E-2884/2005

Mál þetta, sem dómtekið var miðvikudaginn 13. desember sl., er höfðað fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur af G-kk-þgf M-kk-þgf G-kk-þgf, kt. 000000-0000, Heiðarseli 6, Reykjavík, með stefnu birtri 12. apríl 2005 á hendur Ó-kvk-þgf G-kvk-þgf V-kvk-þgf, kt. 000000-0000, Álakvísl 134, Reykjavík. Með stefnu, birtri 18. október 2005, höfðaði stefnda mál á hendur stefnanda máls þessa, og voru málin sameinuð 12. janúar 2006, þannig að yngra málið varð gagnsök í máli þessu.

Dómkröfur aðalstefnanda eru þær, að stefndu verði gert að greiða stefnanda kr. 495.419, ásamt dráttarvöxtum af kr. 169.996 frá 21. ágúst 2002 til 22. nóvember 2002 en af kr. 236.777 frá þeim degi til 21. maí 2003 en af kr. 300.278 frá þeim degi til 23. júní 2004 en af kr. 438.059 frá þeim degi til 25. nóvember 2004 en af kr. 495.419 frá þeim degi til greiðsludags. Jafnframt er gerð krafa um málskostnað, að viðbættum virðisaukaskatti að skaðlausu að mati dómsins.

Dómkröfur aðalstefndu eru þær, að hún verði sýknuð af öllum kröfum aðalstefnanda og honum verði gert að greiða henni málskostnað að skaðlausu.

Dómkröfur gagnstefnanda eru þær, að gagnstefndi greiði gagnstefnanda skuld að fjárhæð kr. 2.080.404, ásamt dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla vaxtalaga, nr. 38/2001 frá 31. júní 2005 til greiðsludags. Þá er krafizt málskostnaðar að mati dómsins, auk virðisaukaskatts af málflutningsþóknun.

Dómkröfur gagnstefnda eru þær, að hann verði sýknaður af öllum dómkröfum gagnstefnanda og honum dæmdur málskostnaður úr hendi hennar að mati dómsins.

II

Málavextir

Aðilar máls þessa voru í sambúð á tímabilinu frá 30. október 1998 til 3. marz árið 2000. Bjuggu þau í íbúð aðalstefnanda, ásamt tveimur dætrum aðalstefndu og syni aðalstefnanda. Fyrir sambúðina átti aðalstefnda íbúð að Hraunbæ nr. 56 í Reykjavík, sem hún seldi þann 17. september árið 1999. Veðskuldabréf var flutt af fasteign aðalstefndu yfir á fasteign aðalstefnanda og kveður aðalstefnda eftirstöðvar veðskuldabréfsins hafa numið kr. 1.055.512 við flutninginn.

Kveður aðalstefnda söluverð fasteignar sinnar, að frádregnum áhvílandi skuldum, hafa numið kr. 5.271.337. Kveðst hún hafa ráðstafað stórum hluta af kaupgreiðslunni til sameiginlegs heimilis aðila og jafnframt greitt fjárframlög beint inn á reikning aðalstefnanda. Kveður hún aðila hafa útbúið yfirlýsingu þess efnis, að aðalstefnda hefði ráðstafað kr. 1.500.000 af söluandvirði fasteignar sinnar til heimilis aðila, og skyldi hún fá a.m.k. helming þeirrar upphæðar endurgreiddar, kæmi til sambandsslita, en yfirlýsing þessi hafi aldrei verið undirrituð. Þegar sambúðinni lauk hafi eftirstöðvar af söluandvirðinu verið kr. 396.000 á bankareikningi aðalstefndu. Af hálfu aðalstefndu hafi verið á því byggt, að yfirtaka aðalstefnanda á greiðslu á eftirstöðvum veðskuldabréfsins væri liður í uppgjöri aðila vegna fjárslita á milli þeirra, þar sem það hafi verið óumdeilt, að fjárframlög aðalstefndu til aðalstefnanda kæmu til endurgreiðslu við samvistaslit.

Aðalstefnandi kveðst aldrei hafa samþykkt að taka þátt í greiðslu skuldar samkvæmt veðskuldabréfi því, sem flutt var á eign hans, heldur hafi hann ætíð krafizt þess, að aðalstefnda greiddi af bréfinu. Vegna þessa hafi aðalstefnandi m.a. þurft að höfða mál á hendur aðalstefndu, og með dómi Héraðsdóms Reykjavíkur á árinu 2002 (árituð stefna 18. janúar 2002) hafi aðalstefnda verið dæmd til að endurgreiða aðalstefnanda þær greiðslur, sem hann hafði þurft að inna af hendi vegna veðskuldarinnar til að koma í veg fyrir uppboðsmeðferð á heimili sínu að Heiðarseli 6, Reykjavík. Aðalstefnda hafi ekki mótmælt greiðsluskyldu sinni í því máli. Vegna frekari fjárútláta í tilefni af vanskilum aðalstefndu á veðskuldinni hafi aðalstefnandi þurft að stefna henni á ný.

Aðalstefnda hafi ráðstafað a.m.k. 2.274.000 til eigin þarfa í framhaldi af sölu íbúðareignar sinnar vegna kaupa á bifreið, tannviðgerða, greiðslu á eigin bankayfirdrætti, utanlandsferðar, tölvukaupa, kaupa á húsgögnum, auk fjárútláta vegna barna hennar o.fl. Auk þessa hafi aðalstefnandi tekið þátt í ýmsum sameiginlegum kostnaði aðila, svo sem vegna ferðar aðila og dætra aðalstefndu til Austurlanda fjær, m.a. til Singapore og Malasíu. Þá liggi fyrir í málinu kvittun fyrir greiðslu að fjárhæð kr. 850.000 inn á reikning aðalstefnanda, og sé innborgunin merkt „Neysla-Visa“. Um hafi verið að ræða hlutdeild aðalstefnanda í neyzlu aðila, sem aðalstefnda hafi lagt út fyrir. Þann 4. nóvember 1999 hafi aðalstefnda einnig greitt inn á reikning aðalstefnanda kr. 86.000 vegna neyzlukostnaðar aðila, sem aðalstefnda hafi lagt út fyrir.

Aðalstefnandi kveðst hafa séð að mestu um heimilishald á sambúðartímanum. Aðalstefnda hafi verið launalaus stóran hluta sambúðartímans, en aðalstefnandi hafi haft mjög góðar tekjur. Þrátt fyrir miklar tekjur hafi hann þurft að stofna til lántöku í apríl 1999 að fjárhæð kr. 1.100.000 til að standa undir neyzlu aðila. Í lok sambúðartíma hafi eignastaða hans versnað um a.m.k. kr. 1.000.000 frá upphafi sambúðar með aðalstefndu. Aðalstefnandi hafi ekki staðið í fjárfestingum á sambúðartímabilinu. Aðalstefnda hafi ráðstafað þeim fjármunum, sem hún hafi fengið vegna sölu á íbúðareign, til persónulegra fjárfestinga og til persónulegs kostnaðar og auk þess til samneyzlu aðila. Í lok sambúðartíma hafi aðalstefnda ekki verið með lausaskuldir, heldur hafi hún átt eftir fjármagn.

Snýst ágreiningur aðila í aðalsök og gagnsök um uppgjör vegna sambúðarslitanna.

III

Málsástæður aðalstefnanda í aðalsök

Aðalstefnandi byggir á því, að aðalstefnda sé skuldari samkvæmt veðskuldabréfi sem útgefið hafi verið af Lífeyrissjóði starfsmanna ríkisins þann 24. maí 1994, upphaflega kr. 1.200.000, sem sé tryggt með lánskjaravísitölu m.v. grunnvísitölu 3347 stig. Aðalstefnda hafi fengið leyfi hjá aðalstefnanda til að veðsetja fasteign hans að Heiðarseli 6, Reykjavík, fyrir skuldabréfinu. Skuld samkvæmt bréfinu skyldi endurgreiðast með 50 afborgunum á sex mánaða fresti, 25. maí og 25. nóvember ár hvert.

Aðalstefnda hafi ekki greitt af skuldabréfinu í samræmi við skilmála þess, þrátt fyrir áskoranir Lífeyrissjóðs starfsmanna ríkisins, eiganda bréfsins, og aðalstefnanda. Vanskil aðalstefndu hafi leitt til þess, að aðalstefnandi hafi þurft að greiða skuldir samkvæmt skuldabréfinu til að koma í veg fyrir, að skuldareigandi leiti fullnustu í veðinu, sem sé fasteign aðalstefnanda.

Aðalstefnda hafi ekki greitt ekki samkvæmt skilmálum skuldabréfsins á gjalddögum 25. nóvember 2001, 25. maí 2002, 25. nóvember 2002, 25. maí 2003, 25. nóvember 2003, 25. maí 2004 og 25. nóvember 2004. Þar sem aðalstefnda hafi ekki sitt neinum greiðsluáskorunum, hafi aðalstefnandi greitt af bréfinu þann 21. ágúst 2002 kr. 169.996, sem hafi verið afborgun þann 25. nóvember 2001 og 25. maí 2002, ásamt vöxtum til gjalddaganna frá 25. maí 2001, auk verðbóta samkvæmt vísitölu og auk dráttarvaxta.

Aðalstefnandi hafi einnig greitt samkvæmt skilmálum skuldabréfsins vegna gjaldaga 25. nóvember 2002, 25. maí 2003, 25. nóvember 2003, 25. maí 2004 og 25. nóvember 2004. Þannig hafi aðalstefnandi greitt kr. 66.781 þann 22. nóvember 2002 vegna gjalddaga 25. nóvember 2002, og kr. 63.501 vegna gjalddaga 25. maí 2003 þann 21. maí 2003, kr. 137.781 þann 23. júní 2004 vegna gjalddaga þann 25. nóvember 2003 og 25. maí 2004, og kr. 57.360 þann 25. nóvember 2004 vegna gjalddaga þann 25. nóvember 2004.

Aðalstefnandi reisi kröfur sínar á hendur aðalstefndu, Ó-kvk-þgf G-kvk-þgf V-kvk-þgf, á því, að henni beri að endurgreiða aðalstefnanda þær greiðslur, sem hann hafi innt af hendi vegna framangreinds skuldabréfs. Sú ólögmæta háttsemi aðalstefndu að greiða ekki af skuldabréfinu í samræmi við efni þess hafi bakað aðalstefnanda tjón, sem aðalstefndu beri að bæta.

Aðalstefnanda hafi verið bæði rétt og skylt að inna af hendi greiðslur af bréfinu til að koma í veg fyrir, að fullnustu yrði leitað í veði samkvæmt bréfinu, sem sé fasteign og heimili aðalstefnanda.

Þar sem aðalstefnda hafi ekki sinnt ítrekuðum greiðslutilmælum, sé málssókn þessi nauðsynleg.

Aðalstefnandi kveðst byggja málshöfðun sína á almennum reglum kröfuréttar um efndir skuldbindinga og almennum reglum skaðabótaréttar. Vísað sé til skuldabréfs á dskj. nr. 3 og almenns réttar veðeiganda til endurkröfu hjá skuldara. Dráttarvaxtakrafan sé studd við ákvæði III. kafla laga nr. 25/1987. Krafa um málskostnað styðjist við 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991.

Málsástæður aðalstefndu

Kröfu sína kveðst aðalstefnda byggja á reglum kröfuréttar um skuldajöfnuð og ákvæðum 1. mgr. 28. gr. laga um meðferð einkamála, nr. 91/1991, en mótkröfur aðalstefndu uppfylli öll skilyrði til skuldajafnaðar. Aðalstefnda hafi greitt inn á reikning aðalstefnanda kr. 86.000 þann 4. nóvember árið 1999 og kr. 850.000 þann 11. nóvember sama ár, og komi þær greiðslur til skuldajafnaðar við dómkröfu aðalstefnanda.

Krafa um málskostnað byggist á XXI. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, einkum 130. gr. Krafa um virðisaukaskatt af málflutningsþóknun byggist á lögum nr. 50/1988, en aðalstefnda kveðst ekki vera virðisaukaskattsskyld vegna þessa málarekstrar.

Málsástæður gagnstefnanda

Gagnstefnandi vísar til meginreglu kröfuréttarins um efndir fjárskuldbindinga, skaðabætur og vexti vegna vanefnda þeirra, sem fái m.a. lagastoð í 45. til 49. gr., 51. gr. til 53. gr., 57. gr. og X. kafla laga um lausafjárkaup nr. 50/2000.

Krafa gagnstefnanda sé byggð á tveimur innborgunum inn á reikning gagnstefnda, þann 11. október árið 1999, kr. 850.000, og 4. nóvember sama ár, kr. 96.000, samtals að upphæð kr. 936.000.

Enn fremur byggist krafa gagnstefnanda á yfirlýsingu aðila sjálfra á því, sem feli í sér viðurkenningu á því, að gagnstefnandi hafi ráðstafað kr. 1.500.000 til sameiginlegs heimilis þeirra að Heiðarseli 6 í Reykjavík af söluandvirði fasteignar gagnstefnanda að Hraunbæ 56. Enn fremur feli yfirlýsingin í sér rétt gagnstefnanda til endurgreiðslu helmings þeirrar fjárhæðar vegna samvistaslitanna, eða kr. 750.000. Almennar reglur, sem gildi um fjárskipti fólks í óvígðri sambúð, miðist við sjónarmið um gagnkvæma þátttöku í eignamyndun. Engin eignamyndun hafi orðið í sambúð aðila, en eignastaða gagnstefnanda, sem í upphafi sambúðarinnar hafi verið jákvæð, hafi verið neikvæð við samvistaslit, á meðan gagnstefndi hafi haldið fasteign sinni óskertri. Geri gagnstefnandi kröfu til þess, að gagnstefndi endurgreiði henni helming þeirrar fjárhæðar, sem óumdeilt sé, að hún hafi lagt til sameiginlegs heimilis aðila af söluandvirði fasteignar sinnar, sem sé kr. 750.000.

Að lokum krefjist gagnstefnandi þess, að gagnstefndi endurgreiði henni kr. 394.404, sem hún hafi greitt til gagnstefnanda með fyrirvara þann 3. maí 2005. Gagnstefnandi hafi, við samvistaslit aðila, verið skuldlaus við gagnstefnda. Hafi gagnstefnandi lagt umtalsverðar fjárhæðir til sameiginlegs heimilis aðila og jafnframt greitt fjárframlög inn á reikning gagnstefnda, eins og að framan greini.

Kröfur um dráttarvexti, þ.m.t. vaxtavexti, styðji gagnstefnandi við reglur III. kafla vaxtalaga nr. 38/2001. með síðari breytingum. Krafan um málskostnað styðjist við 1. mgr. 130. gr. laga 91/1991 um meðferð einkamála. Krafa um virðisaukaskatt af málflutningsþóknun sé reist á lögum númer 50/1988. Gagnstefnandi sé ekki virðisaukaskattsskyld. Varðandi varnarþing vísist til 32. gr. laga nr. 91/1991.

Málsástæður gagnstefnda

Gagnstefndi kveðst byggja sýknukröfur sínar á því í fyrsta lagi, að kröfur gagnstefnanda séu fallnar úr gildi fyrir fyrningu.

Stefnukröfur byggist ranglega á því, að gagnstefnandi eigi rétt á endurkröfu þess fjár, sem hún hafi lagt fram sem sinn hlut á móti hlut gagnstefnanda í neyzlu aðila. Um sé að ræða framangreindar innborganir á reikning gagnstefnda þann 11. október 1999, kr. 850.000, og 4. nóvember sama ár, kr. 96.000. Samlagning í gagnstefnu virðist ekki vera rétt, en þar eru fjárhæðir þessar taldar samtals kr. 936.000. Gagnstefndi haldi því fram, að þessar tilefnislausu kröfur séu a.m.k. fallnar úr gildi fyrir fyrningu samkvæmt 3. gr. 1. nr. 14/1905.

Stefnukröfur byggi einnig ranglega á því, að aðilar hafi samið yfirlýsingu um, að gagnstefndi myndi endurgreiða til gagnstefnanda kr. 750.000 við sambúðarslit vegna framlags gagnstefnanda til sameiginlegs heimilishalds. Gagnstefndi haldi því fram, að þessi tilefnislausa krafa sé a. m. k. fallin úr gildi fyrir fyrningu samkvæmt 3. gr. 1. nr. 14/1905.

Að lokum byggi gagnstefnandi á því, að hún eigi rétt á því, að gagnstefndi endurgreiði henni kr. 394.404, sem hún hafi greitt þann 3. maí 2005. Um hafi verið að ræða greiðslu gagnstefnanda á dómskuld við gagnstefnda samkvæmt dómi Héraðsdóms Reykjavíkur frá árinu 2002. Gagnstefnandi hafi ekki hirt um að halda uppi mótmælum gegn þeim stefnukröfum, sem dómurinn hafi tekið til greina. Gagnstefnandi hafi heldur ekki sótzt eftir áfrýjun málsins eða endurupptöku þess.

Ef framangreindar kröfur gagnstefnanda verði ekki taldar fallnar niður fyrir fyrningu, sé í öðru lagi byggt á því, að kröfurnar séu niður fallnar vegna stórkostlegs tómlœtis gagnstefnanda.

Í þriðja lagi byggi gagnstefndi sýknukröfur sínar á því, að málatilbúnaður gagnstefnanda sé með öllu tilhæfulaus. Stefnukröfur hennar eigi enga stoð í viðskiptum aðila. Á því sé byggt, að engir samningar eða yfirlýsingar hafi verið gerðar með aðilum, sem gagnstefnandi geti byggt stefnukröfur sínar á. Því sé mótmælt, að almennar reglur, sem gildi um fjárskipti fólks í óvígðri sambúð, renni stoðum undir kröfur gagnstefnanda.

Gagnstefnandi vísi um málatilbúnað sinn til meginreglna kröfuréttarins um efndir fjárskuldbindinga, skaðabætur og vexti vegna vanefnda þeirra og haldi því fram, að þær meginreglur fái m.a. lagastoð í 45. til 49. gr., 51. gr. til 53. gr., 57. gr. og X. kafla laga um lausafjárkaup nr. 50/2000.

Málatilbúnaður gagnstefnanda sé óljós. Þrátt fyrir nefndar lagatilvísanir hafi gagnstefnandi á engan hátt leitt fram rök fyrir því, að gagnstefnda beri að greiða henni skaðabætur, og samskipti aðila hafi heldur ekki verið með þeim hætti, að lögum um lausafjárkaup verði beitt um ágreininginn.

Gagnstefndi hafi engan samning gert við gagnstefnanda um kaup eða skipti. Gagnstefndi hafi ekkert lán fengið frá gagnstefnanda, sem hún geti byggt kröfur sínar á. Gagnstefndi hafi heldur ekki valdið gagnstefnanda tjóni, svo bótaskylt sé. Gagnstefnandi geti ekki talizt eiga endurkröfu á gagnstefnda vegna framlags til sameiginlegs heimilishalds og neyzlu, þar sem framlag gagnstefnda sjálfs hafi verið mun meira en gagnstefnanda. Þegar gagnstefnandi hafi innt af hendi greiðslur vegna þátttöku sinnar í sameiginlegu heimilishaldi og neyzlu, hafi hún aldrei haft uppi áskilnað um að endurkrefja gagnstefnda.

Gagnstefndi mótmæli því sem röngu, að hann hafi gefið yfirlýsingu um, að hann hafi ætlað að endurgreiða gagnstefnanda kr. 750.000 í lok sambúðartíma. Gagnstefnandi leggi fram óundirritaða yfirlýsingu á dskj. nr. 3, sem gagnstefndi kannist á engan hátt við að hafa staðið að. Gegn mótmælum gagnstefnda hafi gagnstefnandi sönnunarbyrði fyrir því, að gagnstefndi hafi gefið slíka yfirlýsingu. Engin slík sönnun liggi fyrir í málinu. Af þeim sökum sé ekki hægt að taka kröfur gagnstefnanda til greina.

Eins og að framan sé rakið byggi gagnstefnandi málatilbúnað sinn einnig á tveimur innborgunum á reikning gagnstefnda, þann 11. október 1999 kr. 850.000, og þann 4. nóvember 1999 kr. 86.000, sem fram komi á dskj. nr. 3. Greiðslur þessar séu, eins og þær beri með sér, vegna þátttöku gagnstefnanda í sameiginlegu heimilishaldi, miklum ferðakostnaði og öðru, sem gagnstefndi hafi lagt út fyrir. Rakið hafi verið, að kostnaður gagnstefnda af sameiginlegu heimilishaldi og samneyzlu, hafi verið miklum mun meiri en kostnaður gagnstefnanda. Gagnstefndi mótmæli því, að innborganir þessar geti talizt grundvöllur til endurkröfu af hálfu gagnstefnanda. Gagnstefnandi hafi sönnunarbyrði fyrir því, að innborganir þessar hafi verið af öðrum ástæðum en þeim, sem gagnstefndi haldi fram.

Gagnstefnandi hafi gert fyrirvara um endurkröfu vegna greiðslu hennar á kr. 394.404 dómskuld við gagnstefnda samkvæmt áritaðri stefnu Héraðsdóms Reykjavíkur frá 18. janúar 2002. Eins og að framan sé rakið, hafi gagnstefnandi ekki haft uppi mótmæli gegn kröfum gagnstefnda við meðferð málsins fyrir héraðsdómi. Gagnstefnandi hafi hvorki óskað áfrýjunar málsins né endurupptöku þess. Það hljóti að vera fátítt, að uppgjör á dómskuld sé endurkrafin með þessum hætti. Dómi Héraðsdóms Reykjavíkur frá árinu 2001 hafi ekki verið hnekkt og sé því útilokað, að hægt sé að taka kröfur gagnstefnanda til greina að þessu leyti.

Að öllu framangreindu virtu hljóti að verða að sýkna gagnstefnda af öllum dómkröfum gagnstefnanda.

Gagnstefndi kveðst ekki vera virðisaukaskattsskyldur.

Gagnstefndi vísar til almennra reglna um samninga og um stofnun kröfuréttarsambands. Vísað sé til laga nr. 14/1905 um fyrning skulda og annarra kröfuréttinda. Krafa um málskostnað styðjist við 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Krafa um virðisaukaskatt á málskostnað sé reist á lögum nr. 50/1988.

IV

Forsendur og niðurstaða

Aðilar gáfu skýrslu fyrir dómi sem og vitnið V-kvk-nf Þ-kvk-nf, dóttir aðalstefndu.

Dómkröfur stefnanda í aðalsök eru vegna afborgana hans af veðskuldabréfi á nafni aðalstefndu, sem hvílir á íbúð aðalstefnanda. Aðalstefnda hefur ekki uppi andmæli við kröfunni sjálfri í greinargerð í aðalsök, en byggir sýknukröfu sína á skuldajöfnuði vegna innborgana hennar á reikning aðalstefnanda, samtals kr. 936.000. Í greinargerðinni er skuldajafnaðarkrafa þessi lítt rökstudd. Í gagnstefnu er krafa þessi hluti af stefnukröfum, en ekki er gerð frekari grein fyrir innborgununum. Í gagnstefnu er jafnframt byggt á því, að málsaðilar hafi lýst því yfir að aðalstefnda ætti rétt til endurgreiðslu á kr. 750.000 vegna framlags hennar til sameiginlegs heimilis aðila, kæmi til samvistarslita þeirra. Að lokum krefur aðalstefnda í gagnsök um endurgreiðslu á kr. 394.404, sem hún greiddi samkvæmt áritaðri stefnu á hendur henni með fyrirvara um endurkröfu.

Verður fyrst vikið að fyrsta lið gagnkröfunnar, þ.e. endurgreiðslu á kr. 936.000.

Við skýrslugjafir aðila fyrir dómi kom fram, að aðalstefnda telur sig hafa lánað a-kk-þgf fjárhæð þessa, sem greidd var inn á reikning hans í tvennu lagi, þ.e. kr. 850.000 og kr. 86.000. Af hálfu aðalstefnanda er þessari fullyrðingu mótmælt og því haldið fram, að um hafi verið að ræða þátttöku aðalstefndu í sameiginlegu heimilishaldi, ferðakostnaði og öðru, sem hann hafi lagt út fyrir.

