E-974/2016

Mál þetta, sem dómtekið var 10. nóvember 2016, var höfðað 18. mars 2016 af hálfu B-kk-ef S-kk-ef, [...] á hendur Tryggingamiðstöðinni hf., Síðumúla 24, Reykjavík, til heimtu skaðabóta, vaxta og málskostnaðar.

Stefnandi krefst þess að stefndi Tryggingamiðstöðin hf. verði dæmdur til að greiða stefnanda 3.752.655 krónur með 4,5% vöxtum samkvæmt 16. gr. skaðabótalaga, af 312.102 krónum frá 23. apríl 2013 til 10. mars 2014, en með sömu vöxtum af 2.819.004 krónum frá þeim degi til 30. nóvember 2014, en með sömu vöxtum af 1.837.299 krónum, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. vaxtalaga nr. 38/2001 af 981.705 krónum frá þeim degi til 11. mars 2015, en með 4,5% vöxtum af 1.837.299 krónum og dráttarvöxtum af 1.690.356 krónum frá þeim degi til 7. nóvember 2015, en með dráttarvöxtum af 3.752.655 krónum frá þeim degi til greiðsludags. Stefnandi krefst málskostnaðar að skaðlausu að mati dómsins, í samræmi við þá hagsmuni sem í húfi eru og vinnu málflytjanda, að teknu tilliti til virðisaukaskatts á málflutningsþóknun.

Stefndi krefst þess aðallega að verða sýknaður af öllum kröfum stefnanda í máli þessu.

Til vara krefst stefndi þess að kröfur stefnanda verði lækkaðar. Stefndi krefst þess jafnframt að stefnanda verði gert að greiða stefnda málskostnað samkvæmt mati dómsins.

Yfirlit málsatvika og ágreiningsefna

Stefnandi, sem um langt árabil hafði starfað sem vélstjóri, bæði til sjós og lands, slasaðist við vinnu sína um borð í fiskiskipinu Bíldsey SH-65 þann 23. apríl 2013 þegar hann datt í vélarrúmi skipsins og lenti illa á vinstri öxlinni. Stefnandi varð strax óvinnufær og leitaði til heilsugæslulæknis þegar í land var komið 30. apríl 2013, en svo til Á-kk-ef K-kk-ef bæklunarlæknis, sem gerði aðgerð á öxlinni 21. ágúst 2013. Eftir aðgerðina var stefnandi í sjúkraþjálfun í Reykjavík um nokkurra mánaða skeið og varð hann ekki vinnufær aftur fyrr en í mars 2014. Í vottorði frá bæklunarlækninum kemur fram að stefnandi eigi sögu um rotar cuff syndrom í þessari öxl og að hans áliti teldist 50% axlarmeins vera vegna eldra meins en 50% vegna tognunaráverka sem slysið þann 23. apríl 2013 olli.

Stefnandi og stefndi, sem óumdeilt er að beri bótaábyrgð vegna slyssins, sammæltust um að fela þeim B-kk-þgf P-kk-þgf S-kk-þgf, bæklunar- og handarskurðlækni, og S-kk-þgf B. H-kk-þgf hrl. að meta afleiðingar þess, samkvæmt skaðabótalögum nr. 50/1993. Í matsgerð þeirra, dags. 9. október 2014, voru tímabundnar og varanlegar afleiðingar sjóvinnuslyss stefnanda metnar. Var tímabil tímabundins atvinnutjóns metið frá 30. apríl 2013 til 10. mars 2014, en stöðugleikatímapunktur var ákveðinn síðarnefnda daginn. Þá var tímabil þjáninga metið í jafnlangan tíma. Samkvæmt matsgerðinni var varanlegur miski stefnanda metinn til 8 stiga en þar af taldist helmingurinn vera vegna fyrri meina. Varanlegur miski vegna slyssins 23. apríl 2013 taldist því vera 4 stig. Varanleg örorka var metin 16% en þar af taldist helmingurinn vera vegna fyrri einkenna. Varanleg örorka stefnanda vegna slyssins taldist því vera 8%.

Til viðbótar sameiginlegri matsbeiðni fór stefndi að auki þess á leit við matsmenn að þeir tækju sérstaklega fyrir tiltekin álitaefni, m.a. um það hvort tjónþoli hefði á endanum þurft á sams konar aðgerð að halda og framkvæmd var þann 21. ágúst 2013, hefði hann ekki lent í slysinu. Var þeirri spurningu svarað í matsgerðinni, þannig:

Já. Matsmenn telja B-kk-þf á endanum hafa að lokum þurft á sams konar aðgerð að halda og framkvæmd var þann 21. ágúst 2013, hefði hann ekki lent í óhappi 23. apríl 2013. Byggja þeir á fyrirliggjandi gögnum og ekki síst á eftirfarandi fullyrðingu í vottorði meðhöndlandi bæklunarskurðlæknis, Á-kk-ef K-kk-ef, dags. 31. október 2013: „Einnig er ljóst við skoðun þann 13.03.2012 er (B-kk-nf) með skaddaða sin í öxl og ljóst að stefndi í aðgerð hjá honum.“

Lögmaður stefnanda sendi stefnda kröfubréf 30. október 2014, þar sem krafist var bóta fyrir tímabundnar og varanlegar afleiðingar slyssins, á grundvelli matsgerðar B-kk-ef og S-kk-ef. Í bréfinu var jafnframt gerð krafa um greiðslu ótilgreinds ferðakostnaðar stefnanda, vegna sjúkraþjálfunar hans í Reykjavík, þar sem sú sérhæfða sjúkraþjálfunarmeðferð sem stefnandi þurfi á að halda til að ná bata eftir aðgerðina sé ekki í boði í Reykhólahreppi þar sem stefnandi búi.

Tjón stefnanda vegna tímabundinnar og varanlegrar örorku var greitt á grundvelli matsgerðarinnar í desember 2014, auk vaxta og innheimtuþóknunar lögmanns hans. Frá bótum til stefnanda dró stefndi 40% af greiðslum sem stefnandi hafði fengið frá lífeyrissjóði vegna örorku frá 10. mars 2014 til maíloka 2015. Stefnandi mótmælti fjárhæð frádragsins og vísaði til þess að axlarmeiðsli stefnanda væri aðeins að helmingshluta að rekja til sjóvinnuslyssins en væri að hinum helmingshluta vegna ástands axlarinnar fyrir slysið. Stefndi hafnaði þessum mótbárum stefnanda. Á bótakvittun, dags. 23. desember 2014, viðurkenndi lögmaður stefnanda móttöku bóta frá stefnda þannig: -með eftirfarandi fyrirvörum:

1. um rétt B.S. til frekari bóta, verði varanleg örorka og/eða miski síðar metin hærri en skv. matsgerð BPS og SBH.

2. um rétt til bóta skv. 1. gr. skbl., m.a. vegna ferðakostnaðar v/sjúkraþjálfunar, sem BS sótti til Rvk að læknisráði.

3. um réttmæti og/eða fjárhæð frádrags vegna greiðslu frá lífeyrissjóði, sbr. tölvupóstar milli lögmanns og TM 22. – 23. 12. 14.

Með tölvupósti 11. febrúar 2015 voru stefnda veittar upplýsingar um ferðakostnað stefnanda vegna sjúkraþjálfunar, sem hann hafði áður krafist greiðslu á. Stefndi bauð stefnanda bætur vegna ferðakostnaðar hans, fyrst að fjárhæð 100.000 krónur, en kvaðst síðar tilbúinn til að greiða þriðjung ferðakostnaðar stefnanda miðað við 15 ferðir, að frádreginni 210.069 króna greiðslu Sjúkratrygginga Íslands á ferðakostnaði, eða 182.977 krónur. Stefnandi samþykkti ekki þessi boð stefnda.

Stefnandi taldi að varanlegar afleiðingar slyssins væru vanmetnar í matsgerð S-kk-ef og B-kk-ef og óskaði eftir endurmati örorkunefndar á varanlegum miska og örorku stefnanda. Í álitsgerð örorkunefndar 30. september 2015 segir um varanlegan miska stefnanda, að eymsli væru í vöðvafestum vinstri axlar og álagsverkir. Við athugun á hreyfiferli fyndi stefnandi til við fulla hreyfingu, við snúning inn á við og við aðfærslu á bak aftur vantaði 10 cm að hann næði jafn langt með fingrum vinstri handar og þeirri hægri. Var það mat örorkunefndar að stefnandi hefði í sjóvinnuslysinu hlotið viðbótaráverka á vinstri öxl. Þrátt fyrir tíma frá slysi, skurðaðgerð og sjúkraþjálfun hafi hann daglega óþægindi í öxlinni, sem versni við allt álag. Ekki yrði litið fram hjá fyrri vanda stefnanda í vinstri öxl, þar sem fyrir liggi að sin ofankambsvöðva hafi verið löskuð fyrir slysið og ljóst væri að hann hefði versnað eftir slysið. Hann hafi þurft að undirgangast opna aðgerð vegna viðgerðar á rifinni sin og þá hafi verið tekið úr axlarhyrnu til að gera rýmra undir henni. Að öllum gögnum virtum, og með hliðsjón af skoðun og viðtali við stefnanda, væri varanlegur miski vegna slyssins hæfilega metinn 7 stig.

Um varanlega örorku stefnanda sagði örorkunefnd, að á slysdegi hefði stefnandi starfað við fiskveiðar en hefði ekki farið til þeirra starfa eftir slysið vegna afleiðinga þess. Stefnandi sé lærður vélvirki og hafi sem slíkur verið til sjós en hann hafi starfað á skipum þörungaverksmiðju í 11 ár áður en hann fór á það skip þar sem slysið átti sér stað. Hann starfi nú sem vélstjóri á skipi í þörungaverksmiðju. Stefnandi hafi fyrir slysið glímt við vanda í vinstri öxl. Örorkunefnd taldi að stefnandi myndi illa ráða við að starfa við fiskveiðar áfram og að afleiðingar slyssins hefðu dregið úr möguleikum stefnanda til að afla sér atvinnutekna og væri varanleg örorka hans vegna þess 10%.

Með tölvubréfi 7. október 2015 var stefndi af hálfu stefnanda krafinn um greiðslu viðbótarskaðabóta á grundvelli álitsgerðar örorkunefndar, auk greiðslu kostnaðar við öflun álitsins. Með bréfi stefnda 6. nóvember 2015 hafnaði hann greiðslu frekari skaðabóta. Vísaði stefndi meðal annars til þess að verulegur vafi léki á um að mat nefndarinnar væri „í samræmi við hlutverk nefndarinnar skv. 10. gr. skaðabótalaga, enda felst ekki í álitsgerðinni endurskoðun matsmanna á fyrri matsgerð“. Þá var það afstaða stefnda að álitsgerð örorkunefndar hnekkti ekki niðurstöðum matsgerðar B-kk-ef og S-kk-ef.

Við aðalmeðferð málsins gáfu skýrslur tveir af þeim þremur nefndarmönnum í örorkunefnd sem stóðu að álitsgerð nefndarinnar frá 30. september 2015, þeir Í-kk-nf G-kk-nf H-kk-nf læknir og S-kk-nf S-kk-nf hrl., formaður nefndarinnar.

Málsástæður og lagarök stefnanda

Í máli þessu geri stefnandi í fyrsta lagi kröfu um greiðslu bóta samkvæmt 1. mgr. 1. gr. skaðabótalaga, annars vegar vegna ferðakostnaðar hans vegna meðferðar hjá bæklunarlækni og sjúkraþjálfara í Reykjavík, en hins vegar vegna kostnaðar við öflun álitsgerðar örorkunefndar. Í öðru lagi kröfu um bætur vegna oftekins frádrags stefnda frá bótum stefnanda fyrir varanlega örorku, vegna greiðslna sem hann hafi fengið frá Gildi lífeyrissjóði. Í þriðja lagi geri hann kröfu um skaðabætur vegna viðbótar varanlegs miska og örorku stefnanda samkvæmt álitsgerð örorkunefndar.

Sjúkrakostnaður og annað fjártjón – 1. mgr. 1. gr. skaðabótalaga

Vegna þeirra axlarmeiðsla sem stefnandi hafi hlotið í slysinu hafi hann gengist undir axlaraðgerð hjá Á-kk-þgf K-kk-þgf og hafi í kjölfarið þurft að undirgangast sjúkraþjálfun til þess að ná bata og vinnufærni á ný. Í læknisvottorði Á-kk-ef, dags. 3. október 2013, segi að erfitt sé með sjúkraþjálfun þar sem stefnandi búi. Í Reykjavík séu sjúkraþjálfarar sem sérhæfi sig í endurhæfingu á axlarmeinum bæði fyrir og eftir aðgerðir. Á-kk-nf hafi talið að eftir aðgerð, eins og þá sem stefnandi hafi gengist undir, væri best fyrir stefnanda að leita til sjúkraþjálfara sem hefði mikla reynslu á þessu sviði til að hann fengi hámarksbata úr aðgerðinni. „Þetta þýðir að hann verður að leita til Reykjavíkur til að fá vanan þjálfara.“ Með vísan til þessara orða Á-kk-ef, sem og með vísan til 1. mgr. 1. gr. skaðabótalaga og dómaframkvæmdar, telji stefnandi einsýnt að stefnda beri að bæta honum ferðakostnað hans við það að hafa þurft að gangast undir meðferð hjá Á-kk-þgf og sjúkraþjálfara í Reykjavík, með það fyrir augum að ná fram hámarksbata eftir slysið.

Samkvæmt yfirliti frá Orkuhúsinu og sjúkraþjálfara stefnanda hafi hann farið samtals 18 sinnum til Reykjavíkur til læknismeðferðar og sjúkraþjálfunar vegna afleiðinga slyssins. Frá heimili stefnanda í Reykhólahreppi séu 220 kílómetrar til Reykjavíkur, eða 440 kílómetrar báðar leiðir. Samtals 7.920 kílómetrar sem stefnandi hafi ekið á einkabifreið sinni til og frá Reykjavík. Þess sé krafist að stefndi greiði stefnanda kostnað hans vegna þessara ferða og miði stefnandi við akstursgjald ríkisstarfsmanna samkvæmt auglýsingu nr. 1/2013, sem í gildi hafi verið árin 2013-2014, en samkvæmt henni hafi greiðst 116 krónur pr. ekinn kílómetra. Krafa stefnanda um bætur vegna ferðakostnaðar nemi því 918.720 krónum. Frá þeirri fjárhæð dragist 210.069 krónur sem sé sú fjárhæð sem Sjúkratryggingar Íslands hafi greitt upp í ferðakostnað stefnanda. Endanleg krafa stefnanda um bætur samkvæmt 1. mgr. 1. gr. skaðabótalaga vegna ferðakostnaðar hans nemi því 708.651 krónu. Boð stefnda, um greiðslu á 182.977 krónum upp í þennan kostnað, hafi stefnandi ekki þurft að sætta sig við enda samræmist sú greiðsla hvorki skilmálum slysatryggingar sjómanna né tilgangi skaðabótalaga um að tjón hans vegna slyssins skuli að fullu bætt. Í tölvupósti stefnda 20. febrúar 2015 sé vísað til þess að stefnandi hefði hvort sem er, vegna ástands axlarinnar fyrir slysið, þurft að sækja sjúkraþjálfun í Reykjavík þótt hann hefði ekki lent í vinnuslysinu, sem leiða eigi til lækkunar á kröfu stefnanda. Þessi staðhæfing stefnda sé með öllu ósönnuð, einkum sé horft til þess hversu mikið öxlin hafi versnað eftir vinnuslysið.

Auk þess geri stefnandi, með vísan til 1. mgr. 1. gr. skaðabótalaga, kröfu um greiðslu þess kostnaðar sem hlotist hafi af öflun álitsgerðar örorkunefndar. Um sé að ræða matsgjald að fjárhæð 225.000 krónur.

Samkvæmt framangreindu nemi krafa stefnanda um bætur samkvæmt 1. mgr. 1. gr. skaðabótalaga 933.651 krónu.

Bætur vegna oftekins frádrags stefnda vegna greiðslna frá lífeyrissjóði

Vegna óvinnufærni stefnanda eftir slysið hafi hann fengið greiddan tímabundinn örorkulífeyri frá Gildi lífeyrissjóði. Stefndi hafi lækkað bætur stefnanda fyrir varanlega örorku sem nemi 40% af þeirri fjárhæð eða um 1.963.410 krónur, með vísan til 4. mgr. 5. gr. skaðabótalaga. Stefnandi telji að stefnda hafi aðeins verið heimilt að skerða bætur stefnanda fyrir varanlega örorku um helming þessarar fjárhæðar. Vísi stefnandi hér til þess sem greini í læknisvottorði Á-kk-ef K-kk-ef um að axlarmeiðsli stefnanda væri aðeins að helmingshluta að rekja til sjóvinnuslyssins en væru að hinum helmingshluta vegna ástands axlarinnar fyrir slysið. Niðurstaða matsgerðar B-kk-ef og S-kk-ef um varanlegar afleiðingar slyssins hafi miðað við þessa skiptingu og þá hafi örorkunefnd einnig tekið mið af ástandi axlarinnar fyrir slysið við mat á varanlegum afleiðingum þess. Stefnandi vísi hér til Hrd. nr. 471/2005 en þar hafi komið skýrt fram að frá bótum fyrir varanlega örorku samkvæmt ákvæðum skaðabótalaga væri aðeins heimilt að draga frá greiðslu frá almannatryggingum sem beinlínis stafaði frá sama slysi og bætur hefðu verið greiddar fyrir, en sömu sjónarmið eigi við um frádrag vegna greiðslna frá lífeyrissjóði. Stefnandi telji því einsýnt að stefnda hafi einungis verið heimilt að lækka bætur hans fyrir varanlega örorku sem nemi helmingi framangreindrar fjárhæðar eða 981.705 krónum. Stefnandi geri því í málinu kröfu um greiðslu bóta sem nemi sömu fjárhæð vegna hins oftekna frádrags stefnda.

Bætur vegna viðbótar varanlegs miska og örorku

Á grundvelli hækkunar örorkunefndar á varanlegum miska og varanlegri örorku stefnanda geri stefnandi kröfu um greiðslu viðbótarskaðabóta. Bætur vegna hækkaðs varanlegs miska um 3 stig nemi 312.102 krónum og bætur vegna hækkunar varanlegrar örorku um 2% nemi 1.525.197 krónum, samtals 1.837.299 krónur.

Stefndi hafi hafnað greiðslu þessara viðbótarskaðabóta, meðal annars með vísan til þess að álitsgerð örorkunefndar í málinu sé „andstæð hlutverki nefndarinnar“, án þess að sú staðhæfing hafi verið útskýrð með haldbærum rökum. Þá hafi stefndi jafnframt vísað til þess að álitsgerðin hnekki ekki niðurstöðum matsgerðar B-kk-ef og S-kk-ef.

Stefnandi hafi aflað álitsgerðar örorkunefndar með heimild í 10. gr. skaðabótalaga, með áorðnum breytingum. Hlutverk nefndarinnar sé samkvæmt ákvæðinu að leggja sjálfstætt mat á matsefnið hverju sinni og að endurmeta afleiðingar líkams- eða heilsutjóns samkvæmt ákvæðum skaðabótalaga. Álitsgerð nefndarinnar í máli stefnanda sé unnin með sama hætti og nefndin hafi gert í öðrum sambærilegum matsmálum um langt árabil. Standi því engin efni til þess að stefndi hafni greiðslu frekari bóta á þeim grundvelli að álitsgerð nefndarinnar samræmist ekki hlutverki hennar.

Um gildi matsgerðanna tveggja fari eftir meginreglu 1. mgr. 44. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála, um frjálst sönnunarmat dómstóla. Stefnandi byggi á því að í ljósi stöðu og hlutverks örorkunefndar, og með vísan til dómvenju, hafi álitsgerðir örorkunefndar að öllu jöfnu ríkara sönnunargildi en matsgerð tveggja matsmanna. Horfa verði til þess við mat á gildi matsgerðanna að örorkunefnd starfi samkvæmt 10. gr. skaðabótalaga og reglugerð nr. 335/1993 og sé skipuð þremur óháðum og óvilhöllum matsmönnum, tveimur læknum og einum hæstaréttarlögmanni, skipuðum af íslenska ríkinu sem greiði fyrir vinnu þeirra. Örorkunefnd sé stjórnvald og um starfsemi hennar gildi því ákvæði stjórnsýslulaga, nr. 37/1993. Álitsgerð nefndarinnar hljóti af framangreindum ástæðum, að öllu jöfnu, að vega þyngra en matsgerð tveggja matsmanna, sem þiggi verklaun sín af stefnda. Væri það aðeins ef sérstakir annmarkar væru á álitsgerð örorkunefndar, að komið gæti til álita, að matsgerð tveggja matsmanna vægi þyngra en svo sé ekki í máli þessu.

Stefnandi telji einsýnt að niðurstaða örorkunefndar um varanlegar afleiðingar slyss hans sé betur rökstudd en niðurstaða matsgerðar B-kk-ef og S-kk-ef um það sama. Í ljósi áverka stefnanda og varanlegs líkamstjóns, sem og í ljósi þess að honum hafi ekki eftir slysið verið mögulegt að stunda áfram fiskveiðar, með tilheyrandi umtalsverðu launatapi, þá sé niðurstaða örorkunefndar um varanlegar afleiðingar slyssins mun nær réttu lagi en matsgerð B-kk-ef og S-kk-ef. Væri stefnanda mögulegt að vinna áfram við fiskveiðar þá gerði hann það enn, enda hafi hann hvergi annars staðar nærri jafn góða tekjuöflunarmöguleika. Stefnandi hafi eftir slysið orðið fyrir miklu tekjutapi við það að þurfa að láta af fiskveiðum og sé aflahæfi hans til annarra starfa einnig skert. Þó svo að fallist yrði á kröfur hans í málinu þá sé ljóst að tekjutap hans vegna afleiðinga slyssins sé langt frá því að vera að fullu bætt. Í ljósi alls framangreinds hljóti niðurstaða álitsgerðar örorkunefndar að fela í sér réttari niðurstöðu en matsgerð B-kk-ef og S-kk-ef um varanlega örorku stefnanda.

Stefnandi telji auk þess þann annmarka vera á rökstuðningi á varanlegri örorku stefnanda í matsgerð B-kk-ef og S-kk-ef, að þar sé mat á varanlegum miska látið ráða mati á varanlegri örorku. Samræmist þessi aðferðafræði við mat á varanlegri örorku ekki ákvæðum 5.-7. gr. skaðabótalaga. Matið sé fjárhagslegt og sértækt og eigi ekki að ráðast af niðurstöðu mats á varanlegum miska eða vera hlutlægt heldur skuli það endurspegla raunverulegar fjárhagslegar afleiðingar slyss stefnanda og byggja á huglægu mati á skertu tekjuöflunarhæfi hans út starfsævina. Með því að ákvarða varanlega örorku hlutfallslega út frá miskamati þá sé ekki verið að beita þeirri aðferð. Vegna þessa annmarka telji stefnandi, hvað sem öðru líði, að ekki verði byggt á niðurstöðu matsins um varanlega örorku stefnanda. Þá sé rökstuðningur þess á varanlegri örorku stefnanda að öðru leyti takmarkaður, að meginstefnu aðeins almennar lýsingar á ástandi stefnanda á matsdegi en ekki samanburður á tveimur atburðarásum líkt og skaðabótalögin áskilji, þ.e. á ætlaðri atvinnuþátttöku stefnanda, eins og ætla megi að hún hefði orðið hefði slysið ekki komið til, borin saman við ætlaða atvinnuþátttöku og tekjuöflun að teknu tilliti til líkamstjónsins.

Samtala kröfugerðar

Höfuðstóll bótakröfu stefnanda sundurliðast á eftirfarandi hátt:

Sjúkrakostnaður og annar kostnaður – 1. gr. skaðabótalaga kr. 933.651.-

Bætur vegna oftekins frádrags v/lífeyrisgreiðslna kr. 981.705.-

Viðbótar skaðabætur vegna varanlegs miska og örorku kr. 1.837.299.-

Samtals kr. 3.752.655.-

Vaxtakrafa

Krafa stefnanda um viðbótarmiskabætur á grundvelli álitsgerðar örorkunefndar beri 4,5% vexti frá slysdegi samkvæmt 16. gr. skaðabótalaga. Krafa stefnanda um viðbótarbætur fyrir varanlega örorku beri samkvæmt sama ákvæði 4,5% vexti frá stöðugleikatímapunkti. Í báðum tilvikum beri kröfurnar dráttarvexti frá 7. nóvember 2015, þegar mánuður hafi verið liðinn frá því að stefnda hafi verið send bótakrafa á grundvelli álitsgerðar örorkunefndar.

Krafa um greiðslu ógreiddra bóta vegna frádrags stefnda vegna lífeyrissjóðsgreiðslna stefnanda beri 4,5% vexti frá stöðugleikatímapunkti en dráttarvexti frá 30. nóvember 2014 er mánuður hafi verið liðinn frá því stefndi hafi verið krafinn um greiðslu bóta á grundvelli matsgerðar B-kk-ef og S-kk-ef.

Krafa um endurgreiðslu ferðakostnaðar stefnanda beri dráttarvexti frá 11. mars 2015 þegar mánuður hafi verið liðinn frá því stefnandi hafi upplýst stefnda um forsendur kröfuliðarins, sbr. Hrd. nr. 208/2011. Krafa um endurgreiðslu matsgjalds örorkunefndar beri dráttarvexti frá 7. nóvember 2015 þegar liðinn hafi verið mánuður frá því stefndi hafi verið krafinn um endurgreiðslu þess kostnaðar.

Stefnandi byggi á ákvæðum skaðabótalaga, nr. 50/1993, með áorðnum breytingum, og skilmálum slysatryggingar sjómanna hjá stefnda. Einnig lögum um vátryggingarsamninga, nr. 30/2004, og dómafordæmum Hæstaréttar. Um vexti og dráttarvexti vísist til skaðabótalaga og laga nr. 38/2001, um vexti og verðtryggingu. Um málskostnað vísist til XXI. kafla sömu laga. Um virðisaukaskatt vísist til laga nr. 50/1988, um virðisaukaskatt.

Málsástæður og lagarök stefnda

Ágreiningslaust sé að stefndi hafi að fullu greitt stefnanda bætur vegna tímabundins tekjutaps og þjáningarbætur samkvæmt ákvæðum skaðabótalaga, nr. 50/1993. Ágreiningur sé um þá þrjá liði sem lögmaður stefnanda hafi gert fyrirvara um og fram komi á skaðabótakvittun. Hér verði fjallað um hvern þessara þriggja liða.

Fyrsti fyrirvari. Réttur stefnanda til frekari bóta, verði varanleg örorka og/eða miski síðar metin hærri en skv. matsgerð B-kk-ef P-x-x S-kk-ef og S-kk-ef B. H-kk-ef.

Fyrst verði að líta til orðalags fyrirvarans, hann verði að skýra svo að stefnandi hafi með honum áskilið sér rétt til frekari bóta ef varanlegur miski eða varanleg örorka yrði vegna síðari breytinga meiri en talið var í áliti þeirra B-kk-ef P-kk-ef S-kk-ef og S-kk-ef B. H-kk-ef. Eðli máls samkvæmt verði fyrirvarinn á hinn bóginn ekki skýrður svo að stefnandi hafi áskilið sér rétt til endurupptöku bótaákvörðunar vegna þess að matið, sem hún hafi verið reist á, kynni að vera rangt. Gera verði þá kröfu að slíkir fyrirvarar, og þeir sem lúti að tilteknum forsendum mats, séu ótvíræðir, sbr. til dæmis dóma Hæstaréttar í málum nr. 300/2006 og nr. 576/2013. Hækkun á miska og varanlegri örorku samkvæmt áliti örorkunefndar frá því sem sameiginlegir matsmenn aðila hafi komist að niðurstöðu um teljist ekki veruleg hækkun samkvæmt 11. gr. skaðabótalaga.

Stefnandi hafi óskað eftir áliti örorkunefndar á miska og varanlegri örorku vegna slyssins 23. apríl 2013. Stefndi hafi ekki verið aðili að matsbeiðninni og hafi hún því verið á ábyrgð og kostnað stefnanda. Samkvæmt 10. gr. skaðabótalaga geti matsbeiðnir til örorkunefndar borið að með tvennum hætti. Í fyrsta lagi geti hvor um sig, tjónþoli eða sá sem krafinn sé bóta, borið sérfræðilegt álit sem þegar liggi fyrir undir örorkunefndina. Í öðru lagi sé heimilt að óska álits örorkunefndar án þess að fyrir liggi sérfræðiálit, standi málsaðilar sameiginlega að slíkri beiðni.

Álitsgerð örorkunefndar beri ekki með sér að verið sé að bera fyrra sérfræðiálit undir nefndina heldur virðist sem stefnandi hafi verið að óska eftir nýju mati og til þess að það kæmi til þyrftu báðir aðilar að standa að matsbeiðni en svo sé ekki í þessu máli.

Það sé mat stefnda að matsgerð sú sem stefnandi hafi aflað einhliða verði hvorki lögð að jöfnu við matsgerð matsmanna sem aðilar hafi staðið saman að né geti hin fyrrnefnda gengið þeirri síðarnefndu framar, enda hafi hún engum annmörkum verið háð, sem áhrif geti haft á sönnunargildi hennar. Þá sé það ekki rétt sem fram sé haldið í stefnu að matsgerð B-kk-ef P-kk-ef S-kk-ef og S-kk-ef B. H-kk-ef sé undirmatsgerð og matsgerð örorkunefndar þá einhvers konar yfirmatsgerð.

Annar fyrirvari. Réttur stefnanda til bóta skv. 1. gr. skaðabótalaga m.a. vegna ferðakostnaðar v/sjúkraþjálfunar, sem stefnandi sótti til Reykjavíkur að læknisráði.

Af svörum matsmanna við spurningum stefnda sé ljóst að stefnandi hefði fyrr eða síðar þurft á sams konar aðgerð að halda og gerð hafi verið 21. ágúst 2013, hefði hann ekki lent í óhappi 23. apríl 2013. Þetta álit sitt hafi matsmenn byggt á fyrirliggjandi gögnum og ekki síst á eftirfarandi fullyrðingu í vottorði meðhöndlandi bæklunarskurðlæknis, Á-kk-ef K-kk-ef, dags. 31. október 2013: „Einnig er ljóst við skoðun þann 13.03.2012 er (B-kk-nf) með skaddaða sin í öxl og ljóst að stefndi í aðgerð hjá honum.“

Stefnandi hefði því þurft að sækja sjúkraþjálfun til Reykjavíkur vegna fyrri áverka og hefði haft af því allan þann kostnað sem hann hafi orðið fyrir eftir aðgerðina sem gerð hafi verið í kjölfar slyssins 2013. Stefnandi eigi því ekki rétt á að stefndi greiði honum ferðakostnað vegna ferða til sjúkraþjálfara sem hann hefði þurft standa straum af sjálfur vegna aðgerðar sem stefnt hafi í eins og meðhöndlandi bæklunarskurðlæknir orði það.

Stefndi hafi boðist til, án viðurkenningar á greiðsluskyldu, að taka þátt í þessum ferðakostnaði stefnanda. Þeim boðum hafi í tvígang verið hafnað.

Þriðji fyrirvari. Réttur stefnda til að draga frá við bótauppgjör greiðslu frá lífeyrissjóði.

Samkvæmt 4. mgr. 5. gr. skaðabótalaga skuli draga frá skaðabótakröfu 40% af reiknuðu eingreiðsluverðmæti örorkulífeyris frá lífeyrissjóði og skuli við útreikninginn miðað við 4,5% ársávöxtun. Höfuðstólsverðmæti greiðslna frá lífeyrissjóði til stefnanda fyrir tímabilið apríl 2014 til maí 2015 hafi numið 4.666.433 krónum, og fyrir tímabilið frá stöðugleikapunkti 10. mars 2014 til 31. mars s.á. 242.092 krónum. Samtals 4.908.525 krónur x 40% = 1.963.410 krónur. Greiðslur þessar frá lífeyrissjóði séu til komnar vegna afleiðinga slyssins 23. apríl 2013 og sæti 40% höfuðstólsverðmæti þeirra fullum frádrætti.

Stefndi hafi gert lögmanni stefnanda grein fyrir afstöðu sinni varðandi frádrátt greiðslu frá lífeyrissjóði, sbr. tölvupóst stefnda frá 23. desember 2014, en þar segi:

Félagið lítur svo á að þetta sé í samræmi við við niðurstöðu matsgerðarinnar í heild sinni. Samkvæmt uppgjörinu bætir félagið atvinnutjón að fullu því samkvæmt því sem segir í matsgerðinni er ekki hægt að fullyrða hvenær umbj. þinn hefði orðið óvinnufær vegna fyrri einkenna. Útreikningur tryggingastærðfræðingsins miðast einungis við að umbj. þinn eigi rétt á greiðslum fram til maí 2015 en ekki út starfsævina líkt og gert er í mati á varanlegum miska og örorku. Þá er auk þess hvergi vikið að öðru en slysinu í mati lífeyrissjóðsins. Nema hægt sé að sýna fram á að umbj. þinn hefði á tímabilinu frá því slysið gerðist fram til maí 2015 átt rétt frá lífeyrissjóðum vegna fyrri einkenna. En þá væru líka forsendur fyrir útreikningi á bótum vegna tímabundins atvinnutjóns ekki réttar og því yrði að breyta þeim.

Verði ekki fallist á sýknukröfu stefnda krefjist hann þess að dómkröfur stefnanda verði lækkaðar.

Stefnandi geri kröfu um greiðslu vegna 18 ferða til og frá Reykjavík vegna sjúkraþjálfunar. Samkvæmt yfirliti Sjúkraþjálfunar Íslands hafi sjúkraþjálfun farið fram í 15 skipti og hafi ferðirnar þá ekki verið fleiri. Því beri þegar að lækka þennan kröfulið um 1/6 eða 118.108 krónur.

Verði krafa stefnanda tekin til greina, um að frádrætti vegna lífeyrisgreiðslna verði skipt jafnt á milli þeirra tveggja atvika sem myndi heildarmiskastig og varanlega örorku, ætti með sömu rökum að skipta ferðakostnaði vegna sjúkraþjálfunar til helminga milli fyrri meiðsla og slyssins 23. apríl 2013. Krafa vegna ferðakostnaðar sé sett fram vegna 18 ferða, 708.651 króna. Frá beri að draga þrjár ferðir 118.108 krónur. Eftir standi 590.543 krónur x 50% eða 295.271 króna.

Stefndi vísi máli sínu til stuðnings til skaðabótalaga nr. 50/1993. Enn fremur vísi stefndi til meginreglna skaðabótaréttarins sem og almennra reglna kröfuréttar.

Málskostnaðarkrafa stefnda byggist á 130. gr., sbr. 129. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála.

Niðurstaða

Í máli þessu deila aðilar um uppgjör skaðabóta vegna líkamstjóns sem stefnandi hlaut í vinnuslysi sem stefndi ber bótaábyrgð á. Málsatvikum er lýst í sérstökum kafla hér að framan og vísast til þess sem þar kemur fram, þar á meðal um þá fyrirvara sem gerðir voru af hálfu stefnanda við bótauppgjör.

Stefndi heldur því fram að þann fyrirvara sem stefnandi gerði við bótauppgjör um mat á varanlegri örorku og/eða miska verði að skilja svo að áskilnaður um hærri bætur vegna líkamstjóns taki aðeins til þess ef tjónið yrði síðar metið meira vegna síðari breytinga, en feli ekki í sér áskilnað um endurupptöku bótaákvörðunar vegna þess að matið sem hún hafi verið reist á kynni að vera rangt. Á þessa túlkun fyrirvarans við bótauppgjör verður ekki fallist, enda er skýrum orðum gerður áskilnaður um rétt til frekari bóta verði varanleg örorka og/eða miski síðar metin hærri en í fyrirliggjandi matsgerð. Verður því að telja að af hálfu stefnanda hafi verið gerður skýr fyrirvari um frekari kröfur ef endurmat leiddi í ljós meira tjón en það var talið vera í sameiginlegri matsgerð, sbr. til hliðsjónar dóm Hæstaréttar Íslands í máli nr. 300/2006. Í máli þessu reynir ekki á það hvort uppfyllt séu skilyrði 11. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, sem stefndi vísar til, og er krafa stefnanda ekki byggð á því ákvæði eða á því að síðari breytingar á heilsufari hafi komið til. Krafa stefnanda byggist á áliti örorkunefndar á sömu áverkum og áður höfðu verið metnir.

Formaður örorkunefndar og læknir í örorkunefnd, sem báðir stóðu að álitinu, staðfestu álitsgerð sína fyrir dóminum og skýrðu hvernig að henni var staðið. Fram kom að nefndin hefði haft upplýsingar um fyrri matsgerð og um fyrri áverka. Nefndin hafi metið sjálfstætt varanlegan miska og varanlega örorku af völdum þessa tjóns og var það niðurstaða þeirra að varanlegur miski stefnanda vegna afleiðinga sjóslyssins þann 23. apríl 2013 væri 7% og að varanleg örorka hans vegna afleiðinga slyssins væri 10%. Stefndi hafnar því að álit örorkunefndar verði lagt til grundvallar, þar sem álitsgerð örorkunefndar beri ekki með sér að verið sé að bera fyrra sérfræðiálit undir nefndina, heldur virðist sem stefnandi hafi verið að óska eftir nýju mati. Til þess að það kæmi til þyrftu báðir aðilar að standa að matsbeiðni samkvæmt 1. mgr. 10. gr. skaðabótalaga. Það kemur í hlut dómsins að skera úr um sönnunargildi þeirra álits- og matsgerða sem fyrir liggja í málinu, eftir almennum reglum, sbr. 1. mgr. 44. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála.

Með hliðsjón af lögskýringargögnum verður 1. mgr. 10. gr. skaðabótalaga skýrð á þann hátt að liggi fyrir sérfræðilegt álit um örorku- og miskastig tjónþola, svo sem matsgerð sérfróðra manna, geti hvor um sig, tjónþoli eða sá sem krafinn er bóta, leitað álits örorkunefndar um þau atriði, sbr. fyrri málslið málsgreinarinnar. Að fenginni matsgerðinni 9. október 2014 átti stefnandi því rétt á að óska einhliða eftir álitsgerð nefndarinnar eins og hann gerði 27. júlí 2015. Af þeim sökum hefur álitsgerð örorkunefndar 30. september 2015 fullt sönnunargildi í máli þessu, sbr. til hliðsjónar dóm Hæstaréttar Íslands 11. febrúar 2016 í máli nr. 326/2015, sbr. einnig dóm Hæstaréttar í máli nr. 362/1999. Af forsendum dóms Hæstaréttar í máli nr. 326/2015 verður ráðið, með hliðsjón af forsendum héraðsdóms í málinu, að það dragi ekki úr sönnunargildi álits örorkunefndar, sem aflað er einhliða, þó að þar séu afleiðingar slyss metnar sjálfstætt en álit ekki sett fram sem endurskoðun á matsgerð, sem aflað hafi verið sameiginlega á grundvelli skaðabótalaga. Í því máli hafði tjónþoli einnig aflað mats dómkvaddra matsmanna eftir að dómur gekk í héraði og í forsendum dóms Hæstaréttar er sérstaklega vikið að því að slík matsgerð, sem aflað er á grundvelli réttarfarslaga, hafi meðal annars af þeim sökum að öðru jöfnu ríkt sönnunargildi, en til samræmis við kröfugerð var niðurstaða örorkunefndar lögð til grundvallar niðurstöðu Hæstaréttar í málinu. Í máli þessu hefur ekki verið aflað mats dómkvaddra manna og verður, í samræmi við framangreint fordæmi Hæstaréttar, álitsgerð örorkunefndar lögð til grundvallar um afleiðingar slyssins. Hafnað er málsástæðum stefnda um að það álit verði hvorki lagt að jöfnu við matsgerð sem aflað var sameiginlega af aðilum né geti gengið henni framar.

Stefnandi krefst bóta vegna ferðakostnaðar til Reykjavíkur og heim, alls 15 ferðir vegna sjúkraþjálfunar og þrjár vegna læknisheimsókna. Stefndi hafnar því að taka þátt í ferðakostnaði vegna sjúkraþjálfunar þar sem sýnt væri að stefnandi hefði farið í aðgerð og hefði þá þurft sjúkraþjálfun vegna fyrra ástands. Styður stefndi þetta við ummæli Á-kk-ef K-kk-ef bæklunarskurðlæknis í vottorði hans, dags. 31. október 2013, um að það stefndi í aðgerð á öxl stefnanda eftir skoðun í mars 2012, og við tilvísun til þess vottorðs í svörum matsmanna við spurningum sem stefndi beindi einhliða til þeirra við öflun matsgerðar. Þar kemur fram að stefnandi hefði á endanum þurft á sams konar aðgerð að halda þó að hann hefði ekki lent í slysinu. Þrátt fyrir þessi ummæli er ósannað hvort og þá hvenær komið hefði til slíkrar aðgerðar og hver meðferðarþörf hefði þá orðið í framhaldinu. Í fyrrnefndu vottorði Á-kk-ef K-kk-ef segir að stefnandi hafi ekki leitað eftir aðgerð eftir skoðun í mars 2012 og ekki fyrr en 3. maí 2013, eftir slysið, sem ljóst sé að virðist hafa valdið versnandi einkennum sem verði meðferðarkrefjandi. Að þessu virtu, og lýsingum í matsgerðum á áhrifum slyssins á axlarmeinið, þykir mega ganga út frá því að slysið varð til þess að þessi aðgerð var gerð 21. ágúst 2013. Umrædda sjúkraþjálfun stefnanda í framhaldi af henni, og endurkomur hans til læknis, er beinlínis að rekja til þessarar aðgerðar og þar með til slyssins, sem stefndi ber bótaábyrgð á. Með sömu rökum verður að hafna þeirri málsástæðu stefnda að aðeins 50% þessa tiltekna kostnaðar verði rakin til slyssins, enda þótt óumdeilt sé að aðeins 50% miska og þeirrar varanlegu örorku sem stefnandi býr við sé að rekja til þess.

Stefndi hafnar greiðsluskyldu vegna kostnaðar af þremur ferðum, sem stefnandi rekur til læknisheimsókna eftir aðgerðina. Stefnandi hefur lagt fram yfirlit frá Orkuhúsinu um þá tíma sem hann hefur átt hjá Á-kk-þgf K-kk-þgf bæklunarlækni og yfirlitið gefur til kynna að hann hafi mætt í þá þrjá tíma sem þar er merkt við og krafan lýtur að. Stefndi hefur ekki fært fram röksemdir sem dragi úr sönnunargildi þessa yfirlits og verður lagt til grundvallar að stefnandi hafi vegna slyssins komið til læknisins í endurkomu dagana 28. ágúst 2013, 31. október s.á. og loks 20. mars 2014 í tvöfaldan tíma. Um sönnunargildi yfirlits um sjúkraþjálfun stefnanda, sem sýnir 15 komur til S-kvk-ef S-kvk-ef sjúkraþjálfara á tímabilinu 12. september 2013 til 1. október 2014, er ekki ágreiningur. Á yfirlitinu kemur m.a. fram að stefnandi hefur komið í sjúkraþjálfun til S-kvk-ef 31. október 2013. Verða stefnanda ekki dæmdar bætur vegna kostnaðar af fleiri en einni ferð til Reykjavíkur og heim þann dag, en þá fór hann bæði til sjúkraþjálfara og til læknis. Ferðir stefnanda til Reykjavíkur af þessu tilefni eru því alls 17 ferðir. Útreikningur ferðakostnaðar á grundvelli 116 króna kílómetragjalds um 440 kílómetra leið er óumdeildur, 51.040 krónur hver ferð. Samkvæmt því er kostnaður við 17 ferðir samtals 867.680 krónur. Óumdeilt er að til lækkunar kröfunni komi 210.069 króna framlag Sjúkratrygginga Íslands og standa þá eftir 657.611 krónur sem fallist verður á að stefnda beri að greiða stefnanda vegna ferðakostnaðar í sjúkraþjálfun og til læknis.

Krafa stefnanda vegna útlagðs kostaðar við öflun álits örorkunefndar, sem höfð var uppi við stefnda 7. október 2015, styðst við kvittun fyrir greiðslu til örorkunefndar, að fjárhæð 225.000 krónur, dags. 27. júlí 2015. Þessum kröfulið hefur ekki verið andmælt sérstaklega og verður hann tekinn til greina, sbr. 1. gr. skaðabótalaga, nr. 50/1993.

Samkvæmt 4. mgr. 5. gr. skaðabótalaga skal m.a. draga frá skaðabótakröfu 40% af reiknuðu eingreiðsluverðmæti örorkulífeyris frá lífeyrissjóði. Í bótauppgjöri vegna slyssins, dags. 23. desember 2014, er dregin frá bótum stefnanda fjárhæð vegna „Greitt af Tr.stofn. og Líf.sj.“, samtals 1.963.410 krónur. Samkvæmt tölvupóstsamskiptum lögmanna stefnanda og stefnda sama dag mun þessi fjárhæð vera 40% af bótum sem stefnandi hafi fengið úr lífeyrissjóðum vegna örorku. Annars vegar 96.837 krónur vegna tímabilsins 11.-31. mars 2014 og hins vegar 1.866.573 krónur vegna tímabilsins frá apríl 2014 til maí 2015 og er síðarnefnda fjárhæðin niðurstaða tryggingastærðfræðings, dags. 6. desember 2014, um það hver sé fjárhæð 40% af eingreiðsluverðmæti bóta sem stefnandi hafi fengið frá lífeyrissjóðum.

Stefnandi heldur því fram að aðeins hafi átt að draga frá 40% af helmingi þeirra bóta, sem stefnandi hafi fengið frá lífeyrissjóðum vegna varanlegrar örorku, vegna þess að aðeins 50% þeirrar varanlegu örorku sem stefnandi býr við sé að rekja til hins bótaskylda slyss. Ekki skuli draga frá aðrar bætur en þær sem stafa beinlínis af sama slysi og verið sé að greiða skaðabætur fyrir. Stefndi byggir á því að þær bætur, sem stefnandi hafi fengið frá öðrum og frádráttur stefnda miðist við, sé alfarið að rekja til slyssins, en sé ekki að rekja til fyrra heilsufars stefnanda eða heildarörorkustigs hans.

Í málinu hafa ekki verið lögð fram gögn frá lífeyrissjóðum um bótagreiðslur eða gögn um það á hvaða grundvelli slíkar greiðslur voru ákveðnar. Matsgerð B-kk-ef P-kk-ef S-kk-ef læknis og S-kk-ef B. H-kk-ef hrl. frá 9. október 2014 mun hafa fylgt beiðni stefnda um útreikning til tryggingastærðfræðings. Svo sem fram er komið var það niðurstaða þeirra að varanlegur miski stefnanda væri 8 stig, þar af fjögur stig vegna slyssins og að varanleg örorka hans væri 16%, þar af helmingur vegna fyrri einkenna en 8% vegna slyssins. Í fyrrgreindum útreikningi tryggingastærðfræðingsins kemur fram að stefnandi sé metinn til 4% varanlegs miska og 8% varanlegrar örorku eftir vinnuslys á sjó og hafi vegna slyssins fengið greiddan örorkulífeyri frá þremur lífeyrissjóðum. Upplýsingar um bótafjárhæðir séu fengnar úr greiðsluyfirliti frá Gildi lífeyrissjóði og miðist bótaréttur og bótafjárhæðir við stöðugleikadag. Að þessu virtu verður ekki annað af gögnum málsins ráðið en að við útreikning hafi legið til grundvallar að þær bætur frá lífeyrissjóðum sem dregnar voru frá bótum til stefnanda hafi miðast við það miskastig og hlutfall varanlegrar örorku, sem samkvæmt fyrirliggjandi mati var talið að rakið yrði beinlínis til slyssins. Telst stefndi því hafa sýnt nægilega fram á að frádrátturinn eigi sér lagastoð í 4. mgr. 5. gr. skaðabótalaga, nr. 50/1993, og verður þessum kröfulið stefnanda, um lækkun frádráttar og samsvarandi hækkun bóta, hafnað.

Samkvæmt framansögðu verður fallist á kröfur stefnanda um bætur vegna varanlegrar örorku og miska á grundvelli álits örorkunefndar frá 30. september 2015, en um þá kröfu er ekki tölulegur ágreiningur. Þá verður fallist á kröfu stefnanda um greiðslu ferðakostnaðar vegna 17 ferða stefnanda til Reykjavíkur, sem raktar verða samkvæmt framansögðu til afleiðinga slyssins, og fallist er á kröfu hans um endurgreiðslu kostnaðar vegna öflunar álits örorkunefndar. Um grundvöll krafna stefnanda um vexti og dráttarvexti er ekki ágreiningur. Kröfu stefnanda um helmingslækkun frádráttar við bótauppgjör vegna greiðslu úr lífeyrissjóðum er hafnað. Stefnda verður samkvæmt þessu gert að greiða stefnanda skaðabætur og vexti svo sem í dómsorði greinir.

Með vísun til framangreinds og meginreglu 1. mgr. 130. gr. laga um meðferð einkamála, nr. 91/1991, verður stefnda gert að greiða stefnanda málskostnað sem ákveðinn er 900.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Dóm þennan kveður upp K-kvk-nf K-kvk-nf héraðsdómari.

D Ó M S O R Ð

Stefndi, Tryggingamiðstöðin hf., greiði stefnanda, B-kk-þgf S-kk-þgf, 2.719.910 krónur með 4,5% vöxtum samkvæmt 16. gr. skaðabótalaga, af 312.102 krónum frá 23. apríl 2013 til 10. mars 2014, en með sömu vöxtum af 1.837.299 krónum frá þeim degi til 11. mars 2015, en með 4,5% vöxtum af 1.837.299 krónum, og dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. vaxtalaga nr. 38/2001 af 657.611 krónum, frá þeim degi til 7. nóvember 2015, en með dráttarvöxtum af 2.719.910 krónum frá þeim degi til greiðsludags.

Stefndi greiði stefnanda 900.000 krónur í málskostnað.

K-kvk-nf K-kvk-nf