S-575/2022

Mál þetta, sem dómtekið 16. mars sl., var höfðað með ákæru, útgefinni af héraðssaksóknara 26. janúar 2022, á hendur: „X, kennitala [...], [...], Reykjavík, I.

Fyrir brot gegn valdstjórninni, með því að hafa að kvöldi mánudagsins 18. október [2021] í lögreglubifreið nr. [...]í portinu við lögreglustöðina við Hverfisgötu í Reykjavík, hrækt á lögreglumann [...]er var þar við skyldustörf, með þeim afleiðingum að hrákinn lenti á vinstra læri lögreglumannsins.

Telst þetta varða við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaganr. 19/1940.

[...]

II.

Fyrir brot gegn blygðunarsemi og barnaverndarlögum, með því að hafa laugardaginn 17. október 2020 utandyra við [...] í Reykjavík, berað kynfæri sín og kastað af sér þvagi í viðurvist barnanna A, kt. [...], B, kt. [...], C, kt. [...], og D, kt. [...], og þannig sýnt af sér ósiðlegt og lostugt athæfi en háttsemin var til þess fallin að særa blygðunarsemi barnanna.

Telst þetta varða við 209. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002.

[...]

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkröfur:

Af hálfu E, kt. [...], fyrir hönd ólögráða dóttur hennar B, kt. [...], er gerð krafa greiðslu skaðabóta úr hendi ákærða alls að fjárhæð 625.000 kr. auk lögmannskostnaðar vegna málsins sem áfallinn er við kröfugerð. Þá er gerð krafa um vexti af ofangreindri fjárhæð skv. 8. gr. um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, frá 1. nóvember 2020 [þar] til mánuður er liðinn frá því ákærða var kynnt bótakrafa þessi en dráttarvaxta skv. III. kafla s. l. frá þeim degi til greiðsludags, sbr. 9. gr. sömu laga. Jafnframt er krafist málskostnaðar úr hendi ákærða að mati dómsins eða samkvæmt síðar framlögðum reikningi, og að þóknun réttargæslumanns verði greidd úr ríkissjóði.

Af hálfu F, kt. [...], fyrir hönd ólögráða dóttur hennar C, kt. [...], er gerð krafa greiðslu skaðabóta úr hendi ákærða alls að fjárhæð 625.000 kr. auk lögmannskostnaðar vegna málsins sem áfallinn er við kröfugerð. Þá er gerð krafa um vexti af ofangreindri fjárhæð skv. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, frá 1. nóvember 2020 [þar] til mánuður er liðinn frá því ákærða var kynnt bótakrafa þessi, en dráttarvaxta skv. III. kafla s. l. frá þeim degi til greiðsludags, sbr. 9. gr. sömu laga. Jafnframt er krafist málskostnaðar úr hendi ákærða að mati dómsins eða samkvæmt síðar framlögðum reikningi, og að þóknun réttargæslumanns verði greidd úr ríkissjóði.

Af hálfu F, kt. [...], fyrir hönd ólögráða dóttur hennar D, kt. [...], er gerð krafa greiðslu skaðabóta úr hendi ákærða alls að fjárhæð 625.000 kr. auk lögmannskostnaðar vegna málsins sem áfallinn er við kröfugerð. Þá er gerð krafa um vexti af ofangreindri fjárhæð skv. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, frá 1. nóvember 2020 [þar] til mánuður er liðinn frá því ákærða var kynnt bótakrafa þessi, en dráttarvaxta skv. III. kafla s. l. frá þeim degi til greiðsludags, sbr. 9. gr. sömu laga. Jafnframt er krafist málskostnaðar úr hendi ákærða að mati dómsins eða samkvæmt síðar framlögðum reikningi, og að þóknun réttargæslumanns verði greidd úr ríkissjóði.

