S-273/2007

Mál þetta, sem þingfest var þann 20. júní sl. og dómtekið sama dag, var höfðað með ákæru lögreglustjórans á Selfossi, dagsettri 7. júní 2007, á hendur Á-kk-þgf S-kk-þgf E-kk-þgf, kt. 000000-0000, Miðtúni 9a, Selfossi,

„fyrir umferðarlagabrot

I.

með því að hafa, aðfaranótt þriðjudagsins 13. febrúar 2007 ekið bifreiðinni IL-890 austur Suðurlandsveg á Hellisheiði, Sveitarfélaginu Ölfusi, með 109 km hraða á klukkustund og óhæfur til að stjórna bifreiðinni örugglega vegna áhrifa amfetamíns og tetrahýdrókannabínóls. Leyfður hámarkshraði á vegarkaflanum var 90 km á klukkustund, hraði bifreiðar ákærða var mældur með ratsjá nr. GE-016, sem staðsett var í lögreglubifreið nr. 33-258.

Teljast brot ákærða varða við 2. mgr. 37. gr. og 1., sbr. 2. mgr. 45. gr. a. umferðarlaga nr. 50, 1987 sbr. 5. gr. laga nr. 66, 2006, sbr. 1. mgr. 100. gr. nefndra umferðarlaga.

II.

með því að hafa aðfaranótt miðvikudagsins 14. febrúar 2007 ekið bifreiðinni IL-890 norður Vesturlandsveg um Hvalfjarðargöng með 79 km hraða á klukkustund. Leyfður hámarkshraði í Hvalfjarðargöngum er 70 km á klukkustund, hraði bifreiðar ákærða var mældur með hraðamyndavél nr. 593-062/60040.

Telst brot ákærða varða við 2. mgr. sbr. 4. mgr. 37. gr. umferðarlaga nr. 50, 1987 sbr. 1. mgr. 100. gr. sömu laga.

III.

með því að hafa að morgni fimmtudagsins 22. febrúar 2007 ekið bifreiðinni IL-890 um Ölfusárbrú á Selfossi óhæfur til að stjórna bifreiðinni örugglega vegna áhrifa tetrahýdrókannabínóls, án nægilegrar aðgæslu og varúðar og með of stutt bil yfir í bifreiðina JR-447 sem ók sömu leið á undan bifreið ákærða, með þeim afleiðingum að ákærði ók bifreið sinni aftan á bifreiðina JR-447 er ökumaður dró úr hraða hennar og fyrir að hafa umrætt sinn eftir að árekstur hafði orðið með bifreiðunum ekið burtu frá vettvangi, án þess að gegna lögboðnum skyldum sínum vegna óhappsins.

Teljast brot ákærða varða við 1. mgr. 4. gr., 1. mgr. 10. gr., 3. mgr. 14. gr. og 1., sbr. 2. mgr. 45. gr. a. umferðarlaga nr. 50, 1987 sbr. 5. gr. laga nr. 66, 2006, sbr. 1. mgr. 100. gr. nefndra umferðarlaga.

IV.

með því að hafa að morgni mánudagsins 26. febrúar 2007 ekið bifreiðinni IL-890 með 117 km hraða á klukkustund vestur Suðurlandsveg, ofan við Kamba, Sveitarfélaginu Ölfusi. Hraði bifreiðar ákærða var mældur með ratsjá nr. GE-016 sem staðsett var í lögreglubifreið nr. 33-258.

Telst brot ákærða varða við 2. mgr. 37. gr. umferðarlaga nr. 50, 1987, sbr. 1. mgr. 100. gr. sömu laga.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til að sæta sviptingu ökuréttar samkvæmt 101. og 102. gr. umferðarlaga nr. 50, 1987, sbr. lög nr. 44, 1993, lög nr. 57, 1997, lög nr. 23, 1998, lög nr. 132, 2003, lög nr. 84, 2004 og lög nr. 66, 2006.“

Ákærði mætti við þingfestingu málsins og játaði sök varðandi alla ákæruliði utan að hann kvaðst hafa, eftir að hann yfirgaf vettvang samkvæmt ákærulið III, áttað sig og hringt í Neyðarlínuna, snúið við og beðið eftir lögreglunni. Því mótmæli hann að hafa yfirgefið vettvang án þess að tilkynna um óhappið.

Málið var tekið til dóms samkvæmt 1. mgr. 125. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála varðandi þá ákæruliði sem ákærði játaði greiðlega.

Varðandi þá háttsemi sem lýst er í III. lið ákærunnar, að hafa ekið burtu frá vettvangi án þess að gegna lögboðnum skyldum sínum vegna óhappsins, taldi ákæruvaldið brotið vera fullframið, ákærði hefði raskað vettvangi með tilliti til rannsóknarhagsmuna og því bæri að sakfella hann þrátt fyrir að honum hafi snúist hugur síðar. Verjandi ákærða taldi að horfa bæri til háttseminnar í heild sinni, ákærða hefði verið mjög brugðið við óhappið en fljótlega eftir að hann hafði yfirgefið vettvang hefði honum snúist hugur og hann tilkynnt Neyðarlínunni um óhappið auk þess að snúa við sjálfur og bíða eftir lögreglunni.

Um aðra málavexti vísast til ákæruskjals. Sannað er að ákærði framdi þau brot sem greinir í ákæru og eru þau réttilega færð til refsiákvæða. Ákærði játaði fyrir dómi að hafa ekið af vettvangi en snúist hugur og tilkynnt um óhappið. Í 1. mgr. 10. gr. umferðarlaga segir að vegfarandi skuli nema staðar við óhapp eða slys. Ökumaður er í þessu tilviki vegfarandi. Er hér ekki um matskennda reglu að ræða heldur skyldu sem ber að fara eftir. Ákærði ók af vettvangi og þó svo að um minniháttar afleiðingar hafi verið að ræða í þetta sinn, þá verður það ekki lagt í mat ákærða né vegfarenda almennt hvort óhætt sé að yfirgefa vettvang, nema aðilar séu sammála um að ljúka megi skýrslugjöf á vettvangi með þar til gerðum eyðublöðum frá tryggingarfélagi og ekki sé um slys eða aðra þætti að ræða sem skylda ber að tilkynna um, svo sem ölvunarakstur eða annað refsivert. Tekur dómurinn undir þau sjónarmið ákæruvaldsins að með hliðsjón af rannsóknarhagsmunum þá geti ökumaður ekki ákveðið hvenær eða hvort hann yfirgefur vettvang, eigi hann hlut að máli, fyrr en búið er að tilkynna um slys eða ljúka málinu á staðnum eins og að ofan greinir. Ákærði hefur því einnig unnið sér til refsingar varðandi þessa háttsemi.

Samkvæmt sakavottorði ákærða þá hefur honum þrívegis verið gerð refsing áður. Þann 12. október 2005 var ákærða gert að greiða 60.000 króna sekt og hann sviptur ökurétti í einn mánuð vegna brota á 37. og 59. gr. umferðarlaga. Þann 16. janúar 2006 var ákærða gert, með sátt, að greiða 5.000 króna sekt vegna brots á 5. gr. umferðarlaga og sviptur ökurétti í þrjá mánuði og þann 23. maí 2007 var ákærði dæmdur til greiðslu 20.000 króna sektar vegna brota á 72. og 32. gr. umferðarlaga og 19. gr. lögreglulaga. Eru brot þau sem nú er sakfellt fyrir framið áður en dómur var kveðinn upp þann 23. maí sl. og verður því farið með mál þetta við ákvörðun refsingar samkvæmt 78. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 þar sem um hegningarauka er um að ræða. Samkvæmt matsgerð sem liggur frammi í málinu frá Rannsóknarstofu í lyfja- og eiturefnafræði vegna ákæruliðar I mældist tetrahýdrókannabínól í blóði 6,6 ng/ml og í þvagi fannst amfetamín og kannabínóíðar. Samkvæmt matsgerð vegna ákæruliðar III, dagsettri 29. mars 2007, fundust kannabínóíðar í þvagi ákærða og í blóði mældist tetrahýdrókannabínól 1,3 ng/ml. Í 2. mgr. 45. gr. a. umferðarlaga segir að mælist ávana- og fíkniefni skv. 1. mgr. í blóði eða þvagi ökumanns telst hann vera undir áhrifum ávana- og fíkniefna og óhæfur til að stjórna ökutæki örugglega.

Með vísan til þessa hefur ákærði unnið sér til refsingar og þykir refsing hæfilega ákvörðuð 230.000 króna sekt til ríkissjóðs sem ákærði greiði innan fjögurra vikna frá birtingu dóms þessa en sæti ella fangelsi í sextán daga. Þá skal ákærði sviptur ökurétti í sextán mánuði frá birtingu dóms að telja.

Með vísan til 165. gr. laga um meðferð opinberra mála skal ákærða gert að greiða allan sakarkostnað sem er vegna rannsóknar á blóði ákærða og matsgerðar, 263.893 krónur, og þóknun skipaðs verjanda hans, S-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, sem þykir hæfileg 68.475 krónur. Hefur þá verið tekið tillit til virðisaukaskatts.

G-kk-nf Ö-kk-nf J-kk-nf fulltrúi flutti mál þetta af hálfu ákæruvaldsins.

Á-kvk-nf G-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð :

Ákærði, Á-kk-nf S-kk-nf E-kk-nf, greiði 230.000 króna sekt til ríkissjóðs innan fjögurra vikna frá birtingu dóms að telja en sæti ella fangelsi í sextán daga.

Ákærði skal sviptur ökurétti í sextán mánuði frá birtingu dóms að telja.

Ákærði greiði allan sakarkostnað, 332.368 krónur, þar með talin þóknun skipaðs verjanda hans, S-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 68.475 krónur.

Á-kvk-nf G-kvk-nf.