E-1813/2011

Mál þetta, sem var dómtekið 28. f.m., er höfðað 5. desember 2011 af G-kvk-þgf K-kvk-þgf B-kvk-þgf, Lyngheiði 26 í Hveragerði, gegn Miklatorgi hf., Kauptúni 4 í Garðabæ.

Stefnandi gerir þá kröfu að viðurkennd verði með dómi bótaskylda stefnda vegna líkamstjóns sem hún varð fyrir er hún féll í hálku fyrir utan verslun stefnda að Kauptúni 4 í Garðabæ 22. janúar 2010. Þá er krafist málskostnaðar úr hendi stefnda eins og málið væri ekki gjafsóknarmál, en stefnanda var veitt gjafsókn með bréfi innanríkis-ráðuneytisins 3. nóvember 2011.

Stefndi krefst sýknu af kröfum stefnanda. Þá er krafist málskostnaðar.

Stefnandi hefur stefnt Tryggingamiðstöðinni hf., Síðumúla 24 í Reykjavík, til réttargæslu. Af hálfu réttargæslustefnda eru engar kröfur gerðar, enda engar kröfur gerðar á hendur honum.

I

Mál þetta hefur stefnandi höfðað vegna líkamstjóns sem hún varð fyrir þegar henni skrikaði fótur á hálkubletti á bifreiðastæði við verslun IKEA að Kauptúni 4 í Garðabæ og datt. Stefndi rekur verslunina. Kemur fram í gögnum málsins að í fallinu hafi stefnandi fyrst komið niður á hægra hné og síðan vinstri öxlina. Rannsókn, sem hún gekkst undir á sjúkrahúsi strax í kjölfar þessa atviks, leiddi í ljós innkýlt brot á upphandleggshálsi. Í stefnu kemur fram að slysið hafi átt sér stað um klukkan 11.20 að morgni 22. janúar 2010. Í för með stefnanda var tengdadóttir hennar, E-kvk-nf A-kvk-nf C-kvk-nf. Er atvikum í aðdraganda slyssins lýst svo í stefnu að bifreið, sem þær voru á, hafi verið lagt í stæði við verslunina og eins nálægt henni og frekast var unnt. Þær hefðu síðan gengið í átt að versluninni og aðeins verið búnar að ganga stuttan spöl þegar þeim skrikaði fótur á „hálfhlánuðum hálkubletti“. Stefnandi hafi fallið í jörðina, en E-kvk-nf A-kvk-nf náð að standa í fæturna. Aðstæður á vettvangi hafi verið með þeim hætti að þær hefðu þurft að ganga aftur fyrir bifreiðina og síðan yfir akbraut framan við verslunina. Þetta hafi verið eina færa gönguleiðin að versluninni.

Í stefnu er um frekari málsatvik vísað til þess að á slysdegi hafi verið kalt í veðri, hiti rétt í kringum frostmark. Samkvæmt upplýsingum frá Veðurstofu Íslands hafi hitastig á næstu veðurathugunarstöð, það er í Straumsvík, verið 3,8 gráður klukkan 8:00 um morguninn, en fram til klukkan 11 hafi kólnað um 1,7 gráður og hitinn þannig farið niður í 2,1 gráðu. Nokkurn veginn sömu hitatölur hafi mælst í Reykjavík á sama tímabili. Raki hafi verið á jörðu. Við þessar aðstæður sé mikil hætta á að ísing myndist. Starfsmaður IKEA hafi tilkynnt E-kvk-þgf Ö-kvk-þgf að snjóbræðslukerfi fyrir bílastæði framan við verslunina hefði verið keyrt upp um morguninn og að „vonast hefði verið til þess“ að það myndi duga til að koma í veg fyrir ísingu. Sú aðgerð hafi ekki reynst fullnægjandi, en innspýting hafi verið sett á kerfið klukkan 09.50 um morguninn.

Stefnandi mun í júní 2010 hafa leitað eftir afstöðu stefnda og réttargæslustefnda til bótaskyldu vegna slyssins. Með bréfi til stefnanda 30. ágúst 2010 var því hafnað að skaðabótaskylda af hálfu stefnda væri fyrir hendi. Þar með gæti stefnandi ekki heldur átt kröfu um greiðslu bóta úr frjálsri ábyrgðartryggingu sem stefndi hafði á slysdegi hjá tryggingafélaginu. Þessa afstöðu áréttaði réttargæslustefndi í tölvupósti til stefnanda 29. apríl 2011. Þá komst úrskurðarnefnd í vátryggingamálum að sömu niðurstöðu. Þar sem stefnandi er þessu ósammála kveðst hún að svo komnu ekki eiga annan kost en að stefna málinu fyrir dóm til að fá bótaskyldu stefnda vegna tjóns síns viðurkennda og þar með tjón sitt bætt.

Ekki er um það deilt að stefnandi hafi orðið fyrir líkamstjóni í umrætt sinn og að það hafi orsakast með þeim hætti sem að framan er lýst.

II

Stefnandi byggir á því að starfsmenn stefnda, Miklatorgs hf. (IKEA), hafi vanrækt skyldu sína til athafna með saknæmum og ólögmætum hætti og að slys það sem stefnandi lenti í þann 22. janúar 2010 framan við verslun stefnda megi rekja til þess. Af dómaframkvæmd megi skýrt ráða að sú skylda hvíli á eigendum húsa að þeir tryggi öryggi þeirra sem eiga leið að þeim og að ríkar kröfur séu gerðar til þeirra í þessum efnum, einkum þar sem um verslunarrekstur eða annars konar þjónustustarfsemi er að ræða með löngum opnunartíma á hvaða tíma ársins sem er. Í slíkum tilvikum sé um beina athafnaskyldu að ræða. Er byggt á því að slíkum rekstraraðilum beri skylda til að gera allar þær ráðstafanir, sem sanngjarnar má telja, til þess að tryggja öryggi þeirra sem þeir reyna að laða til viðskipta við sig, oftar en ekki með auglýsingum. Þá er á því byggt að enn ríkari skylda hljóti að hvíla á stórum rekstraraðilum sem taki á móti gríðarlegum fjölda fólks á degi hverjum. Verslun stefnda falli hér undir. Gildi þetta um aðstæður og aðbúnað, jafnt innan- sem utanhúss. Þessar kröfur megi skýrt leiða af dómaframkvæmd og þær taki meðal annars til þess að tryggja gestum hættulausa för inn í húsnæðið og að öryggi á gönguleiðum sé tryggt. Á framlögðum ljósmyndum megi sjá að stefnandi hafi ekki getað valið aðra leið en þá sem hún gekk í umrætt sinn, en beinlínis sé ætlast til þess að viðskiptavinir gangi eftir bílastæðunum alla leið að versluninni. Eyjar á milli bílastæðanna séu fylltar með stórgrýti og hrauni í stað þess að vera nýttar sem göngustígar, líkt og eðlilegt væri.

Stefnandi byggir á því að starfsmenn stefnda hafi haft nægan tíma til að bregðast við yfirvofandi hálkumyndun og fyrirsjáanlegri hættu af völdum hennar og að ekki sé ósanngjarnt að ætlast til þess að það yrði gert. Með tilliti til þess búnaðar sem stefndi ráði yfir, þ.e. snjóbræðslukerfi, snjómoksturstæki og saltdreifara, hefði verið unnt að bregðast við aðstæðum með stuttum fyrirvara. Það hefði hvorki verið kostnaðarsamt né tímafrekt að ráðast í nauðsynlegar aðgerðir sem hefðu tryggt öryggi á helstu gönguleiðum að versluninni. Telur stefnandi fráleitt að stefndi hafi uppfyllt athafnaskyldu sína með því einu að hafa slík tæki tiltæk, líkt og hann hefur haldið fram. Til þess að athafnaskyldan teljist vera uppfyllt þurfi stefndi að hafa notað tækin, með raunverulegum árangri. Það hafi ekki verið gert þótt nægur tími væri til þess. Hiti á snjóbræðslukerfinu hafi ekki verið keyrður upp fyrr en klukkan 9.50 um morguninn og ekkert hafi verið aðhafst til að koma í veg fyrir að ísing myndaðist. Hafi raunar ekki verið hugað að þessu fyrr en eftir slysið, jafnvel þótt starfsmönnum stefnda hlyti að hafa verið það ljóst í síðasta lagi klukkan 9.50 um morguninn, þegar snjóbræðslukerfið var keyrt upp, að hætta væri að skapast. Starfsmenn stefnda hafi látið við það sitja að gera sér vonir um að sú aðgerð myndi duga til að koma í veg fyrir ísingu, en ljóst sé að hún hafi ekki skilað tilætluðum árangri. Verði að leggja til grundvallar við úrlausn málsins að víða hafi verið mikil hálka á svæðinu þegar slysið varð.

Þar sem snjóbræðslukerfið hafi ekki skilað viðhlítandi árangri hinn umrædda morgun hafi verið ljóst að ráðast þyrfti í aðrar ráðstafanir til að tryggja öryggi vegfarenda á helstu gönguleiðum að verslun stefnda. Stefndi hafi ekki uppfyllt þá skyldu sína með því að sandbera gönguleiðina eða bera á hana íseyðandi efni. Þannig hafi stefndi látið undir höfuð leggjast að framkvæma eða láta framkvæma það verk. Slysið og þar með tjón stefnanda verði rakið til þessarar vanrækslu stefnda eða starfsmanna hans og á því beri stefndi skaðabótaábyrgð gagnvart stefnanda.

Stefnandi hafnar alfarið þeirri fullyrðingu stefnda að veðuraðstæður hafi breyst svo skyndilega að ekki hafi verið unnt að bregðast við í tíma. Fyrir liggi að klukkan 8.00 um morguninn hafi hitastig á næstu veðurathugunarstöð, þ.e. í Straumsvík, verið 3,8 gráður og fram til klukkan 11 hafi það fallið niður í 2,1 gráðu. Í síðasta lagi klukkan 09.50 um morguninn hafi starfsmönnum stefnda verið það ljóst að hætta væri á ísingu og að bæta þyrfti hita á snjóbræðslukerfið til að bregðast við því. Á þeim 90 mínútum sem liðu fram að slysinu hafi engin tilraun verið gerð af hálfu stefnda til að ganga úr skugga um hvort sú aðgerð myndi skila árangri. Samkvæmt upplýsingum frá Veðurstofu Íslands verði á engan hátt séð að óeðlilega mikil veðrabrigði hafi orðið að morgni umrædds dags og þá enn síður frávik sem ekki megi búast við í janúar. Þvert á móti hafi mátt búast við því að hálka gæti myndast, enda hiti rétt yfir frostmarki snemma morguns. Hafi lítið þurft út af að bera svo hætta myndi skapast. Starfsmenn stefnda hafi reyndar gert sér grein fyrir þessu þar sem innspýting hafi verið sett á snjóbræðslukerfið klukkan 09.50. Það taki bersýnilega nokkurn tíma fyrir kerfið að ná að hita upp yfirborðið, sem sjáist best á því að í skýrslu öryggisvarðar um slysið komi fram að „við skoðun starfsmanns á bílastæðinu kom í ljós að mikil hálka var þar á köflum“. Af þessu megi ráða að starfsmönnum stefnda hafi verið fullkunnugt um umrædda kólnun og hættu á hálkumyndun löngu fyrir slysið og sé fráleitt að halda því fram að ekki hafi verið hægt að bregðast við vegna þess hversu veðurbreytingin hafi átt sér skamman aðdraganda. Nægur tími hafi verið til þess að grípa til nauðsynlegra aðgerða og útilokað sé að aðstæður hafi breyst á svo skömmum tíma að ekki hafi verið við neitt ráðið og að ekki hafi verið unnt að bregðast við með fullnægjandi hætti.

Loks teflir stefnandi fram þeirri málsástæðu að snjóbræðslukerfi við verslun stefnda sé gallað. Samkvæmt ljósmyndum, sem stefnandi hefur lagt fram í málinu og sem eiga að hafa verið teknar að morgni 7. mars 2011, sé ljóst að snjóbræðslukerfið bræði bókstaflega ekki neitt, snjór og klaki hafi þá náð alla leið upp að dyrum verslunarinnar. Sé fráleitt að halda því fram að snjóbræðslukerfi eigi ekki að ráða við þær veðuraðstæður sem þarna sköpuðust. Geri kerfið það ekki sé það haldið galla, annaðhvort hönnunargalla eða framkvæmdargalla. Hvort sem er þá virki kerfið af einhverjum ástæðum ekki sem skyldi og fyrir stefnanda hafi það haft dapurlegar afleiðingar. Á þessum ljósmyndum megi einnig sjá að ekki hafi heldur verið brugðist við aðstæðum með snjómokstri og salt- eða sanddreifingu.

Af framangreindum ástæðum telur stefnandi að stefndi beri fulla og óskipta skaðabótaábyrgð á tjóni því sem hún varð fyrir 22. janúar 2010 fyrir utan verslun hans. Varðandi skaðabótaskyldu vísar stefnandi til almennu skaðabótareglunnar og reglunnar um vinnuveitandaábyrgð.

III

Af hálfu stefnda er því sérstaklega mótmælt að bifreið stefnanda hafi verið lagt eins nálægt inngangi verslunarinnar og mögulegt var og að sú leið sem stefnandi gekk hafi verið eina gönguleiðin að versluninni. Slys það sem er til umfjöllunar í málinu hafi átt sér stað á bifreiðaplani á umráðasvæði stefnda en ekki við inngang eða næst verslunarhúsi hans. Framan við verslunina sé plan með hundruðum bílastæða og það sé þúsundir fermetra að stærð. Ljóst sé af íslenskri réttarframkvæmd að ríkar skyldur hvíla á eiganda verslunar að tryggja sem best þau svæði sem gera má ráð fyrir að allir viðskiptavinir þurfi að fara um, svo sem þar sem gengið er inn í verslunarhús. Það slys sem hér um ræðir hafi hins vegar orðið á bifreiðaplani verslunarinnar, en hvorki megi með sanngirni gera þá kröfu né verði hún dregin af réttarframkvæmd að verslunareigandi eða rekstraraðili verslunar baki sér skaðabótaábyrgð ef bifreiðaplön við verslun eru ekki hálkulaus. Feli framangreind skylda það í sér að rekstraraðilar verslana og þjónustufyrirtækja geri allar þær ráðstafanir sem sanngjarnar megi telja til að tryggja öryggi viðskiptavina. Frekari kröfur verði ekki gerðar.

Stefnandi slasaðist laust eftir klukkan 11 að morgni 22. janúar 2010, skömmu eftir að verslun stefnda var opnuð. Daginn fyrir slysið hafi hitastig á nálægri veðurathugunarstöð, það er í Reykjavík, verið á bilinu 5-7 gráður og það hafi rignt. Hiti að morgni slysdags, það er klukkan 6, hafi verið 4,4 gráður og lækkað niður í um 3 gráður milli klukkan 9 og 10, en um klukkan 11 hafi hitinn verið kominn niður í 2,1 gráðu. Aðstæður um það bil sólarhring fyrir slysið hafi því lengst af verið hagstæðar og ekki gefið tilefni til sérstakra ráðstafana með tilliti til hálkuvarna, hiti yfir meðallagi miðað við árstíma og auð jörð. Aðstæður hafi verið svipaðar að morgni slysdags, en hitinn hafi síðan lækkað og farið niður í um 2 gráður um klukkan 11. Veðuraðstæður hafi því breyst skömmu fyrir slysið og ljóst sé að hálka hafi ekki getað myndast nema skömmu áður en slysið bar að höndum. Það sé því ekki rétt sem stefnandi haldi fram að hætta hafi verið yfirvofandi og fyrirsjáanleg og að starfsmenn stefnda hafi haft nægan tíma til að bregðast við. Veðuraðstæður hafi því verið með þeim hætti að því verði ekki með sanngirni haldið fram að stefndi hafi getað brugðist við aðstæðum og séð til þess að bifreiðaplan væri hálkulaust. Önnur niðurstaða verði ekki dregin af réttarframkvæmd.

Stefndi tekur fram að snjóbræðslulagnir séu í bifreiðaplani fyrir framan verslunarhúsið og um 60 metra út frá því. Heildarlengd lagna sé um 50.000 metrar. Snjóbræðslukerfið sé lokað kerfi með frostlegi og nýti bakrás hitaveitu frá verslunarhúsinu til að kynda frostlöginn. Aukainnspýtingu sé unnt að setja á handvirkt úr vaktherbergi en starfsmenn þar geti fylgst með hitastigi á frostlegi og þrýstingi á lögnum og gefi kerfið upplýsingar ef þess gildi fara undir lágmark. Snjóbræðslukerfið sé í gangi frá hausti og fram á vor. Auk snjóbræðslukerfisins hafi stefndi yfir að ráða eigin moksturstæki og saltdreifara. Af þessu er ljóst að stefndi hafi kostað til og starfræki búnað til að verjast hættu á hálku. Snjóbræðslukerfið hafi verið virkt á slysdegi og í notkun. Því sé andmælt þeim staðlausu fullyrðingum stefnanda að kerfið sé vanbúið eða gallað. Er og sérstaklega mótmælt sem ósönnuðum ummælum, sem eiga að vera höfð eftir ónafngreindum starfsmanni stefnda, um viðbrögð við aðstæðum. Sama sé að segja um sönnunargildi framlagðra ljósmynda, sem áður er getið og sagðar eru teknar 7. mars 2011, og þær ályktanir sem af þeim eru dregnar af hálfu stefnanda. Megi ljóst vera að með þeim ráðstöfunum sem nefndar eru hér að framan gangi stefndi í raun lengra en sanngjarnt má telja og lög áskilja í þessum efnum. Það sé almenn vitneskja hér á landi að aðstæður í veðurfari geta einfaldlega verið með þeim hætti að hálkumyndun verði við jörð í kjölfar úrkomu eða hitabreytinga eða hvorutveggja saman. Við slíkar aðstæður geti hálka myndast á stuttum tíma og í raun sé það óraunhæft og ekki sanngjarnt hvað varðar framkvæmd, kostnað eða tíma að hægt sé að ætlast til að verslunareigendur eigi eða geti brugðist við þannig að umráðasvæði þeirra séu við þær aðstæður hálkulaus.

IV

Í málinu krefst stefnandi þess að viðurkennd verði bótaskylda stefnda vegna líkamstjóns sem hún hlaut þegar hún rann í hálku við verslun IKEA að Kauptúni 4 í Garðabæ og datt. Telst nægilega fram komið að stefnandi hafi lögvarða hagsmuni af því að viðurkenningarkrafa hennar sæti efnislegri meðferð fyrir dómi, sbr. áskilnað þar um í 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Við upphaf aðalmeðferðar skoðaði dómari vettvang ásamt lögmönnum aðila.

Byggingin sem hýsir verslun stefnda er liðlega 20.000 m² að stærð og flatarmál leigulóðar, sem henni tilheyrir, er 56.403 m². Um er að ræða fjölsótta verslun, en í framburði Þ-kk-ef H-kk-ef Æ-kk-ef, framkvæmdastjóra stefnda, við aðalmeðferð málsins kom fram að um það bil 1.200.000 viðskiptavinir leggi leið sína í hana á ári hverju. Samkvæmt gögnum málsins eru 517 bílastæði á malbikuðu svæði framan við bygginguna. Hitalagnir til snjóbræðslu ná um það bil 60 metra út frá allri framhlið hennar til austurs, en tæplega helmingur bílastæðanna er á þeim hluta svæðisins. Má ráða af framlögðum uppdrætti að flatarmál þess sé rétt innan við fjórðungur af heildarflatarmáli lóðarinnar. Því má í meginatriðum skipta þannig upp að næst húsinu og rúmlega 5 metra út frá því er hellulögð gangstétt. Á malbikaða svæðinu, sem tekur við af henni, er 7-8 metra breið akbraut en í framhaldi af henni koma bílastæðin. Þá er þess að geta að framan við útgöngudyr verslunarinnar og þar á milli gangstéttarinnar og akbrautarinnar er sérstakt lestunar- eða hleðslusvæði. Hægt er að komast inn í verslunina um þær dyr, en aðalinngangurinn í húsið er nokkru norðar og þar nær gangstéttin talsvert lengra út frá því en á öðrum stöðum.

Samkvæmt gögnum málsins og framburði framkvæmdastjóra stefnda fyrir dómi er sírennsli á snjóbræðslukerfinu sem nýtir affallsvatn frá húsinu, en þegar von er á miklum snjó eða frosti er hiti á því hækkaður með því að heitu vatni er dælt inn á það. Er kerfið tölvustýrt og hitamælir við affall segir til um hvort þörf sé á að auka hita á því, en það er þá gert handvirkt í vaktherbergi. Eftirlit með þessum búnaði er í höndum öryggisvarða, sem eru þrír eða fjórir á opnunartíma verslunarinnar. Að auki er salti dreift á malbikaða svæðið framan við verslunina ef talin er þörf á því og eru sérútbúin tæki notuð til þess. Sé salti dreift á allt þetta svæði tekur það verk um það bil eina klukkustund. Þá hefur stefndi einnig yfir að ráða snjómoksturstæki.

Ekkert er fram komið í málinu til stuðnings því að snjóbræðslukerfið hafi verið haldið galla á þeim tíma sem um ræðir í málinu, svo sem stefnandi heldur fram.

Slysið varð um klukkan 11.20 að morgni 22. janúar 2010 þegar stefnandi var að ganga að versluninni í fylgd tengdadóttur sinnar. Höfðu þær lagt bifreið sinni í fremsta stæði beint framundan útgöngudyrunum sem áður er getið. Eftir því sem næst verður komist er slysstaðurinn í um það bil 25 metra fjarlægð frá gangstéttinni framan við húsið og þar sem bílastæðin og framangreind akbraut mætast. Hefðu þær valið að leggja bifreiðinni í stæði framan við aðalinnganginn í húsið, en ekkert var því til fyrirstöðu, hefði gönguleið þeirra að gangstéttinni verið umtalsvert styttri. Er þá jafnframt haft í huga að samkvæmt framburði framkvæmdastjóra stefnda komu 47 viðskiptavinir í verslunina á milli klukkan 11 og 12 að morgni slysdags.

Samkvæmt upplýsingum frá Veðurstofu Íslands var hiti á veðurathugunarstöð í Straumsvík 3,8 gráður klukkan 8 að morgni slysdags. Hann lækkaði síðan í 3,1 gráðu klukkan 9, hækkaði í 3,5 gráður klukkan 10, en var kominn niður í 2,1 gráðu klukkan 11. Í Reykjavík fór hitastig úr 4 gráðum klukkan 8 í 2,1 gráðu klukkan 11. Í vottorði um veður á veðurstöð í Reykjavík kemur fram að rignt hafi á milli klukkan 8 og 9 um morguninn.

Við það verður að miða að hiti á snjóbræðslukerfinu hafi verið hækkaður um klukkan 9.50, eða 70 mínútum áður en verslunin var opnuð og um það bil einni og hálfri klukkustund áður en slysið varð, en ekki var aðhafst frekar vegna mögulegrar ísingar á svæðinu. Fyrir liggur að þegar starfsmaður stefnda skoðaði bílastæðin í kjölfar þess að stefnandi slasaðist hafi „mikil hálka [verið] þar á köflum“.

Af dómaframkvæmd verður ráðið að ríkar skyldur eru lagðar á eigendur verslana um að þeir geri ráðstafanir til að tryggja öryggi viðskiptavina á næstu gönguleiðum að þeim. Hefur verið litið svo á að í þessu skyni beri verslunareigendum skylda til að viðhafa allar þær ráðstafanir sem sanngjarnar má telja og að þeir geti að öðrum kosti bakað sér bótaábyrgð á sakargrundvelli. Aðstæður að morgni slysdags urðu til þess að af hálfu stefnda var gripið til þeirra öryggisráðstafana sem að framan er getið. Ljóst er að þegar slysið varð hafði sú aðgerð ekki dugað til að eyða allri ísingu á því svæði sem snjóbræðslukerfið nær yfir, en fyrirliggjandi upplýsingar þar um taka þó aðeins til bílastæðanna. Ekkert er fram komið í málinu sem bendir til þess að starfsmönnum stefnda hafi verið um þetta kunnugt. Það að þeir aðhöfðust ekki frekar verður þannig í öllu falli ekki metið sem ótvíræð vanræksla af þeirra hálfu, en álitaefni er hvaða kröfur hafi að þessu frágengnu mátt gera til þeirra vegna þeirra aðstæðna sem þarna sköpuðust og með tilliti til mögulegrar bótaskyldu.

Að virtum atvikum og aðstæðum í málinu samkvæmt framansögðu er það niðurstaða dómsins að ekki séu næg efni til að líta svo á að það verði metið sem gáleysi af hálfu stefnda eða starfsmanna hans að hálku hafði ekki verið eytt á þeim stað þar sem stefnandi datt og slasaðist. Verður samkvæmt þessu ekki fallist á með stefnanda að slysið verði rakið til saknæmrar vanrækslu starfsmanna stefnda heldur verði að telja að um óhappatilviljun sé að ræða sem stefndi geti ekki talist bera ábyrgð á gagnvart stefnanda. Er stefndi samkvæmt þessu sýknaður af viðurkenningarkröfu stefnanda.

Rétt þykir að málskostnaður milli aðila falli niður.

Gjafsóknarkostnaður stefnanda, þar með talin þóknun lögmanns hennar, B-kk-ef H-kk-ef E-kk-ef héraðsdómslögmanns, sem þykir hæfilega ákveðin 753.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði. Við ákvörðun þóknunar hefur verið tekið tillit til virðisaukaskatts.

Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf dómstjóri dæmir mál þetta.

D ó m s o r ð :

Stefndi, Miklatorg hf., á að vera sýkn af kröfum stefnanda, G-kvk-ef K-kvk-ef B-kvk-ef.

Málskostnaður fellur niður.

Gjafsóknarkostnaður stefnanda, þar með talin þóknun lögmanns hennar, B-kk-ef H-kk-ef E-kk-ef héraðsdómslögmanns, 753.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði.

Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf

Rétt endurrit staðfestir

Héraðsdómur Reykjaness 20. apríl 2012.