S-311/2007

Mál þetta, sem var dómtekið 18. desember sl., höfðaði ríkissaksóknari hér fyrir dómi 1. október 2007 á hendur A og X;

„fyrir eftirtalin hegningarlagabrot, aðfaranótt sunnudagsins 27. maí 2007, við Geislagötu, Akureyri;

1. [Gegn ákærða A ...]

2. Gegn ákærðu [X], aðallega fyrir brot gegn valdstjórninni, en til vara fyrir ærumeiðingar, með því að hafa, meðan ákærði [A] hélt lögreglumanninum eins og lýst er í 1. ákærulið, skvett áfengi í andlit lögreglumannsins.“

Háttsemi ákærðu er aðallega talin varða við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. lög nr. 25/2007, en til vara við 234. gr. sömu laga.

Þess er krafist að ákærða verði dæmd til refsingar.

Ákærða krefst aðallega sýknu en til vara vægustu refsingar sem lög leyfa.

Þáttur A var skilinn frá málinu á fyrri stigum þess og dæmdur sér í lagi í máli nr. S-411/2007.

I.

Samkvæmt frumskýrslu B lögreglumanns var hann ásamt lögreglumanninum C í lögreglubifreið á Strandgötu aðfaranótt 27. maí 2007. Kom til þeirra maður sem sagðist hafa orðið fyrir líkamsárás. Þáði hann boð um að setjast inn í lögreglubifreiðina og vísaði lögreglumönnunum þangað sem árásarmaðurinn var talinn vera. Er kom að Geislagötu ... var þar nokkur hópur fólks og þekkti B meintan árásarmann þar á vettvangi. Engin slagsmál voru sjáanleg. Lögreglumennirnir voru að átta sig á aðstæðum þegar stúlka gekk að lögreglubifreiðinni og opnaði farþegahurð hennar þar sem C sat. Stúlkan var æst og ókurteis, svo og félagi hennar sem kom og hindraði að C gæti lokað hliðarrúðu bifreiðarinnar og sló loks af afli í hana. Fóru lögreglumennirnir út úr bifreiðinni og handtóku manninn. Veittist fólk að þeim þegar verið var að færa hann inn í lögreglubifreiðina, sérstaklega að C, en B færði manninn í bifreiðina. Er B var að loka hliðarhurð bifreiðarinnar sá hann að A stóð fyrir aftan C og hélt utan um hann. Gat C sér litla björg veitt. Fyrir framan hann stóð ákærða og hellti yfir hann einhverju fljótandi. B kom C til hjálpar og fengu þeir liðsauka. Gasi væru beitt gegn ákærðu. Ákærða og A voru síðan handtekin og færð á lögreglustöð.

Lögreglumennirnir voru báðir yfirheyrðir við lögreglurannsókn málsins. Í skýrslu C fyrir lögreglu kemur fram að meðan A hélt honum hafi ákærða staðið fyrir framan hann og haldið á gosbjór. Það næsta sem hann hafi vitað var að hún hafi skvett þessum bjór í andlitið á honum og fylgt því eftir með því að sparka tvisvar eða þrisvar í fæturna á honum. Eftir að B kom honum til aðstoðar og þeir færðu A í lögreglubifreið hafi fólk verið að ógna þeim og hafi hann þá tekið upp gasbrúsa og varað við því að hann yrði notaður ef fólk kæmi sér ekki frá. Þá hafi ákærða enn komið og sparkað í fætur hans en hann ýtt henni frá og varað hana á ný við því að gas yrði notað. Þrátt fyrir það hafi hún enn ráðist að honum og hann því beitt á hana gasi.

Í skýrslu B fyrir lögreglu kemur fram að hann hafi séð ákærðu standa fyrir framan C, þar sem A hélt honum, og skvetta einhverjum vökva yfir hann.

Ákærða ber hér fyrir dómi að hún hafi verið stödd í hópi fólks við Geislagötu þegar lögregla kom. Hún hafi verið búin að neyta einhvers áfengis og fundið eitthvað á sér. Hún kveðst ekki hafa verið með ílát í höndunum og ekki hafa skvett neinum vökva á lögreglumann. Hún hafi ekki séð er A var handtekinn. Kveðst hún enga skýringu kunna á því að beitt var á hana gasi og hún síðan handtekin.

Fyrrgreindir lögreglumenn komu báðir hér fyrir dóm til vitnisburðar. Greindu þeir efnislega á sama veg frá atvikum og að framan er rakið samkvæmt lögregluskýrslum þeirra. Báðir bera að ákærða hafi skvett vökva úr flösku framan í C og kveða útilokað að þeir hafi farið mannavillt er þeir handtóku hana.

A, sem var handtekinn á vettvangi, kom fyrir dóminn til vitnisburðar. Hann kveðst aldrei hafa séð skvett framan í lögreglumanninn.

Þá kom fyrir dóminn til vitnisburðar D, en hann er sá sem lögregla handtók fyrst á vettvangi eins og að framan er rakið. Kveðst hann ekki hafa séð það atvik er ákæran varðar.

II.

Framburður greindra lögreglumanna er skýr og greinargóður. Telur dómurinn nægilega sannað með honum að ákærða hafi í greint sinn skvett áfengi í andlit C meðan A hélt honum. Verður þessi háttsemi metin sem ofbeldi gegn lögreglumanninum í skilningi 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940 með síðari breytingum og hefur ákærða brotið gegn því ákvæði.

Ákærða hefur ekki sætt refsingum. Með tilliti til þess og sérstaklega þess hve ung hún er að árum þykir rétt að fresta því skilorðsbundið að ákveða refsingu hennar, eins og nánar greinir í dómsorði. Dæma ber ákærðu til að greiða sakarkostnað en þar er eingöngu um að tefla málsvarnarlaun skipaðs verjanda hennar, A-kk-ef S-kk-ef hdl., sem ákveðast með virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir. Eru málsvarnarlaunin tiltekin í einu lagi á rannsóknar- og dómstigi en lögmaðurinn hefur þegar fengið greiddar 39.840 krónur vegna starfa síns.

Dóm þennan kveður upp E-kk-nf S-kk-nf héraðsdómari og hefur uppsaga hans tafist vegna anna dómarans.

D Ó M S O R Ð :

Ákvörðun refsingar ákærðu, X, er frestað og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppsögu þessa dóms að telja haldi ákærða almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22, 1955, með því að fremja ekki nýtt brot á skilorðstímanum.

Ákærða greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, A-kk-ef S-kk-ef hdl., 140.000 krónur.