E-1124/2022

Mál þetta, sem tekið var til úrskurðar 12. október 2022, var höfðað 4. febrúar 2 022 af þb. Auglýsingaskiltis ehf., [...], á hendur LED Birtingum ehf., [...].

Í þessum þætti málsins er til úrlausnar krafa stefnda um frávísun málsins.

Í efnisþætti málsins krefst stefnandi þess að rift verði með dómi ráðstöfun fyrrum forsvarsaðila Auglýsingaskiltis ehf., nú stefnanda, frá félaginu til stefnda, A) á leigusamningum um aðstöðu og búnað fyrir LED- flettiskilti samkvæmt fyrirliggjandi samningum við Íþróttafélag Reykjavíkur (ÍR ) og Knattspyrnudeild FH (Knd. FH) og B) á sex LED- flettiskiltum ásamt meðfylgjandi tækjum og búnaði. Þess er jafnframt krafist að stefnda verði gert að greiða stefnanda endurgreiðslur eða skaðabætur vegna framangreindra ráðstafana með 30.000.000 króna en ella lægri fjárhæð samkvæmt mati dómkvadds matsmanns eða að álitum samkvæmt mati dómsins. Vaxta er krafist af kröfufjárhæð eða þeirri sem dæmd verður frá framangreindum ráðstöfunum 23. febrúar 2021, og þá samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og ver ðtryggingutil þingfestingardags en dráttarvaxta frá þeim degi samkvæmt 2. mgr. 6. gr. sömu laga. Loks er krafist málskostnaðar.

Dómkröfur stefnda í þessum þætti málsins eru þær að málinu verði vísað frá dómi og að stefnanda verði gert að greiða honum málskostnað.

Stefnandi krefst þess að kröfu stefnanda um frávísun verði hafnað.

I Stefnandi er þrotabú Auglýsingaskiltis ehf. Það félag var úrskurðað gjaldþrota 12. maí 2021 í Héraðsdómi Reykjavíkur. Frestdagur við búskiptin var 2. mars 2021 og fyrri innköllun birtist í Lögbirting a blaði 21. maí 2 021. Fyrsti skiptafundur var 5. ágúst 2021. Lýstar kröfur námu samtals 40.736.889 krónum. Engar handbærar eignir eða fjármunir munu hafa fundi st í búinu við eignakönnun skiptastjóra.

Stefnandi höfðar mál þetta til riftunar á ráðstöfunum frá stefnanda til stefnda á leigusamningum við tvö íþróttafélag og sex flettiskjáu má samt meðfylgjandi tækjum og búnaði. Samhliða þessu er höfð uppi krafa um greiðslu á 30.000.000 króna úr hendi stefnda í endurgreiðslu eða skaðabætur, eins og það er orðað.

II

Stefndi byggir frávísunarkröfu sína á því að málatilbúnaður stefnanda sé verulega vanreifaður, ruglingslegur og dómkröfur séu óskýrar og ódómtækar. Þá styðjist sá málatilbúnaður ekki við fullnægjandi gögn.

Í stefnu sé meðal annnars krafist riftunar á ráðstöfun leigusamninga við ÍR og FH og sex LED- flettiskilta. Umræddir samningar séu ekki tilgreindir nánar í stefnu, hvað þá þau sex LED- flettiskilti sem vísað sétil eða tæki og búnaður sem þeim eigi aðfylgja, eins og það sé orðað í kröfugerð stefnanda. Þá sé hvergi fjallað um það með hvaða hætti eða hvenær þessum meintu verðmætum hafi verið ráðstafað til stefnda. Að þessu leyti sé stefna þessa máls svo ónákvæm og vanreifuð að stefnda sé erfitt að átta sig á því hvert sakarefni máls sé og að taka til varna. Þá sé ljóst að umræddir annmarkar á kröfugerð séu slíkir að niðurstaða dóms í málinu gæti ekki falið í sér fullnustuhæfa kröfu. Þegar af þessari ástæðu beri að vísa málinu frá dómi, enda séum að ræða slíka annmarka að ekki verði bætt úr af hálfu stefnanda undir frekari rekstri málsins.

Fjárkrafa stefnanda sé ekki sundurliðuð, rökstudd eða studd gögnum. Slíkur annmarki valdi einn og sér frávísun málsins. Stefndi teljiað umræddur annmarki valdi frávísun málsins í heild en ekki aðeins hvað varðar fjárkröfu. Byggi st það á því að stefnanda skorti lögvarða hagsmuni í skilningi 1. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála af því að krefjast riftunar án þess að riftunin, ef fallist yrði á þá kröfu, myndi hafa nokkur réttaráhrif, þ. e. skil á greiðslum eða skyldu til greiðslu skaðabóta.

Krafa stefnanda um vexti sé einnig vanreifuð, órökstudd og gögn skorti. Þannig virðist byggt á því að allar þær meintu ráðstafanir sem krafist sé riftunar á hafi átt sér stað 2 3. febrúar 2021, þ. e. ráðstöfun hinna ótilgreindu „samninga“ og „6 LED flettiskilta“. Þetta eigi sér enga stoð í gögnum málsins, sé órökstutt með öllu og ógjörningur að átta sig á hvaða stefnandi eigi við með þessu. Tilgreint tímabil vaxta skorti.

Málatilbúnaður stefnanda einkennist mjög af því sem virði st vera órökstuddar hugleiðingar skiptastjóra. Þar sé haldið á lofti getgátum um meint verðmæti sem hann telji hafa „færst á milli“ stefnanda og stefnda. Þá séu þær forsendur úr lausu lofti gripnar að þessi meintu verðmæti, sem reyndar séu að mestu ótilgreind, séu tugmilljóna króna virði. Byggt sé á því að verulega skorti á að málatilbúnaður stefnanda í heild styðjist við fullnægjandi gögn. Stefnandi beri sönnunarbyrði fyrir staðhæfingum í stefnu, en þá sönnunarbyrði hafi hann ekki axlað. Stefnanda hefðiverið í lófa lagið að afla gagna, enda hafi skiptastjóri víðtæk úrræði í þeim efnum, auk annarra úrræða á grundvelli laganr. 91/1991.

Þess skal getið að stefndi byggir einnig á því í málinu að málið sé höfðað eftir að lögbundinn málshöfðunarfrestur 148. gr. laga nr. 21/1991 hafi verið útrunninn. Byggir stefndiraunará því að slíkt leiði til sýknu.

III

Stefnandi krefst þess að kröfu stefnda um frávísun verði hafnað. Byggir hann á því að hvorki kröfugerð hans né málatilbúnaði sé áfátt með þeim hætti að varðað gæti frávísun málsins. Gagnaöflun hafi ekki verið lýst lokið og erfitt hafi reynst að afla tiltekinna gagna. Endurskoðandi félagsins hafi ekki verið til samstarfs um að afhenda bókhaldsgögn. Forsvarsmaður FH hafi ekki verið samvinnuþýður þegar komið hafi að afhendingu tiltekins samnings. Málið verðskuldi efnisumfjöllun og sé kröfugerð skýr og dómtæk. Því sé loks hafnað að málið hafi verið höfðað of seint miðað við 148. gr. laga nr. 21/1991, einsog það ákvæði hafi verið skýrt í dómaframkvæmd.

IVS tefndi byggir, eins og áður segir, á því að málið sé höfðað að liðnum lögbundnum málshöfðunarfresti 148. gr. laga nr. 21/1991. Byggir hann raunar á því að slíkt leiði til sýknu. Af dómaframkvæmd Hæstaréttar verður aftur á móti ráðið að slíkur annmarki, ef hann er talinn vera fyrir hendi, leiðir til frávísunar en ekki sýknu.

Eins og atvikum er hér háttað hófst málshöfðunarfrestur 148. gr. laga nr. 21/1991 áþeim degi er fyrsti skiptafundur fór fram, þ. e. 5. ágúst 2021, sbr. dóm Hæstaréttar 27. ágúst 2015 í máli nr. 495/2015. Var sá frestur því ekki liðinn er mál þetta var höfðað með birtingu stefnu 4. febrúar 2022.

Dómkröfur stefnanda eru tvíþætta rí efnisþætti málsins. Annars vegar er um að ræða riftunarkröfu og hins vegar fjárkröfu, rétt eins og tíðkast hefur í réttarframkvæmd í riftunarmálum.

Samkvæmt d- og e- liðum 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 skal í stefnu greina svo glöggt sem verða má dómkröfur stefnanda og þær málsástæður sem hann byggir málsókn sína á, svo ogönnur atvik sem þarf að geta til þess að samhengi málsástæðna verði ljóst. Skal þessi lýsing gagnorð og svo skýr að ekki fari milli mála hvert sakarefnið er.

Hvað varðar fjárkröfu stefnanda þá gerir hann engan reka að því í stefnu að skýra hvernig sú fjárhæð er fundin og leysir tilvísun í dómkröfunni til hugsanlegs mats dómkvaddra manna ekki stefnanda undan því gera rökstudda grein fyrir fjárhæð og grundvelli kröfu sinnar, eftir atvikum með útreikningi kröfunnar og sundurliðun hennar. Telst málatilbúnaður stefnanda að baki fjárkröfunni með öllu vanreifaður og leiðir það sjálfkrafa til frávísunar hennar frá dómi, sbr. e-lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 9 1/1991.

Stefndi hefur meðal annars byggt á því að komi til frávísunar fjárkröfunnar leiði slíkt sjálfkrafa til þess að stefnanda teljist skorta lögvarða hagsmuni af úrlausn riftunarkröfu sinnar. Ekki verður á þetta fallist, sbr. til dæmis dóm Hæstaréttar 30. apríl 1998 í máli nr. 309/1997.

Kemur þá til skoðunar hvort önnur rök leiði eigi að síður til frávísunar á riftunarkröfu stefnanda. Að mati dómsins er riftunarkrafa stefnanda óskýr og í andstöðu við meginreglu einkamálaréttarfars um ákveðna og ljósa kröfugerð. Ekki verður ráðið af dómkröfunni hvaða sex skilti það eru, ásamt meðfylgjandi búnaði og tækjum, sem falla undir dómkröfu hans og varpar málatilbúnaður stefnanda í stefnu ekki ljósi á það atriði, en í því felst jafnframt vanreifun. Varð raunar ekki annað ráðið af málflutningsræðu lögmanns stefnanda en að alls óvíst væri að hér væri um að ræða sex skilti. Þá er almenn tilvísun í kröfugerð stefnanda til leigusamninga sem ráðstafað hafi verið til stefnda óskýr varðandi það hvaða samninga hér sé um að ræða, en skýrari tilgreining í stefnu að þessu leyti teldist forsenda dómtækrar kröfu, sbr. til hliðsjónar dóm Hæstaréttar 14. júní 2011 í máli nr. 364/2011. Að öllu þessu virtu verður einnig að vísa riftunarkröfu stefnanda frá dómi af sjálfsdáðum, sbr. d - oge - liði 1. mgr.80. gr. laga nr. 91/1991.

Í samræmi við framangreinda niðurstöðu ber að vísa máli þessu frá dómi.

Með vísan til 2. m gr. 130. gr. laga nr. 91/1991 verður stefnanda gert að greiða stefnda 38 0.000 krónurí málskostnað, að teknu tilliti til virðisaukaskatts.

Af hálfu stefnanda flutti málið G-kk-nf Á-kk-nf J-x-x ögmaðu r.

Af hálfu stefnda flutti málið P-kk-nf K-x-x ögmaður.

A-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari kveður upp úrskurð þennan.

Úrskurðarorð:

Máli þessu er vísað frá dómi.

Stefnandi, þb. Auglýsingaskiltis ehf., greiði stefnda, LEDB irtingum e hf.,3 8 0.000 krónur í málskostnað.