X-521/2010

Mál þetta, sem þingfest var 16. nóvember 2010, var tekið til úrskurðar 3. maí sl. Sóknaraðili er Þ-kk-nf S-kk-nf, Nicolai Platz 34, Kaupmannahöfn, en varnaraðili er Glitnir banki hf., Sóltúni 26, Reykjavík.

Sóknaraðili krefst þess að neðangreindar kröfur hans verði viðurkenndar sem almennar kröfur skv. 113. gr. laga nr. 21/1991 við slitameðferð á búi varnaraðila:

1. Skaðabótakrafa að fjárhæð 11.259.679 krónur.

2. Skaðabótakrafa að fjárhæð 6.571.963 krónur.

Enn fremur krefst sóknaraðili staðfestingar á skuldajöfnuði fyrir framangreindum 17.831.642 krónum við kröfu varnaraðila á hendur sóknaraðila samkvæmt lánasamningi, dags. 24. október 2007, upphaflega að höfuðstóli 502.008,03 evrur, en lánasamningurinn muni vera merktur sem lán nr. 580-74-310817 í bókum varnaraðila/Íslandsbanka hf. Þá krefst sóknaraðili málskostnaðar úr hendi varnaraðila að mati dómsins og verði við ákvörðun hans tekið tillit til þess að sóknaraðili er ekki virðisaukaskattskyldur.

Varnaraðili krefst þess að staðfest verði afstaða slitastjórnar varnaraðila um að hafna kröfu Þ-kk-ef S-kk-ef, nr. CL20091125-3751 í kröfuskrá, að fjárhæð 17.831.642 krónur. Þá krefst varnaraðili málskostnaðar úr hendi sóknaraðila að skaðlausu að viðbættum virðisaukaskatti samkvæmt mati dómsins.

II.

Málsatvik

Aðilar gerðu með sér samning 4. apríl 2003 um að varnaraðili tæki að sér „fjárvörslu og eignastýringu“ fyrir sóknaraðila. Kemur fram í samningnum að fjárvarslan felist í því að halda utan um verðbréfaeign viðskiptavinar, m.a. með vörslu, innheimtu, kaupum og sölu verðbréfa og með því að veita ráðgjöf um eignauppbyggingu. Þá kemur þar fram að eignastýring feli í sér tilfærslu á milli mismunandi tegunda verðbréfa eftir því sem tækifæri bjóðist á markaðnum og að hún skuli vera í samræmi við fjárfestingarstefnu sem viðskiptavinurinn samþykki skriflega á hverjum tíma. Undirrituðu aðilar samhliða sérstakan samning um fjárfestingarstefnu sem er fylgiskjal framangreinds samnings aðilanna. Liggur fyrir að aðilar áttu með sér töluverð viðskipti á grundvelli samningsins á árunum 2003 til 2007.

Hinn 26. október 2007 keypti varnaraðili í nafni sóknaraðila tvo víxla, hvorn að höfuðstól 5.000.000 króna, útgefna af Milestone ehf. með gjalddaga 27. október 2008. Hafa víxlar þessir ekki greiðst en bú Milestone ehf. var tekið til gjaldþrotaskipta 22. apríl 2009. Telur sóknaraðili varnaraðila hafa brugðist samningsskyldum sínum við sig með saknæmum hætti og eigi sóknaraðili því skaðabótakröfu á hendur honum sem nemi höfuðstól víxlanna ásamt áföllnum vöxtum og kostnaði á upphafsdegi kröfumeðferðarinnar, eða samtals 11.259.679 krónur.

Aðilar gerðu með sér samning 24. október 2007 um að sóknaraðili keypti, fyrir milligöngu einkabanka varnaraðila, hlutdeild í „6-Year 90% Principal Protected Outperformance Note on Basket of FIM funds (EUR) vs. Eonia Index - Pre-hedge“, viðskipti sem varnaraðili kallar kaup á „höfuðstólstryggðu skuldabréfi með undirliggjandi FIM sjóðum“, fyrir 502.008,03 evrur. Sama dag gengu aðilarnir frá sérstökum samningi um að varnaraðili lánaði sóknaraðila umrædda fjárhæð. Til tryggingar láninu voru varnaraðila sett að handveði öll verðbréf sóknaraðila sem á hverjum tíma væru á vörslureikningi hans nr. 7865 í bankanum, sem og innstæður hans á gjaldeyrisreikningum og peningamarkaðsreikningum. Því til viðbótar þurfti sóknaraðili að leggja fram 15% af kaupverðinu, eða 75.000 evrur, sem handveðstryggingu. Heldur sóknaraðili því fram að varnaraðili hafi einhliða og án heimildar ráðstafað þeim fjármunum inn á sjóð 9.1 EUR. Hafi stór hluti þeirrar tryggingar glatast vegna þess að sjóðurinn hafi ekki getað endurgreitt allt fé sem í hann hafði verið lagt þegar honum var slitið í október 2008. Hafi varnaraðili með þessu valdið sóknaraðila bótaskyldu tjóni sem nemi 38.835 evrum, eða 6.571.963 krónum miðað við gengi 22. apríl 2009.

Hinn 22. apríl 2009 tóku gildi lög nr. 44/2009 um breytingu á lögum nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki. Með gildistöku laganna var Glitnir banki hf. tekinn til slitameðferðar en samkvæmt bráðabirgðaákvæði laganna er slitameðferðin kennd við greiðslustöðvun á meðan heimild bankans til greiðslustöðvunar á grundvelli laga nr. 129/2008, um breytingu á lögum um fjármálafyrirtæki nr. 161/2002, stendur. Meðal aðgerða sem lög nr. 44/2009 höfðu í för með sér var skipun slitastjórnar sem sinnir öllum öðrum verkefnum en þeim sem skilanefnd bankans eru sérstaklega falin samkvæmt lögum nr. 161/2002.

Samkvæmt lögum nr. 44/2009, sbr. XII. kafla laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki, gilda í meginatriðum reglur laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. um slitameðferð fjármálafyrirtækja. Slitastjórn varnaraðila gaf út innköllun til skuldheimtumanna og birtist hún í fyrra sinn í Lögbirtingablaðinu, sem kom út 26. maí 2009. Kröfulýsingarfrestur var ákveðinn sex mánuðir og lauk honum því 26. nóvember 2009. Sóknaraðili lýsti við slitameðferðina almennri kröfu skv. 113. gr. laga nr. 21/1991, að fjárhæð samtals 17.831.642 krónur, á þeim grundvelli að um væri að ræða skaðabótakröfu. Varnaraðili hafnaði kröfu sóknaraðila með vísan til þess að atvik þau sem sóknaraðili byggði kröfur sínar á væru ósönnuð. Sóknaraðili mótmælti framangreindri afstöðu slitastjórnar varnaraðila á kröfuhafafundi 17. desember 2009, að því leyti sem krafan hefði ekki verið viðurkennd í samræmi við kröfulýsingu. Fundur til að reyna að jafna ágreining um kröfu sóknaraðila í samræmi við fyrirmæli 2. mgr. 120. gr. laga nr. 21/1991 var haldinn 24. mars. 2010. Ekki tókst að leysa ágreining aðilanna á fundinum og beindi slitastjórn varnaraðila því ágreiningsefninu til dómsúrlausnar með vísan til ákv. 171. gr., sbr. 2. mgr. 120. gr., laga nr. 21/1991.

III.

Málsástæður og lagarök sóknaraðila

a. Bótakrafa vegna kaupa á víxlum Milestone ehf. skv. kröfulið 1. Sóknaraðili vísar til þess að í 4. gr. umsýslusamnings aðilanna frá árinu 2003 segi að varnaraðili, sem þá hafi heitið Íslandsbanki hf., hafi fullt og ótakmarkað umboð til að stýra eignum viðskiptavinar (sóknaraðila) í samræmi við fjárfestingarstefnu sem aðilar komi sér saman um sérstaklega. Með sérstöku umboði sem fylgt hafi samningnum hafi sóknaraðili veitt varnaraðila heimild til að kaupa verðbréf í nafni sóknaraðila fyrir þá fjármuni sem sóknaraðili ætti þá í vörslum varnaraðila eða kynni að afhenda honum síðar. Þó þetta sé nokkuð víðtækt umboð þá felist ekki í því heimild varnaraðila til að kaupa hvaða verðbréf sem er. Í þeim efnum verði hann að sýna þá varkárni sem eðlilegt sé að gera kröfu um til þeirra sem gefi sig út sem sérfræðinga á þessu sviði og taki háar þóknanir fyrir. Beri varnaraðila við umsýslu sína að hafa hagsmuni viðskiptavina að leiðarljósi, sbr. 5. gr. laga nr. 108/2007 um verðbréfaviðskipti, sbr. áður 4. gr. l. nr. 33/2003. Sé í þessu samhengi rétt að benda á að sóknaraðili sé flokkaður sem almennur fjárfestir í skilningi 21. gr. l. nr. 108/2007.

Sóknaraðili telji að varnaraðili hafi ekki virt framangreinda reglu. Verði ekki betur séð en að með því að hafa milligöngu um víxlakaup sóknaraðila, og væntanlega fleiri aðila, hafi varnaraðili fyrst og fremst verið að gæta hagsmuna útgefanda víxlanna, Milestone ehf., er verið hafi stór hluthafi í bankanum, auk eigin hagsmuna, sem fléttast hafi saman við hagsmuni Milestone ehf. með margvíslegum hætti. En fleira komi til. Það hafi nefnilega verið varnaraðili sjálfur sem haft hafi umsjón með útgáfu víxlanna og séð um gerð útgefandalýsingar. Segi þar á bls. 5: „Glitnir banki hf., kt. 550500-3530, Kirkjusandi 2, 155 Reykjavík, sem umsjónaraðili, lýsir því yfir að samkvæmt bestu vitund félagsins eru upplýsingar, sem útgefendalýsingin hefur að geyma, í samræmi við staðreyndir og engum upplýsingum er sleppt sem kunna að skipta máli varðandi áreiðanleika hennar.“ Útgefandalýsingin sé dagsett 21. október 2007 og undir hana riti J-kk-nf B-kk-nf, framkvæmdastjóri markaðsviðskipta, f.h. Glitnis banka hf. Bankinn hafi einnig annast gerð verðbréfalýsingar og undirriti J-kk-nf hana hinn 21. desember 2007, en þar segi: „Glitnir banki hf. ........ hefur séð um gerð verðbréfalýsingar þessarar. Umsjónaraðili lýsir því yfir að við gerð hennar var aflað þeirra gagna sem að mati Glitnis banka hf. voru nauðsynlegar til þess að gefa rétta mynd af verðbréfunum. Glitnir banki hf., sem umsjónaraðili, lýsir því yfir að samkvæmt bestu vitund félagsins eru upplýsingarnar, sem lýsingin hefur að geyma, í samræmi við staðreyndir og að engum upplýsingum er sleppt sem kunna að skipta máli varðandi áreiðanleika hennar.“

