S-22/2010

Mál þetta, sem dómtekið var 15. október sl., höfðaði lögreglustjórinn á Vestfjörðum með ákæru 7. apríl 2010 á hendur ákærða, B-kk-þgf F-kk-þgf S-kk-þgf P-kk-þgf, kt. [...], með lögheimili í Noregi, en aðsetur á Íslandi að Hafraholti 54, Ísafirði;

„fyrir líkamsárás með því að hafa, aðfaranótt laugardagsins 24. október 2009, fyrir utan verslunina Krílið við Sindragötu á Ísafirði, slegið H-kk-þf K-kk-þf Ó-kk-þf, kt. [...], ítrekað hnefahöggum í andlitið með þeim afleiðingum að hann kjálkabrotnaði, tveir endajaxlar losnuðu og slímhúð í kjálka rofnaði, ásamt því að tilfinning í neðri vör skertist.

Telst þetta varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20/1981 og 111. gr. laga nr. 82/1998.

Er þess krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.

Í málinu gerir H-kk-nf K-kk-nf Ó-kk-nf, kt. [...], kröfu á hendur ákærða um greiðslu skaðabóta að fjárhæð kr. 735.052,-. Krafist er vaxta með vísan til III. og IV. kafla laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu.“

Ákærði krefst þess aðallega að hann verði sýknaður af öllum kröfum ákæruvalds, en til vara að honum verði gerð vægasta refsing sem lög leyfa og hún öll höfð skilorðsbundin. Hvað bótakröfu ætlaðs brotaþola varðar krefst ákærði þess aðallega að kröfunni verði vísað frá dómi, en til vara að hún verði lækkuð verulega. Þá krefst verjandi ákærða hæfilegra málsvarnarlauna sér til handa.

I.

Samkvæmt yfirlitsskýrslu lögreglunnar á Vestfjörðum, dagsettri 25. október 2010, kom H-kk-nf K-kk-nf Ó-kk-nf á lögreglustöðina á Ísafirði aðfaranótt 24. sama mánaðar, um kl. 02:10, og greindi frá því að hann hefði verið kýldur skömmu áður. Bókaði skýrsluritari að við skoðun hefðu komið í ljós verulegir áverkar í munnholi, lausar tennur í neðri gómi og að ætla mætti að kjálkinn væri brotinn. Voru áverkar H-kk-ef K-kk-ef ljósmyndaðir á lögreglustöðinni og í kjölfarið var hann fluttur á slysadeild til aðhlynningar. Að því loknu hóf lögregla leit að árásarmanninum.

Mánudaginn 26. október 2010 kom H-kk-nf K-kk-nf Ó-kk-nf á lögreglustöðina við Hverfisgötu í Reykjavík og lagði fram kæru á hendur ákærða fyrir líkamsárás aðfaranótt 24. sama mánaðar. Í skýrslunni er meðal annars eftir kæranda bókað um atvikin við verslunina Krílið við Sindragötu á Ísafirði:

H-kk-nf sagði að þegar þeir voru komnir þangað hafi T-kk-nf farið í lúgu sem þarna er ætluð fyrir ökutæki. T-kk-nf var að versla. Meðan T-kk-nf var að versla þá kom bifreið að og stöðvaði fyrir aftan þá. Einhver í þeirri bifreið flautaði á þá. T-kk-nf þá gaf (sic) fólkinu sem var í bifreiðinni „fingurinn“. H-kk-nf sagðist hafa farið að farþegahurð vinstra megin að framan og þar hafi maður setið. H-kk-nf sagði að maðurinn hefði skrúfað niður rúðuna og spurt: „Varstu að gefa mér fingurinn?“ H-kk-nf sagðist hafa svarað að svo væri ekki heldur hefði T-kk-nf gert það. Maðurinn spurði aftur og þá rétti H-kk-nf upp fingurinn og spurði hvort hann ætti við þennan fingur og benti á löngutöng. H-kk-þgf mynti (sic) að maðurinn hefði spurt hann aftur og hefði H-kk-nf sýnt honum fingurinn. Það næsta sem H-kk-nf vissi var að maðurinn kýldi hann, í andlitið með krepptum hnefa. H-kk-nf sagði að maðurinn hefði þá setið í bifreiðinni þegar hann kýldi H-kk-þf.

Undir rekstri málsins tók lögregla skýrslu af vitnum sem á vettvangi voru umrædda nótt, sem og ákærða. Þá aflaði hún tveggja læknisvottorða vegna áverka ætlaðs brotaþola. Í vottorði Þ-kk-ef G-kk-ef, læknis á Heilbrigðisstofnun Vestfjarða, dagsettu 25. nóvember 2009, segir svo:

H-kk-nf kemur á slysadeild aðfaranótt 24. október 2009 eftir að hafa verið kýldur í andlitið fyrir utan sjoppu hér í bæ. Höggið kemur á vi. kjálka. Fann strax að tennur gengu til eða losnuðu.

Við skoðun sést að tveir öftustu jaxlarnir í neðri kjálka vi. megin eru á lausum fleka sem gengur til við lítið átak. Þetta sest rétt við reponeringu en gengur strax til og aflagast nema hann bíti saman. Blæðir talsvert frá þessu.

Andlit: Ekki að sjá bjúg eða bólgu í andliti.

S-kk-nf G-kk-nf tannlæknir skoðar H-kk-þf um nóttina og tekur röntgenmyndir. Þá kemur í ljós óstapilt kjálkabrot vi. megin, tveir öftustu jaxlarnir eru á lausum fleka. Hann ráðleggur að senda H-kk-þf til Reykjavíkur til kjálkasérfræðinga, þarf að öllum líkindum skurðaðgerð til að laga brotið....

Í vottorði S-kk-ef P-kk-ef tannlæknis, sem unnið var vegna komu ætlaðs brotaþola á bráðamóttöku Landspítala Háskólasjúkrahúss í Fossvogi 24. október 2009, segir meðal annars svo:

Klínísk skoðun leiddi í ljós bólgu í andliti vinstra megin sem var mjög aum, takmörkuð opnunargeta og dofi í vör vinstra megin á svæði n.alveolaris inferior.

Tennur sjúklings mættust ekki rétt saman og greinilegt brot var í neðri kjálka vinstra megin á jaxlasvæði og mikil hreyfing um það.

Röntgengreining leiddi í ljós mikið tilfært og slæmt brot í neðri kjálka vinstra megin á svæði jaxla 46, 47 og 48.

Sjúklingur var lagður inn á deild A-4 á Landsspítala Háskólasjúkrahúsi í Fossvogi og hinn 24. október 2009 var gerð aðgerð á sjúkling í svæfingu þar sem brot í neðri kjálka var spengt saman með títanskrúfum og plötum.

Ofangreindur áverki hefur orðið við mikið högg á neðri kjálka og getur komið heim og saman við högg á andlit frá vinstri, líklega með hægri hendi. Óvíst er hvort sjúklingur finni nokkurn tíman tilfinningu í neðri vör vinstra megin og einnig hvort jaxlar 46, 47 og 48 muni spjara sig í framtíðinni.

Rannsókn málsins lauk í febrúar 2010 og 7. apríl sama ár gaf lögreglustjórinn á Vestfjörðum út ákæru á hendur ákærða samkvæmt áðursögðu. Var ákæra málsins birt ákærða 6. maí sl.

II.

Ákærði var yfirheyrður af lögreglu 26. október 2009 vegna málsins. Bar ákærði þá meðal annars að hann hefði „... svona einhvern veginn slæ ég hann í burtu.“ Síðar í skýrslutökunni bar ákærði enn fremur: „... maður náttúrulega getur ekki útskýrt neina áverka hjá neinum, skilur þú. En mér finnst harla ólíklegt að þeir hafi hlotist við þetta högg, þar sem ég svona, ef ég viðurkenni að ég slæ alveg svona hranalega í burtu frá mér sko, með bara svona bara þéttingsfast í andlitið á honum sko. Náttúrulega menn eru misveikburða sko, skilur þú mig. Sumir þurfa hundrað högg til að drepast, stundum þarf bara eitt högg til þess að drepa einn mann sko. Þannig að sko, ég get ekki útskýrt af hverju þetta eru svona alvarlegir áverkar sko. ... ég myndi halda að það þyrfti meira til þess að valda þessum áverka ...“

Fyrir dómi bar ákærði svo að hann hefði umrædda nótt verið ásamt fleirum í bifreið sem stöðvuð var nærri bílalúgu verslunarinnar Krílisins. Þar fyrir hefðu verið tveir strákar, H-kk-nf K-kk-nf Ó-kk-nf og félagi hans. Ákærði kvaðst hafa kallað til strákanna að þau í bílnum væru á undan og „... þá gáfu þeir okkur fuck you-puttann“. Ákærði hefði svarað með því spyrja hvað þeir teldu sig vera að gera: „Þú gefur okkur ekkert fuck you-puttann.“ H-kk-nf K-kk-nf, sem ákærði kvað hafa verið mjög ölvaðan og mögulega undir áhrifum fíkniefna einnig, hefði þá gengið upp að glugganum sem ákærði sat við, en gluggann sagði ákærði hafa verið opinn. Ákærði hefði spurt H-kk-þf K-kk-þf að því hvað hann væri eiginlega að gera og H-kk-nf brugðist við með því að reka puttann „... í andlitið á mér og segir ..., frussar á mig, sko, fuck you ... þá ýti ég honum, sem sagt, fast svona í burtu ...“ Í kjölfarið hefði komið til frekari orðaskipta milli ákærða og H-kk-ef K-kk-ef og ákærði því næst farið út úr bílnum. B-kk-nf Ö-kk-nf R-kk-nf, sem setið hefði aftan við ákærða í bílnum, hefði einnig farið út, hann „... sá í hvað stefndi sko.“

Fyrir utan bílinn kvaðst ákærði hafa ýtt í H-kk-þf K-kk-þf, í bringu hans að ákærða minnti. Strax þá hefði B-kk-nf Ö-kk-nf verið búinn að ganga á milli þeirra. Ákærði hefði því næst farið beint aftur inn í bílinn sem síðan hefði verið ekið burt.

Nánar aðspurður um hvernig hann hefði ýtt H-kk-þgf K-kk-þgf samkvæmt framansögðu svaraði ákærði: „Ég ýtti í hann, sko, ... það kom hérna í andlitið á honum.“ Það kvaðst ákærði hafa gert vegna ögrana og dónaskapar H-kk-ef K-kk-ef sem verið hefði alveg ofan í honum „... með fuck you-puttann í andlitinu á mér með þvílíkum ruddaskap ...“

Fram kom hjá ákærða að H-kk-nf K-kk-nf hefði hvorki verið með áverka er hann kom að bílnum né eftir viðskiptin við ákærða. Þá fullyrti ákærði að H-kk-nf K-kk-nf hefði hvorki fallið í jörðina við bílinn né utan í eitthvað.

Í lok skýrslu ákærða fyrir dómi var framburður hans hjá lögreglu borinn undir hann. Kvað ákærði framburð sinn fyrir dómi efnislega hinn sama og fyrir lögreglu þótt hann hefði tekið öðruvísi til orða og sagst hafa „... ýtt(i) honum í burtu ... slá og ýta í burtu, ég meina, þú veist, ... þetta er náttúrulega bara að slá mann, skilurðu ...“

III.

H-kk-nf K-kk-nf Ó-kk-nf lýsti atvikum máls svo fyrir dómi að hann hefði umrædda nótt farið af skemmtistaðnum Ömmu Habbý að versluninni Krílinu ásamt félaga sínum, T-kk-þgf Á-kk-þgf, þeirra erinda að kaupa sígarettur. Er þeir hefðu verið að versla hefði bíll komið aftan að þeim og flautað. T-kk-nf, sem verið hefði að grauta í veskinu sínu, hefði þá „... rekið upp puttann.“ Aftur hefði verið flautað og vitnið þá rölt að bílnum og upp að bílglugganum farþegamegin að framan. Í sömu svifum hefði rúðan verið dregin niður og glugginn opnaður.

Í sætinu við gluggann kvað vitnið hafa setið mann sem það kannaðist ekki við. Hann hefði spurt vitnið þess hvort það hefði verið að sýna sér puttann, en vitnið neitað. Maðurinn hefði andmælt vitninu og sagst hafa séð það sýna sér puttann. Vitnið hefði þá svarað: „Já, ertu að tala um þennan putta? Og rek hann framan í hann.“ Í kjölfarið hefði maðurinn kýlt vitnið út um gluggann, nokkuð þungu höggi með krepptum hnefa. Var á vitninu að skilja að það hefði vankast við höggið, „... ég datt út kannski í örfáar sekúndur.“ Þessari atburðarás hefði síðan lokið „... með því að ég stend bara þarna allt í einu og bíllinn brunar í burtu.“ Sagðist vitnið hafa fundið fyrir því „... að ég er brotinn.“

Sérstaklega spurt um frekari átök milli þess og mannsins annað en fyrrnefnt högg svaraði vitnið: „Nei, það dugði til.“ Spurt um hvort vitnið hefði verið að ögra manninum með því að reka framan í hann fingurinn samkvæmt áðursögðu svaraði vitnið: „Já, auðvitað er þetta ákveðin ögrun, en þetta var meira, kannski, svona grín bara.“ Vildi vitnið ekki meina að það hefði verið ógnandi í tilburðum.

Vitnið kvað þá T-kk-þf í framhaldinu hafa fengið afgreiðslukonu í Krílinu til að skrifa niður númer fyrrnefndrar bifreiðar. Miðann hefðu þeir síðan haft meðferðis á lögreglustöðina á Ísafirði þar sem þeir hefðu tilkynnt um málið.

Um afleiðingar líkamsárásarinnar bar vitnið að það hefði í kjölfar hennar þurft að dveljast yfir nótt á sjúkrahúsinu á Ísafirði. Þaðan hefði vitnið farið suður til aðgerðar. Kvaðst vitnið hafa þurft að vera á fljótandi fæði í alls sjö vikur eftir aðgerðina.

Fram kom hjá vitninu að það hefði haft stöðug óþægindi eftir aðgerðina sem síðan hefðu farið minnkandi eftir því sem brotið greri. Sagðist vitnið enn vera dofið fremst á hökunni.

E-kvk-nf S-kvk-nf greindi svo frá fyrir dómi að hún hefði umrædda nótt verið farþegi í Hummer-bíl ákærða við verslunina Krílið. Kvað vitnið tvo stráka hafa staðið við Krílið og hefði komið til einhverra orðaskipta milli annars þeirra, H-kk-ef K-kk-ef, og ákærða. H-kk-nf K-kk-nf hefði í kjölfarið komið upp að bílnum og þeir ákærði tekið að rífast. Ákærði hefði því næst tekið í hálsmálið á fatnaði H-kk-ef K-kk-ef og kýlt hann út um gluggann, að minnsta kosti einu höggi. Ákærði hefði síðan stokkið út úr bílnum á eftir H-kk-þgf K-kk-þgf. Hefði B-kk-nf Ö-kk-nf R-kk-nf þá einnig farið út úr bílnum. Hvað gerðist fyrir utan bílinn kvaðst vitnið ekki hafa séð en það taldi sig þó hafa orðið þess áskynja að þar hefði komið til einhverra ryskinga, sem vitnið taldi að B-kk-nf Ö-kk-nf hefði reynt að stöðva.

Spurt út í skýrslu sína hjá lögreglu lýsti vitnið því yfir að mögulegt væri að ákærði hefði slegið H-kk-þf K-kk-þf fleiri en einu höggi út um bílgluggann. Vitnið kvaðst hins vegar bara muna eftir einu höggi.

S-kvk-nf N-x-x H-kvk-nf bar fyrir dómi að hún hefði umrædda nótt verið undir stýri á bíl ákærða í röð við verslunina Krílið. Sagði vitnið H-kk-þf K-kk-þf Ó-kk-þf hafa við annan mann verið fótgangandi fyrir framan bílinn í röðinni. Ákærði hefði þá sagt við þá „færið ykkur“ eða eitthvað slíkt og H-kk-nf K-kk-nf þá komið að bílnum og gefið ákærða „fuck-puttann“ og farið „... upp í andlitið á honum og eitthvað“. Ákærði hefði brugðist við með því að kýla H-kk-þf K-kk-þf út um gluggann. Áður hefði annar hvor þeirra tveggja verið búinn að taka í hinn en vitnið mundi ekki hvor þeirra það hefði gert. Í kjölfar höggsins hefði ákærði stokkið út úr bílnum og í kjölfarið hefðu þeir H-kk-nf K-kk-nf farið í jörðina og hefði ákærði verið ofan á H-kk-þgf K-kk-þgf. B-kk-nf Ö-kk-nf R-kk-nf hefði þá komið að og stöðvað átökin. Ákærði hefði í kjölfarið sest aftur inn í bílinn, ásamt B-kk-þgf, og vitnið ekið á brott.

Sérstaklega spurt um hvort það hefði séð áverka á H-kk-þgf K-kk-þgf er hann kom gangandi að bíl ákærða samkvæmt áðursögðu svaraði vitnið: „Það var ekkert að sjá á honum.“

Að lokum var vitnið spurt út í framburð sinn hjá lögreglu. Kannaðist vitnið við framburð þess efnis að ákærði hefði haldið í H-kk-þf K-kk-þf gegnum opinn bílgluggann og slegið hann í andlitið með krepptum hnefa, líklega fimm sinnum. Einnig staðfesti vitnið framburð sinn þess efnis að fyrir utan bílinn hefði ákærði einnig slegið H-kk-þf K-kk-þf í andlitið, þá líklega fjórum höggum.

S-kvk-nf R-kvk-nf S-kvk-nf kvaðst umrætt sinn hafa verið farþegi í bíl ákærða, sem verið hefði kyrrstæð fyrir utan verslunina Krílið. Vitnið, sem tók fram í upphafi skýrslugjafar sinnar að það myndi atvik máls illa, sagðist þó minnast þess að H-kk-nf K-kk-nf Ó-kk-nf hefði, í kjölfar þess að ákærði kallaði „einhver leiðindi“ að honum, komið upp að bílnum þar sem ákærði sat „... og var eitthvað að böggast í B-kk-þf.“ Við það hefði ákærði reiðst og „... hann byrjaði inni í bílnum eitthvað að ýta í hann út um gluggann og eitthvað. Svo stökk hann út úr bílnum og þá henti B-kk-nf (B-kk-nf Ö-kk-nf R-kk-nf) mér út úr bílnum. Ég hoppaði inn í bílinn aftur og tók fyrir augun og horfði ekki meir fyrr en við vorum komin að Ö-kvk-þgf H-kvk-þgf.“ Ástæðu þess að B-kk-nf Ö-kk-nf hefði hent vitninu út úr bílnum sagði vitnið þá að hann hefði viljað stöðva átök milli ákærða og H-kk-ef K-kk-ef.

Fyrir dómi lýsti vitnið því yfir að framburður þess hjá lögreglu hefði verið sannur og réttur. Staðfesti vitnið meðal annars sem efnislega rétta eftirfarandi bókun í samantektarskýrslu lögreglu: „Hún sagði B-kk-þf F-kk-þf hafa reiðst við þetta og hafi hann slegið H-kk-þf K-kk-þf í andlitið, í gegnum opinn bílgluggann. Í framhaldinu hafi B-kk-nf F-kk-nf opnað hurðina, farið út og ráðist á H-kk-þf K-kk-þf fyrir utan bifreiðina. B-kk-nf Ö-kk-nf og fleiri hafi hlaupið út úr bifreiðinni og stoppað B-kk-þf F-kk-þf.“

B-kk-nf Ö-kk-nf R-kk-nf kvaðst hafa verið í bíl ákærða umrædda nótt við verslunina Krílið þegar H-kk-nf K-kk-nf Ó-kk-nf hefði komið upp að bílnum „... og er eitthvað með puttann framan í andlitinu á B-kk-þgf.“ Þá háttsemi H-kk-ef K-kk-ef sagðist vitnið hafa skilið sem móðgun í garð ákærða. Tók vitnið svo til orða að H-kk-nf K-kk-nf hefði verið með „töffaratakta“.

Vitnið upplýsti að það hefði talsverða reynslu af starfi dyravarðar og kippti sér því ekki upp við að menn væru með læti í kringum það. Vitnið hefði því haldið áfram að tala við stelpurnar, sem verið hefðu í aftursæti bílsins. Ákærði hefði síðan farið út úr bílnum og vitnið þá farið út á eftir honum „... og steig inn á milli“ ákærða og H-kk-ef K-kk-ef, sem staðið hefðu andspænis hvor öðrum. Vinur H-kk-ef K-kk-ef, sem verið hefði í lúgunni á Krílinu, hefði þá verið á leiðinni að tvímenningunum. Kom fram hjá vitninu að það hefði engin átök séð milli ákærða og H-kk-ef K-kk-ef, hvorki á meðan ákærði var inni í bílnum né eftir að hann fór út.

T-kk-nf Á-kk-nf bar fyrir dómi að hann hefði umrædda nótt farið í lúguna á versluninni Krílinu. Með vitninu í för hefði verið H-kk-nf K-kk-nf Ó-kk-nf. Er vitnið hefði staðið við lúguna hefði bíll flautað og vitnið í kjölfarið snúið sér við „... og sagði eitthvað.“ Vitnið hefði síðan farið aftur inn að versla. „Þá komu strákarnir út.... Þegar ég leit við þá var búið að slá hann H-kk-þf, einu höggi.“ Vitnið hefði þá strax hlaupið til H-kk-ef K-kk-ef „... og þá fóru þeir að draga hinn strákinn inn í bíl ... og þeir brunuðu í burtu.“ Nánar aðspurt kvaðst vitnið ekki geta fullyrt 100% að það hefði séð félaga sinn hljóta högg frá „hinum stráknum“.

Vitnið kvað H-kk-þf K-kk-þf hafa verið blóðugan í framan eftir viðskiptin við strákinn og nefndi vitnið sérstaklega að blætt hefði úr nefi H-kk-ef K-kk-ef. Vitnið sagði þá félaga í kjölfarið hafa farið á lögreglustöðina á Ísafirði og þeir gefið þar skýrslu vegna málsins.

IV.

Ákærði neitar sök í málinu. Fyrir dómi bar ákærði að H-kk-nf K-kk-nf Ó-kk-nf hefði rekið puttann „... í andlitið á mér og segir ..., frussar á mig, sko, fuck you ... þá ýti ég honum, sem sagt, fast svona í burtu ...“ Fyrir lögreglu lýsti ákærði þessu atviki svo að „... ég viðurkenni að ég slæ alveg svona hranalega í burtu frá mér sko, með bara svona bara þéttingsfast í andlitið á honum sko.“ Sérstaklega aðspurður fyrir dómi kvað ákærði framburð sinn þar efnislega hinn sama og fyrir lögreglu þótt hann hefði tekið öðruvísi til orða og sagst hafa „... ýtt(i) honum í burtu ... slá og ýta í burtu, ég meina, þú veist, ... þetta er náttúrulega bara að slá mann, skilurðu ...“

H-kk-nf K-kk-nf Ó-kk-nf lýsti umræddu atviki og aðdraganda þess svo fyrir dómi að bíll hefði komið aftan að þeim T-kk-þgf Á-kk-þgf, er þeir voru að versla í Krílinu, og flautað. T-kk-nf hefði þá „... rekið upp puttann.“ Aftur hefði verið flautað og H-kk-nf K-kk-nf þá rölt að bílnum og upp að bílglugganum farþegamegin að framan. Í sætinu við gluggann hefði setið maður sem H-kk-nf K-kk-nf hefði ekki kannast við. Maðurinn hefði spurt H-kk-þf K-kk-þf þess hvort hann hefði verið að sýna sér puttann, en H-kk-nf K-kk-nf neitað. Maðurinn hefði andmælt og sagst hafa séð hann sýna sér puttann. H-kk-nf K-kk-nf hefði þá svarað: „Já, ertu að tala um þennan putta? Og rek hann framan í hann.“ Í kjölfarið hefði maðurinn kýlt H-kk-þf K-kk-þf út um gluggann, nokkuð þungu höggi með krepptum hnefa og hefði H-kk-nf K-kk-nf vankast við höggið. Frekari átök kvað H-kk-nf K-kk-nf ekki hafa orðið.

E-kvk-nf S-kvk-nf lýsti umræddu atviki svo að í kjölfar orðaskipta milli H-kk-ef K-kk-ef Ó-kk-ef og ákærða hefði sá fyrrnefndi gengið upp að bíl ákærða og þeir tekið að rífast. Ákærði hefði þá tekið í hálsmálið á fatnaði H-kk-ef K-kk-ef og kýlt hann út um gluggann, að minnsta kosti einu höggi.

S-kvk-nf N-x-x H-kvk-nf bar fyrir dómi að hún hefði um nóttina verið undir stýri á bíl ákærða í röð við verslunina Krílið. Hefði H-kk-nf K-kk-nf Ó-kk-nf verið við annan mann fótgangandi fyrir framan bílinn í röðinni. Ákærði hefði þá sagt við þá „færið ykkur“ eða eitthvað slíkt og H-kk-nf K-kk-nf þá komið að bílnum og gefið ákærða „fuck-puttann“ og farið „... upp í andlitið á honum og eitthvað“. Ákærði hefði brugðist við með því að kýla H-kk-þf K-kk-þf út um gluggann.

Þá bar B-kk-nf Ö-kk-nf R-kk-nf að H-kk-nf K-kk-nf Ó-kk-nf hefði komið upp að bílnum „... og er eitthvað með puttann framan í andlitinu á B-kk-þgf.“ B-kk-nf Ö-kk-nf kvaðst hins vegar engin átök hafa séð milli ákærða og H-kk-ef K-kk-ef, hvorki á meðan ákærði var inni í bílnum né eftir að hann fór út.

