E-509/2021

Mál þetta, sem dómtekið var 9. september 2021, var höfðað 25. janúar s. á. af A á hendur íslenska ríkinu, Arnarhváli, Reykjavík til greiðslu skaðabóta og miskabóta.

Stefnandi krefst þess að stefndi greiði honum 6.390.582 krónur auk dráttarvaxta samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 1. mgr. 9. gr., laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, frá 22. júlí 2020 til greiðsludags, en að frádreginni greiðslu að fjárhæð 628.240 krónur þann 2. júlí 2020. Þá krefst stefnandi málskostnaðar úr hendi stefnda að skaðlausu samkvæmt mati dómsins, líkt og mál þetta væri eigi gjafsóknarmál.

Stefndi krefst þess að dómkröfur stefnanda verði verulega lækkaðar. Þá krefst stefndi málskostnaðar úr hendi stefnanda en til vara krefst stefndi þess að málskostnaður verði látinn niður falla.

Yfirlit málsatvika og ágreinings efna

Þann 18. desember 2019 var brotist inn í togarann Ö, þar sem hann lá [...]. Innbrotið var tilkynnt lögreglu þann 20. desember 2019 afs kipstjóranumá skipinu. Innbrotsþjófurinn braust inní skipstjóra káetu og rændi lyfjaskáp skipsins og leiddi nánari athugun lögreglu í ljós að teknar voru 10 ambúlur af sterku morfínlyfi. Samkvæmt því sem fram kemur í skýrslu lögreglu skoðaði skipstjórinn eftirlitsmyndbönd af höfninni og sá þáað stefnandi, sem var háseti í áhöfn skipsins, hafði farið um borð í togarann í tvígang þann 18. desember 2019. Þar kemur jafnframt fram að stefnandi hafi haft samband við skipstjórann skömmu síðar og hafi þá neitað því að hafa stolið úr skipinu, en sagst hafa verið að sækja fisk sem hann hafi átt um borð. Í skýrslunni segir að skipstjórinn hafi þá tjáð stefnanda að hann myndi ekki fá áframhaldandi pláss á skipinu. Þessum samskiptum, sem stefnandi kvaðst í aðilaskýrslu sinni fyrir dómi við aðalmeðferð málsins hafa átt við skipstjórann í lok desember 2019, lýsti hann svo að hann hefði sjálfur spurt skipstjórann hvort hann væri að missa vinnuna og að skipstjórinn hefði svarað því játandi, en sagt að ef stefnandi gæti sannað að hann hefði ekki gert þetta og hver hefði verið að verki, þá gæti hann komið aftur um borð.

Stefnandi var boðaður til skýrslutöku hjá lögreglu vegna málsins. Fór hún fram að kvöldi 10. janúar 2020, að viðstöddum lögmanni, og fékk stefnandi þá réttarstöðu sakbornings. Stefnandi neitaði sökog gaf þær skýringar á ferðum sínum að hann hefði í annarri ferðinni í skipið ætlað að sækja muni sem hann ætti. Hann hafi ekki fundið munina, en hafi verið í samskiptum við annan skipverja vegna þessa sem geti staðfest það. Um tímalengd dvalar um borð benti hann á að hægt væri að sjá það á símaskránni hans. Í hinni ferðinni hafi hann sótt fisk, en kvaðst hafa þurft að gera að nýjum fiski um borð. Við skýrslutökuna óskaði lögregla eftir því að stefnandi heimilaði lögreglu að rannsaka símtæki hans og öll samskipti sem þar eru vistuð, sem og á skýjaþjónustum sem farsíminn hefur tengst, og til öflunar upplýsinga frá fjarskiptafyrirtækjum um alla notkun símans þar með talið um gagnanotkun og staðsetningar. Stefnandi veitti lögreglu umbeðna heimild til rannsóknar og upplýsingaöflunar.

Í myndaskýrslu lögreglu, sem dagsett er 10. janúar 2020, eru fjórar myndir sem lögreglan aflaði úr öryggismyndavélum Æ. Í upplýsingaskýrslu lögreglu frá 27. maí 2020 segir að ljóst sé eftir skoðun á upptökum úr öryggismyndavélum að stefnandi sé ekki maðurinn sem brjóti sér leið inn í skipið. Eftirgrennslan um hver sá aðili væri hefði ekki borið árangur og væri innbrotsþjófurinn því óþekktur. Með bréfi, dags. 12. júní 2020, var stefnanda tilkynnt að rannsókn á málinu hefði verið hætt og að ekkert yrði frekar aðhafst í málinu. Útgerð togarans gekk frá uppgjöri kauptryggingar við stefnanda 2. júlí 2020 með greiðslu á 628.240 krónum. Í september 2020 var stefnanda endanlega synjað um pláss á skipinu samkvæmt skýrslu hans fyrir dómi.

Lögmaður stefnanda sendi ríkislögmanni innheimtubréf, dags. 22. júní 2020, þar semmeð vísun til 246. gr. laga nr. 88/2008 var krafist bóta vegna tjóns sem hefði hlotist af rannsókn lögreglu og seinagangi á afgreiðslu málsins. Var bótafjárhæð miðuð við sex mánaða laun en auk þess var krafist þriggja milljóna króna í miskabætur. Bréfinu var svarað með bréfi dags. 26. ágúst 2020, þar sem vísað var til þess að lagaákvæðið um hlutlæga bótaábyrgð nái ekki til tjóns sem rekja megi til annarra atvika en þvingunarráðstafana lögreglu. Fjárhæð bótakröfu stefnanda var hafnað en lagt var til að gert yrði samkomulag um að stefndi greiddi stefnanda bætur að fjárhæð 100.000 krónur og greiddi honum lögmannskostnað samkvæmt nánara samkomulagi. Stefnandi fellst ekki á þá tillögu og snýst ágreiningur aðila bæði um grundvöll bóta og fjárhæð þeirra.

Við aðalmeðferð málsins gaf stefnandi aðilaskýrslu og B vélstjóri gaf vitnaskýrslu um síma.

Málsástæður og lagarök stefnanda

Stefnandi kveðst eiga rétt til bóta úr hendi stefnda vegna tjóns sem hann hafi orðiðfyrir, annars vegar vegna þvingunarráðstafana sem hann hafi sætt við lögreglurannsókn á innbroti í togarann Ö í desember 2019, og hins vegar vegna tjóns sem hann hafi orðiðfyrir, sem rekja megi með beinum hætti til seinagangs á rannsókn lögreglu. Samkvæmt 1. mgr. 246. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008 skuli greiða þeim manni bætur, hvers mál hafiverið fellt niður eða hann sýknaður með endanlegum dómi, án þess að það hafi verið gert vegna þess að hann hafi verið talinn ósakhæfur. Sömuleiðis skuli bæta tjón vegna aðgerða samkvæmt IX.- XIV. kafla laganna, sbr. 2. mgr. sömu greinar. Bæta skuli bæði fjártjón og miska, sbr. 5. mgr. greinarinnar.

Gögn frá lögreglu gefi til kynna að strax þann 10. janúar 2020 hafi rannsakendur haft vissu fyrir að stefnandi væri saklaus af ásökunum um innbrot um borð í togaranum Ö. Þá hafi lögreglan skoðað myndir úr öryggismyndavélum Æ þar sem sjáist að stefnandi sé ekki sá maður sem brotið hafi sér leið inn í skipið, sbr. myndaskýrslu, dags. 10. janúar 2020. Þrátt fyrir þetta hafi það dregist til 12. júní 2020 að fella niður rannsókn á hendur stefnanda. Allan þennan tíma hafi hann haft réttarstöðu sakbornings í málinu.

Stefnandi hafi misst vinnuna vegna þessa, en hann hafi verið útilokaður frá störfum um borð í togaranum á meðan hann hafi verið grunaður um innbrotið. Hefði stefnandi verið hreinsaður af grun strax í janúar, eins og efni hafi verið til, hefði mátt komast hjá þessum starfslokum. Þegar stefnandi hafi loks verið hreinsaður af grun hafi hins vegar of langt verið um liðið til að hann ætti endurkvæmt um borð í togarann, en þá hafi hann verið útilokaður frá skipsfjöl í sex mánuði. Seinagangur rannsakenda við að hreinsa stefnanda af ásökunum við lögreglurannsókn hafi með beinum hætti leitt til atvinnumissis hans.

Stefnandi hafi verið kallaður á lögreglustöð til að gefa skýrslu sem grunaður maður kvöldið 10. janúar 2020. Hann hafiorðið fyrir ónæði af aðgerðum samkvæmt XI. kafla laga nr. 88/2008, en lögreglanhafirannsakað símtæki hansog aflað upplýsinga um alla notkun símanúmers hansá 40 daga tímabili frá 1. desember 2019 til 10. janúar 2020. Stefnandi eigi rétt til skaðabóta úr hendi íslenska ríkisins vegna ónæðis sem af þessu hafi hlotist, sbr. 246. gr. laga nr. 88/2008.

Fjárkrafa stefnanda sé gerð vegna þvingunaraðgerða við rannsókn lögreglu og þess tjóns hans sem leiða megi með beinum hætti til seinagangs á rannsókn málsins og sé þess krafist að honum verði bætt fjártjón sem hann hafi orðið fyrir vegna þessa, allt þar til rannsókn málsins hafi verið hætt þann 12. júní 2020. Skaðabótakrafan nemi launum á sex mánaða tímabili og fjárhæð hennar miði st við meðalmánaðarlaun síðustu þriggja mánaða í starfi. Tekjur stefnanda í starfi hafi verið 1.057.201 krónafyrir október 2019, 694.669 krónurfyrir nóvember 2019 og 693.420 krónurfyrir desember 2019, sbr. staðgreiðsluyfirlit Ríkisskattstjóra. Frá skaðabótakröfunni dragist kauptrygging sem stefnandi hafi fengið greidda frá vinnuveitanda eftir að rannsókn lögreglu var felld niður, að fjárhæð 628.240 krónur. Greiðslan komi til frádráttar kröfunni á hendur stefnda þar sem hún hafi takmarkað fjártjón stefnanda, þó að greiðslan hafi ekki stafað frá stefnda.

Þá sé krafist miskabóta úr hendi stefnda, en samkvæmt 5. mgr. 246. gr. sakamálalaga skuli bæði bæta fjártjón og miska samkvæmt lagagreininni. Ljóst sé að máliðh afi haft mikil áhrif á stefnanda. Hann hafi misst lífsviðurværi sitt vegna þess. Þá hafiverið altalað að stefnandi hafi verið grunaður um innbrot í skip, sem leitt hafi tilþessað aðrar útgerðir á svæðinu hafi ekki viljað ráða hann til starfa. Stefnandi telji orðspor sitt hafa beðið hnekki vegna málsins og tekjumöguleika skerta til frambúðar vegna þessa. Þá hafi stefnandi sætt því að lögregla hafi rannsakað símtæki hans, sbr. XI. kafla sakamálalaga. Krafist sé 1.5 00.000 krónaí miskabætur vegna þessa.

Fjárkrafa stefnanda sundurliðast svo:

Krafa um skaðabætur (6*815.097) kr. 4.890.582,-

Miskabætur kr. 1.5 00.000,-

Samtals kr. 6.3 90.582,-

Frá þessari fjárhæð dragist greiðsla sem stefnandi hafi fengið greidda frá útgerðinni þann 2. júlí 2020, að fjárhæð 628.240 krónur.

Stefnandi höfði máliðá grundvelli 248. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008 og vísi til 246. gr., sbr. XI. kafla laganna, b-liðar 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 37/1997, sem og 18. og 21. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008. Einnig sé vísað til sakarreglunnar og meginreglna skaðabótaréttar, m. a. um vinnuveitandaábyrgð. Krafa um málskostnað er byggð á 130. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991. Stefnandi h afi gjafsóknarleyfi frá dómsmálaráðherra, sbr. 1. mgr. 248. gr. sakamálalaga. Stefnandi reki ekki virðisaukaskatts skylda starfsemi, sbr. lög nr. 50/1988, og óski eftir að tillit verði tekið til þess við ákvörðun málskostnaðar.

Málsástæður og lagarök stefnda

Stefnandi byggi annars vegar á því að hann eigi rétt til bóta vegna þeirra þvingunarráðstafana sem hann sætti vegna lögreglurannsóknar á innbroti í togarann Öog hins vegar á því að hann eigi rétt til bóta úr hendi stefnda vegna fjártjóns sem hann hafi orðið fyrir og rekja megi til seinagangs við rannsókn lögreglu. Fyrir liggi að stefnandi hafi veitt lögreglu heimild til öflunar símagagna og rannsóknar á símtæki og f alli slík þvingunarráðstöfun undir XI. kafla laga um meðferð sakamála nr. 88/2008.

Stefnandi hafi með bréfi, dags. 22. júní 2020, beint kröfu til stefnda um bætur vegna lögreglumálsins og bæði gert kröfu um bætur vegna miska og fjártjóns. Með bréfi stefnda, dags. 26. ágúst 2020, hafi verið fallist á að stefnandi ætti rétt á miskabótum á grundvelli 246. gr. sakamálalaga vegna þeirra þvingunaraðgerða sem hann sætti. Lagt hafi verið til að stefndi og stefnandi gerðu með sér samkomulag um greiðslu miskabóta að fjárhæð 100.000 krónur, en sáttaboðinu hafiekki verið svarað.

Í máli þessu krefjist stefnandi miskabóta að fjárhæð 1.500.000 krónur og vísi máli sínu til stuðnings til þess að rannsókn málsins hafi haft mikil áhrif á hann. Bent sé á að 246. gr. sakamálalaga fjalli um bótarétt vegna tiltekinna þvingunarráðstafana. Ákvæðið nái ekki til hugsanlegra bóta vegna útgáfu ákæru og reksturs sakamáls. Þannig eigi stefnandi einungis rétt á miskabótum á grundvelli ákvæðisins sem rekja megi til miska í tengslum við öflun símagagna og rannsókn á símtæki hans. Sú heimild sem stefnandi veitti til slíkrar rannsóknar hafi ekki verið nýtt af lögreglu. Stefndi fallist á að bótaskylda geti verið fyrir hendi í málinu á grundvelli hlutlægrar bótareglu 2. mgr. 246. gr. sakamálalaga. Að mati stefnda sé dómkrafa stefnanda of há. Af þeirri ástæðu krefjist stefndi verulegrar lækkunar og vísi í því samhengi til dómafordæma þar sem sambærilegum þvingunarráðstöfunum hafiverið beitt.

Stefndi hafni því alfarið að stefnandi geti beint skaðabótakröfu að stefnda vegna meints fjártjóns sem hann telur sig hafa orðið fyrir vegna starfsmissis. Stefnandi hafiekki lagt fram nein gögn sem bendi til þess að honum hafi verið sagt upp í tengslum við rannsókn lögreglu á máli hans. Samkvæmt upplýsingum í frumskýrslu hafi það legið fyrir, áður en rannsókn hófst, að stefnandi myndi ekki vinna aftur fyrir Þ, sem gerir út Ö. Raunar leggi stefnandi ekki fram nein gögn um uppsögn og því liggi ekki fyrir hvers eðlis ráðningarsamband stefnanda hafi veriðvið Þ. Ekki liggi fyrir hvenær stefnanda var sagt upp. Stefnandi leggi ekki fram nein gögn sem styðji fullyrðingu hans í stefnu um að hann hefði fengið starf sitt á Ö ef rannsókn máls hefði tekið skemmri tíma. Málsástæðum um skaðabótaskyldu stefnda vegna starfsmissis stefnanda sé því alfarið hafnað sem órökstuddum og ósönnuðum. Því krefjist stefndi sýknu af kröfu stefnanda um greiðslu skaðabóta að fjárhæð 4.890.582 krónur.

V erði stefndi talinn bera skaðabótaábyrgð vegna tjóns stefnanda krefjist stefndi verulegrar lækkunar dómkrafna. Vísi st í því samhengi til eigin sakar stefnanda og þeirrar staðreyndar að fjárhæð bótakröfu taki ekki mið af öðrum tekjum sem stefnandi kunni að hafa haft eftir starfsmissi.

Stefndi krefjist málskostnaðar úr hendi stefnanda en til vara að málskostnaður verði látinn niður falla. Stefndi hafi frá upphafi viðurkennt bótaskyldu í málinu og lagt fram sáttaboð án þess að hafa fengið viðbrögð frá stefnanda. Með vísan til a-liðar 1. mgr. 131. gr. laga nr. 91/1991 skuli stefnda því dæmdur málskostnaður. Varakrafa um niðurfellingu málskostnaðar styðjist við 3. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991.

Niðurstaða

Í máli þessu viðurkennir stefndi bótaábyrgð íslenska ríkisins vegna þvingunarráðstafana sem falla undir XI. kafla laga um meðferð sakamála nr. 88/2008. Hér er um að ræða heimild til öflunar allra símagagna stefnanda á tímabilinu 1. desember 2019 til 10. janúar 2020, þar á meðal um netnotkun, og heimild til rannsóknar á símtæki hans. Bótaréttur stefnanda vegna rannsóknaraðgerða fellur ekki niður þótt hann hafi sjálfur heimilað þær og hann á rétt til miskabóta frá stefnda vegna þeirra. Bótaskyldan byggist á hlutlægri bótaábyrgð samkvæmt 246. gr. sakamálalaga nr. 88/2008 og hefur stefndi boðist til að greiða stefnanda 100.000 krónur í bætur á þessum grundvelli. Sáttaboð sitt kveður stefndi taka mið af bótum fyrir sambærilegar aðgerðir, en birtar úrlausnir um bætur vegna sams konar aðgerða eru af skornum skammti. Þær rannsóknaraðgerðir sem hér um ræðir fela í sér inngrip í einkalíf stefnanda um sex vikna skeið. Við mat á því hver sé hæfileg fjárhæð bóta fyrir slíkt inngrip er bæði að líta til alvarleika og tímalengdar. Til marks um mat löggjafans á alvarleika eru fyrirmæli 2. mgr. 84. gr. sakamálalaga um að skylt er að skipa lögmann til að gæta hagsmuna þess sem slík aðgerð beinist að þegar gerð er krafa um slíka heimild fyrir dómi án þess að viðkomandi sé upplýstur um hana. Að því virtu og atvikum málsins þykja 200.000 krónur vera hæfileg bótafjárhæð til stefnanda vegna þessara aðgerða.

Krafa stefnanda um bætur fyrir fjártjón og miska vegna starfsmissis verður ekki með sama hætti reist á fyrrgreindu ákvæði um hlutlæga ábyrgð heldur verður stefnandi í því efni að sýna fram á að skilyrði bótaábyrgðar séu fyrir hendi samkvæmt reglum skaðabótaréttar. Fyrir liggur að stefnandi hafði réttarstöðu sakbornings í rúmlega fimm mánuði áður en rannsókn málsins var hætt og málið gegn honum var formlega fellt niður. Stefnandi heldur því fram að hann hafi orðið fyrir tekjumissi á sex mánaða tímabili sem leiða megi með beinum hætti af seinagangi á rannsókn málsins. Því er haldið fram að lögregla hafi fengið fullvissu um sakleysi stefnanda þegar við upphaf rannsóknar, vegna þess að myndaskýrsla með fjórum myndum úr öryggismyndavélum, sem sýna samkvæmt skýringum í henni ferðir stefnanda og annars manns við skipið, er dagsett 10. janúar 2020, sama dag og framburðarskýrsla var tekin af stefnanda. Í lokaskýrslu lögreglu, sem dagsett er 27. maí 2020 og undirrituð 9. júní s. á., kemur fram að skoðun á upptökum hafi leitt í ljós að það sé ekki stefnandi, heldur óþekktur maður sem ekki hafi tekist að finna, sem brotið hafi sér leið inn í skipið. Ekki liggur fyrir hvenær sú skoðun lögreglu á upptökum fór fram sem leiddi í ljós að stefnandi væri ekki innbrotsþjófurinn, en af framburði stefnanda fyrir dómi verður ráðið að það hafi ekki verið fyrr en eftir að framburður hans hjá lögreglu lá fyrir. Fram kemur í gögnum málsins að áður en rannsókn var hætt hafi lögregla árangurslaust reynt að bera kennsl á óþekkta manninn og meðal annars leitað til skipstjórans um aðstoð, en óþekkti maðurinn virtist þekkja til á skipinu og hafði eins og stefnandi komið tvisvar að því umræddan dag. Innbrotið er óupplýst og eins og mál þetta liggur fyrir verður ekkert um það fullyrt hvort eðlilegt eða réttmætt hefði verið vegna rannsóknarhagsmuna að mál lögreglu gegn stefnanda yrði fellt niður fyrr en það var gert þann 12. júní 2020 eða þá hvenær það hefði fyrst verið tímabært.

Stefnandi hefur leitast við að færa sönnur á það að hann hefði haldið vinnu hjá útgerðinni og hefði ekki orðið fyrir tekjumissi ef lögreglurannsókn hefði lokið fyrr. Hann lýsti því í skýrslu sinni fyrir dómi að hann hefði í byrjun desember 2019 fengið vilyrði skipstjórans fyrir áframhaldandi starfi á togaranum Ö. Sá framburður er studdur vitnisburði þáverandi vélstjóra á skipinu, sem kvað stefnanda hafa skýrt sér frá því að hann teldi sig hafa fast pláss á skipinu. Svo sem nefnt er í sérstökum kafla hér að framan þar sem málsatvikum er lýst, bar stefnandi á þann veg fyrir dómi að skipstjórinn hefði dregið þetta vilyrði til baka í lok desember 2019, í kjölfar eigin skoðunar á upptöku úr öryggismyndavél hafnarinnar þar sem stefnandi sást fara tvisvar um borð í skipið. Kvað stefnandi skipstjórann hafa gert það að skilyrði fyrir plássi að hann sannaði sakleysi sitt. Fyrir liggur að stefnandi fór ekki aftur um borð eftir áramótin. Stefnandi hélt því fram fyrir dómi að bæði skipstjóri og útgerðarstjóri hefðu, meðan málið var til meðferðar hjá lögreglu, gefið honum von um pláss á skipinu þegar rannsókn lyki, en skipstjórinn hafi svo tilkynnt honum í september 2020 um þá ákvörðun útgerðarinnar að hann yrði ekki ráðinn aftur um borð.

Skriflegur ráðningarsamningur milli stefnanda og útgerðar mun ekki hafa verið til og ekki liggja fyrir gögn eða upplýsingar frá útgerð eða skipstjóra varðandi meint vilyrði um skipspláss á þeim tíma sem lögreglurannsókn stóð. Samkvæmt framburði stefnanda var ekki tekin ákvörðun um að hann fengi ekki pláss á skipinu fyrr en nokkru eftir að lögreglurannsókn á hendur honum hafði verið felld niður. Stefnanda hefur ekki tekist að sýna fram á það að hann hefði fengið áframhaldandi starf á togaranum ef lögreglurannsókn hefði verið hætt fyrr en raunin varð. Stefnandi hefur ekki fært sönnur á orsakasamband meints fjártjóns síns og málsmeðferðartíma rannsóknar lögreglu eða á það að sá tími hafi verið óhóflegur. Þá hefur stefnandi ekki sýnt fram á að saknæmri eða ólögmætri háttsemi lögreglu eða annarra starfsmanna sem stefndi beri ábyrgð á sé til að dreifa. Skortir því skilyrði til að skaðabótaábyrgð verði lögð á stefnda vegna meints tekjumissis stefnanda. Stefnandi krefst miskabóta vegna þess að hann hafi orðið fyrir hnekki á orðspori sem rekja megi til þess að altalað væri að hann sætti lögreglurannsókn. Þetta telur hann jafnframt hafa valdið því að hann fái nú hvergi pláss, en hann hefur ekki sýnt fram á að stefndi beri bótaábyrgð á þessu. Verður stefndi sýknaður af kröfu um bætur fyrir fjártjón og af kröfu um hærri miskabætur en þær 200.000 krónur sem hér að framan eru taldar hæfilegar bætur vegna rannsóknaraðgerða lögreglu.

Eftir atvikum þykir rétt að málskostnaður falli niður. Stefnanda hefur verið veitt gjafsókn í málinu og verður því allur gjafsóknarkostnaður hans greiddur úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun H-kk-ef K-x-x Þ-kk-ef lögmanns, sem ákveðin er 980.000 krónur.

K-kvk-nf K-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

Dómsorð:

Stefndi, íslenska ríkið, greiði stefnanda, A, 200.000 krónur, auk dráttarvaxta samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, frá 22. júlí 2020 til greiðsludags.

Málskostnaður fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður stefnanda greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun H-kk-ef K-x-x Þ-kk-ef lögmanns, 980.000 krónur.

K-kvk-nf K-kvk-nf