S-181/2016

Mál þetta, sem dómtekið var 29. nóvember sl., höfðaði lögreglustjórinn á Norðurlandi eystra með ákæru, útgefinni 30. ágúst sl., á hendur X;

„fyrir líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 25. janúar 2015, í anddyri húss nr. [...] á Ólafsfirði, slegið [A], hnefahögg í andlitið með þeim afleiðingum að hann hlaut skurð í andlitið og nefhryggur skekktist.

Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20, 1981.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkrafa:

Í málinu gerir [A], bótakröfu á hendur ákærða að fjárhæð kr. 800.000-, með vöxtum skv. 8. gr. laga nr. 38, 2001, um vexti og verðtryggingu frá 25. janúar 2015 til 27. júlí 2015, en síðan dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Auk þess er krafist málskostnaðar úr hendi sakbornings, auk virðisaukaskatts á málflutningsþóknun.“

Fyrir dómi féll fulltrúi ákæruvalds frá því sakaratriði í ákæru að nefhryggur brotaþola hefði skekkst við atlögu ákærða, en jafnframt leiðrétti hann misritun að því er varðar fjárhæð bótakröfu, en þar um vísaði hann til frumrits einkaréttarkröfu þar sem segir að kröfu fjárhæðin sé 700.000 krónur.

Skipaður verjandi, J-kk-nf B. K-kk-nf hdl., krefst þess fyrir hönd ákærða að hann verði dæmdur til vægustu refsingar sem lög leyfa, en jafnframt krefst verjandinn þess að fjárhæð einkaréttarkröfu verði lækkuð. Loks krefst verjandinn hæfilegrar þóknunar við alla meðferð málsins, fyrir dómi og hjá lögreglu, en einnig ferðakostnaðar.

I.

Fyrir dómi hefur ákærði skýlaust játað að hafa framið brot það sem honum er gefið að sök í ákæru, líkt og henni var breytt og hér að framan var rakið.

Játning ákærða er studd sakargögnum, þ. á m. samskiptaseðli héraðslæknis og gögnum frá myndgreiningadeild Sjúkrahússins á Akureyri, sem dagsett eru 25. og 26. janúar 2015. Er ákærði því sannur að sök og er brot hans rétt fært til refsingarákvæða í ákærunni.

II.

Ákærði, sem er tuttugu og fimm ára, hefur samkvæmt sakavottorði áður sætt refsingum samkvæmt dómum Héraðsdóms Reykjavíkur. Ákærða var þannig þann 20. október 2011 dæmdur í tólf mánaða óskilorðsbundið fangelsi fyrir ránstilraunir, en einnig fyrir eignaspjöll, þjófnað og brot gegn ávana- og fíkniefnalöggjöfinni. Þá var hann þann 24. maí 2013 dæmdur í fimm mánaða skilorðsbundið fangelsi til tveggja ára fyrir þjófnaðarbrot, en með þeim dómi var dæmd upp 120 dag reynslulausn sem Fangelsismálastofnun hafði veitt vegna hinnar fyrri refsingar. Loks var ákærði með sektargerð lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, þann 26. ágúst 2013 gert að greiða sekt til ríkissjóðs fyrir brot gegn ávana- og fíkniefnalöggjöfinni.

Er ákærði framdi brot sín samkvæmt fyrrnefndum dómi frá 20. október 2011 var hann átján og nítján ára, en hann var tvítugur þegar hann framdi það brot sem dæmt var um í dóminum frá 24. maí 2013. Dómar þessi hafa því ítrekunarverkun, sbr. 71. gr. hegningarlaganna. Brot ákærða sem hér er til meðferðar framdi hann hinn 22. janúar 2015, en með háttseminni rauf hann skilorð dómsins frá árinu 2013. Ber því að taka þá refsingu upp og dæma í einu lagi með því máli sem hér er til umfjöllunar, sbr. ákvæði 60. gr. og 77. gr. hegningarlaganna. Þykir refsing ákærða að þessu virtu hæfilega ákveðin fangelsi í sex mánuði.

Samkvæmt læknisvottorði, dagsettu 28. október sl., hefur ákærði dvalið á meðferðarstofnun undanfarna mánuði vegna áfengis- og vímuefnavanda, en þar er frá því greint að til standi að hann haldi meðferðinni áfram. Ákærði er óvinnufær.

Ákærði hefur við alla meðferð málsins skýlaust játað brot sitt. Fyrir dómi lýsti ákærði jafnframt yfir iðran vegna háttseminnar og samþykkti bótaskyldu gagnvart brotaþola. Þá er til þess að líta að nokkur töf varð á meðferð málsins hjá lögreglu og ákæruvaldi.

Að öllu ofangreindu virtu þykir því fært að skilorðsbinda refsingu ákærða eins og segir í dómsorði.

I-kk-nf Þ-kk-nf hrl. hefur með kröfubréfi, dagsettu 8. júní 2016, haft uppi skaðabótakröfu fyrir hönd brotaþola, A. Krafan var fyrst birt ákærða hinn 27. júní 2015. Krafist er miskabóta að fjárhæð 700.000 krónur, en einnig málskostnaðar. Krafan er rökstudd, en um lagarök er vísað til a liðar 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50, 1993, sbr. lög nr. 37, 1999. Um málskostnað er vísað til 129. og 130. gr. laga nr. 91, 1991, en um virðisaukaskatt er vísað til laga nr. 50, 1988.

Fyrir dómi hefur ákærði samþykkt bótaskyldu sína gagnvart brotaþola, en andmælt kröfunni sem of hárri og lagt þann ágreining í mat dómsins.

Ákærði hefur verið sakfelldur fyrir líkamsárás gagnvart brotaþola. Ber hann því bótaábyrgð samkvæmt almennri sakareglu skaðabótaréttar á tjóni brotaþola. Að þessu virtu og með vísan til framlagðra gagna, en einnig í ljósi afstöðu ákærða, er það niðurstaða dómsins að dæma beri ákærða til að greiða brotaþola miskabætur vegna ólögmætrar meingerðar, sbr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50, 1993 og eru þær hæfilega ákveðnar 175.000 krónur ásamt vöxtum eins og í dómsorði greinir. Þá ber að dæma ákærða til að greiða brotaþola málskostnað fyrir að halda kröfunni fram, að fjárhæð 113.553 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Í ljósi málsúrslita ber að dæma ákærða til að greiða sakarkostnað, sem er einungis málsvarnarþóknun skipaðs verjanda hans, J-kk-ef B. K-kk-ef hdl. við meðferð málsins fyrir dómi, 143.220 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti, en einnig ferðakostnaðar hans 33.275 krónur svo og laun tilnefnds verjanda við lögreglurannsókn málsins P-kk-ef K-kk-ef hdl. 64.480 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti.

Málið flutti af hálfu ákæruvalds E-kk-nf Þ-kk-nf fulltrúi.

Ó-kk-nf Ó-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóminn.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði, X, sæti sex mánaða fangelsi, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún niður falla að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dómsins að telja, haldi hann almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22, 1955.

Ákærði greiði A 175.000 krónur í miskabætur ásamt vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38, 2001 um vexti og verðtryggingu frá 25. janúar 2015 til 27. júlí 2015, en síðan dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. sömu laga, frá þeim degi til greiðsludags. Jafnframt greiði ákærði málskostnað brotaþola 113.553 krónur vegna starfa lögmanns hans, I-kk-ef Þ-kk-ef hrl.

Ákærði greiði sakarkostnað, þ.e. málflutningsþóknun skipaðs verjanda síns, J-kk-ef B. K-kk-ef hdl., við meðferð málsins fyrir dómi, 143.220 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti, en einnig ferðakostnaðar hans 33.275 krónur, svo og laun tilnefnds verjanda, við lögreglurannsókn málsins, P-kk-ef K-kk-ef hdl., 64.480 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti.