S-1032/2013

Mál þetta, sem var dómtekið 29. þ.m., er höfðað með ákæru ríkissaksóknara, útgefinni 9. desember 2013, á hendur A-x-x T-x-x, fæddum [...], með óþekkt heimilisfang í Rotterdam í Hollandi „fyrir stórfellt fíkniefnalagabrot, með því að hafa sunnudaginn 22. september 2013 staðið að innflutningi á 2.813,84 g af amfetamíni, sem hafði að meðaltali 25% styrkleika, ætluðu til söludreifingar hér á landi í ágóðaskyni. Fíkniefnin flutti ákærði til Íslands sem farþegi með flugi FI555 frá Brussel í Belgíu, falin í botni ferðatösku sinnar, en hann var handtekinn við komu til Keflavíkurflugvallar.

Telst þetta varða við 173. gr. a. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.“

Í ákæru er þess krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar. Þá er þess krafist að framangreind fíkniefni verði gerð upptæk.

Ákærði krefst aðallega sýknu af kröfum ákæruvalds, en til vara að honum verði gerð vægasta refsing sem lög leyfa. Þá er þess krafist að gæsluvarðhaldsvist ákærða komi að fullu til frádráttar ef til sakfellingar og óskilorðsbundinnar fangelsisrefsingar kemur. Ennfremur er gerð krafa um að allur kostnaður sakarinnar verði greiddur úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda.

Málið var upphaflega dómtekið 6. janúar 2014, en endurupptekið samkvæmt ákvörðun dómsins, sbr. 168. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, 27. sama mánaðar og dómtekið að nýju þann 29. eftir að sækjandi og verjandi höfðu gert athugasemdir til viðbótar fyrri málflutningi sínum.

I

Ákærði kom til Keflavíkurflugvallar með flugi FI-555 frá Brussel í Belgíu laust eftir kl. 15 sunnudaginn 22. september 2013. Samkvæmt skýrslu tollgæslu, sem rituð er af A aðalvarðstjóra og Y tollsérfræðing, var ákærði kominn að tollhliði sem er ætlað þeim sem ekki hafa tollskyldan varning meðferðis þegar hann var stöðvaður og færður til skoðunar í leitaraðstöðu. Í skýrslunni er haft eftir ákærða að hann væri ferðamaður og hefði í hyggju að dvelja hér á landi í eina viku. Vinnuveitandi hans í Hollandi hefði greitt flugfarseðilinn fyrir hann og hefði það verið einhvers konar ívilnunargreiðsla vegna vinnuslyss sem ákærði hefði orðið fyrir. Þar sem hann hefði ekki atvinnuleyfi í Hollandi gæti hann ekki gefið nafn vinnuveitandans upp. Kærasta hans væri búin að greiða fyrir gistingu í tvær nætur á tilteknu hóteli í Reykjavík. Fram kemur í skýrslunni að ákærði hafði meðferðis 85 evrur í peningum en engin greiðslukort. Er haft eftir honum að hann hefði gert ráð fyrir að fá peninga senda frá fjölskyldu sinni í Hollandi ef hann þyrfti á þeim að halda. Ákærði hafi haft meðferðis eina ferðatösku og hafi verið hún læst með lási sem ákærði hafði lykil að. Hafi ákærði skýrt svo frá að vinur hann hefði gefið honum töskuna. Við frekari skoðun á töskunni hafi komið í ljós að botn hennar var óvenju þykkur. Þessu næst segir svo í skýrslunni: „Þegar að stungið var á botninn með sýl þá kom fram hvítt duft sem gaf svörun á amfetamín í Itimizer vél. Aðspurður hvert innihaldið væri þá sagðist A-x-x ekki vita það, hann ætti ekki þessa ferðatösku, en ekki var að sjá neina undrun á honum og komu ekki fram neinar spurningar frá honum. Við vigtun og gegnumlýsingu á ferðatöskunni tómri […] þá vó taskan 6380 grömm og í gegnumlýsingunni kom fram efnismassi í botni.“ Þá kemur fram í niðurlagi skýrslunnar að meðan á leit stóð hafi farsími ákærða hringt nokkrum sinnum og sms-skilaboð verið móttekin. Í kjölfar þess sem að framan er rakið var haft samband við lögreglu sem tók við rannsókn málsins um klukkan 17.

Við rannsókn lögreglu á ferðatösku ákærða kom í ljós að flöt pakkning var falin í botni hennar. Var þykk plastplata undir handfangsgrind í botni töskunnar og hafði pakkningunni verið komið fyrir undir henni. Reyndist hún innihalda rakan, hvítan efnismassa sem gaf jákvæða svörun í fíkniefnaprófi sem amfetamín. Þyngd efnisins var 2.813,84 g og voru 4,42 g send til rannsóknar hjá rannsóknastofu Háskóla Íslands í lyfja- og eiturefnafræði samkvæmt rannsóknarbeiðni 23. september 2013 og kemur efnaskrárnúmerið 25985 fram á henni. Í málinu liggur fyrir matsgerð 14. október 2013 um rannsókn á efnissýni sem ber það númer. Samkvæmt henni var rannsakað sýni sem var 2,686 g við komu en 1,792 g eftir þurrkun. Reyndist það innihalda amfetamín og koffein. Bentu efnapróf til þess amfetamínið væri að mestu á formi amfetamínsúlfats. Styrkur amfetamínbasa í sýninu var 25%, sem samsvarar 34% af amfetamínsúlfati. Þá er þess að geta að með bréfi til rannsóknastofunnar 23. október 2013 var óskað eftir því að metið yrði út frá styrkleika amfetamíns í mældu efnissýni hversu mikið magn amfetamíns megi framleiða úr þeim 2.813,84 g sem sýnið var tekið úr miðað við neyslustyrkleika. Í matsgerð rannsóknastofunnar 31. október 2013 segir svo um þetta: „Í matsgerð rannsóknastofunnar … dags. 14.10.2013 kemur fram að efnissýni merkt 25985 … léttist vegna uppgufunar eftir að það kom á rannsóknastofuna, úr 2,686 g í 1,792 g. Í útreikningum hér á eftir er gengið út frá því að efnið, sem hald var lagt á léttist hlutfallslega jafn mikið og lokaþyngd efnisins sé því ekki 2813,84 g heldur 2813,84x1,792/2,686=1877,29 g. Erfitt er að átta sig á því hver sé venjulegur neyslustyrkleiki (götustyrkleiki) amfetamíns hér á landi. Í rannsókn, sem gerð var sumarið 2007 í samvinnu við embætti Lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, kom í ljós að amfetamín, sem ætla mátti að hafi verið ætlað til neyslu og lagt var hald á árin 2005 og 2006, innihélt að meðaltali 5,8% amfetamínbasa. Sterkasta efnið var 29% og það veikasta 0,9%. Útreikningarnir hér á eftir verða miðaðir við 5,8% styrk. Úr 1877,29 g af dufti, sem inniheldur 25% amfetamín er skv. framangreindum forsendum í hæsta lagi hægt að búa til 1877,29x25/5,8=8091,77 g, eða u.þ.b. 8 kg af efni, sem væri 5,8% að styrk.“

Af framansögðu má ráða að efnissýni sem var 4,42 g við vigtun hjá lögreglu hafi vegið 2,686 g þegar það barst rannsóknastofunni en 1,792 g eftir þurrkun. Var málið upphaflega dómtekið án þess að varpað hefði verið ljósi á mögulega þýðingu þessa fyrir niðurstöðu matsgerðar frá 31. október 2013, en samkvæmt henni er eingöngu tekið mið af því hversu mikið efnissýnið léttist eftir að það var móttekið á rannsóknastofunni. Var málið samkvæmt ákvörðun dómsins endurupptekið af þessum sökum. Í þinghaldi 29. janúar 2014 var lögð fram álitsgerð sem X hafði tekið saman af þessu tilefni. Í henni segir meðal annars svo: „Sýnið var vegið 4,42 g hjá tæknideild Lögreglunnar á höfuðborgarsvæðinu þann 22.9. 2013. Um tímasetningu þeirrar vigtunar hef ég ekki upplýsingar. Degi síðar, þann 23.9. 2013, kom sýnið til Rannsóknastofu í lyfja- og eiturefnafræði (RLE). […] Merkingar á umbúðum hafa verið leystar upp vegna leysiefna sem gufa upp úr sýninu. Leysiefnin sem um ræðir geta verið ýmis, t.d. asetón, etanól eða metanól, og eru notuð við framleiðslu efnisins. Þegar leysiefni gufa úr sýninu léttist það. Við meðhöndlun á sýninu á rannsóknastofunni heldur þessi uppgufun áfram og sýnið hefur lést enn frekar. Aukin heldur eru sýni meðhöndluð inni í sogskáp, þar sem loftflæði er mikið, sem veldur hraðri uppgufun. Sýnið var svo fært úr pokanum í skál til vigtunar. Óhjákvæmilega verður eitthvað eftir í pokanum. Sýni var vegið 2,686 g þann 23.9. 2013 kl. 14:32, skv. skráningu í tölvukerfi RLE. Sýni var svo vegið aftur eftir þurrkun þann 25.9. 2013. Sýnið léttist því um 33% hjá RLE. Til samanburðar má geta þess að það amfetamínsýni sem léttist mest hjá RLE á árabilinu 2009-2011 léttist um 52%. Mismunur á fyrstu vigtun hjá RLE og vigtun hjá tæknideild er 1,734 g. Það er mat undirritaðs að sá mismunur sé ekki óeðlilegur sé tekið tillit til þess að nokkur tími leið á milli vigtanna, þess að sýnið var mjög rakt, ástands umbúðanna og taps við meðhöndlun á sýninu.“ Í niðurlagi álitsgerðarinnar segir síðan að sé fullt tillit tekið til þess hversu mikið efnissýnið léttist frá vigtun þess hjá lögreglu og þangað til það kom til rannsóknar á rannsóknastofunni, en það hafi ekki verið gert í matsgerðinni 31. október 2013, og gengið út frá því að allt það efni sem hald var lagt á léttist jafn mikið megi ætla „að lokaþyngd sé því ekki 2813,84 g heldur 2813,84x1,792/4,42=1140,81 g. Þá segir svo í niðurlagi álitsgerðarinnar: Séu aðrar forsendur matsgerðar […] látnar halda sér má úr 1140,81 g af dufti, sem inniheldur 25% amfetamín, í hæsta lagi búa til 1140,81x25/5,5=4917 g, eða u.þ.b. 4,9 kg af efni sem bæri 5,8% að styrk.“

Við rannsókn lögreglu á farsíma ákærða kom í ljós að tiltekið símanúmer var vistað í honum undir auðkenninu [...], en ákærði hefur allt frá upphafi rannsóknar málsins haldið því fram að það standi fyrir Z sem sé nafn þess manns sem hafi gefið honum ferðatöskuna sem hann hafði meðferðis við komuna til landsins. Þá leiddi þessi rannsókn í ljós að fjögur sms-skilaboð voru send í farsíma ákærða frá því að hann kom til Belgíu að morgni 22. september 2013 og þar til hann lagði upp í flugferðina hingað til lands og bárust þrjú þeirra frá þessu númeri. Í því fyrsta, sem var sent kl. 11:25 að staðartíma, sagði svo: „Pls only sms and dont forget to buy key and lock ur bag.“ Í hinum tveimur var annars vegar spurst fyrir um það hvar ákærði væri staddur og hins vegar var hann beðinn um að senda sms-skilaboð. Þá bárust honum skilaboð frá þessu sama númeri eftir að hann var kominn til Íslands þar sem hann var í tvígang beðinn um að hringja í sendanda skilboðanna og einu sinni var reynt að hringja í hann úr því.

Við rannsókn málsins hjá lögreglu hefur ákærði neitað að hafa haft um það vitneskju að fíkniefni væru í ferðatöskunni. Við þingfestingu málsins áréttaði hann þennan framburð sinn og að nýju í skýrslu sinni við aðalmeðferð málsins.

Ákærði hefur sætt gæsluvarðhaldi frá 23. september 2013.

II

Við skýrslutökur hjá lögreglu 23. september, 3. október og 8. nóvember 2013 skýrði ákærði svo frá að hann hafi komið hingað til lands sem ferðamaður. Hann hafi flutt til Hollands í byrjun apríl 2013 og komið þangað frá Grikklandi. Yfirmaður hans í Hollandi hafi keypt fyrir hann farmiða til Íslands, en það hafi hann gert vegna þess að ákærði hafi slasast í vinnu hjá honum. Hann hafi verið að vinna ólöglega í Hollandi og af þeim sökum vilji hann ekki nafngreina þennan yfirmann sinn sem ella gæti átt yfir höfði sér 8.000 til 10.000 evru sekt. Hann hafi fengið töskuna sem hann hafði meðferðis við komuna til Íslands frá vini sínum sem hann kallaði Z. Sá væri blökkumaður, búsettur í Haag í Hollandi. Hann hafi fengið töskuna hjá Z þessum 14. september 2013 vegna þess að hann hugðist ferðast hingað til lands daginn eftir. Hann hafi hins vegar misst af því flugi, búið hafi verið að loka fyrir innritun þegar hann koma í flugstöðina. Flugmiði vegna þessarar fyrirhuguðu ferðar hans hafi líka verið greiddur af yfirmanni hans og hann hafi sömuleiðis greitt fyrir hótelgistingu hér á landi. Töskuna hafi hann geymt hjá sér þar til hann hélt í ferðina til Íslands. Það hafi verið lás á töskunni og hann hafi verið með lykil að honum. Þegar ákærði var inntur eftir því hvernig hann hugðist framfleyta sér hér á landi miðað við þá litlu fjármuni sem hann var með á sér, það er tæplega 90 evrur, skýrði hann svo frá að hann hafi ætlað að hafa samband við fjölskyldu sína og biðja hana um að senda sér peninga ef hann þyrfti á þeim að halda. Kvaðst hann ekki borða mikið og því færi ekki mikill peningur í mat og vel væri hægt að lifa af 90 evrum í einn mánuð. Hann hafi ekki sérstaklega grennslast fyrir um kostnað vegna hótelgistingar og hann hafi ekki kynnt sér landið áður en hann lagði af stað hingað, en hann hafi aldrei áður komið til Íslands. Búið hafi verið að greiða fyrir gistingu í tvær nætur og hann hafi síðan ætlað að redda sér. Þegar ákærði var spurður út í sms-skilaboð sem bárust í farsíma hans og áður er gerð grein fyrir vildi hann lítið tjá sig um þau og hið sama gilti þegar hann var inntur eftir því hvort hann kannaðist við símanúmer sem hringt var úr í farsíma hans. Kvaðst hann ekki vita nein símanúmer en að símanúmer Z væri vistað í farsíma hans undir nafninu [...].

III

Svo sem fram er komið neitaði ákærði sök við þingfestingu málsins og hélt því fram að honum hafi ekki verið kunnugt um að fíkniefni væru í ferðatösku hans. Í skýrslugjöf við aðalmeðferð málsins var þessi afstaða hans óbreytt. Skýrði hann svo frá að hann væri alltaf að ferðast og þá um meginland Evrópu. Síðustu 6 mánuði áður en hann kom hingað til lands hafi hann verið búsettur í Rotterdam í Hollandi. Hann hafi tekið lest þaðan til Belgíu daginn sem hann flug til Íslands. Flugfargjaldið hafi verið greitt fyrir hann, það er flugfar til Íslands og til baka til Belgíu, og einnig hótelgisting. Þetta hvorutveggja hafi verið greitt af vinnuveitanda hans í Hollandi, manni sem hann vinni hjá sem málari. Hann hafi lent í vinnuslysi, nánar tiltekið meiðst á fæti og lent á sjúkrahúsi, og vinnuveitandinn hafi boðist til að greiða fyrir ferð hans til Íslands. Á þetta megi líta sem einhvers konar bætur. Honum hafi verið gefinn kostur á að velja á milli peningagreiðslu og ferðar, valið ferðina og óskað eftir að komast til Íslands. Hann hafi komið hingað í frí sem ferðamaður og ætlað að skoða landið. Hann hafi ekki komið áður til Íslands. Aðspurður kvaðst ákærði ekki vilja gefa upp nafn vinnuveitanda síns. Vísaði ákærði um ástæður þess til framburðar síns hjá lögreglu, hann gæti komið vinnuveitanda sínu í vandræði með því að gefa upp nafn hans og tók sérstaklega fram að hann hafi ekki verið tryggður við störf sín og ekki haft löglega pappíra til að mega vinna í Hollandi. Þá kom fram hjá ákærða að hann hafi ætlað að ferðast til Íslands um miðjan september, en misst af lest til Belgíu og komið of seint á flugvöllinn. Hafi ferðinni þá verið frestað um viku. Aðspurður um ferðatöskuna sem hann hafði meðferðis hingað til lands svaraði ákærði því til að vinur hans, sem heiti Z, hafi gefið honum hana. Hafi Z þessi látið hann hafa töskuna daginn áður en ferð ákærða til Íslands var upphaflega áformuð. Hann hafi kynnst Z þegar hann kom til Hollands, en kvaðst ekki vita hvar hann væri búsettur og gaf þær einu upplýsingar um hann að hann væri dökkur á hörund. Hann hafi engin fyrirmæli fengið frá Z varðandi ferðatöskuna. Það væri ljóst núna af hverju Z hefði látið hann hafa töskuna, hann væri greinilega að misnota ákærða. Þá kvaðst hann ekki vita hvort Z og vinnuveitandi ákærða þekkist. Þegar ákærði var spurður út í þau sms-skilaboð sem bárust í farsíma hans staðfesti hann að símanúmer hjá Z væri vistað í farsíma hans undir auðkenninu [...]. Þá svaraði hann því til að hann hefði ekki hugmynd um af hverju Z hafi verið að reyna að ná í hann og kvaðst ekkert vita um eitthvert tal um lás eða áhyggjur af töskunni. Loks kom fram hjá ákærða að hann hafi ætlað að gista hér á hóteli fyrstu þrjá dagana og sjá svo til. Hann hafi verið með innan við 100 evrur á sér þegar hann kom til Íslands og kvaðst hafa ætlað að hringja í foreldra sína og biðja þá um meiri peninga ef hann þyrfti á þeim að halda. Tók ákærði fram hvað þetta varðar að hann hefði getað sofið úti, það hafi hann oft gert á ferðalögum sínum.

Þeir Y og A tollverðir gáfu skýrslu fyrir dómi við aðalmeðferð málsins. Staðfestu þeir skýrslu sem þeir rituðu um afskipti tollgæslu af ákærða og gerð er grein fyrir í kafla I hér að framan. Var vitnisburður þeirra um málsatvik í samræmi við það sem þar kemur fram. Í vitnisburði A kom fram að svör ákærða við spurningum sem til hans var beint ásamt viðbrögðum hans þegar rætt var við hann hafi gefið vitninu tilefni til að ætla að eitthvað ólöglegt gæti verið í fórum ákærða eða eitthvað sem þyrfti að hafa áhyggjur af og því hefði verið nauðsynlegt að framkvæma enn ítarlegri skoðun hjá honum en að öllu jöfnu sé þörf á. Skoðun vitnisins á töskunni hafi orðið til þess að stungið var með sýl í botninn á henni og að þá hafi komið í ljós efni sem við rannsókn hafi gefið svörun sem amfetamín. Ákærða hafi þá verið tjáð að eitthvað hafi fundist á botni töskunnar en ekki hvaða efni það væri. Ákærði hafi þá sagt að hann ætti ekki töskuna. Í kjölfar þessa hafi lögregla tekið við málinu. Í vitnisburði Y kom fram að hann hafi ekki haft afskipti af ákærði fyrr en búið var að færa hann inn í leitarklefa. Kvaðst vitnið hafa verið viðstatt þegar stungið var á botn töskunnar og eitthvert efni lak út um gatið. Þegar ákærða hafi verið skýrt frá því að eitthvað væri á botni töskunnar og hann spurður hvort hann vissi hvað það væri hafi hann engin svipbrigði eða viðbrögð sýnd, einskis spurt og ekki sagt neitt. Áður hafi komið í ljós við gegnumlýsingu á töskunni að það væri efnismassi á botni hennar. Þegar búið var að tæma töskuna, það er taka úr henni fatnað og annað, hafi hún verið óvenju þung, eða um 6 kg. Taskan hafi verið nýleg.

B rannsóknarlögreglumaður, sem stjórnaði rannsókn málsins, gaf skýrslu fyrir dómi við aðalmeðferð málsins. Í skýrslu hans kom meðal annars fram að athugun lögreglu á grundvelli upplýsinga sem fengust við rannsókn á farsíma ákærða hafi ekki bent til þess að símanúmer áðurnefnds Z hafi tengst íslensku símanúmeri.

Í skýrslu sinni fyrir dómi staðfesti X verkefnisstjóri á rannsóknastofu í lyfja- og eiturefnafræði þær tvær matsgerðir sem áður er getið, þar sem meðal annars kemur fram að styrkur amfetamínbasa í rannsökuðu efnissýni var 25%. Kom fram hjá vitninu að rétt rúmlega 20% efnissýna, sem innihéldu amfetamín og bárust til rannsóknar á árunum 2006 til 2010, hafi verið yfir þessum styrk. Þá staðfesti hann álitsgerð sína frá 28. janúar 2014.

IV

Í málinu liggur það fyrir að fíkniefni voru í ferðatösku sem ákærði hafði meðferðis við komu hans hingað til lands frá Brussel í Belgíu sunnudaginn 22. september 2013. Er krafa ákærða um sýknu reist á því að hann hafi ekki haft vitneskju um að fíkniefni væru í töskunni. Við skýrslugjöf hjá lögreglu og fyrir dómi hefur ákærði gefið lýsingu á tildrögum þess að hann ferðaðist hingað til Íslands og er hún áður rakin. Þrátt fyrir þær alvarlegar sakargiftir, sem saksókn á hendur ákærða tekur til, hefur hann ekki viljað upplýsa um nafn vinnuveitanda síns, sem að sögn hans greiddi flugfargjaldið og kostnað vegna gistingar hans hér á landi, þannig að mögulegt væri að ganga úr skugga um hvort þessi frásögn hans gæti átt við rök að styðjast. Þá hefur ákærði litlar sem engar upplýsingar veitt um þann mann sem hann segir að heiti Z og sé vinur hans, en sá maður á samkvæmt framburði ákærða að hafa látið hann hafa töskuna sem hann ferðaðist með. Töskuna hafði ákærði þá haft í sínum vörslum í um það bil viku. Þá liggur það jafnframt fyrir með rannsókn á farsíma ákærða og framburði hans að Z þessi sendi honum sms-skilaboð sama dag og hann hélt til Íslands þar sem honum voru annars vegar gefin ákveðin fyrirmæli sem lutu að samskiptamáta og ferðatösku, það er að hann ætti eingöngu að senda sms-skilaboð og kaupa lás á ferðatöskuna, en hins vegar var leitast við með þeim að fá upplýsingar um það hvar ákærði væri staddur og að hann hefði samband við sendanda skilaboðanna. Hefur ákærði engar skýringar getað gefið á þessum skilaboðum.

Þegar ákærði kom til landsins hafði hann tæplega 90 evrur meðferðis. Hann var ekki með greiðslukort. Hann var einn síns liðs og hafði ekki áður komið til Íslands, en hér hugðist hann dvelja í einu viku. Gistikostnaður í tvær nætur hafði verið greiddur. Frásögn hans um það hvað þá tæki við og hvernig hann hygðist greiða kostnað af dvöl sinni hér er hvorki fullnægjandi né trúverðug.

Þegar þess er gætt að verulegt magn fíkniefna fannst í fórum ákærða, og alls annars sem að framan er rakið, þykir ekki óvarlegt að telja framkomna nægilega sönnun, sem ekki verði vefengd með skynsamlegum rökum, fyrir sekt ákærða, sbr. 108. gr. og 109. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Þá er brot hans réttilega heimfært til refsiákvæðis í ákæru.

V

Ákærði hefur samkvæmt framansögðu unnið sér til refsingar samkvæmt 173. gr. a. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Ekki er vitað til þess að hann hafi áður sætt refsingu. Hann er nú sakfelldur fyrir að hafa flutt til landsins verulegt magn af hættulegu fíkniefni, sem var af þó nokkrum styrkleika. Að framangreindu virtu og teknu tilliti til niðurstöðu álitsgerðar frá 28. janúar 2014, sem áður er getið, þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í tvö ár. Til frádráttar refsingunni skal koma gæsluvarðhald sem ákærði hefur sætt frá 23. september 2013, sbr. 76. gr. almennra hegningarlaga.

Að kröfu ákæruvaldsins og með vísan til 6. mgr. 5. gr. laga nr. 65/1974 um ávana- og fíkniefni ber að gera upptæk þau fíkniefni, sem getið er um í ákæru og lögregla lagði hald á 22. september 2013.

Með vísan til 1. mgr. 218. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála verður ákærði dæmdur til að greiða allan sakarkostnað málsins samkvæmt yfirliti sækjanda og ákvörðun dómsins um málsvarnarlaun og aksturskostnað, svo sem í dómsorði greinir. Við ákvörðun málsvarnarlauna hefur verið tekið tillit til virðisaukaskatts og verjendastarfa í þágu ákærða meðan málið sætti lögreglurannsókn.

Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf dómstjóri dæmir mál þetta.

D ó m s o r ð

Ákærði A-x-x T-x-x sæti fangelsi í tvö ár. Frá refsingunni skal draga gæsluvarðhald sem ákærði hefur sætt óslitið frá 23. september 2013.

Upptæk eru gerð þau fíkniefni sem í ákæru greinir og lögregla lagði hald á 22. september 2013.

Ákærði greiði 697.459 krónur í sakarkostnað, þar af 476.900 krónur í málsvarnarlaun til skipaðs verjanda síns, G-kk-ef S-x-x R-kk-ef héraðsdómslögmanns, og 25.520 krónur vegna aksturskostnaðar hans.

Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf