S-510/2014

Ár 2014, fimmtudaginn 11. september, er á dómþingi héraðsdóms Reykjavíkur, sem háð er í Dómhúsinu við Lækjartorg af P-kk-þgf G-kk-þgf, héraðsdómara, kveðinn upp dómur í sakamálinu nr. 510/2014: Ákæruvaldið (F-kvk-nf B-kvk-nf F-kvk-nf) gegn B-x-x M-x-x (S-kk-nf K-kk-nf K-kk-nf hdl.), sem tekið var til dóms að aflokinni aðalmeðferð hinn 8. september. sl.

Málið er höfðað með ákæru ríkissaksóknara, lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, dagsettri sl. á hendur ákærða, B-x-x M-x-x, kt. [...], Hvassaleiti 22, 103 Reykjavík, „fyrir líkamsárás, með því að hafa, að kvöldi laugardagsins 17. ágúst 2013 og aðfaranótt sunnudagsins 18. ágúst 2013, ráðist á þáverandi unnustu sína, A, í bifreiðinni [...] þar sem henni var ekið frá Búðakór í Kópavogi að Hvassaleiti í Reykjavík, gripið um úlnliði og hendur A og slegið hana einu höggi í andlit og nef þannig að blæddi úr nefi hennar, og á heimili B-kk-ef, að Hvassaleiti 22 í Reykjavík, slegið A ítrekað í andlit, höfuðið aftanvert og hnakka, allt með þeim afleiðingum að A hlaut nefbeinabrot, eymsli á hnakka og mar á vinstri framarmi.

Telst brot þetta varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, ásamt síðari breytingum.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Fyrir hönd A kt. [...], gerir J-kvk-nf S-kvk-nf hdl. þá kröfu að ákærði verði dæmdur til að greiða henni skaða og miskabætur að fjárhæð kr. 1.000.000.-, auk vaxta skv. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, frá 17. ágúst 2013 en síðan dráttarvaxta skv. 9 gr. vaxtalaga, sbr. 1. mgr. 6. gr. sömu laga, að liðnum mánuði frá birtingu kröfunnar til greiðsludags. Einnig er þess krafist að hinum ákærða verði gert að greiða málskostnað að mati dómsins eða samkvæmt síðar framlögðum málskostnaðarreikningi, að viðbættum virðisaukaskatti á málflutningsþóknun.“

Málavextir

Þriðjudaginn 20. ágúst 2013 kom til lögreglunnar A, f. [...], og kærði kærasta sinn fyrir það að hafa veist að henni í bíl sem hann ók um götur í Reykjavík laugardagskvöldið næsta á undan og aftur heima hjá honum um nóttina. Sagði hún þeim hafa orðið sundurorða í bílnum og hann þá slegið hana með lófanum í andlitið svo að höggið kom á nefið. Hefði blætt úr nefinu á henni. Eftir að heim til hans var komið hefði hann löðrungað hana á báða vanga og þegar hún bar hendurnar fyrir andlitið hefði hann slegið hana ítrekað á aftanvert höfuðið. Hefði hún svo sofnað en þegar hún vaknaði um klukkustund seinna hefði hann kýlt hana í hnakkann. Þau hefðu svo tekist á um farsíma hennar og hún þá bitið hann í höndina. Hefði hann þá löðrungað hana aftur og jafnframt slegið hana enn þegar hún reyndi að komast út frá honum. Móðir hans hefði komið fram úr herbergi sínu og spurt ákærða hvað hann væri að gera en hún getað lokað sig inni á salerni og hringt í leigubíl sem hún svo fór með.

Hún kvaðst hafa farið á slysadeild Landspítalans á sunnudeginum og gengist þar undir læknisskoðun.

Meðal gagna málsins er staðfest vottorð B sérfræðings í bráðalækningum á slysadeild. Segir þar að A hafi skýrt frá því að kærastinn hennar hefði slegið hana margsinnis í andlit og hnakka, gripið um úlnliði hennar og snúið upp á handleggina. Kvaðst hún vera með höfuðverk og svima, hana verkjaði talsvert í nefið og fyndi hún einnig til í báðum handleggjunum. Þá verkjaði hana lítillega í hnakkann. Hefði blætt úr nefi hennar en blæðingin væri hætt. Í vottorðinu segir læknirinn væga bólgu hafa verið á nefinu en ekki gúl að sjá á miðnesinu. Ofan við úlnliðinn hafi verið vægur þroti. Fram kemur í vottorðinu að A hafi ekki komið aftur á slysadeild út af þessum áverkum en fram komi í sjúkraskrá spítalans að hún hafi komið á háls- nef og eyrnadeild 26. sama mánaðar og þá hafi greinst brot á nefbeini. Ekki hafi verið teljandi skekkja á nefinu en lítill hnúður hafi verið neðarlega á nefbeini, vinstra megin, og beinið innkýlt þar. Hægra megin hafi það verið hliðrað fram og út á við. Ekki hafi verið ástæða til sérstakrar læknisaðgerðar vegna þessa.

A gaf ítarlega skýrslu hjá lögreglu. Sagði hún ákærða hafa kýlt sig í andlitið í bílnum svo að hún fékk miklar blóðnasir. Hefði hún beðið hann sleppa sér úr bílnum en hann ekki orðið við því. Hefði hann ekið með hana heim til sín og þar hefði hann slegið hana í höfuð. Hefði hún getað lagt sig í klukkutíma en svo vaknað við það að hann var að berja hana aftan í höfuðið. Hefði hún reynt að fela fyrir honum símann en þau tekist á um hann og hún þá bitið hann í höndina. Þegar móðir ákærða hefði komið fram kvaðst hún hafa læðst inn á baðherbergi og hringt á leigubíl. A sagði ákærða hafa kallað hana illum nöfnum og borið henni á brýn framhjáhald og fleira meðan á þessu gekk. Þá hefði hann sagt að hann gæti látið hana hverfa. Eftir þetta hefðu verið nokkur samskipti milli þeirra í símaskilaboðum.

Ákærði var yfirheyrður hjá lögreglu 21. sama mánaðar. Kvað hann þau A hafa verið að rífast í bílnum eftir að hann sótti hana heim til hennar. Hefði hún misst stjórn á sér og farið að berja hann, hefði hún kýlt hann í höfuðið. Hefði hann gripið í höndina á henni til þess að stöðva þetta og hrint henni frá sér. Vissi hann ekki hvar hönd hennar lenti þá. Hefði hún farið að gráta og viljað fara heim. Hann hefði sagt henni að róa sig niður og myndi hann skutla henni heim á eftir ef hún vildi. Hefðu þau orðið ásátt að fara heim til hans. Kvaðst hann ekki muna til þess að átök hefðu orðið þar. Hann kannaðist við að þau hefðu skipst á sms-skilaboðum eftir þetta. Þá sagði hann móður sína ekki hafa komið fram úr herbergi sínu meðan A var þarna. Ekki myndi hann hvort A hefði bitið hann í höndina.

Aðalmeðferð í málinu

Ákærði hefur neitað sök. Hann skýrir frá því að kærastan hans, A, hafi átt afmæli umræddan dag og umtalað hafi verið að hann sækti hana heim til hennar kl. 18. Hún hafi hins vegar ekki komist frá fyrr en kl. 22. Hafi hann því beðið í bílnum þar til klukkan var orðin og verið á rúntinum úti í bæ þar til hún kom út í bílinn til hans. Hafi þá verið orðið of seint að fara á veitingastað eins og hann hafði ætlað sér að bjóða henni. Hafi þau því farið heim til hans og á leiðinni þangað hafi þau farið að rífast út af þessari löngu bið og hún farið að öskra og gráta út af einhverju sem hann sagði. Hafi hún misst stjórn á sér og barið hann í höfuðið, tvisvar eða þrisvar sinnum. Hafi hann reynt að grípa í handlegginn á henni til þess að verja sig og ýtt hendinni frá, enda verið að keyra bílinn. Hafi hún hætt að berja hann en haldið áfram að gráta. Þegar heim til hans kom hafi hann ætlað að gefa henni að borða en hún hvorki viljað tala við hann né borða. Hann kveðst hafa farið að horfa á sjónvarpið og svo sofnað. Um nóttina hafi hún viljað fara heim og hún ætlað að hringja í systur sína og biðja hana að sækja sig en hann talið hana ofan af því, enda væri mið nótt og ástæðulaust að gera meira úr málinu. Hafi hún þá bitið hann í höndina svo að hann neyddist til að skila henni símanum, sem hann var með. Önnur átök hafi ekki orðið með þeim eftir að heim til hans var komið. Hafi hún lokað sig inni á baði allanga stund með símann. Sjálfur hafi hann farið aftur að sofa en ekki viti hann hvort hún fór strax eða eða ekki en hann hafi ekki séð hana eftir að hann sofnaði.

Ákærði segir það rangt hjá A að hann hafi tekið um hendur hennar og úlnlið og slegið hana á nefið. Hann segist ekki hafa séð að hún hafi fengið blóðnasir í bílnum, enda hafi hann ekki annað en gripið í hönd hennar. Þá sé það rangt hjá henni að hann hafi veist að henni eftir að heim til hans var komið. Hann kveðst ekki muna hvort hún hafi sagt heima hjá honum að hún vildi binda endi á samband þeirra en það geti verið enda hefði slíkt oft borið á góma með þeim áður. Hann segir það vera rétt, eins og komi fram í skýrslu hans hjá lögreglu, að hann hafi ekki vitað hvar höndin á A lenti þegar hann greip í hana. Hann segir í þessu samhengi að hann hafi verið mjög pirraður þarna á lögreglustöðinni. Um muninn á skýrslum hans um það hvort A hafi bitið hann í höndina segist hann ekki hafa viljað bera henni í óhag þegar hann var yfirheyrður hjá lögreglunni.

Ákærði segir áverkana á A ekki vera af sínum völdum. Ákærði segist hafa verið allsgáður þegar þetta gerðist og eðlilega á sig kominn. Eins hafi verið farið um hana.

Ákærði segist stunda nám í Tækniskólanum en sé að leita sér að kvöldvinnu með skólanum og til þess að aðstoða móður sína, sem sé veik.

A hefur skýrt frá því að ákærði hafi fari að kalla hana illum nöfnum þegar hann sótti hana út af því að hún var svo lengi að gæta barns fyrir systur sína og fyrir framhjáhald. Hefði honum gramist að hún beið eftir honum fyrir utan heimili sitt en ekki fyrir utan nálæga verslun. Þá hefði hann hótað því að spilla fyrir henni í náminu og þegar þau voru að aka hjá höfninni hefði hann slegið hana með flötum lófa í nefið svo að hún fékk blóðnasir. Hafi hann svo sagt að ef hún lækkaði ekki róminn myndi hún hafa verra af. Hún kveðst ekkert hafa gert á hlut ákærða þarna í bílnum. Í kjölfarið hafi þau farið heim til ákærða og hafi hann einnig lamið hana þar í andlitið og í höfuðið, ekki muni hún hvað þau högg voru mörg. Um morguninn hafi hún reynt að komast út frá honum og falið sig inni á baði. Hafi hún hringt þaðan á leigubíl og látið hann aka sér heim.

Aðspurð segir A það vera rangt hjá ákærða að hún hafi átt upptökin að rifrildinu í bílnum og rangt einnig að hún hafi slegið hann þar og hann því tekið í hendur henni og ýtt þeim frá. Hún muni ekki hvort hann greip í höndina á henni í bílnum. Hún segir höggið á nefið á henni hafa komið meðan ákærði var að aka bílnum og lófinn komið á nefið á henni frá hlið. Þá segir hún aðspurð ákærða hafa slegið hana í andlitið, á vangana og aftan á höfuðið, eftir að þau komu heim til hans og sagt henni að fara að sofa. Hann hafi svo vakið hana og lamið hana aftur. Þau hafi tekist á um símann hennar sem hann reyndi að ná af henni en hún þá bitið hann í aðra höndina. Hún segist hafa grátið þarna og geti móðir ákærða hafa heyrt það. Hún hafi hins vegar ekki verið blóðug í andliti þegar hún kom heim með ákærða þar sem hún hefði þurrkað framan úr sér með bol sem hún var í utan yfir öðrum og skildi eftir annað hvort heimila hjá ákærða eða í bílnum. Hafi henni ekki blætt heima hjá ákærða. Hún segist hafa fundið til í nefinu eftir þetta og því farið til sérfræðings til þess að láta skoða það. Hún segir sambandi þeirra ákærða hafa lokið við þennan atburð. Hún segir ákærða ekki hafa viljað aka henni heim þegar þau voru í bílnum og sagst myndu gera það síðar. Þá hafi hann hindrað hana í því að fara út frá honum eftir að heim til hans var komið og hindrað hana í því með því að taka í hönd hennar og snúa upp á.

Varðandi skilaboðasamskipti þeirra ákærða eftir atburðinn segir hún ákærða hafa hótað sér því að sjá til þess að henni yrði ekki trúað fyrir dómi með því að ljúga því að systir hennar hefði barið hana en ekki hann. Skyldi hún því afturkalla kæru sína í málinu. Hún segist hafa verið miður sín eftir þetta.

Móðir ákærða, C, hefur komið fyrir dóm og færst undan því að bera í málinu, sbr. 1. mgr. 117. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88, 2008. Hafi hún þegar gefið skýrslu í málinu og sé auk þess veik. Hún tekur þó fram að ákærði hafi ekki barið stúlkuna.

B læknir hefur komið fyrir dóm og staðfest vottorð sitt í málinu. Hann kveðst hafa [...] A og talað við hana. Ekki muni hann á hvaða tungu þau ræddust við. Hann segir áverkana á henni samsvara frásögn hennar af atburðinum. Hann segir nefbrot geta leynst enda séu nefbein bæði smá og þunn. Tíminn og endurtekin skoðun skeri oft endanlega úr um það hvor um nefbrot sé að ræða. Hann kveðst ekki hafa ástæðu til að efast um að brotið, sem greindist 26. ágúst, sé af völdum árásarinnar sem stúlkan varð fyrir 17. ágúst 2013. Þá segir hann einnig aðspurður að nefbrot sem þetta geti vissulega hlotist af höggi með flötum lófa.

Niðurstaða

Ákærði neitar sök og ekki er öðrum vitnum til að dreifa en A. Aftur á móti styður vottorð B læknis á slysadeild frásögn A um það að ákærði hafi slegið hana á nefið og tekið um úlnliði hennar í bílferðinni. Þá eru skýringar ákærða á átökunum í bílnum með nokkrum ósennileikablæ. Verður að telja það sannað í málinu að ákærði hafi gripið um vinstri úlnlið A svo að hún marðist og jafnframt slegið hana í andlitið svo að hún nefbrotnaði. Þar sem ekki greindust ummerki um aðra áverka á konunni og ákærði hefur neitað sök verður hann að öðru leyti sýknaður af ákærunni. Brot ákærða telst varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga.

Refsing, skaðabætur og sakarkostnaður

Ákærði hefur ekki áður gerst sekur um hegningarlagabrot. Þykir refsing hans hæfilega ákveðin fangelsi í 60 daga. Rétt er að fresta refsingu þessari og ákveða að hún falli niður að liðnum 3 árum frá dómsuppsögu að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940.

Af hálfu A hefur þess verið krafist að ákærði verði dæmdur til þess að greiða henni 1.000.000 króna í miskabætur. Þá er krafist vaxta samkvæmt 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38, 2001, frá 17. ágúst 2013 til þess er mánuður var liðinn frá birtingu kröfunnar en frá því með dráttarvöxtum samkvæmt 9. gr. vaxtalaga til greiðsludags. Miski bótakrefjanda þykir hæfilega metinn 250.000 krónur og ber að dæma ákærða til þess að greiða A þá fjárhæð í bætur fyrir miskann ásamt almennum vöxtum frá 17. ágúst 2014 til 26. febrúar 2014 en frá því með dráttarvöxtum til greiðsludags.

Dæma ber ákærða til þess að greiða verjanda sínum, S-kk-þgf K-kk-þgf K-kk-þgf hdl., 250.000 krónur í málsvarnarlaun og þóknun réttargæslumanns, J-kvk-ef S-kvk-þgf hdl., 180.000 krónur, hvort tveggja að meðtöldum virðisaukaskatti.

Þá ber að dæma að ákærði greiði annan kostnað af málinu, 28.800 krónur.

DÓMSORÐ:

Ákærði, B-x-x M-x-x, sæti fangelsi í 60 daga. Refsingunni er frestað og fellur hún niður að liðnum 3 árum frá dómsuppsögu að telja, haldi ákærði almennt skilorð.

Ákærði greiði A 250.000 krónur í miskabætur ásamt almennum vöxtum frá 17. ágúst 2014 til 26. febrúar 2014, en frá því með dráttarvöxtum til greiðsludags.

Ákærði greiði verjanda sínum, S-kk-þgf K-kk-þgf K-kk-þgf hdl., 250.000 krónur í málsvarnarlaun og J-kvk-þgf S-kvk-þgf hdl., 180.000 krónur í réttargæsluþóknun.

Ákærði greiði 28.800 krónur í annan sakarkostnað.

P-kk-nf G-kk-nf