E-902/2018

Þetta mál, sem var tekið til dóms 8. maí 2019, höfðar Emmanuel Road ehf., kt. [...], Funafold 57, Reykjavík, á hendur Stjörnumálun ehf., kt. [...], Ármúla 4–6, Reykjavík.

Stefnandi krefst þess aðallega að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnanda skuld að fjárhæð 2.971.332 kr., ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, frá 5. júní 2017 til greiðsludags.

Til vara krefst stefnandi þess að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnanda skuld að fjárhæð 2.368.635 kr., ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, frá 5. júní 2017 til greiðsludags.

Stefnandi krefst einnig málskostnaðar úr hendi stefnda.

Stefndi krefst aðallega sýknu af öllum kröfum stefnanda.

Stefndi krefst þess til vara að stefnanda verði dæmd mun lægri fjárhæð en hann krefst

Hver sem úrslit málsins verða krefst stefndi þess að honum verði dæmdur málskostnaður úr hendi stefnanda.

Málsatvik

Báðir málsaðilar eru lögaðilar. Þeir sem móta atburðarásina eru fyrirsvarsmenn beggja félaganna. Í textanum verður því jöfnum höndum talað um félögin og fyrir-svarsmenn þeirra sem stefnanda og stefnda.

Stefndi er félag sem veitir málningarþjónustu. Í stór verk fær hann stundum undirverktaka til þess að sinna afmörkuðum verkþáttum.

Stefnandi er fyrirtæki eins manns sem tekur að sér málningarvinnu. Eigandi stefnanda, M-x-x A-x-x R-x-x, fluttist til landsins fyrir rúmum tuttugu árum, 1996. Í heimalandi sínu hafði hann unnið hjá fyrirtæki fjölskyldu sinnar sem tók að sér húsamálun. Hann bjó hér á landi í tólf ár og vann þá hjá málningarverktaka og lærði þau handtök og vinnubrögð sem tíðkast hér á landi. Stefnandi dvaldi erlendis í átta ár en fluttist aftur til landsins í lok árs 2016 og stofnaði fyrirtækið. Honum lá mikið á að hefja störf til þess að hann hefði fé sér til framfærslu. Hann komst í samband við stefnda sem réð hann til þess að vinna í örfáa daga í tímavinnu við að ljúka tilteknu verki. Þá sendi stefnandi stefnda smáskilaboð þegar hann hóf störf að morgni og aftur þegar hann hætti störfum síðdegis.

Fyrir liggur að þegar tímabundna verkinu fyrir stefnda var lokið tók stefnandi að sér, sem undirverktaki, að mála eina hæð í hóteli sem var verið að koma fyrir í gömlum byggingum og nýjum við Hafnarstræti 17–19 hér í bæ og stefnandi hafði tekið að sér að mála.

Það er ágreiningslaust að stefndi hafi átt að greiða stefnanda fyrir verkið tiltekið verð á hverja verkeiningu. Málsaðilar deila um það hvaða verð stefnda hafi borið að greiða fyrir hverja verkeiningu, hvaða flöt stefnandi hafði unnið þegar hann hætti störfum og hvort það sem hann vann hafi verið gallað, svo og hversu mikið stefndi geti dregið frá greiðslunni vegna aðfanga sem hann útvegaði, svo sem málningu, sparsl og verkfæri.

Stefnandi lagði áherslu á að geta hafið störf snemma dags og fékk því lykil til afnota. Stefndi mun hafa sagt honum að nú þyrfti hann ekki lengur að senda sér smáskilaboð þegar hann kæmi og færi því að fyrir þetta verk yrði greitt fyrir eininguna. Stefndi hafi þó ekki gert grein fyrir því hvert einingaverðið væri. Stefnandi kveðst ekki hafa þrýst á að fá að vita hvað það væri þar eð hann gerði ráð fyrir að það væri á sanngjörnu verðbili.

Ekki var heldur gengið frá því skriflega hvaða verkliði ætti að vinna á hvaða fleti. Að sögn stefnanda tók hann að sér að sparsla veggi, fylla múrgifs í raufar á milli loftaplatna, grunna og mála veggi og loft og setja hornalista. Að sögn stefnda bar stefnanda að sparsla og grunna rými 1–10 og 12–16 og mála loft þeirra. Þá hafi stefnanda borið að sparsla, grunna og mála veggi og loft ganga, þ.e. rými 11, 17 og 18.

Stefnandi hóf störf við þetta verk 31. mars 2017. Hann átti greiða virðisaukaskatt í apríl og samkvæmt framlögðum gögnum greiddi stefndi honum 300.000 kr. til þess að hann gæti greitt virðisaukaskatt sem gjaldféll í apríl. Stefnandi gaf stefnda út reikning vegna þessarar greiðslu.

Framlögð gögn sýna að stefnandi hélt verkinu áfram og að stefndi færði honum bæði sparsl, hornalista, málningu og margvísleg tæki og tól til starfans, allt eftir því hvað stefnandi bað um hverju sinni.

Stefnandi bar að í lok apríl hefði hann hringt í stefnda nokkrum sinnum til þess að fá hann til að koma að mæla upp verkið sem stefnandi hefði lokið svo að hann gæti fengið greitt í lok mánaðarins. Stefndi hafi ítrekað slitið hringinguna án þess að svara í símann. Stefnandi hafi þá áttað sig á því að eitthvað hefði farið úrskeiðis í samskiptum þeirra þótt hann vissi ekki hvað það væri.

Fyrstu dagana í maí 2017 óskaði stefnandi eftir greiðslu frá stefnda fyrir fyrsta mánuðinn. Stefndi svaraði með því að segjast hringja síðar og biðja stefnanda að hafa samband síðar. Þrátt fyrir dræmar undirtektir stefnda hélt stefnandi áfram vinnu við verkið og stefndi hélt áfram að færa honum það sem hann bað um, svo sem gifs, sparsl, málningu og ýmis verkfæri og tæki til verksins. Efnið og verkfærin voru þó oft skilin eftir niðri í anddyri byggingarinnar, þannig að ekki verður séð að stefndi og stefnandi hafi hist.

Í textasamskiptum 12. maí rak stefnandi enn á eftir því að fá greiðslu. Þá sagðist hann hafa unnið 307 klst. frá 1. til 30. apríl. Hann krafðist greiðslu fyrir það vinnuframlag sem samsvaraði 4.500 kr. á tímann og virðisaukaskatti á þá fjárhæð. Stefndi brást ekki við þessari beiðni. Stefnandi óskaði þá eftir því að stefndi greiddi helming fjárhæðarinnar þennan sama dag, 12. maí, og kvaðst stefnandi myndu afhenda stefnda reikning fyrir þessari greiðslu mánudaginn 15. maí. Þann dag hafði stefndi ekki fengið neina greiðslu, hvorki í heild né að hluta. Hann var vonsvikinn yfir sinnuleysi stefnda, en hann hafði ítrekað svarað fyrirspurnum stefnanda með því að segjast hringja síðar sama dag. Þrátt fyrir að stefndi sýndi beiðnum stefnanda um greiðslu engan áhuga hélt stefnandi áfram að vinna við verkið.

Barnsmóðir stefnanda er varamaður í stjórn félagsins. Hún kvaðst hafa hringt í stefnda 17. maí til þess að leita skýringa á því hvers vegna stefnandi fengi ekki greitt fyrir unnið verk. Hún kvaðst hafa hvatt stefnda til þess að hafa samband við stefnanda til þess að reyna að leysa málin. Stefndi hafi sagt henni að hann myndi fara á staðinn og mæla verkið upp þann sama dag, 17. maí 2017, sem hann gerði ekki.

Þennan dag hætti stefnandi störfum fyrir stefnda. Hann kvaðst ekki hafa tilkynnt stefnda það formlega, enda hefði stefndi ekki svarað símtölum hans. Tveimur dögum síðar hafði hann fengið aðra vinnu. Viku síðar, 24. maí, fékk hann samstarfsmenn sína þar til þess að koma með sér á hótelið að mæla upp það verk sem hann hafði unnið. Þá voru tvö herbergi læst þannig að ekki var hægt að mæla þau. Stefnandi heldur því fram að hann hafi sent stefnda uppmælingu samstarfsmanna sinna en því til staðfestingar liggja þó ekki fyrir gögn. Þegar stefndi hafi neitað að samþykkja þá uppmælingu hafi stefnandi gefið út reikning 29. maí 2017 á grundvelli hennar. Þann reikning neitaði stefndi að greiða. Reikningurinn var lítið sundurliðaður. Í honum var hvorki dreginn frá kostnaður vegna tækja sem stefndi lét stefnanda í té né kostnaður vegna þess efnis sem stefnandi notaði til verksins.

Um miðjan júní leitaði barnsmóðir stefnanda enn skýringa á því, í tölvuskeyti til stefnda, hvers vegna stefnandi fengi ekki greitt fyrir unnin störf, svo og hvers vegna reikningurinn væri ekki greiddur.

Í svari stefnda kom fram að stefnandi hefði ekki fylgt fyrirmælum og hefði notað allt of mikið efni. Í nokkrum herbergjum sem stefnandi hefði unnið við hefði hann málað loft og grunnað veggi en stefndi greiddi 1.650 kr. á fm fyrir vinnu og efni við að grunna veggi en 2.500 kr. fyrir vinnu, efni og vsk. fyrir fullmáluð loft. Í nokkrum herbergjum hefði ekkert verið gert og stefnandi hefði auk þess þurft að lagfæra verk eftir sig. Fjárhæð reikningsins 3.500.000 kr. sé fáránleg en hann hafi því miður ekki haft neinn tíma til þess að mæla verkið upp. Þar fyrir utan hafi „gögnin í þessu verki ... breyst mikið“ frá því að hann tók það sér. Hann kvaðst hafa gert stefnanda grein fyrir því. Hann hafi jafnframt óskað eftir því við stefnanda að hann sendi stefnda reikning áður en stefndi greiddi honum. Hann baðst loks afsökunar á því að hann hefði ekki mælt upp verkið sem stefnandi hefði unnið en hann myndi aldrei samþykkja fjárhæð reikningsins.

Daginn eftir, 15. júní, svaraði barnsmóðir stefnanda stefnda því að eðlilegt hefði verið að ræða efnismagn og vinnu við stefnanda á meðan hann vann við verkið en honum hefði ætíð verið sagt að allt væri í lagi. Hún hvatti stefnda einnig til þess að mæla verkið upp og senda henni mælinguna svo og einingaverð sem hann hefði í huga. Hún spurði þess að lokum hvernig stefnandi hefði átt að geta sent reikning þegar stefndi sendi aldrei nokkurn til þess að mæla verkið upp né gaf upp verðhugmyndir fyrir verkið. Þar eð stefnandi hefði hvorki vitað fyrir hversu stóran flöt hann hefði átt að rukka né hvaða einingaverð hefði honum verið ómögulegt að senda reikning. Hann hafi því neyðst til þess að fá viðurkenndan aðila til þess að mæla verkið upp og gefa sér upp leiðbeinandi einingaverð fyrir sambærileg verk. Það hafi stefnandi nú gert og þar með gert það sem stefndi segist hafa margbeðið hann að gera. Hún hvatti stefnda að lokum til þess að hafa samband til þess að ræða mætti málin og leita lausna. Þegar svar hafði ekki borist fjórum dögum síðar óskaði hún eftir viðbrögðum frá stefnda en fékk ekki.

Þremur mánuðum eftir þetta, um miðjan september, hafði stefnandi leitað til lögmanns, enda hafði hann ekkert fengið greitt fyrir vinnuna í apríl og maí. Stefndi svaraði innheimtutilraun lögmannsins um hæl og kvaðst ekki myndu greiða reikninginn. Viku síðar, 19. september, sendi hann lögmanninum magnskrá yfir hluta þess verks sem stefnandi hefði unnið. Inn í þá mælingu sagði hann vanta eitt herbergi sem skipti ekki máli því það hefði þurft að endurvinna það. Finna þyrfti samkomulagsverð á fjögur önnur herbergi sem stefnandi hefði verið byrjaður á en þau hefðu starfsmenn stefnda endurunnið. Hann tók fram að stefnandi hefði unnið 8 tíma við aukaverk. Einnig þurfi að taka saman tíma sem hafi farið í að þrífa glugga og gler eftir stefnanda, en hann hafi ekki límt plast yfir þá áður en hann málaði.

Hann taldi stefnanda eiga hjá sér 1.058.732 kr. en draga þyrfti efni frá. Auk þess hefði stefndi ekki lokið nokkrum herbergjum að fullu og finna þyrfti verð á þau.

Þremur dögum síðar ritaði lögmaður stefnanda enn og óskaði eftir því að fá uppgefna heildartölu að mati stefnda sem bera mætti undir stefnanda. Stefndi sendi lögmanni stefnanda endanlegar verðhugmyndir sínar 25. september og taldi sig þá skulda stefnanda 849.404 kr. og væri virðisaukaskattur meðtalinn í fjárhæðinni.

Svo fór að stefndi fékk sér einnig lögmann. Lögmaður stefnanda lagði til við hann að fenginn yrði verkfræðingur til þess að mæla upp verkið svo að þeir gætu hætt að deila um þann flöt sem stefnandi hefði unnið. Lögmaður stefnda kvað það vera stefnda að meinalausu að verkfræðingur færi þarna inn og mældi en í því fælist engin viðurkenning á réttmæti krafna stefnanda og stefndi teldi sér ekki skylt að taka þátt í kostnaði sem af þessari mælingu hlytist.

Í byrjun desember 2017 fékk stefnandi mælingu verkfræðings á flatarmáli þeirra flata sem hann sagðist hafa unnið við og framsendi lögmanni stefnda. Þegar ekkert svar hafði borist tveimur mánuðum síðar sendi lögmaður stefnanda uppmælingu verkfræðingsins ásamt sundurliðaðri fjárkröfu stefnanda til lögmanns stefnda. Hann innti lögmann stefnda eftir því hvort hann tæki við stefnu fyrir hönd stefnda færi svo að stefndi hefði enn engan áhuga á því að ganga til uppgjörs við stefnanda.

