S-202/2006

Mál þetta, sem dómtekið var 25. ágúst sl., höfðaði sýslumaðurinn í Borgarnesi með ákæru 30. júní 2006 á hendur ákærðu, Ó-kk-þgf Á-kk-þgf A-kk-þgf, kt. [---], Skipagötu 12, Ísafirði, og P-kk-þgf Á-kk-þgf S-kk-þgf, kt. [---], Bröttukinn 14, Hafnarfirði.

„Fyrir eftirgreind hegningarlaga- og fíkniefnalagabrot.

I.

Gegn ákærða Ó-kk-þgf, fyrir líkamsárás með því að hafa fyrir utan Búðarklett í Borgarnesi, aðfararnótt sunnudagsins 17. apríl 2005, veist að E-kk-þgf S-kk-þgf og sparkað í höfuð hans þar sem hann lá á jörðinni, með þeim afleiðingum að hann hlaut glóðarauga vinstra megin, það er mar í báðum augnlokum og mar ásamt 1 cm skurð yfir vinstra kinnbeini.

Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. síðari breytingar.

II.

Gegn ákærðu báðum fyrir líkamsárás með því að hafa fyrir utan Búðarklett í Borgarnesi aðfaranótt sunnudagsins 17. apríl 2005, ákærða Ó-kk-þgf fyrir að veitast að J-kk-þgf F-kk-þgf B-kk-þgf, þar sem hann kom út úr bifreið við veitingastaðinn og slegið hann þannig að hann féll á jörðina og ákærða P-kk-þgf fyrir að veitast að fyrrgreindum J-kk-þgf og slá og sparka í andlit hans þar sem hann lá á jörðinni, með þeim afleiðingum að hann missti tvær tennur í efri gómi.

Telst brot ákærða Ó-kk-ef varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. síðari breytingar, en brot ákærða P-kk-ef við 1. mgr. 218. gr. sömu laga.

III.

Gegn ákærða P-kk-þgf fyrir fíkniefnalagabrot með því að hafa fimmtudaginn 6. apríl 2006, í Hafnarfirði, haft í vörslum sínum 2,09 g og 0,90 ml af kókaíni, en lögreglan fann efnið við leit í bifreið ákærða.

Telst þetta varða við 2. gr. sbr. 5. og 6. gr. laga um ávana- og fíkniefni nr. 65/1974, með áorðnum breytingum og 2. gr. sbr. 1. mgr. 14. gr. reglugerðar nr. 233/2001 og reglugerð nr. 848/2002.

IV.

Gegn ákærða P-kk-þgf fyrir tilraun til fíkniefnalagabrots með því að hafa föstudaginn 24. mars 2006 í ríkisfangelsinu á Akureyri, reynt að móttaka 1,99 g af kókaíni sem falið var í sendingu sem lögreglan náði í að beiðni ákærða, en fangaverðir fundu efnið við leit.

Telst þetta varða við 2. gr. sbr. 5. og 6. gr. laga um ávana- og fíkniefni nr. 65/1974, með áorðnum breytingum og 2. gr. sbr. 1. mgr. 14. gr. reglugerðar nr. 233/2001 og reglugerð nr. 848/2002, sbr. 1. mgr. 20. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. síðari breytingar.

Í málinu gerir J-kk-nf F-kk-nf B-kk-nf, kt. [---], skaðabótakröfu á hendur ákærðu að fjárhæð kr. 596.050.-

Þess er krafist, að ákærðu verði dæmdir til refsingar og jafnframt að gerð verði upptæk 1,99 g af kókaíni, (sbr. lið IV) sem hald var lagt á, samkvæmt 6. mgr. 5. gr. laga nr. 65/1974 og 2. mgr. 14. gr. reglugerðar nr. 233/2001.“

Ákærði Ó-kk-nf Á-kk-nf gerir aðallega þær kröfur í refsiþætti málsins að hann verði sýknaður, en til vara að honum verði dæmd vægasta refsing sem lög leyfa. Þá krefst ákærði þess jafnframt að bótakröfu J-kk-ef F-kk-ef B-kk-ef verði vísað frá dómi.

Ákærði P-kk-nf Á-kk-nf gerir þær kröfur aðallega í refsiþætti málsins að hann verði sýknaður af II. kafla ákærunnar, til vara að honum verði ekki gerð sérstök refsing, en til þrautavara að honum verði dæmd vægasta refsing sem lög leyfa. Þá krefst ákærði þess jafnframt aðallega að bótakröfu J-kk-ef F-kk-ef B-kk-ef verði vísað frá dómi, en til vara að hún verði lækkuð verulega.

I.

Samkvæmt rannsóknargögnum lögreglunnar í Borgarnesi barst henni tilkynning símleiðis, um kl. 03:30 aðfaranótt sunnudagsins 17. apríl 2005, frá forsvarsmönnum veitinga- og skemmtistaðarins Búðarkletts sem óskuðu aðstoðar vegna þriggja manna er sagðir voru til mikilla vandræða fyrir utan staðinn. G-kk-nf M-kk-nf G-kk-nf, þáverandi lögregluvarðstjóri og móttakandi tilkynningarinnar, sem var á bakvakt er atvik máls gerðust, kallaði þegar út annan lögreglumann og hélt því næst á vettvang á einkabifreið sinni. Er lögregluvarðstjórinn nálgaðist Búðarklett taldi hann sig sjá mann ráðast að öðrum með höggum fyrir framan staðinn. Er í frumskýrslu lögreglu bókað að lögregluvarðstjórinn hafi ekið upp að mönnunum og stokkið út með úðabrúsa á lofti og þannig náð að stöðva átökin.

Eftir að hafa stöðvað átökin fór lögregluvarðstjórinn á lögreglustöðina í Borgarnesi, náði í félaga sinn og sneri síðan þegar til baka að Búðarkletti á lögreglubifreið. Fljótlega kom lögregluvarðstjórinn auga á þann er hann taldi vera fyrrnefndan árásarmann. Var sá aðili, ákærði Ó-kk-nf Á-kk-nf, handtekinn í kjölfarið og færður á lögreglustöð

J-kk-nf F-kk-nf B-kk-nf leitaði aðhlynningar á heilsugæslustöðinni í Borgarnesi í kjölfar framangreindra atburða. Í málinu liggur fyrir áverkavottorð A-kk-ef E. I-kk-ef læknis vegna áverka J-kk-ef F-kk-ef frá 2. júní 2005. Um komu J-kk-ef F-kk-ef á heilsugæslustöðina og ástand hans segir meðal annars svo í vottorðinu:

... hann sleginn hnefahöggi. Var með munninn opinn og kom höggið á framtennur í efri góm og slegnar úr honum tvær tennur. Faðir J-kk-ef kom með honum með tennurnar í pappírsþurrku. Þær voru rykugar en heilar. J-kk-nf var alblóðugur um munn og með blóðugan og marinn efri góm hægra megin sem tennur höfðu verið en hinsvegar ekki með sár á vörum. En það vantaði í hann hægri efri framtönn og tönnina hægra megin við hana.

Haft var samband við tannlækna hér og þeir kallaðir út. Tennurnar voru skolaðar og þvegnar með saltvatni og síðan troðið í sín tannstæði upp í blóðugan góminn. ... Fór beint héðan til tannlækna á tannlækningastofu hér í bænum.

Í málinu liggur ennfremur fyrir bréf A-kk-ef Á-x-x. J-kk-ef tannlæknis frá 28. apríl 2005 vegna komu J-kk-ef F-kk-ef á tannlæknastofu umrædda nótt og þeirrar meðferðar er tannlæknirinn veitti honum vegna áverkanna. Í bréfinu segir meðal annars:

Við klíniska skoðun kom í ljós að tönn 11 og 12 höfðu verið slegnar úr, og á rtg-myndum sást að tekist hafði að staðsetja þær alvel, þó aðeins hafi þurft að ýta 12 betur upp. Eftir að tennurnar höfðu endanlega verið staðsettar, voru þær spelkaðar saman með girni. ... Erfitt er að sjá fyrir hvernig til tekst, þegar brottfallnar tennur eru græddar á sinn stað. Himnan sem umlykur rótina má ekki þorna eða skrapast af, og miklu skiptir hve langan tíma tönnin er utan munns, og hvernig meðhöndlun hún fær áður en henni er plantað. Ef aðgerðin heppnast ekki, kemur sýking í tönnina og umlykjandi bein og tönnin festist ekki. Einnig getur rótareyðing valdið því að líkaminn losar sig við tönnina.

Um kl. 04:10 umrædda nótt hringdi E-kk-nf S-kk-nf í lögregluna í Borgarnesi og tilkynnti um líkamsárás sem hann hefði orðið fyrir á Búðarkletti fyrr um nóttina. Samkvæmt frumskýrslu lögreglu lýsti E-kk-nf atvikum að árásinni svo fyrir lögreglu að hann hefði verið sleginn í andlitið með þeim afleiðingum að hann væri mikið bólginn á auga.

Samkvæmt áverkavottorði A-kk-ef E. I-kk-ef læknis frá 2. júní 2005 kom E-kk-nf S-kk-nf á heilsugæslustöðina í Borgarnesi um kl. 04:55 um nóttina. Í v-hk-þgf er áverkum E-kk-ef lýst svo:

Hann var með glóðarauga vinstra megin það er mar í báðum augnlokum og mar yfir vinstra kinnbeini. Hann var með 1 cm skurð yfir vinstra kinnbeini en það gapti ekki. Roði í slímhúðum augans.

Hvað varðar málsatvik föstudaginn 24. mars 2006 og fimmtudaginn 6. apríl sama ár vísast til þess sem að framan er rakið úr ákæru sýslumannsins í Borgarnesi frá 30. júní sl.

II.

A.

Ákærði Ó-kk-nf Á-kk-nf skýrði svo frá fyrir dómi að umrædda nótt hefði hann verið að skemmta sér á Búðarkletti ásamt meðákærða og J-kk-þgf Þ-kk-þgf G-kk-þgf. Um ástand sitt bar ákærði að hann hefði verið ölvaður. Það kvað ákærði J-kk-nf Þ-kk-nf einnig hafa verið, en um ástand meðákærða gat hann hins vegar ekki borið.

Inni á Búðarkletti kvað ákærði sig og félaga sína hafa lent í rifrildi við einhverja menn sem leitt hefði til þess að þeim var vísað út af staðnum af dyravörðum. Í framhaldinu hefðu þeir staðið fyrir utan Búðarklett og ákærði verið að rífast við dyraverði staðarins. Ákærði hefði síðan snúið sér við og hann þá séð hvar strákur lá hreyfingarlaus á jörðinni. Kvaðst ákærði hafa ýtt við stráknum með hendinni en aðspurður neitaði ákærði því hins vegar að hafa sparkað í hann.

Eftir þetta sagði ákærði þá félaga hafa gengið frá Búðarkletti og niður á götu. Þar hefði staðið bifreið sem út úr hefðu komið einhverjir menn. Kvaðst ákærði hafa lent í rifrildi við einn þeirra, J-kk-þf F-kk-þf B-kk-þf, en ágreiningsefnið kvaðst ákærði ekki muna. Í framhaldinu hefði komið til ryskinga þeirra á milli, þeir slegið „... í hvern annan til skiptis ...“, og þeir að endingu báðir fallið í jörðina. Frekari átök sagði ákærði ekki hafa orðið þeirra á milli þar sem hann hefði staðið upp og gengið í burtu.

Fram kom hjá ákærða að hann hefði daginn eftir haft af því spurnir að J-kk-nf F-kk-nf hefði eftir átök þeirra lent í átökum við einhvern annan. Aðspurður kvaðst ákærði ekki hafa séð hver það var, enda hann þá farinn af vettvangi. Hins vegar hefði meðákærði greint honum frá því daginn eftir að til átaka hefði komið milli hans og J-kk-ef F-kk-ef um nóttina. Ennfremur kom fram hjá ákærða að komið hefði til tals að J-kk-nf F-kk-nf hefði misst tvær tennur í átökunum um nóttina. Ákærði aftók hins vegar að mögulegt væri að hann hefði veitt J-kk-þgf F-kk-þgf þá áverka og fullyrti að J-kk-nf F-kk-nf hefði enga áverka hlotið í átökunum við sig.

B.

Ákærði P-kk-nf Á-kk-nf bar fyrir dómi að umrædda nótt hefði hann farið ásamt tveimur vinnufélögum sínum, meðákærða og J-kk-þgf Þ-kk-þgf G-kk-þgf, á Búðarklett. Er þeir félagar hefðu verið búnir að dveljast þar í nokkurn tíma og drekka nokkra bjóra hefði komið til óláta og þeim í kjölfarið verið hent út af staðnum.

Úti kvað ákærði til óláta hafa komið neðan við pallinn sem væri við inngang staðarins. Er þau hófust hefði ákærði verið að ræða við dyraverði staðarins, en hann síðan farið niður og þá komið í ljós að einhver strákur hafði ráðist á meðákærða. Bar ákærði að hann hefði ásamt J-kk-þgf Þ-kk-þgf farið og dregið meðákærða í burtu frá stráknum, en báðir hefðu þeir legið í jörðinni. Fullyrti ákærði að þetta hefði verið eina aðkoma hans að átökunum. Í kjölfarið hefði lögregla komið á vettvang og meðákærði þá reynt að hlaupa á brott, en stoppað eftir stutta stund. Lögreglan hefði því næst handtekið meðákærða og fært hann á lögreglustöðina. Eftir handtöku meðákærða kvað ákærði þá J-kk-þf Þ-kk-þf hafa yfirgefið Borgarnes.

Aðspurður kannaðist ákærði ekki við að komið hefði til átaka á áðurnefndum palli við Búðarklett skömmu eftir að þeim félögum var vísað út af staðnum. Einhverjar stympingar kvaðst ákærði þó kannast við, en engin slagsmál. Tók ákærði skýrt fram í þessu samhengi að hann hefði engan lamið umrædda nótt.

III.

J-kk-nf F-kk-nf B-kk-nf bar fyrir dómi að síðla nætur 17. apríl 2005 hefði hann komið að Búðarkletti í bifreið. Þegar vitnið hefði ætlað að stíga út úr bifreiðinni hefði maður, er vitnið bar fyrir dómi kennsl á sem ákærða Ó-kk-þf Á-kk-þf, staðið fyrir hurðinni og vitnið því beðið hann um að færa sig. Vitnið kvaðst því næst hafa opnað hurðina og ákærði Ó-kk-nf Á-kk-nf þá fyrirvaralaust ráðist á sig. Þeir hefðu í kjölfarið tekist eitthvað á í stutta stund og ákærði Ó-kk-nf Á-kk-nf veitt vitninu nokkur högg, sem vitnið kvað hafa komið hér og þar í sig, en vitnið varið sig með því að bera fyrir sig hendurnar. Tók vitnið fram að nefnd högg hefðu ekki verið þung. Bar vitnið að ákærði P-kk-nf Á-kk-nf hefði á einhverjum tímapunkti blandað sér í átökin. Vitnið sagðist síðan hafa fengið mikið högg og við það hefðu tennur flogið úr því og tennur í neðri gómi losnað. Þá hefði vitnið ennfremur hlotið spark. Aðspurt gat vitnið ekki sagt til um það hvor ákærðu hefði veitt því tannáverkana.

Eftir að átökunum lauk sagðist vitnið hafa legið eftir í götunni. Vinir vitnisins hefðu komið að og fundið tennurnar sem slegnar höfðu verið úr því. Í kjölfarið hefði vitninu verið komið á heilsugæslustöðina þar sem tönnunum hefði verið komið fyrir að nýju í munni þess. Strax að því loknu hefði vitnið farið á tannlæknastofu þar sem tannlæknir hefði gengið betur frá tönnunum. Tók vitnið fram að aðgerð þessi væri einungis til bráðabirgða og fullyrti að tennurnar kæmu til með að detta úr á næstu tveimur til sjö árum. Um það vísaði vitnið til upplýsinga frá tannlækni.

Vitnið upplýsti að það hefði verið ölvað umrædda nótt. Sagðist vitnið muna atvik en tók þó fram að gloppur væru inn á milli. Þá staðfesti vitnið að er það gaf skýrslu hjá lögreglu þremur dögum eftir að atvik máls gerðust hefði það ekki getað gefið lýsingu á árásarmönnunum. Útlit þeirra hefði rifjast upp fyrir vitninu seinna.

G-kk-nf M-kk-nf G-kk-nf, fyrrverandi lögregluvarðstjóri, kvaðst umrædda nótt hafa verið kallaður til símleiðis að Búðarkletti vegna tveggja manna sem þar voru sagðir vera til mikilla vandræða. Vitnið sagðist þegar hafa haldið af stað og jafnframt kallað út annan lögreglumann. Er vitnið hefði ekið niður Skúlagötu hefði það veitt athygli talsverðum mannfjölda fyrir utan Búðarklett. Vitnið hefði síðan séð mann veitast að öðrum manni og hrekja hann með höggum á undan sér frá bifreið, sem staðið hefði á bifreiðaplani framan við Búðarklett, yfir götuna, og út á bifreiðaplan handan götunnar. Árásarþolann sagði vitnið hafa reynt að verjast með því að bera fyrir sig hendur. Vitnið kvaðst þegar hafa ekið að mönnunum og hlaupið út með úðabrúsa á lofti og hefði árásarmaðurinn þá látið af háttsemi sinni.

Nánar um líkamsárásina bar vitnið að árásarmaðurinn, ákærði Ó-kk-nf Á-kk-nf, hefði beint höggum sínum að höfði árásarþolans, en vitnið treysti sér hins vegar ekki til að segja til um hvar nákvæmlega höggin hefðu lent. Einnig kom fram hjá vitninu að það hefði séð atvikin að líkamsárásinni að mestu leyti. Þó hefði fólk borið í milli í lok árásarinnar, um það leyti sem vitnið stöðvaði bifreið sína. Þegar vitnið hefði stigið út úr bifreiðinni hefði það síðan séð hvar árásarþolinn féll afturábak í götuna. Er að var komið kvað vitnið þrjá menn, ákærða Ó-kk-þf Á-kk-þf og tvo aðra er vitnið gat ekki sagt deili á, hafa staðið yfir árásarþolanum, sem verið hefði alblóðugur í framan. Ennfremur bar vitnið að þá hefði annar tveggja félaga ákærða Ó-kk-ef Á-kk-ef verið búinn að gera „eitthvað“ við árásarþolann, en hvað sá aðili gerði kvaðst vitnið ekki hafa séð.

J-kk-nf Þ-kk-nf G-kk-nf lýsti málsatvikum svo að hann hefði umrædda nótt verið ásamt ákærðu að skemmta sér á Búðarkletti. Komið hefði til láta og ryskinga sem leitt hefðu til þess að þeim öllum þremur var vísað út af staðnum. Er út var komið kvaðst vitnið í fyrstu hafa staðið í þrefi við dyraverði staðarins en það síðan litið við og þá séð einhvern mann liggja í götunni. Um hvernig það kom til gat vitnið hins vegar ekkert borið.

Vitnið sagði sig og ákærðu því næst hafa farið nokkuð frá Búðarkletti og þá komið til rifrildis og lítilsháttar ryskinga milli ákærða Ó-kk-ef Á-kk-ef og J-kk-ef F-kk-ef B-kk-ef og þeir „rúllað eitthvað eftir götunni“. Kom fram hjá vitninu að það hefði ekki séð tvímenningana skiptast á höggum. Lögreglan hefði síðan komið á vettvang og handtekið ákærða Ó-kk-þf Á-kk-þf.

Sérstaklega aðspurt kvaðst vitnið ekki hafa séð ákærða P-kk-þf Á-kk-þf slá J-kk-þf F-kk-þf.

A-kk-nf A-kk-nf bar fyrir dómi að umrædda nótt hefði hann setið við hlið J-kk-ef F-kk-ef B-kk-ef í aftursæti bifreiðar, sem stöðvuð hefði verið nærri Búðarkletti. Vitnið sagði J-kk-þf F-kk-þf hafa stigið út úr bifreiðinni „... og svo sé ég að hann er bara laminn ...“. Kom fram hjá vitninu að J-kk-nf F-kk-nf hefði fallið í jörðina við árásina, sem tveir menn hefðu átt aðild að. Aðspurt gat vitnið hins vegar hvorki upplýst hverjir árásarmennirnir hefðu verið, né heldur borið um þátt hvors þeirra um sig að árásinni.

G-kk-nf Þ-kk-nf Ó-kk-nf greindi svo frá fyrir dómi að hann hefði umrædda nótt ekið J-kk-þgf F-kk-þgf B-kk-þgf að Búðarkletti. Þegar J-kk-nf F-kk-nf hefði stigið út úr bifreiðinni hefðu tveir eða þrír menn komið að honum. Einn mannanna hefði gengið alveg upp að J-kk-þgf F-kk-þgf og ýtt honum eftir bifreiðinni. Maðurinn hefði síðan ráðist á J-kk-þf F-kk-þf og kýlt hann tvisvar eða þrisvar í andlitið, en J-kk-nf F-kk-nf reynt að verjast með því að ýta manninum frá. Kvað vitnið annan mann einnig hafa verið „með í þessu“. Eftir átökin sagði vitnið J-kk-þf F-kk-þf hafa legið í jörðinni, alblóðugan í framan. Lögreglumaður hefði þá komið á vettvang og mennirnir hlaupið að honum og „verið með kjaft við hann“.

Aðspurt kvaðst vitnið hvorki geta sagt til um það hver það hefði verið sem veist hefði að J-kk-þgf F-kk-þgf við bifreiðina, eins og áður var lýst, né hver hinn aðilinn hefði verið. Vitnið hefði ekki þekkt þessa menn.

T-kk-nf V-kk-nf S-kk-nf bar fyrir dómi að umrædda nótt hefði hann setið í bifreið sinni sunnan við Búðarklett er hann hefði veitt athygli átökum sem aðild hefðu átt að fjórir menn. Einn þeirra hefði verið J-kk-nf F-kk-nf B-kk-nf en hina sagðist vitnið ekki hafa þekkt. Nánar lýsti vitnið átökunum svo að fyrst hefði komið til orðaskaks milli aðila, en síðan hefði J-kk-þgf F-kk-þgf verið hrint fram og til baka og hann við það fallið einu sinni eða tvisvar í jörðina en staðið upp aftur af eigin rammleik. Að endingu hefði J-kk-nf F-kk-nf verið kýldur nokkrum sinnum af a.m.k. tveimur mannanna. Við eitt högganna sagði vitnið J-kk-þf F-kk-þf hafa fallið í götuna. Taldi vitnið að ekki hefðu orðið frekari átök eftir það og kvaðst aðspurt ekki minnast þess að hafa séð J-kk-þf F-kk-þf hljóta spark er hann lá í jörðinni.

Almennt um átökin sagði vitnið árásarmennina þrjá hafa átt nokkuð jafnan þátt í þeim að því slepptu að einn þeirra hefði gefið J-kk-þgf F-kk-þgf hið þunga högg sem áður var nefnt.

L-kvk-nf H-kvk-nf K-kvk-nf skýrði svo frá fyrir dómi að hún hefði er atvik máls gerðust verið við akstur bifreiðar og að ræða við mann sem hjá henni var í bifreiðinni. Sá hefði bent vitninu á að slagsmál væru í gangi og það þá litið við og séð vin sinn, J-kk-þf F-kk-þf, liggja í jörðinni og mann standa yfir honum og hefði maðurinn verið að sparka í hann. Gat vitnið hvorki sagt hvaða maður þetta var né lýst honum á nokkurn hátt.

E-kk-nf S-kk-nf kvaðst fyrir dómi lítið muna eftir málsatvikum og tók í því sambandi fram að hann hefði verið töluvert ölvaður. Þó sagðist vitnið muna að er það hefði verið á leið inn á Búðarklett hefðu „einhver læti“ verið nærri innganginum. Vitnið kvaðst hafa spurt „Hvað væri í gangi?“, en það þá líklega verið slegið, því skellt niður og því næst sparkað í það liggjandi. Um það hver þar hefði verið að verki gat vitnið hins vegar ekki borið. Áverka sína sagðist vitnið hafa hlotið eftir fallið, líklega við spark en þó mögulega við hnefahögg.

Aðspurt kannaðist vitnið ekki við að hafa stokkið upp á bak manns áður en á það var ráðist.

Í-kk-nf O-kk-nf K-kk-nf lýsti málsatvikum svo að hann hefði setið í bifreið í námunda við Búðarklett þegar J-kk-þf F-kk-nf hefði borið að og hann farið að ræða við vitnið og aðra sem í bifreiðinni voru. Þrjá menn, sem vitnið kvaðst ekki hafa þekkt, hefði þá borið að sem farið hefðu að rífast við J-kk-þf F-kk-þf. Rifrildið hefði borist út á götu og þar hefðu mennirnir allir lamið J-kk-þf F-kk-þf, þeir veitt honum högg, og J-kk-nf F-kk-nf farið í jörðina.

Sömu nótt kvaðst vitnið hafa séð mann veitast að E-kk-þgf S-kk-þgf fyrir utan Búðarklett og henda honum í jörðina, en tvímenningana sagði vitnið hafa komið samtímis út af staðnum. Nánari lýsingu gat vitnið ekki gefið á árásinni. Aðspurt kvað vitnið sig reka minni til þess að nefndur maður hefði verið einn þeirra sem lamdi J-kk-þf F-kk-þf.

G-kk-nf H-kk-nf skýrði svo frá fyrir dómi að umrædda nótt hefði hann verið við störf sem dyravörður á Búðarkletti. Til ófriðar hefði komið á snyrtingu staðarins og mönnum í kjölfarið verið vísað út af staðnum. Þeir menn hefðu því næst komið aftur inn á staðinn og þá komið til talsvert mikilla átaka. Sagði vitnið það þó ekki hafa verið sérstakt vandamál; mönnunum, sem verið hefðu mjög æstir, hefði einfaldlega verið hent út aftur og hurðinni læst.

Fram kom hjá vitninu að skömmu síðar hefði E-kk-nf S-kk-nf komið inn á staðinn og hann þá verið rauður og bólginn við annað augað.

IV.

A.

Fyrir liggur að aðfaranótt 17. apríl 2005 dvöldust ákærðu um hríð á veitinga- og skemmtistaðnum Búðarkletti sem þá var rekinn í Borgarnesi. Þá er einnig upplýst að til átaka kom inni á staðnum og var ákærðu og félaga þeirra, J-kk-þgf Þ-kk-þgf G-kk-þgf, í kjölfarið vísað þaðan út.

Ákærði Ó-kk-nf Á-kk-nf hefur alfarið neitað að hafa, í kjölfar þess að honum var vísað út af Búðarkletti, veist að E-kk-þgf S-kk-þgf, svo sem honum er gefið að sök í I. lið ákæru. Aðspurður kannaðist ákærði Ó-kk-nf Á-kk-nf við það fyrir dómi að hafa séð mann liggja hreyfingarlausan fyrir utan staðinn, en neitaði því að hafa sparkað í hann eða veist að honum með öðrum hætti. E-kk-nf S-kk-nf, sem, er atvik máls gerðust, var að eigin sögn töluvert ölvaður, bar fyrir dómi að nærri innganginum í Búðarklett hefðu verið „einhver læti“ og hann því spurt „hvað væri í gangi“. Hann hefði þá líklega verið sleginn, honum skellt niður og sparkað í hann liggjandi. Um það hver þar hefði verið að verki gat E-kk-nf hins vegar ekki borið. Framburður vitnisins Í-kk-ef O-kk-ef K-kk-ef var í samræmi við framburð E-kk-ef S-kk-ef að því leyti að hann kvaðst hafa séð mann veitast að E-kk-þgf fyrir utan Búðarklett og henda honum í jörðina, en nánari lýsingu gat hann ekki gefið á árásinni. Kvað Í-kk-nf O-kk-nf sig reka minni til þess að árásarmaðurinn hefði verið einn þeirra sem veist hefði að J-kk-þgf F-kk-þgf B-kk-þgf þessa nótt. Ákærði P-kk-nf Á-kk-nf kannaðist við það eitt í þessu sambandi að við inngang Búðarkletts hefði komið til einhverra stympinga, en hann aftók að um slagsmál hefði verið að ræða. Hjá vitninu J-kk-þgf Þ-kk-þgf G-kk-þgf kom einungis fram þessu viðkomandi að hann hefði séð einhvern mann liggja í götunni, en hvernig það bar að gat hann ekki um borið. Þá upplýsti G-kk-nf H-kk-nf, sem var við dyravörslu á Búðarkletti um nóttina, að E-kk-nf S-kk-nf hefði, skömmu eftir að ákærðu og J-kk-þgf Þ-kk-þgf var hent út af staðnum, komið þangað inn og hann þá verið rauður og bólginn við annað augað.

Með framburðum E-kk-ef S-kk-ef og Í-kk-ef O-kk-ef K-kk-ef, sem að því leyti fá nokkra stoð í framburðum G-kk-ef H-kk-ef og ákærða Ó-kk-ef Á-kk-ef, þykir sannað að ráðist hafi verið að E-kk-þgf fyrir utan Búðarklett umrædda nótt með þeim afleiðingum að hann féll í jörðina og hlaut áverka þá sem lýst er í áverkavottorði A-kk-ef E. I-kk-ef læknis frá 2. júní 2005. Ekkert þeirra vitna sem fyrir dóm kom gat hins vegar borið um það hver árásarmaðurinn var. Það eitt kom fram um það atriði að Í-kk-nf O-kk-nf kvað sig reka minni til þess að árásarmaðurinn hefði verið einn þeirra sem veist hefðu að J-kk-þgf F-kk-þgf B-kk-þgf þessa sömu nótt.

Að framangreindu virtu þykir ekkert hafa komið fram í málinu sem sérstaklega bendir til þess að ákærði Ó-kk-nf Á-kk-nf hafi verið sá maður sem veittist að E-kk-þgf S-kk-þgf fyrir utan Búðarklett umrædda nótt. Af þeim sökum fer því fjarri að ákæruvaldinu hafi tekist að sanna, sbr. 45. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála, gegn neitun ákærða Ó-kk-ef Á-kk-ef, að ákærði hafi framið brot það sem honum er gefið að sök í ákærulið I. Hann verður því sýknaður af þeim sakargiftum.

Fyrir dómi kannaðist ákærði Ó-kk-nf Á-kk-nf við að hafa lent í ryskingum við J-kk-þf F-kk-þf B-kk-þf utan við Búðarklett um nóttina. Nánar lýsti ákærði atvikum svo að þeir hefðu slegið „... í hvern annan til skiptis ...“ og að endingu báðir fallið í jörðina. J-kk-nf F-kk-nf lýsti þessum atvikum hins vegar svo að ákærði Ó-kk-nf Á-kk-nf hefði fyrirvaralaust ráðist á sig eftir að hann steig út úr bifreið. Þeir hefðu í kjölfarið tekist á í stutta stund og ákærði Ó-kk-nf Á-kk-nf veitt honum nokkur högg, en hann varið sig með því að bera fyrir sig hendurnar. Vætti G-kk-ef M-kk-ef G-kk-ef, þáverandi lögregluvarðstjóra, er eindregið til stuðnings þessum framburði J-kk-ef F-kk-ef. Lýsti G-kk-nf M-kk-nf því fyrir dómi hvernig ákærði Ó-kk-nf Á-kk-nf hefði veist að J-kk-þgf F-kk-þgf og hrakið hann með höggum á undan sér, en J-kk-nf F-kk-nf reynt að verjast með því að bera fyrir sig hendurnar. Kvað G-kk-nf M-kk-nf ákærða Ó-kk-þf Á-kk-þf hafa beint höggum sínum að höfði J-kk-ef F-kk-ef. Þá bar vitnið G-kk-nf Þ-kk-nf Ó-kk-nf einnig fyrir dómi að maður hefði ráðist að J-kk-þgf F-kk-þgf og kýlt hann tvisvar eða þrisvar í andlitið, en J-kk-nf F-kk-nf reynt að verjast með því að ýta manninum frá.

Þegar virtir eru framburðir þriggja síðastnefndra vitna þykir sannað, svo ekki verði vefengt með skynsamlegum rökum, að ákærði hafi aðfaranótt 17. apríl 2005 veist að J-kk-þgf F-kk-þgf B-kk-þgf við Búðarklett með höggum og með því brotið gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Í málinu er ákærða P-kk-þgf Á-kk-þgf gefið það að sök að hafa veist að J-kk-þgf F-kk-þgf B-kk-þgf með því að slá og sparka í andlit hans, þar sem hann lá á jörðinni fyrir framan Búðarklett, með þeim afleiðingum að hann missti tvær tennur í efri gómi. Fyrir liggur með framburðum J-kk-ef F-kk-ef og L-kvk-ef H-kvk-ef K-kvk-ef, sem og vottorðum A-kk-ef E. I-kk-ef læknis og A-kk-ef Á-kk-ef. J-kk-ef tannlæknis, að J-kk-nf F-kk-nf hlaut nefnda áverka á þeim stað og tíma sem í ákæru greinir.

J-kk-nf F-kk-nf B-kk-nf bar fyrir dómi að ákærði P-kk-nf Á-kk-nf hefði á einhverjum tímapunkti blandað sér í þau átök þeirra ákærða Ó-kk-ef Á-kk-ef sem að framan er lýst. Hann hefði síðan fengið mikið högg og við það hefðu tennur flogið úr honum og tennur í neðri gómi losnað. Þá hefði hann einnig hlotið spark. Aðspurður gat J-kk-nf F-kk-nf hins vegar ekki sagt til um það hvor ákærðu hefði veitt honum tannáverkana. Um þessi atvik bar G-kk-nf M-kk-nf G-kk-nf fyrir dómi að þegar hann kom að hefðu þrír menn, ákærði Ó-kk-nf Á-kk-nf og tveir aðrir, sem G-kk-nf M-kk-nf gat ekki sagt deili á, staðið yfir J-kk-þgf F-kk-þgf, er verið hefði alblóðugur í framan. Ennfremur bar hann að þá hefði annar tveggja félaga ákærða Ó-kk-ef Á-kk-ef verið búinn að gera „eitthvað“ við J-kk-þf F-kk-þf, en hvað sá aðili gerði kvaðst G-kk-nf M-kk-nf ekki hafa séð. Vitnið A-kk-nf A-kk-nf bar einnig fyrir dómi að tveir menn hefðu átt aðild að árásinni á J-kk-þf F-kk-þf og hið sama verður einnig ráðið af framburði G-kk-ef Þ-kk-ef Ó-kk-ef. Í-kk-nf O-kk-nf K-kk-nf kvað hins vegar þrjá menn hafa lamið J-kk-þf F-kk-þf með þeim afleiðingum að hann féll í jörðina og T-kk-nf V-kk-nf S-kk-nf sagði einnig þrjá menn hafa átt aðild að árásinni. Taldi sá síðastnefndi þátt þremenninganna í henni hafa verið nokkuð jafnan að því undanskildu að einn þeirra hefði veitt J-kk-þgf F-kk-þgf þungt högg með þeim afleiðingum að hann féll í götuna. T-kk-nf V-kk-nf kvaðst aðspurður ekki minnast þess að hafa séð J-kk-þf F-kk-þf hljóta spark eftir að hann féll í jörðina. Það bar hins vegar L-kvk-nf H-kvk-nf K-kvk-nf, en hún gat aftur á móti hvorki nafngreint gerandann né lýst honum á nokkurn hátt.

Samkvæmt þeim framburðum vitna sem hér hafa verið raktir komu að minnsta kosti tveir menn, en mögulega þrír, að árásinni á J-kk-þf F-kk-þf B-kk-þf umrædda nótt. Fyrir liggur að ákærði Ó-kk-nf Á-kk-nf var einn þessara manna. Um það hver eða hverjir hinir mennirnir voru verður ekki fullyrt en að gögnum málsins virtum heildstætt þykja þó fram komnar ákveðnar líkur á að þeir hafi verið ákærði P-kk-nf Á-kk-nf og J-kk-nf Þ-kk-nf G-kk-nf.

Ákærða P-kk-þgf Á-kk-þgf er einum gefið að sök að hafa sparkað og slegið í andlit J-kk-ef F-kk-ef B-kk-ef er hann lá í jörðinni, með þeim afleiðingum að hann missti tvær tennur. Af vætti framangreindra vitna verður hins vegar ekki með nokkurri vissu ráðið hver það var sem veitti J-kk-þgf F-kk-þgf tannáverkana. Verður því heldur ekki slegið föstu að ákærði P-kk-nf Á-kk-nf hafi sparkað eða slegið til J-kk-ef F-kk-ef. Samkvæmt þessu verður ekki talið að ákæruvaldinu hafa tekist að sanna, sbr. 45. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála, gegn neitun ákærða P-kk-ef Á-kk-ef, að ákærði hafi framið brot það sem honum er gefið að sök í ákærulið II. Verður hann því alfarið sýknaður af þeim sakargiftum.

B.

Fyrir dómi játaði ákærði P-kk-nf Á-kk-nf brot þau sem honum eru gefin að sök í ákæruliðum III og IV. Er sú játning ákærða í samræmi við gögn málsins. Umrædd brot hans teljast því nægjanlega sönnuð og varða þau við tilgreind laga- og reglugerðarákvæði í ákæru.

V.

Samkvæmt vottorði sakaskrár ríkisins gekkst ákærði Ó-kk-nf Á-kk-nf undir þrjár sektargerðir vegna umferðarlagabrota, eignaspjalla og nytjastuldar á árunum 1996 og 1997. Með dómi 20. júní 2002 var ákærða gerð sektarrefsing vegna líkamsárásar og 18. september 2003 var ákærði dæmdur í tveggja mánaða fangelsi fyrir brot gegn 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, en fullnustu refsingarinnar frestað skilorðsbundið í þrjú ár. Þá var ákærði 11. febrúar 2005 dæmdur í þriggja mánaða fangelsi fyrir líkamsárás og var dómurinn frá 18. september 2003 tekinn upp og dæmdur með í því máli. Var ákærða veitt reynslulausn 4. október 2005 á eftirstöðvum refsingarinnar, 30 daga fangelsi, 4. október 2005.

Brot það sem ákærði Ó-kk-nf Á-kk-nf hefur nú verið sakfelldur fyrir framdi hann eftir uppkvaðningu skilorðsdómsins frá 18. september 2003, en jafnframt eftir að honum var veitt reynslulausn á eftirstöðvum refsingar samkvæmt dóminum frá 11. febrúar 2005 þar sem fyrrnefndi dómurinn var tekinn upp og dæmdur með. Nefnd reynslulausn hefur því ekki áhrif á úrlausn máls þessa.

Svo sem að framan er rakið var brot ákærða Ó-kk-ef Á-kk-ef án nokkurs tilefnis. Þá hefur hann ítrekað áður verið sakfelldur fyrir ofbeldisbrot. Að þessu virtu þykir refsing ákærða nú hæfilega ákveðin tveggja mánaða fangelsi. Vegna sakaferils ákærða þykir ekki fært að skilorðsbinda refsingu hans að neinu leyti.

Samkvæmt vottorði sakaskrár ríkisins á ákærði P-kk-nf Á-kk-nf nokkurn sakaferil að baki. Á árunum 1996 til 2004 hlaut hann fjóra dóma og gekkst undir tvær sektargerðir lögreglustjóra fyrir umferðar-, fíkniefna- og hegningarlagabrot. Með dómi 28. mars 2006 var ákærði dæmdur í 9 mánaða fangelsi fyrir líkamsárás og var dómur frá 23. október 2002 dæmdur með í því máli. Að endingu var ákærða með dómi 4. maí 2006 ekki gerð sérstök refsing fyrir fíkniefnabrot.

Fíkniefnabrot ákærða P-kk-ef Á-kk-ef, sem í ákærulið IV. greinir, var framið fyrir uppkvaðningu áðurnefnds dóms 28. mars sl. og verður við ákvörðun refsingar ákærða því að líta til 78. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Brot ákærða samkvæmt III. tölulið ákæru var hins vegar framið eftir uppkvaðningu dómsins.

Með vísan til ofangreinds þykir refsing ákærða P-kk-ef Á-kk-ef hæfilega ákveðin 50.000 króna sekt til ríkissjóðs og komi fjögurra daga fangelsi í stað refsingarinnar verði hún ekki greidd innan fjögurra vikna frá uppkvaðningu dómsins að telja.

Samkvæmt niðurstöðu dómsins og með vísan til kröfugerðar ákæruvalds, gagna málsins og tilgreindra laga- og reglugerðarákvæða í ákæruskjali ber að gera upptæk fíkniefni þau sem í dómsorði greinir.

VI.

A.

Í málinu krefst brotaþoli, J-kk-nf F-kk-nf B-kk-nf, þess að ákærðu greiði honum óskipt samtals 596.050 krónur í skaða- og miskabætur. Um rétt sinn til að hafa uppi kröfur þessar í málinu vísar brotaþoli til 170. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Kröfur sínar hefur brotaþoli sundurliðað með eftirfarandi hætti:

1. Miskabætur samkvæmt 26. gr. laga nr. 50/1987: kr. 100.000,-

2. Fjárhagslegt tjón vegna komugjalda á heilsugæslustöð: kr. 1.750,-

3. Fatatjón, skyrta: kr. 5.990,-

4. Kostnaður vegna skemmda á fötum: kr. 32.250,-

5. Tannlæknakostnaður, þegar greiddur: kr. 28.690,-

6. Tannlæknakostnaður, varanlegar viðgerðir (áætlun): kr. 375.000,-

7. Innheimtukostnaður lögmanns: kr. 52.370,-

Miskabótakröfu sína kveður brotaþoli byggða á 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 þar sem segi að sá sem ábyrgð beri á ólögmætri meingerð gegn persónu annars manns skuli greiða þeim sem misgert er miskabætur.

Kröfu um bætur fyrir fjárhagslegt tjón segir brotaþoli byggjast á almennum reglum skaðabótaréttar og segir hann kvittanir lagðar fram til stuðnings kröfunum.

B.

Með vísan til niðurstöðu dómsins hér að framan um sýknu ákærða P-kk-ef Á-kk-ef af líkamsárás er bótakröfu brotaþola á hendur honum vísað frá dómi, sbr. 3. mgr. 172. gr. laga nr. 19/1991.

Samkvæmt framansögðu hefur ákærði Ó-kk-nf Á-kk-nf verið sakfelldur fyrir að hafa slegið brotaþola á áðurgreindum stað og tíma. Í ákæru er ákærða Ó-kk-þgf Á-kk-þgf ekki gefið að sök að hafa verið valdur að tannamissi brotaþola. Þegar að því virtu, sbr. grunnrök 3. mgr. 172. gr. laga nr. 19/1991, verður áðurröktum kröfuliðum nr. 5 og 6 vísað frá dómi.

Kröfuliðir 3 og 4 eru studdir kvittunum sem bera með sér verð á fatnaði sem brotaþoli keypti eftir að atvik máls gerðust. Hann hefur hins vegar ekki sýnt fram á að af broti ákærða Ó-kk-ef Á-kk-ef hafi leit tjón á fatnaði, eða eftir atvikum hvert það tjón hafi verið. Brotaþoli hefur heldur ekki sýnt nægjanlega fram á að hinn útlagða kostnað, sem í 2. kröfulið greinir, megi rekja til brots ákærða. Verður kröfuliðum þessum því vísað frá dómi.

Með vísan til niðurstöðu dómsins hér að framan um sakfellingu ákærða Ó-kk-ef Á-kk-ef þykir mega fallast á kröfu brotaþola um miskabætur úr hans hendi að hluta. Að atvikum virtum þykja miskabætur úr hendi ákærða Ó-kk-ef Á-kk-ef til brotaþola vegna líkamsárásarinnar hæfilega ákveðnar 75.000 krónur.

Samkvæmt 4. mgr. 172. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála á brotaþoli rétt til bóta vegna lögmannskostnaðar sem hann hefur haft af því að halda fram kröfu sinni í málinu. Bætur til brotaþola á grundvelli nefnds ákvæðis þykja hæfilega ákveðnar 60.000 krónur að virðisaukaskatti meðtöldum.

VII.

Af niðurstöðu málsins leiðir að ákærða P-kk-þgf Á-kk-þgf verður ekki að neinu leyti gert að greiða sakarkostnað þess. Samkvæmt 1. mgr. 165. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála dæmist ákærði Ó-kk-nf Á-kk-nf hins vegar til að greiða 5.000 krónur vegna áverkavottorðs. Að auki verður hann dæmdur til að greiða málsvarnarlaun skipaðs verjanda, sem hæfilega teljast ákveðin 220.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti, og útlagðan ferðakostnað verjanda 19.180 krónur. Ennfremur greiði ákærði Ó-kk-nf Á-kk-nf vitnakostnað 12.275 krónur. Ákærði greiði því sakarkostnað samtals að fjárhæð 256.455 krónur. Sakarkostnaður greiðist að öðru leyti úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða P-kk-ef Á-kk-ef, H-kk-ef I-kk-ef hrl., bæði á rannsóknarstigi og fyrir dómi, er hæfilega þykja ákveðin 250.000 krónur að virðisaukaskatti meðtöldum, sem og útlagður ferðakostnaður verjanda 36.121 króna.

Dóm þennan kveður upp B-kk-nf B-kk-nf héraðsdómari.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði Ó-kk-nf Á-kk-nf A-kk-nf sæti fangelsi í tvo mánuði.

Ákærði P-kk-nf Á-kk-nf S-kk-nf greiði 50.000 króna sekt til ríkissjóðs og komi fjögurra daga fangelsi í stað sektarinnar verði hún eigi greidd innan fjögurra vikna frá uppkvaðningu dómsins.

Kröfu J-kk-ef F-kk-ef B-kk-ef á hendur ákærða P-kk-þgf Á-kk-þgf er vísað frá dómi.

Ákærði Ó-kk-nf Á-kk-nf greiði J-kk-þgf F-kk-þgf B-kk-þgf 135.000 krónur. Kröfu brotaþola á hendur ákærða er að öðru leyti vísað frá dómi.

Ákærði Ó-kk-nf Á-kk-nf greiði 256.455 krónur í sakarkostnað. Sakarkostnaður greiðist að öðru leyti úr ríkissjóði.

Ákærði P-kk-nf Á-kk-nf sæti upptöku á 1,99 g af kókaíni.

B-kk-nf B-kk-nf