S-425/2006

Mál þetta, sem dómtekið var þann 25. apríl sl., er höfðað hér fyrir Héraðsdómi Norðurlands eystra með ákæru lögreglustjórans á Akureyri, útgefinni 6. nóvember 2006, á hendur X;

,,fyrir líkamsárás, með því að hafa fimmtudagskvöldið 22. desember 2005, fyrir utan húsið að […], Akureyri, barið A, nokkrum sinnum í andlitið, með þeim afleiðingum að hann hlaut miklar blóðnasir, c.a. 1 cm langlægan skurð innan á efri vör og nefbrotnaði.

Telst þetta varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20, 1981.“

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar.

Verjandi ákærða, krefst sýknu en til vara vægustu refsingar sem lög leyfa. Þá krefst hann hæfilegra málsvarnarlauna sér til handa.

I.

Málavextir.

Samkvæmt rannsóknargögnum barst tilkynning frá Fjarskiptamiðstöð lögreglu um yfirstandandi líkamsárás að […] á Akureyri fimmtudagskvöldið 22. desember 2005. Er lögreglan kom á vettvang voru árásaraðilarnir farnir á brott. Á vettvangi hittu lögreglumenn fyrir B og son hennar A. Við eftirgrennslan kom í ljós að upphandleggur B vinstra megin var farinn að bólgna og A var með talsverðan blóðnasir. Leituðu þau sér bæði aðhlynningar á FSA. Bar vitnið, B, að hún hefði verið heima hjá sér ásamt A syni sínum, þegar knúið hafi verið dyra og þar hafi verið þrír aðilar. Hafi A rætt við þá í dyragættinni en síðan farið með þeim út og rætt við þá á stéttinni fyrir utan. B kvaðst hafa þá heyrt mikil háreysti utan dyra og þá heyrt m.a. að mennirnir væru komnir til þess að innheimta peninga vegna skuldar er A átti að hafa bakað sér gagnvart einum þessara manna. Er A hafi neitað og sagst ekki skulda neinum peninga muni honum þá hafa verið haldið og ákærði þá slegið hann margsinnis í andlitið og gert tilraun til að sparka í hann. Segir í frumskýrslu að B hafi þá gengið út til að blanda sér í málið og hafi þá ákærði ýtt henni þannig að hún hafi fallið út í moldarflag við stéttina. A hafi þá notað tækifærið og hlaupið inn í íbúð og læst á eftir sér en árásaraðilarnir hefðu þá farið á eftir honum. Þeir hafi ekki náð honum, en ákærði þá sparkað í rúðu, staðsetta við hlið útidyrahurðar. Að svo komnu máli hafi þeir sest inn í bifreiðina og ekið af vettvangi.

II.

Ákærði skýrir svo frá að í um það bil mánuð hefðu gengið á símhringingar á milli sín og A vegna skuldar. Segir ákærði að A hafi rænt sig og skuldað sér 30.000 kr. vegna þess. Aðspurður um tilgang heimsóknarinnar til A að […], kveður ákærði tilganginn einungis hafa verið þann að ræða við A en ekki til að innheimta pening sem hann kveður A skulda sér. Ákærði kveður A hafa staðið í hótunum við sig og fólk, sem hann þekki, fyrr um kvöldið. Tilgangur heimsóknarinnar að […] hafi því verið sá að koma í veg fyrir að A stæði við orð sín. Ákærði kveðst einungis hafa ætlað að ræða við hann en hlutirnir hafi síðan farið úr böndunum þar sem A hafi verið undir miklum áhrifum fíkniefna á heimili sínu þetta kvöld.

Aðspurður um þá aðila sem fóru með ákærða að […], kveðst ákærði ekki vilja greina frá því hverjir það voru. Sækjandi vísar til lögregluskýrslu sem tekin var af ákærða í kjölfar atburðanna en þar lýsir ákærði því yfir að tilgangurinn með heimsókninni hafi verið sá ,,að ganga í skrokk á A“. Aðspurður um þessa fullyrðingu sína í skýrslu hjá lögreglu, kveðst ákærði einungis hafa slegið A í andlitið einu sinni eða tvisvar en neitar að hafa barið A með krepptum hnefa. Aðspurður um hvort A hafi verið haldið á meðan ákærði sló hann kveður ákærði það vera alrangt.

Vitnið A skýrir svo frá að tveir menn ásamt ákærða hefðu komið að Klettaborg 30 þar sem hann dvaldi hjá móður sinni. Mennirnir hafi beðið sig að koma út að ræða við sig, sem hann hafi gert þar sem hann hefði kannast við mennina. Vitnið kveðst hafa vitað að einn mannanna taldi það skulda sér pening en það hafi ekki verið rétt. Vitnið segir að mennirnir sem komu hafi verið ákærði og C og þriðja maður sem hann þekkti ekki. Vitnið segir að þeir hafi farið út á bifreiðaplan og hafi ákærði gengið að bifreiðinni, sem mennirnir komu á, en síðan hafi hann snögglega snúið við og gengið hröðum skrefum í átt að sér og hótað sér öllu illu ef hann borgaði honum ekki 30.000 kr. Aðspurt um hvort honum hafi verið haldið, kveður vitnið C hafa haldið sér á meðan ákærði lét höggin dynja á sér og svo hafi ákærði ítrekað sparkað í sig en vit nið kveðst hafa reynt að verja sig eftir fremsta megni.. Aðspurður um þá áverka er nefndir eru í ákæru, kveðst vitnið hafa náð að losa sig úr höndum C og þá hafi hann skyndilega fengið eitt stórt högg í andlitið á nefið. Segir vitnið að móðir sín hafi þá hafa komið út og reynt að skerast í leikinn. Kveðst vitnið þá hafa notað tækifærið og komið sér undan inn í íbúðina og læst á eftir sér. Vitnið kveðst hafa reynt að hringja á lögregluna en hann hafi verið mjög vankaður eftir höggið og ekki muna eftir því hvort hann hafi náð að hringja. Vitnið kveðst svo hafa heyrt rúðu brotna en mennirnir hafi síðan farið af vettvangi.

Ítrekað aðspurt segir vitnið að ákærði hafi veitt sér högg það í andlitið er olli áverka þeim er í ákæru er lýst.

Vitnið B skýrir svo frá að maður hafi kíkt á gluggann hjá henni og sonur hennar A farið til dyra. Kveðst hún svo hafa heyrt mikil læti og litið út og þá séð tvo menn halda A föstum og þriðja manninn kýla hann í andlitið. Kveðst vitnið þá hafa stokkið út og reynt að stía mönnunum í burtu frá A. A hafi þá tekist að losa sig úr höndum mannanna og hlaupið inn í íbúð og læst á eftir sér. Í kjölfarið hafi tveir mannanna farið á eftir honum en sá þriðji, er hún telur að nefnist V-kk-nf, hafi reynt að hindra sig í því að komast inn í íbúðina. Kveður vitnið V-kk-nf hefði tekið ,,júdótak“ á sér þannig að hún hafi misst fótanna og dottið niður. Vitnið kveðst ekki vita deili á manninum sem sló A, hann hafi kýlt A en ekki slegið hann.

Vitni C kveðst ekki muna svo langt aftur í tímann. Aðspurður segir vitnið vita hver ,,A“ sé. Vitnið kveðst ekki hafa séð ákærða slá A. Aðspurt kveðst vitnið ekki halda ,,eldgömlum kalli og láta aðra vini sína lemja hann“. Vitninu er sýnd skýrsla sem það gaf hjá lögreglu stuttu eftir atburðinn. Kveðst vitnið ekki muna eftir þessari skýrslugjöf en kveðst muna eftir að hafa setið í gæslu og gefið skýrsluna. Vitnið kveður það vera vitlaust sem stendur í skýrslu að einhver hafi lamið A. Vitnið kveður rangt eftir sér haft í skýrslunni að hann hafi séð ákærða slá A.

III.

Eins og að framan greinir hefur ákærði viðurkennt að hafa slegið A í andlitið þó ekki með krepptum hnefa. Vitnin A og B bera bæði að ákærði hafi slegið A í andlitið er honum var haldið af félögum ákærða. Að framangreindu virtu þykir ekki varhugavert að telja sannað að ákærði hafi slegið A í andlitið og með höggum sínum valdið þeim áverka sem lýst er í ákæru.

Samkvæmt vottorði sakaskrár ríkisins á ákærði langan afbrotaferil að baki. Þann 16. ágúst 2002 hlaut ákærði sekt fyrir brot gegn umferðarlögum. Þann 25. mars 2003 var ákærði dæmdur til greiðslu sektar og sviptur ökurétti í eitt ár fyrir brot gegn umferðarlögum. Þann 13. janúar 2004 var ákærði dæmdur í 5 mánaða fangelsi, skilorðsbundið til þriggja ára fyrir brot gegn almennum hegningarlögum og lögum um ávana- og fíkniefni. Þann 14. maí 2004 var ákærða dæmdur hegningarauki við fyrri dóm fyrir brot gegn almennum hegningarlögum og lögum um ávana- og fíkniefni en ekki gerð sérstök refsing. Þann 20. ágúst sama ár var ákærði dæmdur til greiðslu sektar fyrir brot gegn lögum um ávana- og fíkniefni. Þann 13. október sama ár var ákærði dæmdur til 6 mánaða fangelsisvistar, þar af voru 3 mánuðir skilorðsbundnir til þriggja ára. Dómurinn er ákærði hlaut þann 13. janúar 2004 var dæmdur með. Þann 25. febrúar 2005 var ákærði dæmdur til að sæta fangelsi í 6 mánuði fyrir brot gegn almennum hegningarlögum og lögum um ávana- og fíkniefni. Var dómurinn frá 13. október 2004 dæmdur með. Þann 2. júní 2006 var ákærði dæmdur í 7 mánaða fangelsi fyrir brot gegn almennum hegningarlögum og lögum um ávana- og fíkniefni. Með broti sínu þá rauf ákærði reynslulausn á eftirstöðvum refsingar frá 15. júní 2005. Þann 18. október 2006 var ákærði dæmdur til greiðslu sektar fyrir brot gegn lögum um ávana- og fíkniefni. Var þar um hegningarauka að ræða.

Brot það er ákærði er nú dæmdur fyrir framdi hann 22. desember 2005 þ.e. áður en tveir síðast töldu dómarnir gengu. Ber því að dæma ákærða hegningarauka við þá dóma eftir reglu 78. gr. almennra hegningarlaga og samkvæmt 77. gr. sömu laga. Við ákvörðun refsingar er tekið tillit til þess að ákærði naut aðstoðar tveggja annarra manna við árásina sem var fólskuleg. Þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í 2 mánuði.

Samkvæmt yfirliti ákæruvaldsins nemur kostnaður af rekstri málsins kr. 30.000- sem eru reikningar fyrir læknisvottorð A kr. 12.500- og læknisvottorð B kr. 17.500-. Af gögnum málsins verður ekki séð að síðartalda vottorðið tengist málinu. Verður ákærði dæmdur til að greiða kr. 12.500- í sakarkostnað auk málsvarnarlaunum skipaðs verjanda síns G-kk-ef S-kk-ef hrl., sem þykja hæfilega ákveðin kr. 160.000- og er virðisaukaskattur þar innifalinn.

Uppkvaðning dóms þessa hefur dregist lítillega vegna anna dómarans.

Dóminn kveður upp F-kk-nf Ó-kk-nf, dómstjóri.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði, X, sæti fangelsi í 2 mánuði.

Ákærði greiði kr. 172.500- í sakarkostnað, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, G-kk-ef S-kk-ef hrl. kr. 160.000- og er virðisaukaskattur þar innifalinn.