E-935/2022

Mál þetta, sem dómtekið var 28. febrúar sl. var höfðað þann 16. maí 2022 af A, kt. [...], [...] gegn TM tryggingum hf., kt. [...], Katrínartúni 2, Reykjavík.

Stefnandi krefst þess að viðurkennd verði skaðabótaskylda úr ábyrgðartryggingu [...], kt. [...], hjá stefnda, vegna líkamstjóns sem hún varð fyrir í frítímaslysi þann 26. janúar 2019 í[...]. Þá er krafist málskostnaðar.

Stefndi krefst sýknu af kröfum stefnanda. Til vara gerir stefndi þá kröfu að bótaréttur stefnanda verði aðeins viðurkenndur að hluta í samræmi við skiptingu sakar. Þá er gerð krafa um málskostnað.

I.

Helstu málsatvik

Þann 26. janúar 2019 var stefnandi, A, að renna sér niður hólinn [...] í [...] á snjósleða ásamt unnusta sínum. Stefnandi lenti á ljósastaur sem staðsettur var við göngustíg við enda brekkunnar. Stefnandi slasaðist í baki við höggið og var flutt með sjúkrabíl á [...]. Þar var stefnandi greind með mjóbakstognun og var hún frá skóla og vinnu í eina viku eftir slysið.

Hólinn [...]var útbúinn af [...]á árunum 2005- 2006 úr jarðefni sem kom til vegna byggingarframkvæmda í nágrenninu. Hóllinn hefur verið notaður sem almennt útivistarsvæði og útsýnispallur en á toppi hans er bílastæði, útsýnisaðstaða og göngustígur. Samkvæmt lögregluskýrslu gerðist slysið norðan megin hólsins við [...]. Þar endar brekkan með sléttu svæði þar sem voru ljósastaurar við göngustíg sem liggur hringinn í kringum hólinn.

Í málinu liggur fyrir örorkumatsgerð B bæklunarskurðlæknis, dagsett 26. janúar 2022, sem aflað var með Sjóvá- Almennum tryggingum hf. vegna heimilistryggingar sem stefnandi féll undir á slysdegi. Þar kemur fram að[...].

Stefnandi gerði kröfu í ábyrgðartryggingu [...]hjá stefnda með bréfi 24. febrúar 2020 á þeim grundvelli að [...]bæri skaðabótaskyldu vegna ríkrar ábyrgðar á aðstæðum við útivistarsvæði bæjarins. Stefndi hafnaði bótaskyldu og þar með greiðsluskyldu úr ábyrgðartryggingu [...] hjá stefnda með bréfi 20. júlí 2020 þar sem aðstæður hafi ekki verið með þeim hætti að [...] bæri skaðabótaábyrgð á líkamstjóni stefnanda. Stefnandi leitaði í kjölfarið eftir afstöðu úrskurðarnefndar í vátryggingarmálum með málskotsbeiðni 7. október 2020 sem staðfesti ákvörðun stefnda með áliti [...]. Var mál þetta höfðað með stefnu sem birt var 16. maí 2022 og þingfest 18. maí sama ár.

II.

Helstu málsástæður og lagarök stefnanda

Aðild stefnda byggir á 44. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga en [...]sem vátryggingartaki hafi verið með í gildi ábyrgðartryggingu hjá stefnda á þeim tíma sem slysið varð.

Stefnandi byggir í fyrsta lagi á því að slys það sem hún varð fyrir þann 26. janúar 2019 sé skaðabótaskylt á grundvelli almennu skaðabótareglunnar (sakarreglunnar) enda hafi slysinu verið valdið með saknæmri og ólögmætri háttsemi vátryggingartaka. Slysið sé skaðabótaskylt þar sem ekki hafi verið framfylgt ákvæðum reglugerðar nr. 942/2002 um öryggi leikvallatækja og leiksvæða og eftirlit með þeim, er hóllinn og svæðið í kring, sem sé leiksvæði, hafi verið útbúið af vátryggingartaka.

Í 3. gr. reglugerðarinnar sé hugtakið leiksvæði skilgreint. Þar komi m. a. fram að leiksvæði teljist svæði sem börn eigi greiðan aðgang að eða sé ætlað börnum svo sem í eða við fjöleignarhús, frístundahús, tjaldsvæði, verslunarhúsnæði og samkomustaði. Hóllinn hafi verið tekinn í notkun árið 2006 og hafi verið notaður sem sleðabrekka í rúm 12 ár áður en slys stefnanda átti sér stað enda hafi verið vísað til hólsins sem sleðabrekku eða skíðabrekku í fréttaflutningi og þáverandi framkvæmdastjóri umhverfis- og skipulagssviðs [...]lýst því yfir að á útvistarsvæðinu við [...]yrði m. a. skíðabrekka. Hafi [...] því haft enn ríkari ástæðu til að gæta að öryggi þeirra sem noti leiksvæðið auk þess sem hóllinn hafi verið manngerður og bæjaryfirvöld því haft meiri stjórn yfir frágangi svo og öryggi notenda brekkunnar en ella. Af framangreindu megi ráða að sleðabrekkan við hólinn [...] teljist til leiksvæðis í skilningi reglugerðar nr. 942/2002 (hér eftir „reglugerðin“).

Stefnandi telur að aðstæður í brekkunni hafi verið afar hættulegar þar sem ljósastaurar hafi verið staðsettir þannig að notendum leiksvæðisins hafi verið stefnt í hættu við sleða- eða snjóþotunotkun. Samkvæmt 8. tölul. í viðauka II reglugerðarinnar skuli við hönnun skíðabrekku miða við að rennsli sé óhindrað og án hættulegrar fyrirstöðu. Vátryggjanda hafi borið að tryggja öryggi notenda brekkunnar með því að staðsetja ekki hindranir eða aðrar fyrirstöður í miðju rennsli brekkunnar, svo sem ljósastaura, sama hver tilgangur þeirra sé og því ekki fullnægt tilgreindum fyrirmælum reglugerðarinnar.

Stefnandi telur einnig að aðstæður í brekkunni hafi verið í andstöðu við aðrar skráðar hátternisreglur. Í Öryggisvísi leiksvæða útgefnum af Umhverfisstofnun í kjölfar reglugerðar nr. 942/2002 komi m. a. fram í grein 3.5, aðhelstu slys við sleðabrekkur verði þegar börn renni sér niður brekkur og sleðinn rekst á harða hluti, svo sem leiktæki, holtagrjót o. s. frv. Samkvæmt leiðbeiningum Rannsóknarstofnunar byggingariðnaðarins frá nóvember 1998 um leiktæki og annan útbúnað á útileiksvæðum m. t. t. öryggis barna, grein 4.1, verði helstu slys þegar börn renni niður brekkur og sleðinn rekst á ljósastaur, leiktæki, holtagrjóti o. fl. Stefnandi telji því ljóst að staðhættir í brekkunni hafi verið þvert á fyrirmæli reglugerðarinnar og annarra skráðra hátternisreglna, og með því hafi [...]bakað sér tjón með ólögmætum hætti.

Verði ekki fallist á túlkun stefnanda á reglugerðinni og öðrum skráðum hátternisreglum telur stefnandi að [...]beri engu að síður ábyrgð á líkamstjóni stefnanda sem ábyrgðaraðili göngustíga og útivistarsvæða bæjarins með hliðsjón af framangreindum reglum.

Stefnandi byggir enn fremur á því að aðstæður á útivistarsvæðinu hafi verið óviðunandi þegar slysið varð. Sú skylda hvíli á [...]að tryggja öryggi þeirra sem nýti sér útivistarsvæði og göngustíga til leiks og útiveru. Bæjaryfirvöld hafi verið meðvituð um að svæðið væri notað til hvers kyns útivistar, sér í lagi sleða- og snjóþotu iðkunar, á veturna allt frá því hóllinn hafi verið reistur og því haft ríka ástæðu til að halda aðstæðum í viðunandi horfi. Aðstæður við útivistarsvæðið hafi verið óforsvaranlegar en ljósastaurar á svæðinu séu lágir og sjáist því illa í vetrarmyrkri. Engar merkingar hafi varað við ljósastaurunum né hafi verið höggdemparar í kringum þá, utan dekkja sem settir voru tímabundið utan um fáeina ljósastaura í kjölfar slyssins. Þá hafi tveir ljósastaurar verið fjarlægðir eftir að slysið varð sem ekki standi til að setja upp aftur. Ljóst sé því að staðsetning umræddra ljósastaura hafi myndað slysahættu við eðlilega notkun útivistarsvæðisins.

Stefnandi heldur því fram að [...] hefði, án mikillar fyrirhafnar eða kostnaðar, getað hagað aðstæðum á slysstað með þeim hætti að öryggi notenda yrði betur tryggt en staðsetningu ljósastauranna hafi skapað slysahættu. Þrátt fyrir vitneskju um slysahættu hafi bæjaryfirvöld kosið að aðhafast ekkert en ekki hafi verið gripið til ráðstafana til að minnka slysahættu fyrr en eftir slys stefnanda.

Stefnandi heldur því fram að ótækt sé að staðsetja ljósastaura þannig aðþeir sem renni sér niður brekkuna eigi á hættu að rekast á þá á fullri ferð. Stefnandi telur sléttlendi sem taki við af brekkunni sé styttra en 10- 25 metrar en hafi í öllu falli ekki tilætluð áhrif en samkvæmt lögregluskýrslu vegna slyssins komi fram að ljósastaurinn sem stefnandi hafi lent á hafi brotnað. Því sé ljóst að slysahætta vegna stauranna hafi verið raunveruleg. Ekkert hafi komið fram þess efnis að stefnandi hafi ekki sýnt fulla aðgát er hún hafi rennt sér niður á snjóþotu.

Stefnandi vísar að öðru leyti til skaðabótalaga nr. 50/1993 og almennra meginreglna skaðabótaréttar um fébótaábyrgð tjónvalds og rétt tjónþola til að fá tjón sitt bætt að fullu. Viðurkenningarkrafa styðjist við 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, krafa um málskostnað styðjist við XXI. kafla laga nr. 91/1991, einkum 1. mgr. 130. gr. og um varnarþing vísist til 34. og 41. gr. sömu laga.

III.

Helstu málsástæður og lagarök stefnda

Stefndi byggir kröfu um sýknu í fyrsta lagi á því að tjón stefnanda verði ekki rakið til saknæmrar og ólögmætrar háttsemi [...]. Slysið verði rakið til óhappatilviks sem bærinn beri ekki skaðabótaábyrð á og því beri að sýkna stefnda.

Stefnandi beri sönnunarbyrði fyrir orsökum tjóns síns en stefnandi hafi ekki sannað að tjón hennar verði rakið til saknæmrar og ólögmætrar háttsemi vátryggingartaka. Fyrir liggi niðurstaða úrskurðarnefndar í vátryggingarmálum frá [...]um að stefnandi eigi ekki rétt á bótum úr ábyrgðartryggingu bæjarins hjá stefnda. Stefndi taki undir forsendur og niðurstöður nefndarinnar og byggi á þeim.

Stefndi byggir einnig á því að ákvæði reglugerðar nr. 942/2002 gildi ekki um hólinn [...] þar sem hóllinn sé ekki skipulagður sem leiksvæði í skilningi reglugerðarinnar. Samkvæmt 3. gr. hennar sé leiksvæði skilgreint sem svæði, hvort sem er innan dyra eða utan, skipulagt fyrir leik barna svo sem í eða við leikskóla, skóla gæsluvelli og opin leiksvæði og leiksvæði annarra aðila þar sem börn eigi greiðan aðgang að eða ætlað börnum svo sem í eða við fjöleignarhús, frístundahús, tjaldsvæði, verslunarhúsnæði og samkomustaði. Ekki sé að finna sérstakan rökstuðning fyrir því að gildissvið reglugerðarinnar nái yfir hólinn í stefnu málsins. Samkvæmt gildandi aðalskipulagi sé svæðið sem hóllinn standi innan, skipulagt sem opið svæði ætlað til almennrar útivistar og sé jafnframt útbúinn sem útsýnispallur. Aðrar hátternisreglur sem stefnandi vísi til, þ. e. Öryggisvísir leiksvæða frá Umhverfisstofnun og leiðbeiningar Rannsóknarstofnunar byggingariðnaðarins, eigi ekki við um hólinn [...]af sömu ástæðu.

Jafnvel þótt talið yrði að reglugerð nr. 942/2002 ætti við í málinu sé á því byggt að stefnandi hafi ekki sýnt fram á að staðsetning staursins eða gerð hans að öðru leyti hafi farið gegn ákvæðum reglugerðarinnar. Í viðauka II við reglugerðina komi þannig fram að við hönnun á sleðabrekkum skuli miða við að rennslisflöturinn sé með setflöt efst, hæfilegum halla og bremsuflöt neðst. Umræddir staurar séu staðsettir 10 til 25 metrum frá enda brekkunnar og því sé mikið sléttlendi milli brekku og staura og því ljóst að staðsetning þeirra hafi ekki farið gegn fyrirmælum reglugerðarinnar. Stefnandi hafi verið [...] ára á slysdegi en tilvitnaðar hátternisreglur séu fyrst og fremst ætlaðar öryggi barna. Ganga verði út frá að fullorðnir sýni tilhlýðilega aðgát á leiksvæðum.

Stefndi hafni því sem röngu og ósönnuðu að svæðið hafi verið óviðunandi eða óforsvaranlegt eða að ljósastaurarnir hafi verið lítt sýnilegir og að vátryggingartaki hafi þannig lagt notendur svæðisins í hættu. Það hafi verið eðlileg ráðstöfun að lýsa upp nærliggjandi göngustíg með ljósastaurum enda til þess fallið að draga úr slysahættu og sú háttsemi verði ekki metin bænum til sakar. Hvorki sé fyrir hendi lagaskylda eða sérstök venja að sveitarfélög setji upp skilti eða aðrar merkingar til að vara við ljósastaurum en að mati stefnda væru slíkar ráðstafanir frekar til þess fallnar að auka slysahættu en draga úr henni.

Stefndi byggi á því að orsakir tjóns stefnanda megi alfarið rekja til hennar eigin háttsemi en með eðlilegri aðgát hafi stefnandi átt að sjá vel sýnilegan ljósastaurinn og getað forðast að renna sér á miklum hraða niður brekkuna í nálægð við hann. Gera verði þá kröfu til fullorðins fólks að haga útivist í samræmi við aðstæður og skipulag á viðkomandi svæði og að þeir sem renni sér niður brekku á sleða eða öðrum faraskjótum fari varfærnislega og sýni aðgát. Stefnandi hafi verið á sleðanum ásamt unnusta sínum en stefndi telji ljóst að tvær manneskjur á sama sleða leiði til þess að hraði hans verði meiri og stefnanda hafi mátt vera ljós sú hætta sem skapaðist við það en á því beri stefnandi sjálf ábyrgð.

Stefndi mótmælir því að það að umræddur ljósastaur hafi brotnað sé til marks um ófullnægjandi lengdar sléttlendis milli brekku og ljósastaura. Almennt séu ljósastaurar hannaðir þannig að þeir brotni við álag en um öryggisatriði sé að ræða. Stefndi mótmælir því sem röngu og ósönnuðu að vátryggingartaki hafi verið meðvitaður um slysahættu á svæðinu enda sé ekki vitað til þess að slys hafi áður átt sér þar stað. Þá sé því hafnað af stefnda að aðgerðir vátryggingartaka eftir slysið sýni fram á að honum hafi átt að vera ljóst slysahætta á svæðinu. Aðgerðirnar hafi verið eðlileg viðbrögð til að tryggja öryggi á svæðinu enn betur en áður en hafi ekki þýðingu við mat á sök í málinu.

Stefndi byggir sýknukröfu einnig á því að stefnandi hafi fyrirgert rétti sínum til bóta vegna áhættutöku og eigin sakar með því að renna sér niður brekku á sleða með þeim afleiðingum að hún lenti á umræddum ljósastaur. Stefnandi hafi rennt sér á sama sleða og unnusti hennar en sú háttsemi verði að teljast sérstaklega áhættusöm, enda hafi það óneitanlega í för með sér verulega aukinn hraða sleðans. Samkvæmt dómaframkvæmd taki þeir sem taki þátt í íþróttum, leikjum eða annarri frístundaiðkun, tiltekna áhættu. Þeir sem renni sér niður brekku á sleða verði sjálfir að meta aðstæður og taka áhættu sem þeirri ástundun fylgi, sbr. til hliðsjónar dóm Hæstaréttar í máli nr. 181/2001. Stefnandi hafi haft frjálst val um háttsemina og því gildi strangari ábyrgðarsjónarmið en ella, sbr. dóm Hæstaréttar í máli nr. 312/2001.

Stefndi byggi einnig á því að háttsemi stefnanda hafi falið í sér stórkostlegt gáleysi sem leiði til þess að fella eigi niður rétt hennar til bóta með vísan til eigin sakar. Í þessu sambandi sé byggt á sömu málsástæðum og gert sé að framan. Framangreind sjónarmið eigi einnig við um varakröfu stefnda um viðurkenningu að hluta í samræmi við skiptingu sakar.

Stefndi vísar til almennra reglna íslensks skaðabótaréttar einkum um sönnun tjóns og sönnunarbyrði, óhappatilviljun og gáleysi, ólögfestra reglna um áhættutöku og eigin sök tjónþola og um meðábyrgð tjónþola. Krafa um málskostnað byggi á XXI. kafla laga um meðferð einkamála, einkum 129. og 130. gr.

IV.

Niðurstaða

Ágreiningslaust er að stefnandi varð fyrir líkamstjóni í slysi þann 26. janúar 2020 er hún renndi sér niður hólinn [...] á snjósleða ásamt unnusta sínum og lenti með bakið á ljósastaur sem staðsettur var við göngustíg sem liggur meðfram svæðinu. Þá er ekki deilt um skyldu stefnda TM trygginga hf. sem vátryggjanda [...] (vátryggingartaka) og rétt stefnanda til að fá úr því skorið með dómi hvort bótaskylda sé fyrir hendi.

Ágreiningur málsaðila snýst aðallega um það hvort slysið hafi orðið vegna þess að staðsetning og útbúnaður ljósastaura við hólinn [...]hafi skapað hættu og að [...]hafi með saknæmum og ólögmætum hætti vanrækt skyldur sínar til að tryggja öryggi notenda svæðisins við sleða- eða snjóþotunotkun og slysið orðið vegna þeirrar vanrækslu.

Stefnandi kom fyrir dóminn og lýsti því að hafa komið á hólinn [...] eftir vinnu síðdegis milli klukkan 15 og 16. Hún hafi þekkt hólinn vel en aldrei rennt sér á sleða þar áður. Um fyrstu ferð niður hafi verið að ræða og enn bjart úti en hún hafi verið á sleðanum ásamt fyrrverandi unnusta sínum C. Stefnandi kvaðst hafa vitað af ljósastaurunum þar sem þeir voru en ekki hafa tekið sérstaklega eftir þeim tiltekið skipti. Aðspurð hvort stefnanda hafi þótt hraði sleðans vera mikill kvaðst hún ekki hafa fundið fyrir því og telja að þau hafi verið á svipuðum hraða og aðrir í brekkunni. Stefnandi kvaðst hafa lent á ljósastaur og slasast á baki. Stefnandi staðfesti að hafa rennt sér á sleða þeirrar gerðar sem upplýsingar eru um í gögnum málsins þegar hún slasaðist. Stefnandi kvað einstakling sem hafi sagst vera læknir hafa komið að sér og sagt að drengur hefði lent í svipuðu slysi viku áður. Stefnandi kvaðst hafa verið um [...]kg á slysdegi.

Vitnið C kvaðst vera fyrrverandi unnusti stefnanda. Hann kvaðst hafa rennt sér niður hólinn [...] ásamt stefnanda á slysdegi og hafa áður rennt sér þar niður en aldrei velt ljósastaurunum fyrir sér. Vitnið kvaðst hafa setið fyrir framan stefnanda á sleðanum en um fyrstu ferð þeirra hafi verið að ræða. Vitnið staðfesti að þau hafi rennt sér á sleða þeirrar gerðar sem upplýsingar eru um í gögnum málsins. Vitnið kvað þau hafa verið á „svakalegum hraða“ þegar þau renndu sér niður því það hafi verið svo mikill klaki í brekkunni en „vanalega fari maður ekki svona langt“. Þegar þau hafi verið að koma niður hafi hann séð að þau væru að færast nær ljósastaurnum en vitnið kvaðst þá hafa stokkið af sleðanum u. þ. b. tveimur til þremur metrum frá staurnum. Þá hafi sleðinn líklega snúist við og stefnandi því runnið með bakið beint á staurinn. Vitnið kvaðst ekki vita til þess að fleiri hafi slasast í brekkunni og hafa verið í kringum [...]kg á slysdegi.

Dómari, lögmenn og stefnandi fóru í vettvangsgöngu fyrir aðalmeðferð til að skoða aðstæður en þá sást að tveir ljósastaurar við enda brekkunnar þar sem stefnandi renndi sér hafa verið fjarlægðir. Í málinu liggur fyrir lögregluskýrsla með mynd af ljósastaurnum sem um ræðir og sést að hann er brotinn og að hann stendur nánast allur upp úr snjónum en atvikum er ekki lýst þar. Einnig liggja fyrir gögn um fréttaflutning frá árunum 2005 og 2006 þar sem því er lýst af framkvæmdastjóra umhverfis- og skipulagsráðs [...] að hóllinn [...] eigi að vera útivistarsvæði hins nýja hverfis og unnið sé að því að setja upp skíða- og sleðabrekku fyrir börn. Til viðbótar liggja fyrir myndir af hólnum [...], umhverfi hans og þeirri brekku sem stefnandi renndi sér niður. Þá liggja fyrir gögn á einfaldri ensku um tegund og notkunarleiðbeiningar snjósleðans sem stefnandi var á er slysið gerðist. Þar kemur fram að sleðinn er ætlaður börnum og unglingum og að hámarksþyngd sé 200 lbs. auk þess sem þar má sjá tvær myndir af sleðanum í notkun sem sýna fullorðinn einstakling sitjandi fyrir aftan barn.

Stefnandi byggir á því að örsök slyssins sé sú að ekki hafi verið framfylgt á svæðinu 3. gr. og 8. tölul. viðauka II þágildandi reglugerðar nr. 942/2002 um öryggi leikvallartækja og leiksvæða og eftirlit með þeim auk annarra hátternisreglna. [...] hafi útbúið hólinn [...]og átt að sjá tilþessað frágangi hans þar með talið öryggisatriði væru fullnægjandi með tilliti til notkunar. Stefndi mótmælir þessu og bendir á að ákvæði reglugerðarinnar eða aðrar hátternisreglur sem stefnandi vísi til, gildi ekki um hólinn [...]þar sem hóllinn sé ekki skipulagður sem leiksvæði í skilningi reglugerðarinnar. Um sé að ræða útsýnispall og útivistarsvæði samkvæmt aðalskipulagi.

Í 1. gr. tilgreindrar reglugerðar kemur fram að markmið hennar sé að stuðla að öryggi barna og annarra með því að tryggja að leikvallatæki og leiksvæði séu hönnuð, frágengin og þeim viðhaldið á öruggan og viðurkenndan hátt. Samkvæmt 2. gr. gildir reglugerðin um öryggi leiksvæða og leikvallatækja og eftirlit með þeim, hvort sem um er að ræða tímabundna starfsemi eða til frambúðar. Í 3. gr. kemur fram að leiksvæði er svæði, hvort sem er innan dyra eða utan, skipulagt fyrir leik barna svo sem í eða við leikskóla, skóla, gæsluvelli og opin leiksvæði. Einnig leiksvæði annarra aðila þar sem börn eiga greiðan aðgang að eða ætlað börnum svo sem í eða við fjöleignarhús, frístundahús, tjaldsvæði, verslunarhúsnæði og samkomustaði. Af framangreindum ákvæðum virtum er það mat dómsins að tilgreind reglugerð eigi ekki við um svæðið á og í kringum hólinn [...], enda ljóst að reglugerðinni er aðeins ætlað að gilda um svæði sem eru skilgreind sem leiksvæði barna og leikvallatæki innan þeirra á nánar tilgreindum stöðum sérstaklega ætluðum börnum. Þannig háttar ekki til á tilgreindu svæði sem er skilgreint sem almennt útivistarsvæði fyrir almenning og taka ákvæði reglugerðarinnar eða aðrar hátternisreglur sem stefnandi hefur vísað til því ekki til hólsins [...].

Þrátt fyrir þetta, er það jafnframt mat dómsins, að líta megi til ákvæða reglugerðarinnar og 8. tölul. viðauka II þágildandi reglugerðar nr. 942/2002, við mat á því hvort frágangur svæðisins hafi verið fullnægjandi með tilliti til fyrirhugaðrar og raunverulegrar notkunar svæðisins, þ. m. t. sem sleðabrekka fyrir börn, enda mikilvægt að gætt sé fyllsta öryggis á slíkum svæðum. Í 8. tölul. viðuauka II í reglugerðinni kemur fram, að við hönnun sleðabrekku skuli miða við að rennslið niður sé óhindrað og án hættulegrar fyrirstöðu. Við hönnun skuli miða við að rennslisflöturinn sé með setflöt efst, hæfilegum halla og bremsuflöt neðst. Þar sem þörf er á skuli koma fyrir bólstruðum stöðvunarhindrunum.

Frágangur á svæðinu við hólinn [...]er með þeim hætti að efst er setflöt auk þess sem rennslið niður brekkuna er óhindrað og án fyrirstöðu. Þá er um nokkuð langt sléttlendi að ræða eftir að brekkunni lýkur sem þjónar tilgangi bremsuflatar. Þeir ljósastaurar sem voru á svæðinu er slysið átti sér stað voru með nokkuð löngu millibili við enda sléttu flatarinnar og voru vel sýnilegir auk þess sem þeir voru við göngustíg sem liggur um svæðið og ætlað að lýsa hann upp með tilliti til öryggis gangandi vegfarenda. Ljósastaurinn sem stefnandi lenti á var ekki í miðju rennsli brekkunnar eins og haldið er fram af hálfu stefnanda. Ekki er unnt að fallast á með stefnanda að sérstakar merkingar á svæðinu þar sem varað væri við staurunum hefðu haft í för með sér aukið öryggi. Í því sambandi skal tekið fram að aðeins er gert ráð fyrir bólstruðum stöðvunarhindrunum þegar girðing er við enda sleðabrekku. Er fallist á með stefnda að aðstæður og frágangur á slysstað hafi verið forsvaranlega og í samræmi við tilgreint ákvæði. Þá er ekki fallist á af hálfu dómsins að aðrar skráða hátternisreglur sem leiða megi af ákvæði 3.5 í Öryggisvísi Umhverfisstofnunar og 4.1 í leiðbeiningum Rannsóknastofnunar byggingariðnaðarins, hafi átt að leiða til annars frágangs í og við brekkuna.

Aðstæður á slysdegi voru þær að svell hafði myndast í brekkunni. Stefnandi var á sleða sem samkvæmt leiðbeiningum er ætlaður börnum og unglingum, í sleðabrekku ætlaðri börnum. Stefnandi kvaðst hafa þekkt aðstæður við hólinn vel og vitað af ljósastaurum þar þó hún hafi ekki rennt sér áður niður brekkuna á sleða. Samkvæmt leiðbeiningum með tilgreindum sleða er hámarksþyngd gefin upp 200 lbs sem samsvarar um 90 kg. Stefnandi sem kvaðst hafa verið [...] kg á slysdegi sat á bak við vitnið C á sleðanum en hann kvaðst hafa verið um [...] kg. Hann bar fyrir dómi að þau hafi runnið á mjög mikilli ferð vegna svellsins og runnið mun lengra en hann hafi áður gert, en hann kvaðst hafa rennt sér áður í brekkunni. Hann kvaðst hafa hent sér af sleðanum því hann hafi séð í hvað stefndi, þá hafi sleðinn snúist við og stefnandi því lent með bakið á ljósastaurnum. Stefnandi var tæplega [...] ára er slysið átti sér stað og verður að telja að hún hafi mátt gera sér grein fyrir þeirri áhættu sem fólst í að tvímenna með öðrum fullorðnum einstaklingi, á sleða ætluðum börnum, í brekku með svelli ætlaðri börnum. Orsök slyssins megi því alfarið rekja til háttsemi stefnanda sem ekki hafi verið í samræmi við aðstæður. Verður að mati dómsins ekki komist að þeirri niðurstöðu að umræddur ljósastaur hafi verið hættulegur börnum né fullorðnum, sem sýnt hefðu nægilega aðgæslu. Skiptir engu í því sambandi að mati dómsins að tveir ljósastaurar á svæðinu, annar þeirra sá sem stefnandi lenti á, hafi verið fjarlægðir til frambúðar.

Ekkert hefur komið fram í málinu sem styður þær fullyrðingar stefnanda að starfsfólk [...]hafi haft vitneskju um að slys hefðu áður átt sér stað á svæðinu og er henni því hafnað sem ósannaðri. Er bótaábyrgð stefnda á grundvalli athafnaleysis því hafnað.

Með vísan til þesssem að framan er rakið er það niðurstaða dómsins að ábyrgð á slysi stefnanda verði ekki felld á vátryggingartaka og því ekki á stefnda. Verður stefndi því sýknaður af kröfu stefnanda um viðurkenningu bótaábyrgðar.

Eftir atvikum þykir þó rétt að málskostnaður falli niður, sbr. 3. mgr. 130. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991.

M-kvk-nf T-x-x héraðsdómari kveður upp dóm þennan. Fyrir uppkvaðningu dóms var gætt fyrirmæla 1. mgr. 115. gr. laga nr. 91/1991.

Dómsorð:

Stefndi TM tryggingar hf., er sýknaður af kröfum stefnanda, A. Málskostnaður fellur niður.

M-kvk-nf T-x-x