S-385/2014

Mál þetta, sem dómtekið var 8. september síðastliðinn, var höfðað með ákæru ríkissaksóknara, dagsettri 8. apríl sl., á hendur E-x-x T-x-x, Reykjavík, „fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás, með því að hafa, aðfaranótt sunnudagsins 18. desember 2011, á Austurvelli, skammt frá Pósthússtræti, slegið A, með bjórglasi í andlitið, með þeim afleiðingum að glasið brotnaði og A hlaut marga litla skurði á höfði, einkum vinstra megin.

Telst þetta varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Ákærði neitar sök og krefst sýknu. Þess er krafist að sakarkostnaður verði greiddur úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun verjanda ákærða.

II

Málavextir eru þeir að nefndan dag voru lögreglumenn kvaddir að Austurvelli en þar hafði komið til átaka milli ákærða, félaga hans og brotaþola. Í lögregluskýrslu er haft eftir vitni að ákærði hefði tekið glas og slegið brotaþola með því í andlitið. Ákærði og félagi hans voru handteknir og í skýrslunni er haft eftir ákærða að hann hefði slegið brotaþola með glasi í andlitið en gert það í sjálfsvörn þar eð brotaþoli hefði ráðist á sig.

Brotaþoli var fluttur á slysadeild og í vottorði þaðan segir að hann hafi meðal annars verið með marga litla skurði á höfði. Þeir hafi verið meira vinstra megin á höfðinu og einnig áberandi vinstra megin á nefi. Sár brotaþola voru þrifin og skurður á nefi saumaður.

III

Við aðalmeðferð bar ákærði að hann og félagi hans hafi verið í bænum og ætlað að fara að borða. Konu hafi borið að og hefði hún reynt að komast milli þeirra. Ákærði kvaðst hafa spurt hana af hverju hún gerði þetta. Skömmu síðar hefði mann konunnar borið að og kvaðst ákærði hafa sagt honum að þeir vildu engin vandræði. Þá hefði maðurinn byrjað að rífast við þá félaga. Ákærði kvað manninn hafa barið félaga sinn sem hafi fallið við og þá hefði maðurinn byrjað að berja sig. Maðurinn hafi verið stór og sterklega vaxinn. Ákærði kvaðst hafa fallið en síðan hefðu þeir félagar farið að Kaffi París og hefði maðurinn komið þangað. Maðurinn hefði sýnt þeim áreitni og eins og boxað við þá. Ákærði kvaðst hafa hörfað undan til að forðast vandræði. Hann kvaðst hafa verið með glas og ætlað að verja sig ef maðurinn kæmi of nálægt sér. Ákærði kvaðst hafa slegið manninn með glasinu til að verja sig. Maðurinn hefði komið mjög nálægt sér og hefði hann ekki séð hvar glasið lenti. Glasið hefði brotnað en ekki sá hann áverka á manninum. Sjálfur hefði hann fengið áverka á hendur og hefði blætt úr þeim. Þá hefði maðurinn barið sig í höfuðið en það hefði gerst áður en glasið brotnaði. Ákærði kvað glasið hafa verið fyrir utan Kaffi París og hefði hann tekið það þar þegar maðurinn hefði nálgast. Þetta hefði hann gert til að verja sig. Kvaðst ákærði hafa hugsað að ef hann sýndi glasið myndi maðurinn ekki ráðast á sig. Ákærði neitaði alfarið að hafa veist að eiginkonu brotaþola eða að hann og félagi hans hefðu hagað sér á þann veg að hún hefði haft ástæðu til að vera hrædd við þá.

Brotaþoli bar að hann hefði verið með konu sinni í bænum og gengið að Alþingishúsinu. Á leiðinni hefði hún hitt tvo menn er hefðu spurt hana um eitthvað. Hann kvaðst svo hafa komið að þeim og sagt þeim á ensku að hún væri konan sín. Þau hefðu síðan haldið áfram en mennirnir hefðu elt þau. Við Kaffi París hefðu þeir náð þeim og kvað brotaþoli þau þá hafa orðið hrædd og hefði hann sent konuna til að sækja lögregluna. Mennirnir hefðu nú komið alveg að sér og ráðist á sig en hann hefði reynt að verjast. Ákærði hefði tekið glas innan úr jakka sínum og slegið því í andlit brotaþola. Við þetta kvaðst brotaþoli hafa fallið og vankast lítillega. Hann kvaðst hafa orðið alblóðugur við höggið. Hann hefði legið í götunni og hefðu mennirnir sparkað í sig en lögreglumenn hefðu komið að skömmu síðar með konu hans.

Eiginkona brotaþola bar að þau hefðu verið í bænum þessa nótt. Hún kvaðst hafa ætlað að hitta brotaþola á tilteknum stað en tveir menn hefðu farið að kalla á sig á ensku og spyrja hvort hana vantaði far. Hún kvaðst ekki hafa séð mennina og ekki svarað heldur haldið áfram. Mennirnir hefðu nú komið mjög nálægt henni og hefði annar þeirra gripið í handlegg hennar. Hann hefði spurt hvort hana vantaði ekki far en hún hefði neitað og haldið áfram. Hún kvaðst nú hafa heyrt í brotaþola á bak við sig og hefði hann sagt á ensku „þetta er konan mín, látið hana vera.“ Hún kvað sig og brotaþola svo hafa gengið áfram og hefðu þau verið komin að Kaffi París er brotaþoli hafi sagt við sig að eitthvað væri að gerast og sagt sér að hringja í 112 og jafnframt að sækja lögreglumenn er þau höfðu séð í nágrenninu. Hún kvaðst hafa sótt lögreglumenn og er hún kom með þá til baka hefði brotaþoli legið alblóðugur í götunni og annar mannanna hefði sparkað margsinnis í hann. Hún sagðist hafa séð annan manninn fara inn á frakka sinn um leið og hún hefði hlaupið til að sækja lögreglumenn. Hún hefði ekki séð hvað maðurinn hefði verið að ná í.

Félagi ákærða bar að þeir hefðu verið á gangi er eiginkona brotaþola hefði komið að þeim og gengið á milli þeirra. Brotaþoli hefði svo komið að og sagt að hún væri kona sín. Brotaþoli hefði svo farið að slá sig en ákærði þá reynt að ganga á milli. Við það hefði brotaþoli ráðist á ákærða. Félaginn kvað ákærða hafa tekið glas við Kaffi París. Brotaþoli hefði komið beint framan að ákærða sem hefði gengið aftur á bak og sagt við brotaþola „ekki koma, ekki koma, ég er með glas“ en brotaþoli hefði lamið ákærða sem hefði varið sig með glasinu. Hann kvaðst hafa séð ákærða verja sig með glasinu en ekki hefði hann séð hvar glasið lenti á brotaþola. Félaginn kvaðst ekki hafa séð hvort glasið brotnaði eða ekki en hann hefði séð eitthvert blóð.

Lögreglumaður, sem ritaði frumskýrslu málsins, staðfesti hana. Hann kvað þá lögreglumenn hafa fengið ábendingu um átök og farið á staðinn. Þar hefði maður verið alblóðugur eftir að hafa fengið glas í höfuðið. Hann kvað einn eða tvo menn hafa verið handtekna og í viðræðum hefðu þeir viðurkennt að hafa lent í slagsmálum við mann og slegið hann með glasi.

Annar lögreglumaður bar að hafa verið í Austurstræti með öðrum lögreglumanni er kona hefði komið hlaupandi og tilkynnt um átök á Austurvelli. Þar hafi þrír menn verið í átökum, ákærði, félagi hans og brotaþoli. Þeir hefðu verið skildir að og í viðræðum kvað hann ákærða hafa viðurkennt að hafa slegið brotaþola í andlitið með glasi. Þetta hefði félagi ákærða staðfest og brotaþoli borið á sama hátt. Bæði ákærði og félagi hans kváðu ákærða hafa gert þetta í sjálfsvörn.

Læknir, sem skoðaði brotaþola og ritaði læknisvottorð um hann, staðfesti það. Hann kvað áverka brotaþola hafa getað komið heim og saman við að hann hefði verið sleginn með glasi í andlitið.

IV

Eins og nú hefur verið rakið hefur ákærði viðurkennt að hafa slegið brotaþola með glasi í andlitið. Viðurkenning hans er studd framburði vitna sem rakinn hefur verið. Ákærði byggir sýknukröfu sína í fyrsta lagi á því að hann hafi gert þetta í sjálfsvörn. Hér að framan var rakinn framburður ákærða og vitna um það sem gerðist áður en ákærði sló brotaþola með glasinu. Af framburði þessa fólks verður ekki ráðið með fullri vissu hvert upphaf átakanna var en þó má ljóst vera að viðbrögð ákærða voru miklu harkalegri en forsvaranlegt getur talist. Viðbáru hans um sjálfsvörn er því hafnað. Ákærða byggir sýknukröfu í öðru lagi á því að sök sé fyrnd. Brot það, sem ákærði er ákærður fyrir, er talið varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Refsing samkvæmt því ákvæði getur varðað allt að 16 ára fangelsi. Sök samkvæmt broti á þessari grein fyrnist á 15 árum, sbr. 4. tl. 1. mgr. 80. gr. almennra hegningarlaga. Sök ákærða er því ekki fyrnd.

Samkvæmt öllu framanrituðu verður ákærði sakfelldur samkvæmt ákærunni og er brot hans þar rétt fært til refsiákvæðis, enda telst það sérstaklega hættulegt að slá mann í andlitið með glerglasi.

Samkvæmt sakavottorði ákærða hefur hann þrisvar verið sakfelldur fyrir ölvunarakstur, síðast 2012 og var hann þá dæmdur í 30 daga fangelsi. Ákærða verður nú dæmdur hegningarauki, sbr. 78. gr. almennra hegningarlaga og er refsing hans hæfileg 6 mánaða fangelsi sem bundin skal skilorði eins og í dómsorði segir.

Ákærði verður dæmdur til að greiða sakarkostnað og málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

A-kk-nf Í-kk-nf héraðsdómari kvað upp dóminn.

D ó m s o r ð :

Ákærði, E-x-x T-x-x, sæti fangelsi í 6 mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum 2 árum frá deginum í dag að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði 31.050 krónur í sakarkostnað og málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, G-kk-ef Þ-kk-ef hdl., 150.600 krónur.

A-kk-nf Í-kk-nf