Síðari tíma gögn hafi leitt í ljós að Milestone ehf. hafi ekki verið gjaldfært á þessum tíma og að varnaraðili hafi verið grandsamur um það. Hafi aðdragandi gjaldþrots Milestone ehf. verið rannsakaður ítarlega og nokkrar skýrslur gerðar um málið. Einnig sé mikið fjallað um Milestone ehf. í skýrslu rannsóknarnefndar Alþingis. Þá sé í skýrslu endurskoðendafyrirtækisins Ernst & Young hf. fyrir skiptastjóra þb. Milestone ehf. gerð grein fyrir margvíslegum brotalömum í rekstri Milestone hf. Séu niðurstöður endurskoðendanna um ógjaldfærni félagsins dregnar saman á bls. 13 (og einnig á bls. 37) í skýrslunni en þar segi: „Niðurstaða okkar er að Milestone ehf. hafi verið komið í veruleg vandræði á haustmánuðum ársins 2007. Við teljum að á þessum tíma hafi verið orðið ljóst að Milestone ehf. myndi ekki geta staðið við skuldbindingar sínar og að það hafi ekki verið líklegt að úr rættist um fjárhag félagsins í náinni framtíð. Einnig teljum við að sterkar vísbendingar hafi verið um að eignir Milestone ehf. og samstæðunnar hafi verið ofmetnar í ársreikningi 2007. Þannig hafi Milestone ehf. verið orðið ógjaldfært síðla árs 2007.“ Um vitneskju varnaraðila um málefni Milestone í október 2007, þegar útgefandalýsingin sé undirrituð án fyrirvara og síðan verðbréfalýsingin í desember s.á, sé á það bent að í skýrslu rannsóknarnefndar Alþingis, sbr. fyrirliggjandi útdrátt, komi fram að eigendur stóru bankanna, þ.m.t Milestone ehf., hafi átt óeðlilega greiðan aðgang að lánsfé í bönkunum í þeirra eigu. Rannsóknarnefnd Alþingis segi engan vafa leika á því að bankarnir hafi, löngu fyrir fall sitt, gerst brotlegir við eitt helsta grundvallarákvæði bankalöggjafarinnar, þ.e. að skuldbindingar eða tengd áhætta eins eða fleiri innbyrðis tengdra viðskiptamanna megi aldrei vera umfram 25%. Á árunum 2007 og 2008 hafi útlán varnaraðila til Milestone ehf. verið gríðarlega mikil og farið hæst í 27,02% af eiginfjárgrunni bankans. Rannsóknarnefndin hafi reiknað út að Milestone ehf., ásamt tengdum félögum, hafi verið stærsta áhættuskuldbinding varnaraðila. Ástæðan fyrir þessum greiða aðgangi að lánsfé hafi verið sú að stór fjárfestingafélög, þ.m.t. Milestone ehf., hafi skuldað bönkunum svo mikið fé að bankarnir hafi verið orðnir háðir velgengni þeirra. Í ágripi um meginniðurstöður rannsóknarskýrslu Alþingis segi að þegar banki hafi veitt fyrirtæki svo hátt lán að bankinn sjái fram á veruleg skakkaföll lendi lánið í vanskilum sé fyrirtækið í reynd komið með slík tök á bankanum að það geti haft óeðlileg áhrif á framgang viðskipta þess og bankans. Í skýrslu rannsóknarnefndarinnar segi m.a. að fall K-kk-ef W-kk-ef hefði getað ýtt varnaraðila „fram af brúninni“. Varnaraðili hafi þannig haft mikla hagsmuni af því að ekki kæmi í ljós að Milestone ehf. væri orðið ógjaldfært. Rannsóknarnefnd Alþingis telji að lánveitingar erlendra banka til íslenskra fjárfesta hafi aukið áhættu bankanna þar sem íslensku bankarnir hafi oft í reynd verið lánveitendur til vara. Þegar erlendu bankarnir hafi neitað að framlengja lán um haustið 2007 og í byrjun árs 2008 hafi íslensku bankarnir endurfjármagnað þau. Nefndin telji að með lánveitingunum hafi umfram annað verið staðinn vörður um hag skuldsettra eigenda bankanna.

Frá og með seinni hluta ársins 2007 hafi Milestone ehf. einungis fengið lán frá varnaraðila og aðilum tengdum Milestone ehf. (eigendum félagsins og dótturfélögum). Eina undantekningin sé níu daga lán, frá 21. maí 2008 til 30. maí 2008, sem Milestone ehf. hafi fengið frá Icebank að upphæð 1.065.000.000 króna. Að öðru leyti hafi fjármögnun Milestone ehf. fyrst og fremst falist í því að varnaraðili hafi veitt Milestone ehf. ný lán, veitt ítrekaða fresti á eldri lánum til félagsins og endurfjármagnað kröfur annarra lánveitenda, sem misst hefðu trú sína á Milestone ehf. Milestone ehf. hafi frá og með hausti 2007 verið ófært að standa við skuldbindingar sínar á gjalddögum og félagið þar með verið ógjaldfært. Félagið hafi enda vanefnt nokkur lán sem komin hafi verið á gjalddaga, m.a. frá júní 2007, og félagið hefði vanefnt mun fleiri skuldbindingar ef varnaraðili hefði ekki tekið þátt í að leyna stöðu félagsins. Hafi Milestone ehf. þannig komist hjá því að vanefna allar skuldir félagsins frá og með seinnihluta ársins 2007 með sífelldri fjármögnun varnaraðila. Vegna framangreindra tengsla sé ljóst að lán varnaraðila til Milestone ehf., a.m.k. frá og með síðari hluta ársins 2007, hafi ekki verið veitt á viðskiptalegum forsendum heldur tilkomin vegna hagsmuna varnaraðila sjálfs af því að rekstur Milestone ehf. virtist ganga vel. Megi segja að varnaraðili hafi verið eini bankinn í heiminum sem hafi verið reiðubúinn að lána Milestone ehf. Sjáist það af því að Askar Capital hf. hafi leitað að lánum fyrir Milestone ehf. víða um heim á tímabilinu maí til september 2007 en án árangurs, sbr. skýrslu Ernst & Young hf., bls. 15 og 19. Óeðlilegt sé og ósannfærandi að félag með 80 milljarða króna eigið fé hafi eingöngu lánstraust hjá einni fjármálastofnun - og sé um leið einn af stærstu eigendum fjármálastofnunarinnar. Slíkt bendi til þess að markaðurinn hafi talið að félagið gæti ekki staðið við skuldbindingar sínar.

Varnaraðili hafi gengið svo langt í að fela ógjaldfærni Milestone ehf. að hann hafi endurfjármagnað lán Milestone-samstæðunnar í gegnum félag utan samstæðunnar til að komast hjá reglum um stórar áhættuskuldbindingar og lán til tengdra aðila. Í febrúar 2008 hafi Morgan Stanley gjaldfellt greiðslu á um 217 milljóna evra láni sem bankinn hafði veitt Milestone ehf. Milestone ehf. hafi ekki getað greitt lánið og þannig stefnt í að félagið vanefndi gríðarstórt lán við einn stærsta banka heims. Milestone ehf. hafi ekki átt í önnur hús að venda en til varnaraðila en „vandamálið“ hafi verið það að bankanum hafi verið óheimilt að veita félaginu lánið vegna reglna um hámark áhættuskuldbindinga. Þá hafi verið gripið til þess ráðs að veita lánið Svartháfi ehf., en það félag sé í eigu W-kk-ef R-kk-ef, föður K-kk-ef og S-kk-ef, þáverandi aðaleigenda Milestone ehf. Svartháfur ehf. hafi í í kjölfarið greitt upp lánið við Morgan Stanley í gegnum flókna keðju lánveitinga til félaga tengdum Milestone ehf. Þó þessir atburðir hafi orðið eftir að sóknaraðili „kaupir“ umrædda víxla þá sýni þetta dæmi, sem sé bara eitt af mörgum, í hvert öngstræti málefni Milestone ehf. hafi verið komin og að varnaraðili hafi verið grandsamur um ástandið.

Varnaraðili hafi leitað ýmissa leiða til að útvega Milestone ehf. lánsfjármagn, m.a. með því að sjá um víxlaútgáfu fyrir félagið, eins og að framan hafi verið rakið. Víxlarnir hafi svo verið seldir til grandlausra viðskiptavina einkabankaþjónustu varnaraðila, sem eftir sitji með skarðan hlut. Það megi vera að einstakir lægra settir starfsmenn varnaraðila hafi verið í góðri trú þegar þeir önnuðust sölu á umræddum víxlum en varnaraðila tjói ekki að bera það fyrir sig. Vitneskjan um stöðu Milestone ehf. hljóti á þessum tíma að hafa verið til staðar hjá talsvert stórum hópi yfirmanna varnaraðila. Varnaraðili sem slíkur sé því grandsamur, burtséð frá vitneskju eða vitneskjuleysi einstakra starfsmanna. Varnaraðili hafi blekkt sóknaraðila til umræddra kaupa eða hafi keypt fyrir hann verðbréf sem hann hafi vitað eða mátt vita að væru verðlaus, þrátt fyrir að samkvæmt lögum um verðbréfaviðskipti bæri honum að hafa hag sóknaraðila og sóknaraðila eingöngu í huga þegar hann hafi komið þessum viðskiptum í kring. Á þessu athæfi beri varnaraðili bótaábyrgð sem hér sé krafist að viðurkennd verði.

b. Bótakrafa vegna rangrar meðferðar á handveðsettum fjármunum. Sóknaraðili kveður varnaraðila hafi valdið honum bótaskyldu tjóni með óheimilli ráðstöfun umræddra fjármuna í sjóð nr. 9.1 EUR, en sá sjóður hafi verið rekinn sem sjálfstæður lögaðili en sé í raun á vegum varnaraðila. Þetta hafi verið viðurkennt í fyrirliggjandi tölvupósti til sóknaraðila hinn 12. október 2009. Hafi meðferð varnaraðila á handveðinu ekki verið í samræmi við 3. mgr. 7. gr. laga nr. 75/1997 um samningsveð. Umrædd málsgrein snúi sönnunarbyrðinni við þannig að það sé varnaraðila að sanna að meðferð þessa fjár hafi verið í samræmi við heimildir hans en slík sönnun hafi ekki verið færð fram. Þegar af þeim ástæðum beri að taka þessa kröfu að fullu til greina, svo sem hún sé sett fram. Til frekari skýringar skuli bent á að fjárfesting sóknaraðila, sem varnaraðili hafi lánað honum til, séu svokallaðar „höfuðstólsvarðar afleiður“. Í viðkomandi samningi hafi verið tryggt að endurgreiðsla myndi að lágmarki ná 90% af upphaflegu fjárfestingunni, jafnvel þótt undirliggjandi viðmiðunarvísitölur hefðu lækkað um meira en 10% frá upphaflegu viðmiðunarvísitölunni. Fjárfesting sóknaraðila hafi numið 500.000 evrum, þannig að tap hans hafi mest getað orðið 10% í lok samningstímans, eða 50.000 evrur, auk einhverra vaxta af láninu. Fyrir þessum mismun hafi sóknaraðili sett varnaraðila að handveði 75.000 evrur, auk annarra trygginga, en með því hafi hann ekki bara bætt tryggingastöðu bankans heldur hafi hann líka verið að verja sig strax í upphafi fyrir ábyrgð sinni á þessum 10%, auk vaxta, sem hann hafi tekið ábyrgð á.

Þessi óheimila ráðstöfun varnaraðila á handveðinu hafi leitt til tjóns fyrir sóknaraðila því hann hafi verið látinn bera þá lækkun sem orðið hafi á verðmæti umrædds sjóðs 9.1 EUR. Megi ráða af skýrslu rannsóknarnefndar Alþingis að það fé sem í sjóðnum var hafi verið notað til fjármögnunar á lánum til félaga í eigu þeirra sem mest hlutafé hafi átt í varnaraðila af sömu eða svipuðum ástæðum og raktar hafi verið að framan um lánveitingar til Milestone ehf. Á þessu háttalagi verði varnaraðili að bera fulla bótaábyrgð.

c. Krafa um skuldajöfnuð. Eins og rakið hafi verið eigi varnaraðili kröfu á sóknaraðila vegna lánasamnings frá 24. október 2007. Sóknaraðili hafi lýst yfir skuldajöfnuði á framangreindum skaðabótakröfum sínum á móti þessari kröfu varnaraðila og krefjist hann nú staðfestingar á þeim skuldajöfnuði. Í 1. mgr. 100. gr. gjþl. segi að hver sem skuldi þrotabúi geti dregið það frá sem hann eigi hjá því, hvernig sem skuld og gagnkröfu sé varið, ef lánardrottinn, í þessu tilviki sóknaraðili, hafi eignast kröfuna áður en þrír mánuðir voru til frestdags. Báðar skaðabótakröfur sóknaraðila falli undir þessi skilyrði. Þannig hafi krafan vegna hinnar ónýtu víxlakröfu stofnast þegar kaupin á víxlunum hafi verið gerð í október 2007 og krafa vegna þess að misfarið hafi verið með handveðið hafi stofnast þegar það hafi með ólögmætum hætti verið fært í sjóð 9.1 EUR, að líkindum á svipuðum tíma. Þar af leiðandi séu kröfur aðila hæfar til að mætast og því skilyrði sé þannig fullnægt. Öðrum skilyrðum skuldajafnaðar hafi einnig verið fullnægt og hafi honum verið lýst yfir skriflega með fyrirliggjandi kröfulýsingu. Samkvæmt 13. gr. í ákvörðum Fjármálaeftirlitsins frá 14. október 2008, um ráðstöfun eigna og skulda varnaraðila til Íslandsbanka hf., missi sóknaraðili ekki rétt til skuldajafnaðar þó kröfuréttindi varnaraðila hafi verið flutt til bankans.

