S-222/2012

Mál þetta, sem var dómtekið 2. maí s.l., höfðaði lögreglustjórinn á Húsavík hér fyrir dómi þann 18. september 2012 með ákæru á hendur Z, og X;

„fyrir eftirtalin þjófnaðarbrot, með því að hafa, í félagi aðfaranótt fimmtudagsins 28. október 2010, brotist í auðgunarskyni inn á eftirtöldum stöðum:

I.

[...] í Reykjadal, með því að opna laust fag og spenna upp stormjárn í eldhúsglugga á jarðhæð á norðurhlið hússins og stolið þaðan rauðvínsflösku, viskíflösku, flösku af óþekktu víni, flösku af Stroh-40, tveimur hvítvínsflöskum, veiðihnífi og kíki, samtals að verðmæti kr. 46.490.

II.

Verslunina Dalakofann á Laugum í Reykjadal, með því að spenna upp glugga á suðurhlið hússins og brjóta upp stormjárn og stolið þaðan einni bjórkippu, tveimur sígarettupökkum og einum vindlapakka, samtals að verðmæti kr. 5.031.

III.

Sumarbústaðinn [...], sem er í austanverðum Reykjadal, með því að opna með skrúfjárni laust fag í svefnherbergisglugga á austurhlið hússins, í leit að verðmætum.

IV.

Sumarbústaðinn [...], sem er í landi [...] í Reykjadal, með því að spenna upp og skemma útidyrahurð og dyrakarm á austurhlið bústaðarins með vasahnífi og skrúfjárni, í leit að verðmætum.

Brot ákærðu skv. I. og II. lið ákærunnar telst varða við 244. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940.

Brot ákærðu skv. III. og IV. lið ákærunnar telst varða við 244. gr., sbr. 20. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940.“

Við þingfestingu máls S-206/2012, þann 23. október sl., var að ósk fulltrúa ákæruvalds og samkvæmt heimild í 2. mgr. 169. gr. laga nr. 88, 2008, um meðferð sakamála, þáttur ákærða Z, skilinn frá máli meðákærða X, þar sem fyrir lá að ákærði var þá búsettur erlendis. Var máli ákærða X lokið með dómi 12. nóvember sl. Ákærði Z krefst vægustu refsingar sem lög leyfa.

I.

Hér fyrir dómi hefur ákærði, Z, skýlaust viðurkennt brot sín eins og þeim er lýst I. til IV. kafla ákæru.

Játning ákærða er í samræmi við rannsóknargögn lögreglu og þ. á m. yfirheyrsluskýrslu hans, sem dagsett er 24. febrúar 2011. Að þessu virtu teljast brot ákærða nægilega sönnuð og eru þau réttilega heimfærð til lagaákvæða í ákæru. Verður dómur lagður á málið án frekari sönnunarfærslu með heimild í 1. mgr. 164. gr. laga nr. 88, 2008 um meðferð sakamála.

II.

Ákærði hefur samkvæmt vottorði sakaskrár ríkisins ekki áður sætt refsingu.

Við ákvörðun refsingar ákærða verður m.a. litið til þess að hann hefur í máli þessu gerst sekur um þjófnaðarbrot og þjófnaðartilraunir. Brotin framdi ákærði í lok október 2010, þá rétt 17 ára, í félagi við annan aðila, X. Ákærði játaði brot sín skýlaust við yfirheyrslu hjá lögreglu þann 24. febrúar 2011, og liggur fyrir að hluta af þýfinu var í framhaldi af því komið til skila til eigenda fyrir tilstilli lögreglu. Eftir birtingu ákæru leitaði ákærði, ásamt meðákærða X, sátta og greiddi bætur til þeirra aðila sem um getur í I. og II. og IV. kafla ákæru, sbr. dskj. nr. 6-8.

Að öllu ofangreindu virtu þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin 40 daga fangelsi, en með vísan til lýstra málsbóta svo og þess að nokkur dráttur varð á málsmeðferð rannsóknaraðila og ákæruvalds, en einnig vegna ungs aldurs ákærða, þykir fært, m.a. með vísan til ákvæða 4. tl. og 5. tl. 1. mgr. 70. gr. og 2. og 9. tl. 1. mgr., sbr. 2. mgr. 74. gr. hegningarlaganna, að fresta fullnustu refsingarinnar og skal hún niður falla að liðnum tveimur árum, haldi ákærði almennt skilorð 3. mgr. 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940.

Engan sakarkostnað leiddi af málarekstri þessum.

Dóm þennan kveður upp Ó-kk-nf Ó-kk-nf, héraðsdómari.

D Ó M S O R Ð :

Ákærði, Z, sæti fangelsi í 40 daga, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og skal hún niður falla að liðnum tveimur árum, haldi hann almennt skilorð 3. mgr. 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940.