E-1908/2015

Mál þetta, sem dómtekið var 6. apríl sl., er höfðað fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur af B-kvk-þgf D-kvk-þgf M-kvk-þgf, Langholtsvegi 132, 104 Reykjavík, með stefnu þingfestri 2. júní 2015 á hendur Verði tryggingum hf., Borgartúni 25, 105 Reykjavík.

I.

Stefnandi krefst þess að stefnda verði gert að greiða henni 10.320.536 kr. með 4,5% ársvöxtum frá 18. apríl 2012 til 19. janúar 2015, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 frá þeim degi til greiðsludags, allt að frádregnum 5.670.395 kr. sem stefndi greiddi þann 10. febrúar 2015.

Þá krefst stefnandi þess að stefnda verði gert að greiða henni málskostnað auk virðisaukaskatts eins og málið væri eigi gjafsóknarmál.

Stefndi krefst þess aðallega að verða sýknaður af öllum kröfum stefnanda og að sér verði dæmdur málskostnaður.

Til vara krefst stefndi þess að kröfur stefnanda verði lækkaðar verulega og málskostnaður felldur niður.

II.

Málsatvik

Í máli þessu snýst ágreiningur aðila um fjárkröfu stefnanda vegna afleiðinga umferðarslyss sem hún varð fyrir 18. janúar 2012. Stefnandi var þá ökumaður bifreiðarinnar MK-736. Á slysdegi var bifreiðin tryggð með lögboðinni slysatryggingu ökumanns hjá stefnda. Tildrög og afleiðingar slyssins eru óumdeild.

Stefnandi og stefndi öfluðu sameiginlega mats S-kk-ef Á. K-kk-ef læknis og I-kk-ef S-kk-ef hrl. á afleiðingum slyssins 18. janúar 2012 og annars umferðarslyss sem stefnandi lenti í 1. mars 2010. Stefnandi undi ekki niðurstöðu matsgerðarinnar og því var aflað álitsgerðar örorkunefndar um afleiðingar slyssins. Niðurstaða nefndarinnar lá fyrir í álitsgerð, dags. 10. desember 2014, og var hún sú að varanlegur miski stefnanda vegna slyssins 18. janúar 2012 teldist 10 stig og varanleg örorka 10%. Tímabil þjáninga var talið frá 18. janúar 2012 til 18. apríl 2012 og heilsufar stöðugt frá 18. apríl 2012.

Stefnandi byggir kröfu sína á álitsgerð Örorkunefndar um afleiðingar slyssins, dags. 10. desember 2014, sem samkomulag er um að lögð verði til grundvallar bótauppgjöri.

Ágreiningur aðila lýtur að tekjuviðmiði, en óumdeilt var að ekki væri unnt að byggja á meginreglu 1. mgr. 7. gr. laga nr. 50/1993 vegna náms stefnanda árin fyrir slys. Deila málsaðila lýtur að því hvaða viðmiðunartekjur eigi að leggja til grundvallar við bótauppgjör. Stefnandi vill byggja á meðaltekjum í þjónustu- og umönnunarstörfum árið fyrir slysið samkvæmt upplýsingum frá Hagstofunni með vísan til 2. mgr. 7. gr. laga nr. 50/1993. Stefndi telur hins vegar að miða beri við laun stefnanda fyrir störf sín á árinu 2011, uppreiknuð til 12 mánaða.

Stefnda var sent kröfubréf á grundvelli álitsgerðarinnar þann 19. desember 2014. Bótakrafan var eftirfarandi:

Þjáningabætur skv. 3. gr. skbl. 161.980 kr.

Varanlegur miski skv. 4. gr. skbl. 1.018.400 kr.

Varanleg örorka skv. 5.-7. gr. skbl. 10.320.536 kr.

Vextir skv. 16. gr. skbl. 1.452.19 kr.

Innheimtuþóknun 596.993 kr.

Vsk. 152.233 kr.

Samtals 13.702.335 kr.

Varðandi útreikning á bótum fyrir varanlega örorku var vísað til þess í kröfubréfinu að stefnandi teldi rétt að byggja á 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga. Hún hafi verið ung að árum þegar slysið varð og hafi þá nýlega lokið stúdentsprófi, eða árið 2011. Á viðmiðunarárum 1. mgr. 7. gr. skaðabótalaga hafi hún því verið í námi og gefi tekjur hennar á þeim árum ekki raunsanna mynd af líklegum framtíðartekjum hennar. Þannig hafi óvenjulegar aðstæður verið fyrir hendi og rétt að víkja frá 1. mgr. 7. gr. skaðabótalaga og nota annað tekjuviðmið en tekjur hennar þrjú ár fyrir slysið. Stefnandi byggði á því að meðaltekjur í þjónustu- og umönnunarstöfum skv. tölum Hagstofunnar árið fyrir slysið væru réttur mælikvarði á líklegar framtíðartekjur hennar. Því til stuðnings var bent á að eftir stúdentsprófið hefði hún mestmegnis starfað við þjónustu og umönnun, m.a. á Hrafnistu árið 2011, á Fosshótelum, í kvenfataverslun og á kaffihúsi. Hún hafi því verið búin að marka sér ákveðinn farveg á vinnumarkaði, þ.e. í þjónstu- og umönnunarstörfum.

Stefndi svaraði kröfubréfi lögmanns stefnanda með tillögu að bótauppgjöri 19. janúar 2015 þar sem útreikningur örorkubóta á grundvelli 2. mgr. 7. gr. skbl. byggðist á tekjum tjónþola árið 2011 uppreiknuðum til 12 mánaða og var talið að stefnandi hefði ekki sýnt fram á að aðrar tekjur væru líklegur mælikvarði á framtíðartekjur hennar. Lögmaður stefnanda samþykkti bótauppgjörið með fyrirvara um fjárhæð sem miðað væri við í útreikningi varanlegrar örorku og áskildi sér rétt til málshöfðunar vegna þessa. Bótagreiðsla stefnda vegna varanlegrar örorku stefnanda nam samtals 5.670.395 kr. (2.910.835 x 17.430 x 10% = 5.073.585 kr + 596.810 kr í vexti).

III.

Málsástæður og lagarök stefnanda

Stefnandi byggir kröfu sína einkum á XIII. kafla umferðarlaga nr. 50/1987, sbr. einkum 92., 91. og 88. gr., og á ákvæðum skaðabótalaga nr. 50/1993 (1.- 7. gr. og 16. gr.). Tjón stefnanda vegna slyssins sé bótaskylt úr slysatryggingu ökumanns bifreiðarinnar MK-736 hjá stefnda, sem var í gildi á slysdegi. Þá vísar stefnandi til 2. kafla skilmála stefnda um slysatryggingu ökumanns B-1, sérstaklega 2. gr. Aðeins sé ágreiningur um útreikning á bótum fyrir varanlega örorku en ekki afleiðingar slyssins og/eða aðra bótaþætti samkvæmt skaðabótalögum.

Af hálfu stefnanda er á því byggt að við útreikning á bótum fyrir varanlega örorku skuli meta árslaun hennar sérstaklega í samræmi við 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 en ekki byggja á 1. mgr. sama ákvæðis. Samkvæmt 2. mgr. 7. gr. megi víkja frá meginreglu 1. mgr. ef fyrir hendi eru óvenjulegar aðstæður á síðastliðnum þremur almanaksárum sem leiða til þess að laun tjónþola á tímabilinu eru ekki réttur mælikvarði á líklegar framtíðartekjur hans. Stefnandi telur að aðstæður í hennar máli séu óvenjulegar og að annar mælikvarði sé réttari á líklegar framtíðartekjur hennar. Skilyrði 2. mgr. 7. gr. séu þ.a.l. uppfyllt.

Stefnandi byggir á því að hún hafi verið ung að árum þegar hún lenti í slysinu og hefði nýlega hafið störf á vinnumarkaði eftir stúdentspróf. Hún hafi verið 21 árs gömul. Aðstæður stefnanda á viðmiðunarárum 1. mgr. 7. gr. skaðabótalaga hafi verið óvenjulegar. Þau tekjuár sem miða ætti útreikning á bótum fyrir varanlega örorku við, samkvæmt 1. mgr. 7. gr. skaðabótalaga, gefi því engan veginn raunhæfa mynd af tekjuöflunarhæfni stefnanda. Hún hafi lokið stúdentsprófi á árinu 2011 og haft litlar sem engar tekjur á árunum 2009 og 2010 þegar hún var í námi. Eftir námið hafi hún ýmist starfað við þjónustu eða umönnun og verið m.a. í 80% starfi hjá Hrafnistu á árinu 2011, hjá Fosshótelum, í kvenfataverslun og á kaffihúsi. Stefndi hafi ekki mótmælt því að óvenjulegar aðstæður hafi verið uppi á viðmiðunarárum 1. mgr. 7. gr. skaðabótalaga, en í uppgjöri til stefnanda sé miðað við tekjur hennar á árinu 2011 uppreiknaðar til 12 mánaða. Ekki sé því uppi eiginlegur ágreiningur um hvort skilyrði 2. mgr. 7.gr. skbl. um óvenjulegar aðstæður séu uppfyllt heldur snýst ágreiningurinn um hvaða mælikvarði sé réttastur til þess að ákvarða framtíðartekjur stefnanda.

Stefnandi telur meðaltekjur í þjónstu- og umönnunarstörfum (Flokkur 51-ÍSTARF95) árið fyrir slys réttan mælikvarða á mögulegar framtíðartekjur hennar. Til starfa í þeim flokki teljist t.d. persónuleg þjónstustörf í tengslum við heimilishald og veitingaþjónustu. Hún hafi starfað á þeim vettvangi þegar slysið varð en ekki verið búin að afla sér mikilla starfsréttinda. Því sé ekki hægt að miða framtíðartekjur hennar við þær tekjur sem hún hafði hluta ársins 2011, enda sé ljóst, miðað við aldur hennar á slysdegi, að laun hennar hefðu hækkað með hækkandi starfsaldri, auk þess sem hún hafi aðeins verið í 80% starfi. Samkvæmt tölum Hagstofunnar hafi meðaltekjur í þjónustu- og umönnunarstörfum verið 425.000 kr. á mánuði árið 2011 eða samtals 5.100.000 kr. fyrir allt árið. Uppreiknaðar og að teknu tilliti til framlags í lífeyrissjóð nemi viðmiðunartekjur því samtals 5.921.134 kr. og bótakrafan sé miðuð við það.

Stefnandi telur að það tekjuviðmið sem stefndi miðaði við í uppgjöri sínu gefi engan veginn rétta mynd af mögulegum framtíðartekjum hennar. Á umræddu tímabili hafi stefnandi verið í 80% starfi í umönnunarstörfum hjá Hrafnistu, verið ung að árum og hafi nýlokið námi við framhaldsskóla. Hún bendir á að það sé meginregla skaðabótaréttar að tjónþoli eigi að fá fullar bætur fyrir tjón sitt og að tilgangurinn með setningu skaðabótalaga nr. 50/1993 hafi m.a. verið sá að tryggja tjónþolum fullar bætur fyrir raunverulegt fjártjón vegna líkamsmeiðsla. Verði niðurstaða stefnda um tekjuviðmið tekin til greina, telur stefnandi ljóst að hún fái ekki fullar bætur vegna líkamstjóns síns. Stefnandi bendir á að tekjusaga hennar eftir slysið gefi alls ekki raunsanna mynd af mögulegum framtíðartekjum hennar á slysdegi, enda hafi hún þurft að glíma við afleiðingar tveggja umferðarslysa, og hefur verið metin með samtals 15% örorku vegna þeirra, þar af 10% vegna slyssins sem þetta mál varðar. Stefnandi telur að horfa verði til þeirra möguleika sem hún hafði á slysdegi til þess að marka sér farveg á vinnumarkaði.

Varðandi útreikning á kröfu stefnanda er einkum vísað til 5.-7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Örorkuprósenta stefnanda, sbr. 5. gr. skaðabótalaga, sé 10%. Margfeldisstuðull stefnanda, samkvæmt 6. gr. skaðabótalaga, sé 17,430 með hliðsjón af aldri hennar þegar heilsufar hennar varð stöðugt eftir slysið. Launatekjur stefnanda miðist við meðallaun í þjónustu og umönnunarstörfum árið 2011 sem voru 5.100.000 kr. Meðaltal launavísitölu árið 2011 var 401,3 en vísitala á stöðugleikapunkti, í apríl 2012, var 431,4. Uppreiknaðar nemi tekjur því (5.100.000/401,3) x 431,4= 5.482.532 kr. Með 8% framlagi vinnuveitanda í lífeyrissjóð nemi tekjurnar samtals 5.482.532 kr. x 1,08 = 5.921.134 kr. Krafa stefnanda vegna varanlegrar örorku reiknist því svo: 5.921.134 kr. x 17,43 x 10% = 10.320.536 kr.

Krafa stefnanda beri 4,5% ársvexti samkvæmt 16. gr. skaðabótalaga frá 18. apríl 2012, eða stöðugleikapunkti, til 19. janúar 2015, þegar mánuður var liðinn frá því að kröfubréf var sent stefnda, en dráttarvexti samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001, sbr. 9. gr. sömu laga, frá þeim degi til greiðsludags.

Til frádráttar komi greiðsla til stefnanda vegna varanlegrar örorku auk áfallinna vaxta skv. uppgjöri 18. janúar 2015 að upphæð 5.670.395 kr.

Stefnandi styður kröfur sínar fyrst og fremst við umferðarlög nr. 50/1987, einkum 88., 92. og 91. gr., skaðabótalaga nr. 50/1993, einkum 5.-7. gr. og 16. gr. og við meginreglur skaðabótaréttar.

Um aðild vísast til III. kafla laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála. Um varnarþing vísast til 33. gr. laga, um meðferð einkamála, og um málskostnað til 129. og 130. gr. sömu laga.

Varðandi vaxtakröfu af skaðabótum vísast til 1. mgr. 16. gr. laga nr. 50/1993. Um dráttarvexti er vísað til 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001, sbr. 4. mgr. 5. gr. og 9. gr. sömu laga og um virðisaukaskatt til laga nr. 50/1988.

Málsástæður og lagarök stefnda

Varðandi það hvaða viðmiðunartekjur beri að leggja til grundvallar við bótauppgjör þá telur stefndi að líta beri til þeirra launa sem stefnandi fékk fyrir störf sín á árinu 2011, uppreiknaðra til 12 mánaða. Stefnandi beri sönnunarbyrði fyrir umfangi meints tjóns sem hún telji eiga rót að rekja til umferðarslyss þess sem hún varð fyrir 18. janúar 2012, umfram það tjón sem hún hafi þegar fengið bætt. Slík sönnun liggi ekki fyrir. Stefndi hafi bætt stefnanda tjón vegna varanlegrar örorku hennar sem og af öðrum toga. Fallist hafi verið á af hálfu stefnda að um sérstakar aðstæður í skilningi 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 sé ræða þar sem stefnandi var tekjulítil árin fyrir slysdag, en stefnandi lagði stund á nám til stúdentsprófs meirihluta þess tíma. Af þeirri ástæðu hafi ekki verið tækt að byggja á meginreglu 1. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 við útreikninga á varanlegri örorku stefnanda.

Að mati stefnda liggi hlutrænt fyrir að tekjur stefnanda á árinu 2011, uppreiknaðar til 12 mánaða, gefi rétta mynd af tekjum stefnanda til framtíðar litið. Það ár var fyrsta ár stefnanda á vinnumarkaðnum eftir að hún lauk námi árið 2011. Um raunlaun stefnanda hafi því verið að ræða. Þannig byggi fullnaðaruppgjör stefnda á uppreiknuðum árslaunum stefnanda árið 2011, 2.910.835 kr. auk 8% mótframlags í lífeyrissjóð margfaldað með margföldunarstuðli 17,43, samtals 5.073.585 kr.

Stefndi getur ekki fallist á þau rök stefnanda að með vísan til 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga sé réttara að miða við meðaltekjur í þjónustu- og umönnunarstörfum árið fyrir slys við útreikninga á varanlegri örorku stefnanda. Þvert á móti séu rauntekjur stefnanda á árinu 2011, þegar hún starfaði hjá Hrafnistu í umönnunarstarfi, mun raunhæfara viðmið sérstaklega þegar tekið er tillit til þess að stefnandi á stuttan starfsferil að baki og hefur ekki mótað sér framtíðaratvinnubraut.

Ekkert liggi fyrir í málinu sem kunni að staðfesta að stefnandi komi til með að starfa við þjónustu- eða umönnunarstörf í framtíðinni. Þvert á móti sé ýmislegt sem bendi til hins gagnstæða. Það beri helst að nefna að nokkrum mánuðum fyrir umferðarslysið lauk stefnandi stúdentsprófi frá Fjölbrautaskólanum í Breiðholti, þar sem hún lauk námi á textíl- og hönnunarbraut. Samkvæmt því sem kemur fram í álitsgerð örorkunefndar, dags. 10. desember 2014, stefni hún á frekara nám í hönnun en muni hafa innritast í nám í félagsráðgjöf í Háskóla Íslands haustið 2014. Það orki því tvímælis að unnt sé að slá því föstu að meðaltekjur í þjónustu- og umönnunarstörfum gefi raunsannasta mynd af væntanlegum framtíðartekjum stefnanda.

Saga stefnanda sýni jafnframt að hún virðist hafa verið nokkuð óákveðin í því hvar hún hygðist hasla sér völl á atvinnuvinnumarkaði. Eftir að stefnandi lauk námi á textíl- og hönnunarbraut hafi hún hafið störf í hlutastarfi hjá Hrafnistu þar sem hún hafi starfað á tímabilinu júní 2011 til desember 2011, nánar tiltekið í sjö mánuði. Eftir slysið hafi stefnandi verið á atvinnuleysisbótum um tíma, en sumarið 2012 starfaði hjá Fosshótel í þrjá mánuði. Haustið 2012 hafi stefnandi starfað einn mánuð í kvenfataverslun. Árið 2013 hafi hún starfað þrjá mánuði á kaffihúsi, en aðra mánuði ársins hafi hún þegið atvinnuleysisbætur og greiðslur frá Reykjavíkurborg allt til ársloka 2014, sbr. það sem komi fram í álitsgerð örorkunefndar. Ekki liggi fyrir aðrar upplýsingar meðal gagna málsins um tekjur stefnanda sem kynnu að renna stoðum undir málatilbúnað hennar um að meðaltekjur þeirra sem starfa við umönnunar- og þjónustustörf sýni réttan mælikvarða á mögulegar framtíðartekjur hennar. Ljóst sé að atvinnusaga stefnanda frá því hún lauk stúdentsprófi árið 2011 hafi verið margbreytileg og beri þess merki að stefnandi hafi ekki mótað sér framtíðaratvinnubraut, hvorki í umönnunar- eða þjónustustörfum né öðrum störfum. Er því ekki við annað betra að miða en eigin tekjur stefnanda ef ekki eigi að miða við lágmarkslaun samkvæmt 3. mgr. 7. gr. skaðabótalaga. Stefndi telur að stefnanda beri að sýna fram á að meðaltekjur í þjónustu- og umönnunarstörfum árið fyrir slys gefi fullnægjandi mynd af framtíðartekjum hennar. Slík sönnun liggi hins vegar ekki fyrir.

Verði ekki fallist á þau sjónarmið stefnanda að rétt sé að miða við annað og hærra viðmið en stefndi miðaði við í uppgjöri væri nærtækara að miða við tekjur eins og stefnandi hefði sinnt fullu starfi hjá Hrafnistu. Til að unnt sé að leggja slíkan mælikvarða sé nauðsynlegt að stefnandi leggi fram gögn sem sýni fram á mánaðarlaun hvers mánaðar sem störfum var sinnt í þágu Hrafnistu, og þá helst launaseðla þar sem starfshlutfall og önnur starfskjör komi fram.

Líkt og áður hafi komið fram hafi stefnandi starfað hjá Fosshótelum þrjá mánuði sumarið 2012. Haustið 2012 starfaði stefnandi einn mánuð í kvenfataverslun. Árið 2013 hafi stefnandi starfað þrjá mánuði á kaffihúsi en aðra mánuði ársins þáð atvinnuleysisbætur og greiðslur frá Reykjavíkurborg allt til ársloka 2014, sbr. það sem fram komi í álitsgerð örorkunefndar. Hafi stefnandi markað sér einhvern farveg á vinnumarkaði í þjónustu- og umönnunarstörfum sé að mati stefnda réttari mælikvarði á framtíðartekjur hennar að miða við tölfræði Hagstofu Íslands vegna þeirra sem starfa við afgreiðslu- og sölustörf. Samkvæmt þeim upplýsingum eru þeir sem inna slík störf af hendi að meðaltali með 4.056.000 kr. í árslaun.

Ef miða ætti við meðallaun í umönnunar- og þjónustustörfum væri síðan réttast að líta til launaviðmiðs sem sé nær byrjunarlaunum en til meðallauna heillar stéttar sem stefnandi hafi lítið sem ekkert starfað innan. Neðri fjórðungsmörk heildarlauna þeirra sem starfa við þjónustu- og umönnunarstörf samkvæmt tölfræði Hagstofu Íslands á slysári væru raunhæfara viðmið. Samkvæmt þeim upplýsingum séu 25% þeirra sem starfa við þjónustu- og umönnunarstörf með 4.320.000 kr. í árslaun eða lægra. Þar sem stefnandi er ung og og hefur litla starfsreynslu beri að mati stefnda að miða við þá launafjárhæð þar sem fjárhæðin er nærri byrjunarlaunum þeirra sem starfa við þess konar störf, enda geri stuðull skaðabótalaga í 6. gr. ráð fyrir að yngra fólk njóti þess sem inniföldu í stuðlinum hversu ungt það er þegar á örorku reynir. Um málsástæður þessarar kröfu vísast að öðru leyti til málsástæðna aðalkröfu að breyttu breytanda.

Þá er til öryggis, af hálfu stefnda, mótmælt dráttarvaxtakröfu stefnanda enda freistuðu málsaðilar þess að leysa ágreining sinn utan réttar og því ekki um vanskil að ræða í neinum skilningi þess orðs sem skapað geti rétt til slíkra vaxta.

Stefndi vísar til áðurgreindra lagaraka er varðar sýknukröfu. Krafa um málskostnað styðst við 130. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991. Krafist er álags á málskostnað er nemur virðisaukaskatti, stefndi reki ekki virðisaukaskattskylda starfsemi og beri því nauðsyn á að fá dæmt álag er þeim skatti nemur úr hendi stefnanda.

IV.

Niðurstaða

Ágreiningur málsaðila við bótauppgjör lýtur að tekjuviðmiði, en óumdeilt er í málinu að ekki sé unnt að byggja á meginreglu 1. mgr. 7. gr. laga nr. 50/1993 vegna náms stefnanda fyrir umrætt slys. Í 2. mgr. 7. gr. segir að árslaun skuli þó metin sérstaklega þegar óvenjulegar aðstæður eru fyrir hendi og ætla má að annar mæli-kvarði sé réttari á líklegar framtíðartekjur tjónþola. Þegar fallist er á að aðstæður hafi verið óvenjulegar, svo ákveða beri árslaun sérstaklega, hefur tjónþoli sönnunarbyrði um hvaða árslaun það séu sem teljist betri mælikvarði á framtíðartekjur hans.

Ekki er ágreiningur um að óvenjulegar aðstæður hafi verið fyrir hendi og að 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga eigi við. Stefndi byggði fullnaðaruppgjör við stefnanda á uppreiknuðum árslaunum stefnanda árið 2011 til tólf mánaða, en það var fyrsta ár stefnanda á vinnumarkaði eftir að hún lauk námi 2011. Stefnandi starfaði þá við umönnunarstörf hjá Hrafnistu. Stefnandi telur hins vegar meðaltekjur í þjónustu- og umönnunarstörfum (Flokkur 51-ÍSTARF95) árið fyrir slys réttan mælikvarða á mögulegar framtíðartekur sínar þar sem hún starfaði á þeim vettvangi er slysið varð.

Stefnandi hefur samkvæmt framansögðu sönnunarbyrði fyrir því að þessi viðmiðun sé réttur mælikvarði á framtíðartekjur hennar. Fyrir liggur að stefnandi lauk stúdentsprófi frá Fjölbrautaskólaunum í Breiðholti nokkrum mánuðum fyrir slysið á textíl- og hönnunarbraut og fram kemur í álitsgerð örorkunefndar, dags. 10. desember 2014, að hún stefni á frekara nám í hönnun, en muni hins vegar hafa innritast í nám í félagsráðgjöf við Háskóla Íslands 2014. Af gögnum málsins verður ráðið að stefnandi hafi ekki gert upp við sig hvaða störfum hún myndi sinna í framtíðinni og ekkert liggur fyrir sem staðfestir að hún komi til með að vinna við þjónustu- og umönnunarstörf. Sumarið eftir slysið vann hún einn mánuð í kvenfataverslun. Hún vann síðan þrjá mánuði á kaffihúsi, en var svo á atvinnuleysisbótum til ársloka 2014. Ekki verður fallist á að stefnandi hafi sýnt með fullnægjani hætti fram á að meðaltekjur í þjónustu- og umönnunarstörfum árið fyrir slys gefi fullnægjandi mynd af framtíðartekjum hennar þar sem hún á stuttan starfsferil að baki og hefur ekki mótað sér framtíðaratvinnubraut. Því verður litið svo á að rauntekjur stefnanda uppreiknaðar til 12. mánaða gefi réttari mynd af tekjum stefnanda til framtíðar, það er 2.910.835 kr. auk 8% mótframlags í lífeyrissjóð margfaldað með margföldunarstuðli 17,43, samtals 5.073.585 kr. Við fullnaðaruppgjör stefnanda við stefnda var þetta lagt til grundvallar og ber því að sýkna stefnda af kröfum stefnanda.

Málskostnaður milli aðila fellur niður. Gjafsóknarkostnaður stefnanda, þar með talinn málflutningsþóknun lögmanns hennar greiðist úr ríkissjóði eins og nánar er kveðið á um í dómsorði.

Þ-kk-nf C-kk-nf Þ-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóminn.

Dómsorð:

Stefndi, Vörður tryggingar hf., er sýkn af kröfum stefnanda, B-kvk-ef D-kvk-ef M-kvk-ef.

Málskostnaður fellur niður.

Gjafsóknarkostnaður stefnanda greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns stefnanda, G-kk-ef Ó-kk-ef H-kk-ef hrl., 1.100.000 kr.

Þ-kk-nf C-kk-nf Þ-kk-nf