S-18/2006

Mál þetta, sem tekið var til úrskurðar 16. febrúar sl., höfðaði lögreglustjórinn á Ísafirði með ákæru 15. maí 2006 á hendur ákærða, X, kt. [---];

„fyrir fjársvik, með því að hafa 2. febrúar 2004 framvísað hjá umboði Tryggingamiðstöðvarinnar hf. á Ísafirði, kt. [---], tilkynningu um tjón á bifreiðinni [---], í eigu [---], sem ákærði útfyllti sjálfur þess efnis að bifreiðin hefði, sunnudaginn 18. janúar 2004, orðið fyrir tjóni er henni var ekið út af vegi í Hestfirði, Súðavíkurhreppi, og þannig fengið tjónið bætt úr húftryggingu hjá félaginu þrátt fyrir að honum væri fullkunnugt um að tjón á bifreiðinni hefði ekki orðið með þeim hætti.

Telst þetta varða við 248. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar.

Í málinu gerir Tryggingamiðstöðin hf., kt. [---], með vísan til 1. mgr. 170. gr. laga nr. 19/1991, skaðabótakröfu á hendur [---], að fjárhæð 351.664 krónur.“

Hinn 29. júní 2006 var lögð fram í málinu framhaldsákæra lögreglustjórans á Ísafirði, útgefin 9. sama mánaðar, en með henni var eftirfarandi málsgrein bætt við verknaðarlýsingu í ákæru:

„Með framangreindum blekkingum hafði ákærði samtals 351.664 krónur af Tryggingamiðstöðinni hf. sem greiddar voru 6. febrúar 2004 sem uppgjör á framangreindu tjóni.“

Af hálfu ákærða er gerð sú krafa að málinu verði vísað frá dómi, auk þess að sakarkostnaður málsins, að meðtöldum málsvarnarlaunum, verði felldur á ríkissjóð.

Ákæruvaldið krefst þess að frávísunarkröfu ákærða verði hrundið.

I.

Mál þetta var þingfest 7. júní 2006 og frestað til 29. sama mánaðar til munnlegs flutnings um frávísunarkröfu ákærða. Þann dag var krafa ákærða tekin til úrskurðar án sérstaks málflutnings. Hinn 16. febrúar sl. var málið endurupptekið og flutt um frávísunarkröfu ákærða. Að málflutningi loknum var málið tekið til úrskurðar.

II.

Fyrir kröfu um frávísun málsins hefur ákærði í fyrsta lagi fært þau rök að verknaðarlýsing í ákæru sé ófullnægjandi. Ákæruvaldið hafi reynt að bæta úr því með útgáfu framhaldsákæru en hún hafi hins vegar komið of seint fram. Í öðru lagi vísar ákærði til þess að tilkynningu um tjónsatburð hafi verið framvísað utan þingháa Héraðsdóms Vestfjarða. Meint brot hafi því ekki verið framið í umdæmi dómsins og hann skorti því lögsögu í málinu þar sem heimilisvarnarþing ákærða sé í Reykjavík. Að lokum byggir ákærði kröfu sína á því að málið hafi ekki sætt viðhlítandi rannsókn til að ákvörðun yrði tekin um saksókn.

Af hálfu ákæruvaldsins er kröfu um frávísun mótmælt.

III.

Ákæranda er heimilt skv. 1. mgr. 118. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála að breyta eða auka við ákæru með útgáfu framhaldsákæru til að leiðrétta augljósar villur eða ef nýjar upplýsingar gefa tilefni til. Framhaldsákæru skal gefa út ekki síðar en þremur vikum eftir að þörfin á henni er kunn.

Eins og mál þetta liggur fyrir verður við mat á þriggja vikna fresti 1. mgr. 118. gr. laga nr. 19/1991 ekki við annan dag miðað en útgáfudag ákæru, 15. maí 2006. Framhaldsákæra lögreglustjórans á Ísafirði var gefin út 9. júní 2006. Voru þá þrjár vikur og fjórir dagar frá útgáfu ákæru í málinu og umræddur þriggja vikna frestur því liðinn. Framhaldsákæran telst því of seint fram komin og verður henni af þeim sökum vísað frá dómi.

Skv. c-lið 1. mgr. 116. gr. laga nr. 19/1991 skal í ákæru meðal annars greina hvert brotið sé, sem ákært er út af, hvar og hvenær það er talið framið, heiti þess að lögum og önnur skilgreining og loks heimfærsla þess til laga og stjórnvaldsfyrirmæla ef því er að skipta. Skv. 1. mgr. 117. gr. sömu laga má hvorki dæma ákærða fyrir aðra hegðun en þá sem í ákæru greinir né heldur dæma aðrar kröfur á hendur honum. Rétt er þó að dæma áfall á hendur ákærða þótt aukaatriði brots, svo sem staður og stund þess, séu ekki skýrt eða rétt greind, enda telji dómari að vörn hafi ekki verið áfátt þess vegna.

Í verknaðarlýsingu í ákæru lögreglustjórans á Ísafirði frá 15. maí 2006 kemur ekki fram hver fjárhagslegur ávinningur ákærða af meintu fjársvikabroti hafi verið. Ávinningur ákærða getur ekki talist vera aukaatriði brotsins. Umræddur ágalli á verknaðarlýsingu í ákæru þykir því slíkur að vegna hans verði ekki hjá því komist að vísa málinu frá dómi. Þarf því ekki að fjalla um aðrar röksemdir sem ákærði hefur teflt fram til stuðnings kröfu sinni um frávísun málsins.

Allur kostnaður sakarinnar greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun skipaðs verjanda ákærða, B-kk-ef N-kk-ef hrl., sem hæfilega þykir ákveðin svo sem í úrskurðarorði greinir.

Úrskurð þennan kveður upp K-kk-nf H-kk-nf, settur héraðsdómari, en dómarinn fékk málið til meðferðar 27. nóvember 2006.

Ú R S K U R Ð A R O R Ð:

Máli þessu er vísað frá dómi.

Allur kostnaður sakarinnar greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun skipaðs verjanda ákærða, B-kk-ef N-kk-ef hrl., 77.688 krónur.

K-kk-nf H-kk-nf.