E-2638/2010

Mál þetta, sem tekið var til úrskurðar 13. janúar sl., er höfðað fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur af E-kvk-þgf R-kvk-þgf Á-kvk-þgf, Smárabarði 2-F, Hafnarfirði með stefnu birtri 17. mars 2010 á hendur íslenska ríkinu, Arnarhvoli, Reykjavík.

Stefnandi krefst þess aðallega að stefndi verði dæmdur til að greiða bætur að fjárhæð 14.665.336 krónur ásamt 4,5 % ársvöxtum frá 17. mars 2006 til 17. apríl 2010, en ásamt dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla laga nr. 38/2001 frá þeim degi til greiðsludags. Til vara er krafist lægri fjárhæðar bóta. Þá krefst stefnandi málskostnaðar eins og málið væri ekki gjafsóknarmál.

Stefndi krefst þess aðallega að máli stefnanda verði vísað frá dómi og honum dæmdur málskostnaður. Til vara krefst stefndi sýknu og greiðslu málskostnaðar, en til þrautavara að stefnukrafa verði lækkuð verulega og málskostnaður felldur niður.

Í þessum þætti málsins er tekin til úrlausnar frávísunarkrafa stefnda. Af hálfu stefnanda er þess krafist að kröfunni verði hafnað og honum tildæmdur málskostnaður.

II

Málatilbúnaður stefnanda

Stefnandi fæddist hinn 13. janúar 1979 á Landspítalanum við Hringbraut (nú Landspítali-háskólasjúkrahús) með svokallaðan klumbufót á vinstri fæti. Fjöldi aðgerða var framkvæmdur á spítalanum í því skyni að lagfæra þennan fæðingargalla. Nokkrar þeirra voru gerðar á fyrstu tveimur æviárum stefnanda en þá var fótur hennar gipsaður og framkvæmdar hásinalengingar á fætinum. Síðan voru gerðar aðgerðir á fætinum á árunum 1990, 1995 og 1999 og miðuðust þær við að reyna að rétta framfótinn.

Með bréfi, dagsettu 21. nóvember 2001, leitaði stefnandi til Landlæknisembættisins og óskaði eftir að það færi yfir sjúkraskýrslur hennar og kannaði hvort eðlilega hefði verið staðið að aðgerðum vegna fæðingargallans. Í álitsgerð embættisins frá 19. febrúar 2003 kemur fram að eðlilegt hefði verið að gera aðgerð á fætinum í upphafi en fjöldi aðgerða fyrsta árið, þ.e.a.s. þrjár hásinalækningar væru óeðlilegar. Embættið taldi hins vegar að aðgerðir sem framkvæmdar voru á fætinum eftir 1990 hafi verið nauðsynlegar vegna óþæginda og að ekki hefði verið fullreynt með bata fyrr en eftir þær aðgerðir.

Hinn 21. maí 2003 var stefnanda veitt gjafsóknarleyfi vegna máls sem hún hugðist höfða gegn stefnda til viðurkenningar á bótaábyrgð og heimtu skaðabóta vegna læknamistaka er orðið höfðu vegna aðgerða á Landspítalanum við Hringbraut eftir fæðingu hennar hinn 13. janúar 1979.

Í málinu liggja fyrir matsgerðir sem stefnandi aflaði í þágu málsins, annars vegar tvær matsgerðir J-kk-ef H-kk-ef læknis og Y-kk-ef Ó-kk-ef bæklunarskurðlæknis, dagsettar 11. apríl 2005 og 24. janúar 2006. Áréttuðu matsmennirnir niðurstöður sínar með bréfi, dagsettu 9. desember 2006. Hins vegar er matsgerð dómkvaddra matsmanna, dagsett 4. apríl 2008, þeirra Þ-kk-ef I-kk-ef, dósents í bæklunarskurðlækningum, og P-kk-ef S-kk-ef lagaprófessors.

