S-750/2014

Ár 2014, mánudaginn 13. október, er á dómþingi héraðsdóms Reykjavíkur, sem háð er í Dómhúsinu við Lækjartorg af P-kk-þgf G-kk-þgf, héraðsdómara, kveðinn upp dómur í sakamálinu nr. 750/2014: Ákæruvaldið (H-kk-nf M-kk-nf G-kk-nf) gegn D-kk-þgf A-kk-þgf K-kk-þgf (B-kk-nf L. B-kk-nf hrl.), sem tekið var til dóms að aflokinni aðalmeðferð, hinn 7. október sl.

Málið er höfðað með ákæru ríkissaksóknara, dagsettri 4. september sl. á hendur ákærða, D-kk-þgf A-kk-þgf K-kk-þgf, kennitala [...], [...], Reykjavík, „fyrir tilraun til manndráps en til vara fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás, með því að hafa aðfararnótt laugardagsins 5. júlí 2014, á heimili sínu og A að [...], Reykjavík, veist að A í stofu íbúðarinnar og hrint henni þannig að hún féll við og þá sparkað í andlit hennar þar sem hún lá á gólfinu, slegið hana í andlitið og svo inn á baðherbergi íbúðarinnar stungið hana þremur stungum með hnífi í hnakka, háls og kvið, allt með þeim afleiðingum að hún hlaut djúpt sár, um 3 sm breitt aftan til á hnakka vinstra megin, stungusár af svipaðri breidd hægra megin á hálsi og 5 sm djúpt sár á kvið rétt ofan og hægra megin við nafla, sem gekk í gegnum kviðvegg hennar og inn í kviðarhol og rifu á hægra nýra. Auk þessa hlaut A áverka á efri vör, sem rifnaði í sundur, brotna tönn og fleiðursár á vinstra auga.

Telst þetta varða við 211. gr., sbr. 20. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, en til vara við 2. mgr. 218. gr. sömu laga.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Skaðabótakrafa

A, kt. [...], gerir kröfu um; að viðurkennt verði að ákærði sé skaðabótaskyldur gagnvart brotaþola vegna árásar er brotaþoli varð fyrir af hendi ákærða 5. júlí 2014, að ákærði verði dæmdur til að greiða brotaþola kr. 8.301.714 auk vaxta skv. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 5. júlí 2014 allt þar til mánuður er liðinn frá birtingu krafnanna í ákæru fyrir ákærða en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Þá er þess krafist að ákærða verði gert að greiða málskostnað að mati dómsins eða samkvæmt síðar framlögðum málskostnaðarreikningi, að viðbættum virðisaukaskatti á málflutningsþóknun.“

Málavextir

Fyrir liggur að aðfaranótt laugardagsins 5. júlí var tilkynnt til lögreglu um heimilisófrið á [...] hér í borg. Þegar lögreglumenn komu þangað fundu þeir fyrir íbúa þar, A, og var hún með talsverða áverka í andliti að sjá og blóðug mjög á kviði. Sagði hún sambýlismann sinn vera valdan að þessu. Inni í íbúðinni sást blóð víða, mest í baðherbergi en einnig fannst blóð úti á svalahandriði og utan á svölunum. Tveir blóðugir búrhnífar voru á gólfinu í íbúðinni. Konan var flutt á slysadeild til aðhlynningar en sambýlismaður hennar, ákærði í máli þessu, var handtekinn utan dyra við húsið. Var hann blóðugur á hálsi og höndum. Í ljós kom að baðherbergishurð hafði verið brotin og húnninn brotinn af henni. Þá var stór rauðvínsblettur á höfðalagi hjónarúms öðru megin og slettur þar í kring.

Meðal gagna málsins er staðfest vottorð B skurðlæknis á almennri skurðdeild Landspítalans. Segir þar að hluti af efri vör A hafi skorist frá sem flipi og sést hafi í lausa tönn þar inn af. Þá hafi hún verið með v-laga fleiður neðan við vinstra auga. Þá hafi verið djúpt sár, um 3 sm breitt og eins og eftir hnífsstungu, vinstra megin á hnakka, annað stungusár, álíka breitt, hægra megin á hálsi, framan- og neðanverðum. Þá hafi verið álíka breitt stungusár á kviði, rétt ofan við og hægra megin við naflann. Við þreifingu reyndist það sár stefna beint aftur á við, inn í gegnum kviðvegg og inn í kviðarhol. Tekin var tölvusneiðmynd af höfði, hálsi, brjóstholi og og kviðar- og grindarholi. Sást þá margúll framan á hálsi niður að berkju í sömu hæð og skjaldkirtillinn en þó segir að ekki hafi verið áverki á hálsslagæðum. Áverki virtist vera á skjaldkirtlinum og loft hafi verið undir húð á hálsi, vinstra megin. Ekki hafi sést áverkar á brjóstholi en í kviðnum hafi sést loftfyllt svæði undir stungusvæðinu, rétt ofan við nafla. Einnig hafi verið loft í kviðarholinu og vökvi í mjaðmagrind en engin virk blæðing frá stórum líffærum, þ.e. lifur eða milta. Í „retroperitoneum“ hafi sést rifa í hægra nýranu, neðanverðu, og margúll umhverfis.

Gerður hafi verið kviðarholsskurður til þess að geta greint áverkann. Sást þá að hnífurinn hafði farið í gegnum kviðvegg og inn í kviðarholið. Lítils háttar blóð var í kviðnum, einkum hægra megin og niður í grindarholið, sem talið var að væri frá sárinu á kviðvegg. Ekki fundust sár á lifur, milta né ristli. Þá fundust ekki sár á smáþarmi. Gert var að sárum konunnar.

Læknirinn hefur komið fyrir dóm. Hann segir um stunguna á hnakkanum að þar sé stutt í ofanverðan hrygginn og mænuna. Sé líklegt að hnífsblaðið hafi skautað eftir höfuðkúpunni aftanverðri og hryggnum og því verið tiltölulega grunnt sár, þegar á dýptina sé litið. Gangur sársins hafi hins vegar verið lengri. Um áverkann framan á hálsinum sé það að segja að stungan hefði getað farið í gegnum barkann og leitt til öndunarerfiðleika og öndunarbilunar. Þá séu beggja vegna í hálsinum mjög stórar æðar og einnig stórar æðar til heilans nálægt skjaldkirtlinum. Hefðu þessar æðar farið í sundur hefði það haft miklar afleiðingar fyrir blóðflæði til heilans. Konunni hefði getað blætt út á mjög stuttum tíma. Hann segir áverkann á nýranu ekki hafa verið stunguáverka heldur líklegast kominn til af þungu höggi. Um hættuna af kviðstungunni sé það að segja að áverki á görnum geti leitt til síðbúinnar sýkingar og dauða. Þá sé á það að líta að hnífurinn hefði getað farið í stærri líffæri, lifur og milta með lífshættulegri blæðingu.

Tekin voru blóðsýni úr ákærða og A til alkóhólrannsóknar. Mældust 1,76 0/00 af vínanda í henni og 1,74 0/00 í ákærða. Þá eru gögn í málinu þar sem fram kemur að ákærði hafi verið með fjölmarga grunna skurði á hálsi.

Ákærði kannast við að hafa veitt A áverka þá sem greinir í ákærunni. Hann kveðst þó ekki muna eftir einstökum áverkum, sem bornir eru undir hann. Hann kveðst ekki rengja það sem segir í ákærunni um þá. Hann tekur fram að hann hafi ekki ætlað að bana A eða meiða hana og aldrei haft slíkar hugsanir með sér, að m. k. muni hann ekki til þess. Hann kveðst ekki muna eftir hnífunum í þessu samhengi. Hann kveður samkvæmi hafa verið heima hjá þeim A um kvöldið en eftir samkvæmið hafi þau farið niður í bæ. Þar hafi kastast í kekki milli þeirra út af vinkonu hans, sem þau hafi rekist á í bænum og var grátandi. Hafi A orðið afbrýðissöm en hann þá farið heim. Á leiðinni þangað hafi hann áttað sig á því að hann var ekki með lykla og hann hringt í hana og hún komið á eftir honum og þau farið inn. Hann kveðst hafa verið búinn að drekka mjög mikið þegar hér var komið sögu. Hann muni næst eftir því í íbúðinni að A var meidd og skildist ákærða þá á henni að hann hefði sparkað í hana og hrint henni. Hann hafi beðið hana afsökunar á þessu og finnst honum líklegt að hann hafi svo náð í hníf til þess að skaða sjálfan sig. Næst muni hann eftir sér að hann stóð yfir henni og áttaði sig á því að hann hafði stungið hana. Hafi hann þá tekið hníf og skaðað sjálfan sig á hálsi og kveðst aðspurður hafa reynt að skera sig á háls. Næst muni hann eftir sér á gangi. Hann kveðst halda að atburðurinn hafi gerst eftir að hann var háttaður.

Ákærði kveðst iðrast mjög eftir þennan verknað og muni hann gera það alla ævi. Ákærði kveðst hafa stundað háskólanám í tölvunarfræði þegar þetta gerðist og hyggst hann halda því áfram. Hafi hann að eigin ósk verið færður á meðferðargang í fangelsinu og kveðst halda áfram náminu þar.

A hefur skýrt frá því að þau hafi farið niður í bæ eftir gleðskapinn heima hjá þeim, ásamt öðrum. Kveðst hún hafa verið búin að drekka nokkuð af áfengi og aðspurð segir hún ákærða hafa verið áberandi ölvaðan. Eftir að þangað kom hafi skorist í brýnu með þeim vegna vinkonu ákærða. Hafi ákærði skilið hana eftir niðri í bæ út af þessari misklíðar og farið heim. Hún kveðst svo hafa farið á eftir honum skömmu seinna eftir að hann hringdi í hana, lyklalaus. Eftir að heim kom hafi þau farið að rífast og hann kallað hana illum nöfnum. Hafi hún hellt yfir ákærða rauðvíni og hann þá rokið í hana frammi í stofunni. Hafi hún fengið á sig högg og fallið við það. Hafi hann sparkað í andlitið á henni. Hafi hún beðið hann að fara en hann ekki viljað það. Hafi þau haldið áfram að rífast og hann farið í eldhúsið og sagst ætla að drepa sig. Hafi hún farið á eftir honum og sagt honum að hætta þessu. Hafi hann þá ráðist aftur á hana svo að hún féll við. Muni hún næst eftir sér við það að hún var komin inn á bað og hafði læsti á eftir sér. Ákærði hafi brotist þangað inn á eftir henni en hún þá hringt í bróður hans og fengið hann til þess að tala um fyrir honum. Virtist ákærði reiðast meira við þetta símtal. Kveðst hún hafa reynt að hringja aftur þarna inni á baðinu en þá séð hann með hnífana. Hafi hann svo stungið hana, fyrst í kviðinn, en hún muni ekki í hvaða röð hún fékk hinar stungurnar. Kveðst hún hafa óttast að hún væri að deyja.

A segir að í sambandi þeirra hafi skipst á góð og vond tímabil. Áður en þetta gerðist segir hún að gott hafi verið á milli þeirra og vel hafi farið á með þeim þegar þau héldu niður í bæ.

Vitnið hefur sýnt í réttinum að hún ber ör víða á líkamanum eftir áverka, þar á meðal mikið lóðrétt ör á kviði, sem ráða má af læknisvottorðinu að hafi að miklu leyti hlotist af læknisaðgerð.

Niðurstaða

Sannað telst með vætti A, framburði ákærða svo og læknisvottorði og framburði B að ákærði veittist að henni á heimili þeirra með höggum og hnífsstungum í háls og kvið, eins og greinir í ákærunni. Telja verður að hnífsstungurnar, einkum í hálsinn þar sem fyrir eru mæna, barki og stórar æðar, hafi hver um sig verið svo hættuleg að hending hafi ráðið því að konan hlaut ekki bana af. Hlaut ákærða að vera ljóst að langlíklegast væri að hún biði bana af þessum stungum. Telst ákærði hafa gerst sekur um tilraun til manndráps og að hafa þannig brotið gegn 211. gr., sbr. 20. gr. almennra hegningarlaga.

Refsing, skaðabætur og sakarkostnaður

Ákærða hefur ekki verið refsað áður. Ber að hafa í huga að hann hefur játað verknaðinn og eins ber að hafa í huga það sem hafði farið á milli þeirra A á undan árásinni. Þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í 5 ár. Frá henni ber að draga gæsluvarðhaldsvist, sem ákærði hefur sætt frá 5. júlí sl., samtals 100 daga.

Af hálfu A er, eins og fyrr segir, gerð krafa um það að ákærði verði dæmdur til þess að greiða henni i henni 8.301.714 krónur í skaðabætur auk vaxta skv. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu, frá 5. júlí 2014 þar til mánuður er liðinn frá birtingu kröfunnar fyrir ákærða, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Hefur ákærði samþykkt bótakröfuna að öðru leyti en því að fjárhæð miskabóta er mótmælt sem of hárri. Fram kemur í skýrslu C sálfræðings, sem ekki hefur verið mótmælt, að A hefur þjáðst af áfallastreituröskun og alvarlegu þunglyndi í kjölfar árásarinnar og að mati sálfræðingsins hefur atburðurinn haft alvarleg og víðtæk áhrif á hana og verulega skert getu hennar til þess að stunda vinnu og háskólanám. Þá hefur komið í ljós að hún ber ör víða á líkamanum eftir áverkana sem ákærði veitti henni, þar á meðal mikið ör á kviði, sem ráða má af læknisvottorðinu að hafi að talsverðu leyti hlotist af nauðsynlegri læknisaðgerð.

Bótakrafan sundurliðast sem hér segir:

Miskabætur kr. 8.000.000

Þjáningarbætur - 33.010

Útlagður kostnaður - 268.704

Miski A þykir hæfilega metinn 2.000.000 krónur. Ber þannig að dæma ákærða til þess að greiða henni 2.301.714 krónur í skaðabætur ásamt almennum vöxtum, samkvæmt 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu, frá 5. júlí 2014 til 16. október 2014 en þaðan í frá með dráttarvöxtum, samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laganna, til greiðsludags.

Dæma ber ákærða til þess að greiða verjanda sínum, B-kk-þgf B-kk-þgf hrl., 646.325 krónur í málsvarnarlaun að meðtöldum virðisaukaskatti.

Dæma ber ákærða til þess að greiða réttargæsluþóknun þeim S-kk-þgf G. G-kk-þgf hrl., 432.975 krónur, og G-kk-þgf G-kk-þgf hdl., 156.875 krónur, hvort tveggja að meðtöldum virðisaukaskatti.

Samkvæmt yfirliti um sakarkostnað í málinu er hann 2.027.791 króna. Vegur þar þyngst kostnaður af matsgerð um geðrænt sakhæfi ákærða, sem ekki verður séð að samráð hafi verið haft við hann um, og kostnaður við DNA-rannsókn, sem ekki hefur haft mikla þýðingu fyrir úrslit í málinu. Þykir því ekki rétt að láta þennan kostnað falla á ákærða nema að hálfu leyti. Ber þannig að dæma að ákærði greiði 1.414.358 krónur í annan kostnað af málinu.

DÓMSORÐ:

Ákærði, D-kk-nf A-kk-nf K-kk-nf, sæti fangelsi í 5 ár. Frá refsingunni dregst 100 daga gæsluvarðhaldsvist.

Ákærði greiði A 2.301.714 krónur í skaðabætur ásamt almennum vöxtum frá 5. júlí 2014 til 16. október 2014 en þaðan í frá með dráttarvöxtum til greiðsludags.

Ákærði greiði verjanda sínum, B-kk-þgf B-kk-þgf hrl., 646.325 krónur í málsvarnarlaun.

Ákærði greiði réttargæsluþóknun þeim S-kk-þgf G. G-kk-þgf hrl., 432.975 krónur, og G-kk-þgf G-kk-þgf hdl., 156.875 krónur.

Ákærði greiði 1.414.358 krónur í annan sakarkostnað.

P-kk-nf G-kk-nf