E-1142/2019

Dómur

Mál þetta, sem dómtekið var 5. nóvember 2019, var höfðað 20. mars 2019, af hálfu G-kk-ef A-kk-ef Ó-kk-ef, [...], á hendur Þjóðskrá Íslands, [...].

Dómkröfur stefnanda eru þær að viðurkennt verði með dómi að lögheimili hans skuli talið að [...]. Jafnframt er krafist málskostnaðar úr hendi stefndu eins og málið væri ekki gjafsóknarmál.

Stefndi krefst sýknu, auk þess sem gerð er málskostnaðarkrafa.

I.

Mál þetta á rót að rekja til þess að stefnandi reisti sér hús að [...] í [...], á svæði í skipulagðri frístundabyggð. Samkvæmt framlögðu bréfi bæjarstjórans í [...] 24. nóvember 2016 mun stefnandi hafa flutt inn í húsið 2. október 2006 og ágreiningslaust er að hann hafi átt þar fasta búsetu síðan. Fyrir liggur að á fundi bæjarráðs [...] 17. október 2006 var tekið fyrir bréf stefnanda sem dagsett var 2. október 2006 og ganga má út frá að hafi verið flutningstilkynning þar sem hann óskaði eftir því að lögheimili hans yrði flutt að [...]. Samkvæmt bréfi bæjarstjóra 18. október 2006 var á fundi bæjarráðs ákveðið „að hinkra eftir afgreiðslu löggafans áður en formleg breyting verður gerð á lögheimilisskráningu á umræddum stað.“ Stefnandi hefur frá þessum tíma freistað þess að fá viðurkennt að hann megi eiga lögheimili í framangreindu húsnæði sínu. Með bréfi til stefndu 14. september 2018 var þess krafist að stefndi skráði lögheimili stefnanda að [...]. Þeirri kröfu var synjað með ákvörðun stefnda 27. september 2018. Stefnandi telur að ákvörðun stefndu um að synja honum um lögheimilisskráningu að [...] feli í sér brot á jafnræðisreglu 1. mgr. 65. gr. stjórnarskrárinnar nr. 33/1944 og rétti hans til að ráða búsetu sinni, sem varinn sé af 4. mgr. 66. gr. stjórnarskrárinnar. Hefur hann höfðað mál þetta í því skyni að fá þennan rétt sinn viðurkenndan. Stefnandi nýtur gjafsóknar í málinu samkvæmt leyfi dómsmálaráðuneytisins 3. janúar 2019.

II.

Um rökstuðning kröfu sinnar vísar stefnandi til jafnræðisreglu 1. mgr. 65. gr. stjórnarskrárinnar og byggir á því að stefndi hafi skráð lögheimili K [...] og J [...] í skipulagðri frístundabyggð, eftir að lög nr. 149/2006, um breyting á lögum nr. 21/1990 um lögheimili, tóku gildi 8. desember 2006. Umræddir einstaklingar hafi eins og stefnandi átt fasta búsetu í [...] á árinu 2006 og eins og hann sótt um lögheimilisskráningu þar árið 2006 á grundvelli lögheimilislaga eins og þau stóðu fyrir 30. desember 2006. Stefnandi hljóti því að eiga sama rétt og hin tvö til lögheimilisskráningar í sömu frístundabyggð. Annað fæli að mati stefnanda í sér mismunun samkvæmt 1. mgr. 65. gr. stjórnarskrár.

Sú viðbára stefnda að synja um lögheimilisskráningu stefnanda að [...] á þeim grunni að tilkynning um lögheimilisflutning hafi ekki borist þjóðskrá fyrir 1. janúar 2007 standist ekki skoðun, enda beri fyrirliggjandi gögn ekki annað með sér en að slíkar tilkynningar vegna K [...] og J [...] hafi borist þjóðskrá eftir þann tíma. Vísar stefnandi í þessu sambandi til framlagðra gagna og skorar á stefnda að leggja fram gögn um annað.

