S-1014/2007

Ár 2007, miðvikudaginn 19. desember, er dómþing Héraðsdóms Reykjavíkur háð í Dómhúsinu við Lækjartorg af J-kk-þgf J-kk-þgf héraðsdómara og dómur kveðinn upp í máli nr. S-1014/2007: Ákæruvaldið gegn G-kk-þgf G-x-x G-x-x, sem dómtekið var 17. sama mánaðar.

Málið er höfðað með ákæru Ríkissaksóknara 16. júlí 2007 og ákæru Lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu 24. ágúst 2007, til refsingar á hendur G-kk-þgf G-x-x G-x-x, kt. 000000-0000, Torfufelli 35, Reykjavík. Með fyrri ákærunni er ákærða gefin að sök sérstaklega hættuleg líkamsárás samkvæmt 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20/1981, með því að hafa, laugardaginn 26. febrúar 2005, að Laugavegi 17, Reykjavík, slegið I-kk-þf H-kk-þf í höfuðið með gleríláti, með þeim afleiðingum að ílátið brotnaði og I-kk-nf hlaut skurði á hnakka, hvirfli og enni.

I-kk-nf H-kk-nf krefst þess að ákærði verði jafnframt dæmdur til greiðslu 203.947 króna skaðabóta.

Með seinni ákærunni eru ákærða gefin að sök brot á 1. mgr. 48. gr., sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, með því að hafa ekið um götur í Reykjavík á árinu 2007, þrátt fyrir að hann væri sviptur ökurétti; annars vegar bifreiðinni VP-155 um Langholtsveg miðvikudaginn 7. mars og hins vegar bifreiðinni LH-826 um Sæbraut laugardaginn 10. mars, en í báðum tilvikum stöðvaði lögregla för hans.

Ákærði krefst sýknu af ákæru Ríkissaksóknara og frávísunar á tilgreindri bótakröfu, en ellegar verði hann dæmdur til vægustu refsingar sem lög leyfa og bætur lækkaðar frá því sem krafist. Hann játar hins vegar sök samkvæmt seinni ákærunni og krefst vægustu refsingar.

Ætluð líkamsárás.

I.

Laugardaginn 26. febrúar 2005 kl. 13:52 leitaði I-kk-nf H-kk-nf á slysadeild Landspítalans (LSH) vegna áverka, sem hann kvaðst hafa hlotið um klukkstund áður af völdum líkamsárásar. Í vottorði T-kk-ef F-kk-ef vakthafandi yfirlæknis, sem hann staðfesti fyrir dómi, er haft eftir I-kk-þgf að hann hafi verið að vísa gestum burt af heimili sínu þegar einhver hefði slegið hann í höfuðið með „bjórflösku“. Þar segir einnig að sjúkraskrá beri ekki með sér hvort flaskan hafi brotnað, þótt slíkt samrýmist áverkalýsingu, en við skoðun hafi sést hringlaga skurður neðarlega á hnakka, sem saumaður hafi verið með sjö sporum, um það bil tveggja sentimetra langur, tenntur skurður á hvirfli, sem lokað hafi verið með fjórum sporum og þar við hlið annar, um fimm millimetra langur. Auk þessa hafi sést smá skurðir vinstra megin á enni, sem gætu hugsanlega verið eftir glerbrot. Fyrir dómi kvað T-kk-nf hvorki unnt að slá því föstu út frá greindum áverkum hvort viðkomandi flaska hefði brotnað á höfði I-kk-ef, né heldur hvort um fleiri en eitt högg hefði verið að ræða.

