E-505/2018

Mál þetta, sem var dómtekið 1. nóvember 2018, var höfðað 13. febrúar 2018 af Á-kk-þgf J-kk-þgf K-kk-þgf, […] í Reykjavík, gegn Vátryggingafélagi Íslands hf., Ármúla 3 í Reykjavík.

Stefnandi krefst þess aðallega að stefnda verði gert að greiða honum 25.105.846 krónur með 4,5% vöxtum frá 1. febrúar 2016 til 21. október 2017, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags, allt að frádreginni innborgun stefnda 11. október 2017 sem nam 17.934.920 krónum. Til vara er þess krafist að stefnda verði gert að greiða stefnanda 21.014.559 krónur með 4,5% vöxtum frá 1. febrúar 2016 til 21. október 2017, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 frá þeim degi til greiðsludags, allt að frádreginni innborgun stefnda 11. október 2017 sem nam 17.934.920 krónum. Þá krefst stefnandi málskostnaðar úr hendi stefnda.

Stefndi krefst aðallega sýknu, en til vara að kröfur stefnanda verði lækkaðar. Í báðum tilvikum er krafist málskostnaðar úr hendi stefnanda.

I

Mál þetta á rætur að rekja til umferðarslyss sem stefnandi varð fyrir 18. október 2015. Hann var þá ökumaður bifreiðarinnar SE-366 sem ekið var austur Miklubraut og missti stjórn á bifreiðinni með þeim afleiðingum að hún kastaðist upp á umferðareyju á milli akreina og fyrir umferð á leið vestur brautina þar sem hún lenti á bifreiðinni KPY-90. Um var að ræða harðan árekstur og varð verulegt tjón á báðum bifreiðum. Stefnandi var fluttur með sjúkrabifreið á bráðamóttöku Landspítalans í Fossvogi og liggur fyrir að vinstra hné hans brotnaði við slysið.

Þegar slysið átti sér stað var stefnandi 35 ára gamall og atvinnulaus, en hann hafði hætt störfum hjá Olíudreifingu ehf. þar sem hann hafði starfað sem verkefnastjóri í maí 2015. Hinn 29. október 2015 var slysið tilkynnt til stefnda, sem vátryggði bifreið stefnanda. Bótaskylda var viðurkennd og málsaðilar óskuðu þess sameiginlega að afleiðingar umferðarslyssins yrðu metnar með matsbeiðni 4. maí 2017. Samkvæmt matsgerð R-kk-ef J-kk-ef læknis og H-kk-ef R-kk-ef H-kk-ef lögmanns frá 14. september 2017 var talið að batahvörf hefðu verið 1. febrúar 2016. Þá var tímabundið atvinnutjón og tímabil þjáningabóta metið, en varanlegur miski stefnanda var talinn 20 stig og varanleg örorka 20%.

Með bréfi stefnanda til stefnda 21. september 2017 var krafist bóta vegna afleiðinga slyssins og tekið fram að þar sem stefnandi hefði verið atvinnulaus skyldu bætur fyrir varanlega örorku taka mið af 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Byggt var á því að miða bæri við meðaltekjur stefnanda árin 2014 og 2015 sem skyldu uppreiknaðar til heilla ára, en á þeim tíma hefði hann starfað hjá Olíudreifingu ehf. Samkvæmt þessu voru tekjur ellefu mánaða ársins 2014 og sex mánaða ársins 2015 uppreiknaðar til heils árs, að teknu tilliti til starfslokagreiðslu sem samsvaraði launum tveggja mánaða.

Með tölvubréfi 4. október 2017 lagði stefndi til að við útreikning bóta vegna varanlegrar örorku stefnanda yrði miðað við tekjur hans hjá Marel Iceland ehf. í þrjá mánuði í lok árs 2016 og þrjá mánuði í upphafi árs 2017 ásamt lífeyrissjóðsframlagi. Stefnandi hafnaði þessu og óskaði eftir nýrri tillögu frá stefnda. Í tölvubréfi stefnda, sem sent var 5. sama mánaðar, var tillagan skýrð nánar og staðfest að stefndi teldi tilefni til að beita 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga við ákvörðun bóta vegna varanlegrar örorku. Tekið var fram að stefndi teldi þá tillögu sem félagið hefði gert raunhæfari en að miða við tekjur stefnanda hjá Olíudreifingu ehf. þar sem hann starfaði þar ekki lengur. Með tölvubréfi 6. sama mánaðar voru sjónarmið stefnanda ítrekuð og þess krafist að uppgjör færi fram í samræmi við bréf hans frá 21. september 2017. Sama dag barst stefnanda ný uppgjörstillaga frá stefnda þar sem bætur vegna varanlegrar örorku tóku mið af meðallaunum blikksmiða fyrir tekjuárið 2014. Með tölvubréfi stefnanda, sem sent var þremur dögum síðar, lagði hann aftur á móti til að miðað yrði við meðallaun blikksmiða á árinu 2015, þegar slysið varð. Gerð var grein fyrir útreikningi á þeim, sem tók mið af lífeyrissjóðsframlagi og uppreikningi samkvæmt launavísitölu. Stefndi féllst á að ljúka uppgjöri með því tekjuviðmiði, en gerði athugasemd við þá launavísistölu sem stefnandi notaði til uppreiknings. Með tölvubréfi stefnanda 10. október 2017 var fallist á að útreikningar tækju mið af þeirri launavísitölu sem stefndi hafði vísað til, en tekið fram að málið yrði meðal annars gert upp með fyrirvara um árslaunaviðmið vegna bóta fyrir varanlega örorku. Frekari samskiptum aðila lauk með einhliða greiðslu stefnda á bótum til stefnanda 11. október 2017 á grundvelli tillögu stefnda frá 4. sama mánaðar. Ástæða þess að horfið var frá því að miða við meðallaun blikksmiða mun hafa verið að stefnandi vildi ljúka uppgjöri bóta með fyrirvara um árslaunaviðmið, en stefndi gat ekki fallist á það.

II

Málsástæður og lagarök stefnanda

Stefnandi vísar til þess að óumdeilt sé að beita beri 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga við útreikning bóta vegna varanlegrar örorku, en að deilt sé um hvaða árslaunaviðmið beri að leggja til grundvallar. Verði því markmiði skaðabótalaga að tjónþoli fái fullar bætur ekki náð með bótauppgjöri stefnda þar sem bætur vegna varanlegrar örorku miðist við launatímabil löngu eftir að slysið átti sér stað.

Vísað er til þess að stefnandi hafi lokið sveinsprófi í blikksmíði árið 2002 og meistaraprófi í iðninni árið 2005. Þá hafi hann starfað við blikksmíði frá árinu 1998 til 2012, en það ár hafi hann hafið nám í iðnfræði við Háskólann í Reykjavík og lokið því tveimur árum síðar. Sé ljóst af staðgreiðsluyfirlitum stefnanda fyrir árin 2012 til 2013 að tekjur hans hafi verið afar lágar, enda hafi hann þá verið í námi. Hann hafi aftur á móti hafið störf sem verkefnastjóri hjá Olíudreifingu ehf. í byrjun árs 2014 og stýrt stálsmiðju, viðhaldsteymi, bílaverkstæði og járnsmíðaverkstæði fyrirtækisins. Hafi hann gert starfslokasamning rúmu ári síðar og verið atvinnulaus þegar slysið varð. Sé ljóst af fyrirliggjandi matsgerð að starfsorka stefnanda eftir slysið hafi verið verulega skert og komi þar fram að það hafi tekið stefnanda þó nokkurn tíma að finna starfsvettvang sem hentaði þeirri líkamlegu skerðingu sem hann búi við vegna slyssins. Standist því alls ekki að bætur taki mið af tekjum stefnanda eftir slysið og að handvaldar séu mánaðartekjur til viðmiðunar, enda gefi þær ekki rétta mynd af þeim framtíðartekjum sem hann hefði notið ef slysið hefði ekki orðið. Aðferð stefnda við uppgjör bóta vegna varanlegrar örorku sé ekki viðurkennd, fái ekki stoð í dómaframkvæmd og samræmist illa því markmiði skaðabótalaga að tryggja tjónþola fullar bætur.

