S-196/2008

Mál þetta höfðaði ríkissaksóknari með ákæru 2. maí 2008 á hendur ákærða, Þ-kk-þgf Á-kk-þgf, kt. ..., Helluhóli 8 í Snæfellsbæ. Málið var dómtekið 5. nóvember sama ár.

Í ákæruskjalinu segir að ákærða sé gefin að sök sérstaklega hættuleg líkamsárás „með því að hafa aðfaranótt laugardagsins 6. október 2007, að Naustabúð 19, Hellissandi, slegið Þ-kk-þf S-kk-þf ítrekað í höfuðið með glerflösku, með þeim afleiðingum að hann hlaut skurð á enni og skurð í hársverði hægra megin.“ Er þetta talið varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með síðari breytingum. Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar. Jafnframt er í ákærunni höfð uppi skaðabótakrafa sem Þ-kk-nf S-kk-nf gerir á hendur ákærða, en hann krefst þess að ákærða verði gert að greiða sér 369.100 krónur auk dráttarvaxta frá 6. nóvember 2007 til greiðsludags, sbr. 9. gr. laga um vexti og verðtryggingu, nr. 38/2001.

Málið er einnig höfðað með ákæru sýslumannsins í Stykkishólmi 15. september 2008 á hendur ákærða, en í því ákæruskjali er ákærða gefinn að sök fíkniefnaakstur með því „að hafa laugardaginn 26. júlí 2008, ekið Jeep fólksbifreiðinni BY-015, undir áhrifum ólögmætra ávana- og fíkniefna um Fagurhólstún í Grundarfirði.“ Í ákærunni er tekið fram að mælst hafi tetrahýdrókannabínólsýra í þvagi sem tekið var frá ákærða eftir að lögregla hafði afskipti af honum. Er þetta talið varða við 1. og 2. mgr. 45. gr. a, sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987. Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til sviptingar ökuréttar, sbr. 101. og 102. gr. sömu laga.

Ákærði krefst þess að honum verði gerð svo væg viðurlög sem lög frekast leyfa. Jafnframt krefst ákærði þess að bótakrafa á hendur honum verði lækkuð.

I.

Ákæra 2. maí 2008.

1.

Hinn 6. október 2007, barst lögreglu tilkynning um slagsmál í heimahúsi að Naustabúð 19, Hellissandi. Í húsnæðinu hafði verið samkvæmi og þegar lögreglu bar að var þar nokkur hópur manna. Lögreglu var vísað inn í eldhús þar sem Þ-kk-nf S-kk-nf var alblóðugur í andliti og á höfði. Í frumskýrslu segir að Þ-kk-nf hafi verið nokkuð ölvaður en skýrmæltur. Einnig segir að fram hafi komið á vettvangi að ákærði hafi lamið Þ-kk-þf með bjórflösku í höfuðið.

Þ-kk-nf var færður til aðhlynningar á heilsugæslustöðina í Ólafsvík þar sem gert var að sárum hans. Í læknisvottorði V-kvk-ef S-kvk-ef 8. október 2007 segir að Þ-kk-nf hafi verið með skurð á enni sem gert var að með fimm sporum. Einnig kemur fram að ákærði hafi verið með skurð í hársverði hægra megin á höfði, hliðlægt og framarlega, sem talsvert hafi blætt úr.

Síðar um nóttina eftir að ákærði sjálfur hafði haft samband við lögreglu var hann handtekinn. Reyndist ákærði einnig vera með áverka og var hann færður á heilsugæslustöðina í Ólafsvík. Þar voru saumuð tvö spor í vör ákærða en hann reyndist einnig vera með kúlu á enni. Í þágu rannsóknar málsins var tekið blóð- og þvagsýni frá ákærða til rannsóknar á magni alkóhóls. Að teknu tilliti til vikmarka mældist alkóhól í blóðinu 1,53‰ en í þvaginu 1,94‰.

2.

Fyrir dómi skýrði ákærði svo frá atburðum að hann hefði í umrætt sinn verið frekar drukkinn í samkvæminu og því myndi hann ekki greinilega eftir atvikum. Ákærði greindi þannig frá að hann hefði farið að skipta sér af deilu milli Þ-kk-ef S-kk-ef og A-kk-ef Í-kk-ef G-kk-ef. Ákærði og Þ-kk-nf hefðu svo farið að takast á en ákærði gat ekki fullyrt hvor þeirra hefði átt upptökin. Í þessum átökum kvaðst ákærði í mesta lagi hafa slegið Þ-kk-þf tvisvar með glerflösku sem ekki hefði brotnað. Ákærði gat ekki greint frá því hvernig hann hefði slegið Þ-kk-þf, en taldi sig þó hafa haldið um hálsinn á flöskunni þannig að flaskan stóð út úr hnefanum. Um tilefnið gat ákærði ekki bent á annað en að hann hefði lengi verið vinur A-kk-ef og taldi líklegast að hann hefði viljað koma vini sínum til hjálpar. Aðspurður sagði ákærði að Þ-kk-nf hefði slegið sig í þessum átökum án þess þó að ákærði gæti fullyrt hvort það hefði gerst fyrir eða eftir að ákærði greiddi Þ-kk-þgf högg með glerflöskunni. Þá gat ákærði ekki slegið því föstu að Þ-kk-nf hefði veitt honum áverka á vör sem þurfti að sauma.

3.

Vitnið Þ-kk-nf S-kk-nf gaf skýrslu fyrir dómi og sagði að hann og unnusta sín hefðu farið í samkvæmið á vegum frænda síns, G-kk-ef A-kk-ef K-kk-ef. Þ-kk-nf lýsti atvikum þannig að hann hefði komið inn í eldhús og þar hefði unnusta hans og A-kk-nf Í-kk-nf G-kk-nf verið að hnakkrífast. Taldi vitnið tilefni þeirrar deilu hefði verið óviðeigandi hringingar A-kk-ef í unnustu vitnisins að næturlagi. Vitnið kvaðst hafa reynt að ræða við A-kk-þf en sú viðleitni hefði verið árangurslaus. Vitnið kvaðst þá hafa mælst til þess að þeir færu út til að ræða málin nánar. Þegar þeir voru komnir fram á gang hefðu þeir staðið andspænis hvor öðrum og fleiri borið að. Er hér var komið sagði vitnið að ákærði hefði fyrirvaralaust slegið sig vinstra megin frá hlið og barið sig í ennið með glerflösku án þess þó að flaskan hefði brotnað. Taldi Þ-kk-nf að ákærði hefði greitt sér að minnsta kosti fimm högg með flöskunni, en ákærði hefði haldið um stútinn þannig að flaskan stóð fram úr hnefanum. Þó tók Þ-kk-nf fram að hann gæti ekki fullyrt nákvæmlega hvernig ákærði hélt á flöskunni þegar hann sló með henni. Aðspurður kvaðst Þ-kk-nf hvorki hafa lent í átökum við A-kk-þf né slegið ákærða.

Vitnið A-kk-nf Í-kk-nf G-kk-nf sagði frá því fyrir dómi að hann hefði eftir þessa atburði lent í alvarlegu slysi og við það misst mikið minni. Kvaðst A-kk-nf lítið sem ekkert muna eftir atburðum annað en að hann hefði verið í samkvæminu og að til einhverra átaka hefði komið sem vitnið gat ekki lýst nánar. A-kk-nf kannaðist hins vegar við að hafa gefið skýrslu hjá lögreglu 7. október 2007, en þar lýsti vitnið atvikum þannig að Þ-kk-nf hefði í samkvæminu slegið sig í andlitið og þá hefði ákærði komið og farið að takast á við Þ-kk-þf. Þessu næst kvaðst vitnið hafa séð ákærða slá Þ-kk-þf í höfuðið með bjórflösku í hendinni.

Vitnið Þ-kk-nf A-kk-nf B-kk-nf bar á þá leið fyrir dómi að til átaka hefði komið með ákærða og Þ-kk-þgf í samkvæminu. Nánar lýsti vitnið þessu þannig að Þ-kk-nf hefði slegið ákærða hnefahöggi og ákærði brugðist við með því að slá Þ-kk-þf með flösku. Nánar aðspurður sagði Þ-kk-nf A-kk-nf að ákærði hefði haldið á flöskunni en ekki beitt henni eins og barefli. Vitnið taldi að ákærði hefði slegið Þ-kk-þf einu sinni, en í lögregluskýrslu 25. október 2007 var haft eftir vitninu að ákærði hefði slegið Þ-kk-þf þrisvar til fjórum sinnum með flöskunni. Aðspurður út í þetta misræmi taldi vitnið hugsanlegt að höggin hefðu verið fleiri. Einnig sagðist vitnið þekkja ákærða ágætlega en Þ-kk-þf minna.

Vitnið G-kk-nf A-kk-nf K-kk-nf greindi frá því fyrir dómi að hann hefði tekið eftir því í samkvæminu að kærasta Þ-kk-ef hefði verið að rífast við A-kk-þf. Vitnið kvaðst þá hafa kallað í Þ-kk-þf og stungið upp á því að hann færi heim með unnustu sína því hún væri orðin nokkuð ölvuð. Um framhaldið sagði vitnið að Þ-kk-nf og A-kk-nf hefðu eitthvað farið að deila og síðan þegar Þ-kk-nf var að fara hefði ákærði slegið hann eitt högg í höfuðið með flösku. Aðspurður sagði G-kk-nf að Þ-kk-nf væri móðurbróðir sinn.

Vitnið U-kvk-nf P-kvk-nf lýsti atburðum þannig fyrir dómi að hún hefði tekið eftir því í samkvæminu að Þ-kk-nf og A-kk-nf hefðu verið að rífast. Ákærði hefði síðan komið hlaupandi með flösku í hendi haldandi um stútinn. Annað fólk hefði hins vegar staðið fyrir og því kvaðst vitnið ekki hafa séð ákærða slá til Þ-kk-ef með flöskunni. Þessu næst sagðist vitnið hafa tekið eftir glerbrotum á gólfinu og að Þ-kk-nf var blóðugur.

Vitnið G-x-x L-x-x bar fyrir dómi á þá leið að Þ-kk-nf og A-kk-nf hefðu verið að rífast og farið fram á gang. Þar hefði komið til átaka milli þeirra, en þá hefði ákærði komið á hlaupum haldandi um stútinn á flösku sem hann sló Þ-kk-þf með oftar en einu sinni. Aðspurt sagðist vitnið ekki geta fullyrt hvort Þ-kk-nf sló ákærða en í lögregluskýrslu 13. október 2007 var haft eftir vitninu að Þ-kk-nf hefði lamið til ákærða með flösku.

Vitnið E-kvk-nf H-kvk-nf sagði í skýrslu sinni fyrir dómi að Þ-kk-nf og A-kk-nf hefðu verið að rífast. Flestir í samkvæminu hefðu þá komið að, þar á meðal ákærði sem hefði komið á hlaupum haldandi á flösku um stútinn. Vitnið kvaðst hins vegar ekki hafa séð ákærða slá Þ-kk-þf eða ákærða verða fyrir höggi.

4.

Fyrir dómi hefur ákærði kannast við að hafa slegið Þ-kk-þf S-kk-þf tvívegis í höfuðið með glerflösku. Kveðst ákærði hafa haldið um hálsinn á flöskunni þannig að hún stóð út úr hnefanum. Þessi frásögn ákærða er í samræmi við vætti þeirra vitna sem sáu átökin, en þau hafa lýst því að ákærði hafi slegið Þ-kk-þf með flöskunni. Vitnum ber hins vegar ekki saman um hve oft ákærði hafi slegið Þ-kk-þf. Þannig sagði vitnið Þ-kk-nf A-kk-nf B-kk-nf fyrir dómi að ákærði hefði slegið Þ-kk-þf S-kk-þf einu sinni en hjá lögreglu sagði vitnið að höggin hefur verið fleiri. Vitnið G-kk-nf A-kk-nf K-kk-nf taldi að ákærði hefði slegið Þ-kk-þf einu sinni en vitnið G-x-x L-x-x taldi að höggin hefðu verið fleiri án þess þó að vitnið gæti fullyrt hvað höggin hefðu verið mörg. Brotaþoli sagði hins vegar að hann hefði verið sleginn að minnsta kosti fimm sinnum með flöskunni. Að virtum ljósmyndum af áverkum á höfði Þ-kk-ef má slá því föstu að hann hafi verið sleginn oftar en einu sinni. Með hliðsjón af þeim vitnisburði sem hér hefur verið rakinn er hins vegar ekki sannað gegn neitun ákærða að hann hafi slegið Þ-kk-þf oftar en tvívegis með flöskunni.

Ákærði hefur borið fyrir dómi að til átaka hafi komið með Þ-kk-þgf og A-kk-þgf Í-kk-þgf G-kk-þgf og lýsti ákærði því að hann hefði blandast inn í þau átök. Einnig taldi ákærði sig hafa fengið högg frá Þ-kk-þgf án þess þó að ákærði gæti fullyrt hvort það hefði gerst fyrir eða eftir að hann sló Þ-kk-þf með flöskunni. Vætti vitna er ekki samhljóða að þessu leyti en vitnið Þ-kk-nf A-kk-nf B-kk-nf hefur borið að Þ-kk-nf S-kk-nf hafi slegið ákærða hnefahöggi. Í lögregluskýrslu er haft eftir G-x-x L-x-x að Þ-kk-nf hafi slegið til ákærða með flösku en fyrir dómi vildi vitnið ekki fullyrða að Þ-kk-nf hefði slegið ákærða. Önnur vitni hafa hins vegar ekki borið að Þ-kk-nf hafi slegið ákærða og því hefur Þ-kk-nf neitað í vætti sínu fyrir dómi. Þótt vafi að þessu leyti verði virtur ákærða í hag getur þetta með engu móti skýrt og því síður réttlætt háttsemi ákærða.

Samkvæmt því sem hér hefur verið rakið verður ákærði sakfelldur fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás með því að slá Þ-kk-þf tvívegis í höfuðið með glerflösku þannig að Þ-kk-nf fékk þá áverka sem í ákæru greinir. Er brotið réttilega heimfært til refsilaga í ákærunni.

II.

Ákæra 15. september 2008.

Ákærði hefur skýlaust játað fyrir dómi að hafa framið það brot sem honum er gefið að sök í þessari ákæru og er játning hans studd sakargögnum. Eru því efni til að leggja dóm á málið að þessu leyti án frekari sönnunarfærslu, sbr. 125. gr. laga um meðferð opinberra mála, nr. 19/1991. Samkvæmt þessu verður ákærði sakfelldur fyrir brotið sem réttilega er heimfært til laga í ákærunni.

III.

Viðurlög o.fl.

1.

Samkvæmt framansögðu hefur ákærði unnið sér til refsingar samkvæmt 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga, nr. 19/1940, og 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga, nr. 50/1987.

Samkvæmt sakavottorði er ákærði með eitt mál á sakaskrá en hann gekkst undir sektargreiðslu með lögreglustjórasátt 3. október 2007 fyrir brot gegn lögum um ávana- og fíkniefni.

Að virtu broti ákærða samkvæmt ákæru 2. maí 2008 og þegar litið er til þess að afleiðingar brotsins hefðu hæglega getað orðið mun alvarlegri en raunin varð þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í fjóra mánuði. Eftir atvikum þykir rétt að skilorðsbinda refsinguna og falli hún niður að tveimur árum liðnum frá uppsögu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga. Jafnframt verður ákærða gert að greiða 70.000 króna sekt í ríkissjóð og komi sex daga fangelsi í stað sektarinnar verði hún ekki greidd innan fjögurra vikna frá birtingu dómsins.

Með vísan til 102. gr. umferðarlaga verður ákærði sviptur ökurétti í þrjá mánuði frá birtingu dómsins.

Loks verður ákærða með vísan til 1. mgr. 165. gr. laga um meðferð opinberra mála, nr. 19/1991, gert að greiða sakarkostnað samkvæmt yfirlitum ákæruvalds um þann kostnað og ákvörðun dómsins um málsvarnarlaun skipaðs verjanda, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti, svo sem greinir í dómsorði.

2.

Af hálfu brotaþola Þ-kk-ef S-kk-ef er krafist skaðabóta úr hendi ákærða, en krafan sundurliðast þannig:

Miskabætur kr. 300.000

Útlagður kostnaður vegna heilsugæslu kr. 6.600

Lögmannsþóknun með virðisaukaskatti kr. 62.500

Samtals kr. 369.100

Ákærði viðurkennir bótaskyldu en andmælir fjárhæð kröfunnar að frátöldum kröfulið vegna útlagðs heilsugæslukostnaðar samkvæmt greiðslukvittunum.

Brotaþoli á rétt á miskabótum úr hendi ákærða samkvæmt 26. gr. skaðabótalaga, nr. 50/1993, og þykja þær bætur hæfilega ákveðnar 200.000 krónur. Þá þykir krafa vegna lögmannsaðstoðar ekki úr hófi og verður hún tekin til greina. Að viðbættum bótum vegna útlagðs kostnaðar við heilsugæslu verður ákærða því samtals gert að greiða brotaþola 269.100 krónur. Fallist er á dráttarvaxtakröfu brotaþola, en upphafsdagur hennar er miðaður við þann dag þegar mánuður var liðinn frá því krafan var birt ákærða hjá lögreglu.

B-kk-nf B-kk-nf, héraðsdómari, kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði, Þ-kk-nf Á-kk-nf, sæti fangelsi í fjóra mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga, nr. 19/1940. Jafnframt greiði ákærði 70.000 króna sekt og komi sex daga fangelsi í stað sektarinnar verði hún ekki greidd innan fjögurra vikna frá birtingu dómsins.

Ákærði er sviptur ökurétti í þrjá mánuði frá birtingu dómsins að telja.

Ákærði greiði 263.585 krónur í sakarkostnað, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, I-kk-ef T-kk-ef héraðsdómslögmanns, 139.400 krónur.

Ákærði greiði Þ-kk-þgf S-kk-þgf 269.000 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga um vexti og verðtryggingu, nr. 38/2001, frá 6. nóvember 2007 til greiðsludags.