E-852/2017

Mál þetta höfðaði A með stefnu birtri 3. mars 2017 á hendur íslenska ríkinu, en fjármálaráðherra er stefnt fyrir þess hönd. Málið var dómtekið að lokinni aðalmeðferð 25. september sl.

Stefnandi krefst þess að felld verði úr gildi ákvörðun bótanefndar samkvæmt lögum nr. 69/1995 í máli hennar frá 11. maí 2015 og að stefndi verði dæmdur til að greiða henni 5.247.825 krónur með 4,5% ársvöxtum af 3.747.825 krónum og vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 af 1.500.000 krónum, hvort tveggja frá 8. júlí 2012 til 9. apríl 2017, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga af 5.247.825 krónum frá þeim degi til greiðsludags.

Stefnandi krefst málskostnaðar eins og málið væri ekki gjafsóknarmál.

Stefndi krefst sýknu af öllum kröfum stefnanda og málskostnaðar að mati dómsins. Til vara krefst stefnandi lækkunar og að málskostnaður falli niður.

Málið varðar ákvörðun bótanefndar samkvæmt lögum nr. 69/1995, dags. 11. maí 2015, vegna atviks sem stefnandi segir hafa orðið þann 8. júlí 2012 á útihátíð á Hellu á Rangárvöllum. Stefnandi var gestur á útihátíðinni. Hlaut hún meiðsl þar sem hún svaf í tjaldi sínu og er því vart til frásagnar um atvik. Verður hér fyrst greint stuttlega frá rannsókn lögreglu og umfjöllun bótanefndar. Síðan verður rakinn framburðir stefnanda og vitna fyrir dómi og að lokum gerð grein fyrir framlögðum gögnum um afleiðingar áverka stefnanda.

Stefnandi kærði atvikið til lögreglu þann 10. júlí 2012. Lögreglan hætti rannsókn í nóvember 2012 og tilkynnti stefnanda þá ákvörðun með bréfi dags. 12. þ.m. Stefnandi skaut þessari ákvörðun til ríkissaksóknara, sem felldi hana úr gildi með bréfi dags. 11. janúar 2013. Málið var fellt niður á ný og það tilkynnt stefnanda með bréfi dags. 5. nóvember 2014.

Stefnandi sótti um bætur úr ríkissjóði með bréfi dags. 4. apríl 2013. Í kjölfar þess að lögreglurannsókn var hætt i nóvember 2014 tók nefndin ákvörðun þann 11. maí 2015 og hafnaði umsókn stefnanda.

Í niðurstöðu bótanefndar segir:

Fyrir liggur að umsækjandi og maður sem dvaldi með henni í tjaldi urðu fyrir áverkum á höfði. Ekki liggur nein vissa fyrir um það hvernig áverkarnir urðu. Vitni kvaðst hafa séð tvo menn kasta gaskút sín á milli en ekki séð hann lenda á tjaldinu. Nokkur stund hafi liðið frá því þeir köstuðu kútnum og þar til umsækjandi og félagi hennar komu blóðug út úr tjaldinu. Tveir menn viðurkenndu að hafa kastað gaskút á milli sín, en hann hafi aldrei lent í tjaldinu. Langur tími hafi liðið frá því atviki og þar til umsækjandi og félagi hennar komu út úr tjaldinu blóðug og með áverka. Bótanefnd telur að svo mikil óvissa sé um málsatvik að ekki sé með nokkru móti unnt að slá því föstu með hvaða hætti umsækjandi hlaut áverka á höfði eða hvenær hún hlaut hann og verður því að hafna umsókn þessari.

Stefnandi sagði í skýrslu sinni fyrir dómi að hún og B hefðu farið að sofa í tjaldi sínu. Hún hefði vaknað um morguninn og fundið að hún var alblóðug og með skurð á enninu. Þá hafi verið blóð á tjaldhimninum. B hafi líka verið blóðugur. Hún hafi verið vönkuð. Stefnandi sagði að C hefði komið til hennar og bent á menn, sem hefðu verið að kasta gaskút á milli sín nálægt tjaldinu hennar. Það hafi verið stór gulur gaskútur. Hún hefði farið og talað við mennina og þeir hefðu beðið hana afsökunar.

Stefnandi kvaðst halda að hún hefði misst meðvitund við höggið.

