S-1/2013

Mál þetta, sem þingfest var þann 31. janúar sl., og dómtekið að lokinni aðalmeðferð þann 3. maí 2013, er höfðað með ákæru útgefinni af lögreglustjóranum á Selfossi, dagsettri 27. desember 2012, á hendur B-kk-þgf K-kk-þgf, kt. 000000-0000, til heimilis að Hvammi 1, Hrunamannahreppi,

„fyrir umferðarlagabrot

með því að hafa aðfaranótt fimmtudagsins 19. júlí 2012 ekið óskráðu og ótryggðu heimasmíðuðu ökutæki (torfærugrind) undir áhrifum áfengis (vínandamagn í blóð [sic] 2,5 – 2,6‰) utan vega frá heimili sínu, niður með Litlu Laxá síðan um byggðina á Flúðum að vatnstanki á Högnastaðaás, þaðan norður eftir ásnum einnig utan vega og upp fyrir sumarhúsabyggðina í Ásabyggð þar sem ökutækið valt og ákærði slasaðist alvarlega á andliti.

Teljast brot ákærða varða við 1. mgr. 63. gr., 93. gr., sbr. 91. og 92. gr., 1. mgr. 5. gr. a. og 1. mgr., sbr. 3. mgr. 45. gr. umferðarlaga nr. 50, 1987, sbr [sic] 1. mgr. 100. gr. nefndra umferðarlaga.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar, til að sæta sviptingu ökuréttar samkvæmt 101. og 102. gr. umferðarlaga nr. 50, 1987 með áorðnum breytingum og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Ákærði mætti ekki við þingfestingu málsins en G-kk-nf H-kk-nf hdl., sem skipaður var verjandi ákærða að hans ósk, mætti. Upplýsti verjandi að ákærði væri við vinnu erlendis og var málinu frestað til 28. febrúar sl. Í þinghaldi þann dag neitaði ákærði sök. Við upphaf aðalmeðferðar óskaði ákærði eftir að breyta afstöðu sinni til ákæru. Ákærði viðurkenndi að hafa ekið óskráðu og ótryggðu ökutæki utan vegar eins og lýst er í ákæru. Ákærði neitaði því hins vegar að hafa verið undir áhrifum áfengis í umrætt sinn.

Ákærði krefst aðallega sýknu af ákæru um ölvunarakstur en til vara vægustu refsingar sem lög leyfa. Ákærði krefst vægustu refsingar sem lög leyfa af ákæru um önnur umferðarlagabrot sem honum eru gefin að sök. Þess er krafist að allur sakarkostnaður verði greiddur úr ríkissjóði, þ.m.t. málsvarnarlaun verjanda.

Málavextir

Samkvæmt frumskýrslu og öðrum rannsóknargögnum barst lögreglu tilkynning um bílveltu og að ökumaður hafi lent undir ökutæki klukkan 03:16 aðfaranótt fimmtudagsins 16. júlí 2012. Lögregla kom á slysstað tuttugu og fjórum mínútum síðar, eða klukkan 03:40. Kom þá í ljós að ökutækið, sem reyndist vera vélknúin heimasmíðuð torfærugrind, var á toppnum í lítilli laut. Segir í frumskýrslu að á vettvangi hafi tveir menn, sem báðir voru ómeiddir, tekið á móti lögreglu. Ákærði, sem upplýst var að hefði lent með andlitið undir veltibúri ökutækisins, var hins vegar mjög illa leikinn í andliti. Síðan segir orðrétt í frumskýrslu lögreglu. „Sjá mátti hvar þeir hefðu ekið torfærubifreiðinni utan vegar í lautinni og upp í hlíðarnar í kring svo tjón hlaust af, hefðu þeir síðan velt bifreiðinni niður eina af hlíðinni með fyrrgreindum afleiðingum. Á vettvangi mátti sjá nokkrar tómar bjórdósir.“ Ákærði var fluttur með sjúkrabifreið á sjúkrahús í Reykjavík en áðurnefndir menn voru handteknir í þágu rannsóknar málsins klukkan 03:50 umrædda nótt.

Meðal rannsóknargagna eru þrjár yfirlitsmyndir af vettvangi sem sýna akstursleið ökutækisins frá heimili ákærða að slysstað nærri vatnstönkum fyrir ofan Ásabyggð. Nokkrar ljósmyndir eru einnig meðal rannsóknargagna. Fjórar eru af ökutækinu, þar af tvær teknar á slysstað. Tvær ljósmyndir sýna ákærða við komu lögreglu á slysstað og tvær ljósmyndir sýna ætlaðar áfengisumbúðir á vettvangi, nánar tiltekið tvær Viking bjórdósir og Coca cola plastflösku. Þá eru sex ljósmyndir teknar af umhverfinu nærri slysstað og ein af þeim ljósmyndum sýnir áfengispela af gerðinni Eldvatn nærri vatnstankinum.

Í framlögðu læknisvottorði kemur fram að ákærði hafi komið á bráðadeild Landspítala háskólasjúkrahúss umrædda nótt klukkan 05:07 og dvalið þar þar til hann var útskrifaður af sjúkrahúsinu þann 3. ágúst 2012. Í vottorðinu kemur fram að ákærði hafi orðið fyrir alvarlegum áverkum í slysinu, m.a. broti á vanga- og kinnbeinum, kjálkabroti og sárum á andliti og kviðvegg. Fyrir liggur að tvö blóðsýni voru dregin úr ákærða í þágu rannsóknar málsins umrædda nótt og rannsökuð hjá Rannsóknarstofu í lyfja- og eiturefnafræði. Fyrra blóðsýnið var tekið klukkan 05:20 og reyndist etanólstyrkur í blóði ákærða í áðurnefndu blóðsýni í báðum mælingum vera 2,16 ‰, en endanleg niðurstaða, að teknu tilliti til 0,15 ‰ fráviks, reyndist vera 2,01 ‰. Síðara blóðsýnið var tekið klukkustund síðar, klukkan 06:20, og reyndist etanólstyrkur í blóði ákærða í áðurnefndu blóðsýni í fyrri mælingu vera 2,00 ‰, en í síðari mælingu 1,99 ‰. Endanleg niðurstaða, að teknu tilliti til 0,15 ‰ fráviks, reyndist vera 1,84 ‰. Ákærði gaf einnig þvagsýni kl. 06:15 og reyndist etanólstyrkur í þvagi ákærða í áðurnefndu þvagsýni í fyrri mælingu vera 2,73‰, en í síðari mælingu 2,72 ‰. Endanleg niðurstaða þvagsýnisins, að teknu tilliti til 0,15 ‰ fráviks, reyndist vera 2,57 ‰.

Með bréfi lögreglu til Rannsóknarstofu í lyfja- og eiturefnafræði, dagsettu 17. september 2012, sama dag og lögregla yfirheyrði ákærða, var óskað eftir mati á magni áfengis í blóði ákærða á tilteknum tíma. Segir orðrétt í bréfinu. „Saga málsins er sú að lögreglu var tilkynnt um slys klukkan 03:16, klukkan 03:40 var lögregla á vettvangi. Meintur ökumaður [ákærði, innskot dómara] kveðst ekki hafa drukkið fyrr um kvöldið eða nóttina en hafa drukkið úr vodkapela og bjór, magn ekki tiltekið, eftir að slysið átti sér stað og þá áður en lögregla kom á vettvang. Slysið hefur að öllum líkindum átt sér stað um klukkan 03:00 þar sem einhverja stund tók fyrir tilkynnanda að ná símasambandi. […] Þar sem ekki liggur fyrir með vissu hvenær akstur ökumanns hófst en víst að akstri lauk skömmu fyrir tilkynningu um slys til lögreglu klukkan 03:16. Þá er beðið um mat á áfengismagni í blóði ökumanns í fyrsta lagi um klukkan 03:00, í öðru lagi um klukkan 02:00 og í þriðja og síðasta lagi um klukkan 01:00.“ Álit Rannsóknarstofu í lyfja- og eiturefnafræði er dagsett 25. september 2012. Í upphafi er gerð grein fyrir niðurstöðum mælinga á blóð- og þvagsýnum ákærða. Þá segir orðrétt. „Þegar áfengis er neytt fer hið virka efni þess, etanól, gegnum slímhúð meltingarvegarins yfir í blóðrásina. Þetta er venjulega kallað frásog. Meðan þessu fer fram fer styrkur etanóls hækkandi í blóðinu. Þegar neyslu etanóls er hætt líður nokkur tími þar til allt það etanól, sem kann að vera í maga og þörmum hefur náð að frásogast. Venjulega er gert ráð fyrir að því ljúki innan 1-2 klukkustunda (þættir sem hafa þar áhrif eru t.d. hvort drukkið er á fastandi maga, tegund og magn áfengis). Þá fer styrkur etanóls í blóði að falla. Hann fellur með nokkuð jöfnum hraða, sem er einstaklingsbundinn og getur verið 0,12 ‰-0,25 ‰á klst.. U.þ.b. 2 % af neyttu etanóli skilst óumbreytt úr líkamanum og þá fyrst og fremst með þvagi. Útskilnaður etanóls úr blóði í þvag hefst strax og frásog etanóls í blóð hefst úr meltingarvegi. Þetta gerist hægt í byrjun en etanólstyrkur þvagsins eykst svo jafnt og þétt. Hátt hlutfall milli etanólstyrks í þvagi og blóði bendir til að talsverður tími sé frá því að viðkomandi losaði þvag síðast og einnig er það sterk vísbending að etanól í blóði hafi verið fallandi á þeim tíma sem sýnin voru tekin. Lágt hlutfall bendir hins vegar til, að drykkju hafi nýlega verið hætt og frásogi ekki lokið. Þegar jafnvægi er milli þvags og blóðs er hlutfallið nálægt 1,2-1,3. Þegar litið er á niðurstöður hér að ofan, sýna þær að etanólstyrkur í blóði viðkomandi hefur náð hámarki, þegar fyrra blóðsýnið var tekið þ.e. kl. 05:20. Það styður niðurstaða úr síðara blóðsýninu (64715). Hlutfall milli þvags og blóðs er 1,3-1,4, þ.e. jafnvægi hefur náðst þegar sýnin eru tekin. Brotthvarfshraði etanóls úr blóði hlutaðeigandi er um 0,17 ‰/klst. Ef reiknað er til baka um 2 til 2½ klst.(til kl. 03) gæti etanólstyrkur í blóðinu hafa verið um 2,5-2,6 ‰ að því tilskyldu að drykkju hafi að mestu verið lokið um kl.02 þessa nótt. Ökumaður segist hafa drukkið ótiltekið magn af áfengi eftir að akstri lauk (milli kl. 03 og 03:40). Að þeim forsendum gefnum er ekki hægt að reikna etanólstyrkinn til baka með neinni nákvæmni.“

Framburður ákærða og vitna fyrir dómi.

Ákærði, B-kk-nf K-kk-nf, játaði sök að öðru leyti en hvað varðar þann hluta ákæru sem lýtur að ætluðum ölvunarakstri. Hann kvað vini sína Á-kk-þf H-kk-þf og E-kk-þf J-kk-þf hafa komið til sín kvöldið áður og hafi þeir setið saman og spjallað þar til þeir fóru í umrædda ökuferð á óskráðu og ótryggðu heimasmíðuðu ökutæki í eigu ákærða. Fram kom að þegar Á-kk-nf kom hafi ákærði verið í sundi ásamt leigjanda sínum sem hafi átt bjór þann sem getið er um í gögnum málsins að hafi verið á sundlaugarbakkanum. Aðspurður kvaðst ákærði ekki hafa neytt áfengis fyrr en eftir að ökutækið valt og síðast borðað um kvöldmatarleytið. Vinir hans hafi hins vegar verið að drekka og hafi þeir tekið áfengi með í ökuferðina og drukkið á leiðinni. Ökutækið hafi oltið í hliðarhalla og hann lent undir því en vinir hans náð að lyfta ökutækinu ofan af honum. Síðan hafi E-kk-nf hlaupið eftir hjálp en Á-kk-nf beðið með honum eftir sjúkrabifreið. Strax eftir slysið kvaðst ákærði hafa sótt áfengi sem geymt hafi verið í kuldagalla hans og notaður hafi verið sem sæti. Hafi Á-kk-nf aðstoðað hann við að ná í áfengispela eða ölflösku með vodka sem ákærði átti og hafi verið í vasa á kuldagallanum og bar ákærði kennsl á gallann á einni af ljósmyndum sem liggja frammi í málinu. Ákærði kvaðst ekki muna hvort umrætt áfengi hafi verið blandað. Aðspurður kvaðst ákærði hafa drukkið tvo hálfs lítra bjóra og hálfan lítra af vodka. Hann hafi fundið fyrir verkjum í kjálkanum og liðið hálf illa og drukkið allt sem í pelanum var og einnig drukkið bjór sem vinir hans áttu og oltið hafði úr bifreiðinni. Sérstaklega aðspurður hvort það hafi ekki verið erfitt að drekka þar sem hann hafi verið kjálkabrotinn kvað ákærði svo ekki hafa verið, hann hafi getað opnað munninn þó hann hafi verið stirðari en venjulega. Hann hafi einnig getað talað m.a. við Á-kk-þf, P-kk-þf lækni og lögregluna. Ákærði kvaðst hafa drukkið áfengi eftir slysið þar sem honum hafi verið illt. Fyrst hafi hann setið við ökutækið en síðan gengið um og fært sig nær sumarbústöðunum. Lögregla hafi komið á vettvang líklega þremur korterum síðar en þá hafi hann setið á þúfu. Hann hafi síðan gengið að sjúkrabifreiðinni.

