E-2785/2019

D Ó M U R

Héraðsdóms Reykjavíkur 11. desember í máli nr. E2785/2019:

Innnes ehf.

(F-kk-nf Á-kk-nf lögmaður) gegn íslenska ríkinu

(Ó-kk-nf H-kk-nf Á-kk-nf lögmaður)

I.

Mál þetta var þingfest 18. júní 2019 en tekið til dóms 13. nóvember 2019. Stefnandi, Innnes ehf., Fossaleyni 21 í Reykjavík krefst þess að stefndi greiði honum 1.341.847 krónur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001, um vexti og verðtryggingu, af 275.643 krónum frá 15. mars 2016 til 15. maí 2016 en af 542.960 krónum frá þeim degi til 15. júlí 2016 en af 980.072 krónum frá þeim degi til 15. júlí 2017 en af 1.341.847 krónum frá þeim degi til 14. júní 2019 og með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst stefnandi málskostnaðar úr hendi stefnda.

Stefndi krefst þess að verða sýknaður af öllum kröfum stefnanda og að stefnandi verði dæmdur til að greiða málskostnað að mati dómsins.

II. Málavextir

Stefnandi máls þessa hefur með höndum innflutning, markaðssetningu og dreifingu á matvöru. Meðal þess sem stefnandi flytur inn til landsins eru eldaðar kjúklingabringur. Fyrir liggur hins vegar að gjaldtaka við innflutning á elduðum kjúklingabringum er önnur en þegar óeldaðar kjúklingarbringur eru fluttar hinn.

Samkvæmt tollskrá sem birt er í viðauka I við tollalög nr. 88/2005 flokkast óeldaðar kjúklingabringur í tollflokk 0207 1401. Ef varan er flutt inn til landsins frá landi innan Evrópusambandsins (ESB) er gjaldtakan 18% verðtollur og 540 kr. gjald á hvert innflutt kíló.

Það þýðir að ef flutt er inn eitt kíló af vöru sem kostar 1000 krónur við innflutning þá leggst á hana 720 kr. í toll (540+180).

Á grundvelli sömu tollskrár fellur eldaður kjúklingur í tollflokk 16023201 sem leiðir af sér 30% almennan verðtoll og 1.140 kr. gjald á hvert innflutt kíló. Það þýðir að ef flutt er inn eitt kíló af vöru sem kostar 1000 krónur við innflutning þá leggist á hana 1.444 kr. í toll (1.144+300). Skiptir þá ekki máli hvort um sé að ræða 2 innflutning frá landi innan eða utan ESB. Þar sem þær vörur sem stefnandi flytur inn eru frá ESB er gjaldtakan því um tvöfalt hærri eftir því hvort að varan sé elduð eða óelduð eða 1.444 kr. í stað 720 kr.

III. Málsástæður aðila

Stefnandi gerir ekki athugasemdir við að löggjafinn hafi rétt til að leggja á skatta og önnur opinber gjöld en telur þó að þessu valdi löggjafans séu sett ákveðin takmörk, bæði í stjórnarskrá, settum lögum og með óskráðum reglum stjórnskipunarréttar og skattaréttar. Það leiði af þessum reglum að skatta verði að leggja á eftir almennum, efnislegum mælikvarða og þannig að gætt sé jafnræðis hverju sinni. Þá verði gjaldtaka einnig að fullnægja kröfum um málefnalegan grundvöll skattheimtu og stjórnsýslu. Skattar séu í eðli sínu íþyngjandi og því sé það grundvallaratriði að þeir séu ákveðnir eftir málefnalegum mælikvarða sem eigi jafnt við um alla. Að öðrum kosti hafi borgararnir enga tryggingu gegn því að geðþóttasjónarmið séu látin ráða því hvaða skattur er lagður á hverju sinni.

Stefnandi vísar einnig til þess að í 72. gr. stjórnarskrárinnar, sem fjallar um eignarrétt, sé í raun fólgin sérstök jafnræðisregla en ávallt hafi verið byggt á því að skatthugtakið feli í sér skilyrði um að skatta verði að leggja á eftir almennum, efnislegum mælikvarða og vissri jafnræðisreglu. Skattálögur á einstaka gjaldþegna, sem ekki ná til annarra í sambærilegri stöðu, séu því andstæðar 1. mgr. 72. gr. stjórnarskrár.

Af hálfu stefnanda er bent á að stefndi hafi undirgengist að flokka vörur í samræmi við sameiginlegt tollflokkunarkerfi Alþjóðaviðskiptastofnunarinnar (WTO). Það sé ljóst að samkvæmt því kerfi falli óeldaður og eldaður kjúklingur í mismunandi tollflokka. Stefnandi telur hins vegar að stefnda sé ekki heimilt að láta vörur í einum flokki njóta annars og lakari réttar en sambærilegar vörur í öðrum flokki.

Stefnandi telur slíka tilhögun mála brjóta gegn jafnræðisreglu 65. gr. stjórnarskrárinnar í því tilviki sem hér um ræðir. Stefnandi telur að ein helsta forsenda þess að jafnræðisreglan komi til álita er að tilvik séu í raun sambærileg þegar þau eru skoðuð saman til að sýna fram á að mismunun hafi átt sér stað. Að mati stefnanda er augljóst að sambærilegar vörur skuli njóta sambærilegrar meðferðar. Innflytjendur á elduðum kjúklingi sitji hins vegar ekki við sama borð og innflytjendur á óelduðum kjúklingi. Engin málefnaleg sjónarmið geta legið að baki slíkri mismunun og löggjafanum beri að sjá til þess að fullt jafnræði sé með innflytjendum nema að 3 málefnalegar ástæður krefjist annars. Þá er mismunun sem byggir á engum sérstökum sjónarmiðum ómálefnaleg og ólögmæt, auk þess sem gæta yrði meðalhófs sem augljóslega hefur ekki verið gert.

Stefnandi byggir á því að framangreind gjaldtaka á elduðum kjúklingi fari í bága við ákvæði stjórnarskrár og óskráðar grundvallarreglur stjórnskipunarréttar og skattaréttar og krefst því endurgreiðslu hinna ofteknu gjalda.

Stefnandi telur það felast í kröfu um málefnalegan grundvöll skattheimtu að gjaldtakan helgist af málefnalegum sjónarmiðum og stefni að lögmætum markmiðum. Þau sjónarmið teljist almennt málefnaleg sem studd eru við þau lög og lögskýringargögn sem um ræðir hverju sinni og sem leiða má af tilgangi og markmiðum laga. Ekki verði framhjá því litið að hvergi í lögum eða lögskýringargögnum sé að finna nokkra réttlætingu fyrir þeim mismun sem mál þetta taki til.

Að mati stefnanda er fyrirkomulagið enn fremur í andstöðu við meginreglur samkeppnisréttar þess efnis að opinberir aðilar skuli ekki takmarka samkeppni, sbr. t.d. clið 1. mgr. 8. gr. og blið 1. mgr. 16. gr. samkeppnislaga nr. 44/2005. Beri að árétta að sú skylda hvílir á handhöfum ríkisvalds að hafa samkeppnissjónarmið ávallt til hliðsjónar við setningu laga og reglna, þ. á m. það sjónarmið að efla virka samkeppni í viðskiptum, vinna gegn fákeppni og takmörkunum á frelsi í atvinnurekstri. Ljóst sé að stefndi hafi vanrækt þessa skyldu með álagningu umræddra gjalda.

Stefnandi telur enn fremur að gjaldtakan sem um ræðir feli í sér takmörkun á atvinnufrelsi þeirra sem hafa það að atvinnu að flytja inn landbúnaðarvörur til sölu innanlands, sbr. 75. gr. stjórnarskrárinnar. Hinn hái tollur gerir það að verkum að innflytjendum sé gert erfitt um vik að flytja inn vörur sínar og gera það í minna magni en þeir myndu ella gera ef tollurinn væri innan eðlilegs meðalhófs. Þessi takmörkun á atvinnufrelsi eigi sér stað án þess að almannahagsmunir krefjist þess og þaðan af síður að nokkur málefnaleg sjónarmið búi þar að baki. Þvert á móti fari það gegn hagsmunum almennings að skerða atvinnufrelsi innflytjenda með þessum hætti enda leiðir sú skerðing af sér hækkað verðlag og skertar samkeppnisaðstæður á íslenskum markaði, almenningi til tjóns.

Með umræddri mismunum í gjaldtöku sé stefndi í raun að hlutast til um skerða samkeppnishæfni einnar vöru á kostnað annarrar án þess að fyrir liggi lögmæt og málefnaleg sjónarmið. Að öllu framangreindu virtu telur stefnandi ljóst ljóst að ekki er 4 uppfyllt það skilyrði 75. gr. stjórnarskrárinnar að almannahagsmunir krefjist skerðingar á atvinnufrelsi stefnanda og annarra innflytjenda. Brýtur gjaldtakan því í bága við ákvæðið og ber stefnda því að endurgreiða umrædda fjármuni í samræmi við dómkröfur stefnanda.

Stefnandi telur það leiða af meginreglum um endurgreiðslu oftekins fjár og lögum nr. 29/1995 að stefnda beri að endurgreiða ranglega tekið fé. Krafa stefnanda byggir á því að framangreind mismunun sé ólögmæt. Rangt sé því að innheimta hærri gjöld af þeim vörum sem málið tekur til vegna þess eins að þær eru eldaðar. Dómkrafa málsins tekur því til þess mismunar sem er þar á.

Greiðslur stefnanda við framangreindan innflutning á elduðum kjúklingi síðustu fjögur ár fyrir stefnubirtingu nema samtals 1.341.847 krónum sem er dómkrafa þessa máls. Í neðangreindri töflu má sjá sundurliðaðar greiðslur stefnanda:

Stefnandi kveðst byggja kröfur sínar einkum á 40., 65., 72., 75 og 77. gr. stjórnarskrár lýðveldisins Íslands nr. 33/1944, lögmætisreglu stjórnskipunarréttar, meginreglum íslensks réttar um gjaldtöku hins opinbera og almennum reglum kröfuréttar um endurgreiðslu oftekins fjár. Þá byggi stefnandi kröfur sínar á lögum nr. 29/1995 um endurgreiðslu oftekinna skatta og gjalda, tollalögum nr. 88/2005, ásamt viðaukum, og búvörulögum nr. 99/1993, auk meginreglna samkeppnisréttar og samkeppnislaga nr. 44/2005. Enn fremur vísi stefnandi til skuldbindinga Íslands af vettvangi WTO og ESB, meginreglna þjóðaréttar um túlkun slíkra alþjóðlegra skuldbindinga, almennum reglum um bótaábyrgð hins opinbera og eignaréttarákvæðis í 1. gr. 1. samningsviðauka Mannréttindasáttmála Evrópu.

Vaxta og dráttarvaxtakrafa stefnanda byggi á lögum nr. 29/1995 og lögum nr. 38/2001, um vexti og verðtryggingu. 5

Málsástæður stefnda

Stefndi telur að ákvörðun tolls á eldaðan kjúkling rúmist innan þeirra marka sem fjárstjórnarvaldi Alþingis er sett sbr. 40. gr. stjórnarskrárinnar. Engin önnur sjónarmið en almenn markmið skattlagningar, þ.e. að afla ríkinu tekna til að standa undir útgjöldum, búi að baki tolli á elduðum kjúklingi.

Stefnandi hefur ekki í stefnu eða öðrum framlögðum gögnum sýnt fram á að gjaldtakan uppfylli ekki kröfur um málefnalegan grundvöll skattheimtu.

Í þessu samhengi vísar stefndi til dóma Hæstaréttar í málum nr. 424 til 426/2015 uppkveðnum 18. febrúar 2016 þar sem staðfestir voru dómar Héraðsdóms Reykjavíkur í málum er vörðuðu 59% toll á innflutt kartöflusnakk. Í þeim málum hafi því meðal annars verið haldið fram að um ólögmæta mismunun væri að ræða þar sem kornsnakk bæri engan toll ef það var flutt inn frá löndum innan ESB og einungis 20% toll frá öðrum löndum.

Niðurstaða dómanna var sú að stefnendur bæru sönnunarbyrði fyrir því að gjaldtaka verðtolls uppfyllti ekki kröfur um málefnalegan grundvöll skattheimtu. Í þessu máli liggur ekki fyrir nein sönnun þess að gjaldtakan uppfylli ekki kröfur um málefnalegan grundvöll skattheimtu.

Að því er varðar þá málsástæðu stefnanda að álagning tollsins feli í sér brot á jafnræðisreglu þá er það afstaða stefnda að eldaður kjúklingur og óeldaður kjúklingur séu ekki fyllilega sambærilegar vörur. Annars vegar er um að ræða unna kjötvöru og hins vegar óunna. Því er ekki unnt að halda því fram að mismunandi tollur feli í sér brot á jafnræði þar sem ekki er um samanburðarhæfar og sambærilegar vörur að ræða.

Stefndi vísar einnig til þess að í stefnu er ekki gerð grein fyrir hvers konar eldaðan kjúkling stefnandi flytur inn en ljóst er að sá tollflokkur sem um ræðir getur náð yfir unninn kjúkling sem er um margt frábrugðinn óelduðum og óunnum kjúklingabringum. Sá tollflokkur sem um ræðir er tollflokkur 16023201. Tollflokkurinn tekur til vara sem innihalda meira en 60% úr afurðum af tegundinni Gallus domesticus og því ljóst að um getur verið að ræða vöru sem er töluvert unnin og blönduð öðrum matvælum.

Þá er ljóst að gjaldtaka við innflutning á elduðum kjúkling nær til allra innflytjenda í sömu stöðu. Með sömu rökum er ekki unnt að fallast á sjónarmið stefnanda er lúta að því að gjaldtakan og það fyrirkomulag sem er við lýði sé í andstöðu við meginreglur samkeppnisréttar, sbr. áðurnefnda dóma Hæstaréttar. 6

Að því er varðar þær málsástæður stefnanda að um mismunun sé að ræða þar sem innflytjendur á elduðum og óelduðum kjúklingabringum sitji ekki við sama borð bendir stefndi á að stefnandi flytji bæði inn eldaðar og óeldaðar kjúklingabringur. Því geti vart verið um að ræða mismunun á stöðu stefnanda gagnvart öðrum innflytjendum. Því megi hugleiða hvort stefnandi sjálfur hafi yfirleitt lögvarða hagsmuni af rekstri þessa dómsmáls.

Að því er varðar þá málsástæðu stefnanda að álagning tollsins brjóti í bága við ákvæði stjórnarskrárinnar um atvinnufrelsi vill stefndi benda á að stefnanda er í sjálfsvald sett að haga innflutningi á vörum í samræmi við rekstrarlega hagsmuni sína sbr. þá dóma Hæstaréttar sem áður er vísað til, auk Hæstaréttardóma nr. 666667/2016 uppkveðnum 18. janúar 2018.

Með vísan til þess sem að framan greinir er krafist sýknu af öllum kröfum stefnanda. Til stuðnings kröfum stefnda um málskostnað vísast til XXI. kafla laga nr. 91/1991, einkum 129. og 130. gr.

IV. Niðurstaða dómsins

Samkvæmt meginreglu 1. mgr. 5. gr. tollalaga nr. 88/2005 skal greiða toll af vörum sem fluttar eru inn á tollsvæði ríkisins eins og mælt er fyrir um í tollskrá í viðauka I við lögin. Skal tollur lagður á sem verðtollur á tollverð vöru eða sendingar og sem magntollur á vörumagn eftir því sem greinir í tollskrá samkvæmt viðauka I. Í 24. tölulið 1. gr. tollalaga er tollur skilgreindur sem gjald sem innheimt er af vöru samkvæmt tollskrá. Þetta gjald telst vera skattur í skilningi 40. og 77. gr. stjórnarskrárinnar, enda er það lagt á tiltekna hópa einstaklinga eða lögaðila samkvæmt einhliða ákvörðun ríkisvaldsins án þess að sérstakt endurgjald eigi fyrir að koma.

Af gögnum þeim sem fyrir liggja í málinu verður ráðið að vörurnar sem stefnandi flutti inn á tímabilinu 3. nóvember 2015 til 2. maí 2017 hafi verið felldar undir tollskrárnúmer 1602.3201. Enginn ágreiningur er í málinu um að vörurnar sem stefnandi flutti inn hafi verið felldar réttilega undir þetta tollskrárnúmer. Málatilbúnaður stefnanda gengur hins vegar út á það að hærri gjaldtaka við innflutning á þær vörur sem falla undir þetta tollskrárnúmer en óeldaðar kjúklingabringur sem heyra undir tollskrárnúmer 02071401 brjóti gegn jafnræðisreglu 65. gr. stjórnarskrárinnar, sem og ákvæðum 72. og 75. gr. 7 stjórnarskrárinnar um vernd eignarréttarins og atvinnufrelsi, ásamt 40. og 77. gr. sem fjalla um skilyrði stjórnarskrárinnar um álagningu skatta.

Ljóst er að dómstólar hafa áður fjallað um málsástæður af svipuðum toga og stefnandi beitir fyrir sig í þessu máli í því skyni að hnekkja álagningu stefnda á eldaðar kjúklingabringur, sjá hér til hliðsjónar dóma Hæstaréttar frá 18. janúar 2018 í málum nr. 666/2016 og 667/2016 og einnig dóma Hæstaréttar frá 18. febrúar 2016 í málum 424/2015, 425/2015 og 426/2015. Þótt mál þetta snúist um aðrar vörur, aðra tollflokkun samkvæmt tollskrá og þar með aðra álagningu en málin sem hér er vitnað til telur dómurinn engu að síður einsýnt að málatilbúnaður aðila hafi verulega samstöðu með fyrri málunum. Umræddir dómar hafa því verulegt fordæmisgildi við úrlausn þessa máls.

Að því er varðar málsástæður stefnanda um að mismunandi gjaldtaka á elduðum og óelduðum kjúklingabringum, eftir því hvort þær falla í tollflokk 1602.3201 eða 02071401, uppfylli ekki kröfur um málefnalegan grundvöll skattheimtu þá ber stefnandi sönnunarbyrði fyrir því að svo sé, sbr. dóma Hæstaréttar í málum nr. 666/2016 og 667/2016, sem áður er vitnað til. Af þeim dómum verður enn fremur greinilega ráðið að þótt ekki sé gerð grein fyrir hvaða ástæður ráði slíkum greinarmun í skattheimtu í lögum eða lögskýringargögnum þá leiði það ekki til þess að gjaldtakan verði talin í andstöðu við reglur stjórnarskrárinnar.

Samkvæmt því sem að framan verður að telja að stefnanda hafi ekki tekist að sýna fram á að önnur sjónarmið en almenn markmið skattlagningar, þ.e. að afla ríkinu tekna til að standa undir útgjöldum sínum, búi að baki umræddum verðtollum.

Dómurinn telur stefnanda heldur ekki hafa leitt í ljós að gjaldtakan brjóti gegn 65. gr. stjórnarskrárinnar um jafnræði. Þannig fellst dómurinn ekki á þá málsástæðu stefnanda að óeldaðar kjúklingabringur og eldaðar séu sama varan, enda hefur síðari varan verið unnin meira en hin. Gjaldtakan sem um ræðir byggist á lögum og fer eftir almennum og efnislegum mælikvarða en í því sambandi hefur löggjafinn víðtækt svigrúm. Ekki verður því annað séð en að gjaldtakan nái jafnt til allra innflytjenda í sömu stöðu og fari fram með fyrirsjáanlegum hætti, en tollflokkunin byggir í öndverðu á þeirra ákvörðun um flokkun í aðflutningsskýrslu. Það að ólíkar vörur beri mismunandi toll samkvæmt tollaskrá felur því ekki í sér brot á jafnræðisreglu 65. gr. stjórnarskrárinnar.

Í ljósi þess að gjaldtakan sem mál þetta lýtur að byggir á lögum sem sett eru með stjórnskipulega réttum hætti í samræmi við 40. og 77. gr. stjórnarskrárinar og að 8 skattlagningin er ekki í andstöðu við jafnræðisreglu 65. gr. stjórnarskrárinnar verður að hafna sjónarmiðum stefnanda um að gjaldtakan fela í sér ólögmæta eignaskerðingu í andstöðu við 72. gr. stjórnarskrárinnar. Á grundvelli sömu sjónarmiða verður að hafna málsástæðum stefnanda um að gjaldtakan fari í bága við 75. gr. stjórnskrárinar um atvinnufrelsi. Þá fær dómurinn heldur ekki séð mismunandi álagning á ólíkar vörur eða það hversu há gjöld eru lögð á eldaðar kjúklingabringur við innflutning feli í sér brot á stjórnskipulegri meðalhófsreglu, en sjónarmiðum af sama toga er hafnað í dómum Hæstaréttar í málum nr. 666/2016 og 667/2016.

Að því er varðar þær málsástæður stefnanda að gjaldtakan sem um ræðir í málinu sé í andstöðu við meginreglur samkeppnislaga nr. 44/2005 þá fær dómurinn ekki séð hvernig þær almennu reglur sem vísað er til í málatilbúnaði stefnanda, sem eru auk þess í eldri löggjöf en ákvæði tollalaga nr. 88/2005 sem gjaldtakan byggir á geti vikið til hliðar gjaldtökuákvæðunum. Þá hefur stefnandi enga grein gert fyrir því að hvaða leyti ákvæði búvörulaga nr. 99/1993, né þeirra alþjóðlegu skuldbindinga sem hann vísar til í máli sínu geti leitt til þess að fallist verði á dómkröfu hans. Verður því að hafna málatilbúnaði stefnanda að því leyti sem hann byggist á þessum rökum.

Dómkrafa stefnanda í málinu á byggist því að stefndi eigi að greiða honum þá fjárhæð sem er umfram innheimtu gjalda á vörur undir tollskrárnúmeri 02071401. Dómkrafa stefnanda felur að þessu leyti í sér kröfu um að dómurinn breyti ákvörðun um fjárhæð tolls sem löggjafinn hefur tekið með með stjórnskipulega gildum hætti, en ákvörðun um slíkt er ekki á valdi dómstóla, sbr. 2. gr. stjórnarskrárinnar, sjá hér til hliðsjónar enn og aftur dóm Hæstaréttar í máli nr. 666/2016 og 667/2016, sem áður er vitnað til.

Með vísan til alls þess sem að framan er rakið verður stefndi sýknaður af kröfu stefnanda í máli þessu. Í samræmi við þá niðurstöðu verður stefnanda, Innnes hf., gert að greiða stefnda málskostnað með þeim hætti sem í dómsorði greinir, sbr. 1. mgr. 130. gr. laga nr. 19/1991, um meðferð einkamála.

K-kk-nf B-kk-nf B-kk-nf héraðsdómari kveður upp þennan dóm.

Dómsorð:

Stefndi, íslenska ríkið, er sýknað af kröfu stefnanda, Innnes hf. Stefnandi skal greiða stefnda 650.000 krónur í málskostnað.

K-kk-nf B-kk-nf B-kk-nf 8 skattlagningin er ekki í andstöðu við jafnræðisreglu 65. gr. stjórnarskrárinnar verður að hafna sjónarmiðum stefnanda um að gjaldtakan fela í sér ólögmæta eignaskerðingu í andstöðu við 72. gr. stjórnarskrárinnar. Á grundvelli sömu sjónarmiða verður að hafna málsástæðum stefnanda um að gjaldtakan fari í bága við 75. gr. stjórnskrárinar um atvinnufrelsi. Þá fær dómurinn heldur ekki séð mismunandi álagning á ólíkar vörur eða það hversu há gjöld eru lögð á eldaðar kjúklingabringur við innflutning feli í sér brot á stjórnskipulegri meðalhófsreglu, en sjónarmiðum af sama toga er hafnað í dómum Hæstaréttar í málum nr. 666/2016 og 667/2016.

Að því er varðar þær málsástæður stefnanda að gjaldtakan sem um ræðir í málinu sé í andstöðu við meginreglur samkeppnislaga nr. 44/2005 þá fær dómurinn ekki séð hvernig þær almennu reglur sem vísað er til í málatilbúnaði stefnanda, sem eru auk þess í eldri löggjöf en ákvæði tollalaga nr. 88/2005 sem gjaldtakan byggir á geti vikið til hliðar gjaldtökuákvæðunum. Þá hefur stefnandi enga grein gert fyrir því að hvaða leyti ákvæði búvörulaga nr. 99/1993, né þeirra alþjóðlegu skuldbindinga sem hann vísar til í máli sínu geti leitt til þess að fallist verði á dómkröfu hans. Verður því að hafna málatilbúnaði stefnanda að því leyti sem hann byggist á þessum rökum.

Dómkrafa stefnanda í málinu á byggist því að stefndi eigi að greiða honum þá fjárhæð sem er umfram innheimtu gjalda á vörur undir tollskrárnúmeri 02071401. Dómkrafa stefnanda felur að þessu leyti í sér kröfu um að dómurinn breyti ákvörðun um fjárhæð tolls sem löggjafinn hefur tekið með með stjórnskipulega gildum hætti, en ákvörðun um slíkt er ekki á valdi dómstóla, sbr. 2. gr. stjórnarskrárinnar, sjá hér til hliðsjónar enn og aftur dóm Hæstaréttar í máli nr. 666/2016 og 667/2016, sem áður er vitnað til.

Með vísan til alls þess sem að framan er rakið verður stefndi sýknaður af kröfu stefnanda í máli þessu. Í samræmi við þá niðurstöðu verður stefnanda, Innnes hf., gert að greiða stefnda málskostnað með þeim hætti sem í dómsorði greinir, sbr. 1. mgr. 130. gr. laga nr. 19/1991, um meðferð einkamála.

K-kk-nf B-kk-nf B-kk-nf héraðsdómari kveður upp þennan dóm.

Stefndi, íslenska ríkið, er sýknað af kröfu stefnanda, Innnes hf. Stefnandi skal greiða stefnda 650.000 krónur í málskostnað.

K-kk-nf B-kk-nf B-kk-nf