S-62/2008

I.

Mál þetta, sem dómtekið var mánudaginn 15. september 2008 að aflokinni aðalmeðferð, er höfðað með ákæru lögreglustjórans á Eskifirði, útgefinni 27. maí 2008, á hendur X, [kt. og heimilisfang], og M-kk-þgf Ó-kk-þgf S-kk-þgf, kt. 160985-2919, Hæðargerði 9, Reyðarfirði, „fyrir líkamsárás á Eskifirði með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 10. febrúar 2008, í félagsheimilinu Valhöll, Strandgötu 49, veist að Þ-kk-þgf Ó-kk-þgf, [kt.] og M-kk-nf Ó-kk-nf slegið hann eitt hnefahögg í andlitið, framan við anddyri hússins og þeir síðan báðir ráðist að honum inni í anddyri hússins og M-kk-nf haldið honum á meðan X sló hann nokkur hnefahögg í andlitið, með þeim afleiðingum að hann nefbrotnaði.

Telst þetta varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. breytingarlög.

Þess er krafist að ákærðu verði dæmdir til refsingar.

Af hálfu Þ-kk-ef Ó-kk-ef er krafist skaðabóta að fjárhæð kr. 293.744, með vöxtum skv. 8. gr. laga nr. 38/2001, frá 12. febrúar 2008 til greiðsludags, en ef greitt verður síðar en 2. maí 2008, er gerð krafa um dráttarvexti skv. 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr., sömu laga, frá þeim degi til greiðsludags.“

Ákærði X krefst aðallega sýknu en til vara vægustu refsingar sem lög leyfa og að hún verði skilorðsbundin. Hann krefst aðallega frávísunar bótakröfu en til vara að hún sæti lækkun. Þá krefst hann hæfilegrar þóknunar til handa skipuðum verjanda sínum, sem greiðist úr ríkissjóði.

Ákærði M-kk-nf krefst sýknu og að málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans verði greidd úr ríkissjóði.

Af hálfu Þ-kk-ef Ó-kk-ef var lögð fram breytt bótakrafa við upphaf aðalmeðferðar og sætti það ekki andmælum af hálfu verjanda. Fólst breytingin í því að fallið var frá kröfu um útlagðan kostnað sem áætlaður hafði verið 30.000 krónur en liðurinn lögmannsþóknun var hækkaður úr 51.200 krónum í 121.600 krónur. Vísaði lögmaður bótakrefjanda til áskilnaðar í upphaflegri bótakröfu um hækkun þessa liðar kæmi til aðalmeðferðar í málinu. Þótt það verði ekki ráðið af orðalagi ákæru er bótakröfu málsins einungis beint að ákærða X og er þess krafist að hann verði dæmdur til að greiða Þ-kk-þgf Ó-kk-þgf 351.392 krónur með vöxtum eins og greinir í ákæru.

Auk ákærðu gáfu skýrslu fyrir dómi vitnin Þ-kk-nf Ó-kk-nf, Á-kk-nf V-kk-nf S-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf Þ-kvk-nf og A-kk-nf B-kk-nf V-kk-nf.

II.

Samkvæmt frumskýrslu lögreglu kom Þ-kk-nf Ó-kk-nf á lögreglustöðina á Eskifirði aðfaranótt sunnudagsins 10. febrúar 2008, kl. 03:38 og kvaðst hafa orðið fyrir líkamsárás er hann var á leið út af skemmtistaðnum Valhöll. Kvaðst hann ekki þekkja árásarmanninn né geta lýst honum vel að svo komnu en hann hefði verið lágvaxinn. Í skýrslunni segir að Þ-kk-nf hafi verið nokkuð ölvaður, með talsverða áverka á nefi og blóðugur, einnig með sár vinstra megin á enni. Farið hafi verið með Þ-kk-þf á heilsugæslustöðina á Eskifirði og hafi læknir þar talið hann vera nefbrotinn. Engin vitni hafi fundist um nóttina en nokkru síðar hafi verið rætt við Á-kk-þf S-kk-þf dyravörð í Valhöll og hafi hann sagt ákærða X hafa kýlt Þ-kk-þf með þessum afleiðingum.

Þ-kk-nf lagði fram kæru hjá lögreglu vegna árásarinnar 13. febrúar s.á. Í skýrslu hans hjá lögreglu þann dag kvaðst hann hafa farið að skemmta sér ásamt tveimur vinnufélögum sínum. Þeir hafi farið á skemmtistaðinn Valhöll á Eskifirði og komið þar um klukkan 2 aðfaranótt 10. febrúar. Félagar hans hafi yfirgefið staðinn um klukkan þrjú með leigubíl, en hann hafi orðið eftir og ætlað að taka næsta leigubíl. Er haft eftir Þ-kk-þgf að hann hafi síðan farið fram í anddyri og hafi verið á leiðinni út en hafi þá tekið eftir því að einhverjar stimpingar hafi verið á milli manna. Hafi hann farið framhjá þessum mönnum en hafi snúið sér aðeins við þegar hann hafi verið að fara út um útidyrnar en í því hafi hann allt í einu fengið mikið högg sem lent hafi vinstra megin á nefinu. Hafi hann vankast mjög við þetta. Kvað hann þann sem kýldi hafa verið lágvaxinn grannan mann um tvítugt og að hann minnti að maðurinn hefði verið með sár á nefinu. Kvaðst Þ-kk-nf hafa við höggið fallið aftur fyrir sig og hafa lent upp við vegg. Hann hafi tekið utan um nefið og hafi fundið að hann hafi verið með miklar blóðnasir og greinilegt hafi verið að nefið hafi skekkst. Dyravörðurinn hafi komið rétt í þessu og hafi hleypt honum inn á karlasalerni til að sækja pappír til að þurrka framan úr sér blóðið. Dyravörðurinn hafi síðan farið að koma síðustu gestunum út, en Þ-kk-nf kvað fáa hafa verið þarna þegar hann hafi verið kýldur. Þ-kk-nf kvaðst þá hafa farið út en þá hafi félagi þess manns sem hafi kýlt hann gert aðsúg að sér og hafi ætlað að ráðast að sér, en félagar mannsins hafi stöðvað hann. Lýsti Þ-kk-nf þeim manni sem grönnum, ljóshærðum, stuttklipptum, rúmlega tvítugum. Þ-kk-nf kvaðst hafa farið eftir þetta á lögreglustöð og leitað sér aðstoðar.

Í skýrslu sinni fyrir dómi kvað Þ-kk-nf að hann myndi nokkuð vel eftir atburðum þessa kvölds, en hann hafi verið drukkinn. Aðspurður um átök við ákærðu kvað hann að það hefðu verið einhver rifrildi þarna inni, en ekki eins mikil og lýst væri í ákæru. Hann kvaðst muna eftir að hafa verið að rífast við einhvern en kvaðst ekki geta staðfest að það hafi verið við annan hvorn ákærðu. Hann kvaðst ekki hafa séð hver það hafi verið sem kýldi hann. Hann kvaðst væntanlega hafa vankast við þetta högg, enda hafi hann nefbrotnað. Aðspurður kvaðst hann ekki hafa séð þann sem kýldi hann eða hvar sá maður stóð. Eftir höggið kvaðst hann hafa fengið „tissjú“ hjá einhverjum starfsmanni og síðan hafi hann farið út og þá hafi komið einhverjir gaurar og hafi haldið áfram að rífast við hann. Þá hafi einhverjir strákar komið þar að og gengið á milli og síðan hafi hann séð lögreglubíl og hann hafi farið inn í hann. Aðspurður um átök í framhaldi af þessu höggi kvaðst hann ekki muna eftir því, hann hafi gripið um andlitið á sér en ekki séð neinn. Aðspurður um það hvort hann teldi að hann hefði getað nefbrotnað fyrir eða eftir þetta kvað hann það ekki geta verið. Hann kvað þetta hafa verið eina höggið sem hann hafi fengið í andlitið. Í kjölfar þessa hafi hann farið beint á heilsugæslu og þar hafi honum verið tjáð af lækni að hann væri nefbrotinn. Þá staðfesti Þ-kk-nf að hann hafi leitað til sérfræðings í Reykjavík sem brotið hafi nefið upp aftur og rétt það. Þá kvað Þ-kk-nf að þetta sæist nánast ekkert nú og að hann hefði jafnað sig að fullu. Aðspurður um það hvort hann myndi til þess að einhver hefði reynt að fella hann þarna um kvöldið, kvað hann að þegar hann hefði verið á leið inn hefði einhver brugðið fyrir hann fæti, en það taldi hann ekki útskýra þetta högg sem hann hafi fengið. Hann kvaðst ekki muna til þess að hafa lamið neinn áður en hann hafi verið laminn. Hann kvaðst nánar aðspurður ekki geta staðfest að í þeim rifrildum sem hafi átt sér stað hafi hann verið að rífast við ákærðu í málinu. Kvaðst hann ekki geta staðfest að annar ákærðu hefði veitt honum það högg sem hann fékk, enda hafi höggið komið aftanfrá og hann ekki séð þann sem sló. Taldi hann að rifrildið sem hafi hafist vegna þess að hann taldi að einhver hafi reynt að fella hann hafi ekki staðið í samhengi við það högg sem hann síðan fékk og leiddi til nefbrotsins, enda hafi liðið einhver tími á milli. Aðspurður kvað hann að þegar höggið hafi komið hafi hann staðið fyrir innan anddyri og verið að bíða eftir leigubíl. Hann hafi ekki séð neinn koma að sér. Þá ítrekaði hann að hann myndi ekki eftir að hafa átt í átökum við einhvern fyrr um kvöldið. Ákærði kvaðst muna að eftir höggið hafi komið til hans dyravörður, en þá hafi hann verið í anddyrinu. Nánar aðspurður um hvort minni hans væri gloppótt kvað hann það ekki vera. Hann hafi verið að skemmta sér og þá væru menn ekki að leggja allt á minnið, en það hafi ekki verið neitt sem staðið hafi upp úr til að leggja á minnið.

Ákærði X gaf skýrslu hjá lögreglu 15. febrúar 2008. Kvaðst hann þar hafa verið að skemmta sér við Valhöll ásamt meðákærða M-kk-þgf og hafi vitnið Þ-kk-nf þá gengið fram hjá þeim. Hafi Þ-kk-nf borið það á ákærða að hann hafi reynt að fella hann, en því hafi ákærði neitað. Hafi þetta leitt til rifrildis milli þeirra. M-kk-nf hafi þá sagt eitthvað við Þ-kk-þf sem ákærði mundi ekki hvað var og þá hafi Þ-kk-nf slegið M-kk-þf hnefahögg í andlitið, en höggið hafi trúlega hitt einhversstaðar ofan við kinn. M-kk-nf hafi þá slegið Þ-kk-þf til baka. Taldi ákærði að höggið hefði lent einhversstaðar á enni Þ-kk-ef, en kvaðst ekki geta fullyrt það. Við þetta kvaðst ákærði hafa orðið æstur og hafa stokkið á Þ-kk-þf og hafa tekið í fötin hans á bringunni. Átökin hafi þá borist inn í anddyrið á Valhöll. Þeir hafi fallið í gólfið og hafi ákærði lent ofan á Þ-kk-þgf og hafi þá ennþá haldið í hann. Það hafi drifið að fullt af fólki þegar þetta hafi gerst. Hafi vitnið Á-kk-nf, sem var dyravörður á staðnum, komið þarna strax að og hafi tekið ákærða ofan af Þ-kk-þgf. Eftir það hafi ákærði farið út. Aðspurður um hvernig Þ-kk-nf hefði brugðist við höggi M-kk-ef, kvað ákærði að Þ-kk-nf hefði orðið æstari við það og hafi virst vilja slást meira. Allavega hafi ekki virst eins og hann hafi nefbrotnað við það högg. Ákærði kvaðst hafa verið búinn að fá sér í glas en hafi ekki fundist hann vera mjög ölvaður. Þá kvað hann M-kk-þf ekki hafa verið mjög ölvaðan, „bara svona venjulega“. Aðspurður um ölvunarástand Þ-kk-ef er haft eftir ákærða: „Nei mér fannst [hann] ekkert svakalega ölvaður en hann var vel fullur en ég þekki hann ekki svo ég get ekki beint sagt til um það.“ Þá staðfesti ákærði að hann hefði verið með sár á nefinu, sem rifnað hafi upp nokkrum dögum fyrr. Hann kvað Þ-kk-þf aldrei hafa slegið til sín. Aðspurður um það hvort hann hefði séð einhvern annan en M-kk-þf slá til Þ-kk-ef kvaðst hann hafa séð einhver högg þegar þeir hafi „legið þarna niðri“ en hann hafi ekki hugmynd um hver það hafi verið. Þá var borinn undir ákærða framburður vitnisins Á-kk-ef þar sem vitnið lýsir því að hann hafi séð Þ-kk-þf falla aftur fyrir sig og þeir ákærði og meðákærði M-kk-nf hafi komið á eftir honum, en ákærði hafi farið yfir Þ-kk-þf og slegið hann með krepptum hnefa nokkrum sinnum í andlitið og hafi vitninu sýnst M-kk-nf halda Þ-kk-þgf niðri. Ákærði kvaðst fullyrða að hann hefði aldrei slegið Þ-kk-þf og að Á-kk-nf hlyti að hafa séð þetta eitthvað skakkt. Ekki geti annað verið. Það sé líka rangt hjá Á-kk-þgf að ákærði hafi hlaupið á eftir Þ-kk-þgf. Kvaðst hann alltaf hafa haldið í Þ-kk-þf og sagði „...við bökkuðum inn í anddyrið þangað til við duttum.“ Þá áréttaði ákærði að hann hefði ekki slegið Þ-kk-þf og að hann myndi ekki eftir að nefið á Þ-kk-þgf hefði verið eitthvað skakkt þegar hann hefði komið út þarna eftir að þetta hefði gerst.

Í skýrslu sinni fyrir dómi kvað ákærði X atvik hafa verið með þeim hætti að hann og meðákærði M-kk-nf hafi staðið í anddyri Valhallar og hafi ákærði verið að reykja. Þ-kk-nf hafi labbað framhjá þeim og hafi síðan spurt hvort ákærði hafi verið að reyna að fella hann. Kvaðst hann hafa neitað því, en úr þessu hafi orðið rifrildi, en þeir hafi ekki verið að leita að neinum slagsmálum. Þá hafi annað hvort ákærði eða M-kk-nf sagt eitthvað og þá hafi Þ-kk-nf slegið M-kk-þf í andlitið. M-kk-nf hafi slegið á móti. Síðan hafi ákærði gripið í skyrtu Þ-kk-ef og Þ-kk-nf hafi bakkað og svo hafi þeir dottið um koll. Þarna hafi verið fullt af fólki og þeir hafi dottið um eitthvað fólk. Síðan hafi Á-kk-nf komið þarna og rifið ákærða af Þ-kk-þgf. Ákærði kvað sig og M-kk-þf hafa farið út í kjölfarið. Ákærði kvaðst ekki hafa reynt að fella Þ-kk-þf í upphafi. Aðspurður um það högg sem M-kk-nf hafi slegið Þ-kk-þf, kvað hann það hafa verið með hægri hendi og hafi komið einhversstaðar í andlitið á Þ-kk-þgf, en hann kvaðst ekki viss um það. Ákærði kvað að eftir að þeir Þ-kk-nf hafi fallið í gólfið hafi Á-kk-nf komið fljótlega og tekið hann upp. Það hafi verið mikið af fólki þarna allt í kring um þá. Þetta hafi allt gerst mjög hratt. Aðspurður um hvað M-kk-nf hefði verið að gera meðan á þessu stóð, kvaðst hann ekki viss um það en M-kk-nf hafi verið þarna með honum. Aðspurður kvað ákærði að það væri rangt hjá Á-kk-þgf dyraverði að ákærði hafi slegið Þ-kk-þf og taldi að Á-kk-nf hefði ekki séð hvað raunverulega hafi gerst, enda hafi hann verið lengra í burtu. Hann kvaðst ekki muna til þess að hafa séð áverka á nefinu á Þ-kk-þgf eftir þetta. Aðspurður um hvort hann hefði fengið einhverja áverka kvaðst ákærði hafa fengið smá skurð, en var ekki viss um hvers vegna. Þegar borinn var undir hann framburður hans hjá lögreglu um að rifnað hafi ofan af gömlu sári á nefinu, kvað ákærði það vel geta verið. Ákærði kvaðst hafa verið „vel í glasi“ þetta kvöld, en að hann myndi þokkalega eftir atburðum. Minni hans væri þó aðeins gloppótt. Ákærði kvaðst ekki hafa séð til Þ-kk-ef eftir að hann hafi farið út í kjölfar þess að Á-kk-nf skildi þá að. Aðspurður kvað ákærði að mikill fjöldi fólks hafi verið þarna og það hafi staðið í kring um hann og Þ-kk-þf þegar þessi átök hafi átt sér stað. Hann taldi að „poolborðið“ sem vitnið Á-kk-nf segðist hafa staðið við væri fimm til sjö metra í burtu frá þeim stað þar sem hann og Þ-kk-nf hafi fallið í gólfið. Aðspurður um það hvort hann vissi til að fleiri hefðu átt í átökum við Þ-kk-þf þetta kvöld, kvaðst hann vita til að H-kk-nf hafi átt í einhverjum átökum við hann, bæði áður og eftir að átök ákærða og Þ-kk-ef hafi átt sér stað. Hann kvað þá lýsingu sem fram komi á ákæruskjali að hann hafi kýlt Þ-kk-þf ítrekað meðan M-kk-nf hafi haldið honum niðri algerlega ranga. Þá kvað hann að þegar hann hafi verið í stimpingum við Þ-kk-þf hafi M-kk-nf fylgt á eftir, en gat ekki fullyrt hvað M-kk-nf hafi verið að gera.

Ákærði M-kk-nf gaf gaf fyrst skýrslu hjá lögreglu sem vitni 14. febrúar 2008 og með réttarstöðu sakbornings 18. s.m. Í fyrri skýrslu ákærða er haft eftir honum að umrætt kvöld hafi hann verið að skemmta sér ásamt félögum sínum. Hafi hann verið með ákærða X fyrir utan Valhöll eitthvað fyrir þrjú og þá hafi hann fyrst séð Þ-kk-þf. X hafi eitthvað verið að beygja sig niður þegar Þ-kk-nf hafi gengið á fótinn á honum. Hafi Þ-kk-nf borið á X að hann hafi reynt að bregða fyrir sig fæti. Hafi þetta leitt til rifrildis. Hafi ákærði sagt við Þ-kk-þf að hann vildi ekki gera mál úr þessu en þá hafi Þ-kk-nf slegið til hans hnefahöggi, en höggið hafi lent einhversstaðar á enni ákærða. Kvaðst ákærði þá hafa slegið til baka með vinstri hendi og hafi höggið hafnað einhversstaðar á enni Þ-kk-ef. X hafi tekið eitthvað í Þ-kk-þf og hafi átökin borist inn í anddyrið á Valhöll. Hafi ákærði reynt að slíta X af Þ-kk-þgf þar sem X hafi haldið honum, en þeir hafi svo fallið í gólfið í anddyrinu. Á-kk-nf dyravörður hafi svo komið mjög fljótlega og skilið þá að. Eftir þetta hafi þeir X farið út. Borinn var undir ákærða framburður Á-kk-ef þess efnis að X hafi beygt sig yfir Þ-kk-þgf og slegið hann með krepptum hnefa í andlitið nokkrum sinnum og að Á-kk-þgf hafi sýnst að ákærði M-kk-nf hafi haldið Þ-kk-þgf á meðan. Kvaðst ákærði aldrei hafa séð X slá Þ-kk-þf í andlitið, en kvaðst reyndar hafa verið töluvert ölvaður og því ekki muna nákvæmlega hvað hafi gerst. Kvaðst ákærði alltaf hafa staðið fyrir aftan X þegar þetta hafi gerst og hafi því ekki séð hvort hann hafi slegið Þ-kk-þf. X hafi svo sagt ákærða þegar þeir hafi komið út að hann hefði ekki náð að slá til Þ-kk-ef. Hann kvaðst aðspurður telja að höggið sem hann hafi veitt Þ-kk-þgf hafi hafnað á enni hans, en væri ekki viss um það. Tók ákærði fram í lok skýrslu sinnar að þetta væri í fyrsta skipti sem hann hafi lent í slagsmálum um ævina. Hann telji að höggið sem hann hafi veitt Þ-kk-þgf hafi ekki verið alvarlegt og að hann geti ekki ímyndað sér að Þ-kk-nf hafi nefbrotnað við það. Í síðari skýrslu sinni hjá lögreglu, sem ákærði gaf að eigin frumkvæði, lýsir hann aðdraganda ágreinings þeirra X við Þ-kk-þf með svipuðum hætti, en kvaðst þá ekki muna hvað hann hafi sagt við Þ-kk-þf, sem leitt hafi til þess að Þ-kk-nf hafi slegið hann. Kvað hann högg Þ-kk-ef hafa komið í enni sitt og verið frekar máttlaust. Kvaðst ákærði hafa svarað í sömu mynt og hafa slegið Þ-kk-þf eitt högg sem ákærði taldi að hefði hafnað í enni hans. Það hafi verið frekar laust högg þannig að hann hafi í það minnsta ekki meitt sig neitt í hendinni. Þegar þarna hafi verið komið hafi X stokkið á Þ-kk-þf og gripið með báðum höndum í bringu hans og keyrt hann inn í anddyrið. Hafi ákærði farið á eftir og séð að þeir hafi eitthvað verið að takast á og hafi svo dottið í mannþvöguna sem þarna hafi verið og X þá ofan á Þ-kk-þf. Það næsta sem ákærði muni hafi verið að þeir X hafi verið komnir út og verið á heimleið. Nánar aðspurður um framangreindan framburð vitnisins Á-kk-ef kvað ákærði að sig minnti að hann hefði farið inn í þvöguna á eftir X og reynt að toga hann í burtu frá Þ-kk-þgf, en það sé alveg á hreinu að hann (M-kk-nf) hafi ekki haldið manninum niðri. Þá ítrekaði ákærði fyrri framburð sinn um að hann hefði ekki séð X berja Þ-kk-þf.

Í skýrslu sinni fyrir dómi kvað ákærði M-kk-nf að þeir X hafi hitt Þ-kk-þf fyrir utan Valhöll þetta kvöld. Þ-kk-nf hafi gengið að þeim og hafi rekist utan í X og hafi hrasað við það. Þá hafi hafist rifrildi milli þeirra. Hafi Þ-kk-nf slegið ákærða og hafi höggið komið á ennið. Hafi ákærði þá slegið til baka með vinstri hendi. Taldi ákærði að höggið hefði ekki verið fast og kvaðst ekki vera viss um að hann hafi hitt hann almennilega. Höggið hafi komið í andlitið. Þá kvað ákærði að X hafi stokkið á Þ-kk-þf og haldið honum með því að taka báðum höndum í fötin hans yfir bringunni. Svo hafi þetta borist inn í anddyrið og að þeir hafi verið að takast á og síðan hafi þeir dottið í gólfið. Að því loknu hafi dyravörður komið og stöðvað þetta. Kvaðst ákærði hafa verið þarna fyrir aftan og hafa verið að reyna að taka X af Þ-kk-þgf. Ákærði hafi viljað stoppa þetta. Hann hafi ekki séð annað en að X hafi haldið í Þ-kk-þf og ekki séð X slá hann. Aðspurður kvaðst hann hafa staðið aftan við X og ekki geta útilokað að X hafi slegið Þ-kk-þf, en ítrekaði að hann hafi ekki séð það og geti því ekkert um það sagt. Aðspurður um vitnisburð Á-kk-ef um að vitninu hafi virst ákærði halda Þ-kk-þgf meðan X hafi slegið hann kvað ákærði það ekki rétt. Honum hefði ekki tekist að skilja að þá X og Þ-kk-þf en Á-kk-nf dyravörður hafi komið að og hjálpað til. Að því loknu hafi ákærði farið með X út og þeir hafi farið heim. Ákærði kvaðst ekki hafa tekið eftir áverkum á Þ-kk-þgf. Hann kvaðst hafa verið frekar drukkinn þetta kvöld og ekki muna alla atburði kvöldsins skýrt, en þó myndi hann þá í stórum dráttum. X hafi einnig verið ölvaður. Kvað hann Þ-kk-þf hafa verið mjög drukkinn líka. Þá kvaðst ákærði ekki hafa séð Þ-kk-þf fyrir þetta kvöld. Aðspurður kvaðst ákærði aðeins hafa átt í átökum við Þ-kk-þf í upphafi þegar hann hafi brugðist við höggi Þ-kk-ef með því að slá til baka, en eftir það hafi hann ekki tekið þátt í átökum við Þ-kk-þf. Frá „poolborðinu“ að þeim stað þar sem X og Þ-kk-nf hafi fallið í gólfið hafi verið nokkur spölur, en þeir hafi verið nálægt anddyrinu, en borðið sé nálægt miðjum salnum. Giskaði hann á að þetta væru um 10 til 15 metrar en kvaðst ekki geta verið viss. Þarna hefði verið fullt af fólki í anddyrinu og taldi ákærði nánar aðspurður að það gætu hafa verið tíu til fimmtán manns.

Þann 12. febrúar 2008 gaf Á-kk-nf V-kk-nf S-kk-nf skýrslu hjá lögreglu. Kvaðst hann hafa verið að vinna sem dyravörður á Valhöll umrætt kvöld. Margir gestir hafi verið á staðnum og talsverð ölvun. Hafi hann tekið eftir því að Þ-kk-nf hafi verið reykja inni á salerni um klukkan tvö og hafi vitnið beðið Þ-kk-þf um að fara út, sem hann hafi gert. Virtist vitninu Þ-kk-nf ekki mikið ölvaður. Rúmlega þrjú hafi gestum verið farið að fækka og minnti vitnið að búið hafi verið að tæma úr stóra salnum en þar hafi verið um 100 manns að skemmta sér, ef ekki meira. Kvaðst vitnið hafa verið eini dyravörðurinn, en tveir nafngreindir starfsmenn á bar hafi hjálpað honum. Þá er eftir vitninu haft: „Ég var staddur við „poolborðið“ og horfði í áttina að fatahenginu og sá hvar Þ-kk-nf féll aftur fyrir sig og þeir X og M-kk-nf Ó-kk-nf komu á eftir honum en X fór yfir hann og sló Þ-kk-þf með krepptum hnefa nokkrum sinnum í andlitið og mér sýndist M-kk-nf héldi honum niðri. Ég fór og reyndi að slíta þá af Þ-kk-þgf sem lá varnarlaus, en það gekk illa þar sem þeir voru mjög æstir en það hafðist skömmu síðar. Ég fór með X út en M-kk-nf var orðinn rólegur. Þegar ég kom til baka var maður sem heitir H-kk-nf að hóta Þ-kk-þgf, sagði að þetta yrði klárað þegar hann kæmi út fyrir, sagði svo við mig að ég skyldi ekki hleypa Þ-kk-þgf út bakdyramegin þar sem þeir myndu bíða eftir honum. Það var einhver milli Þ-kk-ef og P-kk-ef þegar ég kom að en ég veit ekki hver það var. Ég fylgdi Þ-kk-þgf inn í kaffisal en þar var enginn og bað ég hann um að bíða. Ég tók eftir að hann var með blóðnasir en Þ-kk-nf sagðist vera nefbrotinn.“ Kvaðst vitnið að því loknu hafa farið að ljúka við að koma gestum út af staðnum, en tveir nafngreindir menn hafi tekið að sér að fylgja Þ-kk-þgf út svo ekki yrði ráðist á hann.

Í skýrslu sinni fyrir dómi kvaðst Á-kk-nf hafa verið að vinna þarna sem dyravörður í Valhöll. Kvöldið hafi verið að klárast. Hafi hann verið að ganga þarna og séð þegar Þ-kk-nf hafi fallið aftur fyrir sig og að ákærðu hafi komið á eftir honum. Ákærði X hafi beygt sig yfir Þ-kk-þf og kýlt hann í andlitið, en ákærði M-kk-nf hafi haldið Þ-kk-þgf. Kvaðst Á-kk-nf hafa farið þarna til að ganga á milli og hafi það tekist. Það hafi verið mikill æsingur og hafi tekið nokkurn tíma að skilja þá að. Þegar hann hafi séð þá fyrst hafi verið eins og Þ-kk-nf hafi verið á ferð afturábak. M-kk-nf hafi þá haldið í hann og X örugglega líka. X hafi fylgt Þ-kk-þgf alveg í jörðina og hafi kýlt hann og á meðan hafi M-kk-nf haldið í hann. Eftir að þeir hafi verið skildir að hafi ákærðu farið út en hann hafi leyft Þ-kk-þgf að vera áfram inni af því að menn hafi verið mjög æstir og hann hafi viljað koma í veg fyrir að ráðist yrði á Þ-kk-þf að nýju. Aðspurður um hvort hann hafi séð áverka á Þ-kk-þgf eftir þetta kvaðst Á-kk-nf muna eftir að Þ-kk-nf hafi kvartað undan eymslum í nefi og að hann hafi sagst vera nefbrotinn. Hann kvaðst ekki muna hvort hann hafi séð einhverja áverka á nefinu á Þ-kk-þgf. Aðspurður kvaðst hann ekki þora að dæma um ölvunarástand ákærðu og Þ-kk-ef. Aðspurður staðfesti Á-kk-nf að hann hefði staðið við „poolborð“ í sal þegar hann hefði séð þetta og taldi að hann hefði því verið um fimm metra frá átökunum. Hann kvað fleira fólk hafa verið þarna í kring. Á-kk-nf kvað aðspurður að Þ-kk-nf hefði verið af fara afturábak og báðir ákærðu hafi haldið í hann og X fylgt Þ-kk-þgf í gólfið. Þeir hafi allavega haldið báðir í Þ-kk-þgf þegar hann hafi farið að skilja þá að. Hann kvaðst aðspurður hafa séð skýrt að X hafi slegið Þ-kk-þf með krepptum hnefa í andlitið þar sem hann hafi legið á hnjánum hjá Þ-kk-þgf og bograð yfir honum. Á-kk-nf kvaðst aðspurður viss um að þetta hafi verið hnefahögg í andlitið. Á-kk-nf kvað Þ-kk-þf ekki hafa slegið á móti og taldi að hann hefði verið alveg varnarlaus. Þegar þetta gerðist hafi hann verið að vinna í því að tæma húsið og hafi verið að ganga í átt að þeim stað þar sem slagsmálin hafi átt sér stað. Ekki hafi staðið fólk í sjónlínu milli hans og átakanna. Eftir átökin hafi ákærðu farið út, en Á-kk-nf kvaðst hafa haldið áfram að reyna að tæma húsið. Einhverjir hafi verið eftir þarna að hóta Þ-kk-þgf og hafi hann reynt að fá Þ-kk-þf til að vera áfram inni á meðan hann tæmdi húsið. Þ-kk-nf hafi ekki verið áfram í anddyrinu eftir þetta heldur hafi hann farið inn í svokallaðan kaffisal. Vitnið staðfesti það sem eftir því var haft í lögregluskýrslu að hafa farið með ákærðu út, en þegar hann hafi komið til baka hafi maður, H-kk-nf að nafni, verið að hóta Þ-kk-þgf. Tíminn sem hann hafi verið í burtu taldi hann aðeins hafa verið örfáar sekúndur. Eftir þetta hafi vitnið farið með Þ-kk-þgf inn i kaffisal. Nánar aðspurður um þann framburð ákærða M-kk-ef að hann hefði verið að reyna að slíta ákærða X frá Þ-kk-þgf en ekki halda Þ-kk-þgf niðri, kvaðst hann ekki geta fullyrt að svo hefði ekki verið. Það hefðu verið 10 til 15 manns þarna, en hann ítrekaði að fólkið hefði ekki verið í sjónlínu hans gagnvart þeim átökum sem hann hafi lýst.

Vitnið A-kk-nf B-kk-nf V-kk-nf gaf skýrslu hjá lögreglu 15. febrúar 2008 og kvaðst hafa staðið fyrir utan Valhöll þegar hann hafi séð ákærðu X og M-kk-þf vera að rífast á fullu við Þ-kk-þf. Það hafi endað með því að Þ-kk-nf hafi slegið X. Þá hafi M-kk-nf ráðist á Þ-kk-þf og slegið til hans. Svo hafi þeir horfið inn í anddyrið á Valhöll. Aðspurður um hvort eitthvað hafi sést á X eftir að Þ-kk-nf hafi slegið hann, kvað A-kk-nf að aðeins hefði sést á honum. „Samt ekki eins mikið og á Þ-kk-þgf“.

Í skýrslu A-kk-ef B-kk-ef fyrir dómi kvaðst hann hafa verið að skemmta sér í Valhöll umrætt kvöld. Hann hafi farið út að reykja og hafi þá séð ákærðu vera að rífast við Þ-kk-þf. Rifrildið hafi endað með því að Þ-kk-nf hafi kýlt annan hvorn þeirra, en vitnið mundi ekki hvorn. Þá hafi allt farið á hreyfingu og þeir hafi skipst á einhverjum höggum, en vitnið kvaðst ekki hafa séð mikið. A-kk-nf staðfesti að hann hafi séð annan ákærða slá Þ-kk-þf en fyrst hafi Þ-kk-nf slegið annan hvorn ákærðu. Kvaðst hann ekki geta fullyrt hvor ákærðu hafi verið sleginn eða hafi slegið. Gat vitnið ekki lýst því hvernig umrædd högg hefðu verið. Kvaðst hann aðeins hafa séð það sem gerst hafi fyrir utan, en ekki eftir að átökin hafi borist inn í húsið. Aðspurður kvaðst A-kk-nf hafa séð að nefið á Þ-kk-þgf hafi verið skakkt eftir þessa atburði. Nánar aðspurður um þetta atriði kvaðst A-kk-nf hafa séð þetta þegar hann hafi hitt Þ-kk-þf fyrir utan eftir að allt hefði verið um garð gengið. Nánar aðspurður um hvort hann væri viss um að þau högg sem hann hafi lýst hafi hitt þann sem slegið var til, kvaðst hann telja það en geti ekki verið hundrað prósent viss. A-kk-nf kvaðst kannast við ákærðu en ekki þekkja þá. Þ-kk-nf kvaðst hann ekkert þekkja.

Vitnið H-kvk-nf H-kvk-nf Þ-kvk-nf gaf skýrslu fyrir dómi. Hún kvaðst hafa verið stödd þarna og séð einhver átök fyrir utan, en ekkert sem hún geti sagt frá. Aðspurð um hvort hún hefði séð ákærða X sleginn kvaðst hún ekki geta staðfest það, en hún hafi séð hann halda fyrir andlitið. Hún kvaðst hafa séð átök úti, en það hafi verið hendur út um allt og ekki hafi verið hægt að sjá skýrt hvað hafi gerst. Þarna hafi verið mikið af fólki. Hún kvaðst ekki hafa séð ákærða X slá til Þ-kk-ef. Nánar aðspurð um hvaða högg hún hafi séð kvað hún að hún hafi séð að löpp hafi verið sett fyrir einhvern. Hún hafi séð hendur á lofti, en ekki beinlínis högg. Aðspurð um hvort einhverskonar slagsmál hafi verið í gangi sagði hún að það hefði verið einhver „skætingur“.

Ekki voru leidd fleiri vitni fyrir dóminn, en rétt þykir að rekja að nokkru lögregluskýrslur sem teknar voru af öðrum við rannsókn málsins

Skýrsla var tekin hjá lögreglu af H-kk-þgf N-kk-þgf G-kk-þgf 13. febrúar 2008. Kvaðst hann á umræddum tíma hafa staðið úti við Valhöll ásamt ákærða X, en ákærði M-kk-nf hafi staðið þar skammt frá. Þeir hafi komið saman frá Reyðarfirði til að skemmta sér á Valhöll. Þ-kk-nf hafi komið þarna að og beðið vitnið um sígarettu, en vitnið hafi neitað. Hafi Þ-kk-nf þá lagt hönd á öxl honum en vitnið brugðist við með því að ýta við Þ-kk-þgf og segja honum að láta sig vera. Hafi Þ-kk-nf fallið við þegar vitnið hafi ýtt honum, en Þ-kk-nf hafi síðan staðið upp og öskrað eitthvað að ákærða X. Þ-kk-nf hafi komið aftur að vitninu sem kvaðst hafa ýtt við honum að nýju þannig að Þ-kk-nf hafi fallið í götuna. Eftir þetta hafi vitnið farið inn í Valhöll og viti ekki hvað gerðist frekar fyrir utan. Vitnið kvaðst svo hafa séð Þ-kk-þf skömmu síðar inni í Valhöll. Hafi Þ-kk-nf ýtt við ákærða X svo hann hafi fallið við. Á-kk-nf hafi þá tekið X og haldið honum svo hann færi ekki í Þór. Hafi vitnið þá tekið Þ-kk-þf og hrist hann til og haldið honum upp við vegginn. Á-kk-nf dyravörður hafi komið að og beðið vitnið að láta Þ-kk-þf í friði. Kvaðst vitnið hafa farið út eftir þetta ásamt ákærða X og „flestum Reyðfirðingum“. Vitnið og ákærði X hafi ætlað að bíða eftir Þ-kk-þgf úti til að tala við hann. Þ-kk-nf hafi síðan komið út í fylgd einhverra Eskfirðinga. Þ-kk-nf hafi síðan komið og spurt hvar heilsugæslan væri og sagst trúlega vera með brotið nef. Vitnið kvaðst ekki hafa séð neinn berja Þ-kk-þf, en kvaðst hafa hrint honum í götuna, en ætti ekki von á að Þ-kk-nf hefði nefbrotnað við það.

M-kvk-nf S-kvk-nf Á-kvk-nf gaf skýrslu hjá lögreglu 15. febrúar 2008 og kvaðst hafa verið að skemmta sér á Valhöll umrætt kvöld. Hafi hún verið akandi og því ekki undir áhrifum áfengis. Hún hafi verið stödd í anddyri að reykja þegar hún hafi heyrt orðaskipti Þ-kk-ef og ákærða X, sem lutu að því að Þ-kk-nf taldi X hafa verið að bregða fyrir sig fæti. Hún hafi ekki verið að fylgjast sérstaklega með þessum samskiptum þeirra. Allt í einu hafi allt orðið vitlaust þarna í ganginum og strax hafi verið sagt að Þ-kk-nf hafi kýlt X í andlitið og hafi þeir sem þarna hafi verið farið að skipta sér af þessu. Hún hafi farið inn þar sem hún þyldi ekki að horfa á slagsmál. Hún hafi verið inni í sal er X hafi komið þar stuttu síðar og hafi hann þá verið með skurð á nefinu. X hefði fylgt nafngreind kona og dyravörðurinn Á-kk-nf. Stuttu eftir að X hafi komið þarna inn hafi Þ-kk-nf komið þarna inn í salinn og hafi nefið á honum legið út á hlið og hafi hann verið bólginn og rauður, en hann hafi eitthvað verið að hreyfa nefið til og greinilegt hafi verið að það hafi verið brotið. Kvaðst hún ekki hafa tekið eftir því sérstaklega að Þ-kk-nf hafi verið blóðugur. Aðspurð um hvort hún vissi hvernig Þ-kk-nf hafi fengið fyrrnefndan áverka kvaðst M-kvk-nf ekki vita það en að hún hafi heyrt Þ-kk-þf vera að tala við einhvern mann þarna inni og hafi Þ-kk-nf þá sagt að einhver maður hafi náð góðu höggi á hann, en hún kvaðst ekki vita um hvern Þ-kk-nf hafi verið að tala.

Í málinu liggur fyrir áverkavottorð Á-kvk-ef W-kvk-ef læknis dags. 27. febrúar 2008, þar sem fram kemur að Þ-kk-nf hafi leitað á heilsugæslustöðina á Eskifirði um klukkan fjögur að morgni 10. febrúar 2008 í fylgd tveggja lögreglumanna. Kemur fram að skoðun bendi til að Þ-kk-nf hafi fengið högg á nefið stuttu fyrir skoðunina með sljóu verkfæri, svo sem hnefa og hafi það leitt til þess að nefið hafi brotnað. Ekki var talið unnt að útiloka framtíðarmein af völdum áverkans. Þ-kk-nf var ekki talinn hafa fengið heilahristing við höggið. Í vottorðinu greinir að nefið á Þ-kk-þgf hafi verið sjáanlega brotið og hafi legið út til hægri. Nefið hafi verið bólgið og storknað blóð undir nösum. Einnig er meðal gagna málsins ljósmynd af Þ-kk-þgf sem samkvæmt myndatexta var tekin á heilsugæslustöðinni á Eskifirði aðfaranótt 10. febrúar 2008, en á myndinni má sjá áverka á enni og nefi hans.

Þá liggur fyrir vottorð E-kk-ef H-kk-ef, deildarlæknis háls-, nef- og eyrnadeildar Landspítala-háskólasjúkrahúss, dags. 17. mars 2008. Kemur þar fram að Þ-kk-nf hafi leitað til læknisins 15. febrúar það ár vegna nefskekkju. Við skoðun hafi komið í ljós að nefbein hafi klárlega verið brotin með innfallið vinstra nefbein og hægra nefbein fært yfir til hægri. Brotið hafi verið rétt með ágætis árangri. Ekki hafi verið talin þörf á frekara eftirliti og áverkinn metinn svo að ekki hlytist varanlegur skaði af, ef frá væri talin hugsanlega örlítil skekkja á nefinu.

III.

Telja verður að á grundvelli vitnisburða ákærðu og vitna, sem að framan eru raktir, liggi fyrir í máli þessu sönnun þess að rifrildi hafi hafist milli ákærðu og Þ-kk-ef Ó-kk-ef fyrir utan skemmtistaðinn Valhöll á umræddum tíma. Á grundvelli framburða ákærðu og Þ-kk-ef verður talið í ljós leitt að ágreiningur hafi hafist þar sem Þ-kk-nf taldi að ákærði X hefði reynt að bregða fyrir hann fæti. Ákærði X hefur neitað því að hann hafi gert þetta, í það minnsta ekki viljandi. Fær sá framburður stoð í framburði meðákærða. Engin vitni sem fyrir dóminn voru leidd gátu borið um þetta með þeim hætti að sýnt þyki að ákærði hafi af ásetningi stofnað til þeirra illinda sem þarna urðu. Þykir hins vegar sannað með framburði beggja ákærðu, sem fær stoð í framburði vitnisins A-kk-ef að ákærði M-kk-nf hafi slegið vitnið Þ-kk-þf í andlitið, í kjölfar þess að Þ-kk-nf sló hann. Ekki verður fullyrt á grundvelli þeirrar sönnunarfærslu sem fór fram fyrir dómnum að högg þetta hafi valdið nefbroti Þ-kk-ef.

Ákærðu eru í öllum aðalatriðum samhljóða í frásögn sinni af því sem gerðist í kjölfarið. Ákærði X hafi gripið í föt Þ-kk-ef á bringu hans og hafi ýtt honum á undan sér og hafi þessar stimpingar borist inn í húsið þar sem þeir hafi fallið í gólfið. Ákærði M-kk-nf kveðst hafa haldið á eftir þeim og síðan reynt að skilja að þá X og Þ-kk-þf þar sem þeir hafi legið á gólfinu. Hann hafnaði því alfarið að hann hefði haldið Þ-kk-þgf á meðan ákærði X hafi slegið Þ-kk-þf, eins og lýst sé í ákæruskjali. Þá kvaðst hann ekki hafa séð X slá Þ-kk-þf. Báðir ákærðu báru um að vitnið Á-kk-nf, sem hafi verið dyravörður á staðnum umrætt kvöld, hafi komið og skilið X og Þ-kk-þf að. Ákærðu báru með svipuðum hætti um að hafa að því loknu yfirgefið staðinn og ekki séð meira til Þ-kk-ef. Þá kannast hvorugur ákærðu við að hafa séð áverka á Þ-kk-þgf í kjölfar þessa. Á-kk-nf lýsti fyrir dómi aðkomu sinni að þessum átökum með þeim hætti að hann hefði séð ákærða X koma á eftir Þ-kk-þgf inn í salinn og að þeir hafi fallið í gólfið og þar hafi ákærði X beygt sig yfir Þ-kk-þgf og gefið honum nokkur hnefahögg í andlitið. Þóttist Á-kk-nf nokkuð viss um það að höggin hefðu hitt Þ-kk-þf. Á-kk-nf var hins vegar ekki eins viss um þátt ákærða M-kk-ef í þessari atburðarás og kvaðst ekki geta fullyrt að skýringar M-kk-ef, í þá veru að hann hefði verið að reyna að skilja að þá X og Þ-kk-þgf, væru rangar. Þ-kk-nf Ó-kk-nf bar um það fyrir dómi að þegar hann hefði fengið það högg sem nefbraut hann hafi hann staðið í anddyri og verið að bíða eftir leigubíl. Höggið hafi komið án fyrirvara frá einhverjum sem hann hafi ekki séð. Taldi Þ-kk-nf að það hefði ekki staðið í samhengi við þann ágreining sem hann hafi áður átt í fyrir utan staðinn og áður er lýst, enda hafi liðið nokkur tími frá þeim átökum og þar til hann hafi fengið höggið. Þá kvaðst hann ekki minnast þess að hafa fengið önnur högg þarna um kvöldið.

Til sönnunar um sekt ákærðu varðandi þá háttsemi sem lýst er í síðari hluta ákæru liggur því samkvæmt framansögðu eingöngu framburður vitnisins Á-kk-ef. Er sá framburður í sjálfu sér trúverðugur um að átök hafi átt sér stað og var Á-kk-nf staðfastur í því að hann hefði séð ákærða X slá Þ-kk-þf hnefahöggum í andlit þar sem Þ-kk-nf hafi legið á gólfinu. Framburður Þ-kk-ef er hins vegar í algeru ósamræmi við þetta og var hann afdráttarlaus um fyrrgreinda lýsingu sína á aðstæðum þegar hann hafi orðið fyrir hnefahöggi og hlotið nefbrot. Á grundvelli framburðar eins vitnis, gegn neitun ákærðu og í andstöðu við framburð ætlaðs brotaþola er að mati dómsins ekki unnt að telja að ákæruvaldinu hafi tekist sönnun þess að ákærði X hafi slegið Þ-kk-þf nokkur högg í andlitið á meðan ákærði M-kk-nf hafi haldið honum. Sú háttsemi sem ákærði X hefur viðurkennt, þ.e. að hafa gripið í föt Þ-kk-ef og ýtt honum á undan sér inn í húsið þar til þeir féllu í gólfið, rúmast að mati dómsins ekki innan framangreindrar háttsemislýsingar í ákæru og verður hann því ekki sakfelldur fyrir þá háttsemi, sbr. 1. mgr. 117. gr. laga nr. 19/1991. Þegar af framangreindum ástæðum, sem og þeirri niðurstöðu sem að framan er rakin um högg það sem ákærði M-kk-nf veitti Þ-kk-þgf, verður ekki talið sannað að nefbrot Þ-kk-ef Ó-kk-ef hafi orðið fyrir tilstilli ákærðu. Verða ákærðu því báðir sýknaðir af þeirri háttsemi sem greinir í síðari hluta ákæru. Ákærði M-kk-nf er á hinn bóginn sannur að sök um að hafa slegið Þ-kk-þf Ó-kk-þf eitt högg í andlit. Ekki er sýnt að neinir áverkar hafi hlotist af þessu höggi og þykir háttsemin réttilega heimfærð til 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga og rúmast sú breyting á heimfærslu til refsiákvæðis innan 1. mgr. 117. gr. laga nr. 19/1991.

Í ljósi þess að ákærði X er sýknaður af kröfum ákæruvaldsins í máli þessu verður bótakröfu Þ-kk-ef Ó-kk-ef á hendur honum vísað frá dómi, sbr. 3. mgr. 172. gr. laga nr. 19/1991.

Ákærði M-kk-nf Ó-kk-nf S-kk-nf hefur ekki áður gerst sekur um refsiverða háttsemi svo kunnugt sé. Þegar framangreint er haft í huga, ungur aldur hans og eins að ekki verður séð að hnefahögg það sem hann greiddi Þ-kk-þgf Ó-kk-þgf hafi haft merkjanlegar afleiðingar og loks að sýnt þykir að höggið hafi fallið í kjölfar þess að Þ-kk-nf sló ákærða, þykir unnt að fresta ákvörðun refsingar ákærða skilorðsbundið og falli hún niður að tveimur árum liðnum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Í ljósi þessarar niðurstöðu verður sakarkostnaður vegna ákærða X að fjárhæð 146.252 krónur felldur á ríkissjóð og eru þar meðtalin málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans, B-kk-ef G. B-kk-ef héraðsdómslögmanns, sem þykja hæfilega ákveðin 111.552 krónur og er virðisaukaskattur þar meðtalinn.

Ákærði M-kk-nf greiði helming sakarkostnaðar, sem er málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans B-kk-ef N-kk-ef hæstaréttarlögmanns, sem þykja hæfilega ákveðin 139.440 krónur með virðisaukaskatti og ferðakostnaður verjandans að fjárhæð 30.116 krónur, eða samtals 169.556 krónur. Ber ákærða því að greiða 84.778 krónur í sakarkostnað, en jafn há fjárhæð greiðist úr ríkissjóði.

Dóm þennan kveður upp H-kk-nf B-kk-nf dómstjóri.

Dómsorð:

Ákærði, X, er sýkn af kröfum ákæruvalds í máli þessu.

Ákvörðun refsingar ákærða, M-kk-ef Ó-kk-ef S-kk-ef, er frestað og fellur hún niður að liðnum tveimur árum frá birtingu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Sakarkostnaður vegna ákærða X að fjárhæð 146.252 krónur greiðist úr ríkissjóði og eru þar meðtalin málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans, B-kk-ef G. B-kk-ef héraðsdómslögmanns, 111.552 krónur.

Ákærði M-kk-nf greiði 84.778 krónur af sakarkostnaði sem er að heildarfjárhæð 169.556 krónur og eru þar meðtalin, málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða B-kk-ef N-kk-ef hæstaréttarlögmanns 139.440 krónur.

Bótakröfu Þ-kk-ef Ó-kk-ef á hendur ákærða X er vísað frá dómi.

H-kk-nf B-kk-nf