S-319/2018

Mál þetta er höfðað með tveimur ákærum á hendur A, kt. 000000-0000, [...]. Fyrri ákæru gaf lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu út 12. júní 2018 og er „fyrir eftirgreind hegningarlagabrot:

I.

Brot í nánu sambandi með því að hafa endurtekið ógnað heilsu og velferð fyrrverandi sambýliskonu sinnar og barnsmóður, B, kt. 000000-0000, með hótunum og öðrum hætti:

1. Mánudaginn 5. september 2016 í Reykjavík ófyrirleitinn hátt stofnað lífi og heilsu Bar í augljósan háska er hann ók bifreið sinni [...] á mikilli ferð, á bifreiðastæði Skeljungs við Kleppsveg, að B og K, kt. 000000-0000, systur B, sem voru í bifreið B, [...], sem tókst naumlega að forðast árekstri [svo] með því að aka upp á gangstétt og síðan áfram eftir Langholtsvegi þar sem A reyndi að þvinga bifreið B út af veginum en henni tókst að komast hjá því með því að aka upp á gangstétt.

Mál 007-2016-52377

2. Mánudaginn 5. september 2016 í Reykjavík, í kjölfar þess sem greinir í 1. lið., á Langholtsvegi í Reykjavík á meðan bifreiðar þeirra voru samsíða, hótað B lífláti með því að horfa á hana og draga fingur yfir háls sér, sem var til þess fallið að B óttaðist um líf sitt og heilbrigði, og í kjölfarið ekið með miklum hraða á brott Mál 007-2016-52377

3. Föstudaginn 15. júlí 2016 viðhaft eftirfarandi hótanir og ærumeiðingar gegn B:

a. Ég kem og drep þig helvítis hóran þín b. Feita mellan þín c. Ég stúta þér d. Ég drep þig e. Ég stúta þér þegar þú kemur og sækir [dóttur okkar] á eftir, á bílaplaninu hjá mömmu

Allt sem var til þess fallið að vekja hjá B ótta um líf sitt og heilbrigði.

Mál 007-2016-41320

4. Mánudaginn 21. ágúst 2017 ítrekað hringt í B þrátt fyrir að vera í nálgunarbanni gagnvart henni sem meinaði honum að setja sig í samband við hana með nokkrum hætti.

Mál 007-2017-49297

5. Þriðjudaginn 22. ágúst 2017 sent B, skilaboð í gegnum farsíma, þrátt fyrir að vera í nálgunarbanni gagnvart henni sem meinaði honum að setja sig í samband við hana með nokkrum hætti, þar sem eftirfarandi kom fram:

a. Ég byrja kannski að keyra á bílinn þinn og kem svo inn og farga ykkur b. Bíddu bara tussu hóran þín ég skal losa mig við ykkur öll veist vel hvernig ég get orðið og þegar ég ætlaði að stinga [...] nú verður það þú c. Farga ég barninu ykkar hellið bensíni á eldin endilega gerðu það d. Geri þig að grænmeti svo þú getur ekki hugsað um börnin tussan þín haltu áfram að ögra og [...] líka e. Ég farga þér hvenær í andskotanum komiði

Allt sem var til þess fallið að B óttaðist um líf sitt og heilbrigði Mál 007-2017-49297

6. Miðvikudaginn 23. ágúst 2017 í kjölfar handtöku og í lögreglubifreið á leið á lögreglustöð ítrekað sagt við lögreglumenn að hann ætlaði að ganga frá fyrrverandi sambýliskonu sinni og barnsmóðir, B, kt. 000000-0000 ef hann fengi ekki umgengnisrétt yfir barni þeirra og að lögreglumenn hefðu náð að stöðva hann í það skiptið því hann hafi verið að leið til hennar að klára dæmið og að hann sæi ekkert athugavert við það að sitja í fangelsi í 16 ár svo lengi sem B gæti ekki umgengist barn þeirra.

Mál 007-2017-49297

Teljast framangreind brot varða við 218. gr. b. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkröfur:

Vegna ákæruliða nr. 1 og 2 gerir E-kvk-nf D-kvk-nf K-kvk-nf, lögmaður., þá kröfu, f.h. B, kt. 000000-0000, héðan í frá nefndur kröfuhafi að ákærða verði gert að greiða kröfuhafa miskabætur að fjárhæð kr. 1.500.000,- auk vaxta skv. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, frá 5. september 2016, þar til mánuður er liðinn frá birtingu kröfunnar en með dráttarvöxtum skv. 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Einnig er þess krafist að ákærða verði gert að greiða málskostnað að mati dómsins eða samkvæmt síðar framlögðum málskostnaðarreikningi, að viðbættum virðisaukaskatti á málflutningsþóknun.

Vegna ákæruliða nr. 3 gerir E-kvk-nf D-kvk-nf K-kvk-nf, lögmaður., þá kröfu, f.h. B, kt. 000000-0000, héðan í frá nefndur kröfuhafi að ákærða verði gert að greiða kröfuhafa miskabætur að fjárhæð kr. 1.500.000,- auk vaxta skv. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, frá 15. júlí 2016, þar til mánuður er liðinn frá birtingu kröfunnar en með dráttarvöxtum skv. 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Einnig er þess krafist að ákærða verði gert að greiða málskostnað að mati dómsins eða samkvæmt síðar framlögðum málskostnaðarreikningi, að viðbættum virðisaukaskatti á málflutningsþóknun.

Vegna ákæruliða nr. 4, 5, og 6 gerir E-kvk-nf D-kvk-nf K-kvk-nf, lögmaður., þá kröfu, f.h. B, kt. 000000-0000, héðan í frá nefndur kröfuhafi að ákærða verði gert að greiða kröfuhafa miskabætur að fjárhæð kr. 1.500.000,- auk vaxta skv. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, frá 23. ágúst 2017, þar til mánuður er liðinn frá birtingu kröfunnar en með dráttarvöxtum skv. 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Einnig er þess krafist að ákærða verði gert að greiða málskostnað að mati dómsins eða samkvæmt síðar framlögðum málskostnaðarreikningi, að viðbættum virðisaukaskatti á málflutningsþóknun.“

Síðari ákæru gaf héraðssaksóknari út 4. maí 2018 og er „fyrir hættubrot, með því að hafa mánudaginn 5. september 2016 í Reykjavík á ófyrirleitinn hátt stofnað lífi og heilsu K, kt. 000000-0000, í augljósan háska er hann ók bifreið sinni [...] á mikilli ferð á bifreiðastæði Skeljungs við Kleppsveg að bifreiðinni [...], er ekið var af fyrrverandi sambýliskonu og barnsmóður ákærða, B, kt. 000000-0000, og K var farþegi í en B tókst naumlega að forðast árekstri [svo] með því að aka upp á gangstétt og síðan áfram eftir Langholtsvegi þar sem ákærði reyndi að þvinga bifreið B-kk-ef út af veginum en henni tókst að komast hjá því með því að aka upp á gangstétt. Telst þetta varða við 4. mgr. 220. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.“ Með framhaldsákæru, útgefinni 9. ágúst 2018, bætti héraðssaksóknari við framangreinda ákæru, útgefna 4. maí 2018, þeirri kröfu að ákærði yrði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.

Málin voru sameinuð. Málið var dómtekið að lokinni aðalmeðferð miðvikudaginn 6. febrúar. Það var endurupptekið skv. 168. gr. laga nr. 88/2008 þriðjudaginn 2. apríl og var þá lagt fram skjal og dómtekið að nýju.

Ákærði neitar sök og krefst sýknu. Til vara krefst hann vægustu refsingar. Hann krefst þess að bótakröfu verði vísað frá. Hann krefst þess að sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði en til vara að hann greiðist að mestu úr ríkissjóði.

Ákærði og brotaþolinn B voru í sambúð og mun henni hafa lokið árið 2016. Þau eiga saman dóttur fædda [...]. Brotaþolarnir B og K eru systur.

