S-5312/2020

Mál þetta, sem dómtekið var 15. janúar sl., var höfðað með ákæru, útgefinni af héraðssaksóknara 20. ágúst 2020, á hendur: „X, kennitala [...], [...], [...], I fyrir nauðgun, með því að hafa vorið 2013, að [...]í Reykjavík, haft önnur kynferðismök við A, þáverandi sambýliskonu sína og barnsmóður, án hennar samþykkis, með því að beita hana ofbeldi og ólögmætri nauðung, þar sem hún lá í hjónarúmi í stofunni, til hliðar við [...], lagst ofan á hana, sett fingur inn í leggöng hennar og rifið og klórað kynfæri hennar að utan og innan og stuttu síðar þar sem hún var stödd í eldhúsi íbúðarinnar ýtt henni upp að vask, slegið hana í höfuð og líkama og klórað hana á lærum og í kringum kynfærin, stungið fingri inn í leggöng hennar og rifið og klipið í kynfæri hennar, meðan á framangreindu stóð reyndi A ítrekað með orðum og athöfnum að fá ákærða til að láta af háttseminni. Af þessu hlaut A áverka á og við kynfærasvæðið.

Telst þetta varða við 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

II. fyrir nauðgun, með því að hafa í maí 2015, á heimili við að [...] á [...], gert tilraun til að hafa samræði við A, þáverandi sambýliskonu sína og barnsmóður, og haft önnur kynferðismök við hana, án hennar samþykkis og með því að beita hana ofbeldi og ólögmætri nauðung, með því að leggjast ofan á hana, klæða hana úr nærbuxum gegn hennar vilja, strokið líkama hennar, brjóst og kynfæri og gert tilraun til að koma lim sínum inn í leggöng hennar og þegar það gekk ekki rifið og klórað brjóst hennar og kynfæri og sett fingur inn í leggöng hennar og rifið og klipið í kynfæri hennar og í framhaldi þar sem hún sat á stól tekið um höfuð hennar og haldið í hár hennar og þvingað lim sínum upp í hana en meðan á þessu stóð reyndi A ítrekað með orðum og athöfnum að fá ákærða til að láta af háttseminni. Af þessu hlaut A áverka á og við kynfærasvæðið og á brjóstum og afrifu við leggangaop vinstra megin.

Telst þetta varða við 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkrafa:

Af hálfu A, kt. [...], er gerð krafa um miskabætur úr hendi ákærða að fjárhæð 3.000.000 kr. auk vaxta skv. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 29. febrúar 2016, þar til mánuður er liðinn frá því að ákærða var kynnt bótakrafan, en dráttarvaxta skv. III. kafla vaxtalaga frá þeim degi til greiðsludags, sbr. 9. gr. sömu laga. Þá er krafist málskostnaðar að mati dómara eða samkvæmt síðar framlögðum reikningi, auk virðisaukaskatts á málskostnað.“

Ákærði krefst þess aðallega að hann verði sýknaður af öllum kröfum ákæruvaldsins en til vara að honum verið dæmd vægasta refsing er lög leyfa og að dæmd refsing verði skilorðsbundin. Þá krefst hann þess aðallega að bótakröfunni verði vísað frá dómi, en til vara að bætur verði stórlega lækkaðar. Loks krefst verjandi hæfilegra málsvarnarlauna að mati dómsins er greiðist úr ríkissjóði.

Við aðalmeðferð málsins féll ákæruvaldið frá þeim hluta sakarefnis samkvæmt I. kafla ákæru að ákærði hefði slegið brotaþola í líkamann.

I

Málsatvik

Rannsókn málsins hóf st 30. október 2018 þegar brotaþoli lagði fram kæru á hendur ákærða. Fyrir liggur að ákærði og brotaþoli kynntust á árinu 2003 og urðu vinir en hófu sambúð á árinu 2008 sem stóð með hléum allt þar til árið 2016. Þau eignuðust saman son í [...]. Á heimili þeirra bjó einnig [...] brotaþola, vitnið B, sem fædd er árið [...]. Í skýrslu sinni lýsti brotaþoli ítrekuðu ofbeldi af hálfu ákærða, ýmist andlegu, líkamlegu eða kynferðislegu, þar á meðal þeim tilvikum er greinir í ákæru. Framburður ákærða og brotaþola hefur í gegnum meðferð málsins verið á þann veg að ákærði hafi neytt mikils áfengis á meðan á sambandi þeirra stóð og bar brotaþoli um að ákærði hefði verið ölvaður þegar þau atvik gerðust sem lýst er í ákæru.

Í framburði brotaþola hjá lögreglu kom fram, hvað varðar þau atvik er greinir í I. kafla ákæru, að þau hefðu gerst á árinu 2013. Þau hefðu þá búið að [...] og [...] brotaþola búið hjá þeim. Hún hefði verið með rúm frammi í stofu og beint á móti því verið sófi og hefðu hillur verið settar fyrir rýmið. Þetta kvöld hefði [...] sofnað í sófanum en hún og [...] í rúminu og hefði ákærði verið úti. Hún hefði síðan vaknað við það að ákærði hefði verið ofan á henni og verið að reyna að vera með henni og vekja hana með kossum og hefði hún sagt honum að stoppa. [...] hefði þá verið við hliðina á henni og B beint á móti í sófanum. Ákærði hefði ekki hlustað á hana og haldið áfram. Hafi ákærði, sem alltaf var með langar neglur og stundum hringa, rifið í klof hennar innan í, í leggöng hennar, og að utan, bæði rifið í og klórað. Muni hún eftir einu klóri sem hafi valdið henni stingandi verk þar sem hann hafi verið inni í líkama hennar. Telji hún að ákærði hafi notað fleiri en einn fingur. Hann hefði reynt að hafa samfarir við hana en ekki getað það af því að hann var svo ölvaður „og notaði þá alltaf hendurnar“. Henni hefði tekist að fá hann til að leyfa sér að fara með [...] inn í herbergi. Þegar hún kom til baka hefði [...] verið að færa sig yfir í rúmið. Hún og ákærði hefðu síðan bæði verið komin inn í eldhús þar sem hann hefði ýtt henni upp að vaskinum og aftur togað og rifið í húð á lærum hennar, stungið fingri upp í klof hennar og rifið í sárin sem voru þar fyrir. Síðan muni hún eftir sér grátandi á gólfinu, og hafi henni þá verið illt í höfðinu og alls staðar, og greinilega fengið höfuðhögg. [...] hafi verið öskrandi og ákærði setið á gólfinu við hlið brotaþola og barið höfði sínu í gólfið. [...] hennar hafi síðan komið fram en hún hafi farið til [...] síns sem bjó á hæðinni fyrir ofan þau og hann hafi komið niður og rekið ákærða út og hafi hann þá búið utan heimilisins í nokkra mánuði. Eftir þetta hefði hún verið með opið sár á kynfærum sem blæddi úr. Frá þessum tíma hefði hún verið alvarlega veik, þjáðst afmikilli andlegri vanlíðan, og verið m. a. [...].

Hvað varðaði þau atvik er greinir í II. kafla ákæru þá hefðu hún og ákærði, í maí 2015, farið til [...] í afmæli vinkonu hennar þar sem brotaþoli hefði átt að [...]. Þau hefðu farið þangað með rútu og gist í húsi við [...], ásamt fleirum. Ákærði hefði drukkið mikið, m. a. alla leiðina [...]. Þau hefðu farið á bar á [...] og hún farið þaðan á undan ákærða á gististaðinn. Ákærði hefði komið skömmu síðar og verið reiður út í hana fyrir að stinga af. Hann hefði síðan lagst við hlið hennar og viljað hafa kynmök við hana. Hún hefði reynt að snúa honum frá sér en hann rifið í hana og þau endað í átökum. Hefði hún ítrekað sagt nei við hann en hann komi st nakinn ofan á hana og rifið hana úr nærbuxunum og reynt að hafa kynmök við hana með því að stinga lim sínum inn í kynfæri hennar. Hún hefði leyft honum þetta um stund en síðan aftur sagt nei og hann tekið því illa og þá togað, rifið og klórað í kynfæri hennar. Hafi henni fundist eins og hann hefði notað alla höndina og ætlað að rífa af henni klofið. Húðin hafi rifnað illa við þetta og sé hún [...]. Hafi þetta endað með því að hann var kominn með blóð á höndina. Hefði hann gert þetta eins og árið 2013. Hann hefði farið inn í leggöngin með fingurna og klórað út vinstra megin. Sé áverkinn „ [...]“. Einnig hefði hann rifið í brjóst hennar. Sagði hún ákærða hafa meitt hana af því að hann „virkaði ekki“ kynferðislega. Eftir þetta hefði hún ekki þorað að fara fram og sest á stól við gluggann. Ákærði hefði þá komið að henni og tekið um höfuð hennar og stungið lim sínum inn í munn hennar og neytt hana til að veita sér munnmök. Hafi hann haldiðí höfuð hennar, hár og kinn til skiptis. Kvaðst hún hafa reynt að ýta honum frá sér en það hefði ekki virkað. Hefði hún á þessum tíma enn verið aum eftir að hafa farið í kjálkaaðgerð. Hafi hún ekki vitað hvernig hún ætti að púsla sér saman fyrir [...] daginn eftir enda hafi hún átt erfitt með gang og verið veik, m. a. með uppköst og niðurgang. Kvaðst hún hafa rætt þetta við ákærða eftir að þau komu heim og hann þá sagt að hann vissi að hann væri ógeðslegur. Eftir þetta hefði hún orðið [...]. [...] hennar hefði þá einnig liðið mjög illa út af ástandinu og á endanum sagt henni að velja á milli sín og ákærða og eftir það hefði ákærði flutt út, í febrúar 2016. Áverkarnir á kynfærunum valdi henni enn sársauka í kynlífi og einnig sé hún með bólgu rí kviðarholi.

