S-674/2010

Mál þetta, sem dómtekið var 22. nóvember 2010, var höfðað með ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, útgefinni 12. október 2010, á hendur G-kk-þgf A-kk-þgf E-kk-þgf kt. 000000-0000, Suðurgötu 18b, Sauðárkróki, fyrir eftirgreind hegningarlagabrot framin í Reykjavík á árinu 2009:

1. Líkamsárás með því að hafa, fimmtudaginn 3. desember 2009, við gistiheimili að ... hrint X, fyrrverandi kærustu sinni, í jörðina og hent henni upp á vélarhlíf nærliggjandi bifreiðar.

2. Húsbrot og líkamsárás með því að hafa, laugardaginn 5. desember 2009, ruðst inn í íbúð X, að … í heimildarleysi með því að sparka útihurðinni upp, hrækt framan í hana og ráðist á hana með því að grípa um háls hennar, skalla hana þrisvar í höfuðið og henda henni til og frá um íbúðina, allt með þeim afleiðingum að hún hlaut mar og roða í andliti og á hálsi og mar á fótleggjum og yfir vinstri mjöðm.

Telst þetta varða við 231. gr. og 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20/1981 og 110. gr. laga nr. 82/1998.

3. Eignaspjöll með því að hafa, laugardaginn 5. desember 2009, í íbúð að … kastað síma X í gólfið með þeim afleiðingum að hann eyðilagðist.

Telst þetta varða við 1. mgr. 257. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Af hálfu X, kt. 000000-0000, er þess krafist að ákærði verði dæmdur til greiðslu skaða- og miskabóta að fjárhæð 759.744 krónur með vöxtum samkvæmt 8. gr. vaxtalaga nr. 38/2001 frá 5. desember 2009, en síðan með dráttarvöxtum samkvæmt 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. vaxtalaga.

Verjandi ákærða krefst þess aðallega að ákærði verði sýknaður af 1. og 2. ákæruliðum og að 3. ákærulið verði vísað frá dómi, en til vara að ákærða verði dæmd vægasta refsing sem lög leyfa. Þá er krafist frávísunar skaðabótakröfu, en til vara að bótakrafa sæti verulegri lækkun. Loks krefst verjandi hæfilegra málsvarnarlauna að mati dómsins, sem greiðist úr ríkissjóði.

Málsatvik

Laugardaginn 5. desember 2009 var lögregla kvödd að ... í Reykjavík, þar sem ung kona hafði kallað eftir aðstoð. Þegar lögreglumenn komu á vettvang sáu þeir að útidyrahurð hafði verið sparkað upp og heyrðust óhljóð frá konu úr risíbúð. Í svefnherbergi íbúðarinnar lá X í rúmi og ákærði ofan á henni. Voru þau skilin að. X sagði lögreglumönnum að þau ákærði hefðu verið í sambúð, en hann hefði flutt af heimilinu þremur vikum fyrr. Hinn 3. desember hefði ákærði beitt hana líkamlegu ofbeldi svo að hún var öll marin og blá. Þennan dag hefði ákærði síðan knúið dyra og krafist þess að fá síma sinn afhentan, en hún hefði ekki viljað hleypa honum inn. Ákærði hefði þá sparkað upp útidyrahurðinni og komist inn á stigagang. Hún hefði farið fram á gang til að athuga hvað væri að gerast, en þá hefði ákærði ruðst þar inn. Hún hefði hlaupið upp stigann og hann elt hana. Síðan hefði ákærði gengið í skrokk á henni, lamið hana margsinnis og hrækt á hana. X var með sjáanlega marbletti á upphandleggjum, sem hún sagði afleiðingar líkamsárásarinnar hinn 3. desember.

Lögreglumenn ræddu við ákærða á vettvangi og viðurkenndi hann að hafa sparkað upp útidyrahurðinni, en X hefði neitað að opna fyrir honum. Hann sagðist hafa gengið inn til X og hrist hana til, ýtt í brjóst hennar og ýtt henni upp og niður rúmdýnuna í svefnherberginu. Ákærði sagðist hafa ætlað að sækja síma sinn sem var í íbúðinni. Tekið er fram í skýrslunni að ákærði hafi verið mjög æstur og í annarlegu ástandi og hrópað í sífellu til X að kæra sig ekki. Hann var handtekinn og vistaður í fangageymslu.

Hinn 10. desember 2009 mætti X á lögreglustöð og lagði fram kæru á hendur ákærða fyrir líkamsárás, eignaspjöll og húsbrot. Krafðist hún þess jafnframt að ákærða yrði refsað fyrir brot sín.

Meðal gagna málsins er vottorð Ó-kk-ef T. Þ-kk-ef, sérfræðings á slysa- og bráðadeild Landspítala - háskólasjúkrahúss, dagsett 5. janúar 2010, þar sem kemur fram að X hafi leitað á slysadeild hinn 5. desember 2009 og sagst hafa orðið fyrir líkamsárás af hálfu fyrrverandi kærasta. Hún hafi verið marin í andliti og hliðlægt á höfði beggja vegna. Á hálsi og svæði fyrir neðan háls framanvert hafi verið roðablettir eins og maráverkar væru að koma fram. Eldra mar hafi verið á hægri upphandlegg, en nýlegri maráverkar og roðablettir á báðum fótleggjum. Þá hafi verið sérstaklega áberandi mar yfir vinstri mjöðm.

Við aðalmeðferð málsins neitaði ákærði sök samkvæmt 1. og 2. ákæruliðum, en játaði 3. ákærulið réttan. Ákærði sagði X hafa komið á dvalarstað sinn að ... hinn 3. desember 2009. Þau hefðu þá nýlega slitið sambúð og hefði X verið með ákúrur í hans garð. Hún hefði síðan snúið í hann baki og ætlað að ganga að bifreið sinni, en hann þá gripið í hana og ætlað að snúa henni að sér. Við þetta hefði hann ýtt við X svo að hún hrasaði og féll á vélarhlíf bifreiðarinnar, en mjög hált hefði verið þegar þetta var. Ákærði sagðist síðan hafa reist X við og „hent henni“ upp að afturhurð bifreiðarinnar. Spurður um það sem komið hafði fram hjá honum við skýrslutöku hjá lögreglu 18. febrúar 2010, að hann viðurkenndi að hafa ýtt X og hrint henni, sagði ákærði rétt vera að hann hefði verið á hlaupum á eftir X og ætlað að grípa í hana og hefði hún fallið við það.

Ákærði sagðist hafa farið að ... hinn 5. desember 2009 í því skyni að sækja hundinn sinn og síma sem hann átti þar. Þegar hann hefði knúið dyra hefði X komið fram á stigagang, hrist höfuðið og þannig gefið honum til kynna að hún hygðist ekki að hleypa honum inn. Ákærði sagðist hafa sparkað „í uppgjöf“ aftur fyrir sig og hefði sparkið lent í útidyrahurðinni, sem opnaðist. X hefði hlaupið upp stigann og hann á eftir. Hann hefði reynt að tala við X inni í íbúðinni, tekið um axlir hennar og hrist hana til að reyna að fá hana til að hlusta á sig. Þá hefði hann lagt enni sitt nokkrum sinnum að enni hennar til að reyna að ná athygli hennar. Hann hefði farið um íbúðina og sótt muni sem hann átti, en á meðan hefði X hringt í lögregluna. Hann hefði þá tekið um axlir hennar og ýtt henni niður á rúmdýnu inni í svefnherbergi. Hefði lögreglu borið að garði skömmu síðar. Ákærði sagði X vera „blæðara“ og fengi hún því auðveldlega marbletti. Hann sagði þau X hafa búið saman á Nönnugötu en hún hefði verið skráður leigutaki íbúðarinnar. Hefði hann greitt leigu til jafns við hana þar til hann flutti úr íbúðinni.

Ákærði var spurður um það sem haft var eftir honum við skýrslutöku hjá lögreglu aðfaranótt 6. desember 2009 að hann hefði danglað í dyrastaf útidyrahurðarinnar og síðan sparkað með hnénu svo að dyrastafurinn brotnaði og hann komst inn. Sagðist ákærði hafa verið „undir áhrifum“ við skýrslutökuna og hefði hann lýst atvikum með þessum hætti til að komast út af lögreglustöðinni. Þá sagðist ákærði hafa frussað á X, en ekki hrækt framan í hana, eins og komið hefði fram hjá honum við skýrslutökuna. Ákærði sagðist ekki draga í efa að áverkar sem í ákæru getur væru af hans völdum.

X sagði þau ákærða hafa búið saman í íbúðinni á Nönnugötu frá því í september 2009 uns ákærði flutti úr íbúðinni í kringum 20. nóvember. Hinn 3. desember hefði ákærði komið á heimili hennar að sækja föt sem hann átti. Hann hefði þá farið að ýta við henni og hrint henni á veggi. Hún hefði ekið honum að dvalarstað hans að ... og hefði ákærði slegið hana í handlegginn á leiðinni þangað. Hún hefði komið honum út úr bifreiðinni í ... og farið heim til H-kvk-ef M-kvk-ef F-kvk-ef vinkonu sinnar. Þá hefði hún fengið símaskilaboð frá ákærða um að hann hefði skilið farsíma sinn eftir í bifreiðinni. X sagðist hafa fengið H-kvk-þf M-kvk-þf til að koma með sér að skila símanum. Hún hefði hitt ákærða í anddyri hússins þar sem hann bjó og hefði hann veist að henni þar. Hann hefði fellt hana í gólfið og kastað henni á veggi svo að höfuð hennar skall við. Hún hefði náð að komast út úr anddyrinu, en ákærði hefði fylgt á eftir. Hann hefði náð henni áður en hún komst inn í bifreiðina, tekið hana upp og kastað henni upp á vélarhlíf bifreiðar sem var kyrrstæð á bifreiðastæðinu við hlið bifreiðar hennar. Hann hefði síðan slegið hana í andlitið og reynt að þvinga hana inn í húsið með sér aftur, en hún hefði komist undan og ekið á brott. X vísaði því á bug að hún hefði runnið til í hálku og fallið í jörðina af þeim sökum. Eftir atvik þennan dag hefði hún verið marin á handlegg og með áverka á mjöðm.

X sagðist hafa farið í aðgerð á sjúkrahúsi hinn 20. nóvember 2009 og hefði hún ekki mátt reyna á sig í um 5 til 6 vikur eftir það. Hinn 5. desember hefði henni farið að blæða mikið. Hún hefði farið á sjúkrahús þar sem henni hefði verið tjáð að skurðurinn hefði rifnað og líklega hefði það gerst þegar ákærði kastaði henni á bifreiðina, sem að framan greinir. Hún hefði gengist undir aðgerð á sjúkrahúsinu þar sem skurðinum var lokað, en eftir það farið heim og lagst fyrir. Skömmu síðar hefði dyrabjöllunni verið hringt. Hún hefði farið fram á gang og séð út um gler á útidyrahurðinni að ákærði var kominn. Hefði hún kallað til hans að hún vildi ekki hleypa honum inn þar sem hún væri nýkomin úr aðgerð. Hann hefði sagst vera að sækja síma sem hann ætti. Hún hefði beðið hann að segja sér hvar síminn væri og myndi hún rétta honum hann út um bréfalúguna. Þá hefði ákærði sparkað upp hurðinni. Hún hefði hlaupið upp stigann og hann á eftir. Eftir að kom inn í íbúðina hefði hann skallað hana a.m.k. þrisvar sinnum í höfuðið, hrækt framan í hana, kastað henni til og frá svo að hún lenti á húsgögnum og veggjum. Hann hefði fellt hana í gólfið, tekið hana hálstaki og haldið henni þannig niðri. Hann hefði slegið með blautu handklæði í fætur hennar, slegið hana og fleygt henni á rúmið, þar sem hún lá þegar lögregla kom á vettvang. Hún hefði marist víðs vegar um líkamann og á höfði við þetta, m.a. hefði hún verið með rendur á lærunum eftir að hafa verið slegin með handklæðinu. Þá hefði ákærði mölbrotið farsíma hennar. X vísaði því alfarið á bug að hún væri haldin einhvers konar blóðsjúkdómi sem gerði að verkum að hún fengi marbletti auðveldlega.

H-kvk-nf M-kvk-nf F-kvk-nf sagðist hafa farið með X að dvalarstað ákærða í Einholti 3. desember 2009. Hún hefði beðið úti í bifreið á meðan X sinnti erindi sínu við ákærða. Hún hefði séð þau koma út úr húsinu. Hefði ákærði tekið um upphandleggi X, hrist hana og ýtt í sífellu við henni með öxlinni. Síðan hefði hann kastað henni harkalega upp á vélarhlíf bifreiðar sem var kyrrstæð á bifreiðastæðinu. Þá hefði hún séð ákærða slá X utan undir. Hún sagði X hafa beðið sig um að koma með sér þar sem hún væri hrædd við ákærða. X hefði komið til sín grátandi eftir að ákærði hefði lagt á hana hendur fyrr um daginn og hefði hún þá séð að X var með marbletti á upphandlegg, eins og hún hefði verið kýld.

Ó-kk-nf T. Þ-kk-nf staðfesti læknisvottorð sitt fyrir dóminum. Sagði hann áverka sem lýst er í vottorðinu hafa verið ferska maráverka, utan mar á hægri upphandlegg, sem hafi verið eldra. Áverkar X hefðu fullkomlega samrýmst lýsingu hennar á líkamsárás sem hún hefði orðið fyrir.

Þá komu fyrir dóminn lögreglumennirnir S-kk-nf S. J-kk-nf, H-kk-nf L-kk-nf og L-kk-nf A-kk-nf Þ-kk-nf, sem komu á vettvang að ... hinn 5. desember 2009. Ekki er ástæða til að rekja framburð vitnanna.

Niðurstaða

Ákæruliður 1

Ákærði neitar sök. Hefur hann borið að X hafi hrasað í hálku og fallið á vélarhlíf bifreiðarinnar, eftir að hann greip í hana í þeim tilgangi að snúa henni að sér. Hann hafi reist hana á fætur og „hent henni“ upp að afturhurð bifreiðarinnar. Nánar aðspurður sagðist ákærði hafa verið á hlaupum á eftir X og ætlað að grípa í hana en hún hefði fallið við það. Við skýrslutöku hjá lögreglu, sem tekin var upp á hljóð- og myndband, viðurkenndi ákærði hins vegar að hafa ýtt X eða hrint henni. Samkvæmt þessu hefur frásögn ákærða af atvikum verið misvísandi. Lýsingar X eru nokkuð á annan veg, en hún hefur borið að ákærði hafi lyft henni upp og kastað henni upp á vélarhlíf bifreiðarinnar. Fær framburður hennar stoð í framburði H-kvk-ef M-kvk-ef F-kvk-ef, sem lýsir atvikum með sama hætti. Með skýrum og trúverðugum framburði vitnanna tveggja þykir, gegn neitun ákærða, sannað að ákærði hafi kastað X á vélarhlíf bifreiðarinnar eins og lýst er í ákæru. Verður ákærði að því leyti sakfelldur samkvæmt ákæru og telst brot hans rétt fært til refsiákvæðis. Hins vegar bera hvorki ákærði né vitnin tvö um að ákærði hafi hrint X í jörðina. Verður ákærði því sýknaður af þeim þætti ákæru.

Ákæruliður 2

Ákærði neitar sök. Fyrir liggur að ákærði hafði flutt út úr íbúðinni við Nönnugötu nokkru áður en atvik urðu. Daginn sem um ræðir kom ákærði á heimili fyrrverandi sambúðarkonu sinnar, en hún fékkst ekki til að hleypa honum inn. Við skýrslutöku hjá lögreglu, sem tekin var upp á hljóð- og myndband, lýsti ákærði því að hann hefði þá sparkað með hnénu í dyrastaf útidyrahurðarinnar svo að dyrastafurinn brotnaði og hann komst inn í húsið. Fyrir dómi bar ákærði að það hefði verið óviljaverk að hann sparkaði í hurðina svo að hún brotnaði upp. Gaf ákærði þá skýringu á misvísandi framburði sínum að þessu leyti að hann hefði verið illa fyrir kallaður við skýrslutöku hjá lögreglu. Hvað sem skýringum ákærða líður báru þau X á sama veg um að hún hefði gert honum ljóst að hún vildi ekki fá hann inn í húsið en hann hefði allt að einu ruðst þar inn og elt hana upp í íbúð hennar. Með því ruddist ákærði inn í íbúðina án heimildar húsráðanda, eins og lýst er í ákæru. Við skýrslutöku hjá lögreglu 10. desember 2009 krafðist X þess að ákærða yrði refsað fyrir verknaðinn, sbr. 2. tölulið a. 242. gr. almennra hegningarlaga. Verður ákærði sakfelldur fyrir húsbrot eins og honum er gefið að sök í ákæru og telst háttsemi hans þar rétt færð til refsiákvæðis.

Ákærði hefur borið að hann hafi tekið um axlir X og hrist hana. Þá hafi hann lagt enni sitt að enni hennar nokkrum sinnum, tekið um axlir hennar og ýtt henni niður á rúmdýnu. Hann hafi einnig „frussað“ á stúlkuna. Verknaðarlýsing í ákæru er reist á framburði X hjá lögreglu. Var fullt samræmi í lýsingum hennar á atvikum í framburði hennar fyrir dómi. Fær sú lýsing jafnframt stoð í læknisfræðilegum gögnum. Áverkum stúlkunnar er lýst í læknisvottorði Ó-kk-ef T. Þ-kk-ef, sem jafnframt bar fyrir dóminum að áverkar hefðu fullkomlega samrýmst lýsingu hennar á líkamsárás sem hún hefði orðið fyrir. Kom jafnframt fram hjá ákærða fyrir dóminum að hann efaðist ekki um að áverkar sem í ákæru greinir væru af hans völdum. Með hliðsjón af framansögðu verður frásögn X af atvikum lögð til grundvallar og þykir komin fram lögfull sönnun þess að ákærði hafi veist að henni með þeim hætti sem rakið er í ákæru og með þeim afleiðingum sem þar greinir. Með hliðsjón af framburði X verður þó talið að marblettur á mjöðm, sem lýst er í ákæru verði rakinn til atlögu ákærða sem lýst er í 1. ákærulið. Með þeirri athugasemd verður ákærði sakfelldur fyrir líkamsárás samkvæmt þessum ákærulið og telst háttsemi hans þar rétt færð til refsiákvæðis.

Ákæruliður 3

Ákærði kveður háttsemi sinni rétt lýst í 3. ákærulið, en hefur krafist frávísunar ákæru að þessu leyti, þar sem málshöfðunar hafi ekki verið krafist af hálfu þess sem misgert var við, sbr. 4. mgr. 257. gr. almennra hegningarlaga. Svo sem rakið hefur verið mætti X hjá lögreglu hinn 10. desember 2009 og lagði fram kæru á hendur ákærða, m.a. fyrir eignaspjöll. Lýsti hún kæruefni í skýrslu sinni, m.a. því að ákærði hefði mölbrotið farsíma hennar. Krafðist hún þess jafnframt að ákærða yrði refsað fyrir brot sín. Er því komin fram skýr refsikrafa í málinu af hálfu brotaþola og eru engin efni til frávísunar þessa ákæruliðar með þeim rökum sem ákærði hefur fært fram.

Sannað er með játningu ákærða og öðrum gögnum málsins að ákærði er sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í þessum ákærulið og er brot hans rétt heimfært til refsiákvæða í ákæru.

Refsing, skaðabætur og sakarkostnaður

Ákærði er fæddur í október 1983. Hann á sér nokkurn sakaferil, allt aftur til ársins 2003. Síðast var ákærði dæmdur í 30 daga fangelsi fyrir þjófnað hinn 20. mars 2009. Í máli þessu er ákærði sakfelldur fyrir tvær líkamsárásir, húsbrot og eignaspjöll gagnvart fyrrverandi sambúðarkonu sinni. Voru brot ákærða ófyrirleitin og harkaleg. Við ákvörðun refsingar verður litið til 1. og 2. töluliðar 1. mgr. og 3. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga. Þá verður refsing tiltekin eftir reglum 77. gr. almennra hegningarlaga. Þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í 3 mánuði. Ekki eru efni til að binda refsingu ákærða skilorði.

Af hálfu X er krafist skaða- og miskabóta að fjárhæð 759.744 krónur auk vaxta. Er krafan sundurliðuð þannig:

Miskabætur 600.000 krónur

Kostnaður vegna farsíma sem skemmdist 35.000 krónur

Útlagður kostnaður vegna læknisþjónustu 10.600 krónur

Lögmannskostnaður með virðisaukaskatti 114.144 krónur

Brotaþoli á rétt á miskabótum úr hendi ákærða á grundvelli 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Þykja bæturnar hæfilega ákveðnar 300.000 krónur. Krafa um bætur vegna útlagðs kostnaðar fyrir læknisþjónustu og farsíma sem eyðilagður var er studd viðhlítandi gögnum og verður dæmd eins og hún er fram sett. Þá verður ákærði dæmdur til að greiða brotaþola bætur vegna kostnaðar við að halda fram bótakröfu svo sem krafist er. Verður ákærði dæmdur til að greiða X skaðabætur að fjárhæð 459.744 krónur, sem beri vexti sem í dómsorði greinir.

Dæma ber ákærða til að greiða málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef K-kk-ef K-kk-ef hdl., 213.350 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti, og 24.150 krónur í annan sakarkostnað.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið G-kvk-nf S-kvk-nf aðstoðarsaksóknari.

R-kvk-nf H-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð :

Ákærði, G-kk-nf A-kk-nf E-kk-nf, sæti fangelsi í þrjá mánuði.

Ákærði greiði X skaðabætur að fjárhæð 459.744 krónur ásamt vöxtum samkvæmt 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 5. desember 2009 til 19. mars 2010, en með dráttarvöxtum samkvæmt 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef K-kk-ef K-kk-ef hdl., 213.350 krónur, og 24.150 krónur í annan sakarkostnað.

R-kvk-nf H-kvk-nf