S-1673/2005

Mál þetta, sem dómtekið var 29. mars 2006, höfðaði Ríkissaksóknari með ákæru, útgefinni 21. desember 2005, á hendur ákærðu E-kvk-þgf R-kvk-þgf H-kvk-þgf, kt. 000000-0000, Kleppsvegi 76, Reykjavík,

1.

Fyrir umferðarlagabrot með því að hafa að morgni laugardagsins 16. júlí 2005 á Hafnarfjarðarvegi við Silfurtún ekið bifreiðinni NY-308 eftir að hafa neytt áfengis og annarra örvandi og deyfandi efna og verið þannig á sig komin að hún var ekki fær um að stjórna ökutækinu örugglega og fyrir að hafa notað farsíma án handfrjáls búnaðar við akstur bifreiðarinnar umrætt sinn.

Þetta er talið varða við 2. mgr. 44. gr. og 1. mgr. 47. gr. a sbr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 með síðari breytingum.

2.

Fyrir brot gegn valdstjórninni með því að hafa á lögreglustöðinni í Hafnarfirði, eftir að ákærða var handtekin vegna ofangreindra brota, slegið til og sparkað í lögreglumanninn J-kk-þf G-kk-þf S-kk-þf, svo hann hlaut marblett og húðrof á miðju vinstra læri, og sparkað í lögreglumanninn L-kk-þf J-x-x K-kk-þf svo hann hlaut rispu og mar aftan á vinstra læri.

Þetta er talið varða við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærða verði dæmd til refsingar og til sviptingar ökuréttar sbr. 1. mgr. 101. gr. umferðarlaga.

Ákærða krefst aðallega sýknu af kröfum ákæruvaldsins, en til vara vægustu refsingar er lög leyfa og að sú refsing verði að öllu leyti skilorðsbundin. Þá krefst ákærða þess að allur sakarkostnaður, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda hennar verði felld á ríkissjóð.

I.

Laugardagsmorguninn 16. júlí 2005, kl. 06:07, voru lögreglumenn við umferðareftirlit á Hafnarfjarðarvegi við Silfurtún í Garðabæ. Þeir stöðvuðu akstur bifreiðarinnar NY-308 sem ekið var suður Hafnarfjarðarveg. Veittu lögreglumennirnir því athygli að ökumaður bifreiðarinnar, ákærða, var að tala í farsíma sem hún hélt á í hægri hendi og að hún hélt á vindlingi í þeirri vinstri. Kváðu þeir ákærðu hafa haldið áfram að tala í farsímann eftir að hún hafði stöðvað aksturinn. Ákærða var færð yfir í lögreglubifreiðina og kveða lögreglumenn þá frá henni hafa lagt áfengisþef. Tekið var öndunarsýni af ákærðu sem sýndi 0,5 0/00 við ófullkominn blástur. Var ákærðu þá tilkynnt að hún væri handtekin. Aðspurð kvaðst ákærða hafa drukkið tvo bjóra með mat kvöldið áður.

Í bifreið ákærðu voru farþegar þeir A-kk-nf Ó-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf Þ-kk-nf K-kk-nf. Voru þeir samkvæmt lögreglu og eigin frásögn báðir undir áhrifum vímuefna.

Er á lögreglustöðina í Hafnarfirði var komið neitaði ákærða að blóð yrði tekið úr henni vegna rannsóknar málsins. Var henni því tekið blóð með valdi. Segir síðan í lögregluskýrslu, að eftir að fyrsta blóðsýnið hafði verið tekið úr ákærðu hafi henni verið sleppt úr tökum og hafi hún þá staðið upp og reynt að kýla og hrækja til lögreglumannsins J-kk-ef G-kk-ef, en hrákinn hafi farið framhjá og lögreglumaðurinn náð að verjast högginu. Ákærða hafi þá verið færð í armsnúningstök af lögreglumönnunum J-kk-þgf G-kk-þgf og L-kk-þgf J-x-x og færð inn á fangagang þar sem átt hafi að vista hana sökum æsings og annarlegs ástands. Þegar færa hafi átt ákærðu í fangaklefa, inn um hurðarop fangaklefans, hafi J-kk-nf G-kk-nf þurft að fara aftur fyrir ákærðu sem þá hafi sparkað í hann með hægri fæti í vinstra innanlæri þannig að á hafi séð, mar og sár. Ákærða hafi haldið áfram að sparka og einnig náð að sparka í aftanvert læri hægri fótar L-kk-ef J-x-x. Ákærða hafi síðan verið lögð á dýnu í fangaklefanum og haldið þar meðan leitað var á henni. Viðstaddur læknir hafi síðan tekið aðrar blóðprufur til að hægt væri að rannsaka hvort ákærða væri undir áhrifum lyfja og að því loknu hafi læknirinn framkvæmt hæfnismat.