Vitnið D sagði að menn hefðu verið að kasta kút á milli sín. Hann hafi ekki séð kútinn lenda á tjaldinu. Sjálfur kvaðst hann einu sinni hafa kastað kútnum hátt upp í loft. Þá hafi hann lent á grasinu. Upphaflega hafi hann og E verið með kútinn. Hann kveðst ekki hafa séð neina aðra kasta honum. Hann kvaðst muna eftir að hafa séð B blóðugan og þá hefði hann farið til hans.

E sagði fyrir dómi að hann og D hefðu verið með tóman kút snemma um kvöldið og látið eins og þeir ætluðu að kveikja á honum. Seinna um nóttina þegar þau hafi öll setið í hring úti hafi blóðugt fólk komið út úr tjaldi. Þá hafi verið bent á að þeir væru valdir að þessum meiðslum, en þeir hafi verið með kútinn sex tímum áður. Hann kvaðst ekki hafa kastað kútnum nálægt neinu tjaldi.

Vitnið C kvaðst hafa staðið fyrir utan tjaldið og séð þegar B kom út úr tjaldinu. Hann hafi verið blóðugur og ringlaður og farið að kalla á fyrrverandi kærustu sína. Hún kvaðst ekki geta sagt til um hvernig kúturinn fór í tjaldið. Kúturinn hafi verið hvítur. Sjálf kvaðst hún hafa verið talsvert drukkin. Hún myndi þegar atvik væru rifjuð upp að einhverjir strákar hefðu verið með gaskút, en hún gerði sé ekki grein fyrir hvenær það hefði verið.

Þeir V-kk-nf A-kk-nf og B-kk-nf Ó-kk-nf I-kk-nf komu fyrir dóm sem vitni, en þeir komu á vettvang sem sjúkragæslumenn á vegum björgunarsveitar. V-kk-nf sagði að talað hefði verið um það á vettvangi að einhver hefði lamið í tjaldið með einhverju áhaldi, gaskút eða öðru. Hann sagði að stefnandi hefði komið blóðug út úr tjaldinu. B-kk-nf bar á sama veg að það hefði verið haft eftir einhverjum að gaskút hefði verið kastað.

Gert var að sárum stefnanda á heilsugæslunni á Hellu. Hún leitaði skömmu síðar til bráðamóttöku Landspítalans í Fossvogi vegna dofa í andliti. Gögn um afleiðingar slyssins eru einkum vottorð J-kk-ef G. H-kk-ef taugasálfræðings, dags. 25. nóvember 2016, og matsgerð dómkvaddra matsmanna, dags. 19. desember 2016.

Í vottorði J-kk-ef G. H-kk-ef segir m.a.:

Það hafi verið talað um persónuleikabreytingu eftir áverka. Áður hafi hún verið skvísa og farið út á meðal fólks og tekið þátt í viðburðum, en nú nenni hún ekki að mála sig eða taka þátt í viðburðum, fari minna út. Það spili inn í hve þreytt hún verði þegar áreiti er mikið í umhverfinu.

A lýsir því að áhugamál hennar hafi ekki síst verið hestamennska, útivera og líkamsrækt. Hún hafi verið í hestamannafélagi. Hún hafi ekki lagt upp úr því að eiga dýra hesta eða keppa, ekki haft efni á því en hún hafi elskað hestana sína og hugsað vel um þá. Hún hafi æft fitness og verið að undirbúa sig í að taka þátt í keppni í greininni, þegar hún varð fyrir áverka. Hún hafi lesið sér mikið til um mannslíkamann í samhengi við þjálfunina í fitness, hún hafi átt auðvelt með að læra slíkt fyrir áverka. Hún geti ekki sinnt áhugamálum sínum nú. Hún hafi ekki getað sinnt hestunum eftir áverka, gefist upp og selt þá. Hún ráði ekki við að stunda líkamsrækt. Að sumu leyti sé eins og lífið hafi verið tekið frá henni.

A kvartar undan minnis- og einbeitingarerfiðleikum eftir áverka. Áður hafi hún t.d. getað lært tungumál. Nú eigi hún erfitt með að læra nýtt og að rata, þess vegna þurfi hún GPS tæki þegar hún keyri milli staða. Hún verði mjög þreytt þegar hún keyri og geti ekki keyrt nema um klukkutíma í senn. Á ferðalögum verði hún mjög þreytt og þurfi þá mikinn svefn að þeim loknum. Hún reyni því að ferðast sem minnst. ...

A lýsir fjölþættum og verulegum afleiðingum áverka, svo og einkennum frá vinstra auga og augntóft, seyðingi og dofa vinstra megin í andliti og höfði, þrálátum höfuðverk sem versni við áreiti og álag, verk og stirðleika í hálsi sem aukist við kulda, úthaldsskorti og aukinni þreytu og svefnþörf, skertu lyktarskyni, jafnvægiserfiðleikum, svima og yfirliðakennd við áreynslu og þreytu, auknum skipulags- og einbeitingarerfiðleikum, minniserfiðleikum, hægari hugsun og vinnubrögðum, erfiðleikum við að átta sig á hvað fólk er að segja og að tjá sig í orðum, erfiðleikum við að koma hlutum í verk, rúmáttunarerfiðleikum, pirringi og minni sjálfstjórn. Öll þessi einkenni hái henni verulega í daglegu lífi. Hún geti ekki sinnt áhugamálum sínum, hafi dregið sig í hlé félagslega og eigi erfitt með að læra. Að sumu leyti hafi lífið verið tekið frá henni.

Gott samræmi er milli ofangreindrar lýsingar A og álits heimilislæknis hennar á afleiðingum áverka. Frænka lýsir einnig áþekkum og verulegum breytingum á A eftir áverka og miklum afleiðingum fyrir líf hennar.

Við prófun komu fram vísbendingar um úthaldsskort m.a. af völdum þreytu og verkja og annarra einkenna frá höfði.

Niðurstöður greindarprófs bentu til almennrar greindar í meðallagi.

Í niðurstöðum prófa komu fram vísbendingar um verulega taugasálfræðilega veikleika, m.a. hvað snerti málskilning og máltjáningu, úthald, einbeitingu og vinnsluminni, skipulag og hraða í hugarstarfi, sjónræna úrvinnslu og rúmáttun, heyrnræna og sjónræna minnisþætti og fínhreyfifærni handa. Einnig komu fram vísbendingar um tilhneingu til þrálætis. Ætla má að veikleikar þessir séu að verulegu leyti ákomnir og afleiðing ofangreinds heilaáverka.

Heilasneiðmynd mun hafa verið innan eðlilegra marka, en hafa verður í huga að hvorki heilasneiðmynd né hefðbundin segulómun af heila er næm á skaða á taugasímum (axonal damage) af völdum höfuðhöggs, sem valdið getur hugrænum (cognitive) einkennum tengdum atferli og aðlögun.

Læknarnir S-kk-nf T-kk-nf og S-kk-nf C-kk-nf voru dómkvaddir þann 7. október 2016 til að meta heilsufar stefnanda, vinnufærni og örorku.

Í matsgerð segir m.a.:

Matsbeiðandi kveðst vera mjög höfuðverkjagjörn og oft fá slæma verki sem verkjalyf verka illa á, sérstaklega undir álagi. Hávaði er mjög slæmur og fái hún taugapirring þá. B-kvk-nf fer illa í hana svo hún þarf að nota sólgleraugu. Segir lyktarskyn sitt vera brenglað og stundum fái hún eins og blóðbragð ef höfuðverkir eru slæmir. Segir minni sínu hafa farið mjög aftur eftir slysið eins og að hún gleymi stundum heimilisfangi sínu og símanúmeri. Kveðst ekki þola áfengi. Kveðst stundum vera tilfinningalaus á hvirfli og þegar hún ýtir á örið í andlitinu fær hún straum. Hefur verki bak við vinstra auga. Kveðst hafa slæma hálsverki sem leiða út í herðar en ekki hendur. Þessir verkir koma oft og hefur hún þurft að leita á sjúkrahús í Svíþjóð. Hún kveðst hafa góð not af hitateppi vegna þessara verkja.

Einkenni og skoðun á matsfundi.

Matsbeiðandi virkar talsvert kvíðin og döpur. Hún á erfitt með að gefa nákvæmar upplýsingar og lítur þar til föðursystur sinnar, sem hjálpar henni að rifja upp dagsetningar og atburði. Í miðri skoðun lýsir hún sárum stingverkjum í enni vinstra megin og tárast. Þetta gengur fljótt yfir. Hún finnur strax lykt af kaffibaunum og hún finnur greinilega bragð af salti, en ekki sykri. Sjónsvið, metið með D-x-x prófi, er eðlilegt. Sjáöldur eru hringlaga og jöfn og svara ljósi eðlilega. Augnhreyfingar eru eðlilegar og ekki sjáanlegt augntif (nystagmus). Andlitshreyfingar eru eðlilegar. Það eru veruleg eymsli við þrýsting yfir vinstri ofanaugntóttartauginni þar sem hún kemur út á ennið, með leiðni upp í ennið og matsbeiðandi lýsir aukinni tilfinningu við snertingu á dálitlu svæði ofan augans og minnkaðri, en um leið óþægilegri, tilfinningu við snertingu á ítaugunarsvæði taugarinnar að öðru leyti. Tunga er rekin beint fram og gómbogar lyftast jafnt. Háls: Þreifieymsli koma fram yfir langlægum vöðvum í hálsi beggja vegna en ekki yfir hryggtindum. Hreyfingar eru beygja með höku til tveggja fingurbreidda frá bringubeini og tekur í aftan í hálsi. Rétta er mjög skert og sömuleiðis tekur í. Hallahreyfingar eru 30°/30°og tekur í á mótstæðri hlið, snúningshreyfingar eru hægri 50°og 60°til vinstri og tekur í á mótstæðri hlið.

Herðar: Þreifi eymsli eru beggja vegna yfir sjalvöðvum.

Hún er dálítið óörugg við R-x-x prófið, en án falltilhneigingar í ákveðna átt. Göngulag er eðlilegt. Það eru eðlilegir kraftar, fínhreyfingar, samhæfing hreyfinga, sinaviðbrögð og húðskyn í grip- og ganglimum. Ilviðbragð er samhverft og eðlilegt. H-x-x fingraviðbragðið kemur hvorugu megin fram.

Í svörum við matsspurningum kemur fram að matsmenn telja að ekki hafi verið að vænta frekari bata eftir 8. júlí 2013.

Þjáningartímabil töldu matsmenn einn mánuð án rúmlegu.

Miski var metinn til samtals 35 stiga en örorku töldu þeir enga, þar sem þeir telja engar líkur hafa verið á því að stefnandi færi í vinnu þótt hún hefði ekki lent í umræddu slysi.

Loks sögðu matsmenn að atburðurinn eins og stefnandi lýsir honum væri vel til þess fallinn að valda þeim líkamlegu og andlegu einkennum sem hún hafi.

Matsmennirnir staðfestu matsgerðina fyrir dómi. Matsmaðurinn S-kk-nf C-kk-nf sagði að ætla mætti að stefnandi hefði fengið töluvert högg, þungt högg.

Málsástæður og lagarök stefnanda

Stefnandi byggir á því að ákvörðun bótanefndar byggist á röngu mati á gögnum málsins, sönnun atvika og heimfærslu til ákvæða laga nr. 69/1995. Verulegur efnisannmarki hafi leitt til rangrar niðurstöðu og því beri að ógilda ákvörðunina.

Stefnandi telur að sönnun sé fram komin um að gaskút hafi verið varpað á tjald hennar, en bótanefnd hafi komist að annarri niðurstöðu.

Stefnandi vísar til 9. gr. laga nr. 69/1995. Ekki sé skilyrði að tjónvaldur finnist, bætur skuli greiða óháð því hver framdi verknaðinn. Vísar stefnandi sérstaklega til þess að nokkrir aðilar hafi verið að kasta gaskút á milli sín og upp í loftið í námunda við tjald hennar. Þá bendir hún á ummerki á tjaldinu, en tjaldhiminninn hafi verið útataður í blóði. Enn fremur bendir hún á áverkana sem hún hlaut. Þá vísar stefnandi til framburðar vitnisins C. Loks styður hún mál sitt við álit hinna dómkvöddu matsmanna sem töldu að atburðurinn eins og honum er lýst í sóknargögnum væri vel til þess fallinn að valda þeim einkennum sem stefnandi glími nú við.

Stefnandi telur að hún eigi rétt á bótum samkvæmt 1. mgr. 1. gr. laga nr. 69/1995, sbr. 9. gr. sömu laga. Hún telur að brot hins óþekkta geranda varði við 218. eða 219. gr. almennra hegningarlaga. Þá geti háttsemin varðað við 4. mgr. 220. gr. og 1. mgr. 221. gr. Augljóst sé að tjónið hafi leitt af refsiverðum verknaði. Ekki sé áskilið að gerandi finnist, sbr. 9. gr. laga nr. 69/1995.

