S-24/2014

Mál þetta, sem dómtekið var 19. febrúar sl., er höfðað af lögreglustjóranum á höfuðborgarsvæðinu með ákærum dagsettum 21. og 29. janúar 2014, gegn S-kk-þgf G-kk-þgf B-kk-þgf, Fangelsinu Litla Hrauni, Eyrabakka. Með ákæru 21. janúar er ákærða gefið að sök líkamsárásir framdar í Reykjavík á árinu 2012, með því að hafa:

1. Mánudaginn 19. september 2012 innandyra að Nesvegi 45, veist að móður sinni A, með því að grípa um báða handleggi A, hrist hana og síðan skallað í vinstri augabrún hennar, með þeim afleiðingum að A hlaut glóðarauga og mar á vinstri augabrún.

2. Þriðjudaginn 9. október 2012 innandyra að Nesvegi 45 slegið bróður sinn B, nokkur högg í andlit og höfuð með þeim afleiðingum að það blæddi úr vinstra eyra, hann hlaut bólgur á vinstra gagnauga, hrufl á vinstra eyra og eymsli í vinstri kinn og kjálka.

Er brotið talið varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20, 1981 og 110. gr. laga nr. 82, 1998.

Með ákæru 29. janúar er ákærða gefið að sök frelsissvipting, líkamsárás, hótanir og þjófnað, að morgni þriðjudagsins 22. janúar 2013, í bifreiðinni C, sem A, móðir ákærða, ók um götur Reykjavíkur, en ákærði var farþegi í framsæti:

Á Höfðabakkabrú, tekið A hálstaki og slegið hana ítrekað með krepptum hnefa í andlit, á meðan hún ók bifreiðinni.

Á Gullinbrú, tekið A hálstaki og slegið hana margsinnis með krepptum hnefa í andlit, á meðan hún ók bifreiðinni.

Á bifreiðastæði fyrir framan Borgarholtsskóla við Skólaveg, tekið A hálstaki, fært höfuð hennar á læri sér, þar sem hann sat í farþegasætinu, haldið henni þannig fastri þannig að hún komst ekki út úr bifreiðinni, eða í um hálfa klukkustund, slegið hana margsinnis með krepptum hnefa í andlit og líkama, tekið um hægri úlnlið hennar og snúið upp á handlegginn og hótað því að slíta af henni útlimi hennar og höfuð og að ætla að stinga hana með hnífi, sem hann kvaðst vera með.

Í kjölfar þess að A komst út úr bifreiðinni, numið á brott með sér úr bifreiðinni, þar sem hún stóð á bifreiðastæðinu við Borgarholtsskóla, gleraugu A, kveikjuláslykla bifreiðarinnar og veski með 32.000 kr. í peningaseðlum, greiðslukortum, lyklum, auðkennislykli og farsíma.

Af atlögu ákærða hlaut A mar á nefi, við hægra munnvik, yfir vinstra kinnbeini, við vinstra auga og upp í hársvörð, beggja vegna á hálsi undir kjálkabarði, á báðum eyrum, á bak við eyrun, aftan á hálsi vinstra megin, á framhandlegg vinstri handar, stórt mar á hægri upphandlegg og eymsli á hægri úlnlið.

Er brot samkvæmt 1. og 2. lið talið varða við 1. mgr. 217. gr., samkvæmt 3. lið að auki við 226. gr. og 233. gr. og brot samkvæmt 4. lið við 244. gr. laga nr. 19/1940.

Er þess krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Af hálfu B, er þess krafist að ákærða verði gert að greiða honum skaðabætur að fjárhæð kr. 1.560.200,- auk vaxta skv. 1. mgr. 8. gr. vaxtalaga nr. 38, 2001 frá 22. janúar 2013 þar til mánuður er liðinn frá birtingu kröfunnar, en síðan dráttarvaxta skv. 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. sömu laga að liðnum mánuði frá birtingu kröfunnar til greiðsludags.

Þá er af hálfu A gerð krafa um að ákærða verði gert að greiða henni skaðabætur samtals að fjárhæð 2.003.450 krónur, auk vaxta skv. 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 22. janúar 2013 þar til mánuður er liðinn frá birtingu kröfunnar, en síðan dráttarvaxta skv. 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Verjandi ákærða krefst vægustu refsingar er lög leyfa og hæfilegrar þóknunar sér til handa.

Farið var með mál þetta samkvæmt 164. gr. laga um meðferð sakamála og var það tekið til dóms án frekari sönnunarfærslu er sækjanda og verjanda ákærða hafði verið gefinn kostur á að tjá sig um lagaatriði og ákvörðun viðurlaga.

Ákærði hefur skýlaust játað brot sín. Sannað er með játningu ákærða og öðrum gögnum málsins að ákærði er sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök og eru brot hans rétt heimfærð til refsiákvæða í ákæru.

Ákærði er fæddur í maí árið 1983. Á árunum 2006 til 2011 gekkst ákærði einu sinni undir sektargreiðslu vegna umferðarlagabrota. Þá var hann í tvígang á þessu tímabili dæmdur í sektargreiðslur vegna umferðarlagabrota. Ákærði var með dómi Hæstaréttar 23. maí 2013 dæmdur í 3ja og hálfs árs fangelsi fyrir brot gegn 1. mgr. 194. gr. og 1. mgr. 217. gr. laga nr. 19/1940, auk umferðarlagabrota. Áfrýjað var dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 19. desember 2012. Brot ákærða nú samkvæmt ákæru 21. janúar 2014 eru hegningarauki við dóm héraðsdóms frá 19. desember 2012, sem dæmdur var í Hæstarétti í maí 2013. Verður refsing ákærða að því leyti ákveðin með hliðsjón af 78. gr. laga nr. 19/1940, sbr. 77. gr. Brot ákærða samkvæmt ákæru 29. janúar 2014 eru hins vegar ítrekun. Brot ákærða eru mjög alvarleg. Á hann sér þær einu málsbætur að hafa játað háttsemi sína greiðlega hér fyrir dómi. Er refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í 12 mánuði.

Ákærði hefur viðurkennt bótaskyldu gagnvart báðum brotaþolum en mótmælt fjárhæð skaðabóta. Í ákæru 21. janúar krefst B skaðabóta að fjárhæð 1.560.200 krónur, auk vaxta. Er skaðabótakrafan sundurliðuð þannig að krafist er bóta fyrir miska að fjárhæð 1.200.000 krónur og þjáningabóta að fjárhæð 59.000 króna. Til viðbótar er krafist lögmannskostnaðar að fjárhæð 301.200 krónur. Ákærði hefur með ólögmætri háttsemi sinni valið brotaþola tjóni, sem hann ber ábyrgð á samkvæmt reglum skaðabótaréttar. Á brotaþoli rétt á miskabótum úr hendi ákærða á grundvelli 26. gr. laga nr. 50/1993. Með hliðsjón af háttsemi ákærða og afleiðingum árásarinnar eru miskabætur hæfilega ákveðnar 500.000 krónur. Krafa um þjáningabætur er reist á 3. gr. laga nr. 50/1993. Samkvæmt 1. mgr. 3. gr. laga nr. 50/1993 getur tjónþoli krafist bóta fyrir þjáningar vegna líkamstjóns á tímabilinu frá því að tjónið varð og þar til heilsufar er orðið stöðugt. Því skilyrði verður jafnframt að vera fullnægt að tjónþoli hafi verið veikur á umræddu tímaskeiði. Um það verður að taka mið af læknisfræðilegu mati á líkamlegu ástandi tjónþola. Frá þessum áskilnaði má þó víkja eftir 2. málslið 1. mgr. 3. gr. laganna ef sérstaklega stendur á og dæma tjónþola þjáningabætur þótt hann hafi verið vinnufær. Í málinu nýtur ekki við læknisfræðilegra gagna um að brotaþoli geti hafa talist veikur í skilningi 1. mgr. 3. gr. skaðabótalaga í kjölfar árásar ákærða. Hins vegar er nægilega fram komið að brotaþoli hafi mátt þola nokkrar þjáningar af meiðslum sínum. Verður litið svo á að fullnægt sé skilyrðum laga nr. 50/1993 til að dæma brotaþola þjáningabætur vegna samtals 2ja daga, svo sem hann hefði verið rúmliggjandi og í 15 daga án þess að vera rúmliggjandi. Nema þjáningabætur fyrir það tímabil 59.000 krónum. Þessu til viðbótar verður ákærði dæmdur til að greiða brotaþola málskostnað að fjárhæð 180.000 krónur. Um vexti fer sem í dómsorði greinir.

Af hálfu A er krafist skaðabóta úr hendi ákærða að fjárhæð 2.003.450 króna, auk vaxta. Er krafan sundurliðuð þannig að krafist er miskabóta að fjárhæð 1.200.000 krónur, þjáningabóta að fjárhæð 75.250 króna, 350.000 króna vegna viðgerðar á bifreið, kostnaðar vegna gleraugna og glataðs reiðufjár að samtals að fjárhæð 77.000 krónur. Þessu til viðbótar er krafist 301.200 króna vegna lögmannskostnaðar. Með sömu rökum og rakið var í tilviki B hefur ákærði valdið brotaþola miskatjóni og miskabætur hæfilega ákveðnar 600.000 krónur. Með sömu rökum á brotaþoli rétt á þjáningabótum að fjárhæð 75.250 krónur. Þó svo sjá megi á myndum í málinu að bifreið brotaþola hafi orðið fyrir tjóni hafa ekki verið lögð fram fullnægjandi gögn að baki kröfulið um viðgerðir á bifreiðinni og sannanlegan kostnað af henni. Eins hafa ekki verið lögð fram gögn um kostnað af gleraugum, sem taka mætti tillit til við ákvörðun bóta fyrir töpuð gleraugu. Verður þessum liðum því hafnað. Á grundvelli játningar ákærða þykir í ljós leitt að ákærði tók 32.000 krónur í reiðufé og verður sá kröfuliður tekinn til greina. Samkvæmt öllu framansögðu greiði ákærði brotaþola 707.250 krónur. Þessu til viðbótar verður ákærði dæmdur til að greiða brotaþola málskostnað að fjárhæð 180.000 krónur. Um vexti fer sem í dómsorði greinir.

Ákærði greiði sakarkostnað samkvæmt sakarkostnaðaryfirliti og málsvarnarþóknun skipaðs verjanda síns, að teknu tilliti til virðisaukaskatts, svo sem í dómsorði greinir.

D ó m s o r ð :

Ákærði, S-kk-nf G-kk-nf B-kk-nf, sæti fangelsi í 12 mánuði.

Ákærði greiði B 559.000 krónur, auk vaxta skv. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 22. janúar 2013 til 19. mars 2014, en með dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags og 180.000 krónur í málskostnað.

Ákærði greiði A 707.250 krónur, auk vaxta skv. 8. gr. laga nr. 38/2001 frá 22. janúar 2013 til 19. mars 2014, en með dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags og 180.000 krónur í málskostnað.

Ákærði greiði 228.350 krónur í sakarkostnað, þar með talda málsvarnarþóknun skipaðs verjanda síns, B-kk-ef E-kk-ef héraðsdómslögmanns, 138.050 krónur og 11.100 krónur í aksturskostnað verjanda.

S-kk-nf S-kk-nf.