S-517/2011

Mál þetta, sem dómtekið var 6. janúar 2012, er höfðað með ákæru útgefinni af lögreglustjóranum á höfuðborgarsvæðinu 3. maí 2011 á hendur B-kk-þgf B-kk-þgf M-kk-þgf, kt. […], Markarflöt 53, Garðabæ, „fyrir eftirgreind hegningarlagabrot framin, á árunum 2007 og 2008, í starfi ákærða sem stjórnarmaður og daglegur stjórnandi einkahlutafélagsins Sun House Íslands, kt. […], svo sem rakið verður:

I.

1. Fyrir fjársvik, en til vara fyrir fjárdrátt, með því að hafa, þann 29. júní 2007, fengið hjónin B-kvk-þf Ó-kvk-þf G-kvk-þf og V-kk-þf G-kk-þf til að greiða félaginu kr. 7.020.000, sem greiðslu inn á einingahús sem félagið hafði í endursölu, með því að vekja með þeim þá hugmynd að greiðslan yrði nýtt til að greiða framleiðanda hússins, Heikius Hus-Talo, í Finnlandi. Eftir að greiðslan barst félaginu fór engin greiðsla frá því til finnska framleiðandans en ákærða mátti vera ljóst er félagið tók við greiðslunni að það myndi ekki geta staðið við kaupsamning þann sem til grundvallar greiðslunni lá. Greiðslan rann inn á bankareikning félagsins í Íslandsbanka hf. (áður Glitnir banki hf.) nr. […], en fjármunir á þeim reikningi voru eftir að greiðslan barst og þar til félagið var tekið til gjaldþrotaskipta í janúar 2009, ýmist nýttir í rekstur félagsins eða í persónuleg útgjöld ákærða.

Telst þetta varða við 248. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, en til vara við 247. gr. sömu laga.

2. Fyrir fjársvik, en til vara fyrir fjárdrátt, með því að hafa, þann 29. maí 2008, fengið U-kk-þf S-kk-þf S-kk-þf til að greiða félaginu kr. 4.265.739, sem staðfestingargjald vegna einingahúss, sem félagið hafði í endursölu, með því að vekja með honum þá hugmynd að greiðslan yrði meðal annars nýtt til að greiða framleiðanda hússins, Heikius Hus-Talo, í Finnlandi. Eftir að greiðslan barst félaginu fór engin greiðsla frá því til finnska framleiðandans en ákærða mátti vera ljóst er félagið tók við greiðslunni að það myndi ekki geta staðið við kaupsamning þann sem til grundvallar greiðslunni lá. Greiðslan rann inn á bankareikning félagsins í Íslandsbanka hf. (áður Glitnir banki hf.) nr. […], en fjármunir á þeim reikningi voru eftir að greiðslan barst og þar til félagið var tekið til gjaldþrotaskipta í janúar 2009, ýmist nýttir í rekstur félagsins eða í persónuleg útgjöld ákærða.

Telst þetta varða við 248. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, en til vara við 247. gr. sömu laga.

3. Fyrir skilasvik með því að hafa, á tímabilinu 8. október til 28. október 2008, í alls 9 skipti tekið fjármuni, samtals kr. 4.460.000 út af bankareikningi Sun House Ísland ehf. í Íslandsbanka hf. (áður Glitnir banki hf.) nr. […], og notað í eigin þágu en með því skerti ákærði rétt lánadrottna félagsins til að öðlast fullnægju af eignum þess. Félagið var tekið til gjaldþrotaskipta með úrskurði Héraðsdóms Reykjaness þann 22. janúar 2009 en árangurslaust fjárnám var gert hjá félaginu þann 4. september 2008. Úttektir ákærða sundurliðast sem hér greinir:

Telst þetta varða við 4. tl. 1. mgr. 250. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

4. Fyrir meiriháttar brot gegn bókhaldslögum, framin í rekstri Sun House ehf., með því að hafa látið undir höfuð leggjast að færa lögboðið bókhald og vanrækt að varðveita bókhaldsgögn vegna rekstrar einkahlutafélagsins á árunum 2005 til 2008.

Telst þetta varða við 2. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 sbr. 1. tölulið 1. mgr. 37. gr., sbr. 36. gr. laga nr. 145/1994 um bókhald, sbr. 1. gr. laga nr. 37/1995.

II.

Fyrir stórfelld eignaspjöll með því að hafa þann 17. júní 2009, brotið niður með beltagröfu einbýlishús, fasteign með fastanúmer 227-5991, að Hólmatúni 44, Álftanesi, sem var í eigu Frjálsa fjárfestingarbankans, kt. […], með þeim afleiðingum að einbýlishúsið eyðilagðist.

Telst þetta varða við 1. sbr. 2. mgr. 257. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Þá krefjast eftirtaldir aðilar þess að ákærði verði dæmdur til greiðslu skaðabóta:

B-kvk-nf Ó-kvk-nf G-kvk-nf, kt. […] og V-kk-nf G-kk-nf, kt. […] krefjast greiðslu skaðabóta úr hendi ákærða að fjárhæð kr. 9.720.000,- ásamt dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 38/2001 af kr. 2.700.000,- frá 09.03.2006 til 29.06.2007, en af kr. 9.720.000,- frá 29.06.2007 til greiðsludags. Þá er krafist vaxtavaxta skv. 12. gr. s.l. er leggist við höfuðstól á 12 mánaða fresti í fyrsta sinn 09.03.2007 en síðan árlega þann dag. Verði ekki fallist á dráttarvaxtakröfu skv. framansögðu er til vara krafist vaxta skv. 8. gr. sbr. 9. gr. vaxtalaga frá 09.03.2006. Þá er krafist bóta vegna kostnaðar við lögmannsaðstoð eftir mati dómara eða skv. síðar framlögðum reikningi auk álags er nemi virðisaukaskatti af þóknuninni.

U-kk-nf S-kk-nf S-kk-nf, kt. […] krefst greiðslu skaðabóta úr hendi ákærða að fjárhæð kr. 4.265.739,- ásamt dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 38/2001 af kr. 4.265.739,- frá 29.05.2008 til greiðsludags. Þá er krafist vaxtavaxta skv. 12. gr. s.l. er leggist við höfuðstól á 12 mánaða fresti í fyrsta sinn 29.05.2008 en síðan árlega þann dag. Verði ekki fallist á dráttarvaxtakröfu skv. framansögðu er til vara krafist vaxta skv. 8. gr. sbr. 9. gr. vaxtalaga frá 29.05.2009. Þá er krafist bóta vegna kostnaðar við lögmannsaðstoð eftir mati dómara eða skv. síðar framlögðum reikningi auk álags er nemi virðisaukaskatti af þóknuninni.

Þrotabú Sun House Ísland ehf., kt. […], Lágmúla 7, 108, Reykjavík, krefst skaðabóta að fjárhæð kr. 4.460.000, með almennum vöxtum frá 28. október 2008 til þess dags er mál er höfðað, sbr. 8. gr. laga nr. 38/2011 en með dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. frá þeim degi til greiðsludags. Þá er krafist greiðslu málskostnaðar að mati dómara eða kostnaðar samkvæmt síðar framlögðum reikningi.“

Ákærði krefst sýknu af brotum samkvæmt I. kafla ákæru og hafnar bótakröfum. Ákærði krefst hins vegar vægustu refsingar er lög leyfa hvað varðar II. kafla ákæru. Þá krefst verjandi ákærða hæfilegrar þóknunar sér til handa.

1. tl. I. kafli ákæru. Fjársvik, en til vara fjárdráttur, hinn 29. júní 2007.

I.

Með bréfi, dags. 19. desember 2008, lögðu B-kvk-nf Ó-kvk-nf G-kvk-nf og V-kk-nf G-kk-nf fram kæru á hendur ákærða, persónulega og f.h. Sun House Íslands ehf., fyrir fjársvik. Í bréfinu segir að kærendur hefðu haft samband við ákærða, fyrirsvarsmann Sun House Íslandi ehf., í ársbyrjun 2006, með það fyrir augum að kaupa einingahús, en ákærði hefði gefið sig út fyrir að selja slík hús frá Finnlandi. Samkomulag hefði náðst um kaup á húsi og kærendur greitt staðfestingargjald 9. mars 2006, 2.700.000 kr., og hinn 29. júní 2007 hefðu þau greitt inn á kaupin 7.020.000 kr., þ.e. 65% af kaupverði hússins sem hefði verið 10.800.000 kr. á þáverandi gengi (72.000 evrur). Kærendur hefðu margítrekað reynt að fá upplýsingar um stöðu málsins frá ákærða en án árangurs og þau hefðu ekki fengið hús sitt afhent, en samkvæmt upplýsingum framleiðandans væri ekki enn farið að framleiða húsið.

Fram kemur í skýrslu lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, dags. 20. apríl 2011, að við rannsókn málsins var athuguð eigna- og skuldastaða Sun House Íslands ehf. á þeim tíma er félagið fékk umrædda greiðslu frá kærendum að fjárhæð 7.020.000 kr. og hvernig fjármunum var ráðstafað frá þeim tíma og þar til félagið var tekið til gjaldþrotaskipta í janúar 2009. Við rannsóknina var byggt á framburði ákærða, gögnum frá skiptastjóra þrotabús Sun House Íslands ehf., skráningu í ökutækjaskrá og yfirliti bankareikninga. Þá var við mat á verðmæti eigna stuðst við fyrri ársreikninga, upplýsingar frá fasteignaskrá, mat fasteignasala og starfsmanna bifreiðaumboða. Ekki lá fyrir bókhald, ársreikningur eða skattskýrslur fyrir félagið á því tímabili sem skýrsla lögreglu tekur til.

Helstu eignir Sun House Íslands ehf. voru fasteign að Hólmatúni 44, Álftanesi. Fasteignamat á árinu 2007 var 43.690.000 kr., en samkvæmt mati fasteignasala var verðmæti eignarinnar hinn 29. júní 2007 59.000.000 kr. Einnig átti félagið gröfu sem samkvæmt ársreikningi 2004 var að verðmæti 1.350.000 kr. og vörubifreið sem samkvæmt verðmati 2007 kostaði 1.000.000 kr. Auk þess átti félagið Mercedes Bens bifreið sem kostaði 1.432.410 kr. samkvæmt ársreikningi 2004, en 1.000.000 kr. á árinu 2007 samkvæmt verðmati, Toyota Hiace árgerð 2000 að verðmæti 1.000.000 króna samkvæmt verðmati, BMW bifreið frá árinu 1991, en ekki lá fyrir verðmat á henni, og Scania K 112, árgerð 1983, að verðmæti 800.000 kr. Staða á bankareikningi félagsins fyrir innborgun kærenda, hinn 29. júní 2007, var 1.914 kr.

Samkvæmt gögnum málsins lagði Frjálsi fjárfestingarbankinn í febrúar 2007 fram beiðni um nauðungarsölu á Hólmatúni 44, vegna kröfu bankans samkvæmt veðskuldabréfi, 38.745.490 kr., og var hún tekin fyrir hjá sýslumanni 11. maí 2007. Hinn 12. júní 2007 byrjaði uppboð á eigninni, sem átti að vera framhaldið á eigninni sjálfri 4. júlí 2007, en nauðungarsölubeiðnin var afturkölluð 29. júní 2007, sama dag og kærendur greiddu ákærða 7.020.000 kr., en ákærði greiddi þá inn á kröfuna 1.970.000 kr. Hinn 22. maí 2007 fór fram fjárnám hjá Sun House Íslandi ehf. í fasteigninni að Hólmatúni og einni bifreið félagsins að kröfu sýslumannsins í Hafnarfirði vegna ógreiddra gjalda að höfuðstól 5.789.648 kr. og í september 2007 var farið fram á nauðungarsölu. Þá liggur fyrir í gögnum málsins að á umræddum tíma, hinn 29. júní 2007, skuldaði Sun House Ísland ehf. lán hjá Glitni banka, samkvæmt skuldabréfi útgefnu 30. janúar 2007. Glitnir banki lagði fram nauðungarsölubeiðni í júlí 2007 vegna kröfu að höfuðstól 19.781.192 kr., en hún var afturkölluð 19. mars 2008. Þá var Sun House Ísland ehf. með yfirdrátt 29. júní 2007 að fjárhæð 618.307 kr. og Verkfræðistofa Suðurlands ehf. átti kröfu á hendur félaginu, dags. 27. júní 2007, að fjárhæð 1.964.294 kr. Einnig kemur fram í gögnum málsins að hinn 4. september 2008 var gert fjárnám hjá Sun House Íslandi ehf. á grundvelli kröfu Eimskipafélags Íslands ehf., dags. 28. júní 2007, að fjárhæð 6.274.199 kr., en því var lokið án árangurs.

Niðurstaða rannsóknar lögreglu samkvæmt áðurnefndri lögregluskýrslu, dags. 20. apríl 2011, var sú að hinn 29. júní 2007 hafi skuldir Sun House Íslands ehf. verið umfram eignir. Í skýrslunni segir að félagið hafi verið í vanskilum með lán, gjöld til sýslumanns og fleiri kröfur og bankareikningar félagsins hafi verið notaðir bæði fyrir félagið og til að greiða persónuleg útgjöld ákærða. Fjármunir hafi m.a. verið notaðir til að greiða innheimtufyrirtækjum og skuldheimtumönnum, m.a. Glitni banka, sýslumanninum í Hafnarfirði, Gjaldheimtunni og Intrum, og nokkrar útborganir hafi verið til fjölskyldumeðlima, þ.e. eiginkonu ákærða, bróður og sonar. Að lokum kemur fram í skýrslunni að eftir að kærendur inntu af hendi greiðsluna 29. júní 2007 hafi engar greiðslur runnið til H-x-x H-x-x í Finnlandi.

II.

Verður nú rakinn framburður ákærða og vitna fyrir dómi.

Ákærði kvaðst hafa verið stjórnarformaður Sun House Íslands ehf. og hann hafi séð um daglegan rekstur þess, en hlutverk félagsins hafi verið að kaupa og selja hús og reisa hús. Ákærði var spurður hvernig rekstur félagsins hafi gengið og svaraði ákærði: „Bara eins og íslenskt fyrirtæki, upp og ofan.“ Nánar inntur eftir því hvernig reksturinn hafi gengið á árunum 2007 og 2008 sagði ákærði að það hefði alla vega verið nóg að gera en fjárhagsstaðan hefði verið „upp og ofan“ og misjöfn. Um það hvernig ákærði hefði fylgst með rekstrinum kvaðst hann hafa gert það með því að koma upp húsum og hann hefði fylgst með fjárhagsstöðunni eins og hann hefði getað og haft tíma til. Ákærði kvaðst hafa haldið bókhald að „einhverju leyti“, en hann hefði haldið til haga gögnum. Þá sagði ákærði að helstu eignir félagsins hefðu verið fasteign og eitthvað af tækjum, lítil grafa og bifreið. Ákærði lýsti viðskiptum með húsin þannig að hann hefði keypt hús, endurselt þau og í flestum tilfellum reist þau. Í flestum tilvikum hefðu verið gerðir skriflegir kaupsamningar.

Ákærði skýrði frá því að B-kvk-nf Ó-kvk-nf G-kvk-nf og V-kk-nf G-kk-nf hefðu pantað hús hjá honum sem hefði verið skraddarasaumað eftir þeirra óskum og ákærði hefði ætlað að láta framleiða það í Finnlandi, en það hefði ekki endilega þurft að vera frá framleiðandanum H-x-x H-x-x. Kaupverðið hefði verið 10.800.000 kr., en ákærði kvaðst ekki muna hvað hefði verið innifalið í því. Ákærði kannaðist við að kaupendur hefðu greitt staðfestingargjald að fjárhæð 2.700.000 kr. inn á húsið í mars 2006, en hann kvaðst ekki muna hvað af þessu hann hefði greitt framleiðanda hússins. Kaupendur hefðu svo beðið ákærða um að bíða með framleiðslu hússins þar sem þau hefðu ekki fengið lóð undir húsið. Ákærði var inntur eftir því hver hefði verið aðdragandi þess að kaupendur inntu af hendi greiðslu í lok júní 2007 og kvaðst hann ekki muna það. Spurður hvort hann hefði hringt í V-kk-þf 28. júní 2007 og beðið hann um meiri greiðslu sagði ákærði að hann myndi það ekki, en það geti vel verið að hann hefði gert það. Þá kom fram hjá ákærða að það hefði verið misjafnt hvort það hafi þurft að greiða meira en staðfestingargjald til að koma húsunum í framleiðslu og það hefði ekki verið nein föst regla á því. Ákærði kvaðst ekki muna hvort hann hefði sagt við V-kk-þf að greiðsluna 29. júní 2007 hefði átt að senda út svo húsið lenti ekki aftast í framleiðsluröð. Spurður hvort það hafi verið ætlun ákærða, á þessum tíma, í lok júní 2007, að senda peningana til framleiðandans í Finnlandi sagði hann að það hafi væntanlega vakað fyrir honum, en hann gæti ekki sagt hvort hann hafi ætlað að senda alla fjárhæðina þar sem um endursölu hafi verið að ræða. Ákærði kvaðst ekki muna af hverju hann sendi ekki greiðsluna til framleiðandans, H-x-x H-x-x.

Borin var undir ákærða skýrsla lögreglu, dags. 20. apríl 2011, þar sem fram kemur að hinn 29. júní 2007 hafi skuldir Sun House Íslands ehf. verið umfram eignir og félagið hefði verið í vanskilum með ýmis lán og gjöld. Ákærði var inntur eftir því hvort honum hefði verið þetta ljóst og sagði hann að þetta hefði „ekki verið neitt óvenjulegt og þetta hafi bara verið íslensk fyrirtæki“. Þá kom fram hjá ákærða að hann hefði vitað um beiðni Frjálsa fjárfestingarbankans um nauðungarsölu á fasteign félagsins að Hólmatúni 44, sem var tekin fyrir hjá sýslumanni í maí 2007, og byrjun uppboðs 12. júní 2007, sem átti að halda áfram á eigninni 4. júlí 2007. Einnig kannaðist ákærði við að hafa greitt Frjálsa fjárfestingarbankanum 1.970.000 kr. sama dag og hann fékk greiddar 7.020.000 kr. frá V-kk-þgf og B-kvk-þgf og nauðungarsölubeiðnin hefði þá verið afturkölluð. Ákærði kvaðst ekki muna hvort hann hafi verið búinn að ákveða áður en hann fékk féð frá V-kk-þgf og B-kvk-þgf að nota það til að greiða Frjálsa fjárfestingarbankanum. Þá sagði hann að það hefði ekki hvarflað að honum að hann hefði stofnað fé þeirra í hættu með því að senda það ekki strax til framleiðandans í Finnlandi. Aðspurður hvernig hann hafi ætlað að standa við samninginn við V-kk-þf og B-kvk-þf sagði ákærði að það hefði verið sáraeinfalt. Þetta hefði alltaf gengið, hann hafi bara unnið og unnið og þetta haldið áfram og hann hefði haft baktryggingu, fasteignina að Hólmatúni 44. Jafnframt kom fram hjá ákærða að það tæki 2-3 vikur að framleiða hús. Um ástæðu þess að ákærði stóð ekki við samninginn við V-kk-þf og B-kvk-þf sagði ákærði að það hefði orðið bankahrun. Ákærða var þá bent á að þau hefðu innt af hendi greiðslu sína löngu áður, í júní 2007, og sagði ákærði að þá hefði ekki verið komið að því að framleiða húsið. Ákærði sagði að hann hefði getað staðið við samninginn, enda hefði verið nóg að gera hjá honum.

Ákærði greindi frá því að fjármunir sem fóru inn á reikning Sun House Íslands ehf. hefðu verið nýttir til að halda öllu í horfinu, greiða rekstur félagsins og laun til hans. Spurður hvernig hann hafi ákveðið laun sín kvaðst ákærði ekki hafa mikið hugsað um það og „ekkert kerfi þar á bakvið“. Fram kom hjá ákærða að hann hefði nýtt fjármuni beint af reikningi félagsins í eigin þágu. Þá kannaðist ákærði við að greiðslur hefðu farið af reikningi félagsins til konu hans, sonar og bróður, en það hafi „bara verið tilfallandi“ og hann myndi ekki hvernig það hefði komið til. Einnig sagði ákærði að það hefði aldrei verið samið við kaupendur um að greiðslur þeirra færu beint til framleiðanda. Jafnframt greindi ákærði frá því að það hefði verið allur gangur á því hvort Sun House Ísland ehf. hafi þurft að inna af hendi greiðslur til Heikius Hus-Talo í Finnlandi til að koma húsum í framleiðsluröð. Stundum hefði þess þurft og stundum ekki og það hefði farið eftir verkefnastöðunni hjá finnska fyrirtækinu. Oftast hefði þurft að borga finnska framleiðandanum áður en framleiðsla á húsinu sjálfu hófst.

Vitnið V-kk-nf G-kk-nf kvaðst hafa á árinu 2006 farið að hugsa um að byggja hús, ásamt B-kvk-þgf Ó-kvk-þgf G-kvk-þgf. Þau hefðu komist í kynni við ákærða í gegnum bróður hans og í framhaldi af því hefðu þau ákveðið að kaupa af honum hús í gegnum H-x-x H-x-x í Finnlandi. Þau hefðu valið hús og greitt staðfestingargjald, í mars 2006, og svo hefði komið að lokagreiðslu 2007. Þau hefðu ákveðið að bíða með að gera grunn að húsinu fram á árið 2008. Þá hefðu þau haft samband við framleiðandann í Finnlandi og komið hefði í ljós að seinni greiðslan hefði aldrei skilað sér. Þá sagði vitnið að ekki hefði verið gerður skriflegur samningur við Sun House Ísland ehf., en vitnið hefði átt í tölvupóstsamskiptum við ákærða. Nánar um viðskiptin sagði vitnið að það hefði valið tiltekið hús frá fyrirtækinu í Finnlandi, sem ákærði hefði sagt að hann væri sölumaður fyrir, og fengið teikningar eftir að staðfestingargjaldið var greitt. Vitnið sagði einnig að það hefði ekki leitt hugann að því hvort ákærði væri milligöngumaður eða umboðsmaður, en það hefði verið alveg skýrt að húsið hefði átt að vera frá H-x-x H-x-x. Enn fremur greindi vitnið frá því að ákærði hefði sagt vitninu að seinni greiðslan, í lok júní 2007, væri til þess að koma húsinu í framleiðslu, en ákærði hefði talað um að það væri biðröð í framleiðslunni og það væri því mikilvægt að koma því sem fyrst af stað. Ákærði hefði haft samband við vitnið 27. eða 28. júní 2007 vegna þessa og sagt að það væri gott að drífa greiðsluna af. Einnig sagði vitnið að það hefði komið alveg skýrt fram að greiðslan hefði átt að fara til framleiðandans í Finnlandi, að teknu tilliti til þóknunar ákærða. Um haustið hefðu þau svo ákveðið að bíða með að reisa húsið fram til vors 2008 og sagt ákærða að þau vildu bíða. Þau hefðu svo hafist handa um vorið við að gera grunn og verið í stöðugu sambandi við ákærða vegna þess og hann sagt að þetta væri alveg að koma. Þá sagði vitnið að ef það hefði vitað að greiðslan í júní 2007 ætti ekki að fara strax til framleiðandans í Finnlandi þá hefði það ekki innt hana af hendi. Vitnið hefði þá ekki haft ástæðu til þess. Vitnið sagði jafnframt að ákærði hefði sagt að hann hefði verið búinn að greiða framleiðandanum í Finnlandi og því lægi á greiðslu frá vitninu. Vitnið hefði því greitt ákærða einum eða tveimur dögum síðar.

Vitnið B-kvk-nf Ó-kvk-nf G-kvk-nf kvaðst hafa leitað að húsi, ásamt V-kk-þgf G-kk-þgf, og verið bent á ákærða. Þau hefðu fengið bækling hjá ákærða frá H-x-x H-x-x, með límmiða sem á stóð Sun House, og valið hús sem þeim hefði litist á. Ákærði hefði gert þeim tilboð og þau greitt staðfestingargjald, 2.700.000 kr., á árinu 2006. Þau hefðu svo fengið sendar teikningar að utan og í júní 2007 hefði ákærði hringt í V-kk-þf og sagt að þau yrðu að borga, annars færu þau aftast í röðina með framleiðslu hússins. Þau hefðu því innt af hendi aðra greiðslu, þrátt fyrir að þau hafi ekki ætlað að reisa húsið strax, og gert ráð fyrir því að ákærði myndi senda greiðsluna strax til framleiðandans í Finnlandi. Um vorið 2008 hefðu þau svo byrjað á grunni fyrir húsið og verið í sambandi við ákærða varðandi breytingar á teikningum. Þau hefðu svo beðið og beðið og ákærði sagt að húsið væri alveg að koma en það hefði ekki komið. Vitnið kvaðst hafa orðið áhyggjufullt og hringt til framleiðandans í Finnlandi og fengið upplýsingar um að hann hefði aldrei fengið seinni greiðsluna. Vitnið sagði að þau hefðu í framhaldinu haft samband við ákærða sem hefði sagt að þetta væri einhver misskilningur og hann ætlaði að redda þessu, en þau hefðu aldrei fengið húsið.

III.

Ákærði neitar sök. Óumdeilt er að hjónin V-kk-nf G-kk-nf og B-kvk-nf Ó-kvk-nf G-kvk-nf greiddu 7.020.000 kr. inn á bankareikning Sun House Íslands ehf. hinn 29. júní 2007 vegna kaupa á einingahúsi, en áður höfðu þau greitt 2.700.000 kr. staðfestingargjald í mars 2006. Þá er ágreiningslaust að engin greiðsla fór til Heikius Hus-Talo, framleiðanda hússins í Finnlandi, eftir að þau inntu af hendi greiðsluna 29. júní 2007, og var peningurinn nýttur í rekstur Sun House Íslands ehf. og persónuleg útgjöld ákærða.

Fyrir dómi lýstu V-kk-nf og B-kvk-nf aðdraganda greiðslunnar 29. júní 2007. Fram kom að ákærði hefði haft samband við þau í júní, líklega 27. eða 28. júní, og sagt að ef þau myndu ekki borga meira í húsinu myndi það lenda aftarlega í framleiðsluröð. Fram hefur komið að aldrei var samið um ákveðinn afhendingartíma á húsinu. Ákærði kveðst ekki muna aðdraganda þess að V-kk-nf og B-kvk-nf inntu af hendi greiðsluna 29. júní 2007, en segir að það geti vel verið að hann hafi haft frumkvæði að því að hringja í V-kk-þf og beðið um greiðslu. Ákærði sagði einnig að það hefði væntanlega vakað fyrir honum að senda peningana til framleiðandans í Finnlandi, en hann myndi ekki af hverju hann hefði ekki gert það.

Eins og fram kemur í gögnum málsins og rakið var hér að framan var fjárhagsstaða Sun House Íslands ehf. mjög slæm fyrir innborgun V-kk-ef og B-kvk-ef í lok júní 2007. Annar bankareikningur félagsins var nánast innistæðulaus og hinn var með 618.307 kr. yfirdrátt. Samkvæmt rannsókn lögreglu voru skuldir félagsins meiri en eignir. Þá voru lán í vanskilum, m.a. hjá Frjálsa fjárfestingarbankanum, með veði í helstu eign félagsins og heimili ákærða, fasteign að Hólmatúni 44, en í maí 2007 hafði verið tekin fyrir hjá sýslumanni beiðni bankans um nauðungarsölu á eigninni vegna kröfu að fjárhæð 41.596.478 kr. Hinn 12. júní byrjaði uppboð á eigninni sem átti að vera framhaldið á eigninni sjálfri 4. júlí 2007. Þá hafði farið fram fjárnám 22. maí 2007 vegna ógreiddra gjalda að höfuðstól 5.789.648 kr. Einnig var lán hjá Glitni í vanskilum og var uppgreiðsluverð lánsins á umræddum tíma rúmar 20 milljónir króna. Bankinn lagði fram beiðni um nauðungarsölu í júlí 2007.

Þegar litið er til vitnisburðar V-kk-ef og B-kvk-ef, sem ákærði rengir ekki, um að hann hafi að fyrra frumkvæði haft samband við þau í lok júní 2007 í því skyni að fá þau til að inna umrædda greiðslu af hendi til að húsið myndi ekki lenda aftarlega í framleiðsluröð, er sannað að ákærði hafi fengið þau til að inna greiðsluna af hendi með því að vekja með þeim þá hugmynd að hún yrði nýtt til að greiða framleiðanda hússins í Finnlandi, H-x-x H-x-x. Ljóst er að greiðsla V-kk-ef og B-kvk-ef, sem var innt af hendi til að koma húsinu framar í framleiðsluröð, var algjörlega tilgangslaus nema hún færi þá til H-x-x H-x-x í beinu framhaldi. Þá hlaut ákærða að vera ljóst þegar hann tók við greiðslunni að hann gæti ekki staðið við samninginn við V-kk-þf og B-kvk-þf vegna mikils fjárhagsvanda Sun House Íslands ehf., líkt og kom á daginn. Breytir engu í þessu sambandi þótt ákærði hafi vonast til þess að félagið myndi rétta úr kútnum og hann gæti staðið síðar við samninginn, enda var staða félagsins orðin það slæm að það var langsótt. Þá er ástæða til að taka fram að atvik þessi áttu sér stað meira en ári fyrir bankahrunið og félagið var ógjaldfært fyrir það. Ákærði getur því ekki skýlt sér bak við það að hér á landi hafi orðið bankahrun.

Samkvæmt framansögðu hefur ákærði gerst sekur um þá háttsemi sem greinir í 1. tl. I. kafla ákæru og varðar verknaður hans við 248. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

2. tl. I. kafli ákæru. Fjársvik, en til vara fjárdráttur, hinn 29. maí 2008.

I.

Með bréfi, dags. 27. febrúar 2009 lagði U-kk-nf S-kk-nf U-kk-nf fram kæru á hendur ákærða, persónulega og f.h. Sun House Íslands ehf., fyrir fjársvik. Í bréfinu segir að kærandi hefði haft samband við ákærða, fyrirsvarsmann Sun House Íslands ehf., sumarið 2007, með það fyrir augum að kaupa einingahús, en ákærði hafi gefið sig út fyrir að selja slík hús frá Finnlandi. Samkomulag hefði náðst um kaup á húsi og kærandi greitt staðfestingargjald 29. maí 2008 að fjárhæð 4.265.739 kr. Kærandi hefði margítrekað reynt að fá upplýsingar um stöðu málsins frá ákærða en án árangurs og hann hefði ekki fengið hús sitt, en samkvæmt upplýsingum framleiðandans hefði hann ekki fengið neinar greiðslur og ekki væri farið að framleiða húsið.

Við rannsókn málsins hjá lögreglustjóranum á höfuðborgarsvæðinu var athuguð eigna- og skuldastaða Sun House Íslands ehf. á þeim tíma er félagið fékk umrædda greiðslu frá kæranda 29. maí 2008 að fjárhæð 4.265.739 kr. og hvernig fjármunum félagsins hefði verið ráðstafað eftir það og þar til félagið var tekið til gjaldþrotaskipta í janúar 2009. Í skýrslu lögreglu, dags. 20. apríl 2011, segir að við mat á eigna- og skuldastöðu félagsins hafi verið byggt á framburði ákærða, gögnum frá skiptastjóra þrotabús Sun House Íslands ehf., skráningu í ökutækjaskrá og yfirliti bankareikninga. Þá var við mat á verðmæti eigna stuðst við fyrri ársreikninga, upplýsingar frá fasteignaskrá, mat fasteignasala og starfsmanna bifreiðaumboða. Ekki lá fyrir bókhald, ársreikningur eða skattskýrslur fyrir félagið á því tímabili sem skýrsla lögreglu tekur til.

Helstu eignir Sun House Íslands ehf. í maí 2008 voru fasteign að Hólmatúni 44, Álftanesi. Fasteignamat á árinu 2008 var 48.010.000 kr., en samkvæmt mati fasteignasala var verðmæti eignarinnar hinn 29. maí 2008 64.000.000 kr. Einnig átti félagið gröfu sem samkvæmt ársreikningi 2004 var að verðmæti 1.350.000 kr. og Mercedes Bens vörubifreið sem samkvæmt verðmati 2008 kostaði 700.000 kr. Auk þess átti félagið Toyota Hiace árgerð 2000 að verðmæti 800.000 kr., Scania K 112 árgerð 1983 að verðmæti 750.000 kr. og BMW bifreið árgerð 1991, en ekki lá fyrir verðmat á henni. Staða á bankareikningi félagsins fyrir innborgun kæranda 29. maí 2008 var 24.290 kr.

Skuldir Sun House Íslands ehf. hinn 29. maí 2008 voru eftirfarandi: Lán frá Glitni banka, samkvæmt skuldabréfi útgefnu 30. janúar 2007, en uppgreiðsluverð 30. júní 2008 var 22.315.940 kr. Að kröfu sýslumanns fór fram fjárnám í Hólmatúni 44 og Mercedes Bens bifreið hinn 6. nóvember 2007, vegna kröfu að fjárhæð 1.038.693 kr. Einnig gerði sýslumaður fjárnám í sömu eignum 19. febrúar 2008 vegna kröfu að fjárhæð 2.944.276 kr. Þá var fjárnám gert á hendur félaginu 6. mars 2008 vegna kröfu Vátryggingafélags Íslands að fjárhæð 97.191 kr. Hinn 4. september 2008 fór Eimskipafélag Íslands fram á fjárnám í eignum félagsins, fyrir kröfu að fjárhæð 6.274.199 kr., og var því lokið án árangurs. Verkfræðistofa Suðurlands átti kröfu á hendur félaginu, dags. 27. júní 2007, að höfuðstól 1.964.294 kr. Þá hvíldi lán á fasteigninni Hólmatúni 44 frá Frjálsa fjárfestingarbankanum og var uppgreiðsluverð lánsins hinn 29. maí 2008 46.061.571 kr. Greiðslur vegna téðra lána frá Glitni banka og Frjálsa fjárfestingarbankanum voru í vanskilum á umræddum tíma, 29. maí 2008.

Fram kemur í gögnum málsins að sýslumaður tilkynnti Sun House Íslandi ehf., með bréfi 16. júní 2008, að borist hefði beiðni um nauðungarsölu á Hólmatúni 44 og að beiðnin yrði tekin fyrir hjá sýslumanni 27. júní 2008. Jafnframt tilkynnti sýslumaður, með bréfi 19. júní 2008, um beiðni um nauðungarsölu, sem yrði einnig tekin fyrir hjá sýslumanni 27. júní 2008. Með bréfi sýslumanns, dags. 27. júní 2008, var svo tilkynnt að nauðungarsala á Hólmatúni 44 hefði verið tekin fyrir hjá sýslumanni í samræmi við fyrri tilkynningar og uppboð á eigninni myndi byrja 16. september 2008. Gerðarbeiðendur væru Frjálsi fjárfestingarbankinn, sýslumaðurinn í Hafnarfirði og Vátryggingafélag Íslands. Hinn 16. september 2008 fór fram byrjun uppboðs á eigninni og uppboði var framhaldið 9. október 2008. Því lauk með því að Frjálsi fjárfestingarbankinn eignaðist fasteignina.

Niðurstaða rannsóknar lögreglu samkvæmt skýrslu lögreglu, dags. 20. apríl 2011, var sú að hinn 29. maí 2008 hafi skuldir Sun House Íslands ehf. verið umfram eignir. Í skýrslunni segir að félagið hafi verið í vanskilum með lán, gjöld til sýslumanns og fleiri kröfur. Einnig kemur fram í skýrslu lögreglu að bankareikningar Sun House Íslands ehf. hafi verið notaðir bæði fyrir félagið og til að greiða persónuleg útgjöld ákærða. Fjármunir hafi m.a. verið notaðir til að greiða innheimtufyrirtækjum og skuldheimtumönnum, Gjaldheimtunni og Intrum og nokkrar útborganir hafi verið til fjölskyldumeðlima, þ.e. eiginkonu ákærða, bróður og sonar. Að lokum kemur fram í skýrslunni að eftir að kærandi innti af hendi greiðsluna 29. maí 2008 hafi engar greiðslur runnið til H-x-x H-x-x í Finnlandi.

II.

Við aðalmeðferð málsins fyrir dómi sagði ákærði að U-kk-nf S-kk-nf S-kk-nf hefði pantað hjá honum hús, sbr. tilboð frá febrúar 2008 og teikningar sem ákærði hefði unnið að og sent til H-x-x H-x-x í Finnlandi. Ákærði kvaðst ekki muna hvert kaupverð hússins hafi átt að vera. Þá kvaðst ákærði ekki muna aðdraganda þess að U-kk-nf greiddi 4.265.739 kr. hinn 29. maí 2008. Spurður hvort það hafi verið ætlun ákærða að senda greiðsluna til framleiðandans í Finnlandi sagði hann að greiðslur hefðu verið sendar eftir því sem þurft hafi.

Borin var undir ákærða skýrsla lögreglu, dags. 20. apríl 2011, um skulda- og eignastöðu Sun House Íslands ehf. á þeim tíma sem ákærði fékk greiðsluna frá U-kk-þgf og hann spurður hvort honum hafi verið staðan ljós, að skuldir væru umfram eignir og félagið hefði verið í vanskilum. Ákærði sagði að honum hefði verið þetta ljóst að einhverju leyti. Þá var ákærða bent á að fjárnámsgerðir hefðu farið fram á eignum Sun House Íslandi ehf. haustið 2007 og í byrjun árs 2008 hefði farið fram fjárnám, en ákærði kvaðst ekki kannast við það. Þá kvaðst ákærði ekki muna eftir því að fram hefði komið nauðungarsölubeiðni á Hólmatúni 44 í október 2007 og annað uppboð komið fram í febrúar 2008, sem hafi átt að halda áfram í mars 2008, en sagði að það gæti vel verið að þetta hefði gerst. Fram kom að ákærði hefði selt Landsverki ehf. tæki og fengið 12 milljónir króna fyrir og þær verið notaðar 19. mars 2008 til að greiða niður skuldir sem hvíldu á Hólmatúni 44. Aðspurður kvaðst ákærði ekki muna eftir nauðungarsöluferli í júní 2008, sem hefði endað með sölu á fasteigninni að Hólmatúni 44 í október 2008, og árangurslausu fjárnámi í september 2008. Þá neitaði ákærði því að honum hefði verið ljóst þegar hann tók við greiðslunni frá U-kk-þgf að hann væri að stofna fjármunum hans í hættu, þrátt fyrir að staða bankareiknings Sun House Íslands ehf. hafi verið 24.290 kr., búið væri að selja eignir félagsins fyrir 12 milljónir króna, Hólmatún 44 hafi verið mikið veðsett og lán verið í vanskilum. Hann sagði að það hefði ekki hvarflað að sér að Sun House Ísland ehf. gæti ekki staðið við skuldbindingar sínar við U-kk-þf þar sem hann hefði haft húsið að Hólmatúni 44, en hann hefði staðið í þeirri trú að hann gæti fengið 70-80 milljónir króna fyrir það. Ákærði kvaðst telja að hann hefði getað staðið við samninginn við U-kk-þf ef bankahrunið hefði ekki komið til. Sækjandi benti þá ákærða á að árangurslaus fjárnám hefðu farið fram hjá félaginu fyrir bankahrunið og svaraði ákærði á þá leið að hann hefði alltaf stólað á verðmæti hússins, en það hefði horfið á einni nóttu. Ákærði var þá spurður hvort það hefði ekki horfið fyrir bankahrunið og sagði ákærði að það hefði ekki gert það í huga hans. Félagið hefði verið í fjárhagskröggum en það hefði ekki verið óeðlilegt á þessum tíma og ákærði hefði nokkrum sinnum bjargað húsinu frá nauðungarsölu. Þá kom fram að ákærði hefði pantað hús fyrir U-kk-þf hjá Heikius Hus-Talo í Finnlandi, en framleiðandinn hefði enga greiðslu fengið í kjölfar þess að U-kk-nf greiddi inn á reikning Sun House Íslands ehf.

Vitnið U-kk-nf S-kk-nf S-kk-nf lýsti fyrir dómi viðskiptum sínum við ákærða. Vitnið sagði að um sumarið 2006 hefði það kynnt sér hús sem ákærði hafði í boði. Í febrúar 2008 hefði vitnið fengið tilboð frá ákærða sem það hefði gengið að í lok maí og þá greitt um 4,3 milljónir króna, til að tryggja að húsið færi í vinnslu hjá framleiðandanum í Finnlandi, en ekki hefði verið ákveðið hvenær ætti að afhenda húsið. Vitnið kvaðst hafa fengið teikningar í september 2008 og í kjölfar bankahrunsins í byrjun október 2008 hefði vitnið hringt í ákærða og spurt hvort það væri hægt að setja húsið á bið þar sem evran væri í frjálsu falli. Ákærði hefði sagt að hann ætlaði að kanna hvar í framleiðsluferlinu húsið væri. Þá sagði vitnið að það hefði spurt ákærða sérstaklega út í það hvar peningarnir væru staddir, þ.e. hvort þeir væru í erlendri mynt og hvaða áhrif gengisfallið hefði á greiðslu vitnisins. Vitnið hefði svo ekkert heyrt frá ákærða. Þá kom fram hjá vitninu að húsið hefði verið sérsniðið fyrir vitnið og það hefði átt að koma frá Heikius Hus-Talo í Finnlandi. Einnig sagði vitnið að teikningarnar hefðu verið merktar finnska fyrirtækinu.

III.

Ákærði neitar sök. Hann kannast við að U-kk-nf greiddi 29. maí 2008 inn á reikning Sun House Íslands ehf. staðfestingargjald að fjárhæð 4.265.739 kr. vegna einingahúss. Þá hefur ákærði staðfest að ekkert af þessum fjármunum hafi farið til framleiðanda hússins, H-x-x Hus-Talo í Finnlandi.

U-kk-nf sagði fyrir dómi að hann hefði fengið tilboð frá ákærða í febrúar 2008. Hann hefði gengið að tilboðinu í maí sama ár og greitt staðfestingargjaldið til að tryggja að húsið færi í vinnslu hjá framleiðandanum í Finnlandi, en ekki hafi verið ákveðið hvenær húsið yrði afhent. Einnig skýrði U-kk-nf frá því að húsið hefði verið sérsniðið fyrir hann og það hefði átt að koma frá tilteknum framleiðanda, Heikius Hus-Talo í Finnlandi, en ekki einhverju öðru fyrirtæki samkvæmt ákvörðun ákærða. Þykir dóminum því ljóst að ákærði hafi vakið þá hugmynd hjá U-kk-þgf að greiðslan yrði meðal annars nýtt til að greiða H-x-x H-x-x. Ákærði nýtti hins vegar féð í rekstur Sun House Íslands ehf. og persónuleg útgjöld. Þá liggur fyrir að fjárhagsstaða Sun House Íslands ehf. var mjög slæm er ákærði tók við greiðslu U-kk-ef og hlaut honum að vera ljóst að hann gæti ekki staðið við samninginn við U-kk-þf, en eins og rakið var í niðurstöðu 1. tl. I. kafla ákæru var fjárhagsstaða Sun House Íslands ehf. orðin slæm löngu fyrir greiðslu U-kk-ef og á árinu 2008 fór hún enn versnandi. Bankareikningur félagsins var nánast innistæðulaus í lok maí 2008 þrátt fyrir að félagið hefði selt eignir fyrir um 12 milljónir króna og rannsókn lögreglu hefur leitt í ljós að skuldir félagsins voru á þessum tíma umfram eignir og lán voru í vanskilum. Þá hafði ítrekað verið gert fjárnám hjá félaginu, síðast í mars 2008. Það hefur enga þýðingu að ákærði kveðst hafa haldið að hann gæti bjargað málum og staðið síðar við samninginn, enda var slíkt langsótt í ljósi fjárhagsvandræða félagsins. Þá skal tekið fram að vandræði félagsins voru til komin fyrir bankahrunið og félagið gat fyrir þann tíma ekki staðið í skilum með lán og annað. Ákærði getur því ekki byggt sýknukröfu á því að hann hafi ekki getað efnt samninginn við U-kk-þf vegna bankahrunsins.

Með vísan til alls framangreinds hefur ákærði gerst sekur um þá háttsemi sem greinir í 2. tl. I. kafla ákæru. Háttsemi ákærða varðar við 248. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

3. tl. I. kafli ákæru. Skilasvik á tímabilinu 8. október til 29. október 2008.

I.

Samkvæmt gögnum málsins var Sun House Ísland ehf. tekið til gjaldþrotaskipta með úrskurði Héraðsdóms Reykjaness 22. janúar 2009 og var skipaður skiptastjóri í þrotabúinu. Frestdagur við skiptin var 27. nóvember 2008 og skiptum var lokið 1. október 2009. Sama dag og skiptum lauk sendi skiptastjóri ríkislögreglustjóra bréf þar sem fram kemur að grunur léki á því að fyrirsvarsmaður félagsins, ákærði í máli þessu, hefði dregið sér fé af reikningum félagsins skömmu fyrir gjaldþrot þess.

II.

Við aðalmeðferð málsins fyrir dómi kannaðist ákærði við að hafa tekið út af reikningum Sun House Íslands ehf. þær fjárhæðir sem um ræðir í þessum ákærulið, á tímabilinu 8. október til 29. október 2008. Ákærði var spurður af hverju hann hefði tekið þessa peninga út og sagði ákærði að hann hefði bara verið að ná sér í pening þar sem hann hefði ekki treyst bönkunum. Jafnframt sagði ákærði að þeir hefðu verið nýttir í rekstur Sun House Íslands ehf., en hann gæti ekki lýst því nánar með hvaða hætti. Einhverjar skuldir hefðu verið greiddar, en hann myndi ekki hvaða skuldir og hvenær. Þá sagði ákærði að á umræddum tíma, í október 2008, hefði hvarflað að honum að félagið stefndi í gjaldþrot, en hann hefði ekki verið viss um að það myndi gerast.

Ákærði var spurður um misræmi í framburði hans fyrir dómi og hjá lögreglu, en hjá lögreglu sagði hann að peningarnir hefðu farið í áfengi, skemmtanir og ferðalög og restin í tóma vitleysu. Þá sagði ákærði hjá lögreglu að það hefði ekki verið það vitlausasta í stöðunni. Einnig sagði ákærði að hann hefði ekki eytt peningunum á þeim tíma sem hann hefði tekið þá út, heldur geymt þá undir koddanum. Ákærði gaf þá skýringu á misræmi í framburði sínum að hann hefði bara tekið svona til orða í skýrslutökunni hjá lögreglu og þetta hefði verið sagt í hálfkæringi. Ákærði kvaðst ekki hafa munað hjá lögreglu að hann hefði notað peningana til að greiða skuldir.

III.

Óumdeilt er að ákærði tók út í alls níu skipti samtals 4.460.000 kr. af bankareikningi Sun House Íslands ehf. á tímabilinu 8. október til 28. október 2008. Við rannsókn málsins gaf ákærði þá skýringu á úttektunum að hann hefði eytt þeim í eigin þágu, en fyrir dómi kvaðst hann hafa borgað lán. Hann gat hins vegar ekki sagt inn á hvaða lán hann hefði borgað og engin gögn væru til um það. Að mati dómsins hefur ákærði ekki gefið sannfærandi skýringu á misræmi í framburði sínum hjá lögreglu og fyrir dómi og það er ótrúverðugt að hann hafi ekki munað það hjá lögreglu ef hann hefur notað peningana til að greiða lán. Verður því miðað við að ákærði hafi notað féð í eigin þágu og skerti hann þar með rétt lánardrottna til að öðlast fullnægju af eignum félagsins. Hefur ákærði þannig gerst sekur um skilasvik, eins og honum er gefið að sök í ákæru, og er brot hans þar rétt heimfært til refsiákvæða.

4. tl. I. kafli ákæru. Meiri háttar brot gegn bókhaldslögum á árunum 2005-2008.

Ákærði krefst sýknu af þessum ákærulið. Hann sagði hins vegar fyrir dómi að hann hefði ekki fært bókhald eins og honum hefði verið skylt, m.a. hefði ársreikningum ekki verið skilað og ekki verið gerðar skattskýrslur, en hann hefði varðveitt gögn sem hefðu svo týnst. Líklega hefðu þau farið í ruslið. Liggur þannig fyrir að hann hefur vanrækt að varðveita bókhaldsgögn.

Með framangreindri háttsemi sinni hefur ákærði gerst sekur um meiri háttar brot gegn bókhaldslögum, framin í rekstri Sun House Íslands ehf. og er brot hans rétt heimfært til refsiákvæða í ákæru.

II. kafli ákæru. Stórfelld eignaspjöll 17. júní 2009.

Ákærði hefur skýlaust játað brot sitt. Sannað er með játningu ákærða og öðrum gögnum málsins að hann er sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök og er brot hans rétt heimfært til refsiákvæða í ákæru.

Refsing, sakarkostnaður og bótakröfur.

Ákærði er fæddur í janúar 1959. Samkvæmt sakavottorði ákærða hefur hann ekki áður gerst sekur um refsiverða háttsemi. Við ákvörðun refsingar ber að líta til þess að brot hans eru stórfelld og hann hefur valdið einstaklingum miklu tjóni. Þá er ljóst að eignaspjöll hans á fasteigninni að Hólmatúni 44 nema tugum milljónum króna. Ákærði á sér engar málsbætur aðrar en þær að hann hefur játað eignaspjöllin. Að öllu þessu virtu þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í 18 mánuði. Vegna þess að brot ákærða eru stórfelld og alvarleg er ekki hægt að skilorðsbinda refsingu hans.

Í málinu liggur fyrir skaðabótakrafa brotaþola, V-kk-ef G-kk-ef og B-kvk-ef Ó-kvk-ef G-kvk-ef, að fjárhæð 9.270.000 kr. Krafan sundurliðast þannig að 2.700.000 kr. eru vegna staðfestingargjalds sem þau greiddu 9. mars 2006 og 7.020.000 kr. vegna greiðslu 29. júní 2007. Ákærði hefur verið sakfelldur fyrir fjársvik og verður hann dæmdur til að greiða umkrafðar bætur ásamt vöxtum, eins og nánar greinir í dómsorði, en dráttarvexti ber að reikna frá 27. ágúst 2011, þegar liðinn var mánuður frá birtingu kröfunnar fyrir ákærða í fyrirkalli, sbr. 9. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001. Af hálfu brotaþola er þess krafist að lögmannskostnaður þeirra greiðist úr ríkissjóði. Ekki er heimild í lögum til að fella kostnaðinn á ríkissjóð, heldur ber að dæma ákærða samkvæmt 3. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008, um meðferð sakamála, til að greiða brotaþola málskostnað, sem þykir hæfilega ákveðinn 250.000 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti.

Einnig gerir brotaþoli U-kk-nf S-kk-nf S-kk-nf kröfu um skaðabætur að fjárhæð 4.265.739 kr. ásamt dráttarvöxtum. Með vísan til þess að ákærði hefur verið sakfelldur fyrir fjársvik er fallist á kröfu brotaþola, eins og nánar greinir í dómsorði, en dráttarvextir reiknast frá 27. ágúst 2011, þegar liðinn var mánuður frá birtingu kröfunnar fyrir ákærða í fyrirkalli, sbr. 9. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001. Þá verður ákærði dæmdur til að greiða brotaþola málskostnað með vísan til 3. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008, sem þykir hæfilega ákveðinn 250.000 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti.

Að lokum gerir þrotabú Sun House Íslands ehf. kröfu um skaðabætur að fjárhæð 4.460.000 kr. Gerð er krafa um almenna vexti frá 28. október 2008 til þess dags er mál er höfðað, en með dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 frá þeim degi til greiðsludags. Ákærði hefur verið sakfelldur fyrir skilasvik og verður því fallist á kröfuna, eins og hún er fram sett og nánar greinir í dómsorði. Jafnframt ber ákærða að greiða málskostnað sem þykir hæfilega ákveðinn 150.000 kr., að meðtöldum virðisaukaskatti.

Með vísan til 1. mgr. 218. gr. laga nr. 88/2008 ber að dæma ákærða til að greiða sakarkostnað. Samkvæmt yfirliti um sakarkostnað er um að ræða kostnað vegna verðmats fasteignasala, 18.825 kr. Þá þykir þóknun verjanda, B-kk-ef N-kk-ef hrl., hæfilega ákveðin 627.500 krónur, að virðisaukaskatti meðtöldum.

Dóm þennan kveður upp S-kvk-nf B-kvk-nf héraðsdómari.

D ó m s o r ð:

Ákærði, B-kk-nf B-kk-nf M-kk-nf, sæti fangelsi í 18 mánuði.

Ákærði greiði V-kk-þgf G-kk-þgf og B-kvk-þgf Ó-kvk-þgf G-kvk-þgf 9.720.000 krónur ásamt vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, af 2.700.000 krónum frá 9. mars 2006 til 27. ágúst 2011, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga af 9.720.000 krónum frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði greiði V-kk-þgf og B-kvk-þgf 250.000 krónur í málskostnað.

Ákærði greiði U-kk-þgf S-kk-þgf S-kk-þgf 4.265.739 krónur ásamt vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 29. maí 2008 til 27. ágúst 2011, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr., sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði greiði U-kk-þgf 250.000 krónur í málskostnað.

Ákærði greiði þrotabúi Sun House Íslands ehf. 4.460.000 krónur ásamt vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 28. október 2008 til 27. ágúst 2011, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði greiði þrotabúi Sun House Íslands ehf. 150.000 krónur í málskostnað.

Ákærði greiði 646.325 krónur í sakarkostnað, þar með talda 627.500 króna þóknun skipaðs verjanda síns, B-kk-ef N-kk-ef hæstaréttarlögmanns.

S-kvk-nf B-kvk-nf