S-868/2009

I.

Mál þetta, sem dómtekið var að aflokinni aðalmeðferð 19. janúar sl., er höfðað með ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, útgefinni 10. nóvember 2009, á hendur S-kk-þgf Þ-kk-þgf I-kk-þgf, kt. 000000-0000, Selvogsgötu 24, Hafnarfirði „fyrir líkamsárás laugardaginn 21. mars 2009, í iðnaðarhúsnæði að Trönuhrauni 3, Hafnarfirði, með því að hafa ráðist á unnustu sína, Á-kvk-þgf (svo) H-kvk-þgf H-kvk-þgf, og ýtt við henni, tekið hana kverkataki, skellt höfði hennar utan í vegg, slegið hana með krepptum hnefa á kjálka, kinnbein og ofanvert á höfuð vinstra megin, slegið hana í höfuð með ljósaperu sem við það brotnaði, rifið í hár hennar og fært hana með valdi inn á baðherbergi, skellt höfði hennar utan í vegg, skellt hurð á vinstri hendi hennar og sparkað í bak hennar, allt með þeim afleiðingum að hún hlaut mar og bólgu á vinstri vanga og mar á höfði, enni, framan á barka, á vinstri hendi, framhandlegg og aftan á hnakka.

Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20/1981 og 110. gr. laga nr. 82/1998.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Af hálfu Á-kvk-ef H-kvk-ef H-kvk-ef, kennitala 000000-0000, er þess krafist að ákærða verði gert að greiða henni skaða- og miskabætur að fjárhæð kr. 1.400.000.-, auk vaxta skv. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 21. mars 2009 þar til mánuður er liðinn frá því að bótakrafa þessi er birt en með dráttarvöxtum skv. 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Einnig er þess krafist að ákærða verði gert að greiða málskostnað að mati dómsins eða samkvæmt síðar framlögðum málskostnaðarreikningi, að viðbættum virðisaukaskatti á málflutningsþóknun.“

Við munnlegan málflutning var bótakrafan lækkuð í 1.109.900 krónur með vöxtum eins og að framan greinir.

Málið er einnig höfðað með ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, útgefinni 13. nóvember 2009, á hendur sama ákærða „fyrir vopnalagabrot, með því að hafa að kvöldi miðvikudagsins 23. apríl 2008, eigi geymt í læstum hirslum á heimili sínu að Selvogsgötu 15 í Hafnarfirði, einhleypan riffil af gerðinni Winchester, 22 calibera, model 67-22 short, riffil af gerðinni Voere, 22 calibera með Bushnell sjónauka og eintaksnúmer 457275, hálfsjálfvirkan riffil af gerðinni Gevarm, 22 calibera með sjónauka og eintaksnúmer 104951, einhleypa og hálfsjálfvirka haglabyssu af gerðinni Breda Astro með eintaksnúmer P19800 og eintaksnúmer hlaups L017455, 56 stykki af 22 calibera byssukúlum er voru í rennilásapoka, 56 stykki af 22 calibera byssukúlum er voru í boxi og 2 haglaskot, og eigi ábyrgst vörslu tilgreindra skotvopna og skotafæra með þeim hætti að óviðkomandi aðili næði ekki til þeirra, þar sem heimilið var ólæst.

Þetta telst varða við 1. og 2. mgr. 23. gr., sbr. 1. gr. 36. gr. vopnalaga nr. 16/1998.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Af hálfu ákærða er aðallega krafist sýknu af báðum ákærum, en til vara vægustu refsingar sem lög leyfa. Þá er krafist hæfilegra málsvarnarlauna úr ríkissjóði. Loks er þess krafist aðallega að bótakröfu verði vísað frá dómi, en til vara að hún verði lækkuð verulega.

II.

Ákæra, útgefin 10. nóvember 2009, vegna líkamsárásar.

Samkvæmt frumskýrslu lögreglu kom brotaþoli kl. 23.44 hinn 21. mars 2009 að eigin frumkvæði á lögreglustöðina við Hverfisgötu og óskaði eftir að gefa skýrslu vegna líkamsárásar, sem hún hefði orðið fyrir af hálfu sambýlismanns síns fyrr um daginn. Með brotaþola í för var faðir hennar, H-kk-nf Þ-kk-nf A-kk-nf. Samkvæmt frumskýrslu hafði brotaþoli þá þegar farið á slysadeild þar sem áverkar hennar voru skoðaðir.

Brotaþoli sagði svo frá að hún hefði farið að vera með ákærða í nóvember 2008 og í fyrradag hefði hún byrjað á því að fara með hluti að heiman frá sér og til ákærða að Trönuhrauni 2 í Hafnarfirði. Sagðist hún hafa gist af og til hjá ákærða í vetur og viljað hafa einhverja hluti frá sér heima hjá ákærða. Undanfarið hefði þau greint á um hitt og þetta en enginn alvarlegur ágreiningur komið upp á milli þeirra. Fyrr þennan sama dag hefði ákærði byrjað að drekka áfengi og þá hefði áðurgreindur ágreiningur skotið upp kollinum. Ágreiningurinn hefði magnast þar til þau hefðu verið farin að öskra hvort á annað. Allt í einu hefði ákærði tekið hana taki og ýtt henni á undan sér inn í herbergi þar sem hann væri með lyftingatæki, kassa og dót og hent henni á þessa hluti. Þá hefði hann tekið hana aftur taki og hent henni til og frá um herbergið, öskrað á hana og bullað tóma vitleysu. Einnig hefði ákærði tekið hana hálstaki á milli þess sem hann fleygði henni um herbergið. Eftir að hafa ýtt henni um herbergið hefði hann ýtt henni út í horn og þar hefði hann slegið hana þrívegis í andlit og höfuð vinstra megin með krepptum hnefa hægri handar. Fyrsta höggið hefði lent á kjálkanum, annað höggið á kinnbeininu og þriðja höggið á ofanverðu höfðinu. Eftir þetta hefði hann haldið áfram að öskra á hana, en síðan farið út úr herberginu og læst dyrunum að utanverðu. Sagði brotaþoli að ekki væri hægt að opna dyrnar að innanverðu þar sem enginn hurðarhúnn væri á hurðinni. Eftir skamma stund hefði ákærði komið aftur inn í herbergið og séð að hún hafði tekið upp farsíma. Hann hefði spurt hana hvað hún ætlaði að gera, lamið hana aftur í andlitið, tekið af henni símann, kreist hann og síðan hent honum í gólfið og kramið með fótunum. Við þetta hefði síminn brotnað. Eftir þetta hefði hann farið aftur út úr herberginu, en komið fljótlega inn aftur og þá tekið upp ljósaperu og brotið hana á höfði hennar. Við þetta hefðu glerbrot sáldrast um andlit hennar og m.a. varir. Í öllum þessum látum hefði ákærði m.a. haldið henni upp við vegg og lamið margsinnis í vegginn við hliðina á andlitinu á henni á meðan hann öskraði og hótaði henni. Eftir að hafa öskrað á hana hefði ákærði sest á gólfið og farið að kjökra og sagt að hún mætti fara. Við það hefði hún tekið á rás og ætlað út úr húsnæðinu. Við útidyrnar hefði ákærði stöðvað hana og sagt við hana að hún væri fífl að hafa fallið fyrir þessu og togað hana aftur inn. Ákærði hefði því næst dregið hana aftur inn í herbergið, en hann hefði virst reka sig í eitthvað því rúða hefði brotnað og hann skorið sig á hendi. Næst hefði hann farið með hana inn í svefnherbergið þar sem hann hefði klínt á hana blóði úr sér og um leið grínast með að hún væri að bera á sig krem. Eftir að hafa makað á hana blóði hefði hann farið að leita að einhverju til að setja á sárið og á meðan hefði hún reynt að komast út. Ákærði hefði náð henni aftur og sagst ekki mundu hleypa henni út svona útlítandi og dregið hana að baðherberginu. Hún hefði ekki vitað hvað hann ætlaði að gera og því streist á móti. Sagðist hún hafa haldið í hurðarkarminn og um leið hefði hann skellt hurðinni á höndina á henni. Sagðist hún vera viss um að það hefði hann gert viljandi því hann hefði séð að hún hélt um karminn. Við þetta hefði hún sleppt takinu á karminum og þá hefði honum tekist að loka hana inni á baðinu. Á meðan hún var þar inni hefði hann staðið fyrir utan baðið og haldið áfram að öskra og rausa. Eftir nokkurn tíma hefði hann kippt henni út og skellt henni á gólfið þar fyrir utan. Hefði ákærði þá verið kominn með blauta tusku, sem hann hefði notað á andlitið á henni. Hún hefði fyrst reynt að bera hendurnar fyrir sig en látið af því vegna hótana ákærða um að annars myndi hann gera eitthvað við hana. Eftir að hafa nuddað andlitið á henni með tuskunni hefði hann staðið upp, sparkað í hana og gengið í burtu. Hún hefði þá risið upp, náð í bíllyklana sína og komið sér út.

Brotaþoli tjáði lögreglu að átökin hefðu byrjað um kl. 17.00 og hún hefði komist út um kl. 20.00. Kvaðst hún hafa farið heim til foreldra ákærða að Selvogsgötu 24 í Hafnarfirði og sagt þeim hvað gerðist. Faðir ákærða og bróðir hefðu þá farið til ákærða. Brotaþoli sagði að ákærði hefði aldrei áður lagt á hana hendur, en hún sagðist hafa vitað af því að hann væri með erfitt skap. Kvaðst hún kæra ákærða fyrir framangreindan verknað og krefjast þess að hann yrði látinn sæta refsingu vegna hans.

Í málinu liggur frammi vottorð J-kk-ef Ö-kk-ef K-kk-ef, sérfræðilæknis á slysa- og bráðadeild Landspítala-háskólasjúkrahúss Fossvogi, dags. 16. apríl 2009. Í vottorðinu segir að brotaþoli hafi leitað á slysa- og bráðadeild sjúkrahússins um kl. 20.30 hinn 21. mars 2009 eftir að hafa orðið fyrir líkamlegu ofbeldi rúmlega klukkustund áður. Í vottorðinu segir eftirfarandi um skoðun á brotaþola:

„Á-kvk-nf var illa útleikin við komu á slysadeild. Bolur hennar var rifinn og storknað blóð var víða á handleggjum og sömuleiðis í andliti. Mar var á höfðinu rétt ofan við hárlínu vinstra megin og sömuleiðis var mar á enni og á vinstri vanga og var hún þar talsvert bólgin. Lítið mar var framan á barkanum. Mar var einnig á vinstri hendi yfir V. handarbeini. Eymsli voru sömuleiðis í úlnlið. Að minnsta kosti á tveimur stöðum á framhandlegg var lítið mar að sjá. Ekki var að sjá mar á baki en mar var aftan á hnakkanum. Kvartaði hún um höfuðverk og verki í hendinni. Mögulega lítið glerbrot í efri vörinni.“

Greining læknisins var á þá leið að um væri að ræða fjölda yfirborðsáverka og mar á höfði, fingrum, hendi og handlegg.

Samkvæmt vottorðinu er samantekt og álit læknisins eftirfarandi:

„Átján ára gömul stúlka sem verður fyrir líkamsárás af sambýlismanni sínum og kemur illa útleikin á slysa- og bráðadeild, marin víða á líkama með mikið mar á vinstri hendi. Áverkar hennar og útlit geta vel samrýmst sögu hennar af fólskulegri árás.“

Á meðal gagna málsins eru ljósmyndir teknar af tæknideild lögreglu þriðjudaginn 7. apríl 2009 á vettvangi að Trönuhrauni 3, Hafnarfirði. Einnig er á meðal gagna málsins skýrsla tæknideildar lögreglu, dags. 30. apríl 2009, um rannsókn á fatnaði brotaþola ásamt ljósmyndum af fatnaðinum og munaskrá. Niðurstaða rannsóknar á gallabuxum og hlýrabol brotaþola er sú að í báðum flíkunum hafi fundist blettir sem gáfu jákvæða svörun við for- og staðfestingarprófum sem blóð.

Loks hafa verið lagðar fram ljósmyndir teknar af brotaþola á slysa- og bráðamóttöku Landspítala-háskólasjúkrahúss hinn 21. mars 2009.

Verður nú rakinn framburður ákærða og vitna fyrir dóminum vegna ákæru útgefinnar 10. nóvember 2009, svo og hjá lögreglu eftir því sem þurfa þykir:

Ákærði neitaði sök. Umræddan dag sagðist hann hafa verið að vinna við bíl brotaþola ásamt vini sínum T-kk-þgf þegar brotaþoli hefði komið heim. Sagðist hann hafa beðið brotaþola um sígarettur og hún sagt honum að þær væru í töskunni hennar. Sagðist ákærði hafa farið í tösku brotaþola og ætlað að ná sér í sígarettu, en séð þar glæran poka með miklu magni af alls konar töflum. Ákærði sagði að fokið hefði í sig og sagðist hann hafa rifið upp pokann, gengið beint inn á baðherbergi og sturtað innihaldi pokans niður. Brotaþoli hefði þá orðið reið og ráðist aftan að honum þar sem hann var inni á baðherberginu. Nánar tiltekið hefði brotaþoli stokkið aftan á hann og byrjað að lemja hann til að ná af honum pokanum. Sagðist ákærði þá hafa hent brotaþola af sér og við það hefði brotaþoli farið aftur á bak út af baðherberginu og dottið aftur fyrir sig á lyftingabekk. Ákærði sagði að þau brotaþoli hefðu síðan hnakkrifist. Hann sagðist ekki vita hvort brotaþoli meiddist við að detta á lyftingabekkinn, en sagði að hún hefði verið snarbrjáluð í skapinu og kallað hann öllum illum nöfnum. Sagðist hann hafa sagt brotaþola að koma sér út og koma aldrei aftur. Brotaþoli hefði þá strax yfirgefið staðinn eða um kl. 18.30 til 19.00 og ekið heim til foreldra hans. Ákærði sagði að fyrr um daginn hefðu hann, T-kk-nf og brotaþoli farið að skoða bíl móður brotaþola og síðan farið að Trönuhrauni 3. T-kk-nf hefði verið nýfarinn þegar hann fann töflurnar í tösku brotaþola, en T-kk-nf hefði farið um kl. 18.00 til 18.30.

Ákærði sagðist ekki hafa séð áverka á brotaþola þegar hún fór, en sagðist sjálfur hafa verið með áverka á fingrum. Sagði ákærði að þegar hann hefði verið að henda brotaþola af sér og hún að reyna að ná pokanum af honum hefðu þau farið inn í nálægt herbergi og þar hefði hún rifið í gluggann þannig að hann hefði losnað og dottið úr. Sagðist ákærði hafa stokkið til og gripið í gluggann, en um leið og hann hefði skollið í gólfið hefði hann mölbrotnað. Sagðist ákærði hafa skorið sig og blóð úr honum slest út um allt. Sagðist hann strax hafa náð í bol og vafið hann utan um fingurna á sér. Eftir þetta hefðu þau brotaþoli rifist í einhvern tíma eða í um 10 til 15 mínútur, en eftir það hefði brotaþoli farið.

Ákærði sagðist hafa verið búinn að drekka fjóra eða fimm bjóra þegar þetta var og sagðist hafa fundið til áfengisáhrifa. Hann sagði að brotaþoli hefði hins vegar ekki verið að drekka áfengi. Ákærði sagðist viðurkenna að hafa orðið reiður vegna fíkniefnanna, sem hann taldi sig hafa fundið í tösku brotaþola, en hann sagðist eiga börn og oft vera með þau á heimilinu. Ákærði sagðist vita til þess að á meðan á sambandi þeirra brotaþola stóð hefði brotaþoli neytt fíkniefna með vinkonu sinni. Sagðist hann hafa verið búinn að biðja brotaþola að koma ekki með fíkniefni á heimilið.

Ákærði sagðist ekki hafa orðið var við að brotaþoli væri með þá áverka, sem í ákæru greindi, þegar hún fór frá honum og sagði að hún gæti ekki hafa fengið alla þessa áverka í átökum þeirra á milli. Hún hefði þó líklega meiðst eitthvað við að detta á lyftingabekkinn, enda væri hann úr stáli. Sagðist ákærði vita til þess að brotaþoli hefði nokkrum dögum áður verið að flytja hurðarkarma o.fl. fyrir afa sinn og þá hefði hurðarkarmur dottið á hana og hún borið höndina fyrir sig. Sagði ákærði að höndin á henni hefði verið stokkbólgin í lengri tíma á eftir. Sagðist ákærði ekki muna hvort þessi áverki var enn sýnilegur umræddan dag.

Ákærði sagði að mynd nr. 8 á dskj. nr. IV-2, bls. 5, væri af glugganum sem hefði losnað og brotnað. Hann sagði að brotaþoli hefði farið öskrandi og æpandi inn í þetta herbergi eftir að þau höfðu verið að kýta á baðherberginu. Hann hefði síðan komið á eftir henni og verið að rífast við hana. Brotaþoli hefði baðað út öllum öngum og sagðist hann halda hún hefði rekið sig í gluggann eða tekið í hann, með þeim afleiðingum að hann losnaði. Sagði ákærði að glugginn hefði stefnt beint á hann og hann gripið í gluggann en hann hefði verið það þungur og stór að hann hefði ekki náð taki á honum. Glugginn hefði því skollið í gólfið á meðan hann var með höndina á honum og brotnað. Hefði hann þá skorið sig á glerinu. Hann sagði að lamirnar á glugganum hefðu verið ónýtar og karmurinn hefði aðeins haldist á sínum stað með hjálp gluggakrækjunnar. Ákærði sagðist hafa staðið á hlið undir glugganum og brotaþoli fyrir framan hann.

Ákærði sagði að þau brotaþoli hefðu verið í sambúð á þessum tíma. Þau hefðu verið búin að vinna í húsnæðinu að Trönuhrauni í einn og hálfan mánuð þegar þetta var og flutt inn daginn áður. Fram að því hefðu þau búið heima hjá foreldrum ákærða nánast meira og minna frá því að þau kynntust eða í um tvo til þrjá mánuði.

Ákærði kannaðist ekki við að hafa tekið brotaþola kverkataki. Hann sagði að í umræddu húsnæði væru gipsveggir og ef hann hefði skellt höfði hennar utan í vegg hefði mátt sjá ummerki eftir það. Þá kannaðist ákærði ekki við að hafa slegið brotaþola með krepptum hnefa í andlit. Aðspurður sagðist ákærði vera 110 kg og þeir sem lent hefðu í slagsmálum við hann hefðu yfirleitt endað á spítala. Hann sagðist halda að ef hann hefði kýlt brotaþola hefði hún ekki staðið upp eftir það. Jafnframt kannaðist ákærði ekki við að hafa brotið flúrperu á höfði brotaþola. Loks kannaðist ákærði ekki við það að sími frá brotaþola hefði eyðilagst í átökum þeirra.

Ákærði sagði að enginn hefði tekið til á heimilinu eftir að brotaþoli fór, en sjálfur sagðist hann hafa sópað saman mestu af glerbrotunum og sett brotin í ruslapoka. Þá sagðist hann hafa reynt að loka fyrir gluggann. Aðspurður sagði ákærði að á dskj. nr. 9 væri útprentun af símaskilaboðum á milli hans og E-kvk-ef, móður brotaþola. Þá sagði ákærði að B-kk-nf, sem fram kæmi á dskj. nr. 10, væri vinur móður hennar og samleigjandi. Einnig væri hann vinur brotaþola. Loks sagði ákærði að á dskj. nr. 11 væri útprentun af símaskilaboðum úr bleikum síma, sem skilinn hefði verið eftir heima hjá honum og væri í eigu brotaþola.

Ákærði gaf skýrslu hjá lögreglu 22. mars og 7. apríl 2009. Í fyrri skýrslu sinni neitaði ákærði alfarið sök og sagði að brotaþoli væri að hefna sín á honum með kærunni. Sagðist hann hafa fundið e-pillur í poka á heimili sínu í eigu brotaþola og sturtað þeim í salernið. Brotaþoli hefði orðið brjáluð vegna þessa og skellt upp þakglugga, sem hefði brotnað. Einnig hefði hún hent niður hlutum í æðiskasti. Sagðist ákærði hafa skorðið sig á glerinu. Brotaþoli hefði síðan farið. Sagðist hann ekki hafa lagt hendur á brotaþola og engir áverkar hefðu verið sjáanlegir á henni þegar hún fór. Í seinni skýrslu sinni hjá lögreglu sagði ákærði að brotaþoli hefði skroppið aðeins í burtu eftir að þau hefðu farið með T-kk-þgf að skoða bíl á verkstæði. Í skýrslunni minntist hann ekkert á það að brotaþoli hefði dottið á líkamsræktartæki. Þegar hann var spurður um hvort það hefði gerst sagðist hann ekki muna til þess, en þó ekki geta útilokað það.

Á-kvk-nf H-kvk-nf H-kvk-nf, brotaþoli, sagði að þau ákærði hefðu verið í ástarsambandi á þeim tíma er atvik málsins áttu sér stað. Þau hefðu kynnst í nóvember 2008, en byrjað saman í desember eða janúar. Hún sagði að ákærði hefði byrjað að neyta áfengis snemma að deginum þennan umrædda dag. Hann hefði ætlað að kíkja á bílinn hennar með aðstoð vinar síns, T-kk-ef, en þessi vinur ákærða hefði verið þarna hjá þeim fyrr um daginn. Hefðu þau m.a. öll þrjú farið með bíl móður hennar til að láta kíkja á hann. Eftir það hefði ákærði verið orðinn drukkinn og þá hefði T-kk-nf sagt að hann nennti ekki að vera með honum lengur því honum fyndist hann leiðinlegur með víni. T-kk-nf hefði því skutlað þeim heim og síðan farið heim til sín einhvern tímann fyrir klukkan 17.00. Sagðist brotaþoli þá hafa farið að kaupa í pítsu.

Brotaþoli sagði að þau ákærði hefðu síðan byrjað að rífast. Sagði hún að samband þeirra hefði ekki gengið sem skyldi. Fyrst hefðu þau byrjað á því að öskra hvort á annað og síðan hefðu þau byrjað að ýta hvort við öðru og þannig hefði það gengið í smástund. Loks hefði ákærði ýtt henni inn í herbergi og þar hefði hann hrint henni upp að vegg, öskrað á hana og tekið hana hálstaki öðru hvoru.

Næst hefði ákærði farið með hana út í horn og kýlt hana af miklu afli fyrst á kjálkann, síðan í kinnbeinið og þá beint ofan á höfuðið. Því næst hefði hann strunsað út og lokað herberginu. Hún sagði að lítið hefði verið inni í herberginu annað en kassar og dót, sem þau hefðu átt eftir að ganga frá. Brotaþoli sagði að ekki væri hægt að opna herbergið að innanverðu þar sem enginn húnn væri á hurðinni. Sagðist hún hafa tekið upp símann og ætlað að hringja á lögregluna, en þá hefði ákærði komið aftur inn í herbergið og tekið símann, kramið hann aðeins og síðan hent honum á gólfið og stappað á honum. Hún sagði að síminn hefði verið alveg ónýtur á eftir. Þessu næst hefði hann kýlt hana og haldið áfram að öskra á hana. Þetta hefði allt átt sér stað inni í herberginu. Næst hefði ákærði spurt hana hvort hún hefði upplifað mannrán áður og talað tóma þvælu. Hefði ákærði síðan sest niður og byrjað að kjökra. Jafnframt hefði hann beðið hana fyrirgefningar og sagt að hún mætti fara. Sagðist hún hafa staðið upp og ætlað að fara út. Ákærði hefði þá strax staðið upp og togað hana aftur inn. Einnig hefði hann spurt hana að því hvort hún væri svo vitlaus að halda að hann ætlaði að sleppa henni.

Ákærði hefði því næst hent henni aftur inn í herbergið og haldið áfram að öskra á hana og berja höfðinu á henni utan í vegginn. Síðan hefði hann tekið upp flúorperu af gólfinu og lamið hana í höfuðið með henni. Þá hefði ákærði strunsað aftur út og síðan hefðu átökin borist fram. Einhvern tíma í millitíðinni hafði ákærði náð að skera sig á fingri vegna þess að rúðan í herberginu brotnaði, sennilega við átökin í þeim, þ.e. annað hvort hefði ákærði skellt henni upp að glugganum eða hann rekið sig í gluggann eða hún dottið á gluggann. Ákærði hefði síðan dregið hana inn í skot þar sem væri svefnaðstaða og hent henni þar út í horn. Þar hefði hann kreist á sér fingurinn og makað blóði á hana. Á meðan hefði hann gert grín að henni og hlegið að henni því honum hefði alltaf fundist svo kjánalegt af henni að bera á sig krem. Að svo búnu hefði hann gengið í burtu til að búa um sárið. Sagðist hún þá hafa reynt að sleppa út, en ákærði hefði gripið í hana og spurt hana hvor hún héldi virkilega að hann ætlaði að sleppa henni svona útlítandi.

Hann hefði síðan dregið hana inn á baðherbergið. Sagðist hún hafa streist á móti og sett höndina á hurðarkarminn á baðherberginu. Ákærði hefði þá skellt hurðinni fast á höndina á henni og því hefði hún sleppt takinu. Hann hefði þá hent henni inn á baðherbergið og lokað hana þar inni í svolítinn tíma og á meðan hefði hann öskrað á hana og hótað henni. Eftir nokkurn tíma hefði hann opnað dyrnar og skellt henni á gólfið fyrir framan baðherbergið. Ákærði hefði síðan byrjað að þvo blóðið af andlitinu á henni með blautri tusku. Sagðist hún enn hafa verið með glerbrot úr flúrperunni í andlitinu á sér, aðallega fyrir innan varirnar og því hefði verið vont þegar ákærði þurrkaði blóðið úr andlitnu á henni, en glerbrotin hefðu farið lengra inn í húðina við þetta. Sagðist hún samt hafa leyft honum að nudda á sér andlitið af ótta við að hann gerði henni eitthvað verra. Að því loknu hefði hann staðið upp og sparkað í bakið á henni. Hefði sér sýnst hann missa aðeins jafnvægið við það og hann tekið nokkur skref aftur á bak. Í sama mund sagðist hún hafa séð bíllyklana sína á gólfinu, gripið þá og farið út. Aðspurð sagði brotaþoli að átökin hefðu hafist um kl. 17.00 eða 17.15 og hún hefði farið út úr húsnæðinu um kl. 20.00. Átökin hefðu því staðið yfir í um þrjár klukkustundir.

Brotaþoli sagðist hafa ekið í burtu á serðabíl, sem hún hefði verið með. Hún sagðist ekki hafa verið með síma og lítið eldsneyti hefði verið á bílnum og því hefði hún ákveðið að fara til einhvers sem hún þekkti í nágrenninu. Hún sagði að einn serðabílstjórinn, sem ynni með henni á stöðinni, væri með iðnaðarhúsnæði þarna skammt frá og sagðist henni hafa dottið í hug að fara þangað til að leita sér hjálpar. Þar hefði enginn verið og því hefði henni dottið í hug að fara heim til foreldra ákærða, en þau byggju í Hafnarfirði. Sagðist hún bara hafa gengið þar inn og ekki sagt mikið í byrjun. Þegar faðir ákærða sá hana hefði hann spurt hana hvað hefði komið fyrir og sagðist hún hafa sagt honum að það þyrfti að fara til ákærða og róa hann niður því hann ætti bágt. Sjálf hefði hún verið skjálfandi og í áfalli. Sagðist hún hafa beðið um að fá að hringja, en foreldrar ákærða hefðu þá fylgt henni upp á efri hæðina og sagt henni að bíða þar. Hún sagði að þau hefðu ekki viljað leyfa henni að hringja. Hún hefði þá viljað fara en það hefðu þau ekki heldur viljað, heldur sagt henni að best væri að hún biði þarna. Sagðist hún þá hafa orðið ennþá hræddari en áður og farið út og ekið á sendibílastöðina þar sem hún var að vinna í von um að þar væri einhver. Þar hefði einn sendibílstjórinn verið að vinna fram eftir og sagðist hún hafa fengið að hringja hjá honum. Sagðist hún hafa hringt í móður sína og beðið hana um að koma að sækja sig. Eftir það hefði hún farið út í bíl og beðið þar eftir móður sinni. Nokkru síðar hefði móðir hennar og móðursystir, S-kvk-nf, komið á staðinn. Þær hefðu tekið hana út úr bílnum og sett hana inn í sinn bíl og ekið henni beint upp á slysadeild.

