S-149/2016

Mál þetta, sem dómtekið var 21. júní 2016, er höfðað með ákæru héraðssaksóknara, útgefinni 11. apríl 2016, á hendur Þ-kk-þgf S-kk-þgf, kennitala 000000-0000, Bakkabraut 12, Kópavogi, „fyrir eftirtalin brot aðfaranótt fimmtudagsins 2. apríl 2015:

Fyrir brot gegn áfengislögum, með því að hafa sökum ölvunar valdið óspektum í versluninni Iceland við Engihjalla 8 í Kópavogi, þar sem hann var með hávaða, veittist að starfsmönnum er þeir höfðu afskipti af honum og var ógnandi í garð lögreglumanna sem kallaðir voru á vettvang.

Fyrir brot gegn valdstjórninni, með því að hafa eftir að hann var handtekinn í versluninni Iceland við Engihjalla 8 og búið var að koma honum að hluta inn í lögreglubifreið utan við verslunina, sparkað í vinstri hluta höfuðs lögreglumannsins A, sem þar var við skyldustörf, þannig að hún hlaut yfirborðsáverka á höfði.

Telst háttsemi skv. 1. tl. varða við 21. gr., sbr. 1. tl., 1. mgr. 27. gr. áfengislaga nr. 75/1998 og háttsemi skv. 2. tl. við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.“

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Ákærði krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá dómi, til vara krefst hann sýknu af báðum ákæruliðum en til þrautvara að honum verði gerð sú vægasta refsing sem lög leyfa og að sú refsing verði að öllu leyti skilorðsbundin. Þá er þess krafist að allur sakarkostnaður, þar á meðal talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða verði greidd úr ríkissjóði.

I

Málsatvik

Í skýrslu lögreglu segir að tilkynning hafi borist aðfararnótt 2. apríl 2015, um mann sem væri haldið niðri inni í verslun Iceland í Engihjalla af starfsmönnum verslunarinnar. Upplýsti starfsmaður verslunarinnar að ákærði hafi verið með læti og hafi verið sagt að yfirgefa verslunina. Lögreglan ræddi við ákærða og bar að hann hafi verið áberandi ölvaður, mjög æstur og með kreppta hnefa og því verið ógnandi við lögreglu. Hafi hann því verið tekinn lögreglutökum og færður í járn. Þá hafi ákærði verið með mótþróa og ekki viljað standa upp og reynt að skalla lögreglumann í andlitið en ekki tekist. Í framhaldi af því hafi verið reynt að koma ákærða inn í lögreglubifreið en hann hafi streist á móti. Þegar ákærði hafi að hluta til verið kominn inn í lögreglubifreiðina hafi hann sparkað í vinstri hluta andlits annars lögreglumannsins.

Eftir að ákærði var kominn í lögreglubifreiðina mun hafa verið kveikt á „Eyewitness“ búnaði bifreiðarinnar og tekið upp þegar ákærði tjáði sig um meinta háttsemi hans gagnvart lögreglumanninum. Ákærði var í framhaldi af því fluttur yfir í aðra lögreglubifreið.

Í skýrslutöku hjá lögreglu síðar sama dag kvaðst ákærði hafa drukkið mikið af sterku áfengi. Sennilega hafi starfsfólk Iceland haft ástæðu til að hafa afskipti af honum. Þá kunni að vera að hann hafi verið með einhverjar óvæntar hreyfingar eftir að lögreglan handtók hann, en hann hafi ekki ætlað að skalla neinn. Ákærði kvaðst ekki muna eftir því hvort hann hafi sparkað í andlit lögreglumannsins en hafi verið óstýrilátur vegna ölvunarástands. Kvaðst hann enga ástæðu hafa til að rengja frásögn lögreglunnar.

Ákærði neitaði sök í báðum ákæruliðum fyrir dómi.

Í málinu liggja fyrir lögregluskýrslur og framburður ákærða auk læknisvottorðs lögreglumanns, og mynddiskur með upptöku úr lögreglubifreið.

II

Skýrslur fyrir dómi.

Ákærði kom fyrir dóminn og bar aðspurður um hvort hann kannaðist við að hafa verið í verslun Iceland á þeim tíma sem í ákæru greini, að hann hafi komið í verslunina til að kaupa tóbak „eða eitthvað“ og hafi verið búinn að drekka eitthvað en vissi ekki hversu mikið. Beðinn um að lýsa hegðun sinni í versluninni bar ákærði að hann hafi bara verið að ganga í gegnum verslunina þegar öryggisvörður hafi komið að honum og farið að hafa afskipti af honum. Hann mundi ekki af hverju þau afskipti hafi verið höfð af honum eða hvað öryggisvörðurinn hefði sagt, en sennilega hafi öryggisvörðurinn orðið fúll yfir því að hann hafi ekki viljað fara út. Sjálfur hafi hann verið hissa en mundi ekki nákvæmlega hvernig hann hafi brugðist við. Ákærði bar að í upphafi hafi bara öryggisvörðurinn haft afskipti af honum, hann hafi ekki slegist við hann eða streist á móti honum en öryggisvörðurinn hafi snúið hann niður í gólfið. Í framhaldi af því hafi annar starfsmaður komið sem hafi haldið honum þar til lögreglu hafi borið að.

Spurður hvað hafi gerst þegar lögreglan hafi komið, bar ákærði að lögreglan hafi fyrst viljað ræða við hann en síðan handjárnað eftir einhvern tíma. Hann mundi ekki hvort honum hafi verið kynnt að til stæði að handtaka hann. Í framhaldi af þessu hafi hann farið með lögreglu út úr versluninni að lögreglubifreiðinni. Beðinn um að lýsa því sem hafi gerst þar, bar ákærði að hafa verið frekar ósáttur við að hafa verið handtekinn inni í búðinni, ef hann myndi það rétt, og hafi því verið eitthvað að þrjóskast við að setjast inn í lögreglubifreiðina. Spurður hvort hann hafi streist á móti lögreglu kvaðst ákærði hafa gert sig stífan og ekki beint verið að slást. Spurður hvort báðir lögreglumennirnir hafi reynt að koma honum inn í bifreiðina, svaraði ákærði: „Já svona eitthvað“.

Aðspurður nánar um 2. tl. ákæru, um að hafa sparkað í höfuð lögreglumanns, kvaðst ákærði neita því og kannaðist ekki við að það hafi gerst. Aðspurður hvort hann hafi sparkað eitthvað frá sér í lögreglubifreiðinni kvaðst ákærði ekki muna eftir því en mögulega gæti fótur hans hafa rekist í höfuð lögreglumannsins en hann hafi ekki vísvitandi sparkað, það væri af og frá. Spurður hvort hann myndi þetta, kvaðst ákærði ekki muna eftir þessu, og hafi ekki tekið eftir því þegar þetta átti að hafa gerst.

Spurður um þær upplýsingar sem hann hafði gefið í skýrslu hjá lögreglu um ölvunarástand sitt, um að hann hefði drukkið sterkt áfengi og nokkuð mikið af því, sagði ákærði að hann hefði verið þó nokkuð drukkinn en engin illska hafi verið í honum. Borið var undir ákærða svar hans hjá lögreglu þegar hann var spurður hvort hann hafi sparkað í andlit lögreglu. Hafi hann þá borið um að muna ekki hvort svo hafi verið þar sem hann hafi verið óstýrilátur í því ölvunaráastandi sem hann var en hafi ekki haft neina ástæðu til að rengja frásögn lögreglumanna af lýsingu af málsatvikum. Ákærði kvaðst nú illa muna eftir þessu, enda ár frá því að atvik gerðust en hann hafi undirritað skýrslu hjá lögreglu um þetta.

Ákærði var spurður út í það sem fram komi í „Eywitness“ upptökukerfi lögreglu þegar hann var spurður um sparkið, „að hann viðurkenndi það, fann það og sá það“. Ákærði kvaðst ekki muna eftir framangreindu.

Vitnið B, öryggisvörður við verslun Iceland kom fyrir dóminn og gaf skýrslu. Bar vitnið að ástand ákærða hafi verið þannig þegar hann kom inn í verslunina í umrætt sinn að hann hafi verið „óður, brjálaður og hafi öskrað“. Hafi ákærði komið að vitninu, sem hafi þá öskrað og verið ógnandi og tekið „hjálparstarfabauk“ fullan af smápeningum og ætlað að kasta í vitnið nokkrum sinnum og þannig verið „alveg út úr heiminum“. Þá hafi ákærði kýlt í brjóstkassa vitnisins, ekki fast og ýtt vitninu frá. Vitnið hafi þá farið fram fyrir afgreiðsluborð verslunarinnar og sagt ákærða að „drulla sér út“. Á sama tíma hafi annar starfsmaður verslunarinnar verið mættur. Hafi ákærði sagt við þann starfsmann: „Þú“ og þeir byrjað strax að „glíma“. Hafi starfsmaðurinn tekið ákærða niður en vitnið kvaðst síðan hafi tekið við og sest ofan á ákærða þar til lögregla hafi komið en áður hefði ákærði reynt að bíta starfsmanninn. Aðspurt hvernig ákærði hefði hagað sér eftir að lögreglan kom á vettvang bar vitnið að lögreglan hafi reynt að ræða við ákærða en það hafi endað með því að ákærði var settur í járn. Vitnið kvaðst ekki hafa séð hvað hafi gerst fyrir utan verslunina.

Vitnið C, starfsmaður Iceland kom fyrir dóminn og gaf skýrslu. Spurt um ástand ákærða bar vitnið að ákærði hafi verið „tæpur á því, ekki í sínu besta ástandi, líkt og hann hafi verið búinn að drekka lengi“, enda verið áfengislykt af honum. Spurt um afskipti vitnisins af ákærða, kvaðst vitnið hafa hent ákærða út tvisvar þar sem hann hafi verið óþægur inni í versluninni, ógnandi við vitnið og við annað fólk í versluninni. Hafi ákærði verið hávær og utan í fólki með ýmsa tilburði. Í umrætt sinn hafi hann vísað ákærða út sem hafi brugðist illa við og ráðist á vitnið og reynt að kýla það og vitnið því þurft að snúa ákærða niður. Einnig hafi ákærði reynt að kasta í hann stól, rifið í peysu hans, reynt að hrækja á vitnið og reynt að bíta auk þess að hóta vitninu öllu illu. Eftir þetta hafi öryggisvörðurinn komið og haldið ákærða niðri. Eftir að lögregla kom á vettvang hafi ákærði verið mjög illur og vitnið frétt að ákærði hafi verið með læti í lögreglubifreiðinni og sparkað í annan lögreglumanninn.

Vitnið D, læknir á slysa- og bráðadeild Landspítala – Háskólasjúkrahúsi, gaf símaskýrslu fyrir dómi og staðfesti læknisvottorð sitt dags. 14. júní 2015 sem liggur fyrir í málinu. Bar vitnið aðspurt að þeir áverkar sem líst væri í vottorði gætu komið heim og saman við þá lýsingu sem lögreglumaðurinn gaf af atvikum. Væri vottorðið gert eftir lýsingu lögreglumanns á einkennum en eins og fram kæmi í vottorði hans hefðu engir áverkar eða þreyfieymsli fundist við þá skoðun.

Vitnið A lögreglumaður kom fyrir dóminn og gaf skýrslu. Bar vitnið að aðkoma þess að málinu hafi verið sú að útkall hafi borist um ölvaðan mann í verslun Iceland í Kópavogi. Hafi ákærði verið ofurölvi og upplýst að hann hafi verið að ónáða fólk í versluninni. Fyrst hafi verið reynt að róa ákærða niður og afgreiða málið en ákærði verið „eins og naut í flagi“, og verið ógnandi. Hafi ákærði verið þver og neitað að fara að fyrirmælum um að fara með lögreglu. Á leið út úr versluninni hafi ákærði reynt að skalla vitnið, en annar lögreglumaðurinn hafi náð að bjarga vitninu. Hafi ákærði verið „kolvitlaus, snarvitlaus.“ og settur í járn.

Vitnið bar að þegar ákærði hefði verið komin út að lögreglubifreið hafi hann neitað að fara inn og gert sig stífan og þannig varnað því að hægt væri að færa hann inn í bifreiðina. Hafi þurft átök til að koma ákærða inn sem hafi jafnframt verið fullur af bræði. Þegar vitnið hafi síðan verið að koma ákærða fyrir í bifreiðinni og setja í bílbelti, en þá var ákærði hálfkominn inn, hafi ákærði látið sig falla aftur og í sama mund hafi ákærði sett upp annan fótinn og sparkað í vitnið og hafi sparkið lent í andliti og hársverði. Við sparkið hafi vitnið kastast út úr lögreglubifreiðinni. Eftir þetta hafi vitnið farið á slysadeild og fengið áverkavottorð og gert skýrslu af atburðum eins og lögreglumönnum er uppálagt í þessum málum.

Vitnið E lögreglumaður kom fyrir dóminn og gaf skýrslu. Vitnið staðfesti lögregluskýrslu sem hann gerði og liggur fyrir í málinu. Bar vitnið að tilkynnt hafi verið um mann í tökum frá starfsmönnum Iceland í Engihjalla í Kópavogi. Á vettvangi hafi hann fengið þær skýringar að ákærði sem hafi verið sjáanlega áberandi ölvaður hafi verið að áreita fólk og verið óhæfur til að vera í versluninni þar sem hann hafi verið að áreita viðskiptavini og reynt að kýla starfsmenn. Hafi lögreglan reynt að ræða við ákærða í því skyni að leysa málið í góðu en það ekki gengið og ákærði neitað að verða við fyrirmælum lögreglu. Ákærði hafi verið ógnandi gagnvart vitninu með því að gera sig stífan og breiðan auk þess sem ákærði hafi verið með kreppta hnefa. Hafi ákærði þá verið settur í handjárn. Á leið út úr versluninni hafi ákærði reynt að skalla hinn lögreglumanninn.

Úti við lögreglubifreiðina hafi ákærði aftur gert sig stífan og neitað að fara inn og því þurft að beita hann valdi. Þegar ákærði hafi sest inn í bifreiðina hafi ákærði fært sig aftur og verið liggjandi og þegar annar lögreglumaðurinn hafi verið að færa sig frá ákærða þá hafi komið spark frá ákærða í andlit lögreglumannsins. Hafi vitnið séð sparkið sem hafi lent vinstra megin í andliti lögreglumannsins. Ákærði hafi ekki sagt neitt en verið með einhverjar skýringar á athæfi sínu stuttu síðar. Í framhaldi af þessu hafi verið kallaður til stærri lögreglubíll til að flytja ákærða. Eftir þetta hafi afskipti vitnisins af málinu verið lokið.

III

Niðurstöður

Ákærði krefst aðallega frávísunar málsins. Í fyrsta lagi er krafist frávísunar á grundvelli vanhæfis þeirra tveggja lögreglumanna sem að málinu komu, með vísan til 4. mgr. 26. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008. Hafi brotaþoli sjálfur gert skýrslu í málinu og ekki hafi verið tekin önnur skýrsla af brotaþola. Í 7. mgr. 8. gr. lögreglulaga nr. 90/1996 komi fram að aðilar sem fari með lögregluvald megi ekki rannsaka brot ef þeir eru vanhæfir til þess samkvæmt stjórnsýslulögum. Hafi brotaþoli verið vanhæfur skv. stjórnsýslulögum til að taka skýrslu af sjálfri sér í eigin máli, sbr. 5. tl. 3. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993, jafnframt því sem aðkoma brotaþola sé brot á ákvæðum 23. gr. lögreglulaga þar sem bann er lagt við því að lögreglumenn aðhafist í eigin málum. Eigi sömu sjónarmið við um aðkomu hins lögreglumannsins að rannsókn málsins, sérstaklega um áfengislagaþátt málsins, enda hafi meint ógnun ákærða einnig beinst gegn honum.

Í dómum Hæstaréttar hafa starfstengsl lögreglumanna ekki verið talin valda vanhæfi ein og sér, og má þar meðal annars vísa til fordæmis í dómi Hæstaréttar nr. 155/2010. Í 60. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála kemur fram að lögregla sem kemur á vettvang brots og ræðir þar við sjónarvotta eða önnur vitni geti skráð skýrslu um frásögn þeirra án þess að þau staðfesti það sérstaklega. Þá er áralöng dómaframkvæmd fyrir því að upplýsingaskýrslur lögreglumanna sem verða fyrir meintu broti í starfi, liggi til grundvallar ákæru og er sú upplýsingagjöf talin hluti af starfsskyldu lögreglumanna, þótt hennar sé ekki getið í lögum um meðferð sakamála. Í þessu máli liggur ekki annað fyrir en að annar lögreglumannanna hafi gert frumskýrslu á vettvangi skv. 60. gr. sakamálalaga og hinn lögreglumaðurinn sem er meintur brotaþoli hafi gert upplýsingaskýrslu um það sem gerðist á vettvangi gangvart honum, sem jafna má til kæru. Hvorugur lögreglumannanna kom neitt að rannsókn málsins eftir að nauðsynlegri aðkomu þeirra á vettvangi lauk.

Með vísan til framangreinds er ekki fallist á frávísun málsins á grundvelli vanhæfis lögreglumanna.

Í öðru lagi krefst ákærði frávísunar á grundvelli skorts á fullnægjandi rannsókn málsins sbr. 2. mgr. 53. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Ákærði telur að sú skýrsla sem lögreglumaður, meintur brotaþoli gerði, geti ekki talist fullnægjandi rannsókn í þessu sambandi og að lögregla hefði þurft að taka aðra skýrslu af þeim lögreglumanni. Sama eigi við um skýrslu hins lögreglumannsins sem verði að telja lykilvitni í málinu og nauðsynlegt hefði verið að taka einnig lögregluskýrslu af þeim lögreglumanni. Þá hafi ekki verið teknar skýrslur af öðrum lögreglumönnum sem komu á vettvang síðar og ekki liggi fyrir hver hafi stýrt rannsókninni.

Samkvæmt 53. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála skal leita allra gagna sem geta skipt máli við rannsókn máls, meðal annars finna sjónarvotta og aðra sem ætla megi að geti borið vitni. Ekki liggur fyrir að neinum vitnum eða gögnum hafi verið haldið leyndum í málinu. Má vísa til þess sem að framan greinir um skýrslur lögreglu, en ákæruvaldið hefur talið þær skýrslur nægjanlegar til þess að gefa út ákæru í málinu og ber ákæruvaldið hallan af því teljist þær ekki nægjanlegar til sakfellingar, sbr. 108. og 109. gr. laga um meðferð sakamála.

Samkvæmt ákvæðum laga um milliliðalausa málsmeðferð í 111. gr. laga um meðferð sakamála, verður dómur reistur á sönnunargögnum sem færð eru fram við meðferð málsins fyrir dómi. Fyrir dóminn komu tveir lögreglumenn og starfsmenn verslunar Iceland sem upplýst er að höfðu beina aðkomu að málinu. Verður ekki séð að aðrar lögregluskýrslur sem væru teknar af þessum lögreglumönnum eða aðrar lögregluskýrslur af sömu vitnum hefðu haft áhrif á niðurstöður málsins fyrir dómi, enda er það dómari sem metur sönnunargildi vitnisburðar, þar með talin framburð lögreglumannanna. Þá er ekki upplýst hvað aðrir lögreglumenn sem komu að málinu eftir að meint brot áttu sér stað, áttu að vitna um. Nafn þess rannsóknarlögreglumanns sem tók skýrslu af ákærða, kemur skýrt fram í gögnum málsins. Lögreglan hefur ekki talið frekari þörf á frekari rannsókn í málinu og því ekki þörf á sérstökum stjórnanda rannsóknar. Ef ákærði taldi að framburður þessara lögreglumanna gæti skipt máli hefði hann átt þess kost að láta kalla þá lögreglumenn fyrir dóminn til þess að bera vitni. Samkvæmt framansögðu verður ekki fallist á að einhverjir þeir annmarkar séu á rannsókn málsins að varða eigi frávísun þess.

Ákæruliður 1.

Ákærði krefst sýknu af þessum ákærulið þar sem háttsemi hans eigi ekki undir 21. gr., sbr. 1. mgr. 27. gr. áfengislaga. Nær hefði verið að ákæra fyrir brot gegn 19. gr. eða 21. gr. lögreglulaga nr. 90/1996, fyrir mótþróa eða fyrir tilraun til líkamsmeiðinga.

Í 21. gr. áfengislaga segir að hver sá sem sökum ölvunar veldur óspektum, hættu eða hneyksli á almannafæri, opinberum samkomum, í bifreiðum eða öðrum farartækjum eða skipum skal sæta ábyrgð samkvæmt lögum þessum. Af framburði vitna og einnig framburði ákærða sjálfs fyrir dómi þykir sannað að ákærði hafi verið mjög ölvaður. Ákærði var staddur í verslun á opnunartíma og telst því hafa verið á almannafæri. Háttsemi ákærða er í ákæru felld undir óspektir. Ákærði kvaðst fyrir dómi lítið muna eftir atvikum. Í skýrslu lögreglu sem tekin var af ákærða sama dag og atburðir gerðust, kvaðst ákærði hafa verið óstýrilátur í því ölvunarástandi sem hann var í. Vitnið B bar meðal annars að ákærði hafi verið óður þegar hann kom inn í verslunina, brjálaður og öskrað. Vitnið C bar að ákærði hafi verið óþægur og hávær inni í versluninni, ógnandi við vitnið og við annað fólk í versluninni og með ýmsa tilburði. Framburður starfsmanna fær stoð í framburði þeirra lögreglumanna sem komu á vettvang sem báru meðal annars að ákærði hafi verið „eins og naut í flagi“.

Framangreint háttsemi ákærða verður metin sem óspektir sökum ölvunar á almannafæri en sannað þykir að ákærði hafi í umrætt sinn verið ölvaður með mikinn hávaða og læti inni í verslun Iceland, og verður hann sakfelldur fyrir þá háttsemi sem réttilega er heimfærð til 21. gr., sbr. 1. mgr. 27. gr. áfengislaga.

Hins vegar er ekki gerð grein fyrir því í ákæru með hvaða hætti ákærði veittist sérstaklega að starfsmönnum eða hvernig ákærði ógnaði lögreglu á vettvangi. Sé miðað við það sem fram kom fyrir dóminum verður sú háttsemi ekki felld undir óspektir og fallist er á sjónarmið ákærða um heimfærslu í þeim efnum. Ber að sýkna ákærða af þeirri háttsemislýsingu um að hafa veist að starfsmönnum er þeir höfðu afskipti af honum og fyrir að vera ógnandi í garð lögreglumanna sem komu á vettvang.

Ákæruliður 2.

Ákærði neitaði sök og kvaðst fyrir dómi lítið muna eftir umræddum atburðum. Aðspurður fyrir dómi hvort hann hefði sparkað eitthvað frá sér í lögreglubifreiðinni kvaðst ákærði ekki muna eftir því en mögulega gæti fótur hans hafa rekist í höfuð lögreglumannsins en hann hafi ekki vísvitandi sparkað. Í skýrslu hjá lögreglu kvaðst ákærði ekki muna eftir því að hafa sparkað í andlit lögreglumanns en kvaðst enga ástæðu hafa til að rengja frásögn lögreglumanna af því. Ákærði hefur því verið staðfastur í framburði sínum eins langt og hann nær.

Vitnin A lögreglumaður og E lögreglumaður gáfu skýrslu fyrir dómi. Voru skýrslur þeirra í meginatriðum samhljóma og í samræmi við þær lögregluskýrslur sem liggja fyrir í málinu. Vitnin voru því staðföst í sínum framburði og ekkert fram komið sem skyggir á trúverðugleika þeirra.

Vitnið A, lögreglumaður lýsti því vel fyrir dómi hvernig ákærði hefði streist á móti og verið æstur þegar til stóð að setja hann inn í lögreglubifreiðina. Hafi ákærði gert sig stífan til að varna því að hægt væri að koma honum í bifreiðina og þurft að beita ákærða valdi. Vitnið lýsti því síðan hvernig ákærði hefði látið sig falla aftur í sætið þegar hann var kominn hálfur inn í bifreiðina og þegar vitnið var að reyna að hagræða ákærða og koma í bílbelti, hafi ákærði sparkað í vinstri hluta andlits vitnisins, með þeim afleiðingum að það kastaðist út úr lögreglubifreiðinni. Vitnið E, lögreglumaður horfði á sparkið lenda vinstra megin í andliti lögreglumannsins.

Ákærði ber við minnisleysi sökum ölvunar en útilokar ekki að umrætt atvik hafi gerst, en það hafi ekki verið viljandi. Miðað við lýsingar af atvikum um að lögreglumaðurinn hafi kastast til baka við sparkið er ósennilegt að spark ákærða hafi verið óhappatilvik. Ákærði viðurkenndi fyrir dómi að hafa gert sig stífan en „ekki beint að slást“. Ákærða mátti þannig vera ljóst, að með því að streitast á móti með þessum hætti, hafi það getið leitt til þeirra afleiðinga sem í ákæru greinir.

Lögreglumaðurinn A leitaði til slysadeildar LSH í beinu framhaldi af atburðum málsins og kvartaði undan dofa í hársverði vinstra megin sem styður frásögn hans af atvikum. Í vottorði D læknis sem hann staðfesti fyrir dómi kom fram að þeir áverkar sem lýst væri í vottorði gætu komið heim og saman við þá lýsingu sem lögreglumaðurinn gaf af atvikum en að ekki hafi verið önnur einkenni eða áverkar en sá dofi sem lögreglumaðurinn lýsti.

Með vísan til framangreinds, sérstaklega til trúverðugs framburðar tveggja lögreglumanna fyrir dómi gegn framburði ákærða, sem lítið man eftir atvikum vegna ölvunar, þykir hafið yfir skynsamlegan vafa samkvæmt 109. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, að ákærða hafi gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefið að sök í ákærulið 2, og verður hann sakfelldur fyrir þá háttsemi sem er réttilega heimfærð til refsiákvæða 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, en ekki telst sannað að yfirborðsáverkar hafi af hlotist.

IV

Refsing

Ákærði er fæddur [...] árið 1963. Samkvæmt sakavottorði ákærða hefur honum þrisvar sinnum verið gerð refsing áður í öllum tilfellum fyrir brot á ákvæðum umferðarlaga, nú síðast með viðurlagaákvörðun frá 11. febrúar 2016, þar sem ákærða var gert að greiða sekt fyrir brot gegn ákvæðum 2. mgr. 37. gr. og 1. sbr. 2. mgr. 45. gr. og 1. sbr. 3. mgr. 45. gr. og 1. mgr. 48. gr. umferðarlaga. Framangreind brot hafa ekki áhrif við ákvörðun refsingar nú, en ákærða verður nú gerður hegningarauki við tilgreinda viðurlagaákvörðun frá 11. febrúar 2016, skv. 78. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Brot gegn lögreglumönnum í starfi eru alltaf alvarleg. Brot ákærða var framkvæmt með þeim hætti að sparkað var í andlit lögreglumannsins og hefði það getað haft alvarlegar afleiðingar og ekki ákærða að þakka að ekki fór verr. Verður horft til 1. tl.1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga í því sambandi. Á hinn bóginn verður einnig horft til þess að litlir áverkar hlutust af árás hans.

Með vísan til framangreinds sbr. og 77. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, þykir refsing ákærða hæfilega fangelsi í þrjá mánuði. Með vísan til framangreinds, þykir mega ákveða að fangelsisrefsing hans verði skilorðsbundin og falli hún niður að liðnum 3 árum frá dómsuppsögu að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940.

V

Sakarkostnaður

Samkvæmt 1. mgr. 218. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála verður ákærða í ljósi niðurstöðu dómsins gert að greiða allan sakarkostnaðar málsins, sem er samkvæmt yfirliti ákæruvaldsins, 40.000 krónur vegna læknisvottorðs og málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans fyrir dóminum, T-kk-ef K-kk-ef hdl., 409.200 krónur auk aksturskostnaðar fyrir 160 ekna kílómetra, 18.560 krónur, allt að teknu tilliti til virðisaukaskatts.

Dóm þennan kveður upp B-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari.

D ó m s o r ð:

Ákærði, Þ-kk-nf S-kk-nf, sæti fangelsi í þrjá mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum þremur árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði allan sakarkostnað málsins, 467.760 krónur þar af málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir dóminum, T-kk-ef K-kk-ef héraðsdómslögmanns, 409.200 krónur auk aksturskostnaðar, 18.560 krónur.

B-kk-nf H-kk-nf