Stefnandi sendi stefnda, 7. febrúar 2018, kreditreikning að fjárhæð 275.639 kr., sem nam þeim mismun sem var á fjárhæð reikningsins sem hann gaf út 29. maí 2017 og þeirri fjárkröfu sem hann hafði sent stefnda daginn áður.

Málsástæður og lagarök stefnanda

Stefnandi segir kröfu sína byggjast á vangoldinni skuld sem sé komin til fyrir vinnu stefnanda í þágu stefnda. Skuldin byggist á reikningi og kreditreikningi vegna málningarvinnu í Hafnarstræti 17, Reykjavík, allt að frádreginni 300.000 kr. innborgun 18. apríl 2017:

Nánari sundurliðun og rökstuðningur fyrir aðalkröfu

Aðalkrafa stefnanda byggist á því að hann eigi rétt til greiðslu fyrir vinnu sína samkvæmt einingaverðum sem skuli greiða samkvæmt nákvæmri uppmælingu allra verkliða. Á framlagðri teikningu af húsnæðinu sé því skipt í hólf eftir rýmum og hvert og eitt þeirra mælt. Húsnæðinu sé skipt í alls 18 einingar/rými í mælingunni. Á skjölum með magntöku verkfræðingsins E-kk-ef G-kk-ef komi fram að rými nr. 1–18 séu samtals 1.240,3 fermetrar, en í þeim rýmum hafi stefnandi unnið við spörslun. Í rýmum 6–16 og 18 hafi stefnandi grunnað veggi að samtölu 843,3 fermetrar og í rýmum 8 og 10–16 hafi stefnandi séð um málun að samtölu 498,2 fermetrar.

Fyrir að setja upp hornalista beri að greiða sérstaklega og séu 620 kr. greiddar fyrir lengdarmetrann. Stefnandi hafi sett upp 313 metra af þessum listum og því beri að greiða honum 194.060 kr. fyrir það verk.

Stefnandi hafi einnig unnið glugga og hurðaramma og greiðist sú vinna samkvæmt metraverði. Það hafi verið 155,6 metrar á 1.400 kr. metrann, eða samtals 217.840 kr.

Stefnandi hafi einnig unnið aukaverk í 36 klukkustundir. Þau hafi í fyrsta lagi falist í 12 klst. vinnu við svokölluð sýningarherbergi. Hann hafi jafnframt unnið við að fylla múrgifs á milli raufa í loftaplötum áður en sparslað var, í herbergjum 1–5 og 10–16, eða 12 herbergjum. Tvær klukkustundir hafi að jafnaði farið í hvert herbergi við að blanda múrgifsið og fylla í raufarnar, alls 24 klukkustundir. Vinna við aukaverk hafi því samtals numið 36 klukkustundum sem margfaldist með tímagjaldinu 5.580 kr. (4.500 + vsk) eða alls 200.880 kr.

Einingaverð sem stefnandi leggi til grundvallar kröfu sinni byggist á því sem sé sanngjarnt með hliðsjón af eðli vinnunnar og því sem gangi og gerist almennt um sambærileg verk.

Efniskostnaður að fjárhæð 250.000 kr. dragist frá heildarfjárhæðinni.

Fjárkrafa stefnanda nemi því samtals 3.271.332 kr. að vsk. meðtöldum. Þessi fjárhæð sé 275.639 kr. lægri en sú sem sé krafist í reikningnum dags. 29. maí 2017. Munurinn sé aðeins 7,7 prósent þannig að upphafleg áætlun stefnanda hafi verið mjög nærri lagi. Stefnandi hafi 18. apríl 2017 fengið greiddar 300.000 kr. inn á kröfuna. Hann hafi sent stefnda kreditreikning fyrir mismuninum, þ.e. 275.639 kr. Eftirstöðvarnar nemi því 2.971.332 kr. sem stefnda beri að greiða stefnanda og aðalstefnukrafan byggist á því.

Reikningurinn sé gefinn út 29. maí 2017 með eindaga 5. júní 2017. Því sé krafist dráttarvaxta frá þeim degi til greiðsludags. Auk þess krefst stefnandi vaxtavaxta er leggist við höfuðstól á 12 mánaða fresti.

Varakrafa

Verði af einhverjum ástæðum ekki fallist á kröfu stefnanda á stefnda á grundvelli einingaverða krefst stefnandi þess til vara að stefnda verði gert að greiða fyrir vinnu stefnanda á grundvelli tímagjalds.

Stefnandi hafi unnið verkið á tímabilinu 31. mars til 17. maí 2017. Hann hafi samanlagt unnið 478,25 klst. á umræddu tímabili. Stefnandi krefjist greiðslu 4.500 kr. fyrir hverja unna klukkustund, auk virðisaukaskatts. Tímagjaldið miðist við það tímagjald sem hafi áður verið notað í viðskiptum aðila, en byggist einnig á því að tímagjaldið sé sanngjarnt með hliðsjón af eðli vinnunnar og umfangi hennar. Stefnandi byggi á hvorutveggja.

Krafan sundurliðast svo: 478,25 klst.*4.500 kr.*1,24% = 2.668.635. Til frádráttar komi innborgun, dags. 18. apríl 2017, að fjárhæð 300.000 kr. Því krefst stefnandi í varakröfu greiðslu á 2.368.635 kr. Dráttarvaxta er krafist frá eindaga reiknings, 5. júní 2017, til greiðsludags. Einnig er krafist vaxtavaxta er leggist við höfuðstól á 12 mánaða fresti.

Til stuðnings kröfum sínum vísar stefnandi til meginreglu kröfuréttar um efndir fjárskuldbindinga, sem fái meðal annars stoð í 45., 47. og 54. gr. laga nr. 50/2000 og lögum nr. 42/2000. Gjalddagi kröfunnar byggist á meginreglu 49. gr. laga nr. 50/2000. Stefnandi vísar einnig til meginreglu samningaréttar um skuldbindingargildi samninga varðandi kröfur sínar. Þá er vísað sérstaklega til 28. gr. laga nr. 42/2000 um þjónustukaup vegna krafna stefnanda. Kröfur stefnanda um dráttarvexti, þ.m.t. vaxtavexti, styður hann ákvörðun Seðlabanka Íslands á hverjum tíma um grunn dráttarvaxta og vanefndaálags, sbr. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, með síðari breytingum. Vísað er til 12. gr. sömu laga varðandi kröfur um vaxtavexti. Krafan um málskostnað styðst við 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Varðandi varnarþing vísast til 33. gr. laga nr. 91/1991.

Málsástæður og lagarök stefnda

Aðalkrafa um sýknu

Stefndi krefst sýknu með vísan til þess að stefnandi eigi enga kröfu á hendur honum. Stefndi byggir sýknukröfu sína á þeirri málsástæðu að reikningur stefnanda vegna verktöku sé efnislega rangur, allt of hár og honum hafi verið mótmælt frá upphafi. Magntölur séu rangar, krafið sé um verklaun vegna vinnu sem aldrei hafi verið unnin, einingaverð séu of há og frádráttur vegna efnis of lítill. Þá eigi stefndi skaðabóta- eða afsláttarkröfu á hendur stefnanda vegna galla á verki sem hafi valdið stefnda kostnaði við úrbætur auk þess sem aðstöðusköpun/tækjagjald komi einnig til skuldajafnaðar skv. 1. mgr. 28. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála, verði á annað borð fallist á að stefnandi eigi einhverja kröfu á hendur stefnda.

Einingaverð stefnanda röng

Stefndi áréttar að málsaðilar hafi samið um einingaverð vegna verksins. Stefnandi freisti þess hins vegar að krefjast miklu hærri verklauna en um var samið. Einingaverð hafi verið þau sömu í tilviki stefnda og annarra undirverktaka við bygginguna að Hafnarstræti, en þau hafi, að meðtöldum virðisaukaskatti, verið þessi:

Stefndi áréttar að þessi einingaverð hafi jafnframt endurspeglað sanngjarnt endurgjald fyrir vinnu á þessum tíma, en viðmiðun stefnanda endurspegli slíkt ekki.

Verk stefnanda annað og minna en stefnandi byggi á

Stefndi byggir á því að magntaka stefnanda sé bæði röng og illskiljanleg og ekki verði byggt á henni. Mestu varði þó að stefnandi hafi ekki unnið samkvæmt því sem sé lýst í stefnu. Þar muni verulegu, að hornalistum undanskildum. Stefndi hafi fyrir löngu gert stefnanda grein fyrir þessu. Hið rétta sé að stefnandi hafi:

- sparslað og grunnað samtals 431,24 fermetra í rýmum 6 og 8 og 10–18,

- málað samtals 122,52 fermetra veggja, í rýmum 6–7 og 13–15,

- málað 187,95 fermetra lofta, í rýmum 10 og 12–16 og 6–8,

- sett 313 metra af hornalista, í rýmum 10–18.

Hefði framangreindri vinnu verið lokið og hún verið forsvaranleg hefði stefnanda borið greiðsla sem nemi 1.221.434 kr., þ.e. 1.628.579 kr., að frádregnum 25% efniskostnaði, 407.145 kr. Þegar af þeirri ástæðu sé ljóst að krafa stefnanda sé allt of há, enda taki hún mið af röngu einingaverði og öðru umfangi verks en raunin varð. Stefndi bendi á að á herðum stefnanda hvíli sönnunarbyrði fyrir því að umfang verks hans hafi verið umfram það sem stefndi tiltaki.

Til frádráttar komi 300.000 kr. sem stefndi hafi þegar greitt. Eftir standi því 921.434 kr. Hins vegar leiði frádráttarliðir vegna umfangsmikilla galla, aðstöðusköpunar og þrifa sökum óforsvaranlegra vinnubragða til þess að stefnandi eigi ekki neina kröfu á hendur stefnda heldur öfugt.

Frádráttur vegna galla á verki stefnanda og vegna tækja og þrifa

Að mati stefnda hafi verk stefnanda verið fjarri því að vera forsvaranlegt. Það hafi stefndi gert stefnanda ljóst þegar á frumstigum, án þess að úr yrði bætt, þrátt fyrir að stefnandi samsinnti annmörkum. Stefndi telur óeðlilegt að hann verði krafinn um verklaun fyrir verk stefnda að því marki sem þau nýttust ekki og þau hafi þurft að endurvinna eða bæta úr. Að sama skapi fallist stefndi ekki á að hann þurfi að tvígreiða efniskostnað vegna handvammar stefnanda og þeirra úrbóta sem grípa hafi þurft til.

Stefndi hafi þurft að endurvinna allt loft í rýmum nr. 7 og 8, samtals 47,83 fm. Sú vinna stefnanda hafi því ónýst að fullu, þ.e. 119.575 kr. (47,83 * 2500). Til viðbótar hafi fallið til efniskostnaður vegna þess að endurvinna þurfti verkið, 29.894 kr. (119.575 * 0,25). Samtals komi því 149.469 kr. til frádráttar kröfum stefnanda.

Að auki hafi fletir lofta í öðrum rýmum víða verið svo ósléttir að óviðunandi hafi verið, þannig að ráðast hafi þurft í umfangsmiklar lagfæringar. Stefndi hafi einnig gert stefnanda þetta ljóst án þess að hann kysi að bæta úr því. Nauðsynlegt hafi reynst að lagfæra samtals um 107,87 fermetra af flötum lofta í rýmum 10–16. Vinna stefnanda við þetta hafi því ónýst, þ.e. 269.675 kr. (107.87 * 2.500) og til fallið viðbótarefniskostnaður, 67.419 kr. (269.675 * 0,25). Samtals komi því 337.094 kr. til frádráttar kröfum stefnanda.

Fletir veggja og lofta sem séu sparslaðir og grunnaðir þurfi að vera nægjanlega sléttir og yfirborð þannig að tilbúið sé annaðhvort til málunar eða veggfóðrunar. Verulegur hluti þeirra 431,24 fermetra sem stefnandi hafi sparslað og grunnað hafi alls ekki verið í því ástandi. Stefnandi hafi kosið að bæta ekki úr því þrátt fyrir aðfinnslur stefnda. Stefndi hafi því sjálfur þurft að endurvinna/lagfæra þá. Stefndi krefjist eingöngu greiðslu vegna annmarka á rýmum 12, 13, 14 og 8, samtals 158,08 fermetrar. Þótt nokkurra lagfæringa hafi þurft með annars staðar krefjist stefndi eingöngu frádráttar vegna þessara rýma. Sú vinna stefnanda sem þarna ónýttist hafi numið 260.832 kr. (158,08 * 1.650) og til fallið viðbótarefniskostnaður er hafi numið 65.208 kr. (260.832 * 0,25). Samtals komi því 326.040 kr. til frádráttar kröfum stefnanda.

Stefnandi hafi, sem fyrr segi, málað veggi í rýmum 6–7 og 13–15, samtals 122,52 fermetra. Verklaun fyrir það hefðu numið 306.311 kr. að frádregnum efniskostnaði hefði rétt verið að staðið. Einingaverð miðist við að málaðar séu tvær umferðir, en stefnandi hafi hins vegar aðeins málað eina umferð. Fullt einingaverð sé 2.500 kr. og hluti málningar þar af 850 kr. Þar eð einungis hafi verið máluð ein umferð taki verklaun stefnanda mið af því. Verðmæti seinni umferðar málunar sé 52.071 kr. (122,52 * 425). Verklaun vegna þessa þáttar hafi því ekki getað numið hærri fjárhæð en 254.240 kr. (306.311-52.071). Til frádráttar kröfum stefnanda komi því 52.071 kr.

Til viðbótar framangreindu krefjist stefndi frádráttar vegna galla sem hafi verið á þessum þætti verksins að öðru leyti, enda hafi fletir verið mjög ósléttir og yfirborð ójafnt. Stefndi stilli kröfu vegna þessa mjög í hóf og krefjist einungis frádráttar vegna annmarka á verki í rými 6 en þar hafi verið málaðir 30,36 fermetrar. Það athugist þó að nokkrir annmarkar hafi einnig verið á öðrum rýmum. Þannig hafi í það minnsta hluti verks stefnanda ónýst er nemi 62.997 kr. (2.075 * 30,36). Til viðbótar komi efniskostnaður við endurbætur sem nemi 15.749 kr. (62.997 * 0,25). Til frádráttar komi því 78.746 kr.

Verklag stefnanda hafi ekki verið betra en svo að ráðast hafi þurft í umfangsmikil þrif vegna þess að sparsli hafði verið sprautað á ýmsa fleti þar sem það átti ekki að vera. Þá hafi málning ýrst á gler, föls, þéttikanta o.fl., enda hafi stefnandi látið hjá líða að plasta fleti sem þurfti að verja þegar efnum var sprautað á. Í slíku verklagi felist galli, enda hafi rýmið, að lokinni málun, ekki átt að þarfnast sérstakra þrifa. Það hafi tekið 18 klst. að hreinsa rýmin eftir stefnanda. Kostnaður stefnda vegna þessarar handvammar hafi því numið 81.000 kr. (18 * 4.500).

Eins og rakið sé í lýsingu málsatvika hafi stefnandi ekki átt þau tæki sem þurfti til verktökunnar sem hann tók að sér. Stefndi hafi séð honum fyrir búnaði til þess að sprauta sparsli á og slípa það og búnaði til að sprauta málningu á fleti. Gjald fyrir afnot tækjanna skyldi koma til frádráttar verklaunum stefnanda og nemi fjárkrafa stefnda vegna þessa 85.000 kr. sem komi til frádráttar kröfu stefnanda.

Samtals nemi framangreindir liðir, sem til frádráttar komi, 1.109.474 kr. og að meðtalinni 300.000 kr. innborgun stefnda, 1.409.474 kr. Krafa stefnda á hendur stefnanda sé því hærri en ætluð krafa stefnanda á hendur stefnda, sem nemi 188.040 kr. (1.409.474 – 1.221.434). Stefnandi eigi því enga kröfu á hendur stefnda.

Til viðbótar framangreindu bendir stefndi á að stefnandi hafi sýnilega áformað vinnu við rými 3–5. Þar hafi stefnandi lagt drög að vinnu við spörslun, en ekki orðið neitt ágengt. Sú takmarkaða vinna sem þar hafi verið unnin hafi ekki nýst stefnda neitt heldur einungis skapað kostnað, sbr. það sem að framan greini.

Stefndi hafnar kröfum stefnanda sem lúta að hurðarömmum, enda samið um að sá liður væri innifalinn í gjaldi vegna veggja. Stefndi hafnar kröfum stefnanda vegna aukaverka. Aldrei hafi verið samið um að stefndi tæki að sér aukaverk. Hvorki liggi fyrir beiðni þess efnis né samþykki stefnda, auk þess sem tímagjaldi stefnanda sé mótmælt, enda mun hærra en lagt hafi verið til grundvallar hjá stefnda í þeim verkum þar sem unnið var á tímagjaldi.

Varakrafa um verulega lækkun á kröfu stefnanda

Til stuðnings varakröfu vísar stefndi til skaðabóta- og afsláttarkrafna sinna á hendur stefnanda, sem þegar hafi verið raktar. Vilji þó svo ólíklega til að dómurinn fallist ekki á framangreint að fullu sé farið fram á að kröfur stefnanda verði alltént lækkaðar til samræmis við þær kröfur stefnda sem dómurinn fallist á.

Stefndi áréttar jafnframt að vilji svo ólíklega til að lagt yrði til grundvallar að stefnandi hefði raunverulega innt þá vinnu af hendi sem hann haldi fram í stefnu sé frádráttur vegna efnis rangur. Krafa stefnanda sé að honum beri 3.271.332 kr. vegna verksins. Að teknu tilliti til 25% efniskostnaðar ættu 817.833 kr. að koma til frádráttar.

Mótmæli við varakröfu stefnanda

Stefndi mótmælir sérstaklega varakröfu stefnanda. Samið hafi verið um að verkið yrði unnið fyrir einingaverð, rétt eins og stefnandi byggi sjálfur á. Þar að auki sé krafa um tímagjald ósanngjörn og sá tímafjöldi sem stefnandi vísi til sé alrangur og ekki í neinu samræmi við viðveru stefnanda eða framgang verksins. Stefndi vekur athygli á því að í þeim tilvikum sem undirverktakar hans vinni á tímagjaldi staðfesti þeir viðveru sína með innstimplunum svo hún fari ekki milli mála. Sú hafi, eðli málsins samkvæmt, ekki verið raunin í þessu tilviki.

Mótmæli við vaxta- og dráttarvaxtakröfu stefnanda

Stefndi mótmælir dráttarvaxtakröfu stefnanda. Reikningur stefnda hafi tekið breytingum og ólíkar skýringar verið gefnar á honum frá því að hann var upphaflega gefinn út. Verktaka miðist auk þess við að greitt sé eftir því sem verkþáttum ljúki en í reynd hafi stefnandi ekki lokið verkþáttum, og vísist til þess í tengslum við framangreint. Krafa stefnanda hafi ekki legið fyrir, studd gögnum, fyrr en við þingfestingu málsins 22. mars 2018. Dráttarvextir geti í fyrsta lagi reiknast frá því tímamarki. Af sömu ástæðum komi vaxtavextir ekki til álita.

Stefndi vísar til ólögfestra meginreglna verktakaréttar og ákvæða laga um lausafjárkaup nr. 50/2000, einkum 17., 22., 38., 40. og 42. gr. laganna. Málskostnaðarkrafa byggist á XXI. kafla laga um meðferð einkamála nr. 91/1991, einkum 129. gr., 1. mgr. 130. gr. og 1. mgr. 131. gr. laganna.

Niðurstaða

Stefnandi tók að sér, sem undirverktaki, að mála hótelrými sem stefndi hafði boðið í sem aðalverktaki. Þegar stefnandi hafði unnið við verkið í sjö vikur treysti hann sér ekki lengur til þess að vinna fyrir stefnda og gekk frá verkinu án þess að hafa lokið því að fullu. Í þessu máli deila þeir um það hversu mikinn flöt stefnandi hafði unnið við þegar hann gekk frá verkinu, hvaða verkliði hann hafði unnið á þeim fleti, hvort gallar hafi verið á þeim verkliðum, hvaða einingaverð beri að leggja til grundvallar svo og hvað beri að draga frá vegna kostnaðar við efni og tæki.

Umfang verksins

Veigamesti ágreiningur málsins varðar það við hversu mikinn flöt stefnandi hafði unnið þegar hann gekk frá verkinu og hvaða verkþætti hann hafði unnið á þeim fleti. Af framburði málsaðila beggja fær dómurinn ekki annað séð en að þeir hafi báðir gert ráð fyrir því að stefndi mældi upp þann flöt sem stefnandi hefði lokið við á tilteknum tíma og stefnandi myndi gefa stefnda út reikning á grundvelli þeirrar mælingar.

Stefndi kvaðst ekki greiða undirverktaka fyrir unnið verk nema að hann fengi fyrst reikning frá honum. Það má vel til sanns vegar færa. Stefnandi bar að þegar hann fór að leggja drög að því að fá greitt fyrir vinnu í apríl og bað stefnda að koma til að mæla í lok apríl, byrjun maí hafi stefndi beðið hann að fullvinna fyrst nokkur herbergi. Þá skyldi hann koma að mæla þau. Stefnandi hafi gert það en stefndi hafi samt ekki komið til að mæla. Stefnandi hafði því ekkert viðmið til þess að leggja til grundvallar við gerð reiknings sem hann gæti sent stefnda.

Rúmri viku síðar, föstudaginn 12. maí, var stefnandi enn að reyna að fá stefnda til þess að greiða sér vinnuframlagið og óskaði eftir greiðslu fyrir unnar stundir, sem samkvæmt tímaskrá hans voru 307 í apríl. Þegar stefndi brást ekki við þessu óskaði stefnandi eftir því að stefndi greiddi honum sem samsvaraði helmingi þeirra stunda. Stefnandi myndi gefa stefnda út reikning fyrir fjárhæðinni mánudaginn 15. maí.

Dóminum þykir af þessu ljóst að stefndi vildi fá gefinn út reikning áður en hann greiddi fyrir unnið verk. Af þessu þykir dóminum jafnljóst að stefnandi hafði ekki tækin til þess að mæla upp, þannig að nokkuð nákvæmt væri, hversu stóran flöt hann hafði unnið í hverjum verklið og þyrfti því, til þess að geta gefið reikninginn út, að fá stefnda til þess að mæla unnið verk. Þetta mátti stefndi vita og ekki verður annað séð en að hann hafi talið það hlutverk sitt að mæla verk stefnanda upp, enda afsakaði stefndi í tölvupósti 14. júní 2017 til barnsmóður stefnanda hversu lengi það hefði dregist að ganga frá mælingu á verkinu.

Samkvæmt því sem barnsmóðir stefnanda ritaði stefnda 14. júní 2017 var stefnandi enn að vinna við verkið þegar hún hringdi í stefnda 17. maí. Í því símtali hafi hann lofað að fara niður á hótelið og mæla fletina þann sama dag og meta hvaða verkliðir hefðu verið unnir á hverjum fleti. Stefndi hefur ekki mótmælt neinu sem kemur fram í þessum tölvupósti, ekki heldur því að hafa lofað að mæla verkið upp 17. maí. Í tölvuskeyti sínu 14. júní baðst stefndi afsökunar á því að hafa ekki enn mælt verkið upp. Þar nefndi hann ekki að stefnandi hefði átt að halda dagbók yfir verkið.

Stefndi vildi hvorki greiða stefnanda fyrir helming unninna stunda né koma og mæla verkið upp. Stefnandi hafði því ekkert flatarmálsviðmið til þess að leggja til grundvallar þeim reikningi sem stefndi gerði að skilyrði fyrir því að greiða stefnanda.

Þegar átta vikur voru liðnar frá því að stefnandi hóf störf fyrir stefnda leitaði stefnandi til fyrrverandi vinnuveitanda síns í sama fagi og fékk menn og tæki (leysi) frá honum 24. maí 2017 til þess að mæla upp það sem hann hafði unnið næstliðnar sjö vikur. Þá voru tvö herbergi, sýningarherbergi, læst þannig að ekki var unnt að mæla þau. Á grundvelli þess flatarmálsviðmiðs sem fékkst með þessari mælingu og á grundvelli einingaverðs sem fyrrverandi vinnuveitandi gaf honum upp reiknaði stefnandi út heildarverð fyrir verkið og sendi stefnda reikning.

Þessi uppmæling liggur ekki fyrir en stefnandi segist hafa sent hana stefnda, sem hafi mótmælt henni. Stefnandi hafi engu að síður gefið út reikning á grundvelli hennar og þann reikning neitaði stefndi að greiða.

Fjórum mánuðum eftir að stefnandi gekk frá verkinu sendi stefndi loks lögmanni stefnanda, með tölvuskeyti 19. september, eigin uppmælingu, magnskrá, fyrir hluta þess verks sem stefnandi vann. Samkvæmt mælingu hans hafði stefnandi unnið mun minna en kom út úr mælingu þeirra manna sem stefnandi hafði leitað til.

Í því skyni að leysa ágreining málsaðila um það flatarmál sem stefnandi vann við lagði lögmaður hans til að fenginn yrði óháður verkfræðingur til þess að mæla það. Stefndi lagðist ekki gegn því að það yrði gert en vildi ekki taka þátt í því. Þá var hins vegar búið, að sögn stefnda, að endurvinna öll herbergin og því hvorki hægt að skoða hvaða verklið stefnandi hafði unnið í hverju herbergi, svo sem spörslun, grunnun, málun eða hornalista, né heldur hvort verki hans hefði verið áfátt, t.d. að mati dómkvadds matsmanns. Eftir það mun hluti veggjanna hafa verið veggfóðraður.

Þegar stefnandi gekk frá verkinu mátti stefnda vera ljóst að ágreiningur var risinn með málsaðilum. Á þeim tíma var kjörið tækifæri til þess að afla hlutlausra gagna um það við hversu stóran flöt stefnandi hafði unnið og hvaða verkliði. Þegar stefnandi hafði skilað lykli að húsnæðinu var það alfarið í höndum og á valdi stefnda að stýra frekari sönnunarfærslu á því í hvaða herbergjum stefnandi hafði unnið og hvaða verkþáttum var lokið í hverju herbergi.

Eigin uppmæling stefnda á herbergjunum lá fyrir fjórum mánuðum síðar, um miðjan september. Útilokað var, vegna þess hversu lengi stefndi dró að mæla upp herbergin og eftir að menn hans höfðu verið í þeim og lokið vinnu við þau herbergi sem stefnandi hafði ekki lokið, að afla hlutlauss gagns um það í hvaða herbergjum stefnandi hafði unnið og hvaða verkþáttum hann hafði lokið í hverju rými.

Með sinnuleysi sínu glutraði stefndi því niður því tækifæri sem hann hafði til þess að hnekkja fullyrðingu stefnanda með hlutlausu sönnunargagni. Að mati dómsins er því ekki við annað að styðjast en þá flatarmálsmælingu sem stefnandi lét verkfræðing gera fyrir sig í lok árs 2017, en hún er byggð á fullyrðingum stefnanda um það í hvaða herbergjum hann hafði unnið og hvaða verkliðum hann hafði lokið í hverju rými þegar hann gekk frá verkinu.

Við aðalmeðferð byggði stefndi á því að við úrlausn þessa ágreinings yrði að leggja til grundvallar ýmsar meginreglur verktakaréttar. Meðal annars var byggt á því að stefnandi þyrfti að sanna fjárkröfu sína með verkbókhaldi þar sem hann hefði skráð hvaða verkliði hann vann á hvaða fleti á hvaða degi. Þar eð slíkt verkbókhald lægi ekki fyrir hefði stefndi ekki möguleika á að taka á fullnægjandi hátt afstöðu til fjárkröfunnar.

Þótt málsaðilar séu báðir, að forminu til, verktakar er sá munur á þeim að stefnandi er eins manns fyrirtæki sem var að reyna að fóta sig hér á landi eftir margra ára dvöl í öðrum löndum. Stefndi hefur hins vegar margar stórar byggingar í takinu og hefur marga smáverktaka á sínum snærum.

Réttarsamband málsaðila var afar laust í böndunum. Hefði stefndi viljað hafa hnútana í því betur hnýtta var honum það í lófa lagið, enda í margfalt betri stöðu til þess en stefndi. Milli þeirra var ekki samið um það að staðallinn ÍST 30 gilti, enda alls óvíst að stefnandi þekki þær reglur. Af þessum sökum verður við úrlausn þessa máls ekki byggt á ólögfestum meginreglum verktakaréttar.

Að mati dómsins talar verk sem þetta fyrir sig sjálft. Í það minnsta ætti auga fagmanns að sjá það hvort, í hverju rými um sig, eingöngu hafði verið sparslað, bæði sparslað og grunnað eða allt þrennt: sparslað, grunnað og málað. Dómurinn telur því að ekki verði byggt á því nú, tveimur árum eftir að stefnandi gafst upp á samstarfi við stefnda, að stefndi hafi ekki getað gert athugasemdir fyrr en hann gerði vegna þess að stefnandi hefði ekki afhent honum verkbókhald eða látið verkbókhald fylgja með reikningnum sem hann sendi stefnda 29. maí 2017.

Handaverk stefnanda blöstu við þegar hann gekk frá verkinu. Hefði stefndi gefið sér tíma þá, allt frá 17. maí 2017 og þar til hann sendi aðra menn inn í rýmið til þess að ljúka því, hefði verið hægt að finna út úr því hvaða verkliður hafði verið unninn á hverjum fleti. Þá verður ekki séð að slík verkdagbók sem verktaki heldur sjálfur sé trúverðugri en tímaskýrsla sem stefnandi hélt yfir það hvenær hann kom og hvenær hann fór. Það verður því ekki talið að neinu máli skipti hér að stefnandi hafi ekki haldið verkdagbók og afhent stefnda.

Dómurinn telur því að leggja verði til grundvallar flatarmálsmælingu stefnanda svo og fullyrðingar hans um það hvort hann hefði eingöngu sparslað, sparslað og pússað, sparslað, pússað og grunnað, eða sparslað, grunnað, og málað.

Að mati dómsins stendur það stefnanda hins vegar nær að sanna að greiða hafi átt sérstaklega fyrir að mála glugga- og hurðaramma. Hann hefur ekki fært neinar sönnur á að sá liður hafi ekki verið hluti af einingaverði fyrir málningu. Af þeim sökum verður ekki fallist á þann þátt í fjárkröfu hans.

Gallar á verkinu

Stefndi ber því við að veigamiklir gallar hafi verið á verki stefnanda. Endurvinna hafi þurft stóran hluta flatarins. Því verði stefnanda ekki greitt fyrir fleti sem nýttust stefnda ekki heldur hafi, af þessum sökum, valdið honum tjóni.

Ekkert hlutlaust sönnunargagn liggur fyrir um það að stefndi hafi gert athugasemdir við vinnubrögð stefnanda á meðan hann vann verkið. Eins og áður er rakið hefði verið mjög auðvelt fyrir stefnda að afla sér hlutlausrar sönnunar um einhvern þeirra galla sem hann heldur nú fram að hafi verið á verki stefnanda. Því tækifæri kastaði hann frá sér með því að koma ekki á staðinn og taka verkið út áður en hann hleypti öðrum starfsmönnum sínum inn í rýmið.

Stefndi bar að hann hefði sagt stefnanda frá því sem væri ábótavant og stefnandi minntist eins atriðis, að málning hefði ýrst yfir gler í glugga. Hafi, að mati stefnda, svona miklu verið áfátt við vinnu stefnanda hefði stefnda borið að gera athugasemdir við verk hans mun fyrr. Stefndi bar fyrir dómi að hann hefði mjög reglulega komið á verkstað en stefnandi hefði aldrei verið við vinnu. Samkvæmt framlögðum textaskilaboðum átti stefndi ekki í erfiðleikum með að tilkynna stefnanda að málningin væri komin eða sparslið eða annað það sem stefnandi bað um til verksins. Hafi stefndi komið svo oft á verkstað sem hann heldur fram til þess að athuga hvernig verkið ynnist og gæði þess, og hafi stefnandi aldrei verið þar á þeim tíma átti stefndi í það minnsta kost á því að gera stefnanda grein fyrir því hverju væri ábótavant með textaskilaboðum.

Í svari við erindi barnsmóður stefnanda 14. júní, mánuði eftir að stefnandi gekk frá verkinu, nefndi stefndi ekki einu orði að gallar væru á verki stefnanda heldur aðeins að hann hefði notað of mikið efni. Fullyrðingar um galla á verkinu setur hann fyrst fram í tölvupósti til lögmanns stefnanda 19. september 2017, fjórum mánuðum eftir að stefnandi gekk frá verkinu. Þegar litið er til þess hversu auðvelt hefði verið að afla hlutlausra sönnunargagna um það hvort vinnubrögð stefnanda teldust að mati fagmanna ófullnægjandi verður ekki byggt á fullyrðingum stefnda eins, sem hann setur fyrst fram mörgum mánuðum síðar.

Vitnið S-kk-nf G-kk-nf, verkstjóri við endurbyggingu hússins, bar að stefnandi hefði verið beðinn að sprauta ekki á glugga og tæki og tól sem voru í kringum hann. Svo hafi þurft að „endurvinna svolítið eftir hann.“ Að mati dómsins gefur vitnisburður sem þessi dóminum ekki nægilega skýra og ótvíræða sönnun fyrir því að svo miklu hafi verið áfátt við verk stefnanda að það varði frádrætti frá endurgjaldi hans fyrir verkið enda verður ekki séð að stefnanda hafi verið gefið raunhæft tækifæri til þess að endurvinna þennan tiltekna flöt sjálfur.

Einingaverð

Stefndi getur ekki heldur fallist á það einingaverð sem stefnandi leggur til grundvallar kröfu sinni. Stefndi byggir á því að allir verktakar hjá honum hafi fengið 2.500 kr. fyrir að sparsla, grunna og mála einn fermetra af vegg og lofti. Fyrir að sparsla og grunna einn fermetra hafi þeir fengið 1.650 kr. og 450 kr. fyrir lengdarmetra af hornalista. Fyrir þessari fullyrðingu hefur hann ekki fært nokkra sönnun.

Til grundvallar því einingaverði sem stefnandi byggir á leggur hann upplýsingar frá óháðum málara, sem hann virðist hafa lækkað um 15%. Stefnandi hefur ekkert lagt fram sem sannar að það einingaverð sem stefnandi vill fá greitt hafi verið ósanngjarnt í apríl og maí 2017 eða hafi ekki tíðkast á markaðnum á þeim tíma.

Aukaverk

Í fjárkröfu sinni krefst stefnandi greiðslu fyrir aukaverk, annars vegar vegna 12 stunda vinnu við sýningarherbergi og hins vegar 24 stunda vinnu við að fylla múrgifs á milli raufa í loftaplötum í 12 herbergjum.

Í þeirri uppmælingu sem dómurinn telur að leggja beri til grundvallar er tilgreint að þau herbergi sem hafi verið sýningarherbergi hafi verið spörsluð, grunnuð og máluð. Stefnandi útskýrði ekki í hverju vinna við sýningarherbergin fólst umfram þetta. Dómurinn telur hann því ekki hafa sýnt fram á að stefnda beri að greiða honum vinnu við þau herbergi umfram það sem tilgreint er í uppmælingunni.

Hins vegar hefur stefndi ekki mótmælt því að stefnanda hafi borið að fylla múrgifs í samskeyti í loftum þeirra herbergja sem stefnandi tilgreinir. Stefndi hefur ekki heldur sýnt fram á að 4.500 kr. á tímann fyrir það verk án virðisaukaskatts sé ósanngjarnt tímagjald. Verður því miðað við það og talið að stefnda beri að greiða stefnanda (24 x 5.580) 133.920 kr. fyrir þetta aukaverk.

Efniskostnaður til frádráttar

Stefndi byggir enn fremur á því að frá fjárkröfu stefnanda beri að draga efniskostnað. Hann reiknast ekki út frá því efnismagni sem var notað til verksins heldur því einingaverði sem er greitt fyrir vinnuna. Þetta er staðfest í tölvuskeyti frá hlutlausum málara sem stefnandi leitaði til. Stefndi miðar við að draga verði 25% frá því einingaverði sem stefnandi reiknar sér. Stefnandi hefur ekki sýnt fram á að þetta sé ósanngjarnt hlutfall eða tíðkist ekki á markaði. Stefnandi telur að einungis beri að draga 250.000 kr. frá í efniskostnað því þá fjárhæð hafi stefndi tilgreint í tölvuskeyti til lögmanns stefnanda 25. september 2017. Á þeim tíma lagði stefndi til grundvallar að samanlagt einingaverð sem greiða bæri stefnanda væri tæplega 1.100.000 kr. Efniskostnaðurinn sem hann tilgreindi, 250.000 kr., nemur tæpum 25% af einingaverðinu.

Stefndi telur að einnig verði að draga frá fjárkröfu stefnanda greiðslu fyrir afnot hans af tækjum og tólum. Stefnandi hefur ekki sýnt fram á að sú fjárhæð sem stefndi miðar við, 85.000 kr., sé ósanngjörn og því verður fallist á hana.

Fjárhæð til greiðslu

Dómurinn fellst því á að stefnandi eigi rétt á að fá greitt:

Dómurinn telur því að leggja beri til grundvallar að stefndi skuli greiða stefnanda (2.908.552 + 194.060 + 133.920) 3.236.532 kr. að frádregnum 300.000 kr. sem stefndi greiddi stefnanda 18. apríl 2017, eða 2.936.532 kr.

Frá þeirri fjárhæð skal draga 25% fyrir efniskostnað, 734.133 kr., og 85.000 kr. fyrir tæki og tól. Samanlagt 819.133 kr.

Fjárhæðin sem stefnda ber að greiða stefnanda er því (2.936.532 – 819.133) 2.117.399 kr.

Dráttarvextir

Stefnandi krefst dráttarvaxta frá 5. júní 2017, þegar krafa samkvæmt reikningi sem hann sendi stefnda í lok maí 2017 féll í gjalddaga. Uppmæling sem lá þeim reikningi til grundvallar fylgdi ekki með reikningnum en stefnandi byggir á því að hann hafi sent stefnda uppmælinguna um leið og hún hafði verið gerð, 24. maí 2017.

Fjárkrafa stefnanda í stefnu er mun ítarlegar sundurliðuð en fjárkrafan í reikningnum. Stefnandi sendi stefnda uppmælingu verkfræðingsins í desember 2017 og sundurliðaða fjárkröfu með tölvupósti 6. febrúar 2018. Frá þeim degi mátti stefndi vita hver yrði endanleg fjárkrafa stefnanda þyrfti hann að knýja fram greiðslu með því að höfða mál á hendur stefnda. Dóminum þykir því rétt að krafa stefnanda beri vexti frá 6. mars 2018, en þá var liðinn mánuður frá því að stefnandi krafði stefnda um greiðslu fyrir vinnuframlag sitt í apríl og maí 2017 með öllum og endanlegum forsendum fjárkröfunnar, enda hafði stefndi þá þegar nægar upplýsingar til þess að taka afstöðu til hennar.

Í 1. mgr. 12. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu er mælt fyrir um það að sé vaxtatímabil lengra en tólf mánuðir án þess að vextirnir séu greiddir skuli þeir lagðir við höfuðstól og nýir vextir reiknaðir af samanlagðri fjárhæð. Því þykir ekki ástæða til að kveða sérstaklega á um þetta í dómi.

Það er því niðurstaða dómsins að leggja beri til grundvallar flatarmálsmælingu stefnanda, svo og þá verkliði sem hann segist hafa unnið á hverjum fleti. Jafnframt beri að leggja til grundvallar það einingaverð sem hann miðar við og hluta af þeim aukaverkum sem hann krefst greiðslu fyrir. Frá þessu beri að draga efniskostnað og kostnað vegna afnota stefnanda af tækjum og tólum sem stefndi lagði til verksins.

Af þeim sökum verður, með vísan til 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991, að dæma stefnda til þess að greiða stefnanda málskostnað. Þegar litið er til umfangs málsins og útlagðs kostnaðar þykir málflutningsþóknun, að teknu tilliti til virðisaukaskatts, hæfilega ákveðin 1.430.000 krónur.

I-kvk-nf L-kvk-nf héraðsdómari kveður upp þennan dóm.

D Ó M s o r ð

Stefndi, Stjörnumálun ehf., greiði stefnanda, Emmanuel Road ehf., 2.117.399 kr. ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, frá 6. mars 2018 til greiðsludags.

Stefndi greiði stefnanda 1.430.000 krónur í málskostnað og er virðisaukaskattur þá meðtalinn.

I-kvk-nf L-kvk-nf

Rétt endurrit staðfestir,

Héraðsdómi Reykjavíkur, 16. maí 2019