S-44/2011

Mál þetta, sem dómtekið var 29. marz, er höfðað með ákæru lögreglustjórans á Akureyri, útgefinni 22. febrúar 2011, á hendur X, Akureyri,

„fyrir líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt laugardagsins 10. júlí 2010, ráðist að þáverandi sambýliskonu sinni [A], á þáverandi heimili þeirra að [...], Akureyri og slegið hana í andlitið og síðan tekið um axlir hennar og hendur og síðan hrint henni aftur á bak, með þeim afleiðingum að hún féll aftur fyrir sig á gólfið og skall með höfuðið í eldhúsinnréttinguna og með olnbogann í gólfið. Afleiðingar þessarar árásar fyrir [A] urðu þær að hún hlaut sprungu í höfuðkúpu, stóran marblett vinstra megin á andliti og annan marblett yfir vinstra auga og augnbrúnarsvæði og verki í hægri handlegg.

Telst þetta varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20, 1981.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkrafa: Í málinu gerir [A], bótakröfu á hendur ákærða að fjárhæð kr. 804.330 með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38, 2001 frá 10. 07. 2010, en síðan með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá 13. 01. 2011 til greiðsludags.“

Ákærði neitar sök og krefst sýknu.

Málavextir

Samkvæmt lögregluskýrslu fékk lögregla boð um heimilisófrið í ... klukkan 07:17 laugardaginn 10. júlí 2010. Þegar hún hefði komið á vettvang hefði tekið á móti henni X, ákærði í máli þessu, og hefði hann vísað lögreglu inn í svefnherbergi þar sem A hefði legið grátandi. Er haft eftir ákærða að þau hafi rifizt og hann ýtt við henni svo hún hefði fallið og rekið höfuð í innréttingu. Segir í skýrslunni að ákærði hafi verið skýrmæltur og rólegur, en sjáanlega undir áhrifum áfengis. Hafi A verið með sjáanlega bólgu og fleiður á vinstra gagnauga og bólgu aftan á hnakka. Hafi hún verið flutt á slysadeild. Segir í skýrslunni að hún hafi sjáanlega verið undir áhrifum áfengis og þvoglumælt en „að öðru leyti í góðu lagi“.

Hinn 26. ágúst 2010 kom hún á lögreglustöð og kærði ákærða fyrir líkamsárás.

Í málinu liggur vottorð Ö læknis á Fjórðungssjúkrahúsinu á Akureyri. Segir þar um ástand A við komu hennar á slysadeild: „Höfuð og háls: Hefur stórt hematoma occipito-parietalt vinstra megin ásamt öðru hematoma yfir vinstra auga og augabrúnarsvæði. Heilataugaskoðun: Ekkert athugavert nema dofi vinstra megin í andliti og verkur yfir kjálkalið vinstra megin. Hjarta- og lungnahlustun: S1 og S2 heyrast, ekki auka- né óhljóð. Lungnahlustun eðlileg. Útlimir: Hefur hún gamalt viðbeinsbrot hægra megin sem greri skakkt. Hefur verk í hægri handlegg. Allar hreyfingar og styrkir í útlimum eru eðlilegir. Ekki er að sjá önnur áverkamerki á líkama.“ Þá segir í vottorðinu meðal annars: „CT af höfði og andlitsbeinum sýnir sprungu í höfuðkúpu occipito-parietalt vinstra megin og þéttingu í ennis- og kinnholum en óvíst er hvort að það sé blæðing eða þétting vegna sinusitis.“ Um greiningu á A segir: „Brot á höfuðkúpu og andlitsbeinum, hluti ótilgreindur.“

Verður nú rakin skýrsla ákærða og framburður vitna eftir því sem ástæða þykir til.

Ákærði sagðist hafa verið heima og að sýsla í tölvu er A hefði komið heim frá „djammi“ í bænum. Sjálfur hefði ákærði drukkið áfengi heima um kvöldið. Ákærði hefði séð A „á gjæum“ fyrir utan glugga, farið og opnað fyrir henni, en hún þá orðið „dálítið reið“, rokið inn og hent einhverju í ákærða. Hefði A sakað ákærða um að „plotta“ og tala illa um sig. Hún hefði orðið mjög æst og hefði slegið ákærða með tusku. Ákærði hefði þá ýtt henni frá sér og er hann hefði ætlað að slá tuskuna frá sér hefði handarbak ákærða farið á nef hennar. Þá hefði hún tekið upp skæri og gengið með þau hratt að ákærða, sem hefði þá ýtt henni „frekar harkalega frá [sér]“, en hún þá, „vegna ölvunar og lyfja-einhvers, bara dettur aftur fyrir sig, skellur í skápinn og fær þessa áverka sem stendur í skýrslunni.“ Hefði A orðið „verri“ við þetta og hefði ekki viljað að ákærði hringdi á sjúkrabifreið. Hefði hann ekki vitað hvað til bragðs skyldi taka en hefði ákveðið að hringja til lögreglunnar.

Kvaðst ákærði telja að hann hefði viðhaft „sjálfsvörn, ef þetta er eitthvað“. Skærin hefðu verið venjuleg eldhússkæri og hefði ákærði bent lögreglu á þau, þar sem þau hefðu legið á eldhúsgólfinu. Hefði A verið mjög drukkin er þetta hefði verið.

Vitnið A sagðist hafa komið heim og þá séð að ljós hafi verið inni. Hefði hún þá ákveðið að „gera grín“ og hrekkja ákærða aðeins, en áður en til þess hefði komið hefði ákærði séð sig og opnað fyrir sér. Hún hefði gengið inn en ákærði setzt við tölvu sína og tekið að kalla vitnið öllum illum nöfnum. Vitnið hefði sagt ákærða að „halda kjafti“ og farið inn í eldhús. Ákærði hefði fylgt á eftir, „snarvitlaus“, og sakað vitnið um ótryggð. Fljótlega hefði ákærði slegið sig með krepptum hnefa í auga. Vitnið hefði þá brostið í grát en ákærði tekið að hæða vitnið fyrir það, og verið auk þess með ógnandi tilburði með hnefa sínum upp við andlit vitnisins. Ákærði hefði haldið áfram og meðal annars tekið fast um axlir vitnisins, sem væri því mjög sárt enda það vefjagigtarsjúklingur. Vitnið hefði þá verið komið þangað sem hefði verið opin skúffa og þar í lítil skæri. Vitnið hefði tekið skærin og hefði borið þau að ákærða, til að halda honum frá sér svo hann lemdi sig ekki. Ákærði hefði tekið skærin af vitninu og lagt þau frá sér og hefði vitnið ekki tekið þau aftur. Þessu hefði lokið með því að ákærði hefði hrint vitninu niður. Hefði það lent á sitjandanum en höfuðið skollið í eldhúsinnréttinguna. Vitnið hefði legið í kút, grátandi á gólfinu, en ákærði tekið að hæða vitnið fyrir grátinn. Þá hefði ákærði sparkað í vitnið þar sem það hefði legið á gólfinu.

Þegar vitnið hefði fengið kúlu á höfuðið hefði ákærða hætt að lítast á blikuna og hefði spurt hvort hann ætti að hringja á lögreglu eða sjúkrabifreið, og hefði vitnið játað því. Skömmu síðar hefðu tveir lögregluþjónar komið á staðinn og hefðu þeir hjálpað vitninu á fætur, þar sem það hefði verið í eldhúsinu.

Vitnið sagðist ekki hafa drukkið mikið áfengi um kvöldið. Það hefði ákærði hins vegar gert.

Vitnið Æ lögregluþjónn sagði ákærða hafa opnað fyrir lögreglu á vettvangi en A hefði legið í rúmi, „kjökrandi“. Hefði hún greinilega verið ölvuð. Ákærði hefði verið mjög rólegur. Hefði henni og ákærða borið saman um að til átaka hefði komið milli þeirra í eldhúsinu og hefði ákærði stjakað við henni þannig að hún hefði rekið höfuðið í eldhússkáp og fallið í gólfið. Þá hefði hún sagt ákærða hafa barið sig og sparkað í sig eftir að hún hefði fallið í gólfið, en því hefði ákærði neitað. Vitnið kvaðst ekki muna til þess að skæri hefðu verið nefnd.

Vitnið sagðist hafa sannreynt að ákærði hefði kallað á lögregluna.

Vitnið Þ rannsóknarlögregluþjónn kvaðst hafa komið á vettvang til frekari rannsóknar daginn eftir atvikið og hafa tekið þar ljósmyndir. Kvaðst vitnið ekki muna eftir skærum á vettvangi. Þeir ákærði hefðu talað saman en vitnið sagðist ekki muna hvort ákærði hefði minnzt á skæri þá, en ef ákærði hefði sýnt vitninu skæri hefði vitnið myndað þau. Við skýrslutöku á lögreglustöð hefði ákærði hins vegar minnzt á skærin.

Vitnið Ö læknir staðfesti vottorð sem hann gaf við rannsókn málsins.

Niðurstaða

Af vottorði Ö læknis, sem læknirinn staðfesti fyrir dómi, þykir sannað að A hafi umrætt kvöld fengið þá áverka sem getið er í ákæru.

Þá þykir mega slá föstu að til átaka hafi komið milli ákærða og A umrætt kvöld. Er sannað með orðum þeirra beggja fyrir dómi að ákærði hafi hrint henni frá sér og hún fallið í gólfið og rekið höfuðið í eldhúsinnréttinguna. Þá hefur ákærði viðurkennt að hafa slæmt hönd sinni þannig að hún hafi farið í andlit A. Þykir mega telja víst að með þessu hafi hún fengið áverka sína.

Ákærði krefst sýknu og kveðst hafa gert þetta í sjálfsvörn enda hafi A ógnað sér með skærum. Skærin hafa ekki verið lögð fram og ekki sýnd á mynd, en sannað þykir með framburði hennar sjálfrar að A hafi að minnsta kosti borið skærin fyrir sig. Þó skæri geti verið hættulegt vopn þá hefur að mati dómsins ekki verið sýnt fram á að ákærða hafi staðið slík ógn af þeim í höndum A að honum hafi verið nauðugur sá kostur að bregðast við svo sem hann gerði. Hefur ekki verið sýnt fram á að hann hefði ekki hæglega getað borgið sér með því að hörfa undan, í stað þess að hrinda A með þeim afleiðingum sem rakið hefur verið. Verður ekki talið að eins og á stóð hafi aðgerðir ákærða verið réttmæt neyðarvörn. Þykir dóminum sem sönnuð sé sök hans samkvæmt ákæru sem rétt sé færð til refsiheimildar.

Til refsiþyngingar kemur að atvik þetta varð á heimili A. Til málsbóta ákærða verður hins vegar talið að hann kvaddi lögreglu á vettvang og hefur frá upphafi gengizt við því að hafa hrint A.

Ákærði hefur töluverðan sakaferil að baki, en honum hefur tíu sinnum verið gerð refsing. Má þar nefna að í júlí 2008 var hann dæmdur í þriggja mánaða fangelsi fyrir fíkniefnalagabrot og þjófnað og var þá eins mánaðar skilorðsdómur fyrir samskonar brot dæmdur upp. Í desember 2008 var hann svo dæmdur í tveggja mánaða fangelsi fyrir gripdeild, þjófnað og þjófnaðartilraun. Þá hefur hann tvívegis verið dæmdur fyrir minniháttar líkamsárás, í janúar og maí 1998.

Þegar á allt er horft verður ákærði dæmdur í fjögurra mánaða fangelsi fyrir brot sitt. Þykir ekki fært að binda það skilorði.

Sakarkostnaður í málinu nemur samkvæmt gögnum þess 17.250 krónum og verður ákærði dæmdur til greiðslu hans.

Ákærði hefur gerzt sekur um ólögmæta meingerð við A. Í málinu liggur fyrir bótakrafa hennar svo sem rakið var. Ákærða var kynnt hún hinn 13. desember 2010. Verður ákærði dæmdur til að greiða A 300.000 krónur í miskabætur auk þess sem fallizt verður á kröfu hennar um greiðslu 15.120 króna þjáningabóta, endurgreiðslu 6.380 króna útlagðs kostnaðar og greiðslu 82.830 króna vegna lögmannskostnaðar hennar. Alls verður ákærði dæmdur til að greiða A 404.330 krónur ásamt vöxtum svo sem í dómsorði greinir. Af hálfu ákæruvaldsins fór með málið E-kk-nf Þ-kk-nf fulltrúi lögreglustjórans á Akureyri. Gætt var ákvæða 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88/2008.

Þ-kk-nf D-kk-nf kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð

Ákærði, X, sæti fangelsi í fjóra mánuði.

Ákærði greiði A 404.330 krónur ásamt vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 10. júlí 2010 til 13. janúar 2011, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði greiði sakarkostnað málsins, 17.250 krónur.