E-3144/2016

Mál þetta, sem var dómtekið 5. október sl., var höfðað 12. október 2016.

Stefnandi er A, [...] í Reykjavík.

Stefndi er Vörður tryggingar hf., Borgartúni 25 í Reykjavík.

Endanleg dómkrafa stefnanda er að viðurkennd verði bótaskylda stefnda vegna tjóns á bátnum B sem varð við sjóslys þann 9. júlí 2013 er báturinn sökk. Þá er krafist málskostnaðar.

Stefndi krefst aðallega sýknu og málskostnaðar, en til vara er krafist verulegrar lækkunar á kröfu stefnanda ásamt því að hvor aðili um sig beri sinn kostnað af málinu.

I

Málsatvik eru þau að stefnandi var eigandi B, sem var frambyggður trefjaplastbátur smíðaður árið 1979. Ágreiningslaust er að báturinn brann og sökk þann 9. júlí 2013 er hann var við veiðar á miðunum norðvestur af Garðskaga. Báturinn var tryggður húftryggingu smábáta hjá stefnda á umræddum tíma. Óumdeilt er að almennt fellur slíkt tjón undir gildissvið vátryggingarinnar. Stefndi byggir aftur á móti á því að C, fyrirsvarsmaður stefnanda, hafi vísvitandi lagt eld að bátnum og því beri stefndi ekki ábyrgð á tjóni stefnanda. Aðrir en C voru ekki í bátnum umrætt sinn, en C var bjargað um borð í D af E, skipstjóra síðarnefnda bátsins.

Stefndi hafnaði bótaábyrgð með bréfi, dags. 15. september 2015.

Áður en málið var höfðað bar stefnandi ágreining málsaðila undir úrskurðarnefnd í vátryggingamálum. Með úrskurði, dags. 19. janúar 2016, komst nefndin að þeirri niðurstöðu að stefnda bæri að bæta stefnanda tjón hans úr vátryggingunni. Í úrskurðinum sagði að sönnunarbyrði hvíldi á stefnda fyrir því að hann gæti undanskilið sig ábyrgð, en rannsóknarskýrsla lögreglu hefði verið á þann veg að ekki væri með óyggjandi hætti hægt að fullyrða að C hefði lagt eld að bátnum.

Með bréfi til úrskurðarnefndarinnar, dags. 2. febrúar 2016, tilkynnti stefndi nefndinni um að úrskurði hennar yrði ekki unað.

Að beiðni stefnda voru Á-kk-nf Á-kk-nf verkfræðingur og H-kk-nf H-kk-nf skipatæknifræðingur dómkvaddir 30. mars 2017 til að fá úr því skorið hvort mögulegt væri að báturinn hefði brunnið án þess að eldur hefði verið lagður að honum. Nánar tiltekið voru matsmenn beðnir að svara því í fyrsta lagi hvort líklegt væri að eldur hefði kviknað út frá vélar- eða rafmagnsbilun og þróast á upphafsstigum með þeim hætti sem gögn málsins lýstu, án utanaðkomandi íkveikju og notkunar eldhvetjandi efna. Í öðru lagi var spurt hvort plasttrefjaefni, sem báturinn væri byggður úr, gæti viðhaldið bruna sjálfstætt eða valdið útbreiðslu elds án utanaðkomandi hita eða eldhvetjandi efna. Í matsbeiðni sagði einnig að taka ætti afstöðu til spurninganna með hliðsjón af fyrirliggjandi forsendum sem fram kæmu í gögnum málsins um ástand og eðli bátsins, veðurfar, sjólag og siglingartíma. Þá var málavöxtum meðal annars lýst í matsbeiðni á þann veg að samkvæmt vitnisburði skipverja D og F hefði báturinn „logað stafnanna á milli örfáum mínútum“ eftir að fyrirsvarsmaður stefnanda hefði tilkynnt um eldinn.

Í matsgerð dómkvaddra matsmanna er svar við fyrri spurningunni dregið saman á eftirfarandi hátt: „Það er mögulegt að eldur hafi kviknað út frá rafmagni inni í brú. Til þess að hann vaxi svo hratt sem lýst er, þarf annar eldsmatur að hafa verið nálægur. Þar getur hafa verið um að ræða olíuleka (sem er ólíklegur á sama tíma og rafmagnsbilun), eða önnur auðbrennanleg efni nálægt, ef ekki er gert ráð fyrir að eldhvetjandi efni hafi verið notuð. Ekki er hægt að útiloka að gasleki og/eða gaslogi hafi átt þátt í atburðarásinni, þótt það komi ekki að öllu leyti heim og saman við þá atburðarás sem lýst er í gögnum málsins.“

Svar dómkvaddra matsmanna við síðari spurningunni er dregið saman á eftirfarandi hátt í matsgerðinni: „Plasttrefjaefnið sem B var byggð úr getur viðhaldið bruna og eldur breiðst út í efninu. Sýnt hefur verið að fram á að fullþróaður eldur í brúnni getur kveikt í fiskikari aftan til á bátnum með hitageislun og að þetta getur gerst á þeim tíma sem atburðarásin lýsir, án þess að eldhvetjandi efni séu notuð.“

Fyrir liggur bréf Lögreglustjórans á Suðurnesjum, dags. 11. febrúar 2018, þar sem staðfest er að ekki verði um að ræða frekari rannsókn á meintum fjársvikum fyrirsvarsmanns stefnanda vegna bruna bátsins B þar sem ákæruvaldið telji málið hvorki nægjanlegt né líklegt til sakfellis.

Við aðalmeðferð málsins gáfu skýrslu fyrir dómi E, skipstjóri D, Á-kk-nf Á-kk-nf, verkfræðingur og dómkvaddur matsmaður, og H-kk-nf H-kk-nf, skipatæknifræðingur og dómkvaddur matsmaður. Staðfestu dómkvaddir matsmenn matsgerð sína fyrir dómi. Fyrirhugað var að fyrirsvarsmaður stefnanda gæfi einnig aðilaskýrslu fyrir dómi, en fyrir aðalmeðferðina upplýsti lögmaður stefnanda að fyrirsvarsmaðurinn myndi ekki gefa skýrslu. Lögmaður stefnda hélt því fram við málflutning að fjarvera fyrirsvarsmannsins fæli í sér vanrækslu sem skýra bæri á þann hátt sem stefnda væri hagfelldast, sbr. 2. mgr. 50. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Ekki verður fallist á þetta með stefnda, enda lagði lögmaður stefnanda fram í upphafi þinghaldsins, áður en aðalmeðferð hófst, læknabréf sem staðfestir alvarleg veikindi fyrirsvarsmannsins á liðnum árum, sem meðal annars hafa haft í för með sér minnistruflanir, auk þess sem ekki hafði verið sérstaklega skorað á fyrirsvarsmanninn að gefa skýrslu fyrir dómi, sbr. til hliðsjónar dóm Hæstaréttar frá 16. desember 2004 í máli nr. 287/2004 og dóm Hæstaréttar frá 24. september 2009 í máli nr. 21/2009.

II

Stefnandi byggir viðurkenningarkröfu sína einkum á gildum vátryggingarsamningi við stefnda, sbr. 2. gr. skilmála tryggingarinnar. Báturinn sé gjörónýtur og því um altjón að ræða. Stefnandi hafni því sem ósönnuðu og röngu að fyrirsvarsmaður félagsins hafi valdið bruna af ásetningi þannig að stefndi geti borið fyrir sig undanþáguákvæði vátryggingarskilmála sinna.

Samkvæmt meginreglum vátrygginga- og skaðabótaréttar beri tjónþoli sönnunarbyrði fyrir því að tjónstilvik falli undir gildissvið tryggingar. Takist tjónþola sönnum um þetta beri vátryggingarfélagið sönnunarbyrðina fyrir því að félagið geti borið fyrir sig skilmála sem undanskilji það ábyrgð. Þetta hafi það í för með sér að stefndi beri sönnunarbyrðina fyrir því að bruna B hafi verið valdið af ásetningi. Jafnframt telji stefnandi að gera verði ríkar sönnunarkröfur til stefnda og að meta beri allan vafa um sönnun stefnda í óhag. Styðjist það meðal annars við neytendasjónarmið, svo sem aðstöðumun aðila og að stefndi hafi samið vátryggingarsamning aðila og skilmála tryggingarinnar.

Allt bendi til þess að eldurinn hafi kviknað vegna bilunar í rafmagni eða öðrum búnaði skipsins. Í framburði hafnarstjóra Sandgerðishafnar og í rannsóknarskýrslu Aðstoðar & öryggis, sem stefndi hafi aflað, komi fram að nokkuð hafi verið um bilanir í bátnum um vorið. Framburður C um eldsupptök og þróun eldsins sé studdur af framburði vitnisins E, skipstjóra á D, sem hafi fyrstur komið að bátnum, þ.e. að eldurinn hafi fyrst verið í brúnni en síðan blossað upp að aftan. Aftarlega í bátnum hafi verið geymsluhólf þar sem geymdur hafi verið rafgeymir, olía og glussi. Útskýri það bruna í afturhluta bátsins.

Samkvæmt bréfi stefnda, dags. 15. september 2015, byggi stefndi höfnun sína á bótaábyrgð fyrst og fremst á þremur þáttum. Í fyrsta lagi beri stefndi fyrir sig að ósamræmi sé í framburði C og vitnis um það hvort C hafi verið allur í björgunarbátnum þegar vitnið kom að slysstað. Hið meinta misræmi hafi ekkert með eldsupptök að gera heldur atburði eftir að kviknaði í bátnum og rétt áður en C hafi verið bjargað. Því sé fráleitt að draga ályktanir um eldsupptök út frá þessu. Sömuleiðis sé hér væntanlega um misskilning að ræða þar sem samkvæmt framburði C hafi hann lent hálfur í sjónum þegar hann freistaði þess að komast í björgunarbátinn og því verið allur blautur þegar í björgunarbátinn var komið.

Í öðru lagi byggi stefndi á því að stefnandi hafi tryggt bátinn tveimur mánuðum fyrir brunann. Stefnandi fái ekki séð hvernig umrædd staðreynd geti talist skipta máli varðandi eldsupptök í bátnum. Eins og fyrirsvarsmaður stefnanda hafi ítrekað þá hafi hann og stefnandi ráðist í miklar endurbætur á bátnum og hafi hann fyrst verið tilbúinn vorið 2013 og hafi stefnandi þá útvegað vinnu fyrir bátinn allt árið. Verði því ekki séð að það hafi verið óeðlilegt að tryggja bátinn á þessum tímapunkti. Sömuleiðis sé það fullkomlega eðlilegt og í samræmi við það sem tíðkist að kaupa tryggingar fyrir báta sem stunda sjósókn.

Í þriðja lagi byggi stefndi á því að stefnandi hafi hækkað tryggingarfjárhæð bátsins frá tilboði sem gefið hafi verið í tryggingu ári áður. Einnig hafi stefndi vísað til þess að C og stefnandi hafi vísvitandi hækkað söluverð bátsins í afsölum á honum milli aðila. Áður en lengra sé haldið beri að líta til þess að samkvæmt grein 4.2 í skilmálum stefnda skuli greiddar bætur miðast við enduröflunarverð á sambærilegum bát eða hlutum og þeim sem skemmst hafa eða eyðilagst. Miðað sé við að fjárhags- eða eignastaða vátryggðs sé hin sama fyrir tjón og eftir. Því sé ljóst að vátryggingarfjárhæð, sem og verðmat á bátnum í afsölum milli tengdra aðila, hafi enga þýðingu varðandi þær bætur sem fáist út úr tryggingunni. Þvert á móti byggist bætur úr tryggingunni á sjálfstæðu verðmati á bátnum, sem eftir atvikum verði aflað með mati dómkvaddra matsmanna. Því hafi samningar stefnanda og stefnda um tryggingarfjárhæð ekkert sönnunargildi um meintan ásetning stefnanda og eldsupptök á bátnum. Telji stefnandi jafnframt beinlínis ámælisvert af stefnda að bera slíkt fyrir sig, vitandi vits um efni eigin skilmála. Óháð þessu sé ljóst að stefnandi hafi lagt mikla fjármuni í bátinn og því sé ekkert óeðlilegt að hann hafi fallist á tillögu starfsmanns stefnda um tryggingarfjárhæð.

Málflutningur stefnda einkennist af getgátum og útúrsnúningum sem ekki hafi neitt sönnunargildi og uppfylli engan veginn þær sönnunarkröfur sem gerðar séu til stefnda samkvæmt meginreglum vátrygginga- og skaðabótaréttar. Sé stefnda því óheimilt að bera fyrir sig að tjóninu hafi verið valdið af ásetningi, sbr. 3. mgr. 27. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga.

Þá sé vísað til þess að samkvæmt 31. gr. laga nr. 30/2004 hafi stefnda borið að tilkynna stefnanda innan ástæðulauss dráttar að stefndi hygðist hafna bótaskyldu úr tryggingunni vegna meints ásetnings hjá fyrirsvarsmanni stefnanda. Fyrir liggi að tjón stefnanda hafi orðið þann 9. júlí 2013 og verið tilkynnt til stefnda í kjölfarið. Stefndi hafi hins vegar dregið það til 15. september 2015 að hafna kröfunni formlega, eða í rúm tvö ár. Telji stefnandi að stefndi hafi með þessu vanrækt upplýsingaskyldu sína og geti því ekki borið umrædda ábyrgðartakmörkun fyrir sig, sbr. 2. mgr. 31. gr. laga nr. 30/2004.

Að öllu framangreindu virtu telji stefnandi ótvírætt, þar sem óumdeilt sé að báturinn B hafi verið tryggður hjá stefnda og stefndi hafi ekki getað sýnt fram á að fullyrðingar hans um að undanþáguákvæði skilmála stefnda eigi við í málinu, að fallast beri á viðurkenningarkröfu stefnanda.

Um lagarök sé einkum vísað til meginreglna vátrygginga- og skaðabótaréttar um ábyrgðartakmörkun og sönnunarbyrði fyrir því að skilyrði séu til ábyrgðartakmörkunar. Þá sé vísað til ákvæða laga nr. 30/2004, einkum 27. og 31. gr. laganna.

III

Stefndi byggir einkum á því að stefnandi beri sönnunarbyrði fyrir bótaskyldu vegna tjóns sem hann telji eiga rót að rekja til bruna B. H-kk-nf sé að sanna að það að báturinn hafi brunnið og farist falli að hugtaksskilyrðum vátryggingarskilmála stefnda, nr. M-1. Þar með talið að ákvæði greinar 4.1 í skilmálunum, sbr. einnig 27. gr. laga nr. 30/2004, eigi ekki við og að bátsskaðinn verði ekki rakinn til ásetnings fyrirsvarsmanns stefnanda. Slík sönnun liggi ekki fyrir.

Ekki sé umdeilt að báturinn B eyðilagðist í bruna og tjónið sé að öðrum skilyrðum fullnægðum bótaskylt úr húftryggingu smábáta sem í gildi hafi verið þann 9. júlí 2013. Teljist það ekki beinlínis sannað að fyrirsvarsmaður stefnanda hafi kveikt í bátnum þá sé ótvírætt að stefnandi beri sönnunarbyrðina fyrir því að hann hafi ekki gert það. Eftirfarandi hlutrænar staðreyndir hnígi allar að þessari niðurstöðu.

Stefnandi virðist hafa haft sáralítil not fyrir bátinn. Einungis hafi verið farið í fjórar veiðiferðir frá því að hann hafi verið keyptur til félagsins 10. nóvember 2011, tvær með viku millibili sumarið 2012 og tvær með viku millibili í maí 2013. Tekjur félagsins frá stofnun þar til báturinn hafi brunnið hafi samtals numið 168.313 kr.

Stefnandi hafi verið í vanskilum með rekstrargjöld sem og fyrirsvarsmaður stefnanda. Þessi vanskil hafi verið svo alvarleg að fyrirsvarsmaður stefnanda hafi að eigin sögn hlutast til um að þinglýsa tilhæfulausu veðtryggingarbréfi á bátinn þannig að innheimtumönnum væru bjargir bannaðar með innheimtuaðgerðir með aðför og hugsanlegum eftirfarandi uppboðsaðgerðum.

Þá hafi fyrirsvarsmaður stefnanda engar tilgátur, hvað þá skýringar, sett fram um tildrög eldsins.

Á örfáum mínútum, eftir að fyrirsvarsmaður stefnanda hafi tilkynnt um eldinn, hafi báturinn logað stafna á milli samkvæmt vitnisburði skipverja E og F.

Miðað við uppbyggingu bátsins sé vandséð hvernig eldur geti læst sig af slíkum hraða í skut bátsins að þar standi allt í ljósum logum þegar að sé komið örskömmu síðar, einkum þegar horft sé til þess að afturþilfar bátsins hafi verið klætt með áli. Af fyrirliggjandi ljósmynd að dæma verði ekki séð að borðstokkur bátsins hafi orðið eldinum að bráð þannig að hann hafi átt greiða leið aftur eftir bátnum. Engar eldsneytisleiðslur liggi þarna aftur eftir, og ef eldur hefði komist í eldsneytistankana í stýrishúsinu þá fáist ekki séð að sá logandi vökvi hefði farið að renna út um allan bát.

Ef eldsneyti hefði farið að leka úr eldsneytisgeymum í stýrishúsi sýnist frekar mega vænta þess að það eldsneyti hefði leitað fram í stafn bátsins ofan í lúkar sem hafi staðið enn lægra en stýrishúsið, sem hafi verið lægra en þilfarið. Þyngdaraflið sýnist líklegt til að hafa slík áhrif á fljótandi vökva. Í þessum efnum sé líka rétt að halda því til haga að logn hafi verið og ládauður sjór þegar kviknað hafi í bátnum. Veltingur á öldu hafi þannig ekki verið líklegur til að valda því að logandi eldsneyti rynni aftur eftir bátnum.

Bátur þessarar gerðar sé smíðaður úr trefjaglerefni sem sé ekki eldfimt.

Þá beri fyrirsvarsmanni stefnanda og vitni ekki saman um það hvort fyrirsvarsmaðurinn hafi verið kominn um borð í björgunarbát áður en D hafi borið að, en fyrirsvarsmaðurinn hafi borið að hann hefði komist um borð í björgunarbátinn og hringt eftir hjálp er hann hefði verið kominn þangað. Eðli máls samkvæmt verði það ekki gert eftir að hjálpin hafi borist.

Með tilkynningu um sprengihættu sem komið hafi verið á framfæri hafi verið tryggt að sjófarendur myndu ekki koma of nálægt brennandi bátnum og alls ekki reyna að draga hann í land. Ef rétt sé að rúður bátsins hafi splundrast í sprengingu sýnist sú viðvörun vera úr gildi fallin og því ekki forsendur til að halda öllum í fjarlægð.

Þá hafi það vakið athygli lögreglu að fyrirsvarsmaður stefnanda hafi verið klæddur í flotgalla við vinnu sína um borð í bátnum. Slíkur klæðnaður muni vera helst til heitur til að vera í við vinnu í júlí.

Að mati stefnda auki það ekki heldur trúverðugleika framburðar fyrirsvarsmanns stefnanda hve frjálslega hafi verið gengið um sannleikann í skjölum tengdum einkahlutafélaginu.

Af framangreindu verði ekki önnur ályktun dregin en sú að yfirgnæfandi miklar líkur séu á íkveikju af mannavöldum af ásetningi. Af því verði ekki annað ályktað en að á stefnanda hvíli að sanna að svo hafi ekki verið, einkum þegar litið sé til þess að skipverjinn var raunverulegur einkaeigandi stefnanda, en algjör samjöfnuður sé milli þeirra við mat á hugsanlegum ásetningi til íkveikju.

Fari svo að stefnanda lánist að sanna að ekki hafi verið um íkveikju að ræða sé á því byggt af hálfu stefnda að enduröflunarverð á sambærilegum báti og B sé allt annað og lægra en dómkrafa stefnanda endurspegli. Skilgreint sé í grein 4.2 í 1. kafla vátryggingarskilmála M-1 sem lúti að húftryggingu smábáta að það sé enduröflunarverðið sem ráði för, sbr. dskj. nr. 27. Engin hlutræn ályktun verði dregin af vátryggingarfjárhæð vátryggingarsamnings málsaðila. Engin sjálfvirkni eigi við þegar bátur farist, þannig að þar með sé unnt að krefja um alla vátryggingarfjárhæðina án tillits til raunverulegs verðmætis bátsins. Sérstaklega sé áréttað í skilmálum að tjónþoli sem eigi rétt á grundvelli skilmálanna eigi hvorki að auðgast né tapa af því að tjón hafi átt sér stað. Markmiðið sé að gera viðkomandi aðila eins settan og ef slys hefði ekki borið að höndum. Í þessum efnum verði að halda því til haga að það hafi verið fyrirsvarsmaður stefnanda sem skilgreint hafi vátryggingarfjárhæðina en raunvirði bátsins sé miklu lægra.

IV

Ágreiningslaust er að báturinn B brann og sökk þann 9. júlí 2013 er hann var við veiðar á miðunum norðvestur af Garðskaga. Báturinn var tryggður húftryggingu smábáta hjá stefnda á umræddum tíma. Óumdeilt er að slíkt tjón fellur undir gildissvið vátryggingarinnar. Að þessu virtu ber stefnda að bæta stefnanda tjón hans nema skilmálar vátryggingarinnar eða lög leiði til annarrar niðurstöðu. Í þeim efnum byggir stefndi á grein 4.1 í 2. kafla skilmála vátryggingarinnar, en þar segir að ef tjón verði rakið til ásetnings vátryggðs þá falli bótaábyrgð stefnda niður. Um þetta vísar hann jafnframt til 1. mgr. 27. gr. laga nr. 30/2004 sem er efnislega samhljóða áðurnefndu ákvæði skilmála vátryggingarinnar.

Stefndi ber sönnunarbyrðina fyrir þeirri staðhæfingu sinni að fyrirsvarsmaður stefnanda hafi vísvitandi lagt eld að bátnum. Í þessu skyni hefur stefndi aflað matsgerðar dómkvaddra matsmanna, vísað til meints misræmis í frásögn fyrirsvarsmanns stefnanda um tjónið og loks rakið ýmis atriði um meinta fjárhagserfiðleika og fjárhagsráðstafanir stefnanda og fyrirsvarsmanns hans í aðdraganda brunans.

Matsgerð dómkvaddra matsmanna byggist ekki á rannsókn á bátnum sjálfum, heldur rannsókn á því hvað almennt telst líklegt um upptök eldsins, meðal annars út frá upplýsingum um málsatvik og gerð og ástand bátsins, eins og nánar er rakið hér að framan. Málsaðilar eru ásáttir um að leggja matsgerðina til grundvallar við úrlausn málsins, sbr. yfirlýsingar lögmanna sem færðar voru í þingbók 15. mars sl. Niðurstöður matsgerðarinnar, sem nánar eru raktar hér að framan, gefa ekki til kynna að fyrirsvarsmaður stefnanda hafi lagt eld að bátnum. Þvert á móti telja matsmenn að mögulegt sé að eldur hafi kviknað út frá rafmagni inni í brú. Þá sé ekki unnt að útiloka að gasleki eða gaslogi hafi átt þátt í atburðarásinni. Matsgerðin staðfestir einnig að útbreiðsla elds í plasttrefjaefni á borð við það sem B var byggð úr geti orðið svo hröð sem raun bar vitni. Að þessu virtu telst matsgerðin engan veginn fullnægjandi sönnun þess að fyrirsvarsmaður stefnanda hafi af ásetningi lagt eld að bátnum.

Hvað varðar meint misræmi í frásögn fyrirsvarsmanns stefnanda um tjónið þá má fallast á það með stefnda að fyrirsvarsmanni stefnanda og skipstjóra D ber ekki saman um það hvort fyrirsvarsmaðurinn hafi verið kominn ofan í björgunarbát þegar D bar að, en það var um 16 mínútum eftir að fyrirsvarsmaðurinn sendi frá sér neyðartilkynningu. Um þetta verður þó að líta til þess að fyrirsvarsmaður stefnanda var að reyna að bjarga sér úr lífsháska með því að yfirgefa B og er hugsanlegt að uppnám hans geti skýrt þetta misræmi. Nægir þetta því ekki til þess að að álykta megi sem svo að fyrirsvarsmaðurinn beri af ásetningi ábyrgð á eldsvoðanum. Hið sama á við um önnur þau atriði sem stefndi byggir á að óvenjuleg hafi verið í háttsemi fyrirsvarsmanns stefnanda, svo sem þá staðreynd að fyrirsvarsmaðurinn var í flotgalla við störf sín umrætt sinn, en lögmaður stefnanda svaraði því til að fyrirsvarsmaðurinn hefði viðhaft þá venju í öryggisskyni þar sem hann hefði verið einn við veiðar auk þess sem hann hefði ekki rennt flotgallanum upp í hálsmál við störfin.

Hvað varðar fjárhagsstöðu stefnanda og fyrirsvarsmanns félagsins og ýmsar fjárhagsráðstafanir áður en báturinn B brann þá er ekkert fram komið um slík atriði sem sannar staðhæfingu stefnda um íkveikju.

Loks nægir ekkert framangreindra atriða, jafnvel þótt þau séu virt heildstætt, til að sönnunarbyrði um upptök eldsvoðans verði snúið við þannig að stefnanda verði gert að sanna að fyrirsvarsmaður sinn hafi ekki lagt eld að bátnum B. Að þessu virtu getur stefndi ekki undanskilið sig ábyrgð með vísan til greinar 4.1 í 2. kafla skilmála vátryggingarinnar, sbr. einnig 1. mgr. 27. gr. laga nr. 30/2004. Verður því fallist á kröfu stefnanda um að viðurkennd verði bótaskylda stefnda vegna tjóns á bátnum B sem varð við sjóslys þann 9. júlí 2013 er báturinn sökk. Varakrafa stefnda um verulega lækkun á kröfu stefnanda hróflar ekki við þessari niðurstöðu þegar af þeirri ástæðu að krafa stefnanda varðar einungis viðurkenningu á bótaskyldu en felur ekki í sér tiltekna fjárkröfu. Hugsanlegur ágreiningur um bótafjárhæð er því ekki til umfjöllunar í dómsmáli þessu.

Í samræmi við þessi málsúrslit og með vísan til 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 verður stefndi dæmdur til að greiða stefnanda málskostnað, sem þykir hæfilega ákveðinn 1.426.000 kr.

Af hálfu stefnanda flutti málið T-kvk-nf B-kvk-nf G-kvk-nf lögmaður.

Af hálfu stefnda flutti málið M-kk-nf H-kk-nf M-kk-nf lögmaður.

Dóm þennan kveða upp A-kk-nf H-kk-nf, héraðsdómari og dómsformaður, A-kk-nf Í-kk-nf héraðsdómari og A-kk-nf Í-kk-nf Þ-kk-nf verkfræðingur. Dómsformaður tók við meðferð málsins 19. febrúar sl., en hafði fram til þess engin afskipti haft af meðferð þess.

D Ó M S O R Ð:

Viðurkennd er bótaskylda stefnda, Varðar trygginga hf., vegna tjóns á bátnum B sem varð við sjóslys þann 9. júlí 2013 er báturinn sökk.

Stefndi greiði stefnanda, A, 1.426.000 krónur í málskostnað.

A-kk-nf H-kk-nf

A-kk-nf Í-kk-nf

A-kk-nf Í-kk-nf Þ-kk-nf