E-1651/2015

Mál þetta, sem dómtekið var 9. nóvember sl., er höfðað með stefnu þingfestri 12. maí 2015 fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur af Þ-kk-þgf P-kk-þgf S-kk-þgf, Tröllakór 9, Kópavogi, á hendur Frjói Umbúðasölunni ehf. (áður Frjó Quadro ehf.), Bæjarflöt, Reykjavík.

I.

Stefnandi krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnanda 1.985.623 kr. ásamt dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 38/2001 af 494.184 kr. frá 1.10.2012 til 1.11.2012, af 990.368 kr. frá 1.11.2012 til 1.12.2012 og af 1.985.623 kr. frá 1.12.2012 til greiðsludags.

Þá krefst stefnandi vaxtavaxta skv. 12. gr. s.l. er leggist við höfuðstól á 12 mánaða fresti.

Þá krefst stefnandi málskostnaðar.

Stefndi krefst þess að dráttarvaxtakröfu stefnanda verði vísað frá dómi án kröfu (ex officio).

Stefndi krefst í stefnu að öðru leyti sýknu af öllum dómkröfum stefnanda. Í upphafi aðalmeðferðar lýsti lögmaður stefnda því yfir að fallist væri á orlofsgreiðslu að fjárhæð 277.293 kr. samkvæmt launaseðli nr. 6 á dskj. 7. Þá lýsti hann því jafnframt yfir að fallið væri frá skuldajöfnunarkröfu í lið 10.3 í greinargerð.

Þá gerir stefndi kröfu um málskostnað úr hendi stefnanda.

II.

Málsatvik

Stefnandi var ráðinn sölustjóri í rekstrarvörum til garðyrkju, skógræktar og skyldrar starfsemi hjá stefnda frá og með 1. maí 2006. Í ráðningarsamningi, dags. 28. febrúar 2016, kemur fram að starfssvið stefnanda sé yfirumsjón með móttöku og frágangi á vörum, gerð söluáætlana, að halda uppi samskiptum við viðskiptavini með kerfisbundnum og fyrir fram ákveðnum hætti, annast daglegar afgreiðslur pantana, innkaup og samskipti við erlenda og innlenda birgja eftir því sem við eigi. Samkvæmt ráðningarsamningi gilti kjarasamningur Verzlunarmannafélags Reykjavíkur (VR) og Samtaka atvinnulífsins (SA) um ráðningarsamband aðilanna að öðru leyti en því sem samið var um með ráðningarsamningi.

Stefnanda var með bréfi, dags. 7. ágúst 2012, sagt upp störfum hjá stefnda frá næstu mánaðamótum. Í uppsagnarbréfi kom fram að samningsbundinn uppsagnarfrestur stefnanda væri þrír mánuðir og því væru lok uppsagnarfrests miðuð við 30. nóvember 2012. Í framangreindu uppsagnarbréfi var vinnuframlag stefnanda á uppsagnarfresti afþakkað. Þá var í uppsagnarbréfinu tekið fram að stefndi ítrekaði 7. gr. ráðningarsamnings er varðaði trúnað. Uppsögnin var í beinu framhaldi af fæðingarorlofi stefnda frá 4. maí 2012 til 4. ágúst 2012.

Stefnandi stofnaði einkahlutafélagið Demeter ehf. þann 17. ágúst 2012 og tilkynning til fyrirtækjaskrár um stofnun félagsins var móttekin hjá ríkisskattstjóra 20. ágúst 2012. Í tilkynningunni kemur fram að tilgangur félagsins sé blönduð heildverslun með áherslu á innflutning á vörum fyrir landbúnað og skyld starfsemi, rekstur bifreiða, kaup og sala fasteigna, rekstur fasteigna og lánastarfsemi. Stefnandi var stjórnarmaður og framkvæmdastjóri félagsins.

Stefndi greiddi stefnanda laun fyrir ágústmánuð, 430.810 kr. Þann 21. september 2012 sendi lögmaður stefnda stefnanda bréf þar sem sem hann var sakaður um að hafa brotið gegn trúnaðarskyldum gagnvart stefnda. Brotið fæli í sér samkeppnisrekstur gagnvart stefnda og hagnýtingu trúnaðarupplýsinga til persónulegra hagsbóta, m.a. með því að nálgast viðskiptavini og umboðsaðila stefnanda. Háttsemi stefnanda fæli m.a. í sér brot á 16. gr. c í lögum nr. 57/2005 um eftirlit með viðskiptaháttum og markaðssetningu. Þá væri um að ræða skýrt brot stefnanda á trúnaðarskyldum launþega gagnvart vinnuveitanda.

Stefnanda var jafnframt tilkynnt að ekki yrði af frekari launagreiðslum til hans í uppsagnarfresti og að þess væri krafist að hann endurgreiddi félaginu launagreiðslur í uppsagnarfresti að fjárhæð 250.000 kr. ásamt skuld á viðskiptamannareikningi, samtals 550.754 kr.

Stefndi hafnaði þessum kröfum stefnanda með tölvupósti dags. 5. október 2012 og krafðist jafnframt launa í uppsagnarfresti.

Stefndi lagði fram lögbannsbeiðni hjá sýslumanninum í Kópavogi 23. október 2012. Átti áritun um skuldaraskipti sér stað þann 17. október 2008 (dskj. 6).Sýslumaður féllst á kröfu stefnda 2. nóvember 2012 og lagði lögbann við því að stefnandi stundaði rekstur á fyrirtækinu Demeter ehf., starfaði hjá því og kæmi fram fyrir hönd þess, kynnti það, sinnti nokkrum öðrum verkefnum fyrir félagið með áherslu á innflutning á vörum fyrir landbúnað og skylda starfsemi, hvort sem um væri að ræða launuð eða ólaunuð störf, fram til 1. desember 2012. Þá var lagt lögbann við því að stefnandi hefði samband við viðskiptamenn stefnda, þar með talið starfsmenn þeirra og/eða veitti þeim þjónustu eða ráðgjöf á sviði blandaðrar heildverslunar með áherslu á umbúðir, vélar, tækjabúnað og rekstrarvörur fyrir landbúnað fram til 1. desember 2012. Þá var lagt lögbann við því að stefnandi hagnýtti sér með nokkrum hætti trúnaðarupplýsingar sem hann öðlaðist í starfi sínu fyrir stefnda fram til 1. desember 2012. Stefndi höfðaði mál til staðfestingar á lögbanninu en féll frá kröfum um staðfestingu 13. mars 2013 þar sem gildistími lögbannsins var liðinn.

Stefndi höfðaði mál með réttarstefnu 9. nóvember 2012 gegn stefnanda í máli þessu og krafa stefnda skv. 1. tl. var að viðurkennt yrði með dómi að stefnanda væri óheimilt að stunda rekstur á fyrirtækinu Demeter ehf., starfa hjá því, koma fram fyrir hönd félagsins, kynna það eða sinna nokkrum öðrum verkefnum fyrir félagið með áherslu á innflutning á vörum fyrir landbúnað og skylda starfsemi, hvort sem væri launuðum eða ólaunuðum, frá 7. ágúst 2012 til 1. desember 2012.

Krafa stefnda skv. 2. tl. var að viðurkennt væri með dómi að stefnanda væri óheimilt að hafa samband við viðskiptamenn stefnanda, þar með talda starfsmenn þeirra, og/eða veita þeim þjónustu eða ráðgjöf á sviði blandaðrar heildverslunar með áherslu á umbúðir, vélar, tækjabúnað og rekstrarvörur fyrir landbúnað fyrir hönd félagsins Demeter ehf. frá 7. ágúst 2012 fram til 1. desember 2012.

Krafa stefnda skv. 3. tl. var að viðurkennt væri með dómi að honum væri óheimilt að hagnýta sér með nokkrum öðrum hætti atvinnuleyndarmál eða trúnaðarupplýsingar þær sem hann öðlaðist í starfi sínu fyrir stefnda í máli þessu, þ. á m. upplýsingar um lista viðskiptavina, sölutölur og afslætti sem hann hefði aðgang að í starfi sínu hjá stefnda, frá 7. ágúst 2012 til 7. ágúst 2015.

Krafa stefnda skv. 4. tl. var að stefnanda í máli því sem hér um ræðir yrði gert að endurgreiða honum 430.810 krónur með dráttarvöxtum frá 21. september 2012 til greiðsludags.

Niðurstaða málsins var sú að stefnandi í máli því sem hér um ræðir var alfarið sýknaður af öllum kröfum stefnda í málinu með dómi Héraðsdóms Reykjaness þann 11. október 2013 í málinu nr. E-1470/2013.

Með innheimtubréfi, dags. 7. maí 2014, var stefndi enn krafinn um ógreidd laun stefnanda, en kröfunni var hafnað með bréfi lögmanns stefnda, dags. 23. maí 2014.

Stefnandi höfðaði síðan mál þetta með stefndu þingfestri 12. maí 2015 og gerði kröfu um greiðslu ógreiddra launa samtals að fjárhæð 1.985.623 kr. auk dráttarvaxta.

III.

Málsástæður og lagarök stefnanda

Stefnandi byggir á því að hann hafi átt rétt á launum í samningsbundnum uppsagnarfresti sem var þrír mánuðir. Samkvæmt ráðningarsamningi, dags. 28. febrúar 2008, gilti kjarasamningur Verzlunarmannafélags Reykjavíkur (VR) og Samtaka atvinnulífsins (SA) um ráðningarsamband aðilanna að öðru leyti en því sem samið var um með ráðningarsamningi. Í uppsagnarbréfi sem honum hafi verið afhent 7. ágúst 2012 hafi komið fram að honum væri sagt upp störfum frá næstu mánaðamótum, samningsbundinn uppsagnarfrestur væri þrír mánuðir og lok uppsagnarfrests miðuðust við 30. nóvember 2012.

Í uppsagnarbréfinu hafi verið tekið fram að ekki væri ætlast til þess að hann mætti til vinnu meðan á uppsagnarfrestinum stæði. Þrátt fyrir skýrt orðalag uppsagnarbréfs um uppsagnarfrest hafi stefnandi ekki fengið greidd laun sín í þriggja mánaða uppsagnarfresti og ítrekaðar innheimtutilraunir hafi ekki borið árangur. Því hafi mál þetta verið höfðað til innheimtu þeirra.

Stefnandi gerir kröfu um vangreidd laun á tímabilinu frá september 2012 til og með nóvember 2012, orlof samkvæmt launaseðli nr. 6, orlof í uppsagnarfresti og desemberuppbót og sundurliðast krafan sem hér segir:

Vangreidd laun, v. þriggja mán: 1.485.552 kr.

Orlof skv launaseðli nr. 6: 277.293 kr.

Orlof í uppsagnarfresti: 170.253 kr.

Desemberuppbót: 52.525 kr.

Samtals 1.985.623 kr.

Stefnandi vísar til dóms Héraðsdóms Reykjaness frá 11. október 213 í málinu E-1470/2012, en þar var stefnandi máls þessa sýknaður af margháttuðum kröfum stefnda í máli þessu vegna starfsloka hans hjá stefnda. Í þessu máli hafi stefndi byggt á því að stefnandi þessa máls hefði brotið gegn trúnaðarskyldum sínum fyrir og við starfslok sín. Þessu hafi dómurinn hafnað með skýrum hætti, sbr. forsendur dómsins sem framlagður er sem dskj. 13 í máli þessu.

Með innheimtubréfi, dags. 7.5.2014, hafi stefndi enn verið krafinn um ógreidd laun stefnanda en kröfunni verið hafnað með bréfi lögmanns stefnda dags. 23. maí 2014.

Stefnandi byggir kröfur sínar á lögum nr. 28/1930 um greiðslu verkkaups, lögum nr. 30/1987 um orlof og lögum nr. 19/1979 um rétt verkafólks til uppsagnarfrests frá störfum og til launa vegna sjúkdóms- og slysaforfalla. Þá er jafnframt vísað til meginreglna samninga- og kröfuréttar um efndir fjárskuldbindinga, meginreglna vinnuréttar og ákvæða 12. kafla kjarasamnings VR og Samtaka atvinnulífsins, auk bókana sem teljast hluti kjarasamninga, varðandi uppsagnarfrest. Um gjalddaga á dómkröfum stefnanda er vísað til greinar 1.9 í kjarasamningi VR og Samtaka atvinnulífsins um kaupgreiðslur.

Kröfur um dráttarvexti, þ.m.t. vaxtavexti, styður stefnandi við reglur III. og V. kafla vaxtalaga nr. 38/2001. Kröfu um málskostnað styður stefnandi við 129. og 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Varðandi varnarþing er vísað til 33. gr. laga nr. 91/1991.

Málsástæður og lagarök stefnda

Stefndi vísar til þess að skömmu eftir uppsögn stefnanda þann 7. ágúst 2012 hafi borist upplýsingar um að stefnandi væri í samkeppni við stefnda um sölu á rekstrarvörum fyrir garðyrkju og skógrækt en stefndi rekur heildverslun með slíkar vörur. Við nánari skoðun hafi komið í ljós að það væri hafið yfir allan vafa að stefnandi var í beinni samkeppni við stefnda meðan á uppsagnarfrestinum stóð. Í uppsagnarfrestinum hafði stefnandi t.d. samband við birgja og viðskiptamenn stefnda og óskað eftir viðskiptum við þá. Háttsemi stefnanda skömmu fyrir uppsögnina hafi jafnframt bent til þess að samkeppnisreksturinn hafi átt sér langan aðdraganda. Í maí til ágúst 2012, þegar stefnandi hafi verið í fæðingarorlofi, hafi hann ekki orðið við ítrekuðum beiðnum stefnda um að vísa erindum viðskiptamanna og birgja til annarra starfsmanna stefnda. Þá hafi stefnandi ekki orðið við ítrekuðum beiðnum stefnda um að tilkynna viðsemjendum og birgjum stefnda að hann væri í orlofi.

Stefnandi hafi stofnað einkahlutafélagið Demeter ehf. þann 17. ágúst 2012 eða 10 dögum eftir að honum var sagt upp. Skráður tilgangur félagsins hafi verið „blönduð heildverslun, með áherslu á innflutning á vörum fyrir landbúnað og skyld starfsemi, rekstur bifreiða, kaup og sala fasteigna, rekstur fasteigna og lánastarfsemi“. Stefnandi hafi verið eini stjórnarmaður félagsins, framkvæmdastjóri og prókúruhafi. Tilgangur og nafn félagsins hafi gefið til kynna að stefnandi hugðist leggja áherslu á að selja vörur fyrir garðyrkju. Það hafi reynst rétt en á heimasíðu félagsins, www.demeter.is, komi fram „rekstrarvörur fyrir garðyrkjuna“.

Stefnandi hafi verið kominn í beinan samkeppnisrekstur við stefnda þegar Demeter ehf. var stofnað þann 17. ágúst 2012. Á því tímamarki hafi stefnandi í senn verið starfsmaður stefnda og eigandi, stjórnarmaður og framkvæmdastjóri samkeppnisaðila stefnda. Starfsmaður geti eðli málsins samkvæmt ekki þjónað tveimur vinnuveitendum og sérstaklega ekki þegar þeir eru í samkeppni hvor við annan. Stefndi brást því við samkeppnisrekstri stefnanda með því að tilkynna stefnanda að launagreiðslur féllu niður auk þess sem stefndi gerði kröfu um lögbann gegn tiltekinni háttsemi stefnanda. Sýslumaðurinn í Kópavogi hafi fallist á lögbannskröfu stefnda en Héraðsdómur Reykjaness hafi sýknað stefnanda af viðurkenningarkröfum stefnda.

Stefndi byggir kröfu sína um að kröfu stefnanda um dráttarvexti verði vísað frá dómi án kröfu (ex officio) á því að vaxtafótur dráttarvaxta sé ekki tilgreindur í stefnu. Í stefnu sé einungis gerð krafa um dráttarvexti samkvæmt „III kafla vaxtalaga nr. 38/2001“ en samkvæmt dómafordæmum leiði það til frávísunar.

Stefndi krefst sýknu af kröfum stefnanda á þeim grundvelli að stefnandi hafi fyrirgert rétti sínum til launa með því að stofna til samkeppnisrekstrar við stefnda. Það, eitt og sér, feli í sér brot gegn ólögfestum reglum vinnuréttar um tillits- og trúnaðarskyldur starfsmanna gagnvart vinnuveitanda.

Samkeppnisrekstur stefnanda hafi einnig brotið gegn ráðningarsamningi málsaðila. Réttur stefnanda til launa hafi því fallið sjálfkrafa niður án fyrirvara. Í 7. gr. ráðningarsamningsins segi að stefnandi skuli „gæta þagnarskyldu um hvaðeina er hann [yrði] áskynja í starfi sínu varðandi starfsemi fyrirtækisins og viðskiptavina þess“. Framkvæmdastjórar og stjórnarmenn einkahlutafélaga beri ríkar skyldur gagnvart félögunum, sbr. 9. kafla laga um einkahlutafélög nr. 138/1994. Af þeirri ástæðu og í ljósi þess að stefnandi hafi einnig verið eigandi að rekstri í samkeppni við stefnda sé ljóst að stefnandi hafi brotið gegn ráðningarsamningi sínum þegar hann stofnaði Demeter ehf.

Stefnandi hafi einnig brotið gegn 16. gr. c í lögum nr. 57/2005 með því að hafa samband við birgja og viðskiptamenn stefnda og óska eftir viðskiptum við þá. Það, eitt og sér, hafi leitt til þess að stefnandi fyrirgerði rétti sínum til frekari launa frá stefnda.

Stefndi gerði í greinargerð kröfu um að greiðslu orlofs væri hafnað þar sem krafan væri ekki sundurliðuð sérstaklega. Stefnandi eigi ekki rétt á orlofi í uppsagnarfresti. Stefndi hafi ekki átt inni áunnið orlof við starfslok. Lögmaður stefnda lýsti því yfir við aðalmeðferð, sem áður segir, að fallist væri á greiðslu orlofs skv. launaseðli að fjárhæð 277.293 kr.

Af hálfu stefnda var við upphaf aðalmeðferðar fallið frá kröfu um skuldajöfnuð vegna kröfu á hendur stefnanda vegna fyrirframgreiðslu launa að fjárhæð 250.000 kr. annars vegar, og vöruúttekta að fjárhæð 15.688 kr. hins vegar, sbr. lið 10.3 í greinargerð.

Stefndi krefst sýknu af kröfu um desemberuppbót þar sem krafan sé ekki sundurliðuð.

Til vara gerir stefndi kröfu um lækkun á dómkröfu og að stefndi verði sýknaður af dráttarvaxtakröfu stefnanda verði henni ekki vísað frá dómi. Í stefnu sé ekki greint frá launum stefnanda hjá Demeter ehf. en launin ber að draga frá stefnukröfu samkvæmt almennum reglum. Þá sé dómkrafa ekki í samræmi við umsamin laun stefnanda eða kjarasamning hans. Hafi stefnandi ekki greitt sér nein laun beri samt sem áður að draga frá reiknað endurgjald ríkisskattstjóra vegna starfa við eigin rekstur.

Varðandi dráttarvaxtakröfu þá vísar stefndi til þess að verulegur tími hefur liðið frá því að stefnandi hætti störfum án þess að hann hafi gert kröfu um laun. Stefnandi hafi því sýnt af sér verulegt tómlæti með þeim réttaráhrifum að sýkna ber stefnda af dráttarvaxtakröfu stefnanda.

Stefndi vísar til þeirra lagaákvæða sem vísað er til hér að framan og varðandi málskostnað vísar stefndi til 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

IV.

Niðurstaða

Ágreiningur aðila lýtur að því hvort stefnandi eigi rétt á launum í umsömdum uppsagnarfresti. Enginn ágreiningur er um það að tekið var fram í uppsagnarbréfi að ekki var óskað vinnuframlags stefnanda í uppsagnarfresti.

Stefndi byggir á því að stefnandi hafi fyrirgert rétti sínum til launa með því að stofna til samkeppnisrekstrar við stefnda og þannig brotið gegn ólögfestum reglum vinnuréttar um tillits- og trúnaðarskyldur starfsmanna gagnvart vinnuveitanda. Þá hafi samkeppnisrekstur stefnanda einnig brotið gegn ráðningarsamningi aðila og réttur stefnanda til launa því fallið sjálfkrafa niður. Í því sambandi vísaði stefndi til 7. gr. ráðningarsamningsins og 9. kafla laga um einkahlutafélög nr. 138/1994. Einnig hafi stefnandi brotið gegn 16. gr. c í lögum nr. 57/2005 með því að hafa samband við birgja og viðskiptamenn stefnda og óska eftir viðskiptum við þá.

Í fyrrgreindum dómi Héraðsdóms Reykjaness í málinu nr. E-1470/2012 frá 11. október 2013 var stefndi í því máli sem hér um ræðir stefnandi og stefnandi stefndi. Í dóminum er vísað til þess að í 7. gr. ráðningarsamnings aðila segi að stefndi, stefnandi í máli því sem hér um ræðir, skuli gæta þagnarskyldu um hvaðeina sem hann verði áskynja í starfi sínu varðandi starfsemi fyrirtækisins og viðskiptavini þess, en í samningi sé ekkert ákvæði er leggi hömlur á frelsi stefnanda til að starfsa fyrir keppinaut stefnanda. Sú trúnaðarskylda sem hvíldi á honum í uppsagnarfresti hafi ekki falið í sér bann við því að hann leitaði sér að starfi eða hæfi jafnvel starf hjá samkeppnisaðila þar sem ekki var samið um það í ráðningarsamningi að það væri óheimilt. Því féllst dómurinn ekki á kröfur stefnda skv. 1. og 2. tl.

Þá var í fyrrgreindu máli komist að þeirri niðurstöðu að ekki hefði verið sýnt fram á að stefndi byggi yfir vitneskju um atvinnuleyndarmál í merkingu 2. mgr. 16. gr. c í lögum nr. 57/2005 um eftirlit með viðskiptaháttum og markaðssetningu eða að hann hafi nýtt sér slíkt leyndarmál. Dómkrafa skv. 3. tl. var því ekki tekin til greina.

Þá sagði jafnframt að ekki hafi verið sýnt fram á að stefnandi hafi brotið trúnað gagnvart stefnda svo að launamissi varðaði og krafa stefnanda skv. 4. tl. ekki tekin til greina.

Af hálfu stefnanda var öllum framangreindum málsástæðum stefnda hafnað með vísan til 116. gr. laga um meðferð einkamála.

Samkvæmt nefndri 116. gr. er dómur bindandi um úrslit sakarefnis milli aðila og þeirra sem að lögum kom í þeirra stað um þær kröfur sem dæmdar eru að efni til. Þá segir í 4. mgr. 116. gr. að dómur hafi fullt sönnunargildi um þau málsatvik sem í honum greini þar til hið gagnstæða sé sannað.

Eins og rakið hefur verið var í fyrrnefndum dómi Héraðsdóms Reykjaness komist að þeirri niðurstöðu að stefnandi hafi ekki brotið gegn rétti sínum til launa með því að stofna til samkeppnisrekstar við stefnda eða að stefnandi hafi brotið gegn 7. gr. ráðningarsamnings aðila. Þá var það jafnframt niðurstaða dómsins að stefnandi hefði ekki gerst brotlegur við ákvæði 2. mgr. 16. gr. c í lögum nr. 57/2005 þar sem ekki hafi verið sýnt fram á að stefndandi hafi búið yfir vitneskju um atvinnuleyndarmál í skilningi ákvæðisins.

Stefndi hefur ekki fært frekari haldbær rök en í framangreindu máli fyrir því að stefnandi eigi ekki rétt á launum í uppsagnarfresti og verður því að leggja til grundvallar niðurstöðu framangreinds dóms um sakarefni og þær málsástæður sem stefndi byggir á í máli þessu, sbr. 1. mgr. 116. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og dæma stefnda til að greiða stefnanda laun í uppsagnarfresti, þrjá mánuði. Launakrafa stefnanda að 1.485.552 er í samræmi við laun stefnanda sem tilgreind eru á framlögðum launaseðlum. Ekki verður fallist á varakröfu stefnda um lækkun kröfu þar sem stefndi hefur ekki fært fram haldbær rök fyrir kröfu sinni og er hún vanreifuð. Þá er ekki fallist á að stefnandi hafi sýnt af sér tómlæti. Ber því að fallast á kröfu stefnanda.

Þá liggur fyrir samkvæmt framansögðu að af hálfu stefnda er fallist á kröfu stefnanda um orlof skv. launaseðli nr. 6 að fjárhæð 277.293 kr.

Þá verður talið að stefnandi eigi rétt á orlofsgreiðslum í uppsagnarfresti samkv. 8. gr., sbr. 2. mgr. 7. gr. laga nr. 30/1987 um orlof. Ekki er ágreiningur um útreikning þessarar kröfu sem er að fjárhæð 170.253 kr. Ber því að fallast á þessa dómkröfu stefnanda.

Stefnandi gerir kröfu um desemberuppbót að fjárhæð 52.525 kr. og stefndi mótmælir þessari kröfu þar sem hún sé ekki sundurliðuð. Við aðalmeðferð gerði lögmaður stefnanda grein fyrir útreikningi. Stefnandi á rétt á desemberuppbót skv. kjarasamningi VR og Samtaka atvinnulífsins sem gilti skv. ráðningarsamningi og stefnda sem vinnuveitanda bar að greiða desemberuppbót í samræmi við ákvæði kjarasamnings. Því ber að fallast á kröfu stefnanda um greiðslu desemberuppbótar.

Ekki er fallist á kröfu stefnda um að dráttarvaxtakröfu stefnanda verði vísað frá dómi. Í stefnu kemur fram að dráttarvaxtakrafa, þ.m.t. krafa um vaxtavexti, byggist á III. og V. kafla laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001.

Samkvæmt framangreindu verður stefndi dæmdur til að greiða stefnanda samtals 1.985.623 kr. ásamt dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla laga um vexti og verðtryggingu eins og nánar greinir í dómsorði.

Að fenginni þessari niðurstöðu ber að dæma stefnda til að greiða stefnanda málskostnað með vísan til 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála sem telst hæfilega ákveðinn eins og kveðið er á um í dómsorði.

Þ-kk-nf C-kk-nf Þ-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóminn.

Dómsorð:

Stefndi, Frjó Umbúðasalan ehf., greiði stefnanda, Þ-kk-þgf P-kk-þgf S-kk-þgf, 1.985.623 kr. ásamt dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 38/2001 af 494.184 kr. frá 1.10.2012 til 1.11.2012, af 990.368 kr. frá 1.11.2012 til 1.12.2012 og af 1.985.623 kr. frá 1.12.2012 til greiðsludags.

Stefndi greiði stefnanda 500.000 kr. í málskostnað.

Þ-kk-nf C-kk-nf Þ-kk-nf