S-7/2017

Árið 2017, mánudaginn 10. apríl, er á dómþingi Héraðsdóms Suðurlands, sem háð er að Austurvegi 4, Selfossi, af S-kk-þgf G. G-kk-þgf héraðsdómara, kveðinn upp í máli nr. S-7/2017, svohljóðandi

ú r s k u r ð u r:

Lögreglustjórinn í Vestmannaeyjum höfðaði mál þetta með ákæru útgefinni 30. desember 2016, á hendur A og B, ásamt tveimur öðrum mönnum

„ ...

II.

fyrir hættubrot

á hendur ákærðu A og B með því að hafa að kvöldi mánudagsins 26. júní 2016 af gáska og á ófyrirleitinn hátt stofnað heilsu C og D í augljósan háska með því að hafa velt bifreiðinni […] á vinstri hliðina þrátt fyrir að hafa vitað af þeim C og D inn í bifreiðinni en C og D urðu bæði fyrir líkamstjóni við brotið.

(Mál nr. 318-2016-6682)

Telst brot ákærðu samkvæmt I. lið ákærunnar varða við 1. mgr. 257. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með síðari breytingum en brot ákærðu A og B samkvæmt II. lið ákærunnar varða við 4. mgr. 220. gr. almennra hegningarlaga nr.19/1940 með síðari breytingum.

Þess er krafist að ákærðu verði dæmdir til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Eins og áður segir var málið upphaflega höfðað á hendur ákærðu og tveimur öðrum mönnum, fyrir eignaspjöll umrætt sinn með því að hafa valdið skemmdum á téðri bifreið með því að velta henni. Þá var jafnframt höfð uppi bótakrafa á hendur öllum ákærðu.

Málið var þingfest 27. janúar 2017.

Í þinghaldi 15. febrúar 2017 var fallið frá bótakröfunni á hendur öllum ákærðu og þá féll ákæruvaldið frá ákærulið I þar sem ákærðu A og B, ásamt hinum tveimur, voru gefin að sök eignaspjöll eins og áður segir.

Ákærðu hafa ekki tekið afstöðu til sakargifta, en krefjast þess báðir að ákærunni verði vísað frá dómi. Fór fram munnlegur málflutningur um þá kröfu 15. mars 2017 og var hún tekin til úrskurðar að honum loknum.

Málavextir

Samkvæmt frumskýrslu lögreglu á Suðurlandi hófst mál þetta með því að seint um kvöld 27. júní 2016 barst tilkynning um slagsmál utan við Kaffi Selfoss og fylgdi sögunni að jafnframt hefði bifreið verið velt á hliðina.

Hófst rannsókn málsins strax daginn eftir hjá lögreglunni á Suðurlandi og bera skýrslur með sér að málið hafi þá einungis verið rannsakað sem minniháttar eignaspjöll.

Þegar rannsókn málsins var skammt á veg komin sendi Lögreglustjórinn á Suðurlandi málið til ríkissaksóknara „til þóknanlegrar afgreiðslu“, með bréfi dags. 29. júní 2016. Var tekið fram í bréfinu að málið væri sent ríkissaksóknara vegna vanhæfis og var vísað til 2. mgr. 24. gr. laga nr. 88/2008. Var þess farið á leit í bréfinu að ríkissaksóknari fæli rannsókn málsins og eftir atvikum saksókn þess, öðru lögregluembætti. Í bréfi lögreglustjórans var tekið fram að málið varðaði meint eignaspjöll og hugsanlegar líkamsmeiðingar.

Með bréfi 12. júlí 2016 sendi ríkissaksóknari Lögreglustjóranum í Vestmannaeyjum, málið „til viðeigandi meðferðar“ eins og segir í bréfinu. Var í bréfi ríkissaksóknara vísað til áðurgreinds bréfs Lögreglustjórans á Suðurlandi, sem og til 3. mgr. 21. gr., 2. mgr. 24. gr. og 3. mgr. 26. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Lauk Lögreglustjórinn í Vestmannaeyjum rannsókn málsins og gaf að henni lokinni út þá ákæru sem að framan er lýst, en ekki verður séð að frekari bréfaskipti, en að framan greinir, hafi átt sér stað milli ríkissaksóknara og Lögreglustjórans í Vestmannaeyjum út af málinu.

Forsendur og niðurstaða

Í máli þessu eru ákærðu gefin að sök brot gegn 4. mgr. 220. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 eins og nánar er lýst í ákærunni.

Í III. kafla laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála er fjallað um ákæruvaldið og skipan þess. Kemur þar fram að ákærendur eru ríkissaksóknari, héraðssaksóknari og lögreglustjórar, auk tiltekinna undirmanna þeirra, í þeirra umboði.

Í 21. gr. laga nr. 88/2008 er kveðið á um að ríkissaksóknari fari með ákæruvald vegna brota gegn X. kafla almennra hegningarlaga nr. 19/1940, svo og önnur þau mál þar sem ráðherra tekur ákvörðun um saksókn, sbr. 2. mgr. 19. gr. laga nr. 88/2008, en jafnframt kemur fram að ríkissaksóknari getur endranær tekið saksókn í sínar hendur, þar á meðal gefið út ákæru eða tekið við saksókn máls fyrir dómi hvenær sem hann telur þess þörf.

Í 23. gr. laga nr. 88/2008 er kveðið á um ákæruvald héraðssaksóknara og til hvaða brota gegn almennum hegningarlögum það nær. Kemur m.a. fram í h-staflið 1. mgr. 23. gr. að héraðssaksóknari höfðar sakamál ef um er að ræða „brot á ákvæðum XXIII. kafla laganna, öðrum en 215. gr. ef brot tengist broti á umferðarlögum, og 217. gr., 1. mgr. 218. gr., [218. gr. b] 1) og 219. gr.,“

Fer því héraðssaksóknari með ákæruvald vegna brota gegn 4. mgr. 220. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, en lögreglustjóri höfðar ekki sakamál vegna slíks brots, nema honum sé sérstaklega falin slík málshöfðun sbr. 5. mgr. 21. gr., laga nr. 88/2008.

Þegar ríkissaksóknari sendi rannsóknargögn málsins til Lögreglustjórans í Vestmannaeyjum var rannsókn skammt á veg komin og beindist ekki að broti gegn 4. mgr. 220. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. rannsóknargögn málsins og bréf ríkissaksóknara og Lögreglustjórans á Suðurlandi. Í bréfi ríkissaksóknara voru engin fyrirmæli til lögreglustjórans um höfðun sakamáls, en aðeins var tekið fram í bréfinu að málið væri sent „til viðeigandi meðferðar“ eins og áður greinir.

Af bréfi ríkissaksóknara til Lögreglustjórans í Vestmannaeyjum, dags. 12. júlí 2016, verður þannig ekki ráðið að ríkissaksóknari hafi falið lögreglustjóranum að höfða sakamál vegna brots gegn 4. mgr. 220. gr., almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og brast því lögreglustjórann vald til höfðunar slíks sakamáls.

Verður af þessum sökum að vísa málinu frá dómi.

Úr ríkissjóði greiðist allur sakarkostnaður, þ.m.t. þóknun skipaðs verjanda beggja ákærðu, J-kk-ef E-kk-ef hrl., kr. 400.000 að meðtöldum virðisaukaskatti.

S-kk-nf G. G-kk-nf héraðsdómari kveður upp úrskurð þennan.

Úrskurðarorð:

Ákæru í máli þessu er vísað frá dómi.

Allur sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þ.m.t. þóknun skipaðs verjanda ákærðu, J-kk-ef E-kk-ef hrl., kr. 400.000.

S-kk-nf G. G-kk-nf.