E-4029/2012

Mál þetta, sem var dómtekið 20. janúar 2014, er höfðað fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur af, K-kvk-þgf Ö-kvk-þgf K-x-x, Engihjalla 1, Kópavogi, á hendur Sjóvá-Almennum Tryggingum hf., Kringlunni 5, Reykjavík, með stefnu birtri 26. nóvember 2012.

Stefnandi krefst þess að viðurkenndur verði með dómi réttur stefnanda til bóta úr slysatryggingu ökumanns, samkvæmt 92. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, úr hendi stefnda vegna líkamstjóns er stefnandi varð fyrir hinn 3. júní 2010 sem ökumaður bifreiðarinnar PB 974.

Þá krefst stefnandi málskostnaðar úr hendi stefnda, auk virðisaukaskatts, eins og málið væri eigi gjafsóknarmál.

Stefndi krefst sýknu af öllum kröfum stefnanda og málskostnaðar úr hans hendi.

I

Samkvæmt frásögn stefnanda í tjónstilkynningu, dags. 20. apríl 2011, átti óhappið sér stað 3. júní 2010. Stefnandi kveðst hafa verið að aka bifreið sinni PB 974 um Reykjanesbrautina í suðvesturátt á leið til vinnu. Hafi vélarhlífin skyndilega fokið upp. Við það hafi framrúða í ökutækinu brotnað og stefnandi bremsað snögglega þar sem útsýni út um framrúðu bifreiðarinnar var af þeim sökum byrgt um stund. Við það að snögghemla ökutækinu kveðst stefnandi hafa slasast og fengið „verulegt högg á bakið“, en að hennar sögn var hún með spennt bílbelti í umrætt sinn. Enginn sjónarvottur var að atvikinu. Stefnandi leitaði hvorki aðstoðar lögreglu né læknis eftir það, heldur hélt til vinnu sinnar við samlokugerð hjá Sóma ehf.

Hinn 2. júlí 2010 leitaði stefnandi til Læknavaktarinnar. Í læknisvottorði Þ-kk-ef G. Ó-kk-ef læknis, dags. 22. október 2011, kemur fram að stefnandi hafi við komuna á Læknavaktina lýst bakverk án leiðni. Sjúkdómsgreining stefnanda var mjóbaksverkur („lumbago acuta“), en stefnandi minntist í umrætt sinn ekki á það að hún teldi umrædd einkenni verða rakin til framangreinds atviks. Fyrir dómi taldi stefnandi að það hefði verið vegna tungumálaörðugleika. Hinn 13. júlí 2010 leitaði stefnandi til sjúkraþjálfara

Hinn 27. júlí 2010 leitaði stefnandi læknis hjá Heilsuvernd. Daginn eftir var tekin tölvusneiðmynd af lendhrygg stefnanda sem leiddi í ljós brjósklos vinstra megin L5-S1, auk nýrnasteina í vinstra nýra. Í framhaldinu var stefnandi talin vera óvinnufær að hluta (50%).

Hinn 18. október 2010 leitaði stefnandi á Læknavaktina og kvaðst þá hafa verið með verki í mjóbaki dagana þar á undan. Sjúkdómsgreining stefnanda var bakverkur og var stefnanda ráðlagt að stunda heit böð og æfingar, auk þess sem hún fékk ávísað vöðvaslakandi lyfi.

Hinn 23. ágúst 2011 leitaði stefnandi læknis hjá Heilsuvernd. Í vottorði S-kk-ef B. J-kk-ef læknis, frá 30. ágúst 2011, kemur fram að þá hafði stefnandi undirgengist segulómunarrannsókn að nýju hinn 9. ágúst 2011, sem hafði sýnt sömu niðurstöðu og sú fyrri. Þá segir í læknisvottorðinu að í bæði skiptin, sem stefnandi fór í umrædda rannsókn, hafi verið leitað samráðs hjá taugaskurðlæknum sem töldu að aðgerð myndi ekki hjálpa henni. Mæltu þeir með því að stefnandi færi í hefðbundna endurhæfingarmeðferð.

Hinn 31. ágúst 2011 fór stefnandi í sína síðustu skoðun hjá lækni hjá Heilsuvernd. Kvaðst stefnandi þá hafa minni verki en áður, en þá hafði hún fengið sprautumeðferð í bak.

Hinn 18. maí 2011 hafnaði stefndi bótaskyldu með vísan til þess að orsakatengsl væru með öllu ósönnuð á milli tjóns stefnanda og atviksins 3. júní 2010.

Hinn 25. maí 2012, skaut stefnandi málinu til úrskurðarnefndar í vátryggingamálum. Með úrskurði úrskurðarnefndarinnar frá 14. ágúst 2012, er komist að þeirri niðurstöðu að stefnandi hafi ekki sýnt fram á bótaskyldu stefnda vegna umrædds atviks og að orsakatengsl á milli atviksins og heilsufars stefnanda í dag séu ósönnuð.

II

Krafa stefnanda byggir á því að stefndi sé skyldur til greiðslu bóta úr slysatryggingu ökumanns samkvæmt 92. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, en stefnandi var vátryggð sem ökumaður bifreiðarinnar PB 974 er hún varð fyrir umferðaróhappi hinn 3. júní 2010. Samkvæmt 92. gr. umferðarlaga skuli slysatryggingin tryggja bætur fyrir líkamstjón af völdum slyss, sem ökumaður verður fyrir við stjórn ökutækisins, enda verði slysið rakið til notkunar ökutækis í merkingu 88. gr.

Samkvæmt skilmálum stefnda fyrir lögboðna slysatryggingu ökumanns og eiganda bætir vátryggingin líkamstjón vegna slyss sem ökumaður verði fyrir við stjórn hins vátryggða ökutækis. Ekki séu skilyrði í skilmálum um tengsl slysatryggingarinnar við skaðabótaskyldu. Stefnandi þarf því ekki að sýna fram á orsakatengsl samkvæmt almennum reglum skaðabótaréttar.

Stefnandi telur óumdeilt að stefnandi hafi orðið fyrir líkamstjóni sem ökumaður bifreiðarinnar PB 974 hinn 3. júní og uppfylli þannig skilyrði vátryggingarskilmála og slysatryggingar samkvæmt 92. gr. umferðarlaga. Það liggi fyrir að tjón varð á bifreið stefnanda umræddan dag, svo og að stefndi greiddi bætur vegna tjóns á bifreiðinni. Þegar vélarhlífin losnaði og lenti á framrúðu bílsins stöðvaði stefnandi bifreiðina mjög snögglega og hlaut við það atvik verulegt högg á bakið. Ljóst sé að höggið hefur verið verulegt, enda snarhemlaði stefnandi, þar sem hann var á venjulegum hraða sem umferð leyfir á Reykjanesbrautinni (u.þ.b. 80 km pr.klst.). Stefnandi hafi strax fundið fyrir verkjum í baki, en harkaði af sér og haldið til vinnu. Verkir hafi ágerst og leitaði stefnandi loks til Læknavaktarinnar hinn 2. júlí 2010. Sú koma sé staðfest í læknisvottorði Þ-kk-ef G. Ó-kk-ef læknis, dags. 22. október 2011. Við komuna var stefnandi greind með mjóbaksverk. Tekið sé fram að stefnandi sé ekki vel mælt á íslenska tungu og skýrir það af hverju ekki komi fram í vottorði Þ-kk-ef að hún hafi lent í bílslysi.

Stefnandi telji sig hafa sýnt fram á með fyrirliggjandi læknisvottorðum og bréfi sjúkraþjálfara að skýr tengsl séu á milli þess tjóns sem hún varð fyrir og þeirra afleiðinga sem hún hefur átt við að stríða eftir slysið. Stefnandi hafi sýnt fram á að þær afleiðingar sem hún hafi þurft að glíma við, eigi alfarið rót sína að rekja til þessa atviks. Þá hafi stefnandi sýnt fram á að hún hafi að mestu verið hraust líkamlega fyrir slysið og ekki kvartað um óþægindi í stoðkerfi, sbr. læknisvottorð S-kk-ef B J-kk-ef, dags. 30. ágúst 2011 og staðfestingu frá Póllandi um fyrra heilsufar. Fyrir liggi útskrift úr sjúkraskrá frá Læknavaktinni, Kópavogi. Þar komi fram að stefnandi leitaði í desember 2007 til læknis vegna bakverkja og var frá vinnu í eina viku. Þá leitaði hún í mars 2010 til læknis vegna bakverkja og var þá einnig frá vinnu í eina viku. Næst leitaði hún til Læknavaktarinnar vegna afleiðinga slyssins hinn 2. júlí 2010. Stefnandi hafi þannig fengið bakverk í árslok 2007 og aftur í mars 2010, en hafði náð sér að fullu og var einkennalaus þegar hún lenti í óhappinu 3. júní 2010. Engin tengsl séu á milli afleiðinga slyssins og fyrri læknisheimsókna vegna bakverkja.

Þeirri fullyrðingu stefnda, í bréfi dags. 18. maí 2011, að hemlunin ein og sér geti ekki talist orsök einkenna stefnanda sé hafnað. Þvert á móti geti slíkt högg, ekkert síður en árekstur, valdið þeim einkennum sem stefnandi hefur búið við. Þá sé þeirri fullyrðingu stefnda að aðrar læknisfræðilegar ástæður séu fyrir einkennum stefnanda, eða önnur atvik sem ekki hafi komið fram, einnig hafnað. Stefndi hafi ekki sýnt fram á að aðrar læknisfræðilegar ástæður séu fyrir einkennum stefnanda eða önnur atvik séu fyrirliggjandi sem ekki hafi komið fram og séu ástæða fyrir einkennum stefnanda.

Stefnandi hafnar læknisfræðilegri greinargerð trúnaðarlæknis félagsins, dags. 10. apríl 2012. Fyrir það fyrsta þá fullyrðir læknirinn að slysaatburðurinn teljist „vera mjög vægur áverki á líkamann“ og vísi til rannsókna um að við slíkan atburð sé niðurhröðunin lítil. Þessu mati læknisins sé hafnað. Rannsókn á sjálfum tjónsatburðinum hafi ekki farið fram. Þá virðist sem heimildir læknisins vísi alfarið til svokallaðra „whiplash“ slysa, sem séu hálshnykkir, en stefnandi þjáist af verkjum í mjóbaki. Þá hefur stefnandi lýst almennum verkjum í baki, burtséð frá brjósklosi, sem þurfa ekki endilega að benda til afleiðinga brjóskloss eingöngu. Þá sé þeirri ályktun læknisins að orsakasamhengi sé ekki til staðar, þar sem einkenni þurfi að koma fram strax, hafnað enda fann stefnandi strax fyrir verkjum, en hélt áfram vinnu, þar til hún var gersamlega viðþolslaus af kvölum og leitaði þá til læknis hinn 2. júlí 2010. Þá sé rétt að taka fram að tveir læknar hafi staðfest að tjón stefnanda hafi orðið við slysið og ætti álit þeirra tveggja að vega þyngra en álit trúnaðarlæknis félagsins, sem gæti hagsmuna stefnda.

Með vísan til alls ofangreinds sé þess því krafist að viðurkenndur verði með dómi réttur stefnanda til bóta úr slysatryggingu ökumanns, samkvæmt 92. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, úr hendi stefnda vegna líkamstjóns er stefnandi varð fyrir hinn 3. júní 2010 sem ökumaður bifreiðarinnar PB 974.

III

Krafa stefnda um sýknu sé í fyrsta lagi byggð á því, að hafi bótaréttur stofnast til handa stefnanda vegna atviksins sem varð hinn 3. júní 2010, þá sé sá réttur fallinn niður fyrir tómlæti stefnanda, sbr. ákvæði 51. og 124. gr. laga nr. 30/2004, um vátryggingarsamninga. Tilvitnuð lagaákvæði mæla fyrir um réttaráhrif tómlætis vátryggingartaka og leggja þá skyldu á hann að aðhafast innan tiltekins frests. Um sé að ræða ákveðnar lágmarkskröfur sem gerðar séu til vátryggingartaka í þessu sambandi.

Samkvæmt ákvæðum 51. gr. og 124. gr. laga nr. 30/2004, glatar tjónþoli rétti til bóta ef hann hefur ekki höfðað mál eða krafist meðferðar málsins fyrir úrskurðarnefnd um vátryggingamál innan árs frá því að hann fékk skriflega tilkynningu um að kröfu hans um bætur væri hafnað. Í málinu liggi fyrir annars vegar að höfnunarbréf stefnda sé dagsett 18. maí 2011 og hins vegar að rúmu ári síðar, eða með bréfi hinn 25. maí 2012, skaut stefnandi afstöðu stefnda til úrskurðarnefndar í vátryggingamálum. Þá var frestur stefnanda til lögfræðilegra aðgerða liðinn samkvæmt 51. gr. og 124. gr. laga nr. 30/2004. Því sé ljóst að hugsanlegur bótaréttur stefnanda vegna atviksins 3. júní 2010 sé niður fallinn fyrir tómlæti stefnanda. Þess skal getið að óumdeilt sé, að efni fyrrnefnds höfnunarbréfs stefnda fullnægði skilyrðum ákvæða 2. mgr. 51. gr. og 2. mgr. 124. gr. laga nr. 30/2004.

Þá byggi stefndi á því að tölvuskeyti stefnda frá 17. apríl 2012, sem hafði að geyma svar við bréfi stefnanda frá 16. janúar 2012, þar sem óskað var endurskoðunar stefnda á afstöðu hans um höfnun bótaskyldu í málinu, hafi ekki orðið til þess að nýr frestur hafi byrjað að líða á grundvelli 51. og 124. gr. laga nr. 30/2004. Í umræddu tölvuskeyti stefnda sé áréttuð fyrri afstaða hans um höfnun bótaskyldu í málinu og að því sé ekki talin ástæða til að endurskoða málið.

Eins og áður greinir, var stefnanda gert kunnugt um höfnun stefnda á bótaskyldu í málinu með bréfi, sem sé dagsett 18. maí 2011. Samkvæmt ákvæðum 51. gr. og 124. gr. laga nr. 30/2004 bar stefnanda að aðhafast innan árs frá og með þeim tíma, annað hvort með því að bera málið undir dómstóla eða krefjast meðferðar þess fyrir úrskurðarnefnd í vátrygginga málum. Þar sem stefnandi gerði hvorugt innan lögbundins tímafrests verður að telja að stefnandi hafi glatað hugsanlegum rétti til bóta í málinu.

Fallist dómurinn ekki á sýknukröfu stefnda á framangreindum grundvelli, þá byggi krafa stefnda um sýknu í öðru lagi á því, að hafi stefnandi orðið fyrir einhverju líkamstjóni af völdum atviksins hinn 3. júní 2010, þá séu orsakatengsl milli þess og þeirra einkenna og/eða verkja sem stefnandi kveðst búa við í dag ósönnuð. Stefndi telji að með hliðsjón af atvikum öllum þá séu engar líkur á því að umrætt umferðaratvik hafi getað valdið stefnanda tímabundnu eða varanlegu líkamstjóni með þeim hætti sem stefnandi heldur fram.

Stefnandi beri sönnunarbyrðina fyrir orsök og umfangi tjóns síns en hafi ekki sannað að tjón sitt megi rekja til atvika sem stefnandi ber ábyrgð á að lögum. Um ábyrgð stefnda fer samkvæmt XIII. kafla umferðarlaga nr. 50/1987, einkum 92. gr. laganna, en stefnandi heldur því fram að líkamstjón sitt hafi orðið af völdum notkunar bifreiðarinnar PB 974 hinn 3. júní 2010.

Stefndi byggi á því að ósannað sé að stefnandi hafi orðið fyrir líkamstjóni við stjórn bifreiðarinnar PB 974 í umrætt sinn eða að það megi rekja til notkunar ökutækisins eða að öðru leyti til atvika sem stefndi beri skaðabótaábyrgð á að lögum. Skilyrði þess að ökumaður öðlist bótarétt á grundvelli 92. gr. umferðarlaga séu tvö; annars vegar þarf líkamstjón ökumanns að hafa orðið við stjórn ökutækis og hins vegar þarf skilyrðinu um notkun ökutækis í skilningi 88. gr. umferðarlaga að vera fullnægt. Stefndi byggi á því að hvorugt skilyrðanna sé uppfyllt af hálfu stefnanda í málinu þar sem ósannað sé með öllu að stefnandi hafi orðið fyrir einhverju líkamstjóni við stjórn bifreiðarinnar PB 974, eða af völdum notkunar hennar, þegar atvikið varð hinn 3. júní 2010.

Stefnandi sé ein til frásagnar um málsatvik, enginn sjónarvottur var að hinu ætlaða umferðaróhappi og þá leitaði stefnandi hvorki aðstoðar læknis né lögreglu eftir það, þrátt fyrir að hún kveðist hafa orðið að skilja bifreiðina eftir. Engin samtímagögn liggja þannig fyrir sem staðfesta fullyrðingu stefnanda þess efnis að hún hafi orðið fyrir líkamstjóni af völdum umferðaratviks hinn 3. júní 2010.

Stefndi byggi á því að í ljósi þess að stefnandi leitaði ekki til læknis fyrr en mánuði eftir umferðaróhappið og lýsti þá almennum mjóbakseinkennum, sé ekki unnt að fullyrða að brjósklos, sem greint var hjá stefnanda tæpum tveimur mánuðum eftir slysið, verði rakið til framangreinds umferðaratviks. Styðst sú afstaða stefnda við mat G-kk-ef B-kk-ef, sérfræðings í endurhæfingarlækningum, sem kemur fram í læknisfræðilegri greinargerð hans, sem sé dagsett 10. apríl 2012.

Í málinu liggi fyrir að við umferðaróhappið hafi komið mjög vægur áverki á líkama stefnanda. Með hliðsjón af því og þeirri staðreynd að stefnandi leitaði ekki til læknis í um mánuð eftir óhappið og þegar jafnframt sé litið til þess að ekki liggur annað fyrir en að stefnandi hafi mætt til vinnu á þessu tímabili, en starf hennar útheimtir þunga burði og líkamlega áreynslu, verður að telja með öllu ósannað að stefnandi hafi orðið fyrir þessu heilsutjóni af völdum umferðaróhappsins hinn 3. júní 2010.

Þá mótmæli stefndi því sem röngu sem haldið er fram af hálfu stefnanda í stefnu, þ.e. að hún hafi verið heilsuhraust fyrir slysið og ekki haft nein einkenni frá stoðkerfi. Því til sönnunar sé vísað til útprentunar sjúkraskrár um stefnanda frá Læknavaktinni. Af þessum gögnum, sem og gögnum málsins megi ráða, að stefnandi hafi átt við bak- og mjóbaksvandamál að stríða fyrir umferðaróhappið eða að minnsta kosti frá því í desember 2007, enda hafi stefnandi bæði sótt sjúkraþjálfun af þeim sökum og verið fjarverandi frá vinnu. Því sé því mótmælt sem röngu að stefnandi hafi verið hraust líkamlega fyrir umferðaróhappið og ekki verið með stoðkerfisóþægindi.

Þá bendi stefndi jafnframt á að í samskiptaseðlum og læknisvottorðum til atvinnurekanda um óvinnufærni stefnanda, sem getið sé um í sjúkraskrá stefnanda hjá Læknavaktinni og sem liggi fyrir um framangreind bak- og mjóbakseinkenni stefnanda bæði fyrir og eftir umferðaróhappið 3. júní 2010, sé hvergi minnst á það að umrædd einkenni megi rekja til fyrrgreinds óhapps, heldur er stefnandi yfirleitt sögð vera óvinnufær vegna sjúkdóms.

Stefnandi, sem sé fædd árið 1981 í Póllandi, fluttist til Íslands árið 2006. Í málinu liggi ekkert fyrir um fyrra heilsufar hennar frá þeim tíma er hún var búsett í Póllandi, svo sem sjúkrasaga hennar. Því sé ekki unnt að sannreyna að þau einkenni og verkir sem hún kveðst búa við í dag af völdum umferðaróhappsins, megi í raun (með öllu) rekja til þess.

Þá vísar stefndi til hraðaútreikninga og gerir það í ljósi atvikalýsingar og þess hversu litlar skemmdir voru sjáanlegar á bifreið stefnanda eftir umferðaróhappið hinn 3. júní 2010. Með hliðsjón af gögnum málsins mótmæli stefndi því, að stefnandi hafi hlotið þungan hnykk á bakið við umferðaróhappið. Jafnframt mótmæli stefndi læknisvottorðum og skýrslum, þar sem læknar eða sjúkraþjálfarar byggja á slíkum forsendum, sem röngum. Stefndi telji ljóst að það högg sem kom á bifreiðina PB 974 við það að vélarhlífin fauk upp og hafnaði á framrúðunni hafi verið óverulegt og langt frá því að jafnast á við árekstur við aðra bifreið eða fasta fyrirstöðu. Þannig byggi stefndi á því að hvorki verði talið að þeir kraftar sem verkuðu á líkama stefnanda við slíkt högg né skyndileg hemlun bifreiðarinnar, hafi verið til þess fallnir að valda þeim einkennum sem stefnandi býr við í dag.

Þá telji stefndi að ótal atriði gætu hafa haft áhrif á heilsufar stefnanda á þessu tímabili og sé því alfarið mótmælt af hálfu stefnda að orsakatengsl séu milli umferðaratviksins, sem stefnandi kveður hafa orðið hinn 3. júní 2010, og þeirra einkenna og/eða verkja sem stefnandi býr við í dag og kveður vera afleiðingu óhappsins. Auk þess geti umrædd óþægindi stefnanda ekki talist vera sennileg afleiðing af umferðaróhappinu. Því sé með öllu ósannað að orsakasamband sé á milli umferðaróhappsins 3. júní 2010 og þess líkamstjóns sem stefnandi býr við í dag og krefst hér viðurkenningar bótaskyldu stefnda á.

Stefndi byggi á því að samkvæmt meginreglu skaðabótaréttar verði stefnandi að sanna að hún hafi orðið fyrir tjóni, auk þess sem stefnandi ber sönnunarbyrðina fyrir því hver atvikin að baki tjóninu voru. Jafnframt ber stefnanda að sanna að orsakatengsl séu á milli tjóns hennar og umferðaróhappsins. Þar sem stefnandi hefur hvorki sannað tjón sitt né að orsakatengsl séu á milli þess og umferðaróhappsins, sem hún varð fyrir 3. júní 2010, þá telji stefndi einsýnt að sýkna verði hann af kröfu stefnanda um viðurkenningu bótaskyldu. Þá mótmæli stefndi því alfarið sem röngu, sem haldið er fram í stefnu, að stefnandi þurfi ekki að sanna orsakatengsl samkvæmt almennum reglum skaðabótaréttar til að öðlast bótarétt úr lögboðinni slysatryggingu ökumanns.

IV

Í fyrsta lagi byggir stefndi sýknukröfu sína á því að stefnandi hafi glatað rétti til bóta á grundvelli 2. mgr. 51. gr. og 124. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga. Þar segir að ef félagið hafnar kröfu vátryggðs í heild eða að hluta glati hann rétti til bótanna ef hann hefur ekki höfðað mál eða krafist meðferðar málsins fyrir úrskurðarnefnd samkvæmt 141. gr. innan árs frá því að hann fékk skriflega tilkynningu um að kröfu hans væri hafnað. Þar segir einnig að í slíkri tilkynningu sé skylt að geta framangreinds frests, með hvaða hætti unnt sé að rjúfa hann og afleiðinga þess að ekki sé aðhafst fyrir lok hans.

Hinn 18. maí 2011 var lögmanni stefnanda tilkynnt, að stefndi hafnaði bótaskyldu vegna óhapps stefnanda 3. júní 2010. Var það gert eftir að stefndi hafði yfirfarið tjónstilkynningu frá stefnanda sem og læknisfræðileg gögn sem lögð höfðu verið fyrir stefnda. Í bréfi stefnda kemur fram að stefnandi eigi kost á því að skjóta afstöðu stefnda til úrskurðarnefndar í vátryggingamálum gegn greiðslu málsskotsgjalds eða til dómstóla innan árs frá tilkynningunni, en að öðrum kosti félli krafan niður, samanber 51. gr. og 124. gr. laga um vátryggingarsamninga nr. 30/2004. Tilkynning þessi er í samræmi við áskilnað þann sem fram kemur í greindum lagaákvæðum.

Í bréfi stefnanda frá 16. janúar 2012 til stefnda var óskað eftir endurskoðun stefnda á fyrri afstöðu sinni og voru lögð fram frekari gögn. Í tölvupósti stefnda, dags. 17. apríl 2012, kom fram að ekkert tilefni væri til endurskoðunar á fyrri afstöðu um höfnun á bótaskyldu og vísaði stefndi til fyrra bréfs síns. Þótt málið hafi verið endurskoðað af hálfu stefnda er ekkert í bréfinu sem gefur til kynna að nýr frestur samkvæmt 2. mgr. 51. gr. og 124. gr. laga nr. 30/2004 hafi stofnast heldur er beinlínis vísað til fyrri afstöðu sem kom fram í bréfi stefnda, dags. 18. maí 2011. Er stefnandi fékk tölvupóstinn 17. apríl 2012 var fresturinn sem greindur er í bréfi 18. maí 2011 ekki liðinn.

Hinn 25. maí 2012 skaut stefnandi máli sínu til úrskurðarnefndar í vátryggingamálum. Var ársfestur sá, er kveðið er á um 51. gr. og 124. gr. laga um vátryggingarsamninga, þá sannanlega liðinn. Nefndin tók ekki til umfjöllunar þá málsástæðu stefnda að lögbundinn frestur væri liðinn, heldur hafnaði kröfu stefnanda á annarri forsendu. Í athugasemdum með frumvarpi sem varð að lögum nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga kemur fram að vátryggingafélög hafi mikla hagsmuni af því að kröfur komi fram sem fyrst og það hafi samfélagslega þýðingu að ljúka málum án óþarfa dráttar. Því skuli bótakrefjandi koma fram með kröfu sína innan árs. Það að úrskurðarnefndin hafnaði kröfu stefnanda á grundvelli þess að orsakatengsl væru ósönnuð, og tók ekki afstöðu til þeirrar málsástæðu stefndu að um lögbundinn frest væri að ræða, breytir ekki þeirri staðreynd að málið var of seint borið fram af hálfu stefnanda. Ber því þegar af þeim sökum að sýkna stefnda af kröfum stefnanda í máli þessu.

Eftir atvikum þykir rétt að málskostnaður falli niður. Stefnandi er með gjafsókn samkvæmt gjafsóknarleyfi dags. 26. september 2012. Kostnaður málsins greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns stefnanda, sem þykir hæfilega ákveðin 600.000 kr.

S-kvk-nf G-kvk-nf héraðsdómari kvað upp dóm þennan.

DÓMSORÐ

Stefndi, Sjóvá-Almennar tryggingar hf., er sýknaður af kröfum stefnanda, K-kvk-ef Ö-kvk-ef K-x-x.

Gjafsóknarkostnaður stefnanda greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hennar, H-kvk-ef E. H-kvk-ef hrl., 600.000 krónur.

S-kvk-nf G-kvk-nf.