E-2152/2006

Þetta mál, sem var tekið til úrskurðar um frávísunarkröfu stefnda 28. nóvember sl., er höfðað með stefnu birtri 15. nóvember 2006 af Vélaborg ehf., Krókhálsi 5F í Reykjavík, á hendur SR-verktökum ehf., Miðhrauni 22 í Garðabæ.

Þegar málið var tekið fyrir á reglulegu dómþingi 10. janúar sl. varð útivist af hálfu stefnda. Stefndi óskaði endurupptöku og þann 30. maí sl. var honum veittur frestur til að koma að greinargerð í málinu sem hann lagði fram 13. júní sl.

Stefnandi krefst þess að hið stefnda hlutafélag verði dæmt til að greiða stefnanda skuld að fjárhæð 7.478.484 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt ákvörðun Seðlabanka Íslands á hverjum tíma um grunn dráttarvaxta og vanefndaálags, sbr. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, af kr. 7.470.000 frá 15. október 2005 til 30. júlí 2006, af kr. 7.478.484 frá 30. júlí 2006 til greiðsludags.

Í stefnu er þess getið að inn á skuldina hafi verið greiddar eftirtaldar innborganir: 15. september 2005 kr. 6.000.000; 27. október 2005 kr. 700.000, og dragist þær frá skuldinni miðað við stöðu hennar á innborgunardegi.

Þá krefst stefnandi vaxtavaxta skv. 12. gr. sömu laga er leggist við höfuðstól á 12 mánaða fresti, auk málskostnaðar samkvæmt mati dómsins.

Stefndi krefst þess að málinu verði vísað frá dómi. Verði ekki á það fallist er þess aðallega krafist að stefndi verði sýknaður af kröfum stefnanda og honum dæmdur málskostnaður að skaðlausu að mati réttarins. Til vara krefst hann þess að stefnukröfur verði lækkaðar stórlega og málskostnaður látinn niður falla.

Stefnandi krefst þess að frávísunarkröfu stefnda verði hafnað.

Málsatvik og málsástæður stefnanda.

Stefnandi hefur höfðað þetta mál til innheimtu á ætlaðri skuld stefnda við stefnanda samkvæmt tveimur reikningum sem lýst er í stefnunni með því að lýsa útgáfudegi þeirra, gjalddaga og fjárhæð hvors um sig. Þá er lýst innborgunum stefnda og kveðið á um að þær eigi að draga frá skuldinni miðað við stöðu hennar á innborgunardegi.

Stefnandi vísar til þess að hann reki verslun og verkstæði í Reykjavík og verslun á Akureyri. Hann selji vinnuvélar, lyftara, vinnulyftur, dráttarvélar, landbúnaðartæki og fleira. Ofangreind krafa sé vegna vöruúttektar stefnda hjá stefnanda í september 2005 og í júní 2006 samkvæmt framlögðum reikningi. Stefnandi kveður kröfurnar tilkomnar annars vegar vegna kaupa á Atlas hjólagröfu og hins vegar vegna skoðunargjalds.

Til stuðnings kröfu sinni vísar stefnandi til meginreglu kröfuréttarins um efndir fjárskuldbindinga, sem fái meðal annars lagastoð í 45., 47. og 54 gr. laga nr. 50/2000 og lögum nr. 42/2000. Um gjalddaga kröfunnar er einkum vísað til meginreglu 49. gr. laga nr. 50/2000. Kröfu um dráttarvexti, þar með talið vaxtavexti, styður stefnandi við ákvörðun Seðlabanka Íslands á hverjum tíma um grunn dráttarvaxta og vanefndaálags, sbr. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, með síðari breytingum. Krafan um málskostnað styðst við 1. mgr. 130. gr. laga 91/1991 um meðferð einkamála. Varðandi varnarþing er vísað til 32. gr. laga nr. 91/1991.

Málsástæður og lagarök stefnda.

Frávísunarkrafa stefnda er studd þeim rökum, að dómkröfur séu settar fram með þeim hætti að þær falli um sjálfar sig og eigi að leiða til sýknu. Eins og sjá megi í stefnu geri stefnandi þá kröfu á hendur stefnda, að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnanda tiltekna fjárhæð en kröfugerð stefnanda sé ekki í neinu samræmi við framlögð skjöl stefnanda sjálfs, þar sem lagður sé fram reikningur sem gefinn sé út af stefnanda á hendur Særós sf. vegna kaupa á Atlas 1804M hjólagröfu.

Þá skorti mjög á skýrleika kröfugerðar en dómkrafa stefnanda hljóði um að stefnda verði gert að greiða kr. 7.478.484 ásamt tilgreindum dráttarvöxtum frá 15. október 2005, svo sem lýst sé í stefnu. Í málinu liggi hins vegar fyrir, ásamt viðurkenningu stefnanda sjálfs, að umsamið kaupverð sem greitt var af Særós sf., kr. 6.000.000, hafi verið greitt að fullu með skilum hinn 15. september 2005, sama dag og reikningurinn var útgefinn, eða fyrir upphafsdag vaxta samkvæmt kröfugerð. Þá sé ennfremur upplýst að hinn 27. október 2005 hafi kr. 700.000 verið greiddar að auki með fullu samkomulagi á milli aðila, þannig að ýtrustu vanskil, sem vera kynnu, væru eftirstöðvar kr. 770.000 með dráttarvöxtum frá næsta virðisaukaskattstímabili á eftir eða frá 5. febrúar 2006.

Stefndi telur kröfuna óskýra og ranga í sjálfu sér og telur að hún fái ekki staðist þótt ekki sé gert annað en að líta til framlagðra skjala sem stafi frá stefnanda sjálfum. Vísa beri kröfum stefnanda frá dómi á þeim forsendum að málið sé vanreifað og uppfylli ekki þau skilyrði sem sett séu í 80. gr. laga nr. 91/1991, einkum d- og e-lið 1. mgr., sbr. 2. mgr. 100 gr. sömu laga varðandi skýrleika og framsetningu, tilvitnun í lagarök og málsástæður og að kröfuútlistun sé stórlega áfátt.

Niðurstaða.

Stefndi telur í fyrsta lagi að ekki sé samræmi milli kröfugerðar stefnanda og þeirra skjala sem hann leggur fram. Ekki fæst betur séð en að tilgreining á fjárhæðum sem koma fram á reikningum og dagsetningar reikninga og tilgreining á því lausafé og þeirri þjónustu sem stefndi kveður grundvöll fjárkröfunnar séu í samræmi við það sem haldið er fram í stefnu. Í stefnu er stefndi þó kallaður SR-verktakar ehf. en á reikningi stendur Særós sf. Kennitala Særósar sf. og SR-verktaka ehf. er þó sú sama þannig að ekki fæst betur séð en sami lögaðili sé tilgreindur bæði á reikningunum og í stefnunni. Því er ekki unnt að fallast á það með stefnda að ósamræmi sé á milli kröfugerðar hans í stefnu og þeirra gagna sem hann leggur fram til stuðnings kröfu sinni.

Í öðru lagi telur stefndi að kröfugerðin sé óskýr vegna þess hvernig krafa um vexti er sett fram. Fyrir því er langvarandi dómvenja að setja kröfu um greiðslu peningakröfu, sem skuldari hefur greitt að hluta, og vexti af henni fram á þann hátt sem gert er í stefnu, sbr. dóm Hæstaréttar í máli nr. 230/2002 frá 17. október 2002. Því verður ekki fallist á það með stefnda að framsetning kröfu um greiðslu eftirstöðva og framsetning vaxtakröfu í stefnu sé ekki í samræmi við d-lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Í þriðja lagi telur stefndi að tilvitnun í lagarök sé áfátt svo og málsástæðum. Stefnandi gerir grein fyrir því í stefnu að krafa hans sé annars vegar tilkomin vegna kaupa stefnda á Atlas hjólagröfu af stefnanda og hins vegar vegna skoðunargjalds. Tilgreind málsástæða er að krafan hafi verið greidd að hluta til en ekki að öllu leyti. Þar sem innheimtutilraunir hafi ekki borið árangur sé nauðsynlegt að höfða mál. Að mati dómsins uppfyllir þessi tilgreining málsástæðu skilyrði e-liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Ennfremur telst tilvitnun til lagaraka í stefnu fullnægja skilyrðum f-liðar sama ákvæðis.

Framsetning kröfugerðar stefnanda vegna reikningsviðskipta milli aðila er í samræmi við langvarandi venju og þegar litið er til greinargerðar stefnda fæst ekki séð að kröfugerð stefnanda né heldur framsetning hans á málsástæðum og lagarökum sé þannig úr garði gerð að stefnda sé gert erfitt um vik að halda uppi vörnum í málinu.

Með vísan til þess sem hér hefur verið rakið er kröfu stefnda um frávísun málsins hafnað. Ákvörðun um málskostnað bíður efnisdóms.

ÚRSKURÐARORÐ

Frávísunarkröfu stefnda, SR-verktaka ehf., er hafnað.

Ákvörðun um málskostnað bíður efnisdóms.

I-kvk-nf L-kvk-nf