E-2047/2012

Mál þetta, sem var dómtekið 19. október sl., er höfðað 31. maí 2012 af J-kk-þgf J. Ó-kk-þgf, Kleifarvegi 5 í Reykjavík, gegn Íslandsbanka hf., Kirkjusandi 2 í Reykjavík.

Stefnandi gerir þá kröfu að stefndi greiði sér 1.312.000 krónur auk dráttarvaxta samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 19. apríl 2011 til greiðsludags. Þá krefst stefnandi málskostnaðar úr hendi stefnda skv. gjaldskrá Markarinnar lögmannsstofu hf. og að við ákvörðun málskostnaðar verði tekið tillit til virðisaukaskattskyldu lögmannsþjónustu.

Stefndi krefst þess aðallega að kröfum stefnanda verði hafnað, en til vara að kröfur hans verði lækkaðar verulega. Auk þess krefst stefndi málskostnaðar að skaðlausu samkvæmt mati dómsins að meðtöldum virðisaukaskatti.

II.

Við skipti á þrotabúum GV heildverslunar ehf. og Hótelvara ehf. var haldinn veðhafafundur 10. september 2010 með þeim sem töldu til veðréttinda yfir fasteigninni Sundaborg 7-9. Viðstaddir fundinn voru lögmenn stefnanda og stefnda ásamt skiptastjóra. Fram kemur í fundargerð að fasteigninni sé skipt í tvo matshluta, matshluta nr. 01 0119, sem var í eigu þrotabús GV heildverslunar ehf., og matshluta nr. 01 0120, sem var í eigu þrotabús Hótelvara ehf. Stefnandi átti veðréttindi í matshluta nr. 01 0119 fyrir kröfu að höfuðstól 15.000.000 króna. Skiptastjóri gerði grein fyrir því á fundinum að það hefði verið samdóma álit allra fasteignasala, sem hann hefði leitað til, að skynsamlegt væri að ráðstafa eignarhlutunum saman til að fá sem hæst verð. Engin tilboð hefðu borist í fasteignina. Stefndi hefði hins vegar boðist til að taka hana yfir á 65.000.000 króna. Síðan segir orðrétt í fundargerðinni: „Að því gefnu að eignirnar séu jafnverðmætar (32.500.000 kr.) þá nægir þessi fjárhæð til þess að greiða upp veðréttindi J-kk-ef J. Ó-kk-ef eða sem nemur 15.000.000 kr. auk samningsbundinna vaxta af skuld (20%) í eitt ár eða samtals 18.000.000 kr. Íslandsbanki telst hafa fengið 47.000.000 kr. upp í veðkröfur sínar. / Gegn greiðslu 18.000.000 kr. til handa J-kk-þgf J. Ó-kk-þgf mun skiptastjóri afsala eigninni til Íslandsbanka hf. eða þeim er bankinn vísar til, sbr. 5. mgr. 129. gr. laga nr. 21/1991, um gjaldþrotaskipti o.fl. / Mun skiptastjóri annast um viðeigandi skjalafrágang í þessu skyni en Íslandsbanki hf. ber allan kostnað.“

Með tölvuskeyti 10. september 2010 óskaði skiptastjóri eftir því að lögmaður stefnanda upplýsti um reikningsnúmer stefnanda. Lögmaður hans veitti umbeðnar upplýsingar 13. september. Með tölvuskeyti 15. september upplýsti skiptastjóri að þetta „ætti að ganga á næstu dögum, eitthvað af framkvæmdaratriðum fyrst“. Stefndi greiddi 18.000.000 króna inn á reikning lögmanns stefnanda 19. apríl 2011. Afsöl voru gefin út fyrir eignarhlutunum 16. maí 2011 og fasteignin afhent stefnda 14. október sama ár.

Með bréfi lögmanns stefnanda 18. nóvember 2011 var þess krafist að stefndi greiddi dráttarvexti af greiðslunni frá 15. september til greiðsludags þann 19. apríl 2011. Nam krafa stefnanda 1.312.000 krónum.

III.

1. Málsástæður og lagarök stefnanda

Stefnandi reisir kröfu sína á því að með samkomulagi stefnanda við stefnda 10. september 2010, fyrir milligöngu skiptastjóra þrotabús GV heildverslunar hf., hafi stefndi skuldbundið sig til þess að greiða stefnanda þá þegar 18 milljónir króna gegn rétti til þess að taka yfir fasteignina að Sundaborg 7-9 og fella niður veðréttindi sem stefnandi hafi átt í eigninni. Þessi réttindi hafi stefndi fengið frá þrotabúinu á grundvelli samkomulagsins. Hafi stefndi ákveðið án heimildar að halda greiðslunni þrátt fyrir samkomulagið.

Stefnandi kveðst líta svo á að krafa um greiðslu 18 milljóna króna hafi gjaldfallið við gerð samkomulagsins 10. september 2010. Hafi krafan átt að greiðast ekki síðar en 15. september 2010 þegar skiptastjóri hafi staðfest að greiðslu væri að vænta frá stefnda og að hann hefði fengið allar upplýsingar um hvernig staðið skyldi að greiðslunni. Stefnandi telji sig því eiga rétt til dráttarvaxta af kröfunni frá 15. september 2010 til greiðsludags sem nemi 1.312.000 krónum. Skuld stefnda við stefnanda hafi þann dag því verið 19.312.000 krónur.

Stefnufjárhæðin nemi eftirstöðvum skuldarinnar, þ.e. 19.312.000 krónum að frádregnum 18.000.000 króna sem hafi verið greiddar inn á vörslureikning lögmannstofu stefnanda 19. apríl 2011, eða samtals 1.312.000 krónur. Þar sem stefndi hafi ekki orðið við áskorun um að greiða skuldina kveður stefnandi nauðsynlegt að fá dóm fyrir kröfu sinni.

Um lagarök er af hálfu stefnanda byggt á almennri reglu samninga- og kröfuréttar þess efnis að gerða samninga beri að halda. Dráttarvaxtakröfu kveður hann gerða með stoð í 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu. Þá sé krafa um málskostnað reist á 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

2. Málsástæður og lagarök stefnda

Stefndi mótmælir réttmæti kröfu stefnanda. Í greinargerð hans fyrir dómi er til þess vísað að með tölvuskeytinu 15. september 2010 hafi skiptastjóri látið vita að það ætti að vera hægt að ganga frá greiðslunni til stefnanda á næstu dögum með ákveðnum fyrirvara um að tiltekin framkvæmdaratriði yrðu að klárast fyrst. Gjalddagurinn hafi því verið skilyrtur. Stefndi byggir á því að stefnandi hafi ekki lagt fram gögn er sýni að þessum framkvæmdaratriðum hafi verið fullnægt og að unnt hafi verið að inna greiðsluna af hendi fyrr en raun beri vitni. Mótmælir stefndi því að rekja megi ástæðu þess að greiðslan hafi ekki verið innt af hendi fyrr en 19. apríl 2011 til aðgerðarleysis af sinni hálfu. Þvert á móti hafi stefndi lagt áherslu á að klára viðskiptin fljótlega eftir veðhafafundinn. Hinn 19. apríl 2011 hafi stefndi ákveðið að tímabært væri að klára framangreind viðskipti þrátt fyrir að ekki hafi verið búið að lýsa því yfir af skiptastjóra að framkvæmdaratriðunum væri fullnægt. Sem dæmi um framkvæmdaratriði, sem átt hafi eftir að klára, nefnir stefndi að ekki hafi verið búið að tæma eignarhlutana. Hafi þeir raunar ekki verið tilbúnir til afhendingar fyrr en 14. október 2011.

Stefndi telur að í besta falli sé unnt að líta á fundargerð veðhafafundarins 10. september 2010 sem samningsdrög sem skorti töluvert á að teljast fullgildur samningur. Þar vanti veigamiklar upplýsingar til að hún geti talist fullgerður samningur. Stefndi heldur því fram að stefnandi túlki fundargerðina heldur frjálslega og sér í hag. Atriði eins og gjalddaga, hvenær ætti að afhenda eignina, í hvaða ástandi hún ætti að vera, hvenær ætti að aflétta tryggingabréfinu af 2. veðrétti o.fl. vanti í hið ætlaða samkomulag. Eðlilegra hefði verið að útfæra framangreind atriði í framhaldi af veðhafafundinum.

Í tilefni af tilvísun stefnanda til meginreglu samningaréttar um að samninga beri að halda tekur stefndi fram að samkvæmt almennum túlkunaraðferðum samningaréttar verði að líta svo á að samkomulagið, sem fundargerð veðhafafundarins hafi fjallað gróflega um, hafi lagt þá skyldu á stefnda að inna af hendi greiðslu að fjárhæð 18.000.000 króna til veðhafa á öðrum veðrétti. Eðlilegt sé að mati stefnda að við fullnaðargreiðslu á kröfu sem þessari sé kröfunni aflétt af eigninni um leið og greiðsla er innt af hendi. Hafi stefnandi staðfest þá túlkun í málsatvikalýsingu stefnunnar. Greiðslan hafi verið innt af hendi 19. apríl 2011 en veðkröfunni ekki aflétt fyrr en 14. febrúar 2012. Með vísan til almennrar reglu samningsréttar um að samninga skuli efna, sé því ljóst að í þessu máli hafi stefnandi verið sá aðili sem ekki efndi samninginn fyrr en tæpu ári eftir greiðslu. Einnig verði að horfa til þess að eignin hafi ekki verið afhent fyrr en hálfu ári eftir að stefndi hafði uppfyllt allar skyldur sínar samkvæmt hinu gagnkvæma samkomulagi, en eðlilegt sé í fasteignaviðskiptum að eign sé afhent við greiðslu eða afsal, þrátt fyrir að í sumum tilvikum sé samið sérstaklega um það að afhending skuli eiga sér stað síðar. Ekki hafi verið samið um það í máli þessu. Stefndi tekur fram að stefnandi hafi ekki getað stýrt því hvenær eignin skyldi afhent, en athygli sé vakin á þessu til að undirstrika hversu miklar vanefndir hafi verið hjá öðrum aðilum en stefnda í máli þessu.

Stefndi tekur fram að þegar umrædd upphæð hafi verið innt af hendi hafi engar kröfur komið frá stefnanda um að greiða dráttarvexti, heldur hafi bréf þess efnis verið sent tæpum sjö mánuðum eftir að greiðslan hafi átt sér stað. Þá hafi veðkröfunni verið aflétt 14. febrúar 2012. Stefndi tekur fram að engin samskipti um það atriði hafi átt sér stað fyrir eða eftir greiðsluna 19. apríl 2011 fyrr en með framangreindu bréfi.

Stefndi byggir á því að þetta tómlæti af hálfu stefnanda hljóti að gefa til kynna að stefnandi geri sér grein fyrir því að hann eigi ekki rétt á því að heimta dráttarvexti af kröfunni, enda hafi veðkröfunni verið aflétt stuttu síðar. Hefði stefnandi viljað dráttarvexti hefði hann auðveldlega getað beitt gagnkvæmnisheimildum í tilefni hinna ætluðu vanefnda. Það hafi hins vegar ekki verið gert og hafi veðkröfunni verið aflétt áður en búið hafi verið að skera úr um það hvort stefnandi ætti í raun rétt á dráttarvöxtum. Frá 10. september 2010 til 19. apríl 2011 hafi stefnandi aldrei reynt að innheimta kröfuna. Engin greiðsluáskorun eða önnur samskipti hafi átt sér stað milli stefnanda eða stefnda er sneri að því að innheimta þá fjárhæð sem fundargerðin frá 10. september 2010 fjallaði um. Stefnandi hafi sent eitt bréf til skiptastjórans til að kanna hvort einhver mistök hefðu átt sér stað varðandi framkvæmd á greiðslunni, en engar innheimtutilraunir hafi átt sér stað gegn stefnda fyrr en með bréfinu 18. nóvember 2011.

Stefndi telur að með því að mótmæla ekki greiðslunni 19. apríl 2011 sem rangri og með því að aflétta veðkröfunni 14. febrúar 2012 hafi stefnandi fyrirgert rétti sínum til hærri greiðslu. Þá bendir stefndi á að 18. nóvember 2011 hafi stefnandi sent stefnda bréf þess efnis að hann krefðist þess að fá greidda dráttarvexti, en hann hafi ekki fylgt því eftir, heldur hafi veðkröfunni verið aflétt stuttu síðar. Hafi stefnandi auðveldlega getað komið í veg fyrir afléttingu kröfu sinnar en ekkert aðhafst. Þetta tómlæti hljóti, að mati stefnda, að túlkast sem svo að stefnandi hafi fyrirgert rétti til frekari greiðslu þar sem báðir aðilar hafi uppfyllt skyldur sínar samkvæmt samkomulaginu. Samningsskuldbindingunni hafi því verið lokið 14. febrúar 2012.

Stefndi vísar einnig til þess að í fundargerðinni komi fram að „gegn greiðslu 18.000.000 kr. til handa J-kk-þgf J. Ó-kk-þgf mun skiptastjóri afsala eigninni til Íslandsbanka hf. ...“. Afsalið hafi ekki verið afhent fyrr en mánuði eftir að greiðslan hafi átt sér stað. Eins og gögn málsins gefi til kynna hafi eignarhlutirnir ekki verið hæfir til afhendingar fyrr en 14. október 2011 og tæpast þá, þar sem þeir hafi fram að þeim degi enn verið fullir af munum í eigu þrotabúanna sem hafi þurft að flytja úr eignahlutunum til að unnt væri að setja þá á sölu. Því hafi ekki verið hægt að setja eignirnar á sölu fyrr en 19. desember 2011. Stefnda hafi borist tilboð í eignina innan mánaðar frá því að hún hafi farið á sölu. Stefndi telur að bankinn hefði hugsanlega getað selt eignina um sumarið eftir að greiðslan var innt af hendi og ávaxtað söluandvirðið til að lágmarka það tjón sem afhendingardráttur og dráttur á afléttingu veðkröfunnar hafi hugsanlega valdið. Hafi eignarhlutnum verið sýndur áhugi alveg frá árinu 2010.

Stefndi telur að samkvæmt almennum reglum kröfu- og samningaréttar sé ljóst að eini aðilinn, sem sannanlega hafi staðið við samkomulagið, sem lauslega hafi verið fjallað um í framangreindri fundargerð, hafi verið stefndi. Það hafi verið stórkostlegur afhendingardráttur á fasteigninni. Einnig hafi verið stórkostlegur dráttur á afléttingu á veðkröfu stefnanda og hafi sá dráttur á engan hátt verið útskýrður. Að lokum hafi einnig verið afhendingardráttur á afsalinu. Sá sem hafi verið fyrstur til að efna allar sínar skyldur samkvæmt samkomulaginu hafi því verið stefndi.

Stefndi byggir sýknukröfu sína einnig á því að hvergi sé í fundargerðinni minnst á dagsetningu afhendingar eða gjalddaga, heldur sé komið á gagnkvæmum samningi með eftirfarandi skilyrðum samkvæmt almennum túlkunaraðferðum samningaréttar: Stefnandi myndi aflétta veðkröfu sinni gegn því að stefndi myndi greiða tiltekna upphæð. Samhliða greiðslu stefnda myndi þrotabú eigenda fasteignarhlutanna afhenda stefnda þá . Enginn gjalddagi, lausnardagur eða eindagi sé nefndur í fundargerðinni og aldrei hafi verið ákveðinn tiltekinn dagur þar sem báðir aðilar hafi átt að uppfylla sinn hluta samningsins. Stefndi telur að tölvuskeyti skiptastjóra 15. september 2010 sé einnig til marks um þetta. Því sé ljóst að ekki hafi verið miðað við að greiðslan yrði innt af hendi 15. september 2010, eins og stefnandi miði við. Þvert á móti gefi setningin til kynna að líklegt sé að greiðslan myndi eiga sér stað á næstu dögum eftir 15. september að því gefnu að ákveðin framkvæmdaratriði yrðu kláruð fyrst. Ekki væri unnt að inna greiðsluna af hendi fyrr en tilteknum skilyrðum yrði fullnægt. Hefði skiptastjórinn gefið það út að viðskiptunum ætti að vera lokið tiltekinn dag, þá hefði verið eðlilegt að stefnandi teldi að dráttur hefði orðið á greiðslunni, en svo hafi ekki verið. Því hafi verið haldið opnu hvenær viðskiptunum myndi ljúka, þar sem ekki hafi verið ljóst hvort og þá hvernig þessum framkvæmdaratriðum lyki. Finnst stefnda heldur sérstakt að stefnandi miði við 15. september 2010 þegar ofangreind samskipti hafi átt sér stað í framhaldi af framlagningu á reikningsupplýsingunum, enda setji skiptastjórinn fram fyrirvara um framkvæmdaratriðin.

Að lokum vísar stefndi einnig til 2. mgr. 6. gr. laga nr. 7/1936, en hann telur að heimfæra megi atvikalýsingu málsins undir þá málsgrein á eftirfarandi veg: Í samkomulaginu hafi stefndi boðist til að greiða stefnanda, stefnandi boðist til að aflétta veðkröfunni og skiptastjórinn boðist til að afhenda eignina. Allir aðilar hafi samþykkt tilboðin. Þegar stefndi hafi greitt 18.000.000 króna inn á reikning lögmanns stefnanda 19 apríl 2011 hafi stefndi verið að samþykkja tilboð stefnanda í september 2010. Hefði stefnandi viljað mótmæla því og breyta upphæðinni telur stefndi að hann hefði þurft að tilkynna stefnanda um það án ástæðulausrar tafar, sbr. 2. mgr. 6. gr. laga nr. 7/1936. Að öðrum kosti teljist samningur gerður þess efnis sem í samþykkinu hafi falist. Stefndi tekur fram að engin gögn hafi verið lögð fram er sýni að stefnandi hafi krafið stefnda um dráttarvexti eða hærri greiðslu en um hafi verið samið 10. september 2010 fyrr en með bréfi sínu 18. nóvember 2011.

Stefndi tekur fram að ef stefnandi telji að umræddur samningur hafi fallið úr gildi sökum þess að stefndi hafi ekki greitt þann 15. september, og því beri stefnda að greiða hærri upphæð en greidd hafi verið 19. apríl 2011, þá sé unnt að túlka það sem svo að 19. apríl 2011 hafi stefndi gert nýtt tilboð sem hafi verið samhljóða samkomulaginu frá 10. september 2010, þ.e. að stefndi myndi greiða 18.000.000 króna gegn afléttingu á veðkröfur stefnanda af 2. veðrétti. Stefndi hafi talið sig vera að efna upprunalega tilboðið og hafi tómlæti stefnanda um að krefjast dráttarvaxta ýtt undir þá túlkun, enda hafi ekki komið fram mótmæli við greiðslunni fyrr en 18. nóvember sama ár. Sökum framangreinds tómlætis stefnanda sé samningurinn kominn á skv. 2. mgr. 6. gr. laga nr. 7/1936, það sé eðlileg afleiðing af þessari tilkynningaskyldu tilboðsgjafa, að samningur teljist gerður láti hann hjá líða að senda tilkynningu þess efnis að hann vilji ekki samþykkja þessa greiðslu.

Kröfu um málskostnað byggir stefndi á 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

IV.

