S-205/2004

Mál þetta sem var dómtekið 25. maí sl. höfðaði sýslumaðurinn á Ísafirði þann 24. nóvember 2004 með ákæru á hendur R-kk-þgf G-kk-þgf, f. 27. júlí 1968, þá til heimilis að Eyrargötu 9, Suðureyri,

„1. fyrir umferðarlagabrot og brot á lögreglulögum, með því að hafa fimmtudaginn 29. júlí 2004 ekið bifreiðinni MA-426 undir áhrifum áfengis (vínandamagn í blóði 0,58‰) á mikilli ferð án þess að hlýða merkjum lögreglu um að stöðva bifreiðina, eftir Djúpvegi í Mjóafirði við Ísafjarðardjúp þar sem hann loks stöðvaði bifreiðina við Eyri og lögreglan handtók hann.

Telst þetta varða við 5. gr. og 1. mgr., sbr. 3. mgr., 45. gr., sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1989, sbr. 3. gr. laga nr. 44/1993, 1. gr. laga nr. 48/1997 og 186. gr. laga nr. 82/1998.

2. fyrir fíkniefnalagabrot, með því að hafa fimmtudaginn 29. júlí 2004 haft í vörslum sínum 0,31 gr. af tóbaksblönduðu hassi sem lögreglumenn fundu við leit í bifreiðinni MA-426 og lögðu hald á.

Telst þetta varða við 2. gr., sbr. 5. og 6. gr., laga um ávana- og fíkniefni nr. 65/1974, sbr. lög nr. 60/1980, sbr. 9. gr. laga nr.75/1982, sbr. lög nr. 13/1985, og 2. gr., sbr. 14. gr. reglugerðar um ávana- og fíkniefni og önnur eftirlitsskyld efni nr. 233/2001, sbr. reglugerð nr. 490/2001 og nr. 248/2002.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til sviptingar ökuréttar skv. 101. og 102. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, sbr. 25. gr. laga nr. 44/1993 og 2. gr. laga nr. 23/1998 og til að sæta upptöku á haldlögðum fíkniefnum, skv. 5. mgr. 5. gr. laga nr. 65/1974 og 2. mgr. 14. gr. reglugerðar nr. 233/2001,“

Mál nr. S- 30/2007 var sameinað þessu. Það er höfðað af sama sýslumanni gegn ákærða með ákæru dagsettri þann 23. janúar 2007,

„fyrir líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 20. febrúar 2005, í Félagsheimilinu á Suðureyri, Aðalgötu 14, Suðureyri, fyrirvaralaust slegið Ó-kk-þf G-kk-þf I-kk-þf Ó-kk-þf, kt. ......, hnefahögg í andlitið, með þeim afleiðingum að hann hlaut blóðnasir og tæplega eins sentímetra skurð innan á efri vör vinstra megin.

Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20/1981 og 110. gr. laga nr. 82/1998.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu sakarkostnaðar.“

Ákærði krefst þess aðallega að verða sýknaður af öllum kröfum ákæruvalds. Til vara krefst hann þess að sér verði ekki gerð sérstök refsing, en ella að sér verði dæmd vægasta refsing sem lög heimila og skilorðsdómur látinn haldast. Verði hann dæmdur upp verði refsing samt sem áður öll bundin skilorði og skilorðstíminn ákveðinn skammur. Þá krefst skipaður verjandi hans hæfilegra málsvarnarlauna sér til handa og að þau ásamt öðrum sakarkostnaði verði felld á ríkissjóð, en ella á þann sjóð að langstærstum hluta.

Ákærði kom fyrir dóm 1. mars sl. og kvaðst játa sök samkvæmt 1. tölulið ákæru frá 24. nóvember 2004. Hann neitaði sök samkvæmt 2. tölulið sömu ákæru. Kvaðst hann skírskota til þess að hann hefði ekki átt nefnda bifreið, aðeins stýrt henni og ekkert vitað af því efni sem lögreglumenn fundu í henni.

Ákærði sótti ekki þing við aðalmeðferð málsins.

I.

Með játningu ákærða, sem ekki er ástæða til að efa að sé sannleikanum samkvæm, er nægilega sannað að hann hafi framið þann verknað sem greinir í fyrri tölulið ákæru dagsettrar 24. nóvember 2004. Í ákæru er vínandamagn í blóði hans talið hafa verið 0,58‰. Samkvæmt rannsókn rannsóknarstofu í lyfjafræði, dags. 16. ágúst 2004, var vínandamagn í blóðsýni úr ákærða mælt tvívegis. Sýndi fyrri mælingin 0,65‰, en sú síðari 0,63‰. Meðaltal niðurstaðnanna var 0,64‰. Rannsóknin var endurtekin eftir höfðun þessa máls að ósk ákærða, en með sömu niðurstöðu, þó þannig að meðaltal niðurstaðna reyndist 0,63‰. Í ákæru er magnið tilgreint að reiknuðu 10% fráviki, en dómvenja er að miða hér við 0,10‰ frávik. Ekki verður fallist á það að reikna beri síðargreinda frávikið frá tilgreindu vínandamagni í ákærunni. Samkvæmt þessu var vínandamagnið yfir því 0,50‰ marki sem tilgreint er í 2. mgr. 45. gr. umferðarlaga. Varðar háttsemi ákærða við 1. mgr., sbr. 2. mgr., 45. gr., sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga. Þá varðar sú háttsemi hans að hlýða ekki merkjum lögreglu um að stöðva bifreiðina við 3. mgr. 5. gr., sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga.

Háttsemi ákærða er ekki heimfærð til ákvæða lögreglulaga í ákæru og verður hann ekki dæmdur fyrir brot gegn þeim.

Lögregla fann við leit í bifreiðinni tóbaksblandað hass sem greinir í ákæru. Í skýrslu ákærða fyrir lögreglu kom fram að hann hefði næstliðna helgi verið að neyta þar af. Með skírskotun til þessa verður hann sakfelldur fyrir vörslu þessa efnis. Varðar það við tilgreind refsiákvæði í 2. tl. ákæru 24. nóvember 2004.

Ákæra var birt ákærða þann 5. desember 2004. Við þingfestingu málsins tilkynnti skipaður verjandi um forföll fyrir hans hönd og óskaði jafnframt eftir því að alkóhólrannsókn yrði endurtekin. Var niðurstaða endurtekinnar rannsóknar lögð fram á dómþingi 30. maí 2005. Skipaður verjandi ákærða sótti þá þing og kvaðst ítrekað hafa reynt að ná til ákærða, sem ekki sótti þing, án árangurs. Málinu var frestað til 24. júní 2005 og nýtt fyrirkall gefið út til ákærða. Ekki tókst að birta það og samkvæmt upplýsingaskýrslu lögreglu hafði ekki tekist að afla upplýsinga um dvalarstað ákærða eða finna hann. Næst var málið tekið fyrir þann 11. janúar 2007 og þá lagt fram fyrirkall sem ekki hafði tekist að birta, en bókað að lögregla hefði upplýsingar um að ákærði væri væntanlegur til landsins tiltekinn dag. Var enn gefið út fyrirkall sem ekki tókst að birta. Ákærða var loks birt fyrirkall þann 5. febrúar 2007 og kom ákærði fyrir dóm 1. mars sl.

Brot gegn umferðarlögum geta varðað allt að tveggja ára fangelsi, sbr. 1. mgr. 100. gr. laganna. Ákærði hefur með háttsemi sinni ítrekað ölvunarakstur öðru sinni, eins og nánar verður rakið síðar. Hefur hann með því unnið til refsingar sem fer fram úr sektum, samkvæmt áratugalangri dómvenju. Því á hér við regla 2. tl. 1. mgr. 81. gr. almennra hegningarlaga um 5 ára fyrningarfrest. Kemur því ekki til álita að sýkna ákærða vegna þess að sök hans sé fyrnd, sbr. einnig 3. mgr. sömu greinar, allt sbr. 1. gr. laga nr. 63/1998 og 5. gr. laga nr. 20/1981.

II.

Ákærði neitaði sök samkvæmt ákæru frá 23. janúar 2007. Kvaðst hann einungis hafa löðrungað þar greindan Ó-kk-þf G-kk-þf í átökum þeirra á milli, sem Ó-kk-nf G-kk-nf hefði átt upptök að.

Ó-kk-nf G-kk-nf kom á lögreglustöð að kvöldi 20. febrúar 2005 og kærði árás á sig. Skýrði hann svo frá að nóttina áður hefði hann verið við störf sem dyravörður á dansleik í félagsheimilinu á Suðureyri. Ákærði hefði viljað komast á dansleikinn, en ekki haft aðgöngumiða. Hann hefði samt sem áður náð að komast inn í húsið. Kærandi hefði veitt því eftirtekt og ásamt öðrum dyraverði beðið ákærða að yfirgefa skemmtunina. Hefði ákærði brugðist vel við því, en rétt áður en hann gekk út hefði hann slegið kæranda á hægri vanga. Hefði blóð þá lekið úr nefi hans og sár komið á efri vör. Hefði kærandi farið á Heilbrigðisstofnun Ísafjarðarbæjar til aðhlynningar.

Í málinu liggur frammi vottorð H-kvk-ef M. E-kvk-ef læknis, dagsett 25. apríl 2005, þar sem rakið er afrit úr sjúkraskrá vegna slysadeildarkomu Ó-kk-ef G-kk-ef þann 20. maí 2005. Segir þar að við skoðun hafi efri vör verið verulega bólgin, sérstaklega vinstra megin. Tæplega 1 cm skurður hafi verið innan á efri vör en ekki verið ástæða til að sauma hann saman. Gamalt blóð hafi verið í báðum nösum.

Ó-kk-nf G-kk-nf gaf skýrslu vitnis við aðalmeðferð málsins. Hann kveðst hafa kannast við ákærða, því að hann hefði verið á sjó með föður vitnisins. Vitnið kvað ákærða hafa verið mjög ölvaðan. Ákærði hefði leitað inngöngu en ekki haft aðgöngumiða og hafi dyravörðum því verið óheimilt að hleypa honum inn. Ekki hafi verið heimilt að selja aðgang þarna á staðnum. Eftir stundarþref hafi ákærði komist inn fyrir og vitnið hafi ætlað að vísa honum út. Vitnið kveðst hafa tekið í handlegg hans og ætlað að fylgja honum út. Ákærði hafi þá sagt sem svo: „Þakka þér fyrir ekki neitt“ og vitnið hafi síðan fyrirvaralaust fengið högg í andlitið. Vitnið kveðst ekki vita hvort höggið hafi verið greitt með krepptum hnefa eða flötum lófa.

M-kk-nf J-kk-nf, sem gætti dyra ásamt Ó-kk-þgf G-kk-þgf, gaf skýrslu vitnis. Hann ber að maður hafi komið og viljað fara inn en verið meinaður aðgangur. Hann hafi komist inn í anddyri, þ.e. inn úr litlu foranddyri, og þar hafi hann slegið hinn dyravörðinn. Vitnið tók fram að hann hefði verið búinn að segja manninum að hann væri í þannig ástandi að honum yrði ekki leyfður aðgangur.

Vitnið S-kvk-nf R-kvk-nf V-kvk-nf kveðst hafa staðið frammi við útidyr. Hún hafi séð mann koma inn og ráðast á Ó-kk-þf G-kk-þf með því að slá hann í andlitið.

Svo sem áður segir kom ákærði ekki fyrir dóm við aðalmeðferð málsins. Í málinu liggur frammi skýrsla sem lögregla tók af honum þann 22. ágúst 2006. Hann skýrði svo frá að hann hefði ekki fengið inngöngu á dansleikinn og það hefði verið fáránlegt að hann fengi ekki að fara inn. Ó-kk-nf G-kk-nf hefði verið dónalegur og kallað sig „pakk“ og farið að ýta við sér. Þá hefði hann slegið Ó-kk-þf G-kk-þf utan undir með flötum lófa og síðan gengið á brott.

Með framburði framangreindra vitna og með hliðsjón af yfirlýsingu ákærða sjálfs fyrir dómi og framburði hans fyrir lögreglu er nægilega sannað að ákærði hafi slegið Ó-kk-þf G-kk-þf í andlitið í greint sinn. Er ekki ástæða til að efa að afleiðingar samkvæmt framangreindu læknisvottorði, „gamalt“ blóð í nösum, sem verður skilið svo að blóðið hafi verið storkið er læknir skoðaði það, bólga á vör og sár á henni innanverðri, verði raktar til höggsins. Framburður vitna er ekki alveg ótvíræður um að hnefi ákærða hafi verið krepptur er hann greiddi höggið og verður hann látinn njóta vafa um það og miðað við að hann hafi slegið með flötum lófa. Ekkert bendir til þess að Ó-kk-nf G-kk-nf, sem gegndi starfi dyravarðar og var að vísa ákærða á dyr sem óvelkomnum, hafi átt upptök að átökum í skilningi 3. mgr. 218. gr. b. almennra hegningarlaga, sbr. 4. gr. laga nr. 83/2005 og 12. gr. laga nr. 20/1981. Háttsemi ákærða varðar við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 10. gr. laga nr. 20/1981. Fyrningu sakar var slitið 22. ágúst 2006 er ákærði kom fyrir lögreglu. Kemur ekki til álita að sök sé fyrnd í þessu tilviki.

III.

Ákærði á að baki töluverðan sakaferil, sem verður hér rakinn að því marki sem til álita gæti komið að hann skipti máli við ákvörðun refsingar. Þann 8. ágúst 1998 sætti ákærði sekt og átta mánaða sviptingu ökuréttar fyrir ölvunarakstur, 28. apríl 1999 var hann dæmdur til sektargreiðslu fyrir brot gegn lögum um ávana- og fíkniefni og 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga, 26. apríl 2000 sætti hann sekt fyrir brot gegn lögum um ávana- og fíkniefni, 26. júní 2000 var hann dæmdur til að greiða 150.000 króna sekt fyrir brot gegn 1. mgr. 48. gr. umferðarlaga, 17. október 2001 var hann dæmdur í tveggja mánaða fangelsi, skilorðsbundið í þrjú ár fyrir brot gegn 1. mgr. 257. gr. og 2. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga, 9. nóvember 2001 sætti hann sekt og sviptingu ökuréttar í tvö ár fyrir ölvunarakstur, 14. apríl 2002 sætti hann 100.000 króna sekt fyrir brot gegn 1. mgr. 48. gr. umferðarlaga og 8. júní 2004 var hann dæmdur í 5 mánaða fangelsi, skilorðsbundið í þrjú ár, fyrir brot gegn 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga.

Ákærði hefur samkvæmt þessu nú orðið sekur um ölvunarakstur í þriðja sinn á sex ára tímabili. Með broti sínu gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga hefur hann í þriðja sinn síðan 28. apríl 1999 verið fundinn sekur um ofbeldisbrot eða brot tengt vísvitandi ofbeldi og ber að líta til þess til refsiþyngingar, sbr. 1. mgr. 218. gr. b. almennra hegningarlaga, sbr. 4. gr. laga nr. 83/2005 og 12. gr. laga nr. 20/1981.

Dómurinn 8. júní 2004 var birtur ákærða 31. júlí 2004 og fela brot hans samkvæmt ákæru 24. nóvember 2004 því ekki í sér rof á skilorði þess dóms, en er þau voru framin var skilorðstími dómsins frá 17. október 2001 ekki útrunninn. Brot ákærða gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga var hins vegar rof á skilorði dómsins 8. júní 2004. Ber að taka skilorðsbundna refsingu samkvæmt nefndum dómi upp og dæma ákærða refsingu í einu lagi eftir reglum 77. gr. almennra hegningarlaga. Haft verður í huga að afleiðingar brots ákærða gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga voru ekki alvarlegar. Refsing ákærða ákveðst með hliðsjón af framansögðu fangelsi í sex mánuði. Með hliðsjón af því að dráttur á meðferð málsins verður ekki kenndur ákærða að öllu leyti og því að skipaður verjandi lýsti því hér fyrir dómi að hann hefði breytt hegðan sinni til hins betra þykir mega skilorðsbinda refsingu hans að hluta, eins og nánar greinir í dómsorði, en með tilliti til sakaferils hans og endurtekinna rofa á skilorði er ótækt að skilorðsbinda refsinguna að öllu leyti.

Samkvæmt 1. mgr. 101. gr., sbr. 1. mgr. 102. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, með síðari breytingum, ber að svipta ákærða ökurétti ævilangt frá birtingu dómsins.

Gera ber upptækt tóbaksblandað hass eins og krafist er.

Dæma ber ákærða til að greiða sakarkostnað, sem nemur samtals 224.754 krónum, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, K-kk-ef S-kk-ef hrl., sem ákveðast eins og greinir í dómsorði að virðisaukaskatti meðtöldum.

Dóminn kveður upp E-kk-nf S-kk-nf dómstjóri. Dómsuppsaga hefur dregist vegna anna við embættið í síðasta mánuði og fram í byrjun þessa mánaðar.

Dómsorð:

Ákærði, R-kk-nf G-kk-nf, sæti fangelsi í sex mánuði, en fresta skal fullnustu fimm mánaða þar af og sá hluti falla niður að liðnum tveimur árum frá uppsögu þessa dóms að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði er sviptur ökurétti ævilangt frá birtingu þessa dóms.

Upptæk eru 0,31 g af tóbaksblönduðu hassi.

Ákærði greiði 224.754 krónur í sakarkostnað, þ.m.t. málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, K-kk-ef S-kk-ef hrl., 186.750 krónur.

E-kk-nf S-kk-nf