Ákærði gaf skýrslu hjá lögreglu 16. nóvember 2018. Neitaði hann alfarið öllum sakargiftum og sagði samband þeirra hafa verið stormasamt og að í mesta lagi hefði hann ýtt við henni þegar hún öskraði endalaust á hann. Sjálfur hefði hann drukkið mikið og verið í miklu ójafnvægi, og þjáðst af kvíða og þunglyndi. Hann hefði deyft sig með áfengi og þau oft rifist vegna drykkju hans. Spurður kvaðst ákærði ekki beint hafa beitt hana kynferðislegu ofbeldi en sagði:... ef það flokkast undir kynferðislegt ofbeldi að vera að koma heim af djamminu og vera, þú veist, hvað á maður að segja í ástaratlot[um], og svo segir hún nei og maður fer kannski aðeins lengra og síðan er það búið. Meðaðeins lengra ætti hann við að káfa á brjóstum og kynfærum en hann hefði ekki farið með fingur eða lim í leggöng hennar án samþykkis. Þá kvaðst ákærði ekki muna alltaf eftir öllu sem gerðist þegar hann væri undir áhrifum áfengis og hefði það komið fyrir að brotaþoli hefði sagt honum frá atvikum. Hafi hún þá sagt að þau hefðu rifist mikið, hann brotið eitthvað eða þau verið í ástaratlotum og hann farið eitthvað fram úr sér, og eigi hann þá við það sama og hannhafi sagt áður. Ákærði kvaðst hafa átt við risvandamál að stríða í mörg ár og alls ekki getað haft samfarir þegar hann var drukkinn.

Um þau atvik sem greinir í I. kafla ákæru kvaðst ákærði ekki muna nákvæmlega eftir þeim. Var honum kynnt frásögn brotaþola og kvaðst hann ekki muna eftir þeim atvikum. Hafnaði hann því alfarið að hafa farið með fingur í leggöng brotaþola og klórað hana og kvaðst aldrei hafa sett þangað fingur nema í ástaratlotum. Þá hefði hann aldrei haft langar neglur þar sem hann hefði nagað þær síðan hann var barn.

Hvað varðar þau atvik sem greinir í II. kafla ákæru kvaðst ákærði muna eftir þeirri ferð til [...]. Þau hefðu verið að koma af barnum og farið í hús þar sem þau gistu. Hann hefði verið mjög drukkinn og graður og hefði káfað á henni og viljað hafa kynmök við hanaog gert „meira en hann átti að gera“. Hann hefði þuklað á henni innanklæða og hún væntanlega ýtt honum frá sér. Meira myndi hann ekki eftir þessu en þegar hann vaknaði daginn eftir hefði hún sagt að hann hefði verið frekar óviðeigandi kvöldið áður en ekki lýst því nánar. Hann hefði spurt hana nánar og hún sagt að hann hefði verið að káfa á sér og svona. Kvaðst hann ekki muna eftir því að hafa reynt að troða lim sínum inn í leggöng brotaþola og neitaði því að hafa, þegar húnsagði nei og vildi hætta, togað, rifið og klórað í kynfæri hennar. Þá sagði ákærði að brotaþoli hefði aldrei sagt sér að frá því að hún væri með [...] kynfærunum eftir þetta né kannaðist hann við að brotaþola hefði blætt eftir samskipti þeirra þetta kvöld. Þá neitaði ákærði því að hafa í kjölfar þessara atvika neytt brotaþola til munnmaka en staðfesti að brotaþoli hefði nokkru fyrir þetta farið í kjálkaaðgerð.

Við rannsókn málsins var aflað vottorðs C, [...], sem dagsett er 29. október 2018. Þar kemur fram að brotaþoli hafi komið til hennar tvisvar á árinu 2018. Hún hefði þá verið með stífa grindarbotnsvöðva sem valdi vöðvabólgu og leiði til krónískra verkja. Geti slíkt komið í „kjölfar trauma sem og áunnið ef mikill kvíði [er] við athafnir eins og kynlíf og þá magnast þetta upp við ákveðnar aðstæður“. Einnig kemur þar fram að brotaþoli sé með [...] sem sé augljóslega afleiðing „trauma“. [...] og hafi ekki verið þarna eftir að brotaþoli fæddi börn sín heldur sé [...] tilkominn síðar. Þá segir í vottorðinu að ekki sé möguleiki á að fá svona [...] nema með einhvers konar „trauma“.

Þá liggur fyrir vottorð D [...] frá 19. nóvember 2018. Þar kemur fram að brotaþoli hafi verið [...] í kjölfar líkamsárásar á árinu 2015. Á árinu 2017 hafi hún verið [...]. Hafi [...] hennar við brotaþola stutt þessar niðurstöður. Afleiðingar árásarinnar hafi verið miklar og langvarandi og þurfi brotaþoli langan og stöðugan stuðning til að komast yfir þetta áfall. Hafi [...] enn verið mælanlegt á þeim tíma er vottorðið var gefið út. Einnig liggur fyrir vottorð E [...], frá 20. nóvember 2018, byggt á [...] sem brotaþoli hafði fengið á [...]. Þar hefði hún síðast verið [...] frá 24. nóvember 2016 til 19. apríl 2017 en áður hefði brotaþoli verið [...]. Í vottorðinu kemur fram að brotaþoli sé með [...]. Í viðtali við brotaþola hefði komið fram að [...] hennar hefði staðið í um ár á tímabilinu 2015-2016 og hún allt frá 15 ára aldri prófað [...] sem hefðu haft fremur lítil áhrif. Þá kemur fram í vottorðinu að brotaþoli hafi farið í [...] þar sem hún hafi farið í gegnum [...] og í [...] á árunum 2015- 2016. Hafi brotaþoli þá ekki verið [...]. [...].

Við rannsókn málsins voru einnig teknar skýrslur af vitnunum B, [...] brotaþola, F, [...] brotaþola, G, [...] brotaþola, og H, [...] brotaþola, en ekki er ástæða til að rekja efni þeirra.

II

Framburður ákærða og vitna fyrir dómi Verður nú gerð grein fyrir framburði ákærða og vitna fyrir dómi að því marki sem nauðsynlegt er til úrlausnar málsins.

Ákærði neitaði sök. Hann sagði að hann og brotaþoli hefðu byrjað saman árið 2008 og samband þeirra varað í um átta ár. Þau hafi árið 2016 tekið sameiginlega ákvörðun um að ljúka sambandinu. Ástæða þess hafi verið rifrildi en hann hafi verið farinn að drekka mikið og hún búin að finna sér annan maka. Sambandið hafi verið gott en þau oft rifist og hafi þau verið góðir vinir eftir að sambandi þeirra lauk. Ekkert vandamál hefði komið upp fyrr en hann fór að vera með annarri konu, líklega árið 2018. Þá hefði brotaþoli t. d. ekki leyft honum að sjá son sinn og lagt fram kæru. Á meðan þau voru saman hefðu þau reykt gras saman og hann drukkið flesta daga vikunnar og þá kannski eina kippu af bjór á dag. Kveðst ákærði aldrei hafa verið ofbeldishneigður þegar hann var undir áhrifum áfengis heldurverið frekar rólegur. Sjálfur hefði hann orðið fyrir ýmsum áföllum í æsku. Svona hefði hann drukkið áður en hann leitaði sér hjálpar og haldið að þetta væri leiðin til að brjóta niður kvíða og þunglyndi.

Á þessum tíma hafi þau bæði verið í [...]og verið oft að [...] og drekka í kringum það. Ekkert ofbeldi hefði átt sér stað milli þeirra. Kynferðislegur áhugi hans hefði eng innverið. Hann hefði átt við risvandamál að stríða í mörg ár og honum ekki risið hold undir áhrifum áfengis. Kynferðislegar athafnir þeirra hefðu verið eðlilegar en hann orðið að vera alveg edrú og mjög örvaður til að slíkt gengi. Fyrir hefði komið að hann myndi ekki eftir því sem hann gerði þegar hann hefði verið undir áhrifum. Brotaþoli hefði einhvern tímann sagt honum að þá hefði hann verið „asnalegur“ en ekki annað.

Hvað varðar þau atvik er greinir í I. kafla ákæru neitaði ákærði því að hafa nauðgað brotaþola eða klórað í kynfæri hennar. Hann hefði líklega komið seint heim eftir að hafa verið á barnum og þá drukkið, á að giska, þrjá til sex bjóra. Hann hefði lagst upp í rúm hjá brotaþola en hún svo beðið hann að fara, líklega út af því að hann lyktaði af bjór. Hann hefði líklega brugðist illa við og þau farið að rífast frammi í stofu og ýtt hvort við öðru.[...]þeirra hefði verið í rúminu hjá brotaþola þegar þetta gerðist og[...], vitnið B, líka verið sofandi. Fleira hefði gerst á milli þeirra enekkert kynferðislegt. Hann myndi ekki hvort einhver hefði orðið vitni að þessu en B gæti hafa vaknað. Daginn eftir hefði brotaþoli sagt að hann hefði hegðað sér eins og hálfviti og verið með vesen þegar hann kom heim fullur og hann ætti að hugsa sinn gang en hann hefði ekki heyrt af þessum atvikum fyrir en hún kærði hann.

Hvað varðar þau atvik er greinir í II. kafla ákæru þá kvaðst ákærði kannast við að hafa verið á [...] umrætt sinn. Hann hefði drukkið mikið eins og aðrir og „sveppir eitthvað komið við sögu“. Þau hefðu farið þangað yfir helgi með rútu ásamt fleiri [...]og gist í húsi ásamt tveimur öðrum einstaklingum. Fyrri nóttina hefði hann verið fullur og sífellt að detta þegar þau fóru saman upp í hús. Ekkert ofbeldi hefði átt sér stað á milli þeirra eftir að þau komu í húsið. Þau hefði þá gert eitthvað kynferðislegt með samþykki brotaþola. Hann hefði kysst hana og strokið á henni brjóstin en þau ekki haft kynmök og hann svo fljótlega sofnað. Hvorki hefðu átt sér stað munnmök né hefði hann notað fingur. Kvaðst hann ekki kannast við að hafa sært brotaþola í leggöngunum með fingrum. Hann hefði verið mjög kvíðinn og með streitu og nagað mikið neglurnar á þessu tímabili og hefðu ekki verið neinar neglur eftir og hefðu þær verið mjúkar. Daginn eftir hefðu þau verið mjög þunn en farið og fengið sér að borða og svo hitt fólk. Ákærði kvaðst hafa farið í [...].

Ákærða var kynnt að í skýrslu hjá lögreglu hefði hann verið spurður hvort brotaþoli hefði daginn eftir sagt honum frá einhverju sem hann hefði átt að hafa gert henni. Þessu hefði hann svaraði játandi og að hún hefði sagt að þau hefðu verið í einhverjum ástaratlotum og hann farið eitthvað fram úr sér og síðan hefði hann farið að sofa. Kvaðst ákærði kannast við að þau hefðu verið í ástaratlotum en hún hefði svo rekið hann fram í sófa og hann þá fært sig þangað. Með ástaratlotum eigi hann við að þau hafi verið að kyssast og eitthvað og hún svo sagt að hún vildi það ekki. Spurður hvað hann ætti við með því að fara fram úr sér sagði ákærði að hann ætti við það að hafa orðið pirraður á því að hún væri að reka hann úr rúminu.

Þá var ákærða kynnt að í skýrslunni hefði hann einnig verið spurður hvað það þýddi að fara fram úr sér og hefði hann síðan svarað því játandi að hann ætti við það að káfa á kynfærum hennar og reyna að klæða hana úr fötunum og slíkt. Kvaðst ákærði ekki kannast við þetta og sagði það vera rangt. Þá var ákærða kynnt að hann hefði bætt því við í skýrslu sinni hjá lögreglu að hann hefði verið að reyna að klæða hana úr fötunum og slíkt. Ákærði kvaðst heldur ekki kannast við þetta og sagði þetta vera rangt. Síðan var ákærða kynnt að hann hefði í framhaldi af þessu verið spurður:„Eftir að hún var búin að segja nei?“ og hann þá svarað: „Já, meira var það ekki.“ Sagði ákærði þá að þau hefðu líklega verið í rúminu og hann að kyssa hana og sagði „komdu úr peysunni“ og síðan hefði hann farið fram.

Þá var ákærða kynnt að hann hefði verið spurður að því hjá lögreglu hvort hann hefði beitt hana kynferðislegu ofbeldi og hefði hann svarað ekki ofbeldi beint en kannski flokkaðist það undir kynferðislegt ofbeldi þegar þau væru að koma heim af djamminu og væru í ástaratlotum og svo segði hún nei og hann færi kannski aðeins lengra. Sagði ákærði þá að það væri svona sem hann væri að vísa til og meira gerðist ekki. Þá var ákærða kynnt að hann hefði hjá lögreglu sagt að það hefði aldrei gengið svo langt að hann hefði sett fingur eða lim í kynfæri hennar og staðfesti ákærði það. Þá sagði ákærði að hann hefði sett fingur í leggöng hennar í kynlífsleikjum þeirra en aldrei klipið hana eða klórað hana þar.

Ákærði sagði lýsingar brotaþola á þeim atvikum sem greinir í I. kafla ákæru vera rangar. Hann myndi ekki eftir því að brotaþoli hefði viljað fara með [...] inn. Þá kannaðist hann ekki við að hafa síðan ýtt henni upp að vaski í eldhúsi og þar átt við kynfæri hennar, klipið og klórað í þau. Sagði hann að lýsingar B á því sem hún sá væru vegna ýtinga milli þeirra og hefði brotaþoli þá endað á gólfinu. Kvaðst ákærði ekki kannast við að B hefði verið í sófanum í stofunni né heldur að hún hefði öskrað. Þá myndi hann ekki eftir því að F eða [...]brotaþola hefði komið og heldur ekki að hann hefði flutt út vegna þessara atvika en hann hefði oft flutt út og komið svo aftur til baka. Á þessum tíma hefði samband þeirra verið orðið stirt vegna áfengisneyslu hans og hefði hann flutt út nokkrum vikum seinna.

Hvað varðar þau atvik er greinir í II. kafla ákæru þá var ákærða kynnt að brotaþoli hefði sagt að hún hefði farið á gististaðinn á undan ákærða og að ákærði hefði eftir að hann kom heim reynt að hafa samræði við hana en það ekki tekist. Í framhaldi af því hefði hann farið með fingur í leggöng hennar klórað og þannig rifið flipa á kynfæri hennar. Ákærði neitaði þessu og kvaðst heldur ekki kannast við að henni hefði blætt eða að hann hefði þvingað hana til munnmaka. Þámyndi hann ekki eftir því hún hefði setið á stól. Sagði ákærði að brotaþoli gæti hafa verið veik í maganum eftir að hafa drukkið mikið kvöldið áður. Spurður hvort hann vissi hvers vegna brotaþoli héldi því fram að atvik hefðu gerst með þessum hætti ef það væri ekki rétt sagði ákærði að hún væri með fjörugt ímyndunarafl en auk þess væri mismunandi hvernig fólk skynjaði hlutina. Þá var borinn undir ákærða sá framburður hans hjá lögreglu að brotaþoli hefði daginn eftir sagt að hann hefði farið fram úr sér og sagði ákærði að kannski hefði hún þá rætt við hann um að hann hefði verið dónalegur, „kannski kondu að ríða“ en hann vissi að „hann“ virkaði ekki þegar hann væri undir áhrifum. Þá kvaðst ákærði ekki hafa séð [...] á kynfærum brotaþola og hún ekki sagt honum að hún væri viðkvæm þar eða talað um það. Þau hefðu haft kynmök eftir þetta.

Ákærði var spurður hvernig brotaþola hefði liðið í sambandi þeirra og sagði hann brotaþola hafa lent í ýmsu í æsku, m. a. orðið fyrir [...]. Hefði líðan hennar verið misjöfn en hún oft verið glöð og þau verið mjög „outgoing“. Hún hefði reykt kannabis til að róa sig niður þegar [...]. Sagði hann móður brotaþola stundum hafa þurft að koma og róa hana niður. Undir lok sambandsins hefði henni verið farið að líða illa og margir draugar úr fortíðinni komnir fram. Sagði hann brotaþola hafa reykt kannabis og stundum drukkið áfengi ef hún fór út. Ákærði sagði að stundum hefði minni hans verið gloppótt eftir drykkju en það ætti ekki við um þau tilvik sem væru hér til umfjöllunar. Ákærði kvaðst hafi sótt hugræna atferlismeðferð og vera kominn á kvíðastillandi lyf.

Vitnið A, brotaþoli, kvaðst hafa kynnst ákærða árið 2003 og þau verið ágætis vinir. Í febrúar 2008 hefðu þau byrjað saman og hann fljótlega flutt til hennar, hún orðið barnshafandi og þau eignast son [...]. Þau hefðu endanlega hætt saman í febrúar 2016. Á meðgöngunni hefði hún tekið eftir því að ákærði væri ekki bara að djamma um helgar heldur hefði hann drukkið daglega. Drengurinn hefði verið um mánaðar gamall þegar ákærði beitti hana fyrst ofbeldi og þá hefði hafist „hringrás“ sem sambandið litaðist af. Hann hefði drukkið nær daglega, drukkið illa og orðið grimmur þegar hann var fullur og mikið verið um heimilisofbeldi allan þennan tíma. Ákærði hefði ýmist verið fullur eða þunnur og þegar hann var þunnur hefði hann verið með samviskubit og reynt að vera almennilegur og hefði hún þá vorkennt honum. Á yfirborðinu hefði hann verið blíður og góður en ekki haft mikla sjálfstjórn svo þetta hefði ekki enst lengi. Hann hefði verið með læti en hún verið að reyna að hugsa um börnin og hefði þetta getað þróast út í rifrildi og hann orðið árásargjarn. Síðan hefðu þau rætt það sem gerðist og talað um að það mætti ekki endurtaka sig og hefði hún lent í einhverri „lúppu“ um að hún gæti lagað hann. Hann hefði talað um það sem gerðist og eftirsjána og ætti það við um bæði þau tilvik er greinir í ákæru og hefði hann verið meðvitaður um það sem gerðist þegar þau ræddu saman eftir atvikin. Sjálf hefði hún drukkið þegar hún fór út, en þau hefðu stundum farið saman út á líf ið í upphafi sambandsins. Einnig hefði hún reykt gras með ákærða.