Málsástæður og lagarök varnaraðila

a. Bótakrafa vegna kaupa á víxlum Milestone ehf. skv. kröfulið 2. Sóknaraðili kveðst hafa gert samning við varnaraðila um fjárvörslu og eignastýringu hinn 4. apríl 2003. Þann sama dag hafi sóknaraðili undirritað umboð til framkvæmdarstjóra Íslandsbanka hf., forvera varnaraðila, og annarra starfsmanna sem hann vísi til, m.a. um fullt og ótakmarkað umboð til að kaupa verðbréf í hans nafni fyrir þá fjármuni sem hann hafi afhent varnaraðila. Í 7. gr. fyrrgreinds samnings komi fram að sóknaraðili beri ekki ábyrgð á gengislækkun verðbréfa eða tapi á veðbréfum sem keypt hafi verið fyrir hönd viðskiptavinar. Þá komi einnig fram að sóknaraðili ábyrgist ekki greiðslugetu þeirra skuldara sem bréfin gefi út ef til innheimtuaðgerða komi.

Umrædd víxilútgáfa Milestone ehf. hafi haft auðkennið „MILE 08 1026“ og hafi fyrsti vaxtadagur verið 26. október 2007 og gjalddagi bréfanna 26. október 2008. Bréfin hafi verið skráð hjá Verðbréfaskráningu Íslands, Kauphöll Íslands, og hafi varnaraðili verið umsjónaraðili með útgáfunni. Umrædd víxilútgáfa hafi verið kynnt viðskiptamönnum varnaraðila sem verið hafi í einkabankaþjónustu, með tölvupósti hinn 22. október 2007. Í honum komi fram að tekið verði við pöntunum til kl. 16.00 hinn 24. nóvember s.á. Sóknaraðili hafi ákveðið að kaupa víxlana útgefna af Milestone ehf. en eins og fyrr greini liggi fyrir samþykki hans fyrir kaupunum sem fram hafi farið 26. október 2006.

Á því sé byggt að Milestone ehf. hafi verið gjaldfært þegar varnaraðili, sem umsjónaraðili með víxilútgáfunni, hafi gefið yfirlýsingu þess efnis að upplýsingar sem útgefendalýsing fyrir skuldabréfaútgáfu Milestone ehf. hefði að geyma væru í samræmi við staðreyndir og að engum upplýsingum væri sleppt sem kynnu að skipta máli. Á grundvelli þessara upplýsinga hafi varnaraðili metið gjaldfærni félagsins en þar hafi verið sýnt fram á að eignir væru nægjanlegar á þeim tímapunkti sem hér skipti mestu máli, þ.e. í lok árs 2007, og að þær væru umfram skuldir. Varnaraðili hafi ekki getað séð að félagið væri illa statt fjárhagslega miðað við fyrirliggjandi ársreikning fyrir árið 2006 og sex mánaða uppgjör vegna ársins 2007, sem og aðrar upplýsingar um fjárhagslega stöðu félagsins. Ekki sé óeðlilegt að stór félög þurfi að endurfjármagna sig með reglubundnum hætti og ef varnaraðili væri látinn bera ábyrgð á upplýsingum þeirra félaga sem eigi í hlut kæmi til þess að engin bankastofnun tæki með beinum hætti ábyrgð á skuldum þeirra félaga.

Óumdeilt sé að ársreikningur og sex mánaða uppgjör félags sé á ábyrgð stjórnar og framkvæmdarstjóra félags og eigi að gefa glögga mynd af rekstri og fjárhagsstöðu þess. Sóknaraðili hafi ekki bent á nein atriði sem sýni fram á að ársreikningar félagsins gefi ranga mynd af stöðu þess. Sé af hans hálfu eingöngu vísað til þess að könnun á bókhaldi Milestone ehf. bendi „... sterklega til þess að félagið hafi verið komið í veruleg greiðsluvandræði a.m.k. frá og með haustinu 2007“. Varnaraðili bendi á að hér á landi sé það nú víðast hvar þannig að löggiltur endurskoðandi bæði semji ársreikninginn, með þeim hætti sem lög og reglur kveði á um, og endurskoði hann. Það sé meginmarkmið réttarreglna um endurskoðun ársreikninga, bæði alþjóðlegra sem innlendra, að tryggja áreiðanleika þeirra. Við mat á ógjaldfærni verði að leggja mat á ýmsa þætti, þá fyrst og fremst upplýsingar úr ársreikningum, skil ársreikninga til ársreikningaskrár ríkisskattstjóra, vanskilaupplýsingar, starfsemi félags, upplýsingar um stjórnarmenn og framkvæmdarstjóra og aldur félags. Það sem hafi mest að segja við útreikning á ógjaldfærni sé í vel flestum tilfellum ársreikningur félagsins og vanskilaupplýsingar. Lánardrottnar hafi ríka hagsmuni af því að reikningar félaga um efnahag og afkomu séu réttir og því eðlilegt að ársreikningar og árshlutauppgjör séu lögð til grundvallar við mat á gjaldfærni sóknaraðila á því tímabili sem mál þetta taki til. Varnaraðili telji því rétt að miða við þá stöðu sem fram komi í ársreikningi Milestone-samstæðunnar fyrir árið 2006 og árshlutauppgjöri 2007 við mat á gjaldfærni félagsins. Sé miðað við fyrirliggjandi upplýsingar og gögn um eignir og eigið fé samstæðunnar sé ljóst að móðurfélagið, Milestone ehf., hafi á árinu 2007 verið gjaldfært. Hafi félagið verið ógjaldfært á þeim tíma sem sóknaraðili haldi fram hefði það að sjálfsögðu verið á ábyrgð forsvarsmanna þess að gefa félagið upp til gjaldþrotaskipta.

