E-817/2019

Mál þetta, sem dómtekið varað lokinni aðalmeðferð þess,23. apríl sl., var höfðað með stefnu, birtri 1 8. janúar 2019, af stefnanda, Þ-kvk-þgf T-kvk-þgf, Glaðheimum 14, 104 Reykjavík, á hendur stefndu, Glaðheimum 14, húsfélagi, Glaðheimum 14, 104 Reykjavík, H-kk-þgf E-kk-þgf Í-kk-þgf, Glaðheimum 14, 104 Reykjavík, H-kk-þgf B-x-x V-x-x, Fellsmúla 10, 104 Reykjavík, H-kvk-þgf X-x-x H-x-x, Glaðheimum 14, 104 Reykjavík, og Ó-kk-þgf E-kk-þgf H-kk-þgf, Birkimel 10 B, 107 Reykjavík.

Stefnandi gerir eftirfarandi dómkröfur:

Aðallega að stefndu verði óskipt (insolidum) gert að greiða stefnanda skaðabætur að fjárhæð 1.418.807 krónur, ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, frá 26. febrúar 2019 til greiðsludags.

Þá til vara að viðurkennt verði að stefndu beri óskipta (insolidum) ábyrgð á tjóni á séreign stefnanda að Glaðheimum 14, íbúð merkt 010201, fastanúmer F2021810, og afleiddu tjóni og tjóni á innanstokksmunum, vegna leka frá sameign hússins.

Jafnframt að viðurkennt verði að stefndi Ó-kk-nf Ö-kk-nf H-kk-nf beri ábyrgð á tjóni á séreign stefnanda að Glaðheimum 14, íbúð merktri 010201, fastanúmer F2021810, afleiddu tjóni og tjóni á innanstokksmunum, vegna leka frá séreign hans, þ. e. risíbúðinni að Glaðheimum 14, merkt 010301, fastanúmer 2021811.

Stefnandi krefst málskostnaðar úr hendi allra stefndu í öllum tilvikum að teknu tilliti til virðisaukaskatts.

Stefndu krefjast sýknu af öllum kröfum stefnanda í málinu.

Þá krefjast stefndu enn fremur málskostnaðar úr hendi stefnanda.

Ágreiningsefni og máls atvik

Glaðheimar 14 er fjöleignarhús með fjórum íbúðum. Deilt er um meinta ábyrgð stefndu á tjóni sem stefnandi telur sig hafa orðið fyrir vegna galla á ytra byrði hússins sem leitt hafi til lekavandamála og tjóns á séreign hennar þar. Stefnandi er eigandi íbúðar á 2. h æð hússins, merkt 010201, fastanr., F2021810. H-kk-nf Ö-kk-nf Í-kk-nf var eigandi íbúðar í kjallara hússins, sem er merkt 01001, fastanr., F 202808. Stefndu H-kk-nf B-x-x V-x-x og H-kvk-nf X-x-x H-x-x voru þá sameiginlega eigendur íbúðar á fyrstu hæðí húsinu, sem er merkt 010101, fastanr., F2021809. Stefndi Ó-kk-nf Ö-kk-nf H-kk-nf var síðan eigandi íbúðar í risi hússins, sem er merkt 010301, fastanr., F2021811.

Stefnandi lýsir málavöxtum svo að í desember 2014, janúar 2015, og frá þeim tíma hafi orðið skemmdir á íbúð hennar sem er á 2. hæð hússins. Um sé að ræða skemmdir í öllum herberjum íbúðarinnar vegna leka. Skemmdirnar séu á loftum, veggjum, gólfefnum og innréttingum. Þá hafi orðið tjón þar á innanstokksmunum ogá lausafé vegna raka og hafi íbúðin verið óíbúðarhæf þótt stefnandi hafi búið þar.

Ekki hafi verið ráðist í lagfæringar á húsinu fyrren sumarið 2018. Hafi verktakar sem unnið hafi að viðgerðunum taliðað mögulegt yrði að meta tjón á íbúð stefnanda í lok árs 2018. Húseigendur hafi ekki náð saman um mat eða matsmann fyrr en í janúar 2019, og þá með aðstoð Húseigendafélagsins. Sá matsmaður hafi mætt til að meta tjón í íbúð stefnanda 17. janúar 2019 oghafiþáekki talið tímabært að meta tjónið þar sem enn væri raki í hluta skemmdanna. Finna þyrfti orsakir leka, lagfæra þá, og þá fyrst væri hægt að meta tjónið. Stefndu hafi ekki viljað falla frá fyrningarfresti og til að tryggja að kröfur stefnanda fyrnist ekki sé stefnanda nauðsynlegt að höfða mál þetta.

Af hálfu stefndu er hins vegar vísað til þess að gerðar hafi verið lagfæringa rá því er valdið hafi leka inn í íbúð stefnanda í desember 2014 og í byrjun janúar 2015. Hafi stefnandi fullyrt það að skemmdir hefðu orðið á íbúð hennar vegna lekans og krafið sameigendur um bætur fyrir meint tjón. Stefndu meðeigendurhafisagstm yndu bæta stefnanda meint tjón enhún þyrfti þáað að upplýsa um umfang og fjárhæð tjónsins.

Atburðarásin síðan þá hafi verið með ólíkindum því engin nema stefnandi sjálf hafi dregið það að láta meta meint tjón. Margítrekað hafi verið ákveðið að stefnandi fengi matsmann til að láta meta meint tjón til fjár en stefnandi ávallt fundið matsmönnum eitthvað til foráttu og synjað þeim um aðgang að íbúð sinni eðaþárekiðþá frá verki. Hafi einnig verið samþykkt á húsfundum að fela einum stefndu að fá matsmann í verkið en stefnandi hafi allt að einu synjað viðkomandi matsmanni um aðgang að íbúð sinni þrátt fyrir áskoranir stefndu. Í janúar 2019 hafi nánar tiltekinn matsmaður verið fenginn til að meta verkið og skoðun hans farið fram þá 17. janúar.

Hafi aðkomu hans lokið með því að hann hafi sagt sig frá verkinu án þess að krefja um endurgjald þar sem hannhafi ekki treyst sér í verkið vegna háttsemi stefnanda.

Þrátt fyrir framangreint beri að halda því til að haga að stefndu dragi stórlega í efa að leki frá svölum í desember 2014 hafi valdið slíkum skemmdum sem lýst sé í stefnu, á allri íbúð stefnanda, og því mótmælt að íbúðin sé óíbúðarhæf. Einnigsé því mótmælt að stefndu beri ábyrgð á meintu tjóni í íbúð stefnanda. Ekki sé rétt sem segi í stefnu að ekki hafi verið ráðist í lagfæringar á húsinu fyrr en sumarið 2018. Það sé rétt að farið hafi verið í utanhúss framkvæmdir sumarið 2018 en það hafi ekki verið vegna meints leka í íbúð stefnanda heldur þar sem kominn hafi verið tími á viðhald hússins. Þá beri að geta þess að það sé stefnandi ein er hafi verið þess valdandi að framkvæmdir hafi ekki farið fram fyrr, eins og tölvupóstsamskipti aðila og fundargerðir beri með sér.

Málsástæður og lagarök stefnanda

Málsástæður og lagarök eigi bæði við um aðal- og varakröfur stefnanda, en fyrir liggi að verulegt tjón hafi orðið á íbúð og innanstokksmunum stefnanda vegna leka.

Samkvæmt 6. og 8. gr. laga um fjöleignarhús nr. 26 frá 1994 falli allt ytra byrði húss undir sameign fjöleignarhúss, sbr. og 5. gr. laganna. Undir sameignlegan kostnað húsfélags falli allur kostnaður sem varði sameign þess, þ. m. t. skaðabætur samkvæmt 43. gr. laganna. Um skaðabótaábyrgð eigenda sé fjallað í 51. gr. laganna. Samkvæmt henni séu eigendur séreignar ábyrgir gagnvart öðrum eigendum húss og afnotahöfum vegna fjártjóns sem verði á eignum þeirra og stafi af sameign, þ. m. t. vanrækslu á viðhaldi. Samkvæmt 52. gr. laganna sé húsfélag ábyrgt á sama hátt og eigendur samkvæmt 51. gr. Samkvæmt 54. gr. laganna séu eigendur ábyrgir sameiginlega (insolidum) gagnvart kröfuhöfum með öllum eignum sínum. Kröfur stefnanda í málinu um skaðbætur byggi st á framangreindum reglum laga um fjöleignarhús. Stefnandi byggi einnig á almennum reglum um ábyrgð á sameign og hinni almennu sakarreglu. Þar sem vera kunni að hluti tjónsins stafi frá séreign risíbúðar, svo sem svölum eða lögnum, séu gerðar sérstakar kröfur á hendur eiganda hennar, sbr. 5 gr. laga um fjöleignarhús, sbr. og 50. og 51. gr. þeirra. Kröfur á hendur honum byggist að öðru leyti á sömu málsástæðum og raktar séu að framan. Skipting þessara krafna ský rists voendanlega þegar matsgerð eða eftir atvikum yfirmatsgerð liggi loks fyrir í málinu. Um aðild varnarmegin vísi stefnandi einnig til heimildar 1. mgr. 19. gr. laga nr. 91/1991 um samlagsaðild, þar sem kröfur séu af sama uppruna, sama atvikalýsing eigi við um þær og þær séu studdar sömu röksemdum og sönnunargögnum.

Þar sem matsgerð liggi ekki fyrir séu aðalkröfur stefnanda settar fram með þeim hætti sem gert sé með vísan til d-liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og dómvenju. Verði endanleg fjárhæð skaðabótakröfu, ásamt vaxta- og dráttarvaxtakröfu, og nánari sundurliðun og skiptingu, sett fram þegar matsgerð dómkvadds matsmanns, eða þá eftir atvikum yfirmatsmanna, liggi loks fyrir í málinu.

Stefnandi áskilji sér rétt til þess að að færa fram nánari rök og málsástæður og eða setja fram frekari kröfur gefi niðurstaða matsgerðar tilefni til þess. Varakrafa sé síðan sett fram sem viðurkenningarkrafa verði aðalkröfu stefnanda í málinu hafnað.

Í 3. mgr. 71. gr. laga um fjöleignarhús nr. 26/1994 segi að húsfélag geti verið aðili að dómsmáli, bæði til sóknar og varnar, og að það gildi bæði um mál gegn þriðja aðila og gegn einum eða fleiri félagsmönnum. Í lögum um meðferð einkamála nr. 91/1991 sé ekki minnst á húsfélög en mörg dæmi séu þó um aðild félaga og samtaka og hafi aðildarhæfi þeirra sárasjaldan verið dregið í efa í dómsmálum. Ljóst sé að húsfélög séu talin aðildarhæf fyrir dómstólum. Framangreindu til stuðnings megi vísa til dóma Hæstaréttar Íslandsí eftirfarandi málum: Máli n r. 23/2016, fimmtudaginn 6. október 2016, máli nr. 111/2015, fimmtudaginn 15. október 2015, máli nr. 425/2014 fimmtudaginn 12. febrúar 2015 og máli nr. 462/2012, fimmtudaginn 14. febrúar 2013.

Þegar um séað ræða fjöleignarhús með sex eignarhlutum eða færri, eins og í því tilviki sem hér um ræðir, sé ekki þörf á að kjósa og hafa sérstaka stjórn og fari þá allir eigendur í félagi saman með það vald og þau verkefni sem stjórnin annars færi með samkvæmt samkvæmt 67. gr. laga um fjöleignarhús. Öllum stefndu sé því með vísan til þess stefnt fyrir hönd húsfélagsins og sem fyrirsvarsmönnum þess.

Byggt sé á grundvallarreglum laga um fjöleignarhús, hinni almennu sakarreglu og almennum reglum um ábyrgð á sameign. Um varnarþing vísast til 34. gr. laga nr. 91/1991, en málskostnaðarkrafa stefnanda eigi sér stoð í 129. og 130. gr. þeirra laga.

Málsástæður og lagarök stefnda

Kröfur um skaðabætur fyrni st samkvæmt 1. mgr. 9. gr. laga nr. 149/2007 um fyrningu kröfuréttinda o. fl. á fjórum árum frá því að tjónþoli hafi fengið nauðsynlegar upplýsingar um tjónið og þann sem beri ábyrgð á því eða hafi bo riðað afla sér slíkra upplýsinga. Leki inn í íbúð stefnanda hafi komið upp þann 18. desember 2014. Meint bótakrafa stefnanda á hendur stefndu fyrnist á fjórum árum frá meintum tjónsdegi eða 18. desember 2018 og krafan hafi þannig verið fyrnd þegar málið var höfðað.

Ekki sé rétt að fyrir liggi að verulegt tjón hafi orðið á íbúð og innanstokksmunum stefnanda vegna leka. Því sé mótmælt sem röngu og ósönnuðu. Stefnandi kveði st byggja á skaðabótaábyrgð eigenda og húsfélags samkvæmt 51. gr. og 52. gr. laga nr. 26/1994 en ekki ko mifram á hvaða grunni sú ábyrgð stefndu eigiað hafa stofnast eða í hverju meint vanræksla þeirra eigiað vera fólgin. Þó megi ráða af málavaxtalýsingu að meint bótaábyrgð byggistá því að ekki hafi verið gert við meintan leka sem komið hafi upp í desember 2014 fyrr en sumarið 2018. Stefnandi leggi ekki fram nein gögn til stuðnings því að utanhúss framkvæmdir 2018 hafi verið vegna leka í desember 2014 auk þess sem engin gögn styðji að stefndu hafi sýnt af sér vanrækslu hvað þetta varði.

Hafi þegar verið gert við það sem lekanum hafi valdið á árinu 2015.

Líkt og fyrirliggjandi samskipti aðila beri með sér þá hafi stefndu ekki sýnt af sér vanrækslu heldur þvert á móti reynt eins og unnt hafi verið að verða við óskum stefnanda, sem virðist hafa haft það markmið að draga mat og framkvæmdir eins og framast hafi verið unnt. Í því sambandi megi vísa til fyrirliggjandi skjals með tímalínu, samantektar er byggistá öðrum dómskjölum, en sérstaklega megi benda á eftirfarandi:

Þann 2. febrúar 2015 hafi stefnandi synjað um að láta tiltekið verktakafyrirtæki annast um viðgerð á leka þar sem hún hafi ekki séð áreiðanlegar umsagnir um félagið.

Þann 4. febrúar 2015 hafi stefnandi viljað fá tiltekinn verktaka í verkið og fá húsfund. Allir eigendur hafi samþykkt verktakann. Allt að einu hafi stefnandi ekki látið viðgerð fara fram heldur hafi dregið málið.

Húsfundur 23. febrúar 2017 hafi samþykkt að stefndi H-kk-nf myndi fá óháðan matsmann til að meta meint tjón stefnanda. Ö-kk-nf I-kk-nf hafi verið fenginn íverkið. Stefnandi hafi ítrekað synjað þeim matsmanni um að aðgang að íbúð sinni svo hann hafi þurft frá að hverfa.

Á húsfundi þann 20. mars 2017 hafi stefnandi ekki sagst hafa samþykkt á síðasta fundi að matsmaður myndi meta meint tjón hennar. Húnhafi þá lagst gegn því að farið yrðií framkvæmdir á húsinu, einkum vegna þess að húnhafi þá ætlaðað selja íbúðina.

Þann 30. mars 2017 hafi verið boðað til húsfundar þar sem lagt hafi verið til að farið yrði yfir mat á meintu tjóni á íbúð stefnanda og tillagaþ á borin upp umað fara í framkvæmdir á húsinu. Stefnandi hafi þá sent tölvupóst þar sem hún hafi sagt fundinn ólöglegan og krafist þess að fundarboð yrði afturkallað. Ekki hafi þá að hennar mati verið tímabært að meta tjón hennar og hún hafnað að taka þáttí viðgerð á húsinu.

Á húsfundi 6. apríl 2017 komi fram að mat á meintu tjóni hafi ekki legið fyrir. Stefnandi hafi ekki samþykkt að fara í utanhússframkvæmdir. Stefnanda hafi verið afhent áskorun um að veita húsfélaginu aðgengi til þess að skoða og meta meint tjón.

Húsfundur 9. janúar 2018 hafi verið haldinn að beiðni stefnanda. Enn og aftur hafi verið samþykkt að meta meint tjón.

Á húsfundi 5. apríl 2018 hafi enná nýverið samþykkt að fá matsmann til þess að meta meint tjón. Stefnandi hafi í framhaldi þó ekki látið meta tjón, eins og hún hafi þáátt að gera, þar sem hún hafi sagt þaðekkiveratímabært.

Í september 2018 hafi verið samþykkt að fá tiltekinn matsmann til að meta meint tjón en stefnandi hafi ekki talið hann hæfan þar semhann væri ekki nógu reyndur.

Húsfundur 5. október 2018 hafi samþykkt að stefnandi mætti ein velja matsmann sem hún teldi hæfan oghenni verið veittur frestur til 5. nóvember s. á. til þess.

Þann 22. o któber 2018 hafi stefnandi lýst húsfundinn 5. o któber 2018 ólögmætan og hún talið sigekkiverabundna af ákvörðun hans.

Matsmaður hafi verið fenginn með aðstoð frá Húseigendafélaginu þann 17. janúar 2019, en sá hafi endað á þvíað segja sig frá málinu vegna háttsemi stefnanda.

Með hliðsjón af framangreindu liggi fyrir að ekki sé upp á sameigendur stefnanda að klaga með það að utanhúss framkvæmdir hafiekkifariðfram fyrr en sumarið 2018 heldur hafi stefnandi sjálf staðið því í vegi. Þá hafi stefnandi margítrekað komið í veg fyrir að unnt yrði að meta meint tjón hennar í kjölfar leka í desember 2014.

Eins og fram komií dómi Hæstaréttar Íslandsí máli nr. 462/2012, þá sé ekki nóg að um leka frá sameign sé að ræða til að skaðabótaskylda húsfélags stofnist, heldur verði tjónþoli að sýna fram á vanrækslu eða mistök húsfélags. Það hafi stefnanda sannanlega ekki tekist. Í engu sé það heldur útskýrt á hverju meint vanræksla stefnda Ó-kk-ef eigiað byggjast og því sé ekki annað hægt en að sýkna hann einnig.

Fari svo ólíklega að dómurinn telji stefndu sameiginlega, eða þá aðeins stefnda Ó-kk-nf, skaðabótaskyld gagnvart stefnanda vegna meints tjóns hennar, og telji tjón sannað, þá verði þóað lækka bótafjárhæð með vísan til þess að stefnanda hafi borið, á grundvelli meginreglna hins almenna skaðabótaréttar, aðreyna að takmarka tjón sitt, enþa ð hafi hún ekki gert. Hafi hún hvorki gert við meintan leka né borið upp tillögur á húsfundi um það að láta framkvæmdir fara fram. Hafihúngerthið gagnstæða, komiðí veg fyrir að kostnaðarmat gæti farið fram og staðiðí vegi fyrir framkvæmdum.

Vísað sétil fjöleignarhúsalaga nr. 26/1994 og til meginreglna skaðabótaréttar, en málskostnaðarkrafa sé byggð á 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991.

Niðurstaða

Engin ágreiningur er um framsetningu stefnanda á aðild eða á kröfugerð á hendur stefndu. Þá hafa bæði stefnandi og stefndu verið sammála um það að einhvers konar mat hafi þurft að fara fram til þess að meta ætlað tjón á séreign stefnanda. Það mat lá síðan loks fyrir í matsgerð dómkvadds matmanns, H-kk-ef S-kk-ef, dags. 18. júní 2020. Eftir að sú matsgerð lá fyrir var því lýst yfir af hálfu málsaðila að þeir gerðu hvorki ágreining um efni né niðurstöður matsgerðarinnar. Þó náðist ekki sát tí málinu. Var málið því flutt fyrir dómi þar sem stefndu halda uppi vörnum byggðum á þeim málsástæðum sem þau hafa haft uppi í málinu og raktar eru að framansögðu. Er þar einkum um að ræða að krafa stefnda sé fyrnd, stefndu hafi ekki sýnt af sér vanrækslu, sem og að hluti af málsástæðum stefnanda um lekaskemmdir sé of seint fram kominn.

Að mati dómsins hlýtur allt framangreint að leiða til þess að leggja verði fullum fetum hér til grundvallar matsgerð dómkvadds matsmanns, H-kk-ef S-kk-ef, um þær skemmdir sem orðið hafa á séreign stefnanda, í íbúð hennar á 2. hæð, vegna leka í húsinu að Glaðheimum 14, þá bæði um orsakir skemmda og metið tjón. Sé litið til matsgerðarinnar liggur fyrir það matað rakaskemmdir í borðstofu, stofu og í eldhúsi stafi frá leka við þakdúk á þaksvölum á þriðju hæð sem tilheyri sameign. Talað hafi verið um leka allt frá 2015 en ómögulegt sé að staðsetja slíkt nákvæmlega í tíma. Enn greinist raki í borðstofu í íbúð stefnanda sem útskýri frásögn um frekari leka árið 2019. Rakaskemmdir í eldhúsi að vegg að baðherbergi í íbúð stefnanda virðist matsmanni sem líklegast sé að hafi stafað frá baðkari sem hafi áður verið í séreign stefnda Ó-kk-ef á þriðju hæð. Leki í herbergi í íbúð stefnanda hafi líklegast borist inn um gluggakarma sem sé ekki óeðlilegt í þetta gömlu húsi. Rakaskemmdir á útvegg á hjónaherbergi hafi vísast stafað frá leka með gluggum á þriðju hæð eða steypuskilum við loftplötu. Gert hafi verið við við húsið að utan 2018 og þá mögulega verið komist fyrir leka utanfrá. Ekki var hægt að staðfesta að vatn hefði farið undir parket í stofu þrátt fyrir ummerki um raka á veggjume n mygla greindist í þvíog í lími undir gólfdúk í hjónaherbergi.

Í ljósi framangreinds leggur matsmaður svo til úrbætur og metur kostnað við þær. Hvað varðar sameign húsfélagsins þá þarf að gera við þaksvalir og metur matsmaður þann kostnað 575.000 krónur. Sá kostnaður fellur eðli máls samkvæmt utan þess sem heyrir til séreign stefnanda og kröfugerðar hér. Kostnað vegna lagfæringar í borðstofu og í stofu í íbúð stefnanda metur matsmaður sem alls 875.000 krónur. Kostnað við lagfæringar í herbergi í íbúðinni metur matsmaður sem 23.000 krónur. Kostnað við lagfæringar í hjónaherbergi í íbúð stefnanda metur matsmaður alls 387.000 krónur. Kostnað við lagfæringar í eldhúsi í íbúð stefnanda metur matsmaður 62.000 krónur. Verður að mati dómsins fallist á að allir framangreindir kostnaðarliðir, sbr. matsgerð, falli til semnauðsynlegarúrbæturá íbúð stefnanda vegna rakaskemmda, sem stafa af mismunandi vatnsleka, einkum frá sameign hússins, oglýst er að framan. Hvað loks varðar baðherbergi í íbúð stefnanda virðist ljóst að skemmdir þar stafi frá leka er var við baðkar er var í séreign stefnda Ó-kk-ef sog sá kostnaður er metinn 203.000 krónur.

Endanleg dómkrafa stefnanda, vegna úrbóta á framangreindu tjóni hennar vegna vats leka í íbúð hennar, alls 1.418.807 krónur, tekur fullt mið af framangreindu mati í matsgerð. Er þar þó miðað við 60% endurgreiðslu virðisaukaskatts á vinnulið, en ekkiað fullu, sem væri þó réttara að gera miðað við ríkjandi réttarástand hvað þetta varðar. Leiðrétt miðað við framangreint þá errétt dómkrafa stefnanda alls 1.331.345 krónur.

Ljóst er að megnið að framangreindum tjónskostnaði stafar samkvæmt matsgerð og framburði matsmanns að öllum líkindum frá sameign hússins, en viss hluti frá séreign stefnda Ó-kk-ef, eða því sem næst allt metið tjón á baðherbergi ogumhelmingurtjónsá eldhúsi stefnanda. Reiknast hlutur stefnda Ó-kk-ef því vera allsum 2 00.000 krónur.

Hvað varðar ábyrgð á framangreindu tjóni stefnanda þá verður ábyrgð hér felld á stefndu á grundvelli 52. og 51. gr. laga nr. 26/1994, en allir töluliðir þeirra lagaákvæða virðast með vissum hætti geta átt við um tjónið á séreign stefnanda sem hér um ræðir. Hvað varðar aðrar málsástæður stefndu, þá verður ekki fallist á að sýnt hafi verið fram á af þeirra hálfu að kröfur stefnanda hafi ótvírætt verið fyrndar þegarmálinuvarstefnt fyrir dóm, sbr. 1. m gr. 9. g r. laga nr. 150/2007, þ. e. að sýnt sé fram á að stefnandi hafi 18. desember 2014 eða fyrr haft nauðsynlegar upplýsingar um hið meint a tjón.

Með hliðsjón af öllu hér framangreindu þá verður loks að mati dómsins ekki talið að aðrar fram komnar röksemdir eða málsástæður hafi við svo búið þýðingu í málinu eða geti leitt til annarrar niðurstöðu í því, sbr. e-lið 1. mgr. 114. gr. laga nr. 91/1991. Að öllu framangreindu virtu verður það því niðurstaðadómsinsaðöllumstefndu verði til samræmis við aðalkröfu stefnanda óskipt gert að greiða stefnanda 1.1 31.345 krónurí skaðabæturtilað gera megi nauðsynlegar úrbætur til að lagfæra skemmdir á íbúð stefnanda vegna leka frá sameign hússins í Glaðheimum 14. Þá verður stefnda, Ó-kk-þgf E-kk-þgf H-kk-þgf, enn fremur gert, til samræmis við hér framangreint, að greiða stefnanda 200.000 krónur vegna tjóns á séreign hennarsemstafaði frá séreign hans.

Með hliðsjón af því hvernig máli þessu hefur undið fram verður þó ekki hjá því komist að dómurinn verði sérstaklega að líta til þess að erfiður framgangur þess hefur verulega markast af framgöngu stefnanda sjálfrar sem rakið er í málsástæðum stefndu og hefur fulla stoð í fyrirliggjandi gögnum málsins. Verður því ekki hjá því komist að þ ettaverðiað hafahérsérstakaþýðingu, bæði hvað varðar ákvörðun um dráttarvexti af tildæmdum fjárhæðum sem og um ákvörðun málskostnaðar á milli málsaðila.

Verða dráttarvextir af tildæmdri fjárhæð því ákvarðaðir frá dómsuppsögudegi.

Hvað varðar málskostnað þá hefur stefnandi aflað matsgerðar sem nauðsynleg var til sönnunar á tjóninu og verða stefndu óskipt látin bera þann kostnað, sem er alls 871.522 krónur, en að öðru leyti þykir rétt að málskostnaður á milli aðila falli niður.

Málið fluttu Í-kk-nf P-kk-nf lögmaður fyrir stefnanda, en A-kvk-nf B-kvk-nf J-kvk-nf lögmaður fyrir stefnda.

P-kk-nf D-kk-nf L-kk-nf héraðsdómari kvað upp dóminn. Dómarinn tók við meðferð málsins 5. september sl. en hafði fram til þess engin afskipti haft af meðferð þess.

Dómsorð:

Stefndu, Glaðheimar 14 húsfélag, H-kk-nf Ö-kk-nf Í-kk-nf, H-kk-nf B-x-x V-x-x, H-kvk-nf X-x-x H-x-x og Ó-kk-nf Ö-kk-nf H-kk-nf, greiði stefnanda, Þ-kvk-þgf T-kvk-þgf, óskipt, 1.1 31.345 krónur, með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá dómsuppsögudegi að telja og til greiðsludags.

Stefndi, Ó-kk-nf Ö-kk-nf H-kk-nf, greiði enn fremur stefnanda, Þ-kvk-þgf T-kvk-þgf, 200.000 krónur, með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá dómsuppsögudegi að telja og til greiðsludags.

Stefndu greiði stefnanda óskipt 871.522 krónur í málskostnað.

P-kk-nf D-kk-nf L-kk-nf(sign.)