S-418/2015

Mál þetta, sem þingfest var þann 25. febrúar sl., og endurupptekið þann 7. apríl sl., var dómtekið að lokinni aðalmeðferð þann 8. júní sl., er höfðað með ákæru útgefinni af lögreglustjóranum á Suðurlandi þann 30. nóvember 2015, á hendur A, búsettum í Danmörku,

„fyrir brot á náttúruverndarlögum

með því að hafa, föstudaginn 24. apríl 2015, á hverasvæðinu við Geysi í Bláskógabyggð, vísvitandi hellt fimm lítrum af rauðum matarlit ofan í hverinn Strokk, með þeim afleiðingum að umhverfi hversins var raskað þar sem hverinn gaus rauðlituðu vatni sem sat eftir í pollum og litablettir urðu eftir á steinvölum og hverahrúðri í kringum hann, þar sem litarefnið slettist á og sat eftir um nokkurn tíma.

Telst brot ákærða varða við d. lið 1. mgr. 37. gr. laga nr. 44, 1999 um náttúruvernd, sbr. 75. og 76. gr. sömu laga, en til vara við 42. gr., sbr. 75 og 76. gr. sömu laga.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Eins og áður greinir var mál þetta þingfest þann 25. febrúar sl. Ákærði mætti ekki við þingfestingu málsins þrátt fyrir lögmæta birtingu ákæru þann 10. febrúar sl., ásamt fyrirkalli þar sem þess var getið að málið kynni að verða dæmt að ákærða fjarstöddum. Málið var því tekið til dóms samkvæmt 161. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og dómur uppkveðinn þann 25. febrúar sl. Þann 7. apríl sl., var málið endurupptekið að beiðni ákærða og K-kk-nf J-kk-nf hdl., skipaður verjandi ákærða. Málinu var frestað til greinargerðarskila af hálfu ákærða til 28. apríl sl. Þann dag var greinargerð ákærða lögð fram og dómari þessa máls tók við meðferð málsins. Aðalmeðferð fór fram þann 8. júní sl., og var málið dómtekið að henni lokinni, eins og áður greinir.

Ákæruvaldið gerir þær kröfur sem í ákæru greinir.

Ákærði, sem neitar sök, krefst aðallega sýknu af öllum kröfum ákæruvaldsins. Til vara er þess krafist að refsing verði látin niður falla og til þrautavara krefst ákærði vægustu refsingar sem lög leyfa.

Málavextir

Eftir hádegi föstudaginn 24. apríl 2015 barst lögreglu tilkynning um að litarefni af einhverju tagi hefði verið hellt í hverinn Strokk á Geysissvæðinu og hafi ákærði, sem sé listamaður, verið þar að verki. Í skýrslu lögreglu segir að þegar lögregla kom á vettvang hafi öll verksummerki verið horfin. Lögregla ræddi á vettvangi við B, landvörð hjá Umhverfisstofnun, sem upplýsti að hafa séð rautt eða bleikt litarefni í snjó við hverinn. Greindi B lögreglu frá því að hún hafi tekið sýni af nefndu efni og sent til rannsóknar. Segir í skýrslu lögreglu að engin vitni hafi verið að atburðinum.

Meðal gagna málsins er eftirlitsskýrsla áðurnefnds landvarðar á Geysissvæðinu vegna þessa atviks. Þar segir í niðurlagi skýrslunnar: „Landvörður á svæðinu gerði úttekt á svæðinu þann 24. Apríl [sic] og tók sýni, bæði af lituðu vatni sem sat eftir í pollum og af steinvölum sem hafði slest litarefni á. Strokkur gaus eðlilega þegar sýnin voru tekin en í hverahrúðri í kringum hann mátti merkja litabletti og minniháttar bleika polla. Sunnudaginn 26. apríl, mánudaginn 27. apríl og miðvikudaginn 29. apríl, voru blettirnir á sama stað þegar landvörður var við störf á svæðinu, enda hafði ekkert rignt í millitíðinni.“ Með eftirlitsskýrslunni fylgdu fimm ljósmyndir sem teknar voru af vettvangi, nánar tiltekið nágrenni hversins Strokks. Á öllum myndunum má sjá rauðan lit ofan á jarðvegi við hverinn. Meðal gagna málsins er einnig bréf Umhverfisstofnunar til lögreglustjórans á Suðurlandi, dagsett 27. maí 2015, í tilefni af broti á lögum um náttúruvernd, eins og segir í bréfinu. Þar segir meðal annars: „Af gögnum málsins að dæma var gjörningurinn fyrirfram ákveðinn og skipulagður en ekki óhapp. Ekki var leitað leiðbeininga stofnunarinnar áður en gjörningurinn var framkvæmdur. Þannig hefur ekki verið viðhöfð sú aðgæsla sem ákvæðið [d-liður 1. mgr. 37. gr. náttúrverndarlaga nr. 44/1999, innskot dómara] gerir ráð fyrir að mati stofnunarinnar. Upplýsingar stofnunarinnar benda ekki til að varanleg mengun hafi orðið á vatni en þó skal bent á að landvörður tók sýni sem var afhent lögreglu þann 5. maí síðastliðinn.“

