S-27/2015

Mál þetta, sem dómtekið var 21. maí sl., er höfðað með ákæru lögreglustjórans á Norðurlandi eystra, útgefinni 27. febrúar sl., á hendur X;

„fyrir líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 13. júlí 2014, fyrir utan skemmtistaðinn Café Amor, við Ráðhústorg á Akureyri, slegið [A], eitt hnefahögg í andlitið, með þeim afleiðingum að vör sprakk og blæddi úr henni.

Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20, 1981.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkrafa

Í málinu gerir [A], bótakröfu á hendur ákærða að fjárhæð kr. 247.739-, með vöxtum skv. 8. gr., sbr. 4. gr. laga nr. 38, 2001, um vexti og verðtryggingu frá 13. júlí 2014 til 1. september 2014, en síðan með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. laga nr. 38, 2001, frá þeim degi til greiðsludags.“

Skipaður verjandi, V-kk-nf H. V-kk-nf hrl., krefst þess að ákærða verði ekki gerð refsing í máli þessu, en til vara að hann verði dæmdur í vægustu refsingu sem lög leyfa. Að auki krefst verjandinn málsvarnarlauna og greiðslu útlagðs ferðakostnaðar.

I.

Samkvæmt staðfestri lögregluskýrslu B varðstjóra, framburði ákærða og brotaþola fyrir dómi, en einnig vætti vitna, verður ráðið að ákærði og brotaþoli, en einnig félagar þeirra, hafi umrædda nótt átt skammvinn samskipti á og við Ráðhústorgið í miðbæ Akureyrar, vestan við skemmtistaðinn Cafe Amor. Óumdeilt er að þegar atvik gerðust voru ákærði og brotaþoli báðir undir áhrifum áfengis, en sá fyrrnefndi að auki undir áhrifum fíkniefna. Verður helst ráðið að undir lok þessara samskipta hafi dyraverðir skemmtistaðarins fylgst með atganginum, en einnig liggur fyrir að lögreglumenn voru þarna nærri.

Ágreiningslaust er að fljótlega eftir að ákærði og brotaþoli hittust fyrir tilviljun í miðbænum hafi brotaþoli haft orð á fíkniefnaneyslu ákærða. Verður ráðið að af því tilefni hafi orðið orðaskak með þeim, en að í framhaldi af því hafi ákærði slegið brotaþola eitt högg á kjaftinn.

Samkvæmt frásögn og vætti nefndra aðila voru allmargir á ferli á vettvangi er lýst samskipti gerðust. Hefur ákærði haldið því fram að hann hafi fyrir barsmíð sína heyrt niðrandi orð falla um dökkan litarhátt hans og á verknaðarstundu ætlað að þar hefði brotaþoli átt hlut að máli. Fyrir dómi hlaut þessi frásögn ákærða ekki stuðning að öðru leyti en því að hann bar á sama veg við upphaf afskipta lögreglu á vettvangi. Brotaþoli hefur við alla meðferð málsins, hjá lögreglu og fyrir dómi, andmælt því algerlega að hafa viðhaft niðrandi orð um ákærða og þá með þeim hætti sem hann hefur lýst. Að þessu virtu verður frásögn ákærða um greint atriði því ekki lögð til grundvallar í málinu.

Samkvæmt vætti nefnds lögregluvarðstjóra fyrir dómi tók hann ákærða og brotaþola strax tali eftir greindan atburð. Varðstjórinn bar að þá hefði brotaþoli verið með minni háttar blóðáverka á vörum. Ómdeilt er að ákærði hlaut engan skaða í viðskiptum sínum við brotaþola.

Samkvæmt rannsóknargögnum og vætti varðstjórans var ákærða og brotaþola eftir tiltal báðum leyft að fara frjálsum ferða sinna. Lögðu þeir í framhaldi af því leið sína ásamt félögum sínum inn á nefndan skemmtistað. Liggur fyrir að skömmu eftir það hlaut brotaþoli alvarlegan skurðáverka á vinstri kinn eftir að félagi ákærða hafði slegið hann með glerkönnu. Vegna þessa var brotaþoli fluttur á sjúkrahús og liggur fyrir í málinu læknisvottorð. Í vottorðinu er lýst skurðáverkum brotaþola á vinstri kinn, en ekkert er þar vikið að munn- eða varaáverka hans.

Við aðalmeðferð málsins fyrir dómi og eftir að hafa hlýtt á frásögn brotaþola og vitna játaði ákærði skýlaust þá háttsemi sem lýst er í ákæru. Hann játaði þannig að hafa slegið brotaþola eitt hnefahögg í andlitið og véfengi ekki að við þetta hefði vör brotaþola sprungið þannig að blætt hefði úr.

Þegar ofangreint er virt í heild og þar sem að áliti dómsins er ekki ástæða til að efast um að játning ákærða sé sannleikanum samkvæm er nægilega sannað að hann hafi framið þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru. Brot ákærða er rétt fært til refsilagaákvæðis í ákæru.

II.

Ákærði, sem er tvítugur, hefur samkvæmt sakavottorði ekki áður gerst sekur um ofbeldisbrot. Með hliðsjón af þessu, en einnig skýlausri játningu ákærða fyrir dómi, að hann hefur samþykkt bótaskyldu sína gagnvart brotaþola og í ljósi atvika máls að öðru leyti, þykir að áliti dómsins rétt að ákveða að fresta ákvörðun refsingar ákærða og skal hún niður falla að liðnum tveimur árum að telja frá uppkvaðningu dómsins að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga, eins og greinir í dómsorði.

Fyrir hönd brotaþola, A, krafðist B-kvk-nf J-kvk-nf hdl., með bréfi til lögreglu, dags. 27. janúar sl., þess að ákærði yrði dæmdur til að greiða honum skaðabætur að fjárhæð 247.739 krónur ásamt vöxtum eins og greinir í ákæru. Krafan sundurliðast þannig:

1. miskabætur skv. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50, 1993 200.000 kr.

2. komugjald á slysadeild 13. júlí 2014 5.900 kr.

3. skemmdir á fötum; skyrta, blaser, buxur 41.839 kr.

Samtals 247.339 kr.

Um lagarök er af hálfu lögmannsins vísað til ákvæða skaðabótalaga nr. 50, 1993, einkum 26. gr., en einnig sakarreglunnar, en að auki var vísað til 3. mgr. 176. gr. laga nr. 88, 2008.

Samkvæmt gögnum var bótakrafan fyrst birt ákærða þegar fyrirkall dómsins var birt honum, þann 19. mars sl.

Eins og fyrr sagði féllst ákærði fyrir dómi á bótaskyldu sína gagnvart brotaþola, en hann andmælti kröfunni sem of hárri, en einnig sem órökstuddri að hluta. Lagði ákærði þennan ágreining í mat dómsins.

Að áliti dómsins var barsmíð ákærða gagnvart brotaþola ólögmæt meingerð gegn persónu hans. Þykir bótakrefjandi því eiga rétt á miskabótum úr hendi ákærða, sbr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50, 1993. Þykja þær í ljósi atvika hæfilegar 75.000 krónur ásamt vöxtum eins og í dómsorði greinir. Aðrir liðir bótakröfunnar eru í ljósi andmæla ákærða órökstuddir. Brotaþoli virðist m.a. ekki hafa leitað til læknis vegna nefndra munn- og varaáverka, en eins og áður er fram komið varð hann fljótlega eftir viðskiptin við ákærða fyrir alvarlegri líkamsárás og þurfti þá aðhlynningu á sjúkrahúsi. Að þessu virtu þykir 2. liður kröfunnar órökstuddur. Þá er 3. liður bótakröfunnar að mati dómsins einnig vanreifaður og ber því að vísa honum frá dómi, að virtum andmælum ákærða. Brotaþoli á hins vegar rétt á því að fá greiddan kostnað sem hann hefur orðið fyrir við það að halda kröfu sinni fram. Í ljósi þess að lögmaður brotaþola lagði fram sams konar kröfu vegna þess máls sem höfðað var gegn félaga ákærða, sbr. mál nr. S-26/2015, og lokið var með dómi 25. apríl sl., þykir rétt að taka þennan lið kröfu hans til greina með 37.200 krónum, að meðtöldum virðisaukaskatti.

Sakarkostnaður ákæruvalds felst í greiðslu áðurgreinds áverkavottorðs, að fjárhæð 22.000 krónur. Í ljósi þess sem hér að ofan var rakið, ásamt því að þessi kostnaðarliður var dæmdur í hinu fyrrnefndu máli nr. S-26/2015, verður hann ekki felldur á ákærða. Ákærði verður hins vegar dæmdur til að greiða málskostnað vegna starfa verjanda síns. Þykir málsvarnarþóknun V-kk-ef H. V-kk-ef hrl., að meðtöldum virðisaukaskatti, hæfilega ákveðin 158.720 krónur, en einnig ber að dæma ákærða til að greiða ferðakostnað verjandans, 47.432 krónur.

Ó-kk-nf Ó-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóminn.

D Ó M S O R Ð :

Ákvörðun refsingar ákærða, X, er frestað og skal hún niður falla að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dómsins að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940.

Ákærði greiði A 75.000 krónur í miskabætur ásamt vöxtum samkvæmt 8. gr. vaxtalaga nr. 38, 2001 frá 14. júlí 2014 til 19. apríl 2015, en með dráttarvöxtum samkvæmt 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr., vaxtalaga frá þeim degi til greiðsludags. Jafnframt greiði ákærði málskostnað brotaþola, 37.200 krónur. vegna starfa lögmanns hans, B-kvk-ef J-kvk-ef hdl.

Loks greiði ákærði málsvarnarþóknun skipaðs verjanda síns, V-kk-ef H. V-kk-ef hrl., 158.720 kr., og 47.432 kr. vegna ferðakostnaðar verjandans.