S-271/2008

Mál þetta, sem dómtekið var þann 10. nóvember 2008, höfðaði lögreglustjórinn á Akureyri hér fyrir dómi með ákæruskjali útgefnu 24. september sl. á hendur X;

„fyrir líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt laugardagsins 31. maí 2008, í porti milli Strandgötu [...], Akureyri, slegið [A], þungum hnefahöggum í andlitið með þeim afleiðingum að hann hlaut brot í augntótt hægra megin sem leiddi til þess að hann þurfti að gangast undir skurðaðgerð á Landspítala Háskólasjúkrahúsi, auk þess sem hann hlaut bólgur um allan efri hluta andlits.

Telst þetta varða við 1. mgr. 218. gr. hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar.

Í málinu gerir Ó-kk-nf E-kk-nf hrl. fyrir hönd [A], bótakröfu á hendur ákærða að fjárhæð kr. 664,595.- með vöxtum skv. 8. gr. vaxtalaga nr. 38, 2001 frá 31. maí 2008, en síðan með dráttarvöxtum skv. 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. vaxtalaga.“

Af hálfu ákærða er krafist vægustu refsingar sem lög leyfa.

I.

Fyrir dómi hefur ákærði viðurkennt sakargiftir líkt og þeim er lýst í ákæruskjali.

Samkvæmt gögnum málsins, þ. á m. læknisvottorði dagsettu 5. júlí sl., leitaði brotaþolinn A á slysadeild Sjúkrahússins á Akureyri þann 31. maí sl. vegna áverka í andliti. Í vottorðið er m.a. skráð að A hafi greint frá því að hann hafi umrædda nótt verið í fylgd félaga sinna í miðbæ Akureyrar er ráðist hafi verið á þá og er hann hafi ætlað að skakka leikinn hafi hann fengið þrjú hnefahögg í andlitið með stuttu millibili. Hafi eitt þeirra komið á hægri kinn, annað á þá vinstri og það þriðja beint á nefið. Vegna þessa hafi hann hlotið mikla verki og blóðnasir, en sú blæðing verið hætt er hann kom á bráðamóttöku sjúkrahússins. Í vottorðinu segir að við skoðun hafi nef verið áberandi bólgið og mikil eymsl við nefrót. Þá hafi báðar kinnar og í raun allur efri hluti andlits A verið bólgin og hann verið mjög aumur viðkomu við þreifingu yfir efri hluta augnumgjarðar hægra megin. Einnig hafi nokkur eymsli verið yfir efri hluta augnumgjörðar bæði vinstra og hægra megin. Hann hafi og verið bankaumur yfir báðum kinnbeinsholum. Segir í vottorðinu að svo hafi virst sem A hefði fengið högg á efri kjálka, einnig hafi sprunga verið í vör hægra megin og verkur í einni framtönn. Er frá því greint að vegna þessa ástands hafi verið gerðar ráðstafanir til þess að A kæmi í skoðun næsta dag til að gangast undir tölvusneiðmynd á andlitsbeinum. Segir um þá skoðun í vottorðinu að A hafi haft greinilega tvísýni þegar hann hafi horft niður og til hægri, og verið óglatt og svimað þegar hann hafi ekki horft beint fram. Ekki hafi verið um sjónsviðsskerðingu eða fókussýni að ræða og hafi augun brugðist jafnt við ljósáreiti. Segir að við nefnda tölvusneiðmyndatöku af andlitsbeinum hafi komið í ljós að brot var í augntótt hægra megin. Vegna tvísýni og ógleði hafi verið ákveðið að flytja A á Landspítala Háskólasjúkrahús til frekari meðferðar samdægurs, en lokaorðin í vottorðinu eru þau að í gögnum slysadeildar sé ekki að finna frekari upplýsingar um framvindu hans.

Fyrir dómi rakti ákærði aðdraganda árásarinnar að nokkru. Staðhæfði hann m.a. að atlaga hans hefði ekki að öllu leyti verið tilefnislaus þar eð hann hefði orðið fyrir áreitni ungra manna, í fyrstu með niðrandi og leiðinlegu orðbragði. Hann hafi verið undir áhrifum áfengis og staðhæfði að til nokkurs atgangs hefði komið, en hann þá brugðist við með hnefahöggum gagnvart brotaþolanum A, líkt og lýst sé í ákæruskjali. Þessi frásögn ákærða er í allgóðu samræmi við skýrslu hans fyrir lögreglu þann 31. maí sl. Var því lýst yfir fyrir dómi, að ákæruvaldið myndi ekki elta ólar við frásögnina og var um málsmeðferð vísað til 125. gr. laga nr. 19, 1991.

Með hliðsjón af framangreindu og játningu ákærða er sök hans samkvæmt ákæru nægjanlega sönnuð.

Líkamsárásarbrot ákærða ber að heimfæra undir 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20, 1981, en ákvæði 3. mgr. 218 gr. b þykja þó ekki eiga við um háttsemina, líkt og atvikum er hér háttað.

II.

Samkvæmt vottorði sakaskrár ríkisins á ákærði nokkurn sakaferil að baki. Þann 14. janúar 2003 gekkst hann undir viðurlagaákvörðun, 200.000 króna sekt til ríkissjóðs og sætt hann jafnframt sviptingu ökuréttar í 13 mánuði vegna fjölmargra umferðarlagabrota. Með dómi 3. júní 2003 var ákærða ekki gerð sérstök refsing vegna umferðarlagabrots, með vísan til hegningaraukaáhrifa, en með dómi 27. október sama ár var hann dæmdur til greiðslu 140.000 króna sektar og sviptur ökurétti í 8 mánuði vegna umferðarlagabrota. Þann 13. janúar 2004 var ákærði dæmdur í 5 mánaða fangelsi fyrir þjófnað, fjársvik, eignaspjöll, nytjastuld og fíkniefnalagabrot, en fullnustu refsingarinnar frestað skilorðsbundið í þrjú ár. Með dómi 25. janúar sama ár var ákærði dæmdur í tveggja mánaða fangelsi fyrir þjófnað, en fullnustu refsingarinnar frestað skilorðsbundið í þrjú ár. Var um hegningarauka að ræða við dóminn frá 13. janúar 2004. Þá var ákærði þann 13. október 2004 dæmdur í 8 mánaða fangelsi fyrir, þjófnað og fíkniefnalagabrot, en fullnustu 5 mánaða af refsingunni frestað skilorðsbundið í þrjú ár. Voru dómarnir frá 13. janúar og 25. júní 1994 dæmdir með þeim dómi. Loks var ákærði dæmdur í 7 mánaða óskilorðsbundið fangelsi þann 25. febrúar 2005. Samkvæmt gögnum fékk ákærði reynslulausn hjá Fangelsismálastofnun ríkisins þann 4. júní 2005 í eitt ár á eftirstöðvum refsingar 150 daga af síðastnefnda dóminum.

Refsing ákærða nú þykir með hliðsjón 1. tl. 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga og sakaferli hæfilega ákveðin þriggja mánaða fangelsi. Líkt og áður var rakið játaði ákærði fyrir dómi brot sitt skýlaust, líkt og hann hafði áður gert við lögreglurannsókn málsins. Hann samþykkti og að greiða skaðabætur, að nokkru. Að þessu virtu og atvikum að öðru leyti, en einnig því að ákærði hefir ekki áður verið sakfelldur fyrir ofbeldisbrot, þykir með hliðsjón af 5. og 8. tl. 1. mgr. 70. gr. og 9. tl. 1. mgr. 74. gr. hegningarlaganna fært að fresta fullnustu refsingar hans skilorðsbundið. Skal hún falla niður að liðnum þremur árum frá uppkvaðningu dómsins að telja haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22, 1955.

Ó-kk-nf E-kk-nf hrl. hefur fyrir hönd A lagt fram skaðabótakröfu á hendur ákærða. Er hún dagsett 25. júlí 2008 og sundurliðast þannig:

1. Þjáningabætur í 14 daga, kr. 1.190 á dag.

Sbr. 3. gr. skaðabótalaga, samtals kr. 16.660,-

2. Miskabætur skv. 26. gr. skaðabótalaga kr. 550.000,-

3. Lögfræðikostnaður + VSK. kr. 97.935,-

Samtals kr. 664.595,-

Krafist er vaxta samkvæmt 8. gr. vaxtalaga frá 31. maí 2008, en síðan dráttarvaxta samkvæmt 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr., vaxtalaga.

Um lagarök er vísað til reglna skaðabótalaga nr. 50, 1993, einkum 3. og 26. gr., um þjáninga- og miskabætur, en einnig er vísað til óskráðra reglna skaðabótaréttarins um greiðslu bóta fyrir ólögmæta og saknæma háttsemi

Ákærða var birt bótakrafan við skýrslutöku hjá lögreglu þann 6. ágúst sl.

Af hálfu dómsins var lögmanni bótakrefjanda ritað bréf og honum gefinn kostur á að rökstyðja kröfuna frekar. Ekki var orðið við því, en krafan hins vegar áréttuð.

Fyrir dómi samþykkti ákærði að greiða skaðabætur til brotaþola, en andmælti einstökum liðum kröfunnar sem of háum og vísaði þar til dómvenju. Lagði hann þann ágreining í mat dómsins.

1 og 2. liður kröfu.

Að áliti dómsins var atlaga ákærða gagnvart bótakrefjanda harkaleg og gerðist hann sekur um ólögmæta meingerð gegn persónu hans. Þykir bótakrefjandi því eiga rétt á miskabótum úr hendi ákærða sbr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50, 1993, og eru þær hæfilega ákveðnar 300.000 krónur ásamt vöxtum eins og í dómsorði greinir. Að áliti dómsins liggja ekki fyrir nægjanleg gögn, sbr. 3. gr. skaðabótalaga, um að kærandi eigi að virtum andmælum ákærða, rétt á frekari bótum.

3. liður kröfu.

Bótakrefjandi þykir eiga rétt á að fá greiddan kostnað sem hann hefur orðið fyrir við að halda kröfu sinni fram og ber að taka þennan lið kröfu hans til greina að fullu, 97.935 krónur, og er þá meðtalinn virðisaukaskattur.

Dæma ber ákærða til að greiða allan sakarkostnað, þ.m.t. útlagðan kostnað vegna læknisvottorðs 12.500 krónur og málflutningsþóknun skipaðs verjanda síns, Þ-kk-ef H-kk-ef hdl., 75.000 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti.

Mál þetta var rekið samkvæmt málsmeðferðarreglum 125. gr. laga nr. 19, 1991.

Dóm þennan kveður upp Ó-kk-nf Ó-kk-nf héraðsdómari.

D Ó M S O R Ð :

Ákærði, X, sæti þriggja mánaða fangelsi, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún niður falla að liðnum þremur árum frá uppkvaðningu dómsins að telja, haldi hann almennt skilorð 57. gr. laga nr. 19, 1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22, 1955.

Ákærði greiði A, 397.935 krónur í bætur fyrir fjártjón og miska ásamt vöxtum skv. 8. gr. vaxtalaga nr. 38, 2001 frá 6. ágúst 2008 til 6. september s.á., en með dráttarvöxtum skv. 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr., vaxtalaga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði greiði 87.500 krónur í sakarkostnað, þ.m.t. málflutningsþóknun skipaðs verjanda síns, Þ-kk-ef H-kk-ef hdl., 75.000 krónur.