E-2382/2005

Mál þetta sem dómtekið var 6. september síðastliðinn, höfðaði stefnandi, Húsfélagið Fjörður, Fjarðargötu 13-15 í Hafnarfirði, þann 29. nóvember 2005 gegn Bifreiðastöð Hafnarfjarðar, Fjarðargötu 13-15 í Hafnarfirði, til greiðslu skuldar auk dráttarvaxta og málskostnaðar samkvæmt málskostnaðarreikningi.

Dómkröfur stefnanda eru þær að stefnda verði gert að greiða stefnanda skuld að fjárhæð kr. 348.275,- ásamt dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 af kr. 49.277,- frá 1. febrúar 2005 til 1. mars 2005, en frá þeim degi af kr. 98.554,- til 1. apríl 2005, en frá þeim degi af kr. 147.831,- til 1. maí 2005, en frá þeim degi af kr. 197.942,- til 1. júní 2005, en frá þeim degi af kr. 248.533,- til 1. júlí 2005, en frá þeim degi af kr. 298.164,- til 1. ágúst 2005 en frá þeim degi af kr. 348.272,- til greiðsludags.

Þá er krafist málskostnaðar samkvæmt málskostnaðarreikningi.

Stefndi gerir þá dómkröfu að hann verði sýknaður af öllum kröfum stefnanda.

Þá er krafist málskostnaðar samkvæmt málskostnaðarreikningi.

Málsatvik og málsástæður stefnanda.

Stefnandi, sem er húsfélag, hefur gefið út sjö reikninga á hendur stefnda vegna húsvörslu í verslunarmiðstöðinni Firði í Hafnarfirði, en stefndi er eigandi húsnæðis í húsinu og því haldið fram að hann þiggi þessa þjónustu. Dómkrafan sundurliðast með eftirfarandi hætti:

Nr. Útgáfudagur Gjalddagi Fjárhæð

3920 01.01.2005 01.02.2005 49.277.-

4038 02.02.2005 01.03.2005 49.277,-

4120 01.03.2005 01.04.2005 49.277,-

4229 01.04.2005 01.05.2005 50.111,-

4333 01.05.2005 01.06.2005 50.111,-

4458 01.06.2005 01.07.2005 50.111,-

4539 01.07.2005 01.08.2005 50.111,-

Skuld þessi hefur ekki fengist greidd og er því stefnanda nauðsynlegt að höfða mál þetta til greiðsu hennar.

Af hálfu stefnanda var á því byggt við aðalmeðferð að stefndi hafi aldrei með formlegum hætti mótmælt þessari reikningsgerð sem hófst 1998. Stefndi hafi staðið í skilum allt fram til áramóta 2004 og 2005. Síðustu greiðslu innti stefndi af hendi 14. mars 2005.

Forsvarsmaður stefnanda, A-kk-nf M-kk-nf S-kk-nf, bar fyrir dómi að á aðalfundi húsfélagsins ár hvert hafi verið samþykkt rekstrargjöld og húsgjöld. Inni í rekstrargjöldum hafi verið vörslukostnaður. Á aðalfundi húsfélagsins 1998 hafi verið samþykkt að greiða 95.000,- krónur vegna gæslu á kvöldin og um helgar og ákvörðun um skiptingu kostnaðar vegna þessa var vísað til stjórnar húsfélagsins.

Kröfu sinni til stuðnings vísar stefnandi til meginreglu kröfuréttarins um efndir fjárskuldbindinga, en regla þessi fær m.a. lagastoð í 45., 47. og 51.gr. laga nr. 50/2000. Um gjalddaga kröfunnar er einkum vísað til meginreglu 49. gr. sömu laga. Kröfur um dráttarvexti, þ.m.t. vaxtavexti, styður stefnandi við reglur III. kafla laga um vexti og verðtryggingu. Krafa um málskostnað styðst við 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Varnarþing fer eftir ákvæðum 32. gr. laga nr. 91/1991.

Við aðalmeðferð málsins byggði stefndi sýknukröfu á nýjum málsástæðum sem stefnandi mótmælti sem of seint framkomnum og ættu því ekki að fá að komast að í málinu.

A-kk-nf M-kk-nf S-kk-nf, framkvæmdastjóri hjá stefnanda, gaf aðilaskýrslu fyrir dómi.

Málsatvik og málsástæður stefnda.

Í greinargerð byggir stefndi sýknukröfu á þeirri málsástæðu að greiðsluskylda hans sé ekki fyrir hendi. Í málinu krefji stefnandi stefnda um greiðslu sjö reikninga vegna ,,vörslu” á tímabilinu janúar til júlí 2005. Ranglega sé fullyrt í stefnu að stefndi hafi þegið hina umkröfðu þjónustu. Hið rétta sé að stefndi hafi hvorki óskað eftir þjónustunni né nýtt sér hana, enda telji hann sig ekki hafa þörf fyrir hana. Sönnunarbyrði um greiðsluskyldu stefnda hvíli á stefnanda og hann verði að bera hallann af því takist honum ekki að sanna greiðsluskyldu stefnda. Með vísan til þessa ber að sýkna stefnda af kröfum stefnanda í málinu.

Málskostnaðarkröfu byggir stefndi í greinargerð á ákvæðum 129. og 130. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991.

Við aðalmeðferð byggði stefndi sýknukröfu á þeirri málsástæðu að húsfélagið hafi ekki heimild til þess að taka ákvarðanir um ráðstafanir sem bindi einstaka eigendur fasteignarinnar.

Ennfremur byggði stefndi sýknukröfu á þeirri málsástæðu að húsfélagið hefði ekki komið að ákvörðun um skiptingu kostnaðar vegna öryggisgæslu með lögmæltum hætti. Á því er byggt að stjórn húsfélagsins hafi ekki umboð til þess að binda hendur einstakra húseigenda við ákvörðun um útgjöld. Þá liggi ekkert fyrir um það hvort og þá hvernig stjórn húsfélagsins hafi tekið ákvörðun um skiptingu kostnaðar vegna húsvörslu eftir almennan lokunartíma verslana.

Þá byggði stefndi ennfremur á þeirri málsástæðu að samkvæmt 4. mgr. 46. gr. fjöleignarhúsalaga nr. 26/1994 þarf aukinn meirihluti að samþykkja á húsfundi frávik frá þeirri meginreglu að útgjöld af sameign leggist ekki jafnt á húseigendur. Á húsfundi 1998, þegar aukin húsvarsla var samþykkt voru einungis 74% húseigenda mættir á fundinn.

Telji dómurinn að stefnda beri að taka þátt í þessum kostnaði, þá er til vara krafist verulegrar lækkunar á kröfum stefnanda á þeim forsendum að ákvörðun húsfundar um kostnaðarskiptingu hafi verið bersýnilega ósanngjörn og óeðlileg í garð stefnda.

Fallist dómurinn á það að húsfélagið og stjórn þess hafi með umræddum samþykktum sínum talist hafa bundið eigendur hússins verður að minnsta kosti að telja að skipting kostnaðar verði að fara eftir 45. gr. fjöleignarhúsalaga nr. 26/1994 og því eigi kostnaður að falla á eigendurna alla og skiptast eftir hlutfallstölum samkvæmt meginreglum fjöleignarhúsalaga.

Að lokum byggði stefndi sýknukröfu við aðalmeðferð á sömu málsástæðu og hann byggði mál sitt í greinargerð, þ.e.a.s. að stefndi hafi hvorki óskað eftir gæslu né hafi hann haft hagsmni af henni.

Í aðalmeðferð vísaði stefndi til eftirtalinna lagaákvæða máli sínu til stuðnings: 43. gr., 45. gr., 4. mgr. 46. gr. 57. gr., 69. gr. og 70. gr. fjöleignarhúsalaga nr. 26/1994.

Þ-kk-nf O-kk-nf, stjórnarmaður hjá stefnda, gaf aðilaskýrslu fyrir dómi. Vitnið bar fyrir dómi að stefndi hefði aldrei óskað eftir aukinni gæslu og taldi að stefndi hefði ekki þörf fyrir hana, þar sem starfsmenn stefnda önnuðust hana sjálfir eftir almennan lokunartíma verslananna. Vitnið taldi sig geta fullyrt að stefndi hefði aldrei greitt reikninga vegna öryggisgæslu um kvöld og helgar. Vitnið kvaðst hafa mótmælt þessari gjaldtöku sem ósanngjarnri á aðalfundi húsfélagsins.

Niðurstaða.

Mál þetta snýst um það hvort stefnda beri að greiða fyrir öryggisgæslu ásamt nokkrum öðrum fyrirtækjum í húsnæði Fjarðar eftir almennan lokunartíma verslana til miðnættis og um helgar, en ákvörðun um aukna gæslu var tekin á aðalfundi húsfélagsins 1998. Fram kom við aðalmeðferð að stefndi hóf rekstur í húsnæði Fjarðar fljótlega eftir að húnæðið var opnað á árinu 1994, en húsnæði stefnda var þá í eigu Hafnarfjarðarbæjar. Stefndi keypti húsnæðið af bænum 2004. Af hálfu stefnanda var upplýst við aðalmeðferð að staðið hefði verið í skilum með greiðslur af hálfu stefnda vegna þessarar auknu húsvörslu allt fram til áramóta 2005. Það kom jafnframt fram að síðustu greiðslu vegna þessara gjalda hafi stefndi innt af hendi 14. mars 2005 vegna gæslu mánuðina ágúst-desember 2004. Af hálfu stefnda er því hins vegar haldið fram að ósannað sé að stefndi hafi innt þessar greiðslur af hendi til 14. mars 2005.

Við aðalmeðferð málsins byggði stefndi sýknukröfu á nýjum málsástæðum sem hann hafði ekki sett fram í greinargerð og eru þær reistar á ákvæðum laga um fjöleignarhús nr. 26/1994. Ennfremur bar stefndi upp varakröfu til lækkunar á stefnukröfu verði ekki fallist á aðalkröfu um sýknu. Gegn mótmælum stefnanda fær þessi málatilbúnaður ekki komist að í málinu, þar sem hann er of seint fram kominn.

Á aðalfundi húsfélags Fjarðar 1998 var samþykkt gæsla í húsinu á kvöldin og um helgar. Stefndi er skuldlaus við stefnanda vegna þessarar ákvörðunar fram til áramóta 2004-2005. Verður því litið svo á að stefndi hafi fram að þeim tíma og reyndar fram í mars 2005 talið sér skylt að greiða fyrir þessa þjónustu. Stefndi hefur ekki sýnt fram á að hann hafi mótmælt reikningsgerð stefnanda innan sanngjarns tíma eftir að hann móttók reikninga þá sem mál þetta snýst um, sem honum bar skv. 47. gr. laga nr. 50/2000 um lausafjárkaup. Þá hefur stefndi í greinargerð ekki haldið uppi þeim vörnum að umkrafið verð hafi verið ósanngjarnt en gegn mótmælum stefnanda fær varakrafa stefnda ekki komist að í málinu, þar sem hún er of seint fram komin.

Með hliðsjón af því sem hér að framan hefur verið rakið er niðurstaðan sú að stefnukrafan er tekin til greina. Stefndi skal greiða stefnanda 348.275,- krónur með dráttarvöxtum eins og greinir í dómsorði.

Samkvæmt þessari niðurstöðu og með vísan til 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála er stefnda gert að greiða stefnanda 134.383,- krónur í málskostnað.

D ó m s o r ð :

Stefndi, Bifreiðastöð Hafnarfjarðar, greiði stefnanda, F-kk-þgf húsfélagi, 348.275,- krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 af kr. 49.277,- frá 1. febrúar 2005 til 1. mars sama ár, en frá þeim degi af kr. 98.554,- til 1. apríl sama ár, en frá þeim degi af kr. 147.831,- til 1. maí sama ár, en frá þeim degi af kr. 197.942,- til 1. júní sama ár, en frá þeim degi af kr. 248.533,- til 1. júlí sama ár, en frá þeim degi af kr. 298.164,- til 1. ágúst sama ár en frá þeim degi af kr. 348.272,- til greiðsludags og kr. 134.383,- í málskostnað.

Ó-kvk-nf P-kvk-nf dómstjóri kvað upp dóm þennan.

Rétt endurrit staðfestir.

Héraðsdómur Reykjaness 18.09.2006