S-134/2008

I

Mál þetta, sem dómtekið var mánudaginn 8. desember 2008 að aflokinni aðalmeðferð, er höfðað með ákæru sýslumannsins á Eskifirði, útgefinni 29. september 2008, á hendur V-kk-þgf N-kk-þgf S-kk-þgf, [kennitala], Smárahvammi 4, Fellabæ, „fyrir líkamsárás á Egilsstöðum, með því að hafa, aðfaranótt laugardagsins 8. mars 2008, utan við skemmtistaðinn Pepesbar, Kaupvangi 2, sparkað einu sinni í andlit Í-kk-ef S-kk-ef R-kk-ef, [kennitala], þar sem hann lá á jörðinni, með þeim afleiðingum að hann hlaut bólgur á nefi, hrufl ofan við nefhrygg og blóðnasir.

Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. breytingarlög.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar.“

Í málinu gerir Í-kk-nf S-kk-nf R-kk-nf þá kröfu að ákærði verði dæmdur til að greiða honum bætur að fjárhæð 371.945 krónur, auk vaxta samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 8. mars 2008 en með dráttarvöxtum samkvæmt 9. gr. sömu laga frá 15. júní 2008 til greiðsludags ásamt kostnaði vegna lögmannsaðstoðar að viðbættum virðisaukaskatti.

Síðastnefnd krafa kom ekki fram í ákæru en var tekin til meðferðar í málinu með ákvörðun dómara að fengnu samþykki ákærða, sbr. 171. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Af hálfu ákærða er krafist sýknu af refsikröfu en til vara vægustu refsingar sem lög heimila. Þá er þess krafist að bótakröfu verði vísað frá dómi og allur sakarkostnaður verði lagður á ríkissjóð.

Með heimild í 2. mgr. 34. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála varð dómari við eindreginni ósk ákærða um að hann fengi að verja sig sjálfur. Á öllum stigum málsins var ítarlega gætt leiðbeiningaskyldu gagnvart ákærða, en hann er ólöglærður.

II

Í frumskýrslu lögreglu segir að hinn 8. mars 2008 kl. 03.44 hafi lögreglu borist tilkynning um átök utan við skemmtistaðinn Pepes við Kaupvang á Egilsstöðum. Er lögregla hafi komið á staðinn hafi átökin reynst yfirstaðin en Í-kk-nf S-kk-nf R-kk-nf hafi gefið sig fram og sagt að sparkað hafi verið í andlit hans. Hafi hann verið liggjandi á jörðinni þegar ákærði hafi sparkað í hann. Í skýrslunni segir að mjög hafi blætt úr nefi Í-kk-ef S-kk-ef og hafi hann verið fluttur á Heilbrigðisstofnun Austurlands við Lagarás þar sem gert hafi verið að sárum hans. Hann hafi verið sjáanlega undir áhrifum áfengis. Hann hafi tjáð lögreglu að hann ætlaði að kæra atvikið.

Í skýrslunni kemur fram að um 10 manns hafi verið utan við veitingastaðinn þegar að var komið. Lögregla hafi rætt við þá aðila og leitast við að varpa ljósi á málsatvik. Ákærði hafi ekki fundist í upphafi en lögregla hafi haft uppi á honum nokkru síðar. Hafi hann reynst hafa farið inn á veitingastaðinn, eftir lokun hans og dvalið þar um stund meðan starfsfólk hafi gengið frá. Ákærði hafi verið verulega ölvaður og í annarlegu ástandi og ekki hafi reynst unnt að ræða málsatvik við hann af þeim sökum.

Meðal gagna málsins er áverkavottorð Ó-kk-ef Á-kk-ef, sérfræðings í heimilislækningum, dagsett 4. apríl 2008, þar sem fram kemur að Í-kk-nf S-kk-nf hafi komið til skoðunar 08.03.2008 um kl. 4.00. Í vottorðinu segir svo:

„Var fyrir utan P-x-x í kvöld. Segist hafa farið að stoppa áflog félaga síns og nokkurra annnarra gaura. Vildi stoppa að þeir lemdu hann. Var rifinn niður og það er sparkað í hann í skrokkinn og síðan í andlitið.

SK: hrufl ofan á nefhrygg, nefið allbólgið en enginn knekkur á því. Blæðing úr hæ. nös. Rispur á vi. úlnlið.

Skyrtan er rifin. Aumur í skrokknum, mar hæ. megin á hálsi, verkir hreyfingar á vi. öxl. Eymsli í vi. síðu og neðan við vi. herðarblað. Sár á höku vi. megin.“

Í vottorðinu kemur fram að Í-kk-nf S-kk-nf hafi aftur komið í skoðun 12. mars 2008 hjá öðrum nafngreindum lækni sem þá hafi ritað m.a. (á ensku):

„Asks for medical evaluation after beeing involved to fight at Pepes bar on 8th of March.

Feels good, in good mood.

CO left lower back pain mainly while standing up and forwarding the trunk, non specific light pain in left temptal area of head.

OE: linear scars on the nose (1.5 cm) on left forearm (back and front) 6 and 5 and 7 cm. Small bruises on R hand dorsal part of fingers No 2 and 3.

Head and nose on palpation normal. (no evidence of fracture to the nasal bones)

Nose – breathing normally“

Að lokum segir í vottorðinu að áverkar þeir sem fram hafi komið við skoðun og rifin föt geti samræmst því að Í-kk-nf S-kk-nf hafi lent í áflogum.

Meðal gagna málsins eru einnig sex ljósmyndir af kæranda sem teknar voru af lögreglu að kvöldi 8. mars 2008.

Verður nú rakinn framburður ákærða og vitna fyrir dómi og eftir atvikum hjá lögreglu.

Í skýrslu sinni fyrir dómi kvaðst ákærði hafa verið inni á Pepes Tapasbar þegar tveir strákar hafi byrjað að stympast, annar þeirra vinur brotaþola Í-kk-ef S-kk-ef. Átökin hafi borist út fyrir veitingastaðinn. Ákærði kvaðst hafa ætlað að ganga á milli þeirra en þá hafi Í-kk-nf komið og stoppað hann. Ákærði hafi ýtt Í-kk-þgf frá sér og farið á milli þeirra tveggja sem hafi verið að stympast. Í-kk-nf hafi ekki fallið við það. Annar þeirra, vinur Í-kk-ef hafi þá fellt ákærða niður. Hann hafi staðið upp. Hann hafi séð Í-kk-þf standa nálægt tveimur mönnum og honum hafi verið hrint. Líklega hafi það verið S-kk-nf R-kk-nf. Það sé það eina sem hann minnist að hafa séð Í-kk-þf verða fyrir. Ákærði kvaðst ekki minnast þess að hafa sparkað í höfuð Í-kk-ef. Aðspurður í tilefni af framburði vitna hjá lögreglu sem sagt hafi að þau hafi séð ákærða sparka í höfuð Í-kk-ef, kvað ákærði að þetta væru allt vinir Í-kk-ef og hann teldi vitnin ekki segja satt. Ef hann hefði sparkað í andlit Í-kk-ef hefðu áverkar hans örugglega orðið verri en þeir sem raun bar á.

Borin var undir ákærða skýrsla hans hjá lögreglu, dags. 10. apríl 2008. Kvað hann rétt eftir sér haft í skýrslunni og ekki hafa neinu við það að bæta sem þar kæmi fram, öðru en því að hann hefði heyrt að lögregla hafi verið að reyna að ýta undir það að málið yrði kært til lögreglu.

Ákærði kvaðst hafa neytt áfengis umrætt kvöld en ekki hafa verið mjög drukkinn. Hann kvað rangt sem segði í frumskýrslu lögreglu að hann hafi ekki verið viðræðuhæfur sökum ölvunar umrætt sinn. Ákærði kvaðst hafna bótakröfunni. Hann kvaðst ekki hafa átt nein samskipti við Í-kk-þf fyrr þetta kvöld.

Ákærði gaf skýrslu öðru sinni eftir vitnaleiðslur. Aðspurður um persónulega hagi sína kvaðst hann reka bar á Egilsstöðum sem heiti Tai Tai og hafi hann þar til nýlega gert það í félagi við sambýliskonu sína. Uppúr sambúðinni hafi slitnað fyrir stuttu, en þau eigi saman íbúð, bifreiðar og framangreindan bar. Kvað ákærði að eins og sæist á sakavottorði hans hefði hann verið í miklu rugli þegar hann hafi búið á Akureyri á sínum yngri árum. Hafi hann verið í mikilli fíkniefnaneyslu, eða réttara sagt mikilli fíkniefnasölu og síðan hafi út frá því orðið leiðindi sem komið hafi upp á. Tengist þau brot sem komi fram á sakavottorði þessum ferli. Gerði ákærði grein fyrir að dómur sem hann hefði hlotið í Héraðsdómi Norðurlands eystra 7. júlí 2006 fyrir að stela vélsleða og vélsleðakerru hefði tengst innheimtu á fíkniefnaskuld annars manns við sig. Kvaðst ákærði hafa reynt að breyta lífi sínu eftir þetta og hafa farið í meðferð vegna fíkniefnaneyslu sinnar. Síðasta meðferð sem hann hafi farið í hafi verið áður en hann hafi flutt til Egilsstaða.

Í-kk-nf S-kk-nf R-kk-nf gaf skýrslu sem vitni fyrir dómi. Hann kvaðst hafa verið að reyna að stöðva áflog milli vinar síns, K-kk-ef E-kk-ef H-kk-ef og K-kk-ef nokkurs, sem byrjað hafi að frumkvæði þess síðarnefnda. Þá hafi ákærði komið að honum og farið að rífast í honum. Í-kk-nf kvaðst hafa sagt ákærða að þetta kæmi honum ekki við, hann væri bara að reyna að stoppa félaga sinn. Þá hafi ákærði ráðist á hann og kýlt hann nokkrum sinnum. Hnefahögg þessi hafi ekki verið föst og ekki valdið honum neinum áverkum. Í-kk-nf kvaðst hafi sagt ákærða að hætta og síðan slegið einu sinni frá sér og gengið í burtu. Þá hafi einhver, líklega S-kk-nf R-kk-nf, komið aftan að honum og dregið hann í jörðina. Högg hafi dunið á skrokki hans en hann borið hendurnar fyrir sig. Er hann hafi litið upp, þar sem hann lá á jörðinni, hafi hann séð ákærða standa yfir sér og síðan hafi ákærði sparkað í mitt andlit hans. Þá hafi árásinni lokið. Í-kk-nf kvaðst aðspurður fullviss um að hafa hlotið þá áverka sem lýst er í ákæru við spark ákærða en ekki t.d. við það er hann hafi verið dreginn niður í jörðina.

Í-kk-nf sagði að einnig hefði verið sparkað í skrokkinn á sér þar sem hann hafi legið og hafi hann hlotið af því bakverki. Hafi hann verið óvinnufær um skeið af þeim sökum. Fatnaður hans hafi skemmst í átökunum, skyrta rifin, bindi og gallabuxur.

Lögregla hafi verið kölluð til og farið hafi verið með hann á heilsugæsluna.