Stefnandi byggir bótakröfu sína á því að læknar á Landspítalanum hafi með vali á rangri gipsmeðferð og óeðlilegum fjölda hásinalengingaraðgerða á fyrsta aldursári stefnanda orsakað vandamál hjá stefnanda sem hafi færst í aukana eftir því sem liðið hafi á ævi og sé nú svo komið að einkennin plagi stefnanda verulega í daglegu lífi og við störf. Ítrekað hafi verið reynt að bæta úr, án árangurs, frekar hafi ástandið versnað. Vísar stefnandi til matsgerðar dómkvaddra matsmanna um 40% varanlega örorku, 42 miskastig og þjáningartímabil og krefst þess að stefndi bæti tjón stefnanda í samræmi við hana. Stefnandi sundurliðar aðalkröfu sína á eftirfarandi hátt:

Til stuðnings varakröfu sinni um lækkun bóta vísar stefnandi til matsgerða J-kk-ef H-kk-ef og Y-kk-ef Ó-kk-ef, sbr. sundurliðuð niðurstaða þeirra í bréfi, dagsettu 9. desember 2006, um að heildartjón stefnanda sé 35 stiga miski og 15% varanleg örorka, þar af varanlegur miski vegna óvenjulegs fjölda aðgerða 5 stig og varanleg örorka vegna sama 2,5%. Um lagarök vísar stefnandi til ólögfestra meginreglna íslensks skaðabótaréttar um ábyrgð vinnuveitanda á skaðaverkum starfsmanna, húsbónda- eða vinnuveitendareglunnar svokölluðu. Þá byggir hann á skaðabótalögum nr. 50/1993 með síðari breytingum. Um málskostnað vísar stefndi til 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991.

III

Málatilbúnaður aðila varðandi frávísunarkröfu

Frávísunarkrafa stefnda er á því byggð að málið sé verulega vanreifað. Enginn greinarmunur sé gerður á sjúkdómi þeim sem stefnandi hafi fæðst með og þeim meintu mistökum sem stefnandi byggi á. Þá telur hann að málið sé ekki byggt á réttum lagagrunni og því ódómtækt í því horfi sem það sé. Stefnandi byggi mál sitt á skaðabótalögum frá 1993 um atvik sem hafi orðið 13-14 árum frá setningu þeirra. Matsgerðir í málinu séu einnig sama marki brenndar en þær byggi á sömu lögum.

Af hálfu stefnanda er vísað til þess að eftir að stefnandi hafi fæðst árið 1979 hafi hafist samfellt ferli læknisaðgerða til að reyna að bæta ástand hennar en það hafi engan árangur borið. Þvert á móti hafi umræddar aðgerðir leitt til hins verra. Síðasta aðgerðin hafi verið gerð árið 1999, þ.e. eftir gildistöku skaðabótalaga nr. 50/1993. Þá sé stöðugleikapunktur í matsgerð dómkvaddra matsmanna miðaður við 17. mars 2000 og hafi því verið rétt að byggja málið á framangreindum lögum. Stefnandi bendir á að í málinu sé höfð uppi varakrafa um lægri bætur, sbr. matsgerðir J-kk-ef H-kk-ef og Y-kk-ef Ó-kk-ef. Sá málatilbúnaður byggi á aðgerðum sem framkvæmdar hafi verið eftir setningu núgildandi skaðabótalaga og hafi leitt til varanlegs miska.

IV

Niðurstaða

Um lagagrundvöll

Stefnandi máls þessa fæddist á Landspítalanum 17. janúar 1979. Óumdeilt er að hún var við fæðingu með svokallaðan klumbufót og voru því framkvæmdar læknisaðgerðir á spítalanum í því skyni að bæta mein hennar. Byggir stefnandi kröfur sínar um skaðabætur á því að mistök hafði verið gerð við aðgerðirnar/ læknismeðferð sem hafi orðið henni til tjóns. Í stefnu málsins gerir stefnandi athugasemdir við tilteknar aðgerðir sem framkvæmdar voru á fyrsta aldursári stefnanda. Ekki eru gerðar sérstakar athugasemdir við aðgerðir sem gerðar voru á fætinum eftir 1990 heldur tekið fram að þrátt fyrir að ítrekað hafi verið reynt að bæta þar úr allar götur frá fyrstu æviárum stefnanda, hafi ástand klumbufótarins, og afleiddar afleiðingar þess meins, sífellt orðið verra og haft alvarlegar afleiðingar á líkama og starfsfærni stefnanda. Telur stefnandi að hefði eðlilega og réttilega verið staðið að meðferðinni í upphafi hefði stefnandi mátt vænta betri árangurs við lækninguna á klumbufætinum en raunin hafi orðið. Stefnandi kveðst byggja kröfur sínar á því að læknar Landspítalans hafi með vali á rangri gipsmeðferð og óeðlilegum fjölda hásinalengingaaðgerða á fyrsta aldurári stefnanda orsakað vandamál hjá stefnanda sem hafi færst í aukana eftir því sem liðið hafi á ævi. Til stuðnings varakröfu sinni um lækkun bóta vísar stefnandi til matsgerða J-kk-ef H-kk-ef og Y-kk-ef Ó-kk-ef, sbr. sundurliðaða niðurstöðu þeirra í bréfi dagsettu 9. desember 2006, um að heildartjón stefnanda sé 35 stiga miski og 15% varanleg örorka, þar af vegna óvenjulegs fjölda aðgerða 5 stig og varanleg örorka vegna sama 2,5%.

Í munnlegum málflutningi um frávísunarkröfu var af hálfu stefnanda vísað til þess að í matgerð J-kk-ef H-kk-ef og Y-kk-ef Ó-kk-ef, frá 24. janúar 2006, væri sundurgreint sérstaklega hve stór hluti miskans og varanlegu örorkunnar væri vegna aðgerða sem framkvæmdar hafi verið 1995, 1996 og 1999. Að mati dómsins verður hins vegar ekki ráðið af framangreindum málatilbúnaði stefnanda að þær aðgerðir eigi að leiða til bótaskyldu. Þá verður ekki ráðið af matsgerðum nefndra manna, hvort heldur matsgerðinni frá 11. apríl 2005 eða 24. janúar 2006, að við mat á tjóni stefnanda sé gerður greinarmunur á fæðingargalla hennar og þeim mistökum sem byggt er á að hafi átt sér stað. Þó er þess getið í niðurstöðum fyrri matsgerðarinnar að engan veginn sé sjálfgefið að ástand fótarins hefði orðið annað og betra en nú ef ekkert hefði verið aðhafst í upphafi en fjöldi aðgerða sé óvenjulegur og til þess fallinn að auka varanlega örorku.

Af framangreindu leiðir að við úrlausn málsins verður að byggja á því að læknisaðgerðir á fæti stefnanda, sem mögulega kunna að hafa leitt til bótaskyldu, hafi verið framkvæmdar á árunum 1979 til 1981. Framlagðar matsgerðir um mat á tjóni stefnanda í máli þessu byggja á skaðabótalögum nr. 50/1993. Þá er m.a. vísað til sömu laga til rökstuðnings bótakrafna í stefnu en að auki er byggt á ólögfestri meginreglu íslensks skaðabótaréttar um ábyrgð vinnuveitanda á skaðaverkum starfsmanna.

Samkvæmt 28. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 tóku lögin gildi 1. júlí 1993. Í athugasemdum við einstakar greinar frumvarps sem varð að lögum nr. 50/1993 segir m.a. að lagt sé til að lögin öðlist gildi 1. júlí 1992 og að hinar nýju reglur taki til skaðabótaábyrgðar vegna tjóns sem verði eftir gildistöku laganna. Frumvarpið hefði ekki áhrif á skaðabótarétt vegna tjóns sem yrði áður en lögin öðluðust gildi. Skipt gæti verulegu máli hvenær tjón sé talið hafa orðið. Ekki verði deilt um hvenær tjón hafi orðið þegar tjónsatvik sé skýrt afmarkaður skyndilegur atburður og skaðvænar afleiðingar hans kæmu strax í ljós. Hins vegar gæti það orkað tvímælis ef orsök tjóns væri langvarandi áhrif eða ástand sem stæði í nokkra hríð. Sama ætti t.d. við ef afleiðingar tjónsatviks kæmi ekki strax fram og nokkurn tíma tæki að staðreyna eftirköst þess. Í slíkum tilvikum bæri að skilja ákvæði þessarar greinar svo að reglur frumvarpsins um ákvörðun bóta fyrir líkamstjón ættu við þegar skaðlegar afleiðingar bæru að höndum 1. júlí 1992 eða síðar, án tillits til þess hvenær hin skaðvæna hegðun hæfist eða gerðist eða hve lengi hún hefði staðið. Hefði t.d. ólögmætt ástand varað langa hríð og smám saman valdið heilsutjóni ætti hinn bótaskyldi að greiða bætur eftir reglum frumvarpsins ef líkamlegar afleiðingar kæmu ekki fram fyrr en 1. júlí 1992 eða síðar. Sama ætti við þótt hinu ólögmæta ástandi væri lokið fyrir 1. júlí 1992 og áhrifa þess gætti þá ekki lengur. Tjón, sem ætti sér stað hægt eða smám saman, yrði almennt talið hafa orðið þegar skaðlegar afleiðingar yrðu greinilega sannreyndar. Í sumum tilvikum yrði að telja að tjónþoli hefði orðið fyrir tjóni sínu við ákveðinn skyndilegan atburð þótt skaðlegar afleiðingar hans yrðu eða kæmu í ljós að einhverju eða öllu leyti síðar.

Eins og áður hefur komið fram fæddist stefnandi hinn 17. janúar 1979 með klumbufót og voru framkvæmdar margar læknisaðgerðir á fætinum í því skyni að reyna að laga hann. Síðasta aðgerðin var framkvæmd 15. september 1999 og kemur fram í álitsgerð Landlæknisembættisins, dagsettu 19. febrúar 2003, að ekki hafi verið fullreynt með bata fyrr en eftir þá aðgerð. Í matsgerð dómkvaddra matsmanna, dagsettri 4. september 2008, er stöðugleikapuntur í skilningi 1. mgr. 2. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 talinn vera 17. mars 2000, þ.e. sex mánuðum eftir síðustu læknisaðgerðina. Með hliðsjón af þeim athugasemdum sem koma fram í lögskýringagögnum með frumvarpi sem varð að lögum nr. 50/1993 og rakin voru hér að framan, verður því, eins og atvikum máls þessa er háttað, að telja rétt að tjón stefnanda verði gert upp samkvæmt skaðabótalögum nr. 50/1993, enda þótt læknisaðgerðir á fæti stefnanda, sem mögulega kunna að hafa leitt til bótaskyldu, hafi verið framkvæmdar á árunum 1979 til 1981.

Um aðalkröfu

Stefnandi taldi að varanleg örorka og varanlegur miski vegna fjölda aðgerða væri vanmetinn af framangreindum matsmönnum og of lítið væri gert úr þætti aðgerða í núverandi ástandi vinstri fótar og almennt þeim líkamlegu kvillum sem hrjái stefnanda og rekja megi til fótarins og fór því fram á að dómkvaddir yrðu menn til að meta tjón stefnanda að nýju. Í matsbeiðni var þess óskað að hinir dómkvöddu matsmenn skoðuðu og mætu eftirfarandi atriði og létu í té skriflegt og rökstutt álit um afleiðingar aðgerða eftir fæðingu matsbeiðanda hinn 13. janúar 1979, þar sem síðasta aðgerðin sem leiddi til nokkurs bata hafi verið framkvæmd þann 17. september 1999:

1. Hvenær var heilsufar E-kvk-ef R-kk-ef orðið stöðugt þannig að ekki var að vænta frekari bata með tilliti til þeirra aðgerða sem hún gekkst undir, sú síðasta á árinu 1999, sbr. 1. mgr. 2. gr. skbl.

2. Þjáningabótatímabil, hversu lengi var E-kvk-nf R-kvk-nf veik í skilningi skbl., með tilliti til þeirra aðgerða sem hún gekkst undir, sú síðasta á árinu 1999, sbr. 3. gr. skbl.

3. Hver varanlegur miski matsbeiðanda sé árið 1999 á grundvelli 4. gr. skbl.

4. Hver varanleg örorka matsbeiðanda sé árið 1999 á grundvelli 5. gr. skbl.

Af matsgerð dómkvaddra matsmanna, Þ-kk-ef I-kk-ef, dósents í bæklunarskurðlækningum, og P-kk-ef S-kk-ef, lagaprófessors, dagsettri 4. september 2008, má ráða þeir hafi verið í vafa um hvernig skýra bæri framangreindar spurningar stefnanda. Þannig er í matsgerðinni vísað til þess að á matsfundi, sem haldinn var hinn 12. apríl 2008, hafi komið fram í máli lögmanns stefnanda að spurningar hans bæri að skilja svo að matsniðurstöður um hverja spurningu um sig miðist einvörðungu við heilsufarseinkenni matsbeiðanda á eðlilegum viðmiðunartíma eftir síðustu læknisaðgerð, sem um sé að ræða, þ.e. þá aðgerð sem hún hafi gengist undir 1999, einnig með hliðsjón af núverandi ástandi hennar í dag, ef heilsufar hennar kynni að hafa tekið breytingum frá því að síðasta aðgerðin fór fram. Þá er í matsgerðinni vísað til þess að í bréfi lögmannsins til matsmanna, dagsettu 22. apríl 2008, komi fram að í tilefni af spurningum matsmanna á matsfundi um það með hvaða hætti mætti skilja matspurningar í matsbeiðni þá sé ætlunin að fá fram mat á uppsöfnuðu ástandi (þjáningum, miska og örorku) sem rekja megi til óvenjulegs fjölda aðgerða eftir fæðingu stefnanda hinn 13. janúar 1979, en síðasta aðgerðin hafi verið framkvæmd 17. september 1999 og hafi bætt nokkuð ástandið á vinstri fæti stefnanda.

Í afstöðu dómkvaddra matsmanna til matsefna kemur fram að meðhöndlun á fætinum hafi ekki gengið vel hvað varðar það atriði að mikil stytting hafi orðið á honum en ekki sé ljóst hvort styttingin sé afleiðing klumbufótarins eða afleiðing læknisaðgerða eða gipsunar á fæti eða alls þessa. Við mat á varanlegum miska vísa matsmenn til þess að unnt sé að færa fyrir því rök að of margar aðgerðir hafi verið gerðar á matsbeiðanda á barnsaldri. Verði sérstaklega að horfa til þess í því sambandi að þrjár hásinalengingar hafi verið framkvæmdar á innan við ári, einnig hafi ekki rétt gips verið notað eftir fyrstu aðgerðina samkvæmt færslum í sjúkraskrá, sem hið minnsta gæti lengt meðferðartímann. Að samanlögðu verið þetta til þess að vinstri ganglimur sé gipsaður í langan tíma sem geti valdið eða aukið mislengd ganglima. Hvergi komi fram í sjúkraskrá hvort eða hvernig vinstri fótur sé „balanseraður“ en oft þurfi að færa til sinar til að minnka skeifu og gera fótinn starfrænni. Hins vegar megi ráða af sjúkraskánni að gerðar hafi verið mjúkvefja- og beinhlutaaðgerðir til að minnka skeifuna. Telja hinir dómkvöddu matsmenn að því sé erfitt að segja til um hvort of margar eða of fáar aðgerðir hafi verið gerðar á matsbeiðanda. Meginniðurstaðan sé þó sú að niðurstaða læknisaðgerða hafi ekki verið sú sem stefnt hafi verið að. Óvíst sé hvernig fóturinn myndi líta út ef engin læknismeðferð hefði farið fram. Taka matsmennirnir fram að við matið verði að taka tillit til þess hvernig ástandið hefði orðið ef ekki hefði til aðgerða komið eða jafnvel hvernig ástandi hefði orðið hefði klumbufóturinn ekki verið meðhöndlaður. Ekki sé unnt að fullyrða að ástandi hefði orðið verra. Var það m.a. niðurstaða matsmanna að varanlegur miski stefnanda væri réttilega metinn 42 stig og varanleg örorka 40%. Að mati dómsins er ekki unnt að skilja niðurstöðu matsgerðarinnar öðruvísi en svo að einungis sé verið að meta hvaða tjón fæðingargalli stefnanda, þ.e. klumbufóturinn, hafði í för með sér. Verður ekki séð að matsmenn telji að læknisaðgerðirnar sem framkvæmdar voru á fæti stefnandi hafi aukið tjón stefnanda. Af þessu leiðir að matsgerð dómkvaddra manna, sem ekki hefur verið hnekkt með yfirmati, og stefnandi hefur lagt fram til sönnunar um að tjón hans megi rekja til bótaskyldra mistaka lækna á Landspítalanum, er beinlínis andstæð rökstuðningi hans fyrir aðalkröfu. Þá er sundurliðun stefnanda fyrir aðalkröfu á því byggð að varanleg örorka stefnanda hafi verið metin 45% en eins og að framan er rakið töldu matsmenn hana vera 40%. Er stefnufjárhæð málsins því of há miðað við matsgerðina. Að mati dómsins hefur því grundvöllur aðalkröfu stefnanda ekki verið lagður með þeim hætti að dómur verði lagður á hana og er því óhjákvæmilegt að vísa henni frá dómi.

Um varakröfu

Varakröfu sína byggir stefnandi á matsgerðum læknanna J-kk-ef H-kk-ef og Y-kk-ef Ó-kk-ef, dags. 11. apríl 2005 og 24. janúar 2006, sbr. sundurliðaða matsniðurstöðu þeirra í bréfi dags. 9. desember 2006. Niðurstöður þeirra séu að heildartjón stefnanda sé 35 stiga miski og 15% varanleg örorka, þar af vegna óvenjulegs fjölda aðgerða 5 stig og varanleg örorka vegna sama 2,5%. Varakrafan er ekki frekar rökstudd en til þess vísað að sundurliðun aðalkröfu eigi að breyttum breytanda við um varakröfu.

Í matsgerð J-kk-ef og Y-kk-ef frá 11. apríl 2005 kemur fram þeir hafi verið beðnir um að meta örorku stefnanda vegna læknismeðferðar sem hún hlaut á barnsaldri vegna skekkju á vinstri fæti. Í niðurstöðum matsgerðarinnar er tekið fram að þeir telji fjölda aðgerða óvenjulegan og til þess fallnar að auka varanlega örorku. Var það mat þeirra að af 35% varanlegri heildarörorku væri 5% vegna óvenjulegs fjölda aðgerða og langrar gipsmeðferðar á barnsaldri. Miski stefnanda var ekki metin í þessari matsgerð. Stefnandi fór fram á ítarlegra mat á tímabundnu atvinnutjóni stefnanda skv. 2. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, hvenær heilsufar stefnanda teldist stöðugt þannig að ekki væri frekari bata að vænta m.t.t. þeirra aðgerða sem hún gekkst undir 23. júní 1995 og á árunum 1996 og 1999, sbr. 1. mgr. 2. gr. laganna, hversu lengi stefnandi hafi verið veik í skilningi skaðabótalaga m.t.t. aðgerðarinnar 23. júní 1995 og aðgerðanna 1996 og 1999, sbr. 3. gr. laganna, sem og hver varanlegur miski hennar væri skv. 4. og 5. gr. laganna. Í matgerð, dagsettri 24. janúar 2006, taka matsmenn fram að varðandi efnisþætti málsins sé vísað til fyrri matsgerðar. Sé miðað við það að matsefni miðist við þær aðgerðir sem stefnandi hafi gengið undir 23. júní 1995, 21. ágúst 1996 og 17. september 1999. Meta þeir miska hennar samtals 15 stig og varanlega örorku 15% vegna tveggja þessara aðgerða en ekki er þörf á að rekja frekari niðurstöður þeirra. Með bréfi, dags. 9. desember 2006, áréttuðu matsmenn niðurstöðu sína, í tilefni af fyrirspurn lögmanna stefnanda með eftirfarandi hætti:

1. Varanlegur miski 17. september 1999 er að mati matsmanna 35 stig, varanleg örorka á sama tíma 15%.

2. Varanlegur miski vegna óvenjulegs fjölda aðgerða er 5 stig, varanleg örorka 2,5%.

3. Varanlegur miski þann 9. desember 2006 er 35 stig, varanleg örorka 15%. Eins og áður sagði var miski stefnanda ekki metinn í matsgerðinni frá 11. apríl 2005. Í matsgerðinni frá 24. janúar 2006 var hann metinn samtals 15 stig vegna tveggja læknisaðgerða. Í bréfi matsmanna til lögmanns stefnanda, dagsettu 9. desember 2009 er miskinn hins vegar sagður 35 stig (þar af 5 stig vegna óvenjulegs fjölda aðgerða), bæði miðað við 17. september 1999 og 9. desember 2009. Engar röksemdir eru færðar fyrir því á hverju mismunurinn, 20 stig, byggist. Þá er til þess að líta að í matgerðinni frá 11. apríl 2005 er varanleg örorka sögð vera 35%, í matgerðinni frá 24. janúar 2006 er hún sögð vera 15% vegna tveggja læknisaðgerða og í bréfinu frá 9. desember 2009 15% (þar af 2,5 % vegna óvenjulegs fjölda aðgerða), bæði miðað við 17. september 1999 og 9. desember 2009. Aftur virðist því um að ræða óútskýrt misræmi milli matsgerða og bréfsins. Í málatilbúnaði stefnanda er á engan hátt reynt að skýra frekar á hverju varakrafa hans byggist en ljóst er af framangreindu að hún fær ekki nægan stuðning af matsgerðum og bréfi J-kk-ef H-kk-ef og Y-kk-ef Ó-kk-ef. Er varakrafan því svo vanreifuð að vísa verður henni frá dómi.

Þar sem bæði aðal- og varakröfu stefnanda hefur verið vísað frá dómi ber að vísa málinu frá dómi í heild.

Eins og málsatvikum er háttað þykir rétt að málskostnaður falli niður. Stefnandi hefur gjafsókn í málinu og greiðist gjafsóknarkostnaður hennar, þ.e. kostnaður vegna gagnaöflunar og mætinga í Héraðsdómi Reykjavíkur, samtals 1.020.893 krónur og þóknun lögmanns hennar 439.250 krónur, þ.m.t. virðisaukaskattur, eða samtals 1.460.143 krónur, úr ríkissjóði.

K-kvk-nf S-kvk-nf, settur héraðsdómari, kvað upp úrskurðinn.

Ú R S K U R Ð A R O R Ð

Málinu er vísað frá dómi.

Málskostnaður fellur niður.

Gjafsóknarkostnaður stefnanda, 1.460.143 krónur greiðist úr ríkissjóði.

K-kvk-nf S-kvk-nf