S-4/2015

Mál þetta, sem dómtekið var 24. mars síðastliðinn, var höfðað með ákæru ríkissaksóknara, útgefinni 10. desember 2014, á hendur A-kvk-þgf G-kvk-þgf A-kvk-þgf, Reykjavík, „fyrir eftirtalin brot gegn valdstjórninni framin árið 2014 svo sem hér greinir:

I.

Með því að hafa aðfaranótt fimmtudagsins 3. apríl 2014, í kjölfar þess að lögregla hafði afskipti af ákærðu við Óðinsgötu 17a, Reykjavík, í tvígang sparkað í fætur lögreglumannsins A, og eftir að ákærða hafði verið handtekin og færð inn í lögreglubifreið, bitið í vísifingur hægri handar lögreglumannsins B.

II.

Með því að hafa, þriðjudaginn 8. apríl 2014, í fangaklefa á lögreglustöðinni á Hverfisgötu, Reykjavík, bitið í hægri handlegg lögreglumannsins C, með þeim afleiðingum að hann hlaut þrjú lítil bitsár yfir hægri olnbogabót.

III.

Með því að hafa að kvöldi laugardagsins 21. júní 2014, á lögreglustöðinni á Hverfisgötu, Reykjavík, þangað sem hún hafði verið flutt í kjölfar handtöku, bitið lögreglumanninn D til blóðs í hægri framhandlegg, með þeim afleiðingum að hún hlaut grunnt fleiður og mar á hægri framhandlegg.

IV.

Með því að hafa aðfaranótt þriðjudagsins 8. júlí 2014, í kjölfar þess að lögregla hafði afskipti af ákærðu við Hlíðarhjalla 46, Kópavogi, og færði hana inn í lögreglubifreið fyrir utan húsið, sparkað í hné lögreglumannsins E og bitið í fingur lögreglumannsins F. Afleiðingar þessa urðu þær að F hlaut lítið bitsár á löngutöng. Þá hótaði ákærða lögreglumanninum G lífláti og hótaði jafnframt að drepa börn hennar auk þess að hóta því að drepa börn lögreglumannsins E.

V.

Með því að hafa, mánudaginn 18. ágúst 2014, á lögreglustöðinni á Hverfisgötu, Reykjavík, sparkað í lögreglumanninn H og eftir að hún var færð í fangaklefa sparkað aftur sig í fætur lögreglumannsins I.

Teljast brot ákærðu varða við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærða verði dæmd til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Ákærða neitar sök og krefst sýknu. Hún krefst þess að málsvarnarlaun verjanda hennar, sem og annar sakarkostnaður, verði greidd úr ríkissjóði.

II

Málavextir varðandi fyrsta ákærulið eru þeir að á nefndum tíma voru lögreglumenn kvaddir að húsi því er í ákæruliðnum greinir. Kvartað hafði verið yfir hávaða í ákærðu. Í skýrslum lögreglumanna segir að þeir hafi heyrt hana öskra að hún ætlaði að kveikja í húsinu. Einnig segir í skýrslunni að hún hafi verið í annarlegu ástandi og óviðræðuhæf. Hún var handtekin og samkvæmt skýrslunni sparkaði hún í lögreglumann, eins og í ákæruliðnum greinir, og beit annan eins og þar greinir.

Lögreglumennirnir hafa báðir komið fyrir dóm og staðfest skýrslur sínar. Þeir báru báðir að ákærða hefði veist að þeim á þann hátt er í ákæruliðnum greinir.

Ákærða neitaði sök. Hún sótti ekki þing við upphaf aðalmeðferð en kom í lok framhaldsaðalmeðferðar og kvaðst ekki muna eftir atviki því sem þessi ákæruliður fjallar um. Hún kvaðst oft hafa verið handtekin á þessum stað og alltaf að ástæðulausu. Hún kvaðst ekki muna eftir að hafa sparkað í lögreglumann eða að hafa bitið lögreglumann.

Málavextir varðandi annan ákærulið eru þeir að 8. júlí 2014, en ekki 8. apríl eins og í ákæru greinir, voru lögreglumenn kvaddir í skýrslutökuherbergi en þar hafði verið reynt að taka skýrslu af ákærðu. Samkvæmt lögregluskýrslum gekk það ekki vel og hafi verið ákveðið að vista hana í fangaklefa. Þegar verið var að færa hana í klefann hafi hún látið öllum illum látum og bitið lögreglumann eins og lýst er í ákæruliðnum.

Lögreglumenn, sem komu að málinu og hafa gefið skýrslur í málinu, staðfestu þær. Þeir báru að ákærða hefði bitið lögreglumanninn eins og í ákæruliðnum greinir. Þá er meðal gagna málsins læknisvottorð og samkvæmt því var lögreglumaðurinn með áverka eins og í ákæru greinir.

Ákærða neitaði sök. Hún kvaðst ekki muna eftir að hafa bitið lögreglumann.

Málavextir varðandi þriðja ákærulið eru þeir, samkvæmt lögregluskýrslum, að á nefndum tíma voru lögreglumenn með ákærðu á lögreglustöðinni eftir að hún hafði verið handtekin. Ákærða hafði látið ófriðlega og hafði hún verið vafin í lak. Á lögreglustöðinni héldu þrír lögreglumenn á ákærðu þannig að einn hélt um fætur hennar, annar um mittið og sá þriðji um höfuð hennar og efri hluta líkama hennar. Lögreglumenn biðu eftir lyftu og héldu ákærðu. Ákærðu tókst þá að bíta lögreglumann þann er í ákæruliðnum greinir með þeim afleiðingum sem þar greinir. Ákærða beit hann í gegnum lakið. Meðal gagna málsins er læknisvottorð sem staðfestir áverkann.

Lögreglumenn þeir, sem komu að handtöku ákærðu og flutningi, hafa komið fyrir dóm og staðfest skýrslur sínar. Þeir hafa borið að ákærða hafi bitið lögreglumanninn eins og henni er gefið að sök í ákæruliðnum.

Ákærða neitaði sök og kvaðst ekki muna eftir þessu atviki.

Málavextir varðandi fjórða ákærulið eru þeir að á nefndum tíma voru lögreglumenn kvaddir að húsi því er í ákæruliðnum greinir. Í lögregluskýrslum kemur fram að þar hafi ákærðu og húsráðanda sinnast og óskaði hann eftir að henni yrði vísað af heimilinu. Lögreglumenn buðu ákærðu að aka henni heim og þáði hún það en vildi ekki segja þeim hvar hún ætti heima. Lögreglumenn fengu upplýsingar um hana og þar með að hún ætti til að beita lögreglumenn ofbeldi. Það var því tekin ákvörðun um að handjárna hana og flytja hana heim til sín eftir það. Við handtökuna veittist hún að lögreglumönnum eins og í ákæruliðnum segir og veitti þeim þá áverka er þar greinir. Á leið á lögreglustöð hafði hún uppi þær hótanir sem til greindar eru í ákæruliðnum. Meðal gagna málsins er læknisvottorð sem staðfestir bitáverkann.

Lögreglumenn þeir, sem komu að handtöku ákærðu og flutningi, hafa komið fyrir dóm og staðfest skýrslur sínar. Þeir hafa borið að ákærða hafi bitið lögreglumann og sparkað í annan, eins og henni er gefið að sök í ákæruliðnum. Þá hafa þeir og borið um að hún hafi hótað þeim eins og í ákæruliðnum greinir.

Ákærða kvaðst hafa orðið fyrir ofbeldi og þess vegna hefði það ekki verið að ástæðulausu að hún hafi verið með hávaða og svo ekki ráðið við sig gagnvart lögreglumönnum. Þetta hefðu lögreglumenn átt að sjá. Hún kvaðst ekkert muna eftir að hafa ráðist á lögreglumenn eða hótað þeim eins og lýst er í ákærunni.

Málavextir varðandi fimmta ákærulið eru þeir að á nefndum tíma höfðu lögreglumenn handtekið ákærðu og fært á lögreglustöðina. Þar var ákveðið að færa hana í fangaklefa. Í lögregluskýrslum segir að á leiðinni þangað hafi hún sparkaði í lögreglumenn eins og í ákæruliðnum greinir.

Lögreglumennirnir, sem nefndir eru í ákæruliðnum, báru fyrir dómi að ákærða hefði sparkað í þá á lögreglustöðinni eins og segir í ákæruliðnum.

Ákærða kvaðst ekki muna eftir þessu atviki.

III

Ákærða neitar sök. Fyrir dóminn hafa verið lagðar skýrslur lögreglumanna þar sem lýst er árásum á þá og hótunum í garð eins þeirra og í garð barna tveggja þeirra. Þá eru og meðal gagna málsins skýrslur annarra lögreglumanna sem urðu vitni að árásunum og hótununum. Lögreglumennirnir hafa komið fyrir dóm og staðfest skýrslur sínar. Þá báru þeir allir að ákærða hefði ráðist á lögreglumenn og hótað þeim eins og lýst er í ákærunni. Þá hafa einnig verið lögð fyrir dóminn læknisvottorð er staðfesta frásagnir lögreglumannanna. Læknarnir, sem þau rituðu, staðfestu þau fyrir dómi.

Með vísun til framburðar lögreglumanna fyrir dómi svo og framangreindra gagna er sannað, gegn neitun ákærðu, að hún hafi ráðist á lögreglumenn eins og henni er gefið að sök í ákærunni og eins að hún hafi hótað þeim eins og þar er rakið. Ákærða verður því sakfelld samkvæmt ákærunni og eru brot hennar þar rétt færð til refsiákvæðis.

Samkvæmt sakavottorði ákærðu var hún dæmd í 30 daga skilorðsbundið fangelsi 2010 fyrir brot gegn valdstjórninni. Ákærða stóðst skilorðið. Lögð hafa verið fram gögn um andlegt heilsufar hennar. Í þeim kemur fram að hún hafi átt við fíkniefnavanda að stríða ásamt með hegðunarerfiðleikum og stöðnun í félags- og tilfinningaþroska. Þá hafa verið lögð fram gögn um að hún hafi alls 13 sinnum frá sumri 2009 þar til í janúar síðastliðnum verið lögð inn á stofnanir vegna fíkniefnaneyslu og stundum geðrofseinkenna af hennar völdum.

Refsing ákærðu verður ákveðin samkvæmt 77. gr. almennra hegningarlaga og er hún hæfileg 8 mánaða fangelsi. Ákærða stóðst skilorð framangreinds dóms og þykir því mega skilorðsbinda refsingu hennar nú eins og í dómsorði greinir.

Loks verður ákærða dæmd til að greiða sakarkostnað og málsvarnarlaun verjanda síns, að meðtöldum virðisaukaskatti, eins og í dómsorði greinir.

A-kk-nf Í-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóminn.

D ó m s o r ð :

Ákærða, A-kvk-nf G-kvk-nf A-kvk-nf, sæti fangelsi í 8 mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum 3 árum frá deginum í dag að telja, haldi ákærða almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærða greiði 55.983 krónur í sakarkostnað, málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, G-kk-ef E-kk-ef hrl., 511.300 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti og 33.000 krónur í útlagðan kostnað verjandans.

A-kk-nf Í-kk-nf