E-7385/2009

Mál þetta, sem dómtekið var 10. janúar sl., var höfðað 5. júní 2009 af M-kvk-þgf K-x-x, Munaðarhóli 24, Hellissandi, gegn Sjóvá-Almennum tryggingum hf., Kringlunni 5, Reykjavík.

Af hálfu stefnanda er þess krafist að kveðið verði á um það með dómi að stefndi skuli bera skaðabótaábyrgð á líkamstjóni er stefnandi varð fyrir í umferðarslysi 8. júní 1999. Þá er krafist málskostnaðar samkvæmt málskostnaðarreikningi.

Af hálfu stefnda er krafist sýknu af öllum kröfum stefnanda og að stefnandi verði dæmdur til að greiða stefnda málskostnað samkvæmt mati dómsins.

Yfirlit málsatvika og ágreiningsefna

Stefnandi var ökumaður bifreiðarinnar YO-778 á Fróðárheiði 8. júní 1999 er hún missti stjórn á bifreiðinni skammt frá Ólafsvík. Stefnandi lýsir því að hún hafi ekið út úr beygju í lausamöl og hafi bifreiðin skrensað á veginum, farið utanvegar og oltið eina og hálfa veltu. Stefnandi fann fyrir eymslum í baki og hægri hönd og fékk skurð á háls. Hún fór á Heilsugæslustöðina í Ólafsvík og fékk þar ráðleggingar og verkjalyf.

Stefnandi leitaði aftur á heilsugæslustöðina tveimur dögum síðar vegna verkja í fingri en hann reyndist óbrotinn. Stefnandi lýsir því að hún hafi leitað á heilsugæslustöðina 25. janúar 2001 vegna eymsla í baki sem hún hafi talið tengjast því að hún var barnshafandi. Hún hafi fundið fyrir verulegum vöðvaeymslum í herðum og hnakka og hafi hún leitað til sjúkraþjálfara vegna þess. Í gögnum málsins kemur fram að stefnandi hefur haft verki í baki í mörg ár og hefur meðferð með sjúkraþjálfun, bólgueyðandi lyfjum og sprautum ekki komið að nægilegu gagni.

Stefnandi telur stefnda bera skaðabótaábyrgð samkvæmt umferðarlögum á líkamstjóni sem stefnandi telur að hún hafi orðið fyrir í umferðarslysinu.

Málsaðilar hafa aflað matsgerðar samkvæmt skaðabótalögum en hún er dagsett 26. janúar 2010. Samkvæmt matinu tognaði stefnandi á hálsi og í baki vegna umferðarslyssins. Stefnandi hefur gert fyrirvara við matið og áskilið sér rétt til að krefjast mats síðar en telur ekki þörf á því í þessu máli þar sem krafist er viðurkenningar á bótaskyldu stefnda.

Í málinu er deilt um það hvort krafa stefnanda hafi fallið niður fyrir fyrningu. Í því sambandi er af hálfu stefnda vísað til 99. gr. umferðarlaga en samkvæmt þeirri lagagrein fyrnast allar bótakröfur samkvæmt XIII. kafla laganna, bæði á hendur þeim sem ábyrgð ber og vátryggingafélagi, á fjórum árum frá lokum þess almanaksárs, sem kröfuhafi fékk vitneskju um kröfu sína og átti þess fyrst kost að leita fullnustu hennar. Í málinu er deilt um það hvenær stefnandi hafi fengið vitneskju um kröfuna og átt fyrst kost á að setja hana fram.

Málsástæður og lagarök stefnanda

Krafa stefnanda er byggð á því að stefndi beri skaðabótaábyrgð á tjóni, sem hún hafi orðið fyrir sem ökumaður bifreiðarinnar YO-778, sem var vátryggð lögboðinni slysatryggingu ökumanns hjá stefnda samkvæmt umferðarlögum.

Stefnandi hafi meiðst á hálsi og í baki. Hún telji að einkennin hafi versnað mikið frá og með árinu 2005. Hún hafi ekki gert sér grein fyrir að líkamstjón hennar væri varanlegt fyrr en á því ári eða jafnvel síðar. Hún vísi til þess að 28. mars 2003 hafi H-kk-nf V. F-kk-nf læknir gefið út vottorð vegna líftryggingar, en í vottorðinu sé stefnandi álitin heilsuhraust að flestu leyti. Á þeim tíma hefði stefnandi ekki áttað sig að fullu á afleiðingum slyssins. Hún hafi leitað á heilsugæsluna 18. október 2004 vegna verkja á aftanverðum hálsi og doða í hægri hönd, ásamt vöðvabólgu í herðum og eymslum í baki. Á árunum 2005-2007 hafi stefnandi leitað 12 sinnum til heilsugæslunnar vegna einkenna slyssins sem hafi lýst sér í síendurteknum bakverkjum, verkjum í hönd, vöðvabólgu og svefnleysi. Ástand hennar hafi versnað mjög á síðari árum og finni hún fyrir miklum verkjum í baki og hægri hendi.

Stefnandi hafi leitað til lögmanns 30. maí 2008 og með bréfi hans til stefnda 15. ágúst s.á. sé farið fram á greiðslu vegna útlagðs kostnaðar. Stefndi hafi hafnað því með vísan til þess að krafan gæti verið fyrnd.

Krafa stefnanda sé ekki fyrnd samkvæmt umferðarlögum. Ástand stefnanda eftir umferðarslysið hafi farið stöðugt versnandi. Hún hafi fengið litla sem enga meðferð. Henni hafi ekki verið ráðlagt að leita til sérfræðings eða að fara í frekari rannsóknir. Langur tími hafi liðið þar til tjón hennar hafi komið fram til fulls, eins og fram komi í sjúkraskýrslum. Tjón stefnanda hafi komið fram að fullu á árinu 2005 og þá fyrst hafi henni verið ljóst hver voru varanleg mein hennar af slysinu. Fyrr hafi hún ekki átt þess kost að leita fullnustu kröfu sinnar. Fjögurra ára fyrningarfrestur samkvæmt 99. gr. umferðarlaga hafi því byrjað að líða í árslok 2005 og krafan væri því ófyrnd nú. Stefnandi vísi í þessu sambandi til Hæstaréttardóma í málum nr. 661/2007 og nr. 259/2008. Hún vísi einnig til lokamálsliðar 99. gr. umferðarlaga en krafa hennar fyrnist í síðasta lagi á tíu árum frá tjónsatburði og því sé krafan ófyrnd.

Af hálfu stefnanda er því mótmælt að hún hafi átt þess kost að setja fram kröfuna á hendur stefnda þegar stöðugleikapunktur var ákveðinn. Hann hafi verið ákveðinn eftir á en segi ekkert til um hvað stefnandi hafi mátt ætla um þróun einkenna og líkamstjónsins er hún hlaut í slysinu. Hún hafi heldur ekki vitað um afleiðingarnar ári eftir slysið og því sé ekki unnt að miða við að hún hafi þá átt þess kost að setja fram kröfuna. Stefnandi mótmæli því að matsgerðin skeri úr um það hvenær hún hafi mátt vita um kröfuna.

Stefnandi byggi kröfur sínar á umferðarlögum og skaðabótalögum svo og á almennum reglum skaðabótaréttarins. Einnig sé vísað til laga nr. 150/2007 um fyrningu. Málskostnaðarkrafa stefndu byggist á ákvæðum XXI. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, aðallega 130. gr. Krafa um virðisaukaskatt á málflutningsþóknun sé byggð á lögum nr. 50/1988 en stefnandi sé ekki virðisaukaskattskyldur. Varðandi varnarþing vísist til V. kafla laga nr. 91/1991.

Málsástæður og lagarök stefnda

Af hálfu stefnda er vísað til óhappsins sem stefnandi hafi lent í við akstur bifreiðarinnar YO-778 í byrjun júní 1999. Gögnum málsins beri ekki saman um hvort óhappið hafi átt sér stað 8. júní eða 9. júní, auk þess sem nákvæm tímasetning þess sé á reiki. Í stefnu sé á því byggt að óhappið hafi átt sér stað 8. júní. Óhappið virtist hafa borið að með þeim hætti að stefnandi hafi misst stjórn á bifreiðinni með þeim afleiðingum að hún hafi hafnað utan vegar og farið eina og hálfa veltu.

Stefnandi hafi komist fyrir eigin rammleik út úr bifreiðinni og var samkvæmt lögregluskýrslu flutt af vegfaranda á heilsugæslustöðina í Ólafsvík. Engin gögn liggi fyrir í málinu um komu hennar á heilsugæslustöðina 8. júní en samkvæmt vottorði læknis þar 23. júlí 2008 og afriti úr sjúkraskrá stefnanda hafi hún leitað þangað 9. júní. Í vottorðinu segi að stefnandi hafi við skoðun verið með skrámu á hálsi en að öðru leyti hafi skoðun á hálsi verið eðlileg og hægri hönd óbrotin. Þá segi að skoðun á baki hafi leitt í ljós væg eymsli milli herðablaða yfir hryggtindum en að öðru leyti hafi niðurstaða þeirrar skoðunar verið neikvæð. Stefnandi hafi fengið almennar ráðleggingar og verkjalyf. Loks komi fram að stefnandi hafi leitað aftur á heilsugæslustöðina tveimur dögum síðar vegna verkja í hægri þumli en röntgenmynd hafi leitt í ljós að hann var óbrotinn. Að endingu sé svo sérstaklega tiltekið að stefnandi hafi komið reglulega á heilsugæslustöðina vegna bakverkja síðan.

Í málinu liggi fyrir afrit úr sjúkraskrá stefnanda frá 9. júní 1999 til 23. desember 2008. Samkvæmt henni hafi stefnandi ítrekað leitað til læknis á heilsugæslustöðinni í Ólafsvík vegna hinna ýmsu kvilla, þ.á m. bakverkja. Þá hafi stefnandi leitað til J-kk-ef Ó. B-kk-ef, læknis á háls- og bakdeild St. Franciskuspítala í Stykkishólmi, í maí 2008. Í vottorði hans 27. júní 2009 komi m.a. fram að stefnandi hefði þjáðst af verkjum árum saman.

Með bréfi lögmanns stefnanda til stefnda 15. ágúst 2008 hafi verið farið fram á greiðslu útlagðs kostnaðar en það hafi verið í fyrsta sinn sem stefndi hefði fengið nokkrar upplýsingar um að stefnandi hygðist sækja bætur á hendur honum vegna slyssins. Lögmanni stefnanda hafi verið gerð grein fyrir því að stefndi teldi kröfu um bætur hugsanlega fyrnda og því væri stefndi ekki reiðubúinn að taka afstöðu til greiðslu á útlögðum kostnaði að svo stöddu. Frekari fregnir hafi stefndi ekki haft af málinu fyrr en við birtingu stefnu tæpu ári síðar.

Eftir þingfestingu málsins hafi málsaðilar óskað í sameiningu eftir mati á afleiðingum slyssins á heilsufar stefnanda með matsbeiðni 7. október 2009. Þetta hafi verið gert svo hægt yrði að leiða í ljós tímabundnar og varanlegar afleiðingar slyssins og ekki síst þann tíma þegar heilsufar stefnanda varð stöðugt. Matsmenn hafi skilað matsgerð 26. janúar 2010. Í henni komi fram að þeir telji ástand stefnanda hafa verið orðið stöðugt tæpum þremur mánuðum eftir slysið og stöðugleikatímapunktur því 1. september 1999. Niðurstöður þeirra hafi verið þær að tímabundið atvinnutjón stefnanda hefði varað frá slysi til 1. september 1999. Sú niðurstaða hafi verið byggð á læknisvottorði en matsmenn hafi ekki framkvæmt sjálfstæða rannsókn þar að lútandi. Þjáningatímabil stefnanda án rúmlegu sé talið vera sama tímabil. Þá hafi verið talið að varanlegur miski stefnanda væru 7 stig og varanleg örorka 7%.

Í matsbeiðni hafi verið óskað sérstaklega eftir því að matsmenn tækju afstöðu til þess, teldu þeir stefnanda hafa hlotið varanlegan miska og örorku vegna slyssins, á hvaða tímapunkti stefnanda hefði mátt vera kunnugt um að hún hefði orðið fyrir varanlegu tjóni og gæti átt kröfu vegna þess. Svar matsmanna við þeirri spurningu sé að tímabært hefði verið að meta afleiðingar slyssins um einu ári eftir að það átti sér stað.

Sýknukrafa stefnda sé í fyrsta lagi byggð á því að bótakrafa stefnanda vegna líkamstjóns, sem stefnandi telji að rekja megi til umferðarslyssins, hafi verið fyrnd þegar mál um hana var höfðað. Bótakrafan sé reist á ákvæðum XIII. kafla umferðarlaga, en um fyrningu slíkra krafna gildi sérákvæði 99. gr. laganna. Samkvæmt ákvæðinu fyrnist bótakröfur samkvæmt XIII. kafla laganna gagnvart þeim sem ábyrgð ber og vátryggingafélagi á fjórum árum frá lokum þess almanaksárs, sem kröfuhafi fékk vitneskju um kröfu sína og átti þess fyrst kost að leita fullnustu hennar.

Krafa stefnanda hafi verið fyrnd þegar stefnandi höfðaði mál um hana. Fram komi í matsgerðinni að ekki hafi verið að vænta frekari bata á heilsufari stefnanda vegna afleiðinga umferðarslyssins tæpum þremur mánuðum eftir slysdag og því sé miðað við stöðugleikatímapunkt í skilningi skaðabótalaga 1. september 1999. Þetta eigi sér einnig stoð í öðrum læknisfræðilegum gögnum málsins þar sem fram komi að stefnandi hafi komið reglulega á heilsugæslustöðina vegna bakverkja frá því að slysið átti sér stað, sbr. t.d. læknisvottorð 23. júlí 2008. Í matsgerðinni sé jafnframt tekin sérstök afstaða til þess hvenær stefnanda hafi mátt vera ljóst að einkenni hennar myndu ekki batna. Talið hafi verið að stefnanda hafi mátt vera þetta ljóst eigi síðar en einu ári eftir slysdag, þ.e. í síðasta lagi 9. júní 2000.

Við mat á því hvenær fyrningarfrestur samkvæmt 99. gr. umferðarlaga byrji að líða hafi skapast skýr dómaframkvæmd. Miða verði við lok þess árs þegar stöðugleikatímapunktur hafi verið ákveðinn af matsmönnum eða það tímamark þegar tjónþola mátti fyrst vera ljóst að hann hefði hlotið varanleg mein af slysinu og þar með átt þess kost að leita fullnustu kröfu sinnar, sbr. t.d. dóma Hæstaréttar í málum nr. 58/2006, 615/2007 og 661/2007. Þó að ætla megi tjónþola einhvern tíma til að afla mats um afleiðingar slyss frá þessum tímapunkti væru ekki efni til að meta þann tíma lengri en nokkra mánuði, sbr. t.d. dóm Hæstaréttar í máli nr. 353/2007.

Samkvæmt framangreindu, og með vísan til þess að stöðugleikatímapunktur stefnanda sé 1. september 1999, hafi fyrningarfrestur vegna kröfu stefnanda byrjað að líða 1. janúar 2000 og krafan því fyrnd 1. janúar 2004. Stefnandi hafi ekki sýnt fram á nokkuð sem staðið hafi í vegi fyrir því að hún gæti látið meta tjón sitt og leitað fullnustu kröfu sinnar frá þessu tímamarki.

Verði ekki fallist á þetta hafi fyrningarfrestur byrjað að líða í síðasta lagi 1. janúar 2001. Stefndi vísi til niðurstöðu matsgerðar en matsmenn telji að stefnanda hafi mátt vera ljóst eigi síðar en einu ári eftir slysdag, þ.e. í síðasta lagi 9. júní 2000, að einkenni hennar myndu ekki batna svo neinu máli skipti og að þau teldust varanleg. Með þessu liggi fyrir sönnun á því að stefnanda hafi í síðasta lagi mátt vera ljóst að hún hafi hlotið varanlegt mein af slysinu 9. júní 2000 og að hún hafi frá því tímamarki átt þess kost að gera viðeigandi ráðstafanir til að leita fullnustu kröfu sinnar. Stefnandi hafi ekki bent á nokkuð haldbært sem staðið hafi því í vegi að hún gæti hafist handa við að láta meta tjónið og leitað fullnustu bótakröfu sinnar frá þessu tímamarki. Fjögurra ára fyrningarfrestur hafi því byrjað að líða í síðasta lagi við árslok 2000 og hafi runnið út í árslok 2004.

Fullyrðingar í stefnu um að tjón stefnanda hafi ekki komið fram til fulls fyrr en á árinu 2005 og henni þá fyrst verið ljóst varanlegt mein hennar af slysinu og hún þá fyrst átt þess kost að leita fullnustu kröfu sinnar eigi sér ekki nokkra stoð í gögnum málsins. Miða verði við að stefnanda hafi verið, eða a.m.k. mátt vera, kunnugt um kröfu sína mun fyrr eins og fram komi í matsgerð sem hafi ekki verið hnekkt að þessu leyti.

Sýknukrafa stefnda sé í öðru lagi byggð á því að krafa stefnanda sé fallin niður vegna tómlætis. Rúm níu ár hafi liðið frá því að stefnandi slasaðist og þar til hún beindi kröfum vegna tjóns síns að stefnda. Stefnandi hafi enga tilraun gert til þess að innheimta kröfu sína eða fá tjón sitt metið fyrr en rúmum níu árum eftir slysið. Það hafi hún ekki gert jafnvel þó að hún hafi samkvæmt gögnum málsins þjáðst af bakverkjum allt frá því slysið átti sér stað. Stefnandi hafi því sýnt af sér algjört tómlæti við innheimtu á meintri kröfu sinni og verði það að leiða til sýknu stefnda.

Sýknukrafan sé í þriðja lagi byggð á því að ósannað sé að stefnandi hafi orðið fyrir tjóni sem rekja megi til tímabundinna eða varanlegra afleiðinga slyssins. Matsmenn byggi niðurstöðu sína um tímabundnar afleiðingar eingöngu á læknisvottorði. Engin gögn liggi því fyrir í málinu um að stefnandi hafi raunverulega verið óvinnufær og/eða veik á umræddu tímabili. Í ljósi þess sé ósannað að stefnandi hafi orðið fyrir tímabundnu atvinnutjóni eða verið veik á því tímabili sem tilgreint sé í matsgerð.

Þá sé ósannað að tjón stefnanda vegna varanlegs miska og varanlegrar örorku megi rekja til umferðarslyssins og því geti stefndi ekki borið skaðabótaábyrgð á tjóninu að lögum. Matsgerðin feli ekki í sér sönnun fyrir orsakatengslum á milli slyssins og varanlegs tjóns stefnanda, enda hafi matsmönnum ekki verið falið að meta þetta atriði. Engan rökstuðning sé að finna í matsgerðinni fyrir orsakatengslum og liggi því ekki fyrir sönnun þess að tjón stefnanda megi rekja til umferðarslyssins. Stefnandi beri sönnunarbyrðina fyrir orsökum tjóns síns og sú sönnun hafi ekki tekist. Orsök tjóns stefnanda megi alfarið rekja til annarra atvika en umferðarslyssins. Matsgerðar hafi ekki verið aflað fyrr er rúmlega tíu árum eftir að slys stefnanda átti sér stað. Ótal atriði geti hafa haft áhrif á heilsu stefnanda á þessu tímabili. Ósannað sé með öllu að þær heilsufarslegu afleiðingar sem stefnandi glími við í dag megi rekja til slyssins. Í læknisfræðilegum gögnum málsins sé hvergi að finna sönnun um bein tengsl á milli slyssins og varanlegra afleiðinga en stefnandi verði að bera allan halla af sönnunarskorti um þetta atriði. Með vísan til þessa verði skaðabótaábyrgð vegna varanlegrar örorku og varanlegs miska stefnanda ekki felld á stefnda, enda sé það grundvallarskilyrði bótaábyrgðar, að sýnt sé fram á orsakatengsl, ekki uppfyllt. Í ljósi alls þessa beri að sýkna stefnda.

Um lagarök vísi stefndi til umferðarlaga nr. 50/1987, laga nr. 14/1905 um fyrningu skulda og annarra kröfuréttinda, skaðabótalaga nr. 50/1993 og meginreglna skaðabótaréttar um sönnun tjóns. Um málskostnað sé vísað til XXI. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Niðurstaða

Í málinu liggja fyrir tvö læknisvottorð þar sem einkennum um meiðsl stefnanda er lýst. Fyrra vottorðið er frá 23. júlí 2008 en þar koma fram upplýsingar læknis á heilsugæslustöð Ólafsvíkur um sjúkrasögu stefnanda og skoðun á henni svo og komur stefnanda á heilsugæslustöð. Ítarlegri sjúkrasaga og skráningar um komur stefnanda á heilsugæslustöðina koma fram í afriti úr sjúkraskrá frá 9. júní 1999 til 23. desember 2008. Síðara vottorðið er frá 27. júní 2009 en þar er greint frá því að stefnandi hafi leitað til J-kk-ef Ó. B-kk-ef, læknis á háls- og bakdeild á St. Franciskusspítala í Stykkishólmi. Í því segir að stefnandi hafi leitað til læknisins í maí 2008 vegna verkja í mjóbaki, mjóhrygg og brjósthrygg. Læknisskoðun 5. maí s.á. er lýst og kemur þar fram að ákveðin eymsli væru yfir mjóhryggjartindum og eymsli fyndust yfir brjósthryggjartindum. Í vottorðinu kemur ekki fram að ástæða komu stefnanda til læknisins væri sú að einkenni vegna þessa hefðu aukist. Stefnandi hafi lýst því að hún hefði fengið verk í brjósthrygg eftir umferðarslysið og smám saman einnig í mjóbak sem leitt hefði fram í kvið.

Þessi læknisvottorð voru meðal gagna við gerð matsgerðar 26. janúar 2010. Í matsgerðinni er því lýst að stefnandi hafi fengið einkenni frá hálsi, baki og hægri hönd vegna slyssins. Einkenni frá bakinu hafi aðallega orðið viðloðandi síðan en minni frá hendinni og hálsinum. Þegar liðið hafi á meðgöngu hafi í auknum mæli borið á mjóbaksverkjum en eldra barn stefnanda er fætt á árinu 2001. Matsmenn telja að stefnandi hafi hlotið væga tognun á hálsi og baki í slysinu. Við skoðun hafi eingöngu verið að finna ósértæk vöðvaeymsli í baki með óverulegri takmörkun hreyfinga. Matsmenn telja stöðugleikapunkt 1. september 1999. Enn fremur telja þeir að tímabært hafi verið að meta afleiðingar slyssins um einu ári eftir að það átti sér stað.

Í framburði matsmanna fyrir dóminum kom fram að þeir hafi talið að stefnanda hefði mátt vera kunnugt um að hún hefði orðið fyrir varanlegu tjóni vegna slyssins og að hún gæti átt kröfu vegna þessa um einu ári eftir slysið. Annar matsmannanna, sem er læknir, staðfesti að einkenni sem stefnandi hefði fengið eftir fæðingu tveggja barna verði ekki rakin til slyssins. Engar læknisfræðilegar forsendur væru fyrir því að tognun í hálsi og baki, sem stefnandi hefði greinst með eftir umferðarslysið, hefði tekið sig upp og komið fram í auknum einkennum fimm til sex árum eftir slysið. Algengasta ástæða fyrir bakverkjum sé óþekkt en þá sé yfirleitt ekki að rekja til áverka. Margt geti komið þar til greina. Matsmaðurinn taldi líklegustu skýringuna á bakverkjunum svo mörgum árum síðar vera einhverja aðra en áverkar sem stefnandi hefði hlotið í slysinu. Gögn málsins styðja ekki þá staðhæfingu stefnanda að heilsu hennar hafi hrakað á árinu 2005 eða síðar og að það verði rakið til umferðarslyssins.

Að þessu virtu verður að telja að af matsgerðinni verði ráðið að einkenni stefnanda vegna slyssins hafi ekki versnað frá þeim tíma þegar þrír mánuðir voru liðnir frá slysinu. Hún hafði þó þráláta verki allan tímann frá slysinu og leitaði á heilsugæslustöð og til sjúkraþjálfara vegna þessa á næstu árum eftir slysið. Af matsgerðinni og öðrum læknisfræðilegum gögnum málsins verður heldur ekki annað ráðið en að einkenni stefnanda vegna slyssins hafi verið komin fram einu ári eftir slysið og að hún hafi þá átt þess kost að leita fullnustu skaðabótakröfu sinnar vegna þess. Þá styðja gögn málsins ekki þá staðhæfingu stefnanda að hún hafi ekki fyrr en á árinu 2005 eða síðar haft vitneskju um varanlegt líkamstjón sitt eða kröfuna. Af sjúkraskýrslum verður heldur ekki ráðið að langur tími hafi liðið þar til tjón stefnanda kom fram til fulls, eins og haldið er fram af hennar hálfu.

Verður með vísan til alls þessa að telja að fjögurra ára fyrningarfrestur samkvæmt 99. gr. umferðarlaga hafi byrjað að líða í árslok 2000. Krafan var því fyrnd samkvæmt þessu og almennum reglum þegar málið var höfðað 5. júní 2009 en lokamálsliður lagagreinarinnar, þess efnis að kröfur fyrnist í síðasta lagi tíu árum eftir tjónsatburð, breytir ekki þeirri niðurstöðu. Samkvæmt því ber að sýkna stefnda af kröfu stefnanda í málinu.

Rétt þykir með vísan til 3. mgr. 130. gr. laga um meðferð einkamála að málskostnaður falli niður.

Málið dæmir S-kvk-nf I-kvk-nf héraðsdómari.

D ó m s o r ð:

Stefnda, Sjóvá-Almennar tryggingar hf., er sýknað af kröfum stefnanda, M-kvk-ef C-x-x K-x-x, í máli þessu.

Málskostnaður fellur niður.

S-kvk-nf I-kvk-nf.