Fyrir liggur samkvæmt framansögðu að í kjölfar orðaskipta milli ákærða og H-kk-ef K-kk-ef Ó-kk-ef sýndi sá síðarnefndi ákærða alþekkt merki með löngutöng. Þá þykir sannað með framanröktu vætti H-kk-ef K-kk-ef, E-kvk-ef S-kvk-ef og S-kvk-ef N-kvk-ef H-kvk-ef, sem og að nokkru framburði ákærða sjálfs, bæði fyrir dómi og hjá lögreglu, svo ekki verði vefengt með skynsamlegum rökum, sbr. 1. mgr. 109. gr. laga nr. 88/2008, að ákærði hafi í kjölfarið slegið H-kk-þf K-kk-þf nokkuð þungu höggi í andlitið. Hins vegar þykir ósannað að ákærði hafi slegið H-kk-þf K-kk-þf fleiri höggum en einu, en þeim sakargiftum til stuðnings er eingöngu, að því leyti óstöðugur, framburður S-kvk-ef N-x-x.

Í ákæru er því haldið fram að við árás ákærða hafi H-kk-nf K-kk-nf Ó-kk-nf hlotið kjálkabrot, tveir endajaxlar losnað og slímhúð í kjálka rofnað, ásamt því að tilfinning í neðri vör hafi skerst. Í málinu liggur frammi ljósmynd, sem lögreglan á Ísafirði tók af áverkum H-kk-ef K-kk-ef laust eftir kl. 02:10 umrædda nótt, en á henni má sjá blóð í munni, blóðtaum úr nefi og þá er greinilegt að í það minnsta einn jaxl í neðri gómi, vinstra megin, er laus. Þá liggur fyrir með vottorði Þ-kk-ef G-kk-ef, læknis á Heilbrigðisstofnun Vestfjarða, dagsettu 25. nóvember 2009, en efni þess er rakið í kafla I hér að framan, að H-kk-nf K-kk-nf var með lýsta áverka við komu á stofnunina skömmu fyrir kl. 03:00 umrædda nótt.

Í málinu hefur ekkert komið fram um að H-kk-nf K-kk-nf Ó-kk-nf hafi borið áverka er leiðir hans og ákærða lágu saman við Krílið umræddan nótt. Þá kom fram með skýrum hætti hjá vitninu S-kvk-þgf N-kvk-þgf H-kvk-þgf að ekkert hefði verið að sjá á H-kk-þgf K-kk-þgf er hann kom að bíl ákærða.

H-kk-nf K-kk-nf Ó-kk-nf bar um þetta atriði fyrir dómi að hann hefði, er hann náði aftur áttum eftir högg ákærða, fundið „... að ég er brotinn.“ T-kk-nf Á-kk-nf, sem var í för með H-kk-þgf K-kk-þgf umrædda nótt, sagði H-kk-nf K-kk-þf hafa verið blóðugan í framan eftir viðskiptin við ákærða og nefndi sérstaklega að blætt hefði úr nefi H-kk-ef K-kk-ef. Önnur vitni veittu ekki athygli áverkum á H-kk-þgf K-kk-þgf eftir að honum lenti saman við ákærða, en í því sambandi verður ekki fram hjá því litið að vitnin öll, að fyrrnefndum T-kk-þgf Á-kk-þgf undanskildum, yfirgáfu vettvang í bifreið ákærða skömmu eftir að hann veitti H-kk-þgf K-kk-þgf höggið.

Í vottorði S-kk-ef P-kk-ef tannlæknis, sem unnið var vegna komu H-kk-ef K-kk-ef Ó-kk-ef á bráðamóttöku LSH í Fossvogi 24. október 2009, en efni vottorðsins er reifað í kafla I hér að framan, segir meðal annars að tennur H-kk-ef K-kk-ef hafi ekki mæst og greinilegt brot verið í neðri kjálka vinstra megin á jaxlasvæði og mikil hreyfing um það. Í niðurlagi vottorðsins segir síðan svo: „Ofangreindur áverki hefur orðið við mikið högg á neðri kjálka og getur komið heim og saman við högg á andlit frá vinstri, líklega með hægri hendi. Óvíst er hvort sjúklingur finni nokkurn tímann tilfinningu í neðri vör vinstra megin ...“

Samkvæmt öllu framansögðu, sérstaklega vætti H-kk-ef K-kk-ef Ó-kk-ef og T-kk-ef Á-kk-ef og vottorði S-kk-ef P-kk-ef tannlæknis, þykir sannað, svo ekki verði vefengt með skynsamlegum rökum, sbr. 1. mgr. 109. gr. laga nr. 88/2008, að þeir áverkar H-kk-ef K-kk-ef, sem í ákæru er lýst, hafi verið afleiðing af höggi ákærða.

Með niðurstöðum dómsins hér að framan liggur fyrir að ákærði hefur gerst sekur um brot gegn 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

V.

Samkvæmt vottorði sakaskrár ríkisins hefur ákærði hlotið tvo refsidóma. Með dómi 21. nóvember 2008 var hann dæmdur í fjögurra mánaða fangelsi, skilorðsbundið í tvö ár, fyrir brot gegn 251. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þá var ákærði 23. október 2009 dæmdur í fimm mánaða fangelsi, skilorðsbundið í tvö ár. Með þeim dómi var ákærði sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga. Þar sem brotið var framið fyrir uppkvaðningu dómsins frá 21. nóvember 2008 var ákærða dæmdur hegningarauki, sbr. ákvæði 78. gr. almennra hegningarlaga. Var fyrri dómurinn dæmdur upp og ákærða gerð refsing í einu lagi fyrir bæði málin samkvæmt fyrirmælum 60. gr. almennra hegningarlaga.

Með vísan til 60. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 ber að taka dóminn frá 23. október 2009 upp og dæma þau mál, sem dómurinn tók til, með í máli þessu og ákvarða ákærða refsingu í einu lagi að teknu tilliti til 77. og 78. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Svo sem rakið var í kafla IV sló ákærði brotaþola einu höggi í andlit í kjölfar þess að brotaþoli gekk upp að honum og sýndi honum löngutöng. Alþekkt er að í slíkri háttsemi felst móðgun. Þó svo þessi athöfn brotaþola geti ekki með nokkru móti réttlætt brot ákærða verður ekki fram hjá henni litið við ákvörðun refsingar ákærða, sbr. 2. málslið 3. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Til refsiþyngingar horfa hins vegar allmiklir áverkar brotaþola, sbr. 2. tölulið 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga, og að brot það sem ákærði var sakfelldur fyrir með dómnum 23. október 2009 hefur ítrekunaráhrif á brot hans nú, sbr. ákvæði 1. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga. Að þessu virtu og með vísan til sakaferils ákærða þykir refsing hans réttilega ákveðin sjö mánaða fangelsi.

Við úrlausn málsins verður að líta til þess að dómurinn sem kveðinn var upp 23. október 2009 hafði ekki verið birtur ákærða er hann gerðist sekur um brot það sem var tilefni höfðunar máls þessa. Rauf ákærði því ekki skilorð samkvæmt dómnum með brotinu, sbr. 5. mgr. 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þá verður ekki fram hjá því horft að dómurinn frá 21. nóvember 2008 hafði verið dæmdur upp er ákærði framdi brot sitt 24. október 2009 og er því ófært að telja hann hafa rofið skilorð þess dóms með brotinu.

Með vísan til framangreinds og að atvikum málsins að öðru leyti virtum þykir með heimild í 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 rétt að fresta fullnustu refsingar ákærða og skal refsingin falla niður að liðnum þremur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

VI.

A.

Brotaþoli, H-kk-nf K-kk-nf Ó-kk-nf, setti fram bótakröfu á hendur ákærða með bréfi til lögreglustjórans á Vestfjörðum 28. janúar 2010. Í erindinu eru kröfur brotaþola tilgreindar svo að gerð sé krafa á hendur ákærða um að hann verði dæmdur til að greiða brotaþola skaða- og miskabætur, samtals að fjárhæð 735.052 krónur. Þá er krafist vaxta skv. 8. gr., sbr. 4. gr., laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af fyrrgreindri fjárhæð frá 24. október 2009 til þess dags þegar mánuður er liðinn frá því að bótakrafan er kynnt ákærða, en dráttarvaxta eftir þann dag skv. 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr., sömu laga til greiðsludags.

Brotaþoli kveður kröfur sínar á því byggðar að ákærði hafi með saknæmri og ólögmætri háttsemi valdið brotaþola fjártjóni og miska. Ákærði hafi gerst sekur um líkamsárás gegn brotaþola og beri hann fulla skaðabótaábyrgð gagnvart brotaþola á afleiðingum hennar. Bótagrundvöllur kröfu brotaþola sé því sakarreglan, enda tjónið sennileg afleiðing saknæmrar og ólögmætrar háttsemi ákærða, sem meðal annars varði við 218. gr. almennra hegningarlaga, svo og ákvæði skaðabótalaga nr. 50/1993.

Afleiðingar árásar ákærða kveður brotaþoli meðal annars hafa verið þær, sbr. vottorð S-kk-ef P-kk-ef tannlæknis, að óvíst sé hvort brotaþoli fái nokkurn tíma tilfinningu í neðri vör, vinstra megin, auk þess sem óvíst sé um afdrif öftustu jaxlanna.

Höfuðstól bótakröfu sinnar sundurliðar brotaþoli svo:

1. Útlagður kostnaður v/læknisvitjunar á Heilbrigðisstofnun Vestfjarða 2.400 kr.

2. Útlagður kostnaður vegna skoðana hjá S-kk-þgf G-kk-þgf tannlækni 9.840 kr.

3. Útlagður kostnaður vegna lyfjakaupa hjá Lyfju 5.757 kr.

4. Útlagður ferðakostnaður vegna aðgerðar á LSH 24.10.2009 17.300 kr.

5. Útlagður kostnaður vegna eftirskoðunar hjá tannlækni í Reykjavík 10.12.2009 18.180 kr.

6. Miskabætur. 600.000 kr.

7. Kostnaður lögmanns brotaþola við gerð skaðabótakröfu 81.575 kr.

Kröfuliði 1-5 segir brotaþoli vera kröfu um annað fjártjón í skilningi 1. mgr. 1. gr. laga nr. 50/1993. Samkvæmt ákvæðinu skuli sá sem bótaábyrgð beri á líkamstjóni meðal annars greiða sjúkrakostnað og annað fjártjón sem af því hljótist. Samtals sé krafist 53.477 króna vegna annars fjártjóns.

Í kröfulið 6 kveðst brotaþoli gera kröfu um miskabætur. Brotaþoli hafi orðið fyrir miklum þjáningum og óþægindum í andliti vegna áverka sinna. Hann hafi fengið mikið tilfært og slæmt brot í neðri kjálka vinstra megin á jaxlasvæði og af þeim sökum hafi þurft að leggja brotaþola inn á sjúkrahús. Þar hafi verið framkvæmd á honum aðgerð í svæfingu þar sem brotið hafi verið spengt saman með títanskrúfum og plötum. Segir brotaþoli samkvæmt áðursögðu ljóst að líklegt sé að um varanlegar afleiðingar verði að ræða. Í árás ákærða kveður brotaþoli hafa falist ólögmæta meingerð gegn frelsi, friði og persónu tjónþola. Eðlilegt sé að greiddar séu miskabætur vegna þeirrar meingerðar, sem að mati brotaþola eru hæfilega áætlaðar 600.000 krónur.

Í tölulið 7 segir brotaþoli krafist útlagðs kostnaðar við gerð bótakröfu á grundvelli 172. gr. og 173. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, 81.575 króna að virðisaukaskatti meðtöldum, sbr. framlagt reikningsafrit. Til stuðnings þessum kröfulið vísar brotaþoli til 3. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008.

Um lagarök vísar kröfuhafi sérstaklega til almennu skaðabótareglunnar og skaðabótalaga nr. 50/1993, meðal annars 1., 3. og 26. gr. laganna, sem og óskráðra reglna skaðabótaréttarins um greiðslu bóta fyrir ólögmæta og saknæma háttsemi. Til stuðnings vaxtakröfum kveðst brotaþoli vísa til III. og IV. kafla laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu. Um rétt brotaþola til að hafa uppi skaða- og miskabótakröfur sínar í máli þessu vísar hann til 1. mgr. 172. gr. laga nr. 88/2008.

B.

Ákærði krefst þess aðallega að bótakröfu ætlaðs brotaþola verði vísað frá dómi. Til vara krefst ákærði þess að krafan verði lækkuð verulega.

C.

Eins og áður hefur verið rakið liggur fyrir sönnun þess að ákærði hafi slegið brotaþola nokkuð þungu höggi í andlitið á þeim stað og tíma og með þeim afleiðingum sem í ákæru greinir. Með hinni refsiverðu háttsemi hefur ákærði bakað sér skaðabótaábyrgð.

Kröfuliðir brotaþola nr. 1-5 eru studdir reikningum og kvittunum. Telja verður að umræddur kostnaður falli undir ákvæði 1. mgr. 1. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Verða umræddir kröfuliðir því teknir til greina að fullu.

Brotaþoli á rétt á miskabótum úr hendi ákærða vegna líkamsárásarinnar á grundvelli 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Við ákvörðun þeirra þykir, auk annars, verða að taka nokkurt mið af því að brotaþoli ögraði ákærða í aðdraganda þess að ákærði sló hann, sbr. kafla IV hér að framan. Samkvæmt því, áverkum brotaþola og að atvikum málsins að öðru leyti virtum þykja miskabætur til handa brotaþola hæfilega ákveðnar 250.000 krónur.

Krafa brotaþola um bætur vegna kostnaðar við að halda uppi kröfu sinni í málinu er hófleg og studd ákvæði 3. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008, sbr. 1. mgr. 172. gr. sömu laga. Verður hún því tekin til greina.

Samkvæmt öllu framansögðu verður ákærði dæmdur til að greiða brotaþola 385.052 krónur. Um vexti og dráttarvexti af kröfunni fer svo sem í dómsorði greinir.

VII.

Samkvæmt úrslitum málsins, sbr. 1. mgr. 218. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, og með vísan til framlagðs sakarkostnaðaryfirlits og fylgigagna þess, dæmist ákærði til að greiða 54.890 krónur vegna kostnaðar við öflun áverkavottorða. Þá greiði ákærði einnig þóknun skipaðs verjanda síns, B-kk-ef N-kk-ef hrl., en þóknunin þykir hæfilega ákveðin að virðisaukaskatti meðtöldum, eftir umfangi málsins og að teknu tilliti til þess tíma sem fór í ferðalög hjá lögmanninum, 188.250 krónur. Ákærði greiði því samtals 243.140 krónur í sakarkostnað.

Dóm þennan kveður upp K-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari. Fyrir uppsögu dómsins var gætt 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði, B-kk-nf F-kk-nf S-kk-nf P-kk-nf, sæti fangelsi í sjö mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum þremur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði 243.140 krónur í sakarkostnað.

Ákærði greiði H-kk-þgf K-kk-þgf Ó-kk-þgf 385.052 krónur ásamt vöxtum skv. 8. gr., sbr. 4. gr., laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 24. október 2009 til 6. júní 2010, en dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

K-kk-nf H-kk-nf