S-46/2015

Mál þetta er höfðað með ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, útgefinni 3. febrúar 2015, á hendur S-kk-þgf B-kk-þgf S-kk-þgf, kt. 000000-0000, [...].

Að teknu tilliti til breytinga sem gerðar hafa verið á ákæru undir rekstri málsins er ákærða gefin að sök líkamsárás samkvæmt 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa aðfaranótt föstudagsins 20. desember 2013 við bensínafgreiðslustöð N1 við Lækjargötu í Hafnarfirði veist að þeim A, kt. 000000-0000 og B, kt. 000000-0000, með því að hafa slegið A í andlitið með þeim afleiðingum að A hlaut yfirborðsáverka á höfuð og skömmu síðar, í tvígang, kýlt B í andlitið með þeim afleiðingum að B hlaut yfirborðsáverka á höfuð.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar. Þá krefjast A og B bóta úr hendi ákærða. Gera þeir þá kröfu að ákærða verði gert að greiða hvorum þeirra um sig 850.000 krónur í skaðabætur með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 20. desember 2013 þar til mánuður er liðinn frá birtingu kröfunnar, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Þá er krafist málskostnaðar.

Ákærði hefur fyrir dómi skýlaust játað þá háttsemi sem saksókn á hendur honum tekur til og var því farið með málið samkvæmt 164. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og það tekið til dóms án frekari sönnunarfærslu eftir að sækjandi, verjandi og lögmaður brotaþola höfðu tjáð sig stuttlega um lagaatriði, bótakröfu og ákvörðun viðurlaga.

Sannað er með skýlausri játningu ákærða, sem er í samræmi við framlögð sakargögn, að hann hafi gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í málinu og er réttilega heimfærð til refsiákvæðis í ákæru.

Samkvæmt sakavottorði ákærða hefur hann ekki áður gerst sekur um hegningarlagabrot. Með sérstakri hliðsjón af þessu, sbr. 5. töluliður 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga, þykir refsing hans hæfilega ákveðin fangelsi í 30 daga. Er fullnustu hennar frestað og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Fram komnar kröfur um bætur eru einskorðaðar við miskabætur samkvæmt 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Þeir A og B eiga rétt til miskabóta úr hendi ákærða á grundvelli ákvæðisins. Þykja þær hæfilega ákveðnar 50.000 krónur til hvors um sig. Um vexti af tildæmdum miskabótum fer svo sem í dómsorði greinir. Þá verður ákærða jafnframt gert að greiða brotaþolum málskostnað, sbr. seinni málsliður 3. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, en hann þykir að teknu tilliti til virðisaukaskatts hæfilega ákveðinn 124.000 krónur til hvors þeirra.

Sakarkostnaður samkvæmt framlögðu yfirliti sækjanda nemur 72.000 krónum og verður ákærða gert að greiða hann ásamt þóknun skipaðs verjanda síns, F-kk-ef H-kk-ef S-kk-ef héraðsdómslögmanns, 124.000 krónur, og hefur þá verið tekið tillit til virðisaukaskatts.

D ó m s o r ð

Ákærði, S-kk-nf B-kk-nf S-kk-nf, sæti fangelsi í 30 daga, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði A 50.000 krónur í miskabætur ásamt vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 20. desember 2013 til 10. október 2014, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags, og 124.000 krónur í málskostnað.

Ákærði greiði B 50.000 krónur í miskabætur ásamt vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 20. desember 2013 til 10. október 2014, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags, og 124.000 krónur í málskostnað.

Ákærði greiði 196.000 krónur í sakarkostnað, þar með talda þóknun skipaðs verjanda síns, F-kk-ef H-kk-ef S-kk-ef héraðsdómslögmanns, 124.000 krónur.

Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf