E-1676/2017

Þetta mál, sem var tekið til úrskurðar 6. febrúar 2018 um þá kröfu að því verði vísað frá dómi, er höfðað af Símanum hf., Ármúla 25, Reykjavík, með stefnu birtri 18. maí 2017 á hendur Póst- og fjarskiptastofnun, Suðurlandsbraut 4, Reykjavík, Fjarskiptum hf., Ármúla 13A, Reykjavík, Gagnaveitu Reykjavíkur ehf., Bæjarhálsi 1, Reykjavík og Mílu ehf., Suðurlandsbraut 30, Reykjavík.

Stefnandi krefst þess að felldur verði úr gildi úrskurður úrskurðarnefndar fjarskipta- og póstmála frá 21. nóvember 2016 í máli nr. 3/2016 þar sem staðfest var ákvörðun Póst- og fjarskiptastofnunar frá 11. apríl 2016 í máli nr. 3/2016.

Hann krefst þess einnig að úrskurðarorð úrskurðarnefndar fjarskipta- og póstmála í úrskurði nr. 3/2016 um málskostnað verði felld úr gildi.

Jafnframt krefst hann málskostnaðar að skaðlausu úr hendi stefndu.

Stefndi, Míla ehf., samþykkir kröfur stefnanda en krefst sýknu af kröfu hans um málskostnað.

Stefndi, Póst- og fjarskiptastofnun, krefst sýknu af öllum kröfum stefnanda, svo og málskostnaðar að skaðlausu úr hendi hans.

Stefndi, Gagnaveita Reykjavíkur ehf., krefst sýknu af öllum kröfum stefnanda.

Stefndi, Fjarskipti hf., krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá dómi en til vara sýknu af kröfum stefnanda.

Vegna frávísunarkröfu Fjarskipta krefst stefnandi, Síminn hf., þess að henni verði hafnað, svo og að ákvörðun málskostnaðar bíði efnisdóms.

Stefndi, Míla ehf., tekur undir kröfur stefnanda í þessum þætti málsins.

Stefndu, Póst- og fjarskiptastofnun og Gagnaveita Reykjavíkur ehf., láta kröfu Fjarskipta um frávísun ekki til sín taka.

Málsatvik

Í þessum þætti málsins deila málsaðilar um það hvort stefnandi hafi lögvarða hagsmuni af því að bera undir dómstóla úrskurð úrskurðarnefndar fjarskipta- og póstmála sem staðfesti afstöðu Póst- og fjarskiptastofnunar til efnislegs inntaks lagaákvæðis.

Stofnunin og nefndin lögðu mat á gildissvið 5. mgr. 45. gr. laga nr. 38/2011, um fjölmiðla. Í því ákvæði segir að fjölmiðlaveitu sé óheimilt að beina viðskiptum viðskiptamanna að tengdu fjarskiptafyrirtæki. Stefnandi höfðar þetta mál til þess að fá leyst úr því hvort ákvæðið taki bæði til myndmiðlunar eftir pöntun (ólínulegrar myndmiðlunar) og sjónvarpsútsendinga (línulegrar myndmiðlunar) eða einungis þess síðarnefnda, sjónvarpsútsendinga.

Í upphafi telur dómurinn rétt að geta þess að þegar ágreiningurinn reis átti Síminn sjónvarpsstöðina Skjá Einn, sem mun nú heita Sjónvarp Símans. Af fram lögðum gögnum sést að Síminn og Fjarskipti (Vodafone) gerðu með sér samning, sem gilti til 1. maí 2016. Hann hefur ekki verið lagður fram og nákvæmt efni hans liggur ekki fyrir, en í gögnunum er hann kallaður „þjónustusamningur um dreifingu dagskrárefnis“. Með honum mun Síminn hafa veitt Fjarskiptum heimild til að senda út dagskrá Skjás Eins.

Frá og með 1. október 2015 var efni Skjás Eins sent út í opinni línulegri dagskrá, þ.e. þá hætti Síminn að taka áskriftargjald fyrir sjónvarpsdagskrána. Áður en það gerðist bannaði hann Fjarskiptum að bjóða upp á myndefni Sjónvarps Símans (Skjás Eins) í hliðraðri (ólínulegri) dagskrá. Fjarskipti töldu sér, á grundvelli samningsins, heimilt að halda slíkri myndmiðlun áfram. Fyrirtækin reyndu að leiða þennan ágreining til lykta í október og nóvember 2015 með þátttöku Póst- og fjarskiptastofnunar, í samræmi við 2. mgr. 46. gr. laga nr. 38/2011, um fjölmiðla. Sátt náðist ekki og þá beindi Síminn því erindi til stofnunarinnar að hún skæri úr því „með vísan til 2. mgr. 45. gr. fjölmiðlalaga hvort dreifing Vodafone á efni Símans með hliðruðu áhorfi og Frelsi sjónvarpi telst vera línuleg myndmiðlun“.

Vegna þessa erindis Símans sendu Fjarskipti stofnuninni greinargerð 2. desember 2015. Í henni mótmæltu Fjarskipti því að stofnunin hefði vald til að taka ákvörðun þar eð ágreiningur fjarskiptafyrirtækjanna tveggja byggðist á samningi þeirra í milli en ekki á því að Fjarskipti hefðu krafist þess á grundvelli flutningsréttarreglna fjölmiðlalaga að fá að flytja myndefni Sjónvarps Símans (Skjás Eins). Samkvæmt samningnum heyri ágreiningur sem rísi út af honum undir dómstóla en ekki undir stofnunina.

Fjarskipti töldu beiðni Símans um afstöðu stofnunarinnar til efnisinntaks 2. mgr. 45. gr. fjölmiðlalaga lögspurningu sem Síminn hefði ekki lögvarða hagsmuni af að fá svarað. Fjarskipti töldu jafnframt að stjórnsýslumál um sama efni væri rekið hjá samkeppnisyfirvöldum, en ekki megi reka sama mál samtímis fyrir tveimur stjórnvöldum. Hygðist stofnunin engu að síður taka ákvörðun vegna erindis Símans yrði hún að gera það að teknu tilliti til 5. mgr. 45. gr. fjölmiðlalaga. Féllist stofnunin á að ágreiningurinn varðaði einkaréttarlegan samning og heyrði því ekki undir stofnunina töldu Fjarskipti „allt að einu mikilvægt að fá efnislega afstöðu til samþýðanleika hinna samkeppnishindrandi aðgerða Símans við 5. mgr. 45. gr. fjölmiðlalaga, eftir atvikum í sérstöku máli þar um“.

Jafnframt kröfðust Fjarskipti þess, í greinargerð sinni 2. desember 2015, að stofnunin tæki bindandi stjórnvaldsákvörðun og beindi þeim fyrirmælum til Símans að félagið léti þá þegar af þeirri háttsemi að beina viðskiptum viðskiptamanna að tengdu fjarskiptafyrirtæki í skilningi 5. mgr. 45. gr. fjölmiðlalaga, enda væri háttsemi Símans í andstöðu við ákvæðið.

Fjarskipti kröfðust þess enn fremur að stofnunin legði á Símann hæstu lögleyfðu stjórnvaldssektir vegna hinna ólögmætu og samkeppnishindrandi aðgerða, að beina viðskiptamönnum eingöngu að fjarskiptaneti Símans.

Að beiðni Símans lagði sýslumaðurinn í Reykjavík 16. desember 2015 lögbann við því að Fjarskipti tækju upp og miðluðu ólínulega sjónvarpsefni Skjás Eins og Skjás Eins HD.

Með ákvörðun 18. desember 2015, nr. 30/2015, vísaði Póst- og fjarskiptastofnun frá þeirri kröfu Símans að hún skæri úr því „með vísan til 2. mgr. 45. gr. fjölmiðlalaga hvort dreifing Vodafone á efni Símans með hliðruðu áhorfi og Frelsi sjónvarpi telst vera línuleg myndmiðlun“ því stofnunin taldi sig ekki bæra til þess að skera úr um ágreining fyrirtækjanna, þar eð flutningur Fjarskipta (Vodafone) á myndefni Símans byggðist á einkaréttarlegum samningi.

Stofnunin taldi rétt að fjalla í sérstöku stjórnsýslumáli um þá kröfu Fjarskipta að hún bannaði Símanum að beina viðskiptum viðskiptamanna að tengdu fjarskiptafyrirtæki. Síminn krafðist þess að stofnunin vísaði frá þessari kröfu Fjarskipta sem varðaði meint brot Símans gegn 5. mgr. 45. gr. laga nr. 38/2011.

Stofnunin taldi einnig rétt, áður en hún tæki afstöðu til þess hvort Síminn hefði brotið gegn bannákvæðinu, að skera úr því álitaefni hvort ólínuleg myndmiðlun heyri undir ákvæðið. Yrði niðurstaðan sú að ákvæðið taki einnig til ólínulegrar myndmiðlunar myndi stofnunin „í framhaldinu taka ákvörðun um hvort Síminn kunni að hafa brotið gegn ákvæðinu og hvaða afleiðingar það hafi í för með sér“.

Stofnunin komst að þeirri niðurstöðu 11. apríl 2016, í ákvörðun nr. 3/2016, að bannákvæði 5. mgr. 45. gr. fjölmiðlalaga, nr. 38/2011, taki bæði til sjónvarpsútsendinga (línulegrar myndmiðlunar) og hliðraðrar dagskrár (ólínulegrar myndmiðlunar). Af þeim sökum hafnaði hún því að vísa frá kröfu Fjarskipta eins og Síminn hafði krafist.

Í 3. lið ákvörðunarorðsins stendur: „PFS mun taka málið til frekari skoðunar og leggja í framhaldinu mat á það hvort Síminn hafi með háttsemi sinni brotið gegn 5. mgr. 45. gr. fjölmiðlalaga nr. 38/2011.“

Í 4. lið ákvörðunarorðsins er tekið fram að ákvörðunin sé kæranleg til úrskurðarnefndar fjarskipta- og póstmála, sbr. 13. gr. laga nr. 69/2003, um Póst- og fjarskiptastofnun.

Samningur Fjarskipta og Símans um dreifingu dagskrárefnis rann út 1. maí 2016. Af gögnum málsins fær dómurinn ekki séð að Fjarskipti hafi, eftir að samningurinn rann út, beiðst aðgangs að myndefni Sjónvarps Símans á grundvelli flutningsréttarreglna 45. gr. fjölmiðlalaga, nr. 38/2011. Í greinargerð sinni til stofnunarinnar 2. desember 2015 byggðu Fjarskipti þó á því að valdheimildir stofnunarinnar væru bundnar við ágreining sem risi eftir að fjarskiptafyrirtæki hefði kallað eftir flutningsrétti á myndefni frá fjölmiðlaveitu, sbr. 1. mgr. 45. gr. laganna.

Þar eð stefnandi fékk sjónarmiðum sínum ekki framgengt hjá stofnuninni kærði hann ákvörðun hennar til úrskurðarnefndar fjarskipta- og póstmála 6. maí 2016.

Á því stigi stjórnsýslumálsins vildu Míla ehf. og Gagnaveita Reykjavíkur ehf. gerast aðilar að málinu. Póst- og fjarskiptastofnun tók ákvörðun 29. september 2016, um aðild Gagnaveitu Reykjavíkur ehf. Fyrirtækin voru talin hafa beina, einstaklega og lögvarða hagsmuni af niðurstöðu málsins.

Úrskurðarnefnd fjarskipta- og póstmála staðfesti ákvörðun stofnunarinnar 21. nóvember 2016, í úrskurði nr. 3/2016. Í 4. kafla úrskurðarins var tekið fram að málsaðili sem vildi ekki una úrskurðinum gæti borið hann undir dómstóla, sbr. 3. mgr. 13. gr. laga nr. 69/2003.

Stefnandi höfðaði þá þetta mál með birtingu stefnu 18. maí 2017 á hendur þeim fyrirtækjum sem eiga aðild að stjórnsýslumálinu, svo og Póst- og fjarskiptastofnun.

Málsástæður og lagarök stefnda Fjarskipta fyrir frávísun

Stefndi Fjarskipti hf. vísar fyrst til þess að stefnandi vilji fá ógilta úrlausn fjarskiptayfirvalda sem lýsi áliti þeirra á því hvernig skuli skýra ákvæði 5. mgr. 45. gr. laga nr. 38/2011 um fjölmiðla. Sú úrlausn sé liður í meðferð máls sem kunni að lykta með því að tekin verði ákvörðun um rétt eða skyldu stefnanda, sbr. 2. mgr. 1. gr. stjórnsýslulaga, nr. 37/1993. Sú úrlausn sem stefnandi vilji fá ógilta teljist ekki slík ákvörðun. Hvort ákvörðun um rétt eða skyldu stefnanda verði tekin og hvers efnis hún verði liggi ekki fyrir. Því sé ónauðsynlegt að krefja dómstóla álits á því lögfræðilega áliti fjarskiptayfirvalda sem birtist í úrlausninni. Af þeirri ástæðu beri að taka aðalkröfu stefnda til greina og vísa málinu frá dómi, sbr. 1. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Málsástæður og lagarök stefnanda gegn því að málinu verði vísað frá dómi

Stefnandi byggir á því að á tveimur stjórnsýslustigum hafi verið tekin bindandi ákvörðun í sjálfstæðu stjórnsýslumáli. Í hvoru tveggja, ákvörðun Póst- og fjarskiptastofnunar og úrskurði Úrskurðarnefndar fjarskipta- og póstmála, hafi verið vísað til 3. mgr. 13. gr. laga nr. 69/2003 um Póst- og fjarskiptastofnun. Í úrlausnunum hafi því verið tekin afstaða til réttar og skyldu aðila málsins og hann hafi af þeim sökum lögvarða hagsmuni af því að fá leidda í ljós afstöðu dómstóla til þessara stjórnvaldsúrlausna.

Hann vísar jafnframt til þess að réttur hans til þess að bera ákvarðanir stjórnvalda undir dómstóla sé varinn af 1. mgr. 70. gr. stjórnarskrárinnar og 1. málslið 1. mgr. 6. gr. mannréttindasáttmála Evrópu. Réttur aðila máls til þess að bera undir dómstóla ákvarðanir stjórnvalda sem beinast að honum verði ekki af honum tekinn.

Stefnandi hafnar því að hann leggi lögspurningu fyrir dóminn. Stofnunin hafi ákveðið að gera úr kröfu Fjarskipta tvö sjálfstæð stjórnsýslumál. Sú ákvörðun sem stofnunin hafi tekið, og hann beri nú undir dóminn, sé því ekki liður í öðru máli, heldur hafi í sjálfstæðu stjórnsýslumáli verið tekin bindandi ákvörðun, sem beinist að stefnanda og hann eigi rétt á að bera undir dómstóla. Verði fallist á kröfu Fjarskipta um frávísun málsins frá dómi sé öll málsmeðferð á tveimur stjórnsýslustigum alger markleysa.

Tekin hafi verið íþyngjandi stjórnvaldsákvörðun sem hafi mikla þýðingu fyrir málsaðila, einkum þá sem séu keppinautar bæði á fjölmiðla- og fjarskiptamarkaði. Stefnandi beri því ekki upp við dóminn lögspurningu sem hafi ekki neina þýðingu fyrir málsaðila.

Gæta verði mikillar varfærni þegar metið sé hvort stefnendur hafi lögvarða hagsmuni af því að fá leyst úr kröfu sinni. Afstaða dómstóla til gildissviðs 5. mgr. 45. gr. fjölmiðlalaga, nr. 38/2011, hafi mikið raunhæft gildi fyrir stefnanda, því hún geti ráðið því hvort honum beri að veita aðgang að ólínulegu efni eða ekki. Sé hún túlkuð á þann hátt sem stjórnvöld hafi gert hefti hún atvinnufrelsi fjölmiðlaveitna en sé ákvæðið túlkað á þann veg sem stefnandi telur réttan þurfi hann ekki að afhenda öðrum fjarskiptafyrirtækjum ólínulegt myndefni og verði ekki beittur þeim viðurlögum sem stofnunin hafi til skoðunar að beita hann. Stefnandi hafi því lögvarða hagsmuni af úrlausninni.

Stefnandi bendir jafnframt á að þrátt fyrir þessa ákvörðun stofnunarinnar hafi hann enga tryggingu fyrir því að stofnunin muni taka afstöðu til þeirrar kröfu Fjarskipta að stefnandi verði sektaður. Geri hún það ekki standi þessi ákvörðun um túlkun lagaákvæðisins óhögguð. Algengt sé að stjórnvöld sjái ekki ástæðu til þess að halda meðferð mála áfram. Stefnandi hafi rætt bæði við Fjarskipti og Gagnaveituna í því skyni að leysa ágreininginn með samningum. Takist það muni Póst- og fjarskiptastofnun ekki ljúka málsmeðferðinni. Verði kröfu hans vísað frá dómi sé hann í afleitri stöðu því hann sitji uppi með afstöðu tveggja stjórnvalda til gildissviðs ákvæðisins en muni aldrei geta látið reyna á það fyrir dómstólum hvert gildissvið þess sé.

Hefði niðurstaða stjórnvaldanna verið sú að ákvæðið tæki einungis til sjónvarpsútsendinga hefðu aðrir málsaðilar getað skotið þeirri niðurstöðu til dómstóla. Það væri fráleitt að réttur til að fá stjórnvaldsúrlausnir endurskoðaðar af dómstólum réðist af því hvort efnisinntak lagaákvæðis sem þessa væri túlkað rýmra eða þrengra.

Sú stjórnvaldsúrlausn sem stefnandi vilji fá hnekkt beinist að honum. Það brjóti gegn grundvallarreglum réttarskipunarinnar að stjórnvöld taki íþyngjandi ákvörðun um rétt eða skyldu málsaðila sem honum sé síðan meinað að bera undir dómstóla.

Málsástæður og lagarök stefnda Mílu gegn því að málinu verði vísað frá dómi.

Stefndi, Míla ehf., vísar einkum til þess að Póst- og fjarskiptastofnun telji ákvarðanir sínar, sem hafi ekki verið hnekkt, bindandi að lögum fyrir málsaðila, þar með talið í síðari stjórnsýslumálum. Þetta hafi úrskurðarnefnd fjarskipta- og póstmála staðfest. Þannig segi í ákvörðun nr. 25/2017 að það sé viðtekin stjórnsýsluframkvæmd hjá stofnuninni að fjalla ekki tvisvar um sama ágreiningsefnið sem varði sama málsaðila. Slíkar kröfur og/eða sjónarmið málsaðila hafi leitt til frávísunar mála eða að stofnunin hafi litið svo á að málsaðilinn væri bundinn af fyrri úrlausn um tiltekna kröfu eða sjónarmið og það atriði ekki tekið til úrlausnar að nýju.

Í ákvörðun nr. 8/2017 segist stofnunin telja sig, í samræmi við almenna stjórnsýsluframkvæmd, bundna af hinni fyrri niðurstöðu í ákvörðun nr. 29/2013, enda hafi ekkert komið fram af hálfu málsaðila sem breyti niðurstöðu stofnunarinnar í því máli, sbr. til hliðsjónar úrskurð úrskurðarnefndar fjarskipta- og póstmála nr. 7/2015. Í þeim úrskurði hafi verið staðfest að málsaðili geti ekki byggt á málsástæðum sem þegar hafi verið tekin efnisleg afstaða til með ákvörðun, sem hafi ekki verið hnekkt.

Vegna þessarar afstöðu stofnunarinnar og úrskurðarnefndarinnar telur Míla að verði ákvörðun nr. 3/2016 og úrskurði nr. 3/2016 ekki hnekkt með dómi beri að líta svo á að stjórnvöld á sviði fjarskipta telji þær bindandi fyrir málsaðila, þar með talið þegar tekin verði afstaða til þess hvort Síminn hf. hafi brotið gegn 5. mgr. 45. gr. laga nr. 38/2011 í „seinni“ þætti stjórnsýslumálsins sem og til frambúðar.

Stofnunin hafi talið ákvörðun sína endanlega og af þeim sökum tekið fram að hún væri kæranleg til úrskurðarnefndarinnar. Nefndin hafi litið eins á og einnig tekið fram að bera mætti úrskurð sinn undir dómstóla. Fjarskiptayfirvöld telji þessar úrlausnir sínar því varða rétt eða skyldu málsaðila. Af þeim sökum hafi stefnandi lögvarða hagsmuni af því að fá afstöðu dómstóla til inntaks lagaákvæðisins. M-kvk-nf bendir einnig á rétt stefnanda skv. 60. gr. og 1. mgr. 70. gr. stjórnarskrárinnar.

Niðurstaða

Í þessum þætti málsins þarf dómurinn að svara því hvort stjórnvaldsúrlausn, úrskurður úrskurðarnefndar fjarskipta- og póstmála nr. 3/2016, sem staðfesti ákvörðun Póst- og fjarskiptastofnunar nr. 3/2016, verði á þessu stigi borin undir dómstóla.

Það sem stefnandi vill fá hnekkt er einkum 2. liður ákvörðunarorðsins þar sem segir: „Bannákvæði 5. mgr. 45. gr. fjölmiðlalaga nr. 38/2011 nær bæði til sjónvarpsútsendinga og ólínulegrar myndmiðlunar.“

Þessi afstaða stofnunarinnar til inntaks lagaákvæðisins hefur ekki enn, að því er séð verður, haft nein réttaráhrif fyrir stefnanda. Stofnunin boðaði hins vegar í 2. lið ákvörðunarorðsins að hún myndi taka ákvörðun sem byggði á mati hennar á því hvort Síminn hefði brotið gegn ákvæðinu. Sú stjórnvaldsákvörðun mun hafa réttaráhrif fyrir hann.

Afstaða stofnunarinnar til inntaks lagaákvæðisins lagði grunninn að því að hún gæti ákveðið hvort vísa bæri málinu frá eða ekki. Dómurinn fellst ekki á þá sýn stefnanda að ákvörðunin hafi verið tekin í sjálfstæðu stjórnsýslumáli. Með henni var stofnunin einungis að leita svars við þeirri kröfu Símans að vísa bæri frá kröfu Fjarskipta, það er þeirri kröfu að stofnunin bannaði Símanum að meina öðrum fjarskiptafyrirtækjum að miðla myndefni Sjónvarps Símans eftir pöntun og jafnframt að sekta Símann.

Stefnandi vísar til þess að Fjarskipti hefðu getað kært þá niðurstöðu stofnunarinnar að ákvæðið tæki einvörðungu til sjónvarpsútsendinga. Að sama skapi hljóti Síminn að geta kært þá niðurstöðu að ákvæðið taki jafnframt til hliðraðra sendinga.

Dómurinn fær ekki betur séð en stofnunin hefði þurft að vísa frá þeirri kröfu Fjarskipta að Síminn væri beittur viðurlögum hefði hún túlkað lagaákvæðið þannig að það tæki einungis til hliðraðra myndsendinga.

Ákvörðun um að vísa stjórnsýslumáli frá, á grundvelli kröfu málsaðila, er stjórnvaldsákvörðun því með henni er endir bundinn á málið. Ákvörðun um að hafna frávísunarkröfu er í raun ákvörðun um að taka mál til meðferðar. Sú ákvörðun leiðir stjórnsýslumálið hins vegar ekki til lykta.

Samkvæmt 2. mgr. 26. gr. stjórnsýslulaga, nr. 37/1993, verður ákvörðun sem bindur ekki endi á mál ekki kærð fyrr en málið hefur verið til lykta leitt. Hins vegar má óska endurskoðunar á henni þegar kærð er sú stjórnvaldsákvörðun sem leiðir málið til lykta.

Eins og komið er fram tiltók stofnunin, í 3. lið ákvörðunarorðsins, að hún myndi taka málið til frekari skoðunar og leggja að því búnu mat á það hvort Síminn hefði með háttsemi sinni brotið gegn margnefndu lagaákvæði.

Það að stofnunin hafi talið málsaðilum heimilt að kæra ákvörðunina til úrskurðarnefndarinnar og nefndin jafnframt talið málsaðilum heimilt að bera úrskurð hennar undir dómstóla haggar ekki því að ekki verður kærð til dómstóla sú ákvörðun stjórnvalds að taka mál til meðferðar.

Sá möguleiki að stjórnvaldsákvörðunin sem er boðuð í 3. lið ákvörðunarorðsins verði aldrei tekin heldur nái málsaðilar að leysa ágreining sinn með samningum getur ekki heldur haggað þessu.

Stefndi Míla telur dómstóla verða að taka afstöðu til lagatúlkunar fjarskiptayfirvalda í þessu máli því annars telji þau hana bindandi um aldur og ævi. Dómurinn telur þau rök ekki koma í veg fyrir að kröfu stefnanda verði vísað frá dómi því eins og áður segir má bera ákvörðun stofnunarinnar nr. 3/2016 undir dómstóla samtímis því að endanleg stjórnvaldsákvörðun, sem byggist á þessari ákvörðun, verði borin undir þá.

Annar liður ákvörðunarorðsins, túlkun stofnunarinnar á inntaki 4. mgr. 45. gr., beinist ekki að neinum einum. Því má segja að þetta sé almenn lögfræðileg túlkun stofnunarinnar á réttarheimild á starfssviði hennar. Stofnunin boðaði í 3. lið ákvörðunarorðsins að vinnubrögð Símans yrðu tekin til frekari athugunar en hefur haldið að sér höndum úr því að Síminn kærði ákvörðun hennar um málsmeðferð. Því liggur ekki fyrir nein fullnustuhæf ákvörðun, sem knýja má málsaðila með valdi til að fara eftir.

Eins og áður segir er ástæða þess að Póst- og fjarskiptastofnun ákvað að leggja mat á inntak ákvæðisins sú krafa Fjarskipta að stofnunin sekti Símann fyrir að hafa brotið gegn fyrirmælum ákvæðisins. Hann kann því að hafa lögvarða hagsmuni af því að dómstólar taki afstöðu til þessarar lagatúlkunar stofnunarinnar. Hvað sem því líður eru ekki komin fram þau réttaráhrif sem stefnandi óttast, vegna þessarar lagatúlkunar, að hin eiginlega stjórnvaldsákvörðun í málinu hafi á hann, það er ákvörðun þess efnis að honum sem fjölmiðlaveitu sé skylt að veita öðrum fjarskiptafyrirtækjum aðgang að myndefni Sjónvarps Símans til ólínulegrar miðlunar, þ.e. sem þau geti miðlað eftir pöntun. Þar eð ákvörðunin hefur ekki enn haft nein réttaráhrif heyrir sakarefnið því, í það minnsta að svo stöddu, ekki undir dómstóla. Af þeim sökum verður að vísa kröfu stefnanda frá dómi.

Við ákvörðun málskostnaðar lítur dómurinn til þess að í málinu eru stefndi Míla ehf. og stefnandi samherjar enda þótt þeir séu að forminu til hvor sínum megin við borðið. Rétt þykir því að málskostnaður milli þeirra falli niður. Jafnframt er litið til þess að tveir stefndu, Póst- og fjarskiptastofnun og Gagnaveita Reykjavíkur, létu kröfuna um frávísun ekki til sín taka.

Stefndi Fjarskipti hf. krafðist frávísunar og mælti fyrir þeirri kröfu. Dómurinn hefur nú fallist á hana. Með vísan til 2. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 þykir málflutningsþóknun hans, að teknu tilliti til virðisaukaskatts, hæfilega ákveðin 600.000 kr. en málskostnaður hvors stefnda um sig, Póst- og fjarskiptastofnunar og Gagnaveitu Reykjavíkur ehf., hæfilega ákveðinn 400.000 kr.

I-kvk-nf L-kvk-nf héraðsdómari kveður upp þennan úrskurð.

Ú R S K U R Ð A R o r ð

Vísað er frá dómi þeirri kröfu stefnanda, Símans hf., að felldur verði úr gildi úrskurður úrskurðarnefndar fjarskipta- og póstmála frá 21. nóvember 2016 í máli nr. 3/2016 þar sem staðfest var ákvörðun Póst- og fjarskiptastofnunar frá 11. apríl 2016 í máli nr. 3/2016.

Stefnandi greiði stefnda, Fjarskiptum hf., 600.000 kr. í málskostnað.

Stefnandi greiði stefndu, Póst- og fjarskiptastofnun og Gagnaveitu Reykjavíkur ehf., 400.000 kr. hvorum í málskostnað.

Málskostnaður milli stefnanda og stefnda Mílu ehf. fellur niður.