar við skoðun, hvorki á líkama né kynfærum.

Miðvikudaginn 9. júlí 2015, kl. 14.10, mætti móðir brotaþola til lögreglu og lagði fram kæru vegna kynferðisbrots sem dóttir hennar hefði orðið fyrir aðfaranótt sunnudagsins þar á undan. Sagði hún að systir brotaþola hefði hringt í sig umrædda nótt og sagt sér frá því að brotaþoli hefði hringt og sagst vera uppi á ... í einhverju húsi og einhverjir strákar væru þar að reyna að komast inn í herbergið til hennar. Þau foreldrarnir hefðu þá lagt af stað þangað til að sækja brotaþola. Á leiðinni hefðu þau verið í sambandi við lögregluna, sem hefði farið á staðinn og upplýst þau um það að brotaþoli væri sofandi að ... og að vinkona hennar ætlaði að bíða hjá henni þar til þau kæmu á staðinn. Er þangað kom hefði ungur maður hleypt þeim inn og brotaþoli hefði svo farið með þeim til Reykjavíkur. Á leiðinni hefði brotaþoli talað mikið og sagt frá því að þau hefðu verið að drekka og drukkið mikið. Hún hefði orðið syfjuð og ekki treyst sér á ballið. Að kvöldi mánudagsins á eftir hefði brotaþoli sent henni sms-skilaboð með textanum: „Í love you mamma“ og þá hefði hún farið inn til brotaþola. Hefði hún þá séð að brotaþola var að gráta og hún hefði svo sagt: „Mamma það á enginn að geta gert manni eitthvað og komist upp með það.“ Hún hefði svo skrifað á símann sinn: „Mér var nauðgað.“ Hefði stúlkan svo sagt henni frá því að hún hefði vaknað í einhverri koju og hefði þá einhver strákur verið að nauðga henni. Hefði hún sagst ekki vita hvernig hún hefði komist þangað. Hún hefði reynt að ýta honum í burtu en ekki getað það og sofnað aftur. Hún hefði svo vaknað buxnalaus, hlaupið inn á bað og ælt.

Í málinu liggur fyrir vottorð Ó-kvk-ef Á-kvk-ef F-kvk-ef, uppeldis- og afbrotafræðings hjá Barnahúsi, dags. 21. ágúst 2015, og kemur þar fram að brotaþoli hafi komið í níu viðtöl til hennar á tímabilinu 8. maí til 19. ágúst 2015, þar sem henni hafi verið veittur sálrænn stuðningur og hugræn atferlismeðferð, sem sé áfallamiðuð. Allt viðmót brotaþola bendi til þess að hún hafi upplifað mikinn ótta við meinta nauðgun sem hafi leitt til mikils kvíða. Hafi hún lokað sig af frá samfélaginu og misst úr skóla. Hún hafi verið með mikla forðun frá hugsunum, stöðum og fólki, sem hafi ýtt undir einangrun hennar. Hafi sálræn einkenni brotaþola í kjölfar áfallsins samsvarað einkennum sem þekkt séu hjá fólki sem hafi upplifað alvarleg áföll, en hún hafi ávallt verið hreinskilin og samkvæm sjálfri sér í viðtölum.

Þá liggja fyrir í málinu ljósmyndir af brotaþola, sem teknar voru á síma ákærða kl. 22.41.

Dómurinn og sakflytjendur gengu á vettvang fyrir upphaf aðalmeðferðar hinn 28. apríl sl.

III.

Skýrslur fyrir dómi

Í skýrslu ákærða við aðalmeðferð málsins kom fram að hann og nokkrir aðrir strákar hefðu umrætt kvöld verið heima hjá D..., vini hans, að drekka áður en þeir fóru á útisamkomu, sem haldin var í bænum um kvöldið. Brotaþoli og C..., kærasta D..., hefðu svo bæst í hópinn, en ætlunin hefði verið að brotaþoli myndi gista þar á staðnum um nóttina. Þær tvær hefðu einnig verið eitthvað að drekka. Hann og brotaþoli hefðu spjallað þar eitthvað lítillega saman, en fljótlega hefði hópurinn farið í annað partí og haldið þar áfram að drekka. Þar hefði brotaþoli sest við hliðina á honum í sófa og þau spjallað mikið saman. Brotaþoli hefði síðar í partíinu sest klofvega ofan á hann og kysst hann. E... vinur ákærða hefði keyrt þau á útisamkomuna. Þar hefði brotaþoli sest í klofið á ákærða og einnig kysst hann þar. Eftir að hafa stoppað þar frekar stutt hefði E... keyrt hann, brotaþola, D... og C... á ný heim til D..., eftir að hafa rúntað í smástund. Á leiðinni hefði brotaþoli tekið myndir af sjálfri sér á símtæki ákærða, en hún hefði þar á undan verið búin að taka fleiri myndir á símann hans á „snapchat“. Er þau komu aftur heim til D... hefðu þau spjallað eitthvað stuttlega, en fljótlega hefði hann, brotaþoli, D... og C... farið upp í koju sem þar er, en E... verið áfram niðri. Ákærði og brotaþoli hefðu verið þar hlið við hlið og fljótlega byrjað að kyssast. Fljótlega upp úr því hefðu D... og C... farið niður úr kojunni, líklega vegna þess að þau hefðu séð í hvað stefndi hjá ákærða og brotaþola. Ákærði og brotaþoli hefðu byrjað að snerta hvort annað. Brotaþoli hefði legið á bakinu og þau hefðu byrjað að klæða sig úr. Sjálfur hefði hann farið úr bolnum og síðan hjálpað brotaþola að fara úr sínum bol. Hann hefði farið úr sínum buxum og hún svo farið úr sínum buxum, þar á meðal nærbuxunum. Hann kvaðst hafa beðið hana um að hjálpa sér við að setja liminn inn. Hún hefði síðan hvíslað að honum að hún vildi fara í „doggy style“ og hann samþykkt það. Hún hefði þá snúið sér við þannig að hún hafi verið á hnjánum, með andlitið ofan í koddann. Stuttu síðar hefði hún spurt hvort þau ættu ekki að fara í „almennilegan“ og hefði hún þá reist sig upp að framan. Hann hefði þá fengið sáðlát inn í hana. Ákærði bar að brotaþoli hefði allan tímann sem þau voru í kojunni verið með fullri rænu og að hún hefði verið virkur þátttakandi í þessum athöfnum. Brotaþoli hefði svo fljótlega farið niður úr kojunni og inn á bað. Ákærði kvaðst í kjölfarið einnig hafa farið niður úr kojunni, klætt sig í fötin, sest stutt í sófa, svarað þar hringingu frá vini sínum og síðan farið inn í herbergi til D... og C.... Þau hefðu spurt hann hvað gerst hefði og hann sagt þeim það. Ákærði kvaðst svo hafa tekið eftir því að brotaþoli væri lengi inni á baðinu. Hefði hann þá orðið stressaður yfir því hvort brotaþoli kynni að verða ólétt og spurt C... hvort brotaþoli væri ekki örugglega á pillunni. C... hefði sagt brotaþola vera á pillunni og allt í góðu með það.

Fram kom hjá ákærða að er hann kom heim af ballinu, um kl. 05.00 um nóttina, hefði hann tekið eftir því að brotaþoli var búin að „followa“ hann, eða tilgreina að hún vildi verða vinur hans, á Instagram-forritinu. Aðgangur hans þar hefði hins vegar verið opinn og því hefði það ekki verið nauðsynlegt til að skoða myndir sem kynnu að hafa verið settar þar inn. Hann kvaðst svo daginn eftir hafa viljað vera vinur hennar til baka og hefði hún samþykkt það.

Brotaþoli kvaðst hafa komið með vinkonu sinni, C..., heim til þáverandi kærasta hennar, D..., líklega um sex- eða sjöleytið, umrætt kvöld. Vinkonan hefði verið búin að kaupa „svona Tópasflösku“ og þær hefðu drukkið af því saman. D... hefði kynnt hana á staðnum fyrir þremur eða fjórum strákum, sem hefðu verið þar á staðnum. Þeirra á meðal hefði verið ákærði og hefði D... látið þau orð falla er hann kynnti hana að „...“ væri komið og að ákærði væri búinn „að dipsa hana“, sem þýddi að ákærði væri með hana um kvöldið. Ákærði hefði hins vegar setið einn úti í horni og hafi verið sá eini sem ekki hefði heilsað henni eða talað við hana. Hefði henni fundist það skrýtið. Þau hefðu svo fljótlega farið í annað partí og hefði hún fengið sér þar eitt glas af sama drykknum. Kvaðst hún ekki minnast þess að hafa haft nein samskipti við ákærða í þessu partíi, hvað þá kysst hann eða sest klofvega ofan á hann. Hún hefði hins vegar spjallað þar við annan strák sem einnig hefði verið í fyrra partíinu. Þau hefðu svo fljótlega farið úr þessu samkvæmi á útisamkomuna. Þar hefði hún verið með C... og D... en ákærði hefði svo komið og sest hjá henni. Kvaðst hún muna slitrótt eftir því sem þar gerðist, þ. á m. því hvort hún hefði drukkið þar eitthvert áfengi, enda hefði hún líklega verið búin að drekka of mikið. Hún kvaðst svo muna óljóst eftir því að þau fjögur hefðu fengið far með bíl sem hefði ekið með þau aftur heim til D.... Sagðist hún einnig muna lítið eftir bílferðinni og myndi því ekki eftir að hafa tekið þar myndir af sjálfri sér, sem fyrir liggja í málinu. Þegar þau komu heim til D... kvaðst hún muna vel eftir því að þau fjögur hefðu farið beint upp í mjög stóra og breiða koju. Sjálf hefði hún lagst innst. Eftir nokkrar mínútur hefðu D... og C... farið aftur niður úr kojunni að frumkvæði D.... Um leið og þau voru farin hefði ákærði byrjað að reyna að kyssa hana og snerta. Hún hefði hins vegar hvorki kysst hann né snert á móti. Kvaðst hún hafa verið við það „að detta út“ vegna ölvunar. Hún hefði orðið rosalega hrædd og náð að koma út úr sér: „Nei, ég ætla að fara að sofa“, vegna þess að hún hefði fundið að hún væri að sofna. Ákærði hefði farið með höndina inn undir buxurnar og myndi hún síðast eftir sér þegar hann hefði verið að klæða hana úr buxunum. Hún hefði svo vaknað við það að ákærði var ofan á henni að hafa við hana samfarir. Hún hefði þá legið á bakinu en svo reynt að snúa sér undan. Spurð hvort hann hefði haft við hana samfarir aftan frá kvaðst brotaþoli ekki muna það og hún vissi ekki hvort hann hefði haft sáðlát. Ákærði hefði svo farið niður úr kojunni og hún hefði beðið eftir að hann væri farinn. Þá hefði hún náð í buxur sínar, farið niður og inn á bað. Spurð hvort hún hefði verið í fötum eða ekki þegar ákærði fór úr kojunni kvaðst brotaþoli einungis hafa verið í þröngum bol og sokkum. Játti hún því að hafa verið klæðalaus að neðan. Ákærði hefði reynt að klæða hana úr bolnum en það hefði ekki tekist. Spurð nánar út í þetta kvaðst brotaþoli ekki vera viss hvort hún hefði verið án nærbuxna og síðbuxna þegar hún vaknaði eða hvort þær hefðu verið niður um hana. Þá kvaðst hún heldur ekki viss um hvort hún hefði verið í nærbuxum þegar hún fór inn í baðherbergið en hún myndi hins vegar eftir því að hafa hent nærbuxunum í ruslið þegar hún kom þangað inn því að henni hefði liðið ógeðslega. Er hún var komin inn á baðherbergið hefði hún verið alveg í losti, staðið þar smástund og hugsað að henni hefði verið nauðgað. Hefði hún síðan sest á gólfið í sturtunni og byrjað að kasta upp. Eftir einhverja stund hefði C... komið inn til hennar. Kvaðst brotaþoli þá hafa verið hágrátandi og hafa sagt henni frá því að ákærði hefði nauðgað sér og jafnframt spurt hvers vegna hún hefði farið frá henni. Nánar spurð kvaðst brotaþoli þó ekki telja að hún hafi notað orðið nauðga í frásögn sinni þótt fram hefði komið framangreind viljaafstaða hennar til samfaranna. Spurð enn nokkru síðar um þetta svaraði hún: „Ég spurði hana hvers vegna hún hafi farið niður og að hann hafi sofið hjá mér.“ Hún myndi þó ekki nánar hvernig hún hefði lýst því fyrir C.... C... hefði hjálpað henni að þrífa sig og í kjölfarið sagðist hún hafa farið grátandi fram, í gegnum stofuna, inn í annað svefnherbergi í húsinu og lagst þar undir sæng. C... hefði sagt að þau hin ætluðu að fara á ballið og að hún myndi læsa herberginu. Kvaðst brotaþoli hafa sofnað strax. Hún hefði þó rumskað stuttu síðar og bæði séð og heyrt er tveir lögregluþjónar komu inn í herbergið, en C... og D... hefðu þá sagt við þá að hún væri búin að drekka of mikið. Hún hefði svo vaknað þegar pabbi hennar kom inn í herbergið og hélt á henni út í bíl. Spurð af sækjanda hvort hún hefði sagt foreldrum sínum, á leiðinni til Reykjavíkur, frá því sem gerst hefði í kojunni svaraði brotaþoli því játandi, hún hefði örugglega gert það. Þegar hún var spurð nokkru síðar af verjanda sömu spurningar kvaðst hún ekki muna hvort hún hefði gert það.

