S-1281/2009

Mál þetta, sem dómtekið var í dag, er höfðað með ákæru útgefinni af lögreglustjóranum á höfuðborgarsvæðinu 5. júlí 2005 á hendur K-kk-þgf G-kvk-þgf, Samtúni 6, Reykjavík, fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás með því að hafa að kvöldi sunnudagsins 13. júní 2008, á bifreiðastæði við Klukkurima 18 í Reykjavík, slegið E-kk-þf A-kk-þf Ó-kk-þf nokkrum sinnum í líkama með hafnarboltakylfu með þeim afleiðingum að hann hlaut opið beinbrot á dálksbeini í hægri fótlegg.

Er þetta talið varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkrafa:

Af hálfu A-kk-ef Ó-kk-ef, er krafist skaðabóta, samtals að fjárhæð 2.000.000 króna, ásamt vöxtum skv. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá árásardegi 13. júlí 2008 að liðnum mánuði frá þeim degi er bótakrafan er birt ákærða, en með dráttarvöxtum frá þeim degi skv. 1. mgr. 6. gr. sömu laga til greiðsludags.

Af hálfu ákærða er aðallega krafist sýknu, en til vara vægustu refsingar sem lög leyfa og að refsingin verði þá bundin skilorði. Þá sé þess krafist að bótakröfu verði vísað frá dómi en annars lækkuð verulega. Loks verði sakarkostnaður greiddur úr ríkissjóði, þar með talin verjandaþóknun vegna vinnu við rannsókn málsins og fyrir dómi.

Málavextir

Samkvæmt frumskýrslu var lögregla beðin um að fara að Klukkurima 18, kl. 20.55 hinn 13. júlí 2008, því þar væri verið að ráðast á strák með kylfu. Kom og fram að árásarmennirnir hefðu ekið á brott í bifreiðinni OK-296, í eigu ákærða. Er lögreglumenn komu á staðinn voru sjúkraflutningamenn farnir að hlúa að manninum er ráðist hafði verið á, og reyndist hann vera E-kk-nf A-kk-nf Ó-kk-nf. Sjá mátti áverka á hægri sköflungi og tjáðu sjúkraflutningamenn lögreglu að um væri að ræða opið beinbrot. Var brotaþoli fluttur á slysadeild Landspítalans. Á vettvangi gaf sig fram K-kk-nf S-kk-nf, sem kvaðst hafa verið staddur í húsi þar nálægt, heyrt læti og litið út um gluggann. Kvaðst hann hafa séð ungt par ganga að bifreiðinni OK-296 og aka af stað. Strákurinn, sem verið hefði með kylfu í hendi, hefði þó áður kastað einhverju inn í aðra bifreið sem verið hefði kyrrstæð þar nálægt.

Um kl. 21.30 sama kvöld barst tilkynning um að lögreglumenn á ferð um Réttarholtsveg hefðu mætt þar bifreiðinni OK-296 og handtekið þar ákærða og stúlku sem ók bifreiðinni.

Í málinu liggur fyrir læknisvottorð J-kk-ef Ö-kk-ef K-kk-ef, sérfræðilæknis á slysa- og bráðadeild Landspítala-háskólasjúkrahúss, dags. 14. júlí 2008. Kemur þar fram að skoðun á hægri fótlegg brotaþola hafi leitt í ljós greinilegt brot á dálksbeini og þar sé sár, líklega eftir beinenda, en beinendar séu þó ekki nærri sárinu. Brotaþoli hafi fengið verkjalyf og sýklalyf þar sem um væri að ræða opið beinbrot. Hafi hann í framhaldi verið lagður inn á bæklunardeild þar sem fyrirhuguð hafi verið aðgerð á fótleggnum. Engin gögn liggja fyrir um þá aðgerð eða meðferð brotaþola í framhaldi.

Fyrir liggur í málinu ljósmynd af hafnarboltakylfu sem fannst í bifreið ákærða. Kemur fram að hafnarboltakylfan sé úr áli, 662,20 g að þyngd og 76 cm að lengd.

Skýrslur fyrir dómi

Ákærði lýsti aðdraganda málsins þannig að hann hefði lánað kunningja sínum bílkerru sem hann hefði verið nýbúinn að kaupa. Þegar ákærði ætlaði að nálgast kerruna hjá þessum kunningja sínum hefði kunninginn sagst hafa lánað hana til manns sem héti I-kk-nf, sem ákærði þekkti ekkert. Sagði hann I-kk-þf hafa í framhaldi hringt í sig vegna málsins og verið með meiningar um að hann væri sjálfur eigandi kerrunnar. Samtalinu hefði þó lokið með samkomulagi þeirra í milli um að annað hvort fengi ákærði kerruna endurgreidda um kvöldið eða að fengi kerruna til baka. Hefðu þeir ákveðið að hittast við Spöngina til þess að ganga frá málinu. Sagðist ákærði hafa beðið þar eftir þessum I-kk-þgf ásamt kærustu sinni, H-kvk-þgf R-kvk-þgf, og hafi H-kvk-nf ekið. Maður, sem ákærði kvaðst hafa haldið að væri umræddur I-kk-nf, hefði svo komið akandi að bíl þeirra, bílstjóramegin, hent smáböggli þar inn um gluggann og ekið svo áfram. Þau hefðu ekið á eftir manninum og elt hann upp í Klukkurima til að fá nánari útskýringar á þessu eða „til að fá kerruna aftur“. Þar hefði maðurinn stöðvað, komið út úr bíl sínum, „svolítið brjálaður, í offorsi“ og gengið í átt að bifreið þeirra, bílstjóramegin. Kvaðst ákærði hafa orðið smeykur um að brotaþoli ætlaði að ráðast þar á H-kvk-þf R-kvk-þf. Hefði hann því farið út úr bílnum og gripið með sér hafnarboltakylfu sem þar var. Kvaðst ákærði í framhaldi hafa gengið á móti manninum og stympingar hafist með þeim. Kvaðst ákærði hafa slegið hann nokkrum sinnum með kylfunni. Hann hefði ekki talið höggin en þau gætu hafa verið þrjú eða fjögur. Í þessum átökum hefði brotaþoli fallið við, til hliðar eða aftur á bak, hugsanlega við að rekast á rennustein en hugsanlega vegna högganna. Hefði hundurinn á þessu stigi verið kominn að brotaþola og ætlað að fara að glefsa til hans en ákærði kvaðst hafa haldið aftur af honum. Taldi hann aðspurður að vel gæti verið að hann hefði slegið brotaþola í fótinn en hann kvaðst þó ekki minnast þess að hafa slegið brotaþola eftir að hann féll í götuna. Sagði ákærði H-kvk-þf hafa verið komna út úr bílnum og hefði hún dregið sig í burtu. Hundurinn hefði einnig verið kominn út og hefði hann „ýtt eitthvað við“ brotaþola með loppunum. Kvaðst ákærði hafa tekið hundinn, farið með hann inn í bíl og þau svo ekið á brott. Spurður hvort höggin hefðu verið harkaleg svaraði ákærði því svo að þau hefðu kannski ekki verið gefin „af fullu alefli en þetta voru einhver högg“. Kannaðist ákærði við að álkylfa sem fannst í bíl hans, og ljósmynd er af í gögnum málsins, sé umrædd kylfa. Kvað hann kylfuna í sinni eigu, en hann hefði notað hana með sérstökum bolta og hanska til að leika við hundinn. Hefði hann einmitt notað þessi áhöld stuttu áður í sömu ferð. Ákærði kvaðst vera í vinnu og í kvöldskóla. Væri hann í sambúð með kærustu sinni og ættu þau nokkurra mánaða gamalt barn.

E-kk-nf A-kk-nf Ó-kk-nf, brotaþoli máls þessa, kvað félaga sinn, I-kk-þf, og ákærða hafa samið um að I-kk-nf hitti ákærða við Spöngina og léti hann hafa „gras“ sem skaðabætur fyrir einhverja kerru. Hefðu þeir I-kk-nf þá ákveðið að „fíflast eitthvað“ í ákærða þannig að brotaþoli færi á staðinn og afhenti ákærða krydd í staðinn. Kvaðst brotaþoli hafa ekið þar að bíl ákærða, sem verið hefði kyrrstæður við Spöngina, hent inn um gluggann böggli með kryddi í og að svo búnu ekið á brott. Hann hefði svo tekið eftir því að ákærði ók á eftir honum. Brotaþoli kvaðst hafa ekið inn í blindgötu í Rimahverfinu og stöðvað bílinn þar. Ákærði hefði gert það sama. Kvaðst brotaþoli hafa stigið út, gengið í áttina að ákærða, þar sem hann sat í bílstjórasætinu, og spurt hann hvers vegna hann væri að elta sig. Brotaþoli kvaðst þó ekki hafa verið kominn að bíl ákærða þegar ákærði hefði stokkið út með hafnarboltakylfu í hendinni, en brotaþoli kvaðst þá hafa bakkað í burtu. Ákærði hefði svo opnað afturhurðina og hleypt þaðan út hundi. Hefði hundurinn stokkið út og glefsað nokkrum sinnum í fatnað sinn án þess að valda einhverjum meiðslum. Allt í einu kvaðst brotaþoli hafa séð hafnarboltakylfu stefna í áttina að höfði sínu en náð að bera hönd sína fyrir höggið. Við höggið hefði hann fallið í götuna. Ákærði hefði svo sveiflað kylfunni að nýju en brotaþoli kvaðst þá hafa náð að setja lappirnar fyrir sig. Hefði ákærði slegið sig alla vega eitt högg í fótinn með þeim afleiðingum að fóturinn brotnaði. Þá sagði brotaþoli ákærða hafa í kjölfarið slegið sig tvívegis til viðbótar, liggjandi á jörðinni. Brotaþoli sagði stelpu, sem setið hefði í farþegasæti bifreiðar ákærða, hafa komið þaðan út meðan á árásinni stóð og hefði hún talið ákærða á að hætta henni. Hefði ákærði orðið við því og þau svo ekið á brott. Kvaðst brotaþoli hafa verið fluttur af vettvangi í sjúkrabíl og til meðferðar á slysadeild þar sem framkvæmd hefði verið erfið aðgerð á honum. Hefði þurft að setja tvær skrúfur sitt hvorum megin við brotið og fóturinn svo settur í spelkur. Eftir að hafa verið með þær í nokkra mánuði kvaðst brotaþoli hafa verið settur í gifs og hefði hann þurft að vera með það í nokkra mánuði. Kvaðst brotaþoli hafa fyrst getað farið að ganga óhaltur rúmlega ári eftir árásina. Spurður af verjanda kvaðst brotaþoli í fyrstu ekki minnast þess að hafa í greint sinn notað hárkollu sem fannst í bifreiðinni sem hann ók. Er ákærða var bent á að hann hefði í skýrslu hjá lögreglu sagst hafa notað hárkolluna kvað hann það þá hljóta að vera rétt, en verulega væri farið að fyrnast yfir þessa atburði í sínum huga vegna þess tíma sem liðinn væri.

H-kvk-nf R-kvk-nf H-kvk-nf kvaðst vera kærasta ákærða. Lýsti hún atvikum svo að ákærði hefði verið í símasambandi við mann sem sagðist heita I-kk-nf vegna þjófnaðar á kerru ákærða. Hefði verið um það talað að I-kk-nf myndi annað hvort skila kerrunni eða borga ákærða andvirði hennar. Hefðu þau svo beðið í Spönginni eftir að I-kk-nf kæmi og hitti þau. Eftir nokkra bið hefði ekið að bíl þeirra maður sem hefði svo hent einhverjum poka inn um gluggann hjá þeim og ekið í burtu. Kvaðst H-kvk-nf hafa talið að um dóp væri að ræða en hún hefði ekki kært sig um það. Hefðu þau ekið á eftir manninum og í botnlanga í Klukkurima hefði maðurinn, brotaþoli í máli þessu, svo stöðvað bifreið sína. Sagði H-kvk-nf að brotaþoli hefði snarast út og komið æðandi með ógnandi framkomu að bifreið þeirra, bílstjóramegin, en hún kvaðst hafa setið þar undir stýri við opinn glugga. Í því hefði ákærði snarast út úr bifreið þeirra með hafnarboltakylfu í hendi. Hefðu í framhaldi orðið einhver átök á milli ákærða og brotaþola og kvaðst hún hafa séð þau mjög óljóst. Hún hefði þó líklega séð ákærða slá brotaþola tvö högg í líkamann. Sagði H-kvk-nf þetta hafa allt gerst mjög snöggt og kvaðst hún sjálf hafa farið mjög fljótlega út úr bílnum á eftir ákærða til að reyna að stöðva átökin. Hefði það tekist og brotaþoli þá „verið gargandi og hótandi okkur ennþá“ þegar þau ákærði fóru aftur inn í bíl sinn. Kvaðst H-kvk-nf ekki vita hvort brotaþoli hefði staðið eða legið þegar þau fóru á brott. Hugsanlega hefði hann þó setið. Hefði þetta allt gerst mjög hratt. H-kvk-nf sagði að hundur sem með þeim hefði verið í bílnum hefði rokið út þegar ákærði og hún sjálf fóru út. Hefði hann hugsanlega eitthvað glefsað í brotaþola, en það hefði einungis verið gert í gáska og ekki valdið neinum meiðslum.

K-kk-nf S-kk-nf lögreglumaður kvaðst í umrætt sinn hafa verið staddur í húsi nærri vettvangi í Klukkurima. Kvaðst hann þá hafa heyrt mikil og „kvalafull“ öskur og kíkt út. Hefði hann þá séð hvar karlmaður með kylfu í hendi og kona gengu í átt að jeppabifreið, sem þar hefði verið á miðri götunni. Með þeim hefði og verið hundur. Karlmaðurinn hefði sett kylfuna inn í bifreiðina. Í framhaldi hefði maðurinn gengið með lítinn böggul yfir að svörtum bíl, sem hefði verið kyrrstæður þar rétt hjá, og hent bögglinum þar inn. Parið og hundurinn hefðu svo farið af vettvangi í jeppabifreiðinni. Vitnið kvaðst hafa farið á staðinn til að kanna aðstæður nánar og hefði brotaþoli þá legið þar veinandi af kvölum. Hefði strax blasað við að hann væri með opið beinbrot á fæti. Hefði brotaþoli ekki viljað mikið tjá sig um málið en þó sagt að á hann hefði verið ráðist í framhaldi af deilu um einhverja kerru.

Niðurstaða

Ákærði hefur viðurkennt að hafa slegið brotaþola með hafnarboltakylfu þrisvar eða fjórum sinnum og að vel geti verið að hann hafi slegið hann í fótinn. Með þessum framburði ákærða, vætti brotaþola og H-kvk-ef R-kvk-ef telst sannað að ákærði hafi slegið brotaþola nokkrum sinnum í líkama með hafnarboltakylfu eins og greinir í ákæru. Þegar jafnframt er horft til vitnisburðar K-kk-ef S-kk-ef og fyrirliggjandi áverkavottorðs þykir og komin fram sönnun um að afleiðingar árásarinnar hafi verið þær sem í ákæru greinir. Ákærði byggir málsvörn sína á því að árásin eigi að vera honum refsilaus þar sem hún hafi verið framin í neyðarvörn. Ekkert er komið fram um að framkoma brotaþola hafi verið slík, þegar hann kom að bifreið ákærða, að henni verði jafnað við ólögmæta árás sem hafi verið byrjuð eða yfirvofandi. Þegar af þeirri ástæðu er ekkert hald í þessari málsvörn ákærða. Ákærði beitti hafnarboltakylfu úr áli við árás sína og veitti brotaþola með henni alvarlegan áverka á fæti. Þykir árás hans varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Samkvæmt fyrirliggjandi sakavottorði var ákærða veitt skilorðsbundin ákærufrestun á árinu 2003 vegna þjófnaðar, nytjastuldar og umferðarlagabrots. Með dómi 22. júní 2004 var ákærða gert að sæta 8 mánaða fangelsi, skilorðbundið í 2 ár, fyrir gripdeild, rán, þjófnað og líkamsárás skv. 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Með lögreglustjórasátt og viðurlagaákvörðun á árunum 2006 og 2007 gekkst ákærði tvívegis undir að greiða sektir vegna umferðarlagabrota. Loks var ákærða, með dómi uppkveðnum 29. janúar 2009, gert að sæta fangelsi, skilorðsbundið í 2 ár, fyrir tilraun til þjófnaðar. Brot það sem ákærði hefur nú verið sakfelldur fyrir var framið fyrir uppkvaðningu síðastnefnda dómsins. Verður sá dómur því tekinn upp og refsing ákærða því ákveðin sem hegningarauki við þann dóm með vísan til 78. gr. almennra hegningarlaga. Til refsimildunar horfir að ákærði hefur skýrt hreinskilnislega frá atvikum. Þá verður einnig horft til tafa sem orðið hafa á rannsóknarstigi málsins. Þannig virðist rannsókn málsins í raun hafa lokið í júlí 2008, en ákæra þó ekki gefin út fyrr en í nóvember 2009. Á móti kemur að árás ákærða var harkaleg og hann beitti við hana hættulegu áhaldi. Að þessu virtu þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í 8 mánuði, en fresta skal fullnustu 6 mánaða af refsingunni og sá hluti hennar falla niður að liðnum þremur árum frá birtingu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

Af hálfu brotaþola er þess krafist að ákærða verði gert að greiða honum miskabætur að fjárhæð 2.000.000 króna auk vaxta. Brotaþoli á rétt á miskabótum úr hendi ákærða á grundvelli 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Þykja bæturnar hæfilega ákvarðaðar 350.000 krónur, auk vaxta eins og greinir í dómsorði. Brotaþoli krefst og bóta vegna lögmannskostnaðar við að halda kröfu sinni fram. Verður ákærði dæmdur til að greiða brotaþola 130.000 krónur í bætur vegna lögmannskostnaðar.

Samkvæmt yfirliti lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu nemur útlagður sakarkostnaður vegna læknisvottorðs 24.700 krónum og 10.355 krónum vegna flutnings á bifreið ákærða, eða samtals 35.055 krónum. Verður ákærða gert að greiða 24.700 krónur af framangreindum kostnaði auk málsvarnar- og réttargæsluþóknunar skipaðs verjanda síns, K-kk-ef S-kk-ef hrl., 260.000 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti.

Á-kk-nf M-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð :

Ákærði, K-kk-nf G-kk-nf, sæti fangelsi í 8 mánuði, en fresta skal fullnustu 6 mánaða af refsingunni og sá hluti hennar falla niður að liðnum þremur árum frá birtingu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

Ákærði greiði E-kk-þgf A-kk-þgf Ó-kk-þgf 350.000 krónur í miskabætur ásamt vöxtum skv. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 13. júlí 2008 til 17. janúar 2010, en með dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Ákærði greiði E-kk-þgf A-kk-þgf einnig 130.000 krónur vegna lögmannskostnaðar.

Ákærði greiði 284.700 krónur í sakarkostnaðar, þar með talda 260.000 króna málsvarnar- og réttargæsluþóknun skipaðs verjanda síns, K-kk-ef S-kk-ef hrl.

Á-kk-nf M-kk-nf