E-4279/2014

Mál þetta, sem dómtekið var 11. maí 2015, er höfðað með stefnu þingfestri í Héraðsdómi Reykjavíkur 30. október 2014 af Þ-kk-þgf M-kk-þgf, Skipasundi 43, 104 Reykjavík, á hendur V-kvk-þgf L-kvk-þgf E-kvk-þgf, Hraunbæ 156, 110 Reykjavík.

I.

Stefnandi krefst þess að stefnda verði dæmd til greiðslu skuldar að fjárhæð 444.000 kr. ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr 6. gr. vaxtalaga nr. 38/2001, af 74.000 kr. frá 1. júlí 2011 til 1. ágúst 2011 og frá þeim degi af 148.000 kr. til 5. september 2011 og frá þeim degi af 222.000 kr. til 5. október 2011 og frá þeim degi af 296.000 kr. til 3. nóvember 2011 og frá þeim degi af 370.000 kr. til 1. desember 2011 og frá þeim degi af 444.000 kr. til greiðsludags. Þá krefst stefnandi þess að dráttarvextir leggist við höfuðstól á 12mánaða fresti, í fyrsta sinn þann 1. júlí 2012 en síðan árlega þann dag.

Stefnandi krefst málskostnaðar samkvæmt mati dómsins, en málskostnaðarreikningur verði lagður fram við aðalflutning málsins ef til hans kemur. Þá krefst stefnandi vaxta af málskostnaði skv. 3. kafla vaxtalaga frá 15. degi eftir uppkvaðningu dóms til greiðsludags. Einnig er krafist virðisauka af málskostnaði þar sem stefnandi er ekki virðisaukaskattskyldur.

Stefnda gerir þá kröfu að hún verði sýknuð af kröfu stefnanda. Til vara gerir stefnda kröfu um skuldajöfnuð, að hluta eða öllu leyti, sem nemur helmingi söluandvirðis bifreiðarinnar AE-917. Til þrautavara gerir stefnda kröfu um að kröfur stefnanda verði lækkaðar verulega.

Þá gerir stefnda kröfu um að stefnandi verði dæmdur til að greiða henni málskostnað samkvæmt málskostnaðarreikningi, sem lagður verður fram við aðalmeðferð málsins, auk virðisaukaskatts á málskostnað.

Í upphaflegri kröfugerð krafðist stefnda þess aðallega að málinu yrði vísað frá dómi, en með úrskurði Héraðsdóms Reykjavíkur 6. mars 2015 var hafnað frávísunarkröfu stefndu og ákvörðun um málskostnað frestað til lokaniðurstöðu í málinu.

II.

Málsatvik

Vegna skilnaðar gerðu stefnandi og stefnda með sér fjárskiptasamning þann 30. maí 2011. Þar kemur fram að stefndu sé heimilt að búa í húsi þeirra að Keilufelli 14 í Reykjavík í 10 mánuði frá undirritun samkomulagsins. Þá kemur þar fram að fasteignin verði seld, og áhvílandi veðskuldir greiddar niður og eftirstöðvar skiptist að jöfnu milli aðila, en aðilar voru hvor um sig eiganendur 50% eignarhluta. Þar kemur m.a. fram að stefnandi eigi að greiða meðlög með sameiginlegum börnum þeirra, afborganir af húsinu, fasteignagjöld, hita og bruna- og innbústryggingu þann tíma. Ekki er í fjárskiptasamningi kveðið nánar á um hvernig stefnanda beri að standa að þessum greiðslum á húsnæðisláninu, en hann greiddi 74.000 kr. sex sinnum inn á greiðslureikning stefndu, mánaðarlega frá júní til nóvember 2011 og segir þær innborganir hafa átt að renna til greiðslu afborgana húsnæðislánsins. Í tölvupósti frá Íslandsbanka, dags. 8. nóvember 2011, sem liggur fyrir í málinu, kemur fram að síðast hafi verið greitt af láninu í maí 2011. Ágreiningur er milli aðila um það hvernig þessum fjárhæðum hafi verið varið.

Lán áhvílandi á Keilufelli 14 var endurútreiknað 1. desember 2011 á grundvelli umsóknar, dags. 25. október 2011, en lánið var í erlendri mynt. Fyrir endurútreikning var uppgreiðsluverðmæti lánsins alls 27.066.274 kr., en nýtt lán var að fjárhæð 14.464.420 kr. Áföllnum vöxtum og vanskilum hafði verið bætt ofan á höfuðstól nýja lánsins.

Í tengslum við sölu á fasteigninni að Keilufelli 14 gerðu aðilar síðan með sér samkomulag, dags. 6. september 2012, en það var byggt á grundvelli fjárskiptasamningsins frá 30. maí 2011. Í samkomulaginu kemur fram að kaupandi Keilufells 14 eigi að greiða 21.500.000 kr. af kaupverðinu, sem var 42.000.000 kr., og afsala til aðila fasteign að Ugluhólum 6, Reykjavík, fastanúmer 205-0076. Þá kemur fram að aðilar hafi ákveðið að stefnandi tæki eignina að Ugluhólum á 20.500.000 kr. og greiddi stefndu helminginn af þeirri fjárhæð í samræmi við ákvæði fyrrnefnds fjárskiptasamnings. Annað kaupverð skiptist síðan jafnt í samræmi við ákvæði hans.

Með samkomulaginu veittu aðilar fasteignasala heimild til að framkvæma uppgjör milli þeirra samfara sölunni og fólst það í að greiða upp ýmsar skuldir og vanskil aðila, þar á meðal vanskil hjá Íslandsbanka miðað við 1. september 2012 að fjárhæð 231.301 kr. sem greiðast skyldi að hluta af hluta stefndu.

Í niðurlagi samkomulagsins segir síðan að með framangreindu uppgjöri teljist aðilar hafa efnt fjárskiptasamning aðila hvað ofangreinda þætti varði.

Stefnandi krafði stefndu um endurgreiðslu þeirra fjárhæða sem mynda stefnukröfu máls þessa með bréfi gbó lögmanna, dags. 26. febrúar 2014, en stefnda hefur ekki orðið við þeirri kröfu.

III.

Málsástæður og lagarök stefnanda

Stefnandi byggir á því að á grundvelli fjárskiptasamkomulags aðila hafi hann greitt mánaðarlega 74.000 kr. inn á greiðslureikning á nafni stefndu nr. 528-26-320990 í Íslandsbanka vegna afborgana húsnæðislánsins frá júní 2011 til og með nóvember 2011. Þá hafi komið í ljós að umrætt lán á húseigninni hafi að beiðni stefndu verið „fryst“ af hálfu bankans og því hafi ekkert verið greitt inn á lánið eins og gert hafi verið ráð fyrir í samningi aðila. Nýtt lán hafði verið útbúið án vitneskju stefnanda og það lán hafi farið í vanskil. Þrátt fyrir að stefnda hafi ekki greitt afborganir af láninu hafi hún ítrekað minnt stefnanda á skyldur sínar samkvæmt fjárskiptasamingi til að greiða sér fjárhæð umræddra afborgana. Í því sambandi vísar stefnandi til tölvuskeyta stefndu til sín frá 31. maí 2011, 1. júlí 2011, 31. ágúst 2011 og 1. september 2011.

Kröfu sína um að stefnda endurgreiði sé þær greiðslur, sem hann hafi innt af hendi inn á bankareikning hennar í þeirri trú að þær færu til innborgunar á húsnæðisláni þeirra, byggir stefnandi á því að greiðslur þessar hafi stefnda nýtt til persónulegar nota, en þær hafi verið sem hér segir:

Innborgun júní 2011 74.000 kr.

Innborgun júlí 2011 74.000 kr.

Innborgun ágúst 2011 74.000 kr.

Innborgun september 2011 74.000 kr.

Innborgun október 2011 74.000 kr.

Innborgun nóvember 2011 74.000 kr.

Samtals 444.000 kr.

Stefndandi vísar til þess að innheimtutilraunir hafi ekki borið árangur og því hafi málshöfðun þessi verið nauðsynleg. Þar sem innheimtutilraunir, sbr. bréf frá gbó lögmönnum frá 26. febrúar 2014, hafa reynst árangurslausar, sé málshöfðun nauðsynleg.

Kröfur sínar styður stefnandi við meginreglur kröfuréttar, lög um samninga o.fl. nr. 7/1936. Kröfur um dráttarvexti og vaxtavexti styður stefnandi við reglur III. kafla vaxtalaga nr. 38/2001.

Kröfu um málskostnað styður stefnandi við 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 129. gr. 4. tl. um vexti af málskostnaði. Varðandi kröfu um virðisaukaskatt af málskostnaði er vísað til þess að stefnandi sé ekki virðisaukaskattskyldur.

Málsástæður og lagarök stefndu

Kröfu sína um sýknu byggir stefnda á því að engar kröfur stefnanda séu fyrir hendi á þeim grundvelli sem hann byggi á. Varðandi greiðslur stefnanda inn á þjónustureikning hafi stefnandi innt þær af hendi skv. fjárskiptasamningi aðila. Hann hafi m.a. átt að greiða afborganir af húsnæði þeirra, en þær fjárhæðir kveðist hann hafa lagt inn á greiðslureikning, sem þau höfðu notað sameiginlega í hjúskap sínum. Staða þessa reiknings hafi verið neikvæð á þeim tíma þegar fjárslitasamningur á milli stefnanda og stefndu tók gildi. Fyrstu greiðslum stefnanda inn á þjónustureikninginn skv. yfirlitinu hafi verið ráðstafað inn á maí-gjalddaga húsnæðislánsins, en gjalddagar þess hafi verið fjórir á ári.

Stefnandi hafi skv. fjárslitasamningi átt að greiða afborganir af húsi þeirra Hann segist hafa greitt þær inn á reikning stefndu, en það sé ekki alveg sannleikanum samkvæmt. Hafi umrædd afborgun lánsins numið nákvæmlega 74.000 kr. hverju sinni og verði raunin sú að þar hafi verið á ferðinni afborgun af húsi stefnanda og stefndu, þá sé engu að síður ljóst að stefnandi greiddi inn á þjónustureikning sem bankinn ráðstafaði greiðslum af.

Stefnda kveður stefnanda hafa verið fullkunnugt um allar ráðstafanir varðandi húsnæðislánið. Það hafi ekki verið fryst af hálfu stefndu, um hafi verið að ræða lán í erlendri mynt sem sætti endurútreikningi. Greiðslur hafi stöðvast um sinn, en hafi svo verið fram haldið í kjölfar endurreiknings. Stefnandi hafi vitað að hann var að greiða inn á þjónustusamning þar sem skuld hefði verið fyrir vegna afborgana og honum hafi einnig verið fullkunnugt um að greiðsluhlé yrði á láni á meðan endurreikningur stæði yfir. Honum hafi engu að síður borið að greiða afborganir af láninu. Það hafi verið val stefnanda að greiða inn á umræddan þjónustureikning í stað þess að greiða sjálfur af láninu eins og honum hafi borið skv. samningi aðila.

Stefnda mótmælir þeirri fullyrðingu stefnanda að hún hafi nýtt sér í eigin þágu greiðslur hans inn á sameiginlegan þjónustureikning. Stefnda hafi ekki tekið innborganir stefnanda út af reikningnum eins og stefnandi haldi fram. Þvert á móti hafi þeim verið ráðstafað upp í skuld á reikningnum eins og áður hefur verið rakið.

Stefnda vísar til þess að hinn 6. september 2012 hafi farið fram skuldauppgjör á milli málsaðila vegna sölu á fasteign þeirra að Keilufelli 14, Reykjavík. Í því skuldauppgjöri, sem báðir aðilar hafi undirritð, segi m.a. í 6. lið: „[...] Vanskil eru á láni Íslandsbanka sem V-kvk-þgf ber að greiða, eða 231.301 kr. – um s.l. mánaðarmót 01.09.2012 og er J-kk-þgf G-kk-þgf falið að gera þau vanskil upp af hluta V-kvk-ef [...].“ Þar sé um að ræða lán það sem stefnandi byggi kröfur sínar á.

Við staðfestingu skuldauppgjörsins hafi aðilar lýst því yfir að þau hefðu efnt fjárskiptasamning aðila hvað greinda þætti skuldauppgjörsins varðaði. Þannig staðfesti stefnandi að uppgjöri vegna láns Íslandsbanka væri lokið. Þetta hafi stefnandi undirritað í votta viðurvist. Af þessu leiði að stefnandi hafi sjálfur staðfest að engar kröfur af hans hálfu hafi verið til staðar og af þeirri ástæðu einni beri að sýkna stefndu.

Stefnda byggir einnig á því að hana beri að sýkna á grundvelli tómlætis stefnanda. Stefnandi byggi á því að skuldin hafi stofnast árið 2011. Hann hafi ekki hafið innheimtu skuldarinnar fyrr en seinni hluta árs 2014 eða um þremur árum eftir að krafa hans hafi stofnast. Hafi stefnandi talið sig eiga kröfu á hendur stefndu hefði honum borið skylda til að hefja innheimtu hennar svo fljótt sem verða mátti.

Um varakröfu vísar stefnda til fjárskiptasamnings aðila. Samkvæmt lokaákvæði samningsins hafi átt að selja tvær bifreiðar þeirra og skyldi söluandvirðið skiptast jafnt á milli aðila. Stefndu sé kunnugt um að a.m.k. önnur bifreiðin sé seld, þ.e.a.s. bifreiðin AE-917. Hún hafi verið seld í september 2012. Stefnandi hafi hvorki haft frumkvæði að því að greina stefndu frá sölunni né greiða henni sinn hluta söluandvirðis. Í ljósi þess að bifreiðin hafi verið seld verði að telja að stefnda eigi kröfu á hendur stefnanda sem tæk sé til skuldajöfnuðar með vísan til almennra reglna samninga- og kröfuréttar. Skuldajafnaðarkrafa stefndu lúti að helmingi þeirrar fjárhæðar, en hún hafi ekki upplýsingar um söluverð.

Þrautavarakröfu sína um lækkun stefnufjárhæðar byggir stefnda í fyrsta lagi á því að krafa stefnanda byggi á fjárskiptasamningi og því að hún verði ekki krafin um endurgreiðslu nema á helmingi körfunnar, þ.e.a.s. þeim helmingi sem tilheyrt hefði stefnanda. Í því samhengi byggir stefnda á helmingaskiptareglu hjúskaparlaga nr. 31/1993. Þar við bætist að frá skuli draga þá fjárhæð greiðslna stefnanda sem varið hefði verið til greiðslu afborgana.

Þá byggir stefnda á því í öðru lagi að dráttarvaxtakrafa stefnanda skuli felld niður eða hún lækkuð verulega þar sem stefnanda sé ekki heimilt að innheimta dráttarvexti fyrr en liðinn hafi verið mánuður frá því hann krafði stefndu um greiðslu með sannanlegum hætti, sbr. 3. mgr. 5. gr. vaxtalaga nr. 38/2001. Þannig sé ekki unnt að reikna dráttarvaxtakröfu stefnanda frá fyrri tíma en mánuði eftir að bréf, dags. 26. febrúar 2014, barst henni með sannanlegum hætti. Stefndu hafi ekki borist krafa stefnanda með sannanlegum hætti fyrr en við stefnubirtingu og ætti því ekki að reikna dráttarvexti á kröfuna fyrr en eftir þann tíma.

Um lækkun kröfu vísar stefnda jafnframt til umfjöllunar um tómlætisáhrif. Stefnda vísar til almennra regla samninga- og kröfuréttar um gildi samninga. Þá vísar stefnda einnig til laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, einkum 44. og. 80. gr. laganna. Einnig vísar stefnda til hjúskaparlaga nr. 31/1993 og 5. gr. laga nr. 38/2001, um vexti og verðtryggingu.

Krafa stefndu um málskostnað byggir á 130. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála, og krafa um virðisaukaskatt á málskostnað sækir stoð sína til 2. gr., sbr. 1. gr., laga nr. 50/1988 um virðisaukaskatt með síðari breytingum, en stefnda sé ekki á grunnskrá virðisaukaskatts og beri því nauðsyn til þess að fá dóm fyrir skattinum.

IV.

Niðurstaða

Ágreiningur í máli þessu snýst um það hvort sex mánaðarlegar greiðslur stefnanda, hver að fjárhæð 74.000 kr., inn á þjónustureikning á nafni stefndu í Íslandsbanka nr. 528-26-320990 í júní-nóvember 2011 hafi átt að fara til greiðslu afborgana af húsnæðisláni, sem hvíldi á fasteign þeirra, á grundvelli, eins og mælt hafi verið fyrir um í fjárskiptasamningi aðila vegna skilnaðar, dags. 30. maí 2011. Óumdeilt er að þessar greiðslur voru inntar af hendi. Samkvæmt samningnum mátti stefnda dvelja ásamt börnum þeirra í 10 mánuði í húsi þeirra frá undirritun hans. Síðan var mælt fyrir um að fasteign þeirra yrði seld, áhvílandi veðskuldir yrðu greiddar og eftirstöðvum söluverðs síðan skipt jafnt á milli aðila.

Í nefndum samningi var ákvæði um að stefnandi ætti að greiða afborganir af húsnæðisláninu, en hann átti jafnframt að greiða m.a. meðlag með þremur börnum, fasteignagjöld, hita og bruna- og innbústryggingar í 10 mánuði meðan stefnda byggi í húsinu. Í samningnum er ekki mælt fyrir um það hvernig stefnandi skyldi standa að þessum greiðslum, hvort hann greiddi kröfuhafa þær beint eða með greiðslum inn á greiðsluþjónustureikning stefndu eða með öðrum hætti.

Stefnandi byggir á því að hann hafi innt þessar greiðslur af hendi skv. framlagðri greiðsluáætlun vegna greiðsluþjónustu, en þar komi fram áætlaðar mánaðarlegar greiðslur afborgana af láninu. Þessu er mótmælt af hálfu stefndu, sem kveður fyrstu greiðslu af reikningum eftir innborganir stefnanda hafa farið til greiðslu á maí gjalddaga 2011 af umræddu láni. Ekki liggur fyrir yfirlit reiknings stefndu í Íslandsbanka nr. 528-26-320990 og gögn málsins eru misvísandi í þessu efni.

Við aðalmeðferð gaf stefnandi skýrslu og þá kom fyrir dóminn sem vitni H-kvk-nf Þ-kvk-nf, viðskiptastjóri starfsmanna hjá Íslandsbanka. Hún kvað stefndu hafa verið starfsmann bankans. Hún staðfesti tölvuskeyti sitt þann 8. nóvember 2011 til stefnanda. Hún kvað ekki hafi verið greidda af umræddu láni gjalddaga sem voru 1. ágúst og 1. nóvember 2011. Ekki hafi verið um raunveruleg vanskil að ræða þrátt fyrir orðalag í skeytinu þar sem um erlent lán hafi verið að ræða sem hafi verið í endurútreikningi og greiðslufrestur settur á lánið á meðan. Að loknum endurútreikningi hafi verið útbúið nýtt lán og skjölin send stefndu. Vanskilum hafi verið bætt við höfðuðstól erlenda lánsins áður en það hafi verið endurreiknað. Stefnandi hafi verið í sambandi við sig vegna þess að hann hafi verið ósáttur við að nýja lánið væri verðtryggt lán í íslensku krónum með vöxtum Seðlabanka Íslands. Samþykkt hafi verið að breyta þessu og nýtt lán verið útbúið með óverðtryggðum vöxtum Íslandsbanka með fyrsta gjalddaga 1. desember 2011. Stefnandi hafi undirritað skjöl vegna hins nýja láns. Spurð um greiðsluþjónustureikninginn, kvað hún ekkert hafa verið tekið út af honum af hálfu bankans meðan á endurútreikningi erlenda lánsins hefði staðið. Þá kvað hún að samkvæmt samkomulagi við bankann ætti starfsmaður ekki að geta tekið út af reikningnum að því er hún best vissi.

Í aðilaskýrslu sinni skýrði stefnandi svo frá að hann hafi fyrst haft spurnir af því að lánið væri í vanskilum á haustmánuðum 2011 er hann sótti um lán í öðrum banka og var þá bent á að umrætt húsnæðislán væri í vanskilum. Hann gaf þá skýringu á áritun sinni á afriti af reikningi vegna millifærslu þann 2. júní 2011 inn á umræddan þjónustureikning stefndu, „þ.a. 74.000 vegna meðlags“ að hann hafi sent þáverandi lögmanni sínum þetta þar sem Lögheimtan hafi verið að innheimta hjá sér ógreidd meðlög vegna sameiginlegra barna hans og stefndu. Hann hafi ætlað að freista þess að fá þessa greiðslu viðurkennda sem greiðslu inn á meðlög þar sem greiðslan hafi ekki farið til greiðslu afborgana af húsnæðisláninu eins og gert hafi verið ráð fyrir. Sama eigi við um bréf þáverandi lögmanns síns til Lögheimtunnar þann 8. júní 2012 þar sem hann mótmælti kröfu vegna meðlags og kvað innborganir stefnanda á þjónustureikning stefndu hafa verið greiðslur á umræddu meðlagi. Á það hafi ekki verið fallist og hann greitt umrædda kröfu þegar farið hafði verið fram á fjárnám hjá honum vegna hennar. Varðandi samkomulag aðila, dags. 6. desember 2012, í framhaldi af sölu á fasteign þeirra að Keilufelli 14 í Reykjavík, þá kvaðst hann hafa reynt að hafa uppi í því uppgjöri kröfu vegna þeirra greiðslna sem hann innti af hendi inn á þjónustureikning stefndu og mál þetta snýst um. Stefnda hafi alfarið hafnað því og hann hafi staðið frammi fyrir því að fæla kaupandann frá eða samþykkja að þetta yrði geymt. Hann kvaðst ekki hafa neina skýringu á því af hverju ekki hafi komið fram í samkomulaginu að þetta hefði ekki verið tekið inn og sett í bið. Lögmenn aðila hafi samið samkomulagið og hann treyst lögmanni sínum. Þá staðfesti stefnandi að hafa ritað undir nýja lánssamninginn, sem gerður var eftir endurútreikning erlenda lánsins.

Þrátt fyrir að stefnda hafi ekki gefið viðhlítandi skýringar á því hvernig umþrættum greiðslu stefnanda inn á greiðslureikning hennar var varið, verður ekki litið fram hjá samkomulagi aðila, sem gert var þann 6. september 2012. Í samningi aðila eru gerðar tilteknar breytingar á fjárskiptasamningi þeirra vegna skilnaðar og fram fór uppgjör milli aðila, samfara sölu fasteignarinnar, og kveðið var á um að með því teldust aðilar hafa efnt fjárskiptasamning sinn hvað þá þætti varðar. Fasteignasala, sem annaðist söluna, var falið að framkvæma uppgjör milli aðila. Af kaupverði eignarinnar greiddi kaupandi 20.500.000 kr. og kveðið er á um það í samkomulaginu hvernig eftirstöðvar skiptist milli aðila, og hvaða greiðslur fasteignasalinn eigi að inna af hendi af þessari fjárhæð, þar á meðal er tekið fram að fasteignasala er annaðist söluna annist greiðslu á hluta stefndu í vanskilum hjá Íslandsbanka. Ekkert er hins vegar vikið að vanskilum þeim sem bætt var við höfuðstól eldra lánsins fyrir endurútreikning í nóvember 2011.

Samkvæmt því sem rakið hefur verið hefur stefnanda ekki tekist að sýna fram á að við gerð samkomulags aðila þann 6. september 2012 hafi uppgjör vegna innborgana stefnanda á greiðslureikning stefndu, samtals að fjárhæð 444.000 kr., á tímabilinu júní til nóvember 2011, ekki farið fram og tillit tekið til þess. Í því sambandi skiptir máli að uppgjörið þann 6. september 2012 tók til áhvílandi veðskulda á fasteign aðila, þar með talið á því nýja láni sem kom í stað erlenda lánsins, en við það hafði verið bætt vanskilum af eldra láninu eins og rakið hefur verið. Einnig vísast til þess að við samkomulagið var tekið tillit til hlutar stefndu í vanskilum af nýja láninu. Því er fallist á það með stefndu að með samkomulaginu 6. september 2011 hafi verið lokið uppgjöri fjárskipta aðila vegna skilnaðarins. Að þessu virtu verður stefnda sýknuð af kröfum stefnanda. Að fenginni þessari niðurstöðu ber stefnanda að greiða stefndu málskostnað sem telst hæfilegur eins og kveðið er á um í dómsorði.

Þ-kk-nf C-kk-nf Þ-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóminn.

Dómsorð:

Stefnda, V-kvk-nf L-kvk-nf E-kvk-nf, er sýkn af kröfum stefnanda, Þ-kk-ef M-kk-ef.

Stefnandi greiði stefndu 300.000 kr. í málskostnað.

Þ-kk-nf C-kk-nf Þ-kk-nf