E-2148/2017

Mál þetta, sem dómtekið var 14. mars 2018, höfðaði A, [...], hinn 22. júní 2017 með réttarstefnu útgefinni 13. s.m. á hendur S, [...]

Dómkröfur stefnanda eru aðallega þær að stefnda greiði stefnanda 6.122.920 krónur, ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá því að mál þetta er höfðað og til greiðsludags.

Til vara er þess krafist að viðurkennt verði með dómi að með afsali, dagsettu 30. ágúst 2006, fyrir fasteigninni að X á [...], fastanúmer [...], hafi stefnandi eignast helmingseignarhlut í fasteigninni.

Jafnframt er þess krafist að staðfest verði kyrrsetning sem gerð var hjá Sýslumanninum á höfuðborgarsvæðinu miðvikudaginn 7. júní 2017 á kaupsamnings-greiðslu samkvæmt 3. tl. kaupsamnings, dagsetts 17. mars 2017, um fasteignina að X á [...], fastanúmer [...], fyrir kröfu að höfuðstólsfjárhæð 6.500.000 kr., sbr. kyrrsetningargerð nr. [...]/2017.

Þá krefst stefnandi málskostnaðar, þ.m.t. kyrrsetningarkostnaðar, úr hendi stefnda að skaðlausu.

Stefnda krefst aðallega sýknu af öllum kröfum stefnanda í málinu. Þá er þess krafist að kyrrsetningargerð nr. [...]/2017, sem fram fór hjá Sýslumanninum á Höfuðborgarsvæðinu hinn 7. júní 2017 á greiðslu skv. 3. tl. kaupsamnings, dags. 17. mars 2017, um fasteignina X [...], fastanr. [...], verði felld úr gildi.

Til vara er þess krafist að stefnukröfur verði lækkaðar verulega og að dráttarvextir verði aðeins dæmdir frá dómsuppsögudegi.

Þá krefst stefnda málskostnaðar.

I

Helstu málsatvik

Fasteignin að X [...]mun hafa verið keypt um það leyti sem aðilar málsins ákváðu að hefja sambúð á árinu 2006. Kaupsamningur um fasteignina er dagsettur 5. apríl 2006 og er stefnda ein kaupandi samkvæmt kaupsamningnum, sem þinglýst var degi síðar. Afsal var gefið út 30. ágúst 2006. Í afsalinu kemur fram að fasteigninni sé afsalað til stefnanda og stefnda og eru full nöfn þeirra beggja og kennitölur tilgreind. Rituðu báðir málsaðilar undir afsalið, auk seljanda, og tveggja votta, annar þeirra löggiltur fasteignasali. Afsalinu var þinglýst 1. september s.á., án athugasemda.

Sambúð aðila lauk árið 2016. Stefnda seldi fasteignina með kaupsamningi, dags. 17. mars 2017. Í kaupsamningnum er tekið fram að aðilum sé ljóst að stefnda sé ein skráð í þinglýsingarbókum sem 100% eigandi umræddrar fasteignar, en samkvæmt afsali, dags. 30. ágúst 2016 [sic] séu hún og stefnandi bæði skráð sem eigendur fasteignarinnar að jöfnu. Sýslumanni hafi verið bent á þetta ósamræmi en hann hafi ekkert aðhafst vegna þessa. Kaupsamningnum var þinglýst 31. mars 2017 með þeirri athugasemd þinglýsingarstjóra að stefnda sé ein þinglýstur eigandi í samræmi við fyrirliggjandi þinglýst gögn.

Í aprílmánuði 2017 áttu sér stað tölvupóstsamskipti milli lögmanna aðila. Ritaði lögmaður stefnanda tölvubréf til stefndu 6. þess mánaðar og krafðist upplýsinga um sölu fasteignarinnar. Var tekið fram í bréfinu að stefndi teldi fasteignina í óskiptri sameign aðila, þó að stefnda væri ein þinglýstur eigandi hennar. Hann færi fram á að fá greiddan a.m.k. helming andvirðis fasteignarinnar að frádregnum tilteknum lánum sem tekin hefðu verið vegna fasteignakaupanna í öndverðu, en áskildi sér jafnframt rétt til að gera kröfu um aukna hlutdeild í henni. Þá var óskað eftir viðræðum um uppgjör sameiginlegra skulda og að farið yrði yfir skattuppgjör vegna samsköttunar á sambúðartímanum. Lögmaður stefndu svaraði erindinu 7. apríl. Var þar tekið fram að stefnda hefði ein keypt fasteignina, greitt af öllum lánum og staðið skil á öllum gjöldum vegna hennar. Var því hafnað að fasteignin væri í óskiptri sameign. Þá var tekið fram að í sambúðinni hefðu aðilar verið með aðskilinn fjárhag og ekki talið fram saman til skatts.

Stefnandi lagði fram kyrrsetningarbeiðni hjá embætti sýslumannsins í Reykjavík 24. maí 2017 þar sem krafist var kyrrsetningar á greiðslu 6.500.000 króna sem fram átti að fara samkvæmt 3. tölulið kaupsamningsins frá 17. mars s.á. Var beiðnin tekin fyrir hjá sýslumanni 7. júní s.á. og samþykkt, en réttarstefna til staðfestingar kyrrsetningargerðinni var gefin út 13. s.m. í samræmi við 1. mgr. 36. gr. laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl.

II

Málsástæður stefnanda

Stefnandi kveðst byggja kröfur sínar á því að hann hafi verið eigandi að helmingshlut í fasteigninni að X [...]og eigi því réttmætt tilkall til helmings af nettó söluandvirði fasteignarinnar. Óumdeilt hljóti að teljast að aðilar hafi keypt fasteignina í sameiningu, átt hana og rekið í sameiningu á meðan á sambúð þeirra stóð.

Stefnandi byggi á því að afsal, dagsett 30. ágúst 2006, staðfesti svo ekki verði um villst að báðir aðilar hafi verið afsalshafar og hafi samkvæmt því heimildarskjali átt fasteignina í óskiptri sameign. Einu megi gilda þótt stefnda hafi fyrir handvömm verið ein skráð þinglýstur eigandi. Stefnandi hafi ekki gert sér grein fyrir hinni röngu skráningu fyrr en hann hafi farið að grafast fyrir um hverju sætti að fasteign hans væri komin í sölu án hans samþykkis.

Til frekari sönnunar á eignarrétti sínum vísar stefnandi til yfirlýsingar löggilts fasteignasala, þar sem fram kemur að aðilar báðir hafi verið kaupendur fasteignarinnar.

Einnig kveðst stefnandi byggja á því að hinn nýi kaupsamningur um eignina, dags. 17. mars 2017, hafi að geyma skýrt ákvæði um að aðilum kaupsamningsins sé kunnugt um að þinglýstar eignarheimildir fasteignarinnar X séu rangar og að aðilar máls þessa séu báðir réttir eigendur fasteignarinnar að jöfnu. Stefnda hafi undirritað kaupsamninginn athugasemdalaust og hafi þannig, að mati stefnanda, fúslega viðurkennt eignarrétt hans og tilkall til helmings af andvirði fasteignarinnar.

Þá vísar stefnandi til yfirlita af bankareikningum sínum sem hann kveður sýna greiðslur vegna reksturs og afborgana af lánum á þeim tíma sem aðilar hafi átt fasteignina. Þá vísar hann til húsaleigusamninga um útleigu fasteignarinnar þar sem hann kveður nafn sitt vera tilgreint sem eiganda og leigusala, en aðilar báðir hafi skrifað undir húsaleigusamningana sem eigendur fasteignarinnar.

Samkvæmt framangreindu kveðst stefnandi telja það engum vafa undirorpið að hann hafi verið eigandi að helmingshlut í fasteigninni og eigi samsvarandi rétt til söluandvirðis hennar.

Aðalkrafa

Stefnandi kveður aðalkröfu sína byggjast á því að stefndu beri að standa honum skil á helmingi af nettó söluandvirði fasteignarinnar. Stefnandi telji, eins og sakir standa og með tilliti til hagsmuna kaupenda, ekki ástæðu til að fara fram á ógildingu sölunnar vegna vanheimildar, en kveðst áskilja sér allan rétt í því sambandi, enda hafi hlutaðeigendur allir verið grandsamir um réttindi stefnanda.