Hvað varðar þau atvik sem greinir í I. kafla þá kvaðst brotaþoli nú muna ýmislegt betur en þegar hún gaf skýrslu hjá lögreglu en þá hefði hún enn verið í miklu áfalli eftir sambandsslit þeirra. Þau hefðu búið á [...] og hefði drengurinn þá verið [...] og [...], vitnið B, [...] og hefði [...] leigt hjá þeim herbergi. Hún og ákærði hefðu ætlað að hafa kósýkvöld með krökkunum en ákærði farið út og ekki komið aftur heim fyrr en um nóttina. Hjónarúmið hefði verið í svefnkrók frammi og skápur fyrir því en á móti því stofuborð og sófi. [...] hefði sofnað uppi í rúmi hjá henni og B verið í sófanum þegar brotaþoli hefði vaknað við að ákærði var kominn og lagstur ofan á hana. Ákærði hefði verið „hress“ og strax viljað fá athygli og verið með andlitið ofan í andliti hennar og hálsi og byrjað að kyssa hana. Hún hefði sagt við hann að [...]væri við hliðina á þeim en hann ekki hlustað og tekið höfnun hennar sem persónulegri árás og orðið „agressívari“. Hann hefði sett hendurnar inn undir náttbuxur eða nærbuxur hennar og nuddað sér upp við hana en verið of drukkinn til að gera eitthvað meira. Í þessum pirringi og átökum hefði hann stungið hendi í nærbuxur hennar og rifið og klipið í klof hennar og að innanverðu. Hann hefði verið með hringa og langar neglur og klórað hana fast að innan „svona niður“, og framkallaði vitnið „klór hljóð“ um leið og hún sagði þetta. Hún hafi ekki öskrað en bylt sér og sagt „æi vont“. Þetta hafi ekki verið ný aðferð hjá ákærða við að meiða hana. Hann hefði að beiðni hennar leyft henni að færa [...]inn í barnaherbergi og hefði hún þá séð að B var með opin augun. Þegar hún kom til baka hefði B verið komin í rúmið hennar en ákærði setið á kaffiborðinu. Hún hefði farið inn í eldhúsið og beðið ákærða að koma þangað. Hann hefði komið þangað og strax orðið árásargjarn. Þetta hefðu byrjað við vaskinn og ákærði þá strax verið „agressívur“ og ofan í henni. Síðan hefði hann aftur setthönd undir nærbuxur hennar og í leggöng hennar og rifið þá aftur í það sár sem hún hefði fengið skömmu áður og hefði þá komið óp frá henni. Sagði brotaþoli að þegar hún gaf skýrslu hjá lögreglu hefði hún munað eftir því að hafa fengið högg á gagnaugað. Nú myndi hún eftir því að hafa einnig fengið högg hinum megin á höfuðið og að hafa rotast. Fái hún blóðbragð í munninn þegar hún lýsi þessu. Eigi hún þá við að þá muni hún eftir lyktinni af gólfinu og blóðbragði í munni sér og heyri einnig „dunk“ í höfðinu þegar hún rifji þetta upp. Ákærði hefði slegið hana í hægra gagnaugað og hefði hún einnig fengið högg hinum megin á höfuðið eftir að hafa fallið á eldhúsbekk og síðan á gólfið. Kvaðst hún ekki vita hve lengi hún hefði legið rotuð en þegar hún rankaði við sér hefði ákærði verið að lemja höfði sínu í gólfið og hefði B einnig séð þetta og öskrað. Á meðan hefði [...] komið fram. Brotaþoli sagði að [...]hennar hefðu búið á hæðinni fyrir ofan þau og hún farið til þeirra hálfvönkuð og sagt [...]sínum hvað hefði gerst. Hann hefði þá kastað ákærða út og hún og ákærði hætt saman í nokkra mánuði vegna þessa atviks. Ákærði viti hvað gerðist því þetta atvik hafi verið ástæða þess að hann þurfti að flytja út. Kvaðst hún hafa þjáðst af áfallastreituröskun eftir samband sitt við ákærða.

Hvað varðar þau atvik er greinir í II. kafla ákæru þá kvaðst brotaþoli hafa farið til [...] til að [...] að beiðni vinkonu hennar sem hefði verið að halda upp á fertugsafmæli sitt. Þau hefðu farið [...] með rútu og ákærði drukkið alla leiðina. Þegar þau komu þangað hefðu þau farið á bar og ákærði verið orðinn mjög ölvaður. Sjálf hefði hún fengið sér bjór en kastað upp og farið á undan ákærða á gististað þeirra á [...]. Fleira fólk hefði einnig gist þar. Hún hafi lagst upp í rúm í nærfötunum og reynt að sofna en þá heyrt ákærða koma inn. Hann hefði strax verið með læti og dottið um hluti en hún reynt að róa hann niður. Hann hefði síðan komið upp í rúm og viljað að hún væri skemmtileg og notaleg við hann. Henni hefði fundist hann vera mjög grófur og „extra mikill dólgur“. Hann sé með beittar tennur og hann hafi farið með þær í andlit hennar. Hann hefði síðan klipið og rifið í brjóst hennar, sérstaklega eftir að hún sagði honum að hætta, og farið með hendurnar ofan í nærbuxur hennar. Hann hefði reynt að hafa samfarir við hana og orðið pirraður af því að hann fékk ekki standpínu. Átök hefðu orðið á milli þeirra þegar hún reyndi að koma honum af sér. Þá hafi hún orðið sár innan í kynfærunum en ákærði hefði hitt á þannig stað að það hefði strax komið mikið blóð. Kvaðst hún hafa náð að standa upp og sest á stól í miðju herberginu. Kvaðst hún ekki hafa vitað hvað hún ætti að gera og óttast að aðrir í húsinu hefðu vaknað við þetta. Hún hefði þurft að fara inn á bað vegna blæðingar og ekki viljað vera hjá ákærða. Ákærði hefði verið að hringsóla í kringum hana en síðan gripið um höfuð hennar og troðið lim sínum upp í munn hennar. Hafi hann gert krók á munninn á henni með fingri til að halda honum opnum og hefði hún verið föst þannig af því að hún hefði ekki þorað að bíta. Þetta hefði ákærði gert þangað til hann fékk nóg en hefði þó ekki verið í fullri reisn. Sagði brotaþoli að þetta hefði verið „tímalaus tími“. Hún hefði ekki getað andað og verið föst. Hún hefði síðan náð í pappír sem hún bjó til dömubindi úr og lagst upp í rúm hjá honum. Þegar hún vaknaði hefði ákærði ekki verið þar. Kvaðst hún hafa verið með magaverk og bæði með uppköst og niðurgang. Henni hefði fundist sárt að pissa og hún verið með opið sár sem blæddi úr. Sárið hafi ekki náð að lokast þessa helgi og það tekið dálítinn tíma. Ákærði hefði síðan komið og tekið eftir því að hún var veik en hún hefði átt að spila þetta kvöld. Hann hefði spurt hvort þetta væri út af því sem hann gerði og hún svarað því játandi. Hefði hann þannig viðurkennt þetta og skammast sín og hefði hún þá stappað í sig stálinu og farið að [...] eins og hún hafði lofað. Brotaþoli sagði að hún hefði aldrei orðið söm eftir þetta. Hún hefði trúað því að það væri engin leið fyrir hana út úr þessu sambandi og hún hefði ekki getað „haldið front“ lengur og verið virk. Kvaðst hún hafa verið komin með meira [...]. Hún hefði verið farin að vakna upp öskrandi á næturnar og trúa því að [...]. Fjölskylda hennar hafi átt erfitt með að horfa upp á vanlíðan hennar og loks hefði dóttir hennar sagt henni að velja milli hennar og ákærða og hefði hún valið dóttur sína.

Ákærði hefði farið í febrúar 2016 og hún þá leitað sér aðstoðar, m. a. hjá vitninu D. Ákærði hefði oft sagt henni að hann væri veikur, ætti bágt og verið með afsakanir vegna alls og sagt að hún þyrfti því að vera sterkari. Einnig hefði hann hótað sjálfsvígi þegar hún talaði um að fara frá honum. Brotaþoli sagði að hún hefði einnig orðið [...]en ekki á sama tímabili. Eftir sambandsslitin hefðu þau ákærði verið áfram í sambandi vegna drengsins og í gegnum þau samskipti beitti hann hana andlegu ofbeldi. Loks hefði hún lagt fram kæru vegna málsins og þá hefðu samskipti milli þeirra hætt.

Brotaþoli kvaðst ekki hafa farið til læknis vegna þeirra áverka sem hún hlaut á kynfærin. Þeir hefðu gróið af sjálfu sér en eftir það hefði hún átt erfitt með [...]. Hún hefði upplifað mikla skömm út af þessu og það hefði ekki verið fyrr en hún kærði sem hún sýndi [...]fyrst áverkana. [...]. Einnig fái hún verki hægra megin við móðurlífið sem gæti verið vegna ítrekaðs meins og „trauma“ vegna þess að hún hafi verið meidd inni í kynfærunum. Óttinn við sársaukann valdi því að hún geti ekki stundað kynlíf.

Ástæða þess að hún hafi kært málið seint til lögreglu sé sú að hún hafi verið að vinna í sér. Þegar sambandi þeirra lauk hafi hún ekki haft skilning á því hversu langt ákærði hefði verið búinn að ganga gegn henni. Ákærði hefði farið í meðferð þegar hún setti honum stólinn fyrir dyrnar ef hann vildi sjá son þeirra en atvik í framhaldi af því hafi orðið til þess að hún lagði fram kæru.

Brotaþoli sagði að ákærði hefði í öðrum tilvikum en þeim sem greinir í ákæru rifið í innanverð kynfæri hennar. [...] Telji hún að [...] hafi komið vegna þeirra atvika er greinir í II. kafla ákæru og hafi hún séð þær þá. Í bæði skiptin hafi hann rifið á svipuðum stað og geti hún nú ekki sagt til um það í hvoru tilvikinu hann hafi skaðað hana meira. Áverkarnir gætu verið frá báðum tilvikunum en í bæði skiptin hafi hún verið með opin sár eftir ákærða sem mikið hafi blætt úr. Hafi hún átt erfitt með að pissa, sitja og baða sig. Tilhugsunin um að þurfa að útskýra þetta fyrir lækni hafi verið erfið. Það hafi tekið sárið nokkrar vikur að gróa þannig að þetta væri ekki lengur opið sár. Hún hefði engum sagt frá þessum áverkum þegar hún hlaut þá en fólk hefði tekið eftir því að hún væri í vanda í bæði skiptin. Eftir síðara atvikið hafi hún [...], ekki getað staðið og gengið rétt og hafi það þá aðallega verið dóttir hennar sem tók eftir því. Það síðasta sem hún hefði viljað gera var að segja frá því sem gerðist. Það sé erfitt að endurtaka eitthvað sem valdi manni svona miklum viðbjóði núna, hvað þá þegar það hafði nýlega gerst. Einnig hefði hún verið hrædd, t. d. um að missa börnin út af þessu. Móðir hennar hefði einnig tekið eftir því hvað henni leið illa þegar hún kom frá [...] og sagði hún henni þá að eitthvað slæmt hefði gerst.

Vitnið B, [...] brotaþola, sagði ákærða og brotaþola hafa byrjað saman þegarhún var [...] ára og hefði henni líkað vel við ákærða. Brotaþoli hefði fljótlega orðið ólétt af [...] hennar og þá hafi hún byrjað að sjá nýja hlið á ákærða og áttað sig á því hversu mikill alkóhólisti hann var og einnig hefði hann farið að vera lítið heima. Hún hefði séð að brotaþoli varð fljótt niðurdregin og sjálf hefði hún orðið kvíðin og ekki skilið hvað var að gerast. Ákærði hefði oft sagst ætla að skreppa frá ogekki komið aftur fyrr en liðið var á nóttina. Þegar hún var [...] ára hefði hún oft orðið vitni að því að hann kæmi drukkinn heim og væri ofbeldisfullur.

Sagði vitnið að það atvik sem ákærði er ákærður fyrir í I. kafla ákæru væri eitt af mörgum skiptum sem hann hefði beitt brotaþola ofbeldi. Sjálf hefði hún verið í sófa inni í stofu og þar hefði rúm brotaþola einnig verið. Hún hefði vaknað við það að ákærði hefði setið á stofuborðinu og farið síðan upp í rúm til brotaþola og þau talað saman. [...] vitnisins hafi þá legið við hlið brotaþola. Kvaðst hún ekki hafa vitað hvað var þá að gerast en nú vissi hún að ákærði hefði verið að beita brotaþola kynferðislegu ofbeldi. Hann hefði farið inn undir nærbuxur hennar og í klof hennar og klipið í hana. Það sem hún sá hefði verið aðhann lá ofan á henni og hún hefði heyrt að þau voru í átökum en það hefði heyrst lágt í brotaþola þar sem hún hefði verið að reyna að vekja ekki [...]. Kvaðst hún hafa skynjað þetta svo að brotaþoli hefði verið að reyna að ná ákærða af sér. Brotaþoli hefði síðan farið með [...] inn í herbergi en komið til baka. Ákærði hefði þá staðið upp og vitnið þá fært sig í rúmið. Hún hefði séð að brotaþoli hvíslaði einhverju að ákærða og þau fóru inn í eldhús. Vitnið kvaðst hafa séð fram í eldhús í gegnum skáp. Þar hefði brotaþoli talað rólega við ákærða en síðan hefði hún séð að ákærði kýldi hana á gagnaugað og hún datt í gólfið en lenti áður á borði. Vitnið kvaðst hafa „fríkað út“ og óttast að hún væri dáin. Ákærði hefði síðan kropið niður og barið höfðinu í gólfið ensíðan komið til vitnisins og talað við hana og hefði hún þá orðið enn hræddari. Brotaþoli hefði rankað við sér skömmu síðar og ákærði verið rekinn út. Brotaþoli hefði svo farið upp í rúm og sofnað og hefði vitnið farið í skólann daginn eftir. Þegar hún kom úr skólanum hefðu brotaþoli og ákærði verið hætt saman en vitnið hefði þá ekkert rætt við brotaþola um það sem gerðist. F, [...] brotaþola, hefði búið hjá þeim á þessum tíma og hefði hún heyrt að hann hefði komið fram eftir að þetta var búið og að [...] hennar sem bjó á efri hæðinni hefði komið niður og rekið ákærða út.

Vitnið sagði að brotaþoli hefði alltaf verið stjörf og spennt en reynt að halda ró yfir öllu. Brotaþoli og ákærði hefðu byrjað aftur saman eftir þetta en svo hætt endanlega saman þegar þau bjuggu á [...]. Vitnið kvaðst þá hafa sagt við brotaþola að það væri annaðhvort ákærði eða hún og hefði hún ætlað að flytja til [...] sinnar. Vitnið sagði að líðan móður hennar hefði þá verið slæm og hefði hún þá verið farin að skilja aðstæður betur og búin að missa alla þolinmæði.

Vitnið sagði að eftir að brotaþoli kom til baka frá [...] hefði hún verið ólík sjálfri sér. Það hefði verið eins og eitthvað væri tómt í henni, eins og hann hefði drepið í henni sálina. Einnig hefði hún tekið eftir því að hún var með verki og haltraði. Hefði brotaþoli þá sagt vitninu að hún ætti erfitt með að pissa af því að henni væri illt en ekki hvers vegna. Þá kvaðst hún telja að brotaþoli hefði verið með áverka eftir að hafa verið kýld í gagnaugað og rotast.

Vitnið D [...] sagði brotaþola hafa [...], fyrst 15. júní 2015. Hún hefði svo komið aftur til hennar 20. september 2017 og verið [...]. Brotaþoli hefði [...]. Þá hefðu þær einnig [...]. Hún hefði [...] 18. október 2017. Þegar hún gerði [...] hefðu þær verið að einbeita sér að líkamsárás sem hún hefði orðið fyrir árið 2015 af hálfu ákærða. Það hefði verið þungt að [...]. Í svona tilvikum hafi [...]. Líðan brotaþola hafi batnað en [...]. Sagði vitnið að [...] gæti setið í fólki áratugum saman. Þá sagði vitnið að það væri þekkt að fólk fyndi bragð og lykt þegar það rifjaði upp atvik og gæti það [...].

Vitnið E [...] staðfesti að hafa ritað vottorð, dagsett 20. nóvember 2018, vegna brotaþola. Hún kvaðst á þessum tíma hafa [...]. Brotaþoli hefði [...]. [...]. Einnig hefði hún verið [...]. Slíkt ástand stafi af samblandi [...]. [...]. Brotaþoli hafi farið í gegnum [...]. Ástand brotaþola hefði ekki verið metið [...] á þessum tíma. Þó hún hefði verið [...]. Brotaþoli hafi [...] mjög vel og virst hafa gagn af [...]. Eftir þetta hafi brotaþola verið [...].

Vitnið C [...] sagði brotaþola hafa komið tvisvar til sín, fyrst [...]. Hefði komið fram hjá henni að hún væri að fara í mál við fyrrverandi maka. Hefði brotaþoli [...] sem hefðu komið til eftir að eitthvað kom upp á. Brotaþoli hefði klárlega verið með [...]. Hafi brotaþoli sagt henni að það hefði orðið helmingi verra eftir atvikin. Þá hafi hún einnig verið með [...]. Þetta mein geti komið eftir „trauma“ en einnig eftir fæðingu. Sár brotaþola hefðu verið gróin og hefði hún því ekki verið nýlega búin að fá þau. Áverkar sem þessir grói almennt á um sex vikum eftir fæðingar og eftir það sé ekki hægt að segja til um hve gamalt sárið er. Vitnið sagði að um hefði verið að ræða smáör og [...], eins og brotaþoli hefði verið saumuð skakkt saman. Brotaþoli hefði sagt henni að hún hefði ekki verið með þetta eftir fæðingarnar. Hún hefði ekki nefnt [...]í fyrra skiptið sem hún kom en svona [...]séu nokkuð algengir hjá konum. Kvaðst vitnið ekki muna hvort hún hefði séð þennan áverka í fyrra skiptið þegar brotaþoli kom. Áverkarnir gætu komið eftir fæðingu eða ef klipið væri eða rifið í kynfærin, ef kona dytti á hjóli og á hnakkinn og einnig eftir harkalegt kynlíf með samþykki. G rindarbotnsvöðvar geti orðið aumir eftir kynferðisbrot eða alvarlegt áfall í kynlífi. Sagði vitnið að áverkarnir á brotaþola gætu samrýmst því að farið hefði verið með neglur inn í leggöng og dregið niður. Gætu þeir bæði komið eftir ítrekuð slík atvik eða eftir eitt harkalegt skipti. Væru áverkarnir eins og þetta hefði rifnað upp og gróið saman. Um sé að ræða [...] sem virðist ekki hafa verið saumað en hafi það verið gert sé sá saumaskapur lélegur. Misjafnt sé hve mikið blæði úr áverkum sem þessum. Þetta sé blóðríkt svæði og ef þetta er meira en rispa geti blætt mikið. Til að fá svona áverka þurfi að rífa í sundur slímhúðina og dálítið niður í húðina undir og áverkar að gróa skakkt saman. Þetta hafi verið meira en rispa. Oftast sé [...]ekki til óþæginda en flestum konum finnst það vera lýti og þær finni fyrir meini eins og því sem brotaþoli var með í grindvarbotnsvöðvum. Á meðan sár eins og þetta sé ekki gróið finni viðkomandi fyrir því eins og öðrum sárum og það geti sviðið í sárið við þvaglát.

Vitnið F, [...] brotaþola, kvaðst hafa búið hjá henni og ákærða á [...] á árunum 2011 og 2013 eða 2014. Sagði hann að samband þeirra hefði verið upp og niður og mikill óróleiki. Ákærði hefði oft komið seint heim og aðallega hefði hann heyrt í þeim læti. Hann hefði sjálfur ekki orðið vitni beint að ofbeldi milli þeirra en séð afleiðingar þess í einu tilviki. Hann vissi að ákærði hefði drukkið mikið. Hann muni eftir tilviki árið 2013 þegar ákærði kom seint heim og var drukkinn. Hann hefði heyrt læti og farið fram og hefði brotaþoli þá verið grátandi en ákærði setið á gólfinu. [...] hefðu búið á hæðinni fyrir ofan og hefði hann farið upp en [...] hans farið niður og rekið ákærða út af heimilinu. Börnin hefðu verið heima þegar þetta gerðist. Brotaþoli hefði sagt honum að ákærði hefði lamið hana og hefði hún verið í miklu uppnámi og en hann gæti ekki með vissu sagt til um það hvort hún hefði verið með áverka. Brotaþoli hafi verið stressuð og kvíðnari þegar hún var með ákærða, en almennt sé hún mjög sveiflukennd í líðan.

Vitnið H, [...] brotaþola, sagði brotaþola hafa verið mjög hrifna af ákærða í upphafi sambands þeirra en vitninu hefði fundist skrítið hvað hann elti hana mikið og hefði hún ekkert getað farið nema að hann færi með. Þegar hann drakk hafði hann verið öruggari og ágengari. Þegar leið á sambandið var eins og eitthvað hefði dáið í brotaþola. Hún hefði ekkert sagt þegar vitnið spurði hana en hún hefði oft séð áverka á henni, t. d. einu sinni á hálsi, og þá hefði hún ekki ætlað að fara aftur til hans en gerði það samt og sambandið hefði svo bara farið niður á við. Sjálf hafi hún ekki orðið vitni að ofbeldi gegn brotaþola en séð eftirköstin. Hún hafi búið fyrir ofan ákærða og brotaþola á [...] og þá heyrt lætin en ekkert getað gert. Daginn sem ákærða var kastað út hefði brotaþoli orðið fyrir kynferðislegri áreitni af hans hálfu og verið með verki eftir það og átti erfitt með að ganga. Hafi þaðverið mjög áberandi að hann hefði verið harkalegur við hana. Þetta hafi gerst þegar liðið var á nóttina og hafi hún verið búin að heyra B öskra þegar brotaþoli kom upp og [...] brotaþola fór niður og henti ákærða út. Brotaþola hafi einnig verið illt í höfðinu eftir þetta og verið lítil í sér. Henni hefði t. d. fundist óþægilegt að halda á drengnum en ekki viljað tala mikið um þetta en faðir hennar hefði sagt vitninu frá þessu. Þá hafi B sagt vitninu að ákærði hefði komið heim fullur og ráðist á brotaþola. Þegar vitnið spurði brotaþola hefði hún sagt henni að sér þætti erfitt að pissa og hefði vitnið tengt það því að hann hefði sært hana „þarna niðri“ og vitnið hefði dregið þá ályktun að ákærði hefði snert hana harkalega. Þetta hefði brotaþoli sagt henni daginn eftir að atvik gerðust.

Hvað varðar þau atvik er greinir í II. kafla ákæru þá hefðu brotaþoli og ákærði farið saman til [...] þar sem brotaþoli hefði [...] í afmæli vinkonu sinnar. Þegar hún kom til baka þaðan hefði hún verið andlega dofinn, eins og draugur. Lítið hefði verið eftir af persónu brotaþola og henni verið illt alls staðar, aðallega á kynfærum. Hún hafi lítið sagt frá því sem gerðist en sagt að eitthvað hefði komið upp á. Brotaþoli hefði aldrei jafnað sig eftir þetta og verið[...]. Brotaþoli hefði farið aftur til ákærða eftir þetta og hefði það ekki verið fyrr en á árinu 2016 að sambandi þeirra lauk. Brotaþoli hefði einnig verið að vinna úr atvikum úr æsku en aðallega vegna ákærða. Vitnið hafi í nokkur skipti þurft að fara til brotaþola og róa hana og þá hafi hún öskrað og skolfið og ruggað sér eins og hún hefði fengið [...]. Hafi vitnið þá þurft að halda henni á meðan hún róaði sig og hafi þetta gerst á meðan hún var með ákærða, líklega árin 2015 og 2016.

III

Niðurstaða

Ákærði er ákærður fyrir nauðgun, annars vegar árið 2013 og hins vegar 2015. Eru brot hans í ákæru talin varða við 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Ákærði neitar alfarið sök. Byggir hann sýknukröfu sína hvað báða ákæruliði varðar aðallega á því að háttsemin sé ósönnuð. Sönnunarbyrði um sekt ákærða og atvik sem telja má honum í óhag hvílir á ákæruvaldinu og metur dómari hverju sinni hvort nægileg sönnun, sem ekki verði véfengd með skynsamlegum rökum, sé fram komin um hvert það atriði sem varðar sekt og ákvörðun viðurlaga við broti, sbr. 108. og 109. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Þá skal dómur, samkvæmt 111. gr. sömu laga, reistur á þeim sönnunargögnum sem færð eru fram við meðferð máls fyrir dómi.

Ákærði neitaði því alfarið að hafa veist að brotaþola eins og lýst er í I. kafla ákæru. Framburður ákærða og brotaþola er samhljóða hvað það varðar að ákærði hafi umrætt sinn komið ölvaður heim að næturlagi og brotaþoli þá sofið í stofunni og [...] þeirra verið hjá henni. Þá er framburður þeirra einnig samhljóða hvað það varðar að ákærði hafi lagst upp í hjá brotaþola og hún hafi þá viljað að ákærði færi í burtu. Um atvik eftir það er frásögn þeirra ólík. Ákærði segir að brotaþoli hafi viljað að hann færi af því að hann lyktaði af bjór. Hann hefði farið en þau síðan rifist í eldhúsinu og hann þá ýtt við brotaþola þannig að hún féll á gólfið. Brotaþoli lýsti því hins vegar svo að ákærði hefði veist að henni eins og lýst er í ákæru.

Framburður ákærða hjá lögreglu um þessi atvik var nokkuð á annan veg en fyrir dómi. Fyrir dómi var borinn undir hann sá framburður hans hjá lögreglu að brotaþoli hefði sagt honum síðar aðþau hefðu þá verið í ástaratlotum og hann farið eitthvað fram úr sér. Kvaðst hann kannast við þennan framburð sinn hjá lögreglu og sagði að með ástaratlotum ætti hann við að þau hefðu verið að kyssast og „eitthvað“ og hún svo sagt að hún vildi það ekki. Spurður hvað hann ætti við með því að fara fram úr sér sagði ákærði að hann ætti við það að hafa orðið pirraður á því að hún væri að reka hann úr rúminu. Var ákærða kynnt að hjá lögreglu hefði hann sagt að með því ætti hann við að hann hefði verið að káfa á kynfærum hennar og reyna að taka hana úr fötunum og slík tog sagði ákærði þá að þetta væri rangt og kvaðst ekki kannast við þennan framburð. Einnig var ákærða kynnt að hann hefði hjá lögreglu sagt að hann hefði haldið þessu áfram eftir að hún sagði nei og svaraði ákærði því svo að þau hefðu líklega verið að kyssast og hann sagt „komdu úr peysunni“ og síðan farið fram. Þá staðfesti ákærði þann framburð sinn hjá lögreglu að hann hefði ekki beitt brotaþola kynferðislegu ofbeldi beint en kannski „farið lengra“ eftir að hún sagði nei. Þá neitaði ákærði því alfarið að hafa klórað í leggöng eða kynfæri brotaþola og sagðist einungis hafa sett fingur í leggöng hennar í ástarleikjum. Verður framangreindur framburður ákærða ekki túlkaður á annan hátt en þann að hann hafi haldið áfram kynferðislegum tilburðum gagnvart brotaþola eftir að hún sagði honum að hætta, eins og hann bar um hjá lögreglu. Þá hefur ákærði að öðru leyti engar lýsingar gefið á atvikum heldur einungis hafnað lýsingum brotaþola. Þá má af framburði hans ráða að hann hafi verið nokkuð ölvaður umrætt sinn.

Vitnið B, [...] brotaþola, kvaðst hafa verið vitni að atvikum. Hún lýsti aðstæðum í samræmi við framburð brotaþola og sagði að [...] hennar hefði legið við hlið [...]sem síðan hefði farið með hann inn í herbergi og komið sjálf til baka aftur. Eru aðstæður og atvik hvað þetta varðar einnig að mestu í samræmi við framburð ákærða. Þá sá hún að ákærði lagðist ofan á brotaþola, sem reyndi að koma honum í burtu, sá þau saman í eldhúsinu og sá ákærða þar slá brotaþola í gagnaugað með þeim afleiðingum að hún rotaðist. Kvaðst vitnið síðar hafa fengið upplýsingar um að ákærði hefði beitt brotaþola kynferðislegu ofbeldi þegar hann lá ofan á henni. Þá liggur fyrir framburður vitnanna B, F og H um að [...] brotaþola hafi hent ákærða út af heimilinu í kjölfar þessara atvika en ákærði kannaðist ekki við að hafa þá verið vísað af heimilinu.

Framburður brotaþola var samhljóða hjá lögreglu og fyrir dómi um þau atriði sem máli skipta og eru þessar lýsingar hennar í samræmi við verknaðarlýsingu í ákæru eins og henni var breytt eftir að fallið hafði verið frá ákæru á hendur ákærða fyrir að hafa slegið brotaþola í líkamann. Brotaþoli taldi sig muna sumt betur en áður þegar hún gaf skýrslu fyrir dómi, m. a. hvað varðar það högg sem ákærði er ákærður fyrir að hafa slegið í höfuð hennar. Samrýmast þær lýsingar sem bættust við framburð hennar fyllilega atburðarásinni eins og B lýsti henni eftir að ákærði og brotaþoli voru komin inn í eldhús íbúðarinnar, þ. e. þegar ákærði sló brotaþola í gagnaugað.

Í framburði brotaþola kom fram að hún hefði átt [...] aðallega vegna sambands hennar og ákærða. Þar hafi hún hafi upplifað sig sem þolanda í ofbeldissambandi sem hún hefði enn ekki jafnað sig á. Í málinu liggja fyrir vottorð og vætti E [...] og D [...] þar sem [...] eftir að sambandi hennar og ákærða lauk. [...]. Fyrir liggur að brotaþoli átti einnig við [...]. Engu að síður verður að telja að með vísan til framangreinds og framburðar brotaþola, vitnisins H, [...] brotaþola og B, sem að auki fær ákveðinn stuðning í framburði ákærða um líðan brotaþola í lok sambands þeirra, að líðan brotaþola hafi versnað í kjölfar þeirra atvika sem lýst er í ákæru.

Meðal þeirra atriða sem, samkvæmt 126. gr. laga nr. 88/2008, líta þarf til við mat á sönnunargildi vitnisburðar við úrlausn máls er afstaða vitna til ákærða og eftir atvikum til brotaþola. Verður þannig að skoða framburð vitnanna B, F og H með hliðsjón af tengslum þeirra við brotaþola og það að ætla verður að a. m. k. B og H hafi rætt atvik eitthvað við brotaþola. Er það mat dómsins að þessi þrjú vitni hafi á trúverðugan hátt greint á milli þess sem þau sáu eða skynjuðu af eigin raun um atvik og þess sem þeim var síðar sagt. Verður ekki séð af lýsingum þeirra að þau hafi í framburði sínum dregið taum brotaþola á hlutlægan hátt og verður niðurstaða dómsins því byggð á framburði þeirra að því marki sem hún er ekki í andstöðu við annað sem fram er komið.

Þegar til atburðarásarinnar í ljósi framburðar brotaþola og framangreindra vitna er ljóst að frásögn ákærða er gloppótt auk þess sem hann hafnar því að atvik hafi gerst eins og brotaþoli lýsti án þess að geta sjálfur lýst atvikum eða skýrt frásagnir annarra. Hann viðurkenndi bæði í framburði sínum fyrir dómi og hjá lögreglu að hafa haldið áfram kynferðislegum tilburðum gagnvart brotaþola eftir að hún sagði honum að hætta. Er það mat dómsins að sá framburður ákærða styðji framburð brotaþola um atvik. Fyrir dómi vék hann hins vegar frá þeim framburði að hafa káfað á kynfærum brotaþola og reynt að taka hana úr fötunum. Telst framburður hans því einnig vera nokkuð á reiki. Framburður brotaþola hefur verið stöðugur í gegnum meðferð málsins og fær hann samkvæmt framgreindu að hluta stuðning í framburði ákærða og vitna og í fyrirliggjandi vottorðum. Þá liggur fyrir [...] C [...] sem staðfesti að áverkar þeir sem brotaþoli reyndist vera með við skoðun á árinu 2018, [...], gætu verið tilkomnir vegna þeirrar háttsemi sem ákært er fyrir og gætu eins hafa komið eftir ítrekuð skipti og eitt til vik. Er þetta í fullu samræmi við framburð brotaþola.

Ákærði byggir sýknukröfu sína m. a. á því að hann hafi á þessum tíma ávallt nagað niður neglur sínar vegna kvíða og streitu þannig að þær hefðuávalltveriðmjúkar. Frekari gögn leggja ekki fyrir um þessa fullyrðingu ákærða sem hann hélt einnig fram við rannsókn málsins hjá lögreglu. Brotaþoli lýsti því að ákærði hefði rifið og klipið hana, m. a. í kynfærin með fingurnöglum. Í framburði [...] kom fram að til að valda áverkunum þyrfti að fara í gegnum slímhúð og rispa einnig húð þar undir. Í ljósi þess verður ekki á það fallist með ákærða að jafnvel þó lýsing hans hafi átt við um neglur hansþegar atvik gerðust útiloki það ekki að atvik hafi gerst með þeim hætti sem brotaþoli lýsir og er þessari vörn ákærða hafnað.

Samkvæmt framangreindu er það mat dómsins að framburður ákærða sé ótrúverðugur að því leyti sem hann fær ekki stuðning í öðrum gögnum. Verður niðurstaða dómsins því ekki á honum byggð gegn framburði brotaþola sem dómurinn metur trúverðugan auk þess sem hann fær stoð í framangreindum framburði vitna auk fyrirliggjandi vottorða, eins og rakið hefur verið.

Í 1. mgr. 2. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 kemur fram að hafi refsilöggjöf breyst frá því að verknaður var framinn til þess er dómur gengur, skuli dæma eftir nýrri lögunum, bæði um refsinæmi verknaðar og refsingu. Aldrei megi þó dæma refsingu, nema heimild hafi verið til þess í lögum þegar verk var framið, og ekki þyngri refsingu en orðið hefði eftir þeim lögum. Hefur ákvæðið verið túlkað þannig að sé refsiákvæði breytt eftir að verknaður var framinn verði dæmt um háttsemina eftir hinu nýja ákvæði sé það sakborningi í hag en annars verði aðeins á því byggt að því leyti sem inntak áður gildandi ákvæðis hafi verið hið sama.

Með framangreindu telur dómurinn sannað að ákærði hafi sýnt af sér þá háttsemi sem í ákæru greinir þrátt fyrir að brotaþoli hafi strax í upphafi atburðarásar ýtt ákærða frá sér og hafnað atlotum hans. Þá telst sannað að í kjölfar þess hafi ákærði sýnt brotaþola gróft ofbeldiog því fullnægt refsiskilyrðum hvað varðar nauðgun bæði samkvæmt þeim lögum sem voru í gildi þegar atvik gerðust og núgildandi lögum. Með vísan til alls framangreinds telur dómurinn nægilega sannað, þannig að hafið sé yfir skynsamlegan vafa, að ákærði hafi framið það brot sem lýst er í I. kafla ákæru og er það þar rétt heimfært til refsiákvæða.

Ákærði neitar sök hvað varðar þá háttsemi sem honum er gefin að sök í II. kafla ákæru. Í framburði hans kom fram að hann hefði verið að drekka umrætt sinn en myndi atvik engu að síður og minntist þess að þau hefðu gist í barnaherbergi í húsi á [...] en fleiri hefðu einnig gist í húsinu. Brotaþola og ákærða ber ekki saman um atvik hvað það varðar að brotaþoli kvaðst hafa komið heim áundan ákærða en hann sagði þau hafa farið saman heim. Hann hefði verið fullur og sífellt að detta á leiðinni en þegar þau komu í hús hefði eitthvað kynferðislegt gerst á milli þeirra með samþykki brotaþola en ekkert ofbeldi. Hann hefði kysst hana og strokið á henni brjóstin en þau ekki haft kynmök og hann síðan sofnað fljótlega. Hafnaði hann því alfarið að hann hefði þvingað hana til að hafa munnmök við sig eða sett fingur í leggöng hennar.

Fyrir dómi lýsti brotaþoli atvikum í samræmi við þann framburð sem hún gaf hjá lögreglu og lýst er í ákæru utan þess að lýsing hennar á háttsemi ákærða þegar hann neyddi hana til að hafa við hann munnmök var ítarlegri.

Ákærði og brotaþoli eru ein til frásagnar um þessi atvik. Augljóst er að þau lýsa í framburði sínum sömu ferðinni til [...] sem var þeim minnisstæð þar sem tilefni hennar var fertugsafmæli. Lýsing þeirra á atvikum er mjög ólík. Þá hefur ákærði staðfest, eins og hvað varðar I. kafla ákæru, að hafa haldið áfram kynferðislegum athöfnum eftir að brotaþoli sagði honum að hætta. Í framburði ákærða hjá lögreglu kom fram að ætlun hans hefði verið að hafa samræði við brotaþola en hann taldi fyrir dómi að þetta hefði ekki gengið svo langt. Einnig staðfesti ákærði að líðan brotaþola hefði ekki verið góð daginn eftir en kvaðst tengja það við áfengisneyslu hennar. Þá kannaðist hann ekki við að brotaþoli hefði verið með blæðandi áverka á kynfærum af hans völdum eins og brotaþoli lýsti.

Með [...] vætti [...] og framburði brotaþola er staðfest að brotaþoli var með þá áverka á árinu 2018 sem lýst er í ákæru. Þá lýsti læknirinn frekari áverkum, vöðva festum eini, er hún taldi geta orsakast af alvarlegu áfalli í kynlífi, eins og áður er rakið. Einnig liggur fyrir framburður bæði B og H um andlega vanlíðan brotaþola þegar hún kom heim úr þessari ferð og líkamlega verki. Styðja þessi gögn framburð brotaþola hvað það varðar að ákærði hafi sett fingur inn í leggöng brotaþola og rifið og klipið í kynfæri hennar. Þá er, eins og hvað varðar I. kafla ákæru, hafnað vörnum ákærða á því byggðum að neglur hans hafi verið niðurnagaðar og mjúkar.

Framburður brotaþola um atvik hefur verið stöðugur í gegnum alla meðferð málsins um þau atriði sem máli skipta. Ákærði hefur takmarkað lýst atvikum. Þá kvaðst hann ekki hafa vitað af þeim áverkum sem brotaþoli reyndist vera með og það metur dómurinn ótrúverðugt í ljósi sambands þeirra. Samkvæmt framangreindu er það mat dómsins að framburður ákærða um atvik hafi verið á reiki og er þá sérstaklega vísað til þess að fyrir dómi vék hann frá þeim framburði sínum hjá lögreglu að hann hefði reynt að hafa samræði við brotaþola. Telst þetta veruleg breyting á framburði. Þá breytti ákærði framburði sínum fyrir dómi eftir að hafa verið kynntur sá framburður sem hann gaf hjá lögreglu, á þann veg að samræmi þar á milli varð meira. Loks gengur ekki upp sá framburður hans að samskiptum þeirra þetta kvöld hafi lokið þegar brotaþoli vísaði honum úr rúmi og hann síðan sofnaði, í ljósi aðstæðna þeirra í ókunnugu húsi.

Hvað það varðar að ákærði hafi neytt brotaþola til að hafa við sig munnmök liggur hins vegar einungis fyrir framburður brotaþola gegn framburði ákærða. Þrátt fyrir að dómurinn meti framburð brotaþola almennt trúverðugan um atvik þá er ekkert fram komið sem dregur sérstaklega úr trúverðugleika framburðar ákærða hvað þetta varðar en hann hafnar því að þetta atvik hafi gerst. Þá hafa ekki verið færð fram gögn sem styðja framburð brotaþola sérstaklega hvað þetta varðar. Samkvæmt því verður ekki talið að eins og á stendur sé með framburði brotaþola komin fram sönnun þess efnis, sem talin verði að hafin yfir skynsamlegan vafa, að ákærði hafi gerst sekur um þessa háttsemi og er hann því sýknaður hvað það varðar.

Hvað varðar þau atvik er greinir í II ákærulið að öðru leyti þá er það mat dómsins að framburður ákærða sé ótrúverðugur og verður niðurstaða málsins ekki á honum byggð gegn trúverðugum framburði brotaþola sem fær stuðning í framangreindum framburði vitna auk [...]. Með vísan til alls framangreinds telur dómurinn nægilega sannað, þannig að hafið sé yfir skynsamlegan vafa, að ákærði hafi framið það brot sem lýst er í ákæru, að öðru leyti en að framan er greint. Þar með er talið sannað að ákærði hafi haldið áfram atlotum sínum gagnvart brotaþola þrátt fyrir að hún segði honum að hætta og í kjölfar þess beitt hana grófu ofbeldi eins og lýst er í ákæru. Með sömu athugasemd hvað varðar þær breytingar sem gerðar hafa verið á 1. mgr. 194. gr. laga nr. 19/1940 og greinir hvað varðar I. ákærulið er háttsemi ákærða talin rétt heimfærð til refsiákvæða í ákæru.

IV

Ákærði er fæddur í [...]. Samkvæmt framlögðu sakavottorði, dagsettu 20. ágúst 2020, gekkst ákærði þrisvar á árinu 2011 undir sektargerð lögreglustjóra vegna umferðarlagabrota og brots gegn lögum um ávana- og fíkniefni. Hefur saka ferill ákærða ekki áhrif við ákvörðun refsingar nú. Við ákvörðun refsingar ákærða er litið til 1., 2. og 3. töluliðar 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 en brot ákærða beindist að lífi og heilsu brotaþola, voru gróf og ollu henni vanlíðan og áverkum og hafa enn í dag mikil áhrif á líðan hennar. Að auki rauf ákærði einnig með háttsemi sinni það traust sem hún bar til hans sem sambýlismanns síns og barnsföður. Þá lítur dómurinn einnig til 7. töluliðar sama lagaákvæðis, til refsiþyngingar, en hluti af háttsemi ákærða virðisthafa haft þann eina tilgang að valda brotaþola sársauka. Með vísan til framangreinds og 77. gr. laga nr. 19/1940 þykir refsing ákærða hæfilega ákveðinn fangelsi í tvö og hálft ár. Í ljósi alvarleika brotsins og með hliðsjón af dómafordæmum er ekki tilefni til að skilorðsbinda refsingu ákærða þrátt fyrir að langt sé um liðið síðan ákærði framdi brotin.

V

Í málinu gerir brotaþoli kröfu um miskabætur að fjárhæð 3.000.000 króna auk vaxta og lögmannsþóknunar. Ákærði hefur verið sakfelldur fyrir tvö alvarleg brot gegn 1. mgr. 194. gr. laga nr. 19/1940 gagnvart brotaþola og hefur með háttsemi sinni bakað sér bótaábyrgð á grundvelli 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Er háttsemi ákærða til þess fallin að valda brotaþola miska. Þá má ráða af framburði brotaþola, vitna, vottorðum og vætti kvensjúkdómalæknis, [...] og [...] að háttsemin olli brotaþola [...]og bar brotaþoli um það fyrir dómi að hún væri enn að kljást við [...] vegna hennar. Þykir fjárhæð miskabóta hæfilega ákveðin, með hliðsjón af atvikum og dómafordæmum, 3.000.000 króna, auk vaxta og dráttarvaxta eins og nánar greinir í dómsorði.

Eftir úrslitum málsins verður ákærði dæmdur til greiðslu 2/3 hluta málsvarnarlauna skipaðs verjanda síns, B-kk-ef E-kk-ef lögmanns, er telst hæfilega ákveðinn 1.200.000 krónur, og 2/3 hluta af þóknun réttargæslumanns brotaþola, Þ-kvk-ef I-kvk-ef J-kvk-ef lögmanns, sem ákveðin er 600.000 krónur, en 1/3 hluti þóknana lögmannanna greiðist úr ríkissjóði. Við ákvörðun málsvarnarlauna verjanda hefur verið tekið tillit til vinnu hans á rannsóknarstigi og, hvað báða lögmennina varðar, til virðisaukaskatts. Loks greiði ákærði 355.940 krónur í annan sakarkostnað samkvæmt framlögðu yfirliti ákæruvaldsins.

Við uppkvaðningu dómsins er gætt ákvæða 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88/2008.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið F-kvk-nf B-kvk-nf F-kvk-nf aðstoðarsaksóknari.

S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

Dómsorð:

Ákærði, X, sæti fangelsi í tvö og hálftár.

Ákærði greiði A, kennitala [...], 3.000.000 króna auk vaxta samkvæmt 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 29. febrúar 2016 til 5. nóvember 2020, en með dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla, sbr. 9. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði greiði 2/3 hluta málsvarnarlauna skipaðs verjanda síns, B-kk-ef E-kk-ef lögmanns, sem samtals eru ákveðin 1.200.000 krónur, og 2/3 hluta þóknunar réttargæslumanns brotaþola, A, Þ-kvk-ef I-kvk-ef J-kvk-ef lögmanns, sem samtals eru ákveðin 600.000 krónur, og 355.940 krónur í annan sakarkostnað.

S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf (sign.)