E-3230/2011

Mál þetta, sem dómtekið var 24. janúar sl., er höfðað með stefnu birtri 17. ágúst 2011 af M-x-x P-x-x J-x-x, Laugavegi 143, Reykjavík, á hendur Eyjabergi ehf., Eyjum II, Mosfellsbæ.

Dómkröfur stefnanda eru þær, að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnanda skuld að fjárhæð 1.019.156 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga 38/2001, um vexti og verðtryggingu, af 7.453 krónum frá 1. júní 2010 til 1. ágúst sama ár, af 154.281 krónu frá þeim degi til 1. september sama ár, af 451.124 krónum frá þeim degi til 1. október sama ár, af 723.855 krónum frá þeim degi til 1. nóvember sama ár, af 1.019.156 krónum frá þeim degi til greiðsludags.

Þá er krafist málskostnaðar samkvæmt málskostnaðarreikningi og virðisaukaskatts af málflutningsþóknun.

Í greinargerð gerir stefndi þá kröfu að hann verði sýknaður af öllum kröfum stefnanda. Þá er krafist málskostnaðar að skaðlausu en til vara að málskostnaður falli niður milli aðila.

Undir rekstri málsins var upplýst að bú Eyjabergs ehf. var tekið til gjaldþrotaskipta með úrskurði Héraðsdóms Reykjavíkur hinn 9. nóvember 2011 og var aðild málsins þá breytt því til samræmis. Tók skipaður skiptastjóri þrotabúsins þá við rekstri máls þessa. Þingsókn féll niður af hálfu stefnda í þinghaldi 24. janúar 2011 og krafðist stefnandi þá dómtöku málsins og var málið dómtekið sama dag eins og áður er rakið.

I.

Í stefnu er málavöxtum lýst þannig að stefnandi hafi starfað sem landbúnaðarverkamaður hjá stefnda frá janúar til október 2010. Gerður hafi verið við stefnanda skriflegur ráðningarsamningur, dagsettur 30. janúar 2010, þar sem mánaðarlaun voru tilgreind 165.000 krónur og fastur bónus 25.000 krónur. Hins vegar hafi mánaðarlaun stefnanda samkvæmt launseðlum aðeins numið 180.000 krónum, óháð vinnutíma hans. Umsaminn vinnutími stefnanda hafi verið frá kl. 7:45 til kl. 19 alla daga vikunnar fyrir utan frí aðrar hverja viku frá föstudegi til og með mánudags. Þar sem stefnandi hafi verið ósáttur við launakjör sín, hafi hann ítrekað óskað eftir því við forsvarsmann stefnda að þau yrðu endurskoðuð en án árangurs. Í kjölfar starfsloka stefnanda hjá stefnda hafi stefnandi leitað til Eflingar-stéttarfélags, m.a. vegna þess að hann hefði ekki fengið alla launaseðla sína afhenta. Með bréfi Eflingar-stéttarfélags, dagsettu 13. október 2010, hafi verið skorað á stefnda að afhenda launaseðlana sem í kjölfarið bárust stéttarfélaginu. Eftir að stéttarfélagið hafði farið yfir launaseðla stefnanda, hafi það gert ýmsar athugasemdir við launagreiðslur stefnda í bréfi, dagsettu 28. október 2010. Hafi í bréfinu m.a. verið gerð krafa um leiðréttingu á launum stefnanda miðað við þau gögn sem stéttarfélagið hafði undir höndum. Svarbréf stefnda, dagsett 8. nóvember 2010, hafi borist stéttarfélaginu þar sem fram kom að ekki væri fallist á kröfu stefnanda fyrir utan orlofs- og desemberuppbætur. Hafi stefndi gert grein fyrir umsömdum vinnutíma stefnanda, lengd vinnudags og matar- og kaffitíma.

Með bréfi Eflingar-stéttarfélags, dagsettu 10. desember 2010, hafi kröfunni verið breytt í samræmi við umsaminn vinnutíma samkvæmt stefnda. Jafnframt hafi verið bent á þær reglur, sem gildi um vinnutíma og matar- og kaffitíma samkvæmt kjarasamningum. Í svarbréfi stefnda, dagsettu 21. janúar 2011, hafi kröfunni enn verið hafnað og því haldið fram að stefnandi hefði farið illa með skepnur stefnda og stolið frá honum. Bréfið hafi verið borið undir stefnanda, sem hafi alfarið hafnað ásökununum, eins og fram komi í bréfi Eflingar-stéttarfélags frá 3. febrúar 2011. Stefndi hafi svarað síðastnefndu bréfi með tölvupósti sama dag, þar sem fram komi athugasemdir sem varði kröfu stefnanda ekki nema að takmörkuðu leyti.

Í ljósi þess að stefndi hafnaði kröfunni alfarið, hafi hún verið afhent lögmanni stéttarfélagsins til frekari innheimtu og hafi innheimtubréf verið sent stefnda hinn 25. febrúar 2011. Engin viðbrögð hafi fengist við bréfinu og hafi lögmaður stefnanda því sent stefnda bréf, dagsett 31. maí 2011, þar sem óskað hafi verið eftir viðræðum við stefnda um kröfuna. Engin viðbrögð hafi borist frá stefnda og hafi stefnandi því ekki átt annarra kosta völ en að stefna máli þessu fyrir dóm.

Í greinargerð er málavöxtum lýst þannig að stefnandi hafi verið ráðinn sem landbúnaðarverkamaður að Eyjum II í Kjós og hafi það verið hlutverk stefnanda, ásamt öðrum starfsmanni, að sinna mjöltum og gjöf í fjósi. Gegningar í fjósi taki að jafnaði 2 ½ til 3 klukkustundir hverju sinni og taki þær því sjaldnast lengri tíma en sex klukkustundir á degi hverjum. Yfir sumartímann taki gegningar að jafnaði töluvert skemmri tíma, eða um tvær klukkustundir í senn. Stefnandi hafi nær engum öðrum verkum sinnt en ef þau voru meiri en einhver minni háttar viðvik, hafi hann fengið sérstaklega greitt fyrir það.

Þeir starfsmenn, sem starfað hafi hjá stefnda við þessi verk, hafi alltaf haft frjálsan vinnutíma, svo lengi sem mjöltum og gegningum var sinnt. Að öðru leyti hafi starfsmenn haft rúman frí- og hvíldartíma yfir daginn. Þá hafi starfsmönnum verið gefið leyfi (á launum) til þess að fara í bæjarferðir til innkaupa þegar þurfti og einnig hafi þeim verið gert kleift að fá aukið frí, svo lengi sem þeir sinntu sínum störfum.

Stefndi kveðst hafa samið munnlega við stefnanda og annan starfsmann um að afnot af húsnæði með hita og rafmagni, auk bifreiðar, yrðu metin til launa, sem næmi alls 100.000 krónum. Jafnframt hafi stefndi keypt nýtt sjónvarp og áskrift að erlendum áskriftarstöðvum þar sem stefnandi vildi sjá dagskrárefni frá heimalandi sínu. Hins vegar hafi stefnandi gert tilraunir til að fá launin sín greidd „undir borðið“ og þá sé hann grunaður um að hafa farið illa með tvær kýr í eigu stefnda, auk þess að taka ýmsa lausafjármuni ófrjálsri hendi.

II.

Stefnandi kveðst í máli þessu gera kröfu um greiðslu vangreiddra launa og orlofs á tímabilinu janúar til október 2010, auk greiðslu uppbóta. Byggi krafan á ákvæðum laga, kjarasamningi milli Starfsgreinasambands Íslands og Bændasamtaka Íslands um kaup og kjör starfsmanna, sem vinna almenn landbúnaðarstörf á bændabýlum, og kjarasamningi milli Starfsgreinasambands Íslands og Samtaka atvinnulífsins, sem sé þeim samningi til fyllingar, launaseðlum og umsömdum vinnutíma stefnanda.

Gerð sé krafa um greiðslu vangreiddra launa á öllum starfstíma stefnanda hjá stefnda. Byggi krafan á þeirri meginreglu vinnuréttarins að vinnuveitanda sé skylt að greiða starfsmanni sínum laun fyrir alla þá vinnu sem hann innir af hendi. Samkvæmt launaseðlum stefnanda hafi mánaðarlaun hans ávallt verið þau sömu, óháð vinnutíma hans. Miðað við umsaminn vinnutíma stefnanda, að teknu tilliti til 1,5 klst. matartíma, hafi hann átt að fá greitt fyrir 8 klst. í dagvinnu og 1,75 klst. í yfirvinnu á virkum dögum og fyrir 9.75 klst. í helgarvinnu. Stefndi hafi m.a. hafnað kröfunni með þeim rökum að umsaminn vinnutími stefnanda hafi verið mun styttri en krafa stefnanda byggi á.

Samkvæmt 2. gr. framangreinds kjarasamnings skuli dagvinna starfsmanns unnin með samfelldri vinnuskipan á degi hverjum. Í sérstökum tilfellum sé heimilt að semja um rofinn vinnutíma ef skipulag búreksturs krefjist þess, sbr. ákvæði 2. mgr. 12. gr. samningsins. Samkvæmt 2. mgr. 12. gr. skuli koma fram í ráðningarsamningi ef sérstaklega sé samið um vinnutíma samkvæmt 2. gr. Þannig skuli í ráðningarsamningi tilgreint og útfært sérstaklega ef skipulag búreksturs krefst þess að samið sé um rofinn vinnutíma. Í fyrirliggjandi ráðningarsamningi, dagsettum 30. janúar 2010, sé ekki kveðið á um rofinn vinnutíma og hafi stefnandi því átt að fá greidd laun í samræmi við samfelldan vinnutíma frá kl. 7:45 til kl. 19:00.

Þá hafi stefndi haldið því fram að ýmis hlunnindi hafi verið hluti af kjörum stefnanda sem beri að meta til launa. Af hálfu stefnanda sé á því byggt að afnot þessi hafi verið endurgjaldslaus. Samkvæmt ákvæði 3. mgr. 9. gr. í gildandi kjarasamningi skuli semja um endurgjald fyrir húsnæði í ráðningarsamningi og eigi að draga þann kostnað frá útborguðum launum. Í framangreindum ráðningarsamningi komi fram að húsnæðið sé endurgjaldslaust og sé stefnda því ekki heimilt að meta húsnæðið til launa. Stefnandi bendir sérstaklega á að á launaseðlum stefnanda sé hvergi að finna frádrátt vegna afnota af húsnæði og eigi það sama við um innbú og afnot bifreiðar. Telji stefndi sig eiga kröfu um greiðslu vegna ofangreinds, sé það sjálfstæð krafa óháð launakröfu stefnanda. Með vísan til 1. gr. laga nr. 28/1930, um greiðslu verkkaups, megi ekki greiða verkkaup með skuldajöfnuði, nema um það hafi áður verið samið sérstaklega.

Samkvæmt 2. gr. í gildandi kjarasamningi hafi launakjör stefnanda átt að miðast við 10. launaflokk í launatöflu Starfsgreinasambands Íslands og Samtaka atvinnulífsins. Við mat á starfsaldri til launa teljist 22 ára aldur jafngilda eins árs starfi í starfsgrein. Fyrir tímabilið janúar til maí 2010 hafi laun stefnanda átt að nema 969,25 krónum í dagvinnu og 1.744,68 krónum í yfirvinnu. Frá 1. júní 2010 hafi laun stefnanda átt að vera 1.006,75 krónur í dagvinnu og 1.812,18 krónur í yfirvinnu. Af framangreindu sé ljóst að umsamin launakjör stefnanda hafi verið langt undir þeim lágmarkskjörum sem framangreindur kjarasamningur kveður á um. Samkvæmt 1. gr. laga nr. 55/1980, um starfskjör launafólks o.fl., séu laun og önnur starfskjör, sem aðildarsamtök vinnumarkaðarins semja um, lágmarkskjör og séu samningar einstakra launamanna og atvinnurekanda um lakari kjör en hinir almennu kjarasamningar segja til um ógildir.

Miðað við umsaminn vinnutíma stefnanda hafi hann unnið samtals í 1.120 dagvinnustundir og 662,5 yfirvinnustundir hjá stefnda og margfaldist þessi tímafjöldi með kjarasamningsbundnu tímakaupi stefnanda. Samtals sé krafa stefnanda að fjárhæð 2.286.172 krónur. Til frádráttar kröfunni komi brúttólaun samkvæmt réttum launaseðlum fyrir apríl til október 2010, samtals að fjárhæð 1.507.200 krónur. Við útreikning kröfunnar hafi greiðslunum verið ráðstafað upp í vangoldin laun fyrir tímabilið janúar til júní 2010 og sem innáborgun inn á laun fyrir júlímánuð 2010. Samtals sé krafa stefnanda um vangoldin laun að fjárhæð 778.972 krónur.

Kröfu um greiðslu orlofs á öll vangreidd laun byggir stefnandi á ákvæðum laga um orlof nr. 30/1987 og 5. gr. gildandi kjarasamnings. Samkvæmt 1. gr. orlofslaganna eigi allir þeir, sem starfa í þjónustu annarra gegn launum, rétt á orlofi og orlofslaunum. Samkvæmt 7. grein reiknist orlofslaun að lágmarki 10,17% af heildarlaunum og samkvæmt 8. gr. laganna skuli vinnuveitandi við lok ráðningartíma greiða launþega öll áunnin orlofslaun. Heildarlaun stefnanda hafi átt að vera 2.286.172 krónur og 10,17% orlof af þeirri fjárhæð nemi 232.504 krónum. Til frádráttar kröfunni komi orlofsuppgjör samkvæmt launaseðli, dagsettum 15. október 2010, að fjárhæð 50.400 krónur.

Samkvæmt 3. gr. gildandi kjarasamnings hafi stefnandi átt rétt á greiðslu orlofsuppbóta vegna orlofsáranna 2009-2010 og 2010-2011. Upphæð uppbótanna vegna beggja orlofsáranna hafi verið 25.800 krónur miðað við fullt starf.

Uppbótin greiðist hinn 1. júní miðað við starfshlutfall og starfstíma á orlofsárinu öllum starfsmönnum, sem verið hafi samfellt í starfi hjá atvinnurekanda í 12 vikur á síðustu 12 mánuðum miðað við 30. apríl eða eru í starfi fyrstu viku í maí. Orlofsuppbót innifeli orlof, sé föst tala og taki ekki breytingum samkvæmt öðrum ákvæðum. Áunna orlofsuppbót skuli gera upp samhliða starfslokum verði þau fyrir gjalddaga uppbótarinnar. Við útreikning uppbótanna sé miðað við að fullt starf séu 45 vikur og að stefnandi hafi starfað 13 vikur á orlofsárinu 2009-2010 og 23 vikur á orlofsárinu 2010-2011.

Samkvæmt 3. gr. gildandi kjarasamnings hafi stefnandi átt rétt á greiðslu desemberuppbótar vegna ársins 2010 og nemi upphæð uppbótarinnar 46.800 krónum miðað við fullt starf. Uppbótina skuli greiða eigi síðar en 15. desember ár hvert, miðað við starfshlutfall og starfstíma, öllum starfsmönnum, sem verið hafi samfellt í starfi hjá atvinnurekanda í 12 vikur á síðustu 12 mánuðum eða eru í starfi fyrstu viku í desember. Heimilt sé með samkomulagi við starfsmann að ákveða að uppgjörstímabil sé frá 1. desember til 30. nóvember ár hvert í stað almanaksárs. Desemberuppbót innifeli orlof, sé föst tala og taki ekki breytingum samkvæmt öðrum ákvæðum. Áunna desemberuppbót skuli gera upp samhliða starfslokum verði þau fyrir gjalddaga uppbótarinnar. Við útreikning uppbótarinnar sé miðað við að fullt starf séu 45 vikur og að stefnandi hafi starfað 36 vikur á árinu 2010 hjá stefnda.

Stefnandi kveður kröfu sína sundurliðast þannig:

Vangreidd laun

Júlí 2010

Dagvinna 144 klst. * 1.006,75 kr. kr. 144.972,-

Yfirvinna 80,25 klst. * 1.812,18 kr. kr. 145.427,-

Samtals kr. 290.399,-

Áður greitt kr. 143.571,-

Samtals kr. 146.828,-

Ágúst 2010

Dagvinna 136 klst. * 1.006,75 kr. kr. 296.843,-

Yfirvinna 88,25 klst. * 1.812,18 kr. kr. 159.925,-

Samtals kr. 296.843,-

September 2010

Dagvinna 144 klst. * 1.006,75 kr. kr. 144.972,-

Yfirvinna 70,5 klst. * 1.812,18 kr. kr. 127.759,-

Samtals kr. 272.731,-

Október 2010

Dagvinna 32 klst. * 1.006,75 kr. kr. 32.216,-

Yfirvinna 16,75 klst. * 1.812,18 kr. kr. 30.354,-

Samtals kr. 62.570,-

Samtals kr. 778.972,-

Vangreitt orlof

Heildarlaun

2.286.172 kr. * 10,17% kr. 232.504,-

Áður greitt kr. 50.400,-

Samtals kr. 182.104,-

Orlofsuppbót

2009-2010

25.800 kr. / 45 vikur * 13 vikur kr. 7.453,-

2010-2011

25.800 kr. / 45 vikur * 23 vikur kr. 13.187,-

Samtals kr. 20.640,-

Desemberuppbót

46.800 kr. / 45 vikur * 36 vikur kr. 37.440,-

Samtals vangreidd laun kr. 1.019.156,-

Skuldin hafi ekki fengist greidd þrátt fyrir innheimtutilraunir og sé því nauðsynlegt að höfða mál til greiðslu hennar.

Stefnandi hafi verið félagsmaður í Eflingu-stéttarfélagi á því tímabili er krafa hans stofnaðist. Vísað sé til meginreglu vinnu-, kröfu- og samningaréttar um að laun beri að greiða í samræmi við umsamda launataxta samkvæmt gildandi ráðningar- og/eða kjarasamningi. Vísast um réttindi hans aðallega til 1., 2., 3., 5., 9. og 12. gr. gildandi kjarasamnings. Jafnframt er vísað til laga 55/1980, um starfskjör launafólks o.fl., aðallega 1. gr., laga 28/1930, um greiðslu verkkaups, laga 30/1987, um orlof, aðallega 1., 7., og 8. gr. og laga 19/1979, um rétt launafólks til uppsagnarfrests o.fl. Byggt er á því að stefndi hafi vanefnt bindandi ráðningarsamning við stefnanda með því að greiða ekki umsamin laun og uppfylla ekki aðrar samningsskyldur sínar. Samkvæmt framangreindum réttarheimildum og samningum sé greiðsluskylda stefnda ótvíræð. Um sönnun er jafnframt vísað til stjórnunarréttar stefnda og þess að hann er bókhaldsskyldur að lögum.

Kröfur um dráttarvexti, þ.m.t. vaxtavexti, styður stefnandi við reglur III. og V. kafla laga 38/2001, um vexti og verðtryggingu. Krafan um málskostnað styðst við XXI. kafla laga 91/1991, um meðferð einkamála. Krafa um virðisaukaskatt af málflutningsþóknun er reist á lögum númer 50/1988. Stefnandi sé ekki virðisaukaskattskyldur og beri honum því nauðsyn til að fá dóm fyrir skatti þessum úr hendi stefnda. Varðandi varnarþing vísast til 33. gr. laga nr. 91/1991.

III.

Stefndi byggir sýknukröfu sína á þeirri málsástæðu að hann hafi greitt stefnanda allar þær greiðslur, sem honum bar, og að öll laun og launatengd gjöld hafi verið gerð upp gagnvart stefnanda.

Samkvæmt ráðningarsamningi aðila hafi aldrei verið samið sérstaklega um vinnutíma en tekið fram að fastur bónus væri á launagreiðslum. Ekki hafi verið greitt sérstaklega fyrir yfirvinnu en þegar samningurinn var gerður, hafi verið með öllu óljóst hvort stefnandi þyrfti að vinna yfirvinnu.

Stefnandi og stefndu hafi í kjölfar hins skriflega ráðningarsamnings gert með sér samning um að vinnuskipan yrði ekki unnin í samfellu og um að laun yrðu að hluta til greidd með öðru en peningum. Úr hafi orðið að unnið var frá u.þ.b. 7:30 til 10:30 við morgunverk í fjósi en seinni part dags myndi stefnandi gefa og sjá um þá gripi, sem voru ekki í fjósi, og ljúka síðan deginum með kvöldverkum. Hinn raunverulegi vinnutími hafi því verið í mesta lagi um 7-8 klukkustundir á degi hverjum, að meðtöldum ríflegum kaffihléum og matarpásum.

Stefndi hafnar því sem röngu, sem fram kemur í stefnu, að vinnutími hafi verið eða átt að vera 9,75 klukkustundir á degi hverjum. Sé það því rangt að stefnandi eigi inni ógreidd laun hjá stefnda, enda hafi hann nú þegar fengið greitt fyrir alla þá vinnu sem hann innti af hendi fyrir stefnda. Með munnlegum samningi sín á milli hafi aðilar ákveðið að um rofinn vinnutíma væri að ræða, líkt og var hjá öðrum starfsmanni stefnda. Sé hér sérstaklega vísað til yfirlýsingar A-kk-ef M-x-x, sem einnig hafi starfað hjá stefnda og notið sambærilegra kjara.

Til viðbótar þeim fjármunum, sem greiddir hafi verið stefnanda fyrir vinnuna, hafi hann fengið húsnæði sem hluta af launakjörum og hafi um samist með aðilum að húsnæðið yrði metið sem greiðsla upp á 65.000 krónur, auk rafmagns og hita á 10.000 krónur. Þessu til viðbótar hafi stefnandi fengið aðgang að bifreið og hafi aðilar verið sammála um að það yrði metið sem ígildi 25.000 króna launa. Hafi því hér í raun verið um að ræða laun að fjárhæð 100.000 krónur á mánuði en ótalin séu ýmis önnur hlunnindi sem stefnandi hafi notið. Af öllu framansögðu og gögnum málsins sjáist að stefnandi eigi enga kröfu á hendur stefnda, hvorki hvað varðar laun, orlof né orlofsuppbót.

Stefndi tekur fram að stefnandi hafi ekki sinnt störfum sínum nægjanlega vel og þá hafi stefnandi jafnframt valdið stefnda talsverðu fjártjóni. Stefnandi hafi verið ráðinn í ákveðin störf en komið hafi fyrir að hann sleppti mjöltum, sem geti haft alvarlegar afleiðingar fyrir heilsu dýra. Með þessu hafi hann brotið gegn hlýðniskyldu (húsbóndaskyldu) og ekki fylgt þeim fyrirmælum, sem honum voru gefin. Þá sé stefnandi grunaður um að hafa veitt tveimur skepnum svo alvarlega áverka að það þurfti að farga þeim. Þá hafi sængurfatnaður, leirtau, hnífapör, verkfæri og rafmagnstæki horfið á sama tíma og stefnandi lét af störfum og liggi hann undir grun um að hafa tekið þá muni. Hafi stefnandi því brotið gegn ólögfestum meginreglum vinnuréttar um trúnaðarskyldu.

Um lagarök vísast til almennra reglna vinnuréttar og réttinda samkvæmt gildandi kjarasamningi. Krafa stefnda um málskostnað byggist á 129. og 130. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála.

IV.

Eins og áður er rakið féll þingsókn niður af hálfu stefnda eftir að hann hafði lagt fram greinargerð í málinu. Ber því samkvæmt ákvæðum 3. mgr. 96. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála, að dæma málið eftir framkomnum kröfum og gögnum með tilliti til þess sem fram hefur komið af hálfu stefnda.

Stefndi byggir sýknukröfu sína á því að hann hafi nú þegar greitt stefnanda allar þær greiðslur sem honum hafi borið. Aldrei hafi verið samið um fastan vinnutíma en tekið hafi verið fram að greiddur væri fastur bónus og ekki greitt sérstaklega fyrir yfirvinnu. Þá hafi aðilar gert samkomulag um að vinnuframlag yrði ekki innt af hendi í samfellu og að hluti launa yrði greiddur með öðru en peningum. Þá tiltók stefndi í greinargerð að stefnandi hefði ekki sinnt störfum sínum fyrir stefnda nægilega vel, auk þess sem hann hefði valdið stefnda töluverðu tjóni.

Ekki er í framlögðum ráðningarsamningi stefnanda við stefnda tilgreint að samið hafi verið um rofinn vinnutíma en samkvæmt 2. mgr. 12. gr. kjarasamnings Starfsgreinasambands Íslands og Bændasamtaka Íslands skal koma fram í ráðningarsamningi ef sérstaklega er samið um vinnutíma með þessum hætti. Af hálfu stefnda hefur því ekki verið mótmælt að vinna stefnanda hafi farið fram á tímabilinu 7:45 til 19:00 dag hvern, heldur einungis byggt á því að vinnutíminn hafi ekki verið 9,75 vinnustundir á dag. Að þessu virtu og í ljósi þess, sem hér að framan er rakið, að ekki er í framlögðum ráðningarsamningi stefnanda tekið fram að vinnutími skyldi vera rofinn eins og bar að gera, hefði um það verið samið, verður fallist á kröfu stefnanda um að stefnda hafi borið að greiða honum laun í samræmi við samfelldan vinnutíma frá kl. 7:45 til 19:00.

Í ráðningarsamningnum er sérstaklega kveðið á um að húsnæði sé endurgjaldslaust og því er ekki hægt að meta það til launa. Ef um það hefði verið að ræða, hefði þurft að semja um endurgjaldið í ráðningarsamningi og tilgreina á launaseðli frádrátt vegna þess en ljóst er af framlögðum launaseðlum stefnanda að það var ekki gert. Verður því ekki fallist á það með stefnda, að afnot stefnanda af húsnæði á vegum stefnda teljist jafngilda vinnulaunum.

Stefnandi hefur hafnað fullyrðingum stefnda um að stefnandi hafi ekki sinnt störfum sínum nægilega vel og að hann hafi valdið stefnda töluverðu tjóni. Fullyrðingarnar eru ekki studdar gögnum og verður því ekki á þeim byggt.

Samkvæmt framlögðum launatöxtum Starfsgreinasambands Íslands og Bændasamtaka Íslands er ljóst að stefnandi hefur fengið greidd laun sem eru lægri en lágmarkslaun þau, sem þar eru tiltekin. Með vísan til 1. gr. laga nr. 30/1987, um orlof, er fallist á kröfu stefnanda um orlofsgreiðslur og með vísan til ákvæða 3. gr. framangreinds kjarasamnings er jafnframt fallist á kröfu stefnanda um orlofsuppbót. Ekki er tölulegur ágreiningur í málinu og verður því fallist á kröfur stefnanda eins og þær eru fram settar.

Eftir niðurstöðu málsins verður stefnda gert að greiða stefnanda málskostnað sem þykir hæfilega ákveðinn 280.000 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti.

A-kvk-nf E-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð

Stefndi, þb. Eyjabergs ehf., greiði stefnanda, M-x-x P-x-x J-x-x, 1.019.156 krónur, ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga 38/2001, um vexti og verðtryggingu, af 7.453 krónum frá 1. júní 2010 til 1. ágúst sama ár, af 154.281 krónu frá þeim degi til 1. september sama ár, af 451.124 krónum frá þeim degi til 1. október sama ár, af 723.855 krónum frá þeim degi til 1. nóvember sama ár, af 1.019.156 krónum frá þeim degi til greiðsludags.

Stefndi greiði stefnanda 280.000 krónur í málskostnað, að meðtöldum virðisaukaskatti.

A-kvk-nf E-kvk-nf