S-795/2006

Mál þetta, sem dómtekið var að lokinni aðalmeðferð 20. apríl sl., er höfðað með ákæru lögreglustjórans á Selfossi, dagsettri 7. desember 2006, á hendur M-x-x S-x-x, kt. 000000-0000, Sóltúni 20, Keflavík, „fyrir líkamsárásir með því að hafa að kvöldi fimmtudagsins 3. ágúst 2006, veist að Ó-kvk-þgf S-kvk-þgf, kt. 000000-0000 með höggum og hrindingum, auk þess að snúa upp á vinstri handlegg hennar, aftur fyrir höfuð, þannig að framhandleggsbein brotnaði og axlarliður tognaði.“

Ákæruvaldið telur brot ákærða varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20/198, og krafist er refsingar.

Þá gerir C-x-x L. B-x-x héraðsdómslögmaður, fyrir hönd Ó-kvk-ef S-kvk-ef, kröfu um að ákærði verði dæmdur til greiðslu skaðabóta, lögmannskostnaðar og dráttarvaxta.

Af hálfu ákærða er krafist sýknu af refsikröfunni, en til vara vægustu refsingar sem lög leyfa. Þá er þess krafist að bótakröfunni verði vísað frá dómi og til vara að hún verði lækkuð verulega. Loks er krafist málsvarnarlauna.

Málsatvik

Í frumskýrslu lögreglu kemur fram að óskað hafi verið eftir aðstoð lögreglunnar þar sem maður, vopnaður skóflu, væri uppi á þaki á sumarbústað í Miðfellslandi að brjótast inn á tvær konur en hann hafi verið búinn að handleggsbrjóta aðra konuna. Þegar lögreglan kom á vettvang hefði ákærði gengið á móti lögreglunni, óvopnaður en sýnilega ölvaður. Þá hefði mátt sjá tvær rispur á hálsi ákærða. Ákærði hefði ekki sýnt mótþróa við handtöku og hefði verið mjög samvinnufús. Inni í sumarbústaðnum hefði lögreglan hitt árásarþola og Á-kvk-þf H-kvk-þf K-kvk-þf, sambýliskonu ákærða. Þær hefðu báðar verið sýnilega ölvaðar og í uppnámi en greinileg merki hefðu verið eftir ryskingar í bústaðnum. Þá er haft eftir árásarþola í skýrslunni að ákærði hefði verið sofandi og þegar hann vaknaði þá hefði hann brjálast og ráðist á sig. Ákærði hefði meðal annars snúið upp á vinstri handlegg konunnar aftur fyrir höfuð og hrint henni um allt. Þá hefði Á-kvk-nf komið til aðstoðar og þær í sameiningu náð að koma ákærða út úr sumarbústaðnum og læsa á eftir honum. Þá er haft eftir Á-kvk-þgf í frumskýrslu lögreglunnar að ákærði hefði verið æstur og farið að skammast í Ó-kvk-þgf og ýta henni með þeim afleiðingum að hún hefði fallið á gólfið og eftir fallið hefði Ó-kvk-nf hljóðað vegna sársauka í vinstri handlegg. Þá kvað Á-kvk-nf þær Ó-kvk-þf hafa í sameiningu náð að ýta ákærða út úr húsinu og læsa á eftir honum. Í framhaldi hefði ákærði farið að berja á gluggum og hurðinni til að komast aftur inn. Þá er haft eftir ákærða að þær Á-kvk-nf og Ó-kvk-nf hefðu verið að gera grín að honum og æst hann upp. Ákærði viðurkenndi að til átaka hefði komið milli hans og Ó-kk-ef og í reiði sinni hefði hann hrint henni á gólfið og í framhaldi hefðu þær hent honum út úr húsinu. Ákærði kvaðst hafa viljað fá persónulegar eigur sínar sem voru inni í bústaðnum, meðal annars lykla að bifreið sinni, en ákærði kvaðst hafa ætlað að fara burt á bifreiðinni.

Skýrslur aðila og vitna fyrir lögreglu og dómi.

Ákærði, M-x-x S-x-x, gaf skýrslu hjá lögreglu 4. ágúst 2006.

Skýrði hann svo frá að hann og Á-kvk-nf væru góðir vinir og nánast í daglegum samskiptum en Ó-kvk-nf, sem sé vinkona Á-kvk-ef, þekki hann ekki svo mikið en hann hefði þó hitt hana nokkrum sinnum. Ákærði kvaðst hafa komið í bústaðinn um miðnætti á þriðjudagskvöld en bústaðurinn sé í eigu fjölskyldu Á-kvk-ef. Þau hefðu gist þar tvö um nóttina. Ákærði hefði síðan daginn eftir viljað ræða framtíð sína og Á-kvk-ef en hún færst undan því. Á-kvk-nf hefði síðan hringt í Ó-kvk-þf og beðið hana að koma í bústaðinn og hefði hún komið með leigubifreið um fimmleytið um morguninn. Við komu sína hefði hún sagt við ákærða: „Hvað segir þú?“ og slegið hann síðan fyrirvaralaust kinnhest. Þau hefðu síðan öll þrjú verið við drykkju áfengis í bústaðnum auk þess sem ákærði hefði farið að elda súpu en Ó-kvk-nf og Á-kvk-nf verið við spjall og drukkið stíft. Ákærði kvaðst síðan hafa lagt sig milli klukkan tíu og þrettán um daginn, fyrst uppi á svefnloftinu í húsinu en síðan hefði hann vaknað á gólfinu í eldhúsinu en hann viti ekki af hverju hann hefði verið þar. Ákærði kvaðst hafa vaknað við að Ó-kvk-nf hefði sparkað í ákærða þar sem hann lá og hefði hún gert það í þeim tilgangi að hæða ákærða og hefði hún notað háðuleg orð um hann. Auk þess hefði hún staðið ofan á ákærða. Ákærði kvaðst hafa ítrekað í framhaldi reynt að ræða við Á-kvk-þf um framtíð þeirra en á meðan hefði Ó-kvk-nf búið sig til brottfarar út úr húsinu. Við það hefði Á-kvk-nf reiðst ákærða vegna þess að Ó-kvk-nf vildi fara og á einhverjum tímapunkti hefði ákærði ýtt við Ó-kvk-þgf án þess þó að hún hefði fallið eða meiðst. Þá kvað ákærði það svo sem geta hafa gerst að Ó-kvk-nf hefði meiðst af eigin völdum þar sem hún hefði í sífellu verið að hlaupa um garðinn, út úr húsinu, hún hefði farið grátandi út og meðal annars falið sig inni í sturtunni en hún hefði ekki verið í andlegu jafnvægi þar sem hún hefði nýlega misst manninn sinn auk þess að hafa verið drukkin. Eitt sinn hefði ákærði og Á-kvk-nf farið út að leita að Ó-kvk-þgf þar sem hún hefði hlaupið út úr húsinu. Þá kvaðst ákærði síðan hafa farið út úr bústaðnum til að hella niður súpunni sem hann hefði eldað án þess að nokkur hefði borðað hana en hann hefði reiðst því hversu fálega þær sýndu því framtaki hans að elda súpu. Þá hefði Á-kvk-nf lokað og læst dyrunum á eftir honum. Ákærði kvaðst hafa bankað á rúðurnar og hefði honum legið hátt rómur enda reiður. Konurnar hefðu meinað honum að komast inn í húsið til að sækja persónulegar eigur sínar þrátt fyrir að Á-kvk-nf hefði sagt honum að hafa sig á brott af svæðinu. Þær hefðu neitað að afhenda honum persónulegar eigur hans og því hefði ákærði klifrað upp á þakið til að freista þess að opna glugga á svefnloftinu en ekki tekist. Ákærði kvaðst hafa orðið undrandi þegar hann sá lögregluna koma og í framhaldi sjúkrabifreið vegna þess að engin átök hefðu átt sér stað inni í bústaðnum og því hefði enginn verið meiddur eftir því sem hann vissi best. Ákærði kvaðst ekki geta útlistað nákvæmlega hverja einustu hreyfingu sem fram fór í húsinu, hann myndi ekki smáatriði, enda hefði hann verið drukkinn. Ákærði kvað það víst að hann hefði ekki ráðist á Ó-kvk-þf í þeim tilgangi að valda henni neinum skaða, þarna væri um slys að ræða. Ákærði kvaðst aðspurður þó ekki þræta fyrir að Ó-kvk-nf hefði getað handleggsbrotnað við það að ákærði hefði gripið í handlegg hennar en það hefði verið gert í reiði og ákærði hefði ekki ætlað að meiða hana eða skaða.

Ákærði kom fyrir dóminn og kvað atburðarásina vera þá að hann hefði farið í sumarbústaðinn, að því er hann minnti á þriðjudagskvöldi, en Ó-kvk-nf hefði komið í bústaðinn á fimmtudagsmorgninum. Kvaðst ákærði hafa neytt áfengis í bústaðnum. Ákærði kvað Ó-kvk-þf hafa veitt sér kinnhest er hún kom í bústaðinn. Ó-kvk-nf hefði hagað sér undarlega eftir að hún kom í bústaðinn en hún hefði þá nýlega misst manninn sinn og því verið í andlegu ójafnvægi. Ó-kvk-nf hefði sem dæmi lagst fyrir í sturtubotninum í bústaðnum, vafið um sig sturtuhenginu og grátið. Kvaðst ákærði ekki áður hafa séð einstakling með slíka hegðun sem Ó-kvk-nf sýndi í umrætt sinn. Ákærði kvaðst hafa byrjað að elda súpu um morguninn að beiðni Ó-kk-ef og Á-kvk-ef og þar sem hann hefði lítið skilið samræður þeirra hefði hann tekið eldamennskuna að sér. Ákærði kvaðst muna að hann hefði lagt sig um daginn, vaknað og haldið eldamennskunni áfram og síðan lagt sig aftur. Ákærði kvað Á-kvk-þf og Ó-kvk-þf hafa farið í heimsókn í annan bústað og hann hefði á meðan lagst til svefns á eldhúsgólfinu. Ákærði kvaðst hafa vaknað við það að Ó-kvk-nf hefði staðið ofan á sér. Ósætti hefði verið á milli ákærða og Á-kvk-ef vegna sambands þeirra og Ó-kvk-nf verið með athugasemdir þar um. Í lokin hefði þolinmæði ákærða brostið og hann tjáð Ó-kvk-þgf álit sitt á henni. Ó-kvk-nf hefði þá ætlað að ráðast á ákærða en hann tekið á móti henni. Ákærða minnti að hann hefði tekið í vinstri hönd Ó-kk-þf en var ekki viss, erfitt væri að skýra þessa atburðarás núna, atburðarásin hefði verið mjög hröð. Ákærði kvaðst ekki hafa verið meðvitaður um að hann hefði veitt Ó-kvk-þgf þá áverka sem lýst er í ákæru fyrr en lögreglan tjáði honum það síðar sömu nótt og hann var handtekinn. Ákærði kvað Á-kvk-þf og Ó-kvk-þf hafa ýtt honum út úr bústaðnum eftir átökin og þá hefði ákærði ákveðið að hella niður súpunni. Þá hefðu þær læst hann úti. Aðspurður kvaðst ákærði ekki muna eftir því hvers vegna hann hefði verið með áverka á hálsi en hann mundi eftir því að hafa verið með þá þegar lögreglan handtók hann.

Vitnið Ó-kvk-nf S-kvk-nf, kt. 000000-0000, Hæðargötu 10, Reykjanesbæ, gaf skýrslu hjá lögreglu og kvaðst hafa komið í sumarbústaðinn eftir hádegi á fimmtudeginum. Ákærði og Á-kvk-nf hefðu þá verið fyrir í bústaðnum en þau væru sambýlingar. Hefðu þau dvalið í bústaðnum og neytt víns með mat og eftir hann. Ákærði hefði verið frekar ör meðan á dvöl vitnisins stóð, hann hefði alltaf verið að þrasa um hitt og þetta. Ákærði hefði síðan lagst til svefns á gólfinu og hefði svo vaknað eftir að hafa legið á gólfinu í tæpan klukkutíma en vitnið og Á-kvk-nf hefðu farið í göngutúr á meðan. Þegar ákærði síðan vaknaði hefði runnið á hann æði og hann ráðist á vitnið og Á-kvk-þf. Á-kvk-nf hefði þekkt manninn betur og náð að taka á móti honum en hann hefði hins vegar ítrekað ráðist að vitninu, bæði með höggum og hrindingum auk þess sem hann hefði tekið í vinstri handlegg vitnisins og snúið rækilega upp á hann, upp yfir höfuð. Þegar ákærði hefði snúið upp á handlegg vitnisins hefði það fundið að framhandleggsbeinið hefði hrokkið í sundur. Á-kvk-nf hefði síðan losað manninn frá vitninu þegar vitnið hefði öskrað að hann væri búinn að beinbrjóta sig. Þá kvað vitnið að Á-kvk-nf hefði síðan náð að koma ákærða út úr bústaðnum og læsa. Eftir það hefði ákærði lamið bústaðinn að utan auk þess að fara upp á þak og hamast þar. Vitnið kvaðst ekki geta sagt til um hvort ákærði hefði beitt skóflu á bústaðinn, það hefði verið hrætt og sárkvalið. Vitnið kvaðst hafa náð að hringja í Neyðarlínuna á meðan á atlögu mannsins stóð.

Vitnið Ó-kvk-nf S-kvk-nf kom fyrir dóminn og kvað aðdragandann að ofangreindri árás hafa verið þann að Á-kvk-nf hefði boðið sér að koma í bústaðinn. Kvað hún Á-kvk-þf hafa sagt sér að ákærði hefði hótað sér og hún þyrði ekki að vera ein með honum í bústaðnum. Vitnið kvaðst ekki hafa haft áfengi með sér en hún hefði farið í bústaðinn í þeim tilgangi að hvílast en vitnið hefði nýlega misst manninn sinn. Vitnið Á-kvk-nf hefði boðið sér áfengi þegar hún kom í bústaðinn og mundi hún að ákærði hefði verið að elda súpu. Kvað vitnið ákærða hafa átt það til að vera með undarlega uppákomu og undarlega hegðun. Þá kvað vitnið að vín hefði verið drukkið með mat og eftir matinn. Í eitt skiptið hefði ákærði dáið víndauða á eldhúsgólfinu en vaknað og haldið áfram að elda súpuna. Þá hefði ákærði aftur sofnað víndauða og þegar hann vaknaði hefði hann verið snarbrjálaður og ráðist að vitninu. Ákærði hefði tekið í vinstri handlegg vitnisins og snúið hann aftur fyrir bak þannig að hann hefði tvíbrotnað. Ákærði hefði togað handlegginn upp fyrir höfuð á vitninu. Vitnið kvaðst ekki enn hafa náð fullum styrk í handlegginn eftir brotið. Vitnið kvaðst hafa þurft að bera fyrir sig höndina þegar ákærði réðst að henni. Vitnið kvaðst halda að ákærði hefði verið undir einhverjum öðrum áhrifum en vínáhrifum. Þá hefði vitnið náð að henda farsíma sínum til Á-kvk-ef og hún hefði hringt til Neyðarlínunnar að beiðni vitnisins. Á-kvk-nf hefði þurft að hringja tvisvar en ákærði hefði verið farinn að ráðast að Á-kvk-þgf. Þær hefðu þá komið ákærða út úr húsi og læst því en þá hefði ákærði ráðist á húsið með barsmíðum. Kvaðst vitnið hafa beðið inni í húsinu þar til lögreglan kom á vettvang. Vitnið kvaðst hafa hitt ákærða áður á heimili Á-kvk-ef svo vitnið þekkti aðeins til ákærða. Aðspurt um það hvort vitnið hefði gefið ákærða kinnhest þegar það kom í bústaðinn kvaðst vitnið ekki muna til þess. Vitnið kvað aðspurt að það teldi samskipti sín og ákærða hafa verið með eðlilegum hætti áður en ákærði réðst að vitninu. Vitnið kvaðst hafa ýtt við ákærða þar sem hann lá á gólfinu í þeim tilgangi að kanna hvort það væri í lagi með hann en það hefði ekki sparkað í hann né beitt hann neinu ofbeldi. Aðspurt um það hvort vitnið hefði „farið í ákærða“, neitaði vitnið því, ákærði hefði veist að sér. Eftir að ákærði var kominn út úr bústaðnum hefði hann lamið og barið alla glugga á bústaðnum og verið í þeim ham þegar lögreglan kom á vettvang.

Vitnið Á-kvk-nf H-kvk-nf K-kvk-nf, kt. 000000-0000, Akurbraut 15, Reykjanesbæ, gaf skýrslu hjá lögreglu og kvað ákærða vera unnusta sinn en Ó-kvk-þf S-kvk-þf vinkonu sína en lítið samband hefði verið þar til þær endurnýjuðu kynni sín nýlega. Kvaðst vitnið hafa dvalið í sumarbústaðnum umrædda viku en ákærði hefði komið í bústaðinn á þriðjudagskvöldinu. Þau hefði síðan dvalið tvö í bústaðnum daginn eftir en Ó-kvk-nf hefði komið með leigubifreið á fimmtudagsmorgninum. Kvað vitnið þau öll hafa verið við drykkju og verið ölvuð. Kvað vitnið Ó-kvk-þf hafa verið í ójafnvægi andlega auk þess sem drykkjan virtist hafa farið illa í hana. Ó-kvk-nf hefði sífellt verið með ónot í garð ákærða auk þess sem Ó-kvk-nf hefði einhvern tíma þennan dag hlaupið út í móa við bústaðinn og hefði þá vitnið og ákærði fundið hana þar grátandi. Þá hefði Ó-kvk-nf einhverju sinni farið inn í sturtuklefann í bústaðnum og lagst þar fyrir. Það hefði hún þó ekki gert vegna ótta við ákærða heldur hefði Ó-kvk-nf látið svona þar sem hún hefði verið í ójafnvægi en hún hefði nýlega misst manninn sinn. Vitnið kvaðst eitthvað hafa verið búið að ræða við Ó-kvk-þf um óánægju hennar með ákærða og hefði Ó-kvk-nf hugsanlega verið með ónotin við ákærða af þeim völdum. Vitnið kvaðst ekki muna gjörla hvað farið hefði fram þegar þessi átök áttu sér stað en vitnið mundi eftir því að ákærði og Ó-kvk-nf hefðu tekist á í bústaðnum eftir að Ó-kvk-nf hefði á ógnandi hátt veist að ákærða, en hann hefði síðan í kjölfarið tekið um hendur hennar. Þetta hefði gerst í borðstofunni og hefðu átök þeirra borist út í hornið handan borðstofuborðsins. Kvaðst vitnið muna að það hefði reynt að skilja þau að en það muni síðan ekkert frekar eftir þessum átökum. Vitnið kvaðst ekki muna hvernig það hefði skilið þau að, það muni bara eftir að þau voru þarna handan borðstofuborðsins og ákærði hafi haldið í hendurnar á Ó-kvk-þgf. Það næsta sem vitnið kvaðst muna var að tvær lögreglubifreiðar hefðu verið komnar á staðinn og að ákærði hefði verið leiddur á brott í handjárnum. Vitnið kvaðst ekki muna hvernig þessi átök milli ákærða og Ó-kk-ef hefðu hafist, það muni ekki hvort ákærði hefði legið sofandi á gólfinu fyrir átökin. Vitnið kvaðst einungis muna að Ó-kvk-nf gaf ákærða kinnhest og að hann hefði síðan tekið í hana, en man þó ekki eftir neinum kýlingum eða spörkum þeirra á milli. Vitnið kvaðst ekki muna atburðina skýrt, það hefði verið drukkið. Það kvaðst ekki muna til að það hefði hringt í Neyðarlínuna.

Vitnið Á-kvk-nf kom fyrir dóminn. Kvað það Ó-kvk-þf hafa komið í sumarbústaðinn nóttina áður en hinn meinti atburður átti sér stað. Ó-kvk-nf hefði verið drukkin þegar hún kom í bústaðinn. Ó-kvk-nf hefði nýlega verið orðin ekkja og því verið í ójafnvægi. Hegðun hennar hefði um daginn verið sérkennileg, meðal annars hefði hún falið sig inni í sturtuklefa en það hefði alls ekki verið vegna ótta við ákærða. Vitnið kvað að þegar hinn meinti atburður átti sér stað hefðu þau þrjú verið við borðstofuborðið og Ó-kvk-nf hefði „farið í hann“. Ákærði hefði þá borið fyrir sig hendurnar og ýtt Ó-kvk-þgf framhjá borðinu og upp að glugga. Þar hefði Ó-kvk-nf kallað upp að hún væri brotin. Engin slagsmál hefðu þó verið eða átök. Aðspurð um það hvernig Ó-kvk-nf hefði „farið í hann“, þá kvaðst vitnið ekki geta orðað það neitt öðruvísi, engin slagsmál hefðu verið, enginn að berja neinn. Það hefði hins vegar verið ljóst að Ó-kvk-nf hefði átt upptökin að átökum þeirra. Ó-kvk-nf hefði verið í nöp við ákærða frá því að hún kom í bústaðinn. Vitnið kvaðst ekki muna atburði vel eftir atvikið.

L-kvk-nf B-kvk-nf Ó-kvk-nf, kt. 000000-0000, lögreglunemi kom fyrir dóminn. Vitnið kvaðst hafa farið í útkall í umrætt sinn en önnur lögreglubifreið hefði verið komin á vettvang á undan vitninu. Búið hefði verið að handtaka ákærða. Vitnið hefði farið inn í bústaðinn og þar hefðu ummerki verið þess efnis að drykkja hefði átt sér þar stað, auk þess mátti sjá ummerki eftir átök eða ryskingar. Þá hefði árásarþoli greinilega verið undir áhrifum áfengis auk húsráðanda. Vitnið kvaðst hafa rætt við brotaþola sem hefði haldið um handlegg sinn og kvaðst vera brotin. Lögregluskýrsla hefði verið gerð um atvikið. Vitnið kvaðst ekki hafa haft nein afskipti af ákærða.

M-kk-nf P-kk-nf S-kk-nf, kt. 000000-0000 lögreglumaður kom fyrir dóminn. Kvaðst vitnið hafa farið í útkall í umræddan sumarbústað. Þegar lögreglan kom á vettvang hefði ákærði verið utandyra og komið gangandi til móts við lögreglubifreiðina. Ákærði hefði verið mjög samvinnufús og komið með lögreglunni inn í lögreglubifreiðina. Vitnið kvaðst hafa séð áverka á hálsi ákærða, rispur eða eitthvað álíka. Vitnið kvaðst hafa farið inn í bústaðinn en þar mátti sjá ummerki um ryskingar en allir hefðu þar verið undir áhrifum áfengis.

J-kvk-nf E-kvk-nf C-kvk-nf, kt. 000000-0000, lögreglumaður kom fyrir dóminn. Kvaðst vitnið hafa verið í seinni lögreglubifreiðinni sem kom á vettvang. Búið hefði verið að handtaka ákærða. Vitnið kvaðst hafa rætt við ákærða en hann hefði verið rólegur og samvinnufús. Vitnið kvaðst ekki muna eftir því hvort áverkar hefðu verið á hálsi ákærða.

G-kk-nf H-kk-nf J-kk-nf, kt. 000000-0000, lögreglumaður gaf símaskýrslu fyrir dóminn. Kvaðst hann hafa farið í útkall í umræddan sumarbústað en útkallinu hefðu fylgt þær upplýsingar að maður væri uppi á þaki á bústaðnum og væri með skóflu þar. Hefði lögreglan ekið með forgangi á vettvang. Þar hefði ákærði komið á móti lögreglunni og ekki verið með neinn mótþróa en greinilega ölvaður. Ákærði hefði verið reiður út í konurnar í bústaðnum þar sem þær hefðu verið að gera lítið úr honum en gagnvart lögreglu hefði hann verið samvinnufús. Ákærði hefði sagst hafa hrint konu inni í sumarbústaðnum. Vitnið kvaðst ekki minnast að áverkar hefðu verið á brotaþola en hún hefði kvartað mikið undan verkjum. Þá hefðu verið ummerki um ölvun og ryskingar í bústaðnum.

Vitnið Þ-kk-nf Þ-kk-nf Þ-kk-nf, kt. 000000-0000, læknir gaf símaskýrslu fyrir dómi. Vitnið mundi eftir því að hafa hlúð að brotaþola í umrætt sinn. Kvað vitnið eymsli hafa verið í vinstri handlegg og virtist sem Ó-kvk-nf hefði fengið högg á handlegginn. Á röntgenmynd mátti sjá eldra brot á sama handlegg en á hinni pípunni eða radius. Nýrra brotið hefði verið á u-e-x. Vitnið kvað brotið líklega hafa orðið vegna höggs á handlegginn. Þó kvað vitnið áverkana eins hafa getað hlotist af því að sveigt hefði verið upp á handlegginn. Vitnið kvað eldri áverka hafa verið á upphandlegg Ó-kk-ef en vitnið kvaðst ekki geta lýst þeim. Ekki hefðu verið áverkar utan á handlegg Ó-x-x á brotstað, sem benti til þess að ekki hefði verið um beint högg á handlegginn að ræða. Kvað vitnið aðspurt jafnmiklar líkur á því að brotið hefði hlotist af því að snúið hefði verið upp á handlegginn eins og að um beint högg hefði verið að ræða. Kvað vitnið aðspurt að handleggsbrot það sem Ó-kvk-nf hefði fengið, hefði eins getað orðið með þeim hætti að hún hefði veitt sér höggið sjálf.

Niðurstaða.

Í máli þessu liggur fyrir að ákærði og vitnið Á-kvk-nf dvöldu í sumarbústað dagana 1. til 3. ágúst 2006. Þá liggur fyrir að vitnið Ó-kvk-nf kom í bústaðinn að morgni 3. ágúst en aðilum ber ekki saman um tímasetningu, sem skiptir þó ekki máli við úrlausn í máli þessu. Aðilum ber saman um að áfengi hafi verið haft um hönd og sýna gögn málsins að bæði ákærði og vitnið Ó-kvk-nf voru nokkuð drukkin þegar blóðsýni var tekið úr þeim að kvöldi 3. ágúst 2006. Þá ber aðilum saman um að vitnið Ó-kvk-nf hafi verið í miklu ójafnvægi á þessum tíma þar sem hún hafði nýlega misst maka sinn og töldu bæði ákærði og vitnið Á-kvk-nf að hegðun hennar hefði mátt rekja til þessa ójafnvægis. Þá eru aðilar sammála um að ákærði hafi eldað súpu um morguninn og að hann hafi sofnað. Ákærði man þó ekki til þess að hafa sofnað á eldhúsgólfinu en man eftir að hafa vaknað þar. Ákærði og vitni eru ekki í öllu sammála um aðdragandann að átökunum en ljóst þykir að átök áttu sér stað á milli ákærða og Ó-kk-ef.

Í frumskýrslu lögreglu kemur fram að ákærði hafi viðurkennt, þegar lögreglan kom á vettvang, að átök hefðu átt sér stað á milli ákærða og Ó-kk-ef. Í skýrslu hjá lögreglu kvað ákærði Ó-kvk-þf hafa verið með ónot við sig um daginn og gefið sér kinnhest þegar hún kom í bústaðinn. Þá kveður hann Ó-kvk-þf hafa sparkað í sig þar sem hann lá á gólfinu og auk þess hætt sig. Fyrir dómi kvað ákærði Ó-kvk-þf hafa gefið sér kinnhest við komu hennar í bústaðinn. Hann kvað Ó-kvk-þf hafa staðið ofan á sér þar sem hann lá á gólfinu og ákærði þá í framhaldi sagt henni álit sitt á henni. Við það hefði Ó-kvk-nf ráðist að ákærða og hann tekið á móti henni og tekið um vinstri hönd hennar en hann hefði ekki vitað til þess þá að hún hafi handleggsbrotnað.

Í frumskýrslu lögreglu er haft eftir vitninu Ó-kvk-þgf að ákærði hefði brjálast og ráðist á vitnið og snúið upp á vinstri handlegg þess. Í skýrslutöku hjá lögreglu kvað vitnið ákærða tvisvar hafa sofnað á eldhúsgólfinu og í seinna skiptið hefði runnið á hann æði þegar hann vaknaði og hefði hann þá ráðist að vitninu með hrindingum og höggum. Fyrir dómi kvað vitnið ákærða hafa sofnað tvisvar en vaknað í seinna skiptið snarbrjálaðan, ráðist að vitninu og snúið upp á handlegg þess. Aðspurt kvaðst vitnið hafa ýtt við ákærða, þar sem hann lá á gólfinu, í þeim tilgangi að kanna hvort það væri í lagi með hann.

Vitnið Á-kvk-nf kvað fyrir lögreglu Ó-kvk-þf hafa verið með ónot í garð ákærða um daginn en Ó-kvk-nf hefði veist að ákærða á ógnandi hátt áður en ákærði tók á móti henni. Ákærði hefði haldið í hendur Ó-kk-þgf en vitnið mundi ekki svo gjörla meira eftir atburðum kvöldsins vegna drykkju. Fyrir dómi kvað vitnið Ó-kvk-þf hafa ráðist að ákærða og ákærði þá tekið á móti henni en Ó-kvk-nf hefði átt upptökin.

Að öllu ofansögðu virtu þykir dóminum sannað að ákærði hafi tekið svo á vitninu Ó-kvk-þgf að hún handleggsbrotnaði af þeim sökum. Er háttsemi hans því réttilega lýst í ákæru. Ákærði neitar hins vegar að hafa ætlað að meiða vitnið en segist hafa tekið á móti brotaþola þegar hún ætlaði að ráðast að honum. Fær sá framburður stuðning í framburði vitnisins Á-kvk-ef en hún kveður brotaþola hafa veist að ákærða auk þess að hafa verið með ónot við hann fyrr um daginn. Ákærði hélt því fram fyrir dóminum að hann hefði alls ekki ætlað að skaða Ó-kvk-þf og ekki vitað til þess að hún hafi handleggsbrotnað fyrr en honum var tjáð það af lögreglu við skýrslutöku.

Ákærði hefur haldið því fram að Á-kvk-nf og Ó-kvk-nf hafi lítilsvirt hann og hann hefði þess vegna reiðst. Þá heldur ákærði því fram að Ó-kvk-nf hafi sparkað í sig og staðið ofan á sér þar sem hann lá á eldhúsgólfinu. Fær þetta stoð í framburði Ó-x-x sjálfrar en hún viðurkenndi fyrir dómi að hafa ýtt við ákærða liggjandi á gólfinu. Þá hefur ákærði haldið því fram að Ó-kvk-nf hafi veist að sér að fyrra bragði og fær sá framburður stoð í framburði Á-kvk-ef en hún sagði, bæði hjá lögreglu og fyrir dómi, að Ó-kvk-nf hefði átt upptökin að átökum þeirra sem leiddu til þess að Ó-kvk-nf handleggsbrotnaði. Þá verður að líta til þess að framburður Ó-x-x er ekki í öllu samhljóða. Fyrir lögreglu kvaðst Ó-kvk-nf hafa komið í sumarbústaðinn um hádegi á fimmtudeginum en fyrir dómi snemma um morguninn. Þá kvað Ó-kvk-nf ákærða hafa verið trylltan þegar lögreglan kom á vettvang en samkvæmt lögreglunni var ákærði rólegur og samvinnufús. Þá kveður Ó-kvk-nf ákærða hafa ráðist að sér að fyrra bragði þegar hann vaknaði af seinni áfengisdauða sínum sem samrýmist ekki framburði Á-kvk-ef, en taka verður framburð Á-kvk-ef með þeim fyrirvara að hún er bæði vinkona Ó-x-x og ákærða. Þá hefur ekki verið sýnt fram á ásetning ákærða til þess að valda Ó-kvk-þgf skaða. Ákærði bar fyrir dómi að um neyðarvörn hafi verið að ræða og því sé brot hans refsilaust.

Í 12. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 segir að það brot sé refsilaust, sem unnið sé af neyðarvörn, að því leyti sem það hafi verið nauðsynlegt til þess að verjast eða afstýra ólögmætri árás, sem byrjuð er eða vofir yfir, enda hafi ekki verið beitt vörnum, sem séu augsýnilega hættulegri en árásin og tjón það, sem af henni mátti vænta, gaf ástæðu til. Sannað þykir að Ó-kvk-þgf veittist að ákærða að fyrra bragði áður en ákærði tók á móti henni. Af vitnisburði Á-kvk-ef má ráða af orðunum „ætlað í hann“ að Ó-kvk-nf hafi hafið atlögu að ákærða. Ákærða verður því ekki gefið að sök að hafa ráðist að Ó-kvk-þgf af fyrra bragði. Varnir ákærða voru þó mun harkalegri og afleiðingarnar meiri en ætla mátti að hlytust af yfirvofandi árás Ó-kk-ef. Tekur dómurinn því ekki undir það með ákærða að verknaðurinn sé refsilaus og hann hafi ekki farið út fyrir leyfilegar varnir neyðarvarnar en sannað þykir að ákærði veitti Ó-kvk-þgf það líkamstjón sem getið er í ákæru. Eru því skilyrði 12. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 ekki uppfyllt.

Við ákvörðun refsingar verður þá að líta til þess að ákærði virðist ekki hafa átt upptökin að átökunum milli hans og Ó-kk-ef. Þá hefur ekki verið sýnt fram á, gegn neitun ákærða, að hann hafi ætlað af ásetningi að veitast að Ó-kvk-þgf eða valda henni tjóni. Telur dómurinn sannað að Ó-kvk-nf hafi verið með ónot og ert ákærða áður en til átaka milli þeirra kom svo og að Ó-kvk-nf hafi veist að ákærða að fyrra bragði. Verður því við ákvörðun refsingar að líta til 6. tl. 1. mgr. 70. gr. 1. og 4. tl. 74. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Samkvæmt framlögðu sakavottorði hefur ákærði ekki áður gerst sekur um refsivert brot.

Þykir refsing ákærða vera hæfilega ákveðin 100.000 króna sekt til ríkissjóðs sem ákærða ber að greiða innan fjögurra vikna frá uppkvaðningu dóms að telja en sæta ella fangelsi í átta daga.

Með vísan til 164. gr., sbr. 165. gr. laga nr. 19/1991 skal ákærði greiða allan sakarkostnað sem hlotist hefur af máli þessu, sem er kostnaður vegna læknisvottorða, 19.500 krónur, kostnaður vegna túlks, 9.000 krónur, og málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, G-kk-ef Æ-kk-ef S-kk-ef hrl., sem ákvarðast 153.882 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti.

Í málinu er gerð krafa fyrir hönd Ó-x-x S-kvk-ef um greiðslu skaðabóta, lögmannskostnaðar og dráttarvaxta. Engar tölulegar upplýsingar liggja fyrir um bótafjárhæðina og verður bótakröfunni af þeim sökum vísað frá dómi.

Á-kvk-nf G-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð

Ákærði, M-x-x S-x-x, greiði 100.000 króna sekt til ríkissjóðs en sæti ella fangelsi í átta daga.

Ákærði greiði allan sakarkostnað, 182.382 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, G-kk-ef Æ-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 153.882 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Bótakröfu Ó-kvk-ef S-kvk-ef er vísað frá dómi.

Á-kvk-nf G-kvk-nf.