Málavextir

Ákæruliðir I og II og síðari ákæra

Samkvæmt frumskýrslu lögreglu, sem C yfirlögregluþjónn ritar, barst tilkynning klukkan 11:27 hinn 5. september 2016 að á bifreiðastæði við Álfheima 4 væri kona í nauðum stödd eftir að fyrrum maki hefði króað hana af eftir eftirför þar sem hann hefði meðal annars reynt að þröngva bifreið hennar af vegi. Skýrsluritari, sem staddur hafi verið á bifhjóli í Ármúla, hafi þegar haldið á vettvang og komið þangað kl. 11:30. Þar hafi hann hitt B og K og hafi þær verið „í miklu uppnámi og kom það fram í máli og eins skulfu hendur þeirra“. Í frumskýrslunni er haft eftir brotaþolum að þær hafi ekið austur Sæbraut við Dalbraut og hafi B verið við stýrið. Bifreið, ákærða í máli þessu, hafi þá verið ekið á miklum hraða „aftur undir bifreið þeirra og þétt upp að hliðinni og svo í veg fyrir hana.“ Hafi B næstum misst stjórn á bifreið sinni og verið nálægt því að aka út af. Hafi þær strax þekkt bifreið ákærða og hann við stýrið. Þau hafi ekið áfram austur Sæbraut „og B sagðist hafa séð möguleika að komast undan með því að taka afrein til hægri inn að bensínstöð Skeljungs við Kleppsveg en bifreið [ákærða] var þá á rauðu ljósi við gatnamót Sæbrautar og Langholtsvegs. Þegar þær koma akandi á planið við Skeljung sjá þær hvar [ákærði] kemur á bifreið sinni á móti þeim á miklum hraða og héldu þær að hann ætlaði að aka bifreið sinni hiklaust á þeirra. B kveðst hafa sveigt undan og farið upp á gangstéttarkant til móts við bensínstöðina, komist undan og ekið austur Langholtsveg. Á Langholtsvegi frá Sæbraut að Holtavegi reyndi [ákærði] ítrekað að aka fyrir bifreið þeirra og kom [svo] þeim út af götunni. Í eitt skiptið rétt við gatnamót Langholtsvegar og [Holtavegar] ók hann upp að vinstri hlið bifreiðar þeirra og dró einn fingur þvert yfir háls sinn og skildu þær þetta látbragð sem hótun um líflát. Við gatnamót Langholtsvegar og Holtavegs beygði [ákærði] ökutæki sínu norður Holtaveg og hvarf sjónum þeirra. Þær voru komnar í samband við lögreglu og biðu lögreglu við ísbúð Huppu við Álfheima 4.“ Samkvæmt lögregluskýrslu, ritaðri af G lögregluþjóni, fór lögregla sama dag á vinnustað ákærða í Skútuvogi 7. Var hann þar handtekinn kl. 12:00. Í skýrslunni segir meðal annars: „[Ákærði] sagðist einungis hafa séð B keyra við Sundanesti og hafi hann ekki gert henni eitt eða neitt, eina sem hann gerði var að hann sá hana í umferðinni. Hann sagðist hafa verið við Sundanesti þar sem hann var að sækja lykla til félaga síns. [Ákærði] talaði mjög mikið um það hvernig B er alltaf að tilkynna hann til lögreglu og er að reyna að eyðileggja allt fyrir hana [svo]. Hann talaði um að hún sé búin að hafa af honum pening í gegnum tíðina og sé að svindla á bótakerfinu. Þá talaði hann einnig um að hún sé í sambandi með einhverjum „sprautufíkli“ eins og hann orðaði það en deilur þeirra ná greinilega eitthvað aftur þar sem þau slitu samvistum fyrir um sjö mánuðum síðan.“

Í dagbók lögreglu eru bókanir vegna þessa atviks. Þar er meðal annars bókað 5. september: „Á bensínstöð Skeljungs eru myndavélar og skv. samtali við starfsmann fyrirtækisins er til myndskeið sem sýnir báðar bifreiðarnar á vettvangi. Myndskeiðið verður afritað og tilbúið kl. 13:30.“ Síðar sama dag, kl. 16:55, er bókað: „Upptökur af Skeljungsstöðinni við Kleppsveg sóttar. Þar sést [ákærði] aka á eftir bifreið [brotaþola]. Ekkert athugavert brotlegt sjáanlegt á upptökunni.“

Ákæruliður III

Samkvæmt lögregluskýrslu kom brotaþoli á lögreglustöðina í Hafnarfirði 18. júlí 2016 til að leggja fram kæru á hendur ákærða. Er í skýrslunni haft eftir brotaþola að hún hafi kl. 16:00 föstudaginn 15. júlí 2016 ekið dóttur sinni til móður ákærða að undangengnu samkomulagi sem Barnavernd hafi haft milligöngu um. Klukkan 17:04 hafi brotaþoli fengið símtal frá L, frænku ákærða, sem hafi ásakað brotaþola fyrir að hafa hringt til lögreglu og látið stöðva akstur ákærða skömmu áður. Svo er haft eftir brotaþola: „Ég heyrði í [ákærða], sem greinilega var með henni. Hann öskraði: „ég kem og drep þig helvítis hóran þín“, „feita mellan þín“, „ég stúta þér“, „ég drep þig“, „ég stúta þér þegar þú kemur og sækir [dóttur okkar] á eftir, á bílaplaninu hjá mömmu.“ Ég reyndi að segja þeim að þetta mál kæmi mér ekkert við, að ég hafi ekkert komið nálægt því. Hann hélt áfram að sagði að sami „ógeðslegi“ lögreglumaðurinn og seinast hafi [handtekið] hann aftur núna. Ég skelli á í kjölfarið á þessu. E-kvk-nf reyndi að hringja aftur en ég svaraði ekki.“

Í málinu liggur skýrsla um símaskýrslu sem lögregla hafi tekið af L 6. júlí 2017. Þar er bókað: „Borinn var undir L framburður [brotaþola] en þar kemur eftirfarandi fram: „Klukkan 17:04 fæ ég símtal frá L, frænku [ákærða]. Hún ásakar mig strax um að hafa hringt á lögregluna og látið stöðva akstur [ákærða] skömmu áður. Ég heyrði í [ákærða], sem greinilega var með henni. Hann öskraði: „ég kem og drep þig helvítis hóran þín“, „feita mellan þín“, „ég stúta þér“, „ég drep þig“, „ég stúta þér þegar þú kemur og sækir [dóttur okkar] á eftir, á bílaplaninu hjá mömmu.“ Ég reyndi að segja þeim að þetta mál kæmi mér ekkert við, að ég hafi ekkert komið nálægt því. Hann hélt áfram að sagði að sami „ógeðslegi“ lögreglumaðurinn og seinast hafi [handtekið] hann aftur núna. Ég skelli á í kjölfarið á þessu. E-kvk-nf reyndi að hringja aftur en ég svaraði ekki.“ L sagði að þetta væri rétt sem kæmi fram í kæruskýrslu [brotaþola]. E-kvk-nf sagðist hafa heyrt er [ákærði] sagði þessi orð og hafði frammi í hótunum við [brotaþola]. E-kvk-nf sagðist hafa verið að sækja [ákærða] á lögreglustöðina og einnig að barn E-kvk-ef [hefði] verið með í bifreiðinni. E-kvk-nf sagðist hafa sagt við [ákærða] að slaka á þar sem barn væri í bifreiðinni, en það hefði ekki tekist að róa [ákærða] niður.“

Ákæruliður IV

Samkvæmt lögregluskýrslu kom brotaþoli á lögreglustöðina í Hafnarfirði 23. ágúst 2017 til að leggja fram kæru á hendur ákærða vegna brots á nálgunarbanni og vegna líflátshótana. Í skýrslunni er haft eftir brotaþola „[Brotaþoli] segir að síðastliðinn mánudag kl. 14:07 hafi [ákærði] byrjað að hringja margendurtekið í farsíma hennar [...] en [ákærði] hringdi úr síma [...]. [Brotaþoli] svaraði ekki þessum símtölum. [Brotaþoli] sagði hins vegar að systir kærasta síns, [...], hafi svarað einu símtalinu (kl. 14:50 þann 21. 08. 2017); upptaka er til af því símtali. Í því símtali hefur [ákærði] í beinum hótunum um að meiða og drepa kærasta [brotaþola] [N]. Hótanirnar beindust aðallega gegn N. [Ákærði] sagði í upphafi símtals að hann ætlaði að „stúta“ lögmanni [brotaþola]. [Brotaþoli] segir að í millitíðinni komu skilaboð frá [ákærða] þar sem hann hefur í óbeinum hótunum við [brotaþola] og aðra fjölskyldumeðlimi hennar. [Brotaþoli] segir að svo í gærkvöldi hafi komið fram bein hótun frá [ákærða] um að hann ætlaði að farga henni. [Ákærði] hefur verið virkur í athugasemdum á samskiptamiðlinum Facebook undanfarið og hefur haft í frammi óbeinar hótanir í garð [brotaþola], fjölskyldu hennar og einnig lögmanns hennar, E-kvk-ef D-kvk-ef. [Brotaþoli] segir að hún sé orðin mjög óttaslegin í garð [ákærða], þetta hafi mikið tilfinningalegt og andlegt álag á hana og fjölskyldu hennar. [Brotaþoli] segir að þetta mál hafi valdið henni miklum ofsakvíða og mikilli vanlíðan. [Brotaþoli] segist vera hrædd alls staðar, hun viti ekki hvenær [ákærði] muni birtast og gera henni mein. [Brotaþoli] segist vera hrædd um heimili sitt [...], hrædd um börnin sín og kærasta sinn.“

Ákæruliður V

Í málinu liggja útprentuð skilaboð. Meðal þeirra eru svohljóðandi boð:

„Ég byrja kannski að keyra á bílinn þinn og kem svo inn og farga ykkur“

„Bíddu bara tussu hóran þín ég skal losa mig við ykkur öll veist vel hvernig ég get orðið og þegar ég ætlaði að stinga [...] nú verður það þú spurðu bara [...] hversu klikaður ég er orðinn“

„Farga ég barninu ykkar [táknmynd af andliti] hellið bensíni á eldin endilega gerðu það“

„Geri þig að grænmeti svo þú getur ekki hugsað um börnin tussan þín haltu áfram að ögra og [...] líka“

„Ég farga þér [tvær táknmyndir af andlitum] hvenær í andskotanum komiði“

Ákæruliður VI

Í málinu liggur lögregluskýrsla undirrituð af D lögregluþjóni, dags. 23. ágúst 2017. Segir þar meðal annars að skýrsluritari hafi ásamt öðrum lögregluþjóni verið við IKEA að fylgjast með nánar greindri bifreið, en búið hafi verið að tilkynna að ákærði væri mögulega á bifreiðinni, en hann hefði verið eftirlýstur í kerfi lögreglu. Hafi lögregla séð ákærða ganga að bifreiðinni og setjast inn í hana. Hafi lögregla farið að og handtekið hann. Þá segir í skýrslunni: „Á leið okkar á lögreglustöðina á Hverfisgötu lýsti [ákærði] því margoft hvernig hann ætlaði að „ganga frá“ barnsmóður sinni ef hann fengi ekki umgengnisrétt yfir barni þeirra og sagði hann að við hefðum náð að stoppa sig af í þetta skiptið því hann hefði verið á leið til hennar „að klára dæmið“. Sagðist hann ekki sjá neitt athugavert við að sitja í fangelsi í 16 ár, svo lengi sem að barnsmóðir hans gæti ekki umgengist barn þeirra. Þá sagðist hann orðinn langþreyttur á baráttunni við að fá að sjá barn sitt og að barnsmóðir hans þyrfti að flýja land hið snarasta ef ekki ætti illa að fara fyrir henni. Sagðist hann vera orðinn mjög andlega veikur og þá lýsti hann því fyrir okkur hvernig hann stakk mann með hníf (8 stungur) fyrir allnokkrum árum og að það hefði verið merkilega auðvelt að framkvæma þann verknað. Þá talaði hann einnig um að barnsmóðir hans væri hvergi óhult, sama hvort það væri við leikskóla barns þeirra eða í Costco. Honum væri alveg sama hvar hann gengi til verks.“ Ákærði var yfirheyrður hjá lögreglu 24. ágúst 2017 og þá spurður um efni framangreindar skýrslu. Eftir honum er haft í lögregluskýrslu: „Það er ekki hægt að halda endalausu umburðarlyndi þegar barnið þitt er haldið endalaust frá þér, svo árum eða mánuðum skiptir. Ég ætla ekki að framkvæma þessar hótanir, ég varð bara mjög reiður þar sem þau eru að brjóta á mér vísvitandi.“

Skýrslur fyrir dómi

Ákærði sagði upphaf sambands síns og brotaþola B hafa verið árið 2010 eða svo, en dóttir þeirra sé fædd [...]. Brotaþoli hafi átt [...] fyrir og hafi ákærði sinnt [...] þegar brotaþoli hefði verið „á djamminu og [ákærði] þurfti að vera heima með börnin“. Sambandinu hefði lokið vorið 2016. Hefði sér þá strax verið tálmuð umgengni við dóttur sína.

Ákæruliður I og síðari ákæra

Spurður um atvik sem lýst er í ákærulið I kvaðst ákærði muna „alveg eftir að hafa verið þarna en ekki með þessum lýsingum“. Hann hefði ekki haft neitt illt í hyggju gagnvart brotaþolanum B og þar að auki hefði barn ákærða verið í bifreiðinni þannig að ákærði hefði ekki haft neinar „forsendur til að haga [sér] eins og fífl í umferðinni“.

Ákærði sagði að daginn áður hefði hann reynt að senda brotaþola skilaboð þess efnis að hann óskaði eftir að hitta dóttur sína. Þennan dag hefði hann ætlað að hitta félaga sinn til að fá hjá honum húslykil en þá séð að brotaþoli „er á beygjuljósunum þarna hjá KFC þannig að ég sem sagt keyri á eftir henni og sem sagt skipti yfir á vinstri akrein og þegar hún sér mig í rauninni, sem sagt, og þá erum við að verða komin hjá Skeljungi þannig að ég bið hana um að beygja sem sagt inn hjá Skeljungi [...] og beygi síðan sem sagt inn hjá ljósunum og þá er hún sem sagt komin upp á gangstétt og ég keyri sem sagt svona framan að bílnum og fer síðan og sný við og þá leggur hún á stað og keyrir út Langholtsveginn og hún keyrði nú ekki hratt þannig að ég fer upp að hliðinni og sé að hún er komin í símann og þá sem sagt fer ég fram úr og sem sagt fer bara niður í vinnu þar sem að ég hafði í rauninni bara fengið að skjótast úr vinnunni og það er ekki það að akstur eða neitt slíkt hafi verið þannig til að skapa einhverja hættu, sem sagt, gagnvart öðrum í umferðinni, þannig að, nei, þetta er ekki alveg sú lýsing sem að hún segir“.

Ákærði neitaði að hann hefði við aksturinn sveigt í veg fyrir brotaþola.

Ákærði sagði að fjórir eða fimm lögregluþjónar hefðu komið á vinnustað sinn, frammi fyrir öllum vinnufélögum ákærða og hann hefði svo verið handtekinn fyrir utan húsið. Hefði hann verið meðhöndlaður eins og „stórglæpamaður“. Ákærði sagðist aðspurður ekki hafa við handtökuna neitað að hafa verið á vettvangi.

Ákærði sagði að á þessum tíma hefði meginatriðið í sínum huga verið að fá að umgangast dóttur sína, hann verið „sár og leiður yfir tálmuninni“ sem að hans mati hefði ekki átt rétt á sár.

