S-15/2019

Mál þetta, sem dómtekið var 7. október sl., er höfðað með ákæru héraðssaksóknara, útgefinni 11. apríl 2019, á hendur X, kt. […], nú til heimilis að […], […]:

„fyrir eftirgreind kynferðisbrot framin sunnudaginn 12. nóvember 2017 að […] á […] gegn A, kt. […]:

I.

Kynferðislega áreitni, með því að hafa farið inn í herbergi A, þar sem hún lá sofandi í rúmi og sleikt og sogið á henni hægri geirvörtuna en er hún varð hans vör yfirgaf ákærði herbergið.

Telst brot þetta varða við 199. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

II.

Nauðgun, með því að hafa í kjölfar atviks sem lýst er í ákærukafla I., farið aftur inn í herbergið eftir að A sofnaði á ný og án hennar samþykkis lagst upp í rúm til hennar, stungið fingri inn í leggöng hennar, sleikt á henni vinstri geirvörtuna og kysst hana á hálsinn en ákærði notfærði sér að hún gat ekki spornað við verknaðinum sökum svefndrunga og ölvunar.

Telst brot þetta varða við 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkrafa:

Af hálfu A, kt. […], er gerð krafa um greiðslu miskabóta að fjárhæð kr. 2.000.000, úr hendi ákærða, X, kt. […], auk vaxta skv. 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 frá 12. nóvember 2017 til 15. febrúar 2018, en frá þeim degi er gerð krafa um dráttarvexti, samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. laga nr. 38/2001, frá þeim degi til greiðsludags. Þá er krafist þóknunar til handa réttargæslumanni vegna réttargæslustarfa, sbr. 48. gr. laga nr. 88/2008, sbr. 216. gr. sömu laga, þ.m.t. vegna framsetningar bótakröfu.“

Ákærði neitar sök og hafnar einkaréttarkröfu.

Skipaður verjandi ákærða, G-kk-nf M. A-kk-nf lögmaður, krefst þess aðallega að ákærði verði sýknaður af öllum kröfum ákæruvalds og að einkaréttarkröfu verði vísað frá dómi og jafnframt að allur málskostnaður verði lagður á ríkissjóð, þ.m.t. hæfileg málsvarnarlaun hans. Til vara krefst verjandinn þess að ákærði verði dæmdur til vægustu refsingar sem lög leyfa og að hún verði öll skilorðsbundin, en jafnframt krefst hann þess að fjárhæð einkaréttarkröfu verði lækkuð og að meginþorri málskostnaðar verði lagður á ríkissjóð, þ.m.t. málsvarnarlaun hans.

A.

1. Samkvæmt rannsóknargögnum lögreglu, skýrslum ákærða og vitna við meðferð málsins, eru helstu málsatvik þau að skömmu eftir miðnættið sunnudaginn 12. nóvember 2017 lögðu ákærði, X, þá […] ára, og brotaþoli, A, þá […] ára, leið sína á veitingastað á […]. Verður ráðið að er þetta gerðist hafi brotaþoli verið að koma úr vinnu sinni, en að ákærði hafi komið á eigin bifreið, en hann var einn á ferð. Umrædda nótt neyttu þau að sögn bæði áfengis.

Óumdeilt er að ákærði og brotaþoli þekktust í raun ekkert er þetta gerðist, en þau höfðu á árum áður gengið í sama grunnskóla í skamman tíma.

Við lokun skemmtistaðarins fór brotaþoli að heimili sínu, að […], en hún bjó þar ein ásamt ungri dóttur sinni, sem ekki var heima. Með brotaþola voru vinkonan og vitnið B, en einnig nafngreind vinkona þeirra, svo og vinur þeirrar síðastnefndu.

Óumdeilt er að ákærði lagði leið sína á heimili brotaþola þá um nóttina. Að auki kom þangað nokkur hópur fólks, sem flest virðist hafa verið kunningjar og vinafólk brotaþola. Varð af nokkurt teiti, sem varði alllengi.

Af gögnum verður ráðið að komið hafi verið fram á morgun þegar brotaþoli afréð að leggjast til hvílu í svefnherbergi á efri hæð húseignarinnar. Hið sama gerði áðurnefnd vinkona hennar, B, en þó í öðru herbergi þar á hæðinni. Liggur fyrir að er þetta gerðist hafi nokkrir gestir, þ. á m. ákærði og vitnið C, enn verið í teitinu, en að þeir hafi þá aðallega haldið til í stofu á neðri hæð húseignarinnar. Á meðal þessara morgungesta var einnig vitnið D, en hann mun fyrr um nóttina hafa lagst til hvílu í einum af þremur sófum í stofunni. Að auki var á vettvangi pilturinn Z.

2. Samkvæmt málsgögnum, þ. á m. skjölum sem varða sakamál nr. Sx/2018, var ákærði í samræðum við vitnið C í stofunni á neðri hæðinni umræddan morgun þegar kastaðist í kekki með honum og piltinum Z. Óumdeilt er að viðskiptum þeirra lauk með því að ákærði sló Z hnefahöggi í andlitið með þeim afleiðingum að hann kjálkabrotnaði. Af þessu tilefni voru lögreglu og sjúkraliðsmenn kvaddir á vettvang, kl. 8:14, en í framhaldi af því var pilturinn Z fluttur á heilsugæslustöð, en síðan með sjúkraflugi á Landspítalann þar sem hann gekkst undir aðgerð.

3. Samkvæmt rannsóknarskýrslum hittu þeir lögreglumenn, sem fóru á vettvang, vitnið C fyrir utan íbúðarhúsið og mun það hafa vísað þeim til stofu þar sem fyrir voru m.a. ákærði og pilturinn Z, sem þá lá fyrir í sófa og var með hljóðum. Í gögnum segir frá því að á þeirri stundu hafi ákærði verið „rólegur, en sjáanlega ölvaður. Hann var stöðugur í göngulagi og hreyfingum og skýr í talanda.“

Samkvæmt rannsóknargögnum um ofangreindan atburð, sem síðar urðu hluti skjala í nefndu ákærumáli lögreglustjórans á Austurlandi gegn ákærða, nr. S9/2018, voru auk ákærða og C á vettvangi vitnin E og F, en einnig brotaþolinn A. Eigi er getið um vitnið B í skjölum lögreglu.

4. Við meðferð þess máls sem hér er til umfjöllunar var lagt fyrir dóminn vettvangshreyfimynd lögreglu þar sem að nokkru má fylgjast með aðgerðum lögreglumanna í nefndri húseign umræddan morgun og þ. á m. samskiptum þeirra við ákærða.

Einnig liggur fyrir að lögreglumenn fóru á ný í húseignina þennan morgun, kl. 9:28. Voru þá m.a. teknar ljósmyndir innandyra, þ. á m. í umræddri stofu. Í myndatexta er m.a. skráð að á nefndri stundu hafi ákærði legið fyrir í tungusófa í stofunni, sofandi, en að auki segir í texta að vitnið D hafi legið sofandi í öðrum sófa í stofunni.

5. Samkvæmt yfirheyrsluskýrslu lögreglu, sem tekin var af ákærða við rannsókn þess máls sem hér er til umfjöllunar, greindi ákærði m.a. frá því að í nefndu teiti hafi hann að mestu haldið sig á neðri hæð húseignarinnar, en hafi þó litið við á efri hæðinni þegar hann hafi farið þar á klósett. Við það tækifæri hafi hann séð inn í tvö svefnherbergin, en ekki farið þar inn og þá ekki á síðari stigum.

Ákærði greindi við nefnda yfirheyrslu frá því að hann hefði nær ekkert rætt við brotaþola þann tíma sem hann dvaldi á heimili hennar. Hann hafi aðeins ávarpað hana í kjölfar viðskiptanna við piltinn Z, en við það tækfæri hafi hann beðið hana um plástur, en tilefnið hafi verið að hann hefði skorið sig á glerbroti og af þeim sökum fengið skurð á ilina.

Ákærði greindi einnig frá því að hann hafi eftir brottför lögreglumanna umræddan morgun lagst fyrir og sofnað á tungusófa í stofunni, en vaknað skömmu fyrir hádegið og í framhaldi af því farið út og síðan farið á heimili foreldra sinna, sem ekki hafi verið allfjarri.

Við meðferð málsins, hjá lögreglu og fyrir dómi, hefur ákærði alfarið andmælt frásögn brotaþola um kynferðislegt athæfi og að hann hafi þannig brotið gegn henni samkvæmt verknaðarlýsingum I. og II. kafla ákæru.

6. Við meðferð málsins hefur brotaþoli borið að eftir að lögreglumenn fóru af heimili hennar umræddan morgun og eftir að þeir höfðu sinnt piltinum Z hafi hún afráðið að fara ekki aftur inn í það herbergi á efri hæðinni, sem hún hafði verið í fyrr um morguninn. Í þess stað hafi hún farið inn í eigið herbergi og þá til vitnisins B, en í framhaldi af því lagst til hvílu og síðan sofnað við hlið vinkonu sinnar. Og eftir þetta hafi m.a. þeir atburðir gerst sem lýst er í I. og II. kafla ákæru.

7. Samkvæmt rannsóknargögnum lögreglu kom brotaþolinn A á lögreglustöðina á […] mánudaginn 13. nóvember nefnt ár, kl. 17:10, og bar fram kæru um kynferðisbrot, sem hún kvaðst hafa mátt þola af hendi ákærða daginn áður. Af gögnum verður ráðið að í kjölfar þessa hafi brotaþola verið skipaður réttargæslumaður, og í framhaldi af því hafi verið afráðið að taka af henni formlega skýrslu morguninn eftir á aðalstarfsstöð lögreglunnar á Austurlandi, á Y. Gekk það eftir, en samhliða skýrslugjöfinni rissaði brotaþoli teikningu af aðstæðum í herberginu á efri hæð húseignar sinnar og þá einnig afstöðu hennar og ákærða þegar ætluð atvik máls gerðust. Nefndan dag var einnig tekin skýrsla af vitninu […]. Eftir skýrslutökurnar fór lögreglumaður með brotaþola á heimili hennar og tók ljósmyndir af aðstæðum, en jafnframt haldlagði hann lak úr tvíbreiðu rúminu, sem síðar var rannsakað.

Samkvæmt gögnum var ákærði yfirheyrður af lögreglu fimmtudaginn 16. nóvember nefnt ár, að viðstöddum tilnefndum verjanda sínum, sem síðar var skipaður til starfans. Sama dag var tekin skýrsla af móður ákærða, vitninu G. Þá var tekin skýrsla af vitninu D, þann 27. sama mánaðar.

Yfirheyrslurskýrslur lögreglu voru teknar upp í hljóði og mynd og eru gögn þar um á meðal þeirra rannsóknargagna, sem lögð voru fyrir dóminn.

8. Samkvæmt gögnum lögreglu leitaði brotaþoli til Neyðarmóttöku Landspítala þann 18. nóvember 2017. Óumdeilt er að ekki var þá né áður gerð læknisfræðileg skoðun á brotaþola, en í þess stað var henni vísað í sálfræðilegt mat og áfallahjálp hjá sjálfræðiþjónustu af hjúkrunarfræðingi bráðamóttökunnar. Liggur fyrir að fyrsta sálfræðiviðtalið fór fram í síma 20. nóvember nefnt ár, en samdægurs var brotaþoli boðuð í formlegt viðtal. Eftir það fór hún í tvö viðtöl, en það síðara fór fram þann 2. janúar 2018. Eftir það var rætt við brotaþola „nokkrum sinnum … símleiðis.“

9. Samkvæmt gögnum var af hálfu rannsakenda send verkbeiðni til tæknideildar lögreglunnar á höfuðborgarsvæðinu um rannsókn á lífsýnum á sýnilegum blettum á laki sem haldlagt hafði verið í svefnherbergi brotaþola. Samkvæmt frumrannsókn komu fram jákvæð svör við for og stafestingarprófum um blóð og sæði, en einnig fundust á lakinu 4 stk. af hárum. Í gögnum lögreglu er vikið að því að brotaþoli hafi í kæruskýrslu sinni skýrt frá því að henni hafi ekki verið kunnugt um að ákærða hefði orðið sáðlát er ætluð atvik gerðust á heimili hennar. Þá er í gögnunum tekið fram, að því er virðist vegna fyrirspurnar lögreglu til tilnefnds réttargæslumanns brotaþola, þann 5. desember nefnt ár, „að einhverju áður hafi hún (brotaþoli) verið með öðrum karlmanni í sama rúmi en ekki hafi legið ljóst fyrir af hennar hálfu hvort skipt hafi verið um lak á rúminu eftir það.“ Jafnframt liggur fyrir að lögreglu bárust upplýsingar frá réttargæslumanninum um að brotaþoli hefði veitt því eftirtekt, er ætluð atvik gerðust, að ákærði hafi „verið í marglitri brók, sem hafi verið röndótt og með rendur til hliðar (langsum), en með bláa teygju efst. Þær hafi verið aðallega bláar og einnig rauðir og hvítir litir. Að brotaþoli hafi verið með túrtappa og er hún hafi vaknað hafi hann verið frekar langt inni.“

Samkvæmt gögnum var af hálfu lögreglu eigi farið á heimili ákærða vegna ofangreindra orða og upplýsinga frá brotaþola. Á hinn bóginn var leitað eftir því við tilnefndan verjanda ákærða, þann 6. desember nefnt ár, að hann gæfi sýni til lífsýnarannsóknar. Liggur fyrir að ákærði neitaði beiðninni tveimur dögum síðar. Að kröfu lögreglustjóra, en gegn andmælum ákærða, var lögreglu með dómsúrskurði, uppkveðnum 19. desember nefnt ár, veitt heimild til að taka úr ákærða svokallað FTAsýni og að rannsaka það sýni og bera saman við lífsýni sem fundust í rúmlaki brotaþola á ætluðum brotavettvangi.

Samkvæmt rannsóknargögnum var viðeigandi lífsýni tekið úr ákærða 3. janúar 2018, en í framhaldi af því var sýnið sent til tæknideildar lögreglunnar á höfuðborgarsvæðinu, sem framsendi það, 9. sama mánaðar, ásamt áðurgreindum fjórum sýnum (úr laki) til Nationellt forensiskt centrum í Svíþjóð. Samkvæmt skýrslu rannsóknarstofunnar, dagsettri 6. apríl, og skýrslu tæknideildar, dagsettri 9. apríl 2018, voru fyrrnefnd fjögur sýni sem fundist höfðu á laki rannsökuð. Leiddi rannsóknin í ljós að í sýnunum voru DNAsnið frá tveim karlmönnum, sem bæði voru ólík DNAsniði ákærða og voru þau því ekki rakin til hans.

10. Samkvæmt gögnum móttók lögregla bótakröfu tilnefnds réttargæslumanns brotaþola þann 15. janúar 2018, en óumdeilt er að krafan var birt sama dag með fullnægjandi hætti. Leiðrétt krafa að því er varðaði formsatriði var lögð til lögreglu þann 4. apríl 2019, en hún er í samræmi við einkaréttarkröfu í ákæruskjali.

11. Ráðið verður af gögnum að rannsókn máls þessa hjá lögreglu hafi lokið um mánaðamótin apríl/maí 2018.

12. Dómur Héraðsdóms Austurlands í fyrrnefndu sakamáli nr. Sx/2018 var kveðinn upp þann 27. júní 2018, en með honum var ákærði sakfelldur fyrir líkamsárás gegn piltinum Z.

B.

Samkvæmt gögnum óskaði rannsóknardeild Lögreglunnar á Austurlandi, með bréfi dagsettu 27. febrúar 2018, eftir greinargerð Landspítala um brotaþola. Þar um var vísað til fyrrnefnds meðferðarstarfs í kjölfar komu brotaþola á Neyðarmóttöku þann 18. nóvember 2017. Í erindinu er m.a. óskað eftir áliti á líðan brotaþola, en einnig á áhrifum ætlaðs kynferðisbrots á hana.

Í kjölfar lýsts erindis lét H sálfræðingur í té vottorð, sem dagsett er 19. mars 2018. Í aðfaraorðum vottorðsins, sem staðfest var fyrir dómi, vísar sálfræðingurinn til þess að við gerð þess hafi verið stuðst við móttökuskýrslu Neyðarmóttöku Landspítala (LSH frá 18. nóvember 2017), niðurstöður greiningarmats, niðurstöður sjálfmatskvarða og nótur sálfræðingsins sem gerðar höfðu verið í formlegum viðtölum á tímabilinu frá 20. nóvember 2017 til 2. janúar 2018, auk nokkurra símaviðtala þar á eftir. Í vottorðinu segir nánar:

„A lýsti miklum áfallastreitueinkennum í fyrstu viðtölum eftir meint brot. Hún hefur tekist á við vanlíðan sína af miklu hugrekki og notað uppbyggileg bjargráð. Líðan hennar hefur farið batnandi að hennar mati og smám saman hefur dregið úr áfallastreitueinkennum.“

Í samantektarkafla vottorðsins segir að brotaþola hafi verið veitt áfallahjálp og sálrænn stuðningur, en síðan segir:

„Allt viðmót A bendir til þess að hún hafi upplifað ógn, bjargarleysi og viðbjóð í meintu kynferðisbroti. Sálræn einkenni hennar í kjölfar áfallsins samsvara einkennum sem eru þekkt hjá fólki sem hefur upplifað alvarleg áföll eins og líkamsárás, nauðgun, stórslys eða hamfarir. Niðurstöður sjálfsmatskvarða samsvöruðu vel frásögnum hennar í viðtölum. Hún virtist ávallt hreinskilin, trúverðug og samkvæm sjálfri sér. …

Gert er ráð fyrir að A haldi áfram meðferðarvinnu hjá sálfræðingi í sinni heimabyggð og þurfi frekari stuðning. Ekki er hægt að segja til með vissu hver áhrif meints kynferðisbrots verða þegar til lengri tíma er litið en ljóst þykir að atburðurinn hefur haft víðtæk áhrif á líðan A.“

C.

Framburður ákærða og vitna fyrir dómi.

1. Fyrir dómi áréttaði ákærði fyrri frásögn sína og bar að er atvik máls þessa gerðust hefði hann í raun ekkert þekkt brotaþola, en bar að hann hefði oft séð hana við afgreiðslustörf á vinnustað hennar.

Ákærði greindi frá gjörðum sínum og atvikum máls aðfaranótt sunnudagsins 12. nóvember 2017 með líkum hætti og hann hafði áður gert við yfirheyrslu hjá lögreglu, sbr. kafla A hér að framan. Ákærði kvaðst nefnda nótt hafa farið einsamall á skemmtistað á […] og þá með þeirri ætlan að kynnast fólki. Hann kvaðst hafa haft uppi fyrirspurnir þá um nóttina, á milli kl. 02 og 03, hvort til stæði að halda eftirpartí, og þá heyrt af því að það væri raunin og þá í tilteknu húsi í […]. Hann hafi því ákveðið að leggja leið sína að því húsi, en er þangað kom hafi verið þar fyrir fjöldi fólks. Nánar aðspurður kvaðst ákærði aldrei hafa komið inn fyrir dyr á þessu heimili, en hann neitaði að svara því hvernig hann hefði farið á milli skemmtistaðarins og húseignarinnar.

Ákærði skýrði frá því að hann hefði mætt neikvæðu viðmóti við komu í teitið og sagði að margir sem þar voru fyrir hefðu reynt að: „reka mig út, og ég skildi ekki af hverju.“ Ákærði sagði að brotaþoli og vitnið B hefðu ekki viðhaft slíka hegðun gagnvart honum og þá ekki síðar þennan sólarhring. Ákærði staðhæfði að aðrir gestir hefðu verið jákvæðir í hans garð og þannig ekki lagst gegn veru hans í teitinu. Aðspurður kvaðst ákærði aldrei hafa farið út úr húsinu eftir að hann kom þangað fyrst, nema þá helst þegar hann hefði brugðið sér út til þess að reykja. Nánar aðspurður neitaði ákærði að tjá sig um hvort hann hefði í greint sinn aðeins haldið sig á neðri hæð húseignarinnar eða hvort hann hefði einnig farið á efri hæðina.

Ákærði skýrði frá því að í teitinu hefði hann tekið þátt í almennum samræðum, en bar að þegar líða hafi tekið á nóttina hefðu gestir farið að yfirgefa húseignina. Og er þar hafi verið komið sögu hafi hann átt í samræðum við vitnið C, en hann kvaðst í raun ekkert hafa þekkt vitnið fyrir. Ákærði sagði að í kjölfar þessara samræðna hefði komið til atgangs með honum og piltinum Z, sbr. kafla A hér að framan. Ákærði sagði að er þessi síðastgreindi atburður gerðist hafi húsráðandinn A og vitnið B verið á efri hæð húseignarinnar, en bar að í kjölfar lýsts atgangs hefðu þær komið á vettvang í stofunni á neðri hæðinni, en einnig vitnin E og F. Ákærði tók fram að hann hefði þekkt til B er þetta gerðist, enda hefðu þau verið í sama skóla, en hún væri árinu eldri en hann.

Af framburði ákærða fyrir dómi verður ráðið að eftir að lögreglan hafði farið með piltinn Z af vettvangi hefðu enn fleiri gestir í teitinu farið út úr húsinu. Og aðspurður um þá gesti og aðila sem þá hefðu verið í eigninni sagði hann: „Ég veit nú að stelpurnar voru, … A og B… og gaurinn, D, sem var dauður á sófanum.“ En um framhaldið og líðan sína á þessari stundu sagði hann: „Ég var bara í svo miklu sjokki að ég sofnaði á sófanum … og ég veit ekki hvað þær (stelpurnar) gerðu eftir það.“

Nánar aðspurður ætlaði ákærði að mögulega hefðu brotaþolinn A og vitnið B farið á efri hæð húseignarinnar eftir brottför lögreglu, en hann áréttaði að hann gæti ekki sagt til um það með vissu þar sem hann myndi það einfaldlega ekki.

Fyrir dómi var ákærða kynntur framburður hans við yfirheyrsluna hjá lögreglu og þá um að hann hefði í greint sinn lagt leið sína á efri hæð húseignarinnar og farið á klósett. Ákærði sagði að það væri rétt, og bar að er það gerðist hefði verið biðröð þar fyrir framan, en sagði jafnframt að þetta hefði gerst fyrir fyrrgreindan atgang hans við piltinn Z á neðri hæðinni. Ákærði kvaðst í nefndum erindagjörðum ekki hafa gætt að því hvort einhverjir aðilar hefðu verið í herbergjunum tveimur á efri hæðinni og jafnframt kvaðst hann vera nær öruggur um að hann hefði ekki farið inn í þessi herbergi. Og ítrekað aðspurður neitaði ákærði því að hann hefði farið inn í herbergi á efri hæðinni þegar brotaþolinn A og vitnið B hefðu verið þar fyrir og því m.a. ekki lagst þar upp í rúm við hlið brotaþola.

Fyrir dómi kvaðst ákærði ekki minnast þess hvort hann hefði verið undir áhrifum áfengis í greint sinn og þá ekki hvort hann hefði drukkið mikið eða lítið þá um nóttina. Þar um vísaði hann til þess að langt væri liðið frá þessum atburði. Þá kvaðst hann ekki hafa neytt annars konar vímuefna.

Nánar aðspurður um sakargiftir samkvæmt ákæru og um framburð brotaþolans A hafði ákærði svofelld orð: „Ég get ekki sagt margt við þessu, af hverju hún heldur það.“ Ítrekað aðspurður andmælti ákærði alfarið framburði brotaþola, en einnig vitnisins B. Og aðspurður um ætlaða óvild þeirrar síðarnefndu í hans garð svaraði hann: „Hún gæti verið ein af manneskjunum sem líður illa gagnvart mér af því að ég er […], eða eitthvað, enga hugmynd … en það var mjög mikill racismi á mér og einelti á því að vera […] … og hún er vinkona fólks sem hefur lagt mig í einelti.“ Aðspurður sagði ákærði að nefnt vitni hefði aldrei komið fram við hann með þessum hætti og þá ekki heldur brotaþoli og bar að sú síðarnefnda hefði m.a. aldrei komið illa fram við hann eða sýnt honum neins konar óvild. Ákærði kvaðst því engar skýringar hafa á hinum röngu ásökunum.

Ákærði skýrði ofangreind orð sín nánar og bar að hann hefði mátt þola einelti, m.a. í efri bekkjum grunnskóla, en af þeim sökum hefði hann verið félagslega einangraður.

Ákærði greindi frá því að hann hefði við rannsókn lögreglu neitað að gefa lífsýni sökum þess að hann hefði verið saklaus af þeim kærum sem á hann hefðu verið bornar, en að auki bar hann að vilji hans hefði ekki staðið til þess að vera skráður sem slíkur.

Fyrir dómi kvaðst ákærði nær engin samskipti hafa haft við brotaþola umrædda nótt og alls engin daginn eftir. Hann kvaðst þannig aðeins einu sinni hafa átt orðastað við brotaþola og bar að það hafi gerst í teitinu þegar hann hefði hellt niður og í framhaldi af því beðið hana um eitthvað til þurrka upp bleytuna eftir sig. Þá kvaðst ákærði ekki hafa verið að stíga í vænginn við brotaþola. Loks kannaðist hann ekki við að hafa á árum áður fengið leyfi til að taka ljósmynd af brotaþola, sem hann hefði síðar hengt upp á vegg í herberginu sínu.

Aðspurðu greindi ákærði frá því að umrædda nótt hefði hann verið með eigið veski á sér og bar að það hefði verið lítið, brúnt að lit og samanbrjótanlegt og því hentugt í vasa. Eftir að hafa verið kynntur framburður brotaþola að þessu leyti bar hann að skýringin á orðum hennar um seðlaveskið, að því er varðaði m.a. gerð þess og lit, gæti komið til af því að hún hefði séð það á skemmtistaðnum fyrr um nóttina, á vinnustað hennar þegar hann hefði verslað þar ellegar þegar hann hefði tekið veskið upp í teitinu þá um nóttina, þ.e. þegar hann hefði verið að sýna gestum skírteinin sín.

Ákærði kvaðst umrædda nótt hafa verið íklæddur gallabuxum og hlýrabol innandyra og staðfesti að því leyti ljósmynd lögreglu, sem tekin var í húseign brotaþola kl. 9:28 sunnudagsmorguninn 12. nóvember 2017. Að auki kvaðst hann hafa verið í sokkum og brók, en hann kvaðst eiga brækur í mörgum litum, en einnig marglitar og röndóttar, en að því leyti andmælti hann ekki frásögn brotaþola. Vísaði ákærði þó til þess að brotaþoli hefði vel getað séð brók hans í teitinu, enda sé það stundum í tísku að hafa buxnastenginn frekar neðarlega.

Aðspurður og eftir að hafa verið kynnt frásögn móður sinnar kvaðst ákærði hafa farið á heimili sitt umræddan morgun, á milli kl. 0607, þeirra erinda að sækja áfengi, þ.e. þrjár flöskur af sterku, og þá fyrir gestina í teitinu. Í því samhengi vísaði ákærði til þess að hann minntist þess ekki að útihurðin á húseign brotaþola hefði verið læst. Þá staðhæfði hann að við endurkomu með áfengið á heimilið hefðu D og C enn verið vakandi, en einnig nokkrir ónefndir gestir. Er þetta gerðist kvaðst ákærði hins vegar ekkert hafa séð til brotaþola og vitnisins B og kvaðst hann hafa ætlað að þær hefðu a.m.k. ekki verið á neðri hæð hússins. Ákærði kvaðst ekki hafa neytt neins af því áfengi sem hann hefði komið með. Og sem fyrr neitaði hann að tjá sig um hvernig hann hefði farið á milli heimilanna í þessari ferð sinni.

Fyrir dómi kvaðst ákærði ekki reka minni til þess hvenær hann fór út af heimili brotaþola, og áréttaði að hann hefði sofnað í tungusófanum í stofunni, en ekki gætt að klukku þegar hann vaknaði, enda enn verið þreyttur og því afráðið að fara til síns heima og þá með þeirri ætlan að sofa enn frekar. Áréttaði ákærði að því leyti fyrri frásögn og sagði: „Ég var bara dauðþreyttur og í sjokki og svoleiðis … og ég tók úlpuna mína og labbaði út og fór heim.“ Ákærði kvaðst hafa verið einn gesta á neðri hæð húseignarinnar þegar þetta gerðist fyrir utan D, sem enn hefði verið þar sofandi. Ákærði kannaðist ekki við að hafa komið inn í húseignina á nýjan leik, og þar á meðal ekki í þeim tilgangi að sækja áfengið. Ákærði neitaði sem fyrr að svara því hvernig hann hefði farið til síns heima í greint sinn, þ.e. fótgangandi eða ekið á eigin bifreið, en auk þess treysti hann sér ekki til að segja til um hvenær hann hefði komið á heimili sitt og foreldra sinna þá um daginn, en hann ætlaði að um 510 mínútna gönguferð væri á milli húseignanna og bar að á þeirri stundu hefði verið dagsbirta.

Ákærði skýrði frá því að þegar atvik máls þessa gerðust hefði hann átt rauða […]fólksbifreið, en hann neitaði að tjá sig um hvort hún hafi verið í heimreiðinni við heimili brotaþola umræddan sólarhring.

Ákærði skýrði frá því að kæra brotaþola og allur málatilbúnaður ákæruvalds hefði gert það að verkum að hann hefði talið sig knúinn til þess að flytjast búferlum úr heimabyggð sinni, en að auki kvaðst hann hafa misst atvinnu sína vegna þessa.

2. Fyrir dómi greindi brotaþolinn, A, frá því, líkt og hún hafði áður gert við ítarlega skýrstöku hjá lögreglu, að hún hefði í raun ekkert þekkt ákærða, þó svo að þau hefðu á árum áður verið í sama grunnskólanum í einn vetur. Hún kvaðst minnast þess að hafa í eitt skipti rætt við ákærða, í félagsmiðstöðinni, og bar að það hefði verið með þeim hætti að hann hefði gefið sig á tal við hana og óskað eftir því að fá að taka ljósmynd af henni með þeim orðum að hún væri „falleg.“ Hún kvaðst á þessum tíma hafa litið á ákærða sem lítinn strák og því leyft honum að taka myndina á símann sinn. Að öðru leyti kvaðst hún ekki hafa haft bein kynni af ákærða.

Brotaþoli skýrði frá því að laugardaginn 11. nóvember 2017 hefði hún unnið sem vaktsjóri hjá […] á […]. Hún kvaðst þannig hafa verið við vinnu sína þennan dag og staðfesti framburð sinn hjá lögreglu, að það hefði verið á seinni vaktinni, þ.e. frá kl. 16:0023:30. Eftir það kvaðst hún hafa lagt leið sína á skemmtistað í bæjarfélaginu og sagði að með henni í för hefði verið vinkonan og vitnið B, en einnig önnur nafngreind vinkona. Hún kvaðst helst ætla að þær hefðu verið komnar inn á skemmtistaðinn á milli kl. 01 og 02 aðfaranótt sunnudagsins 12. nóvember og sagði að þar hefðu þær dvalið í 1 til 11/2 klst. Hún kvaðst ekki hafa verið búin að neyta áfengis er hún kom á skemmtistaðinn, en ætlaði að hún hefði keypt sér tvo til þrjá áfenga drykki á barnum, þ.e. kokteila. Hún kvaðst ekki minnast þess að hafa séð ákærða á skemmtistaðnum þessa nótt.

Brotaþoli skýrði frá því að að aflokinni dvöl á skemmtistaðnum hefði hún haft hug á því að fara að sofa, en sagði að komið hefði fyrir á skemmtunum sem þessum að vinir hennar hefðu fylgt henni á heimili hennar að […], líkt og þarna gerðist, og bar að það hefðu þá verið fyrrnefndar vinkonur svo og piltur sem var í fylgd annarrar vinkonunnar. Hún sagði að félagi þeirra hefði ekið þeim umrædda leið, þ.e. frá skemmtistaðnum og að heimili hennar, en sagði að ekki hefði verið í huga hennar á þeirri stundu að halda sérstakt teiti eða eftirpartí. Vísaði brotaþoli að þessu leyti til þess að þegar ákærði hafi komið að heimili hennar þessa nótt hefði hann haft orð á því að „partí“ væri í gangi þar á heimilinu; „en þá var ég að heyra það í fyrst skiptið og sagði; nei, við erum að fara að sofa.“ Brotaþoli bar að ákærði hefði bankað á útidyrnar „mjög fljótlega“ eftir að hún kom ásamt fyrrefndu fólki á heimilið, en sagði að vegna fyrrnefndra orða hennar hefði hann farið.

Brotaþoli greindi frá því að skömmu eftir ofangreindan atburð hefði vinkona hringt og spurst fyrir um hvort hún mætti koma í heimsókn ásamt vinum sínum og kvaðst hún hafa tekið því vel og það því gengið eftir, en einnig sagði hún: „... og svo hægt og rólega eru fleiri og fleiri að koma, við vorum ekki að bjóða, en bara eins og það gerist oft.“ Brotaþoli sagði að það hefði síðan gerst, þegar hún hefði verið að spjalla í eldhúsinu, að hún hefði verið upplýst um að ákærði væri kominn á ný og þá inn á heimilið, en vildi ekki fara aftur út og haft um það þau orðin:,,Þið náið mér ekki út í þetta skiptið.“ Brotaþoli kvaðst af þessu tilefni hafa haft orð á því hvort ekki væri í lagi að ákærði fengi að vera þarna óáreittur, en kvaðst minnast þess að gestir hennar hefðu haft á orði að það væri ekki ráðlegt. Vegna þessa kvaðst hún hafa farið til ákærða og mælst til þess að hann færi út úr húsinu, enda hefði honum ekki verið boðið og að hún þekkti hann ekkert. Vegna þessara orða sinna kvaðst hún hafa skynjað á ákærða að honum hefði sárnað, en bar að hann hefði svarað með fyrrnefndum hætti, þ.e. að hann ætlaði ekki að fara út af heimili hennar. Brotaþoli kvaðst þá hafa afráðið, af sanngirnisástæðum, að láta gott heita og því ekki gengið harðar fram gegn ákærða, en hún ætlaði að þegar þetta gerðist hefðu verið um 15 gestir í teitinu. Brotaþoli bar að flestir þessara gesta hefðu verið á hennar aldri, og verið vinir hennar og kunningjar, og því hefði ákærði í raun verið langyngstur. Hún sagði að reyndar hefði einn ungur strákur komið síðar í teitið, sem hún hefði ekki þekkt, en bar að hann hefði verið í samfylgd með öðrum eldri vinum hennar. Nánar aðspurð staðhæfði brotaþoli að ekkert hefði verið á milli hennar og ákærða þessa nótt, en jafnframt kvaðst hún ekki hafa veitt því eftirtekt að hann hefði sýnt henni sérstaka athygli.

Brotaþoli staðhæfði að í greint sinn hefði ákærði komið að heimili hennar á bifreið, og ætlaði helst að hún hefði verið rauð að lit og sagði: „… og mér finnst eins og hann hefði lagt honum við þarna innganginn hjá mér.“ Hún kvaðst og helst minnast þess að umræða hefði spunnist um þetta atriði, „því að hann virkaði eins og hann væri drukkinn sko, en svo man ég að við vorum eitthvað að spá í hvort að hann væri það í alvörunni af því að það var oft eins og hann væri að þykjast vera það, eitthvað svona ýktir stælar, eins og það væri afsökun til að fara ekki.“

Brotaþoli skýrði frá því að þegar líða fór á nóttina, á milli klukkan 04 og 05, hefðu gestir í teitinu farið að tínast á brott. Það var og ætlan hennar að um átta gestir hefðu enn verið í húsinu þegar hún hefði loksins farið á efri hæðina ásamt nafngreindum vini sínum, I, og þá farið um stiga sem liggur frá stofunni. Hún kvað þau ekki hafa verið kærustupar. Hún sagði að eftir að upp stigann var komið hefðu þau gengið um á eins konar svölum og farið þannig fram hjá herbergi hennar, beint upp af stiganum, enda hefði vinkonan B verið þar fyrir með vini sínum. Í framhaldi af því hefðu þau farið fram hjá baðherberginu, og þannig farið inn í innra svefnherbergið. Hún kvaðst hafa veitt því eftirtekt þegar þetta gerðist að kunningi hennar, vitnið D, hafði komið sér fyrir í sófa í sólstofunni, sem hafi verið tengd stofunni. Hún kvaðst hafa spjallað við nefndan vin sinn, en þegar hann hefði farið hefði hún lagst til hvílu í herberginu og ætlað að fara að sofa enda orðin þreytt. Hún kvaðst enn hafa verið vakandi þegar vinur hennar F hefði komið inn í herbergið og beðið hana að koma niður í stofuna. Hún kvaðst strax hafa orðið við því, en á þeirri leið, og þá af svölunum, séð að pilturinn Z var í stofunni; „allur í blóði“ en jafnframt veitt því eftirtekt að ákærði virtist vera að aðstoða hann og að þannig hafi þeir tveir setið saman á tungusófa. Hún kvaðst ekki hafa gætt að klukku þegar þetta gerðist, en ætlaði að hún hefði verið á milli 06 og 07; „eða eitthvað.“ Brotaþoli kvaðst hafa verið nokkra stund að átta sig á þessum aðstæðum þar sem Z hefði haft á orði að ákærði hefði ráðist á sig. Hún sagði að fljótlega hafi verið afráðið að hringja eftir aðstoð lögreglu og bar að þegar lögreglumenn komu á vettvang hefði hún, en þó aðallega gestir hennar, greint frá málavöxtum, auk þess sem ákærði hefði virst viðurkenna sinn þátt í verknaðinum. Hún sagði að þegar þetta gerðist hefðu verið í húsinu fyrrnefnd vinkona, B, vitnið J, en einnig vitnin E og F, D og ákærði, auk piltsins Z. Hún kvaðst hins vegar ekki minnast sérstaklega viðveru vitnisins C og þá ekki fyrnefnds vinar hennar og ætlaði að sá síðarnefndi hefði einfaldlega farið út úr húsinu. Hún kvaðst hafa rætt við lögreglumennina, en bar að á þeirri stundu hefði hún verið „ótrúlega þreytt, ég var bara svona allan tímann, einhvern veginn að bíða eftir að þetta væri búið svo að ég gæti farið upp að sofa. Ég man alveg að þetta var það eina sem ég var að hugsa um sko. Maður var náttúrulega í sjokki.“ Brotaþoli kvaðst hafa fylgst með því þegar lögreglumennirnir fóru með piltinn Z út úr húsinu, en á þeirri stundu kvaðst hún hafa gert ráð fyrir því að ákærði yrði fjarlægður og þá ekki síst sökum þess að hún hefði þá verið búin að tjá lögreglumönnunum að hann væri í raun boðflenna í húsi hennar. Hún kvaðst hafa heyrt það frá lögreglumanni síðar að til slíkra ráðstafana hefði ekki verið gripið í greint sinn þar sem ákærði hefði lagt sig til svefns í sófa á neðri hæðinni.

Brotaþoli kvaðst í ljósi ofangreindra aðstæðna, og þar sem flestir gesta hennar hefðu verið farnir, utan vinkonunnar B og vitnisins D, sem enn hefði verið sofandi í sófa, afráðið að fara ekki á ný í það herbergi á efri hæðinni, sem hún hefði áður verið í, en í þess stað ákveðið að fara í eigið herbergi á hæðinni, þ.e. það herbergi sem vinkonan B hafði áður komið sér fyrr í. Vinið kvaðst hafa lagst þar fyrir, í tvíbreitt rúmið, hægra megin og nær hurðinni, og þá við hlið vinkonunnar. Hún kvaðst hafa verið íklædd nærfötum, þ.e. nærbuxum og brjóstahaldara, og sofnað við þessar aðstæður. Aðspurð um ölvunaráhrif þegar þetta gerðist kvaðst brotaþoli ekki hafa drukkið áfengi eftir að heim var komið, nema þá e.t.v. sopa og sopa, en nánar um áhrifin sagði hún: „Ég var nokkuð góð á því, ég var alveg svolítið ölvuð, en ég man bara hvað var mikil þreyta í gangi.“

Brotaþoli lýsti atvikum eftir þetta á þann veginn að hún hefði vaknað við athæfi ákærða eftir að hann hafði komið inn í svefnherbergið og bar að hann hafi kropið við hliðina á rúminu og þá hægra megin þar sem hún hefði legið. Hún kvaðst jafnframt hafa minningar um að ákærði hefði staðið yfir henni við þessar aðstæður, en lýsti atvikum og háttsemi hans nánar þannig: „Ég einhvern veginn ranka við mér þegar hann er eitthvað, semsagt að reyna að lyfta mér upp, X, … og hann var að reyna að toga svona í mig … ég segi bara; Hvað ertu að gera, … bara hættu þessu, slepptu mér, drullaðu þér út. … ég er svona hálf vakandi, hálf sofandi, einhvern veginn. Og hann er ekki að segja neitt, hann er bara að halda einhvern veginn svona áfram og ég bara að reyna að ýta honum af mér og svo hættir hann því smástund. Svo ranka ég aftur við mér og þá er hann búinn að taka brjóstarhaldarann minn niður og er að sleikja á mér geirvörtuna eða sjúga hana. Og ég bara ýti honum af mér og segi; drullaðu þér út. Og þá segir B; Farðu eða við hringjum á lögregluna, og þá loksins fer hann. Og mér finnst hún fara eitthvað á eftir honum og hún segir; Hann er farinn, og hún læsir hurðinni og ég fer bara aftur að sofa. Hún læsir allavegana svefnherbergishurðinni, … læsir að okkur, … en ég veit ekki hvort að hún hafi farið á eftir honum og læsi hinni hurðinni.“

Brotaþoli sagði að vinkonan B hefði tjáð henni síðar að hún hefði að einhverju leyti fylgst með háttsemi ákærða og því reynt að klípa í hana. Hún kvaðst ekki minnast þess að hafa vaknað við þær athafnir vinkonunnar. Brotaþoli bar og að þegar þessi síðastgreindi atburður gerðist hefði ekki alveg verið niðamyrkur í herberginu, en af þeim sökum hefði hún getað séð til og þar með séð ákærða.

Atvikum máls eftir þetta lýsti brotaþoli þannig: „Ég vakna við það að hann (ákærði) er semsagt með fingurna inn í leggöngunum mínum og er svona einhvern veginn að atast í mér og kyssa mig eða eitthvað svona á hliðinni, hálsinum og eitthvað svona … stynjandi … og hann var búinn að taka frá brjóstarhaldarann aftur, og þá hinu megin líka og var að sleikja geirvörtuna mína þarna megin, vinstra megin … ég er svona einhvern veginn lengi einhvern veginn að koma til og svo næ ég einhvern veginn að vakna almennilega og þá, þegar hann sér að ég er vöknuð bara … þá stekkur hann frá mér … leggst hann niður og þykist vera sofandi.“ Brotaþoli sagði að ákærði hefði ekki fært hana úr nærfötunum þegar hann viðhafði nefnda háttsemi, og bar að því hefði hann við athæfið farið inn fyrir bæði brjóstahaldarann og brókina hennar.

Brotaþoli áréttaði að við hinar síðastgreindu aðstæður hafi ákærði sýnt svipaða hegðan og hann hefði viðhaft, þ.e. að þykjast vera sofandi, og bar að það hefði verið líkt því þegar gestir hennar hefðu beðið hann um að yfirgefa húsakynnin þá um nóttina. Brotaþoli staðhæfði að þegar hinn síðastgreindi atburður gerðist hefði verið mjög bjart í svefnherberginu, en af þeim sökum hefði hún séð að ákærði lá við hlið hennar vinstra megin í rúminu og þá í því fleti sem vinkonan B hafði áður verið. Hún kvaðst enn fremur hafa veitt því eftirtekt að ákærði var íklæddur nærbrók, og bar að hann hefði legið fast upp við líkama hennar. Við þessar aðstæður kvaðst hún hafa reynt að ýta við ákærða, en um leið sagt: „Farðu og hvað ertu að gera?“ Hún sagði að ákærði hefði enginn viðbrögð sýnt og staðhæfði að hann hefði viðhaft fyrrnefnd látalæti. Við þessar aðstæður kvaðst hún hafa séð að veski ákærða lá á náttborðinu við hlið hans og hafi hún afráðið að taka það og færa yfir á náttborðið við hlið hennar og sagði: „Þetta var bara leðurveski, svona dökt seðlaveski, svolítið þykkt, það var mikið í því.“ Kvaðst brotaþoli ætla að við þessa aðgerð sína hefði hún teygt sig yfir ákærða, frekar en að hún hefði farið út úr rúminu. Hún sagði að við þessa gjörð hefði ákærði loks sýnt viðbrögð og „vaknað.“ Bar hún að ákærði hefði strax sýnt reiðiviðbrög og m.a. krafist þess að hún afhenti honum veskið. Hún kvaðst hafa svarað því til að ef hann klæddi sig og færi út að þá myndi hún láta hann hafa veskið. Hún kvaðst hafa veitt því athygli að ákærði hafði læst herberginu, en bar að hann hefði haldið áfram að sýna reiðiviðbrögð, en hún á móti margoft sagt honum að koma sér út. Við þessar aðstæður hefði hún og byrjað að kalla til D og þá með eftirfarandi orðum: „D nennir þú að vakna og hringja á lögregluna.“ Hún kvað ákærða þá fyrst hafa sýnt eiginleg viðbrögð og haft á orði að hann myndi hlýða orðum hennar og fara út og í framhaldi af því byrjað að klæða sig í fötin sín, þ.e. gallabuxum og bol, að hún ætlaði, og hafi hún þá látið hann hafa veskið sitt. Atvikum lýsti brotaþoli nánar þannig: „Ég man hvernig brókin hans var, mjög vel. Þetta var sem sagt röndótt, blá, hvít og svolítið svona vínrauð brók.“

Brotaþoli sagði að vitnið D hefði aldrei sýnt nein viðbrögð við köllum hennar, og ætlaði að hann hefði sofið sem fastast í sófanum í sólstofunni.

Brotaþoli skýrði frá því að hún hefði fylgt ákærða eftir þegar hann fór niður á neðri hæð húseignarinnar, en bar að hann hefði verið mjög lengi að tygja sig út úr húsinu. Þá sagði hún að rétt eftir að hann hafði farið út hefði hann bankað á gluggann við útihurðina og gefið merki um að hann vildi koma aftur inn. Hún kvaðst hafa opnað fyrir ákærða og innt hann eftir erindinu, og bar að hann hefði þá haft orð á því að hann hefði gleymt einhverju. Hún kvaðst hafa hleypt ákærða inn, en bar að hann hefði þá byrjað að róta til og sagði að það hefði verið líkast því sem hann vildi vera lengur í húsinu. Að lokum hefði hún þó náð að koma honum aftur út og þá læst útihurðinni, en ætlaði að hún hefði fram að því ætíð verið ólæst. Hún kvaðst ekki hafa áttað sig á því á þessari stundu hvort ákærði hefði farið á eigin bifreið frá húsinu, en ætlaði frekar að hann hafi verið fótgangandi.

Brotaþoli kvaðst eftir brottför ákærða hafa rætt við vitnið D um athæfi ákærða, og lýsti hún því þannig: „Ég sagði honum bara léttilega frá því hvað gerðist, ég var bara svona í sjokki og var bara að segja honum, vá, hann vildi ekki fara, en ég man ekkert hvernig ég orðaði það.“ Hún kvaðst þó hafa haft orð á því að ákærði hefði leitað á hana og ætlaði jafnframt að hún hefði sagt að hún hefði vaknað við athæfi hans.

Brotaþoli áréttaði fyrir dómi að þegar ákærði viðhafði nefnda háttsemi í tvígang hefði hún átt mjög erfitt með að vakna og ætlaði að þar hefði bæði komið til áfengisáhrifin og syfjan og sagði: „Ég veit ekki af hverju ég var svona ótrúlega þreytt, mér fannst þetta svolítið svona mikil þreyta.“ Brotaþoli ætlaði að hin síðastgreinda atburðarás hefði gerst um hádegisbilið og að klukkan hefði þannig verið á milli 12 og 13 þegar hún vaknaði í greint sinn.

Brotaþoli kvaðst eftir nefnda orðræðu sína við vitnið D á heimili sínu hafa hringt til vinkonunnar og vitnisins B, og beðið hana um að sækja sig. Hún sagði að það hefði gengið eftir á þann veginn að faðir vinkonunnar, sem starfað hafi sem leigubifreiðastjóri, og hefði áður verið tengdafaðir hennar, hefði komið á eigin bifreið og haft dóttur hennar með, þá […] ára, svo og nefnda vinkonu. Jafnramt bar hún að vitnið D hefði fengið far með bifreiðinni. Brotaþoli kvaðst hafa farið úr bifreiðinni við fyrrnefndan skemmtistað, enda hefði hún skilið eigin bifreið þar eftir þá um nóttina.

Fyrir dómi kvaðst brotaþoli hafi farið til lögreglu þennan sama dag og þá eftir að hafa rætt málefnið við vitnið B. Hún sagði að þær hefðu farið saman á lögreglustöðina á […], en í framhaldi af því hefði hún rætt við K lögreglumann og þá séð myndir vegna komu lögreglu á heimili hennar þá um nóttina. Hún kvaðst um viku síðar hafa gefið formlega skýrslu hjá rannsóknarlögreglumanninum L, en tók fram að hún væri ekki alveg örugg á tímanum hvað þetta varðaði, enda langt um liðið.

Brotaþoli staðhæfði að lýst athæfi ákærða hefði haft meiri áhrif á líðan hennar en hún hefði ætlað í fyrstu. Hún hafi hins vegar strax afráðið að leita sér aðstoðar hjá lækni í heimabyggð, en í beinu framhaldi af því farið á Neyðarmóttöku á Landspítlanum. Hún kvaðst ekki hafa verið með neina sýnilega líkamlega áverka vegna gjörða ákærða og því hefði hún ekki farið í hefðbundna læknisskoðun, en í þess stað fengið áfallaaðstoð hjá sálfræðingi. Þrátt fyrir þetta kvaðst hún hafa fundið fyrir miklu þunglyndi og kvíða, en einnig verið „sjúklega hrædd.“ Hún kvaðst m.a. hafa verið mjög hrædd við að fara úr vinnu sinni eftir kvöldvaktir og þá óttast komu ákærða. Vegna þessa ástands síns kvaðst hún hafa afráðið að flytja úr húsi sínu, enda hefði hún ekki náð að sofa þar, en í framhaldi af því hafi hún farið á heimili föður síns. Hún bar að þegar líðan hennar hafi verið sem verst hafi hún verið með dauðahugsanir, en ákveðið að nýta sér aðstoð sálfræðings til þess að vinna bug á eigin vanlíðan. Að þessu leyti staðfesti brotaþoli lýsingu í áðurröktu sálfræðivottorði, en einnig að um tveimur mánuðum eftir ætlað athæfi ákærða hefði hún misst bróður sinn á sviplegan hátt. Brotaþoli bar að hún hefði gert greinarmun á þessum áföllum enda um ólíka atburði að ræða.

Fyrir dómi staðfesti brotaþoli að ætlaður brotavettvangur hefði í greint sinn verið með þeim hætti sem ljósmyndir lögreglu sýndu, en einnig staðfesti hún teikningu sem hún hafði rissað upp við skýrslutöku hjá lögreglu.

3. Vitnið B, fædd […], greindi frá því fyrir dómi að það hefði þekkt brotaþola um árabil og vísaði til þess að hún væri barnsmóðir bróður hennar. Vitnið skýrði frá því að umrædda nótt hefði það hitt brotaþola á skemmtistað á […], en síðar um nóttina, og eftir lokun, farið með henni og tveimur vinum þeirra í húseign brotaþola í […]. Vitnið kvaðst er þetta gerðist hafa haft í hyggju að gista þar á heimilinu, líkt og það hefði svo oft gert áður. Vitnið sagði að skömmu eftir komu þeirra á heimilið hefði ákærði komið og haft uppi fyrirspurn um hvort eftirpartí væri í gangi. Vitnið sagði að á þeirri stundu hefði engin ákvörðun verið tekin um að halda slíkt teiti, og bar að ákærða hefði verið tjáð að slíkt stæði ekki til og bar að hann hefði farið við svo búið. Vitnið sagði að eftir þetta hefðu mál þróast á þann veg að fleira fólk hefði lagt leið sína á heimilið og að lokum hefði orðið eins konar teiti. Vitnið sagði að við þessar aðstæður hefði ákærði komið inn á heimilið og bar að það hefði þá ráðist í það verk, ásamt annarri konu, að fá hann til að fara út, en án árangurs. Vitnið sagði að þessi viðbrögð þess hefðu komið til vegna sögusagna sem það hafði áður heyrt um ákærða, en af þeim sökum hefði hún verið hrædd við hann. Vitnið kvaðst í raun ekkert hafa þekkt til ákærða, aðeins kannast við hann í sjón.

Vitnið skýrði frá því að það hefði verið undir áhrifum áfengis þessa nótt, en ekki ofurölvi og ætlaði að líkt hafi verið komið á með brotaþola. Vitnið kvaðst aftur á móti hafa ætlað að ákærði hefði verið án áfengisáhrifa, enda hefði hann komið akandi að húseigninni og það ekki séð nein ölvunareinkenni á honum.

Nánar aðspurt kvaðst vitnið minnast viðveru eftirtalinna aðila í umræddu teiti: F, E, M, N, ákærði, J, O og I. Vitnið sagði að fleiri gestir hefðu verið í teitinu, en vísaði til þess að nokkuð væri um liðið og því hefði hún ekki minningar um fleiri.

Vitnið skýrði frá því að þegar á leið nóttina hefði það farið í svefnherbergi á efri hæð húseignarinnar. Vitnið kvaðst hafa sofnað í þessu herbergi og ætlað að það hafi verið á bilinu um kl. 0405, en treysti sé þó ekki til að fullyrða alveg um það. Vitnið bar að brotaþoli, sem sofið hefði í öðru herbergi á hæðinni, hefði vakið það og bar að tilefnið hefði verið barsmíð ákærða gegn piltinum Z á neðri hæðinni. Vitnið tók fram að brotaþoli hefði ekki átt kærasta þegar atvik máls þessa gerðust. Vitnið kvaðst ekki hafa gætt að klukku á nefndri stundu og heldur ekki farið út úr herberginu fyrr en lögreglumenn voru farnir af vettvangi, en af þessum sökum kvaðst það ekki hafa séð piltinn Z eða áverka hans. Vitnið bar að það hefði í greint sinn aðeins farið út á innisvalirnar fyrir framan herbergið og aðeins litið niður í stofuna í stutta stund. Við þessar aðstæður kvaðst vitnið hafa séð piltinn D, sem þá hafi verið sofandi í sófa, en einnig kvaðst það hafa séð til ákærða. Þá kvaðst vitnið hafa séð blóð á vettvangi. Vitnið kvaðst hafa ályktað vegna þessa að flestir gestanna hefðu farið vegna nefnds atburðar og við komu lögreglumanna á vettvang. Og nánar um veru ákærða sagði vitnið að hann hefði legið í sófa í stofunni og sagði: „… og þykist sofandi og ég reyni að segja honum að fara þá líka.“ Vitnið staðfesti að þessu leyti að aðstæður hefðu verið líkar því sem sjá hafi mátt á áðurnefndri ljósmynd lögreglu. Vitnið áréttaði að í húseigninni á þessari stundu hefðu aðeins verið það og brotaþoli og nefndir piltar, en að auki kvaðst það hafa óljósa minningu um vitnið f.

Vitnið kvað að er hér var komið sögu hafi það farið aftur inn í fyrrnefnt herbergi, en bar að brotaþolinn A hefði fylgt því þangað og þær í framhaldi af því báðar lagst til hvílu. Aðspurt sagði vitnið að brotaþoli hefði verið íklædd netabol og nærfötum, en það lýsti atvikum máls eftir þetta þannig: „Og svo einhvern tímann um morguninn heyri ég einhvern koma inn í herbergið og ég sé að þetta er hann, X, en ég var mjög hrædd, þannig að ég þorði ekki að segja neitt því að hann var nýbúinn að ráðast á Z niðri, þannig að ég var mjög hrædd, og hann var að reyna að taka A upp, reyna að lyfta henni upp … og hann var þarna bara, krjúpandi við hliðna á henni og það var það eina sem ég sá … hún var náttúrulega með sæng, þannig að ég veit ekki hvað gerðist undir, ef að það gerðist eitthvað … en hann var nálægt svona bringuni á henni, andlitið … ég þorði ekkert að vera að horfa, ég vildi ekki að hann myndi vita að ég væri vakandi … ég þorði ekki að segja neitt, ég fraus bara og ég var að reyna að klípa A til að vekja hana … ég var allavegana lengi að reyna að vekja hana, ég var að klípa hana og það tók svolítinn tíma, hún vaknaði ekkert alveg strax. … hann var stöðugt að reyna að lyfta henni upp … í fimm eða tíu mínútur eða eitthvað … ég finn alveg fyrir því þegar hann er að reyna að lyfta henni upp … nær ekki að lyfta henni upp … ég held að hann hafi verið krjúpandi bara við rúmið … hann gerir þetta nokkrum sinnum … ég sé og finn þetta, bæði … það voru ekki gardínurnar og mjög bjart þarna inni … þannig að hún (brotaþoli) hefur vaknað við það eða þegar ég klípi hana … og hún (brotaþoli) spyr hann hvað hann er að gera … og hún sest upp … og þá þorði ég að segja eitthvað, og ég sagði bara að hann ætti að fara því annars myndi ég hringja á lögguna, og hann fer og ég heyri hann semsagt labba niður stigann fara út um dyrnar og keyra í burtu … og hann kom á bíl í partíið … og ég athuga hvort að hann sé ekki örugglega farinn og þá fer ég og læsi herberginu … og A sofnar … og ég reyni að sofna aftur … í svona hálftíma, klukkutíma … en ég gat ekkert sofið, þannig að ég bið vinkonu mína að ná í mig … og hún sækir mig, þannig að ég fer heim … ég fór um svona ellefu leytið … Og A var sem sagt þá ein heima, eða D er niðri og hún hringir svo í mig … ég held að hún hafi hringt í mig um tvö leytið … og segir mér hvað gerðist, að hann hefði semsagt komið aftur og hún hefði vaknað við það að hann væri bara að misnota hana … að hann hafi sleikt á henni geirvörturnar og hafi verið með fingurna inn í leggöngunum á henni … að hann var bara á brókinni í herberginu og þegar hún vaknaði … hún hefði sagt honum að fara og að hann hefði þóst vera sofandi, en að hún hefði svo náð honum út með hjálp D, sem var niðri. Hún spyr hvort að ég sé með einhvern sem geti sótt hana og ég spyr pabba minn hvort að við getum farið og sótt hana og D og við skutlum D heim og ég og A, bíllinn hennar var út í bæ, … og við tökum rúnt og erum bara að tala um þetta og að ákveða hvað við ætlum að gera, eða hvað hún ætli að gera … en ég sagði henni náttúrlega bara að hún ætti að kæra og hún var alveg sammála því.“

Vitnið kvaðst ætla að það og brotaþoli hefðu verið í nefndri ökuferð með föður hennar í greint sinn í u.þ.b. tíu mínútur og bar að málefnið hefði ekkert komið til tals á þeim tíma. Vitnið sagði að í ökuferð þeirra tveggja skömmu síðar hefði það séð að brotaþola leið illa og hafi verið skömmustuleg. Vitnið kvaðst hafa farið með brotaþola á lögreglustöðina á […] og þá til að kæra háttsemina;,,... mig minnir bara sama dag, sko.“

Ítrekað aðspurt kvaðst vitnið hafa verið alveg öruggt um að það hefði verið ákærði sem var inni í herberginu í greint sinn og að það hefði þannig verið hann sem hefði viðhaft áðurlýsta háttsemi gagnvart brotaþola. Í því sambandi vísaði vitnið til þess að það hefði í raun séð vel til inni í herberginu, enda hefði birtan verið fullnægjandi þegar atburðurinn gerðist. Vitnið bar að ákærði hefði aldrei mælt orð frá vörum við nefndar aðstæður. Vitnið áréttaði jafnframt að þegar það hefði litið af innisvölum efri hæðarinnar til þess að gæta að því hvort ákærði hefði ekki örugglega farið út úr húsinu hefði það aðeins séð vitnið D á neðri hæðinni og þá í þeirri sömu stöðu og hann hefði áður verið í, sofandi í sófanum.

Um aðstæður á vettvangi staðfesti og lýst vitnið nánar atvikum máls í samræmi við m.a. ljósmyndir lögreglu, þ. á m. varðandi umrætt svefnherbergi á efri hæðinni, en einnig lýsti það legu sinni í tvíbreiðu rúminu, svo og stöðu ákærða og brotaþola í greint sinn.

4. Vitnið D, fæddur […], kvaðst hafa takmarkað minni um atvik máls umrædda nótt vegna ölvunarástands, og þar á meðal engar minningar um viðveru sína á skemmtistað á […]. Nánar aðspurt kvaðst vitnið eiga minningar um komu sína í allfjölmennt teiti á heimili brotaþola, en áréttaði að eftir það væri minni þess í mikilli þoku. Það kvaðst m.a. ekki minnast þess með hverjum það hefði komið á vettvang. Vitnið kvaðst minnast þess að hafa séð ákærða í teitinu og bar að hann hefði verið „svolítið æstur, það er það eina sem ég man.“ Vitnið kvaðst ekki geta sagt til um hvernig ákærði kom að húseign brotaþola í greint sinn, en sagði: „Ég man eftir því að hann talaði um að sækja áfengi einhvern tímann í partíinu, en ég man ekki hvort að hann hafi gert það.“ Vitnið kvaðst ekkert geta sagt um viðskipti ákærða og piltsins Z eða komu lögreglumanna á vettvang þessa nótt, enda hefði það þá verið sofandi í sófa í stofunni á heimilinu. Vitnið kvaðst hafa komist til sjálfs sín daginn eftir og þá eftir að brotaþoli hafði vakið það og bar að þau hefðu þá aðeins verið tvö í húseigninni. Eftir það kvaðst vitnið hafa hlýtt á frásögn brotaþola um ætlað athæfði ákærða, þ.e. „að hún hefði vaknað við það að hann væri að þreyfa á henni eða káfa á henni og … að hún hefði bara rekið hann út, hann verið svolítið erfiður fyrst … vildi ekki fara út, en fór út á endanum … hún virtist nú vera svolítið sjokkeruð, en hún var alveg róleg sko … við ræddum þetta ekkert mikið meira eftir það og svo bara var mér skutlað heim“ af leigubílstjóra. Vitnið skýrði frá því að þegar atvik máls gerðust hefði það í raun mjög lítið þekkt til brotaþola.

5. Vitnið C, fæddur […], kvaðst umrædda nótt hafa farið á heimili brotaþola í teiti eftir að tilteknum skemmtistað á […] var lokað. Vitnið kvaðst hafa dvalið á heimilinu fram undir morgun, en bar að í millitíðinni hefði komið til líkamsárásar. Vitnið kvaðst minnast komu lögreglu vegna þessa, en treysti sér ekki til að segja til um hvort það hafi farið af heimilinu á meðan lögreglumenn voru að störfum á vettvangi eða síðar, en það kvaðst hafa verið eitt á ferð. Vitnið kvaðst ekki hafa þekkt til ákærða í greint sinn, en ætlaði að hann hefði verið undir áhrifum áfengis, en minntist þess ekki að hann hefði verið með áfengi undir höndum. Vitnið kvaðst hafa verið í mjög annarlegu ástandi vegna eigin ölvunar. Nánar aðspurt treysti vitnið sér ekki til að segja til um ástand brotaþola og þá ekki hvort hún hafi komið að málum í tengslum við fyrrnefnda líkamsárás, að öðru leyti en því að hún hefði átt orðastað við lögreglumenn eftir komu þeirra á heimilið. Vitnið treysti sér ekki til að segja til um, þegar það hvarf á braut, hverjir voru þá á heimilinu, fyrir utan brotaþola.

6. Vitnið F, fæddur […], kvaðst umrædda nótt hafa verið gestkomandi á heimili brotaþola, en það kvaðst hafa farið þangað ásamt vitninu J og ef til vill einnig vitninu E, og þá eftir lokun skemmtistaðar á […]. Vitnið kvaðst ætla að það hefði komið á heimilið eftir kl. 02. Vitnið kvaðst hafa verið í teitinu þegar atgangur varð á milli ákærða og piltsins Z, en í raun aðeins séð þegar sá fyrrnefndi henti Z niður. Vitnið bar að eftir þetta hefði Z þurft aðstoðar við, en það kvaðst hafa fylgst með komu lögreglumanna á vettvang. Vitnið staðhæfði að ákærði hefði farið út úr húsinu þegar lögreglan kom fyrst á vettvang, en minntist þess ekki hvort hann hefði farið aftur inn. Þá var það ætlan vitnisins að það hefði farið úr húsakynnum brotaþola stuttu eftir að lögreglan hvarf á braut, líkt og vitnið J. Það var ætlan vitnisins að við brottför þeirra hefðu verið innandyra húsráðandinn, þ.e. brotaþoli, en einnig vitnið D. Vitnið ætlaði að þetta hefði gerst á milli klukkan 05 og 06, en hafði fyrirvara þar á sökum þess að langt væri um liðið.

7. Vitnið E, fæddur […], kvaðst umrædda nótt hafa farið í teiti á heimili brotaþola, en það minntist viðveru ákærða þannig: „Hann var held ég ekkert ofurölvi … en hann var samt þarna óboðinn held ég og var alveg með leiðindi við fólk, en ekkert alvarlegt sko.“ Nánar aðspurt kvaðst vitnið minnast þess að ákærði hefði kýlt piltinn Z, og sagði þar um: „Ég var á staðnum, en ég sá það ekki gerast … þá var ég upp í herbergi með J, … við vorum þarna og einhverjar tvær stelpur, B og einhver... ég held að það hafi verið A … síðan kem ég bara fram þegar það er nýbúið að gerast.“ Nánar aðspurt kvaðst vitnið hafa verið í herbergi á efri hæðinni, þ.e. næst stigauppgöngunni. Vitnið kvaðst hafa veitt því eftirtekt að ákærði var miður sín eftir barsmíðina, en það kvað lögreglumenn fljótlega hafa komið á vettvang. Vitnið ætlaði að það hefði farið út úr húseigninni eftir að lögreglan kom á vettvang. Vitnið kvaðst hafa verið ökumaður bifreiðar þegar atburður þessi gerðist og staðhæfði að það hefði tekið vitnin F og J með sér við brottförina.

8. Vitnið J, fæddur […], kvaðst nefnda nótt hafa litið við í teiti á heimili brotaþola, og bar að það hefði verið með félögum sínum, þ. á m. vitninu E. Vitnið kvaðst minnast þess að hafa hafst við í herbergi með vitninu B um stund. Vitnið kvaðst hins vegar ekki minnast þess að hafa verið sjónarvottur að alvarlegum atburði í húsnæðinu, og því aðeins séð þegar lögreglan var komin á vettvang. Vitnið kvaðst hafa fylgt félögum sínum eftir þegar þeir fóru út úr húsinu. Vitnið kvaðst engar minningar eiga um ákærða þessa nótt og þá ekki heldur hvaða aðilar voru í húseigninni þegar þeir félagarnir fóru.

9. Vitnið G, móðir ákærða, kvaðst hafa þekkt brotaþola í sjón, en bar að það hefði aldrei séð mynd af henni í herbergi sonar síns og þá ekki á vegg eða á öðrum stað í vistarverum hans. Vitnið staðhæfði að á árum áður hefði ákærði fylgt þeirri tísku að hafa buxnastrenginn frekar neðarlega og bar að þannig hefði sést í nærbuxurnar hans. Vitnið staðhæfði að á unglingsárum hefði ákærði sætt einelti í grunnskóla.

Vitnið skýrði frá því að í nóvember 2017 hefði ákærði verið heimilsfastur hjá þeim hjónum á […], nánar tiltekið í […]. Vitnið kvaðst ekki minnast atvika máls sérlega vel, þ.e. sunnudaginn 12. nóvember nefnt ár, en staðfesti að þá um morguninn hefðu þau hjónin farið í göngutúr, en vitnið treysti sér ekki til að fullyrða um viðveru ákærða á því tímabili. Vitnið staðfesti að þessu leyti einnig efni og framburð sinn samkvæmt lögregluskýrslu, sem það hafði gefið við rannsókn málsins, og þá um að ákærði hefði komið á heimilið umræddan morgun, á milli kl. 06:00 og 07:00, en síðan farið aftur út. Vitnið staðfesti jafnframt það sem áður var rakið, þ.e. að nefndan dag hefðu þau hjónin farið í göngutúr, um kl. 10:00, en komið heim á ný á tímabilinu frá kl. 12:3013:00 og bar að á þeirri stundu hefði ákærði verið kominn inn í forstofuherbergið sitt á heimilinu.

Fyrir dómi staðhæfði vitnið að kæra og lögreglurannsókn máls þessa og síðan málarekstur hefði haft verulega áhrif á líf ákærða, en hann hefði m.a. flust búferlum og bar að hann hefði einnig einangrast félagslega.

10. Vitnið P, faðir ákærða, staðhæfði að ákærði hefði aldrei hengt upp í herbegi sínu, á heimili fjölskyldunnar, kvennamyndir. Þá kvaðst vitnið ekki hafa séð slíkar myndir í tölvubúnaði hans, en það staðhæfði að það hefði á fyrrgreindu tímabili haft fullan aðgang að honum. Vitnið lýsti að öðru leyti aðstæðum, þ. á m. klæðaburði, en einnig félagslegum erfiðleikum, einelti og vanlíðan, sem ákærði hafði orðið fyrir og mátt þola á yngri árum, með líkum hætti og eiginkona hans hér að framan. Vitnið kvaðst aðspurt enga vitneskju hafa um að brotaþoli hefði komið að eineltinu gagnvart ákærða.

Umræddan morgun, 12. nóvember 2017, kvaðst vitnið hafa vaknað snemma, um kl. 06, og bar að þá hefði það heyrt að ákærði kom inn á heimilið. Vitnið sagði að nokkur sláttur hefði verið á ákærða, en það kvaðst hafa séð til hans, en ekkert rætt við hann og vísaði til þess að það hefði farið að sofa á ný. Vitnið kvaðst því ekki hafa haft vitneskju um hvort ákærði hefði farið aftur út af heimilinu þennan morgun. Vitnið kvaðst heldur ekki hafa séð hvort ákærði hefði komið á bifreið sinni í greint sinn, en ætlaði að annaðhvort hefði hann á þessum tíma átt silfurlitaða bifreið eða vínrauða fólkbifreið af Skódagerð.

11. Vitnið K lögreglumaður staðfesti fyrir dómi áðurraktar rannsóknarskýrslur, sem greina frá komu þess og aðgerðum lögreglu á heimili brotaþola að morgni 12. nóvember, sbr. kafla A23 hér að framan, vegna líkamsárásarkæru gegn ákærða. Vitnið sagði að við komu þess í fyrra sinnið, kl. 8:14, hefði pilturinn C tekið á móti þeim, en ætlaði að hann hefði síðan fljótlega farið af vettvangi. Vitnið bar að þegar þetta gerðist hefði verið kolniðamyrkur utandyra, en að öll ljós hefðu verið kveikt innandyra. Eftir komu þess inn í húseignina kvaðst vitnið hafa veitt því eftirtekt að brotaþoli kom út úr herbergi nær stigauppganginum á efri hæð húseignarinnar og bar að þá hefði hún verið íklædd nærfötum, en verið í netapeysu þar yfir. Vitnið kvaðst aðeins lauslega hafa rætt við brotaþola á vettvangi og bar að hún hefði við það tækifæri haft á orði að réttast væri að fólk í húsinu færi að fara að koma sér heim. Um nánari tilsvör brotaþola sagði vitnið: „Mig minnir að hún hafi sagt að það ætti ekkert að vera neitt partí og að hún hefði verið búin að biðja fólk um að fara, en hún bað okkur allavega ekki um að, ekki það, við vorum ekki í aðstöðu til þess að fara að hreinsa út fyrir hana því við náttúrulega urðum að fara með Z.“ Vitnið sagði að brotaþoli hefði í þessari orðræðu þeirra verið á svölunum á efri hæðinni, og bar að ástand hennar hefði ekki verið slæmt ásýndar, án þess að það hefði beinlínis gætt að því, og áréttaði að ástand piltsins Z hefði ekki boðið upp á það. Nánar aðspurt kvaðst vitnið ætla að flestir utanaðkomandi aðilar hefðu verið farnir úr húsinu þegar hinum fyrstu lögregluaðgerðum lauk. Þó hefði vitnið D ætíð verið sofandi í sófa og því hefði aðeins ákærði verið vakandi á vettvangi og etv. einn karlmaður til. Nánar um aðgerðir á vettvangi, og þar á meðal að því er varðaði samræður þess við ákærða, vísaði vitnið m.a. til framlagðrar upptöku úr vettvangsmyndavél lögreglu, en frásögn þess þar um var í samræmi við það sem áður hefur verið rakið. Vitnið áréttaði það álit sitt, að ákærði hefði verið ölvaður, en eftir á að hyggja kvaðst það hafa ályktað að hann hefði að líkindum einnig verið undir áhrifum fíkniefna.

Vitnið bar að við komu þess á vettvang í síðari sinnið, kl. 9:28, hefði verið rökkur, en þó hafi verið farið að birta til. Vitnið kvaðst við komu sína hafa knúið fast á útidyrahurðina, en án árangurs og kvaðst ætla að fólk í húsinu hefði átt að vakna við þann hávaða sem þarna varð, en svo hafi ekki verið og hafi enginn komið til dyra. Vitnið staðfesti að í stofunni á neðri hæðinni hefðu ákærði og vitnið D sofið í tveimur sófum, en sagði að engin hreyfing hefði verið á efri hæðinni og allar hurðir þar lokaðar.

Vitnið bar að einum eða tveimur dögum eftir ofangreindan atburð hefði það tekið á móti brotaþola á lögreglustöðinni á […] vegna kæru hennar um kynferðisbrot, en í beinu framhaldi af því hefði rannsóknardeildinni verið gert viðvart, sem þá hefði strax tekið við málinu. Vitnið kvaðst í greint sinn aðeins stuttlega hafa heyrt frásögn brotaþola um atvik máls, og þá þannig að vinkona hennar hefði vaknað við það að ákærði hefði verið kominn upp í rúm til þeirra og verið að káfa á brotaþola, en að ákærði hefði síðan farið, en svo komið aftur. Um ástand brotaþola í greint sinn sagði vitnið: „Hún var mjög miður sín, mér fannst hún langt niðri og augljóslega svona, ja bara í sjokki og það litla sem hún reyndi að lýsa, þá grét hún og hún sagðist hafa tekið vinkonu sína með sér og þá til halds og trausts.“ Vitnið bar að þessi samskipti hefðu varað í 510 mínútur, en í framhaldi af því kvaðst það hafa farið á ætlaðan brotavettvang, á heimili brotaþola, og tekið ljósmyndir.

Vitnið staðfesti ljósmyndir, en einnig skýrslu um haldlagningu muna í svefnherbergi á efri hæð húseignar brotaþola, sbr. kafla A6 hér að framan.

12. Vitnið R lögreglumaður lýsti aðkomu sinni og verkum á vettvangi að morgni 12. nóvember nefnt ár, kl. 8:14, með líkum hætti og hið síðastnefnda vitni. Vitnið áréttaði að aðgerðir lögreglu hafi í öndverðu tengst ætlaðri líkamsárás ákærða gegn piltinum Z. Vitnið sagði að almenn ölvun hefði verið á meðal þess fólks sem var á heimili brotaþola í greint sinn, en það kvaðst aðeins lauslega hafa rætt við brotaþola. Vitnið kvaðst hafa komið á vettvang að nýju nokkru síðar og þá í þeim tilgangi að ljósmynda vettvang og haldleggja muni Z og bar að þá hefðu flestir verið farnir úr húsnæðinu. Vitnið kvaðst þannig aðeins hafa séð ákærða og vitnið D og bar að þeir hefðu báðir sofið, en í sitt hvorum sófanum í stofunni. Vitnið kvaðst ekki hafa orðið vart við aðra í húseigninni þrátt fyrir að það hefði í upphafi hringt bjöllu og bankað við útihurðina. Vitnið sagði að hurðin hefði verið ólæst við komu lögreglu.

13. Vitnið L lögrelgufulltrúi staðfesti fyrir dómi efni og gerð rannsóknargagna, þ. á m. yfirheyrsluskýrslur ákærða og vitna, en einnig dagbókarfærslur, ljósmyndir og haldlagningarskýrslur. Vitnið kvaðst hafa stjórnað rannsókn málsins.

Vitnið greindi frá því að brotaþoli hefði ekki farið í læknisskoðun á Neyðarmóttöku Landspítala, enda hefði ekki verið talið tilefni til slíkrar rannsóknar af hálfu rannsóknaraðila. Vitnið bar og að eigi hafi verið ráðist í húsleit á heimili ákærða, en á hinn bóginn hefði sérstakri beiðni verið beint til tæknideildar lögreglunnar á höfuðborgarsvæðinu þar sem farið hefði verið fram á sérhæfða lífsýnarannsókn á ætluðu sæði, en einnig hárum, sem fundust í laki í rúmi á efri hæð umræddrar húseignar.

14. Vitnið S, sérfræðingur hjá tæknideild lögreglunnar á höfuðborgarsvæðinu, staðfesti fyrir dómi ljósmyndir og skýrslur, dagsettar 4. desember 2017 og 10. janúar 2018, um rannsókn og leit að lífsýnum á rúmlaki. Vitnið staðfesti að við athugun hefðu fundist ætlaðir blóð og sæðisblettir, og bar að í kjölfar þessa hefðu sýnin verið send í DNAgreiningu, að beiðni rannsakara. Vitnið sagði að þau hár sem fundust á nefndu laki hefðu ekki verið rannsökuð frekar, enda hefði ekki borist beiðni um slíkt og þá ekki heldur samanburðarsýni.

15. Vitnið T, sérfræðingur hjá nefndri tæknideild lögreglunnar á höfuðborgarsvæðinu, staðfesti efni skýrslu, sem dagsett er 9. apríl 2018. Vitnið sagði að við DNArannsókn á lífsýnunum hefði komið í ljós að þau tilheyrðu ekki ákærða. Vitnið treysti sér ekki til að fullyrða um hvort þau líkamshár, sem einnig hefðu fundist á lakinu, hefðu verið nothæf til DNAgreiningar, en staðhæfði jafnframt að ekki hefði verið óskað eftir því af rannsóknaraðilum að þau lífsýni yrðu rannsökuð sérstaklega.

16. Vitnið H sálfræðingur staðfesti fyrir dómi efni sálfræðivottorðs um brotaþola, sem dagsett er 19. mars 2019, og þ. á m. áðurrakinn niðurstöðukafla. Vitnið kvaðst við gerð vottorðsins hafa starfað hjá Neyðarmóttöku Landspítala. Vitnið sagði að upplifun brotaþola um ógn eða ofsaótta hefði eingöngu beinst að ætluðum geranda og bar að við upphaf sálfræðimeðferðar hefði hún verið með einkenni áfallastreitu. Vitnið bar að dregið hefði úr þessum einkennum hjá brotaþola þegar frá leið. Þá staðhæfði vitnið að í tilviki brotaþola hefði verið unnt að greina á milli annars vegar sorgarviðbragða vegna sviplegs fráfalls mjög náins ættinga hennar skömmu eftir hið ætlaða kynferðisbrot, og hins vegar áfallaviðbragða hennar vegna þeirrar háttsemi sem tengst hefði því broti, enda sé um ólík áföll að ræða.

D.

Niðurstaða.

1. Í máli þessu er ákærða gefið að sök að hafa í tvígang brotið kynferðislega gegn brotaþola, A, með því að hafa sunnudaginn 12. nóvember 2017 í herbergi á heimili hennar að […], […] á […], þar sem hún var sofandi, eins og nánar er lýst í ákæru.

Annars vegar er ákærða gefið að sök að hafa viðhaft kynferðislega áreitni með því að hafa sleikt og sogið hægri geirvörtu brotaþola. Hins vegar er ákærða gefin að sök nauðgun með því að hafa í kjölfar hins fyrra tilviks án samþykkis brotaþola lagst upp í rúm til hennar, stungið fingri inn í leggöng hennar, sleikt á henni vinstri geirvörtuna og kysst hana á hálsinn og að hafa notfært sér að hún gat ekki spornað við verknaðinum sökum svefndrunga og ölvunar.

Í fyrra tilvikinu er brot ákærða samkvæmt ákæru talið varðar við 199. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, en þar segir: „Hver sem gerist sekur um kynferðislega áreitni skal sæta fangelsi allt að 2 árum. Kynferðisleg áreitni felst m.a. í því að strjúka, þukla eða káfa á kynfærum eða brjóstum annars manns innan klæða sem utan, enn fremur í táknrænni hegðun eða orðbragði sem er mjög meiðandi, ítrekað eða til þess fallið að valda ótta.“

Í síðara tilvikinu er brot ákærða samkvæmt ákærunni talið varða við 2. mgr. 194. gr. hegningarlaganna en ákvæðið var svohljóðandi í nóvember 2017: „Það telst einnig nauðgun og varðar sömu refsingu og mælt er fyrir um í 1. mgr. (1 til 16 ár) að notfæra sér geðsjúkdóm eða aðra andlega fötlun manns til þess að hafa við hann samræði eða önnur kynferðismök, eða þannig er ástatt um hann að öðru leyti að hann getur ekki spornað við verknaðinum eða skilið þýðingu hans.“ Upphaf og niðurlag ákvæðisins er sambærilegt eftir breytingu sem gerð var á því með 1. gr. laga nr. 16/2018, sbr. að því leyti ákvæði 2. gr. laga nr. 19/1940.

Ákærði hefur fyrir dómi alfarið neitað sök, líkt og hann hafði áður gert við þingfestingu málsins, en einnig við yfirheyrslu hjá lögreglu.

2. Í máli þessu liggja fyrir rannsóknarskýrslur lögreglu, en einnig m.a. skýrslur og rannsóknarniðurstöður Nationellt forensiskt centrum varðandi lífsýnarannsóknir. Þá var lagt fyrir dóminn vettvangsmyndskeið lögreglu, sem sýnir að nokkru aðstæður á og við heimili brotaþola að morgni 12. nóvember 2017, á tímabilinu frá 08:31:55 til 08:45:28. Við aðalmeðferð málsins fór dómari á vettvang, ásamt sækjanda, skipuðum verjanda og skipuðum réttargæslumanni brotaþola.

3. Hér að framan hefur m.a. verið rakin frásögn ákærða og brotaþola, en einnig vitna. Liggur fyrir að þau fyrrnefndu fóru bæði á skemmtistað á […] laust eftir miðnættið aðfaranótt 12. nóvember nefnt ár, og að ákærði var þá einn á ferð, en að brotaþoli, sem hafði nýlokið vinnu sinni, var í fylgd vinkvenna, þar á meðal vitnisins B.

Óumdeilt er að ákærði og brotaþoli þekktust í raun ekkert er atvik máls gerðust.

Af gögnum verður helst ráðið að brotaþoli hafi farið frá skemmtistaðnum laust eftir klukkan 03 umrædda nótt og að hún hafi þá farið á heimili sitt, en vegalengdin þarna á milli er um 3,5 km. Var brotaþoli er þetta gerðist í fylgd nefndrar vinkonu, sem að sögn ætlaði að gista á heimilinu, en með þeim var vinafólk þeirra, sem var par.

Að áliti dómsins hefur ákærði verið harla óljós í tilsvörum um hvernig hann fór frá nefndum skemmtistað og að heimili brotaþola umrædda nótt. Fyrir liggur að bifreið ákærða var í heimreiðinni við heimili brotaþola og nærri útidyrahurðinni að morgni dags þegar lögreglumenn komu á vettvang, líkt og sést á fyrnefndu myndskeiði. Að áliti dómsins er þetta einnig í samræmi við framburð brotaþola og vitnisins B fyrir dómi.

Við meðferð málsins hefur brotaþoli borið að ákærði hafi í raun verið snapagestur á heimili hennar umrædda nótt og jafnframt að honum hafi við fyrstu komu verið meinuð innför, enda eiginlegt teiti ekki verið áætlað á þeirri stundu. Að mati dómsins hefur þessi frásögn brotaþola m.a. nokkra stoð í stuttri orðræðu hennar við lögreglumann umræddan morgun, sbr. fyrrnefnt myndskeið, sem sýnt var fyrir dómi. Af skýrslum verður ráðið að mál hafi fljótlega þróast á þann veg að nokkur fjöldi fólks kom inn á heimilið, um fimmtán manns, og að úr varð teiti sem stóð fram á morgun. Hefur brotaþoli borið að þessir gestir hafi verið kunningjar hennar og vinir, fyrir utan ákærða sem hafi lagt leið sína á heimili hennar öðru sinni eftir að teitið var í raun hafið.

Ákærði hefur fyrir dómi borið að hann hafi mætt nokkurri óvild við komu á heimili brotaþola, en þó frá öðrum en henni. Aftur á móti hefur hann ekki kannast við að honum hafi í fyrstu verið meinuð innganga, en staðfesti að hann hefði aldrei fyrr komið inn á heimili brotaþola.

Að áliti dómsins er frásögn brotaþola um komu ákærða á heimili hennar í upphafi í samræmi við trúverðuga frásögn vitnisins B og verður hún lögð til grundvallar.

Fyrir dómi hefur ákærði greint frá því að hann hafi farið út af heimili brotaþola umræddan morgun, á milli kl. 0607, þeirra erinda að sækja áfengi, en ætla má að um 4500 m séu á milli þessara staða. Frásögn ákærða hefur að þessu leyti stuðning í frásögn foreldra hans, en einnig vitnisins C. Hið síðastnefnda vitni kvaðst hins vegar ekki hafa séð ákærða með áfengi þegar hann kom aftur á heimili brotaþola, en einnig hefur ákærði borið að hann hafi ekki neytt neins af því áfengi, sem hann segist hafa komið með í greint sinn. Aftur á móti hefur hann borið að fátt hafi verið um gesti þegar hann kom að nýju í húseign brotaþola.

Eins og áður er rakið var lögregla kvödd á vettvang að morgni dags, kl. 08:28, vegna atgangs sem þar hafði orðið með ákærða og einum gesta brotaþola og varð hinn síðarnefndi sár eftir. Verður ráðið af gögnum að þessi atburður hafi gerst allt að hálfri klukkustundu fyrir komu lögreglu og að þá hafi í raun aðeins verið á vettvangi, í stofunni, vitnin C og F, auk vitnisins D, sem ekki var til frásagnar vegna ástands síns.

Óumdeilt er að þegar atburðurinn gerðist hafi brotaþoli verið á efri hæð húseignarinnar ásamt vitninu B.

Samkvæmt frásögn brotaþola, sem er í samræmi við vitnisburði, fór hún á neðri hæðina þegar henni bárust spurnir af atgangi ákærða. Hefur brotaþoli staðhæft að á þeirri stundu hafi hún enn verið undir áhrifum áfengis, en einnig langþreytt. Að áliti dómsins hefur þessi lýsing hennar nokkra stoð í nefndu myndskeiði lögreglu. Þá liggur fyrir að nokkrir gestir komu að málum eftir að lögreglan hafði hafið störf á vettvangi. Til þess er að líta að við lok nefnds myndskeiðs má sjá að brotaþoli leggur leið sína á ný á efri hæðina. Er það í samræmi við frásögn hennar fyrir dómi og þá enn fremur um að á þeirri stundu hafi hún afráðið að taka á sig náðir, en fært sig til á milli herbergja og því farið með vitninu B inn í eigið svefnherbergi. Samkvæmt tímaskráningu á myndskeiðinu gerðist þetta kl. 8:42.

Á myndskeiði lögreglu má að nokkru fylgjast með gjörðum ákærða í og við nefnda húseign. Verður ráðið að hann hafi sýnt störfum lögreglu á vettvangi áhuga, en m.a. sést að hann fer út úr eigninni og að lögreglubifreið, en á þeirri leið fer hann m.a. fram hjá eigin bifreið við útidyrahurðina.

Eins og áður er fram komið fóru lögreglumenn á ný í húseignina þennan morgun, kl. 9:28. Segir frá því í staðfestum gögnum að við komu þeirra hafi einungis verið sýnilegir, í stofu á neðri hæðinni, ákærði, sem þar var þá sofandi í tungusófa, og vitnið D, sem enn var sofandi í öðrum sófa.

Að áliti dómsins verður af ofangreindu ráðið að aðrir gestir brotaþola í greint sinn hafi verið farnir út úr húsinu, en það er í samræmi við vætti vitna. Samkvæmt framburði lögreglumanns voru herbergishurðir á efri hæðinni lokaðar við hina síðari komu þeirra á vettvang. Er í því viðfangi til þess að líta, að samkvæmt frásögn brotaþola og vitnisins B voru þær á þessari stundu báðar sofandi í fyrrnefndu svefnherbergi.

Brotaþoli hefur við meðferð málsins borið um að hún hafi við lýstar aðstæður vaknað upp við það kynferðislega atferli ákærða sem lýst er í I. kafla ákæru. Hafi hún að lokum getað brugðist við háttseminni og þá með því að skipa ákærða að fara út úr herberginu, en eftir það hafi vitnið B læst herbergishurðinni, og hún þá sofnað á ný.

Vitnið B hefur lýst komu ákærða inn í svefnherbergið, en einnig athæfi hans við hlið tvíbreiðs rúms, sbr. að því leyti rannsóknargögn lögreglu, sem vitnið staðfesti. Vitnið hefur borið að við greindar aðstæður hafi ákærði verið nærri brotaþola og að hann hafi einnig ítrekað reynt að lyfta henni upp úr rúminu. Þessu til viðbótar hafi hann verið nærri henni með andlit sitt. Fyrir dómi lýsti vitnið hugarástandi sínu þegar þetta gerðist, en einnig takmarkaðri sýn, en þar um hefur hún helst vísað til þess atburðar, sem nokkru áður hafði gerst og var tilefni komu lögreglu. Loks hefur vitnið greint frá brottför ákærða úr herberginu, en einnig að skömmu eftir það hafi það heyrt ákærða fara út úr húsinu, en að um það leyti hafi hún einnig heyrt hljóð í bifreið. Í þessu viðfangi er til þess að líta að samkvæmt trúverðugu vætti vitnisins fór það út úr húseigninni nokkru síðar, en ráðið verður að það hafi verið um kl. 11:00.

Eins og áður er rakið hefur ákærði við alla meðferð málsins, fyrir dómi, en einnig við yfirheyrslu hjá lögreglu, neitað frásögn brotaþola og nefnds vitnis.

Samkvæmt 108. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála hvílir á ákæruvaldinu sönnunarbyrði um sekt ákærða og atvik sem telja má honum í óhag. Þá metur dómari hverju sinni hvort nægileg sönnun, sem ekki verði vefengd með skynsamlegum rökum, sé fram komin um hvert það atriði er varðar sekt og ákvörðun viðurlaga, þar á meðal hvaða sönnunargildi skýrslur hafi, vitnisburðir, mats og skoðunargerðir og önnur sýnileg sönnunargögn, sbr. 1. mgr. 109. gr. laganna. Að auki ber m.a. að hafa hliðsjón af ákvæði 126. gr. sömu laga.

Með trúverðugum framburði brotaþola, sem er í samræmi við trúverðugt vætti vitnisins B, og að virtum ofangreindum málsatvikum og lagareglum, þykir að álit dómsins hafið yfir skynsamlegan vafa að ákærði hafi farið inn í svefnherbergi á efri hæð nefndrar eignar þar sem þær höfðust við, og lágu báðar sofandi og að hann hafi í framhaldi af því áreitt brotaþola með þeim hætti sem lýst er í I. kafla ákæru. Að mati dómsins er því sannað, þrátt fyrir neitun ákærða, að hann hafi brotið gegn brotaþola kynferðislega með nefndum hætti. Varðar þessi háttsemi ákærða við 199. gr. almennra hegningarlaga.

4. Brotaþoli hefur eins og áður er komið fram greint frá því að hún hafi eftir ofangreindan atburð og ráðstafanir sofnað, en síðan vaknað á ný vegna þeirrar kynferðislegu háttsemi ákærða, sem lýst er í II. kafla ákærunnar.

Við meðferð málsins hefur ákærði neitað frásögn brotaþola og stendur því staðhæfing gegn staðhæfingu, að þessu leyti, en einnig um samskipti þeirra þar á eftir.

Brotaþoli hefur skýrt frá því að þegar hinn síðari atburður gerðist í svefnherbergi hennar hafi vitnið B verið horfin á braut. Er þetta í samræmi við frásögn vitnisins, en það kvaðst hafa þurft að aflæsa herbergishurðinni við brottför sína.

Brotaþoli hefur lýst ætlaðri háttsemi ákærða þannig að hún hafi fyrst vaknað þegar hann hafi verið með fingurinn inni í leggöngum hennar, en hún hafi vegna þreytu og ástands síns verið lengi að átta sig á aðstæðum. Hún hefur jafnframt borið að ákærði hafi sleikt á henni vinstri geirvörtuna og hálsinn, en hann hafi legið vinstra megin við hana í rúminu. Brotaþoli hefur borið að þegar þetta gerðist hafi verið dagsbirta og hafi hún séð að ákærði var án fata, en hún lýsti m.a. brók hans. Brotaþoli hefur að auki lýst þeim ráðsöfunum sem hún greip til til þess að fá ákærða út úr herberginu og þar á meðal að hún hafi um stund haldlagt seðlaveski hans, sem hún lýsti.

Að áliti dómsins hafa lýsingar brotaþola á nefndum munum nokkra stoð í fyrrnefndu myndskeiði lögreglu, að því er veski ákærða varðar. Ekki fór hins vegar fram sérstök athugun af hálf lögreglu á nærfatnaði ákærða, en hann hefur aftur á móti kannast við lýsingu brotaþola að því leyti, a.m.k. að nokkru. Sérfræðigögn lögreglu og sérhæfðrar rannsóknarstofu styðja aftur á móti ekki við málatilbúnað ákæruvalds um að ákærði hafi hafst við í hinu tvíbreiða rúmi í svefnherbergi brotaþola. Styðja þær niðurstöður því frekar við frásögn ákærða, a.m.k. að nokkru.

Við meðferð málsins hefur ákærði ekki fyllilega getað greint frá því hvenær hann fór frá heimili brotaþola og þá á heimili foreldra sinna, að öðru leyti en því að þá hafi verið dagsbirta. Eins og áður er rakið eru um 4500 m á milli húseignar brotaþola og húseignar foreldra ákærða, en ráðið verður að þeir hafi verið að heiman á tímabilinu frá kl. 10:00 til 12:30 eða 13:00. Fram hefur komið að ákærði hafi verið kominn á heimilið við komu foreldra sinna.

Brotaþoli hefur borið að ákærði hafi viðhaft nefnda háttsemi um hádegisbilið, þ.e. á bilinu 12:00 til 13:00. Þá hefur vitnið B borið að það hafi heyrt allskýra frásögn brotaþola um ætlaða háttsemi ákærða í símtali þeirra um kl. 14:00, en síðan enn frekar í ökuferð þeirra skömmu síðar.

Brotaþoli vakti vitnið D, skömmu eftir að henni hafði, að sögn, endanlega tekist að koma ákærða út af heimili sínu, en hafði áður reynt að kalla til hans úr herberginu á efri hæðinni. Eftir það hlýddi vitnið lauslega á frásögn brotaþola af ætluðu athæfi ákærða, en samkvæmt því sem fram er komið þekktust brotaþoli og vitnið takmarkað á þessum tíma. Nefnt vitni hefur skýrt frá því að brotaþoli hafi í orðræðu sinni nefnt það að hún hafi vaknað við þreifingar og káf ákærða, og jafnframt að hún hafi átt í erfiðleikum með að koma honum út úr húseigninni. Einnig nefndi vitnið að brotaþoli hafi verið miður sín á nefndri stundu.

Fyrir dómi hefur ekkert komið fram í málinu, annað en neitun ákærða, sem getur bent til þess að brotaþoli beri rangt um þá háttsemi sem lýst er í II. kafla ákæru. Vætti og vottorð sálfræðings um alvarlega vanlíðan þykir styðja frásögn brotaþola, en einnig það að ákærði hefur verið fundinn sekur um þá háttsemi sem lýst er í I. kafla ákærunnar, sbr. það sem hér að framan var rakið.

Að áliti dómsins er framburður brotaþola skilmerkilegur og trúverðugur í öllum meginatriðum, en frásögn hennar hefur að auki verið ítarleg og einlæg. Frásögn ákærða hefur aftur á móti verið reikul á köflum.

Að öllu ofangreindu virtu og með hliðsjón af áðurgreindum lagareglum er það mat dómsins að leggja beri framburð brotaþola til grundvallar og því sé eigi varhugavert að telja sannað að ákærði hafi framið kynferðisbrot gagnvart henni, eins og lýst er í II. kafla ákæru. Varðar þessi háttsemi ákærða við 2. mgr. 194. gr. hegningarlaganna.

E.

1. Ákærði, sem er tvítugur, hefur samkvæmt sakavottorði áður verið dæmdur fyrir refsiverða verknaði, en hann var þann 27. júní 2018 dæmdur í 45 daga fangelsi fyrir líkamsárás, en refsingin var skilorðsbundin til tveggja ára. Brot þetta framdi ákærði að morgni sunnudagsins 12. nóvember 2017, eins og rakið hefur verið hér að framan að nokkru. Þá var ákærði þann 1. nóvember 2018 dæmdur til að greiða sekt til ríkissjóðs vegna fíkniefnaksturs.

Brot þau sem ákærði hefur verið sakfelldur fyrir í þessu máli voru framin fyrir skilorðsdóminn, sem kveðinn var upp þann 27. júní 2018 og ber því að dæma ákærða hegningarauka, sbr. 78. gr. almennra hegningarlaga, en jafnframt ber að dæma þann dóm upp og gera ákærða refsingu í einu lagi, sbr. 60. gr. og 77. gr. sömu laga.

Ákærði hefur í máli þessu verið sakfelldur fyrir kynferðisbrot, þ.e. áreitni og nauðgun. Með hliðsjón af eðli brotanna og alvarleika ber við ákvörðun refsingar m.a. að líta til 1., 2., 6. og 7. tl. 1. mgr. 70. gr. hegningarlaganna. Á hinn bóginn ber að líta til þess að ákærði var ungur, 18 ára, þegar hann framdi brot sín. Einnig ber til þess að líta að eftir að rannsókn lögreglu lauk vorið 2018 dróst meðferð máls þessa nokkuð hjá ákæruvaldi, auk þess sem sérstakt sakamál var höfðað á hendur ákærða vegna brota hans, sem gerðust á sama sólarhringnum og vettvangi og atvik þessa máls gerðust. Fer þetta gegn meginreglunni um að saksækja eigi sakborning fyrir öll ætluð brot í einu, sbr. nú ákvæði 143. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Að ofangreindu virtu þykir refsing ákærða eftir atvikum hæfilega ákveðin fangelsi í tvö ár, sem ekki þykir fært að skilorðsbinda.

2. Í málinu er höfð uppi einkaréttarkrafa, sem getið er í ákæru, og var hún reifuð og rökstudd við munnlegan málflutning af hálfu skipaðs réttargæslumanns brotaþola, E-kvk-ef D-kvk-ef P-kvk-ef lögmanns. Var m.a. vísað til áðurrakinna sérfræðigagna og krafist miskabóta samkvæmt 26. gr. laga nr. 50/1993 með síðari breytingum. Krafan var birt 15. janúar 2018. ár.

Ákærði hefur bakað sér bótaskyldu samkvæmt greindu ákvæði gagnvart brotaþola. Við ákvörðun bóta verður m.a. litið til þess að fyrir liggur staðfest vottorð sálfræðings um alvarlegar afleiðingar brota ákærða. Ákveðast miskabætur að þessu virtu til brotaþola 1.500.000 krónur, með vöxtum eins og nánar greinir í dómsorði. Upphafstími dráttarvaxta er ákveðinn samkvæmt reglu 1. mgr. 9. gr. laga nr. 38/2001.

Ákæruvaldið hefur í málinu gert kröfu um að ákærði verði dæmdur til greiðslu alls sakarkostnaðar málsins, sem samkvæmt sundurliðuðum sakarkostnaðaryfirlitum og upplýsingum sækjanda nemur alls 258.880 krónum. Eru ekki efni til annars en að fallast á kröfuna.

Að auki er um að ræða málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða og þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, sbr. ákvæði 235. gr. laga nr. 88/2008. Rétt þykir að 1/3 hluti launa þess fyrrnefnda falli á ríkissjóð, og þá með hliðsjón af því sem áður var rakið um málsmeðferðina varðandi saksókn, sbr. niðurlag ákvæðis hinnar síðastnefndu lagagreinar. Verður við ákvörðun launanna að öðru leyti m.a. litið til umfangs málsins og starfa hinna skipuðu lögmanna við alla meðferð þess, allt að meðtöldum virðisaukaskatti, eins og nánar segir í dómsorði.

Af hálfu ákæruvalds flutti málið D-kvk-nf Ö-kvk-nf V-kvk-nf aðstoðarsaksóknari.

Fyrir uppkvaðningu dómsins var gætt ákvæða 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88/2008.

Ó-kk-nf Ó-kk-nf héraðsdómarari kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði, X, sæti fangelsi í tvö ár.

Ákærði greiði brotaþola, A, 1.500.000 krónur í miskabætur, ásamt vöxtum skv. 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, frá 12. nóvember 2017 til 15. febrúar 2018, en með dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr., sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði greiði 1.882.696 krónur í sakarkostnað, þar með talda 2/3 hluta málsvarnarlauna skipaðs verjanda síns, G-kk-ef M. A-kk-ef lögmanns, sem í heild ákvarðast 1.370.200 krónur, en sama hlutfall greiði ákærði af útlögðum kostnaði verjandans, að fjárhæð 21.834 krónur, og vegna ferðakostnaðar hans, að fjárhæð 63.470 krónur, auk réttargæslulauna E-kvk-ef D-kvk-ef P-kvk-ef lögmanns, 653.480 krónur. 1/3 hluti málsvarnarlauna og nefnds kostnaðar skipaðs verjanda fellur á ríkissjóð, 485.168 krónur.