E-980/2016

Mál þetta var höfðað 21. mars 2016 af Global Fuel ehf., [...] á hendur Xclusive Jet Charter and Management Limited, , [...]. Málið var dómtekið að lokinni aðalmeðferð sem fram fór 21. nóvember 2016. Málið var endurupptekið 31. janúar sl., endurflutt og dómtekið sama dag.

Endanlegar dómkröfur stefnanda voru lagðar fram við upphaf aðalmeðferðar og eru svofelldar:

Stefnandi gerir þá kröfu að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnanda 88.225,94 evrur og 284.496,03 bandaríkjadali ásamt dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001, um vexti og verðtryggingu, frá hverjum gjalddaga til greiðsludags, af skuld í evrum að fjárhæð 2.236,67 frá 20. apríl 2012 til 4. maí 2012, af 3.963,03 frá 4. maí 2012 til 22. maí 2012, af 5.114,21 frá 22. maí 2012 til 30. maí 2012, af 7.191,28 frá 30. maí 2012 til 9. júlí 2012, af 10.777,16 frá 9. júlí 2012 til 24. júlí 2012, af 12.225,35 frá 24. júlí 2012 til 13. ágúst 2012, af 13.213,62 frá 13. ágúst 2012 til 22. ágúst 2012, af 14.352,57 frá 22. ágúst 2012 til 31. ágúst 2012, af 17.479,24 frá 31. ágúst 2012 til 13. nóvember 2012, af 34.871,61 frá 13. nóvember 2012 til 14. desember 2012, af 40.551,51 frá 14. desember 2012 til 10. maí 2013, af 40.617,84 frá 10. maí 2013 til 30. apríl 2016 og af 88.225,94 frá 30. apríl 2016 til greiðsludags og af skuld í bandaríkjadölum að fjárhæð 19.725,19 frá 29. september 2012 til 7. október 2012, af 27.951,97 frá 7. október 2012 til 8. október 2012, af 30.665,62 frá 8. október 2012 til 15. október 2012, af 50.395,83 frá 15. október 2012 til 19. október 2012, af 56.522,88 frá 19. október 2012 til 25. október 2012, af 68.671,78 frá 25. október 2012 til 15. nóvember 2012, af 104.536,51 frá 15. nóvember 2012 til 16. febrúar 2013, af 140.963,20 frá 16. febrúar 2013 til 30. apríl 2016, af 284.496,03 frá 30. apríl til greiðsludags, allt að frádregnum innborgunum að fjárhæð 20.925,60 bandaríkjadalir sem hér segir: 10.925,60 bandaríkjadalir þann 26. apríl 2013 og 10.000 bandaríkjadalir þann 10. maí 2013. Dragast þær frá skuldinni miðað við stöðu hennar á áðurgreindum innborgunardögum.

Tryggingafé að fjárhæð 27.500,00 evrur og 39.972,00 bandaríkjadalir komi jafnframt til frádráttar heildarfjárhæð skuldar stefnda við stefnanda á greiðsludegi með skuldajöfnuði.

Þá krefst stefnandi málskostnaðar samkvæmt framlögðum málskostnaðarreikningi.

Stefndi krefst aðallega sýknu af kröfum stefnanda en til vara lækkunar á kröfum stefnanda. Í báðum tilvikum gerir hann kröfu um málskostnað.

I.

Stefnandi rekur miðlunarstarfsemi og hefur milligöngu um kaup á eldsneyti fyrir loftför viðskiptamanna sinna um allan heim. Viðskiptin ganga þannig fyrir sig að stefnandi leggur út fjármuni til greiðslu á eldsneyti sem hann selur síðan viðskiptavinum sínum. Stefndi er breskur lögaðili sem m.a. leigir út einkaflugvélar. Aðilar undirrituðu þjónustusamning um að stefndi keypti eldsneyti af stefnanda, á alþjóðlegri ráðstefnu í einkaflugi 4.-6. maí 2010 en ráðstefnan, sem heitir EBACE, er haldin árlega í Genf í Sviss. Um samninginn gilda íslensk lög og ágreining um einstök ákvæði samningsins skal bera undir Héraðsdóm Reykjavíkur. Stuttu áður en samningurinn var gerður tókst jafnframt munnlegt samkomulag með aðilum um að stefnandi skyldi greiða stefnda þóknun fyrir að kaupa þjónustu eingöngu við stefnanda. Stefndi heldur því fram að þessi þóknun hafi verið forsenda fyrir samningnum.

Í 8. gr. samningsins kemur fram að allar tilkynningar í tengslum við samninginn séu gildar ef þær eru á ensku, sendar í tölvupósti, faxi eða með ábyrgðarbréfi á þá staði sem þar voru tilgreindir. Í 9. gr. kemur svo fram að allar breytingar við samninginn skuli gerðar skriflega, ella séu þær ekki bindandi. Tekið er fram að tölvupóstur teljist ekki vera skriflegur.

Til tryggingar efndum samningsins fékk stefnandi tryggingarfé frá stefnda að fjárhæð 27.500 evrur og 39.972 bandaríkjadalir. Stefnandi kveðst hafa, frá 1. október 2010, innheimt sérstakt gjald ef kæmi til greiðsludráttar viðskiptavina hans vegna útgefinna reikninga fyrir veitta þjónustu. Gjaldið sé í formi dagsekta og kallist „LPF“ eða „Late Payment Fees“. Gjaldið sé 1% vextir á hverja 10 daga, reiknað daglega. Gjaldsins er getið á útgefnum reikningum stefnanda. Stefndi kannast ekki við að hafa fengið tilkynningu um gjaldið senda til sín en kannast við að hafa verið upplýstur um þetta fyrirkomulag munnlega á fundi með fulltrúa stefnanda síðar. Ekki var gert sérstakt samkomulag um gjaldið við stefnda að hans sögn, heldur hafi verið um einhliða ákvörðun stefnanda að ræða.

Reikningar til viðskiptavina voru ýmist útgefnir af stefnanda eða móðurfélagi hans Global Fuel Establishment sem skráð var í Liechtenstein. Allar kröfur móðurfélagsins hafa nú, að sögn stefnanda, verið framseldar stefnanda til innheimtu. Stefndi kveðst enga tilkynningu hafa fengið um þetta framsal og ekki haft vitneskju um það fyrr en hann tók við stefnu málsins. Þá kveðst hann ekki hafa til að byrja með fengið tilkynningu um að stefnandi hefði upphaflega framselt móðurfélagi sínu kröfur sínar á hendur stefnda samkvæmt samningi aðila.

