E-3377/2018

1. Mál þetta var höfðað 15. október 2018 og tekið til dóms 3. júní 2019.

Stefnandi er K-kk-nf I-kk-nf K-kk-nf, Leirdal 12 í Vogum. Stefndi er Sjóvá – Almennar tryggingar hf., Kringlunni 5 í Reykjavík.

2. Stefnandi krefst þess að viðurkennd verði með dómi bótaskylda stefnda úr kaskótryggingu ökutækis vegna tjóns á bifreið stefnanda, RLT13, þann 21. október 2017. Þá krefst stefnandi þess að stefndi verði dæmdur til að greiða honum 569.157 krónur í málskostnað. Stefndi krefst sýknu af kröfum stefnanda og að stefnandi verði dæmdur til að greiða honumm áls kostnað að mati dómsins.

3. Stefnandi er eigandi bifreiðarinnar RLT13 og hafði vátryggt hana hjá stefnda með svokallaðri kaskótryggingu sem tók gildi 2. ágúst 2017. Síðla nætur eða um morguninn 21. október 2017 skemmdist bifreiðin er henni var ekið út af Vatnsleysustrandarvegi. Síðar um morguninn var stefnandi hand-tekinn af lögreglumönnum þar sem þeir hittu hann fyrir nærri bifreiðinni og færður til yfirheyrslu grunaður um ölvun við akstur. Stefnandi bar þá fyrir lögreglu að hann hefði verið ökumaður bifreiðarinnar er henni var ekið útaf. Tekin voru blóðsýni úr stefnanda sem reyndist vera ölvaður. Þann 30. október 2017 gaf stefnandi nýja skýrslu fyrir lögreglu þar sem hann breytti fyrri framburði sínum og kvaðst ekki hafa ekið bifreiðinni umrætt sinn.

Ökumaðurinn hefði verið vinkona hans, S-kvk-nf Ý-kvk-nf B-kvk-nf. Nefnd S-kvk-nf staðfesti þetta síðar fyrir lögreglu. Þá gáfu fleiri aðilar sem að málinu komu skýrslur fyrir lögreglu sem studdu hina breyttu frásögn stefnanda. Þann 15. mars 2018 barst stefnanda bréf frá lögreglustjóranum á Suðurnesjum þar sem tilkynnt var að rannsókn á meintum ölvunarakstri hans hefði verið hætt.

Stefndi hefur hafnað bótaskyldu með því að í upphaflegum framburði stefn-anda fyrir lögreglu hafi komið fram að hann hefði sjálfur verið ökumaður er tjónið varð og með vísan til þess að fyrir liggi að hann hafi verið ölvaður umrætt sinn. Síðari skýrslur stefnanda og vitna eru að mati stefnda ótrúverð-ugar og ekki á þeim byggjandi.

4. Stefnandi byggir á því að milli aðila hafi verið gildur vátryggi ngarsamning-ur er tjón varð á bifreið hans. Synjun stefnda um bótaskyldu sé á því reist að stefnandi hafi ekið bifreiðinni ölvaður er tjónið varð en þetta sé ekki einasta rangt heldur liggi fyrir að annar maður hafi þá ekið bifreiðinni. Stefndi hafi enda enga sönnun um hin umþrættu atvik til að leggja til grundvallar synjun sinni. Rannsókn lögreglu á meintum ölvunarakstri stefnanda hafi verið felld niður þar sem í ljós hafi komið að stefnandi hefði ekki ekið bifreiðinni umrætt sinn.

5. Stefndi byggir á því að samkvæmt lögregluskýrslum sem fyrir liggja í mál-inu hafi stefnandi samdægurs gengist við því fyrir lögreglu að hann hefði verið ökumaður bifreiðarinnar RLT13 er henni var ekið út af Vatnsleysu-strandarvegi 21. október 2017. Þá hafi þann sama dag verið staðfest að stefnandi var ölvaður er óhappið varð. Stefndi telur að honum hafi verið heimilt að fella niður bótaábyrgð sína gagnvart stefnanda vegna þessa þar sem gögn málsins staðfesti eða sýni yfirgnæfandi líkur til þess að stefnandi hafi verið ökumaður bifreiðarinnar RLT13 er henni var ekið út af Vatns-leysustrandarvegi 21. október 2017. Hann hafi ekið bifreiðinni undir áhrifum áfengis og með því brotið gegn varúðarreglum vátryggingarskil-mála kaskótryggingar stefnda og valdið vátryggingaratburði með stórkost-legu gáleysi. Vísar stefndi um þetta til 26. gr. laga nr. 30/2004 um vátrygg-ingarsamninga og greinar 8.3 og 17.1 og 17.2 í vátryggingarskilmálum kaskótryggingar stefnda fyrir ökutæki.

6. Stefndi telur að síðari framburðir stefnanda og vitna í málinu séu ótrúverð-ugir. Þeir einkennist af tilraunum til að koma stefnanda undan lögreglu-rannsókn og séu að engu hafandi. Þá vísar stefndi til þess að jafnvel þó þeir hafi dugað til að ekki væru taldar forsendur til að gefa út ákæru á hendur stefnanda þá sé allt önnur staða uppi varðandi sjónarmið um sönnun í einka-máli sem þessu.

Niðurstaða

7. Stefnandi lýsti því fyrir dómi að er hann vaknaði um morguninn 21. október 2017 hefði hann lítt munað eftir atburðum næturinnar vegna ölvunar. Hann hafi gengið út að þeim stað er bifreið hans lá utan vegar og skömmu síðar orðið var við lögreglu. Þetta hafi verið milli fjórum og fimm tímum eftir að óhappið varð. Hann hafi afráðið að segjast sjálfur hafa ekið bifreiðinni, þrátt fyrir að muna ekkert eftir því og þá treyst á að áfengi væri ekki lengur mælan-legt í blóði hans. Það hafi ekki verið fyrr en síðar þennan sama dag sem hann hafi verið upplýstur um að S-kvk-nf Ý-kvk-nf hefði ekið bílnum. Vitnið G-kk-nf P-kk-nf K-kk-nf, bróðir stefnanda, gaf skýrslu fyrir dómnum. Honum sagðist svo frá að aðfaranótt 21. október 2017 hefði S-kvk-nf Ý-kvk-nf B-kvk-nf leitað til hans og beðið hann að skutla sér í Hafnarfjörð til að hún gæti sótt stefnanda þangað og ekið bíl hans heim fyrir hann þar sem hann hefði verið fullur. Þetta kvaðst G-kk-nf P-kk-nf hafa gert en hann gæti ekkert frekar borið um atburði næturinnar. Vitnið S-kvk-nf Ý-kvk-nf B-kvk-nf staðfesti að hún hefði verið í sambandi við stefnanda um kvöldið 20. október 2017 og aðfaranótt 21. október 2017 á samfélagsmiðlum. Hann hafi beðið hana að redda sér og bílnum heim vegna ölvunar hans og hún hefði tekið það að sér. Þá staðfesti hún að hún hefði verið undir stýri og keyrt út af á Vatnsleysustrandarvegi. Vitnin H-kk-nf M-kk-nf S-kk-nf og H-kk-nf K-kk-nf H-kk-nf báru báðir um það að þeir hefðu komið að vettvangi óhappsins skömmu eftir að það varð, en þeir hefðu dvalið í húsi skammt frá og heyrt háreysti er bílinn fór út af. Er að var komið hafi bæði stefnandi og S-kvk-nf Ý-kvk-nf verið komin ómeidd út úr bílnum og þeir hafi svo skutlað þeim heim. Í sam-tölum stefnda og S-kvk-ef Ý-kvk-ef í þeirri ökuferð hafi komið fram að S-kvk-nf Ý-kvk-nf hefði ekið bílnum er óhappið varð.

8. Ekki er umdeilt með aðilum að þegar bifreið stefnanda skemmdist var hann með gilda kaskótryggingu vegna hennar hjá stefnda frá 2. ágúst 2017. Stefndi hefur byggt synjun sína um viðurkenningu bótaábyrgðar úr kaskótryggingu á því einu að stefnandi hafi gengist við því fyrir lögreglu að hann hefði ekið bílnum umrætt sinn og að fram hafi komið og sannast í málinu að stefnandi hafi verið drukkinn. Í ljósi vættis þeirra vitna sem gefið hafa skýrslu í málinu og að teknu tilliti til skýringa stefnanda á breyttum framburði sínum, sem á engan hátt er hægt að útiloka að geti staðist, verður ekki fallist á það með stefnda að fyrir liggi sönnun um að stefnandi hafi verið ökumaður bifreið-arinnar RLT13 er henni var ekið út af Vatnsleysustrandarvegi 21. október 2017. Þá verður heldur ekki fallist á það með stefnda að stefnandi hafi ekki lagt fram lágmarks sönnun fyrir tjóni sínu samkvæmt 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1 991 um meðferð einkamála. Í málinu liggja enda fyrir skýrslur lögreglu sem sýna að bifreiðin varð fyrir umtalsverðu tjóni umrætt sinn þó að mat á umfangi tjónsins liggi ekki fyrir. Samkvæmt þessu verður fallist á kröfur stefn-anda. Eftir úrslitum málsins, og með vísan til 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, ber stefnda að greiða stefnanda málskostnað eins og greinir í dómsorði. Af hálfu stefnanda flutti málið J-kk-nf A-kk-nf K-kk-nf lögmaður. Af hálfu stefnda flutti málið S-kk-nf Á-kk-nf lögmaður. Málið dæmdi Á-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari.

Dómsorð:

Viðurkennt er að stefndi, Sjóvá – Almennar tryggingar hf., er bótaskyldur úr kaskótryggingu ökutækis vegna tjóns á bifreið stefnanda, K-kk-ef I-kk-ef K-kk-ef, RLT13, þann 21. október 2017. Stefndi skal greiða stefnanda 569.157 krónur í málskostnað.

Á-kk-nf H-kk-nf (sign.)