S-1/2006

Mál þetta, sem tekið var til dóms að loknum munnlegum flutningi 11. þessa mánaðar, er höfðað af lögreglustjóranum á Sauðárkróki 28. desember 2005 á hendur X ,,fyrir eignaspjöll og brot gegn dýraverndunarlögum með því að hafa laugardaginn 29. maí 2004 í íbúð á Sauðárkróki, tekið hvolp af tegundinni chihahua, í eigu Y og hent honum í gólfið af svo miklu afli, að afleiðingarnar urðu þær að hundurinn hálsbrotnaði og drapst í kjölfarið.

Telst þetta varða við 1. mgr. 257. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og 1. mgr. 2. gr., sbr. 1. mgr. 19. gr. laga um dýravernd nr. 15/1994.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar.“

Ákærði krefst sýknu af kröfum ákæruvaldsins og þess að allur sakarkostnaður, þar með talin hæfileg málsvarnarlaun, greiðist úr ríkissjóði.

II

Málavextir

Í frumskýrslu lögreglu kemur fram að hinn 29. maí 2004 hafi lögreglunni á Sauðárkróki borist upplýsingar um að ákærði hefði fyrr þann dag með ofbeldisfullum og ómannúðlegum hætti drepið hvolp í eigu Y. Atvikið muni hafa átt sér stað á heimili A, móður stúlkunnar, sem gætti hvolpsins fyrir dóttur sína meðan telpan var í heimsókn hjá vinkonu sinni. Í skýrslunni segir enn fremur að ákærði hafi verið félagi A í nokkurn tíma en bæði hafi þau verið í mikilli óreglu. Einnig er frá því greint í skýrslu lögreglunnar að telpan hafi keypt hvolpinn fyrir peninga sem hún fékk í fermingargjöf í aprílmánuði 2004 en hana hafi lengi langað í hund af þessari tegund. Þá er frá því greint í skýrslunni að farið hafi verið með hundinn til dýralæknis sem hafi úrskurðað hann dauðan.

III

Framburður fyrir dómi

Fyrir dóminum kvaðst ákærði hafa snemma morguns ætlað að sjóða sér Drangeyjaregg er mann bar að garði og hann hafi boðið honum inn. A, sem hafi verið þreytt og veik af drykkju, hafi farið inn að sofa. Þegar hann kom svo fram í stofuna hafi maðurinn, sem heitir B, farið inn í rúm til A. Þegar hann kom að rúminu hafi B legið þar og hann hafi vísað honum á dyr. Ákærði neitaði alfarið að hafa tekið hundinn úr höndunum á A og hent honum í gólfið. Hundurinn hafi verið þarna og þvælst á milli og orðið fyrir slysi en hvernig það atvikaðist gat hann ekki lýst nánar. Þó taldi hann að hvolpurinn hefði orðið undir fótunum á þeim þegar hann var að koma B út úr íbúðinni. Að sögn ákærða sýndi B ekki mikinn mótþróa þegar honum var vísað út og ekki hafi komið til átaka milli þeirra en hann hafi þó tekið í B og hrist hann til í þeim tilgangi að fá hann til að rísa á fætur og koma honum út. Ákærði kvaðst hafa verið sár yfir framkomu B. Ákærði kvaðst ekki muna eftir að hafa sagt við A að hún hugsaði ekki um neitt annað en þennan hundræfil. Ákærði bar að um kl. 10 til 11 hafi hann hringt í dýralækni en hundurinn hafi drepist á leiðinni fram í Varmahlíð þar sem dýralæknirinn er búsettur. Ákærði kvaðst hafa tekið það á sig að hundurinn drapst og hann hafi greitt bætur vegna þess. Ákærði kvaðst hafa ákveðið að greiða bætur fyrir hundinn til að koma í veg fyrir að barnið yrði fyrir tjóni af þessu, enda hafi hann talið víst að hvorki A né B myndu gera það. Að sögn ákærða var hann mikið hjá A á þessum tíma.

Vitnið A bar að hún hefði legið inni í rúmi með hvolpinn í fanginu, eins og hún gerði jafnan, og hún hafi vaknað við mikil læti. Frammi hafi ákærði verið að öskra á B sem sat í stofunni og hafði sofnað. Í framhaldi af þessu hafi ákærði hent B út en vitnið taldi að B hafi ekki streist á móti. Vitnið kannaðist ekki við að B hefði komið inn í rúm til sín. Eftir þetta hafi hún sest niður í sófa í stofunni og ákærði hafi þá snúið sér að henni og sagt að hún hugsaði ekki um annað en þennan hvolpfjanda og eftir það hafi hann tekið hundinn úr fangi hennar og hent honum út í vegg. Hún hafi ekki vitað hvað hún átti að gera og óttast að ákærði gerði hið sama við hana. Í framhaldi af þessu hafi hún tekið hundinn og farið með hann inn í rúm og þóst sofa með hvolpinn í fanginu. Á þessum tíma hafi verið lífsmark með hundinum. Vitnið taldi að ákærði hafi verið reiður þegar þetta gerðist en vissi ekki hvers vegna. Morguninn eftir hafi hún hringt í dýralækni í Varmahlíð og hún hafi ásamt ákærða og D farið með hvolpinn fram í Varmahlíð en þau hafi ekki hitt dýralækninn þar sem hann var upptekinn við önnur verk. Vitnið taldi að ákærði hefði verið undir áhrifum áfengis um nóttina. Vitnið taldi að það hefði verið komið fram undir morgun þegar atvik málsins áttu sér stað en hún kvaðst ekki muna neinar tímasetningar. Hún taldi þó að ekki hafi liðið mjög langur tími frá því að hún fór með hvolpinn slasaðan inn í rúm og þar til þau fóru með hann til dýralæknis. Vitnið kvaðst hafa verið undir áhrifum áfengis þegar atvik máls áttu sér stað. Vitnið kvað langt um liðið frá þessum atburði og af þeim sökum myndi hún ekki vel eftir atvikum en vísaði til framburðar síns hjá lögreglu.

Hjá lögreglu bar vitnið á nokkuð annan hátt. Þar er m.a. haft eftir henni að hún hafi orðið þess vör er B bar að garði. Hún hafi verið þreytt og farið að sofa. Síðan hafi ákærði komið inn ,,alveg brjálaður“ og sagt að B hafi verið að reyna við hana. Síðan hafi allt orðið vitlaust. Þá kvað hún B hafa verið inni í íbúðinni er ákærði henti hundinum út í horn.

Vitnið B kvaðst muna lítið eftir þessu kvöldi. Hann mundi þó að hann sofnaði í stól í stofunni en hann hafi vaknað við að ákærði var að henda honum út. Vitnið kvað ekki hafa komið til átaka milli sín og ákærða. Að sögn vitnisins varð hann ekki var við hundinn þegar ákærði var að henda honum út en hann mundi eftir að hafa séð hundinn þegar hann kom. Að sögn vitnisins greindi A honum frá því daginn eftir að ákærði hefði hent hundinum í vegg. Vitnið kvaðst hafa verið undir miklum áhrifum áfengis þetta kvöld og áfengisneysla hafi verið ástæða þess að hann sofnaði.

Vitnið D bar að hringt hefði verið í hann milli kl. 10 og 11 að morgni og hann beðinn um að aka fram í Varmahlíð í þeim tilgangi að fara með hvolpinn til dýralæknis. Vitnið mundi ekki hver það var sem hringdi í hann en hann hefði farið með ákærða og A til Varmahlíðar. Hann kvað hvolpinn hafa drepist á leiðinni þangað. Vitnið bar að A hefði sagt honum að hundurinn væri lasinn en hann mundi ekki til þess að hún hefði sagt honum hvers vegna hundurinn var lasinn. Vitnið bar að ákærði og A hefðu ekki verið mikið undir áhrifum áfengis.

Vitnið G-kvk-nf M-kvk-nf S-kvk-nf dýralæknir bar að kvenmaður hefði hringt til hennar vegna hunds sem hefði meitt sig. Hún hafi mælt sér mót við tilkynnandann á ákveðnum tíma heima hjá sér þar sem hún hafi verið í vitjun á þessum tíma. Þegar hún síðan kom heim hafi hundurinn verið við dyrnar hjá henni en engan mann að sjá. Hundurinn hafi verið dauður og augljóslega farinn úr hálslið. Vitnið kvað hunda af þessari tegund vera lítil og viðkvæm dýr sem þoli lítið hnjask. Vitnið kvað hugsanlegt að dýrið hefði farið úr hálslið við að því var hent í vegg. Hins vegar sé þekkt að svona hundur hafi farið (geti farið) úr hálslið við að detta niður af stofuborði. Vitnið taldi að hundurinn hefði ekki lifað lengi eftir að hann varð fyrir áverkanum. Vitnið kvaðst ekki hafa krufið hundinn enda hafi hún ekki heyrt neitt frá eiganda hans. Vitnið mundi ekki eftir ummælum sem höfð eru eftir henni í upplýsingaskýrslu lögreglu en þar kemur fram að karlmaður hafi hringt í hana vegna hunds sem eitthvað væri að vegna þess að hann hefði danglað í hann.

IV

Niðurstaða

Ákærði hefur fyrir dómi staðfastlega neitað sök. Hjá lögreglu var hann ekki afdráttarlaust spurður um afstöðu sína til sakarefnisins en hann lýsti atburðum fyrir lögreglu nokkurn veginn á sama hátt og fyrir dómi. Vitnið B kvaðst ekki hafa orðið vitni að því er hundurinn drapst. Ákærði bar að hundurinn hefði sennilega orðið fyrir hnjaski þegar hann var að koma B út úr íbúðinni. Ákæra málsins er í samræmi við framburð vitnisins A. Framburður hennar fær ekki stoð í framburði annarra vitna eða ákærða og er hún því ein um að lýsa atburðum með þessum hætti. Sannað þykir með framburði G-kvk-ef M-kvk-ef S-kvk-ef dýralæknis að hvolpurinn drapst vegna þess að hann fór úr hálslið. Þá liggur fyrir með framburði G-kvk-ef M-kvk-ef að hundar af þessari tegund eru mjög viðkvæmir og þola lítið hnjask. Þegar horft er til þessa og þess að ekki nýtur annarra gagna en framburðar A er benda til sektar ákærða telst ósannað gegn neitun hans að hann hafi drepið hvolpinn eins og lýst er í ákæru. Verður ákærði því sýknaður af kröfum ákæruvaldsins í máli þessu.

Með hliðsjón af niðurstöðu málsins skal allur sakarkostnaður, þar með talin 124.500 króna málsvarnarlaun verjanda ákærða, J-kk-ef S-kk-ef S-kk-ef, greiddur úr ríkissjóði. Virðisaukaskattur er innifalinn í málsvarnarlaunum og þá hefur verið tekið tillit til þess tíma sem fór í ferðalög verjanda. Ekki hefur verið lagt fram yfirlit um sakarkostnað en ætla verður að enginn sakarkostnaður hafi fallið til við rannsókn málsins.

B-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, fulltrúi lögreglustjórans á Sauðárkróki, flutti málið af hálfu ákæruvaldsins.

H-kk-nf H-kk-nf dómstjóri kveður upp dóm þennan. Dómsuppsaga hefur dregist lítillega vegna anna dómarans.

DÓMSORÐ

Ákærði, X, er sýkn af kröfum ákæruvaldsins í máli þessu.

Málsvarnarlaun J-kk-ef S-kk-ef S-kk-ef héraðsdómslögmanns að fjárhæð 124.500 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti greiðist úr ríkissjóði. Annar sakarkostnaður féll ekki til í máli þessu.

H-kk-nf H-kk-nf.