Brotaþoli sagðist hafa farið að Trönuhrauni daginn eftir í fylgd föður síns og serðabílstjóra til að ná í hluti frá henni. Þegar hún hefði verið að ganga út hefði hún séð stóran ruslapoka fyrir utan húsið og í honum hefði síminn hennar verið, í tætlum, blóðugar þurrkur, glerbrot, blóðugur bolur af ákærða, tuskur og rifnar buxur af henni. Hún sagði að búið hefði verið að taka til í íbúðinni eftir átökin.

Brotaþoli sagði að ákærði hefði verið mjög drukkinn þegar atvik málsins áttu sér stað. Brotaþoli staðfesti að hafa verið í fatnaði þeim, sem fram kæmi á myndum á skjali merktu IV-3. Hún sagði að í byrjun átakanna hefði hún þó verið í öðrum buxum, sem hefðu rifnað illa og sagðist hún hafa skipt um buxur á meðan ákærði lokaði hana inni í herberginu.

Aðspurð af verjanda sagði hún að sig minnti að ákærði hefði slegið hana í höfuðið með flúrperunni eftir að þau fóru inn í herbergið í síðara skiptið. Hún sagðist telja að hurðin á baðherberginu hefði skemmst við átök þeirra, enda hefði hún reynt að komast út af baðherberginu. Brotaþoli sagði að ekki væri rétt hjá ákærða að hann hefði fundið fíkniefni í tösku hennar. Sagðist hún ekki hafa neytt fíkniefna á meðan þau ákærði voru saman, en hún sagði að fólk í kringum hana hefði hins vegar verið í neyslu. Brotaþoli viðurkenndi þó að hafa prófað fíkniefni, en sagði að á þessum tíma hefðu margir mánuðir verið liðnir frá því að hún neytti síðast fíkniefna. Hún sagðist hins vegar hafa orðið vör við að ákærði neytti fíkniefna á meðan þau voru saman og sagðist hún hafa verið sátt við það.

Aðspurð um áverka eftir átökin sagði brotaþoli að mesti áverkinn hefði verið á hendinni eftir hurðarskellinn. Þá hefði hún verið bólgin í andliti og á höfði og með þrútnar varir. Einnig hefði hún verið aum í öllum skrokknum og með mar á hálsi og úlnliðum. Hún sagðist ekki hafa verið með neina áverka áður en átökin hófust. Brotaþoli sagðist hafa gengið til sálfræðings í nokkurn tíma eftir atburðinn. Eftir atvikið hefði hún verið mjög stressuð, alltaf kvíðinn og átt erfitt með svefn. Þá hefði hún ekki haldið niðri mat í nokkurn tíma á eftir.

Brotaþoli gaf ýtarlega skýrslu um málið hjá lögreglu 2. apríl 2009, sem er í öllum meginatriðum í samræmi við skýrslu hennar fyrir dómi. Þar sagði brotaþoli þó að eftir að þau ákærði hefðu fengið sér pítsu hefðu þau farið að rífast. Hún hefði þá farið og keyrt um í einhvern tíma. Þegar hún hefði komið til baka hefði eigandi húsnæðisins verið í heimsókn og hefði ákærði verið að ræða við hann og Pólverja af neðri hæðinni. Eftir að þeir voru farnir hefðu þau byrjað að rífast aftur og síðan hefðu þau byrjað takast á.

Þ-kvk-nf F-kvk-nf S-kvk-nf, móðir ákærða, sagði að brotaþoli hefði komið til þeirra hjóna um kl. 18.30 umrætt kvöld. Sagðist hún minnast þess að fréttir á Stöð tvö hefðu verið að byrja þegar brotaþoli kom. Brotaþoli hefði fyrst hitt manninn hennar og þegar hann sá hana hefði hann strax talið að ákærði hefði slasað sig. Hann hefði því rokið af stað og sagt við vitnið áður en hann fór að eitthvað hefði komið fyrir ákærða og að hann ætlaði að athuga með hann. Þá hefði hann beðið vitnið um að tala við brotaþola. Brotaþoli hefði setið í stól uppi við sjónvarpið og verið hálfgrátandi og æst. Þá sagðist hún hafa tekið eftir að bolurinn hennar var örlítið teygður og rifinn og einnig hefði hún tekið eftir marbletti á handleggnum á henni. Hún sagðist hins vegar hafa vitað að ekki væri um nýjan marblett að ræða. Kvaðst hún hafa spurt brotaþola hvort eitthvað væri að og hvort hún gæti gert eitthvað fyrir hana. Hún sagði að brotaþoli hefði neitað því og ekkert tjáð sig frekar. Hún sagði að ekki væri rétt að hún hefði spurt brotaþola hvort ákærði hefði gert henni eitthvað, eins og fram kæmi í lögregluskýrslu. Með þetta hefði brotaþoli farið og sagst vera að fara heim. Sagði vitnið að ekki væri rétt að hún og maður hennar hefðu viljað kyrrsetja hana á heimili þeirra.

Eiginmaður hennar hefði síðan hringt í hana og spurt hana hvort hún gæti komið, því ákærði hefði skorið sig á fingri og sagðist hún hafa gert svo. Hún sagði að mikið hefði blætt úr fingri ákærða og hefði hann verið með viskustykki eða handklæði vafið um höndina. Sagðist hún hafa bundið um fingurinn. Vitnið sagðist ekki hafa séð neitt athugavert heima hjá ákærða annað en að þar hefði verið brotin rúða og glerbrot tvístruð um allt í einu herberginu. Hún sagðist ekki hafa tekið eftir brotinni flúrperu. Maðurinn hennar hefði síðan farið því hann hefði verið á leið upp í hesthús. Ákærða hefði fundist óþarfa vesen í þeim að vera að skipta sér af þessu og því hefði hún farið. Sagðist hún ekki hafa tekið til heima hjá ákærða. Hún sagði að ákærði hefði verið hinn rólegasti, en undir áhrifum áfengis. Ákærði hefði tjáð þeim að þau brotaþoli hefðu rifist og að hann hefði sturtað niður e-pillum. Sagðist hún ekki hafa litið á þetta sem alvarlegt rifrildi. Hún sagði að skemmdirnar á baðherbergishurðinni, sem sjá mætti á framlögðum ljósmyndum, hefðu verið á hurðinni áður en atvik málsins áttu sér stað.

Daginn eftir hefði verið hringt í hana af lögreglustöðinni og henni tjáð að ákærði væri þar og hann hefði viljað láta vita af sér. Hún sagðist síðan hafa hitt ákærða síðar um daginn og þá hefði hann tjáð henni að brotaþoli hefði kært hann fyrir líkamsárás, m.a. fyrir að hafa kýlt hana með krepptum hnefa og brotið flúrperu á höfðinu á henni. Sagðist vitnið ekki hafa séð neina þá áverka á brotaþola, þegar hún kom til þeirra, sem bentu til þess að hún hefði orðið fyrir slíkri árás. Einnig sagðist hún hafa séð brotaþola daginn eftir umrætt atvik þegar hún hefði ætlað að ná í bíl þeirra hjóna heima hjá móður brotaþola og þá hefði hún ekki heldur séð neina áverka á brotaþola.

Nánar aðspurð um ástand brotaþola þegar hún kom til þeirra um kvöldið sagði vitnið að brotaþoli hefði verið grátandi og æst. Hún sagðist reyndar ekki hafa kippt sér mikið upp við það því henni hefði alltaf fundist stúlkan vera mjög strekkt á taugum. Hún sagðist hafa verið búin að taka eftir marblettinum á handleggnum á henni áður en atvik málsins gerðust og sagðist vita til þess að nokkru fyrr hefði lent skápur á handleggnum á henni í flutningum. Þá neitaði vitnið því að hafa séð glerbrot úr flúrperu á andliti eða vörum brotaþola. Vitnið gaf skýrslu hjá lögreglu 26. júní 2009, sem er í samræmi við framangreint.

I-kk-nf M-kk-nf, faðir ákærða, sagði að brotaþoli hefði komið með miklu írafári heim til þeirra hjóna umrætt kvöld um kl. 18.30. Sagði hann að fréttir á Stöð tvö hefðu verið nýbyrjaðar þegar hún kom. Sagðist hann venjulega fara í hesthúsin á þessum tíma og eingöngu hafa ætlað að fylgjast með yfirliti fréttanna. Aðspurður hvað hann meinti með því að brotaþoli hefði komið með írafári sagði hann að brotaþoli hefði bæði bankað og hringt dyrabjöllunni. Hann sagðist ekki muna nákvæmlega hvað brotaþoli sagði en sér hefði skilist á henni að eitthvað væri að hjá ákærða. Þá hefði brotaþoli virst vera í uppnámi. Hann sagði að ekki hefðu verið meiri áverkar á henni en vant var, en hann sagði að brotaþoli hefði ekki mátt snerta á neinu án þess að verða blá og marin. Hann sagðist ekki hafa tekið eftir hvort brotaþoli var grátandi. Sagðist hann hafa sagt brotaþola að bíða þarna heima og að hann skyldi fara og athuga með ákærða. Hann hefði síðan farið til ákærða að Trönuhrauni og þar hefði ákærði setið rólegur og verið að horfa á sjónvarpið. Hann sagðist ekki gera sér grein fyrir hvort ákærði var drukkinn, en hann hefði verið búinn að skera sig á hendinni og búinn að vefja einhverri tusku um höndina. Sagðist hann hafa hringt í konu sína og tjáð henni að búa þyrfti um sár á ákærða. Hann sagðist síðan hafa hinkrað þar til eiginkona hans kom og þá hefði hann farið í hesthúsin. Aðspurður um verksummerki á staðnum sagði hann að gluggi hefði verið brotinn, en að öðru leyti hefði allt verið eðlilegt. Ákærði hefði reyndar verið nýfluttur og verið að koma sér fyrir. Aðspurður sagðist hann ekki hafa tekið til heima hjá ákærða.

I-kk-nf H-kk-nf I-kk-nf sagðist búa í kjallaranum hjá foreldrum sínum og umrætt kvöld hefði faðir hans kallað á hann. Þegar hann hefði komið upp hefði hann sé brotaþola standa í ganginum, annaðhvort að gráta eða nýbúna að gráta, og bolurinn hennar hefði verið örlítið teygður og rifinn. Faðir hans hefði beðið hann um að koma með sér til ákærða því brotaþoli hefði ekkert viljað tjá sig um hvað hefði gerst. Þeir feðgar hefðu haldið að eitthvað hefði komið fyrir ákærða og farið heim til hans til að athuga með hann, en það hefði verið um klukkan 19.00. Þegar þeir hefðu komið þangað hefði ákærði verið að tala í símann. Að símtali loknu hefðu þeir spurt hann hvað komið hefði fyrir og hann tjáð þeim að þau brotaþoli hefðu verið að rífast. Hann hefði fundið e-töflur í veskinu hjá henni og sturtað þeim niður í salernið. Við það hefði brotaþoli brjálast og brotið glugga. Hann hefði reynt að bjarga glugganum og skorist við það á fingri. Vitnið sagði að ákærði hefði haldið handklæði við fingurinn. Aðspurður sagðist hann ekki hafa séð að ákærði væri undir áhrifum áfengis og ástand hans hefði verið með eðlilegum hætti. Hann sagðist ekki hafa tekið eftir neinu óvenjulegu heima hjá ákærða öðru en því að þar var brotin rúða. Ákærði hefði verið nýfluttur inn og því hefðu verið kassar og töskur á gólfinu. Hann sagðist ekki hafa orðið var við að nokkur væri að þrífa heima hjá ákærða á meðan hann stoppaði við hjá honum og þeir feðgar hefðu farið eftir um 20-30 mínútna viðdvöl. Vitnið sagðist ekki hafa séð neina áverka á brotaþola þegar hún kom á heimili foreldra hans. Þeir hefðu hins vegar dregið þá ályktun að eitthvað hefði komið fyrir ákærða því hún hefði verið grátandi og ekki getað sagt þeim hvað hefði komið fyrir.

E-kvk-nf L-kvk-nf L-kvk-nf, móðir brotaþola, sagði að brotaþoli hefði hringt í hana í uppnámi og beðið hana um að ná í sig niður á sendibílastöð. Sagðist vitnið hafa verið stödd hjá foreldrum sínum í Mosfellsbæ ásamt S-kvk-þgf systur sinni. Sagðist hún hafa farið niður á sendibílastöð ásamt systur sinni. Á leiðinni þangað hefði ákærði hringt í hana og sagt henni að brotaþoli hefði tryllst og gengið berserksgang heima hjá honum og m.a. brotið rúðu. Einnig hefði ákærði sagt að þau hefðu verið að rífast. Foreldrar ákærða hefðu þá verið komnir til hans. Þegar þær S-kvk-nf hefðu komið á sendibílastöðina hefði brotaþoli setið inni í bíl grátandi, blóðug og tætt. Bolurinn hennar hefði verið blóðugur, önnur höndin bólgin og hún hefði verið með sár í andlitinu og vörunum. Þá hefði hárið á henni verið allt í flækju. Brotaþoli hefði verið í miklu uppnámi og grátið og tjáð sér að ákærði hefði ráðist á hana. Hún sagði að þær hefðu strax farið með hana upp á bráðamóttöku, en í millitíðinni hefðu þær hringt í föður brotaþola og látið hann vita af þessu. Hann hefði síðan komið á spítalann. Smám saman hefði brotaþoli sagt þeim hvað hefði gerst, þ.e. að ákærði hefði ráðist á hana, dregið hana á hárinu, lokað hana inni í herbergi, barið hana með peru og haldið henni í gíslingu. Aðspurð sagði hún að það sem hún hefði haft eftir brotaþola í lögregluskýrslu væri sú frásögn sem brotaþoli hefði gefið þarna um kvöldið. Þegar hún hefði skoðað málið síðar í samhengi hefði komið annar vinkill á tímasetningar í málinu eins og vitnið orðaði það. Aðspurð sagðist hún ekki geta fullyrt að frásögn ákærða um að hann hefði fundið e-töflur í fórum brotaþola væri ekki rétt. Hún sagðist hafa unnið lengi með ákærða og því þekkja hann vel og hann hefði aldrei gert neitt á hennar hlut. Hún sagði að ákærði og brotaþoli væru bæði skapstór. Sagðist hún vita að brotaþoli gæti orðið alveg brjáluð í skapinu og sagði að brotaþoli hefði t.d. ráðist á sig og fleira fólk síðastliðið sumar.

Aðspurð sagði hún að miðað við þá áverka, sem verið hefðu á brotaþola, sagðist hún ekki draga það í efa að á hana hefði verið ráðist. Hún sagðist halda að brotaþoli hefði hringt í hana á milli kl. 18.00 og 19.00. Framburður hennar hjá lögreglu um tímasetningar voru bornar undir vitnið og sagði hún að vel gæti stemmt að brotaþoli hefði hringt í hana um kl. 19.00 og að ákærði hefði hringt í hana um kl. 19.30.

Vitnið gaf skýrslu hjá lögreglu 29. júní 2009, sem er í samræmi við framangreint.

S-kvk-nf Ó-kvk-nf L-kvk-nf, móðursystir brotaþola, sagði að þær E-kvk-nf L-kvk-nf, systir hennar, hefðu verið hjá foreldrum sínum uppi í Mosfellsbæ þegar A-kk-nf sendibílstjóri hefði hringt í E-kvk-þf L-kvk-þf og sagt henni að brotaþoli væri hjá honum í miklu uppnámi og með áverka og að hún óskaði eftir að vera sótt á sendibílastöðina. Vitnið sagði að þetta hefði verið um kl. 19.00 um kvöldið því fréttirnar í sjónvarpinu hefðu verið nýbyrjaðar. Þær hefðu strax farið af stað og á leiðinni niður eftir hefði ákærði hringt í systur hennar. Að sögn systur hennar hefði hann verið hinn rólegasti og tjáð henni að nú væri þetta samband búið og hann væri loksins búinn að gera sér grein fyrir að of mikill aldursmunur væri á honum og brotaþola. Einnig hefði hann sagt henni að þau brotaþoli hefðu rifist.

Þegar þær hefðu komið á sendibílastöðina hefði brotaþoli setið inni í sendibíl útgrátin og bólgin. Hún hefði varla getað talað, en þær hefðu þó heyrt hana segja: „Hann lamdi mig, hann lamdi mig.“ Höndin á henni hefði verið fjórföld og þá hefði blætt úr andlitinu á henni. Einnig hefðu fötin hennar verið rifin og blóðug. Sagðist hún hafa drifið brotaþola upp í bílinn sinn og ekið henni beint upp á bráðamóttöku. Á leiðinni hefði brotaþoli reynt að lýsa því hvað ákærði hefði gert og m.a. tjáð þeim að ákærði hefði brotið ljósaperu á andlitinu á henni og haldið henni í nokkurn tíma.

Á bráðamóttökunni hefðu þau orðið að bíða í 40-50 mínútur eftir lækni. Í fyrstu hefði brotaþoli verið í miklu uppnámi, grátið mikið og ekki getað orðað heilar setningar. Síðar hefði verið eins og brotaþoli færi í eitthvert lostástand og þá hefði hún lítið getað talað. Hún sagði að brotaþoli hefði verið mynduð á bráðamóttökunni og reynst óbrotin. Að lokinni læknisskoðun hefðu þau farið niður á lögreglustöð og þar hefði brotaþoli gefið skýrslu. Þrátt fyrir óskir þeirra þar um hefði lögregla ekki talið ástæðu til að handtaka ákærða vegna málsins eða rannsaka vettvang. Hún sagðist sjálf hafa tekið blóðug og rifin föt brotaþola og passað upp á þau. Sagðist hún hafa afhent lögreglu fötin nokkrum dögum síðar.

Á leiðinni heim í Tunguselið hefði brotaþoli sagt þeim að ákærði hefði einnig tekið hana kverkataki og hótað henni lífláti. Hún sagðist hafa hitt brotaþola í hádeginu þennan sama dag og þá hefði hún ekki séð neina áverka á henni, en þá hefði brotaþoli verið í stuttermabol.

Nánar aðspurð um áverka brotaþola sagði vitnið að varir brotaþola hefðu verið blóðugar og eftir því sem hefði liðið á kvöldið hefðu þær bólgnað. Þá hefðu verið glerbrot í vörunum á henni, sem hefðu verið eins og sandkorn og vel getað verið úr ljósaperu. Hefði glerbrot verið fjarlægt úr vörinni á sjúkrahúsinu. Þær systur hefðu þá þegar verið búnar að taka stærstu brotin úr vörunum á henni í bílnum á leiðinni á bráðamóttökuna. Aðspurð sagðist hún hafa ekið bifreiðinni. Hún sagðist ekki muna hvort brotaþoli sat í fram- eða aftursæti bifreiðarinnar. Hún sagði að rétt væri eftir sér haft í lögregluskýrslu að brotaþoli hefði tjáð henni að ákærði hefði haldið henni nauðugri í fjórar klukkustundir.

Vitnið gaf skýrslu hjá lögreglu 29. júní 2009, sem er í öllum meginatriðum í samræmi við skýrslu vitnisins fyrir dómi.

H-kk-nf Þ-kk-nf A-kk-nf, faðir brotaþola, sagðist hafa verið á árshátíð umrætt kvöld og um kl. 20.00 hefði verið hringt í hann og honum tjáð að brotaþoli væri á spítala vegna líkamsárásar. Þegar hann hefði komið þangað hefði brotaþoli enn verið að bíða eftir lækni. Brotaþoli hefði verið í taugaáfalli og verið bólgin, blá, og föt hennar blóðug og rifin. Þá hefði hún verið starandi út í loftið eins og hún væri í taugaáfalli. Nánar aðspurður sagði hann að brotaþoli hefði verið bólgin á hendi, hálsi og í andliti og á vörum. Á brotaþoli hefðu verið augljósir og miklir áverkar. Hann sagði að varir brotaþola hefðu ekki verið blóðugar en úr vörinni hefði læknirinn dregið glerbrot úr flúrperu. Sjálfur sagðist hann ekki hafa séð glerbrot í vörum á brotaþola.

Hann sagði að brotaþoli hefði tjáð sér að þau ákærði hefðu rifist fyrr um daginn og því hefði hún farið. Hún hefði síðan komið aftur og haldið að eigandi húsnæðisins yrði á staðnum og þá yrði í lagi að fara til ákærða. Ákærði hefði verið að neyta áfengis. Hann hefði haldið henni nauðugri í nokkurn tíma og dundað sér við að lemja hana.

Hann sagðist hafa farið að Trönuhrauni daginn eftir með brotaþola og F-kk-þgf sendibílstjóra til að sækja rúm og fleira í eigu brotaþola. Þá hefði verið búið að þrífa húsnæðið og í ruslapoka fyrir utan hefðu verið rifin föt af brotaþola, sími frá henni sem búið var að brjóta og glerbrot. Vitnið gaf skýrslu hjá lögreglu 26. júní 2009, sem samræmist framangreindu.

F-kk-nf Þ-kk-nf S-kk-nf sagðist hafa farið með brotaþola og föður hennar að sækja dót frá brotaþola að Trönuhrauni. Hann sagði að svo hefði virst sem búið hefði verið að hreinsa til í húsnæðinu því við innganginn hefðu þau séð ruslapoka og í honum hefðu verið glerbrot, brotinn sími frá brotaþola og blóðugur bolur. Hann sagði að brotaþoli hefði verið bólgin í framan og marin á höndunum. Vitnið gaf skýrslu hjá lögreglu 25. júní 2009, sem er í samræmi við framangreint.

T-kk-nf I-kk-nf Þ-kk-nf sagði að þeir ákærði væru gamlir vinir. Hann sagðist hafa verið heima hjá ákærða umræddan dag, þ.e. laugardaginn 21. mars. Sagðist hann hafa komið til ákærða um kl. þrjú til fjögur um daginn. Hann sagði að brotaþoli hefði verið á staðnum og sagðist hann ekki hafa orðið var við að neitt kæmi upp á milli hennar og ákærða á meðan hann var hjá þeim. Hann sagði að ákærði hefði beðið hann um að kíkja á bíl, sem hann hefði verið að gera við, og í framhaldi af því að kíkja á bíl móður ákærða sem var á verkstæði nálægt álverinu. Fyrst hefðu þau verið í nokkra stund á Trönuhrauninu og síðan farið öll þrjú farið að kíkja á bíl móður ákærða. Sagðist hann halda að sá túr hefði tekið um klukkutíma. Þau hefðu síðan farið aftur á Trönuhraunið og sagðist hann halda að hann hefði farið þaðan á bilinu frá kl. 18.30 til kl. 19.00. Sagði hann að um 10 til 15 mínútna akstur væri heim til hans frá Trönuhrauni og sagðist hann hafa komið heim til sín um sjöleytið. Hann sagði að heima hjá honum væri kvöldmatur yfirleitt klukkan sjö og þegar hann væri í landi væri hann venjulega kominn heim til sín á milli kl. 18.00 og 19.00. Hann sagði alveg ljóst að hann hefði ekki verið farinn frá Trönuhrauninu fyrir kl. 18.00 um kvöldið og sagðist hann frekar halda að klukkan hefði verið farin að halla í sjö. Brotaþoli hefði þá enn verið heima og allt hefði verið í góðu á milli þeirra ákærða og brotaþola.

A-kk-nf F-kk-nf S-kk-nf sagðist sennilega hafa verið einn á sendibílastöðinni umrætt laugardagskvöld þegar brotaþoli hefði komið þangað og sagðist hann hafa lánað henni símann sinn. Hann sagði að brotaþoli hefði greinilega verið í uppnámi og verið grátandi. Hann sagðist ekki hafa kunnað við að spyrja hana hvað væri að, en brotaþoli hefði skolfið og grátið. Um hálftíma eða klukkutíma síðar hefði móðir brotaþola hringt til baka og viljað fá að tala við brotaþola. Hann sagðist ekki hafa fundið brotaþola í fyrstu, en síðan séð hana úti í bíl á bílastæðinu. Sagðist hann hafa lánað henni símann aftur og kvatt hana eftir það. Hann sagðist ekki muna eftir að hafa séð áverka á brotaþola. Aðspurður sagðist hann halda að brotaþoli hefði komið seinni partinn, kannski um kl. 17.00. Hann sagðist þó ekki vera viss. Hann sagði að það væri opið á stöðinni til kl. 18.00 á laugardögum og eins lengi og menn nenntu að vera þar.

B-kk-nf B-x-x P-kk-nf kom fyrir dóminn en framburður hans þykir ekki hafa þýðingu í málinu.

J-kk-nf Ö-kk-nf K-kk-nf, sérfræðilæknir á slysa- og bráðadeild Landspítala, staðfesti vottorð sitt á skjali merktu IV-1-2. Hann sagðist sjálfur hafa skoðað brotaþola á bráðamóttökunni og sagði að áverkar brotaþola hefðu samræmst þeirri lýsingu sem brotaþoli gaf. Hann sagði að í fyrstu væri mar aðeins roði og bólga eða þroti í húðinni og gætu þau einkenni komið í ljós nokkrum mínútum eftir högg eða síðar. Síðar kæmi fram blámi, þ.e. það sem í daglegu tali væri kallað marblettur. Hann sagði að hann hefði talið að áverkar brotaþola væru nýlegir þar sem ekki hefði verið kominn fram neinn blámi. Hann sagðist ekki hafa séð ummerki eftir að rifið hefði verið í hár brotaþola, enda sæjust yfirleitt ekki ummerki eftir slíkt. Aðspurður um setninguna „Mögulega lítið glerbrot í efri vörinni“ í læknisvottorðinu sagði hann að um hefði verið að ræða örlítið sár á efri vörinni, sem brotaþoli hefði fundist eitthvað vera í. Hann sagði að oft væri mjög erfitt að ná pínulitlum glerbrotum, sem hefðu farið undir húð og einnig væri erfitt að sjá þau. Hann hefði ekki viljað opna inn á vefinn og því hefði hann ekki fjarlægt glerbrot úr vörinni á brotaþola. Sagðist hann heldur hafa ráðlagt henni að koma aftur ef hún hefði það á tilfinningunni áfram að eitthvað væri undir húðinni. Hann sagði að storknað blóð hefði verið á brotaþola, en hann gæti ekki sagt til um það hvort það var úr brotaþola eða ákærða.

M-kvk-nf B-kvk-nf, starfsmaður á áfallamiðstöð Landspítala-háskólasjúkrahúss, staðfesti vottorð, útgefið 5. janúar 2010, á dskj. nr. 12. Hún sagði að brotaþoli hefði verið í viðtölum hjá henni eftir atvikið og fram yfir miðjan apríl 2009. Hún sagði að brotaþoli hefði sýnt mikil og sterk einkenni áfallastreitu og m.a. mikil líkamleg einkenni, sem væri óvenjulegt. Sagðist hún hafa gert sálrænt mat á brotaþola mánuði eftir atburðinn og þá hefði hún uppfyllt öll skilyrði áfallastreituröskunar. Hún sagði að brotaþoli hefði tjáð sér að árásin hefði staðið yfir í meira en klukkustund og sagði að rannsóknir sýndu að því lengur sem óttaástandið varaði því meiri líkur væru á alvarlegum eftirköstum.

Ákæra, útgefin 13. nóvember 2009.

Í frumskýrslu lögreglu, dags. 7. maí 2008, segir að lögreglu hafi borist upplýsingar um að ákærði væri að dreifa fíkniefnum og væri auk þess með skotvopn á heimili sínu. Samkvæmt gögnum málsins heimilaði héraðsdómur Reykjaness húsleit í íbúð ákærða að Selvogsgötu 15 með úrskurði, uppkveðnum 23. apríl 2008. Í frumskýrslunni segir að klukkan 21.47 hafi ákærði verið handtekinn þar sem hann var að fara frá Selvogsgötu 15 í Hafnarfirði, sem farþegi í bifreið, og klukkan 22.01 hafi verið farið inn í íbúð ákærða að Selvogsgötu 15. Útidyrahurð hafi verið opin, sem og hurð að íbúð ákærða. Lögreglumenn hafi strax veitt því athygli að skotvopn og skotfæri hafi verið bæði inni í stofu og í herbergi. Lögregla hafi strax tryggt vörslur skotvopnanna. Haft hafi verið samband við verjanda ákærða og honum kynnt staða málsins. Einnig hafi verið óskað eftir því að hann yrði viðstaddur leitina. Hafi verjandinn komið á vettvang kl. 22.21 og húsleitin þá hafist. Við leit hafi m.a. verið lagt hald á skotvopn og skotfæri þau er greinir í ákæru. Í skýrslunni segir að leit hafi lokið kl. 23.29. Meðal gagna málsins eru ljósmyndir tæknideildar lögreglu af haldlögðum skotvopnum og skotfærum.

Fyrir dómi kvað ákærði verknaðarlýsingu í ákæru rétta en kvaðst ekki viðurkenna að um brot á vopnalögum væri að ræða. Ákærði kvaðst vera eigandi haglabyssu af gerðinni Breda Astro og riffils af gerðinni Voere. Þá kvaðst hann eiga haglabyssuskotin og hluta af 22ja calibera byssukúlunum. Hann kvað aðra riffla, sem tilgreindir væru í ákærunni, ekki vera í sinni eigu.

III.

Niðurstaða

Ákæra, útgefin 10. nóvember 2009.

Í framangreindri ákæru er ákærða gefið að sök að hafa ráðist á unnustu sína með því að ýta við henni, taka hana kverkataki, skella höfði hennar utan í vegg, slá hana með krepptum hnefa á kjálka, kinnbein og ofanvert á höfuð vinstra megin, slá hana í höfuð með ljósaperu sem við það brotnaði, rífa í hár hennar, færa hana með valdi inn á baðherbergi, skella hurð á vinstri hönd hennar og sparka í bak hennar, allt með þeim afleiðingum sem í ákæru greinir.

Ákærði hefur alfarið neitað sök að því er ofangreind ákæruatriði varðar. Hann hefur þó viðurkennt að þau brotaþoli hafi rifist og að til átaka hafi komið á milli þeirra, sem endað hafi með því að brotaþoli yfirgaf staðinn. Fyrir dómi lýsti ákærði atburðarásinni með þeim hætti að brotaþoli hefði reiðst þegar hann sturtaði e-töflum frá henni í salernið og hún ráðist aftan að honum inni á baðherberginu. Hann hefði þá hent brotaþola af sér og við það hefði brotaþoli farið aftur á bak út úr baðherberginu og dottið aftur fyrir sig á lyftingabekk. Þegar hann hefði verið að henda brotaþola af sér og hún að reyna að ná pokanum af honum hefðu þau farið inn í nálægt herbergi. Þar hefði brotaþoli rifið í glugga þannig að hann hefði losnað og dottið úr. Sagðist hann hafa skorið sig á glerinu og blóð slest út um allt. Eftir þetta hefðu þau rifist í 10-15 mínútur og síðan hefði brotaþoli farið.

Síðar í skýrslu sinni sagði ákærði að brotaþoli hefði farið öskrandi og æpandi inn í áðurgreint herbergi eftir að þau höfðu verið að kýta á baðherberginu. Hann hefði síðan komið á eftir henni og verið að rífast við hana. Þykir þetta ekki vera í fullu samræmi við fyrri lýsingu ákærða, þ.e. að brotaþoli hafi farið í herbergið á meðan hann var að henda henni af sér og hún að reyna að ná pokanum af honum.

Síðar í skýrslu sinni fyrir dómi sagði ákærði að í herberginu hefði brotaþoli baðað út öllum öngum og sennilega rekið sig í gluggann eða tekið í hann þannig að hann losnaði. Fyrr í skýrslunni hafði ákærði hins vegar fullyrt að brotaþoli hefði rifið í gluggann þannig að hann losnaði.

Ekki er fullt samræmi á skýrslu ákærða hjá lögreglu og hér fyrir dómi. Í skýrslu sinni hjá lögreglu 22. mars 2009 sagði ákærði að brotaþoli hefði orðið brjáluð og skellt upp þakglugga sem hefði brotnað og einnig hent niður hlutum í æðiskasti. Af gögnum málsins og framburði ákærða síðar er ljóst að glugginn sem brotnaði var ekki þakgluggi. Í áðurgreindri skýrslu minntist ákærði ekkert á að brotaþoli hefði dottið á lyftingabekk og ekki heldur í síðari skýrslu sinni hjá lögreglu 7. apríl sama ár. Þegar hann var spurður um hvort það hefði gerst kvaðst hann ekki reka minni til þess, en sagðist þó ekki útiloka það. Þá þykir framburður ákærða í málinu ekki samrýmast þeim áverkum, sem samkvæmt læknisvottorði voru víða á líkama brotaþola við skoðun síðar um kvöldið.

Framburður brotaþola þykir greinargóður og skýr og er gott samræmi milli skýrslu hennar hjá lögreglu og hér fyrir dómi. Ljóst er þó að tímasetningar brotaþola standast ekki, en hún hefur borið um að átök þeirra ákærða hafi staðið yfir í um þrjár klukkustundir, þ.e. frá kl. 17.00-17.15 til kl. 20.00. Af framburði vitnanna Þ-kvk-ef F-kvk-ef, I-kk-ef og I-kk-ef H-kk-ef þykir ljóst að brotaþoli fór frá ákærða skömmu fyrir kl. 18.30. Þá hafa vitnin E-kvk-nf L-kvk-nf og S-kvk-nf Ó-kvk-nf borið um að brotaþoli hafi hringt um kl. 19.00 og beðið um að hún yrði sótt. Þá kvaðst vitnið T-kk-nf I-kk-nf hafa farið frá Trönuhrauninu í fyrsta lagi skömmu eftir kl. 18.00 og ekki hafa orðið var við nein átök eða illindi á milli ákærða og brotaþola. Framangreind ónákvæmni í tímasetningum þykir þó ekki draga úr trúverðugleika framburðar brotaþola.

Foreldrar ákærða, Þ-kvk-nf og I-kk-nf, og bróðir hans, I-kk-nf H-kk-nf, hafa öll borið um að brotaþoli hafi komið á heimili þeirra um kl. 19.30 umrætt kvöld í miklu uppnámi og ekki getað sagt þeim hvað komið hefði fyrir. Báru þau Þ-kvk-nf og I-kk-nf H-kk-nf um það að brotaþoli hefði verið grátandi og föt hennar teygð og rifin. Einnig sagði Þ-kvk-nf að brotaþoli hefði verið æst. Þá sagðist hún hafa tekið eftir marbletti á handleggnum á henni en talið að um gamlan marblett væri að ræða. I-kk-nf og I-kk-nf H-kk-nf kváðust hins vegar ekki hafa séð áverka á brotaþola.

Vitnið A-kk-nf F-kk-nf bar einnig um það að brotaþoli hefði komið til hans á sendibílastöðina grátandi og í uppnámi og tók fram að hún hefði skolfið. Hann sagðist hins vegar ekki muna eftir að hafa séð áverka á brotaþola.

Þá hefur móðir brotaþola, E-kvk-nf L-kvk-nf, borið um það að brotaþoli hafi hringt í sig í miklu uppnámi og beðið sig um að ná í brotaþola á sendibílastöðina. Hefur hún og systir hennar, S-kvk-nf Ó-kvk-nf, einnig borið um það að þegar þær komu á sendibílastöðina hafi brotaþoli setið inni í bíl grátandi og í miklu uppnámi. Þá hafi hún verið blóðug og föt hennar rifin og tætt. Sagði S-kvk-nf Ó-kvk-nf að brotaþoli hefði grátið mikið og ekki getað orðað heilar setningar, en þær hefðu þó heyrt hana segja: „Hann lamdi mig, hann lamdi mig.“ Á leiðinni á bráðamóttökuna hefði brotaþoli tjáð þeim að ákærði hefði gengið í skrokk á henni. Síðar hefði verið eins og brotaþoli færi í eitthvert lostástand og þá hefði hún lítið getað talað.

Á sömu lund hefur borið faðir brotaþola, H-kk-nf Þ-kk-nf, en hann hitti brotaþola á bráðamóttökunni áður en læknir skoðaði hana. Sagði hann að brotaþoli hefði starað út í loftið og virst vera í taugaáfalli. Er það í samræmi við framburð vitnisins S-kvk-ef Ó-kvk-ef um að brotaþoli hefði virst fara í lostástand þegar á leið. H-kk-nf Þ-kk-nf bar einnig um það að brotaþoli hefði verið bólgin á hendi, hálsi og í andliti og á vörum. Þá hefðu föt hennar verið blóðug og rifin.

Í læknisvottorði kemur fram að brotaþoli gekkst undir skoðun hjá lækni klukkan 20.30, en fram kom hjá vitninu S-kvk-þgf Ó-kvk-þgf að um 40 mínútur hefðu liðið þar til brotaþoli komst að hjá lækni á bráðamóttökunni. Í læknisvottorðinu segir að brotaþoli hafi verið illa leikin við komu á slysadeild. Bolur hennar hafi verið rifinn og storknað blóð verið víða á handleggjum og í andliti. Þá hafi hún verið marin víða á líkamanum og með mikið mar á vinstri hendi. Hefur J-kk-nf Ö-kk-nf K-kk-nf læknir borið um það að allt hafi þetta verið nýlegir áverkar.

Fram hefur komið að brotaþoli kom á heimili foreldra ákærða í Hafnarfirði um klukkan 18.30. Eftir að hafa rætt við heimilisfólk þar fór hún á sendibílastöðina, sem mun vera í Knarrarvogi, þar sem hún fékk að hringja í móður sína um klukkan 19.00, en móðir hennar var þá stödd í Mosfellsbæ. Á sama tíma fóru faðir og bróðir ákærða til ákærða að Trönuhrauni og nokkru síðar móðir hans einnig. Móðir brotaþola fór þegar af stað og á leiðinni á sendibílastöðina hringdi ákærði í hana og sagði henni að þau brotaþoli hefðu rifist. Sagði hún að foreldrar ákærða hefðu þá verið komnir til hans, en það er í samræmi við framburð bróður ákærða, I-kk-ef H-kk-ef, um að ákærði hafi verið í símanum þegar þeir feðgar komu til hans. Faðir brotaþola hefur borið um að honum hafi verið tilkynnt um atvikið í síma um kl. 20.00 um kvöldið og þegar hann hefði komið upp á slysadeild hefði brotaþoli enn verið að bíða eftir lækni.

Af framangreindu er ljóst að brotaþoli fór á slysadeild mjög fljótlega eftir að samskiptum þeirra ákærða lauk um kvöldið, en um tveir tímar liðu frá því að brotaþoli kom á heimili foreldra ákærða og þar til hún var skoðuð á slysadeild en þangað hafði hún þó komið nokkru fyrr. Vitni sem sáu og hittu brotaþola á þeim tíma hafa öll borið um það að hún hafi verið í miklu uppnámi og nokkur þeirra hafa borið um að hafa séð á henni áverka. Ekkert bendir því til þess að brotaþoli hafi hlotið áverka sína eftir að hún yfirgaf heimili þeirra ákærða.

Ákærði hefur neitað því að hafa slegið brotaþola með ljósaperu í höfuð, rifið í hár hennar, fært hana með valdi inn á baðherbergi og sparkað í bak hennar. Engin ummerki fundust um brotna ljósaperu í íbúðinni að Trönuhrauni og af framlögðu læknisvottorði og framburði áðurgreinds læknis verður ekki ráðið að á vörum brotaþola hafi fundist glerbrot. Þá sáust ekki ummerki á brotaþola um að rifið hefði verið í hár hennar eða að sparkað hefði verið í bak hennar. Gegn eindreginni neitun ákærða þykir því ósannað að ákærði hafi haft slíka háttsemi í frammi, sem og að hafa fært brotaþola með valdi inn á baðherbergi.

Mar á höfði rétt ofan við hárlínu vinstra megin, mar á enni og mar og bólga á vinstri vanga samrýmist hins vegar trúverðugum framburði brotaþola um að ákærði hafi slegið hana með krepptum hnefa á kjálka, kinnbein og ofanvert á höfuð vinstra megin. Mar framan á barka samrýmist og framburði brotaþola um að ákærði hafi tekið hana kverkataki og mikið mar á vinstri hendi og eymsli í úlnlið samrýmist því að hurð hafi verið skellt á hönd hennar. Einnig var brotaþoli marin í hnakka en það samrýmist trúverðugum framburði brotaþola um að ákærði hafi skellt höfði hennar utan í vegg. Loks fær framburður brotaþola um að ákærði hafi ýtt við henni meðan á þessu stóð stoð í framburði ákærða sjálfs.

Með hliðsjón af öllu framangreindu þykir í ljós leitt, svo hafið sé yfir skynsamlegan vafa, að ákærði hafi í greint sinn ýtt við brotaþola, slegið hana með krepptum hnefa á kjálka, kinnbein og ofanvert á höfuð vinstra megin, tekið hana kverkataki, skellt á hurð á hönd hennar og skellt höfði hennar utan í vegg, allt með þeim afleiðingum sem í ákæru greinir. Er háttsemi ákærða réttilega heimfærð til refsiákvæða í ákæru.

Ákæra, útgefin 13. nóvember 2009.

Í framangreindri ákæru er ákærða gefið að sök vopnalagabrot, með því að hafa ekki geymt í læstum hirslum á heimili sínu þrjá riffla, eina haglabyssu, 112 byssukúlur og tvö haglaskot og eigi ábyrgst vörslu tilgreindra skotvopna og skotfæra með þeim hætti að óviðkomandi aðili næði ekki til þeirra þar sem heimilið var ólæst.

Ákærði hefur viðurkennt að verknaðarlýsing ákærunnar sé rétt, en kveðst ekki viðurkenna að um brot á vopnalögum sé að ræða. Hefur hann borið um það að vera eigandi haglabyssunnar, eins riffilsins, haglabyssuskotanna og hluta af byssukúlunum. Önnur skotvopn og skotfæri, sem tilgreind séu í ákærunni, séu ekki í hans eigu.

Í 1. mgr. 23. gr. vopnalaga nr. 16/1998 segir að eigandi eða vörsluaðili skotvopns og skotfæra skuli ábyrgjast vörslu þeirra með þeim hætti að óviðkomandi aðili nái ekki til þeirra. Í athugasemdum með ákvæðinu segir að um sé að ræða varúðarreglu sem leggi þá skyldu á eigendur eða umráðamenn skotvopna að þeir varðveiti skotvopn með þeim hætti að tryggt sé svo sem kostur er að óviðkomandi aðilar nái ekki til þeirra.

Ljóst þykir að ákærði var vörsluaðili umræddra skotvopna og skotfæra í greint sinn. Þykir og ljóst að vörslur þeirra voru ekki í samræmi við 1. og 2. mgr. 23. gr. vopnalaga nr. 16/1998. Hefur ákærði því með háttsemi sinni brotið gegn áðurgreindum ákvæðum, sbr. 1. mgr. 36. gr. sömu laga.

Samkvæmt framlögðu sakavottorði hefur ákærði ekki áður sætt refsingu.

Við ákvörðun refsingar er litið til þess að árás ákærða var fólskuleg og að við árásina neytti ákærði mikils stærðar- og aflsmunar. Þegar atvik málsins eru virt og þar sem hér er um einstakt tilvik að ræða verður ákvæði 3. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 1. gr. laga nr. 27/2006 hins vegar ekki beitt til refsiþyngingar, sbr. dóm Hæstaréttar í máli nr. 273/2009. Ákærði á sér engar málsbætur. Þykir refsing hans hæfilega ákveðin 60 daga fangelsi. Með hliðsjón af því að ákærði hefur ekki áður gerst brotlegur þykir þó rétt að fresta fullnustu refsingar hans og ákveða að hún falli niður að liðnum þremur árum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Brotaþoli, Á-kvk-nf H-kvk-nf H-kvk-nf, hefur krafist þess að ákærði verði dæmdur til að greiða henni skaða- og miskabætur og er endanleg krafa hennar að fjárhæð 1.109.000 krónur með vöxtum eins og í ákæru greinir. Er bótakrafan sundurliðuð með þeim hætti að krafist er skaðabóta vegna munatjóns að fjárhæð 109.900 krónur, þ.e. vegna eyðileggingar á síma að fjárhæð 69.900 krónur og fatnaði að áætluðu verðmæti 40.000 krónur. Þá er krafist miskabóta að fjárhæð 1.000.000 króna, eða samtals 1.109.900 krónur.

Krafa brotaþola um skaðabætur vegna munatjóns er með öllu órökstudd og er henni vísað frá dómi sem vanreifaðri. Samkvæmt dómvenju á brotaþoli hins vegar rétt á miskabótum, sbr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, og þykja þær hæfilega ákveðnar 150.000 krónur með vöxtum eins og í dómsorði greinir.

Ákærði greiði 2/3 hluta sakarkostnaðar, sem er alls að fjárhæð 461.900 krónur, þ.m.t. málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hrl., sem þykja hæfilega ákveðin 313.750 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti, og þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, I-kvk-ef L-kvk-ef B-kvk-ef hdl., sem þykir hæfilega ákveðin 112.950 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti, en 1/3 hluti sakarkostnaðar greiðist úr ríkissjóði.

Dóm þennan kveður upp R-kvk-nf B-kvk-nf héraðsdómari. Uppkvaðning dómsins hefur dregist vegna embættisanna dómara.

Dómsorð:

Ákærði, S-kk-nf Þ-kk-nf I-kk-nf, sæti fangelsi í 60 daga en fullnustu refsingarinnar er frestað og skal hún falla niður að liðnum þremur árum frá birtingu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði brotaþola, Á-kvk-þgf H-kvk-þgf H-kvk-þgf, miskabætur að fjárhæð 150.000 krónur með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 21. mars 2009 til 26. desember 2009, en með dráttarvöxtum samkvæmt 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði greiði 2/3 hluta sakarkostnaðar, sem er alls að fjárhæð 461.900 krónur, þar af málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hrl., 313.750 krónur og þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, I-kvk-ef L-kvk-ef B-kvk-ef hdl., 112.950 krónur, en 1/3 hluti sakarkostnaðar greiðist úr ríkissjóði.

R-kvk-nf B-kvk-nf

Rétt endurrit staðfestir

Héraðsdómur Reykjaness 2.3. 2010.