S-258/2009

Mál þetta, sem var dómtekið 18. nóvember sl., höfðaði sýslumaðurinn á Akureyri hér fyrir dómi 24. september sl., á hendur X;

„fyrir eftirtaldar líkamsárásir á þáverandi unnustu sína og sambýliskonu [A]

I.

Að hafa aðfaranótt mánudagsins 13. apríl 2009 á dansgólfi veitinga- og skemmtistaðarins Sjallans, Geislagötu 14 á Akureyri, barið hana eitt hnefahögg í magann.

Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20, 1981.

II.

Að hafa miðvikudagskvöldið 29. apríl 2009 á þáverandi heimili þeirra að [...] á Akureyri, barið hana með bol, slegið hana með flötum lófa í andlitið, tekið hana kverkataki og haldið henni þannig upp að vegg í íbúðinni, síðan þegar hún slapp út og fram á gang henti hann henni aftur inn í íbúðina og kastaði henni til þannig að höfuð hennar lendir margoft utan í vegg og tekið hana síðan aftur kverkataki og slegið hana þannig að höfuð hennar lendir aftur utan í vegg.

Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20, 1981.

III.

Að hafa kvöldið eftir, fimmtudagskvöldið 30. apríl 2009, á salerni veitinga- og skemmtistaðarins Kaffi Akureyri við Strandgötu á Akureyri, barið hana margoft meðal annars þegar hún lá á gólfi salernisins.

Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20, 1981.

IV.

Afleiðingar þessara árása fyrir árásarþola, sem lýst er í ákæruliðum II til III voru þær að hún hlaut mar á hægra andlitshelmingi og bólgu á kinn og gagnauga, mar á enni, kringum auga og niður á kinn, roðablett vinstra megin við hársvörð og framan við eyrað, roðaflekki framan á hálsi og sprungnar háræðar, marbletti á hægra hné og löngutöng hægri handar og hægra upphandlegg.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Ákærði krefst sýknu, en til vara vægustu refsingar sem lög leyfa.

I.

Þann 1. maí 2009 leitaði A á slysadeild Fjórðungssjúkrahússins á Akureyri og óskaði eftir að fá áverkavottorð. Lýsti hún því fyrir Á-kvk-þgf E-kvk-þgf, lækni, að að kvöldi 29. apríl sl. hefði sambýlismaður hellt yfir hana víni úr glasi og síðan barið hana í andlit og líkama. Kvöldið eftir hefði hann veist að henni á Kaffi Akureyri og slegið hana nokkrum þungum höggum í andlit og höfuð. Eftir samræður við A fékk læknirinn leyfi hennar til að tilkynna lögreglu um málið. Við skoðun á A kom fram að hún var með mar á hægri andlitshelmingi og svolítið bólgin á kinn og gagnauga. Mar var að brjótast fram bæði á enni og kringum auga og niður á kinnina. Vinstra megin við hársvörð og framan við eyra var hún með roðabletti, sem hún sagði stafa af því að hún hefði verið slegin eða rifið í hárið á henni og taldi læknir það geta vel staðist. Þá var hún með svolítinn roðaflekk framan á hálsinum eins og hefði sprungið örlítið fyrir háræðar. Er haft eftir A að það væri líklega eftir að árásarmaður greip hana hálstaki. Á hægra hné var hún með myndarlegan marblett, sem haft er eftir henni að væri u.þ.b. sólarhrings gamall og eins var hún með marblett á löngutöng hægri handar.

Þ gaf skýrslu fyrir dómi og staðfesti vottorð sitt um framangreinda áverka.

Samkvæmt dagbók lögreglu tilkynnti læknirinn lögreglunni umsvifalaust um áverka A. Var þegar haft samband við A, sem kvað atvik hafa gerst að heimili sínu miðvikudagskvöldið 29. apríl 2009 og síðan kvöldið eftir á Kaffi Akureyri. Samkvæmt dagbókinni var niðurstaða samræðna sú að A vildi hugsa málið og kvaðst myndu snúa sér til rannsóknardeildarinnar mánudaginn 4. maí. Samkvæmt málsgögnum kom hún til lögreglu 5. maí og gaf skýrslu.

Ákærði var yfirheyrður hjá lögreglu 20. maí 2009. Lögregla aflaði afrita úr myndbandsupptökum eftirlitskerfis á Kaffi Akureyri frá aðfaranótt 1. maí 2009. Lögregla ræddi óformlega við dyraverði á Kaffi Akureyri og nokkur hugsanleg vitni, en ekki voru teknar skýrslur af öðrum vitnum en A við rannsókn máls hjá lögreglu.

II.

Samkvæmt skýrslum ákærða og A hér fyrir dómi hófst samband þeirra rétt fyrir jólin 2008. Eftir það voru þau mjög mikið saman, alla daga og nætur samkvæmt lýsingu A, en ekki í sambúð að hennar skoðun. Eftir mánaðamótin apríl/maí 2009 hættu þau að hittast um tíma, en er liðið var á sumar tóku þau eitthvert samband upp aftur og lýsir A því að áður en ákærði flutti í annan landshluta um miðjan ágúst hafi þau verið mikið saman. Ákærði kveðst hafa slitið sambandinu er hann flutti.

A ber hér fyrir dómi um það atvik sem lýst er í I. kafla ákæru, að um kvöldið eða nóttina hefðu þau ákærði verið í samkvæmi og verið þar að þrasa. Hún hefði viljað vera í friði en hann hefði elt hana, fyrst á Kaffi Akureyri þar sem hann hefði ýtt henni til inni á salerni og hrækt á hana. Hún hefði farið í Sjallann og ákærði einnig. Þau hefðu verið á dansgólfinu og hún hefði verið að tala við mann að nafni B. Þá hefði hún verið slegin í magann. Það hefði gerst snöggt og hún hefði flogið út í horn. Hún hefði strax vitað að ákærði hefði verið sá sem sló hana. Hann hefði staðið gegnt henni og verið að hvísla einhverju að henni er þetta gerðist og kveður hún ekki fara milli mála að það hefði verið hann sem sló hana. Útilokað sé að hann hefði fallið á hana með einhverjum hætti. A kveðst hafa verið í keng og hafa átt erfitt með að standa upp. Hún hefði fengið aðstoð hjá kunningjum sínum og síðan farið heim.

Ákærði neitar að hafa slegið A í þetta sinn. Hann kveður hana hafa verið búna að halda sér uppi á leiðinlegu spjalli og skömmu fyrr hafi hún sagt: „Ég ætla bara að sofa hjá þessum.“ Ákærði kveður A hafa verið undir áhrifum áfengis, sem hún þoli illa. Ákærði kveðst hafa hrasað þar sem fólk hefði ýtt við sér og hann hafi því eitthvað komið við A, sem hafi fallið í gólfið og ýkt það verulega. Ákærði kveðst hafa verið allsgáður og rólegur í þetta sinn.

Vitnið C kveðst vera vinur A og hafa verið að dansa samtímis henni á gólfinu. Ákærði hafi komið að og hrint einhvern veginn í A eftir orðaskipti þeirra á milli. Hann hafi síðan rokið í burtu. Vitnið kveðst hafa kallað á eftir honum, en hann hafi farið samt sem áður. Vitnið kveðst ekki hafa séð nákvæmlega hvað gerðist. Vitnið kvað of sterkt til orða tekið að A hefði kastast til baka, en hún hafi farið „svona aftur eins og henni hefði verið hrint eða ýtt.“

Vitnið B kveðst þekkja A úr skóla og hafa heilsað henni þarna í Sjallanum þar sem hún hefði verið með félögum sínum. Hann hafi séð kærasta A koma og sýnst þau halda hvort utan um annað. Vitnið kveðst hafa litið við en síðan til baka og þá séð A hendast aftur á bak. Vitnið kveðst ekki hafa séð höggið sjálft, en A hafi legið á grúfu úti í horni við hátalarastæði og kveðst vitnið hafa spurt hana hvað hefði gerst og hjálpað henni á fætur. Hún hafi ekki getað staðið upprétt. Hún hafi farið niður á salerni og vitnið beðið þar eftir henni. Hún hafi hringt í fyrrverandi kærasta sinn. Meðan beðið hafi verið eftir honum hafi A sagt vitninu að þetta væri ekki einsdæmi. Vitnið kveðst vera alveg visst um að ákærði hafi greitt A högg í þetta sinn. Hún hafi hrokkið aftur á bak, fundið til sársauka í kviði og ekki getað staðið upprétt. Höggið geti ekki hafa stafað frá öðrum en ákærða. Telur vitnið að hefði einhver annar slegið hana hefði ákærði ekki gengið í burtu. A hafi verið að tala í eyrað á ákærða og þau hafi verið „sæmilega þétt saman.“

III.

Vitnið A lýsir atviki sem lýst er í II. kafla ákæru þannig, að hún hafi verið búin að hlakka til að ákærði kæmi heim eftir að horfa á knattspyrnuleik. Eftir að hann kom heim hafi hún setið við tölvu en ákærði hafi horft á sjónvarp og þau hafi spjallað saman. Hún hafi verið búin að drekka þrjá litla bjóra, en kveðst ekki vita hvað ákærði hafi verið búinn að neyta mikils áfengis. Hún segir vinkonu sína hafa spurt á spjallrás í tölvunni um D, fyrrverandi kærasta vitnisins. Þetta hafi verið algjörlega saklaus fyrirspurn. Ákærði hafi spurt við hvern hún væri að tala og hún svarað að hann langaði ekki til að sjá þetta því hann hafi alltaf farið í „ham“ ef hún minntist á D þennan. Síðan kveðst vitnið þó hafa sýnt honum þetta. Ákærði hafi þá tekið glas með vínblöndu og skvett beint framan í hana. Hann hafi sagt „tíkin þín,“ „ógeðið þitt“ og fleira ljótt. Síðan hafi hann hellt yfir hana úr öðru glasi. Vitnið kveðst hafa hugsað um það hversu heimsk hún væri því allir hefðu verið búnir að vara hana við ákærða. Hún hafi sagt honum að nú væri þetta búið og beðið hann að fara. Hún hafi gengið inn í svefnherbergi en ákærði hafi setið í einhvern tíma inni í stofu og verið að skoða símann hennar. Síðan hafi hann komið inn í herbergið. Hún hafi verið klædd í náttbuxur og bol af ákærða. Ákærði hafi sagt henni að fara úr bolnum og hún hafi gert það og þá eingöngu verið klædd í brjóstahaldara að ofan. Hann hafi slegið hana með bolnum einu sinni eða tvisvar. Hún hafi ætlað að fara fram en hann hafi staðið í vegi fyrir henni. Hún hafi ekki fengið símann sinn. Þau hafi skipst á orðum og hann hafi sagt m.a. að það væri satt sem allir segðu að hún væri „dramadrottning.“ Hún hafi loks slegið hann utan undir og komist fram. Ákærði hafi þá gripið hana og hent henni aftur inn og farið að tala um fyrrnefndan D. Hún hafi hreytt einhverju í ákærða og hann hafi þá hent henni á vegginn. Hún hafi lent á hurðarhöggvara á veggnum og meitt sig. Hann hafi haldið henni upp að veggnum og tvisvar reynt að kyrkja hana. Hún hafi verið orðin mjög hrædd við hann. Hún hafi verið búin að reyna allt, samþykkja allt sem hann sagði um hana og beðið um að fá að fara út og ganga einn hring, en það hafi hún ekki fengið. Þarna hafi hann loks slegið hana og hún henst í vegginn. Hann hafi þá sagt að hann hefði ekki átt að gera þetta, en miðað við hvernig hún væri hafi þetta verið eðlilegt. Hún hafi farið inn á baðherbergi. Hún hafi verið stokkbólgin í framan. Hún hafi skammast sín, ekki viljað að nágrannar vissu af þessu eða aðrir. Hún hafi reynt að hafa eins hljótt og hún gat og komist inn í svefnherbergi og læst því. Hún hafi sent vini sínum, fyrrnefndum D, smáskilaboð og beðið hann að hringja til lögreglu. Vinurinn hafi hringt í ákærða, sem hafi ekki viljað leyfa honum að tala við hana. Síðan hafi þetta endað með því að ákærði hafi komið upp í rúm, þar sem hún hafi þá verið. Sími hennar hafi þá verið á náttborði. Hún hafi náð að taka hann og hlaupa út. Hún hafi hringt í D sem hafi sótt hana. Ákærði hafi komið á eftir henni öskrandi. D hafi ekið henni að lögreglustöðinni, en hún hafi ekki treyst sér til að fara þangað inn. Hún hafi verið að hugsa um að gista annars staðar, en haft áhyggjur af köttunum sínum og loks ákveðið að fara heim. Það fyrsta sem ákærði hafi gert hafi verið að ganga á móti henni og spyrja hverjum hún hefði verið að „ríða.“ Þá hafi hann sagt að ef hún segði eitt ljótt orð við hann í viðbót myndi hann slá hana. Hún hafi sagt eitthvað og hann hafi sett hnefann að andlitinu á henni, en stöðvað hann þar. Hún hafi verið vakandi til klukkan sjö eða hálfátta um morguninn og skrifað upp allt sem gerst hafði. Hún hafi vaknað aftur klukkan níu til hálftíu og sagt ákærða að samband þeirra væri búið. Hún kveðst hafa verið með kúlu um morguninn og hársvörður hafi verið bólginn. Það hafi varla séð neitt á hálsinum á henni en hjúkrunarfræðingur, eins og vitnið orðaði það, hafi séð það.

Ákærði kveður atvik hafa verið með þeim hætti að hann hafi lokið prófi fyrr um daginn og komið heim um kvöldið með bjór og rauðvín, osta og snakk. Hann hafi verið í góðu skapi. Síðan hafi þau A farið að ræða mál og hafi endað með því að hann hafi beðið hana að fara í meðferð. Skömmu seinna hafi þau verið komin upp í rúm og setið þar og spjallað áfram. Þá hafi A „bombað“ hann í andlitið svo stórlega hafi séð á honum. Hún hafi klórað hann í framan og verið að ráðast að honum og verið alveg tryllt. Ákærði kveðst hafa staðið upp, farið fram og sest í sófa. A hafi farið út og sagst ætla til vinkonu sinnar. Hann hafi talað við vinkonuna og frétt að hún hefði ekki komið þangað. Tveimur til þremur tímum seinna hefði hún komið aftur heim.

Ákærði neitar því alfarið að hafa slegið A í þetta sinn og kveðst ekki hafa gert henni neitt þetta kvöld.

Vitnið D kveðst vera fyrrverandi kærasti A. Hann hafi fengið smáskilaboð frá ákærða þess efnis að ef hann héldi áfram að tala svona um hann þá vissi hann hvernig það færi. Vitnið kveðst hafa hringt til A og hún hafi sagt allt vera í lagi. Seinna um kvöldið kveðst vitnið hafa fengið smáskilaboð, send úr tölvu, um að hún væri mjög hrædd, lokuð inni og hafi hún spurt hvort vitnið gæti hringt í lögreglu. Síðan hafi komið skilaboð, þar sem hún hafi beðið hann að hringja ekki til lögreglunnar en tala í þess stað við ákærða. Vitnið kveðst hafa hringt í ákærða, sem hafi ekki leyft vitninu að tala við A. Seinna hafi hann fengið símtal frá henni. Þá hafi hún verið komin út og beðið hann um að sækja sig að næstu blokk við heimili hennar. Hún hafi þá verið í uppnámi, með kúlu á höfðinu og dauðhrædd. Vitnið kveðst hafa viljað aka henni á lögreglustöð en það hafi hún ekki viljað. Kettir hennar væru heima og ákærði „brjálaður.“ A hafi sannfært hann um að skutla sér bara heim og það hafi vitnið gert.

IV.

A ber að ákærði hafi yfirgefið íbúð hennar að morgni 30. apríl 2009. Hún hafi fengið smáskilaboð frá honum kl. sex um kvöldið þess efnis að líf án áfengis gæti verið gott fyrir þau bæði. Hún kveðst hafa svarað því að hún gæti þetta ekki, þetta væri búið. Hún kveðst hafa farið í vinnu um kvöldið. Síðan kveðst hún hafa farið í eitthvert samkvæmi, öll máluð en samt hafi sést bólga á henni. Hún hafi orðið mjög drukkin á Kaffi Akureyri. Hún kveðst minnast þess að hún hafi alltaf verið að ganga að spegli á gangvegg fyrir framan salernið, til að athuga hvort eitthvað sæist á henni í gegnum málninguna. Hún segir að sig minni að ákærði hafi komið og viljað tala við hana. Þau hafi farið inn á salernið. Þar hafi hann hent henni í vegg og slegið hana svo hún hafi fallið. Hann hafi slegið hana liggjandi sex eða sjö sinnum, reynt að slá hana í andlitið og hún hafi haldið hendinni fyrir og það hafi bjargað einhverju. Þrátt fyrir að hafa verið drukkin kveðst hún muna skýrt eftir því þegar ákærði sló hana. Daginn eftir hafi D talað hana til að fara á slysadeild. Hún kveður þetta vera í dálítilli móðu og líklega hafi hún farið á lögreglustöð fyrst. Síðan hafi hún fengið áverkavottorð. Spurð hversu lengi árásin á salerninu hefði staðið, kvaðst hún telja að það hefðu hugsanlega verið tíu til fimmtán mínútur. Hún hafi setið þar eftir öll bólgin og rauð og verið búin að gráta, er dyraverðir hafi komið. Þeir hafi þegar spurt hvort ákærði hefði gert þetta. Kveður vitnið alla vita að hann hafi valdið áverkum á henni.

Ákærði lýsir þessu atviki svo að A hafi dregið hann af dansgólfinu og inn á salerni þar sem ekkert hafi gerst nema það að hún hafi farið að æpa. Hafi hún æpt og æpt uns hann hafi verið búinn að fá nóg og farið út af salerninu. Hann kveðst halda að þetta hafi verið einhver öfund í henni vegna þess að hann hafi verið með vinkonu sinni á dansgólfinu. Hún hafi sagt niðrandi orð við hann og síðan farið að æpa. Ákærði kveðst ekki hafa velt fyrir sér áverkum á A og enga slíka séð. Hann tók fram að stúlkur geti „meikað“ yfir allt en kveðst ekki kunna neina skýringu á því hvernig hún hafi fengið þessa áverka.

V.

Í I. hluta ákæru er ákærða gefið að sök að hafa slegið A eitt hnefahögg í magann aðfaranótt mánudagsins 13. apríl 2009 á dansgólfi veitinga- og skemmtistaðarins Sjallans. Ákærði kannast við þetta atvik en neitar að það hafi gerst með þeim hætti að hann hafi slegið A. Kveðst hann hafa hrasað í mannþröng á gólfinu og lent á henni svo að hún féll við. Hér að framan er rakinn framburður A og tveggja vitna um þetta atvik. Framburður A er eindreginn um að ákærði hafi slegið hana. Framburður B, sem kveðst þó ekki hafa séð ákærða slá A, er í samræmi við þetta. Kveður þetta vitni A hafa fundið til sársauka og að hún hafi átt erfitt með að standa upprétt. Kveðst vitnið hafa metið aðstæður þannig að annað hafi verið útilokað en að ákærði hafi slegið A. Vitnið C kveður A hafa hrokkið til baka eins og henni hefði verið hrint eða ýtt, en þetta vitni tók fram að það hefði ekki séð nákvæmlega hvað gerðist. Bæði síðast greind vitni eru samsaga um að ákærði hafi umsvifalaust gengið af vettvangi eftir að A féll. Fær framburður A verulega stoð í vætti þessara vitna. Verður með þessum gögnum talið sannað að ákærði hafi gerst sekur um brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga með því að slá A í kviðinn í greint sinn.

Hvað varðar II. hluta ákæru eru ákærði og A ein til frásagnar um samskipti þeirra á heimili A miðvikudagskvöldið 29. apríl 2009. Þá liggur fyrir framburður D, þess efnis að A hafi beðið hann um aðstoð með smáskilaboðum og síðan hringt í hann og beðið hann um aðstoð, eftir að hún var komin út af heimili sínu. Hann vitnar um að hafa séð kúlu á höfði hennar. Við læknisskoðun 1. maí var A með roðaflekk framan á hálsi eins og hefði sprungið fyrir háræðum. Getur þetta samrýmst lýsingu hennar þess efnis að ákærði hafi tekið hana kverkataki.

Þegar þetta er virt þykir ekki varhugavert að leggja til grundvallar skýran framburð A um aðdragandann að því að hún flúði heimili sitt í greint sinn, en samkvæmt honum sló ákærði hana með bol, sló hana í andlit, tók hana kverkataki og hrinti henni svo hún lenti utan í vegg. Ekki er nægilega ljóst að þetta hafi gerst þannig að höfuð hennar hafi margoft lent utan í vegg eins og segir í ákæru og verður ekki sakfellt fyrir það atriði. Að öðru leyti verður ákærði sakfelldur fyrir þá háttsemi sem greind er í þessum ákærulið og varðar við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga.

Ákærði og A eru einnig ein til frásagnar um það atvik sem ákærða er gefið að sök í III. hluta ákæru. Af hálfu ákæruvaldsins hefur verið lagður fram diskur með þremur myndferlum, sem eru sagðir vera úr eftirlitskerfi á Kaffi Akureyri frá aðfaranótt 1. maí 2009. Með diskinum fylgdi lýsing lögreglu á því sem sést á þessum myndskeiðum, svohljóðandi:

„1. Þar sést er þau [A] og [X] koma á gang við snyrtingar. Þau ræða saman og hún kyssir hann og virðist vilja komast burt en hann hindrar hana. Þau fara síðan inn á snyrtingu og [X] lokar á eftir þeim. (Hann hafði borið að fleiri væru með þeim og að opið hafi verið inná snyrtinguna.)

2. Eftir nokkra stund kemur [X] út og er þá mjög reikull í spori. Á gólfi snyrtingar virðist sjást liggjandi manneskja, - [A].

3. Dyrnar inn á snyrtingu opnast og [A] krýpur á gólfinu þar til dyraverðir koma henni til aðstoðar.“

Dómari hefur athugað þessa myndferla og er framangreind lýsing í aðalatriðum rétt en þó verður ekki örugglega ráðið af myndunum að A virðist vilja komast burt en ákærði hindri hana. Ákærði kvaðst hér fyrir dómi hafa skoðað þessa myndferla og kannast við að þau A sjáist á þeim. Hann ítrekaði framburð sinn um að inni á salerninu hefði ekkert gerst nema að A hefði farið að æpa.

Vitnið A skoðaði stuttlega þessar upptökur er hún gaf skýrslu hér fyrir dómi og kannaðist við sig og ákærða á þeim. Hún gat þess að þarna sæist hún skoða sig í spegli til að athuga hvort á henni sæi frá kvöldinu áður. Við munnlegan málflutning gerði skipaður verjandi ákærða athugasemd um að engar tímasetningar sæjust á þessari upptöku, engin trygging væri fyrir því að hún væri raunverulega frá þessu kvöldi, ekkert lægi fyrir nema fullyrðing í lögregluskýrslu um að hún væri raunverulega tekin úr eftirlitskerfi Kaffis Akureyrar frá umræddu kvöldi og ekki heldur hvort upptökurnar væru óstyttar eða ekki. Á þessar athugasemdir má í sjálfu sér fallast. Á hinn bóginn verður litið til þess að ákærði og vitnið A kannast bæði við að sjást á þessum myndskeiðum og engin efni eru til að ætla annað en að þau séu frá því kvöldi sem þetta mál varðar. Myndskeiðin sanna í rauninni ekki annað en það sem ákærði og A bera bæði að þau hafi farið saman inn á salerni, en af þeim verður ekkert ráðið um það hvað þar gerðist inni. Þó er ljóst að þegar dyrnar opnast aftur krýpur A þar á gólfi og virðist illa á sig komin af einhverjum ástæðum. Þegar litið er til vottorðs um áverka sem hún greindist með daginn eftir og þá sérstaklega þess að hún var marin á löngutöng, en hún lýsir því að hún hafi haldið höndum fyrir andlit til að verjast höggum, verður framburður hennar um atvikið inni á salerninu metinn trúverðugur. Þykir ekki varhugavert að leggja hann til grundvallar og telja sannað með honum og með stoð í framangreindu áverkavottorði að ákærði hafi veist þar að henni eins og í ákæru er lýst. Varðar það við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga.

VI.

Ákærði er hér sakfelldur fyrir að hafa þrívegis í aprílmánuði 2009 veist með ofbeldi að þáverandi unnustu sinni. Með hliðsjón af lýsingu A og skoðun hennar á sambandi hennar og ákærða verður ekki litið svo á að þau hafi verið búin að taka upp eiginlega sambúð, en hins vegar verður fallist á það með ákæruvaldinu að samband þeirra hafi verið með þeim hætti að hér beri að beita refsiþyngingarástæðu 3. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 1. gr. laga nr. 27, 2006. Að teknu tilliti til þessa og reglna 77. gr. almennra hegningarlaga ákveðst refsing ákærða fangelsi í fjóra mánuði. Brot ákærða eru alvarleg, en til þess verður litið að hann hefur hreinan sakaferil og að engin ástæða er til að ætla að árásir hans hafi varanlegar líkamlegar afleiðingar. Verður refsing hans bundin skilorði eins og nánar greinir í dómsorði. Dæma ber ákærða til að greiða allan sakarkostnað. Innifalinn í sakarkostnaðarkröfu ákæruvaldsins er kostnaðarliður vegna vélritunar fyrir lögreglu að fjárhæð 15.500 krónur. Þessi kostnaður verður ekki talinn falla undir sakarkostnað skv. 216. gr. laga nr. 88, 2008 og verður hann ekki dæmdur. Ákærði verður dæmdur til að greiða 11.980 krónur vegna ferðakostnaðar vitnis og málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef G-kk-ef hdl., sem ákveðast eins og greinir í dómsorði að virðisaukaskatti meðtöldum.

Dóm þennan kveður upp E-kk-nf S-kk-nf, héraðsdómari.

D Ó M S O R Ð :

Ákærði, X, sæti fangelsi í fjóra mánuði, en fresta ber fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum þremur árum frá uppsögu þessa dóms að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22, 1955.

Ákærði greiði 198.730 krónur í sakarkostnað, þ.m.t. málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef G-kk-ef hdl., 186.750 krónur.