Á dskj. nr. 17 og 18 er að finna ljósrit af bankanótum vegna þessara innborgana. Á fyrri nótuna, vegna hærri innborgunarinnar, hefur aðalstefnda skráð sem skýringu „neysla – visa“, og á síðari nótuna „til greiðslu á visa reikn.“ Hefur aðalstefnda ekki sýnt fram á eða gert sennilegt, að um lán til aðalstefnanda hafi verið að ræða, sem honum hafi borið að endurgreiða, heldur bera þessar áritanir fremur með sér, að um framlag aðalstefndu vegna sameiginlegrar neyzlu aðila hafi verið að ræða. Á þessi niðurstaða jafnframt stuðning í því, að það er fyrst í dómsmáli þessu, sem aðalstefnda virðist gera reka að því að krefja aðalstefnanda um þessa endurgreiðslu, eða rúmum 6 árum eftir að til hennar var stofnað og um 5 árum eftir sambúðarslitin. Þá liggur fyrir, að aðilar gerðu engan samning með sér á sambúðartímanum um framlög hvors um sig til heimilisins. Er ekki fallizt á, að aðalstefnda hafi fært að því haldbær rök, að henni beri endurgreiðsla úr hendi aðalstefnanda samkvæmt þessum innborgunum.

Þá krefur aðalstefnda um greiðslu á krónum 750.000, sem hún byggir á óundirrituðu samkomulagi aðila á dskj. nr. 15.

Dómskjal nr. 15 ber yfirskriftina „Yfirlýsing G-kk-ef M-kk-ef G-kk-ef og Ó-kvk-ef G-kvk-ef V-kvk-ef“. Er um ófullfrágengna yfirlýsingu að ræða, þar sem skrifað hefur verið inn í hinn vélritaða texta og hann lagfærður, auk þess sem einhverjir handskrifaðir útreikningar eru á blaðinu. Skjalið er óundirritað og ódagsett. Aðilar eru ekki á eitt sáttir um, hvort þeirra hafi útbúið þetta uppkast að samkomulagi. Þar sem skjalið er óundirritað og ljóst, að samkomulag hefur ekki náðst um þau atriði, sem þarna greinir, verður ekki á því byggt í máli þessu, að aðalstefnda eigi kröfu til þeirrar fjárhæðar sem hún krefur nú um. Gegn andmælum aðalstefnanda er þessi kröfuliður ósannaður.

Þriðji liður dómkröfunnar er um endurgreiðslu fjárhæðar, sem aðalstefnda greiddi samkvæmt áritaðri stefnu, skv. 2. mgr. 113. gr. l. nr. 91/1991. Aðalstefnda hefur ekki gert reka að því að fá þeirri niðurstöðu hnekkt, sbr. 137. gr. og 139. gr. sömu laga. Stendur sú niðurstaða því óhögguð, sbr. 116. gr. sömu laga. Er kröfu þessari þegar af þeim sökum hafnað.

Samkvæmt framansögðu er öllum gagnkröfum aðalstefndu hafnað, en kröfur aðalstefnanda í aðalsök teknar til greina eins og þær eru fram settar. Eftir þessum úrslitum ber að dæma aðalstefndu til að greiða aðalstefnanda málskostnað í aðalsök og gagnsök, sem þykir eftir atvikum hæfilega ákveðinn kr. 450.000, þar með talinn virðisaukaskattur.

S-kvk-nf Ó-kvk-nf héraðsdómari kvað upp dóminn.

D Ó M S O R Ð

Aðalstefnandi, G-kk-nf M-kk-nf G-kk-nf, er sýkn af kröfum aðalstefndu, Ó-kvk-ef G-kvk-ef V-kvk-ef, í gagnsök.

Aðalstefnda greiði aðalstefnanda kr. 495.419, ásamt dráttarvöxtum af kr. 169.996 frá 21. ágúst 2002 til 22. nóvember s.á., en af kr. 236.777 frá þeim degi til 21. maí 2003 en af kr. 300.278 frá þeim degi til 23. júní 2004 en af kr. 438.059 frá þeim degi til 25. nóvember s.á., en af kr. 495.419 frá þeim degi til greiðsludags og kr. 450.000 í málskostnað.