S-777/2014

Ár 2014, miðvikudaginn 17. desember, er á dómþingi héraðsdóms Reykjavíkur, sem háð er í Dómhúsinu við Lækjartorg af P-kk-þgf G-kk-þgf, héraðsdómara, kveðinn upp dómur í sakamálinu nr. 777/2014: Ákæruvaldið (H-kvk-nf S-kvk-nf P-kvk-nf) gegn H-kk-þgf H-kk-þgf (S-kk-nf S-kk-nf hdl.), sem tekið var til dóms að aflokinni aðalmeðferð hinn 16. desember. sl.

Málið er höfðað með ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, dagsettri 16. september sl. á hendur ákærða, H-kk-þgf H-kk-þgf, kt. [...], Hverfisgötu 46, Reykjavík, „fyrir líkamsárás með því að hafa aðfaranótt miðvikudagsins 30. apríl 2014, á veitingastaðnum Obladí, Laugavegi 45a, Reykjavík, slegið A, kt. [...], einu hnefahöggi í andlit með þeim afleiðingum að hann hlaut nefbeinabrot og bólgur á vinstri kinn, því næst slegið B, kt. [...] einu hnefahöggi í kviðinn svo hann féll aftur fyrir sig með þeim afleiðingum að hann hlaut mar yfir rófubeini, því næst skellt C, kt. [...] í gólfið og ítrekað sparkað í síðuna og kýlt í hann með þeim afleiðingum að hann hlaut rifbrot.

Teljast brot þessi varða við 1. mgr. 217. og 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 10. og 11. gr. laga nr. 20/1981.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkröfur:

F.h. B, kt. [...], gerir K-kvk-nf B-kvk-nf F-kvk-nf, hdl., þær kröfur að ákærði verði dæmdur til að greiða brotaþola 2.054.585 í skaðabætur og útlagðan kostnað. Loks er krafist vaxta samkvæmt IV. kafla nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, af fjártjóni og miska frá tjónsdegi og þar til einn mánuður er liðinn frá því bótakrafan hefur verið birt í samræmi við 1. mgr. 8. gr. laganna, en dráttarvaxta samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laganna frá þeim degi til greiðsludags, allt í samræmi við 9. gr. sömu laga.“

Fallið hefur verið frá ákæru að því er varðar líkamsárás á A.

Bótakrafa B hefur verið lækkuð eins og gerð er grein fyrir að neðan.

Málavextir

Aðfaranótt miðvikudagsins 30. apríl 2014 var tilkynnt um það til lögreglunnar að maður gengi berserksgang á skemmtistaðnum „Obladí“ á horni Frakkastígs og Laugavegar og hefði handleggsbrotið þar mann. Samkvæmt staðfestri skýrslu D lögregluvarðstjóra hittu lögreglumenn ákærða í máli þessu þar fyrir í anddyrinu. Var hann rólegur en virtist ölvaður mjög. Lét hann upp hendurnar og sagðist hafa veist að mönnum þar inni á staðnum. Hefðu þessir menn áður ráðist á sig fyrir sakir sem tengdust því að hann rak bar áður fyrr. Var ákærði handtekinn og færður í fangageymslu. Þeir sem ráðist hafði verið á voru staddir inni á skemmtistaðnum, B, sem lá þar á gólfinu og kvartaði um sáran verk í vinstri handlegg, C, sem sagði ákærða hafa sparkað í sig víða og mörgum sinnum, og A, sem sagðist hafa fengið högg frá ákærða á vinstri vanga og var mjög bólginn þar að sjá. Áfengisþefur var af B en hinir tveir eru sagðir hafa verið áberandi ölvaðir.

Í staðfestu vottorði E læknis á bráðadeild Landspítalans í Fossvogi segir um B, sem þangað var fluttur, að hann hafi sagt mann hafa ýtt við sér. Þegar hann greip ósjálfrátt í manninn í fallinu hefði maðurinn dottið á hann. Hafi hann meitt sig í rófubeininu í fallinu. Segir að við skoðun hafi hann verið aumur yfir rófubeininu þegar þreifað var á því.

Í staðfestu vottorði F sérfræðings í bæklunarskurðlækningum á Landspítala í Fossvogi segir svo um meiðsli á C að hann hafi komið á spítalann 3. maí sl. vegna líkamsárásar 28. apríl. Hafði hann, að eigin sögn, lent í áflogum á skemmtistað, þegar hann ætlaði að koma konu til hjálpar, og fallið við það í gólfið. Hefði þá verið sparkað í brjóstkassann vinstra megin þar sem hann lá. Hefði hann fundið síðan fyrir verk í síðunni eða brjóstkassanum við innöndun og hósta. Var C talinn hafa rifbrotnað og var honum ávísað verkjalyfi en ekki var talin ástæða til frekari meðhöndlunar.

Ákærði var yfirheyrður hjá lögreglu daginn eftir atburðinn. Kvaðst hann hafa verið mjög ölvaður þegar þetta gerðist og átt erfitt um gang af þeim sökum. Sagðist hann hafa verið á lyfjakúr vegna krabbameins og hefðu lyfin valdið miklum skapsveiflum í honum. Hefði hann ekki áður drukkið áfengi ofan í þessi lyf. Myndi hann aðeins atvikin að hluta til og kvað ýfingar hans og mannanna vera vegna barskulda þeirra við hann. Hann kvaðst ekki kannast við að hafa ráðist á B og myndi hann ekki eftir því. Þá kvaðst hann ekki trúa því að hann hefði sparkað í mann.

Aðalmeðferð

Ákærði kveðst hafa lent í útistöðum við þá A og C og þeir stympast eitthvað. Einhverjir hafi kallað á þá að þeir skyldu hætta þessu, þ. á m. B. Hafi B aðeins tekið í hann en hann kveðst við það hafa fallið á B, enda verið orðinn valtur á fótum. Hafi þeir báðir fallið við þetta í gólfið. Neitar ákærði því að hafa kýlt B í magann. Hann kveðst hafa staðið upp og farið fram og beðið eftir lögreglunni. Hann neitar því að hafa sparkað í C en kannast við að hafa fellt hann í gólfið í stympingunum. Hann neitar því einnig að hafa kýlt hann. Aðspurður kveðst hann ekki geta svarað því hvort lyfin sem hann tók á þessum tíma hafi haft áhrif á skap hans í þetta sinn en hann segist hafa verið „vel ölvaður“ þegar þetta gerðist.

B hefur skýrt frá því að fámennt hafi verið á skemmtistaðnum þegar atburðurinn varð. Ákærði hafi komið inn og sest niður. Hafi hann farið að ræða við tvo aðra menn sem þarna voru en hann ekki fylgst með þeim samræðum. Síðan hafi slegið í brýnu með milli ákærða og mannanna og heyrði vitnið að um einhverjar skuldir var að ræða. Ákærði hafi verið „hátt stemmdur“ og misst stjórn á skapi sínu. Hafi hann þrifið í mennina og komið til átaka, og mennirnir tveir lent í gólfinu. Hafi A flogið á handrið við sviðið, einn eða tvo metra. Kveðst vitnið hafa reynt að fá menn til að hætta átökunum en ákærði þá sagt við sig: „Ég tek þig bara næst“ og hvort vitnið vildi slást. Kveðst B hafa afþakkað það og snert hann með með því að setja lófana á axlir ákærða. Hafi ákærði þá slegið hann í bringspalirnar svo að hann hrasaði við en í fallinu tekið í ákærða svo að þeir féllu í gólfið. Kveðst hann hafa haft þrautir í neðra baki, rófubeininu, eftir þetta fall.

G hefur skýrt frá því að hann hafi verið að afgreiða á barnum þegar þetta gerðist. Ákærði og A hafi farið að tala saman og ákærði slegið hann í vangann þar sem þeir sátu. Hafi ákærði staðið upp og B, sem stóð við endann á barnum hafi einnig staðið á fætur. Hafi ákærði „keyrt“ á hann með hnefunum og öllum skrokknum og þeir fallið við það í gólfið. Kveðst vitnið hafa farið á bak við til þess að hringja á lögregluna. Þegar hann kom aftur fram hafi B enn legið í gólfinu og ákærði verið að þjarma að C upp við vegg með því að kýla hann í skrokkinn. Kveðst hann þá hafa sagt við ákærða að hætta þessu. Hafi þá eins og bráð af honum og hann hætt og beðist afsökunar og beðið um að hringt yrði á lögregluna. Hafi ákærði farið fram í anddyri og beðið lögreglunnar þar.

Vitnið H hefur skýrt frá því að hann hafi verið á skemmtistaðnum umrædda þegar til átakanna kom. Hafi ákærði og C lent í orðaskaki sem hafi endað með því að ákærði, sem var drukkinn mjög eða illa á sig kominn, hóf að tuska C til, hrint honum niður og barið eða jafnvel sparkað til hans eða barið í síðuna á honum. B hafi beðið ákærða um að láta af þessu en ákærði sagt honum að vera rólegur því hann væri næstur. Hafi hann svo undið sér að B og þeir fallið í gólfið. Kveðst hann ekki gera sér grein fyrir því hvað varð til þess. Hafi B fallið aftur fyrir sig en ákærði ofan á hann. Hafi svo verið hringt á lögregluna.

Vitnið I hefur skýrt frá því að hann hafi verið á skemmtistaðnum í umrætt sinn. Hafi ákærði verið til vandræða á staðnum. B hafi gengið til ákærða og reynt að róa ákærða en þá ekki skipt togum áður en þeir tveir voru komnir í gólfið fyrir framan snyrtinguna. Ekki viti hann nákvæmlega hvernig það atvikaðist. Ákærði hafi staðið upp og næst rifið C af barstólnum og sett hann í gólfið. Hafi hann sparkað nokkrum sinnum í kviðinn á C þar sem hann lá á gólfinu og tuskað hann til. Kveðst hann hafa séð aftan á ákærða þegar hann gerði þetta. Aðspurður segir hann engan hafa gert neitt á hlut ákærða áður en þetta allt gerðist.

Framburður vitnisins hefur verið nokkuð fullyrðinga- og ýkjukenndur.

Vitnið C hefur skýrt frá því að ákærði hafi komið inn á staðinn með mikil dólgslæti og svívirðingar. Hafi hann verið beðinn um að vera rólegur en hann orðið æstari við það. Hafi hann svo misst stjórn á sér og slegið A í andlitið en þegar vitnið hafi beðið ákærða að róa sig segir vitnið ákærða hafa ráðist á sig og slegið í andlitið, brjóstkassann og í bakið þegar vitnið sneri sér undan. Hafi höggið í brjóstkassann verið svo þungt að vitnið náði ekki andanum. Hafi hann gripið í peysu vitnisins og hent því til og frá um barinn og svo á gólfið út í horn. Við það kveðst C hafa lent í tröppu með höfuðið og sortnað fyrir augum. Hafi hann legið þar en ákærði þá komið og sparkað ítrekað í bakið á honum svo að tvö rifbein brotnuðu. B hafi þá komið að og spurt ákærða hvað hann væri að gera en ákærði við það ráðist á B, barið hann með krepptum hnefa og svo hent honum í gólfið og skellt sér ofan á hann. Hafi heyrst sársaukavein og öskur og læti. Svo hafi eins og bráð af ákærða og hann hætt. Kveðst C hafa orðið að ganga eins og gamalmenni um mánaðartíma vegna rifbrotsins.

Vitnið A hefur skýrt frá því að þá ákærða hafa greint á um skuld og þá fokið í ákærða og hann slegið vitnið svo að það vankaðist eða rotaðist. Næst segist hann hafa séð hvar C lá út við vegg og kveinkaði sér. B hafi þá legið út við salernið og virst illa haldinn. Lögreglan hafi svo komið og handtekið ákærða. Hann hafi ekki séð ákærða veitast að þeim hinum vegna þess að hann hafði vankast við högg ákærða.

F læknir hefur skýrt frá því að ekki hafi verið tekin sneiðmynd af rifbeininu enda hafi ekki verið merki um loftbrjóst eða blóðbrjóst. Röntgenmynd hafi ekki sýnt þetta enda sjáist rifbeinsbrot illa á slíkri mynd. Rifbrot C hafi hins vegar verið greint með því að hann fann til þegar hann andaði djúpt og hóstaði og var með eymsli yfir rifbeininu. Sé þetta í samræmi við verklagsreglur á spítölum.

E læknir segir marið á rófubeininu á B vel geta samrýmst því að hann hafi fallið aftur fyrir sig á gólfið. Ekki hafi neinn áverki sést við skoðun en maðurinn hafi sagst vera aumur þar.

J bæklunarskurðlæknir hefur skýrt frá því að hann hafi ekki skoðað áverkana á rófubeini og bringspölum B. Sé vottorð hans um þetta byggt á gögnum spítalans.

Niðurstaða

1. B

Ákærði neitar því að hafa slegið B en kveðst hafa dottið á hann vegna ölvunar og þeir þannig báðir fallið í gólfið. B segir á hinn bóginn ákærða hafa slegið sig í bringspalirnar svo hann hrasaði við og í fallinu hafi tekið í ákærða svo að þeir féllu báðir í gólfið. G hefur sagt ákærða hafa „keyrt“ á B með hnefunum og öllum skrokknum og þeir fallið við það í gólfið. Loks segir C ákærða hafa ráðist á B, barið hann með krepptum hnefa, hent honum í gólfið og skellt sér ofan á hann.

Gegn neitun ákærða telst sannað með vætti þessara þriggja vitna að ákærði hafi slegið B í líkamann og og þannig valdið því að hann féll aftur fyrir sig á gólfið. Með framburði B, sem nýtur stuðnings af læknisvottorðum í málinu telst vera sannað að B hafi við þetta hlotið meiðsli á rófubeininu með eymslum. Telst þessi verknaður ákærða vera líkamsárás og varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga.

2. C

Ákærði neitar því að hafa slegið C eða sparkað í hann, en kannast við að hafa fellt hann í gólfið í stympingunum. C hefur sagt ákærða hafa slegið sig í andlit, brjóstkassa og bakið þegar vitnið sneri sér undan. Hafi ákærði gripið í peysu hans og hent honum til og frá svo hann lenti í gólfinu og út í horn þar sem hann rakst með höfuðið í tröppu. Ákærði hafi síðan sparkað ítrekað í bakið á honum þar sem hann lá og tvö rifbein brotnað við það. B segir ákærða hafa þrifið í C og C lent í gólfinu í átökum þeirra. G segir ákærða hafa þjarmað að C upp við vegg með því að kýla hann í skrokkinn. H segir ákærða hafa tuskað C til, hrint honum niður og barið eða jafnvel sparkað til hans eða barið hann í síðuna. I kveður ákærða hafa rifið C af barstólnum, sett hann í gólfið og sparkað nokkrum sinnum í kviðinn á honum og tuskað hann til þar sem hann lá.

Gegn neitun ákærða telst það sannað með framburði vitnanna að ákærði réðist að C, setti hann í gólfið og sparkaði og kýldi í síðuna. Við læknisrannsókn á sjúkrahúsi fundust einkenni um rifbrot og verður því slegið föstu að C hafi rifbrotnað vegna árásar ákærða. Hefur ákærði þannig gerst sekur um líkamsárás og varðar sá verknaður hans við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga.

Refsing, skaðabætur og sakarkostnaður

Árás ákærða á mennina var fólskuleg og ofsafengin. Hann hefur hins vegar ekki áður gerst sekur um refsilagabrot. Þykir refsingin hæfilega ákveðin fangelsi í 60 daga. Rétt er að fresta refsingunni og ákveða að hún falli niður að liðnum 3 árum frá dómsuppsögu að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940.

Bótakrafa B hefur verið lækkuð og er þess nú krafist að ákærði verði dæmdur til þess að greiða honum 630.532 krónur í skaðabætur ásamt vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu frá 30. apríl 2014 til þess dags er mánuður var liðinn frá því að honum var birt krafan. Frá því verði hann dæmdur til þess að greiða dráttarvexti af kröfufjárhæðinni til greiðsludags samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. laganna. Krafan sundurliðast sem hér segir:

Miskabætur kr. 400.000

Útlagður kostnaður - 42.282

Lögmannsaðstoð - 150.000

Virðisauki vegna lögmannsaðstoðar - 38.250

Dóminum þykja miskabætur til B vera hæfilega ákveðnar 150.000 krónur en að öðru leyti verður krafan tekin til greina. Ber þannig að dæma ákærða til þess að greiða B 380.532 krónur í skaðabætur ásamt almennum vöxtum frá 30. apríl 2014 að telja en með dráttarvöxtum frá 24. október 2014 til greiðsludags.

Dæma ber ákærða til þess að greiða verjanda sínum, S-kk-þgf S-kk-þgf hdl., 300.000 krónur í málsvarnarlaun að meðtöldum virðisaukaskatti.

Þá ber að dæma að ákærði greiði kostnað af læknisvottorðum um B og C, 96.700 krónur.

DÓMSORÐ:

Ákærði, H-kk-nf H-kk-nf, sæti fangelsi í 60 daga. Refsingunni er frestað og fellur hún falli niður að liðnum 3 árum frá dómsuppsögu að telja, haldi ákærði almennt skilorð.

Ákærði greiði B 380.532 krónur í skaðabætur ásamt almennum vöxtum frá 30. apríl 2014 að telja en með dráttarvöxtum frá 24. október 2014 til greiðsludags.

Ákærði greiði verjanda sínum, S-kk-þgf S-kk-þgf hdl., 300.000 krónur í málsvarnarlaun.

Loks greiði ákærði annan sakarkostnað, 96.700 krónur.

P-kk-nf G-kk-nf