S-131/2017

Mál þetta, sem dómtekið var 7. þessa mánaðar, var höfðað með ákæru útgefinni af lögreglustjóranum á höfuðborgarsvæðinu 4. maí síðastliðinn, á hendur F-kk-þgf M-kk-þgf Á-kk-þgf, kt. 000000-0000, nú til heimilis að Goðheimum 2 í Reykjavík, „fyrir umferðarlagabrot með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 18. desember 2016 ekið bifreiðinni [...] sviptur ökurétti og undir áhrifum áfengis (í blóði mældist vínandamagn 1,07‰) af Arnarnesvegi, inn í Bæjarlind uns akstur bifreiðarinnar var stöðvaður á Lindavegi í Kópavogi“ og að hafa með þeim hætti brotið gegn 1. sbr. 2. mgr. 45. gr. og 1. mgr. 48. gr., sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, sbr. 1. gr. laga nr. 48/1997 og 3. gr. laga nr. 24/2007.

Samkvæmt ákæru er þess krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar, til greiðslu alls sakarkostnaðar og til að sæta sviptingu ökuréttar samkvæmt 101. og 102. gr. laga nr. 50/1987, sbr. 25. og 26. gr. laga nr. 44/1993, sbr. 18. gr. laga nr. 66/2006.

Um málsatvik er skírskotað til ákæru.

Ákærði hefur fyrir dómi skýlaust játað að hafa framið þau brot sem honum eru gefin að sök og var því farið með mál þetta samkvæmt 164. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008 og það tekið til dóms án frekari sönnunarfærslu eftir að aðilum hafði verið gefinn kostur á að tjá sig í stuttu máli um lagaatriði og ákvörðun viðurlaga.

Sannað er með skýlausri játningu ákærða, sem er í samræmi við framlögð sakargögn, að hann hafi gerst sekur um þá háttsemi sem saksókn á hendur honum tekur til samkvæmt framansögðu og er háttsemin réttilega heimfærð til refsiákvæða í ákæru. Ákærði hefur því unnið sér til refsingar.

Samkvæmt sakavottorði á ákærði að baki sakaferil sem nær aftur til ársins 1997, en þar af koma nú til skoðunar við ákvörðun refsingar eftirgreind brot þar sem hann hefur ekið sviptur ökurétti eða undir áhrifum vímugjafa. Með dómi 23. nóvember 2001 var hann dæmdur í þrjátíu daga fangelsi og sviptur ökurétti ævilangt, fyrir að aka ölvaður og sviptur ökurétti. Hann lauk afplánun 15. ágúst 2002 og var veitt heimild til ökuréttar á ný 23. nóvember 2006. Hann braut svo aftur af sér með því að aka ölvaður og sviptur ökurétti í ársbyrjun 2009 og samþykkti af þeim sökum 215.000 króna sektargreiðslu og tólf mánaða sviptingu ökuréttar með sátt hjá lögreglustjóra 6. maí það ár. Hann hafði þá 7. janúar sama ár, tímabundið verið sviptur ökurétti með sátt hjá lögreglustjóra, fyrir hraðakstur. Með sátt hjá lögreglustjóra 15. mars 2013, samþykkti hann 240.000 króna sektargreiðslu og fjögurra ára ökuréttarsviptingu, fyrir ölvunarakstur sem hann viðhafði árið 2012. Með dómi 14. mars 2014 var hann dæmdur í sextíu daga fangelsi og sviptur ökurétti ævilangt, fyrir að aka ölvaður og sviptur ökurétti, en þau brot framdi hann 30. nóvember 2013. Með dómnum var dæmd upp átján daga reynslulausn sem ákærða var veitt 7. júlí 2013, af eftirstöðvum sex mánaða fangelsisrefsingar sem hann hlaut með dómi 12. september 2011, fyrir brot gegn lögum um ávana- og fíkniefni. Síðast var hann með dómi 3. nóvember 2016, dæmdur í 75 daga fangelsi og ævilöng ökuréttarsvipting hans áréttuð, vegna brota sem hann framdi 26. mars sama ár, með því að aka sviptur ökurétti og undir áhrifum áfengis og ávana- og fíkniefna.

Í ljósi þess að meira en fimm ár liðu frá því að ákærði tók út refsingu sína samkvæmt dómnum frá 23. nóvember 2001, þar til að hann ók að nýju undir áhrifum vímugjafa og sviptur ökurétti, verður refsing hans fyrir þess háttar brot hans nú, með vísan til dómvenju, ákveðin líkt og hann hafi fjórum sinnum áður brotið af sér með akstri undir áhrifum vímugjafa og í þrígang áður ekið sviptur ökurétti. Eftir þann tíma hefur liðið skemmri tími á milli refsiákvarðana og slíkra brota. Að þessum sakaferli virtum, sbr. 5. tl. 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, eftir 77. gr. þeirra laga og með hliðsjón af dómaframkvæmd, þykir refsing ákærða samkvæmt 1. mgr. 100. gr. laga nr. 50/1987, hæfilega ákveðin fangelsi í fjóra mánuði. Ekki eru efni til að skilorðsbinda þá refsingu.

Með vísan til 3. mgr. 101. gr. umferðarlaga, er ævilöng ökuréttarsvipting ákærða áréttuð.

Á grundvelli 1. mgr. 218. gr. laga nr. 88/2008, er ákærði dæmdur til að greiða sakarkostnað málsins, sem samkvæmt yfirliti um slíkan kostnað og með stoð í öðrum gögnum, nemur 24.255 krónum vegna rannsóknar málsins, og þá þykir þóknun skipaðs verjanda ákærða, S-kk-ef K-kk-ef K-kk-ef hæstaréttarlögmanns, hæfilega ákveðin 126.480 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti.

H-kk-nf Þ-kk-nf, aðstoðarmaður dómara, dæmir mál þetta.

D ó m s o r ð:

Ákærði, F-kk-nf M-kk-nf Á-kk-nf, sæti fangelsi í fjóra mánuði.

Ákærði er sviptur ökurétti ævilangt.

Ákærði greiði 150.735 krónur í sakarkostnað, þar með talda þóknun skipaðs verjanda, S-kk-ef K-kk-ef K-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 126.480 krónur.

H-kk-nf Þ-kk-nf