S-628/2006

Mál þetta, sem dómtekið var 27. júní sl., er höfðað með ákæru útgefinni af lögreglustjóranum í Reykjavík 18. apríl 2006 á hendur S-kk-þgf B-kk-þgf P-kk-þgf, kt. 000000-0000, Hamragörðum 1, Borgarnesi, fyrir líkamsárás, með því að hafa, aðfaranótt laugardagsins 9. apríl 2005 á gatnamótum Miklubrautar og Snorrabrautar í Reykjavík ráðist á G-kk-þf S-kk-þf G-kk-þf, kt. 000000-0000, leigubifreiðastjóra, og gripið um vinstri framhandlegg hans, slegið hann hnefahögg í andlitið og sparkað í vinstra hné hans með þeim afleiðingum að G-kk-nf S-kk-nf hlaut mar, roða og eymsli á framhandlegg, í andliti og á hné.

Ákæruvaldið telur háttsemi þessa varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20/1981 og 110. gr. laga nr. 82/1998, og krefst þess að ákærði verði dæmdur til refsingar.

G-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf krefst þess að ákærði verði dæmdur til greiðslu skaðabóta að fjárhæð 258.020 krónur.

Af hálfu ákærða er krafist sýknu en til vara að honum verði dæmd vægasta refsing er lög leyfa. Þá er krafist málsvarnarlauna til verjanda, er greiða skuli úr ríkissjóði.

Málavextir

Aðfaranótt laugardagsins 9. apríl 2005 barst lögreglunni í Reykjavík tilkynning um árás á leigubílstjóra. Er lögregla kom á vettvang hafði leigubílnum verið lagt í vegkanti við Snorrabraut en ákærði var á gangi norður Snorrabraut. Ákærði sagði lögreglu að hann hefði verið á leið frá Keiluhöllinni í miðbæinn ásamt félögum sínum. Hefðu þeir tekið sér far með leigubíl og verið að taka ljósmyndir inni í bílnum. Ákærði sagðist hafa setið fyrir aftan leigubílstjórann og tekið utan um hálsinn á honum til að láta taka mynd af sér, en þá hefði leigubílstjórinn snögghemlað og slegið ákærða í andlitið. Eftir að bifreiðin varð kyrrstæð hefði hann slegið ákærða aftur og skipað ákærða og félögum hans að fara út úr leigubifreiðinni. G-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf sagði lögreglu þannig frá að hann hefði verið kyrrstæður á rauðu ljósi er sá sem sat fyrir aftan hann, ákærði í málinu, reif í hann og tók hann hálstaki. G-kk-nf sagðist hafa stöðvað þegar þetta gerðist og skipað ákærða út úr bifreiðinni en ákærði hefði brugðist við með því að berja G-kk-þf með krepptum hnefa í búkinn, því næst reynt að sparka í klofið á honum og loks skallað hann í andlitið. G-kk-nf sagði hina farþegana í leigubifreiðinni hafa forðað sér á hlaupum. Þ-kk-nf Þ-kk-nf og E-kvk-nf D-kvk-nf G-kvk-nf tjáðu lögreglu að þau hefðu ekið á eftir leigubifreiðinni og séð að eitthvað gekk á í henni.

Í læknisvottorði S-kk-ef S-kk-ef, læknis á slysadeild Landspítala, frá 1. desember 2005, segir að G-kk-nf hafi komið á slysadeildina 9. apríl kl. 01.13. Hafi hann tjáð lækni að farþegi í leigubifreið hans hefði teygt sig fram og tekið hann hálstaki, þegar bifreiðin staðnæmdist á rauðu ljósi. Hafi þetta gerst upp úr þurru og maðurinn þrýst honum aftur í stólbakið. Kvaðst G-kk-nf hafa rifið sig lausan, snarast út og vísað mönnunum úr bílnum. Sami maður hafi þá ráðist á hann með hnefahöggum, spörkum og skallað hann á nef. Þá segir í vottorðinu að G-kk-nf hafi verið með roða og eymsli, og marinn, á miðju enni. Nefrót hafi verið mjög aum en nefbein óbrotið. Á vinstri framhandlegg yfir ölninni hafi verið eymslasvæði og roði, greinilega eftir högg. Á vinstra hné hafi verið 5x5 cm roðasvæði með eymslum eftir högg. Hafi G-kk-nf verið í töluverðu uppnámi.

G-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf lagði fram kæru á hendur ákærða hjá lögreglu hinn 12. apríl 2005. Kvað hann ákærða hafa tekið sig hálstaki aftan frá og hert að þannig að sér hefði legið við köfnun. Er þetta gerðist hafi bifreiðin verið kyrrstæð við umferðarljós við Miklubraut. Sagðist G-kk-nf hafa brugðist hart við og náð að losa hálstakið, flýtt sér að losa bílbeltið og snarast út. Þá hefði hann opnað afturdyrnar og skipað farþegunum að fara út úr bílnum. Aðrir farþegar en ákærði hefðu hlýtt þessu og hefðu þeir kallað á ákærða og beðið hann að hætta. Ákærði hafi hins vegar ekki farið strax út úr bifreiðinni. G-kk-nf sagði ákærða hafa skallað sig fyrirvaralaust í andlitið þannig að höggið kom ofarlega á nef, sparkað í vinstra hné sitt og slegið sig hnefahögg í ennið. Leiðrétti hann svo frásögnina þegar skýrslan var lesin fyrir hann og sagði ákærða fyrst hafa ráðist á sig með höggum og spörkum og skallað sig í lokin.

Ákærði sagði svo frá í yfirheyrslu hjá lögreglu 24. febrúar 2006, að hann hefði setið fyrir aftan leigubílstjórann umrætt sinn. Ó-kk-nf Þ-kk-nf, sem sat í framsæti bifreiðarinnar, hefði verið með myndavél og þegar hann sneri myndavélinni að ákærða hefði ákærði í galsa tekið utan um leigubílstjórann, en ekki um háls hans. Hefði Ó-kk-nf tekið mynd af þessu. G-kk-nf hefði snögghemlað þegar ákærði tók utan um hann, og ákærði þá áttað sig á að honum hefði trúlega misboðið og beðið hann afsökunar á hegðun sinni. Ákærði kvað G-kk-þf hafa rokið út úr bílnum, opnað dyrnar hjá ákærða og rifið hann út. Hafi ákærði þá skollið utan í bílinn, en það hafi þó ekki verið ásetningur G-kk-ef. Ákærði kvaðst hafa orðið reiður vegna þess að honum hefði þótt G-kk-nf bregðast full harkalega við. Minntist hann þess að hafa rifið í G-kk-þf á móti, en kvaðst ekki minnast þess að frekari átök eða stympingar hefðu orðið en þetta. Hann kvað ekki rétt að hann hefði skallað G-kk-þf eða slegið hann. Það gæti þó verið að hann hefði rekist utan í G-kk-þf þegar hann var rifinn út úr bifreiðinni.

Verður nú rakinn framburður ákærða og vitna fyrir dómi.

Ákærði greindi svo frá að hann hafi verið ásamt félögum sínum í Keiluhöllinni að skemmta sér. Hann hafi tekið leigubifreið ásamt félögum sínum. Hafi verið galsi í þeim enda hefðu þeir ,,fengið sér í glas“. Þeir hefðu tekið myndir í leigubílnum og hefði Ó-kk-nf beint myndavélinni að honum þar sem hann sat fyrir aftan G-kk-þf, leigubílstjóra. Hefði ákærði þá komið aftan að G-kk-þgf og ætlast til þess að Ó-kk-nf tæki mynd af honum þannig. G-kk-nf hefði brugðist mjög illa við, eins og ákærði hafi ætlað að ráðast á hann. Kvaðst ákærði hafa beðið hann afsökunar á framferði sínu enda hafi hann gert sér grein fyrir því að G-kk-nf hefði tekið þessu illa. G-kk-nf hefði hins vegar rokið út úr bifreiðinni og rifið ákærða út. Í sömu andrá hafi hinir strákarnir farið út líka. Ákærði kvaðst líka hafa brugðist illa við og rifið í G-kk-þf á móti. Einhverjar ,,kýtingar“ og miður falleg orðaskipti hafi orðið þeirra á milli. Ákærði kvaðst þó ekki hafa skallað G-kk-þf eða slegið til hans, en vel gæti verið að í þessum átökum hefði hann óviljandi sparkað í G-kk-þf. Þó fannst ákærða ólíklegt að spark hefði komi í hné hans. Þeir hefðu báðir reiðst og kvaðst ákærði hafa reiðst vegna þess hvernig G-kk-nf brást við. Hann kvaðst ekki muna hvort hann hefði gripið í handlegg G-kk-ef eða jakkann hans en vel gæti verið að hann hefði gripið í handlegg hans. Ákærði minntist þess ekki að G-kk-nf hefði slegið hann enda hafi hann verið áverkalaus. Ákærði kvaðst muna eftir því að félagar hans hefðu sagt við hann: ,,Komdu, vertu ekki að standa í þessu.“ Ákærði kvað athæfi hans í leigubifreiðinni hafa verið saklaust og færi fjarri að hann hefði tekið G-kk-þf hálstaki. Spurður um áverka G-kk-ef, sem lýst var í vottorði læknis, kvað ákærði ólíklegt að þeir hafi allir verið af hans völdum.

Vitnið, G-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf, greindi svo frá að hann hefði sótt menn í Keiluhöllina á leigubifreið sinni. Inn í bifreiðina hefðu komið fjórir menn sem ætluðu á Hverfisbarinn. Einn þeirra hafi setið í framsæti bifreiðarinnar en hinir í aftursætum og hafi mennirnir verið mjög hávaðasamir. Vitnið hafi stöðvað bifreiðina á umferðarljósum á gatnamótum Bústaðavegar og Miklubrautar. Skyndilega hafi hann verið tekinn þéttingsföstu ,,hengingartaki“ aftanfrá og hafi honum brugðið mjög. Vitnið hafi losað öryggisbeltið, stokkið út og rifið upp afturhurðina bílstjóramegin og skipað mönnunum að fara út úr bílnum. Þeir hafi verið hálftregir til þess og síðastur úr bifreiðinni hafi verið ákærði, sem réðst á vitnið með höggum og spörkum. Kvað vitnið ákærða hafa lamið sig í búkinn og kvaðst vitnið hafa hlotið áverka á hné eftir spark og í andlitið eftir hnefahögg. Þegar hann hafi talið allt um garð gengið hafi ákærði skallað hann í nefið og hafi vitnið verið aumur í margar vikur á eftir. Vitnið kvaðst aðeins hafa borið fyrir sig hendurnar en ekki tekið á móti. Einhver hafi kallað til hvort það ætti að kalla til lögreglu. Vitnið kvað að sér hefði fundist sem einhver félaganna hefði kallað til ákærða: ,,Láttu ekki svona“ eða eitthvað því um líkt. Ákærði hafi að lokum hlaupið niður Snorrabraut og kvaðst vitnið hafa ekið í humátt á eftir honum, hringt á lögregluna og rætt við hana þegar hún kom á vettvang. Að því búnu hafi hann farið á slysadeild. Vitnið kvaðst hafa orðið ,,sjokkeraður“ eftir þetta.

Vitnið, Ó-kk-nf Ö-kk-nf S-kk-nf, kvað ákærða æskuvin sinn. Þeir félagarnir hafi verið að skemmta sér í Keiluhöllinni og kátt hafi verið á hjalla. Þeir hafi neytt áfengis um kvöldið. Vitnið kvað Ó-kk-þf, félaga þeirra hafa verið að taka myndir í bifreiðinni. Ákærði hafi hallað sér upp að bakinu á leigubílstjóranum og beðið Ó-kk-þf að taka mynd. Ákærði hafi sett hendur sínar upp á axlir bílstjórans og brosað, en ekki hafi beinlínis verið um hálstak að ræða. Þá hafi leigubílstjórinn nauðhemlað og rokið út úr bílnum. Hann hafi opnað bílhurðina hjá ákærða og sagt honum að hypja sig út og rifið í ákærða. Nánar spurður mundi vitnið ekki hvernig. Vitnið og félagar ákærða hafi farið út úr bílnum og gengið í burtu og kallað til ákærða og beðið hann að koma. Vitnið kvaðst aldrei hafa séð nein átök á milli ákærða og leigubílstjórans.

Vitnið, Þ-kk-nf Þ-kk-nf, kvaðst hafa verið ökumaður í bifreið sem stödd var á gatnamótum Snorrabrautar og Miklubrautar umrætt sinn. Hann hafi litið til hliðar og séð að verið var að taka myndir í leigubifreið og þar hafi verið mikill galsi. Vitnið hafi séð greinilega að maður greip utan um háls bílstjórans. Bílstjórinn hefði stigið út úr bifreiðinni og opnað fyrir viðkomandi og sagt honum að fara út úr bifreiðinni. Vitnið kvaðst þó ekki hafa heyrt orðaskil, þar sem leigubílstjórinn hefði ekki hrópað að manninum. Vtinið kvaðst ekki hafa séð leigubílstjórann snerta manninn, en maðurinn hafi ráðist á leigubílstjórann og sparkað í hann eða til hans. Kvað hann ,,alveg klárt“ að leigubílstjórinn hefði ekki slegið til mannsins. Borinn var undir vitnið framburður hans í lögregluskýrslu, þar sem hann sagði ákærða hafa reynt að slá til leigubílstjórans. Kvaðst hann ekki muna eftir því í dag en rétt væri eftir honum haft í skýrslunni. Vitnið kvaðst aðeins muna eftir sparkinu og að leigubílstjórinn hafi sett hendurnar fyrir sig til að verja sig.

Vitnið, E-kvk-nf D-kvk-nf G-kvk-nf, kvaðst hafa verið í bifreið skáhallt við leigubifreiðina. Hún kvaðst muna eftir ,,blossum “ í bifreiðinni og að eitthvað hafi verið að gerast þar. Þá kvaðst hún muna eftir því að leigubílstjórinn hefði stigið út úr bifreiðinni og opnað afturhurðina, en hann hefði ekki rifið í ákærða heldur beðið hann um að fara út úr bifreiðinni. Ákærði hafi veist eitthvað að leigubílstjóranum og sparkað í hann. Nánar spurð kvaðst hún ekki muna atvik nákvæmlega í dag en hún hafi séð greinilega að ,,eitthvað var að gerast“. Hún kvað að sig minnti að ákærði hefði einnig slegið til leigubílstjórans, a.m.k. hafi hann ekki bara sparkað. Hún kvað ákærða þó ekki hafa skallað leigubílstjórann. Hafi leigubílstjórinn reynt að verja sig og virst fremur rólegur en henni hafi fundist sem ákærði hafi verið reiður eða í uppnámi. Þá kvaðst hún hafa séð hina mennina fara í burtu. Hún kvað rétt eftir sér haft í lögregluskýrslu en kvaðst ekki kannast við að hafa sagt að hún teldi ákærða hafa sagt við leigubílstjórann að hann væri fáviti. Þá taldi hún sig ekki hafa séð leigubílstjórann halda um andlit sitt heldur aðeins bera hendurnar fyrir sig.

Vitnið, Ó-kk-nf Þ-kk-nf, kvað ákærða vera æskuvin sinn og þeir vinirnir hafi verið á leið í leigubifreið frá Keiluhöllinni en þar hafi þeir verið að skemmta sér. Kvaðst hann hafa setið í framsæti bifreiðarinnar og hafi verið með myndavél. Hann hafi snúið sér við í átt til félaga sinna, sem hafi setið aftur í, til að taka mynd. Ákærði hafi þá tekið í sætisbak bílstjórans, og hugsanlega snert hann. Hafi bílstjórinn þá snögghemlað, rokið út úr bílnum, opnað hurðina hjá ákærða og rifið hann út úr bílnum. Við þetta hafi orðið einhver læti þeirra á milli sem hann gat þó ekki lýst nánar. Hann hafi hvorki séð högg né spörk en heyrt ókvæðisorð ganga þeirra á milli. Stuttu seinna hafi hann verið farinn af vettvangi.

Vitnið, S-kk-nf S-kk-nf B-kk-nf, kvaðst vera mikill vinur ákærða og þeir hafi verið saman félagarnir, umrætt sinn. Í leigubifreiðinni á leið niður í bæ hafi átt að taka mynd af hópnum. Ákærði hafi gert sig líklegan til þess að fá mynd af sér og leigubílstjóranum. Hafi skyndilega orðið mikil læti í bílnum, bílstjórinn öskrað, rokið út úr bifreiðinni og reynt að draga ákærða einhvern vegin út. Nánar spurður kvaðst vitnið þó ekki átta sig nákvæmlega á því hvort bílstjórinn hefði skipað honum að fara út úr bílnum eða hvort ákærði hefði verið dreginn út. Hann hafi sjálfur ákveðið að fara burtu og því ekki séð nákvæmlega hvað gerðist eftir það og hafði ekki hug á að ,,bendla“ sig við þetta. Borið var undir vitnið það sem haft var eftir honum í lögregluskýrslu um að ,,hann hafi séð G-kk-þf og S-kk-þf taka í brjóstmál eða axlir hvors annars og átt í einhvers konar stympingum“. Kvaðst þá vitnið hafa séð einhverjar stympingar og rétt væri eftir honum haft að hans upplifun hafi verið að þeir hafi ráðist hvor á annan.

Niðurstaða

Ákærði hefur neitað að hafa gerst sekur um þá háttsemi sem lýst er í ákæru, að öðru leyti en því að hann kvað vel geta verið að í átökum þeirra í milli hefði hann ,,óviljandi“ sparkað í G-kk-þf, þótt ákærða þætti ólíklegt að sparkið hefði komið í hné G-kk-ef. Hann kvað einnig vel geta verið að hann hefði gripið í handlegg G-kk-ef.

Vitnin, Þ-kk-nf Þ-kk-nf og E-kvk-nf D-kvk-nf G-kvk-nf, kváðust bæði hafa séð bílstjóra í nærstaddri leigubifreið stíga út úr bifreiðinni og opna afturhurð bifreiðarinnar. Því næst hefðu þau séð farþega í bifreiðinni veitast að leigubílstjóranum og sparka í eða til hans. Vitnið, E-kvk-nf D-kvk-nf, kvað að sig minnti að farþeginn hefði ekki einungis sparkað í leigubílstjórann, heldur einnig slegið til hans, en leigubílstjórinn hefði einungis borið fyrir sig hendurnar. Vitnið Þ-kk-nf kvað rétt eftir sér haft í lögregluskýrslu, að farþeginn hefði reynt að slá til leigubílstjórans.

Félagar ákærða, þeir Ó-kk-nf og Ó-kk-nf, báru báðir fyrir dómi að þeir hefðu engin átök séð milli ákærða og leigubílstjórans, en vitnið S-kk-nf kvaðst hafa séð einhverjar stympingar.

Við mat á framburði vitnanna, Þ-kk-ef og E-kvk-ef D-kvk-ef, ber að líta til þess að hvorugt þeirra þekkir til ákærða eða leigubílstjórans. Þau báru bæði á svipaða lund um háttsemi ákærða og er framburður þeirra að mati dómsins trúverðugur og rennir ótvíræðum stoðum undir framburð brotaþola sjálfs. Að sama skapi er framburður ákærða að mati dómsins ótrúverðugur og í veigamiklum atriðum í ósamræmi við frásagnir vitna af atburðum.

Áverkum brotaþola er lýst í áverkavottorði. Þegar litið er til eðlis áverkanna renna þeir enn fremur stoðum undir framburð brotaþola og vitnanna, Þ-kk-ef og E-kvk-ef D-kvk-ef, um meinta háttsemi ákærða, sem lýst er í ákæru. Þegar framangreint er virt er að mati dómsins hafið yfir skynsamlegan vafa að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi sem lýst er í ákæru með þeim afleiðingum sem þar greinir. Ákærði er því sakfelldur fyrir þá háttsemi og er hún réttilega heimfærð til refsiákvæða.

Refsiákvörðun.

Samkvæmt sakavottorði ákærða gekkst hann undir 25.000 króna sekt og sviptingu ökuréttar í tvo mánuði 10. júní 1997 fyrir brot gegn umferðarlögum. Þá var hann dæmdur í fangelsi í einn mánuð, skilorðsbundið í þrjú ár fyrir fíkniefnalagabrot 1. september 2005. Brotið sem ákærði er nú fundinn sekur um var framið fyrir uppkvaðningu dómsins og er því um hegningarauka að ræða við þann dóm. Ber með vísan til 60. gr. almennra hegningarlaga að taka upp skilorðsdóminn og ákveða refsingu ákærða í einu lagi, sbr. 78. gr. almennra hegningarlaga. Við ákvörðun refsingar er litið til þess að um ófyrirleitna og óvænta árása var að ræða gegn manni sem einungis var að sinna starfi sínu.

Þykir refsing ákærða með hliðsjón af framangreindu hæfilega ákveðin 60 daga fangelsi. Við ákvörðun refsingar verður litið til þess að ekki urðu alvarlegar líkamlegar afleiðingar af árásinni og þess að ákærði hefur ekki áður gerst sekur um brot á almennum hegningarlögum. Þykir mega fresta fullnustu refsingarinnar og hún falli niður að liðnum 3 árum frá birtingu dóms þessa að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Skaðabótakrafa.

Í málinu liggur frammi bótakrafa G-kk-ef S-kk-ef G-kk-ef að fjárhæð kr. 258.020. Krafan sundurliðast svo:

Greiddur reikningur á slysadeild: 3.320.-

Tekjutap: 30.000.-

Miskabætur: 150.000.-

Þóknun fyrir lögmannsaðstoð: 60.000.-

Virðisaukaskattur á þóknun: 14.700.-

Krafan er þannig rökstudd að G-kk-nf, sem væri 66 ára gamall, hafi verið í miklu uppnámi eftir þetta atvik og haldinn vanlíðan. Hann hafi farið beint heim til sín samkvæmt ráðleggingum læknis á slysadeild að skoðun lokinni. Hafði hann ætlað sér að vinna alla þá nótt.

Krafa vegna reiknings á slysadeild er studd gögnum og er tekin til greina, að fjárhæð 3.320 krónur.

Kröfuliður er lýtur að vinnutapi byggir á áætlun og hefur verið sérstaklega mótmælt. Er hún að mati dómsins vanreifuð og þeim kröfulið því vísað frá dómi.

Brotaþoli þykir eiga rétt á miskabótum vegna líkamsárásarinnar sem var tilefnislaus með öllu og beindist gegn manni sem var að sinna starfi sínu og var algjörlega óviðbúinn. Árásin var til þess fallin að valda honum andlegum þjáningum. Með vísan til 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 verða honum því dæmdar miskabætur, sem þykja hæfilega ákveðnar 70.000 krónur.

Með vísan til 4. mgr. 172. gr. laga nr. 19/1991 er tekinn til greina kröfuliður vegna þóknunar lögmanns við að halda fram bótakröfu, samtals að fjárhæð 49.800 krónur. Samkvæmt framangreindu verður ákærði dæmdur til að greiða brotaþola 123.120 krónur.

Með vísan til 1. mgr. 165. gr. laga nr. 19/1991 greiði ákærði sakarkostnað málsins, sem er málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans, G-kk-ef Á-kk-ef héraðsdómslögmanns, 78.186 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

I-kvk-nf E-kvk-nf héraðsdómari kveður upp þennan dóm.

D ó m s o r ð :

Ákærði, S-kk-nf B-kk-nf P-kk-nf, sæti fangelsi í 60 daga, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún falla niður að liðnum 3 árum frá birtingu dóms þessa, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði G-kk-þgf S-kk-þgf G-kk-þgf, 123.120 krónur.

Ákærði greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, G-kk-ef Á-kk-ef héraðsdómslögmanns, 78.186 krónur.

I-kvk-nf E-kvk-nf.