E-818/2012

Mál þetta, sem dómtekið var hinn 18. október sl., að lokinni aðalmeðferð og flutt að nýju og dómtekið 8. janúar sl., var höfðað fyrir dómþinginu af Þrotabúi Fjárfestinga- og umsýslufélagi Norðurklappar ehf., Smáratorgi 3, Kópavogi, á hendur Líflandi ehf., Korngörðum 5, Reykjavík, með stefnu áritaðri um birtingu 27. febrúar 2012.

Dómkröfur stefnanda eru þær aðallega, að rift verði með dómi greiðslum á viðskiptaskuld Fjárfestinga- og umsýslufélagsins Norðurklappar ehf. við stefnanda, að fjárhæð 1.600.000 krónur. Þá krefst stefnandi þess að stefndi verði dæmdur til að endurgreiða stefnanda 1.600.000 krónur, með dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 38/2001 frá 9. desember 2011 til greiðsludags.

Til vara krefst stefnandi þess, að rift verði greiðslum á viðskiptaskuld Fjárfestinga- og umsýslufélagsins Norðurklappar ehf. við stefnda, að fjárhæð 700.000 krónur og stefndi verði dæmdur til að endurgreiða stefnanda 700.000 krónur, með dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 38/2001 frá 9. desember 2011 til greiðsludags.

Stefndi krefst og málskostnaðar úr hendi stefnda.

Dómkröfur stefnda eru þær aðallega, að hann verði sýknaður af öllum kröfum stefnanda og stefnanda verði gert að greiða stefnda hæfilegan málskostnað, að mati dómsins. Til vara krefst stefndi þess að dómkröfur stefnanda verði lækkaðar verulega og málskostnaður verði felldur niður.

II

Málavextir eru þeir, að með úrskurði Héraðsdóms Reykjaness 3. mars 2011 var bú Fjárfestinga- og umsýslufélagsins Norðurklappar ehf. tekið til gjaldþrotaskipta. Skiptabeiðandi var Íslandsbanki hf. og var frestdagur við skiptin 23. desember 2010.

Við könnun skiptastjóra á reikningsyfirliti bankareiknings stefnanda nr. 605309 hjá Íslandsbanka hf. kom í ljós að félagið greiddi 1.600.000 krónur með 16 greiðslum til stefnda á tímabilinu 27. október 2009 til og með 7. febrúar 2011.

Greiðslurnar eru eftirgreindar:

1. 27. október 2009 kr. 100.000

2. 2. nóvember 2009 kr. 100.000

3. 1. desember 2009 kr. 100.000

4. 4. janúar 2010 kr. kr. 100.000

5. 1. febrúar 2010 kr.. 100.000

6. 1. mars 2010 kr. kr. 100.000

7. 6. apríl 2010 kr. kr. 100.000

8. 3. maí 2010 kr. kr. 100.000

9. 1. júní 2010 kr. kr. 100.000

10. 1. júlí 2010 kr. kr. 100.000

11. 9. ágúst 2010 kr. kr. 100.000

12. 1. september 2010 kr. 100.000

13. 1. október 2010 kr. 100.000

14. 1. nóvember 2010 kr. 100.000

15. 10. janúar 2011 kr. 100.000

16. 7. febrúar 2011 kr. 100.000

Framangreindar millifærslur voru innborganir á viðskiptaskuld Fjárfestinga- og umsýslufélagsins Norðurklappar ehf. hjá stefnda vegna fjárnáms sem stefndi gerði hjá stefnanda hinn 1. október 2009.

Novos, fasteignafélag, síðar Fjárfestinga- og umsýslufélagið Norðurklöpp ehf., keypti í ársbyrjun 2008 innréttingar í hesthús af stefnda. Voru vörurnar afgreiddar út í reikning, samtals að fjárhæð 2.336.000 krónur. Stefnandi greiddi 500.000 krónur inn á skuldina í framhaldi af kaupunum og síðar sama ár 300.000 krónur og skilaði auk þess vörum að fjárhæð tæpar 200.000 krónur. Um mitt árið 2009 var Gjaldheimtunni ehf. falið að innheimta útistandandi skuld félagsins. Gert var fjárnám fyrir kröfunni í 8 íbúðum, sem félagið hafði í byggingu við Hafnargötu 32, Hafnarfirði og sumarbústað, Víðbrekku 4, Grímsnes og Grafningshreppi. Stefndi kveðst síðan hafa fallist á að aflétta veðinu af hluta eignanna, gegn því að stefnandi greiddi honum skuldina með mánaðarlegum greiðslum, að fjárhæð 100.000 krónur. Síðar hafi stefndi, að ósk stefnanda, aflétt veðum af fleiri eignum samhliða því að stefndi greiddi af skuldbindingum sínum með reglubundnum hætti, án þess að stefndi hafi orðið þess var að fjárhagserfiðleikar steðjuðu að stefnanda. Um 70.000 krónur stóðu síðan eftir ógreiddar af kröfunni er stefnandi varð gjaldþrota og hefur stefndi gert kröfu í þrotabúið um greiðslu þeirrar skuldar.

Með ábyrgðarbréfi skiptastjóra til stefnda, dagsettu 9. nóvember 2011, lýsti þrotabúið yfir riftun á greiðslu skuldar til stefnda, samtals að fjárhæð 1.600.000 krónur, sem skiptist í 16 mismunandi greiðslur, hver að fjárhæð 100.000 krónur, á tímabilinu 27. október 2009 til og með 7. febrúar 2011, með vísan til XX. kafla laga nr. 21/1991, um gjaldþrotaskipti, einkum 1. mgr. 134. gr. laganna, 1. mgr. 139. gr. og 141. gr. Þá var krafist greiðslu á umræddri fjárhæð.

Með bréfi, dagsettu 16. nóvember 2011, hafnaði stefndi kröfum stefnanda.

III

Stefnandi byggir kröfur sínar á því, að sú ráðstöfun Fjárfestinga- og umsýslufélagsins Norðurklappar ehf., sem felist í greiðslu viðskiptaskuldar til stefnda feli í sér riftanlega ráðstöfun samkvæmt XX. kafla laga nr. 21/1991, um gjaldþrotaskipti. Að mati stefnanda sé ljóst að möguleikar annarra kröfuhafa til að fá fullnustu krafna sinna aukist nái riftun fram að ganga og enn fremur sé ljóst að greiðslurnar til stefnda hafi ekki verið í samræmi við greiðslur til annarra kröfuhafa og því leitt til mismununar kröfuhafa.

Stefnandi byggir riftunarkröfu sína á 141. gr. gjaldþrotaskiptalaga nr. 21/1991. Byggir stefnandi á því, að stefndi hafi verið grandsamur um riftanleika ráðstöfunarinnar og um fjárhagslega stöðu Fjárfestinga- og umsýslufélagsins Norðurklappar ehf., þ.e. að félagið hafi ekki verið gjaldfært þegar ráðstöfunin hafi verið gerð. Stefnandi telur jafnframt ljóst, að stefndi hafi verið grandsamur um að ráðstöfunin leiddi til þess á ótilhlýðilegan hátt, að eignir þrotamanns hafi ekki verið til reiðu til fullnustu kröfuhöfum. Þá sé ljóst að greiðsla á skuldinni hafi verið til þess fallin a hygla stefnda á kostnað annarra kröfuhafa. Þetta byggi stefnandi á því, að hinn 1. október 2009 hafi stefndi gert fjárnám hjá stefnanda. Fjárnámið hafi byggst á stefnu, sem hafi verið árituð af héraðsdómara um greiðsluskyldu. Með fjárnáminu hafi stefndi fengið veð í nánar tilgreindum eignum stefnanda, svo sem Hafnargötu 32 í Reykjanesbæ og Víðibrekku 4, Grímsness- og Grafningshreppi. Samkvæmt upplýsingum skiptastjóra frá fyrrum fyrirsvarsmönnum stefnanda hafi verið gert samkomulag milli stefnanda og stefnda þess efnis að stefnandi greiddi 100.000 krónur um hver mánaðamót inn á skuld sína við stefnda, þar til hún væri uppgreidd, gegn því að stefndi færi ekki fram á nauðungarsölu á eignum félagsins, sem stefndi hafði veð í.

Stefnandi telur einnig að skilyrði 1. mgr. 134. gr. gjaldþrotaskiptalaga nr.21/1991, séu uppfyllt í málinu. Í fyrsta lagi sé um að ræða greiðslu skuldar í skilningi nefnds lagaákvæðis, þ.e.a.s. innborgun á viðskiptaskuld vegna fjárnáms sem stefndi hafi látið gera hjá stefnanda 1. október 2009. Í öðru lagi sé ljóst að hluti greiðslunnar hafi verið inntur af hendi á síðustu sex mánuðum fyrir frestdag 7. febrúar 2011, 10. janúar 2011, 1. nóvember 2010, 1. október 2010, 1. september 2010, 9. ágúst 2010 og 1. júlí 2010, en frestdagur miðist við 23. desember 2010. Í þriðja lagi sé á því byggt að greiðslan sé óvenjuleg sé litið til fyrri viðskipta stefnanda og stefnda. Í þessu sambandi skorar stefnandi á stefnda að leggja fram gögn í málinu varðandi viðskiptasögu stefnanda og stefnda.

Stefnandi byggir á því samkvæmt framansögðu að greiðslan sé riftanleg ráðstöfun samkvæmt XX. kafla laga nr. 21/1991, sbr. einkum 134. gr. og 141. gr. laganna.

Varakröfu sína byggir stefnandi á sömu málsástæðum og í aðalkröfu, að því undanskildu að miðað sé við annað tímabil. Varakrafan byggist á tímabilinu frá 1. júlí 2010 til og með 7. febrúar 2011, en á þessu tímabili hafi stefndi greitt sjö greiðslur að fjárhæð 100.000 krónur hver, til stefnanda. Sé því krafist riftunar á þessum sjö greiðslum og krafist endurgreiðslu á þeim, að upphæð 700.000 krónur.

Stefnandi byggir kröfu sína um endurgreiðslu á 1. mgr. 142. gr. laga nr. 21/1991, að því leyti sem riftunarkrafan sé studd 134. gr. laganna, en á 3. mgr. 142. gr. sömu laga að því leyti sem riftunarkrafan sé reist á 141. gr. laganna.

Samkvæmt upplýsingum úr hlutafélagaskrá hafi Mjólkurfélag Reykjavíkur hf., verið sameinað/tekið yfir af einkahlutafélaginu Líflandi ehf. Hafi Mjólkurfélag Reykjavíkur í kjölfarið verið fellt brott úr hlutafélagaskrá, samkvæmt fyrirtækjaskrá.

Samkvæmt upplýsingum á heimasíðu Gjaldheimtunnar, www.gjaldheimtan.is, hafi Momentum og Gjaldheimtan keypt allt hlutafé Veitu lögfræðiþjónustu ehf. Greiðslur stefnanda til stefnda hafi farið í gegnum innheimtukerfi Veitu, samkvæmt reikningsyfirliti stefnanda.

Um lagarök vísar stefnandi til laga nr. 21/1991 og laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála.

Kröfu um vexti byggir stefnandi á lögum nr. 38/2001, um vexti og verðtryggingu.

Kröfu um málskostnað byggir stefnandi á 130. gr. laga nr. 91/1991.

IV

Stefndi byggir sýknukröfu sína á því, að bréf skiptastjóra geti ekki skoðast sem lögmæt yfirlýsing um riftun á umræddum greiðslum. Stefndi telur að almenn tilvísun í bréfinu til ákvæða XX. kafla gjaldþrotalaga og upptalning tiltekinna málsgreina í dæmaskyni fullnægi engan veginn lágmarkskröfum sem gera verði til tilgreiningar á lagalegum grundvelli riftunartilkynningar. Hafi stefndi því engan kost átt á að bregðast við yfirlýsingu skiptastjórans eða meta hvort grundvöllur væri fyrir yfirlýsingu hans á annað borð.

Málshöfðun þrotabúsins sé efnislega til staðfestingar á þeirri riftunaryfirlýsingu, sem bústjóri sýnist hafa talið sig gefa. Samkvæmt henni ætti riftun að hafa átt sér stað við móttöku stefnda á tilkynningunni. Dómsmál þetta sé því í reynd til staðfestingar á gildi yfirlýsingarinnar og heimtu bóta, samkvæmt sama erindi, sem dagsett sé 9. nóvember 2011. Að mati stefnda verði lögmæti riftunarinnar einvörðungu endurskoðuð á grundvelli þeirra ákvæða sem yfirlýsingin sé byggð á. Hafi skort á að tilgreina lagalegan grundvöll, svo sem með því að vísa skýrt til lagaákvæða sem heimili riftun og atvika sem heimfæra megi undir þá lagareglu, verði ekki úr því bætt undir rekstri máls sem höfðað sé á grundvelli riftunaryfirlýsingar. Þar sem riftunaryfirlýsingin tilgreini hvorki skýrt lagareglu sem eigi að byggja á né heimfæri atvik eða aðstæður undir slíka lagareglu bresti í raun grundvöll fyrir málinu. Verði hins vegar talið að riftunaryfirlýsingin byggist á tilteknum lagaákvæðum, þannig að hald sé í, byggir stefndi á því að riftun, á grundvelli þeirra lagaákvæða sem stefnandi vísi til í stefndu, fái ekki staðist.

Stefndi byggir á því, að staðhæfing stefnanda um að möguleikar annarra kröfuhafa muni aukast ef riftunarkrafan nái fram að ganga, feli ekki í sér heimild til riftunar á greiðslum og hafi því enga þýðingu.

Stefndi mótmælir fullyrðingu stefnanda um að hann hafi verið grandsamur um ógjaldfærni stefnanda við móttöku hverrar og einnar þeirra 16 greiðslna sem hann tók við frá stefnanda, sem ósannaðri og ósannri.

Stefndi kveður það rétt vera, sem fram komi í stefnu, að hann hafi tryggt sér veðréttindi með fjárnámi í fasteign stefnanda hinn 1. október 2009, eða meira en tveimur árum fyrir frestdag. Fjárnámsgerðin hafi þannig verið árangursrík og tryggt stefnda fullnustu kröfu sinnar og hann hafi þannig, frá þeim tíma, átt veðréttindi fyrir kröfu sinni. Einnig sé rétt að hann hafi fallist á að ganga ekki að veðinu gegn því að stefnandi gerði við hann samkomulag um mánaðarlegar greiðslur á hinni tryggðu kröfu og hafi auk þess komið mjög á móts við hagsmuni stefnanda með því að fella niður veðréttindin.

Stefndi telur það fjarstæðu af stefnanda, að halda því fram að þau liðlegheit sem hann hafi sýnt stefnanda með því að gefa honum færi á að dreifa á langan tíma, með lágum mánaðarlegum greiðslum, greiðslu á tryggðri kröfu, hafi falið í sér ótilhlýðilega háttsemi sem orðið hafi þess valdandi að eignir þrotamanns hafi ekki verið til ráðstöfunar öllum kröfuhöfum.

Samkvæmt 1. mgr. 134. gr. laga um gjaldþrotaskipti megi krefjast riftunar á greiðslu skuldar á síðustu sex mánuðum fyrir frestdag hafi verið greitt með óvenjulegum greiðslueyri, fyrr en eðlilegt var eða greidd hafi verið fjárhæð sem hafi skert greiðslugetu þrotamanns verulega, nema greiðslan hafi virst venjuleg eftir atvikum. Af tilkynningu stefnanda til stefnda, dagsettri 9. nóvember 2011, verði ekki ráðið á hvaða grundvelli varnaraðili telji skilyrði umrædds ákvæðis uppfyllt. Sýnist á því byggt að það eitt út af fyrir sig, að greiðslur hafi verið inntar af hendi innan 6 mánaða fyrir frestdag, sé riftunarástæða samkvæmt 1. mgr. 134. gr. gjaldþrotalaga. Stefndi mótmælir því, enda séu það aðeins greiðslur sem beri þar tilgreind einkenni sem rift verði samkvæmt ákvæðinu, eins og ákvæðið tiltaki. Stefnandi vísi til tveggja efnisþátta, sem samkvæmt 1. mgr. 134. gr. geti verið grundvöllur riftunar á tilgreindu tímabili. Í fyrsta lagi byggi hann á því að greiðslan hafi verið „óvenjuleg sé litið til fyrri viðskipta stefnda og stefnanda“. Þetta sé fullkomlega rangt. Greiðslur stefnda á síðustu 6 mánuðum fyrir frestdag hafi verið nákvæmlega eins og verið hafi næstu 10 mánuði þar á undan, eins og fram komi í gögnum sem stefnandi hafi sjálfur lagt fram, sem beri með sér að ekkert óvenjulegt hafi verið við téðar greiðslur á umræddu tímabili. Mótmæli stefndi því að greiðslurnar hafi verið óvenjulegar í skilningi 1. mgr. 134. gr. Framlagt viðskiptayfirlit staðfesti það og fjarstæða sé að ætla það óeðlilegt að stefnandi stæði við samkomulag um afborganir af tryggðri kröfu. Stefndi mótmælir því og að greiðsla stefnanda á skuld sinni með peningum hafi verið „óvenjulegur greiðslueyrir“ á fjárhagslegri skuldbindingu.

Stefndi telur almenna tilvísun stefnanda til XX. kafla gjaldþrotalaga án nánari heimfærslu vera merkingarlausa, enda ógerlegt fyrir stefnda að geta sér til um það hvaða ákvæði nákvæmlega stefnandi hafi haft í huga umfram það sem hann tiltaki sérstaklega í stefnu og þegar hafi verið vikið að.

Stefndi mótmælir því að ákvæði sem stefnandi vísi til fyrir riftun á nefndum greiðslum geti leitt til riftunar á greiðslum sem hann hafi tekið við í góðri trú og óvitandi um versnandi fjárhagsstöðu stefnda. Til vara sé þess þó krafist að riftun taki aldrei til annarra greiðslna en þeirra sem inntar hafi verið af hendi eftir frestdag.

Stefndi mótmælir því sérstaklega að ákvæði vaxtalaga nr. 38/2001 geti verið grunnur að kröfu um greiðslu dráttarvaxta sem taki mið af tilkynningu stefnanda 9. nóvember 2011, þar sem sú tilkynning hafi ekki verið fullnægjandi grundvöllur til riftunar og til fjárkröfu á þeim grunni.

Um lagarök vísar stefndi til 134. gr. og 141. gr. gjaldþrotalaga nr. 21/1991.

Kröfu um málskostnað byggir stefndi á XXI. kafla laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála.

V

Í máli þessu er aðallega krafist riftunar og endurgreiðslu á 1.600.000 krónum, sem Fjárfestingar- og umsýslufélagið Norðurklöpp ehf. greiddu stefnda á tímabilinu frá 27. október 2009 til 7. febrúar 2011, vegna viðskiptaskuldar, vegna kaupa á innréttingum af stefnda. Til vara er krafist riftunar og endurgreiðslu á 700.000 krónum, vegna sömu viðskipta. Krafa stefnanda byggir á 134. gr. og 141. gr. laga nr. 21/1991, um gjaldþrotaskipti.

Samkvæmt gögnum málsins keypti Fjárfestingar- og umsýslufélagið Norðurklöpp ehf. umræddar vörur af stefnda í ársbyrjun 2008. Vörurnar voru afgreiddar út í reikning, samtals að fjárhæð 2.336.000 krónur. Samkvæmt framlögðu viðskiptayfirliti voru 500.000 krónur greiddar strax í framhaldi af kaupunum og síðar sama ár 300.000 krónur, en auk þess var skilað vörum að fjárhæð 200.000 krónur. Fyrir liggur að innheimtufyrirtæki var falið að innheimta skuldina fyrir stefnda um mitt ár 2009 og var gert fjárnám fyrir kröfunni í átta íbúðum sem félagið var með í byggingu í Hafnarfirði og sumarbústað í eigu þess. Í framhaldi af því, og áður en krafist var nauðungarsölu á eignunum, mun hafa tekist samkomulag um að félagið gerði upp skuld sína með því að það innti af hendi mánaðarlegar greiðslur inn á reikning stefnda, 100.000 krónur í hvert sinn, þar til skuldin væri greidd upp. Þá liggur fyrir að í framhaldi af því aflétti stefndi veðum af eignum félagsins. Bú félagsins var síðan tekið til gjaldþrotaskipta 3. mars 2011, en frestdagur við skiptin er 23. desember 2010.

Með bréfi stefnanda til stefnda, dagsettu 9. nóvember 2011, lýsti stefnandi yfir riftun á framangreindum ráðstöfunum með vísan til XX. kafla laga nr. 21/1991, nánar tiltekið 1. mgr. 134. gr., 1. mgr. 139. gr. og 141. gr. laganna. Mál þetta var síðan höfðað með áritun um birtingu stefnu 27. febrúar 2012, þar sem krafist var riftunar með vísan til fyrrgreindra ákvæða laganna um gjaldþrotaskipti nr. 21/1991. Með því verður að telja að grundvöllur málsins sé nægilega skýr.

Á grundvelli 141. gr. laga nr. 21/1991, má krefjast riftunar ráðstafana sem á ótilhlýðilegan hátt eru kröfuhafa til hagsbóta á kostnað annarra, leiði til þess að eignir þrotamanns verði ekki til reiðu til fullnustu kröfuhöfum eða leiða til skuldaaukningar kröfuhöfum til tjóns, ef þrotamaður var ógjaldfær eða varð það vegna ráðstöfunarinnar og sá sem hafði hag af henni vissi eða mátti vita um ógjaldfærni þrotamannsins og þær aðstæður sem leiddu til þess að ráðstöfunin væri ótilhlýðileg. Fyrsta skilyrði ákvæðisins lýtur að því hvort greiðsla sú sem um ræði sé ótilhlýðileg. Í stefnu er þessari málsástæðu lýst svo, að stefnandi byggi á því að það sé fullkomlega ljóst í málinu, að stefndi hafi verið grandsamur um riftanleika ráðstöfunarinnar og fjárhagslega stöðu stefnanda, þ.e. að félagið hafi ekki verið gjaldfært, þegar ráðstöfunin var gerð. Stefnandi telji jafnframt ljóst, að stefndi hafi verið grandsamur um að ráðstöfunin leiddi til þess á ótilhlýðilegan hátt, að eignir þrotamanns hafi ekki verið til reiðu til fullnustu kröfuhöfum. Í stefnu er ekki skýrt frekar hvað það er sem bendi til að stefnda hafi átt eða mátt vera kunnugt um ógjaldærni Fjárfestingar- og umsýslufélagsins Norðurklappar ehf. 3. mars 2011, og þær ástæður sem leiddu til þess að ráðstöfunin væri ótilhlýðileg, en fyrir því ber stefnandi sönnunarbyrði. Verður ekki litið svo á að með fyrrgreindum innheimtutilraunum og því samkomulagi sem gert var í framhaldi af þeim hafi stefnandi sýnt fram á grandsemi stefnda, en engin frekari gögn liggja frammi í málinu sem sýna fram á gjaldfærni Fjárfestingar- og umsýslufélagsins Norðurklappar ehf. á þeim tíma. Verður því ekki ráðstöfuninni, sem um ræðir í málinu, ekki rift með stoð í þessu lagaákvæði.

Stefnandi byggir einnig á því að ráðstöfun 3. mars 2011 sé riftanlega með stoð í 1. mgr. 134. gr. laga nr. 21/1991, en til vara að hluti af ráðstöfuninni 3. mars 2011, þ.e. greiðslur félagsins síðustu sex mánuði fyrir frestsdag við gjaldþrotaskipti í búi félagsins, séu riftanlegar með stoð í sama lagaákvæði.

Samkvæmt 1. mgr. 134. gr. laganna má krefjast riftunar á greiðslu skuldar á síðustu sex mánuðum fyrir frestdag ef greitt var með óvenjulegum greiðslueyri, fyrr en eðlilegt var eða greidd var fjárhæð sem skerti greiðslugetu þrotamannsins verulega, nema greiðslan hafi virst venjuleg eftir atvikum. Fyrir liggur að samkomulag um greiðslu á umræddri skuld var gert meira en sex mánuðum fyrir frestdag, þó svo hluti af greiðslunum hafi verið inntur af hendi innan sex mánaða fyrir frestdag, samkvæmt fyrrgreindu samkomulagi aðila. Byggir stefnandi á því að greiðslan hafi verið óvenjuleg sé litið til fyrri viðskipta stefnanda og stefnda. Skoraði stefnandi á stefnda að leggja fram gögn í málinu varðandi viðskiptasögu aðila. Í málinu hefur ekkert komið fram um að peningar geti hér hafa talist óvenjulegur greiðslueyrir í ljósi fyrri viðskipta félagsins við stefnda. Liggur ekkert annað fyrir í málinu en að greiðslan hafi verið venjuleg eftir atvikum. Verður því umræddri ráðstöfun ekki rift með stoð í þessu lagaákvæði.

Samkvæmt því verður að sýkna stefnda af kröfum stefnanda.

Eftir þessari niðurstöðu ber að dæma stefnanda til þess að greiða stefnda málskostnað, sem þykir hæfilega ákveðinn 400.000 krónur.

H-kvk-nf Þ-kvk-nf héraðsdómari kvað upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð :

Stefndi, Lífland ehf., er sýkn af kröfum stefnanda, Þrotabús Fjárfestinga- og umsýslufélagsins Norðurklappar ehf.

Stefnandi greiði stefnda 400.000 krónur í málskostnað.

H-kvk-nf Þ-kvk-nf