E-3889/2016

I

Mál þetta, sem var dómtekið 15. júní 2017, er höfðað 14. desember 2016 af D-x-x B-x-x E-x-x, Engihjalla 25 í Kópavogi, gegn A-kk-þgf Þ-kk-þgf kírópraktor ehf., Laugavegi 163 í Reykjavík.

Stefnandi krefst þess að stefndi greiði honum 3.607.467 krónur auk dráttarvaxta samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001, um vexti og verðtryggingu, af 94.418 krónum frá 1. maí 2012 til 1. maí 2013, af 972.898 krónum frá þeim degi til 1. maí 2014, af 1.885.391 krónu frá þeim degi til 1. maí 2015, af 2.744.298 krónum frá þeim degi til 1. maí 2016, af 3.367.017 krónum frá þeim degi til 31. október 2016, en af 3.607.467 krónum frá þeim degi til greiðsludags. Þá gerir stefnandi kröfu um málskostnað að skaðlausu að viðbættum virðisaukaskatti.

Stefndi krefst sýknu af kröfum stefnanda en til vara að þær verði stórlega lækkaðar. Þá krefst stefndi málskostnaðar.

II

Stefnandi er frá Bandaríkjum Norður Ameríku og er menntaður kírópraktor. Hann kynntist fyrirsvarsmanni stefnda, A-kk-þgf Þ-kk-þgf, í kírópraktoranámi úti í Bandaríkjunum á 10. áratug síðustu aldar og mun góður kunningsskapur hafa tekist með þeim. Hann kom hingað til lands ásamt eiginkonu sinni í mars 2012 og hóf störf sem kírópraktor á starfsstöð stefnanda að Laugavegi 163.

Ágreiningur er í málinu um hvers konar réttarsamband var milli stefnanda og stefnda meðan hann vann sem kírópraktor á starfsstöð stefnda. Stefnandi heldur því fram að hann hafi verið ráðinn til starfa hjá stefnda með ráðningarsamningi þar sem í fyrstu hafi verið gert ráð fyrir að laun hans ættu að nema 350.000 krónum og síðar 400.000 krónum. Þessu til stuðnings hefur stefnandi m.a. lagt fram fram tvo skriflega ráðningarsamninga á stöðluð eyðublöð frá Vinnumálastofnun, en slíkir samningar liggja til grundvallar tímabundnu atvinnuleyfi sem Vinnumálastofnun gefur út.

Fyrri samningurinn er dagsettur 29. nóvember 2013. Þar kemur fram að starfið sé ótímabundið og að stefnandi sé ráðinn í fullt starf. Starfsheitið sé „gonstead“ kírópraktor. Fram kemur að laun skuli vera samkvæmt samkomulagi og að þau skyldu nema 400.000 krónum á mánuði. Átti að greiða þau mánaðarlega og leggja inn á reikning starfsmanns. Um uppsagnarfrest, orlof og veikindagreiðslur var merkt í reit þar sem stendur „Sérákvæði / Special provision“. Lífeyri átti að greiða til Frjálsa lífeyrissjóðsins. Tekið er fram í forskráðum texta samningsins að um réttindi og skyldur færi að öðru leyti samkvæmt kjarasamningi, en gefið var upp að stéttarfélag stefnanda væri Kírópraktorafélag Íslands. Hann mun hins vegar aldrei hafa verið félagsmaður í því félagi. Síðari ráðningarsamningurinn, sem lagður hefur verið fram þessu til stuðnings, er dagsettur 29. nóvember 2013. Hann er að öðru leyti samhljóða fyrri samningnum.

Stefndi telur framangreinda samninga ekki gefa rétta mynd af réttarsambandi aðila. Heldur hann því fram að þeir hafi einungis verið gerðir til þess að stefnandi gæti fengið atvinnuleyfi hér á landi. Aldrei hafi hins vegar verið ætlunin að fylgja þessum samningnum heldur hafi gilt munnlegt samkomulag milli þeirra þar sem við það hafi verið miðað að stefnandi væri sjálfstætt starfandi á starfsstöð stefnanda en ekki launamaður.

Ágreiningslaust er að greiðslum til stefnanda var ekki hagað á þann hátt sem lýst er í hinum skriflegu samningum. Í stað þeirrar fjárhæðar sem þar var skráð að stefnandi fengi í laun komust aðilar að samkomulagi um að stefnandi fengi helminginn af þeim tekjum sem hann aflaði í hverjum mánuði. Samkvæmt því sem fram hefur komið fyrir dómi hélt stefnandi sjálfur utan um fjölda viðskiptavina mánaðarlega, og þær fjárhæðir sem þeir greiddu fyrir þá þjónustu sem hann veitti, á handskrifuðum blöðum sem hann lét fyrirsvarsmann stefnanda í té. Á þessum blöðum reiknaði stefnandi sjálfur út hlutfall þeirra tekna sem hann átti að bera úr býtum. Stefnandi gaf síðan út launaseðla í samræmi við það. Frádráttarliðir á þeim voru 4% iðgjald í lífeyrissjóð og staðgreiðsla opinberra gjalda. Þá bera launaseðlar með sér að stefndi hafi greitt 8% af tekjunum í viðkomandi lífeyrissjóð. Í langflestum tilvikum voru laun stefnanda hærri en skriflegir ráðningarsamningar kváðu á um. Ágreiningslaust er að stefnandi fékk hins vegar hvorki greidd orlofslaun þegar stefnandi var í fríi frá störfum né launagreiðslur í veikindum.

Í stefnu kemur fram að stefnanda hafi verið veitt tímabundið atvinnuleyfi fimm sinnum síðan honum var fyrst verið veitt leyfi frá og með 20. janúar 2012. Nýjasta leyfið hafi verið veitt 14. desember 2015 með gildistíma til 31. desember 2016.

Stefnandi kveðst hafa sagt upp starfi sínu á starfsstöð stefnda í byrjun ágúst 2016 og hætt þar störfum 31. október sama ár. Hann hafi fyrst fengið vitneskju um rétt sinn til orlofsgreiðslna þegar eiginkona hans hafi leitað til stéttarfélags síns þar sem henni hafi verið bent á þennan rétt. Stefnandi leitaði aðstoðar lögmanns á haustmánuðum 2016. Hinn 4. nóvember 2016 ritaði lögmaðurinn stefnda þar sem krafist var að stefnanda fengi greitt orlof þann tíma sem hann starfaði hjá stefnda auk dráttarvaxta og kostnaðar við lögfræðiaðstoð, samtals 4.179.255 krónur. Með bréfi lögmanns stefnda 10. nóvember 2016 var kröfunni hafnað.

III

1. Málsástæður og lagarök stefnanda

Stefnandi reisir kröfu sína á því að hann eigi rétt samkvæmt lögum á því að fá greidd orlofslaun úr hendi stefnda fyrir það tímabil sem hann hafi starfað í þjónustu stefnda. Stefnandi vísar til þess að lágmarkskjör íslensks vinnuréttar gildi um stefnanda, þar á meðal orlofslög nr. 30/1987. Samkvæmt 1. gr. þeirra eigi allir þeir sem starfi í þjónustu annarra gegn launum, hvort sem þau eru greidd í peningum eða öðrum verðmætum, rétt á orlofi og orlofslaunum samkvæmt reglum laganna. Í 2. gr. laganna sé tekið fram að þetta sé lágmarksréttur og samningar um minni rétt til handa launþegum séu ógildir. Lögbundið orlof nemi tveimur dögum fyrir hvern unninn mánuð og reiknist 10,17% ofan á laun. Réttur stefnanda til greiðslu ofan á laun sín sé þannig ótvíræður.

Stefnandi vísar einnig til þess að laun og önnur starfskjör, sem aðildarsamtök vinnumarkaðarins semji um, skuli vera lágmarkskjör fyrir alla launamenn í viðkomandi starfsgrein, sbr. 1. gr. laga nr. 55/1980, um starfskjör launafólks o.fl. Samningar sem einstakir launamenn geri við atvinnurekanda um lakari kjör séu ógildir.

Stefnandi vísar jafnframt til þess að hann hafi ekki verið skráður í neitt stéttarfélag, enda sé stétt kírópraktora fámenn og ekki sé skýrt hvaða stéttarfélagi hún tilheyri. Í ráðningarsamningi komi fram að stefnandi sé félagsmaður í Kírópraktorafélagi Íslands en hann hafi aldrei verið skráður í það félag.

Af hálfu stefnanda er á það bent að samkvæmt lögum nr. 97/2002, um atvinnuréttindi útlendinga, sé það skilyrði að ráðningarsamningar útlendinga sem hér fái atvinnu tryggi þeim laun og önnur starfskjör til jafns við heimamenn í samræmi við gildandi lög og kjarasamninga, sbr. c-lið 7. gr. laganna. Samkvæmt þessu eigi stefnandi sjálfstæðan rétt til að sér verði greidd orlofslaun fyrir tímabilið, burtséð frá því hvort heildarlaun á mánuði hafi verið yfir lágmarkskjörum eða ekki, enda sé rétturinn til orlofslauna sjálfstæður réttur gagnvart réttindum til lágmarkslauna.

Þá vísar stefnandi til þess að túlkun kjarasamninga og lagareglna um rétt til launa sé flókið og vandasamt verk ekki síst fyrir erlendan starfsmann sem ekki njóti stuðnings stéttarfélags. Stefnandi hafi hvorki búið yfir þekkingu né reynslu á sviði íslenskra kjaramála að því marki að hann glati rétti sínum fyrir sakir tómlætis. Jafnframt sé ekki hægt að líta fram hjá því að réttur starfsmanns til orlofsgreiðslna sé lágmarksréttur samkvæmt ákvæðum orlofslaga. Þó að það hafi dregist af hálfu stefnanda að setja fram kröfu vegna þessa réttar leysi sá dráttur stefnda ekki undan skyldum sem hafi hvílt á honum að lögum. Stefndi geti ekki gengið út frá því að hann sé óbundinn af því að standa við lögbundin lágmarkskjör gagnvart stefnanda með vísan til þess að slíkt teljist samþykkt með tómlæti af hálfu stefnanda, enda ekki á forræði aðila að semja sig undan ákvæðum laganna svo bindi stefnanda.

Stefnandi sundurliðar fjárkröfu sína á þann veg að krafist sé orlofsgreiðslna á tímabilinu sem stefnandi starfaði hjá stefnda. Lögbundið orlof nemi tveimur dögum fyrir hvern unninn mánuð, sbr. 3. gr. orlofslaga og reiknist 10,17% ofan á laun, sbr. 2. mgr. 7. gr. laganna. Launaútreikningar taki mið af upplýsingum úr staðgreiðsluskrá Ríkisskattstjóra, enda liggi launaseðlar ekki fyrir frá öllu tímabilinu.

Gjalddagi orlofslauna fyrir undangengið ár hverju sinni sé 1. maí, enda standi orlofsárið frá 1. maí til 30. apríl, sbr. 2. mgr. 3. gr. orlofslaga. Þá skuli vinnuveitandi greiða öll áunnin orlofslaun launþega við starfslok, sbr. 8. gr. laganna.

Samkvæmt þessu sé kröfufjárhæðin sundurliðuð með eftirfarandi hætti:

Orlofsár Launagreiðslur á tímabilinu Orlofsréttur (10,17%)

1. maí ʼ11 - 30. apr. ʼ12 928.400 kr. 94.418 kr.

1. maí ʼ12 - 30. apr. ʼ13 8.637.950 kr. 878.480 kr.

1. maí ʼ13 - 30. apr. ʼ14 8.972.400 kr. 912.493 kr.

1. maí ʼ14 - 30. apr. ʼ15 8.445.500 kr. 858.907 kr.

1. maí ʼ15 - 30. apr. ʼ16 6.123.100 kr. 622.719 kr.

1. maí ʼ16 - 31. okt. ʼ16 2.364.300 kr. 240.449 kr.

Samtals 3.607.467 kr.

Um lagarök vísar stefnandi til ákvæða orlofslaga nr. 30/1987, sérstaklega til 1., 2., 3., 7., og 8. gr. laganna. Þá vísar stefnandi til laga nr. 97/2002, um atvinnuréttindi útlendinga, sérstaklega til 7. gr. laganna. Loks vísar stefnandi til laga nr. 55/1980, um starfskjör launafólks og skyldutryggingu lífeyrisréttinda, sérstaklega til 1. gr. laganna. Um dráttarvexti vísar stefnandi til 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001, um vexti og verðtryggingu. Þá reisir hann kröfu sína um málskostnað á 130. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála. Hann fer fram á að tekið verði tilliti til þess við ákvörðun málskostnaðar að hann reki ekki virðisaukaskattskylda starfsemi samkvæmt lögum nr. 50/1988, um virðisaukaskatt.

2. Málsástæður og lagarök stefnda

Stefndi reisir sýknukröfu sína aðallega á því að lög nr. 30/1987, um orlof, eigi ekki við um stefnanda. Hann sé ekki launamaður í skilningi laganna heldur hafi hann verið sjálfstætt starfandi á starfsstöð stefnanda og ráðið þannig eigin starfstíma og aflað sér tekna í samræmi við eigið vinnuframlag. Af framlögðum launaseðlum megi sjá að stefnandi fái aldrei sömu fjárhæð mánaðarlega í tekjur heldur sveiflist þær verulega í krónutölu.

Stefndi heldur því fram að það hafi verið samið munnlega við stefnanda um að hann fengi í sinn hlut 50 hundraðshluti af þeim tekjum sem hann aflaði sjálfur auk 8% til viðbótar í lífeyrissjóð. Í staðinn hafi stefndi útvegað alla aðstöðu fyrir starfsemi hans auk alls sem því hafi fylgt. Stefndi byggir á því að þetta fyrirkomulag sé alþekkt meðal kírópraktora. Þannig fái norskir kírópraktorar greidda 40 hundraðshluta af sínu vinnuframlagi. Sama fyrirkomulag þekkist einnig hérlendis og vísar stefndi þar til yfirlýsinga sem hann leggur fram í málinu.

Stefndi krefst einnig sýknu á þeim grunni að stefnandi hafi sýnt af sér tómlæti við gæslu réttinda sinna. Stefndi bendir á að ekki sé ljóst af hverju það eigi að skipta máli að stefnandi hafi ekki verið skráður í Kírópraktorafélag Íslands. Honum hafi að vísu verið margboðið að ganga í félagið en afþakkað það þar sem félagsgjöldin hafi verið of há. Þá hafnar stefndi því að það skipti máli að stefndi sé Bandaríkjamaður og að hann hafi ekki kynnt sér reglur sem gildi á vinnumarkaði hér á landi. Stefnandi sé vel menntaður. Eftir langa dvöl hér á landi teljist hann nægilega áttaður á aðstæðum hér á landi. Augljóst sé að hann hafi starfað á kjörum sem honum hafi verið boðið og hann þegið. Hafi hann ekki gert neinn reka að því að fá þeim breytt.

Til stuðnings sýknukröfu á grundvelli tómlætis vísar stefndi til dóms Hæstaréttar Íslands frá 19. júní 2013 í máli nr. 106/2013. Telur stefndi að atvik í því máli séu mjög hliðstæð atvikum í þessu máli. Sá munur sé þó að málunum að stefnandi á máli nr. 106/2013 hafi sannanlega verið launþegi en svo sé ekki í þessu máli. Við aðalmeðferð málsins vísaði stefndi til fleiri dóma Hæstaréttar til stuðnings því að sýkna beri stefnda á grundvelli tómlætis stefnanda auk þess sem hann skírskotaði í því efni einnig til 13. gr. laga nr. 30/1987, um orlof.

Stefndi vísar og til þess að staða stefnanda sé slík að við hugsanlegt gjaldþrot stefnda hefði launakrafa hans aldrei verið viðurkennd sem forgangskrafa samkvæmt lögum nr. 21/1991 og þá ekki viðurkennd samkvæmt 1. gr. laga nr. 88/2003.

Um lagarök vísar stefndi til 7. gr. laga nr. 97/2001, 11. gr. laga nr. 96/2002, 55. gr. laga nr. 80/2016, 112. og 113. gr. laga nr. 21/1991 og 1. gr. laga nr. 88/2003. Enn fremur vísar stefndi til fyrrgreinds fordæmis Hæstaréttar Íslands í málinu nr. 106/2013 sem og til almennra reglna um tómlætisáhrif.

IV

Í máli þessu greinir aðila á um hvort stefnandi eigi rétt á orlofslaunum úr hendi stefnda vegna vinnu sem hann innti af hendi frá mars 2012 og út októbermánuð 2016. Samkvæmt 1. gr. laga nr. 30/1987, um orlof, eiga allir þeir sem starfa í þjónustu annarra gegn launum, hvort sem þau eru greidd í peningum eða öðrum verðmætum, rétt á orlofi og orlofslaunum samkvæmt ákvæðum laganna. Markast gildissvið laganna þannig af því hvort sá sem þiggur greiðslu sé í ráðningarsambandi við greiðanda samkvæmt almennum reglum vinnuréttar. Stefndi kveður stefnanda ekki hafa starfað í þjónustu sinni gegn launum, heldur hafi hann verið sjálfstætt starfandi kírópraktor sem hafi fengið aðstöðu á starfsstöð hans að Laugavegi 163. Hafi verið samið á þann veg milli aðila að stefnandi fengi helming þeirra tekna sem hann aflaði, en að stefndi héldi hinn helmingnum eftir sem endurgjald fyrir þá aðstöðu sem hann veitti stefnanda.

Eins og fram hefur komið er stefnandi frá Bandaríkjunum. Samkvæmt 3. mgr. 6. gr. laga nr. 97/2002, um atvinnuréttindi útlendinga, var stefnanda óheimilt að starfa hér á landi við eigin atvinnurekstur eða sjálfstæða starfsemi nema á grundvelli óbundins atvinnuleyfis. Ágreiningslaust er að stefnandi naut ekki óbundins atvinnuleyfis hér á landi. Hann gat því ekki starfað á Íslandi sem kírópraktor nema á grundvelli tímabundins atvinnuleyfis sem Vinnumálastofnun veitti á grundvelli ákvæða framangreindra laga. Samkvæmt c-lið 1. mgr. 7. gr. laganna er það skilyrði tímabundins atvinnuleyfis að fyrir liggi undirritaður ráðningarsamningur til tiltekins tíma eða verkefnis milli atvinnurekanda og útlendings sem tryggi þeim síðarnefnda laun og önnur starfskjör til jafns við heimamenn í samræmi við gildandi lög og kjarasamninga.

Stefnandi vann á starfsstöð stefnda þann tíma sem hann starfaði hér á landi. Ágreiningslaust er að fyrirsvarsmaður stefnda undirritaði tímabundna ráðningarsamninga við stefnanda meðan hann starfaði hér á landi. Með því skuldbatt stefndi sig samkvæmt framansögðu til þess að tryggja stefnanda viðeigandi starfskjör í samræmi við lög og kjarasamninga. Tók það m.a. til starfskjara samkvæmt fyrirmælum laga nr. 30/1987, um orlof, sem fyrr er getið. Með vísan til þess sem hér hefur verið rakið verður að leggja til grundvallar að stefnandi hafi starfað í þjónustu stefnda þó að samkomulag hafi verið um að haga launagreiðslum á annan veg en ákveðið var í ráðningarsamningum. Í ljósi fyrirliggjandi samninga breytir engu um réttarsamband aðila þó að stefnandi hafi notið ákveðins sjálfstæðis í störfum sínum í krafti sérkunnáttu sinnar. Að mati dómsins verður að líta svo á að stefndi hafi skuldbundið sig með undirritun ráðningarsamninga við stefnanda til þess að greiða honum orlofslaun í samræmi við ótvíræða lagaskyldu um það efni.

Samkvæmt 7. gr. laga nr. 30/1987 á launþegi rétt til orlofslauna í samræmi við áunninn orlofsrétt á síðasta orlofsári. Reiknast orlofslaun við hverja launagreiðslu þannig að af heildarlaunum reiknast orlofslaunahlutfall að lágmarki 10,17% miðað við lágmarksorlof samkvæmt 3. gr. laganna. Ber að skrá rétt til orlofslauna í á launaseðil við hverja launagreiðslu. Áunnin orlofslaun koma til greiðslu næsta virka dag fyrir töku orlofs. Ef meiri hluti mánaðarkaupsmanna á vinnustað veitir því samþykki er þó heimilt að greiða orlofslaun samhliða reglubundnum launagreiðslum. Eins geta stéttarfélög samið um að orlofslaun verði lögð inn á sérstaka orlofsreikninga. Ljúki ráðningarsamningi launþega og vinnuveitanda ber að greiða launþeganum öll áunnin orlofslaun við lok ráðningartímans, sbr. 8. gr. laganna.

Af gögnum málsins, þ. á m. framlögðum launaseðlum, verður ráðið að stefnandi hafi ekki verið reiknuð orlofslaun þegar laun hans voru innt af hendi eins og bar að gera samkvæmt framansögðu. Ekkert liggur fyrir um að samið hafi verið um að orlofslaun væru greidd samhliða reglubundnum launagreiðslum. Þá hefur því ekki verið borið við að orlofslaun hafi, í andstöðu við framangreind lagafyrirmæli, verið hluti þess sem stefnandi fékk greitt hverju sinni í laun. Þá er ágreiningslaust að áunnið orlof var ekki gert upp við stefnanda í kjölfar þess að ráðningartíma hans lauk 31. október 2016. Stefnandi fékk því ekki greidd orlofslaun eins og hann átti rétt á úr hendi stefnda meðan hann starfaði hjá félaginu.

Stefndi krefst sýknu á þeim grunni að kröfur stefnanda um orlofslaun séu fallnar niður þar sem stefnandi hafi ekki gert reka að því að fá orlof og áunnin orlofslaun greidd fyrr en eftir starfslok hjá stefnda. Í þessu sambandi verður að hafa í huga að lögbundinn réttur launamanns til orlofs og orlofslauna verður ekki afnuminn eða takmarkaður með samkomulagi milli hans og vinnuveitandans, sbr. 2. mgr. 2. gr. laga nr. 30/1987. Því getur vinnuveitandi ekki haft lögmætar væntingar til þess að vera laus undan skyldu til að greiða orlofslaun þó að launamaður geri ekki athugasemd við útgefna launaseðla þar sem orlofsréttar er í engu getið.

Eftir sem áður er óhjákvæmilegt í þessu samhengi að taka tillit til þess að orlofslög byggja á þeirri meginreglu að rétturinn til áunninna orlofslauna helst í hendur við rétt launamanns til þess að taka orlof. Samkvæmt niðurlagi 3. mgr. 4. gr. laga nr. 30/1987 skal orlofi ávallt lokið fyrir lok orlofsárs sem er frá 1. maí til 30. apríl næsta árs. Þá er óheimilt að framselja orlofslaun og flytja þau milli orlofsára, sbr. 13. gr. laganna, eins og stefndi vísaði til við aðalmeðferð málsins til stuðnings því að krafa stefnanda væri fallin niður fyrir tómlæti. Af framangreindum lagareglum leiðir að áunninn réttur til orlofslauna frá fyrra orlofsári fellur niður við lok næsta orlofsárs á eftir nema að samið sé um betri rétt launþega.

Þó að stefnandi sé útlendingur hafði hann allar forsendur til þess að geta kynnt sér hvernig réttindum launþega væri háttað við orlofstöku hér á landi. Þrátt fyrir það lét hann hjá líða að huga að réttarstöðu sinni að þessu leyti meðan hann starfaði hjá stefnda. Verður hann að bera hallann af því að orlofsréttur hans og laun í orlofi voru niður fallin á grundvelli fyrrgreindra lagaákvæða vegna orlofsáranna sem luku 30. apríl ár hvert frá 2012 til 2015. Því getur hann ekki núna, eftir að hann hefur hætt störfum hjá stefnda, gert kröfu um uppgjör orlofslauna fjögur og hálft ár aftur í tímann, eins og hann gerir kröfu um í máli þessu.

Annað gildir um þau orlofslaun sem stefnandi ávann sér á orlofsárinu 1. maí 2015 til 30. apríl 2016. Næsta orlofsári á eftir var ólokið þegar hann lét af starfi sínu hjá stefnda og krafðist greiðslu orlofslauna á grundvelli 8. gr. laga nr. 30/1987. Krafa stefnanda var að þessu leyti ekki fallin niður þegar stefnda var gert að standa stefnanda skil á orlofslaunum. Því ber að fallast á skyldu stefnda til þess að greiða stefnanda þau orlofslaun sem hann ávann sér á því orlofsári. Auk þess á stefnandi ótvírætt rétt á því að fá greidd þau orlofslaun sem hann ávann sér í þjónustu stefnda frá 1. maí til 31. október 2016.

Stefndi hefur ekki hreyft neinum andmælum við þann stofn sem stefnandi miðar við þegar hann reiknar út ógreidd orlofslaun vegna framangreindra tímabila. Við þann útreikning miðar stefnandi við lágmarkshlutfall orlofsréttar, 10,17% af heildarlaunum, í samræmi við 2. mgr. 7. gr. laga nr. 30/1987. Í ljósi alls þess sem hér hefur verið rakið ber að taka til greina kröfu stefnanda um vangreidd orlofslaun úr hendi stefnda að fjárhæð 863.168 krónur.

Gjalddagi áunninna orlofslauna er við upphaf orlofstöku en að öðrum kosti við starfslok samkvæmt 8. gr. laga nr. 30/1987. Í ljósi atvika og með vísan til 1. mgr. 5. gr. laga nr. 38/2001 ber krafa stefnanda í þessu máli dráttarvexti frá þeim tíma sem stefnandi lét af störfum eða frá 31. október 2016, eins og í dómsorði greinir.

Í ljósi úrslita málsins og með vísan til 3. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála, verður stefnda gert að greiða stefnanda hluta málskostnaðar hans sem þykir hæfilega ákveðinn 400.000 krónur.

Á-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð:

Stefndi, E-kk-nf Þ-kk-nf kírópraktor ehf., greiði stefnanda, D-x-x B-x-x E-x-x, 863.168 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001, um vexti og verðtryggingu, frá 31. október 2016 til greiðsludags.

Stefndi greiði stefnanda 400.000 krónur í málskostnað.

Á-kk-nf H-kk-nf