S-647/2008

Ár 2008, mánudaginn 8. desember, er á dómþingi Héraðsdóms Suðurlands, sem háð er í dómsal embættisins að Austurvegi 4, Selfossi, kveðinn upp svofelldur

d ó m u r :

Mál þetta, sem þingfest var 22. október sl. og dómtekið 17. nóvember sl. er höfðað með ákæru ríkissaksóknara, dagsettri 9. október sl. á hendur B-kk-þgf B-kk-þgf, kt. 000000-0000, Bröttukinn 33, Hafnarfirði.

„fyrir eftirtalin brot gegn valdstjórninni, framin á árinu 2007 í fangelsinu á Litla-Hrauni, Árborg, nema annað sé tekið fram:

1. Brot gegn valdstjórninni, til vara hótanir, með því að hafa mánudaginn 6. mars 2006, hótað T-kk-þgf Á-kk-þgf, deildarstjóra, ofbeldi, sem var við skyldustörf, er ákærði var með ógnandi framkomu og sagðist ætla ráðast (svo) inn á heimili T-kk-ef og fjölskyldu hans og valda þar eignaspjöllum með því að taka þar til.

2. Brot gegn valdstjórninni, til vara ærumeiðingu í garð opinbers starfsmanns, með því að hafa þriðjudaginn 28. ágúst ráðist með ofbeldi á T-kk-þf Á-kk-þf, deildarstjóra, sem var við skyldustörf, er ákærði hrækti á T-kk-þf og lenti hrákinn á einkennisskyrtu hans.

3. Þriðjudaginn 28. ágúst, með því að hafa hótað A-kk-þgf B-kk-þgf T-kk-þgf, fangaverði, ofbeldi, sem var við skyldustörf, er ákærði sagðist ætla að sprauta A-kk-þf með eyðni og lifrarbólgu C.

4. Þriðjudaginn 28. ágúst, með því að hafa hótað A-kk-þgf B-kk-þgf T-kk-þgf og G-kk-þgf S-kk-þgf, fangavörðum, ofbeldi, sem voru við skyldustörf, er ákærði sagðist ætla að drepa þá og það væri ekkert mál að koma byssu inn í fangelsið og þeir væru fyrstir á lista hjá honum.

5. Brot gegn valdstjórninni, til vara hótanir, með því að hafa þriðjudaginn 28. ágúst, hótað Y-x-x D-kvk-þgf T-x-x, fangaverði, ofbeldi, sem var við skyldustörf, er ákærði sagðist ætla að hefna sína á henni vegna skýrslu sem hún hafði ritað um ákærða.

6. Mánudaginn 24. september, með því að hafa hótað J-x-x D-x-x D-x-x N-x-x, fangelsislækni, ofbeldi, sem var við skyldustörf, er ákærði sagðist ætla að stinga hann með sprautu svo hann smitaðist af HIV alnæmisveiru.

7. Laugardaginn 13. október, með því að hafa hótað Þ-kk-þgf B-kk-þgf S-kk-þgf, fangaverði, ofbeldi, sem var við skyldustörf, er ákærði sagðist ætla að skaða Þ-kk-þf og fjölskyldu hans og lagði áherslu á mál sitt við Þ-kk-þf með því að segja honum að hann hefði áður slegið mann til dauða og slegið mann í höfuðið með hamri og slegið annan mann með exi.

8. Fimmtudaginn 25. október, með því að hafa hótað Y-x-x D-kvk-þgf T-x-x, fangaverði, ofbeldi, sem var við skyldustörf, er ákærði bar hönd sína að hálsi sér með ógnandi hætti og gaf til kynna með táknrænni handarhreyfingu við háls sinn að hann ætlaði að skaða D-kvk-þf.

9. Brot gegn valdstjórninni, til vara ærumeiðingu í garð opinbers starfsmanns, með því að hafa mánudaginn 29. október hótað G-kk-þgf I-kk-þgf E-kk-þgf, fangaverði, ofbeldi, sem var við skyldustörf, er ákærði var með ógnandi framkomu og sagði við G-kk-þf að hann ætti að svipta sjálfan sig lífi með því að hengja sig og ákærði skyldi lána honum belti til verksins.

10. Fimmtudaginn 1. nóvember, með því að hafa hótað Y-x-x D-kvk-þgf T-x-x, fangaverði, ofbeldi, sem var við skyldustörf, er ákærði sagðist ætla að koma á heimili hennar, skera af henni snípinn með bitlausum skærum og drepa hana er hann væri laus úr fangelsi.

11. Föstudaginn 2. nóvember, með því að hafa hótað K-kk-þgf S-kk-þgf, forstöðumanni, ofbeldi, sem var við skyldustörf, er ákærði var með ógnandi framkomu og sagðist ætla að hefna sín á honum með því að finna hann er hann væri laus úr fangelsi og vinna honum mein.

12. Sunnudaginn 4. nóvember, með því að hafa hótað H-kk-þgf J-kk-þgf, fangaverði, ofbeldi, sem var við skyldustörf, er ákærði skipaði honum að heimila sér símtal ella væri H-kk-nf dauður og er ákærði sagðist ætla að standa við orð sín og elta H-kk-þf uppi og hefna sín á honum er ákærði væri laus úr fangelsi.

13. Mánudaginn 5. nóvember, með því að hafa hótað S-kk-þgf T-kk-þgf, fangaverði, ofbeldi, sem var við skyldustörf, er ákærði sagðist ætla að drepa S-kk-þf og eiginkonu hans og börn.

14. Brot gegn valdstjórninni, til vara ærumeiðingu í garð opinbers starfsmanns, með því að hafa þriðjudaginn 6. nóvember, ráðist með ofbeldi á B-kk-þf H-kk-þf H-kk-þf, fangavörð, sem var við skyldustörf, er ákærði var með ógnandi framkomu og hrækti á B-kk-þf og lenti hrákinn á andliti hans.

Teljast brot samkvæmt 3., 4., 6., 7., 8., 10., 11., 12. og 13. ákærulið varða við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 11. gr. laga nr. 101/1976 og 1. gr. laga nr. 25/2007. Teljast brot samkvæmt 1. og 5. ákærulið aðallega varða við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga, en til vara við 233. gr. sömu laga. Teljast brot samkvæmt 2., 9. og 14. ákærulið aðallega varða við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga, en til vara til 234. gr., sbr. b-lið 1. mgr. 242. gr. sömu laga, sbr. 3. gr. laga nr. 71/1991.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar. “

Verjandi ákærða krefst þess aðallega að ákærði verði sýknaður og að málsvarnarlaun greiðist úr ríkissjóði. Til vara krefst hann þess að ákærða verði ekki gerð sérstök refsing en til þrautavara er krafist vægustu refsingar sem lög leyfa.

Við þingfestingu málsins mætti ákærði án verjanda síns og óskaði frávísunar ákærunnar. Fallið var frá þeirri kröfu undir rekstri málsins.

Málavextir.

Málavextir eru þeir að með dómi Hæstaréttar Íslands upp kveðnum 16. júní 2005 var ákærði dæmdur í fangelsi í 7 ár og 6 mánuði fyrir tilraun til manndráps með því að hafa ráðist að manni og slegið hann nokkrum sinnum í höfuðið með öxi. Jafnframt var hann sakfelldur fyrir sjö líkamsárásir, brot á vopnalögum og brot á umferðarlögum. Ákærði hafði setið í gæsluvarðhaldi frá 2. september 2004 og hóf afplánun refsingarinnar við uppkvaðningu Hæstaréttardómsins. Samkvæmt gögnum fangelsismálastofnunar ríkisins mun hann hafa afplánað refsingu sína á Litla-Hrauni í fyrstu en 25. ágúst 2006 var hann fluttur í fangelsið á Akureyri. Þar mun hann hafa dvalið til 14. desember sama ár og frá þeim degi til 28. desember sama ár dvaldi hann að Hlaðgerðarkoti. Vegna ágreinings við starfsfólk og vistmenn mun hann hafa verið sendur aftur á Litla-Hraun og þar mun hann hafa verið til 21. desember 2007 er hann var fluttur í Hegningarhúsið. Þaðan mun hann hafa verið fluttur á Litla-Hraun 8. febrúar 2008 vegna óspekta eins og komist er að orði í gögnum málsins og 13. maí sl. var hann fluttur í fangelsið á Kvíabryggju þar sem hann dvelur enn. Fram kemur í gögnum málsins að forstöðumaður fangelsisins að Litla-Hrauni hafi ákveðið að flytja ákærða yfir á öryggisdeild fangelsisins þar sem hegðun hans hafi frá upphafi afplánunar verið með þeim hætti að hún hafi valdið miklum óróa innan fangelsisins, jafnt meðal fanga og starfsmanna og hafi verið gripið til þessa úrræðis í öryggisskyni. Mun ákærði hafa dvalið á öryggisdeild fangelsisins frá 11. september 2007 til 18. september sama ár og frá 8. nóvember sama ár til 21. desember sama ár. Mun hafa verið talið mikilvægt að ákærði skipti um umhverfi og ekki þótt unnt að vista hann of lengi á hverjum stað þar sem slíkt hefði slæm áhrif á hann og aðra í kringum hann. Eftir að ákærði hafi verið fluttur á Kvíabryggju hafi hegðun hans batnað og hafi hann staðist þær reglur sem gildi um vistun þar.

Með bréfi dagsettu 6. nóvember 2007 sendu fangelsisyfirvöld á Litla-Hrauni lögreglunni í Árnessýslu allmargar skýrslur sem taldar voru innihalda margvíslegar hótanir af hálfu ákærða í garð starfsmanna á Litla-Hrauni. Kærur þessar voru teknar til rannsóknar og verður gerð grein fyrir hverjum ákærulið fyrir sig hér á eftir, framburði ákærða og vitna fyrir dómi svo og niðurstöðum dómsins.

Ákæruliður 1.

Í skýrslu fangavarðanna T-kk-ef Á-kk-ef og S-kk-ef B-kk-ef, dagsettri 6. mars 2006, kemur fram að T-kk-nf hefði átt viðtal við ákærða vegna peninga sem teknir hefðu verið af honum fyrir nokkrum dögum. Hefði verið gerð leit í klefa ákærða 23. febrúar sama ár og hafi hann þá verið myndir um alla veggi. Hefðu myndirnar verið teknar niður og ákærða gerð grein fyrir því að ekki væri heimilt að líma myndir eða annað á veggi. Hafi skýrsluritari tekið eftir því að búið væri að líma myndir upp aftur á veggi, hafi þær verið teknar niður og ákærða gerð grein fyrir því að ef hann límdi myndirnar upp aftur yrðu þær fjarlægðar. Hafi ákærði þá sagst gera það sem honum sýndist og jafnframt sagt að hann myndi sjá til þess að lagað yrði til á heimili T-kk-ef. Kvaðst T-kk-nf hafa skilið þessi orð ákærða á þann veg að hann væri að hóta að vinna honum, fjölskyldu hans og heimili mein og hafi honum fundist sér verulega ógnað.

Ákærði skýrði svo frá fyrir dómi að hann kannaðist ekki við að hafa ógnað T-kk-þgf en kannaðist við að hafa spurt hann hvernig honum litist á að hann kæmi heim til hans og tæki til hjá honum. Kvað hann T-kk-þf hafa verið nýbúinn að rústa klefa ákærða, eyðileggja myndir af unnustu sinni og stjúpdóttur. Hann kvaðst hafa verið hneykslaður á vinnubrögðunum. Hann kannaðist við að hafa verið beðinn um að taka myndirnar niður en hann hafi sennilega ekki verið nægilega snöggur að því.

Vitnið T-kk-nf Á-kk-nf, fangavörður á Litla-Hrauni, skýrði svo frá fyrir dómi að ákærði hefði verið með hótanir í sinn garð og fjölskyldu, en ákærði hefði verið búinn að líma á veggi eitthvað sem ekki hefði mátt vera þar. Hefði legið í orðum ákærða að hann myndi skaða sig og fjölskylduna og myndi hann koma á heimili hans í þeim tilgangi. Kvað hann sér hafa verið ógnað með þessum ummælum ákærða. Vitnið tilgreindi ekki nánar ummæli ákærða en vísaði til skýrslu sem hann gaf hjá lögreglu. Vitnið staðfesti skýrsluna fyrir dóminum.

Vitnið S-kk-nf B-kk-nf, fangavörður á Litla-Hrauni, skýrði svo frá fyrir dómi að ákærði hafi verið beðinn um að fjarlægja myndir úr klefa sínum. Hafi ákærði þá sagt að einhverjir kæmu heim til T-kk-ef og tækju til hjá honum. Vitnið kvaðst hafa skilið þetta sem óbeina hótun en hann taldi ákærða hafa verið frekar rólegan þegar hann sagði þetta.

Niðurstaða.

Ákærði kannast við að hafa spurt fangavörðinn T-kk-þf Á-kk-þf að því hvernig honum litist á það ef hann kæmi heim til hans og tæki til hjá honum. Fangavörðunum T-kk-þgf og S-kk-þgf ber saman um að ákærði hafi látið ummæli í þessa átt falla og hafi þeim þótt þau ógnandi gagnvart T-kk-þgf. Ákærði er refsifangi og var T-kk-nf að gegna stöðu sinni sem fangavörður og því opinber starfsmaður í merkingu 106. gr. almennra hegningarlaga. Ákærði afplánar dóm fyrir mjög alvarlegar sakir, eða fjölmörg brot gegn XXIII. kafla almennra hegningarlaga. Í þessu ljósi verður að telja ummæli ákærða, sem telja verður sönnuð með hliðsjón af framburði hans og umræddra fangavarða, til þess fallin að vekja ótta hjá T-kk-þgf um að ákærði myndi gera alvöru úr hótun sinni. Er því sannað að ákærði hafi gerst sekur um háttsemi þá sem honum er gefin að sök í ákærulið 1 og varðar við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga með síðari breytingum.

Ákæruliður 2.

Í skýrslu fangavarðarins Á-kk-ef S-kk-ef dagsettri 28. ágúst 2007 kemur fram að þegar T-kk-nf Á-kk-nf fangavörður hafi lesið ákvörðunarorð yfir ákærða í húsi 1, klefa A-3, hafi ákærði staðið upp og hrækt á T-kk-þf. Hafi hrákinn lent rétt ofan við hægri vasa á einkennisskyrtu hans.

Ákærði kannaðist við að hafa hrækt í áttina að T-kk-þgf þegar hann var að lesa yfir honum ákvörðun um agaviðurlög vegna minni háttar agabrots. Hafi honum verið meinað að tala við fjölskyldu sína og kvaðst hann hafa verið ósáttur við það. Kvaðst hann hafa reiðst og tekið þá ákvörðun að hrækja á plaggið sem T-kk-nf var með. Hann kvaðst ekkert hafa hugsað út í það hvort hrákinn gæti lent á T-kk-þgf, en ætlun sín hafi verið að sýna pappírssneplinum lítilsvirðingu. Hann kvaðst á þessum tíma hafa sætt ýmsum agaviðurlögum enda hafi samskiptin við fangaverðina verið hörmuleg.

Vitnið T-kk-nf Á-kk-nf, fangavörður, skýrði svo frá fyrir dómi að hann hafi verið að kynna ákærða agaviðurlög vegna agabrota og hegðunar hans í fangelsinu. Hafi ákærði verið í einangrunardeildinni þegar ákærði hafi risið á fætur og hrækt á sig. Hann taldi hrákanum beint að sér en ekki gæti staðist að ákærði hafi ætlað að hrækja á pappírinn sem vitnið hélt á.

Vitnið Á-kk-nf Á-kk-nf S-kk-nf, fangavörður, skýrði svo frá fyrir dómi að T-kk-nf hafi verið að kynna ákærða agaviðurlög þegar ákærði hafi staðið upp og hrækt á hægri bringu T-kk-ef. Hann gat ekki lagt mat á það hvort um ásetning ákærða hafi verið að ræða eða hvort ákærði hefði ætlað að hrækja á skjalið sem T-kk-nf hélt á.

Vitnið J-kk-nf P-kk-nf H-kk-nf, fangavörður, skýrði svo frá fyrir dómi að T-kk-nf hafi lesið úrskurð yfir ákærða. Ákærði hafi legið í rúmi en staðið upp og hrækt á T-kk-þf og hafi hrákinn lent á efri hluta líkama hans. Ákærði hafi verið mjög rólegur en vitnið vissi ekki hvort ákærði hafi ætlað að hrækja á eitthvað sem T-kk-nf hélt á.

Niðurstaða.

Með framburði ákærða og þriggja fangavarða er sannað að ákærði hafi hrækt á fangavörðinn T-kk-þf þegar hann var að gegna skyldustörfum sínum. Ákærði hefur borið að hann hafi ætlað að hrækja á plagg sem T-kk-nf las af en hvað sem því líður beindist þessi háttsemi ákærða að opinberum starfsmanni og varðar þessi háttsemi ákærða við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga með síðari breytingum.

Ákæruliðir 3 og 4.

Samkvæmt skýrslu fangavarðanna G-kk-ef H. S-kk-ef og A-kk-ef B. T-kk-ef dagsettri 28. ágúst 2007 hringdi ákærði í kallkerfi í Húsi-1 um kl. 18:30 þann dag. Hafi A-kk-nf svarað og ákærði þá verið með hótanir við hann og sagt að hann myndi sprauta A-kk-þf með eyðni og lifrarbólgu C þegar hann væri laus. Klukkan 18:50 hafi þeir G-kk-nf og A-kk-nf farið með mat til ákærða sem hafi hótað þeim lífláti og sagt að ekkert mál væri að koma með byssu inn í fangelsi. Hefði hann sagt þá vera fyrsta á lista hjá sér svo og aðra fangaverði.

Ákærði skýrði svo frá fyrir dómi að hann kannaðist ekki við að hafa viðhaft ofangreind ummæli við fangaverðina. Hann kvaðst hafa verið sprautaður með geðklofalyfi sem héti Cisordinol þegar hann var í einangrun, eða strax eftir atvikið sem lýst er í 2. ákærulið. Hann kvaðst hafa lagst aftur upp í rúm og haldið áfram að lesa. Um hálftíma síðar hafi fangavörður komið með síma til sín og hafi kærasta hans verið í símanum. Þegar þau hafi verið búin að tala saman í 30-45 mínútur hafi heil hersing fangavarða komið í klefann og skipað honum að skila símanum. Hann kvaðst hafa rétt þeim símann og þá hafi þeir skipað honum að leggjast á magann vegna þess að þeir hafi ætlað að handjárna hann. Skömmu síðar hafi kona komið inn og sprautað hann með einhverju lyfi sem hann hafi þá ekki vitað hvað var. Ákærði kvaðst hafa óskað eftir að tala við lögmann sinn og verið mjög reiður. Honum hafi verið neitað um það og hafi einhverjir fangaverðirnir verið að hlæja að honum og reyna að espa hann upp. Ákærði kvaðst ekki hafa hótað þeim en kannaðist við að hafa spurt A-kk-þf hvernig honum þætti að vera sprautaður með einhverjum viðbjóði. Hann kvaðst ekki hafa hótað að gjalda líku líkt. Ákærði kvaðst hafa sagt þeim að hann vissi ekkert með hverju hann hefði verið sprautaður, það gæti hafa verið eyðni eða lifrarbólga C. Ákærði kannaðist ekki við að hafa hótað að drepa þá A-kk-þf og G-kk-þf eins og honum er gefið að sök í ákærulið 4 eða að hafa lýst því yfir að auðvelt væri að koma byssu inn í fangelsið. Ákærði kannaðist ekki við að hafa sagt þeim að þeir væru á einhverjum lista og þá kannaðist hann ekki við að hann ætti einhvern lista.

A-kk-nf B-kk-nf T-kk-nf, fangavörður, skýrði svo frá fyrir dómi að ákærði hafi verið í einangrunarklefa og hafi ákærði hótað honum að sprauta hann með sprautu með eyðni og lifrarbólgu C. Hann kvað sér hafa orðið bylt við enda hafi sér verið hótað af þekktum ofbeldismanni. Hann mundi eftir því að ákærði hefði á þessum tíma, hugsanlega þennan dag, verið sprautaður niður en taldi það ekki hafa tengst hótunum ákærða. Vitnið kvað skipun hafa komið frá heilbrigðisyfirvöldum að sprauta ákærða vegna hegðunar hans. Hann kvað ákærða ekki hafa brugðist illa við þessari sprautu. Hann vissi ekki með hverju ákærði var sprautaður. Þá kvað vitnið ákærða hafa sama dag sagt að auðvelt væri að koma byssu inn í fangelsið sem auðvelt væri að nota gegn þeim en vitnið mundi ekki að ákærði hafi beint hótað að drepa sig. Vitnið staðfesti að ákærði hefði margoft rætt um dauðalista. Er ákæruefnið var borið undir vitnið staðfesti hann að ákærði hefði viðhaft þau ummæli sem þar greinir.

Vitnið G-kk-nf H. S-kk-nf, fangavörður, skýrði svo frá fyrir dómi að ákærði hefði hringt í kallkerfið og hótað að sprauta A-kk-þf með eyðni og lifrarbólgu. Hann mundi ekki hvernig A-kk-nf tók þessum ummælum en vitninu fannst þetta ógnandi. Vitnið kvaðst ekki hafa verið viðstaddur þegar ákærði var sprautaður en vissi af því. Vitnið staðfesti að ákærði hefði talað um að ekkert mál væri að koma byssu inn í fangelsið og væru þeir komnir á lista hjá honum. Vitnið kvað ákærða ekki hafa hótað því beint að drepa þá en fannst þetta ógnandi.

Niðurstaða.

Ákærði kannast ekki við að hafa viðhaft þau ummæli við fangaverðina sem lýst er í ákæruliðum 3 og 4 en kveðst hafa spurt A-kk-þf hvernig honum þætti að vera sprautaður með einhverjum viðbjóði. Fangaverðirnir A-kk-nf og G-kk-nf hafa báðir staðfest fyrir dómi að ákærði hafi hótað að sprauta A-kk-þf með eyðni og lifrarbólgu og þá staðfesta þeir einnig að hann hafi talað um að auðvelt væri að koma byssu í fangelsið. Hvorugur þeirra hefur hins vegar staðfest að ákærði hafi sagst ætla að drepa þá en báðir staðfesta að ákærði hafi rætt um að þeir væru komnir á lista hjá honum.

Ákærði er refsifangi og voru A-kk-nf og G-kk-nf að gegna stöðu sinni sem fangaverðir og því opinberir starfsmenn í merkingu 106. gr. almennra hegningarlaga. Ákærði afplánar dóm fyrir mjög alvarlegar sakir, eða fjölmörg brot gegn XXIII. kafla almennra hegningarlaga. Í þessu ljósi verður að telja ummæli ákærða til þess fallin að vekja ótta hjá þeim um að ákærði myndi gera alvöru úr hótunum sínum. Er því sannað að ákærði hafi gerst sekur um háttsemi þá sem honum er gefin að sök í ákæruliðum 3 og 4, að öðru leyti en því að ósannað er að hann hafi beinlínis hótað að drepa fangaverðina. Þessi háttsemi ákærða varðar við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga með síðari breytingum.

Ákæruliður 5.

Samkvæmt skýrslu fangavarðanna B-kk-ef I-kk-ef B-kk-ef og Y-x-x D. T-x-x dagsettri 26. ágúst 2007 ásakaði ákærði Y-x-x um að hafa logið í skýrslu um sig. Er þetta sagt hafa gerst kvöldið áður um kl. 19:45. Segir í skýrslu fangavarðanna að ákærði hefði sagt að hún ætti að draga skýrsluna til baka og að þangað til hún gerði það væri hún lygari og lygurum hefndist alltaf á endanum.

Ákærði skýrði svo frá fyrir dómi að Y-x-x hefði logið upp á sig í skýrslu og kvaðst hann hafa ráðlagt henni að draga skýrsluna til baka og þangað til hún gerði það væri hún lygari. Hann kvaðst hafa sagt henni að lygurum hefndist á endanum, hugsanlega með því að hún fengi ákúrur frá yfirmönnum sínum. Hann kvaðst hafa verið rólegur þegar hann sagði þetta.

Vitnið B-kk-nf I-kk-nf B-kk-nf, fangavörður, skýrði svo frá fyrir dómi að ákærði hefði ásakað Y-x-x um rangar skýrslugjafir og kæmu þær mönnum í koll síðar meir.

Vitni Y-x-x D. T-x-x, fyrrverandi fangavörður, skýrði svo frá fyrir dómi að ákærði hafi óskað eftir því að hún drægi skýrslu til baka þar sem hún væri lygi og hafi hann tekið fram að lygurum myndi hefnast. Hún kvaðst hafa skilið orð hans og metið aðstæður þannig að hann myndi hefna sín á henni ef hún drægi skýrsluna ekki til baka. Hún kvað ákærða hafa verið rólegan þegar hann sagði þetta.

Niðurstaða.

Ákærði hefur neitað að hafa sagst ætla að hefna sín á fangaverðinum Y-x-x ef hún drægi ekki til baka skýrslu sem hún gerði og hann taldi vera lygi. Hann hefur hins vegar kannast við að hafa sagt að lygurum hefnist alltaf á endanum og eru þau ummæli í samræmi við skýrslu fangavarðanna. Ákærða er hins vegar gefið að sök að hafa sagst ætla að hefna sín á Y-x-x. Almenn ummæli ákærða um að lygurum hefnist alltaf á endanum verða að mati dómsins ekki túlkuð á þann veg að um hótun gagnvart Y-x-x sé að ræða og verður hann því sýknaður af þessum ákærulið.

Ákæruliður 6.

Í bréfi sem Þ-kk-nf V-kk-nf H-kk-nf, sálfræðingur Fangelsismálastofnunar, sendi forstöðumanni fangelsisins að Litla-Hrauni 1. nóvember 2007, skýrir hann frá því að í viðtali sem hann hafi átt við ákærða 24. september sama ár hafi hann kvartað undan því að hann hefði ekki verið sjálfum sér líkur eftir að hann kom úr einangrun og teldi hann það vera sprautunni að kenna sem hann hefði fengið þar gegn vilja sínum. Taldi hann að D-x-x, sem samkvæmt gögnum málsins mun vera J-x-x D-x-x D-x-x N-x-x, fangelsislæknir, hefði verið maðurinn á bak við þá aðgerð og hefði ákærði sagt að ef til stæði að sprauta hann aftur gegn vilja sínum myndi hann svara á sama máta. Kvaðst hann myndu sjá til þess að D-x-x yrði sprautaður og væri ekkert stórmál að fá menn til þess. Í viðtali um tveimur vikum síðar hafi ákærði talað um að það yrði ekki mikið mál að hefna þess að hann hefði verið sprautaður gegn vilja sínum. Hafi hann sagt að það yrði ekki mikið mál að láta sprauta D-x-x með HIV ef hann reyndi að sækja um að ákærði yrði sviptur sjálfræði eða sprautaður gegn vilja sínum.

Ákærði skýrði svo frá fyrir dómi að þar væri rangt að hann hefði sagt það sem honum er gefið að sök í ákæru en taldi hugsanlegt að sálfræðingurinn hefði rangtúlkað orð sín. Hann kvaðst hafa verið lengi í sjokki eftir sprautu sem hann fékk og kvaðst hann hafa rætt þetta við sálfræðinginn. Hafi hann tjáð honum að honum þætti rugl að geðlæknir sem hann hafi aðeins talað við einu sinni í 5-10 mínútur, hafi tekið þá ákvörðun að setja hann á geðklofalyf í kjölfar þess að hann hrækti á fangavörð. Hann kvaðst ekki hafa getað sofið eftir sprautugjöfina, varla getað staðið í fætur, nötrað og skolfið. Hafi D-x-x óskað eftir því að ákærði skrifaði undir skjal þess efnis að honum hefði verið heimilt að sprauta hann og jafnframt að hann mætti sprauta hann síðar. Ákærði kvaðst hafa neitað að skrifa undir þetta skjal og hafi D-x-x þá hótað að láta svipta hann sjálfræði. Ákærði kvaðst hafa verið að ræða þessi mál við sálfræðinginn og látið þau orð falla að D-x-x myndi ábyggilega ekki vera sáttur ef ákærði myndi sprauta hann með einhverjum viðbjóði og kæmi síðan með einhverja pappíra sem hann ætti að skrifa upp á. Þ-kk-nf hafi farið að tala um þetta í viðtali síðar og spurt hvað ákærði hefði meint með viðbjóði og kvaðst ákærði hafa sagt sem dæmi lifrarbólgu C eða HIV. Ákærði kvað engan hafa verið vitni að þessu samtali þeirra.

Vitni Þ-kk-nf V-kk-nf H-kk-nf, sálfræðingur, skýrði svo frá fyrir dómi að ákærði hafi í viðtali hótað að sprauta D-x-x með HIV sprautu. Vitninu fannst ákærði meina það sem hann sagði og kvaðst hann hafa sagt honum að hann yrði að láta vita af þessu, enda um líflátshótun að ræða. Hann kvaðst hafa látið D-x-x vita af þessu og hafi hann orðið miður sín og verið það lengi vel. Vitnið kvað hafa verið rætt um að ákærði myndi tryllast ef hann yrði settur í öryggisálmu og gæti þá þurft að sprauta hann niður. Hann kvaðst ekki vita nánar um þá ákvörðun að sprauta ákærða og þá vissi hann ekki með hverju hann var sprautaður. Hann kvaðst hafa séð ákærða eftir sprautugjöfina og hafi hann verið reiður og jafnframt vankaður. Vitnið kvað engan hafa verið viðstaddan þessi viðtöl.

Niðurstaða.

Ákærði neitar því að hafa látið þau orð falla við Þ-kk-þf V-kk-þf H-kk-þf, sálfræðing, að hann hafi ætlað að stinga J-x-x D-x-x D-x-x N-x-x með sprautu svo hann smitaðist af HIV alnæmisveiru. Hann kannaðist við að hafa sagt að D-x-x yrði ekki sáttur ef ákærði sprautaði hann með einhverjum viðbjóði og taldi ákærði líklegt að sálfræðingurinn hefði rangtúlkað orð sín. Upplýst er í málinu að ákærði var sprautaður niður og var hann verulega ósáttur við þá aðgerð. Þ-kk-nf hefur hins vegar skýrt svo frá að honum hafi fundist ákærði meina það sem hann sagði og taldi hann um líflátshótun gagnvart D-x-x að ræða. Engin vitni voru að samtali ákærða og Þ-kk-ef og D-x-x hefur ekki komið fyrir dóm í máli þessu. Er því ósannað að ákærði hafi hótað D-kk-þgf eins og honum er gefið að sök. Verður ákærði því sýknaður af þessum ákærulið.

Ákæruliður 7.

Samkvæmt skýrslu fangavarðarins B-kk-ef S-kk-ef, dagsettri 13. október 2007, var verið að sýna landsleik í sjónvarpi í sameign fangelsisins að Litla-Hrauni þann dag er ákærði er sagður hafa komið, stillt á aðra rás og tekið fjarstýringuna sem hann sagðist eiga. Var ákærði í framhaldi af því lokaður inni í klefa sínum og skömmu síðar var hann færður í einangrunarklefa og leit gerð í klefa hans. Segir í skýrslunni að ákærði hafi óskað eftir lögfræðingi en honum hafi verið tjáð að hann gæti hringt í hann eftir klefaleitina. Hafi ákærði verið með hótanir á B-kvk-þf og fjölskyldu hans og hafi hann sagt fangavörðinn leggja sig í einelti. Hann ætti eftir að losna og hefði hann slegið gamlan menn með þeim afleiðingum að hann dó, einnig hefði hann slegið mann með hamri og annan með exi. Þá hafi hann stungið einn með hnífi. Hafi ákærði borið á fangavörðinn að hann héldi honum frá skóla og vinnu og legði hann í einelti.

Ákærði skýrði svo frá fyrir dómi að hann hefði aldrei sagt þetta við B-kvk-þf og hefði fjölskylda hans hefði aldrei komið til tals. Hann kannaðist við að hafa talað við B-kvk-þf en hann hefði verið settur í einangrun fyrir að stela sinni eigin fjarstýringu. Hefði komið í ljós síðar að ákærði ætti fjarstýringuna. Ákærði kvaðst ítrekað hafa beðið B-kvk-þf um að hafa samband við lögmann sinn en honum hafi verið sagt að gera það síðar. Ákærði kvaðst ekkert hafa sagt við B-kvk-þf sem hefði verið ógnandi.

Vitnið Þ-kk-nf B-x-x S-kk-nf, fangavörður, skýrði svo frá fyrir dómi að ágreiningur hafi orðið um fjarstýringu við ákærða en mundi ekki nánar um atvik. Vitnið mundi ekki eftir orðaskiptum sínum við ákærða en vísaði til skýrslu sem hann gaf hjá lögreglu vegna málsins. Vitnið mundi hins vegar eftir því að ákærði hefði rætt um það hvað hann hefði gert öðrum og gæti gert. Kvaðst vitnið á þessum tíma hafa tekið þessu sem ógnun. Vitnið mundi ekki hvort ákærði hefði hótað honum og fjölskyldu hans. Vitnið staðfesti skýrslu sína fyrir dómi.

Vitnið H-kk-nf J-kk-nf, fangavörður, skýrði svo frá fyrir dómi að ágreiningur hefði orðið um fjarstýringu sem ákærði hafi sagst eiga. Hann hafi verið beðinn um að skila henni en hann hafi neitað því. Vitnið minnti að ákærði hefði hótað B-kk-þgf en mundi atvik ekki í smáatriðum. Hann mundi þó að ákærði hefði einhverju sinni talað um að hann hefði limlest og drepið fólk og ætti B-kvk-nf að gæta sín.

Vitnið G-kk-nf I-kk-nf E-kk-nf, fangavörður, skýrði svo frá fyrir dómi að ákærði hafi alltaf verið að koma fram og skipta um rásir. Hafi hann verið beðinn um að hætta þessu og afhenda fjarstýringuna. Hann hafi sagst eiga hana. Vitnið kvað ákærða hafa verið með dylgjur og hótanir um líkamsmeiðingar gagnvart B-kk-þgf. Hafi ákærði talað um mann sem hann hjó og gamlan mann sem hann hafi slegið og hafi hlotið bana af. Þá hafi hann talað um að hann hefði höggvið mann með exi. Vitnið mundi ekki nákvæmlega hvaða orðum ákærði beindi til B-kk-ef. Vitnið kvaðst hafa heyrt þetta í kallkerfinu.

Vitnið S-kk-nf Ö-kk-nf I-kk-nf, fyrrverandi fangi, skýrði svo frá fyrir dómi að ákærði hefði sjálfur átt umrædda fjarstýringu.

Niðurstaða.

Ákærði neitar að hafa viðhaft þau ummæli við fangavörðinn B-kvk-þf sem honum er gefið að sök í þessum ákærulið. Fangavörðunum B-kk-þgf, H-kk-þgf og G-kk-þgf I-kk-þgf ber saman um að ákærði hafi látið ummæli í þessa átt falla og hafi þeim þótt þau ógnandi gagnvart B-kk-þgf. Ákærði er refsifangi og var B-kvk-nf að gegna stöðu sinni sem fangavörður og því opinber starfsmaður í merkingu 106. gr. almennra hegningarlaga. Ákærði afplánar dóm fyrir mjög alvarlegar sakir, eða fjölmörg brot gegn XXIII. kafla almennra hegningarlaga. Í þessu ljósi verður að telja ummæli ákærða, sem telja verður sönnuð með hliðsjón af framburði umræddra fangavarða, til þess fallin að vekja ótta hjá B-kvk-þgf um að ákærði myndi gera alvöru úr hótun sinni. Er því sannað að ákærði hafi gerst sekur um háttsemi þá sem honum er gefin að sök í ákærulið 1 og varðar við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga með síðari breytingum.

Ákæruliður 8.

Samkvæmt skýrslu fangavarðann Y-x-x T-x-x og B-kk-ef I-kk-ef B-kk-ef, dagsettri 25. október 2007, sat ákærði við tölvuleik í klefa 35 og horfði og benti á skýrsluritara og gaf honum skýrlega til greina með handahreyfingum að hann ætlaði að skera hann á háls.

Ákærði skýrði svo frá fyrir dómi að að hann hefði verið í tölvuleik, slagsmálaleik og kannaðist hann við að hafa viðhaft umrædda handarhreyfingu og hefði henni verið beint til samfanga sinna. Hefði þessi hreyfing tengst leiknum og ekkert snert Y-x-x.

Vitnið Y-x-x D. T-x-x, fyrrverandi fangavörður, skýrði svo frá fyrir dómi að ákærði hafi verið í tölvuleik og hafi hann snúið sér að vitninu og sýnt ákveðnar handarhreyfingar sem bentu að hálsi. Hún kvaðst hafa túlkað þetta sem ógnun gagnvart sér og fannst ólíklegt að þessi handarhreyfing hafi beinst að öðrum og tengst tölvuleik.

Vitnið B-kk-nf I-kk-nf B-kk-nf, fangavörður, skýrði svo frá fyrir dómi að ákærði hafi sýnt handarhreyfingu að hálsi gagnvart Y-x-x sem ekki væri hægt að skilja öðru vísi en „höfuðið af.“ Vitnið kvað ekki útilokað að ákærði hafi verið að spila tölvuspil þegar þetta gerðist. Vitnið kvað Y-x-x hafa brugðið við þetta en vitnið kvaðst ekki hafa tekið þetta til sín.

Niðurstaða.

Ákærði hefur kannast við að hafa viðhaft umrædda handarhreyfingu en hún hefði tengst tölvuleik sem hann hafi verið í og verið beint til samfanga sinna. Neitaði hann því að hreyfingin hefði tengst fangavörðunum. Fangaverðirnir Y-x-x T-x-x og B-kk-nf I-kk-nf hafa bæði skýrt svo frá fyrir dómi að ákærði hafi sýnt ákveðnar handarhreyfingar sem bentu að hálsi og hefði hann með því verið ógnandi gagnvart Y-x-x.

Upplýst er að ákærði var í tölvuleik er hann viðhafði umrædda handarhreyfingu og ekki hefur komið fram í málinu að nokkur samskipti hafi verið milli hans og fangavarðanna af því tilefni. Ekki er unnt að útiloka þá skýringu ákærða að handarhreyfingin hafi tengst umræddum tölvuleik og er því ósannað að hann hafi verið með ógnandi framkomu gagnvart Y-x-x. Verður ákærði því sýknaður af þessum ákærulið.

Ákæruliður 9.

Samkvæmt skýrslu fangavarðanna G-kk-ef I-kk-ef E-kk-ef, T-kk-ef Á-kk-ef og J-kk-ef P-kk-ef H-kk-ef, dagsettri 29. október 2007, reif ákærði matarmiða af samfanga sínum og henti á borð. Hafi þeir þá heyrt ákærða segja að pokinn kæmi þá tómur og gætu samfangarnir þá farið að skamma gangaformann fyrir að panta ekkert. Hafi G-kk-nf I-kk-nf þá farið upp til að sækja miðann og ákærði þá komið út úr klefa sínum og sagt við hann: „hengdu þig.“ Hafi G-kk-nf þá spurt hann hvað hann hefði sagt og hefði ákærði sagt honum að hengja sig, hann hefði ekkert til að lifa fyrir og skyldi hann lána honum belti.

Ákærði skýrði svo frá fyrir dómi að fangaverðirnir G-kk-nf I-kk-nf og A-kk-nf hafi verið að atast í honum og hefði A-kk-nf í eitthvert skiptið spurt af hverju ákærði hengdi sig ekki bara. Hefði G-kk-nf þá sagst skyldu lána honum belti. Kvaðst hann nokkru síðar hafa sagt við G-kk-þf I-kk-þf nánast orðrétt það sem hann hafi sagt við sig, „af hverju hengirðu þig ekki bara.“ Ákærði kvaðst ekki hafa verið að hvetja G-kk-þf til þessa verknaðar. Hann kvaðst ekki hafa verið ógnandi og hafi hann meira að segja verið að herma eftir rödd hans og með þessu verið að minna hann á hvað hann hafi sagt við ákærða.

Vitnið G-kk-nf I-kk-nf E-kk-nf, fangavörður, skýrði svo frá fyrir dómi að ákærði hafi sagt að vitnið skyldi drepa sig, hann myndi lána honum belti til þess enda hefði vitnið ekkert til að lifa fyrir. Vitnið kvað þetta sett fram á ógnandi hátt af hálfu ákærða. Vitnið kvað ákærða ekki hafa verið að herma eftir sér, um beina ógnun hafi verið að ræða. Vitnið kannaðist ekki við að hafa sagt eitthvað sambærilegt við ákærða áður.

Vitnið H-kk-nf J-kk-nf, fangavörður, skýrði svo frá fyrir dómi að komið hafi til orðaskaks milli ákærða og G-kk-ef I-kk-ef og hafi ákærði sagt við hann í kallkerfinu, „hengdu þig, ég skal lána þér belti“. Ákærði hafi verið mjög ögrandi en G-kk-nf I-kk-nf hafi verið rólegur. Vitnið tók ekki eftir því hvort ákærði hermdi eftir rödd G-kk-ef I-kk-ef.

Vitnið B-kk-nf I-kk-nf B-kk-nf, fangavörður, skýrði svo frá fyrir dómi að hann myndi ekki eftir þessu atviki.

Vitnið G-kk-nf M-kk-nf, fangavörður, skýrði svo frá fyrir dómi að hann hafi heyrt í kallkerfinu að ákærði hafi sagt við G-kk-þf I-kk-þf að hengja sig og hafi hann boðist til að lána honum belti til þess.

Vitnið T-kk-nf Á-kk-nf, fangavörður, skýrði svo frá fyrir dómi að hann hefði ekki orðið vitni að orðaskiptum ákærða og G-kk-ef I-kk-ef.

Vitnið J-kk-nf P-kk-nf H-kk-nf, fangavörður, skýrði svo frá fyrir dómi að hann hafi verið staddur á varðstofu er hann heyrði í kallkerfinu að ákærði segir við G-kk-þf I-kk-þf „af hverju hengirðu þig ekki, ég skal lána þér belti.“ Vitninu fannst ákærði ekki meira ógnandi en vant var. Vitninu fannst ekki liggja hótun í þessum orðum ákærða.

Niðurstaða.

Með framburði ákærða og fangavarðanna G-kk-ef I-kk-ef, H-kk-ef, G-kk-ef M-kk-ef og J-kk-ef P-kk-ef er nægilega í ljós leitt að ákærði hafi viðhaft þau ummæli við G-kk-þf I-kk-þf sem tilgreind eru í þessum ákærulið. Ákærði hefur hins vegar greint svo frá að hann hafi verið að vísa til sambærilegra ummæla G-kk-ef I-kk-ef í sinn garð áður og hefði hann ekki verið að hvetja hann til þessa verknaðar.

Framangreind háttsemi ákærða verður ekki talin obeldi eða hótun um ofbeldi af hans hálfu og verður honum því ekki refsað fyrir brot gegn 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga. Ummælin voru hins vegar verulega óviðeigandi og meiðandi gagnvart G-kk-þgf I-kk-þgf og varðar háttsemi ákærða því við 234. gr., sbr. b-lið 1. mgr. 242. gr. sömu laga.

Ákæruliður 10.

Samkvæmt skýrslu fangavarðanna Y-x-x T-x-x, H-kk-ef J-kk-ef, T-kk-ef Á-kk-ef og A-kvk-ef H-kvk-ef, dagsettri 1. nóvember 2007, hringdi ákærði þann dag í kallkerfið og gargaði þrívegis að Y-x-x ætti að tussast með penna til hans og hafi hann verið mjög æstur, barið í allt og sparkað. Hafi hann hringt aftur og hótað Y-x-x að hann kæmi heim til hennar og skæri af henni snípinn með bitlausum skærum og væri henni réttast að taka orð hans alvarlega, hann myndi sko standa við þau. Hafi hann lofað því ítrekað að koma heim til hennar og drepa hana þegar hann losnaði.

Ákærði skýrði svo frá fyrir dómi að hann hefði ekki sagt þessi orð við D-kvk-þf. Hann kvaðst á þessum tíma hafa verið í einangrun og hafi hún alltaf verið með einhverja stæla við sig. Hann sagðist hafa sagt við hana að hún fengi hann aldrei til þess að sleikja á sér snípinn nema hún hætti þessum stælum. Ákærði kvaðst aldrei hafa talað um að koma á heimili hennar eða drepa hana. Telur ákærði augljóst að henni hafi misheyrst. Ákærði kvaðst aldrei hafa rætt um bitlaus skæri við hana. Hefðu þessi samskipti farið fram í gegnum kallkerfi.

Vitnið H-kk-nf J-kk-nf, fangavörður, skýrði svo frá fyrir dómi að ákærði hafi kallað í kallkerfið til Y-x-x að hún ætti að tussast hingað með skærin, eða eitthvað á þá leið þrisvar til fjórum sinnum. Þá hafi ákærði sagt að hann myndi fara heim til hennar þegar hann losnaði og klippa undan henni snípinn með bitlausum skærum.

Vitnið T-kk-nf Á-kk-nf, fangavörður, skýrði svo frá fyrir dómi að framkoma ákærða gagnvart Y-x-x hafi verið svakaleg. Hann mundi eftir að ákærði hafi ausið svívirðingum yfir hana í kallkerfið en útskýrði það ekki nánar. Vitnið vísaði til skýrslu sinnar hjá lögreglu og staðfesti hana.

Vitnið Y-x-x D. T-x-x, fyrrverandi fangavörður, skýrði svo frá fyrir dómi að ákærði hafi upphaflega beðið um penna í gegnum kallkerfið, hann hafi þá farið að hóta henni að koma heim til hennar þegar hann myndi losna og skera af henni kynfærin með bitlausum skærum. Þá hafi hann talað um að drepa hana. Hún kvaðst hafa tekið þessu sem hótun.

Vitnið A-kvk-nf H-kvk-nf, fangavörður, skýrði svo frá fyrir dómi að ákærði hafi hótað Y-x-x í gegnum kallkerfið með því að skera af henni snípinn með bitlausum skærum. Vitnið mundi ekki frekar eftir atvikum.

Niðurstaða.

Ákærði neitar því að hafa viðhaft þau ummæli sem honum er gefið að sök í þessum ákærulið. Fangavörðunum Y-x-x, H-kk-þgf, T-kk-þgf og A-kvk-þgf ber saman um að ákærði hafi látið ummæli í þessa átt falla. Ákærði er refsifangi og var Y-x-x að gegna stöðu sinni sem fangavörður og því opinber starfsmaður í merkingu 106. gr. almennra hegningarlaga. Ákærði afplánar dóm fyrir mjög alvarlegar sakir, eða fjölmörg brot gegn XXIII. kafla almennra hegningarlaga. Í þessu ljósi verður að telja ummæli ákærða, sem telja verður sönnuð með hliðsjón af framburði umræddra fangavarða, til þess fallin að vekja ótta hjá Y-x-x um að ákærði myndi gera alvöru úr hótun sinni. Er því sannað að ákærði hafi gerst sekur um háttsemi þá sem honum er gefin að sök í ákærulið 1 og varðar við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga með síðari breytingum.

Ákæruliður 11.

Samkvæmt skýrslu K-kk-ef S-kk-ef, forstöðumanns Litla-Hrauns, dagsettri 2. nóvember 2007, átti hann þann dag samtal við ákærða að beiðni hans. Hafi ákærði kvartað undan því að honum væri ekki leyft að fá snertiheimsóknir eins og T-kk-nf hefði lofað honum og teldi hann allt sem gert hefði verið á hluta sinn í fangelsinu K-kk-þgf að kenna og sagðist myndu hefna sín. Hafi K-kk-nf þá spurt hvort hann myndi hefna sín á sér og hafi hann staðfest það og sagt að hann myndi gera það þegar hann væri laus. Hafi K-kk-nf þá ítrekað spurninguna um það hvort hann myndi vinna honum mein og hafi ákærði staðfest það. Hafi K-kk-nf þá spurt hvenær hann losnaði á skilorði því hann þyrfti að vita það til þess að geta komið sér fyrir á stað sem hann vissi ekki um. Hafi ákærði þá svarað að hann myndi finna K-kk-þf.

Ákærði skýrði svo frá fyrir dómi að hann hefði ekki viðhaft þau ummæli við K-kk-þf sem honum er gefið að sök í þessum ákærulið. Ákærði kvaðst á þessum tíma hafa verið í einangrun og mundi eftir því að hafa talað við K-kk-þf. Hann kvaðst mikið hafa reynt að ná tali af honum í lengri til þess að fá hann til að sinna starfi sínu og finna lausn á málum sínum en hann hafi aldrei haft tíma. Ákærði kvaðst alls ekki hafa verið ógnandi þegar hann ræddi við K-kk-þf. Hann kvaðst hafa tjáð honum að hann hefði það alveg í hendi sér að finna lausn og hefði hann sagt honum að væri þetta einhverjum að kenna þá bæri K-kk-nf ábyrgð á þessu. Ákærði kannast við að þeir hafi rifist af þessu tilefni.

Vitnið K-kk-nf S-kk-nf, forstöðumaður Litla-Hrauns, skýrði svo frá fyrir dómi að ákærði hafi beðið um viðtal við sig og kvartað undan T-kk-þgf. Hafi þeir átt orðaskipti sem hafi endað með því að ákærði hafi hótað honum. Hafi ákærði talað um að hann myndi finna vitnið og vinna honum mein. Hann kvað þetta í eina skiptið sem ákærði hótaði honum og jafnframt í eina skiptið sem fangi hótaði honum á þeim þrettán árum sem hann hefði unnið þarna. Kvað hann ákærða einhvern erfiðasta fanga sem hann hefði haft samskipti við. Hann kvað þessar hótanir ekki liggja sér þungt á hjarta nú. Vitnið vissi til þess að ákærði hefði verið sprautaður niður en vissi ekki með hverju. Hefði þetta verið ákvörðun sem heilbrigðisyfirvöld hefðu tekið. Þá hafi ákærði verið beittur ýmsum agaviðurlögum vegna hegðunar sinnar.

Vitnið T-kk-nf Á-kk-nf, fangavörður, skýrði svo frá fyrir dómi að ákærði hafi verið í einangrun og hafi hann beðið um viðtal við K-kk-þf. Vitnið kvað ákærða hafa hótað honum en vísaði til skýrslu sinnar hjá lögreglu.

Niðurstaða.

Ákærði neitar því að hafa hótað forstöðumanninum eins og honum er gefið að sök í þessum ákærulið. K-kk-þgf forstöðumanni og fangaverðinum T-kk-þgf ber saman um að ákærði hafi látið ummæli í þessa átt falla. Ákærði er refsifangi og var K-kk-nf að gegna stöðu sinni sem fangavörður og því opinber starfsmaður í merkingu 106. gr. almennra hegningarlaga. Ákærði afplánar dóm fyrir mjög alvarlegar sakir, eða fjölmörg brot gegn XXIII. kafla almennra hegningarlaga. Í þessu ljósi verður að telja ummæli ákærða, sem telja verður sönnuð með hliðsjón af framburði þeirra K-kk-ef og T-kk-ef, til þess fallin að vekja ótta hjá K-kk-þgf um að ákærði myndi gera alvöru úr hótun sinni. Er því sannað að ákærði hafi gerst sekur um háttsemi þá sem honum er gefin að sök í ákærulið 1 og varðar við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga með síðari breytingum.

Ákæruliður 12

Samkvæmt skýrslu fangavarðarins H-kk-ef J-kk-ef dagsettri 4. nóvember 2007 vildi ákærði fá að hringja í kærustu sína, en hann hafi verið búinn að fá símtal frá henni fyrr um daginn. Þegar útskýrt hafi verið fyrir ákærða að hann ætti ekki rétt á öðru símtali hafi hann orðið alvitlaus og sagst ætla að finna H-kk-þf þegar hann losnaði og hefna sín á honum. Það væri öðru vísi með hann en aðra sem væru að hóta, að hann stæði við orð sín. Hafi hann talið H-kk-þf mjög heimskan að taka orð sín ekki trúanleg.

H-kk-nf tók upp þessi samskipti sín og ákærða og samkvæmt endurriti er hluti samtalsins svohljóðandi:

„Ákærði: ...það er búið að fara í gegnum þetta, það er búið að gefa mér leyfi til að hringja í unnustu tvisvar. Ég ætla ekki að ræða þetta meira. Hringdu eða þú ert fokking dauður.

H-kk-nf: Varstu að hóta mér'?

Ákærði: Ég var að hóta þér.

H-kk-nf: Heldur þú að þú græðir eitthvað á því?

Ákærði: Það sem ég segi við þig, það eru ekki hótanir, það er loforð, ég stend við það sem ég segi, ólíkt því sem aðrir hérna, sem eru að hóta og standa ekki við það, ég stend við það, ég elti þig uppi þegar ég er kominn út kallinn minn og hefni mín á þér.

H-kk-nf: Hefna þín, hvað ætlar þú að gera?

Ákærði: Hvað, hvað ertu að pæla í því núna, þú virðist ekki hafa miklar áhyggjur af því.

H-kk-nf: Nei, ég hef engar áhyggjur af því.“

Upptakan var spiluð í dóminum og viðurkenndi ákærði að hann hefði látið þau orð falla sem þar mátti heyra. Hann kvað hafa verið ágreining milli þeirra um það hversu mörg símtöl hann mætti fá daglega og við hverja. Kvaðst ákærði hafa verið hundsvekktur og reiður vegna þessa ágreinings, en engin meining hefði verið bak við þessi orð sín.

Vitnið H-kk-nf J-kk-nf, fangavörður, kom fyrir dóm, hlýddi á framangreinda upptöku og staðfesti að um samtal milli hans og ákærða hefði verið að ræða. Hann kvað ákærða margoft hafa hótað sér en ávallt þegar engin vitni voru. Hann kvaðst hafa upplifað þetta samtal sem hótun af hálfu ákærða.

Niðurstaða.

Með játningu ákærða sem fær stoð í framburði fangavarðarins H-kk-ef J-kk-ef og hljóðupptöku af samtali þeirra er sannað að ákærði hafi gerst sekur um háttsemi þá sem honum er gefin að sök í þessum ákærulið og varðar við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga með síðari breytingum.

Ákæruliður 13.

Samkvæmt skýrslu fangavarðanna S-kk-ef I. T-kk-ef og A-kvk-ef H-kvk-ef, dagsettri 5. nóvember 2007, mun ákærði hafa hringt og beðið um eld. Hafi S-kk-nf ætlað að gefa honum eld í gegnum lúgu á klefa hans og rétt kveikjarann í lúguna. Ákærði hafi ekki þóst geta náð með sígarettunni í eldinn og heimtað með þjósti að kveikjarinn kæmi innar í lúguna. Ekki hafi verið fallist á það sökum þess að stuttu áður hafi ákærði reynt að hrifsa kveikjarann af S-kk-þgf, haldið svo hendinni í lúgunni svo ekki hafi verið hægt að loka henni. Hafi ákærði þá sagt að hann ætli að rústa S-kk-þf og drepa börnin hans og konuna þegar hann losnaði og svo S-kk-nf á eftir.

Ákærði skýrði svo frá fyrir dómi að hann hefði aldrei sagt það við S-kk-þf sem honum er gefið að sök í þessum ákærulið. Hann mundi ekki eftir að hafa talað við hann þennan dag.

Vitnið S-kk-nf I. T-kk-nf, fangavörður, skýrði svo frá fyrir dómi að ákærði hefði beðið um eld, hann hefði orðið ósáttur við þá framkvæmd og við það tækifæri hefði ákærði sagst ætla að rústa sér, börnum hans og eiginkonu. Hann kvaðst hafa túlkað þessi orð þannig að rústa þýddi að drepa.

Vitnið A-kvk-nf H-kvk-nf, fangavörður, skýrði svo frá fyrir dómi að hún myndi atvik ekki lengur.

Niðurstaða.

Ákærði kannast ekki við að hafa viðhaft þau ummæli sem honum er gefið að sök í þessum ákærulið. Vitnið S-kk-nf hefur staðfest fyrir dómi að ákærði hafi látið umrædd orð falla en A-kvk-nf fangavörður skýrði svo frá fyrir dómi að hún myndi atvik ekki lengur.

Samkvæmt framansögðu er lögfull sönnun fyrir sekt ákærða að þessu leyti ekki komin fram fyrir dómi. Gegn neitun ákærða verður hann því sýknaður af þessum ákærulið.

Ákæruliður 14.

Samkvæmt skýrslu fangavarðanna B-kk-ef H-kk-ef, T-kk-ef Á-kk-ef, Í-kk-ef M-kk-ef, G-kk-ef G-kk-ef og J-kk-ef Á-kk-ef, dagsettri 6. nóvember 2007, kom upp ágreiningur milli þeirra og ákærða um það hvort hann mætti ná sér í bækur þegar honum hafði verið leyft að fara í sturtu. Hafi framkoma ákærða verið mjög ógnandi, hann verið með kreppta hnefa, gengið að B-kk-þgf með ógnandi framkomu og gert sig líklegan til að slá hann. Hafi ákærði þá hrækt í andlit B-kk-ef og í framhaldi af því var hann handjárnaður og færður í öryggisklefa.

Ákærði skýrði svo frá fyrir dómi að hann kannaðist við að hafa hrækt á B-kk-þf og hefði hrákinn lent á andliti hans. Ákærði kvað sér hafa verið hleypt úr einangrunarklefa til þess að fara í sturtu. Hann kvaðst hafa ætlað að ná sér í bók eins og hann hafi haldið að sér væri heimilt og tíðkast hefði. Í þetta skipti hafi þrír fangaverðir staðið í einum hnapp og er ákærði hafi ætlað fram hjá þeim hafi B-kk-nf gripið í sig og hrint honum og síðan kýlt sig í bringuna með báðum höndum. Hafi verið um að ræða hálfpartinn hrindingu og hálfpartinn högg. Ákærði kvað hafa fokið í sig og hefði hann frussað eða hrækt á B-kk-þf. Fangaverðirnir hafi síðan stokkið á hann, skellt honum í gólfið, handjárnað hann og þjarmað að honum.

Vitnið T-kk-nf Á-kk-nf, fangavörður, skýrði svo frá fyrir dómi að ákærði hefði farið í sturtu og ekki hlýtt fyrirmælum. Vitnið staðfesti að ákærði hefði hrækt í andlit B-kk-ef.

Vitnið B-kk-nf H-kk-nf H-kk-nf, fangavörður, skýrði svo frá fyrir dómi að ákærði hafi viljað fara í sturtu. Hann hafi hins vegar ekki viljað fara í sturtuna heldur inn ganginn. Hafi þurft að tala hann til og hafi hann farið í sturtuna. Eftir það hafi hann ætlað inn ganginn en ekki inn í klefann. Hafi hann sagst ætla í bækurnar sem þar voru, þanið bringuna, kreppt hnefann og gengið að sér. Kvaðst hann hafa orðið hræddur við að ákærði skallaði sig og kvaðst hann hafa reynt að halda honum frá sér. Kvað vitnið ákærða þá hafa hrækt framan í sig. Hafi ákærði þá verið færður með valdi í klefa sinn.

Vitnið J-kk-nf Á-kk-nf, fangavörður, skýrði svo frá fyrir dómi að ákærði hafi verið á leið í bað en vildi fyrst fara inn ganginn og ná í bækur. Því hafi verið hafnað og hafi hann farið í sturtuna. Ákærði hafi verið með ógnandi framkomu, kreppt hnefa og gert sig líklegan til að slá fangaverðina. Ákærði hafi síðan hrækt framan í B-kk-þf og í framhaldi af því hafi ákærði verið járnaður og færður í einangrunarklefa.

Vitnið Í-kk-nf B-kk-nf M-kk-nf, fyrrverandi fangavörður, skýrði svo frá fyrir dómi að ákærði hefði farið í sturtu og að því búnu hefði hann óhlýðnast fyrirmælum um að fara aftur í klefa sinn. Hafi honum verið neitað um að ná í bækur og hafi hann orðið pirraður út af því og í framhaldi af því hafi hann hrækt framan í B-kk-þf. Vitninu fannst ákærði ekkert sérstaklega ógnandi við þetta tækifæri. Vitnið mundi ekki sérstaklega eftir viðbrögðum B-kk-ef við að fá hrákann framan í sig.

Niðurstaða.

Með játningu ákærða sem fær stoð í framburði fangavarðanna B-kk-ef, T-kk-ef, J-kk-ef og Í-kk-ef, er sannað að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í þessum ákærulið og varðar við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga með síðari breytingum.

Sakaferill, ákvörðun viðurlaga.

Samkvæmt sakavottorði ákærða var hann þann 11. mars 1997 dæmdur í 18 mánaða fangelsi, þar af 15 mánuði skilorðsbundna til 5 ára fyrir brot gegn 252. gr. og 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Þessi dómur var staðfestur í Hæstarétti 18. september sama ár. Þann 6. mars 1998 var hann dæmdur í 18 mánaða fangelsi skilorðsbundið í 3 ár fyrir brot gegn 2. mgr. 218. gr. og 245. gr. almennra hegningarlaga. Ákærði gekkst undir viðurlagaákvörðun 14. desember 2000 fyrir brot gegn fíkniefnalöggjöf og umferðarlögum og 5. september 2003 var hann dæmdur í 3 mánaða fangelsi skilorðsbundið í 3 ár fyrir brot gegn fíkniefnalöggjöf og 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Með dómi Héraðsdóms Reykjaness 18. janúar 2005, sem staðfestur var í Hæstarétti 16. júní sama ár, var ákærði dæmdur í fangelsi í 7 ár og 6 mánuði fyrir brot gegn 2. mgr. 218. gr, 1. mgr. 217. gr., 1. mgr. 218. gr., 211. gr., sbr. 20. gr. almennra hegningarlaga, svo og brot gegn umferðarlögum og vopnalögum.

Eins og rakið hefur verið hér að framan afplánar ákærði nú síðastgreindan dóm og voru brot þau sem hann hefur nú verið sakfelldur fyrir, framin í fangelsinu að Litla-Hrauni í þessari afplánun ákærða. Ljóst er af framansögðu að eitthvað hefur farið verulega úrskeiðis í samskiptum ákærða og starfsmanna fangelsins. Vitnið A-kk-nf G-kk-nf H-kk-nf, sem var refsifangi á Litla-Hrauni að hluta til á sama tíma og ákærði, skýrði svo frá fyrir dómi að samskipti ákærða og fangavarða hefðu verið afskaplega slæm og var hann ekki hissa á því að hann hefði látið ýmislegt út úr sér. Hann kvaðst hafa verið beðinn um það af fangelsisyfirvöldum að reyna að bæta samskipti ákærða við fangaverði. Hann kvað ákærða hafa farið í taugarnar á fangavörðunum en taldi að þeir hefðu enga ástæðu haft til þess að óttast að hann léti verða af hótunum sínum. Hann kvaðst hafa tekið eftir því að ákærði hefði breyst mikið eftir að hann var sprautaður niður. Að mati A-kk-ef báru fangaverðirnir mikla ábyrgð á því hvernig samskiptin við ákærða þróuðust.

Ákærði hefur frá því í maí á þessu ári afplánað refsingu sína að Kvíabryggju og kemur fram í bréfi Fangelsismálastofnunar að þar hafi hegðun hans batnað og hann staðist þær reglur sem gilda um vistun þar. Vitnið E-kk-nf S. B-kk-nf, deildarstjóri hjá Fangelsismálastofnun, skýrði svo frá fyrir dómi að vitað hefði verið um vandamál í samskiptum ákærða og fangavarða. Hafi verið talið nauðsynlegt að vista hann annars staðar, fyrst á Akureyri, síðar í Hegningarhúsinu, þar sem einhver vandamál hafi komið upp og síðast á Kvíabryggju. Hann kvað engin vandamál hafa komið upp með ákærða þar.

Ákæra í máli þessu er í 14 liðum en ákærði hefur verið sýknaður af fjórum þessara ákæruliða, eða ákæruliðum nr. 5, 6, 8 og 13. Athygli vekur að brotið samkvæmt 1. ákærulið var framið fyrir tæpum þremur árum, eða 6. mars 2006. Þá virðist koma rúmlega tveggja mánaða tímabil, eða frá 28. ágúst 2007 til 6. nóvember sama ár, þar sem framkoma ákærða gagnvart fangavörðum er algjörlega óviðunandi eins og hér hefur verið rakið. Hins vegar hefur verið upplýst í málinu að ákærði var á þessum tíma sprautaður niður eins og komist hefur verið að orði en ekki hefur verið upplýst í dóminum hvaða lyf var notað við það tækifæri og engin rannsókn hefur farið fram á því hvort þetta lyf hentaði ákærða eða hvort skýra megi hegðun hans með hliðsjón af þessari lyfjagjöf. Ákærði hefur sjálfur sagt að hann hafi verið sprautaður með geðklofalyfinu Cisordinol og verjandi hans kvaðst í munnlegum málflutningi hafa fengið upplýsingar um að um forðasprautu hefði verið að ræða, en ákærði sé ekki haldinn geðklofa.

Hafi umrædd lyfjagjöf haft áhrif á hegðun ákærða til hins verra er ljóst að hann hefur ekki komið sér sjálfur í þetta ástand og þykir því mega hafa hliðsjón af ákvæðum 75. gr. almennra hegningarlaga við ákvörðun refsingar ákærða. Þá þykir mega líta til hegðunar ákærða að undanförnu, sbr. 5. tl. 70. gr. sömu laga, en einnig ber að líta til refsiþyngingarsjónarmiða 1. mgr. 73. gr. sömu laga. Þá ber að líta til þess að nokkuð er um liðið frá því brot ákærða voru framin og ekki verður fram hjá því litið að ákærði hefur sætt margvíslegum agaviðurlögum í fangelsinu vegna brota sinna, svo sem sviptingu þóknunar fyrir vinnu að hluta til, sviptingu aukabúnaðar í klefa, takmörkun heimsókna og vistun á öryggisdeild.

Þegar allt framanritað er virt þykir mega ákveða að ákærða verði ekki gerð sérstök refsing í máli þessu.

Með hliðsjón af þessari niðurstöðu og með vísan til 1. mgr. 165. gr. laga nr. 19/1991, skal ákærði greiða helming alls sakarkostnaðar, en þar er um að ræða þóknun skipaðs verjanda ákærða á rannsóknarstigi, B-kk-ef N-kk-ef, hrl. og málsvarnarlaun hans, samtals 653.625 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti, en helmingurinn greiðist úr ríkissjóði.

H-kk-nf O. A-kk-nf dómstjóri kveður upp dóm þennan.

Dómsorð:

Ákærða, B-kk-þgf B-kk-þgf, er ekki gerð sérstök refsing í máli þessu.

Ákærði greiði helming alls sakarkostnaðar, þar með talin réttargæslu- og málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, B-kk-ef N-kk-ef, hrl., 653.625 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti, en helmingurinn greiðist úr ríkissjóði.

H-kk-nf O. A-kk-nf.