S-51/2010

Mál þetta, sem dómtekið var 12. apríl sl., höfðaði ríkissaksóknari með ákæru 16. nóvember 2010 á hendur ákærða, B-kk-þgf R-kk-þgf J-kk-þgf, kt. ..., til heimilis að Bakkastíg 2, Reykjavík;

„fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt laugardagsins 5. september 2009, við Edinborgarhúsið, Aðalstræti 7, Ísafjarðarbæ, kastað gleríláti í höfuð G-kk-ef G-kk-ef, kennitala ..., með þeim afleiðingum að hann féll niður á jörðina og vankaðist og hlaut skurð aftan við vinstra eyra.

Telst þetta varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20/1981.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Ákærði krefst þess aðallega að hann verði sýknaður af öllum kröfum ákæruvalds, til vara að honum verði ekki gerð refsing og til þrautavara að honum verði gerð sú vægasta refsing sem lög leyfa, og að hún verði að öllu leyti skilorðsbundin. Í öllum tilvikum krefst ákærði þess að skipuðum verjanda hans verði dæmd hæfileg þóknun úr ríkissjóði.

I.

Samkvæmt frumskýrslu lögreglu barst tilkynning frá Fjarskiptamiðstöð ríkislögreglustjórans aðfaranótt 5. september 2009, um kl. 3:39, þess efnis að óskað væri aðstoðar „... vegna slagsmála og óláta utan við Kaffi Edinborg að Aðalstræti 7.“ Fjórir lögreglumenn fóru á vettvang og kemur fram í skýrslu lögreglu „... að mikill hiti hafi verið í mönnum.“

Skömmu síðar, eða um kl. 3:47, mun B-kk-nf Ö-kk-nf R-kk-nf, dyravörður á fyrrnefndum skemmtistað, hafa kallað eftir aðstoð lögreglu á bifreiðastæði milli Aðalstrætis og Pollgötu. Þegar að var komið sá lögregla hvar nefndur B-kk-nf Ö-kk-nf var að hlúa að manni sem lá í jörðinni, G-kk-þgf G-kk-þgf. Kemur og fram í skýrslunni að skýrsluritari hafi í sömu svifum séð tvo menn hlaupa af vettvangi niður Mjósund.

Vitni sem lögregla ræddi við á staðnum, þ.m.t. fyrrgreindur G-kk-nf, upplýstu að ákærði hefði kastað glerflösku í höfuð G-kk-ef. Er í frumskýrslu lögreglu bókað að G-kk-nf hafi verið með skurð rétt ofan og aftan við vinstra eyra. G-kk-nf var í kjölfarið fluttur með sjúkrabifreið á Heilbrigðisstofnun Vestfjarða á Ísafirði til aðhlynningar.

Fram kemur í frumskýrslu lögreglu að engin glerflaska hafi fundist á vettvangi. Hins vegar hafi glerbrot verið um allt og ljóst að margar glerflöskur höfðu verið brotnar.

Undir rekstri málsins tók lögregla skýrslu af vitnum sem á vettvangi voru umrædda nótt, sem og ákærða. Þá aflaði hún læknisvottorðs vegna áverka ætlaðs brotaþola. Í vottorði F-kk-ef F-kk-ef G-kk-ef, yfirlæknis á Heilbrigðisstofnun Vestfjarða, dagsettu 21. september 2009, segir svo:

Saga:

G-kk-nf var að skemmta sér í Edinborgarhúsinu nú í kvöld. Var í samtölum við tvo aðra menn eða gekk inn í samtöl hjá þeim og lyktaði því með því að annar þeirra kastar flösku úr gleri í G-kk-þf, sem lendir aftan við vi. eyra og hlýst af 1 cm langur skurður þarna sem blæðir kröftuglega úr. Fluttur hingað með sjúkrabíl á slysadeild.

Skoðun:

Við komu er G-kk-nf rólegur og samvinnuþýður og gerir vel grein fyrir öllu. Með fyrrgreindan 1 cm langan skurð aftan við vinstra eyra. Þetta er þvegið, deyft með Xylocain með Adrenalíni og saumað með tveimur Ehilon 3/0 saumum og leggst fallega, fær umbúðir. Kemur í saumatöku að viku liðinni. Engir aðrir áverkar annað en fyrrgreindur 1 cm langur skurður aftan við vi. eyra sem hefur verið saumaður.

Rannsókn málsins lauk í upphafi nóvember 2010 og 16. sama mánaðar gaf ríkissaksóknari út ákæru á hendur ákærða samkvæmt áðursögðu.

II.

Er ákærði kom fyrir dóm 2. febrúar sl. var svo eftir honum bókað: „Ákærði kveðst neita sök samkvæmt ákæru. Ákærði kveðst viðurkenna að hafa kastað gleríláti umrætt sinn en það hafi verið í nauðvörn. Hafi ákærði óttast um líf sitt þar sem yfirvofandi árás hafi verið í gangi.“

Undir aðalmeðferð málsins bar ákærði að hann hefði verið staddur utan við Edinborgarhúsið á Ísafirði umrædda nótt þegar S-kk-nf B-x-x S-kk-nf, sem ákærði sagðist eitt sinn hafa verið með til sjós, hefði komið til hans og rukkað um sígarettupakka er hann hefði skuldað S-kk-þgf B-kk-þgf. Ákærði kvaðst hafa svarað því til að allar verslanir væru lokaðar og hann gæti því ekki nálgast sígarettur. S-kk-nf B-kk-nf hefði brugðist við svari ákærða með því að reyna að hrifsa af honum bjór. Hann hefði síðan tekið ákærða hálstaki en ákærða fljótlega tekist að losa sig.

Um það bil hálftíma síðar sagði ákærði S-kk-þf B-kk-þf og tvo aðra menn hafa gengið ógnandi á eftir sér og hótað sér barsmíðum. Var á ákærða að skilja að S-kk-nf B-kk-nf hefði haft sig mest í frammi. Tók ákærði fram að tveir mannanna hefðu verið í það minnsta 100 kílóa rumar, en sjálfur væri hann 62 kíló og 174 cm á hæð. Fram kom hjá ákærða að hann hefði heyrt G-kk-þf G-kk-þf segja við S-kk-þf B-kk-þf „... að hann skuli frekar sjá um þetta af því að S-kk-nf megi ekki við því.“ Ákærði kvaðst hafa hörfað undan mönnunum en fimm til sjö metrar hefðu verið milli hans og mannanna. Kvað ákærði það hafa verið upplifun sína að hann væri í hættu og fullyrti ákærði að illa hefði farið fyrir honum hefði hann ekki aðhafst neitt. „Ég hefði verið laminn í klessu ...“. Sagðist ákærði hafa verið með bjórflösku í höndunum „... og hendi henni eitthvað í áttina að þeim ...“. Tók ákærði fram að hann hefði ekki miðað á neinn sérstakan heldur einungis kastað flöskunni í áttina að þremenningunum. Flöskuna kvað ákærði hafa lent í einum mannanna, fyrrnefndum G-kk-þgf. Ákærði hefði síðan tekið til fótanna og hefðu tveir mannanna hlaupið á eftir honum. Ákærði áréttaði að hann hefði kastað flöskunni í fljótræði. Hann hefði verið lafhræddur við mennina og því gripið til þessa örþrifaráðs til að stöðva þá.

III.

G-kk-nf G-kk-nf lýsti atvikum máls svo fyrir dómi að umrædda nótt hefði hann séð hvar góðvinur hans, S-kk-nf B-x-x S-kk-nf, og ákærði voru að rífast utan við Edinborgarhúsið á Ísafirði. Vitnið kvaðst hafa spurt S-kk-þf B-kk-þf þess hvort eitthvað væri að, sem svarað hefði því til að vitnið þyrfti engar áhyggjur að hafa. Vitnið hefði þá yfirgefið tvímenningana.

Skömmu síðar kvaðst vitnið hafa komið aftur og þá séð að hitnað hafði í kolunum. Engin átök hefðu þó verið milli S-kk-ef B-kk-ef og ákærða. Á þessum tímapunkti sagðist vitnið ekki hafa vitað um hvað tvímenningarnir deildu en síðar hefði það heyrt að deilan hefði snúist um sígarettur. Þá hefði S-kk-nf B-kk-nf borið ákærða þeim sökum að hafa verið að kasta flöskum í átt að fólki á vettvangi. Vitnið kvaðst hafa gengið að ákærða, sem verið hefði með glerflösku í hendinni, og hefði ákærði bakkað undan vitninu. Tilgang sinn með því að ganga á milli ákærða og S-kk-ef B-kk-ef sagði vitnið hafa verið að forða þeim síðarnefnda frá vandræðum, en hann hefði á þessum tíma verið á skilorði. Vitnið hefði með öðrum orðum viljað freista þess „... að kæla þetta niður.“ Taldi vitnið sjö til tíu metra hafa verið milli sín og ákærða. Sagðist vitnið hafa kallað ákærða „... illum nöfnum ef hann dirfist að ætla að kasta þessari flösku.“ Ákærði hefði þrátt fyrir orð vitnisins kastað flöskunni. Flaskan hefði lent í höfði þess með þeim afleiðingum að skurður kom ofan við vinstra eyra og einnig hefði vitnið fallið í jörðina. Sérstaklega aðspurt kvaðst vitnið telja að ákærði hefði ætlað flöskunni að fara í sig.

Aðspurt um hvort það hefði verið ógnandi er það gekk að ákærða samkvæmt áðursögðu kvaðst vitnið ekki telja það. Þá aftók vitnið að það hefði haft í hyggju að leggja hendur á ákærða. Vitnið viðurkenndi hins vegar að það hefði verið orðljótt í garð ákærða af fyrrgreindri ástæðu.

Spurt um hæð og þyngd kvaðst vitnið vera 190 cm og hafa verið 73 kg þegar atvik máls gerðust.

S-kk-nf B-x-x S-kk-nf sagðist umrædda nótt hafa hitt fyrrverandi skipsfélaga sinn, ákærða í málinu, fyrir utan Edinborgarhúsið á Ísafirði. Vitnið sagðist hafa heilsað ákærða og síðan rukkað hann um þrjá sígarettupakka sem ákærði hefði skuldað vitninu. Ákærði hefði þá orðið „kolvitlaus“, hann haldið að vitnið ætlaði að ráðast á sig og þá strax, eða nokkru síðar, tekið að kasta grjóti í vitnið. Sérstaklega aðspurt í þessu sambandi neitaði vitnið því að hafa verið ógnandi í fasi gagnvart ákærða og aftók að hafa verið með hótanir í hans garð. Þá kannaðist vitnið ekki við að til átaka hefði komið milli þess og ákærða. Þá upplifun ákærða að vitnið hefði verið ógnandi í framkomu skýrði það með vísan til þess að ákærði hefði verið undir miklum áhrifum fíkniefna og „... alveg úti úr heiminum.“ Um ástand sitt bar vitnið að það hefði verið „í glasi“, en þó ekki það mikið að áhrif hefði á minni þess af atvikum.

Vitnið sagðist hafa fært sig til G-kk-ef G-kk-ef, sem verið hefði neðan til við Edinborgarhúsið, „... og svo bara kemur flaskan í hausinn á G-kk-þgf frá honum og hann hleypur í burtu.“ Nánar um þessi atvik bar vitnið að það hefði sjálft ekki séð flöskuna fara í höfuð G-kk-ef heldur séð hann fá á sig högg og falla í jörðina. Í sömu svifum hefði vitnið séð brotna flöskuna á jörðinni. Er þetta gerðist hefði ákærði verið í um tíu metra fjarlægð frá G-kk-þgf. Neitaði vitnið því eindregið að það eða einhver félaga þess, einn eða fleiri, hefðu verið að sækja að ákærða er G-kk-nf varð fyrir högginu. Þvert á móti hefði ákærði verið að sækja að þeim með grjót- og flöskukasti. Ákærði kannaðist hins vegar við að hafa ásamt félaga sínum hlaupið á eftir ákærða eftir að G-kk-nf féll í jörðina.

Spurt um hæð og þyngd kvaðst vitnið vera 187-8 cm og hafa verið um 120 kg þegar atvik máls gerðust.

L-kvk-nf A-kvk-nf J-kvk-nf greindi svo frá fyrir dómi að hún hefði umrædda nótt hitt ákærða fyrir utan Edinborgarhúsið á Ísafirði og hefðu þau tekið tal saman. Þá hefði borið að S-kk-þgf B-x-x S-kk-þgf sem rukkað hefði ákærða um sígarettupakka. S-kk-nf B-kk-nf hefði í framhaldinu farið að pota og toga í ákærða sem beðið hefði S-kk-þf B-kk-þf um að vera rólegan. S-kk-nf B-kk-nf hefði þá tekið bjór af ákærða sem reynt hefði að ná honum aftur. Við það hefði S-kk-nf B-kk-nf „brjálast“ og hann togað af enn meiri ákefð í ákærða. Í kjölfarið hefðu tveir dyraverðir komið á vettvang og reynt að skakka leikinn „... og þá verður bara allt brjálað ...“ og vitnið bakkað frá.

Skömmu síðar kvaðst vitnið hafa séð ákærða koma hlaupandi og einhverja á eftir honum, þ.m.t. S-kk-þf B-kk-þf, sem sagst hefði ætla að drepa ákærða. Sagði vitnið það hald sitt að nokkrir vinir S-kk-ef B-kk-ef, meðal annarra G-kk-nf G-kk-nf, hefðu ætlað að stöðva hann. Kom sérstaklega fram hjá vitninu hvað G-kk-þf varðaði að það héldi hann hafa ætlað að stilla til friðar. „Svo sé ég B-kk-þf ... hann tekur upp flösku og kastar aftur fyrir sig og hleypur áfram ... svo bara sé ég G-kk-þf falla niður.“ Ákærða sagði vitnið hafa hlaupið áfram og tvo menn fara á eftir honum. Aðspurt um hversu langt hefði verið milli G-kk-ef og ákærða þegar sá síðarnefndi kastaði flöskunni nefndi vitnið tíu metra. Taldi vitnið að ákærði hefði ekki miðað flöskunni sérstaklega á G-kk-þf.

B-kk-nf Ö-kk-nf R-kk-nf bar fyrir dómi að hann hefði verið við störf sem dyravörður umrædda nótt. Tók vitnið fram í upphafi skýrslugjafar sinnar að það myndi atvik máls illa vegna þess hversu langt væri um liðið. Vitnið sagði sig þó reka minni til þess að hafa séð ákærða og G-kk-þf G-kk-þf vera að rífast utan við Edinborgarhúsið. Kom fram hjá vitninu að af látbragði ákærða hefði mátt ráða að hann hefði talið sér ógnað. Ákærði hefði síðan kastað flösku að G-kk-þgf. Kvaðst vitnið strax hafa farið G-kk-þgf til aðstoðar en S-kk-nf B-kk-nf S-kk-nf hefði hins vegar hlaupið á eftir ákærða. Skömmu síðar hefði lögregla komið á vettvang.

Í upphafi skýrslugjafar sinnar fyrir dómi bar B-kk-nf J-kk-nf að umrætt sinn hefði komið til slagsmála milli ákærða og G-kk-ef G-kk-ef. „Það voru fleiri í þessu, S-kk-nf S-kk-nf.“ Vitnið og B-kk-nf Ö-kk-nf R-kk-nf hefðu farið „... inn í þetta til að reyna að stoppa þetta.“ G-kk-nf og „G-kk-nf“ hefðu í framhaldinu hlaupið á eftir ákærða sem síðan hefði stoppað bak við Edinborgarhúsið með glerflösku í hendinni. Ákærði hefði haldið flöskunni á lofti og varað tvímenningana við því að halda áfram að elta sig. Þeir hefðu þrátt fyrir aðvaranir ákærða hlaupið í áttina að honum, með ógnandi hætti að því vitnið taldi. Ákærði hefði þá kastað flöskunni sem lent hefði í höfði G-kk-ef með þeim afleiðingum að hann féll í jörðina. Tók vitnið fram að það teldi ákærða einungis hafa kastað flöskunni til að ógna tvímenningunum. Það hefði ekki verið ætlan hans að flaskan færi í G-kk-þf. Spurt um fjarlægðina milli ákærða og G-kk-ef er sá fyrrnefndi kastaði flöskunni svaraði vitnið því til að hún hefði verið 10-12 metrar.

Er vitnið var sérstaklega spurt um hvort það hefði séð einhver átök milli ákærða og G-kk-ef áður en ákærði kastaði flöskunni samkvæmt áðursögðu svaraði vitnið því neitandi. Tók vitnið fram að „G-kk-nf átti ekki þessi slagsmál ...“, upphafið hefði verið rifrildi milli S-kk-ef B-kk-ef og ákærða út af sígarettupakka sem sá fyrrnefndi hefði sagt ákærða skulda sér.

H-kk-nf G-kk-nf B-kk-nf bar fyrir dómi að í þeim svifum sem hann hefði komið að Edinborgarhúsinu umrædda nótt hefði hann séð mann kasta flösku í höfuð annars manns. Taldi vitnið fjóra til fimm metra hafa verið á milli mannanna. Um aðdraganda þessa atviks kvaðst vitnið ekkert geta borið.

Þá gaf einnig skýrslu fyrir dómi G-kk-nf J-kk-nf en þarflaust þykir að rekja framburð hans sérstaklega.

IV.

Fyrir liggur með yfirlýsingu ákærða í þinghaldi 2. febrúar sl. og framburði hans við aðalmeðferð málsins að ákærði kastaði gleríláti í höfuð G-kk-ef G-kk-ef á þeim stað og tíma sem í ákæru greinir. Jafnframt er upplýst að við það féll G-kk-nf í jörðina og vankaðist og hlaut skurð aftan við vinstra eyra, sbr. framlagt læknisvottorð frá 21. september 2009 og framburð fyrrnefnds G-kk-ef, sem og að nokkru vætti S-kk-ef B-kk-ef S-kk-ef, L-kvk-ef Ö-kvk-ef J-kvk-ef og B-kk-ef J-kk-ef.

Ákærði bar fyrir dómi að hann hefði umrætt sinn talið sig vera í hættu. Fullyrti ákærði að illa hefði fyrir honum farið hefði hann ekki aðhafst neitt. Sagðist ákærði hafa haldið á bjórflösku „... og hendi henni eitthvað í áttina að þeim ...“. Tók ákærði fram að hann hefði ekki miðað á neinn sérstakan heldur einungis kastað flöskunni í áttina að S-kk-þgf B-kk-þgf S-kk-þgf og tveimur öðrum mönnum sem hann sagði hafa gengið ógnandi á eftir sér og hótað sér barsmíðum. Kvaðst ákærði hafa verið lafhræddur við mennina og því gripið til þessa örþrifaráðs. Um þessi atvik bar G-kk-nf G-kk-nf að hann hefði gengið að ákærða, sem verið hefði með glerflösku í hendi, og hefði ákærði bakkað undan honum. Tilgang sinn sagði G-kk-nf hafa verið að forða vini sínum, S-kk-þgf B-kk-þgf S-kk-þgf, frá vandræðum, „... að kæla þetta niður“ eins og G-kk-nf orðaði það. Sagðist G-kk-nf hafa kallað ákærða „... illum nöfnum ef hann dirfist að ætla að kasta þessari flösku“ en ákærði þrátt fyrir það kastað flöskunni.

Þegar að virtum ofangreindum framburði ákærða og G-kk-ef G-kk-ef og að því athuguðu sem fram kom hjá ákærða og vitnum um að ekki hefði verið lengra á milli tvímenninganna en um það bil tíu metrar er ákærði sannanlega kastaði umræddu gleríláti í átt að þeim mönnum, sem hann taldi að sér sækja, þ.m.t. G-kk-þgf, þykir nægjanlega sannað svo ekki verði vefengt með skynsamlegum rökum, sbr. 1. mgr. 109. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, að ákærða hafi hlotið að vera ljóst að sú háttsemi hans að kasta gleríláti í átt að mönnunum var hættuleg og til þess fallin að líkamstjón hlytist af. Samkvæmt því og að öðru framangreindu virtu þykir sannað að ákærði hafi með háttsemi sinni brotið gegn 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, enda brot ákærða sérstaklega hættulegt í skilningi tilvitnaðrar málsgreinar vegna beitingar glerílátsins.

Ákærði hefur borið því við að framangreindur verknaður hafi verið unninn í neyðarvörn. Upplýst er að til orðaskipta kom milli ákærða og brotaþola G-kk-ef í aðdraganda verknaðarins. Viðurkenndi brotaþoli að hafa verið hvassyrtur í garð ákærða en hann aftók hins vegar að hafa haft í hyggju að leggja hendur á ákærða. Hann hefði þvert á móti viljað „... kæla þetta niður“. Sú fullyrðing brotaþola fær stoð í framburði vitnisins L-kvk-ef Ö-kvk-ef J-kvk-ef sem bar að brotaþoli hefði ætlað að stilla til friðar milli ákærða og S-kk-ef B-x-x S-kk-ef. Vætti B-kk-ef J-kk-ef var um þetta nokkuð á aðra lund en hins vegar dregur sú staðreynd verulega úr gildi framburðar vitnisins að það varð tvísaga fyrir dómi um það hvort til átaka hefði komið milli ákærða og brotaþola í aðdraganda brots ákærða.

Samkvæmt framansögðu liggur ekkert haldbært fyrir um það í málinu að brotaþoli hafi veist að ákærða eða hótað honum líkamsmeiðingum. Það er eitt skilyrða neyðarvarnar, sbr. 1. mgr. 12. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, að árás sé byrjuð eða vofi yfir. Jafnframt er það skilyrði að ekki hafi verið beitt vörnum, sem séu augsýnilega hættulegri en árásin og tjón það, sem af henni mátti vænta, gaf ástæðu til. Að mati dómsins er ekki í ljós leitt í málinu að árás á ákærða hafi verið yfirvofandi í skilningi 12. gr. almennra hegningarlaga. Þá var sú háttsemi ákærða að kasta gleríláti að brotaþola, og öðrum þeim er hann taldi að sér sækja, mjög hættuleg og úr takti við annað það sem upplýst er að á undan hafði gengið. Að þessu virtu verður ekki á það fallist að verknaður ákærða hafi verið unninn í neyðarvörn.

V.

Samkvæmt vottorði sakaskrár ríkisins á ákærði nokkurn sakaferil að baki, fyrst og fremst fíkniefna- og umferðarlagabrot. Við úrlausn máls þessa verður sérstaklega að líta til þess að 16. nóvember 2007 var ákærða gerð 140.000 króna sekt, meðal annars vegna brots gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga. Þá var ákærði 15. nóvember 2010 dæmdur í 45 daga fangelsi fyrir að hafa ítrekað ekið sviptur ökurétti.

Brot ákærða var framið fyrir uppkvaðningu síðastgreinds dóms. Við ákvörðun refsingar ákærða ber því að taka mið af ákvæði 78. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 eftir því sem við á.

Við ákvörðun refsingar ákærða verður að líta til þess að brot hans beindist gegn höfði brotaþola. Brotið olli hins vegar ekki alvarlegum áverkum, þó svo líkamsárásina verði allt að einu að telja sérstaklega hættulega. Enn fremur þykir mega horfa til þess, sbr. 6. og 7. tölulið 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga, að ákærði taldi umrætt sinn að sér sótt og var því um varnarviðbrögð af hans hálfu að ræða. Að öllu þessu virtu þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fjögurra mánaða fangelsi. Eftir atvikum þykir rétt, með heimild í 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, að fresta fullnustu refsingar ákærða og skal refsingin falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Samkvæmt 1. mgr. 218. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála skal dæma ákærða til greiðslu alls sakarkostnaðar. Ákærði greiði því þóknun skipaðs verjanda síns, G-kk-ef S-x-x R-kk-ef hdl., er hæfilega þykir ákveðin að meðtöldum virðisaukaskatti, eftir umfangi málsins og að teknu tilliti til þess tíma sem fór í ferðalög hjá lögmanninum, 376.500 krónur. Enn fremur verður ákærði dæmdur til greiðslu ferðakostnaðar verjanda, en hann nam samtals 44.000 krónum.

Dóm þennan kveður upp K-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari. Fyrir uppsögu dómsins var gætt fyrirmæla 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði, B-kk-nf R-kk-nf J-kk-nf, sæti fangelsi í fjóra mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði 420.500 krónur í sakarkostnað.

K-kk-nf H-kk-nf