S-351/2010

Ár 2010, fimmudaginn 3. júní, er á dómþingi héraðsdóms Reykjavíkur, sem háð er í Dómhúsinu við Lækjartorg af P-kk-þgf G-kk-þgf, héraðsdómara, kveðinn upp dómur í sakamálinu nr. 351/2010: Ákæruvaldið (S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf) gegn J-kk-þgf H-kk-þgf N-kk-þgf (S-kk-nf A-kk-nf S-kk-nf hrl.) sem tekið var til dóms hinn 28. maí sl. að aflokinni aðalmeðferð.

Málið er höfðað með ákæru ríkissaksóknara á höfuðborgarsvæðinu, dagsettri 26. apríl sl. á hendur ákærða, J-kk-þgf H-kk-þgf N-kk-þgf, kt. 000000-0000, Hæðargarði 6, Reykjavík, „fyrir brot gegn valdstjórninni, með því að hafa aðfaranótt laugardagsins 18. apríl 2009, við skemmtistaðinn Kaffi Akureyri við Strandgötu, Akureyri, hrækt á jakka H-kk-ef J-kk-ef I-kk-ef lögreglumanns sem þar var að sinna skyldustarfi sínu og slegið hann eitt högg með krepptum hnefa í bringuna.

Telst háttsemi ákærða varða við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 1. gr. laga nr. 25/2007, en til vara telst sú háttsemi ákærða að hrækja á jakka lögreglumannsins varða við 234. gr. sömu laga.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar. “

Málavextir

Fyrir liggur að laugardagskvöldið 18. apríl 2009 var ákærði á ferli við skemmtistaðinn Kaffi Akureyri við Strandgötu í samnefndum bæ. Lenti hann þar í útistöðum við lögreglu sem þar var að störfum í margmenni. Í staðfestri skýrslu H-kk-ef J-kk-ef I-kk-ef lögreglumanns segir að lögreglumenn hafi verið að handtaka mann sem verið hafði til vandræða utandyra. Hafi nærstatt fólk orðið æst yfir þessari aðgerð lögreglunnar og þá mest ákærði, J-kk-nf H-kk-nf N-kk-nf, sem hefði sagst bera ábyrgð á ólátunum þarna, frekar en sá sem handtekinn hafði verið. Hefði ákærði svo hrækt á lögreglumanninn sem þá hefði tekið í hægri handlegg hans og leitt í átt að lögreglubílnum. Ákærði hefði svo reitt hnefann til höggs og slegið með honum krepptum í bringuna. Hafi ákærði þá verið handtekinn og settur í lögreglubíl. Í skýrslunni segir ennfremur að áfengisþef hafi lagt úr vitum ákærða en hann hefði sagst hafa einnig neytt amfetamíns og kannabis. Á lögreglustöðinni hefði ákærði verið leiddur fyrir varðstjóra og þar hefði hann sagst hafa verið óánægður með framgöngu lögreglunnar og sagt að hann hefði misst stjórn á sér og hrækt á lögreglumanninn og slegið hann.

Ákærði var yfirheyrður hjá lögreglu 10. nóvember sl. og sagðist hann þá hafa viljað segja lögreglumanni sem þarna var að maðurinn, sem handtekinn hafði verið, væri saklaus en lögreglumaðurinn ekki viljað hlusta á það og gengið á brott. Þegar hann var kominn nokkra metra í burtu kvaðst ákærði hafa hrækt á eftir lögreglumanninum en misst marks og væri hann viss um það. Hann hefði svo að sínu leyti snúið frá og gengið í burtu en þá fundið að tekið var mjög fast í hægri upphandlegginn á honum. Ekki hefði hann séð hver þar var að verki og snúið sér snöggt við. Kynni hann við þetta að hafa rekið olnbogann óvart í lögreglumanninn. Neitaði hann því alfarið að hafa slegið lögreglumanninn með krepptum hnefa.

Verður nú gerð grein fyrir því sem fram hefur komið í aðalmeðferð málsins.

Ákærði hefur skýrt frá því að hann hafi séð að lögreglumenn hafi tekið mann og sett hann inn í lögreglubíl vegna slagsmála, sem hann hafi vitað að væri að ósekju gert. Hafi hann sagt svo við H-kk-þf lögreglumann en lögreglumaðurinn hefði hundsað það sem hann sagði. Kveðst hann þá hafa hrækt á eftir lögreglumanninum þegar hann gekk í burtu en hrákinn hefði misst marks og sé hann viss um þetta. Hann segir lögreglumanninn ekki hafa getað séð þegar hann hrækti að honum. Hann hafi svo snúið sér við fljótlega eftir þetta og gengið á brott en þá fundið að einhver, sem hann vissi ekki hver var eða af hverju, tók um upphandlegginn á honum. Hann hafi þá snúið sér hratt við en það sé rangt að hann hafi slegið lögreglumanninn hnefahögg. Aðspurður segist hann ekki muna til þess að olnboginn hafi farið í lögreglumanninn, þótt það hafi hugsanlega gerst, en hann sé viss um að hafa ekki kýlt hann með krepptum hnefa. Eftir þetta hafi hann verið settur inn í stóran lögreglubíl og færður á lögreglustöðina til viðtals. Eftir það hafi honum verið sleppt. Hann kveðst hafa verið búinn að drekka 3-4 bjóra en ekki hafa verið ölvaður. Þá segist hann hafa reykt kannabis fyrr um daginn en ekki neytt amfetamíns. Hann hafi verið spurður um amfetamínneyslu og hafi hann svarað því neitandi.

H-kk-nf J-kk-nf I-kk-nf lögreglumaður hefur skýrt frá því að lögreglan hafi verið kölluð til vegna æsings í miðbænum á Akureyri. Þarna hafi verið múgur manns og maður verið handtekinn þarna. Minnir vitnið að ákærði hafi ekki viljað sætta sig við það og sagt að sá handtekni væri saklaus. Hann kveðst hafa gengið fram hjá ákærða en þá heyrt að hann ræskti sig eins og til þess að hrækja og svo heyrt að hann hrækti. Hafi hrákinn komið framan á jakkann frá hlið en einnig hafi hann fengið eitthvað af honum í hárið á hliðinni á höfðinu. Kveðst hann hafa snúið sér að ákærða og þá séð að ekki gat öðrum verið til að dreifa en honum. Þá segist hann halda að hrákinn hafi verið sér ætlaður. Kveðst hann hafa tekið um úlnlið ákærða annarri hendi en hinni um upphandlegginn og sagt honum að koma með sér að lögreglubílnum. Á leiðinni þangað hafi maðurinn snúið sér harkalega við slegið til sín með krepptum hnefa. Kveðst hann hafa getað vikið sér undan högginu sem hafi beinst að höfðinu svo að það kom þess í stað á bringuna. Hann segir án þess að vera spurður að því sérstaklega að hann viti ekki hvort ákærði hafi ætlað að kýla hann eða þá verið að reyna að losa sig en hann hafi slegið með krepptum hnefa. Ó-kk-nf H-kk-nf Ó-kk-nf lögreglumaður hafi þá komið til aðstoðar og þeir fært ákærða í lögreglubílinn. Hann segir ákærða hafa verið æstan og spenntan og segist því hafa spurt hann í lögreglubílnum hvort hann væri undir áhrifum fíkniefna. Hafi hann sagst hafa neytt lítillega af amfetamíni og kannabis. Hann kveðst svo hafa verið viðstaddur þegar H-kk-nf varðstjóri talaði við ákærða og heyrt hann kannast við að hafa hrækt og slegið og sagst hafa misst stjórn á sér.

Ó-kk-nf H-kk-nf Ó-kk-nf lögreglumaður hefur skýrt frá því að ákærði hafi komið æstur á móti sér þegar hann kom úr lögreglubílnum ásamt H-kk-þgf J-kk-þgf. Kveðst hann ekki hafa skipt sér af ákærða og haldið áfram ferð sinni til þess að athuga hvað væri á seyði fyrir utan veitingastaðinn. Kveðst hann svo hafa snúið sér við og séð hvar ákærði sló með hnefanum í bringuna á H-kk-þgf J-kk-þgf. Hafi þeir staðið hvor andspænis öðrum og H-kk-nf J-kk-nf haldið í aðra hönd hans. Kveðst hann þá hafa farið að liðsinna honum og þeir sett ákærða í lögreglubílinn. Segist hann þá hafa séð hráka á brjóstinu á lögreglubúningi H-kk-ef J-kk-ef. Ekki segist hann aðspurður geta sagt hvort þetta högg var veitt viljandi. Áfengisþefur hafi verið af ákærða og hann verið mjög æstur.

H-kk-nf K-kk-nf lögregluvarðstjóri hefur skýrt frá því að hann hafi hitt ákærða á lögreglustöðinni. Hann muni þó ekki lengur eftir því sem á milli þeirra ákærða fór þá. Hann segist þó muna að það sem lögreglumennirnir hefðu sagt um atvikið í bænum hafi ákærði játað að væri rétt. Þá segist hann hafa lesið yfir frumskýrslu H-kk-ef J-kk-ef þarna á eftir.

Niðurstaða

Þeir H-kk-nf J-kk-nf og Ó-kk-nf H-kk-nf lögreglumenn bera það báðir að ákærði hafi slegið þann fyrrnefnda hnefahögg í brjóstið. Þá hefur H-kk-nf J-kk-nf sagt ákærða hafa hrækt á sig og hrákinn komið á jakkabrjóstið. Ó-kk-nf H-kk-nf hefur borið að hann hafi séð hráka framan á lögreglubúningi H-kk-ef J-kk-ef þegar hann kom honum til aðstoðar. Loks er að geta frásagnar H-kk-ef varðstjóra um það að ákærði hafi kannast við það á lögreglustöðinni að hafa gert það sem lögreglumennirnir sögðu hann hafa gert og þykir styðja framburð hinna tveggja. Ákærði neitar því að hafa slegið eða hrækt á H-kk-þf J-kk-þf, þótt hann kannist við að hafa hrækt á eftir lögreglumanninum en misst marks. Þrátt fyrir neitun ákærða þykir vera sannað með vætti lögreglumannanna þriggja að ákærði hafi hrækt á H-kk-þf J-kk-þf og slegið hann hnefahögg í brjóstið. Þessar athafnir hans teljast vera ofbeldi í garð lögreglumannsins og brot gegn valdstjórninni. Varða þær ákærða refsingu samkvæmt 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga.

Refsing og sakarkostnaður

Refsing ákærða þykir hæfilega ákveðin fangelsi í 60 daga. Rétt þykir að fresta

framkvæmd refsingarinnar og ákveða að hún falli niður að liðnum 2 árum frá dómsuppsögu, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

Dæma ber ákærða til þess að greiða verjanda sínum, S-kk-þgf A-kk-þgf S-kk-þgf hrl., 75.000 krónur í málsvarnarlaun, sem dæmast með virðisaukaskatti.

Annan sakarkostnað, 74.100 krónur sem er ferðakostnaður þriggja vitna í málinu, ber að dæma ákærða til þess að greiða.

DÓMSORÐ:

Ákærði, J-kk-nf H-kk-nf N-kk-nf, sæti fangelsi í 60 daga. Frestað er því að

framkvæma refsingu þessa og fellur hún niður að liðnum 2 árum frá dómsuppsögu, haldi ákærði almennt skilorð.

Ákærði greiði verjanda sínum, S-kk-þgf A-kk-þgf S-kk-þgf hrl, 75.000 krónur í málsvarnarlaun og greiði jafnframt 74.100 krónur í annan sakarkostnað.

P-kk-nf G-kk-nf