S-12/2007

Mál þetta sem dómtekið var að loknum munnlegum málflutningi 19. febrúar s.l. er höfðað með ákæru útgefinni 19. janúar s.l. gegn S-kk-þgf F-kk-þgf Þ-kk-þgf, kt. 000000-0000, Háfi 2, Rangárþingi ytra, "fyrir stórfellt fíkniefnabrot, með því að hafa staðið að ólögmætum innflutningi á 2.926,36 g af kókaíni, ætluðu að verulegu leyti til söludreifingar í ágóðaskyni hér á landi, en fíkniefnin fundu tollverðir falin milli klæðninga í ferðatösku ákærða, er hann kom til Keflavíkurflugvallar frá Kaupmannahöfn sem farþegi með flugi FI-205, þriðjudaginn 21. nóvember 2006.

Telst þetta varða við 173. gr. a. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 1. gr. laga nr. 64/1974, sbr. 1. gr. laga nr. 32/2001.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar. Þá er þess krafist að framangreind efni, sem lögregla lagði hald á við rannsókn málsins, verði gerð upptæk samkvæmt 6. mgr. 5. gr. laga um ávana- og fíkniefni nr. 65/1974 og 2. mgr. 14. gr. reglugerðar um sölu og meðferð ávana- og fíkniefna nr. 233/2001, sbr. reglugerð nr. 848/2002."

Ákærður krefst þess, að hann verði dæmdur til þeirrar vægustu refsingar sem lög leyfa og gæsluvarðhaldsvist hans til dagsins í dag komi til frádráttar refsingunni sem dæmd verður. Þá er krafist hæfilegra málsvarnarlauna til skipaðs verjanda hans S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hrl., sem ná og yfir verjendastarfa hans á rannsóknarstigi málsins.

Málavextir.

Við komuna til landsins frá Kaupmannahöfn þriðjudaginn 21. nóvember 2006 kl. 15:59 hafði fíkniefnahundur merkt ferðatösku ákærða við tollleit í Leifsstöð á Keflavíkurflugvelli. Þegar ákærður kom svo með farangur sinn í græna hlið flugstöðvarinnar var hann færður í tollleit og farangur hans var gegnumlýstur og kom þá í ljós, massi, sem virtist vera falinn á bak við plaststyrkingu í baki töskunnar. Við nánari skoðun tollgæslunnar komu í ljós flatar pakkningar í plastumbúðum eftir að fjarlægt hafði verið úr henni fatnaður og annar varningur. Ákærður tjáði tollvörðunum að hann ætti töskuna og innihald hennar og hefði hann sjálfur pakkað öllum farangri í hana og hafi enginn annar komið að því. Aðspurður um innihald pakkninganna, kvaðst hann enga hugmynd hafa um það. Hann var í framhaldi af þessu handtekinn og taskan með pakkningunum færð tæknideild lögreglunnar í Reykjavík til rannsóknar. Við efnagreiningu tæknideildarinnar með litaprófun reyndist efnið í pakkningunum vera kókaín og vó önnur pakkningin (1) 1.953,83 g, en hin (2) 972,53 g eða samtals 2.926,36 g.

Sýni af efnunum þ.e. 3,68 úr 1. pakkningunni og 4,26 úr 2. pakkningunni voru send Rannsóknarstofunni í lyfjafræði við Háskóla Íslands til rannsóknar.

Í matsgerð J-kk-ef K-kk-ef dósent, kemur fram, að með blettagreiningu á þynnu, gasgreiningu á súlu, massagreiningu, vökvagreiningu á súlu og ýmsum efnagreiningum hafi komið í ljós að sýnin innihéldu kókaín, fenasetin, diltiazen og laktosa. Efnapróf bentu til þess, að kókaínið væri að mestu í formi kókaín kloríðs.

Magn kókaíns í sýni nr. 1, var 40% sem samsvarar 45% af kókaín kloríði, en magn kókaíns í sýni nr. 2, var 32% sem samsvarar 36% af kókaín kloríði. J-kk-nf hefur staðfest þessa matsgerð hér fyrir dómi og kom fram í vætti hans, að meðalstyrkur kókaíns í sýnum sem efnagreind hafa verið á Rannsóknarstofu í lyfja- og eiturefnafræði, vegna gruns um að í þeim væri kókaín, hafi á árinu 2006 verið 44% kókaín.

Ákærður hefur hér fyrir dómi og hjá lögreglu játað sök um að hafa flutt til landsins þau fíkniefni sem fundust í ferðatösku hans við komu hans til Keflavíkurflugvallar frá Kaupmannahöfn 21. nóvember s.l. Hann kvað ferð hans til að sækja þessi fíkniefni hafa verið skipulögð af mönnum hér á landi, sem hann vildi ekki gefa upp nöfn á af ótta um að það myndi bitna illa á honum eða vandamönnum hans. Hann kvaðst ekki hafa tekið þátt í skipulagningunni og einungis farið eftir fyrirmælum þessara manna, en þau hafi gengið út á það, að hann færi fyrst til Svíþjóðar og þaðan til Kaupmannahafnar eftir að hafa gist eina nótt í Gautaborg, en í Kaupmannahöfn átti hann að hitta mann á bar veitingastaðarins R-x-x McGuies, sem átti að gefa honum frekari fyrirmæli um framhaldið, en eftir að ákærður væri kominn með fíkniefnin inn í landið, átti hann að vera við veitingastaðinn Rex eða Viktor í Austurstræti, þar sem einhver myndi hitta hann um kl. 18:00 sama dag og hann kæmi til landsins, en ella, ef enginn myndi koma að hitta hann átti hann að fá sér herbergi á Hótel Nordica um nóttina, þar sem haft yrði samband við hann. Ákærður kvaðst ekki hafa verið upplýstur um hvaða fíkniefni hann átti að sækja eða í hvaða magni þau voru, en vonaði að það væru vægari efni svo sem hass, en hann hafði engan fyrirvara haft um þetta og því gengist inn á að flytja inn þá tegund og það magn sem framangreindir skipuleggjendur ákváðu, en hann einungis verið svonefnt burðardýr.

Hann kvað aðdraganda þess, að hann hafi farið í þessa ferða, hafa verið að hann hafi í um það bil síðast liðin 5 ár neytt kannabisefna í talsverðu magni og einnig öðru hvoru neytt kókaíns og hafi laun hans að mestu farið til kaupa á þessum efnum, en einnig hafi hann stofnað til skulda vegna fíkniefnakaupa og taldi hann að hann hafi fengið lánað til kaupanna um það bil 300.000 krónur hjá fíkniefnasölunum, en skuldin engu að síður síðast liðið haust verið komin í um 1.000.000 króna, þó að hann hafi þá verið búinn að greiða 400.000 krónur inn á skuldina, en ekki vildi hann upplýsa hvenær hann fyrst stofnaði til skuldarinnar. Hann hafði í september s.l. ákveðið að flýja frá þessu og fara til Svíþjóðar, þar sem hann ætlaði að setjast að, fá sér vinnu og var ætlunin að koma ekki aftur heim. Hann hafði svo farið til Svíþjóðar á þessum tíma og hafði kunningi hans að nafni J-kk-nf, en hann gat ekki sagt til um föðurnafn hans ætlað að aðstoða hann við að fá vinnu en ákærður hafði tekið á leigu á gistiheimili herbergi til tveggja mánaða. Hann hafði samt farið að hugleiða eftir að út var komið, að hann gæti ekki stoppað svona auðveldlega, lánardrottnar hans heima myndu hafa upp á honum, eða þeir færu að ganga að fjölskyldu hans. Hann hafði því farið til Íslands aftur til að reyna að útkljá þessi mál, þ.e. að borga það sem hann gæti og að öðru leyti að fá skuldina fellda niður. Hann hafði hitt einn aðilann, sem hann skuldaði og reynt að loka málinu, en ekki hafi verið fallist á það. Um viku síðar hafi hann verið tekinn all hressilega í gegn og hafi það verið í sambandi við að fara framangreinda ferð til Kaupmannahafnar að sækja ætluð fíkniefni, en hann hafði í fyrstu ekki viljað fallast á það. Honum hafi verið gefnir úrslitakostir um að fara þessa ferð og honum verið hótað ofbeldi og menn hafi misþyrmt honum með því að berja hann, binda hann á höndum og fótum, setja hann í skott á bifreið og svo ekið með hann eitthvað, sennilega inn í bílskúr eða iðnaðarhúsnæði, þar sem hann hafi verið látinn dúsa í skottinu um nótt, en eftir það hafi verið farið með hann á einhvern stað, þar sem bara var hraun og mosi og þar hafi hann verið rifinn upp úr skottinu, verið laminn og honum verið hótað. Einn mannanna sem stóð að þessu hafi lagst ofan á hann, borið hníf að hálsi hans og lýst því yfir, að þeir sem hann skuldaði myndu senda barnaperra á son hans, ef hann færi ekki í þessa ferð og hann þá ekki getað annað en játað því að fara ferðina. Hann kvað menn þessa auk þess hafa komið í tvö eða þrjú skipti heim til hans. Í fyrsta skiptið hafi hann náð að lúskra á þeim er þeir réðust að honum, en í síðara skiptið hafi þeir verið 3-4 og hann þá ekkert getað gert, hann bara verið laminn, honum haldið niðri og hótað og eignir hans teknar svo sem geisladiskar o.fl. Hann kvaðst ekki hafa minnst á þetta við neinn mann, skammast sín fyrir þetta og ekki viljað að neinn vissi af þessu. Ekki hafði hann leitað til læknis út af þeim áverkum sem hann hafði fengið, en taldi þó að aðstandendur hans kynnu að hafa séð þá, er hann fór í heimsóknir til þeirra. Ákærður kvaðst hafa farið í ferðina til Kaupmannnahafnar eins og fyrir hann var lagt. Fyrst farið til Gautaborgar og gist þar eina nótt og svo hefði hann fengið sér herbergi á einhverju hóteli í Istergade í nokkra daga, en svo á laugardeginum farið á framangreindan veitingastað, svo sem um var talað beðið þar við barinn eftir að haft yrði samband við hann. Hann átti að vera með gulan minnismiða á borðinu hjá sér og bók, svo að maðurinn sem kæmi vissi hver hann væri. Hann kvað svo mann hafa haft samband við hann og beðið hann að koma með sér. Hann hafði farið með manninum út af barnum og maðurinn svo afhent honum ferðatösku sem var án farangurs. Hann hafði farið með ferðatöskuna á hótelherbergi sitt, þar sem hann hafði sett sinn farangur í hana og geymt hana þar til hann fór til Íslands á þeim tíma sem ákveðið hafði verið, þ.e. 20. eða 21. nóvember 2006.

Ákærður hafði séð að rennilásinn á botni töskunnar var niðurrenndur, en hann virst eðlilegur að öðru leyti. Hann hafði reynt að athuga hvort eitthvað væri falið í botninum, en ekkert séð og ekkert viljað vera að fikta í því. Hann svo flogið til Keflavíkur og ætlað svo sem fyrr er greint með töskuna um græna hliðið í flugstöð L-kk-ef E-kk-ef er hann var stöðvaður af tollvörðum.

Þ-kk-nf F-kk-nf Ó-kk-nf, kt. 000000-0000, Háfi 2, Rangárþingi ytra, faðir ákærða bar vitni í málinu og lýsti fjárhagsstöðu ákærða og því að frá því um vorið 2006 hafi hann þrívegis komið í heimsókn til foreldra sinna og þá verið krambúleraður og meiddur og í öll skiptin borið því við að hann hefði dottið. Er hann hafði komið fyrst um vorið hafði hann komið með son sinn og hringt á undan sér og varað við útliti sínu, vegna þess að hann hefði dottið, en hann hafi þá verið mikið krambúleraður, með glóðarauga og bólginn. Ákærður hafði alltaf komið aðra hvora helgi austur og hálfum mánuði síðar hafði hann komið aftur austur og var hann enn meiddur, með sprungna vör og með laskað nef. Í septemberlok í haust hafði hann komið austur og þá verið helmarinn á öxlinni og niður á miðjan handlegg, þetta verið gróft, en hann hafi verið mikið marinn, og blár. Vitnið hafði haft samband við vinnuveitanda hans, sem kannaðist ekki við að hann hefði dottið í vinnunni, en hafði tekið eftir því að hann hafði verið með áverka, er hann kom til vinnu. Vitnið kvað hafa þyngst á ákærða brúnin rétt áður en hann fór til Svíþjóðar og síðasta daginn heima áður en hann fór, hafi hann verið eirðarlaus og eins og annars hugar. Vitnið kvaðst fyrir rúmu ári hafa orðið að taka fjármálin að hluta af ákærða. Vitnið og kona hans höfðu fyrir 4-5 árum gengið í ábyrgð fyrir yfirdráttarheimild á tékkareikningi ákærða að fjárhæð 500.000 krónur. Skuldin á tékkareikningnum var þá, fyrir ári, 870.000 krónur og var í vanskilum og var öllum reikningum ákærða lokað vegna þessa og leysti vitnið málið þannig, að það greiddi eða ábyrgðist greiðslu skuldar ákærða á tékkareikningnum og gekk svo frá því þannig að laun ákærða voru send vitninu, sem tók af því mánaðarlega 20-30 þúsund krónur til að greiða niður skuldina, en hann fékk um 120.000 krónur sér til framfæris, en hafði um 150.000 krónur í laun og þetta gengið vel fyrir sig, þar til hann fór til Svíþjóðar.

A-kk-nf L-kk-nf S-kk-nf, kt. 000000-0000, Fannafold 42, Reykjavík, framkvæmdastjóri ABL-taks ehf. bar vitni í málinu og kvað ákærða hafa unnið hjá fyrirtækinu í eitt og hálft ár og hafi ákærður verið verktaki samkvæmt samkomulagi við föður hans og hafi hann sent því reikningana vegna vinnu ákærða og hann greitt föðurnum. Vitnið kannaðist við a.m.k. einu sinni hafi ákærður mætt til vinnu með áverka á auga, nefi og hendi, en hann hafi ekki skýrt það fyrir því og það ekki gengið eftir skýringum.

Niðurstöður.

Með játningu ákærða, sem er í samræmi við rannsóknargögn málsins, er sannað að hann flutti inn 2.926.36 g af kókaíni þriðjudaginn 21. nóvember s.l. svo sem hann er sakaður um í ákæru, en ákærður gekkst inn á að flytja þessi efni inn fyrir menn sem voru fíkniefnasalar, og hann kvaðst hafa verið í verulegri skuld við og var honum því fullljóst að fíkniefnin voru ætluð til söludreifingar í ágóðaskyni. Telja verður að ákærður hafi gengist undir að flytja inn það magn fíkniefna og af þeim styrkleika, sem þeir sem stóðu að baki innflutningsins ákváðu og verður að miða við að frásögn ákærða um að hagur hans af brotinu væri niðurfelling á um 1.000.000 króna skuldar. Verknaðurinn er rétt færður til refsiákvæða í ákæru.

Ákærður hefur haldið því fram og verið staðfastur í þeim framburði, að hann hafi verið fenginn til að sækja áðurnefnda ferðatösku með fíkniefnum, með því að honum hafi verið misþyrmt og honum hótað bæði ofbeldi og að syni hans yrði gert mein. Hann hefur þó ekki geta rennt stoðum undir þessa frásögn með því að vísa til vitna, sem hann hefði trúað fyrir því sem fyrir hann bar. Í málinu er vætti föður hans og vinnuveitanda um að það hafi séð talsvert á honum, en ekki skýringar um að áverkarnir væru vegna misþyrminga þeirra sem hann skuldaði. Ekki er heldur til að dreifa læknisvottorði með sjúkrasögu um hvernig áverkarnir voru til komnir. Ekki verður því talin komin næg sönnun, til að byggt verði alfarið á þessari sögu ákærða, en tímasetningar föður ákærða um áverkana sem sáust á honum benda fremur til þess, að gengið hafi verið í skrokk á ákærða vegna þess að hann var ófær um að greiða fíkniefnaskuldina. Samt þykir ekki rétt að líta alveg framhjá því, að ákærður hafi verið beittur þrýstingi til að fara ferðina. Fyrst og fremst verður samt að hafa hliðsjón af þeim framburði ákærða að hann kom gagngert frá Svíþjóð til að gera upp skuldina, hafði ekki bolmagn til að greiða hana og er það þungamiðjan í málinu að hann féllst á að fara ferðina til að losna við skuldina og þar á meðal að koma í veg fyrir að það bitnaði á honum og vandamönnum hans, að hún var óuppgerð. Ákærður vildi ekki segja lögreglunni hverjir stæðu að innflutningnum af ótta við að það bitnaði þungt á honum og gæti jafnvel valdið honum fjörtjóni. Hann gat heldur ekki veitt aðrar upplýsingar, sem gerði lögreglunni mögulegt að rekja slóð hans í sambandi við afhendingu töskunnar með fíkniefnum í Kaupmannahöfn.

Ákærður hefur ekki áður gerst brotlegur við refsilög og þegar framangreint er virt og hve alvarlegt brot ákærða er, þegar horft er til þess að um er að ræða innflutning á miklu magni af mjög sterkum fíkniefnum sem ætluð eru til söludreifingar hér á landi, þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í 44 mánuði.

Ákærður hefur verið í gæsluvarðhaldi frá 22. nóvember s.l. til dagsins í dag og samkvæmt heimild í 76. gr. almennra hegningarlaga þykir mega ákveða að gæsluvarðhaldsvistin komi til frádráttar refsingunni.

Samkvæmt 6. gr. 5. gr. laga nr. 65/1974 og 2. mgr. 14. gr. reglugerðar nr. 233/2001 sbr. reglugerð nr. 848/2002 ber ákærða að hlíta upptöku á 2.926,36 g af kókaíni, sem haldlögð voru í málinu.

Dæma ber ákærða til að greiða 713.334 krónur í sakarkostnað, en þar af eru málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hrl. og þóknun til hans vegna verjendastarfa á rannsóknarstigi, sem ákveðast í allt 575.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið K-kvk-nf S-kvk-nf saksóknari.

DÓMSORÐ

Ákærður, S-kk-nf F-kk-nf Þ-kk-nf, sæti fangelsi í 44 mánuði, en gæsluvarðhaldsvist hans frá 22. nóvember 2006 til dagsins í dag komi með fullri dagatölu til frádráttar refsingunni.

Ákærður sæti upptöku á 2.926,36 g af kókaíni sem haldlögð voru í málinu.

Ákærður greiði 713.334 krónur í sakarkostnað, þar af eru málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns og þóknun til hans vegna verjendastarfa á rannsóknarstigi 575.000 krónur þegar tekið hefur verið tillit til virðisaukaskatts á þóknunina og málsvarnarlaunin.

G-kk-nf L. J-kk-nf

Rétt endurrit staðfestir.

Héraðsdómi Reykjaness 8.3.2007.