S-271/2013

Mál þetta, sem dómtekið var 1. júlí síðastliðinn, var höfðað með ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, útgefinni 23. apríl síðastliðinn, á hendur S-kk-þgf A-kk-þgf, Reykjavík, „fyrir líkamsárás með því að hafa, aðfaranótt fimmtudagsins 7. apríl 2011, ráðist með ofbeldi á fyrrverandi sambýliskonu sína, S-kvk-þf V-kvk-þgf, á heimili þeirra í Reykjavík, slegið hana í andlit og líkama, dregið hana um íbúðina á hárinu, tekið hana kverkataki og sprautað á hana köldu vatni, allt með þeim afleiðingum að S-kvk-nf hlaut blóðnasir, bólgur í andliti, mar á hálsi og missti hár.

Telst brot þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20/1981 og 110. gr. laga nr. 82/1998.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Af hálfu G-kk-ef J-kk-ef hdl., fyrir hönd S-kvk-ef V-kvk-ef er krafist greiðslu skaðabóta kr. 510.500,- og miskabóta að fjárhæð 2.000.000,- alls kr. 2.510.000,- auk vaxta frá tjónsdegi, 7. apríl 2011, skv. 1. mgr. 8. gr. vaxtalaga nr. 38/2001 en síðan dráttarvaxta skv. 9. gr. sömu laga, að liðnum mánuði frá birtingu kröfunnar til greiðsludags. Þá er þess krafist að sakborning verði gert að greiða málskostnað að mati dómsins eða samkvæmt síðar framlögðum málskostnaðarreikningi að viðbættum virðisaukaskatti.“

Ákærði neitar sök og krefst sýknu. Hann krefst þess að bótakröfunni verði vísað frá dómi. Þá er þess krafist að sakarkostnaður, þar með talin málsvarnarlaun verjanda, verði greiddur úr ríkissjóði.

II

Í lögregluskýrslu segir að lögreglan hafi verið kvödd að nefndri íbúð klukkan 00:28 þann dag sem í ákæru greinir. Tilkynnt var um mikil læti í íbúðinni og líklegt væri að karlmaður væri að ganga í skrokk á konu. Síðan segir: „Þegar við komum að útidyrahurðinni að íbúðinni mátti greinilega heyra einhver læti á milli karls og konu. Við náðum ekki að greina hvað var sagt. Heyra mátti að konan var í mikilli geðshræringu og grét. Við kynntum okkur strax sem lögreglumenn og báðum húsráðendur að opna. Enginn kom til dyra. Við bönkuðum kröftuglega á hurðina en enginn kom til dyra. Vegna alvarleika málsins, að hugsanlega líf og limir einhvers væru í hættu, tók ég ákvörðun um að sparka upp hurðinni. Þegar við komum inn í íbúðina sáum við strax á hægri hönd karlmann, S-kk-þf, standandi yfir konu, S-kvk-þgf. S-kk-nf var greinilega í einhverju vímuástandi en hann var í blautum fatnaði og blóðugur. Hann var mjög sveittur í framan og öskraði einhver ókvæðisorð að S-kvk-þgf. S-kvk-nf sat á hækjum sér og grét hástöfum. Hún var einnig í blautum fatnaði og blóðug í framan. Íbúðin var mjög ósnyrtileg að sjá, allt á rúi og stú, innanstokksmunir út um allt gólf. Blóðdropar voru á víð og dreif um íbúðina og greinilega hafði eitthvað mikið gengið á. S-kk-nf og S-kvk-nf voru ein í íbúðinni.“

Ákærði var handtekinn og fluttur á slysadeild. Þaðan reyndi hann að flýja en lögreglumenn náðu honum og færðu í fangageymslu. Í læknisvottorði segir að ákærði hafi verið með lítið sár á kvið og hnúa. Haft var eftir honum að sárin væru eftir hníf.