K-kk-nf E-kk-nf H-kk-nf gaf skýrslu fyrir dómi og kvaðst hafa verið á Pepes ásamt Í-kk-þgf, vini sínum Við lokun hafi þeir yfirgefið staðinn en þá hafi hann lent í rifrildi og stympingum við K-kk-þf, sem borist hafi út fyrir veitingastaðinn. Í-kk-nf hafi reynt að koma í veg fyrir að þeir færu að slást. K-kk-nf kvaðst hafa gengið í burtu og talað við E-kk-þf Þ-kk-þf Æ-kk-þf. Þar hafi hann snúið sér við og séð þá Í-kk-þf liggja í jörðinni og ákærði ásamt öðrum manni hafi verið að sparka í Í-kk-þf. Hinn maðurinn hafi annað hvort verið S-kk-nf eða K-kk-nf. K-kk-nf kvaðst hafa séð ákærða sparka í andlit Í-kk-ef. Það hafi verið eina sparkið í andlit Í-kk-ef en önnur spörk hafi lent annars staðar á líkama hans. Kvaðst K-kk-nf hafa hlaupið að og stoppað þetta. Honum hafi brugðið rosalega þegar hann hafi séð ákærða sparka í andlit Í-kk-ef. Þetta hafi verið fast spark, líkt og ákærði sparkaði í bolta. Kvaðst hann telja það hafa bjargað Í-kk-þgf frá verri áverkum að hann hafi verið með hendurnar fyrir andlitinu. Minnti vitnið að blætt hafi úr nefi Í-kk-ef og hann hafi sagst vera aumur í andlitinu og öllum skrokknum. Daginn eftir hefði hann verið óvinnufær vegna áverka sinna.

K-kk-nf kvaðst hafa drukkið nokkra bjóra en ekki hafa verið mjög ölvaður. Hann kvaðst ekki hafa tekið eftir því hvort ákærði hefði verið ölvaður. Hann kvaðst hafa hjálpað Í-kk-þgf á fætur og þeir hringt í lögregluna. E-kk-nf og kærasta hans hafi verið þarna á staðnum.

D-kk-nf Ö-kk-nf A-kk-nf, lögreglumaður, gaf skýrslu fyrir dóminu í gegnum síma og lýsti aðkomu sinni að málinu, en hann ritaði frumskýrslu vegna málsins. Hann kvaðst hafa flutt Í-kk-þf á heilsugæsluna og rætt við vitni áður en tókst að hafa upp á ákærða. Ákærði hefði verið dauðadrukkinn og í annarlegu ástandi. Hann hefði talað samhengislaust og ekki verið hægt að ræða við hann af neinu viti. Taldi hann að a.m.k. klukkustund hefði liðið frá því að lögregla kom á vettvang þar til hafðist upp á ákærða.

E-kk-nf Þ-kk-nf Æ-kk-nf gaf skýrslu fyrir dómi. Hann kvaðst hafa verið að reyna að stía þeim K-kk-þgf og K-kk-þgf í sundur og síðan verið að reyna að beina fyrrverandi kærustu frá átökunum. Í-kk-nf hafi verið með K-kk-þgf þarna og einnig verið að reyna að stía strákunum í sundur, en hann hafi ekki veitt Í-kk-þgf sérstaka athygli. E-kk-nf kvaðst síðan hafa snúið baki við átökunum skamma stund og ekki séð til Í-kk-ef fyrr en hann sá hann liggja á fjórum fótum á jörðinni og halda um nef sér, sem fossblæddi úr. Ákærði hafi þá staðið e.t.v. 5 metra frá Í-kk-þgf og horft á hann. Stígur hafi einnig staðið nálægt Í-kk-þgf. E-kk-nf kvaðst telja að ákærði hafi verið að verja K-kk-þf í átökunum. Taldi E-kk-nf að ákærði hafi verið mjög ölvaður, líkt og flestir á staðnum. Sjálfur hefði hann verið allsgáður. Aðspurður hvort rétt væri eftir honum haft í lögregluskýrslu að honum hefði virst ákærði vera að æsa menn til vandræða, kvað E-kk-nf sig e.t.v. hafa dæmt það ranglega, en ákærði hafi allavega verið að reka menn út af veitingastaðnum sem hafi verið að loka. Ákærði hefði ýtt í bakið áhonum þegar hann var að reka hann út. Á einhverjum tímapunkti í slagsmálunum hefði ákærði verið með flösku í hendi, sem hann hefði e.t.v. verið að ógna mönnum með, en hefði þó ekki notað í slagsmálunum.

S-kk-nf Á-kk-nf J-kk-nf kom fyrir dóminn og kvaðst í fyrstu muna lítið af atburðum. Kvaðst hann hafa séð einhver átök á umræddum tíma en treysti sér ekki til að fullyrða hverjir hefðu verið að slást eða hvernig atvik hefðu nákvæmlega verið. Borin var undir hann lögregluskýrsla sem af honum var tekin og eftir að hafa lesið hana staðfesti hann þann framburð sinn sem hann hefði þar gefið og taldi skýrsluna rétta. Var hann sérstaklega spurður um eftirfarandi orð sem eftir honum voru höfð í skýrslunni: „Síðan sá ég V-kk-þf koma og sparka Í-kk-þgf í höfuðið þar sem hann lá á jörðinni á maganum.“ Staðfesti hann að þetta væri rétt eftir sér haft og að hann myndi að svona hefði þetta verið.

Í skýrslu þeirri sem S-kk-nf samkvæmt ofansögðu staðfesti er haft eftir honum að hann hafi verið fyrir utan Pepes og hafi þá tekið eftir því að eitthvað rifrildi hafi brotist út á milli tveggja manna og hann hafi talið að K-kk-nf frá Breiðdalsvík hafi verð annar þeirra. Þessir menn hafi rifist eitthvað og tuskast en þá hafi Í-kk-nf R-kk-nf komið að og reynt að stilla til friðar og róa þá niður. Þá hafi komið þar að ákærði og S-kk-nf R-kk-nf. S-kk-nf hafi beðið Í-kk-þf um að vera ekki að skipta sér af og fara frá. Í-kk-nf hafi farið frá í smá stund en hafi komið að aftur og viljað stilla til friðar. Þá hafi S-kk-nf séð S-kk-þf koma aftan að honum og snúa hann niður í jörðina og hafi sparkað í skrokkinn á honum þar sem hann hafi legið á jörðinni á hliðinni. Hafi S-kk-nf séð S-kk-þf sparka í Í-kk-þf einu sinni. Þá hafi S-kk-nf séð ákærða koma að og sparka í Í-kk-þf í höfuðið þar sem Í-kk-nf hafi legið á jörðinni á maganum. Hafi S-kk-nf þá farið burt frá þessu þegar þetta hafi verið komið út í svona vitleysu enda hafi hann ekki viljað blandast inn í þetta. S-kk-nf kvaðst hafa verið ölvaður en ekki verulega og muna allt skýrt sem gerst hafi.

O-kk-nf L-kk-nf R-kk-nf gaf skýrslu fyrir dómi. Kvaðst hann hafa séð að Í-kk-þgf hafi verið hent í jörðina og taldi að það hefði verið maður að nafni S-kk-nf sem það hafi gert og að ákærði hafi sparkað í hann. Nánar hafi þetta verið þannig að Í-kk-nf hafi staðið og hafi verið að reyna að stoppa ágreining milli manna. Kvaðst O-kk-nf hafa séð S-kk-þf fella Í-kk-þf í jörðina og þegar Í-kk-nf hafi verð kominn í jörðina hafi hann séð ákærða sparka í andlitið á honum. Kvað hann að hann sjálfur og nokkrir vinir Í-kk-ef hafi reynt að hjálpa honum á fætur og hafi reynt að stöðva blæðingu, en lögregla hafi komið skömmu síðar.

S-kk-nf R-kk-nf gaf skýrslu fyrir dóminum í gegnum síma. Kvað S-kk-nf að á umræddum stað og tíma þegar hann hafi komið út af skemmtistaðnum hafi verið einhver læti þarna fyrir utan og Í-kk-nf hafi þar verið með einhver læti. Kvaðst S-kk-nf aldrei hafa séð hver ráðist hafi á Í-kk-þf. Kvaðst S-kk-nf ekki hafa séð ákærða sparka í Í-kk-þf. Kvaðst S-kk-nf hafa séð þegar hann hafi komið út að Í-kk-nf hafi legið á bakinu, en þeir hafi verið komnir út ákærði og einhverjir fleiri, en það hafi verið fullt af fólki þarna, sem hann geti ekki nafngreint. Kvaðst hann aldrei hafa séð ákærða ráðast á Í-kk-þf og gat ekki sagt um hvernig Í-kk-nf hefði fengið áverka og taldi ekki að ákærði hefði veitt umrædda áverka. Kvaðst S-kk-nf hafa séð átök milli manns sem heitir K-kk-nf og Í-kk-ef, en einhverjir fleiri hafi verið þarna sem hann geti ekki nafngreint. Nánar kvað S-kk-nf að þetta hefðu fremur verið ryskingar en átök. Menn hafi verið að rífa hver í annan, en hann hafi ekki séð Í-kk-þf laminn. Þegar S-kk-nf hafi séð Í-kk-þf hafi hann ekki verið búinn að hljóta áverka.

III.

Í ákæru er ákærða gefið að sök að hafa sparkað einu sinni í andlit Í-kk-ef S-kk-ef R-kk-ef þar sem hann hafi legið á jörðinni. Af framburði vitna má ráða að átök áttu sér stað áður en þetta var. Kemur fram að Í-kk-nf hafi verið felldur í jörðina og eins kemur fram að sparkað hafi verið í líkama hans þegar hann hafi legið á jörðinni áður en það spark sem ákærða er gefið að sök átti sér stað. Sakarefni máls þessa lýtur hins vegar ekki að framangreindum átökum sem sögð eru hafa verið undanfari þess sparks sem um ræðir og verður ekkert fullyrt um það í dómi þessum hverjir þar hafi verið að verki. Hins vegar liggur fyrir skýr framburður brotaþola um að ákærði hafi sparkað í andlit hans og fær hann stoð í framburði vitnanna K-kk-ef E-kk-ef H-kk-ef og O-kk-ef L-kk-ef R-kk-ef sem báðir bera um með skýrum hætti að þeir hafi séð ákærða sparka í andlit Í-kk-ef þar sem hann hafi legið á jörðinni. Á sömu lund er framburður vitnisins S-kk-ef Á-kk-ef J-kk-ef. Rýrir það þó sönnunargildi þess framburðar að S-kk-nf kvaðst lítið muna um atburði, en staðfesti þó þann framburð sem hann hafði gefið hjá lögreglu, sem verður að telja afdráttarlausan um að það hafi verið ákærði sem sparkaði í andlit Í-kk-ef. Vitnið S-kk-nf R-kk-nf kvaðst ekki hafa séð hver eða hverjir hafi veitt Í-kk-þgf áverka og hefur framburður hans því ekki þýðingu við sönnunarmat Þykir með framburði framangreindra vitna, gegn neitun ákærða, sannað að ákærði hafi sparkað í andlit Í-kk-ef þar sem hann lá á jörðinni. Með framburði E-kk-ef Þ-kk-ef Æ-kk-ef, Í-kk-ef og með stuðningi í læknisvottorði þykir mega leggja til grundvallar að ákærði hafi við sparkið fengið blóðnasir. Þá þykir ekki varhugavert að leggja til grundvallar að sparkið hafi haft þær aðrar afleiðingar sem lýst er í ákæru. Samræmist það og lýsingu áverka sem fram koma í læknisvottorði. Verður ákærði samkvæmt framansögðu sakfelldur fyrir þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru og er þar réttilega heimfærð til refsiákvæðis.

Ákærði á nokkurn sakarferil að baki. Samkvæmt sakavottorði hans gekkst hann tvívegis undir sátt um greiðslu sektar á árinu 1999 fyrir brot gegn umferðarlögum. Þá var hann þann 1. júní 1999 dæmdur í 2 mánaða fangelsi sem skilorðsbundið var til þriggja ára, auk sektar fyrir þjófnaðarbrot og brot gegn ávana- og fíkniefnalöggjöf, en brotin framdi hann á árunum 1998 og 1999 er hann var 17 ára. Hann stóðst skilorðið. Á árunum 1999-2001 hlaut ákærði sex sektardóma, einn fyrir brot gegn umferðarlögum og fimm fyrir brot gegn ávana- og fíkniefnalöggjöf. Þá undirgekkst hann viðurlagaákvörðun í október 2003 fyrir brot gegn ávana- og fíkniefnalöggjöf. Loks var hann dæmdur í 6 mánaða fangelsi 28. janúar 2004 fyrir ítrekuð hylmingarbrot og brot gegn ávana- og fíkniefnalöggjöf framin haustið 2002. Var refsingin bæði bundin almennu skilorði og því að ákærði sætti á skilorðstímanum sérstöku skilorði sem Fangelsismálastofnun hefði umsjón með. Þann 20. október 2004 var ákærði dæmdur fyrir líkamsárás. Var um skilorðsrof vegna dóms frá 28. janúar sama ár að ræða og var refsing þess dóms dæmd upp og ákærða gerð sjö mánaða fangelsisrefsing sem skilorðsbundin var til þriggja ára. Var umrædd líkamsárás framin í félagi við annan mann 22. desember 2003. Ákærði var 21. október 2005 dæmdur til greiðslu sektar fyrir brot á lögum um ávana- og fíkniefni. Þá var hann dæmdur 7. júlí 2006 til að sæta fangelsi í tvo mánuði fyrir þjófnað framinn 30. desember 2003, en refsingin var skilorðsbundin til þriggja ára. Loks gerði ákærði á árinu 2007 sátt um greiðslu sektar vegna umferðarlagabrots. Í síðastnefndum dómi frá 7. júlí 2006 kemur fram að refsing sé ákveðin sem hegningarauki við 7 mánaða fangelsisdóm frá 20. október 2004, sbr. 60. gr. almennra hegningarlaga. Var refsing hins síðarnefnda dóms hins vegar ekki dæmd upp eins og áskilið er í nefndu lagaákvæði, enda fyrri dómurinn skilorðsbundinn. Ber því að líta svo á að ákærði hafi staðið skilorð dómsins frá 20. október 2004 og getur því ofbeldisbrot það sem hann þar var sakfelldur fyrir ekki haft ítrekunaráhrif við ákvörðun refsingar í þessu máli sbr. 61. gr. almennra hegningarlaga.

Með broti sínu nú hefur ákærði rofið skilorð fyrrnefnds tveggja mánaða fangelsisdóms sem hann hlaut 7. júlí 2006. Ber því í samræmi við ákvæði 60. gr. almennra hegningarlaga að taka refsingu þess dóms upp og dæma honum nú refsingu í einu lagi eftir reglum 77. gr. almennra hegningarlaga. Það brot sem ákærði er nú sakfelldur fyrir verður að telja fólskulegt. Hafa verður þó í huga að afleiðingar brotsins urðu ekki miklar og virðast ekki varanlegar. Með hliðsjón af þessu þykir refsing ákærða nú hæfilega ákveðin þriggja mánaða fangelsi. Ákærði lýsti því fyrir dómnum að hann hefði reynt að snúa af þeirri braut sem sakavottorð hans ber með sér að hann hafi verið á. Fær þetta nokkra stoð í sakavottorði hans og þeim dómum sem hann hefur hlotið, en alvarlegustu brot hans eru framin fyrir lok ársins 2003. Þó þetta sé virt ákærða til hagsbóta verður ekki talið að fyrir liggi rök til þess að skilorðsbinda fangelsisrefsingu hans nú.

