S-677/2010

Mál þetta, sem dómtekið var 8. desember 2010, var höfðað með ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, útgefinni 12. október 2010, á hendur X, kt. 000000-0000, …, Reykjavík, og M-kk-þgf M-kk-þgf, kt. 000000-0000, Glóasölum 7, Kópavogi, fyrir eftirgreind hegningarlagabrot:

Ákærða M-kk-þgf fyrir húsbrot með því að hafa, aðfaranótt fimmtudagsins 9. apríl 2009, að Vesturgötu 21b í Reykjavík, ruðst í heimildarleysi inn í íbúð fyrrum unnustu og sambýliskonu sinnar, Y, með því að brjóta gler í svalahurð að íbúð hennar og fara þannig inn í íbúðina.

Ákærðu báðum fyrir húsbrot og líkamsárás með því að hafa skömmu síðar, eftir að ákærði M-kk-nf hafði yfirgefið íbúðina, báðir ruðst í heimildarleysi inn í íbúð Y með því að ákærði M-kk-nf braut gler við útidyrahurð og náði þannig að opna hurðina innan frá, síðan brotið hurð inni á salerni þar sem Y hafði læst að sér, þar sem ákærði M-kk-nf veittist að henni með því að hrinda henni á borð, rífa í hár hennar og slá hana með þeim afleiðingum að Y hlaut tvær stórar kúlur á höfði, tognun á hálsi, hruflsár við vinstri augabrún, mar á hægri öxl og upphandlegg, djúpt sár á hægri olnboga og fjölmarga grunna skurði á báðum iljum, en ákærði X hélt gsm-síma Y meðan á atlögunni stóð en hvatti meðákærða í lokin til að láta þar við sitja.

Teljast brot ákærða M-kk-ef varða við 1. mgr. 231. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 123. gr. laga nr. 82/1998 og 1. mgr. 217. gr. sömu laga, sbr. 10. gr. laga nr. 20/1981 og 110. gr. laga nr. 82/1998 og brot ákærða X við sömu ákvæði, sbr. 1. mgr. 22. gr. sömu laga.

Þess er krafist að ákærðu verði dæmdir til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Verjandi ákærða X krefst þess aðallega að ákæru vegna hlutdeildar í húsbroti verði vísað frá dómi og að sýknað verði af ákæru um hlutdeild í líkamsárás, til vara að ákærði verði alfarið sýknaður af ákæru, en til þrautavara að ákærða verði dæmd vægasta refsing sem lög leyfa.

Verjandi ákærða M-kk-ef krefst þess aðallega að ákæru um húsbrot verði vísað frá dómi en að því er varðar ákæru um líkamsárás verði ákærða dæmd vægasta refsing sem lög leyfa.

Verjendur krefjast hæfilegra málsvarnarlauna að mati dómsins, sem greiðist úr ríkissjóði.

Málsatvik

Aðfaranótt fimmtudagsins 9. apríl 2009, klukkan 5.47, barst lögreglu tilkynning um að kona hefði orðið fyrir líkamsárás í húsasundi við Vesturgötu 21b í Reykjavík. Er lögreglumenn komu á vettvang hittu þeir fyrir ákærðu og Y, sem var í miklu uppnámi, berfætt og blóðug. Var ákærði M-kk-nf með skurði á höndum sem blæddi mikið úr og föt ákærða X blóðug. Virtust ákærðu báðir í annarlegu ástandi. Y sagði M-kk-þf vera fyrrverandi unnusta sinn og hefði hann ráðist inn í íbúð hennar, lamið hana og sparkað í hana. X hefði verið með honum, en ekki lagt á hana hendur. Íbúð Y var á fyrstu hæð hússins og voru brotnar rúður í útidyrahurð og svalahurð. Glerbrot og blóð voru um alla íbúðina og baðherbergisdyr brotnar. Sagði Y að M-kk-nf hefði brotið dyrnar upp. M-kk-nf sagði lögreglumönnum að þetta hefði atvikast sökum afbrýðisemi, en X sagðist hafa hitt M-kk-þf stuttu áður og hefði hann verið í miklu uppnámi. Voru ákærðu handteknir og færðir í fangageymslu.

Samkvæmt læknisvottorði J-kk-ef H-x-x H-x-x S-x-x sérfræðings á slysa- og bráðadeild Landspítala - háskólasjúkrahúss, dagsettu 13. maí 2005, kom Y á slysadeild þennan morgun klukkan 6.29. Hún reyndist vera með tvær stórar kúlur á höfði og hruflsár yfir vinstri augabrún. Marblettir og eymsli voru á hægri upphandlegg og lítið, djúpt sár á hægri olnboga. Þá voru fjölmargir grunnir skurðir á báðum iljum og glerbrot í sumum þeirra. Kemur fram í vottorðinu að áverkar á líkama stúlkunnar komi heim og saman við að hún hafi fengið endurtekin högg á höfuð og að hún hafi verið tuskuð harkalega til.

Y mætti á lögreglustöð síðdegis fimmtudaginn 9. apríl. Hún sagðist hafa verið að skemmta sér um nóttina og hefði hún komið heim um 5 leytið ásamt fyrrverandi kærasta sínum, A-kk-þgf M-kk-þgf E-kk-þgf. Um 30 til 40 mínútum síðar hefði ákærða M-kk-nf, sem líka var fyrrverandi kærasti hennar, borið að garði og hefði hann lamið allt húsið að utan. Hefði ákærði brotið sér leið inn í íbúðina um svaladyr, ráðist á A-kk-þf og þeir slegist. Ákærði hefði dregið A-kk-þf út í garð og hefði sá síðarnefndi horfið á brott eftir það. Ákærði hefði þá veist að Y inni í stofu og kastað henni til og frá af miklu afli svo að hún rakst utan í húsgögn. Hann hefði síðan yfirgefið húsið. Y sagðist hafa ætlað að hringja eftir aðstoð, en ekki fundið síma sinn og hefði hana grunað að ákærði hefði haft hann á brott með sér. Hún hefði hlaupið út á götu og beðið leigubifreiðarstjóra sem átti leið hjá að hringja á lögreglu. Þá hefði hún séð hvar ákærði M-kk-nf kom gangandi upp Vesturgötuna og var ákærði X nú með honum í för. Hún hefði verið skelfingu lostin, hlaupið inn í íbúðina og læst á eftir sér. M-kk-nf hefði brotið rúðu í útidyrahurð og opnað hurðina. Hún hefði hlaupið inn á salerni og læst sig inni, en M-kk-nf einnig brotið sér leið þangað inn. Hann hefði kastað henni á borð og hún eftir það fallið á vaskinn, sigið undir hann og hniprað sig þar undir. Ákærði hefði gengið í skrokk á henni þar sem hún lá, en hún gerði sér ekki fyllilega grein fyrir því með hvaða hætti. Meðal annars hefði ákærði rifið stóra flygsu úr hári hennar. Y sagðist ekki muna hvernig þessu lyktaði, en hún myndi næst eftir sér úti á götu þegar lögregluna bar að. Hún sagði að ákærði X hefði ekki beitt hana ofbeldi og hefði hann einu sinni reynt að stöðva M-kk-þf af með því að segja við hann: „M-kk-nf er ekki komið nóg núna?“

Ákærðu gáfu skýrslu hjá lögreglu um hádegisbil sama dag og á ný síðdegis. Ákærði X sagðist hafa verið ölvaður og því muna lítið af atburðum næturinnar. Hann væri þess þó fullviss að hafa ekki gert neitt af sér. Ákærði sagðist hafa hitt M-kk-þf á Ingólfstorgi og gengið með honum að heimili Y, en þar hefðu orðið einhver læti, sem hann hefði ekki komið nálægt. Hann sagðist ekki kannast við blóðugan farsíma sem fundist hefði í fórum hans og ekki vita hver væri eigandi símans.

Ákærði M-kk-nf bar einnig fyrir sig minnisleysi sökum ölvunar. Hann sagðist þó muna óljóst eftir því að hafa komið heim til Y þar sem hún var með fyrrverandi kærasta sínum. Hann sagði samband þeirra Y hafa staðið í um eitt og hálft ár og hefði slitnað upp úr því einni eða tveimur vikum fyrr. Hann teldi að hann hefði misst stjórn á sér eftir að hann sá með manni sem hún hafði áður átt í sambandi við.

Verður nú gerð grein fyrir framburði ákærðu og vitna við aðalmeðferð málsins.

Ákærði M-kk-nf sagðist hafa verið mjög ölvaður og muna atvik óljóst. Hann sagðist muna eftir því að hafa komið að íbúð Y og að fyrrverandi kærasti hennar, A-kk-nf M-kk-nf E-kk-nf, hefði verið þar hjá henni. Hann myndi eftir því að hafa brotið einhvern glugga þarna og stjakað við Y. Hann myndi hins vegar ekki eftir því að hafa komið aftur í íbúðina. Ákærði sagðist ekki draga í efa að atvikum væri rétt lýst í ákæru. Hann ætti erfitt með að játa því sem hann myndi ekki eftir, en treysti því að allir segðu rétt frá. Ákærði sagðist muna eftir því að meðákærði X hefði verið að reyna að fá hann til að láta af atlögunni og hefði hann stöðvað hann í lokin.

Ákærði sagðist hafa verið miður sín eftir atvikið og hefði hann haft samband við A-kk-þf M-kk-þf og fjölskyldu Y daginn eftir til að biðjast afsökunar. Þá hefði hann leitað til sálfræðings. Þau Y hefðu hist nokkru síðar og tekist með þeim sættir. Hann hefði greitt henni skaðabætur, keypt nýjar rúður í stað þeirra sem hann hefði brotið og sett þær upp sjálfur.

Ákærði X sagðist hafa verið að skemmta sér í miðborginni þessa nótt og hefði hann hringt í meðákærða M-kk-þf þar sem hann var staddur utan við veitingastað neðarlega í Austurstræti. M-kk-nf hefði sagst vera á Ingólfstorgi. Hann hefði heyrt að M-kk-nf var í miklu uppnámi og farið að hitta hann. Þeir hefðu gengið um torgið og M-kk-nf verið eitthvað að tala um Y. Þeir hefðu síðan gengið niður fyrir torgið og M-kk-nf verið aðeins á undan honum og hefði hann séð M-kk-þf hverfa inn í húsasund. Ákærði sagðist hafa gengið á eftir M-kk-þgf inn í húsasundið, en ekki séð hann þar. Hann hefði þá séð að útidyr stóðu opnar og heyrt rifrildi innandyra. Hann hefði þá gert sér grein fyrir því að það voru M-kk-nf og Y sem rifust þarna. Hann hefði staldrað við og beðið eftir M-kk-þgf, en síðan heyrt að hávaðinn var slíkur að um væri að ræða meira en venjulegar hjónaerjur. Hann hefði þá farið og komið að M-kk-þgf og Y inni á baðherbergi, þar sem M-kk-nf hefði haldið upp við vegg. Hann hefði umsvifalaust gengið á milli þeirra og skilið þau að. M-kk-nf hefði verið í miklu uppnámi og viljað halda áfram, en atgangurinn hefði borist fram í íbúðina þar sem ákærði hefði náð að fella M-kk-þf niður. Á meðan hefði Y komist út úr íbúðinni. M-kk-nf hefði róast eftir þetta og þeir gengið saman út, en lögreglu hefði borið að í sömu svifum.

Ákærði sagði þá M-kk-þf ekkert hafa rætt um það hvert þeir væru að fara þegar þeir voru að rölta saman um Ingólfstorg. M-kk-nf hefði síðan gengið upp Vesturgötu og hann þá dregist aftur úr. Hann hefði ekki vitað hvert ferðinni væri heitið og ekki vitað að Y byggi á þessum slóðum. Ákærði sagði M-kk-þf hafa verið blóðugan og hefði komið blóð á föt hans þegar hann felldi hann niður. Þá hefði hann verið með bitfar eftir M-kk-þf. Ákærði sagðist hafa séð farsíma á gólfinu í íbúðinni eftir að átökin voru yfirstaðin. Hann hefði haldið að M-kk-nf ætti þennan síma og því tekið hann upp af gólfinu og stungið í vasann.

Ákærði sagðist hafa rifjað þessa atburði upp eftir að hafa gefið skýrslu hjá lögreglu. Þá viðurkenndi hann að hafa munað atvik betur en kom fram hjá honum við skýrslutökuna, en honum hefði fundist þetta mál vera upplýst og ekki talið sig þurfa að bera sakir á vin sinn.

Y sagði A-kk-þf M-kk-þf E-kk-þf, fyrrverandi kærasta sinn, hafa verið í heimsókn þegar dyrabjöllunni var hringt og hún sá að ákærði M-kk-nf var fyrir utan. Hún hefði ákveðið að svara ekki, en ákærði hefði þá komið að svalahurðinni, kýlt í gegnum hana og opnað dyrnar. Ákærði hefði ráðist á A-kk-þf og dregið hann út fyrir þar sem þeir hefðu tekist á. Hún hefði ekki séð meira af A-kk-þgf, en ákærði hefði komið inn aftur og hrint henni svo að hún flaug langt aftur fyrir sig. Hún myndi óljóst eftir því sem gerðist eftir þetta, en ákærði hefði loks yfirgefið íbúðina. Y sagðist ekki hafa fundið símann sinn, en farið út á götu, stöðvað þar leigubifreið og beðið bifreiðarstjórann um að hringja til lögreglu. Hún hefði þá séð hvar ákærði kom aftur upp götuna og hefði hún einnig séð til ferða ákærða X, sem hefði verið neðar í götunni, langt á eftir M-kk-þgf. Hún hefði hlaupið inn í íbúðina og læst útidyrahurðinni, en M-kk-nf hefði brotið sér leið inn um dyrnar. Hún hefði læst sig inni á baðherbergi, en ákærði brotið gat á baðherbergishurðina og opnað dyrnar. Hann hefði ýtt henni svo að hún datt á vaskborð og hefði hún við það fengið mikla kúlu á höfuð. Y sagði að ákærði hefði ekki slegið hana eða kýlt heldur tekið hana upp og látið hana falla. Hefðu átökin borist inn í stofu. Hún sagðist muna eftir því að hafa legið á gólfinu og heyrt þá í ákærða X sem hafi verið kominn inn í íbúðina og verið að segja M-kk-þgf að hætta þessu. Glerbrot hefðu verið um allt gólf og hefði M-kk-nf þrýst höfði hennar þar niður. Y sagðist ekki vita hvernig þessu hefði lyktað hefði X ekki verið þarna. Hann hefði sagt: „Þetta er komið nóg“, og dregið M-kk-þf af henni. Hún hefði gengið út, en heyrt að einhver átök urðu á milli ákærðu og að X átti í einhverju basli með M-kk-þf. Hún sagðist ekki muna eftir að hafa séð símann sinn meðan á þessu stóð og aldrei hafa séð X með hann.

Y sagðist hafa mætt hjá lögreglu og gefið þar skýrslu í þeim tilgangi að kæra að ráðist var inn á hana og hún síðan beitt líkamsmeiðingum. Henni hefði síðar borist til eyrna að ákærði X væri sakaður um húsbrot, en henni hefði fundist það rangt, þar sem hann hefði ekki brotist inn til hennar. Hefði hún rætt við verjanda ákærða vegna þessa og í kjölfarið farið til lögreglu og komið þessari skoðun sinni á framfæri við rannsóknarlögreglumann sem hún ræddi við. Aðspurð sagðist Y ekki krefjast þess að ákærðu yrði refsað fyrir að ryðjast inn á heimili hennar í heimildarleysi í umrætt sinn. Langt væri síðan þetta átti sér stað og hún vildi gleyma þessu.

Y sagði ákærða M-kk-þf hafa hringt til hennar einhverjum mánuðum eftir atvikið og hefði hann einnig greitt sér bætur. Hann hefði beðið hana afsökunar og sett upp nýjar rúður í stað þeirra sem brotnar höfðu verið.

A-kk-nf M-kk-nf E-kk-nf lýsti atvikum á sama veg og Y. Hann sagði ákærða M-kk-þf hafa kýlt sig niður eftir að hafa brotið sér leið inn í íbúðina um svalahurð. Þá hefði ákærði dregið hann eftir gólfinu sem hefði verið þakið glerbrotum og hefði hann við það skorist á höndum og fótum. Ákærði hefði dregið hann út úr húsinu og hefði hann forðað sér í burtu eftir þetta og ekki komið aftur í íbúðina. Hann kannaðist við að ákærði hefði hringt í hann eftir atvikið og beðist afsökunar.

E-kvk-nf B-kvk-nf T-kvk-nf sálfræðingur sagði ákærða M-kk-þf hafa haft samband við sig daginn eftir atvikið og óskað meðferðar í því skyni að ná að hafa stjórn á skapi sínu, tilfinningum og viðbrögum þegar hann reiddist. Hann hefði verið mjög miður sín eftir atvikið og haft þunglyndis- og kvíðaeinkenni. Hún hefði átt 15 viðtöl við ákærða, hann hefði verið samstarfsfús og taldi hún meðferðina hafa borið árangur.

J-kk-nf H-x-x H-x-x S-x-x staðfesti læknisvottorð sitt fyrir dóminum. Þá komu fyrir dóminn vitnið H-kvk-nf J-kvk-nf, íbúi að Vesturgötu 21b, sem hringdi í lögreglu eftir að hafa orðið vör við atgang í húsinu og B-kk-nf Ö-kk-nf G-kk-nf lögreglumaður, sem kom á vettvang í umrætt sinn. Ekki eru efni til að rekja framburð vitnanna.

Niðurstaða

Í ákæru er ákærða M-kk-þgf gefin að sök líkamsárás og húsbrot samkvæmt 217. gr. og 231. gr. almennra hegningarlaga, svo sem nánar er lýst í ákæru, en háttsemi ákærða X er talin varða við sömu refsiákvæði, sbr. 1. mgr. 22. gr. almennra hegningarlaga. Í ákæru er hins vegar ekki orðað að ákærða X sé gefin að sök hlutdeild í brotum meðákærða og enga lýsingu er þar að finna á meintum hlutdeildarverknaði hans í húsbroti meðákærða. Er efni ákæru verulega áfátt að þessu leyti og ekki í samræmi við ákvæði c-liðar 1. mgr. 152. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008.

Við upphaf aðalmeðferðar málsins óskaði verjandi ákærða X eftir því að fært yrði til bókar að krafist yrði frávísunar málsins að hluta, þar sem ekki hefði komið fram refsikrafa á hendur ákærða fyrir húsbrot. Gerði verjandi ekki athugasemdir við að aðalmeðferð málsins færi fram og var bókað að gerð yrði grein fyrir frávísunarkröfu í málflutningi. Við flutning málsins kröfðust verjendur beggja ákærðu þess að ákæru um húsbrot og hlutdeild í húsbroti yrði vísað frá dómi. Bókað var eftir sækjanda málsins að ekki væri talin ástæða til að falla frá ákæru um húsbrot og mótmælti sækjandi frávísunarkröfum verjenda í málflutningi. Var málið dómtekið að lokinni aðalmeðferð. Þrátt fyrir ákvæði 2. mgr. 159 gr. laga um meðferð sakamála verður samkvæmt dómvenju tekin afstaða til frávísunarkrafna verjenda í dómi þessum, en ekki með úrskurði, en sakflytjendur áttu þess kost að tjá sig um kröfuna við aðalmeðferð málsins og gerðu ekki athugasemdir við málsmeðferð að þessu leyti.

Samkvæmt a-lið 2. mgr. 242. gr. almennra hegningarlaga sæta brot gegn 231. gr. laganna ákæru eftir kröfu þess manns sem misgert var við. Y mætti hjá lögreglu hinn 9. apríl 2009 „í þeim tilgangi að leggja fram kæru“, eins og segir í skýrslu lögreglu. Í skýrslunni er heiti brots tilgreint sem líkamsárás. Skýrslan var tekin upp á hljóð- og myndband og er upptakan meðal gagna málsins. Við skýrslutökuna var Y ekki innt eftir því hvort hún gerði kröfu um að gefin yrði út ákæra vegna húsbrots. Við aðalmeðferð málsins lýsti hún því að hún gerði ekki kröfu um að ákærðu yrði refsað fyrir þá háttsemi. Verður jafnframt ráðið af framburði hennar, að vilji hennar hafi hvorki fyrr né síðar staðið til þess að ákærða X yrði refsað fyrir húsbrot í umrætt sinn. Verður ákæru á hendur ákærðu fyrir húsbrot og hlutdeild þar í vísað frá dómi.

Ákærði M-kk-nf viðurkenndi fyrir dómi að hafa veist að Y og hrint henni en neitaði að öðru leyti sök samkvæmt ákæru. Hann sagðist þó ekki draga í efa að atvikum væri rétt lýst í ákæru, en sagðist muna atvik óljóst sökum ölvunar. Y lýsti því að ákærði hefði hrint henni og kastað til og frá svo að hún féll í gólf og rakst utan í húsmuni. Þá bar Y við skýrslutöku hjá lögreglu að ákærði hefði rifið í hár hennar. Lýsing stúlkunnar á atlögunni fær stoð í læknisvottorði J-kk-ef H-x-x H-x-x S-x-x, þar sem kemur fram að áverkar á líkama hennar komi heim og saman við að hún hafi fengið endurtekin högg á höfuð og hafi verið tuskuð rækilega til. Verður ákærði sakfelldur fyrir líkamsárás svo sem honum er gefið að sök í ákæru, að því frátöldu að ósannað er að hann hafi slegið stúlkuna, sem þar er lýst. Háttsemi ákærða telst varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga.

Ákærða X er gefið að sök að hafa átt hlutdeild í líkamsárás meðákærða gagnvart Y og er þætti hans lýst þannig í ákæru að hann hafi haldið gsm-síma Y meðan á atlögunni stóð, en hvatt meðákærða í lokin til að láta þar við sitja. Að því er varðar fyrri staðhæfinguna er til þess að taka að þess finnst engin stoð í gögnum málsins að ákærði hafi haldið gsm-síma stúlkunnar meðan á atlögunni stóð. Þá verður fráleitt talin til hlutdeildarverknaðar sú háttsemi ákærða að hvetja árásarmanninn til að láta af verknaðinum. Verður ákærði X alfarið sýknaður af ákæru að þessu leyti.

Ákærði M-kk-nf er fæddur í desember 1982. Sakaferill hans hefur ekki áhrif á refsingu. Við ákvörðun refsingar verður litið til þess að árás ákærða á Y var harkaleg, en ákærði veittist með ofbeldi að stúlkunni á heimili hennar eftir að hafa brotið sér leið þangað inn. Til málsbóta horfir að ákærði leitaðist að sjálfsdáðum við að bæta fyrir brot sitt og leitaði sér jafnframt sérfræðiaðstoðar með það fyrir augum að ná betur stjórn á skapsmunum sínum. Þá er langt liðið frá því er brotið var framið, en lögreglurannsókn málsins var lokið 15. júní 2009 en ákæra ekki gefin út fyrr en 12. október 2010, eða 16 mánuðum síðar. Er þessi dráttur á útgáfu ákæru óútskýrður. Þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í 60 daga, en rétt þykir að fresta fullnustu refsingar hans og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

Málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða X, Á-kk-ef H-kk-ef hdl., 288.650 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti, greiðist úr ríkissjóði.

Ákærði M-kk-nf M-kk-nf greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, V-kk-ef H-kk-ef V-kk-ef hrl., 313.750 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti, og 73.276 krónur í annan sakarkostnað.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið J-kk-nf H. S-kk-nf saksóknari.

R-kvk-nf H-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

Dómsorð:

Ákærði, X, er sýkn af kröfum ákæruvaldsins.

Ákærði, M-kk-nf M-kk-nf, sæti fangelsi í 60 daga, en fullnustu refsingarinnar er frestað og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

Málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða X, Á-kk-ef H-kk-ef hdl., 288.650 krónur, greiðist úr ríkissjóði.

Ákærði M-kk-nf greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, V-kk-ef H-kk-ef V-kk-ef hrl., 313.750 krónur, og 73.276 krónur í annan sakarkostnað.

R-kvk-nf H-kvk-nf