E-3097/2014

Mál þetta var höfðað 31. ágúst 2014, þingfest 4. september sama ár og tekið til dóms að loknum munnlegum málflutningi 24. febrúar sl.

Stefnandi er Á-kvk-nf J-kvk-nf F-kvk-nf, Reykjavík.

Stefnt er R-kk-þgf T-kk-þgf, Mosfellsbæ. Upphaflega var málinu einnig beint gegn J-kvk-þgf M-kvk-þgf E-kvk-þgf, til vara. Við aðalmeðferð málsins lýsti lögmaður stefnanda því yfir að fallið væri frá kröfum á hendur J-kvk-þgf.

Stefnandi krefst þess að eftirfarandi ummæli um stefnanda, sem birt voru á forsíðu DV, 8-9. júlí 2013, verði dæmd dauð og ómerk: „Kærð fyrir að tússa á bíla“, auk þess sem með sama hætti verði dæmd dauð og ómerk ummæli sem birt voru á baksíðu þessa sama blaðs, þ.e. „Á-kvk-nf kærð fyrir eignaspjöll“. Einnig er þess krafist að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnanda 1.000.000 króna í miskabætur, með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 4. gr. laga nr. 38/2001 frá 8. júlí 2013 til 4. október 2014, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Stefnandi gerir að auki þá kröfu að forsendur og niðurstaða dóms í málinu verði birtar í DV eigi síðar en 15 dögum eftir dómsuppsögu að viðlögðum dagsektum að fjárhæð 50.000 krónur fyrir hvern dag sem líður um framan áðurgreindan frest. Stefnandi krefst þess jafnframt að stefndi verði dæmdur til greiðslu málskostnaðar.

Stefndi krefst sýknu af kröfum stefnanda. Jafnframt er krafist málskostnaðar úr hendi stefnanda.

I.

Málsatvik

Í frásögn sem birtist á síðum DV 8. júlí 2013 var greint frá því að stefnandi þessa máls hefði verið „kærð fyrir eignaspjöll“, nánar tiltekið fyrir að „tússa á bíla“. Sagt var frá þessu bæði á forsíðu og baksíðu dagblaðsins, en ljósmynd af stefnanda fylgdi textanum á báðum stöðum.

Af hálfu stefnanda er því ekki andmælt að hún hafi í umrætt sinn krotað á framrúðu bifreiðar annars manns þar sem bifreiðin stóð á bílastæði sem tilheyrir raðhúsalengju við Vesturberg í Reykjavík. Af hennar hálfu er hins vegar borið á móti því að hún hafi krotað á annað en rúður bílsins, þ.e. hún kannast ekki við að hafa skrifað með tússpenna á aðra bílhluta.

Meðal málsskjala er bréf lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, dags. 14. janúar 2014, sem merkt er málsnúmerinu ALG/007-2013-33476, en þar kemur fram að samkvæmt beiðni stefnanda sé henni sent „afrit af lögregluskýrslu úr ofangreindu máli“ og hún upplýst um það að málið hafi „ekki verið kært með formlegum hætti“ til lögreglu. Rannsókn málsins hafi því verið hætt 31. júlí 2013. Málsaðilar eru ekki á einu máli um það hvaða skilning beri að leggja í sögnina „að kæra“ í því samhengi sem hér um ræðir.

Hvað málavaxtalýsingu viðvíkur að öðru leyti skal tekið fram að aðila greinir á um það hversu auðvelt hafi verið að má ummerki um skilaboð stefnanda af bílnum og þar með hvort um eignaspjöll geti talist hafa verið að ræða.

II.

Málsástæður og lagarök stefnanda

Krafa stefnanda um ómerkingu tilgreindra ummæla er á því byggð að fullyrðingarnar tvær sem birtust í DV 8.-9. júlí 2013 séu báðar rangar. Stefnandi hafi aldrei verið kærð til lögreglu og heldur ekki gerst sek um eignaspjöll, þar sem engar skemmdir hafi verið unnar á bifreið þeirri sem hér um ræðir.

Stefnandi vísar til þess að hún hafi hvorki ónýtt, skemmt né svipt annan mann eigum sínum. Um þetta hafi stefnandi upplýst DV strax í upphafi og vísar hún í því sambandi til „frumskýrslu lögreglu“ sem stefnandi hefur þó ekki séð ástæðu til að leggja fram í málinu. Stefnandi telur að ákvörðun um birtingu fréttarinnar hafi stefndi tekið gegn betri vitund og gagngert í þeim tilgangi að meiða æru stefnanda.