Bótakrafa Í-kk-ef S-kk-ef R-kk-ef er sundurliðuð þannig að hann krefst 19.024 króna í þjáningabætur samkvæmt 3. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, miskabóta að fjárhæð 180.000 krónur skv. 26. gr. sömu laga, bóta vegna tímabundins atvinnutjóns, skv. 1. og 2. gr. sömu laga að fjárhæð 87.701 króna, bóta vegna tjóns á fötum að fjárhæð 22.290 krónur og loks bóta vegna lögmannskostnaðar að fjárhæð 62.250 krónur að viðbættum kostnaði að mati dómsins vegna vinnu lögmannsins við að gæta hagsmuna bótakrefjanda fyrir dómi í máli þessu. Ákærði mótmælti því við munnlegan flutning málsins að líklegt væri að framangreint tjón hefði hlotist af þeirri háttsemi sem ákært er fyrir.

Af læknisvottorði sem fyrir liggur í málinu, sem og af framburði Í-kk-ef S-kk-ef R-kk-ef sjálfs fyrir dómi verður ráðið að ástæða þess að hann var frá vinnu sökum þeirra áverka sem hann hlaut umrætt sinn var einkum bakverkir og rekur hann þessa bakverki sjálfur til þess að sparkað hafi verið í líkama hans. Verður ekki talið sýnt að þessar afleiðingar hafi með vissu orðið vegna þess sparks sem ákærði er sakfelldur fyrir, enda leiddar líkur að því eins og fram kemur hér að framan að Í-kk-nf hafi orðið fyrir frekara ofbeldi sem ekki verður fullyrt að hafi verið af hendi ákærða. Er það því mat dómsins að ekki séu efni til að fallast á bótakröfu eins og hún er fram sett að því er varðar þjáningabætur, tímabundið atvinnutjón og tjón á fötum. Verður bótakröfu Í-kk-ef því sjálfkrafa vísað frá dómi að því er þessa kröfuliði varðar. Hins vegar þykir Í-kk-nf eiga rétt til miskabóta á grundvelli 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 úr hendi ákærða vegna þess sparks sem hann varð fyrir. Þykja miskabætur hæfilega ákveðnar 80.000 krónur. Þá verður ákærði dæmdur til að greiða bætur vegna lögmannskostnaðar sem þykja hæfilega metnar 49.800 krónur og er virðisaukaskattur meðtalinn í þeirri fjárhæð. Samtals nemur því dæmd bótafjárhæð 129.800 krónur, sem ákærða ber að greiða með vöxtum og dráttarvöxtum eins og nánar greinir í dómsorði. Við ákvörðun upphafsdags dráttarvaxta er litið til þess að ekki verður séð að ákærða hafi við rannsókn lögreglu verið kynnt bótakrafa eftir að hún kom fram. Verður ekki séð að það hafi verið gert fyrr en við fyrirtöku máls þessa 21. nóvember sl.

Með hliðsjón af niðurstöðu málsins ber að dæma ákærða til greiðslu sakarkostnaðar sem samkvæmt gögnum málsins er 6.000 krónur vegna áverkavottorðs.

Dóm þennan kveður upp H-kk-nf B-kk-nf dómstjóri.

Dómsorð:

Ákærði, V-kk-nf N-kk-nf S-kk-nf, sæti fangelsi í þrjá mánuði.

Ákærði greiði sakarkostnað að fjárhæð 6.000 krónur.

Ákærði greiði Í-kk-þgf S-kk-þgf R-kk-þgf 129.800 krónur með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðbætur frá 8. mars 2008 til 21. desember 2008, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Vísað er frá dómi kröfum Í-kk-ef S-kk-ef R-kk-ef um greiðslu þjáningabóta, bóta fyrir tímabundið atvinnutjón og bóta fyrir tjón á fötum.

H-kk-nf B-kk-nf