Helstu niðurstöður ársreiknings Milestone ehf. fyrir árið 2006 (samstæðuuppgjör), sem gerður hafi verið í samræmi við alþjóðlega reikningsskilastaðla (IFRS) og endurskoðaður af KMPG Endurskoðun hf., séu m.a. þær að hagnaður félagsins eftir skatta hafi numið 21,3 milljörðum króna, heildartekjur hafi verið 31,9 milljarðar, heildareignir 170,075 milljarðar og eigið fé hafi numið 43,73 milljörðum króna í árslok 2006. Allar skráðar eignir sóknaraðila hafi verið færðar á markaðsvirði í reikningum félagsins. Hinn 23. febrúar 2007 hafi endurskoðandi Milestone ehf. áritað ársreikninginn fyrirvaralausri áritun sem þýði að ársreikningurinn gefi glögga mynd af afkomu ársins 2006 og efnahag félagsins í lok ársins. Þessi fyrirvaralausa áritun þýði jafnframt að ekki hafi verið uppi, þegar ársreikningurinn var undirritaður, neinar vísbendingar um ofmat eigna í efnahagsreikningi eða að lög hafi verið brotin í rekstri félagsins á árinu 2006. Þá séu helstu niðurstöður árshlutareiknings Milestone ehf. fyrir árið 2007, sem einnig hafi verið gerður í samræmi við alþjóðlega reikningsskilastaðla (IFRS) og kannaður af KMPG Endurskoðun hf., m.a. þær að hagnaður félagsins eftir skatta hafi numið 27,16 milljörðum króna, heildartekjur hafi verið 42,9 milljarðar, heildareignir 386,77 milljarðar og eigið fé numið 74,07 milljörðum króna í árslok 2007. Allar skráðar eignir sóknaraðila hafi verið færðar á markaðsvirði í reikningum félagsins. Hinn 10. ágúst 2007 hafi endurskoðandi Milestone ehf. áritað að hann hafi kannað árshlutareikninginn og tekið fram að ekkert benti til þess að meðfylgjandi árshlutareikningur gæfi ekki glögga mynd af fjárhagsstöðu félagsins hinn 30. júní 2006 og einnig af fjárhagslegri afkomu og sjóðsstreymi félagsins fyrir hið sex mánaða tímabil. Þá megi geta þess að ársreikningur 2007 fyrir Milestone ehf. hafi einnig verið undirritaður fyrirvaralausri áritin af endurskoðanda félagsins. En samkvæmt ársreikningi 2007 hafi m.a. hagnaður félagsins eftir skatta aukist töluvert miðað við árið 2006 og eignir félagsins verið orðnar mun verðmætari. Af ársreikningi félagsins fyrir árið 2006 og árshlutauppgjöri fyrir árið 2007 verði því ekkert ráðið um að staða félagsins hafi verið slæm við útgáfu víxlanna.

Sóknaraðili vísi til könnunar og rannsóknar á bókhaldi og fjárreiðum Milestone ehf. á tímabilinu 22. júní 2007 til 18. september 2009 sem skiptastjóri félagsins hafi látið vinna. Þar komi m.a. fram að samkvæmt þeim fjárhæðum sem birtar hafi verið í endurskoðuðum ársreikningum félagsins 2006-2008 hafi staða þess virst styrkjast verulega milli áranna 2006-2007. Aðrar niðurstöður í skýrslu Ernst & Young um fjárreiður Milestone ehf. séu byggðar á vitneskju sem síðar hafi legið fyrir. Endurskoðaðir ársreikningar félagsins fyrir árin 2006 og 2007 hafi þannig ekki gefið tilefni til að efast um stöðu þess og telji varnaraðili með öllu ómögulegt að hægt hafi verið að efast um gjaldfærni félagsins þegar umrædd víxilútgáfa átti sér stað.

Vel geti verið að óvissa hafi verið um hvort rættist úr fjárhag félagsins þegar kæmi fram á árið 2008. Liggi fyrir að félagið hugðist styrkja eiginfjárgrunn sinn á fyrsta ársfjórðungi 2008 og að fyrirhugaðar hafi verið frekari sala eigna. Á þessum tíma hafi jafnframt verið hafnar viðræður við lánastofnanir og fjárfesta um endurfjármögnun lána en fjármögnun hafi verið hluti af daglegum rekstri samstæðunnar, þar sem efnahagsreikningurinn hafi verið upp á tæpa 400 milljarða, og því umtalsverðir möguleikar til endurfjármögnunar. Til stuðnings framangreindu bendi varnaraðili á að í lok nóvember 2007 hafi Milestone ehf. greitt niður 70 milljónir evra af brúarláni að fjárhæð 287 milljónir evra, sem tekið hafi verið vegna kaupa á Invik á árinu 2007, og á fyrsta ársfjórðungi 2008 hafi verið gengið frá greiðslum á eftirstöðvum 217 milljóna evra í tengslum við aðra fjármögnun. Þá hafi Milestone ehf. selt hluti í Sjóvá-Almennum tryggingum, Askar Capital hf. og L&H eignarhaldsfélagi ehf. fyrir samtals 53,8 milljarða króna í lok árs 2007. Hafi söluverðmæti þessara eignarhluta verið byggt á verðmatsskýrslu KPMG hf. og hafi ekkert komið fram sem bendi til þess að söluverðið hafi verið óeðlilegt. Miðað við fyrirliggjandi ársreikninga sóknaraðila, og aðrar upplýsingar sem legið hafi fyrir og varnaraðili hafi haft aðgang að á þeim tíma, ítreki varnaraðili að hann hvorki hafi vitað um eða mátt vita um meinta ógjaldfærni Milestone ehf. í nóvember 2007. Jafnframt sé vert að benda á að á þessum tímapunkti hafi varnaraðili ekki séð að félagið stefndi í gjaldþrot, sem ekki hafi orðið fyrr en tæpum tveimur árum eftir útgáfu víxlanna. Staðhæfing sóknaraðila þess efnis að ráðstöfunin hafi verið gerð vegna fyrirsjáanlegra vanefnda og að varnaraðili hafi séð fyrir í hvað stefndi, þ.e. gjaldþrot tæpum tveimur árum síðar, geti engan veginn staðist og sé henni mótmælt sem rangri og ósannaðri. Hafi varnaraðili því verið í góðri trú þegar hann gaf út umrædda yfirlýsingu sem umsjónaraðili víxilútgáfunnar.

Rétt sé að varnaraðili hafi verið einn af viðskiptabönkum Milestone ehf. á árunum 2007-2009. Tengsl Milestone og varnaraðila hafi þannig aðallega verið af viðskiptalegum toga spunnin, og verði ekki séð að verulegur munur hafi verið á þessum tengslum og margra annarra félaga viðskiptalífsins á þessum tíma. Vísað sé til þess sem fram komi í skýrslu Ernst & Young, en þar segi m.a. eftirfarandi um viðskipti Milestone ehf. við varnaraðila: „Eftir yfirferð okkar á samningum sem gerðir voru á milli Milestone ehf. og Glitnis banka hf. frá 22. júní 2007, kom ekkert óeðlilegt í ljós og teljum við að ekkert bendi til annars en að eðlileg viðskiptakjör hafi verið á milli þessara aðila.“

Þá vísi varnaraðili til þess að við kaup á skuldabréfum gildi reglur kaupalaga og kröfuréttar um varúðarskyldu. Þá kröfu verði að gera til fjárfesta að þeir lesi lýsingu í heild sinni sem og önnur gögn og dragi sínar ályktanir af henni um þau viðskipti sem standi fyrir dyrum. Í fyrrnefndum tölvupósti frá starfsmanni varnaraðila hafi í viðhengi verið kynning á Milestone ehf. og upplýsingar um víxlana. Sóknaraðili hafi líklega kynnt sér þessi gögn áður en hann hafi ákveðið að kaupa umræddan fjármálagerning en ef ekki hafi honum verið í lófa lagið að kynna sér þau og afla frekari upplýsinga frá starfsmanni varnaraðila ef hann teldi þess þörf.

Loks sé á það bent að sóknaraðili hafi ekki lagt fram nein gögn til stuðnings máli sínu heldur styðjist hann fyrst og fremst við skýrslu rannsóknarnefndar Alþingis og við skýrslu Ernst & Young hf., sem aflað hafi verið af skiptastjóra þrotabús Milestone ehf. Sé áréttað að þau gögn og þær ályktanir sem sóknaraðili vísi víðsvegar til í sínum málatilbúnaði, og fengnar séu úr skýrslu rannsóknarnefndar Alþingis, séu ekki tæk sem sönnunargögn í skilningi laga um meðferð einkamála nr. 91/1991. Ljóst sé að ályktanir skýrsluhöfunda geti ekki talist til frumgagna í skilningi laga nr. 91/1991 auk þess sem rannsóknarnefnd Alþingis hafi ekki stöðu dómkvaddra matsmanna. Samkvæmt 2. mgr. 178. gr. laga nr. 91/1991, sbr. 4. mgr. 102. gr. laga nr. 161/2002, gildi almennar reglur laga nr. 91/1991 um mál sem rekið sé fyrir dómi til að fá leyst úr ágreiningi um viðurkenningu á lýstri kröfu við slit fjármálafyrirtækis. Þá bendi varnaraðili á að skýrsla Ernst & Young byggi á síðari tíma gögnum eins og sóknaraðili taki réttilega fram í greinargerð sinni. Með vísan til alls framangreinds verði því að teljast með öllu ósannað að varnaraðili hafi sýnt af sér saknæma háttsemi við framkvæmd umræddra víxilkaupa og beri því að hafna öllum kröfum sóknaraðila.

b. Bótakrafa vegna rangrar meðferðar á handveðsettum fjármunum. Varnaraðili kveðst mótmæla því að hafa ráðstafað fé sóknaraðila með heimildarleysi inn á sjóð 9.1 EUR. Starfsmaður varnaraðila hafi kynnt sóknaraðila fjárfestingartækifæri í kaupum á höfuðstólstryggðu skuldabréfi með undirliggjandi FIM-sjóðum þann 10. október 2007. Fyrir liggi að varnaraðili hafi lánað sóknaraðila fyrir kaupunum en sóknaraðili hafi hins vegar orðið að leggja fram 15% af kaupverðinu, eða 75.000 evrur, að handveði. Haldi sóknaraðili því fram að varnaraðili hafi einhliða og án heimildar ráðstafað þeim fjármunum inn á sjóð 9.1 EUR. Það komi skýrt fram í fyrrgreindum tölvupósti frá starfsmanni varnaraðila að tekið yrði handveð í umræddum sjóði fyrir 15% af kaupfjárhæð. Sé því með ólíkindum að sóknaraðili skuli halda því fram að þessi færsla hafi verið óheimil af bankanum. Hafi varnaraðili gengið frá umræddum viðskiptum hinn 24. október 2007, eins og kaupnóturnar beri skilmerkilega með sér. Sóknaraðili hafi á sínum tíma ekki andmælt því að umrædd trygging yrði sett enda hafi það verið hluti af skilmálum fyrir því að taka þátt í umræddri fjárfestingu. Hafi sóknaraðili ekki gert athugasemdir við þessa tilhögun fyrr en við kröfulýsingu í bú varnaraðila, eða næstum tveimur árum síðar. Liggi ekkert fyrir um að sóknaraðili hafi fram að því haft uppi sérstaka kröfu á hendur varnaraðila vegna þessa eða á annan hátt brugðist við því að þessi háttur væri hafður á með trygginguna. Hafi sóknaraðili því sýnt af sér tómlæti sem hann verði sjálfur að bera ábyrgð á.

c. Krafa um skuldajöfnuð. Komi til þess að fallist verði á kröfur sóknaraðila sé á því byggt að krafan sé ótæk til skuldajafnaðar. Mótmælt sé þeim staðhæfingum sóknaraðila að kröfurnar hafi stofnast við kaup á víxlum og þegar fjármunirnir hafi verið færðir yfir í sjóð 9.1. EUR. Sé á því byggt að kröfurnar hafi í fyrsta lagi stofnast þegar hið meinta tjón hafi átt sér stað. Fyrri krafan hafi stofnast við þrot Milestone ehf. en bú félagsins hafi verið tekið til gjaldþrotaskipta 18. september 2009. Seinni krafan hafi stofnast við útborgun úr sjóði 9.1 EUR, en síðasta greiðsla úr sjóðnum hafi farið fram 11. mars 2009. Samkvæmt 100. gr. laga nr. 19/1991 geti hver sá sem skuldi þrotabúi dregið það frá sem hann eigi hjá því hvernig sem skuld og gagnkröfu sé varið hafi lánardrottinn eignast kröfuna áður en þrír mánuðir voru til frestdags. Frestdagur hafi verið 15. nóvember 2008 og hafi sóknaraðili því ekki átt kröfuna þremur mánuðum fyrir frestdag. Sé því skilyrðum 100. gr. gþl. um tímasetningar ekki fullnægt.

IV.

Niðurstaða

Kröfuliður 1

Sóknaraðili reisir kröfu sína í þessum þætti málsins á því að varnaraðili hafi fellt á sig skaðabótaábyrgð vegna taps sem sóknaraðilinn hafi orðið fyrir vegna kaupa varnaraðila, fyrir hans hönd, á tveimur víxlum útgefnum af Milestone ehf. Kveður sóknaraðili í ljós hafa komið að Milestone ehf. hafi ekki verið gjaldfært á þeim tíma sem umrædd víxlakaup áttu sér stað og að varnaraðili, sem haft hafi umboð sóknaraðila til að stýra eignum hans og kaupa verðbréf í hans nafni, hafi verið grandsamur um það. Til stuðnings framangreindu hefur sóknaraðili vísað til nýrra upplýsinga er fram koma annars vegar í skýrslu sem endurskoðunarfyrirtækið Ernst & Young h.f. vann fyrir skiptastjóra þrotabús Milestone ehf. um „rannsókn á bókhaldi og fjárrekstri Milestone ehf. á tímabilinu 22. júní 2007-18. september 2009“ og hins vegar upplýsinga í skýrslu rannsóknarnefndar Alþingis er tengjast Milestone ehf. Er í skýrslu endurskoðendanna komist að þeirri niðurstöðu „að á haustmánuðum 2007 hafi verið orðið ljóst að Milestone ehf. myndi ekki geta staðið við skuldbindingar sínar og að það hafi ekki verið líklegt að úr rættist um fjárhag félagsins í náinni framtíð“. Leitast sóknaraðili við, á grundvelli upplýsinga í skýrslu rannsóknarnefndar Alþingis, að sýna fram á að stjórnendur varnaraðila hafi haft fulla vitneskju um framangreinda stöðu Milestone ehf. og jafnvel tekið þátt í að leyna henni. Hafi varnaraðili þannig ekki haft hagsmuni sóknaraðila að leiðarljósi, eins og kveðið sé á um í 5. gr. laga nr. 108/2007 um verðbréfaviðskipti, heldur hafi hann fyrst og fremst verið að gæta hagsmuna, Milestone ehf., sem stórs hluthafa í varnaraðila, og sinna eigin hagsmuna.

Fyrir liggja í málinu ársreikningur Milestone ehf. fyrir árið 2006 og sex mánaða uppgjör félagsins fyrir árið 2007, sem varnaraðili kveðst aðallega hafa horft til við mat á gjaldfærni Milestone ehf. í maílok 2007. Hefur sóknaraðili ekki á því byggt að af þessum gögnum, eða öðrum þeim gögnum er lágu fyrir á þeim tíma sem umrædd viðskipti áttu sér stað, verði á einhvern hátt ráðið um ógjaldfærni eða slæma stöðu Milestone ehf. Enda þótt fallast megi á það með sóknaraðila að skýrslur rannsóknarnefndar Alþingis og endurskoðunarfyrirtækisins Ernst & Young hf. veiti nú veigamiklar upplýsingar um tvísýna stöðu Milestone ehf. í framangreindu tilliti og um að veruleg fjármögnun varnaraðila hafi verið afgerandi til að halda rekstri Milestone ehf. gangandi, verður ekki fram hjá því litið, meðal annars með hliðsjón af dómi Hæstaréttar í málinu nr. 561/2010, að gögn þessi teljast ein og sér ekki geta veitt fullnægjandi sönnun fyrir því að forsvarsmenn varnaraðila hafi vitað eða mátt vita um fjárhagslega stöðu Milestone ehf. á þeim tíma sem umrædd víxlakaup áttu sér stað. Breytir í þessu sambandi engu sú staðhæfing sóknaraðila, með vísan til ákv. 46. gr. laga nr. 1078/2007 um verðbréfaviðskipti, sem fyrst kom fram án mótmæla varnaraðila við aðalmeðferð málsins, að varnaraðili hafi átt að útbúa viðauka við lýsingu og gefa síðan sóknaraðila kost á að falla frá samþykki sínu fyrir kaupunum, enda skortir á sama hátt sönnun fyrir grandsemi varnaraðila á því tímabili sem þar um ræðir. Þar sem sóknaraðila hefur ekki tekist að færa fram fullnægjandi sönnun fyrir málsástæðum sínum, eftir þeim leiðum sem lög nr. 91/1991 um meðferð einkamála kveða á um, verður, þegar af þeirri ástæðu, að hafna þessum kröfulið sóknaraðila að fjárhæð 11.259.679 krónur.

Kröfuliður 2

Skaðabótakrafa sóknaraðila í þessum þætti er byggð á því að varnaraðili hafi valdið honum bótaskyldu tjóni með því að ráðstafa 75.000 evrum heimildarlaust inn á sjóð 9.1 EUR, en sóknaraðili hafi afhenti honum fjárhæð þessa að handveði til tryggingar „höfuðstólstryggðu skuldabréfi með undirliggjandi FIM sjóðum“ að fjárhæð 500.000 evrur. Í skýrslu sem sóknaraðili gaf fyrir dóminum kannaðist hann við að hafa fengið sendan tölvupóst frá starfsmanni varnaraðila varðandi hugsanleg kaup á framangreindu skuldabréfi. Koma fram í tölvupóstinum upplýsingar um hvað felist í umræddum fjárfestingarkosti og einnig að unnt sé að lána varnaraðila, „viðskiptavini Einkabanka“, fyrir kaupunum með nánar tilgreindum kjörum. Er þar meðal annars tilgreint það skilyrði fyrir láninu að bankinn muni taka handveð „í EUR sjóði-9“ fyrir 15% af kaupfjárhæðinni. Kannaðist sóknaraðili við það að hann hefði verið upplýstur um að umrædd handveðsfjárhæð myndi fara í framangreindan sjóð en tók þó fram að hann hefði ekki haft neina vitneskju um að sjóðurinn væri ekki á vegum bankans heldur þriðja aðila. Samkvæmt framangreindu verður ekki annað ráðið en að varnaraðili hafi haft fulla vitneskju um að hinir handveðsettu fjármunir yrðu settir inn á sjóð 9.1 EUR. Gat sá sjóður ekki verið sóknaraðila með öllu ókunnugur, enda liggur fyrir að hann hafði mánuðina á undan fjárfest ítrekað í þeim sjóði og öðrum mjög sambærilegum sjóðum, fyrir milligöngu varnaraðila. Að virtu framangreindu verður ekki á það fallist með sóknaraðila að varnaraðili hafi með umræddri ráðstöfun fjármunanna brotið gegn 3. mgr. 7. gr. laga nr. 75/1997 um samningsveð eða á annan hátt fellt á sig skaðabótaskyldu. Er því hafnað kröfu sóknaraðila skv. 2. kröfulið að fjárhæð 6.571.963 krónur.

Rétt er að hvor aðila beri sinn kostnað af málinu.

Úrskurð þennan kveður upp Á-kk-nf M-kk-nf héraðsdómari.

Ú R S K U R Ð A R O R Ð

Hafnað er kröfum sóknaraðila, Þ-kk-ef S-kk-ef, á hendur varnaraðila, Glitni banka hf., að fjárhæð samtals 17.831.642 krónur.

Málskostnaður fellur niður.

Á-kk-nf M-kk-nf