S-22/2016

Mál þetta, sem dómtekið var 15. júní sl., er höfðað með ákæru lögreglustjórans á Norðurlandi eystra, útgefinni 29. janúar sl., á hendur X;

„fyrir líkamsárás ... þriðjudagskvöldið 13. október 2015 í sameignarhúsinu að [...].

I.

Að hafa ráðist á [A], í sameiginlegum stigagangi hússins og snúið upp á vinstri hendi hennar og slegið hana í hægri öxl, með þeim afleiðingum að hún marðist á vinstri hendi og bólgnaði og marðist þar á ca 10 cm. stóru svæði.

Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20, 1981.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Við upphaf aðalmeðferðar fyrir dómi féll sækjandi, fulltrúi lögreglustjórans á Norðurlandi eystra, frá sakarefni um ætluð eignaspjöll ákærða, sbr. II. kafli ákæru, með vísan til 4. mgr. 257. gr. almennra hegningarlaga.

Skipaður verjandi, S-kk-nf G-kk-nf hdl., krefst þess aðallega að ákærði verði sýknaður af refsikröfu ákæruvalds, en til vara krefst hann þess að ákærði verði dæmdur til vægustu refsingar sem lög leyfa. Þá krefst verjandinn þess aðallega að allur málskostnaður, þ.m.t. hæfileg málsvarnarlaun hans, falli á ríkissjóð, en til vara að hluti sakarkostnaðar falli á ríkissjóð og þá með vísan til þess að ákæruvaldið féll frá hluta sakargifta samkvæmt ákæru.

A.

1. Samkvæmt frumskýrslu B aðstoðarvarðstjóra og öðrum gögnum eru helstu atvik máls þessa þau að þriðjudagskvöldið 13. október 2015, kl. 19:21, var óskað eftir aðstoð lögreglu að fjölbýlishúsinu ... vegna líkamsárásar og minni háttar eignaspjalla. Við aðalmeðferð málsins voru lagðar fram afstöðuteikningar, sem sýna vettvang.

Í lögregluskýrslunni segir frá því að við komu lögreglumannsins á vettvang hafi einn eigenda íbúðar í húseigninni, ákærði X, verið í stigagangi í sameign og hafi hann opnað útidyrahurðina og þannig hleypt lögreglumanninum inn, en að um svipað leyti hafi brotaþolinn, A, komið út úr eigin íbúð og staðhæft að ákærði hefði slegið hana með krepptum hnefa á hægri öxlina, tekið um vinstri framhandlegginn og reynt að snúa hana niður. Haft er eftir brotaþola að tilefni þessa athæfis hafi verið það að hún hefði rétt ákærða póst sem hafði borist inn um bréfalúgu hennar, en ákærði við það tækifæri haft uppi ásakanir um að hún hefði stolið póstinum. Þá er haft eftir brotaþola að eftir árás ákærða hefði hún forðað sér inn í eigin íbúð og lokað hurðinni, en ákærði þá sparkað hurðinni upp.

Í rannsóknargögnum lögreglu eru ljósmyndir af vettvangi, en á þeim má m.a. sjá að dyrastafur við millihurð, frá stigagangi fjölbýlisins og inn í eldhús íbúðar brotaþola, var brotinn, en í myndtexta segir að læsingarjárn hafi legið á gólfi.

Í frumskýrslunni segir að á vettvangi í greint sinn hafi ákærði virst vera mjög ölvaður, en tekið er fram að hann hafi angað af áfengi og verið undarlegur í fasi. Einnig er tekið fram að ákærði hafi aðspurður neitað áðurgreindum ásökunum brotaþola hátt og skýrt, en að öðru leyti hafi hann verið óviðræðuhæfur og helst mælt á þýska tungu.

Í lögregluskýrslu er þess getið að á vettvangi hafi verið bróðir brotaþola, vitnið C.

2. Samkvæmt rannsóknargögnum bar brotaþoli fram kæru á hendur ákærða þann 20. október sl., en þá var og tekin af henni skýrsla um málsatvik. Liggur fyrir að daginn fyrir skýrslutökuna hafði lögregla tekið myndir af áverkum brotaþola. Myndir þessar eru á meðal rannsóknargagna, en í myndtexta segir m.a. að þar megi sjá áverka brotaþola, þ.e. mar á hægri öxl og mar á vinstri framhandlegg.

Fyrir liggur að við rannsókn málsins óskaði lögregla eftir læknisvottorði frá Heilbrigðisstofnun Norðurlands um áverka brotaþola, en fyrir lá að brotaþoli leitaði þangað vegna ofangreinds atviks.

Við frekari rannsókn lögreglu var tekin vitnaskýrsla af bróður brotaþola, áðurnefndum C, en að auki var ákærði yfirheyrður um kæruefnið þann 22. október 2015. Ákærði neitaði sakargiftum við skýrslutökuna, líkt og hann gerði hér fyrir dómi.

3. Í læknisvottorði D, læknis hjá Heilbrigðisstofnun Norðurlands, með aðsetur í ..., sem dagsett er 18. nóvember 2015, segir frá því að brotaþoli, A, hafi komið til skoðunar þann 16. október 2015 vegna sýnilegra áverka. Greint er frá því að brotaþoli hefði staðhæft að ákærði í máli þessu hefði verið valdur að áverkum hennar og að atvik máls hefðu gerst „í fyrrakvöld“ á heimili hennar. Um áverkana og tilkomu þeirra segir nánar í vottorðinu:

„a. Tók í í vi framhandlegg og snéri upp á. Mar þarna, far eftir fingur

b. Barði ofan á hæ herð. Roði og bólga þarna á ca 10 cm stóru svæði

c. Sparkaði í hægri fótlegg. Ekki mikið að sjá þarna

d. Sneri upp á háls. Roðablettir á hálsi. Hún er stirð í hálsi eftir þetta og aum eftir spörk í fótlegginn.“

Greint er frá því í vottorðinu að brotaþoli hafi komið til skoðunar á ný hinn 21. október sama ár, en við skoðun þá hafi komið í ljós stórt mar á vinstra hné, sem hafi náð niður eftir fótleggnum.

B.

Skýrslur fyrir dómi.

Fyrir dómi neitaði ákærði sök. Ákærði kvaðst hafa átt heima í fjölbýlishúsinu að ... í um fimm ár, en á meðal annarra íbúa kvað hann vera brotaþolann, A. Umrætt kvöld, 13. október 2015, kvaðst ákærði hafa hitt brotaþola fyrir í stigagangi sameignarinnar og bar að þar hefði hún átt í vandræðum með að komast inn í eigin íbúð þar sem hún hefði verið án lykla. Að beiðni brotaþola kvaðst ákærði hafa sparkað upp millihurðinni að íbúð hennar, en ekki haft frekari afskipti af henni og hafði því ekki skýringar á líkamsárásarkæru hennar. Ákærði kvaðst umrætt kvöld hafa séð til lögreglumannsins B fyrir utan fjölbýlishúsið. Ákærði kannaðist ekki við að hafa átt orðastað við lögreglumanninn og þá ekki við vitnið C og hafði hann ekki skýringar á andstæðum framburði brotaþola eða nefndra vitna. Þá kvaðst hann ekki hafa verið undir áhrifum áfengis í greint sinn og staðhæfði jafnframt að heilsufar sitt væri með ágætum.

Brotaþoli skýrði frá því að umrætt kvöld hefði hún átt leið á neðri hæð fjölbýlisins, í þvottahús, en tekið með sér bréf, sem hefði verið í póstkassa hennar, en tilheyrði ákærða. Hún kvaðst hafa hitt ákærða fyrir í stigaganginum og rétt honum bréfið, en hann þá brugðist við og sakað hana um þjófnað. Hún kvaðst hafa svarað ásökun ákærða fullum hálsi, en hann þá gripið í vinstri framhandlegg hennar og reynt að snúa hann til, en í framhaldi af því hefði hann slegið hana í hægri öxlina. Vegna þessa atgangs ákærða kvaðst hún hafa afráðið að fara inn í eigin íbúð, en bar að þá hefði ákærði fylgt henni eftir og sparkað upp millihurðinni. Hún sagði að umrædd hurð væri millihurð millum stigagangsins og eldhúss hennar. Hún sagði að er atvik máls gerðust hefði bróðir hennar, vitnið C, verið gestkomandi í íbúð hennar og hefði hann ekki séð atgang ákærða á stigaganginum. Vitnið sagði að C hefði hins vegar verið í eldhúsinu þegar ákærði ruddist inn í íbúð hennar og hefði hann brugðist við og náð að róa skap ákærða í um 10 mínútur eða þar til lögreglumaður kom á vettvang, en hún kvaðst hafa hringt á lögreglu vegna lýsts atgangs ákærða.

Brotaþoli staðhæfði að ekki hefði farið á milli mála að ákærði hefði verið undir áhrifum áfengis er atburður þessi gerðist.

Brotaþoli kvaðst í fyrstu ekki hafa ætlað að kæra athæfi ákærða, en hún kvaðst hafa farið til læknis þremur dögum eftir atburðinn, og staðfesti að því leyti efni áðurrakins læknisvottorðs.

Vitnið C kvaðst hafa verið gestkomandi í íbúð brotaþola er atvik máls þessa gerðust. Vitnið kvaðst hafa setið í eldhúsi íbúðarinnar er það heyrði að brotaþoli og ákærði voru að rífast í stigaganginum fyrir framan íbúðina. Vitnið sagði að á þessu hefði gengið í 3-4 mínútur og áréttaði að það hefði heyrt hávaða og læti, en ekki séð það sem fram fór.

Af frásögn vitnisins verður ráðið að brotaþoli hafi komið inn í íbúðina og verið að hringja til lögreglu þegar millihurðinni að eldhúsinu hefði skyndilega verið hrundið upp, en eftir það hefði ákærði birst í dyragættinni. Vitnið kvaðst hafa þekkt ákærða allt frá barnæsku þeirra, en það treysti sér ekki til að segja til um hvort hann var undir áhrifum áfengis er atvik máls þessa gerðust.

Vitnið skýrði frá því að það hefði strax brugðist við komu ákærða og ýtt honum út úr íbúðinni og haldið honum þar, allt þar til lögreglan kom á vettvang. Vitnið kvaðst síðar hafa hlýtt á frásögn brotaþola um viðskipti hennar við ákærða og þá jafnframt séð áverka hennar.

Vitnið D læknir staðfesti fyrir dómi áðurrakið læknisvottorð. Vitnið kvaðst við skoðun hafa ályktað að áverkar brotaþola hefðu verið nýlegir. Vitnið staðhæfði að áverkamerkin hefðu samræmst frásögn hennar um handalögmál, m.a. hefði verið sýnilegur roði og eymsli í húð.

Vitnið B varðstjóri lýsti málsatvikum fyrir dómi með líkum hætti og hér að framan var rakið, og staðfesti efni rannsóknargagna.

C.

Í máli þessu er ákærða gefin að sök líkamsárás með því að hafa ráðist á nágrannakonu sína í sameignarhúsi á ..., slegið hana í öxl og snúið upp á vinstri hönd hennar, eins og nánar segir í ákæru, og með þeim afleiðingum sem þar er lýst.

Fyrir dómi, líkt og við lögreglurannsókn málsins, hefur ákærði neitað sök. Ákærði hefur borið um að hann hafi hitt brotaþola fyrir í sameign fjöleignarhússins umrætt kvöld, en hann heldur því fram að hann hafi að hennar ósk brotið upp millihurð að íbúð hennar.

Brotaþoli hefur fyrir dómi lýst háttsemi ákærða í samræmi við sakarefni ákæru. Framburður hennar er í samræmi við fyrstu skýrslu hennar við komu lögregluvarðstjóra á vettvang, en einnig kæruskýrslu sem hún gaf hjá lögreglu skömmu eftir atburðinn. Að mati dómsins er frásögn brotaþola trúverðug, en hún er einnig í samræmi við skýrslu bróður hennar, vitnisins C fyrir dómi, en óumdeilt er að hann var í íbúð hennar þegar atvik máls gerðust. Framburður brotaþola hefur að auki stoð í staðfestu áverkavottorði, en einnig öðrum rannsóknargögnum lögreglu, þ. á m. ljósmyndum.

Samkvæmt skýrslum og framburði lögreglumanns, sem annaðist rannsókn málsins, hitti hann ákærða í stigagangi fjöleignarhússins strax við komu á vettvang. Liggur fyrir að lögreglumaðurinn þekkti vel til ákærða, en samkvæmt frásögn hans var ákærði undir áhrifum áfengis, en það er einnig í samræmi við frásögn brotaþola. Verður það því lagt til grundvallar.

Að ofangreindu virtu er frásögn ákærða að mati dómsins ótrúverðug og er henni hafnað.

Að öllu ofangreindu virtu og þar sem ekkert þykir hafa komið fram í máli þessu sem er til þess fallið að vekja vafa um frásögn brotaþola verður fallist á röksemdir ákæruvalds um sekt ákærða. Er hann því sannur að sök um þá háttsemi sem lýst er í ákæru. Háttsemi ákærða er þar rétt færð til refsiákvæða í ákærunni.

D.

Ákærði, sem er sextíu og sex ára, hefur ekki áður orðið uppvís að refsiverðri háttsemi svo vitað sé.

Í máli þessu hefur ákærði gerst sekur um líkamsárás. Við ákvörðun refsingar ákærða ber m.a. að líta til 1. tl. 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga og þykir refsing hans hæfilega ákveðin 30 daga fangelsi. Eftir atvikum þykir rétt að fresta fullnustu refsingarinnar skilorðsbundið og þá þannig að hún falli niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dómsins að telja haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. hegningarlaganna, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Samkvæmt yfirlýsingu sækjanda féll enginn sakarkostnaður til af hálfu ákæruvalds vegna reksturs máls þessa. Í samræmi við úrslit málsins, sbr. 218. gr. laga nr. 88, 2008, og þar sem fallið var frá hluta ákærunnar við upphaf aðalmeðferðar, skal ákærði greiða 2/3 hluta málsvarnarlauna skipaðs verjanda síns, en 1/3 hluti þeirra greiðast úr ríkissjóði, eins og nánar greinir í dómsorði.

Ó-kk-nf Ó-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði, X, sæti fangelsi í 30 daga, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún niður falla að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dómsins að telja, haldi hann almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði 2/3 hluta málsvarnarlauna skipaðs verjanda síns, S-kk-ef G-kk-ef hdl., en 1/3 hluti greiðist úr ríkissjóði, en þau ákvarðast 163.680 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti.