S-55/2017

Mál þetta, sem tekið var til dóms 29. maí sl., höfðaði lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu með ákæru 7. febrúar 2017 á hendur ákærða, M-kk-þgf G-kk-þgf M-kk-þgf, kt. [...], [...], Kópavogi;

„fyrir fíkniefnalagabrot, með því að hafa, sunnudaginn 15. mars 2015 í íbúð að [...] í Reykjavík, haft í vörslum sínum að hluta til í sölu- og dreifingarskyni samtals 259,51 g af kannabislaufi, 48,30 g af maríhúana og 57 kannabisplöntur, og hafa um nokkurt skeið fram til þess dags ræktað greindar plöntur.

Telst brot þetta varða við 2. gr., sbr. 4., 5. og 6. gr., laga um ávana- og fíkniefni nr. 65/1974, sbr. lög nr. 13/1985 og lög nr. 68/2001, og 2. gr., sbr. 14. gr., reglugerðar um ávana- og fíkniefni og önnur eftirlitsskyld efni nr. 233/2001, sbr. reglugerð nr. 848/2002.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar. Krafist er upptöku á samtals 259,51 g af kannabislaufi, 48,30 g af maríhúana og 57 kannabisplöntum, samkvæmt 6. mgr. 5. gr. laga nr. 65/1974 og 2. mgr. 14. gr. reglugerðar nr. 233/2001.“

Kröfur ákærða:

Ákærði krefst þess aðallega að máli þessu verði vísað frá dómi. Til vara krefst ákærði sýknu af kröfum ákæruvalds. Til þrautavara krefst ákærði þess að honum verði gerð sú vægasta refsing sem lög leyfa. Í öllum tilvikum krefst ákærði þess að allur sakarkostnaður verði felldur á ríkissjóð, þar með talin hæfileg þóknun til handa skipuðum verjanda ákærða.

I

Sunnudaginn 15. mars 2015 barst lögreglu tilkynning um ætlaða kannabisræktun í íbúð á 3. hæð í fjölbýlishúsinu nr. [...] í Reykjavík. Fjórir lögreglumenn fóru á vettvang og voru þangað komnir um kl. 20:30. Samkvæmt viðræðum lögreglu við nokkra íbúa í húsinu hafði umrædd íbúð nýlega skipt um eigendur og var íbúðin sögð vera í útleigu. Lögregla reyndi að ná sambandi við eiganda íbúðarinnar, A, en án árangurs. Við skoðun á rafmagnstöflu í húsinu kom í ljós að mesta rafmagnsnotkunin í umræddum stigagangi var í þeirri íbúð sem tilkynningin laut að þrátt fyrir að þar virtist enginn vera inni. Skömmu eftir komu á vettvang taldi lögregla sig síðan finna sterka kannabislykt frá íbúðinni.

Fram kemur í frumskýrslu lögreglu að lögreglumenn á vettvangi hafi metið það svo að tryggja þyrfti vettvang svo að sönnunargögnum yrði ekki komið undan. Var því haft samband við löglærðan fulltrúa hjá embætti lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu sem tók ákvörðun um að lögregla færi inn í íbúðina, án heimildar dómara en að lögmanni viðstöddum. Í kjölfarið var kallaður til lásasmiður og lögmaður af bakvakt Lögmannafélags Íslands. Lásasmiðurinn var fyrri til á vettvang og opnaði hann fyrir lögreglu sem fór inn í íbúðina til að ganga úr skugga um að hún væri mannlaus. Í íbúðinni blöstu við tvö tjöld til kannabisræktunar og nokkurt magn ætlaðra kannabisefna.

Þegar lögmaður kom á vettvang framkvæmdi lögregla húsleit í íbúðinni. Við leitina fundust 57 kannabisplöntur og virtust 25 þeirra vera þurrar og dauðar. Einnig fundust 259,51 gramm af kannabislaufum og 48,30 grömm af maríhúana.

Í eldhúsi íbúðarinnar fann lögregla pizzukassa sem á var símanúmer. Hringdi lögregla í númerið og svaraði þá B, sem í ljós kom að leigði herbergi í íbúðinni af ákærða. Boðaði B komu sína eftir 30 mínútur. Þegar lögregla var að ljúka aðgerðum á vettvangi kom B þangað ásamt ákærða og verjanda hans í málinu. Upplýsti ákærði lögreglu um að hann hefði íbúðina á leigu, sbr. einnig framlagðan leigusamning, dagsettan 2. janúar 2015.

Við rannsókn málsins voru teknar skýrslur af ákærða og vitnum. Í skýrslu sinni 18. mars 2015 kvaðst ákærði eiga þá kannabisræktun sem var í íbúðinni að [...]. Íbúðina sagðist ákærði hafa verið með á leigu og hefði hann einn staðið að ræktuninni. Ræktunina kvað ákærði hafa verið til einkaneyslu og neitaði hann að hafa ætlað að selja afrakstur hennar. Við skýrslutökuna voru borin undir ákærða öll þau fíkniefni og plöntur sem fundust við leit lögreglu í íbúðinni og viðurkenndi ákærði að eiga bæði efnin og plönturnar. Við skýrslugjöf hjá lögreglu neitaði B hins vegar að hafa komið að ræktuninni og sagði hann ákærða hafa átt alla framleiðsluna. Eigandi íbúðarinnar neitaði sömuleiðis allri aðild að málinu.

Undir rannsókn málsins var aflað matsgerðar Rannsóknastofu í lyfja- og eiturefnafræði, sem dagsett er 28. apríl 2015, vegna rannsóknar á haldlögðum ætluðum kannabisplöntum. Með rannsókninni var staðreynt að um kannabisplöntur væri að ræða. Í matsgerðinni kemur einnig fram magn tetrahýdrókannabínóls í þeim plöntum sem rannsakaðar voru. C, verkefnastjóri á Rannsóknastofu í lyfja- og eiturefnafræði við Háskóla Íslands, kom fyrir dóm við aðalmeðferð málsins og staðfesti gerð og niðurstöður matsgerðarinnar.

Rannsókn lögreglu lauk í lok apríl 2015. Lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu höfðaði síðan mál þetta með útgáfu ákæru 7. febrúar 2017.

II

Við upphaf aðalmeðferðar málsins kom ákærði fyrir dóm og neitaði sök. Þá lýsti hann því yfir að hann nýtti sér rétt sinn til þess að tjá sig ekki að öðru leyti um sakarefni málsins.

Í þinghaldi 11. maí 2017 var eftir ákærða bókað að hann viðurkenndi skýlaust að hafa haft í vörslum sínum 259,51 gramm af kannabislaufi og 32 kannabisplöntur. Hann neitaði hins vegar sök að öðru leyti, þar með talið að hafa haft nefnd fíkniefni og kannabisplöntur í vörslum sínum í sölu- og dreifingarskyni. Samþykkti ákærði kröfu ákæruvalds um upptöku að því leyti sem hann játaði sök en sagðist láta sig engu varða önnur efni sem ákæruvaldið gerði kröfu um upptöku á í málinu.

Eins og getið var að framan gaf ákærði skýrslu hjá lögreglu við rannsókn málsins 18. mars 2015. Við skýrslugjöfina kvaðst ákærði eiga þá kannabisræktun sem var í íbúðinni að [...] í Reykjavík er lögregla framkvæmdi þar húsleit 15. mars 2015. Íbúðina sagðist ákærði hafa verið með á leigu og hefði hann einn staðið að ræktuninni. Ræktunina sagði ákærði hafa verið til einkaneyslu og neitaði hann að hafa ætlað að selja afrakstur hennar. Við skýrslutökuna voru borin undir ákærða öll þau fíkniefni og plöntur sem fundust við leit lögreglu í íbúðinni og viðurkenndi ákærði að eiga bæði efnin og plönturnar.

III

D lögregluvarðstjóri sagði lögreglu umrætt kvöld hafa borist tilkynning um fíkniefnaræktun að [...] í Reykjavík. Lögregla hefði farið á vettvang og af lykt sem borist hefði frá íbúðinni og öðrum ummerkjum, meðal annars mæli í rafmagnstöflu sem sýnt hefði mikla rafmagnsnotkun í íbúðinni, hefði mátt ráða að fótur væri fyrir þeirri tilkynningu. Íbúðin hefði virst mannlaus. Haft hefði verið samband við lögfræðing hjá lögreglustjóraembættinu sem talið hefði nauðsynlegt að fara inn í íbúðina til að tryggja vettvang. Af þeim sökum hefði lögmaður af bakvakt Lögmannafélags Íslands verið kallaður til, ásamt lásasmið. Sá síðarnefndi hefði komið fyrr á vettvang og hefði hann opnað fyrir lögreglu sem í framhaldinu hefði farið inn í íbúðina og gengið úr skugga um að hún væri mannlaus. Við þá könnun hefði strax komið ljós ræktun í íbúðinni.

Við svo búið hefði lögregla farið aftur út. Leit hefði verið framkvæmd í íbúðinni nokkru síðar að viðstöddum lögmanni.

Vitnið sagði íbúa í húsinu hafa upplýst lögreglu um að eigandi íbúðarinnar byggi ekki í henni og að hann væri mögulega staddur erlendis. Tilraunir lögreglu til að ná sambandi við eigandann hefðu ekki skilað árangri. Í íbúðinni hefði lögregla fundið símanúmer á pizzukassa sem hringt hefði verið í. Sá aðili, B, hefði lítið viljað við málið kannast og hefði lögregla því ákveðið að halda áfram aðgerðum á vettvangi, haldleggja sönnunargögn o.fl.

Á gangi í íbúðinni kvað vitnið hafa fundist líflitla græðlinga. Í stofunni hefðu verið tvö tjöld með ræktun, mikið af blómapottum, mold og afskornum kannabis-plöntum.

Þegar lögregla hefði verið um það bil að yfirgefa vettvang hefði fyrrnefndur B komið á vettvang ásamt ákærða og verjanda hans.

E lögreglumaður bar að lögreglu hefði borist tilkynning um kannabisræktun í umræddri íbúð. Þegar á vettvang var komið hefði vitnið fundið sterka kannabislykt berast frá íbúðinni. Íbúðin hefði virst vera mannlaus. Rafmagnsmælir íbúðarinnar hefði sýnt mikla rafmagnsnotkun, sem enn hefði styrkt grunsemdir lögreglu.

Sá lögreglumaður sem stýrt hefði aðgerðum hefði haft samband við löglærðan fulltrúa á bakvakt og í kjölfarið hefði verið tekin ákvörðun um að fara inn í íbúðina. Vitnið hefði ekki komið að þeirri ákvörðun. Lögmaður af bakvakt Lögmannafélags Íslands hefði verið kallaður til, ásamt lásasmið. Við leit lögreglu í íbúðinni hefðu nokkrir tugir kannabisplantna fundist.

Þegar lögregla hefði verið að yfirgefa vettvang hefði mann borið að sem sagst hefði vera húsráðandi. Með honum hefði verjandi ákærða verið og mögulega annar maður til.

F lögreglumaður tók fram við skýrslugjöf sína fyrir dómi að hann myndi atvik máls ekki vel vegna þess langa tíma sem frá þeim væri liðinn. Vitnið bar annars svo að þegar komið var á vettvang hefði kannabislykt lagt frá nefndri íbúð. Lögregla hefði farið inn í íbúðina til þess að ganga úr skugga um að hún væri mannlaus. Að því loknu hefði verið beðið eftir því að lögmaður kæmi á vettvang svo að framkvæma mætti húsleit, en ekki hefði tekist að hafa uppi á húsráðanda. Ákvörðun um að leita í íbúðinni án þess að úrskurður dómara lægi fyrir sagði vitnið hafa verið tekna að höfðu samráði við ákærusvið lögreglustjóraembættisins. Ákvörðunina kvað vitnið ekki hafa verið sína. Rámaði vitnið í að þegar aðgerðum hefði verið að ljúka á vettvangi hefði ákærða borið þar að ásamt verjanda sínum.

Við leit í íbúðinni kvað vitnið hafa fundist kannabisplöntur í tveimur tjöldum. Þá hefðu græðlingar fundist á gólfi íbúðarinnar.

G lögreglumaður kvaðst hafa farið að [...] í Reykjavík umrætt kvöld ásamt nokkrum starfsfélögum sínum vegna gruns um að í íbúð í húsinu væri að finna kannabisræktun.

Þegar komið hefði verið á vettvang hefði vitnið fundið kannabislykt berast frá íbúðinni. Þá hefði rafmagnsmælir íbúðarinnar sýnt mikla rafmagnsnotkun. Samband hefði verið haft við löglærðan fulltrúa lögreglustjóra á bakvakt og honum kynnt málsatvik. Niðurstaðan hefði verið sú að nauðsynlegt væri að fara inn í íbúðina og tryggja vettvang. Í framhaldinu hefði lögregla farið inn og staðreynt að íbúðin var mannlaus. Í íbúðinni hefði verið kannabisræktun í gangi og þar hefði einnig verið að finna fíkniefni. Húsleit hefði í kjölfarið verið framkvæmd að viðstöddum lögmanni sem lögregla hefði kallað til af bakvakt Lögmannafélags Íslands. Við leitina hefðu verið haldlagðar kannabisplöntur og einnig kannabisefni. Þá hefði lögregla fundið símanúmer á pizzukassa í íbúðinni sem hringt hefði verið í og hefði B svarað þeirri hringingu en lítið viljað við málið kannast. Þegar aðgerðum lögreglu á vettvangi var að ljúka hefði J-kk-nf komið á vettvang ásamt ákærða og verjanda hans.

A bar fyrir dómi að hann hefði gert leigusamning um íbúðina að [...] í Reykjavík við ákærða. Taldi vitnið að félagi ákærða, B, hefði búið í íbúðinni hjá ákærða.

B bar fyrir dómi að hann myndi atvik máls illa, enda væri langt síðan þau gerðust. Þó kom fram hjá vitninu að það hefði umrætt kvöld fengið símhringingu frá lögreglumanni og verið upplýst um yfirstandandi aðgerðir lögreglu í íbúð að [...] í Reykjavík. Á þessum tíma hefði vitnið leigt herbergi í íbúðinni af ákærða.

Vitnið sagðist hafa farið skömmu síðar í íbúðina ásamt ákærða. Vitnið neitaði að hafa vitað af því að fíkniefni væru ræktuð í íbúðinni. Vitnið hefði ekki orðið vart við neitt slíkt.

H rannsóknarlögreglumaður kvaðst hafa tekið framburðarskýrslu af ákærða vegna málsins. Við skýrslugjöfina hefði ákærði kannast við að eiga allt það sem lögregla haldlagði við leit í íbúðinni að [...] í Reykjavík, að undanskildum peningum. Þá hefði ákærði borið að hann hefði staðið einn að ræktuninni.

IV

Í munnlegum málflutningi krafðist verjandi þess fyrir hönd ákærða að málinu yrði vísað frá dómi. Svo virðist sem sú krafa sé á því byggð að allra rannsóknargagna málsins hafi verið aflað með og á grundvelli ólögmætrar rannsóknaraðgerðar lögreglu. Áður en leit hafi verið framkvæmd í íbúðinni að [...] í Reykjavík hafi lögregla hvorki aflað samþykkis húsráðanda né dómsúrskurðar, sbr. 1. mgr. 75. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Lögreglu hafi ekki verið heimil leit án úrskurðar dómara í umræddu tilviki, en engin hætta hafi verið á að bið eftir úrskurði ylli sakarspjöllum, sbr. 2. mgr. 75. gr. sömu laga. Það bryti því gegn rétti ákærða til réttlátrar málsmeðferðar fyrir dómi, sbr. 1. mgr. 6. gr. mannréttindasáttmála Evrópu, sbr. lög nr. 62/1994, að byggja sakfellingu ákærða á þeim sönnunargögnum sem aflað hafi verið við leitina.

Eins og vísað var til í úrskurði dómsins 12. júlí 2017 er ekki fyrir að fara í íslenskum lögum reglu sem útilokar að stuðst verði við gagn sem kann að hafa verið aflað án þess að fylgt hafi verið ákvæðum laga um öflun sönnunargagna í sakamálum. Þótt dómurinn geti tekið undir það með ákærða að ekki verði séð að lagaskilyrði hafi verið uppfyllt fyrir leit lögreglu í húsakynnum ákærða umrætt sinn, án þess að áður væri aflað heimildar dómara, sbr. 1. mgr. 75. gr. laga nr. 88/2008, getur það að íslenskum rétti ekki leitt til þess að ákæruvaldinu verði talið óheimilt að byggja á þeim gögnum sem aflað var með og á grundvelli leitarinnar. Í þessu kristallast sú meginregla, sem er mikilvægur hluti íslenskrar réttarskipunar, að leita sannleikans í hverju máli og komast að efnislega réttri niðurstöðu. Samkvæmt því verður kröfu ákærða um frávísun málsins hafnað, en ekki verður séð að sú niðurstaða brjóti gegn rétti ákærða til réttlátrar málsmeðferðar fyrir dómi, sbr. 1. mgr. 6. gr. mannréttindasáttmála Evrópu, sbr. lög nr. 62/1994.

V

Fyrir liggur að 15. mars 2015 framkvæmdi lögregla húsleit í íbúð á 3. hæð í fjölbýlishúsinu nr. [...] í Reykjavík í kjölfar tilkynningar um ætlaða kannabisræktun í íbúðinni. Við leitina fundust 57 kannabisplöntur, 259,51 gramm af kannabislaufum og 48,30 grömm af maríhúana.

Í málinu er ekkert komið fram um það að eigandi íbúðarinnar hafi haft vitneskju um að kannabisefni væru ræktuð í íbúð hans. Þá liggur heldur ekkert haldbært fyrir sem bendir til þess að B, sem upplýst er að leigði herbergi í íbúðinni af ákærða, hafi haft nokkra aðkomu að ræktuninni.

Svo sem rakið er í kafla II hér að framan kom ákærði fyrir dóm við upphaf aðalmeðferðar málsins og neitaði sök. Tjáði hann sig ekki að öðru leyti um sakarefni málsins. Í þinghaldi 11. maí 2017 var hins vegar eftir ákærða bókað að hann viðurkenndi skýlaust að hafa haft í vörslum sínum 259,51 gramm af kannabislaufi og 32 kannabisplöntur. Hann neitaði hins vegar sök að öðru leyti, þar með talið að hafa haft nefnd fíkniefni og kannabisplöntur í vörslum sínum í sölu- og dreifingarskyni. Þá gaf ákærði skýrslu hjá lögreglu við rannsókn málsins 18. mars 2015. Við skýrslugjöfina kvaðst ákærði eiga þá kannabisræktun sem var í íbúðinni að [...] þegar lögregla framkvæmdi þar leit 15. mars 2015. Íbúðina sagðist ákærði hafa verið með á leigu og hefði hann einn staðið að ræktuninni. Ræktunina sagði ákærði hafa verið ætlaða til eigin nota og neitaði hann að hafa ætlað að selja afrakstur hennar. Við skýrslutökuna voru borin undir ákærða öll þau fíkniefni og plöntur sem fundust við leit lögreglu í íbúðinni og viðurkenndi ákærði að eiga bæði efnin og plönturnar.

Að mati dómsins fær játning ákærða fyrir lögreglu stoð í gögnum málsins og framburði vitna. Hún er einnig að töluverðu leyti í samræmi við þá afstöðu ákærða sem eftir honum var bókuð við fyrirtöku málsins 11. maí 2017 samkvæmt framansögðu. Hin breytta afstaða sem ákærði lýsti við upphaf aðalmeðferðar málsins samræmist hins vegar ekki framburði vitna í málinu og framlögðum rannsóknargögnum lögreglu.

Fyrir liggur að ákærði hafði íbúðina að [...] í Reykjavík á leigu er atvik máls gerðust samkvæmt leigusamningi, dagsettum 2. janúar 2015. Að því gættu þykir dóminum sannað með vísan til framburðar þeirra lögreglumanna sem þátt tóku í leit í íbúðinni, framlagðra rannsóknargagna lögreglu, þess sem áður segir um framburð ákærða í málinu og annars þess sem að framan er rakið, svo ekki verði vefengt með skynsamlegum rökum, sbr. 1. mgr. 109. gr. laga nr. 88/2008, að ákærði hafi 15. mars 2015, í títtefndri íbúð að [...], haft í vörslum sínum 259,51 gramm af kannabislaufum, 48,30 grömm af maríhúana og 57 kannabisplöntur og hafa um nokkurt skeið fram til þess dags ræktað greindar plöntur.

Í ákæru er ákærða gefið að sök að hafa haft ofangreind fíkniefni og kannabisplöntur í vörslum sínum „að hluta til í sölu- og dreifingarskyni“. Í munnlegum málflutningi kom fram hjá sækjanda að undanskildar væru hvað þetta varðaði þær 25 kannabisplöntur sem virst hefðu þurrar og dauðar. Engin gögn liggja frammi í málinu sem skjóta stoðum undir þann málatilbúnað ákæruvalds að ákærði hafi ætlað kannabisefnin og umræddar 32 kannabisplöntur til sölu og dreifingar. Ákærði hefur frá upphafi neitað að sú hafi verið ætlan hans. Að þessu gættu þykir því ekki verða slegið föstu eingöngu á grundvelli þess sem fyrir liggur samkvæmt framansögðu um umfang ræktunarinnar, svo ekki verði vefengt með skynsamlegum rökum, sbr. 1. mgr. 109. gr. laga nr. 88/2008, að ákærði hafi ætlað afrakstur hennar til sölu og dreifingar. Verður ákærði því sýknaður af þeim hluta sakargifta í málinu.

Sú háttsemi sem ákærði þykir hafa orðið sannur að samkvæmt framansögðu er réttilega heimfærð til refsiákvæða í ákæru.

VI

Samkvæmt vottorði sakaskrár ríkisins gekkst ákærði í þrígang undir sektargerð lögreglustjóra á árunum 2007 til 2010 vegna umferðarlagabrota. Hinn 18. nóvember 2013 gekkst hann síðan undir þrjár sektargerðir lögreglustjóra vegna fíkniefnalagabrota. Þá gekkst ákærði undir viðurlagaákvörðun fyrir dómi 3. desember 2013 vegna umferðar- og fíkniefnalagabrota þess efnis að hann greiddi 200.000 króna sekt til ríkissjóðs og sætti sviptingu ökuréttar í tvö ár.

Að gættu því magni fíkniefna og fjölda kannabisplantna sem ákærði var með í vörslum sínum umrætt sinn og því sem áður segir um ástand hluta plantnanna þykir refsing hans réttilega ákveðin fangelsi í þrjá mánuði. Eftir atvikum þykir rétt að fresta fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Með vísan til kröfugerðar ákæruvalds, gagna málsins og tilgreindra lagaákvæða í ákæru verða gerð upptæk á 259,51 gramm af kannabislaufum, 48,30 grömm af maríhúana og 57 kannabisplöntur.

Eftir úrslitum málsins verður ákærði dæmdur til greiðslu sakarkostnaðar, sbr. 1. mgr. 235. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Ákærði dæmist því til að greiða kostnað við rannsókn á haldlögðum fíkniefnum og plöntum, 197.887 krónur, en ekki verður á það fallist með ákærða að sú rannsókn hafi verið þarflaus. Ákærði greiði einnig þóknun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef K-kk-ef K-kk-ef lögmanns, sem hæfilega þykir ákveðin að virtu umfangi málsins með þeim hætti sem í dómsorði greinir. Með vísan til þess sem áður segir um grundvöll leitar lögreglu í því húsnæði sem ákærði hafði á leigu og hin uppteknu fíkniefni og kannabisplöntur fundust í verður útlagður kostnaður við leitina hins vegar ekki felldur á ákærða.

Dóm þennan kveður upp K-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari.

D Ó M S O R Ð:

Kröfu ákærða, M-kk-ef G-kk-ef M-kk-ef, um að máli þessu verði vísað frá dómi er hafnað.

Ákærði sæti fangelsi í þrjá mánuði en fresta skal fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði 872.447 krónur í sakarkostnað, þ.m.t. þóknun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef K-kk-ef K-kk-ef lögmanns, 674.560 krónur að virðisaukaskatti meðtöldum.

Ákærði sæti upptöku á 259,51 grammi af kannabislaufum, 48,30 grömmum af maríhúana og 57 kannabisplöntum.

K-kk-nf H-kk-nf