S-473/2007

Mál þetta, sem dómtekið var 12. júní 2007, er höfðað með ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu frá 12. mars 2007 á hendur S-kk-þgf R-kk-þgf K-kk-þgf, Krummahólum 8, Reykjavík, fyrir ,,umferðarlagabrot á árinu 2006 og 2007 sem hér greinir:

I

Aðfararnótt fimmtudagsins 20. júlí 2006, ekið bifreiðinni AV-305 sviptur ökurétti um Hafnarfjarðarveg í Garðabæ.

M. 037-2006-6592

II

Fimmtudaginn 24. ágúst 2006, ekið bifhjóli sem bera átti skráningarnúmerið NV-883 en skráð hafði verið úr umferð, án skráninganúmera, ótryggðu, án nægjanlegrar aðgæslu eða varúðar með farþega án hlífðarfata eða (...) vestur Suðurlandsveg við Hólavað ekki sinnt stöðvunarmerkjum lögreglu er hún hugðist hafa tal af honum heldur ekið áfram á miklum hraða vestur Suðurlandsveg, svo ört dró í sundur með bifhjólinu og lögreglubifreiðinni, ekið á allt að 183 km hraða á klst. fram úr fjórum bifreiðum við Rauðavatn, inn í hringtorg við Breiðholtsbraut og áfram á miklum hraða vestur Suðurlandsveg þar sem lögregla missti sjónar á honum, en lögregla stöðvaði hann skömmu síðar í Rofabæ, og ekki haft ökuskírteini meðferðis. Hámarkshraði á þessum stað á Suðurlandsvegi var 70 km á klst.

M. 010-2006-41560

III

Aðfaranótt sunnudagsins 11. febrúar 2007, ekið bifreiðinni LR-116, undir áhrifum áfengis (vínandamagn í blóði 1,01‰) frá Skeifunni í Reykjavík, uns akstri lauk við gatnamót Klapparstígs og Grettisgötu.

M. 007-2007-9546

Telst brot í lið I varða við 1. mgr. 48. gr., brotið í lið II við 1. mgr. 4. gr., 1. og 3. mgr. 5. gr. 1., sbr. 3. gr. 37. gr., 1. mgr. 48. gr., 1. mgr. 63. gr., 1. mgr. 72. gr., 2. mgr. 73. gr. og 1. mgr. 93. gr., og brotið í lið III við 1. mgr., sbr. 2. mgr. 45. gr., allt sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, sbr. 1. gr. laga nr. 48/1997.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til að sæta sviptingu ökuréttar skv. 101. gr. nefndra umferðarlaga, sbr. 25. gr. laga nr. 44/1993, og 2. gr. laga nr. 23/1998. “

Ákærði játaði þá háttsemi sem greinir í ákærukafla I. Þá játaði ákærði að hafa ekið bifhjóli því sem greinir í ákærukafla II án skráningarnúmera og ótryggðu. Hann neitaði því að hafa ekið án nægjanlegrar aðgæslu eða varúðar og neitaði því að hafa ekið með farþega án hlífðarfata og hjálms. Þá neitaði hann því að hafa ekið á þeim hraða sem greinir í ákæru en játaði því að hafa ekið fram hjá fjórum bifreiðum við Rauðavatn og játaði því að hafa ekið án ökuskírteinis. Ákærði játaði þá háttsemi sem greinir í ákærukafla III. Aðalmeðferð var háð varðandi þá þætti í ákærukafla II er ákærði neitaði og hefur ákærði krafist sýknu af þeirri háttsemi, en vægustu refsingar er lög leyfa varðandi þá háttsemi sem hann hefur játað. Þá krefst verjandi ákærða málsvarnarlauna að mati dómsins.

Ákæruvaldið féll frá þeim þætti ákæru í ákærukafla II er lýtur að því að ákærði hafi ekið án hjálms.

Ákærukafli I og III.

Ákærði hefur játað þeirri háttsemi er greinir í ákæruköflum þessum og samrýmist játning hans gögnum málsins. Hann er því sakfelldur fyrir þá háttsemi sem er réttilega heimfærð til refsiákvæða í ákæru.

