S-66/2009

Mál þetta er höfðað með ákæru lögreglustjórans á Hvolsvelli dagsettri 27. janúar sl. á hendur ákærða, X,

„fyrir hegningarlagabrot gagnvart fyrrum sambýliskonu sinni K, vopnalagabrot og umferðarlagabrot, svo sem hér greinir nánar:

1.

Líkamsárás, með því að hafa að morgni 12. október 2006, veist að K, snúið hana niður, tekið hana hálstaki og bitið hana, með þeim afleiðingum að hún hlaut roða á hálsi, far eftir hálsfesti aftan á hálsi, rispur á handarbök, roða eftir bit á vinstri öxl og eymsli og verki í hrygg.

Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 110. gr. laga nr. 82/1998.

2.

Hótanir, sem fallnar voru til þess að vekja hjá K ótta um líf hennar og heilbrigði, með því að hafa:

2.1

Hinn 26. febrúar 2007, hringt í K og hótað henni í tveimur símtölum lífláti, en ákærði lét þau orð falla að hann ætlaði að skjóta hana í hausinn og síðan sjálfan sig á eftir, að hún yrði dauð morguninn eftir og að henni væri best að kveðja son sinn sem fyrst.

2.2

Hinn 28. febrúar 2007, hringt í fyrrum eiginkonu sína E, og hótað að skjóta K morguninn eftir, en E hafði samband við Neyðarlínuna og skýrði frá þessu og í kjölfarið ákvað lögregla að K væri ekki örugg á dvalarstað sínum og að hún skyldi fara til Reykjavíkur. Var ákærði skömmu síðar handtekinn af lögreglu.

2.3

Hinn 13. mars 2007 hótað K í eftirgreindu SMS-skeyti, sem ákærði sendi í farsíma hennar úr óskráðu frelsisnúmeri:

“S-e-x drusla...hvort viltu ad thu og loverinn thinn verdid sjarmerud i dk. Eda her a klakanum? Eg bid eftir svari...Thid verdid verkud hvad sem thid veljid.”

2.4

Hinn 1. júní 2007, hringt í K og látið þau orð falla að hún gæti flúið en ekki falið sig og sama dag hótað henni í eftirgreindu SMS-skeyti, sem ákærði sendi í farsíma hennar úr óskráðu frelsisnúmeri:

“Halltu tig i rfthollti tar ertu orugg.8.Augu filgjast alltaf med ter. Vid vitum kvar tu varst I sidustu nott. Tu veist kverniga at stoppa teta bakadu eki of seint.”

2.5

Hinn 9. júní 2007, hótað K í eftirgreindum SMS-skeytum, sem ákærði sendi í farsíma hennar úr óskráðu frelsisnúmeri sem tilheyrði ákærða:

Kl. 14:20: „ Eg skal hata skrifa. en vilt hugsa um tad sem ég er að reyna að segja elsku K min. og tad er of seint at hatta vid tegar vid erum komin um bord i farkostinn og logd af stad i ferdalag. Pabbi tin og mamma er buin ad reina no og miklu fleiri. hugsadu tetta alvarlega og a enda. a-e-x min hafdu svo samband.“

Kl. 15:47: „svo i lokin K min taktu mig einu sinni alvarlega ekki turfa alltaf ad reka tig a elsku K min svo vari indalt ef tu hefdir samband fljotlega eg elska tig. og taktu mig alvarlega i tetta sinn ekki lata adra reka sig a fyrir traann i ter. tu mannst allt sem eg hef sagt ter.“

Telst þetta varða við 233. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 125. gr. laga nr. 82/1998.

3.

Hótanir, sem áttu sér stað eftir að nálgunarbann var sett á samkvæmt úrskurði Héraðsdóms Suðurlands þann 6. júní 2007, sbr. ákærulið 5 og sem fallnar voru til þess að vekja hjá K ótta um líf hennar og heilbrigði, með því að hafa sent henni eftirfarandi SMS-skeyti og bréf:

3.1

Hinn 10. júní 2007 kl. 03:50, sent K eftirfarandi SMS-skeyti í farsíma hennar úr óskráðu frelsisnúmeri sem tilheyrði ákærða:

„Nu forstu dalitid langt yvir strikid med at sakja um nalgunarbann tetta bara versnar med kjarum og nu tessu ef tu vilt laga oldurnar en ekki stakka tar ta mundi eg tala vid mig nastu daga ef ekki skil eg tad bara a einn veg elsku K mig. skilurdu ekki ord af tvi sem ei hef verid atsegja ter fra minni lidan og ast minni til tin er ad ganga frj mer og okkur elskan min. Mundu tad eg mun alltaf elska tig og tu veist kvernig tu getur lagt oldurnar elsku K.“

3.2

Hinn 11. júní 2007, sent K eftirfarandi SMS-skeyti í farsíma hennar úr óskráðu frelsisnúmeri sem tilheyrði ákærða:

Kl. 17:43: „Tu ert nu meiri asninn og rolan. en tu vild audsjaanlega hava astand eins og tad er og ter skal verda ad osk tinni og pumlega tad. En tu veist ta hvernig er hagt at stoppa tetta. En kanski vakknaru of sent. Tu hevur aldrei tost viljat neitt hja mer en nu atlar tu at lata H og fleri borga frir tig tad er alveg satt sem folk segir tu hefur aldrei getad tekid abyrgd a sjalfum ter hvad ta hjalta litla amma og avi ala hann upp. tu ert veik rola. A-x-x stittist.“

Kl. 17:55: „Tu ert ekki ad hugsa um pabba tinn og mommu nuna tu vilt audsjaanlega koma teim i grofuna. tu hugsar bara um helvitis rasgatid a sjalvvm ter og hvur allta gert medan vit vorum saman tess vegna var eg aldrei alveg sattur hvernig sem eg reindi at leggja mig fram og gera allt fyrir tig. En tu vilt hafa tetta svona afram og eg mun reyna ad leggja mig allan fram vid at halda tessu afram svo eg valdi ter ekki vonbrigdum einu sinni enn. svo lidur ren ad juli.“

Kl. 19:10: „Svo hef eg noan kraft i annat mal. Og fyrst tig langar svona mikit til at halda thessu afram ta til er eg. Og kanski tad verdi bara elsku rolan min.“

3.3

Hinn 13. júní 2007, sent K bréf sem var skrifað á útprentaðar ljósmyndir og innihélt meðal annars eftirfarandi texta:

„Nú skalltu sko alveg vita að þú skalt selja mér húsið eða taka afleiðingonum. Ég sagði þér að ef þú irðir með einhverjum eða hvað þá helvítis hórkallinum sem er allvag sama um þig þá færiru yvir strikið og tækir afleiðingonum og þú mátt taka húsið líka og sjá þá. Þú getur flúið og látið loka mig inni en ég kem alltaf aftur og finn þig fyrir rest. En þú hevur aldrei trúað mér fyrr en þú rekur þig á þetta þá getur þú ekki bakkað og ég ekki heldur mundu það. Það er of seint að vilja tala og væla þá ég stobba ekki þá...ég elska þig og slebbi þér aldrei og þú ferð með mér í ferðalag hvort sem þér líkar betur eða ver...“

3.4

Hinn 21. júní 2007, sent K bréf sem var skrifað á útprentaðar ljósmyndir og innihélt meðal annars eftirfarandi texta:

„Eg held að ástin til þín sé að gera mig vitlausan og er að ganga að mér og þér líka dauðum. Með svona áframhaldi er stutt eftir og mér að verða sama...En svona bara versnar þetta við hverja kjæruna versnar þetta bara og það er sama hvað þú ert þrá – þetta endar bara með meiri ósköpum heldur en þig grunar...“

3.5

Hinn 21. júní 2007, sent K bréf sem var skrifað ofan í ljósmyndir og innihélt meðal annars eftirfarandi texta:

„og ef þú hringir ekki og talar við mig þá hætti ég ekki fyrr en þér blæðir eins mikið og mér og færð magasár eins og ég og trúðu mér einu sinni og takktu mig alvarlega Þetta versnar með hverjum þegi svona nema þú talir við mig ég bíð en ég bít fast ef þú talar ekki við mig. Ég gef þér viku þá byrjar nú ballið í alvöru svo ræður þú hvort þú villt ball eða ekki...Og ef löggan fær meira bull frá þér þá versnar þetta bara um helming. Það eina sem dugar er að þú talir við mig...En kannski þú viljir bra svona það sem eftir er (enda styttist árið hratt).“

3.6

Hinn 1. ágúst 2007, skilið eftir bréf sem K fann á eldhúsborði sínu í húsi sínu að C og innihélt meðal annars eftirfarandi texta:

„Svo hittumst við bráðlega augliti til auglits og mig hlakkar til og mundu ég gleymi aldrei. Tækifærin koma ég vaki alltaf og filgist med við sjáumst svo elskan. ha.ha.“

Telst þetta varða við 233. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 125. gr. laga nr. 82/1998.

4.

Vopnalagabrot, með því að hafa:

4.1

Hinn 28. febrúar 2007, geymt skotvopn af gerðinni Norconia, eintaksnúmer 9502358, cal. 22, magasín og 50 skotfæri, óaðskilin og eigi í læstum hirslum í farangursgeymslu bifreiðarinnar B af gerðinni L sem geymdur var í bílskúr sambyggðum við íbúðarhúsið að C sem er í eigu K.

4.2

Hinn 28. febrúar 2007, geymt skotvopn, af gerðinni Mossberg 1187, eintaksnr. SK9877, módel 9200 og riffil BRNO með kíki cal. 22, eintaksnr. 2825, eigi í læstum hirslum í fataskápi í hjónaherbergi hússins að C sem er í eigu K.

4.3

Með því að hafa látið útbúa 27 cm langan hljóðdeyfi á riffil af gerðinni Norconia, eintaksnr. 9502358, c-x-x. 22 með stórum kíki, og þannig breytt eiginleika skotvopnsins án leyfis lögreglustjóra, en hljóðdeyfirinn fannst við leit sérsveitar Ríkislögreglustjóra ásamt skotvopnum í farangursgeymslu bifreiðarinnar B þann 28. febrúar 2007 en með hljóðdeyfinum og skotvopninu voru 50 skot sérstaklega ætluð til nota fyrir vopn með hljóðdeyfi.

Telst þetta varða við 23., 36 og 38. gr. vopnalaga nr. 16/1998 og 1. og 2. mgr. 33. gr., sbr. 5. liður 54 og 59. gr. reglugerðar um skotvopn, skotfæri o.fl. nr. 787/1998.

5.

Brot gegn nálgunarbanni, með því að hafa, þrátt fyrir að honum væri bannað, samkvæmt úrskurði Héraðsdóms Suðurlands frá 6. júní 2007, að senda símaskilaboð eða aðrar sendingar í heima-, vinnu- og farsíma K og senda tölvupóst, bréf, böggla eða aðrar sendingar á dvalarstað og vinnustað hennar:

Frá 10. júní 2007 til 23. júlí 2007, í 95 skipti, sent K SMS-skeyti í farsíma hennar.

Hinn 19. október 2007, sent K SMS-skeyti í farsíma hennar úr óskráðu frelsisnúmeri sem tilheyrði ákærða.

Hinn 13. og 21. júní 2007 og 1. ágúst sama ár, sent K.

Telst þetta varða við 1. mgr. 232. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 94/2000.

6.

Umferðarlagabrot, með því að hafa, aðfaranóttina þann 11. júlí 2007, ekið bifreiðinni B undir áhrifum áfengis (vínandamagn í blóði 2,38 ‰) Hafnargötu í Keflavík og inn á Njarðarbraut til suðurs, uns lögreglan stöðvaði akstur hans á Njarðarbraut sunnan við Hafnargötu.

Telst þetta varða við 1. sbr. 3. mgr. 45. gr. sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, sbr. 1. gr. laga nr. 48/1997.

Dómkröfur:

Að ákærði verði dæmdur til refsingar.

Að ákærði verði sviptur ökurétti samkvæmt 101. og 102. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, sbr. 1. gr. laga nr. 48/1997.

Að ákærði verði dæmdur til greiðslu sakarkostnaðar.

Af hálfu K er gerð krafa um miskabætur að fjárhæð kr. 1.500.000,- auk vaxta skv. III kafla laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 12. október 2006 til greiðsludags. Einnig er þess krafist að ákærða verði gert að greiða málskostnað að mati dómsins að viðbættum virðisaukaskatti á málsþóknun.

Mál þetta var þingfest 12. febrúar sl. og fékk ákærði frest til 5. mars sl. til þes að skila skriflegri greinargerð. Ákærði gerði upphaflega þá kröfu að dómari málsins viki sæti, en með úrskurði uppkveðnum samdægurs var þeirri kröfu hafnað. Ákærði undi þeirri niðurstöðu. Ákærði krefst aðallega sýknu af öllum kröfum ákæruvaldsins í máli þessu en til vara vægustu refsingar. Þá er krafist sýknu af skaðabótakröfum K. Verjandi ákærða krefst hæfilegra málsvarnarlauna ásamt virðisaukaskatti sem greiðist úr ríkissjóði. Réttargæslumaður kæranda krefst þóknunar fyrir störf sín.

Ákæruliður 1.

Þann 12. október 2006 óskaði K, þáverandi sambýliskona ákærða, eftir aðstoð lögreglu að C og sagði hún ákærða hafa ráðist á sig. Lögreglumenn hittu kæranda að D, heimili foreldra hennar, en hún sagðist hafa flúið þangað. Hún skýrði lögreglu svo frá að ákærði væri búinn að vera á fylleríi í um vikutíma og hafi hún sinnt honum kvölds og morgna. Um morguninn hafi verið farið að renna af honum og hefði hún farið og rætt við hann. Hefði hann verið beygður í fyrstu en þegar hún hefði ætlað að fylgja honum í rúmið hefði hann snúið hana niður á svefnherbergisganginum. Í framhaldi af því hefði hann tekið hana hálstaki og hótað að drepa hana og síðan sjálfan sig. Lögreglumenn höfðu tal af ákærða á heimili hans og var hann rólegur en kenndi framhjáhaldi konu sinnar um vanlíðan sína og áfengisdrykkju. Að læknisráði tók ákærði lyf sem áttu að hjálpa honum við að hætta drykkju. Kærandi leitaði í framhaldi af þessu til læknis og í vottorði S læknis segir að hún sé í miklu andlegu uppnámi, svipuðu og sjáist hjá konum eftir nauðgun eða grófa líkamsárás. Á jakka hennar séu nokkrir blóðblettir sem læknirinn segir vera blóð úr árásarmanninum. Nefið sé dálítið aumt, bæði við nasavængi og nefrót, þótt óbrotið sé. Á hálsi sé útbreiddur roði eftir þrýsting, einkum að framanverðu, en einnig far eftir festi aftan á hálsi líkt og þrýst hafi verið á festina. Á báðum handarbökum sjáist freskar rispur eftir sjálfsvörn. Á vinstri öxl geti að líta skeifulaga roðasvæði á stærð við tanngarð í manni og komi það heim við bit, en gegnum jakka, peysu og skyrtu hafi verið að fara og skýri það að ekki sjáist sjálfstæð tannaför. Þá fari eymsli og verkir í hryggnum, einkum hálshrygg, vaxandi.

Ákærði skýrði svo frá fyrir dómi að hann hafi verið undir áhrifum áfengis og hafi kærandi komið heim um morguninn. Hún hafi farið að lýsa framhjáhaldi sínu sem hann kvað hana hafa stundað undanfarið og hafi hann þá reiðst, gripið í bringu hennar þannig að treyja hennar hertist að hálsi hennar, lyft henni upp og haldið henni í eina til tvær sekúndur. Hann hafi síðan sleppt henni og hafi hún þá dottið á rassinn og hlaupið út. Ákærði neitaði að hafa reynt að kyrkja kæranda.

Kærandi kom fyrir dóm og skoraðist ekki undan því að gefa skýrslu. Hún skýrði svo frá fyrir dómi að hún hafi komið að C að beiðni ákærða og hefði hún haft með sér bjórkippu að beiðni hans. Þau hafi farið að tala saman og hann hafi beðið hana að hjálpa sér við að koma sér út úr drykkjunni. Hún kvað ákærða hafa ætlað að fara inn í svefnherbergi til að sofa úr sér og kvaðst hún hafa gengið á undan honum. Ákærði hafi þá rifið í hana, tekið hana föstu hálstaki, lagst ofan á hana og haldið henni á gólfinu. Hún kvaðst hafa brotist um og reynt að losa sig. Hún kvað sér hafa sortnað fyrir augum og ekki náð að losa sig fyrr en hún hefði náð að grípa um pung hans. Hann hafi aftur ráðist á hana og hafi hún þá tekið til bragðs að segjast vera ófrísk. Hafi ákærði þá sleppt henni. Framburður ákærða var borinn undir kæranda og taldi hún að ákærði væri að tala um atvik sem gerðist kvöldinu áður. Hún kvað ákærða aldrei hafa gengið í skrokk á sér meðan þau voru í sambúð, en hafi oft ógnað henni með því að kýla í veggi. Kærandi neitaði því að hafa haldið fram hjá ákærða á þessum tíma, en hún kvaðst hafa verið í símasambandi við þann mann sem hún býr með núna. Hún kvað ákærða hafa komist í síma sinn og séð skilaboð frá honum og hefði hann orðið mjög reiður vegna sambands þeirra.

Vitnið T læknir, skýrði svo frá fyrir dómi að hann hefði haft afskipti af ákærða 12. október 2006 vegna áfengisneyslu hans. Hann kvaðst hafa skrifað upp á lyf fyrir ákærða sem áttu að geta hjálpað honum að hafa hemil á drykkju og draga úr kvíða. Þá kvaðst hann hafa daginn eftir farið heim til ákærða og gefið honum sprautu. Hafi þar verið um Haldol og Stesolid að ræða.

Vitnið S læknir kom fyrir dóm og staðfesti ofangreint læknisvottorð. Hann kvað áverkana á hálsi benda til þess að þrýst hefði verið á hálsinn með kyrkingartaki en taldi heldur ólíklegt að áverkarnir hefðu orðið með þeim hætti sem ákærði lýsir.

Vitnið R yfirlögregluþjónn, skýrði svo frá fyrir dómi að hann hafi komið að C 12. október 2006 og hefði ákærði verið töluvert ölvaður. Þetta hafi gerst í kjölfar þess að kærandi kvað ákærða hafa ráðist á sig. Vitnið kvaðst hafa haft samband við lækni sem hafi þekkt sögu ákærða og hafi hann ávísað einhverjum töflum fyrir ákærða. Hafi ákærði tekið þær og daginn eftir kvaðst hann aftur hafa haft samband við lækninn, enda hefði ákærði enn verið ölvaður. Hefði læknirinn þá sprautað ákærða með róandi lyfjum.

Niðurstaða.

Ákærði hefur kannast við að hafa reiðst vegna ætlaðs framhjáhalds kæranda og því gripið í bringu hennar þannig að treyja hennar hertist að hálsi hennar, lyft henni upp og haldið henni í eina til tvær sekúndur. Hann hafi síðan sleppt henni og hafi hún þá dottið á rassinn og hlaupið út. Ákærði neitaði að hafa reynt að kyrkja kæranda. Kærandi telur aftur á móti að ákærði væri þarna að tala um atvik sem hafi gerst kvöldinu áður. Ákærði og kærandi eru ein til frásagnar um atvik málsins en fyrir liggur læknisvottorð sem staðfest hefur verið fyrir dómi. Að mati dómsins samræmast þeir áverkar sem á kæranda voru frásögn hennar af atburðarásinni og ekkert er fram komið í málinu að kærandi hafi lent í átökum við aðra á þessu tímabili. Er því fram komin lögfull sönnun þess að ákærði hafi gerst sekur um háttsemi þá sem honum er gefin að sök í þessum ákærulið og þar er rétt færð til refsiákvæða.

Samkvæmt 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga skal hver, sem gerist sekur um líkamsárás, enda sé hún ekki svo mikil sem í 218. gr. segir, sæta sektum eða fangelsi allt að 6 mánuðum, en fangelsi allt að 1 ári, ef háttsemin er sérstaklega vítaverð. Samkvæmt 1. tl. 1. mgr. 81. gr. sömu laga fyrnist sök á 2 árum þegar ekki liggur þyngri refsing við broti en 1 árs fangelsi eða refsing sú, sem til er unnið, fer ekki fram úr sektum. Brot ákærða var framið 12. október 2006 og virðist rannsókn þess hafa lokið 3. nóvember sama ár. Ákæra var hins vegar ekki gefin út fyrr en 27. janúar sl. og var sök þá fyrnd samkvæmt framansögðu. Verður ákærði því sýknaður af refsikröfu samkvæmt þessum ákærulið.

Ákæruliðir 2 og 3.

Þann 27. febrúar 2007 sneri kærandi sér til lögreglu og lagði fram kæru á hendur ákærða vegna síendurtekins ónæðis og hótana í sinn garð og fjölskyldu sinnar. Hafi hann alla síðustu viku verið að reyna að ná sambandi við hana í þeim tilgangi að fá hana heim en hún hafi ekki verið tilbúin til þess í ljósi atviksins sem greint er frá í 1. ákærulið. Hún kvað ákærða hafa hringt í sig daginn áður og sagst ætla að skjóta hana í hausinn og þá hafi hann beðið hana um að kveðja 12 ára son kæranda því hún yrði dauð á morgun. Hafi hann ítrekað þetta í öðru samtali og þá sagst ætla að skjóta hana á færi og sjálfan sig á eftir. Fór kærandi fram á að sett yrði nálgunarbann á ákærða.

Um miðnætti næsta dag hringdi kærandi á lögreglustöðina á V og tilkynnti að ákærði hefði komið á bæjarhlaðið þar sem hún bjó í D en síðan ekið brott, sennilega þar sem bifreið hennar var ekki sjáanleg. Fram kom hjá kæranda að ákærði hefði sett fram líflátshótanir í talhólf í síma hennar. Á meðan rætt var við kæranda segir í lögregluskýrslu að fyrrverandi eiginkona ákærða, sem býr á F, hefði haft samband við Neyðarlínuna og tjáð þeim að ákærði ætlaði að skjóta kæranda morguninn eftir. Auk þessa barst tilkynning frá móður kæranda um að ákærði hefði verið á ferli í D og kvað hún ákærða ítrekað hafa hótað kæranda lífláti með skotvopni. Í framhaldi af þessu var óskað aðstoðar sérsveitar lögreglunnar og lögreglumanna á Y þar sem þrjú skotvopn væru skráð á ákærða og teldu lögreglumenn því rétt að hafa allan vara á. Var ákærði í framhaldi af þessu handtekinn um morguninn í C og jafnframt var lagt hald á skotvopn hjá honum eins og rakið verður í ákærulið 4.

Ákærði kannaðist ekki við að hafa hringt í K 26. febrúar 2007. Hann kvað stundum hafa komið fyrir að síminn hefði hringt af sjálfu sér ef hann væri ekki læstur. Ákærði kannaðist við að hafa oft hringt í fyrrum eiginkonu sína en neitaði því að hafa látið þau orð falla við hana sem rakin eru í ákærulið 2.2. Hann kvað það hins vegar oft haft að orðtaki fyrir norðan að réttast væri að skjóta einhvern, en þetta væri bara fíflagangur.

Ákærði neitaði því að hafa sent kæranda megnið af þeim skeytum sem rakin eru í þessum liðum ákæruskjals. Hann taldi hugsanlegt að hann hefði óvart ýtt á einhverja takka á símanum með þeim afleiðingum að skeytin bárust kæranda. Hann kvaðst enga skýringu hafa á þeim texta sem kærandi fékk og kvaðst ekki hafa samið hann. Hann kvað rétt að sum skilaboðin hefðu borist úr síma hans en hafði ekki skýringu á því.

Ákærði kvaðst hafa lent í ágreiningi við kæranda um húseign þeirra við skilnað. Hafi húseignin verið skráð á kæranda, en ákærði kvaðst hafa verið raunverulegur eigandi hennar. Náðst hafi samkomulag milli þeirra í ágústmánuði 2007 og hafi hann í framhaldi af því flutt af heimilinu.

Kærandi skýrði svo frá fyrir dómi að ákærði hefði hringt í hana 26. febrúar 2007 og verið reiður og argur og talað um að hún væri að rústa honum og ætlaði hann að binda endi á þetta. Hafi hann sagt henni að kveðja son sinn, hún yrði dauð um morguninn. Hefðu þetta verið mjög andstyggileg og óþægileg símtöl og hefði hún orðið mjög hrædd eftir þau. Hún kvaðst hafa haft samband við lögreglu tveimur dögum síðar en hún taldi ákærða hafa verið á ferli á bifreið sinni við heimili hennar. Þá kvaðst hún hafa vitað að ákærði ætti byssur og hefði það verið ákvörðun lögreglu að hún færi til Reykjavíkur með son sinn. Hún kvaðst hafa tekið þá ákvörðun eftir þetta að flytja til Ö til þess að losna við áreiti ákærða.

Kærandi taldi skilaboð þau sem rakin eru í þessum ákæruliðum hafa stafað frá ákærða.

Vitnið Y, móðir kæranda, skýrði svo frá fyrir dómi að ákærði hefði hringt í kæranda og hótað að skjóta hana. Hafi lögreglan ráðlagt kæranda að fara að heiman með son sinn og hafi hún í framhaldi af því farið til Reykjavíkur. Hún kvaðst morguninn eftir hafa séð bifreið ákærða á ferli við heimili hennar og kvaðst hún þá hafa hringt á lögreglu þar sem hún taldi ákærða hafa ætlað að sitja fyrir kæranda. Hún kvað ákærða hafa átt það til áður að njósna um þau. Vitnið kvaðst minnast þess að hafa hlustað á talhólfsskilaboð í síma kæranda þar sem ákærði hótaði að drepa hana og láta drenginn hennar hverfa.

Vitnið E, fyrrverandi eiginkona ákærða, skoraðist ekki undan því að gefa skýrslu fyrir dómi. Hún kvaðst hafa hringt í Neyðarlínuna og kvað ákærða hafa verið með eitthvert fylleríisrugl en kvað hann ekki hafa verið með hótanir. Lögregluskýrsla var borin undir vitnið og kvað hún ákærða aldrei hafa sagst ætla að myrða kæranda, hann hafi sagt að réttast væri að skjóta hana, en það segði hann oft þegar hann væri reiður. Fyrir liggur í málinu endurrit af símtali vitnisins við Neyðarlínuna og kannaðist vitnið í fyrstu ekki við að hún hefði viðhaft þau orð sem þar eru rituð. Umrædd hljóðupptaka var því spiluð í dóminum fyrir vitnið og staðfesti hún þá loks að hún hefði látið þau orð falla sem þar mátti hlýða á. Hún tók þá fram að hún hefði aldrei trúað ákærða til að framkvæma þá hluti sem þar koma fram. Ákærði væri hinn mesti ljúflingur en ef gert væri á hlut hans yrði hann ofsalega reiður. Vitnið taldi framkomu kæranda gagnvart ákærða hafa gert hann eins reiðan og raun bar vitni.

Vitnið R yfirlögregluþjónn, skýrði svo frá fyrir dómi að borist hefði tilkynning um að bifreið ákærða hefði sést við D og þá hefði borist tilkynning frá fyrrverandi eiginkonu ákærða þess efnis að ákærði hefði verið með hótanir gagnvart kæranda. Í framhaldi af þessu hafi sérsveit lögreglunnar verið kölluð til en ástand ákærða hafi verið metið þannig að hann gæti verið hættulegur og þá hafi verið vitað að hann ætti skotvopn. Þá hafi verið ákveðið í samráði við kæranda að hún færi í burtu öryggis hennar vegna.

Með úrskurði Héraðsdóms Suðurlands uppkveðnum 6. júní 2007 var ákærða gert að sæta nálgunarbanni samkvæmt þágildandi 110. gr. laga nr. 19/1991, þannig að bann var lagt við því að hann kæmi á eða í námunda við dvalarstað og vinnustað kæranda á nánar tilgreindu svæði, svo og að hann veitti henni eftirför, nálgaðist hana á almannafæri, sendi tölvupóst, bréf, böggla eða aðrar sendingar á dvalarstað og vinnustað hennar eða hringdi í heima- vinnu- og farsíma hennar, þar með talið að senda símaskilaboð og skilaboð á talhólf eða símsvara, eða setti sig á annan hátt í samband við hana. Var nálgunarbanninu ætlað að gilda í sex mánuði frá birtingu úrskurðarins að telja. Samkvæmt gögnum málsins var úrskurðurinn birtur ákærða 10. júní 2007 kl. 00:50.

Niðurstaða.

Í ákærulið 2.1. er ákærða gefið að sök að hafa 26. febrúar 2007 hringt í kæranda og hótað henni lífláti í tveimur símtölum. Ákærði kannaðist ekki við þetta en tók fram að hann beitti oft orðtaki sem notað væri fyrir norðan og væri þannig að réttast væri að skjóta viðkomandi. Kærandi hefur staðfest að ákærði hafi hótað sér lífláti og þá hefur móðir hennar skýrt svo frá fyrir dómi að hún hafi hlustað á rödd ákærða í talhólfi kæranda þar sem hann hótaði að skjóta hana. Með hliðsjón af framansögðu þykir sannað að ákærði hafi viðhaft þau ummæli sem rakin eru í þessum ákærulið og voru þau til þess fallin að vekja ótta um líf og heilbrigði kæranda. Er þessi háttsemi ákærða rétt færð til refsiákvæða í ákæruskjali.

Í ákærulið 2.2 er ákærða gefið að sök að hafa hringt í fyrrum eiginkonu sína og hótað að skjóta kæranda morguninn eftir. Ákærði hefur neitað að hafa viðhaft þessi ummæli um kæranda og eru ekki önnur vitni að þessum orðaskiptum en hann og fyrrum eiginkona hans. Er því háttsemi sú sem ákærða er gefin að sök í þessum ákærulið ósönnuð og verður hann sýknaður af henni.

Í ákæruliðum 2.3-2.5 er ákærða gefið að sök að hafa haft í frammi hótanir gagnvart kæranda með því að senda henni nánar tilgreind SMS skeyti sem hafi verið fallin til þess að vekja ótta hjá henni um líf hennar og heilbrigði. Dómurinn telur, þrátt fyrir neitun ákærða og mjög ótrúverðugar skýringar hans á símum sem senda skilaboð sjálfkrafa, fyllilega sannað að hann hafi sent umrædd skilaboð. Samkvæmt 233. gr. almennra hegningarlaga er það refsivert að hafa í frammi hótun um að fremja refsiverðan verknað og hótunin sé til þess fallin að vekja hjá öðrum manni ótta um líf, heilbrigði eða velferð sína eða annarra. Að mati dómsins lýsa textaboðin því að ákærði hafi verið mjög ósáttur við skilnað hans og kæranda, hann lýsir yfir ást sinni til hennar og óskar eftir því að hún hafi samband við hann. Þótt kærandi hafi upplifað þetta áreiti ákærða sem hótanir verður ekki hjá því komist að skoða hvort í umræddum skilaboðum hafi falist hótun um að fremja refsiverðan verknað. Að mati dómsins var vissulega um áreiti af hans hálfu gagnvart kæranda að ræða en ekki verður talið að í skilaboðunum hafi falist hótanir þannig að varði við 233. gr. almennra hegningarlaga. Verður ákærði því sýknaður af þessum ákæruliðum.

Í 3. ákærulið er ákærða gefið að sök að hafa haft í frammi hótanir gagnvart kæranda með því að senda henni nánar tilgreind SMS skeyti sem hafi verið fallin til þess að vekja ótta hjá henni um líf hennar og heilbrigði eftir að nálgunarbann var sett á samkvæmt dómsúrskurði 6. júní 2007. Það athugast að þau tilvik sem rakin eru í þessum ákærulið í 6 töluliðum virðast einnig falla undir 5. ákærulið þar sem ákærða er gefið að sök brot gegn nálgunarbanni. Með sömu rökum og að framan eru rakin varðandi ákærulið 2.3-2.5 ber að sýkna ákærða af þessum ákærulið.

Ákæruliður 4.

Eins og rakið hefur verið hér að framan var ákærði handtekinn á heimili sínu að morgni 28. febrúar 2007 og við leit sérsveitarmanna að skotvopnum í húsinu fundust tvö þeirra í fataskáp í hjónaherbergi, eða riffill af gerðinni Mossberg 1187 og riffill af gerðinni BRNO. Þá vísaði ákærði á riffil af gerðinni Norconia sem var í skotti bifreiðarinnar B sem stóð í bílskúr. Þar fannst einnig 27 cm langur hljóðdeyfir án merkingar sem hægt var að skrúfa framan á síðastgreinda riffilinn og 50 skot, 22 cl. af gerðinni Lapua.

Ákærði kannaðist við að eiga hljóðdeyfi en hann kvaðst hafa notað hann í eitt eða tvo skipti fyrir mörgum árum þegar hann hafi verið að skjóta í mark. Hann kannaðist við að eiga þau skotvopn sem upp eru talin í þessum ákærulið en kvaðst nota þau lítið en hann kvaðst eiga mikið safn af uppstoppuðum dýrum, aðallega fuglum. Þá kvaðst hann skjóta í mark og af og til aflífa ketti. Hann kvaðst hafa verið með skotfæri í bifreið sinni þar sem hann hafi farið norður um viku áður og hefði hann ekki tekið vopnin úr bifreiðinni eftir það ferðalag. Hann kvaðst hafa geymt bifreiðina læsta inni í læstum bílskúr. Hann kvaðst hafa notað bifreiðina sáralítið eftir að hann kom að norðan. Ákærði kvaðst hafa geymt byssur sínar í ólæstum skáp heima hjá sér og kvað hann lögreglumann hafa tjáð sér að hann þyrfti ekki að vera með læstan skáp ef hann væri ekki með fleiri en þrjár byssur.

Vitnið Ö lögreglumaður skýrði svo frá fyrir dómi að hann hefði verið sendur í verkefni að C og staðfesti hann að fundist hefðu skotvopn á heimilinu og í bifreið. Hann kvað skotfæri hafa verið í bifreiðinni ásamt skotvopninu. Þá kvað hann hljóðdeyfi hafa fundist í fórum ákærða.

Vitnið L lögreglumaður skýrði svo frá dómi að hann hefði verið sendur í verkefni að C vegna manns sem hefði verið að hóta sambýliskonu sinni og væri hann skráður fyrir þremur skotvopnum. Vitnið staðfesti að fundist hefðu skotvopn í ólæstum fataskáp í húsinu og í skotti bifreiðar. Vitnið vissi ekki hvort bifreiðin var læst eða hvort hún var í læstum bílskúr. Vitnið kvað hafa verið áfengislykt af ákærða og virtist honum hann vera undir áhrifum áfengis.

Vitnið V skýrði svo frá fyrir dómi að hann hefði komið í heimsókn til ákærða vinar síns um sexleytið að morgni 28. febrúar 2007. Kvaðst vitnið hafa verið á leið til vinnu sinnar eins og ákærði en vitnið kvaðst ekki hafa séð áfengisáhrif á honum. Vitnið kvað ákærða hafa gefið sér bjór og kvaðst vitnið þá hafa hætt við að fara í vinnuna. Vitnið tók fram að ákærði hefði ekki drukkið bjór við þetta tækifæri. Vitnið kvaðst hafa séð til sérsveitarmanna skríðandi í skurðum og vegköntum. Ákærði hafi hringt til lögreglu til þess að fá upplýsingar um hvað væri um að vera. Hafi ákærði verið handtekinn í framhaldi af þessu. Vitnið kvaðst hafa vitað um erfiðleika milli ákærða og kæranda en staðhæfði að ákærði hefði hvorki sýnt kæranda ofbeldi né hótað henni.

Vitnið J skýrði svo frá fyrir dómi að hann væri lærður byssusmiður. Hann lýsti hlutverki hljóðdeyfis fyrir dóminum og þykir ekki ástæða til að rekja þann framburð nánar að öðru leyti en því að hann kvað slík tæki breyta eiginleikum skotvopna.

Niðurstaða.

Í máli þessu er nægilega upplýst að skotvopn og skotfæri fundust í bifreið ákærða, óaðskilin og ekki í læstum hirslum og þá er sannað að ákærði hafði hina rifflana í ólæstum fataskáp í hjónaherbergi hússins. Þá er einnig nægilega upplýst að ákærði hafi látið útbúa hljóðdeyfi án leyfis lögreglustjóra. Þessi háttsemi ákærða er rétt færð til refsiákvæða í ákæruskjali.

Ákæruliður 5.

Eins og rakið hefur verið hér að framan var ákærða með úrskurði Héraðsdóms Suðurlands uppkveðnum 6. júní 2007 gert að sæta nálgunarbanni samkvæmt þágildandi 110. gr. laga nr. 19/1991. Lögregla hefur aflað upplýsinga frá símanum um tengingar milli síma ákærða og kæranda og kemur fram í gögnum málsins að ákærði virðist frá 10. júní 2007 til 23. júlí sama ár hafa sent kæranda SMS skeyti í 95 skipti og 19. október sama ár virðist hann hafa sent henni SMS skeyti. Þá virðist ákærði hafa sent kæranda bréf 13. og 21. júní sama ár og 1. ágúst sama ár.

Ákærði kannaðist ekki við hafa sent kæranda þau SMS skeyti sem rakin eru í þessum ákærulið, en hann kannaðist við að símanúmerið ..... tilheyrði sér. Ákærði kannaðist við að hafa sent kæranda bréf eins og rakið er.

Kærandi taldi skilaboð þau sem rakin eru í þessum ákærulið hafa stafað frá ákærða.

Niðurstaða.

Dómurinn telur þrátt, fyrir neitun ákærða og mjög ótrúverðugar skýringar hans á símum sem senda skilaboð sjálfkrafa, fyllilega sannað að hann hafi sent umrædd skilaboð á þeim tíma sem honum var það óheimilt samkvæmt nálgunarbanni. Þá er nægilega upplýst, meðal annars með framburði ákærða, að hann hafi á gildistíma nálgunarbannsins þrívegis sent kæranda bréf. Er þessi háttsemi ákærða rétt færð til refsiákvæða í ákæruskjali.

Ákæruliður 6.

Aðfaranótt 11. júlí 2007 kl. 01:30 var ákærði stöðvaður við akstur bifreiðarinnar B á Njarðarbraut sunnan við Hafnargötu í Keflavík. Í lögregluskýrslu segir að ökumaður hafi virst sýnilega undir áhrifum áfengis og sýndi niðurstaða öndunarprófs 1,38‰. Sjáaldur eru sögð eðlileg, jafnvægi óstöðugt og framburður greinargóður. Aðspurður hjá varðstjóra kannaðist ákærði við að hafa verið að aka bifreið en kvaðst ekki hafa verið að drekka áfengi. Hann kvaðst hafa fundið til áfengisáhrifa við aksturinn og ekki hafa drukkið áfengi eftir að akstri lauk. Ákærða var tekið blóð til alkóhólrannsóknar kl. 01:47 og reyndist niðurstaða þess 2,38‰ af alkóhóli í blóði.

Ákærði kvaðst ekki hafa verið undir áhrifum áfengis við akstur bifreiðarinnar en hann kvaðst hafa neytt áfengis í tvo daga tveimur dögum áður. Hann kvaðst hafa verið lengi að jafna sig eftir drykkjuna en hann rengdi áfengismagn það sem mældist í blóði hans.

Vitnið Z lögreglumaður kannaðist við að hafa haft afskipti af ákærða og kvað hann ákærða hafa viðurkennt að hafa verið undir áhrifum áfengis við aksturinn. Vitnið staðfesti að ákærði hefði verið áberandi ölvaður og greinilega vel yfir leyfilegum mörkum.

Vitnið Þ rannsóknarlögreglumaður, skýrði svo frá fyrir dómi að hann hefði haft afskipti af ákærða vegna gruns um ölvun við akstur. Hann kvaðst hafa tekið varðstjóraskýrslu af honum og hafi ákærði verið nokkuð mikið ölvaður, jafnvægi ekki upp á sitt besta en hann hafi svarað spurningum skilmerkilega. Hann kvað ákærða hafa viðurkennt brot sitt greiðlega og taldi ekki líklegt að hann hefði verið undir leyfilegum mörkum.

Niðurstaða.

Með niðurstöðu alkólhólrannsóknar, samhljóða framburði tveggja lögreglumanna og framburði ákærða og ástandi hans á vettvangi er sannað að ákærði hafi gerst sekur um háttsemi þá sem honum er gefin að sök í þessum ákærulið og þar þykir rétt færð til refsiákvæða. Það athugast að samkvæmt 5. mgr. 45. gr. umferðarlaga leysir það ökumann ekki undan sök, þótt hann ætli vínandamagn minna en um ræðir í 2. og 3. mgr.

Sakaferill, viðurlög.

Samkvæmt sakavottorði ákærða hefur hann ekki áður gerst sekur um refsiverða háttsemi. Eins og rakið hefur verið hér að framan hefur ákærði verið sakfelldur fyrir hótanir gagnvart kæranda hinn 26. febrúar 2007, vopnalagabrot, brot gegn nálgunarbanni og ölvunarakstur. Þá var talið sannað að ákærði hefði gerst sekur um líkamsárás gagnvart kæranda 12. október 2006, en sökum fyrningar var hann sýknaður af refsikröfu ákæruvaldsins. Að öðru leyti hefur ákærði verið sýknaður af ákæru í máli þessu.

Rannsókn mála þessara hefur dregist nokkuð og hefur sá dráttur ekki verið útskýrður. Með hliðsjón af því og 77. gr. almennra hegningarlaga þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin 30 daga fangelsi en fullnustu refsingarinnar þykir mega fresta og skal hún niður falla að liðnum tveimur árum frá birtingu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga. Þá ber að dæma ákærða til að greiða 300.000 króna sekt til ríkissjóðs innan fjögurra vikna frá birtingu dómsins en ella sæti hann fangelsi í 22 daga. Þá ber að svipta ákærða ökurétti í 2 ár frá dómsbirtingu að telja.

Skaðabótakrafa, sakarkostnaður.

Skaðabótakrafa kæranda er á því byggð að hún hafi mátt þola andlegt og líkamlegt ofbeldi og þrotlausar hótanir af hálfu ákærða í marga mánuði auk andlegs ofbeldis í mörg ár vegna drykkjuskapar hans. Hafi hún óttast verulega um líf sitt og hafi talið sig og son sinn í mikilli hættu. Þá hafi hún óttast um foreldra sína. Sé um að ræða gróf brot gegn persónu, friði og frelsi kæranda en langvarandi andlegt ofbeldi hótanir og síelti geti haft veruleg áhrif á kæranda til frambúðar. Var til stuðnings kröfunni vísað til XX. kafla þágildandi laga nr. 19/1991 og 26. gr. laga nr. 50/1993. Málskostnaðarkrafa er reist á 4. mgr. 172. gr. sömu laga og 129. gr. og 130. gr. laga nr. 91/1991. Dráttarvaxtakrafa er byggð á III. kafla laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, sbr. og 129. gr. laga nr. 91/1991.

Eins og hér hefur verið rakið hefur ákærði verið sakfelldur fyrir hótanir gagnvart kæranda hinn 26. febrúar 2007, sbr. ákærulið 2.1, en að öðru leyti hefur hann verið sýknaður af ákæru um brot sem sögð voru beinast gegn henni. Með vísan til 2. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála kemur því einungis til álita að taka til meðferðar kröfu kæranda um miskabætur úr hendi ákærða vegna þeirrar háttsemi sem sannast hefur á hann. Fallast ber á að hótanir ákærða hafi verið til þess fallnar að vekja ótta hjá kæranda um líf sitt og heilbrigði og þykja miskabætur til hennar hæfilega ákveðnar 200.000 krónur með vöxtum samkvæmt III. kafla laga nr. 38/2001 frá 9. nóvember 2007, en þá var liðinn mánuður frá því ákærða var birt bótakrafan.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan kostnað vegna alkóhólrannsóknar, eða 24.787 krónur en að öðru leyti verður ákærði látinn bera helming alls sakarkostnaðar, að frátalinni réttargæsluþóknun, en helmingur greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, V-kk-ef K-kk-ef hrl., 600.000 að meðtöldum virðisaukaskatti og 27.403 krónur vegna aksturs. Þá verður ákærði dæmdur til að greiða 1/10 hluta réttargæsluþóknunar skipaðs réttargæslumanns kæranda, G-kvk-ef P-kvk-ef hdl., sem telst hæfilega ákveðin 340.000 að meðtöldum virðisaukaskatti og 11.408 krónur vegna aksturs, en 9/10 greiðast úr ríkissjóði.

H-kk-nf O. A-kk-nf dómstjóri kveður upp dóm þennan.

Dómsorð:

Ákærði, X, sæti 30 daga fangelsi en fullnustu refsingarinnar skal fresta og skal hún niður falla að liðnum tveimur árum frá birtingu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga. Ákærði greiði 300.000 króna sekt til ríkissjóðs innan fjögurra vikna frá birtingu dómsins en sæti ella fangelsi í 22 daga. Þá er ákærði sviptur ökurétti í 2 ár frá dómsbirtingu að telja.

Ákærði greiði K 200.000 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla laga nr. 38/2001 frá 9. nóvember 2007 til greiðsludags.

Ákærði greiði allan kostnað vegna alkóhólrannsóknar, 24.787 krónur en að öðru leyti verður ákærði látinn bera helming alls sakarkostnaðar, að frátalinni réttargæsluþóknun, en helmingur greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, V-kk-ef K-kk-ef hrl., 600.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti og 27.403 krónur vegna aksturs. Þá greiði ákærði 1/10 hluta réttargæsluþóknunar skipaðs réttargæslumanns kæranda, G-kvk-ef P-kvk-ef hdl., 340.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti og 11.408 krónur vegna aksturs, en 9/10 greiðast úr ríkissjóði.

H-kk-nf O. A-kk-nf.