S-481/2022

Mál þetta, sem dómtekið var 16. maí sl., er höfðað með ákæru, útgefinni af héraðssaksóknara 27. janúar 2022, á hendur: „X, kennitala [...], [...], [...] fyrir kynferðisbrot gegn barni, með því að hafa föstudaginn 14. júní 2019, í [...], [...], Reykjavík, veist að A, kennitala [...], og klipið í báðar rasskinnar hans utanklæða, gripið í stuttbuxur og nærbuxur hans og togað þær harkalega upp, snúið hann niður og sett hné sitt á maga hans og klipið hann fast í báðar rasskinnar, en A var þá 13 ára gamall.

Telst þetta varða við 2. mgr. 202. [gr.] almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkrafa:

Af hálfu B, kt. [...], er þess krafist að ákærða verði gert að greiða ólögráða syni hennar, A, kt. [...], miskabætur að fjárhæð 800.000 kr. auk vaxta skv. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, sbr. 16. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, frá 30. júní 2019 en með dráttarvöxtum skv. 9. gr. vaxtalaga, sbr. 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi er mánuður er liðinn frá því að bótakrafa þessi er birt til greiðsludags. Þá er þess krafist að ákærða verði gert að greiða málskostnað að mati dómsins eða samkvæmt síðar framlögðum málskostnaðarreikningi, að viðbættum virðisaukaskatti á málflutningsþóknun.“

Ákærði krefst þess aðallega að hann verði sýknaður af öllum kröfum ákæruvaldsins en til vara að hann verði dæmdur til vægustu refsingar er lög leyfa. Þá krefst ákærði þess að bótakröfu verði aðallega vísað frá dómi en til vara að bætur verði stórlega lækkaðar. Loks krefst verjandi ákærða hæfilegra málsvarnarlauna að mati dómsins sem greiðist úr ríkissjóði.

I Málsatvik

B, lagði fram kæru á hendur ákærða 24. júní 2019. Sagði hún atvik hafa gerst í [...] 14. júní 2019. Hefði henni verið sagt að ákærði hefði króað brotaþola af og „brókað“ hann og hefði brotaþoli þá misst eitthvað í brók. Brotaþoli hefði síðan lent á gólfinu, en hún vissi ekki hvernig það gerðist, og hefði ákærði þá sett hnéð í bringu hans og klipið hann í rassinn alveg upp við endaþarminn á honum. Hefði brotaþola verið illt í rassinum í 15– 20 mínútur á eftir. Vinur brotaþola hefði reynt að ná ákærða af honum og brotaþoli byrjað að öskra og þá loks hefði ákærði hætt. Brotaþoli hefði síðan farið út af [...] hágrátandi og hefði F [...] hringt í vitnið og sagt henni að það hefði orðið slys. Henni hefði verið sagt frá því sem gerðist og hún rætt við ákærða í kjölfarið og hann þá sagt að þetta hefði verið fíflagangur og kjánalegt af sér að passa sig ekki betur. Hefði samtalið endað þannig að hún hefði talið mögulegt að leysa þetta með F. Hefði hún þá ekki verið komin með allar upplýsingar um atvik en ákærði hefði neitað því að hafa „brókað“ brotaþola. Nokkru seinna hefði verið haldinn fundur hjá [...] vegna atviksins. Brotaþoli og vinir hans, C og D, hefðu einnig verið þar og hefði frásögn þeirra af atvikum verið skrifuð niður. Í kjölfar þess hefði Barnavernd verið send tilkynning um atvikið og vitnið lagt fram kæru. Kvaðst hún hafa rætt þetta við brotaþola um kvöldið og hefði hann verið mjög reiður og þá lýst atvikum í samræmi við það sem hún hefði áður lýst. Honum hefði liðið mjög illa og byrjað að fá [...], en hann hafði verið með þann sjúkdóm þegar hann var yngri.

II

Brotaþoli gaf dómskýrslu í Barnahúsi vegna málsins 10. júlí 2019 og var hann þá 13 ára. Kvaðst hann hafa verið á [...] og hefði hann ásamt vini sínum verið að grínast í strákum og ákærða. Hefði ákærði þá hlaupið að honum og klipið hann ógeðslega fast í rassinn og síðan tekið í hann og „brókað“ hann, snúið hann niður og sett fótinn ofan á hann. Hefði vinur brotaþola þá ýtt við ákærða og brotaþoli sagt honum alvarlega að hætta og hefði ákærði þá hætt. Brotaþoli kvaðst halda að ákærði hefði verið þarna með syni sínum og hefði hann áður séð ákærða fylgjast með [...]. Þegar ákærði hljóp að honum hefði hann reynt að fara bak við F [...] sem var þarna en ákærði náð honum. Ákærði hefði fyrst reynt að klípa í D en ekki náð honum. Hefði ákærði fyrst klipið brotaþola í báðar rasskinnarnar, utanklæða, með „allri hendinni“ og hefði það verið mjög óþægilegt. Hann hefði síðan reynt að hlaupa í burtu en ákærði „brókað“ hann, snúið hann niður og sett hnéð ofan á magann á honum og klipið hann aftur með annarri hendinni.

Kvaðst brotaþoli hafa verið klæddur í stuttbuxur, bol og íþróttaskó þegar atvik gerðust. Þegar ákærði „brókaði“ hann hefði hann tekið í stuttbuxurnar og lyft þeim upp. Hann hefði verið í nærbuxum innanundir og hefðu þær farið með stuttbuxunum upp í rassinn á honum og hann þá meitt sig. Kvaðst honum hafa fundist verst að vera fastur og ekki geta gert neitt. Hefði honum verið illt í rassinum eftir þetta og farið að gráta og hefði F þá komið. Eftir þetta hefði hann verið rauður á rassinum. Hefðu margir séð þetta gerast, m. a. D og C. Beðinn um að lýsa gríninu sem þeir hefðu verið með áður en þetta gerðist sagði brotaþoli að þeir hefðu girt bolinn ofan í buxurnar og gengið stelpulega eða bara gengið og sagt „fílar þú þetta“. Þetta hefðu þeir gert við flesta vini sína á svipuðum aldri og þeir hefðu farið að hlæja en ákærði hefði hlaupið að þeim.

D gaf dómskýrslu í Barnahúsi sama dag og var hann þá 13 ára. Sagði hann brotaþola hafa orðið fyrir ofbeldi í [...]. Hann og brotaþoli hefðu verið að sprella og grínast í öllum og ákærði hefði ekki „fílað“ það. Hefðu þeir togað stuttbuxurnar upp og sagt „fílar þú þetta“, sýnt rassinn og verið að grínast. Ákærði hefði hlaupið að brotaþola og reynt að tækla hann en brotaþoli hefði staðist það. Síðan hefði ákærði tekið með báðum höndum mjög fast í rassinn á brotaþola utanklæða og kreist. Ákærði hefði síðan „brókað“ hann og svo tekið í stuttbuxurnar og nærbuxurnar og togað þær upp og þá meitt brotaþola. Þá hefði hann tekið brotaþola niður og sett hnéð ofan á rifbeinin á honum. Sjálfur hefði hann verið við hliðina á brotaþola þegar þetta gerðist og reynt að stoppa þetta og ýtt ákærða frá en ákærði ýtt honum frá á móti. Ákærði hefði haldið áfram að kreista rassinn á brotaþola. Hefði ákærði farið eftir að vitnið náði að hrinda honum. Eftir þetta hefði brotaþoli verið með far á báðum rasskinnum og hefði það enn sést þegarhann var búinn að fara í [...].

III

Þá liggur fyrir tölvuskeyti framkvæmdastjóra [...] til ákærða, dagsett 19. júní 2019. Var ákærða þar tilkynnt að [...]hefði borist tilkynning um atvik sem talið væri fela í sér kynferðislegt ofbeldi á [...] 14. júní 2019. Var ákærða vísað tímabundið frá öllu starfi á vegum [...]og af [...]þess á meðan rannsókn málsins stæði yfir.

Skýrsla var tekin af ákærða hjá lögreglu 8. júlí 2019. Kvaðst hann umrætt sinn hafa verið að stöðva hegðun, gagnvart sér og krökkunum, sem hann hefði „ekki verið að fíla“. Þetta hefði verið síðasta kvöldið á „[...]“ sem hann hefði verið þáttakandi í. Sagði hann brotaþola og félaga hans hafa verið til vandræða í allan vetur og hefði sonur hans t. d. ekki viljað mæta [...] með þeim. Þeir hefðu verið að brúka munn við ákærða og spurt hann hvort hann væri samkynhneigður og hvort hann væri að fíla litla stráka. Þeir hefðu verið að reyna að slá þessu upp í fíflagang. Brotaþoli og vinur hans hefðu lyft upp bolunum og spurt hvort hann fílaði þetta. Hann hefði reynt að stöðva þetta með því að vera með fíflagang á móti. Hefði hann sagt eitthvað á þann veg að þeir vildu ekki að hann klipi í þá og hefðu þeir þá sagt að hann gæti aldrei náð þeim. Hann hefði þá gripið í a. m. k. annan þeirra en myndi ekki hvar hann náði taki á honum, líklega á stuttbuxunum, og fellt þá báða. Hefðu þeir þá sagt honum að stoppa eða hætta. Kvaðst hann halda að hann hefði notað fæturna til að fella þá en þeir hefðu báðir verið stærri en hann og hann talið þá vera eldri en þeir reyndust vera. F hefði þá verið nokkra metra fyrir aftan þá og sagt:„ Guys, you know he is to strong for you.“ Síðan hefði hann staðið upp og strákarnir farið en hann myndi ekki nú hvort hann hefði sjálfur lent á jörðinni. Þegar þetta gerðist hefði verið fullt af krökkum þarna, F og foreldrar.

Kvaðst ákærði ekki hafa klipið í rass brotaþola og ekki sett hnéð í bringu hans og telja að hann hefði ekki farið sjálfur í jörðina. Þá sagði hann rangt að hann hefði ekki farið af brotaþola fyrr en hann hefði verið byrjaður að öskra. Sagði hann atvik hafa gerst á 10- 15 sekúndum og vissi hann ekki hvort brotaþoli hefði grátið eftir að þessu lauk. F hefði spurt hann eftir þetta hvort hann hefði ætlað að meiða brotaþola og hefði hann svarað „nei, alls ekki“. Hann hefði spurt F hvort hann ætti að tala við brotaþola en F sagt honum að gera það ekki af því að brotaþoli væri í miklu uppnámi. Hefði hann þá sagt F-hk-þf hann gæti látið B hringja í sig og hún hefði gertþað. Kvaðst hann hafa sagt það sama við hana og hann væri búinn að lýsa. Ákærði kvaðst ekki hafa „brókað“ brotaþola, a. m. k. ekki viljandi, en ekki geta sagt til um það hvort hann hefði „brókast“ þegar hann fór á jörðina en hann hefði einungis verið í stuttbuxum og bol og hann hefði líklega gripið í stuttbuxurnar. Hafnaði ákærði því að hafa gripið í brotaþola alveg upp við endaþarminn.

Við rannsókn málsins voru teknar skýrslur af C, E, F, G og H en ekki er ástæða til að rekja efni þeirra.

I V

Framburður ákærða og vitna fyrir dómi Ákærði kvaðst hafa verið á „[...]“ með níu ára syni sínum og verið að aðstoða hann þar sem F talaði litla íslensku en fleiri foreldrar hefðu verið þarna. Brotaþoli og D-x-x oft verið með dónalegt „unglinga stráka tal“ um veturinn og hefðu í þetta sinn verið að segja niðurlægjandi hluti um konur og tala um homma og lesbíur. Þetta hefði verið síðasti dagurinn og í lok dagsins hefðu verið [...] á „[...]“ með gervigrasi. Hefðu allir þátttakendur verið í stuttbuxum og bol. Brotaþoli og D hefðu bundið hnút á bolina sína og tekið buxurnar upp og brett stroffið á þeim upp og niður, og sagt við hann: „ Fílarðu þetta ekki, ertu ekki hommi? “ Ákærði kvaðst hafa verið með son sinn hjá sér og ekki hafa vitað hverju hann ætti að svara en reynt að „bremsa“ þetta eitthvað af. Hefði hann sagt „að þeir vildu ekki að hann klipi í þá“ og að hætta þessu rugli og fara að [...].

Skömmu síðar, þegar komiðvar að því að skipta um [...], hefði þetta endurtekið sig. Þeir hefðu bundið bolina og híft stuttbuxurnar upp og sagt við hann: „ Ertu ekki hommi? “Hefði ákærða ekki líkað að þeir væru að segja þetta. Einnig hefðu þeir sagt „þú nærð okkur ekki“. F, sem hefði verið þar rétt hjá hefði þá kallað til þeirra á ensku að ákærði væri alltof sterkur fyrir þá. Ákærði kvaðst hafa stokkið að þeim og þá tekið eitt eða tvö skref, og tekið í þá báða og hefði brotaþoli dottið á jörðina. D hefði síðan komið og ýtt ákærða frá og hefði ákærði þá staðið upp og um leið kastað kveðju á annað foreldri sem þar var og síðan snúið sér aftur að strákunum sem þá voru farnir. Síðan hefði [...] haldið áfram. Þegar [...] lauk hefði F komið til hans og spurt hann hvort hann hefði viljandi meitt brotaþola og hann boðist til að biðja brotaþola afsökunar þegar hann heyrði þetta. F hefði talið það vera óráðlegt þar sem brotaþoli hefði verið í uppnámi og jafnvel getað orðið reiðari.

Eftir að hann kom heim hefði hann sagt eiginkonu sinni frá því sem gerðist. Um kvöldið hefði hann rætt við B símleiðis. Hefði hún sakað hann um að hafa elt brotaþola og tæklað hann niður úti í horni á [...] og hefði hann sagt henni að þannig hefði þetta ekki gerst. Þau hefðu ákveðið að hittast með F og fara yfir þetta og hefði hann beðist afsökunar á því að hafa meitt brotaþola, það hefði ekki verið ætlun hans. Í lok símtalsins hefði komið fram hjá B að henni hefði verið ráðlagt að kæra þetta til lögreglu og hann hefði þá sagt henni að gera það sem þeim hentaði. Hann hefði ekki heyrt meira frá B.

Nánar spurður um atvik kvaðst ákærði hafi gripið í stuttbuxur brotaþola. Vissi hann ekki hvort brotaþoli féll við vegna þess að hann kom að honum á „þessum“ hraða en hann hefði í mesta lagi verið 2– 4 metra frá honum eða af því hann greip í brotaþola.

Hefði þetta hommatal í strákunum virst beinast að honum og hefði hann verið kominn með nóg af þessum stælum en þó ekki verið reiður. Hann hefði ekki klipið í rassinn á brotaþola og gæti ekki sagt til um það hvort hann hefði sett hnéð á maga hans og hann myndi ekki hvort hann fór sjálfur á jörðina. Þá kvaðst hann ekki hafa „brókað“ brotaþola vísvitandi, ekki gripið í buxur og nærbuxur vísvitandi og togað upp en hann vissi ekki hvort það gerðist óvart. Gæti hann ekki lýst því nákvæmlega hvar hann greip í stuttbuxur brotaþola eða hvort hann greip í hold eða húð, en buxurnar hefðu verið frekar víðar og eins og þær sem notaðar eru í fótbolta. Sagði ákærði að á [...] hefðu a. m. k. verið börn „upp í það að vera fædd árið 2008“. Krakkarnir hefðu verið misstórir og erfitt að segja til um aldur þeirra nema eftir að hafa átt við þau samræður en hann hefði ekki þekkt brotaþola þó hann hefði séð hann á [...]. Hann hefði ekki vitað hvað brotaþoli var gamall;eftir á að hyggja hefði hann kannski átt að gera sér grein fyrir því en brotaþoli hefði verið hærri en ákærði, um 180 cm á hæð. Hefði hann frétt að brotaþoli væri 13 ára þegar hann talaði við B hans. Sagði hann F hafa verið viðstaddan þegar þetta gerðist en ekki vita hverjir aðrir voru viðstaddir. Það erfiðasta sem hann hefði þurft að takast á við væri að vera sakaður um þetta. Kvaðst hann vera tilbúinn til að taka afleiðingum þess hefði hann slasað brotaþola en hann hefði ekki gerst sekur um neitt kynferðislegt.

Ákærði kvaðst fremur telja að atvik hefðu staðið yfir í 3– 7 sekúndur en 10– 15 eins og hann hefði sagt í framburði sínum hjá lögreglu. Hann hefði gripið í síðu brotaþola en ekki rass og með annarri hendi, þeirri hægri. Hefði brotaþoli lent á bakinu á jörðinni. Hann hefði stokkið að strákunum í fíflaskap. Ekki hefði verið ætlun hans að meiða eða slasa brotaþola. Spurður sagði ákærði að þegar strákarnir brettu upp buxurnar hefðu rasskinnar þeirra ekki verið sýnilegar.

B kvaðst hafa fengið símtal frá E, [...]föður D, daginn sem atvik gerðust og hefði hann sagt brotaþola hafa orðið fyrir árás og vera í miklu áfalli. Hefði E sagt henni að D-x-x brotaþoli hefðu verið með fíflagang og „brókað“ stuttbuxur sínar upp yfir bolinn. Hefði þetta orðið til þess að ákærði hefði talið að þeir væru að fíflast í honum. Hefði ákærði náð að króa þá af og klipið brotaþola í báðar rasskinnarnar og tekið í stuttbuxur brotaþola og „brókað“ hann þannig að brotaþoli „missti í brók“ en hann vildi ekki ræða hvað það hefði verið, blóð, saur eða sviti. Hefðu strákarnir sennilega sagt E frá þessu. Brotaþoli hefði farið í sturtu heima hjá D og virtist hann hafa hent nærbuxunum. Hann hefði ekki viljað að E skoðaði nærbuxur hans en í ljós hefði komið að hann var rauður á rassinum og hefði E séð það. Kvaðst vitnið ekki vita hvort brotaþoli hefði fallið á jörðina eða ákærði hent honum þangað. Þá hefði ákærði, þegar brotaþoli lá á jörðinni, sett hnéð í hann, hugsanlega í magann, og hönd undir rasskinn. D hefði þá sagt ákærða að fara af brotaþola en ákærði ýtt D í burtu. Brotaþoli hefði síðan öskrað á ákærða að sleppa sér og hefði ákærði þá sleppt. Brotaþoli hefði verið orðinn reiður og gengið grátandi í burtu. Kvaðst vitnið hafa vitneskju sína um atvik frá E, sem hefði verið á staðnum, en hún vissi ekki hvort hann sá þetta sjálfur. Þá hefði hún heyrt sömu lýsingu frá brotaþola og D. Einnig hefði hún rætt um þetta við C og F.

Vitnið sagði að brotaþoli hefði verið í miklu áfalli þegar hún sótti hann og átt erfitt með að tala um þetta og ná sér niður. Hefði hann fengið „taugaveiklunarhlátur“ og [...]. Hún hefði síðan farið á fund vegna atviksins hjá [...]og eftir það hefði verið skrifuð skýrsla um það. Þrjú ár væru liðin síðan þetta gerðist og liði brotaþola enn illa og hann væri á stanslausum flótta. Hann ynni mikið, hefði flosnað upp úr [...]og hefði þetta haft mikil áhrif á hann. Taldi vitnið að þetta kæmi til með að hafa áhrif á brotaþola alla ævi. Enn í dag fengi brotaþoli martraðir sem hann tengdi við þetta atvik en treysti sér ekki í sálfræðimeðferð og væri enn reiður. Vissi hún ekki um önnur atvik í lífi brotaþola sem gætu hafa haft þessi áhrif á líðan hans og rekti hún vanlíðan hans til þess atviks. Áður en þetta gerðist hefði hann alltaf verið glaður og stutt í grín hjá honum.

Vitnið kvaðst hafa rætt við ákærða símleiðis daginn sem atvikið gerðist og hefði hún þá ekki verið búin að gera sér grein fyrir því hversu alvarlegt þetta hefði verið. Hefði ákærði sagt að þessi fíflagangur hefði vissulega farið úr böndunum og tekið vel í að leysa þetta með F. Ákærði hefði viljað biðjast afsökunar. Kvaðst hún síðan hafa rætt við brotaþola en hann hefði ekki verið tilbúinn til að taka afsökunarbeiðni ákærða til greina. Ekkert hefði orðið úr því að þau hittust til að reyna að leysa þetta þar sem [...] hefði gripið inn í málið og hefði hún ekki talað aftur við ákærða. Vitnið sagði að E hefði aldrei sagt henni að fingur hefði verið settur í rass brotaþola. Þá kvaðst hún halda að hún hefði farið með brotaþola til læknis eftir atvikið. Spurð hvernig brotaþoli hefði lýst atvikinu sagði vitnið að hann hefði sagt að hann og D hefðu verið að girða sig eins og gamlir karla rog setja bolina upp og girða stuttbuxurnar upp. Síðan hefðu þeir verið að dilla sér og gengið að krökkunum og sagt „viljið þið þetta“. Þeir hefðu verið að grínast við ákærða og hefði hann reynt að ná D en það ekki tekist en náð brotaþola og klipið hann í rasskinnarnar, rifið hann upp á stuttbuxunum og togað hann alveg upp á þeim. Hann hefði síðan fallið á jörðina og minnti vitnið að hann hefði sagt að ákærði hefði tæklað hann, þ. e. fellt hann á jörðina, en hún vissi ekki hvort hann hefði verið felldur eða dottið. Ákærði hefði síðan farið með hnéð í bringuna á honum og haldið honum þannig niðri og farið síðan aftur með hendurnar undir rasskinnarnar. Hefði það alltaf verið fyrir utan buxurnar.

D kvaðst hafa verið á sumarnámskeiði í [...] og hefðu hann og brotaþoli, sem hefði þá verið vinur hans til margra ára, verið að fíflast. Þeir hefðu togað upp stuttbuxurnar og gengið um og verið með „ pempíustæla“. Hefði ákærði þá hlaupið að þeim, í mesta lagi um tíu metra leið, og tekið í rassinn á brotaþola með hendinni, snúið hann niður og haldið honum niðri. Vitnið kvaðst hafa reynt að stoppa þetta með því að toga í ákærða og ýta honum en ákærði hefði haldið sinni stöðu. Hefði fíflaskapurinn í honum og brotaþola beinst að öllum sem voru þarna og vissi hann ekki hvers vegna ákærði tók þetta til sín. Þeir hefðu sagt við ákærða „fílar þú þetta? “áður en ákærði hljóp að þeim. Myndi hann ekki hvernig ákærði sneri brotaþola niður en hann hefði lent á hliðinni en brotaþoli hefði verið hægra megin við vitnið og ákærði hægra megin við brotaþola þannig að brotaþoli hefði verið nær ákærða en vitnið. Þá vissi hann ekki hvar ákærði greip í brotaþola. Ákærði hefði haldið brotaþola niðri en hann myndi ekki hvernig. Síðan hefði ákærði gripið í rassinn á brotaþola með annarri hendi en haldið honum niðri með hinni ofarlega á baki eða annars staðar á líkama brotaþola. Sagði vitnið að ákærði hlyti að hafa klipið brotaþola fast af því að það hefði lekið vökvi úr endaþarmi brotaþola en brotaþoli hefði sagt honum frá því. Myndi hann ekki hvort eitthvað hefði sést á brotaþola eftir þetta en brotaþoli hefði ekki sýnt vitninu rassinn á sér. Einnig hefði hann séð að takið var fast. Brotaþoli hefði verið mjög vonsvikinn og sár eftir þetta. Vitnið kvaðst hafa hætt í [...] í febrúar eða mars árið 2021 og brotaþoli nokkrum mánuðum síðar. Hefði brotaþoli ekki hætt að mæta eftir þetta atvik. Kvaðst hann halda að hnéð hefði farið í mjóbakið eða mjöðmina á brotaþola sem þá hefði legið á maganum eða hliðinni. Kvaðst hann nú ekki muna eftir því að ákærði hefði „brókað“ brotaþola og ekki eftir að hafa séð far á rassinum á brotaþola, eins og hann lýsti í Barnahúsi, en þá hefði hann munað atvik betur.

H kvaðst hann hafa verið um tvo metra frá ákærða og brotaþola þegar atvik gerðust úti á gervigrasinu. Þeir hefðu verið eitthvað að grínast og ýta hvor á annan. Einhvern veginn hefðu þeir lent á jörðinni en hann myndi ekki hvernig og vitnið þá séð bak ákærða. Brotaþoli hefði verið hlæjandi og sagt ákærða að hætta eins og þetta væri grín en hefði síðan farið að segja það alvarlega og leggja áherslu á að hann stoppaði og þá hefði vitnið farið að fylgjast með. Myndi hann ekki hvort ákærði hefði strax farið af brotaþola. Vitnið hefði verið við hlið D þegar þetta gerðist. Kvað hann sig minna að brotaþoli hefði legið á bakinu eða hliðinni og ákærði verið ofan á honum. H ann vissi ekki hvað ákærði hefði þá verið að gera en hann hefði fyrst verið með hendurnar á baki eða rassvöðva brotaþola. Hefði hann séð að brotaþola leið óþægilega og vildi koma ákærða af sér. Eftir þetta hefði hann séð að brotaþoli hefði verið pínu reiður og skammast sín fyrir þetta og verið lítill í sér. Minnti hann að brotaþoli hefði farið að gráta eftir þetta.

E kvaðst þekkja brotaþola vel og hefðu hann og D verið miklir vinir þegar þetta gerðist. Þeir hefðu verið í [...]og verið úti við [...]en vitnið verið að fylgjast með. Hefði hann heyrt læti og séð brotaþola standa upp af jörðinni og hlaupa í burtu. Ákærði og D-kk-nf einnig verið þarna og fleiri krakkar. Kvaðst hann hafa kallað á F sem hefði farið á eftir brotaþola. Brotaþoli hefði verið miður sín og æstur og hefði vitnið farið með honum inn í [...] og hefðu krakkarnir sagt honum hvað gerðist. Brotaþoli hefði verið að taka buxurnar upp þannig að þær skárust upp í rassinn á honum og hefði ákærði þá stokkið á hann og sett hendur upp í rassinn á brotaþola, komið honum niður á jörðina og sett hnéð ofan á líkama hans. D hefði reynt að ná ákærða ofan af brotaþola. Brotaþoli hefði komið heim með þeim D eftir þetta og hefði hann beðið um að fá lánaðar nærbuxur þar sem eitthvað hefði lekið úr rassinum á honum þegar hann fékk putta upp í rassinn. Kvaðst vitnið ekki hafa séð rassinn á brotaþola eftir að atvik gerðust eða skoðað nærbuxur hans. Nánar spurður hvernig brotaþoli lýsti atvikinu sagði vitnið að hann hefði sagt að hann hefði verið með buxurnar uppi til að reyna að vera fyndinn. Þá hefði ákærði fyrst stungið hendinni upp í rassinn á brotaþola og hefði hann þá ennþá verið standandi. Ákærði hefði síðan náð honum niður og aftur stungið hendinni fast upp í rassinn á honum. Kvaðst vitnið ekki muna hvort brotaþoli hefði lýst því hvernig hann hefði lent á jörðinni. Hefði brotaþoli verið reiður út í ákærða en einnig hefði vitninu fundist hann skammast sín. Eftir þetta hefði hann rætt við B og við stjórn [...]um það sem hann hafði séð. Tók vitnið fram að F hefði klárað [...] en um tíu mínútur hefðu verið eftir af henni. Kvaðst hann hafa sagt B það sem brotaþoli hafði sagt, m. a. að það hefði lekið úr rassinum á honum, og ráðlagt henni að fara með brotaþola til læknis.

C kvaðst hafa verið vinur brotaþola og hefðu þau verið að æfa saman en einnig þekkti hún ákærða. Þau hefðu verið á sumarnámskeiði fyrir 14 ára og eldri, og verið að æfa úti. Hún hefði verið að ganga milli [...]með H og þá séð að ákærði, brotaþoli og D-kvk-nf í gamnislag. Síðan hefði brotaþoli orðið mjög pirraður og gengið í burtu en D komið til hennar og sagt henni frá því sem gerðist. Í byrjun hefðu þeir verið þrír en síðan hefði D verið fyrir aftan hina. Hefði hún séð ákærða taka brotaþola niður. Hún myndi ekki hvernig hann gerði það en brotaþoli hefði farið á jörðina. Síðan hefði ákærði „brókað“ brotaþola, tekið í nærbuxur hans og togað þær upp þannig að þær hefðu farið í rassinn á honum og hafði brotaþoli þá verið liggjandi á hliðinni. Hún hefði ekki séð hvernig þetta endaði. Vissi hún ekki hvort þetta hefði verið gamnislagur allan tímann. Kvaðst hún hafa talað við brotaþola daginn eftir og hann þá sagt henni hvað hefði gerst. Þeir hefðu verið að slást og ákærði tekið hann niður og „brókað“ hann. Kvaðst hún hafa talað við I sem væri í stjórn [...], og móðursystir vitnisins, um atvikið. Var vitninu þá kynnt að hún hefði sagt í skýrslu í Barnahúsi að ákærði hefði klipið brotaþola í rassinn. Einnig hefði komið fram hjá henni að ákærði hefði farið inn undir buxur brotaþola. Kvaðst vitnið ekki hafa séð ákærða klípa í rass brotaþola heldur hefði hún haft þetta eftir B.

F kvaðst ekki hafa séð það sem gerðist en séð að brotaþoli var grátandi og í uppnámi. Erfitt hefði verið að tala við hann á ensku og hefði brotaþoli því ekki sagt honum hvað hefði gerst en hann fengið að vita það frá foreldrum. Hefði sé r verið sagt að brotaþoli hefði meitt sig en hann vissi ekki nákvæmlega hvernig. Hann hefði rætt við E-x-þf síma tveimur til þremur dögum síðar en þá hefði verið komið í ljós hversu alvarlegt þetta var. Einnig hefði D sagt honum frá þessu og B. Þá hefði ákærði sagt honum að brotaþoli hefði meiðst í leik og hefði það gerst í gríni og hann ekki ætlað að meiða brotaþola. Kvaðst hann ekki hafa tekið eftir breytingum á brotaþola eftir þetta.

G kvaðst hafa verið um fimm metra frá [...] en 10– 12 metra frá ákærða og brotaþola. Það hefði byrjað eitthvert hnoð á milli ákærða, brotaþola og D og hefði hann eitthvað verið að fylgjast með því en síðan fundist þetta ganga of langt. Hefði hann þá farið í áttina að [...]og ætlað að skipta sér af en áður en til þess kom hefði þetta stoppað. Vissi hann ekki nákvæmlega hvað hefði gerst. Hann hefði fyrst séð þá alla þrjá liggja á [...] og séð ákærða toga í buxur brotaþola, að því er honum sýndist í buxnastreng að aftan. Kvaðst hann telja að tilgangurinn hefði verið að „bróka“ og hefði ákærði togað upp en vitnið hefði ekki áttað sig á því hvort það hefði verið laust eða fast. Brotaþoli hefði þá legið á jörðinni, hann myndi ekki hvernig, en hann hefði séð bakið á honum og ákærði hefði verið fjær honum og D fjærst vitninu. Ákærði hefði verið liggjandi yfir honum og hefði þetta verið eins og þvaga. Kvaðst hann ekki muna hvort ákærði hefði sett hnéð í brotaþola en hann hefði ekki séð ákærða klípa brotaþola. Börnin á [...]hefðu verið á aldursbilinu 12– 16 ára en enginn hámarksaldur hefði verið ákveðinn. Hann hefði séð að brotaþoli var í öngum sínum eftir að [...]lauk. Kvaðst vitnið í upphafi hafa talið að um gamnislag hefði verið að ræða en síðan talið ástæðu til að reyna að stilla til friðar.

J, [...]ákærða, sagði að það hefði verið þungt yfir ákærða þegar hann kom heim þennan dag. Hefði hann sagt henni að strákarnir hefðu verið að fíflast og segja hluti eins og hvort hann væri samkynhneigður og hvort hann fílaði litla stráka og dillað sér fyrir framan hann og sagt að hann gæti ekki náð þeim. Hefði ákærði þá stokkið til og náð öðrum þeirra sem hefði þá dottið. Hefði F spurt ákærða hvort hann hefði viljandi ætlað að meiða brotaþola en ákærði hefði ekki upplifað þetta þannig. Þá hefði komið fram hjá syni þeirra, sem var með ákærða þegar atvik gerðust, að strákarnir hefðu verið að stríða ákærða, eins og þetta hefði verið fyndið. Hefðu þeir sagt að hann gæti ekki náð þeim og hefði ákærði þá tæklað þá.

V Niðurstaða

Ákærði er ákærður fyrir kynferðisbrot gegn barni, með því að hafa veist að brotaþola og klipið í báðar rasskinnar hans utanklæða, gripið í stuttbuxur og nærbuxur hans og togað þær harkalega upp, snúið hann niður og sett hné sitt á maga hans og klipið hann fast í báðar rasskinnar, en brotaþoli var þá 13 ára gamall. Er brotið í ákæru talið varða við 2. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Samkvæmt 1. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga skal hver sem hefur samræði eða önnur kynferðismök við barn, yngra en 15 ára, sæta fangelsi ekki skemur en 1 ár og allt að 16 árum. Þá segir í 2. mgr. lagaákvæðisins að önnur kynferðisleg áreitni en sú sem greinir í 1. mgr. varði fangelsi allt að 6 árum.

Af hálfu ákæruvaldsins er gerð sú krafa, telji dómurinn ósannað að ákærði hafi vitað aldur brotaþola, að háttsemi ákærða verði jafnframt heimfærð undir 204. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, vegna gáleysis ákærða um aldur hans. Þá krefst ákæruvaldið þess að til vara verði háttsemi ákærða talin varða við 1. mgr. 217. gr. laga nr. 19/1940 og/eða eftir atvikum 1. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Er af hálfu ákærða á því byggt, teljist háttsemin sönnuð, að brotið varði við síðastgreinda lagaákvæðið en ekki 2. mgr. 202. gr. sömu laga.

Sönnunarbyrði um sekt ákærða og atvik sem telja má honum í óhag hvílir á ákæruvaldinu og metur dómari hverju sinni hvort nægileg sönnun, sem ekki verði vefengd með skynsamlegum rökum, sé fram komin um hvert það atriði sem varðar sekt og ákvörðun viðurlaga við broti, sbr. 108. og 109. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Samkvæmt 111. gr. sömu laga skal dómur reistur á sönnunargögnum sem færð eru fram við meðferð máls fyrir dómi.

Ákærði neitar sök. Byggir hann sýknukröfu sína á því að ósannað sé að hann hafi framið það brot sem í ákæru greinir. Hann viðurkenndi að hafa gripið með annarri hendi í stuttbuxur brotaþola, við síðu, og hefði hann í kjölfar þess fallið til jarðar. Útilokaði hann ekki að tog hefði komið á buxurnar en neitaði alfarið þeirri háttsemi sem greinir í ákæru að öðru leyti. Sagði hann atvikið hafa gerst í fíflagangi og ætlun hans hefði ekki verið sú að meiða brotaþola. Hefur framburður ákærða verið stöðugur í gegnum meðferð málsins og á það sama við um framburð brotaþola. Metur dómurinn framburð þeirra beggja trúverðugan.

Af framburði vitna verður ráðið að ákærði veittist að brotaþola umrætt sinn og áttu atvik sér stað á [...] í viðurvist fjölda annarra. Hefði þeim í upphafi virst þetta vera fíflagangur eða gamnislagur í kjölfar stríðni eða gríns af hálfu brotaþola og D. Verður einnig af vætti vitna ráðið að brotaþoli var í uppnámi eftir atvikið. Þá er framburður þeirra nokkuð misvísandi um atvik að öðru leyti og að einhverju leyti varðandi röð atvika en ljóst er að mörg vitnanna sáu einungis hluta af atburðarásinni. Málið var kært til lögreglu tíu dögum eftir að atvik gerðust. Af þeim framburði sem liggur fyrir í málinu má ráða að málið var rætt nokkuð á milli vitnanna og fleiri einstaklinga áður en til þess kom að þau gáfu skýrslu.

Er lýsing í ákæru á háttsemi ákærða að mestu í samræmi við framburð brotaþola þegar hann gaf dómskýrslu í Barnahúsi. Að ákærði hefði hlaupið að honum og gripið fast í báðar rasskinnarnar á honum. Hann hefði síðan reynt að hlaupa í burtu en ákærði tekið í hann og „brókað“ hann, snúið hann niður og sett fótinn ofan á hann og klipið hann aftur í rassinn með annarri hendinni. Var lýsing vitnisins D þegar hann gaf dómskýrslu í Barnahúsi að mestu á sama veg en hann taldi ákærða hafa árangurslaust reynt að tækla brotaþola áður en hann greip í rassinn á honum í fyrra skiptið. Þá taldi hann ákærða hafa sett hnéð á rifbein brotaþola en í skýrslu sinni við aðalmeðferð málsins að hnéð hefði farið í mjóbak eða mjöðm brotaþola sem hefði þá legið á maga eða hlið.

Hvað það varðar að ákærði hafi klipið í báðar rasskinnar brotaþola og „brókað“ hann og síðan fellt hann til jarðar, þá báru bæði D og C um að ákærði hefði veist að brotaþola og snúið hann niður þó þau gætu ekki lýst því nákvæmlega hvernig það gerðist. Þá viðurkenndi ákærði að hann hefði fellt brotaþola til jarðar með því að koma hratt að honum eða grípa í stuttbuxur hans. Af framangreindu telur dómurinn sannað að brotaþoli hafi fallið til jarðar fyrir tilverknað ákærða. Samkvæmt ákæru kleip ákærði í báðar rasskinnar brotaþola utanklæða á meðan hann var standandi og togaði stuttbuxur hans og nærbuxur harkalega upp. Er þetta í samræmi við framburð brotaþola og framburð D í Barnahúsi en ákærði neitaði þessu alfarið. Vitnið C leiðrétti við aðalmeðferð málsins framburð sem hún hafði gefið í Barnahúsi þess efnis að hún hefði séð ákærða klípa í rass brotaþola og kvaðst hafa haft þetta eftir B. Þá báru brotaþoli og D um að ákærði hefði „brókað“ brotaþola, og vitnið G um að hafaséð ákærða toga í buxur brotaþola, að því er honum sýndist í buxnastreng að aftan, eftir að hann féll til jarðar, og verður sá framburður því ekki talinn styðja þetta sakarefni. Á það einnig við um þann framburð sem C gaf í Barnahúsi en hún sagði brotaþola þá hafa legið í jörðinni. Þrátt fyrir neitun ákærða fær þetta sakarefni að hluta einnig stuðning í framburði hans þar sem hann viðurkenndi að hafa gripið í stuttbuxur brotaþola með annarri hendi og sagði að þá gæti hafa komið tog á buxurnar.

Þá báru bæði brotaþoli og D um að ákærði hefði klipið brotaþola á ný í rassinn eftir að hann hafði fallið til jarðar. Ákærði neitaði alfarið að hafa þá klipið brotaþola og kvaðst ekki vita hvort hnéð hefði farið í maga hans. Önnur vitni gátu ekki borið um þetta atvik nema vitnið H sem taldi ákærða þá annaðhvort hafa verið með hönd á rassvöðva brotaþola eða á mjóbaki hans. Verður sá framburður, eins og atvikum er háttað, talinn vera óljós og ekki styðja framangreindar sakargiftir. Þá liggur einungis fyrir stöðugur framburður brotaþola um að ákærði hafi sett hné í maga hans. Hefur framburður D verið á reiki hvað þetta varðar og sagði hann hnéð hafa annars vegar farið í rifbein brotaþola og hins vegar mjóbak eða mjöðm. Önnur vitni sögðu þá hafa verið í kös og gátu ekki lýst atvikum nánar hvað þetta varðar.

Með vísan til framangreinds og atvika máls að öðru leyti telur dómurinn sannað, sbr. 108. og 109. gr. laga nr. 88/2008, að ákærði hafi fellt brotaþola og gripið í rasskinnar hans utanklæða og við það hafi komið tog á stuttbuxur brotaþola. Að mati dómsins áttu atvik sér stað í fíflagangi eða stríðni sem fór úr böndunum. Telur dómurinn ósannað að ákærði hafi togað buxurnar harkalega upp og ósannað, gegn trúverðugum framburði ákærða, að hann hafi klipið í rass brotaþola eftir að brotaþoli féll til jarðar og sett hnéð í maga hans.

Við mat á því hvort ákærði hafi gerst sekur um aðra kynferðislega áreitni samkvæmt 2. m gr. 202. g r. laga nr. 19/1940 þarf að hafa hliðsjón þeirri skilgreiningu á kynferðislegri áreitni sem fram kom í athugasemdum í greinargerð með 8. gr. laga nr. 61/2007 þegar 199. gr. laga nr. 19/1940 var lögfest. Þar var það talið vera háttsemi, kynferðislegs eðlis, sem hvorki teljist til samræðis né svokallaðra annarra kynferðismaka og felist í hvers konar snertingu á líkama annarrar manneskju sem sé andstæð góðum siðum og samskiptaháttum. Það sé kynferðisleg áreitni að strjúka, þukla eða káfa á kynfærum eða brjóstum þolanda innan klæða sem utan, en slíkt geti þó verið á því stigi, ákaft eða langvarandi, að önnur um kynferðismök sé að ræða. Geti þukl og káf annars staðar en á kynfærum og brjóstum verið kynferðisleg áreitni. Þá var þar gert ráð fyrir því að neðri mörk hugtaksins verði rýmkuð og að það verði ekki afmarkað við líkamlega snertingu heldur geti einnig fallið þar undir orðbragð og táknræn hegðun. Snerting utan kynfæra eða brjósta geti fallið undir ákvæðið en við mat á því verði að líta til þess hversu nærri snerting er kynfærum eða brjóstum, hvort hún er innan klæða eða utan og hvers eðlis hún er. Af því sem fram er komið er það mat dómsins að alls sé ósannað hvar á ras ssvæðinu ákærði kleip í brotaþola en ákærði taldi sjálfur það hafa verið við síðu. Verður ákærði að njóta vafans hvað þetta varðar. Þá verður af því sem fram er komið ráðið að ákærði var ósáttur við hegðun brotaþola að það hefði valdið því að hann greip í brotaþola. Tilviljun virðist hafa ráðið því að hann náði til hans en ekki D. Er það mat dómsins að ekki hafi verið sýnt fram á að háttsemi sú sem dómurinn telur að sé sönnuð hafi verið af kynferðislegum toga í skilningi 2. mgr. 202. gr. laga nr. 19/1940 eða slíkur tilgangur hafi vakað fyrir ákærða. Verður háttsemi ákærða því ekki heimfærð undir 2. mgr. 202. gr. laga nr. 19/1940. Eru því ekki til forsendur til að beita 204. gr. sömu laga.

Kemur þá til skoðunar hvort háttsemi ákærða verði heimfærð undir 1. mgr. 217. gr. laga nr. 19/1940 og/eða 1. mgr. 99. gr. laga nr. 80/2002. Samkvæmt 180. gr. laga nr. 88/2008 má hvorki dæma ákærða fyrir aðra hegðun en þá sem í ákæru greinir né heldur dæma aðrar kröfur á hendur honum. Þó er dómara rétt að dæma eftir öðrum refsiákvæðum en þeim sem í ákæru greinir telji hann að vörn ákærða verði ekki áfátt vegna þess. Getur dómari gefið aðilum færi á að tjá sig um atriði að þessu leyti ef þurfa þykir. Var málflytjendum gefinn kostur á að tjá sig um heimfærslu meints brots til refsiákvæða með hliðsjón af framangreindum lagaákvæðum.

Samkvæmt 1. mgr. 217. gr. laga nr. 19/1940 skal hver sá sem gerist sekur um líkamsárás, enda sé hún ekki svo mikil sem í 218. gr. segir, sæta sektum eða fangelsi allt að sex mánuðum en fangelsi allt að einu ári, ef háttsemin er sérstaklega vítaverð. Í ákæru er ekki getið um neinar afleiðingar af þeirri háttsemi sem þar greinir og ekki liggja fyrir önnur gögn hvað þetta varðar en framburður brotaþola en frásagnir annarra eru endursögn á framburði hans. Þá er það mat dómsins að ákærði hafi mátt vita að með háttsemi sinni gæti hann valdið brotaþola líkamstjóni. Þ að er hins vegarekki skilyrði að áverkar hljótist af árás til að hún verði felld undir 1. mgr. 217. gr. laga nr. 19/1940, sbr. dómur Hæstaréttar 20. desember 2007 í máli nr. 424/2007 og dómur Landsréttar 1. október 2021 í máli nr. 511/2020. Verður háttsemi ákærða heimfærð undir lagaákvæðið.

Samkvæmt 1. tölulið 1. mgr. 81. gr. laga nr. 19/1940 fyrnist sök á tveimur árum þegar ekki liggur þyngri refsing við broti en eins árs fangelsi eða refsing sú sem til er unnið fer ekki fram úr sektum. Þá telst fyrningarfrestur frá þeim degi þegar refsiverðum verknaði eða refsiverðu athafnaleysi lauk, sbr. 1. mgr. 82. gr. sömu laga. Fyrningarfrestur rofnar þegar rannsókn sakamáls hefst fyrir rannsakara gegn manni sem sakborningi, sbr. 4. mgr. sama lagaákvæðis, og samkvæmt 5. mgr. þess rofnar fyrningarfrestur ekki stöðvist rannsókn máls um óákveðinn tíma.

Rannsókn á brotinu hófst er lögreglu barst bréf [...] 19. júní 2019. Af málsgögnum verður ekki annað ráðið en rannsóknin hafi stöðvast eftir skýrslutökur 10. júlí 2019 enhenn i verið fram haldið 3. mars 2020 og voru þann dag og þann næsta teknar skýrslur af vitnum. Þá varð aftur hlé á rannsókninni en næst var, þann 27. september 2021, tekin símaskýrsla af B og rannsókn síðan fram haldið. Málið var sent héraðssaksóknara 30. nóvember 2021 og hann gaf út ákæru 27. janúar 2022. Rannsókn málsins, eins og hún var framkvæmd, var einföld að því leyti að hún fólst aðallega í skýrslutökum af ákærða og vitnum. Er það mat dómsins að rannsókn málsins hafi tekið óhæfilega langan tíma. Þá voru tvö löng hlé á rannsókn málsins, eins og að framan er rakið, annars vegar átta mánuðir og hins vegar 19 og hafa engar skýringar komið fram á því. Með vísan til 5. mgr. 82. gr. laga nr. 19/1940 er það mat dómsins að rannsókn málsins hafi stöðvast um óákveðinn tíma. Eru nú hátt í þrjú ár frá því að rannsókn málsins hófst. Fyrningarfrestur vegna brota gegn 1. mgr. 217. gr. laga nr. 19/1940 er tvö ár, eins og að framan er rakið, og telst því brotið fyrnt.

Samkvæmt 1. mgr. 99. gr. laga nr. 80/2002 skal hver sem beitir barn andlegum eða líkamlegum refsingum, hótunum eða ógnunum eða sýnir af sér aðra vanvirðandi háttsemi gagnvart barni sæta sektum eða fangelsi allt að þremur árum. Háttsemi ákærða beindist að 13 ára gömlu barni. Í samræmi við áralanga dómvenju telur dómurinn að verknaðarlýsing ákæru standi ekki í vegi fyrir beitingu lagaákvæðisins samhliða 1. mgr. 217. gr. í tilviki sem þessu. Meginreglan er sú þegar um brotasamsteypu er að ræða að refsingu skal tiltaka innan marka þess ákvæðis er þyngsta refsingu tiltekur. Þá skal miða fyrningarfrest við það ákvæði sem geymir þyngst refsimörk, sbr. 4. m gr. 81. g r. laga nr. 19/1940. Með vísan til málsatvika er það hins vegar mat dómsins að refsing vegna brotsins færi ekki fram úr sektum, sbr. 1. töluliður 1. mgr. 81. gr. sömu laga og telst brotið því fyrnt.

Með vísan til framangreinds er ákærði sýknaður af öllum kröfum ákæruvaldsins.

Bótakröfu brotaþola er vísað frá dómi, sbr. 2. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008.

VI

Allur sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, E-kk-ef O-kk-ef S-kk-ef lögmanns, og þóknun réttargæslumanns brotaþola, Ó-kvk-ef H-kvk-ef G-kvk-ef lögmanns, eins og í dómsorði greinir. Hefur við ákvörðun málsvarnarlauna og þóknunar réttargæslumanns verið tekið tillit til virðisaukaskatts og vinnu lögmannanna við rannsókn málsins. Annan sakarkostnað leiddi ekki af meðferð málsins.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið K-kvk-nf H-kvk-nf aðstoðarsaksóknari.

S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

DÓMSORÐ:

Ákærði, X, er sýkn af kröfum ákæruvaldsins.

Bótakröfu brotaþola, A, er vísað frá dómi.

Allur sakarkostnaður vegna málsins greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, E-kk-ef O-kk-ef S-kk-ef lögmanns, 1.900.000 krónur, og þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, Ó-kvk-ef H-kvk-ef G-kvk-ef lögmanns, 700.000 krónur.

S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf (sign)