S-522/2017

Mál þetta, sem dómtekið var 15. janúar 2018, er höfðað með ákæru, útgefinni af lögreglustjóranum á höfuðborgarsvæðinu 26. september 2017, „á hendur G-kk-þgf G-kk-þgf V-kk-þgf, kennitala 000000-0000, [...], Reykjavík,

I

fyrir fíkniefnalagabrot, með því að hafa mánudaginn [...], að [...], haft í vörslum sínum í sölu- og dreifingarskyni 5.884 g af marijúana, 29,5 g af hassi og 54 kannabisplöntur og hafa um nokkurt skeið fram til þess dags ræktað greindar plöntur.

Telst brot þetta varða við 2. gr., sbr. 4., 5. og 6. gr. laga um ávana- og fíkniefni

nr. 65/1974, sbr. lög nr. 13/1985 og lög nr. 68/2001, og 2. gr., sbr. 1. mgr. 14. gr., reglugerðar um ávana- og fíkniefni og önnur eftirlitsskyld efni nr. 233/2001, sbr. reglugerð nr. 848/2002.

II

fyrir fíkniefnalagabrot, með því að hafa að kvöldi [...] 2017, að [...], haft í vörslum sínum í sölu- og dreifingarskyni 65 kannabisplöntur og hafa um nokkurt skeið fram til þess dags ræktað greindar plöntur.

Telst brot þetta varða við 2. gr., sbr. 4., 5. og 6. gr. laga um ávana- og fíkniefni

nr. 65/1974, sbr. lög nr. 13/1985 og lög nr. 68/2001, og 2. gr., sbr. 1. mgr. 14. gr., reglugerðar um ávana- og fíkniefni og önnur eftirlitsskyld efni nr. 233/2001, sbr. reglugerð nr. 848/2002.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar. Krafist er upptöku á 5.884 g af marijúana, 29,5 g af hassi, 119 kannabisplöntum, 12 straumbreytum, 28 gróðurhúsalömpum, 5 loftsíum, 5 tjöldum, 1 loftblásara, 2 loftbörkum og 14 viftum, samkvæmt 6. og 7. mgr. 5. gr. laga nr. 65/1974 og 2. mgr. 14. gr. reglugerðar nr. 233/2001. Þá er krafist upptöku á 1.530.000 kr., sem er ætlaður ávinningur af sölu fíkniefna, skv. 1. mgr. 69. gr. b. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.“

Verjandi ákærða krefst vægustu refsingar sem lög leyfa og hæfilegrar þóknunar sér til handa.

Farið var með mál þetta samkvæmt 164. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og var það tekið til dóms án frekari sönnunarfærslu þegar sækjanda og verjanda ákærða hafði verið gefinn kostur á að tjá sig um lagaatriði og ákvörðun viðurlaga.

Ákærði hefur skýlaust játað brot sín. Sannað er með játningu ákærða og öðrum gögnum málsins að ákærði er sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök og eru brot hans rétt heimfærð til refsiákvæða í ákæru.

Ákærði hefur ekki áður gerst sekur um refsivert brot. Við ákvörðun refsingar verður til þess litið svo og til greiðrar játningar ákærða hér fyrir dómi. Á hinn bóginn er litið til magns þeirra ávana- og fíkniefna sem ákærði hafði í vörslum sínum í sölu- og dreifingarskyni, svo og alls umbúnaðar á heimili hans í tengslum við ræktun kannabisplantnanna. Tekið er tillit til þess er fram kemur í efnaskýrslu tæknideildar að 5.884 g af marijúana í 40 stk. af plastpokum, hafi verið sambland af „skunkum“ og laufum en skunkur er orð sem notað er yfir kannabis. Ákærði hefur haldið því fram að pokarnir hafi aðeins innihaldið mulning sem ekki hafi verið ætlaður til neyslu í því formi heldur til framleiðslu hassolíu. Fær framburður hans um það nokkra stoð í framburði lögreglumannsins A svo og öðrum gögnum tæknideildar en þar kemur fram að hinir haldlögðu pokar hafi innihaldið mulning plantna eða þurrkaðar og muldar plöntur. Hins vegar er ljóst að ásetningur ákærða stóð til að nýta ræktunina til fulls og vísast í þessu sambandi til 6. tl. 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga.

Með hliðsjón af framangreindu og með vísan til 77. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í 12 mánuði.

Ákærði hefur mótmælt kröfu um upptöku á 1.530.000 krónum í reiðufé sem lögregla lagði hald á við rannsókn málsins. Krafa lögreglu byggir á því að um ætlaðan ávinning af sölu fíkniefna sé að ræða. Ekki liggur fyrir ítarleg rannsókn á fjármálum ákærða og ekki verður séð að gerð hafi verið tilraun til þess að kanna sannleiksgildi tiltekinna skýringa hans á millifærslum.

Eins og áður greinir viðurkenndi ákærði að hafa haft fíkniefni og kannabisplöntur í sínum vörslum í sölu- og dreifingarskyni. Hér fyrir dómi kvaðst hann engar tekjur hafa haft af ræktuninni þegar húsleit var gerð hjá honum. Hafi peningaseðlar sem fundust á heimili hans verið lánsfé sem afhent var í peningaseðlum. Aðspurður kvaðst hann ekki hafa gefið lögreglu nákvæmar upplýsingar um lánveitinguna til þess að hlífa lánveitandanum og halda honum utan við málið. Þá kvað hann meðleigjanda sinn B hafa greitt hluta leigunnar í reiðufé.

Fyrir dóminn kom B sem staðfesti framburð ákærða um greiðslu fyrir leigu í reiðufé. Einnig kom fyrir dóminn C sem staðfesti framburð ákærða um lánsfé. Vísaði hann til viðskiptakvittana [...] vegna tveggja úttekta af bankareikningi hans og skuldayfirlýsingar sem dagsett er [...] 2016. Kvaðst hann hafa lánað ákærða 1.700.000 kr. þann [...] 2016 og 2.000.0000 króna þann [...] 2016. Um lán í reiðufé hafi verið að ræða. Lánið sé í dag uppgreitt en ákærði hafi greitt inn á það jafnt og þétt.

Krafa um upptöku á 1.530.000 krónum, sem hald var lagt á við húsleit hjá ákærða [...] 2016, er byggð á 1. mgr. 69. gr. b almennra hegningarlaga, sbr. lög nr. 149/2009. Samkvæmt ákvæðinu má gera upptæk verðmæti, að hluta eða í heild, sem tilheyra einstaklingi sem gerst hefur sekur um brot, þegar brotið er til þess fallið að hafa í för með sér verulegan ávinning og það getur varðað að minnsta kosti sex ára fangelsi. Í athugasemdum við þetta ákvæði í frumvarpi því er varð að lögum nr. 149/2009 kemur fram sú ætlun löggjafans að rýmka heimild til upptöku verðmæta vegna alvarlegra brota sem séu til þess fallin að hafa í för með sér verulegan ávinning. Ekki sé gerð krafa um að sýnt sé fram á tengsl á milli ákveðins brots og þess sem gert sé upptækt. Gert sé ráð fyrir að sönnunarbyrði sé snúið við þannig að viðkomandi verði að sýna fram á að verðmæti megi ekki rekja til brotastarfsemi.

Samkvæmt 4. mgr. 69. gr. b skulu verðmæti ekki gerð upptæk ef viðkomandi sýnir fram á að þeirra hafi verið aflað á lögmætan hátt. Í athugasemdum í greinargerð segir að meginreglan sé sú að allt sem viðkomandi getur ekki sýnt fram á að hafi verið aflað með lögmætum hætti megi gera upptækt. Þar sem um frávik frá sönnunarbyrði ákæruvaldsins sé að ræða beri ekki að gera strangar kröfur til þess að viðkomandi sýni fram á þetta.

Eins og rakið hefur verið hefur vitni borið um að hafa veitt ákærða lán um hálfum mánuði áður en húsleit var gerð hjá honum. Þá liggja fyrir gögn sem sanna að fjármunir voru teknir út af bankareikningi vitnisins en seinni úttektin var ekki löngu áður en húsleit var gerð hjá ákærða. Telur dómurinn með hliðsjón af þessu, skýringum ákærða og að virtum athugasemdum í lögskýringargögnum nægilega sannað að fjárins hafi verið aflað á lögmætan hátt, enda ekki annað fram komið sem hrekur það. Þá er til þess að líta að ákærði hefur ekki áður komið við sögu hjá lögreglu og liggur ekkert fyrir um að hann kunni að hafa haft ágóða af ræktun fyrir þetta. Verður kröfu ákæruvaldsins um upptöku fjárins því hafnað. Hins vegar er fallist á upptökukröfu ákæruvaldsins að öðru leyti eins og krafist er í ákæru og nánar greinir í dómsorði.

Með vísan til 1. mgr. 218. gr. laga nr. 88/2008 skal ákærði greiða allan sakarkostnað, þar með talin 370.440 króna málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, E-kk-ef P-kk-ef Ó-kk-ef lögmanns. Tekið er tillit til vinnu verjandans á rannsóknarstigi. Þá skal ákærði greiða annan sakarkostnað málsins, sem er samkvæmt framlögðu yfirliti sækjanda 616.187 krónur.

S-kvk-nf H-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóminn.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði, G-kk-nf G-kk-nf V-kk-nf, sæti fangelsi í 12 mánuði.

Upptæk eru gerð til ríkissjóðs 5.884 g af marijúana, 29,5 g af hassi, 119 kannabisplöntur, 12 straumbreytar, 28 gróðurhúsalampar, 5 loftsíur, 5 tjöld, 1 loftblásari, 2 loftbarkar og 14 viftur.

Ákærði greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, E-kk-ef P-kk-ef Ó-kk-ef lögmanns, 370.440 krónur, og 616.187 krónur í annan sakarkostnað.

S-kvk-nf H-kvk-nf (sign.)

--------------------- --------------------- ---------------------

Rétt endurrit staðfestir,

Héraðsdómi Reykjavíkur, 25. janúar 2018