S-165/2014

Mál þetta, sem þingfest var og dómtekið þann 5. júní sl., er höfðað með ákæru útgefinni af lögreglustjóranum á Selfossi, þann 2. maí sl., á hendur J-kk-þgf Á-kk-þgf G-kk-þgf, til heimilis að Hrosshaga 2, Bláskógbyggð,

„fyrir eignaspjöll og hótanir:

með því að hafa aðfaranótt föstudagsins 16. ágúst 2013 við [...] hótað A grófum líkamsmeiðingum og velferðarmissi gagnvart honum og fjölskyldu hans og fyrir að hafa skömmu síðar sömu nótt hent heimasmíðuðum bekk/stóll [sic] úr smíðajárni í gegnum borðstofuglugga íbúðarhúss A og fjölskyldu hans [...] með þeim afleiðingum að glugginn brotnaði, voru hótanir ákærða og háttsemi hans til þess fallnar að vekja mikinn ótta hjá A og fjölskyldu hans um líf sitt og velferð.

Telst brot ákærða varða við 233. gr. og 1. mgr. 257. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940[.]

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Í ákæru er tilgreind einkaréttarkrafa S-kk-ef G-kk-ef hdl., f.h. brotaþola, en sú krafa var felld niður við þingfestingu málsins, sbr. 1. mgr. 174. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og þykir ekki ástæða til að greina frá henni.

Ákærði mætti við þingfestingu málsins og lýsti yfir að hann óskaði ekki eftir skipun verjanda. Við þingfestingu málsins upplýsti sækjandi að fallið væri frá þeim hluta ákæru er sneri að eignaspjöllum, enda væru ekki lengur uppfyllt lagaskilyrði til málshöfðunar, þar sem brotaþoli hefði lýst því yfir að hann félli frá kröfu um höfðun sakamáls. Varðar mál þetta þannig eingöngu ætlað brot ákærða gegn 233. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, hvað varðar hótanir. Ákærði viðurkenndi skýlaust að hafa gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru.

Með vísan til skýlausrar játningar ákærða og þar sem dómari taldi ekki ástæðu til að draga í efa að játning hans væri sannleikanum samkvæm var farið með málið í samræmi við ákvæði 1. mgr. 164. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, eftir að sækjanda og ákærða sjálfum hafði verið gefinn kostur á að tjá sig um lagaatriði og ákvörðun viðurlaga. Kom fram í máli ákærða að hann iðraðist gjörða sinna og hefði tekið sig á í lífinu. Hann hefði farið [...] eftir atvikið og væri kominn í vinnu, auk þess sem að væri [...]

Um málavexti vísast til ákæruskjals. Sannað er að ákærði hefur gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru, eins og henni var breytt við þingfestingu málsins, og þar þykir rétt færð til refsiákvæða. Ákærði hefur með háttsemi sinni unnið sér til refsingar.

Samkvæmt framlögðu sakavottorði hefur ákærði fimm sinnum áður sætt refsingu, þar af þrívegis vegna hegningarlagabrota. Síðast var ákærði þann 9. október sl., fundinn sekur um líkamsárásir, og hann dæmdur til að sæta fangelsi í þrjá mánuði. Að öðru leyti hefur sakaferill ákærða ekki áhrif við ákvörðun refsingar í máli þessu. Brot það sem ákærði er nú ákærður fyrir er framið fyrir uppkvaðningu áðurgreinds dóms og verður ákærða því nú dæmdur hegningarauki, með vísan til 78. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Er það mat dómsins að brot það sem ákærði er nú sakfelldur fyrir hefði ekki leitt til þyngri refsingar en ákærða var gert að sæta í áðurgreindum dómi. Verður ákærða því ekki gerð sérstök refsing í máli þessu.

Engan sakarkostnað leiddi af máli þessu.

S-kvk-nf I-kvk-nf, löglærður aðstoðarmaður dómara, kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð :

Ákærða, J-kk-þgf Á-kk-þgf G-kk-þgf, er ekki gerð sérstök refsing.

S-kvk-nf I-kvk-nf.