S-2790/2021

Mál þetta, sem dómtekið var 18. október 2021, var höfðað með ákæru héraðssaksóknara 20. maí sama ár, á hendur X, kennitala [...], [...], Reykjavík, „fyrir eftirtalin brot gegn valdstjórninni, framin aðfaranótt laugardagsins 28. nóvember 2020 á Dalvegi í Kópavogi:

1. Hótað lögreglumönnum [...]og [...]sem þar voru við skyldustörf, ofbeldi, með orðunum: ég sver ég mun slást við ykkur báða.

2. Hótað lögreglumönnum [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]og [...] sem þar voru við skyldustörf, lífláti, með orðunum: við skjótum allar þessar fokking löggur.

3. Hótað lögreglumanni [...] sem þar var við skyldustörf, kynferðislegu ofbeldi með orðunum: ég fokking ríð þér extra fast þangað til þú munt öskra ógeðið þitt.

4. Tilraun, með því að hrækja í átt að lögreglumanni [...] sem þar var við skyldustörf, en hrákinn hafnaði á hálfopinni rúðu lögreglubifreiðar [...].

Teljast brot þessi varða við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 en brot samkvæmt 4. tl. einnig við 20. gr. sömu laga.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Ákæruvaldið gerir sömu dómkröfur og greinir í ákæru. Ákærði neitar sök og krefst aðallega sýknu en til vara vægustu refsingar sem lög leyfa. Þá er krafist hæfilegra máls-varnarlauna til handa skipuðum verjanda sem greiðist úr ríkissjóði.

II.

Málavextir:

Samkvæmt frumskýrslu voru nokkrir lögreglumenn við störf aðfaranótt laugardagsins 28. nóvember 2020 við Dalveg [...]í Kópavogi, skammt frá Málningu hf., þar sem höfð voru afskipti af ökumanni bifreiðar og hann handtekinn vegna meints brots gegn um-ferðarlögum. Ákærði hafði verið farþegi í bifreiðinni, ásamt þremur félögum sínum. Fleiri lögreglumenn voru sendir á staðinn til aðstoðar. Samkvæmt frumskýrslu voru mennirnir í annarlegu ástandi og æstir, auk þess að vera ógnandi í garð lögreglumanna. Að sögn lögreglu voru þeir ósamvinnuþýðir og með hótanir sem beint var að lögreglu-mönnum og var ákærði talinn hafa haft sig mest í frammi. Var það ákvörðun lögreglu á þessum tíma að aðhafast ekki frekar gagnvart mönnunum en fara þess í stað með hinn handtekna ökumann af staðnum. Þá greinir í skýrslunni að ákærði og þeir sem með honum voru hafi haft í frammi nánar tilgreindar tálmanir og aðrar truflanir þegar lögregla var að aka á brott.

Samkvæmt frumskýrslu kom til frekari samskipta milli téðra manna og lögreglumanna og voru þau samskipti af svipuðum toga og áður. Að sögn lögreglu reyndi ákærði að hrækja inn um opinn glugga á lögreglumann sem var sitjandi í kyrrstæðri lögreglubifreið við Dalveg [...], sbr. 4. ákærulið. Í frumskýrslu greinir meðal annars að ákærði hafi verið ósáttur við störf lögreglumanna og viljað fá til baka síma sem orðið hafði eftir í bif reið ökumannsins. Einnig greinir í skýrslunni að Neyðarlínunni hafi stuttu síðar borist símtal af svipuðum toga þar sem hótanir og aðrar meiningar voru uppi hjá þeim sem hringdi um að sækja farsíma og leysa handtekna ökumanninn úr haldi lögreglu og fleira í þeim dúr. Greinir í téðri skýrslu að til frekari eftirmála hafi komið stuttu síðar þar sem umræddir menn, að einum frátöldum, sem var farinn, gerðu aðsúg að fyrrgreindri lögreglustöð og nálægri mannaðri lögreglubifreið. Leiddi þetta til þess að ákærði var handtekinn, auk annars manns, og þeir færðir á lögreglustöðina við Hverfisgötu. Samkvæmt skýrslunni sýndu ákærði og hinn maðurinn sem var handtekinn mótþróa við handtökurnar, auk meintra hótana í garð lögreglumanna, sbr. 1.– 3. ákærulið.

Ákærði gaf skýrslu á lögreglustöð síðar sama dag með réttarstöðu sakbornings, að við-stöddum tilnefndum verjanda, föður sínum og starfsmanni barnaverndar. Þar tjáði ákærði sig að nokkru um atvik, eins og þau horfðu við honum, en kaus einnig að nýta sér rétt sinn til að svara ekki einstökum spurningum lögreglu. Ákærði var látinn laus síðdegis sama dag, að lokinni skýrslutöku.

Ákærði leitaði til Læknavaktarinnar síðar sama dag vegna áverka sem hann kvað vera af völdum lögreglu eftir handtökuna og er áverkavottorð meðal gagna málsins.

Meðal gagna málsins eru mynd- og hljóðupptökur úr búkmyndavélum lögreglu umrædda nótt sem taka að nokkru leyti til fyrrgreindra atvika, þar með eru taldar upptökur sem ná til ákærða þar sem hann heyrist hafa í frammi meintar hótanir sem greinir í 1.– 3. ákærulið. Einnig er meðal gagna mynd- og hljóðupptaka frá vegfaranda sem ákærði lagði fram við meðferð málsins fyrir dómi en sú upptaka sýnir að hluta sömu atvik og þegar ákærði var handtekinn.

III.

Skýrslur fyrir dómi:

1.

Í framburði ákærða kom meðal annars fram að hann hefði verið óánægður með hvernig lögregla hagaði störfum sínum umrædda nótt. Honum hefði verið kalt og lögregla ekki sinnt beiðnum hans og samferðamanna hans. Honum hefði til að mynda ekki verið gert kleift að endurheimta síma sem orðið hafði eftir í bifreið ökumannsins sem var handtekinn. Ákærði hefði meðal annars leitast við að ná tali af lögreglu með því að hringja og gera vart við sig á nálægri lögreglustöð en ekki fengið viðbrögð. Ákærði og samferðamenn hans hefðu orðið varir við lögreglubifreið aka um Dalveg og þeir reynt að ná tali af lögreglumönnum sem þar voru á ferð. Þeir hefðu náð að stöðva för bifreiðarinnar með því að einhver úr hópnum hefði hlaupið í veg fyrir hana og bankaði á hana. Lögreglubifreiðin hefði þá verið stöðvuð og lögreglumenn komið út og handtekið ákærða og félaga hans.

Ákærði hefði verið mjög ósáttur og pirraður út í lögreglu. Hann hefði verið beittur hörku við handtöku og honum haldið liggjandi á jörðinni. Undirlagið hefði verið snjóugt og handjárn verið sett á hann sem meiddu hann. Þá hefði úlpa verið dregin yfir höfuð hans og það leitt til þess að hann fékk mikla innilokunarkennd. Í framhaldi hefði hrákagríma verið sett á hann og hann síðan fluttur á lögreglustöð. Ákærði hefði verið undir áhrifum áfengis en hann myndi að mestu eftir því sem gerðist, en sumt af því í pörtum þar sem hann hefði verið mjög reiður. Hann hefði ekki farið nægjanlega að fyrirmælum lögreglu. Þá kvaðst hann heilt á litið sjá eftir því sem gerðist og hafa mátt standa betur að samskiptum sínum við lögreglu.

Varðandi einstaka ákæruliði þá kvaðst ákærði, eftir að hafa horft og hlustað á upptökur í hljóði og mynd, kannast við meintar hótanir samkvæmt 1. ákærulið. Engin meining hefði verið með hótununum. Hið sama ætti í aðalatriðum við um meintar hótanir samkvæmt 2. ákærulið. Engin meining hefði verið þar að baki og kvaðst hann ekki muna eftir að hafa haft þær í frammi. Hann kvaðst hins vegar kannast við sjálfan sig á upptöku varðandi þau atvik. Kvaðst ákærði telja að hann hefði ekki verið að beina orðum sínum sérstaklega að lögreglumönnunum. Fyrir honum hefði vakað að veita handteknum félaga sínum sem var þar skammt frá stuðning. Hvað varðaði meintar hótanir samkvæmt 3. ákærulið kvaðst ákærði ekki muna eftir að hafa haft þær í frammi. Hann kvaðst hins vegar kannast við sjálfan sig á upptöku varðandi þau atvik. Engin meining hefði verið að baki hótununum. Honum hefði liðið mjög illa á þeim tíma, liggjandi á jörðinni í handjárnum. Þá hefði ekki vakað fyrir honum að hóta tiltekinni lögreglukonu. Varðandi 4. ákærulið kvaðst ákærði ekki kannast við að hafa hrækt í áttina að opnum glugga lögreglubifreiðar, þar sem lögreglumaður var sitjandi nærri, né heldur að hann hefði hrækt á lögreglubifreið. Kvaðst hann ekki kannast við eða muna eftir að hafa hrækt frá sér umrædda nótt. Lögregla hlyti að hafa ruglað honum saman við einhvern annan varðandi þau meintu atvik.

2.

Vitni, lögreglumaður nr. [...], greindi meðal annars frá því að hafa verið í lögreglubifreið [...] á Dalvegi, skammt frá lögreglustöð, þegar nokkrir unglingar hefðu gert aðsúg að þeim. Lamið hefði verið á bifreiðina að utan og stigið í veg fyrir hana. Þá hefðu fleiri lögreglumenn stuttu síðar verið kallaðir til aðstoðar. Þetta hefði leitt til þess að þrír voru handteknir, þar á meðal ákærði. Ákærði hefði verið mjög æstur og ekki farið að fyrir-mælum lögreglu. Hann hefði fyrst hótað því að berjast við vitnið og annan lögreglumann og á þeim tíma hefði hann virst vera tilbúinn að ráðast á lögreglumennina og þeir tekið því þannig. Einnig kvaðst vitnið hafa heyrt út undan sér þegar ákærði hótaði því að skjóta allar þessar fokking löggur. Ákærði hefði þá verið í lögreglutökum. Þessu til viðbótar kvaðst vitnið hafa heyrt út undan sér þegar ákærði hótaði lögreglukonum en ekki muna nákvæmlega hvað hefði verið sagt í þeim efnum. Um nákvæmt orðalag hótana af hálfu ákærða kvaðst vitnið vísa til mynd- og hljóðupptaka í gögnum málsins. Fyrrgreindar hótanir hefðu verið grófari en gengi og gerðist við handtökur á ungmennum.

3.

Vitni, lögreglumaður nr. [...], greindi meðal annars frá því að hafa verið á lögreglubifreið [...]á Dalvegi, skammt frá lögreglustöð. Vitnið hefði komið á staðinn eftir að hafa verið í miðborginni en áður heyrt í fjarskiptum að eitthvað mikið væri búið að ganga á. Á svipuðum tíma hefði komið tilkynning frá fjarskiptamiðstöð lögreglu um að piltar, sem áður hefðu verið höfð afskipti af, ætluðu að brjóta sér leið inn á lögreglustöðina. Vitnið hefði stuttu síðar séð piltana fyrir utan stöðina vera að berja þar að utan og reyna að opna glugga. Vitnið kvaðst hafa látið fjarskiptamiðstöð vita hvað gengi á en piltarnir hefðu þá orðið varir við lögreglubifreiðina á svæðinu. Þeir hefðu komið hlaupandi með látum ogfarið að berja bifreiðina að utan. Þá hefði einn þeirra stokkið í veg fyrir bifreiðina svo orðið hefði að nauðhemla henni. Vitnið og fleiri hefðu farið út úr bifreiðinni og byrjað á því að handtaka þann sem stökk í veg fyrir bifreiðina. Á sama tíma hefðu þeir beðið um aðstoð í talstöð. Piltarnir hefðu verið mjög æstir, í annarlegu ástandi og þvoglumæltir. Þá hefðu atvik og munnsöfnuður stigmagnast á staðnum og ákærði ekki farið að fyrirmælum. Fleiri lögreglumenn hefði borið að stuttu síðar. Vitnið kvaðst hafa heyrt ákærða hóta því að skjóta allar þessar fokking löggur en kvaðst hins vegar ekki muna í hvaða líkamsstöðu ákærði var á þeim tíma. Að öðru leyti kvaðst vitnið um hótanir og nákvæmt orðalag þeirra vísa til lögregluskýrslna og upptaka meðal gagna málsins. Þá hefðu hótanirnar og annað sem gerðist á staðnum verið í grófara lagi miðað við það sem almennt ætti við um afskipti af ungmennum.

4.

Vitni, lögreglumaður nr. [...], greindi meðal annars frá því að ákærði hefði á Dalvegi, skammt frá lögreglustöðinni, hótað vitninu kynferðislegu ofbeldi með því að segja við hana ég fokking ríð þér extra fast þangað til þú munt öskra, ógeðið þitt. Það hefði verið í tengslum við það þegar verið var að handtaka ákærða. Vitnið hefði á þeim tíma, ásamt annarri lögreglukonu, verið með ákærða handtekinn í handjárnum liggjandi á jörðinni. Það hefði verið í framhaldi af ljótum munnsöfnuði ákærða. Ákærða hefði verið ljóst að um sömu lögreglukonur var að ræða. Ákærði hefði beint orðum sínum að vitninu sam-hliða því að hann hreyfði höfuðið í áttina að henni. Vitninu hefði verið brugðið þegar hún heyrði hótanirnar og hún tekið þær til sín. Ákærði hefði einnig stuttu áður verið búinn að hóta vitninu og öðrum lögreglumönnum að hann ætlaði að skjóta þau öll. Þessu til viðbótar hefði ákærði fyrr um nóttina, í tengslum við afskipti af ökumanni, verið með aðrar kynferðislegar hótanir gagnvart henni og öðrum lögreglukonum, auk annarra hót-ana sem lutu að börnum eða fjölskyldu lögreglumanna. Vitnið kvaðst hafa frétt af því eftir á umrædda nótt að ákærði hefði fyrr um nóttina reynt að hrækja á lögreglubifreið nr. [...]. Þau meintu atvik og síðan það að ákærði hefði hrækt á lögreglumenn í aðdraganda fyrrgreindrar handtöku hefði leitt til þess að ákveðið var að setja hrákagrímu á ákærða.

5.

Vitni, lögreglumaður nr. [...], staðfesti frumskýrslu og bar meðal annars um að hafa verið stjórnandi á lögreglubifreið nr. [...]téða nótt. Tveir aðrir lögreglumenn hefðu verið með henni í lögreglubifreiðinni. Þau hefðu verið að fylgjast með ákærða og samferðamönnum hans í framhaldi af því að höfð voru afskipti af ökumanni bifreiðar sem færður var á lögreglustöð. Ákærði hefði komið að lögreglubifreiðinni og kýlt í hana að utan. Þá hefði hann komið að glugga ökumanns og beðið um aðstoð vegna síma sem hann vantaði en orðið hafði eftir í bifreið félaga hans. Vitnið hefði sett rúðuna niður til hálfs í þeim sam-skiptum. Ákærði hefði verið æstur og hrækt í áttina að vitninu en hrákinn lent á rúðunni. Vitnið kvaðst ekki vera viss um hvort ákærði hefði áttað sig á því hversu hátt rúðan var í glugganum eða hvort hann hefði ætlað að hrækja á bifreiðina eða á lögreglumenn inni í henni. Ákærði hefði hins vegar horft á vitnið og virst af hvatvísi hrækja beint í áttina að vitninu. Þá kvaðst vitnið vera alveg viss um að ákærði hefði verið að verki í umrætt skipti. Hún kvaðst hins vegar vita til þess að aðrir hefðu verið búnir að hrækja á bifreiðina í aðdraganda téðra atvika en hún hefði sjálf ekki séð það gerast. Vitnið kvaðst einnig hafa komið að handtöku ákærða síðar um nóttina. Varðandi þau atvik hefði vitnið verið að aðstoða lögreglumann nr. [...] þegar hún var að setja handjárn á ákærða. Kvaðst vitnið ekki muna eftir að hafa heyrt ákærða hóta þeim lögreglumanni kynferðislegu ofbeldi þar sem margt hefði verið í gangi á þeim tíma. Hún hefði hins vegar heyrt þær hótanir eftir á af upptökum lögreglu. Vitnið kvaðst muna eftir því að hafa heyrt ákærða hóta því að skjóta allar þessar fokking löggur. Það hefði verið í tengslum við fyrrgreinda handtöku og ákærði hefði þá verið í lögreglutökum. Þessu til viðbótar greindi vitnið frá öðrum meintum hótunum ákærða af grófum og kynferðislegum toga gagnvart lögreglumönnum og fjölskyldum þeirra. Þær hótanir hefðu hins vegar átt sér stað fyrr um nóttina.

6.

Vitni, lögreglumaður nr. [...], gaf skýrslu símleiðis. Vitnið greindi meðal annars frá því að hafa verið í lögreglubifreið nr. [...]þegar ákærði hefði komið að bifreiðinni og spurst fyrir um síma sem orðið hafði eftir. Honum hefði verið tilkynnt að hann gæti ekki fengið símann afhentan að svo stöddu. Ákærði hefði í þeim samskiptum hrækt inn um hálfopinn gluggann en hrákinn lent á rúðunni. Ákærði hefði beint hrákanum inn í bifreiðina og að ökumanninum en þau hefðu verið byrjuð að skrúfa rúðuna upp. Vitnið kvaðst ekki hafa séð neinn annan hrækja á lögreglumenn eða á lögreglubifreiðina. Þau hefðu í framhaldi keyrt burt og farið á lögreglustöðina við Dalveg. Þá kvaðst vitnið síðar um nóttina hafa komið til aðstoðar við að handtaka ákærða.

7.

Vitni, lögreglumaður nr. [...], bar meðal annars um að hafa komið á staðinn eftir á til aðstoðar við flutning ákærða á lögreglustöð. Ákærði hefði á þeim tíma verið handtekinn. Hann hefði verið mjög æstur, orðljótur og óðamála þegar vitnið kom á staðinn. Þá hefði honum verið haldið í lögreglutökum. Vitnið kvaðst ekki muna hvað ákærði sagði við lögreglumenn. Hrákagríma hefði verið sett á ákærða áður en hann var færður í lögreglu-bifreið. Ástand ákærða hefði verið með sama hætti á leið á lögreglustöð og þegar hann var færður í fangaklefa.

IV.

Niðurstöður:

Ákærði neitar sök varðandi 1. ákærulið. Samkvæmt upptökum úr búkmyndavélum lög-reglu liggur fyrir að ákærði hrópaði að lögreglumönnum fyrir utan lögreglubifreið ég sver ég mun slást við ykkur báða. Af upptökum verður ráðið að atvik þessi hafi átt sér stað í aðdraganda þess að ákærði og annar maður voru handteknir þar sem þeir stóðu á akbraut hjá kyrrstæðri lögreglubifreið á Dalvegi. Í vætti lögreglumanns nr. [...] kom meðal annars fram að ákærði hefði hótað að berja lögreglumenn þegar höfð voru afskipti af honum fyrir utan téða lögreglubifreið. Þá hefði ákærði á þeim tíma virst vera tilbúinn að ráðast á lögreglumenn og verður ráðið af framburði vitnisins að lögreglumenn hafi tekið téð ummæli alvarlega. Þá kom meðal annars fram í vætti lögreglumanns nr. [...]að ákærði hefði verið mjög æstur á þessum tíma. Af þessu verður ráðið að ákærði hafi verið ógnandi og líklegur til ofbeldis og hið sama verður ráðið af fyrrgreindum upptökum. Samkvæmt framburði beggja fyrrgreindra lögreglumanna hafði ákærði rétt áður tekið þátt í því að gera aðsúg að þeim í téðri lögreglubifreið. Verður að virða ummælin í því samhengi og með hliðsjón af öðrum málsatvikum. Samkvæmt orðmerkingu fyrrgreindra ummæla, og með hliðsjón af téðum atvikum, er að mati dómsins ljóst að um var að ræða hótun um ofbeldi sem beindist að umræddum lögreglumönnum þar sem þeir voru við skyldustörf. Ummælin voru ógnandi á almennan mælikvarða. Ákærði hefur ekki fært fram haldbær rök fyrir því að ummælin hafi ekki falið í sér hótun um ofbeldi eða þau séu honum refsilaus. Að framangreindu virtu telst lögfull sönnun hafa tekist fyrir þeirri hátt-semi sem ákærða er gefin að sök samkvæmt 1. ákærulið. Er það því niðurstaða dómsins að ákærði hafi gerst sekur um brot gegn valdstjórninni, sem varðar við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga, eins og í 1. ákærulið greinir.

Ákærði neitar sök varðandi 2. ákærulið. Samkvæmt upptökum úr búkmyndavélum lög-reglu liggur fyrir að ákærði hrópaði að lögreglumönnum við skjótum allar þessar fokking löggur. Af upptökum verður ráðið að atvik þessi hafi átt sér stað stuttu eftir hótun samkvæmt 1. ákærulið þegar verið var að handtaka ákærða og félagi hans var handtekinn. Ljóst er af upptökum að ákærði var á þeim tíma enn ógnandi og æstur. Vætti lögreglu-manna nr. [...], [...] og [...] samrýmist fyrrgreindum upptökum en þau vitni báru um að hafa heyrt ákærða hafa í frammi téð ummæli í tengslum við það þegar hann var hand-tekinn. Þá greindi lögreglumaður nr. [...] frá því að ákærði hefði á þeim tíma verið í lögreglutökum. Þá verður, eins og áður, að virða ummælin í samhengi og með hliðsjón af öðrum málsatvikum og látæði ákærða á þessum tíma. Hann var því líklegur til ofbeldis og ógnandi. Samkvæmt orðmerkingu fyrrgreindra ummæla, og með hliðsjón af téðum atvikum er að mati dómsins ljóst að um var að ræða hótun um ofbeldi sem beindist að umræddum lögreglumönnum og fleirum þar sem þeir voru við skyldustörf. Þá voru ummælin ógnandi á almennan mælikvarða. Ákærði hefur ekki fært fram haldbær rök fyrir því að ummælin hafi ekki falið í sér hótun um ofbeldi eða þau séu honum refsilaus. Að framangreindu virtu telst lögfull sönnun hafa tekist fyrir þeirri háttsemi sem ákærða er gefin að sök samkvæmt 2. ákærulið. Er það því niðurstaða dómsins að ákærði hafi gerst sekur um brot gegn valdstjórninni, sem varðar við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga, eins og í 2. ákærulið greinir.

Ákærði neitar sök varðandi 3. ákærulið. Samkvæmt upptökum úr búkmyndavélum lög-reglu liggur fyrir að ákærði hrópaði að kvenkyns lögreglumanni nr. [...] ég fokking ríð þér extra fast þangað til þú munt öskra ógeðið þitt. Af upptökum verður ráðið að atvik þessi hafi átt sér stað stuttu eftir hótun samkvæmt 2. ákærulið, þegar ákærði var hand-tekinn og honum haldið í handjárnum liggjandi á grúfu á jörðinni. Ljóst er af upptökum að ákærði var þá enn ógnandi og æstur. Samkvæmt vætti lögreglumanns nr. [...] reigði ákærði höfuðið í áttina að henni þegar ummælin voru sett fram. Vætti lögreglumanna nr. [...], [...] og [...], sem að nokkru heyrðu umrædd ummæli, styður framburð lögreglu-manns nr. [...]. Þá verður, eins og áður greinir, að virða ummælin í samhengi og með hliðsjón af öðrum málsatvikum og látæði ákærða á þessum tíma. Samkvæmt orðmerkingu ummælanna, og með hliðsjón af téðum atvikum, er að mati dómsins ljóst að um var að ræða hótun um gróft ofbeldi af kynferðislegum toga sem beindist að um-ræddum lögreglumanni þar sem hún var við skyldustörf. Ummælin voru ógnandi á almennan mælikvarða. Að auki kom fram hjá umræddum lögreglumanni að henni hefði í raun verið nokkuð brugðið í greint skipti og að hún hefði tekið hótunina til sín. Framburður hennar um þetta var einlægur og trúverðugur. Ákærði hefur ekki fært fram haldbær rök fyrir því að um sé að ræða hótum sem sé honum refsilaus. Að framangreindu virtu telst lögfull sönnun hafa tekist fyrir þeirri háttsemi sem ákærða er gefin að sök samkvæmt 3. ákærulið. Er það því niðurstaða dómsins að ákærði hafi gerst sekur um brot gegn valdstjórninni, sem varðar við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga, eins og í 3. ákærulið greinir.

Ákærði neitar sök varðandi 4. ákærulið en upptökur eru ekki til af þessum meintu atvikum. Samkvæmt framburði lögreglumanns nr. [...], stjórnanda lögreglubifreiðar nr. [...], hrækti ákærði í áttina að henni þar sem hún sat við hálfopinn glugga bifreiðarinnar. Þá bar vitnið um að þau atvik hefði borið að með þeim hætti að ákærði hefði verið að tala við hana en fengið synjun um aðstoð vegna síma í aðdraganda þess að hann hrækti. Hið sama kom í meginatriðum fram í vætti lögreglumanns nr. [...], farþega í téðri bifreið, en það vitni bar með mjög skýrum hætti að ákærði hefði beint hrákanum að ökumanninum sitjandi inni í bifreiðinni. Ljóst er af framburði beggja lögreglumannanna að ákærði hrækti í beinu framhaldi af því að honum var synjað um aðstoð. Er því hafið yfir skynsamlegan vafa að ákærði var ósáttur við þau svör sem hann fékk og að það var ásetningur hans að hrækja á lögreglumanninn sem hann var að tala við. Þá hafi það verið vegna þeirra starfa sem hún var að sinna. Hending ein virðist hafa ráðið því að hrákinn lenti á rúðunni. Þá ber einnig að líta til þess að lögreglumaður nr. [...] bar meðal annars um það að fyrrgreind atvik hefðu með öðru ráðið því að ákveðið var að setja hrákagrímu á ákærða síðar um nóttina, þegar hann var handtekinn. Að framangreindu virtu telst lög-full sönnun hafa tekist fyrir þeirri háttsemi sem ákærða er gefin að sök samkvæmt 4. ákærulið. Samkvæmt æðri dómaframkvæmd ber að virða háttsemi af þessum toga gagn-vart lögreglumönnum sem ofbeldi í merkingu 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga, sbr. dóm Landsréttar í máli nr. 468/2019. Samkvæmt ákæru var brotið ekki fullframið og ber því að virða það sem tilraun, sbr. 1. mgr. 20. gr. sömu laga. Er það því niðurstaða dómsins að ákærði hafi gerst sekur um tilraun til brots gegn valdstjórninni, sem varðar við 1. mgr. 106. gr., sbr. 1. mgr. 20. gr., almennra hegningarlaga, eins og í 4. ákærulið greinir.

Ákærði hefur verið sakfelldur fyrir brot gegn valdstjórninni samkvæmt öllum fjórum lið-um ákærunnar, þar af er hinn fjórði virtur sem tilraun. Við dómsmeðferð hefur skýrst betur að téð valdstjórnarbrot samkvæmt 1.– 3. ákærulið voru framin með stuttu millibili í sömu atburðarás í tengslum við handtöku ákærða. Verða þau brot því virt saman íeinu lagi sem eitt rýmkað brot, brota mengi, samkvæmt merkingu þess hugtaks í refsirétti. Samrýmist það verknaðarlýsingu refsiákvæðisins sem ákært er fyrir og fer sú nálgun saman við verknaðarlýsingu ákæru. Tilraun til valdstjórnarbrots ákærða samkvæmt 4. ákærulið var hins vegar framin fyrr um nóttina og ber að fara með hana sem sérstakt brot. Samkvæmt þessu verður refsing nú ákveðin í einu lagi fyrir tvö brot gegn valdstjórninni og fer um það eftir reglum 1. mgr. 77. gr. almennra hegningarlaga. Ákærði er fæddur í [...]. Samkvæmt sakavottorði frá 21. apríl 2021 hefur hann ekki áður gerst brotlegur við refsilög og horfir það til málsbóta. Til refsiþyngingar horfir að brotin beindust að mikil-vægum verndarhagsmunum, auk þess sem þeim var beint að opinberum starfsmönnum sem að lögum hafa heimild til líkamlegrar valdbeitingar. Þá var grófleiki hótunar sam-kvæmt 3. ákærulið með meira móti. Heilt á litið verður ráðið af atvikum að ásetningsstig ákærða hafi verið hátt og hann verið vanstilltur vegna afskipta lögreglu, auk þess að vera ölvaður. Þá er ljóst að neikvæð framkoma og orðfæri ákærða að öðru leyti, eins og það birtist í téðum upptökum samhliða, fyrir og eftir téð valdstjórnarbrot, virðist sýna hugar-far sem á þeim tíma hafi borið merki um mikið virðingarleysi og fyrirlitningu gagnvart lögreglumönnum, störfum þeirra og persónu. Við refsiákvörðun verður að virða brotin í því samhengi. Horfir allt framangreint til refsiþyngingar. Ölvunarástand ákærða um-rædda nótt getur ekki afsakað gjörðir hans, eins og hér stendur á, sbr. 17. gr. almennra hegningarlaga. Refsiákvörðunarsjónarmið samkvæmt 2. mgr. 20. gr. í sömu lögum, að því er varðar 4. ákærulið, geta ekki átt við, eins og hér stendur á. Ákærða til málsbóta verður litið til þess að hann virtist fyrir dómi að einhverju leyti iðrast gjörða sinna eða gangast við því að hann hefði mátt standa betur að samskiptum sínum við téða lögreglu-menn. Að mati dómsins eru áverkar á ákærða eftir téða handtöku ekki af þeim toga að hafi þýðingu fyrir refsiákvörðun eða úrlausn málsins að öðru leyti. Til refsilækkunar horfir að ákærði var sautján ára þegar hann framdi brotin og álíta má vegna æsku hans að full refsing sé ónauðsynleg. Þá liggur fyrir að ákærði er í námi og búsettur í foreldra-húsum. Skilorðsbinding refsingar á því við um ákærða, eins og hér stendur á. Að öllu framangreindu virtu, og með vísan til 1., 5., 6., 7. og 8. tölul. 1. mgr. 70. gr., 2. tölul. 1. mgr. 74. gr. og 2. málsl. 1. mgr. 106. gr. í almennum hegningarlögum, sbr. 11. gr. laga nr. 101/1976 og 1. gr. laga nr. 25/2007, sbr. og æðri dómaframkvæmd í málum af þessum toga, verður refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í tvo mánuði en fresta skal full-nustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum þremur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Vegna framangreindra málsúrslita, og með vísan til 1. mgr. 235. gr., sbr. 233. gr., laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, verður allur sakarkostnaður málsins felldur á ákærða, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans, S-kk-ef F-kk-ef lög-manns, vegna vinnu á rannsóknarstigi og fyrir dómi. Að virtu eðli og umfangi málsins þykja málsvarnarlaunin hæfilega ákveðin 650.000 krónur, að meðtöldum virðisauka-skatti. Annan sakarkostnað leiddi ekki af meðferð málsins.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið S-kvk-nf R-kvk-nf A-kvk-nf saksóknarfulltrúi.

D-kk-nf K-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

Dómsorð :

Ákærði, X, sæti fangelsi í tvománuði en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum þremur árum frá deginum í dag að telja haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði allan sakarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef F-kk-ef lögmanns, 650.000 krónur.

D-kk-nf K-kk-nf