E-1003/2022

I Mál þetta, sem var höfðað með stefnu birtri 21. febrúar 2022, var dómtekið 9. nóvember 2023. Stefnandi er A, [...], en stefndi er TM tryggingar hf., Katrínartúni 2, Reykjavík.

Dómkröfur stefnanda eru þær að viðurkennd verði bótaskylda úr ábyrgðartryggingu B, kt. [...], hjá stefnda TM tryggingum hf. vegna líkamstjóns sem stefnandi varð fyrir í vinnuslysi við störf sín hjá B. þann [...]. nóvember 2018. Þá krefst stefnandi málskostnaðar að viðbættum virðisaukaskatti eins og málið væri eigi gjafsóknarmál Stefndi krefst sýknu af öllum kröfum stefnanda, en til vara að þær verði lækkaðar verulega. Þá krefst stefndi greiðslu málskostnaðar.

II

Stefnandi hóf störf hjá B á Keflavíkurflugvelli í apríl 2016. Hinn [...]. nóvember 2018 slasaðist stefnandi við störf sín þegar hann ók svokölluðu eggi inn um dyr með sjálfvirkri hurð sem tengd er við skynjara undir stétt fyrir framan hurðina. Á leið stefnanda gegnum hurðaropið lokaðist hurðin og skall á höfuð hans. Málsaðilum ber ekki saman um ástæður þess að hurðin lokaðist á meðan stefnanda ók í gegnum hana og hvers vegna hreyfiskynjarar sem eru beggja megin í stétt fyrir framan miðju hurðar héldu ekki hurðinni opinni á meðan stefnandi ók í gegnum hurðaropið.

Við upphaf aðalmeðferðar var lagt fram myndband af atvikum slyssins sem hefur varpað skýrara ljósi á það sem gerðist þegar stefnandi ók í gegnum hurðaropið umræddan dag. Samkvæmt myndbandinu kom stefnandi akandi að hurðinni til hliðar við hurðaropið, um 10 sekúndum eftir að öðru ökutæki hafði verið ekið út úr byggingunni og hafði verið stöðvað fyrir framan hurðina. Ekki verður ráðið af myndbandinu hvort ökutækið hafi verið yfir skynjaranum þar sem það var stöðvað. Hurðin er því opin þegar stefnandi kemur að henni en hún er byrjuð að lokast og er komin í augnhæð þegar hann er undir miðju hurðaropinu. Sést á myndbandinu að um leið og hurðin snertir höfuð stefnanda og fyrirstaða verður kippist hún til baka og opnast aftur. Engin hlífðargrind var á ökutækinu til þess að verja höfuð ökumannsins né ljós eða hljóðmerki sem gáfu til kynna að hurðin væri að lokast.

Í stefnu lýsir stefnandi slysinu þannig að hann hafi verið að aka í gegnum hurðaropið þegar kallað hafi verið á hann og hann litið aftur fyrir sig. Þegar hann sneri aftur höfðinu hafi hurðin verið byrjuð að lokast aftur. Þegar hún var komin í augnhæð hafi stefnandi rekið höfuðið í hana, hann hafi bremsað en ökutækið hafi haldið áfram um einn metra og stefnandi hafi þannig dregist undir hurðina.

Skynjarar eru fyrir miðju hurðarinnar, en ekki liggur ljóst fyrir hvar nákvæmlega þeir eru staðsettir. Í greinargerð stefnda kemur fram að samkvæmt upplýsingum frá Isavia ohf., sem er eigandi húsnæðisins, sé umræddur skynjari fyrir framan dyrnar og hann hafi virkað bæði fyrir og eftir óhappið. Frá þeim tíma hafi ekkert verið átt við tækjabúnað dyranna eða skynjarans fyrir framan þær. Ekki hafi heldur neinar tilkynningar borist frá starfsfólki um að skynjarinn hefði bilað eða ekki virkað sem skyldi. Þá sé stefnda ekki kunnugt um nein sambærileg óhöpp, hvorki fyrir né eftir [...]. nóvember 2018.

Með matsgerð C læknis, þann 13. maí 2020, voru afleiðingar slyssins fyrir stefnanda metnar til 7% varanlegrar örorku og tímabundin óvinnufærni var metin 100% frá slysdegi [...]. nóvember 2018 til 31. maí 2019.

Stefnandi krafði stefnda um greiðslu úr ábyrgðartryggingu B hjá stefnda sem í gildi var á slysdegi. Með bréfi stefnda þann 20. ágúst 2021 var bótaskyldu hafnað.

Með málskoti stefnanda þann 25. ágúst 2021 var þess farið á leit við úrskurðarnefnd í vátryggingamálum að hún endurskoðaði afstöðu stefnda og staðfesti bótaskyldu vegna málsins. Með úrskurði nefndarinnar þann 5. október 2021 var bótaskyldu hafnað.

Stefnandi gaf skýrslu við aðalmeðferð málsins. Skýrslu vitnis gaf D, yfirverkstjóri hjá stefnda á þeim tíma sem slysið varð. Verður framburði þeirra lýst eftir því sem tilefni gefst til í niðurstöðum dómsins.

III

1. Helstu málsástæður og lagarök stefnanda Stefnandi byggir kröfur sína á því að tjón hans sé bótaskylt úr ábyrgðartryggingu B, vinnuveitanda stefnanda, sem beri ábyrgð á slysi hans samkvæmt óskráðum meginreglum skaðabótaréttarins um hlutlæga ábyrgð.

Stefnandi telur að vinnuveitandi hans beri skaðabótaábyrgð á hlutlægum grundvelli eða eftir atvikum á sakargrundvelli þar sem slysið megi rekja til ófullnægjandi eða bilaðs búnaðar m. t. t. til öryggis. Samkvæmt 13. gr. laga nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum sé atvinnurekanda skylt að tryggja að fyllsta öryggis sé gætt og góðs aðbúnaðar og hollustuhátta á vinnustað. Þá segirí 1. mgr. 42. gr. sömu laga að vinnustaður skuli vera þannig gerður að þar sé gætt fyllsta öryggis og góðs aðbúnaðar og hollustuhátta. Í reglum um húsnæði vinnustaða nr. 581/1995 segir einnig í 8. mgr. 44. gr. að hurðir og hlið sem lokuð eru með vélrænum búnaði skuli vinna þannig að starfsmönnum stafi ekki hætta af. Stefnandi telur ljóst að vinnuveitandi hans hafi ekki uppfyllt þær skyldur sem á honum hvíldu að þessu leyti enda hafi hurðin ekki verið í lagi þegar hreyfiskynjarar hennar námu ekki hreyfingu stefnanda á ökutækinu og það leiddi til höfuðhöggsins.

Skylda hvíli á vinnuveitanda til að tilkynna og rannsaka slys, sbr. 79.– 81. gr. laga nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum, í þeim tilvikum er starfsmenn verða óvinnufærir í einn eða fleiri daga. Samkvæmt upplýsingum frá Vinnueftirliti ríkisins hafi slysið ekki verið tilkynnt til stofnunarinnar fyrr en 18. desember 2019. Af þeim sökum liggi ekki fyrir skrifleg umsögn Vinnueftirlits ríkisins, en skv. 1. mgr. 79. gr. laga nr. 46/1980 skuli vinnuveitandi tilkynna slys án ástæðulausrar tafar til Vinnueftirlits ríkisins verði starfsmaður óvinnufær í einn eða fleiri daga. Séu líkur á því að starfsmaður hafi orðið fyrir langvinnu eða varanlegu heilsutjóni skuli tilkynna um slys til Vinnueftirlitsins innan sólarhrings. Vanræksla vinnuveitanda á að hlutast til um rannsókn á vinnuslysum leiði til þess að hann er látinn bera halla af skorti á upplýsingum um atriði sem hafa áhrif á sakarmat, sbr. dómaframkvæmd Hæstaréttar, t. d. dóm Hæstaréttar frá 5. febrúar 2009 í máli nr. 272/2008.

Með vísan þessa verði vinnuveitandi stefnanda að sýna fram á að það hafi ekki verið hans sök eða annarra starfsmanna en stefnanda að slysið hafi orðið. Þar sem það hafi ekki verið gert verði að leggja frásögn stefnanda til grundvallar.

Stefnandi mótmælir öllum málsástæðum stefnda um ætlaða sök stefnanda. Það sé ósannað að engar kvartanir hafi komið fram um hreyfiskynjara eða að þeir hafi bæði fyrir og eftir slysið verið í lagi. Eigin sök stefnanda er mótmælt, bæði með vísan til 23. gr. a í skaðabótalögum nr. 50/1993 og þeirra sjónarmiða sem gilda í íslenskum rétti um eigin sök tjónþola, sbr. meðal annars það sem fram kom í dómi EFTA- dómstólsins í máli Þ-kk-ef K-kk-ef gegn íslenska ríkinu.

Stefnandi hafnar því alfarið að ekkert í málinu bendi til þess að slysið megi rekja til skaðabótaskyldrar háttsemi vinnuveitanda stefnanda eða eftir atvikum samstarfsmanna hans. Um sé að ræða skynjara á hurð sem ekki virkaði þegar slysið varð. Þegar stefnandi ók í hurðaropið, sem átti að opnast sjálfvirkt, fór hurðin aftur niður áður en stefnandi var kominn í gegnum opið. Það eitt að stefnandi hafi litið aftur fyrir sig á meðan hann ók í gegnum opið leiði ekki til eigin sakar hans, enda geti það eitt að hafa litið til baka á meðan hann fór í gegnum opið ekki hafa leitt til þess að hurðin færi aftur niður. Stefnandi hafi mátt treysta því að hurðin næmi hreyfingu þá sem hann var á og myndi haldast uppi meðan hann færi í gegn, eins og við mátti búast. Þá mótmælir stefnandi þeirri staðhæfingu að skynjarinn hafi ekki verið bilaður eftir slysið, enda fór ekki fram rannsókn Vinnueftirlits ríkisins. Loks byggir stefnandi á því að sakarmat sé almennt strangara þegar um vélbúnað sé að ræða eins og umrædda hurð. Verði því að telja annað ósannað en að skynjari hurðarinnar eða búnaðurinn að öðru leyti hafi verið bilaður og sé slík bilun á ábyrgð vátryggingartaka og vinnuveitanda viðkomandi, þ. e. BÍ ljósi alls framangreinds byggir stefnandi kröfu sína á því að B sem vinnuveitandi stefnanda sé bæði skaðabótaskyldur á hlutlægum grundvelli vegna bilunar eða galla í tækjabúnaðinum og hafi eftir atvikum brotið gegn skráðum hátternisreglum með ólögmætum og saknæmum hætti sem hafi leitt til tjóns stefnanda.

2. Helstu málsástæður og lagarök stefnda Stefndi telur að um óhappatilvik í skilningi skaðabótaréttarins hafi verið að ræða í umrætt sinn. Verði ekki fallist á það liggi ljóst fyrir að eigin sök stefnanda leiði til þess að enginn bótaréttur sé fyrir hendi. Stefndi áréttar að stefnandi beri sönnunarbyrði um meinta sök B Stefndi andmælir því að tilefni sé til þess að snúa þeirri sönnunarbyrði við eða létta á henni gagnvart stefnanda sökum þess að Vinnueftirlitið gerði ekki rannsókn á aðstæðum án tafar.

Fyrir liggi álit úrskurðarnefndar í vátryggingamálum frá 23. febrúar sl. þar sem úrskurðarnefndin hafi komist að þeirri niðurstöðu að stefnandi ætti ekki rétt á bótum úr ábyrgðartryggingu B hjá stefnda. Stefndi tekur undir niðurstöður og forsendur úrskurðarnefndar og byggir á þeim til viðbótar við það sem áður greinir.

Stefndi byggir aðallega á því að um óhappatilvik hafi verið að ræða sem geti ekki leitt til bótaskyldu stefnda. Þegar starfsmanni sé kunnugt um þær hættur sem geti verið til staðar í starfsumhverfi hans, ekki síst við akstur ökutækis, beri starfsmanni að vera vel á verði og sýna þá aðgát sem aðstæður krefjist. Við slíkar aðstæður verði sök ekki felld á vinnuveitanda, enda verði að leggja til grundvallar að starfsmaður, sem gjörþekkir aðstæður og það ökutæki sem hann starfar við að aka, hefði auðveldlega getað komið í veg fyrir tjón sitt með því að sýna þá aðgát sem hann mátti viðhafa í ljósi aðstæðna. Vísar stefndi m. a. til dóma Hæstaréttar í málum nr. 41/2003 og 53/2002.

Það liggi fyrir að stefnandi hafði unnið hjá B um þó nokkurt skeið og ekkert hafi komið fram annað en að hann hafi verið vel kunnugur aðstæðum, þ. e. hvar skynjari var staðsettur og hversu lengi dyrnar héldust opnar hverju sinni. Einnig liggi fyrir að hvorki var bilun í umræddum dyrum né hefur slík bilun komið upp síðar. Engar lagfæringar eða viðgerðir hafi farið fram á umræddum dyrum af hálfu ISAVIA. Í raun bendi ekkert í frásögn stefnanda sjálfs til þess að skynjari fyrir framan dyr hafi bilað, enda virðist ljóst að dyrnar hafi einmitt opnast við það að stefnandi ók yfir skynjarann áður en óhappið varð. Skynjarinn hafi það eina hlutverk að opna dyrnar, ekki loka þeim, eins og við eigi um allan sambærilegan búnað. Þegar dyrnar hafi svo tekið að lokast að nýju hafi stefnandi verið svo til undir hurðinni og töluvert frá skynjaranum. Það geti því vart staðist að skynjarinn hafi verið bilaður, svo sem stefnandi byggir þó eingöngu á varðandi meinta ábyrgð B á slysinu.

Jafnframt sé því hafnað sem fram kemur í stefnu að útbúnaður dyranna hafi verið með þeim hætti að það hafi brotið gegn ákvæðum laga um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum nr. 46/1980 eða reglna um húsnæði vinnustaða nr. 581/1995.

Atvik séu í raun ágreiningslaus, að öðru leyti en því að aðila greini á um það hvort umræddar dyr hafi verið haldnar bilun eða ekki. Um það skipti engu þótt Vinnueftirlit ríkisins hafi ekki rannsakað staðsetningu óhappsins strax í kjölfar þess. Fyrir liggi að framkvæma mætti sömu athugun nú, eða síðar, enda hafi ekkert verið átt við dyrnar frá því að slysið átti sér stað. Geti ISAVIA staðfest það með formlegum hætti ef þess gerist þörf. Samantekið liggi ekkert fyrir í málinu um meinta saknæma háttsemi B eða starfsmanna þess og sé öllum fullyrðingum stefnanda um slíkt hafnað sem röngum og ósönnuðum. Engin bilun hafi komið fram í umræddum dyrum, hvorki fyrr né síðar. Í öllu falli liggi fyrir að orsök óhappsins hafi ekki verið búnaður dyranna, heldur sú staðreynd að stefnandi ók sjálfur á umræddar dyr án þess að horfa fram fyrir sig.

Til viðbótar við framangreint byggir stefndi á því að það tjón sem stefnandi varð fyrir vegna óhappsins verði eingöngu, eða að minnsta kosti að mestu leyti, rakið til gáleysis stefnanda sjálfs og eigin sakar hans. Dómaframkvæmd sé skýr um að sé starfsmaður kunnugur aðstæðum verði að gera þær kröfur til hans að hann sýni fyllstu aðgát og þá varúð sem aðstæðurnar krefjast. Það gerði stefnandi ekki heldur ók ökutæki sínu blint áfram undir hurðina án þess að horfa fram fyrir sig. Sé það óumdeilt í málinu. Fyrir því sé löng dómaframkvæmd Hæstaréttar að meta stjórnanda ökutækis til stórfellds gáleysis að horfa í aðra átt en hann aki.

Leggja verði til grundvallar að umrætt gáleysi sé eina orsök óhappsins, að minnsta kosti meginorsök þess. Umræddar dyr lokist hvorki óeðlilega hratt né skyndilega og stefnanda hefði án nokkurs vafa verið í lófa lagið að stöðva ökutækið eða koma í veg fyrir það með öðrum hætti að hann æki með höfuðið utan í dyrnar hefði hann sýnt minnstu aðgát. Miðað við lýsingar stefnanda sjálfs hafi hann boðið heim hættunni á árekstri við annaðhvort dyrnar, veggi, önnur ökutæki eða starfsmenn eða hvað annað sem hefði getað orðið á vegi hans á meðan hann ók blint áfram. Með vísan til framangreinds byggir stefndi á því að stefnandi hafi sýnt af sér stórkostlegt gáleysi í skilningi 23. gr. a í skaðabótalögum nr. 50/1993 og með því valdið því tjóni sem málið hverfist um, sem varði niðurfellingu hvers kyns bótaréttar, verði fallist á það með stefnanda að ekki hafi verið um óhappatilvik að ræða. Verði ekki fallist á að stefnandi beri einn ábyrgð á meintu tjóni sínu byggir stefndi á því að eigin sök stefnanda leiði að minnsta kosti til þess að stefnandi beri ábyrgð á tjóni sínu að miklu leyti, og það leiði til stórfelldrar lækkunar á kröfum stefnanda samkvæmt varakröfu stefnda.

IV

Ágreiningur í máli þessu lýtur að atvikum við vinnuslys það sem stefnandi varð fyrir hinn [...]. nóvember 2018 við störf sín hjá B á Keflavíkurflugvelli. Einkum er deilt um hvað hafi orðið þess valdandi að sjálfvirk hurð á vinnusvæði stefnanda lokaðist á sama tíma og stefnandi ók inn í bygginguna og stöðvaðist ekki fyrr en hún lenti á höfði stefnanda. Stefnandi telur ljóst að slysið sé að rekja til vanbúnaðar hurðarinnar þegar hreyfiskynjarar hennar námu ekki hreyfingu stefnanda þegar hann ók í gegnum hurðaropið. Stefndi telur að um óhappatilvik sé að ræða, en til vara að eigin sök leiði til þess að enginn bótaréttur sé fyrir hendi og að sönnunarbyrðin hvíli á stefnanda um meinta sök B

Við meðferð málsins fyrir dóminum hafa atvik málsins skýrst töluvert. Þannig kom í ljós daginn fyrir aðalmeðferð að til var myndbandsupptaka af slysinu hjá B og var hún lögð fram við aðalmeðferð málsins. Þá kom fram í vætti yfirverkstjóra sem starfaði hjá B á þessum tíma, D, að umrædd hurð hefði áður verið til vandræða og að ítrekað hefði verið ekið á hana áður en slysið varð. Einnig greindi hann frá því að eftir slysið hefðu verið sett upp ljós við hlið hurðarinnar til þess að koma í veg fyrir sambærileg slys. Tók vitnið fram að slík ljós hefðu stöðvað stefnanda þennan dag ef þau hefðu verið til staðar. Þá lýsti vitnið því að hurðaskynjarar undir stéttinni væru jafnlangt frá hurðinni beggja megin hennar fyrir miðju. Tók vitnið fram að hurðin ætti ekki að lokast ef ökutæki væri ofan á skynjaranum. Þá væri ekki hægt að aka að hurðinni án þess að fara yfir skynjarann. Það þyrfti alltaf að stansa áður en ekið væri inn þar sem skynjari væri metra frá hurðinni, en í umrætt sinn hefði hurðin verið uppi þegar stefnandi ók að henni.

Af fyrirliggjandi myndbandi af slysinu sést að stefnandi ekur ekki beint að hurðinni miðri, og er ástæðan sú að annað ökutæki var að koma út úr byggingunni um sama op á sama tíma. Síðargreinda ökutækið ók þá yfir skynjarann og er það ástæða þess að hurðin var opin þegar stefnandi kom akandi að henni til hliðar við hurðaropið. Þegar hitt ökutækið síðan fór af skynjaranum lokaðist hurðin og lenti á höfði stefnanda um leið og hann ók inn.

Vinnuslys það sem stefnandi varð fyrir [...]. nóvember 2018 var ekki tilkynnt Vinnueftirlitinu á slysdegi eða í framhaldi af því og raunar ekki fyrr en um rúmu ári síðar. Í skráningu Vinnueftirlitsins, dags. 18. desember 2019, kemur fram að tildrög slyssins hafi verið þau að stefnandi hafi verið að aka á opnu eggi inn um dyraop þegar hurðin byrjaði að lokast og hann rak höfuðið í hana. Þá segir að það hafi virst vera þannig að hann hefði lent við hliðina á skynjaranum sem opnaði hurðina.

Samkvæmt framansögðu ráðast úrslit málsins af því hvort tildrög slyssins hafi verið nægjanlega upplýst og þar á meðal hvort rannsókn Vinnueftirlitsins á aðstæðum umræddan dag og strax eftir slysið hefði varpað ljósi á orsök þess að hurðin lokaðist á meðan stefnandi ók í gegnum opið. Sem fyrr segir fór engin rannsókn fram á atvikum slyssins á vegum Vinnueftirlitsins.

Í 1. mgr. 79. gr. laga nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum er kveðið á um skyldu vinnuveitanda til að tilkynna slys til Vinnueftirlits ríkisins. Eins og þar kemur fram er skylda þessi tengd alvarleika slyss. Samkvæmt ákvæðinu skal atvinnurekandi m. a. tilkynna til Vinnueftirlits ríkisins öll slys þar sem starfsmaður verður óvinnufær í einn eða fleiri daga. Að mati dómsins hvíldi því sú skylda á B að tilkynna slysið til Vinnueftirlitsins.

Atvik að slysinu eru óljós um mörg atriði og er að mati dómsins ljóst að með rannsókn Vinnueftirlitsins í kjölfar slyssins hefði mátt upplýsa nánar um ástæður þess. Þá má gera ráð fyrir að umrætt myndband af slysinu sem lagt var fyrst fram við upphaf aðalmeðferðar hefði komið í ljós. Út frá þeim upplýsingum sem koma fram á myndbandinu hefði verið unnt að leggja mat á hvaða þýðingu það hefði að stefnandi ók inn um hurðaropið frá hlið á sama tíma og annað ökutæki hafði skömmu áður ekið yfir hurðar skynjarann. Taka hefði mátt skýrslur af vitnum, upplýsingar hefðu komið fram um fyrri árekstra á hurðina og ástæður þeirra, hvort skynjarar væru rétt staðsettir fyrir framan hurð eða hvort þörf hefði verið á fleiri skynjurum, ljósastýringum eða öðrum öryggisbúnaði. Þá hefði mátt skoða hraða hurðarinnar þegar hún lokaðist og einnig hraða ökutækisins sem stefnandi ók umræddan dag.

Með vísan til framangreinds verður að telja að rannsókn Vinnueftirlitsins hefði getað varpað ljósi á aðstæður á slysstað umræddan dag og eytt óvissu um það hvort slysið yrði rakið til ágalla eða vanbúnaðar á hurðinni og skynjurum hennar. Þar sem óvissa er um orsök vinnuslyssins, sem leggja verður til grundvallar að ráðist af því að B hafi ekki sinnt tilkynningarskyldu sinni, verður að snúa sönnunarbyrði um orsökina við og fella skaðabótaábyrgð á tjóni stefnanda á B Verður því að leggja til grundvallar að stefnandi hafi orðið fyrir líkamstjóni umrætt sinn sem rekja megi til óviðeigandi búnaðar hurðarinnar og aðstæðna á vinnustað. Ber B því skaðabótaábyrgð á því tjóni sem stefnandi varð fyrir. Þar sem orsök þess að hurðin lokaðist á sama tíma og stefnandi ók ígegnum hurðaropið og slasaðist, er eins og áður segir óupplýst, eru hvorki skilyrði til þess að fallast á að stefnandi hafi sýnt af sér stórkostlegt gáleysi eða til þess að láta hann bera meðábyrgð á tjóni sínu, sbr. 1. mgr. 23. gr. a í skaðabótalögum nr. 50/1993. Er varakröfu stefnda um að bótaréttur stefnanda verði aðeins viðurkenndur að hluta því hafnað.

Samkvæmt framangreindu er því viðurkenndur réttur stefnanda til skaðabóta úr ábyrgðartryggingu B hjá stefnda, Tryggingamiðstöðinni hf., vegna vinnuslyss sem stefnandi varð fyrir þann [...]. nóvember 2018.

Eftir úrslitum málsins og með vísan til 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála ber stefnda að greiða 1.587.490 krónur í málskostnað sem rennur í ríkissjóð. Dómsmálaráðherra veitti stefnanda gjafsókn 14. desember 2022 til að reka málið fyrir héraðsdómi. Er gjafsóknin takmörkuð við réttargjöld og lögmannsþóknun. Allur málskostnaður stefnanda, þ. m. t. þóknun lögmanns hans, J-kk-ef S-kk-ef Ó-kk-ef, greiðist úr ríkissjóði. Þykir þóknunin með hliðsjón af umfangi málsins og málskostnaðaryfirliti hæfilega ákveðin 1.500.000 krónur. Í samræmi við dómvenju er þóknun lögmanns ákveðin án virðisaukaskatts.

R-kvk-nf S-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan. Meðdómendur voru S-kvk-nf R-kvk-nf J-kvk-nf héraðsdómari og M-kk-nf Þ-kk-nf J-kk-nf, prófessor í vélaverkfræði.

Dómsorð :

Viðurkennd er bótaskylda úr ábyrgðartryggingu B, kt. [...], hjá stefnda, TM tryggingum hf., vegna líkamstjóns sem stefnandi varð fyrir í vinnuslysi við störf sín hjá B þann [...]. nóvember 2018.

Stefndi greiði 1.587.490 krónur í málskostnað sem rennur í ríkissjóð.

Allur málskostnaður stefnanda greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns hans, J-kk-ef S-kk-ef Ó-kk-ef, 1.500.000 krónur.

R-kvk-nf S-kvk-nf

S-kvk-nf R-kvk-nf J-kvk-nf

M-kk-nf Þ-kk-nf J-kk-nf