Í lögregluskýrslunni er útliti brotaþola lýst þannig að hún hafi verið með blóðnasir, bólgin í andliti, marin á hálsi og hún hafi haldið um kvið sér. Þá segir að greinilegt hafi verið að rifið hafi verið í hár hennar. Hún var spurð um hvað gerst hefði og er haft eftir henni að hún hafi komið heim um miðnættið og þá hafi ákærði verið þar og íbúðin í rúst. Síðan segir: „Hún kvaðst varla hafa verið stigin inn í íbúðina þegar S-kk-nf rífur í hárið á henni og dregur hana inn í eldhús. Þar slær hann hana í andlitið með flötum lófa með þeim afleiðingum að hún fær blóðnasir. Síðan dró hann hana á hárinu inn á baðherbergi þar sem hann kýldi hana í framan. Hann lét renna í baðkarið og sagðist ætla að drepa hana með því að drekkja henni í baðkarinu og síðan fremja sjálfsvíg. Hann neyddi hana síðan ofan í baðkarið. Átökin færðust síðan inn í svefnherbergið þar sem hann tók hana kverkataki þannig að hún náði ekki andanum. Átökin færðust síðan fram á gang íbúðarinnar þar sem lögreglan skarst í leikinn.“

Brotaþoli kvað ákærða hafa fengið að búa hjá sér eftir að hann missti íbúð er hann hafði leigt. Hann væri búinn að vera í fíkniefnaneyslu og hefði ekki sofið í marga daga.

Lögreglumenn ræddu við ákærða og er haft eftir honum að hann hafi verið í miklu uppnámi vegna veikinda stjúpmóður sinnar. Eins hefði hann verið búinn að neyta amfetamíns frá því í ágúst og hefði gert það umræddan dag. Hann kvað brotaþola hafa skallað sig í andlitið. Við það hefði hann brjálast og tekið hraustlega á henni án þess að útskýra frekar hvað hann ætti við með því. Eftir dvöl í fangageymslu ræddu lögreglumenn við ákærða og rituðu um það skýrslu. Þar kvaðst hann hafa verið heima laust eftir miðnættið þegar brotaþoli hafi komið. Hann kvaðst hafa verið pirraður vegna þess að hún hafi haft slökkt á farsímanum, en hann hefði verið að reyna að ná sambandi við hana. Hann hefði spurt hana af hverju hún hefði ekki haft kveikt á símanum en hún hefði svarað með skætingi. Þá kvaðst ákærði hafa hringt í móður sína er hefði sagt honum lát frænku hans. Meðan á símtalinu stóð hefði brotaþoli staðið fyrir aftan sig og öskrað á sig. Ákærði kvaðst skyndilega hafa misst stjórn á skapi sínu „misst sig“ og hrist brotaþola til. Hann kvaðst hafa sett hana upp í rúm og tuskað hana til. Þá kvaðst hann hafa sprautað á hana köldu vatni. Hann neitaði hins vegar að tjá sig um það hvort hann hefði tekið brotaþola kverkataki.

Brotaþoli neitaði boði lögreglumanna um að verða flutt á slysadeild. Kvaðst hún ætla að leita aðstoðar systur sinnar. Þá er haft eftir henni að hún hefði ekki gert upp við sig hvort hún myndi kæra ákærða eða ekki. Síðar þennan sama dag reyndi lögreglumaður að hafa samband við brotaþola en tókst það ekki. Einnig var reynt að koma til hennar skilaboðum um að hafa samband við lögregluna. Þrátt fyrir þetta hafði hún ekki samband við lögreglu fyrr en 30. apríl 2012 er hún kom á lögreglustöð til að kæra ákærða fyrir líkamsárás á sig. Hún gaf þá skýringu að hún hefði ekki þorað að kæra fyrr en nú hefði hún kjark til þess.

III

Ákærði bar að hann og brotaþoli hefðu búið saman á þessum tíma og bæði verið í neyslu. Umrædda nótt kvaðst hann hafa verið að ræða við móður sína í síma sem hafi sagt honum andlát nákomins ættingja. Meðan á símtalinu stóð hafi brotaþoli komið með miklum látum og öskrum og verið brjáluð út í sig eins og ákærði orðaði það. Ákærði kvaðst hafa reiðst þessu og hefði þeim lent saman í framhaldinu. Hann kvað hana hafa ráðist á sig og hann tekið á móti, en lýsingarnar í ákærunni ættu ekki við rök að styðjast. Ákærði neitaði að hafa slegið brotaþola í andlit og líkama eða dregið hana á hárinu um íbúðina en kvað geta verið að hann hefði tekið í hárið á henni. Við það hefði hár geta losnað en það væri fjarstæðukennt að hann hafi rifið af henni hárið. Brotaþoli væri með gervihár og hann kvaðst ekki hafa tekið eftir því að það hefði losnað. Þá kvaðst ákærði ekki minnast þess að hafa tekið brotaþola kverkataki. Hann viðurkenndi hins vegar að hafa sprautað vatni á hana en blóðið í íbúðinni væri úr honum. Hann hefði skorið sig á hendi en hann kvaðst ekki muna til þess að hún hefði fengið blóðnasir. Ákærði kvaðst ekki vita til þess að brotaþoli hefði borið áverka eftir þetta. Hann kvað lögregluna hafa komið og stíað þeim í sundur. Ákærði kvað sig og brotaþola ekki hafa ræðst við í tvo daga eftir þetta en síðan hefðu þau byrjað aftur saman og verið saman í dágóðan tíma. Þegar þetta gerðist kvað ákærði þau bæði hafa verið undir áhrifum áfengis og fíkniefna.

Brotaþoli bar að hún og ákærði hefðu verið hætt saman, en ákærði hefði verið á heimili hennar þeirra erinda að sækja eigur sínar. Hún hefði komið heim um kvöldið og hefði þá ákærði verið búinn að rústa öllu í íbúðinni. Hún kvað ákærða hafa látið renna í baðið. Hann hefði rifið í hárið á henni og það hefði verið blóð úti um allt í íbúðinni. Þá hefði hann reynt að drekkja henni í baðkarinu. Brotaþoli kvað ákærða hafa kýlt sig í andlitið og líkamann og eins hefði hann dregið sig á hárinu um íbúðina og rifið hárið af sér. Á þessum tíma hefði hún bæði verið með gervihár, sem hefði verið fast í hennar eigin hári, og eins eigið hár. Hún hefði fengið blóðnasir af þessu og það væri blóðið úr henni sem sæist á myndum. Þá kvað hún hann hafa sett sig í baðkarið þegar það var orðið hálffullt en verið búinn að taka sig aftur upp úr þegar lögreglan kom. Brotaþoli kvað ákærða ekki hafa sprautað á sig. Þá kvað hún ákærða hafa tekið sig kverkataki, bæði inni á baðherbergi og eins í eldhúsinu og hafi það verið þegar hún hafi verið að reyna að komast út úr íbúðinni. Árás ákærða hafi ekki lokið fyrr en lögreglan sparkaði upp hurðinni og handtók hann. Afleiðingarnar af þessu hafi frekar verið andlegar heldur en líkamlegar. Hún hafi verið mjög hrædd við ákærða og þess vegna hafi hún ekki kært hann fyrr en ári eftir að þetta gerðist. Hún hafi heldur ekki þorað að leita á slysadeild af hræðslu við ákærða.

Brotaþoli kvað samband sitt og ákærða hafa verið stormasamt neyslusamband sem hafi lokið með því að hann hefði flutt út, en þá hafi hún lengi verið búin að reyna að koma honum út. Þennan dag hefði hún komið sonum sínum fyrir hjá föður þeirra og þegar hún hafi komið heim aftur hefði ákærði verið búinn að rústa öllu.

Læknirinn, sem ritar vottorðið um áverka á ákærða, staðfesti það. Hann bar að ákærði hefði verið með ómerkilega lítið sár á kvið og hnúa og hefði hann sagt að sárin væru eftir hníf. Við skoðun hefði komið í ljós að ákærði hafi verið með örgrunnt sár og eins með afrifusár á hné og hnúa. Sárin voru þvegin og að því búnu hefði ákærði tekið á sprett og lögreglan á eftir honum. Læknirinn kvað ákærða hafa verið drukkinn. Hann kvað mögulegt að blætt hefði úr sárum ákærða.

Lögreglumaður, sem kom á vettvang og ritaði frumskýrslu málsins, staðfesti hana. Hann bar að tilkynnt hefði verið um mikil læti frá íbúðinni og að hugsanlega væri verið að ganga í skrokk á konu. Þegar lögreglumenn hefðu komið að hurð íbúðarinnar hefðu þeir heyrt að eitthvað mikið gekk á þar inni. Þeir hefðu knúið dyra og eins látið vita hverjir þeir væru. Þegar þessu var ekki svarað hefðu þeir brotið upp hurðina og farið inn og hefði ákærði þá staðið öskrandi yfir brotaþola sem hafi verið á hnjánum og í miklu uppnámi. Lögreglumaðurinn kvað að greinilega hefði eitthvað mikið verið búið að ganga á, enda allt úti um allt og blóð sjáanlegt. Ákærði var handjárnaður og færður frá. Lögreglumaðurinn lýsti brotaþola svo að hún hefði verið lemstruð í framan og bólgin og með blóðnasir. Eins hefði hárið á henni verið í flygsum. Þá hefðu föt hennar verið blaut og hefði hún sagt að ákærði hefði reynt að drekkja henni í baðkarinu. Ákærði var færður á slysadeild en brotaþoli vildi ekki fara þangað þótt hún hefði sagt að ákærði hefði tekið hraustlega á sér þegar hún hefði komið heim. Hún hefði sagt að hann hefði verið í sturluðu ástandi þegar hún kom. Um leið og hún kom hefði hann ráðist á hana, slegið hana og dregið hana á hárinu. Lögreglumaðurinn kvaðst ekki muna hvort vatn hefði verið í baðkarinu en vatn hafi verið á baðherbergisgólfinu. Þá bar hann að ákærði hefði verið í vímu en hann hefði ekki getað séð að brotaþoli hefði verið það, en hún hafi verið í mikilli geðshræringu og grátið.

Hárgreiðslumaður brotaþola bar að hún hefði leitað til sín á tímabilinu frá apríl 2011 og fram til desember 2012. Hún væri með hárlengingar og þyrfti að uppfæra þær reglulega, eða á þriggja mánaða fresti. Hann kvað hár hennar hafa verið frekar illa farið er hún leitaði til hans í apríl 2011. Hún hefði ekki sagt sér frá því sem hefði gerst nema hvað hún hefði orðið fyrir líkamsárás. Hann kvað hárlengingar vera mjög fastar í eigin hári þess sem er með þær. Það þurfi að uppfæra þessar lengingar reglulega til að koma í veg fyrir að hárið flækist. Ef rifið er fast í hárlengingu þá rifni sjálft hárið með.

IV

Ákærði neitar sök en kannast við að honum og brotaþola hafi lent saman eftir að hún hafði ráðist á hann. Hjá lögreglu hafði hann viðurkennt að hafa tekið hraustlega á henni og eins að hafa tuskað hana til. Fyrir dómi neitaði ákærði að hafa ráðist á brotaþola með þeim hætti sem lýst er í ákæru, nema hvað hann hefði sprautað á hana köldu vatni. Eins og rakið var fór brotaþoli ekki til læknis og þess vegna er ekki til nein lýsing á áverkum hennar önnur en sú sem fram kemur í lögregluskýrslu og rakin var. Sú lýsing kemur heim og saman við lýsingu brotaþola á árásinni. Það þykir því ekki varhugavert að telja sannað með framburði brotaþola og lögreglumanns að ákærði hafi ráðist á hana og slegið hana í andlit en hún bar þess greinileg merki eins og rakið var. Þá var hún með mar á hálsi sem er merki þess að hún hafi verið tekin kverkataki og verður að telja sannað að ákærði hafi tekið hana slíku taki eins og hann er ákærður fyrir. Hins vegar er ósannað að hún hafi verið slegin í líkamann, enda ekki önnur gögn um það en framburður hennar. Þá er ákærða gefið að sök að hafa dregið brotaþola um íbúðina á hárinu. Þessu hefur hann neitað en kannast við að hafa tekið í hárið á henni. Þrátt fyrir að brotaþoli hafi borið þess greinileg merki að tekið hafi verið í hárið á henni er ósannað að ákærði hafi dregið hana á hárinu eins og hann er ákærður fyrir og verður hann sýknaður af því. Loks er sannað með játningu ákærða að hann hafi sprautað köldu vatni á brotaþola og styðst sú játning við lýsingu í lögregluskýrslu á ástandi brotaþola eins og rakið var. Afleiðingar árásarinnar voru þær að brotaþoli fékk blóðnasir, bólgur í andliti og mar á hálsi en, eins og ákæran er orðuð, er ekki fallist á að hármissir hennar sé afleiðing af árásinni. Brot ákærða samkvæmt framanrituðu varðar við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga eins og í ákæru segir.

Sakferill ákærða hófst 1990 er hann var dæmdur í 30 daga skilorðsbundið fangelsi fyrir þjófnað. Síðan hefur hann verið dæmdur 10 sinnum í samtals 26 mánaða fangelsi, aðallega fyrir fíkniefna- og hegningarlagabrot. Síðast var hann dæmdur í óskilorðsbundið fangelsi af Hæstarétti 2007. Hann var sektaður fyrir fíkniefnalagabrot 7. september 2011 og dæmdur í 3 mánaða skilorðsbundið fangelsi 26. mars 2012 fyrir umferðar-, fíkniefnalaga- og vopnalagabrot og hilmingu. Refsing ákærða nú verður ákveðin með hliðsjón af 78. gr. almennra hegningarlaga og einnig verður skilorðsdómurinn tekinn upp og dæmdur með þessu máli, sbr. 60. gr. sömu laga. Samkvæmt þessu verður refsing ákærða ákveðin fangelsi í 5 mánuði sem bundin skal skilorði eins og í dómsorði segir.

Bótakrafa brotaþola en annars vegar krafa um bætur fyrir hárlengingar að fjárhæð 510.500 krónur. Með því að ákærði hefur verið sýknaður af því að hafa dregið hana á hárinu verður þessari kröfu vísað frá dómi. Miskabætur til brotaþola eru hæfilegar 300.000 krónur með vöxtum eins og í dómsorði segir. Það athugast að ákærða var birt bótakrafan 19. janúar 2013 og miðast upphafstími dráttarvaxta við þann dag er liðnir voru 30 dagar frá þeim degi. Þá verður ákærði dæmdur til að greiða henni málskostnað eins og þar segir.

Loks verður ákærði dæmdur til að greiða málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði segir.

A-kk-nf Í-kk-nf héraðsdómari, kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð :

Ákærði, S-kk-nf A-kk-nf, sæti fangelsi í 5 mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum 2 árum frá deginum í dag að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði S-kvk-þgf V-kvk-þgf 300.000 krónur krónur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 frá 7. apríl 2011 til 19. febrúar 2013 en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags og 100.000 krónur í málskostnað.

Ákærði greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, R-kk-ef L-kk-ef Ó-kk-ef hdl., 150.600 krónur.

A-kk-nf Í-kk-nf