E-4638/2008

Mál þetta sem dómtekið var 13. mars sl. er höfðað fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur af Hraðfrystistöð Þórshafnar hf., Langanesvegi 1, Þórshöfn, gegn Tryggingastofnun ríkisins, Laugavegi 114, Reykjavík, með stefnu birtri 13. júní 2008.

Dómkröfur stefnanda eru þær að stefnda verði gert að greiða stefnanda kr. 2.966.970,- auk dráttarvaxta skv. 1. mgr. 6. gr. vaxtalaga nr. 38/2001, frá 16. maí 2007 til greiðsludags.

Krafist er málskostnaðar úr hendi stefnda samkvæmt mati dómsins

Dómkröfur stefnda eru þær að hann verði sýknaður af öllum kröfum stefnanda í málinu.

Til vara er þess krafist að stefndi verði eingöngu dæmdur til að greiða stefnanda kr. 2.954.614.

Í báðum tilvikum er þess krafist að stefnandi greiði stefnda málskostnað samkvæmt málskostnaðarreikningi.

Málsatvik

Málavextir er þeir að F-kk-nf B-kk-nf var starfsmaður stefnanda. Hann var 1. stýrimaður á skipi stefnda, Þorsteini-ÞH 360, sem gert var út frá Þórshöfn. F-kk-nf lenti í umferðarslysi í Öxnadal 3. janúar 2007, þegar hann var á leið til vinnu sinnar frá heimili sínu í Reykjavík til Akureyrar um borð í skipið, sem þar lá við bryggju. Tveir aðrir skipverjar lentu einnig í slysinu, en F-kk-nf var frá vinnu í um þrjá mánuði vegna slyssins.

Stefnandi greiddi skipverja sínum launagreiðslur vegna þess tíma sem hann var frá vinnu vegna slyssins og krafði stefnda um endurgreiðslu slysalauna að fjárhæð 3.167.979 kr. með bréfi dags. 16. maí 2007.

Með bréfi dags. 23. ágúst 2007 synjaði stefndi umsókn stefnanda um endurgreiðslu á þeim forsendum að hann hafi ekki verið á beinni leið milli lögheimilis og vinnustaðar, þegar slysið varð.

Stefnandi kærði ákvörðun stefnda til úrskurðarnefndar almannatrygginga þann 7. nóvember 2007, sem staðfesti ákvörðun stefnda með úrskurði 12. desember 2007.

Haldinn var fundur með fulltrúum stefnda þann 25. janúar 2008 þar sem farið var yfir málavexti. Kom fram á þeim fundi að stefndi myndi ekki breyta ákvörðun sinni að óbreyttu og því sé málssókn þessi nauðsynleg.

Málsástæður og lagarök stefnanda

Af hálfu stefnanda er tekið fram að við meðferð málsins hafi stefndi ekki gert ágreining um bótaskyldu sína sem slíka, annað en að skilyrði um að skipverji hafi ekki verið á beinni leið milli lögheimilis og vinnustaðar hafi ekki verið til staðar og þar með ekki skilyrði til endurgreiðslu slysalauna.

Stefnandi byggir á því að honum sé skylt að slysatryggja skipverja við störf. Honum beri að tryggja skipverja fyrir slysum um borð í skipi eða í vinnu í beinum tengslum við rekstur skips í samræmi við ákvæði 172. gr. siglingalaga nr. 34/1985 og gr. 1.23 um slysatryggingar í kjarasamningi Landssambands íslenskra útvegsmanna og Farmanna- og fiskimannasambands Íslands. Um vátryggingu þessa skulu að öðru leyti gilda almennir skilmálar fyrir slysatryggingu sjómanna.

Stefnandi hafi slysatryggt umræddan skipverja hjá stefnda og greitt sín viðbótar iðgjöld til hans samkvæmt 67. gr. laga nr. 100/2007 um almannatryggingar, en útgerðarmanni sé skylt að kaupa tryggingu hjá tryggingarfélagi, sbr. 172. gr. sigll.

Skilyrði tryggingaverndar slysatrygginga launþega sé bundin við búsetu á Íslandi samkvæmt 29. gr. laga nr. 100/2007. Markmið laganna sé að tryggja fólk búsett á Íslandi, en ekki útlendinga sem njóta almannatryggingaverndar frá heimalandi sínu. Með búsetu sé átt við lögheimili í skilningi lögheimilislaga samkvæmt 12. gr. laga nr. 100/2007, en samkvæmt 1. gr. laga um lögheimili nr. 21/1990, sé lögheimili sá staður þar sem hann hefur fasta búsetu. Maður telst hafa fasta búsetu á þeim stað þar sem hann hefur bækistöð sína, dvelst að jafnaði í tómstundum sínum, hefur heimilismuni sína og svefnstaður hans er þegar hann er ekki fjarverandi um stundarsakir vegna orlofs, vinnuferða, veikinda eða annarra hliðstæðra atvika, sbr. 1. mgr. 1. gr. lögheimilislaga nr. 21/1990.

Almannatryggingalögin tilgreini sérstaklega í 27. gr. að ferðir milli vinnustaðar, heimilis eða matstaðar falli undir tryggingavernd laganna. F-kk-nf hafi sannanlega verið á heimili sínu og matstað í upphafi ferðar í Reykjavík á leið til vinnustaðar á Akureyri og sé enginn ágreiningur á milli aðila um þau málsatvik. Hvorki komi fram í lagatextanum né lögskýringargögnum að heimili í skilningi ákvæðisins sé takmarkað við skráð lögheimili.

Föst búseta skipverjans og heimili sé í Fannafold 167 í Reykjavík. Þar eigi hann sína fasteign og búsetu, sbr. framlagða yfirlýsingu hans þar um. Þar séu heimilismunir hans, svefnstaður og þar dveljist hann meirihluta ársins þegar hann sé ekki úti að vinna á sjó. Lögbundið lögheimili hans og föst búseta sé því í Reykjavík, en ekki á Þórshöfn eins og skráð sé. Engin efni séu til að fallast á með stefnda að líta eigi með afmörkuðum hætti til skráningar í þjóðskrá við úrlausn á því hvert sé heimili í skilningi 27. gr. laga nr. 100/2007.

Túlkun stefnda um að tryggingaverndin nái aðeins til nauðsynlegra ferða til og frá skráðu lögheimili á Þórshöfn gangi gegn ofangreindum sjónarmiðum og sé án allra tengsla við raunverulega búsetu eða lögbundið lögheimili skipverjans í Reykjavík.

Áréttað sé sérstaklega að í lokamálsgrein 4. gr. lögheimilislaga 21/1990 komi fram að verði ekki skorið úr um fasta búsetu manns skv. 2. og 3. mgr. 4. gr. laganna skuli maðurinn sjálfur ákveða hvar lögheimili hans skuli vera. Geri hann það ekki skuli þjóðskráin ákveða það.

Lögheimili stefnanda í skilningi lögheimilislaga sé því í Reykjavík, en ekki á Þórshöfn. Verði talið að það skipti máli við úrlausn málsins.

Stefndi hafi með ákvörðun sinni bundið gildissvið slysatrygginga sjómanna við skráð lögheimili, án nokkurra tengsla við raunverulegt heimili sjómanna eða sitt eigið skráningarkerfi. Jafnframt sé alveg litið fram hjá orðum 27. gr. laga nr. 100/2007 sem tiltaki sérstaklega að ferðir milli vinnustaðar, heimilis eða matstaðar njóti tryggingaverndar.

Stefnandi telur einnig að jafnvel þó svo fallist væri á hina þrengjandi skýringu stefnda, þannig að leggja beri að jöfnu hugtakið “heimili” í 27. gr. laga nr. 100/2007 við hugtakið „lögheimili“ leiði það til sömu niðurstöðu varðandi rétt stefnanda til endurgreiðslu. Byggir stefnandi þá afstöðu á því að lögheimili í skilningi laganna hljóti að ráðast af efnisreglu og skilgreiningu á lögheimili í 1. gr. lögheimilislaga nr. 21/1990, en þar segir í 1. og 2. mgr. 1. gr.:

„Lögheimili manns er sá staður þar sem hann hefur fasta búsetu.

Maður telst hafa fasta búsetu á þeim stað þar sem hann hefur bækistöð sína, dvelst að jafnaði í tómstundum sínum, hefur heimilismuni sína og svefnstaður hans er þegar hann er ekki fjarverandi um stundarsakir vegna orlofs, vinnuferða, veikinda eða annarra hliðstæðra atvika.”

Úrlausn mögulegs vafa um lögheimili hafi því ekkert með skráningu í þjóðskrá að gera og „lögheimili” F-kk-ef sé ekki á þeim stað sem skráður sé í þjóðskrá samkvæmt lögum um lögheimili, heldur þar sem hann hafi fasta búsetu í skilningi 2. mgr. 1. gr. laganna.

Hvergi komi fram sú túlkun stefnda í almannatryggingalögum nr. 100/2007 að aðeins sé átt sé við ferðir frá lögheimili, hvað þá að tryggingarverndin skv. 27. gr. laganna sé takmörkuð við ferðir frá „skráðu lögheimili skv. þjóðskrá”.

Stefnandi krefst þess að stefndi endurgreiði sér slysalaun umrædds skipverja, sbr. leiðrétta kröfufjárhæð stefnanda, sem byggir á aflaverðmæti úr 9 veiðiferðum skipverjans á tímabilinu 3. janúar 2008 til 28. febrúar 2008, auk dráttarvaxta til greiðsludags. Stefndi hafi þegar fengið öll þau gögn sem fylgdu þessari kröfu, sem sundurliðast þannig:

§ Hlutur kr. 2.609.278

§ Leiðrétting á hlut - 33.645

§ Fast kaup og aðrar greiðslur kr. 98.855

§ Orlof kr. 271.996

Alls greidd laun kr. 2.946.970

§ Greiddur lækniskostnaður kr. 20.486

Alls til endurgreiðslu kr. 2.966.970

Að öðru leyti vitnar stefnandi til almennra reglna kröfuréttar. Um dráttarvexti er vitnað til 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001. Um málskostnað er vísað til 130. gr. laga nr. 91/1991.

Málsástæður og lagarök stefnda

Um slysatryggingar almannatrygginga sé fjallað í IV. kafla laga um almannatryggingar nr. 100/2007. Segi þar m.a. að launþegar séu slysatryggðir vegna slysa við vinnu. Samkvæmt b-lið 2. mgr. 27. gr. laganna teljist maður vera við vinnu þegar hann sé í serð í þágu atvinnurekstrar eða í nauðsynlegum ferðum til vinnu og frá, enda sé aðeins um að ræða ferðir sem farnar séu samdægurs milli vinnustaðar og heimilis eða matstaðar. Þá sé talið að tildrög slyss verði að hafa verið viðkomandi því starfi sem launþegi sinni og tryggingagjöld séu greidd vegna.

Af ofangreindu megi sjá að slysatrygging samkvæmt 27. gr. laganna nái til slysa sem eigi sér stað í nauðsynlegum ferðum launþega á milli vinnustaðar og heimilis, og hafi þá verið litið svo á að ferð til og frá vinnustað sé nauðsynlegur þáttur í rækslu starfans. Ákvæðið hafi verið túlkað á þann hátt að með nauðsynlegum ferðum til vinnu sé átt við beina leið milli heimilis og vinnustaðar og að með heimili sé átt við lögheimili og/eða skráðan dvalarstað. Miðað sé við að tryggingaverndin nái til ferðar frá heimili/dvalarstað sem sé í sama bæjarfélagi og vinnustaðurinn eða í eðlilegri fjarlægð frá honum enda nái tryggingaverndin til ferða sem farnar séu samdægurs milli heimilis og vinnustaðar. Ljóst sé að það verði því að vera tengsl ferða við vinnuna og framkvæmd hennar. Frávik frá beinni leið hafa talist falla undir einkaerindi viðkomandi og falla því utan verndar vinnuslysatryggingar almannatryggingalaga.

Í II. kafla almannatryggingalaga sé fjallað um hverjir séu tryggðir samkvæmt lögunum. Þar segi í 2. mgr. 12. gr. að með búsetu samkvæmt 1. mgr. 12. gr. sé átt við lögheimili í skilningi lögheimilislaga. Úrskurðarnefnd almannatrygginga hafi litið svo á að með heimili í b-lið 2. mgr. 27. gr. almannatryggingalaga sé átt við lögheimili eins og það er skilgreint samkvæmt lögum um lögheimili nr. 21/1990 og að miða skuli við skráningu lögheimilis í þjóðskrá.

Samkvæmt 1. mgr. 1. mgr. laga nr. 21/1990 um lögheimili sé lögheimili manns sá staður þar sem hann hafi fasta búsetu. Eins og fram komi í gögnum málsins hafi skráð lögheimili F-kk-ef B-kk-ef á slysdegi verið að Eyrarvegi 8, Þórshöfn. Stefndi telur að í skilningi b-liðar 2. mgr. 27. gr. almannatryggingalaga skuli miða við skráð lögheimili skipverjans og önnur viðmiðun sé ekki tæk, enda sé hið skráða lögheimili í sama bæjarfélagi og starfsstöð stefnanda þar sem skipverjinn starfaði. Akstur skipverjans frá Reykjavík til Akureyrar verði að teljast til einkaerinda sem falli ekki undir slysatryggingar almannatrygginga.

Stefnandi haldi því fram að skipverjinn hafi á slysdegi haft fasta búsetu og heimili í Fannafold 167 í Reykjavík. Hann telur að miða skuli við heimilisfangið í Reykjavík sem heimili skipverjans og því hafi hann verið á leið frá heimili sínu til vinnu í skilningi 27. gr. almannatryggingalaga þegar hann lenti í slysinu og falli þar með undir tryggingavernd slysatryggingarinnar. Þessu mótmælir stefndi alfarið.

Samkvæmt lögum nr. 73/1952 um tilkynningar aðsetursskipta sé hverjum manni skylt að tilkynna yfirvöldum um aðsetursskipti sín innan ákveðinna tímamarka. Þessar tilkynningar séu sendar þjóðskrá til skráningar á lögheimilum, sbr. 11. gr. laga um tilkynningar aðsetursskipta.

Fram komi í þjóðskrá, lögregluskýrslu og áverkavottorði vegna slyssins, að á slysdegi hafi heimili skipverja verið að Eyrarvegi 8 í Þórshöfn. Þá sé ágreiningslaust að lögheimili skipverja hafi verið skráð á Þórshöfn með vitund og vilja skipverja, af þar til bæru stjórnvaldi. Eins og fram komi hér að framan hafi það verið vilji löggjafans með setningu laga um lögheimili að koma í veg fyrir að menn hefðu skráð lögheimili á einum stað en fasta búsetu á öðrum. Skipverjanum hafi því verið skylt að tilkynna um aðsetursskipti ef föst búseta hans hafi ekki verið á þeim stað er hann hafði skráð lögheimili í þjóðskrá. Hafi svo verið lét skipverjinn hins vegar undir höfuð leggjast að tilkynna um slíkt. Verði að telja að allar röksemdir séu fyrir því að miðað verði við skráð lögheimili í þjóðskrá og skipverji verði að bera hallann af því að hafa ekki sinnt lögbundnum skyldum sínum um tilkynningu um aðsetursskipti. Skráning lögheimilis í þjóðskrá sé opinber skráning og sé ætlað að skapa meiri festu í skilgreiningu og ákvörðun lögheimilis. Gera verði þá kröfu að opinberir aðilar geti treyst skráningu lögheimilis í þjóðskrá. Ekki sé hægt að fallast á það að menn komist upp með að lögheimili verði skilgreint á þeim stað sem þeir ákveða hverju sinni eftir eigin hentisemi. Slíkt sé fallið til þess að skapa óvissu og grafi undan tilgangi laga um lögheimili nr. 21/1990 og ætlan löggjafans með setningu laganna.

Stefndi mótmælir staðhæfingu stefnanda um að lokamálsgrein 4. gr. laga um lögheimili eigi við í þessu tilviki. Í ákvæðinu segi m.a. að í þeim tilfellum sem ekki verði skorið úr um fasta búsetu manns skv. 2. og 3. mgr. 4. gr. laganna, skuli maðurinn sjálfur ákveða hvar lögheimili hans skuli vera. Ákvæði þetta eigi ekki við í máli þessu þar eð enginn ágreiningur sé um það hvert skráð lögheimili skipverjans var á slysdegi, þ.e. að Eyrarvegi 8 í Þórshöfn. Þar af leiðandi hafi engin þörf verið á að skera úr um fasta búsetu skipverjans sbr. lokamálsgrein 4. gr. laganna.

Þegar litið sé til opinberrar skráningar skipverja á lögheimili sínu og ákvæðis 27. gr. almannatryggingalaga þar sem talað sé um heimili og loks til 2. mgr. 12. gr. almannatryggingalaga, sbr. 1. gr. lögheimilislaga nr. 21/1990 beri að leggja til grundvallar að heimili skipverja á slysdegi í skilningi b-liðar 2. mgr. 27. gr. hafi verið á Þórshöfn. Af gögnum málsins leiðir að skipverji hafi ekki verið á leið frá heimili til vinnu er slysið varð og njóti því ekki tryggingarverndar slysatryggingar, sbr. IV. kafla almannatryggingalaga.

Úrskurðarnefnd almannatrygginga hafi vísað til þess í úrskurðum sínum að nefndin telji ætlan löggjafans með setningu ákvæðis 2. mgr. 27. gr. almannatryggingalaga hafa verið þá að tryggingavernd næði til þeirrar slysahættu sem fylgi þeim ferðum sem starfsmaður verði að takast á hendur til að sinna vinnunni. Við beitingu lagaákvæðis verði að áskilja nokkur tengsl við vinnu og framkvæmd hennar. Líkt og nefndin hafi bent á mæli þetta megininntak slysatryggingar almennt gegn því að beitt sé lögskýringarkostum sem leiði til rýmkunar gildissviðs tryggingarinnar fram yfir atvik er eigi sér stað í vinnutíma eða standi að öðru leyti í nánum tengslum við framkvæmd vinnu. Niðurstaða Hæstaréttar í dómi birtum í dómasafni réttarins árið 2003 á bls. 718 styðji þessa túlkun nefndarinnar að rýmkandi lögskýringu sé ekki beitt um gildissvið slysatryggingar samkvæmt almannatryggingalögum.

Af ofangreindu telur stefndi ljóst að slys það er skipverji stefnanda varð fyrir þann 3. janúar 2007 sé ekki bótaskylt samkvæmt ákvæðum laga nr. 100/2007 og beri því að sýkna stefnda af öllum kröfum stefnanda.

Varakrafa stefnda er studd þeim rökum að yrði talið að um bótaskylt slys væri að ræða sé krafa stefnanda í öllu falli of há. Reyndar sé fjárhæð kröfunnar lítt eða ekki rökstutt og hljóti að koma til skoðunar af hálfu dómsins að vísa henni frá ex officio.

Væri um bótaskylt slys að ræða bæri stefnda að greiða stefnanda full laun og aflahlut í allt að tvo mánuði, sbr. 2. mgr. 67. gr. laga nr. 100/2007. Stefndi leggur fram útreikning á bótarétti stefnanda er gilda myndi í þessu tilviki. Útreikningurinn geri ráð fyrir að greidd yrði fjárhæð sem svari til allra liða er koma fram á þrem launaseðlum fyrir tímabilið 1. janúar til 28. febrúar 2007. Af tímabili 1. mars til 24. mars 2007 beri að greiða fyrir tvo daga, þ.e. 1. og 2. mars. Hlutfallsleg fjárhæð vegna þeirra liða sem tilgreindir séu á launaseðli fyrir umrætt tímabil sé tilgreind á framlögðu skjali.

Samkvæmt 2. mgr. 1. gr. reglugerðar nr. 541/2002 um endurgreiðslu slysatrygginga á nauðsynlegum kostnaði vegna sjúkrahjálpar fari endurgreiðsla sjúkrakostnaðar fram gegn framvísun reikninga. Þar sem stefndi hafi ekki framvísað reikningum vegna sjúkrakostnaðar beri að synja kröfunni. Bent sé á að krafan sé órökstudd, sbr. 1. mgr. 80. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991 og beri einnig af þeim sökum að sýkna af henni.

Um málskostnað er vísað til 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991.

Niðurstaða

Svo sem fram er komið snýst mál þetta um kröfu stefnanda á hendur stefnda um endurgreiðslu slysalauna skipverja, F-kk-ef B-kk-ef, sem slasaðist í umferðarslysi 3. janúar 2007 á leið sinni frá Reykjavík til Akureyrar til vinnustaðar síns, skipsins Þorsteins-ÞH 360.

Um slysatryggingar almannatrygginga er fjallað í IV. kafla laga um almannatryggingar nr. 100/2007. Segir þar m.a. að launþegar séu slysatryggðir vegna slysa við vinnu. Samkvæmt b-lið 2. mgr. 27. gr. laganna telst maður vera við vinnu þegar hann er í serð í þágu atvinnurekstrar eða í nauðsynlegum ferðum til vinnu og frá, enda sé aðeins um að ræða ferðir sem farnar séu samdægurs milli vinnustaðar og heimilis eða matstaðar.

Samkvæmt 12. gr. laganna telst sá tryggður samkvæmt lögunum sem búsettur er hér á landi. Með búsetu er átt við lögheimili í skilningi lögheimilislaga.

Skipverjinn F-kk-nf B-kk-nf hefur lýst því yfir að hann hafi átt fasta búsetu að Fannafold 167, Reykjavík, undanfarin ár, og hann hafi sótt vinnu sína á skipum stefnanda frá heimili sínu í Reykjavík. Hann kveðst hafa skráð lögheimili sitt að Eyrarvegi 8, Þórshöfn, að beiðni sveitarstjórnar Þórshafnarhrepps, en í þá íbúð hefði hann ekki komið, enda um óíbúðarhæft hús að ræða.

Samkvæmt 1. mgr. 1. mgr. laga nr. 21/1990 um lögheimili er lögheimili manns sá staður þar sem hann hefur fasta búsetu. Maður telst hafa fasta búsetu á þeim stað þar sem hann hefur bækistöð sína, dvelst að jafnaði í tómstundum sínum, hefur heimilismuni sína og svefnstaður hans er þegar hann er ekki fjarverandi um stundarsakir vegna orlofs, vinnuferða, veikinda eða annarra hliðstæðra atvika. Því hefur ekki verið hnekkt að skipverjinn F-kk-nf B-kk-nf hafi haft fasta búsetu undanfarin ár að Fannafold 167, Reykjavík, þrátt fyrir skráð lögheimili að Eyrarvegi 8, Þórshöfn. Ákvæði laganna um lögheimili hafa verið skýrð svo, að lögheimili manns og raunverulegur dvalarstaður færu að jafnaði saman. Fyrir liggur samkvæmt gögnum máls að F-kk-nf B-kk-nf hefur ekki búið í húsnæðinu að Eyrarvegi 8, Þórshöfn, enda hefur það verið óíbúðarhæft árum saman. Verður því fallist á með stefnanda að föst búseta skipverjans og lögheimili í skilningi lögheimilislaga sé að Fannafold 167, Reykjavík. Er því fullnægt því skilyrði b-liðar 27. gr. laga nr. 100/2007 að skipverjinn hafi verið á ferð samdægurs milli heimilis og vinnustaðar þegar hann slasaðist, enda er ekki fallist á þá lögskýringu stefnda að með heimili í skilningi ákvæðisins sé átt við skráð lögheimili samkvæmt þjóðskrá. Vanræksla á tilkynningarskyldu samkvæmt lögum nr. 73/1952 breytir hér engu um. Slys það sem skipverji stefnanda varð fyrir þann 3. janúar 2007 er því bótaskylt samkvæmt ákvæðum laga um almannatryggingar nr. 100/2007. Á stefnandi því rétt á endurgreiðslu úr hendi stefnda.

Fallist er á fjárkröfu stefnanda í málinu, sem tekur til launa og aflahlutar úr 9 veiðiferðum skipverjans á tímabilinu 3. janúar 2008 til 28. febrúar 2008, einnig er fallist á endurgreiðslu vegna lækniskostnaðar samkvæmt framlögðum reikningum, alls 2.966.970 kr., auk dráttavaxta, eins og nánar greinir í dómsorði.

Þá ber að dæma stefnda til að greiða stefnanda málskostnað, sem telst hæfilega ákveðinn 400.000 kr.

E-kk-nf Ó-kk-nf héraðsdómari kvað upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð:

Stefndi, Tryggingastofnun ríkisins, greiði stefnanda, Hraðfrystistöð Þórshafnar hf., 2.966.970 kr., auk dráttarvaxta skv. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 16. maí 2007 til greiðsludags og 400.000 kr. í málskostnað.

E-kk-nf Ó-kk-nf