Meðal rannsóknargagna málsins er skýrsla Rannsóknastofu í lyfja- og eiturefnafræði, dagsett 19. júní 2015. Þar kemur fram að með tveimur sýnum sem rannsökuð hafi verið, þ.e. annars vegar fölbleikur vökvi og hins vegar bleiklituð möl, hafi fylgt skýrsla frá DHI, sem mun vera Vatns- og umhverfisstofnun Danmerkur, en ákærði framvísaði framangreindri skýrslu við yfirheyrslu hjá lögreglu þann 25. apríl 2015. Í þeirri skýrslu mun vera gerð grein fyrir umhverfisáhrifum matarlitarins Carmine (E-120). Í lok skýrslu Rannsóknarstofu segir: „Niðurstaða rannsóknarinnar var því sú að liturinn í mölinni er carmine, sama efni og skýrsla DHI fjallar um. Ekki var hægt að greina efnið í vatninu.“

Loks er þess að geta að meðal rannsóknargagna lögreglu eru þrjár myndir sem fengnar voru af heimasíðu ákærða, á slóðinni C. Á tveimur myndanna má sjá hverinn Strokk gjósa og er vatnsstrókurinn bleikur að lit. Á þriðju myndinni má sjá vatn sem rennur frá hvernum og er það rauðleitt á litinn.

Gerð verður grein fyrir framburði ákærða og vitna fyrir dómi í niðurstöðukafla dómsins að því leyti sem þörf krefur til úrlausnar málsins. Auk ákærða gaf vitnið B, mannfræðingur og starfsmaður Umhverfisstofnunar, skýrslu fyrir dómi.

Niðurstaða

Ákærði neitar sök í máli þessu og vísar til þess að háttsemi sú sem honum er gefin að sök í ákæru sé ekki refsiverð samkvæmt íslenskum lögum. Í skýrslutöku fyrir dómi viðurkenndi ákærði að hafa, umræddan morgun, hellt fimm lítrum af „listamannalit“ niður í hverinn. Um hafi verið að ræða gjörning, listviðburð eða landslagslist, þ.e. hann hafi notað landslag sem nokkurs konar striga fyrir málverk. Fyrir honum hafi vakað að annast umhverfið og náttúruna, búa til fallegt listform og hafi hann við það notað efni sem með öllu hafi verið skaðlaust náttúrunni. Ákærði kvaðst hafa verið einn að verki og valið framangreinda tímasetningu til að tryggja að enginn myndi raska listaverkinu. Staðfesti ákærði að myndir af heimasíðu hans, sem vísað er til í málavaxtalýsingu hér að framan, sýni hverinn gjósa eftir að ákærði setti litinn í hann. Þá hafi litur einnig sést í litlum rákum sem runnið hafi frá hvernum eftir gosið. Ákærði hafnaði því að hafa með þessu raskað hvernum eða umhverfi hans. Tók ákærði fram að hann hafi vitað að litarefnið myndi hverfa á stuttum tíma.

Með vísan til framburðar ákærða fyrir dómi, sem fær stoð í rannsóknargögnum málsins, er sannað að ákærði hafi hellt fimm lítrum af rauðum matarlit ofan í hverinn Strokk föstudaginn 24. apríl 2015. Einnig er sannað að þegar hverinn gaus eftir þann verknað barst rauðlitað gosvatn í jarðveg og polla kringum hverinn, eins og nánar er lýst í ákæru og ljósmyndir sem ákærði tók sjálfur eftir umræddan verknað sýna. Þá þykir fyllilega sannað með vísan til framburðar vitnisins B, sem kannaði aðstæður við Strokk rétt eftir hádegi umræddan dag, að ummerki hafi verið sýnileg í jarðvegi í kringum hverinn eftir hádegi umræddan dag eins og myndir þær sem vitnið tók umrætt sinn sýna greinilega. Vitnið B, sem staðfesti eftirlitsskýrslu sína fyrir dómi, upplýsti að merkja hafi mátt litabletti á hverahrúðri og minniháttar bleika polla næstu daga eftir atburðinn, nánar tiltekið 26., 27. og 29. apríl 2015. Aðspurt kvaðst vitnið ekki geta fullyrt hvort gestir hverasvæðisins hafi greint umræddan lit. Hún hafi hins vegar þekkt forsöguna og því vitað hvar hún ætti að leita eftir ummerkjum eftir litinn. Kvaðst hún á framangreindum tíma hafa greint ummerki eftir litinn í jarðvegi, meðal annars hverahrúðri. Vitnið B kvað öll ummerki eftir litinn hafa horfið þegar rignt hafi í fyrsta sinn eftir atburðinn.

Ákæruvaldið vísaði til þess í málflutningi sínum að um hafi verið að ræða sjónræna röskun sem hafi haft neikvæð áhrif á gesti svæðisins. Í ákæru er ætlað brot ákærða aðallega talið varða við d-lið 1. mgr. 37. gr. þágildandi náttúruverndarlaga nr. 44/1999. Frá því verknaður sá sem mál þetta fjallar um var framinn, nánar tiltekið þann 15. nóvember 2015, tóku gildi ný náttúruverndarlög, þ.e. lög nr. 60/2013, að undanskildum 15. og 63. gr. laganna. Meginregla 2. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 leiðir til þess að dæma skal í máli þessu eftir lögum nr. 60/2013 um refsinæmi verknaðar og refsingu. Samkvæmt 2. gr. laganna má þó aldrei dæma refsingu, nema heimild hafi verið til þess í lögum, þegar verk var framið, og ekki þyngri refsingu en orðið hefði eftir þeim lögum.

Ákvæði 2. mgr. 61. gr. laga nr. 60/2013, sbr. 28. gr. laga nr. 109/2015, sem ber heitið „sérstök vernd tiltekinna vistkerfa og jarðminja“ er samsvarandi ákvæði 1. mgr. 37. gr. laga nr. 44/1999. Í 2. mgr. 61. gr. kemur fram að jarðminjar sem taldar eru upp í a-b liðum 2. mgr. njóti sérstakrar verndar í samræmi við markmið 3. gr. laganna. Í b-lið 2. mgr. eru tilgreindar eftirfarandi jarðminjar; fossar og nánasta umhverfi þeirra að því leyti að sýn að þeim spillist ekki, hverir og aðrar heitar uppsprettur ásamt lífríki sem tengist þeim og virkri ummyndun og útfellingum, þar á meðal hrúðri og hrúðurbreiðum. Þá segir í 3. mgr. 61. gr. að forðast beri að raska vistkerfum og jarðminjum sem taldar eru upp í 1. og 2. mgr. nema brýna nauðsyn beri til. Skylt sé að afla framkvæmdaleyfis, eða eftir atvikum byggingarleyfis, sbr. skipulagslög og lög um mannvirki, vegna framkvæmda sem hafa í för með sér slíka röskun. Þá er í 3. málslið 3. mgr. og 4.-7. mgr. nánar fjallað um umsagnaraðila, framkvæmd leyfisveitinga, rökstuðning fyrir ákvörðunum og fleira er varðar stjórnsýslu þessa málaflokks.

Forveri 2. og 3. mgr. 61. gr. náttúruverndarlaga nr. 60/2013, 1. mgr. 37. gr. laga nr. 44/1999, var á sínum tíma nýmæli í náttúruverndarlögum. Var ákvæðinu, sem bar heitið „sérstök vernd“, skipað í V. kafla laganna undir heitinu „landslagsvernd“. Í 1. mgr. 37. gr. segir að fimm tegundir jarðmyndana sem taldar eru upp í liðum a-e í 1. mgr. njóti sérstakrar verndar og skal forðast röskun þeirra eins og kostur er, eins og segir í ákvæðinu. Jarðmyndanir samkvæmt d-lið 1. mgr. eru fossar, hverir og aðrar heitar uppsprettur, svo og hrúður og hrúðurbreiður 100 m2 að stærð eða stærri. Í athugasemdum sem fylgdu greinargerð með frumvarpi því sem varð að lögum nr. 44/1999 um náttúruvernd, segir í IX. kafla almennra athugasemda, að í fyrsta sinn sé stigið það skref í lögum að vernda tilteknar landslagsgerðir sem eru sérstaks eðlis og æskilegt má telja út frá náttúruverndarsjónarmiðum að njóti sérstakrar verndar. Því er í frumvarpinu að finna almenna reglu sem ætlað er að hvetja til sérstakrar varkárni í umgengni mannsins við tilteknar landslagsgerðir, þ.e. þær landslagsgerðir sem tilgreindar séu í a-e-lið 1. mgr. 37. gr. Ekki er ætlunin að mæla fyrir um friðun þeirra heldur einungis sérstaka lögbundna verndun. Þá segir í athugasemdunum að ákvarðanir um notkun viðkomandi landslagsgerða séu teknar með skipulagsáætlunum og eftir atvikum úrskurði um mat á umhverfisáhrifum. Varðandi hveri og laugar segir í áðurnefndum kafla að nauðsynlegt sé að slíkum náttúrufyrirbærum á lághitasvæðum verði ekki spillt frekar en orðið sé og að sérstök aðgát verði höfð komi til frekari nýtingar. Í athugasemdum með 37. gr., er síðan tekið fram að framkvæmdir við landslagsgerðir þær sem tilgreindar er í 1. mgr. séu háðar framkvæmda- eða byggingarleyfi sveitarstjórnar, sbr. þágildandi 27. og 43. gr. skipulag- og byggingarlaga nr. 73/1997, eins og nánar er rakið í 2. mgr. 37. gr. laganna.

Eins og rakið er hér að framan var í d-lið 1. mgr. 37. gr. laga nr. 44/1999 mælt fyrir um að forðast skuli eins og kostur er röskun fossa, hvera, annarra heitra uppsprettna, hrúðurs og hrúðurbreiða að tiltekinni stærð. Er ákvæði að þessu leyti samsvarandi 61. gr. núgildandi náttúrverndarlaga. Vegna fyrirmæla 2. gr. almennra hegningalaga, sem rakin hafa verið hér að framan, er því nauðsynlegt að taka afstöðu til þess hvort heimild hafi verið til þess í lögunum nr. 44/1999 að refsa fyrir brot gegn 1. mgr. 37. gr. laganna. Að mati dómsins má ráða af framangreindum athugasemdum með frumvarpi því sem varð að lögum nr. 44/1999, að 1. mgr. 37. gr. hafi verið ætlað að vera almennt orðað varnaðarákvæði um umgegni mannsins við þau náttúrufyrirbæri sem tilgreind eru í greininni og að tilgangur greinarinnar hafi fyrst og fremst verið að hafa þýðingu og áhrif á umsagnaraðila og framkvæmdaleyfishafa samkvæmt 2. mgr. greinarinnar, þegar í hlut áttu framkvæmdir sem hafa myndu í för með sér röskun á þeim jarðmyndunum og vistkerfum sem 1. mgr. 37. gr. tekur til. Fær framangreind túlkun stoð í athugasemdum í greinargerð með frumvarpi því sem varð að núgildandi náttúruverndarlögum nr. 60/2013. Þar segir í athugasemdum við 57. gr. frumvarpsins, sem nú er 61. gr. gildandi náttúruverndarlaga, að greinin samsvari 37. gr. laga nr. 44/1999. Þar kemur fram að 37. gr. laga nr. 44/1999, hafi falið í sér almenna reglu um að forðast skuli eins og kostur er, röskun þeirra jarðmyndana og vistkerfa sem þar hafi verið fjallað um, en reynslan hafi sýnt að ekki hafi náðst sá árangur sem stefnt hafi verið að með greininni. Vísað er til þess að svo virðist sem ákvæðið hafi ekki haft mikla þýðingu við útgáfu framkvæmdaleyfa og áhrif ákvæðisins á gerð skipulagsáætlana, ákvarðana um matsskyldu framkvæmda og framkvæmd umhverfismats samkvæmt lögum um mat á umhverfisáhrifum, hafi einnig verið takmörkuð. Í athugasemdunum kemur fram að frumvarpið miði að því að bæta úr þessu og stuðla að því að betur verði vandað til málsmeðferðar stjórnvalda þegar teknar eru ákvarðanir sem snerta náttúrufyrirbæri sem falla undir greinina. Þá sé auk breytinga á greininni sjálfri lagðar til breytingar á 97. gr. skipulagslaga og laga um mat á umhverfisáhrifum í þeim tilgangi að auka áhrif greinarinnar og styrkja þá vernd sem hún kveður á um. Þá er þess að geta að ekki er vísað til 61. gr. laga nr. 60/2013 í 90. gr. laganna, þ.e. refsiábyrgðarákvæðinu.

Með vísan til þess sem rakið er hér að framan um lögskýringagögn að baki 61. gr. laga nr. 60/2013, forsögu og tilgang 1. mgr. 37. gr. laga nr. 44/1999 og orðalags greinarinnar „skal forðast röskun þeirra eins og kostur er“, er það mat dómsins að um sé að ræða almennt orðaða varúðarreglu sem líta skuli til áður en stjórnvöld veita leyfi til framkvæmda sem gætu raskað þeim náttúrufyrirbærum sem ákvæðið tekur til. Ákvæði 1. mgr. 37. gr. laga nr. 44/1999, uppfyllir því ekki þær kröfur sem gera verður til skýrleika refsiheimilda og verður ákærði því ekki sakfelldur fyrir brot gegn tilvitnuðum ákvæðum.

Í ákæru er ætlað brot ákærða heimfært til vara undir 42. gr. þágildandi náttúruverndarlaga nr. 44/1999, sbr. 75. og 76. gr. sömu laga. Í 42. gr. laga nr. 44/1999 segir. Hvers konar áletranir á náttúrumyndanir eru óheimilar og varða refsingu skv. 76. gr., sbr. og 75. gr. Engar skýringar er að finna í lögskýringagögnum um ástæðu þess að í 42. gr. er vísað til 75. gr. laganna, en nær samhljóða ákvæði er að finna í fyrstu lögum sem sett voru um náttúruvernd, þ.e. lög nr. 48/1956. Í 3. gr. þeirra laga eru ýmis fyrirmæli er lúta að umgengni almennings við náttúru landsins. Í 2. málslið 1. mgr. 3. gr. laganna segir. Spjöll á náttúru landsins, sem framin eru með ólögmætum hætti af ásetningi eða gáleysi, varða refsingu samkvæmt 33. gr. Í athugasemdum með 3. gr. í greinargerð, sem fylgdi frumvarpi því sem varð að lögum nr. 48/1956, er ítarlega fjallað um mikilvægi góðrar umgegni við náttúru landsins sem hafi verið verulega ábótavant. Þá kemur fram að tilgangur ákvæðisins sé að mæla mönnum almenna varúðarskyldu í umgengi við náttúru lands og fella á menn refsingu fyrir náttúruspjöll og loks að draga úr því með refsiákvæði, að menn skilji eftir rusl úti í náttúrunni, svo að til óprýði sé eða hættu. Þá segir. Refsiákvæði 1. mgr. er við það miðað, að menn spilli náttúru landsins af ásetningi eða gáleysi með ólögmætum hætti. Náttúruspjöll geta að sjálfsögðu orðið við ýmiss konar mannvirkjagerð, sem er fyllilega lögmæt, og kemur ekki til álita að ákvæði 1. mgr. 3. gr. nái til þess, ef um raskanir er að tefla sem jafnaðarlega eru samfara slíkri mannvirkjagerð. Orðið „með ólögmætum hætti“ gefi til kynna þann fyrirvara, sem hér verður að setja. Leggja þau á vald dómstóla að meta það, hvenær háttsemi sé lögmæt í þessu efni, eftir almennum sjónarmiðum í refsirétti um svonefnt hagsmunamat o.fl. Sambærilegt ákvæði var einnig í 2. málslið 1. mgr. 13. gr. náttúruverndarlaga nr. 47/1971 og 2. málslið 1. mgr. 16. gr. náttúruverndarlaga nr. 93/1996, en síðastnefndu lögin eru forveri laganna nr. 44/1999. Í 75. gr. laga nr. 44/1991, sem ber heitið „spjöll á náttúru landsins“, segir. Hver sá sem veldur á ólögmætan hátt spjöllum á náttúru landsins, hvort heldur er af gáleysi eða ásetningi, skal sæta refsingu skv. 76. gr. Í 76. gr., sem ber heitið „refsiábyrgð“, segir. Hver sá sem brýtur gegn ákvæðum laga þessara eða reglna settra samkvæmt þeim skal sæta sektum eða fangelsi allt að tveimur árum. Nú hljótast af broti alvarleg spjöll á náttúru landsins og skal brotamaður þá sæta sektum, að lágmarki 350.000 kr., eða fangelsi allt að fjórum árum. Lagmarksfjárhæð sekta skal taka mánaðarlegum breytingum samkvæmt vísitölu neysluverðs. Sektir renna í ríkissjóð. Í öllum framangreindum ákvæðum er gerður áskilnaður um náttúru landsins sé ekki spillt.

Í núgildandi náttúruverndarlögum nr. 60/2013, samsvarar 71. gr. ákvæði 42. gr. laga nr. 44/1991. Í 71. gr., sem eins og 42. gr. ber heitið „áletranir á náttúrumyndanir“, segir. Hvers konar áletranir á náttúrumyndanir eru óheimilar og varða refsingu skv. 90. gr. Með núgildandi náttúruverndarlögnum voru nokkrar breytingar gerðar á refsiákvæðum laganna frá fyrri lögum. Í 1. mgr. 90. gr. kemur fram að það varði mann sektum eða fangelsi allt að tveimur árum, ef hann skv. b-lið 1. mgr. brýtur tiltekin ákvæði laganna eða stjórnvaldsfyrirmæla settra á grundvelli þeirra. Meðal þeirra ákvæða sem tilgreind eru í b- lið er umrædd 71. gr.

Samkvæmt c-lið 1. mgr. 152. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008 skal í ákæru greina svo glöggt sem verða má hver sú háttsemi er sem ákært er út af, hvar og hvenær brotið er talið framið, heiti þess að lögum og aðra skilgreiningu og loks heimfærslu til laga og stjórnvaldsfyrirmæla, ef því er að skipta. Þá skal ákæra einnig vera svo skýr að dómari geti gert sér glögga grein fyrir sakargiftum og lagt dóm á sakarefni, enda verður ákærði ekki sakfelldur fyrir aðra hegðun en þá sem í ákæru greinir, sbr. 1. mgr. 180. gr. laga nr. 88/2008.

Tilgangur c-liðar 1. mgr. 152. gr. laga nr. 88/2008 er að ákærði geti ráðið af ákæru einni og verknaðarlýsingu hennar hvaða háttsemi honum er gefin að sök og hvernig sú háttsemi megi teljast refsiverð, enda er slíkt forsenda þess að ákærði geti varist sakargiftum. Með vísan til framangreinds og meginreglu 1. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, er hinni ætluðu refsiverðu háttsemi sem ákærða er gefin að sök þannig lýst í ákæru að vafi er á hvernig hún verði talin refsiverð samkvæmt 42. gr. laga nr. 44/1999, sbr. 71. gr. núgildandi náttúruverndarlög nr. 60/2013. Þá liggur ekkert fyrir um það í máli þessu að ákærði hafi með háttsemi sinni valdið spjöllum á náttúru landsins eins og áskilið er í 75. gr. laga nr. 44/1999. Með vísan til þessa og þar sem ákærði verður ekki sakfelldur fyrir aðra hegðun en þá sem í ákæru greinir, verður ákærði ekki sakfelldur samkvæmt þeim ákvæðum náttúruverndarlaga sem ákært er fyrir til vara í ákæru lögreglustjóra.

Samkvæmt yfirliti sakarkostnaðar er útlagður sakarkostnaður samtals 42.036 krónur vegna efnagreiningar á tveimur sýnum. Með vísan til 2. mgr. 218. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008 skal allur sakarkostnaður greiddur úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, K-kk-ef J-kk-ef héraðsdómslögmanns, sem þykja hæfilega ákveðin 552.420 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

G-kk-nf H-kk-nf, fulltrúi lögreglustjórans á Suðurlandi, flutti mál þetta af hálfu ákæruvaldsins.

R-kvk-nf T-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð :

Ákærði, A, er sýkn af öllum kröfum ákæruvaldsins í máli þessu.

Allur sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, K-kk-ef J-kk-ef hdl., 552.420 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti.

R-kvk-nf T-kvk-nf