Rangt sé hjá stefnda að stefnandi hafi verið kærð til lögreglu vegna málsins enda hafi annars vegar ekkert tilefni verið til kæru þar sem ekkert brot var framið og hins vegar hafi engin formleg kæra verið lögð fram hjá lögreglu. Með ummælum um eignaspjöll og kæru hafi stefnandi verið sökuð um háttsemi sem varðað geti allt að tveggja ára fangelsi og sé auk þess siðferðislega ámælisverð í huga alls almennings.

Stefnandi telur hin umstefndu ummæli fela í sér ærumeiðandi aðdróttanir og brot gegn 235. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Því beri að ómerkja ummælin með vísan til 1. mgr. 241. gr. sömu laga. Hin umstefndu ummæli séu óviðurkvæmileg, tilhæfulaus og smekklaus og til þess fallin að sverta stefnanda. Hagsmunir stefnanda af því að fá ummælin dæmd dauð og ómerk séu því miklir.

Verði ekki fallist á að ummælin varði 235. gr. laga nr. 19/1940 er til vara og með vísan til ofangreindra sjónarmiða byggt á því að ummælin varði við 234. gr. sömu laga sem ærumeiðandi móðganir og á þeim grundvelli verði ummælin ómerkt.

Krafa stefnanda um miskabætur er byggð á b-lið 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Skírskotar stefnandi í því sambandi til þess að stefndi hafi gerst sekur um ólögmæta meingerð gagnvart stefnanda. Stefndi eigi sér engar málsbætur og því beri að dæma hann til greiðslu miskabóta. DV hafi verið gefið út í hagnaðarskyni og svo virðist sem eini tilgangurinn með uppslættinum um stefnanda á forsíðu og baksíðu blaðsins hafi verið aukin hagnaðarvon. Almenn og sérstök varnaðaráhrif skaðabótareglna mæli með því að miskabótakrafa stefnanda verði tekin til greina.

Kröfu sína um birtingu dómsforsendna og niðurstöðu í DV byggir stefnandi á ákvæði 59. gr. laga nr. 38/2011 um fjölmiðla.

Með vísan til 2. og 3. mgr. 73. gr. stjórnarskrárinnar telur stefnandi tjáningarfrelsið ekki njóta verndar þegar brotið er gegn mannorði annarra manna. Þegar metnar eru þær skorður sem friðhelgi einkalífs setur tjáningarfrelsinu skipti aðalmáli hvort hið birta efni, myndir eða texti, geti talist þáttur í almennri þjóðfélagsumræðu og eigi þannig erindi til almennings. Stefnandi telur umfjöllun þessa ekki tengjast slíkri umræðu.

Vaxtakröfu sína reisir stefnandi á 4. gr., sbr. 8. gr. laga nr. 38/2001. Upphafsdag vaxta miðar stefnandi við þann dag sem títtnefndur atburður mun hafa átt sér stað, þ.e. 8. júlí 2013. Um dráttarvexti er vísað til 6. gr., sbr. 9. gr. laga nr. 38/2001, en um tímamark miðar stefnandi við það þegar liðinn var mánuður frá þeim tíma þegar stefndi átti þess fyrst kost að greiða kröfuna, þ.e. í því tilviki sem hér um ræðir frá þingfestingardegi stefnu sem var 4. september 2014. Stefnandi krefst samkvæmt þessu dráttarvaxta frá og með 4. október 2014.

Um málskostnað vísar stefnandi til ákvæða 130.gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Um lagarök að öðru leyti vísar stefnandi til 234. gr., 235. gr. og 1. mgr. 241. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, auk 71. gr. stjórnarskrár og 8. gr. mannréttindasáttmála Evrópu.

III.

Málsástæður og lagarök stefndu

Sýknukrafa stefnda er aðallega á því byggð að þau ummæli, sem mál þetta varðar, hafi verið sannleikanum samkvæm og byggt á áreiðanlegum heimildarmönnum, auk þess sem haft hafi verið samband við stefnanda við vinnslu fréttarinnar.

Stefndi byggir á því að það sé sannleikanum samkvæmt að stefnandi hafi verið kærð fyrir að tússa á bíla. Stefnandi hafi verið kærð fyrir þetta þótt rannsókn málsins hafi lokið án þess að gefin hafi verið út ákæra og málið að lokum bókað sem tilkynning í kerfum lögreglunnar.

Stefndi byggir á því að ummæli blaðsins um eignaspjöll séu einnig sönn þar sem eigandi bifreiðarinnar hafi kært stefnanda til lögreglu fyrir eignaspjöll.

Stefndi telur að ekki verði ráðið annað af gögnunum en að einbeittur vilji stefnanda hafi staðið til þess að valda eignaspjöllum þótt verknaðurinn hafi misheppnast og því einungis um tilraun til eignaspjalla að ræða þar sem unnt hafi verið að afmá ummerkin eftir tússpennann sem hún notaði við tilraun sína til að skemma bifreiðina. Á því er byggt að um fullframin eignaspjöll hafi verið að ræða þótt atvikið hafi ekki leitt til útgáfu ákæru. Fé og fyrirhöfn kosti að ná ummerkjum eftir tússpenna af bifreið. Þar með hafi stefnandi verið búin að valda eignaspjöllum í skilningi 257 gr. alm. hgl. nr. 19/1940.

Eigandi bifreiðarinnar og umráðamaður hennar hafi staðhæft að þau hafi kært verknaðinn til lögreglu og ekki hvikað frá því síðar. Þetta hafi aðstoðarlögregluþjónn lögreglunnar á höfuðborgarsvæðinu staðfest, þrátt fyrir að kæran hafi síðar verið bókuð inn hjá lögreglunni sem ,,tilkynning“ eftir að rannsókn málsins lauk án þess að gefin væri út ákæra á hendur stefnanda.

Atvikið hafi verið kært til lögreglu þrátt fyrir að lögregla kveðist nú hafa meðhöndlað hana sem tilkynningu. Það sé rangnefni því að fram hafi farið rannsókn á atvikinu og í því felist að farið hafi verið með ,,tilkynninguna“ sem kæru. Á því er byggt að verknaður stefnanda sé sá sami hvað sem öllum orðhengilshætti líður. Hugtakið ,,kæra“ sé víðtækt orð í íslensku máli og stefndi verði vart dæmdur til að þola ómerkingu og greiðslu miskabóta fyrir að nota ekki þrengsta skilning þess. Undir rekstri málsins hefur af hálfu stefnda m.a. verið vísað til almenns málskilnings og orðabóka þessu til stuðnings. Jafnframt hefur stefndi lagt fram afrit af viðtali við stefnanda sem birtist í Pressunni 4. ágúst 2010, þar sem þau ummæli eru höfð eftir stefnanda að hún hyggist „kæra“ nafngreindan mann fyrir ærumeiðingar. Stefndi hefur, máli sínu til stuðnings, bent á að ekki hafi komið til ákæru vegna þeirrar háttsemi sem þar um ræðir.

Stefndi hafnar miskabótakröfu stefnanda þar sem ekki séu uppfyllt skilyrði 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, um að stefndi beri ábyrgð á ólögmætri meingerð gegn æru stefnanda. Byggir stefndi einkum á því að ekki hafi verið um að ræða brot gegn ákvæðum 235. eða 234. gr. alm. hgl. Stefndi mótmælir því að nokkuð í hinum umstefndu setningum hafi falið í sér ólögmæta meingerð gegn æru stefnanda og persónu, hvorki aðdróttanir né móðganir sem geti með nokkru móti verið grundvöllur krafna stefnanda í málinu.

Stefndi telur miskabótakröfu stefnanda ekki nægilega rökstudda. Ósannað sé að stefnandi hafi orðið fyrir miska af völdum ummælanna sem hér um ræðir.

Stefndi telur ljóst að stefnandi hafi ætlað sér að valda skemmdum þótt hún hafi orðið svo lánsöm að þetta hafi orðið að misheppnaðri tilraun vegna þess að unnt var að mestu að afmá för eftir tússpennann sem hún notaði. Stefnandi hafi með þessu sjálf komið óorði á sig og orðstír hennar batni ekki þótt birtur yrði dómur þess efnis að tilraun hennar til eignaspjalla hafi mistekist. Stefndi byggir á því að tjónið hafi orðið þegar tússið var komið á bílinn þótt menn hafi í sjálfboðavinnu unnið við það að freista þess að afmá verksummerkin. Eignaspjöll séu fullframin þegar fjártjóni er valdið, þó að menn með eigin vinnuafli kjósi að afmá skemmdirnar hafi brot stefnanda verið fullframið þegar búið var að tússa þar sem það kosti fé að ná slíku af. Ef leitað hefði verið til sérhæfðra aðila til að þrífa hefði slíkt valdið kostnaði. Verknaður stefnanda þyki svívirða í huga margra.

Engu breyti um orðstír stefnanda hvort sá sem fyrir honum varð tilkynnti hann eða kærði. Að sögn stefnda kveðst eigandi bifreiðarinnar hafa kært þótt lögreglan hafi að lokum kallað kæruna tilkynningu, eftir að rannsókn lauk. Þótt brotaþoli hafi afmáð ummerki verknaðarins sjálf, eða sonur hennar, og keypt til þess kemísk efni, hafi eignaspjöll stefnanda verið fullframin þegar fyrir lá að það kostaði fyrirhöfn og fé að afmá ummerki þeirra.

Stefndi byggir á því að verði komist að því að mál þetta hafi skemmt orðstír hennar með einhverjum hætti hafi stefnandi séð um það alfarið sjálf. Verknaður stefnda sé út af fyrir sig álitshnekkir fyrir hana. Engu breyti fyrir ætlaðan miska stefnanda hvort greint sé frá atvikinu sem kæru eða tilkynningu til lögreglu. Huglæg afstaða brotaþola til þess hvort hún hafi verið að kæra eða tilkynna eða túlkun lögreglunnar á kæru hennar, hafi ekkert með orðstír stefnanda að gera.

Stefndi hafi verið í góðri trú þegar hin umstefndu ummæli voru birt. Nágranni stefnanda og móðir hans, eigandi umræddrar bifreiðar, hafi staðhæft að verknaður stefnanda hefði verið kærður til lögreglu. DV hafi birt frétt 24. janúar 2014 þar sem því hafi verið slegið upp með afar áberandi hætti að stefnandi þessa máls væri saklaus og greint frá samtali við aðstoðaryfirlögregluþjón lögreglunnar á höfuðborgarsvæðinu þar sem hann lýsti aðkomu lögreglu að málinu og því hvernig kæra eiganda bílsins hafi að endingu verði bókuð sem tilkynning hjá lögreglu eftir að rannsókn málsins hafði farið fram. Af þessu leiði m.a. að saknæmisskilyrði 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 teljist ekki uppfyllt.

Hafa beri í huga að stefnandi, líkt og annað fólk sem hefur verið í þjóðfélagsumræðunni, og hefur komið sér á framfæri í fjölmiðlum verði að þola að um það sé fjallað, ekki síst þegar það gangi fram með þeim hætti sem stefnandi hafi gert í umrætt sinn. Stefndi telur vafalaust að stefnandi teljist til ,,opinberra persóna“ sem leiði til rýmkaðs tjáningarfrelsis. Bendir stefndi á að stefnandi hafi boðið sig fram til Alþingis fyrir kosningarnar árið 2013 fyrir Flokk heimilanna. Þá sé stefnandi fyrrverandi forstöðumaður Fjölskylduhjálpar Íslands þar sem hún hafi gegnt stöðu framkvæmdastjóra og áður hafi hún verið starfsmaður og formaður Mæðrastyrksnefndar frá árinu 1999. Hún hafi sjálf ítrekað komið sér á framfæri í fjölmiðlum, bæði starfa sinna vegna og í tengslum við framboð sitt árið 2013, auk þess sem hún hafi verið virk í þjóðfélagsumræðunni árum saman, ritað greinar í blöð, komið fram í viðtölum bæði í blöðum og útvarpsþáttum og haldið úti bloggsíðu. Í ljósi þessa telur stefndi það eiga fullt erindi til almennings hvernig slík umtöluð persóna hegðar sér og að það sé jafnframt fréttnæmt. Stefnandi verði því að þola umfjöllun um hegðun sína þegar hún er með þeim hætti sem raun bar vitni sumarið 2013.

Stefndi telur að ummælin sem stefnt er vegna geti ekki talist óviðurkvæmileg eða niðurlægjandi fyrir stefnanda, andspænis þeirri háttsemi sem hún hafði í frammi. Því geti ekki hafa verið um ólögmæta meingerð að ræða.

Um lagarök vísar stefndi til meginreglunnar um tjáningarfrelsi, sbr. 73. gr. stjórnarskrár lýðveldisins Íslands nr. 33/1944 og 10. gr. mannréttindasáttmála Evrópu sem lögfestur var með lögum nr. 62/1994. Einnig vísar stefndi til 75. gr. stjórnarskrárinnar.

