S-5557/2019

Mál þetta, sem dómtekið var 7. maí sl., var höfðað með ákæru, útgefinni af lögreglustjóranum á höfuðborgarsvæðinu 15. október 2019, á hendur: „D-x-x K-x-x, [...], [...], fyrir líkamsárás, með því að hafa að kvöldi föstudagsins 14. desember 2018, á bifreiðastæði framan við [...] í Reykjavík, veist með ofbeldi að A, fyrrverandi samstarfsmanni sínum og slegið hann að minnsta kosti einu sinni í andlitið, þar sem hann sat í farþegasæti bifreiðar og í kjölfarið dregið hann út úr bifreiðinni og veist að honum þar sem hann lá með höggum víðsvegar um líkamann og bitið hann í löngutöng hægri handar, allt með þeim afleiðingum að hann hlaut marga yfirborðsáverka á höfði, glóðarauga, bitsár á löngutöng hægri handar, réttisinaráverka á litla fingri hægri handar og tognun og ofreynslu á brjóstkassa, á hálsi og á brjósthrygg.

Telst brot þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkrafa:

Þess er krafist að sakborningi verði gert að greiða A, [...], miskabætur samtals að fjárhæð kr. 1.500.000-, með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, frá 14. desember 2018, þar til 30 dagar eru liðnir frá birtingu kröfunnar, en síðan með dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. sömu laga, frá þeim degi til greiðsludags. Að lokum er þess krafist að sakborningur verði dæmdur til að greiða kröfuhafa málskostnað samkvæmt síðar framlögðum málskostnaðarreikningi auk virðisaukaskatts.“

Ákærði krefst þess aðallega að hann verði sýknaður af öllum kröfum ákæruvaldsins en til vara, verði hann sakfelldur, að hann verði dæmdur til vægustu refsingar er lög leyfa. Hvað varðar bótakröfu brotaþola þá krefst ákærði þess aðallega að henni verði vísað frá dómi, til vara að ákærði verði sýknaður af bótakröfu en til þrautavara að hún verði verulega lækkuð. Þá krefst verjandi ákærða hæfilegra málsvarnarlauna að mati dómsins, sem greiðist úr ríkissjóði að hluta eða öllu leyti.

Aðalmeðferð málsins hófst 3. mars 2020 en ekki tókst að ljúka henni þann dag og var fyrirhugað að framhald aðalmeðferðar yrði 19. mars 2020. Vegna samkomubanns stjórnvalda, farsóttar sem gengið hefur í landinu og þeirra takmarkana sem settar voru á starfsemi dómstólsins vegna þess var framhaldi aðalmeðferðar málsins frestað til 7. maí 2020.

I

Málsatvik

Samkvæmt frumskýrslu lögreglu bárust henni fyrst upplýsingar um atvik með tilkynningu frá slysamóttöku Landspítalans sunnudaginn 16. desember 2018. Brotaþoli, A, var þá kominn þangað ásamt eiginkonu sinni, B, og kom fram hjá þeim að ráðist hefði verið á brotaþola um kl. 23.00 að kvöldi föstudagsins 14. desember 2018. Lýsti brotaþoli atvikum svo að hann hefði verið á heimleið á bifreið sinni þegar fyrrum starfsmaður hans, ákærði, hefði komið að bifreiðinni og kýlt hann í höfuðið, kýlt hann nokkrum sinnum í síðuna og bitið hann í baugfingur og löngutöng hægri handar. Verkir hans hefðu ágerst fyrir komu hans á slysadeild og verið orðnir óbærilegir þannig að hann hefði ekki getað sinnt starfi sínu sem málari. Taldi hann hugsanlegt að árásin tengdist uppsögn ákærða haustið 2018.

Skýrsla var tekin af brotaþola sama dag. Lagði hann þá fram formlega kæru vegna árásarinnar. Lýsti hann atvikum svo að hann hefði verið að spjalla við félaga sinn, vitnið C, inni í bifreið við [...]þegar ákærði hefði komiðað, opnað dyr bifreiðarinnar og slegið hann með krepptum hnefa. Fyrsta höggið hefði hann fengið á hægra kinnbein. Vissi hann ekki hversu mörg höggin hefðu verið en hann hefði orðið hálfmeðvitundarlaus. Ákærði hefði síðan dregið hann út úr bifreiðinni og haldið áfram að kýla hann þar sem hann lá í jörðinni. Taldi brotaþoli líklegt að ákærði hefði einnig sparkað í hann þar sem hann væri einnig með áverka á vinstri síðu. Brotaþoli kvaðst, þegar hann rankaði við sér, hafa farið að verja sig og þá lagst ofan á ákærða sem hefði þá bitið hann í löngutöng hægri handar en einnig veitt honum áverka á litla fingur hægri handar. C og vitnið D hefðu síðan stöðvað þá. Brotaþoli sagði að ákærði hefði verið starfsmaður hjá fyrirtæki hans sem sæi um málningarvinnu. Hann hefði ekki skilað sér í vinnu á tilskildum tíma eftir sumarleyfi og hefðu þeir orðið að fá annan mann í hans stað og teldi brotaþoli að það gæti verið ástæða árásarinnar. Brotaþoli sagði að ákærði hefði hótað honum eftir að atvik gerðust, og einnig C, eftir að fram hefði komið hjá C að hann vildi bera vitni vegna málsins.

Vitnið C var boðaður til skýrslutöku hjá lögreglu vegna málsins 3. janúar 2019. Staðfesti hann þá að hafa verið með brotaþola í bifreið umrætt sinn. Hann sagði ákærða hafa komið að og einhverjar ryskingar orðið milli hans og brotaþola fyrir utan bifreiðina. Sjálfur hefði hann ekki séð hvað gerðist þar sem það hefði verið myrkur og hann ekki með sjónsvið á atvik. Vissi hann ekki hvort brotaþoli hefði orðið fyrir höggum eða þá hvar þau hefðu lent.

Vitnið hafði samband við lögreglu 15. janúar 2019 og óskaði eftir að gefa skýrslu á ný vegna málsins þar sem hann hefði ekki, í fyrri skýrslu, sagt frá atriðum sem hann vildi nú koma á framfæri. Mætti vitnið á ný til lögreglu 17. janúar 2019 og kvaðst hann þá hafa séð þegar brotaþoli fékk fyrsta höggið frá ákærða. Hann hefði þá setið inni í bifreiðinni með brotaþola sem hefði setið í framsæti farþegamegin en sjálfur hefði hann setið í bílstjórasætinu. Ákærði hefði opnað dyr bifreiðarinnar og slegið brotaþola eitt hnefahögg í höfuðið og síðan dregið hann út úr bifreiðinni og haldið áfram að berja á brotaþola þar sem hann lá í jörðinni. Vitnið kvaðst hafa farið út úr bifreiðinni og þá séð ákærða slá brotaþola fjölmörg hnefahögg sem flest hefðu lent á höfði brotaþola. Vitnið kvaðst hafa reynt að ganga á milli og það hefði orðið til þess að ákærði hætti og fór. Þá hefði blætt frá höfði brotaþola, bæði frá eyra og munnvikum. Vitnið sagði að kona hans og kona ákærða væru systur og hann óttaðist ákærða. Þetta hefði valdið þvíað hann þorði ekki að segja allan sannleikann þegar hann gaf fyrst skýrslu hjá lögreglu vegna málsins.

Á kærði gaf skýrslu hjá lögreglu 25. janúar 2019. Ákærði kvaðst hafa hætt að starfa hjá brotaþola og fundið sér betri vinnu. Hann kvaðst ekki muna eftir að þau atvik hefðu gerst sem brotaþoli lýsti og ekki hafa haft neina ástæðu til að ráðast á brotaþola. Kvaðst hann halda að brotaþola líkaði ekki við hann og það væri ástæða kærunnar. Samskiptum hans og brotaþola hefði lokið þegar hann hætti að vinna hjá brotaþola og hann vissi ekki hvenær hann sá brotaþola síðast. Vera kunni að hann hafi verið nálægt þeim stað þar sem atvik eru talin hafa gerst því að hann þekki fólk í hverfinu en hann hafi ekki lent í átökum þar. Þá neitaði ákærði því alfarið að hafa hótað brotaþola eða C.

Þá voru teknar skýrslur af vitnunum D og E hjá lögreglu eftir að aðalmeðferð málsins var hafin. Hvorugt þeirra bar um að hafa orðið vitni að atvikum en vitnið E bar um að hafa þetta kvöld heyrt ákærða ítrekað lýsa því yfir að hann vildi lemja brotaþola og að hafa séð brotaþola skömmu síðar með áverka.

Samkvæmt framlögðu vottorði F læknis, dagsettu 8. febrúar 2019, leitaði brotaþoli á slysadeild 16. desember 2018. Kemur þar fram að brotaþoli hafi lýst því að hann hefði orðið fyrir árás 13. desember 2018, um kl. 23.00. Síðan segir í samantekt læknisins:

Um er að ræða 39 ára gamlan karlmann sem ráðist var á í bíl á bílaplani. Fékk hnefahögg í höfuð og áverka á brjóstkassa og hendi. Mögulegt að A hafi misst meðvitund stutta stund.

A hlaut yfirborðsáverka á höfði, tognun á hálsi, brjóstkassa og lendhrygg og yfirborðsáverka á brjóstkassa. Einnig hlaut hann bitsár á löngutöng og réttisinaáverka á ysta lið litla fingurs hægri handar.

Í heildina tel ég batahorfur góðar en um hrottalega árás virðist vera að ræða. Tel líklegt að hann jafni sig af líkamlegum meiðslum en stundum getur áverki á réttisin fingurs verið varanlegur.

Þá liggja fyrir nótur frá slysadeild þar sem meðferð brotaþola er rakin. Þar kemur m. a. fram að röntgenmynd hafi verið tekin af fingri sem ekki hafi reynst vera brotinn en bitsár á hægri hendi sé hugsanlega sýkt. Einnig liggur fyrir myndgreining þar sem því er lýst að myndatakan hafi leitt í ljós „bein rifu við DIP litla fingurs sem samrýmist Mallet finger áverka“.

Fyrir liggja einnig ljósmyndir af brotaþola sem teknar voru á slysadeild og má þar sjá áverka á andliti, eyra og fingrum hægri handar, og sambærilegar ljósmyndir teknar hjá lögreglu 16. desember 2018. Við aðalmeðferð málsins var af hálfu ákærða lögð fram yfirlýsing G þar sem hún segir ákærða skulda sér þrjár milljónir króna vegna láns sem hún veitti honum í apríl 2018.

II

Framburður ákærða og vitna fyrir dómi Verður nú gerð grein fyrir framburði ákærða og vitna fyrir dómi að því marki sem nauðsynlegt er til úrlausnar málsins.

Ákærði neitaði alfarið sök. Hann kvaðst þennan dag hafa ásamt vitninu D verið hjá vini sínum sem byggi í nágrenni við vettvang. Atvik hafi gerst seint að kvöldi og þeir verið að koma frá vini ákærða en þar hefði hann drukkið áfengi. D sé vinur hans og fyrrum vinnufélagi og hafi D og brotaþoli kynnst í gegnum ákærða. Þegar atvik gerðust hefði verið stutt síðan hann hætti að vinna hjá brotaþola, A, vegna deilna um greiðslur og hefðu þeir hist fyrir tilviljun og hefði þetta verið í fyrsta skipti sem þeir hittust eftir að hann hætti að vinna hjá brotaþola. Hann hefði misst vinnuna á meðan hann var staddur í Póllandi og fundist að ekki hefði verið komið fram við hann með sanngjörnum hætti. Auk hans og brotaþola hefði D verið þarna. Ákærði og brotaþoli hefðu skipst á skoðunum og jafnvel rifist en að hámarki ýtt hvor við öðrum. Neitaði ákærði því alfarið að hafa slegið brotaþola og sagði að engin högg hefðu farið á milli þeirra og þeir ekki slegist. Þetta hefði verið rifrildi, þeir hefðu skipst á skoðunum og þá staðið andspænis hvor öðrum, ýtt og gripið hvor í annan, en báðir staðið allan tímann. Hann og D hefðu síðan ekið í burtu en hann vissi ekki hvað hefði orðið um brotaþola.

Ákærði sagði að samskipti hans og brotaþola hefðu staðið í fimm til tíu mínútur fyrir utan bifreið sem D ætti. Brotaþoli hefði ekki verið inni í bifreiðinni á meðan á samskiptum þeirra stóð og hann hefði ekki slegið brotaþola á meðan hann sat í bifreiðinni. Þá hefði hann ekki dregið brotaþola út úr bifreiðinni, veist að honum með höggum eða bitið hann. Þá muni hann ekki eftir því að brotaþoli hafi fengið einhverja áverka eftir samskipti þeirra og hefði það ekki átt að geta gerst. Sjálfur hefði hann enga áverka hlotið. D hefði staðið við hlið bifreiðarinnar á meðan atvik gerðust og getað séð það sem gerðist. Ákærði kvaðst ekki hafa sent brotaþola hótanir með SMS- skilaboðum eftir að atvik gerðust og heldur ekki C. Ákærði kvaðst þekkja C og sagði hann ekki hafa verið á staðnum þegar atvik gerðust.

Ákærði gaf skýrslu á ný við framhald aðalmeðferðar málsins af því tilefni að verjanda hans barst yfirlýsing G. Þar kemur fram að ákærði skuldi henni þrjár milljónir króna vegna láns sem hún hafi veitt honum í apríl 2018 og var þessi yfirlýsing borin undir ákærða. Sagði ákærði að G væri vinkona vitnanna E og C og brotaþola. Hann sagðist ekkert kannastvið skuldina og aldrei hafa séð skjalið áður og telja að verið væri að reyna að kúga hann og verið gæti að þetta tengdist þeim vitnisburði sem fram hefði komið gegn honum.

Vitnið A, brotaþoli, kvaðst hafa hitt C fyrir utan húsið sem C býr í, sem er í [...], en ákærði og D hefðu þá verið inni í íbúðinni hjá C. Hann hefði hringt í C og hann hefði komið niður og þeir tveir síðan sest inn í bifreið sem D ætti þar sem það hefði verið kalt úti. Hann hefði setið í framsæti farþegamegin. Brotaþoli sagði að ákærði hefði verið að vinna hjá sér. Hann hefði farið til Póllands en ekki komið aftur til baka til vinnu á réttum tíma. Hefði það leitt til þess að ákærða var sagt upp og hefði hann þá orðið reiður. Þegarþeir C hefðu verið búnir að sitja um stund í bifreiðinni og ræða saman hefði ákærði komið út, opnað dyr bifreiðarinnar og byrjað að berja á honum. Hann og ákærði hefðu síðan endað fyrir utan bifreiðina þar sem C hefði stíað þeim í sundur og um það leyti hefði D-x-nf að og kvaðst hann halda að hann hefði séð það sem gerðist. Eftir að ákærði opnaði dyr bifreiðarinnar hefði hann slegið brotaþola hnefahögg í höfuðið hægra megin. Höggin hefðu verið fleiri en eitt en hann myndi ekki hve mörg. Kvaðst hann halda að ákærði hefði svo dregið sig út úr bifreiðinni. Fyrir utan bifreiðina hefði árás ákærða haldið áfram. Þeir hefðu dottið í jörðina og ákærði hefði einnig kýlt hann þar sem hann lá í jörðinni. Þá hefði hann bæði bitið hann í löngutöng hægri handar og slegið hann hnefahögg sem aðallega hefðu lent á höfði hans en einnig annars staðar en hann myndi ekki hvar eða hversu mörg höggin voru. Þeir hefðu náð að standa upp aftur en dottið í jörðina á ný, eins og gerist í slagsmálum. Eftir að þeim var stíað í sundur hefðu allir farið sína leið af vettvangi en sjálfur hefði hann farið heim til C. Brotaþoli kvaðst við árásina hafa fengið skurð á eyra, glóðarauga og verið bitinn í fingur. Einnig hefði honum verið illt í síðunni eftir þetta en hann myndi ekki hvort það var vegna þess að hann datt eða vegna þess að ákærði hefði sparkað í hann. Hann myndi ekki nú hvort hann missti meðvitund, en eitthvað svoleiðis“ hefði gerst. Sjálfur hefði hann ekki slegið til ákærða. Atvik kunni að hafa litið út eins og slagsmál en sjálfur hafi hann verið að verja sig. Þremur dögum eftir að atvik gerðust leitaði hann sér læknisaðstoðar en hann hefði þá verið skjálfandi og liðið ömurlega. Aðspurður af hverju hann hefði ekki farið fyrr á sjúkrahús kvaðst brotaþoli ekki hafa viljað tilkynna um atvik til lögreglu en svo hefði hann endað á sjúkrahúsi og þar verið haft samband við lögregluna. Nú sé hann oft með höfuðverk vegna þessara atvika. Aðspurður hvort hótanir hefðu orðið til þess að hann fór ekki til lögreglu kvaðst hann ekki sjálfur hafa fengið SMS- skilaboð heldur C. Það hefði ekki verið ótti við ákærða sem hefði valdið því að hann treysti sér ekki til að kæra. Ástæða þess að hann leitaði ekki til lögreglu hefði verið sú að ákærði hafði verið að vinna hjá honum og hefði verið „góður“.

Vitnið C sagði að ákærði hefði komið heim til hans þennan dag og þeir fengið sér bjór saman. D hefði einnig verið þar og kona vitnisins og sonur hennar. Brotaþoli, sem er vinnufélagi vitnisins, hefði síðan hringt í hann og þeir mælt sér mót og hist við stigaganginn hjá heimili vitnisins. Þeir hefðu síðan sest saman inn í bifreið sem D ætti og rætt saman. Hefði vitnið setið í bílstjórasætinu en brotaþoli í farþegasæti við hlið hans. Um tíu mínútum síðar hefði ákærði komið út og opnað dyrnar farþegamegin og slegið brotaþola nokkrum sinnum og dregið hann út úr bifreiðinni. Vitnið kvaðst þá hafa stokkið út úr bifreiðinni og dregið ákærða frá brotaþola. Hann hefði síðan misst sjónar af þeim tveimur augnablik og hefði ákærði þá aftur verið kominn að brotaþola. Hann hefði þá dregið ákærða aftur í burtu frá brotaþola. Ákærði hefði þá farið í burtu en vitnið hefði farið með brotaþola heim til sín. Þá hefði ákærði sent vitninu skilaboð á Facebook. Tveimur dögum seinna hefði brotaþoli farið á sjúkrahús og hefði þá liðið mjög illa. Vitnið sagði að D hefði ekki verið viðstaddur þegar atvik gerðust en komið þegar þessu var lokið og farið í burtu með ákærða. Vitnið sagði að ákærði hefði fyrst slegið brotaþola þar sem hann sat inni í bifreiðinni. Síðan hefði hann dregið hann út úr henni en annað hefði gerst á bifreiðastæðinu. Þar hefði brotaþoli legið í jörðinni og ákærði slegið hann ofan frá nokkrum sinnum. Höggin hefðu lent á andliti brotaþola en einnig, og benti þá á höfuð sitt til beggja hliða, við andlitið og hann hefði að minnsta kosti verið með skurð á eyranu og verið blóðugur þar og eitthvað hefði verið að hendi hans og hann héldi að ákærði hefði bitið hann. Vitnið kvaðst hafa tekið í úlpu ákærða og dregið hann frá en þá hefði D komið og farið með hann í burtu.

Vitnið kvaðst telja að ákærði hefði verið undir áhrifum áfengis þegar atvik gerðust og búinn að drekka nokkra bjóra. Brotaþoli hefði hins vegar verið edrú. Sagði vitnið að ósætti hefði verið á milli ákærða og brotaþola. Teldi hann að ástæða árásarinnar væri sú að brotaþoli hefði sagt ákærða upp starfi afþví að hann hefði komið viku seinna til vinnu en hann átti að gera. Brotaþoli kvaðst í byrjun ekki hafa viljað blanda sér í þetta mál en ákveðið síðan að hann yrði að segja satt. Hannhefði því mætt aftur til lögreglu til að breyta fyrri framburði sínum. Þá sagði hann ákærða hafa beðið hann að gefa ekki framburð gegn sér og sagt honum að segja að hann hefði ekkert séð. Hann kvaðst ekki hafa fengið beinar hótanir vegna málsins en vinur hans hefði fengið „leiðinlegt símtal“ vegna þessa.

Vitnið H röntgenlæknir staðfesti að hafa unnið að myndgreiningu vegna mynda sem teknar voru af hendi brotaþola. Sagði vitnið að á þeim mætti sjá að beináverkar væru á litla fingri en lítil beinflís hefði brotnað frá handarbaksmegin við efsta kjúkulið á litla fingri, þar sem sinin festist. Vitnið sagði að rétti sinar áverki gæti orðið þegar álag kæmi á sinina og þá gæti hún losnað frá og tekið beinbita með sér. Kvaðst vitnið telja að þetta gæti gerst við átök og þá bæði við högg og þegar álag væri á sinina. Áverki sem þessi orsakist oftast af því að tog komi á sinina, oftast af því að fingurinn brettist.

