S-2732/2023

Mál þetta, sem dómtekið var 31. október sl., er höfðað með ákæru, útgefinni af héraðssaksóknara 19. apríl 2023, á hendur S-kk-þgf Á-kk-þgf S-kk-þgf, kennitala [...], með lögheimili að [...], [...], en dvalarstað að [...], Reykjavík, „fyrir brot gegn valdstjórninni, með því að hafa sunnudaginn 8. maí 2022 í móttökusal bráðadeildar Landspítala í Fossvogi í Reykjavík veist með ofbeldi að A, kt. [...], sem var við skyldustörf sem hjúkrunarfræðingur, sprautað sótthreinsivökva í andlit hennar, tekist á við hana og veitt henni högg í andlit með gifsklæddri hendi, allt með þeim afleiðingum að hún hlaut mar á hægra kinnbeini, eymsli í nefrót og hægra megin á enni, stífleika í hálsi og herðum, bólgu og eymsli í báðum ökklum og eymsli og bólgu í fingrum hægri handar.

Telst þetta varða við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakar-kostnaðar.

Einkaréttarkrafa:

Af hálfu A, kt. [...], er gerð krafa á hendur ákærða S-kk-þgf Á-kk-þgf S-kk-þgf, kennitala [...], um miskabætur skv. 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 að álitum að fjárhæð kr. 1.000.000 enda hefur hinn ákærði valdið brotaþola líkamstjóni af ásetningi eða stórfelldu gáleysi í skilningi framangreindrar greinar. Þá er krafist lögmannsþóknun nar, að teknu tilliti til virðisaukaskatts, samkvæmt málskostnaðarreikningi sem lagður verður fram við meðferð málsins eða samkvæmt mati dómsins.“

Verjandi ákærða krefst aðallega sýknu en til vara að ákvörðun refsingar verði frestað skilorðsbundið og til þrautavara vægustu refsingar sem lög leyfa sem verði alfarið skilorðsbundin. Hann krefst þess jafnframt að bótakröfu verði vísað frá dómi, en til vara stórlegrar lækkunar hennar. Þá krefst hann hæfilegra málsvarnarlauna sér til handa.

Málsatvik

Samkvæmt gögnum málsins var lögreglumaður staddur á s lysa- og bráðamóttöku Landspítala í Fossvogi þegar viðvörunarkerfi var ræst vegna árásar á starfsmann. Þegar lögreglumaðurinn kom að var árásin yfirstaðin. Var tilkynnt um að ákærði, sem var hand-leggsbrotinn og með gifs á handlegg, hefði leitað aðstoðar á bráðamóttökunni og hefði ráðist á brotaþola, hjúkrunarfræðing á s lysa- og bráðamóttöku, í anddyri spítalans. Var ákærði fyrirutan bráðamóttökuna er að var komið en brotaþoli var færð inn á kaffistofu.

Að sögn brotaþola var hún í anddyri að taka á móti sjúklingum þegar ákærði kom vegna handleggsbrots sem búið var að gifsa en þurfti að endurmeta og laga til með um-búðum, en brotið hefði verið staðfest og gert að því með gifsi í [...] daginn áður. Hún hefði boðið ákærða að laga gifsið og að hann myndi koma aftur snemma daginn eftir þar sem mikið væriað gera og löng bið. Ákærða hefði litist vel á það en óskað ítrekað eftir verkjalyfjum vegna verkja. Brotaþoli hefði tjáði honum að hún gæti gefið honum hefðbundnar p arkó dín- töflur. Ákærði hefði óskað eftir p arkó dín forte en brotaþoli hefði sagt honum að hún væri ekki með slíkt á sinni starfs stöð heldur einungis hefðbundnar p arkó dín- töflur. Ákærði hefði þá sakað brotaþola um fordóma. Brotaþoli hefði hafnað því og ítrekað að hún væri ekki með p arkó dín forte. Ákærði hefði þá orðið mjög æstu rog á endanum slegið brotaþola með gifshendinni og tek ið upp sprittbrúsa og sprautaði framan í brotaþola þannig að spritt hefði fariðí auga hennar. Brotaþoli hefði reynt að ýta ákærða burt og átök hefðu orðið í kjölfarið. Brotaþoli hafi haft sjáanlegan roða á hægri vanga, verk í auga og í þremur fingrum á hægri hendi og verið snúin á vinstri ökkla. Þá hafi hún einnig fundið til í hægra hné, hægri rist og mjóbaki. Þá hafi gleraugu brotaþola verið skemmd.

Ákærði hafi greint frá því að hann hefði óskað eftir aðstoð vegna gifs eftir brot á handlegg. Hann hefði fundið fyrir miklum fordómum vegna þess að hann hefði óskað eftir verkjatöflum. Ákærði hafi ekki getað útlistað nánar kvað hann meinti með því en þetta hefði orðið til þess að hann sprautaði spritti framan í hjúkrunarfræðinginn sem sinnti honum. Ákærði hafi neitað því að hafa gert meira. Ákærði hafi verið látinn blása í áfengismæli sem hafi sýnt 1,99‰.

Rætt var við vitnið B á vettvangi. Hún kvaðst hafa setið næst ákærða og brotaþola á biðstofunni og heyrt orðaskipti varðandi umbúðirnar. Hún hefði heyrt brotaþola óska eftir að ákærði kæmi aftur daginn eftir til frekari skoðunar þar sem mikið væri að gera og lítið hægt að gera að svo stöddu. Vitnið kvað brotaþola hafa boðið ákærða verkjalyfs em hann hefði hent aftur í hana. Hann hefði öskraði á hana „Ertu að dæma mig? “, sprautað spritti á hanaog „hjólað“svo í hana og slegið nokkrum höggum. Í kjölfarið hafi komið til átaka þar sem brotaþoli hafi reynt að ýta ákærða burt.

Með bréfi, dags. 16. maí 2022, lagði Landspítalinn fram kæru á hendur ákærða vegna „grófrar líkamsárásar“ á starfsmann spítalans, brotaþola. Í kærunni greinir að ákærði hafi komið á bráðamóttöku Landspítala 8. maí 2022, kl. 17:30, til að láta endur-meta gifs eftir greint beinbrot í hægri hendi deginum áður þegar hann var staddur í [...].

Mikið álag hafi veriðá bráðamóttöku á þessum tíma. Ákærði hafi sýnilega verið með U -spelku á hendi sem þurftiað herða upp. Brotaþoli hafi boðið honum að setjast hjá sér við starfsstöð hjúkrunarfræðinga sem sinni forgangsröðun. Ákærða hafi verið boðin upphersla á gifsinu og hann spurður hvort hann vildi ekki koma aftur strax morguninn eftir þar sem fyrirsjáanlega væri mikil bið, en daginn eftir yrði biðin að öllum líkindum styttri. Væri þá hægt að skoða myndir og taka nýjar ef nauðsynlegt væri.

Ákærði hafi tekið þessu vel og verið rólegur en greinanleg hafi verið megn áfengislykt af honum. Brotaþoli hafi farið að sækja teygjubindi og vef utan um fyrri umbúðir. Ákærði hafi þá farið að tala um að hann þyrfti verkjalyf og sagst hafa fengið 4 stk. park ó d í n forte deginum áður, en hann hefði klárað þær strax um kvöldið. Hann hafi talað um að hann væri með sár á hendi eftir höggið sem hann hefði slegið daginn áður. Brotaþoli hafi þá spurt hvort hann hefði kýlt í munn á manni, svo hún missti ekki af mögulegri sýkingu og hvort hún þyrfti að hitamæla, en áverki eftir tennur úr mönnum sé þekktur sýkingavaldur. Ákærði hafi neitað því og sagst hafa kýlt í hleðslustöð eða eitthvað slíkt. Brotaþoli hafi útskýrt hvers vegna hún hafi spurt að því og hafi samræð-urnar verið á rólegum nótum. Ákærði hafi sagt henni að hann ætti einhver verkjalyf heima eftir að hafa andlitsbrotnað.

Eftir að brotaþoli hafi vafið gifsið hafi ákærði aftur talað um að hann þyrfti að fá verkjalyf og brotaþoli sagt honum að hún gæti látið hann fá park ó d í n. Hann hafi þá sakað hana um að dæma sig. Hún hafi neitað því en sagt að hún væri ekki með park ódín forte eða annað sterkt verkjalyf. Ákærði hafi þá grýtt tveimur park ó d í n - töflum sem brotaþoli hafi gefið honum, rokið upp og kýlt brotaþola nokkur högg og gripið sprittbrúsa og sprautað í andlitið á henni. Brotaþoli hafi verið innikróuð og reið st yfir því að vera í þessum aðstæðum. Hún hafi því tekið á móti ákærða til að reyna að koma sér úr aðstæð-unum. Gleraugu hennar hafi flogið í gólfið og skekkst illa. Ákærði hafi haldiðáfram að láta höggin dynja á brotaþola og hún náð að berjast á móti þar til þau hafi verið komin fram í anddyri þegar öryggisvörður hafi náð að skerast í leikinn. Öryggisvörðurinn sitji alltaf við starfsstöð brotaþola en í þetta sinn hafi hann skroppið á salernið.

Brotaþola hafi verið verulega brugðið vegna árásarinnar enda mikið áfall að ráðist sé á mann þegar maður erað sinna sinni vinnu. Um sérstaklega hættulega líkamsárás hafi verið að ræða og aðeins því að þakka að brotaþoli hafi haft styrk til að verja sig að ekki hafi hlotist alvarlegra tjón af árásinni. Sérþjálfuð viðbrögð starfsmanna spítalans hafi komið í veg fyrir að alvarlegra tjón hafi hlotist af árásinni.

Ógnanir og ofbeldi gegn heilbrigðisstarfsmönnum beri að líta alvarlegum augum. Embætti landlæknis leggi áherslu á að heilbrigðisstofnanir axli ábyrgð í slíkum málum og því leggi Landspítali fram þessa kæru vegna brots gegn starfsmanni stofnunarinnar. Í ljósi alvarleika árásarinnar fari Landspítali fram á að málið verði tekið til rannsóknar enda varði ofangreind háttsemi m. a. við 1. mgr. 106. gr. a l m ennrah e g ningarl aga og 218. gr., sbr. 20. gr., sömu laga. Gerð sé krafa um að ákærði verði látinn sæta refsingu lögum samkvæmt.

Í málinu liggja fyrir upptökur af atvikinu sem um ræðir úr öryggismyndavélum Landspítala. Má þar m. a. sjá ákærða sitja hjá brotaþola við forgangsröðunar borð. Skömmu síðar tekur ákærði upp sprittbrúsa og sprautar úr honum á brotaþola. Þá sést hvar til átaka kemur og svo virðist sem ákærði slái brotaþola með hægri hendi. Höggið lendir hægra megin á andliti brotaþola sem ýtir ákærða síðan út úr bráðamóttökunni. Á upptöku úr annarri myndavél sést það sama frá öðru sjónarhorni. Sést þar hvar ákærði tekur upp sprittbrúsa og sprautar úr honum á brotaþola sem tekur í ákærða sem gerir sig líklegan til að fara út. Brotaþoli sparkar aftan í hægri fótlegg ákærða og heldur honum upp við vegg. Ákærði slær þá til hennar með hægri hendi og virðist höggið lenda hægramegin á andlitinu. Öryggisvörður kemur síðan og ýtir brotaþoli ákærða út úr bráðamóttökunni.

Í málinu liggur frammil æknisvottorð C, sérfræðings í slysa- og bráðalækningum, dags. 6. febrúar 2023. Þar greinir að brotaþoli hafi leitað á bráðamóttöku 8. maí 2022, kl. 17:22, eftir að hafa verið við vinnu sem hjúkrunarfræðingur á bráðamóttöku. Hún hafi greint frá því að hafa orðið fyrir árás skjólstæðings. Hún hefði verið að laga gifs á skjólstæðingi og gefið honum verkjalyf, en hann hefði orðið reiður því hann hefði ekki fengið sterkari verkjalyf og sakað hana um fordóma. Hann hefði kýlt hana í hægri hluta andlits yfir kinnbeini. Þá hefði hún orðið fyrir fleiri höggum en átti sig ekki á hvar þau hafi lent. Skjólstæðingurinn hafin áð í spreybrúsa og spreyjað yfir andlit brotaþola þannig að spreyið hafi m. a. farið í hægra auga. Brotaþoli hafi lamið frá sérí sjálfsvörn og bægt ákærða fram á biðstofu en einhverjar ryskingar hafi orðið við það. F leiri hafi komið til aðstoðar og lögregla hafi verið kölluð til.

Eftir átökin hafi brotaþoli fundið til í hægri hluta andlits, vinstri ökkla, hæl og aftur að hælsin. Einnig hafi hún fundið til í hægri rist, hægra hné og í mjóbaki. Við skoðun hafi hún verið vakandi, skýr og áttuð. Eymsli hafi verið yfir hægra kinnbeini en bit eðlilegt. N okkur bólga hafi veriðí hægri hnésbót en ekki mar að sjá svona strax eftir áverkann. Hún hafi haft verki við að beygja að fullu um hné en ekki þreifieymsli yfir beinstructurum. Þá hafi verið bólga framan við utanverðan ökkla vinstra megin. Brota-þoli hafi verið greind með marga yfirborðsáverka á höfði, tognun og ofreynslu á aðra og ótilgreinda hluta hnés, tognun og ofreynslu á fingri, tognun og ofreynslu á hálshrygg og tognun og ofreynslu á ökkla.

Þann 13. sama mánaðar hafi brotaþoli komið aftur til frekara mats. Hún hafi þá lýst atburðum á sama hátt en bætt því við að gleraugu hennar hafi losnað og brotnað. Hún hafi haft dreifð eymsli hér og þar um líkamann, einkum yfir hægri kinn, í nefrót og hægra megin á enni. Hún hafi jafnframt haft stífleika í hálsi og herðum, bólgu og eymsli í báðum ökklum, eymsli og bólgu í fingrum hægri handar. Hún hafi greint frá því að hún ætti erfitt með að einbeita sér eftir atvikið og ætti erfitt með svefn. Við skoðun hafi verið komið mar á hægra kinnbeini en aðrir áverkar hafi ekki verið sjáanlegir á höfði eða andliti. Hún hafi verið aum yfir nefrót en getað bitið saman án vandræða. Ekki hafi verið eymsli yfir hryggjartindum í hálshrygg enhún hafi verið aum yfir vöðvum. Hreyfigeta brotaþola hafi verið örlítið skert vegna eymsla. Vöðvaeymsli hafi verið í hægra hné en ekki merki um áverka á liðböndum. Þá hafi verið bólga utanvert á vinstri ökkla og eymsli hægra megin yfir hliðlægum ökkla. Hægra megin hafi verið bólga á fingrum þrjú til fimm en full hreyfigeta.

Brotaþoli hafi komið á bráðamóttöku á ný 25. sama mánaðar. Hún hafi þá kvartað undan viðvarandi höfuðverk, einbeitingarskorti, óeðlilegri þreytu og viðkvæmni fyrir ljósi og háværu hljóði. Við skoðun hafi greinst jafnvægisleysi með lokuð augu. Rætt hafi verið við endurhæfingarlækna og brotaþoli fengið tilvísun til þeirra.

Þá sé álit læknisins að áverkar brotaþola komi vel heim og saman við sögu brota-þola.

Framburður ákærða og vitna fyrir dómi Ákærði kvaðst hafa komið á slysadeild með brotna höndog spelku um brotið sem átti eftir að lagfæra. Hann hefði ekki verið undir miklum áhrifum, en verið búinn að drekka fjóra bjóra yfir daginn. Mikið hefði verið að gera þar og hann hefði átt leiðinleg orðaskipti við brotaþola sem hefðu valdið reiði og pirringi hjá honum. Brotaþoli hefði svarað honum í sömu mynt og hann hefði hent lyfjum í hana og kallað á eftir henni. Hann hefði síðan sprautað sótthreinsivökva á hana og hún hefði brugðist við með því að rífa í peysu hans. Hann hefði þá ýtt við henni og reynt að komast út. Hann hefði ekki ætlað sér að meiða brotaþola. Hann hefði beðið hana um að sleppa sér og reynt að komast burt en hann hefði ekki gert neitt við hana. Hann myndi ekki til þess að hafa slegið til hennar nema þá til þess að losa sig. Þá myndi hann ekki til þess að hafa slegið til hennar með gifsklæddu hendinni. Ef það hefði gerst hefði það verið vegna þess að brotaþoli hefði verið að hrinda honum og ýta í vegginn. Það hefði ekki verið ætlun hans að slá neinn. Eftir að horfa á myndband af atvikinu kvað ákærði höggið sem hann hefði veitt í því hafa verið til þess að losa sig.

Brotaþoli, A, kvaðst hafa verið nýkomin á kvöldvakt í starfi sínu sem hjúkrunarfræðingur er ákærði hefði komið á slysadeildina. Mikið hefði verið að gera, en þó ekki meira en hún hefði ráðið við. Hún hefði verið í anddyrinu þar sem tekið væri á móti fólki og metið hvernig best væri að leysa málin fyrir það. Hún hefði borið ábyrgð á biðstofunni. Ákærði hefði verið með opið handarbrot sem gert hefði verið að úti á landi og honum ráðlagt að fara síðan á slysadeild, eins og alltaf væri gert í svona tilvikum. Umbúðir hans hefðu losnað og hún hefði boðið honum að fá sér sæti hjá sér og hinkra, en hún hefði getað búið betur um brotið og hefði boðið honum að koma aftur morguninn eftir því biðin væri löng á þessum tíma. Samskiptin við ákærða hefðu verið í lagi til að byrja með þótt hún hefði fundið vínlykt af honum. Hann hefði sagt henni að hann hefði snöggreiðst daginn áður og kýlt í eitthvað sem hefði valdið brotinu.

Þau hefðu rætt um verkjalyf og hún hefði rétt honum tvær park ódín og sagt honum að hún hefði ekki neitt sterkara, en hann hefði viljað fá park ódín forte. Hann hefði reiðst og sagt að hún skyldi ekki voga sér að segja að hún hefði ekkert sterkara. Hann hefði hent í hana töflunum og síðan sprautað sótthreinsivökva á hana. Vökvinn hefði farið í andlit hennar og auga. Það hefði valdið ertingu og vanlíðan. Hún hefði upplifað ákærða mjög ógnandi og talið sig í erfiðri stöðu en hún hefði verið lokuð inni í U- laga vinnurými. Í kjölfarið hefðu farið af stað handalögmál milli hennar og ákærða þar sem ákærði hefði reynt að kýla hana og hún reynt að ýta honum út. Hún myndi þó ekki eftir að hafa sparkað í hann. Hún hefði óttast mjög hvað gæti gerst og haft áhyggjur af fólkinu á biðstofunni. Hún hefði fengið nokkur högg frá ákærða en það versta hefði verið í andlitið. Gleraugu hennar hefðu brotnað eða beyglast og hún verið lemstruð eftir, með áverka á andliti, hné og ökkla. Hún hefði verið með áverka hægra megin á andlitinu en hún hefði verið snúin og fundist ákærði slá sig með gifsinu. Hún taldi að ákærði hefði verið mjög reiður og ætlað sér að slá hana. Þegar þau hefðu verið komin fram í anddyri hefði aðstoð borist.

Brotaþoli lýsti því að miklar afleiðingar hefðu verið af árás ákærða. Hún hefði ekki enn treyst sér til að fara í vinnu, hafi stanslausan höfuðverk og skerta hreyfigetu í höfði. Hún finni fyrir svima og eigi erfitt með að ferðast. Þá finni hún til mikils óöryggis, eigi erfitt með að stunda það sem hún gerði áðurog fái martraðir. Hún hafi farið til ýmissa lækna og í sálfræðimeðferðir.

Vitnið B kvaðst hafa verið á biðstofu bráðamóttökunnar þennan dag. Hún hefði setið um tvo metra frá ákærða og brotaþola við útganginn meðfram glervegg. Brotaþoli hefðiverið að taka á móti ákærða. Hún hefði séð brotaþola ganga nokkur skref frá ákærða og síðan séð hvar ákærði hefði gripið brúsa og hellt á brotaþola. Hann hefði svo ráðist á brotaþola og kýlt hana í andlitið þannig að séð hefði á henni og vitnið hefði séð gleraugun fara af brotaþola. Brotaþoli hefði svarað fyrir sig með því að slá frá sér. Vitnið kvaðst minna að ákærði hefði slegið með hægri hendinni en hann hefði verið eitthvað slasaður á henni. Þá minnti hana að um fleiri en eitt högg hefði verið að ræða.

Vitnið D læknir kvaðst hafa hitt brotaþola rétt eftir líkamsárásina. Hún hefði farið með hana afsíðis og skoðað. Vitnið staðfesti þær greiningar sem fram koma í læknisvottorði. Brotaþoli hefði verið með áverka á andliti, hægra hné, vinstri ökkla, síðu og fingri. Hún taldi áverkana vera í samræmi við sögu brotaþola.

Vitnið E læknir staðfesti skoðun sína á brotaþola við endurkomu. Hann kvað brotaþola þá hafa verið með mar yfir hægra kinnbeini og verið aum yfir nefrót við þreifingu. Þá hefði hún verið aum í vöðvum aftan í hálsi með skerðingu á öllum hreyfiásum. Jafnframt hefði hún verið með vökva og eymsli í hné, bólgu í kringum kúlu við ökkla og tognun í fingrum. Hún hefði einnig lýst sálrænum einkennum í kjölfar atviksins.

Vitnið F læknir greindi frá skoðun sinni á brotaþola við aðra endurkomu. Brotaþoli hefði þá greint frá einbeitingarleysi, þreytu, svima og höfuðverk. Hún hefði verið með jafnvægisleysi en líkamlegir áverkar hefðu annars ekki verið metnir. Vitnið kvað ekki útilokað að þetta væru afleiðingar af líkamsárás. Læknirinn kvaðst hafa vísað brotaþola til endurhæfingarlæknis og óskað eftir segulómun af höfði hennar.

Niðurstaða

Ákærða er gefið að sök brot gegn valdstjórninni með því að hafa veist með ofbeldi að hjúkrunarfræðingi, sem var við störf í móttökusal bráðadeildar Landspítala í Fossvogi, sprautað sótthreinsivökva í andlit hennar, tekist á við hana og veitt henni högg í andlit með gifsklæddri hendi.

Ákærði hefur gengist við því að hafa umrætt sinn reiðst og skvett sótthreinsi-vökva á brotaþola. Hann hefur hins vegar neitað öðru því sem honum er gefið að sök.

Hafi hann veitt brotaþola högg hafi það verið óvart þar sem hann hafi verið að losa sig frá brotaþola og reyna að komast burt. Brotaþoli kveðst þess hins vegar fullviss að ákærði h afi veitt henni högg af ásetningi.

Ákærði leitaði umræddan dag á bráðamóttöku vegna handleggsbrots og kom það í hlut brotaþola að sinna honum. Ákærða voru boðin verkjalyf sem hann taldi ekki duga til og reiddist hann við það. Ákærði var undir einhverjum áhrifum áfengis, en hann kvaðst fyrir dómi hafa drukkið fjóra bjóra fyrr þennan dag og hjá lögreglu fjóra til sex bjóra.

Í málinu liggja fyrir upptökur úr öryggismyndavélum Landspítala og sést þar hvar ákærði sprautar sótthreinsivökva á brotaþola í kjölfarþess að henda frá sér verkjalyfjum sem brotaþoli lét hann hafa. Á upptökunum sést ekki hvar vökvinn lendir en brotaþoli hefur borið um að hann hafi farið í auga hennarog lýsti hún því jafnframt á vettvangi ogvið læknisskoðun. Ákærði hefur ekki neitað því að vökvinn gæti hafa farið á brotaþola og verður því gengið út frá því að svo hafi verið. Í framhaldi af þessu kemur til átaka á milli ákærða og brotaþola sem berast frá starfsstöð brotaþola að hurð í anddyri. Á myndbandsupptökunum sést hvar brotaþoli grípur í ákærða en hann reynir að fara út. Þá sést hvar hún sparkar aftan í hægri fótlegg hans og heldur honum upp við vegg. Þar sem þau standa þar slær ákærði til hennar með hægri hendi, sem var í gifsi, og höggið lendir hægra megin á andliti brotaþoli. Brotaþoli grípur þá gleraugu sín sem virðast færast til á henni.

Brotaþoli lýsti því að hún hefði óttast ákærða mjög enda verið innikróuð í starfsstöð sinni. Þá hefði hún haft áhyggjur af öðrum sjúklingum á biðstofunni. Hún hefði því brugðist við árás ákærða með því að verja sig. Hún hefði fengið högg frá ákærða en versta höggið hefði verið í andlitið.

Vitni kom fyrir dóminn sem kvaðst hafa setið á biðstofunni rétt hjá ákærða og brotaþola og séð atvikin vel. Hún taldi sig hafa séð nokkur högg frá ákærða en brotaþoli hefði verið að verja sig. Þá kvaðst hún hafa séð ákærða slá brotaþola í andlitið.

Með þeim framburði vitna sem hér hefur verið greint frá og myndbandsupptökum í málinu er sannað að ákærði veitti brotaþola högg með gifsklæddri hendi eins og lýst er í ákæru. Þá styður framlagt læknisvottorð og framburður lækna fyrir dómi einnig að svo hafi verið.

Ákærði byggir á því að hafi hann veitt brotaþola högg hafi verið um óviljaverk að ræða. Fyrir liggur að brotaþoli hélt í ákærða sem var að reyna að komast undan. Á upptökunum sem lýst er hér að framan sést hvar hann lyftir handlegg sínum og lætur hann síðan falla þannig að hann lendir á brotaþola. Tilgangur ákærða hefur eflaust verið sá að losna frá brotaþola með einhverjum hætti. Ekki verður þó annað séð en að höggið hafi verið veitt af ásetningi eins og brotaþoli og vitni hafa borið um. Að framangreindu virtu er ekki hægt að fallast á að ákærði hafi slegið frá sér með tilviljunarkenndum hætti.

Verður ákærði því sakfelldur fyrir það sem honum er gefið að sök í ákæru og er ágreiningslaust að brotið er þar rétt heimfært til refsiákvæða.

Ákærði er fæddur í [...]. Samkvæmt framlögðu sakavottorði, dagsettu 17. apríl 2023, hefur hann sex sinnum hlotið dóm áður, einkum vegna umferðarlagabrota. Með hliðsjón af framangreindu, sakarefni þessa máls, dómvenju og 77. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin 60 daga fangelsi en fullnustu refsingarinnar er frestað og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá upp-kvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. laga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955. Ekki verður fallist á að unnt sé að færa refsingu niður fyrir lágmark með vísan til 4. tl. 1. mgr. 74. gr. laga nr. 19/1940, enda verður ekki talið að ákærði hafi umrætt sinn orðið fyrir ólögmætri árás eða stórfelldri móðgun.

Af hálfu brotaþola er krafist miskabóta að fjárhæð 1.000.000 króna. Brotaþoli á rétt á miskabótum með vísan til 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Afleiðingar brots ákærða eru talsverðar fyrir brotaþola sem er enn að glíma við líkamlega áverka, auk sál-rænna kvilla, og hefur þurft að sækja sér ýmsar meðferðir. Þykja miskabætur hæfilega ákveðnar 5 5 0.000 krónur ásamt vöxtum eins og í dómsorði greinir. Þá á brotaþoli rétt til málskostnaðar sem ákveðinn verður 278.721 króna.

Ákærði greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, B-kk-ef J-kk-ef lög-manns, 708.102 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti, og 55.792 krónur í annan sakar-kostnað.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið F-kk-nf S-kk-nf B-kk-nf aðstoðar-saksóknari.

B-kvk-nf B-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

DÓMSORÐ:

Ákærði, S-kk-nf Á-kk-nf S-kk-nf, sæti fangelsi í 60 dagaen fullnustu refsing-arinnar er frestað og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. laga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði A 5 5 0.000 krónur og 278.721 krónu í málskostnað.

Ákærði greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, B-kk-ef J-kk-ef lögmanns, 7 08.102 krónur, og 55.792 krónur í annan sakarkostnað.

B-kvk-nf B-kvk-nf