E-13520/2009

Mál þetta, sem dómtekið var 15. desember sl., er höfðað fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur af V-kvk-þgf B-kvk-þgf, Grænlandsleið 37, Reykjavík, með stefnu birtri 26. nóvember 2009, á hendur J-kk-þgf K-kk-þgf S-kk-þgf, Fífuseli 30, Reykjavík og Verði tryggingum hf., Borgartúni 25, Reykjavík.

Af hálfu stefnanda er þess krafist að stefndu verði in soldium dæmdir til að greiða stefnanda 715.900 krónur með 4,5% ársvöxtum, frá 28. apríl 2006 til 3. desember 2009, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001, frá þeim degi til greiðsludags. Þá er þess krafist að stefndu verði gert að greiða stefnanda málskostnað.

Af hálfu stefndu er krafist sýknu af dómkröfum stefnanda og að stefnandi verði dæmdur til að greiða þeim málskostnað.

II

Málavextir

Hinn 28. apríl 2006, lenti stefnandi í umferðaróhappi er ökumaður bifreiðarinnar MR-442, stefndi J-kk-nf K-kk-nf, bakkaði aftan á bifreið hennar, ON-059, á bifreiðastæði við verslunina Þín verslun við Seljabraut 54, Reykjavík. Stefnandi kveður að hún hafi verið að líta til hliðar og aftur á bak þegar ekið hafi verið á kyrrstæða bifreið hennar af miklum krafti þannig að hún hafi fengið á sig töluvert högg. Stefnandi fór eftir það á slysadeild Landspítala Háskólasjúkrahúss og er skráð eftir henni að hún sé með óþægindi í mjóbaki eftir umferðarslys. Hún hvarf hins vegar frá án þess að vera skoðuð. Síðar sama dag fór stefnandi til E-kk-ef R-kk-ef A-kk-ef læknis. Þar kvartaði hún yfir þeim verkjum en skýrði ekki frá því að þeir væru vegna umferðarslyssins. Stefnandi fór aftur til sama læknisins 8. maí 2006 en þá hafði hún lent aftur í umferðarslysi þremur dögum áður. Segir stefnandi að hún hafi haft sára verki bæði í hálsi og baki eftir fyrra umferðarslysið, sem og herðum, en aðallega verki í hægra hné, eftir það síðara og hafi einnig orðið verri í baki og hálsi.

Í málinu liggur fyrir matsgerð S-kk-ef T-kk-ef læknis og B-kk-ef D-kk-ef, sérfræðings í líkamstjónarétti, dagsett 2. nóvember 2009, um mat á áverkum stefnanda. Matsgerðar þessarar var aflað af hálfu stefnanda. Niðurstaða matsmanna er að stefnandi hafi hlotið 7 stig miska vegna þeirra áverka sem hún hafi fengið í slysinu. Segja þeir meðal annars í matsgerð sinni: „Afleiðingar umferðarslyssins 28. apríl 2006 teljast því vera ákveðin versnun á stoðkerfisvanda þeim sem tjónþoli glímdi við fyrir með auknum verkjum, sérstaklega í brjóstbaki og hægri mjöðm, sem rekja má til tognunaráverka.“

Þá liggja fyrir í málinu læknisvottorð E-kk-ef R-kk-ef A-kk-ef, M-kk-ef P. H-kk-ef og S-kk-ef D-kk-ef. Enn fremur vottorð H-kvk-ef H. S-kvk-ef sjúkraþjálfara.

Stefndu lögðu fram hraðaútreikninga fyrirtækisins Aðstoð & öryggi vegna umferðaróhappsins.

Stefndu óskuðu eftir því að dómkvaddur yrði matsmaður til að meta hraða ökutækjanna þegar þau rákust saman og höggþyngd sem leystist þar með út læðingi. Var M-kk-nf Þ-kk-nf J-kk-nf, prófessor í vélaverkfræði við Háskóla Íslands, dómkvaddur til starfans og liggur matsgerð hans fyrir.

Skýrslur fyrir dómi gáfu stefnandi, matsmennirnir B-kk-nf D-kk-nf og S-kk-nf T-kk-nf, Ó-kk-nf Þ-kk-nf P-kk-nf frá fyrirtækinu Aðstoð & Öryggi og matsmaðurinn M-kk-nf Þ-kk-nf J-kk-nf.

III

Málsástæður stefnanda

Af hálfu stefnanda er á því byggt að hún hafi hlotið varanlega líkamsáverka er stefndi, J-kk-nf K-kk-nf, ók bifreið sinni, MR-443, á bifreið stefnanda, ON-059, hinn 28. apríl 2006. Stefnandi telur að hún hafi sannað tjón sitt með komu sinni á slysadeild, en þar hafi hún kvartað yfir óþægindum í mjóbaki og fljótlega farið til heimilislæknis síns, sem einnig hafi greint þessa áverka. Auk þess séu áverkarnir tilgreindir í vottorði sjúkraþjálfara, en þangað hafi stefnandi leitað fyrir 9. maí 2006 eða fljótlega eftir slysið. Stefnandi hafi gengið til taugalæknis, M-kk-ef P. H-kk-ef, og bæklunarlæknis, S-kk-ef D-kk-ef, sem báðir hafi greint áverka hjá stefnanda eftir ofangreint umferðarslys. Enn fremur hafi áverkarnir verið metnir af S-kk-þgf T-kk-þgf lækni.

Stefnandi sundurgreinir kröfu sína þannig að miskabætur, samkvæmt 4. gr. skaðabótalaga, séu 8.350.000 x 7 stig = 584.500 krónur og þjáningabætur, samkvæmt 3. gr. sömu laga, 131.400 krónur.

Stefnandi telur að matsgerð M-kk-ef Þ-kk-ef J-kk-ef útiloki ekki að hún hafi orðið fyrir tjóni. Þá sé hraði ökutækjanna nægilegur til að valda áverkum.

Um lagarök vísar stefnandi til meginreglna vátryggingaréttarins og skaðabótaréttarins viðvíkjandi sök á líkamstjónum. Þá vísar stefnandi til bótakafla umferðarlaga nr. 50/1987. Varðandi fjárhæð bótakröfunnar skírskotar stefnandi til 1. greinar skaðabótalaga, sem og til 3. og 4. greina laganna. Kröfu um málskostnað styður stefnandi við 129. og 130. gr. laga nr. 91/1991 og vaxtakröfu við lög nr. 38/2001.

Málsástæður stefndu

Af hálfu stefndu er á því byggt að ósannað sé að stefnandi hafi orðið fyrir líkamstjóni í umferðaróhappi 28. apríl 2006. Miðað við þá ákomu sem hafi verið á bifreið stefnanda eftir óhappið sé vart mögulegt að málatilbúnaður stefnanda geti átt við rök að styðjast.

Stefndu telja að matsgerð S-kk-ef T-kk-ef og B-kk-ef D-kk-ef byggi á grundvallarforsendum sem eigi sér ekki stoð í málsatvikum. Sú forsenda sem fái sérstaklega ekki staðist sé að ekið hafi verið af miklum krafti á bifreið stefnanda og hún orðið fyrir töluverðu höggi. Bifreið stefnanda hafi verið sáralítið skemmd eftir umferðaróhappið og miðað við þær skemmdir og aðstæður á bílastæðinu geti það vart átt sér stað að stefnandi hafi orðið fyrir alvarlegum varanlegum áverkum vegna þessa.

Stefndu vísa til þess að niðurstöður fyrirtækisins Aðstoðar og öryggis og dómkvadds matsmanns, um rannsókn á líklegum ökuhraða bifreiðanna og útreikningum þyngdarkraftar sem líklegt sé að hafi leyst úr læðingi við snertingu bifreiðanna, sýni að báðar bifreiðarnar hafi verið á sáralítilli ferð. Séu útreikningar þessir bornir saman við ákomur á bifreiðar við árekstur á meiri hraða sjáist glöggt hve fjarri öllu sanni það geti talist að bifreiðinni MR-443 hafi verið ekið af miklum krafti á bifreið stefnanda.

Stefndu benda á að fyrstu upplýsingarnar um ástand stefnanda af læknisfræðilegu tagi eftir óhappið lúti að heimsókn stefnanda til E-x-x R-kk-ef heimilislæknis 8. maí 2006. Þar greini stefnandi lækninum frá því að hún hafi lent í tveimur umferðaróhöppum, fyrst 28. apríl 2006 og svo aftur 5. maí 2006 er ekið hafi verið aftan á bifreið hennar á miklum hraða og að af hafi hlotist mikill hnykkur. Enga frekari gagna njóti við er lúti að læknisheimsóknum fram á árið 2007 en jafnframt séu vottorð læknanna og samantekt sjúkraþjálfara ónákvæm í frásögn af atburðunum. Öll vottorðin byggi á grunnforsendu sem ekki sýnist vera til staðar, að harður árekstur hafi orðið 28. apríl 2006 og raunar líka 5. maí 2006. Að mati stefndu sé sú forsenda röng hvað óhappið 28. apríl snerti en ekkert verði fullyrt á einn veg eða annan hvað varðar síðara óhappið 5. maí 2006 þar sem engin gögn liggi fyrir um það.

Matsgerð tilkvaddra matsmanna, varðandi afleiðingar umferðarslyss frá 28. apríl 2006 sé um margt sama marki brennd. Frásagnir af atburðinum þann dag sýnast einkar ýktar og ályktanirnar sem dregnar séu af þeim fjarri því sem raunveruleikinn gefi tilefni til að mati stefndu. Þá sé það til að varpa enn frekari rýrð á niðurstöðu hinna tilkvöddu matsmanna að í niðurstöðum þeirra felist engin greining á hugsanlegu samspili óhappsins frá 28. apríl 2006 og óhappsins sem stefnandi ber að hún hafi orðið fyrir 5. maí 2006. Til stuðnings málskostnaðarkröfu vísa stefndu til 130. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991,

IV

Niðurstaða

Í máli þessu greinir aðila á um hvort stefnandi hafi orðið fyrir því tjóni á heilsu sinni sem greinir í matsgerð B-kk-ef D-kk-ef lögfræðings og S-kk-ef T-kk-ef læknis vegna umferðarslyssins sem hún lenti í hinn 28. apríl 2006. Draga stefndu í efa sönnunargildi matsgerðarinnar sem stefnandi aflaði einhliða. Telja stefndu að áreksturinn hafi verið lítils háttar og því vart mögulegt að stefnandi hafi orðið fyrir því tjóni sem matsmenn komist að niðurstöðu um í matsgerðinni.

Í tjónstilkynningu er ekki getið um ökuhraða bifreiðanna þegar þær rákust saman. Stefnandi hefur í samskiptum við lækna skýrt svo frá að bifreið stefnda, J-kk-ef, MR-443, hafi verið ekið á bifreið hennar, ON-059, á mikilli ferð. Þannig kemur fram í vottorði E-kk-ef A-kk-ef læknis að bakkað hafi verið á bifreið stefnanda á fullri ferð og bifreiðin kastast mikið til. Í vottorði M-kk-ef P. H-kk-ef kemur fram að bifreið hafi verið ekið á ofsaferð á hlið bifreiðar stefnanda og hafi höggið verið mikið að hennar sögn. Í matsgerð B-kk-ef D-kk-ef lögfræðings og S-kk-ef T-kk-ef læknis kemur fram að stefnandi hafi skýrt frá því á matsfundi að bifreiðin MR-443 hafi komið á mikilli ferð afturábak og beygt til hliðar og rekist á bifreið hennar. Hafi hlotist af mikið högg.

Á ljósmyndum af bifreiðinni ON-059, sem teknar voru á tjónaskoðunarstöð, sést að beygla var á vinstra afturbretti við afturljós, rispur á afturhöggvara og brot í afturljósi. Ekki liggja fyrir ljósmyndir af bifreiðinni MR-443 en í tjónstilkynningu kemur fram að hún hafi rispast og ljós skemmst. Benda þessi gögn ekki til þess að um harðan árekstur hafi verið að ræða.

Í álitsgerð fyrirtækisins Aðstoðar og öryggis á hraða ökutækjanna, sem stefndu öfluðu einhliða, var komist að þeirri niðurstöðu að hraði bifreiðar stefnda, J-kk-ef, hafi verið 9 km/klst. en bifreiðar stefnanda 13 km/klst. Þyngdarkraftur á ökutæki stefnda, J-kk-ef, var sagður 0,49 g en þyngdarkraftur bifreiðar stefnanda 0,47 g. Rannsókn fyrirtækisins byggist á því að sjáanleg ákoma á bifreið stefnanda er borin saman við sambærileg tjón í gagnabanka.

Í matsgerð M-kk-ef Þ-kk-ef J-kk-ef, prófessors í vélaverkfræði við Háskóla Íslands, sem dómkvaddur var til að meta hraða ökutækjanna þegar þau rákust saman og höggþyngd sem leystist þar með úr læðingi, kemur fram að hraði bifreiðar stefnda, J-kk-ef, hafi líklega verið 5 km/klst. en mesti mögulegi hraði bifreiðar hans hafi verið 13 km/klst. Matsmaðurinn bendir á að samkvæmt lýsingu stefnanda hafi bifreið hennar verið kyrrstæð þegar ekið var á hana en svartar rendur sem sjáist á mynd bendi til þess að ökutækið hafi getað verið á ferð og myndað núning við ökutækið MR-443 við áreksturinn. Ef ökutækið hafi verið á ferð megi ætla samkvæmt beyglunni að það hafi stöðvast á 0,2 m kafla og hraði þess hafi því verið innan við 6 km/klst. Varðandi spurninguna um hvaða þyngdarkraftur hafi verið á hvoru ökutæki um sig kemst matsmaður að þeirri niðurstöðu að sama hröðun hafi verið á báðum ökutækjunum, þ.e. 2,4 m/sek2 sem jafngildi þyngdarhröðun 0,2 g, en höfuð ökumanns fái hröðun sem sé 0,5 g. Spurningu stefndu þess efnis hver hafi verið þyngdarkrafturinn hefði hraði ökutækjanna verið 30 km/klst. svarar matsmaðurinn á þá leið að hröðun ökutækjanna ef þau stöðvist á 0,5 m sé 69,4 m/sek. eða 7,1 g. Í niðurlagi matsgerðarinnar kemur fram að fjölmargar rannsóknir hafi verið gerðar á áverkum vegna ákeyrslu ökutækja. Sýni niðurstöður þessara rannsókna að ökumaður og farþegar geti fengið varanlegan áverka enda þótt litlar formbreytingar sjáist á burðarvirki eða stuðarafestingum ökutækjanna. Þrátt fyrir það séu taldar hverfandi líkur á að heilbrigður maður fái áverka ef lárétt hröðun í árekstri er minni en 3 g.

Framangreindu mati hins dómkvadda matsmanns hefur ekki verið hnekkt með yfirmati eða öðrum gögnum og verður það lagt til grundvallar niðurstöðu í málinu.

Eins og fram er komið aflaði stefnandi einhliða mats B-kk-ef D-kk-ef lögfræðings og S-kk-ef T-kk-ef læknis á afleiðingum umferðarslyssins á heilsu stefnanda. Við mat á sönnunargildi þeirrar matsgerðar verður ekki fram hjá því litið að matsmenn voru ekki dómkvaddir til starfans heldur unnu þeir verk sitt að tilhlutan stefnanda. Gafst stefndu því ekki kostur á að gæta hagsmuna sinna við matið. Enn fremur verður að líta til þess að í matsgerðinni er ekki fjallað á skýran hátt um það hvort umferðarslys sem stefnandi kveðst hafa orðið fyrir hinn 5. maí 2006 kunni að hafa áhrif á niðurstöðu matsins. Er matsgerðin því haldin annmörkum sem dregur verulega úr sönnunargildi hennar. Rétt er að geta þess í þessu samhengi að stefnandi hefur ekki lagt fram nein gögn um slysið frá 5. maí 2006 þrátt fyrir áskoranir stefndu.

Þá ber að geta þess að gögn um heilsufar stefnanda fyrir óhappið hinn 28. apríl 2006 eru misvísandi. Þannig kemur fram í greinargerð H-kvk-ef H. S-kvk-ef sjúkraþjálfara að stefnandi hafi verið greind með vefjagigt og slitgigt og verið í sjúkraþjálfun af og til vegna þess. Hún hafi útskrifast 1. desember 2005 og verið við ágæta heilsu er hún hafi lent í framangreindum umferðaróhöppum. Í vottorði M-kk-ef P. H-kk-ef kemur fram að stefnandi hafi áður leitað til hans hinn 20. mars 2006, þ.e. skömmu fyrir óhappið, vegna höfuðverkjar sem hún hafi verið með alla daga frá morgni til kvölds og dofa vinstra megin á líkama og einnig í andliti. Skoðun þá hafi sýnt geysileg eymsli yfir öllum festum líkamans en taugaskoðun hafi verið eðlileg. M-kk-nf hafi komið þeim skilaboðun til heimilislæknis stefnanda að hún ætti að fara í sjúkraþjálfun vegna festumeina sem telja yrði orsök allra einkenna stefnanda. Enn fremur kemur fram í vottorði læknisins að stefnandi hafi verið farin að ná sér þokkalega af verkjum í hægra mjaðmasvæði og brjósthrygg þegar hún hafi lent í síðara umferðaróhappinu hinn 5. maí 2006.

Að virtum þeim niðurstöðum sem fram koma í matsgerð hins dómkvadda matsmanns, M-kk-ef Þ-kk-ef J-kk-ef, verður að telja það afar ólíklegt að stefnandi hafi hlotið þau varanlegu mein sem matsmennirnir B-kk-nf D-kk-nf og S-kk-nf T-kk-nf ætla að hún hafi hlotið í slysinu hinn 28. apríl 2006. Matsgerð þeirra er, eins og áður sagði, haldin annmörkum sem dregur verulega úr sönnunargildi hennar og önnur gögn um heilsufar stefnanda misvísandi. Telur dómurinn að stefnandi hafi ekki sýnt fram á það með haldbærum gögnum að hún hafi orðið fyrir því tjóni sem hún byggir kröfur sínar á og verða stefndu því sýknaðir af kröfum hennar.

Þrátt fyrir þessa niðurstöðu þykir eftir atvikum rétt að hver aðili beri sinn hluta málskostnaðar. Sérstaklega skal tekið fram að ekki þykja forsendur fyrir því að stefndu verið látnir bera kostnað vegna matsgerðar B-kk-ef D-kk-ef lögfræðings og S-kk-ef T-kk-ef lækni, eins og fram kom af hálfu stefnanda í munnlegum málflutningi, enda var hennar aflað án þess að stefndu gæfist færi á að gæta hagsmuna sinna.

K-kvk-nf S-kvk-nf settur héraðsdómari kvað upp dóminn.

D Ó M S O R Ð

Stefndu, J-kk-nf K-kk-nf S-kk-nf og Vörður tryggingar hf., eru sýkn af kröfum stefnanda í máli þessu.

Málskostnaður fellur niður.

K-kvk-nf S-kvk-nf