Samkvæmt 5. gr. samnings aðila skyldi stefnandi gefa reglulega út reikninga vegna eldsneytisnotkunar og stefndi skyldi greiða reikningana innan 10 daga frá móttöku þeirra.

Í mars 2011 lenti stefndi, í fjárhagserfiðleikum vegna fyrirkomulags á viðskiptum sínum við þriðja aðila. Þar sem þetta leiddi til þess að stefndi gat ekki greitt reikninga stefnanda á réttum tíma varð, að sögn stefnda, að munnlegu samkomulagi að til viðbótar við framangreinda tryggingu yrði viðbótargjaldi bætt við eldsneytisverð á næsta útgefna reikningi til að mæta þeim kostnaði sem stefnandi gæti orðið fyrir vegna þessara seinkana. Gjaldið hafi verið reiknað afturvirkt til ársins 2010 og frá þeim tíma og allt þar til um mitt ár 2013 hafi stefndi greitt aukalega 1% af eldsneytisverði á hvern reikning, sem hafi verið bætt við heildareldsneytisverðið á næsta reikningi á eftir vegna sömu flugvélar. Ekki hafi því verið um dagsektir að ræða. Þetta fyrirkomulag hafi verið staðfest í samskiptum starfsmanna aðila 17. ágúst 2011. Þessi háttur hafi verið hafður á allt til 2013. Forsvarsmaður stefnanda kannaðist fyrir dómi við þetta fyrirkomulag en sagði að þessi háttur hefði einungis verið hafður á annað slagið og þá í greiðaskyni við stefnda. Þetta gjald hafi ekkert haft með dagsektirnar (LPF) að gera.

Stefndi kveður aðila hafa gert með sér samkomulag um greiðsluáætlun, í kringum nóvember 2012 að því er stefndi telur, þar sem öllum útistandandi ógreiddum reikningum, eins og þeir voru á þeim tíma með þeim viðbótargjöldum sem höfðu reiknast í samræmi við samkomulag aðila, var breytt í eina upphæð í evrum. Stefnandi hefur ekki mótmælt þessu. Samþykkti stefndi að greiða samkvæmt áætluninni mánaðarlega/ársfjórðungslega uns krafa stefnanda kæmist í skil. Stefndi segir engar dagsektir hafa verið innifaldar í þessari greiðsluáætlun. Síðasta greiðsla samkvæmt áætluninni hafi verið 10. maí 2013 en frá þeim tíma var það niðurstaða útreikninga stefnda að stefnandi skuldaði stefnda 59.492,3 evrur vegna vangreiðslu á þóknun. Óskaði stefndi í framhaldinu eftir því að stefnandi upplýsti stefnda um heildarfjárhæð kröfu vegna þóknunar og vegna tryggingar sem gæti verið skuldajafnað á móti eftirstöðvum kröfu stefnanda á hendur stefnda samkvæmt greiðsluáætlun. Upplýsti stefndi stefnanda um það að frekari greiðslur yrðu ekki inntar af hendi fyrr en stefnandi hefði tekið framangreint til skoðunar og fyrr en aðilar hefðu komist að samkomulagi um útreikning þessara fjárhæða. Ef munur væri á milli myndi sá aðili sem skuldaði meira gera það upp til að ná núllstöðu á milli aðila.

Á milli aðila hefur því verið ágreiningur um greiðslu útistandandi og gjaldfallinna reikninga auk áfallinna dagsekta á greidda og ógreidda reikninga. Hafa aðilar fundað um ágreininginn á tveimur ráðstefnum EBACE, í maí 2013 og 2014. Í fyrra skiptið var handsalað samkomulag um að ljúka deilunum og halda áfram samstarfinu. Að sögn stefnanda hugðist stefndi þá greiða útistandandi kröfu stefnanda strax í kjölfar ráðstefnunnar að mótteknu uppfærðu yfirliti yfir heildarkröfuna. Yfirlit var sent 11. júní 2013 en þá upphófust deilur um uppgjör þar sem stefndi taldi útreikning kröfunnar ekki í samræmi við skilning sinn á eftirstöðvum hennar. Stefndi segir ekkert hafa verið rætt um dagsektir heldur hafi þvert á móti komið fram að samkvæmt útreikningum stefnda næmi skuld stefnanda við stefnda hærri fjárhæð. Stefndi kveður stefnanda fyrst eftir þennan fund hafa bætt dagsektum við greidda og ógreidda reikninga aftur í tímann, ofan á þegar greidd viðbótargjöld.

Stefnandi sendi stefnda yfirlit fyrir árið 2013 þar sem fram kemur að ógreidd þóknun sé 48.497,29 evrur og 11.280,48 bandaríkjadalir.

II.

Stefnandi kveðst höfða málið vegna ógreiddra og gjaldfallinna reikninga stefnanda til stefnda vegna milligöngu um kaup á eldsneyti fyrir loftför stefnda á ýmsum stöðum. Stefnandi og móðurfélag stefnanda hafi sent stefnda reikninga vegna þjónustu og vörukaupa á útgáfudegi reikninga í samræmi við þjónustusamninginn og hafi stefndi ekki gert athugasemdir við útgáfu reikninganna eða útgefin viðskiptamannayfirlit, fyrr en eftir fund aðila á EBACE árið 2013. Hafi stefndi því vanefnt samning aðila og er krafan m.a. byggð á átta reikningum útgefnum á tímabilinu frá 19. september 2012 til 6. febrúar 2013, alls að fjárhæð 140.963,20 bandaríkjadalir sbr. nánari sundurliðun í stefnu.

Þá byggi krafa stefnanda jafnframt á eftirstöðvum greiddra reikninga en stefndi hafi iðulega greitt seint inn á reikninga, jafnvel hafi það tafist um mánuði, sbr. aðra sundurliðun í stefnu málsins.

Þó að þeir reikningar hafi verið greiddir komi það ekki í veg fyrir álagðar dagsektir eftir gjalddaga enda sé skýrt kveðið á um dagsektir í gögnum málsins. Því hafi greiðsla stefnda á umræddum reikningum löngu eftir gjalddaga aðeins verið innborgun fyrir áföllnum kostnaði og hluta höfuðstóls. Eftirstöðvar þessara reikninga að frádregnum innborgunum kveður stefnandi nema samkvæmt yfirliti hans 9.209,58 bandaríkjadölum og 43.937,27 evrum.

Samanlagðar upphæðir ógreiddra reikninga og eftirstöðvar greiddra reikninga auk viðlagðra dagsekta, vaxta og annars áfallins kostnaðar mynda að sögn stefnda stefnufjárhæð í málinu samanber nánari sundurliðun í framlögðum skjölum.

Samkvæmt gr. 5.2 í þjónustusamningnum sé gjalddagi í viðskiptum aðila 10 dögum eftir útgáfu hvers reiknings og miðist dagsektakrafa í dómkröfu við það tímamark vegna ógreiddra sem og of seint greiddra reikninga. Í stefnu byggði stefnandi á því að eftir hvert 10 daga tímabil eftir gjalddaga kröfu legðust áfallnar dagsektir við höfuðstól hennar og tæki nýtt 10 daga dagsektatímabil mið af hinum nýja höfuðstól við útreikning dagsekta. Við upphaf aðalmeðferðar féll stefnandi frá því að reikna dagsektir ofan á áfallnar dagsektir sbr. framangreint og breytti kröfugerð sinni til samræmis við það.

Stefnandi telur stefnda ætíð hafa verið meðvitaðan um bæði tilvist og álagningu dagsekta á alla ógreidda reikninga ef til greiðsludráttar stefnda kæmi. Margvísleg samskipti milli aðila um álagningu og útreikning dagsekta á gjaldfallna reikninga staðfesti slíkt, sbr. og tilkynningar stefnanda þessa efnis til stefnda árið 2010. Þá komi skýrt fram á hverjum útgefnum reikningi upplýsingar um samningsbundinn greiðslufrest og álagningu dagsekta við greiðsludrátt. Stefndi hafi enda ekki mótmælt dagsektum fyrr en til ágreinings hafi komið um uppgjör útistandandi heildarkröfu stefnanda gagnvart stefnda eftir fund aðila á ráðstefnu EBACE í Genf í Sviss, dagana 21.-23. maí árið 2013. Stefnandi hafi enn fremur ítrekað sent stefnda viðskiptamannastöðu sem sýni útreikninga á stöðu reikninga og áfallinna dagsekta eða allt frá því er samningssamband aðila hófst. Ætti stefnda því ekki að hafa getað dulist hvort eða hvernig dagsektir væru reiknaðar né heldur að innborgun hans á gjaldfallna reikninga gæti ekki annað en komið fyrst til frádráttar áföllnum kostnaði og síðar til frádráttar höfuðstól heildarkröfunnar, líkt og almennt tíðkist í slíkum reikningsviðskiptum. Margvísleg tölvupóstsamskipti staðfesti tilvist dagsekta en slíkar dagsektir séu almennt viðurkenndar í heimi viðskipta, sér í lagi í tengslum við flugtengda starfsemi þar sem útlánaáhætta sé mikil, líkt og með kaup og sölu eldsneytis, en hver viðskipti hlaupi gjarnan á milljónum íslenskra króna.

Í stefnu málsins er sundurliðaður útreikningur á dagsektum sem myndar hluta stefnufjárhæðarinnar.

Dagsektir vegna greiddra reikninga reiknast við útgáfu stefnu, að sögn stefnanda 15.016,53 bandaríkjadalir og 96.431,93 evrur.

Stefnandi gerir svo kröfu til dráttarvaxta frá og með þeim degi þegar liðinn er mánuður frá því að stefnandi sannanlega krefur skuldara með réttu um greiðslu kröfu þessarar, þ.e. einum mánuði frá því að málið hafi verið höfðað.

Fallist dómurinn ekki á framangreinda nálgun um útreikning dagsekta og dráttarvaxta gerir stefnandi þá kröfu byggða á sömu forsendum og aðalkrafa hans byggir, með þeim undantekningum að áfallnar dagsektir safnist upp án þess að bætast við höfuðstól kröfunnar á 10 daga fresti. Dráttarvexti á varakröfu í stefnu kveðst stefnandi miða við gjalddaga hvers kröfuliðar, þ.e. gjalddaga umræddra reikninga eða innborgunardagsetningar þeirra annars vegar og svo hins vegar einum mánuði eftir að mál þetta telst höfðað.

Stefnandi byggir á því að stefnda sé skylt að greiða fyrir þá þjónustu og eldsneyti sem stefnandi lét honum sannanlega í té, að beiðni stefnda og í samræmi við þjónustusamning aðila. Þá sé krafa stefnanda óumdeild af hálfu stefnda og eigi mótmælt fyrr en aðeins að hluta á síðari stigum eða eftir fund aðila á EBACE árið 2013. Þvert á móti hafi ítrekuð samskipti átt sér stað á milli stefnanda og stefnda varðandi uppgjör kröfunnar með áframhaldandi samstarf að leiðarljósi. Hafi stefndi þar með viðurkennt greiðsluskyldu í orði og verki.

Stefnandi kveðst byggja á því að tryggingarfé sem stefndi greiddi stefnanda í samræmi við þjónustusamning aðila beri ekki að greiða til baka fyrr en við greiðslu heildarkröfunnar. Eðli tryggingarfjár sé að tryggja efndir kröfu og geti því gjalddagi endurgreiðslu slíks fjár ekki komið til fyrr en við greiðslu hinnar upphaflegu kröfu og áfallins kostnaðar. Sé inneign stefnda skuldjafnað á greiðsludegi heildarkröfunnar, en krafan uppfylli skilyrði skuldajafnaðar.

III.

Stefndi krefst þess aðallega að vera sýknaður af öllum kröfum stefnanda. Byggir sýknukrafa stefnda fyrst og fremst á því að ósannað sé að stefnandi eigi aðild að málinu. Þá byggir sýknukrafa á verulegri lækkun á dómkröfum stefnanda og skuldajöfnuði. Raunveruleg krafa stefnanda á hendur stefnda sé þannig lægri en krafa stefnda á hendur stefnanda.

Það sé viðurkennt að aðilar hafi gert þjónustusamning en reikningar í málinu stafi frá móðurfélagi stefnanda, Global Fuel est. Ekkert sé hins vegar getið um framsal krafna stefnanda á hendur stefnda samkvæmt samningi aðila til móðurfélags stefnanda og stefndi hefur enga tilkynningu fengið um slíkt framsal.

Stefnandi hafi lagt fram framsalssamninga, annars vegar þar sem Global Fuel est., sem sé staðsett í Litháen, framselur stefnanda félaginu Global Fuel Ltd., sem staðsett er á Cayman eyjum, og hins vegar þar sem nýja móðurfélagið framselur síðan stefnanda kröfur sínar á hendur stefnda. Stefndi hafi enga tilkynningu fengið um framsöl þessi og verði að telja óljóst hvort umrædd framsöl hafi verið heimil samkvæmt lögum heimaríkja viðkomandi framsalsgjafa. Því sé aðild stefnanda ósönnuð og beri að sýkna stefnda.

Stefndi hafnar því alfarið að aðilar hafi samið um dagsektir og að stefnanda sé heimilt að ákveða slíkar sektir einhliða svo bindandi sé fyrir stefnda.

Í þjónustusamningnum hafi komið skýrt fram í grein 9.1 að breytingar við samninginn væru ekki bindandi fyrir aðila nema þær væru gerðar skriflega. Tölvupóstur teldist ekki vera skriflegur. Þá skyldu allar tilkynningar í tengslum við samninginn vera á ensku og sendar með tölvupósti, faxi eða ábyrgðarpósti. Ljóst sé af þessu að tilkynning frá stefnanda, ódagsett og óundirrituð sem ekki sé beint til stefnda sérstaklega og ekki móttekin, staðfest eða samþykkt af honum, um það að stefndi hafi tekið upp dagsektir nægi ekki til þess að aðilar verði taldir hafa gert breytingu á þjónustusamningi aðila í samræmi við ákvæði hans. Stefndi hafnar því að hann hafi fengið umrædda tilkynningu senda í samræmi við ákvæði samningsins en stefndi kveðst hafa fengið fyrst fregnir af dagsektunum munnlega á fundi með fyrirsvarsmanni stefnanda.

Þessu til viðbótar líti út fyrir að tilkynningin hafi stafað frá móðurfélagi stefnanda. Þannig komi nafn móðurfélagsins fram á tilkynningunni. Ef rétt reynist, hafi stefndi ekki sent neina tilkynningu í samræmi við ákvæði samningsins.

Þá hafnar stefndi því jafnframt alfarið að hafa samþykkt með nokkrum hætti, í orði eða verki, álagningu dagsekta og mótmælir því að hann hafi ekki hreyft mótmælum við álagningu fyrr en á fundi aðila árið 2013.

Eins og lýst sé í málsatvikalýsingu hafi aðilar gert með sér samkomulag vegna greiðsluerfiðleika stefnda í kringum mars 2011. Sá háttur hafi verið tekinn upp, að til þess að ekki þyrfti að koma til álagningar dagsekta sem stefndi gæti ekki endurkrafið viðskiptavini sína um, gerðu aðilar með sér munnlegt samkomulag um viðbótargreiðslur sem bætt yrði við eldsneytisverð til að mæta þeim kostnaði sem stefnandi gæti orðið fyrir vegna þess að greiðslur bærust seint. Þetta var gert sérstaklega þar sem stefndi hafi ekki verið samþykkur því fyrirkomulagi sem honum hafði verið kynnt um dagsektir.

Hafi þessi háttur verið hafður á allt til ársins 2013 og engar dagsektir lagðar á stefnda á þessu tímabili sbr. yfirlit frá stefnanda. Jafnframt hafi stefnandi viðurkennt í samskiptum sínum við stefnda að viðbótargjald væri lagt á eldsneytisverð. Það hafi verið fyrst á fundi aðila árið 2013 sem stefnandi hafi reynt að krefja stefnda um dagsektir aftur í tímann og þá til viðbótar við þá greiðslu sem stefndi hafði þegar innt af hendi í samræmi við fyrra samkomulag aðila þar um.

Vegna samkomulags sem aðilar gerðu um uppgjör kveðst stefndi hafa gert ráð fyrir því að texti á reikningum stefnanda, þar sem gerð var grein fyrir dagsektum, væri staðlaður á reikningsformum stefnanda og ætti ekki við í tilviki stefnda. Hafi stefndi því ekki séð neina ástæðu til að mótmæla þessum texta sérstaklega.

Stefndi telur ekki hægt að fallist á það að venja hafi skapast um álagningu dagsekta, venjan sé þvert á móti sú að mikilvægir löggerningar eða samningar séu skriflegir, en ekkert komi fram um dagsektir í þeim eina samningi sem báðir aðilar undirrituðu. Hvað tíðkist hugsanlega í þessari atvinnugrein skipti engu mál, og allt bendi frekar til þess að aðilar hafi þá samið sig undan slíkri venju.

Stefndi kveður þær himinháu dagsektir sem stefnandi krefjist af stefnda ekki endurspegla með nokkrum hætti þann kostnað sem stefnandi hefur raunverulega orðið fyrir vegna þess að reikningar voru greiddir of seint, heldur séu þær eingöngu til þess fallnar að þvinga fram greiðslur. Bent er á að lagðar hafi verið fram fullnægjandi tryggingar fyrir því þegar greiðslur bárust seint frá stefnda.

Jafnvel þó svo að talið verði að stefndi hafi með einhverjum hætti fallist á álagningu dagsekta eða breytingar hafi verið gerðar á samningi aðila til að innleiða dagsektir sem þessar sé ljóst að slíkt samningsákvæði sé ósanngjarnt og andstætt góðri viðskiptavenju þar sem verulega hallar á annan aðila samningsins. Beri að víkja slíku ákvæði til hliðar á grundvelli 36. gr. samningalaga en í öllu falli að lækka fjárhæð dagsekta þannig að hún endurspegli þann kostnað sem stefnandi hafi raunverulega orðið fyrir, umfram það sem þegar hafði verið greitt, vegna þess að greiðslur bárust ekki á gjalddaga.

Jafnvel þó svo að talið verði að stefndi hafi með einhverjum hætti fallist á álagningu dagsekta þá telur stefndi þær ekki lagðar á réttilega.

Þannig verði ekki reiknaðar dagsektir ef til staðar er trygging fyrir greiðslu. Stefnanda hafi þar af leiðandi verið óheimilt að byrja að reikna dagsektir strax og vanskil urðu heldur einungis eftir að fjárhæð þeirra var orðin hærri en sem nemur fjárhæð tryggingarinnar. Hið sama gildi um dagsektir á núverandi útistandandi reikninga. Ráðstafa hefði átt þóknun sem stefndi átti inni hjá stefnanda til greiðslu útistandandi reikninga.

Þá bendir stefnandi á það sem segir um dagsektir í tilkynningu sem send var út og í texta í reikningum að þær skuli reikna þar til greiðsla sé móttekin.

Þeirri framkvæmd sem stefnandi viðhefur hafnar stefnandi alfarið. Eins og sjá megi á töflum í stefnu sé ljóst að stefnandi greiddi höfuðstól kröfunnar hverju sinni og verði því að telja að greiðsla hafi verið móttekin í þeim skilningi. Þar af leiðandi sé ljóst að aldrei sé hægt að reikna dagsektir fyrir lengra tímabil en 10 dögum eftir gjalddaga og fram að greiðsludegi fyrir þá kröfu. Annars konar túlkun stæðist ekki enda sé stefnanda með þeim hætti bættur að fullu sá kostnaður sem hann varð fyrir vegna tafa á greiðslum. Slíkt fæli þá í það minnsta í sér mjög óeðlilega auðgun fyrir stefnanda sem fengi þá með einum eða öðrum hætti greiddar dagsektir vegna ógreiddra dagsekta.

Að lokum kveðst stefndi benda á að stefnandi hafi átt að endurgreiða tryggingarféð fjórum vikum eftir samningslok að frádregnum útistandandi kröfum stefnanda á hendur stefnda. Í síðasta lagi hefði því átt að ráðstafa tryggingafénu upp í útistandandi kröfur. Það sé því ljóst að dagsektir hafi í það minnsta verið ranglega reiknaðar frá þeim tíma.

Ljóst sé að framangreint leiði til verulegrar lækkunar á fjárhæð dagsekta ef þær verða á annað borð samþykktar.

Stefndi hafnar fjárhæð í stefnu sem nemur 140.963,20 bandaríkjadölum, vegna þeirra reikninga sem stefnandi telji ógreidda, þar sem fram komi skýrlega í innheimtubréfi frá 23. ágúst 2013 að greitt hafi verið inn á tvo reikninga. Heildarfjárhæð þeirra reikninga sem ekki hafi verið greiddir verði því aldrei hærri en 120.037,60 bandaríkjadalir.

Stefnandi kveðst hafna kröfu stefnda um innheimtukostnað en stefnandi hafi ekki sent stefnda innheimtuviðvörun í samræmi við 7. gr. innheimtulaga nr. 95/2008. Beri því að lækka kröfu stefnanda sem því nemur.

Fyrir gerð þjónustusamningsins höfðu aðilar málsins gert með sér munnlegt samkomulag um greiðslu þóknunar frá stefnanda til stefnda sem skyldi vera reiknuð í prósentum af greiddum reikningi til stefnanda. Engin gögn séu til um samkomulagið en ljóst sé af yfirlitum sem stefnandi sendi stefnda yfir útistandandi skuldir að gert er ráð fyrir þessari þóknun í frádráttarliðum. Stefnandi hafi þannig sjálfur viðurkennt skuldina og fallist á að hún komi til frádráttar þeim kröfum sem stefnandi á á hendur stefnda. Um er að ræða, samkvæmt útreikningi stefnanda sjálfs, 48.497,29 evrur og 11.280,48 bandaríkjadali.

Gerir stefndi kröfu um að þessum fjárhæðum og framlögðum tryggingum verði að fullu skuldajafnað á móti raunverulegri og réttmætri kröfu stefnanda í samræmi við umfjöllun í greinargerð hans.

Ef svo ólíklega vill til að ekki verði fallist á sýknukröfu stefnda að öllu leyti gerir stefndi þá kröfu til vara að kröfur stefnanda verði lækkaðar verulega með vísan til sömu sjónarmiða og frá greinir í umfjöllun um sýknukröfu.

Hvað varðar dráttarvexti þá krefst stefndi þess að þeir verði ekki reiknaðir fyrr en í fyrsta lagi frá dómsuppsögu enda sé ótækt fyrir stefnda að gera sér grein fyrir raunverulegri kröfu stefnanda fyrr en í fyrsta lagi á þeim tíma.

Um kröfur stefnda vísast til almennra reglna kröfu- og samningaréttar auk laga um meðferð einkamála nr. 91/1991 og byggir krafa um málskostnað á XXI. kafla hinna síðastnefndu laga.

IV.

Ekki verður fallist á þá kröfu stefnda að sýkna beri í málinu á grundvelli aðildarskorts. Ekki verður betur séð en að allir reikningar vegna viðskipta aðila, hafi frá janúar 2012 a.m.k., verið útgefnir af móðurfélagi stefnanda, Global Fuel est. í Liechtenstein. Reikningarnir bera þetta augljóslega með sér og ekki verður séð að stefndi hafi gert athugasemdir við þennan hátt, fyrr en hér fyrir dómi. Í bréfum breskra lögmanna stefnda sem rituð voru til stefnanda á tímabilinu frá desember 2013 til september 2016, eru hvorki gerðar athugasemdir við að Global Fuel est. hafi gefið út reikninga á grundvelli þjónustusamnings við stefnanda né að framsal krafnanna síðar til stefnanda hafi átt sér stað. Því verður ekki talið að stefndi geti borið þetta fyrir sig nú. Framsalssamningur um kröfurnar er skýr og afdráttarlaus. Það er ekki dómsins, miðað við málatilbúnað stefnda, að leggja mat á það hvort framsalssamningarnir standist lög þeirra landa sem um ræðir. Jafnframt getur það ekki verið hlutverk dómsins að meta hvort Global Fuel est. hafi verið heimilt að framselja kröfurnar, undir þeim kringumstæðum að félagið væri að hætta starfsemi og á leið í skiptameðferð. Sá lögaðili ætti eftir atvikum kröfu á Global Fuel Ltd. ef það framsal hefur ekki staðist. Í þessu máli liggur þannig fyrir undirritað og skýrt framsal á kröfunum til stefnanda og engin gögn eða önnur sönnunarfærsla undirbyggir þessa málsástæðu stefnda.

-------

Ekki verður séð að útreikningi sem slíkum, á yfirlitum í stefnu málsins, sé mótmælt sérstaklega en grundvelli reikninganna er hins vegar mótmælt og sérstaklega í greinargerð að dagvextir skyldu reiknaðir ofan á áfallna dagvexti, en stefnandi féll reyndar frá þessu og lagði fram við upphaf aðalmeðferðar nýja kröfugerð sem tók mið af þeirri breytingu. Jafnframt verður ekki séð að því sé mótmælt hvenær greiðslur bárust stefnanda vegna útgefinna reikninga.

Ágreiningslaust er og að átta tilgreindir reikningar útgefnir á tímabilinu 19. september 2012 til 6. febrúar 2013 séu ógreiddir. Aðila greinir þó á um hvort heildarfjárhæð þessara reikninga nemi 140.963,20 eða 120.037,60 bandaríkjadölum, en í fyrsta lögfræðibréfi vegna málsins frá 23. ágúst 2013, hafi verið getið um tvær innborganir inn á tvo þessara reikninga að fjárhæð 20.925,60 bandaríkjadalir, þ.e. sem nemur ofangreindum mismun. Dómurinn fær hins vegar ekki betur séð af málatilbúnaði aðila en að í raun sé ekki gerður ágreiningur um þessar tvær innborganir, sbr. kröfugerð stefnanda.

-------

Ekki gefur að finna ákvæði um dagsektir (e. „Late Payment Fees“) í þjónustusamningi aðila sem undirritaður var í maí 2010. Jafnframt er ósannað að almenn og ódagsett tilkynning frá stefnanda til viðskiptavina sinna, þar sem getið er um dagsektirnar upp á 1%, hafi borist stefnda en líklegast má telja að tilkynningin hafi verið send út í september 2010 enda átti þetta fyrirkomulag að taka gildi 1. október það ár. Hins vegar hefur stefndi viðurkennt að hann hafi síðar heyrt af þessari framkvæmd hjá stefnanda en ekki liggur fyrir hvenær það var.

Þá er óhjákvæmilegt að horfa til þess að í þjónustusamningi aðila segir að engar breytingar á samningnum skyldu gildar nema þær væru skriflegar. Telja verður að ákvæði um dagsektir, þeirrar gerðar sem stefnandi krefst greiðslu á, falli undir þetta ákvæði, sem verður að leggja til grundvallar að hafi þannig ekki verið merkingarleysa ein. Fallist er á með stefnda að dagsektirnar séu einkar íþyngjandi og endurspegli ekki raunverulegt tjón sem hlotist gæti af vanefndum stefnda. Þess heldur hvíldi sú skylda á stefnanda að tryggja sér sönnun fyrir því að stefndi hefði samþykkt þessi skilyrði.

Stefnandi hefur að mati dómsins ekki hnekkt þeirri staðhæfingu stefnda, með gögnum eða öðrum hætti, að það hafi ekki verið fyrr en eftir fund aðila árið 2013 sem hann hafi krafið stefnda um dagsektir aftur í tímann, eða þremur árum eftir að samningur aðila var gerður. Framlögð yfirlit og reikningar gefa þetta og til kynna. Telja verður að ef stefnandi taldi stöðuna vera þessa þá hafi hann að öllum líkindum tapað slíkum réttindum á því tímamarki fyrir tómlætissakir. Á því er þó ekki byggt af hálfu stefnda. Hins vegar gefur þessi langi tími og skortur á gögnum, ásamt skorti á samningi í ofangreinda veru, sterkar vísbendingar um að sú hafi ekki verið raunin, þ.e. að aðilar hafi ekki gert ráð fyrir því að samkomulag væri um að haga útreikningi dagsekta með þeim hætti sem þarna birtist í fyrsta sinni.

Þegar sönnunaraðstaðan er metin verður að hafa í huga að þessara mjög svo óvenjulegu og viðurhlutamiklu vanefndaúrræða var í engu getið í þeim eina skriflega samningi sem aðilar gerðu í samningssambandinu. Eðli þessa úrræðis verður að mati dómsins einnig talið leiða til þess að enn strangari kröfur verður að gera til stefnanda um að sanna tilvist þess í málinu.

Forsvarsmenn stefnda hafna því að hafa móttekið almenna tilkynningu frá stefnanda haustið 2010 um að dagsektir yrðu reiknaðar á vanskil frá og með 1. október það ár. Sú tilkynning sem stefnandi hefur lagt fram, gefur hins vegar sterklega til kynna að við gerð þjónustusamnings aðila í maí 2010, og m.t.t. samningsins sjálfs, hafi slík vanefndaúrræði ekki komið til tals og, miðað við gögn málsins, ekki hafi tíðkast hjá stefnanda fyrir þennan tíma a.m.k. að innheimta dagsektir.

Forsvarsmenn stefnda hafa hins vegar gengist við því að hafa fengið munnlega upplýsingar frá forsvarsmanni stefnanda um að hann hefði í hyggja að taka þessar sektir upp við vanskil viðskiptavina sinna. Hvenær þetta varð þeim ljóst er óljóst, en fyrsta gagnið í málinu sem gefur til kynna að þetta standi til, er tölvupóstur frá Ó-kvk-þgf H-kvk-þgf, starfsmanni stefnanda, 15. febrúar 2011. Í þeim pósti er hins vegar engin krafa gerð um dagsektir og þeirra ekki getið á reikningum sem fylgdu póstinum í viðhengi. Hins vegar er þess getið að sektir séu flokkaðar niður á einstakar flugvélar og innheimtar með næsta reikningi útgefnum fyrir sömu vél.

Þá verður við úrlausn málsins horft til þess að ekki verður betur séð en að framburður forsvarsmanna stefndu fyrir dómi og málatilbúnaður þeirra um eðli viðskipta aðila styðjist mun fremur við framlögð gögn í málinu heldur en málsástæður stefnanda. Forsvarsmenn stefnda hafa haldið því fram að strax og umræða hafi komið upp um dagsektir, þ.e. þegar þeir hafi áttað sig á því að stefnandi hefði hug á að innheimta þær, hafi þeir óskað eftir því að þessum sektum yrði bætt við næsta reikning vegna sömu flugvélar. Þannig voru reikningar gefnir út fyrir hverja og eina flugvél. Hugmynd stefndu var því sú að ef greiðsla vegna vélar myndi dragast yrðu dagsektir lagðar á og bætt við eldsneytisverð á næsta reikningi fyrir sömu vél. Ekki er annað að sjá en að þessu hafi verið fylgt. Til að mynda kemur þetta glögglega fram í tölvupóstsamskiptum D-x-x S-x-x, starfsmanns stefnanda, og Ó-kvk-ef H-kvk-ef, starfsmanns stefnda, í kjölfar tölvuskeyta frá forsvarsmönnum stefnda á tímabilinu frá 2. mars til 17. ágúst 2011. Einnig kemur þetta skýrt fram í samskiptum Ó-kvk-ef við annan starfsmann stefnda, P-x-x M-x-x. Forsvarsmenn stefndu kváðust reyndar ekki hafa fengið sundurliðanir framan af á útreikningi stefnanda á sektunum en treyst því að þær væru réttar. Enginn reikningur útgefinn af stefnanda eða yfirlit sem stefndi móttók, allt fram til ársins 2013 eftir að deilur aðila höfðu magnast, gaf til kynna að dagsektir samkvæmt sérskilningi stefnanda væru í vanskilum eða yrðu innheimtar. Þvert á móti gefa yfirlit sem stefndi fékk ljóslega send frá stefnanda á einhverju tímamarki eindregið til kynna hver reglan væri. Á einu þeirra er sundurliðun á „Late Payment Fee“ vegna vanskila á rétt rúmlega eitt hundrað reikningum frá stefnanda á stefnda á tímabilinu frá október 2010 til júní 2012. Samtals er um að ræða dagsektir að fjárhæð 28.506,87 evrur sem er nákvæmlega skipt upp á milli einstakra flugvéla og tekið fram á yfirlitunum að heildarfjárhæð vegna hverrar vélar verði bætt á næsta útgefna reikning vegna þeirrar vélar, þ.e. í samræmi við þann skilning sem stefndi hefur lýst.

Þá liggja jafnframt fyrir ítarleg yfirlit frá stefnanda vegna tímabilsins frá apríl 2011 til mars 2013, þar sem um ræðir 58 reikninga samtals að fjárhæð um 408.812 evrur og 171.785 bandaríkjadalir. Þar er tekið fram að umfram gjalddaga sé öll fjárhæðin í bandaríkjadölun og 322.191 evra. Ekkert er þó tekið sérstaklega fram um dagsektir eða áskilnaður gerður vegna þeirra í þessum yfirlitum, sem ljóslega hafa þó verið send af stefnanda eftir að viðskiptum aðila lauk.

Þá lagði stefnandi fram í þinghaldi 19. ágúst sl. 39 reikninga vegna tímabilsins frá janúar til september 2012. Hvergi er þar talað um skuld vegna dagsekta þótt á hverjum reikningi sé staðlaður texti um að stefnandi áskilji sér rétt til að leggja þær á.

Ekki verður þannig séð að stefndi hafi verið krafinn um dagsektir í því formi sem stefnandi byggir á að hafi legið við vanefndum fyrr en í fyrsta lagi eftir fund aðila í Genf í maí 2013. Einu reikningar sem gefa annað til kynna af öllum þeim mikla fjölda reikninga sem gefnir voru út voru tveir reikningar útgefnir 11. ágúst 2011 þar sem eingöngu voru innheimtar dagsektir „Late Payment Fee“ samtals að fjárhæð 6.694.78 evrur vegna þriggja tilgreindra flugvéla og einn reikningur frá 3. mars 2011, þar sem innheimt var bæði fyrir eldsneyti og síðan bætt við 1% dagsektum. Þessir reikningar, sem vissulega eru nokkuð í samræmi við þá sýn sem stefnandi hefur lýst á skyldum stefnda, eru hins vegar mjög á skjön við önnur gögn málsins enda verður ekki séð að þeim hafi verið fylgt eftir með innheimtu. Einnig verður ráðið að sumpart hafi þessir reikningar verið útgefnir vegna mistaka, sbr. t.d. um reikninginn frá mars 2011, og tölvupóstsamskipti starfsmanna aðila í mars og ágúst 2011. Þeir megna því ekki andspænis öðrum gögnum málsins að sanna að skilningur stefnanda á stöðu aðila hafi endurspeglað raunverulega stöðu mála.

Þótt gögn málsins séu um margt nokkuð ruglingsleg, nokkuð skorti á skipulag málatilbúnaðar aðila og samskipti þeirra hafi verið fremur ómarkviss á samningstímanum, þykja þau benda eindregið til þess að 1% álag hafi verið lagt ofan á eldneytisverð sbr. framangreint að ósk forsvarsmanna stefnda og sbr. málatilbúnað aðila. Forsvarsmaður stefnanda kannaðist reyndar við fyrir dómi að beiðni í þessa veru hefði komið frá stefnda og þetta hefði verið gert í nokkrum tilvikum samkvæmt sérstökum beiðnum þar um, í greiðaskyni við forsvarsmann stefnda. Í tölvuskeyti framkvæmdastjóra stefnanda, R-kk-ef F-kk-ef H-kk-ef, til forsvarsmanns stefnda 19. júní 2013, þ.e. skömmu eftir fundinn í Genf, staðfesti sá að það væri rétt að vanskilagjöldum hefði verið bætt við reikningsfjárhæðina en hins vegar hafi það gjald ekki náð yfir heildarupphæð vanskilagjalda. Miðað við málatilbúnað aðila saknar dómurinn þess að gögn um þetta, líkt og reyndar um margt annað, hafi ekki ratað inn í málið. Þar sem væri þá greint á milli þeirra tilvika þar sem gjald var lagt ofan á eldsneytisverð og þeirra tilvika þar sem það var ekki gert. Engin gögn liggja heldur fyrir sem sýna fram á samskipti milli forsvarsmanna félaganna þar sem vísbending er um þessar sérstöku beiðnir stefnda. Þá er óskýrt af hálfu stefnanda hvaða þýðingu það hafði þegar orðið var við sérstökum beiðnum að þessu tagi. Af gögnum málsins verður ráðið að stefnandi hafi litið svo á að einnig í slíkum tilvikum skyldu reiknaðar dagsektir með hefðbundnum hætti að hans skilningi. Slíkur málatilbúnaður gengur varla upp að mati dómsins og er með talsverðum ólíkindum, enda vandséð í hverju meint greiðasemi stefnanda við stefnda var þá fólgin.

Varðandi málatilbúnað stefnanda má hið sama segja um það upplegg hans í upphafi að reikna dagsektir ofan á dagsektir, sem hann enda leiðrétti í upphafi aðalmeðferðar. Sú aðferð fær ekki, frekar en margt annað, stoð í gögnum málsins þrátt fyrir að leiða til gríðarlegrar álagningar á stefnda vegna vanskila hans og til krafna sem án nokkurs vafa voru langt umfram það tjón sem hægt er að ímynda sér að hafi hlotist af vanskilum stefnda. Sama gildir um að reikna talsvert eftir á, dagsektir á greidda reikninga, suma löngu greidda. Telja verður og að þessi framsetning stefnanda í upphafi sé til þess fallin að veikja málatilbúnað hans.

Dómurinn lítur svo á að stefnanda hafi ekki tekist sönnum um að viðskiptavenja hafi skapast í þessum geira, sem geri ráð fyrir því að umrætt 1% gjald sé innheimt vegna vanskila, með þeim hætti sem hann gerir kröfu um, þótt framlögð gögn af hans hálfu gefi vissulega til kynna að gjaldtaka sem þessi sé nokkuð tíðkuð, án þess að hún hafi verið útfærð sérstaklega. Burtséð frá því verður og litið svo á miðað við framangreint að ef slíkri venju er til að dreifa þá hafi aðilar málsins samið sig frá henni. Einnig er með vísan til framangreinds lagt til grundvallar að þrátt fyrir áritun á reikningum stefnanda, um dagsektir, hafi aðilar með sama hætti samið á annan veg.

Forsvarsmaður stefnanda bar svo fyrir dómi að þeir þrír reikningar sem getið er að framan og eru þeir einu í málinu af fjölmörgum sem gefa vísbendingu um dagsektirnar, séu einungis sýnishorn. Fjöldinn allur af sams konar reikningum hafi verið gefinn út. Spurður um þá átta reikninga sem ágreiningslaust er að eru ógreiddir og þá 39 sem stefndi taldi greidda en stefnandi krafist síðar dagsekta vegna sagði hann að hann hefði ekki fylgst náið með þessum málum og myndi ekki hvort dagsektir hefðu verið lagðar á þessa reikninga en lögmaður félagsins væri hins vegar með nákvæmar upplýsingar um hvernig þessu hefði verið háttað. Slíkum upplýsingum hefur þó ekki verið deilt með dómnum ef þær eru til staðar.

Miðað við eðli þeirra viðskipta sem hér er um fjallað, sérstöðu þeirra, stöðu aðila og þess hversu íþyngjandi og óvenjulegir þeir skilmálar eru sem stefnandi hefur byggt mál sitt einkum á, er það niðurstaða dómsins að hann beri sönnunarbyrði í málinu um allt sem viðkemur dagsektum og því hvernig þær skyldu álagðar í viðskiptum aðila. Þessa byrði hefur stefnandi ekki axlað að mati dómsins. Verður því hafnað kröfum hans um að honum beri dagsektir (e. Late Payment Fees) í því formi og þeirrar tegundar sem hann krefst. Gildir það um sannanlega ógreidda reikninga enda gat forsvarsmaður stefnanda ekki staðfest að innifalið í þeim væru dagsektir sbr. framangreint. Einnig gildir það um reikninga sem stefndi gekk út frá, réttilega að mati dómsins, að væru að fullu greiddir.

Því verður litið svo á að höfuðstóll skuldar stefnda við stefnanda nemi 140.963,20 bandaríkjadölum að frádregnum tveimur innborgunum sem enginn ágreiningur er um, 10.925,60 dalir 26. apríl 2013 og 10.000 dalir 10. maí 2013. Skuldin nemi því 120.037,60 bandaríkjadölum.

-------

Ágreiningslaust er að aðilar sömdu upphaflega um að stefndi fengi í sinn hlut sérstaka þóknun, eða umboðslaun, sem næmi hlutfalli af hverjum útgefnum reikningi. Stefndi hefur reyndar byggt á því að þessi umboðslaun hafi verið ákvörðunarástæða fyrir því að hann gekk til samninga við stefnanda með skuldbindingu um að eiga þá ekki viðskipti við aðra eldsneytissala. Forsvarsmaður stefnanda hélt því hins vegar fram að þessa þóknun skyldi einungis greiða ef reikningar væru greiddir á gjalddaga, en félli ella niður.

Það verður hins vegar ekki ráðið af gögnum málsins, heldur þvert á móti.

Til dæmis má nefna að rætt er um greiðslur umboðslauna (e. commission payments) að fjárhæð 48.497,29 evrur og 11.280,48 bandaríkjadalir í bréfi H-kk-ef Þ-kk-ef G-kk-ef héraðsdómslögmanns f.h. stefnanda til H-kvk-ef C-x-x, lögmanns stefnda, 28. mars 2014, og verður ekki séð að þessar greiðslur séu bundnar einhverjum skilyrðum eða fyrirvörum. Á þessum tíma var talsvert um liðið frá því að aðilar hættu viðskiptum.

Svipaðar fjárhæðir koma fram í yfirliti sem virðist hafa verið tekið saman 21. maí 2013 og þar talað um ógreidd umboðslaun (e. unpaid commission) og einnig ógreidd umboðslaun vegna ógreiddra reikninga (e. commission for unpaid invoices), sem væntanlega undirstrikar, svo ekki verður um villst, að umboðslaun skyldi greiða einnig af ógreiddum reikningum.

Þá sendi Ó-kvk-nf H-kvk-nf H-kvk-nf, starfsmaður stefnanda, tölvuskeyti til S-x-x L-x-x, forsvarsmanns stefnda, 11. júní 2013, þar sem vísað er í lokayfirlit frá Global Fuel, að lokagreiðsla nemi 39.296,78 bandaríkjadölum og þar sé þá innifalið uppgjör á umboðslaununum.

Þá er gengið út frá þessum umboðslaunum í bréfaskrifum lögmanna stefnda án þess að séð verði að þeim hafi verið andmælt.

Dómurinn telur því sannað að aðilar hafi samið með þeim hætti sem stefndi byggir á. Jafnframt verður talið að almenn skilyrði skuldajafnaðar séu uppfyllt og því geti stefndi nýtt fjárhæð þessara umboðslauna til skuldajafnaðar gegn kröfu stefnanda, en fjárhæðin stafar frá stefnanda sjálfum.

Þá er ágreiningslaust að stefndi lagði í upphafi viðskiptasambandsins fram tryggingu fyrir efndum gagnvart stefnanda. Stefnandi gerir enda kröfu um að tryggingaféð, að fjárhæð 27.500 evrur og 39.972 bandaríkjadalir, komi til frádráttar skuld stefnda við stefnanda á greiðsludegi með skuldajöfnuði. Það er og í samræmi við kröfugerð stefnda og þarf því ekki að taka afstöðu til þess hvort skilyrði skuldajafnaðar séu uppfyllt, niðurstaðan verður sú að þessar fjárhæðir dragast frá skuld stefnda við stefnanda.

Samkvæmt framangreindu nemur því skuld stefnanda við stefnda alls 75.997,29 evrum og 51.252,48 bandaríkjadölum. Sé fjárhæðin öll reiknuð yfir í dali miðað við gengi 1. febrúar 2017, nemur hún 133.288,72 bandaríkjadölum. Því verður ekki við annað miðað í málinu en að allt frá því að stefnandi hóf innheimtu á meintri kröfu sinni á hendur stefnda hafi stefnandi í raun staðið í skuld við stefnda, sbr. framangreint.

Eðli máls samkvæmt hefur því ekki stofnast réttur til handa stefnanda til að krefjast dráttarvaxta af stefnda.

Stefndi verður því sýknaður af kröfum stefnanda.

Stefnandi verður dæmdur til að greiða hluta af málskostnaði stefnda eða 1.500.000 krónur.

Af hálfu stefnanda flutti málið G-kk-nf S-kk-nf hæstaréttarlögmaður og af hálfu stefnda E-kvk-nf H-kvk-nf J-kvk-nf héraðsdómslögmaður.

L-kk-nf K-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð

Stefndi, Xclusive Jet Charter and Management Limited, er sýknaður af kröfum stefnanda, Global Fuel ehf.

Stefnandi greiði stefnda 1.500.000 krónur í málskostnað.

L-kk-nf K-kk-nf