S-95/2009

Mál þetta, sem dómtekið var 22. júní sl., er höfðað með ákæru útgefinni af lögreglustjóranum á Selfossi 25. febrúar 2009 á hendur H-kvk-þgf B-kvk-þgf H-kvk-þgf, kt. 000000-0000, Álfaborgum 9, Reykjavík

„fyrir brot á hegningar- og umferðarlögum:

I.

Með því að hafa, skömmu eftir hádegi miðvikudaginn 8. október 2008 ekið bifreiðinni EF-622 suður Þorlákshafnarveg, skammt norðan við gatnamót Eyrarbakkavegar óhæf til að stjórna ökutækinu örugglega vegna áhrifa amfetamíns og metamfetamíns og slævandi lyfsins Nítrazepams, án þess að gæta nægilegrar tillitssemi og varúðar við aksturinn, en ákærða missti bifreið sína yfir á öfugan vegarhelming með þeim afleiðingum að mjög harður árekstur varð með bifreið ákærðu og bifreiðinni SP-477 er kom aðvífandi úr gagnstæðri akstursátt með þeim afleiðingum að J-x-x D-x-x B-x-x, kt. 000000-0000, ökumaður bifreiðinnar SP-477, hlaut innkýlt opið höfuðkúpubrot , dreifðan heilaskaða og verulega skerðingu á heilastarfsemi.

Teljast brot ákærðu varða við 1. mgr. 4. gr., 1. mgr. 14. gr., 2. mgr. 44. gr., 1., sbr. 2. mgr. 45. gr. a. umferðarlaga nr. 50, 1987 sbr. 5. gr. laga nr. 66, 2006, sbr. 1. mgr. 100. gr. nefndra umferðarlaga og 219. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940.

II.

Með því að hafa, miðvikudaginn 23. desember 2008 ekið bifreiðinni UN-454 vestur Eyrarbakkaveg við Eyrarbakka, Sveitarfélaginu Árborg, óhæf til að stjórna ökutækinu örugglega vegna áhrifa amfetamíns, metamfetamíns og tetrahýdrókannbínólsýru.

Telst brot ákærðu varða við 1., sbr. 2. mgr. 45. gr. a. umferðarlaga nr. 50, 1987 sbr. 5. gr. laga nr. 66, 2006, sbr. 1. mgr. 100. gr. nefndra umferðarlaga.

Dómkröfur ákæruvaldsins:

a) ákærða verði dæmd til refsingar

b) ákærðu verði gert að greiða allan sakarkostnað

c) ákærðu verði gert að sæta sviptingu ökuréttar ævilangt frá 23. desember 2008 að telja, samkvæmt 101. og 102. gr. umferðarlaga nr. 50, 1987, sbr. lög nr. 44, 1993, lög nr. 57, 1997, lög nr. 23, 1998, lög nr. 132, 2003, lög nr. 84, 2004 og lög nr. 66, 2006.“

Ákæruliður I.

Málavextir.

Í frumskýrslu lögreglu kemur fram að miðvikudaginn 8. október 2008, kl. 13.08, hafi lögregla fengið tilkynningu frá Fjarskiptamiðstöð ríkislögreglustjóra um umferðaróhapp við gatnamót Þorlákshafnarvegar og Eyrarbakkavegar. Kemur fram að maður hafi verið fastur í annarri bifreiðinni. Hafi lögreglumennn því farið með forgangi á vettvang og einnig hafi verið óskað eftir að tækjabifreið Slökkviliðs Árborgar færi á staðinn. Er lögreglumenn komu á slysstað hafi bifreiðin EF-622 verið þversum á Þorlákshafnarvegi, á akreininni sem ekið sé eftir til suðurs, og hafi framendi hennar snúið til vesturs. Bifreiðin SP-477 hafi verið fyrir utan akbrautina, um þrjá metra utan vegabrúnar, austan megin við Þorlákshafnarveg, og hafi framendi hennar snúið til norðurs. Austan megin við bifreiðina SP-477 hafi verið kerra, krossakerra, sem legið hafi á hvolfi, og beint fyrir framan bifreiðina hafi legið torfæruhjól, krossari, á hliðinni og hafi framendi þess vísað til austurs. Ökumaður bifreiðarinnar SP-477, J-x-x, hafi verið fastur í bifreið sinni með litla meðvitund og hafi þurft klippur til að ná honum út. Sjúkraliðar hafi fljótlega komið á vettvang og óskað hafi verið eftir að þyrla Landhelgisgæslunnar kæmi á staðinn vegna ástands J-x-x. Hafi hún svo flutt hann á slysadeild Landspítala-háskólasjúkrahúss um kl. 13.50.

Fram kemur og að ökumaður EF-622, H-kvk-nf B-kvk-nf H-kvk-nf, ákærða í máli þessu, hafi verið komin út úr bifreið sinni og inn í aðra bifreið sem þarna hafi verið. Er haft eftir henni að hún hafi verið að aka suður Þorlákshafnarveg, áleiðis að Eyrarbakka, þegar hún mætti bifreiðinni SP-477. Hafi henni fundist sú bifreið á svolítið mikilli ferð. Þá er og haft eftir henni að henni hafi fundist sem kerran aftan í SP-477 skrikaði til. Hafi bifreiðarnar snúist hvor að annarri og lent saman. Ákærða kvaðst sjálf hafa ekið á um 90 til 100 km hraða. Þá kvaðst hún hafa notað ólögleg fíkniefni, amfetamín, helgin þar á undan auk þess að hafa tekið inn tvær töflur af mogadoni á vettvangi eftir að akstri lauk.

Loks er skemmdum á bifreiðunum lýst þannig að ákoma hafi verið á vinstra framhorni bifreiðarinnar SP-477 og vinstri framhjólbarði og felga hafi verið skemmd. Ákoma hafi og verið á vinstri afturhöggvara eftir kerruna sem skollið hafi aftan á bifreiðina við áreksturinn. Loks hafi verið ákoma vinstra megin á farangursloki eftir torfæruhjólið sem skollið hafi á því þegar að hjólið losnaði af kerrunni. Ákoma hafi verið á bifreiðinni EF-622, á hægra framhorni. Einnig hafi verið ákoma á hægri afturhurð, sem ætla megi að hafi verið eftir vinstra afturhorn kerrunnar. Hægri afturhjólbarði hafi verið loftlaus.

Á vettvangi voru teknar ljósmyndir sem liggja frammi í málinu og uppdráttur gerður af vettvangi. Í málinu liggur og fyrir bíltæknirannsókn vegna beggja bifreiðanna. Í rannsókninni vegna EF-622 kemur meðal annars fram að ekki hafi orðið skyndibilun í ökutækinu í aðdraganda árekstursins. Hins vegar hafi ástand hjólbarða, hemlunarbúnaðar og stýrisbúnaðar verið verulega langt frá því að vera í lagi og er það nánar rakið í skýrslunni. Kemur fram að verulegar líkur séu á því að ökutækið hafi rásað á vegi vegna ástands hjólbarða og slits í spindilkúlum og stýrisendum og að stýrisendinn hafi verið laus í sæti sínu, vinstra megin. Hafi ökutækið verið verulega hættulegt í umferðinni sökum þessa ástands. Í rannsókninni vegna SP-477 segir meðal annars að engar vísbendingar hafi fundist um bilun eða óeðlilegt ástand ökutækisins í aðdraganda slyssins, að frátöldum hemlabúnaði að framan, en hemlageta í framhjólum hafi reynst skert vegna ryðskemmdra hemladiska.

Samkvæmt fyrirliggjandi matsgerðum Rannsóknarstofu í lyfja- og eiturefnafræði fundust hvorki merki um alkóhól né slævandi lyf eða ólögleg ávana- og fíkniefni í blóðsýnum ökumanns bifreiðarinnar SP-477. Hins vegar kemur fram í matsgerð vegna rannsóknar á blóðsýni ökumanns EF-622, ákærðu í máli þessu, að ekki hafi fundist alkóhól í mælanlegu magni í blóðinu. Á hinn bóginn hafi greinst í blóðinu 175 ng/ml af amfetamíni, 2.560 ng/ml. af metamfetamíni og 175 ng/ml. af nítrazepam. Segir svo í matsgerðinni: „Nítrazepam er svefnlyf af flokki benzódíazepína. Það hefur slævandi verkun á miðtaugakerfið og getur dregið úr aksturshæfni í lækningalegum skömmtum. Styrkur lyfsins í blóði bendir til töku þess langt umfram ráðlagða skammta við svefnleysi. Það telst því fullvíst að ökumaður hafi ekki getað stjórnað bifreið með öruggum hætti þegar blóðsýnið var tekið vegna slævandi áhrifa nítrazepams. Amfetamín og metamfetamín eru í flokki ávana- og fíkniefna, sem óheimil eru á íslensku forráðasvæði. Ökumaður telst því hafa verið óhæfur til þess að stjórna ökutæki örugglega þegar blóðsýnið var tekið, sbr. 2. mgr. 45. gr. a umferðarlaga nr. 50/1987 m. síðari breytingum.“

Fyrir liggja vottorð G-kvk-ef K-kvk-ef, læknis á Landspítala-háskólasjúkrahúsi, og E-kk-ef Ú-kk-ef, sérfræðings í heila- og taugaskurðlækningum á Landspítala- háskólasjúkrahúsi, vegna komu J-x-x D-x-x B-x-x á sjúkrahúsið í kjölfar slyssins og meðferðar hans þar í framhaldi. Kemur fram í vottorðunum að tölvusneiðmynd af höfði J-x-x hafi meðal annars sýnt innkýlt höfuðkúpubrot vinstra megin ásamt blóði á yfirborði heilans og heilamar undir broti. Sé ljóst að um dreifðan heilaskaða sé að ræða sem hafi skert heilastarfsemi hans verulega. J-x-x eigi meðal annars erfitt með tal, hafi skert jafnvægisskyn og tvísýni. Horfur með að komast aftur í vinnu séu óljósar en ólíklegt sé að hann hverfi aftur til fyrra starfs.

Er lögregluskýrsla var tekin af ákærðu hinn 15. október 2008 kvaðst hún telja að hún hefði ekið á um 90 til 100 km hraða á klukkustund. Sagði hún Subarubifreiðina hafa komið á mjög miklum hraða á móti sér og hefði henni virst sem kerra bifreiðarinnar hefði rásað eitthvað til á veginum. Lýsti ákærða því svo að ökumaður Subarubílsins hefði bremsað harkalega og þá hefði hún einnig bremsað. Taldi hún að bifreiðarnar hefðu rekist saman á hennar vegarhelmingi. Kvaðst hún hvorki hafa neytt alkóhóls né lyfja eða fíkniefna fyrir aksturinn í greint sinn. Hins vegar hefði hún neytt amfetamíns helgina fyrir slysið, en slysið varð á miðvikudegi. Þá sagðist hún og hafa tekið inn tvær mogadon-töflur (nítrazepam) þegar hún beið eftir sjúkrabílnum eftir slysið. Hefði hún haft þessar töflur í veski sínu.

Er lögregluskýrsla var tekin af ákærðu 6. janúar 2009 voru henni meðal annars kynntar niðurstöður matsgerðar vegna lyfja og fíkniefna í blóði hennar. Ítrekaði hún þá framburð sinn um að hafa tekið tvær töflur af mogadoni eftir aksturinn en kvaðst þá hafa neytt amfetamíns daginn fyrir slysið. Kvaðst hún hafa „tekið eina línu að morgni og aðra um hádegi“. Sagðist hún þá og „muna það vel að bifreiðin sem á móti henni kom var ekið yfir á rangan vegarhelming og á hennar bifreið“.

Skýrslur við aðalmeðferð málsins.

Ákærða kvaðst hafa mætt Subaru Impreza bifreið „á geysilega miklum hraða“ með kerru aftan í sem hefði rásað mjög mikið til hliðanna. Kvaðst hún þá hafa hægt á sér og farið út í sinn vegarkant. Þar sem bifreiðin hefði stefnt beint í áttina til hennar kvaðst hún hafa „neglt niður“. Við það hefði bifreiðin leitað til vinstri og yfir á hinn vegarhelminginn. Hefði bifreið hennar verið komin aðeins yfir á hinn vegarhelminginn rétt áður en bifreiðarnar skullu saman. Í tilefni þessa var borinn undir ákærðu framburður hennar hjá lögreglu um að bifreið hennar hefði allan tímann verið á hennar vegarhelmingi fyrir áreksturinn. Kvaðst hún þá ekki hafa verið alveg með sjálfri sér þegar hún gaf þessa skýrslu þremur dögum eftir slysið. Hún myndi þetta betur nú. Aðspurð um hraða bifreiðarinnar fyrir áreksturinn kvaðst hún telja hann hafa verið í kringum 70 km/klst. Nokkru áður hefði hún hins vegar ekið niður brekku og hefði þá verið á ólöglegum hraða, kannski „110 eða eitthvað“ en hún hefði verið búin að hægja á sér þegar slysið varð. Kvaðst hún ekki kannast við að hafa sagt hjá lögreglu að hraðinn hefði verið 90 til 100 km/klst.

Ákærða kvaðst engar skýringar hafa á því hvers vegna svo mikið af fíkniefnum hefðu mælst í blóði hennar því hún hefði síðast neytt fíkniefna að morgni mánudagsins á undan. Hefði hún ekki fundið til neinna áhrifa fyrir eða við aksturinn, enda hefði hún þá aldrei ekið af stað. Aðspurð um lyfjaneyslu fyrir aksturinn sagðist hún hafa neytt tveggja tafla af svefnlyfinu nítrazepam (mogadon) eftir að hún var komin inn í bíl hjá konu sem þarna hefði komið að. Hefði hún verið í miklu áfalli á þessum tímapunkti og því gripið til þess ráðs að taka inn þessar töflur. Sagðist ákærða sjálf hafa slasast mjög mikið. Þannig ætti hún erfitt með gang. Hún ætti og erfitt andlega. Kannaðist hún við að hafa verið „í rugli“. Hún kvaðst hins vegar hafa farið í meðferð í Hlaðgerðarkoti í þrjár vikur fyrir stuttu og væri nú „á fullu“ að vinna í sínum málum.

M-kvk-nf S-kvk-nf, móðir ákærðu, sagðist hafa hitt hana milli klukkan tíu og ellefu umræddan morgun. Hefði hún þá verið nývöknuð eftir að hafa sofið alla nóttina. Hefði dóttir hennar verið „gjörsamlega allsgáð“. Hefði hún ekki látið hana fara á stað annars. Kvaðst hún þekkja hvernig ákærða væri undir áhrifum.

B-kk-nf M-kk-nf V-kk-nf lögreglumaður vann frumskýrslu í málinu og staðfesti hana. Kvaðst hann fyrstur hafa komið á vettvang. Hefði ökumaður Subarubifreiðarinnar þá verið fastur inni í henni en sjúkraflutningamenn síðan komið þar að til að hlúa að honum. Ökumaður hinnar bifreiðarinnar, ákærða, hefði þá verið kominn inn í aðra bifreið. Hefði vitnið þar rætt við hana og hefði ástand hennar augljóslega ekki verið gott. Hefði hún verið mjög ör í tali. Virst stressuð og undir áhrifum einhvers.

E-kk-nf K-kk-nf lögreglumaður kvaðst hafa unnið vettvangsrannsókn vegna slyssins. Ekki hefði verið hægt að sjá för í veginum eftir árekstur bifreiðanna. Hins vegar hefði verið ýmis konar drasl á veginum, gler- og plastbrot. Hefði það aðallega verið á vegarhelmingi bifreiðarinnar sem ók til norðurs, Subarubílsins. Sagði hann augljóst á ummerkjum á bifreiðunum að aðalhöggið á bifreið ákærðu hefði verið á hægra horn hennar. Þá sagði hann mótorhjól á kerru Subarubifreiðarinnar hafa kastast áfram í akstursstefnu þeirrar bifreiðar og lent langt fyrir framan hana. Engin bremsuför hefðu sést á veginum en skrensför hefðu greinst í vegarkantinum nokkru norðar, á vegarhelmingi bifreiðar ákærðu. Lýsti vitnið því mati sínu, með hliðsjón af ummerkjum á árekstrarstað, að áreksturinn hefði átt sér stað á akreininni til norðurs, akrein Subarubifreiðarinnar. Hugsanlegt væri, miðað við skrensförin í kantinum, að bifreið ákærðu hefði verið farin að rása til á veginum, aðeins norðar, og síðan snöggbeygt til vinstri. Alla vega væri svolítið óvenjulegt að bifreið ákærðu hefði lent með hægra hornið framan á hinni bifreiðinni. Þá taldi vitnið ummerki á vettvangi ekki hafa bent til annars en að bifreiðunum hefði verið ekið á venjulegum umferðarhraða.

J-kk-nf H-kk-nf H-kk-nf lögreglumaður kvaðst hafa unnið við rannsókn á vettvangi ásamt E-kk-þgf K-kk-þgf. Hefði hann meðal annars tekið þar ljósmyndir. Sagði hann engin hemlaför hefðu verið sýnileg í malbikinu og að brak úr bifreiðunum hefði nánast eingöngu verið á akreininni til norður. Lýsti vitnið öllum aðstæðum á vettvangi mjög á sama veg og vitnið E-kk-nf. Kvaðst hann telja öll ummerki hafa bent til þess að áreksturinn hefði átt sér stað á akreininni til norðurs.

F-kk-nf B-kk-nf B-kk-nf lögreglumaður kvaðst hafa séð skrensför í vegarkantinum, norðan við vettvanginn, sem hann hefði ályktað að væru eftir bifreið ákærðu. Lýsti hann því áliti sínu, miðað við brak og för í malbiki og aðrar aðstæður á vettvangi, að bifreið ákærðu hefði lent út í vegarkantinum, hægra megin. Við það hefði ákærða hugsanlega reynt að stýra bifreiðinni inn á veginn sem við þaðan hefði henst yfir á öfugan vegarhelming og lent þar á Subarubifreiðinni.

H-kk-nf I-kk-nf H-kk-nf lögreglumaður lýsti aðkomu sinni að málinu. Sagði hann ákærðu hafa verið komna inn í aðra bifreið sem þarna hefði verið komin á vettvang. Kvaðst vitnið hafa haft tal af henni fljótlega eftir komuna á vettvang. Hefði hún þá verið ruglingsleg í tali og sljó. Hefðu þetta ástand hennar ekki verið þess eðlis að það gæti stafað af áfallinu við áreksturinn heldur hefði virst sem hún væri undir áhrifum einhverra vímuefna.

Vitnið H-kk-nf S-kk-nf kvaðst hafa verið á leiðinni úr Ölfusinu og ekið upp á Þrengslaveginn. Hefði hann þá séð reyk í fjarska og fljótlega séð hvers kyns var. Hefði hann verið fyrstur til að koma á vettvang og hefði hann tilkynnt um slysið. Lýsti vitnið nánar aðkomunni á vettvang. Varðandi ákærðu sagði vitnið að hún hefði augljóslega verið búin að fara út úr bifreiðinni þegar hann kom þarna að því hún hefði þá setið í farþegasætinu. Kvaðst hann hafa aðstoðað hana við að komast út úr bifreiðinni því hann hefði metið það svo að hún væri í hættu vegna elds sem þar hefði kviknað. Í þann mund hefði önnur bifreið komið þarna að og hefði ökumaður hennar tekið ákærðu upp í til sín og tekið að sér að hlúa að henni. Sagði vitnið að ákærða hefði virst sárþjáð eftir áreksturinn og í miklu sjokki.

Vitnið A-kvk-nf S-kvk-nf I-kvk-nf kvaðst hafa komið að slysinu áður en lögregla og sjúkralið kom á staðinn. Sagði hún að maður sem hefði verið kominn á undan henni á vettvang hefði þá verið að aðstoða konu úr annarri bifreiðinni. Hefði vitnið tekið að sér að huga að henni og hefði hún sest inn í bílinn til sín og verið þar þangað til sjúkraliðar komu á vettvang. Spurð um ástand hennar sagði vitnið að konan hefði verið mjög skrýtin í framkomu. Hefði hún sagt í sífellu: „Djísjus, djísjus“ og að hún gæti ekki lifað með því sem gerst hefði. Þá hefði hún talað um að kerra hins bílsins hefði eitthvað rásað til.

Vitnið L-kvk-nf Á-kvk-nf, sambýliskona J-x-x D-x-x B-x-x, sagði mann sinn hafa verið á leiðinni í Bláfjöll í greint sinn þar sem hann hefði ætlað að æfa sig á torfæruhjóli sínu. Sagði hún að hann myndi ekkert eftir slysinu. Lýsti hún nánar afleiðingum slyssins fyrir hann og fjölskylduna. Sagði hún að ástand hans væri þannig að hann væri í raun vanhæfur til flestra verka. Þá gæti hann hvorki stundað sínar íþróttir né ekið bifreið.

Vitnin E-kk-nf Ú-kk-nf og G-kvk-nf K-kvk-nf læknar skýrðu vottorð sín og staðfestu þau sem rétt.

J-kk-nf K-kk-nf dósent staðfesti og skýrði matsgerð Rannsóknarstofu í lyfja- og eiturefnafræði. Sagði hann að miðað við það magn af amfetamíni og metamfetamíni sem hefði mælst í blóði ákærðu þá væri ljóst að það hefði valdið mjög miklum vímuáhrifum. Ef eitthvað væri væru heldur meiri vímuáhrif af metamfetamíni en amfetamíni. Varðandi það nítrazepam sem mælst hefði í blóði ákærðu sagði vitnið efni þetta vera svefnlyf og væri talið að inntaka venjulegs skammts af því við svefnleysi væri meiri en samsvaraði 0,5‰ alkóhóls í blóði. Það magn af þessu lyfi sem hefði mælst í blóðsýni ákærðu hefði hins vegar verið mikið meira. Er vitnið var spurt hvort þær tvær töflur, sem ákærða heldur fram að hún hafi tekið eftir að akstri lauk, hefðu getað skilað sér í þeim 175 ng/ml sem mældust í blóði hennar. Sagði vitnið það ekki mögulegt og þurft hefði töluvert meira magn af lyfinu til þess, allt að þrefalt meira.

G-kk-nf B. B-kk-nf staðfesti að hann hefði unnið vettvangsuppdrætti vegna málsins og skýrði þá nánar.

S-kk-nf S. K-kk-nf skýrði og staðfesti skýrslur sínar vegna þeirra bíltæknirannsókna sem hann gerði á báðum bifreiðunum, auk kerrunnar. Ítrekaði hann það álit sem fram kemur í skýrslunni varðandi bifreiðina EF-622 að ástand hennar hafi verið það slæmt að hún hefði í raun ekki átt að vera í notkun. Kvaðst hann og telja, miðað við þær skemmdir sem urðu á bifreiðunum, að þeim hefði ekki verið ekið yfir löglegum ökuhraða. Þá sagði vitnið ekkert benda til að kerra Subarubifreiðarinnar SP-477 hefði rásað til rétt fyrir slysið og teldi hann það mjög ólíklegt. Loks lýsti hann því áliti sínu, með hliðsjón af öllum ummerkjum á slysstað, að bifreiðarnar hefðu rekist saman á vegarhelmingi bifreiðarinnar SP-477.

Niðurstaða ákæruliðar I.

Ákærðu er í ákærulið þessum gefið að sök að hafa í greint sinn ekið bifreiðinni EF-622 óhæf til að stjórna bifreiðinni örugglega vegna áhrifa amfetamíns og metamfetamíns og slævandi áhrifa lyfsins nítrazepams, án þess að gæta nægilegrar tillitssemi og varúðar við aksturinn, en ákærða missti bifreið sína yfir á öfugan vegarhelming með þeim afleiðingum að árekstur varð með bifreið ákærðu og bifreiðinni SP-477 og leiddi til þeirra meiðsla, J-x-x D-x-x B-x-x, ökumanns SP-477, sem tilgreind eru ákæru.

Með læknisvottorðum og vætti læknanna E-kk-ef Ú-kk-ef og G-kvk-ef K-kvk-ef telst sannað að J-x-x D-x-x hlaut við áreksturinn þá áverka sem lýst er í þessum ákærulið. Liggur fyrir að hann man sjálfur ekkert eftir því sem gerðist í greint sinni og er ákærða þar ein til frásagnar. Er hún gaf skýrslu sína fyrir dómi taldi hún að bifreiðin sem hún ók hefði leitað yfir að öfugan vegarhelming þegar hún hemlaði snögglega. Þá hafa vitnin E-kk-nf K-kk-nf, F-kk-nf I-kk-nf B-kk-nf, J-kk-nf H-kk-nf H-kk-nf og S-kk-nf K-kk-nf lýst því að ummerki á vettvangi bendi eindregið til þess að áreksturinn hafi orðið á vegarhelmingi bifreiðarinnar SP-477. Með hliðsjón af framburði þeirra E-kvk-ef og S-kk-nf þykir hins vegar ekkert styðja þann framburður ákærðu að ökumaður SP-477 hafi ekið á geysilegum hraða rétt áður en áreksturinn varð eða að kerran sem bifreiðin dróg hafi af einhverjum ástæðum rásað fram og tilbaka á veginum. Að þessu virtu þykir hér verða að leggja til grundvallar að ákærða hafi í greint sinn ekið bifreiðinni EF-622 yfir á öfugan vegarhelming þar sem bifreiðarnar skullu saman.

Samkvæmt fyrirliggjandi matsgerð Rannsóknarstofu í lyfja- og eiturefnafræði og framburði vitnisins J-kk-ef K-kk-ef dósents telst sannað að ákærða hafi ekki getað stjórnað bifreið með öruggum hætti þegar blóðsýnið var tekið vegna slævandi áhrifa nítrazepams og að hún hafi jafnframt verið óhæf til þess að stjórna ökutæki örugglega vegna áhrifa amfetamíns og metamfetamíns. Skiptir í því sambandi engu hvort sá framburður ákærðu að hún hafi tekið inn tvær töflur af svefnlyfinu nítrazepams eftir að akstri lauk sé réttur. Ljóst er að magn amfetamíns og metamfetamíns í blóði ákærðu eitt út af fyrir sig, samtals 2.735 ng/ml, er margfalt meira en þau 170 ng/ml sem dómstólar hafa miðað við til ákvörðunar á því hvenær um sé að ræða mikið magn amfetamíns í blóði ökumanna. Telur dómurinn að langlíklegast sé að sú háttsemi ákærðu að aka bifreiðinni í slíku ástandi hafi leitt til þess að hún ók yfir miðlínu vegarins og lenti á bifreiðinni SP-477. Hafi ákærða með háttsemi sinni sýnt af sér stórfellt gáleysi og beri hún alla ábyrgð á þeim árekstri sem þarna varð. Verður ákærða því sakfelld fyrir það brot sem henni er gefið að sök í þessum ákærulið og þar er rétt fært til refsiákvæða.

Ákæruliður II.

Ákærða hefur skilyrðislaust játað þá háttsemi sem lýst er í þessum ákærulið. Þar sem játning hennar er í samræmi við gögn málsins telst sannað að hún sé sek um þá háttsemi sem lýst er í ákæruliðnum. Telst brot hennar þar rétt fært til refsiákvæða.

Ákvörðun refsingar o.fl.

Samkvæmt fyrirliggjandi sakavottorði var ákærðu með dómi á árinu 1993 gert að sæta fimm ára fangelsisrefsingu fyrir líkamsárás skv. 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Eftir það hlaut hún næst sektarrefsingu með lögreglustjórasátt á árinu 2003 fyrir þjófnað. Frá þeim tíma hefur hún í tíu skipti hlotið refsingu, aðallega fyrir vörslu fíkniefna, en einnig fyrir þjófnað, fjársvik, skjalafals og of hraðan akstur. Ákærða hlaut þriggja mánaða fangelsisdóm hinn 14. september 2005, skilorðsbundinn til þriggja ára frá uppkvaðningu hans. Stóðst ákærða skilorð þess dóms. Frá þeim tíma hefur henni einungis verið gerð sektarrefsing, síðast 60.000 króna sekt, sem hún gekkst undir að greiða hjá lögreglustjóra 30. mars sl. fyrir að aka bifreið svipt ökurétti. Verður refsing hennar því ákveðin sem hegningarauki við þá refsiákvörðun í samræmi við 78. gr. almennra hegningarlaga.

Ákærða hefur nú verið fundin sek um að hafa í tvígang ekið undir áhrifum fíkniefna og í annað skiptið einnig undir áhrifum lyfja. Mældist magn þessara efna í blóði hennar í báðum tilvikum mjög mikið, og reyndar svo mikið þegar slysið varð að vart á sér hliðstæðu í öðrum málum af þessum toga. Varð ákærða með þessari vítaverðu háttsemi sinni völd að hörðum árekstri sem leiddi til alvarlegs líkamstjóns. Þykir refsing hennar að þessu virtu, og með vísan til 77. gr. almennra hegningarlaga, hæfilega ákveðin fangelsi í fimm mánuði.

Samkvæmt 1. mgr. 101. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 ber að svipta ákærðu ökurétti í 3 ár frá 23. desember 2008 þegar hún var svipt ökurétti til bráðabirgða.

Ákærða verður dæmd til að greiða útlagðan sakarkostnað samkvæmt yfirliti lögreglustjóra samtals að fjárhæð 1.117.768 krónur og málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, að meðtöldum virðisaukaskatti, eins og greinir í dómsorði.

Dómsuppsaga hefur dregist nokkuð vegna anna dómara.

Dóm þennan kveður upp Á-kk-nf M-kk-nf héraðsdómari.

Dómsorð:

Ákærða, H-kvk-nf B-kvk-nf H-kvk-nf, sæti fangelsi í fimm mánuði.

Ákærða er svipt ökurétti í 3 ár frá 23. desember 2008.

Ákærða greiði 1.312.984 krónur í sakarkostnað, þar með talda málsvarnarþóknun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 195.216 krónur.

Á-kk-nf M-kk-nf