Þá skorar stefnandi á stefnda að upplýsa á hvaða lagagrunni stofnunin hafi 6. september 2018 fært lögheimili J [...] frá [...] að [...], en stefnandi telur að með þeirri skráningu hafi honum enn verið mismunað varðandi rétt til lögheimilisskráningar í [...].

Máli sínu til stuðnings bendir stefnandi á að samkvæmt 1. gr. laga nr. 20/1991, um lögheimili,, eins og þau stóðu fyrir 30. desember 2006, skyldi lögheimili manns vera sá staður þar sem hann hefur fasta búsetu, en föst búseta sé sá staður þar sem maður hefur bækisstöð sína, heimilismuni og svefnstað þegar hann er ekki fjarverandi um stundarsakir. Jafnframt skyldi lögheimili, svo framarlega sem unnt er, vera talið í tilteknu húsi við tiltekna götu eða á tilteknum stað, sbr. 1. mgr. 3. gr. laganna. Ekki verði um það deilt að stefnandi hafi uppfyllt greind skilyrði til varanlegrar búsetu að [...] þegar hann óskaði eftir lögheimilisskráningu 2. október 2006 og að sú beiðni hafi verið í samræmi við gildandi lög.

Þann 1. janúar 2019 hafi tekið gildi ný lög nr. 80/2018 um lögheimili og aðsetur, sem breyti að áliti stefnanda engu um réttindi hans samkvæmt 1. mgr. 65. gr. stjórnarskrár. Samkvæmt nýju lögunum skuli lögheimili manns óbreytt vera á þeim stað þar sem hann hefur fasta búsetu. Stefnandi hafi átt fasta og óslitna búsetu að [...] síðan í október 2006 og geti lög ekki breytt þeirri staðreynd. Því síður geti stefndi tekið upp hjá sjálfri sér að skrá lögheimili stefnanda í húsakynnum bæjarstjórnar [...] að [...], gegn staðreyndum máls og ákvæðum þágildandi og núgildandi lögheimilislaga. Í 1. mgr. 16. gr. nýju laganna nr. 80/2018, sé þvert á móti gert ráð fyrir því að stefndi hafni lögheimilisskráningu sem er augljóslega röng. Segi um þetta í frumvarpi til 16. gr. laganna að markmið frumvarpsins sé að lögheimilisskráning endurspegli raunverulega búsetu manns.

Stefnandi vísar til 4. mgr. 66. gr. stjórnarskrárinnar, en samkvæmt henni skuli allir sem dveljast löglega í landinu ráða búsetu sinni með þeim takmörkunum sem settar séu með lögum. Í þessu sambandi beri að líta til þess að stefnandi hafi fengið öll tilskilin leyfi til að reisa heilsárshús í skipulagðri frístundabyggð að [...], hann hafi flutt inn í húsið 2. október 2006, þegar lög stóðu til þess að hann fengi þar lögheimili sitt skráð, og hafi átt þar fasta búsetu síðan. Með lögum nr. 149/2006, um breytingu á lögum um lögheimili nr. 21/1990, hafi 3. mgr. 1. gr. lögheimilislaga verið breytt á þá leið að húsnæði í skipulagðri frístundabyggð geti ekki talist ígildi fastrar búsetu eftir 30. desember 2006. Lög nr. 149/2006 geti hins vegar ekki breytt þeirri staðreynd að stefnandi hafi átt fasta búsetu að [...] samkvæmt þágildandi lögum nr. 20/1991, fyrir gildistöku laga nr. 149/2006, og hafi einnig sótt um lögheimilisskráningu 2. október 2006 og mátti því með réttu ætla að lögheimili hans yrði þar skráð með þeim réttindum og skyldum sem því fylgdu.

Stefnandi telur að hann hafi mikla hagsmuni af því að lögheimili hans verði skráð að [...], en synjun stefnda leiði meðal annars til þess að stefnandi fái ekki greidda heimilisuppbót frá Tryggingastofnun ríksins sem hann annars ætti rétt til, enda í senn ellilífeyrisþegi og [...]sjúklingur. Hagsmunir stefnanda af úrlausn málsins séu því lögvarðir í skilningi 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála.

III.

Af hálfu stefnda er vísað til þess sem fram kemur í stefnu um að þjóðskrá hafi nýlega samþykkt að skrá lögheimili einstaklings að [...]. Stefndi áréttar í því samhengi að hlutaðeigandi hafi verið með skráð lögheimili að [...] frá haustdögum 2006. Samkvæmt 2. gr. laga nr. 149/2006, raski síðari málsliður 3. mgr. 1. gr. laganna ekki skráningu lögheimilis í húsnæði í skipulagðri frístundabyggð, sem færð hafi verið í þjóðskrá fyrir 1. janúar 2007. Í athugasemdum við frumvarp það sem varð að lögum nr. 149/2006 segi m.a. um þetta: „Er þá horft til þess að nauðsynlegt er að gera ráð fyrir að aðrir en eigandi húsnæðis eða núverandi íbúi eigi þess kost að skrá þar lögheimili í framtíðinni, svo sem maki og eða börn viðkomandi.” Stefndi byggir á því að nýleg lögheimilisskráning að [...], [...], uppfylli umrætt lagaákvæði svo heimilt sé að skrá viðkomandi með lögheimili þar.

Hvað viðvíkur búsetu stefnanda að [...] í [...] og skráningu hans að [...], byggi stefndi á því að ekki verði betur séð en að stefnandi sjálfur hafi fyllt út og skrifað undir flutningstilkynningu innanlands, þar sem hann tilkynni um flutning sinn frá [...], að [...]. Að auki komi þar fram að stefnandi hafi skráð lögheimili sitt í íbúð númer [...]. Flutningstilkynningin hafi verið móttekin af [...] 4. júní 2014 sem hafi komið henni áfram til Þjóðskrár Íslands til skráningar. Lögheimilisskráningin hafi verið samþykkt og framkvæmd í þjóðskrá 5. júní 2014. Samkvæmt þessu hafi það verið stefnandi sjálfur sem tilkynnti um flutning sinn, en Þjóðskrá Íslands hafi skráð flutninginn í þjóðskrá eftir efni flutningstilkynningarinnar.

Stefndi vísar til þess að í stefnu komi fram að [...] hafi samþykkt skráningu lögheimilis stefnanda að [...]. Stefndi byggir á því að það sé á forræði Þjóðskrár Íslands að taka ákvarðanir um lögheimili einstaklinga en ekki sveitarfélaga, sbr. lögheimilislög nr. 21/1990, lög nr. 54/1962, um þjóðskrá og almannaskráningu og lög nr. 73/1952, um tilkynningar aðsetursskipta.

Stefndi vísar jafnframt til þess að fyrir liggi að beiðni stefnanda um að vera skráður til lögheimilis að [...] hafi ekki komið fram fyrr en eftir gildistöku breytingalaga nr. 149/2006. Samkvæmt gögnum sem stefndi hafi undir höndum hafi stofnuninni fyrst borist flutningstilkynning innanlands frá stefnanda 10. desember 2007 en af henni megi ráða að stefnandi hafi tilkynnt um flutning lögheimilis að [...] hinn 1. desember 2007, eða eftir gildistöku laganna. Stefndi tekur fram að stefnandi hafi alls þrisvar sinnum óskað eftir að skrá lögheimili sitt að [...]. Það hafi hann gert fyrst 1. desember 2007, er flutningur var skráður en felldur úr gildi 14. desember 2007. Í annað skipti hinn 22. febrúar 2011, flutningur var skráður en felldur úr gildi 15. mars 2011. Í þriðja sinn 28. apríl 2014 og var flutningur skráður en felldur úr gildi 6. maí 2014. Í öllum tilfellum hafi lögheimili stefnanda verið skráð á fyrra lögheimili, [...].

Stefndi vísar til þess að stefnandi andmæli því að Þjóðskrá Íslands hafi skráð lögheimili þeirra K [...] og J [...] að [...] þrátt fyrir að tilkynningar þeirra hafi borist stofnuninni eftir 1. janúar 2007. Stefndi leggi áherslu á að umræddar tilkynningar hafi verið mótteknar af Þjóðskrá Íslands 29. janúar 2007. Í þeim hafi komið fram að flutningsdagsetning hafi verið 13. október 2006 og að sveitarfélagið hafi móttekið þær þann sama dag. Því liggi fyrir að viðkomandi einstaklingar hafi flutt og tilkynnt um flutning lögheimilis síns til sveitarfélagsins í samræmi við gildandi lagareglur á þeim tíma. Hafi það ekki áhrif á skráninguna að umræddar flutningstilkynningar hafi ekki verið mótteknar af Þjóðskrá [Íslands] fyrr en 29. október 2007.

Samkvæmt gögnum Þjóðskrár Íslands hafi umrætt sumarhús að [...] fyrst verið skráð í fasteignaskrá árið 2007 (skráð fokhelt í apríl 2007). Stefnda hafi engin gögn borist þess efnis að skráningu sumarhússins að [...], hafi verið breytt á þann veg að skráning lögheimilis þar rúmist innan laga eða að breyting hafi verið gerð á skipulagi svæðisins. Það sé á valdi sveitarstjórnar að breyta skipulagi á þann veg að búseta teljist falla undir ákvæði lögheimilislaga en ekki verði séð að [...] hafi hafist handa við að breyta skipulagi sínu fyrir árin 20082024.

Stefndi telur ljóst að umrætt húsnæði að [...] sé staðsett á svæði í skipulagðri frístundabyggð í skilningi lögheimilislaga nr. 21/1990 og því verði dvöl stefnanda þar ekki jafnað til fastrar búsetu í skilningi laga nr. 21/1990. Stefndi mótmælir því að hafa brotið gegn jafnræðisreglu 65. gr. stjórnarskrár eða ákvæði 66. gr. stjórnarskrár. Þá er því mótmælt að stefndi hafi brotið gegn öðrum réttarheimildum sem stefnandi vísar til.

IV.

Óumdeilt er að títtnefnt hús stefnanda nr. [...] við [...], standi í skipulagðri frístundabyggð. Svo sem fyrr greinir krefst stefnandi þess hér að viðurkennt verði með dómi að lögheimili hans skuli talið í húsi þessu.

Fyrir liggur að með bréfi Þjóðskrár 19. mars 2008 var stefnanda hafnað um skráningu lögheimilis að [...], sbr. tilkynningu hans þar að lútandi frá 9. desember 2007. Byggði höfnunin á þeim rökum að húsið væri í skipulagðri frístundabyggð og að skráning lögheimilis þar hafi ekki farið fram fyrir þau tímamörk sem tilgreind séu í lögum nr. 149/2006, þ.e. 1. janúar 2007. Sjónarmið þessi voru ítrekuð í bréfi Þjóðskrár Íslands 13. júlí 2011. Með ítarlegri rökum var erindi stefnanda um lögheimilisskráningu að [...] enn hafnað með bréfi Þjóðskrár Íslands frá 27. september 2018.

Um skráningu lögheimilis og aðseturs gilda nú lög nr. 80/2018, sem gengu í gildi 1. janúar 2019. Þegar Þjóðskrá Íslands hafnaði beiðni stefnanda um skráningu lögheimilis að [...] með bréfi 27. september 2018 starfaði stofnunin, m.a. eftir ákvæðum lögheimilislaga nr. 21/1990, með áorðnum breytingum, lögum nr. 54/1962, um þjóðskrá og almannaskráningu, með áorðnum breytingum og lögum nr. 73/1952, um tilkynningar aðsetursskipta, með áorðnum breytingum.

Samkvæmt núgildandi lögum nr. 80/2018, um lögheimili og aðsetur, er lögheimili manns sá staður þar sem hann hefur fasta búsetu, sbr. 1. mgr. 2. gr. laganna. Samkvæmt 2. mgr. 2. gr. sömu laga er með „fastri búsetu“ átt við þann stað þar sem einstaklingur hefur bækistöð sína, dvelst að jafnaði í tómstundum sínum, hefur heimilismuni sína og er svefnstaður hans, þegar hann er ekki fjarverandi um stundarsakir vegna náms, orlofs, vinnuferða, veikinda eða annarra hliðstæðra atvika. Þá er í 3. mgr. 2. gr. laganna að finna svohljóðandi ákvæði: „ Lögheimili skal skráð í tiltekinni íbúð eða eftir atvikum húsi, við tiltekna götu eða í dreifbýli, sem er skráð sem íbúðarhúsnæði í fasteignaskrá Þjóðskrár Íslands og hefur staðfang.“

Í 3. gr. laga nr. 80/2018 er kveðið á um frávik frá framangreindri meginreglu um lögheimilisskráningu. Þar kemur fram að þrátt fyrir ákvæði 2. gr. laganna sé heimilt að skrá lögheimili á stofnunum fyrir aldraða, í búsetuúrræðum fyrir fatlað fólk og starfsmannabústöðum, þótt húsnæðið sé ekki skráð sem íbúðarhúsnæði í fasteignaskrá. Þá er í 2. mgr. 3. gr. laganna tekið fram að heimilt sé að skrá tímabundið lögheimili á skráðum áfangaheimilum, í starfsmannabúðum og sambærilegu húsnæði enda sé fyrir hendi leyfi til reksturs starfseminnar.

Lög nr. 80/2018 geyma ákvæði til bráðabirgða þar sem fram kemur að ákvæði 3. mgr. 2. gr. laganna raski ekki skráningu lögheimilis í húsnæði í skipulagðri frístundabyggð „sem færð hefur verið í þjóðskrá fyrir 1. janúar 2007“ en jafnframt er í bráðabirgðaákvæði þessu tekið fram að ef viðkomandi einstaklingur eða fjölskylda hans flytur úr húsnæðinu falli réttur til skráningar lögheimilis þar niður.

Áðurgreind meginregla ákvæðis 1. mgr 2. gr. laga nr. 80/2018 er í fullu samræmi við ákvæði 1. mgr. 1. gr. eldri laga nr. 21/1990 um lögheimili. Þá liggur fyrir að með ákvæði 1. gr. laga nr. 149/2006, um breytingar á lögum um lögheimili nr. 21/1990, voru tekin af tvímæli um það að dvöl í húsnæði í skipulagðri frístundabyggð væri ekki ígildi fastrar búsetu í skilningi laganna Svo sem áður greinir reisti stefnandi sér heilsárshús að [...] á svæði í skipulagðri frístundabyggð og flutti inn í húsið 2. október 2006. Samkvæmt því sem fram hefur komið í málinu má leggja til grundvallar að hann hafi átt þar fasta búsetu síðan. Undir rekstri málsins hefur verið lögð fram flutningstilkynning stefnanda 2. október 2006, árituð um móttöku hjá [...] þann sama dag, þar sem stefnandi tilkynnti sveitarfélaginu um flutning og óskaði eftir lögheimilisskráningu að [...]. Beiðni þessi var sem áður segir tekin fyrir á fundi bæjarstjórnar [...] 17. október 2006 en henni frestað með vísan til yfirvofandi breytinga á lögum nr. 21/1990, um lögheimili, sem miðuðu að því að óheimilt væri að skrá lögheimili sitt á svæði í skipulagðri frístundarbyggð.

Samhliða þessu hefur í málinu enn fremur verið staðfest að um sama leyti óskuðu tveir aðrir einstaklingar eftir lögheimilisflutningi að [...], sbr. framlagðar flutningstilkynningar þeirra beggja sem dagsettar eru 13. og 31. október 2006. Erindi síðastnefndra tveggja íbúa voru samþykkt á fundi bæjarráðs [...] í ársbyrjun 2007, sbr. bréf [...] 24. janúar 2007, og voru tilkynningar þar að lútandi mótteknar af stefnda 29. janúar 2007. Ágreiningslaust er að þessir tveir íbúar hafi fengið lögheimili sitt skráð í frístundabyggðinni sem hér um ræðir, á árinu 2007, þ.e. eftir að lög nr. 149/2006 gengu í gildi.

Af hálfu stefnda hefur framangreindur mismunur á afgreiðslu þessara tveggja erinda um lögheimilisskráningu í [...] í samanburði við sama erindi stefnanda verið réttlættur með þeim rökum að flutningsdagsetning í þeim tilvikum hafi verið 13. október 2006, og þar með fyrir gildistöku laga nr. 149/2006. Því liggi fyrir að viðkomandi einstaklingar hafi flutt og tilkynnt um flutning lögheimilis til sveitarfélags í samræmi við gildandi lagareglur á þeim tíma.

Á fyrri stigum hefur sjónarmiðum um brot á jafnræðisreglu verið hreyft, sbr. bréf [...] til Þjóðskrár 24. júní 2009 þar sem gerðar voru athugasemdir við það að Þjóðskrá hefði ekki gætt að jafnræðisreglu stjórnsýslulaga við meðferð á erindi stefnanda og vakin athygli á því að stefnandi hefði óskað eftir lögheimilisflutningi á undan þeim aðilum sem nú hafi fengið sams konar beiðnir samþykktar af Þjóðskrá. Þjóðskrá svaraði erindinu 13. júlí 2011 og rökstuddi afstöðu sína með vísan til þess að engin tilkynning um flutning lögheimilis stefnanda að [...] hefði borist til Þjóðskrár fyrir framangreint tímamark laga nr. 149/2006, 1. janúar 2007. Varnir stefnda hér fyrir dómi eru byggðar á þessum sömu forsendum og beinlínis vísað til þess í greinargerð stefnda að þar sem flutningsdagsetning í umræddum flutningstilkynningum hafi verið 13. október 2006, og sveitarfélagið hafi móttekið þær sama dag og þær voru sendar, hafi tilkynning um flutning lögheimilis verið í samræmi við gildandi lagareglu á þeim tíma. Af þessum sökum hafi það ekki haft áhrif á skráninguna að umræddar flutningstilkynningar hafi ekki verið mótteknar af Þjóðskrá fyrr en á árinu 2007.

Svo sem áður greinir kom á síðari stigum málsins fram að upphafleg flutningstilkynning stefnanda að [...] var dagsett 2. október 2006 og er hún árituð um móttöku hjá sveitarfélaginu þann sama dag. Með því að bera saman allar framangreindar og framlagðar flutningstilkynningar og flutning lögheimilis í [...], hefur dómurinn staðreynt að líkt og aðrir sem sóttu um skráningu lögheimilis í [...] í [...] í október 2006, sendi stefnandi flutningstilkynningu sína þar að lútandi til [...], í samræmi við gildandi lagareglur á þeim tíma. Gögnin bera raunar með sér að það hafi hann í reynd gert á undan framangreindum tveimur nágrönnum sínum, sem síðar fengu lögheimili sitt skráð í [...] af stefnda, á árinu 2007. Hvað þátt stefnda áhrærir telur dómurinn ekki unnt að horfa fram hjá því að þótt flutningstilkynningar títtnefndra tveggja nágranna stefnanda hafi borist Þjóðskrá á undan tilkynningu stefnanda, þá liggur fyrir að stefndi móttók enga tilkynningu fyrr en eftir gildistöku laga nr. 149/2006, eða eftir 1. janúar 2007. Af þessu er ljóst að stefnandi sendi upphaflega tilkynningu sína með sama hætti og þeir íbúar sem síðar fengu umbeðna lögheimilisskráningu sína samþykkta í [...], með þeim rökum að „flutningsdagsetning“ í flutningstilkynningu hafi verið tilkynnt og móttekin af sveitarfélaginu í október 2006, þ.e. fyrir gildistöku laga nr. 149/2006.. Staðfest hefur verið að þrátt fyrir framangreinda hliðstæðu um form og efni tilkynninga fékk stefnandi ekki sömu meðferð hjá sveitarfélaginu og aðrir aðilar í sömu stöðu vegna yfirvofandi lagabreytinga, en í framhaldinu var beiðni stefnanda synjað en beiðnir hinna samþykktar af stefnda, þar sem dagsetning beiðnanna var fyrir gildistöku títtnefndra laga nr. 149/2007.

Að mati dómsins er ekki unnt að fallist á að stefnandi eigi að bera hallann af því að hafa fyllt út nýja flutningstilkynningu, eftir upphaflega mismunun sveitarfélagsins á afgreiðslu á fyrri beiðni hans frá 2. október 2006, sem stefndi móttók 10. desember 2007, þar sem ekki hafi í síðari beiðni verið vísað til fyrri beiðni hans um sama efni frá 2. október 2006. Með hliðsjón af framangreindu er það niðurstaða dómsins að stefndi sem stjórnsýslustofnun hafi, að framkomnum nánari upplýsingum frá stefnanda, mátt ganga úr skugga um framangreint. Í þessu samhengi hefur dómurinn litið til áðurnefnds bréfs bæjarstjóra [...] 24. júní 2009 til stefnda, þar sem m.a. var bent á að ekki hafi verið gætt að jafnræðisreglu stjórnsýslulaga við afgreiðslu á beiðni stefnanda, sbr. og svar stefnda 13. júlí 2011.

Með vísan til alls framanritaðs og þeirra röksemda sem stefndi hefur sjálfur teflt fram til stuðnings síðbúinni lögheimilisskráningu téðra tveggja nágranna stefnanda í [...] telur dómurinn að sú mismunun sem hér um ræðir hafi ekki verið réttlætt og að ekki hafi verið sýnt fram á að jafnræðissjónarmiða hafi verið nægjanlega gætt gagnvart stefnanda. Verður viðurkenningarkrafa stefnanda því tekin til greina.

Málskostnaður fellur niður, en um gjafsóknarkostnað stefnanda fer samkvæmt því sem í dómsorði greinir.

A-kk-nf Þ-kk-nf J-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan. Gætt var ákvæða 115. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála áður en dómur var kveðinn upp.

Dómsorð:

Viðurkennt er að lögheimili stefnanda, G-kk-ef A-kk-ef Ó-kk-ef, skuli talið að [...].

Allur gjafsóknarkostnaður stefnanda greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns hans, 900.000 krónur.

A-kk-nf Þ-kk-nf J-kk-nf. telur dómurinn að sú mismunun sem hér um ræðir hafi ekki verið réttlætt og að ekki hafi verið sýnt fram á að jafnræðissjónarmiða hafi verið nægjanlega gætt gagnvart stefnanda. Verður viðurkenningarkrafa stefnanda því tekin til greina.

Málskostnaður fellur niður, en um gjafsóknarkostnað stefnanda fer samkvæmt því sem í dómsorði greinir.

A-kk-nf Þ-kk-nf J-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan. Gætt var ákvæða 115. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála áður en dómur var kveðinn upp.

Viðurkennt er að lögheimili stefnanda, G-kk-ef A-kk-ef Ó-kk-ef, skuli talið að [...].

Allur gjafsóknarkostnaður stefnanda greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns hans, 900.000 krónur.

A-kk-nf Þ-kk-nf J-kk-nf.