Vitnið Á-kk-nf H-kk-nf, vinur ákærða og farþegi í hinu heimasmíða ökutæki í umrætt sinn, kvaðst hafa komið í skúrinn til ákærða um miðnætti. Stuttu síðar hafi E-kk-nf komið og þeir spjallað saman og þá kvaðst vitnið hafa drukkið áfengi sem og E-kk-nf. Aðspurður hvort ákærði hafi drukkið áfengi svaraði vitnið „ekki sem ég gat séð, nei, en ég var reyndar ekkert að pæla í því.“ Í ökuferðinni hafi þeir m.a. hitt menn sem voru við vinnu þar skammt frá. Við veltuna hafi grind ökutækisins lent á höfði ákærða en þeim A-kk-þgf hafi tekist að ná ákærða undan. Þar sem sími vitnisins hafi ekki virkað í fyrstu, ákærði hafi ekki verið með síma og sími E-kk-ef hafi verið straumlaus hafi E-kk-nf hlaupið til að sækja hjálp. Stuttu síðar hafi vitninu hins vegar tekist að ná sambandi við 112. Vitnið lýsti því að fyrst hafi ákærði legið á jörðinni en síðan komist til meðvitundar. Ákærði hafi verið svolítið æstur, viljað fara heim og staðið upp og gengið fram fyrir ökutækið en þar hafi vitnið náð að láta hann setjast aftur. Síðar hafi ákærði staðið upp aftur og gengið 40-50 metra. Vitnið kvaðst hafa hlaupið nokkrum sinnum niður á veg að líta eftir sjúkrabifreiðinni. Vitnið lýsti því að fljótlega eftir að ákærði settist upp hafi hann rótað í kuldagallanum sínum eftir brennivíni sem þar var og kvaðst vitnið hafa hjálpað honum að nálgast það. Ákærði hafi sagst finna til og vilja ná í vínið. Vitnið kvaðst hafa ætlað að reyna að koma í veg fyrir að ákærði drykki en þar sem hann hafi verið svolítið æstur og vitnið sjálft stressað yfir því að hann ryki eitthvað hafi vitnið látið ákærða fá áfengið. Fram kom hjá vitninu að svo kunni að vera að ákærði hafi einnig drukkið eitthvað annað. Síðar kom fram hjá vitninu að í ökutækinu hafi verið bjór og hafi þeir ákærði drukkið úr einni bjórdós meðan þeir biðu eftir sjúkrabifreiðinni. Nánar aðspurt upplýsti vitnið að í kuldagallanum hafi verið hálfs lítra kókplastflaska en vitnið kvaðst ekki hafa drukkið úr flöskunni og því ekki vita hvað í flöskunni var en innihaldið hafi verið glært. Vitnið kvaðst ekki alveg muna hvað mikið var í flöskunni en hún hafi e.t.v. ekki verið alveg full. Spurt hvort ákærði hafi átt auðvelt með að drekka sagði vitnið að hann hafi nú ekki átt auðvelt með nokkurn hlut þarna en hann hafi þrátt fyrir það drukkið. Ákærði hafi virst finna til en hann hafi einnig verið pirraður. Aðspurt um eigið ölvunarástand kvaðst vitnið ekki hafa fundist hann vera mikið drukkinn. Fram kom hjá vitninu að ákærði hafi gengið að sjúkrabifreiðinni, 40-50 metra.

Vitnið E-kk-nf J-kk-nf, vinur ákærða og farþegi í hinu heimasmíðaða ökutæki í umrætt sinn, kvaðst hafa heimsótt ákærða umrætt kvöld og í framhaldi af því hafi þeir félagar farið í bíltúr. Vitnið kvaðst hafa drukkið Víking bjór og vodka, m.a. í ökutækinu, en hann hafi ekkert sérstaklega verið að fylgjast með því hvort ákærði eða Á-kk-nf hafi drukkið áfengi. Nánar aðspurður kvaðst vitnið hvorki hafa séð ákærða drekka áfengi áður en ökuferðin hófst né eftir veltuna. Fram kom hjá vitninu að líklega hafi það verið peli vitnisins sem sjáist á mynd sem liggur frammi í málinu og tekin er við vatnstankinn. Ákærði hafi lent undir ökutækinu við veltuna en vitninu og Á-kk-þgf tekist að ná honum undan ökutækinu en þá hafi ekkert samband náðst við ákærða. Vitnið kvaðst síðan hafa hlaupið heim til að hringja eftir aðstoð. Hann hafi beðið eftir lögreglu á vegamótunum og farið með þeim aftur á vettvang. Þá hafi ákærði verið nálægt sumarhúsabyggðinni. Ákærði hafi talað og gengið um.

Vitnið H-kk-nf J-kk-nf K-kk-nf, sem hafði verið við vinnu ásamt vitninu P-kk-þgf A-kk-þgf P-kk-þgf á Smiðjustíg umrædda nótt upplýsti fyrir dómi að hafa ekki verið á staðnum þegar ákærði og félagar komu þar að.

Vitnið J-kk-nf M-kk-nf, faðir E-kk-ef vinar ákærða, var við störf ásamt P-kk-þgf A-kk-þgf P-kk-þgf umrædda nótt þegar ákærði og vinir hans komu að. Vitnið kvaðst hafa rætt nokkur orð við þá félaga. Vitnið kvaðst ekki hafa séð að ákærði og vinir hans hefðu verið ölvaðir. Þá hafi hann hvorki séð ákærða né vini hans neyta áfengis enda hafi hann verið við störf niðri í skurði.

Vitnið H-kk-nf P-kk-nf Æ-kk-nf, lögreglumaður kvaðst hafa sinnt útkalli í máli þessu með forgangi ásamt H-kvk-þgf lögreglumanni og komið á vettvang um tuttugu mínútum eftir að tilkynning barst. Á-kk-nf og E-kk-nf hafi tekið á móti þeim en ákærði, sem setið hafið nálægt ökutækinu, hafi verið mjög illa leikinn í andliti. Stuttu síðar hafi sjúkrabifreið komið á vettvang sem og læknir frá Laugarási. Ákærði hafi verið fluttur á sjúkrahús en Á-kk-nf og E-kk-nf á lögreglustöðina. Allir þrír mennirnir hafi virst ölvaðir og ástand ákærða hafi verið mjög slæmt. Hann hafi hvorki getað hreyft kjálkana né talað, aðeins umlað allan tímann og kvaðst vitnið ekki hafa skilið ákærða. Að mati vitnisins hafi ástand ákærða verið þannig að hann hafi ekki getað drukkið enda hafi hann ekki getað hreyft kjálkann. Hann hafi verið vankaður en getað staðið en ekki borið sig eins vel og aðrir á vettvangi. Aðspurður um hvernig staðið hafi verið að flutningi ákærða í sjúkrabifreiðina sagði vitnið að haldið hafi verið undir ákærða og hann studdur að bifreiðinni. Vitnið kvað 2-3 bjórdósir hafa fundist á vettvangi, og minnti vitnið að ein dós hafi verið inni í ökutækinu og einhverjar fyrir utan það. Síðar þegar vitninu var sýnd mynd af kókplastflösku kannaðist vitnið við flöskuna og fram kom hjá vitninu að hann hafi tekið hluta af myndum frá vettvangi. Aðrar hafi H-kvk-nf tekið. Vitnið kannaðist við að kuldagalli hafi verið í bifreiðinni og hafi hann verið blóðugur. Aðspurt taldi vitnið að bjórdósir á vettvangi hafi ekki verið blóðugar og líklega hafi þær verið teknar með ökutækinu. Sérstaklega aðspurt kvaðst vitnið hafa skoðað áfengisumbúðirnar á vettvangi og kvaðst vera nokkuð viss um að þær hafi ekki verið blóðugar. Hins vegar gat vitnið ekki svarað því hvort það hafi kannað sérstaklega hvort einhver vökvi hafi verið í kókflöskunni og þá hvers konar. Vitnið kvað ákærða hafa verið það vankaðan og illa áttaðan þegar lögregla kom á vettvang að ekki geti verið að hann hafi farið um svæðið. Vitnið ítrekaði þá skoðun sína að ákærði hafi ekki getað drukkið eins og ástandi hans hafi verið háttað, hella hefði þurft upp í hann til að svo hefði verið. Vitnið kvaðst hvorki hafa sett upp myndamöppu sem liggur frammi í málinu né sett við hana skýringar.

Vitnið P-kk-nf A-kk-nf P-kk-nf, sem kvaðst hafa verið ásamt þremur öðrum mönnum að skipta um vatnslagnir á Smiðjustíg á Flúðum umrædda nótt, staðfesti að bifreið með þremur mönnum hafi komið þar að. Vitnið, sem þá var nýfluttur að Flúðum, kvaðst ekki hafa þekkt umrædda menn. Vitnið kvað erfiðlega hafa gengið að koma bifreiðinni í gang en tók fram að hann hafi verið ofan í skurði og ekkert farið að bifreiðinni og því ekki geta tjáð sig um hvort þeir sem þar voru á ferð höfðu áfengi um hönd. Hins vegar hefði J-kk-nf, faðir vitnisins E-kk-ef, rætt við mennina.

Vitnið H-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf sjúkraflutningamaður, kom á slysstað á sjúkrabifreið. Þá hafi ákærði verið við hliðina á ökutækinu og farinn að ranka við sér. Hann hafi verið illa áttaður, mikið slasaður í andliti og kvaðst vitnið hafa séð ummerki um að ákærði hafi kastað upp blóði á vettvangi. Erfitt hafi verið að skilja ákærða sem hafi umlað. Vitnið kvaðst ekki hafa séð ákærða drekka á vettvangi og taldi vitnið ekki líklegt að það hafi ákærði gert. Vitnið gat ekki tjáð sig um hvort nálægt ákærða hafi verið áfengisumbúðir. Vitnið, sem hefur starfað sem sjúkraflutningamaður í fjórtán ár, var spurt hvort það teldi líklegt að ákærði hefði verið fær um að neyta matar eða vökva. Vitnið taldi svo ekki vera og vísaði í því sambandi til áverka í andliti ákærða, ölvunarástands hans og höfuðhöggs sem hann hafði fengið. Að mati vitnisins hafi ákærði ekki farið um svæðið enda ekki verið fær um það. Vitnið kvaðst ekki muna nákvæmlega hvernig staðið hafi verið að flutningi á ákærða í sjúkrabifreið en minnti að P-kk-nf læknir hafi stutt ákærða að sjúkrabifreiðinni ásamt vinum ákærða. Fram kom hjá vitninu að ákærði hafi ekki óskað eftir að fá eitthvað að drekka.

Vitnið P-kk-nf S-kk-nf heilsugæslulæknir í Laugarási staðfesti að hafa komið á vettvang umrædda nótt rétt í því að sjúkrabifreið kom á staðinn. Ákærði hafi verið töluvert slasaður í andliti, greinileg brot á andlitsbeinum, og því ákveðið að hann færi til skoðunar á sjúkrahús. Nokkuð hafi blætt úr andliti ákærða og blóð verið við ökutækið. Ákærði hafi verið með meðvitund og getað svarað spurningum en greinilega með töluverða verki og e.t.v. ekki alveg með atburðarásina á hreinu. Ákærði hafi verið töluvert blóðugur í framan og blóð hafi verið á fatnaði hans að framanverðu. Vitnið kvaðst ekki hafa orðið var við áfengisneyslu á staðnum og áberandi áfengislykt hafi ekki verið af ákærða, en vitnið tók þó fram að hann hafi ekki kannað það sérstaklega. Meðan vitnið var á staðnum hafi ákærði ekkert drukkið það vitnið mundi en það kunni að vera að hann hafi beðið um að fá eitthvað að drekka. Vitnið kvaðst hafa rætt við ákærða, sem hafi getað gert grein fyrir sér og vitað hvar hann var staddur þó hann hafi ekki munað nákvæmlega hvað hefði komið fyrir. Vitnið var spurt hvort hann teldi það líklegt, með tilliti til þeirra áverka sem ákærði var með, að ákærði hefði getað neytt vökva. Vitnið kvað enga áverka hafa verið í munnholi, áverkar hafi aðallega verið um miðbik höfuðs og undir augum, og kvaðst vitnið reikna með að ákærði hafi getað komið einhverjum sopum niður en ítrekaði að hann hafi ekki séð hann drekka og þá minntist vitnið þess ekki að rætt hafi verið um hugsanlega áfengisneyslu ákærða á vettvangi. Aðspurður hvort hann teldi að ákærði hefði getað drukkið tvo lítra taldi vitnið það af og frá, en e.t.v. miðað við ástand hans, einhverja sopa. Vitnið mundi ekki eftir að hafa séð áfengisumbúðir á staðnum. Þá mundi vitnið ekki hvernig staðið hafi verið að flutningi ákærða að sjúkrabifreiðina.

Vitnið H-kk-nf M-kk-nf B-kk-nf, sérfræðingur á slysa- og bráðadeild Landspítala Háskólasjúkrahúsi, kvaðst hafa tekið á móti ákærða umrædda nótt. Ákærði hafi verið með skurð á kviðvegg og hruflsár á hné. Í andliti hafi ákærði hins vegar verið með umfangsmikla andlitsáverka greinilega eftir mjög þungt högg á höfuðið og var ekki fyllilega áttaður þannig að hann gæti fylgt fyrirmælum. Ytri áverkar hafi verið augljósir í andliti og hafi neðri vör verið verulega tætt, greinileg aflögun á andlitsbeinum og mikill bjúgur yfir kinnbeinum kringum augu og hátt upp á enni. Í öndunarvegi, koki, hafi verið talsvert blóð en ekki áberandi blæðing. Blóðið hafi vafalaust verið frá beinbrotum á andlitsbeinum og skurði á vör en ekki hafi verið um að ræða virka blæðingu í koki og því væntanlega mest frá skurði á vör enda sé húð og mjúkvefur í andliti mjög æðaríkir. Brot á andlitsbeinum hafi því verið augljós og þau hafi reynst umfangsmikil, m.a. kurlað brot með flóknum brotalínum, brot niður í tanngarð, brot á kjálkabeini og innkýlt brot inn í nef og því erfitt að ákvarða nákvæmlega fjölda beinbrota. Aðspurt hvor einstaklingur með slíka áverka hefði getað innbyrt mat eða vökva sagði vitnið að slíkt hefði verið mjög erfitt fyrir viðkomandi. Vitnið tók fram að þegar ákærði kom á sjúkrahúsið hafi ákærða verið haldið fastandi vegna þess að hann hafi rétt svo getað haldið öndunarveginum opnum til að anda. Að kyngja með slíka áverka taldi vitnið myndi hafa verið mjög erfitt ef ekki ómögulegt. Ákærði hafi síðan farið í aðgerð og venja sé að sjúklingar séu fastandi fram yfir aðgerð. Vitnið kvaðst ekki hafa sinnt ákærða eftir að hann fór af bráðamóttöku og því ekki vita hvernig fæðuinntöku hans hafi verið háttað. Með vísan til þess að blóð hafi verið í koki ákærða við komu á bráðamóttöku var vitnið spurt hvort líklegt sé að ákærði hafi drukkið eitthvað áður en hann kom á bráðamóttöku. Vitnið kvaðst telja það afar ólíklegt að ákærði hefði drukkið eftir slysið. Andlitsáverkar hafi verið slíkir að andlitsbein hafi verið hálfbrotin frá höfuðkúpu og kjálki brotinn og því hafi allar hreyfingar verið gríðarlega sársaukafullar. Hefði hann drukkið eftir slysið væri hugsanlegt að blóðslikja í koki hefði skolast út. Því kvaðst vitnið telja það afar ólíklegt að ákærði hafi drukkið eftir slysið. Verjandi spurði vitnið hvort útilokað hefði verið fyrir ákærða að drekka. Vitnið kvaðst ekki geta útilokað að tæknilega hafi það verið framkvæmanlegt en hins vegar geta fullyrt að hefði ákærði reynt að drekka hefði því fylgt gífurlegur sársauki og ítrekaði vitnið að það álit sitt að það teldi það afar ólíklegt að ákærði hefði getað drukkið vegna umfangs áverkanna. Vitnið tók fram í þessu sambandi að hann hefði ekki verið á slysstað og því ekki kunnugur ástandi ákærða á þeim tíma. Vitnið tók fram að á fimmtán ára læknaferli hefði það aldrei séð nokkurn mann með svo umfangsmikla andlitsáverka borða eða drekka. Eftir að vitnið var upplýst um þann framburð ákærða að hann hafi drukkið umtalsvert magn áfengis eftir slysið, ítrekaði vitnið fyrri framburð sinn um að hann teldi gífurlega erfitt ef ekki útilokað að drekka með jafn umfangsmikla andlitsáverka og ákærði var með í umrætt sinn.

Vitnið K-kvk-nf M-kvk-nf,deildarstjóri á rannsóknarstofu í lyfja- og eiturefnafræði, ritaði álitsgerð í máli þessu og staðfesti hana fyrir dómi. Fram kom hjá vitninu að niðurstöður sýna bendi til þess að styrkur áfengis hafi náð hámarki þegar fyrra blóðsýnið var tekið kl. 05:20, enda hafi styrkurinn verið fallandi í síðara blóðsýninu, sem og hlutfallið milli styrkleika í þvagi og blóði. Vitnið kvaðst hafa reiknað styrkleika til baka um tvær til tvær og hálfa klukkustund, þ.e. til kl. 03:00 og þá kunni áfengismagn í blóði að hafa verið 2,5-2,6‰. Sú niðurstaða byggist hins vegar á því að drykkju hafi að mestu verið lokið um kl. 02:00. Hafi ákærði drukkið eftir kl. 03:00 þá sé erfiðara að reikna styrkleika með nákvæmni aftur um tvo til tvo og hálfan tíma, enn verra aftur um þrjá tíma, eins og lögregla óskaði eftir, það sé í raun ekki hægt.

Nánar aðspurt um stöðuna kl. 03:00 kom fram hjá vitninu að styrkur etanóls hafi verið geysilega hár, sérstaklega í þvagsýninu, 2,72 ‰, og taldi vitnið mjög ólíklegt að slíkur styrkur náist í þvagi á tveimur til tveimur og hálfum tíma frá inntöku. Vitnið vísaði til millikafla í áliti sínu um að það tæki eina til eina og hálfa klukkustund fyrir etanólstyrk að ná hámarki í blóði og lengri tíma taki að ná jafnvægi milli þvags og blóðs. Með jafnvægi sé átt við hlutfallið 1,2 til 1,3 ‰ og þar skipti önnur atriði máli, svo sem hvort drukkið sé á fastandi maga, eða síðustu tvær til þrjár klukkustundir, sem og magn áfengisins. Fram kom að álitið byggi á því að drukkið hafi verið á fastandi maga.

Nánar aðspurð um ástæðu þess að ekki sé hægt að reikna styrkleika etanóls til baka með nákvæmni sagði vitnið að í gögnum lögreglu hafi ekkert komið fram um það magn áfengis sem ákærði á að hafa drukkið eftir kl. 03:00, aðeins að drukkið hafi verið úr vodkapela og bjór. Vitninu var kynnt að ákærði hafi greint frá því fyrir dómi að hafa drukkið 0,5 l. af vodka og tvo 0,5 l. Vikingbjóra eftir klukkan 03:00. Með þær upplýsingar í höndunum kvað vitnið ekki hægt að útiloka að hár styrkur náist í blóði eftir slíka drykkju. Þó það taki lengri tíma að ná slíkum styrk í þvagi, kvaðst vitnið heldur ekki getað útilokað að svo kunni að hafa verið, enda hafi verið liðinn það langur tími, þ.e. frá 03:00 og 05:20. Vitnið var sérstaklega spurt með vísan til framburðar ákærða um drykkju eftir kl. 03:00, hvort ákærði gæti hafa verið með 0,0 ‰ í blóði um kl. 03:00. Vitnið ítrekaði að slíkt sé ekki hægt að útiloka. Það sé hins vegar á mörkunum að það náist á þessu tímabili. Vitnið kvaðst engan veginn geta sagt til um það hvort styrkur etanóls hafi verið 0,0 ‰ kl. um 03:00, en vitnið ítrekaði að niðurstaða þvagsýnis bendi til að drykkja hafi byrjað fyrr en kl. 03:00. Vitnið var upplýst um þann framburð ákærða fyrir dómi að hann hafi síðast borðað um kvöldmatarleytið. Fram kom hjá vitninu að allar forsendur í áliti hennar miðist við að áfengi hafi verið drukkið á fastandi maga og m.v. framburð ákærða hafi því þannig háttað til í tilviki ákærða. Vitnið ítrekaði í lokin að ef það lægi fyrir að ákærði hafi ekki neytt áfengis eftir kl. 02:00 þá væri niðurstaðan 2,5-2,6 ‰ nokkuð nákvæm niðurstaða.

Niðurstaða

Ákærði hefur skýlaust játað að hafa, aðfaranótt fimmtudagsins 19. júlí 2012, ekið óskráðu og ótryggðu heimasmíðuðu ökutæki (torfærugrind) utan vegar frá heimili sínu, Hvammi I, Hrunamannahreppi, eins og nánar er lýst í ákæru, þar til ökutækið valt fyrir ofan sumarhúsabyggðina í Ásabyggð með þeim afleiðingum að ákærði slasaðist alvarlega í andliti. Með vísan til skýlausrar játningar ákærða, sem er í samræmi við rannsóknargögn málsins, er sannað að ákærði hefur með framangreindri háttsemi brotið gegn 1. mgr. 63. gr., 93. gr., sbr. 91. og 92. gr., 1. mgr. 5. gr. a. umferðarlaga nr. 50/1987.

Í ákæru er ákærða einnig gefið að sök að hafa í umrætt sinn ekið framangreindu ökutæki undir áhrifum áfengis (vínandamagn í blóði 2,5 – 2,6 ‰) og snérist því aðalmeðferð málsins fyrst og fremst um ætlaðan ölvunarakstur ákærða.

Ákærði hefur bæði hjá lögreglu og fyrir dómi staðfastlega neitað að hafa ekið hinu heimasmíða ökutæki undir áhrifum áfengis. Hann skýrði svo frá fyrir dómi að hann hafi eingöngu neytt áfengis eftir að akstri lauk og fram að þeim tíma að sjúkrabifreið og lögregla komu á vettvang. Við veltuna hafi hann lent undir ökutækinu en vinir hans, E-kk-nf og Á-kk-nf, hafi náð honum undan. Strax eftir slysið hafi hann, með aðstoð Á-kk-ef, sótt áfengi, pela eða ölflösku með vodka, sem hann hafi átt og geymd hafi verið í ökutækinu. Ákærði mundi ekki hvort vínið hafi verið blandað en hann hafi drukkið hálfan lítra af vodka og tvær hálfs lítra dósir af bjór. Hann hafi getað opnað munninn og talað og ekki reynst erfitt að drekka þó svo hann hafi verið stirðari en venjulega.

Vinir ákærða, vitnin E-kk-nf J-kk-nf og Á-kk-nf H-kk-nf, voru heima hjá ákærða fyrir umrædda ökuferð og neyttu þar áfengis. Hvorugur gat tjáð sig um það hvort ákærði hafi neytt áfengis fyrir eða meðan á akstri stóð. E-kk-nf kvaðst ekki hafa verið að fylgjast með ákærða og Á-kk-nf kvaðst ekkert hafa verið að pæla í því hvort ákærði væri að drekka, eins og vitnið orðaði það. Sama gilti um vitnin P-kk-þf A-kk-nf P-kk-nf og J-kk-nf M-kk-nf, föður vitnisins E-kk-ef, sem ákærði og vinir hans hittu í umræddri ökuferð. P-kk-nf, sem kvaðst hafa verið við störf ofan í skurði, gat ekki tjáð sig um hvort þeir félagar hefðu haft áfengi um hönd og J-kk-nf kvaðst hvorki hafa séð vín á ákærða og vinum hans né ákærða neyta áfengis þá stund sem þeir félagar stoppuðu hjá vitninu.

Undir rekstri málsins fyrir dómi kom fram að eina vitnið sem gat borið um ætlaða áfengisneyslu ákærða eftir slysið þar til lögregla og sjúkrabifreið komu á staðinn, var vinur ákærða, vitnið Á-kk-nf. Hann lýsti atvikum þannig að fyrst eftir slysið hefði ákærði legið meðvitundarlaus á jörðinni en síðan komist til meðvitundar. Ákærði hafi verið svolítið æstur, viljað fara heim, staðið upp og gengið eitthvað um svæðið. Fljótlega eftir að ákærði hafi sest upp hafi hann talað um að hann fyndi til og viljað ná í áfengi sem verið hafi í kuldagalla í ökutækinu og kvaðst vitnið hafa aðstoðað hann við það. Um hafi verið að ræða hálfs lítra kókplastflösku með glæru innihaldi, líklega tæplega fulla. Vitnið gat ekki tjáð sig um innihald flöskunnar. Þá hafi ákærði einnig drukkið eitthvað annað, m.a. hafi þeir félagar drukkið saman úr einni bjórdós.

Fyrir liggur að tveir lögreglumenn komu á vettvang og gaf annar þeirra, H-kk-nf P-kk-nf Æ-kk-nf, skýrslu fyrir dómi. Einnig komu á vettvang þeir H-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, sjúkraflutningamaður, og P-kk-nf S-kk-nf, heilsugæslulæknir. Öll þessi vitni lýstu ástandi ákærða við komu á vettvang fyrir dómi og svöruðu spurningum um það hvort ákærði hefði, að þeirra mati, getað drukkið eftir slysið eins og ástandi hans og áverkum hafi verið háttað. Vitnið H-kk-nf kvað ákærða hafa verið mjög illa leikinn í andliti og hvorki getað hreyft kjálkana né talað, aðeins umlað og því hafi verið erfitt að skilja hann. Að mati vitnisins hafi ástand ákærða verið þannig að hann hafi ekki getað drukkið. Vitnið H-kk-nf lýsti ástandi ákærða þannig að hann hafi verið illa áttaður, mikið slasaður í andliti og sá vitnið ummerki um að ákærði hafi kastað upp blóði á vettvangi. Ákærði hafi umlað og því erfitt að skilja hann. Taldi vitnið ekki líklegt að ákærði hafi getað drukkið. Lýsing vitnisins P-kk-ef var á sama veg. Ákærði hafi verið töluvert slasaður í andliti og með greinileg brot á andlitsbeinum. Hann hafi verið töluvert blóðugur í framan og blóð verið á fatnaði hans og við ökutækið. Ákærði hafi verið með meðvitund og getað svarað spurningum en greinilega með töluverða verki. Aðspurður hvort hann teldi að ákærði hefði getað drukkið eftir slysið svaraði vitnið því til að engir áverkar hafi verið í munnholi ákærða, þeir hafi aðallega verið um miðbik höfuðs og undir augum, og kvaðst vitnið reikna með að ákærði hafi getað komið einhverjum sopum niður, en taldi það af og frá að ákærði hefði getað drukkið allt það magn sem hann sjálfur kvaðst hafa drukkið.

Vitnið H-kk-nf M-kk-nf B-kk-nf, sérfræðingur á slysa- og bráðadeild Landspítala Háskólasjúkrahúss, tók á móti ákærða á bráðamóttöku umrædda nótt. Vitnið gerði ítarlega grein fyrir áverkum ákærða fyrir dómi og m.a. kom fram hjá vitninu að ákærði hafi verið með umfangsmikla andlitsáverka og hafi andlitsbein verið hálfbrotin frá höfuðkúpu og kjálki brotinn og því hafi allar hreyfingar verið gríðarlega sársaukafullar. Neðri vör hafi verið verulega tætt, talsvert blóð í koki, en þó ekki virk blæðing. Spurningum sækjanda og verjanda um það hvort ákærði hefði getað drukkið eftir slysið svaraði vitnið þannig að hann hefði ekki verið á slysstað og því ekki kunnugur ástandi ákærða á þeim tíma, en tók fram að á fimmtán ára læknaferli hefði það aldrei séð nokkurn mann með svo umfangsmikla andlitsáverka, eins og ákærði var með í umrætt sinn, borða eða drekka. Á bráðamóttöku hafi ákærða verið haldið fastandi vegna þess að hann hafi rétt svo getað haldið öndunarveginum opnum til að anda. Vitnið taldi það hefði verið mjög erfitt, ef ekki ómögulegt, fyrir ákærða að kyngja með slíka áverka og því afar ólíklegt að ákærði hafi drukkið eftir slysið. Nánar aðspurður sagði vitnið ekki útilokað, tæknilega séð, að ákærði hefði getað drukkið, en því hefði þá fylgt gífurlegur sársauki og ítrekaði vitnið að það áliti sitt að það teldi það afar ólíklegt að ákærði hefði getað drukkið vegna umfangs áverkanna.

Fyrir liggur að á vettvangi lágu ekki fyrir upplýsingar um það hver hafi ekið hinu heimasmíðaða ökutæki í umrætt sinn. Í gögnum málsins kemur fram að ákærði dvaldi á sjúkrahúsi vegna áverka sem hann hlaut í umræddri veltu til 3. ágúst 2012, eða í rétt rúman hálfan mánuð, og var ákærði ekki yfirheyrður af lögreglu fyrr en 17. september það sama ár. Frá þeim tíma hefur ákærði alfarið neitað að hafa neytt áfengis fyrir umræddan akstur, en hann bar fyrir dómi að hafa drukkið um hálfan lítra af vodka, blandað eða óblandað, og tvo hálfs lítra bjóra frá því akstri lauk um klukkan 03:00 þar til lögregla og sjúkralið kom á vettvang. Þegar vitninu K-kvk-þgf M-kvk-þgf deildarstjóra á rannsóknarstofu í lyfja- og eiturefnafræði, var kynntur þessi framburður ákærða kom fram hjá vitninu að ekki væri hægt að útiloka að hár styrkur náist í blóði eftir slíka drykkju. Þó það taki lengri tíma að ná slíkum styrk í þvagi, væri heldur ekki hægt að útiloka að svo kunni að hafa verið þar sem fyrsta blóðsýni hafi ekki verið tekið fyrr en klukkan 05:20. Þrátt fyrir þennan framburð vitnisins K-kvk-ef verður ekki litið framhjá framburði vitnanna H-kk-ef P-kk-ef Æ-kk-ef, lögreglumanns, H-kk-ef M-kk-ef M-kk-ef, sjúkraflutningamanns og P-kk-ef S-kk-ef læknis þegar lagt er mat á það hvort ákærði hafi verið þess umkominn að neyta áfengis sem hann ber að hafa drukkið hjálparlaust og án tiltakanlegra vandkvæða. Framangreind vitni báru fyrir dómi um líkamlegt ástand ákærða og áverka í andliti hans, sem rakin er hér að framan, en þau komu öll á vettvang starfs síns vegna um fjörutíu mínútum eftir að ákærði velti ökutækinu. Að mati dómsins ræður þó mestu framburður vitnisins H-kk-ef M-kk-ef B-kk-ef um ástand og áverka þá sem ákærði fékk við veltuna, en vitnið tók á móti ákærða á bráðamóttöku rétt rúmum tveimur tímum eftir slysið og greindi ástand hans nákvæmlega. Lýsingar vitnanna á líkamlegu ástandi, áverkum og útiliti ákærða eru samhljóða og einnig í góðu samræmi við ljósmynd sem lögregla tók af ákærða við komu á vettvang. Auk þess verður við framangreint mat að horfa til þess að fyrir liggur að ökutækið, líklega öryggisgrind þess, lenti ofan á andliti ákærða sem við það missti meðvitund um einhverja stund. Á ljósmyndum af vettvangi má sjá blóð á ökutækinu og á jörðinni í kringum ákærða. Þá bar vitnið H-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf að á vettvangi hafi mátt sjá að blóð hafi gengið upp úr ákærða. Af öllu framanrituðu sögðu er það mat dómsins, að vegna þeirra umfangsmiklu og alvarlegu áverka sem ákærði hlaut á kjálka og andlitsbeinum við veltuna, sé það hafið yfir skynsamlegan vafa, sbr., 1. mgr. 109. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, að ákærði hafi, eftir að hann komst til meðvitundar eftir veltuna, getað innbyrt fasta eða fljótandi fæðu, þ.m.t. áfengi. Þykir framburður vitnisins Á-kk-ef H-kk-ef, vinar ákærða, þar engu um breyta.

Þar sem ekki hefur verið fallist á það með ákærða að hann hafi eingöngu neytt áfengis eftir að akstri lauk kemur til skoðunar hvort ákæruvaldinu hafi tekist sönnun þess að ákærði hafi í umrætt sinn ekið undir áhrifum áfengis, nánar tiltekið að vínandamagn í blóði hans hafi verið á bilinu 2,5 til 2,6‰. Í álitsgerð vitnisins K-kvk-ef M-kvk-ef kemur fram að etanólstyrkur í blóði ákærða hafi náð hámarki þegar fyrra blóðsýnið var tekið klukkan 05:20, það styðji niðurstaða úr síðara blóðsýninu. Í álitsgerðinni kemur fram að þegar neyslu áfengis sé hætt líði nokkur tími þar til allt það etanól sem kann að vera í maga og þörmum hefur náð að frásogast. Venjulega sé gert ráð fyrir að þetta frásog taki 1-2 klukkustundir. Brottfallshraði etanóls úr blóði sé einstaklingsbundinn, en í tilviki ákærða hafi hann verið um 0,17‰/klst. Hlutfall milli þvags og blóðs hafi verið 1,3-1,4 og því hafi jafnvægi verið náð þegar sýnin voru tekin. Þá segir í álitsgerðinni að sé reiknað til baka um tvær til tvær og hálfa klukkustund, eða til klukkan 03:00, gæti etanólstyrkur í blóði ákærða hafa verið 2,5-2,6‰. Fyrir dómi kom fram hjá álitsgjafanum, vitninu K-kvk-þgf M-kvk-þgf, að ef það lægi fyrir að ákærði hafi ekki neytt áfengis eftir klukkan 02:00 þá væri niðurstaðan 2,5-2,6 ‰ nokkuð nákvæm. Þá ítrekaði vitnið að niðurstaða þvagsýnis bendi til að ákærði hafi byrjað drykkju fyrir kl. 03:00.

Dómurinn hefur hafnað því að ákærði hafi verið þess umkominn að neyta áfengis eftir að akstri lauk, eins og rakið hefur verið hér að framan. Með vísan til þessa, álitsgerðar Rannsóknarstofu í lyfja- og eiturefnafræði og framburðar K-kvk-ef M-kvk-ef, deildarstjóra, sem rakinn hefur verið hér að framan, þykir það hafið yfir allan skynsamlegan vafa, sbr. 109. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, að ákærði hafi verið undir áhrifum áfengis við aksturinn í skilningi 45. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 og alkóhólmagn í blóði hans hafi verið um 2,5-2,6‰. Verður ákærði því sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr., sbr. 3. mgr. 45. gr. umferðarlaga nr. 50/1987.

Ákvörðun refsingar og annarra viðurlaga

Ákærði, sem verður fertugur á þessu ári, hefur ekki sætt refsingum svo kunnugt sé. Ákærði hefur í máli þessu verið fundinn sekur um akstur undir áhrifum áfengis, akstur utan vega og brot gegn ákvæðum umferðarlaga um skráningu ökutækja og vátryggingarskyldu. Brot ákærða eru rétt heimfærð til refsiákvæða í ákæru. Ákærði hefur þannig unnið sér til refsingar samkvæmt 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, og þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin 205.000 króna sekt til ríkissjóðs, sem ákærða ber að greiða innan fjögurra vikna frá birtingu dóms þessa en sæta ella fangelsi í 14 daga.

Þá ber, með vísan til 101. og 3. mgr. 102. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 með síðari breytingu, að svipta ákærða ökurétti í tvö ár, frá birtingu dóms þessa að telja.

Sakarkostnaður

Með vísan til 1. mgr. 218. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008, ber að dæma ákærða til að greiða allan sakarkostnað, sbr. 216. gr. sömu laga. Ákærða ber því að greiða kostnað vegna sýnatöku, sýnarannsókna, matsgerðar, læknisvottorðs og þóknun verjanda á rannsóknarstigi, samtals að fjárhæð 168.154 krónur, sbr. yfirlit lögreglu. Einnig greiði ákærði málsvarnarlaun verjanda síns, G-kk-ef H-kk-ef héraðsdómslögmanns, 351.400 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

M-kvk-nf H-kvk-nf G-kvk-nf, fulltrúi lögreglustjórans á Selfossi, flutti málið fyrir ákæruvaldið.

R-kvk-nf T-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð

Ákærði, B-kk-nf K-kk-nf, greiði 205.000 króna sekt til ríkissjóðs innan fjögurra vikna frá birtingu dómsins að telja en sæti ella fangelsi í 14 daga.

Ákærði er sviptur ökurétti í tvö ár frá dómsbirtingu að telja.

Ákærði greiði 168.154 krónur í sakarkostnað auk málsvarnarlauna skipaðs verjanda, G-kk-ef H-kk-ef hdl., 351.400 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

R-kvk-nf T-kvk-nf.