S-228/2009

Mál þetta, sem þingfest var 3. september sl. og dómtekið 15. október sl., var höfðað með tveimur ákærum, útgefnum af lögreglustjóranum á Selfossi, þeirri fyrri 15. apríl 2009 og þeirri síðari þann 1. júlí 2009, á hendur E-kk-þgf R-kk-þgf, kt. 000000-0000, Brúnási 3, Garðabæ.

Fyrri ákæran er fyrir umferðarlagabrot, með því að hafa, að kvöldi föstudagsins 18. júlí 2008, ekið bifreiðinni HF-K21 undir áhrifum áfengis (vínandamagn í blóði 1,54‰ og í þvagi 1,78‰) frá Kjarrbergi 2b í Grímsnes- og Grafningshreppi, norður Vaðnesveg uns bifreið ákærða hafnaði utan vegar.

Er brot ákærða heimfært til 1. mgr., sbr. 3. mgr. 45. gr., sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987.

Seinni ákæran er fyrir umferðarlagabrot, með því að hafa, um miðjan dag sunnudaginn 10. maí 2009, ekið bifreiðinni HF-K21 austur Suðurlandsveg við Smiðjulaut í Sveitarfélaginu Ölfusi, óhæfur til að stjórna ökutækinu örugglega vegna áhrifa kókaíns og tetrahýdrókannabínólsýru og með 117 km hraða á klukkustund. Leyfður hámarkshraði á vegarkaflanum var 90 km á klukkustund.

Eru þessi brot ákærða heimfærð undir 2. mgr. 37. gr. og 1., sbr. 2. mgr. 45. gr. a. umferðarlaga nr. 50/1987, sbr. 5. gr. laga nr. 66/2006, sbr. 1. mgr. 100. gr. nefndra umferðarlaga.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til að sæta sviptingu ökuréttar samkvæmt 101. og 102. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, með síðari breytingum, og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Við þingfestingu þann 3. september 2009 kom ákærði fyrir dóminn og játaði sök í málinu S-336/2009, vegna ákærunnar frá 1. júlí 2009. Verður ekki fjallað um þá háttsemi frekar en hún samrýmist rannsóknargögnum málsins og verður ákærði sakfelldur fyrir þá háttsemi en hún er réttilega heimfærð til refsiákvæða í ákæru. Var málið sameinað málinu S-228/2009 og er því dæmt í báðum þessum málum nú.

Ákærði neitaði sök í málinu S-228/2009 að því leyti að hann hefði ekki verið undir áhrifum áfengis við aksturinn. Var aðalmeðferð ákveðin þann 30. september sl., en vegna veikinda ákærða var henni frestað til 15. október sl. Krafðist ákærði vægustu refsingar varðandi þá háttsemi sem hann játaði en sýknu vegna ákærunnar frá 15. apríl sl. Þá krafðist verjandi ákærða að sér yrðu greidd málsvarnarlaun að mati réttarins og að þau yrðu greidd úr ríkissjóði. Var málið dómtekið að málflutningi loknum.

I.

Málavextir.

Samkvæmt frumskýrslu lögreglu fékk hún tilkynningu klukkan 23.00 um að fara á Vaðnesveg þar sem tilkynnt hafði verið um bifreið utan vegar. Þá hafi tveir karlmenn sést á gangi í átt frá henni. Þegar lögreglan kom á vettvang sá hún hvar bifreiðinni hafði verið ekið norður Vaðnesveg og út af við vinstri beygju á veginum. Hafði bifreiðin hafnað um það bil sextíu metra utan við veginn, hægra megin við hann. Hafi bifreiðin verið á hjólunum en illsjáanleg í trjágróðri við veginn. Í framhaldi hefði lögreglan hringt í eiganda bifreiðarinnar, ákærða, sem kvaðst vera í algjöru sjokki í Kjarrbergi 2b, sem væri í um það bil eins til eins og hálfs kílómetra fjarlægð en ákærði hefði gengið þangað ásamt félaga sínum. Hefði lögreglan sagt honum að halda þar kyrru fyrir, þar sem hún væri á leiðinni. Þegar að Kjarrbergi 2b kom, hefði ákærði setið við vegkantinn að heimreiðinni og við hlið hans verið átekin vodkaflaska. Ákærði kvaðst hafa sturtað í sig áfengi þegar hann kom aftur í sumarbústaðinn. Klukkan 23.25 hefði ákærði verið handtekinn, grunaður um ölvun við akstur, og færður á lögreglustöðina á Selfossi. Klukkan 23.47 hefði þvagsýni verið tekið af ákærða og klukkan 23.58 hefði læknir tekið blóðsýni úr ákærða. Þá var aftur tekið blóðsýni úr ákærða klukkan 01.02.

II.

Skýrslur fyrir lögreglu.

Ákærði kvaðst fyrir lögreglu hafa drukkið sterkt áfengi eftir að akstri lauk, þegar hann kom aftur í sumarbústaðinn. Í skýrslu þann 19. júlí 2008 kvaðst ákærði hafa gengið, ásamt vitninu H-kk-þgf H-kk-þgf, til baka og verið í miklu uppnámi. Hann hefði tekið með sér tvo til þrjá bjóra, hálfs lítra Stella flöskur, og á leiðinni að Kjarrbergi 2b hefði hann og H-kk-nf drukkið bjórinn saman. Þeir hefðu einnig tekið með sér Tópas eða Ópal snafsflösku og hann teldi að hann hafi drukkið eitthvað af því. Bjórinn hefði klárast á gönguleiðinni.

Vitnið H-kk-nf H-kk-nf gaf skýrslu hjá lögreglu þann 17. nóvember 2008. Kvaðst vitnið hafa verið farþegi í bifreiðinni umrætt sinn og ákærði hefði ekið. Kvaðst vitnið ekki hafa vitað til þess að ákærði hefði verið undir áhrifum áfengis eða fíkniefna þegar óhappið varð né hafa drukkið áfengi fyrir akstur eða á meðan á honum stóð. Ákærði hefði hins vegar drukkið áfengi í sumarbústaðnum eftir óhappið.

Vitnið Þ-kk-nf R-kk-nf kvaðst, hjá lögreglu þann 9. desember 2008, hafa verið í sumarbústaðnum umrætt sinn. Kvaðst vitnið ekki hafa séð ákærða drekka áfengi á meðan hann dvaldi í sumarbústaðnum hjá þeim áður en hann ók af stað en hann hefði drukkið áfengi eftir að hann kom til þeirra aftur eftir óhappið.

Vitnið K-kk-nf Ö-kk-nf S-kk-nf kvaðst hjá lögreglu þann 10. desember 2008 hafa verið í bústaðnum í umrætt sinn. Kvaðst vitnið ekki hafa séð ákærða drekka áfengi áður en hann fór á bifreiðinni en hann hefði drukkið áfengi eftir að hann kom aftur eftir óhappið.

III.

Meðal rannsóknargagna í málinu er bréf lögreglunnar á Selfossi, dagsett 12. mars 2009, til Rannsóknastofu í lyfja- og eiturefnafræði. Er í því bréfi farið fram á að álit sé gefið á brottfallshraða alkóhóls úr blóði, sem og áfengismagni í blóði ökumanns á tiltekinni stundu. Einnig er óskað mats á því hversu langan tíma það taki kókaín, eftir að maður hafi sogið það inn um nef, að mælast í blóði og þvagi. Í forsendum sem lögreglan gefur upp í ofangreindu bréfi er að klukkan 23.00 hefði komið tilkynning um bifreið utan vegar og tvo menn á gangi frá henni. Klukkan 23.25 hefði ökumaður verið handtekinn í eins til eins og hálfs kílómetra fjarlægð frá bifreiðinni. Ökumaður hafi neitað því að hafa neytt áfengis fyrir eða við aksturinn en hann hefði drukkið eftir akstur og þá sterkt áfengi. Ökumaðurinn væri 184 til 185 sm á hæð og 118 kg. Blóðsýni hafi verið tekið klukkan 23.58 og í því hefði mælst 1,54‰. Í öðru blóðsýni, sem tekið var klukkan 01.02, hefði mælst 1,35‰ og í þvagi, sem tekið var klukkan 23.47, hefði mælst 1,78‰ af alkóhóli. Miðað var við að meintur akstur hefði átt sér stað um klukkan 23.00 eða skömmu fyrir þann tíma.

Í áliti Rannsóknastofu í lyfja- og eiturefnafræði, dagsettu 24. mars 2009, segir m.a.: „Þegar áfengis er neytt fer hið virka efni þess, etanól, gegnum slímhúð meltingavegarins yfir í blóðrásina. Þetta er venjulega kallað frásog. Meðan þessu fer fram fer styrkur etanóls hækkandi í blóðinu. Þegar neyslu etanóls er hætt líður nokkur tími þar til allt það etanól, sem kann að vera í maga og þörmum hefur náð að frásogast. Venjulega er gert ráð fyrir að því ljúki innan 1 – 2 klukkustunda. Þá fer styrkur etanóls í blóði að falla. Hann fellur með nokkuð jöfnum hraða, sem er einstaklingsbundinn og getur verið 0,12‰ – 0,25‰ á klst. U.þ.b. 2% af neyttu etanóli skilst óumbreytt úr líkamanum og þá fyrst og fremst með þvagi. Útskilnaður etanóls úr blóði í þvag hefst strax og frásog etanóls í blóð hefst úr meltingarvegi. Þetta gerist hægt í byrjun en etanólstyrkur þvagsins eykst svo jafnt og þétt. Hátt hlutfall milli etanólstyrks í þvagi og blóði bendir til að talsverður tími sé frá því að viðkomandi losaði þvag síðast og einnig er það sterk vísbending að etanól í blóði hafi verið fallandi á þeim tíma sem sýnin voru tekin. Lágt hlutfall bendir hins vegar til, að drykkju hafi nýlega verið hætt og frásogi ekki lokið. Þegar jafnvægi er milli þvags og blóðs er hlutfallið nálægt 1,2 – 1,3.

Ef litið er á niðurstöður úr ofannefndum sýnum sést að frásogi er að mestu lokið og etanólstyrkur í blóði viðkomandi ökumanns hefur u.þ.b. náð hámarki fyrir og um kl. 23:58, því að etanólstyrkur er fallandi eins og niðurstöður úr blóðsýnunum sýna. Brotthvarfshraði etanóls úr blóði viðkomandi er 0,18‰ á klukkustund ( (1,69‰ – 1,50‰) * 60/64). Jafnvægi milli þvags og blóðs hefur einnig u.þ.b. náðst þegar sýnin eru tekin (hlutfall milli þvags og blóðs er 1,1 – 1,2). Etanólstyrkur í þvagi kærða þ.e. 1,93‰, segir til um meðalstyrk etanóls í blóðinu einhvern tíma á undan. Sambærilegur etanólstyrkur í blóðinu hefur því örugglega verið að minnsta kosti 1,5‰ einhvern tíma fyrir kl. 23:47 (sambærilegur styrkur í blóði er 20 til 25% lægri en í þvagi vegna þess að þvag er að mestu leyti vatn). Útilokað er að ná slíkum etanólstyrk bæði í blóði og sér í lagi þvagi á innan við klukkustund. Samkvæmt öllu ofansögðu og ef litið er á hinn háa etanólstyrk bæði í blóði og einnig þvagi viðkomandi er nær öruggt að sá styrkur stafar ekki af drykkju eftir kl. 23. Ökumaðurinn hefur því drukkið talsvert áfengi fyrir kl. 23 og því verið undir áhrifum áfengis, þegar hinn meinti ölvunarakstur átti sér stað. “

IV.

Skýrslur fyrir dóminum.

Ákærði kom fyrir dóminn og kvaðst hafa verið að koma úr sumarbústað í Kiðjabergslandi á leið til Reykjavíkur. Hann hefði komið að beygju á veginum til vinstri, sem hann hefði ekki séð, ekki náð beygjunni og farið út af veginum til hægri. Þá hefði, nokkrum metrum áður en hann kom að beygjunni, verið umferðarmerki sem gaf til kynna að í vændum væri beygja til hægri. Kvað hann aðkomu að beygjunni vera algjörlega blinda og hann því ekki áttað sig á beygjunni fram undan. Kvað hann H-kk-þf H-kk-þf hafa verið með sér í umræddri ferð. Ákærði kvaðst fyrst og fremst hafa fengið sjokk við útafaksturinn. Þeir hefðu í fyrstu fullvissað sig um að bifreiðin væri í lagi, hann gengið frá dóti sem hann var með og sett það í farangursgeymsluna, og þeir síðan gengið frá bifreiðinni til baka í sumarbústaðinn. Þangað hefðu þeir verið komnir um ellefuleytið um kvöldið en útafaksturinn hefði verið um tíuleytið um kvöldið. Ákærði kvaðst hafa byrjað að drekka bjór eftir útafaksturinn og síðan hefði hann drukkið vodka þegar hann kom aftur í bústaðinn. Ákærði kvaðst hafa sagt lögreglunni hvar hann væri staddur og beðið eftir að hún kæmi. Taldi hann að lögreglan hefði haft samband við sig um klukkustund síðar og hún í framhaldi komið þangað. Eftir skýrslutökur af vitnum gaf ákærði aftur skýrslu fyrir dóminum og lýsti því yfir að símtal, sem afrit var lagt fram af í málinu, væri óviðkomandi þessu máli. Þá kvaðst hann ítreka að hann hefði leiðbeint lögreglunni til sín þegar hún hringdi í hann en honum hefði verið í lófa lagið að svara símanum ekki þar sem enginn vissi hvar hann var staddur.

Vitnið A-kk-nf Þ-kk-nf G-kk-nf lögreglumaður kom fyrir dóminn og kvaðst hafa verið staddur á Biskupstungnabraut við Kerið þegar tilkynning kom um útafaksturinn og að á gangi væru tveir menn frá bifreiðinni. Kvaðst vitnið hafa komið að bifreiðinni stuttu síðar og í framhaldi kannað aðstæður í kringum hana. Þá hefði vitnið hringt í skráðan eiganda bifreiðarinnar sem hefði svarað í símann og virst í áfalli. Ákærði hefði sagst vera staddur í sumarbústað þar stutt frá og leiðbeint lögreglunni að sumarbústaðnum, sem hafi verið í um það bil eins til eins og hálfs kílómetra fjarlægð. Þegar lögreglan kom að ákærða hefði hann setið úti við með áfengisflösku. Við afskipti að honum hefði lögreglunni orðið ljóst að ákærði væri undir áhrifum áfengis. Ákærði hefði sagst hafa hvolft í sig áfengi þegar hann hafi komið aftur í bústaðinn. Ákærði hefði, aðspurður, neitað því að hafa drukkið annað en vodkann á staðnum. Þá hefði ákærði neitað að blása fyrir lögregluna í öndunarmæli og hefði ákærða þá verið tilkynnt að hann væri handtekinn, grunaður um ölvun við akstur. Á slysstað hefði mátt sjá að bifreiðin hefði nýlega farið út af, ummerki á kjarri og jarðvegi hefðu gefið vísbendingu um það. Þá kvað vitnið ákærða hafa sagt, þegar lögreglan hringdi í hann, að óhappið væri nýskeð. Vitnið kvaðst hafa lýst inn í bifreiðina og ekkert hefði verið að sjá inni í henni. Vitnið kvaðst ekki hafa kannað með vél bifreiðarinnar. Aðspurður um það hvort eitthvað á vettvangi hafi bent til þess að ákærði færi með rangt mál þegar hann segði óhappið hafa orðið um tíuleytið um kvöldið, kvaðst vitnið ekki geta svarað til um það. Svo hafi virst að óhappið væri nýskeð.

Vitnið R-kvk-nf B-kvk-nf S-kvk-nf lögreglumaður kom fyrir dóminn og kvað lögregluna hafa verið við eftirlit við Kerið þegar tilkynning kom um að bifreið hefði farið út af á Vaðnesvegi og tveir menn kæmu gangandi frá bifreiðinni. Hefði lögreglan komið á vettvang um tíu mínútum síðar. Bifreiðin hefði verið illsjáanleg frá veginum og lögreglan kannað bifreiðina en hún hefði verið læst. Engin merki hefðu verið um áfengisdrykkju í bifreiðinni. Hringt hefði verið í skráðan eiganda bifreiðarinnar, sem væri ákærði, og hann sagt þeim að óhappið væri nýskeð og hann leiðbeint þeim í bústaðinn þar sem hann var staddur. Ákærði hefði strax kannast við að hafa ekið út af og sagst vera í áfalli. Þegar lögreglan kom í sumarbústaðinn þar sem ákærði var, hefði hann setið þar fyrir utan með áfengisflösku við hliðina á sér. Ákærði hefði ekki sagst hafa drukkið annað en vodkann og hefði flaskan verið haldlögð. Búið hefði verið að drekka aðeins niður fyrir axlir. Ljóst hefði verið strax að ákærði væri undir áhrifum áfengis og hann því handtekinn, grunaður um ölvunarakstur. Aðspurt um það hvort eitthvað á vettvangi benti til að óhappið hefði getað átt sér stað fyrr um kvöldið eða um klukkan tíu, kvaðst vitnið ekki geta sagt til um það, en það virtist vera nýskeð.

Vitnið H-kk-nf H-kk-nf, kt. 000000-0000, Sandavaði 9, Reykjavík, kom fyrir dóminn og kvaðst hafa verið með ákærða í umrætt sinn. Þeir hefðu verið að koma eftir vegakafla þar sem vegurinn hafi virst vera beinn áfram. Uppi á hæð hefði allt í einu komið í ljós beygja til vinstri en ákærði ekki áttað sig á beygjunni og misst bifreiðina út af. Þeir hafi verið að koma frá Kjarrbergi 2b þar sem þeir hefðu dvalið í um eina til tvær klukkustundir. Vitnið kvaðst hafa drukkið einhvern bjór í bústaðnum en ákærði hefði ekki drukkið áfengi. Þeir hefðu síðan farið rétt fyrir klukkan tíu um kvöldið. Þegar bifreiðin fór út af hefðu loftpúðar sprungið út og því fylgt sérkennileg lykt þannig að þeir hefðu kannað hvort væri að kvikna í bifreiðinni. Svo hefði ekki verið og þeir gengið frá bifreiðinni og síðan gengið til baka í bústaðinn. Hefðu þeir verið í tíu til fimmtán mínútur á gangi. Vitnið kvaðst hafa verið með einn eða tvo bjóra með sér í bifreiðinni en mundi ekki hvort hann tók þá með sér til baka. Vitnið kvað ákærða ekki hafa drukkið fyrir utan bifreiðina en vitnið hefði séð ákærða drekka sterkt vín eftir að þeir komu til baka í bústaðinn.

Vitnið Þ-kk-nf K-kk-nf R-kk-nf, kt. 000000-0000, Hrísmóum 2, Garðabæ, kom fyrir dóminn og kvaðst hafa verið í sumarbústaðnum að Kjarrbergi 2b umrætt kvöld. Þá hefðu tveir menn komið í heimsókn í bústaðinn, dvalið í einhvern tíma og farið síðan. Þá hefði hann ekki orðið var við að nokkur hefði haft áfengi um hönd. Þeir hefðu síðan farið en komið aftur til baka eftir óhappið. Aðspurður um tímasetningu kvaðst vitnið halda að þeir hefðu komið um kl. níu til tíu um kvöldið, annars væri langt um liðið og hann myndi þetta ekki svo vel nú. Frá því þeir fóru og komu til baka hefði ekki liðið langur tími. Vitnið kvaðst hafa séð ákærða drekka vodka eftir að hann kom aftur í bústaðinn en lögreglan hefði lagt hald á flöskuna.

Vitnið K-kvk-nf M-kvk-nf, deildarstjóri Rannsóknastofu í lyfja- og eiturefnafræði, gaf símaskýrslu fyrir dóminum. Staðfesti hún álit sitt útgefið þann 24. mars 2009. Kvað hún niðurstöður úr blóð- og þvagsýnum gefa nokkuð góða mynd af ástandi ákærða þegar sýnin voru tekin. Kvað hún að etanólstyrkur í blóði ákærða hefði náð hámarki þegar fyrra blóðsýnið var tekið, sem segi að drykkju hafi verið lokið einhverjum tíma áður. Styrkur etanóls í þvagi sýni að etanólstyrkur í blóði hafi verið allmikill um klukkustundu áður. Vitnið var spurt um það hvort einhver líkindi væru til að þessum etanólstyrk hefði verið hægt að ná með því að drekka 280 ml af vodka um klukkan ellefu sama kvöld. Vitnið kvaðst ekki hafa verið beðið um að reikna það út og ekki hafi komið fram í beiðninni magnið sem var talið að ákærði hefði drukkið og gæti vitnið ekki svarað því án frekari útreikninga. Aðspurð um hvort það skipti máli ef áfengið hefði verið drukkið um klukkustund fyrr, hvort það breytti niðurstöðum rannsóknarinnar, kvað hún það geta skipt talsverðu máli. Miðað við forsendur í matinu teldi vitnið útilokað að sá styrkur sem mældist í ákærða næðist í blóði eða þvagi ef drykkju hefði verið lokið innan við klukkustund fyrir sýnatöku en ef komnar væru tvær klukkustundir þá væri erfiðara að fullyrða að slíkt gæti ekki gerst.

Vitnið K-kk-nf Ö-kk-nf S-kk-nf, kt. 000000-0000, Lágholtsvegi 6, Reykjavík, gaf símaskýrslu fyrir dóminum og kvaðst hafa verið í bústaðnum í umrætt sinn. Aðspurt um það hvenær ákærði hafi farið frá bústaðnum kvaðst vitnið telja að það hefði verið um tíuleytið um kvöldið. Kvað vitnið ákærða ekki hafa drukkið áfengi áður en hann fór í fyrra skiptið en hann hefði komið nokkru síðar og þá drukkið áfengi. Kvaðst vitnið telja að útafaksturinn hefði átt sér stað á milli klukkan tíu og ellefu um kvöldið en kvaðst ekki muna það sérstaklega. Aðspurt kvaðst vitnið hafa verið undir áhrifum áfengis í umrætt sinn.

Vitnið I-kvk-nf D-kvk-nf M-kvk-nf, kt. 000000-0000, Lindarhvammi 47, Kópavogi, gaf símaskýrslu fyrir dóminum og kvaðst hafa verið í sumarbústaðnum í umrætt sinn. Ákærði hefði komið milli klukkan níu og tíu um kvöldið og farið um tíuleytið. Ákærði hefði verið ódrukkinn þegar hann kom í fyrra skiptið og þegar hann fór en hann hefði drukkið áfengi þegar hann kom til baka.

V.

Niðurstöður.

Ákærði játaði háttsemi sína í ákæru dagsettri 1. júlí sl. rétta. Verður hann sakfelldur fyrir hana en hún er réttilega heimfærð til refsiákvæða.

Í matsgerð frá Rannsóknastofu í lyfja- og eiturefnafræði, dagsettri 10. júní 2009, kemur fram að í þvagi ákærða hafi fundist kókaín og tetrahýdrókannabínólsýra en kókaín og tetrahýdrókannabínól hefði ekki verið í mælanlegu magni í blóði.

Ákærði neitaði sök varðandi ákæru dagsetta 15. apríl sl., að hafa verið undir áhrifum áfengis þegar akstur átti sér stað. Vitnin H-kk-nf, Þ-kk-nf K-kk-nf, K-kk-nf Ö-kk-nf og I-kvk-nf fullyrtu öll fyrir dóminum að ákærði hefði ekki drukkið áfengi í sumarbústaðnum áður en hann ók þaðan í burtu ásamt vitninu H-kk-þgf. Þá fullyrti ákærði að hann hefði farið í burtu um tíuleytið um kvöldið og fær sá framburður stoð í framburði vitna sem voru í sumarbústaðnum. Ekki er ágreiningur um að útafaksturinn átti sér stað í eins til eins og hálfs kílómetra fjarlægð frá sumarbústaðnum, þannig að ekki hafa liðið nema nokkrar mínútur frá því að ákærði yfirgaf bústaðinn og þar til hann fór út af veginum. Ákærði kveðst hafa verið nokkra stund að ganga frá bifreiðinni, eftir að hún fór útaf, og þá drukkið áfengi og á leiðinni til baka, sem stangast á við fullyrðingu vitnisins H-kk-ef, en vitnið neitaði því, aðspurt fyrir dóminum, að ákærði hefði drukkið vín á vettvangi. Þá var lögreglu tilkynnt um tvo menn gangandi frá bifreiðinni klukkan 23.00 um kvöldið. Miðað við að ákærði hafi dvalið einhverja stund við bifreiðina eftir útafaksturinn, eins og hann fullyrðir, hefur útafaksturinn örugglega átt sér stað nokkru fyrir klukkan 23.00. Hvort hann varð upp úr klukkan tíu um kvöldið eða nær klukkan ellefu er ósannað en af framburði vitna má leiða líkur að því að það hafi verið um og upp úr klukkan tíu. Ákærða og vitninu H-kk-þgf ber ekki saman um áfengisdrykkju ákærða og verður því sá vafi, sem þar er metinn, ákærða í vil. Vitnið K-kvk-nf M-kvk-nf kvaðst fyrir dóminum ekki geta, án frekari útreikninga, sagt til um það hvert etanólmagn hefði getað verið í blóði ákærða og þvagi við aksturinn, ef reiknað hefði verið út frá því að ákærði hefði hafið drykkju upp úr klukkan tíu um kvöldið. Að þessu sögðu verður að telja svo mikinn vafa vera á því að ákærði hafi ekið undir áhrifum áfengis, eins og segir í ákæruskjali útgefnu 15. apríl sl., að ekki verði hjá því komist að sýkna ákærða af þeirri háttsemi.

Samkvæmt sakavottorði, sem liggur fyrir í málinu, á ákærði nokkurn sakarferil að baki. Þau brot hafa þó ekki áhrif við ákvörðun refsingar nú. Þann 15. október sl. gekkst ákærði undir sektargerð vegna ölvunaraksturs og hraðaksturs. Var ákærða þar gert að greiða 190.000 krónur í sekt til ríkissjóðs og sviptur ökurétti í tólf mánuði frá 18. júlí 2009. Verður ákærða því gerður hegningarauki nú samkvæmt reglum 78. gr. almennra hegningarlaga. Er refsing ákærða nú ákveðin 85.000 krónur í sekt til ríkissjóðs sem ákærða ber að greiða innan fjögurra vikna frá birtingu dóms þessa en sæta ella fangelsi í sex daga. Þá ber að svipta ákærða ökurétti í einn og hálfan mánuð frá 18. júlí 2010 að telja.

Samkvæmt yfirliti um sakarkostnað er kostnaður við blóðrannsókn 135.374 krónur vegna ákæru dags. 1. júlí 2009, sem ber að dæma ákærða til að greiða. Þá ber að dæma ákærða til að greiða helming málsvarnarlauna skipaðs verjanda síns, H-kk-ef J-kk-ef hæstaréttarlögmanns, sem er samtals 174.300 krónur, auk ferðakostnaðar, 14.044 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti, eða samtals 94.172 krónur en helmingur greiðist úr ríkissjóði.

G-kk-nf Ö-kk-nf J-kk-nf fulltrúi sótti mál þetta af hálfu ákæruvaldsins.

Á-kvk-nf G-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð :

Ákærði, E-kk-nf R-kk-nf, greiði 85.000 krónur í sekt til ríkissjóðs innan fjögurra vikna frá birtingu dóms að telja en sæti ella fangelsi í sex daga.

Ákærði er sviptur ökurétti í einn og hálfan mánuð frá 18. júlí 2010 að telja.

Ákærði greiði sakarkostnað, sem er samkvæmt yfirliti 135.1374 krónur, auk helmings málsvarnarlauna skipaðs verjanda síns, H-kk-ef J-kk-ef hrl., 94.172 krónur, en helmingur, 94.172 krónur, greiðist úr ríkissjóði. Hefur þá verið tekið tillit til virðisaukaskatts.

Á-kvk-nf G-kvk-nf.