S-83/2014

Mál þetta, sem var dómtekið 4. þ.m., er höfðað með ákæru ríkissaksóknara, útgefinni 27. janúar 2014, á hendur P-kk-þgf G-kk-þgf, kt. 000000-0000, Lindarsmára 9 í Kópavogi „fyrir eftirtalin brot, framin aðfaranótt sunnudagsins 9. desember 2012 í Kópavogi:

1. Fyrir umferðarlagabrot, með því að hafa ekið bifreiðinni SY-007 undir áhrifum áfengis ... vestur Breiðholtsbraut, á vegarkafla við Byko, uns lögregla stöðvaði aksturinn.

2. Brot gegn valdstjórninni, með því að hafa, í kjölfar atviksins sem lýst er í 1. ákærulið, á lögreglustöðinni að Dalvegi 18, hótað að skalla lögreglumennina C og D, sem voru við skyldustörf og höfðu afskipti af ákærða starfsins vegna, slegið D hnefahöggi í brjóstkassa og slegið C hnefahöggum í brjóstkassa og á vinstri hönd. Af þessu hlaut C bólgu og tognun á litla fingri vinstri handar.

Telst brot samkvæmt 1. ákærulið varða við 1., sbr. 3. mgr. 45. gr., sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 og brot samkvæmt 2. ákærulið varða við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.“

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.

Ákærði krefst aðallega sýknu af sakargiftum samkvæmt ákærulið 2, en til vara vægustu refsingar sem lög frekast leyfa. Þá er krafist málsvarnarlauna, sem greiðist úr ríkissjóði.

I

Ákærði hefur játað skýlaust að hafa gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í fyrri lið ákæru. Samrýmist játning hans framlögðum sakargögnum, en magn áfengis í blóðsýni sem tekið var úr ákærða skömmu eftir að akstri lauk reyndist að teknu tilliti til vikmarka vera 1,68‰. Er með þessu sannað að ákærði hafi ekið bifreiðinni SY-007 undir áhrifum áfengis aðfaranótt sunnudagsins 9. desember 2012 þá leið sem í ákæru greinir og er brot hans þar réttilega heimfært til refsiákvæða.

II

Ákærði var færður á lögreglustöðina í Kópavogi í kjölfar þess að lögreglumennirnir C og D stöðvuðu akstur hans á Breiðholtsbraut í umrætt sinn, sbr. ákæruliður 1. Kemur fram í skýrslu C að ákærði hafi verið rólegur til að byrja með en þegar komið var á lögreglustöðina hafi hann fyrirvaralaust orðið mjög æstur og hótað að skalla báða lögreglumennina. Þegar hann hafi verið beðinn um að róa sig hafi hann orðið enn æstari og kýlt D í brjóstkassa. Ákærði hafi þá verið færður í lögreglutök, en meðan á því stóð hafi hann kýlt C í brjóstkassa og í vinstri hendi. Hann hafi síðan verið færður í handjárn. B lögreglumaður hafi orðið vitni að þessari háttsemi ákærða. Í skýrslu sem D ritaði af þessu tilefni 27. mars 2013 er atvikum í öllum meginatriðum lýst með sama hætti. Þá kemur fram í skýrslu B frá 10. desember 2012 að hann hafi heyrt ákærða segja „á ég að skalla þig“ og beint þeim orðum að C. B hafi einnig séð ákærða slá D í kviðinn á meðan verið var að færa hann í lögreglutök.

Í skýrslu sem tekin var af ákærða hjá lögreglu 10. desember 2012 er bókað eftir honum að hann hafi hótað „gamla lögreglumanninum“, en engum öðrum. Hafi lögreglumaðurinn sem hann vísað til með þessum orðum látið þau orð falla að hann hefði rétt til að lemja ákærða, sem þá hafi „hótað að skalla hann á móti“. Þá neitaði ákærði að hafa kýlt lögreglumennina.

Á meðal gagna málsins er læknisvottorð þar sem fram kemur að C hafi leitað á slysa- og bráðamóttöku Landspítalans kl. 04:00 þann 9. desember 2012 „með áverka á litlafingri vinstri handar eftir handalögmál“. Segir í vottorðinu að C hafi verið að gegna starfi sínu sem lögreglumaður þegar hann hafi fengið högg framan á litlafingur og baugfingur vinstri handar. Hann hafi „nýlegan áverka á þessum fingri en stuttu eftir áverkann í kvöld tók hann eftir því að fingurinn var mikið bólginn og hann átti erfiðara með að hreyfa hann“. Við skoðun hafi verið talsverð bólga „yfir öllum vinstri litlafingri“.

III

Í skýrslu sinni fyrir dómi við aðalmeðferð málsins skýrði ákærði svo frá að hann hafi verið staddur inni í skýrsluherbergi á lögreglustöðinni í Kópavogi þegar lögreglumaður sem hafði skömmu áður stöðvað för hans á Breiðholtsbraut hafi látið þau orð falla að magn áfengis í öndunarsýni sem ákærði hafði látið í té væri eins og í „pólverjasvínunum“. Ákærði hafi reiðst við þetta og sagt við þennan lögreglumann „á ég að skalla þig“. Hann hafi mögulega endurtekið þessi orð einu sinni. Þetta hafi verið sagt í æsingi sem rakinn verði til þeirra viðhorfa sem falist hefðu í orðum lögreglumannsins og ákærði hafi ekkert meint með þessu. Ákærði hafi verið standandi þegar þetta gerðist, en í kjölfarið hafi honum verið ýtt niður á stól af öðrum þeirra tveggja lögreglumanna sem staddir voru inni í herberginu á þessum tíma. Þegar honum hafi verið ýtt niður hafi það verið ósjálfráð viðbrögð af hans hálfu að lyfta höndunum upp. Hann hafi í kjölfar þessa verið tekinn tökum, færður niður á gólfið, handjárnaður þar og settur í fangaklefa. Tveir eða þrír lögreglumenn hefðu komið að þessari aðgerð. Neitaði ákærði því alfarið að hafa slegið lögreglumennina, hann hafi einungis lyft höndum ósjálfrátt upp þegar honum var ýtt niður á stóllinn og því hafi ekki verið um bein högg að ræða.

Vitnið C lögreglumaður skýrði svo frá fyrir dómi að skömmu eftir að ákærði hafði verið færður á lögreglustöð hina umræddu nótt hafi hann af ókunnum ástæðum orðið mjög æstur. Hann hafi verið ógnandi og ítrekað hótað að skalla vitnið og D lögreglumann. Það geti vel verið að hótanirnar hafi ákærði sett fram með því að segja „á ég að skalla þig“. Taldi vitnið sér ógnað með þessu og að um beina hótun hafi verið að ræða. Vegna þess hversu æstur ákærði var hafi verið ákveðið að handjárna hann. Hafi þá komið til átaka og meðan á þeim stóð hafi ákærði slegið vitnið. Hafi vitnið borið vinstri höndina fyrir sig og höggið lent á henni og síðan á brjóstkassa þess. Vitnið hafi verið klætt í svokallað skotvesti og ekki hafi verið um sérstaklega þungt högg að ræða. Fram kom hjá vitninu, svo sem jafnframt er greint frá í frumskýrslu þess, að eftir höggið hafi litli fingur vinstri handar bólgnað upp, en sá fingur hefði brotnað nokkrum vikum áður og verið viðkvæmur eftir það. Þá kvaðst vitnið hafa séð ákærða slá D, líklega áður en hann sló vitnið, og hafi það högg lent á brjóstkassa D eða rétt neðan við hann. Við lok skýrslutökunnar staðfesti vitnið frumskýrslu sína í málinu.

Í skýrslu vitnisins D lögreglumanns fyrir dómi kom fram að eitthvað hafi gerst stuttu eftir að komið var með ákærða á lögreglustöð sem hafi orðið til þess að hann hafi komist í einhvern ofbeldisham. Kvaðst vitnið ekki hafa hugmynd um hvað hafi orðið til þess. Hann hafi farið að hóta lögreglumönnum sem þarna voru staddir og sett sig í stellingar sem gefið hefðu til kynna að hann myndi láta verða af hótunum sínum. Lýsti vitnið þessu svo að þegar það hafi komið inn í herbergið þar sem ákærði var staddur hafi hann staðið með kreppta hnefa og verið ógnandi. Hann hafi haft í frammi hótanir um líkamsmeiðingar sem m.a. hefðu beinst að vitninu. Aðspurt gat vitnið ekki lýst þessum hótunum nánar, þ.e. þeim orðum sem ákærði viðhafði. Kvaðst vitnið þegar hér var komið sögu hafa ýtt ákærða aftur á bak og niður á stól og hafi ákærði þá reynt að slá vitnið í andlitið. Þar sem ýtt var við ákærða og hann var við það að detta aftur fyrir sig hafi höggið geigað og lent á brjóstkassa vitnisins. Ákærði hafi slegið vitnið með krepptum hnefa og um alvöruhögg hafi verið að ræða. Hafnaði vitnið þeirri skýringu ákærða að rekja mætti höggið til ósjálfráðra viðbragða af hans hálfu þegar ýtt hafi verið við honum. Í kjölfarið hafi ákærði verið settur í handjárn og hafi komið til einhverra átaka áður en það tókst. C lögreglumaður hafi meiðst á fingri meðan á þessu stóð en vitnið kvaðst ekki hafa vitneskju um hvernig það atvikaðist. Við lok skýrslutökunnar staðfesti vitnið áðurnefnda lögregluskýrslu sína frá 27. mars 2013, en þar er þess meðal annars getið að vitnið hafi séð ákærða slá til þeirra C og B en það gæti ekki sagt til um það hvar þau högg lentu. Aðspurt um þessa lýsingu svaraði vitnið því til að „í dag man ég ... ekki nákvæmlega eftir því, hvernig það var“.

Vitnið B lögreglumaður skýrði svo frá í skýrslu sinni fyrir dómi að ákærði hafi í umrætt sinn verið færður inn í svokallað sýnatökuherbergi á lögreglustöðinni. Hann hafi verið æstur og hótað að skalla C lögreglumann. Hann hafi steytt hnefa, neitað að setjast og verið til alls vís. Hafi verið ákveðið að færa ákærða í handjárn, en áður en það tókst hafi hann náð að kýla D lögreglumann í magann með krepptum hnefa.

Framangreind vitni könnuðust ekki við að viðhöfð hefðu verið þau ummæli sem að sögn ákærða urðu til þess að hann reiddist.

IV

Í málinu telst fram komið að ákærði var talsvert ölvaður þegar komið var með hann á lögreglustöðina í Kópavogi aðfaranótt sunnudagsins 9. desember 2012. Þeim þremur lögreglumönnum sem þar höfðu afskipti af honum ber saman um það að hann hafi skyndilega orðið mjög æstur og gert sig líklegan til að ráðast að tveimur þeirra. Hafa lögreglumennirnir skýrt svo frá að ákærði hafi þegar hér var komið sögu haft í frammi hótanir um líkamsmeiðingar. Þannig hefur C borið að ákærði hafi hótað að skalla hann og fær sá vitnisburður stoð í vætti B og D. Þá hefur sá síðastnefndi skýrt svo frá að ákærði hafi hótað honum líkamsmeiðingum og styður vitnisburður C þá frásögn. Ákærði hefur skýrt svo frá að hann hafi af tilteknu tilefni sagt við einn þessara lögreglumanna „á ég að skalla þig“, en hann hafi ekkert meint með því. Þegar leyst er úr þeim þætti málsins sem snýr að því hvort ákærði hafi brotið gegn 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hóta lögreglumönnunum ofbeldi verður að ganga út frá því að ákærði hafi hagað þeim orðum sínum, sem hótunin á að hafa falist í, með þessum hætti. Eru að mati dómsins ekki efni til annars en að líta svo á að þessi orð hafi að teknu tilliti til þess sem í ljós er leitt um framgöngu ákærða að öðru leyti falið í sér hótun um ofbeldi í skilningi tilvitnaðs lagaákvæðis. Er ákærði samkvæmt þessu sakfelldur fyrir þau hótunarbrot sem honum eru gefin að sök í 2. lið ákæru.

Með vitnisburði framangreindra þriggja lögreglumanna er sannað að ákærði hafi slegið D í brjóstkassann með krepptum hnefa. Þá þykir ekki varhugavert að telja næga sönnun komna fram fyrir því, sbr. 1. mgr. 109. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, að ákærði hafi einnig slegið C og að það högg hafi lent á brjóstkassa hans og vinstri hendi, en framburður C hefur verið skýr og afdráttarlaus hvað þetta varðar. Án hinn bóginn telst í ljós leitt að ákærði sló C aðeins einu sinni. Jafnframt verður að leggja til grundvallar að ekki hafi verið um hnefahögg að ræða. Loks þykir óvarlegt að slá því föstu að þessi verknaður ákærða haft haft þær afleiðingar sem lýst er í ákæru.

Með vísan til þess sem að framan er rakið er ákærði sakfelldur fyrir þá háttsemi sem honum er gefin að sök í 2. lið ákæru með þeirri einu undantekningu sem samkvæmt framansögðu snýr að ofbeldisbroti hans gagnvart C og afleiðingum þess. Gerðist ákærði með þessari háttsemi sinni sekur um brot sem í ákæru eru réttilega heimfærð til 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga.

V

Ákærði hefur unnið sér til refsingar samkvæmt 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga og 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga.

Ákærði hefur ekki áður sætt refsingu.

Refsing ákærða fyrir valdstjórnarbrot hans þykir hæfilega ákveðin fangelsi í þrjá mánuði, en rétt þykir að fresta fullnustu hennar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga. Þá verður ákærða jafnframt gert að greiða 160.000 krónur í sekt til ríkissjóðs vegna þess brots á umferðarlögum sem hann er hér sakfelldur fyrir. Verði sektin eigi greidd innan fjögurra vikna frá dómsbirtingu að telja skal ákærði í hennar stað sæta fangelsi í 12 daga.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan sakarkostnað málsins samkvæmt yfirliti sækjanda um hann og ákvörðun dómsins um málsvarnarlaun skipaðs verjanda, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf héraðsdómari kvað upp dóm þennan.

D ó m s o r ð :

Ákærði, P-kk-nf G-kk-nf, sæti fangelsi í þrjá mánuði. Fresta skal fullnustu þeirrar refsingar og hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði 160.000 krónur í sekt til ríkissjóðs og komi fangelsi í 12 daga í sektar stað, verði hún eigi greidd innan fjögurra vikna frá birtingu dómsins.

Ákærði greiði 432.167 krónur í sakarkostnað, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, Þ-kk-ef H-kk-ef Þ-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 376.500 krónur.

Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf