E-3607/2008

Mál þetta sem tekið var til úrskurðar 31. ágúst sl., um frávísunarkröfu stefnda, er höfðað með birtingu stefnu 7. maí 2008.

Stefnandi er S-kk-nf R-kk-nf S-kk-nf, Laugavegi 70, Reykjavík.

Stefndi er S-kk-nf J-kk-nf, Goðakór 6, Kópavogi.

Stefnandi krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða honum skuld að fjárhæð 2.000.000 króna, ásamt dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 38/2001 af 2.000.000 króna frá 20. desember 2007 til greiðsludags.

Þá er krafist vaxtavaxta samkvæmt 12. gr. sömu laga er leggist við höfuðstól á 12 mánaða fresti, í fyrsta sinn 20. desember 2008, en síðan árlega þann dag.

Jafnframt er krafist málskostnaðar samkvæmt framlögðum málskostnaðarreikningi.

Stefndi krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá dómi og er sú krafa til úrlausnar í þessum þætti málsins.

Málsatvik

Í stefnu kemur fram að krafa stefnanda sé byggð á viðskiptum milli hans og stefnda. Stefndi hafi fengið að láni 2.000.000 króna hjá stefnanda 7. nóvember 2007 og hafi stefnandi lagt þá fjárhæð inn á bankareikning stefnda. Samkomulag hafi orðið um að endurgreiðsla færi fram að liðnum 6 vikum frá innborgun inn á reikning stefnanda. Skuldin hafi ekki fengist greidd þrátt fyrir innheimtutilraunir.

Stefnandi vísar um lagarök til meginreglna kröfuréttar um efndir fjárskuldbindinga, en regla þessi fái m.a. stoð í VI. og VII. kafla laga nr. 50/2000. Kröfu um dráttarvexti styður stefnandi við III. kafla vaxtalaga nr. 38/2001 og kröfu um málskostnað styður stefnandi við 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991. Varðandi varnarþing vísar stefnandi til 36. gr. laga nr. 91/1991.

Málsástæður og lagarök stefnda fyrir frávísunarkröfu

Stefndi kveður málatilbúnað stefnanda óljósan og málið með öllu vanreifað. Stefna málsins uppfylli ekki lágmarksskilyrði um lýsingu málsatvika og málsástæðna. Í stefnu sé þess eingöngu getið að málið sé byggt á viðskiptum aðila og að stefnandi hafi lánað stefnda 2.000.000 króna. Ekki sé gerð tilraun til að útskýra nánar hvaða viðskipti sé átt við, en stefnandi og stefndi hafi átt í áralöngu viðskiptasambandi og starfað saman í mörgum verkefnum. Stefnda sé algjörlega ómögulegt að ráða úr þeim tölvupósti sem lagður hafi verið fram af hálfu stefnanda, hvaða viðskipti hafi legið þar að baki og um hvað aðilum hafi samist. Skýra hefði átt í stefnu umsaminn grundvöll lánsins, aðdraganda þess, kjör, endurgreiðsluskilyrði og þess háttar. Þar sem slíkt sé ekki gert sé stefnda ómögulegt að átta sig á því á hvaða grundvelli málið sé höfðað og því ekki kleift að halda uppi viðhlítandi vörnum. Beri samkvæmt þessu og e-lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 að vísa máli þessu frá dómi.

Þá er frávísunarkrafa einnig byggð á því að mál þetta sé höfðað í röngu varnarþingi. Stefndi sé með lögheimili í Kópavogi, eins og réttilega sé tilgreint í stefnu og sé varnarþing hans því í Héraðsdómi Reykjaness. Stefnandi vísi til 36. gr. laga nr. 91/1991 varðandi varnarþing, en í máli þessu sé ekki, að því er virðist, sótt um greiðslu vegna vöru eða þjónustu sem fengin hafi verið í eða þegin í verslun eða annarri fastri starfsstöð, líkt og ákvæðið áskilji.

Verði máli þessu ekki vísað frá dómi vegna vanreifunar, beri að vísa því frá dómi á grundvelli 2. mgr. 24. gr. laga nr. 91/1991.

Málsástæður og lagarök stefnanda fyrir því að hafna beri frávísunarkröfu

Stefnandi kveður að fyrir mistök hafi hann í stefnu vísað til 36. gr. laga nr. 91/1991 um varnarþing. Rétt hefði verið að vísa til 35. gr. laganna, sem fjalli um efndastaðavarnarþing. Ekki varði frávísun þótt ekki hafi verið vísað til þess ákvæðis.

Þá sé mál þetta ekki flókið, aðeins sé um það að ræða að stefnandi hafi lánað stefnda ákveðna fjárhæð og lagt hana inn á bankareikning stefnda.

Niðurstaða

Mál þetta hefur stefnandi höfðað til greiðslu láns að fjárhæð 2.000.000 króna er hann kveðst hafa lagt inn á bankareikning stefnda. Segir í stefnu að samkomulag hafi orðið milli aðila að endurgreiðsla lánsins færi fram að liðnum sex vikum frá innborgun inn á reikning stefnanda og er í stefnu vísað til tölvuskeyta milli aðila er lögð voru fram í málinu.

Fallast má á með stefnda að málið sé ekki svo ríkulega reifað af hálfu stefnanda, sem æskilegt hefði verið. Það er þó mat dómsins að úr þeim annmörkum sem eru á málatilbúnaði stefnanda hefði mátt bæta undir rekstri málsins og verður málinu því ekki vísað frá vegna vanreifunar.

Kemur þá til skoðunar hvort málinu verði vísað frá vegna þess að það sé höfðað á röngu varnarþingi, sbr. 2. mgr. 24. gr. laga nr. 91/1991, en fyrir liggur að málið er ekki höfðað á heimilisvarnarþingi stefnda. Varðar það þó ekki frávísun ef aðrar varnarþingsreglur einkamálalaga geta átta við. Stefnandi hefur borið því við að í stefnu sé misritun þar sem vísað er til 36. gr. laga nr. 91/1991, og að vísa hefði átt til 35. gr. laganna um efndastaðavarnarþing, þar sem segir að mál til efnda á eða lausnar undan löggerningi, eða vegna vanefndar eða rofa á löggerningi megi sækja í þeirri þinghá þar sem átti að efna hann eftir hljóðan hans, tilætlun aðila eða réttarreglum.

Í tölvuskeytum þeim sem liggja frammi í málinu kemur fram það svar stefnanda við málaleitan stefnda um lán, að hann geti lánað stefnda ,,2M í brúarlán“, en ,,það er samt betra að setja einhvern tíma, t.d. 6 vikur á þetta heldur en að skilyrða þetta einhverju öðru. Ef þú ert til í það get ég millifært á þig í dag“. Ekkert kemur fram um greiðslustað skuldarinnar í tölvusamskiptum aðila.

Fallast ber á með stefnanda að til greina hefði komið að vísa til 35. gr. laga nr. 91/1991 um varnarþing, þar sem málið er augljóslega höfðað til greiðslu á fyrrgreindu láni, til efnda á þeim löggerningi sem stefnandi taldi vera til staðar milli sín og stefnda. Hins vegar verður ekki fram hjá því litið að með engu móti verður ráðið af tölvusamskiptum aðila að efndirnar skyldu fara fram í Reykjavík og í stefnu er engin grein gerð fyrir því. Þannig er engin leið að ráða fram úr því hvort tilætlun aðila var um ákveðinn efndastað og stefna er ekki svo ríkuleg að fjallað sé um venju um viðskipti aðila þannig að ráða megi af henni, hvar efndastaður löggernings skyldi vera. Þar sem efndastaður löggerningsins er svo óljós sem að framan greinir og fyrir liggur að málið er ekki heldur höfðað á heimilisvarnarþingi stefnda, verður samkvæmt kröfu stefnda og með vísan til framangreinds að vísa máli þessu frá dómi, sbr. 2. mgr. 24. gr. laga nr. 91/1991.

Með vísan til 2. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 verður stefnandi dæmdur til að greiða stefnda 250.000 krónur í málskostnað.

I-kvk-nf E-kvk-nf héraðsdómari kveður upp þennan úrskurð.

Ú r s k u r ð a r o r ð:

Máli þessu er vísað frá dómi.

Stefnandi, S-kk-nf R-kk-nf S-kk-nf greiði stefnda, S-kk-þgf J-kk-þgf, 250.000 krónur í málskostnað.

I-kvk-nf E-kvk-nf.