E-1663/2018

Mál þetta, sem tekið var til úrskurðar 11. október sl., var höfðað 15. maí 2018, af B-kk-þgf G. S-kk-þgf og D-x-x P. R-x-x V-x-x, báðum til heimilis að Miklubraut 90 í Reykjavík, gegn Íslandsbanka hf., Hagasmára 3 í Kópavogi. Í stefnu segir einnig að stefnt sé Ergo fjármögnunarþjónustu Íslandsbanka, Suðurlandsbraut 14 í Reykjavík, en þar er um að ræða deild innan lögaðilans Íslandsbanka hf. og verður því að líta svo á að málsóknin beinist einfaldlega gegn Íslandsbanka hf.

Í þessum þætti málsins er til úrlausnar krafa stefnda um frávísun málsins.

Af hálfu stefnenda eru endanlegar dómkröfur í efnisþætti málsins í fyrsta lagi þær að ógilt verði uppboð og öll „þau verk sem afleiðingar uppboðsins“, vegna þess að stefndi Íslandsbanki hf., sem uppboðsbeiðandi að Miklubraut 90, miðhæð 203-0616, „skorti lögteikn vegna þess hann er ekki þinglýstur veðhafi, og vegna þess Íslandsbanki er ekki vask skyld starfsemi og hafði ekki leyfi frá fjármálaeftirlitinu, þar sem hann gat ekki komið inn í samning í staðinn fyrir Glitni hf.,“ sem „var með vask skylda starfsemi (tryggingabréfið er viðbótarsamningur)“. Þá er þess krafist í öðru lagi að staðfest verði réttindi stefnenda „samkvæmt lögum nr. 151/2010 I. kafli gr. 2 mgr. f (XV) c, sem breyta lögum 38/2001 XV. kafli gr. c, sem leyfir ekki uppboð að húsið sem er skrá lögheimili og heldur heimili“, vegna dóms frá 26. nóvember 2014 í máli nr. E-1831/2014 „framkvæmd með uppboði á Miklubraut 90, var gert með uppgjöri á samningi 606779-002 eftir sömu lögum“. Loks er krafist málskostnaðar.

Í þessum þætti málsins krefst stefndi frávísunar og málskostnaðar.

Stefnendur krefjast þess að kröfu um frávísun verði hafnað.

Í þinghaldi 11. október sl. fór fram munnlegur málflutningur um frávísunarkröfuna. Að málflutningi loknum var málið tekið til úrskurðar.

I

Kröfu sína um frávísun byggir stefndi aðallega á því að málatilbúnaður stefnenda uppfylli alls ekki áskilnað stafliða d og e í 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þá sé vísað til laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu, einkum XIV. kafla, sem hafi að geyma réttarfarsúrræði þess sem vilji leita dóms um gildi nauðungarsölu, en reglur þessar og tímafresti hunsi stefnendur. Dómkröfur stefnenda séu ódómtækar og þannig úr garði gerðar að illmögulegt sé að taka til varna. Þá séu aðrir aðilar uppboðsins, þar með talið uppboðskaupandinn, sem fengið hafi kvaðalaust afsal fyrir eigninni, ekki aðilar að málinu.

II

Stefnendur mótmæla frávísunarkröfu stefnda og byggja á því að málið sé sett fram á nægilega skýran hátt til að á það verði lagður dómur. Einkum vísa þau til þess að 73. gr. laga nr. 90/1991 heimili málshöfðun þessa.

III

Fyrri kröfuliður stefnenda varðar ógildingu uppboðs og tengdra aðgerða varðandi Miklubraut 90, miðhæð 203-0616. Stefnendur hafa áður höfðað mál gegn stefnda um efnislega samhljóða kröfu. Var því máli vísað frá dómi með úrskurði Héraðsdóms Reykjavíkur frá 9. nóvember 2017 í máli nr. E-1591/2017. Byggðist úrskurðurinn á þeirri forsendu að heimild til að bera gildi nauðungarsölu undir dóm væri að finna í 80. gr. laga nr. 90/1991. Samkvæmt því ákvæði skyldi beina kröfu um úrlausn um gildi sölunnar til héraðsdómara innan fjögurra vikna frá því að tilboði hefur verið tekið. Í stað þess að senda héraðsdómi slíka kröfu hefðu stefnendur gefið út stefnu og látið birta eftir reglum laga nr. 91/1991. Ekki væri hægt að líta svo á að framlagning stefnunnar og skjala málsins á reglulegu dómþingi gæti verið krafa um úrlausn í skilningi 80. gr. laga nr. 90/1991. Stefnendur hefðu því höfðað mál um kröfu, sem ekki yrði borin undir dóm í almennu einkamáli. Þegar af þeirri ástæðu var umræddu máli vísað frá dómi. Úrskurðurinn var kærður til Hæstaréttar sem staðfesti hann með vísan til forsendna hans með dómi réttarins frá 12. desember 2017 í máli nr. 734/2017.

Að mati dómsins eiga öll framangreind rök við um fyrri kröfulið stefnenda í máli þessu auk þess sem ekki er hald í málatilbúnaði stefnenda um að málsókn þessi styðjist við heimild í 73. gr. laga nr. 90/1991. Verður þessum kröfulið því vísað frá dómi. Hvað varðar síðari kröfulið stefnenda þá er hann með öllu óskiljanlegur og því ódómtækur, sbr. d-lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991. Ber því jafnframt að vísa honum frá dómi.

Að öllu framangreindu virtu ber að vísa máli þessu frá dómi.

Með vísan til 2. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 verða stefnendur úrskurðaðir sameiginlega til að greiða stefnda 50.000 kr. í málskostnað.

Stefnendur fluttu mál sitt sjálfir.

Af hálfu stefnda flutti málið A-kvk-nf S-kvk-nf lögmaður.

A-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari kveður upp úrskurð þennan.

Ú R S K U R Ð A R O R Ð:

Máli þessu er vísað frá dómi.

Stefnendur, B-kk-nf G. S-kk-nf og D-x-x P. R-x-x V-x-x, greiði sameiginlega stefnda, Íslandsbanka hf., 50.000 krónur í málskostnað.

A-kk-nf H-kk-nf