S-53/2008

Mál þetta, sem dómtekið var 19. september sl., höfðaði lögreglustjórinn á Vestfjörðum með ákæru 24. júní 2008 á hendur ákærðu, B-kk-þgf F-kk-þgf P-kk-þgf, kt. ...., Hafraholti 54, Ísafirði, og S-kk-þgf F-kk-þgf G-kk-þgf, kt. ...., Urðarvegi 68, Ísafirði;

„fyrir umferðarlagabrot, með því að hafa laugardaginn 10. maí 2008, þreytt kappakstur á Skutulsfjarðarbraut, Ísafirði, og þannig eigi sýnt tillitsemi og varúð og stofnað hættu fyrir aðra vegfarendur, eins og nánar er lýst hér að neðan:

1. Ákærði B-kk-nf ók bifreiðinni SA-074 og ók hluta leiðarinnar á vinstri akrein gegn akstursstefnu samsíða ákærða S-kk-þgf sem ók bifreiðinni NA-583.

2. Ákærðu óku bifreiðunum á að minnsta kosti 115 kílómetra hraða á klukkustund suður Skutulsfjarðarbraut, þar sem hámarkshraði er 60 kílómetrar á klukkustund.

Telst háttsemi ákærðu varða við 1. mgr. 4. gr., sbr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987. Að auki telst háttsemi ákærða B-kk-ef samkvæmt 1. tölulið ákæru varða við 1. mgr. 14. gr. og brot beggja skv. 2. tölulið varða við 1. mgr. 37. gr., allt sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, sbr. 186. gr. laga nr. 82/1998 og 7. gr. laga nr. 84/2004.

Þess er krafist að ákærðu verði dæmdir til refsingar og til sviptingar ökuréttar, skv. 1. mgr., sbr. 2. mgr. 101. gr. l. nr. 50/1987.“

Ákærði S-kk-nf F-kk-nf gerir þær kröfur í málinu að honum verði gerð sú vægasta refsing sem lög leyfa vegna brots hans á ákvæðum 1. sbr. 3. mgr. 37. gr. umferðarlaga nr. 50/1987. Ákærði krefst þess jafnframt að hann verði sýknaður af kröfu ákæruvaldsins um sviptingu ökuréttar og að hæfileg málsvarnarlaun verjanda greiðist úr ríkissjóði.

Ákærði B-kk-nf F-kk-nf krefst sýknu af kröfu ákæruvaldsins um sviptingu ökuréttar, en að öðru leyti gerir hann þá kröfu að honum verði gerð sú vægasta refsing sem lög leyfa.

I.

Samkvæmt framlögðum rannsóknargögnum voru lögreglumennirnir H-kk-nf Á-kk-nf H-kk-nf og H-kvk-nf S-kvk-nf E-kvk-nf á leið í lögreglubifreið norður Skutulsfjarðarbraut á Ísafirði, laugardagskvöldið 10. júní 2008, um kl. 21:30, er þeir mættu tveimur bifreiðum við Grænagarð. Í frumskýrslu sem H-kk-nf Á-kk-nf ritaði vegna málsins segir meðal annars svo um málsatvik:

Þegar við vorum að koma að Grænagarði, athafnasvæði verktakafyrirtækisins KNH, veittum við athygli svartri pallbifreið og rauðri fólksbifreið, sem ekið var í gagnstæða átt, og var verið að aka pallbifreiðinni fram úr rauðu fólksbifreiðinni. Bifreiðunum var greinilega báðum ekið talsvert umfram hámarkshraða, sem þarna er 60 km/klst.

Þegar við urðum vör við bifreiðarnar opnaði ég fyrir hraðaratsjá lögreglubifreiðarinnar, og kom þá talan 115 í "target" glugga hraðaratsjárinnar. Sú tala var læst inni í hraðaratsjánni.

Þegar ökumenn beggja bifreiðanna urðu varir við ... lögreglubifreiðina nauðhemluðu þeir bifreiðunum og mynduðust löng hemlaför á götunni eftir pallbifreiðina. ...

Ég kveikti á bláum forgangsljósum lögreglubifreiðarinnar og við það stöðvaði ökumaður pallbifreiðarinnar strax aksturinn. Ökumaður rauðu fólksbifreiðarinnar ók hins vegar fram hjá okkur og hélt för sinni áfram, en ég þekkti hann fyrir S-kk-þf F-kk-þf ...

