S-761/2012

Mál þetta, sem dómtekið var í 15. nóvember sl., er höfðað með ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, útgefinni 18. september 2012, á hendur P-kk-þgf V-kk-þgf P-kk-þgf, kt. 000000-0000, Smáratúni 9, Reykjanesbæ, fyrir hylmingarbrot með því að hafa, í fimm skipti á tímabilinu desember 2010 til apríl 2011, á sjálfsafgreiðslustöð Orkunnar við Kænuna í Hafnarfirði og að Skemmuvegi í Kópavogi, keypt samtals 300 lítra af dísilolíu á 100 krónur lítrann af A-kk-þgf Þ-kk-þgf Ó-kk-þgf, sem A-kk-nf Þ-kk-nf greiddi fyrir með greiðslukorti áður en ákærði dældi olíunni á bifreið sína, en A-kk-nf Þ-kk-nf gaf ákærða þá skýringu fyrir sölunni að hann ætti fyrirtæki sem væri að verða gjaldþrota og vildi reyna að ná sem mestu út úr fyrirtækinu áður en það yrði gjaldþrota.

Telst þetta varða við 1. mgr. 254. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Ákærði kom fyrir dóminn við þingfestingu málsins og játaði að hafa keypt olíuna eins og greinir í ákæru en neitar að hafa vitað um saknæmi verknaðarins.

Fór aðalmeðferð fram þann 15. nóvember sl. og var málið dómtekið að henni lokinni. Krafðist ákærði sýknu en til vara vægustu refsingar og að málskostnaður greiddist úr ríkissjóði.

Málavextir.

Samkvæmt gögnum málsins er upphaf máls þessa að Á-kk-nf R-kk-nf og Ó-kk-nf H-kk-nf J-kk-nf tilkynna lögreglu að tvö greiðslukort í eigu fyrirtækis sem þeir reki, R&Á ehf., hafi verið notuð til að svíkja út eldsneyti frá 29. maí 2009 til 4. apríl 2011 fyrir alls 4.600.000 krónur. Þann 21. mars 2011 hafi starfsmaður R&Á uppgötvað að ekki var unnt að nota viðskiptakort vegna úttektar á eldsneyti en úttektarmörk á það kort var 800.000 krónur. Við eftirgrennslan kom í ljós að úttektir gætu tengst A-kk-þgf Þ-kk-þgf Ó-kk-þgf og var því opnað aftur fyrir úttektarheimild á kortinu jafnframt því sem eftirlitskerfi var sett upp hjá Skeljungi svo og eftirlitsmyndavélar hjá Orkunni við Kænuna í Hafnarfirði og á Skemmuvegi í Kópavogi en þar höfðu engar eftirlitsmyndavélar verið.

Samkvæmt lögregluskýrslu, sem tekin var af A-kk-þgf Þ-kk-þgf Ó-kk-þgf, kvaðst hann hafa í upphafi hringt í félaga sinn P-kk-þf V-kk-þf P-kk-þf og boðið honum olíu á góðu verði. Í fyrsta skiptið hafi hann fyllt olíutankinn á jeppa P-kk-ef og hafi P-kk-nf greitt honum 5000 krónur með peningum. Það hafi svo komið upp síðar að P-kk-nf hafi spurt hann hvort félagar hans, einhverjir Litháar, mættu koma líka og fá eldsneyti hjá honum sem A-kk-nf hafi samþykkt. Í byrjun hafi það verið í gegnum P-kk-þf en fljótlega hafi það undið upp á sig og „D-x-x“ farið að hringja í hann beint og biðja um meiri olíu. Fyrstu skiptin hafi félagarnir verið á fólksbíl með brúsa í skottinu en síðar hafi þeir farið að mæta á sendibíl til að fylla á fleiri brúsa. Þetta hafi alltaf verið á svipuðum tíma, um kvöldmatarleytið á Kænunni í Hafnarfirði. Þeir hafi aldrei vitað að kortið væri stolið en undir lokin hafi þeir spurt hvernig hann gæti farið að þessu og A-kk-nf þá svarað að greiðslukortið væri á gamalli kennitölu fyrirtækis sem A-kk-nf ætti og væri að fara í þrot, hann vildi því reyna að ná sem mestu út á kennitöluna.

Fyrir lögreglu kvaðst ákærði hafa þekkt A-kk-þf Þ-kk-þf frá árinu 2005 en þá hafi þeir unnið saman. A-kk-nf Þ-kk-nf hafi komið að máli við sig í desember 2010 og sagst eiga fyrirtæki, sem væri að fara í þrot, og hann væri að selja olíu sem væri á kostnað fyrirtækis hans. Hafi ákærði fyrst tekið olíu hjá Orkunni við Kænuna í Hafnarfirði og borgað A-kk-þgf helming af þeirri fjárhæð sem dælt var á bifreiðina. Hann hafi síðan tekið olíu hjá Orkunni við Skemmuveg og A-kk-nf Þ-kk-nf hafi komið og sett kort í vélina og ákærði síðan dælt á bifreið sína. Hann hafi síðan greitt A-kk-þgf í reiðufé. Ákærði sagði hjá lögreglu að hann hafi í fimm til sex skipti tekið olíu með A-kk-þgf en hann hafi yfirleitt haft tankinn tóman áður en hann fór í olíukaupin. Í einu eða tveimur tilvikum hafi hann tekið olíu á brúsa en það hafi verið um mánaðamótin nóvember/desember 2010. Þá kvaðst ákærði vinna á Kofa Tómasar frænda ásamt D-x-x sem ákærður er í máli S-760/2012 fyrir þessum dómstól og hafi hann bent D-x-x á A-kk-þf Þ-kk-þf í þeim tilgangi að kaupa af honum olíu.

Skýrslur fyrir dómi.

Ákærði kom fyrir dóminn og kvaðst hafa hitt A-kk-þf Þ-kk-þf í Hafnarfirði í desember 2010. Hafi hann verið með félaga sínum á leið á rjúpu. A-kk-nf hafi þá verið með eitthvert iðnaðarhúsnæði í Hafnarfirði, þeir rætt saman um lífið og tilveruna en ákærði síðan sagst ætla á Orkuna að taka olíu. Þá hafi A-kk-nf spurt hann hvort hann vildi ekki kaupa olíu á lágu verði en A-kk-nf hafi gefið þá skýringu að hann væri með fyrirtæki sem væri að fara á hausinn og hann ætlaði að ná sem mestu út úr því. Hann hafi ekki talið neitt athugavert við það. Ákærði hafi ekki spurt neitt frekar út í það, enda hafi honum ekki komið það neitt við. Ákærði kvaðst hafa keypt eldsneyti af A-kk-þgf Þ-kk-þgf í fimm eða sex skipti en þá hafi bifreið hans bilað. Ákærði kvaðst aldrei hafa keypt eldsneyti af öðrum á sama hátt og af A-kk-þgf. Venjulega kaupi hann eldsneyti á bensínstöð þar sem hann búi, í Keflavík, og fylgist með eldsneytisverði. A-kk-nf hafi selt honum lítrann á helmingsverði og hafi honum ekki þótt það neitt óeðlilegt.

Ákærði kvað drátt á máli þessu hafa haft mikil áhrif á stöðu sína, hann hafi til að mynda ekki fengið vinnu í langan tíma þar sem hann hafi verið með óklárað mál í lögreglukerfinu, en hann hafi þá unnið á Keflavíkurvelli.

Ákærði kvaðst aðspurður hafa ekið frá Keflavík sérstaklega til að kaupa eldsneyti af A-kk-þgf þar sem það hafi verið ódýrara.

Vitnið A-kk-nf Þ-kk-nf Ó-kk-nf kvaðst ekki muna nákvæmlega hvernig það kom til að hann seldi ákærða eldsneyti. Vitnið kvaðst hafa sagt ákærða að hann væri með fyrirtæki sem væri að fara í þrot en aldrei sagt honum að kortið hafi verið stolið.

Forsendur og niðurstöður.

Ákærði krefst sýknu af refsikröfu þar sem honum hafi ekki verið ljóst að kaup hans á eldsneyti af A-kk-þgf Þ-kk-þgf Ó-kk-þgf hafi verið refsiverður verknaður. Ákærði hafi fengið þá skýringu að A-kk-nf væri að taka fé út úr fyrirtæki sem hann ætti og væri að fara á hausinn og því ætlaði hann að ná eins miklu út úr því og kostur væri. Hafi ákærði ekki vitað að greiðslukortið var stolið en ákærði hafi greitt A-kk-þgf fyrir eldsneytið. Hann hafi ekki talið það varða refsingu að lögum að taka fé eða selja eignir fyrirtækis sem væri að fara í gjaldþrot.

Fyrir liggur að ákærða var ljóst að A-kk-nf Þ-kk-nf ætlaði að ná út úr fyrirtæki, sem hann sagðist vera með og væri að fara í þrot, peningum áður en það færi í gjaldþrot. Tók ákærði þátt í þeim verknaði A-kk-ef Þ-kk-ef. Þá kom fram að ákærði ók í fimm eða sex skipti frá Keflavík til Hafnarfjarðar eða Kópavogs einungis til að kaupa ódýrt eldsneyti. Er frásögn ákærða, um að hann hafi ekki grunað að ofangreind viðskipti hafi ekki verið í lagi, með ólíkindablæ og afar ótrúverðug. Þrátt fyrir frásögn ákærða að hann hafi haldið að það væri refsilaust að selja eignir fyrirtækis rétt fyrir gjaldþrot þá var verknaður A-kk-ef að selja eldsneyti á hálfvirði, með svo miklum ólíkindum að hverjum manni mátti vera ljóst að bak við slíka háttsemi, lægi auðgunarásetningur.

Brot ákærða er í ákæru heimfært til 254. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Við mat á því hvaða vitneskju ákærði hafði um heimildir A-kk-ef til að taka út af greiðslukortinu, eins og hann lýsti fyrir ákærða, er til þess að líta að upphaf að skiptum ákærða við A-kk-þf, sem ákært er út af, var að frumkvæði A-kk-ef Þ-kk-ef en þá strax lýsti A-kk-nf Þ-kk-nf fyrir ákærða í hvaða tilgangi hann ætlaði að ná út eldsneyti. Mátti ákærða vera ljóst að um auðgunarbrot var að ræða. Þá styður það einbeittan ásetning ákærða að hann ók sérstaklega frá Keflavík til Hafnarfjarðar eða Kópavogs í nokkur skipti í þeim tilgangi að fá ódýrt eldsneyti. Samkvæmt þessu gat ákærða ekki dulist, strax í upphafi, að hann var að fá ódýrt eldsneyti á mjög óvenjulegan máta.

Þegar allt framangreint er virt verður að meta það svo, að ákærði hafi haft ásetning til að taka þátt í refsiverðum verknaði með því að kaupa ítrekað mikið magn af dísilolíu af A-kk-þgf Þ-kk-þgf. Er háttsemi þessi réttilega heimfærð til 254. gr. almennra hegningarlaga.

Þykir dóminum því hafið yfir skynsamlegan vafa að ákærði, P-kk-nf V-kk-nf P-kk-nf, hafi gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru. Verður hann sakfelldur fyrir hana.

Við ákvörðun refsingar er litið til þess að ákærði hefur gengist við broti sínu þrátt fyrir að halda því fram að það hafi verið refsilaust. Samkvæmt sakavottorði ákærða var hann dæmdur í Héraðsdómi Reykjaness þann 11. september 2009 í tveggja mánaða fangelsi, skilorðsbundið í þrjú ár, fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga og 3. mgr. 5. gr. og 2. mgr. 44. gr. og 1., sbr. 2. mgr. 45. a gr. umferðarlaga auk þess sem honum var gert að greiða 80.000 krónur í sekt og hann sviptur ökurétti í þrjá mánuði. Með broti sínu nú hefur ákærði rofið skilorð þessa dóms. Með hliðsjón af framangreindu þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í 30 daga. Í máli þessu hefur orðið dráttur en um eitt og hálft ár leið frá því að brotið kom upp og þar til ákæra var gefin út. Verður ákærða ekki kennt um þennan drátt. Með vísan til ofangreinds skal refsingu ákærða frestað og skal hún niður falla að liðnum tveimur árum, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þá skal, með vísan til 60. gr. almennra hegningarlaga, skilorð vegna dómsins frá 11. september 2009 haldast.

Dæma ber ákærða til greiðslu alls sakarkostnaðar samkvæmt 218. gr. laga nr. 88/2008, sem eru málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans, G-kk-ef Á-kk-ef hrl., sem þykja hæfilega ákveðin 130.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Dóm þennan kveður upp Á-kvk-nf G-kvk-nf héraðsdómari.

Dómsorð:

Ákærði, P-kk-nf V-kk-nf P-kk-nf, skal sæta fangelsi í 30 daga, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún niður falla að liðnum tveimur árum, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, G-kk-ef Á-kk-ef hrl., 130.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Á-kvk-nf G-kvk-nf