Stefnandi krefst þess aðallega að miðað verði við tekjur hans árin 2014 til 2015, þegar hann starfaði hjá Olíudreifingu ehf., og að þær verði uppreiknaðar til heilla ára. Með því móti sé miðað við raunverulegar tekjur stefnanda fyrir slys, er hann hafði fulla starfsgetu, og aðstæður eins og þær horfðu við honum á slysdegi. Við útreikning sé bætt 8% framlagi vinnuveitanda í lífeyrissjóð og árslaun uppreiknuð miðað við launavísitölu fram til stöðugleikatímapunkts. Samkvæmt þessu nemi heildarkrafan 10.819.620 kr. x 11,602 x 20% = 25.105.846 krónur, en frá dragist greiðsla stefnda 11. október 2017 að fjárhæð 17.934.920 krónur. Þá sé krafist 4,5% vaxta samkvæmt 16. gr. skaðabótalaga frá batahvörfum til 21. október 2017, eða mánuði eftir dagsetningu kröfubréfs, en dráttarvaxta samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 frá þeim degi til greiðsludags.

Stefnandi krefst þess til vara að stuðst verði við meðaltekjur iðnlærðra blikk- og plötusmiða á árinu 2015 samkvæmt launatöflum Hagstofu Íslands. Vísað er til þess að stefnandi hafi lokið meistaraprófi í blikksmíði og hafi starfað við það fag frá árinu 1998 til 2012. Þá hafi verið lagt til grundvallar við mat á varanlegri örorku í matsgerð að stefnandi hefði starfað við blikksmíði hefði slysið ekki komið til. Gefi meðaltekjur blikksmiða á slysárinu raunhæfa mynd af tekjutapi stefnanda vegna slyssins til framtíðar litið. Jafnframt er vísað til athugasemda í frumvarpi því sem varð að skaðabótalögum þess efnis að hafi tjónþoli verið atvinnulaus skuli árslaun vera talin jöfn venjulegum árslaunum sem greidd hafi verið í starfsgrein hans á síðustu tólf mánuðum fyrir tjón. Við útreikning sé bætt 8% framlagi vinnuveitanda í lífeyrissjóð og árslaun uppreiknuð miðað við launavísitölu fram til stöðugleikatímapunkts. Samkvæmt þessu nemi heildarkrafan 9.056.438 kr. x 11,602 x 20% = 21.014.559 krónur, en frá dragist fyrrgreind innborgun stefnda 11. október 2017. Þá byggist krafa um vexti og dráttarvexti á sömu rökum og aðalkrafan.

Málsástæður og lagarök stefnda

Stefndi byggir á því að með þegar greiddum bótum hafi stefnandi fengið tjón sitt að fullu bætt. Sé ekki ágreiningur um að aðstæður stefnanda á slysdegi hafi verið óvenjulegar og beri að beita 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga, en aðila greini á um tekjuviðmið og útreikning bóta.

Byggt er á því að námsframvinda stefnanda sé ósönnuð og skorti til að mynda gögn um að hann hafi lokið iðnfræðinámi. Hafi ekki verið sýnt fram á að þær tekjur sem uppgjör stefnda hafi miðast við séu vanáætlaðar í ljósi þeirrar menntunar sem stefnandi kveðst hafa lokið. Þá liggi ekki fyrir í hverju störf stefnanda fyrir Olíudreifingu ehf. hafi falist og hvað hafi valdið starfslokum hans hjá fyrirtækinu stuttu eftir að hann hóf störf. Sé ósannað að raunhæft hefði verið fyrir stefnanda að fá starf að nýju sem jafnaðist á við umrætt starf og þá tekjumöguleika sem það hafði upp á að bjóða.