[---]

Lögreglumennirnir H-kk-nf S-kk-nf og S-kk-nf B-kk-nf höfðu símasamband við mig mjög skömmu eftir að við höfðum afskipti af B-kk-þgf vegna málsins. Þeir tjáðu mér að þeir urðu vitni að akstri ofangreindra ökutækja. Þeir sögðust báðir hafa séð þegar umræddum bifreiðum hafi verið ekið suður Skutulsfjarðarbraut, á mjög mikilli ferð.

... H-kk-nf S-kk-nf sagðist hafa verið á einkabifreið, akandi suður Skutulsfjarðarbraut, til móts við Fjórðungssjúkrahúsið. Fyrst hafi svartri pallbifreið verið ekið fram úr hans bifreið, á mjög mikilli ferð. Síðan hafi rauðri fólksbifreið einnig verið ekið fram úr bifreið hans, á ennþá meiri ferð.

Skýrsla var tekin af ákærða B-kk-þgf F-kk-þgf vegna málsins strax í kjölfar afskipta lögreglu umrætt kvöld. Skýrsla var síðan tekin af ákærða S-kk-þgf F-kk-þgf degi síðar. Engar vitnaskýrslur voru teknar við rannsókn málsins.

II.

A.

Ákærði S-kk-nf F-kk-nf skýrði svo frá fyrir dómi að umrætt kvöld hefði hann ekið niður Bæjarbrekkuna á Ísafirði og inn á hringtorgið við kirkjuna. Hann hefði síðan ekið út af hringtorginu og suður Skutulsfjarðarbraut, áleiðis að Holtahverfi. Með sér í bifreiðinni sagði ákærði hafa verið J-kk-nf Ö-kk-nf G-kk-þf og P-kk-þf G-kk-þf.

Ákærði viðurkenndi við aðalmeðferð málsins að ökuhraði hans á Skutulsfjarðarbrautinni hefði verið talsvert umfram lögleyfðan 60 km/klst. hámarkshraða, eða á milli 80-90 km/klst. Nánar aðspurður staðfesti ákærði að hafa við þingfestingu málsins sagt ökuhraða sinn 90-95 km/klst. Tók ákærði fram að framburður hans hvað ökuhraða varðaði byggði á tilfinningu, hann hefði ekki verið að fylgjast með hraðamæli bifreiðar sinnar.

Ákærði fullyrti að meðákærði B-kk-nf F-kk-nf hefði ekki ekið fram úr bifreið hans. Meðákærði hefði verið kominn um 50-100 metra inn á Skutulsfjarðarbrautina er ákærði ók út af hringtorginu samkvæmt áðursögðu. Kvaðst ákærði telja að bilið milli bifreiða þeirra meðákærða hefði aukist frá því að ákærði ók út af hringtorginu og þar til lögregla stöðvaði akstur ákærða við Grænagarð. Sagði ákærði samkvæmt þessu rangt að bifreiðar þeirra meðákærða hefðu hluta umræddrar akstursleiðar verið samsíða. Ennfremur neitaði hann því alfarið að þeir meðákærði hefðu verið í kappakstri. Var það hald ákærða að meðákærði hefði ekki vitað af honum fyrir aftan sig.

Ákærði kannaðist við að hafa hemlað er hann varð lögreglu var. Það hefði þó ekki verið svo harkalega að bifreiðin hefði skilið eftir sig bremsuför á yfirborði vegarins. Hann hefði hins vegar ekki stöðvað bifreið sína heldur haldið áfram för sinni inn í Holtahverfi. Lögregla hefði síðan haft samband við hann símleiðis daginn eftir og boðað hann til skýrslutöku vegna málsins.

Þá kom fram hjá ákærða að líklega hefði hann ekið fram úr einni bifreið á leiðinni frá hringtorginu og þar til hann varð var við lögreglu. Það hefði verið fljótlega eftir að hann ók út af hringtorginu.

B.

Ákærði B-kk-nf F-kk-nf lýsti atvikum máls svo fyrir dómi að umrætt kvöld hefði hann ekið bifreið sinni frá söluturninum Krílinu sem leið lá eftir Pollgötu að hringtorginu við kirkjuna og síðan út af torginu suður Skutulsfjarðarbraut. Þar hefði hann aukið ökuhraðann nokkuð, sennilega upp í hraða á bilinu 80-95 km/klst.

Ákærði kvaðst hafa mætt lögreglunni við Grænagarð og þá neglt niður þar sem hann hefði verið að keyra eitthvað yfir lögmæltum hámarkshraða samkvæmt áðursögðu. Kannaðist ákærði við að bifreið hans hefði skilið eftir sig hemlaför á yfirborði vegarins en tók fram í því sambandi að bifreiðin væri mjög létt að aftan, enda pallbifreið, og því þyrfti tiltölulega lítið til svo hún læsti sér að aftan. Ákærði sagðist því næst hafa sveigt út af Skutulsfjarðarbrautinni og stöðvað bifreið sína á planinu við steypustöðina.

Ákærði kvaðst fyrst hafa orðið var við bifreið meðákærða fyrir aftan sig við raðhúsin nærri beygju á Skutulsfjarðarbrautinni skammt frá Grænagarði.

Ákærði fullyrti að hann hefði ekki ekið bifreið sinni á vinstri akrein miðað við akstursstefnu á akstursleið þeirri sem um ræðir. Hann hefði því aldrei ekið samsíða meðákærða. Þá væri fullyrðing í ákæru um að þeir meðákærði hefðu verið í kappakstri alröng. Sakargiftir á hendur sér samkvæmt fyrri tölulið ákæru kvað ákærði því rangar.

Aðspurður kvaðst ákærði ekki minnast þess að hafa ekið fram úr bifreiðum á leið sinni frá hringtorginu og að Grænagarði. Hann sagðist þó ekki geta útilokað að það hefði hann gert.

III.

H-kk-nf Á-kk-nf H-kk-nf lögregluvarðstjóri greindi svo frá fyrir dómi að umrætt kvöld hefði hann ekið lögreglubifreið norður Skutulsfjarðarbraut. Með vitninu í lögreglubifreiðinni hefði verið starfsfélagi þess, H-kvk-nf S-kvk-nf E-kvk-nf, sem setið hefði í aftursæti bifreiðarinnar.

Við Grænagarð kvað vitnið lögreglu hafa mætt tveimur bifreiðum. Á undan hefði verið svört pallbifreið, sem sjáanlega hefði verið á mikilli ferð. Vitnið sagðist hafa mælt hraða pallbifreiðarinnar og læst inni niðurstöðutölu mælingarinnar, 115 km/klst., og síðan tendrað blá forgangsljós lögreglubifreiðarinnar. Kom fram hjá vitninu að mjög stuttur tími hefði liðið frá því að það varð bifreiðanna vart og þar til nefnd tala var læst inni.

Strax á eftir pallbifreið ákærða B-kk-ef F-kk-ef, sem vitnið sagði vafalaust að hraðmæling sín hefði átt við, kvað vitnið hafa komið rauða fólksbifreið og hefði það þekkt ákærða S-kk-þf F-kk-þf sem ökumann fólksbifreiðarinnar. Um hraða bifreiðarinnar kvaðst vitnið ekkert geta fullyrt en tók fram að henni hefði verið ekið „alveg í kjölfarið“ á pallbifreiðinni, á milli bifreiðanna hefði verið mjög stutt bil. Ákærði S-kk-nf F-kk-nf hefði því einnig verið að aka vel yfir hámarkshraða.

Spurt um hvar bifreið ákærða B-kk-ef F-kk-ef hefði verið á veginum er hún kom inn í ratsjána svaraði vitnið: „Mér finnst hann vera sko..., sem sagt ekki alveg á sinni akrein, mér finnst hann vera svona á miðri akbrautinni.“ Fullyrti vitnið að pallbifreiðin hefði verið á undan fólksbifreiðinni, ekki við hlið hennar, og kannaðist því ekki við að hafa orðið vitni að framúrakstri. Ummæli í frumskýrslu lögreglu, sem vitnið ritaði, skýrði vitnið svo að það hefði verið skynjun þess á vettvangi að ákærði hefði verið að aka pallbifreið sinni fram úr bifreið ákærða S-kk-ef F-kk-ef. Eftir á að hyggja hefði vitnið hins vegar komist að þeirri niðurstöðu að líklega hefði pallbifreiðin einfaldlega verið á miðri akbrautinni. Tók vitnið fram í þessu sambandi að atvik máls hefðu gerst með mjög skjótum hætti.

Fram kom hjá vitninu að ökumaður pallbifreiðarinnar hefði snarhemlað er hann varð lögreglu var og bifreiðin skilið eftir sig löng hemlaför á yfirborði vegarins. Ökumaðurinn, ákærði B-kk-nf F-kk-nf, hefði síðan beygt út af Skutulsfjarðarbrautinni og inn á plan við steypustöðina. Ákærði S-kk-nf F-kk-nf hefði hins vegar ekki stöðvað heldur ekið áfram suður Skutulsfjarðarbrautina.

H-kvk-nf S-kvk-nf E-kvk-nf bar fyrir dómi að hún hefði umrætt sinn verið á leið norður Skutulsfjarðarbraut í lögreglubifreið ásamt starfsfélaga sínum, H-kk-þgf Á-kk-þgf H-kk-þgf. Kvaðst vitnið hafa setið í aftursæti lögreglubifreiðarinnar, fyrir aftan ökumannssætið. Þá hefði hundur verið við hlið vitnisins í aftursætinu.

Vitnið sagðist hafa veitt athygli svartri pallbifreið og rauðri fólksbifreið og hefði H-kk-nf Á-kk-nf opnað fyrir hraðaratsjána. Í target-glugga hennar hefði birst talan 115 sem læst hefði verið inni. Forgangsljós lögreglubifreiðarinnar hefðu síðan verið tendruð og svarta pallbifreiðin í framhaldinu stöðvað við Grænagarð.

Nánar bar vitnið að lögreglubifreiðin hefði verið við Grænagarð er bifreiðanna tveggja varð vart. Pallbifreiðin hefði verið á undan fólksbifreiðinni. Kvað vitnið „ekki neitt rosalega mikið“ bil hafa verið á milli bifreiðanna. Báðar hefðu þær ekið með miklum hraða og taldi vitnið að vel gæti staðist að báðum bifreiðunum hefði verið ekið á 115 km/klst. hraða. Sagði vitnið báðum bifreiðunum hafa verið hemlað harkalega er lögreglu varð vart og pallbifreiðin skilið eftir sig greinileg hemlaför á yfirborði vegarins. Sérstaklega aðspurt kvaðst vitnið ekki hafa orðið vitni að framúrakstri umrætt sinn.

Spurt af verjanda ákærða S-kk-ef F-kk-ef um hvort ekki væri rétt hjá honum skilið miðað við ofangreint að hraðaratsjáin hefði ekki mælt hraða fólksbifreiðarinnar svaraði vitnið: „Ekki eins og ég get skilið það. Ég myndi segja að þetta hafi verið svarta bifreiðin.“ Í þessu sambandi var vitnið spurt út í reynslu sína af hraðamælingum og svaraði vitnið því til að það hefði er atvik máls gerðust verið búið að starfa í lögreglunni um nokkurra mánaða skeið. Það hefði hins vegar ekki sótt sérstakt námskeið í notkun hraðaratsjáa.

H-kk-nf S-kk-nf lögreglufulltrúi kvaðst umrætt kvöld hafa ekið einkabifreið sinni út af hringtorginu við Ísafjarðarkirkju og suður Skutulsfjarðarbraut. Skammt frá hringtorginu hefði dökkri pallbifreið verið ekið fram úr bifreið vitnisins á mjög miklum hraða og hefði bifreiðin fljótt horfið sjónum vitnisins. Skömmu seinna hefði rauðri Audi-bifreið einnig verið ekið fram úr bifreið vitnisins og hefði sú bifreið ekki verið á minni hraða en pallbifreiðin. Hefði sú bifreið einnig horfið sjónum vitnisins nærri beygju þeirri sem sé á Skutulsfjarðarbrautinni nærri gatnamótunum við Miðtún. Nánar aðspurt um hversu langur tími hefði liðið frá því að pallbifreiðinni var ekið fram úr bifreið vitnisins og þar til rauðu bifreiðinni var það einnig kvaðst vitnið ekki geta sagt til um það nákvæmlega. Á vitninu var þó að skilja að fólksbifreiðinni hefði ekki verið ekið beint í kjölfar pallbifreiðarinnar, einhver skammur tími hefði liðið á milli þess að bifreiðunum var ekið fram úr bifreið vitnisins.

Skömmu síðar hefði vitnið séð svartan mökk stíga upp af götunni nærri gömlu steypustöðinni og síðan blá blikkandi forgangsljós lögreglubifreiðar.

S-kk-nf B-kk-nf rannsóknarlögreglumaður skýrði svo frá fyrir dómi að síðla umræddan dag hefði hann verið staddur í bifreið fyrir utan lögreglustöðina á Ísafirði. Vitnið hefði séð dökkri Ford-pallbifreið og rauðri Audi-fólksbifreið ekið mjög greitt eftir Pollgötu í átt að hringtorginu. Taldi vitnið að fólksbifreiðinni hefði verið ekið inn á planið við bensínstöð N1 en pallbifreiðinni hins vegar rakleitt inn á hringtorgið og síðan mjög greitt eftir Skutulsfjarðarbraut. Vitnið kvaðst hafa litið af Skutulsfjarðarbrautinni mjög skamma hríð en er það hefði horft þangað að nýju hefði það séð hvar rauðu fólksbifreiðinni var einnig ekið á mikilli ferð eftir Skutulsfjarðarbrautinni. Bifreiðunum hefði síðan verið ekið á mikilli ferð, langt yfir lögmæltum hámarkshraða, áfram inn Skutulsfjarðarbrautina. Við Miðtún kvað vitnið fólksbifreiðina hafa verið komna mjög nærri pallbifreiðinni.

Vitnið lýsti því áliti sínu að um mjög glæfralegan akstur hefði verið að ræða og það því ákveðið að hringja og tilkynna um aksturinn til lögreglu. Í sömu andrá hefði hann séð hemlaljós bifreiðanna kvikna og í kjölfarið blá forgangsljós lögreglubifreiðar.

Vitnið bar ennfremur að pallbifreiðin hefði ávallt verið á undan fólksbifreiðinni. Hvort bifreiðunum tveimur hefði verið ekið framúr einhverjum bifreiðum á lýstri akstursleið sagðist vitnið ekki geta sagt til um.

J-kk-nf Ö-kk-nf G-kk-nf kvaðst hafa verið farþegi í bifreið ákærða S-kk-ef F-kk-ef umrætt sinn. Vitnið sagði ákærða hafa ekið bifreið sinni austur Hafnarstrætið, inn á hringtorgið við kirkjuna og síðan til suðurs inn á Skutulsfjarðarbrautina. Um ökuhraða ákærða S-kk-ef F-kk-ef bar vitnið að það hefði ekki verið að fylgjast sérstaklega með honum en taldi að hraðinn hefði getað verið eitthvað yfir lögmæltum 60 km/klst. hámarkshraða.

Á Skutulsfjarðarbrautinni sagðist vitnið hafa orðið vart við bifreið ákærða B-kk-ef F-kk-ef, sem ekið hefði verið á undan bifreið ákærða S-kk-ef F-kk-ef. Vitnið sagði ákærðu hafa mætt lögreglubifreið stuttu síðar og hefðu forgangsljós hennar verið tendruð. Ákærða B-kk-þf F-kk-nf kvað vitnið hafa stöðvað en ákærða S-kk-nf F-kk-nf ekki. Kom þó fram hjá vitninu að sá síðarnefndi hefði nauðhemlað áður en hann ók fram hjá bifreið meðákærða. Á vitninu var að skilja að lítið bil hefði þá verið milli bifreiða ákærðu.

Aðspurt fullyrti vitnið að engri bifreið hefði verið ekið fram úr bifreið ákærða S-kk-ef F-kk-ef á ofangreindri akstursleið. Þá taldi vitnið að bifreið ákærða hefði heldur ekki verið ekið framúr öðrum bifreiðum.

H-kvk-nf G-kvk-nf skýrði svo frá fyrir dómi að hún hefði umrætt sinn verið í bifreið ákærða B-kk-ef F-kk-ef sem ekið hefði verið inn Skutulsfjarðarbraut. Við gömlu steypustöðina hefði lögregla stöðvað akstur ákærða vegna hraðaksturs. Þá fyrst sagðist vitnið hafa veitt athygli rauðri bifreið ákærða S-kk-ef F-kk-ef sem ekið hefði verið framhjá.

Um ökuhraða ákærða B-kk-ef F-kk-ef bar vitnið að hann hefði ekið aðeins umfram lögmæltan 60 km/klst. hraða. Nánar um hversu ökuhraðinn hefði verið mikill gat vitnið hins vegar ekki borið en tók fram að ekki hefði verið um neinn ofsahraða að ræða.

IV.

Undir rannsókn málsins hjá lögreglu voru engar skýrslur teknar af vitnum þó svo fyrir lægi að vitni að atvikum máls væru, auk lögreglumannanna tveggja sem afskipti höfðu af ákærðu, fimm talsins og voru þrjú þeirra farþegar í bifreiðum ákærðu. Til grundvallar ákvörðun um saksókn á hendur ákærðu lágu því einvörðungu frumskýrsla lögreglu, þar sem meðal annars var að finna reifun á frásögn þeirra tveggja lögreglumanna sem ekki voru að störfum umrætt kvöld en vitni urðu að akstri ákærðu, og upptaka úr „Eye witness“ búnaði lögreglu.

Svo sem rakið er að framan var ákærða B-kk-þgf F-kk-þgf meðal annars gefið að sök með ákæru lögreglustjóra 24. júní sl. að hafa ekið bifreiðinni SA-074 „... á vinstri akrein gegn akstursstefnu samsíða ákærða S-kk-þgf sem ók bifreiðinni NA-583.“ Í upphafi munnlegs málflutnings féll sækjandi hins vegar frá umræddum sakargiftum á hendur ákærða B-kk-þgf F-kk-þgf, enda ekkert fram komið þeim til stuðnings.

Ákærði B-kk-nf F-kk-nf sagðist fyrir dómi fyrst hafa orðið var við bifreið meðákærða fyrir aftan sig við raðhús sem standa nærri Skutulsfjarðarbraut skammt frá Grænagarði, en þar var akstur ákærða stöðvaður af lögreglu. Hefur ekkert fram komið í málinu sem hnekkir þessum framburði ákærða. Samkvæmt því og með vísan til þess sem áður segir varðandi 1. tölulið ákæru þykir ósannað að ákærðu hafi verið kappakstri eftir Skutulsfjarðarbraut umrætt sinn.

Fyrir liggur með framburðum allra þeirra vitna er skýrslu gáfu við aðalmeðferð málsins, sem og framburðum ákærðu sjálfra, að ökuhraði beggja ákærðu umrætt kvöld á Skutulsfjarðarbraut var umfram hinn 60 km/klst. hámarkshraða sem þar er heimill. Þá þykir mega slá því föstu með vísan til framburða ákærðu og vættis H-kk-ef S-kk-ef, H-kk-ef Á-kk-ef H-kk-ef, H-kvk-ef S-kvk-ef E-kvk-ef og S-kk-ef B-kk-ef að ákærðu hafi báðir ekið talsvert yfir nefndum hámarkshraða.

Samkvæmt framlagðri upptöku úr „Eye witness“ búnaði lögreglu þykir ljóst að bifreið annars hvors ákærðu var mæld á 115 km/klst. hraða umrætt sinn. H-kk-nf Á-kk-nf H-kk-nf lögregluvarðstjóri, en hann framkvæmdi hraðamælinguna, fullyrti fyrir dómi að hinn mældi hraði ætti við bifreið ákærða B-kk-ef F-kk-ef. Starfsfélagi H-kk-ef Á-kk-ef, H-kvk-nf S-kvk-nf E-kvk-nf, lýsti jafnframt þeirri skoðun sinni að hinn mældi hraði ætti við bifreið ákærða B-kk-ef F-kk-ef en framburður hennar var að því leyti alls ekki fortakslaus, heldur þvert á móti nokkuð óljós og óákveðinn.

Þó svo áðurnefnd upptaka úr „Eye witness“ búnaði lögreglu sé ekki mjög skýr má af henni ráða að mjög stutt bil var á milli bifreiða ákærðu er hraðamælingin fór fram. Þá liggur samkvæmt henni fyrir að afar skammur tími leið frá því að bifreiðarnar birtust lögreglu og þar til talan 115 hafði verið læst í target-glugga hraðaratsjárinnar. Verður að virða tilvitnaðan framburð vitnisins H-kk-ef Á-kk-ef í þessu ljósi. Ekki verður hér heldur fram hjá því misræmi litið sem er á milli frumskýrslu vitnisins og framburðar þess fyrir dómi um málsatvik.

Þá verður ennfremur að horfa til þess að framburður H-kk-ef S-kk-ef lögreglufulltrúa verður ekki skilinn á annan veg en þann að meira bil hafi verið á milli bifreiða ákærðu er þeim var ekið framúr bifreið hans en bilið var er hraðamæling lögreglu fór fram skömmu síðar. Bendir þetta eindregið til þess að ákærði S-kk-nf F-kk-nf hafi verið að draga meðákærða uppi.

Að lokum verður ekki fram hjá því litið að Skutulsfjarðarbraut liggur í sveig á þeim vegarkafla sem hraðamæling lögreglu var framkvæmd. Þá verður og að hafa í huga þann framburð H-kk-ef Á-kk-ef H-kk-ef lögregluvarðstjóra að bifreið ákærða B-kk-ef F-kk-ef hafi verið mun innar á veginum en bifreið ákærða S-kk-ef F-kk-ef.

Augljóst er að þar sem lögreglumaður sá er hraðamælinguna framkvæmdi fullyrti að mælingin ætti við bifreið ákærða B-kk-ef F-kk-ef verður því eigi slegið föstu, svo ekki verði vefengt með skynsamlegum rökum, sbr. 46. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála, að mælingin eigi við bifreið ákærða S-kk-ef F-kk-ef. Að öllum framangreindum atriðum heildstætt virtum þykir dómnum heldur ekki fram komin lögfull sönnun þess að hraðamælingin eigi við bifreið ákærða B-kk-ef F-kk-ef.

Þó svo engu verði slegið föstu um við hvora bifreiðina hraðamæling lögreglu átti liggur fyrir samkvæmt framansögðu sönnun þess að ákærðu óku bifreiðum sínum með upp undir 100 km/klst. hraða á þeim stað og tíma er í ákæru greinir. Verða þeir því sakfelldir fyrir brot gegn 1. sbr. 3. mgr. 37. gr. umferðarlaga nr. 50/1987.

Fyrir liggur að mjög lítil umferð var um Skutulsfjarðarbrautina er atvik máls gerðust að kvöldi 10. maí 2008. Þá verður að horfa til þess að þó svo um veg í þéttbýli sé að ræða þá er á honum ekki hinn almenni 50 km/klst. hámarkshraði í þéttbýli, sbr. 1. mgr. 37. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, heldur 60 km/klst. hámarkshraði. Samkvæmt því, með vísan til niðurstöðu dómsins hér að framan og með hliðsjón af 1. gr. reglugerðar nr. 492/2007, sem lagastoð hefur í 4. mgr. 100. gr. umferðarlaga, þykir ekki verða fallist á kröfu ákæruvalds um að ákærðu verði sviptir ökurétti.

Engan sakarkostnað leiddi af þætti ákærða B-kk-ef F-kk-ef í málinu. Fyrir liggur að tilefni aðalmeðferðar hvað ákærða S-kk-þf F-kk-þf varðar var sú afstaða ákærða að hann hefði ekki ekið hraðar umrætt sinn en með allt að 90-95 km/klst. hraða og þar af leiðandi væru ekki efni til að svipta hann ökurétti. Samkvæmt því þykir með vísan til niðurstöðu dómsins hér að framan rétt að málsvarnarlaun skipaðs verjanda S-kk-ef F-kk-ef, B-kk-ef J-kk-ef hrl., er hæfilega þykja ákveðin svo sem í dómsorði greinir að virðisaukaskatti meðtöldum, greiðist úr ríkissjóði.

Dóm þennan kveður upp K-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði, B-kk-nf F-kk-nf P-kk-nf, greiði 70.000 króna sekt til ríkissjóðs og komi sex daga fangelsi í stað sektarinnar verði hún eigi greidd innan fjögurra vikna frá uppkvaðningu dómsins.

Ákærði, S-kk-nf F-kk-nf G-kk-nf, greiði 70.000 króna sekt til ríkissjóðs og komi sex daga fangelsi í stað sektarinnar verði hún eigi greidd innan fjögurra vikna frá uppkvaðningu dómsins.

Kröfu ákæruvalds um að ákærðu verði sviptir ökurétti er hafnað.

Málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða S-kk-ef F-kk-ef, B-kk-ef J-kk-ef hrl., 139.440 krónur, greiðist úr ríkissjóði.

K-kk-nf H-kk-nf