S-187/2018

D Ó M U R

Héraðsdóms Reykjaness 8. apríl 2019 í máli nr. S187/2018:

Ákæruvaldið

(S-kk-nf P-kk-nf Ó-kk-nf aðstoðarsaksóknari) gegn

A

(H-kvk-nf S-kvk-nf P-kvk-nf hrl.)

Mál þetta, sem dómtekið var að lokinni aðalmeðferð 11. febrúar, er höfðað með ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, útgefinni 10. apríl 2018, A, kt. 0000000000, [...], „fyrir líkamsárás í Hafnarfirði með því að hafa laugardaginn 3. júní 2017 á bifreiðastæði við [...] veist með ofbeldi að barnsmóður og sambýliskonu sinni, B, kt. 0000000000, tekið hana hálstaki, skellt á vélarhlíf bifreiðar og kýlt hana í andlitið allt með þeim afleiðingum að B hlaut eymsli í andlit, mar við hægra auga og mar á hálsi.

Telst þetta varða við 1. mgr. 218. gr. b. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, en til vara við 1. mgr. 217. gr. sömu laga.

Einkaréttarkrafa:

Vegna málsins gerir J-kk-nf J-kk-nf, lögmaður, þá kröfu f. h. B, kt. 0000000000, héðan í frá nefndur kröfuhafi, þá kröfu að ákærða verði gert að greiða kröfuhafa 1.000.000 krónur í miskabætur, með dráttarvöxtum samkvæmt 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi er liðinn er mánuður frá birtingu bótakröfunnar til greiðsludags. Jafnframt er þess krafist að ákærða verði gert að greiða kröfuhafa málskostnað að skaðlausu, að viðbættum virðisaukaskatti á málflutningsþóknun.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Ákærði neitar sök og krefst aðallega sýknu, til vara þess að refsing verði látin niður falla og til þrautavara vægustu refsingar sem verði skilorðsbundin. Hann krefst þess að bótakröfu verði hafnað en til vara að hún verði stórlega lækkuð. Hann krefst þess að allur sakarkostnaður verði greiddur úr ríkissjóði.

Með ákvörðun lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu 4. október 2017 var málið fellt niður. Brotaþoli kærði þá ákvörðun til ríkissaksóknara 31. sama mánaðar. Hinn 2. 3 janúar 2018 felldi ríkissaksóknari ákvörðun lögreglustjóra um niðurfellingu málsins úr gildi.

Málavextir

Er atvik málsins urðu voru ákærði og brotaþoli í sambúð. Þau eiga saman dóttur, fædda [...]. Auk þeirra voru á heimilinu [...].

Samkvæmt frumskýrslu lögreglu hringdi ákærði til lögreglu klukkan 02:36 og tilkynnti um heimiliserjur. Lögregla fór á heimilið og tók ákærði þar á móti henni. Í skýrslunni segir að innandyra hafi brotaþoli verið grátandi og hafi mátt heyra í grátandi börnum á efri hæð hússins. Brotaþoli hafi ekki verið undir áhrifum áfengis en ákærði hafi verið „mjög drukkinn“ og „valtur á fótum“. Hafi ákærði viljað fá lykla að bifreið sinni og fara leiðar sinnar. Hafi litið svo út sem þetta væri meginatriðið í huga hans. Þá segir að ákærði hafi viljað sýna lögreglu samskipti milli sín og brotaþola í síma sínum en hann hafi verið beðinn um að geyma það þar til rannsóknarlögreglumaður kæmi á vettvang.

Í málinu liggur endurrit símtals ákærða við Neyðarlínu og lögreglu. Fyrst heyrist í ákærða og brotaþola, ákærði segir: „smsin sem þú sendir mér“ og brotaþoli segir ógreinilega: „Ertu til í að hætta“ Eftir þetta kynnir ákærði sig og segir að brotaþoli, sem hann nefnir með fullu nafni og heimilisfangi, vilji „meina að ég sé ofbeldismaður“. Í bakgrunni heyrist þá í brotaþola segja: „Viltu hætta“. Ákærði segir þá að brotaþoli segi að hann sé að beita hana ofbeldi. Heyrist þá ógreinilega að brotaþoli segir: „Viltu hætta núna“. Gefur Neyðarlína ákærða þá samband við lögreglu. Þegar lögregla er komin í símann kynnir ákærði sig og segir síðan: „sambýliskonan mín segir að ég sé að beita hana ofbeldi“. Kveðst hann „óska eftir lögregluaðstoð“. Brotaþoli heyrist segja „hættu“ en ákærði segist óska eftir lögregluaðstoð vegna heimilisofbeldis og gefur upp heimilisfang þeirra. Hann er þá spurður hvort hann hafi orðið fyrir heimilisofbeldi og neitar því. Hann er þá spurður hvort konan hans hafi orðið fyrir því og svarar að hún segist hafa orðið fyrir heimilisofbeldi. Lögreglan biður um að fá að tala við hana og ákærði segir að hún sé þarna og heyri til lögreglunnar. Lögreglan biður ákærða að rétta henni símann og ákærði segir að hún sé með símann. Brotaþoli segir þá: „Ég er ekki með símann viltu hætta þessu.“ Ákærði segir „Nei talaðu við manninn hann er að biðja um að tala við þig.“ Í framhaldinu biður ákærði um að lögreglubifreið verði send. Lögreglan ítrekar beiðni um að brotaþoli fái símann en ákærði segir að síminn sé stilltur á hátalara og 4 hún heyri til lögreglunnar. Í framhaldi af þessu segir brotaþoli snöktandi „Hættu þessu“. Ákærði ítrekar að hún skuli tala við lögregluna og hún ítrekar. „Hættu þessu.“ Ákærði ítrekar ósk sína um að lögreglubifreið verði send og lögreglan spyr hvort brotaþoli óski eftir því. Ákærði spyr hvort ekki sé nægilegt að hann óski eftir því og er hann þá spurður hvort hann hafi orðið fyrir ofbeldi. Ákærði svarar: „Jæja þá skulum við segja að ég hafi orðið fyrir ofbeldi, þá skaltu bara senda lögreglubíl því ég hef orðið fyrir ofbeldi.“ Lögreglan segir að bifreið verði send og þeir sem komi muni meta hvort tilkynningin sé fölsk. Alvarlegur hlutur sé að kalla á lögreglu, en framhald þeirra orða heyrist ógrenilega.

Í frumskýrslunni er haft eftir ákærða að hann hafi haldið samkvæmi fyrir starfsfólk sitt en brotaþoli hafi ekki viljað koma með. Síðar hafi hún komið og þau farið að rífast. Til handalögmála hafi komið þar sem brotaþoli hafi slegið ákærða „og í kjölfarið hafi hann gripið hana kverkataki.“ Skýrsluritari segist enga áverka hafa séð á ákærða. Klukkan 03:05 hafi rannsóknarlögreglumaður komið á vettvang og mælt fyrir um handtöku ákærða „þar sem hann var ekki viðræðuhæfur sökum ölvunarástands.“ Í frumskýrslunni er haft eftir brotaþola að hún hafi verið heima um kvöldið en ákærði farið að skemmta sér með vinnufélögum sínum. Um nóttina hafi hún farið í samkvæmið til að ná tali af ákærða sem hafi verið „verulega ölvaður og hafi hann verið mjög ókurteis og dónalegur við hana og líka hellt bjór yfir hana.“ Rifrildi þeirra hafi átt sér stað utan dyra. Segir svo: „[Brotaþoli] segist hafa reiðst og slegið til [ákærða]. [Ákærði] hafi þá gripið [brotaþola] kverkataki og skellt henni upp á vélarhlíf bifreiðar sem þar var og kýlt [brotaþola] og hellt yfir hana bjór.“ Brotaþoli hafi flýtt sér heim og skilið ákærða eftir. Síðar hafi ákærði komið heim og „strax byrjað að öskra og ota að henni fingri þar sem hún lá með yngsta barninu uppi í rúmi. Þá hafi [ákærði] ekki lagt á hana hendur. Við öskrin í [ákærða] hafi börnin vaknað og verið mjög hrædd. [Ákærði] hafi þá hringt í lögregluna.“ Loks er haft eftir brotaþola að ákærði hafi einu sinni áður beitt hana líkamlegu ofbeldi. Hann hafi þá verið allsgáður og beitt einhverju bragði sem hann hafi lært í brasilísku jiu jitsu. Börnin hafi ekki orðið vitni að því og brotaþoli ekki tilkynnt það atvik til lögreglu.

Fyrir liggur upptaka úr búkmyndavél lögregluþjóns og er meðal annars frá komu lögreglu til ákærða og brotaþola á heimili þeirra. Í upphafi segir ákærði að hann hafi verið sakaður um ofbeldi og sé ekki sáttur við það. Brotaþoli segir að stórsjái á sér og hann sé ekki sakaður um neitt sem hann hafi ekki gert. Fara ákærði og lögregluþjónninn D afsíðis til viðræðna. Lýsir ákærði þar að hann hafi orðið fyrir árás 5 og segir: „Hún slær mig og ég tek svona utan um hálsinn á henni til þess að hún lemji mig ekki meir, og hún kallar það að ég taki hana kverkataki og ber upp á mig ofbeldi, sem ég er ekki sáttur við. Ég beiti ekki kvenfólk ofbeldi.“ Um leið og ákærði sagðist taka ‚svona utan um hálsinn á henni‘ rétti hann út aðra höndina með nokkuð glenntum fingrum.

Í málinu liggja fyrir smssamskipti milli ákærða og brotaþola um nóttina. Klukkan 00:31 skrifar brotaþoli: „Hversvegna ertu að skella á mig?“ Ákærði svarar kl. 00:39: „Var að kveðja fólkið“. Klukkan 00:44 skrifar brotaþoli: „Ætlarðu að labba heim?“ og ákærði svarar kl. 00:45: „Já labba heim“. Klukkan 00:45 skrifar brotaþoli: „Viltu svara símanum“, klukkan 00:54 skrifar hún: „Ég er komin“, klukkan 00:59 skrifar hún: „Börnin eru öll sofandi. Viltu drífa þig?“ og klukkan 01:06 skrifar brotaþoli: „Viltu að eg komi inn að sækja þig?“ Næsta skeyti milli aðila er sent eftir hið umdeilda atvik. Brotaþoli skrifar klukkan 01:48: „Þú lamdir mig og kyrktir mig. Það stórsér á mér. Þar á undan beittirðu mig níð. Skelltir ítrekaða mig og syndir mér þvílíka fyrirlitningu og viðbjóð hjá J og C.“ Klukkan 01:49 skrifar brotaþoli: „Eg hef ekkert gert til að verðskulda svona viðbjoð. Og skvetta a mig bjornum.fallegt. ÞÚ REYNDIR AÐ KYRKJA MIG...ER EKKÍ Í LAGI MEÐ ÞIG“. Ákærði svarar kl. 01:49: „Já er það? Hvað með að þú lamdir mig?“ Brotaþoli svarar kl. 01:50: „Lamdi þig? Sló til þin og hitti ekki. Kostar það kyrkingu og kýla mig!“ Ákærði svarar kl. 01:52: „Þú skalt láta mig í friði þegar ég bið þig um það. Það er ekki í boði að beita mig ofbeldi.“ Brotaþoli svarar kl. 01:52: „ÞÚ BEITTIR MIG OFBELDI A. Þú ert dónalegur og ógeðslegur við mig.“ Ákærði svarar klukkan 01:53: „Landir mig í vinstri kinnina“. Brotaþoli skrifar klukkan 01:54: „Það er ekki í boði a koma svona fram við mig. Dauðadrukkinn og ofbeldisfullur.“ Ákærði skrifar kl. 01:55: „Endilega skrifaði meira með HÁSTÖFUM þá er það örugglega satt er það ekki“. Klukkan 01:56 skrifar ákærði: „Dauðadrukkinn hvað......“. Brotaþoli skrifar kl. 01:56: „Þú kemur ógeðslega fram við mig. Eins og ég sé rusl“. Ákærði skrifar tvö skeyti klukkan 01:57: „Ofbeldi gagnvart hverjum. Þú lamdir mig að fyrra bragði“ og „Og það kemur ekki til greina eins og þú veist“. Brotaþoli skrifar kl. 01:58: „Þú beitti rmig reyndar fyrst ogeðslegu andlegu ofbeldi fyrst.“ Ákærði svarar á sömu mínútu: „Hættu þessu“. Á næstu þremur mínútum skrifar brotaþoli þrjú skeyti: „Og þetta kemur ekki til greina hja gagnvart mér“, „Þú ert augljoslega löngu hættur að þykja vænt um mig. Þu ert 115 kg og reyndir að kyrkja mig á bílhúdfi“ og „Sýndir það alveg í kvöld og reyndar löngu fyrr“. Ákærði skrifar þá fimm skeyti. Klukkan 02:01 skrifar hann: „Hvað ertu að hugsa með 6 þessu bulli? Hættu“. Mínútu síðar bætir hann við: „Það eru takmörk fyrir dónaskapnum sem ég sætti mig við“. Klukkan 02:05 skrifar hann: „Þú slærð mig ekki án þess að ég veiti mótspyrnu“. Klukkan 02:07 skrifar hann: „Nú skalt þú hugsa hvað það er sem þú vilt með þessari framkomu“ og á sömu mínútu bætir hann við: „ÞÚ SLÆRÐ MIG EKKI“. Klukkan 02:20 skrifar brotaþoli: „Hvar ertu?“ og ákærði svarar kl. 02:21: „ÞÚ SLÆRÐ MIG EKKI“. Brotaþoli spyr aftur kl. 02:21: „Hvar ertu?“ og ákærði svarar klukkan 02:22: „ÞÚ SLÆRÐ MIG EKKI“. Klukkan 02:23 skrifar brotaþoli aftur: „Hvar ertu?“ og ákærði svarar klukkan 02:24: „Fuck you og láttu mig vera“. Brotaþoli svarar á sömu mínútu: „Gott og vel.“

Í málinu liggur vottorð um brotaþola, dags. 16. júní 2017, undirritað G, lækni á slysa og bráðadeild Landspítala í Fossvogi. Í vottorðinu, sem sagt er vera vegna „atviks dags. 03. 06. 2017“ segir meðal annars: „Skjólstæðingur er úti við með sambýlismanni sem hún segir áður hafa veist að sér en ekki eins alvarlega og nú. Þeim verður sundurlynda og hann hendir henni upp á húdd á bifreið og tekur hana hálstaki, hún veit ekki hversu lengi nákvæmlega en missti ekki meðvitund. Hún ýtir honum frá sér en við það slær hann hana hnefahöggi og hittir á hægri kinn. Hún telur sig ekki hafa orðið fyrir öðrum áverkum.“ Um ástand hennar segir svo: „Vakandi og skýr. Ber ekki á ölvun og ekki áfengislykt. Er skelkuð og [meyr] í viðtali en ekki bráðveikindaleg. Höfuð og andlit: Það eru ekki sjáanlegir áverkar. Það þreifast aumur punktur hægra megin temporalt en ekki að sjá mar eða sár þar yfir. Það er bláleitt mar við auga hægra megin lateralt, ekki húðrof. Það þreifast ekki eymsli yfir andlitsbeinum. Það er ekki blóð í nefholum/hlustum. Það er ekki að sjá áverkamerki í munni. Það þreifast ekki önnur eymsli yfir andliti. Háls: Það er lítið striklaga mar, rauðleitt á hálsi vinstra megin og örfínt húðrof, ekki sjáanlegir aðrir áverkar og þreifast ekki eymsli yfir hálsi. Ekki sjást áverkamerki á bol eða útlimum við skoðun. Álit og meðferð: „Ekki grunur um brot á andlitsbeinum eða öðrum meiriháttar áverkum sem þarfnast frekari uppvinnslu.“

Í málinu liggur vottorð um ákærða, dags. 7. júlí 2017, undirritað af H, lækni á slysa og bráðadeild Landspítala í Fossvogi. Þar segir að ákærði hafi leitað á bráðamóttöku kl. 17:05 hinn 5. júní 2017 og borið að hann hafi orðið fyrir líkamsárás um klukkan 01:00 hinn 3. júní. Er haft eftir ákærða að hann hafi „verið í heimahúsi í Hafnarfirði ekki langt frá eigin heimili. Þar var mannfagnaður. Sambýliskona hans til fimm ára og barnsmóðir hafði að hans sögn hringt ítrekað í hann í þetta samkvæmi og beðið hann um að koma heim. Hún hringdi mjög oft að hans sögn og á endanum segist 7 hann hafa hætt að svara símanum. Hann sagði konunni að hann ætlaði að koma sér sjálfur heim. Hann var svo staddur fyrir utan fyrrgreint hús og kom hans akandi þar að á bifreið. Segir hann, að hún hafi ráðist að sér og veitt sér hnefahögg og sparkað í sig og klórað. Hann kvaðst hafa haldið á ölglasi í annarri hendi og varið sig með hinni og hlaut að sögn við það mar á framhandlegg vinstri griplims en einnig klórför á framhandlegg hægri griplims. Hann kvaðst hafa veitt viðspyrnu og segir að konan hafi dottið við það og lent á bifreið og við það hlaut hún glóðarauga að hans sögn. Hann kveðst hafa farið heim og óskað eftir að fá lyklana af bifreiðinni, því hann taldi hana ekki vera í ökufæru ástandi en hún neitaði honum um lyklana og hringdi hann þá á lögreglu.“ Um skoðun segir: „Við skoðun var hann skýr og virtist miður sín að segja frá þessu atviki. Hann var með yfirborðsáverka á hægri framhandlegg, mögulega eftir klór en förin voru farin að hjaðna. Þá sáust litlir marblettir á miðjum og innanverðum framhandlegg hinum megin. Aðra áverka var ekki að finna.“ Um greiningar segir: „Yfirborðsáverki á framhandleggjum, S59.8“. Ekki hafi verið þörf á sértækri meðferð. Loks gefur læknirinn það álit að allar líkur séu á að ákærði nái sér að fullu en hann hafi verið „augljóslega miður sín.“

Samkvæmt bréfi Kvennaathvarfsins, dags. 28. júlí 2017, kom brotaþoli þangað til viðtals 12. júní og til dvalar daginn eftir ásamt þremur börnum sínum. Hún hafi verið skráð úr dvölinni 30. júní 2017.

Í málinu liggur bréf I sálfræðings, dags. 26. október 2017. Þar segir að brotaþoli hafi komið í sex tíma til sálfræðingsins. Í vottorðinu segir meðal annars: „Samvinna, ástundun og mætingar verið til fyrirmyndar sem og nýting viðtalanna. Hún er að fara [úr] ofbeldissambandi þar sem mikið hefur gengið á. Fyrrum sambýlismaður hennar og barnsfaðir af yngsta barninu hefur gert kröfur á umgengni sem ekki hefur verið samkomulag um og hefur gengið töluvert á í því sambandi. [Brotaþoli] hefur verið undir miklu andlegu álagi og áfallastreitu vegna þess ofbeldis sem var í sambandinu og þess vegna hafa þessi átök verið henni erfið. Hún er þó að takast við á við þetta og gerir allt sem í sínu valdi stendur til að láta umgengni við föður ganga vel fyrir sig. Núna er í gangi sáttaferli (sáttafundir) hjá sýslumanni til að endurskoða umgengnina. Legg ég ríka áherslu á að hún fái áframhaldandi stuðning til að takast á við þennan flókna veruleika. Þá verður einnig að minnast á tvo drengi hennar af fyrra sambandi sem virðast hafa orðið fyrir miklum (vondum) áhrifum [af] ofbeldinu á heimilinu og mikilvægt að þeir verði studdir – og þá sérstaklega í gegn um móður.“

8

Skýrslur fyrir dómi

Ákærði sagðist hafa verið í samkvæmi með þáverandi vinnufélögum sínum en brotaþoli hefði ekki viljað koma með sér og hefði gefið þá skýringu að eiginkona eins þeirra sem þar yrðu færi jafnan á fjörurnar við ákærða. Þetta væri hins vegar ekki rétt hjá brotaþola. Hófið hefði verið haldið í nafni ákærða en heima hjá vinnufélaga hans.

Brotaþoli hefði ekið ákærða í samkvæmið. Hún hefði svo byrjað að hringja í ákærða „eitthvað kringum hálf eitt“ eftir því sem hann minnti. Brotaþoli hefði spurt hvort ákærði ætlaði að ganga heim og hefði hann svarað því játandi. Hún hefði spurt að því sama í smsskeyti og ákærði svarað með sama hætti. Þegar ákærði hefði verið að kveðja síðustu gestina, en hann hefði svo ætlað að hjálpa húsráðendum við frágang, hefði kona C, vinnufélaga ákærða, farið út til að viðra hunda þeirra. Hún hefði komið inn aftur og sagt að brotaþoli væri í bifreið fyrir utan. Ákærði hefði þá brugðið sér inn á snyrtingu og er hann hefði verið þar hefði brotaþoli komið inn í húsið og spurt C hvar ákærði væri. Ákærði hefði komið fram af snyrtingunni og hefði brotaþoli þá haft uppi „ókvæðisorð í minn garð og hún segist vera komin hérna til þess að sækja mig og hefði skilið börnin eftir heima.“ Hún hefði verið mjög æst. Ákærði hefði strax sagt henni að drífa sig heim, hún hefði ekki átt að skilja börnin eftir. Hann myndi ganga heim en vegalengdin væri aðeins 800 metrar. Brotaþoli hefði rokið inn á snyrtinguna, að því er ákærði hefði talið „til þess að gá hvort einhver hefði verið það með mér og síðan byrjar hún að toga í mig út úr húsinu og ég er ekki kominn í skóna, ég er að fara í skóna og er búinn að reima þá á mig.“ Ákærði hefði ítrekað tilmæli sín um að brotaþoli færi heim, hann kæmi á eftir. Eftir þetta hefði hún farið út í bifreiðina en ákærði hefði gengið út og þá haldið á opinni bjórflösku. Þegar ákærði hefði komið út „þá er hún á bílnum, aðeins til hliðar, og keyrir svona upp að mér og ég byrja að labba í áttina heim á leið. [...] Hún skrúfar niður rúðuna og skipar mér að setjast inn, sem ég ætlaði ekki að gera, ég ætlaði að labba heim og hún byrjar síðan að henda í mig ókvæðisorðum þarna út um bílgluggann og ég segi henni bara að drífa sig heim. Svo keyrir hún á stað út bílaplanið og ég byrja að labba svona skáhalt yfir planið og er bara svolítið svona hissa á þessu öllu saman og hún kemur, allt í einu heyri ég í bílnum, hvernig vélarhljóðið bara hækkar skyndilega og ég lít til hliðar og þá er hún að bakka á fullu í áttina að mér og ég er kominn út á bílaplanið. Og hún bakkar á fullu í áttina að mér og ég þarf að henda mér frá til hægri [...] bíllinn fer fram hjá mér sko, ef ég hefði ekki farið til hliðar þá hefði hún bara keyrt á mig.“ Brotaþoli hefði stöðvað bifreiðina. Ákærði hefði þá verið nokkurn veginn til móts við fremri farþegahurð 9 bifreiðarinnar „og hún stekkur út úr bílnum og ég segi við hana, um leið og hún kemur út úr bílnum, ‚ertu að reyna að drepa mig?‘ Og hún kemur bara fyrir húddið á bílnum hérna, [...] og ræðst bara beint á mig og hún slær mig hnefahöggi í andlitið, vinstri kinn [...] og ég held hérna á bjórflöskunni og [brotaþoli] ræðst á mig og ég lyfti svona hendinni, er að passa bjórinn, og hún sparkar í mig og klórar,[...] sparkar í legginn á mér, þannig að það er það sem gerist. Í framhaldi af því þá held ég hendinni hérna uppi, ég er með bjórflöskuna í hendinni og ég set svona hendina fram til að verja mig. Og svo gengur eitthvað mikið á og það endar með því að ég ýti henni frá mér. Hún dettur til hliðar og lendir utan í bílnum okkar. Stendur upp og labbar aftur fram fyrir bílinn og ég var mjög ósáttur við þetta og ég svona held á bjórnum og ég svona skvetti bjór í áttina að henni. Og síðan fer hún inn í bíl og keyrir heim. Þetta er það sem gerðist þarna.“

Ákærði sagðist ekki hafa séð áverka á brotaþola. Þetta hefði tekið í hæsta lagi mínútu. Bifreiðin hefði verið á 35 tommu dekkjum og brotaþoli fallið með andlitið á frambretti hennar. Hægri hlið brotaþola hefði snúið að hægri hlið bifreiðarinnar.

Nánar spurður hvernig hann hefði varið sig sagði ákærði: „Ég held á bjórnum hérna í hægri hendi [...] og ég lyfti hendinni svona upp þegar hún, hún byrjar á því að slá mig hérna í vinstri kinnina, húm slær mig hér og það sést svo sem á myndum sem lögreglan tók af mér, og ég held á bjórnum hérna, lyfti þessari hendi svona upp, hún sparkar í legginn á mér og það endar með því að ég stoppa hana svona og ýti svo svona í hana.“ Hann hefði ýtt henni frá sér einu sinni. Það hefði ekki verið gert af neinu sérstöku afli. Eftir að brotaþoli hefði ekið burt hefði ákærði verið „forviða“ og „í sjokki“. Hann hefði gengið að vegg sem þarna hefði verið og „stend þar bara og hugsa. Lít svo á bjórinn og legg hann frá mér á vegginn og svo labba ég bara í rólegheitum af stað“. Hefði ákærði þá hugsað að hann gæti ekki „búið við þessar aðstæður, að það sé sífellt verið að ráðast á mig, það bara er ekki hægt.“ Hann hefði verið um klukkustund að ganga 800 metra leiðina heim til sín. Hann hefði gengið, numið staðar og hugsað málið. Hann hefði meðal annars sent bróður sínum skilaboð og ætlað að fara til hans og gista þar. Hann hefði svo ákveðið að fara heim til sín enda hefði brotaþoli verið búin að hóta sjálfsvígi og hann hefði haft „áhyggjur af því að hún myndi fara í burtu á bílnum eins og hún hefur gert oft áður og látið sig hverfa í marga klukkutíma“. Hann hefði því ákveðið að fara heim, ná í bíllyklana og fara svo til bróður síns. 10

Ákærði hefði komið heim, opnað dyr og fundið „að það er eitthvað fyrir hurðinni“ og hefði þar verið reiðhjól. Ákærði hefði ýtt hurðinni rólega en ákveðið inn og þannig getað opnað auðveldlega. Á snaga, þar sem bíllyklarnir „voru alltaf geymdir“, hefði þá ekki verið að finna. Hann hefði leitað en ekki fundið lyklana. Þetta hefði hann allt gert „í rólegheitum“ en hann hefði ekki viljað „vekja neinn“. Honum hefði svo orðið ljóst „að hún er að fela lyklana“ og hefði þá farið „upp í herbergi“ til að biðja brotaþola um lyklana „svo ég geti farið og hún fari sér ekki að voða“. Brotaþoli hefði legið fullklædd í rúminu og dóttir þeirra hjá henni. Ákærði hefði sagt að hann væri „mjög ósáttur við það að hún sé að ráðast á“ hann. Að því búnu hefði hann hringt til Neyðarlínunnar. Það hefði hann gert vegna þess að hann hefði verið „forviða yfir því að [...] þarna á þessum tímapunkti er búið að ráðast á mig í okkar sambandi ítrekað“. Slíkt hefði komið fyrir áður. Þau hefðu verið búin „að ræða það [...], þú beitir mig ekki ofbeldi, þú beitir engan ofbeldi, það er ekki svar við svona, ef að maður er eitthvað æstur þá er það ekki option sko, og það útskýrir líka eitt smsið sem ég sendi. Ég segi þetta nákvæmlega sama orðalag þar.“ Ákærði sagði aðspurður að hann hefði ekki hringt til að ögra brotaþola. Ákærði hefði haldið símanum þannig að brotaþoli hefði heyrt allt sem lögreglan segði og hefði getað talað við hana, sem hún hefði ekki viljað. Að símtalinu loknu hefði ákærði opnað útidyrnar og beðið eftir lögreglunni.

Lögreglan hefði ekki leiðbeint sér um nóttina að rétt væri að afla áverkavottorðs. Það hefði félagi ákærða gert tveimur dögum síðar og ákærði þá farið og aflað þess. Þá hefði roðinn á kinninni verið horfinn en hann sæist á myndum sem lögregla hefði tekið við skýrslutöku. Ákærði hefði verið klóraður, fengið fleiður á sköflung og roða á vinstri kinn eftir hnefahögg.

Ákærði sagðist hafa neytt áfengis en ekki hafa verið mjög ölvaður. Hann sagðist ekki vita til þess að brotaþoli hefði verið búin að drekka áfengi og væri það „ekki hennar stíll“.

Ákærði sagði að hann hefði hvergi í smssamskiptum þeirra brotaþola um nóttina „samþykkt það sem hún er að segja“. Hann var spurður hvað hann hefði átt við er hann hefði í skeyti talað um bull og svaraði: „Þetta, sem verið er að segja, er náttúrulega bara ósatt. Það er bara ekki það sem gerðist, það er það sem ég á við.“

Ákærði sagði að eftir þetta hefði sambandi þeirra brotaþola lokið. Hann hefði verið í fangaklefa í nóttina og gefið skýrslu undir hádegi daginn eftir. Að henni lokinni hefði hann farið heim og sofnað. Brotaþoli hefði ekki viljað hafa hann á heimilinu og hefði hann næstu þrjár vikur haldið til í fellihýsi sínu. Eftir þetta hefði 11 brotaþoli byrjað að tálma umgengni hans við dóttur þeirra. Hefði ákærði fyrst fengið að hitta hana eftir um tvo og hálfan mánuð og þá á kaffihúsi. Ákærði hafi óskað eftir umgengnisúrskurði sýslumanns 5. júlí 2017. Ákærði sagðist telja deilur þeirra umgengni vera einu skýringuna á kæru brotaþola gegn sér, „því það hefði átt að vera ég sem lagði kæru á hana.“

Ákærði sagði að á umræddum tíma hefði hann verið 115 kg að þyngd en brotaþoli um 80 kg.

Ákærði sagði málið hafa haft mikil áhrif á sig. Hann hefði gengið til sálfræðings og einnig leitað til læknis.

Ákærði sagði að sér hefði verið sagt upp störfum í september 2018. Í framhaldi af sambúðarslitum hefði brotaþoli hafið ófrægingarherferð gegn ákærða og talað við samstarfsfólk ákærða og aðra. Hann kvaðst ekki geta fullyrt að það hefði orðið til þess að sér hefði verið sagt upp. Engum nema sér hefði verið sagt upp í sinni deild fyrirtækisins og væri búið að ráða þrjá í sinn stað.

Brotaþoli sagði ákærða hafa haldið boð fyrir samstarfsfólk sitt umrætt kvöld. Síðla þess dags hefði brotaþoli sagt honum að hún kæmi ekki þar sem samstarfsmaður hans, C, hefði í nýlegu boði klipið hana. Ákærði hefði orðið mjög pirraður og reiður yfir því að brotaþoli kæmi ekki. Um kvöldið hefði brotaþoli farið að hringja í ákærða „til þess að athuga með hann“ en hann ítrekað skellt á. Hefði hún þá sent honum smsskeyti og spurt hvers vegna hann skellti á sig en hann svarað að hann væri að kveðja fólkið. Hún hefði spurt hvort hann myndi ganga heim og ákærði svarað og sagt svo. Hún hefði ákveðið að hringja aftur í hann og hefði þá heyrt að hann væri mjög ölvaður. Hún hefði haft áhyggjur af heimferð hans, svo ölvaðs, og hringt í hann og sagt að hún ætlaði að sækja hann. Hún hefði ekið að húsinu þar sem boðið hefði verið haldið og þar fyrir utan áfram reynt að hafa samband við ákærða. Fyrir utan hefði hún hitt annan húsráðanda, J, og beðið hana um að láta ákærða vita að hún væri komin. Ekkert svar hefði komið frá ákærða svo hún hefði ákveðið að knýja dyra. C hefði hleypt henni inn og brotaþoli hefði spurt um ákærða. C hefði sagt hann vera á snyrtingunni. Brotaþoli hefði bankað þar og ákærði komið fram „mjög illilegur á svip, ljótur, byrjar strax að segja ógeðslega ljóta hluti við mig, ‚þú ert ekki velkomin hér‘, ‚þér var ekki boðið í þetta partí‘ og eitthvað svona, heldur áfram að vera mjög ljótur. Síðan gengur hann mjög svona, hann var rosalega drukkinn þannig að hann gekk svona mjög rólega inn í íbúðina, J sat þar í sóffa og C var eitthvað á rölti um, og hann 12 labbar að ísskápnum og nær sér í bjór og opnar hann og heldur áfram, talar rosa rólega en er að segja ógeðslega ljóta hluti við mig.“ Brotaþoli hefði beðið ákærða um að koma með sér heim. Ákærði hefði reimað á sig skóna og þau gengið út. Brotaþoli hefði farið á undan og í bifreiðina en hann gengið í burtu. Brotaþoli hefði þá fært bifreiðina og beðið hann um að koma inn. Brotaþoli hefði í framhaldi af þessu stigið út úr bifreiðinni „og hann heldur áfram að vera ógeðslega ljótur við mig, segja allskonar ógeðslega hluti, og ég reyni að koma honum inn í bílinn og hann svona ýti í mig og ég slæ til hans, hitti ekki, og þá tekur hann mig hálstaki og hendir mér upp á húddið á bíl, augun í honum voru alveg svört og ég var ógeðslega hrædd, það eina sem ég heyrði var bara hjartslátturinn í sjálfri mér og hann tók mig hálstaki [...] og hann var ógeðslega þungur og ég náði að draga undir mig fæturna og ýta honum í burtu og þegar ég er að standa upp þá kýlir hann mig og þá segi ég við hann að hann skuli ekki koma heim.“ Ákærði hefði haldið á bjórflösku og verið búinn að setja hana á vélarhlíf bifreiðarinnar „og þegar ég er komin hinumegin og er að fara að setjast inn í bílinn að þá skvettir hann svona úr bjórflöskunni yfir húddið á mig og hann horfir svona á mig og þetta er bara svo mikil fyrirlitning og ógeð.“ Brotaþoli hefði eftir þetta ekið heim og þaðan sent honum smsskeyti og spurt „hvort hann ætlaði að koma heim, því ég var svo hrædd við hann, ég var búin að biðja hann um að koma ekki heim“. Hún hefði sett reiðhjól dóttur þeirra fyrir útihurðina til að heyra ef hann kæmi inn.

Brotaþoli sagði nánar spurð að ákærði hefði tekið sig hálstaki, sett sig þannig upp á vélarhlífina og „fer að kreista utan um hálsinn“ með báðum höndum. Þetta hefði ekki verið þeirra bifreið heldur önnur sem þarna hefði verið lagt. Brotaþoli sagðist hafa verið „alveg viss um að hann myndi ná að drepa mig ef hann hefði ekki verið svona fullur, þá hefði ég ekki náð að losna.“ Ef ákærði hefði áverka á höndum þá væru þeir komnir til af því að hún hefði reynt að losa hendur hans af hálsinum.

Brotaþoli sagðist ekki hafa farið „utan í bílinn að öðru leyti en hann setti mig upp á húddið á bílnum og reyndi að kyrkja mig.“

Brotaþoli sagði ákærða aldrei hafa verið fyrir aftan bifreið hennar þegar hún hefði bakkað. Hann hefði ekki átt fótum fjör að launa vegna slíks. Hún hefði hvorki veitt ákærða högg né sparkað í hann. Daginn eftir hefði ákærði ekki verið með neina áverka á andliti. Hann hefði verið „á nærbuxunum“ og hún ekki séð á honum neina áverka.

Brotaþoli var spurð um það sem eftir henni var haft um nóttina í lögregluskýrslu, að hún hefði bakkað bifreiðinni í átt að ákærða til þess að koma honum inn í 13 bifreiðina. Brotaþoli sagði hálft annað ár liðið frá atvikinu, hún myndi ekki nákvæmlega hvernig þessi aðstaða hefði verið en ákærði hefði aldrei verið í hættu.

Þegar ákærði hefði komið heim hefði hann rifið upp dyrnar „með offorsi“, þrammað upp stigann „til að gera extra mikil læti“ og svo komið inn í svefnherbergið og byrjað þar að öskra á brotaþola. Hann hefði heimtað að fá bíllyklana en brotaþoli sagt að hann hefði ekkert við þá að gera. Hann hafi þá sagt að hann myndi hringja á lögregluna og að þá yrði hann sjálfur vistaður í fangaklefa sem ofbeldismaður og spurt hvort hún vildi það. Eftir það hefði hann tekið upp síma og hringt. Allan tímann sem hann hefði verið að tala við lögregluna „þá var hann svona að reyna að fá mig til þess að segja að hann hafi ekki gert neitt, af því að þannig hafði okkar samband verið.“ Hún hefði alltaf dregið í land og tekið hans svari. Það hefði hún hins vegar ekki gert í þetta sinn.

Brotaþoli sagði að síðar um nóttina hefði hún farið á slysadeild í fylgd föður síns.

Brotaþoli sagði að fljótlega eftir þetta hefði hún ekki talið sig lengur örugga í húsinu og ekki heldur hjá foreldrum sínum, enda hefði ákærði komið þangað með áreitni, og hefði því farið í Kvennaathvarfið.

Brotaþoli sagðist hafa verið mjög marin í andlitinu og á hálsinum eftir atvikið. Í þrjár vikur á eftir hefði hún vart getað sofið og næstu þrjá mánuði sofið illa. Hún hefði gengið til sálfræðings og einnig leitað læknis vegna dofa í fótum. Hún hefði verið hrædd um dofinn kæmi til vegna höfuðáverka en verið sagt að áfallastreitu væri um að kenna.

Brotaþoli sagði að kæra í málinu væri ekki tengd því að ákærði hefði óskað eftir úrskurði um umgengni við barn þeirra. Lögregla hefði verið í mjög reglulegu sambandi við sig og brotaþoli hefði einnig verið í miklu sambandi við áfallateymi á Landspítalanum og eigin sálfræðing. Þegar hún hefði verið tilbúin að óska eftir að kæran fengi framgang þá hefði hún gert það.

Brotaþoli sagðist ekkert hafa haft með það að gera að ákærði hefði misst starf sitt hjá því fyrirtæki er hann hefði starfað hjá. Hún væri ekki í neinum samskiptum við neinn þar. Hún hefði ekki grafið undan honum og mjög lítið talað um þetta mál.

Brotaþoli sagðist hafa verið [...] kg að þyngd þegar atvikið hefði orðið. Hún væri [...] cm á hæð.

Vitnið C sagði umrætt hóf hafa verið haldið á heimili sínu fyrir vinnufélaga og maka þeirra. Ákærði hefði skýrt fjarveru brotaþola með veikindum eða einhverjum 14 slappleika. Vitnið sagðist ekki hafa orðið vart við að ákærði drykki mikið áfengi um kvöldið. Vitnið hefði ekki talið hann mjög ölvaðan. Þeir hefðu talað saman undir lok hófsins. „Maður tók eftir að það var eitthvað komið í hann en hann var ekki til trafala eða vesen á honum.“ Þeir hefðu spjallað heilmikið, bæði þeir tveir og fleiri, „og hann var bara mjög rólegur, eins og hann er alltaf, ég hef aldrei séð hann skipta skapi.“ Vitnið hefði unnið með ákærða í sex ár en kunningsskapur þeirra næði lengra aftur. Þeir væru góðir kunningjar.

Vitnið sagði að aldrei hefði verið illt milli sín og brotaþola og ekkert komið upp þeirra í millum.

Vitnið sagði að rangt væri að ákærði hefði verið óviðræðuhæfur vegna ölvunar og hann hefði ekki verið valtur á fótum. Vitnið sagðist aldrei hafa séð ákærða áberandi ölvaðan eða í vandræðum vegna áfengis. Það hefði aldrei heyrt af því að ákærði ætti í erfiðleikum með áfengi.

Vitnið sagði brotaþola hafa hringt dyrabjöllunni og hefði vitnað opnað fyrir henni. „Þá eiginlega svona ryður hún mér frá og strunsar inni stofu og hvæsir ‚hvar er hann?‘“. Hún hefði verið verulega æst. „Hún kemur þarna inn og svona ja öskrar bara ‚hvar er hann?‘“ Ákærði hefði þá verið á snyrtingunni „og hún hvæsir aftur ‚hvar er hann?‘“ Ákærði hefði komið fram af snyrtingunni „alveg pollrólegur“ og „hún æðir inn á baðherbergið sjá hvort að, ég veit ekki hvað henni gekk til með það, en sjá hvort það væri allt með felldu þar“. Á meðan hefði ákærði opnað bjórflösku „og er bara sallarólegur, biður hana bara, hún geti farið heim, hann sé búinn að segja henni í sms og í símann að hann komi sér bara heim, þetta sé ekkert mál.“

Vitnið sagði að rangt væri að ákærði hefði sagt ljót orð við brotaþola inni á heimili vitnisins „og það var raunar frekar í hina áttina“. Vitnið var spurt hvort brotaþoli hefði mælt ‚miður fallega hluti við ákærða‘ og sagði vitnið svo hafa verið. Það hefði verið í æsingi og „ég var orðinn forviða á hvað hún var æst, ég hef aldrei séð hana svona sko, þarna var hún bara hún var bara, mig langar að segja óhemja.“ Vitnið sagði að þetta væri sér minnisstætt, „ég er svo hissa á þessari framkomu, þessi fáu skipti sem ég var búinn að hitta hana áður þá var hún ekkert nema ljúfmennskan og elskulegheitin. Þarna var hún gjörsamlega bara, já, stjórnlaus langar mig að segja.“ Ákærði hefði sýnt brotaþola þolinmæði.

Vitnið sagði aðspurt að alrangt væri að ákærði hefði sýnt brotaþola fyrirlitningu og viðbjóð á heimili vitnisins. Vitnið sagðist ekki muna til þess að ákærði hefði sagt við brotaþola að hún væri ekki velkomin eða ekki boðin. 15

Þegar ákærði og brotaþoli hefðu verið farin út hefði vitnið heyrt „að hún var ennþá svona í æsingnum sko, ég svo sem velti því ekkert fyrir mér þannig, mér fannst bara að hún væri ennþá að láta hann heyra það og hann svona aðeins hækkaði róm held ég og sagt ‚hættu þessu‘.“ Vitnið hefði ekki skipt sér af því og ekki séð hvað ákærða og brotaþola fór fram fyrir utan.

Vitnið D lögregluþjónn sagði lögreglu hafa sinnt útkalli þar sem maður hefði hringt og óskað aðstoðar lögreglu vegna heimilisófriðar. Ákærði hefði verið þar, mjög ölvaður, og brotaþoli grátandi. Lögregla hefði fyrst rætt við ákærða en hann hefði haft lítið að segja en viljað fá bíllykla sína og fara að því búnu. Eftir samtal við brotaþola hefði komið í ljóst að ákærði „hefði veitzt að henni eftir eitthvað samkvæmi á Völlunum og tekið hana hálstaki. Hún hefði farið þangað til að sækja hann, síðan hefði hún farið heim eftir þessi átök þeirra á Völlunum og hann hefði svo komið á eftir þar sem þau hafi haldið áfram að rífast og það endar með því að hann hringir í Neyðarlínuna. Síðan komum við á vettvang og þegar í ljós kemur að þarna hefur átt [sér stað] heimilisofbeldi og líkamsárás þá er hann handtekinn og farið með hann á lögreglustöð.“

Vitnið sagðist ekki muna eftir að hafa séð ákverka á brotaþola eða ákærða. Það hefði ekki séð þetta vel. Vitnið hefði verið með búkmyndavél sem hefði tekið upp. Vitnið sagðist ekki muna til þess að þeir ákærði hefðu átt samskipti sem ekki hefðu verið tekin upp.

Vitnið sagði að ákærði hefði sagt rifrildi hafa orðið og brotaþoli hefði slegið til sín og hann hefði gripið hana hálstaki. Vitnið hefði ekki lagt mat á hvort hálstakið hefði samkvæmt frásögninni verið tekið í sjálfsvarnarskyni.

Vitnið sagði að ákærði hefði verið mjög rólegur en áberandi ölvaður, valtur á fótum og þvoglumæltur. Vitnið hefði ekki talið ástæðu til að taka blóðprufu úr honum.

Vitnið E lögregluþjónn sagðist hafa farið í útkall í heimahús. Þar hefðu hjón tekið á móti lögreglu, „maðurinn augljóslega ölvaður og þó nokkuð og konan svona í uppnámi“. Börn hefðu verið vakandi og eitthvert „ástand bara“. Konan hefði, eftir því sem vitnið myndi, ekki verið ölvuð. „Hún sagði að hann hefði slegið hana“. Í framhaldinu hefði rannsóknarlögreglumaður verið kallaður út og eftir komu hans hafi ákærði verið fluttur á lögreglustöð. Vitnið hefði eitthvað rætt við ákærða en kvaðst ekki muna eftir öðru úr samtalinu en því að ákærði hefði viljað fá bíllyklana. 16

Vitnið sagði að ákærði hefði verið æstur, „eða svona allavega ölvaður og þá pirraður í minnsta lagi“ en brotaþoli verið „í uppnámi“.

Vitnið F rannsóknarlögregluþjónn sagðist hafa verið kallað út vegna ætlaðs heimilisofbeldis en heimilisfaðirinn væri ölvaður en viðræðuhæfur og mögulega hefði hálstaki verið beitt. Vettvangur væri annar en heimilið. Þegar vitnið hefði verið komið á staðinn hefði það ákveðið að ákærði skyldi handtekinn og hefði hann verið fluttur burt. Í framhaldinu hefði vitnið tekið skýrslu af brotaþola. Hún hefði verið með sjáanlegan áverka hægra megin í andliti og samkvæmt hennar frásögn hefði hún sótt ákærða á Vellina, hún hefði slegið til hans en ekki hitt, þá hafi hann tekið hana hálstaki, sett hana upp á vélarhlíf bifreiðar en hún náð að losa sig með því að spyrna fótunum í ákærða, eftir því sem vitnið myndi. Í kjölfarið hefði ákærði veitt henni högg í andlit.

Eftir skýrslutöku og ljósmyndun hefðu þau farið á vettvang. Þar hefði meðal annars verið bjórflaska sem brotaþoli hefði sagt ákærða hafa hellt úr á sig. Þarna hefðu bifreiðar verið skoðaðar „með tilliti til ummerkja á vélarhlíf, eins og hún lýsir að hafa verið skellt upp á vélarhlíf, það var ekki að sjá nein för eða neitt svoleiðis á þeim bílum.“ Undir morgun hefði skýrsla verið tekin af ákærða og hann hefði neitað öllum þeim sökum sem á hann hefðu verið bornar en sagt brotaþola hafa vegið að sér með höggum, spörkum og klórum. Ákærði hefði bent á klórför á hægri framhandlegg og hefðu þau verið ljósmynduð. Ákærði hefði sagt „að í vörn sinni hafi hann ýtt henni frá sér og mögulega hafi hún fengið áverkann í andlitinu með því að hafa hafnað á bílnum, bílnum þeirra“. Framburður ákærða hefði verið borinn undir brotaþola sem hefði sagt að hún hefði slegið til ákærða en ekki hitt og hún hefði neitað höggum og spörkum. Hún hefði ekki munað til þess að hafa lent utan í bifreið þeirra ákærða og sérstaklega ekki lent þar með andlitið.

Vitnið var spurt hvers vegna bifreið ákærða og brotaþola hefði ekki verið athuguð með tilliti til þess hvort brotaþoli hefði fallið á hana. Vitnið sagðist ekki hafa haft upplýsingar um hvar á bifreiðina hún hefði mögulega fallið. Ekki hefði blætt úr andliti hennar og brotaþoli hefði neitað að hafa lent á bifreiðinni. Eftir á að hyggja hefði verið hægt að skoða þetta.

Vitnið staðfesti skýrslu sína.

17

Vitnið G bráðalæknir sagðist hafa skoðað brotaþola og hafa fundið áverka hægra megin á andliti og vinstra megin á hálsi. Vitnið sagðist ekki muna hvernig brotaþoli hefði lýst atburðarásinni en það kæmi fram í vottorði og hefði vitnið rifjað það upp. Vitnið staðfesti vottorðið.

Vitnið var spurt um áverka sem vænta mætti ef fullorðinni manneskju væri lyft upp með tveggja handa hálstaki upp á bifreið og þar hert að. Vitnið sagðist ekki treysta sér til að svara því, það færi „alveg eftir eðli hreyfingarinnar, hvort manneskjan manneskjan til dæmis nær að spyrna sér við á meðan eða styðja sig við, þetta getur komið út á svo marga vegu.“ Vitnið var spurt hvort hægt væri að lyfta fullorðinni manneskju upp á hálsinum og leggja hana til án þess að neitt sæist á hálsinum. Vitnið sagðist ekki treysta sér til að svara því en bætti við að það væri ólíklegt. Vitnið sagðist geta „ímyndað [sér] að ef þetta er gert í einhverju hasti eða með hraða að þá verði þetta ekki áverkalaust, það held ég að sé alveg öruggt mál.“ Nánar spurt hvort áverkar á brotaþola væru í samræmi við það sem vænta mætti ef henni hefði verið lyft upp á hálsinum sagði vitnið: „Utanverðir áverkar verða meira til við grip eða tak, frekar en það bara að lyfta upp á hálsinum, því að hálsinn er stór umfangs og vöðvamikill og beinamikill þrátt fyrir allt, þannig að ég get ekki svarað almennilega þessari spurningu hvort það myndi sjást áverkamerki bara við það eitt að lyfta upp á hálsinum.“ Áverkinn eins og honum væri lýst á hálsinum „benti til þess að það hafi eitthvað grip, eitthvað þéttingsfast gripið um hálsinn, það finnst mér líklegt.“ Ekki væri hægt að svara hvort líklegra væri að það hefði verið með einni hönd eða tveimur. Vitnið var spurt hvort áverkinn hefði getað komið af því að fatnaður eða annað á hendi hefði farið í hálsinn, til dæmis við að halda einhverjum frá sér með annarri hendi. Vitnið svaraði: „Já já, það getur passað, allt sem getur skrapað eða nuddað, sem er skarpt.“

Vitnið sagði að strik það er vitnið hefði séð á hálsinum hefði minnt sig á klórfar. Nánar spurt um sagði vitnið: „Svona striklaga húðrof, eins og ég lýsi þessu og eins og ég man eftir þessu, þá er það meira eins og skrap, þetta er ekki skurður þetta er ekki eftir eitthvað beitt áhald eða þannig, þetta er meira eins og eftir skrap“. Það gæti til dæmis komið af fatnaði einhvers en einnig af nögl, „eitthvað sem er nóg til þess að aðeins að rjúfa húðina“. Þetta væru allt getgátur.

Vitnið sagði að ekkert í skoðun sinni á brotaþola hefði dregið úr trúverðugleika frásagnar hennar.

Vitnið sagði að mar á brotaþola hefði verið nýtilkomið. Vitnið sagðist ekki geta svarað hvort líklegra væri að marið hefði komið af höggi eða af því að detta. 18

Vitnið H bráðalæknir sagði ákærða hafa komið til sín 5. júní 2017 og sagt frá því að hann hefði orðið fyrir líkamsárás aðfaranótt 3. júní. Hann hefði sagt barnsmóður sína hafa veitt sér áverka. Vitnið sagði að frásögn hans væri lýst í vottorði. Vitnið hefði séð örlitla marbletti „innanvert á [vinstri] griplim [...] og mögulegar restar af klórfari á vinstri handlegg.“ Áverkarnir hefðu verið minniháttar. Ekki hefði verið „hægt að útiloka að hann hafi orðið fyrir klóri en þetta var svo minniháttar að það vart sást og þessir marblettir á handleggnum innanverðum, framhandleggnum, voru líka mjög litlir, þannig að vissulega ef hann hefur borið fyrir sig handlegginn er möguleiki að hann hafi hlotið mar við það en ég get ekki sannað það.“ Áverkarnir hefðu ekki verið „alveg ferskir, [...] þeir gátu við frá sólarhring og upp í tvo daga, eitthvað svoleiðis.“

Vitnið sagði að þegar það hefði síðar skoðað gögnin hefði það séð að ákærði hefði fyrir skoðun sagt hjúkrunarfræðingi frá því að sparkað hefði verið í fót sinn. Ákærði hefði einnig sagt vitninu að brotaþoli hefði sparkað í sig. Vitnið hefði ekki skoðað sköflung ákærða.

Vitnið staðfesti vottorð sitt.

Niðurstaða

Af vottorði og skýrslu læknisins G fyrir dómi er sannað að brotaþoli hefur umrædda nótt fengið þá áverka sem í vottorðinu greinir. Hún hefur þannig verið með bláleitt mar við auga hægra megin og lítið striklaga mar, rauðleitt á hálsi vinstra megin og örfínt húðrof. Verður að ætla að þetta hafi hún hlotið í viðskiptum sínum og ákærða á þeirri stað og stund sem í ákæru greinir.

Ákærði og brotaþoli lýsa þeim atvikum í stórum dráttum mjög ólíkt, en hvort þeirra telur sig hafa orðið fyrir árás hins. Hafa þau verið stöðug í frásögn sinni frá upphafi. Bæði gáfu skýrslu fyrir dómi og var hvort um sig trúverðugt.

Ekki eru aðrir en þau til frásagnar um það atvik er brotaþoli fékk þá áverka sem raktir eru í vottorði. Sama kvöld hafði verið haldið hóf í heimahúsi fyrir samstarfsmenn ákærða og hafði hann verið þar um kvöldið en brotaþoli kom þangað undir lokin. Ákærði og brotaþoli bera mjög ólíkt um samskipti sín þar. Ákærði segir brotaþola hafa verið mjög æsta og hafa haft uppi ókvæðisorð í sinn garð. Brotaþoli segir ákærða hafa tekið sér illa og hafa strax sagt margt ljótt við sig. Hafi hann haldið áfram að segja „ógeðslega ljóta hluti“ um brotaþola. Fyrir dómi gaf C húsráðandi 19 skýrslu. Sagðist hann hafa opnað fyrir brotaþola sem hafi eiginlega rutt sér frá og strunsað inn verulega æst. Hún hefði hvæst spurningar um hvar ákærði væri en hann hefði verið „alveg pollrólegur“. Vitnið sagðist vilja nota orðin „óhemja“ og „stjórnlaus“ til að lýsa brotaþola í þetta skipti. Þótt vitnið C sé góðkunningi ákærða og hafi er hófið var haldið verið náinn samstarfsmaður hans, er óhjákvæmilegt að meta skýrslu C þannig að hún veiti lýsingu ákærða á komu brotaþola á heimilið verulega stoð og að sama skapi veiti skýrsla C frásögn brotaþola af því sama ekki stoð.

Í málinu liggja ljósmyndir sem lögregla tók af ákærða um nóttina. Má þar sjá áverka á framhandlegg sem virðast geta verið eftir klór. Þá virðist andlitsmynd af honum gefa til kynna roða eða slíkt á vinstri kinn.

Í málinu liggur fyrir upptaka lögreglu frá heimili ákærða og brotaþola um nóttina. Þar ræða ákærði og lögregluþjónn saman. Ákærði hljómar ölvaður en rólegur. Þar segir hann að brotaþoli hafi slegið sig og hann hafi tekið „utan um hálsinn á henni til þess að hún lemji [sig] ekki meir“.

Rakið hefur verið símtal ákærða við Neyðarlínu og lögreglu. Af endurriti samtalsins er ljóst að ákærði hringir og óskar eindregið eftir að lögregla komi á heimilið. Brotaþoli óskar á hinn bóginn ítrekað eftir að ákærði láti af þessu. Þó vissulega megi almennt ætla að þolandi ofbeldis sé líklegri en gerandinn til að vilja fá lögreglu á vettvang til aðstoðar og rannsóknar má ekki draga of víðtækar ályktanir af þessari ólíku afstöðu þeirra tveggja. Þannig telur dómurinn að þó ljóst sé að brotaþoli hafi ekki viljað að ákærði fengi lögregluna á heimilið þurfi alls ekki að felast í þeirri afstöðu hennar að atvik næturinnar hafi ekki verið með þeim hætti sem hún lýsir. Þótt hún hafi á þeirri stundu ekki viljað stíga það alvarlega og að öllum líkindum afdrifaríka skref að fá lögreglu á heimilið og bera þá sambýlismann sinn og barnsföður alvarlegum sökum, þarf það ekki að þýða að frásögn hennar sé ekki rétt. Auk þess voru börn á heimilinu. Á hinn bóginn bendir umrædd framganga ákærða til þess að hann hafi talið sig borinn röngum sökum, að hann hafi orðið fyrir árás en varið sig, svo sem hann lýsti við lögreglu þegar hún var komin á heimilið. Í skýrslugjöf sinni fyrir dómi skýrði brotaþoli hringingu ákærða til lögreglu með því að hann hefði verið að reyna að fá sig til að segja að hann hefði ekki gert neitt. Eitthvað kann að vera til í því, en engu að síður verður að hafa í huga að þegar ákærði hringdi til lögreglu hafði brotaþoli ekki tjáð neinum öðrum en honum sjálfum hvað hún teldi hann hafa gert á hlut sinn. Hagsmunir ákærða á þeirri stundu af því að hún segði lögreglu að hann hefði ekkert gert af sér voru að því leyti takmarkaðir, nema ljóst væri að 20 brotaþoli hefði í hyggju að bera hann sökunum síðar. Sá, sem hefur viðhaft þá háttsemi sem ákærði er sakaður um í málinu en hyggst neita sök, er ekki sérstaklega líklegur til að vera áfram um að lögregla hefji rannsókn sem fyrst. Hér þarf þó einnig að hafa í huga ástand ákærða sem var ölvaður og vafalítið reiður.

Smssamskipti ákærða og brotaþola um nóttina hafa verið rakin. Brotaþoli segir að ákærði hafi lamið sig og kyrkt og stórsjái á sér. Hún bætir við í öðru skeyti að ákærði hafi reynt að kyrkja sig. „Já er það?,“ svarar ákærði, „hvað með að þú lamdir mig“. Hún svarar að hún hafi slegið til ákærða en ekki hitt en ákærði svarar að brotaþoli skuli láta sig í friði þegar hann biðji um það, ekki sé í boði að beita sig ofbeldi. Í framhaldinu segir ákærði að brotaþoli hafi lamið sig í vinstri kinnina. Enn síðar segir ákærði að brotaþoli hafi lamið sig „að fyrra bragði“ og það komi ekki til greina. Hún svarar að hann hafi beitti sig „ógeðslegu andlegu ofbeldi fyrst.“

Af því sem sagt er í smsskeytunum um það atvik er ákæran tekur til má segja að hvort haldi fram sinni sýn á atvikið, í stórum dráttum þeirri sömu og hvort um sig hefur haldið sig við frá öndverðu. Af skeytunum er ljóst að brotaþoli hefur slegið til ákærða. Hún segir bæði í skeyti og fyrir dómi að það hafi verið vindhögg en ákærði segir í skeyti og fyrir dómi að hann hafi fengið högg á vinstri kinn. Ljósmynd sem lögregla tók af andliti ákærða um nóttina þykir frekar styðja að hann hafi fengið högg á kinnina en þykir þó ekki afgerandi í þeim efnum.

Strax í skeytunum segir brotaþoli að ákærði hafi reynt að kyrkja sig en hann svarar á þá leið að hún hafi lamið hann. Þegar lögregla kom á heimili þeirra um nóttina segir ákærði það sem rakið var, að hún hafi slegið sig og hann þá tekið utan um háls hennar til þess að koma í veg fyrir að hún slægi sig aftur. Þykir mega slá því föstu að ákærði hafi tekið um háls brotaþola umrætt sinn.

Eftir skýrslutöku af brotaþola um nóttina fór hún með rannsóknarlögreglumanni og vísaði á vettvang á bifreiðastæði fyrir framan [...]. Við mynd í gögnum málsins hefur lögregla skráð: „Í skýrslutöku hafði [brotaþoli] greint frá því að hún taldi að bifreiðin sem [ákærði] hafði hrint henni á vélarhlíf hafi verið blá. Átti hún að hafa staðið á þeim stað er [önnur] hvor bifreiðanna sem örin bendir á, stóðu. Við skoðun á vélarhlífum á þessum bifreiðum var ekki að sjá [...] skil í ryklagi á vélarhlífunum þar sem ryklag var lítið sem ekkert. Næstu tvær myndir sýna vélarhlífar bifreiðanna sem örin vísar á.“ Á þeim myndum virðist ekkert sjást sem máli getur skipt hér. Þær bifreiðar sem myndin sýnir eru ljósar. Ekki er hægt að útiloka að á þeim klukkustundum frá því atvik málsins urðu og þar til lögregla fór á vettvang með 21 brotaþola hafi bifreið verið ekið úr öðru hvoru stæðinu sem brotaþoli vísaði á en annarri bifreið lagt í það. Þessi rannsókn lögreglu útilokar ekki að frásögn brotaþola sé rétt en veitir henni hins vegar ekki sérstaka stoð.

Ákærði og brotaþoli gefa gjörólíka skýringu á andlitsáverka brotaþola. Hún segir að hann hafi kýlt sig, hann segir að þegar hann hafi ýtt við henni í varnarskyni hafi hún dottið og rekið andlitið á bifreið þeirra. Lögregla rannsakaði ekki bifreiðina svo ekki liggur fyrir hvort þar hefði mátt sjá einhver ummerki.

Vottorð og skýrsla læknis er skoðaði brotaþola tekur ekki af nein tvímæli um það hvort hún hafi fengið áverka af höggi eða af því að detta og lenda á bifreið.

Ljóst er af vottorði og ljósmyndum að ákærði hefur haft ummerki sem vel geta verið eftir klór. Engin leið er að slá neinu föstu um hvernig þau ummerki séu til komin, hvort þau séu eftir árás frá brotaþola eða varnarviðbrögð hennar við árás hans.

Það er meginregla í sakamálaréttarfari, sbr. 108. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, að sönnunarbyrði um sekt ákærða og hvaðeina annað sem talið yrði honum í óhag, hvíli á ákæruvaldinu en ekki ákærða. Af 1. mgr. 109. gr. sömu laga má ráða að sönnunin þarf að vera sterkari en svo að hún verði vefengd með skynsamlegum rökum. Samkvæmt 2. mgr. 70. gr. stjórnarskrárinnar telst ákærður saklaus, svo lengi sem sekt hans hefur ekki verið sönnuð.

Í málinu liggur fyrir að brotaþoli fékk þá áverka sem rakið hefur verið. Um nákvæm tildrög þess eru hún og ákærði ein til frásagnar. Bæði voru trúverðug í skýrslu sinni fyrir dómi. Fyrir liggur að mjög skömmu fyrir atvikið voru þau bæði stödd í heimahúsi. Í ljósi skýrslu húsráðandans C verður að leggja til grundvallar að brotaþoli hafi þá verið í uppnámi þótt ekki verði fullyrt um ástæður þess, en ákærði hafi verið rólegur en ölvaður. Þá liggur fyrir að á einhverju stigi atburðarásarinnar sló brotaþoli til ákærða, hvort sem að hún hitti hann í kinn eins og hann lýsir eða sló vindhögg eins og hún segir sjálf.

Áverkar þeir sem brotaþoli fékk styðja að hún hafi fengið högg í andlit, hvort sem hún hefur verið slegin því eða fengið það við að detta og rekast á fyrirstöðu, og tekið hefur verið um háls hennar. Af áverkunum verður ekki dregin sérstök ályktun um hvort henni hafi í hálstaki verið skellt á vélarhlíf bifreiðar og hún þar slegin.

Um það hvort ákærði hafi skellt brotaþola á vélarhlíf bifreiðar stendur orð á móti orði. Athugun lögreglu um nóttina leiddi ekkert í ljós sem tekur þar af tvímæli. Verður að skýra vafa um þetta eins og annan vafa ákærða í hag. 22

Eins og áður segir hafa ákærði og brotaþoli gefið mjög ólíka skýringu á andlitsáverka brotaþola. Brotaþoli var trúverðug og alls ekki hefur verið sýnt fram á að frásögn hennar af atvikum á bílaplaninu sé röng. Á hinn bóginn hefur skýringu ákærða, sem ekki er óhugsandi, ekki verið hnekkt. Hann ber að hann hafi verið sleginn og hann hafi varið sig með hendi þannig að brotaþoli hafi dottið. Skylt er að skýra skynsamlegan vafa ákærða í hag og að öllu samanlögðu þykir ekki verða fullyrt að sannað hafi verið, svo hafið sé yfir allan skynsamlegan vafa, að ákærði hafi kýlt brotaþola umrætt sinn og með því valdið þeim áverka sem lýst er.

Ljóst er að ákærði tók um háls brotaþola. Hann segist hafa gert það sér til varnar. Fyrir liggur að slegið var til hans. Þykir því ekki verða vísað á bug í sakamáli þessu að það hafi verið réttmæt vörn, sbr. 12. gr. almennra hegningarlaga, er ákærði hafi tekið um háls brotaþola. Er ekki hægt að miða við að sú gerð ákærða hafi verið augsýnilega hættulegri en sú árás og tjón það sem af henni gat orðið. Það að vera megi að brotaþoli hafi í framhaldinu fallið og af því hlotið þann áverka sem fyrir liggur breytir þessu ekki. Þykir í ljósi framanritaðs verða að sýkna ákærða af ákærunni og vísa einkaréttarkröfu frá dómi. Sakarkostnaður greiðist þá allur úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarþóknun skipaðs verjanda ákærða, H-kvk-ef S-kvk-ef P-kvk-ef lögmanns, 1.912.377 krónur með virðisaukaskatti og þóknun skipaðs réttargæzlumanns brotaþola, J-kk-ef J-kk-ef lögmanns, 703.700 krónur með virðisaukaskatti. Gætt var 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88/2008. Af hálfu ákæruvaldsins fór S-kk-nf P-kk-nf Ó-kk-nf aðstoðarsaksóknari með málið. Þ-kk-nf D-kk-nf kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð

Ákærði, A, er sýkn af ákæru í máli þessu.

Einkaréttarkröfu B er vísað frá dómi.

Sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin 1.912.377 króna þóknun skipaðs verjanda ákærða, H-kvk-ef S-kvk-ef P-kvk-ef lögmanns, og 707.500 króna þóknun skipaðs réttargæzlumanns brotaþola, J-kk-ef J-kk-ef lögmanns.

Þ-kk-nf D-kk-nf

22

Eins og áður segir hafa ákærði og brotaþoli gefið mjög ólíka skýringu á andlitsáverka brotaþola. Brotaþoli var trúverðug og alls ekki hefur verið sýnt fram á að frásögn hennar af atvikum á bílaplaninu sé röng. Á hinn bóginn hefur skýringu ákærða, sem ekki er óhugsandi, ekki verið hnekkt. Hann ber að hann hafi verið sleginn og hann hafi varið sig með hendi þannig að brotaþoli hafi dottið. Skylt er að skýra skynsamlegan vafa ákærða í hag og að öllu samanlögðu þykir ekki verða fullyrt að sannað hafi verið, svo hafið sé yfir allan skynsamlegan vafa, að ákærði hafi kýlt brotaþola umrætt sinn og með því valdið þeim áverka sem lýst er.

Ljóst er að ákærði tók um háls brotaþola. Hann segist hafa gert það sér til varnar. Fyrir liggur að slegið var til hans. Þykir því ekki verða vísað á bug í sakamáli þessu að það hafi verið réttmæt vörn, sbr. 12. gr. almennra hegningarlaga, er ákærði hafi tekið um háls brotaþola. Er ekki hægt að miða við að sú gerð ákærða hafi verið augsýnilega hættulegri en sú árás og tjón það sem af henni gat orðið. Það að vera megi að brotaþoli hafi í framhaldinu fallið og af því hlotið þann áverka sem fyrir liggur breytir þessu ekki. Þykir í ljósi framanritaðs verða að sýkna ákærða af ákærunni og vísa einkaréttarkröfu frá dómi. Sakarkostnaður greiðist þá allur úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarþóknun skipaðs verjanda ákærða, H-kvk-ef S-kvk-ef P-kvk-ef lögmanns, 1.912.377 krónur með virðisaukaskatti og þóknun skipaðs réttargæzlumanns brotaþola, J-kk-ef J-kk-ef lögmanns, 703.700 krónur með virðisaukaskatti. Gætt var 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88/2008. Af hálfu ákæruvaldsins fór S-kk-nf P-kk-nf Ó-kk-nf aðstoðarsaksóknari með málið. Þ-kk-nf D-kk-nf kveður upp dóm þennan.

Ákærði, A, er sýkn af ákæru í máli þessu.

Einkaréttarkröfu B er vísað frá dómi.

Sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin 1.912.377 króna þóknun skipaðs verjanda ákærða, H-kvk-ef S-kvk-ef P-kvk-ef lögmanns, og 707.500 króna þóknun skipaðs réttargæzlumanns brotaþola, J-kk-ef J-kk-ef lögmanns.

Þ-kk-nf D-kk-nf