S-466/2016

Mál þetta, sem dómtekið var 4. janúar sl., var höfðað með ákæru héraðssaksóknara, dagsettri 29. júní 2016, á hendur :

G-kk-þgf Þ-kk-þgf G-kk-þgf, kennitala 000000-0000,

[...]

fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás, með því að hafa snemma morguns [...] 2015, utandyra austan við [...], Reykjavík, ítrekað slegið og sparkað í höfuð og líkama A og lamið hana með reipi sem bundið var í lykkju með hnút, allt með þeim afleiðingum að hún hlaut nefbrot, ýmsa áverka á höfði og andliti, yfirborðsáverka á handleggjum, höndum, fótleggjum, rassi, brjóstum og baki.

Telur ákæruvaldið brotið varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og krefst þess að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Í málinu er sett fram einkaréttarkrafa af hálfu A, kt. 000000-0000, um að ákærða verði gert að greiða henni miskabætur, að fjárhæð 2.000.000 kr. auk vaxta skv. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu, nr. 38/2001, frá [...] 2015 þar til mánuður er liðinn frá birtingu bótakröfunnar, en með dráttarvöxtum skv. 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Einnig er þess krafist að ákærða verði gert að greiða málskostnað að mati dómsins eða samkvæmt síðar framlögðum málskostnaðarreikningi, að viðbættum virðisaukaskatti á málflutningsþóknun.

Verjandi ákærða krefst vægustu refsingar er lög leyfa og að bótakrafa verði lækkuð verulega. Þá krefst hann hæfilegrar þóknunar sér til handa sem greidd verði úr ríkissjóði.

I.

Að morgni [...] 2015 kl. [...] barst lögreglu tilkynning um unga konu á bifreiðastæðinu austan við [...] sem væri með mikla áverka á andliti eftir árás. Í frumskýrslu segir að brotaþoli hafi verið á vettvangi og greint frá því að hún hefði verið slegin með hafnarboltakylfu í andlitið 2-3 sinnum. Taldi hún sig vera nefbrotna. Hún gat litlar upplýsingar aðrar gefið og var í annarlegu ástandi vegna fíkniefnaneyslu auk þess sem hún bar fyrir sig minnisleysi. Brotaþoli var flutt með sjúkrabifreið til aðhlynningar á slysadeild. Sneiðmyndataka leiddi í ljós beinbrot í andliti brotaþola.

Lögreglan ræddi við brotaþola á slysadeild og greindi hún frá því að henni væri illt í kynfærunum og að blætt hefði úr þeim. Taldi hún að sér hefði verið nauðgað. Mikið blóð var í munni hennar og þurfti hún sífellt að hrækja blóði. Þá var hún í hvítum buxum sem voru útataðar í blóði og súkkulaðidrykk. Kvaðst hún hafa verið með vinkonu sinni að skemmta sér og þær hefðu tekið leigubifreið inn í [...] þar sem hún hitti nafngreint fólk. Var ákærði þar á meðal. Kvaðst hún ekki trúa því að hann hefði gert sér þetta með ásetningi enda þau verið í nánu sambandi. Hann væri andlega vanheill og stundum í geðrofi. Í slíku ástandi gerði hann oft hluti sem hann ætlaði sér ekki að gera.

Brotaþoli nefndi til sögunnar brotavettvang en miðað við þá lýsingu var hann á [...] á milli [...] í [...]. Lögreglan rannsakaði þann vettvang og sást þar blóðhráki, sígarettubakki, drykkjarílát með súkkulaðidrykk og einnig sáust þar nýleg hjólför í mölinni.

Samkvæmt vottorði B, læknis á slysadeild, var talið að brotaþoli hefði orðið fyrir líkamsárás með hafnarboltakylfu og hún slegin ítrekað í andlit og kvið. Við skoðun [...] 2015 hafi greinst nefbrot og blætt hafi úr báðum nösum. Gengið var úr skugga um það hvort áverkar væru á heilasvæði eða önnur brot á andlitsbeinum sem reyndist ekki vera.

Í kjölfarið gekkst brotaþoli undir réttarlæknisfræðilega skoðun og er skýrsla um hana á meðal gagna málsins. Þar kemur fram að ekki hafi fengist skýr frásögn af því sem gerðist hjá brotaþola m.a. vegna ástands hennar en hún var undir áhrifum fíkniefna. Grunur lék á að á hana hefði verið ráðist með hafnarboltakylfu og hún beitt kynferðisofbeldi. Haft er eftir henni að hún hafi hitt ákærða sem hafi ásakað hana um að hafa stolið fíkniefnum. Þá er áverkum og ástandi fatnaðar brotaþola lýst, staðsetning áverkanna merktir inn á teikningar og þeir og fatnaður ljósmyndaður.

Í skýrslu rannsakara, sem er dagsett [...] 2015, er tekin saman framvinda rannsóknar og reynt að henda reiður á framburð brotaþola sem fór um víðan völl sökum ástands síns. Fram kom að hún hafði glatað símanum sínum. Að hennar ósk var hringt í frænku hennar sem hafði eftir brotaþola að ákærði væri gerandinn en sem fyrr kvaðst brotaþoli ekki trúa því upp á hann.

Eins og fyrr segir vaknaði grunur um að brotaþoli hefði verið beitt kynferðisofbeldi og var hún því skoðuð á neyðarmóttöku. Læknisskoðun leiddi í ljós nefbrot og aðra áverka í andliti, marbletti víða um líkama og sár við leggangaop. Brotaþoli nefndi þó ekki ætlaðan geranda og virtist muna lítið um atvik. Haft er eftir hjúkrunarfræðingi að líklegt sé að brotaþoli hafi rotast og minni hennar því skert.

Frekari rannsókn á vettvangi leiddi í ljós að allar eftirlitsmyndavélar á svæðinu voru óvirkar. Tæknideild ljósmyndaði vettvang og tók sýni af því sem þar fannst. Ekkert fannst við rannsókn sem gaf til kynna staðsetningu árásarinnar, svo sem jarðrask.

Rætt var við tilkynnanda árásarinnar sem þá var á vakt sem öryggisvörður. Kvaðst hann hafa orðið var við brotaþola þegar hún kom gangandi eftir bílastæðunum í [...] í áttina frá [...]. Lýsti hann ástandi brotaþola sem var í uppnámi, illa til reika og talaði samhengislaust. Hún hafi ekki nefnt árásarmanninn á nafn eða getað sagt frá því sem gerst hafði.

Þann [...] 2015 fannst bifreið sem ákærði var farþegi í umrætt sinn. Bifreiðin var haldlögð en í farangursgeymslu hennar var reipi sem var bundið í lykkju með þykkum hnút. Hjólbarðar bifreiðarinnar voru með grófu munstri áþekku því sem fannst á vettvangi. Hins vegar voru þau hjólför ekki nægilega skýr til þess að unnt væri að gera samanburðarrannsókn.

Viðamikil tæknirannsókn fór fram í kjölfarið. Ekki fundust nothæf sýni til DNA-kennslagreiningar í fatnaði ákærða, í bifreiðinni eða á reipinu sem fannst í farangursgeymslu hennar. Ákveðið var að senda sýni á rannsóknarstofu til Noregs vegna DNA-rannsóknar, m.a. blóð sem fannst á ætluðum árásarvettvangi og einnig voru tekin sýni af fyrrnefndu reipi en talið var hugsanlegt að lífssýni í formi þekjufruma væri þar að finna. Niðurstöður þeirrar rannsóknar voru þær að DNA-snið sýnis úr blóði reyndist vera úr brotaþola. Greining á sýnum af reipinu leiddi ekki í ljós DNA sem unnt var að samkenna við brotaþola eða ákærða.

Rannsökuð voru símasamskipti milli ákærða, brotaþola og vitna í málinu. Þann [...] voru nokkur símasamskipti á milli brotaþola og ákærða. Í skilaboðum frá brotaþola til ákærða þann dag segir hún að hún vilji ekki að hann fái ranghugmyndir gagnvart henni eða fái á tilfinninguna að hún leyni hann einhverju. Fram kemur að brotaþola hafi fundist eins og hann væri ósáttur eða vonsvikinn út í hana.

Brotaþoli sendi ákærða sms skilaboð kl. [...] þann [...]. Þá hringdi hún í vinkonu sína, C, kl. [...] og var því símtali svarað. Eins og áður segir kom fram hjá brotaþola að hún hefði tapað símanum sínum [...] 2015 og eru engin merki um notkun á símanum hennar frá kl. [...] þann dag. Þá sýna gögn að talsverð símasamskipti voru á milli C og ákærða þennan dag frá kl. [...] til [...] svo og daginn áður. Þá sýna gögn að C átti nokkur stutt samtöl við D frá [...]-[...].

Samkvæmt upplýsingum frá leigubifreiðastöðinni [...] ók ein bifreið frá [...] frá kl. [...] að [...]. Reyndist það vera sú leigubifreið sem brotaþoli og C vinkona hennar tóku að [...] umrætt sinn.

Þann [...] 2015 lagði brotaþoli fram kæru á hendur ákærða fyrir líkamsárás og kynferðisbrot. Lýsti hún atvikum svo að hún og vinkona hennar, C, hefðu tekið leigubifreið í [...] til að hitta ákærða. Þar hafi hann verið ásamt vini sínum, D, og E en þau komu saman á bíl. Ákærði hafi ásakað hana um að hafa tekið fíkniefni frá honum. Ákærði hefði síðan ráðist á hana og man hún lítið eftir það og fékk „black out“. Kvað hún hann hafa verið með reipisbolta í höndunum.

Ákærði var fyrst yfirheyrður þann [...] 2015. Neitaði hann því þá alfarið að hafa beitt brotaþola ofbeldi. Þau hafi hist í [...] þar sem hún hafði í hótunum við hann. Kvað hann hana hafa stolið frá honum peningum og fíkniefnum kvöldið áður. Í yfirheyrslu [...] 2015 kannaðist ákærði við að hafa rifist við brotaþola vegna þess sem hún stal frá honum. Hún hafi slegið hann og hann hafi þá svarað í sömu mynt. Hafi höggið hafnað í andliti hennar og við það hafi þau bæði dottið í jörðina. Ákærði kvaðst ekki hafa notað reipishnykil heldur hafi brotaþoli handfjatlað hann nokkru áður. Spurður að því hvort hann hefði sparkað í brotaþola kvaðst hann aðeins hafa „pikkað“ mjöðm hennar með fætinum þar sem hún var í mölinni. Hún hafi öskrað og öskrað. Þau hafi bæði verið undir áhrifum fíkniefna og meiddust bæði. Hann hafi síðan ekið brott með D og E. Ákærði kvað breyttan framburð sinn skýrast af því hversu slæmt ástand hans hefði verið í fyrri yfirheyrslu vegna langvarandi fíkniefnaneyslu.

Dómari, sækjandi og verjandi gengu á vettvang þann 9. desember sl.

II.

Verður nú gerð grein fyrir framburði ákærða og vitna fyrir dómi við aðalmeðferð málsins.

Ákærði kannaðist við að hafa hitt brotaþola í [...] umræddan morgun á [...] við [...]. Hann hafi komið þangað í bifreið með E og D en þau hefðu verið í samskiptum við brotaþola og C, vinkonu hennar. Þær hafi komið í [...] og hafi brotaþoli sest upp í bílinn. Þau hafi rifist og síðan farið út úr bifreiðinni, sem var lagt á [...]. Hafi þau verið aðeins í hvarfi við hina sem voru áfram í bifreiðinni.

Ákærði kvaðst hafa komist að því að brotaþoli hefði stolið frá honum nokkrum dögum áður og viljað fá þýfið tilbaka. Þess í stað hafi brotaþoli haft í hótunum við hann. Bæði hafi þau verið „alveg helluð“ eða undir verulegum áhrifum langvarandi neyslu fíkniefna. Það hafi soðið upp úr og þau hafi öskrað á hvort annað og hann slegið hana. Nánar spurður kvað ákærði mögulegt að höggið hafi farið í andlit hennar. Hún hafi líka slegið til hans og hafi þau lent í jörðinni. Ákærði kvaðst hugsanlega hafa farið með fótinn í síðuna á henni eða „pikkað í mjöðmina“ eins og fram kæmi í lögregluskýrslu. Aðspurður kvað hann hana hafa verið á iði. Á tilteknum tímapunkti hafi hann legið ofan á henni. Hann hafi síðan gengið í burtu og hafi brotaþoli ekki verið í góðu ástandi þá. Hann hafi ekki velt fyrir sér hvort hún hafi verið með áverka en taldi sig muna eftir rispu á andliti. Hún hafi setið á einhverju við stíginn, hugsanlega á steini. Þegar borið er undir ákærða það sem haft er eftir honum í lögregluskýrslu þann [...] 2015, kvað hann allt vera í „smá þoku“ og hann gæti því ekki gefið betri lýsingu nú en þar kæmi fram. Hafi hann verið í mjög slæmu ástandi þegar hann var yfirheyrður og hafi svör hans borið þess merki.

Ákærði kvaðst muna eftir reipi með hnút sem hafi verið í bílnum og hafi brotaþoli verið með það fyrst. Hann hafi tekið það af henni og kastað því inn í bílinn en hafi aldrei beitt því. Spurður um framburði vitna í málinu kvað ákærði framburð E vera litaðan af því að hún hataði hann og kenndi honum um mál sem hefði farið illa hjá henni. Hið sama væri að segja um móður D sem væri illa við hann. Hann taldi ekki útilokað að vitnin hefðu heyrt brotaþola öskra, heyrt sparkhljóð eða að hún hefði grátið, eins og þau greindu frá í skýrslum sínum hjá lögreglu.

Ákærði tók fram að hann iðraðist þess mjög að hafa lent í fyrrgreindum átökum við brotaþola en hann væri allt annar maður undir áhrifum fíkniefna. Á þessum tíma hafi hann verið í verulegri óreglu og ekki átt í nein hús að venda. Í dag vilji hann taka sig á.

Brotaþoli greindi svo frá að hún hefði verið í bænum að skemmta sér með C sem hafi ákveðið að hitta D, E og ákærða í [...]. Kvaðst brotaþoli álykta sem svo að C hefði rætt við ákærða í síma en þau þekktust öll fyrir. Ákærði hafi virst ósáttur en hún hefði fengið undarleg skilaboð frá honum einhverju áður og ekki botnað í þeim. Hún og C hefðu tekið leigubíl, stöðvað fyrir framan [...] og gengið nokkurn spöl á [...] þar sem þau höfðu mælt sér mót. C hafi sest upp í bílinn en brotaþoli staðið fyrir utan hann. Ákærði hafi stigið út úr bílnum og kvaðst hún muna eftir honum með reipi í höndunum. Hún kvaðst ekkert muna eftir því sem gerðist eftir það og ekki hvort hún hafi á einhverjum tímapunkti sest upp í bifreiðina. Næst kvaðst brotaþoli muna eftir sér þegar öryggisvörður kom gangandi. Aðspurð kvaðst brotaþoli ekki vita til þess að hún hafi verið með einhverja áverka á líkamanum fyrir þetta atvik, a.m.k. hefði ekkert komið fyrir hana. Aðspurð sagðist hún hvorki muna eftir því að hafa greint frá því á sjúkrahúsi að hún hefði verið barin með hafnarboltakylfu né að ákærði hefði sakað hana um að hafa stolið frá sér fíkniefnum.

Spurð um ástand sitt kvaðst brotaþoli hafa verið undir miklum áhrifum fíkniefna. Hún hefði verið í mikilli neyslu á þeim tíma sem um ræðir og á „túrajammi“. Hún kvaðst hafa sofið í nokkra tíma áður en hún fór út með C umrætt sinn og myndi lítið eftir kvöldinu þar á undan. Eftir atvikið hafi hún snúið við blaðinu og m.a. farið í nám.

C kvaðst hafa verið í samskiptum við vitnið D (kallaður DD). Hún hafi beðið hann um að hitta sig og brotaþola umræddan morgun. Þær hafi báðar talað við hann í símann hennar svo og við ákærða. Enginn hafi verið spenntur yfir því að hitta brotaþola. DD hafi beðið hana að taka brotaþola ekki með en vitnið kvaðst ekki hafa þekkt ástæðu þess á þeim tíma. Hafi það verið vegna þess að ákærði taldi brotaþola hafa stolið frá honum fíkniefnum. Vitnið kvað þær hafi tekið leigubíl og stöðvað við [...]. DD hafi komið á móti þeim og spurt hana hvers vegna brotaþoli væri komin með henni. Brotaþoli lýsti svæðinu svo að þar hafi verið runnar og staðsetningin ekki ýkja langt frá [...]. Vitnið kvaðst hafa sest inn í bílinn en þar hafi ákærði verið fyrir. Brotaþoli hafi komið að bílnum og talað við ákærða. Hann hafi ásakað hana um þjófnað og þau farið að rífast og ákærði öskrað á brotaþola. Vitnið kvaðst muna eftir einhvers konar hundabolta í bílnum. Aðspurð kvað hún ákærða ekki hafa barið brotaþola með reipi eins og hún bar um hjá lögreglu. Hún hafi farið að hugsa um þetta eftir á og þetta hafi ekki verið rétt. Hún hafi hins vegar séð ákærða handfjatla hundaboltann og kasta út um gluggann og síðan í skottið. Vitnið kvaðst hafa séð ákærða og brotaþola standa við framhlið bílsins og ákærði hafi hrint henni. Þá hafi hún séð brotaþola skríða á fjórum fótum, hörfa undan ákærða og biðja hann afsökunar. Lýsti hún því sem eltingarleik í kringum runna. Hún hafi kallað á DD að stoppa ákærða. Hún kvaðst ekki hafa séð högg eða spörk og gæti ekki geta staðfest það sem hún sagði í lögregluskýrslu um að henni hafi fundist sem hún heyrði eitt högg. Vitnið kvaðst hafa verið með samviskubit yfir því að hafa ekki komið brotaþola til hjálpar. Kvað hún þetta hafa „litið illa út“ en að hennar mati hafi þetta þó ekki verið eins slæmt og það virtist vera. Þegar þau hin hafi ekið á brott hafi hún séð brotaþola ganga í átt að [...] en einnig hafi hún séð bifreið og menn sem hún taldi vera öryggisverði. Hún hafi séð blóð á andliti brotaþola. Aðspurð kvað vitnið þær hafa verið undir miklum áhrifum fíkniefna umrætt sinn eftir langvarandi neyslu. Ástand brotaþola hafi verið sérlega slæmt og lýsti hún nánar hegðun hennar umrætt sinn. Hún hafi þó ekki séð áverka á brotaþola en hún væri oft með mar og sprautuför á handleggjum.

D kvaðst lítið sem ekkert muna eftir atvikum en staðfesti að hafa verið í [...] umrætt sinn á [...] í námunda við [...] með E, þáverandi unnustu sinni, og ákærða. Hann kvaðst ekki muna eftir aðdraganda þess að C og brotaþoli komu til að hitta þau eða eftir samskiptum við þær. Hann kvaðst þó muna eftir því að hafa sagt þeim að koma ekki. Ástæða þess hafi verið sú að hann vildi ekki umgangast brotaþola en ekki sú að hann taldi ákærða reiðan út í brotaþola. Vitnið kvaðst hafa séð og heyrt þegar ákærði og brotaþoli rifust fyrir utan bifreiðina. Ákærði hafi upphaflega verið í bifreiðinni en farið út til að tala við hana. Vitnið kvaðst hafa kallað á ákærða að koma því hann hafi ekki viljað vera lengur á staðnum. Aðspurður kvaðst vitnið ekki hafa séð ákærða lemja eða sparka í brotaþola en þó heyrt einhvern kalla „hættu“. Nánar spurður kvað vitnið rifrildið hafa verið „basic“ og ákærði hafi verið pirraður við brotaþola.

Aðspurður kannaðist vitnið við að ákærði hefði handleikið hundaleikfang eða reipi með hnút í bílnum en hann hafi ekki séð hann beita því eða fara með það. Hann hafi ekki viljað að fólk væri að handfjatla það og bannað það. Gat hann ekki skýrt framburð sinn hjá lögreglu um að hann hefði séð ákærða með það fyrir utan bílinn en hins vegar hefði hann tekið það af honum þegar hann ætlaði með það út. Vitnið kvaðst ekki muna eftir áverkum á andliti brotaþola sem úr hafi blætt en taldi sig hafa séð storknað blóð í nös hennar. Borinn var undir vitnið framburður hans hjá lögreglu um að hann hefði bannað C að koma með brotaþola því að ákærði hefði verið „brjálaður“ og sakað fólk um að ræna sig. Hefði hann vitað að eitthvað myndi gerast ef hún kæmi með. Kvaðst vitnið ekki muna eftir þessu. Vitnið var spurt um framburð sinn hjá lögreglu um að hann hafi heyrt öskur, grát og högghljóð og fót brotaþola standa út úr runna og að hann hefði heyrt „dunk“ og öskur og talið að ákærði hefði sparkað í brotaþola. Vitnið kvað hugsanlegt að hann hefði heyrt brotaþola gráta í rifrildinu við ákærða en ákærði hefði sagt honum þegar hann kom aftur í bílinn að hann hefði ekki gert brotaþola neitt. Hins vegar myndi hann ekki eftir þessu í dag. Vitnið kvaðst ekki muna hvort hann hefði farið út úr bílnum til að reykja eins og fram kemur í lögregluskýrslu en kvaðst hafa farið út úr bílnum til að kalla á ákærða. Þá kvaðst hann ekki muna eftir því að hafa séð blóð í bílnum eða að hafa gert tilraun til að þrífa það eins og fram kemur í skýrslu hans hjá lögreglu.

Spurður um ástæðu minnisleysis síns kenndi ákærði langvarandi fíkniefnaneyslu um. Þá taldi hann líklegt að hann hefði logið því sem hann sagði hjá lögreglu til þess að losna auk þess sem hann hafi verið mjög „stressaður“. Aðspurður kvaðst hann þó ekki hafa haft sérstakar áhyggjur af spurningum lögreglu.

E bar fyrir sig algjört minnisleysi og skýrði það með því að ákveðið tímabil lífs hennar væri horfið vegna fíkniefnaneyslu. Man hún hvorki eftir atvikinu sem um ræðir né skýrslutöku hjá lögreglu heldur aðeins að hafa rankað við sér í fangaklefa. Vitnið staðfesti að hún hefði haft bíl ömmu sinnar til umráða á þeim tíma sem um ræðir. Bornir voru undir hana kaflar úr framburði hennar hjá lögreglu. Í fyrsta lagi framburður hennar um að hún hefði orðið kvíðin þegar hún sá brotaþola koma í [...] enda hafi hún haft áhyggjur af viðbrögðum ákærða vegna ranghugmynda hans. Í öðru lagi að hún hefði heyrt öskur og jafnframt að ákærði hefði beitt brotaþola ofbeldi með því að sparka og traðka á klofi hennar og lemja hana. Vitnið kvaðst ekki muna eftir þessum atvikum. Hún kvað aðspurð hafa þekkt ákærða í mörg ár og óttist hann ekki andstætt því sem fram komi í skýrslu lögreglu.

F kvaðst hafa verið leigubílstjóri á þeim tíma sem um ræðir. Hafi C og brotaþoli fengið far frá [...] og farið úr við [...]. Hann kvaðst ekkert í fari þeirra hafa verið minnisstætt og kvaðst ekki muna eftir því að hafa séð neina áverka á brotaþola. Borinn var undir hann framburður hans hjá lögreglu um bágt ástand brotaþola vegna fíkniefnaneyslu og taldi hann það rétt vera þó að hann myndi ekki nákvæmlega eftir því í dag.

G, sérfræðingur í tæknideild lögreglunnar, gerði grein fyrir aðkomu sinni að málinu í tengslum við DNA-próf á sýnum sem tekin voru í þágu rannsóknarinnar.

H lögreglukona gerði grein fyrir aðkomu sinni að málinu en hún var fyrst á vettvang. Lýsti hún ástandi brotaþola sem hafi verið afar annarlegt og hún mjög skítug. Ekkert samhengi hafi fengist í það sem brotaþoli sagði en skýrðist eitthvað á slysadeild. Hún hafi sérstaklega nefnt hafnarboltakylfu. Hún hafi verið illa farin en gerði sér ekki grein fyrir því sem hafði gerst. Hún hafi þó nefnt ákærða á nafn og taldi hann gerandann. Vitnið kvaðst hafa leitað á svæðinu en brotaþoli hafi nefnt [...] og silfurlitaðan [...].

I rannsóknarlögreglumaður lýsti aðkomu sinni að málinu og aðgerðum sínum. Kvað hann sér hafa verið vísað á á [...] í nágrenni við [...] og hafi hann tekið þar sýni. Einnig hafi hann leitað að mögulegum árásarstað en ekki fundið jarðrask eða annað sem gæfi vísbendingu. Þá kvaðst hann hafa skoðað hjólför á [...] þar sem bifreið hafði verið ekið.

J kvaðst hafa verið að störfum fyrir [...] umrædda nótt. Hann og félagi hans K hafi séð brotaþola koma gangandi um 100-200 metra frá þeim. Þeir hafi tekið eftir því að hún var í annarlegu ástandi, illa til reika, blóðug í andliti og skítug. Svo virtist sem eitthvað mikið hefði gerst, hún hafi verið móðursjúk og hringt strax á lögreglu. Öll samskipti við brotaþola hafi verið óskilmerkileg og hún langt frá því að vera skýr í frásögn. Taldi hann varla marktækt það sem hún sagði en hún hafi vaðið úr einu í annað. Hafi hún nefnt kærasta litlu frænku sem gerandann.

K kvaðst hafa verið með J umrætt sinn á bílaplaninu austan megin við [...]. Þeir hafi séð brotaþola og þegar þeir hafi áttað sig á því að ekki var allt með felldu hafi þeir hringt á neyðarlínuna. Kvað hann brotaþola hafa verið illa farna í andliti og blóðuga.

B, læknir á slysadeild, kvaðst hafa hitt brotaþola við komu á slysadeild. Fór hann yfir helstu niðurstöður læknisskoðunar sem grein er gerð fyrir í vottorði hans. Kvað hann brotaþola hafa verið greinda með nefbrot bæði klínískt og með myndatöku. Blæðing hafi verið úr báðum nösum sem benti til þess að hún hefði hlotið áverka á nefi ekki löngu áður. Þá hafi hún verið með ýmsa áverka sem virtust nýlegir. Viðmiðunarregla væri sú að því dekkri sem marblettir væru því eldri væru þeir en ekki sé hægt að aldursgreina þá með fullri vissu. Kvað hann þó ekki unnt að greina á milli hvað væri eftir högg eða spark. Um ástand brotaþola kvað læknirinn hana hafa verið í uppnámi og öra. Hún hafi vaðið úr einu í annað.

L læknir kvaðst hafa skoðað brotaþola eftir að hún hafði verið á slysadeild. Áverkar í andliti hafi verið greinilegir. Á líkama hennar hafi víða verið marblettir og sumir hverjir greinilega nýlegir. Aðrir hafi verið dekkri sem benti til þess að þeir væru eldri þó að ekki væri hægt að aldursgreina marbletti með fullri vissu. Við skoðun hafi sést sprungur við leggangsop sem hafi blætt úr og einnig hafi verið tíðablóð í leggöngum. Aðspurð kvað hún sprungurnar ekki geta samræmst því að trampað eða sparkað hefði verið í klof brotaþola. Þá hafi brotaþoli verið með sýkingu í auga sem hafi verið byrjað að grafa í. Ástæður þess gætu verið ýmsar en ekki væri útilokað að smit hefði borist í auga, t.d. úr skít, en vegna þess hve slímhúð sé viðkvæm geti mjög fljótt borið á sýkingu. Hún gæti þó ekki staðfest að sýkingin væri vegna höggs í andlit.

M, hjúkrunarfræðingur á neyðarmóttöku, lýsti ástandi og dreifðum áverkum á brotaþola við komu á neyðarmóttöku. Hún kvað brotaþola ekki hafa munað mikið eftir því sem gerðist en vanlíðan og óeirð hennar var áberandi. Sjálf hefði hún greint frá því að hún væri undir áhrifum fíkniefna.

N sálfræðingur kvaðst hafa hitt brotaþola tvisvar sinnum eftir atvikið og lýsti því. Fyrst hafi verið lagðir fyrir brotaþola sjálfsmatskvarðar og greining á vandanum farið fram en eftir það hafi þær hist til að skipuleggja meðferðina sjálfa. Brotaþoli hafi verið með einkenni áfallastreituröskunar. Áhersla hafi verið á afleiðingar þessarar líkamsárásar en önnur áföll ekki tekin með í reikninginn eða hún spurð út í þau sérstaklega.

III.

Niðurstaða

Ákærði hefur viðurkennt að hafa beitt brotaþola ofbeldi umrætt sinn. Kvaðst hann hafa lent í rifrildi við hana, sem hefði stolið frá honum, og að til átaka hefði komið þeirra á milli. Kannaðist hann við að hafa slegið hana einu höggi í andlitið en við það hafi hún fallið í jörðina. Þá hafi hann „pikkað“ eða slæmt fæti einu sinni í mjöðm hennar. Ákærði kvaðst hafa verið undir miklum áhrifum fíkniefna þegar atvik áttu sér stað og myndi því ekki nákvæmlega eftir þeim. Ljóst má vera af framburði hans að ætlaður þjófnaður brotaþola af honum var honum ofarlega í huga umrætt sinn.

Gögn málsins sýna að brotaþoli og C komu í [...] með leigubifreið rétt rúmlega [...] að morgni. Þær gengu nokkurn spöl að [...] við nýbyggingu [...] þar sem ákærði og vitnin E og D höfðu lagt bifreiðinni sem þau voru í. Tilkynning barst lögreglu frá öryggisverði [...] sem var við nýbygginguna kl. [...]. Hér fyrir dómi báru öryggisverðirnir J og K að hringt hefði verið á lögreglu og sjúkrabifreið þegar í stað eða í mesta lagi nokkrum mínútum eftir að þeir áttuðu sig á því að ekki væri allt með felldu. Jafnframt bar vitnið C að hún hefði séð öryggisverðina á planinu við [...] þegar ekið var frá vettvangi. Innan þess skamma tíma sem hér um ræðir áttu atvik sér stað.

Allir hlutaðeigandi voru að eigin sögn undir áhrifum fíkniefna og skýra þannig minnisleysi sitt sem er að hluta eða algert. Brotaþoli man ekkert eftir atvikum. Skýring vitna um minnisleysi sitt af þessum ástæðum er í sjálfu sér ekki ótrúverðug auk þess sem langur tími er liðinn frá atvikum sem auðveldar vitnum í slíku ástandi ekki að rifja upp atvik. Hins vegar verður ekki annað ráðið, þegar skoðaðir eru framburðir þeirra hjá lögreglu sem teknir voru upp í hljóð og mynd, að atvikið hafi haft sterk áhrif á þau. Hið sama má sjá af samskiptum vitnisins C við brotaþola eftir atvikið, þar sem hún kveðst hafa haft samviskubit yfir því að aðstoða hana ekki og kalla ekki til sjúkrabifreið. Vitnin C og D draga hins vegar úr framburði sínum hjá lögreglu hér fyrir dómi en skýringar þeirra eru í þessu ljósi ekki viðhlítandi að mati dómsins. Hvað varðar vitnið E þá kvaðst hún ekki vera undir áhrifum fíkniefna í skýrslutöku hjá lögreglu en hún komst þá ítrekað í uppnám þegar hún var spurð um atvikið og kvað það vera af hræðslu við viðbrögð ákærða. Hér fyrir dómi bar hún á móti því að það væri raunin.

Hvað varðar vitnin D, E og C þá höfðu þau stöðu sakbornings þegar þau voru yfirheyrð [...] og [...] 2015. Ekkert bendir til þess að það hafi þó haft áhrif á frásögn þeirra af atvikum en fram kom að þau óttuðust helst viðbrögð ákærða.

Að framangreindu virtu telur dómurinn að eins og hér hátti til séu ekki efni til þess að líta svo á að framburður vitna hjá lögreglu hafi verið ótrúverðugur, eins og verjandi ákærða lét að liggja í málflutningi, og að engu hafandi. Dómurinn telur að við sönnunarmat megi hafa hliðsjón af skýrslum þeirra.

Af framburðum brotaþola og vitna liggur fyrir að vitnið C settist í aftursæti bifreiðarinnar en þar voru E og ákærði fyrir. Ekki liggur ljóst fyrir hvar vitnið D var þá staddur en um það gat hann ekki borið með vissu. Vitnin hafa borið að brotaþoli hafi staðið fyrir utan bifreiðina og ákærði farið út til að ræða við hana. Framburðir ákærða og vitna eru ekki á einn veg um það hver staðsetning þeirra hafi verið miðað við staðsetningu bifreiðarinnar en ekkert vitnanna sá atburðarásina alla. Hjá lögreglu báru vitnin öll skýrt um að ákærði hefði gengið í skrokk á brotaþola þó að lýsingar hafi ekki verið á einn veg. Hafi vitnið D kallað í ákærða og náð athygli hans og þau síðan ekið á brott. Hér fyrir dómi bar C ein um að ákærði hefði beitt brotaþola ofbeldi með nánar tilgreindum hætti og að hún hafi skriðið á jörðinni.

Að virtum framburði ákærða og þess sem hér hefur verið rakið telur dómurinn sannað að ákærði hafi beitt brotaþola ofbeldi umrætt sinn með því að slá hana í höfuðið í eitt skipti þannig að hún féll í jörðina þar sem áttu sér stað óskilgreind átök. Síðan hafi ákærði sparkað í líkama hennar í eitt skipti. Varhugavert þykir, þegar litið er til algjörs minnisleysis brotaþola um atvik, framburðar vitna hér fyrir dómi og takmarkaðra lýsinga þeirra hjá lögreglu, að telja sannað, gegn neitun ákærða, að hann hafi ítrekað sparkað eða slegið í höfuð brotaþola eða ítrekað sparkað í líkama hennar. Í skýrslu læknis á slysadeild er vísað til þess að myndataka af andlitsbeinum brotaþola hafi aðeins leitt í ljós nefbrot en ekki aðra áverka. Ekki hafi verið að sjá áverka í kringum augu eða áverka á heilasvæði eða lömun í andliti. Greining læknisins er nefbeinabrot og margir áverkar á höfði án frekari lýsingar. Í skýrslu læknis á neyðarmóttöku, sem skoðaði brotaþola, er vísað til mikilla áverka á andliti eftir töluvert högg og var fyrst talið að auk nefbeinsbrots væri brotaþoli kinnbeinsbrotin en svo reyndist ekki vera. Í skýrslunni er áverka aftan við vinstra eyra lýst en hann var ljósmyndaður og skilgreindur sem húðblæðing og mar.

Dómurinn telur, að virtum fyrrgreindum læknisfræðilegum gögnum, hafið yfir skynsamlegan vafa að ákærði hafi ítrekað slegið brotaþola í líkamann. Ósannað er hins vegar að ákærði hafi beitt til þess reipi en framburður C um það hjá lögreglu var í ósamræmi við framburð ákærða og annarra vitna. Hér fyrir dómi skýrði hún framburð sinn hjá lögreglu á þann veg að hana hefði misminnt en hið rétta væri að hann hefði aðeins handfjatlað reipið. Telur dómurinn þessa breytingu á framburði ekki ótrúverðuga enda í samræmi við annað sem fram er komið í málinu.

Þeir ákverkar brotaþola sem að mati dómsins eiga sér fullnægjandi stoð í læknisfræðilegum gögnum eru nefbrot og áverki aftan við vinstra eyra og hnakka, yfirborðsáverkar á handleggjum, höndum, fótleggjum, brjóstum og mjóbaki. Geta þeir áverkar samrýmst þeim átökum sem áður er lýst en sannað er að brotaþoli féll í jörðina eftir högg í andlitið og skreið þar. Var ákærði á einhverjum tíma ofan á henni eins og hann lýsti sjálfur.

Að öllu ofangreindu virtu, og þegar litið er til þess hluta í verknaðarlýsingu ákæru sem ákæruvaldið féll frá, telur dómurinn að verknaður ákærða verði ekki heimfærður undir 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga heldur 1. mgr. 218. gr. laganna.

Ákærði á að baki langan sakarferil sem nær aftur til ársins 1998. Hefur hann hlotið refsingu fyrir ýmis brot á almennum hegningarlögum, lögum um ávana- og fíkniefni og umferðarlögum. Nú síðast var hann, með dómi Héraðsdóms Reykjavíkur frá árinu 2014, dæmdur í 12 mánaða fangelsi fyrir umferðarlagabrot og brot á lögum um ávana- og fíkniefni.

Ákærði hefur fimm sinnum hlotið refsingu fyrir vísvitandi ofbeldi eða ofbeldistengd brot. Tveir dómar hafa ítrekunaráhrif en ákærði hlaut síðast þriggja mánaða fangelsisdóm fyrir ofbeldisbrot á árinu 2012. Verður í þessu sambandi litið til 218. gr. c sem heimilar að hækka megi refsingu um helming hjá þeim sem dæmdur hefur verið sekur um brot gegn 217. gr., 218. gr. eða 218. gr. a enda hafi hann áður hlotið refsingu fyrir slík brot eða að öðru leyti tengst vísvitandi ofbeldi.

Brot ákærða var gróft og er ekki annað að sjá af gögnum málsins en að brotaþoli hafi átt sér einskis ills von. Þá er litið til stigs ásetnings en um beinan ásetning var að ræða. Vísast í þessu sambandi til 1., 3. og 6. tl. 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga. Það að ákærði hafi verið undir áhrifum fíkniefna umrætt sinn leysir hann ekki undan ábyrgð, sbr. 17. gr. almennra hegningarlaga.

Ákærði hóf afplánun fangelsisrefsingar fyrir önnur brot í [...] sl. Í gögnum málsins kemur fram að hann hafi hagað sér vel í afplánun, stundað vinnu og nám og verið kurteis og prúður í samskiptum. Þá gekkst hann undir meðferð í afplánuninni og hélt sér við með reglulegum viðtölum. Fyrst töldu atriðin horfa ekki til málsbóta samkvæmt 5. og 8. tl. 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga, þó vert þyki að nefna þau hér, heldur hafa fyrst og fremst þýðingu varðandi þá umbun sem ákærði kann að hljóta í yfirstandandi afplánun. Hins vegar má líta til þess að ákærði er að takast á við fíkniefnavanda sinn. Einnig má nefna, þó það hafi ekki áhrif á refsiákvörðun, að ákærði vék úr réttarsal þegar brotaþoli gaf skýrslu sína en fyrir lá að það var kvíðvænlegt fyrir hana og dómari hafði hafnað kröfu hennar þar um.

Með hliðsjón af ofangreindu og að virtum sakarferli ákærða þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin tíu mánaða fangelsi. Til frádráttar refsingar kemur gæsluvarðhaldsvist sem ákærða var gert að sæta vegna málsins frá [...] 2015.

Við þingfestingu málsins var miskabótakrafa brotaþola lækkuð og er krafist greiðslu 2.000.000 kr. úr hans hendi. Ákærði hefur verið sakfelldur fyrir ofbeldisbrot gagnvart brotaþola eins og áður greinir. Með ólögmætri og saknæmri háttsemi sinni olli ákærði brotaþola líkamstjóni og er verknaðurinn til þess fallinn að valda henni miska eins og staðfest er í vottorði sálfræðings. Á brotaþoli rétt á miskabótum vegna háttsemi ákærða, á grundvelli b-liðar 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, ásamt vöxtum. Þykja miskabætur hæfilega ákvarðaðar 600.000 krónur. Bótakrafan var birt ákærða í skýrslutöku hjá lögreglu [...] 2015 og er upphafsdagur dráttarvaxta því mánuði eftir þann dag eins og nánar greinir í dómsorði.

Ákærði greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, J-kk-ef B-kk-ef K-kk-ef hdl., auk kostnaðar vegna aksturs, Einnig greiði hann þóknun réttargæslumanns brotaþola, I-kvk-ef L-kvk-ef B-kvk-ef hdl., og þóknun vegna starfa þeirra beggja á rannsóknarstigi auk annars sakarkostnaðar eins og nánar greinir í dómsorði.

D ó m s o r ð :

Ákærði, G-kk-nf Þ-kk-nf G-kk-nf, sæti fangelsi í tíu mánuði. Til frádráttar refsingar kemur gæsluvarðhaldsvist sem ákærða var gert að sæta vegna málsins frá [...] 2015.

Ákærði greiði A 600.000 krónur í miskabætur auk vaxta skv. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu, nr. 38/2001, frá [...] 2015 til [...] 2015 en með dráttarvöxtum skv. 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, J-kk-ef B-kk-ef K-kk-ef hdl., 807.240 kr. og 12.980 kr. vegna aksturs. Einnig greiði hann þóknun réttargæslumanns brotaþola, I-kvk-ef L-kvk-ef B-kvk-ef hdl., 489.025 krónur, og 486.597 krónur í annan sakarkostnað.

S-kvk-nf H-kvk-nf (sign.)