S-37/2013

I.

Mál þetta, sem dómtekið var 18. október sl., höfðaði ríkissaksóknari með ákæru 23. júlí 2013 á hendur ákærða „S-kk-þgf R-kk-þgf S-kk-þgf, kennitala [...], [...], fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt fimmtudagsins 27. desember 2012, í félagsheimilinu við Hólavallagötu í Hnífsdal, slegið A, kt. [...], höggi í höfuðið með gleríláti svo ílátið brotnaði á höfðinu, með þeim afleiðingum að hann hlaut skurð á enni.

Telst þetta varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20/1981.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Í málinu gerir T-kk-nf G-kk-nf hdl., fyrir hönd A, kt. [...], kröfu um að ákærði verði dæmdur til að greiða skaðabætur að fjárhæð 509.898 krónur, auk vaxta samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001, um vexti og verðtryggingu, frá 27. desember 2012, en síðar dráttarvaxta samkvæmt 9. gr. sömu laga, að liðnum mánuði frá birtingu kröfunnar til greiðsludags.

II

Ákærði neitað sök við þingfestingu málsins og hafnaði bótakröfu. Aðalmeðferð málsins fór fram 18. október 2013. Eftir að skýrslur höfðu verið teknar af ákærða og vitnum gaf ákærði skýrslu á ný og kvaðst í ljósi þeirra framburða sem fram væru komnir viðurkenna þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru. Þá náðist samkomulag milli ákærða og lögmanns bótakrefjanda um að ákærði greiddi skaðabætur að fjárhæð 300.000 krónur, 10.000 krónur vegna útlagðs kostnaðar og 160.000 krónur vegna lögmannskostnaðar. Farið var með málið samkvæmt ákvæðum 164. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og málið tekið til dóms án frekari sönnunarfærslu en ákærandi og verjandi ákærða tjáðu sig sérstaklega um lagaatriði og ákvörðun viðurlaga. Af hálfu ákærða er krafist vægustu refsingar er lög leyfa og að málsvarnarlaun og ferðakostnaður verjanda ákærða verði greidd úr ríkissjóði. Verjandi ákærða vísaði sérstaklega til þess að ákærði hafi ekki neytt áfengis frá því að atvikið gerðist og stæði sig almennt vel. Um málavaxtalýsingu er skírskotað til ákæru. Játning ákærða fær fulla stoð í gögnum málsins. Í ákæru er verknaður ákærða talinn varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Verður að telja að sú aðferð sem ákærði notaði við árásina hafi verið sérstaklega hættuleg vegna þess vopns sem ákærði notaði og þess að því var beint að höfði brotaþola. Er brot ákærða því réttilega heimfært til refsiákvæða.

III

Ákærði er fæddur í september 1988. Samkvæmt vottorði sakaskrár ríkisins nær sakaferill hans aftur til ársins 2006. Ákærði gekkst 13. febrúar 2006 undir sektargreiðslu með sektargerð lögreglustjórans á Ísafirði vegna brots gegn lögum um ávana- og fíkniefni. Með dómi Héraðsdóms Vestfjarða 8. september 2006 var ákærði dæmdur í eins mánaðar fangelsi skilorðsbundið í 2 ár og til greiðslu sektar vegna líkamsárásar sem talin var varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga og brots gegn 1., sbr. 3. mgr. 37. gr. umferðarlaga nr. 50/1987. Með dómi sama dómstóls var ákærði, 20. desember 2006, dæmdur í tveggja mánaða skilorðsbundið fangelsi vegna brots sem talið var varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga og var skilorðshluti dómsins frá 8. september 2006 jafnframt tekinn upp, sbr. 60. gr. sömu laga. Þá hefur hann tvisvar, með dómum Héraðsdóms Vestfjarða, verið dæmdur til greiðslu sektar og til sviptingar ökuréttar fyrir brot gegn 1., sbr. 2. mgr. 45. gr. a umferðarlaga, annars vegar árið 2009 og hins vegar 2011. Þá gekkst ákærði undir greiðslu sektar með sektargerð lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu 7. október 2010 vegna brots gegn lögum um ávana- og fíkniefni.

Við ákvörðun refsingar er litið til skýlausrar játningar ákærða fyrir dómi og þess að hann hefur samþykkt greiðslu bóta. Þá er litið til þess að ákærði, sem framdi brot sitt undir áhrifum áfengis, hefur ekki neytt áfengis frá því hann framdi brotið. Með vísan til 61. og 71. gr. almennra hegningarlaga verða framangreindir dómar vegna líkamsárása ekki taldir hafa ítrekunaráhrif við ákvörðun refsingar ákærða. Þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í fimm mánuði en fresta skal fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að tveimur árum liðum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

A, krefst miskabóta úr hendi ákærða að fjárhæð 509.898 krónur, auk vaxta og dráttarvaxta, eins og rakið hefur verið. Með vísan til framangreinds samkomulags er ákærði dæmdur til greiðslu bóta að fjárhæð 470.000 krónur auk vaxta og dráttarvaxta eins og nánar greinir í dómsorði.

Eftir úrslitum málsins, sbr. 1. mgr. 218. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008, ber að dæma ákærða til greiðslu alls sakarkostnaðar. Ákærði verður því dæmdur til greiðslu þóknunar skipaðs verjanda síns, V-kk-ef H. V-kk-ef hrl., sem með hliðsjón af umfangi málsins er hæfilega ákveðin 350.000 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti, og ferðakostnað verjanda síns, 45.040 krónur.

Dóm þennan kveður upp S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf dómstjóri.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði, S-kk-nf R-kk-nf S-kk-nf, sæti fangelsi í fimm mánuði en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði A skaðabætur að fjárhæð 470.000 krónur með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 27. desember 2012 en með dráttarvöxtum frá 17. maí 2013 til greiðsludags.

Ákærði greiði allan sakarkostnað málsins, samtals 395.040 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, V-kk-ef H. V-kk-ef hrl., 350.000 krónur.

S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf