E-3292/2016

Mál þetta, sem var dómtekið 5. september sl., var höfðað 26. október 2016.

Stefnandi er B-kk-nf M-kk-nf, [...] í Garðabæ.

Stefndi er Drómi hf., Laugavegi 182 í Reykjavík.

Stefnandi krefst þess í fyrsta lagi að stefnda verði gert að endurgreiða stefnanda 5.682.371 kr., vegna lánssamnings nr. 715828, með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, frá 18. nóvember 2013 til greiðsludags. Þá er þess krafist að dráttarvextir leggist við höfuðstól á 12 mánaða fresti, í fyrsta sinn 18. nóvember 2014. Allt að frádreginni innborgun að fjárhæð 910.133 kr. hinn 10. apríl 2015. Í öðru lagi krefst stefnandi þess að stefnda verði gert að endurgreiða stefnanda 2.110.373 kr., vegna lánssamnings nr. 716807, með dráttarvöxtum samkvæmt. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001, frá 18. nóvember 2013 til greiðsludags. Þá er þess krafist að dráttarvextir leggist við höfuðstól á 12 mánaða fresti, í fyrsta sinn 18. nóvember 2014. Allt að frádreginni innborgun að fjárhæð 65.231 kr. hinn 10. apríl 2015. Loks er krafist málskostnaðar.

Stefndi krefst sýknu og málskostnaðar.

I

Málsatvik eru óumdeild. Mál þetta má rekja til tveggja lána sem stefnandi tók hjá Frjálsa fjárfestingarbankanum hf., sem síðar rann inn í stefnda. Fyrra lánið var tekið 21. ágúst 2007 og nam 22.000.000 kr. Var það auðkennt sem lán nr. 715828. Lánið var gengistryggt miðað við erlendar myntir, þ.e. 70% í svissneskum frönkum og 30% í japönskum jenum. Síðara lánið var tekið 30. janúar 2008 og nam 19.000.000 kr. Var það auðkennt sem lán nr. 716807. Lánið var gengistryggt miðað við erlendar myntir, þ.e. 70% í svissneskum frönkum og 30% í japönskum jenum. Í báðum samningum var miðað við að lánin bæru svonefnda LIBOR-vexti og nánar tilgreint vaxtaálag. Nokkrar skilmálabreytingar voru gerðar á lánunum tveimur en í þeim fólst fyrst og fremst að greiðslutíma var breytt. Þann 13. september 2010 undirrituðu stefnandi og Frjálsi fjárfestingarbankinn hf. samkomulag vegna beggja lánssamninga þar sem greiðslutilhögun lánanna var breytt tímabundið í því skyni að lækka greiðslubyrði stefnanda.

Ágreiningslaust er að gengistrygging beggja lána fór í bága við lög nr. 38/2001. Frjálsi fjárfestingarbankinn hf. sendi stefnanda bréf, dags. 30. mars 2011, þar sem tilkynnt var að félagið hefði lokið endurútreikningi og yfirfærslu á öllum virkum gengistryggðum lánum einstaklinga yfir í íslenskar krónur í samræmi við dómafordæmi H-kk-ef í málum nr. 417/2010, 603/2010 og 604/2010 og lög nr. 38/2001. Staða láns stefnanda væri nú sú sama og ef lánið hefði verið óverðtryggt lán í íslenskum krónum með jöfnum afborgunum frá lántökudegi. Einnig kom fram í bréfinu að boðið væri upp á aðra nánar tilgreinda greiðsluskilmála óskaði stefnandi eftir því. Stefnandi óskaði ekki eftir slíkri breytingu. Þann 19. janúar 2012 greiddi stefnandi upp bæði lánin, þ.e. annars vegar lán nr. 715828 með greiðslu að fjárhæð 32.840.432 kr. og hins vegar lán nr. 716807 með greiðslu að fjárhæð 25.561.826 kr. Eins og áður segir þá rann Frjálsi fjárfestingarbankinn hf. inn í stefnda áður en mál þetta var höfðað.

Þrátt fyrir framangreindan endurútreikning taldi stefnandi sig hafa ofgreitt við uppgreiðslu beggja lána og féllst stefndi eftir nokkur bréfaskipti milli málsaðila á að endurgreiða bæri stefnanda 910.133 kr. vegna láns nr. 715828 og 65.231 kr. vegna láns nr. 716807. Stefnandi telur sig aftur á móti hafa ofgreitt umtalsvert hærri fjárhæðir og höfðar mál þetta til innheimtu þeirra fjármuna. Stefndi hafnar aftur á móti öllum kröfum stefnanda.

II

Stefnandi byggir kröfur sínar einkum á almennum reglum kröfuréttar um endurgreiðslu ofgreidds fjár (condictio indebiti), þar sem hann hafi greitt upp lánin að hluta til í rangri trú um skyldu sína til að greiða þær fjárhæðir sem stefndi hefði krafist. Þegar stefnandi hafi greittt upp lánin þá hafi ekki legið fyrir dómur Hæstaréttar frá 18. október 2012 í máli nr. 464/2012, sem sé fordæmisgefandi um gildi fullnaðarkvittana.

Þá byggi stefnandi kröfu sína á almennum reglum samningaréttar, þ.e. að gerða samninga skuli halda, með vísan til 2. gr. laga nr. 38/2001, þ.e. að þeir óslitnu samningar sem gerðir hafi verið með skilmálabreytingum vegna lána hans eigi að halda gildi sínu, þ.e. að lánin beri svonefnda LIBOR-vexti frá útgáfudögum/útborgunardögum þeirra fram að uppgreiðslu þeirra þann 19. janúar 2012, eins og endurútreikningur stefnanda lúti að, enda sé ekkert því til fyrirstöðu að gengistryggðir vextir standi óhaggaðir þó að óheimilt hafi verið að gengistryggja höfuðstól lánsfjár. Að sama skapi heimili þetta stefnda ekki að endurreikna lánin með óverðtryggðum vöxtum samkvæmt 18. gr. laga nr. 38/2001, sbr. lög nr. 151/2010, eins og gert hafi verið af hálfu stefnda þann 8. mars 2015.

Stefndi, sem sé fjármálafyrirtæki, eigi ekki að auðgast sem nemi umframgreiðslum stefnanda samkvæmt dómkröfum hans. Lánin hafi verið greidd upp samkvæmt kröfu og útreikningi stefnda, sem stefnandi hafi talið vera réttan á þeim tíma. Annað hafi komið á daginn þegar stefnandi hafi látið endurreikna lánin miðað við fullnaðarkvittanir hjá Deloitte en þá hafi orðið ljóst að stefnandi ætti inni hjá stefnda umtalsverðar fjárhæðir. Um þetta sé einnig vísað til útreikninga frá Hagsmunasamtökum heimilanna 19. janúar 2015 og 19. september 2016. Fyrr hafi stefnandi ekki getað krafist greiðslu.

Aðila greini á um forsendur endurútreiknings, þ.e. annars vegar hvort miða eigi við LIBOR-vexti eða óverðtryggða vexti af lánunum. Í bréfi stefnda til stefnanda, dags. 30. mars 2011, hafi komið fram að stefndi hefði endurreiknað lán stefnanda sem íslenskt lán samkvæmt bráðabirgðaákvæði X og XI í lögum nr. 38/2001, sbr. lög nr. 151/2010, er tekið hafi gildi 29. desember 2010, en samkvæmt þeim endurútreikningi hafi verið miðað við að vextir í endurútreikningi stefnda væru óverðtryggðir samkvæmt II. kafla laga nr. 38/2001, frá lántökudegi/útborgunardegi, og því miklu hærri en þeir sem fyrir hefðu verið á lánunum. Stefndi hefði boðið fram val á annars konar greiðsluskilmálum til samræmis við lög nr. 151/2010 samkvæmt endurútreikningum lánanna. Stefnandi hafi hins vegar hvorki samþykkt endurútreikninga stefnda né valið nýja greiðsluskilmála sem boðið hafi verið upp á, þar sem hann hefði enn talið óvissu um stöðu lánanna, enda hafi komið á daginn með áðurnefndum dómi Hæstaréttar í máli nr. 464/2012 að taka ætti tillit til fullnaðarkvittana.

Ljóst sé að þegar skilmálabreytingar hafi verið gerðir samfellt á samningum aðila 10. júlí 2008 (breytt 7. ágúst 2008), 20. ágúst 2009 og 13. september 2010, þá hafi LIBOR-vextir verið á lánunum. Byggi stefnandi mál sitt á því að hann hafi verið búinn að gera samninga við stefnda, sem greitt hafi verið eftir til og með gjalddaga 2. apríl 2011 (greiddur 12. apríl 2011) fyrir bæði lánin, sem og fram að uppgreiðslu þeirra 19. janúar 2012, áður en lög nr. 151/2010 hafi tekið gildi 29. desember 2010. Af því leiði að 2. gr. laga nr. 38/2001 gildi um slíka samninga frá lántökudegi fram að uppgreiðslu þeirra 19. janúar 2012, ef ekki sé samið um annað.

Ákvæði 2. gr. laga nr. 38/2001 sé ófrávíkjanlegt, en 3. og 4. gr. laganna, sem séu í II. kafla þeirra, og sem endurútreikningur stefnda sé byggður á, séu frávíkjanleg, auk þess sem verulegar takmarkanir séu á því að ákvæði 3. og 4. gr. séu notuð. Ákvæði II. kafla laga nr. 38/2001, þ.e. 3. og 4. gr., gildi því aðeins ef annað leiði ekki af samningum, venju eða lögum. Ákvæði 2. gr. sé því mjög strangt um skilyrði þess að 3. og 4. gr. laganna gildi. Ávallt megi víkja frá lögunum skuldurum til hagsbóta, þ.e. að 18. gr. þeirra gildi ekki um endurútreikning ef slíkur útreikningur er í óhag skuldara. Endurútreikningur stefnda 8. mars 2015 byggi á 4. gr., sbr. 3. gr., laga nr. 38/2001 eins og áskilið sé í lögum nr. 151/2010 varðandi endurútreikning ólögmætra erlendra gengislána, í stað þeirra samningsvaxta sem stefnandi byggi á. Slíkur endurútreikningur stefnda hafi ekki verið stefnanda til hagsbóta, enda séu óverðtryggðir vextir miklu hærri en samningsvextirnir á umræddu tímabili, þ.e. frá útgáfu lánanna til uppgreiðslu þeirra.

Samkvæmt framangreindu telji stefnandi að samningar þeir sem hann hafi gert við stefnda í formi skilmálabreytinga eigi að gilda um þá vexti sem þá hafi verið á lánunum, þ.e. LIBOR-vexti auk álags samkvæmt 2. gr. laga nr. 38/2001, og reiknaðir hafi verið út samkvæmt endurútreikningi stefnanda 19. september 2016, frá útgáfudegi lánanna fram til þess dags að þau hafi verið greidd upp.

Að sama skapi verði ekki talið að lög nr. 38/2001, sbr. lög nr. 151/2010, sem tekið hafi gildi 29. desember 2010, geti gilt afturvirkt að þessu leyti, frá útgáfudegi lánanna til uppgreiðslu þeirra 19. janúar 2012, í andstöðu við 2. gr. laganna, þar sem slík afturvirk ákvæði, þ.e. 18. gr. laga nr. 38/2001, varðandi óverðtryggða vexti séu verulega íþyngjandi. Ekki hafi verið samið um slíkt milli aðila. Af því leiði að ef breytingalög nr. 151/2010 áskilji að reikna megi hærri vexti á skuldir stefnanda við stefnda verði þeim ekki beitt um samningsviðskipti sem fullnuð hafi verið á þeim tíma er lögin hafi komið til framkvæmda.

Um endurútreikning stefnanda frá 19. september 2016 megi segja að hann byggi á upplýsingum frá stefnda um greiðslur stefnanda og sé hann gerður með hliðsjón af svokölluðum fullnaðarkvittanadómum Hæstaréttar, þ.e. dómi réttarins frá 15. febrúar 2012 í máli nr. 600/2011 og dómi réttarins í áðurnefndu máli nr. 464/2012.

Í lánssamningum aðila og samkvæmt skilmálabreytingum hafi komið fram að af lánunum skyldi greiða breytilega LIBOR-vexti. Samkvæmt skilmálum lánanna og skilmálabreytingum hafi ekkert verið greitt af þeim í byrjun og sé byggt á því að þessir skilmálar og skilmálabreytingar haldi gildi sínu. Þannig séu reiknaðir LIBOR-vextir ásamt gildandi vaxtaálagi á hverjum tíma og þeir vextir færðir á höfuðstól lánanna. Við þann útreikning hafi af hálfu stefnanda verið farið nákvæmlega eftir skilmálum lánanna um LIBOR-vexti í hlutföllum við myntirnar í myntkörfunni, og þær reiknaðar miðað við gengishækkun höfuðstólsins eins og stefndi hafi væntanlega gert í sínum innri kerfum áður en gengistryggingin var dæmd ólögleg. Til að finna vaxtafótinn hafi verið fundnir LIBOR-vextir miðað við stöðu þeirra fyrir hvora mynt tveimur dögum fyrir hvert vaxtatímabil. Eftir að byrjað hafi verið að greiða af lánunum sé svo um að ræða hefðbundinn útreikning miðað við fullnaðarkvittanir. Varðandi það hvernig greiðslurnar sundurliðist í útreikningnum, þá byggist það einfaldlega á sundurliðun sem komið hafi frá stefnda og lögð hafi verið til grundvallar sem ígildi fullnaðarkvittana.

Samkvæmt endurútreikningi stefnanda á fyrra láninu hafi LIBOR-vextir verið reiknaðir samtals 976.726 kr. (784.480 + 192.246) frá útgáfudegi/útborgunardegi þess fram að skilmálabreytingunni 10. júlí 2008, en þá hafi þeim verið bætt við höfuðstól og hið sama verið gert vegna seinni skilmálabreytingarinnar 20. ágúst 2009, að uppreiknuðum LIBOR-vöxtum, 2.381.896 kr. (1.779.653 + 602.243) frá 10. júlí til 19. ágúst 2009, hafi verið bætt við höfuðstól, og hafi höfuðstóll lánsins hækkað sem framangreindu nemi í 25.358.622 kr. Af þeim höfuðstól hafi síðan verið reiknaðir LIBOR-vextir fram til þess að lánið hafi verið uppgreitt 19. janúar 2012 en til frádráttar hafi komið greiðslur stefnanda.

Samkvæmt endurútreikningi stefnanda á seinna láninu, hafi LIBOR-vextir verið reiknaðir samtals 588.797 kr. (467.270 + 121.527) frá útgáfudegi/útborgunardegi þess fram að skilmálabreytingunni 10. júlí 2008, en þá hafi þeim verið bætt við höfuðstól og hið sama gert vegna seinni skilmálabreytingarinnar 20. ágúst 2009, að uppreiknuðum LIBOR-vöxtum, 3.324.245 kr. (2.067.129 + 668.319) frá 10. júlí til 19. ágúst 2009, hafi verið bætt við höfuðstól, og hafi höfuðstóll lánsins hækkað sem þessu framangreindu hafi numið í 22.324.245 kr. Af þeim höfuðstól hafi síðan verið reiknaðir LIBOR-vextir fram til þess að lánið hafi verið uppgreitt 19. janúar 2012 en til frádráttar hafi komið greiðslur stefnanda.

Samkvæmt endurútreikningi sínum telji stefnandi að hann hafi ofgreitt til stefnda þann 19. janúar 2012, samtals af báðum lánunum 7.792.744 kr. (5.682.371 + 2.110.373), sem stefnda beri að endurgreiða honum auk dráttarvaxta frá því að stefnandi hafi krafist endurgreiðslu 18. nóvember 2013.

Samkvæmt framangreindu beri skuldara eftir almennum reglum kröfuréttar að inna af hendi til kröfuhafa þá greiðslu sem kveðið sé á um í samningi milli þeirra, eftir nánari fyrirmælum samningsins og að því slepptu eftir þeim réttarreglum sem gildi um lögskipti þeirra.

Um lagarök vísi stefnandi til 2., 3., 4., 5. og 18. gr. laga nr. 38/2001, sbr. lög nr. 151/2010. Þá vísi stefnandi til meginreglu samningaréttar um að gerða samninga skuli halda og almennra reglna kröfuréttar um endurgreiðslu ofgreidds fjár.

III

Að mati stefnda virðist kröfugerð stefnanda ekki byggð á því að ranglega hafi verið gert upp við stefnanda miðað við grundvöll uppgjörsins, sem að mati stefnda byggi á fordæmum Hæstaréttar um fullnaðarkvittanir, heldur virðist sem stefnandi byggi nú kröfur sínar á forsendum sem Hæstiréttur hafi hafnað.

Stefndi skilji málatilbúnað stefnanda á þann veg að ekki sé byggt á reglum um fullnaðarkvittanir, heldur virðist stefnandi byggja á því að hann eigi rétt á að greiða LIBOR-vexti af skuld sinni án tillits til þess hvort hann greiddi af skuldabréfum þeim sem hér um ræði. Eins og stefndi skilji málatilbúnað stefnanda þá geri stefnandi ráð fyrir því í kröfugerð sinni að ekki séu reiknaðir óverðtryggðir vextir Seðlabanka Íslands, eins og Hæstiréttur hafi ítrekað dæmt í sambærilegum málum, þegar gengistryggt lán sé endurreiknað í samræmi við fordæmi Hæstaréttar. Þess í stað virðist stefnandi miða við að reikna beri LIBOR-vexti af láninu frá útgáfudegi til greiðsludags algjörlega án tillits til þess hvort greitt hafi verið af láninu eða ekki.

Framangreindu til viðbótar þá virðist stefnandi gera ráð fyrir því í kröfugerð sinni að reikna beri framangreinda LIBOR-vexti af ógengistryggðum höfuðstól, en í dómafordæmum um fullnaðarkvittanir hafi verið gert ráð fyrir því skilyrði að greiðandi hafi greitt raunverulega vexti gengistryggða lánsins eins og þeir hafi verið á hverjum tíma, en ekki síðar reiknaða vexti án nokkurs tillits til gengishækkunar lánsins. Með þessu móti virðist stefnandi ná að reikna lánin þannig að hann telji að stefnda beri að endurgreiða honum frekar en gert hefur verið. Endurútreikningur stefnda á lánum stefnanda og uppgjör lánanna hafi verið í fullu samræmi við dómaframkvæmd Hæstaréttar.

Stefndi mótmæli alfarið reikningsforsendum stefnanda, enda gangi þær í berhögg við ítrekuð fordæmi Hæstaréttar. Að sama skapi mótmæli stefndi tilvísunum stefnanda til meints samnings sem vikið hafi til hliðar rétti stefnanda til vaxtaútreiknings í samræmi við fordæmi Hæstaréttar og ákvæði laga nr. 38/2001. Tilvísanir stefnanda til 2. gr. laga nr. 38/2001 þessu til stuðnings renni engum stoðum undir þennan málatilbúnað hans.

Stefndi ítreki að gert hafi verið upp við stefnanda á grundvelli viðurkenndra aðferða um fullnaðarkvittanir og líti stefndi svo á að með málatilbúnaði stefnanda sé ekki verið að bera brigður á það uppgjör, þ.e. miðað við þær forsendur sem þar hafi verið lagðar til grundvallar. Stefnandi leggi hins vegar til grundvallar allt aðrar forsendur í þessu máli, forsendur sem stefndi telji engan fót fyrir og að samræmist í engu fordæmum Hæstaréttar.

Dráttarvaxtakröfu stefnanda sé sérstaklega mótmælt. Stefnandi miði upphafstíma dráttarvaxta við dagsetningu bréfs þáverandi lögmanns stefnanda, þar sem kynntir hafi verið útreikningar Deloitte sem hafi verið á þá leið að stefnandi hefði ofgreitt rúmar 11 milljónir króna af lánum sínum. Þetta bréf fullnægi ekki skilyrðum 3. mgr. 5. gr. laga nr. 38/2001 fyrir upphafstíma dráttarvaxta. Dráttarvextir vegna þeirrar kröfu sem stefnandi hafi sett fram með stefnu þessari geti í fyrsta lagi miðast við málshöfðun þessa, sbr. 4. mgr. 5. gr. laganna, enda hafi fullnægjandi krafa ekki verið komin fram af hálfu stefnanda fyrir það tímamark.

Um lagarök vísi stefndi til reglna samningaréttar um skuldbindingargildi samninga og meginreglna kröfuréttar um efndir fjárskuldbindinga. Þá sé vísað til laga nr. 38/2001 og laga nr. 91/1991. Loks sé vísað til fordæma Hæstaréttar í svokölluðum gengislánamálum.

IV

Óumdeilt er að báðir lánssamningar stefnanda við Frjálsa fjárfestingarbankann hf. innihéldu ólögmæt ákvæði um gengistryggingu. Þá liggur fyrir að Frjálsi fjárfestingarbankinn hf. rann síðar inn í stefnda. Lánin voru endurreiknuð af stefnda og síðar greidd upp af stefnanda þann 19. janúar 2012. Stefnandi telur sig hafa ofgreitt við uppgjör beggja lánanna. Eftir nokkur bréfaskipti milli málsaðila endurgreiddi stefndi þann 10. apríl 2015 stefnanda 910.133 kr. vegna fyrra lánsins og 65.231 kr. vegna síðara lánsins. Stefnandi gerir ekki athugasemd við endurútreikninga stefnda að öðru leyti en því að hann telur að byggja hefði átt útreikningana á annarri vaxtafjárhæð en stefndi lagði til grundvallar, eins og nánar er rakið hér á eftir. Staðfesti lögmaður stefnanda við flutning málsins að þetta væri eina ágreiningsefni málsaðila, en í upphafi aðalmeðferðarinnar féll lögmaðurinn frá málsástæðu sem varðaði höfuðstólsfærslu vaxta samkvæmt 12. gr. laga nr. 38/2001.

Að þessu virtu lýtur ágreiningur málsaðila einungis að því hvort miða hafi átt endurútreikninga stefnda á umræddum lánssamningum við samningsvexti, þ.e. svonefnda LIBOR-vexti ásamt nánar tilgreindu vaxtaálagi, án gengistryggingar, eins og stefnandi færi rök fyrir, eða vexti Seðlabanka Íslands samkvæmt 4. gr. laga nr. 38/2001, eins og stefndi færi rök fyrir.

Eins og áður segir reisir stefnandi kröfu sína á 2. gr. laga nr. 38/2001. Í ákvæðinu er mælt fyrir um að ákvæði II. og IV. kafla laganna gildi því aðeins að ekki leiði annað af samningum, venju eða lögum. Einnig verði vikið frá öðrum ákvæðum laganna að því marki sem þar sé kveðið á um. Þó sé ávallt heimilt að víkja frá ákvæðum laganna til hagsbóta fyrir skuldara. Að mati stefnanda hefur ákvæðið í för með sér að ákvæði lánssamninga hans um vaxtafjárhæð, að teknu tilliti til skilmálabreytinga eftir gerð samninganna, skuli lögð til grundvallar við uppgjör málsaðila. Fyrir liggur að báðir lánssamningar miðuðu við LIBOR-vexti að viðbættu nánar tilgreindu vaxtaálagi.

Af dómaframkvæmd Hæstaréttar verður ráðið að vaxtakjör sem þessi teljast ekki koma til álita nema í tengslum við hina ólögmætu gengistryggingu. Hæstiréttur hefur þannig slegið því föstu að í slíkum tilvikum verði að líta svo á að bein og órjúfanleg tengsl séu milli ákvæðis um gengistryggingu og fyrirmæla þar um vexti. Því sé hvorki unnt að styðjast við þau fyrirmæli óbreytt eftir orðanna hljóðan né gefa þeim með skýringu annað inntak. Óhjákvæmilegt sé því að ógildi slíkra samningsákvæða um gengistryggingu leiði til þess að líta verði með öllu fram hjá ákvæðum sömu samninga um vaxtahæð, sbr. dóm Hæstaréttar frá 16. september 2010 í máli nr. 471/2010.

Stefnandi byggir aftur á móti á því að sá greinarmunur sé á hinu fyrirliggjandi máli og dómaframkvæmd Hæstaréttar að nú fyrst reyni á það hvort skuldari geti byggt rétt á 2. gr. laga nr. 38/2001. Það ákvæði geri það að verkum að vaxtaákvæði umræddra lánssamninga hans haldi fullu gildi sínu, enda heimili 2. gr. laga nr. 38/2001 að aðilar víki með samningi frá 4. gr. laganna. Þrátt fyrir þennan málatilbúnað sinn svaraði lögmaður stefnanda því aðspurður fyrir dómi að tilvísanir hans til 2. gr. laga nr. 38/2001, samningsfrelsisins og meginreglu samningaréttar um að samninga beri að halda bæri þó ekki að skýra á þann veg að umbjóðandi hans færi fram á að samningurinn yrði efndur í heild sinni samkvæmt efni sínu þar sem hann vildi ekki að umsaminni gengistryggingu yrði beitt um lánssamningana. Verður því ekki séð að neinn sá munur sé á þessu máli og því sem leyst var úr í áðurnefndum dómi Hæstaréttar frá 16. september 2010 í máli nr. 471/2010 sem réttlætt gæti aðra niðurstöðu um vaxtaviðmið við endurútreikning lána stefnanda. Verður því að telja að stefnda hafi verið rétt að miða vexti við 4. gr. laga nr. 38/2001 þegar lán stefnanda voru endurreiknuð. Umræddur dómur Hæstaréttar var kveðinn upp fyrir gildistöku laga nr. 151/2010, sem breyttu meðal annars 18. gr. laga nr. 38/2001, og verður þegar af þeirri ástæðu að hafna þeirri málsástæðu stefnanda að ólögmæt afturvirkni fælist í því að leggja umrædda vexti til grundvallar í stað LIBOR-vaxta og nánar tilgreinds vaxtaálags.

Stefnandi byggir einnig á því að dómur Hæstaréttar frá 18. október 2012 í máli nr. 464/2012 feli í sér að fullnaðarkvittanir skapi honum frekari rétt til endurgreiðslu úr hendi stefnanda. Um þetta er málatilbúnaður stefnanda ekki fyllilega skýr, en ljóst er þó að þetta er önnur málsástæða stefnanda fyrir því að leggja beri umsamda vexti til grundvallar endurútreikningi lánssamninga hans, ekki einungis á því tímabili sem raunverulegar greiðslur áttu sér stað heldur einnig þegar skilmálabreytingar voru gerðar á lánunum án þess að í því fælust afborganir af lánunum. Í þessum efnum liggur aftur á móti fyrir dómaframkvæmd Hæstaréttar þar sem því hefur verið hafnað að skilmálabreytingum, þar sem ógreiddum vöxtum hefur verið skeytt við höfuðstól, verði jafnað til greiðslna, sbr. dóm Hæstaréttar frá 25. september 2014 í máli nr. 170/2014. Telst stefnandi því ekki hafa hnekkt síðari endurútreikningi stefnda á lánssamningunum tveimur, sem leiddi eins og áður segir til þess að stefnanda voru endurgreiddar 910.133 kr. vegna láns nr. 715828 og 65.231 kr. vegna láns nr. 716807.

Að öllu framangreindu virtu ber að sýkna stefnda af kröfu stefnanda.

Eftir atvikum þykir rétt að málskostnaður falli niður.

Af hálfu stefnanda flutti málið Þ-kk-nf H-kk-nf S-kk-nf lögmaður.

Af hálfu stefnda flutti málið H-kk-nf J-kk-nf lögmaður.

Dóm þennan kveður upp A-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari. Dómarinn tók við meðferð málsins 19. febrúar sl., en hafði fram til þess engin afskipti haft af meðferð þess.

D Ó M S O R Ð:

Stefndi, Drómi hf., er sýkn af kröfu stefnanda, B-kk-ef M-kk-ef.

Málskostnaður fellur niður.

A-kk-nf H-kk-nf