X-42/2013

Máli þessu, sem er ágreiningsmál við slitameðferð varnaraðila, var beint til dómsins með bréfi slitastjórnar varnaraðila 22. febrúar 2013 og var það þingfest 15. mars sama ár. Um lagagrundvöll vísaði slitastjórn til 171. gr., sbr. 2. mgr. 120. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Málið var tekið til úrskurðar fimmtudaginn 5. desember sl. Sóknaraðili er A, en varnaraðili er B.

Sóknaraðili gerir eftirfarandi dómkröfur:

Að rift verði með dómi veðsetningu samkvæmt tryggingarbréfi sem sóknaraðili gaf út til tryggingar öllum skuldbindingum B við Sparisjóð Vestmannaeyja á hverjum tíma að fjárhæð 84.532.447 krónur. Tryggingarbréfið var tryggt með veði í fasteignunum Tröllakór 12, fastanúmer 228-9256, Tröllakór 12, fastanúmer 228-9258, Tröllakór 12, fastanúmer 228-9261, Tröllakór 12, fastanúmer 228-9269, Tröllakór 12, fastanúmer 228-9271, Tröllakór 12, fastanúmer 228-9262, Tröllakór 14, fastanúmer 228-9264, Tröllakór 14, fastanúmer 228-9273, Tröllakór 14, fastanúmer 228-9275, Tröllakór 16, fastanúmer 228-9279. Tryggingarbréf þetta er dagsett 10. júní 2009, móttekið til þinglýsingar hjá Sýslumanninum í Kópavogi 16. júní 2009 og innfært í þinglýsingabækur sem skjal nr. S-993130/2009.

Þá krefst sóknaraðili málskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að kröfum sóknaraðila verði hafnað. Þá krefst hann málskostnaðar.

Sóknaraðili gerði upphaflega einnig kröfu um endurgreiðslu eða eftir atvikum bótagreiðslu að nánar tilgreindri fjárhæð en féll frá þeirri kröfu við aðalmeðferð málsins.

I

Eins og fyrr greinir er mál þetta ágreiningsmál við slitameðferð varnaraðila. Með heimild í 100. gr. a. laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki, sbr. 4. gr. laga nr. 44/2009 skipaði Fjármálaeftirlitið 3.mars 2010 bráðbirgðastjórn yfir varnaraðila, sem þá hét B. Varnaraðili var tekinn til slitameðferðar 9. apríl 2010 og skipuð slitastjórn skv. heimild í 4. mgr. 101. gr. laga nr. 161/2002, sbr. 5. gr. laga nr. 44/2009. Samkvæmt lögum nr. 161/2002 gilda að meginstefnu reglur laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. um slitameðferðina. Frestdagur við skiptin er 3. mars 2010. Kröfulýsingarfresti lauk 12. nóvember 2010.

Sóknaraðili er þrotabú dótturfélags varnaraðila og var félagið tekið til gjaldþrotaskipta 18. mars 2011. Lýsti sóknaraðili kröfu í slitabú varnaraðila 15. desember 2011. Kom fram í kröfulýsingunni að kröfunni væri lýst með heimild í 6. tl. 118. gr. laga nr. 21/1991. Um rétthæð kröfunnar var vísað til 7. tl. 1. mgr. 112. gr. sömu laga. Var auk þeirrar kröfu sem gerð var grein fyrir hér að framan krafist endurgreiðslu eða eftir atvikum bóta að höfuðstólsfjárhæð 96.432.402 krónur, auk nánar greindra vaxta og kostnaðar.

Kröfunni var hafnað með bréfi slitastjórnar 20. nóvember 2012. Var þar vísað til þess í fyrsta lagi að krafan væri vanreifuð í kröfulýsingu og stæðist ekki áskilnað 117. gr. laga nr. 21/1991, sbr. stafliði d, e og f í 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamál. Þá vísaði slitastjórn til þess að almennum skilyrðum riftunar samkvæmt lögum nr. 21/1991 væri ekki fullnægt þar sem möguleikar kröfuhafa til fullnustu myndu ekki aukast í kjölfar riftunar. Var vísað til þess að umræddar fasteignir hefðu þegar verið seldar nauðungarsölu og ekkert af söluandvirðinu hafi farið til uppgreiðslu krafna sem tryggðar hafi verið með umræddri veðsetningu. Því sé ljóst að veiting tryggingaréttindanna hafi ekki valdið tjóni og að möguleikar kröfuhafa til fullnustu á kröfum sínum muni ekki aukast nái riftun fram að ganga. Sóknaraðili mótmælti afstöðu slitastjórnar á ágreiningsfundi sem boðað var til um kröfuna 6. desember 2012 og er bókað í fundargerð að þar sem ekki hafi náðst sátt milli aðila á fundinum hafi málinu verið vísað til úrlausnar héraðsdóms. Ekki var í afstöðubréfi slitastjórnar eða í fyrrnefndri fundargerð vikið að því hver væri afstaða slitastjórnar til þess að kröfulýsing kom fram að loknum kröfulýsingarfresti og verður ekki annað séð en að krafan, sem ber númerið 278, hafi verið tekin á kröfuskrá.

Eins og fyrr er getið barst málið dómnum 22. febrúar 2013. Var í bréfinu vísað til þess að ágreiningur sem ákveðið hafi verið að vísa til dómsins til úrlausnar afmarkaður við: „Hvort viðurkenna beri kröfu nr. 278 við slitameðferð [...] varðandi riftun á veittum tryggingaréttindum á grundvelli tryggingabréfs þinglýstu á 2. vr. fasteigna við Tröllakór 12-14 í Kópavogi, dags. 10. júní 2009.“

Lagði sóknaraðili fram greinargerð sína 3. apríl 2013 og varnaraðili lagði fram greinargerð af sinni hálfu 29. maí 2013.

II

Ekki er um það deilt í máli þessu að sóknaraðili er dótturfélag í fullri eigu varnaraðila. Kemur fram í greinargerð sóknaraðila að varnaraðili hafi keypt félagið 10. júní 2008. Samþykktum félagsins hafi í kjölfarið verið breytt og tilgangur þess verið skráður: Fasteignaþróun, sala fasteigna, byggingastarfsemi, lánastarfsemi og önnur fjármálastarfsemi og skyldur rekstur.

Þá er heldur ekki um það deilt að hlutverk félagsins hafi verið að taka við fasteignum sem varnaraðili hafi keypt af viðskiptavinum sínum til lækkunar á skuldum þeirra og að taka við eignum sem varnaraðili hafði leyst til sín vegna fullnustu veðkrafna. Í greinargerð sóknaraðila kemur fram að hlutafé félagsins hafi upphaflega verið 500.000 krónur en hafi verið aukið í 765.000.000 krónur 28. desember 2009. Samkvæmt ársreikningi hans hafi félagið tapað 213.000.000 krónum árið 2008 og 1.264.000.000 krónum árið 2009. Við upphaf gjaldþrotaskipta hafi eignir þrotabús sóknaraðila nær eingöngu verið fasteignir sem taldar hafi verið að markaðsverðmæti samtals 1.200.000.000 krónur. Veðkröfur sem lýst hafi verið í þrotabú sóknaraðila hafi verið samtals 1.578.000.000 krónur og almennar kröfur þess utan 3.787.000.000 krónur.

Í greinargerð varnaraðila er því lýst að allt frá því að hann hafi verið tekinn til slitameðferðar hafi markvisst verið unnið að fjárhagslegri endurskipulagningu sóknaraðila og m.a. kannaðir möguleikar á nauðasamningum, allt í samráði við stærstu kröfuhafa sóknaraðila. Hins vegar hafi samningar við kröfuhafa ekki tekist og félagið hafi verið úrskurðað gjaldþrota.

Fyrir liggur að sóknaraðili sótti um greiðslustöðvun 1. desember 2010. Var orðið við þeirri beiðni og hún framlengd einu sinni. Greiðslustöðvun rann út 15. febrúar 2012. Krafa sóknaraðila um gjaldþrotaskipti var móttekin 15. mars 2012. Liggur því ekki annað fyrir en að 1. desember 2010 sé frestdagur við gjaldþrotaskipti á búi sóknaraðila, sbr. 2. gr. laga nr. 21/1991.

Fram kemur í greinargerð sóknaraðila að í apríl 2009 hafi Sparisjóður Vestmannaeyja lánað 50.000.000 krónur til varnaraðila. Í júní sama ár hafi sparisjóðurinn lánað bankanum 50.000.000 krónur til viðbótar. Samhliða síðari lánveitingunni hafi verið gefið út tryggingarbréf til tryggingar öllum skuldbindingum varnaraðila við Sparisjóð Vestmannaeyja á hverjum tíma að fjárhæð 84.532.447 krónur. Tryggingarbréfið hafi verið tryggt með veði í 10 fasteignum í eigu sóknaraðila við Tröllakór 12 og 14 í Kópavogi. Tryggingarbréf þetta sé dagsett 10. júní 2009. Bréfið hafi verið móttekið til þinglýsingar hjá Sýslumanninum í Kópavogi 16. júní 2009 og innfært í þinglýsingabækur sem skjal nr. S-993130-2009. Fjárhæð tryggingarbréfsins sé bundin vísitölu og samkvæmt upplýsingum Sparisjóðs Vestmannaeyja 14. október 2011 hafi uppreiknuð fjárhæð bréfsins verið þann dag 96.432.402 krónur. Skuld bankans við sparisjóðinn nemi mun hærri fjárhæð og hafi sparisjóðurinn lýst kröfu í bú varnaraðila að fjárhæð 201.673.662 krónur.

Í greinargerð varnaraðila er framangreindum viðskiptum lýst svo að reglulega hafi farið fram lánaviðskipti milli varnaraðila og Sparisjóðs Vestmannaeyja en viðskiptin hafi einkum verið í formi svokallaðra peningamarkaðslána þar sem sjóðurinn hafi lánað varnaraðila til skamms tíma, oftast í sjö daga í senn, án trygginga. Hafi lánaviðskipti milli umræddra aðila byrjað á árinu 2008. Hið umdeilda tryggingarbréf hafi verið gefið út 10. júní 2009 með veði á 2. veðrétti í 10 fasteignum í eigu sóknaraðila að Tröllakór 12-16, Kópavogi. Áhvílandi lán á undan því hafi verið í eigu Íbúðalánasjóðs. Veðbandslausn hafi verið veitt í ágúst 2009 á eignarhlutum 228-9269 og 228-9271 að Tröllakór 12-16, Kópavogi.

Þann 16. nóvember 2011 hafi umræddar átta fasteignir að Tröllakór 12-16, Kópavogi, verið seldar nauðungarsölu. Íbúðalánasjóður, sem 1. veðréttarhafi, hafi átt hæsta boð í eignirnar og hafi leyst fasteignirnar til sín þar sem veðskuldir skv. 1. veðrétti hafi verið hærri en ætlað markaðsvirði eignanna. Sparisjóður Vestmannaeyja sem veðhafi á 2. veðrétti, skv. tryggingarbréfi því sem deilt sé um í máli þessu, hafi ekki boðið í fasteignina á uppboðinu eða hafi sparisjóðurinn lýst kröfu við nauðungarsöluna þar sem ljóst hafi þótt að ekkert fengist upp í fyrrgreint tryggingarbréf í ljósi þess hversu háar skuldir hafi hvílt á 1. veðrétti fasteignanna.

Fyrir liggi að við nauðungarsölu fasteignanna að Tröllakór 12-16, Kópavogi, hafi ekkert fengist greitt upp í tryggingarbréf að fjárhæð 84.532.447 krónur í eigu Sparisjóðs Vestamannaeyja, sbr. úthlutunarfrumvarp vegna nauðungasölu fasteignanna sem liggi fyrir í málinu.

Sóknaraðili hafi krafist bóta vegna ofangreindrar veðsetningar með kröfulýsingu sinni í slitabú varnaraðila 19. desember 2011. Slitastjórn varnaraðila hafi ekki fallist á kröfur sóknaraðila og þar sem ekki hafi reynst unnt að jafna ágreining um viðurkenningu kröfunnar á jöfnunarfundi hafi ágreiningsefninu verið vísað til úrlausnar héraðsdóms.

III

Í greinargerð sóknaraðila greinir að hann telji að hér sé um óeðlilega ráðstöfun að ræða. Hann telji að reglur laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. leiði til þess að ráðstöfun þessari beri að rifta. Sóknaraðili hafi verið dótturfélag varnaraðila og alfarið í eigu hans. Félagið hafi verið rekið í aðalstöðvum varnaraðila og undir handarjaðri hans og hafi í raun lotið stjórn varnaraðila. Sóknaraðili hafi fengið greiðslustöðvun vegna fjárhagsörðugleika 1. desember 2010 og félagið hafi verið tekið til gjaldþrotaskipta 18. mars 2011. Frestdagur við skiptin sé 1. desember 2010.

Hér sé um veðsetningu að ræða sem sett hafi verið til hagsbóta fyrir nákominn aðila og sem ekki hafi verið stofnað til samhliða lánveitingunni. Skiptastjóri telji því rástöfunina riftanlega með vísan til 2. mgr. 137. gr. laga nr. 21/1991.

Ljóst sé að sóknaraðili hafi verið dótturfélag varnaraðila og starfsemi félagsins hafi verið svo nákomin starfsemi varnaraðila að honum hafi verið fullkunnugt um fjárhag og gjaldfærni dótturfélagsins frá degi til dags.

Sóknaraðili telji að ráðstöfun þessi hafi verið ótilhlýðileg og verið varnaraðila til hagsbóta á kostnað annarra kröfuhafa sóknaraðila og hafi leitt til þess að eignir sóknaraðila hafi að þessu leyti ekki verið öðrum kröfuhöfum til reiðu til fullnustu á kröfum þeirra. Þannig hafi þessi ráðstöfun verið kröfuhöfum til tjóns og meðal annars einnig leitt til þess að sóknaraðili hafi orðið ógjaldfær. Þannig sé ráðstöfunin jafnframt talin riftanleg með vísan til 141. gr. laga nr. 21/1991. Ljóst sé að möguleikar kröfuhafa til að fá fullnustu krafna aukist ef riftun nái fram að ganga.

Í greinargerð sinni kveðst sóknaraðili reisa kröfu sína um riftun á 2. mgr. 137. gr. og 141. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Krafa um málskostnað sé byggð á 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

IV

Varnaraðili byggir á því í greinargerð sinni að hafna beri öllum kröfum sóknaraðila. Í fyrsta lagi beri að hafna beitingu 2. mgr. 137. gr. laga nr. 21/1991 þar sem hinar áður veðsettu fasteignir að Tröllakór 12-16, Kópavogi, skv. tryggingarbréfi nr. 993130/2009 hafi verið seldar nauðungarsölu. Þar af leiðandi hvíli hið umdeilda tryggingarbréf ekki lengur á fyrrgreindum fasteignum og riftun á veðsetningu komi því ekki til skoðunar. Umræddar fasteignir séu veðbandalausar líkt og sjá megi af veðbandayfirlitum sem lögð hafi verið fram í málinu.

Í öðru lagi liggi fyrir að ekkert hafi fengist greitt upp í það tryggingarbréf sem sóknaraðili hafi kosið að gera að þrætuefni. Umrætt tryggingarbréf hafi hvílt á 2. veðrétti umræddra fasteigna. Fyrir liggi að samkvæmt úthlutunarfrumvörpum vegna eignarhlutanna sem liggi fyrir í málinu þá hafi eingöngu greiðst upp í veðskuldabréf á 1. veðrétti í eigu Íbúðalánasjóðs. Liggi því fyrir að veðhafinn, Sparisjóður Vestmannaeyja, hafi enga fjármuni fengið greidda á grundvelli nauðungarsölunnar sem og varnaraðili þessa máls. Eðli málsins samkvæmt sé því ekki um neitt tjón að ræða fyrir sóknaraðila. Fasteignirnar hafi verið yfirveðsettar þegar hin ætlaða riftanlega tryggingarráðstöfun hafi átt sér stað og ekkert hafi greiðst til handa veðhafa á 2. veðrétti skv. tryggingarbréfinu.

Almennum skilyrðum riftunar samkvæmt lögum nr. 21/1991 sé því ekki fullnægt. Sérstaklega með vísan til þess að möguleikar kröfuhafa til fullnustu á kröfum sínum við úthlutun úr þrotabúinu verði að aukast í kjölfar riftunar, auk þess sem eitthvert tjón verði að vera til staðar, sbr. skilyrði 142. gr. laga nr. 21/1991. Sóknaraðili hafi ekki gert tilraun til þess að gera grein fyrir tjóni sínu, enda hafi þrotabúið ekki orðið fyrir tjóni vegna hinnar umdeildu veðsetningar.

Varnaraðili byggi ennfremur varnir sínar á því að málatilbúnaður sóknaraðila sé vanreifaður og fullnægi ekki áskilnaði 80. gr. laga nr. 91/1991 um skýran og glöggan málatilbúnað. Komi það niður á vörnum varnaraðila. Í því sambandi bendi varnaraðili á að í greinargerð sóknaraðila sé hvergi gerð grein fyrir því með hvaða hætti eða hversu háa fjármuni varnaraðili eigi að hafa fengið greidda, en fari engu að síður fram á endurgreiðslu. Í greinargerð sóknaraðila sé heldur ekki að finna nokkra útskýringu á skaðabótagrunni eða rökstuðningi bótakröfunnar með nokkrum hætti.

Krafa sóknaraðila skv. kröfulýsingu og greinargerð hans undir rekstri málsins byggi aðallega á því að riftanleg veðsetning hafi átt sér stað og því sé farið fram á riftun. Málatilbúnaðurinn snú að riftun á tilteknum eignum að Tröllakór 12-16 í Kópavogi.

Eins og áður hafi verið rakið liggi einfaldlega fyrir að hinar veðsettu eignir að Tröllakór 12-16, Kópavogi hafi verið seldar nauðungarsölu 16. nóvember 2011 og jafnframt að ekkert hafi fengist upp í hið umdeilda tryggingarbréf við nauðungarsöluna. Umrætt tryggingarbréf hvíli því ekki á eigninni í dag, sbr. veðbókarvottorð sem liggi fyrir í málinu.

Samkvæmt ofangreindu telji varnaraðili málatilbúnað sóknaraðila, að fram kominni greinargerð hans, svo verulega áfátt að slíkt leiði til frávísunar og því verði ekki komst hjá því að hafna kröfum hans þar sem málatilbúnaðurinn fullnægi ekki áskilnaði 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991. Sé í þessu sambandi vísað til 2. mgr. 117. gr., 1. og 3. mgr. 177. gr. og 2. mgr. 178. gr. laga nr. 21/1991, sbr. 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991.

Þá sé því einnig mótmælt að byggja megi riftun á grundvelli 141. gr. laga nr. 21/1991. Sé í því sambandi um frekari rök m.a. vísað til ofangreindrar umfjöllunar, en varnaraðili mótmæli því sérstaklega að ráðstöfun þessi hafi verið ótilhlýðileg. Byggi varnaraðili á því að hann hafi hagað sér í alla staði tilhlýðilega gagnvart sóknaraðila.

Varnaraðili telji það ósannað að ráðstöfunin hafi verið honum til hagsbóta. Auk þess að telja verði rangt og ósannað að veðsetningin sem slík hafi leitt til tjóns fyrir sóknaraðila, þar sem ekkert hafi greiðst til veðhafa samkvæmt tryggingarbréfinu.

Þá telji varnaraðili að það sé rangt sem haldið sé fram að hálfu sóknaraðila í máli þessu, þ.e. að sóknaraðili hafi þegar verið orðinn ógjaldfær í júní 2009, enda beri sóknaraðili sönnunarbyrði þar um. Slíkar sönnur hafi hann ekki fært fram. Hafna verði því kröfu um riftun.

Sérstaklega skuli þess getið að þar sem vanreifun eða aðrar frávísunarástæður séu fyrir hendi þá sé þess krafist að kröfum sóknaraðila verði hafnað. Byggi það á dómsorðum Hæstaréttar í málum nr. 261/2013 og 262/2013. Rétturinn kveði þar á um að þar sem réttaráhrif þess að vísa kröfu frá dómi í máli sem fari eftir ákvæðum XXIV kafla laga nr. 21/1991 séu þau sömu og þegar kröfu sé hafnað, þá sé réttara að hafna kröfu sem sé haldin slíkum annmörkum.

Af hálfu varnaraðila sé vísað til laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki, laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. og þá sérstaklega 2. mgr. 117. gr., 1. og 2. mgr. 137. gr., 141. gr., 3. mgr. 177. gr. og 2. mgr. 178. gr. laganna. Einnig sé vísað til 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Auk þess sé vísað til almennu skaðabótareglunnar. Málskostnaðarkrafa varnaraðila eigi sér stoð í 129. gr. og 130. gr. laga nr. 91/1991. Krafa um virðisaukaskatt byggi á lögum nr. 50/1988.

V

Við munnlegan málflutning féll sóknaraðili frá fjárkröfum sem hann hafði haft uppi í kröfulýsingu og greinargerð sinni og krefst nú einungis riftunar á veðsetningu umræddra fasteigna í hans eigu. Byggir hann á því að rifta megi veðsetningunni á grundvelli 2. mgr. 137. gr. og 141. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl.

Það hefur verið talið almennt skilyrði þess að ráðstöfun sæti riftun á grundvelli ákvæða XX. kafla laga nr. 21/1991 að með því aukist möguleikar kröfuhafa í þrotabúið á að fá fullnustu krafna sinna. Er því megintilgangur riftunar að endurheimta verðmæti sem látin hafa verið af hendi þannig að sú eignaheild sem skiptist milli kröfuhafa verði meiri að umfangi.

Af hálfu varnaraðila hafa verið lögð fram gögn sem sýna að þær fasteignir í eigu sóknaraðila sem settar voru að veði til tryggingar skuldum varnaraðila hafa verið seldar nauðungarsölu. Má sjá af gögnum að umrætt tryggingarbréf hvílir ekki lengur á þeim og þær reyndar ekki lengur í eigu sóknaraðila. Þá liggur einnig fyrir að engum greiðslum var úthlutað af nauðungarsöluandvirði til greiðslu á þeim skuldum varnaraðila sem tryggingarbréfinu var ætlað að tryggja. Verður því ekki séð að eignir sóknaraðila hafi rýrnað vegna umræddrar veðsetningar eða að hún hafi leitt til þess að eignir væru ekki tiltækar til fullnustu krafna sem lýst var í þrotabú sóknaraðila. Hefur sóknaraðili ekki teflt fram neinum gögnum eða röksemdum sem lúta að því að sýna fram á hvert tjón hans hugsanlega hafi verið vegna þessa.

Að því virtu sem að framan greinir verður að telja að sóknaraðila hafi ekki tekist að sýna fram á að hann eigi lögvarða hagsmuni af því að fá umræddri ráðstöfun rift. Breytir hér engu að mati dómsins þó sóknaraðili hafi fallið frá kröfu sinni um greiðslu bóta, enda ekki fullnægt almennum skilyrðum til riftunar ráðstafana eins og fyrr greinir. Eiga að þessu leyti við sömu sjónarmið bæði að því er varðar riftun á grundvelli 2. mgr. 137. gr. og 141. gr. laga nr. 21/1991.

Þegar af þeim ástæðum sem að framan eru raktar er riftunarkröfu sóknaraðila hafnað.

Með hliðsjón af málsúrslitum verður sóknaraðili úrskurðaður til að greiða varnaraðila málskostnað sem þykir hæfilega ákveðinn 251.000 krónur með hliðsjón af umfangi málsins og að teknu tilliti til virðisaukaskatts.

Af hálfu sóknaraðila flutti málið B-kk-nf Ó-kk-nf hrl.

Af hálfu varnaraðila flutti málið J-kk-nf I-kk-nf Þ-kk-nf vegna H-kk-ef J-kk-ef hrl.

H-kk-nf B-kk-nf héraðsdómari kveður upp úrskurð þennan.

Ú R S K U R Ð A R O R Ð

Framangreindri kröfu sóknaraðila, A, sem hann lýsti í slitabú varnaraðila, B, er hafnað.

Sóknaraðili greiði varnaraðila 251.000 krónur í málskostnað.

H-kk-nf B-kk-nf