E-2729/2009

Mál þetta, sem dómtekið var 1. þ.m. var höfðað 9. júní 2009 af Scope Communication ehf., Bæjarhrauni 22 í Hafnarfirði, á hendur Gagnavörslunni ehf., Suðurtúni 14 á Álftanesi.

Í málinu gerir stefnandi þá kröfu að stefnda verði gert að greiða honum 759.948 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 189.987 krónum frá 17. september 2008 til 19. nóvember sama ár, en af 379.974 krónum frá þeim degi til 29. desember sama ár, en af 569.961 krónu frá þeim degi til 26. janúar 2009, en af 759.948 krónum frá þeim degi til greiðsludags. Að auki er krafist málskostnaðar.

Stefndi krefst aðallega sýknu af kröfum stefnanda og málskostnaðar úr hendi hans. Til vara er þess krafist að kröfur verði stórlega lækkaðar og að málskostnaður falli niður.

I

Mál þetta hefur stefnandi höfðað á hendur stefnda til heimtu á ógreiddri húsaleigu. Er því haldið fram að stefndi hafi frá og með 1. september 2008 tekið á leigu af honum rétt rúmlega 100 m² skrifstofuhúsnæði á 3. hæð húseignarinnar að Bæjarhrauni 22 í Hafnarfirði. Mánaðarleg leiga skyldi vera 152.600 krónur auk verðbóta og virðisaukaskatts og greiðast fyrirfram 1. hvers mánaðar, í fyrsta sinn 1. september 2008. Segir í stefnu að leigugreiðslur hafi verið í vanskilum frá 17. september 2008 og að fjögurra mánaða leiga sé ógreidd. Nemi skuld stefnda 759.948 krónum (189.987 x 4). Við leigufjárhæð samkvæmt framansögðu hefur þá verið bætt 24,5% virðisaukaskatti, 37.387 krónum. Umfram þetta er málsatvikum ekki lýst í stefnu svo heitið geti og tilvísun til ákvæða húsaleigulaga nr. 36/1994 er þar ekki að finna, en við munnlegan flutning málsins voru dómkröfur stefnanda skýrðar með vísan til þeirra. Er nú á því byggt að stefnda hafi á grundvelli húsaleigusamnings, sem komist hafi á milli aðila, borið skylda til að greiða leigu fyrir tímabilið september 2008 til og með febrúar 2009. Leiga fyrir október og desember 2008 og janúar og febrúar 2009 sé enn ógreidd og taki málsóknin til hennar.

Undirritaður leigusamningur liggur ekki fyrir. Stefnandi hefur lagt fram í málinu skriflegan samning sem hann segir að komist hafa á milli aðila þótt farist hafi fyrir að undirrita hann. Þar er tilgreining leigugjalds sú sama og að framan er getið og í 4. gr. samningsins er kveðið á um gagnkvæman þriggja mánaða uppsagnarfrest. Um þetta segir í greinargerð að í byrjun september 2008 hafi stefnandi sent stefnda drög að leigusamningi sem stefndi hafi gert ýmsar athugasemdir við þegar hann fékk húsnæðið afhent. Stefnandi hafi engan frekari reka gert að því að gengið yrði frá leigusamningi, enda gert sér grein fyrir að húsnæðið væri ekki í leiguhæfu ástandi.

II

Um málsatvik segir í greinargerð að í lok ágúst 2008 hafi B-kvk-nf G-kvk-nf, fyrirsvarsmaður stefnda, haft samband við fyrirsvarsmann stefnanda vegna húsnæðis félagsins að Bæjarhrauni 22 í Hafnarfirði með leigu í huga. Hafi vilji beggja aðila staðið til þess að stefndi tæki húsnæðið á leigu. Í samræmi við kröfu stefnanda hafi stefndi greitt leigu fyrir september, 189.987 krónur, áður en til formlegar afhendingar á húsnæðinu kom. Strax í kjölfarið, það er í fyrstu viku september, hafi stefndi fengið lykla að húsnæðinu afhenta og hefðu fyrirsvarsmenn aðila þá hist þar. Við það tækifæri hafi fyrirsvarsmaður stefnanda verið spurður út í ástand hins leigða og þá sérstaklega þakið. Hafi hann fullyrt að ástand húsnæðisins væri mjög gott og að þak væri í góðu ástandi, enda hefði verið gert við það og engin lekavandamál væru fyrir hendi. Við afhendingu hafi fyrirsvarsmaður stefnda orðið þess áskynja að loftljós voru ekki til staðar í aðalrými húsnæðisins, en því hafi verið lofað að úr þessu yrði bætt. Þessum yfirlýsingum stefnanda hafi fyrirsvarsmaður stefnda treyst. Þegar stefndi hófst síðan handa við að koma sér fyrir í húsnæðinu hafi hann fljótlega gert sér grein fyrir því að það væri í hörmulegu ástandi. Þannig hafi ekki verið hiti á ofnum og rafmagnsdósir hafi víða verið opnar og mikil hætta stafað af þeim. Þakleki hafi þó verið alvarlegasta vandamálið. Allt frá fyrsta degi hafi þannig þurft að þurrka gólf og stilla upp fötum á víð og dreif vegna þakleka. Stefndi hafi þegar í stað komið á framfæri við stefnanda athugasemdum vegna þessa. Þrátt fyrir ítrekuð tilmæli, bæði með tölvupóstum og með símtölum, hafi stefnandi algjörlega látið undir höfuð leggjast að grípa til viðeigandi ráðstafana. Þó að stefnda væri það ljóst að húsnæðið væri ekki í leiguhæfu ástandi hafi hann sýnt stefnanda ákveðna biðlund og freistað þess að fá hann til að lagfæra það sem í ólagi var. Stefndi hafi þó sjálfur látið gera við ofna og greitt kostnað vegna þeirrar vinnu. Þegar komið var fram í miðjan október og engra viðbragða orðið vart hjá stefnanda annarra en þeirra að senda reikning fyrir fullri leigu vegna október hafi stefnda verið nóg boðið. Í kjölfarið hefðu tveir starfsmenn stefnda átt fund með fyrirsvarsmanni stefnanda. Hafi stefndi útlistað allar athugasemdir sínar á þessum fundi, krafist úrbóta og að leigugreiðslur yrðu ekki innheimtar meðan úrbætur færu fram. Þegar stefnandi hafi brugðist við þessum áskorunum með því að lýsa því yfir að það væri barist um að fá þetta húsnæði leigt hafi stefndi boðist til að rýma það og hleypa nýjum leigutaka að. Þeirri tillögu hafi stefnandi hafnað og boðað tillögur að úrbótum á húsnæðinu. Hefðu aðilar sammælst um að ekki kæmi til leigugreiðslna á meðan úrbætur færu fram. Umræddar tillögur hefðu aldrei borist og ekki hafi heldur komið til þess að ráðist yrði í boðaðar og nauðsynlegar úrbætur. Í nóvember 2008 hafi stefndi svo flutt út úr húsnæðinu með starfsemi sína og skilað lyklum að því. Hafi stefnanda verið tilkynnt um þetta með tölvuskeyti 27. nóvember 2008 og sú skýring gefin að húsnæðið væri ekki í leiguhæfu ástandi. Í kjölfarið hafi stefndi lagt inn á uppgefinn bankareikning stefnanda leigu fyrir nóvember. Telur stefndi í ljósi hins ömurlega ástands húsnæðisins að hann hafi innt þessa greiðslu af hendi umfram skyldu.

III

Stefndi byggir sýknukröfu sína á því að stefnandi hefur engan lögmætan grundvöll fyrir kröfu sinni. Stefnukrafan grundvallist á fjórum reikningum þar sem fram komi að verið sé að krefja stefnda um húsaleigu fyrir Bæjarhraun 22 í september og desember 2008 og janúar og febrúar 2009. Enginn leigusamningur eða annar samningur liggi fyrir milli aðila um greiðsluskyldu þessa. Fyrir liggi að stefndi hafi greitt stefnanda kröfu sem jafngildir húsaleigu fyrir september 2008. Sú greiðsla hafi verið innt af hendi í byrjun september 2008. Þá sé það óumdeilt að stefndi hafi engin afnot haft af umræddu húsnæði í desember 2008 og í janúar og febrúar 2009. Þar sem enginn leigusamningur sé fyrir hendi á milli aðila og fyrir liggi að stefndi hafi engin afnot haft af umræddu húsnæði frá og með 1. desember 2008 beri að sýkna hann af kröfum stefnanda.

Samkvæmt 4. gr. húsaleigulaga nr. 36/1994 skulu leigusamningar um húsnæði vera skriflegir. Ekki liggi fyrir skriflegur leigusamningur um umrætt húsnæði að Bæjarlind 22 í Hafnarfirði. Allan vafa við þessar aðstæður beri því að túlka stefnda í hag. Stefndi hafi ekki samþykkt að honum beri greiðsluskylda að því er tekur til þeirra reikninga sem hann er krafinn um greiðslu á. Hvergi liggi fyrir samþykki stefnda á þeim fjárhæðum sem fram koma á framlögðum reikningum stefnanda. Samkvæmt 2. mgr. 10. gr. húsaleigulaga beri stefnandi hallann af þeim sönnunarskorti.

Þá byggir stefndi sýknukröfu sína á því að ítarleg ákvæði III. kafla húsaleigulaga leiði til þess að hann beri enga greiðsluskyldu gagnvart stefnanda. Í 1. mgr. 14. gr. laganna sé skýrt kveðið á um þá skyldu að leiguhúsnæði skuli við afhendingu vera í því ástandi sem almennt er talið fullnægjandi miðað við fyrirhugaða notkun þess og staðsetningu. Húsnæði sem leigt er til almennra skrifstofustarfa sé ekki almennt fullnægjandi þegar þak þess lekur svo mikið að starfsmenn þurfa að koma gögnum sínum í skjól vegna leka og nota drjúgan hluta vinnutímans við að þurrka upp gólf og koma fyrir fötum vegna leka. Leiguhúsnæði sé ekki heldur almennt séð í fullnægjandi ástandi þegar frágangur á rafmagni brýtur í bága við settar lagareglur. Er í því sambandi bent á að samkvæmt 2. mgr. 14. gr. húsaleigulaga sé lögboðið að rafmagnsrofar í leigðu húsnæði virki og hitunar-, vatns- og frárennslislagnir séu í lagi við upphaf leigutíma. Ofnar í húsnæðinu hafi ekki virkað og ljós í aðalrými hafi vantað við upphaf leigutíma. Leiguhúsnæði sem ekki hefur þessa kosti teljist ekki í leiguhæfu ástandi. Ljóst megi vera samkvæmt þessu að frá fyrsta degi hafi forsendur fyrir útleigu á umræddu húsnæði verið algjörlega brostnar. Í 1. mgr. 15. gr. húsaleigulaga sé skýrt tekið fram að spillist húsnæðið fyrir upphaf leigutíma þannig að það verði óhæft til fyrirhugaðra nota falli leigusamningur úr gildi. Sá vanbúnaður sem í þessu tilviki hafi verið fyrir hendi hafi ótvírætt verið til staðar „fyrir upphaf leigutíma“. Ljóst megi vera að mikill þakleki, bilaðir ofnar og ljóslaust aðalrými séu allt dæmi um annmarka á hinu leigðu fyrir upphaf leigutíma. Sé í málinu vafi á því að milli aðila hafi komist á leigusamningur sé ljóst af ákvæðum 15. gr. húsaleigulaga að slíkur samningur hafi aldrei komist á. Af þeim sökum sé ekki unnt að gera kröfu á hendur stefnda á grundvelli þess að leigusamningur, hvort sem er skriflegur eða ekki, hafi verið í gildi milli aðila.

Þá byggir stefndi sýknukröfur sínar á því að hann athafnaði sig á allan hátt gagnvart stefnanda í samræmi við kröfur 16. og 17. gr. húsaleigulaga. Um leið og stefndi hafi orðið þess áskynja að húsnæðið væri ekki í leiguhæfu ástandi hafi hann tafarlaust gert stefnanda grein fyrir aðfinnslum sínum og krafist tilgreindra úrbóta. Þannig hafi stefndi látið stefnanda vita um leið og hann varð var við þaklekann. Sama eigi við um ástand ofna. Þessar aðfinnslur hafi stefndi sett fram innan þess mánaðar sem ákvæði 16. gr. húsaleigulaga áskilur. Þrátt fyrir ítrekaðar áskoranir stefnda um úrbætur hafi stefnandi algjörlega látið undir höfuð leggjast að verða við þeim. Þegar stefndi flutti út í lok nóvember 2008 hafi þetta aðgerðarleysi stefnanda verið búið að standa yfir í tæpa þrjá mánuði. Samkvæmt skýrum ákvæðum 2. mgr. 17. gr. húsaleigulaga hafi stefnda verið heimilt að rifta leiguafnotum sínum fyrirvaralaust þegar stefnandi hafi látið hjá líð í tvo mánuði að bregðast við áskorunum um úrbætur. Öll framangreind ákvæði sýni glögglega að stefndi hefur enga greiðsluskyldu borið gagnvart stefnanda og því beri að sýkna stefnda.

Fari svo að dómurinn telji, þrátt fyrir framangreindar málsástæður og ákvæði húsaleigulaga, að á stefnda hvíli greiðsluskylda, byggir stefndi sýknukröfu sína á 11. gr. húsaleigulaga. Í ákvæðinu er sérstaklega vísað til heimildar laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga til þess að víkja til hliðar húsaleigusamningi sem talið er ósanngjarnt eða andstætt góðri viðskiptavenju að bera fyrir sig. Tilgangur löggjafans með því að vísa sérstaklega í sérlögum um húsaleigu til ákvæða almennra samningalaga er að mati stefnda fyrst og fremst sá að undirstrika mikilvægi þessara heimilda dómstóla þegar kemur að húsaleigu. Með slíkri tilvísun í settum lögum sé þess krafist af dómstólum landsins að þeir gjaldi varhug við því að heimila tilvist húsaleigusamninga sem teljast ósanngjarnir eða andstæðir góðri viðskiptavenju. Stefnanda hafi mátt vera fullkunnugt um þá vankanta sem verið hefðu á umræddu húsnæði þegar stefndi hugðist taka það á leigu. Samt hafi hann leigt það, látið undir höfuð leggjast að gera úrbætur á því þrátt fyrir áskoranir og krefji svo stefnda miskunnarlaust um leigugreiðslur fyrir tímabil þegar stefndi hafi engin afnot haft af húsnæðinu, þar á meðal tímabil eftir að stefndi hafi skriflega tilkynnt stefnanda að hann hefði hætt afnotum af því þar sem það væri ekki í leiguhæfu ástandi. Megi ljóst vera að allar aðstæður og framkoma stefnanda kalli á að dómurinn beiti heimildum samningalaga nr. 7/1936 með síðari breytingum og víki samningi aðila að öllu leyti til hliðar, telji dómurinn sig enga aðra heimild hafa til að sýkna stefnda.

Fallist dómurinn ekki á sýknukröfu stefnda byggir stefndi varakröfu sína á 3. mgr. 17. gr. húsaleigulaga, en samkvæmt ákvæðinu eigi leigutaki kröfu til lækkunar á leigu meðan eigi hefur verið bætt úr annmörkum á leigðu húsnæði. Fyrir liggi að stefnandi hafi í engu bætt úr þeim annmörkum sem stefndi benti stefnanda á að væru á umræddu húsnæði og skoraði á hann að bæta úr. Af þeim sökum beri að lækka kröfur stefnanda verulega, enda leiði slík lækkun beinlínis af réttindum stefnda samkvæmt húsaleigulögum. Þá bendir stefndi á að hann hafi greitt kröfu stefnanda fyrir september 2008. Málsókn stefnanda samkvæmt stefnu verði að skilja svo að dómkrafa hans taki meðal annars til leigu fyrir þennan tiltekna mánuð. Ekki sé unnt að tvíkrefja stefnda um greiðslu vegna september 2008. Því beri að minnsta kosti að lækka stefnukröfu sem nemur reikningi vegna september 2008. Þá hafi stefndi sjálfur kostað viðgerð á hitakerfi og betrumbætt lýsingu. Þetta hafi stefndi gert umfram skyldu. Krefst stefndi þess með vísan til 1. mgr. 28. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála að útlögðum kostnaði hans vegna þess verði skuldajafnað við kröfur stefnanda, enda öll skilyrði skuldajafnaðar fyrir hendi.

Í niðurlagi greinargerðar sinnar tiltekur stefndi að hann hafi greitt leigu fyrir september og nóvember 2008 þrátt fyrir að stefnandi hafi algjörlega látið undir höfuð leggjast að verða við kröfum um úrbætur á hinu leigða svo unnt væri að telja það í leiguhæfu ástandi. Sé hér um að ræða 2/3 hluta þess tíma sem stefndi hafði einhver afnot af húsnæðinu. Þegar mál þetta sé virt, skýr ákvæði húsaleigulaga nr. 36/1994, hin óforskammaða framkoma stefnanda, vanræksla hans til úrbóta þrátt fyrir áskoranir og almenn vanræksla hans við að sýna almenna og góða viðskiptahætti, telur stefndi að í besta falli væri unnt að fallast á frekari viðbótargreiðslu af hálfu hans sem nemi 1/3 hluta þeirrar fjárhæðar sem hann hafi þegar greitt.

IV

Í málinu liggur það fyrir að í byrjun september 2008 hóf stefndi starfsemi í skrifstofuhúsnæði í eigu stefnanda að Bæjarhrauni 22 í Hafnarfirði. Þá þegar innti hann af hendi til stefnanda greiðslu að fjárhæð 189.987 krónur í leigu fyrir þann mánuð. Að auki hefur stefndi staðið stefnanda skil á sömu fjárhæð í leigu fyrir nóvember 2008, en í lok þess mánaðar rýmdi stefndi húsnæðið og skilaði stefnanda lyklum að því. Aðilar undirrituðu ekki skriflegan leigusamning, en fyrir liggja drög að samningi þar sem fram kemur að mánaðarlegt leigugjald skyldi nema 152.600 auk verðbóta og virðisaukaskatts, sem að teknu tilliti til skattsins eingöngu eru 189.987 krónur. Verður í ljósi þessa að líta svo á að tekist hafi samningur á milli aðilanna um leigu á umræddu húsnæði, svo og að samið hafi verið um að mánaðarleiga skyldi í öllu falli nema 189.987 krónum, sbr. að því leyti ákvæði 2. mgr. 10. gr. húsaleigulaga nr. 36/1994. Með því að skriflegur samningur var ekki gerður telst hafa komist á ótímabundinni leigusamningur, sbr. 1. mgr. 10. gr. laganna. Samkvæmt 3. tölulið 56. gr. þeirra er uppsagnarfrestur ótímabundins leigusamnings um atvinnuhúsnæði sex mánuðir fyrstu fimm ár leigutímans. Í málatilbúnaði stefnanda er á hinn bóginn miðað við að samið hafi verið um þriggja mánaða gagnkvæman uppsagnarfrest og er það í samræmi við þau drög að leigusamningi sem að sögn stefnanda lágu fyrir þegar stefndi hóf afnot af húsnæðinu. Tekur kröfugerð stefnanda í ljósi þessa og svo sem fram er komið til þess að stefndi skuldi honum leigu fyrir október og desember 2008 og janúar og febrúar 2009.

Undir rekstri málsins hefur verið í ljós leitt að þak hússins lak við upphaf leigutíma. Fram kom í vitnisburði G-kk-ef S-kk-ef, sem er formaður stjórnar húsfélagsins að Bæjarhrauni 22, að ráðist hafi verið í viðgerð á þakinu í október 2008 og að vinnu við það verk hafi lokið í síðustu viku þess mánaðar. Eftir það hafi ekki orðið vart við leka svo hann viti til. Að sögn G-kk-ef lak þakið eingöngu í slagviðri og í tiltekinni vindátt. Um mikinn leka hafi þá verið að ræða. Aðspurður um aðra annmarka á húsnæðinu svaraði G-kk-nf því til að loftaplötur hafi verið lausar. Hvað sem þessu og ástandi húsnæðisins við upphaf leigutíma að öðru leyti líður er fjarri lagi að það hafi verið óhæft til fyrirhugaðra nota á því tímamarki, enda gat stefndi flutt inn í það og hafið þar starfsemi. Eru í ljósi þessa engin efni til að fallast á það með stefnda að krafa hans um sýknu geti náð fram að ganga á grundvelli 15. gr. húsaleigulaga.

Í 1. mgr. 16. gr. húsaleigulaga er mælt fyrir um það að komi í ljós að leiguhúsnæði sé ekki í því ástandi sem leigusamningur gerir ráð fyrir eða leigjandi hlaut að mega gera ráð fyrir skuli hann innan eins mánaðar frá afhendingu gera leigusala skriflega grein fyrir aðfinnslum sínum og segja til um hvaða úrbóta er krafist. Að öðrum kosti telst leigjandi una húsnæðinu. Þá skal leigjandi samkvæmt 2. mgr. sömu greinar segja til um galla, sem síðar koma fram og voru ekki sýnilegir við venjulega athugun, innan 14 daga frá því að hann varð þeirra var. Stefndi sendi stefnanda tilkynningu um ætlaða annmarka á hinu leigða húsnæði 4. september 2008. Þær athugasemdir lutu meðal annars að frágangi rafmagnsdósa. Þá beindi stefndi erindi til stefnanda 8. október 2008 þar sem enn var að þessu tiltekna atriði vikið, en að auki gerðar athugasemdir vegna þakleka og að ekki væri hiti á ofnum. Þótt litið yrði svo á að stefndi hafi í tíma gætt að skyldum sínum samkvæmt tilvitnuðu lagaákvæði er þess að gæta að samkvæmt 2. mgr. 17. gr. laganna verður leigusamningi ekki rift af hálfu leigjanda vegna annmarka á húsnæði nema leigusali hafi látið hjá líða í tvo mánuði frá því að honum barst réttmæt krafa leigutaka um úrbætur að sinna henni, enda sé um verulega annmarka að tefla miðað við fyrirhuguð not leigjanda af húsnæðinu og að hann hafi ekki áður neytt réttar síns til að bæta sjálfur úr þeim á kostnað leigusala, sbr. 1. mgr. sömu greinar. Samkvæmt framansögðu verður við það að miða að búið hafi verið að gera við þak hússins að Bæjarhrauni 22 í lok október 2008 og að ekki hafi orðið vart við leka þar eftir það. Þar með og að framangreindu virtu fæst ekki séð að heimildir hafi staðið til þess að stefndi gæti rift þeim samningi sem í gildi var á milli aðila um leigu á húsnæðinu, enda liggur ekki fyrir að á því tímamarki hafi verið fyrir hendi aðrar annmarkar á húsnæðinu sem réttlætt gætu það.

Í 11. gr. húsaleigulaga er sérstaklega tekið fram að um heimild til að víkja húsaleigusamningi til hliðar í heild eða að hluta, ef það yrði talið ósanngjarnt eða andstætt góðri viðskiptavenju að bera hann fyrir sig, gildi ákvæði laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Gerir stefndi kröfu til þess á þessum grundvelli að samningi aðila var í heild vikið til hliðar og að hann verði þar með sýknaður af kröfum stefnanda. Að virtum málsatvikum samkvæmt framansögðu eru engin efni til að fallast á það með stefnda að tilvitnað lagaákvæði geti komið til álita við úrlausn málsins.

Með vísan til þess sem að framan er rakið er hafnað öllum málsástæðum sem stefndi hefur teflt fram til stuðnings sýknukröfu sinni.

Varakröfu sína um lækkun á kröfum stefnanda byggir stefndi meðal annars á 3. mgr. 17. gr. laga nr. 36/1994, en í ákvæðinu er mælt fyrir um að leigjandi eigi kröfu til hlutfallslegrar lækkunar á leigu meðan eigi hefur verið bætt úr annmörkum á hinu leigða húsnæði. Í 4. mgr. sömu greinar er kveðið á um að byggingarfulltrúi meti lækkunina, en að aðilar geti borið álit hans undir kærunefnd húsaleigumála. Þessa leið fór stefndi ekki. Dómurinn hefur engar forsendur til að ákvarða lækkun á leigu sökum þeirra annmarka sem voru á húsnæðinu. Þá hefur stefndi engar sönnur fært fyrir því að hann geti átt gagnkröfu á hendur stefnanda vegna viðgerða sem hann hafi kostað en stefnanda beri að standa straum af. Loks er til þess að líta við úrlausn um varakröfu stefnda að kröfugerð stefnanda verður svo sem fram er komið ekki skilin svo að hún taki til leigu fyrir september 2008, sem stefndi hefur þegar staðið honum skil á. Samkvæmt þessu er óhjákvæmilegt að hafna varakröfu stefnda.

Af framansögðu leiðir að dómkrafa stefnanda um ógreidda húsaleigu er að fullu tekin til greina. Með vísan til 1. mgr. 5. gr. laga nr. 38/2001 fer um dráttarvexti svo sem í dómsorði greinir.

Eftir þessum málsúrslitum og með vísan til 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála verður stefnda gert að greiða stefnanda málskostnað, sem þykir hæfilega ákveðinn 300.000 krónur.

Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf dómstjóri kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð :

Stefndi, Gagnavarslan ehf., greiði stefnanda, Scope Communication ehf., 759.948 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 189.987 krónum frá 1. október 2008 til 1. desember sama ár, en af 379.974 krónum frá þeim degi til 2. janúar 2009, en af 569.961 krónu frá þeim degi til 2. febrúar sama ár, en af 759.948 krónum frá þeim degi til greiðsludags.

Stefndi greiði stefnanda 300.000 krónur í málskostnað.

Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf

.