S-95/2011

Mál þetta, sem dómtekið var 6. janúar sl., er höfðað með ákæru lögreglustjórans á Eskifirði, útgefinni 14. september 2011, á hendur S-kk-þgf F-kk-þgf Ó-kk-þgf, [kt.], Árdal 1, Eskifirði, „fyrir líkamsárás á Eskifirði, með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 24. apríl 2011, við félagsheimilið Valhöll, Strandgötu 49, slegið H-kk-þf F-kk-þf A-kk-þf, eitt hnefahögg í andlitið, með þeim afleiðingum að hann hlaut skurð á efri vör, mar innan á efri vör, báðar miðframtennur í efri góm færðust inn og rætur og taugar tannanna sködduðust, auk þess brotnaði út úr miðframtönn vinstra megin í efri góm og sprunga kom í glerung hliðarframtannar hægra megin í efri góm.“

Í ákæruskjali er brot ákærða talið varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með áorðnum breytingum og er þess krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Þá er í ákæru greind svohljóðandi einkaréttarkrafa, sem haldið var uppi við dómtöku málsins:

„Af hálfu H-kk-ef F-kk-ef A-kk-ef er krafist skaðabóta að fjárhæð kr. 702.796, með vöxtum skv. 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001, frá 24. apríl 2011, til greiðsludags, af framangreindri fjárhæð og dráttarvexti frá 22. september 2011, skv. 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr., sömu laga, til greiðsludags.“

Af hálfu ákærða er þess krafist að hann verði sýknaður af ákæru, en til vara að refsing hans verði felld niður og til þrautavara að honum verði gerð vægasta refsing sem lög leyfa. Þá er þess krafist að allur sakarkostnaður, þar með talin hæfileg málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, verði greidd úr ríkissjóði. Þá krefst hann sýknu af einkaréttarkröfu.

I

Samkvæmt frumskýrslu lögreglustjórans á Eskifirði, dags. 11. ágúst 2011, barst lögreglu ósk um aðstoð kl. 04:00 aðfaranótt 24. apríl 2011 vegna manns sem sleginn hefði verið í félagsheimilinu Valhöll á Eskifirði. Er lögregla kom á staðinn hafi H-kk-nf A-kk-nf verið inni á salerni, sjáanlega mjög ölvaður. Mikið hafi blætt úr munni hans og hafi lögreglu þótt líklegt að framtönn hafi losnað úr gómi hans. Óskað hafi verið eftir aðstoð sjúkraflutningamanna til aðhlynningar hans. Fram kemur að H-kk-nf hafi ekki getað nefnt árásarmann sinn en að dyraverðir hafi heyrt af því að ákærði ætti að hafa slegið H-kk-þf. Ákærði hafi ekki verið sjáanlegur utan við Valhöll. Mikil ölvun hafi verið á staðnum og enginn sem lögregla hafi rætt við hafi virst hafa séð hvað gerðist.

H-kk-nf lagði fram kæru á hendur ákærða vegna líkamsárásar hjá lögreglu 26. apríl s.á. og gaf þá skýrslu vegna málsins.

Í málinu liggur fyrir vottorð H-kvk-ef G-kvk-ef læknis á heilbrigðisstofnuninni Egilsstöðum, dags. 13. júlí 201, þar sem fram kemur að H-kk-nf hafi komið til skoðunar 24. apríl 2011 hjá H-kvk-þgf H-kvk-þgf lækni vegna áverka sem hann hafi hlotið þá um nóttina. Í vottorðinu greinir að H-kk-nf hafi sagst hafa fengið högg í andlitið, verið kýldur beint á munninn. Hann hafi sagst hafa fallið í gólfið, talið sig hafa skollið með höfuðið í gólfið og komið niður á báða olnboga.

Um skoðun læknisins segir svo í vottorðinu:

„Það er ekki að sjá mikla bólgu á vörum. Það er sprunga/skurður á efri vör. Byrjar um 1,5 sm hægra megin við miðlínu. Sprungan teygir sig á vörina innanverða og nær upp að munnholdinu. Það er mar innan á efri vörinni framanverðri. Einnig er að sjá að vinstri framtönn er brotin.

Hann hefur þegar farið til tannlæknis: B-kk-ef V-kk-ef S-kk-ef. Hann segir að hægri framtönn sé einnig brotin frá rót og tennurnar sem liggja næst framtönnunum í efri gómi séu lausar.

Það er skráma á vinstri olnboga. Það eru skrámur og væg bólga ásamt þreifieymslum á hægri olnboga. Það þreifast lítið hematoma vinstra megin á höfði alveg upp við hvirfil.

Aðrir áverkar fundust ekki við skoðun.“

Meðal gagna málsins eru einnig vottorð B-kk-ef V-kk-ef S-kk-ef tannlæknis um slysaskoðun, dags. 25. ágúst 2011 og „sjúrnall“ Tannlæknastofunnar á Egilsstöðum fyrir H-kk-þf F-kk-þf A-kk-þf, dags. 10. ágúst 2011, þar sem meðal annars kemur fram í færslu, dags. 24. apríl 2011: „Var á balli á Eskifirði er hann fékk högg á andlitið. Við það kýldust tennur 11 og 21 inn á við í munninn. 21 ókomplicerað glerungs tannbeinsbrot og subluxering um 1-2 mm. 11 subluxering um 2-3 mm og glerungssprungur. Tönn 12 sprungið úr glerung mesiopalatalt. 12,11,21,22 percaumar. Tennur reponeraðar og splintaðar.“

Þá liggur fyrir tölvupóstur H-kk-ef S-kk-ef tannlæknis til fulltrúa lögreglustjórans á Eskifirði, dags. 14. september 2011, þar sem áverkum þessum er nánar lýst, en þar segir: „H-kk-nf F-kk-nf A-kk-nf kom á tannlæknastofuna á Egilsstöðum þann 24.04.2011. B-x-x V-kk-nf tók á móti honum, skoðaði og framkvæmdi fyrstu hjálp. Eftirfarandi kom í ljós við skoðun: Báðar miðframtennur í efri góm, tennur 11 og 21, slegist inn á við í munninn. Miðframtönn hægra megin (11) slóst 2-3 mm inn á við og miðframtönn vinstra megin (21) um 1-2 mm. Við höggið og færslu tannanna, sködduðust rætur og taugar miðframtanna efri góms. Einnig voru brot á tönnum: Miðframtönn vinstra megin (21); sprunga í glerungi hliðarframtannar hægra megin.

Meðferð í fyrsta tíma: Tennur settar á sinn stað og festar saman með tannspelku.

Síðari meðferð (framkvæmt af H-kk-þgf S-kk-þgf): Rótarholsmeðferðir miðframtanna (11+21) og viðgerðir á tannbrotum (21). Þessari meðferð lokið.

Eftirstandandi meðferð: Krónusmíði á miðframtönn hægra megin (21).“

II

Hér verður rakið eftir þörfum úr framburði ákærða og vitna fyrir dómi og vikið að framburðum þeirra hjá lögreglu eftir því sem tilefni er til.

Ákærði gaf skýrslu fyrir dómi og kvaðst hafa verið á dansleik í Valhöll umrætt sinn. Við lok dansleiksins hafi hann verið í þvögu fólks á leið út af Valhöll og rekist á brotaþola. Brotaþoli hafi verið með leiðindi út í ákærða og félaga hans, ýtt í hann og reynt að stofna til slagsmála. Félagi brotaþola hafi beðið ákærða að láta kyrrt liggja þar sem brotaþoli væri mjög ölvaður. Brotaþoli hafi skallað ákærða í andlitið í ganginum á leið út af staðnum, en ákærði hafi látið sem ekkert væri og farið út fyrir. Þar hafi brotaþoli haldið áfram að ýta við ákærða og verið með „almenn leiðindi“. Hann hafi verið með aðdróttanir í garð Eskfirðinga, hótað slagsmálum og gert sitt ýtrasta til að reita ákærða til reiði. Systir ákærða hafi verið þarna, sem og unnusta ákærða. Brotaþoli hafi hrint systur ákærða út í vegg og síðan ætlað að ýta þungaðri unnustu ákærða líka og þá hafi ákærði kýlt hann einu sinni með krepptum hnefa. Ákærði kvaðst ekki geta sagt til um hvar höggið hafi lent á brotaþola og ekki séð neina áverka á honum eftir höggið, en þetta hafi verið tiltölulega létt högg að hans mati. Hann taldi brotaþola ekki hafa fallið við höggið, en kvaðst sjálfur, þegar eftir höggið, hafa farið af vettvangi í bifreið með unnustu sinni.

Ákærði kvaðst hafa verið undir áhrifum áfengis en muna atvik nokkuð vel. Hann sagðist hafa óttast um unnustu sína sem hafi verið gengin 5 mánuði með barn þeirra, enda hafi brotaþoli verið mikið drukkinn og í annarlegu ástandi.

Ákærði kvaðst telja um hálftíma til 40 mínútur hafa liðið frá því að brotaþoli skallaði hann inni á ganginum þar til ákærði kýldi brotaþola fyrir utan Valhöll. Á því tímabili hafi hann verið að spjalla við vini sína og brotaþoli hafi mest allan tímann verið þar í kring að ögra ákærða og öðrum með svívirðingum í garð Eskfirðinga.

Framburður ákærða fyrir dómi er í samræmi við skýrslu sem hann gaf hjá lögreglu 15. júní 2011.

Brotaþoli, H-kk-nf F-kk-nf A-kk-nf, gaf skýrslu fyrir dómi og kvaðst hafa verið á dansleik í Valhöll umrætt sinn. Hann hafi verið mjög drukkinn en þó muna eftir öllum dansleiknum. Hann kannaðist ekki við að hafa lent í neinum stympingum inni á dansleiknum en kvað það vel geta verið að hann hafi verið „með kjaft“ og einhver „leiðindi“, en það hafi ekki verið neitt alvarlegt eða persónulegt. Hann kvaðst ekki minnast þess að hafa úthúðað Eskfirðingum sérstaklega. Að loknum dansleiknum hafi hann lent í stympingum við ákærða á leið út af staðnum, þ.e. þeir hafi verið að ýta við hvor öðrum, en hann sé ekki viss hvor þeirra hafi átt upptökin. Hann kannaðist ekki við að hafa skallað ákærða á leið út af dansleiknum. Hann kvaðst ekki hafa þekkt neitt til ákærða.

Fyrir utan Valhöll hafi komið til einhvers rifrildis og ýtinga milli þeirra ákærða, sem lyktað hafi með því að ákærði kýldi hann. H-kk-nf kvaðst ekki minnast þess að hafa lent í einhverjum átökum við fleiri þarna fyrir utan, en útilokaði það ekki. Aðspurður kvaðst hann þó ekki muna eftir neinum stúlkum í þessari atburðarrás og ekki kannast við að hafa ýtt við systur ákærða eða veist að unnustu hans. H-kk-nf kvaðst ekki hafa ýtt „neitt alvarlega“ við ákærða áður en ákærði kýldi hann, en það högg hafi verið þungt og komið skyndilega, beint á munn hans. H-kk-nf kvaðst telja alla þessa atburðarrás hafa átt sér stað á um 10 mínútum.

H-kk-nf taldi sig hafa dottið aftur fyrir sig við höggið, enda verið aumur í hnakkanum daginn eftir. Hann hafi verið mjög vankaður eftir höggið og minni hans skert eftir það, en þó minntist hann þess að hafa verið studdur inn á salerni Valhallar, alblóðugur og verið að fikta í munninum á sér. Sjúkraflutningamenn hafi hlúð að honum á vettvangi en daginn eftir hafi hann leitað til B-kk-ef V-kk-ef S-kk-ef tannlæknis sem hafi fest lausar tennur hans með spöng. Einnig hafi brotnað út úr tönn og þurft að rótarfylla. Sama dag hafi hann einnig leitað á heilsugæslustöð.

H-kk-nf kvað afleiðingar árásarinnar þær að tvær framtennur hans væru „dauðar“, auk þess sem hann væri með ör á vör. Hann hafi þurft að vera með spöng á tönnunum í um tvær vikur og eftir það hafi þær enn verið mjög lausar og honum ráðlagt að bíta ekki í neitt hart með þeim.

Framburður H-kk-ef F-kk-ef samræmist í öllum aðalatriðum skýrslu sem hann gaf hjá lögreglu þann 26. apríl 2011.

E-kvk-nf R-kvk-nf Ó-kvk-nf, systir ákærða, gaf skýrslu fyrir dómi og kvaðst hafa smakkað áfengi en ekki verið ölvuð umrætt sinn. Hún hafi ekki orðið vör við H-kk-þf inni á dansleiknum en er út var komið hafi hann verið að tala illa um Eskfirðinga almennt og verið með „leiðindi“. Ákærði hafi svarað honum og spurt hvers vegna hann væri þá að sækja ball á Eskifirði fyrst hann hefði þetta álit á Eskfirðingum. Ákærði hafi verið mjög pirraður og henni hafi þótt einsýnt hvað væri í uppsiglingu. Hún hafi því gengið á milli þeirra og sagt H-kk-þgf að fara, en hann hafi þá hrint henni frá svo hún hafi lent á vegg. Hún hafi þá farið að tala við vin sinn. Nokkrum mínútum síðar hafi hún snúið sér við og séð ákærða kýla H-kk-þf svo hann féll við. Síðar við skýrslutökuna bar E-kvk-nf R-kvk-nf það til baka að hún hafi séð það sjálf er ákærði sló H-kk-þf, en kvaðst hafa heyrt skell og séð H-kk-þf liggja í jörðinni. H-kk-nf hafi þó strax staðið á fætur. Hún hafi farið til ákærða og skammað hann fyrir að hafa gert þetta og ákærði síðan farið á brott með unnustu sinni. Hún hafi ekki fylgst með H-kk-þgf eftir þetta en séð sjúkrabifreið koma.

Aðspurð hvort hún hafi séð átök milli ákærða og H-kk-ef, kvað hún H-kk-þf hafa ýtt lauslega við ákærða en ekki minnast þess að ákærði hafi ýtt við H-kk-þgf. H-kk-nf hafi hrint henni fastar, en það hafi þó ekki verið mjög harkalegt. Hún kvaðst ekki hafa séð H-kk-þf vera með leiðindi við unnustu ákærða, en hafa frétt það frá vinkonu sinni að hann hefði stigið í átt að unnustunni og ákærði þá stigið á milli þeirra.

Framburður E-kvk-ef R-kvk-ef samræmist framburði sem hún gaf hjá lögreglu 23. júní 2011, en af framburði hennar þar, samkvæmt fyrirliggjandi hljóðupptöku, varð ekki annað ráðið en að hún hefði séð ákærða slá H-kk-þf F-kk-þf.

K-kvk-nf J-kvk-nf kvaðst fyrir dómi hafa verið fyrir utan Valhöll umrætt sinn, ásamt ákærða, H-kk-þgf og fleira fólki. Hún kvaðst þekkja ákærða en ekki H-kk-þf. Hún hafi verið undir áhrifum áfengis en muna vel eftir öllu. H-kk-nf hafi verið ögrandi og úthúðað Eskfirðingum almennt. Auk þess kvaðst vitnið minna að H-kk-nf hafi sagt að ákærði væri ógeðslegur og leiðinlegur. Ákærði hafi spurt H-kk-þf hvers vegna hann væri að koma á ball á Eskifirði fyrst Eskfirðingar væru svona leiðinlegir. Hún hafi síðan séð H-kk-þf ýta í bringu ákærða og skyndilega hafi ákærði kýlt með krepptum hnefa í munn H-kk-ef. Hún kvaðst ekki muna hvort H-kk-nf hafi fallið við höggið og ekki muna með hvorri hendinni ákærði hafi kýlt, en hún hafi staðið í um tveggja metra fjarlægð og verið að fylgjast með þeim. Eftir höggið hafi H-kk-nf farið inn í Valhöll og ákærði látið þau orð falla að hann hefði „ekki einu sinni kýlt hann fast“. Atburðir þessir hafi átt sér stað á nokkrum mínútum.

K-kvk-nf kvaðst ekki vita til þess að H-kk-nf hafi ýtt við systur ákærða, en minnast þess að hún hafi verið á staðnum. Hún kvaðst telja unnustu ákærða hafa verið á rúntinum og ekki séð nein orðaskipti H-kk-ef við hana.

S-kk-nf Ö-kk-nf B-kk-nf gaf skýrslu sem vitni fyrir dómi og kvaðst hafa verið ölvaður umrætt sinn en muna eftir atvikum. Hann kvaðst vera vinur H-kk-ef F-kk-ef og ekki þekkja til ákærða. Hann hafi komið að H-kk-þgf og ákærða fyrir utan Valhöll þar sem þeir hafi verið að rífast. H-kk-nf hafi verið mjög ölvaður, gengið skakkt og verið að rekast utan í ákærða og félaga hans. Vitnið kvaðst hafa séð að eitthvað væri í gangi á milli H-kk-ef og ákærða og hafa fylgst með þeim í um tvær mínútur án þess að heyra orðaskipti, en síðan gengið í átt til þeirra og verið kominn mjög nærri þeim er ákærði hafi slegið H-kk-þf hnefahögg beint í andlitið svo H-kk-nf hafi fallið aftur á bak í jörðina. Vitnið gat ekki borið um hversu þungt höggið hefði verið eða með hvorri hönd ákærði hefði slegið, en kvaðst hafa séð blóð framan í H-kk-þgf og séð hann hrækja einhverju út úr sér. Honum hafi fljótlega verið hjálpað inn á Valhöll.

Aðspurt kvað vitnið það vel geta verið að H-kk-nf hafi ýtt eitthvað í ákærða fyrir höggið. Margt fólk hafi verið þarna í kring, en hann hafi ekki orðið var við að H-kk-nf ýtti við neinni stúlku þarna, en heyrt af því eftir á.

Framburður þeirra K-kvk-ef og S-kk-ef samræmist í aðalatriðum skýrslum sem þau gáfu hjá lögreglu.

A-kvk-nf K-kvk-nf R-kvk-nf, unnusta ákærða, gaf skýrslu sem vitni fyrir dómi og kvaðst hafa verið á rúntinum og ætlað að sækja ákærða á dansleikinn í Valhöll. Hún hafi lagt bifreiðinni skáhallt á móti Valhöll og verið að ganga í átt að ákærða er hún hafi séð H-kk-þf hrinda E-kvk-þgf R-kvk-þgf, systur ákærða. H-kk-nf hafi síðan komið í átt að henni er hún hafi verið komin að þeim og ákærði þá stigið í veg fyrir hann og slegið H-kk-þf í andlitið, en hún hafi ekki séð höggið vel. Aðspurð kvað hún H-kk-þf ekki hafa snert sig eða talað við sig áður en ákærði kýldi hann. Áður en höggið reið af hafi hún séð H-kk-þf ýta aðeins við S-kk-þf. Þetta hafi gerst mjög hratt. Henni hafi þótt H-kk-nf ögrandi og æstur og heyrt hann öskra ávirðingar í garð Eskfirðinga þegar hún gekk þarna að. Hún hafi verið barnshafandi og orðið smeyk við hann. Hún hafi ekki tekið eftir því að ákærði væri æstur þarna. Fólk hafi hópast að H-kk-þgf eftir höggið, en hún og ákærði hafi gengið í burtu og ekki hugað að því hvort H-kk-nf hefði hlotið áverka.

Þ-kk-nf Þ-kk-nf lögreglumaður gaf skýrslu fyrir dómi og kvaðst hafa fengið tilkynningu frá dyravörðum Valhallar um að maður hafi verið sleginn og væri blóðugur. Lögreglumenn hafi strax farið á staðinn og hitt brotaþola fyrir á salerni Valhallar. Blætt hafi mikið úr munni hans og virst sem tennur hans væru lausar. Erfitt hafi verið að eiga samskipti við brotaþola, sem hafi verið æstur og reiður. Fljótlega hafi verið bent á ákærða sem árásarmanninn, en hann hafi verið farinn af svæðinu. Lögregla hafi rætt við nokkra aðila á staðnum en enginn sem rætt hafi verið við hafi séð árásina.

H-kvk-nf G-kvk-nf læknir gaf skýrslu fyrir dómi. Hún staðfesti vottorð sem hún ritaði í málinu en kvaðst ekki sjálf hafa skoðað H-kk-þgf F-kk-þgf á heilsugæslustöð umrætt sinn. Vottorðið hafi verið gert upp úr skráningu H-kvk-ef H-kvk-ef læknis í sjúkraskrá, sem skoðað hafi H-kk-þf kl. 18:15 þann 24. apríl 2011. Frásögn H-kk-ef sem getið er í vottorðinu hafi verið tekin beint upp úr sjúkraskrá. H-kvk-nf kvaðst telja áverka sem lýst er í sjúkraskrá geta samræmst því að hnefahögg hafi komið á munn, en ekki geta lagt mat á hvort um eitt eða fleiri högg hefði verið að ræða. Áverkar sem lýst sé í sjúkraskrá séu nýir áverkar en ekki hafi verið getið um neina eldri áverka.

B-kk-nf V-kk-nf S-kk-nf tannlæknir gaf skýrslu fyrir dómi. Hann kvað H-kk-þf F-kk-þf hafa komið til skoðunar hjá vitninu að morgni 24. apríl 2011 og lýsti áverkum á tveimur miðframtönnum, sem kýlst hafi inn og sigið niður, líkt og gjarnan gerist við högg framan á tennurnar. Horn hafi verið brotið af vinstri miðframtönninni og glerungssprungur verið í hægri miðframtönninni, sem gjarnan sjáist við þungt högg. Allar framtennurnar hafi verið aumar er bankað hafi verið á þær. Tönnunum hafi verið ýtt í stæði sitt og þær víraðar saman. Einnig hafi verið áverki á efri vör. Enginn sjáanlegur skaði hafi verið á rótum tanna, en taugar beggja miðframtannanna hafi drepist og þurft að rótarfylla þær. Hægri miðframtönnin muni þurfa postulínskrónu yfir sig. Spurning sé hvort skaði verði á rótum tannanna seinna meir, en þegar um taugaskaða sé að ræða geti það leitt til rótarskaða síðar meir, þannig að tennurnar eyðileggist. Þetta gerist helst ef tennurnar fari alveg úr, sem ekki hafi gerst í tilviki H-kk-ef og því ekki miklar líkur á rótarskaða hjá honum. Enginn sjáanlegur skaði hafa verið á hliðarframtönnum hans, en fylgjast þurfi með þeim í framtíðinni.

Vitnið staðfesti að reikningar sem liggja fyrir í málinu, annars vegar að fjárhæð 50.062 krónur, vegna aðgerða dags 24. apríl 2011, og hins vegar að fjárhæð 162.734 krónur, vegna aðgerðardaga 26. apríl til 24. júní 2011, væru vegna viðgerða á þeim tönnum H-kk-ef sem orðið hafi fyrir áverkum umrætt sinn. Vitnið staðfesti jafnframt að líklegur kostnaður við postulínskrónu sem þurfi að setja á framtönn H-kk-ef sé 110.000 krónur, eins og greinir í fyrirliggjandi kostnaðaráætlun, dags. 10. ágúst 2011.

IV

Ákærði hefur frá upphafi gengist við því að hafa slegið H-kk-þf F-kk-þf A-kk-þf eitt hnefahögg í andlitið og er sú viðurkenning hans í samræmi við framburð H-kk-ef F-kk-ef og annarra vitna fyrir dómi.

Ákærði kvað fyrir dómi höggið hafa verið frekar laust og ekki hafa staldrað við til að kanna hvort áverkar hefðu hlotist af því. Staðfest er með vottorði H-kvk-ef G-kvk-ef læknis og vottorðum og öðrum gögnum frá Tannlæknastofunni á Egilsstöðum, sem og með framburði B-kk-ef V-kk-ef S-kk-ef tannlæknis, að H-kk-nf leitaði bæði til tannlæknis og almenns læknis á heilsugæslustöð þann sama dag og hann varð fyrir árás ákærða, 24. apríl 2011. Samræmast lýsingar á áverkum H-kk-ef í fyrirliggjandi vottorðum þeim áverkum hans sem lýst er í ákæru. Vitnið S-kk-nf bar jafnframt um að H-kk-nf hafi hlotið blóðugan áverka á munni við högg ákærða og lögreglumaðurinn Þ-kk-nf Þ-kk-nf staðfesti jafnframt að blætt hafi úr munni ákærða og hann borið sig eins og hann hefði hlotið tannáverka er lögregla kom á vettvang fáum mínútum eftir árásina.

Samkvæmt framangreindu þykir lögfull sönnun fram komin fyrir því að ákærði hafi slegið H-kk-þf F-kk-þf eitt hnefahögg í andlitið, með þeim afleiðingum sem í ákæru greinir. Telst sú háttsemi ákærða réttilega heimfærð í ákæru til 1. mgr. 217. gr. almennra hegningar laga nr. 19/1940.

Krafa ákærða um sýknu er byggð á því að ekki hafi verið um ásetningsverk af hans hálfu heldur um ósjálfráð viðbrögð að ræða sem rekja megi til háttsemi brotaþola sjálfs. Séu því ekki uppfyllt saknæmisskilyrði 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Samkvæmt framburði ákærða sjálfs, brotaþola og annarra vitna átti árás ákærða sér ákveðinn aðdraganda og ekkert í málinu bendir til annars en að ákærði hafi vísvitandi slegið brotaþola. Þykir þessi vörn ákærða haldlaus og verður sýknukröfu hans á þessum grundvelli hafnað.

Krafa ákærða um að refsing hans verði felld niður er jafnframt byggð á sjónarmiðum um neyðarvörn, vegna byrjaðrar eða yfirvofandi árásar á hann sjálfan, systur hans og unnustu, sbr. 12. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, auk þess sem ákærði vísar til þess að brotaþoli hafi átt upptök að átökum þeirra með árás og ertingum, sbr. lokamálslið 3. mgr. 218. gr. b. sömu laga.

Ósannað telst gegn neitun H-kk-ef F-kk-ef að hann hafi skallað ákærða inni á skemmtistaðnum, enda hafa engin vitni að þeim atburði verið leidd fyrir dóminn. Aftur á móti fékk framburður ákærða um að H-kk-nf hafi ýtt við honum fyrir utan skemmtistaðinn ákveðna stoð í framburði H-kk-ef sjálfs og vitnisins K-kvk-ef, sem og framburðum unnustu og systur ákærða. Af framburði vitna verður þó ekki ráðið að miklu afli hafi verið beitt af hálfu H-kk-ef. Þá þykir sannað með framburði ákærða og vitna að H-kk-nf F-kk-nf hafi viðhaft ávirðingar í garð Eskfirðinga í viðurvist ákærða, sem ákærði hafi tekið óstinnt upp. Framburður ákærða um að H-kk-nf hafi ýtt við systur hans fékk hins vegar ekki stoð í framburðum vitna, annarra en E-kvk-ef R-kvk-ef sjálfrar og unnustu ákærða, en nokkurt ósamræmi var milli framburða þeirra varðandi það hve langur tími leið frá þeim atburði þar til högg ákærða reið af. Þá hlaut framburður ákærða um að H-kk-nf hafi gert sig líklegan til að ógna unnustu hans ekki stoð í framburðum vitna, annarra en unnustunnar.

Samkvæmt framangreindu er ekki leitt í ljós að aðstæður hafi verið með þeim hætti að verknaður ákærða hafi réttlæst af neyðarvarnarsjónarmiðum, sbr. 1. eða 2. mgr. 12. gr. almennra hegningarlaga. Hins vegar þykir, með vísan til þess sem hér að framan er rakið og sannað þykir um háttsemi brotaþola, rétt að taka nokkurt mið af sjónarmiðum lokamálsliðar 3. mgr. 218. gr. b. sömu laga, við ákvörðun refsingar ákærða.

Ákærði er 28 ára að aldri. Samkvæmt framlögðu sakavottorði hefur hann tvívegis verið sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga, fyrst með dómi 9. maí 2003, þar sem ákvörðun refsingar hans var frestað skilorðsbundið og síðan með dómi 12. október 2007, þar sem ákærði hlaut 45 daga fangelsisdóm, en fullnustu refsingarinnar var frestað skilorðsbundið í 2 ár. Stóðst ákærði skilorðið. Til þessara dóma er litið við ákvörðun refsingar ákærða, sbr. 5. tölul. 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga, enda þótt þeir hafi ekki ítrekunaráhrif. Að öðru leyti hefur sakaferill ákærða ekki áhrif við ákvörðun refsingar hans.

Við ákvörðun refsingar ákærða verður til þess litið að um högg í andlit manns var að ræða sem hafði töluverðar afleiðingar, sbr. 1.-3. tölul. 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga. Á hinn bóginn horfir það til mildunar að ákærði hefur frá upphafi gengist við högginu þótt hann hafi neitað sök í málinu.

Með vísan til alls framanritaðs þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í 45 daga, en í ljósi þess hve langt er um liðið frá því að ákærði hlaut síðast dóm og hann stóðst skilorð þess dóms, sem og þess sem upplýst var fyrir dómi um persónulega hagi hans, þykir fært að fresta fullnustu refsingar hans og skal hún niður falla að tveimur árum liðnum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga, með síðari breytingum.

Þá verður ákærði dæmdur til að greiða allan sakarkostnað málsins. Samkvæmt yfirliti ákæruvalds hlaust 5.000 króna kostnaður af öflun áverkavottorðs við rannsókn málsins, en auk þess féll til ferðakostnaður vitnis vegna skýrslugjafar þess fyrir dómi, 11.100 krónur. Málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, G-kk-ef E-kk-ef hdl., vegna meðferðar málsins fyrir dómi og vinnu hans sem tilnefnds verjanda ákærða á rannsóknarstigi, þykja hæfilega ákveðin 251.000 krónur, að teknu tilliti til virðisaukaskatts, en auk þess nemur útlagður kostnaður verjandans 28.360 krónum. Samtals verður ákærði því dæmdur til að greiða 295.460 krónur í sakarkostnað.

Í málinu hefur H-kk-nf F-kk-nf A-kk-nf uppi kröfu um skaða- og miskabætur úr hendi ákærða á grundvelli skaðabótalaga nr. 50/1993. Í einkaréttarkröfu hans, dags. 22. ágúst 2011, er krafan sundurliðuð svo:

Útlagður kostnaður vegna tannlæknis: 212.796 krónur

Áætlaður kostnaður vegna postulínskrónu: 110.000 krónur

Miskabætur skv. 26. gr. skaðabótalaga: 300.000 krónur

Lögmannskostnaður á þessu stigi 80.000 krónur.

Auk þess er í einkaréttarkröfu gerð krafa um vexti samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 frá tjónsdegi, 24. apríl 2011, til greiðsludags og dráttarvaxta samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr., laga nr. 38/2001, um vexti og verðtryggingu, frá 22. september 2011 til greiðsludags. Við aðalmeðferð málsins var vaxtakrafan leiðrétt, ákærða til hagsbóta, þannig að krafa um vexti skv. 1. mgr. 8. gr. taki aðeins til tímabilsins 24. apríl fram til þess tímamarks sem dráttarvaxtakrafan miðist við, eða til 22. september 2011. Þá var gerð krafa um málskostnað að mati dómsins, með hliðsjón af tímaskýrslu lögmanns brotaþola.

Krafa um útlagðan kostnað vegna tannlækninga er studd framlögðum reikningum vegna viðgerða á þeim tönnum brotaþola sem staðfest er með vottorðum læknis og tannlæknis að hafi orðið fyrir skaða er brotaþoli leitaði aðstoðar þeirra 24. apríl 2011. Verður fallist á þennan lið kröfunnar með vísan til 1. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993.

Krafa brotaþola um bætur vegna áætlaðs kostnaðar af postulínskrónu nýtur stuðnings í framlagðri kostnaðaráætlun H-kk-ef S-kk-ef tannlæknis og tölvubréfi hans. Staðfest var fyrir dómi af B-kk-þgf V-kk-þgf S-kk-þgf, sem sinnti fyrstu viðgerðum á tönnum brotaþola þann sama dag og árás ákærða átti sér stað, að brotaþoli muni þurfa postulínskrónu yfir hægri miðframtönn vegna áverka sinna. Staðfesti tannlæknirinn jafnframt að fyrirliggjandi kostnaðaráætlun H-kk-ef S-kk-ef tannlæknis upp á 110.000 krónur vegna postulínskrónu sé raunhæf. Þykir þessi liður bótakröfu brotaþola nægilega studdur gögnum og verður á hann fallist, sbr. 1. gr. skaðabótalaga.

Brotaþoli þykir eiga rétt til miskabóta úr hendi ákærða samkvæmt 26. gr. skaðabótalaga vegna þeirrar líkamsárásar sem ákærði hefur hér verið sakfelldur fyrir. Þykja miskabætur honum til handa hæfilega ákveðnar, í ljósi áverka hans og atvika allra, 150.000 krónur.

Alls verður ákærða því gert að greiða brotaþola 472.796 krónur í skaða- og miskabætur, auk vaxta skv. 1. mgr. 8. gr. og dráttarvaxta skv. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001, um vexti og verðtryggingu, eins og nánar er kveðið á um í dómsorði, en upphafstími dráttarvaxta verður miðaður við þann dag er mánuður var liðinn frá því að einkaréttarkrafan var birt ákærða, sbr. 9. gr. sömu laga.

Þá verður ákærði, með vísan til 2. málsliðar 3. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008, um meðferð sakamála, dæmdur til að greiða brotaþola málskostnað vegna einkaréttarkröfunnar, sem þykir hæfilega ákveðinn 150.600 krónur, að teknu tilliti til virðisaukaskatts.

Dómur þessi er kveðinn upp af H-kvk-þgf B-kvk-þgf héraðsdómara í dómsal Héraðsdóms Austurlands að Lyngási 15, Egilsstöðum, klukkan 15:00 fimmtudaginn 2. febrúar 2012.

Dómsorð:

Ákærði, S-kk-nf F-kk-nf Ó-kk-nf, sæti fangelsi í 45 daga, en fullnustu refsingarinnar er frestað og fellur hún niður að tveimur árum liðnum, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga, með síðari breytingum.

Ákærði greiði 295.460 krónur í sakarkostnað og eru þar meðtalin málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans, G-kk-ef E-kk-ef hdl., 251.000 krónur og útlagður kostnaður verjandans, 28.360 krónur.

Ákærði greiði H-kk-þgf F-kk-þgf A-kk-þgf 472.796 krónur, með vöxtum skv. 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001, frá 24. apríl 2011 til 6. október 2011, en með dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr., sömu laga, frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði greiði H-kk-þgf F-kk-þgf A-kk-þgf 150.600 krónur í málskostnað.

H-kvk-nf B-kvk-nf