Vísað er til þess að tillaga stefnda um uppgjör hafi verið byggð á 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga þar sem aðstæður stefnanda, sem hafi verið í námi skömmu fyrir slysdag, hafi verið óvenjulegar. Hafi bætur miðast við tekjur stefnanda hjá Marel Iceland ehf. á síðustu mánuðum ársins 2016 og þremur fyrstu mánuðum ársins 2017, en af þeim tekjuviðmiðum sem komi til greina telji stefndi þetta viðmið gefa réttasta mynd enda þótt það kunni að virðast óvenjulegt að miða við tekjur tjónþola eftir slys. Liggi ekki annað fyrir en að starf stefnanda sem vélhönnuður hjá Marel Iceland ehf. sé eðlilegt framhald af diplómanámi hans í iðnfræði og megi ætla að tilgangurinn með því námi hafi einmitt verið að fá slíka vinnu. Sé í öllu falli ósannað að stefnandi hefði getað gengið í önnur störf sem veitt hefðu betri tekjumöguleika hefði hann ekki lent í slysinu. Gefi tekjur stefnanda hjá fyrirtækinu því réttari mynd af líklegum framtíðartekjum hans en tekjur hans annars vegar hjá Olíudreifingu ehf. og hins vegar meðaltekjur iðnlærðra blikk- og plötusmiða á árinu 2015.

Varakrafa stefnda byggist á því að miða beri við meðaltekjur blikksmiða síðustu tólf mánuði fyrir slysdag. Útreikningi á varakröfu stefnanda þar sem miðað sé við meðalheildartekjur iðnlærðra blikk- og plötusmiða á árinu 2015 er mótmælt. Sé ljóst af lögskýringargögnum, sem varði 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga, að miða beri við meðaltekjur síðustu tólf mánuði fyrir slysdag, en upplýsingar um þær liggi ekki fyrir. Þá er því mótmælt að meðaltekjur frá árinu 2015 séu uppreiknaðar eða verðbættar, en ráðið verður af munnlegum málflutningi að stefndi telji kröfuna að þessu leyti vanreifaða. Jafnframt er gerð athugasemd við það að bætt sé við fjárhæðina greiðslum í lífeyrissjóð, en stefndi telji óljóst hvort lífeyrisgreiðslur séu hluti þeirra meðaltekna sem krafa stefnanda miðist við og sé krafan því vanreifuð. Einnig er byggt á því að stefnandi hafi notað rangan aldursstuðul, en þar sem stefnandi hafi verið 35 ára og 114 daga gamall á stöðugleikatímapunkti beri að miða við aldursstuðulinn 11,601 í stað 11,602, sbr. 1. mgr. 6. gr. skaðabótalaga. Stefndi mótmælir kröfu um dráttarvexti frá fyrri tíma en dómsuppsögu, en þá liggi fyrst fyrir hvort stefnandi eigi kröfu á hendur stefnda og hvort vanefndir verði á greiðslu sem heimili að dráttarvextir séu reiknaðir.

III

Niðurstaða

A.

Stefnandi varð fyrir umferðarslysi 18. október 2015 og er ekki deilt um bótaskyldu stefnda eða afleiðingar slyssins. Ágreiningur aðila snýst um hvaða árslaun eigi að leggja til grundvallar við útreikning bóta fyrir varanlega örorku stefnanda, en aðilar eru sammála um að skilyrði 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga séu uppfyllt. Þá er jafnframt deilt um hvernig haga beri nánari útreikningi bótakröfunnar. Stefndi hefur greitt stefnanda bætur miðað við tekjur hans hjá Marel Iceland ehf., þar sem hann hóf störf eftir að slysið varð. Stefnandi byggir aðallega á því að leggja beri til grundvallar tekjur hans hjá Olíudreifingu ehf., þar sem hann starfaði nokkru áður en slysið varð, en til vara meðaltekjur iðnlærðra blikk- og plötusmiða á árinu 2015.

Stefnandi var 35 ára gamall þegar slysið varð og hafði verið atvinnulaus í nokkra mánuði. Hann hafði starfað sem verkefnastjóri hjá Olíudreifingu ehf. frá byrjun árs 2014 en samdi um starfslok sín í maí 2015. Hann hafði áður starfað við blikksmíði frá árinu 1998 til 2012, en hann lauk sveinsprófi í iðninni árið 2002 og meistaraprófi árið 2005. Árið 2012 hóf stefnandi diplómanám í iðnfræði við Háskólann í Reykjavík og lauk því námi í byrjun árs 2014. Í ágúst 2016, um tíu mánuðum eftir að slysið varð, hóf stefnandi störf sem vélhönnuður hjá Marel Iceland ehf. og sinnir hann því starfi í dag. Fyrir dómi útskýrði stefnandi að hann hefði verið í atvinnuleit þegar slysið varð og haft til skoðunar mismunandi möguleika. Þannig hefði komið til greina að sækjast eftir svipuðu starfi og hann sinnti hjá Olíudreifingu ehf. en jafnframt að hefja störf sem sjálfstæður verktaki við blikksmíði, en hann hefði áður starfað sem launþegi. Hann tók fram að hann hefði á þessu tímamarki fengið vilyrði fyrir einu eða tveimur verkefnum við blikksmíði. Eftir slysið hefði hann ekki haft burði til að sinna starfi sem krefðist mikillar hreyfingar og hentaði honum best að vinna við tölvu en síður að fara á milli staða. Gangi honum ágætlega í núverandi starfi, en hann hafi ekki getu til að vera mikið á ferðinni og geti til dæmis ekki tekið þátt í uppsetningum erlendis, sem hafi áhrif á tekjumöguleika hans.

Fallist er á með stefnanda að þær tekjur sem hann fékk frá Marel Iceland ehf., þar sem hann hóf störf tæpu ári eftir að slysið varð, geti ekki talist gefa rétta mynd af þeim framtíðartekjum sem hann hefði notið ef slysið hefði ekki komið til. Meginregla 1. mgr. 7. gr. skaðabótalaga gerir ráð fyrir því að litið sé til tekna tjónþola áður en líkamstjóns gætir og samrýmist það illa því meginmarkmiði skaðabótalaga að tryggja tjónþola fullar bætur að miða við tekjur eftir að tekjuöflunarhæfni hefur skerst. Samkvæmt fyrirliggjandi matsgerð bjó stefnandi við 20% varanlega örorku frá batahvörfum 1. febrúar 2016 og er ekki annað fram komið en að sú örorka hafi haft áhrif á þá ákvörðun hans að hefja störf hjá Marel Iceland ehf. Samkvæmt þessu verður ekki fallist á með stefnda að tjón stefnanda hafi nú þegar verið að fullu bætt með þeirri greiðslu sem var innt af hendi 11. október 2017.

Aðalkrafa stefnanda tekur mið af þeim tekjum sem hann fékk í starfi hjá Olíudreifingu ehf., sem hann sinnti í um fimmtán mánuði þar til hann skrifaði undir starfslokasamning í maí 2015. Stefnandi naut þar hærri launa en hann hafði áður gert í takmarkaðan tíma. Að mati dómsins er ekkert fram komið sem styður að stefnandi hafi á slysdegi haft sérstakan hug á því að sækjast eftir sambærilegu starfi í framtíðinni, en hann hefur sjálfur lýst því að hann hafi verið að skoða ýmsa möguleika í þeim efnum. Verður raunar frekar ráðið af gögnum málsins, þar með talið fyrirliggjandi matsgerð, að hann hafi ætlað sér að hefja störf við blikksmíði á ný. Þannig var haft eftir stefnanda í matsgerð að hann hefði á slysdegi verið að leggja grunn að sjálfstæðum rekstri þar sem hann hugðist sérhæfa sig í að klæða þök og veggi með sinki og kopar. Það er jafnframt í samræmi við aðilaskýrslu hans sem gerð hefur verið grein fyrir að framan. Þá liggur fyrir að stefnandi hafði starfað við blikksmíði í fjórtán ár, sem er langstærstur hluti starfsævi hans, þegar slysið varð. Hann hafði jafnframt aflað sér menntunar og meistararéttinda á því starfssviði, en ekki verður séð að nám hans í iðnfræði nýtist fremur við sambærilegt starf og það sem hann sinnti hjá Olíudreifingu ehf. en við blikksmíði. Að teknu tilliti til þessa verður ekki fallist á að það viðmið, sem aðalkrafa stefnanda er byggð á, sé til þess fallið að gefa rétta mynd af líklegum framtíðartekjum hans hefði slysið ekki orðið. Verður aftur á móti talið að meðaltekjur iðnlærðra blikk- og plötusmiða, sem varakrafa stefnanda miðar við, sé réttari mælikvarði til notkunar við ákvörðun árslauna samkvæmt 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga og til þess fallinn að ná því markmiði skaðabótalaga að raunverulegt tjón hans sé að fullu bætt.

Varakrafa stefnanda er byggð á meðaltekjum starfsstéttarinnar á árinu 2015, þegar slysið varð. Af hálfu stefnda hefur verið lögð áhersla á að krafan sé vanreifuð þar sem það leiði af athugasemdum við 7. gr. frumvarps þess sem varð að skaðabótalögum að miða beri við tekjur í starfsgrein síðustu tólf mánuði fyrir tjón. Stefnandi lagði af þessu tilefni fram gögn sem sýna að sé krafa um bætur byggð á því viðmiði sem stefndi vísar til hækki hún frá því sem greinir í stefnu. Þá er til þess að líta að í dómaframkvæmd hefur við ákvörðun árslauna samkvæmt 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga margsinnis verið miðað við meðaltekjur tiltekinnar starfsstéttar á því ári sem slys varð, sbr. til dæmis dóma Hæstaréttar frá 28. apríl 2016 í máli nr. 454/2015 og frá 8. júní 2017 í máli nr. 604/2016. Það verður með engu móti fallist á málatilbúnað stefnda um að krafa stefnanda sé að þessu leyti vanreifuð eða óljóst hvernig árslaunin, sem eru byggð á fyrirliggjandi upplýsingum frá Hagstofu Íslands, hafi verið reiknuð, en útskýrt er í stefnu að við meðaltekjurnar hafi verið bætt 8% framlagi vinnuveitanda í lífeyrissjóð og árslaun verið uppreiknuð miðað við launavísitölu fram til stöðugleikatímapunkts. Samkvæmt þessu verður fallist á það árslaunaviðmið sem varakrafa stefnanda er byggð á.

B.

Stefndi hefur mótmælt því að lífeyrissjóðsframlagi launagreiðanda sé bætt við árslaunaviðmið, gert athugasemd við leiðréttingu viðmiðsins miðað við launavísitölu og telur jafnframt þann margfeldisstuðul sem krafan tekur mið af vera rangan. Það hefur verið staðfest í dómaframkvæmd að þegar tekjuviðmið eru ákveðin sérstaklega samkvæmt 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga skuli bæta við þau mótframlagi launagreiðanda í lífeyrissjóð eins og á við þegar fylgt er meginreglu 1. mgr. ákvæðisins, sbr. dóm Hæstaréttar frá 27. mars 2014 í máli nr. 623/2013. Ráðið verður af gögnum málsins að þær meðaltekjur sem krafa stefnanda er byggð á taki ekki tillit til framlags launagreiðanda í lífeyrissjóð og verður því fallist á að bæta beri því við líkt og gert er í varakröfu stefnanda.

Hvað varðar leiðréttingu árslaunaviðmiðs þá kemur fram í 1. mgr. 7. gr. skaðabótalaga að árslaun til ákvörðunar bóta vegna varanlegrar örorku, sem eru ákveðin samkvæmt meginreglunni, skuli leiðrétt samkvæmt launavísitölu til þess tíma sem upphaf varanlegrar örorku miðast við. Telja verður að hið sama eigi við þegar árslaun eru ákveðin sérstaklega samkvæmt 2. mgr. 7. gr. laganna. Verður raunar ekki annað séð en að það hafi verið afstaða stefnda á fyrri stigum að leiðrétta bæri tekjuviðmið með þessum hætti. Þannig liggja fyrir tölvupóstsamskipti á milli lögmanns stefnanda og starfsmanns stefnda frá 9. og 10. október 2017 þar sem uppgjörstillaga vátryggingafélagsins gerði ráð fyrir því að meðaltekjur blikksmiða á slysárinu 2015 væru uppreiknaðar miðað við launavísitölu. Aftur á móti var deilt um við hvaða launavísitölu skyldi miðað. Stefnandi hafði miðað útreikning kröfunnar við launavísitölu í júlí 2015, en stefndi vísaði til þess að nota bæri „meðaltal ársins og höfum alltaf gert og svo vísitala [sic] á stöðugleikatímapunkti“. Það verður ráðið af stefnu, sem og öðrum gögnum málsins, að stefnandi miði uppreikning kröfunnar við launavísitölu í júlí 2015 og launavísitölu á stöðugleikatímapunkti. Stefndi hefur ekki fært haldbær rök fyrir athugasemdum sínum við útreikning kröfunnar að þessu leyti eða rökstutt að miða bera við aðra launavísitölu. Verður því miðað við útreikning kröfunnar samkvæmt stefnu, en krafan telst nægilega reifuð hvað þetta varðar.

Aðila greinir einnig á um hvaða margfeldisstuðul beri að leggja til grundvallar við útreikning kröfunnar, en stefnandi miðar við 11,602 og stefndi 11,601. Stefnandi var 35 ára og 114 daga gamall á stöðugleikatímapunkti, en samkvæmt 1. mgr. 6. gr. skaðabótalaga er margfeldisstuðull 35 ára 11,678 og 36 ára 11,433. Mismunur stuðlanna er 0,245 og stuðullinn fyrir 35 ára þarf að lækka um 114/365. Það ber því að reikna stuðulinn samkvæmt eftirfarandi formúlu: 11,678- ((114/365) x 0,245) = 11,601. Verður því fallist á með stefnda að miða beri útreikning kröfunnar við 11,601.

Að öllu framangreindu virtu verður fallist á varakröfu stefnanda að öðru leyti en því að við útreikning hennar ber að miða við margfeldisstuðulinn 11,601. Fjárhæð kröfunnar nemur því 21.012.747 krónum (9.056.438 x 11,601 x 20% ). Kröfu stefnanda um vexti hefur ekki verið mótmælt, en stefndi byggir á því að krafan geti ekki borið dráttarvexti frá fyrri tíma en dómsuppsögu þar sem þá fyrst liggi fyrir hvort stefnda beri að greiða stefnanda frekari bætur. Krafa stefnanda er byggð á matsgerð, sem aðilar öfluðu sameiginlega, og var kröfubréf sent stefnda 21. september 2017. Því verða dráttarvextir dæmdir af kröfunni samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 frá 21. október 2017, sbr. 9. gr. laganna og 2. mgr. 16. gr. skaðabótalaga.

Samkvæmt framangreindu verður stefndi dæmdur til að greiða stefnanda 21.012.747 krónur með 4,5% vöxtum frá 1. febrúar 2016 til 21. október 2017, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 frá þeim degi til greiðsludags., Frá þessu dregst innborgun stefnda frá 11. október 2017 sem nam 17.934.920 krónum.

Í samræmi við þessa niðurstöðu og 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála verður stefnda gert að greiða stefnanda málskostnað og telst hann hæfilega ákveðinn 900.000 krónur.

Dóm þennan kveður upp Á-kvk-nf R-kvk-nf héraðsdómari.

D Ó M S O R Ð:

Stefndi, Vátryggingafélag Íslands hf., greiði stefnanda, Á-kk-þgf J-kk-þgf K-kk-þgf, 21.012.747 krónur með 4,5% vöxtum frá 1. febrúar 2016 til 21. október 2017, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 frá þeim degi til greiðsludags, allt að frádreginni innborgun stefnda 11. október 2017 sem nam 17.934.920 krónum.

Stefndi greiði stefnanda 900.000 krónur í málskostnað.

Á-kvk-nf R-kvk-nf

--------------------- --------------------- ----------------------

Rétt endurrit staðfestir:

Héraðsdómi Reykjavíkur 27. nóvember 2018