Af hálfu G, kt. [...], fyrir hönd ólögráða sonar hans A, kt. [...], er gerð krafa greiðslu skaðabóta úr hendi ákærða alls að fjárhæð 625.000 kr. auk lögmannskostnaðar vegna málsins sem áfallinn er við kröfugerð. Þá er gerð krafa um vexti af ofangreindri fjárhæð skv. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, frá 1. nóvember 2020 [þar] til mánuður er liðinn frá því ákærða var kynnt bótakrafa þessi, en dráttarvaxta skv. III. kafla s. l. frá þeim degi til greiðsludags, sbr. 9. gr. sömu laga. Jafnframt er krafist málskostnaðar úr hendi ákærða að mati dómsins eða samkvæmt síðar framlögðum reikningi, og að þóknun réttargæslumanns verði greidd úr ríkissjóði.“

Málið var þingfest 15. febrúar sl. og var þá bókað eftir sækjanda að láðst hefði að tilgreina ártal í I. kafla ákærunnar en það ætti að vera 2021 og var ákæran leiðrétt til samræmis við það.

Ákærði krefst þess að hann verði dæmdur til vægustu refsingar er lög leyfa vegna I. ákæruliðar og sýknaður af II. ákærulið en til vara að honum verið dæmd vægasta refsing er lög leyfa einnig vegna þess ákæruliðar. Þá krefst ákærði þess að bótakröfum verði aðallega vísað frá dómi en til vara að bætur verði stórlega lækkaðar. Loks krefst verjandi ákærða hæfilegra málsvarnarlauna að mati dómsins sem greiðist úr ríkissjóði.

I Málsatvik

Lögreglu var 17. október 2020 tilkynnt að maður hefði verið að bera sig fyrir börnum við [...]. Kom fram að sami maður hefði áður verið að bera sig á þessu svæði og vaknaði grunur lögreglu um að þetta væri ákærði. Var honum lýst sem dökkum yfirlitum, í dökkri úlpu og á bláu hjóli og var talið að hann hefði hjólað af vettvangi í átt að [...]. Á vettvangi bárust lögreglu upplýsingar um að foreldri eins barnanna hefði séð ákærða við [...]. S ást þar til manns sem samsvaraði lýsingunni og var hann stöðvaður og handtekinn. Í ljós kom að fjögur börn, H, B, D og A, hefðu elt ákærða úr [...] á [...] og sögðu þau þetta vera manninn sem hefði verið að bera sig. Kváðust þau öll hafa séð ákærða taka út typpið á sér og pissa fyrir framan þau og hefði hann ekkert gert til að leyna því. Þeim hefði fundist þetta vera óþægilegt. Var í kjölfarið haft samband við foreldra barnanna.

Dómskýrslur voru teknar í Barnahúsi af brotaþolum og hugsanlegum vitnum sem þá voru öll 12 ára gömul.

C kvaðst hafa verið að spila fótbolta og séð ákærða sitja þarna og beðið tvær stelpur að koma með sér og kíkja á hann. Hann hefði sagt þeim að fara og að hann væri að horfa á fótbolta þegar þær spurðu hvað hann væri að gera. Hann hefði verið að drekka bjór og náð í meiri bjór á hjólið sitt og byrjað að drekka hann. Síðan hefði hann staðið upp og sýnt þeim typpið á sér og síðan byrjað að pissa og hefði hann þá snúið að þeim öllum. Hefðu allir sagt að ákærði hefði verið að sýna á sér typpið en vitnið kvaðst halda að hann hefði bara ætlað að pissa. Sagði vitnið að það hefði liðið um mínúta frá því að hann sýndi á sér typpið og þangað til hann byrjaði að pissa. Hefði hann rennt niður buxnaklaufinni en ekki girt niður um sig. Síðan hefði ákærði hjólað í burtu og hefðu hún og nokkrir aðrir krakkar elt hann en hún svo hætt því. Kvað hún sér hafa liðið hrikalega illa þegar þetta gerðist. Hefði henni fundist eins og hann ætlaði að gera þeim eitthvað.

A sagði ákærða hafa verið að fylgjast með þeim spila fótbolta og á meðan verið að drekka bjór og hefði hann verið orðinn drukkinn. Þau hefðu reynt að tala við ákærða en ekki skilið hann og farið aftur að spila. Ákærði hefði þá tekið typpið á sér út og pissað fyrir framan þau og hefðu þau þá hringt í lögreglu. Hefði ákærði ekki farið afsíðis heldur snúið að þeim og virst vera sama þótt þau sæju þetta. Ákærði hefði síðan hjólað í burtu og hann og þrír aðrir krakkar elt hann og hefði lögregla handtekið ákærða niðri í bæ og talað við þau. Kvaðst hann hafa verið mjög hissa þegar ákærði byrjaði að pissa og hefði sér liðið illa við að sjá þetta. Taldi hann að ákærði hefði bara verið að pissa en ekki sýna þeim typpið af ásettu ráði. Sagði vitnið að um 1,7 metrar hefðu verið milli sín og ákærða þegar hann var að pissa. Hefði ákærði staðið uppi við grindverk og haldið í það með annarri hendi og talað óskýrt. Hann hefði staðið beint fyrir framan hann og ekki verið að reyna að fela þetta fyrir þeim.

B sagði ákærða hafa verið að fylgjast með þeim spila fótbolta og tala eitthvað á sínu tungumáli og þau ákveðið að fara nær honum og tala við hann. Það hefði ekki gengið vel og hefði ákærði síðan tekið buxurnar niður á lærin og pissað fyrir framan þau og sagt:„look here, look here, I have small“og hefði hann þá haldið í typpið á sér. Ákærði hefði ekki farið afsíðis til að pissa heldur gert það þar sem hann stóð og þá snúið beint að þeim. Kvaðst hún telja að ákærði hefði bæði verið að sýna á sér typpið og pissa þegar hann tók í typpið á sér. Þau hefðu þá farið í burtu og ákærði tekið aftur upp buxurnar. Síðan hefðu þau hringt í lögreglu en ákærði hjólað í burtu og hefði hann verið drukkinn og varla getað hjólað. Hún og nokkrir aðrir krakkar hefðu elt hann. Kvað hún sér hafa liðið skringilega þegar hún sá þetta og verið hissa að hann skyldi gera þetta.

D kvaðst hafa verið að spila fótbolta og hefði ákærði komið til að horfa á þau. Þau hefðu farið til hans og hann þá allt í einu opnað buxnaklaufina og byrjað að pissa. Þau hefðu öll bakkað frá og taldi vitnið að hún hefði verið um fjóra metra frá ákærða þegar hann byrjaði að pissa og hefði hann þá snúið að þeim. Kvaðst hún ekki vita hvort ákærði hefði verið að sýna á sér typpið eða bara að pissa. Þegar hann var að pissa hefði hann sagt: „ it ́s very small“. Síðan hefði hann farið hjólandi í burtu og þau elt hann niður í bæ og hringt í lögreglu. Sagði hún að sér hefði verið illt í maganum, verið hrædd og fundist þetta vera óþægilegt og liðið illa. Nú þegar hún hugsi um þetta líði henni skringilega.

H sagði ákærða hafa verið á vettvangi og verið drukkinn og hefði hann sagt einhverja vitleysu. Skömmu síðar hefði hann pissað fyrir framan einhverja krakka en sjálfur hefði hann eiginlega ekki séð það. Hann hefði ásamt A, B og D elt ákærða og hefði lögreglan síðan rætt við þau um atvik.

I sagði ákærða hafa verið við völlinn þar sem hún og fleiri voru að spila fótbolta. Nokkrir krakkar hefðu farið til hans en hann sagt þeim að fara. Síðan hefði hann girt niður um sig og þau þá hringt í lögreglu og á meðan þau biðu eftir lögreglunni hefði ákærði hjólað af stað og hefðu fjórir vinir hennar elt hann. Kvaðst hún ekki hafa séð þegar ákærði girti niður um sig en krakkarnir hefðu öskrað að hann væri að því og hlaupið. Ákærði hefði verið áfram með buxurnar á hælunum og teldi vitnið að hún hefði séð hann sitjandi þannig. Þá hefði hún verið um fimm metra frá honum og ákærði líklega snúið að henni. Kvaðst hún ekki vera viss hvort ákærði hefði verið að sýna á sér typpið eða bara pissa.

J sagði að ákærði hefði verið við fótboltavöllinn að drekka. Sagði hann nokkra krakka, en ekki hann, hafa farið nær honum og hefði hann þá allt í einu byrjað að pissa fyrir framan krakkana og sagt eitthvað sem enginn skildi. Þau hefðu síðan hringt í lögreglu. Sjálfur hefði hann verið að spila fótbolta þegar þetta gerðist en verið sagt frá þessu.

Ákærði gaf skýrslu hjá lögreglu daginn eftir að atvik gerðust. Neitaði hann sakargiftum og sagði þær ósannar. Hann kvaðst hafa setið einn við völlinn og verið að drekka bjór. Fimm krakkar hefðu komið til hans og sagt honum að fara, hann væri vírus, o g strítt honum. Kvaðst hann hafa sagt þeim að fara í burtu. Væru þessi börn að vinna með lögreglunni. Krakkarnir hefðu ekki farið og hefði hann þá tekið bjórinn sinn og farið en þau elt hann rúmlega kílómetra leið og síðan hefði lögreglan komið. Spurður kvaðst ákærði hafa pissað fyrir framan krakkana áður en hann fór og kvaðst hann hafa haldið í typpið á sér og sagt við eina stelpuna að þegar hún yrði eldri þyrfti hún kannski „þessi typpi“. Hefðu krakkarnir líklega verið sex eða sjö, þar af líklega tvær eða þrjár stelpur.

II

Framburður ákærða og vitna fyrir dómi Ákærða var kynnt sakarefnið fyrir dómi og sagði hann þessi atvik hafa gerst eins og þar er lýst en hann neitaði sök. Hann hefði verið að pissa þegar þrír strákar og ein stelpa hefðu komið til hans. Kvaðst hann hafa verið vel vakandi og ekki undir áhrifum þegar atvik gerðust og muna þau vel. Hann hefði verið að pissa og væri frásögn hans af atvikum rétt þrátt fyrir að brotaþolar lýstu þeim að einhverju leyti öðruvísi. Væri hann ekki barnaníðingur. Kvaðst hann hafa verið langt í burtu frá þeim þegar hann pissaði. Þau hefðu síðan farið í burtu en komið aftur til hans. Stelpa sem var þarna hefði viljað fá kynlíf og hefði hann spurt hana hvernig henni líkaði og hvort hún vildi horfa á þetta og hefði hún sagt „já“. Var ákærða kynnt að einn brotaþola, stúlka, hefði lýst því að hún hefði talað við ákærða og hann þá sagt: „look here I have small“, og hann spurður hvort þettaværi rétt. Sagði ákærði þá að stúlkan hefði komið þegar hann var að pissa og hefði hann þá sagt: „horfðu á þetta“ af því að hún vildi sjá þetta.

Ákærði kvaðst hafa búið á Íslandi í sjö ár. Hann kæmi daglega að [...]. Hann drykki tíu bjóra á dag og þyrfti því oft að pissa og það gerði hann oft við völlinn. Ákærði kvaðst muna eftir að hafa farið hjólandi af vettvangi og að krakkarnir hefðu elt hann. Krakkarnir hefðu verið langt í burtu þegar hann byrjaði að pissa. Þegar hann pissaði þarna væri hann stundum um 20 metra frá krökkunum og stundum pissaði hann „baka til“ ogekki alltaf á sama stað. Var ákærði spurður hvort hann hefði gert ráð fyrir því að krakkarnir sæju til hans þegar hann byrjaði að pissa og sagði ákærði að einhver hefði sent krakkana til hans en það hefði ekki verið tilviljun að þau komu. Var ákærða kynnt að brotaþolar hefðu lýst því að þeim hefði fundist það vera óþægilegt að hann væri að pissa fyrir framan þá og sagði ákærði þá „nei,“ þau þekktu hann og væru alltaf hjá honum.

K, móðir brotaþola A, sagði lögreglu hafa haft samband við sig og tilkynnt sér að krakkarnir hefðu haft samband og látið vita af ákærða. Sonur hennar hefði verið tregur til að tala um þetta en sagt að maður hefði pissað fyrir framan þau en komið sér undan því að lýsa þessu nánar. Kvaðst hann helst ekki vilja ræða þetta því þá færi hann að hugsa um þetta. Honum hefði fundist maðurinn skrítinn og krakkarnir hefðu frétt að hann hefði oft komið þangað áður. Hefðu þau látið lögreglu vita svo að hægt væri að stoppa hann. Fram hefði komið hjá A að ákærði hefði pissað fyrir framan þau þannig að þau hefðu átt auðvelt með að sjá kynfæri hans. Eftir þetta hefði hann forðast að ganga einn um [...], t. d. þegar hann færi í sund. Þá hefði hann alltaf verið kvíðinn og hefði það aukist á síðustu árum en vitnið gæti ekki sagt til um hvort þessi atvik hefðu þar áhrif.

E, móðir brotaþola B, sagði hana hafa hringt í vitnið og verið þá í sjokki og sagt henni frá því sem gerðist. Einnig hefði lögreglan talað við hana um atvik. B hefði sagt henni að hún hefði verið niðri í [...] og hefði ákærði kallað á krakkana og þau farið til hans. Hefði hann þá tekið út á sér typpið og pissað og eftir það fiktað við typpið á sér. Kvaðst hún hafa rætt þetta við B þegar hún kom heim en B hefði líka þótt þetta dálítið fyndið, og teldi vitnið að það hefði verið taugaveiklun hjá henni. B hefði mikið rætt um þessi atvik fyrst eftir að þau gerðust. Í kjölfarið hefði hún verið mjög upptekin af typpum og m. a. verið að teikna þau. Þá væri B yfirleitt sjálfstæð en eftir þetta þyrði hún ekki að ganga ein heim eftir æfingar en hún æfi hjá B. Einnig væri hún hrædd við drukkið fólk og teldi vitnið að hún setti samasemmerki milli þess að vera drukkinn og sýna kynfæri sín. Teldi vitnið því að þessi atvik hefðu haft miklar afleiðingar fyrir B.

F, móðir brotaþolanna C og D, sagði að þær hefðu hringt í sig og látið vita hvað hefði gerst. Önnur þeirra hefði elt ákærða og þá verið með lögreglu í símanum. Sagði vitnið að ákærði væri búinn að vera mikið niðri í [...]en hann hefði aldrei náðst og hefðu börnin í raun tekið málin í sínar hendur. Sagan segði að ákærði hefði oft pissað fyrir framan börnin. Kvaðst hún ekki vita hvort hann hefði verið að pissa en hann hefði sýnt á sér typpið. Hann hefði síðan farið í burtu á hjóli, drukkinn, og krakkarnir elt hann. Vitnið kvaðst telja að stelpurnar hefðu eitthvað rætt umþessi atvik sín á milli. Þær hefðu orðið hræddar en vitnið reynt að draga úr því. Þá sagði vitnið að fólk sem væri að drekka færi í taugarnar á þeim en ekki vita hvort það tengdist þessu, en ákærði væri alltaf drukkinn.

III

Niðurstaða

Ákærði hefur skýlaust játað þá háttsemi sem honum er gefin að sök í I. kafla ákærunnar. Farið var með mál þetta, hvað það ákæruefni varðar, samkvæmt 164. gr. laga um meðferð sakamála og var það tekið til dóms án frekari sönnunarfærslu. Um málsatvik er vísað til ákæru. Ákærði hefur skýlaust játað þetta brot sitt. Játning ákærða fær fulla stoð í gögnum málsins. Sannað er með játningu ákærða og öðrum gögnum málsins að hann hafi gerst sekur um þá háttsemi sem honum er þar gefin að sök og telst brot ákærða vera réttilega heimfært til refsiákvæða.

Ákærði er í II. kafla ákærður fyrir brot gegn blygðunarsemi, sbr. 209. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Er hann ákærður fyrir að hafa berað á sér kynfærin og kastað af sér þvagi í viðurvist fjögurra barna. Samkvæmt 209. gr. almennra hegningarlaga skal hver sá sem með lostugu athæfi særir blygðunarsemi manna eða er til opinbers hneykslis sæta fangelsi allt að fjórum árum en sex mánuðum eða sektum ef brot er smávægilegt. Samkvæmt greinargerð er fylgdi 209. gr. laga nr. 19/1940 fellur undir ákvæðið fyrst og fremst ýmiss konar háttsemi önnur en káf og þukl á líkama, t. d. gægjur á glugga, berháttun og önnur strípihneigð og klúrt orðbragð í síma. Er þar ekki um að ræða tæmandi upptalningu á þeirri háttsemi sem felld verður undir lagaákvæðið. Með lostugu athæfi í skilningi lagaákvæðisins er átt við athöfn af kynferðislegum toga sem gengur skemmra en samræði og önnur kynferðismök. Ekki er þó skilyrði að viðkomandi hafi fengið eitthvað kynferðislegt út úr athöfninni. Þá er það ekki skilyrði að sýnt hafi verið fram á að blygðunarsemi manna hafi raunverulega verið særð heldur er nægjanlegt að háttsemin hafi verið til þess fallin að særa blygðunarsemi annars manns.

Ákærði neitar sök. Framburður hans fyrir dómi var nokkuð óljós en í meginatriðum í samræmi við þann framburð sem hann gaf hjá lögreglu. Viðurkenndi hann að hafa kastað af sér þvagi fyrir framan börn en sagði þau hafa komið að eftir að hann var byrjaður að pissa. Brotaþolar gáfu öll skýrslu í Barnahúsi við rannsókn málsins. Bar þeim saman um að ákærði hefði pissað fyrir framan þau og enga tilraun gert til að leyna því og báru auk þess flest um að hann hefði verið drukkinn. Framburður þeirra er hins vegar misvísandi hvað það varðar að þau teldu að hann hefði einnig verið að sýna þeim kynfæri sín en ekki einungis að kasta af sér þvagi. Öll kváðust þau hafa séð kynfæri ákærða umrætt sinn.

Af málsgögnum verður ráðið að ákærði hafi oft áður verið við fótboltavöllinn þegar börn voru þar að spila. Fyrir dómi kvaðst ákærði fara þangað daglega og drekka daglega um tíu bjóra. Hann þyrfti oft að kasta af sér þvagi þegar hann væri þarna og væri þá misjafnt hvað hann væri langt frá krökkunum. Samkvæmt framangreindu og af lýsingum brotaþola verður ráðið að ákærði hafi verið drukkinn þegar atvik gerðust. Engu að síður hlaut ákærða að vera ljóst að börnin voru í sjónfæri við hann. Gerði hann enga tilraun til að hylja kynfæri sín og sneri að brotaþolum á meðan hann kastaði af sér þvagi. Er það mat dómsins að framburður bæði brotaþola og ákærða sé trúverðugur í meginatriðum og er um margt samræmi í framburði þeirra. Telur dómurinn, á grundvelli þeirra lýsinga sem fram eru komnar á atvikum af hálfu vitna, sannað að ákærði hafi berað kynfæri sín og kastað af sér þvagi í viðurvist barnanna.

Eins og rakið hefur verið þá bar ákærði um að hafa sett fram athugasemd við stúlku sem var viðstödd á meðan hann kastaði af sér þvagi og beint þannig athygli að kynfærum sínum. Báru tveir brotaþolar um að hafa heyrt ákærða koma með slíka athugasemd. Með vísan til framangreinds telur dómurinn að um lostugt athæfi hafi verið að ræða í skilningi 209. gr. Þau börn sem voru á vettvangi voru einungis 12 ára gömul og má af upptökum af framburði þeirra við rannsókn málsins ætla að útlit þeirra sé almennt í samræmi við aldur þeirra. Gat ákærða því ekki dulist að um svo ung börn var að ræða. Í ljósi þess er það mat dómsins að sú háttsemi ákærða að bera kynfæri sín og kasta af sér þvagi fyrir framan börnin hafi verið til þess fallin að særa blygðunarsemi þeirra. Einnig kom fram í framburði allra brotaþola að háttsemi ákærða hefði valdið þeim vanlíðan. Af atvikum má ráða að þau upplifðu háttsemi ákærða alvarlega og bæði kölluðu til lögreglu og eltu ákærða á leið hans frá vettvangi til að tryggja að lögregla gæti haft afskipti af honum. Eins og atvikum er háttað verður háttsemi ákærða talin falla undir 209. gr. laga nr. 19/1940. Að þessu virtu telur dómurinn sannað, sbr. 108. og 109. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi sem lýst er í ákæru og er brot hansþar réttilega heimfært til refsiákvæða, en vegna ungs aldurs brotaþola verður háttsemi ákærða jafnframt talin varða við 3. mgr. 99. gr. laga nr. 80/2002 sem ósiðlegt athæfi.

IV

Ákærði er fæddur í [...]. Samkvæmt framlögðu sakavottorði, dagsettu 17. desember 2021, var ákærði með dómi héraðsdóms [...]sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 106. gr. laga nr. 19/1940 og dæmdur í 60 daga fangelsi skilorðsbundið í tvö ár. Þá var hann með dómi héraðsdóms [...]dæmdur til greiðslu sektar vegna brots gegn lögum um ávana- og fíkniefni nr. 65/1974. Ákærði framdi brot það sem greinir í II. kafla ákærunnar á meðan hann var á skilorði vegna dómsins frá [...] og telst hann með því hafa rofið skilorð dómsins. Verður, með vísan til 60. gr. laga nr. 19/1940, refsing ákærða samkvæmt þeim dómi dæmd upp og refsing dæmd í einu lagi fyrir öll brotin.

Við ákvörðun refsingar ákærða er, auk framangreinds, til þyngingar litið til 1., 3. og 7. töluliðar 1. mgr. 70. gr. laga nr. 19/1940, en brot hans samkvæmt II. kafla beindist að börnum sem stödd voru á stað þar sem þau áttu að geta upplifað sig örugg. Þá beindist brot ákærða samkvæmt I. kafla að lögreglumanni sem var að sinna skyldustarfi sínu. Jafnframt lítur dómurinn til refsimildunar til aðstæðna ákærða sem er heimilislaus og eru félagslegar aðstæður hans mjög bágar. Í ljósi alls framangreinds, sakarefnis máls þessa, og 77. gr. laga nr. 19/1940 þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í fimm mánuði en fresta skal fullnustu hennar og hún bundin skilorði eins og í dómsorði greinir.

VÍ málinu gera allir brotaþolarnir kröfu um miskabætur að fjárhæð 500.000 krónur og lögmannskostnað að fjárhæð 125.000 krónur, auk vaxta og dráttarvaxta. Ákærði hefur verið sakfelldur fyrir brot gegn 209. gr. laga nr. 19/1940 og 3. mgr. 99. gr. laga nr. 80/2002 gagnvart brotaþolum. Hefur ákærði með háttsemi sinni bakað sér bótaábyrgð á grundvelli 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Er háttsemi ákærða til þess fallin að valda brotaþolum miska. Engin sérfræðigögn liggja fyrir um líðan brotaþola en þau báru sjálf um vanlíðan vegna háttsemi ákærða auk þess sem foreldrar þeirra lýstu afleiðingum atviksins fyrir brotaþola. Þykir fjárhæð miskabóta hæfilega ákveðin, með hliðsjón af atvikum og dómafordæmum, 200.000 krónur, til hvers brotaþola, auk vaxta og dráttarvaxta eins og nánar greinir í dómsorði. Er kröfu um greiðslu lögmannskostnaðar hafnað með vísan til 3. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008. Þá er upphafstími dráttarvaxta ákveðinn með hliðsjón af því að ákærða voru birtar bótakröfurnar við þingfestingu málsins.

VI

Ákærði greiði málsvarnarlaun skipaðra verjenda sinna, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef lögmanns, og B-kk-ef E-kk-ef lögmanns, sem skipaður var verjandi ákærða á rannsóknarstigi, og þóknun réttargæslumanna brotaþola, eins og í dómsorði greinir. Hefur við ákvörðun málsvarnarlauna og þóknunar réttargæslumanna verið tekið tillit til virðisaukaskatts og þess að annar réttargæslumannanna var samhliða að gæta hagsmuna fleiri en eins brotaþola.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið S-kvk-nf R-kvk-nf A-kvk-nf saksóknarfulltrúi.

S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

DÓMSORÐ:

Ákærði, X, sæti fangelsi í f immmánuðien fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði B, C, D og A, hverju um sig, 200.000 krónur, auk vaxta samkvæmt 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, frá 1. nóvember 2020 til 15. mars 2022, en með dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla, sbr.9. gr., sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði greiði málsvarnarlaun skipaðra verjenda sinna, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef lögmanns, 500.000 krónur og B-kk-ef E-kk-ef lögmanns, 3 00.000 krónur, og þóknun skipaðra réttargæslumanna brotaþola, Þ-kvk-ef I-kvk-ef J-kvk-ef lögmanns vegna B, 20 0.000 krónur, vegna C, 20 0.000 krónur, og vegna D, 20 0.000 krónur, og þóknun G-kvk-ef B-kvk-ef B-kvk-ef lögmanns, vegna A, 2 8 0.000 krónur.

S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf