S-2117/2023

Mál þetta, sem dómtekið var 14. nóvember, er höfðað með ákæru héraðssaksóknara, útgefinni 31. ágúst 2023, á hendur M-x-x J-x-x T-x-x, kt. 000000-0000, [...], með dvalarstaðinn fangelsið Litla- Hrauni, „fyrir manndráp, með því að hafa aðfaranótt laugardagsins 17. júní 2023 í íbúð við [...], svipt A, kennitala 000000- 0000, lífi, með því að stinga hann fimm sinnum með hnífi í höfuð, háls og búk en sárin voru á afturhluta hægri axlarinnar, á vinstri kinn, neðst á framanverðum hálsi, ofarlega á vinstri hlið brjóstsins og í vinstri holhönd með sárgangi inn í hjartað með kjölfarandi umfangsmikilli blæðingu inn í gollurshúsið og vinstri fleiðruna en A lést af völdum áverkans á hjartað.

Telst þetta varða við 211. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkröfur:

Af hálfu B, kt. 000000- 0000, er þess krafist að ákærða verði gert að greiða henni miskabætur að fjárhæð kr. 7.000.000, auk vaxta samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, frá 17. júní 2023 þar til mánuður er liðinn frá birtingu kröfunnar, en síðan dráttarvaxta samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. sömu laga, frá þeim degi til greiðsludags. Jafnframt gerir hún kröfu um að ákærða verði gert að greiða útfararkostnað að fjárhæð kr. 1.500.000,-, sbr. 12. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Loks er þess krafist að ákærða verði gert að greiða málskostnað að mati dómsins eða samkvæmt síðar framlögðum málskostnaðarreikningi, að viðbættum virðisaukaskatti á málflutningsþóknun, verði sá lögmaður er kröfuna gerir ekki skipaður réttargæslumaður.

Af hálfu C, kt. 000000- 0000, er þess krafist að ákærði greiði henni miskabætur að fjárhæð kr. 10.000.000,- auk vaxta samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 17. júní 2023 þar til mánuður er liðinn frá birtingu kröfunnar, en síðan með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. sömu laga, frá þeim degi til greiðsludags. Þá gerir C kröfu um að ákærða verði gert að greiða henni bætur vegna missis framfæranda að fjárhæð kr. 35.694.101,- auk vaxta samkvæmt 16. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, frá 17. júní 2023 þar til mánuður er liðinn frá birtingu kröfunnar, en síðan með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. laga nr. 38/2001, frá þeim degi til greiðsludags. Þá gerir C kröfu um að ákærða verði gert að greiða henni útfararkostnað, alls kt. 1.000.000,- auk vaxta samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 frá 17. júní 2023 þar til mánuður er liðinn frá birtingu kröfunnar, en síðan með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. sömu laga, frá þeim degi til greiðsludags. Loks gerir C þá kröfu að ákærða verði gert að greiða henni skaðabætur, alls kr. 500.000,- auk vaxta samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 frá 17. júní 2023 þar til mánuður er liðinn frá birtingu kröfunnar, en síðan með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. sömu laga, frá þeim degi til greiðsludags. Jafnframt er þess krafist að ákærða verði gert að greiða málskostnað að mati dómsins eða samkvæmt síðar framlögðum málskostnaðarreikningi, að viðbættum virðisaukaskatti á málflutningsþóknun, hvort sem lögmaður verði skipaður réttargæslumaður eða ekki.“

Ákærði neitar sök og krefst sýknu og þess að bótakröfum verði vísað frá dómi. Til vara krefst hann vægustu refsingar og sýknu af bótakröfum. Til þrautavara verulegrar lækkunar bótakrafna. Málið var upphaflega dómtekið að lokinni aðalmeðferð og munnlegum málflutningi 11. október. Málið var endurupptekið 3. nóvember til framlagningar frekari gagna og dómtekið að nýju 14. nóvember

Málavextir

Samkvæmt frumskýrslu lögreglu, sem lögregluþjónn 1 skrifar undir, barst lögreglu tilkynning frá fjarskiptamiðstöð ríkislögreglustjóra kl. 05:35 hinn 17. júní 2023 um blóðugan aðila og hníf á [...]. Jafnframt hafi komið fram að að uppi væru tungumálaörðugleikar og atburðarás óljós. Samkvæmt skýrslunni fór lögregla á vettvang og hittust þar fyrir D og E. Í skýrslunni segir að D hafi sagt að vinur sinn hafi hringt í sig og að hann hafi stungið vin sinn. D hafi bent lögreglu inn [...] og „sagði að aðilinn væri þarna“. Segir svo í skýrslu að lögregla hafi ekið inn [...]og séð alblóðugan mann liggja „í jörðinni fyrir framan [...], við [...] hurð.“ Lögregla hafi þegar óskað aðstoðar sjúkraliðs. Blóð hafi mátt sjá á hurðinni og á [...] bifreið af [...] gerð, [...], sem staðið hafi „beint fyrir utan [...].“ Maðurinn hafi verið „frekar kaldur viðkomu“, blár í framan og haldið um háls sinn með vinstri hönd. Sjá hafi mátt stunguáverka við vinstri brjóstkassa. Maðurinn hafi verið án meðvitundar, ekki með púls og ekki andað. Lögregla hafi hafið endurlífgunartilraunir kl. 05:51, sjúkralið hafi komið á vettvang og haldið tilraununum áfram. Þeim hafi verið lokið án árangurs kl. 05:59. Lögregla hafi farið að [...] þar sem „alblóðugur aðili“ hafi verið, M-x-x J-x-x T-x-x, ákærði í málinu. Hann hafi verið handtekinn og kynnt réttarstaða sakbornings. Engan framburð hafi verið að fá frá honum en hann hafi verið „í sjáanlegu uppnámi“. Í ljós hafi komið að hinn látni, sem verður að jafnaði nefndur brotaþoli í dómi þessum, hafi heitað A og átt heima í [...]. Lögregla hafi ákveðið að fara þar inn til að tryggja vettvang og sönnunargögn. Þar inni hafi verið maður að nafni F og hafi hann verið handtekinn.

Í skýrslunni segir að á vettvangi hafi D greint lögreglu frá að ákærði hafi hringt í sig og sagt sér að hann hafi stungið brotaþola. Hún hafi tvívegis hitt ákærða en hann hafi átt heima í íbúð brotaþola, sem væri vinnufélagi sinn.

Í lögregluskýrslu sem lögregluþjónn 3 ritar undir, kemur fram að ákærði hafi við handtöku verið í svörtum stuttermabol, „alblóðugur að sjá, á andliti og fötum“. Bolurinn hafi verið rifinn við handarkrika öðrumegin. Ákærði hafi verið fluttur á lögreglustöð. Hann hafi virkað „í losti“ og hefði mjög lítið tjáð sig. Hann hefði spurt hvort „vinur sinn væri dáinn og fór að gráta í fangamóttökunni.“

Í lögregluskýrslu, sem lögregluþjónn 4 ritar undir, segir að brotaþoli hafi verið í nærbuxum einum klæða þegar hann fannst, alblóðugur og með sjáanleg stungusár á bringu. Bifreið hans, [...], hafi staðið fyrir utan [...]. Á bifreiðinni aftanverðri, hægra megin, hafi mátt sjá blóðkám á tveimur stöðum. Húsnæðinu [...] er svo lýst að þegar gengið sé inn sé lokað rými á hægri hönd en tröppur upp til vinstri. „Beint af augum mátti sjá blóðslóð sem lá frá innsta herbergi þess rýmis. Þegar gengið er inn er fyrst komið að eldhúsi en í framhaldinu á vinstri hönd er herbergi sem virðist búið í og við endann á rýminu annað herbergi sem ætla má að sé staðurinn hvar upptök málsins eiga sér stað. Þar mátti sjá blóð m. a. á rúmi, vegg, hurð og á gólfi.“

Í skýrslu tæknideildar lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, sem lögregluþjónn 5 skrifar undir, segir að [...] sé iðnaðarhúsnæði á tveimur hæðum en húsnæðinu hafi verið skipt upp og útbúnar þrjár íbúðir til útleigu, tvær á jarðhæð og ein á efri hæð. Sameiginlegur inngangur sé á húsnæðinu. Ákærði og brotaþoli hafi átt heima í sömu íbúð á jarðhæð. Þegar atvikið hafi orðið hafi hin íbúð jarðhæðarinnar verið læst. Lögregla hafifarið þar inn til að tryggja mögulegan vettvang en íbúðin verið mannlaus og ekkert athugavert þar að sjá. Íbúi á efri hæð hafi verið sofandi í íbúð sinni. Íbúð ákærða og brotaþola er svo lýst að þegar komið sé inn í íbúðina sé komið á lítinn gang, á vinstri hönd sé baðherbergi. Af ganginum sé komið í opið rými þar sem séu eldhús og borðstofa, við endann sé gangur með tveimur svefnherbergjum, á vinstri hönd sé herbergi ákærða, við enda gangsins herbergi brotaþola. Um rannsókn málsins segir meðal annars að útidyrahurð hússins hafi verið lokuð en ekki læst. Blóð hafi verið á hurðinni utanverðri, bæði á húni og sjálfri hurðinni. Einnig hafi mátt sjá blóðdropa á gangstéttarhellu fyrir framan dyrnar og á stétt. Brotaþoli hafi legið til hliðar við dyrnar, rétt fyrir ofan hann hafi verið gluggi og blóðkámug handaför á honum utanverðum. Einnig hafi mátt sjá blóð á hraunuðum veggnum fyrir ofan líkama brotaþola. Á vinstri hlið hafi líkami brotaþola verið töluvert rispaður sem væri líklega „eftir að líkami hans skrapast í vegginn“. Blóðkám hafi verið á bifreið brotaþola, á hægri hlið aftarlega. Bifreiðin hafi verið læst og ekki að sjá blóð í henni. Engin blóðslóð hafi verið milli bifreiðarinnar og að brotaþola og því megi ætla að blóðkámið sé frá ákærða komið. Um aðstæður innan dyra segir að töluvert blóð hafi verið að sjá í íbúðinni, bæði blóðdropa víða á gólfi og blóðkám á gólfi og veggjum. Á horni rúms hafi verið blóð, bæði á laki og sængurveri, og mikið blóð á gólfi þar fyrir neðan. Beint á móti rúminu hafi verið fataskápur og á honum blóðkám. Ein skáphurðin hafi verið brotin. Blóðslóðin hafi legið óslitin frá svefnherbergi brotaþola, út ganginn, um opna rýmið og þaðan út fyrir húsnæðið þangað sem brotaþoli hafi legið. Á öllu þessu svæði hafi mátt sjá blóðdropa víða á gólfi og blóðkám á veggjum, hurðum og skápum og sums staðar blóðkámug handarför.

Samkvæmt skýrslunni fór tæknideild aftur á vettvang kl. 21:00 að kvöldi 17. júní, þar sem ákærði „ætlaði að vísa á ætlað morðvopn“. Ákærði hafi komið á vettvang, gengið beint inn í herbergi brotaþola og aftur úr úr því í opna rýmið. Þegar hann hafi gengið fram hjá eldhúsinu hafi hann gengið að eldhúsborðinu og tekið upp hníf sem legið hafi ofan á diski á eldhúsborðinu. Ákærði hefði sagt að hnífurinn væri vopnið. Hnífurinn hafi verið haldlagður og rannsakaður en rannsókn leitt í ljós að ekkert mennskt blóð væri á honum. Hinn 20. júní hafi tæknideild farið enn á vettvang í leit að vopninu. Haldlagður hafi verið einn hnífur, sem verið hafi í opinni skúffu, og hafi sá hnífur litið eins út og sá sem ákærði hafi bent á. Einnig hafi verið haldlögð buxur og blóðugur bolur.

Í annarri skýrslu tæknideildar, sem G sérfræðingur ritar undir, segir að rannsókn á þeim hnífi sem haldlagður hafi verið 20. júní, hafi ekki leitt neitt markvert í ljós. Um bolinn, sem haldlagður hafi verið á sama tíma, segir að á honum hafi mátt sjá fjölmörg göt, bæði á framhlið og bak. Á framhlið hafi verið sjáanleg níu göt, sex þeirra hafi verið í þyrpingu í brjósthæð vinstra megin, á svæði sem verið hafi 6,5 cm á breidd og 8 cm á lengd. Fjögur þeirra hafi legið skáhallt niður frá vinstri til hægri en eitt skáhallt niður frá hægri til vinstri. Brúnir þeirra hafi verið sléttar og segir í skýrslunni að það samrýmist skurði eftir eggvopn. Sjötta gatið hafi verið lítið, um 0,4 cm, og ekki verið unnt að meta hvort það gæti verið eftir eggvopn. Þrjú göt hafi verið rétt fyrir neðan miðju bolsins. Þau hafi öll verið lárétt og legið í láréttri línu með litlu bili á milli. Efstu tvö hafi verið 0,8 cm og neðsta 0,7 cm. Heildarlengd svæðisins hafi verið 2,7 cm.

Í skýrslunni segir að dökkleitir ferlar hafi verið sjáanlegir víða á framhliðinni, mest umhverfis neðri götin, en einnig umhverfis efri götin, á kraga og báðum ermum. Sýni hafi verið tekin á fjórum stöðum á framhlið, af kraga, bol og báðum ermum. Öll hafi gefið jákvæða svörun við prófun fyrir mannsblóði. Á bakhlið bolsins hafi verið sjáanleg þrjú göt. Tvö hafi verið ofarlega vinstra megin, í hæð við armkrika, bæði nánast lóðrétt. Eitt þeirra hafi verið 1 cm að lengd en hvort hinna 1,3 cm að lengd. Brúnir allra hafi verið sléttar og segir í skýrslunni að það samrýmist skurði eftir eggvopn. Dökkleitir ferlar hafi verið sjáanlegir á bakhlið bolsins, mest vinstra megin, umhverfis og niður frá götum við vinstri armkrika. Einnig hafi verið stór ferill neðarlega hægra megin. Rauðleitir blettir hafi verið sjáanlegir í kraga og á báðum ermum. Sýni hafi verið tekin úr báðum stóru ferlunum á baki, af kraga og báðum ermum. Öll hafi gefið jákvæða svörum við prófi fyrir mannsblóði. Í niðurstöðum skýrslunnar segir meðal annars um götin sex sem verið hafi í þyrpingu á framhlið bolsins, að í ljósi þess hve þau hafi verið svipuð að stærð og lögun sé ekki hægt að útiloka að þau hafi orðið til við eina atlögu og að stungið hafi verið gegnum krumpu á bolnum. Um þrjú göt sem verið hafi á miðri framhlið bolsins segir að þau hafi verið í lóðréttri línu og lítið bil milli þeirra. Útlit þeirra sé talið benda til að um hafi verið að ræða eina atlögu og stungið gegnum krumpu á bolnum.

Í skýrslunni er lýst rannsókn á gallabuxum sem haldlagðar voru á vettvangi en þær hafði lögregla fundið þær á stól í herbergi brotaþola. Samkvæmt skýrslunni voru rauðleitir blettir sjáanlegir á neðri hluta beggja skálma, bæði á fram- og bakhlið. Á framhlið hafi verið stakur rauðleitur blettur neðarlega á hægri skálm en á vinstri skálm sjáanlegir 27 misstórir blettir og hafi þeir verið á svæði sem verið hafi 13 cm á breidd og 15 cm á lengd niður eftir skálm. Stærri blettir hafi verið um 1 cm x 1 cm en minnstu blettir verið minni en 0,1 cm x 0,1 cm. Tveir blettanna hafi verið kámblettir en stærri blettir verið misílangir. Útlit stærri blettanna bendi til að þeir hafi komið ofan frá og fallið niður á buxurnar. Sýni hafi verið tekin úr sjö blettum, bletti á hægri skálm og sex blettum á vinstri skálm. Sýnin hafi gefið jákvæða svörun við blóðprófi og tvö verið prófuð áfram og gefið jávæða svörun við staðfestingarprófi. Á bakhlið hafi verið sjáanlegir 22 rauðleitir blettir, fimm hafi verið efst á bakhliðinni, rétt vinstra megin við miðjusaum, einn blettur verið í streng, í hæð við efri brún beltis, einn blettur verið í beltissmeyg á miðri bakhlið, einn blettur verið við hlið hans við saum milli strengs og buxna, og tveir blettir verið rétt ofan við vinstri afturvasa. Sýni hafi verið tekin úr öllum blettunum og þau gefið jákvæða svörun við blóðprófi, sýni úr bletti í streng hafi verið prófað áfram með staðfestingarprófi og gefið jákvæða svörun. Fjórir blettir hafi verið neðst á aftanverðri vinstri skálm. Tveir hafi verið ílangir og legið í lóðréttri línu en tveir verið minni og verið vinstra megin við stærri blettina. Sýni hafi verið tekin úr báðum stærri blettunum og þau gefið jákvæða svörun við blóðprófi. Sýni úr neðri blettinum hafi gefið jákvæða svörun við staðfestingarprófi. Í skýrslunni segir að útlit bletta á báðum skálmum bendi til að þeir hafi komið ofan frá og fallið niður á buxurnar, líkt og sjáist á framhlið þeirra. Engir blettir hafi verið sjáanlegir í beltinu.

Í skýrslu tæknideildar, sem G ritar undir, segir jafnframt að rannsakaðar hafi verið gallabuxur sem ákærði hafi verið í við handtöku. Í skýrslunni segir að ljósbrúnir moldarblettir hafi verið sjáanlegir í hnéhæð á báðum skálmum. Þeir hafi legið ofan á blóðblettum og hafi því komið í buxurnar eftir að blóðblettir hafi komið í þær.

Fjölmargir rauðleitir blettir hafi verið sjáanlegir á framhlið buxnanna. Litlir blettir hafi verið sjáanlegir efst á framhlið, við klauf og vinstri framvasa. Stór rauðleitur flekkur hafi verið í hnéhæð hægri skálmar og margir mjög litlir blettir þar umhverfis, sérstaklega ofan við flekkinn, og litlir blettir neðan við hnéhæð. Fjölmargir misstórir rauðleitir blettir hafi legið niður eftir vinstri skálm, sumir ílangir og hafi þeir legið lóðrétt niður. Á framhlið hafi verið merktir samtals 62 blettir og hafi sýni verið tekin úr sextán blettum. Hafi þau öll gefið jákvæða svörun við blóðprófi. Sýni úr fimm blettum, einum efst á framhlið og tveimur af hvorri skálm, hafi verið prófuð áfram með nánar greindu staðfestingarprófi og öll gefið jákvæða svörun. Sýni hafi verið varðveitt úr einum bletti á hvorri skálm, blettur á hægri skálm hafi verið varðveittur á pinna en blettur á vinstri skálm skorinn úr buxunum. Á bakhlið buxnanna hafi verið merktir 38 blettir. Blettir hafi verið í eða við streng á hægri og vinstri síðu, en aðrir niður með ytri hliðum beggja skálma. Sýni hafi verið tekin úr þrettán blettum og þau öll gefið jákvæða svörun við blóðprófi. Sýni úr fimm blettum, einum efst vinstra megin og tveimur af hvorri skálm hafi verið prófuð áfram með nánar greindu staðfestingarprófi og svörun verið jákvæð. Sýni hafi verið varðveitt á pinnum úr bletti í streng, vinstra megin, og úr bletti neðarlega á hægri skálm.

Í skýrslunni segir að rannsakaður hafi verið svartur stuttermabolur ákærða. Í ljós hafi komið að hann væri rifinn á tveimur stöðum, annars vegar á hægri síðu og hægri ermi og hins vegar vinstra megin við hálsmál. Á hægri síðu hafi verið rifa sem náð hafi frá efri brún er minnar, 9 cm inn að saumi milli ermi og bols og þaðan áfram 17,5 cm lóðrétt niður eftir bolnum. Tvær rifur hafi verið vinstra megin við hálsmál, rétt neðan við vinstri axlarsaum. Neðri rifa hafi verið 1,5 cm að lengd og verið í saumi milli stroffs í hálsmáli og bols. Efri rifa hafi verið 2,7 cm að lengd meðfram saumi milli stroffs og bols og frá efri enda rifunnar hafi hún legið 3,5 cm út frá stroffinu. Brúnir í götum, bæði á hægri síðu og við hálsmál hafi verið óreglulegar og mistættar sem bendi til þess að bolurinn hafi verið rifinn. Ekki sé hægt að útiloka að það hafi verið gert við „einhvers konar átök“. Rauðleitir flekkir hafi verið sjáanlegir á framhlið bolsins. Stórir blettir hafi verið sjáanlegir á svæði sem náð hafi frá hálsmáli og yfir á hægri öxl, niður í brjósthæð hægra megin og inn á framanverða hægri ermi. Sýni hafi verið tekin á fjórum stöðum, tvö af framanverðum bol og eitt af hvorri ermi. Sýnin hafi gefið jákvæða svörun við blóðprófi. Tvö sýni, annars vegar ofarlega fyrir miðju og hins vega raf hægri ermi, hafi verið prófuð áfram með nánar greindu staðfestingarprófi og einnig gefið jákvæða svörun. Á bakhlið bolsins hafi verið stór rauðleitur blettur á svæði sem náð hafi yfir aftanverða vinstri öxl og niður eftir vinstri hlið baks og vinstri ermi. Minni blettir hafi verið sjáanlegir á aftanverðri hægri öxl og neðri hluta baks hægra megin. Blettasvæði á vinstri ermi hafi verið framhald bletta sem sjáanlegir hafi verið á framanverðri erminni. Sýni hafi verið tekin á fjórum stöðum á baki bolsins og þau hafi öll gefið jákvæða svörun við blóðprófi. Tvö sýni, annars vegar úr bletti á vinstri öxl og hins vegar úr bletti neðarlega vinstra megin, hafi verið prófuð áfram með nánar greindu staðfestingarprófi og gefið jákvæða svörun.

Í skýrslunni segir að rannsakaðir hafi verið stuttsokkar ákærða. Rauðleitir blettir hafi komið í ljós á báðum sokkum. Á vinstri sokki hafi verið merktir sjö blettir, fjórir framarlega ofarlega á sokknum, tveir undir il og einn í ökklahæð vinstramegin, rétt neðan við stroff. Sýni hafi verið tekin úr öllum blettunum og öll gefið jákvæða svörun við blóðprófi. Tvö hafi verið prófuð áfram með nánar greindu staðfestingarprófi og bæði gefið jákvæða svörun. Á hægri sokki hafi verið merktir átta blettir, sjö framarlega ofan á sokknum og eitt á neðri hlið, vinstra megin, við táberg. Sýni hafi verið tekin úr öllum blettunum og öll gefið jákvæða svörun við blóðprófi, tvö hafi einnig verið prófuð með nánar greindu staðfestingarprófi og gefið jákvæða svörun.

Í skýrslunni segir að rannsakaðir hafi verið íþróttaskór ákærða. Ekkert markvert hafi verið sjáanlegt á utanverðum skónum. Ofan í hægri skó hafi komið í ljós rauðleitur blettur, neðarlega hægra megin fyrir miðju og ofan í vinstri skó dökkleitur blettur í innleggi, rétt framan við hæl. Sýni hafi verið tekin úr báðum blettunum og þau gefið jákvæða svörun við blóðprófi. Þau hafi verið prófuð með nánar greindu staðfestingarprófi og gefið jákvæða svörun.

Í lok skýrslunnar er skráð sú niðurstaða að „í öllum fatnaði komu fram blettir, sem gáfu jákvæðar svaranir við for- og staðfestingarprófum sem blóð.“ Þá segir að blettir í innanverðum skóm hafi verið í samræmi við staðsetningu bletta í sokkum og því sé líklegt að um sé að ræða smit úr sokkunum.

Samkvæmt skýrslu tæknideildar lögreglu, sem G ritar undir, segir að sýni hafi verið send nánar greindri sænskri stofnun. Um hafi verið að ræða sýni sem varðveitt hafi verið við réttarlæknisskoðun á ákærða og sýni sem varðveitt hafi verið við vettvangsrannsókn og rannsókn á fatnaði ákærða og brotaþola. Í niðurstöðum skýrslunnar segir að samtals hafi verið send 29 sýni, sex þeirra hafi verið varðveitt við vettvangsrannsókn, fjögur við réttarlæknisskoðun á ákærða, ellefu við rannsókn á fatnaði ákærða, eitt úr nærfötum brotaþola og sjö úr fatnaði sem haldlagður hafi verið við vettvangsrannsókn. Frumrannsókn á sýnunum hafi staðfest að blóð væri í þeim öllum og hafi þau þá verið rannsökuð. Greining á einu sýni, af framhlið polobols sem haldlagður hafi verið á vettvangi, hafi ekki gefið niðurstöður. Greining á sýni af gallabuxum ákærða hafi leitt í ljós blöndu sniða frá að minnsta kosti tveimur einstaklingum. Það snið sem hafi verið í meiri hluta hafi verið eins og snið brotaþola, en það sem hafi verið í minni hluta hafi verið eins og snið ákærða. Greiningar á öllum öðrum sniðum hafi leitt í ljós sama snið og hjá brotaþola. Í þremur sniðum, sem varðveitt hafi verið úr fatnaði ákærða, hafi komið fram viðbótarsnið en magn þess ekki nægt til samkenningar.

Samkvæmt gögnum málsins var hinn 19. júní 2023 framkvæmd „útvíkkuð réttarkrufning“ á líki brotaþola. Bráðabirgðaskýrsla um krufninguna er dagsett 19. júní en tekið fram að niðurstöður hennar séu til bráðabirgða og geti orðið breytingar á þeim í endanlegri skýrslu. Endanleg skýrsla um krufninguna er dagsett 29. ágúst og undirrituð af H og I. Segir þar að H hafi framkvæmt krufninguna með aðstoð tveggja nafngreindra sérhæfðra starfsmanna og I hafi tekið þátt í krufningunni og séð öll gögn málsins, ljósmyndir frá rannsókninni, niðurstöður prófana og vefjasýni og tekið þátt í túlkun niðurstaðna.

Í skýrslunnier fjallað um rannsókn á dánartíma og kemur þar fram að málið hafi verið tilkynnt kl. 05:35 að morgni og viðbragðsaðilar fundið líkið utandyra kl. 05:50. Í niðurstöðunum er fjallað um athuganir sem gerðar hafi verið, svo sem á líkamshita, vöðvaviðbragði, líkams stjarfa og líkblettum og segir svo: „Samantekið benda ofannefnd ummerki til þess að þegar líkið var skoðað kl. 09:15 hinn 17. júní 2023 hafi það verið með ferskasta móti og nærtækt að ætla að dauðsfallið hafi átt sér stað mjög stuttu fyrir þann tíma er líkið var uppgötvað af viðbragðsaðilum, kl. 5:50 þennan sama morgun.“

Í skýrslunni kemur fram að brotaþoli hafi verið 185 cm að lengd og [...] kg að þyngd. Tekið hafi verið sýni frá brjóstholsblóði og þvagi og rannsóknarstofa Háskóla Íslands í lyfja- og eiturefnafræði greint þau. Etanól í útæðablóði hafi verið 1,79‰ og 2,08‰ í þvagi.

Í skýrslunni er fjallað um líkamshol og segir þar: „Sárið ofarlega á framanverðu vinstra brjóstinu gengur inn í húð og húðfitu, inn í vinstri stóra brjóstvöðvann [...], strax neðan viðbeinshluta hans [...] og eilítið upp á við og niður aftur á við – enn í vöðvanum – í átt að upparmsleggjarfestu hans og endar þar. Gróf mæling á sárdjúpinu sýnir um 10 cm. Hófleg blæðing sést í sárgöngunum. Engar æðar eru sjáanlega í sundur. Sárið á aftanverðri hægri öxlinni, gengur undir húðina í miðlæga átt, eilítið niður á við og fremur grunnt; inn í og út úr hægri sjalvöðvanum [...] og endar hægra megin við hrygginn í fitu. Hófleg blæðing sést í sárgöngunum. Djúp sársins er metið gróflega með leiðara sem nær u. þ. b. 9 cm dýpt. Sárið í framkanti vinstri holhandarinnar hefur sárgöng sem að liggja nokkuð drjúglega til hægri, gegnum stóra- og litla brjóstvöðvann [...] í gegnum millirifjavöðva milli framhluta rifja 2 og 3 vinstra megin (1,9 cm langt sár) og inn í fleiðruna, þaðan inn í gollurshúsið vinstra megin hliðlægt sem 2 cm stórt gat og inn í vinstri slegil hjartans með kjölfarandi umfangsmikilli blæðingu inn í gollurshúsið (400 ml) og umfangsmikilli blæðingu inn í vinstri fleiðruna.“

Í skýrslunni er dregnar fram niðurstöður og túlkun sem hér greinir, en sleppt er vísunum til skýringamynda sem liggja fyrir í gögnum málsins.

„Áverkar

Ummerki sljórra krafta gegnt:

- höfðinu í formi undirhúðarblæðinga í hnakkanum, á vinstra gagnaugasvæðinu og afturhluta höfuðsins; skráma á enninu og nefinu, rispa í hnakkanum og sára á vinstra eyrasvæðinu, - hálsinum í formi skrámu og mjúkvefjarblæðingar í vinstri höfuðfeðmingsvöðvanum [...], - efri útlimunum í formi undirhúðarblæðinga á báðum aftanverðum upphandleggjunum, á framhandleggjunum og á utanverðri vinstri mjöðminni, skráma á hægri hendinni og hægri olnboganum, vinstri hendinni, upphandleggnum og öxlinni,- bolnum í formi skráma á vinstri hluta brjóstsins og undirhúðarblæðingar á kviðnum og - neðri útlimnum í formi skráma á vinstri fótleggnum og hnénu, Ummerki skarpra krafta í formi:

A. sárs á afturhluta hægri axlarinnar með undirliggjandi sárgöngum í miðlæga átt, gegnum undirhúðarfitu og hægri sjalvöðvann [...] með endastöð í undirhúðarfitu, B. sárs á vinstri kinninni með undirliggjandi sárgöngum gegnum undirhúðarfitu og vinstri vangakirtilinn [...]

C. sárs neðst á framanverðum hálsinum með sárgöngu gegnum neðsta hluta vinstri höfuð vendi vöðvans, inn í vinstri brjóst- og viðbeins liðinn, gegnum vinstri brjóst- og tungubeinsvöðvann og hægri hluta skjaldkirtilsins og með endastöð í undirhúðarfitu neðst á hægri hluta hálsins, D. sárs ofarlega á vinstri hlið brjóstsins með sárgöngum gengum undirhúðarfitu og aftur með vinstri stóra brjóstvöðvanum [...] með endastöð í afturhluta þess vöðva, og E. sárs fremst í vinstri holhöndinni með sárgöngum til hægri, gegnum brjóstvegginn inn í gollurshúsið og gegnum vegg vinstri slegils hjartans með kjölfarandi umfangsmikilli blæðingu inn í vinstri fleiðruna og gollurshúsið og loks hjartaþröng.

Sár á hægri hendinni og á vinstri framhandleggnum. Brot gegnum hægri rif.

Tilurð og aldur áverkanna

Útlit áverkanna A, B, C, D og E bendir sterklega til þess að [þeir] hafi komið til fyrir skarpan kraft í formi stungu með eggáhaldi, til dæmis hnífi. Húðsárið neðst á framanverðum hálsinum gefur frá sér tvo hala og annar þeirra hefur húðflipa í rót sinni. Svona útlitstilbrigði benda til þess að hreyfing hafi orðið á meðan áhaldið var í sárinu eða að áhaldinu hafi verið stýrt inn í sárið í tveimur brögðum: með öðrum orðum bendir útlit sársins til þess að hinn látni hafi viðhaft tilburði til mótstöðu á meðan þessi áverki var veittur honum. Útlit, eðli og staðsetning áverkanna A, B, C, D og E [ benda]sterklega til þess að þeir hafi komið til við árás annars manns með eggáhaldi.

Útlit undirhúðarblæðinganna á höfðinu, útlimunum og vinstri mjöðminni bendir sterklega til þess að þeir hafi komið til fyrir sljóa krafta í formi steyta gegn hörðum yfirborðum.

Útlit skrámanna á hægri hendinni, vinstri hendinni, vinstri öxlinni og vinstri fótleggnum, bendir sterklega til þess að þær hafi komið til fyrir sljóa krafta í formi skröpunar gegn hörðum kanti eða hrjúfu yfirborði.

Útlit sáranna á enninu, vinstri hluta andlitsins og skrámanna á vinstri upphandleggnum, vinstri hluta brjóstsins sem og á vinstra hnénu, bendir sterklega til þess að þær hafi komið til við skröpun gegnt fjöl köntuðu, göddóttu eða mjög grófu hörðu yfirborði.

Útlit sáranna á hægri hendinni og á vinstri framhandleggnum getur bent til þess að þau hafi [...] orðið við skarpan grunnt ristandi kraft í formi snertingar við egg eða hvassan odd.

Útlit undirhúðarblæðingarinnar á kviðnum bendir til þess að hún hafi komið til fyrir sljóan kraft í formi þrýstings eða steyts gegnt mótuðu hörðu yfirborði.

Áverkarnir eru ferskir og samræmast því að hafa komið til nærri tíma dauðsfallsins, að [undanskilinni undirhúðarblæðingunni á kviðnum] sem er einhverjum dögum eldri en svo.

[...]

Réttar efnafræðileg túlkun

Styrkur etanóls í útæðablóði bendir til þess að hinn látni hafi verið ölvaður, mögulega með samhæfingar truflun, lausum hömlum og vissum sljóleika.

[...]

Dánarorsök

Rannsóknarniðurstöðurnar benda sterklega til þess að dánarorsökin hafi verið stunguáverkinn í framhluta vinstri holhandarinnar, með sárgangi inn í hjartað og kjölfarandi umfangsmikilli blæðingu inn í gollurshúsið og vinstri fleiðruna.

Dánaratvik

Rannsóknarniðurstöðurnar benda sterklega til þess að dauðsfallið hafi verið afleiðing árásar annars manns með eggáhaldi (manndráp).“

Gerð var læknisskoðun á ákærða eftir handtöku hans og hófst hún kl. 07:05 að morgninum. Í skýrslu J læknis segir um skoðunina:

„Höfuð: Storknað blóð víða á höfði. Sérstaklega áberandi vinstra megin [á] andliti, parietalt og occipialt. Sé ekki merki um sár eða aðra áverka.

Munnur/kok: Ekki áverkamerki.

Háls: Ekki áverkamerki.

T-x-x: Á aftanverðum thorax yfir vinstra herðablaði fyrir uþb miðju er langlægur roði ca 7- 8 cm á lengdina en ca 1 cm á breiddina. [...]

Kviður: Ekki áverkamerki.

Efri útlimir: Á neðri þriðjung hægri upphandleggs að framanverðu er eins og byrjandi marblettur ca 2 cm og 4 cm á lengdina [...].

Mjöðm/kynfæri: Ekki að sjá áverkamerki.

Neðri útlimir: Ekki að sjá áverkamerki.“

Í málinu liggur matsgerð rannsóknarstofu í lyfja- og eiturefnafræði um rannsókn blóðsýnis og þvagsýnis úr ákærða. Niðurstöður eru skráðar að í þvagsýni hafi etanól verið 3,04‰ en í blóðsýni 2,43‰.

K geðlæknir var dómkvaddur til að vinna geðrannsókn á ákærða. Var óskað svara við því hvort ákærði hefði á verknaðarstundu verið sakhæfur í skilningi 15. gr. almennra hegningarlaga, hvort ástand hans hafi verið með þeim hætti að 16. gr. laganna ætti við og hvort refsing bæri árangur, lagt yrði mat á geðrænt heilbrigði hans og hvort refsing gæti borið árangur samkvæmt 16. gr. laganna og lagt yrði mat á það, ef talið yrði að 15. eða 16. gr. laganna ætti við, hvort nauðsynlegt þætti vegna réttaröryggis að gerðar yrðu ráðstafanir til að varna því að háski yrði af honum, sbr. 62. og 63. gr. laganna.

Í niðurstöðum sínum, dags. 26. júlí 2023, segir læknirinn: „1. Að mati undirritaðs, bæði eftir viðtöl við [ákærða] og eftir upplýsingar sem systir hans gaf var hann ekki á verknaðarstundu haldinn neinum þeim einkennum sem talin eru upp í 15. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 á verknaðarstundu þann 17. júní 2023. Samkvæmt sögunni er ekki að sjá að hann hafi haft nein alvarleg geðræn vandamál í gegnum tíðina nema hvað að áfengisneyslan hefur verið töluvert mikil og meiri en hann vill vera láta. Ljóst er að hann var undir miklum áfengisáhrifum, þegar atburðurinn átti sér stað. 2. Með vísan í 16. gr. sömu laga er ekkert sem bendir til þess að refsing gæti ekki borið árangur reynist hann sekur um þau mál sem hann er ákærður fyrir. 3. Samanber það sem áður er sagt. 4. Vísa í fyrri svör.“

Samkvæmt upplýsingaskýrslu lögreglu sást á upptökum frá eftirlitsmyndavél [...] að ákærði og brotaþoli komu þangað saman kl. 00:52, brotaþoli fór af staðnum einn síns liðs kl. 01:51 en ákærði einn síns liðs kl. 01:59. Samkvæmt upptökum hafi verið sem ákærði væri að hringja og í símtalaskrá síma hans hafi við rannsókn mátt sjá að hann hafi hringt í brotaþola klukkan 02:01, 02:02 og 02:06, en engu símtalanna hafi verið svarað.

Samkvæmt upplýsingaskýrslu lögreglu fékk lögregla þær upplýsingar frá leigubifreiðastöðinni Hreyfli að umrædda nótt hefði leigubifreið verið ekið frá [...] kl. 00:48 til 00:50 um nóttina og annarri leigubifreið frá [...] 12 kl. 02:13 til 02:15. Samkvæmt annarri upplýsingaskýrslu lögreglu leiddi athugun í ljós að ákærði greiddi umrædda nótt tvær greiðslur til leigubifreiðastöðvarinnar. Þá hafi hann greitt þrjár færslur á [...]um nóttina, samtals fyrir 8.300 krónur.

Samkvæmt upplýsingaskýrslu lögreglu voru á farsíma ákærða samskipti „á Messenger forriti símans“ við L hinn 17. júní 2023. Aflað hafi verið þýðingar þeirra. Í skýrslunni segir: „Í samskiptunum má sjá að klukkan 00:29 sendi [ákærði] á L skilaboð þar sem fram kom „Drep hann. Eftir smá stund. Er ekki að grínast.“ Klukkan 04:54 sendir [ákærði] á L „Þessi vitleysingur fyrst drep ég hann og svo hengi ég mig“. Klukkan 05:10 sendir [ákærði] „Ég stakk hann með hníf“.

Í málinu liggja skjámyndir er sýna samskipti á pólsku. Þá liggur fyrir þýðing M. Eru í þýðingu fyrstu skjámyndar skráð skilaboð sem munu vera frá ákærða: „L kom sér fyrir fer á diskótek í dag drep hann“ – „Eftir smá stund“ – „Er ekki að grínast“ – „Við erum að fara að skemmta okkur“ – „Á diskótek“. Skráð er ósvarað símtal kl. 00:33 og því næst skilaboð frá ákærða: „Nei bara að dansa með honum“ – „Ok vinur“ –„Fyrirgefðu“.

Í þýðingu næstu skjámyndar kemur fram að „Audio call“ hafi veriðkl. 02:08 en svo eru skráð skilaboðin: „Þessi vitleysingur fyrst drep ég hann og svo hengi ég mig“ en við þá þýðingu gerir þýðandi athugasemdina „Í frummáli er orðið powiedze – sem hefur enga þýðingu, líklegast hefði átt að vera orðið – powiesze sem þýðir ég heng og passar við samhengi setningarinnar.“ Næst er skráð að „Audio call“ hafi verið kl. 05:10. Því næst er skráð að L hafi svarað með pólsku blótsyrði og orðunum „Klukkan er 5 um morguninn“. Svo eru greind skilaboð sem munu hafa komið frá ákærða: „Ég stakk hann með hníf“ og „Svaraðu“. L hafi svarað „Nei“ og því fylgt pólskt blótsyrði. Því næst hafi L sagt „Ykkar mál skipta [mig] engu máli“. Ákærði hafi svarað „Hringdu á sjúkrabíl“ og svo sent pólsk blótsyrði.

Í þýðingu næstu skjámyndar kemur fram að L hafi svarað: „Ekki draga mig í heimskulega leiki“ og næst sent pólskt blótsyrði. Ákærði hafi svarað: „Ég lofa“. L hafi svarað: „Númerið er 112“ og „Hringdu sjálfur og ekki pirra mig ef þetta er satt“. Ákærði hafi svarað „Já“. L hafi næst sagt: „Nú getur þú [pólskt blótsyrði] fundið út úr þessu sjálfur.“ Ákærði hafi þá sagt: „Hringdu svo þeir bjargi honum.“ L hafi svarað: „Hringdu í N “, „Ég er hér“ og „Ég veit ekki hvað er að gerast“. Ákærði hafi svarað: „Ég líka“ og „Allur í blóði“.

Í þýðingu næstu skjámyndar kemur fram að L hafi sagt: „Hringdu í N hún er á staðnum“ og „Ég vil ekki vita neitt“. Ákærði hafi sagt: „Nei“. L hafi svarað: „[Pólskt blótsyrði] ertu með öllum mjalla?“ og „Hvers ætlastu af mér þú heimski drjóli“. Ákærði hafi svarað: „Engu“ og „Hringdu svo þeir bjargi honum“. Loks er skráð að verið hafi „Video call“ í þrjár mínútur, „Video call“ í tvær mínútur og „Audio call“ í tólf sekúndur.

Í upplýsingaskýrslu lögreglu, sem lögregluþjónn 2 segir að í símtalaskrá ákærða megi sjá skráð fjögur símtöl milli hans og D á tímabilinu klukkan 05:22 til 05:57 umræddan morgun. D sé í síma ákærða skráð undir nafninu N. Sama morgun séu skráð þrjú símtöl ákærða við systur sína, O á tímabilinu 05:33 til 05:55. Eitt símtal sé skráð við P kl. 05:51 og sjö símtöl við L á tímabilinu 05:19 til 05:45.

Fyrir liggur í málinu samskiptaseðill vegna ákærða, og er skráð að seðillinn stafi frá Q hjúkrunarfræðingi og dagsettur í fangelsinu Hólmsheiði 19. júní 2023 kl. 10:12. Er þar haft eftir ákærða að hann sé heilsuhraustur og taki engin lyf, noti áfengi aðeins um helgar en þó bjór af og til á virkum dögum. Haft er eftir honum að hann sofi illa og vilji þiggja svefnlyf. Skráð er að ákærði sé „mjög spenntur, stressaður að sjá, lífsmörk eðlileg, er með marblett neðst á hægri upphandlegg. Hlustun cor et pulm eðlileg.“ Einnig er skráð: „Hittir fyrir hjúkrunarfræðing í dag, hafði óskað eftir að fá verkjalyf. Tjáir eymsli í hálsi sem leiðir niður herðar og biður um verkjalyf. Segist stífur og verkjaður í stoðkerfi eftir átök.“ Skráð er að ákærði fái panodil og ibufen.

Með tölvubréfi 17. október upplýsti sækjandi að á vettvangi hefði hnífur komið í leitirnar og væri í rannsókn. Hinn 1. nóvember upplýsti sækjandi að rannsókn hnífsins væri lokið og lægju fyrir um hana gögn sem sækjandi óskaði eftir að yrðu lögð fram í málinu. Var málið endurupptekið 3. nóvember, lögð fram gögn og ákveðið að vitnin G-x-x lögregluþjónn 2 kæmu að nýju til skýrslutöku. Var skýrsla tekin af þeim 14. nóvember og eftir að sækjandi og verjandi höfðu gert athugasemdir til viðbótar fyrri málflutningi var málið dómtekið að nýju.

Samkvæmt upplýsingaskýrslu lögreglu, sem lögregluþjónn 2 ritar undir, fór lögregla 18. október 2023 á vettvang í [...] og ræddi þar við dóttur brotaþola, B, og móður hennar, R, en B hafi tilkynnt lögreglu daginn áður að hún hafi fundið hníf í íbúðinni og í kjölfarið hafi lögregla farið á vettvang og haldlagt hnífinn. Í upplýsingaskýrslunni er haft eftir B að 17. október hafi hún farið í íbúðina eftir að húseigandi hafi haft samband við hana og sagt að hann ætlaði að tæma íbúðina. Hafi húseigandi hleypt henni og móður hennar inn að sækja þar muni. B hafi byrjað að taka til í horni utan við svefnherbergi brotaþola. Hún hafi tekið kassa upp og ferðatösku undan og þá hafi hnífur legið við vegginn. Hnífurinn hafi verið hjá samanbrotnu teppi, hnífsblaðið bent niður. Hornið hafi verið dimmt og ekki með ljósi. Skaftið hafi verið svart og blaðið silfrað. B hafi kallað á móður sína sem hafi komið og tekið um skaft hnífsins með þumalfingri og vísifingri og borið undir ljós og séð blóð á hnífnum. Hún hafi lagt frá sér hnífinn og þær haft samband við lögmann sinn sem hafi upplýst lögreglu um málið.

Í skýrslu tæknideildar lögreglu, sem G ritar undir, dags. 18. október 2023, kemur fram að heildarlengd hnífs hafi verið 26 cm en lengd bjúglaga blaðs 12,5 cm. Mesta breidd blaðs hafi verið 2 cm. [...] Hnífurinn hafi verið snjáður útlits, á báðum hliðum blaðs hafi verið sjáanlegt rauðleitt tildregið kám sem legið hafi langsum eftir lengd blaðsins. Sýni hafi verið tekin af báðum hliðum og gefið jákvæða svörum sem mennskt blóð. Gögn hafi verið send nánar greindri sænskri stofnun til frekari meðferðar. Í upplýsingaskýrslu G um niðurstöður þeirrar rannsóknar, dags. 31. október 2023, segir að send hafi verið þrjú sýni, eitt af hvorri hlið blaðs og eitt af skefti. Sýnin af blaði hafi bæði haft sama snið og brotaþoli en sýni af skefti hafi leitt í ljós blöndu sniða frá að minnsta kosti tveimur, brotaþola og ákærða.

Skýrslur fyrir dómi

Ákærði sagðist hafa komið til Íslands til að vinna en vinur sinn, L, hefði útvegað sér vinnu hér. Auðvelt hefði verið að fá vinnu en erfiðara að fá dvalarstað. Ákærði hefði fyrst verið fimm vikur hjá L en eftir það fundið herbergi hjá brotaþola. Ákveðið hefði verði að hann greiddi 110.000 krónur á mánuði fyrir herbergið og hefði ákærði í framhaldinu flutt þangað. Ákærði hefði verið mjög ánægður með þessa ráðstöfun og haft orð á því við brotaþola að mjög erfitt væri að fá herbergi, en þau orð hefði brotaþoli síðan notað gegn ákærða. Þeir hefðu ekkert ákveðið um innborgun en eftir að ákærði hefði verið fluttur inn hefði brotaþoli viljað innborgun. Eftir það hefðu komið upp önnur mál, svo sem blettur á dýnu ákærða, sem ákærði hefði enga ábyrgð borið á en brotaþoli viljað 250.000 króna greiðslu vegna blettsins. Mörg slík atvik hefðu komið upp þar sem brotaþoli hefði viljað fá greiðslu frá ákærða. Brotaþoli hefði í eitt sinn hlæjandi sagt að hann myndi hrinda ákærða á sjónvarpið svo það brotnaði og krefja ákærða um greiðslu fyrir sjónvarpið. Ákærði hefði verið að greiða af skuldum í heimalandi sínu og ekki haft tök á að verða við fjárkröfum brotaþola. Brotaþoli hefði verið í fjárhags erfiðleikum og hefði það verið skýring þess „að hann hagaði sér svona“.

Ákærði sagðist hafa verið búinn að eiga heima í íbúð brotaþola í „rúmlega mánuð“ þegar atvikið hefði komið upp.

Ákærði sagði að brotaþoli hefði verið „eiginlega alltaf að drekka áfengi. Það var ekki rólegt þarna.“Brotaþoli hefði oft fengið vini sína í heimsókn.

Ákærði sagði að það kvöld sem málið varðar hefðu þeir byrjað að drekka áfengi um sjö- eða áttaleytið um kvöldið. Þeir hefðu drukkið um lítra af vodka. Eins og algengt væri við þær aðstæður hefði tungan farið „á fleygiferð“ og þeir farið að rífast. Síðar um kvöldið, um klukkan ellefu eða tólf, hefðu þeir farið „á djammið“ og þar hefði rifrildið haldið áfram. Ákærði hefði ekki vitað hvernig „ætti að leysa þetta mál.“ Nánar spurður sagðist hann ekki muna „hvað við vorum að ræða en ég man að við vorum bara endalaust að rífast varðandi peningana.“ Brotaþoli hefði hrint sér „eitthvað“. Ákærði sagði að þriðji maður, [...] sem hann hefði ekki þekkt áður, hefði setið við borð með þeim brotaþola, hugsanlega allan tímann.

Ákærði sagði að þeir hefðu farið saman heim með leigubifreið. Hann sagðist ekki muna hvenær það hefði verið, en það hefði verið „eitthvað seint um morguninn“. Hann myndi ekki hvort þeir hefðu rætt saman í leigubifreiðinni. „Ég man að við vorum að rífast þetta kvöld en ég man ekki alveg eftir öllu.“ Þegar þeir hefðu komið heim hefði ákærði ákveðið að vera „mjög ákveðinn“ og segja brotaþola að hann myndi ekki greiða neitt umfram það sem samið hefði verið. Við það hefði brotaþoli orðið „rosa pirraður“. Brotaþoli hefði verið „með hníf í hendinni“ og „réðst á mig“. Hvor hefði hrint öðrum. Ákærði sagðist ekki muna hvort hann hefði tekið af brotaþola hnífinn eða hvort brotaþoli hefði misst hnífinn, en ákærði hefði tekið upp hnífinn „og stakk hann“. Eftir það hefði ákærði farið frá og staðið kyrr einhverjar sekúndur en brotaþoli þá orðið„enn þá meira brjálaður“. Ákærði hefði orðið mjög hræddur og ekki vitað hvað hann ætti að gera. Ákærði hefði aldrei orðið svo hræddur sem þá. „Hann byrjaði að labba að mér og tók í mig, eftir það þá stakk ég hann nokkrum sinnum í viðbót með hnífnum“. Nánar spurður lýsti ákærði atburðarásinni þannig að „þegar ég sagði að ég ætlaði ekki að borga þá var hann með hníf í hendinni og byrjaði að koma upp að mér og byrjaði að taka í mig og við byrjuðum að rífast. Ég man ekki hvort ég hafi kippt í hnífinn eða hvort hann hafi misst hann eða hvort hann hafi sett hann niður“. Hnífurinn hefði farið í gólfið. Ákærði var spurður hvort brotaþoli hefði reynt að stinga með hnífnum, og svaraði: „Já, hann reyndi að hlaupa að mér með hnífinn og ég tók í hann og þá missti hann hnífinn. Kannski vildi hann drepa mig, kannski vildi hann hræða mig, ég á erfitt með að segja til um það.“ Hvor hefði tekið í annan, „og við vorum bara að kippa og hrinda hvor öðrum“. Aðspurður sagðist ákærði ekki muna hvar hann hefði tekið í brotaþola, atburðarásin hefði verið hröð og brotaþoli bærri stærri og sterkari maður.

Ákærði sagðist ekki muna hvar fyrsta stungan hefði komið á brotaþola. „Ég man ekki alveg hvernig það var, ég tók bara upp hnífinn og stakk hann, og svo færði ég mig í burtu.“ En svo „þegar hann varð pirraður og byrjaði að ráðast á mig þá bara byrjaði ég að stinga hann hvar sem og var ekkert að spá í þessu en ég held að ég muni eftir því að ég hafi stungið hann í hálsinn.“ Hann hefði verið mjög hræddur. Borið var undir ákærða að brotaþoli hefði fengið stungur bæði á framanverðan líkama og aftanverðan. Ákærði sagði að nokkurar stungnanna hefðu ekki verið framkvæmdar í neinum sérstökum tilgangi, „það var ekkert sem ég reyndi að stinga hann sérstaklega, það var bara gert án þess að pæla í“ neinu. Hann hefði verið „svo stressaður“ að hann hefði ekkert hugsað. Ákærði var sérstaklega spurður hvort einhvern tíma á því stigi atburðarásarinnar hefði brotaþoli legið en ákærði staðið. Ákærði kvaðst ekki muna þetta nákvæmlega og ítrekaði að atburðarásin hefði verið mjög hröð. Spurður hvort hluti atburðarásarinnar hefði átt sér stað í svefnherbergi brotaþola sagðist ákærði ekki muna það nákvæmlega. Nánar spurður bætti hann við: „Það gæti verið, þetta átti sér stað í öllu húsinu.“ Enn nánar spurður og þá þannig að bornar voru undir hann ljósmyndir af vettvangi, sagði ákærði að átökin hefðu orðið „á þessum gangi, nálægt herberginu hans, og svo eldhúsinu.“ Borið var undir ákærða að ljósmyndir af vettvangi sýndu talsvert blóð í svefnherbergi brotaþola, svo sem á rúmi hans og á skáphurð og vegg. Ákærði sagðist ekki muna þetta nákvæmlega en bætti við að hann myndi „að þetta gerðist frammi á gangi og svo náði það fram í herbergið hans.“ Einhver hluti átakanna hefði orðið inni í herberginu.

Ákærði var spurður hversu nálægt hvor öðrum þeir brotaþoli hefðu verið þegar ákærði hefði stungið hann, hvort brotaþoli hefði snert ákærða á þeim tíma. Ákærði svaraði: „Við vorum nálægt þegar við vorum að kippa og hrinda hvor öðrum, en svo þegar ég tók upp hnífinn þá fór ég frá, og þá varð hann pirraður og byrjaði að ganga að mér.“

Ákærði sagði aðspurður að brotaþoli hefði ekki verið með vopn eftir að hann hefði misst hnífinn. Ákærði var spurður hvort hann hefði þá ekki getað flúið út og svaraði að „þetta var þannig atvik að maður var ekkert að hugsa hvað maður var að gera“. Ákærði hefði gert það sem hann hefði talið rétt. „Maður veit ekkert hvernig maður á að haga sér í svoleiðis atviki.“ Ákærði hefði enn talið sig í lífshættu þó brotaþoli væri ekki lengur með hnífinn, þar sem brotaþoli hefði verið „mjög brjálaður“ og ógnandi. Sér hefði aldrei liðið eins og mögulegt væri að flýja. „Það var mjög þröngt þarna allsstaðar.“ Ákærði var spurður hvort hann hefði reynt að nota hnífinn til að halda brotaþola frá sér. Ákærði svaraði að þá hefðu þeir farið að hrinda hvor öðrum. „Hann missti hnífinn og þá tók ég hann upp og þá stakk ég hann.“ Spurður hvort nauðsynlegt hefði verið að stinga brotaþola sagði ákærði að atburðarásin hefði verið mjög hröð og erfitt að gera sér grein fyrir hvað gera skyldi. Hann hefði verið í miklu áfalli og taugaóstyrkur. Hann hefði gert það sem hann hefði talið rétt. Spurður hvort hann hefði eitthvað reynt að tala við brotaþola sagði ákærði að brotaþoli hefði verið „brjálaður, það var ekki hægt að tala við hann.“

Ákærði sagði blóð hafa verið úti um allt. Atburðarásin hefði tekið mjög skamman tíma. „Þegar ég hafði smá pláss þá hljóp ég út úr íbúðinni“. Hann hefði hlaupið strax út. „Ég sá það var fullt af blóði og um leið og ég sá blóðið þá hljóp ég út og ætlaði að nýta tímann.“ Ákærði hefði horft um öxl til að vita hvort brotaþoli hlypi á eftir sér. Hugsanlega hefði ákærði hent hnífnum frá sér á þessum tíma. Hann hefði ákveðið að reyna að finna heimili vinkonu sinnar, D, en hann hefði aðeins komið þar einu sinni og hefði átt erfitt með að rata. Hann hefði viljað kalla á hjálp en ekki vitað símanúmer neyðarlínunnar. Hann hefði því ákveðið að hringja til D og L „til að hringja á sjúkrabíl“. Einnig hefði hann hringt til systur sinnar. Hann hefði „allan tímann“ verið árangurslaust að reyna finna leiðina til D. Þegar hann hefði talað við hana hefði hann ekki vitað hvar hann var staddur en hún hefði séð sig og sagt að hún vissi hvar hann væri. Hann hefði þá verið handtekinn. Hann sagðist ekki gera sér grein fyrir hversu langur tími hefði liðið frá því hann hefði hlaupið út og þar til hann hefði hringt. Hann hefði verið í áfalli og sér mjög brugðið.

Ákærði sagðist, spurður um áverka á sér, hafa fengið fengið marblett á hönd, sér hefði eftir atvikið verið illt í höfði og hálsi og hefði í viku vart getað hreyft höfuðið.

Ákærði sagðist telja brotaþola hafa verið klæddan bol og buxum. Þó væri hann ekki alveg viss um buxurnar, „það var kominn sá tími þar sem við erum að fara að sofa en hann var 100 prósent í bol“. Spurður hvar í íbúðinni þeir hefðu verið við upphaf átakanna sagði ákærði: „Hann var í sínu herbergi og ég var að ganga út úr mínu herbergi og þetta gerðist þarna á milli, þar sem stofan er og eldhúsið.“ Nánar spurður bætti ákærði við: „Ég var að ganga út úr mínu herbergi og hann var í sínu herbergi þegar ég byrjaði að segja við hann að ég myndi ekki borga.“ Brotaþoli hefði verið með hnífinn í hendinni en hann hefði átt til „að borða oft í herberginu sínu fyrir framan sjónvarpið“ og ákærði hefði haldið „að hnífurinn hafi komið þaðan“ og brotaþoli hefði ætlað að hræða ákærða með hnífnum. Ákærði hefði aðeins þekkt brotaþola í skamman tíma og hefði ekki vitað við hverju mætti búast af honum.

Borið var undir ákærða, það sem eftir honum er haft í lögregluskýrslu, að brotaþoli hefði stokkið á hann og að þeir hefðu verið að „kæfa“ hvorn annan. Ákærði sagði að brotaþoli hefði „stokkið að mér, gengið að mér, hoppað til mín, ég veit ekki alveg hvernig ég á að lýsa því. Hann bara byrjaði að ganga að mér.“ Spurður hvort haldið hefði verið fyrir vit, sagðist ákærði ekki vita það.

Ákærði var spurður hvort brotaþoli hefði verið í þann veginn að ganga til náða þegar til átakanna hefði komið. Ákærði sagðist ekki muna hvort brotaþoli hefði verið að fara að sofa, en kvaðst vera alveg viss um brotaþoli hefði verið í bol en ekki vera viss um buxur.

Bornar voru undir ákærða ljósmyndir sem liggja fyrir af hníf sem lagt var hald á við rannsókn málsins. Ákærði staðfesti að myndirnar sýndu hníf er hann hefði vísað lögreglu á. Ákærði sagði marga slíka hnífa hafa verið á heimilinu og hefðu þeir verið þar þegar ákærði hefði flutt þangað. Þeir hefðu verið notaðir þar, svo sem við borðhald. Hnífurinn á myndinni væri samskonar og sá sem notaður hefði verið í atburðarásinni.

Ákærði sagðist hafa sent sms- skilaboð til L þess efnis að hann myndi drepa brotaþola og hengja sig. Ákærði sagði að í heimalandi sínu hefði hann sent fjölmörg slík skilaboð en aldrei orðið meira úr því en rifrildi eða slagur. Í [...] væri orðtak á þá leið að „taka ekki út úlfinn úr skóginum því hann mun finna þig“, og hér hefði orðið „svona atvik, þar sem úlfurinn kemur út úr skóginum.“ Ákærði sagðist hafa verið „pirraður út í [brotaþola] eftir að ég sendi þessi skilaboð en ég myndi aldrei drepa hann.“

Borin voru undir ákærða skilaboð sem hann sendi L kl. 00:29 um nóttina, þess efnis að hann myndi drepa brotaþola og að hann væri ekki að gera að gamni sínu. Ákærði sagðist muna eftir þessu, en hefði ekki meint þetta. „Ég var bara að koma úlfinum út úr skóginum. Ég var alls ekki að meina þetta.“ Hann hefði heima í [...] sent skilaboð í þessa veru, þegar hann hefði verið „pirraður“.

Borin voru undir ákærða skilaboð sem hann sendi L kl. 04:54 um nóttina, þess efnis að hann myndi drepa brotaþola og hengja sig svo. Ákærði sagðist kannast við skilaboðin. Þau hefðu verið send áður en til átakanna hefði komið. Hann hefði verið „brjálaður og vissi ekkert hvernig ég átti að koma mér út úr þessu atviki“. Hann hefði alls ekki viljað deyða brotaþola. Ákærði sagðist gera sér grein fyrir að „það lítur þannig út, en það var ekki það sem ég varmeð í huga.“

Borin voru undir ákærða skilaboð sem hann sendi L kl. 05:10 um nóttina, þess efnis að hann hefði stungið brotaþola með hnífi. Ákærði staðfesti þau, hann hefði sent skilaboðin „svo þau gætu hringt á hjálp.“

Ákærði sagði að sér liði mjög illa vegna þess að maður hefði dáið af sínum völdum.

Ákærði kvaðst ekki muna nákvæmlega hversu lengi þeir hefðu verið heima um nóttina áður en til átaka hefði komið, „en það var ekki langur tími“.

Vitnið L sagðist hafa þekkt ákærða frá barnæsku en hafa ekki þekkt brotaþola persónulega en hafa séð hann í einhver skipti.

Vitnið sagði að umrætt kvöld hefði ákærði hringt í sig um ellefuleytið til þess að spyrja hvort hann ætti að fara „á djammið“. Ákærði hefði hins vegar ekki beðið vitnið um að koma með. Vitnið hefði sagt ákærða að hann væri peningalaus og hefði rætt „hvernig staðan hans væri“. Ákærði hefði verið rólegur í samtalinu og vitnið ekki heyrt neitt sem benti til að hann væri ölvaður. Þá hefði ekkert komið fram í þessu símtali um deilur milli ákærða og brotaþola.

Vitnið sagði að um nóttina hefði það fengið skilaboð frá ákærða en hefði ekki lesið þau um nóttina þar sem sími þess hefði verið á hljóðlausri stillingu. Vitnið hefði fengið símtal frá ákærða „eftir klukkan fimm“ um morguninn og ákærði hefði þá sagt að hann hefði stungið brotaþola með hnífi. Ákærði hefði ekki í því símtali lýst sérstaklega hvernig hann hefði stungið hann. Hugsanlega hefði hann gert það í öðru símtali, fimmtán eða tuttugu mínútum síðar. „Þá held ég að hann hafi sagt að hann hafi stungið hann í hálsinn.“ Hann hefði ekki sagt hversu oft hann hefði stungið. Ákærði hefði ekkert sagt um ástand brotaþola. Vitnið sagðist hafa skilið frásögn ákærða þannig „að hann hafi stungið [brotaþola] með hnífi og [brotaþoli] hafi hlaupið út úr íbúðinni.“ Vitnið hefði sagt ákærða að „reyna að fara frá og hringja í D “ Ákærði hefði beðið vitnið um að hringja eftir sjúkrabifreið. Vitnið sagði, spurt um ástand ákærða, að hann hefði verið „í rosalega miklu áfalli“ og átt „erfitt með að segja hvar hann var“ og átta sig á hvað komið hefði fyrir og hvort brotaþoli væri enn á lífi. Vitnið sagði að ákærði hefði ekkert talað um að hann hefði verið í sjálfsvörn gagnvart brotaþola.

Vitnið var spurt um skilaboð frá ákærða þess efnis að hann ætlaði að drepa brotaþola. Vitnið sagði þá ekki hafa verið vana að skrifast á með þeim hætti, en þeir hefðu verið „almennt ekkert rosalega mikið í þannig samskiptum“, en vitnið hefði flutt frá heimabæ þeirra og þeir ekki verið í miklum samskiptum eftir það. Vitnið sagði nánar spurt að ákærði hefði ekki áður sent sér skilaboð „um að drepa einhvern, en kannski einhver svona agressívari skilaboð“. Ákærði væri frekar hvatvís. Hann hefði stundum talað um að lemja einhvern, en aldrei drepa. Spurt hvort ákærði hefði gert alvöru úr orðum um að lemja einhvern, svaraði vitnið að sú hefði „oftast ekki“ orðið raunin. Vitnið sagði ákærða vera orðljótan.

Vitnið sagði að samskipti ákærða og brotaþola hefðu, eftir því sem vitnið vissi, verið misjöfn, stundum góð, stundum ekki. Þeir hefðu meðal annars deilt um peningamál. Vitnið sagðist hafa komið í íbúðina af og til og að þess mati hefðu bæði ákærði og brotaþoli drukkið of mikið áfengi.

Vitnið var spurt hver viðbrögð þess hefðu orðið, hefði það séð skilaboð ákærða um leið og þau bárust. Vitnið sagði að það hefði þá hringt í hann.

Vitnið sagði að þegar ákærði hefði hringt í það um nóttina hefði ákærði ekki talað um hann hefði orðið fyrir árás brotaþola. Hann hefði ekki talað um að brotaþoli hefði verið með hníf.

Vitnið staðfesti það sem eftir því er haft í lögregluskýrslu að hringt hafi verið í það úr síma brotaþola kl. 05:04, en vitnið hefði ekki svarað.

Borið var undir vitnið það sem eftir því er haft í lögregluskýrslu að ákærði hefði verið með þá áætlum að drepa brotaþola. Vitnið svaraði að eftir atvikið hefði það dregið þá ályktun af skilaboðunum frá ákærða. Það sagðist hins vegar ekki vita hvernig það hefði metið skilaboðin ef það hefði lesið þau þegar þau hefðu verið send. Vitnið hefði lesið skilaboðin um morguninn, eftir að hafa talað við ákærða.

Vitnið S sagðist hafa farið til vinnu og D fengið far með. Þær hefðu byrjað að vinna um fimmleytið um morguninn. Um sexleytið hefði D kallað í vitnið og sagt því að koma, eitthvað hefði komið fyrir. D hefði beðið vitnið um að aka sér og þær hefðu farið til samstarfsmanns síns, T. Þau hefðu talið saman og þá verið lagt til að T æki D. D hefði sagt við T að eitthvað hefði komið fyrir, varðandi brotaþola, en vitnið hefði ekki heyrt hvað það hefði verið. D hefði verið í uppnámi og alveg verið ljóst að eitthvað hefði komið fyrir.

Vitnið O, systir ákærða, sagðist hafa vaknað um klukkan [...] á [...] tíma við símtal frá sameiginlegum vini þeirra ákærða, L. Vitnið hefði verið mjög þreytt og ekki svarað símtalinu. Vitnið hefði hugsað með sér að eitthvað hefði komið fyrir og hefði hringt til L. Hann hefði sagt vitninu að hringja strax í ákærða, eitthvað slæmt hefði komið fyrir. Vitnið hefði hringt til ákærða gegnum whatsappog hann sagt: „Það gerðist eitthvað slæmt, líklegast drap ég strák.“ Ákærði hefði ekki lýst því nánar. Ekki hefði verið talað um hníf. Ákærði hefði verið í svo miklu uppnámi að erfitt hefði verið að ræða við hann. Vitnið hefði spurt hvar hann væri og ákærði svarað að hann hefði flúið út og vissi ekki hvar hann væri staddur. Vitnið hefði spurt hvort hann hefði hringt eftir sjúkrabifreið og ákærði svarað að D væri búin að tilkynna málið. Eftir þetta hefði samtalinu lokið. Vitnið hefði þá haft samband við L, sem ekki hefði verið í ástandi til að segja því neitt. Um fimmtán mínútum síðar eða svo hefði vitnið hringt aftur í ákærða og hefði hann þá sagt að hjálparlið væri komið á staðinn. Ákærði hefði sagt að hann ætlaði að gefa sig fram við lögreglu. Vitnið sagði að eftir þetta hefði vitnið margoft reynt að hringja til ákærða en án árangurs en loks hefði ákærði svarað og sagt vitninu að hringja ekki meir, hann væri kominn í hendur lögreglu.

Vitnið sagði aðspurt að ákærði hefði ekki talað um að hann hefði orðið fyrir árás af hendi brotaþola. Hann hefði hins vegar áður hringt og „kvartað yfir“ brotaþola.

Vitnið sagði að ákærði væri ekki vondur maður. Hann sækti ekki í átök eða deilur. Það kæmi hins vegar fyrir, ef hann hefði haft vín um hönd, að hann yrði orðljótur, þar á meðal gagnvart vitninu.

Vitnið U leigubifreiðarstjóri sagðist hafa ekið ákærða og brotaþola frá [...]. Ferðin hefði tekið um fimm mínútur. Ákærði hefði verið „töluvert mikið ölvaðri en [brotaþoli]“. Ákærði hefði verið „pirraður og agressívur og var svona að reyna, augljóslega, að skaprauna [brotaþola].“ Brotaþoli hefði verið „að reyna að róa hann“ og hefði verið nánast allsgáður að mati vitnisins. Ákærði og brotaþoli hefðu talað saman í bifreiðinni og hefði ákærði talað hærra. Þeir hefðu talað mál sem vitnið skildi ekki. Vitnið sagði að ákærði hefði verið „agressíva líkamstjáningu“ en engin átök hefðu orðið í bifreiðinni. Báðir hefðu setið í aftursæti, ákærði bílstjóramegin. Er þeir hefðu stigið úr bifreiðinni hefði brotaþoli sagt á ensku að hann bæðist afsökunar á vini sínum, hann væri dálítið drukkinn.

Lögregluþjónn 1 sagði tilkynningu hafa komið frá fjarskiptamiðstöð um blóðugan aðila og hugsanlegan hníf. Lögregla hefði farið á vettvang og þar skammt frá hitt karl og konu sem hefðu bent lögreglu „lengra inn að [...] og sögðu okkur að þar væri aðili sem að hefði verið stunginn.“ Við [...]hefði lögregla svo séð blóðugan mann liggja í jörðinni, upp við [...] hurð. Hann hefði verið kaldur viðkomu og haldið annarri hönd um háls sér. Maðurinn hefði verið „orðinn frekar blár“. Blóð hefði verið á hurðinni og bifreið fyrir framan húsið.

Vitnið sagðist hafa strax séð stunguáverka vinstramegin á brjóstkassa. Maðurinn hefði verið án meðvitundar, með engan púls og ekki andað. Endurlífgun hafi verið reynd en án árangurs.

Vitnið staðfesti skýrslu sína.

Lögregluþjónn 2 kvaðst hafa verið stjórnandi rannsóknarinnar. Vitnið hefði komið að málinu í hádegi 17. júní. Ákærði hefði þá verið í haldi lögreglu. Símagögn hans hefðu verið kannað og þau notuð til að finna vitni. Þá hefði verið leitað að hnífnum en án árangurs. Farið hefði verið með ákærða á vettvang og þar hefði hann vísað á hníf, en á daginn hefði komið að það væri rangur hnífur. Ákærði hefði í skýrslutöku lýst hnífnum sem oddmjóum, eins konar flökunarhníf. Ákærði hefði sagt að hann væri ekki viss hvar hnífurinn væri en aðspurður talið mögulegt að hann gæti vísað á hann á vettvangi. Þar hefði hann tekið upp hníf á eldhúsborðinu og sagt vera rétta hnífinn, en á þeim hnífi hefði ekkert blóð verið. Jafnframt hefði lögregla lagt hald á hníf sem verið hefði í herbergi ákærða en ekkert blóð verið á þeim hnífi. Lögregla hefði kannað alla hnífa sem komið hefðu heim og saman við lýsingu ákærða, en án árangurs. Hnífsins hefði einnig verið leitað utan húss, en einnig án árangurs.

Vitnið sagðist hafa kynnt sér upptökur frá [...] þar sem ákærði og brotaþoli hefðu verið kvöldið áður. Ekki hefði verið að sjá ósætti milli þeirra. Undir lokin hefði annar þó farið út töluvert á undan hinum og ákærði hefði hringt í brotaþola, en ekki væri hægt að segja til um hvort þeir hafi þá verið ósáttir. „Það virðist vera mikil ölvun en ekki eitthvað þannig rifrildi, það eru engin slagsmál.“ Borið var undir ákærðu að samkvæmt upptökum hefði þriðji maður verið með ákærða og brotaþola talsverðan hluta kvöldsins. Vitnið sagði að ekki hefði verið reynt að hafa upp á þeim manni.

Vitnið sagði að brotaþoli hefði verið klæddur í nærbuxur þegar lögregla hefði fundið hann, en innandyra hefði lögregla fundið bol með götum, sem talin hefðu verið eftir stungur. Upptökur frá [...]hefðu sýnt brotaþola í þeim bol.

Borið var undir vitnið, að í skýrslutöku af ákærða hjá lögreglu hefði komið fram að lögregla teldi að brotaþoli hefði annað hvort legið eða setið við upphaf atburðarásarinnar. Vitnið sagði að sú ályktun lögreglu hefði verið dregin af því að nokkuð hefði verið um liðið frá því ákærði og brotaþoli hefðu komið heim. Komið hefði fram að brotaþoli „hefði verið farinn að sofa“ og „út frá blóði í kring um rúmið“. Auk þess hefði brotaþoli verið „stærri og þreknari“ en ákærði og því hefði vaknað grunur um að hann hefði verið stunginn, liggjandi í rúmi sínu. Vitnið sagði aðspurt að erfitt væri að segja til um þetta.

Vitnið sagði aðspurt að við rannsókn málsins hefði ekki verið óskað eftir eiginlegri blóðferlarannsókn en slíku gætu starfsmenn tæknideildar lögreglu betur svarað.

Vitnið staðfesti skýrslur sínar.

Svo sem rakið hefur verið gaf vitnið skýrslu að nýju í framhaldi af því hnífur fannst á vettvangi og var rannsakaður. Verður sú skýrslugjöf rakin í niðurlagi þessa hluta dómsins.

Lögregluþjónn 3 sagðist hafa farið að vettvangi til aðstoðar, en tilkynnt hefði verið um að komið hefði verið að blóðugum manni, ákærða. Skammt frá vettvangi „mætir okkur maður, á gangstéttinni, alblóðugur“. Lögregla hefði gefið sig á tal við ákærða og hefði hann verið handtekinn. Ákærði hefði verið „stjarfur“. Hann hefði staðið kyrr meðan lögregla hefði reynt að ræða við hann. Lögregla hefði spurt hvaðan hann kæmi og hvert hann ætlaði, en engin svör fengið. Ákærði hefði ekkert sagt fyrr en komið hefði verið á lögreglustöðina á Hverfisgötu og þá hefði hann spurt um „vin sinn“ og „hvort það væri í lagi með vin sinn eða hvort hann væri dáinn.“

Vitnið sagði að eftir sínu minni hefði ákærði komið gangandi á móti akstursstefnu lögreglubifreiðarinnar og numið staðar.

Vitnið sagði að ákærði hefði verið klæddur buxum og rifnum stuttermabol.

Vitnið staðfesti skýrslu sína.

Lögregluþjónn 4 kvaðst hafa verið á bakvakt miðlægrar rannsóknardeildar þegar tilkynning hefði komið um að endurlífgunartilraunir væru í gangi en að líkur væru á að um manndráp væri að ræða. Vitnið hefði farið að vettvangi og þar skammt frá séð tvær manneskjur standandi, aðskildar, og lögregluþjóna með þeim. Í ljós hefði komið að um vitni væri að ræða. Vitnið hefði farið á vettvang og þar legið maður við útidyrahurð. Á nálægri bifreið hefði verið blóðkám. Starfsmenn tæknideildar hefðu þegar verið komnir á vettvang. Vitnið hefði reynt að fara sem allra minnst í íbúðina, til að spilla ekki rannsóknarhagsmunum, „en vettvangurinn í raun var bara tæknideildar“.

Borið var undir vitnið það sem segir í skýrslu þess að í herbergi, þar sem ætla megi að „upptök málsins eiga sér stað“ hafi mátt sjá blóð meðal annars á rúmi, vegg, hurð og á gólfi. Vitnið sagði þetta vera sitt mat, því gæti ekki dottið í hug að neitt hefði komið fyrir „neins staðar annars staðar heldur en akkúrat þarna, miðað við blóðmagnið sem var þarna.“ Inni í þessu herbergi hefði verið „augljóslega langmesta blóðið, og einhvern veginn var þetta bara eins og slóð, þú sást á ísskáp og þú sást á hurðinni og þú sást einhvern veginn að þetta var bara eins og einhvers konar bein leið. En þarna úti í enda, þá mátti alveg sjá að á gólfinu við rúmið voru til dæmis blóðslettur, sem voru ekki slettur í raun, bara eins og dropar.“ Þar hefðu verið hringlaga dropar sem yfirleitt bendi til þess að blóðið hafi fallið beint ofan á gólfið. Til að átta sig á þessu þurfi ekki sérstaka blóðferlarannsókn.

Vitnið staðfesti skýrslu sína.

Lögregluþjónn 5 kvaðst hafa komið á vettvang á vegum tæknideildar. Brotaþoli hefði þá legið fyrir utan húsið. Tæknideild hefði myndað og safnað lífsýnum. Lík brotaþola hefði verið flutt til réttarmeinafræðings.

Vitnið sagði að „mjög líklega, miðað við vettvang“ hefðu átök byrjað í „enda svefnherberginu“. Þar hefði verið mjög mikið blóð og merki um átök. Frá því herbergi hefði verið óslitin blóðslóð út úr húsinu og þangað sem brotaþoli hefði legið. Blóðug handaför hefðu verið á vegg og dyrakarmi eins og maður hefði stutt sig á leið sinni. Ólíklegt væri að nokkur hefði gengið á eftir þeim manni því ekki hefði verið stigið í blóðslóðina.

Spurt um merki um átök í svefnherberginu sagði vitnið að þar hefði verið mikið blóð, þar á meðal blóðkám á veggjum. Skáphurð hefði verið brotin og reiðhjól verið á hliðinni. Brotið á skáphurðinni hefði litið út fyrir að vera frekar nýlegt. Miðað við hæð brotsins væri líklegt að brotnað hefði undan standandi manni. Sama mætti segja um blóð á vegg.

Vitnið var spurt hvort ætla hefði mátt að brotaþoli hefði verið liggjandi eða standandi þegar hann hefði verið stunginn. Vitnið sagði ekki unnt að fullyrða um það en „þetta svona leit út fyrir að hann hafi verið í rúminu“, en blóð hefði verið á rúminu og einnig „eins og það hafi drippað af rúmi og svo líka niður á gólf. Þannig að það er eins og einhver hafi setið eða legið í rúmi þegar hann hafi fengið blæðandi sár.“ Vitnið sagði að ekki hefði verið blóð á sænginni í rúminu.

Vitnið var spurt hvort eitthvað mælti með afgerandi hætti gegn því að upphaf atburðarásarinnar hefði verið í rými milli herbergjanna og farið þaðan inn í svefnherbergið og svo aftur fram. Vitnið svaraði að mjög erfitt væri að fullyrða um slíkt. Hugsanlega mætti ætla að ef þessi hefði verið raunin „þá væri kannski meira á veggnum þarna líka“.

Vitnið sagði að bolur hefði legið á gólfinu í allmiklu blóði „á milli svefnherbergjanna tveggja“, við hurðina að svefnherbergi ákærða.

Vitnið sagðist telja líklegt að blóð á bifreið fyrir utan húsið hefði komið frá öðrum en brotaþola, því ekki hefði legið blóðslóð að bifreiðinni.

Vitnið sagðist hafa verið viðstatt þegar ákærði kom þangað með lögreglu til að leita að hnífi. Vitnið sagði ákærða hafa gengið beint gegnum íbúðina og inn í herbergi brotaþola, farið þaðan til baka að eldhúsrýminu og bent þar á hníf.

Vitnið sagði að ekki hefði verið óskað eftir sérstakri blóðferlagreiningu á vettvangi en tók fram að félagi þess á vettvangi hefði farið á blóðferlanámskeið. Sjálft væri vitnið ekki sérfrótt á því sviði.

Vitnið staðfesti rannsóknargögn sem frá því stafa.

Vitnið G sérfræðingur tæknideildar lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu sagðist hafa fengið gögn til rannsóknar að beiðni rannsóknarlögregluþjóna. Sjálft hefði vitnið ekki farið á vettvang, það starfaði á rannsóknarstofu.

Vitnið sagði að á framhlið bols brotaþola, sem lögregla hefði fundið á vettvangi, hefðu verið sjáanleg níu göt, þar af sex í þyrpingu í brjósthæð en þrjú á neðri hluta bolsins. Af götunum sex hefðu fimm verið með sléttar brúnir sem bendi til þess að þau séu eftir eggvopn, sjötta gatið hefði verið mjög lítið og vitnið ekki getað metið það. Hin götin þrjú hefðu verið með sléttar brúnir. Vitnið sagði, og vísaði til ljósmynda sem liggja fyrir í málinu, að annars vegar nánar greind tvö göt og hins vegar nánar greind þrjú göt hefðu verið svo lík hvert öðru að líklegast væri að krumpa hefði verið í efninu og ein atlaga hefði valdið annars vegar tveimur götum og hins vegar þremur.

Vitnið sagði að stuttermabolur ákærða hefði verið rifinn í öðrum armkrika og við hálsmál. Þau göt hefðu verið með tættum brúnum og væri ekki að hægt að útiloka „að það hafi komið við einhvers konar átök.“ Ekki væri hægt að segja til um hve gömul ummerkin væru.

Vitnið var spurt um síðbuxur, sem talið væri að hefðu tilheyrt brotaþola, og hvort ætla mætti að hann hefði verið í þeim í atburðarásinni eða hvort blóð á þeim hefði komið með öðrum hætti. Vitnið svaraði að sumir blóðblettanna á þeim hefðu verið ílangir, sérstaklega þeir sem verið hefðu neðar á skálmum, framan og aftan, og benti það til þess að væri af blóði sem félli niður og lent á skálminni. Vitnið sagði fyrst að það teldi líklegra að brotaþoli hefði þá verið í þeim. Borin var undir vitnið ljósmynd af vettvangi, er sýnir buxurnar samanbrotnar á stól við rúm brotaþola. Vitnið sagði fyrst að það teldi líklegra, miðað við að blettir hefðu verið bæði á framhlið og bakhlið buxnanna, að ólíklegt hefði verið að þeir hefðu komið á buxurnar ef þær hefðu legið á stól. Líklegra væri að brotaþoli hefði verið í buxunum þegar blóðið hefði komið á þær. Eftir að vitnið hafði verið nánar spurt og undir það bornar ljósmyndir úr gögnum málsins kvaðst það vilja draga úr þeirri ályktun sinni að brotaþoli hefði verið í buxunum þegar blóðið hefði komið á þær, vitnið gæti ekki útilokað það, „en ef við skoðum staðsetninguna á blettunum í heild, að buxurnar eru þá brotnar saman og skálmarnar ekki ofan á hvorri annarri, heldur til hliðar, þá get ég ekki útilokað að þær hafi bara svona á stólnum. Skálmarnar liggja þá niður af stólbrúninni og blóðið falli þannig á þær.

Vitnið sagði að mikið blóð hefði verið á nærbuxum brotaþola en engin leið væri að meta magn þess.

Svo sem rakið hefur verið gaf vitnið skýrslu að nýju í framhaldi af því hnífur fannst á vettvangi og var rannsakaður. Verður sú skýrslugjöf rakin í niðurlagi þessa hluta dómsins.

Vitnið H réttarlæknir sagði megináverka brotaþola vera sár á vinstri kinn, hægra megin efst á baki, á framanverðu brjósti „og það tekur þarna neðst á hálsinn og yfir vinstri brjóstvöðvann, og svo inn í vinstri holhönd.“ Þetta væri stungusár. Einnig væru aðrir áverkar og veigaminni „í formi smá húðblæðinga og rispa. Markverðasta er mikið rispukerfi vinstra megin á höfðinu og vinstri upphandleggnum.“ Stungusárin fimm hefðu sígilt útlit sára sem kæmu eftir hnífstungu, eitt sárið, jafnvel tvö, væri með „ummerkjum sem maður sér við hreyfingar milli aðilanna, eða svona ákveðið hjakk, kannski má segja, í sárinu, og það er sárið þarna neðst á hálsinum og sárið á hægri öxlinni.“ Sárin væru „til þess að gera yfirborðskennd flest“, önnur en það sem sem gengið hefði inn í vinstri holhöndina og inn í brjóstvegginn. Við það sár „verður rof á hjartanu, náttúrlega, og hjartað dælir blóði út úr sjálfu sér og þannig verður mikið blóðtap. Blóð fer einnig inn í gollurshúsið sem að þrengir mjög að hjartanu og dælustarfsemi þess. Við þetta verður dauði.“

Vitnið sagði að hin sárin hefðu verið yfirborðskenndari og ekkert þeirra lífshættulegt. Hið dýpsta þeirra hefði verið neðst á hálsi og hefði það farið „frekar grunnt þó að það fari gegnum skjaldkirtilinn“. Ekkert hinna sáranna færi að mikilvægum æðum eða öðru slíku. Eina sárið sem hefði verið lífshættulegt hefði verið sárið sem leitt hefði til dauða, „stungan í vinstri holhöndina sem gekk inn í hjarta“.

Vitnið var spurt hvað ætla mætti að dauði kæmi fljótt eftir að áverkanum hefði verið valdið. Vitnið svaraði að hjartað hefði náð að dæla blóði út í brjóstholið og fylla gollurshúsið. Hjarta dældi miklu blóði í hverju slagi „þannig að það þarf þá allavega þann tíma, sem er talinn í sekúndum, kannski örfáum tugum sekúndna. Svo er það þekkt raunar, að þegar að það verður svona stungusár á vinstri slegilinn, hann er nægilega þykkur til þess að það myndist svona hálfgerður ventill á honum þannig að það seytlar frekar svona hægar kannski úr honum en maður mundi stundum ætla.“. Þekkt væri að fólk gæti gert eitt og annað, svo sem „gengið eða hlaupið svolitla vegalengd með svoleiðis sár.“ Þegar á allt væri horft mætti ætla „að hann detti niður dáinn innan mínútunnar, mundi ég halda, en það er þekkt í báðar áttir.“ Vitnið tók fram að ef menn hefðust mikið að, væru jafnvel í átökum, þá blæddi hraðar „og þá deyja þeir fyrr af svona áverka.“ Vitnið sagðist telja að jafnvel þó strax hefði verið hringt eftir hjálp hefðu litlar líkur verið á að bjarga hefði mátt brotaþola.

Vitnið sagði að ekkert við áverkana truflaði beinlínis hreyfigetu brotaþola. Aðspurt sagði vitnið að brotaþoli hefði þannig haft vald á hreyfingum til að klæða sig úr bolnum. „Það sem er eina og stóra vandamálið er blóðrásarbilun og þegar hún er komin þá er hún komin. En meðan hann er ekki þar, þá ætti hann að geta gert svo sem hvað sem er svoleiðis, hreyfingar og annað, staðið, talað.“ Þegar blóðþrýstingur félli kynnu menn að verða sljórri og það yrði síðan yfirgnæfandi.

Vitnið sagði að á brotaþola hefðu vart verið neinir augljósir varnaráverkar. Dæmigerðir varnaráverkar við hnífaárás væru „djúpir og ljótir skurðir í lófum og fingrum“ og „jafnvel stungur gegnum hendur og framhandleggi, og það var ekki neitt svoleiðis að sjá.“ Brotaþoli hefði verið með einhver smásár á hægri hendi og vinstri framhandlegg „sem gætu verið smávegis skurðir eða eftir egg“ en hefðu ekki útlit sem benti sérstaklega til að væri vegna varna hans sjálfs gegn eggvopnsárás. Vitnið var spurt hvort mögulegt væri að brotaþoli hefði veitt sér áverkana sjálfur. Vitnið svaraði að ef horft væri á hvern áverka fyrir sig væri í sjálfu sér fátt sem beinlínis mælti gegn því, nema hugsanlega að því er varðaði áverka aftan á hægri öxl, að brotaþoli hefði tæknilega getað veitt hann sjálfur. Ef hins vegar yrðu skoðuð „heildarmynd og dreifing þessara áverka, og hvernig þeir líta út og það að í tveimur af þessum sárum eru ummerki sem að vitna um hans tilburði, að hreyfa sig meðan stungið er, sem að er mjög gjarnan þá frekar við viðspyrnu heldur en ef að maður er í stýrðum aðstæðum að veita sér áverka sjálfur, að þessi heildarmynd talar og hrópar mjög sterklega gegn því að þetta séu sjálf veittir áverkar.“

Vitnið var spurt um rifbeinsbrot brotaþola og svaraði að ekkert væri sértækt sem vitnaði um þau. Sljóir kraftar hefðu valdið, yfirleitt væri um að ræða byltu eða högg á brjóstkassa. Einnig gætu slík brot komið til af endurlífgunartilraunum með hjartahnoði. Þá gæti orsök þeirra einnig verið að brotaþoli hefði fallið í jörðina við andlátið. Skrapsár á vinstri hlið líksins gætu komið heim og saman við hraunaðan vegg sem brotaþoli hefði legið við er hann fannst. Áverkarnir gætu hafa komið af skrapi við mjög gróft yfirborð, svo sem hraunaðs veggs.

Vitnið sagði aðspurt að ekki hefðu verið á brotaþola neinir sértækir áverkar sem bent gætu til þess að hann hefði sjálfur beitt ofbeldi. Dæmigerðir slíkir áverkar væru marblettir á hnúum, en ekkert hefði komið komið fram „sem myndi benda til þess að hann hafi verið að slá frá sér eða kýla eða eitthvað.“

Vitnið sagði, spurt um dánarstund, að brotaþoli hlyti að hafa verið „mjög nýdáinn þegar viðbragðsaðilar eru komnir, af því að það má eiginlega segja að við dánartímarannsóknina finnist eiginlega ekkert sem talar fyrir að það hafi liðið neinn tími frá því hann dó.“ Slík atriði komi fram eftir því klukkustundirnar líði „en eiginlega ekkert var að finna“ og markverðast hafi verið að „hitastigið var ekkert lækkað hjá honum þannig að hann hlaut að vera eins nýdáinn og hægt er að sjá út frá svona rannsókn.“

Vitnið var spurt um blæðingu úr líkama brotaþola eftir stungusárin. Vitnið svaraði að djúpa sárið hefði verið „það djúpt að blæðingin verður inn í lokuð hólf í líkamanum, gollurshúsið og brjóstholið, þannig að það myndi ekki spýtast út blóð þar, brjóstholið tekur við tveimur, þremur lítrum áður en það fer endilega að hellast út úr líkamanum af miklum krafti. Ekki væri þó gott að fullyrða um hversu mikið blóð hefði farið úr líkamanum. Grynnri sárin fjögur hefðu ekki gengið inn í „neinar miklar slagæðar“, örugglega hefði eitthvað blætt frá þeim „en það væri þá bara minna, og ef hann hefur verið í bol þá ætti að koma blóð í bolinn og svo framvegis, en það ætti ekki að spýtast eða renna mikið blóð úr hinum sárunum.“

Vitnið sagðist aðspurt ekki geta sagt til um í hvaða röð stungurnar hefðu komið. Af rannsókn vefjaviðbragða drægi vitnið þá ályktun „að það er svipaður tímarammi fyrir alla áverkana en nákvæmlega röðina er eiginlega ekki hægt að segja.“

Vitnið sagði stungu áverkarnir, aðrir en hjarta áverkinn, hefðu ekki verið þess eðlis að þeir hefðu haft „áhrif á getu hans til eins né neins, enda á ekki að hafa blætt mikið úr þeim og þeir hafa ekki tekið á neinum mikilvægum taugabrautum eða neitt til að trufla hreyfingar eða neitt slíkt.“

Vitnið sagðist ekki hafa farið á vettvang. Vitnið hefði fengið hjá lögreglu ljósmyndir af vettvangi og líkinu á vettvangi. Þar hefði, eftir því sem vitnið myndi, ekki verið neitt sem hefði þurft „að koma inn í okkar vinnu“. Vitnið var spurt hvort það gæti í þessu sambandi eitthvað sagt um upphafsstað atburðarárásar og hvar í íbúðinni einstakir áverkar hefðu verið veittir. Vitnið sagði að slíkar spurningar ættu fremur undir tæknideild lögreglu, „þarna erum við að skoða eins og blóðferla og húsgögn og [...] áverka á dauðum hlutum sem að geta vitnað um atburðina og í hvaða rými og svo framvegis. Þegar svona spurningar eru uppi þá kannski kemur til okkar spurningin ‚hvenær byrjar að blæða?‘ [...] og ‚hvernig blæðir svona áverki?‘ og slíkt. [...] Við metum ekki vettvanginn bara sem slíkan heldur er okkar fókus á hinn látna og áverkana og líkamsástand hans.“

Vitnið sagði að brotaþoli hefði verið 185 cm á hæð og [...] kg. Það hefði líklega ekki áhrif í þá átt að lengja þann tíma sem tekið hefði brotaþola að falla í ómegin eða slíkt. Blóðrúmmál þurfi að falla nægilega mikið til að hann verði meðvitundarlaus. „Maður af þessari stærð er eflaust með eitthvað meira blóðrúmmál en ef hann væri grennri, en það er líka meira af vefjum til þess að næra og svoleiðis, þannig að það gengur nú svolítið í báðar áttir.“

Vitnið sagði að nær ómögulegt væri að ráða af áverkunum hver líkamsstaða brotaþola hefði verið þegar hann hefði fengið þá.

Vitnið sagði að þrjú stungusáranna, á vinstri kinn, á vinstra brjósti og á hægri öxl, gengju „svolítið skáhallt inn í vefinn, það er að segja hnífurinn hefur tilhneigingu til þess að ferðast undir húðinni svolítið, ganga inn í líkamann og ferðast undir húðinni, það er að segja fer ekki á djúpið neitt mikið.“ Sárið neðst á hálsi hefði „sérþætti í sér, þannig að þar er hnífurinn að fara inn og út og aftur jafnvel inn og út og á meðan sárið í vinstri holhendinni fer þarna bara beint inn í brjóstkassann á djúpið og inn í hjartað síðan, hliðlægt frá.“ Vitnið sagði, spurt hvað hnífsblaðið hefði í síðastnefnda sárinu þurft að fara djúpt inn, að gert væri „ráð fyrir því að vefirnir falli saman og hjartað er nú ekki fast þar sem það er, þannig að það verður alltaf erfitt að segja vegalengdina“ en ætla mætti að um 15 til 20 cm væru „inn að miðju þar sem að hnífurinn fer næstum því inn í miðju líkamans og alveg þarna djúpt, það eru einhverjar slíkar tölur en þær eru gefnar með þeim fyrirvara að vefir ganga til og falla saman og allt svoleiðis.“ Spurt um nauðsynlegan kraft til að veita slíka stungu sagði vitnið að krafturinn ylti fyrst og fremst á hnífsoddinum, hvort hann væri hvass eða sljór og slíkt. Mun meiri kraft þyrfti fyrir hníf með sljóan odd en skarpan. Ekki þyrfti mikinn kraft til að stinga í gegnum brjóstvegginn „ef maður hittir ekki á bein.“ Vitnið sagðist hafa séð ljósmynd af hnífi sem lögregla hefði haldlagt. Það sagði að jafnvel þó hann væri „ekki fullkomlega hvass og nýstálaður þessi hnífur, eins og hann er að sjá á myndinni, þá myndi ég aldrei nota orðin ‚mikinn kraft‘ af því að [...] þó hann sé ekki alveg fullkominn þá er hann náttúrulega eitthvað hvass eflaust.“ Hvassleiki hnífs yrði ekki metinn í smáatriðum „út frá ljósmynd sem er bara tvívíð líka.“ Vitnið sagði að meginfyrirstaða á leið hnífsins hefði verið húðin „og ef hnífurinn er kominn þar inn þá vissulega þarf eftirfylgni í hreyfinguna en mun minni kraft samt til að koma honum í gegnum aðra mjúkvefi, ef hann steytir ekki á beini.“ Engin ummerki hefðu verið um að hnífur hefði steytt á beini, ef vitnið myndi rétt.

Borið var undir vitnið að í niðurstöðum réttarrannsóknar væri lýst þremur sárum á líkamshol og sagt annars vegar að grófmæling á sárdjúpinu sýni um 10 cm og hins vegar um 9 cm. Var vitnið spurt hvort hitt sárið hefði verið dýpra. Vitnið svaraði því játandi en bætti við „þarna er nú kannski ekki átt við djúp beint inn, frá líkams yfirborðinu, heldur eiginlega lengd sárganganna og þau eru þannig náttúru, þessi sár hér, að þau liggja svolítið undir húðinni. En vissulega, hnífurinn fer alla þessa centimetra inn í vef en gengur ekki kannski á djúp sjálfs líkamans. [...] Inn og svo áfram kannski í grunnt, siglir undir húðinni þarna aðeins.“

Vitnið sagði að ekkert hefði komið fram sem sýndi að stunga í háls hefði verið hættuleg. „Hann fer þarna svolítið inn í skjaldkirtilinn meira að segja, en einhvern veginn út úr honum og er frekar grunnt í fitunni þarna.“ Hnífurinn hefði farið inn neðst við hóstina, snert á lið milli viðbeins og brjóstbeins og gegnum skjaldkirtilinn en ekki gengið í æðar eða öndunarveg. Þetta hefðu verið einhverjir centimetrar, „líklega ekki eins djúpt og þarna á brjóstinu“. Hugsanlega fimm centimetrar.

Vitnið var spurt hvort það gæti metið hvort áverkanir hefðu verið veittir í návígi eða meiri fjarlægð. Vitnið svaraði að það yrði „ekki með mikilli vissu, en maður fær á tilfinninguna að þeir hafi verið í návígi og jafnvel verið alveg að hvor öðrum“ enda hefðu ekki verið „varnarsár“ á brotaþola „og sárið þarna á hægri öxlinni mjög skáhallt, eins og þegar kannski hann leggur til hans og stendur framan fyrir hann eða er næstum með hann í fanginu þegar hann stingur. Kannski.“ Hugsanlega hefði aðstaðan verið sú að brotaþoli hefði verið fyrir framan stungumanninn sem hefði teygt sig aftur fyrir brotaþola. Þetta væru hugleiðingar sínar.

Borið var undir vitnið að ákærði hefði borið við sjálfsvörn. Vitnið sagði að „þetta er náttúrulega sár sem er í mjög mörgum plönum og koma þarna á hann, fimm stungusár, og er klárlega þeim þannig háttað að þetta eru markvissir áverkar, þannig að það er ekkert í áverkamyndinni sem bendir til þess að þetta sé liður í sjálfsvörn eða að það sé verið að verjast, ekkert sértækt. Þetta er eins og maður sér við hnífaárás.“ Vitnið var spurt hvort það segði frekar að líkur væru á sárin hefðu ekki verið veitt við sjálfsvörn, og vitnið svaraði að um væri að ræða áverka, sem væru eins og sæjust þegar fólk yrði fyrir hnífaárás og væri stungið til dauða. „ Og það er ekkert sem að bendir í sjálfu sér til þess að þetta hafi í megindráttum verið öðruvísi. Ef að þetta er aðgerð sem er gerð gegn honum, sem liður í sjálfsvörn, að þá er maður að horfa, þetta er mjög margþátta atburður með fimm sárum og svo erum við að telja að það eru fleiri atvik fyrir að minnsta kosti tvö sáranna, sem eru einskonar endurtekning eða eitthvað slíkt, þannig að það er það sem að við, eða ég sem réttarlæknir hef að segja um áverkamyndina sem heild, og ég verð að segja að hún tónar bara algerlega við það sem maður sér í árás en ekki það sem maður myndi sjá við sjálfsvörn.“ Nánar spurt sagði vitnið að við réttarrannsóknina væri ekki fjallað um „í hvaða samhengi mönnum finnst þeir þurfa að veita öðrum áverka, en ef eitthvað er dæmigert fyrir sjálfsvarnir þá eru það kannski meiri áverkar á manninum í tengslum við einhvers konar átök og [...] maður myndi vilja sjá einfaldari stungusár og jafnvel að það væri einhvers konar slysni að fólkið hefði dáið. En það sem ég er bara að meina er að áverkamyndin er frekar markviss, þetta eru markvissar stungur sem að eru þarna á honum“. Vitnið kvæði hins vegar ekki upp úr um „atburðarásina sjálfa“. Sérstaklega var borið undir vitnið að ákærði byggði á því í málinu að hann hefði orðið fyrir árás brotaþola, sem borið hefði hníf, ákærði hefði einhvern veginn náð af honum hnífnum og hefði stungið einu sinni frá sér, við það hefði brotaþoli orðið mjög ákafur og sót t aftur að ákærða sem hefði þá stungið hann oftar. Vitnið var spurt hvort niðurstöður réttarrannsóknarinnar útilokuðu þennan möguleika. Vitnið sagði að ekkert væri í niðurstöðunum „sem talar gegn þessu“.

Vitnið sagði að almennt væri „mjög hættulegt að stinga fólk í brjóstið“ þó oft lifðu menn slíkt af. Líffærum á þessu svæði væri hins vegar þannig háttað að slíkt væri óumdeilanlega hættulegt. Í þessu máli hefði megin stungan komið inn „hliðlægt, ofarlega á brjóstkassanum og fer milli annars og þriðja rifsins hérna inn og á djúpið.“ Almennt væri slík stunga mjög hættuleg.

Vitnið staðfesti bráðabirgða- og endanlegar niðurstöður réttarrannsóknar.

Vitnið I réttarlæknir kvaðst hafa unnið að krufningu brotaþola með H. Vitnið staðfesti skýrslu um krufninguna. Meginniðurstöður hefðu verið þær að ekki hefði verið „mikið um sjúklegar breytingar“ en hins vegar áverkar, „annars vegar áverkar eftir sljóa krafta sem voru nú frekar minni háttar, það voru skrámur og marblettir og undirhúðarblæðingar, svo voru þarna líka áverkar eftir skarpa krafta og þeir voru fimm talsins, aðallega var nú um að ræða frekar grunna skarpa áverka með grunn sárgöng, en einn áverkanna var nú ansi djúpur og fór í gegnum brjóstkassann vinstra megin, inn í gegnum miðmætið og gollurshúsið og þarna inn í vinstri slegil hjartans.“ Þetta hefði verið alvarlegasti áverkinn, „hann var lífshættulegur og dró [brotaþola] til dauða.“. Aðrir skarpir kraftar hefðu komið fram í áverkum á andliti, neðarlega á hálsi, ofarlega á brjósti og ofarlega hægra megin á baki. Þeir áverkar fjórir hefðu ekki verið lífshættulegir.

Vitnið J læknir kvaðst hafa skoðað ákærða á lögreglustöð. Við skoðunina hefði verið blóð á ákærða, sérstaklega vinstra megin á höfði, en ekki sjáanleg sár. Blóðið hefði því væntanlega ekki verið úr honum. Vitnið hefði skoðað þetta „mjög vel“. Á ákærða hefði verið „byrjandi mar“ á neðanverðum hægri upphandlegg. Hugsanlega hefði „einhver gripið þar“, en vitnið tók fram að það væri ekki víst. Einnig hefði verið „roði á vinstra herðablaði“ og hann „gæti verið merki um einhvers konar þrýsting“. Að öðru leyti hefði skoðunin verið „án athugasemda, þetta voru einu áverkamerkin“, en hugsanlega hefðu áverkamerki getað „komið fram eitthvað með skýrari hætti seinna meir.“ Vitnið var spurt hvort áverkarnir gætu hafa komið til af því ákærði hefði verið að verja sig. Vitnið sagðist telja „ólíklegt að þetta tengist einhvers konar vörn þessir áverkar.“ Vitnið tók fram að það gæti ekki fullyrt með vissu að byrjandi marið hefði verið tengt „einhverjum átökum, þannig að í sjálfu sér eru þetta bara vangaveltur“.

Vitnið sagði að ákærði hefði verið rólegur og samvinnufús við skoðunina. Vitnið hefði hvorki spurt ákærða sérstakra spurninga né fengið frá honum frásögn um málavexti.

Borið var undir vitnið að fram kæmi á samskiptaseðli að ákærði hefði borið um eymsli í hálsi sem leitt hafi niður í herðar og óskað eftir verkjalyfjum og sagt sig vera stífan og verkjaðan í stoðkerfi eftir átök. Vitnið sagði að ákærði hefði ekki talað um slík atriði í skoðuninni og að hann hefði ekki verið spurður um slíkt. Vitnið gæti ekki svarað hvort slíkt hefði verið til staðar. Vitnið sagðist ekki muna til þess að ákærði hefði við skoðun kveinkað sér undan einstökum hreyfingum eða slíku. Skoðunin hefði gengið vel. Hins vegar hefði verið hægt að „skoða hann betur með tilliti til þess“ hvort hann væri stirður í hálsi. Borið var undir vitnið að ákærði hefði fyrir dómi sagt að hann hefði verið með höfuðverk í nokkura daga og ekki getað hreyft hálsinn. Vitnið sagði þetta ekki rifja neitt sérstakt upp og bætti við: „Ég skoðaði alveg höfuð og háls og munn og kok og ég skrái alveg hjá mér engar athugasemdir við þá skoðun, í raun og veru, og ég sé engin áverkamerki á þessum stöðum, en það getur alveg verið, [...] fólk lendir í slysum og getur alveg fengið eymsli og verki nokkurum dögum síðar, þannig að það er alveg möguleiki. Maður sér það til dæmis oft eftir bílslys, fólk kannski hefur það jafnvel verra daginn eftir.“ Þó skoðun hafi komið „vel þarna“ þá gætu síðar komið fram „eftirstöðvar eftir einhver möguleg átök, en ég minnist þess ekki að hann hafi kvartað undan einhverjum óþægindum þegar ég var að skoða hann“.

Vitnið staðfesti niðurstöður skoðunar sinnar.

Vitnið K geðlæknir kvaðst hafa gert geðskoðun á ákærða. Fram hefði komið í viðtölum við ákærða og símtölum við systur hans að ákærði ætti ekki sögu um geðvandamál. Ljóst væri að síðustu fjórar vikur fyrir atvikið 17. júní hefði hann verið „að drekka mjög mikið og umrætt kvöld var hann mjög drukkinn“ en gögn sýndu að hann hefði verið með 2,43‰ í blóði. Niðurstöður vitnisins eftir viðtöl við ákærða, systur hans og vin, væru að ekki væri að sjá „að hann hafi haft nein þau einkenni eru talin upp í 15. gr. almennra hegningarlaga“ og ekkert sem kæmi í veg fyrir að refsing kynni að bera árangur.

Vitnið staðfesti matsgerð sína.

Vitnið V kvaðst hafa verið verkstjóri brotaþola á vinnustað frá september 2022 til janúar 2023. Áður hefðu þeir starfað saman í nokkur ár. Brotaþoli hefði verið „góður starfsmaður“ og unnið hratt og vel. Brotaþola hefði samið vel við aðra starfsmenn. Vitnið sagðist ekki hafa þekkt brotaþola utan vinnu.

Borið var undir vitnið að samstarfsmaður þess, Þ, hefði hjá lögreglu borið um að brotaþoli hefði verið ofbeldishneigður. Vitnið sagðist ekki kannast við slíkt, aldrei hefði komið til átaka á vinnustaðnum.

Vitninu voru sýndar myndir af hnífum sem haldlagðir voru í málinu. Vitnið sagði um væri að ræða hnífa sem notaðir væru við úrbeiningu. Væru slíkir hnífar notaðir á vinnustað þess.

Vitnið D sagðist hafa þekkt brotaþola mjög lengi, þau hefðu átt sameiginlega kunningja og hefðu síðar orðið samstarfsmenn. Vitnið sagðist fyrst hafa hitt ákærða á heimili brotaþola skömmu fyrir atvikið. Brotaþoli hefði sagt vitninu að „hann væri kominn með samleigjanda“ en ekki haft mörg orð um hann. Nánar spurt sagði vitnið að brotaþoli hefði sagt ákærða drekka mikið. Vitnið sagði að brotaþoli hefði einnig fengið sér „í glas“.

Vitnið sagði að daginn sem atvikið hefði orðið hefði vitnið byrjað að vinna klukkan fimm um morguninn. Sími vitnisins hefði hringt kl. 05:22. Í símanum hefði verið ákærði sem hefði sagt að hann vissi ekki hvað hann ætti að gera. Vitnið hefði spurt hvað hann ætti við og ákærði hefði svarað að hann hefði stungið brotaþola með hnífi. Vitnið hefði spurt hvort ákærði væri að grínast en hann hefði neitað því. Hann hefði endurtekið oftar en einu sinni að hann hefði í alvöru stungið brotaþola með hnífi. Vitnið hefði þá spurt hvar brotaþoli væri og ákærði svarað að hann vissi það ekki. Vitnið hefði spurt hvar ákærði væri og ákærði hefði sagt að hann væri heima. Vitnið sagðist ekki muna hvort samskiptin hefðu verið lengri.

Vitnið sagðist ekki muna hvort eitthvað hefði verið sagt um lögreglu eða sjúkralið. Vitnið sagði að ákærði hefði ekki gefið neina skýringu á því að hann hefði stungið brotaþola. „En hann sagði þetta svo rólega að mér datt ekki í hug að þetta væri satt.“ Ákærði hefði virkað rólegur og því hefði vitnið haldið að hann hefði „kannski bara sært hann“. Spurt hvort ákærði hefði talað um að hann hefði orðið fyrir árás brotaþola svaraði vitnið: „[Ákærði] sagði svona: Við rifumst og ég stakk hann með hníf.“ Hann hefði ekki nefnt að ákærði hefði verið með hníf. Vitnið var spurt hvort ákærði hefði talað um hvort hann hefði stungið einu sinni eða oftar, og svaraði að hann hefði sagt „stungið“, eins og það hefði verið í eitt skipti.

Vitnið hefði viljað fara heim til brotaþola og kanna hvað væri að gerast. Vitnið hefði spurt samstarfskonu sína hvort hún gæti ekið vitninu en hún hefði sagt að hún talaði „ekki einu sinni ensku“. Samstarfskonan hefði lagt til að vitnið bæði E um að aka sér. Vitnið hefði flýtt sér til hans og sagt að eitthvað hefði komið fyrir brotaþola. Ehefði ekið vitninu. Þegar þau hefðu komið í [...] hefði vitnið séð brotaþola liggja fyrir utan húsið. Vitnið hefði byrjað að opna bíldyrnar en E öskrað á vitnið að fara alls ekki úr bifreiðinni, þau yrðu að aka aðeins frá og hringja til lögreglu. Þau hefðu ekið aðeins frá og vitnið beðið E um að hringja til lögreglu.

Vitnið sagði að þegar þau E hefðu beðið eftir lögreglu hefði vitnið talað aftur við ákærða í síma, en sagðist ekki muna hvort þeirra hefði hringt, en þó halda að það hefði hann gert. Vitnið hefði spurt ákærða hvar hann væri og hann hefði svarað að hann vissi það ekki, hann væri á gangi. Vitnið hefði þá séð karlmann, „tveimur götum lengra“, ganga með síma við eyrað. Þá hefði klukkan verið „í kringum sex um morguninn“. Vitnið hefði gert ráð fyrir að þessi maður væri ákærði. Á þeirri stundu hefði lögreglubifreið komið að ákærða, sem hefði sagt við vitnið að hún væri komin. Vitnið hefði séð lögreglu ganga að ákærða og færa hann í bifreiðina.

Vitnið F sagðist hafa átt heima í [...], efri hæð, í tvö ár. Brotaþoli hefði átt heima á neðri hæð, beint fyrir neðan íbúð vitnisins. Vitnið sagðist hafa komið heim úr vinnu eftir klukkan níu að kvöldi 16. júní. Í anddyrinu hefði það heyrt samtal brotaþola og einhvers annars, sem vitnið sagðist telja að hafi verið ákærði. Samtalið hefði verið venjulegt, „þeir voru bara að tala saman“. Vitnið hefði ekki heyrt nákvæmlega hvað þeir hefðu sagt, en samtalið hefði verið eðlilegt. Borið var undir vitnið að í lögregluskýrslu væri eftir því haft að þeir hefðu talað um einhvern dóm í [...]. Vitnið sagði að ákærði hefði verið að tala um einhvern dóm í [...]. Þetta hefði verið „bara venjulegt samtal, hann var bara að segja [brotaþola] frá einhverju.“

Um miðnætti hefði vitnið heyrt að brotaþoli hefði verið inni í herbergi sinu að tala í símann og þá hefði verið bankað nokkurum sinnum á dyr brotaþola. „Það heyrist allt þarna. Þunnir veggir.“ Vitnið hefði heyrt að brotaþoli hefði gengið inn í herbergi sitt og skellt hurðinni. „Það heyrist þegar hurðin skellist og hann byrjaði að tala í símann, það tók kannski einhvern hálftíma.“ Vitnið hefði ekki heyrt nafn ákærða nefnt í símtalinu, „þetta var bara svona venjulegt samtal“. Einhvern tíma hefði orðið hljótt og þá hefði vitnið sofnað, en það hefði tekið svefntöflu. Oft væri hávaði í húsinu og vitnið hefði grunað „að það yrði örugglega aftur eitthvað partí.“

Borið var undir vitnið sem eftir því er haft í lögregluskýrslu að brotaþoli hefði ekki verið ánægður þegar bankað hefði verið á dyrnar, hann hefði bölvað og sagt að hann kæmi eftir fimm mínútur. Þetta hefði hugsanlega komið fyrir tíu sinnum. Vitnið sagði erfitt að fullyrða að þetta hefði komið fyrir tíu sinnum, en að minnsta kosti í nokkur skipti. Brotaþoli hefði talað í símann, bankað hefði verið á dyrnar, brotaþoli ekki verið ánægður og sagt aftur og aftur: ‚eftir smástund‘ og blótað.

Vitnið sagðist ekki hafa heyrt ákærða og brotaþola koma heim um nóttina.

Vitnið hefði vaknað klukkan sex og þá heyrt raddir og haldið „að þeir væru með partí áfram“. Þegar vitnið hefði litið út um glugga hefði það séð lögregluna. Síðar hefði það heyrt bankað á „aðalhurðina“ og þá farið og opnað. Þá hefðu dyrnar að herbergi brotaþola verið opnar.

Vitnið sagði að alveg væri „pottþétt“ að til miðnættis hefðu ákærði og brotaþoli verið tveir í íbúðinni. Þegar brotaþoli hefði farið inn í herbergið að tala í símann hefði vitnið ekki heyrt aðrar raddir.

Vitnið sagðist aldrei hafa heyrt ákærða og brotaþola rífast en bætti við: „Þegar ákærði [svo] var að banka hjá [brotaþola] þá var [brotaþoli] ekki sáttur.“ Hann hefði verið ósáttur „af því að hann var að tala í símann.“

Vitnið sagðist ekki hafa þekkt ákærða, aðeins hafa hitt hann einu sinni. Vitnið og brotaþoli hefðu ekki verið vinir, aðeins nágrannar. Á þessum tveimur árum hefðu oft verið „hávaði og partí“ og hefði vitnið kvartað við eiganda húsnæðisins. Um tveimur mánuðum fyrir atvik málsins hefði brotaþoli fengið viðvörun frá eigandanum vegna þessa. Það hefði verið áður en ákærði flutti inn.

Vitnið E kvaðst hafa komið til vinnu um tíu mínútur fyrir fimm umræddan morgun. Um tuttugu mínútur yfir fimm hefði D komið til sín, mjög óróleg, ásamt annarri konu og sagt að hún vildi fara heim. Hún hefði ekki getað ekið en hin konan gæti ekið. Vitnið hefði sagt að sú gæti ekki farið af vinnustaðnum á þeim tíma, en vitnið gæti ekið. Vitnið hefði spurt hvað væri að og D hefði sagt að eitthvað vandamál væri uppi. Hún hefði sagt hvert aka skyldi og vitnið hefði fylgt því. Þegar þangað hefði verið komið hefði vitnið séð líkama upp við dyr. Vitnið hefði séð mikið storknað blóð og hefði hugsað með sér að maðurinn væri látinn því hann hefði verið hreyfingarlaus.

D hefði viljað fara úr bifreiðinni til hjálpar en vitnið neitað því. Vitnið hefði ekið aðeins og sagt að það gæti hringt á lögreglu og sjúkrabifreið. Um klukkan 05:35 hefði það hringt. Í framhaldinu hefði lögregla komið og spurt vitnið spurninga sem það hefði svarað.

Vitnið sagðist ekki hafa séð neinn á ferli.

Vitnið sagðist hafa margspurt D hvað hefði komið fyrir en hún ekki sagt neitt nákvæmt. Hún hefði verið mikið í símanum. Vitnið hefði spurt við hvern hún hefði talað en hún ekki sagt það. Hún hefði talað [...]í símann sem vitnið skildi ekki.

Vitnið sagði að brotaþoli hefði lengi unnið í sama fyrirtæki og vitnið, en ekki á sama stað. Vitnið hefði því ekki hitt hann oft í vinnu og aldrei hitt hann utan vinnu.

Vitnið sagði að þegar allt hefði verið um garð gengið hefði D sagt þarna hefðu verið hnífur og áflog, eða eitthvað slíkt.

Borið var undir vitnið, sem eftir því er haft í lögregluskýrslu, að brotaþoli hefði sífellt verið í átökum, vitnið hefði ekki séð slíkt en heyrt af því. Orðrómur væri um að hann væri slagsmálahundur. Vitnið sagðist oft hafa heyrt eitthvað í þessa veru en aldrei hafa séð það sjálft.

Eins og rakið hefur verið var málið endurupptekið eftir dómtöku í framhaldi af því að hnífur fannst á vettvangi og var rannsakaður. Gáfu þá tvö vitni skýrslu að nýju.

Vitnið G kvaðst hafa fengið umræddan hníf til rannsóknar og á báðum hliðum blaðsins hefði verið sjáanlegt rauðleitt kám, tildregið og legið langsum eftir lengd blaðsins. Sýni sem tekin hefðu verið af báðum hliðum blaðs og annarri hlið skeftis hefðu gefið jákvæða svörun sem blóð. Sýni hefðu verið send til rannsóknar og niðurstöður leitt í ljós að bæði sýnin af hnífsblaðinu væru samkennd við brotaþola. Sýnið af skeftinu hafi innihaldið blöndu frá brotaþola og ákærða. Ekki væri unnt að greina hvort lífsýni á skeftinu væru komin frá blóði beggja. Vitnið sagði að blóðkámið sem legið hefði langsum á hnífsblaðinu væri dæmigert eftir hnífstungu.

Vitnið staðfesti skýrslur sínar.

Lögregluþjónn 2 kvaðst hafa farið á vettvang ásamt tæknideildarstarfsmönnum eftir að tilkynnt hefði verið um fundinn hníf. Þangað hefðu einnig farið dóttir brotaþola og móðir þeirra. Húseigandi hefði opnað fyrir þeim en hann hefði fengið lykilinn hjá dóttur brotaþola. Bótakrefjandinn B og móðir hennar hefðu bent á „hvar þær fundu hnífinn, þarna í horninu hjá hurðinni, sýna okkur samskonar hníf og sýna tæknideildarstarfsmönnum hvernig hnífurinn hafði legið. Þær sögðu að þær hefðu vitað, af því þær fengu gögn málsins, að hnífurinn væri ófundinn og höfðu upplýsingar úr gögnunum hvernig hnífurinn átti að líta út.“ Brotaþolinn B hefði séð hnífinn og sagt við móður sína að hún hefði fundið hníf, móðir hennar hefði tekið hnífinn upp með vísifingri og þumli og borið hann upp að ljósi, en dimmt hefði verið í þessu horni, og talið sig sjá blóðkám. Þær hefðu þá hringt í lögmann sinn og látið vita. Hann hefði svo látið lögreglu vita. Þegar vitnið hefði komið á vettvang hefði hnífurinn þegar verið kominn til rannsóknar hjá tæknideild, „þannig að þær sýna okkur ekki þann hníf heldur samskonar hníf.“ Vitnið sagði að ekkert hefði verið ótrúverðugt við frásögn þeirra.

Vitnið staðfesti skýrslu sína.

Niðurstaða

Í endanlegum niðurstöðum réttarkrufningar á líki brotaþola segir meðal annars að rannsóknarniðurstöður bendi sterklega til þess að dánarorsökin hafi verið stungu áverki í framhluta vinstri holhandar, með sárgangi inn í hjartað og kjölfarandi umfangsmikilli blæðingu inn í gollurshúsið og vinstri fleiðruna. Læknarnir H og I-kk-nf niðurstöðurnar fyrir dómi og svöruðu spurningum um þær. Ekkert hefur komið fram í málinu sem bendir til að þessi niðurstaða krufningarinnar sé ekki rétt. Með vísan til þess og skýrslna H og I fyrir dómi telst sannað í málinu að dánarorsök brotaþola hafi verið sú sem rakið var. Er jafnframt sannað með niðurstöðum réttarkrufningar og skýrslu læknanna H og I að brotaþoli var stunginn öllum þeim stungum sem taldar eru upp í ákæru.

Í endanlegum niðurstöðum réttarkrufningarinnar er jafnframt dregin eftirfarandi ályktun: „Rannsóknarniðurstöðurnar benda sterklega til þess að dauðsfallið hafi verið afleiðing árásar annars manns með eggáhaldi (manndráp).“

Eftir handtöku sína fór ákærði með lögreglu á vettvang og benti þar á hníf sem hann kvaðst telja hafa verið notaðan umrætt sinn. Í ljós kom að á þeim hnífi var ekki mannsblóð. Sá hnífur var hins vegar að stærð og gerð sambærilegur þeim sem dóttir brotaþola fann á vettvangi og rakið hefur verið. Á þeim hnífi reyndist blóð sem telja má sannað að hafi verið úr brotaþola. Þykir óhætt að leggja til grundvallar að þar sé hnífurinn sem beitt var umrætt sinn. Er ekki ágreiningur um það í málinu.

Óumdeilt er að ákærði var á vettvangi er brotaþoli var stunginn svo sem í ákæru greinir, þar á meðal þeirri stungu sem dró brotaþola til dauða. Sjálfur hefur ákærði viðurkennt að hafa stungið brotaþola. Hefur ekkert komið fram í málinu sem bendir til þess að nokkur annar hafi þar verið að verki og ekkert sem bendir til að á vettvangi hafi þá verið fleiri menn en þeir tveir. Verður að leggja til grundvallar í málinu að ákærði hafi stungið brotaþola með þeim hætti sem honum er gefið að sök í ákæru og með þeim afleiðingum sem þar eru raktar, andláti brotaþola af völdum áverka á hjarta.

Ákærði byggir á því í málinu að þetta hafi hann gert í sjálfsvörn. Þeir hafi verið að rífast og brotaþoli verið með hníf í hendi. Brotaþoli „réðst á mig“, sagði ákærði fyrir dómi, og lýsti atvikum þannig að hvor hefði hrint öðrum og einhvern veginn hefði ákærði náð hnífnum og stungið brotaþola. Ákærði hefði svo fært sig frá en brotaþoli orðið „enn þá meira brjálaður“. Ákærði hefði orðið mjög hræddur og er brotaþoli hefði gengið að ákærða og tekið í hann hefði ákærði stungið hann í nokkur skipti. Við munnlegan málflutning var af hálfu ákærða á því byggt að um nauðsynlega sjálfsvörn hefði verið að ræða, hann hefði ekki getað flúið mun stærri og sterkari mann.

Samkvæmt 1. mgr. 12. gr. laga nr. 19/1940 er það verk refsilaust, sem unnið er af neyðarvörn, að því leyti sem það hefur verið nauðsynlegt til þess að verjast eða afstýra ólögmætri árás, sem byrjuð er eða vofir yfir, enda hafi ekki verið beitt vörnum, sem séu augsýnilega hættulegri en árásin og tjón það, sem af henni mátti vænta, gaf ástæðu til. Sá sem byggir á því að refsivert verk, sem sannað er að hann hafi unnið, sé honum refsilaust vegna neyðarvarnar, þarf að færa eitthvað haldbært fram því til stuðnings.

Í skýrslu tæknideildar lögreglu segir um aðstæður á vettvangi að töluvert blóð hafi verið að sjá í íbúðinni, bæði blóðdropa víða á gólfi og blóðkám á gólfi og veggjum. Á horni rúms brotaþola hafi verið blóð, bæði á laki og sængurveri, og mikið blóð á gólfi þar fyrir neðan. Beint á móti rúminu hafi verið fataskápur og á honum blóðkám. Ein skáphurðin hafi verið brotin. Blóðslóðin hafi legið óslitin frá svefnherbergi brotaþola, út ganginn, um opna rýmið og þaðan út fyrir húsnæðið þangað sem brotaþoli hafi legið. Á öllu þessu svæði hafi mátt sjá blóðdropa víða á gólfi og blóðkám á veggjum, hurðum og skápum og sums staðar blóðkámug handarför. Í gögnum málsins liggja ljósmyndir sem þykja styðja þessa lýsingu. Ekkert hefur komið fram sem gefur til kynna að þessi lýsing sé röng og verður við hana miðað. Verður að miða við að í íbúðinni hafi komið til átaka tveggja manna, en ekki einungis þess að einn hafi stungið annan. Með því er hins vegar engu slegið föstu um upptök átakanna. Fyrir liggur hvaða stungur brotaþoli fékk og sannað er að ákærði veitti þær. Ekki liggur fyrir í hvaða röð þær voru veittar, en af orðum H fyrir dómi verður ráðið að engin þeirra hafi samstundis gert brotaþola ómögulegt að bregðast við í skamma stund. Er því engin ástæða til að ætla að brotaþoli hafi tekið stungunum viðbragðalaus.

Við munnlegan málflutning var mjög gagnrýnt af hálfu ákærða að lögregla hefði ekki óskað eftir að fram færi svokölluð blóðferlarannsókn. Hefði með henni mátt varpa ljósi á upphafsstað og gang atburðarásarinnar, þar á meðal hvort upptök hefðu orðið á gangi fyrir framan svefnherbergi brotaþola, eins og ákærði hefur talið, eða í svefnherberginu sjálfu, eins og lögreglu virtist við rannsókn málsins. Fyrir dómi var því samsinnt af hálfu ákæruvaldsins að slík blóðferlarannsókn hefði getað orðið til fyllingar en á því byggt að alls engin nauðsyn hafi verið á slíkri rannsókn. Fallast verður á að ætla megi að með blóðferlarannsókn hefði mátt varpa skýrara ljósi á upphafsstað atburðarásarinnar og gang hennar um íbúðina. Þykir þannig ekki unnt að slá föstu, eins og málið liggur fyrir, hvort fyrsta hnífstunga hafi fremur verið veitt á ganginum eða inni í svefnherbergi ákærða, og með sama hætti verður ekki fullyrt hvar í íbúðinni ákærði og brotaþoli hafa verið staddir þegar aðrar stungur voru veittar. Sú óvissa sem verður að teljast uppi um þetta atriði verður ekki skýrð ákærða í óhag. Verður þannig meðal annars ekki lagt til grundvallar að brotaþoli hafi legið í rúmi sínu þegar hann fékk fyrstu stunguna.

Ákærði er einn manna til frásagnar um atburðarásina í [...] sem leiddi til andláts brotaþola. Frásögn hans verður að meta í ljósi þess annars sem liggur fyrir í málinu.

Koma þar ýmis atriði til skoðunar.

Svo sem rakið hefur verið byggir ákærði á því að brotaþoli hafi átt upptök átaka og hafi þá verið með hníf í hendi. Jafnvel þótt rétt væri að brotaþoli hefði í upphafi borið hníf og ógnað ákærða með honum, verður að hafa í huga að ákærði segir sjálfur einnig svo frá, að brotaþoli hafi misst hnífinn en ákærði náð honum á sitt vald. Hnífurinn, sem ákærði beitti, hafi verið hnífurinn er brotaþoli hafi áður borið. Er þannig ljóst af orðum ákærða sjálfs, að í öll þau skipti er hann stakk brotaþola var það ákærði einn sem bar hníf. Stakk hann þannig alltaf vopnlausan mann með hnífi, þar á meðal þeirri stungu sem varð honum að bana.

Mjög skömmu eftir atburðinn í [...] var ákærði í samskiptum við systur sína, O, gamlan vin sinn, L, og loks D. Ákærði hafði sjálfur samband við þau L og D en O-x-x til ákærða eftir að L hafði talað við hana. O sagði að ákærði hefði sagt við sig að líklega hefði hann drepið strák. L sagði að ákærði hefði sagt að hann hefði stungið brotaþola með hnífi. L sagðist telja að í öðru símtali, um stundarfjórðungi síðar, hefði ákærði sagt að hann hafi stungið brotaþola í hálsinn. D sagði að ákærði hefði sagt að hann hefði stungið brotaþola með hnífi. Þau O, L og D sögðu öll að ákærði hefði ekki nefnt að þetta hefði hann gert í sjálfsvörn eða að hann sjálfur hefði orðið fyrir árás brotaþola. Vitaskuld verður að hafa í huga að þessi samtöl fara fram mjög skömmu eftir atburðinn og alls ekki óeðlilegt að ákærði hafi verið í uppnámi og frásögn hans borið þess merki. Engu að síður er þetta meðal þess sem til skoðunar kemur.

Skömmu eftir handtöku ákærða skoðaði J læknir hann. Fyrir dómi sagði J að á ákærða hefðu ekki verið sjáanleg sár. Ákærði hefði verið með „byrjandi mar“ á neðanverðum hægri upphandlegg og roða á vinstra herðablaði. Ekki hefðu verið aðrir sjáanlegir áverkar við skoðunina. Um marið sagði J að hugsanlega hefði einhver gripið þar, en tók fram að það væri ekki víst. Roðinn á vinstra herðablaði gæti verið merki um einhvers konar þrýsting. Aðspurður taldi J ólíklegt að um varnaráverka væri að ræða. Sannað er með skýrslu J að þessa áverka var ákærði með eftir handtöku sína. Fyrir liggur samskiptaseðill sem ber með sér að um tveimur sólarhringum eftir atburðinn hafi ákærði borið um eymsli í hálsi sem leiði niður herðar og beðið um verkjalyf. Hann hafi borið um að vera stífur og verkjaður í stoðkerfi eftir átök og hafi hann fengið verkjalyf.

Ekki liggur meira fyrir um þessi einkenni sem ákærði mun hafa borið um í viðtali við hjúkrunarfræðing í fangelsinu.

Fyrir liggur að bolur sá er ákærði bar við handtöku var rifinn á tveimur stöðum, annars vegar á hægri síðu og hægri ermi og hins vegar vinstra megin við hálsmál, og hefur rifunum verið lýst. Eru rifurnar vísbending um að ákærði hafi átt í átökum sem að minnsta kosti hafi að einhverju leyti verið háð í návígi. Ákærði bar hins vegar enga áverka sem sérstaklega verða tengdir við rifurnar svo máli skipti.

Fyrir dómi sagði H að ekki hefðu verið á brotaþola neinir sértækir áverkar sem bent gætu til þess að hann hefði sjálfur beitt ofbeldi. Dæmigerðir slíkir áverkar væru marblettir á hnúum, en ekkert hefði komið komið fram „sem myndi benda til þess að hann hafi verið að slá frá sér eða kýla eða eitthvað.“ Við úrlausn málsins kemur þetta atriði til skoðunar í samhengi við þá áverka, sem fyrir liggur að ákærði var með eftir atburðinn, og eru tvímælalaust ekki mjög alvarlegir og benda í sjálfu sér ekki sérstaklega til að ákærði hafiverið í mikilli og bráðri hættu.

Fyrir dómi var borið undir H að ákærði bæri við sjálfsvörn. H sagði að á brotaþola hefðu verið sár „í mjög mörgum plönum og koma þarna á hann, fimm stungusár, og er klárlega þeim þannig háttað að þetta eru markvissir áverkar, þannig að það er ekkert í áverkamyndinni sem bendir til þess að þetta sé liður í sjálfsvörn eða að það sé verið að verjast, ekkert sértækt. Þetta er eins og maður sér við hnífaárás.“ Hsagði einnig að við sjálfsvörn væri almennt að vænta einfaldari stungusára „og jafnvel að það væri einhvers konar slysni að fólkið hefði dáið.“ Í þessu tilviki væri „áverkamyndin“ hins vegar „frekar markviss“. H tók fram að hann kvæði ekki upp úr um atburðarásina sjálfa og þegar borin var undir hann lýsing ákærða á atvikum og spurt hvort niðurstöður rannsóknarinnar útilokuðu þann möguleika svaraði hann að ekkert væri í niðurstöðunum „sem talar gegn þessu“.

Með hliðsjón af þessu verður að miða við að niðurstöður krufningar útiloki ekki frásögn ákærða af atburðarásinni en ekki verður lagt til grundvallar að þær styðji hana sérstaklega.

Samkvæmt gögnum málsins sendi ákærði um nóttina vini sínum, L, skilaboð sem koma til skoðunar við mat á atburðarásinni. Í skilaboðum sem ákærði sendi kl. 00:29 segir hann meðal annars „Drep hann“, „Eftir smá stund“ og „Er ekki að grínast.“ Klukkan 04:54 sendi ákærði skilaboð þar sem segir: „Þessi vitleysingur fyrst drep ég hann og svo hengi ég mig“. Loks sendi ákærði skilaboð kl. 05:10 þar sem segir: „Ég stakk hann með hníf“. Eins og áður er getið voru skilaboðin öll á [...]en eru hér skráð í þýðingu sem liggur fyrir í málinu og hefur ekki verið mótmælt. Sama á við um athugasemd þýðanda vegna skilaboðanna kl. 04:54 og rakin hefur verið. Fyrir dómi viðurkenndi ákærði að hafa sent þessi skilaboð en kvaðst ekki hafa meint þau bókstaflega. Engin ástæða er til að efast um að hann hafi í skilaboðunum talað um brotaþola.

Í fyrstu skilaboðunum sem hér voru rakin segir ákærði ekki aðeins að hann muni drepa brotaþola heldur tekur fram að hann sé ekki að grínast. Er það að sjálfsögðu til þess fallið að auka alvöru skilaboðanna. Samkvæmt gögnum málsins nefnir hann reyndar einnig fleira, að þeir séu að fara á diskótek að skemmta sér. Í skilaboðunum kl. 04:54, sem ætla verður að hafi verið mjög skömmu fyrir átök þeirra brotaþola, segir hann ekki aðeins að hann ætli að drepa brotaþola heldur einnig að hann muni að því búnu hengja sig. Er hann þannig ekki aðeins að tala um að drepa brotaþola heldur einnig næstu gjörð sína þar á eftir. Þegar á þetta er horft og svo þær staðreyndir að rúmlega stundarfjórðungi síðar sendir ákærði frá sér skilaboð þar sem hann segist hafa stungið brotaþola og að fyrir liggur að stunga frá ákærða varð brotaþola að bana, er vissulega nærtækt að álykta sem svo að ákærði hafi í skilaboðum sínum lýst fullmótuðum ásetningi sem hann hafi svo hrint í framkvæmd. Sá tími sem líði milli skilaboðanna kl. 00:29 og 04:54 sé þá til marks um að ekki hafi verið um andartakshugsun að ræða. Á hitt er hins vegar að líta, að ekki er allt það meint bókstaflega sem menn segja í reiði sinni og hafa verður í huga að ákærði var töluvert ölvaður, að minnsta kosti þegar síðari skilaboðin voru send. Þegar á þetta er horft þykir sem ekki verði fullyrt með vissu, gegn framburði ákærða fyrir dómi, að hann hafi, á þeim tíma sem hann sendi boðin kl. 00:29 og 04:54 verið búinn að einsetja sér að drepa brotaþola. Er ekki hægt að vísa með öllu á bug að ákærði kunni að hafa veitt reiði í garð brotaþola útrás með þessum hætti, fremur en að hann hafi í raun lýst mótuðum ásetningi sem hann hafi svo haldið sig við allt til loka atburðarásarinnar.

En jafnvel þó skilaboðin verði metin með þeim hætti, er ljóst að þau bera að minnsta kosti vott um mjög mikla reiði ákærða í garð brotaþola. Það, að hann hafi að minnsta kosti tvívegis um nóttina skrifað skilaboð þess efnis að hann muni drepa brotaþola, og að síðari skilaboðin hafi verið send um stundarfjórðungi áður en ákærði veitti brotaþola stungu sem banaði honum, kemur til skoðunar þegar metið er, hvort leiddar hafi verið líkur að því að gjörðir ákærða gegn brotaþola hafi verið honum nauðsynleg og refsilaus neyðarvörn.

Þegar á allt framanritað er horft er ekki unnt að líta svo á að þær gjörðir ákærða, að stinga brotaþola eins og sannað er að hann hafi gert, með þeim afleiðingum sem fyrir liggja, hafi verið honum réttmæt neyðarvörn í skilningi 1. mgr. 12. gr. laga nr. 19/1940. Er ekki hægt að leggja til grundvallar að yfir ákærða hafi vofað, eða verið byrjuð, ólögmæt árás sem réttlætt hafi getað þessar athafnir ákærða. Þá er ekki hægt að miða við að ákærði hafi orðið svo skelfdur eða forviða, að hann hafi ekki getað fullkomlega gætt sín, þannig að 2. mgr. greinarinnar geti átt við.

Sannað er að ákærði stakk brotaþola þeim stungum sem taldar eru í upp í ákæru, þar á meðal þeirri sem sannað er að dregið hafi brotaþola til dauða. Sú stunga gekk svo langt inn að hún náði til hjarta. Hlaut ákærða að vera ljóst að slík hnífstunga í holhönd, sem langt gengur inn í líkama brotaþola eins og hér varð raunin, er verulega hættuleg og að afar líklegt var að hún banaði brotaþola. Með háttsemi sinni braut ákærði gegn 211. gr. laga nr. 19/1940 svo sem honum er gefið að sök í ákæru.

Ákærði hringdi hvorki til lögreglu né sjúkraliðs. Sjálfur sagði hann fyrir dómi að hann hefði viljað kalla á hjálp en ekki vitað símanúmer neyðarlínu. Ákærði mun hafa verið skamman tíma á landinu og verður þessu ekki vísað á bug. Fyrir liggur að hann hafði samband við vin sinn og bað hann um að hringja á hjálp svo bjarga mætti brotaþola. Verður að miða við að ákærði hafi með þessum hætti reynt að koma því til leiðar að hjálp bærist. Fyrir dómi lýsti ákærði því að sér liði mjög illa vegna þess að brotaþoli hefði dáið af sínum völdum. Er engin ástæða til að efast um þetta.

Ákærða hefur ekki verið gerð refsing hér á landi og engin gögn liggja fyrir í málinu um hugsanlegan sakaferil hans annars staðar. Verður að miða við að ákærði eigi sér ekki sakaferil. Þegar á allt er horft ákveðst refsing ákærða fangelsi í sextán ár með frádrætti sem í dómsorði greinir.

Í málinu liggja bótakröfur dóttur og ekkju brotaþola. Ákærði hefur framið ólögmæta meingerð gegn þeim og ber bótaábyrgð á. Verða miskabætur til hvorrar um sig ákveðnar fjórar milljónir króna ásamt vöxtum svo sem í dómsorði greinir en bótakrafa var birt ákærða 5. september 2023. Er hér meðal annars höfð hliðsjón af dómi Hæstaréttar Íslands í máli nr. 8 / 2023 eftir því sem við getur átt. Bótakrefjandinn C krefst bóta vegna missis framfæranda. Útreikningum að baki kröfunni hefur ekki verið sérstaklega mótmælt og verður krafan tekin til greina með vöxtum eins og í dómsorði greinir. Báðar gera kröfu um greiðslu útfararkostnaðar. Fram kom í málinu að brotaþola hefur verið gerð útför og að dóttir hans hafi séð um undirbúning og skipulagningu hennar, en af hennar hálfu var tekið fram að svo hefði farið að kostnaður hefði ekki verið greiddur af henni. Verður ákærða ekki gert að greiða henni bætur vegna þessa. Ekkja brotaþola mun ekki heldur hafa borið kostnað af útförinni. Í bótakröfu hennar segir að brotaþoli hafi verið jarðsettur í kirkjugarði hér á landi [...] en hún hyggist gera honum aðra útför í heimalandi hans. Telja verður að ákærða verði ekki gert að greiða bætur vegna slíkrar hugsanlegrar annarrar útfarar. Bótakrefjandinn C krefst auk þess 500.000 króna vegna fjárhagslegs tjóns sem hún hafi orðið fyrir vegna atvinnumissis vegna þess áfalls sem hún hafi orðið fyrir og kostnaði vegna ferðar til Íslands en hún hyggist fara til Íslands vegna andláts brotaþola. Af hálfu bótakrefjandans hefur verið lagt fram vottorð [...] geðlæknis þar sem segir að bótakrefjandinn hafi verið til meðferðar vegna [...] vegna andláts eiginmanns hennar og sé hún óvinnufær en fái sjúkradagpeninga. Ekki kemur fram í gögnum málsins hvert fjártjón hennar sé vegna þessa og ekkert liggur fyrir um kostnað hennar vegna ferðalaga. Þessi liður kröfunnar þykir vanreifaður og verður honum vísað frá dómi.

Ákærða verður gert að greiða bótakrefjandanum B 1.116.000 krónur í málskostnað og hefur þá verið litið til skyldu bótakrefjandans til að greiða virðisaukaskatt af málflutningsþóknun. Hagsmuna bótakrefjandans gætti fyrir dómi S-kk-nf A-kk-nf S-kk-nf lögmaður. Bótakrefjandanum C hefur verið veitt gjafsókn til að halda uppi einkaréttarkröfum og skal gjafsóknarkostnaður hennar greiðast úr ríkissjóði, þar með talin 900.000 króna þóknun lögmanns hennar, R-kvk-ef Ó-kvk-ef G-kvk-ef, en þóknunin er ákveðin án virðisaukaskatts. Ákærða verður gert að greiða sömu fjárhæð í ríkisjóð. Á kærða verður gert að greiða málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, E-kk-ef H-kk-ef lögmanns, sem með hliðsjón af umfangi málsins og tímaskýrslu verjandans ákveða st 9.039.600 krónur og er virðisaukaskattur innifalinn og annan sakarkostnað sem samkvæmt yfirliti ákæruvaldsins nemur 1.688.855 krónum. Gætt var 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88/2008. Af hálfu ákæruvaldsins fór D-kvk-nf Ö-kvk-nf V-kvk-nf settur saksóknari með málið. Þ-kk-nf D-kk-nf kveður upp dóm þennan.

Dómsorð:

Ákærði, M-x-x J-x-x T-x-x, sæti fangelsi í sextán ár. Frá refsingunni skal draga með fullri dagatölu óslitið gæzluvarðhald sem ákærði hefur sætt frá 17. júní 2023 til dómsuppsögudags.

Ákærði greiði B fjórar milljónir króna í miskabætur ásamt vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 17. júní 2023 til 5. október 2023, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði greiði B 1.116.000 krónur í málskostnað.

Ákærði greiði C fjórar milljónir króna í miskabætur króna ásamt vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 17. júní 2023 til 5. október 2023, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði greiði C 35.694.101 krónu í skaðabætur vegna missis framfæranda auk vaxta samkvæmt 16. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, frá 17. júní 2023 til 5. október 2023, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. laga nr. 38/2001, frá þeim degi til greiðsludags.

Gjafsóknarkostnaður C greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns hennar, R-kvk-ef Ó-kvk-ef G-kvk-ef lögmanns, 900.000 krónur.

Ákærði greiði 900.000 krónur í málskostnað í ríkissjóð.

Ákærði greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, E-kk-ef H-kk-ef lögmanns, 9.039.600 krónurog 1.688.855 króna annan sakarkostnað.

Þ-kk-nf D-kk-nf

Rétt endurrit staðfestir

Héraðsdómur Reykjaness 6. desember 2023