E-6695/2007

Mál þetta, sem dómtekið var 6. maí sl., er höfðað með stefnu sem birt var stefnda 25. september 2007.

Stefnandi er Héðinn hf., Stórási 4-6, Garðabæ, en stefndi er Verkstofan ehf., Bolholti 6, Reykjavík, og er fyrirsvarsmanni félagsins, A-kk-þgf P-kk-þgf G-kk-þgf, stefnt fyrir þess hönd.

Stefnandi krefst þess að stefndi verði dæmdur til greiðslu skuldar að fjárhæð 606.410 krónur, ásamt dráttarvöxtum af þeirri fjárhæð frá 15. maí 2007 til greiðsludags, en að frádreginni innborgun stefnda 28. ágúst 2007 að fjárhæð 606.410 krónur, sem dregst frá skuldinni miðað við stöðu hennar á innborgunardegi. Þá er krafist málskostnaðar samkvæmt mati dómsins.

Stefndi krefst sýknu og máskostnaðar úr hendi stefnanda.

Málsatvik og málsástæður

Samkvæmt stefnu er skuld þessi vegna viðskipta stefnda við stefnanda, en stefnandi rekur málmsmiðju og veitir ýmsa þjónustu því tengda. Krafan er byggð á framlögðum reikningi, sem dagsettur er 25. apríl 2007, vegna sölu stefnanda á fjórum fulningahurðum og jafn mörgum bílskúrshurðaopnurum til stefnda, alls að fjárhæð 606.410 krónur. Gjalddagi reiknings var 15. maí 2007.

Stefndi greiddi 606.410 krónur inn á kröfu stefnanda 28. ágúst 2007 og var innborgun hans ráðstafað til greiðslu áfallins vanskilakostnaðar, þá til greiðslu vaxta og að lokum til lækkunar höfuðstóls. Dregst innborgunin frá skuldinni miðað við stöðu hennar á innborgunardegi. Krafa stefnanda byggist á því að stefndi hafi ekki greitt eftirstöðvar skuldarinnar, þrátt fyrir innheimtutilraunir, og því sé honum nauðsyn að höfða mál þetta.

Til stuðnings kröfum sínum vísar stefnandi til reglna samninga- og kröfuréttar um loforð og efndir fjárskuldbindinga. Vaxtakrafa hans styðst við reglur III. kafla laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 og málskostnaðarkrafa við 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Um varnarþing er vísað til 36. gr. laga nr. 91/1991.

Stefndi byggir á því að stefnandi hafi gert mistök með því að senda umræddan reikning til innheimtu. Eftir afhendingu varanna hafi fyrirsvarsmaður stefnda átt viðræður við starfsmann stefnanda, Á-kk-þf að nafni, og hafi verið um það rætt að stefndi greiddi reikninginn þegar greiðslur bærust frá viðskiptabanka stefnda. Hafi það verið auðsótt mál. Eftir það hafi fyrirsvarsmaður stefnda farið í sumarleyfi og telur stefndi að einhverjir hnökrar hafi þá komið upp í samskiptum aðila.

Í greinargerð stefnda kemur fram að eftir að krafa barst honum, m.a. um greiðslu málskostnaðar, hafi hann sett sig í samband við Á-kk-þf, fyrrnefndan starfsmann stefnanda, og hafi sá talið að mistök hafi orðið. Hafi Á-kk-nf boðist til fella niður allan sinn kostnað vegna málsins, en ekki gæti hann fellt niður málskostnaðinn. Hafnar stefndi greiðslu málskostnaðarins og telur að hann sé úrlausnarefni milli stefnanda og lögfræðiþjónustu hans, en sér óviðkomandi.

Við aðalmeðferð málsins gaf skýrslu fyrir dóminum S-kvk-nf H-kvk-nf S-kvk-nf, fjárreiðustjóri stefnanda. Hún kvaðst hafa sent stefnda innheimtubréf vegna umrædds reiknings í byrjun júní á síðasta ári, en engin viðbrögð fengið. Hafi hún þá snúið sér til Á-kk-ef, yfirmanns í hurðadeild fyrirtækisins, og spurt hvort bíða ætti með innheimtu reikningsins. Hafi hann svarað því neitandi, en þó ákveðið að hringja í fyrirsvarsmann stefnda, A-kk-þf P-kk-þf G-kk-þf. Hafi það orðið að samkomulagi milli Á-kk-ef og A-kk-ef P-kk-ef að bíða skyldi með frekari innheimtu til mánaðamóta júní/júlí og hafi Á-kk-nf jafnframt sent honum upplýsingar um reikningsnúmer stefnanda. Þar sem ekkert hafi bólað á greiðslu frá stefnda eftir mánaðamótin kvaðst hún hafa sent stefnda greiðsluáskorun, þar sem tekið var fram að krafan yrði send í lögfræðiinnheitu að liðnum 7 dögum. Þar sem engin viðbrögð hafi orðið við greiðsluáskoruninni 19. júlí hafi hún ákveðið að hringja í A-kk-þf P-kk-þf og hafi hann þá sagt henni að hann væri í sumarleyfi og greiddi stefndi ekki reikninga á meðan, en bauð henni að ræða við bókara stefnda. Hafi hún hringt þangað og verið tjáð að vænta mætti greiðslu um mánaðamót júlí/ágúst. Kvaðst hún hafa lokið samtalinu með því að segja að ef reikningurinn yrði ekki greiddur um mánaðamót, yrði hann sendur til innheimtu. Þar sem reikningurinn hafði ekki verið greiddur 9. ágúst hafi hún sent hann til lögfræðiinnheimtu. Nokkru síðar hafi A-kk-nf P-kk-nf hringt og sagst vilja greiða reikninginn, en honum hafi þá verið tjáð að reikningurinn væri í lögfræðiinnheimtu. Fáum dögum síðar hafi höfuðstóll reikningsins verið greiddur inn á reikning stefnanda.

Vitnið kvaðst minnast þess að hafa átt samtal við fyrirsvarsmann stefnda um eða eftir miðjan september á síðasta ári, þar sem hún samþykkti að falla frá dráttarvöxtum kröfunnar. Hins vegar hafi hún gert honum ljóst að hann yrði sjálfur að greiða áfallinn lögfræðikostnað. Hafi A-kk-nf P-kk-nf verið ósáttur við þau svör. Engu að síður hafi hann í lok september boðist til að greiða 50.000 krónur til að ljúka málinu. Hafi hún svarað honum á sama veg og áður, að hún gæti fellt niður dráttarvexti, en hann yrði að greiða lögfræðikostnaðinn. Sérstaklega aðspurð sagði vitnið að boð stefnanda um niðurfellingu dráttarvaxta stæði ekki lengur.

Niðurstaða

Í máli þessu er enginn ágreiningur um þann reikning stefnanda, sem er tilefni þessarar málssóknar, að fjárhæð 606.410 krónur. Jafnframt liggur fyrir að stefndi greiddi þá fjárhæð inn á reikning stefnanda 28. ágúst 2007 og taldi sig þar með hafa lokið þeim viðskiptum sem lágu að baki reikningsfjárhæðinni. Ágreiningur aðila lýtur eingöngu að því hvort stefnda beri að greiða dráttarvexti af reikningsfjárhæðinni og lögfræðikostnað vegna innheimtu kröfunnar.

Af gögnum málsins og framburði vitnis er ljóst að krafan í máli þessu var send til lögfræðiinnheimtu tæpum þremur mánuðum eftir gjalddaga. Hafði stefnda þá, bæði bréflega og munnlega, verið tjáð að krafan yrði send til innheimtu, yrði hún ekki greidd á umsömdum tíma. Stefndi greiddi reikningsfjárhæðina inn á reikning stefnanda 28. ágúst 2007, þótt honum væri þá fullkunnugt um að krafan væri í lögfræðiinnheimtu og á hana hefðu bæði fallið dráttarvextir og innheimtukostnaður. Stefnda var síðar boðið að stefnandi félli frá dráttarvöxtum af kröfunni, en málskostnað yrði hann sjálfur að greiða. Stefndi hefur viðurkennt að samskipti aðila hafi verið á þann veg, en telur að mistök hafi valdið því að krafan var sett í innheimtu. Hann hefur þó ekki fært fram neinar sönnur fyrir þeirri staðhæfingu sinni og verður látinn bera hallann af því.

Í stefnu gerir stefnandi kröfu um að stefndi greiði, auk áðurnefndrar reikningsfjárhæðar, dráttarvexti af fjárhæðinni frá 15. maí 2007 til greiðsludags. Í dráttarvaxtakröfu hans er hvorki tilgreindur vaxtafótur né vísað til viðeigandi lagaákvæða, kröfunni til stuðnings. Samkvæmt d. lið 80. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála, skal í stefnu greina svo glöggt sem verða má dómkröfur, þar á meðal um vexti. Þar sem verulegur misbrestur er á að krafa stefnanda um dráttarvexti fullnægi skilyrðum ákvæðisins, svo og með vísan til dóms Hæstaréttar 18. mars 2008 í máli nr. 207/2007, verður ekki hjá því komist að vísa frá dómi kröfu stefnanda um dráttarvexti af stefnufjárhæðinni. Að fenginni þeirri niðurstöðu þykir ekki ástæða til að dæma stefnda til greiðslu stefnufjárhæðarinnar, þar sem hann hefur þegar innt þá greiðslu af hendi. Verður hann því aðeins dæmdur til greiðslu málskostnaðar, sem ákveðst hæfilegur 100.000 krónur.

I-kk-nf E-kk-nf héraðsdómari kvað upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð:

Kröfu stefnanda, Héðins hf., á hendur stefnda, Verkstofunni ehf., um dráttarvexti er vísað frá dómi.

Stefndi greiði stefnanda 100.000 krónur í málskostnað.

I-kk-nf E-kk-nf