Vitnið I læknir staðfesti læknisvottorð dagsett 8. febrúar 2019. Hún sagði brotaþola hafa lýst því að maður hefði ráðist á sig með hnefahöggum. Hann hefði við það hlotið áverka á höfði, glóðarauga á öðru auga og bitsár á löngutöng hægri handar auk þess sem réttisin á litla fingri sömu handar hefði rofnað. Einnig hefði hann verið með einkenni frá brjóstkassa og síðu. Ákveðið hefði verið að fá sneiðmynd af höfði en ekki hefðu komið í ljós innvortis áverkar eða brot. Það sama ætti við um brjóstkassa en einnig hefði verið tekin sneiðmynd af honum til að útiloka brot eða innvortis blæðingar. Þá sagði vitnið að það tæki nokkrar vikur að sjá hvort áverkar árétti sin gengju til baka við meðferð. Einnig sagði vitnið að erfitt gæti verið að fullyrða að einstaklingar væru með heilahristing. Hann geti verið vægur og þá sé höfuðverkur eina einkennið. Þeir sem fái höfuðhögg geti einnig fengið einkenni svima sem stafi af því að í innra eyra verði ákveðin röskun tímabundið. Ekkert við skoðun hafi vakið grun um að brotaþoli hefði hlotið alvarlegan heilahristing og hann hefði ekki leitað aftur á bráðamóttöku vegna einkenna. Þá sagði vitnið að uppköst sem brotaþoli lýsti fyrir henni gætu verið vísbending um heilahristing. Vitnið kvaðst telja að áverkar brotaþola gætu samrýmst því að hann hefði hlotið þau högg sem hann lýsti. Þá sagði vitnið að dagsetningin 13. desember í vottorði væri skráð eftir brotaþola við komu á bráðamóttöku en dagsetningin 14. desember væri sú sem hann hefði nefnt við vitnið. Hann hefði komið 16. desember um hádegisbil á bráðamóttöku og gæti hún ekki fullyrt hvort áverkar hans hefðu þá verið tveggja eða þriggja daga gamlir, en slíkt gæti verið erfitt að sjá. Miðað við þær myndir sem voru teknar gætu áverkarnir hafa komið á því bili. Glóðarauga hafi verið byrjað að hjaðna og renna út en það fari eftir stærð þess hversu langan tíma þetta taki. Þetta glóðarauga hafi ekki verið mjög stórt en bæði augun hafi verið svolítið marin. Af myndum af áverkum á eyra megi einnig ráða að um tveir dagar hafi verið liðnir síðan brotaþoli hlaut þá þegar myndin var tekin.

Vitnið D kvaðst hafa umrætt kvöld verið í íbúð vitnisins E ásamt syni hennar og C að drekka áfengi með C, sem þá hefði verið vinur hans. Kvaðst hann ekki minnast þess að ákærði eða brotaþoli hefðu verið þar og ekki muna eftir að hafa farið neitt út úr húsinu fyrr en hann fór heim. Hann hefði aldrei séð ákærða ráðast á brotaþola og sagði að hann hefði munað eftir því hefði það gerst þetta kvöld. Vitnið sagði að hann þekkti bæði ákærða og brotaþola í sjón. Hann hefði líklega verið búinn að hitta brotaþola tvisvar sinnum á þessum tíma en ákærði hefði verið vinur hans. Hann hefði hvorugan þeirra séð þetta kvöld.

Vitnið E sagði að C, sem væri kærasti hennar, hefði verið heima hjá henni þetta kvöld. Vinir C, D og ákærði, hefðu einnig verið þar að horfa á fótboltaleik með C. Á meðan á leiknum stóð hefði C farið út til brotaþola og þeir farið saman inn í bifreið og rætt saman. Á meðan hefði ákærði ítrekað sagt að hann ætlaði að lemja brotaþola og hefðu bæði vitnið og D heyrt hann segja þetta og einnig segja að brotaþoli ætti það skilið. Kvaðst vitnið halda að ákærði hefði sagt þetta af því að brotaþoli var vinnuveitandi ákærða og hafði sagt honum upp störfum. Ákærði og D hefðu svo farið saman út. Þegar brotaþoli kom inn ásamt C hefði hann verið með skurð á eyra og áverka á fingri og hefðu þeir C sagt henni að ákærði hefði veitt honum þessa áverka og m. a. slegið hann og bitið í fingur hans. Vitnið kvaðst hafa aðstoðað brotaþola vegna áverkann a en síðan hringt í ákærða og spurt hann af hverju hann hefði lamið brotaþola og hefði ákærði þá sagt að hann hefði átt það skilið og hljómað eins og hann væri ánægður með þetta. Vitnið sagði G vera nágrannakonu sína en enga vitneskju hafa um yfirlýsingu hennar um meinta skuld ákærða og hún vissi ekki til þess að verið væri að reyna að kúga fé út úr ákærða. Vitnið sagði að sér hefði verið bent á að gefa skýrslu hjá lögreglu ef hún hefði einhverjar upplýsingar um atvik. Þá sagði vitnið að kærasti sinn, vitnið C, starfaði hjá brotaþola og hefði gert í þrjú ár með hléum. Þá sé brotaþoli einnig svili C.

III

Niðurstaða

Ákærði er ákærður fyrir líkamsárás, með því að hafa veist með ofbeldi að A og slegið hann að minnsta kosti einu sinni í andlitið, þar sem hann sat í farþegasæti bifreiðar, og í kjölfarið dregið hann út úr bifreiðinni og veist að honum, þar sem hann lá, með höggum víðsvegar um líkamann og bitið hann í löngutöng hægri handar, allt með þeim afleiðingum að hann hlaut marga yfirborðsáverka á höfði, glóðarauga, bitsár á löngutöng hægri handar, réttisinaráverka á litla fingri hægri handar og tognun og ofreynslu á brjóstkassa, á hálsi og á brjósthrygg. Brot hans er í ákæru talið varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði neitar sök. Hann lýsti fyrst atvikum í skýrslu sinni hjá lögreglu og neitaði alfarið að hafa hitt brotaþola þetta kvöld en útilokaði ekki að hann hefði verið í nágrenni við vettvang. Framburður hans fyrir dómi við aðalmeðferð málsins var hins vegar á annan veg. Hann kvaðst hafa hitt brotaþola og þeir rifist en að hámarki ýtt hvor við öðrum. Brotaþoli lýsti atvikum hjá lögreglu á sama hátt og rakið er í ákæru. Fyrir dómi var framburður hans að mestu á sama veg utan þess að í fyrstu mundi hann ekki eftir því að ákærði hefði dregið hann út úr bifreiðinni en taldi síðan að atvik hefðu gerst með þeim hætti.

Vitnið C gaf tvisvar skýrslu hjá lögreglu. Í fyrri skýrslunni kvaðst hann ekki hafa verið vitni að atvikum en í þeirri síðari lýsti hann atvikum að mestu í samræmi við það sem fram kom í framburði brotaþola, m. a. því að ákærði hefði veist að brotaþola þar sem hann lá í jörðinni. Hann kvaðst einungis hafa misst sjónar af þeim augnablik. Vitnið gaf bæði hjá lögreglu og fyrir dómi skýringar á því hvers vegna hann breytti framburði sínum. Má af framburði hans ráða að hann óttaðist ákærða og fyrir dómi sagði hann einnig að ákærði hefði beðið sig að segja að hann hefði ekkert séð.

Vitnið E lýsti því fyrir dómi að ákærði hefði, áður en atvik gerðust, ítrekað lýst vilja sínum til að ráðast á brotaþola auk þess sem hún sagði ákærða hafa farið út meðan C var í burtu. Þá hefði hún séð áverka á brotaþola, sem eru í ákveðnu samræmi við það sem lýst er í fyrirliggjandi læknisvottorði, eftir að atvik gerðust. Þá bar hún einnig um að bæði brotaþoli og C hefðu þá sagt að ákærði hefði veitt brotaþola þessa áverka og að hafa þá rætt símleiðis við ákærða, sem hefði staðfest að hafa veitt brotaþola áverkana.

Af því sem fram hefur komið við meðferð málsins má ráða að þeir einstaklingar sem gefið hafa skýrslur vegna þess þekkjast, en mismikið þó, og að ósætti var á milli ákærða og brotaþola sem er rakið til starfsloka ákærða, en hann starfaði áður hjá brotaþola. Ekkert er fram komið sem styður það að ákærði hafi hótað vitnum bæru þau gegn honum þó framburður vitnisins C beri það með sér að ákærði hafi reynt að hafa áhrif á framburð hans. Né heldur er nokkuð fram komið sem styður það að yfirlýsing G-kk-ef lögð hefur verið fram í málinu bendi til þess að reynt hafi verið að kúga fé út úr ákærða vegna málsins eða að yfirlýsingin tengist málinu á annan hátt.

Framburður vitnana C og E, er skýr og hefur verið stöðugur, að frátöldum fyrsta framburði C en telja verður að skýringar hans á breyttum framburði séu trúverðugar í ljósi atvika. C var vinur ákærða þegar atvik gerðust og starfar nú hjá brotaþola og er svili hans. Ljóst er að tengsl sem þessi kunna aðhafa áhrif á framburð vitna og verður að líta til þess við mat á framburði þeirra, sbr. 126. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Í máli þessu liggur fyrir afgerandi framburður brotaþola sem hefur verið stöðugur í gegnum alla meðferð málsins auk framburðar læknisins F, sem með afgerandi hætti styður það að atvik hafi verið eins og lýst er í ákæru og að brotaþoli hafi við árásina hlotið þá áverka sem þar greinir. Þá er framburður ákærða fyrir dómi í meira samræmi við framburð brotaþola en framburður hans var hjá lögreglu. Í ljósi framangreinds fæst ekki séð að vitnin hafi sérstaklega hagað framburði sínum brotaþola í hag og er þá sérstaklega litið til þess að hann samræmist öðru sem fram er komið í málinu. Er því ekki efni til annars en að byggja niðurstöðu málsins á honum.

Eins og rakið hefur verið breytti ákærði framburði sínum verulega fyrir dómi frá því sem var hjá lögreglu og er ekkert fram komið sem getur skýrt þetta misræmi. Þá er framburður ákærða að miklu leyti í ósamræmi við annað sem fram er komið í málinu. Er það mat dómsins að framburður hans sé um margt ótrúverðugur og verður niðurstaða málsins því ekki á honum byggð að því leyti sem hann er í ósamræmi við annað sem fram er komið. Framburður brotaþola hefur verið stöðugur um þau atriði sem máli skipta og metur dómurinn hann trúverðugan. Fær hann stuðning í framburði vitnisins C, og er að hluta til í samræmi við framburð ákærða. Þá fær hann einnig stuðning í framburði vitnisins E og í fyrirliggjandi læknisvottorðum og vætti læknanna F-x-x H. Er sérstaklega vísað til þess sem fram kom í framburði F, en hún taldi að áverkarnir hefðu, þegar hún skoðaði brotaþola 16. desember 2016, getað samrýmst því að hann hefði hlotið þá að kvöldi 14. desember 2018 eða tveimur til þremur dögum fyrir komu. M eð vísan til alls framangreinds telur dómurinn nægilega sannað, þannig að hafið sé yfir skynsamlegan vafa, að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi sem lýst er í ákæru og er það þar rétt heimfært til refsiákvæða. Verður ákærði því sakfelldur samkvæmt ákæru.

Ákærði er fæddur í [...]. Samkvæmt framlögðu sakavottorði, dagsettu 9. október 2019, hefur hann ekki verið dæmdur til refsingar. Er litið til þess við ákvörðun refsingar ákærða en einnig til 1., 2. og 3. töluliðar 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga, til refsiþyngingar, en árás ákærða var ofsafengin og óvænt og hefur haft alvarlegar afleiðingar fyrir heilsu brotaþola. Með hliðsjón af framangreindu og sakarefni málsins þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í 30 daga en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Af hálfu brotaþola er krafist miskabóta að fjárhæð 1.500.000 krónur auk vaxta. Um lagarök er vísað til 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Ákærði hefur með ólögmætri og saknæmri háttsemi sinni valdið brotaþola miska. Miskabætur verða ákveðnar að álitum og með hliðsjón af dómvenju. Þá er m. a. litið til atvika og afleiðinga árásarinnar eins og þeim er lýst í ákæru. G ögn hafa hins vegar ekki verið lögð fram því til stuðnings að árásin hafi haft í för með sér frekari afleiðingar eða varanlegar afleiðingar fyrir heilsu brotaþola og verður því ekki við það miðað við ákvörðun miskabóta. Þykja bætur hæfilega ákveðnar 300.000 krónur. Skal fjárhæðin bera vexti og dráttarvexti eins og í dómsorði greinir en bótakrafan var birt fyrir ákærða við þingfestingu málsins. Þá greiði ákærði brotaþola 300.000 krónur í málskostnað, og er við ákvörðun málskostnaðar tekið tillit til virðisaukaskatts.

Ákærði greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kvk-ef Ý-kvk-ef J-kvk-ef lögmanns, 1.100.000 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti. Þá greiði ákærði 51.700 krónur í sakarkostnað samkvæmt framlögðu yfirliti ákæruvaldsins.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið A-kvk-nf L. G-kvk-nf aðstoðarsaksóknari.

S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði, D-x-x K-x-x, sæti fangelsi í 30 daga en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði A 300.000 krónu rauk vaxta samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, frá 14. desember 2018 til 7. desember 2019, en dráttarve xtis amkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. sömu laga, frá þeim degi til greiðsludags, og 300.000 krónur í málskostnað.

Ákærði greiði allan sakarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kvk-ef Ý-kvk-ef J-kvk-ef lögmanns, 1.100.000 krónur, og 51.700 krónur í sakarkostnað.

S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf