S-265/2010

Mál þetta, sem dómtekið var að lokinni aðalmeðferð hinn 10. marz, er höfðað með ákæru lögreglustjórans á Akureyri, útgefinni 8. september 2011, á hendur X,

„fyrir líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt fimmtudagsins 1. janúar 2009, í átökum sem hann var í við A, kt. 000000-0000, fyrir utan veitinga- og skemmtistaðinn Kaffi Akureyri, að Strandgötu 7 á Akureyri, sparkað í höfuð A, þar sem hann lá, eftir að ákærði og félagi hans höfðu komið honum í götuna, með þeim afleiðingum að A hlaut yfirborðsáverka á vör og munnholi og hann nefbrotnaði. Telst þetta varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20, 1981. Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkrafa

Í málinu gerir A, kt. 000000-0000, […], bótakröfu á hendur ákærða að fjárhæð kr. 578.272-, með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38, 2001 frá 1. 01. 2009 til 19. 06. 2009 en síðan dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla sömu laga til greiðsludags.“

Ákærði neitar sök og krefst sýknu en frávísunar bótakröfu. Til vara krefst hann vægustu refsingu er lög leyfi og lækkunar bótakröfu. Verjandi hans krefst málsvarnarlauna úr ríkissjóði.

Málavextir

Samkvæmt lögregluskýrslu fékk lögregla tilkynningu kl. 04:18 að morgni nýársdags 2009 að slagsmál hefðu orðið fyrir utan skemmtistaðinn Kaffi Akureyri og lægju menn þar eftir slasaðir. Þegar lögreglu hafi borið að garði hafi hópur manna staðið yfir manni sem legið hafi í götunni, blóðugur mjög í andliti. Hafi sá maður verið A. Nokkurir menn hafi gefið sig fram og bent á mann sem staðið hafi hjá, X, ákærða í máli þessu, og sagt hann hafa sparkað í andlit A þar hann hafi legið í götunni. Hafi hiti verið í mönnum og líklegt sýnzt að hefnt yrði fyrir aðförina að A. Hafi lögregla því fært ákærða inn í lögreglubifreið til viðræðna. Þá hafi verið á vettvangi B, blóðugur nokkuð, og hafi hann viðurkennt að hafa átt þátt í slagsmálunum.

A hafi verið fluttur meðvitundarlítill á sjúkrahús. Á leiðinni hafi hann, þrátt fyrir ástand sitt, ítrekað reynt að slá frá sér.

Í málinu liggur fyrir vottorð Ö læknis á Fjórðungssjúkrahúsinu á Akureyri. Segir þar að A hafi komið á sjúkrahúsið í fylgd lögreglu og slökkviliðs. Um niðurstöður skoðunar segir læknirinn: „Höfuð/háls: Mjög bólginn, hægra megin á efri vörinni. Greinilega miklar blóðnasir sem hann hefur fengið, nefið er helaumt og bólgið en ekki svo tilfært svo ég sjái. Lýsi upp í það og get ekki séð neina miðlínuhliðrun á miðnesi. Aumur þarna yfir. Hann er einnig aumur þegar ég þreifa út á kinnina, sérstaklega hægra megin. Kvartar yfir dofa í hægri andlitshelmingi. Er það ölvaður að ég get ekki gert hjá honum ákv. heilataugaskoðun. Að mér finnst virðist allt vera í lagi innanmunns, en það er það sama, það er svol. erfitt að fá hann til samvinnu. Get ekki séð áverkamerki á eyrum, það hefur blætt töluvert úr nefinu en ég get ekki séð opin sár annars staðar en lítið sár á nefinu sjálfu hægra megin við miðlínu upp við augnkrókinn. Ekki teljandi aumur í hálsi, hreyfir hann án vandræða. T-x-x: Er með töluvert stórt mar á vinstri síðu, ca yfir miltisstað. Greinilegt mar að brjótast þar út. Eitthvað af skrapsárum einnig. T-x-x er aumur þegar ég þrýsti honum saman og mjög aumt að koma við, sérstaklega þarna vinstra megin. A-x-x: Mjúkur, get ekki fengið fram nein ákveðin eymsli nema þá helst upp undir vinstri rifjaboganum. Útlimir: Stór marblettur að brjótast út aftanvert á vinstri upphandlegg, alveg niður að olnboga, aumur þegar ég kem þarna við, hreyfir alla útlimi án vandræða. Neitar því að hann hafi fengið neinn áverka á fæturna.“ Þá segir í vottorðinu að fundizt hafi nefbeinabrot.

Verður nú rakin skýrsla og framburður ákærða og vitna fyrir dómi eftir því sem ástæða þykir til.

Ákærði kvaðst hafa farið í bæinn á nýársnótt með félögum sínum B og C og hefðu þeir gengið sund sem væri við skemmtistaðinn Kaffi Akureyri. Þar hefðu þeir rekizt á A og spjallað við hann. Fyrst hefði farið vel á með mönnum en svo hefði Anefnt að ákærði skuldaði fimm þúsund krónur sem A væri að innheimta fyrir mann er D væri kallaður. Ákærði kvaðst hafa verið ófús að greiða fé sem hann ekki skuldaði og hefði tekið upp síma og ætlað að hringja í D þennan. A hefði að bragði dregið upp tvo síma og sagzt hafa undir höndum alla þá síma sem D heyrðu til. Þrátt fyrir þetta hefði hvergi hringzt. Eftir þetta hefðu ákærði og félagar hans gengið brott en A þá orðið „alveg vitlaus“ og rifið í jakka ákærða. Næst hefði A kýlt ákærða í vangann og B þá reynt að skilja þá að. B og A hefðu lent í einhverjum ryskingum sem hefðu borizt áfram og meðal annars upp að hárgreiðslustofu sem þarna væri. Þar hefði fleira fólk komið að, en A hefði verið orðinn alveg óður og óviðræðuhæfur. Næst hefði A ráðizt að ákærða og kýlt hann margoft. Ákærði hefði náð að slá eitthvað frá sér en A þá margkýlt ákærða í andlitið. Þegar þarna hefði verið komið hefðu ryskingarnar borizt á stéttina fyrir framan Kaffi Akureyri og hefði þátttöku ákærða í þeim þá verið lokið en B og A hefðu barizt áfram. Ákærði hefði ekki átt neinn þátt í því að A hefði farið í götuna og ekki gera sér grein fyrir hvernig það gerðist, en mikill hópur hefði þá verið kominn að A og B. Hefði ákærði engan séð sparka í A þar sem hann hefði legið.

Nokkuru eftir þetta hefði A haft samband við ákærða og beðið hann afsökunar. Ákærði hefði beðið hann afsökunar á móti og þeir kvaðzt í góðu. A hefði í samtalinu fyrst og fremst verið reiður í garð B. Þeir hefðu hitzt síðar og þá hefði A sagt ákærða að hann hefði heyrt að ákærði væri ekki sá sem sparkað hefði í hann.

Vitnið A sagðist hafa verið bak við Kaffi Akureyri og hafa þar hitt ákærða og B og fljótlega hefðu vitnið og ákærði farið að rífast og deilan snúizt um fimm þúsund króna skuld ákærða við þriðja mann, en sá maður, D kallaður, hefði leyft vitninu að innheimta skuldina og hefði þannig ætlað að lána honum þessa fjárhæð. Vitnið hefði ekki viljað standa í rifrildi um slíkt smáræði en áður en það hefði vitað af hefði það fengið högg frá B í andlitið. Alls hefði vitnið fengið tíu til fimmtán högg frá þeim félögum. Vitnið hefði fallið í götuna þegar það hefði reynt að hlaupa á brott. Eftir þetta myndi vitnið vart meira frá atburðum og kvaðst ekki muna eftir að sparkað hefði verið í andlit þess. Vitnið sagðist hafa haldið að B hefði verið sá sem sparkað hefði og því hefði vitninu komið á óvart þegar ákæruvaldið hefði upplýst sig um að gögn málsins bentu til þess að ákærði væri sá sem hefði sparkað.

Vitnið E kvaðst hafa komið í bæinn með tveimur félögum sínum, F og G að nafni, og hefðu komið að þar sem maður hefði legið í götunni en þvaga í kring. Vitnið kvaðst ekki vita hver maðurinn í götunni hefði verið. Vitnið hefði heyrt smell af sparki en ekki hafa séð sparkið sjálft. Kvaðst vitnið ekki geta fullyrt hver hefði sparkað í manninn en einhver „hasar“ hefði verið „fram og til baka“.

Borin var undir vitnið það sem eftir því er haft í lögregluskýrslu og kvaðst það telja sennilegt að rétt væri eftir sér haft. Sérstaklega spurt kvaðst vitnið hins vegar ekki treysta sér til að fullyrða að lögregla hefði tekið þann mann sem sparkað hefði og fært í lögreglubifreið.

Ákærði var viðstaddur er vitnið kom fyrir dóminn. Vitnið kvaðst ekki muna eftir því að hafa séð hann á vettvangi.

Vitnið kvaðst hafa verið kennt þetta kvöld.

Vitnið F kvaðst hafa komið í bæinn með félögum sínum E og G og ætlað á Kaffi Akureyri. Þar hefðu hafizt stympingar, maður farið í götuna og annar komið að og sparkað í andlit hans. Vitnið kvaðst hafa sagt þeim manni að það væri aumingjalegt að sparka svona í mann, en engin svör hafa fengið. Hefði maðurinn verið fjarlægður fljótt og settur í lögreglubifreið. Vitnið var spurt hvort ákærði, er viðstaddur var er vitnið kom fyrir dóminn, væri sá sem sparkað hefði. Kvaðst vitnið ekki treysta sér til að svara því og ekki treysta sér til að lýsa þeim sem hefði sparkað.

Vitnið kvaðst hafa verið ölvað þetta kvöld. Kvaðst ekki muna vel eftir atburðum. Vitnið staðfesti það sem eftir því er haft í lögregluskýrslu.

Vitnið Æ kvaðst hafa starfað sem dyravörður umrædda nótt. Vitnið sagðist hafa séð A í áflogum við annan mann, sem B væri kallaður. A hefði fallið í götuna en vitnið hefði þá farið og tekið hinn manninn og dregið hann í burtu. Þá hefði annar maður komið hlaupandi og sparkað fast í höfuð A. Hefði sá maður þegar hlaupið burt og látið sig hverfa. Vitnið kvaðst ekki hafa þekkt þann mann sem sparkað hefði. Vitnið kvað lögreglu ekki hafa handtekið þann sem sparkað hefði, því sá hefði þegar horfið af vettvangi. Vitnið kvaðst lengi hafa kannazt við ákærða en þeir hefðu gengið saman í grunnskóla. Væru þeir þó engir sérstakir vinir, en málkunnugir. Kvaðst vitnið ekki hafa séð ákærða á vettvangi. Kvaðst vitnið treysta sér til að fullyrða að sá sem sparkað hefði, væri ekki ákærði. Andlit þess, sem sparkað hefði, líktist ekki andliti ákærða. Hefði ákærði sparkað, þá hefði vitnið þekkt hann.

Vitnið sagði að sá, sem sparkað hefði, hefði verið óformlega klæddur ólíkt flestum öðrum sem hefðu verið í jakkafötum, enda nýársnótt. Þá hefði maðurinn ekki verið á spariskóm heldur óformlegri skófatnaði.

Vitnið kvaðst hafa verið allsgáð um kvöldið enda við störf.

Vitnið staðfesti skýrslu sína fyrir lögreglu.

Vitnið G kvaðst lítið muna frá umræddu kvöldi. Vitnið hefði engar barsmíðar séð en muna eftir manni liggjandi í götunni. Þá kvaðst vitnið ekki muna til þess að hafa séð sparkað í höfuð hans. Borinn var undir vitnið framburður þess fyrir lögreglu þar sem vitnið hefði lýst sparki í höfuð mannsins. Kvað vitnið vel geta verið að það hefði munað eftir sparkinu þá, en það gerði það ekki lengur. Kvað vitnið telja rétt eftir sér haft í skýrslunni.

Ákærði var viðstaddur er vitnið kom fyrir dóminn. Aðspurt kvaðst vitnið telja að það hefði aldrei séð þann mann fyrr.

Vitnið Þ kvaðst hafa verið við störf sem dyravörður á Kaffi Akureyri umrætt kvöld. Hefði sér þá verið sagt að úti væri slegizt. Þegar vitnið hefði komið út hefðu þar verið orðaskipti og ýtingar. Þegar meira hefði verið orðið úr, hefðu vitnið og félagi þess farið og skipt sér af. Hefðu þeir komið að þar sem A hefði legið í götunni og einhver ofan á honum. Þeir hefðu rifið þann mann af, en þá hefði vitnið heyrt háan smell, eins og við spark, og þegar vitnið hefði litið við hefði það séð A liggja meðvitundarlausan fyrir aftan vitnið og blóð um allt. Enginn hefði verið við hlið hans svo vitnið hefði séð. Vitnið hefði ekki séð hver sparkaði. Vitnið kvaðst þekkja bæði ákærða og B í sjón. Hvorugur þeirra hefði verið sá sem vitnið hefði tekið ofan af A. Kvaðst vitnið ekki muna eftir þeim á vettvangi.

Vitnið sagði fjölmenni hafa verið á vettvangi, en þetta hefði gerzt rétt fyrir utan skemmtistaðinn og jafnan væri þar fjölmenni við tóbaksreykingar.

Vitnið staðfesti skýrslu sína fyrir lögreglu.

Vitnið H kvaðst hafa verið að ganga út af Kaffi Akureyri þegar það hefði séð tvo menn í átökum við A, hefði annar haldið A en hinn lamið hann. Vitnið hefði þá farið og hringt á lögreglu en þegar það hefði komið til baka hefði það séð A meðvitundarlausan í götunni. Kvað vitnið sig ráma í að hafa séð annan mannanna sparka í höfuð A. Vitnið kvaðst ekki hafa þekkt mennina sem barizt hefðu við A og ekki treysta sér til að svara því hvort ákærði væri annar þeirra. Um mínútu eftir að vitnið hefði hringt hefði lögregla verið komin á staðinn. Lögreglan hefði tekið annan þeirra, en hinn farið burt.

Vitnið kvaðst hafa verið ölvað þetta kvöld. Vitnið kvað rétt eftir sér haft í skýrslutöku hjá lögreglu.

Vitnið V lögregluþjónn sagði tilkynningu hafa komið um slagsmál við Kaffi Akureyri. Vitnið og félagar þess hefðu verið þar skammt frá og verið fljótir á vettvang. Þegar þeir hafi komið þangað hefðu þeir séð A liggja í götunni og hóp fólks í kring. Þeir hefðu spurt hvað gerzt hefði og þá verið bent á ákærða, og sagt að hann hefði slegizt við þann liggjandi og meðal annars sparkað í höfuð hans. Vitnið hefði því hann með sér í lögreglubifreiðina til viðræðna. Hefði ákærði verið mjög viðræðugóður og neitað að hafa sparkað í manninn. Vitnið kvaðst ekki muna eftir áverkum á ákærða. Vitnið kvaðst ekki muna hver hefði bent á ákærða og ekki hvort það hefðu gert einn maður eða fleiri. Á síðari stigum hefði B einnig setzt í lögreglubifreiðina.

Vitnið sagðist ekki hafa þekkt A þar sem hann hefði legið í götunni og hefði vitnið þó haft ýmis afskipti af honum áður.

Vitnið staðfesti skýrslu sína um málið.

Vitnið C kvaðst hafa verið að skemmta sér með vinum sínum ákærða og B. Þeir hefðu farið um húsasund að Kaffi Akureyri en hefðu þá hitt A sem hefði þá sagt ákærða standa í skuld við einhvern vin sinn. Orðaskipti hefðu undið upp á sig og ákærði, A og B lent í átökum, en vitnið hefði dregið sig frá. Þá kvað vitnið sig minna að einhver hefði verið í för með A. Þegar líða hefði farið á átökin hefðu menn dregizt í sundur og ákærði staðið hjá vitninu lengst af og vitnið hefði þá séð A meðvitundarlausan í götunni.

Vitnið sagði að lögregla hefði tekið sig inn í lögreglubifreið og þar hefði það sagt henni að það hefði engan séð sparka í nokkurn. Kvað vitnið harla ólíklegt að ákærði hefði sparkað í A því þeir hefðu staðið við Kaffi Akureyri en A legið á miðri götu.

Vitnið B kvað þá ákærða hafa hitt A sem hefði tekið að reyna að innheimta einhverja skuld hjá ákærða. Eftir stutta stund hefði A ráðizt á ákærða og byrjað að kýla hann. Vitnið hefði ætlað að skakka leikinn og tekið í öxl A sem þá hefði ráðizt að vitninu. Úr þessu hefðu orðið slagsmál. Vitnið kvaðst ekki muna sérstaklega til þess að hafa séð ákærða slá A, en sjálfsagt hefði ákærði reynt að verja sig.

Vitnið sagðist hafa náð að taka A hálstaki og ekki hafa þorað að sleppa, þar sem A hefði verið „brjálaður“. A hefði hins vegar náð að spyrna sér burt og þeir báðir dottið út á götu. Þar hefðu þeir skilizt að og fjölda fólks drifið að. Vitnið kvaðst aldrei hafa sparkað í A og ekki hafa séð nokkurn annan gera það.

Niðurstaða

Ljóst er átök urðu umrætt kvöld og sannað þykir af læknisvottorði að í þeim hafi A hlotið þá áverka sem raktir eru í ákæru. Ljóst er einnig að ákærði hitti A og upp úr því urðu umrædd átök. Ekki þykir hins vegar ljóst hver hafi verið hlutur ákærða í þeim. Sjálfur neitar ákærði sök og kveðst ekki hafa sparkað í A. Fyrir dóm voru leidd allnokkur vitni en ekkert þeirra bar fyrir dómi að hafa séð ákærða sparka í A. Þar með er talinn A sjálfur, sem kvaðst ekki vita hver hefði sparkað í sig, en sagðist sjálfur hafa haldið annan mann hafa gert það og hefði sér komið á óvart þegar sér hefði verið sagt að ákærði hefði verið að verki. Að mati dómsins skiptir vitnisburður vitnisins Æ hér töluverðu máli, en vitnið sagðist hafa séð þann er sparkað hefði, og þó að vitnið hefði ekki þekkt þann mann, þá kvaðst það þekkja ákærða, en þeir væru gamlir skólabræður þó þær væru ekki félagar, og kvaðst vitnið treysta sér til að fullyrða að ákærði væri ekki sá sem hefði sparkað. Þykir framburður vitnisins Æ, sem var við störf sem dyravörður þegar átökin urðu og var allsgáður, veikja talsvert stoðir ákæru í málinu, þó Æ hafi á sínum tíma sagt fyrir lögreglu að hann gæti hvorki „sagt já eða nei við því“ hvort ákærði hafi verið sá sem sparkað hafi í A.

Fyrir lögreglu höfðu vitnin A og F sagt að sá, sem sparkað hefði, hefði verið færður í lögreglubifreið. Ljóst er að ákærði var færður í lögreglubifreið á vettvangi. Fyrir dómi kvaðst vitnið E hins vegar ekki treysta sér til að fullyrða að sá sem hefði sparkað hefði verið færður í lögreglubifreið. Vitnið F kvaðst fyrir dómi ekki treysta sér til að svara því hvort ákærði hefði sparkað í A, en ákærði var viðstaddur er vitnið kom fyrir dóminn. Vitnið H kvað lögreglu hins vegar hafa fært annan mannanna sem, sem slegizt hefðu við A, í lögreglubifreið, en vitnið kvað ekki upp úr um það hvort sá maður hefði sparkað í A.

Þegar á allt framanritað er horft er það mat dómsins að ekki hafi verið færðar sönnur á að ákærði hafi framið það brot sem honum er gefið að sök. Verður hann því sýknaður af ákæru og verður þá að vísa bótakröfu A frá dómi. Sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun verjanda ákærða, S-kk-ef G-kk-ef héraðsdómslögmanns, 276.100 krónur og hefur þá verið litið til reglna um virðisaukaskatt. Gætt var ákvæða 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88/2008.

Af hálfu ákæruvaldsins fór E-kk-nf Þ-kk-nf fulltrúi með málið.

Þ-kk-nf D-kk-nf kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð :

Ákærði, X, er sýkn af ákæru í máli þessu.

Bótakröfu A er vísað frá dómi.

Sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun verjanda ákærða, S-kk-ef G-kk-ef héraðsdómslögmanns, 276.100 krónur.