Í máli þessu krefur stefnandi stefnda um greiðslu eftirstöðva af kröfu samkvæmt samkomulagi á veðhafafundi 10. september 2010. Nema eftirstöðvar þessar dráttarvöxtum af 18 milljónum króna frá 15. september 2010 til 19. apríl 2011, en á veðhafafundinum var ákveðið að stefndi skyldi greiða stefnanda fyrrgreinda upphæð gegn því að stefndi leysti fasteignina Sundaborg 7-9 til sín fyrir 65 milljónir króna. Eins og fram hefur komið var umrædd fasteign eign þrotabúa GV heildverslunar ehf. og Hótelvara ehf. Ráðstöfun fasteignarinnar var reist á fyrirmælum 129. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Þar er mælt fyrir um að skiptastjóri skuli boða til veðhafafundar þegar ráðstafa á eign þrotabús, sem bundin er veðréttindum eða öðrum tryggingaréttindum, og hann telur að eignin verði ekki seld gegn verði sem nægir til að allir hlutaðeigendur fái fullnustu krafna sinna. Samkvæmt ákvæðinu leitar skiptastjóri á veðhafafundinum heimildar fundarmanna til að ráðstafa eigninni þannig að þeir, sem kunna að fara á mis við fullnustu af söluverði eignarinnar, glati þeim tryggingaréttindum. Fáist slík heimild ekki getur skiptastjóri farið fram á nauðungarsölu eignarinnar, sbr. 7. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu, eða leitað sjálfur boða í hana. Þegar boð liggja fyrir er þeim, sem fara munu á mis við fullnustu krafna sinna ef boðinu yrði tekið, gefinn kostur á því að ganga inn í boð eða gera hærra boð. Skal skiptastjóri ákveða á veðhafafundi hverju boði verði tekið nema hann telji efni til að fresta ákvörðun eða leita frekari boða í eignina, sbr. 4. mgr. 129. gr. laga nr. 21/1991.

Af framlögðum gögnum verður ráðið að stefndi hafi farið á mis við fullnustu krafna sinna þegar boði hans í umrædda fasteign var tekið. Á veðhafafundinum 10. september 2010 lá fyrir boð stefnda í hana. Með því að skiptastjóri tók því boði á veðhafafundinum var tilboð hans samþykkt. Sú samþykkt var án fyrirvara eða takmarkana og verður ekki séð að þær aðstæður séu uppi að 6. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga geti átt við.

Samkvæmt bókun í fundargerð fyrrgreinds veðhafafundar var greiðsla af hálfu stefnda á áhvílandi veðkröfum stefnanda forsenda þess að skiptastjóri afsalaði stefnda fasteigninni. Með samþykki tilboðsins og samkomulagi á veðhafafundinum skuldbatt stefndi sig til að inna þá greiðslu af hendi beint til stefnanda. Við það eignaðist stefnandi kröfu á hendur honum um greiðslu áhvílandi veðskulda sem var ótengd skuldbindingum þrotabúsins gagnvart stefnda. Af þeim sökum getur stefndi ekki borið fyrir sig í máli þessu að skyldum er lutu að afsali eignarinnar og afhendingu var ekki fullnægt fyrr en raun ber vitni.

Ekki kemur fram í fundargerð veðhafafundarins að greiðsluskylda stefnda samkvæmt framansögðu væri háð tilkynningu stefnanda eða skiptastjóra. Í samræmi við almennar reglur verður að líta svo á að krafan hafi fallið í gjalddaga við stofnun hennar 10. september 2010. Gögn málsins bera með sér að þá hafi ekki legið fyrir hvert greiða bæri upphæðina. Var stefnda rétt að bíða þess að efna greiðsluskyldu sína uns þær upplýsingar bárust. Stefnandi varð 13. september 2010 við ósk skiptastjóra um að gefa upp númer bankareiknings sem greiða átti fjárhæðin inn á. Í greinargerð stefnda í málinu er því lýst yfir að hann samþykki málsatvikalýsingu stefnanda í megindráttum að öðru leyti en því að þar eru gerðar tilteknar athugasemdir og viðbætur við málsatvikalýsingu í stefnu. Lutu þessar athugasemdir ekki að því að stefnda hefði skort upplýsingar um hvert ætti að greiða fjárhæðina. Þá verður ekki séð að stefndi beri því við í greinargerð að hann hafi mátt halda að sér höndum með að efna greiðsluskyldu sína vegna þess að framangreindar upplýsingar hefðu ekki borist. Varð sú viðbára að koma fram í greinargerð til að byggja megi dómsniðurstöðu á henni nema stefnandi samþykki að hún komist að, sbr. 5. mgr. 101. gr. laga nr. 91/1991. Þar sem stefnandi hefur mótmælt athugasemdum, er komu fram við munnlegan málflutning af hálfu stefnda og lúta að þessu atriði, verður ekki litið til þeirra við úrlausn á kröfu stefnanda.

Fyrir dómi voru ekki leidd vitni eða lögð fram gögn sem varpað geta ljósi á hvenær skiptastjóri hafi komið upplýsingum til stefnda um hvert ætti að greiða upphæðina. Í ljósi þess hvernig málið hefur verið lagt fyrir dóminn verður að leggja til grundvallar að þeim upplýsingum hafi verið komið á framfæri við stefnda samdægurs eins og stefnandi gengur út frá í málatilbúnaði sínum. Stefnda var, eins og fram hefur komið, ekki unnt að efna greiðsluskyldu sína fyrr en þá. Verður að líta svo á að í tilviki sem þessu fari um heimild til að reikna dráttarvexti af gjaldfallinni kröfu eftir 3. mgr. 5. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, enda gjalddagi ekki „fyrir fram“ ákveðinn þegar krafa gjaldfellur við stofnun hennar, sbr. 1. mgr. sömu greinar, og ekki samkomulag um tiltekinn eindaga. Dráttarvextir byrjuðu því að leggjast á kröfu stefnanda frá 13. október 2010.

Krafa stefnanda, sem nemur ógreiddum dráttarvöxtum af kröfunni til greiðsludags, var ófyrnd þegar mál þetta var höfðað. Eins og réttarsambandi aðila var háttað verður ekki séð að tómlæti af hálfu stefnanda geti valdið því að krafa hans sé fallin niður.

Kröfugerð stefnanda tekur mið af því að dráttarvexti skuli reikna frá og með 15. september 2010 til greiðsludags 19. apríl 2011. Við aðalmeðferð var að því vikið hvernig útreikningi yrði háttað ef dráttarvextir miðuðust við tímabilið frá 13. október 2010 til 19. apríl 2011. Samkvæmt honum nema eftirstöðvar kröfu stefnanda 1.120.500 krónum. Ekki var hreyft andmælum við þeim útreikningi við aðalmeðferðina. Þá hefur dómari sannreynt hann miðað við framangreindar forsendur. Samkvæmt framansögðu verður á það fallist að stefnda beri að greiða stefnanda þessar eftirstöðvar.

Stefnandi krefst dráttarvaxta af stefnufjárhæðinni frá 19. apríl 2011 til greiðsludags. Eins og fram hefur komið efndi stefndi þann dag greiðsluskyldu sína að hluta með því að leggja 18.000.000 króna á reikning lögmannsstofu stefnanda. Af hálfu stefnda hefur upphafstíma dráttarvaxtakröfunnar ekki verið mótmælt. Verður á hana fallist meðal annars með hliðsjón af dómi Hæstaréttar frá 23. febrúar 2012 í máli nr. 430/2011.

Með vísan til 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála verður stefndi dæmdur til að greiða stefnanda málskostnað. Í ljósi umfangs málsins og reksturs þess fyrir dómi þykir hann hæfilega ákveðinn 450.000 krónur og hefur þá meðal annars verið tekið tillit til virðisaukaskatts.

Á-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð :

Stefndi, Íslandsbanki hf., greiði stefnanda, J-kk-þgf J. Ó-kk-þgf, 1.120.500 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 19. apríl 2011 til greiðsludags.

Stefndi greiði stefnanda 450.000 krónur í málskostnað.

Á-kk-nf H-kk-nf (sign.)