Brotaþolinn B sagðist muna vel eftir umræddu atviki. Hún hefði verið akandi með systur sinni. Þegar hún hefði litið í baksýnisspegil bifreiðarinnar hefði hún séð ákærða „koma á fleygiferð á bíl“ og hefði hún þá orðið mjög hrædd. Ákærði hefði ekið við hlið þeirra, á fleygiferð, komið upp bifreið þeirra og margreynt að „koma inn í hliðina“ svo brotaþoli hefði þurft að víkja undan. Að lokum hefði ákærði ekið fram fyrir þær og brotaþoli hefði þá ákveðið að aka inn hjá Select. Þar hefði ákærði svo komið á móti þeim, akandi á fullri ferð og hefði brotaþoli þurft „að fara upp á gangstétt til að sveigja undan og við ákveðum að halda áfram og förum upp Langholtsveginn og þar kemur hann aftur á fleygiferð fyrir aftan okkur og reynir aftur að reyna að koma okkur út af, kemur svo upp að bílnum við hliðina og dregur fingur um háls sér og brunar svo áfram á fleygiferð á Langholtsveginum.“ Ákærði hefði dregið vísifingur hægri handar um hálsinn.

Brotaþoli sagði að ákærði hefði verði „hlæjandi allan tímann“ þegar hann hefði verið að aka meðfram þeim og sveigja að þeim.

Brotaþoli sagðist hafa hringt til lögreglu þegar þær hefðu ekið frá bensínstöðinni. Lögregla hefði komið „rosalega fljótt“. Hún hefði lagt bifreiðinni hjá ísbúð í Álfheimum og þar hefðu þær farið úr henni, „mjög skelkaðar“. Þangað hefði lögregla komið og þær í framhaldinu farið á lögreglustöðina.

Brotaþolinn K sagðist hafa verið í bíl með systur sinni. Þær hefðu verið að koma úr Klettagörðum, farið „að ljósunum við Sæbrautina og förum yfir og þegar við erum búnar að keyra kannski bara einhverjar, ekki mínútu, þá sé ég að B frýs hún aðeins svona og segir ,ég held að [...] sé fyrir aftan okkur‘. Hún sá bíl koma allt í einu á fleygiferð og var komin eiginlega alveg, og ég kíki í hliðarspegilinn og sé að það er bíll alveg við, bara alveg í rassgatinu á okkur. Og svo sem betur fer var bíll við hliðina á okkur og ég sá að hann var að reyna að komast til þess að komast við hliðina á okkur og svo fór bíllinn og hann náði að komast við hliðina á okkur og hann reynir að þvinga okkur út af veginum með því að, svona já, og við náttúrlega vorum svolítið hræddar af því að við vissum að við gátum ekki farið neitt af því að það var bara kantur og við vorum sem sagt á hægri vegarhelming og svo ég að það er að koma svona aðrein út við bensínstöð, þarna við rétt áður en þú kemur að Langholtsveginum og ég sé að það er komið rautt ljóst við sem sagt þar sem Langholtsvegurinn kemur til hægri og ég segi B að beygja sem sagt þannig að við gætum forðast hann af því að ég sé að hann mundi þá vera stopp á rauðu ljósi.“ Þær hafi gert þetta en ákærði „hlýtur þá að hafa farið yfir á rauðu ljósi af því að hann er allt í einu kominn á móti okkur á sama vegarhelmingi og við [...] B hægir á sér og hann kemur bara á fleygiferð á móti okkur og ég [...] set lappirnar upp á mælaborðið af því að ég hélt bara, ég sagði við B [...] ,hann ætlar að drepa okkur‘.“ Vitnið hefði haldið að ákærði myndi aka á þær en „rétt áður en bílarnir mætast þá sveigir hann fram hjá“. Þær hefðu haldið áfram og beygt inn á Langholtsveg „og hann greinilega snýr við og kemur aftur og er alveg á fleygiferð aftan á okkur og hægir svo alveg á sér áður en hann kemur að okkur, kemur aftur í hliðina á okkur og þá hringir B á 112 og sem sagt segir hvað er að gerast [...] B náttúrulega var hágrátandi í símanum á meðan og reyna að forðast hann, af því að hann reynir að þvinga okkur aftur út af veginum þar og hún er að reyna að tala við lögregluna og við vissum í raun og veru ekkert, gátum eiginlega ekki gert neitt þar til að [...] svo kemur hann alveg upp að okkur á bílnum og horfir inn í bílinn og hann tekur upp hendina á sér og gerir svona, og svo greinilega hefur hann örugglega séð að B var í símanum að hann allt í einu svo bara gefur í og fer bara í burtu.“ Brotaþolinn B hefði haldið áfram að tala við lögreglu og þær hefðu svo lagt bifreiðinni á bílastæði við ísbúð í Álfheimum og beðið lögreglu þar. Lögreglan hefði komið mjög fljótt og þær hefðu gefið „smá skýrslu þar“. Að því búnu hefði lögreglan beðið þær um að fara á lögreglustöðina í Hafnarfirði til frekari skýrslugjafar.

Vitnið sagði að fyrstu næturnar eftir þetta hefði vitnið ekki sofið fyrir hræðslu.

Vitnið sagði að brotaþolinn B hefði reynt að sveigja frá ákærða en lítið pláss verið til þess „en hann tók alltaf stýrið og fór svona utan í en kom aldrei við bílinn, en svona reyndi að þvinga okkur aðeins út af og við náttúrulega beygðum bara í leiðinni náttúrulega með en hann fór aldrei utan í bílinn svo sem. Svona eins og hann væri að já reyna allavega, já ég veit ekki hver tilgangur hans var með þessu, að hræða okkur eða hvort hann ætlaði sér raunverulega að gera eitthvað annað, ég bara vissi það ekki. Mig langaði heldur ekkert að stoppa bílinn þarna og ef að hann myndi koma út úr bílnum ég vissi ekkert hvað mundi gerast.“ Vitnið sagði nánar spurt að ákærði hefði þvingað þær út af veginum ef þær hefðu ekki beygt undan honum.

Vitnið var spurt hvort brotaþolinn B hefði þurft að sveigja frá á bílaplaninu þegar ákærði hefði komið akandi og vitnið hefði sett fætur á mælaborðið. Vitnið svaraði: „Hún náttúrulega komst ekki langt, [...] hún færði sig eitthvað en hann eiginlega sveigði frá svona alveg bara rétt áður [... en] bílarnir hefðu skollið saman því við komumst ekkert lengra held ég út í kantinn held ég, þannig að hann eiginlega sveigði svo frá alveg þegar hann kom að minnir mig.“ Vitnið sagði sig minnti að brotaþolinn B hefði reynt að færa sína bifreið undan eins og hægt hefði verið, „hvort hún hafi sveigt frá, mig minnir það, rámar í það já.“ Vitnið sagði að ákærði hefði dregið fingur yfir háls sér. „Hann er að keyra og kemur upp að bílnum og horfir“. Hefði verið „hálfgert glott“ á honum. Vitnið hefði ekki talið hann vera að grínast. Vitnið hefði talið þetta hótun.

Vitnið sagðist ekki visst um ökuhraða þeirra á Sæbrautinni en nefndi 80 km hraða á klukkustund. Á Langholtsvegi hefði verið ekið hægt. Vitnið sagði að þar hefði verið einhver umferð en sagðist ekki muna hvort hún hefði verið mikil eða lítil.

Vitnið sagði aðspurt að B hefði ekki ekið yfir gangstétt.

Vitnið sagði að það hefði ekki séð ákærða gefa nein merki í þá veru að þær ættu að stöðva bifreið sína.

Vitnið sagðist ekki vita til að ákærði hefði beitt brotaþolann B líkamlegu ofbeldi.

Vitnið C yfirlögregluþjónn sagðist hafa rætt við brotaþolana eftir atvikið. Vitnið hefði verið statt í Ármúla þegar tilkynnt hefði verið að búið væri að króa konu og systur hennar af í Álfheimum, þar sem nánar greind ísbúð væri. Vitnið hefði verið komið á vettvang þremur mínútum síðar. Þar hefðu þær tvær verið en meintur gerandi farinn. Vitnið hefði tilkynnt þetta sem og að meintur gerandi væri líklega kominn á vinnustað sinn í Vogahverfi. Aðrir lögregluþjónar hefðu þá haldið þangað. Brotaþolar hefðu verið „vægt til orða tekið skelfdar“ og hefði komið fram í því „hvernig þær töluðu og hvernig talandinn var og þær skulfu á höndum“ og þeim greinilega verið „mikið brugðið“. Vitnið hefði skráð niður framburð þeirra „af þessari bílferð [...] frá svona circa Sæbraut Dalbraut og að gatnamótunum að Langholtsvegi við Holtaveg.“ Þá hefði komið fram að þær hefðu verið í samskiptum við lögreglustöðina í Hafnarfirði og hefði vitnið því haft samband þangað, þar sem beðið hefði verið um að þær kæmu þegar í skýrslutöku. Eins hefði verið farið fram á að meintur gerandi yrði handtekinn. Vitnið staðfesti frumskýrslu.

Vitnið G lögregluþjónn sagði háttalag ákærða við handtöku hafa verið „frekar eðlilegt“ eftir því sem vitnið myndi. Ákærði hefði sagt að hann hefði séð brotaþola aka við Sundanesti og hann hefði ekki gert henni neitt. Hann hefði verið staddur þarna af því að hann hefði verið að sækja lykla til félaga síns. Að öðru leyti hefði ákærði talað talsvert um deilur sínar og brotaþolans B-x-x um samband þeirra.

Vitnið staðfesti handtökuskýrslu.

Vitnið H lögregluþjónn sagði ákærða hafa við handtöku spurt hvort lögreglan væri komin „út af þessari konu“ og hefði vitnið sagt svo vera. Vitnið sagðist ekki muna hvað hann hefði sagt um samskipti sín við brotaþola en hann hefði verið mjög ósáttur við að vera handtekinn vegna þessa máls.

Vitnið I, lögreglumaður sagði ákærða hafa allan tímann neitað „að þetta hefði verið eins og við ræddum, eins og tilkynningin var.“ Hann hefði talað um að „þetta væri í raun nánast öfugt, að hún væri að reyna að klekkja á honum“. Hann hefði lýst sig saklausan. Vitnið bætti við: „Hann kannaðist við að hafa verið þarna og hitt á hana en vildi meina að það hefði bara verið tilviljun og ekki í samræmi við það sem við höfðum heyrt.“ Vitnið sagðist ekki muna hvort ákærði hefði sagt eitthvað um að hann hefði talað við brotaþola.

Ákæruliður II

Ákærði sagðist ekki hafa dregið fingur um háls sér og þannig hótað brotaþolanum lífláti. Hann sagðist ekki hafa „forsendur til þess og eingöngu deginum áður [hefði hann] reynt að hafa samskipti við hana til þess að reyna að fá að hitta stelpuna og það er í rauninni eingöngu bara að ég ætlaði að ná [...] tali af henni“. Ákærði sagðist líta svo á að verið væri að sverta mannorð sitt vegna deilna þeirra brotaþola um umgengnisrétt. Væri verið „að reyna að sverta [sig] sem mest til þess að reyna að fyrirbyggja það að [hann] fái umgengni við dóttur [sína].“

Vegna framburðar brotaþola um þennan ákærulið vísast til umfjöllunar um framburð þeirra um ákærulið I.

Ákæruliður III

Ákærði sagðist ekki kannast við þau ummæli sem rakin eru í ákæruliðnum og ekki muna eftir að hafa viðhaft þau. Hann ætti „ekkert sökótt“ við brotaþola og ekki vilja henni illt. Spurður hvort ummælin væru þess eðlis að hann gæti notað þau í reiði sagði ákærði að „það [væri] alltaf möguleiki“ en hann myndi ekki til þess að hafa gert það. Mögulega hefði hann notað þau í reiði án þess að muna það. „Þegar maður er náttúrulega niðurbrotinn og beita stelpunni gegn manni og annað, að jú jú, auðvitað kannski hefur maður getað sagt eitthvað í reiði en ekki að það hafi verið ásetningurinn.“ Ákærði sagðist aðspurður ekki hafa kallað umrædd orð inn í símtal milli brotaþola og konu að nafni [...]. Ákærði sagðist hafa umræddan dag hafa verið í bifreið með þáverandi unnustu sinni, M, en ekki [...]. [...] hefði sótt sig til lögreglu en það hefði [...] ekki gert. Á þessum tíma hefði [...] ekki talað við sig „vegna þess að hún var reið yfir því að [brotaþoli] hafi verið búin að segja við hana að ég hafi tilkynnt hana til barnaverndarnefndar“.

Brotaþolinn B sagðist muna mjög vel eftir umræddum ummælum. Lögregla hefði tekið ákærða sem hefði kennt brotaþolanum um það. Frænka hans, L, hefði hringt og hann hefði verið „fyrir aftan öskrandi alls konar - [óskýrt] - og kenndi mér um að ég hefði hringt á lögregluna á hann, þegar hann var stoppaður í Hafnarfirði, ég var nýbúin að fara með dóttur okkar til mömmu hans því hann átti að fá umgengnisrétt milli fjögur og átta og þetta var klukkan fimm og ég hringdi strax á lögregluna og lögreglumaður kom til mín og [ákærði] sendi mér að hann ætlaði að, hann sagði svo eftir þetta þá sagði hann ,ég kem með hana á eftir‘ og svo sendi hann bara ,þú færð hana aldrei aftur‘. Eftir það hefði brotaþoli fengið lögregluna til að aðstoða sig við fá dóttur hennar aftur frá ákærða.

Brotaþoli sagði að L hefði verið að koma frá því að sækja ákærða á lögreglustöðina þegar símtalið hefði átt sér stað, „og hann er bara brjálaður og öskrandi“ og „sagði bara ég drep þig, ég stúta þér bara, helvítis feita mellan þín ef þú kemur að sækja [dóttur þeirra] aftur þá stúta ég þér á bílaplaninu“. Þetta hefði ákærði sagt og miklu meira. Brotaþola hefði liðið „ógeðslega illa“ og verið mjög hrædd. L hefði verið „að reyna að tala eitthvað en hann öskrar bara ofan í hana alveg“. Símtalinu hefði lokið er brotaþoli hefði „skellt á eftir að hann var búinn að hóta“ henni.

Brotaþoli sagði að á þessum tíma hefði M verið unnusta ákærða.

Vitnið L sagði ákærða vera frænda sinn. Vitnið sagðist hafa verið í bifreið með ákærða á umræddum tíma. Vitnið hefði, í bifreiðinni, verið í símasambandi við brotaþola. Á meðan á því hefði staðið hefðu ákærði og brotaþoli öskrað hvort á annað. Vitnið hefði beðið bæði um að hætta „og svo endaði símtalið“. Vitnið sagðist ekki muna orðrétt hvað sagt hefði verið. Vitnið var spurt hvort ákærði og brotaþoli hefðu hvort heyrt og skilið annars mál og sagðist vitnið ekki vita það. „Þau heyrðu hvort annað hækka róminn og þau öskruðu á milli og það endaði með því að ég bað þau bæði að hætta og þau yrðu bara að leysa þetta sín á milli.“ Vitnið var spurt hvort ákærði hefði hótað brotaþola einhverju og sagðist vitnið ekki vita það. Bæði hefðu öskrað og ljót orð verið inni á milli, en vitnið myndi ekki einstök orð. Hvorugt hefði hótað hinu lífláti.

Vitnið sagðist hafa heyrt í lögreglu vegna þessa, einu eða tveimur árum síðar, en sagðist ekki muna hvað lögreglan hefði sagt við sig.

Vitnið sagði að brotaþoli hefði sagt sér að ákærði hefði um þetta leyti beint tilkynningu til Barnaverndar vegna vitnisins. Það hefði haft áhrif á viðhorf sín til hans. „Þegar lögreglan hringdi í mig þá var ég búin að heyra það að [ákærði] hefði átt að vera búinn að tilkynna mig til Barnaverndar og segja ýmislegt, og þetta var bara rétt áður en að lögreglan hringir í mig til þess að, af því að að hún byrjar á því að hringja í mig og spyrja hvort að lögreglan sé búin að hafa samband við mig. Og ég sagði nei [...] Þetta byrjaði allt með sms-um ef ég man rétt. Og svo hringir [brotaþoli] í mig og segir mér það að, hvort ég viti ekki að það hafi verið [ákærði] sem að hefði átt að tilkynna mig til Barnaverndar. […] Sem varð til þess að ég og [ákærði] náttúrulega urðum mjög ósátt.“ Daginn eftir þetta hefði lögreglan hringt til vitnisins.

Vitnið var spurt hvort það hefði sagt satt og rétt frá hjá lögreglu. Vitnið neitaði að svara spurningunni. Í framhaldi sagði vitnið: „Ég man ekkert hvað ég sagði við lögregluna, ég man að ég var reið út í [ákærða] það getur vel verið að ég hafi sagt eitthvað ljótt um [ákærða] þá, já.“ Spurt hvort það hefði sagt ósatt við lögreglu, jafnvel til að koma höggi á ákærða, svaraði vitnið: „Gæti verið.“ Borið var undir vitnið það sem segir í lögregluskýrslu um skýrslugjöf þess, þar á meðal um orð ákærða. Vitnið sagðist ekki muna hvort ákærði hefði mælt þau, það gæti verið að hann hefði sagt þau „í reiði“. Vitnið sagði að brotaþoli hefði ekki verið hrædd þegar þetta hefði verið „og ef hún hefði verið hrædd hefði hún aldrei látið hann fá barnið sama dag.“ Vitnið sagði að þau ákærði hefðu stöðvað á bílaplani heima hjá vitninu og þangað hefði vinkona ákærða komið og náð í ákærða og svo hefðu þau farið til að ná í dóttur ákærða.

Vitnið sagði að ákærði hefði ekki tilkynnt sig til Barnaverndar. Hún hefði verið tilkynnt til Barnaverndar en það hefði ekki verið ákærði sem hefði gert það. Það hefði vitnið fengið að vita nálægt áramótunum 2017 og 2018. Vitnið kvaðst nú hvorki bera þungan hug til ákærða né brotaþola. Vitnið hefði sagt þeim báðum að það vildi ekki koma fyrir dóm til að gefa skýrslu í málinu. Vitnið sagðist ekki vera hrætt við ákærða.

Vitnið sagðist hafa þekkt til sambands ákærða og brotaþola. Það hefði ekki verið ofbeldissamband.

Ákæruliður IV

Ákærði sagðist muna eftir að hafa hringt í brotaþola þar sem hún hefði verið stödd í Danmörku. Hann kvaðst ekki muna hvað hann hefði sagt. Ef hann myndi rétt hefði hann verið „mjög pirraður yfir því að [...] hún fær samþykkt tvöfalt meðlag og á sama tíma og hún er að svíkjast undan barnabótum með þremur börnum og er vísvitandi að reyna að eyðileggja nafn [ákærða] í rauninni á allan þann mögulegan máta sem hún getur. Og [ákærði] hafði ekki verið mjög sáttur varðandi það og svo í öðru lagi að það eru ekki hótanir sem slíkar sem þetta beindist að heldur eingöngu út af meðlagsgreiðslu.“ Ákærði sagði að brotaþoli væri með manni en skráði sig einstæða, sá maður leigði út íbúð sína „svart“ en brotaþoli ætti heima í félagslegri íbúð. Væri ákærði þess vegna ósáttur við að greiða tvöfalt meðlag.

Ákærði sagðist ekki hafa hringt oft þennan dag í brotaþola, hugsanlega þrívegis.

Brotaþolinn B sagði ákærða hafa hringt oft í sig umræddan dag. Hún hefði ekki svarað en systir unnusta brotaþolans hefði svarað. Ákærði hefði verið „brjálaður í símanum, hótandi öllu illu“. Systir unnusta brotaþola hefði kveikt á hátala símans og brotaþoli hefði heyrt í ákærða. Brotaþoli hefði verið stödd í Danmörku.

Ákæruliður V

Ákærði var spurður hvort hann hefði sent umrædd skilaboð. Hann sagði að það mætti vera og að hann rengdi það ekki. Ákærði bætti við: „Öllu má ofgera og fólk getur fengið nóg. Það er hægt að misbjóða öllum og sérstaklega þegar búið er beita mann jafnvel andlegu ofbeldi af hinum aðilanum sjálfum, það þarf tvo til.“ Ákærði sagðist ekki muna hvað hann hefði sagt í lögregluskýrslu vegna þess sem fjallað er um í þessum ákærulið, en hann hefði sagt eitthvað um að tvo þyrfti til að deila.

Brotaþolinn B sagðist hafa fengið umrædd skilaboð frá ákærða.

Ákæruliður VI

Ákærði sagðist muna óljóst eftir málinu. Hann hefði verið með móður sinni þegar hann hefði verið handtekinn. Hann hefði verið „að detta í geðrof reglulega á þessum tíma“ en hann hefði þá verið „andlega búinn“. Hann hefði verið „búinn á því“ eftir að hafa ekki fengið að hitta barn sitt og hefði leitað sér aðstoðar á geðdeild. Hann sagðist ekki hafa borið þungan hug til brotaþola, hún væri barnsmóðir hans og „það síðasta sem [ákærði] mundi vilja gera er að meiða hana“. Hann hefði verið „tilbúinn til að gera allt fyrir hana, og gerði allt fyrir hana“. Hann vildi eingöngu fá að hitta dóttur sína „og þetta snýr í rauninni bara eingöngu að því“. Væru nú tvö og hálft til þrjú ár síðan hann hefði síðast hitt dóttur sína. Hefði umgengni sín verið tálmuð frá skilnaði. Ákærði væri ekki í neinum samskiptum við brotaþola.

Brotaþolinn B sagði lögmann sinn og lögregluna hafa sagt sér af þeim orðum sem ákærði hefði látið falla við lögregluna. Það hefði verið annað hvort sama dag eða daginn eftir.

Vitnið D lögregluþjónn sagði ákærða hafa viðhaft þau ummæli sem rakin eru í ákæru. Vitnið hefði skrifað skýrslu um málið.

Vitnið sagði ákærða hafa verið rólegan og yfirvegaðan en reiðan.

Vitnið sagðist hafa tilkynnt varðstjóra um orð ákærða. Vitnið sagðist ekki hvort lögregla hefði tilkynnt brotaþola um þau.

Vitnið E lögregluþjónn sagði lögreglu hafa fengið það verkefni að fara að IKEA og handtaka þar ákærða sem hefði verið eftirlýstur. Hann hefði komið út, með móður sinni, og þá verið handtekinn og fluttur á lögreglustöðina við Hverfisgötu. Á leiðinni þangað „lýsir hann því fyrir okkur að við höfum aðeins stöðvað hann í dag í þeim verknaði sem hann ætlaði sér að gera, lýsir því fyrir okkur að fyrir einhverjum árum hafi hann stungið pizzasendil og sagði að það hefði verið mjög auðveldur verknaður, því gæti hann gert það líka við barnsmóður sína. Sagði að hún væri ekki óhult neins staðar því það skipti ekki máli hvar hann gerir það, hann talaði um að honum væri sama þó hann mundi sitja inni í sextán ár ef að hún fengi aldrei að sjá börnin aftur.“ Vitnið hefði skilið þetta sem líflátshótun í garð brotaþolans.

Vitnið sagði ákærða hafa verið öran og reiðan.

Ákærði sagði hagi sína góða en hann hefði hins vegar orðið fyrir því að skjaldkirtill hans hefði hætt að starfa „og það hrundi andlega og líkamlega hliðin vegna þess“. Hefði hann orðið óvinnufær í þrjá og hálfan mánuð vegna þess en hefði fengið lyf og stundaði nú fulla vinnu.

Brotaþolinn B sagðist hafa verið með kvíða sem hefði orðið mun meiri. Hún hefði „lítið sofið eftir að þetta allt byrjaði“ og væri hún „allsstaðar hrædd“. Hún hefði verið öryrki vegna baks, eftir bílslys árið 2010. Ákærði hefði verið „rosalega vondur við son“ brotaþola, sett mikið út á hann og haft í frammi „endalaust andlegt ofbeldi bæði við [brotaþola] og son [hennar]“.

Vitnið F sagðist hafa þekkt brotaþolann B í tólf til þrettán ár, en hún væri fyrrverandi unnusta vitnisins. Þau hefðu hafið sambúð á árunum 2004 til 2005. Hann þekkti svo til ákærða vegna sambands ákærða við brotaþolann. Vitnið kvaðst aðspurt ekki hafa orðið vart við að ákærði beitti brotaþolann andlegu ofbeldi og ekki vita til að hann hefði verið vondur við börnin á heimilinu.

Vitnið sagði að þeir ákærði væru vinnufélagar og væri vitnið yfirmaður ákærða. Væru engin vandræði af honum á vinnustaðnum. Árið 2016 hefði ákærði verið undir álagi, talað um tálmun og ekki fengið að hitta dóttur sína. Hefði það haft áhrif á skap hans.

Vitnið J, unnusta ákærða, sagðist hafa verið vinkona brotaþolans B í mörg ár en þær hefðu unnið saman 2004 og 2005. Vitnið hefði búið á heimili ákærða og brotaþola um skeið á árinu 2013 og hafa orðið vitni „að ofbeldi á þessu heimili en það var ekki á vegum hans, það var frá henni.“ Vitnið hefði sjálft lent „í ofbeldi af hennar hálfu og það var það slæmt að [vitnið] var nærri búið að taka [sitt] eigið líf.“ Vitnið sagðist vita til þess að brotaþoli leitaði eftir bótum sem hún ætti ekki rétt á. Hún hefði verið „í sambandi síðan 2009, óskráð sambúð sem þýðir að hún fær meiri barnabætur, [...] hún er bara peningapúki, hún reynir að fá pening allsstaðar.“ Vitnið sagðist hafa þekkt ákærða síðan 2009 en hann hefði orðið unnusti sinn í apríl 2018.

Niðurstaða

Ákæruliður I og II og síðari ákæra

Brotaþolarnir B og K lýsa atvikum í stórum dráttum með sama hætti. Þannig bera báðar að ákærði hafi komið akandi á fleygiferð og reynt að þvinga þær út af vegi. Þá bera báðar að hann hafi dregið fingur yfir háls sinn svo sem lýst er í ákæru. Ákærði fyrir sitt leyti kveðst hafa verið á vettvangi en ekki haft neitt illt í hyggju. Vísaði hann sérstaklega til þess að barn hans hefði verið í bifreið brotaþola. Kveðst ákærði hafa séð brotaþola fyrir tilviljun, viljað ná tali af B, beðið hana um að beygja inn hjá Skeljungi, farið sjálfur þangað en hún þá ekið þaðan og út á Langholtsveg. Hann hafi ekið þangað og við hliðina á henni en séð hana í símanum og þá farið aftur í vinnuna. Ákærði hefur borið að hann hafi ekki haft neitt illt í hyggju gagnvart brotaþola. Hann hafi hins vegar verið sár og reiður vegna umgengnistálmunar. Vitnið F, vinnufélagi ákærða, bar að hann hefði á árinu 2016 verið undir álagi og talað um tálmun. Virðist mega leggja til grundvallar að ákærði hafi verið undir miklu álagi vegna deilna þeirra brotaþola og þeirra tálmana sem hann taldi sig beittan.

Í málinu háttar svo til að þremur mínútum eftir tilkynningu til lögreglu er lögregla komin að brotaþolum, en C yfirlögregluþjónn hafði verið á lögreglubifhjóli skammt frá og brást skjótt við. Lýsti hann því að brotaþolar hefðu verið „vægt til orða tekið skefldar“, hefði það komið fram í talanda þeirra og þær hefðu skolfið á höndum. Er það ástand líklegra eftir atburðarás í líkingu við þá sem brotaþolar lýsa en eftir atburðarás eins og þá sem ákærði segir hafa orðið. Það að yfirlögregluþjónninn meti ástand brotaþola með þessum hætti, svo skömmu eftir atvikið, þykir skipta talsverðu máli við sönnunarmat.

Brotaþolar lýsa háttsemi sem þær segja ákærða hafa haft í frammi bæði á götu og hjá bensínstöð Skeljungs. Fyrir liggur færsla í dagbók lögreglu þar sem segir að upptaka úr eftirlitsmyndavél bensínstöðvarinnar hafi verið skoðuð og sjáist þar ákærði aka á eftir bifreið brotaþola. Er svo skráð að ekkert saknæmt sjáist. Framburður brotaþola beggja, að teknu tilliti til framburðar C yfirlögregluþjóns veitir ákærunni verulega stoð. Á hinn bóginn verður að horfa til þess sem skráð er í dagbókarfærslu lögreglunnar um eftirlitsmyndavélina á bensínstöðinni. Þótt það sýni ekki fram á að á planinu hafi ekki verið framið brot eins og í ákæru er rakið, þykir það engu að síður vekja skynsamlegan vafa sem skylt sé að meta ákærða í hag. Þykir í þessu ljósi ekki hafa verið færð lögfull sönnun, gegn neitun ákærða, fyrir því að hann hafi á bifreiðastæði bensínstöðvarinnar framið það brot sem honum er gefið að sök í I. ákærulið og síðari ákæru. Þótt þetta atriði þyki vekja vafa sem skýra ber ákærða í hag og verða með neitun hans til þess að ekki þyki hafa verið færð lögfull sönnun fyrir ákæruatriðinu, þykja ekki efni til að draga af því víðtæka ályktun um trúverðugleika brotaþolanna.

Brotaþolar lýstu því báðar fyrir dómi, svo sem þær höfðu gert fyrir lögreglu örskömmu eftir atvikið, að ákærði hefði á Langholtsvegi reynt að þvinga þær út af veginum. Þá hafi hann dregið fingur yfir háls sér. Þegar horft er á þennan framburð brotaþola beggja og í samhengi við frumskýrslu C yfirlögregluþjóns og skýrslu hans fyrir dómi, þykir veruleg stoð hafa verið færð að ákærunni að því leyti er tekur til háttsemi á Langholtsvegi, að því frátöldu að ekki þykja hafa verið tekin af tvímæli um að þar hafi brotaþoli ekið upp á gangstétt. Þykir hafa verið færð lögfull sönnun að því að ákærði hafi með akstri sínum á Langholtsvegi reynt að þvinga bifreið brotaþola út af veginum og þannig stefnt heilsu brotaþola í hættu með ófyrirleitnum hætti. Er sú háttsemi réttilega færð til 4. mgr. 220. gr. laga nr. 19/1940 í síðari ákæru.

Þá þykir með framburði brotaþola beggja og að teknu tilliti til framburðar C yfirlögregluþjóns hafa verið færðar sönnur á að ákærði hafi umrætt sinn horft á brotaþolann B og dregið fingur yfir háls sér. Var það fallið til þess að vekja henni ótta um líf sitt og heilbrigði en ekkert hefur komið fram í málinu sem gefur efni til að skýra það með öðrum hætti. Má hér vísa til dóms Hæstaréttar Íslands í máli nr. 220/2001.

Ákæruliður III

Ákærða er gefið að sök að hafa viðhaft hótanir og ærumeiðingar í garð brotaþola. Fyrir dómi bar brotaþoli að þetta hefði ákærði gert en hann sagðist ekki kannast við ummælin og ekki muna eftir að hafa viðhaft þau. Nánar spurður sagði hann mögulegt að hann hefði notað orðin í reiði, en hann myndi ekki eftir því. Í lögregluskýrslu segir að framburður brotaþola, um að ákærði hefði viðhaft nánar tiltekin orð, hafi verið borinn undir vitnið L og að vitnið hafi staðfest að ákærði hefði notað orðin. Fyrir dómi sagðist L ekki muna eftir einstökum orðum og sagði hvorugt þeirra ákærða og brotaþola hafa hótað hinu lífláti, en bæði hefðu öskrað. Fyrir dómi sagðist vitnið ekki muna hvað það hefði sagt við lögreglu en á þeim tíma hefði vitnið verið ákærða mjög reitt, þar sem vitnið hefði þá ranglega talið ákærða hafa tilkynnt sig til Barnaverndar. Vitnið taldi hugsanlegt að það hefði sagt lögreglu rangt frá, jafnvel í því skyni að koma ákærða illa. Þegar á allt framanritað er horft þykir framburður vitnisins hjá lögreglu ekki vera ákæruliðnum til styrktar. Fyrir dómi sagðist ákærði ekki hafa verið með vitninu L í bifreið þennan dag. Hann hefði farið með annarri nafngreindri konu af lögreglustöðinni. L sagði fyrir dómi að þau ákærði hefðu ekið að heimili hennar og þangað hefði vinkona ákærða komið að sækja hann. Þykja ekki verða dregnar veigamiklar ályktanir af þessu um trúverðugleika ákærða. Þegar á allt er horft þykir ekki hafa verið færð lögfull sönnun um að ákærði hafi umrætt sinn viðhaft þau ummæli sem rakin eru í ákæruliðnum. Ákærði verður sýknaður af ákæruliðnum.

Ákæruliður IV

Með framburði ákærða sjálfs og brotaþola fyrir dómi er sannað að ákærði hringdi í brotaþola umræddan dag. Sjálfur segist hann hafa hringt hugsanlega þrívegis og verður miðað við að hann hafi hringt þrívegis.

Ákæruliður V

Fyrir dómi sagði brotaþoli ákærða hafa sent sér umrædd skilaboð. Fyrir dómi sagði ákærði að það mætti vera og að hann rengdi það ekki, svo sem rakið hefur verið. Með hliðsjón af þessu þykir sannað að ákærði hafi á umræddum tíma sent brotaþola þau skilaboð sem rakin eru í ákæruliðnum.

Ákæruliður VI

Skýrslur lögregluþjónanna D og E fyrir dómi veita ákæruliðnum verulega stoð. Sjálfur sagðist ákærði muna óljóst eftir málinu og lýsti vanlíðan sinni á þessum tíma. Hefði hann alls ekki viljað meiða brotaþola heldur verið tilbúinn að gera allt fyrir hana. Hann hefði eingöngu viljað hitta barn sitt. Með skýrslum lögregluþjónanna er sannað að ákærði hafi viðhaft þau ummæli sem rakin eru í ákæru. Sá sem talar þannig við lögreglu verður að gera ráð fyrir að lögregla kynni þeim sem talað er um hvernig talað hefur verið.

Í fyrri ákæru er öll sú háttsemi sem ákært er fyrir heimfærð til 218. gr. b laga nr. 19/1940. Samkvæmt því ákvæði, sbr. 4. gr. laga nr. 23/2016, skal hver sá sem endurtekið eða á alvarlegan hátt ógnar lífi, heilsu eða velferð núverandi eða fyrrverandi maka síns eða sambúðaraðila með ofbeldi, hótunum, frelsissviptingu, nauðung eða á annan hátt, sæta fangelsi allt að 6 árum. Samkvæmt athugasemdum við 4. gr. laga nr. 23/2016 var við það miðað við samningu ákvæðisins að „ofbeldi í nánum samböndum [fæli] ekki einungis í sér samansafn einstakra tilvika heldur [mætti] virða slíka háttsemi sem eina heild.“ Segir jafnframt að skilyrði sé að háttsemi sé endurtekin eða alvarleg og með því að hún sé endurtekin sé átt við „að hún hafi staðið yfir í lengri eða skemmri tíma þannig að telja megi að viðvarandi ógnarástand“ hafi orðið til. Þó sé ekki útilokað að einstakt brot geti fallið undir ákvæðið ef það nái tilteknu alvarleikastigi. Minni háttar brot sem ekki nái því stigi geti eftir sem áður varðað við vægari refsiákvæði.

Í IV. ákærulið er ákærði sagður hafa hringt ítrekað í brotaþola tiltekinn dag þrátt fyrir að hafa verið í nálgunarbanni. Í ákærunni er hvorki fjallað sérstaklega um efni símtalanna né þeim áhrifum sem þau hafi haft á brotaþola eða verið fallin til að hafa. Þótt tekið sé fram í ákæruliðnum að ákærða hafi þá verið gert að sæta nálgunarbanni þykir hér ekki svo skýrlega lýst broti á 218. gr. b almennra hegningarlaga að háttsemin verði heimfærð undir ákvæðið.

Á hinn bóginn verður að telja að sú háttsemi sem sannað er að ákærði hafi haft í frammi og lýst er í I., II., V. og VI. ákærulið sé þess eðlis að hún verði heimfærð til 1. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga. Atvikin sem rakin eru í ákæruliðunum fjórum eiga sér annars vegar stað í september 2016 og hins vegar í ágúst 2017. Þykir verða að fallast á að uppfyllt sé það skilyrði lagagreinarinnar að háttsemin sé endurtekin en ekki þykir svo langur tími hafa liðið á milli brotanna að ákvæðið eigi hér ekki við. Eins og áður var rakið var hluti þeirrar háttsemi er ákærða var gefin að sök í ákærulið I talinn ósannaður og verður ákærði ekki sakfelldur vegna hans. Verður sú háttsemi sem sannað hefur verið að ákærði hafi viðhaft og rakin er í ákæruliðum I, II, V og VI í fyrri ákæru, heimfærð til 1. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga. Þá verður ákærði sakfelldur samkvæmt síðari ákæru, að því er varðar atvik á Langholtsvegi að því frátöldu að ekki verður miðað við að brotaþoli hafi ekið upp á gangstétt og er brot ákærða þar réttilega fært til refsiheimildar í ákærunni. Með sama hætti og áður hefur verið rakið verður ákærði ekki sakfelldur hér vegna meintrar háttsemi á bifreiðastæði bensínstöðvarinnar.

Samkvæmt sakavottorði sem liggur fyrir í málinu var ákærða gerð 70.000 króna sekt fyrir umferðarlagabrot í nóvember 2016. Brot ákærða samkvæmt I og II ákærulið eru framin fyrir þann tíma og verður honum gerður hegningarauki.

Ítrekað hefur komið fram af hálfu ákærða að fyrir honum snúist málið fyrst og fremst um tálmun sem hann sé beittur. Ljóst er að miklar deilur hafa verið milli ákærða og brotaþolans B og ljóst þykir að ákærði hafi verið undir miklu álagi vegna þeirra. Þá hefur ákærði glímt við heilsufarslega erfiðleika og meðal annars leitað sér aðstoðar á geðdeild. Ákærði hefur ekki sakaferil sem máli skiptir.

Þegar á allt er horft verður refsing ákærða ákveðin fangelsi í fjóra mánuði en fullnustu hennar frestað og niður falli hún að liðnum tveimur árum haldi ákærði almennt skilorð. Ákærði hefur framið ólögmæta meingerð gegn brotaþola og ber ábyrgð á henni. Verður honum gert að greiða brotaþola 500.000 krónur í miskabætur ásamt vöxtum eins og í dómsorði greinir en bótakrafa mun hafa verið birt ákærða 22. júní 2018. Málsvarnarþóknun skipaðs verjanda ákærða, S-kk-ef S. F-kk-ef lögmanns, og skipaðs réttargæzlumanns brotaþola, E-kvk-ef D-kvk-ef K-kvk-ef lögmanns, 1.678.712 krónur til hvors með virðisaukaskatti, greiði ákærði að hálfu og ríkissjóður að hálfu í ljósi málsúrslita, en annar sakarkostnaður féll ekki til. Gætt var 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88/2008.

S-kk-nf P-kk-nf Ó-kk-nf aðstoðarsaksóknari fór með málið af hálfu ákæruvaldsins. Þ-kk-nf D-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð

Ákærði, A, sæti fangelsi í fjóra mánuði. Fullnustu refsingarinnar skal frestað og niður skal hún falla að liðnum tveimur árum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. laga nr. 19/1940.

Ákærði greiði B 500.000 krónur ásamt vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 5. september 2016 til 22. júlí 2018, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Málsvarnarþóknun skipaðs verjanda ákærða, S-kk-ef S. F-kk-ef lögmanns, og réttargæzlumanns brotaþola, E-kvk-ef D-kvk-ef K-kvk-ef lögmanns, 1.678.712 krónur til hvors, greiði ákærði að hálfu og ríkissjóður að hálfu.

Þ-kk-nf D-kk-nf.