E-4/2021

I Mál þetta, sem tekið var til dóms 10. þessa mánaðar, var höfðað 8. desember 2020.

Stefnandi er Klettur - sala og þjónusta ehf., Klettagörðum 8- 10, Reykjavík.

Stefndi er A, [...].

Dómkröfur

Stefnandi krefst þess, að stefndi verði dæmdur til að greiða honum 689.875 krónur, ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 af stefnufjárhæð frá 6. desember 2019 til greiðsludags. Þá krefst stefnandi málskostnaðar úr hendi stefnda að mati dómsins.

Stefndi krefst aðallega sýknu af öllum kröfum stefnanda en til vara að stefnukröfur verði lækkaðar verulega. Í báðum tilvikum krefst stefndi málskostnaðar úr hendi stefnanda að mati dómsins.

II

Atvik máls

Stefnandi er félag sem starfar við sölu og þjónustu, m. a. selur hann Multi One vélar en mál þetta varðar slíka vél. Stefndi er sauðfjárbóndi.

Hinn 13. mars 2017 keypti stefndi Multi One vél af stefnanda en um kaupin var gerður kaupleigusamningur. Á síðari hluta ársins 2019, þegar stefndi hafði notað vélina í um 300 klukkustundir, bræddi vél tækisins úr sér en ástæða þessa var að gat kom á smurrör í tækinu. Að sögn stefnda notaði hann tækið aðallega í fjárhúsum við heyflutninga og mokstur og þá kveður hann tækið að mestu hafa verið geymt innandyra. Stefndi lýsir aðdraganda bilunarinnar með þeim hætti að hann hafi í ágúst 2019, eftir nokkurra vikna hlé, tekið tækið í notkun. Áður hafi hann athugað olíu og vatn á tækinu. Eftir akstur á tækinu stuttan spöl hafi honum þótt sem eitthvað væri athugavert við gang vélarinnar og hann þá strax drepið á tækinu. Við athugun hafi komið í ljós að vélin var mjög heit og öll smurning farin af henni. Við skoðun hafi hann séð gat á smurröri og honum hafi þótt undarlegt að aðvörunarljós kviknaði ekki í mælaborði en skýringin á því hafi verið sú að samband leysi var við smurrofa.

Stefndi kveðst í framhaldi af þessu hafa haft samband við stefnanda og óskað eftir nýju röri en það hafi ekki verið til á lager og þá hafi verið rætt að stefndi reyndi að lagfæra rörið og það hafi síðan verið „koparbrassað“ af vélfræðingi. Fljótlega hafi síðan komið í ljós að vél tækisis var úrbrædd. Stefndi kveðst eftir þetta hafa farið með tækið til stefnanda og lýsir hann samskiptum sínum við starfsmenn stefnanda og loforðum sem hann kveðst hafa fengið vegna viðgerðar á tækinu. Lýsing stefnda á samskiptum sínum við starfsmennina er hins vegar nokkuð á annan hátt en starfsmennirnir lýstu hér fyrir dómi.

Úr varð að pöntuð var ný vél í tækið en það mun hafa verið betri kostur en að lagfæra gömlu vélina. Eftir að ný vél var komin í tækið sótti stefndi það til stefnanda sem í framhaldi af því gerði stefnda reikning sem um er deilt í málinu. Stefndi lýsir því að reikningurinn hafi komið honum á óvart enda hafi hann verið í þeirri trú að tækið hafi verið gallað og stefnanda því borið að bæta úr gallanum á sinn kostnað og honum hafi raunar verið lofað því af starfsmönnum stefnanda.

Að ósk stefnda var dómkvaddur matsmaður fenginn til að svara því hvers vegna smurrrör í vélinni fór að leka og hver sé eðlilegur endingartími rörs af þessari gerð. Þá var matsmaður beðinn um að svara því hvers vegna aðvörunarljós kviknuðu ekki þegar leki kom á rörið. Matsmaður skilaði matsgerð í október 2021. Niðurstaða hans var sú að rörið hafi lekið vegna „pittatæringar“ sem gert hafi göt á rörið. Þá komst hann að þeirri niðurstöðu að efnisgæðum rörsins hafi verið ábótavant í upphafi og endingartími þess langt undir því sem ætla megi. Loks komst matsmaður að þeirri niðurstöðu að viðvörunarljós hafi ekki kviknað vegna bilunar en rof hafi verið á rásinni sem jarðtengdi ljósið og því hafi aðvörunarljós ekki kviknað þrátt fyrir að boð um það kæmi frá smurþrýstirofa og hann skynjaði hættu á tjóni.

III

Málsástæður stefnanda

Í stefnu er atvikum máls og málsástæðum stefnanda lýst með þeim hætti sem algengt er í innheimtumálum og gerði stefnandi því nánari grein fyrir málsástæðum sínum við munnlegan flutning málsins.

Stefnandi byggir á meginreglum samningaréttar um skuldbindingargildi samninga en þær reglur leiði til þess að stefnda beri að greiða fyrir þá vinnu og þjónustu sem hann fékk hjá stefnanda. Eftir að upp kom tæring í smurröri hafi stefndi sjálfur látið lagfæra það og notað vélina eitthvað að því loknu. Síðan hafi hann sent tækið í viðgerð hjá stefnanda. Þegar vélin var komin til stefnanda hafi aðilar samið um að ný vél yrði keypt í tækið en ekkert liggi fyrir um að aðilum hafi samist svo að stefnandi bæri kostnað af því.

Stefnandi heldur því fram að stefndi beri sönnunarbyrði fyrir því að hann hafi fengið loforð frá starfsmönnum stefnanda í þá veru að stefnandi myndi bera allan kostnað af lagfæringu tækisins og þá sé það stefnda að sanna að starfsmenn stefnanda hafi viðurkennt að tækið hafi verið gallað en fyrir dóminum hafi starfsmennirnir sem voru í samskiptum við stefnda borið að þeir hafi eingöngu reynt að gera eins vel við stefnda og unnt var. Hins vegar hafi stefndi ekki fengið loforð um skaðleysi eða viðurkenningu á því að tækið hafi verið gallað.

Stefnandi reisir kröfu sína á því að stefndi beri sönnunarbyrði fyrir því að galli á smurröri hafi leitt til bilunar í vél tækisins. Hvað þetta varðar skipti í raun öllu máli að aðvörunarljós fyrir smurþrýsting hafi ekki virkað en ef það hefði virkað eins og það átti að gera hefði það komið í veg fyrir tjónið. Stefndi hafi mátt sjá að ljósið virkaði ekki og honum hafi borið að láta lagfæra það en það hafi hann ekki gert.

Stefnandi hafnar því að lög um neytendakaup eigi við í máli þessu en tækið hafi verið keypt til atvinnurekstrar og því beri að horfa til laga um lausafjárkaup við úrlausn málsins.

Stefnandi byggir á því að samkvæmt 2. mgr. 32. gr. laga um lausafjárkaup nr. 50/2000 hafi stefndi átt að leggja fram kvörtun innan tveggja ára frá þeim degi er hann tók á móti tækinu. Eftir það tímamark geti hann ekki borið galla í tækinu fyrir sig enda hafi stefnandi ekki gefið út ábyrgðaryfirlýsingu þess efnis að hann tæki á sig ábyrgð á galla í lengri tíma. Tveggja ára frestur til tilkynningar sem fram kemur í greininni sé tvímælalaus og endanlegur. Þá vísar stefnandi til 1. mgr. 32. gr. sömu laga þar sem fram komi að kaupandi glati rétti sínum til að bera fyrir sig galla ef hann tilkynnir ekki um gallann án ástæðulauss dráttar. Að mati stefnanda sýndi stefndi af sér tómlæti með því að tilkynna ekki um gallann fyrr en með bréfi dagsettu 16. janúar en þá hafi verið liðnir þrír mánuðir frá útgáfu reikningsins og sex mánuðir frá því að ákveðið var að kaupa nýja vél í tækið. Auk þess hafi bréfið snúist um neytendakaup sem ekki eigi við hér.

Stefnandi hafnar því alfarið að 33. gr. nefndra laga nr. 50/2000 geti átt við í málinu enda hafi starfsmenn hans ekki sýnt af sér vítavert gáleysi og þá hafi framferði þeirra verið í samræmi við heiðarleika og góða trú. Loks heldur stefnandi því fram að stefndi hafi ekki átt að láta gera við smurrörið eins og hann gerði. Honum hafi borið að reyna að takmarka tjónið sem varð á vélinni og því átt að koma tækinu strax til viðgerðar hjá stefnanda.

IV

Málsástæður stefnda

Stefndi byggir á því að tækið sem hann keypti af stefnanda hafi við kaupin verið haldið bilun eða galla. Þá hafnar stefndi greiðsluskyldu sinn á þeirri forsendu að í kjölfar úrbótakröfu hans hafi stefnanda verið skylt að lagfæra hið gallaða tæki, sem hann hafi síðar gert. Í öllu falli eigi stefndi a. m. k. jafnháa gagnkröfu á stefnanda til skuldajöfnunar vegna galla á tækinu. Til vara byggir stefndi á því að starfsmenn stefnanda hafi gefið honum bindandi loforð um að framkvæma nauðsynlegar úrbætur á tækinu án verulegs kostnaðar fyrir stefnda. Þá hafi starfsmenn stefnanda vanrækt upplýsingaskyldu sína gagnvart stefnda varðandi kostnað af veittri þjónustu, sbr. 6. gr. laga nr. 42/2000 um þjónustukaup.

Stefndi heldur því fram að við afhendingu hafi tækið verið haldið verulegum göllum og ástand þess töluvert lakara en stefndi mátti gera kröfu um. Gæði tækisins og endingartími hafi ekki verið í samræmi við það sem samið var um og tækið hafi ekki staðist kröfur sem almennt megi gera til slíkra tækja, sbr. c-lið 2. mgr. 17. gr. laga um lausafjárkaup. Galli tækisins hafi falist í því að smurolíurör hafi verið gallað þannig að það entist mun skemur en ætla mátti og þá hafi verið bilun í tengingu við smurrofa. Vegna lélegra efnisgæða rörsins hafi það tærst og gat komið á það eftir einungis um 300 stunda notkun. Það hafi síðan leitt til þess að olíuþurrð varð á vélinni með þeim afleiðingum að hún bræddi úr sér. Bilun í tengirofa hafi síðan gert illt verra sökum þess að stefndi gat ekki áttað sig á því að olíu vantaði á vélina. Stefndi heldur því fram að óumdeilt sé að rörið hafi ekki verið af þeim gæðum sem hann mátti vænta en útilokað sé að notkun á tækinu hafi skipt nokkru fyrir endingu rörsins.

Stefndi byggir á því að tækið hafi verið gallað við afhendingu og áður en áhættan af því færðist til hans, sbr. 1. mgr. 21. gr. laga nr. 50/2000, en ógerningur hafi verið fyrir hann að átta sig á gallanum á rörinu og gallanum á tengingu smurrofans. Hefðbundin skoðun á tækinu hefði ekki leitt gallana í ljós.

Af hálfu stefnda er vísað til þess að samkvæmt 1. mgr. 17. gr. laga um lausafjárkaup skuli söluhlutur, hvað varðar gæði og eiginleika að öðru leyti, fullnægja þeim kröfum sem leiðir af samningi. Hann hafi í mars 2017 keypt nýja vél af stefnanda og gert ráð fyrir að vélin myndi nýtast honum næstu ár en eðlilegt sé að tæki sem þessi séu notuð í 500 til 100 vinnustundir á ári. Stefndi heldur því fram að gögn málsins sýni að gallar tækisins hafi verið til staðar við afhendingu, þrátt fyrir að afleiðingarnar hafi komið fram síðar.

Stefndi byggir á því að tækið hafi ekki verið í umsömdu ástandi við afhendingu þess og endingartími ekki í samræmi við þær kröfur sem gera mátti. Eðlilegt sé að vænta þess að nýtt tæki sé afhent gallalaust. Títtnefnt rör og rofi bendi ótvírættt til þess að tækið hafi skort þá eiginleika sem stefndi mátti gera ráð fyrir og í ljósi aldurs þess og notkunar gallað í skilningi 4. mgr. 17. gr. laga um lausafjárkaup, sbr. og 1. mgr. 18. gr. sömu laga. Stefndi reisir kröfur sínar einnig á því að á grundvelli samnings aðila hafi hann átt rétt á að fá afhent tæki sem uppfyllti þær kröfur sem almennt mátti gera til tækis af þessari gerð. Viðgerð stefnanda hafi því verið úrbætur til að ráða bót á þeim annmörkum sem á tækinu voru enda hafi stefnandi borið hlutlæga ábyrgð á göllunum, sbr. 40. gr. laga um lausafjárkaup.

Stefndi heldur því fram að hann hafi krafist þess af starfsmönnum stefnanda að þeir löguðu tækið eftir að gallinn varð ljós og stefnandi hafi þá tekið tækið til viðgerðar. Starfsmenn stefnanda hafi af því tilefni tjáð stefnda að við tækið yrði gert án verulegs kostnaðar fyrir stefnda enda talið að stefnanda bæri að gera við tækið. Stefnandi geti ekki síðar afturkallað þetta samþykki sitt. Vísar stefndi til þess að þegar galli hefur verið staðreyndur á söluhlut eigi kaupandi almennt rétt á að seljandi bæti úr gallanum á eigin kostnað enda valdi það seljanda ekki ósanngjörnum kostnaði eða óhagræði, sbr. 36. gr. laga nr. 50/2000.

Stefndi byggir á því, verði fallist á kröfu stefnanda, að hann eigi gagnkröfu á stefnanda um greiðslu skaðabóta og/eða afláttar sem sé ekki lægri en krafa stefnanda. Krafa stefnanda sé því að fullu greidd og því beri að sýkna stefnda á grundvelli skuldajöfnunar, sbr. 1. mgr. 28. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991. Stefndi heldur því fram að tjón hans sé bein afleiðing af vanefndum stefnanda og það tjón nemi ekki lægri fjárhæð en fram kemur í dómkröfum stefnanda. Tjón sitt kveður stefndi vera til komið vegna vanefnda stefnanda. Þessi sjónarmið eigi einnig við varðandi kröfu stefnda um lækkun á kröfum stefnanda.

Stefndi vísar til ábyrgðar stefnanda á göllum sem reyndust vera á tækinu en þessa ábyrgð megi leiða af 40. gr. laga nr. 50/2000. Samkvæmt nefndu ákvæði ber stefnandi sem seljandi hlutlæga ábyrgð á galla vegna tjóns stefnda sem kaupanda. Ákvæðið leiði til þess að stefndi geti krafist skaðabóta fyrir það tjón sem hann varð fyrir vegna galla í tækinu, nema stefnandi sanni að tjónið megi rekja til hindrana sem fram koma í 27. gr. laganna. Stefndi byggir á því að bótakrafa hans eigi að gera hann eins settan fjárhagslega og ef stefnandi hefði réttilega efnt samning þeirra. Stefnanda hafi borið að afhenda gallalaust tæki en það hafi hann ekki gert og því sé það stefnanda að bæta úr gallanum á sinn kostnað.

Stefndi byggir á því, verði ekki fallist á rétt hans til skaðabóta, að hann eigi gagnkröfu á stefnanda vegna afsláttar af kaupverði tækisins. Samkvæmt almennum reglum kröfuréttar sé fjárhæð afsláttar reiknuð með því að lækka kaupverð hins selda í sama hlutfalli og gallinn rýrði verðgildi hins selda. Þannig sé miðað við að kaupverðið lækki um þá fjárhæð sem kaupandi vildi greiða fyrir hlut ef hann vissi um annmarka hlutarins. Í þessu tilfelli sé ljóst að stefndi hefði ekki greitt umsamið kaupverð hefði honum verið kunnugt um gallana og skamman endingartíma tækisins. Telur stefndi að afsláttarkrafa hans nemi a. m. k. sömu fjárhæð og stefnukrafan sem leiði til sýknu.

Stefndi byggir á því, verði ekki fallist á sýknu, að rétt sé að sýkna hann að svo stöddu. Í þessu sambandi vísar hann til þess að engin sundurliðun á tímavinnu sé á reikningi stefnanda. Þar sé eingöngu sagt að tímavinna sé samkvæmt tilboði og því ógerningur að sjá hversu margar stundir var unnið við verkið. Því sé reikningur stefnanda ekki í samræmi við lög og reglur. Í 34. gr. laga um þjónustukaup komi fram að neytanda sé ekki skylt að greiða fyrir þjónustu fyrr en hann hefur fengið reikning sem sé í samræmi við ákvæði 1. mgr. sömu greinar og gildandi opinber fyrirmæli um gerð reikninga. Í þessu tilfelli sé ógerningur fyrir stefnda að átta sig á því hversu mikil vinna fór í verkið og því geti hann ekki séð hvort umkrafið gjald sé sanngjarnt. Þessi annmarki á reikningi stefnanda leiði til þess að sýkna beri stefnda að svo stöddu, sbr. 2. mgr. 26. gr. laga um meðferð einkamála. Hvað sem öðru líði hafi stefnandi fyrirgert rétti sínum til dráttarvaxta af kröfu sinni með því að sundurliða ekki reikninginn, sbr. 34. gr. laga nr. 42/2000 og dóm Hæstaréttar í máli nr. 207/2007.

Stefndi reisir kröfu sína um lækkun á kröfum stefnanda á því að stefnandi hafi gefið honum bindandi loforð þess efnis að úrbætur á tækinu yrðu gerðar án verulegs kostnaðar. Með loforði stefnanda, sem gefið var munnlega, hafi komist á bindandi samningur samkvæmt meginreglum samninga- og kröfuréttar um skuldbindingargildi samninga og tilboða. Stefnanda hafi því verið óheimilt að krefjast fullrar greiðslu fyrir verkið. Stefndi byggir á því að forsvarsmaður stefnanda hafi sagt við hann: „Við verðum mjög sanngjarnir það kemur ekki til greina að þið greiðið allt.“ Í þessu hafi falist loforð um viðgerð á tækinu án verulegs kostnaðar fyrir stefnda sem síðan hafi ekki orðið raunin. Auk þessa hafi stefnanda borið að upplýsa stefnda um kostnað vegan verksins áður en þjónustan var innt af hendi. Það hafi ekki verið gert heldur hafi því ítrekað verið lýst að úrbætur yrðu ekki kostnaðarsamar fyrir stefnda. Upplýsingar stefnanda hafi því í raun verið rangar og villandi. Því sé bersýnilega ósanngjarnt af stefnanda að krefja stefnda um fulla greiðslu fyrir viðgerðina.

Stefndi vísar einnig til 1. mgr. 6. gr. laga um þjónustukaup en samkvæmt henni sé seljanda þjónustu skylt að veita upplýsingar um það hvort fyrirhuguð kaup á þjónustu séu óhagkvæm fyrir neytandann að teknu tilliti til kostnaðar við verkið með tilliti til verðgildis hlutarins. Jafnframt beri að horfa til annarra atriða sem hafa áhrif á hagkvæmni þeirrar þjónustu sem óskað er eftir. Auk þessa hafi stefnanda borið að tilkynna honum að hann þyrfti að greiða kostnað og að sá kostnaður yrði verulegur, sbr. 29. og 31. gr. laga nr. 42/2000. Þar sem stefnandi hafi ekki sinnt tilkynningarskyldu sinni eigi hann ekki að fá greitt fyrir verkið, a. m. k. ekki hærra verð en sanngjarnt er, sbr. 7. gr. nefndra laga. Í þessu tilfelli geti stefnandi ekki krafið stefnda um fulla greiðslu heldur eingöngu sanngjarnt endurgjald fyrir vinnu og útlagðan kostnað. Stefnandi verði að bera hallann af aðgerðarleysi sínu og með því að ráðast í verkið með tilheyrandi kostnaði án samráðs við stefnda.

Loks bendir stefndi á að hann telur dómkröfur stefnanda ekki uppfylla skilyrði sem fram koma í e- og d-liðum 1. mgr. 80. gr. laga um meðferð einkamála. Vísar hann einkum til þess að sundurliðun skorti á reikningi stefnanda og þá sé efnisatriðum að baki kröfunni ekki lýst. Auk þess hafi stefnandi látið hjá líða að gera grein fyrir mikilvægum atvikum og þáttum sem líta beri til við efnislega úrlausn málsins. Þessi atriði geta að mati stefnda leitt til þess að rétt sé að vísa málinu frá dómi án kröfu.

V Niðurstaða

Stefnandi krefst í máli þessu greiðslu vegna viðgerðar á tæki sem stefndi keypti af honum hinn 13. mars 2017 og verður annað ekki ráðið en að tækið hafi verið afhent þann dag. Stefndi hefur lýst því að tækið hafi bilað alvarlega seinni hluta ársins 2019 og við skoðun hafi komið í ljós að göt voru komin á smurrör sem leiddi til þess að vél tækisins bræddi úr sér. Með matsgerð sem stefndi aflaði og matsmaður staðfesti fyrir dóminum telst sannað að tæring hafi orðið til þess að gat kom á rörið. Jafnframt telst sannað með matsgerð að gæðum rörsins hafi verið ábótavant. Við úrlausn málsins verður einnig að miða við að aðvörunarljós sem á að kvikna þegar olíuþrýstingur er ekki nægur hafi ekki virkað. Aðvörunarljós þetta á að kvikna í mælaborði þegar lykli er snúið til að gangsetja vélina en á svo að slökkna þegar vélin er komin í gang og fullum olíuþrýstingi er náð. Ef olíuþrýstingur fellur meðan vélin er í gangi á að kvikna á ljósinu. Er því nánast útilokað að ljósið hafi kviknað áður en vélin var gangsett en ekki logað eftir gangsetningu þegar þrýstingurinn féll um of. Liggur því fyrir að olíurörið var gallað og nefnt aðvörunarljós bilað. Þarf því að skera úr um það hvort stefnandi beri ábyrgð á því tjóni sem af þessu hlaust.

Stefndi reisir kröfur sínar að hluta á lögum um neytendakaup nr. 48/2003 og lögum um þjónustukaup nr. 42/2000. Samkvæmt skráningu Skattsins er rekstrarform stefnda skráð sem einstaklingur í atvinnurekstri. Stefndi keypti tækið til notkunar við búrekstur sinn sem leiðir til þess að hann er ekki neytandi í skilningi nefndra laga. Kemur því ekki til álita að stefndi geti borið fyrir sig málsástæður sem byggðar eru á lögum um neytenda- og þjónustukaup. Um kaupin gilda því lög um lausafjárkaup nr. 50/2000.

Samkvæmt 1. mgr. 32. gr. laga um lausafjárkaup nr. 50/2000 glatar kaupandi rétti sínum til að bera fyrir sig galla ef hann tilkynnir ekki seljanda um gallann án ástæðulauss dráttar frá því að hann varð gallans var eða mátti verða hans var og í hverju gallinn er fólginn. Í 2. mgr. segir síðan að ef kaupandi leggur ekki fram kvörtun innan tveggja ára frá þeim degi er hann veitti söluhlut viðtöku getur hann ekki síðar borið gallann fyrir sig. Þetta gildi ekki ef seljandi hefur í ábyrgðaryfirlýsingu eða öðrum samningi tekið á sig ábyrgð vegna galla í lengri tíma.

Fyrir liggur að stefndi keypti tækið af stefnanda í mars 2017. Þá hefur stefndi lýst því að hann hafi orðið var við galla á tækinu seinni hluta árs 2019 og því liðin meira en tvö ár frá því að kaupin áttu sér stað. Ekki verður séð að stefndi hafi fyrr en með bréfi dagsettu 16. janúar 2020 með formlegum hætti tilkynnt stefnanda um galla í tækinu. Samskipti stefnda og stefnanda eftir að tækið bilaði voru munnleg og ber mikið á milli aðila varðandi það hvað þeim fór á milli líkt og vikið verður að síðar. Í greinargerð með frumvarpi til laga nr. 50/2000 kemur fram að tveggja ára tilkynningarfrestur líkist venjulegum fyrningarfresti þannig að krafa kaupanda falli alveg niður þegar liðinn er ákveðinn tími, óháð öðrum aðstæðum, og að fresturinn byrji að líða þegar kaupandi veiti hlut viðtöku. Tekið er fram í greinargerðinni að til sanns vegar megi færa að tveggja ára reglan geti verið ströng í garð kaupanda þegar um er að ræða leyndan galla við kaup á hlut sem á að endast lengi. Það gerist oft að verulegir gallar koma ekki í ljós fyrr en löngu eftir afhendingu. Geti þá verið ósanngjarnt ef kaupanda er með öllu ómögulegt að bera gallann fyrir sig ef hann tilkynnir um gallann innan hæfilegs tíma frá því að hann varð gallans var. Hvað sem því líði sé nauðsynlegt að hafa skýrar og afmarkaðar reglur um tilkynningarfresti vegna galla. Því sé lagt til að tveggja ára reglan verði meginregla. Með vísan til þessa er tveggja ára fresturinn fortakslaus og því hefur stefndi samkvæmt 2. mgr. 32. gr. laga nr. 50/2000 glatað rétti sínum til að bera galla í tækinu fyrir sig.

Kemur þá til skoðunar málsástæða stefnda þess efnis að stefnandi hafi samþykkt að galli í smurröri hafi leitt til bilunar í vél tækisins og honum hafi verið lofað að stefnandi myndi bæta honum tjónið, a. m. k. að stærstum hluta. Fyrir þessu ber stefndi sönnunarbyrði. Starfsmenn stefnanda sem gáfu skýrslu fyrir dóminum báru að stefnda hafi eingöngu verið lofað að stefnandi myndi gera eins vel við hann og unnt væri og það hafi verið gert. Stefndi hefur ekki lagt fram gögn eða leitt fyrir dóminn vitni sem renna stoðum undir fullyrðingar hans um loforð stefnanda og eru þær því ósannaðar. Að sama skapi liggur ekkert fyrir um að stefnandi hafi með samningi eða ábyrgðaryfirlýsingu tekið á sig ábyrgð vegna galla í lengri tíma en tvö ár.

Þar sem krafa stefnanda er niður fallin verða málsástæður hans varðandi gagnkröfu um greiðslu skaðabóta og/eða afsláttar ekki teknar til greina. Þá er það mat dómsins að ekki sé ástæða til að sýkna stefnda að svo stöddu þar sem sundurliðun vanti á vinnulið reikningsins. Raunar er það álit dómsins að fjárhæð sem stefnandi krefur stefnda um vegna vinnu sé augljóslega lægri en vænta má fyrir það verk sem unnið var.

Þá eru ekki efni til að vísa málinu frá dómi án kröfu líkt og stefndi telur í greinargerð sinni að til álita komi.

Samkvæmt framanrituðu eru dómkröfur stefnanda teknar til greina og ber því með vísan til 1. mgr. 130. gr. laga um meðferð einkamála að dæma stefnda til að greiða stefnanda málskostnað sem þykir hæfilega ákveðinn eins og í dómsorði greinir.

S-kk-nf S-kk-nf lögmaður flutti málið fyrir stefnanda en F-kk-nf V-kk-nf lögmaður fyrir stefnda.

Dóminn kveður upp H-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari, sem dómsformaður, ásamt meðdómurunum A-kvk-þgf S-kvk-þgf héraðsdómara og A-kk-þgf J-kk-þgf G-kk-þgf bifvélavirkja.

Dómsorð:

Stefndi, A, greiði stefnanda, Kletti – sölu og þjónustu ehf., 689.875 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 frá 6. desember 2019 til greiðsludags.

Stefndi greiði stefnanda 600.000 krónur í málskostnað.