Stefnandi sundurliðar aðalkröfu sína með eftirfarandi hætti:

Söluandvirði 53.000.000 kr.

Lágmarkssöluþóknun m. vsk. -985.800 kr.

Gagnaöflunargjald -48.360 kr. Áhvílandi lán, staða skv. kaupsamningi -25.650.000 kr.

Áhvílandi lán, staða skv. kaupsamningi -14.070.000 kr.

Nettó söluandvirði 12.245.840 kr. Hlutur stefnanda 6.122.920 kr.

Framangreindar upplýsingar kveður stefnandi vera fengnar úr kaupsamningi um eignina 17. mars 2017, ef frá er talinn kostnaður vegna sölu eignarinnar sem miðist við gjaldskrá Smárans fasteignamiðlunar.

Samkvæmt ákvæðum kaupsamningsins hafi greiðslur verið sundurliðaðar með eftirfarandi hætti:

1. Greitt við undirritun kaupsamnings með peningum, 5.000.000 króna.

2. Greitt samhliða því sem greiðslur berast úr sölu á eignum kaupenda við C (fnr. [...]) og Z (fnr. [...]), þó eigi síðar en 2. júní 2017, 41.500.000 krónur.

3. Greitt 12. júní 2017 með peningum samhliða útgáfu afsals, 6.500.000 krónur.

Stefnda hafi sjálf móttekið greiðslu í lið nr. 1 að fjárhæð 5.000.000 króna og ráðstafað þeim til greiðslu söluþóknunar og í eigin þágu.

Stefnandi vekur athygli á því að á 3. veðrétti fasteignarinnar hafi verið lán að fjárhæð u.þ.b. þrjár milljónir króna sem stefnda ein hafi borið ábyrgð á og hafi hluta af kaupsamningsgreiðslunni verið ráðstafað í uppgreiðslu þess, þ.e. stefnda hafi ráðstafað þeim fjármunum í eigin þágu. Það lán hafi ekkert að gera með fjárskipti aðila eða sambúð, enda hafi stefnda ein tekið lánið í september 2016, eftir samvistarslit aðila.

Þá hafi greiðsla samkvæmt lið nr. 2, að fjárhæð 41.500.000 krónur, verið greidd til fasteignasölunnar sem hafi ráðstafað þeim fjármunum til uppgreiðslu áhvílandi lána á fasteigninni, sem voru á ábyrgð beggja aðila. Eftirstöðvum greiðslunnar hafi verið ráðstafað til stefndu en stefnanda sé ekki kunnugt um nákvæma fjárhæð þeirra.

Eftir standi hin kyrrsetta kaupsamningsgreiðsla; afsalsgreiðsla skv. lið nr. 3, að fjárhæð 6.500.000 krónur.

Samkvæmt framangreindu telji stefnandi óhjákvæmilegt að taka aðalkröfu stefnanda til greina og dæma stefndu til að greiða stefnanda hans hlut af söluandvirði eignarinnar. Stefnandi áskilji sér rétt til að laga fjárkröfu sína verði lagðar fram upplýsingar um aðrar fjárhæðir en að framan greini.

Varakrafa

Til vara, verði ekki fallist á aðalkröfu stefnanda, krefst stefnandi þess að viðurkennt verði með dómi að með afsali, dagsettu 30. ágúst 2006, fyrir fasteigninni að X [...], fastanúmer [...], hafi stefnandi eignast helmingseignarhlut í fasteigninni.

Krafan byggist á öllum þeim sömu málsástæðum og teflt sé fram til stuðnings aðalkröfu. Einnig sé vísað til 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Krafa um staðfestingu á kyrrsetningargerð

Stefnandi vísar til 1. mgr. 5. gr. laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl. og byggir á því að öll skilyrði þessa ákvæðis séu fyrir hendi og því beri að staðfesta kyrrsetningargerðina.

Í fyrsta lagi séu framangreind réttindi stefnanda ljós og viðurkennd af hálfu stefndu. Stefnandi eigi því lögvarða kröfu á hendur stefndu. Í öðru lagi verði þeirri kröfu ekki þegar fullnægt með aðför enda sé krafist dóms um réttindi stefnanda í þessu máli. Í þriðja lagi hafi stefnda sýnt það í verki að hún hyggist ekki virða réttindi stefnanda. Þá hafi stefnda ekki verið reiðubúin að leggja fram tryggingu til varnar kyrrsetningunni. Virðist því sem stefnda hafi ekki slíka fjármuni til reiðu og að verulega örðugra verði að sækja þá verði kyrrsetningin ekki staðfest.

Samkvæmt framangreindu telji stefnandi óhjákvæmilegt að staðfesta kyrrsetningu þá sem fram fór hjá embætti Sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu.

Um lagarök kveðst stefnandi vísa til þess að eignarréttur hans sé varinn af 72. gr. stjórnarskrárinnar nr. 33/1944. Þá vísi hann til meginreglu kröfuréttar um efndir fjárskuldbindinga og meginreglna samningaréttar um skuldbindingargildi loforða og skyldu til að efna samninga, sem fái stoð í lögum nr. 7/1936. Einnig vísi hann til laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl. og þá aðallega til VI. kafla þeirra laga, 5. mgr. 36. gr. laganna um varnarþing og 1. mgr. 36. gr. um frest til að gefa út réttarstefnu. Kröfur um dráttarvexti eigi sér stoð í III. kafla laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu. Krafa um málskostnað styðjist við 129. og 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Heimild til að hafa uppi viðurkenningarkröfu styðjist við 2. mgr. 25. gr. sömu laga.

III

Málsástæður stefndu

Stefnda kveðst byggja aðalkröfu sína um sýknu á því að hún hafi ein keypt fasteignina X, [...], fastanr. [...], og ávallt staðið undir öllum afborgunum, fasteignagjöldum, tryggingum og öðru sem viðkemur fasteigninni með sínum tekjum og svo leigutekjum af fasteigninni eftir að stefnda og stefnandi fluttust til [...]. Þá hafi hún innleyst séreignarsparnað sinn til þess að greiða kostnað vegna fasteignarinnar. Þetta sjáist allt ljóslega á gögnum sem stefnda hafi lagt fram í málinu, en þar komi fram að á þessu árabili hafi stefnda greitt u.þ.b. 1.036.513 krónur í fasteignagjöld, u.þ.b. 1.890.000 krónur í orkunotkun, 1.710.698 krónur í vátryggingar og u.þ.b. 7.950.000 krónur í afborganir af lánum, eða alls um 12.587.211 krónur í afborganir og kostnað vegna fasteignarinnar.

Auk þess að greiða allar skyldur og skuldbindingar vegna X [...]hafi stefnda greitt meirihluta kostnaðar við það að reka heimili og þann kostnað allan eftir að stefnandi [...]. Með þessu hafi stefnda, bæði beint og óbeint, verið að greiða kostnað vegna þeirra eigna sem féllu í hlut stefnanda við sambúðarslitin.

Stefnda byggir á því að ætluð sönnunargögn sem stefnandi leggi fram til stuðnings kröfum sínum séu haldlaus og hafi ekki sönnunargildi, þar á meðal yfirlýsing fasteignasala og yfirlit stefnanda yfir bankareikning sinn. Kveður stefnda að stefnandi hafi komið því svo fyrir að leigutekjur vegna hússins, sem voru eign stefndu, hafi runnið inn á hans bankareikning. Því hafi stefnandi eingöngu verið að ráðstafa fjármunum stefndu er hann hafi greitt kröfur vegna X [...].

Þá hafi stefnandi á síðustu árum sambúðarinnar ráðstafað mjög verulegum fjárhæðum, langt umfram tekjur sínar, á [...] og því verið ófær um að leggja nokkuð til rekstrar á heimilinu, hvað þá á fasteigninni.

Loks hafi stefnandi síst fengið minna í sinn hlut en stefnda [við sambúðarslitin; innsk. dómara]. Stefnandi hafi tekið bát og bifreiðar aðila í [...]. Hann hafi auk þess fengið tvö fyrirtæki og fasteign á [...], eða andvirði hennar. Stefnandi geti því ekki einnig krafist þess að fá 50% eignarhluta í þeirri einu eign, fyrir utan lítinn hluta innbús, sem hafi verið eign stefndu við sambúðarslit þeirra.

Afsalið fyrir fasteigninni X hafi hljóðað á nöfn beggja aðila fyrir mistök. Húsinu hafi enda aldrei verið þinglýst á nafn stefnanda og hafi það ekki staðið til. Þetta hafi stefnanda verið fullljóst, enda hafi húsið aldrei komið fram á skattframtölum hans, heldur aðeins á skattframtölum stefndu. Það hafi ekki verið fyrr en eftir flutning stefndu til Íslands að stefnandi hafi fyrst farið að ýja að því að hann ætti hlut í X. Texta í kaupsamningi, dags. 17. mars 2017, um þetta afsal sé einnig beint að rekja til þessara mistaka í afsalsgerðinni en hann feli ekki á nokkurn hátt í sér viðurkenningu á því að stefnandi eigi hlut í fasteigninni.

Stefnda kveður varakröfu sína byggða á sömu málsástæðum og aðalkrafan, auk þess sem byggt sé á því að að líta verði á eignaskiptin heildstætt en horfa ekki einvörðungu til þeirrar einu eignar sem stefnda hafi keypt og átt og þess kostnaðar er hún hafi haft af fasteigninni.

Til stuðnings kröfu um málskostnað vísar stefnda til 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Krafan um virðisaukaskatt af málflutningsþóknun byggist á ákvæðum laga nr. 50/1988. Stefnda sé ekki virðisaukaskattsskyldur aðili og því beri henni nauðsyn til að tekið sé tillit til skattskyldunnar við ákvörðun málskostnaðar.

Í greinargerð skoraði stefnda á stefnanda að leggja fram yfirlit yfir alla kreditkortareikninga sína frá ársbyrjun 2010 til sambúðarslita. Þá var skorað á stefnanda að leggja fram upplýsingar um bát og bifreiðar þeirra stefndu og stefnanda sem í hans hlut hafi komið. Einnig var skorað á stefnanda að leggja fram upplýsingar um tvö tilgreind fyrirtæki og um fasteign á [...].

IV

Niðurstaða

Við aðalmeðferð gáfu málsaðilar báðir skýrslu. Auk þess gáfu skýrslu sem vitni E, R, T og Y.

Eins og fram er komið var fasteignin X keypt með kaupsamningi, dags. 5. apríl 2006, og hófu málsaðilar þar sambúð sína. Ekki hefur verið lagt fram skriflegt samþykkt tilboð í fasteignina, en kaupsamningurinn var gerður í nafni stefndu einnar og naut hún þinglýstrar eignarheimildar frá þinglýsingu hans í apríl 2006. Af gögnum málsins verður ráðið að stefnda hafi ein tekið lán til kaupa á fasteigninni og ein verið skráð sem gjaldandi fasteignagjalda og ýmissa gjalda vegna fasteignarinnar. Þá taldi hún ein fasteignina fram til skatts fyrstu sambúðarárin, áður en aðilar óskuðu samsköttunar.

Á hinn bóginn liggur fyrir afsal, dags. 30. ágúst 2006, þar sem seljandi fasteignarinnar afsalaði henni til beggja málsaðila. Afsalinu var þinglýst 1. september 2006, án athugasemda, þrátt fyrir misræmi milli efnis þess og kaupsamningsins sem áður hafði verið þinglýst, en óumdeilt er að stefnda var áfram, eftir þinglýsingu afsalsins, ein skráð sem þinglýstur eigandi fasteignarinnar. Þinglýsing er opinber skráning skjala sem gegnir því hlutverki að afla réttindum þeim sem skjölin taka til verndar gagnvart þriðja manni. Þinglýsing getur ekki ráðið úrslitum um réttarstöðu innbyrðis milli aðila máls þessa, sem bæði voru afsalshafar samkvæmt afsalinu.

Afsal er einhliða, skrifleg viljayfirlýsing afsalsgjafa sem ætlað er að yfirfæra bein eignarréttindi til afsalshafa. Þótt ekki sé það gildisskilyrði afsals að afsalshafar riti undir það þá tíðkast það gjarnan í reynd í fasteignaviðskiptum og var því svo háttað í þessu tilviki. Ritaði stefnda undir afsalið, ásamt stefnanda, seljanda og tveimur vottum, án nokkurs fyrirvara við efni þess, þar sem skýrt kom fram að fasteigninni væri afsalað til málsaðila beggja. Stefnda byggir á því að afsalið hafi hljóðað á nöfn þeirra beggja fyrir mistök en hefur engum málsástæðum teflt fram sem varða gildi afsalsins eða gildi þeirrar yfirlýsingar gagnvart stefnanda sem fólst í undirritun hennar á afsalið. Verður að ætla að hún hafi gert sér grein fyrir því hvers efnis afsalið var sem hún ritaði undir. Ennfremur viðurkenndi stefnda fyrir dómi að þegar afsalið var undirritað hefði staðið til að stefnandi yrði sameigandi hennar að fasteigninni. Sú viðurkenning, sem styður framangreinda ályktun, verður lögð til grundvallar, enda eru skilyrði til þess uppfyllt samkvæmt niðurlagsákvæði 1. mgr. 50. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Þá hefur stefnandi lagt fram bankayfirlit sem sýnir að sama dag og afsalið var gefið út millifærði hann 6.973.741 krónu inn á reikning Y, maka seljanda fasteignarinnar og votts að undirritunum á afsalið, en í lok júlí 2006 hafði ívið hærri greiðsla borist inn á sama bankareikning hans frá fasteignasölu. Mun þar hafa verið um að ræða greiðslu vegna sölu fasteignar sem hann seldi samkvæmt kaupsamningi, dags. 21. júlí s.á. Svarar nefnd fjárhæð nokkurn veginn til þeirrar sjö milljóna króna greiðslu sem inna átti af hendi þremur mánuðum eftir afhendingu fasteignarinnar X. Viðurkenndi stefnda fyrir dómi að stefnandi hefði varið þessari fjárhæð til fasteignakaupanna og verður það lagt til grundvallar.

Málsástæður stefndu um tómlæti af hálfu stefnanda, sem fyrst komu fram við munnlegan málflutning, eru of seint fram komnar, sbr. 5. mgr. 101. gr. laga nr. 91/1991, en auk þess verður ekki á þær fallist í ljósi þess hvernig efni afsalsins, dags. 30. ágúst 2006, var háttað.

Samkvæmt framanrituðu er nægilega sannað að innbyrðis réttarstaða málsaðila hafi verið sú að þau áttu fasteignina X í óskiptri sameign, í samræmi við afsal útgefið 30. ágúst 2006.

Um eignarhlutföll þeirra í fasteigninni segir ekkert í afsalinu frá 30. ágúst 2006 og ekki verður heldur við eignarhlutföll í opinberum skrám miðað, enda liggur fyrir að stefnda var ein skráð eigandi fasteignarinnar. Þá verður ekki á það fallist að athugasemd í kaupsamningi, sem stefnda ritaði undir 17. mars 2017, um að málsaðilar eigi fasteignina „að jöfnu“ samkvæmt afsali, þrátt fyrir skráningu í þinglýsingabókum, hafi þýðingu við sönnun á eignarhlutföllum milli aðila, enda er þar farið ranglega með efni afsalsins þar sem hvergi er í því kveðið á um eignarhlutföll. Stefnandi byggir allt að einu á því að löglíkur séu fyrir því að þau hafi verið sameigendur að jöfnu. Gegn mótmælum stefndu verður ekki á það fallist, eins og atvikum er háttað, enda er fært að miða eignarhlutföllin við framlög hvors um sig til fasteignakaupanna. Aðilum ber ekki saman um það hvernig fyrsta kaupsamningsgreiðslan, að fjárhæð tvær milljónir króna, var greidd og liggja ekki fyrir gögn sem varpa ljósi á það. Verður stefnandi að bera hallann af því að ósannað er að hann hafi lagt meira til kaupa á fasteigninni en 6.973.741 krónu, eins og að framan greinir. Fyrir liggur að stefnda tók ein lán til kaupa á fasteigninni. Ekki verður litið til þess hvort og þá hvernig aðilar skiptu með sér afborgunum af lánum á lánstímanum eða greiðslu gjalda af rekstri fasteignarinnar, hvað þá skiptingu annarra eigna við sambúðarslitin, enda heyrir slíkt undir heildstæð fjárskipti þeirra á milli við slit sambúðar, sem ekki eru til umfjöllunar í þessu máli eins og það er lagt fyrir dóminn. Hefur það því enga þýðingu þótt stefnandi hafi ekki orðið við áskorunum stefndu um framlagningu greiðslukortareikninga og upplýsinga um eignir.

Kaupverð fasteignarinnar var 35 milljónir króna, en til þess lagði stefnandi 6.973.741 krónu samkvæmt framansögðu. Verður því við úrlausn málsins miðað við að eignarhlutfall stefnanda í fasteigninni hafi verið 19,9%.

Sundurliðun á fjárkröfu stefnanda í aðalkröfu hefur ekki verið mótmælt tölulega eða hvað útreikning snertir. Verður aðalkrafa stefnanda því tekin til greina, þó þannig að ekki er fallist á að stefnandi eigi rétt til hærri fjárhæðar af nettó söluvirði fasteignarinnar en sem nemur 19,9% eða 2.436.922 krónum. Ekki hafa verið færð fram rökstudd andmæli við dráttarvaxtakröfu, þ.m.t. upphafstíma dráttarvaxta. Verður stefnda dæmd til að greiða stefnanda framangreinda fjárhæð með dráttarvöxtum eins og krafist er, frá málshöfðunardegi, 22. júní 2017, í samræmi við 4. mgr. 5. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu.

Þar sem aðalkrafa stefnanda er tekin til greina að hluta kemur varakrafa hans ekki til álita.

Stefnda hefur ekki fært fram neinar málsástæður er varða skilyrði kyrrsetningargerðarinnar nr. [...]/2017, sem fram fór 7. júní 2017. Mál til staðfestingar gerðinni var höfðað innan tilskilins frests. Með gerðinni var kyrrsett greiðsla samkvæmt 3. tl. kaupsamnings, dags. 17. mars 2017. Greiðslan átti samkvæmt kaupsamningi að nema 6.500.000 krónum, en upplýst er að veittur hafi verið afsláttur af kaupverði og að kyrrsett greiðsla hafi því numið 6.313.713 krónum. Í ljósi framangreindrar niðurstöðu um fjárkröfu stefnanda verður gerðin þó aðeins staðfest að því marki sem fallist er með dómi þessum á fjárkröfuna, þ.e. að höfuðstólsfjárhæð 2.436.922 krónur. Umfram það er kröfu stefnanda um staðfestingu gerðarinnar synjað.

Eftir úrslitum málsins og með vísan til 3. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála þykir rétt að dæma stefndu til að greiða hluta málskostnaðar stefnanda, með fjárhæð sem þykir hæfilega ákveðin eins og í dómsorði greinir.

H-kvk-nf B-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan, að gættu ákvæði 1. mgr. 115. gr. laga nr. 91/1991. Dómari og lögmenn aðila voru sammála um það að endurflutningur málsins væri óþarfur, þrátt fyrir þann drátt sem varð á uppkvaðningu dómsins, sem helgaðist af embættisönnum dómara og hátíðisdögum um páska.

Dómsorð:

Stefnda, S, greiði stefnanda, A, 2.436.922 krónur, ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, frá 22. júní 2017 og til greiðsludags.

Staðfest er kyrrsetning sem gerð var hjá Sýslumanninum á höfuðborgarsvæðinu miðvikudaginn 7. júní 2017, sbr. kyrrsetningargerð nr. [...]/2017, á kaupsamningsgreiðslu samkvæmt 3. tl. kaupsamnings, dagsetts 17. mars 2017, um fasteignina að X [...], fastanúmer 224-1137, þó aðeins fyrir kröfu að höfuðstólsfjárhæð 2.436.922 krónur. Umfram það er kröfu um staðfestingu gerðarinnar synjað.

Stefnda greiði stefnanda 400.000 krónur í málskostnað.

H-kvk-nf B-kvk-nf