Ákærukafli II.

Málsatvik.

Samkvæmt frumskýrslu lögreglunnar í Reykjavík frá 8. september 2006 var lögregla send að Suðurlandsvegi við Rauðavatn til að athuga akstur bifhjóls á leið til Reykjavíkur, en samkvæmt skýrslunni hafði áður verið tilkynnt um ofsaakstur bifhjólsins nálægt Litlu-kaffistofunni á leið austur. Hjólinu hafði síðan verið snúið við og stefndi það til Reykjavíkur. Stuttu síðar hafi lögreglubifreiðin verið kyrrstæð á vegarkanti Suðurlandsvegar við Hólavað með stefnu í austur. Þá hafi svörtu bifhjóli verið ekið á móti lögreglubifreiðinni og voru blá neyðarljós lögreglubifreiðarinnar tendruð, en bifhjólinu var ekið viðstöðulaust fram hjá lögreglu. Hafi þá lögregla veitt hjólinu eftirför, en ört hafi dregið í sundur með bifhjólinu og lögreglubifreiðinni. Hafi svo bifhjólinu verið ekið á ofsahraða framúr fjórum bifreiðum móts við Rauðavatn, en það síðan horfið sjónum lögreglumanna. Skömmu síðar hafi lögregla stöðvað för bifhjólsins við Rofabæ. Ökumaður bifhjólsins reyndist vera ákærði og farþegi með honum var L-kk-nf M-kk-nf H-kk-nf. Samkvæmt skýrslu lögreglu var hann með hjálm en ekki klæddur hlífðarfötum. Í frumskýrslu lögreglu segir að ákærði hafi sagt að hann hafi ekki tekið eftir neyðarljósum lögreglubifreiðarinnar og ekki veitt því athygli að lögregla veitti honum eftirför. Í skýrslunni kemur jafnframt fram að viðræður við ákærða hafi farið fram í varðstjóraherbergi, þar sem honum var kynnt að upptaka væri á hljóð og mynd. Er hann hafi verið spurður hversu hratt hann hefði ekið hjólinu hefði hann spurt á hvaða hraða hann hefði mælst. Hefði honum þá verið tjáð að hraðinn 183 km/klst. hefði náðst á ratsjánni, en lögregla hefði talið hann hafa verið á mun meiri hraða. Hefði hann þá viðurkennt að hafa ekið á 183 km/klst., en ekki á meiri hraða. Þá segir í lögregluskýrslu að umrædd hraðamæling sé ekki viðurkennd radarmæling, þar sem ökumaður lögreglubifreiðarinnar hafi einn séð hraðann á ratsjánni og afstaða ökutækjanna hafi ekki verið samkvæmt reglum um ratsjármælingar.

Dómurinn hlýddi og horfði á myndbandsupptöku af yfirheyrslu fyrir lögreglu, en lögregluskýrsla, undirrituð af G-kk-þgf H-kk-þgf S-kk-þgf liggur frammi í málinu um þá yfirheyrslu. Lögreglumenn spurðu ákærða hversu hratt hann hefði ekið, en svar ákærða var óskýrt við spurningunni. Þá upplýstu lögreglumenn ákærða um að lögregla teldi hann hafa ekið á 183 km hraða á klukkustund og mótmælti ákærði því ekki.

Vitnið, G-kk-nf H-kk-nf S-kk-nf lögreglumaður, kvað lögreglu hafa fengið boð frá fjarskiptamiðstöð lögreglu um að athuga með bifhjól sem hafði verið tilkynnt um að væri ekið of hratt, nálægt Litlu-kaffistofunni. Vitnið hafi farið upp á Suðurlandsveg og beðið á móts við Rauðavatn. Hjólinu hafi verið lýst sem svörtu og væri ökumaður með farþega á hjólinu. Lögregla hafi komið auga á hjólið, sem ekið hafi verið á móti lögreglubílnum á löglegum hraða. Lögregla hafi engu að síður sett upp neyðarljós, en ökumaður bifhjólsins hafi haldið ferð sinni áfram. Hjólinu hafi því verið veitt eftirför. Kveikt hafi verið á ratsjá og talan um 180 km/klst komið inn á ratsjána. Síðan hafi ökumaður farið fram úr þremur bifreiðum móts við Rauðavatn og horfið sjónum lögreglu. Lögregla hafi því gert viðvart og ekið til suðurs, en síðan hafi borist tilkynning um að för ökumannsins hafi verið stöðvuð við Rofabæ. Vitnið kvað að þegar hraðatalan hafi komið inn á ratsjána hafi lögreglubifreiðin verið stödd í hringtorgi og því væri ekki unnt að byggja á þeirri tölu, þar sem ákærði og lögreglumennirnir sem mældu hraðann, hafi verið í beygju. Reglur um ratsjármælingar mæli fyrir um að hraði skuli mældur í beinni línu. Vitnið var spurður hvað hefði komið fram í yfirheyrslu yfir ákærða. Kvað vitnið að ákærði hefði spurt á hvaða hraða hann hefði mælst. Hefði þá vitnið svarað að hraðinn hefði mælst 180 km/klst., en vitnið hefði jafnframt sagt ákærða að hann hefði ekið mun greiðar. Hefði þá ákærði sagt að hann viðurkenndi einungis þennan mælda hraða. Vitnið kvað farþegann hafa verið með hjálm. Vitnið kvað sér hafa fundist ákærði aka mjög glæfralega, með farþega sem ekki var klæddur í hlífðarföt.

Vitnið, M-kk-nf E-kk-nf lögreglumaður, kvaðst hafa fengið tilkynningu um ofsaakstur á Suðurlandsvegi og fengið lýsingu á ökumanni og bifhjólinu sem hann ók. Lögregla hafi farið upp á Suðurlandsveg og mjög fljótlega komið auga á bihjól sem stemmdi við lýsingu. Bifhjólinu hafi verið ekið á löglegum hraða. Lögregla hafi engu að síður sett stöðvunarljós á, en þegar það gerðist hefði ökumaður gefið í. Lögregla hafi þá snúið við, en ratsjá hafi verið opin. Vitnið kvaðst ekki hafa séð ætlaða hraðamælingu, en bifhjóli ákærða hafi verið ekið á ofsahraða og framúr mörgum bifreiðum. Vitnið kvað að hraðinn sem ákærði er talinn hafa ekið á, 183 km/klst. væri mjög líklegur hraði bifhjóls hans og jafnvel gæti hraðinn hafa verið meiri. Vitnið kvað farþega á bifhjólinu ekki hafa verið í hlífðarfatnaði, en með hjálm. Ökumaður hafi hins vegar verið í hlífðarfatnaði. Vitnið kvað það alveg víst að ákærði hefði ekki virt stöðvunarmerki sem lögregla gaf honum. Vitnið kvað ákærða hafa verið spurðan um á hvaða hraða hann hefði ekið. Hefði þá ákærði spurt hver hefði verið mældur hraði. Hefði honum verið tjáð það og hefði hann þá sagt að hann viðurkenndi ekkert nema mældan hraða.

Niðurstaða.

Ákærði hefur játað þá háttsemi sem greinir í ákærukafla I og III og hluta þeirrar háttsemi sem greinir í ákærukafla II. Þeir þættir ákærukafla II, sem ákærði hefur neitað, eru að hann hafi ekið án nægilegrar aðgæslu og varúðar, með farþega án hlífðarfata. Þá kvaðst hann ekki hafa séð stöðvunarmerki lögreglu. Þá neitaði ákærði því að hafa ekið á þeim hraða sem í ákæru greinir.

Í framburði vitnanna G-kk-ef H-kk-ef S-kk-ef og M-kk-ef E-kk-ef lögreglumanna, sem veittu bifhjóli ákærða eftirför, kom fram að ákærði hefði ekið mjög glæfralega, á ofsahraða og að farþegi á bifhjóli hans hefði verið án hlífðarfata. Þá báru þeir báðir að ákærði hefði ekki sinnt stöðvunarmerkjum lögreglu. Í yfirheyrslu á lögreglustöð 28. september 2006, mótmælti ákærði því ekki að hann hefði ekið bifhjóli sínu á þeim hraða sem lögreglumenn gáfu honum upp við yfirheyrslu. Þegar litið er til framburðar framangreindra lögreglumanna og einnig til framburðar ákærða við yfirheyrslu hjá lögreglu, sem samrýmist framburði þeirra um hraða ákærða, er að mati dómsins sannað að ákærði hafi ekið án nægjanlegrar aðgæslu og varúðar, með farþega án hlífðarfata, ekki sinnt stöðvunarmerkjum lögreglu og á allt að 183 km hraða á klukkustund. Aðra þá háttsemi sem í ákærukafla þessum greinir hefur ákærði játað.

Ákærði er samkvæmt framangreindu sakfelldur fyrir þá háttsemi sem þar greinir og er háttsemi hans réttilega heimfærð til refsiákvæða.

Viðurlög.

Ákærði á að baki nokkurn sakarferil. Hann gekkst undir 65.000 króna sátt 11. ágúst 1999 fyrir brot gegn 1.mgr. 4. gr., og 1., sbr. 2. mgr. 45. gr. og 1. mgr. 48. gr. umferðarlaga og var þá sviptur ökurétti í 1 ár. Hann hlaut skilorðsbundna ákærufrestun, í 1 ár frá 15. febrúar 2001 fyrir brot gegn 248. gr. almennra hegningarlaga. Þá var honum ekki gerð sérstök refsing fyrir brot gegn 1. mgr. 257. gr. almennra hegningarlaga með dómi 17. desember 2001. Hann gekkst undir 65.000 króna sektargerð 3. desember 2003 fyrir brot gegn 1., sbr. 3. mgr. 37. og 1. mgr. 48. gr. umferðarlaga og var þá sviptur ökurétti í 5 mánuði. Hann gekkst undir greiðslu 60.000 króna sektar 1. júlí 2004 fyrir brot gegn 1., sbr. 3. mgr. 37. gr. umferðarlaga og var þá sviptur ökurétti í 2 mánuði. Hann gekkst undir 90.000 króna sekt 8. september 2004 fyrir brot gegn 2. mgr. 37. gr. og 1. , sbr. 2. mgr. 45. gr. umferðarlaga og var þá sviptur ökurétti í 4 mánuði. Hann hlaut 2 ára fangelsisdóm 9. desember 2004, fyrir brot gegn 1., sbr. 2. mgr. 164. gr. almennra hegningarlaga en fékk reynslulausn 4. maí 2006 í 2 ár á 240 daga eftirstöðvum refsingar. Síðast gekkst hann undir greiðslu 40.000 króna sektar 26. apríl 2006 fyrir brot gegn 1., sbr. 3. mgr. 37. gr. umferðarlaga og var þá sviptur ökurétti í 3 mánuði.

Með brotum þeim sem ákærði hefur verið sakfelldur fyrir í máli þessu hefur hann rofið skilyrði reynslulausnar frá 4. maí 2006. Með hliðsjón af 65. gr. laga nr. 49/2005 um fullnustu refsingar, sbr. og 60. gr. almennra hegningarlaga, verður reynslulausn látin haldast og ákærða gerð sektarrefsing fyrir brot þau sem hann hefur verið sakfelldur fyrir og telst hæfilega ákveðin 360.000 krónur, sem ákærði greiði í ríkissjóð innan fjögurra vikna frá birtingu dómsins að telja, en sæti ella fangelsi í 24 daga. Þá er ákærði sviptur ökurétti í 2 ár og 4 mánuði frá birtingu dómsins að telja.

Með vísan til 1. mgr. 165. gr. laga nr. 19/1991 greiði ákærði sakarkostnað málsins, 244.287 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 220.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið J-kk-nf S. H-kk-nf, fulltrúi lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu.

D ó m s o r ð:

Ákærði greiði 360.000 krónur í ríkissjóð innan fjögurra vikna frá birtingu dómsins að telja, en sæti ella fangelsi í 24 daga. Ákærði er sviptur ökurétti í 2 ár og 4 mánuði frá birtingu dómsins að telja.

Ákærði greiði sakarkostnað málsins, 244.287 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 220.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

I-kvk-nf E-kvk-nf.