S-962/2006

Mál þetta, sem dómtekið var 30. október sl., höfðaði ríkissaksóknari með ákæru útgefinni 27. júlí 2006 á hendur ákærða, K-kk-þgf H-kk-þgf, kt. 000000-0000, Trönuhjalla 13, Kópavogi, fyrir rán með því að hafa miðvikudaginn 22. febrúar 2006, um kl. 12, komið inn í lyfjaverslunina Apótekarann, Smiðjuvegi 2, Kópavogi, vopnaður hnífi og með andlit sitt hulið, farið inn fyrir afgreiðsluborðið og ógnað starfsmönnunum G-kk-þgf F-kk-þgf S-kk-þgf og H-kvk-þgf T-kvk-þgf með hnífnum og heimtað að þau létu ákærða hafa lyfin contalgin og rítalin. Ákærði hafði á brott með sér úr lyfjaskáp verslunarinnar níu pakka af lyfinu rítalin að verðmæti kr. 10.656.

Í ákæru er þessi háttsemi ákærða talin varða við 252. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar.

Ákærði krefst vægustu refsingar er lög leyfa og að allur sakarkostnaður verði felldur á ríkissjóð, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns.

I.

Miðvikudaginn 22. febrúar 2006 kl. 12:04 var lögreglu tilkynnt að árásarboð hefði borist Öryggismiðstöð Íslands frá Apótekaranum Smiðjuvegi 2 í Kópavogi. Á leiðinni á vettvang fengu lögreglumenn upplýsingar um að þá skömmu áður hefði komið inn í apótekið piltur um það bil 170 cm hár, þéttvaxinn og klæddur í dökkbláa úlpu og hettupeysu. Hann hefði verið með búrhníf og heimtað rítalin. Honum hefði verið afhent nokkurt magn af því, hann sett það í bónuspoka og síðan hefði hann farið út úr apótekinu og hlaupið í burtu. Lögreglumennirnir leituðu í nágrenni apóteksins en urðu ekki varir við neinn sem framangreind lýsing gat átt við. Fóru þeir í apótekið og ræddu þar við G-kk-þf F. S-kk-þf lyfsöluleyfishafa og H-kvk-þf T-kvk-þf afgreiðslustúlku. Þau kváðust hafa verið fyrir innan borðið í lyfjaafgreiðslunni, sem er innst í versluninni og hefði viðskiptavinur, kona, verið frammi í versluninni. Þau hefðu orðið vör við að einhver kom inn í verslunina og stuttu síðar hefði maður, á að giska 165 cm hár, ruðst inn fyrir afgreiðsluborðið með stóra sveðju í annarri hendinni. Hann hefði verið í hettupeysu og blárri úlpu og með dökka hettu á höfðinu, sem búið var að klippa göt á fyrir augun. Ekki hefði sést í andlit hans. Hann hefði otað sveðjunni að þeim og heimtað contalgin. Hann hefði virst ör, titrandi og taugaóstyrkur. Ekki hefði verið til contalgin í apótekinu og þegar maðurinn heimtaði rítalin hefði G-kk-nf farið upp á loft, þar sem lyf eru geymd, og sótt 9 kassa af rítalini, sett þá í poka sem maðurinn var með að hans beiðni og síðan hefði maðurinn hlaupið í burtu.

Ákærði var handtekinn 27. febrúar sl. grunaður um ránið. Í skýrslu hjá lögreglu þann dag lýsti hann sig saklausan af ráninu. Daginn eftir var lýst eftir ákærða og fannst hann síðdegis þann dag á hóteli í Reykjavík og var hann þar með hnífinn sem notaður var í ráninu. Í skýrslu hjá lögreglu þennan dag játaði ákærði ránið.

II.

Ákærði hefur játað brot sitt skýlaust fyrir dómi.

Í skýrslu sinni fyrir dóminum skýrði ákærði svo frá að hann hefði verið háður rítalini og því ákveðið að ná sér í efni. Þetta hefði verið skyndiákvörðun, en þó hefði hann verið búinn að hugleiða þetta í þrjá daga. Á þessum tíma hefði hann verið kominn langt niður. Þá hefði hann ekki átt neina peninga til að kaupa sér efni. Hann kvaðst hafa tekið eldhúshníf heima hjá móður sinni og farið í apótekið. Hann hefði verið rólegur og yfirvegaður og ekki ætlað að ógna neinum með hnífnum, heldur viljað láta fólk taka sig alvarlega. Er hann hefði komið inn í apótekið hefði hann sagst vilja fá allt rítalínið en enga peninga. Maður í apótekinu hefði farið eitthvað á bak við og náð í rítalinið. Sjálfur hefði hann beðið við búðarborðið. Kona hefði komið inn og gert sig líklega til að hringja í lögregluna að hann héldi. Hann hefði sagt henni að bíða þangað til hann væri farinn út. Allt hefði þetta gengið hratt fyrir sig. Ákærði kannaðist við að hafa farið inn fyrir afgreiðsluborðið og í fyrstu beint hnífnum að afgreiðslukonunni en síðan hefði hann haldið hnífnum niðri þannig að hnífsoddurinn sneri niður. Hann kvaðst ekki hafa verið undir áhrifum efna. Hann kvaðst hafa verið með hnífinn til þess að hann yrði tekinn alvarlega og honum yrðu afhent lyfin.

Ákærði kvaðst hafa verið búinn að vera í neyslu lyfja í 12 ár og síðustu 6 árin hefði hann sprautað sig. Eftir ránið og handtökuna hefði hann verið allsgáður eða í átta mánuði. Hann hefði farið í meðferð, fyrst í 10 daga á Vog og í framhaldi af því eftir fjögurra mánaða bið hefði hann farið í meðferð í Krísuvík og verið þar í 1 ½ mánuð.

Vitnið G-kk-nf F-kk-nf S-kk-nf lyfjafræðingur var við störf í apótekinu er ákærði framdi ránið. Hann kvaðst hafa verið uppi á skrifstofu er hann varð var við læti niðri. Hann hefði farið niður og hefði hann þá séð mann, sem reyndist vera ákærði, beina hníf ógnandi að afgreiðslustúlku í brjósthæð. Ákærði hafði þá verið kominn inn fyrir afgreiðsluborðið í apótekinu. Ákærði hefði beðið um contalgin og hefði þá komið á vitnið þar sem ekkert contalgin var til í apótekinu. Eftir smábið hefði ákærði beðið um rítalin. Vitnið kvað ákærða hafa verið hættulega nærri afgreiðslustúlkunni H-kvk-þgf og til alls líklegur. Vitnið kvaðst hafa farið upp og sótt 9 pakka af rítalini og sett það í poka sem ákærði var með. Ákærði hefði þá farið út. Vitnið kvað ákærða hafa verið öran og ógnandi og hefði annað ekki hvarflað að vitninu en að hlýða honum. Vitnið kvað þau H-kvk-þf hafa fengið áfallahjálp í kjölfar ránsins.

Vitnið H-kvk-nf T-kvk-nf kvaðst hafa verið að störfum í apótekinu er ránið var framið. Hún hefði verið að afgreiða konu og verið stödd innarlega í apótekinu er hún varð allt í einu vör við mann sem stóð við hlið hennar með hníf í hendi. Hann hefði heimtað contalgin og bannað henni að hreyfa sig eða aðhafast nokku. Vitnið G-kk-nf hefði þá komið niður og hefði maðurinn, sem reyndist vera ákærði, endurtekið kröfu sína um að fá contalgin afhent og sagt að hann vildi ekki peninga. Vitnið G-kk-nf hefði þá sótt rítalin og afhent ákærða. Vitnið kvaðst hafa reynt að mjaka sér að neyðarhnappi í apótekinu og minnti vitnið að hún hefði ýtt á hnappinn áður en ákærði fór út. Hún kvaðst hafa setið á háum stól og hefði ákærði beint hnífnum að henni í síðuhæð. Þarna hefði verið þröngt og mjög stutt á milli hennar og ákærða, innan við hálfur metri. Vitninu virtist ákærði vera frekar stressaður og óöruggur. Hann hefði verið tvístígandi. Vitnið kvaðst hafa fengið áfallahjálp eftir ránið og fái hún ennþá aukahjartslátt ef einhver grunsamlegur í útliti eigi leið inn í apótekið. Vitnið kvað sér hafa stafað ógn af ákærða og fundist lífi sínu ógnað.

III.

Sannað er með skýlausri játningu ákærða, sem samrýmist öðrum gögnum málsins og framburði vitna, að hann hafi gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru og varðar háttsemi ákærða við 252. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði hlaut skilorðsbundna ákærufrestun fyrir þjófnað á árinu 1997 og á sama ári hlaut hann 2 mánaða skilorðsbundið fangelsi fyrir þjófnað. Síðan hefur ákærði hlotið fjóra dóma, fyrst sektardóm fyrir umferðarlagabrot á árinu 2000 næst 4 mánaða skilorðsbundið fangelsi í 3 ár fyrir þjófnað og vopnalagabrot, sem hann hlaut með dómi 4. febrúar 2005. Þá gekkst hann undir lögreglustjórasátt sama dag fyrir fíkniefnabrot. Aðeins liðu rúmar 2 vikur frá því ákærði hlaut skilorðsdóminn, 4. febrúar 2005 uns hann hlaut dóm fyrir rán þann 7. október 2005. Með þeim dómi var skilorðsdómurinn frá 4. febrúar 2005 dæmdur upp og ákærði dæmdur í 12 mánaða fangelsi þar af 9 mánuði skilorðsbundna. Ákærði gekkst undir lögreglustjórasátt fyrir fíkniefnabrot þann 24. október 2005. Með dómi Hæstaréttar 4. maí 2006 var niðurstaða héraðsdóms frá 7. október um 12 mánaða fangelsisrefsingu ákærða staðfest en ekki fallist á skilorðsbindingu refsingar. Með broti því sem ákærði hefur verið sakfelldur fyrir hefur hann gerst sekur um ítrekað ránsbrot samkvæmt 252. gr. almennra hegningarlaga. Ber því við ákvörðun refsingar ákærða að hafa til hliðsjónar 255. gr. almennra hegningarlaga. Þá ber að hafa til hliðsjónar 78. gr. almennra hegningarlaga þar sem ákærði framdi brot sitt áður en framangreindur dómur gekk í Hæstarétti.

Samkvæmt vottorði sjúkrahússins Vogs, dagsettu 17. þessa mánaðar, sem lagt var fyrir dóminn í dag má ráða að ákærði hafi verið þar í meðferð frá 13. mars 2006 til 22. mars sama ár og samkvæmt vottorði Meðferðarheimilisins í Krísuvík, dagsettu 8. þessa mánaðar, sem lagt var fyrir dóminn í dag, var ákærði þar í meðferð frá 12. júlí 2006 fram í fyrstu viku ágústmánaðar sama ár. Ákærði afplánar nú dóminn frá 4. maí 2006.

Brot ákærða var alvarlegt. Hann fór vopnaður hættulegum hnífi og með andlit sitt hulið inn í apótekið og ógnaði starfsmönnum með hnífnum. Var háttsemi hans til þess fallin að valda starfsmönnum ótta. Er það virt ákærða til refsiþyngingar samkvæmt 1. tl. 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga. Á hinn bóginn ber að meta hreinskilnislega játningu ákærða til refsilækkunar. Þá ber að virða einlæga viðleitni ákærða til að vinna bug á lyfjafíkn sinni.

Að öllu ofanrituðu virtu þykir refsing ákærða hæfilega ákvörðuð fangelsi í 15 mánuði. Með hliðsjón af því hversu alvarlegt brot ákærða var þykir ekki koma til álita að skilorðsbinda refsingu hans.

Eftir úrslitum málsins ber að dæma ákærða til að greiða allan sakarkostnað, samtals 149.753 krónur, sem skiptist í þóknun sem verjandi fékk greidda á rannsóknarstigi málsins, 33.615 krónur, reikning Háskólans í Osló vegna rannsóknar, 26.138 krónur og málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, H-kk-ef I-kk-ef hrl., sem þykja hæfilega ákveðin 90.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

F-kk-nf H. A-kk-nf héraðsdómari kveður dóminn upp.

Dómsuppsaga hefur dregist líttillega vegna öflunar vottorða frá meðferðarstofnunum sem ákærði dvaldist á um hríð.

F-kk-nf H. A-kk-nf héraðsdómari kveður dóminn upp.

Dómsorð:

Ákærði, K-kk-nf H-kk-nf, sæti fangelsi í 15 mánuði.

Ákærði greiði allan sakarkostnað, 149.753 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, H-kk-ef I-kk-ef hrl., 90.000 krónur.

F-kk-nf H. A-kk-nf