S-112/2007

Mál þetta, sem dómtekið var 24. október 2007, er höfðað með ákæru lögreglustjórans á Eskifirði, útgefinni 18. júlí 2007 á hendur J-kk-þgf F-kk-þgf H-kk-þgf, kt. 000000-0000, til heimilis að Kotárgerði 23, Akureyri “fyrir umferðarlagabrot á Reyðarfirði, með því að hafa aðfaranótt laugardagsins 28. apríl 2007, undir áhrifum áfengis, ekið bifreiðinni OY-378, frá veitingahúsinu Kaffi Ilm, Búðargötu 6, án þess að sinna stöðvunarmerkjum lögreglunnar og allt of hratt og óvarlega miðað við aðstæður, um götur í bænum, þar til bifreiðin var stöðvuð í Holtsgötu við hús nr. 2. Vínandamagn í blóði kærða mældist 1,70‰.

Telst þetta varða við 3. mgr. 5. gr., 1. mgr. 36. gr. og 1. mgr. sbr. 3. mgr. 45. gr., sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, sbr. breytingarlög.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til sviptingar ökuréttar skv. 101. og 102. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, sbr. breytingarlög.”

Af hálfu ákærða er aðallega krafist sýknu, en til vara að hann verði dæmdur til vægustu refsingar sem lög leyfa. Þá er þess krafist að allur sakarkostnaður, þ.m.t. málsvarnarlaun, greiðist úr ríkissjóði.

II.

Málavextir

Samkvæmt frumskýrslu lögreglu voru lögreglumennirnir Ó-kk-nf Þ-kk-nf G-kk-nf, B-kk-nf Þ-kk-nf P-kk-nf, B-kk-nf S-kk-nf og Þ-kk-nf Þ-kk-nf staddir inni á veitingahúsinu Kaffi Ilm á Reyðarfirði klukkan 00.35 aðfaranótt 28. apríl 2007. Í skýrslunni segir að skömmu áður hafi þeir hitt ákærða og H-kk-þf F-kk-þf H-kk-þf fyrir utan veitingastaðinn. Er þeir hafi verið inni á veitingahúsinu hafi bifreið heyrst taka harkalega af stað utan við húsið. Hafi lögreglumenn séð hvar bifreið ákærða var bakkað á mikilli ferð meðfram húsinu norðanverðu og út á bifreiðastæði austan við húsið þar sem drepist hafi á henni. Bakkað hafi verið á það mikilli ferð að ógjörningur hafi verið fyrir ökumann að gæta þess að gangandi vegfarandi eða bifreið yrði ekki fyrir honum. Lögreglumenn hafi strax hlaupið út úr húsinu og hafi B-kk-nf Þ-kk-nf P-kk-nf lögreglumaður hlaupið að bifreiðinni, en Ó-kk-nf Þ-kk-nf G-kk-nf lögreglumaður hafi strax farið og ræst vél lögreglubifreiðinnar. Er B-kk-nf Þ-kk-nf hafi verið kominn að hlið bifreiðarinnar hafi ökumaður sett bifreiðina aftur í gang og ekið á brott á mikilli ferð. B-kk-nf Þ-kk-nf hafi þekkt ökumanninn, ákærða í máli þessu, og segir í skýrslunni að hann hafi virst vera einn í bifreiðinni.

Í lögregluskýrslunni segir að því næst hafi verið ekið á eftir bifreiðinni þar sem henni hafi verið ekið norður Búðargötu, austur Strandgötu, á bak við verslunarmiðstöðina Molann, norður Hafnargötu, austur Búðareyri og Austurveg, norður Mánagötu og loks austur Holtagötu þar sem hún hafi verið stöðvuð framan við hús nr. 2. Þar hafi lögregla séð ökumann bifreiðarinnar forða sér út úr henni farþegamegin að framan og hlaupa í suður í gegnum garða og lóðir. Þar hafi lögreglumenn aftur þekkt ákærða í máli þessu. Lögreglumenn hafi veitt honum eftirför á hlaupum en misst af honum skammt sunnan við Lundargötu. Lögregla hafi gert talsverða leit að manninum án þess að hún bæri árangur.

Í frumskýrslunni segir að á leið sinni frá veitingastaðnum að Holtagötu hafi ákærði brotið flestar þær umferðarreglur sem gildi á svæðinu auk þess sem hann hafi í engu sinnt stöðvunarmerki lögreglu. Ákærði hafi ekið á mikilli ferð gegn biðskyldu án þess að gæta nokkuð að því hvort umferð væri um aðliggjandi veg. Hann hafi enga varúð sýnt eða skeytt nokkru um mögulega umferð akandi eða gangandi vegfarenda á þessari leið. Þó lögreglu hafi ekki tekist að mæla hraða bifreiðarinnar megi ljóst vera að henni hafi verið ekið allt of hratt miðað við aðstæður. Ákærði hafi síðan stöðvað bifreiðina fyrir framan bifreiðastæði við hús nr. 2 við Holtagötu og með því lokað tvær bifreiðir inni á bifreiðastæðinu. Hann hafi skilið kveikjuláslykilinn eftir í bifreiðinni og því ljóst að ekki hafi verið gengið frá bifreiðinni með tryggum hætti.

Loks segir í frumskýrslu að farið hafi verið að heimili ákærða að Melgerði 7 og þar hafi lögregla hitt fyrir sambýling ákærða, H-kk-þf F-kk-þf. Hann hafi gefið góðfúslegt leyfi fyrir því að lögregla færi inn í íbúðina og þar inni hafi lögregla fundið ákærða sofandi. Hann hafi verið handtekinn þar klukkan 02.00 og farið með hann á lögreglustöðina á Fáskrúðsfirði þar sem honum hafi verið dregið blóð klukkan 02.27. Ákærði hafi neitað með öllu að gefa þvagsýni og hafi því annað blóðsýni verið tekið klukkan 03.00 og hið þriðja klukkan 03.32. Ákærði hafi síðan verið frjáls ferða sinna klukkan 03.40.

Í lögregluskýrslu er þess getið að ákærði hafi beðið um að fá að kasta af sér þvagi þegar hann kom inn á lögreglustöðina og hafi hann verið beðinn um að bíða með það í nokkrar mínútur þar til læknir kæmi á stöðina. Ákærði hafi hins vegar neitað því alveg að gefa lögreglu þvagsýni. Ákærði hafi síðan óskað eftir að fá að fara á salerni þegar honum hafði verið tilkynnt að hann væri frjáls ferða sinna og þá hafi hann kastað af sér þvagi. Megi því leiða líkum að því að tilgangurinn með því að gefa ekki þvagsýni hafi verið að torvelda rannsókn málsins.

Í framburðarskýrslu ákærða umrædda nótt neitaði hann því að hafa ekið bifreið en viðurkenndi að hafa neytt áfengis og sagði að drykkja hefði hafist klukkan 17.00. Þá er þar haft eftir ákærða að hann hafi verið búinn “að drekka helling eftir að hann hitti lögregluna við Kósý”.

Blóðsýni, sem tekin voru úr ákærða, voru send Rannsóknastofu í lyfja- og eiturefnafræði til rannsóknar á alkóhólmagni. Niðurstöður rannsóknastofunnar, dags. 2. maí 2007, eru þær að magn etanóls í fyrsta blóðsýninu sé að frádregnu reiknuðu fráviki 1,42 ‰, í öðru blóðsýninu 1,36 ‰ og í þriðja blóðsýninu 1,22 ‰.

Ákærða var boðið að ljúka málinu með greiðslu sektar að fjárhæð 165.000 krónur og með því að gangast undir sviptingu ökuréttar í 12 mánuði. Féllst ákærði á þau málalok með undirrituð sektargerðar hinn 3. júlí 2007. Hinn 6. júlí sama ár ákvað ríkissaksóknari að fella sektargerðina úr gildi. Í rökstuðningi ríkissaksóknara segir að meðal gagna málsins sé sakavottorð dags. 5. júlí þar sem fram komi að ákærði hafi með dómi Héraðsdóms Austurlands 23. apríl 2007 verið dæmdur til greiðslu sektar og sviptingar ökuréttar fyrir brot gegn 1. mgr., sbr. 2. mgr. 45. gr. umferðarlaga. Ríkissaksóknari telji því að um ítrekað ölvunarakstursbrot hafi verið að ræða því séu þau málalok sem ákærði hafi gengist undir með sektargerð hinn 3. júlí 2007 fjarstæð og sé hún því felld úr gildi með vísan til 5. mgr. 115. gr. laga um meðferð opinberra mála nr. 19/1991.

Meðal gagna málsins er álitsgerð Rannsóknastofu í lyfja- og eiturefnafræði dags. 11. júlí 2007, sem undirrituð er af K-kvk-þgf M-kvk-þgf deildarstjóra og E-kvk-þgf S-kvk-þgf lyfjafræðingi. Með bréfi dags. 29. apríl 2007 hafði lögregla óskað eftir áliti rannsóknastofunnar á því hversu mikið magn alkóhóls hefði verið í blóði ákærða þegar akstur átt sér stað miðað við gefnar forsendur, þ.e. hvenær ákærði var handtekinn og hvenær honum var dregið blóð. Einnig voru þær forsendur gefnar að ákærði væri 180 sm á hæð og u.þ.b. 75-80 kg.

Í niðurstöðu álitsgerðarinnar segir eftirfarandi:

Ef litið er á niðurstöður úr ofannefndum sýnum sést að frásogi er lokið. Etanólstyrkur í blóði viðkomandi ökumanns hefur náð hámarki klukkan 02.27, því að blóðstyrkur er þá fallandi eins og niðurstöður úr blóðsýnunum sýna. Brotthvarfshraði etanóls í viðkomandi er 0,19 ‰ á klukkustund (1,57 ‰ – 1,36 ‰ = 0,21 ‰ frá 02:27 til 03:32 (65 mín)). Til að reikna etanólstyrkinn með einhverri nákvæmni til baka verður að ganga út frá að áfengisneysla viðkomandi ökumanns hafi verið lítil sem engin eftir klukkan 23.30. Etanólstyrkur í blóði hans klukkan 00:35 hefur þá verið allt að 1,9 ‰ og endanleg niðurstaða um 1,7 ‰.

Verður nú rakinn framburður ákærða og vitna fyrir dóminum.

Ákærði neitaði sök. Hann sagðist hafa verið að skemmta sér á veitingastaðnum Kaffi Ilm umrætt kvöld ásamt vini sínum H-kk-þgf. Sagði ákærði að þeir H-kk-nf hefðu komið akandi á veitingastaðinn á bifreið ákærða og að H-kk-nf hefði ekið bifreiðinni. Þegar veitingastaðnum hefði verið lokað hefðu þeir farið út, sest upp í bílinn og ekið af stað. Hann sagði að lögreglan hefði haldið að þeir væru dauðadrukknir og í einhverjum fíflaskap og adrenalínflippi hefðu þeir ekið á undan lögreglunni og síðan hlaupið í burtu. Hann sagði að hvorugur þeirra hefði verið dauðadrukkinn, en ákærði sagðist ekki hafa verið búinn að neyta mikils áfengis þegar þetta var, kannski þriggja bjóra, og H-kk-nf enn minna. Hann sagði að H-kk-nf hefði ekið bifreiðinni.

Ákærði sagði að þeir hefðu bakkað út úr bifreiðastæðinu við Kaffi Ilm og kannaðist hann við að þá hefði drepist á bifreiðinni þar sem harkalega hefði verið tekið af stað. Þeir hefðu síðan beygt inn á bifreiðastæðið við verslunarmiðstöðina Molann og þegar þeir hefðu verið komnir fram hjá Molanum hefðu þeir beygt til vinstri inn á Hafnargötu. Þá fyrst hefðu þeir séð lögreglubifreiðina, en hún hefði farið aðra leið en þeir. Sagðist ákærði hafa séð að lögreglubifreiðin var með blikkandi ljós. H-kk-nf hefði síðan beygt til hægri og þá strax til vinstri og því næst hefði hann beygt upp Lundargötu. Þar hefði hann stöðvað bifreiðina og þeir farið út úr henni og hlaupið í burtu. H-kk-nf hefði farið á bak við bíóið en sjálfur sagðist ákærði hafa hlaupið í gegnum einhverja garða og síðan heim. Eftir að þangað kom sagðist hann hafa opnað bjór og sest fyrir framan tölvuna. Þar hefði hann setið nokkra stund og sötrað bjór. Sagðist hann hafa drukkið a.m.k. þrjá bjóra og tekílaskot. Einnig hefði hann fengið sér að borða og síðan farið að sofa. Sagðist hann hafa verið sofandi þegar lögregla kom á heimili hans síðar um nóttina.

Ákærði var spurður hvers vegna þeir hefðu ekki stöðvað bifreiðina þegar þeir hefðu séð lögregluna koma á eftir þeim með blikkandi ljós og svaraði ákærði því svo til að um einhvern fíflaskap af þeirra hálfu hefði verið að ræða. Ákærði sagði að ekki væri rétt svo sem fram kæmi í skýrslu lögreglu að hann hefði verið undir stýri á bifreiðinni í umrætt sinn og að hann hefði verið einn í bifreiðinni. Þá sagðist hann efast um að lögreglumenn hefðu getað séð hann stíga út úr bifreiðinni þar sem lögreglan hefði verið nokkuð langt á eftir þeim. Aðspurður kannaðist ákærði ekki við að hafa neitað að gefa þvagsýni á lögreglustöðinni. Aðspurður sagði hann ekki rétt að ökutækið hefði verið stöðvað á Holtagötu eins og fram kæmi í gögnum lögreglu. Hið rétta væri að það hefði verið stöðvað á Lundargötu.

Ó-kk-nf Þ-kk-nf G-kk-nf lögreglumaður sagðist hafa hitt ákærða og H-kk-þf fyrir utan Kaffi Ilm á Reyðarfirði umrætt kvöld. Sagðist hann hafa haft orð á því við þá að þeir væru orðnir nokkuð ölvaðir. Þeir lögreglumennirnir hefðu síðan farið inn á veitingastaðinn og séð út um glugga að ákærði og H-kk-nf gengu á bak við húsið þar sem bifreið ákærða stóð. Þeir hefðu síðan séð annan þeirra fara inn í bifreiðina og síðan út úr henni aftur. Skömmu síðar hefði hann heyrt að bifreiðin var sett í gang og hefðu þá hann og B-kk-nf rokið út. Þegar þeir hefðu komið út hefðu þeir séð bifreiðinni bakkað á mjög mikilli ferð meðfram húsinu og út á bifreiðastæði fyrir framan staðinn. Sjálfur hefði hann strax farið að lögreglubifreiðinni og gangsett hana en B-kk-nf hefði hlaupið að bifreið ákærða þar sem á henni hafði drepist. Hann hefði því ekki hafa kíkt eftir því hver sat undir stýri á bifreið ákærða, en B-kk-nf hefði hins vegar hlaupið alveg upp að hlið bifreiðarinnar. Ákærða hefði síðan tekist að koma bifreiðinni aftur í gang og B-kk-nf komið inn í lögreglubifreiðina. Þeir hefðu síðan hafið eftirför á eftir bifreið ákærða, sem ekið hefði verið um nokkrar götur á Reyðarfirði. Hann sagði að ákærði hefði farið inn á bifreiðastæði við verslunarmiðstöðina Molann og á bak við verslunarmiðstöðina, en hann og B-kk-nf hefðu hins vegar ekið eftir götunni hinum megin við verslunarmiðstöðina. Sagðist hann hafa ætlað að freista þess að komast fyrir bifreið ákærða en hún hefði verið á það mikilli ferð að það hefði ekki tekist. Hann sagði að ákærði hefði horfið á bak við verslunarmiðstöðina í aðeins nokkrar sekúndur, auk þess sem þeir hefðu heyrt vélarhljóðið í bifreiðinni allan tímann. Auðheyrt hefði verið að bifreiðin hefði verið þanin og henni ekið mjög hratt. Sagðist hann hafa ekið lögreglubifreiðinni eins hratt og hann gat en þó hefði hann ekki náð ákærða og sagðist hann halda að til að byrja með hefðu verið um 50 til 100 metrar á milli bifreiðanna. Þeir hefðu hins vegar verið farnir að draga aðeins á ákærða þegar hann hefði stöðvað bifreiðina við hús í Holtagötu, en þá hefðu aðeins 10 til 20 metrar verið á milli bifreiðanna. Hann sagðist hafa átt von á því að ákærði stykki út úr bifreiðinni og reyndi að komast undan því hann hefði lent í því áður þegar ákærði átti í hlut. Hann hefði því ákveðið að leggja lögreglubifreiðinni alveg upp við ökumannsdyrnar á bifreiðinni, en ákærði hefði hins vegar farið út úr bifreiðinni farþegamegin og horfið út í buskann. Sagðist hann hafa séð ákærða fara undan stýrinu á bifreiðinni og út úr henni farþegamegin og sagðist hann hafa verið það nálægt ákærða að hann hefði auðveldlega borið kennsl á hann. Hann sagðist vera þess fullviss að félagi ákærða, H-kk-nf, hefði ekki verið í bifreiðinni þegar hún var stöðvuð við umrætt hús og hann hefði ekki séð neinn annan fara út úr bifreiðinni eftir að hún var stöðvuð. Hann sagði að þeir hefðu litið inn í bifreiðina og séð að enginn var inni í henni og því næst hefðu þeir hlaupið á eftir ákærða, sem hefði stungið þá af. Hann sagði að ekki væri rétt hjá ákærða að bifreiðin hefði verið stöðvuð í Lundargötu.

Hann sagði að ákærði hefði ekið allt of hratt miðað við aðstæður. Hann hefði ekið lögreglubifreiðinni eins hratt og hún komst á eftir honum en samt átt í vandræðum með að hafa við ákærða. Hann sagðist hins vegar ekki geta sagt til um hversu hratt hann ók. Þá sagði hann að ákærði hefði ekki sinnt stöðvunarmerkjum lögreglu. Í fyrsta lagi hefði B-kk-nf hlaupið að bifreið ákærða í lögreglubúningi fyrir utan veitingastaðinn til að hafa tal af honum og þá hefði honum verið veitt eftirför á lögreglubifreiðinni með forgangsljósum. Ákærða hafi því ekki getað dulist að lögregla var að reyna að stöðva för hans.

Hann sagði að þeir hefðu leitað nokkra stund að ákærða í görðum í nágrenninu en það hefði verið erfitt vegna myrkurs. Þeir hefðu því ákveðið að fara heim til ákærða og handtekið hann þar og fært hann á lögreglustöð. Hann sagði að ákærði hefði neitað að gefa þvagsýni á lögreglustöðinni. Þá sagði hann að ákærði hefði ekki neytt áfengis eftir að hann var handtekinn og þar til búið var að draga honum blóð. Einnig að ekki hefði verið leitað sérstaklega eftir áfengisumbúðum á heimili ákærða.

Hann sagði að ákærði hefði verið áberandi ölvaður og með bjór í hendi þegar þeir hittu hann fyrir utan veitingastaðinn. Hann hefði hins vegar ekki virst ölvaður þegar þeir vöktu hann síðar um nóttina.

B-kk-nf Þ-kk-nf P-kk-nf héraðslögreglumaður lýsti atvikum með sama hætti og Ó-kk-nf Þ-kk-nf G-kk-nf. Hann sagði að ákærði hefði verið vel drukkinn þegar þeir hittu hann fyrir utan veitingastaðinn og að hann hefði neytt áfengis á meðan þeir hefðu spjallað við hann. Þegar þeir hefðu komið inn á veitingastaðinn hefðu þeir heyrt að bílhurð var opnuð og henni skellt aftur. Þeir hefðu því litið út um glugga og séð að ákærði var þar að eiga við bifreiðina og sjálfsagt að sækja eitthvað í hana. Skömmu síðar hefðu þeir heyrt að bílhurðinni var skellt aftur og bifreiðin sett í gang. Þeir hefðu því hlaupið út úr veitingastaðnum og séð að ökutækinu var bakkað á mikilli ferð meðfram húsinu og út á götuna. Sagðist hann strax hafa hlaupið í átt að bifreiðinni þar sem ákærði hafði drepið á bifreiðinni. Sagðist hann nánast hafa verið kominn að ökutækinu og verið við það að ná í hurðarhúninn á bifreiðinni þegar ökumanni hefði tekist að koma bifreiðinni í gang að nýju og aka af stað. Sagðist hann hafa séð ákærða undir stýri og náð ágætis augnsambandi við hann. Sagðist hann geta fullyrt að ákærði hefði verið undir stýri á bifreiðina en ekki geta fullyrt um það hvort hann var einn í bifreiðinni. Hann sagði að sig minnti að hann hefði kallað til ákærða að stöðva bifreiðina. Ákærði hefði náð að koma bifreiðinni í gang og aka af stað með miklum látum. Hann sagðist því hafa farið inn í lögreglubifreiðina og þeir Ó-kk-nf hafið eftirför á eftir bifreiðinni. Vitnið lýsti eftirförinni með sama hætti og lögreglumaðurinn Ó-kk-nf Þ-kk-nf og sagði að ákærði hefði stöðvað ökutækið í Holtagötu og hlaupið þar út úr bifreiðinni farþegamegin. Þeir hefðu farið á eftir honum en hann hefði horfið upp fyrir húsið og út í myrkrið. Hann sagði að þeir hefðu verið að koma fyrir hornið á Holtagötu þegar ákærði hefði stöðvað bifreiðina og sagðist hann halda að um 10 metrar væru götuhorninu að þeim stað þar sem ákærði stöðvaði bifreiðina.. Hann sagðist ekki hafa séð ákærða færa sig undan stýrinu en sagðist hins vegar hafa séð ákærða koma út úr bifreiðinni farþegamegin. Lögreglubifreiðinni hefði verið lagt við ökumannshlið bifreiðar ákærða. Hann sagðist hafa farið beint inn í bifreið ákærða þegar hann sté út úr lögreglubifreiðinni og þar hefði enginn verið. Hann sagði að útilokað væri að félagi ákærða, H-kk-nf, hefði ekið bifreiðinni enda hefði hann séð ákærða undir stýri á bifreiðinni. Hann sagði að aðstæður væru þannig á vettvangi að ef einhver hefði farið út úr bifreiðinni bílstjóramegin hefði sá maður ekki farið fram hjá þeim því þarna væri stórt opið svæði og góð lýsing. Hann sagðist geta staðfest að ákærði hefði stöðvað bifreiðina við Holtagötu, þ.e. við eina húsið sem væri þeim megin við götuna en þar fyrir ofan væri leikskóli. Hann sagðist minnast þess að húsráðandi hefði komið út úr húsinu og verið mjög brugðið þar sem hann hefði verið með börn í tjaldi fyrir utan húsið.

Hann sagði að ákærði hefði verið handtekinn á heimili sínu og færður á lögreglustöð. Hann staðfesti að ákærði hefði neitað að gefa þvagsýni á lögreglustöðinni og að ákærði hefði ekki neytt áfengis eftir að hann var handtekinn og þar til búið var að draga honum blóð. Hann sagði að ekki hefði verið leitað sérstaklega eftir áfengisumbúðum á heimili ákærða.

Hann sagði að akstur ákærða í umrætt sinn hefði verið alveg glórulaus. Ákærði hefði ekið mjög hratt og tekið nokkrar beygjur á leiðinni á mjög mikilli ferð og í engu skeytt um aðra umferð.

H-kk-nf F-kk-nf H-kk-nf sagðist hafa verið á barnum ásamt ákærða umrætt kvöld og sagðist hann hafa drukkið þar tvo bjóra. Þá sagðist hann halda að ákærði hefði drukkið svipað magn af bjór á veitingastaðnum. Eftir lokun veitingastaðarins hefðu þeir félagar fyrst verið fyrir utan staðinn og síðan ákveðið að aka heim. Þeir hefðu ræst bifreiðina og ekið af stað og um leið séð lögreglumennina hlaupa út í bíl og á eftir þeim. Hann sagði að lögreglumennirnir hefðu báðir hlaupið beint út í lögreglubifreiðina. Sagðist hann hafa orðið stressaður og gefið í. Hann sagðist ekki minnast þess að drepist hefði á bifreiðinni. Sagðist hann hafa ekið töluvert hratt en þó ekki farið yfir 100 km hraða á klukkustund. Hann hefði síðan lagt bifreiðinni rétt hjá bíóinu á Reyðarfirði og þar hefðu þeir ákærði hlaupið út úr bílnum og falið sig. Sagðist hann síðan hafa gengið heim til sín og hitt þar ákærða, sem hefði verið kominn heim á undan honum. Síðar þetta kvöld hefði vinkona hans komið í heimsókn og þau neytt áfengis. Hann sagðist telja að ákærði hefði drukkið svipað og hann eftir að heim kom, þ.e. þrjá bjóra og einhver tekílaskot. Vitnið sagðist síðan hafa fylgt vinkonu sinni heim og þegar hann hefði komið til baka hefði hann hitt lögregluna fyrir utan blokkina. Ákærði hefði síðan verið handtekinn á heimilinu og færður á lögreglustöð.

Hann sagðist ekki geta skýrt það misræmi sem væri á framburði hans og framburði lögreglumannanna Ó-kk-ef Þ-kk-ef og B-kk-ef Þ-kk-ef um það hver hafi verið undir stýri á bifreiðinni í umrætt sinn og hvort vitnið hafi yfir höfuð verið í bifreiðinni. Hann sagðist hafa stigið út úr bifreiðinni bílstjóramegin og sagðist muna eftir að hafa hlaupið á bak við hús og yfir einhverja garða og síðan á bak við bíóið. Þaðan hefði hann síðan laumast heim til sín. Hann sagðist vera þess fullviss að hann hefði stöðvað bifreiðina við Lundargötu, þ.e. rétt hjá bíóinu, en ekki við Holtagötu.

E-kvk-nf S-kvk-nf deildarstjóri á Rannsóknarstofu í lyfja- og eiturefnafræði sagði að út frá þremur blóðsýnum, sem tekin hefðu verið úr ákærða með hálftíma millibili umrædda nótt, væri hægt að reikna út brotthvarfshraða hans, sem væri 0,19 ‰ á klukkustund og þá gæfu þessar niðurstöður til kynna að styrkur etanóls í blóði hans hafi verið að lækka. Niðurstöðurnar sýndu að klukkan 2.27 hafi ákærði verið búinn að ná hámarksstyrk etanóls í blóði, en ekki væri hægt að segja fyrir um það nákvæmlega hvenær eða hversu löngu áður hann hefði náð þessum hámarksstyrk. Út frá þessum niðurstöðum væri hins vegar hægt að fullyrða að ákærði hefði lítið sem ekkert drukkið í eina til eina og hálfa klukkustund áður en blóðsýnið var tekið. Útilokað væri að um jafna eða mikla drykkju áfengis hafi verið að ræða fram til klukkan 2.00 því etanólstyrkur hafi verið farinn að falla klukkan 2.27. Ljóst sé því að ákærði hafi lítið sem ekkert drukkið frá klukkan 0.30 til 1.00. Til að geta reiknað etanólstyrkinn með einhverri nákvæmni til baka yrði að ganga út frá því að áfengisneysla ákærða hefði verið lítil sem engin eftir klukkan 23.30 og að gefinni þeirri forsendu væri hægt að fullyrða að etanólstyrkur í blóði hans klukkan 0.35 hafi verið allt að 1,9 ‰ og endanleg niðurstaða 1,7‰. Þessi niðurstaða sé þó háð þeirri forsendu að ákærði hafi lítið sem ekkert drukkið af áfengi klukkutíma fyrir akstur. Hún sagði að þar sem ákærði hefði ekki gefið þvagsýni væri ekki hægt að segja til um það hvenær styrkur etanóls í blóði ákærði hafi náðst. Því væri ekki hægt að segja til um það hver styrkur etanóls í blóði hans var klukkan 0.35 en nánast útilokað væri að styrkur etanóls í blóði hans hafi verið undir 0,5 ‰ klukkan 0.35. Sagðist hún aðeins geta fullyrt að ákærði hefði lítið sem ekkert drukkið frá því að hann hætti akstri og til klukkan 2.00. Hún sagði að ef ákærði hefði hellt í sig gífurlegu magni áfengis á nokkrum mínútum strax að akstri loknum klukkan 035 væri fræðilega mögulegt að styrkur etanóls í blóði hækkaði úr 0,5 ‰ og upp í 1,6 ‰ klukkan 2.27. Hún sagði að ef ákærði hefði drukkið þrjá til fjóra bjóra og tekílaskot fram til klukkan 2.00 samræmdist það ekki niðurstöðum rannsóknarinnar sem sýndu að etanólstyrkur hafi verið að falla klukkan 2.27. Helgaðist það af því að frásog frá meltingarvegi út í blóð tæki eina til eina og hálfa klukkustund.

III.

Niðurstaða

B-kk-nf Þ-kk-nf P-kk-nf lögreglumaður bar um það hér fyrir dómi að hann hefði hlaupið að bifreið ákærða fyrir utan veitingastaðinn umrætt kvöld og nánast verið kominn að bifreiðinni þegar henni hefði verið ekið af stað. Sagðist hann hafa horfst í augu við ákærða er setið hefði undir stýri á bifreiðinni. Lögreglumaðurinn Ó-kk-nf Þ-kk-nf G-kk-nf bar og um það hér fyrir dómi að hafa séð ákærða færa sig undan stýri bifreiðarinnar og stíga út úr henni farþegamegin eftir að bifreiðin hafði verið stöðvuð við Holtagötu skömmu síðar. Lögreglumaðurinn B-kk-nf Þ-kk-nf sagðist einnig hafa séð ákærða stíga út úr bifreiðinni farþegamegin að akstri loknum. Báðir lögreglumennirnir báru um það að hafa aðeins séð ákærða stíga út úr bifreiðinni í greint sinn og engan annan. Lýsing framangreindra lögreglumanna á atburðarásinni var mjög skýr og greinargóð og var framburður þeirra samhljóða í öllum meginatriðum. Þykir framburður þeirra einkar trúverðugur.

Ákærða og vitninu H-kk-þgf ber ekki saman í nokkrum atriðum í lýsingum sínum á atburðarás. Ákærði sagðist kannast við að drepist hefði á bifreiðinni þegar henni hefði verið bakkað út úr bifreiðastæðinu við veitingastaðinn og er það í samræmi við trúverðugan framburð áðurgreindra lögreglumanna. Vitnið H-kk-nf kannaðist hins vegar ekki við að drepist hefði á bifreiðinni. Þá sagði ákærði að þeir H-kk-nf hefðu fyrst orðið varir við lögreglubifreiðina þegar þeir hefðu komið fyrir hornið á verslunarmiðstöðinni Molanum og beygt inn á Hafnargötuna. Vitnið H-kk-nf sagði hins vegar að um leið og þeir hefðu ræst bifreiðina og ekið af stað hefðu þeir séð báða lögreglumennina hlaupa rakleiðis út í lögreglubifreiðina og á eftir þeim. Er þessi frásögn vitnisins einnig í ósamræmi við trúverðugan framburð lögreglumannanna, sem hafa báðir borið um það að annar þeirra hafi fyrst hlaupið að bifreið ákærða áður en hann fór upp í lögreglubifreiðina. Þá skýrði vitnið H-kk-nf frá því að vinkona sín hefði komið í heimsókn til þeirra félaga eftir að heim kom og að þau þrjú hefðu sest niður við áfengisdrykkju. Ákærði minntist hins vegar ekki á heimsókn stúlku þessarar en sagðist hafa sest fyrir framan tölvuna eftir að heim kom og sötrað bjór og tekíla, fengið sér að borða og síðan farið að sofa.

Þá er til þess að líta að framburður ákærða og vitnisins H-kk-ef fer í bága við afar skýran og greinargóðan framburð lögreglumannanna í öllum meginatriðum. Við mat á trúverðugleika framburðar vitnisins H-kk-ef er einnig haft í huga að hann er vinur ákærða og deildi m.a. með honum húsnæði á þeim tíma sem um ræðir. Telst hann því ekki hlutlaust vitni. Með vísan til alls ofangreinds og sérstaklega með vísan til þess ósamræmis sem er á framburði ákærða og vitnisins H-kk-ef þykir framburður þeirra ótrúverðugur og verður ekki á honum byggt í málinu.

Með hliðsjón af öllu framangreindu og þá aðallega með vísan til afar trúverðugs framburðar áðurgreindra lögreglumannanna þykir sannað að ákærði hafi ekið bifreiðinni í greint sinn.

Fram hefur komið að ákærði ók bifreiðinni um klukkan 0.35 og var fyrsta blóðsýnið tekið úr honum tæpum tveimur tímum síðar eða klukkan 2.27. Mældist styrkur etanóls í blóði hans 1,42 ‰ á þeim tíma. Niðurstaða framlagðrar matsgerðar Rannsóknastofu í lyfja- og eiturefnafræði, dags. 11. júlí 2007, um að etanólstyrkur í blóði ökumanns hafi verið allt að 1,7 til 1,9 ‰ um klukkan 0.35 byggir á þeirri forsendu að áfengisneysla ökumanns hafi verið lítil sem engin eftir klukkan 23.30.

Ákærði hefur borið um það að hafa drukkið um það bil þrjá bjóra á veitingastaðnum um kvöldið. Er það og í samræmi við framburð ákærða hjá lögreglu en þar er haft eftir honum að hann hafi hafið drykkju kl. 17.00 þennan sama dag. Þá hafa lögreglumennirnir Ó-kk-nf Þ-kk-nf og B-kk-nf Þ-kk-nf borið um að ákærði hafi verið áberandi drukkinn þegar þeir hittu hann fyrir utan veitingastaðinn skömmu áður en akstur hófst og að ákærði hafi þá haldið á bjórflösku og dreypt á henni á meðan þeir töluðu við hann. Einnig hefur ákærði borið um það að hafa drukkið þrjá bjóra og eitthvað af tekíla eftir að akstri lauk. Með vísan til framangreinds er því ekki er unnt að byggja á niðurstöðu áðurgreindrar álitsgerðar um það hver styrkur etanóls í blóði ákærða hafi verið klukkan 0.35.

Eins og áður greinir voru tekin þrjú blóðsýni úr ákærða umrædda nótt, þ.e. klukkan 2.27, 3.00 og 3.32. Sýna niðurstöður rannsókna á sýnunum að styrkur etanóls í blóði ákærða var að falla á þessum tíma og að ákærði var búinn að ná hámarksstyrk í blóði þegar fyrsta blóðsýnið var tekið. Fram kom hjá E-kvk-þgf S-kvk-þgf lyfjafræðingi hér fyrir dómi að út frá þessum niðurstöðum væri hægt að fullyrða að ákærði hefði lítið sem ekkert drukkið í eina til eina og hálfa klukkustund áður en fyrsta blóðsýnið var tekið. Ákærði hefur hins vegar borið um það að hafa opnað bjór og sest fyrir framan tölvuna eftir að heim kom og setið þar nokkra stund og sötrað á meðan a.m.k. þrjá bjóra og tekíla. Framburður ákærða um jafna og þétta áfengisneyslu í nokkurn tíma eftir að akstri lauk samræmist hins vegar ekki niðurstöðum rannsókna á blóðsýnunum, samanber áðurgreindan framburð E-kvk-ef S-kvk-ef, og þykir framburður ákærða um þetta atriði því lítt trúverðugur. Með vísan til þess og framburðar ákærða um að hann hafi drukkið þrjá bjóra áður en akstur hófst, framburðar vitnisins H-kk-ef um áfengisneyslu ákærða á sama tíma, svo og framburðar lögreglumannanna Ó-kk-ef Þ-kk-ef og B-kk-ef Þ-kk-ef um að ákærði hafi verið áberandi drukkinn og dreypt á bjór þegar þeir hittu hann fyrir utan veitingastaðinn áður en akstur hófst, þykir hafið yfir skynsamlegan vafa að ákærði hafi verið undir áhrifum áfengis þegar hann ók bifreiðinni. Með því að ákærði hefur borið um það að hafa neytt áfengis eftir að akstri lauk og að um ein og hálf klukkustund leið frá því að akstri hans lauk og þar til hann var handtekinn á heimili sínu þykir ekki unnt að leggja til grundvallar í málinu áfengismagn það sem mældist í blóði hans klukkan 2.27. Með hliðsjón af öllu framangreindu og framburði E-kvk-ef S-kvk-ef hér fyrir dómi þykir hins vegar ekki óvarlegt að leggja til grundvallar að vínandamagn í blóði hans hafi verið yfir refsimörkum eða 0,50 ‰ klukkan 0.35.

Með trúverðugum framburði lögreglumannanna Ó-kk-ef Þ-kk-ef G-kk-ef og B-kk-ef Þ-kk-ef P-kk-ef þykir og sannað að ákærði hafi í umrætt sinn ekið allt of hratt og óvarlega miðað við aðstæður um götur í bænum, svo og að hann hafi ekki sinnt stöðvunarmerkjum lögreglu, en telja verður að ákærða hafi ekki getað dulist að lögregla gaf honum merki um að stöðva bifreiðina þegar hún ók á eftir honum með blikkandi ljósum.

Með vísan til framangreinds þykir sannað að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi, sem greinir í ákæru málsins, en þó þannig að vínandamagn í blóði hans hafi að minnsta kosti verið 0,5 ‰ þegar hann ók bifreiðinni. Verður háttsemi ákærða því heimfærð undir 1. mgr., sbr. 2. mgr. 45. gr. umferðarlaga að því er ölvunaraksturinn varðar. Að öðru leyti er háttsemin rétt heimfærð til refsiákvæða í ákæru.

Ákærði hefur fjórum sinnum gerst sekur um refsiverða hegðun. Með dómi 9. september 2005 var ákvörðun refsingar ákærða frestað skilorðsbundið í 2 ár vegna nytjastuldar og aksturs án ökuréttar. Með dómi 17. febrúar 2006 var ákærða dæmdur hegningarauki við fyrri dóminn vegna líkamsárásar og var ákvörðun refsingar ákærða frestað skilorðsbundið í 2 ár. Hinn 23. apríl 2007 var ákærði dæmdur til greiðslu sektar og sviptingar ökuréttar í 6 mánuði vegna ölvunaraksturs. Loks var ákærði hinn 19. júlí 2007 dæmdur til greiðslu sektar vegna brots gegn ávana- og fíkniefnalöggjöf. Í báðum síðastgreindu tilvikunum var ákveðið að láta skilorðsdóma frá 9. september 2005 og 17. febrúar 2006 halda sér.

Með broti sínu nú hefur ákærði rofið á ný skilorð dómanna frá 9. september 2005 og 17. febrúar 2006. Með því að brot þau, sem ákærði er nú sakfelldur fyrir, varða aðeins sektum þykir rétt með heimild í 60. gr. almennra hegningarlaga að láta skilorðsdómana halda sér og gera ákærða refsingu sér í lagi í þessu máli. Brot það, sem ákærði er nú sakfelldur fyrir, var framið áður en dómur frá 19. júlí 2007 var kveðinn upp og ber því að dæma ákærða hegningarauka við þann dóm, sbr. 78. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og tiltaka refsinguna eftir ákvæðum 77. gr. sömu laga.

Samkvæmt 71. gr. almennra hegningarlaga hefur dómurinn frá 23. apríl 2007 hefur ekki ítrekunaráhrif í máli þessu þar sem ákærði var ekki orðinn fullra 18 ára þegar hann framdi fyrra brotið. Með hliðsjón af framangreindu þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin 100.000 króna sekt, sem greiðist til ríkissjóðs innan fjögurra vikna frá birtingu dómsins, ella sæti ákærði fangelsi í 8 daga.

Ákærði er sviptur ökurétti í 2 mánuði frá birtingu dómsins að telja.

Ákærði greiði sakarkostnað að fjárhæð 441.526 krónur, þar af málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef G-kk-ef hdl., sem þykja hæfilega ákveðin 323.544 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti, og útlagðan kostnað hans að fjárhæð 17.400 krónur.

R-kvk-nf B-kvk-nf dómstjóri kveður upp dóminn. Uppkvaðning dómsins hefur dregist vegna embættisanna og veikinda dómara.

Dómsorð:

Ákærði, J-kk-nf F-kk-nf H-kk-nf, greiði 100.000 krónur í sekt til ríkissjóðs innan fjögurra vikna frá birtingu dómsins en sæti ella fangelsi í 8 daga.

Ákærði er sviptur ökurétti í 2 mánuði frá birtingu dómsins að telja.

Ákærði greiði sakarkostnað að fjárhæð 441.526 krónur, þ.m.t. málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef G-kk-ef hdl. að fjárhæð 323.544 krónur og útlagðan kostnað hans að fjárhæð 17.400 krónur.

R-kvk-nf B-kvk-nf