S-116/2011

Mál þetta, sem þingfest var þann 24. mars 2011 og dómtekið sama dag, er höfðað með ákæru útgefinni af lögreglustjóranum á Selfossi, dagsettri 16. febrúar 2011, á hendur Ö-kvk-þgf M-x-x C-kvk-þgf, kt. 000000-0000, Gröf, Flúðum:

„fyrir fjárdrátt

með því að hafa á tímabilinu frá júlí 2006 til júlí 2007, sem stjórnarmaður og framkvæmdastjóri Gonnan ehf., kt. 000000-0000, dregið félaginu greiðslur starfsmanna á iðgjöldum til Festa [sic] lífeyrissjóðs alls kr. 84.148, sem félagið hélt eftir við útborgun launa til starfsmanna samkvæmt 7. gr. laga um skyldutryggingu lífeyrisréttinda og starfsemi lífeyrissjóða nr. 129/1997.

Sundurliðast fjárhæðirnar sem hér greinir:

Telst brot ákærðu varða við 247. gr. almennra hegningarlaga, nr. 19,1940.

Þess er krafist að ákærða verði dæmd til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Í ákæru er tekin upp einkaréttarkrafa T-kk-ef H-kk-ef S-kk-ef hdl, fyrir hönd

Festu lífeyrissjóðs, en krafan er svohljóðandi:

„Einkaréttarkrafa:

Í málinu gerir T-kk-nf H-kk-nf S-kk-nf hdl. fyrir hönd Festu lífeyrissjóðs, kt. 000000-0000, kröfu um að ákærða [sic] verði með dómi gert að greiða skaðabætur kr. 84.148,- ásamt vöxtum samkvæmt 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 af kr. 7.348, frá 1. júlí 2006 til 1. desember 2006, en af kr. 31.340,- frá 1. desember 2007 [sic] til 1. júlí 2007, af kr. 84.148,- frá 1. júlí 2007 til 21. september 2008 en dráttarvaxta skv. 9. gr., sbr. 6. gr. laganna frá 21. september 2008 til greiðsludags. Auk þess er krafist lögmannskostnaðar kr. 154.047.“

Ákærða mætti við þingfestingu málsins. Hún óskaði ekki eftir verjanda, játaði sök og samþykkti framkomna einkaréttarkröfu að því er varðar höfuðstól kröfunnar en mótmælti þeim þætti kröfunnar er lýtur að vöxtum.

Með vísan til skýlausrar játningar ákærðu og þar sem dómari taldi ekki ástæðu til að draga í efa að játning hennar væri sannleikanum samkvæm var farið með málið í samræmi við ákvæði 1. mgr. 164. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála eftir að fulltrúa ákæruvaldsins hafði verið gefinn kostur á að tjá sig um ákvörðun refsingar og lagasjónarmið og ákærðu til að tjá sig.

Um málavexti vísast til ákæruskjals. Með játningu ákærðu sem er í samræmi við gögn málsins er sannað að ákærða hafi gerst sek um þá háttsemi sem henni er gefin að sök í ákæruskjali og þar þykir rétt færð til refsiákvæðis. Ákærða hefur með háttsemi sinni unnið sér til refsingar.

Samkvæmt sakavottorði sem liggur frammi í málinu hefur ákærðu ekki áður verið gerð refsing. Ákærða hefur játað brot sitt greiðlega og samþykkt höfuðstól framkominnar einkaréttarkröfu. Í gögnum málsins kemur fram að með bréfi dagsettu 21. ágúst 2008 krafðist lögmaður Festu lífeyrissjóðs þess að lögreglan í Árnessýslu rannsakaði ætlað brot ákærðu. Samkvæmt gögnum málsins mætti ákærða í eina skýrslutöku hjá rannsóknardeild lögreglunnar á Selfossi, nánar tiltekið þann 9. ágúst 2010, eða tæpum tveimur árum eftir að málið var kært og óskað opinberrar rannsóknar. Ákæra var gefin út rúmum sex mánuðum eftir skýrslutökuna af ákærðu. Ekki verður séð hvers vegna dráttur varð á rannsókn lögreglu og meðferð ákæruvaldsins í máli þessu og ekki verður séð af gögnum málsins að hann hafi verið af völdum ákærðu. Fer þessi langi dráttur í bága við meginreglu 1. mgr. 171. gr. laga nr. 88/2008, sbr. og 1. mgr. 70. gr. stjórnarskrárinnar og 1. mgr. 6. gr. mannréttindasáttmála Evrópu. Með hliðsjón af öllu framansögðu þykir með vísan til a. liðar 1. mgr. 57. gr. almennra hegningarlaga mega fresta ákvörðun um refsingu ákærðu og skal hún falla niður að liðnu einu ári frá birtingu dóms þessa, haldi ákærða almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærða hefur samþykkt kröfu Festu lífeyrissjóðs um skaðabætur en mótmælt vaxtakröfu sjóðsins. Hvað vaxtalið kröfunnar varðar verður ekki fram hjá því litið að eitt af þremur tímabilum sem krafist er vaxta af samkvæmt 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, er ekki í samræmi við gögn málsins. Þannig er krafist vaxta af kr. 31.340,- frá 1. desember 2007 til 1. júlí 2007, en ekki er unnt að fallast á þá kröfu lífeyrissjóðsins, þó svo að telja megi um augljósa ritvillu að ræða, enda hefur ákærða mótmælt kröfunni. Vextir reiknast því að öðru leyti eins og krafist er, þó þannig að dráttarvextir samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001, sbr. 9. gr. sömu laga, reiknast frá 30. september 2010 en þá var mánuður liðinn frá því bótakrefjandi lagði bæði fram upplýsingar um tjónsatvik og fjárhæð bóta.

Krafa Festu lífeyrissjóðs um lögmannskostnað að fjárhæð kr. 154.047, byggir samkvæmt greinargerð á gjaldskrá lögmannstofu vegna fluttra skaðabótamála. Enginn málflutningur fór fram af hálfu lögmanns lífeyrissjóðsins og telur dómurinn því málskostnað hæfilega ákveðinn 40.000 kr.

Samkvæmt gögnum málsins féll enginn kostnaður til vegna rannsóknar þess.

R-kvk-nf T-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð:

Ákvörðun um refsingu ákærðu, Ö-kvk-ef M-x-x C-x-x, er frestað og skal hún falla niður að liðnu einu ári frá birtingu dóms þessa haldi ákærða almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

Ákærða greiði, Festu lífeyrissjóði, kt. 000000-0000, krónur 84.148,- ásamt vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 af kr. 7.348, frá 1. júlí 2006 til 1. desember 2006 og af kr. 84.148,- frá 1. júlí 2007 til 30. september 2010, en dráttarvexti samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærða greiði, Festu lífeyrissjóði lögmannskostnað að fjárhæð kr. 40.000.

R-kvk-nf T-kvk-nf