S-1568/2011

Mál þetta, sem dómtekið var 6. desember 2011, er höfðað með ákæru útgefinni af lögreglustjóranum á höfuðborgarsvæðinu 11. október 2011 á hendur B-kk-þgf P-kk-þgf, kt. 000000-0000, Andrésbrunni 6, Reykjavík, fyrir líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt laugardagsins 7. ágúst 2010, á skemmtistaðnum Austur við Austurstræti 7 í Reykjavík, veist fyrirvaralaust að Ö-kk-þgf A-kk-þgf, kt. 000000-0000, og slegið hann þremur hnefahöggum, í andlitið á vinstri vanga og nef, ofan á höfuðið og loks á hnakkann, og gripið með báðum höndum um brjóst og axlir Ö-kk-ef, dregið hann með sér en svo ýtt honum frá sér þannig að hann féll við. Afleiðingar árásarinnar voru þær að Ö-kk-nf hlaut yfirborðsáverka á vör, munnholi og hársverði, tognun og ofreynslu á kjálka og blóðnasir.

Þetta er talið varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.

Í málinu gerir Ö-kk-nf A-kk-nf, kt. 000000-0000, kröfu um að ákærði verði dæmdur til að greiða honum skaðabætur að fjárhæð 599.120 krónur, auk dráttarvaxta samkvæmt III. kafla laga nr. 38/2001, um vexti og verðtryggingu frá 7. ágúst 2010 til greiðsludags.

Ákærði krefst aðallega sýknu af kröfum ákæruvaldsins og þess að bótakröfu verði vísað frá dómi. Til vara er gerð krafa um að refsing verði látin niður falla og bótakrafa lækkuð. Þá er þess krafist að sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þ.á m. þóknun verjanda.

I.

Í frumskýrslu lögreglu segir að aðfaranótt 7. ágúst 2010 hafi lögreglumenn verið við eftirlit í Hafnarstræti í Reykjavík er þeir fengu tilkynningu, kl. 02:20, um að óskað væri aðstoðar lögreglu á Ingólfstorgi, en maður hefði verið laminn og hann væri á eftir árásarmanninum. Stuttu síðar hefði komið tilkynning um að árásarmaðurinn hefði farið í hvítan fólksbíl í Austurstræti. Þegar lögreglumennirnir hafi komið á vettvang hafi þeir séð mann kom út úr hvítri bifreið og hlaupa til austurs. Maðurinn hafi verið klæddur í svartan jakka og rauðköflótta skyrtu. Á sama tíma hafi maður, Ö-kk-nf A-kk-nf, komið til lögreglumannanna og sagt að maðurinn sem væri á hlaupum hefði kýlt hann rétt áður. Lögreglumaðurinn G-kk-nf S-kk-nf hafi því hlaupið ásamt lögreglumanninum SIE-0917 á eftir manninum austur Vallarstræti. Maðurinn hefði verið u.þ.b. 100 metrum á undan þeim og þeir hefðu misst sjónar á honum þegar hann hafi hlaupið fyrir horn hjá skemmtistaðnum NASA. Þeir hefðu svipast um eftir manninum í smátíma, eða þangað til dyraverðir á skemmtistaðnum Thorvaldsen hefðu bent þeim á mann sem hafi komið hlaupandi út úr trjárunna og hlaupið vestur Vallarstræti. Lögreglumennirnir hefðu því farið á eftir manninum og lögreglumaðurinn G-kk-nf S-kk-nf kallað tvisvar á eftir honum að hann ætti að stöðva. Lögreglumaðurinn hefði svo kallað í þriðja skipti, þegar að Ingólfstorgi var komið, að þetta væri lögreglan og hann ætti að stöðva. Maðurinn hefði hins vegar ekki hlýtt fyrirmælum lögreglu og haldið áfram að hlaupa, en hægt á sér við Hlöllabáta við Ingólfstorg. Þar hafi maðurinn verið handsamaður og lögreglumaðurinn SIE-0918 komið skömmu síðar og aðstoðað við að færa hann í handjárn og hafi honum verið kynnt réttarstaða sín. Þá segir í frumskýrslu lögreglu að maðurinn hafi verið klæddur í svartan jakka og rauðköflótta skyrtu. Hinn handtekni var ákærði í máli þessu.

Enn fremur segir í frumskýrslu lögreglu að þegar ákærði var spurður hvað hefði gerst hafi hann sagt að hann hefði lent í útistöðum við mann inni á skemmtistaðnum Apótekinu. Ákærði hafi verið að reyna við stúlku, en þá hafi strákur komið upp að honum og verið með stæla. Ákærði hefði þá ýtt í axlir hans og sagt honum að fara í burtu. Eftir það hefði strákurinn elt ákærða, m.a. inn á English Pub. Strákurinn hefði haldið áfram að elta ákærða og ákærði verið hræddur um að strákurinn ætlaði að berja hann og þess vegna hefði hann farið inn í hvítan bíl hjá manni sem hann hefði ekki þekkt neitt og beðið hann um að keyra sig heim. Ákærði hafi ekki getað gefið skýringar á því af hverju hann hafi hlaupið út úr bílnum, en hann hefði sagt að hann hafi ekki vitað að lögreglan hefði hlaupið á eftir honum og hann hefði ekki heyrt þegar honum hafi verið sagt að stöðva.

Þá segir í frumskýrslu lögreglu að lögreglumaðurinn SIE-0917 hefði rætt við Ö-kk-þf A-kk-þf, sem hafi verið rauður og bólginn á hægri kjálka og hægra gagnauga. Hann hefði skýrt frá því að hafa verið inni á skemmtistaðnum Austur þegar strákurinn sem lögreglan handtók hefði komið upp að honum og kýlt hann tvisvar í andlitið að tilefnislausu. Hann hefði aldrei séð þennan strák áður og ekki gert honum neitt. Eftir árásina hefði hann farið á eftir stráknum og hringt á lögreglu sem hefði komið stuttu síðar og handtekið manninn. Að lokum kemur fram í frumskýrslu að lögreglumaðurinn JFV-0743 hefði rætt við ökumann hvíta bílsins, Ö-kk-þf Á-kk-þf, sem hefði skýrt frá því að ákærði, sem hann þekki ekki neitt, hefði komið inn í bíl til sín og boðið sér 5.000 krónur fyrir að keyra hann í burtu.

Hinn 9. ágúst 2010 lagði Ö-kk-nf A-kk-nf fram kæru hjá lögreglustjóranum á höfuðborgarsvæðinu vegna líkamsárásar sem hann hefði orðið fyrir aðfaranótt 7. ágúst 2010 á skemmtistaðnum Austur. Kærandi skýrði frá því að hann hefði verið á dansgólfinu þegar hann hafi allt í einu fengið hnefahögg í andlitið, á vinstri vanga og nefið. Kærandi kvaðst hafa sett handlegginn fyrir andlit sitt til að verja sig, en þá hafi hann fengið annað högg ofan á höfuðið og þriðja höggið á hnakkann. Kærandi sagði að hann hefði séð árásarmanninn um leið og hann hafi snúið sér frá og farið á brott. Þá sagði kærandi að hann þekkti árásarmanninn ekkert og hann hefði aldrei rætt við hann. Jafnframt lýsti kærandi því að hann hefði hlaupið á eftir árásarmanninum, en hann hafi farið inn á skemmtistaðinn English Pub. Árásarmaðurinn hefði séð að kærandi veitti honum eftirför og hann hafi gert sig líklegan til að slá kæranda aftur. Dyraverðir hefðu þá látið þá báða fara út, sinn hvorum megin út úr húsinu, en kærandi hafi verið látinn út í Austurstræti. Kærandi hefði svo svipast um eftir árásarmanninum á Kaffi París en ekki séð hann þar. Kærandi hafi þá farið á salernið og þvegið sér í framan, en hann hafi verið alblóðugur. Hann hafi síðan farið út og þá séð árásarmanninn ganga í rólegheitum áleiðis að skemmtistaðnum English Pub og farið þar inn. Þar hafi árásarmaðurinn hitt vini sína og þeir hafi verið með jakka hans. Árásarmaðurinn hafi svo farið út á Austurvöll og farið í jakka sinn. Kærandi hefði þá hringt á lögreglu og tilkynnt um árásina og sagt að hann væri á eftir árásarmanninum á Austurvelli. Kærandi sagði að hann teldi að árásarmaðurinn hefði heyrt kæranda hringja í lögreglu og því tekið á rás og hlaupið á brott, fyrst í áttina að Alþingishúsinu og svo í átt að Ingólfstorgi og kærandi fylgt honum á eftir. Árásarmaðurinn hafi hlaupið í göngugötu og út í Aðalstræti, þar sem hann hafi farið inn í kyrrstæða bifreið. Kærandi kvaðst hafa reynt að hindra för bifreiðarinnar, en í sama mund hafi lögreglubifreið komið á vettvang. Árásarmaðurinn hefði þá stokkið út úr bifreiðinni og farið sömu leið til baka, í áttina að Austurstræti og Austurvelli og lögreglumenn farið á eftir honum. Lögreglumennirnir hefðu svo náð árásarmanninum.

Ákærði var yfirheyrður hjá lögreglu 27. október 2010. Hann kvaðst hafa verið að skemmta sér á veitingastaðnum Austur ásamt kærustu sinni. Hún hafi verið mjög ölvuð og verið að dansa við kæranda á dansgólfinu. Ákærði, sem einnig hafi verið undir áhrifum áfengis, hafi reiðst er hann hafi séð til þeirra og gengið að þeim, en hann hefði komið að kæranda á hlið. Ákærði kvaðst hafa gripið með báðum höndum um brjóst og öxl á kæranda og dregið hann að sér en ýtt honum svo frá sér með þeim afleiðingum að hann hafi fallið við. Þá sagði ákærði að hann hefði hreytt einhverjum orðum í kærustu sína og svo gengið rólega út af staðnum. Kærandi hefði svo komið á eftir ákærða og spurt hvers vegna hann hefði ráðist á hann. Ákærði hefði sagt honum að láta sig vera, hann hefði ekki áhuga á að tala við hann, og gengið í burtu. Kærandi hefði síðan elt hann og ákærði verið hræddur um að hann myndi ráðast á sig og hann hefði því reynt að hlaupa frá honum. Ákærði sagði að hann hefði svo hitt einn félaga sinn og beðið hann um að stöðva kæranda og hann hefði gert það, en það hefði ekki dugað til. Ákærði kvaðst hafa reynt að komast undan kæranda með því að fara inn í bíl, en það ekki tekist og hann hefði yfirgefið bílinn og reynt að komast frá kæranda. Kærandi hafi svo ekki stöðvað fyrr en hann hafi áttað sig á því að lögreglan væri á eftir honum. Þá sagði ákærði að meiðsli kæranda, þó svo hann hefði ýtt hraustlega við honum, kæmu sér á óvart og þau væru ekki í neinu samræmi við það sem hefði gerst á milli þeirra.

Vitnið R-kvk-nf A-kvk-nf H-x-x, gaf skýrslu hjá lögreglu 2. nóvember 2011. Vitnið kvaðst hafa verið ásamt ákærða og kærustu hans á skemmtistaðnum English Pub en þær svo farið yfir á skemmtistaðinn Austur. Ákærði hefði beðið vitnið um að fylgjast vel með kærustu hans vegna þess að hún hafi verið mjög ölvuð. Kærasta ákærða hefði farið að dansa við einhverja pilta, m.a. kæranda, sem hefðu ýtt henni á milli sín. Vitnið kvaðst hafa reynt að toga hana í burtu af dansgólfinu, en átt erfitt um vik þar sem piltarnir hafi viljað halda henni hjá sér. Síðan hafi ákærði komið inn á skemmtistaðinn og séð þau á dansgólfinu. Ákærði hefði strunsað inn á dansgólfið, í átt til þeirra, og ráðist að einum piltanna. Vitnið sagði að það hefði gripið í kærustu ákærða og reynt að koma henni út. Vitnið kvaðst ekki hafa séð hvað gerðist á milli ákærða og kæranda, en því hafi fundist eins og þeir hafi verið í slagsmálum þegar það yfirgaf dansgólfið ásamt kærustu ákærða. Vitnið sagði að það hefði svo farið ásamt kærustu ákærða fram í anddyri hússins og stuttu síðar hafi ákærði komið og hreytt einhverjum ónotum í kærustu sína, en hann hafi greinilega ekki verið sáttur við það hvernig hún hefði hagað sér á dansgólfinu. Ákærði hefði svo horfið skömmu síðar.

Fram kemur í gögnum málsins að hinn 23. desember 2010 hætti lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu rannsókn málsins, en hinn 19. febrúar 2011 lagði ríkissaksóknari fyrir lögreglustjóra að taka málið til frekari rannsóknar. Lögreglustjóri hóf rannsókn málsins að nýju en felldi það svo niður 30. mars 2011 með vísan til 145. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sú ákvörðun var kærð af brotaþola til ríkissaksóknara, sem felldi ákvörðunina úr gildi hinn 30. maí 2011 og lagði fyrir lögreglustjóra að gefa út ákæru í málinu og var svo gert 11. október 2011.

II.

Í vottorði S-kvk-ef G. H. J-kvk-ef, sérfræðings í slysa- og bráðalækningum, dags. 29. ágúst 2010, kemur fram að Ö-kk-nf A-kk-nf leitaði á bráðamóttöku Landspítala, Fossvogi aðfaranótt 7. ágúst 2010, kl. 02:45. Í vottorðinu segir að hann hafi skýrt frá því að ráðist hefði verið á sig og honum veitt tvö hnefahögg í andlit. Við skoðun hafi hann verið með bólgu á efri vör vinstra megin og sár og mar í munnholi. Hann hafi jafnframt fengið blóðnasir og blóðleifar sést í ytri nefgöngum, en hann hafi ekki verið með virka nefblæðingu. Þá segir í vottorðinu að hann hafi ekki verið með augljós merki um nefbrot og hann hafi andað í gegnum báðar nasir án fyrirstöðu. Hann hafi verið með eymsli í kjálka hægra megin og hann hafi átt erfitt með að bíta saman vegna verkja. Einnig hafi hann verið með eymsli yfir kjálkaliðum. Þá hafi hann verið með kúlu hægra megin á höfði. Greining var: Yfirborðsáverki á vör og munnholi, yfirborðsáverki á hársverði, tognun og ofreynsla á kjálka, blóðnasir og grunur um nefbrot. Ekki var talin þörf á frekari myndrannsóknum.

Enn fremur segir í vottorðinu að Ö-kk-nf hafi komið aftur á bráðamóttöku 9. ágúst 2010 vegna verkja og eymsla vinstra megin í nefi. Hann hafi verið aumur yfir nefrót og marinn á vinstra auga. Augnhreyfingar hafi verið eðlilegar. Ekki hafi sést blóðgúll í miðnesi, en töluverð eymsli hafi verið við þrýsting vinstra megin á nefi. Læknir hafi talið mögulegt að hann hafi hlotið brot á nefi, en venjulega sé ekki talin ástæða til röntgenmyndatöku á slíkum brotum nema grunur sé um innvortis áverka. Að lokum segir í vottorðinu að batahorfur teljist góðar og ætla megi að það taki hann eina til tvær vikur að jafna sig á líkamlegum áverkum.

III.

Verður nú rakinn framburður ákærða og vitna fyrir dómi.

Ákærði kvaðst hafa verið ásamt kærustu sinn á English Pub fyrr um kvöldið og hún hafi viljað fara annað ásamt vinkonu sinni. Ákærði sagði að hann hefði beðið vinkonu hennar um að gæta hennar og seinna um kvöldið hafi hann svo farið á Austur til að leita þeirra. Þar hafi ákærði séð kærustu sína og vinkonu hennar á dansgólfinu og einhverja stráka í kringum þær. Hann hafi farið til þeirra og ætlað að ræða við kærustu sína og „í einhverjum pirring“ hafi hann tekið brotaþola að sér og ýtt honum frá sér og svo snúið sér að kærustu sinni og „pirrast eitthvað í henni“ og svo farið út af skemmtistaðnum. Brotaþoli hafi þá elt ákærða inn á English Pub. Þar hafi ákærði stoppað stutta stund og brotaþoli verið fyrir aftan hann í símanum. Ákærði sagði að hann hefði ekki viljað eiga nein samskipti við brotaþola og farið út, en hann hafi elt ákærða sem hafi því hlaupið undan brotaþola. Þetta hafi endað með því að ákærði hafi stokkið inn í bifreið, en brotaþoli hafi farið í veg fyrir bifreiðina. Ákærði hafi þá hlaupið út úr bifreiðinni og undan brotaþola. Þegar ákærði hafi ekki verið kominn langt hafi hann heyrt kallað „lögreglan“ og hann þá strax stöðvað. Ákærði hafi verið færður í lögreglubifreið og hann hafi útskýrt málið og jafnframt sagt að frásögn brotaþola væri ekki rétt. Ákærði kvaðst hafa beðið lögreglumann um að athuga með brotaþola og hann hafi gert það og ákærða hafi svo verið sleppt.

Borinn var undir ákærða framburður hans hjá lögreglu, um að hann hefði gripið með báðum höndum um bringu og öxl á brotaþola, dregið hann að sér en ýtt honum svo frá sér með þeim afleiðingum að hann hefði fallið við, og sagði ákærði að þetta væri rétt lýsing. Ákærði kvaðst hafa komið að hægri hlið brotaþola, gripið í bringu hans með annarri hendi og með hinni hendinni ofarlega á öxl og ýtt honum frá sér. Ákærði neitaði því að hafa kýlt brotaþola. Þá sagði ákærði að hann hefði ekki séð lögreglubifreið koma þegar hann var í framangreindri bifreið. Einnig sagði ákærði að hann hefði ekki heyrt lögregluna kalla nema einu sinni og þá hafi hann strax stöðvað. Um ástand sitt sagði ákærði að hann hefði verið búinn að neyta áfengis en hann hafi verið í ágætu ástandi. Hann hafi hins vegar verið pirraður út í kærustu sína sem hafi verið ölvuð og leiðinleg. Fram kom hjá ákærða að hann hefði verið í gallabuxum, köflóttri skyrtu og svörtum jakka. Jafnframt sagði ákærði að hann hefði sagt í skýrslutökunni hjá lögreglu að brotaþoli hefði ekkert gert til að eiga þetta skilið frá sér og beðið lögregluna um að koma afsökunarbeiðni á framfæri við hann. Spurður um áverka sem lýst er í ákæru sagði ákærði að sér þætti mjög ólíklegt að hann hefði verið valdur að þeim.

Vitnið Ö-kk-nf A-kk-nf kvaðst hafa verið í fjölskylduafmæli fyrr um kvöldið ásamt unnustu sinni og tveimur vinum hennar. Þau hefðu farið út að borða eftir það og svo farið á skemmtistaðinn Austur. Þar hafi þau dansað og einhvern tímann eftir miðnætti hafi þau ákveðið að fara heim en vitnið hafi ætlað að fara á salernið áður. Á leiðinni af dansgólfinu hafi vitnið skyndilega verið kýlt niður. Vitnið sagði að það hefði ekki séð ákærða áður en hann hefði kýlt vitnið, en þetta hefðu verið a.m.k. þrjú högg og dyraverðir hefðu gripið inn í. Vitnið kvaðst ekki hafa getað gert neitt nema bera fyrir sig hendur. Ákærði hafi hlaupið út og vitnið farið á eftir honum og elt hann inn á English Pub, en vitninu hafi verið vísað á dyr þar sem það hafi verið alblóðugt. Vitnið kvaðst hafa hlaupið í kringum húsið og fengið að fara inn og á salernið þar sem það hafi þvegið sér í framan. Vitnið hafi svo svipast um eftir ákærða en ekki séð hann. Vitnið hafi þá farið út og séð ákærða koma gangandi, en honum hafi verið vísað út af English Pub á öðrum stað en vitninu. Vitnið sagði að því hefði að mestu verið runnin reiðin og það hafi hringt í Neyðarlínuna og tilkynnt að það væri að elta mann sem hefði ráðist á það. Ákærði hafi heyrt þetta, snúið sér við og búist til að ráðast aftur á vitnið en það hafi þá hlaupið frá og talað á meðan við Neyðarlínuna. Ákærði hafi svo hlaupið í átt að Ingólfstorgi og yfir á Aðalstræti. Þar hafi ákærði hoppað inn í aftursæti bifreiðar sem var þar kyrrstæð. Vitnið kvaðst hafa farið fram fyrir bifreiðina og meinað henni brottför. Í sama mund hafi lögreglan komið aðvífandi frá Tryggvagötu. Þegar ákærði hafi séð lögreglubifreiðina hafi hann hlaupið út úr bifreiðinni og flúið. Tveir lögreglumenn hafi elt ákærða ásamt vitninu. Ákærði hafi hlaupið í áttina að Austurvelli og þegar vitnið hafi komið þangað hafi einhver maður gripið í vitnið af einhverri ástæðu og það misst símann. Lögreglumennirnir hafi hins vegar haldið áfram að elta ákærða og náð honum. Vitnið kvaðst hafa séð þá handsama ákærða og færa hann að lögreglubifreiðinni. Þá sagði vitnið að tekin hefði verið skýrsla af því á vettvangi og það hafi svo farið á slysadeild. Vitnið sagði að ákærði hefði verið í rauðri köflóttri skyrtu og gallabuxum.

Þegar vitnið var nánar innt eftir því hvernig ákærði hefði ráðist á vitnið á skemmtistaðnum Austur og hvort það hefði fallið við sagði vitnið að það hefði ekki dottið í gólfið. Borið var undir vitnið að í frumskýrslu lögreglu sé haft eftir vitninu að ákærði hafi kýlt það tvisvar í andlitið, en ekki þrisvar eins og í kæruskýrslu og fyrir dómi. Vitnið kvaðst ekki muna nákvæmlega hvað það hefði sagt við lögreglu á vettvangi en það hefði fengið þrjú högg, nánar tiltekið í andlitið (á kinn við nefið), á enni og ofan á höfuð. Vitninu var jafnframt kynntur framburður ákærða um að hann hefði gripið í bringu og öxl vitnisins og ýtt því frá sér og sagði vitnið að það væri ekki rétt að hann hefði gert það. Þá sagði vitnið að það hefði aldrei fengið afsökunarbeiðni frá ákærða eða skilaboð um slíkt. Jafnframt sagði vitnið aðspurt að það hefði aldrei gert sig líklegt til að veitast að ákærða eða nálgast hann þannig að honum hafi staðið ógn af sér. Vitnið kvaðst hins vegar hafa orðið mikið um fyrst þegar ákærði hefði ráðist á sig að ósekju og það hefði elt hann.

Vitnið R-kvk-nf A-kvk-nf H-x-x kvaðst hafa verið á dansgólfinu ásamt kærustu ákærða og hún hafi verið mjög ölvuð. Strákar hafi verið að dansa við hana og ákærði staðið fyrir utan dansgólfið og horft á þau og ákærði hafi ekki verið ánægður með að strákur hafi verið að dansa utan í kærustu hans. Ákærði hafi svo strunsað ósáttur inn á dansgólfið og komið hafi til einhverra áfloga og vitnið og kærasta ákærða hafi þá farið af dansgólfinu. Vitnið hafi svo séð ákærða strunsa út af skemmtistaðnum. Nánar um áflogin sagði vitnið að ákærði hefði hlaupið í átt að þeim með hnefa á lofti, eins og hann væri tilbúinn að hjóla í strákinn. Vitnið kvaðst ekki hafa séð ákærða kýla strákinn, en hann hefði farið í áttina að honum. Aðspurt sagði vitnið að það hefði ekki séð ákærða hrinda stráknum, en hann hefði alla vega legið í gólfinu. Vitnið kvaðst hafa verið umhugað um kærustu ákærða og því ekki séð allt sem fór fram á milli ákærða og stráksins. Vitnið var spurt um framburð þess hjá lögreglu, um að piltar hefðu ýtt kærustu ákærða á milli sín á dansgólfinu, og sagði vitnið að þeir hefðu verið að dansa við hana, ýtt henni og reynt að káfa á henni. Vitnið hefði reynt að grípa í hana. Jafnframt sagði vitnið að ákærði hefði verið reiður út í kærustu sína og sagt eitthvað við hana áður en hann fór af skemmtistaðnum Austur. Einnig hafi hann verið reiður vitninu fyrir að passa ekki upp á hana.

Vitnið Ö-kk-nf Á-kk-nf kvaðst hafa verið í bifreið sinni, sem hafi verið kyrrstæð, ásamt félaga sínum, þegar maður hafi komið inn í bifreiðina, ákærði í máli þessu. Ákærði hafi sest í aftursætið og beðið vitnið um að keyra sig eitthvað í burtu. Vitnið kvaðst hafa verið undrandi á þessu og spurt hvert hann vildi fara og ákærði sagt að hann vildi bara fara eitthvað á brott. Áður en vitnið hafi náð að leggja af stað hafi annar maður, brotaþoli í máli þessu, hoppað í veg fyrir bifreiðina. Vitnið kvaðst hafa rennt bílrúðunni niður og beðið brotaþola um að færa sig, en hann hafi verið mjög reiður og neitað og sagt að ákærði hefði lamið hann. Ákærði hafi hins vegar hvatt vitnið til að leggja af stað en vitnið sagt að það gæti ekki keyrt brotaþola niður. Stór lögreglubifreið hafi svo komið akandi á móti umferð upp að bifreið vitnisins, en þá hafi ákærði farið út úr bifreiðinni og hlaupið á brott og brotaþoli á eftir honum. Þegar vitnið var spurt hvort það teldi að ákærði hefði séð lögreglubifreiðina svaraði vitnið játandi og sagði að það gæti ekki hafa farið á milli mála. Um ástand ákærða sagði vitnið að hann hefði verið mjög æstur. Þá var vitnið spurt af verjanda hvort það gæti verið að ákærði hefði verið hræddur við brotaþola og sagði vitnið að það væri hugsanlegt.

Vitnið G-kk-nf S-kk-nf lögreglumaður sagði að ákærði hefði hlaupið í burtu frá sér og starfsfélaga sínum. Þeir hafi misst sjónar á ákærða augnablik. Ákærði hafi falið sig í trjám á Austurvelli og dyravörður á Thorvaldsen hafi bent þeim á ákærða. Þeir hafi þá farið á eftir ákærða og kallað á eftir honum að stöðva. Ákærði hafi ekki gert það og þeir hafi þá aftur kallað á hann að stöðva, en hann hafi ekki gert það. Á Ingólfstorgi hafi ákærði svo verið handtekinn og færður í lögreglubifreið þar sem rætt hafi verið við hann. Fram kom að vitnið og aðrir lögreglumenn hafi verið í fullum einkennisklæðnaði. Þegar vitnið var spurt hvort hugsanlegt væri að ákærði hefði ekki heyrt þegar það kallaði á hann að stöðva sagði vitnið að hann hefði pottþétt heyrt það. Jafnframt sagði vitnið að ákærði hefði hlaupið í burtu þegar hann hefði séð lögreglubifreiðina og hann hefði séð lögreglumenn leita að honum. Aðspurt hvort vitnið hefði kallað „lögreglan“ á eftir ákærða í fyrstu tvö skiptin eða bara að hann ætti að stöðva sagði vitnið að það hefði alla vega sagt „lögreglan“ í þriðja skiptið. Jafnframt sagði vitnið að ákærði hefði aldrei beðið vitnið um að athuga með ástand brotaþola. Innt eftir því hvar lögreglubifreiðinni hefði verið lagt þegar ákærði hljóp á brott úr bifreiðinni sem hann var í sagði vitnið að það hefði verið í Austurstræti og lögreglubifreiðinni hefði verið lagt einni bíllengd fyrir aftan bifreiðina sem ákærði var í.

Vitnið S-kk-nf I-kk-nf E-kk-nf lögreglumaður sagði að þegar það hefði komið á vettvang á lögreglubifreið hefði ákærði stokkið út úr bifreið og hlaupið á brott í átt að Austurvelli og vitnið og starfsfélagi þess fylgt á eftir. Þeir hefðu misst sjónar á ákærða stutta stund og leitað að honum, en þá hafi dyravörður bent á ákærða sem hefði falið sig inn í runna. Þegar ákærði hefði séð vitnið og starfsfélaga þess hafi hann hlaupið aftur að stað og hafi hann svo náðst á Ingólfstorgi. Vitnið var spurt hvort ákærði hefði séð lögreglubifreiðina þegar hann fór út úr bifreiðinni sem hann var í og sagði vitnið að hann hefði líklega gert það. Vitnið sagði að lögreglubifreiðinni hefði verið lagt í Aðalstræti, rétt fyrir aftan bifreiðina sem ákærði var í og hefði hann því væntanlega tekið eftir þeim. Jafnframt sagði vitnið að ítrekað hefði verið kallað á eftir ákærða „lögreglan“ og það hafi ekki farið á milli mála að ákærði hafi vitað af lögreglumönnunum leita að honum á Austurvelli. Spurt að því hvort hugsanlegt væri að ekki hafi verið kallað „lögreglan“ á ákærða í öll skiptin sem kallað var á hann, heldur aðeins í þriðja skiptið, sagði vitnið að starfsfélagi sinn hefði verið fyrir framan vitnið. Þeir hefðu báðir kallað „lögreglan“ og að ákærði ætti að stöðva. Alla vega hefði ákærði séð þá og hlaupið undan þeim. Þeir hafi elt hann og sagt honum að stöðva. Þá kvaðst vitnið ekki minnast þess að ákærði hefði beðið það um að athuga með ástand brotaþola.

Vitnið J-kk-nf F-kk-nf V-kk-nf lögreglumaður kvaðst lítið muna eftir þessu máli, en aðkoma vitnisins að því hafi verið sú að það hafi rætt við ökumann bifreiðar sem ákærði var í. Vitnið sagði að ákærði hefði hlaupið í burtu og aðrir lögreglumenn elt hann.

Vitnið S-kvk-nf G. H. J-kvk-nf læknir sagði að þegar brotaþoli hefði verið skoðaður við komu á slysadeild aðfaranótt 7. ágúst 2010 hafi hann verið með bólgu á vör, vinstra megin, og sár innan við og mar. Einnig hafi hann haft greinileg merki um að hafa fengið blóðnasir og verið aumur vinstra megin við nefið. Jafnframt hafi hann verið með glóðarauga og eymsli í kjálka hægra megin. Hann hafi ekki verið með augljós merki um nefbrot en hins vegar geti verið erfitt að meta nefbrot aðeins út frá skoðun. Ekki væri tekin röntgenmynd nema um verulega aflögun væri að ræða. Vitnið sagði jafnframt að brotaþoli hefði svo komið aftur á slysadeild 9. ágúst 2010 og þá hafi ekki verið hægt að útiloka nefbrot, en ekki hafi verið talin þörf á frekari rannsókn þar sem hún myndi ekki breyta horfum eða meðferð. Vitnið var spurt af sækjanda hvort áverkar brotaþola samrýmdust því að hann hefði verið kýldur og sagði vitnið að það færi ekki á milli mála. Innt eftir því af verjanda hvort hugsanlegt væri að brotaþoli hefði hlotið áverka sína við þungt fall í gólf sagði vitnið að þegar maður fengi hnefahögg í höfuð eða andlit gæti hann annars vegar fengið áverka vegna hnefahöggsins og hins vegar eftir fallið. Hvað varðaði áverka brotaþola þá gætu þeir ekki allir verið tilkomnir við fall þar sem hann hefði verið með áverka á tveimur álagsstöðum, en hugsanlegt væri að brotaþoli hefði fengið högg í andlit og fallið.

IV.

Ákærði neitar sök. Fyrir dómi lýsti hann aðdraganda málsins þannig að hann hefði á skemmtistaðnum Austur séð kærustu sína og vinkonu hennar á dansgólfinu og einhverja stráka í kringum þær. Hann hafi farið á dansgólfið til að ræða við kærustu sína en „í einhverjum pirringi“ hafi hann tekið brotaþola að sér og ýtt honum frá sér. Nánar tiltekið hafi hann gripið í bringu brotaþola með annarri hendi og með hinni hendinni ofarlega á öxl og ýtt honum frá sér. Ákærði neitaði því að hafa kýlt brotaþola. Ákærði sagði að hann hefði svo farið af skemmtistaðnum og brotaþoli elt hann, en ákærði hefði ekki viljað eiga nein samskipti við brotaþola og því hlaupið undan honum. Á hlaupunum hefði ákærði hoppað inn í kyrrstæða bifreið og boðið ökumanninum greiðslu fyrir að keyra á brott. Brotaþoli hafi hins vegar staðið í vegi fyrir bifreiðinni og ákærði þá farið út úr henni og hlaupið á brott. Ákærði sagði að hann hefði ekki áttað sig á því þá að stór lögreglubifreið hefði komið á vettvang og að tveir lögreglumenn hefðu hlaupið á eftir honum þegar hann fór út úr bifreiðinni. Hann kvaðst hafa stöðvað um leið og hann hefði heyrt þá kalla á sig. Þegar litið er til vitnisburðar ökumanns bifreiðarinnar sem ákærði fór í, vitnisburðar tveggja lögreglumanna sem eltu ákærða, og háttalag ákærða á hlaupunum, er ótrúverðugt að hann hafi ekki séð lögreglubifreiðina og lögreglumennina sem eltu hann.

Brotaþoli hefur lýst því staðfastlega, bæði í kæruskýrslu hjá lögreglu og fyrir dómi, að hann hafi skyndilega og án nokkurs tilefnis fengið þrjú hnefahögg, en kannast ekki við að ákærði hafi gripið í bringu hans og öxl og að hafa fallið við. Að þessu virtu hefur það ekki þýðingu sem segir í frumskýrslu lögreglu og læknisvottorði um að brotaþoli hafi greint frá tveimur höggum. Framburður brotaþola um hnefahögg fær stoð í vitnisburði R-kvk-ef, vinkonu kærasta ákærða, en hún sagði fyrir dómi að ákærði hefði hlaupið í átt að brotaþola með hnefa á lofti. Enn fremur styður fyrirliggjandi vottorð og vitnisburður S-kvk-ef G. H. J-kvk-ef, sérfræðings í slysa- og bráðalækningum, að brotaþoli hafi fengið þrjú hnefahögg, en við komu á slysadeild var hann með dreifða áverka: Bólgu vinstra megin á vör og sár og mar í munnholi, blóðnasir, eymsli hægra megin á kjálka og kúlu hægra megin á höfði.

Þar sem brotaþoli fullyrðir að ákærði hafi ekki gripið í hann og ýtt honum frá, eins og segir í ákæru, verður ekki á því byggt. Með hliðsjón af staðföstum framburði brotaþola um að hann hafi fengið þrjú hnefahögg, játningar ákærða um að hafa veist að brotaþola, svo langt sem hún nær, dreifðum áverkum sem brotaþoli hlaut og vitnisburði R-kvk-ef, er hins vegar sannað svo hafið verður yfir skynsamlegan vafa að ákærði hafi slegið brotaþola þremur hnefahöggum í andlitið, eins og honum er gefið að sök í ákæru og með þeim afleiðingum sem þar greinir.

V.

Ákærði er fæddur í ágúst 1985. Samkvæmt sakavottorði ákærða var honum gerð sekt á árinu 2003 fyrir umferðarlagabrot. Ekki er fallist á með ákærða að refsing verði látin niður falla, enda sagði hann sjálfur fyrir dómi að brotaþoli hefði ekkert gert til að eiga skilið að ákærði réðist á hann og svo virðist sem ákærði hafi látið reiði út í kærustu sína bitna á brotaþola. Verður þannig við ákvörðun refsingar litið til þess að árásin var tilefnislaus og brotaþoli hlaut dreifða áverka í andliti og á höfði, sem hann hafði talsverð óþægindi af. Ákærði hefur að takmörkuðu leyti viðurkennt að hafa ráðist á brotaþola, en annars á hann sér engar málsbætur. Að öllu þessu virtu þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í einn mánuð. Með hliðsjón af því að ákærði hefur áður ekki gerst sekur um annað en umferðarlagabrot þykir rétt að skilorðsbinda refsingu hans, eins og nánar greinir í dómsorði.

VI.

Í málinu liggur fyrir skaðabótakrafa brotaþola, Ö-kk-ef A-kk-ef, að fjárhæð 599.120 krónur, auk vaxta, sem sundurliðast þannig:

1. Miskabótakrafa 500.000 kr.

2. Skaðabótakrafa 8.760 kr.

3. Lögmannskostnaður 72.000 kr.

4. Vsk. á lögmannskostnað 18.360 kr.

Ákærði hefur verið sakfelldur fyrir líkamsárás og ber hann skaðabótaábyrgð á því tjóni brotaþola sem rekja má til hinnar refsiverðu háttsemi. Skaðabótakrafa að fjárhæð 8.760 krónur, vegna ferða á slysadeild og sjúkrakostnaðar, er studd reikningum og ber ákærða samkvæmt 1. mgr. 1. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 að greiða þennan kostnað.

Brotaþoli á rétt á miskabótum úr hendi ákærða vegna árásarinnar á grundvelli 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga, sbr. lög nr. 37/1999. Við ákvörðun bóta er til þess að líta að hann hlaut áverka í andliti sem ollu honum talsverðum óþægindum. Þykja bætur hæfilega ákveðnar 200.000 krónur.

Samkvæmt framansögðu ber ákærða að greiða brotaþola samtals 208.760 krónur, auk vaxta eins og í dómsorði greinir, en dráttarvextir reiknast frá 19. nóvember 2011 þegar liðinn var mánuður frá birtingu kröfunnar fyrir ákærða í fyrirkalli, sbr. 9. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001.

Þá ber ákærða samkvæmt 3. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008, um meðferð sakamála, að greiða brotaþola málskostnað, 90.360 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti.

VII.

Eftir þessum úrslitum verður ákærði dæmdur til að greiða sakarkostnað. Um er að ræða kostnað vegna læknisvottorðs, 31.050 krónur. Þá þykir þóknun verjanda hæfilega ákveðin, með hliðsjón af tímaskýrslu, 207.075 krónur, að teknu tilliti til virðisaukaskatts. Rétt þykir að þóknun verjanda greiðist að ¼ hluta úr ríkissjóði, með hliðsjón af því að eftir þingfestingu málsins 26. október 2011 og fyrirtöku 1. nóvember 2011 úrskurðaði dómstjóri Héraðsdóms Reykjavíkur að allir dómarar við dómstólinn væru vanhæfir til að fara með málið, samkvæmt g-lið 6. gr. laga nr. 88/2008, þar sem brotaþoli í málinu er sonur eins dómara við dómstólinn. Var undirrituðum dómara falin meðferð málsins með vísan til 6. mgr. 15. gr. laga nr. 15/1998 um dómstóla.

D ó m s o r ð:

Ákærði, B-kk-nf Þ-kk-nf P-kk-nf, sæti fangelsi í einn mánuð, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún niður falla að liðnum tveimur árum frá birtingu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði Ö-kk-þgf A-kk-þgf 208.760 krónur ásamt vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 7. ágúst 2010 til 19. nóvember 2011, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. sömu laga, frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði greiði Ö-kk-þgf 90.360 krónur í málskostnað.

Ákærði greiði 31.050 krónur í sakarkostnað og ¾ af 207.075 króna þóknun skipaðs verjanda hans, S-kk-ef K-kk-ef K-kk-ef héraðsdómslögmanns, en ¼ þóknunar greiðist úr ríkissjóði.

S-kvk-nf B-kvk-nf