Fjárkrafa stefnanda

Stefnandi vísar til 8. gr. laga nr. 69/1995, en um ákvörðun bóta skuli gilda almennar reglur, með þeim takmörkunum sem leiði af lögunum. Stefnukrafa er sundurliðuð svo:

Þjáningabætur (1.850 krónur í 30 daga) kr. 55.500

Varanlegur miski (10.549.500 x 35 stig - 3.692.325

Miski samkvæmt 26. gr. skaðabótalaga - 1.500.000

Samtals - 5.247.825

Stefnandi krefst vaxta samkvæmt 16. gr. skaðabótalaga af þjáningabótum og bótum fyrir varanlegan miska, en vaxta samkvæmt 1. mgr. 8. gr. vaxtalaga af miskabótum. Vaxta er krafist frá slysdegi, en dráttarvaxta frá því er mánuður var liðinn frá þingfestingu málsins.

Málsástæður og lagarök stefnda

Stefndi telur að ekki séu skilyrði að lögum til að greiða stefnanda bætur.

Stefndi telur að stefnandi hafi ekki sannað að refsiverður verknaður hafi verið framinn og að orsakasamband sé á milli hans og áverka hennar. Því byggir stefndi á því að tjón stefnanda sé ekki afleiðing verks sem unnið hafi verið af ásetningi eða stórkostlegu gáleysi. Þar sem ekki hafi verið höfðað sakamál á hendur hinum grunuðu sé ekki hægt að byggja á því að þeir hafi valdið tjóni stefnanda.

Stefndi byggir á því að skýra verði heimildir til greiðslu bóta samkvæmt lögum nr. 69/1995 þröngt þar sem 19. gr. þeirra heimili framkröfu á hendur þeim sem gerst hafi sekur um refsiverðan verknað.

Stefndi mótmælir því að staðfest sé að umræddir tvímenningar eigi sök á því að gaskútur lenti á tjaldi stefnanda. Þá sé ósannað að gaskútur hafi lent á tjaldinu.

Samkvæmt framansögðu telur stefndi að ekki sé fullnægt skilyrðum laga nr. 69/1995, hvort sem litið yrði til 218. eða 219. gr. almennra hegningarlaga, eða 4. mgr. 220. gr. Þá geti 221. gr. ekki átt við, en stefnanda hafi verið veitt hjálp strax og tilefni var til.

Í varakröfu mótmælir stefndi kröfu stefnanda um miskabætur samkvæmt 26. gr. skaðabótalaga. Hann mótmælir annars ekki fjárhæðum í stefnukröfu. Hann mótmælir kröfu um vexti frá fyrri tíma en fjórum árum fyrir málshöfðun, en krafa um vexti frá fyrri tíma sé fyrnd.

Niðurstaða

Stefnandi byggir rétt sinn á lögum nr. 69/1995. Samkvæmt 1. mgr. 1. gr. laganna greiðir ríkissjóður bætur vegna tjóns sem leiðir af broti á almennum hegningarlögum, sem framið er hér á landi. Nánari fyrirmæli og skilyrði er að finna í öðrum ákvæðum laganna.

Stefnandi krefst bóta vegna líkamstjóns, sbr. 2. gr. laganna. Helstu skilyrði til greiðslu eru talin í 6. gr. og er óumdeilt að stefnandi uppfyllir öll þessi skilyrði. Aðilar deila um hvort stefnandi hafi sannað að meiðslum hennar hafi verið valdið með verknaði sem varða myndi refsingu samkvæmt almennum hegningarlögum. Þá er því ekki mótmælt að stefnandi geti átt þessa kröfu, þótt enginn hafi verið sóttur til saka eða sakfelldur fyrir að hafa valdið henni þessum meiðslum, sbr. 9. gr.

Stefnandi er ekki til frásagnar um hvernig hún meiddist. Hún og félagi hennar, B, komu blóðug út úr tjaldi og var stefnandi með áverka á höfði. Vitni greina frá því að tjaldhiminninn hafi verið ataður blóði.

Vitnið C sagði fyrir dómi að hún myndi skýrt að gaskútur hefði lent á tjaldi stefnanda. Hún gat ekki lýst þessu atviki neitt nánar, en kvaðst muna þetta vel. Í frumskýrslu lögreglu um atvikið er haft eftir stefnanda að hún hafi heyrt það hjá vitninu að tveir strákar hafi verið að gera sér það að leik að kasta gaskút á milli sín á tjaldstæðinu. Í einu kastinu hafi gaskúturinn skollið á tjaldinu.

Lögð var fram í málinu ódagsett greinargerð rannsakanda. Þar er farið yfir það sem fram kom við rannsókn lögreglu. Meðal annars er bent á að þeir E og D hafi verið með gaskút, en þeir hafi bara kastað honum á milli sín. D kastað honum einu sinni upp í loftið. Þeir telji langan tíma hafa liðið frá því að þeir lögðu frá sér kútinn þar til stefnandi og B komu blóðug út úr tjaldinu. Þá er í þessari greinargerð sagt orðrétt um vitnið C: „... virðist vera með þetta á hreinu en sér ekki gaskútinn lenda á tjaldinu. Hún segir að það gæti ekki verið neitt annað sem geti útskýrt áverkana á A og B annað en að gaskúturinn hafi lent á tjaldinu. C segir að um 20 mín hafi liðið eftir að D og E hættu að „leika“ sér með gaskútinn og A og B koma út úr tjaldinu.“

Í lok greinargerðarinnar segir að erfitt hafi verið að ná í sumt fólk og að tímasetningar séu mjög á reiki.

Ekki er fullt samræmi á milli framburðar vitnisins C fyrir dómi og endursagnar af framburði hennar hjá lögreglu, sem liggur frammi í greinargerð rannsakanda. Skýrslur sem teknar voru af henni hafa ekki verið lagðar fram. Verður hér að byggja fyrst og fremst á framburði vitnisins fyrir dómi. Framburður hennar er hins vegar ekki ítarlegur, hún segir nánast ekki annað en að gaskútur hafi lent á tjaldi stefnanda.

Það að kasta gaskút upp í loftið eða frá sér þar sem eru tjöld þar sem fólk hefst við getur varðað refsingu samkvæmt 219. gr. almennra hegningarlaga ef einhver hlýtur áverka eins og lýst er í 218. gr. Áverkar stefnanda eru slíkir.

Ekki verður fallist á það með stefnda að 19. gr. laga nr. 69/1995 leiði til þess að skýra beri ákvæði laganna þröngt. Ekki er tilefni hér til annars en að skýra lögin eftir orðanna hljóðan.

Dómkvaddir matsmenn töldu að áverkar stefnanda væru slíkir að þeir gætu hafa hlotist af gaskút sem hefði verið kastað. Frásögn af blóði á tjaldhimni bendir til þess að eitthvað utan tjaldsins hafi valdið meiðslum stefnanda. Strax eftir atvikið virðist hafa kvisast á vettvangi að gaskút hefði verið kastað og hann lent á tjaldinu. Þetta er ekki ýkja skýrt, en vitnið C var fyrir dómi viss í sinni sök að gaskútur hefði lent á tjaldinu.

Þegar öll þessi atriði eru metin verður talið að leiddar hafi verið nægar líkur að því að stefnandi hafi hlotið meiðsl sín af því að verða fyrir gaskút sem óþekktur aðili hafi kastað frá sér og að háttsemi hans yrði metin til sakar samkvæmt 219. gr. almennra hegningarlaga, til þess að viðurkenndur verði réttur stefnanda til bóta samkvæmt lögum nr. 69/1995.

Bótanefndin hafnaði kröfu stefnanda um bætur, en hér er komist að þeirri niðurstöðu að hún eigi rétt á þessum bótum. Verður því að fella úrskurð nefndarinnar úr gildi.

Bótakröfu stefnanda er ekki mótmælt, nema kröfu um miskabætur. Sú krafa er byggð á 26. gr. skaðabótalaga. Verður að hafna þessum lið, en ekki er sýnt fram á að tjóni stefnanda hafi verið valdið af stórfelldu gáleysi, sbr. a-lið 1. mgr. 26. gr. B-liður getur ekki átt við.

Stefndi verður því dæmdur til að greiða stefnanda 3.747.825 krónur, með vöxtum eins og krafist er þó aðeins frá 3. mars 2013. Krafa um vexti fram að þeim degi er fallin niður fyrir fyrningu, sbr. 3. gr. laga nr. 150/2007.

Stefnandi hefur gjafsókn og er gjafsóknarkostnaður ákveðinn með virðisaukaskatti og að teknu tilliti til útlagðs kostnaðar 1.600.000 krónur. Ekki verður mælt fyrir um greiðslu málskostnaðar til ríkissjóðs og fellur hann niður.

J-kk-nf F-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

Dómsorð

Framangreindur úrskurður bótanefndar samkvæmt lögum nr. 69/1995 er felldur úr gildi.

Stefndi, íslenska ríkið, greiði stefnanda, A, 3.747.825 krónur með 4,5% ársvöxtum frá 3. mars 2013 til 9. apríl 2017, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Málskostnaður fellur niður. Gjafsóknarkostnaður stefnanda, 1.600.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði.

J-kk-nf F-kk-nf