Þriðjudaginn 1. mars fór I-kk-nf á lögreglustöð og kærði ákærða fyrir líkamsárás þáliðinn laugardag, á heimili I-kk-ef á 4. hæð fjölbýlishússins að Laugavegi 17 í Reykjavík. I-kk-nf greindi frá því að hann hefði haldið partí og þar verið gestkomandi S-kk-nf Þ-kk-nf G-kk-nf og tvær stúlkur, D-kvk-nf og B-kvk-nf. Ákærði hefði komið óboðinn um kl. 10 að morgni, I-kk-nf hleypt honum inn, en síðar þurft að vísa honum á dyr vegna háreysti og yfirgangs. Um kl. 13 hefði Á-kk-nf A-kk-nf samleigjandi I-kk-ef komið heim, ákærði þá staðið fyrir utan íbúðina ásamt öðrum manni, ákærði ruðst inn, I-kk-nf staðið á fætur og beðið hann vinsamlegast að fara burt, en ákærði ráðist á hann og slegið um það bil 4-5 högg í hnakka og á hvirfil með „krús“, svo undan blæddi. Er í skýrslunni getið um þrjá sýnilega skurðáverka.

Næst gerðist það í málinu 1. febrúar 2006 að Á-kk-nf A-kk-nf var kvaddur til vitnisburðar hjá lögreglu. Hann kvaðst hafa skroppið inn í íbúðina umræddan dag til að sækja föt, séð ókunnugt fólk í partíi hjá ákærða og sjálfur verið á leið út þegar ókunnur maður hefði staðið í dyragættinni og verið að ryðja sér leið inn. I-kk-nf hefði reynt að ræða við manninn, en sá slegið I-kk-þf í það minnsta eitt högg í höfuðið með bjórflösku eða -krús og hún brotnað á höfði I-kk-ef. Á-kk-nf minnti að árásarmaðurinn hefði látið sig hverfa strax í kjölfarið.

H-kvk-nf K-kvk-nf H-kvk-nf (D-kvk-nf) gaf skýrslu vitnis næsta dag. Hún kvaðst hafa verið í umræddu partíi þegar ákærði hefði birst í annarlegu ástandi. Sökum óþægilegrar nærveru hefði H-kvk-nf ætlað að fara, en I-kk-nf beðið hana að vera áfram og þess í stað vísað ákærða á dyr ásamt félögum hans. Um 1-2 klukkustundum síðar hefði ákærði snúið til baka, komist inn í íbúðina og I-kk-nf ætlað að vísa honum út, en ákærði þá lamið hann í höfuðið með bjórkrús eða blómapotti úr gleri, þar sem þeir stóðu rétt fyrir innan dyragættina. Í framhaldi hefði ákærði hlaupið niður stiga, I-kk-nf og S-kk-nf Þ-kk-nf runnið á eftir, sá fyrri alblóðugur, en ákærði komist á brott.

Ákærði var yfirheyrður daginn eftir. Hann kvaðst ekkert vita um málið, sagði vætti H-kvk-ef um líkamsárás vera „bull“ og vísaði á bug bótakröfu I-kk-ef, dagsettri 25. október 2005, þá er krafan var honum birt.

Vitnin B-kvk-nf Ó-kvk-nf G-kvk-nf og S-kk-nf Þ-kk-nf gáfu ekki skýrslu hjá lögreglu, en samkvæmt upplýsingaskýrslu 3. febrúar 2006 kannaðist B-kvk-nf ekki við kæruefnið í símtali þann dag, „vildi“ ekki mæta á lögreglustöð til vitnisburðar og komst upp með það. Þrátt fyrir ítrekuð loforð S-kk-ef um mætingu, í símtölum við lögreglu, varð ekki af skýrslugjöf hans, svo sem ráða má af upplýsingaskýrslum 15. febrúar og 16. september 2006.

II.

Fyrir dómi neitaði ákærði sök. Hann kvaðst ekki kannast við að hafa farið heim til I-kk-ef H-kk-ef að Laugavegi 17 umræddan laugardag, 26. febrúar 2005, hvað þá að hann hefði slegið I-kk-þf í höfuðið með einhverju íláti. Ákærði sagðist þó þekkja til I-kk-ef, en ekki muna í fljótu bragði hvort hann vissi deili á S-kk-þgf Þ-kk-þgf G-kk-þgf, B-kvk-þgf Ó-kvk-þgf G-kvk-þgf, H-kvk-þgf K-kvk-þgf H-kvk-þgf og Á-kk-þgf A-kk-þgf. Hann kvaðst ekki kunna skýringu á því af hverju I-kk-nf og H-kvk-nf bendluðu hann við ætlaða líkamsárás og sagði þau „skálda upp á“ hann sök.

I-kk-nf H-kk-nf bar fyrir dómi að hann hefði umræddan dag verið með partí að Laugavegi 17, ákærði komið þangað og verið með yfirgang og stæla og I-kk-nf því vísað honum á dyr. Einhverjum klukkustundum síðar, þegar I-kk-nf, S-kk-nf, H-kvk-nf og B-kvk-nf hefðu setið ein eftir í partíinu, hefði ákærði komið aftur, Á-kk-nf opnað dyr íbúðarinnar, ákærði ruðst inn og I-kk-nf þá beðið hann öðru sinni að hverfa á brott. Að sögn I-kk-ef skipti þá engum togum að ákærði dró fram litaða leirkrús eða bjórkönnu, sem hann hefði hulið fyrir aftan bak og sló I-kk-þf mörg högg í höfuðið svo að ílátið mölbrotnaði, þar sem þeir stóðu fyrir innan dyrnar. I-kk-nf játti að hafa verið ölvaður umrætt sinn, en kvaðst muna vel eftir atburðum. Í kjölfar árásarinnar hefði ákærði hlaupið á brott og bar I-kk-nf að hvorki hann né aðrir hefðu hlaupið á eftir ákærða.

H-kvk-nf K-kvk-nf H-kvk-nf bar að hún hefði verið í gleðskap heima hjá I-kk-þgf umræddan dag, hann verið búinn að vísa ákærða á dyr og I-kk-nf, H-kvk-nf, S-kk-nf og B-kvk-nf setið í rólegheitum í stofu þegar ákærði hefði birst á nýjan leik í fylgd H-kk-ef R-kk-ef G-kk-ef. I-kk-nf hefði gengið til móts við ákærða í anddyri við enda stofunnar og beðið hann að vera úti, en ákærði þá tekið upp bjórglas, blómapott eða eitthvað þvíumlíkt og „dúndrað“ ílátinu í höfuð I-kk-ef, svo að blóð spýttist úr höfði hans. H-kvk-nf kvaðst ekki muna hvort ílátið hefði brotnað, sagðist halda að um eitt högg hefði verið að ræða, tók fram að í kjölfarið hefði verið „panik-ástand“ í íbúðinni og einhverjir ef til vill hlaupið á eftir ákærða. H-kvk-nf bar að hún hefði verið búin að drekka um þrjú glös af áfengi, hefði fundið til áhrifa þess, en ekki verið ölvuð.

Á-kk-nf A-kk-nf bar að hann hefði verið sofandi í herbergi íbúðarinnar, hann vaknað við öskur og læti, kíkt fram í stofu og þá séð I-kk-þf alblóðugan í dyragætt íbúðarinnar. Einhver hefði staðið fyrir utan dyrnar og bar Á-kk-nf að hann hefði heyrt að sá hefði slegið I-kk-þf í höfuðið með flösku eða glasi. Í kjölfar þessa vitnisburðar var Á-kk-þgf kynntur framburður sinn hjá lögreglu og bar að líklega væri rétt að hann hefði verið að koma heim þegar atburðir gerðust. Þá kvað hann fyrri frásögn hjá lögreglu hljóta að vera rétta um að hann hefði séð ákærða slá I-kk-þf í það minnsta einu sinni í höfuðið með bjórkrús, jafnvel þannig að krúsin brotnaði, en Á-kk-nf tók fram að langt væri um liðið frá téðum atburði.

S-kk-nf Þ-kk-nf G-kk-nf bar að hann hefði verið heima hjá I-kk-þgf umræddan dag ásamt H-kvk-þgf og annarri konu, þau setið þar í rólegheitum, öll verið ölvuð og S-kk-nf að reyna við H-kvk-þf og því lítið skipt sér af öðrum. Hann kvaðst ekki minnast þess að ákærði hefði komið í partíið, kvaðst þó þekkja til hans og áréttaði að hann hefði verið mjög ölvaður umrætt sinn.

B-kvk-nf Ó-kvk-nf G-kvk-nf bar að hún myndi ekki hvort hún hefði verið heima hjá I-kk-þgf umræddan dag, enda langt um liðið og því gæti hún ekki borið um hvort ákærði hefði komið þangað greint sinn. B-kvk-nf kvað I-kk-þf, H-kvk-þf og ákærða vera kunningja sína, en hún vissi engin deili á Á-kk-þgf og S-kk-þgf.

III.

Með hliðsjón af samhljóða vætti I-kk-ef H-kk-ef og H-kvk-ef K-kvk-ef H-kvk-ef fyrir dómi, sem samrýmist frásögn þeirra hjá lögreglu og fær skýra stoð í vitnisburði Á-kk-ef A-kk-ef hjá lögreglu og fyrir dómi, er sannað að ákærði hafi greint sinn veist að I-kk-þgf og slegið hann í höfuðið með gleríláti með þeim afleiðingum, sem lýst er í ákæru. Með hliðsjón af orðalagi ákæru ber við það að miða að um eitt högg hafi verið að ræða. I-kk-nf hefur ávallt verið stöðugur í þeim framburði að ílátið hafi brotnað á höfði hans. Fær sú frásögn stoð í vætti H-kvk-ef og Á-kk-ef hjá lögreglu og samrýmist einnig áverkalýsingu í vottorði slysadeildar LSH. Að þessu gættu og með vísan til 45.-48. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála telur dómurinn hafið yfir skynsamlegan vafa að ílátið hafi í raun brotnað á höfði I-kk-ef. Er ákærði því sannur að sök samkvæmt ákæru og þykir háttsemin þar réttilega færð til refsiákvæða.

Ætluð umferðarlagabrot.

Fyrir dómi hefur ákærði játað sakargiftir samkvæmt ákæru lögreglustjóra frá 24. ágúst 2007. Með hliðsjón af játningunni, sem samrýmist rannsóknargögnum málsins, er sannað að hann hafi í tvígang, 7. og 10. mars 2007, ekið bifreið þrátt fyrir að hann væri sviptur ökurétti. Hefur ákærði þannig gerst sekur um brot á 1. mgr. 48. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 og varðar þau refsingu samkvæmt 1. mgr. 100. gr. sömu laga með áorðnum breytingum.

Sakaferill ákærða.

Ákærði er tæpra 29 ára, fæddur í mars 1979. Samkvæmt sakavottorði gekkst hann 23. mars 2006 undir ríflega 40.000 króna sekt fyrir fíkniefnalagabrot. Þá sættist ákærði 29. þess mánaðar á 200.000 króna sekt fyrir ölvunarakstur og fleiri umferðarlagabrot, jafnframt því sem hann var sviptur ökurétti í átta mánuði. Í framhaldi gekkst hann 14. desember 2006 undir 60.000 króna sekt fyrir sviptingarakstur og var síðan sektaður um 15.000 krónur 27. febrúar 2007 fyrir umferðarlagabrot og þá jafnframt sviptur ökurétti í þrjá mánuði. Í kjölfar þessa var ákærði 23. mars 2007 dæmdur í fjögurra mánaða fangelsi, þar af þrjá mánuði skilorðsbundið þrjú ár, fyrir brot gegn valdstjórninni framið í september 2005. Loks var hann 16. apríl 2007, í Héraðsdómi Reykjaness, dæmdur til tveggja ára fangelsisvistar fyrir húsbrot, stórfellda líkamsárás, fjársvik, tilraun til brennu, sviptingarakstur 22. júní 2006 og fleiri brot, en við ákvörðun refsingar var þriggja mánaða skilorðshluti fyrri dóms tekinn upp og dæmdur með á grundvelli reglna um hegningarauka. Ákærði sætir nú afplánun.

Refsing og önnur viðurlög,

Eins og áður er rakið lagði I-kk-nf 1. mars 2005 fram kæru á hendur ákærða fyrir alvarlega líkamsárás. Frá þeim tíma leið tæpt ár þangað til ákærði og vitnin H-kvk-nf og Á-kk-nf voru kvödd til skýrslugjafar, í febrúar 2006. Að þeim loknum lá fyrir nær samhljóða vitnisburður árásarþola og tveggja sjónarvotta að nefndri líkamsárás. Í stað þess að gefa út ákæru í málinu var þess freistað að fá vitnið S-kk-þf til skýrslugjafar fram eftir hausti, svo sem ráða má af upplýsingaskýrslu lögreglu 16. september 2006. Ákærur voru síðan gefnar út á hendur ákærða 16. nóvember 2006 og 4. janúar 2007, vegna þeirra brota sem dæmd voru 16. apríl 2007, án þess að nokkuð væri aðhafst í þessu máli fyrr en ákæra var gefin út 16. júlí 2007. Af gögnum málsins verður ekki ráðið að ákærði eigi nokkra sök á þessum drætti á lögreglurannsókn og útgáfu ákæru, en hann er í senn óhóflegur og í andstöðu við 1. mgr. 70. gr. stjórnarskrárinnar nr. 33/1944, sbr. 8. gr. laga nr. 97/1995 og 1. mgr. 6. gr. mannréttindasáttmála Evrópu, sbr. lög nr. 62/1994. Þegar þessa er gætt og til þess er litið að samkvæmt 78. gr. almennra hegningarlaga ber nú að dæma ákærða hegningarauka fyrir árásina á I-kk-þf og sviptingarakstursbrotin tvö, sem samsvari þeirri þynging hegningar, sem kynni að hafa orðið 16. apríl 2007, ef dæmt hefði verið um öll brotin í fyrra málinu, þykir ekki efni til að gera honum frekari refsingu en orðið er.

Samkvæmt 2. mgr. 172. gr. laga um meðferð opinberra mála ber að dæma um bótakröfu I-kk-ef eftir almennum reglum. Af hálfu ákærða var ekki hreyft mótmælum við kröfunni við munnlegan málflutning, að því gefnu að ákærði væri á annað borð sakfelldur fyrir umrædda líkamsárás. Er þannig ekki dregið í efa að I-kk-nf hafi lagt út 5.097 krónur fyrir þjónustu slysadeildar LSH, að 4.500 króna peysa hafi skemmst af völdum blóðs, að hann eigi rétt til 7.000 króna þjáningabóta, að kostnaður vegna lögmannsþjónustu nemi 37.350 krónum og loks að 150.000 króna miskabótakröfu sé í hóf stillt. Þótt bótakrafan sé lítt rökstudd telur dómurinn, með hliðsjón af reglum 5. mgr. 101. og 3. mgr. 111. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, að rétt sé að dæma ákærða til að greiða nefnda kröfuliði að fullu, með krónum 203.947.

Samkvæmt 1. mgr. 165. gr. laganna um meðferð opinberra mála ber loks að dæma ákærða til greiðslu alls sakarkostnaðar, en til hans telst útlagður kostnaður að fjárhæð 20.700 krónur vegna öflunar áverkavottorðs og málsvarnarlaun S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, skipaðs verjanda ákærða fyrir dómi. Með hliðsjón af eðli og umfangi máls og að teknu tilliti til fimm þinghalda, þar af þriggja í þágu aðalmeðferðar, sem og tímaskýrslu verjanda, þykja málsvarnarlaun hæfilega ákveðin 244.000 krónur, að viðbættum 59.780 krónum í virðisaukaskatt, sem samtals nema 303.780 krónum.

A-kvk-nf Þ-kvk-nf fulltrúi lögreglustjóra sótti málið af hálfu ákæruvaldsins.

DÓMSORÐ:

Ákærða, G-kk-þgf G-x-x G-x-x, er ekki gerð refsing í málinu.

Ákærði greiði I-kk-þgf H-kk-þgf 203.947 krónur.

Ákærði greiði 324.480 krónur í sakarkostnað, þar með talin 303.780 króna málsvarnarlaun S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns.

J-kk-nf J-kk-nf