Þegar brotaþoli vaknaði heima hjá sér á sunnudagsmorgninum kvaðst hún hafa verið „í rusli“ og verið það lengi á eftir. Hún hefði verið reið út í sjálfa sig fyrir að hafa verið að drekka og fara í umrædda ferð. Hún kvaðst hvorki minnast þess að hafa þá rætt við móður sína um atburði næturinnar, sem þá hefði verið heima, né sent henni sms-skeyti. Hins vegar hefði hún hringt aftur í systur sína og rætt um hvort hún ætti að fara á Neyðarmóttökuna, en hún hefði ráðið henni frá því. Hún hefði þá talað aftur við C..., sem hefði hvatt hana til að fara þangað og þær hefðu síðan farið þangað saman aðfaranótt þriðjudagsins. Aðspurð kvaðst hún eitthvað hafa rætt þetta við móður sína þegar hún var að fara í skoðunina með C.... Spurð hvenær hún hefði hringt í systur sína taldi brotaþoli það hafa verið þegar hún sat á gólfinu inni í baðherberginu. Kvaðst hún hafa sagt við hana: „Ég held að mér hafi verið nauðgað.“ Systir hennar hefði ekki gefið mikið fyrir það og haldið að hún væri bara full. Systirin hefði samt hringt í foreldra þeirra og þau síðan komið að sækja hana. Spurð hvort hún hefði þá um nóttina verið í símasambandi við foreldra sína áður en þau komu að sækja hana kvaðst hún ekki muna það.

Brotaþoli lýsti afleiðingum þessa atviks á þá leið að það hefði breytt öllu. Hún hefði lokað sig af og hætt samskiptum við flesta vini sína. Hún hefði hins vegar ekki leitað strax til sálfræðings þar sem hún hefði ekki lagt í það.

Systir brotaþola bar að brotaþoli hefði hringt í sig umrædda nótt, hugsanlega um kl. hálfeitt, í miklu uppnámi. Hefði brotaþoli sagt að henni hefði verið nauðgað og spurt hvort systirin gæti sótt hana strax. Hún hefði sagst ekki geta gert það en að hún myndi láta móður þeirra vita. Kvaðst hún síðan hafa hringt í móður þeirra og sagt henni frá frásögn brotaþola um að henni hefði verið nauðgað. Hefðu foreldrar hennar þá strax lagt af stað úr sumarbústað í ..., þar sem þau hefðu dvalið. Systirin kvaðst svo hafa hitt brotaþola daginn eftir og hefði hún þá verið í rúminu. Brotaþoli hefði verið mjög niðurdregin og spurt hvort hún ætti ekki að drífa sig upp á spítala í skoðun. Systirin kvaðst hvorki hafa hvatt hana né latt en nánar spurð um þetta taldi hún þó réttara það sem fram kæmi í skýrslu hennar hjá lögreglu, að hún hefði frekar latt brotaþola til að kæra. Bar systirin að brotaþola hefði augljóslega liðið mjög illa í kjölfarið.

Móðir brotaþola bar að systir brotaþola hefði hringt í hana og sagt sér að brotaþoli hefði hringt frá ... og að eitthvað væri að. Kvaðst móðirin þá hafa hringt í brotaþola, sem hefði sagt að hún væri stödd í einhverju húsi, búin að læsa sig þar inni í herbergi og væri hrædd. Kvaðst móðirin strax hafa haldið af stað, ásamt manni sínum. Hefðu þau hringt í lögregluna og beðið hana um að fara á staðinn og athuga með brotaþola því að eitthvað væri þar í gangi og hún væri hrædd. Lögreglan hefði svo hringt stuttu síðar og sagt að athugað hefði verið með brotaþola. Hún væri sofandi í tilgreindu húsi, hefði kastað upp, vinkona hennar væri hjá henni og ætlaði að vera þar áfram þar til þau kæmu á staðinn. Þegar þangað kom hefði ungur maður hleypt föður brotaþola inn í húsið og hefði hann og brotaþoli skömmu síðan komið saman út. Hefði brotaþoli þá virst nývöknuð og hrædd. Á leiðinni til baka hefði brotaþoli verið vakandi allan tímann en ekkert hefði verið rætt um að brotið hefði verið gegn henni. Brotaþoli hefði ekkert sagt sér frá því fyrr en seint um kvöldið þegar hún fór á Neyðarmóttökuna. Þá hefði hún skrifað á símann sinn: „Mér var nauðgað“, og sýnt sér það á skjá símans. Kvaðst móðirin þá hafa sagt, sem hefði verið rangt af henni, að þær skyldu fara á neyðarmóttökuna morguninn eftir. Vinkona hennar hefði þá verið stödd hjá brotaþola og mál svo þróast þannig að þær tvær hefðu farið þangað saman og brotaþoli þá ekki talið ástæðu til að móðirin kæmi með. Spurð um líðan brotaþola næstu daga á eftir sagði móðirin að hún hefði alls ekki verið góð. Hún hefði misst sjálfstraustið og frammistaða hennar og ástundun, bæði í skóla og íþróttum, hefði breyst mjög til hins verra. Þá hefði hún hætt að hitta sálfræðing, sem hún hefði áður verið í sambandi við, þar sem hún hefði ekki treyst sér til að ræða við hann um umrætt atvik. Hefði brotaþoli því ekki fengið neinn slíkan stuðning fyrr en nokkru seinna er hún hefði komist í samband við sérfræðing Barnahúss. Nánar aðspurð vegna framburðar hinnar dóttur hennar þar um sagðist móðirin kannast við að dóttir hennar hefði í símtali þeirra umrædda nótt haft eftir brotaþola að henni hefði verið nauðgað.

Faðir brotaþola lýsti á svipaðan hátt og móðirin aðdraganda þess að þau náðu í brotaþola umrædda nótt. Faðirinn sagðist hafa farið inn í herbergið þar sem hún lá hálfsofandi í rúmi. Hefði hún verið hálfskjálfandi og illa til reika. Hann hefði stutt hana út í bíl og þau síðan ekið heim á leið. Kom fram hjá honum að honum hefði hvorki verið sagt frá því, þegar þau voru á leiðinni á staðinn, að brotaþoli hefði sagt systur sinni frá því að henni hefði verið nauðgað né hefði verið um það rætt á leiðinni til baka eða hvað hefði í raun gerst. Hefði hann fyrst fengið vitneskju um það á mánudagskvöldinu að brotaþoli teldi að sér hefði verið nauðgað. Kvað hann frammistöðu brotaþola í skóla og sjálfsmat hafa breyst mjög til hins verra í kjölfar þessa atburðar.

D..., vinur ákærða, bar að brotaþoli og C..., fyrrverandi kærasta hans, hefðu komið heim til hans umrætt sinn og hefði hugmyndin verið að fara á útiskemmtun í bænum síðar um kvöldið. Ákærði hefði einnig verið þar, F... vinur þeirra og einhverjir fleiri. Hefðu þau verið þar einhverja stund að drekka og spjalla, en síðan farið í eitthvert fyrirpartí. Hann myndi lítið eftir hvað þar gerðist en minntist þess að ákærði og brotaþoli hefðu setið þar saman í sófa. Þá kvaðst hann ekki heldur muna mikið eftir útiskemmtuninni. Í framhaldi af henni hefði E... ekið þeim ákærða, brotaþola, C... og honum sjálfum aftur heim að .... Fljótlega á leiðinni hefðu ákærði og brotaþoli byrjað að kyssast og hefði hann ekki mikið verið að fylgjast með þeim eftir það. Þegar heim var komið hefðu þau öll nema E... farið beint upp í kojuna í herberginu og kvað hann aðspurður að brotaþoli hefði komist þangað hjálparlaust. E... hefði farið í burtu þegar þau fóru upp í koju. Spurður um ölvunarástand brotaþola kvaðst hann telja að hún hefði verið „mjög drukkin“ en ekki „ofurölvi“. Hann og C... annars vegar og ákærði og brotaþoli hins vegar hefðu svo byrjað að kyssast. Hefði hann ekki orðið var við annað en að brotaþoli hefði ekki síður viljað það en ákærði, auk þess sem þau hefðu verið að snerta hvort annað. Hefði hann hvorki orðið var við það að brotaþoli bæði ákærða um að hætta né að hún sýndi það með öðrum hætti að hún vildi þetta ekki. Hann og C... hefðu svo fljótlega ákveðið að gefa hinum tveimur svigrúm þarna í kojunni með tilliti til þess hvernig mál þar voru að þróast. Hefðu þau farið saman inn í svefnherbergið hans og ekki heyrt neitt meira frá hinum tveimur fyrr en ákærði kom inn til þeirra, að liðnum fimm til þrjátíu mínútum. Hefði C... spurt ákærða hvort hann og brotaþoli hefðu sofið saman og hann þá svarað því játandi. Ákærði hefði þá spurt C... á móti hvort brotaþoli væri ekki örugglega á pillunni og hún þá talið að svo væri. C... hefði farið fram til að athuga með brotaþola, sem hefði þá verið á klósettinu. Sjálfur kvaðst hann ekkert hafa heyrt í brotaþola á klósettinu, hvorki grát né annað. Brotaþoli og C... hefðu svo komið til hans og önnur hvor þeirra haft orð á því að brotaþoli vildi fara að sofa og kvaðst vitnið þá hafa boðið henni að sofa í herberginu sínu. Hefði brotaþoli virst þreytt en þó ekki eins og nývöknuð og fremur að runnið hefði verið af henni en að hún væri drukkin. Hefði hann ekki getað séð að hún hefði verið að gráta. Hann kvaðst svo skömmu síðar hafa hleypt lögreglumanni inn í herbergið til að athuga með brotaþola. Brotaþoli hefði þá verið sofandi og ekki virst rumska á meðan á því stóð. Á eftir hefði svo verið farið á ball, en í hópinn höfðu þá bæst E..., G... og H....

C..., þáverandi vinkona brotaþola, kvað þær tvær hafa komið saman að ..., en D... hefði verið búinn að bjóða þeim að gista. Auk D... minnti hana að ákærði hefði verið þar en mundi ekki eftir fleirum. Þær hefðu byrjað að drekka þarna á staðnum en fljótlega hefði verið farið í fyrirpartí og síðan á útihátíðina. Brotaþoli hefði verið orðin mjög ölvuð og þær báðar. Sagði vitnið að brotaþoli hefði þá verið „rosalega vinaleg“ og talað við marga. Þannig hefðu brotaþoli og ákærði talað mikið saman. Aðspurð svaraði hún að þau tvö hefðu verið „aðeins nánari en ég myndi segja venjulegir vinir voru, já. Þau voru frekar vinaleg, já“. Kvaðst hún ekki minnast þess að hafa séð þau kyssast þarna um kvöldið og ekki geta fullyrt að brotaþoli hefði sest ofan á ákærða í fyrirpartíinu. Hins vegar kvaðst hún minnast þess að brotaþoli hefði setið ofan á einhverjum strák í partíinu en myndi ekki hvort það hefði verið ákærði eða einhver annar. Þá nefndi hún það að brotaþoli og ákærði hefðu á útihátíðinni tekið sjálfsmynd af sér saman og hefði þá annað þeirra haldið utan um hitt og „bara svona knús og svona vinalegt“. Vitnið kvaðst muna mjög lítið eftir bílferðinni heim til D... eftir útihátíðina, bæði vegna ölvunar og þess tíma sem liðinn væri síðan þá. Gæti hún þannig ekkert borið um samskipti ákærða og brotaþola á leiðinni. Spurð um samveru í kojunni í kjölfarið mundi vitnið mjög lítið eftir atvikum þar. Minnti hana að þar hefðu ákærði og brotaþoli „verið aðeins meira saman en ég og D... hefðum verið að tala aðeins meira saman“. Kvaðst hún þó ekkert geta fullyrt um snertingar milli brotaþola og ákærða. Þá mundi hún ekki eftir ástæðum þess að hún og D... fóru úr kojunni. Hún sagði að nokkru síðar, þegar hún hefði verið stödd í eldhúsinu, hefði ákærði komið fram og þá líklega fremur gefið sterklega í skyn en sagt það beint að hann hefði sofið hjá brotaþola. Hefði hann fremur virst ánægður og stoltur en skömmustulegur. Í kjölfarið hefði brotaþoli hringt í hana og beðið hana um að koma til sín inn á baðherbergi. Hefði brotaþoli þar verið í miklu uppnámi og hágrátandi, búin að æla yfir sig alla. Vitnið kvaðst enga skýringu hafa fengið á þessu ástandi brotaþola en talið að hún væri að deyja áfengisdauða. Brotaþoli hefði ekkert nefnt þá að eitthvað hefði verið gert á hennar hlut, enda hefði hún verið hágrátandi. Kvaðst vitnið hafa hjálpað brotaþola að þrífa sig og klæða sig í föt og því næst farið með hana inn í herbergi. Kvaðst hún hafa ráðlagt brotaþola að fara að sofa og sleppa ballinu á eftir, en jafnframt sagt henni að þau hin myndu fara á ballið. Aðspurt kvaðst vitnið ráma í að D... hefði einhvern tímann um kvöldið haft á orði að ákærði væri búinn að „dipsa“ brotaþola, sem þýddi að hann ætlaði að reyna við hana. Vitnið kvaðst hafa heimsótt brotaþola daginn eftir og hefði hún þá talað um að ákærði hefði sofið hjá henni án hennar leyfis. Hún hefði verið full og sagt nei við hann. Brotaþoli hefði átt erfitt með að tala um þetta og kvaðst vitnið því hafa ákveðið að spyrja hana ekkert út í það nánar. Vitnið kvaðst hafa hvatt brotaþola til að fara á Neyðarmóttöku Landspítalans og hefði það svo orðið úr.

G..., vinur ákærða, kvaðst umrætt kvöld hafa verið staddur í partíi með ákærða og mörgum fleirum. Brotaþoli hefði einnig verið þar og hefði hún og ákærði mikið verið að tala saman, þar sem þau sátu saman ásamt fleirum í sófa. Hefði brotaþoli meðal annars setið í kjöltu ákærða og þau eitthvað verið að kyssast. Kvaðst hann og hafa séð til þeirra á útihátíðinni í kjölfarið og hefði brotaþoli þá „alltaf setið ofan í honum og taka myndir af sér og svoleiðis, á símann hans“. Hefðu þessar myndir verið teknar á „snapchat“. Vitnið kvaðst ekki hafa farið með þeim að ... strax á eftir. Hann hefði hins vegar hringt í ákærða nokkru síðar og þegar ákærði hefði þá sagst vera þar staddur kvaðst hann hafa farið þangað. Brotaþoli hefði þá verið á klósettinu en í samtali hans við ákærða hefði komið fram að þau tvö hefðu sofið saman. Hann hefði svo séð brotaþola fara inn í svefnherbergi. Hefði hún þá virst drukkin og eitthvað þreyttari en fyrr um kvöldið en þó gengið þangað óstudd. Vitnið kvaðst svo hafa farið með ákærða, D... og C... á ballið á eftir, en líklega hefði E... keyrt þau.

E..., vinur ákærða, kvaðst hafa ekið ákærða, brotaþola, D... og C... af útihátíðinni umrætt kvöld. Hefðu þau fyrst farið á rúntinn en síðan ekið heim til D.... Ekki hefði mikið verið rætt saman á leiðinni, enda hefðu ákærði og brotaþoli þá verið að kyssast. Taldi hann aðspurður að brotaþoli hefði tekið fullan þátt í þeim kossum. Þau hefðu einnig verið „ofan í hvort öðru“ og að kyssast á útihátíðinni. Brotaþoli hefði verið drukkin, en þó ekki dauðadrukkin. Hún hefði gengið óstudd í bílinn og hefði hann ekki tekið eftir því að hún ætti í erfiðleikum með að komast upp í kojuna. Er þau komu heim til D... hefðu hin fjögur farið upp í koju en sjálfur hefði hann verið til að byrja með þar við hliðina. Hann kvaðst svo hafa heyrt að verið væri að kyssast í kojunni og hefði hann þá gert ráð fyrir því að það væru annars vegar ákærði og brotaþoli og hins vegar D... og C... og að þau ætluðu að „fara að sofa saman“. Þar sem hann hefði ekki viljað vera viðstaddur það hefði hann sagst ætla aftur á útihátíðina. Þar hefði hann hitt H... og G... og þeir hefðu svo fljótlega, eftir hugsanlega 15 til 20 mínútur, ákveðið að fara á ný heim til D.... Þegar þeir komu þangað hefðu þau hin verið komin fram nema brotaþoli, en hann hélt að hún hefði verið ælandi inni á klósetti. Hann hefði svo nokkru seinna tekið eftir því að brotaþoli og C... fóru inn í herbergið hans D.... Brotaþoli hefði svo sofnað þar en þau hin farið á ballið á eftir.

Fram kom hjá vitnunum I... og F... að þeir hefðu verið heima hjá D... í byrjun kvöldsins og farið í fyrirpartíið áður en farið var á útiskemmtunina. Kom fram hjá I... að í fyrirpartíinu hefði brotaþoli verið ölvuð en á svipuðu ölvunarstigi og aðrir sem þar voru. Báðir báru um að ákærði og brotaþoli hefðu verið þar töluvert utan í hvort öðru og brotaþoli hefði þar meðal annars setið ofan á ákærða. Þeir hefðu hins vegar lítið eða ekkert séð til þeirra tveggja á útiskemmtuninni og ekki farið heim til D... þar á eftir.

Vitnið J... kvaðst hafa opnað fyrir föður brotaþola þegar hann kom að sækja hana umrætt sinn. Hefði hún farið úr húsinu óstudd í fylgd föður síns.

Fyrrgreindur sérfræðingur Barnahúss staðfesti vottorð sitt og skýrði það frekar. Sagði hún að eftir útgáfu vottorðsins hefði brotaþoli komið til hennar reglulega og væri nú búin að hitta hana alls 28 sinnum.

Læknir og hjúkrunarfræðingur á Neyðarmóttöku Landspítalans skýrðu frekar áðurnefnda skýrslu um réttarlæknisfræðilega skoðun á brotaþola. Kom meðal annars fram í vætti læknisins að ekki hefðu greinst neinir áverkar á brotaþola, þegar hún var skoðuð um tveimur sólarhringum eftir að kynmökin áttu sér stað. Taldi hann að það gæti komið heim og saman við það ef brotaþoli hefði verið meira eða minna í dauðadái þegar samfarir voru hafðar við hana.

Þá komu einnig fyrir dóminn lögreglumennirnir K..., L... og M... og skýrðu sína aðkomu að málinu. Komu tveir þeir fyrrgreindu á vettvang að ... og sögðust þeir hafa verið beðnir um að athuga með brotaþola þar á staðnum. Hefðu þeir farið inn í herbergið þar sem hún lá sofandi í rúmi og vinkona hennar sat þar við hlið hennar. Kallað hefði verið til brotaþola og aðeins ýtt við henni en hún í engu svarað því. Hefðu þeir sem þarna voru staddir sagt að hún svæfi ölvunarsvefni.

IV.

Ákærði, sem var 17 ára þegar atvik gerðust, hefur allt frá því að hann var handtekinn kannast við að hafa umrædda nótt haft samfarir við brotaþola, en hún var þá sjálf að verða 17 ára. Hann heldur því hins vegar fram að samfarirnar hafi verið með fullu samþykki hennar. Hún hafi verið vakandi allan tímann og tekið fullan þátt í þeim. Hefur hann staðfastlega neitað því að hafa nýtt sér ölvunarástand og svefndrunga brotaþola, eins og hún staðhæfir og honum er gefið að sök í ákæru. Ákærði og brotaþoli eru ein til frásagnar um það hvað gerðist í kojunni eftir að D... og C... fóru niður úr henni og meint brot á að hafa átt sér stað. Stendur þar orð gegn orði. Hefur framburður ákærða um málsatvik verið staðfastur og án teljandi misræmis allt frá því að tekin var af honum lögregluskýrsla í kjölfar kæru. Hefur ekkert komið fram undir rekstri málsins sem er til þess fallið að draga úr trúverðugleika framburðar hans og metur dómurinn framburðinn trúverðugan.

Brotaþoli leitaði ekki til Neyðarmóttöku Landspítala fyrr en tveimur sólarhringum eftir að meint brot átti sér stað og var því ekki unnt, með rannsókn á blóð- og þvagsýnum, að leggja mat á ölvunarástand hennar á verknaðarstundu, en samkvæmt framburði vitna var hún þá talsvert ölvuð en þó ekki ofurölvi. Þannig virðist hún hafa getað gengið óstudd og farið upp í kojuna, þar sem aðgengi var nokkuð erfitt og upp stiga að fara, án þess að hún þyrfti sérstaka aðstoð við það. C... mundi lítið eftir atvikum í kojunni en taldi að brotaþoli hefði augljóslega verið ölvuð. Hún hefði verið mjög hress og létt í lund.

Í málinu liggja fyrir ljósmyndir af brotaþola, sem ákærði segir að hún hafi tekið sjálf á síma hans í bílferðinni frá útihátíðinni að .... Gekk dómurinn úr skugga um það með skoðun á síma ákærða við aðalmeðferð málsins, og er ekki um það deilt, að umræddar myndir voru teknar kl. 22.41 umrætt kvöld. Brotaþoli kannaðist við að myndirnar væru af henni og hefðu verið teknar í bíl. Hún minntist þess hins vegar ekki að hafa tekið þær sjálf né mundi hún hvort það hefði verið á leiðinni af útihátíðinni eða á leiðinni þangað úr partíinu. Enda þótt erfitt sé að dæma um ölvunarástand brotaþola á þeirri stundu sem myndirnar voru teknar telur dómurinn að þær styðji vart að hún hafi þá verið ofurölvi.

Brotaþoli hefur að flestu leyti verið staðföst í framburði sínum um meint brot ákærða, en nokkurs ósamræmis gætir þó í framburði hennar hjá lögreglu og fyrir dómi um aðstæður þegar meint brot átti sér stað og andartökin þar á undan. Þannig kvaðst hún hjá lögreglu ekkert muna eftir atvikum frá því að þau fóru saman af útihátíðinni, ásamt ákærða, D... og C..., þar til hún rankaði við sér með þeim uppi í kojunni. Þar hefði hún sofnað liggjandi á maganum og grúft höfuðið í koddann þegar ákærði var að strjúka henni og „reyna eitthvað svona“. Hefði hún sagt „nei, ég er þreytt, ég ætla að fara að sofa. Ég fann alveg, ég fann að ég gat ekki haldið mér vakandi og ég varð alvega rosalega hrædd þannig að ég sneri mér við og svona gróf hausinn niður í koddann“. Hún hefði svo vaknað, liggjandi á maganum, við það að ákærði lá ofan á henni og var að hafa við hana samfarir. Hún hefði þá reynt að snúa sér við en þá dottið aftur út. Fyrir dómi var framburður hennar hins vegar á þann veg að hún myndi lítið eftir bílferðinni á staðinn en myndi hins vegar vel eftir því að þau fjögur hefðu farið beint upp í kojuna og hefði hún lagst innst. Eftir einhverjar mínútur hefðu D... og C... farið niður úr kojunni og þá um leið hefði ákærði byrjað að reyna að kyssa hana og snerta. Hann hefði farið með höndina inn í buxur hennar og tekið hana úr buxunum. Hún hefði orðið mjög hrædd og verið að sofna, en náð að koma út úr sér: „Nei, ég ætla að fara að sofa“, áður en hún sofnaði. Hún hefði svo vaknað við að ákærði var að hafa við hana samfarir þar sem hún lá á bakinu í kojunni. Á meðan á því stóð hefði hún verið „að detta inn og út einhvern veginn og ég vissi alveg hvað var í gangi, þetta var bara hræðilegt“. Kvaðst hún aðspurð ekki minnast þess að hann hefði haft samfarir við hana aftan frá.

Þá kvaðst brotaþoli fyrir dómi einungis hafa verið í síðerma bol og sokkum þegar hún fór úr kojunni og inn á baðherbergið. Ákærði hefði reynt að klæða hana úr bolnum en það hefði ekki gengið vegna þess hversu þröngur hann var. Framburður hennar hjá lögreglu var hins vegar á þann veg að hún hefði einungis verið í nærfötum þegar hún fór úr kojunni. Ákærði hefði verið búinn að klæða hana úr öllu öðru, þar á meðal þröngum síðerma bol. Sagði hún að það „hefur ekki verið létt að klæða mig úr þessum bol, hann er alveg hérna, alveg þröngur ... og náði alveg niður“.

Einnig gætir nokkurs ósamræmis milli framburðar brotaþola og vitna um það hvernig samskiptum hennar og ákærða var háttað fyrr um kvöldið. Þannig verður ráðið af framburði hennar að nánast engin samskipti hafi verið milli þeirra tveggja nema þegar ákærði hafi sest við hlið hennar á útihátíðinni. Þau hefðu ekkert rætt saman í partíinu, ekki kysst hvort annað, hvað þá að hún hefði einhvern tímann sest ofan á hann. Henni hefði frekar þótt óþægilegt að vera í návist hans. Þetta fer hins vegar þvert gegn framburði vina ákærða, þeirra D..., E..., G..., I... og F..., sem áður hefur verið rakinn, en þeir báru á svipaðan veg og ákærði, um að þau tvö hefðu mikið rætt saman þegar líða tók á kvöldið, þau hefðu kysst hvort annað og/eða hún sest ofan á hann. Á hinn bóginn kvaðst C..., þáverandi vinkona brotaþola, ekki hafa orðið vitni að kossum þeirra, en þau hefðu talað mikið saman og verið „aðeins nánari en ég myndi segja venjulegir vinir voru, já. Þau voru frekar vinaleg, já“. Hún gæti þó ekki fullyrt að brotaþoli hefði sest ofan á ákærða í forpartíinu. Hún mundi þó að brotaþoli hefði setið ofan á einhverjum strák í partíinu en myndi ekki hvort það hefði verið ákærði eða einhver annar. Loks bar D... á sama veg og ákærði um það að ákærði og brotaþoli annars vegar og hann sjálfur og C... hins vegar hefðu verið að kyssast og láta vel hvort að öðru í kojunni áður en hann og C... fóru þaðan. Fær þessi framburður þeirra nokkurn stuðning af framburði E..., sem kvaðst hafa heyrt, þar sem hann var við hlið kojunnar, að þau sem þar voru væru að kyssast og láta vel hvert að öðru. Hefði hann gert ráð fyrir því að það væru annars vegar ákærði og brotaþoli og hins vegar D... og C... og að þau ætluðu að „fara að sofa saman“. Hefði hann þess vegna ákveðið að fara í burtu. C... mundi hins vegar mjög lítið eftir atvikum þegar þau voru öll saman í kojunni.

Loks er framburður brotaþola og annarra vitna einnig nokkuð misvísandi um það hvenær brotaþoli sagði frá hinu meinta broti ákærða og um samskipti hennar við foreldra sína og systur í kjölfarið. Þannig kvaðst brotaþoli fyrir dómi hafa sagt C... frá því inni á baðherberginu að ákærði hefði haft við sig samfarir gegn hennar vilja, en ekki verður séð að hún hafi minnst á þetta hjá lögreglu. C... kannaðist hins vegar ekki við það að brotaþoli hefði sagt henni frá því að ákærði hefði haft við hana samfarir gegn hennar vilja. Brotaþoli sagðist í skýrslu sinni hjá lögreglu ekki hafa sagt foreldrum sínum frá því sem gerðist á leiðinni af staðnum. Fyrir dómi taldi hún hins vegar, fyrst þegar hún var spurð, að hún hefði örugglega sagt þeim frá þessu á leiðinni. Þegar hún var spurð nokkru síðar sömu spurningar kvaðst hún ekki muna hvort hún hefði gert það. Kom fram hjá henni að hún hefði ekkert rætt um þetta frekar við móður sína fyrr en á mánudagskvöldið, þegar hún fór á Neyðarmóttökuna með C.... Foreldrar hennar báru á þann veg að ekkert hefði verið um þetta rætt á leiðinni. Systir brotaþola kvað hana hafa hringt í sig um nóttina og sagt að hún héldi að sér hefði verið nauðgað og spurt hvort systirin gæti sótt hana strax. Þá kvaðst móðirin hafa hringt í brotaþola um nóttina og hún þá sagst vera læst inni í herbergi og vera hrædd, en brotaþoli hefur ekki minnst á þetta símtal í skýrslum sínum hjá lögreglu og fyrir dómi. Móðirin taldi hins vegar aðspurð að staðhæfing systur brotaþola, um að hún hefði sagt móður sinni frá því í símtali þeirra um nóttina að brotaþoli teldi að sér hefði verið nauðgað, væri rétt. Þetta hefði hins vegar hvorki verið rætt milli þeirra foreldranna þegar þau voru að sækja brotaþola né á leiðinni til baka með hana. Kvaðst faðirinn ekkert hafa heyrt um málið fyrr en tveimur sólarhringum seinna, eða á mánudagskvöldinu.

Það er mat dómsins að þrátt fyrir það misræmi sem að framan hefur verið rakið sé framburður brotaþola fyrir dómi í sjálfu sér ekki ótrúverðugur, enda má hugsanlega rekja misræmi í framburði hennar að nokkru til ástands hennar umrætt kvöld og þess að nokkuð langur tími leið frá því að umrædd atvik gerðust þar til aðalmeðferð málsins fór fram. Samkvæmt 126. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála metur dómari sönnunargildi vitnisburðar við úrlausn máls. Í því sambandi skal meðal annars hugað að áreiðanleika skynjunar vitnis á atvikum, minni, ástandi og hegðun þess við skýrslugjöf, öryggi þess og skýrleika í svörum og samræmi í frásögn.

Samkvæmt 18. gr. almennra hegningarlaga er verknaður sem refsing er lögð við í hegningarlögum ekki saknæmur nema hann sé unninn af ásetningi eða gáleysi. Fyrir gáleysisbrot verður því aðeins refsað að sérstök heimild sé til þess í lögum. Slík heimild er ekki í 194. gr. almennra hegningarlaga. Í athugasemdum sem fylgdu frumvarpi því er varð að lögum nr. 61/2007, um breytingu á almennum hegningarlögum, er áréttaður sá áskilnaður 18. gr. almennra hegningarlaga að ásetningur sé ótvírætt saknæmisskilyrði nauðgunarbrots og sérstaklega tekið fram að ásetningur verði að taka til allra efnisþátta verknaðar eins og honum er lýst í 194. gr. laganna, þ.e. bæði til verknaðaraðferðar og kynmakanna. Þá er þess getið í athugasemdum við framangreint frumvarpsákvæði að því sé ætlað að ná til þeirra tilvika þar sem kynmök fara fram án samþykkis brotaþola, enda sé það undirliggjandi skilyrði að samþykki skorti til kynmaka. Þá segir í athugasemdunum að þegar ákærði neiti sök sé oft mjög erfitt að sanna huglæga afstöðu hans til verknaðarins og því verði dómstólar þá að meta hvað ákærði hafi hlotið að gera sér grein fyrir, en þannig tvinnist þá oft saman sakarmat og sönnunarmat. Það sé mat ákærða á aðstæðum sem sé lagt til grundvallar við sakarmatið þannig að ekki sé unnt að refsa honum fyrir nauðgun ef hann hefur haft réttmæta ástæðu til að ætla að brotaþoli væri samþykkur kynmökum, þ.e.a.s. ekki sé fyrir hendi ásetningur til þess að þvinga brotaþola til kynmaka.

Með hliðsjón af því sem að framan hefur verið rakið, og þrátt fyrir að skýrslur brotaþola og vitna, auk tilvitnaðs vottorðs sérfræðings Barnahúss, beri með sér að andleg líðan brotaþola í kjölfar umrædds atviks hafi verið slæm, verður ekki talið að ákæruvaldið hafi fært viðhlítandi sönnur á að ákærði hafi í umrætt sinn af ásetningi notfært sér að brotaþoli gat ekki spornað við samræðinu sökum svefndrunga og ölvunar, og með því sýnt af sér ósiðlegt og ruddalegt athæfi gagnvart stúlkunni, eins og lýst er í ákæru. Verður ákærði því sýknaður af sakargiftum í máli þessu, sbr. 108. gr. og 109. gr. laga nr. 88/2008, og einkaréttarkröfu vísað frá dómi.

Með vísan til 2. mgr. 218. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008 skal allur sakarkostnaður greiddur úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, A-kk-ef Þ-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, sem þykja hæfilega ákveðin 1.200.000 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti, og útlagður sakarkostnaður samkvæmt yfirliti ríkissaksóknara um sakarkostnað, 52.500 krónur. Þá greiðist úr ríkissjóði þóknun réttargæslumanns brotaþola, Þ-kvk-ef B-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, bæði vegna starfa hennar á rannsóknarstigi og fyrir dómi, sem þykir hæfilega ákveðin 700.000 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti, auk 40.300 króna ferðakostnaðar.

Á-kk-nf M-kk-nf dómstjóri, sem dómsformaður, og meðdómsmennirnir H-kk-nf O. A-kk-nf dómstjóri og S-kk-nf G-kk-nf G-kk-nf héraðsdómari, kveða upp dóm þennan.

Dómsorð:

Ákærði, X..., er sýkn af kröfum ákæruvaldsins í máli þessu.

Einkaréttarkröfu A... er vísað frá dómi.

Allur sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin 1.200.000 króna þóknun verjanda ákærða og 700.000 króna þóknun, auk 40.300 króna ferðakostnaðar, réttargæslumanns brotaþola.

Á-kk-nf M-kk-nf

H-kk-nf A-kk-nf

S-kk-nf G. G-kk-nf