Miskabótakröfu stefnanda mótmælir stefndi m.a. á þeim grundvelli að ekki séu efni til að dæma neinar miskabætur í málinu.

Kröfu um birtingu dóms í DV mótmælir stefndi með vísan til þess að hann geti ekki átt aðild að slíku, auk þess sem ekkert liggi fyrir um að slíkri kröfu hafi verið beint að DV ehf. Hvorki stefnda né lögmanni stefnda hafi verið falið að taka út þykkjuna fyrir fjölmiðilinn og telur stefndi í málinu sig ekki hafa umboð til þess að svara fyrir kröfu þessa, en á því er byggt að tilvitnun til 59. greinar fjölmiðlalaga nr. 38/2011, eigi ekki við um þá stöðu sem hér er uppi.

Kröfu sína um sýknu af öllum kröfum stefnanda byggir stefndi á almennum reglum um ærumeiðingar og meiðyrði, sem og 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, 234. gr., 235. gr., grunnsjónarmiðum 239. gr. sem og 241. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Einnig er vísað til 29. gr. sömu laga. Þá er byggt á 73. gr. stjórnarskrárinnar sbr. stjórnskipunarlög nr. 33/1944 sem og 10. gr. mannréttindasáttmála Evrópu sbr. lög nr. 62/1994 með síðari breytingum. Um málskostnað vísar stefndi til XXI. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, einkum 1. mgr. 130. gr. laganna. Krafa stefnda um virðisaukaskatt á málflutningsþóknun er reist á lögum nr. 50/1988.

VI.

Skýrslur fyrir dómi

Við aðalmeðferð málsins kom K-kvk-nf G-kvk-nf, fyrir dóm og gaf vitnaskýrslu. Í skýrslu hennar kom m.a. fram að hún hafi kært stefnanda fyrir að hafa „krassað með olíulit“ á bíl sem var í eigu vitnisins. Krassað hafi verið víðsvegar á bifreiðina. Vitnið kvaðst í framhaldi af þessu hafa leitað til lögreglu í þeim tilgangi að kæra stefnanda. Á lögreglustöð hafi verið tekin af henni skýrsla vegna málsins. Sagðist vitnið ekki hafa vitað annað en að þar með hafi kæra verið komin fram, en henni hafi ekki verið leiðbeint í þeim efnum.

Einnig kom fyrir dóm og gaf vitnaskýrslu eigandi bifreiðarinnar sem hér um ræðir, S-kk-nf T-kk-nf B-kk-nf, sonur vitnisins K-kvk-ef. Lýsti S-kk-nf því svo að móðir hans hefði kært stefnanda fyrir að krota á bifreið. Spurður um það hvernig þau hafi tilkynnt þetta til lögreglu sagði S-kk-nf að móðir hans hefði hringt til lögreglunnar og svo farið á lögreglustöð í Kópavogi í þeim tilgangi að kæra. Vitninu var sýnt ljósrit af baksíðu umrædds blaðs DV þar sem vitnað er til samtals við hann. Staðfesti hann að ummælin þar væru rétt eftir honum höfð, en hann hafi haft það eftir móður sinni að búið væri að kæra verknað stefnanda.

V.

Niðurstaða

Ágreiningslaust er með aðilum að stefnandi hafi í reynd, í aðdraganda títtnefndrar umfjöllunar DV 8.-9. júlí 2013, skrifað með tússpenna á bíl sem var í eigu annars manns og stóð á bílastæði við Vesturberg í Reykjavík. Um það er hins vegar deilt hvort blaðið hafi í umrætt sinn meitt æru stefnanda með því að slá upp frétt þess efnis að hún hafi verið „kærð“ fyrir athæfi þetta og „kærð fyrir eignaspjöll“.

Af ákvæði 3. mgr. 73. gr. stjórnarskrár lýðveldisins Íslands nr. 33/1944 leiðir að ummæli verða ekki dæmd ómerk og miskabætur ekki dæmdar á grundvelli sakar nema slíkt teljist nauðsynlegt og í samræmi við viðteknar lýðræðishefðir. Þetta viðmið, sem og séreðli mála af þeirri tegund sem hér um ræðir, sbr. þau ákvæði almennra hegningarlaga nr. 19/1940 sem stefnandi vísar til, valda því að sönnunarbyrði um ætlaða sekt stefnda hvílir að öllu jöfnu á stefnanda. Það mál sem hér er til úrlausnar varðar enga undantekningu frá þessum meginsjónarmiðum.

Dagblaðsumfjöllun sú sem mál þetta snýst um ber með sér að blaðamaður DV hafi, við undirbúning umdeilds fréttaflutnings þessa, rætt við bæði stefnanda og vitnið S-kk-þf T-kk-þf B-kk-þf. Í frétt á baksíðu DV undir fyrirsögninni „Á-kvk-nf kærð fyrir eignaspjöll“ voru eftirfarandi ummæli höfð eftir S-kk-þgf: „Það var lögð fram kæra á fimmtudaginn þar sem við kærðum spjöll sem Á-kvk-nf J-kvk-nf F-kvk-nf hefur valdið á bíl í eigu fjölskyldunnar.“ Svo sem fyrr greinir staðfesti S-kk-nf við aðalmeðferð málsins að þessi ummæli væru rétt eftir honum höfð. Í greindri umfjöllun kemur einnig fram að blaðamaður hafi við gerð fréttarinnar rætt beint við stefnanda máls þessa. Er þar m.a. haft eftir henni að það sé „rétt að hún hafi tússað á bílana en neitar að hún hafi valdið skemmdum á þeim“.

Við mat á því hvort stefndi teljist í þessu samhengi hafa vegið að æru stefnanda er bæði rétt og skylt, út frá þeim hagsmunum sem við úrlausnina eru bundnir, að líta til almennrar notkunar hugtaksins kæra í íslenskri tungu. Í fréttaflutningi DV í umrætt sinn brá orði þessu bæði fyrir í nafnorðsmynd og sagnmynd. Nafnorðið kæra vísar í íslensku máli ekki aðeins til formlegra tilmæla um að mál verði tekið til rannsóknar, heldur einnig til kvörtunar eða klögunar. Með sama hætti merkir sögnin að kæra meðal annars að kvarta eða að klaga. Orðstofninn sem hér um ræðir á sér djúpar rætur í íslensku máli og raunar svo djúpar að næsta fráleitt er að ætla dómnum að taka undir það að notkun orða af greindri rót sé alfarið bundin við formlegan gerning, svo sem skjallega eða undirritaða framlagningu á kvörtun eða klögun til yfirvalda.

Með því að kæra getur samkvæmt framanrituðu bæði verið formleg og óformleg verður ekki annað lagt til grundvallar en að viðmælandi blaðsins og heimildarmaður, S-kk-nf T-kk-nf, hafi þegar fréttin var unnin og birt verið í góðri trú um að búið væri að kæra athæfi stefnanda. Með hliðsjón af því sem fyrir liggur má hið sama segja um heimildarmann S-kk-ef, þ.e. móður hans. Af þessu leiðir að dómurinn telur ótækt að fallast á það með stefnanda að umrædd orðnotkun, sem brá bæði fyrir í tilvitnuðum ummælum heimildarmanns DV og sjálfstæðri umfjöllun blaðamanns, teljist nauðsynlega röng. Með hliðsjón af þeim viðtölum sem blaðamaður DV átti við bæði stefnanda og vitnið S-kk-þf T-kk-þf B-kk-þf verður ekki staðhæft að umfjöllun blaðsins hafi verið reist á svo ótraustum grunni að virða beri framgöngu stefnanda honum til ásetnings eða stórkostlegs gáleysis. Telst því ósannað að stefndi hafi birt fréttina gegn betri vitund og gagngert í þeim tilgangi að meiða æru stefnanda.

Þar sem stefnanda hefur samkvæmt framanskráðu ekki tekist að sýna fram á að ummælin sem hér um ræðir hafi verið ósönn eða ærumeiðandi ber að hafna kröfum stefnanda sem að þessu lúta. Þegar af þeirri ástæðu er þarflaust að fjalla hér um aðra þætti í kröfugerð stefnanda.

Eftir þessum úrslitum verður stefnanda gert að greiða stefnda málskostnað sem telst hæfilega ákvarðaður 750.000 kr.

A-kk-nf Þ-kk-nf J-kk-nf, settur héraðsdómari, kveður upp dóm þennan.

DÓMSORÐ:

Stefndi, R-kk-nf T-kk-nf, er sýkn af kröfum stefnanda í máli þessu.

Stefnandi, Á-kvk-nf J-kvk-nf F-kvk-nf, greiði stefnda 750.000 kr. í málskostnað.

A-kk-nf Þ-kk-nf J-kk-nf (sign.)