S-140/2016

Mál þetta sem var dómtekið 22. nóvember 2016 höfðaði héraðssaksóknari hér fyrir dómi 28. júní 2016 með ákæru á hendur X og Z,

,,fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás, með því að hafa, að morgni sunnudagsins 1. júní 2014, í félagi við þriðja mann, ráðist á [A], utandyra við íbúðarhúsnæði að [...], með því að slá hann í andlitið og eftir að [A] féll í jörðina sparkað ítrekað í höfuð, bak og síðu hans, allt með þeim afleiðingum að hann hlaut brot á augntóftarbeini hægra megin, brot á áttunda rifbeini vinstra megin aftanvert, brot á þremur lendarhryggjarliðum, undirhúðarloft kringum auga hægra megin og vinstra megin í brjóstholi, mar á baki, vinstri síðu og öxl og sár á höfði og á efri vör hægra megin.

Telst þetta varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærðu verði dæmdir til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Í ákæru er getið bótakröfu brotaþola, sem hann gerir á hendur ákærðu óskipt. Hljóðar hún um 1.000.000 krónur í miskabætur, ásamt nánar greindum vöxtum. Við aðalmeðferð var auk þess gerð krafa um endurgreiðslu útlagðs kostnaðar að fjárhæð 53.509 krónur.

Ákærðu krefjast sýknu, en til vara að verða dæmd vægasta refsing sem lög leyfa.

Báðir krefjast sýknu af bótakröfu, en til vara lækkunar.

I

Klukkan 06:13 að morgni sunnudagsins 1. júní 2014 barst lögreglunni á Þórshöfn tilkynning um hópslagsmál við fjölbýlishúsið við ..., nánar tiltekið við íbúð B. Fylgdi sögunni að lætin hefðu byrjað vegna A, fyrrum eiginmanns konu í þorpinu.

C varðstjóri fór til ... ásamt tveimur héraðslögreglumönnum. Lætin voru afstaðin er þangað kom. Hótelstjóri lét vita skömmu fyrr að hjá sér væri slasaður maður. Var komið þangað klukkan 07:00. Þar hittist brotaþoli fyrir. Greindi hann C frá því að D, ákærði Z, E og a.m.k. einn í viðbót hefðu ráðist að sér með höggum og spörkum.

Brotaþoli var fluttur til ... til læknisskoðunar og þaðan til Akureyrar. Í áverkavottorði sem F sérfræðingur í almennum skurðlækningum og æðaskurðlækningum ritaði 12. júní 2014 segir að við komu hafi hann verið blóðugur í framan, marinn á baki og vinstri síðu og vinstri öxl og með sár á efri vör hægra megin. Verkur hafi verið í kringum hægra auga, sem hafi verið nánast sokkið af undirhúðarlofti. Sama hafi sést vinstra megin á brjóstholi. Lífsmörk hafi verið góð.

Sneiðmynd hafi sýnt brot á nánar greindu augntóttarbeini sem sé næfurþunnt. Hafi það enga afgerandi þýðingu fyrir augað eða horfur á algerum bata. Hins vegar hafi verið loft í hægri augntótt, þar sem loft hefði sloppið út úr ,,ethmoidal sinus“. Þá hafi sést brot á VIII rifi vinstra megin að aftan, sem sennilega hafi valdið smáum áverka á lunganu, þar sem loft hefði sloppið út fyrir það og einnig út í undirhúð á brjóstholi. Einnig hafi sést brot á ,,transverse process“, eða beini út frá hryggjarliðum til vinstri á L-II, L-III og L-IV lendarhryggjarliðum.

Ekki þykir þurfa að rekja efni vottorðsins um meðferð brotaþola, en í lok þess segir að búist sé við því að hann jafni sig á beinbrotunum og nái sér að fullu líkamlega.

C fór aftur til ... eftir hádegi til gagnaöflunar. Hann ræddi m.a. við mörg vitni. Af frásögn þeirra verður ráðin sú mynd af atburðarásinni að mannmargt samkvæmi var að ... hjá G. Gestir voru utan dyra. Framhjá ók brotaþoli, jafnvel oftar en einu sinni. Töldu heimamenn framkomu hans vera ógnandi. Brotaþoli fór síðan heim til B þar sem fyrir var H auk húsráðanda og eins manns að auki. Þangað eltu hann gestir G, fyrst nokkrir en hinir á eftir. Einhverjir reyndu að ryðjast inn fyrir. Út kom brotaþoli og var þar barinn niður. Hann komst síðan í bifreið sína og lagði á flótta. Margir voru á vettvangi. Vitni nefndu einkum D, ákærðu og E, sem þá sem mest hefðu haft sig í frammi. Sá fyrstnefndi er nú látinn.

II

Ákærðu neita báðir sök. Ákærði X kaus að tjá sig ekki um sakargiftir fyrir dómi.

Ákærði Z kveðst ekki hafa staðið fyrir neinum látum. Hann hafi verið ölvaður, en muna hvað hann hafi gert. Hann kveðst ekki muna eftir meðákærða á vettvangi. Þá geti hann ekki sagt til um það hverjir hafi sparkað í brotaþola, sem hafi orðið fyrir einhverju hnjaski eftir að hann féll. Kveðst ákærði ekkert hafa gert.

Brotaþoli ber að D heitinn hafi greitt sér höfuðhögg. Eftir að hann féll hafi ákærðu greitt honum sitt sparkið hvor. Hann hafi hniprað sig saman, en séð til þeirra út undan sér.

Einnig gáfu skýrslur sem vitni lögregluþjónarnir C og I, F læknir, I, héraðslögreglumaður, E, K, L, M, N, H, O, Q, B, Q og G.

Þau vitni sem hér hafa verið talin frá og með E voru öll á vettvangi eða í grennd við hann. Ekkert þeirra sá neitt sem máli getur skipt fyrir úrlausn þessa máls. Mörg vitni kveðast hafa verið mjög ölvuð. Þau sem á annað borð kveðast eitthvað hafa séð sáu aðeins þvögu af fólki, en ekki hver gerði hvað og ekkert þeirra sá hvort ákærðu eða einhverjir aðrir veittust að brotaþola. Þykir ekki ástæða til að rekja framburð þessara vitna. Þó má geta þess að vitnið L sagði að á einhverjum tímapunkti hefðu brotaþoli annars vegar og D heitinn og ákærðu hins vegar ást við, en fleiri hefðu verið þarna. Kvað hún rétt haft eftir sér í lögregluskýrslu að hún vissi ekki hver gerði hvað.

Þess er einnig að geta að vitnið B, sem kveðst hafa verið ölvaður og muna mjög óljóst eftir atvikum, segir að þeir hafi verið heima hjá honum þrír til fjórir. Læti hafi byrjað fyrir utan. Brotin hafi verið rúða og hurð eyðilögð. Brotaþoli hafi verið kominn út, átök hafi orðið og þeir H reynt að skakka þann leik. Þeir hafi verið 4-5 í þvögu og velst um. Ákærðu og D hafi verið í þvögunni. Fleira fólk hafi verið á svæðinu, en hann hafi ekkert tekið eftir því. Hann hafi engin högg séð og engin spörk. Hann hafi enga áverka séð á brotaþola eftir þetta.

III

Ljóst er að ráðist var að brotaþola í umrætt sinn og honum veittir áverkar sem lýst er í ákæru. Einnig er ljóst að ákærðu voru á staðnum og virðast hafa haft sig nokkuð í frammi, sbr. framburð B og L. Hitt verður ekki talið sannað að þeir hafi haft sig svo í frammi sem í ákæru er lýst. Þrátt fyrir fjölda vitna eru engin sem bera um að þeir hafi slegið og sparkað í brotaþola nema hann sjálfur, sem segist hafa fengið eitt spark frá hvorum. Með tilliti til þess að fleiri virðast hafa haft sig í frammi á vettvangi en ákærðu verður frásögn hans ekki talin nægileg sönnun um þetta. Eftir þessu verður að telja skynsamlegan vafa leika á því að ákærðu hafi framið þann verknað sem þeim er gefinn að sök í ákæru. Ber samkvæmt því að sýkna þá og vísa bótakröfu frá dómi.

Sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þ.m.t. málsvarnarlaun skipaðra verjenda ákærðu að meðtöldum virðisaukaskatti og útlagður kostnaður sem ákveðast eins og greinir í dómsorði. Það athugast að verjendur hafa samkvæmt framlögðum yfirlitum varið fleiri vinnustundum í málið en unnt þykir að taka tillit til við ákvörðun hæfilegra málsvarnarlauna.

E-kk-nf S-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóminn. Gætt var ákvæðis 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88/2008.

DÓMSORÐ

Ákærðu, X og Z, eiga að vera sýknir af kröfum ákæruvaldsins í þessu máli.

Bótakröfu brotaþola, A, er vísað frá dómi.

Sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða X, M-kk-ef D-kk-ef N-kk-ef héraðsdómslögmanns, 818.400 krónur og útlagður kostnaður hans, 77.950 krónur og málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða Z, Ó-kk-ef R. V-kk-ef héraðsdómslögmanns, 777.480 krónur og útlagður kostnaður hans, 34.673 krónur.