S-94/2007

I.

Mál þetta, sem dómtekið var 17. október sl. að aflokinni aðalmeðferð, er höfðað með ákæru lögreglustjórans á Seyðisfirði, útgefinni 14. júní 2007 á hendur E-kk-þgf H-kk-þgf, kt. 000000-0000, Víðilundi 20, Akureyri “fyrir umferðalagabrot á Fljótsdalshéraði, með því að hafa, þriðjudaginn 13. mars 2007, ekið vörubifreiðinni UY-335, með tengivagninn RE-485, með of þungan farm á ásum tengivagns, án þess að afturljós bifreiðar og tengivagns væru í lögmæltu ástandi og virkuðu rétt, án skerma á sex tvöföld afturhjól bifreiðar, án skráninganúmers á aftanverðri bifreiðinni, um Upphéraðsveg skammt sunnan við Egilsstaði, þar sem starfsmenn Vegagerðarinnar stöðvuðu bifreiðina og vigtuðu hana, og reyndist hún með 19.700 kg. þunga á ásum tengivagnsins, sem eru þrír ásar, með tveimur hjólum á hverjum ás, sem er 3.700 kg. umfram leyfilegan ásþunga þeirra samtals og án þess að hlýða fyrirmælum lögreglunnar og starfsmönnum Vegagerðarinnar um að færa vörubifreiðina eftir vigtunina.

Telst þetta varða við 3. mgr. 59. gr., 64. gr., 3. og 4. mgr. 68. gr. og 1. og 2. mgr. 76. gr. sbr. 1. mgr. 100. gr umferðarlaga nr. 50, 1987, sbr. 10. gr. sbr. 11. gr. reglugerðar nr. 155, 2007, um stærð og þyngd ökutækja, sbr. viðauka VI við þá reglugerð, sbr. 7. gr. og 17. gr. reglugerðar nr. 822, 2004, um gerð og búnað ökutækja sbr. 17. gr. og 19. gr. reglugerðar nr. 751, 2003, um skráningu ökutækja og 19. gr. sbr. 41. gr. lögreglulaga nr. 90, 1996.

Þess er krafist að ákærði verði dæmd til refsingar.”

Af hálfu ákærða er aðallega krafist sýknu en til vara að ákærði verði dæmdur til vægustu refsingar sem lög leyfa. Þá er krafist málsvarnarlauna að meðtöldum virðisaukaskatti.

II.

Málavextir

Í kæru Vegagerðarinnar sem dags. er 22. mars 2007 segir að þriðjudaginn 13. mars sama ár, kl. 08.32, hafi eftirlitsmenn Vegagerðarinnar, þeir H-kk-nf S-kk-nf og J-kk-nf H-kk-nf G-kk-nf, stöðvað vagnlest, sem ekið hafi verið um þjóðveg nr. 1, hringveg, við Egilsstaðakoll sunnan Egilsstaða. Vagnlest þessi hafi samanstaðið af bifreiðinni UY-335 og festivagninum RE-485. Ökumaður hafi verið ákærði í máli þessu. Við athugun hafi komið í ljós brot á reglugerð nr. 155/2007 um stærð og þyngd ökutækja og 3. og 4. mgr. 68. gr. umferðarlaga með síðari breytingum.

Með kæruskýrslunni fylgdi skýrsla, sem undirrituð er af fyrrgreindum umferðareftirlitsmönnum Vegargerðarinnar. Þar segir að bifreiðin UY-335 með festivagninn RE-485 hafi verið stöðvuð til eftirlits á hringvegi nr. 1 við eftirlitsplan Vegagerðarinnar á Egilsstaðakolli. Vegna þíðuástands, hættu á aurbleytu og slitlagsskemmdum hafi ásþungi á stöðvunarstað verið takmarkaður við 10 tonna ásaþunga samkvæmt 11. gr. reglugerðar nr. 155/2007 um stærð og þyngd ökutækja og hafi merki verið við veg því til staðfestingar. Bifreiðin hafi verið vigtuð með sex vogum, nr. 58, 108, 201, 223, 224 og 226, og hafi þá komið í ljós að brotið hafði verið gegn 11. gr., sbr. IV. viðauka, sbr. gr. 2.3.3 í viðauka II, þar sem þríásasamstæða festivagns hafi verið 3.700 kg. (23,1%) yfir leyfðum þunga á stöðvunarstað. Nánar tiltekið hafi þyngd á ásum 1-2-3 á tengivagninum mælst við vigtun 19.700 kg en leyfð þyngd á stöðvunarstað hafi verið 16.000 kg. Þyngd þríásasamstæðunnar á tengivagninum hafi því verið 23,1% yfir leyfðum þunga á stöðvunarstað. Ásþungi bifreiðarinnar hafi hins vegar verið innan leyfilegra marka. Mæld heildarþyngd bifreiðar og tengivagns hafi verið 39.600 kg eða 1,5% yfir leyfðum þunga sem hafi verið 39.000 kg á stöðvunarstað.

Í skýrslunni segir síðan að eftir að ökumaður hafði lesið af vogunum með eftirlitsmönnum og ekki gert athugasemdir við vigtun hafi honum verið gert ljóst að bifreiðin væri kyrrsett og honum gert að létta hana. Ekki hafi komið til skýrslutöku og ekki hafi heldur verið unnt að kynna ökumanni sakarefnið þar sem hann hafi brugðist hinn versti við. Þá hafi ökumaður neitað að færa vagnlestina af vogunum og borið því við að þar sem bifreiðin hefði verið kyrrsett færi hann hvergi. Hafi hann síðan haldið sig inni í bifreiðinni og neitað að ræða frekar við umferðareftirlitsmenn. Ekki hafi verið vitað hvert för bifreiðarinnar hafi verið heitið. Þar sem ökumaður hafi ekki farið að fyrirmælum umferðareftirlitsmanna teldist hann einnig hafa brotið gegn 3. og 4. mgr. 68. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 með síðari breytingum.

Loks segir í skýrslunni að kl. 09.05 hafi verið haft samband við lögreglu á Egilsstöðum og hafi lögreglumennirnir H-kk-nf B-kk-nf A-kk-nf og S-kvk-nf S-kvk-nf komið á vettvang.

Fram kemur í fylgigögnum með kæruskýrslunni að skráður eigandi áðurgreindrar bifreiðar og tengivagns er fyrirtækið B.M. Vallá hf.

Meðal gagna málsins er skýrsla lögreglu dags. 13. mars 2007. Þar segir að á vettvangi hafi lögreglumenn hitt fyrir eftirlitsmenn Vegagerðarinnar, sem hafi tjáð þeim að þeir hafi verið að vigta tengivagninn RE-485. Þegar í ljós hefði komið að eftirvagninn væri of þungur hefði ökumaður bifreiðarinnar neitað að aka bifreiðinni af vigtunum og hefðu þeir því kallað eftir aðstoð lögreglu. Í skýrslunni segir síðan að við nánari skoðun á ökutækjunum hafi komið í ljós að bæði bifreiðin og eftirvagninn hafi verið án ljósa að aftan. Auk þess hafi vantað alveg númeraplötu aftan á bifreiðna og skerma á sexföld afturhjól bifreiðarinnar. Lögreglumenn hafi rætt við ökumann bifreiðarinnar, ákærða í máli þessu, sem framvísað hafi gildu ökuskírteini. Hann hafi verið beðinn um að færa bifreiðina af vigtunum en því hafi ákærði alfarið neitað. Ákærða hafi þá verið skipað að færa bifreiðina áfram um fimm metra, en ákærði hafi neitað því. Hafi ákærða þá verið skipað að færa bifreiðina áfram um fimm metra, að öðrum kosti yrði hann handtekinn. Ákærði hafi enn á ný neitað að fara að fyrirmælum lögreglu. Ákærða hafi þá verið tilkynnt kl. 9.26 að hann væri handtekinn fyrir að óhlýðnast fyrir mælum lögreglu og að hann yrði fluttur á lögreglustöðina á Egilsstöðum þar sem ferkari rannsókn færi fram. Ákærða hafi verið kynntur réttur hans sem handtekins manns og hann fluttur á lögreglustöð.

Verður nú rakinn framburður ákærðu og vitna fyrir dóminum.

Ákærði neitaði sök. Hann sagðist hafa verið stöðvaður af eftirlitsmönnum Vegagerðarinnar í umrætt sinn á leið sinni út úr bænum og beðinn um að aka upp á vogirnar hjá þeim, sem hann hefði og gert. Sagðist ákærði hafa farið út úr bifreiðinni til að fylgjast með vigtuninni. Fyrst hefðu þeir vigtað bifreiðina og síðan tengivagninn. Þeir hefðu engar athugasemdir gert við þyngd bifreiðarinnar en tjáð honum að tengivagninn væri of þungur og kyrrsett hann á stöðvunarstað. Ákærði sagðist þá hafa sagt við eftirlitsmennina að það væri allt í lagi, vagninn færi þá ekkert lengra. Eftirlitsmennirnir hefðu beðið hann um að færa bifreiðina með tengivagninum, en hann hefði neitað því þar sem búið væri að kyrrsetja bifreiðina og það hlyti að eiga við um þann stað sem bifreiðin stæði á. Sagðist ákærði að svo búnu hafa farið inn í bifreiðina og setið þar án þess að færa bifreiðina. Þeir hefðu beðið hann aftur um að færa bifreiðina og er hann hafi neitað því aftur hefðu þeir tjáð honum að þeir yrðu þá að óska eftir aðstoð lögreglu. Lögreglumenn hefðu síðan komið á vettvang skömmu síðar og þeir skipað honum að færa bifreiðina ofan af vogunum. Hann hefði neitað því þar sem búið væri að kyrrsetja bifreiðina á þessum stað. Hann hefði síðan framvísað ökuskírteini að beiðni lögreglu. Annar lögreglumannanna hefði síðan skipað honum öðru sinni að færa bifreiðina ofan af vogunum, en hann neitað aftur. Sagðist hann ekki aka bifreiðinni án ökuskírteinis.

Hann sagðist hafa bent lögreglunni á það að hann gæti ekki ráðið því hvernig þyngd farmsins legðist inn í lokuðu rými vagnsins, en heildarþyngd bifreiðarinnar væri undir leyfilegum mörkum. Sagðist hann síðan hafa farið aftur inn í bifreiðina og á meðan hefði lögregla skoðað bifreiðina. Lögreglumennirnir hefðu síðan komið til hans að nýju og tilkynnt honum að hann væri handtekinn þar sem hann hefði ekki farið að fyrirmælum lögreglu um að færa bifreiðina af vogunum. Sagðist ákærði þá hafa farið út úr bifreiðinni, drepið á vél hennar og farið með lögreglu á lögreglustað. Þar hefði hann verið vistaður í fangaklefa í tvo og hálfan klukkutíma þrátt fyrir að hann hefði engan mótþróa hafa sýnt við handtökuna.

Ákærði sagðist hafa verið að koma frá Reyðarfirði og verið á leið upp að Kárahnjúkum. Sér hefði verið kunnugt um þær takmarkanir, sem giltu um ásþunga á þessum tíma og að bifreiðin hefði verið lestuð samkvæmt þessum ásþungatakmörkunum. Hann sagði að ekkert fyrirtæki ætti vogir eins og Vegagerðin notaði og að þau gætu því aðeins vigtað heildarþyngd viðkomandi bifreiðar með farmi.

Ákærði sagði að honum hefði verið gefinn kostur á að lesa af vogum umferðareftirlitsmannanna. Hann sagðist hins vegar ekki hafa séð eða skoðað útreikninginn. Sagðist hann ekki hafa mótmælt þessum niðurstöðum eftirlitsmannanna, en bent þeim á að hann væri með nótu í bifreiðinni sem sýndi að heildarþyngd bifreiðarinnar væri ekki of mikil, en hann gæti ekki stjórnað því hvernig þyngdin legðist í lokuðu rými bifreiðarinnar og þar með á hvern ás um sig. Sementið hefði verið á fljótandi formi og það gæti hafa runnið til í tengivagninum á leið hans upp Fagradalinn, en ákærði sagði að vagninn væri einn stór geymir. Nóg hefði verið að hann hemlaði snögglega til að farmurinn færðist til í bifreiðinni. Daginn eftir umrætt atvik hefðu verið sett hólf í tankinn til að sementið gæti ekki færst til í tankinum. Hefðu eftirlitsmenn Vegargerðarinnar komið til þeirra og vigtað bílinn með farmi til að sjá hversu mikla þyngd ætti að hafa að framan og hversu mikla að aftan í því skyni að rétt þyngd legðist á ásana.

Aðspurður sagðist ákærði ekki muna það vel hvort afturljós bifreiðarinnar og tengivagns voru í ólagi í umrætt sinn og sagði að vel gæti verið að vantað hafi peru í ljósin. Hann sagðist hins vegar kannast við að vantað hafi skerm á einhver af hjólum bifreiðarinnar. Hann sagði að það væri algengt yfir vetrartímann því þægilegra væri að setja keðjur undir bifreiðarnar þegar skermarnir væru ekki á þeim. Ákærði sagðist ekki kannast við að skráningarnúmer hafi vantað aftan á bifreiðina, en vel gæti verið að svo hefði verið. Hann benti hins vegar á að enginn sæi númerið á bifreiðinni þegar vagninn væri tengdur við bifreiðina. Þá sagðist ákærði kannast við að hafa ekki hlítt fyrirmælum umferðareftirlitsmanna og lögreglu um að færa bifreiðina, enda hefði bifreiðin verið kyrrsett á þeim stað sem hún stóð á.

H-kk-nf S-kk-nf, starfsmaður umferðareftirlits Vegagerðarinnar, sagði að ákærði hefði verið stöðvaður við umferðareftirlit Vegagerðarinnar umræddan dag. Bifreiðin hefði verið vigtuð og ákærði lesið af vogunum með eftirlitsmönnum án þess að gera athugasemdir. Honum hefði síðan verið tilkynnt að áframhaldandi för bifreiðarinnar væri óheimil og hefði hann þá neitað að fara af vogunum. Þá hefði hann ekki viljað koma til hefðbundinnar skýrslutöku. Vegna þessara viðbragða ákærða hefðu þeir kallað til lögreglu.

Vitnið sagði að aðstæður á eftirlitsstað Vegagerðarinnar við Egilsstaðakoll væru mjög góðar og planið væri slétt á alla kanta. Hann sagði að þetta plan væri þó ekki sérstaklega útbúið til umferðareftirlits af þessu tagi og honum væri ekki kunnugt um að gerðar hefðu verið hallamælingar á því. Miðað væri við að ef bifreið rynni ekki í handbremsu á staðnum væru aðstæður taldar nógu góðar. Ekki mætti vera mikill halli á vigtarstaðnum, sbr. leiðbeiningar með vogunum á dskj. nr. 5, bls. 9, en vitnið sagði að ef einhver hliðarhalli væri á planinu væri hann vel innan þeirra marka, sem gefnar væru upp í leiðbeiningum með vogunum.

Vitnið sagði að umræddan dag hefðu verið í gildi 10 tonna þungatakmarkanir, sem auglýstar hefðu verið í útvarpi og á ytri vef Vegagerðarinnar. Einnig hefðu verið sett upp skilti við vegkant, t.d. norðan megin við skoðunarstaðinn. Vitnið sagðist hafa réttindi sem löggiltur vigtarmaður og hafa haft eins árs starfsreynslu sem umferðareftirlistmaður þegar málsatvik gerðust. Þá sagði vitnið að vogir Vegargerðarinnar væru prófaðar árlega af Frumherja og gilti skoðunin ár fram í tímann. Þær væru hins vegar ekki löggiltar þar sem ekki væri hægt að löggilda færanlegar vogir.

J-kk-nf H-kk-nf G-kk-nf, starfsmaður umferðareftirlits Vegargerðarinnar, lýsti atvikum með sama hætti og vitnið H-kk-nf S-kk-nf. Hann staðfesti að ákærði hefði neitað að hlýða fyrirmælum eftirlitsmannanna um að færa bifreiðina af vogum Vegagerðarinnar. Aðspurður sagðist hann telja að aðstæður á Egilsstaðakolli til eftirlits vegna þungatakmarkana væru mjög góðar. Um væri að ræða malbikað plan og á því væri hvorki hliðar né langsum halli. Planið væri einn af þeim stöðum sem þeir væru með á skrá hjá sér og væri viðurkenndur sem vigtarstaður. Hann staðfesti að ákærði hefði verið viðstaddur þegar bifreiðin hefði verið vigtuð og hefði hann lesið af vogunum með eftirlitsmönnum án þess að gera athugasemdir. Hann sagði að lesið væri af vogunum viðskiptamönnunum í hag þannig að ef þungi eins áss mældist 2.350 væri hún lækkuð niður í heila tölu eða 2.300. Hann sagði og að þyngd bifreiða mældist alltaf léttari hjá þeim en á löggiltu hafnarvogunum því þær vigtuðu með nákvæmni upp á 5 eða 10 kg. Algengt væri því að þeir væru að vigta bifreiðir 300-400 kg léttari en vigtarnótur hafnarvoganna segðu til um. Hann sagði að á þessum tíma hefðu verið í gildi 10 tonna ásþungatakmarkanir frá Egilsstöðum og inn í Skriðdal og Fljótsdal. Hann staðfesti að skilti hefði verið við veginn, sem hefði gefið til kynna að framundan á veginum giltu þessar ásþungatakmarkanir. Í flestum tilvikum væru slíkar takmarkanir einnig auglýstar í útvarpi.

Vitnið sagðist vera með löggildingu sem vigtarmaður og hafa starfað við umferðareftirlit af þessu tagi frá því í janúar 2006. Þá staðfesti hann að Frumherji skoðaði vogirnar einu sinni á ári og innsiglaði þær, en ekki væri hægt að löggilda þær þar sem þær væru færanlegar. Aðeins væri hægt að löggilda fastar vogir en ekki lausar vogir. Vogirnar færu samt sem áður í gegnum sams konar skoðunarferli og löggiltar vogir. Miðað væri við að ekki liði meira en eitt ár á milli skoðana Frumherja.

S-kvk-nf S-kvk-nf, lögreglumaður, sagði að lögregla hefði verið beðin um að aðstoða starfsmenn Vegagerðarinnar við Egilsstaðakoll. Þegar þau hefðu komið á staðinn hefði komið í ljós að ökumaður bifreiðarinnar hafði neitað að aka ofan af vogum Vegagerðarinnar eftir að bifreiðin hafði verið vigtuð. Þau hefðu beðið ökumanninn í þrígang um að aka bifreiðinni ofan af vogunum og varað hann við að ef hann færi ekki að fyrirmælum lögreglu yrði hann handtekinn. Ákærði hefði neitað því að færa bifreiðina í öll skiptin. Að svo búnu hefði ökumaður verið handtekinn og færður á lögreglustöð. Umrædd bifreið hefði verið svokallaður tankbíll, þ.e. trailer með eftirvagni og farmurinn hefði verið sement. Hún kannaðist við ákærða sem ökumann bifreiðarinnar. Hún sagði að planið, sem bifreiðin hefði verið vigtuð á, væri slétt, olíuborið plan. Hún sagðist muna eftir því að númeraplötu hefði vantað á bifreiðina, öll brettin hefði vantað á eftirvagninn og afturljós ekki logað. Þau hefðu prófað ljósin með því að horfa aftan á bifreiðina á meðan hún var í gangi, en lögreglumenn hefðu ekki farið upp í bifreiðina. Hún sagðist ekki muna eftir hvort þau hefðu beðið ökumann um að sýna þeim ljósabúnað bifreiðarinnar.

H-kk-nf B-kk-nf A-kk-nf, lögreglumaður, lýsti málsatvikum á sama veg og vitnið S-kvk-nf S-kvk-nf. Ökumanni hefðu verið gefin þau fyrirmæli að færa bifreiðina áfram um fimm metra. Jafnframt hefði honum gerð grein fyrir því að ef hann gerði það ekki væri hann að óhlýðnast fyrirmælum lögreglu og myndi það leiða til þess að hann yrði handtekinn. Ökumaður hefði neitað því í tvígang að færa bifreiðin og því hefði hann verið handtekinn og færður á lögreglustöð. Hann sagði að þau hefðu skoðað bifreiðina og að sú skoðun hefði leitt í ljós að skerma vantaði yfir hjól bifreiðarinnar og að ljósabúnaði var áfátt, a.m.k. á tengivagninum, þ.e. afturvísandi stöðuljós hefðu ekki logað. Hann sagðist ekki muna eftir hvort einhverjar athugasemdir hefðu verið gerðar við skráningarmerki. Aðspurður sagði hann að lögregla hefði ekki fengið aðstoð ökumanns við skoðun ljósabúnaðarins.

Dómari, sækjandi, verjandi og ákærði gengu á vettvang og kynntu sér aðstæður á planinu á Egilsstaðakolli. Þá komu vitnin H-kk-nf S-kk-nf og J-kk-nf H-kk-nf G-kk-nf með vogir þær, sem notaðar voru í umrætt sinn, í réttinn og útskýrðu og sýndu hvernig þær væru notaðar.

III.

Niðurstaða.

Sjá mátti við skoðun á vettvangi að undirlag á vigtunarstað er malbikað og slétt þótt greina hafi mátt örlítinn hliðarhalla á planinu. Á dómskjölum nr. 4 og 5, sem eru leiðbeiningar með hjólavogum WL 101 og 103, kemur fram að vogirnar mæla rétta öxulþyngd þótt þversum halli sé allt að 5%. Þá hafa vitnin, H-kk-nf S-kk-nf og J-kk-nf H-kk-nf G-kk-nf, sem báðir eru löggiltir vigtarmenn, borið um það að aðstæður á vettvangi til mælinga á öxulþunga hafi verið mjög góðar og að samkvæmt verklagsreglum sé miðað við að aðstæður séu nógu góðar ef bifreið rennur ekki á staðnum í handbremsu.

Eins og fram hefur komið var vigtun bifreiðarinnar framkvæmd af löggiltum vigtarmönnum. Vogirnar, sem notaðar voru, eru framleiddar sérstaklega til að mæla öxulþunga og hafa lengi verið notaðar hér á landi. Þá er og komið fram að fimm af sex vogum, sem notaðar voru í umrætt sinn, voru yfirfarnar og prófaðar af lögmælisviði Frumherja hf. 11. júlí 2006 og 2. mars 2007. Vog nr. 226 var hins vegar prófuð 25. janúar og 30. mars 2007 og var því meira en eitt ár liðið frá skoðun hennar hinn 13. mars 2007. Allar vogirnar reyndust hins vegar uppfylla þau skilyrði sem lögmælisviðið gerir til slíkra mælitækja og sjá má af vottorðum Frumherja hf. um niðurstöður prófana umræddra voga að engin þeirra þurfti stillingar við. Verður því að telja í ljós leitt að allar vogirnar hafi virkað á réttan hátt í umrætt sinn.

Af hálfu verjanda var því haldið fram að þar sem umræddar vogir hefðu ekki verið löggiltar væru mælingar, sem framkvæmdar hefðu verið með þeim ekki marktækar. Fram kom hjá vitnunum H-kk-þgf S-kk-þgf og J-kk-þgf H-kk-þgf G-kk-þgf að ekki væri hægt að löggilda fyrrgreindar vogir þar sem þær væru færanlegur, en aðeins væri hægt að löggilda fastar vogir. Fram koma og hjá vitninu J-kk-þgf H-kk-þgf að vogirnar væru hins vegar prófaðar árlega og að þær færu í gegnum sams konar skoðunarferli og löggiltar vogir. Í umferðarlögum og reglugerð nr. 155/2007 um stærð og þyngd ökutækja er ekki gerð krafa um að vogir, sem notaðar eru í þessum tilgangi, skuli löggiltar, enda eru þær ekki til þess hæfar samkvæmt framburði hinna löggiltu vigtarmanna. Þá er ekki fallist á að reglugerð nr. 954/2006 um löggildingarskyldu mælitækja í notkun, taki til voga sem notaðar eru til að mæla öxulþunga bifreiða, en reglugerðin mælir fyrir um löggildingu voga sem notaðar eru í ýmis konar viðskiptum og við útreikning tolla og annarra opinberra gjalda.

Með vísan til ofangreinds og gagna málsins að öðru leyti telur dómurinn ekkert komið fram í málinu sem gefi til kynna annað en að við mælingu á öxulþunga bifreiðar ákærða hinn 13. mars 2007 hafi í einu og öllu verið beitt réttum aðferðum af hálfu vegaeftirlitsmanna, sem báðir eru löggiltir vigtarmenn. Þykir því sannað með framlögðum gögnum og framburði vitnanna H-kk-ef S-kk-ef og J-kk-ef H-kk-ef G-kk-ef að vörubifreiðin UY-335 með tengivagninn RE-485 hafi verið með 19.700 kg þunga á ásum tengivagnsins, þ.e. á þremur ásum með tveimur hjólum á hverjum ás, sem er 3.700 kg umfram leyfilegan ásþunga þeirra samtals. Er brot ákærða rétt heimfært til 10. gr., sbr. 11. gr. reglugerðar nr. 155/2007 um stærð og þyngd ökutælkja, sbr. viðauka VI. við þá reglugerð, sbr. 1. og 2. mgr. 76. gr., sbr. 1. mgr. 100 gr. umferðarlaga nr. 50/1987.

Sannað þykir með játningu ákærða og framburði lögreglumannanna S-kvk-ef S-kvk-ef og H-kk-ef B-kk-ef A-kk-ef að skerma á sex tvöföld afturhjól bifreiðarinnar hafi vantað, svo og skráningarnúmer aftan á bifreiðina. Brot ákærða er réttilega heimfært til. 17. gr. reglugerðar nr. 822/2004 um gerð og búnað ökutækja og 17. gr. og 19. gr. reglugerðar nr. 751/2003 um skráningu ökutækja, sbr. 59. gr. og 64. gr. umferðarlaga nr. 50/1987.

Ákærða er einnig gefið að sök að hafa ekið bifreiðinni án þess að afturljós bifreiðarinnar og tengivagns hafi verið í lögmæltu ástandi og virkað rétt eins og í ákæru greinir. Ákæru kemur ekki fram um hvaða afturljós bifreiðarinnar hafi verið að ræða eða hvað að þeim hafi verið. Verknaðarlýsing ákæru að því er þetta brot varðar þykir því ekki uppfylla skilyrði 116. gr. laga nr. 19/1991 um skýrleika ákæru og er þessum þætt ákærunnar því vísað frá dómi.

Með játningu ákærða og framburði vitnanna, H-kk-ef S-kk-ef, J-kk-ef H-kk-ef G-kk-ef, S-kvk-ef S-kvk-ef og H-kk-ef B-kk-ef A-kk-ef, þykir sannað að ákærði hafi neitað að hlýða fyrirmælum lögreglu um að færa vörubifreiðina eftir vigtun bifreiðarinnar. Þykir rétt að heimfæra brotið undir 19. gr., sbr. 41. gr. lögreglulaga nr. 90/1996. Sú háttsemi að neita að hlýða fyrirmælum starfsmanna Vegagerðarinnar um að færa bifreiðina þykir hins vegar ekki eiga undir 3. og 4. mgr. 68. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 og er ákærði sýknaður af broti gegn þessum ákvæðum.

Ákærði hefur ekki áður gerst sekur um refsiverða hegðun.

Þykir refsing hans hæfilega ákveðin sekt að fjárhæð 175.000 krónur, sem greiða ber til ríkissjóðs innan fjögurra vikna frá uppkvaðningu dómsins, ella sæti ákærði fangelsi í 12 daga.

Ákærða greiði sakarkostnað að fjárhæð 232.815 krónur, þ.m.t. málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, B-kk-ef G. B-kk-ef hdl., sem þykja hæfilega ákveðin að fjárhæð 226.590 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Dóm þennan kveður upp R-kvk-nf B-kvk-nf dómstjóri. Uppkvaðning dómsins hefur dregist vegna embættisanna og veikinda dómarans.

Dómsorð:

Ákærði, E-kk-nf H-kk-nf, greiði 175.000 krónur í sekt til ríkissjóðs innan fjögurra vikna frá uppkvaðningu dómsins, en sæti ella fangelsi í 12 daga.

Þeim þætti ákærunnar er kveður á um að ákærði hafi ekið vörubifreiðinni UY-335 með tengivagninn RE-485 án þess að afturljós bifreiðar og tengivagns væru í lögmæltu ástandi og virkuðu rétt er vísað frá dómi.

Ákærði greiði sakarkostnað að fjárhæð 232.815 krónur, þ.m.t. málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, B-kk-ef G. B-kk-ef hdl., að fjárhæð 226.590 krónur.

R-kvk-nf B-kvk-nf