S-137/2005

Mál þetta, sem dómtekið var þann 18. apríl sl., er höfðað hér fyrir Héraðsdómi Norðurlands eystra með tveimur ákæruskjölum lögreglustjórans á Akureyri, á hendur X.

Með ákæruskjali útgefnu þann 8. júní 2005

„fyrir líkamsárás, með því að hafa aðfararnótt mánudagsins 2. ágúst 2004, við Landsbanka Íslands við Ráðhústorg á Akureyri, slegið [A], a.m.k. þrjú högg í andlitið, með þeim afleiðingum að hann féll í götuna, hlaut mar og yfirborðsáverka á andliti, mar og yfirborðsáverka á hné og mar á olnboga og framhandlegg.“

Með ákæruskjali útgefnu 29. nóvember

„fyrir líkamsárás, með því að hafa aðfararnótt sunnudagsins 1. ágúst 2004, við Ráðhústorg í miðbæ Akureyrar, ráðist að [B], og barið hann með einhvers konar áhaldi nokkrum sinnum í höfuðið og hendurnar er hann bar þær fyrir sig, með þeim afleiðingum að hann hlaut 3 sm. þverskurð framan til í höfuðleðri sem var nokkuð djúpur og tættur og sauma þurfti með 4 sporum, auk maráverka á handarbaki yfir svæði sem samsvarar miðhluta miðhandarbeina IV og V og yfir miðhandarfingurlið nr. II, auk þreifieymsla yfir neðanverðum framhandlegg.“

Eru brotin bæði talin varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20, 1981 og þess í báðum ákæruskjölum krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar.

Verjandi ákærða krefst vægustu refsingar sem lög leyfa fyrir brot samkvæmt ákæruskjali útgefnu þann 8. júní 2005 en sýknu og til vara vægustu refsingar sem lög leyfa fyrir brot samkvæmt ákæruskjali útgefnu 29. nóvember 2005. Þá krefst hann hæfilegra málsvarnarlauna sér til handa og þess að sakarkostnaður verði greiddur úr ríkissjóði.

I.

Ákærði kom fyrir dóminn þann 8. mars sl. og játaði brot sitt samkvæmt ákæruskjali útgefnu þann 8. júní 2005 eins og því er í ákæru lýst. Er játning hans í samræmi við gögn málsins og telst brotið nægjanlega sannað og varðar við tilgreind lagaákvæði í ákæruskjali. Að þessu virtu þykja efni til að leggja dóm á málið á grundvelli 125. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

II.

Samkvæmt rannsóknargögnum voru lögreglumenn á eftirlitsgöngu í miðbæ Akureyrar aðfararnótt 1. ágúst 2005 þegar þeir veittu athygli hópi ungmenna sem hafði safnast saman í kringum vitnið B, sem hélt um höfuð sér og var allblóðugur. Var hann með skurð á enni sem blæddi mikið úr og mjög aumur á hægri hendi og var handarbakið marið og mjög aumt viðkomu. Kvaðst B hafa verið á gangi í miðbænum ásamt fleirum, þegar maður, sem hann taldi heita X, hefði ráðist að honum fyrirvaralaust með flösku og barið hann niður. Hann hafi í kjölfarið fengið nokkur högg og spörk og reynt að bera hægri hönd fyrir sig til að verjast. Kvaðst B ekki þekkja X en hann hefði einnig ráðist á sig á tjaldsvæðinu á Akureyri 20. júní 2005 og hefði sá atburður verið færður í dagbók lögreglu. Var B færður á slysadeild FSA til aðhlynningar.

III.

Ákærði kom fyrir dóm þann 8. mars sl. og kvaðst neita sök og ekkert vita um málið. Ákærði mætti ekki við aðalmeðferð málsins þrátt fyrir leiðbeiningar dómara um að aðalmeðferð færi fram að honum fjarstöddum, hefði hann ekki lögmæt forföll.

Vitnið B kveðst hafa verið í bænum ásamt þremur vinum sínum. Allt í einu hafi komið að þeim þrír eða fjórir menn og ráðist á hann og einn vin hans. Einn mannanna, kallaður X, hafi lamið hann með einhverju í höfuðið og svo viti hann ekki meir fyrr en lögregla var komin að. Vitnið kveðst ekki hafa séð með hverju hann var laminn, svo mikið hafi blætt að hann hafi ekkert séð. Sauma hafi þurft nokkur spor í höfuð hans og hann hafi verið marinn og blár á höndum því hann hafi reynt að verjast höggunum. Höggin hafi dunið á vitninu í 3-4 mínútur og sparkað hafi verið í hann. Vitnið ber að X hafi a.m.k. byrjað þetta en hann hafi ekki séð hvort fleiri tóku þátt í barsmíðunum. Vitnið segir að nefndur X heiti X, og að hann sé um 190 sm. á hæð, frekar breiður og hafi á umræddum tíma verið með ljóst, stutt hár. Vitnið kveðst hafa lent í útistöðum við X einhverjum vikum áður, á tjaldsvæðinu á Akureyri. Þá hafi þeir verið að tala saman og maðurinn kýlt hann. Vitni að því hafi sagt honum hver þetta var. Sá atburður hafi verið tilkynntur lögreglu en ekki kærður.

Vitnið C ber að einhver leiðindi hafi orðið á tjaldsvæðinu kvöldið áður eða sama dag. Svo hafi hópur, líklega 5-6 strákar, ráðist að B í miðbænum umrætt kvöld. Vitnið kveðst ekki muna atvik vel, hann hafi verið nokkuð ölvaður og töluverður tími sé liðinn frá því þetta gerðist. Vitnið kveðst ekki þekkja árásarmennina. Einn hafi haft sig mest í frammi, maður um 185 sm. á hæð og með stutt, ljóst hár. Hann hafi verið með eitthvað barefli og slegið B ofan á höfuðið, framan til. Blætt hafi úr höfði B. Hann kveðst ekki hafa séð manninn slá B fleiri högg eða sparka í hann. Vitnið segir að vinur þess, sem slegið hafi B í þessu máli, hafi slegið vitnið og kveðst vitnið hafa því farið ásamt B á slysadeild. Vitnið kveðst ekki hafa séð vel hvað gerðist.

Vitnið D kveður ákærða vera bróður vinkonu sinnar. Hún kveður ákærða hafa farið með þeim í Sjallann umrætt kvöld. Hún kveðst ekki hafa fylgst með ákærða þar inni, hópurinn hafi tvístrast og hún farið heim á undan hópnum.

Vitnið E kveðst vera bróðir kærustu ákærða. Þeir hafi farið saman í Sjallann umrætt kvöld, líklega á milli kl. 11 og 12. Þeir hafi verið saman þar inni og farið saman út um kl. 3. Hann kveður ekki geta verið að ákærði hafi verið á Ráðhústorgi um kl. 2 því hann hafi þá verið í Sjallanum.

Vitnið F kveðst hafa verið á gangi á torginu á Akureyri ásamt B, C og F þegar að þeim hafi komið tveir menn og ráðist að B. Annar þeirra hafi kýlt B í andlitið, B hafi reynt að hlaupa í burtu en maðurinn hafi náð honum og kveðst vitnið ekki hafa séð nákvæmlega hvað gerðist svo. Vitnið kveðst hafa séð manninn koma höggum á höfuð B, sem hafi borið hendur fyrir sig. Vitnið kveður B rétt hafa náð að halda sér á fótum. Vitnið kveðst ekki hafa séð sparkað í B og ekki séð að maðurinn hefði barefli en áverkar á B hefðu bent til þess að hann hefði verið með eitthvað áhald. Vitnið kveðst ekki þekkja árásarmanninn en B hafi sagst vita hver hann væri. Maðurinn hafi verið ljóshærður og frekar stæltur. Vitnið segir manninn sem var með árásarmanninum hafa veist að C sem hafi hlotið áverka á höfði. Vitnið kveðst ekki þekkja þann mann heldur.

IV.

Ákærði hefur alfarið neitað sök að því er varðar ákæruskjal útgefið 29. nóvember 2005 og lýst því að honum sé ekkert um málið kunnugt. Hafa vitnin D og E borið að ákærið hafi umrætt kvöld farið með þeim í Sjallann og kvað vitnið E þá hafa farið í Sjallann á milli kl. 11 og 12, þeir hafi verið þar saman og orðið samferða heim um kl. 3. B varð fyrir umræddri árás um kl. 2 um nóttina. Vitnin C og F lýstu árásarmanninum sem háum, ljóshærðum og stuttklipptum en kváðust ekki vita hver hann væri. Vitnið F kvað B hafa sagst vita hver hann væri. Vitnið B kvað árásarmanninn heita X og vera háan, frekar breiðan, með ljóst, stutt hár. Hann kvaðst ekki þekkja hann en hafa lent í útistöðum við hann fyrr um sumarið og þá hafi vitni að því sagt honum hver maðurinn væri. Ákærði var ekki mættur í dóm við aðalmeðferð málsins. Vitnin B, C og F sáu ákærða heldur ekki við rannsókn málsins til að bera kennsl á hann og var þeim ekki sýnd mynd af ákærða í því skyni. Samkvæmt ofanskráðu er vitnið B einn til frásagnar af því að ákærði hafi átt í hlut. Að öllu ofangreindu virtu þykir óvarlegt gegn neitun ákærða að telja sannað að hann hafi ráðist á B umrætt sinn og verður hann því sýknaður af broti samkvæmt þessari ákæru, sbr. 45. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

V.

Samkvæmt vottorði sakaskrár ríkisins hefur ákærði fjórum sinnum verið dæmdur til greiðslu sektar fyrir umferðarlagabrot. Hinn 17. janúar 2003 var hann dæmdur fyrir þjófnað og tilraun til þjófnaðar og var ákvörðun um refsingu frestað skilorðsbundið í 2 ár. Þann 28. apríl 2004 var hann dæmdur í 60 daga fangelsi, skilorðsbundið í 2 ár fyrir þjófnað og að aka sviptur ökuréttindum. Með broti því sem ákærði er nú dæmdur fyrir hefur hann rofið skilorð dómsins frá 28. apríl 2004. Með vísan til 60. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 ber að taka þann dóm upp og dæma hann með í máli þessu og ákvarða ákærða refsingu í einu lagi að teknu tilliti til 77. gr. hegningarlaganna. Þykir refsing hans nú hæfilega ákveðin fangelsi í 4 mánuði. Með vísan til þess að ákærði hefur ekki áður verið dæmdur fyrir ofbeldisbrot og skýlausrar játningar hans þykir mega fresta fullnustu 2 mánaða af refsingunni og skal sá hluti hennar falla niður að liðnum 3 árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Með vísan til 165. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála ber að dæma ákærða til að greiða sakarkostnað vegna hins fyrra máls, sem samkvæmt yfirliti ákæruvaldsins nemur kr. 22.548- sem er kostnaður vegna læknisvottorðs.

Ákærði hefur frá upphafi játað verknað þann sem hann er nú dæmdur sekur fyrir og er síðari ákæran, sem ákærði er sýknaður af, ástæða þess að hann hélt uppi vörnum. Þykir því rétt, með vísan til 165. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála, að sakarkostnaður vegna þeirrar ákæru, sem samkvæmt yfirliti ákæruvaldsins nemur kr. 15.000-, sem er kostnaður vegna læknisvottorðs, greiðist úr ríkissjóði ásamt málsvarnarlaunum skipaðs verjanda hans, A-kk-ef S-kk-ef hdl., sem þykja hæfilega ákveðin kr. 140.000- að teknu tilliti til virðisaukaskatts, sem er innifalinn í fjárhæðinni.

Dóminn kveður upp F-kk-nf Ó-kk-nf dómstjóri.

D Ó M S O R Ð :

Ákærði, X, sæti fangelsi í 4 mánuði, en fresta skal fullnustu 2 mánaða af refsingunni og sá hluti hennar falla niður að liðnum 3 árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði kr. 22.548- í sakarkostnað.

Annar sakarkostnaður, kr. 155.000- greiðist úr ríkissjóði þ.m.t. málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, A-kk-ef S-kk-ef hdl. kr. 140.000-og er virðisaukaskattur innifalinn.