S-1493/2011

Málið, sem dómtekið var 31. október síðastliðinn, er höfðað með ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, útgefinni 13. september 2011 á hendur „M, fyrir líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt föstudagsins 17. september 2010 við veitingastaðinn Nasa, Thorvaldsenstræti 2, Reykjavík, veist að A, með því að fella hann í jörðina og kýla hann með hnefahöggi í andlitið þar sem hann lá, með þeim afleiðingum að hann hlaut brot á neðri kjálka, brot á hliðlægum vegg vinstri efri kjálka og einnig hliðlægt brot í augntóft vinstra megin.

Telst þetta varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20/1981.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkrafa:

Þá gerir G-kk-nf Ó-kk-nf J-kk-nf, hrl., f.h. A, kröfu um að ákærði verði dæmdur til greiðslu miskabóta að fjárhæð kr. 1.000.000 auk vaxta skv. 8. gr., sbr. 4. gr. vaxtalaga nr. 38/2001 frá 21. september 2010 en með dráttarvöxtum skv. 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. vaxtalaga, frá þeim tíma sem mánuður er liðinn frá því að bótakrafan var kynnt ákærða til greiðsludags.“Auk þess er krafist málskostnaðar úr hendi ákærða.

Ákærði neitar sök og krefst sýknu. Þess er krafist að sakarkostnaður, þar með talin málsvarnarlaun, verði greiddur úr ríkissjóði. Ákærði hafnar skaðabótakröfunni og krefst þess að henni verði vísað frá dómi.

II

Málavextir eru þeir að aðfaranótt föstudagsins 17. september 2010 hafði brotaþoli tal af lögreglumönnum fyrir utan framangreindan skemmtistað og kvaðst hafa orðið fyrir líkamsárás skömmu áður. Brotaþoli kvaðst hafa verið inni á staðnum að dansa við kærustu sína þegar piltur hefði rekist í hann og hann ýtt honum frá sér. Skömmu síðar hefði hann farið út ásamt kærustunni og þá séð piltinn og félaga hans. Þeir hefðu gengið í áttina til þeirra og þau því snúið aðra leið, en piltarnir hefðu elt þau. Þegar þeir náðu þeim hefði einn piltanna sparkað í fótinn á sér að aftan og þegar hann sneri sér við hefði pilturinn kýlt hann eitt högg í andlitið.

Brotaþola var ekið á slysadeild og í vottorði þaðan er haft eftir honum að hann hefði verið felldur af strák sem síðan hefði kýlt hann í andlitið þar sem hann hefði legið á gólfinu. „Við skoðun þá kvartar hann undan eymslum í vinstra kinnbeini og kjálka og einnig höfuðverk. Finnst eins og linsa sem hann er með í vinstra auga hafi færst til við höggið. Kvartar um óþægindi í vinstra auga. Hann er með mar og eymsli við þreifingu yfir vinstra kinnbeini. Væg eymsli við þreifingu yfir kjálkalið.“

Síðdegis mánudaginn 20. september leitaði brotaþoli til læknavaktar vegna verkja í vinstra kinnbeini og kjálka og eins hafði hann höfuðverk. Í læknisvottorði segir að það sé „mikið mar og bólga yfir efri kjálka framan við gagnauga vinstra megin, roði í slímhúðum í vinstra auga, bólga í kringum vinstra auga, á erfitt með að borða, verkir við að opna munn, dofi ofan við efri vör vinstra megin og vinstri kinn.“ Brotaþoli var sendur í sneiðmyndatöku daginn eftir og sýndi hún að hann var þríbrotinn í andliti. „Það er brot á neðri kjálka (ramus mandibulae). Brot á hliðlægum vegg vinstri efri kjálka (laterala vegg vinstri maxillari sinus) og einnig hliðlægt í augntóft vinstra megin (lateralt í orbitavegg vinstra megin.)“

Á vettvangi beindist grunur lögreglu að ákærða. Hann var yfirheyrður 9. mars síðastliðinn og aftur 11. maí. Hann viðurkenndi að hafa slegið brotaþola eitt högg, en neitaði að hafa sparkað í hann. Hann kvað höggið ekki hafa verið þungt og því kæmi sér á óvart að brotaþoli skyldi hafa brotnað við það.

III

Við aðalmeðferð bar ákærði að hann hefði verið á dansleik umrædda nótt. Vinir hans hefðu verið að dansa og einn þeirra hefði lent í einhverjum erjum við brotaþola á dansgólfinu. Ákærði kvað þetta hafa pirrað sig og þegar hann var kominn út með vinum sínum hefði einhver tekið í brotaþola og sagt honum að hann færi ekki neitt. Ákærði kvaðst ekki hafa sparkað í brotaþola en gæti hugsanlega hafa rekist í hann. Brotaþoli hefði snúið sér við og spurt sig hvað hann ætlaði að gera. Ákærði kvað brotaþola hafa verið mjög nálægt sér og hefði sér fundist hann ógnandi. Hann kvaðst hafa slegið til hans hnefahöggi, það hefði verið eins og ósjálfrátt viðbragð og höggið ekki verið þungt. Brotaþoli hefði ekki fallið heldur kropið niður smástund, en síðan séð lögreglubíl og hlaupið þangað. Ákærði kvað höggið ekki hafa verið það þungt að það hefði getað valdið þeim áverkum sem lýst er í síðari áverkavottorðinu.

Brotaþoli bar að hafa verið að dansa við kærustu sína umrædda nótt. Hann kvað pilt hafa ýtt við sér og hefði hann ýtt sér til baka. Einhver orðaskipti kvaðst hann hafa átt við piltinn og félaga hans, en síðan hefðu hann og kærastan fært sig til á dansgólfinu. Stuttu síðar hefðu þau sest og kvaðst hann þá hafa tekið eftir því að piltarnir hefðu verið að stinga saman nefjum og horfa í átt til þeirra. Í framhaldinu hefðu hann og kærastan ákveðið að fara og farið út. Þegar út var komið kvaðst brotaþoli hafa orðið var við piltana, hann hefði heyrt hróp og köll um hvort ekki ætti að klára málið og að hann ætti ekki að hlaupa burt. Piltarnir, sem hann taldi vera 5 eða 6, hefðu elt þau og orðaskiptin haldið áfram. Brotaþoli kvaðst hafa verið á leiðinni burtu þegar hann hefði fengið spark í fótinn og þegar hann hefði snúið sér við hefði hann fengið þungt högg í höfuðið, beint í andlitið. Hann kvaðst ekki hafa séð þann sem sparkaði og heldur ekki þann sem sló. Brotaþoli kvaðst hafa leitað á slysadeild og þar hefði honum verið sagt að hann myndi jafna sig. Það gerðist hins vegar ekki heldur urðu verkirnir sífellt verri. Hann kvaðst þá hafa leitað aftur til læknis og þá hefði komið í ljós að hann var þríbrotinn.

Kærasta brotaþola bar að hafa verið að dansa við hann þegar piltar hefðu komið að og ýtt í brotaþola sem hefði ýtt til baka. Þau hefðu fært sig og kvaðst hún hafa haldið að málinu væri lokið. Þau hefðu svo tekið eftir því að piltarnir voru eins og að fylgjast með þeim og þau því ákveðið að fara. Þegar þau voru komin út og voru á leiðinni í burtu hefðu þau tekið eftir því að piltarnir komu á eftir þeim og spurðu hvort þau ætluðu ekki að klára þetta. Þau hefðu spurt hvað ætti að klára og hún kvaðst hafa dregið brotaþola í burtu þegar einn piltanna hefði komið og sparkað í hann og síðan kýlt hann. Við það hefði brotaþoli fallið. Hún kvaðst ekki vera viss um hvort ákærði hefði sparkað í brotaþola en hann hefði kýlt hann. Hún kvað brotaþola ekki hafa legið þegar hann var sleginn heldur hafi hann beygt sig við sparkið.

Kunningi ákærða bar að hafa verið á dansleiknum og kvaðst halda að hann hefði stigið á tærnar á brotaþola sem hefði þá ýtt við sér. Kvaðst hann hafa ýtt á móti og varð svo ekki meira úr því. Eftir að hann var kominn út ásamt félögum sínum var brotaþoli þar og ætluðu þeir að ræða við hann og leysa málin. Ekkert varð úr því og kvaðst kunninginn hafa ætlað heim, en þá hefði komið að strákur, sem kunninginn kvaðst ekki hafa séð áður og ekki síðan, og reif sá í bakið á brotaþola sem sneri sér við og spurði hvað hann væri að gera. Þá hefði ákærði kýlt brotaþola með hnefa í andlitið og hefði hann fallið við það. Kunninginn kvaðst ekki hafa séð ákærða sparka í brotaþola.

Annar kunningi ákærða bar að hafa verið á dansleiknum og kvaðst hann halda að brotaþoli hefði gengið utan í kunningja ákærða og eftir það hefðu þeir ýtt hvor við öðrum. Hann kvaðst síðan hafa farið út ásamt félögum sínum og hefði brotaþoli farið út á sama tíma. Hann hefði, ásamt félögum sínum, gengið á eftir brotaþola, enda hefði kunninginn viljað tala við brotaþola. Þá hefðu einhverjir strákar verið að rífa í brotaþola og sparka og öskra á hann. Einhver hefði ýtt í fót brotaþola sem þá hefði snúið sér við og spurt „hvað ætlar þú að gera litli titturinn þinn?“ og í því hefði ákærði kýlt brotaþola. Hann kvaðst ekki vita hver hefði sparkað í brotaþola. Við höggið hefði brotaþoli eins og hrasað en ekki fallið í jörðina.

Læknirinn, sem gaf vottorðið um skoðun brotaþola á slysadeild, staðfesti það. Hann kvaðst ekki hafa skoðað brotaþola heldur hefði hann verið sérfræðingur á vakt í umrætt sinn. Læknirinn kvað grun ekki hafa vaknað um beinbrot við skoðun á slysadeild og væri það ekki óalgengt. Sjúklingum væri sagt að koma síðar ef verkirnir hættu ekki með tímanum eins og var í tilfelli brotaþola. Hann kvað ekki hægt að staðfesta að brotaþoli hefði ekki verið brotinn þegar hann kom á slysadeildina. Hann hefði kvartað yfir verkjum í kinnbeinum og þar hefðu getað leynst brot undir. Þá kvað hann áverka brotaþola geta stafað af einu höggi í andlit.

Læknirinn, sem skoðaði brotaþola á læknavakt, staðfesti vottorð sitt. Læknirinn kvað hann hafa leitað til sín og skýrt frá því að hann hefði verið kýldur í andlitið þremur dögum áður. Hann kvaðst hafa mikla verki í andliti og höfuðverk og átti erfitt með að opna munninn. Læknirinn kvaðst hafa talið líklegt að hann væri brotinn og því sent hann í tölvusneiðmyndatöku. Myndtakan hefði sýnt að hann var þríbrotinn. Hann kvaðst hafa leitað til sérfræðinga varðandi það hvort þyrfti að spengja brotaþola en þeir hefðu ekki talið það og þess vegna voru brotin látin gróa. Læknirinn kvað brotaþola aftur hafa leitað til sín síðar og fengið verkjalyf og eins hefði heili hans verið myndaður, en ekkert hefði komið í ljós við þá myndatöku sem tengdist þessu máli. Hann kvað brotin öll vera í beinni línu og því gæti eitt verulega þungt högg hafa orsakað þau.

IV

Eins og rakið var hefur ákærði viðurkennt að hafa slegið brotaþola eitt hnefahögg í andlitið og hafi brotaþoli þá verið á fótunum, en ekki legið í jörðinni eins og í ákæru segir. Ákærði hefur neitað að hafa fellt brotaþola í jörðina og fær það stuðning í framburði vitna eins og rakið hefur verið. Samkvæmt þessu verður ákærði sakfelldur fyrir að hafa veist að brotaþola og slegið hann hnefahögg í andlitið en sýknaður af því að hafa fellt hann. Í II. kafla var gerð grein fyrir læknisvottorðum um meiðsli brotaþola. Eins og þar kemur fram greindist hann ekki brotinn á slysadeild heldur þremur dögum síðar þegar tekin var af honum sneiðmynd. Það er vörn ákærða að höggið hafi ekki verið það þungt að það hafi getað valdið því að brotaþoli hefði þríbrotnað. Samkvæmt framburði læknanna getur það þó átt sér stað að brot uppgötvist ekki strax heldur síðar. Þá var það og álit þeirra að eitt þungt högg hefði getað valdi brotinu. Samkvæmt þessu telur dómurinn ekki óvarlegt að telja áverka brotaþola stafa af högginu sem ákærði sló hann, en þeir eru þess eðlis að brot hans varðar við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga eins og í ákæru segir.

Ákærða hefur ekki áður verið refsað. Hann var nýorðinn 16 ára þegar hann framdi brotið. Með hliðsjón af þessu er refsing hans hæfilega ákveðin fangelsi í þrjá mánuði sem bundin skal skilorði eins og segir í dómsorði.

Ákærði er ekki orðinn 18 ára. Bótakrafan hefur ekki verið birt forsjármanni hans, en í lok aðalmeðferðar kvaðst verjandi ákærða sækja þing fyrir hönd föður hans vegna kröfunnar. Verjandinn sótti þing með ákærða við þingfestingu málsins 3. október síðastliðinn og verður að miða við það að þá hafi krafan verið birt honum fyrir hönd föðurins. Upphafstími dráttarvaxta skal miðast við þann dag er liðnir voru 30 dagar frá þeim degi. Samkvæmt 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 og með hliðsjón af þeim gögnum sem liggja fyrir um afleiðingar brotsins fyrir brotaþola eru miskabætur honum til handa hæfilega ákveðnar 500.000 krónur ásamt vöxtum eins og í dómsorði greinir.

Loks verður ákærði dæmdur til að greiða sakarkostnað og málsvarnarlaun verjanda síns að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

A-kk-nf Í-kk-nf héraðsdómari kvað upp dóminn.

D Ó M S O R Ð :

Ákærði, M, sæti fangelsi í 3 mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún falla niður að liðnum 2 árum frá birtingu dómsins, haldi hann almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

Ákærði greiði A 500.000 krónur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 frá 21. september 2010 til 3. nóvember 2011 en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags og 125.500 krónur í málskostnað.

Ákærði greiði 47.715 krónur í sakarkostnað og málsvarnarlaun verjanda síns, G-kk-ef Á-kk-ef hrl., 251.000 krónur.

A-kk-nf Í-kk-nf