E-7368/2008

Mál þetta, sem dómtekið var 21. ágúst sl., er höfðað með stefnu birtri 9. september sl.

Stefnandi er M-x-x C-x-x R-x-x G-x-x, Austurbergi 32, Reykjavík.

Stefndi er Handknattleiksfélag Kópavogs, Digranes íþróttahúsi við Skálaheiði, Kópavogi.

Stefnandi gerir eftirfarandi dómkröfur:

Í fyrsta lagi að stefndu verði dæmdir til að greiða stefnanda 1.813.444 krónur með dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 af 200.000 krónum frá 1. febrúar 2008 til 1. mars 2008, en af 400.000 krónum frá þeim degi til 1. apríl 2008 en af 600.000 krónum frá þeim degi til 1. maí 2008 en af 800.000 krónum frá þeim degi til 1. júní 2008 en af 1.000.000 króna frá þeim degi til 1. júlí 2008 en af kr. 1.200.000 krónum frá þeim degi til 1. ágúst 2008 en af 1.400.000 krónum frá þeim degi til 1. september 2008 en af 1.600.000 krónum frá þeim degi til 16. september 2008 en af 1.813.444 krónum frá þeim degi til greiðsludags.

Í öðru lagi er gerð krafa um miskabætur að fjárhæð 500.000 krónur með dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 frá 19. maí 2008 greiðsludags.

Þá er, í þriðja lagi krafist málskostnaðar að skaðlausu samkvæmt framlögðum málskostnaðarreikningi eins og málið væri eigi gjafsóknarmál.

Dómkröfur stefnda er þær að hann verði sýknaður af kröfum stefnanda og að stefnandi verði dæmdur til greiðslu málskostnaðar eða hann verði að öðrum kosti látinn niður falla.

MÁLSATVIK

Stefnandi sem er brasilískur blakþjálfari kom hingað til lands í nóvember 2007 með það fyrir augunum að þjálfa blak hjá stefnda. Hinn 1. desember 2007 skrifaði stefnandi undir ráðningarsamning við stefnda. Um var að ræða tímabundinn samning sem gilti frá 1. desember 2007 til 1. maí 2008.

Kveður stefnandi starfið hafa gengið vel og undir stjórn stefnanda hafi blaklið stefnda náð góðum árangri.

Hinn 1. janúar 2008 hafi stefnanda verið greidd út laun fyrir desembermánuð. Greiðslur til stefnanda hafi numið 44.408 krónum. Umsamin laun hafi verið 165.000 krónur á mánuði auk bílastyrks að fjárhæð 35.000 krónur. Frá 1. janúar 2008 hafi stefnandi engar frekari launagreiðslur fengið. Stefndi hafi tjáð stefnanda að hann hafi annast greiðslur vegna bifreiðar, íbúðar og síma. Þá hafi stefnanda verið tjáð að þær 35.000 krónur sem hafi skv. ráðningarsamningi aðila átt að vera bílastyrkur hefðu verið dregnar frá umsömdum launum hans, 165.000 krónum í stað þess að bæta þeim við. Stefnandi hafi hvorki fengið yfirlit eða kvittanir vegna greiðslnanna, þá sé ekkert í ráðningarsamningi aðila sem kveði á um að stefndi skuli annast greiðslu reikninga stefnanda.

Í mars 2008 hafi forsvarsmenn stefnda hafið viðræður við stefnanda um möguleika á því að framlengja ráðningarsamning hans, þar sem mikil ánægja væri með störf hans. Hafi aðilar gert með sér munnlegt samkomulag um framlengingu ráðningarsamningsins til 30. apríl 2009. Laun skyldu vera 200.000 krónur á mánuði, en það séu sömu laun og stefnandi hafi átt að hafa skv. fyrri ráðningarsamningi aðila ef bílastyrkurinn sé reiknaður inn í laun.

Í kjölfar hins munnlega samkomulags hafi stefnandi gripið til margs konar kostnaðarsamra ráðstafana. Hann hafi sagt upp leiguíbúð sinni í Þýskalandi og haldið utan hinn 7. maí 2008 til að ganga frá íbúðinni og innbúi sínu. Við heimkomuna hinn 12. maí 2008 hafi hann haldið áfram að þjálfa blak hjá stefnda. Hinn 19. maí 2008 hafi forsvarsmenn stefndu komið á heimili stefnanda og tilkynnt honum að tekin hefði verið ákvörðun um að endurnýja ekki fyrri samning hans við félagið. Við það tækifæri hafi stefnanda verið afhent bréf. Stefnandi hafi verið beðinn um að mæta ekki frekar til vinnu. Jafnframt hafi stefnanda verið lofað launagreiðslum vegna maí mánaðar.

Dagana á eftir hafi stefnandi innt forsvarsmenn stefnda ítrekað eftir skýringum á fyrirvaralausri uppsögn sinni. Stefnandi hafi fengið skýringar sem stangist á við þær skýringar sem fram komi í fyrrgreindu bréfi. Þá hafi stefnandi haft spurnir af því að stefndi hafi gefið leikmönnum og foreldrum leikmanna enn aðrar skýringar á fyrirvaralausri uppsögn stefnanda.

Lögmaður stefnanda hafi ritað stefnda bréf dags. 1. júlí 2008 þar sem farið hafi verið fram á að stefndi yrði við margvíslegum kröfum stefnanda m.a. varðandi vangreidd laun, laun í uppsagnarfresti o.fl. Þá hafi stefnandi farið fram á að honum yrðu afhentir launaseðlar og yfirlit yfir gjöld stefnda vegna sín (húsaleigu, símreikninga o.fl.). Stefndi hafi ekki brugðist við efni bréfsins. Af þeim sökum hafi lögmaður stefnanda sent ítrekunarbréf til stefnda í ábyrgðarpósti hinn 23. júlí. Bréfið hafi borist K-kk-þgf S-kk-þgf formanni blakdeildar stefnda hinn 24. júlí. Engin svör hafi enn borist frá stefnda vegna málsins.

MÁLSÁSTÆÐUR

Stefnandi kveðst byggja kröfur sínar annars vegar á vanefndum stefnda á ráðningarsamningi aðila dags. 1. desember 2007 en hins vegar á ólögmætri uppsögn stefnda á ráðningarsamningi aðila hinn 19. maí 2008.

Stefnandi telji uppsögn sína ólögmæta og krefst greiðslu launa á uppsagnarfresti í þrjá mánuði frá 1. júní 2008

Byggir hann að hluta til á því að hann eigi rétt á greiðslu launa í uppsagnarfresti í þrjá mánuði frá því að uppsögn hans tók gildi. Krafan byggist á því að kominn hafi verið á skuldbindandi tímabundinn ráðningarsamningur sem gilda hafi átt til 30. apríl 2009. Því til stuðnings er vísað til yfirlýsingar stefnda dagsettrar 9. apríl 2008. Þá er jafnframt vísað til þess að forsvarsmenn stefnda hafi aðstoðað stefnanda við að koma sér varanlega fyrir hér á landi m.a. með því að aðstoða hann við að fara til Þýskalands og ganga frá heimili sínu þar til frambúðar. Þá sé það óumdeilt að stefnandi hafi starfað hjá stefnda í 19 daga eftir að tímabundni ráðningarsamningurinn rann út. Þar sem ekki hafi verið gerður nýr ráðningarsamningur við stefnanda og einnig þegar litið sé til þess sem fram komi á yfirlýsingu stefnda frá 19. maí 2008 hafi stefnandi með réttu getað litið svo á að fyrri samningur hans við stefnda hefði verið endurnýjaður. Stefnandi telur því fullsannað að kominn hafi verið á bindandi ráðningarsamningur sem gilda ætti til 30. apríl 2009. Stefnda hafi verið óheimilt að segja stefnanda upp án þriggja mánaða uppsagnarfrests. Þar sem stefndi hafi ekki óskað eftir frekara vinnuframlagi frá stefnanda hafi stefnda borið að greiða honum laun í uppsagnarfresti. Ekki verði séð að lögmæt skilyrði hafi staðið til að rifta samningi aðila eða segja stefnanda upp fyrirvaralaust.

Stefnandi hafi fengið tilkynningu um uppsögn hinn 19. maí 2008. Það sé meginregla í íslenskum vinnurétti að uppsagnir miðist við mánaðarmót og eigi stefnandi því rétt á launum í þrjá mánuði frá 1. júní 2008 til 1. september 2008.

Loks krefur stefnandi um greiðslu miskabóta vegna ófjárhagslegs tjóns vegna fyrirvaralausrar og tilefnislausrar riftunar á tímabundnum ráðningarsamningi. Byggi stefnandi miskabótakröfu sína á því ummælum í bréfi stefnda frá 19. maí 2008. Þar komi fram að ástæður uppsagnarinnar séu tilhæfulaus og meiðandi. Um sé að ræða eftirfarandi ummæli:

„The overriding concern was dissatisfaction with the way you communicate, among other things because you have been unable to control your temper. This has affected individual players as well as the team as a whole, and it has belitted HK during competitions. Because of this behavior, a large group of players stated unequivocally that they would not play for HK next season if your contract was renewed.“

Stefnandi byggir kröfu sína aukinheldur á því að stefndi hafi haft uppi ummæli um stefnanda og sambýlismann hans á fundi með leikmönnum og foreldrum leikmanna eftir uppsögnina sem séu ósönn og meiðandi. Í þriðja lagi er krafa byggð á því að stefndi hafi gefið norsku blakliði, sem boðið hafði stefnanda stöðu blakþjálfara hjá sér, rangar upplýsingar um persónu hans og hæfni sem þjálfara sem hafi orðið til þess að norska liðið hafi dregið tilboð sitt tilbaka. Í ummælunum öllum hafi falist ólögmæt meingerð af hálfu stefnda í garð stefnanda í skilningi b-liðar 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 og stefnandi eigi af þeim sökum rétt á miskabótum. Með hliðsjón af nýlegri réttarframkvæmd og því hvernig staðið hafi verið að uppsögninni sé krafa um 500.000 krónur í miskabætur hófleg. Þá sé miskabótakrafa stefnanda byggð á því að uppsögnin sjálf og aðferð stefnda við uppsögnin hafi verið sérstaklega meiðandi og til þess fallin að valda stefnanda andlegri vanlíðan. Stefnandi hafi starfað fyrir stefnda í tæpa sex mánuði þegar honum hafi verið birt uppsagnarbréfið hinn 19. maí 2008. Þá hefði stefnandi nýlokið við að flytja til frambúðar hingað til lands og undirbúa nýtt líf í nýju landi. Stefndi hefði aðstoðað stefnanda mikið við flutningana og við að koma sér fyrir hér á landi. Ekkert í samskiptum aðila hafi gefið stefnanda vísbendingu um að hann ætti von á uppsögn. Eftir að forsvarsmaður stefnda hefði afhent uppsagnarbréfið hafi hann neitað að eiga frekari samskipti við stefnanda. Öll framkoma starfsmanna stefnda við stefnanda eftir hinn 19. maí hafi einkennst af andúð og flótta.

Þá telur stefnandi stefnda hafa vanefnt ráðningarsamning við sig og krefur um laun fyrir maímánuð 2008. Byggir hann fjárkröfu sína að hluta til á því að hann eigi rétt á launagreiðslu vegna vinnu sinnar í maí. Óumdeilt sé að stefnandi hafi starfað sem þjálfari hjá stefnda til 19. maí 2008 þegar honum hafi fyrirvaralaust verið vikið frá störfum. Í uppsagnarbréfi frá stefnda dagsettu 19. maí 2008 sé þetta staðfest, þar viðurkenni stefndi jafnframt rétt stefnanda til launa fyrir maí mánuð. Stefnandi hafi hins vegar engar launagreiðslur fengið fyrir maí mánuð. Það sé meginregla í íslenskum vinnurétti að uppsögn miðist við mánaðamót og því beri að miða uppsögn stefnanda við 1. júní 2008. Sé því gerð krafa um að stefndi greiði stefnanda 200.000 krónur vegna vanefnda á ráðningarsamningi aðila í maí mánuði. Ofangreindar kröfur séu í samræmi við ráðningarsamninga aðila sem undirritaður hafi verið hinn 27. nóvember 2007.

Stærstan hluta fjárkröfu sinnar kveðst stefnandi byggja á því að stefndi hafi stórlega vanefnt skyldur sínar samkvæmt ráðningarsamningi aðila frá 27. nóvember 2007. Stefnandi hafi unnið fyrir stefnda á tímabilinu 1. desember 2007 – 19. maí 2008. Á þessu tímabili hafi stefnandi aldrei fengið launaseðla. Hinn 1. janúar 2008 hafi stefnandi fengið útborgaðar 44.408 krónur. Stefnandi hafi ekki fengið frekari launagreiðslur frá stefnda. Stefndi hafi hins vegar tekið að sér að greiða húsaleigu og símreikninga fyrir stefnanda og hafi sagt stefnanda að umsamin laun hans hrykkju eingöngu fyrir ofangreindum útgjöldum. Stefnandi hafi margsinnis farið fram á það við stefnda að hann sýndi fram á með yfirliti og framlagningu reikninga í hvað laun hans færu. Þá hafi stefnandi ítrekað farið fram á það við stefnda að hann afhenti sér launaseðla, meðal annars í bréfi til stefnda dags. 1. júlí 2008. Stefndi hafi engin viðbrögð sýnt við þeirri beiðni stefnanda.

Þar sem stefndi hafi ekki orðið við ofangreindri beiðni stefnda verður stefndi að líta svo á að stefnandi hafi ekki greitt honum nein laun fyrir tímabilið janúar til maí 2008. Hér með er skorað á stefnda að leggja fram yfirlit og kvittanir vegna útgjalda stefnda vegna stefnda, mun stefnandi endurskoða kröfufjárhæð sína með teknu tilliti til framlagðra reikninga. Verði stefndi ekki við þessu lítur stefnandi svo á að honum hafi engar launagreiðslur borist fyrir tímabilið og því eigi hann rétt á fjárhæð sem nemur launum og bílastyrk fyrir fyrstu fimm mánuði ársins 2008.

Krafa stefnanda sé í fyrsta lagi byggð á ráðningarsamningi aðila. Þá sé krafan byggð á þeirri meginreglu vinnuréttar að í þeim tilfellum er vanti upp á launagreiðslur eigi launamaður rétt á leiðréttingu launa auk greiðslu dráttarvaxta frá gjalddaga til greiðsludags. Hafi launaútreikningar verið rangir um eitthvert tímabil beri að leiðrétta þá aftur eins langt og skekkjan hafi staðið.

Samkvæmt gr. 2.4. í ráðningarsamningnum skyldu mánaðarlaun stefnanda vera 165.000 krónur. Þá sé ákvæði í gr. 2.7. þess efnis að stefndi muni útvega stefnanda bifreið. Í fylgiskjali sem stefnanda hafi fengið til útskýringar á efni samningsins komi fram að stefndi muni greiða 35.000 krónur á mánuði vegna bifreiðar stefnanda. Samtals fái stefnandi því sem nemi 200.000 krónur í laun á mánuði. Stefndi hafi eftir að stefnandi hóf störf vanefnt samning aðila á margan hátt. Í fyrsta lagi hafi stefndi dregið 35.000 krónur frá 165.000 krónum til að greiða af lánum vegna bifreiðar stefnanda í stað þess að bæta við 35.000 krónum líkt og samið hefði verið um. Stefnandi gerir kröfu um að fá þá fjárhæð endurgreidda fyrir tímabilið janúar – maí eða í 5 mánuði, samtals 175.000 krónur.

Stefnandi sundurliðar dómkröfu sína á eftirfarandi hátt:

Þriggja mánaða laun í uppsagnarfresti 3x165.000 kr. kr. 495.000.-

Fimm mánaða vangreidd laun 5x165.000 kr. kr. 825.000.-

Átta mánaða bifreiðastyrkur 8 x 35.000 kr. kr. 280.000.-

Lífeyrisframlag atvinnurekanda 6% af 1.320.000 kr. kr. 79.200.-

Orlof 10,17% af 1.320.000 kr. kr. 134.244.-

Miskabætur kr. 500.000.-

Samtals kr. 2.313.444.-

Um kröfu um laun á uppsagnarfresti og vangreidd laun vísar stefnandi aðallega til meginreglna íslensks vinnuréttar um rétt launa í uppsagnarfresti sem og almennra reglna samningaréttar um skuldbindingargildi samninga. Þá vísar stefnandi til ákvæða skaðabótalaga nr. 50/1993, sérstaklega 26. gr. um heimild til að dæma miskabætur.

Um kröfu um skaðabætur vegna fjártjóns vísar stefnandi til hinnar almennu skaðabótareglu.

Vaxtakröfu sína byggir stefnandi á III. kafla laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, einkum 6. gr.

Varðandi málskostnað er vísað til ákvæða XXI. kafla laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála.

Krafa um virðisaukaskatt byggist á ákvæðum laga nr. 50/1988. Um varnarþing vísast til V. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála

Af hálfu stefnda segir að í máli þessu krefji stefnandi um greiðslu ýmissa krafna sem hann telji eiga rót að rekja til ráðningarsamnings aðila eða vera sprottnar af lokum þess ráðningarsambands. Því sé stefndi ósammála. Að mati stefnda orki ekki tvímælis að öll laun sem stefnandi hafi átt rétt á séu greidd og raunar gott betur. Séu laun í uppsagnarfresti, sem greidd hafi verið umfram skyldu, talin með hafi stefnandi átt rétt á launum að fjárhæð 1.272.465 krónur samtals fyrir starf sitt í þágu stefnda. Því sé mótmælt sem röngu og ósönnuðu að stefnanda hafi einhvern tímann borið 35.000 króna bílastyrkur. Engin sönnun sé fyrir slíku. Stefndi hafi í öndverðu ráðgert að útvega stefnanda bíl sem og hann hafi líka gert. Það hafi hins vegar verið stefnandi sjálfur sem afráðið hafi að kaupa sér bíl í lok janúar þannig að hann hafi leyst stefnanda undan þeirri samningsskyldu. Ljóst sé að bílverðið beri stefnanda að endurgreiða stefnda sem lagt hafi það út fyrir hann. Stefnandi hafi viðurkennt greiðsluskyldu sína ótvírætt í þessum efnum.

Stefnanda hafi verið greiddar 1.987.495 krónur í heild. Þar af ætti að draga ferðir stefnanda sjálfs til og frá landinu, samtals 144.226 sem sé umsaminn útlagður kostnaður vegna stefnanda. Greiddar hafi verið 61.906 krónur í upphafi samnings vegna tveggja ferða vegna stefnanda og annað eins fyrir sambýlismann hans að ósk stefnanda. Síðan hafi verið greiddar 82.320 krónur vegna ferðar í maí síðastliðinn auk jafn hárrar fjárhæðar vegna sambýlismannsins. Aðrar greiðslur á yfirlitinu á dskj. nr. 23 séu réttilega færðar honum til skuldar. Húsaleiga sem honum beri að greiða sjálfur nemi 869.000 krónum. Greiðslur sem inntar hafi verið af hendi til Þýskalands að hans beiðni hafi numið 148.837 krónum og greiðslur beint til hans numið 208.931 krónu. Sé þá enn ógetið um lán til bílakaupa og farmiðakaupa vegna sambýlismann hans sem og símareikninga og annað smálegt sem lagt hafi verið út fyrir hann án þess að nokkurn tímann hafi staðið til að gefa honum þá fjármuni eins og stefnanda megi vera ljóst enda búinn að fá send fyrr ítarlegar sundurliðanir yfir greiðslur í hans þágu. Engri skuld stefnda sé þannig til að dreifa og það þrátt fyrir að greiddur sé mánuður umfram skyldu.

Þá er því lýst yfir í greinargerð að með því að stefndi hafi lánað stefnanda 714.226 krónur lýsi stefndi, að því marki sem einhver krafa kunni að teljast ógreidd stefnanda, yfir skuldajöfnuði með vísan til 28. gr. laga nr. 91/1991 enda kröfur aðila af sama réttarsambandi sprottnar og því samrættar. Kröfur þessar ættu vart að vera umdeildar en þær séu eftirfarandi: 61.906 króna lán vegna farmiðakaupa vegna G-x-x L-x-x K-x-x, 330.000 króna lán vegna bifreiðakaupa stefnanda, 82.320 króna lán vegna farmiðakaupa vegnar G-x-x L-x-x K-x-x, 240.000 króna lán vegna fyrirfram greiddrar húsaleigu. Samtals séu þetta 714.226 kr.

Að mati stefnda eigi stefnandi ekki rétt á uppsagnarfresti þar sem stefnandi hafi mátt vita að nýtt ráðningarsamband hefði ekki stofnast milli aðila. Ljóst sé alltént að það sé sama hvernig því sé velt og snúið að stefnandi geti aldrei átt rétt til þriggja mánaða uppsagnarfrests. Til þess standi engin lög eða kjarasamningar. Þess sjái hvergi stað í þessum heimildum að starfsmaður ávinni sér þriggja mánaða uppsagnarfrest með fimm mánaða vinnu en óumdeilt sé að stefnandi hafi ekki einu sinni verið búinn að vinna í sex mánuði þegar bréfið sem dagsett er 19. maí var afhent. Því beri að sýkna af frekari kröfum um uppsagnarfrest.

Krafist er sýknu af miskabótakröfu stefnanda enda skorti á hugtaksskilyrði 26. gr. laga nr. 50/1993 til greiðslu miska. Í þau örfáu skipti sem dómstólar hafi ljáð máls á miskabótum í tilefni starfsloka hafi einhverjum sérstökum aðstæðum verið til að dreifa eins og til dæmis að sá sem sagt er upp störfum sé borið eitthvað á brýn samhliða uppsögninni sem sé þeim til álitshnekkis svo sem refsiverð háttsemi eða að hafa valdið stórtjóni í starfi án þess að fótur sé fyrir því. Ummæli sem beint sé til stefnanda sjálfs í uppsagnarbréfi sem afhent hafi verið án nokkurrar opinberrar kynningar þar á falli ekki undir slíkt. Efni þessa uppsagnarbréfs feli ekki í sér opinbera birtingu ummæla og séu því á engan hátt til álitshnekkis eða ólögmæt meingerð. Það sé síðan á engan hátt meingerð gagnvart stefnanda að gera honum grein fyrir ástæðum þess að ekki komi til þess að gerður verði nýr ráðningarsamningur við hann af ástæðum sem í raun feli í sér brýnt brot af hálfu stefnanda á upphaflegum ráðningarsamningi aðila, sbr. grein 1.3 í ráðningarsmningi, þannig að riftunarforsenda hafi verið til staðar þó hugur forsvarsmanna blakdeildar stefnda hafi staðið til þess að slá á ný striki yfir þá framgöngu stefnanda. Á fundi með leikmönnum og foreldrum þeirra hafi þess síðan sérstaklega verið gætt að kasta engri rýrð á stefnanda og persónu hans.

Þá er því mótmælt sem röngu að stefndi hafi gefið einhverjum, norskum eða íslenskum aðilum rangar upplýsingar um persónu stefnanda eða hæfni hans sem þjálfara. Stefndu hafi aldrei leynt jákvæðu áliti sínu á hæfni stefnanda sem tæknilegs þjálfara en á hinn bóginn hafi stefndi sérstaklega gætt þess að hafa ekki í hámælum framgöngu stefnanda þar sem hann í viðurvist tuga vitna hafi misst stjórn á skapi sínu og rutt úr sér blótsyrðum og svigurmælum um fólk sem ekki séu eftir hafandi, þar með talið um og við kornunga menn, vart af barnsaldri. Því fari fjarri að hugur stefnda eða forsvarsmanna blakdeildar, sem lagt hafa sig í sérstaka framkróka við að greiða götu stefnanda, standi til þess að valda honum einhverju sálartjóni þó óhjákvæmilegt sé að taka til varna þegar gengið sé fram af því kappi sem málsókn stefnanda beri með sér.

Áréttað skuli að engum vanefndum sé til að dreifa á ráðningarsamningi og ekki heldur sé neinum vanefnum til að dreifa á greiðslu launa í maí. Um það beri dómskjöl nr. 21 og 23 vitni. Það að láðst hafi að gefa út launaseðla í öndverðu breyti engu í þeim efnum enda þeim fyrst og fremst ætlað upplýsinga- og staðfestingargildi.

Aldrei hafi verið samið milli aðila um 200.000 króna mánaðarlaun þó slíkt hafi komið til tals og sett í yfirlýsingu sem Útlendingastofnun hafi verið send en hún hafi verið fram sett sem raun bar vitni í greiðasemi við stefnanda þannig að ekki yrði lát á dvalarleyfi hans hérlendis en stofnunin hafi gert kröfu um slíka yfirlýsingu. Að henni fenginni hafi það enda gengið eftir, sbr. dvalarleyfi útgefið 9. apríl 2008 til stefnanda. Yfirlýsing þessi sé ekki gagnkvæmur samningur milli málsaðila heldur einvörðungu gefin út í þessum afmarkaða tilgangi. Áréttað skal að þessi yfirlýsing var látin í té í byrjun apríl þegar tæpur mánuður hafi verið eftir af upphaflegu ráðningarsambandi og kurl ekki komin til grafar hvað afstöðu leikmanna áhrærði til áframhaldandi starfa stefnanda. Stefnanda sé takmarkað gildi þessarar yfirlýsingar ljóst þar sem hann byggi ekki á henni í kröfugerð sinni heldur telur sig eiga rétt á þriggja mánaða uppsagnarfresti sem hvergi sé kveðið á um í samningi aðila á dskj. nr. 3 eða í yfirlýsingunni.

Málatilbúnaður stefnanda um 35.000 kr. bílastyrk eigi sér ekki stoð í samningum aðila. Þess sjái hvergi stað í dskj. nr. 7 að stefnanda beri 35.000 kr. í bílastyrk. Eini staðurinn þar sem þessa sé getið sé í skjali sem ekki sjáist frá hverjum stafar, hver samdi og hvenær. Á það sé handritað “nov 2007” en ljóst sé að þarna séu ýmsar hugmyndir reifaðar sem ljóslega hafi ekki gengið eftir. Sönnunargildi þessa skjals sýnist því fyrst og fremst lúta að því að ýmsar hugmyndir hafi verið ræddar en skuldbindingargildi þess sé ekkert.

Stefndi vísar til meginreglna vinnuréttar um skuldbindingargildi ráðningarsamninga, laga nr. 19/1979, laga nr. 30/1987 svo og þess að skorti á saknæmisskilyrði skaðabótakrafna að skaðabótarétti sem og huglæga afstöðu til þess að valda tjóni sem fellur undir 26. gr. laga nr. 50/1993.

Krafa um málskostnað styðst við 130. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991 en jafnframt er krafist álags á málskostnað er nemur virðisaukaskatti, stefndi rekur ekki virðisaukaskattskylda starfsemi og ber því nauðsyn á að fá dæmt álag er þeim skatti nemur á hendi stefnanda.

NIÐURSTAÐA

Aðilar gerðu með sér samning sem gilda skyldi frá 1. desember 2007 til 1. maí 2008 og liggur hann frammi í málinu. Samkvæmt gr. 2.4 skyldu laun stefnanda vera 165.000 krónur á mánuði.

Í gr. 2.5. segir að stefndi skuli aðstoða stefnanda við að finna húsnæði til íbúðar en stefnandi skyldi greiða leigu og kostnað sem fylgdi íbúðarhúsnæðinu. Í gr. 2.7. segir að stefndi skyldi útvega stefnanda bifreið en stefnandi skyldi bera kostnað af rekstri hennar. Í málinu kemur fram að stefnandi keypti sér bifreið í lok janúar 2008 og lauk þá afnotum hans af bifreið þeirri sem stefndi hafði útvegað honum.

Stefnandi starfaði samkvæmt tímabundnum samningi sem gilti til 1. maí 2008. Fram kemur í gögnum málsins að stefnandi fær laun fyrir maímánuð 2008. Gegn eindregnum mótmælum stefnda er ekki sýnt fram á að með aðilum hafi tekist nýr samningur til eins árs. Þá er ekki fallist á að stefndi eigi rétt til þriggja mánaða uppsagnarfrests eins og hann krefur um greiðslu fyrir hér. Loks hefur stefnanda ekki tekist sönnun þess að stefndi hafi skuldbundið sig til að greiða honum 35.000 krónur á mánuði vegna bifreiðarkostnaður, einungis liggur fyrir í málinu að kostnaður stefnda vegna þess að hann léði stefnanda bifreið var miðaður við þá fjárhæð.

Samkvæmt þessu er það niðurstaða málsins að stefndi hafi starfað í þágu stefnanda frá 1. desember 2007 til 1. júní 2008 og eru laun hans fyrir það tímabil 990.000 (6 x 165.000) krónur að viðbættum 59.400 krónum sem er framlag til lífeyrissjóðs og 100.683 krónur í orof eða samtals 1.150.083 krónur.

Þá krefst stefnandi 500.000 króna í miskabætur en hann telur að ummæli í bréfi stefnda frá 19. maí 2008 feli í sér ólögmæta meingerð í sinn garð í skilningi b liðar 26. gr. skaðabótalaga og að uppsögnin sjálf og aðferð stefnda við hana hafi verið sérstaklega meiðandi og til þess fallin að valda stefnanda andlegri vanlíðan. Ummæli í bréfi stefnda til stefnanda frá 19. maí 2008 verða á engan hátt talin fela í sér ólögmæta meingerð í skilningi 26. gr. skaðabótalaga né heldur er aðferð stefnanda við uppsögnina eða uppsögnin sjálf með þeim hætti að baki stefnda bótaskyldu. Er því miskabótakröfu stefnanda hafnað.

Stefndi hefur greitt til stefnanda samtals 1.987.495 krónur í laun auk ýmiss kostaðar sem stefndi greiddi vegna dvalar stefnanda hér, kaupa hans á bifreið, leigu á húsnæði svo og vegna ferða hans til og frá Þýskalandi o.fl. Þykir stefndi því hafa staðið við skuldbindingar sínar gagnvart stefnda að fullu en eins og hér stendur á um samabnd aðila þykja ákvæði 1. gr. laga nr. 28/1930 ekki girða fyrir það að líta til heildarviðskipta þeirra við úrlausn ágreinings þessa.

Samkvæmt öllu framansögðu verður fallist á sýknukröfu stefnanda en málskostnaður á milli aðila fellur niður.

Stefnandi hefur fengið gjafsóknarleyfi og greiðist allur málskostnaður hans þ.m.t. þóknun lögmanns hans 1.000.000 króna að viðbættum virðisaukaskatti 245.000 krónum eða samtals 1.245.000 krónur úr ríkissjóði.

DÓMSORÐ

Stefndi, Handknattleiksfélag Kópavogs, skal sýkn af öllum kröfum stefnanda, M-x-x C-x-x R-x-x G-x-x.

Málskostnaður á milli aðila fellur niður.

Gjafsóknarkostnaður stefnanda 1.245.000 krónur greiðist úr ríkissjóði.

A-x-x V. M-kk-nf