E-8569/2003

Mál þetta, sem tekið var til úrskurðar 30. maí, var höfðað 24. júní 2003 af Á-kvk-þgf Þ-kvk-þgf, Frostafold 28, Reykjavík, á hendur íslenska ríkinu, Arnarhvoli, Reykjavík. Í málinu var krafist viðurkenningar á bótaskyldu stefnda vegna varanlegs líkamstjóns sem stefnandi telur að hún hafi orðið fyrir þegar sýking hafi komist í vinstra hné hennar vegna skorts á eftirfylgni hjá starfsmönnum slysa- og bráðamóttöku Sjúkrahúss Reykjavíkur eftir að stefnandi hafði leitað þangað vegna áverka á hné sem hún hlaut við fall 22. mars 2000. Einnig krefst stefnandi málskostnaðar eins og málið væri ekki gjafsóknarmál en stefnanda var veitt gjafsókn 14. maí 2003.

Í greinargerð stefnda var krafist sýknu af kröfum stefnanda og málskostnaðar en til vara að stefndi beri aðeins bótaskyldu að hluta og að málskostnaður verði felldur niður.

Í þinghaldi 30. maí sl. varð sátt milli málsaðila um kröfu stefnanda í málinu að öðru leyti en því að málskostnaðarkröfur voru lagðar í úrskurð dómsins. Báðir málsaðilar krefjast málskostnaðar úr hendi gagnaðila og af hálfu stefnanda var málskostnaðar krafist eins og málið væri ekki gjafsóknarmál. Úrskurðurinn er kveðinn upp af þessu tilefni og samkvæmt 2. mgr. 108. gr. og 2. mgr. 127. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991.

Stefnandi lagði fram beiðni um dómkvaðningu þriggja matsmanna í þinghaldi 2. febrúar 2004. Í beiðninni var farið fram á mat á því hverjar hefðu verið ástæður sýkingar sem stefnandi fékk í vinstri hnélið og kom í ljós við skoðun á slysadeild 29. mars 2000, hvernig hefði mátt koma í veg fyrir að sýking kæmist inn í hnéliðinn og hverjar væru varanlegar afleiðingar sýkingarinnar, sem rekja mætti til þess að vika hafi liðið frá því að stefnandi hlaut áverka á hnéð og þar til hún leitaði meðferðar hjá læknum að nýju vegna aukinna einkenna frá hnénu. Þá var óskað eftir mati á því hvenær ekki hafi verið að vænta frekari bata hjá matsbeiðanda, hversu lengi hún hafi verið veik í skilningi 3. gr. skaðabótalaga, hver varanlegur miski hennar sé á grundvelli 4. gr. sömu laga og hver sé varanleg örorka hennar á grundvelli 5. gr. laganna. Matsmenn voru dómkvaddir 9. mars 2004 og var matsgerð þeirra lögð fram 29. mars 2005. Í þinghaldi 27. maí sama ár var af hálfu stefnanda óskað eftir viðbótarmati þar sem ákveðnum spurningum var beint til matsmanna varðandi meðferð og greiningu á áverkanum, sem stefnandi hafði hlotið á hné 22. mars 2000, og einkennum sem hún hafði af þeim sökum. Ákveðið var að sömu matsmenn yrðu dómkvaddir og áður og var það gert í sama þinghaldi. Matsgerð þeirra var lögð fram 15. mars 2006. Er málinu hafði þrívegis verið frestað eftir það varð sátt í því 30. maí sl. eins og þegar hefur komið fram. Eftir þingfestingu málsins 26. júní 2003 hefur málið verið tekið fyrir 15 sinnum þar til það var tekið til úrskurðar. Af hálfu stefnanda hefur verið lögð fram nákvæm tímaskýrsla lögmanns.

Með vísan til þess sem fram hefur komið í málinu og með hliðsjón af 3. mgr. 130. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991 þykir rétt að málskostnaður milli málsaðila falli niður.

Gjafsóknarkostnaður stefnanda greiðist úr ríkissjóði, samtals 1.507.345 krónur, þar með talin þóknun lögmanns hennar, J-kk-ef A. S-kk-ef hrl., sem þykir hæfilega ákveðin með tilliti til umfangs málsins og vinnu lögmannsins 430.000 krónur án virðisaukaskatts, en kostnaður vegna matsgerða er samtals 1.076.260 krónur og vegna ljósrita skattframtala 1.085 krónur.

Úrskurðinn kvað upp S-kvk-nf I-kvk-nf héraðsdómari.

Ú R S K U R Ð A R O R Ð:

Málskostnaður milli málsaðila fellur niður.

Gjafsóknarkostnaður stefnanda greiðist úr ríkissjóði, samtals 1.507.345 krónur, þar með talin þóknun lögmanns hennar, J-kk-ef A. S-kk-ef hrl., 430.000 krónur án virðisaukaskatts.

S-kvk-nf I-kvk-nf