II.

Í blóðsýni því sem ákærðu var tekið í þágu rannsóknar málsins reyndist magn alkóhóls vera 0,39 0/00.

H-kk-nf J-kk-nf læknir gerði klínískt mat og skoðun á ástandi ákærðu. Niðurstaða mats hans var að ákærða hafi ekki verið fær um að stjórna ökutæki örugglega. Læknirinn staðfesti mat sitt fyrir dómi við aðalmeðferð málsins.

Rannsóknarstofa Háskólans lyfja- og eiturefnafræði rannsakaði blóðsýni sem ákærðu voru tekin umrætt sinn. Í matsgerð rannsóknarstofunnar sem undirituð er af J-kk-þgf K-kk-þgf dósent og G-kvk-þgf Þ-kvk-þgf lækni og dagsett er 15. september 2005 kemur fram að alkóhól í blóði ákærðu hafi mælst 0,39 0/00. Þá hafi mælst í blóðinu alprazolam 50 ng/ml, metamfetamín 120 ng/ml, MDMA, 200 ng/ml og kókaín 14 ng/ml. Þá segir enn fremur að alprazolam sé lyf við kvíða af flokki benzódíazepína. Það hafi slævandi áhrif á miðtaugakerfi og geti dregið úr aksturshæfni í lækiningalegum skömmtum. Metamfetamín sé ávana- og fíkniefni, náskylt amfetamíni að gerð og verkun. Það sé talið geta skert hæfni manna til aksturs bifreiða þegar það er tekið í stórum skömmtum. MDMA sé ávana- og fíkniefni með örvandi verkun á miðtaugakerfi. Ekki liggi fyrir öruggar rannsóknir sem lýsa áhrifum MDMA á aksturshæfni. Kókaín sé ávana- og fíkniefni með örvandi verkun á miðtaugakerfi.

Í matsgerðinni segir að styrkur alprazolams sé eins og eftir háa lækningalega skammta. Styrkur metamfetamíns sé heldur hærri en við lækningalega skammta. Styrkur MDMA sé eins og búast megi við eftir töku einnar töflu (100 mg). Styrkur kókaíns sé lágur.

Í lokaorðum matsgerðarinnar segir að hlutaðeigandi hafi verið undir örvandi áhrifum metamfetamíns og MDMA en ekki undir marktækum áhrifum kókaíns. Metamfetamín kunni að hafa skert aksturshæfni hans lítillega. Hann hafi einnig verið undir slævandi áhrifum alprazolams sem sé samverkandi við alkóhól og megi því gera ráð fyrir að hlutaðeigandi hafi ekki getað stjórnað bifreið með öruggum hætti af þeim sökum.

G-kvk-nf Þ-kvk-nf læknir staðfesti matsgerðina fyrir dómi. Hún kvað alprazolamið eitt og sér hafa gert ákærðu ófæra um að stjórna ökutæki örugglega. Alkóhólið í blóði ákærðu hefði svo aukið áhrifin. Kvað hún aprazólamið í blóði ákærðu hafa samsvarað 1 0/00 alkóhóls. Alkóhólið í blóði ákærðu bættist síðan við þá tölu.

III.

Tekin var lögregluskýrsla af ákærðu þann 16. júlí 2005. Ákærða kvaðst þá kannast við atvikið. Sagði hún að þegar lögreglan hafi verið að taka úr henni blóð hafi henni verið sýnt mikið harðræði og við það hafi hún orðið ill. Hún játaði að hafa sparkað í lögreglumann. Hún hafi verið verulega sár sökum þess hve einn lögreglumannanna var harðhentur við hana og því hafi hún orðið ill þegar setja átti hana inn í fangaklefa. Lögreglumaðurinn hafi ýtt við henni þrátt fyrir að hún hafi sagt honum að sleppa og að hún gæti sjálf gengið inn. Þegar hann hafi ekki látið af ýfingum sínum hafi hún sparkað í hann. Tilgangurinn hafi þó ekki verið að meiða manninn heldur hafi hún verið orðinn pirruð á honum þar sem hann hafi sýnt henni óþarfa hörku við handtökuna.

Ákærða kvaðst hafa drukkið tvo bjóra kvöldið fyrir akstur milli kl.20 og 21 en síðan ekki meira fram að því að hún hóf akstur.

Ákærðu var kynnt framangreind matsgerð þann 1. nóvember sl. Hún kvaðst mótmæla niðurstöðunum á þeim grundvelli að hún hafi ekki notað fíkniefni undanarin ár. Hún kannist við að hafa neytt áfengis en fíkniefni hafi hún ekki notað og kunni hún þá einu skýringu að þeir sem með henni voru hafi laumað þeim að henni með einhverjum hætti.

Fyrir dóminum sagði ákærða að akstur hennar umrætt sinn hefði verið stöðvaður vegna reglubundins eftirlits að sögn lögreglu. Hún kvaðst ekki hafa verið að tala í farsíma en verið að reykja. Farið hefði verið með hana og farþega hennar upp á lögreglustöð til að athuga þau frekar. Á lögreglustöðinni hafi átt að taka henni blóð og hafi annar lögreglumaðurinn þá haldið fast í hönd hennar og kreist hana. Hún hefði beðið um að henni yrði sleppt. Hún hefði verið á móti því að henni væri haldið svona meðan blóð væri tekið. Hún kvaðst ekki minnast þess að hafa neitað alfarið að blóð yrði tekið úr henni. Hún hefði hins vegar verið því mótfallin að vera pínd meðan blóðtakan færi fram. Hún kvaðst hafa verið reið yfir framkomu lögreglumannanna. Blóð hefði síðan verið tekið úr henni og hún færð í fangaklefa. Hún minntist þess ekki að hafa sparkað í lögreglumann á leiðinni í fangaklefann. Nánar aðspurð viðurkenndi ákærða að hafa sparkað í lögreglumanninn vegna þess að hann hafði beitt hana óþarfa hörku. Kvað hún rétt eftir sér haft í lögregluskýrslu hvað þetta varðar.

Ákærða ítrekaði fyrir dóminum að hún hefði ekki neytt þeirra efna er í blóði hennar fundust að áfenginu undanskildu sem hún viðurkenndi að hafa neytt. Kvaðst hún ekki hafa aðra skýringu en þá að farþegar hennar, sem hún hefði verið að drekka með kvöldið áður, hefðu laumað efnunum í drykki hennar. Ákærða kvaðst hafa talið sig geta stjórnað umræddri bifreið örugglega.

Vitnið L-kk-nf G-kk-nf S-kk-nf lögreglumaður skráði frumskýrslu lögreglu. Hann gaf skýrslu vitnis bæði hjá lögreglu og fyrir dómi. Hann kvaðst hafa stöðvað akstur ákærðu umrætt sinn er lögreglan var við almennt umferðareftirlit. Hann kvað ákærðu hafa verið að tala í farsíma sem hún hélt á í annari hendinni á sama tíma og hún ók bifreiðinni auk þess sem hún hafi haldið á vindlingi í hinni hendinni. Honum hefði þótt ákærða vera fjarræn og hefði hún því verið látin gefa öndunasýni. Hann kvaðst ekki hafa verið vitni að atvikunum á lögreglustöðinni. Frásögn um þau í frumskýrslu lögreglu hefði hann haft eftir öðrum lögreglumönnum sem urðu vitni að þeim. Hann kvaðst hafa séð áverkana á lögreglumanninum J-kk-þgf G-kk-þgf.

Vitnið L-kk-nf J-kk-nf K-kk-nf lögreglumaður gaf skýrslu vitnis bæði hjá lögreglu og fyrir dómi. Hann kvaðst hafa verið staddur á kaffistofunni á lögreglustöðinni er hann heyrði atgang í fangamóttökunni. Hann hefði farið að aðgæta það og bjóða fram aðstoð sína. Þar hefði ákærða verið og veitt andstöðu við að henni yrði tekið blóð. Hann hefði því haldið í vinstri hönd ákærðu og lögreglumaðurinn J-kk-nf G-kk-nf í þá hægri til þess að viðstaddur læknir gæti athafnað sig og dregið blóð úr ákærðu. Er þeir höfðu sleppt taki á ákærðu eftir fyrstu blóðtökuna hefði hún snúið sér að J-kk-þgf G-kk-þgf og reynt að hrækja að honum og slá til hans. Hann hefði náð að grípa inn í og hrákinn misst marks. Þá hefði hún reynt að slá til J-kk-ef G-kk-ef en hann náð að grípa í hönd hennar og stöðva höggið. Þeir J-kk-nf G-kk-nf hefðu þá fært ákærðu í armsnúningstök og fært hana inn að fangaklefa þar sem framhald blóðtökunnar skyldi fara fram. Hann hefði sem fyrr haldið í vinstri hönd ákærðu en J-kk-nf G-kk-nf í þá hægri. Þar sem þau öll þrjú hafi ekki komist inn um klefadyrnar hefði J-kk-nf G-kk-nf fært sig aftur fyrir ákærðu. Hún hefði þá strax sparkað til hans og hefði höggið komið á vinstra læri J-kk-ef G-kk-ef og verið talsvert. Ákærða hefði verið í hælaháum skóm með stálbryddaða oddmjóa hæla, sem hafi komið í lærið. J-kk-nf G-kk-nf hafi hörfað undan við höggið og hafi verið greinilegt að hann hafi fundið verulega til. Þá hafi borist aðstoð og hafi þeim tekist að koma ákærðu inn í fangaklefann þar sem hún hafi verið lögð á dýnu. Hann hafi verið að bogra yfir ákærðu og lagt annað hnéð á dýnuna en hitt hafi hann haft á baki ákærðu sem lá á maganum. Hún hafi þá náð að sparka í hann svo hann varð sár aftan á miðju vinstra læri. Eftir það hefði ákærða róast og henni verið tekið blóð að nýju. Hann kvaðst ekki hafa orðið mikið sár eftir höggið. Hann hafi ekki leitað til læknis vegna þess. Fyrir dóminum kvaðst hann telja að sparkið í hann hafi ekki verið ásetningsverk. Meiri ásetningur hefði verið í sparkinu í J-kk-þf G-kk-þf. Hann kvað ákæru hafa snúið sér við og undið upp á sig er hún sparkaði í J-kk-þf G-kk-þf.

Vitnið J-kk-nf G-kk-nf S-kk-nf S-kk-nf lögreglumaður gaf skýrslu vitnis bæði hjá lögreglu og fyrir dómi. Hann kvaðst hafa staðið að því ásamt öðrum lögreglumönnum að taka blóð úr ökumanni sem var grunaður um ölvun við akstur og reyndist vera ákærða. Ákærða hafi verið róleg í fyrstu en er taka átti blóðsýnið hafi hún neitað að hlýða og ekki látið segjast. Sýnið hafi því verið tekið með valdi. Ákærða hefði þá skyrpt tyggigúmmíi í andlitið á honum. Eftir að búið var að taka fyrsta blóðsýnið hefði læknirinn farið að útbúa aðra sprautu og hefðu tökin þá verið leyst af ákærðu. Hún hefði þá reynt að slá til hans en hann náð að verjast högginu með því að grípa í hönd hennar. Hann og L-kk-nf J-kk-nf hefðu síðan farið með ákærðu í lögreglutökum í fangahúsið þar sem ljúka hafi átt blóðsýnatökunni. Er að klefadyrunum kom hefðu þeir L-kk-nf J-x-x verið við sitt hvora hlið ákærðu og haldið henni í sinn í hvorri hendi. Hann hefði þurft að sleppa takinu á ákærðu og færa sig aftur fyrir hana svo hún og L-kk-nf J-x-x kæmust uinn um klefadyrnar með góðu móti. Um leið hefði ákærða sparkað aftur fyrir sig og sparkið komið af miklu afli í vinstra læri hans. Hún hefði verið í háhæla skóm með mjóum stálslegnum hæl. Höggið hefði verið mikið og hefði strax myndast mikil bólga og blætt úr sárinu. Honum hefði tekist að yfirbuga ákærðu ásamt L-kk-þgf J-x-x en þurft frá að hverfa og leita aðstoðar nærstadds læknis sem hefði ráðlagt honum að leita til slysadeildar. Það hefði hann gert kvöldið eftir en verið kvalinn í millitíðinni og haft þrautir í lærinu. Hann kvað mars hafa gætt í tvo mánuði og nú bæri hann ör eftir sparkið. Hann kvaðst hafa séð er ákærða sparkaði í L-kk-þf J-x-x.

Vitnið S-kk-nf B-kk-nf lögreglumaður kvaðst hafa verið við umferðareftirlit umrætt sinn og vísað ákærðu að stöðva á gátt þar sem aðrir lögreglumenn voru. Hann kvað ákærðu hafa verið að tala í farsíma á sama tíma og hún ók. Hann kvaðst hafa veitt því athygli er ákærða neitaði að úr henni yrði tekið blóð. Þurft hefði að halda henni með valdi þar sem hún barðist um. Blóðtakan hefði tekist. Ákærða hefði ekki verið sterk þannig að aðeins hefði þurft að styðja við axlir hennar. Það megi vera að hún hafi kvartað. Hann kvaðst hafa séð er ákærða var færð í fangaklefa. Það hefðu þeir J-kk-nf G-kk-nf og L-kk-nf J-x-x gert. Hann hefði fylgt þeim eftir. Eftir að búið var að leggja ákærðu á bekki í fangaklefanum hefði hún sparkað frá sér er J-kk-nf G-kk-nf var að ganga í burtu. Sparkið hefði komið í innanvert læri J-kk-ef G-kk-ef. J-kk-nf G-kk-nf hefði kveinkað sér. Hann kvað ákærðu hafa sparkað oftar en einu sinni frá sér er hún var færð úr skónum. Hann kvaðst ekki hafa orðið var við að ákærða sparkaði í L-x-x J-x-x. Hann kvaðst hafa séð áverkann á J-kk-þgf G-kk-þgf. Það hefði verið mar. Nánar aðspurður kvað hann ákærðu hafa sparkað frá sér er hún var færð inn í fangaklefann og eftir að hún var kominn inn í klefann og lá á maganum. Hann kvaðst ekki vita hvaða spark olli áverkum J-kk-ef G-kk-ef.

Vitnið A-kk-nf Ó-kk-nf B-kk-nf var farþegi í bifreið ákærðu umrætt sinn. Hann gaf skýrslu vitnis fyrir dóminum og kvaðst hann ekkert muna eftir atvikum. Hann kvaðst ekkert muna eftir umræddu sumri vegna mikillar neyslu hans á vímuefnum um sumarið. Hann þvertók fyrir að hafa laumað einhverjum efnum í drykki ákærðu. Slíkt gerði hann ekki og hefði aldrei gert.

IV.

Í læknisvottorði F-kk-ef S-kk-ef læknis sem skoðaði J-kk-þf G-kk-þf segir að við skoðun sjáist innanvert um mitt vinstra læri marblettur sem mælist 8x7 cm að stærð. Marblettur þessi sé blár til jaðranna en rauður í miðjunni, auk þess sé sár um 1x3 cm í miðju þessa mars. Sár þetta sé grunnt. Það séu talsverð eymsli við þreyfingu á þessu svæði og óþægindi við hreyfingar um hnélið.

Segir læknirinn síðan að um sé að ræða mar á læri og smávægilegt húðrof. Áverkinn geti hafa orsakast af umræddu sparki. Áverkarnir séu ekki alvarlegs eðlis og krefjist engrar sérstakrar meðferðar og að J-kk-nf G-kk-nf ætti að ná sér að fullu.

V.

Niðurstaða.

Ákæruliður 1.

Eins og að framan er rakið, mældust í blóðsýni, er ákærðu var tekið eftir að akstur hennar var stöðvaður umrætt sinn, alkóhól sem mældist 0,39 0/00, kvíðalyfið alprazolam 50 ng/ml, metamfetamín 120 ng/ml, MDMA, 200 ng/ml og kókaín 14 ng/ml. Samkvæmt niðurstöðu matsgerðar Rannsóknarstofu Háskólans í lyfja- og eiturefnafræði var ákærða talin ófær um að stjórna ökutæki vegna magns alprazolams í blóði ákærðu sem talið var samsvara um 1 0/00 alkóhóls. Þá kom einnig fram í framburði G-kvk-ef Þ-kvk-ef læknis að það magn alkóhóls er í blóði ákærðu mældist yki áhrif alprazolamsins. Þá komst H-kk-nf J-kk-nf læknir, sem framkvæmdi klínískt mat á ástandi ákærðu, að þeirri niðurstöðu að ákærða hafi ekki verið fær um að stjórna ökutæki örugglega. Ekkert þykir renna stoðum undir þær getgátur ákærða að þeim efnum sem í blóði hennar fundust hafi verið laumað út í drykki hennar.

Samkvæmt þessu, þykir þrátt fyrir neitun ákærðu, sannað að hún hafi umrætt sinn ekið bifreiðinni NY-308 eins og í ákæru er lýst eftir að hafa neytt áfengis og annarra örvandi og deyfandi efna og verið þannig á sig komin að hún var ekki fær um að stjórna ökutækinu örugglega. Þá þykir sannað að ákærða hafi notað farsíma án handfrjáls búnaðar við aksturinn umrætt sinn.

Með þessum brotum sínum hefur ákærða gerst sek um brot gegn 2. mr. 44.gr. og 1. mgr. 47. gr. a, sbr. 100. gr. umferðarlaga nr. 5071987 ásamt síðari breytingum.

Ákæruliður 2.

Með vætti vitna svo og eigin framburði ákærðu þykir sannað að hún sparkaði af ásettu ráði í mitt vinstra læri lögreglumannsins J-kk-ef G-kk-ef S-kk-ef S-kk-ef er hann ásamt lögreglumanninum L-kk-þgf J-x-x K-kk-þgf voru að færa ákærðu inn í fangaklefa til frekari blóðtöku. Ósönnuð þykir sú fullyrðing ákærðu að J-kk-nf G-kk-nf hafi beitt hana óþarfa hörku er hann hélt henni við blóðtöku og fór með hana að fangaklefanum. Á hinn bóginn þykir ósannað að ákærða hafi slegið til J-kk-ef G-kk-ef eins og haldið er fram í ákæru. Telst sannað að spark ákærðu hafi valdið þeim áverkum á J-kk-þgf G-kk-þgf sem í ákæru greinir og byggjast á framlögðu læknisvottorði.

Með hliðsjón af framburði lögreglumannsins L-kk-ef J-kk-ef K-kk-ef sem ákærða er ákærð fyrir að hafa sparkað í, telst ósannað að þar hafi verið um ásetningsverk að ræða, heldur hafi það hlotist af umbrotum og spörkum ákærðau eftir að hún hafði verið lögð á magann á bekk í fangaklefanum og ekki var beint að neinum sérstökum. Ber því að sýkna ákærðu af þeirri háttsemi að hafa sparkað í L-x-x J-x-x.

Með sparki sínu í læri J-kk-ef G-kk-ef fór ákærða langt út fyrir þau mörk sem menn hafa til að bregðast við handtöku. Þótt meiðsli lögreglumannsins hafi ekki reynst mjög mikil þykir háttsemi ákærðu engu að síður hafa falið í sér brot gegn valdstjórninni samkvæmt 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga.

Samkvæmt sakavottorði ákærðu var hún dæmd í sex mánaða skilorðsbundið fangelsi árið 2000 fyrir brot gegn 252. gr. almennra hegningarlaga og árið 2001 var hún dæmd í sekt fyrir umferðarlagabrot.

Með hliðsjón af 77. gr. almennra hegningarlaga þykir refsing ákærðu hæfilega ákveðin fangelsi í tvo mánuði og 50.000 krónur í sekt til ríkissjóðs. Eftir atvikum þykir rétt að ákveða að fullnustu fangelsisrefsingarinnar skuli frestað og sú refsing falla niður að liðnum tveimur árum frá dómsuppsögu haldi ákærða almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. lög nr. 22/1955. Greiði ákærða ekki tildæmda sekt innan fjögurra vikna frá birtingu dómsins, kemur fangelsi í 4 daga í hennar stað.

Þá ber að svipta ákærðu ökurétti og þykir hæfilegur sviptingartími 4 mánuðir frá birtingu dómsins að telja.

Loks ber að dæma ákærðu til að greiða allan sakarkostnað sem nemur samtals 416.468, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærðu, H-kk-ef I-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 186.750 krónur að meðtöldum 24,5 % virðisaukaskatti.

Dómsuppsaga dróst vegna embættisanna.

F-kk-nf H. A-kk-nf héraðsdómari kveður dóminn upp.

Dómsorð:

Ákærða, E-kvk-nf R-kvk-nf H-kvk-nf, sæti fangelsi í tvo mánuði, en fullnustu refsingarinnar skal frestað og hún niður falla að liðnum 2 árum frá uppsögu dómsins haldi ákærða almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. lög nr. 22/1955.

Ákærða greiði 50.000 krónur í sekt til til ríkissjóðs innan fjögurra vikna frá dómsbirtingu, en sæti ella fjögurra daga fangelsi.

Ákærða skal svipt ökurétti í 4 mánuði frá birtingu dómsins að telja.

Ákærða greiði allan sakarkostnað, 416.468 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærðu, H-kk-ef I-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 186.750 krónur.

F-kk-nf H. A-kk-nf