S-110/2015

Mál þetta er höfðað með ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, útgefinni 17. mars 2015, á hendur A-kk-þgf K-kk-þgf, kt. 000000-0000, Mávahlíð 34, Reykjavík, „fyrir líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt föstudagsins 18. apríl 2014, fyrir utan veislusalinn Gala að Smiðjuvegi 1 í Kópavogi, slegið B, kt. 000000-0000, hnefahöggi í andlit þannig að hann féll í jörðina, með þeim afleiðingum að B hlaut kjálkabrot, tilfærslu á framtönn og hliðarframtönn efri kjálka, rof á slímhúð, rof á tannholdi og opið sár vinstra megin á efri vör. Telst brot þetta varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, ásamt áorðnum breytingum.“

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Í ákæru er jafnframt getið bótakröfu sem S-kk-nf Á-kk-nf héraðsdómslögmaður hefur gert fyrir hönd B, en samkvæmt henni var þess krafist að ákærði yrði dæmdur til að greiða brotaþola bætur að fjárhæð 2.200.077 krónur auk vaxta samkvæmt 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 18. apríl 2014, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga „frá þeim tíma er mánuður er liðinn frá því að krafan er birt sakborningi til greiðsludags“. Þá var krafist málskostnaðar að mati dómsins. Í þinghaldi í málinu 13. maí sl. var framangreindur lögmaður skipaður réttargæslumaður brotaþola og í þinghaldi 19. sama mánaðar gerði hann breytingu á bótakröfunni, sem fólst annars vegar í lækkun á miskabótakröfu úr 2.000.000 króna í 800.000 krónur, en hins vegar í hækkun bóta vegna fjárhagslegs tjóns úr 200.077 krónum í 500.077 krónur. Samkvæmt þessu nemur endanleg bótakrafa 1.300.077 krónum.

Ákærði hefur fyrir dómi skýlaust játað brot sitt og var því farið með málið samkvæmt 164. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og það tekið til dóms án frekari sönnunarfærslu eftir að sækjandi, verjandi og réttargæslumaður höfðu tjáð sig stuttlega um lagaatriði, bótakröfu og ákvörðun viðurlaga.

Sannað er með skýlausri játningu ákærða, sem er í samræmi við framlögð sakargögn, að hann hafi gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru. Er brot hans þar réttilega heimfært til 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga.

Við ákvörðun refsingar verður sérstaklega litið þess að ákærði, sem ekki hefur áður gerst sekur um refsivert brot, játaði verknaðinn bæði hjá lögreglu og fyrir dómi. Svo sem sönnunarfærslu í málinu er háttað og enda þótt árás ákærða verði með engu móti réttlætt þykir jafnframt mega taka mið af þeim framburði hans að brotaþoli hafi ögrað honum í aðdraganda hennar. Að þessu virtu þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í tvo mánuði, sem bundin verður skilorði, eins og nánar greinir í dómsorði.

Brotaþoli hefur krafist þess að ákærða verði gert að greiða sér 500.077 krónur í skaðabætur vegna sjúkrakostnaðar auk miskabóta að fjárhæð 800.000 krónur. Krafa hans vegna sjúkrakostnaðar var svo sem fram er komið hækkuð um 300.000 krónur undir rekstri málsins fyrir dómi, en þar er um að ræða áætlaðan kostnað vegna tannréttinga sem ekki er sérstakur kröfuliður samkvæmt greinargerð.

Af hálfu ákærða hefur þess aðallega verið krafist að bótakröfu verði hafnað, en til vara er gerð krafa um lækkun á henni. Þá hefur því sérstaklega verið andmælt að framangreind krafa um greiðslu kostnaðar vegna tannréttinga komist að í málinu.

Brotaþoli á rétt á miskabótum úr hendi ákærða á grundvelli 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 og þykja þær hæfilega ákveðnar 400.000 krónur. Krafa brotaþola um sjúkrakostnað, sbr. 1. gr. skaðabótalaga, að fjárhæð 170.077 krónur er að mati dómsins studd viðhlítandi gögnum og verður hún tekin til greina. Af upphaflegri kröfu vegna fjárhagslegs tjóns stendur þá eftir krafa vegna sálfræðikostnaðar að fjárhæð 30.000 krónur, en hún styðst eingöngu við reikning frá sálfræðingi og í greinargerð er ekkert að henni vikið. Verður að svo svo stöddu ekki dæmt um hana. Gegn mótmælum ákærða verður hann ekki heldur dæmdur til að greiða áætlaðan tannréttingakostnað og er þeirri kröfu því hafnað þegar af þeirri ástæðu. Samkvæmt þessu verður ákærði dæmdur til að greiða brotaþola samtals 570.077 krónur með vöxtum og dráttarvöxtum eins og í dómsorði greinir.

Sakarkostnaður samkvæmt framlögðu yfirliti sækjanda nemur 48.000 krónum og verður ákærða gert að greiða hann ásamt þóknun skipaðs verjanda síns, H-kk-ef G-kk-ef héraðsdómslögmanns, 204.600 krónur, og þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, S-kk-ef Á-kk-ef héraðsdómslögmanns, 173.600 krónur. Við ákvörðun þóknunar til verjanda og réttargæslumanns hefur verið tekið tillit til virðisaukaskatts.

Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf dómstjóri kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð

Ákærði, A-kk-nf K-kk-nf, sæti fangelsi í tvo mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði B 570.077 krónur í skaðabætur ásamt vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 18. apríl 2014 til 27. apríl 2015, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði greiði 426.200 krónur í sakarkostnað, þar með talda þóknun skipaðs verjanda síns, H-kk-ef G-kk-ef héraðsdómslögmanns, 204.600 krónur, og þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, S-kk-ef Á-kk-ef héraðsdómslögmanns, 173.600 krónur.

Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf