S-148/2006

Mál þetta, sem þingfest var 8. mars 2006 og dómtekið 12. júní sl. er höfðað með ákæru Lögreglustjórans í Vestmannaeyjum, dagsettri 25. janúar 2006 á hendur M-kk-þgf B-kk-þgf H-kk-þgf, kt. 000000-0000, Áshamri 65, Vestmannaeyjum,

„fyrir líkamsárás

með því að hafa aðfaranótt laugardagsins 9. apríl 2005, í borðsal Kap VE-4, þar sem skipið lá við bryggju á Eskifirði, ráðist á S-kk-þf F-kk-þf Þ-kk-þf, kt. 000000-0000, sem þar sat og slegið hann nokkur hnefahögg í höfuð og skrokk og síðan bitið hann margoft í vinstri handlegg, bak og í kinn með þeim afleiðingum að hann fékk fimm bitför á bak og vinstri handlegg og djúpan flipaskurð um 1,5 cm með marvott á hægri vanga.

Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20/1981.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar.“

Verjandi ákærða krefst þess aðallega að máli þessu verði vísað frá dómi, til vara að ákærði verði sýknaður af öllum kröfum ákæruvaldsins í málinu og til þrautavara að refsing ákærða verði látin niður falla, en að öðrum kosti að ákærða verði gerð vægasta refsing sem lög heimila og að sú refsing verði skilorðsbundin. Þá krefst verjandi hæfilegra málsvarnarlauna úr ríkissjóði að mati dómsins auk virðisaukaskatts á málsvarnarlaun.

Ákærði mætti ekki við þingfestingu málsins þann 8. mars 2006 þrátt fyrir löglega birtingu fyrirkalls þar sem þess var getið að ef ákærði sækti ekki þing mætti hann búast við því að verða handtekinn og færður fyrir dóm. Ákærði mætti þann 16. maí sl. og neitaði sök. Aðalmeðferð fór fram í málinu þann 12. júní sl. og var málið að því loknu dómtekið.

Málsatvik.

Um kl. 05:30 þann 19. apríl 2005 var tilkynnt til Neyðarlínunnar að slagsmál væru um borð í Kap VE-4, sem lá við bryggju sunnan við frystihús Eskju á Eskifirði. Lögreglumenn fóru þegar á vettvang. Á vettvangi hittu lögreglumenn ákærða á bryggjunni við landgang og var ákærði blóðugur á hægri hendi eftir að hafa brotið spegil í stakkageymslu og við það skorist á þumalfingri hægri handar. Blóðblettir voru á bryggju, á landgangi, á þilfari og á gólfi í matsal, en lögreglumönnum virtist það blóð hafa lekið úr hægri hendi ákærða og úr höku S-kk-ef F-kk-ef Þ-kk-ef. Þá voru glerbrot úr fyrrgreindum spegli á gólfi stakkageymslunnar. Lögreglumönnum virtust allir um borð í skipinu vera undir áhrifum áfengis. Lögreglumenn ræddu við menn á staðnum og kvaðst H-kk-nf V-kk-nf J-kk-nf hafa orðið vitni að átökum milli ákærða og S-kk-ef þar sem ákærði hafi bitið S-kk-þf í handlegg, ákærði skorist á hægri hendi eftir að hafa brotið spegil í stakkageymslu og S-kk-nf skorist hægra megin á höku. S-kk-nf R-kk-nf V-kk-nf skipstjóri kvaðst hafa rekið ákærða af skipinu og ekki viljað fá hann aftur um borð en sagðist ekki hafa orðið vitni að átökum hans og S-kk-ef. S-kk-nf kvaðst hafa lent í átökum við ákærða með framangreindum afleiðingum og kvaðst hafa slegið ákærða. Ákærði kvaðst hafa slegið og bitið S-kk-þf. Farið var með ákærða og S-kk-þf á sitt hvora heilsugæslustöðina til að gera að sárum þeirra, með ákærða á heilsugæslustöðina á Egilsstöðum og S-kk-þf á heilsugæslustöðina á Reyðarfirði. Að því loknu fór ákærði með flugi frá Egilsstöðum til Reykjavíkur.

Framburður ákærða og vitna fyrir lögreglu og fyrir dómi.

Ákærði gaf skýrslu hjá lögreglu sem vitni þann 11. apríl 2005. Í niðurstöðukafla dómsins er ályktað að skýrsla þessi hafi ekki sönnunargildi í málinu og þykir því ekki ástæða til að rekja efni hennar.

Ákærði kom fyrir dóminn. Aðspurður um málsatvik sagði ákærði að áhöfnin á Kap hefði farið á skemmtistað á Eskifirði og hefðu hann og skipstjórinn orðið samferða um borð. Ákærði sagðist hafa verið miðlungsölvaður og kvaðst muna eftir atburðarásinni. Ákærði og S-kk-nf hefðu setið hlið við hlið í borðsal skipsins og þá hefði S-kk-nf allt í einu slegið ákærða í kinnina. Ákærði kvaðst hafa slegið til S-kk-ef og fundið verk undir vinstri handlegg við það að S-kk-nf hefði bitið ákærða. Ákærði kvaðst hafa bitið S-kk-þf á móti þar til hann sleppti. Ákærði kvaðst þó aðeins hafa varið sig. Þeir hefðu lent í gólfinu og átökin borist upp í stakkageymslu og þar inn á salerni þar sem ákærði hefði brotið spegil og skorist á fingri. Þegar ákærði hefði verið að laga á sér fingurinn hefði S-kk-nf komið og viljað meira. Ákærði kvað átökin hafa staðið í stuttan tíma og kvaðst ekki vita hvernig þau hefðu byrjað. Ákærði neitaði að þeir hefðu rifist. Ákærði kvað S-kk-þf hafa slegið og bitið ákærða sem hefði svarað í sömu mynt á móti. Ákærði kvaðst hafa bitið S-kk-þf í vinstri hendi á einum stað og slegið hann einu sinni í andlit. Þegar þeir slógu hvorn annan hefðu þeir enn setið en ekki verið farnir í gólfið. Ákærði kvað að á gólfinu hefðu þeir tekið hvorn annan júdótökum en kannaðist ekki við að þeir hefðu slegið eða bitið hvorn annan. Þá hefðu þeir verið í júdótökum á leið upp stigann inn í stakkageymslu. Menn úr áhöfninni hefðu stoppað þá á salerninu. Ákærði kvaðst greinilega hafa reynt að kýla S-kk-þf á salerninu, því annars hefði hann ekki slegið í einhvern spegil. Ákærði kvaðst halda að S-kk-nf hefði slegið hann einu sinni eða tvisvar. Ákærði sagði að þeir hefðu ekki verið að slást á salerninu heldur hefði aðeins verið um ýtingar að ræða, ekki kýlingar eða bit. Aðspurður um að vitni hefði sagt að ákærði hefði farið inn á salerni og í reiði brotið spegilinn án þess að S-kk-nf hefði verið nálægt kvað ákærði það ekki vera rétt, S-kk-nf hefði verið fyrir aftan ákærða inni í stakkageymslunni. Ákærði neitaði því að hafa ráðist á S-kk-þgf og byrjað að slá og bíta hann. Ákærði kvaðst hafa hætt sjálfviljugur eftir þetta en neitaði að hafa verið rekinn.

Aðspurður um að hann hefði sagt S-kk-þf hafa slegið nokkur högg kvaðst ákærði ekki hafa talið höggin en þau hefðu getað verið eitt til fjögur. Mestu höggin og bitið hefðu orðið í borðsalnum. Ákærði kvaðst hafa slegið eitt eða tvö högg til S-kk-ef, alls ekki meira, og bitið hann einu sinni, eftir að S-kk-nf hefði bitið ákærða undir vinstri handlegg. Hann hefði sleppt um leið og S-kk-nf hefði sleppt. Ákærði sagði einungis hann og S-kk-þf hafa verið í átökum en aðrir úr áhöfninni hefðu reynt að stöðva þá.

N-kk-nf A-kk-nf H-kk-nf, kt. 000000-0000, lögreglumaður, gaf símaskýrslu fyrir dómi. Vitnið kvaðst muna eftir þessu atviki og staðfesti frumskýrslu sína. Vitnið kvað átök hafa verið yfirstaðin þegar hann kom á vettvang en að sér hefði verið sagt frá því sem hefði gerst. Vitnið kvaðst ekki muna eftir að eitthvað hefði komið fram um upphaf átakanna. Vitnið sagði minniháttar áverka hafa verið á ákærða og hefði honum verið ekið á heilsugæslustöðina á Egilsstöðum.

K-kk-nf Ó-kk-nf, kt. 000000-0000, nemi, gaf vitnaskýrslu gegnum síma hjá lögreglu. Vitnið sagði að áhöfnin á Kap VE hefði verið í landi að skemmta sér og flestir undir áhrifum áfengis, þ. á m. vitnið, sem kvaðst af þeim sökum ekki muna vel eftir því sem gerðist. Vitnið kvaðst hafa verið staddur í borðsal skipsins þegar átök hefðu brotist út milli ákærða og S-kk-ef en kvaðst ekki vita ástæðu þess og sagðist ekki hafa séð upphaf þeirra. Vitnið kvaðst hafa séð ákærða og S-kk-þf í átökum á gólfi borðsalarins og að ákærði hefði setið ofan á S-kk-þgf og slegið hann, tvö högg að vitnið hélt. Vitnið kvað átökin hafa borist upp í stakkageymslu þar sem hann sagðist hafa ásamt öðrum úr áhöfninni hafa stöðvað þau. Vitnið kvaðst hafa séð bitför á S-kk-þgf dagana eftir átökin, bæði í andliti og á handlegg en kvaðst ekki muna eftir áverkum á ákærða, enda hefði honum verið vísað frá borði. Vitnið kvaðst muna að blætt hefði úr einhverjum en vissi ekki hvort það var úr ákærða og S-kk-þgf báðum eða öðrum þeirra.

Vitnið gaf símaskýrslu fyrir dómi. Aðspurður um málsatvik sagði vitnið að áhöfnin á Kap hefði farið út að skemmta sér og verið verulega ölvuð. Þegar þeir komu til baka hefðu menn verið niðri í matsal og þar hefðu brotist út átök. Vitnið kvaðst hafa séð ákærða og S-kk-þf slást og fara í gólfið. Þá hefðu fleiri komið inn í átökin. Vitnið kvað átökin hafa haldið áfram í stakkageymslunni. Vitnið sagði þetta hafa gerst á um tíu mínútum. Vitnið sagði átökin aðallega hafa verið á milli þeirra tveggja. Menn hefðu reynt að stöðva átökin og þá hefði verið ráðist á annan þeirra. Vitnið kvaðst ekki hafa séð byrjun átakanna. Vitnið kvað að sér hafa verið veist og kvaðst þá hafa farið fram og þá hefðu átökin borist upp. Vitnið sagði allt hafa verið í blóði á salerni í stakkageymslu. Vitnið kvaðst muna eftir bitförum á S-kk-þgf og að mikið hefði blætt úr nefi annars þeirra, S-kk-ef eða ákærða. Vitnið sagði að ákærði og S-kk-nf hefðu verið undir til skiptis. Vitnið kvað bitförin hafa komið í þeim átökum en kvaðst ekki hafa séð högg. Vitnið kvað átökin hafa verið komin meira út í glímu þegar hann sá þau. Vitnið sagði að spegill á salerni hefði verið brotinn en kvaðst ekki hafa séð þegar það gerðist. Þegar hann hefði komið upp hefðu þeir verið inni á salerni sem hefði verið lokað og þá hefði það sem þar gerðist verið hálfpartinn búið. Vitnið kvaðst ráma í að annar þeirra hefði skorið sig eða verið skorinn en mundi ekki hvor þeirra það var eða hvernig það hefði gerst. Vitnið kvaðst ekki muna skýrt eftir því sem var eftir honum haft í lögregluskýrslu um að ákærði og S-kk-nf hefðu verið í átökum á gólfi í borðsal og að ákærði hefði setið á S-kk-þgf og slegið hann, sennilega tvö högg. Vitnið sagðist ekki muna skýrt eftir höggum en kvaðst muna eftir ákærða ofan á S-kk-þgf. Vitnið kvað það sem stæði í skýrslunni örugglega vera rétt en hann myndi það ekki skýrt núna. Vitnið kvaðst muna eftir bitförum á kinn S-kk-ef og á handlegg.

Vitnið kvaðst hafa setið inni í borðsal þegar átökin hófust en snúið baki í þá og ekki áttað sig á hvað var að gerast fyrr en þeir voru komnir í gólfið. Hann hefði ekki séð hvernig þetta byrjaði eða hvor byrjaði. Vitnið kvaðst ekki telja að annar þeirra hefði ráðist meira á hinn. Vitnið sagði átökin hafa borist úr borðsal upp í stakkageymslu. Vitnið kvað átökin ekki hafa staðið yfir í tíu mínútur samfleytt, heldur hefðu þeir á milli rifist og talað saman.

H-kk-nf V-kk-nf J-kk-nf, kt. 000000-0000, sjómaður, gaf vitnaskýrslu hjá lögreglu. Vitnið kvaðst hafa setið inni í borðsal Kap VE ásamt ákærða og S-kk-þgf undir morgun. Áhöfnin hefði skemmt sér um nóttina og flestir verið undir áhrifum áfengis. Vitnið sagði S-kk-þf hafa setið við borð og verið hálfsofandi. Ákærði hefði setið á móti honum og einnig verið undir áhrifum áfengis. Ákærði hefði orðið afar æstur, öskrað og hent boxi frá sér. Ákærði hefði síðan staðið á fætur og tekið S-kk-þf kverkataki en sleppt næstum strax. Ákærði hefði síðan slegið S-kk-þf eitt högg og bitið hann ofarlega í vinstri handlegg eða vinstra megin í brjóstkassa. Þetta hefði gerst mjög snöggt. Ákærði hefði síðan bitið S-kk-þf í hægri kinn og slegið hann þrjú til fjögur högg í höfuðið. Vitnið kvaðst hafa staðið upp og tekið ákærða hálstaki og dregið burtu. Hann hefði orðið að sleppa ákærða þar sem ákærði hefði bitið hann í vinstri handlegg. Ákærði hefði þá hlaupið úr borðsalnum og inn í stakkageymslu. Vitnið kvaðst síðan hafa heyrt brothljóð, farið að kanna málið og séð að búið var að brjóta spegil sem var í stakkageymslunni. Honum hefði verið sagt að ákærði hefði slegið í spegilinn og skorist á hendi. Vitnið sagði töluvert hafa blætt úr ákærða. Vitnið kvað ákærða hafa verið inni á salerni er S-kk-nf kom úr borðsalnum, gekk inn á salerni og lokaði. Vitnið hefði opnað dyrnar og séð S-kk-þf halda ákærða uppi að einum vegg salernisins með því að halda um hálsmál hans. Ákærði hefði öskrað á S-kk-þf að slá sig. S-kk-nf hefði slegið eitt högg í vegginn fyrir aftan ákærða svo að dæld kom í vegginn. Vitnið sagði ákærða hafa róast eftir þetta og verið vísað frá borði. Vitnið kvað engin orðaskipti hafa verið milli ákærða og S-kk-ef í borðsalnum áður en ákærði réðist á S-kk-þf. Ákærði hefði verið með blótsyrði við S-kk-þf en S-kk-nf hefði engu svarað. Einhver orðaskipti hefðu orðið á milli þeirra á salerninu. Vitnið kvaðst ekki hafa heyrt hvað S-kk-nf sagði en ákærði hefði ítrekað beðið S-kk-þf að slá sig. Vitnið kvaðst ekki hafa séð S-kk-þf eða annan úr áhöfninni bíta ákærða. Þá hefði S-kk-nf ekki lagt hendur á ákærða fyrir utan að halda honum að veggnum inni á salerninu.

Vitnið kom fyrir dóminn. Aðspurður um atburðarás kvað vitnið ákærða hafa ráðist á S-kk-þf, bitið hann í kinn og brjóst og kýlt. Síðan hefði ákærði farið upp í stakkageymslu og kýlt í spegil svo hann hefði skorist á fingri. Ákærði hefði verið rekinn á staðnum. Vitnið kvaðst hafa séð alla atburðarásina sjálfur. Vitnið sagði þetta hafa gerst í borðsal skipsins og þar hefðu verið vitnið, S-kk-nf og ákærði. S-kk-nf hefði snúið baki í ákærða og vitnið verið hálf dormandi. Vitnið kvaðst hafa vaknað við að ákærði hefði kastað kexpakka yfir salinn. S-kk-nf hefði þá verið að lognast út af vegna drykkju, verið half dormandi við borðið og ekki sagt eða gert neitt. Ákærði hefði síðan steytt hnefa framan í S-kk-þf, beygt sig niður og bitið hann í brjóstkassa og því næst bitið hann í kinn, hægri kinn að vitnið minnti. Vitnið sagðist hafa staðið upp, tekið ákærða hálstaki og ætlað að draga hann burt og leggja á gólfið en þá hefði ákærði bitið vitnið í vinstri handlegg. Vitnið hefði þá losað tak sitt á ákærða sem hefði farið upp, kýlt í spegil og skorið sig á fingri. Nánar aðspurður sagði vitnið að ákærði og S-kk-nf hefðu setið beint á móti hvor öðrum við borðið. Ákærði hefði byrjað á að kýla S-kk-þf, síðan staðið á fætur og bitið S-kk-þf tvisvar. Vitnið kvaðst hafa séð að hluta þegar ákærði hefði brotið spegilinn, en vitnið kvaðst hafa farið upp í stakkageymslu á eftir ákærða. Enginn hefði séð með réttu hvað gerðist. Vitnið kvaðst halda að það hefðu verið tveir eða þrír í stakkageymslunni. S-kk-nf hefði verið niðri þegar ákærði braut spegilinn á salerninu. S-kk-nf hefði farið upp á eftir ákærða og inn á klósett til ákærða eftir að ákærði hefði brotið spegilinn, haldið ákærða upp við vegg og kýlt í vegginn. S-kk-nf hefði ekki gert flugu mein um borð. Nánar aðspurður sagðist vitnið hafa séð ákærða kýla S-kk-þf tvö högg í kinnina. Þá sagðist vitnið hafa séð tvö bit fyrir utan bit ákærða í vitnið. Vitnið kvaðst ekki hafa séð þá fara í gólfið og slást. Vitnið kvaðst hafa verið á staðnum allan tímann. Vitnið kvað ákærða hafa meitt sig á fingri hægri handar við að slá í spegilinn.

Vitnið sagði að stakkageymslan væri á efri hæð skipsins, stjórnborðsmegin, undir brúnni. Farið væri upp stiga úr borðsalnum inn í stakkageymsluna og þaðan væri hægt að halda áfram upp í brú. Klósett væri inn í stakkageymslunni. Tvö borð væru í borðsalnum, langborð sem lægi frá stjórnborði að bakborða. Síðan kæmi lítið hol og þar væri lítil setustofa og opið á milli. Vitnið kvaðst hafa fylgst með átökunum frá byrjun. Vitnið kvaðst ekki hafa verið drukkið en sagðist hafa drukkið þrjá til fjóra bjóra fyrr um kvöldið. Vitnið kvað það rangt að ákærði og S-kk-nf hefðu verið í átökum og kúldrast á gólfinu og átökin síðan borist upp í stakkageymslu. S-kk-nf hefði gengið gengið á eftir þeim upp í stakkageymslu og engin átök hefðu verið á gólfinu. Ákærði hefði rokið upp í stakkageymslu eftir að hafa bitið vitnið og vitnið hefði farið á eftir ákærða til að róa hann. Þá hefði S-kk-nf komið upp rólegur á meðan ákærði hefði farið inn á klósett að þurrka af sér blóð.

S-kk-nf F-kk-nf Þ-kk-nf, kt. 000000-0000, sjómaður, gaf skýrslu hjá lögreglu. Vitnið var fyrst yfirheyrt með réttarstöðu vitnis. Vitnið sagði Kap VE hafa verið í landi á Eskifirði og hefði áhöfnin farið saman á skemmtistað. Áhöfnin hefði snúið aftur um borð um kl. 3:30 og hefðu flestir farið að sofa. Vitnið kvaðst hafa verið mikið ölvaður og sofnað fram á borð í borðsal skipsins. Vitnið kvaðst muna næst eftir sér þegar hann og ákærði lágu á grúfu á gólfinu og hefði ákærði verið með fast hálstak á vitninu sem hefði átt erfitt um andardrátt. Vitnið sagði að H-kk-nf V-kk-nf J-kk-nf og K-kk-nf Ó-kk-nf hefðu verið í borðsalnum og meðan þeir hefðu losað ákærða af honum hefði hann slegið vitnið mörg högg í hnakka. Vitnið kvaðst hafa staðið upp og hefði ákærði róast en ekki svarað vitninu af hverju hann hefði ráðist á vitnið. Vitnið kvaðst ekki muna eftir að eitthvað frekar hefði gerst þeirra í milli um borð. Vitnið sagði að eftir árás ákærða hefði hann heyrt ákærða tala við E-kk-þf Þ-kk-þf V-kk-þf í stakkageymslu. Ákærði hefði þá slegið í spegil sem hefði brotnað og ákærði skorist á hendi. Vitnið sagði S-kk-þf R-kk-þf V-kk-þf skipstjóra hafa komið að þegar átökin voru yfirstaðin og kallað á lögreglu. Ákærði hafi þá farið í land og ekki komið aftur um borð. Vitninu var þá kynnt kæra ákærða vegna sama máls og var yfirheyrður með réttarstöðu sakbornings. Vitnið sagði rangt að hann hefði ráðist að ákærða í borðsalnum og slegið ákærða með krepptum hnefa. Vitnið kvað það rangt að hann hefði bitið ákærða undir vinstri handlegg og að ákærði hefði þá svarað með því að bíta vitnið í hægri handlegg og kvaðst ekki hafa bitið ákærða en ákærði hefði bitið vitnið á nokkrum stöðum. Vitnið neitaði því að hafa farið á salerni í stakkageymslu þar sem ákærði hefði verið, ráðist á hann og slegið nokkur högg í andlit og að ákærði hefði slegið til baka í sjálfsvörn. Vitnið hefði farið í stakkageymslu og ákærði hefði verið þar en þeim hefði ekkert farið á milli. H-kk-nf V-kk-nf J-kk-nf hefði verið í stakkageymslunni og séð það sem fram fór. Hefði hann sagt vitninu hvað gerðist en vitnið kvaðst ekki muna vel eftir því sem fram fór vegna ölvunar. Vitnið kvaðst þó muna allt sem hann hefði greint frá.

Vitnið gaf símaskýrslu fyrir dómi. Aðspurður um málsatvik sagði vitnið að ákærði hefði ráðist á sig að ástæðulausu. Vitnið kvaðst ekki hafa sagt neitt við ákærða eða gert, þeir hefðu rætt saman áður en ekki þegar ákærði réðist á hann. Vitnið sagði að þeir hefðu setið við borð í borðsal, hann hefði setið við endann og ákærði hinum megin við borðið. Aðspurður hvernig ákærði hefði ráðist á vitnið kvað hann langt um liðið og að hann hefði verið ofurölvi. Vitnið sagði ákærða hafa tekið sig hálstaki og næstum kæft hann og hefði vitnið endað á gólfi borðsalarins. Þá hefði ákærði aftur náð hálstaki og bitið vitnið sem hefði orðið allur í bitförum, m.a. í andlit. Vitnið mundi ekki eftir að ákærði hefði sparkað í hann en minnti að ákærði hefði lamið hann einu sinni í bak. Aðspurður um lok átakanna sagði vitnið að aðrir hefðu farið að skipta sér af átökunum og orðið fyrir hnjaski frá ákærða og hefði H-kk-nf V-kk-nf J-kk-nf verið bitinn. Ástandið hefði róast þegar búið hefði verið að aðskilja þá. Síðan hefðu þeir farið í stakkageymsluna og þar hefði ákærði kýlt í spegil og skorið sig illa. Vitnið sagðist ekkert hafa gert á móti og aldrei slegið ákærða. Nánar aðspurður hvort þeir hefðu legið á gólfinu eða verið í átökum á gólfinu sagði vitnið að ákærði hefði verið ofan á honum og tekið vitnið hálstaki. Vitnið kvaðst hafa reynt að standa upp en hefði aldrei barið ákærða.

Nánar aðspurður sagðist vitnið ekki muna greinilega eftir að ákærði hefði slegið eða kýlt vitnið. Vitnið kvað átökin ekki hafa borist í stakkageymsluna. Vitnið kvaðst ekki kannast við það sem eftir honum var haft í frumskýrslu að hann sæi eftir því sem hefði gerst og að hann hefði slegið ákærða. Þá sagðist vitnið ekki kannast við að hafa farið upp í stakkageymslu, haldið ákærða og slegið högg í átt til hans sem hefði lent í veggnum.

H-kk-nf H-kk-nf, kt. 000000-0000, sjómaður, gaf vitnaskýrslu gegnum síma hjá lögreglu. Vitnið kvaðst ekki hafa orðið vitni að upptökum átaka milli ákærða og S-kk-ef en hefði komið inn í borðsal þegar þau voru byrjuð. Ákærði og S-kk-nf hefðu tekið hvor á öðrum en vitnið kvaðst ekki hafa séð nein högg ganga á milli. Vitnið kvaðst hafa séð ákærða bíta S-kk-þf en sagðist ekki hafa orðið var við að S-kk-nf biti ákærða. Vitnið kvað átök hafa borist inn í stakkageymslu en kvaðst ekki hafa orðið vitni að þeim átökum heldur komið að þegar búið var að stía þá í sundur.

Vitnið kom fyrir dóminn. Aðspurður um atburðarás sagði vitnið að átök ákærða og S-kk-ef hefðu verið byrjuð þegar hann kom þar að og kvaðst því ekki vita hvernig átökin hefðu hafist en sagði þau hafa endað með því að S-kk-nf skipstjóri hefði rekið ákærða í land. Vitnið kvaðst ekki hafa skipt sér af átökunum. Nánar aðspurður kvaðst vitnið hafa séð þá í áflogum í borðsal og daginn eftir hefði hann séð að átökin hefðu borist á salerni uppi því þar hefði allt verið í blóði. Vitnið sagði að viðstaddir hefðu verið K-kk-nf Ó-kk-nf og E-kk-nf Þ-kk-nf V-kk-nf auk ákærða. Vitnið kvaðst minna að S-kk-nf hefði legið á bakinu og ákærði klofvega ofan á honum og ákærði hefði verið að kýla S-kk-þf, sem hefði ekkert gert á móti. Vitnið kvaðst síðan hafa farið að sofa og sagðist ekki hafa séð neitt meira. Vitnið kvaðst ráma í að S-kk-nf hefði bitið ákærða þegar ákærði lá ofan á honum eða þegar verið var að skilja þá í sundur en kvaðst ekki viss um það. Vitnið kvaðst ekki muna eftir að ákærði hefði bitið S-kk-þf. Aðspurður um að í lögregluskýrslu hefði vitnið sagst hafa séð ákærða bíta S-kk-þf en hefði ekki séð S-kk-þf bíta ákærða sagði vitnið annað hvort rangt eftir honum haft þar eða hann myndi atburði rangt núna. Vitnið kvaðst muna að annar hefði verið bitinn. Vitnið kvaðst ekki hafa verið verulega ölvaður en kvaðst ekki muna eftir bitinu núna og sagðist ekki vera viss.

Vitnið kvaðst muna vel hvað hann hefði séð en hann hefði farið beint að sofa og vissi ekki meira um atburði. Aðspurður um framburð sinn í lögregluskýrslu að þeir hefðu tekið hvor á öðrum sagði vitnið að S-kk-nf hefði reynt að verja sig en hefði ekkert gert þegar ákærði hefði verið ofan á honum. Vitnið kvaðst minna að þeir hefðu þá verið skildir að.

E-kk-nf Þ-kk-nf V-kk-nf, kt. 000000-0000, sjómaður, gaf vitnaskýrslu hjá lögreglu. Vitnið kvaðst ekki hafa orðið vitni að upphafi átaka ákærða og S-kk-ef en kvaðst hafa komið að þar sem ákærði og S-kk-nf lágu á gólfi borðsalarins og kvað vitnið S-kk-þf hafa haldið ákærða niðri og reynt að róa ákærða sem hafi verið afar æstur. Vitnið kvað H-kk-þf V-kk-þf J-kk-þf, K-kk-þf Ó-kk-þf og H-kk-þf H-kk-þf einnig hafa verið í borðsalnum. Vitnið kvað S-kk-þf og K-kk-þf hafa róað ákærða og hafi þeir síðan sest niður í borðsalnum. Allt í einu hefði ákærði staðið upp reiður og slegið S-kk-þf ítrekað í höfuð og skrokk. S-kk-nf hefði ekki slegið frá sér heldur beygt sig niður til að forðast högg í andlitið. Vitnið sagði að K-kk-nf og H-kk-nf hefðu þá farið með ákærða úr borðsalnum og hefði ákærði farið inn í stakkageymslu. Vitnið kvaðst hafa farið í stakkageymsluna og hefði ákærði verið þar. Vitnið kvaðst hafa spurt ákærða hvað væri að frétta en ákærði hefði orðið æstur og kýlt í spegil sem brotnaði og hefði ákærði skorist á hendi. Vitnið kvaðst þá hafa vakið S-kk-þf skipstjóra sem hefði náð að róa ástandið og rekið ákærða frá borði. Vitnið kvaðst ekki hafa orðið vitni að því að ákærði, S-kk-nf og H-kk-nf hefðu verið bitnir en S-kk-nf og H-kk-nf hefðu sagt að ákærði hefði bitið þá.

Vitnið gaf símaskýrslu fyrir dómi. Aðspurður um málsatvik sagði vitnið að hann myndi það eitt að hafa séð þá á gólfi borðsalarins í áflogum en vissi ekki hvernig þau átök hefðu byrjað. Vitnið kvaðst hafa reynt að stöðva átökin en þá hefðu H-kk-nf H-kk-nf og K-kk-nf Ó-kk-nf farið að fljúgast á og hefði hann farið á eftir þeim. Vitnið kvaðst ekki vita hvernig átökin hefðu stöðvast. Vitnið sagðist hafa hitt ákærða aftur inni í stakkageymslu og þar hefði hann kýlt í spegil. Vitnið kvaðst vita að ákærði hefði bitið S-kk-þf í andlit og hendur. Vitnið sagðist síðan hafa farið til að vekja skipstjórann. Aðspurður hvort einhver hefði verið með yfirhöndina í slagsmálunum kvað vitnið S-kk-þf hafa reynt að halda ákærða niðri og róa hann en ekki tekist það. Vitnið kvaðst ekki vita hvort S-kk-nf hefði farið af ákærða en taldi að svo hlyti að vera og að þá hefði ákærði örugglega farið upp. Vitnið neitaði að hafa séð kýlingar eða bit. Aðspurður um ummæli vitnisins í lögregluskýrslu að þegar ákærði hefði verið orðinn rólegur hefðu þeir sest niður og ákærði gert lítið úr þessu en allt í einu hefði ákærði risið reiður á fætur og slegið S-kk-þf ítrekað í höfuð og skrokk kvað vitnið það hafa gerst þegar þeir sátu við borðið í horninu eftir fyrstu slagsmálin. Vitnið sagði þá hafa talað saman en kvaðst ekki vita hvað þeim hefði farið á milli. Vitnið sagði S-kk-þf ekki hafa slegið frá sér heldur beygt sig niður til að forðast högg í andlit. Vitnið mundi ekki nákvæmlega fjölda högga en giskaði á að þau hefðu verið tvö til fjögur, aðallega í höfuð.

Vitnið staðfesti fyrri framburð um að S-kk-nf hefði haldið ákærða niðri á gólfinu og bætti við að þeir hefðu síðan sest við borðið en kvaðst ekki vita hvað þeim hefði farið á milli við borðið. Vitnið kvaðst ekki hafa séð neinn bíta en sagðist hafa séð bitför í andliti S-kk-ef og ályktað að ákærði hefði bitið S-kk-þf.

Niðurstaða.

Verjandi ákærða hefur krafist frávísunar málsins. Verður að taka first afstöðu til þeirrar kröfu verjandans áður en lengra verður haldið. Verjandi byggir frávísunarkröfu sína á því að ákærði hafi ekki verið yfirheyrður á rannsóknarstigi með réttarstöðu sakbornings og vísar til dóma Hæstaréttar í málum nr. 92/2007 og 254/2007. Í 70. gr. stjórnarskrárinnar er kveðið á um að öllum beri réttur til að fá úrlausn um ákæru á hendur sér um refsiverða háttsemi með réttlátri málsmeðferð innan hæfilegs tíma. Ákvæðið á sér hliðstæðu í 6. gr. mannréttindasáttmála Evrópu sem lögleiddur hefu verið hér á landi með lögum nr. 62/1994. Litið er svo á að það sé þáttur í réttlátri málsmeðferð að sakborningi sé óskylt að tjá sig eða láta í té upplýsingar sem geti leitt til sakfellingar hans. Þessi þáttur réttlátrar málsmeðferðar er orðaður í 3. mgr. 32. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Þá verður ekki séð af vitnaskýrslu þeirri sem ákærði gaf að gætt hafi verið ákvæða 51. gr. sömu laga. Af þessu leiðir að skýrsla sú sem tekin var af ákærða sem vitni hefur ekki sönnunargildi í málinu.

Í máli þessu var ákærði yfirheyrður einu sinni hjá lögreglu og þá með réttarstöðu vitnis. Í lögum nr. 19/1991 er kveðið á um rannsókn og gagnaöflun lögreglu. Í 67. gr. laganna segir að markmið rannsóknar sé m.a. ,,að afla allra nauðsynlegra gagna til þess að ákæranda sé fært að ákveða að henni lokinni hvort sækja skuli mann til sakar“ og í 68. gr. segir m.a. að ,,rannsaka [skuli] og afla allra tiltækra gagna um verknað þann sem um er að ræða“. Ekki er í lögunum mælt fyrir um tilteknar rannsóknaraðgerðir sem lögreglu sé skylt að framkvæma, s.s. að yfirheyra sakborning. Í framkvæmd hefur það tíðkast í minniháttar málum, t.d. sumum málum sem varða brot á umferðarlögum, að skýrsla sé ekki tekin af sakborningi og hafa dómstólar ekki gert athugasemdir við það. Ekki verður talið að dómur Hæstaréttar í máli nr. 92/2007 hafi fordæmisgildi í máli þessu, enda fór lögreglurannsókn þar fram í kjölfar rannsóknar stjórnvalds en svo er ekki fyrir að fara í máli þessu. Ekki er hægt að draga þá ályktun af dómi Hæstaréttar í máli nr. 254/2007 að skýrslutaka af sakborningi þurfi skilyrðislaust að fara fram, enda er ekki tekið fram í forsendum dómsins að skýrslutaka verði ávallt að fara fram. Telja verður að ákvörðun um útgáfu ákæru eigi að taka á grundvelli allra gagna sem fyrir liggja í máli, enda telji ákærandi að málið sé nægilega upplýst, sbr. 112. gr. laga nr. 19/1991. Verður því að hafna frávísunarkröfu verjanda ákærða.

Í máli þessu er ákærða gefið að sök að hafa aðfaranótt 9. apríl 2005 ráðist á S-kk-þf F-kk-þf Þ-kk-þf þar sem hann sat í borðsal Kap VE og ,,slegið hann nokkur hnefahögg í höfuð og skrokk og síðan bitið hann margoft í vinstri handlegg, bak og í kinn með þeim afleiðingum að hann fékk fimm bitför á bak og vinstri handlegg og djúpan flipaskurð um 1,5 cm með marvott á hægri vanga“. Framburði ákærða og vitna ber að mörgu leyti ekki saman. Framburður ákærða og vitna er samhljóða um að ákærði, S-kk-nf og fleiri úr áhöfn Kaps VE hafi farið á skemmtistað á Eskifirði þar sem skipið lá við bryggju og að til átaka hafi komið á milli ákærða og S-kk-ef í borðsal skipsins eftir að þeir komu aftur um borð. Ákærða og vitnum ber ekki saman um hver hafi átt upphafið að þeim átökum og þá gætir misræmis í lýsingum á því hvernig átökin hafi farið fram. Ákærða og vitnum ber heldur ekki saman um hvort átök hafi átt sér stað í stakkageymslu um borð, en ekki er þörf á að taka frekari afstöðu til þess þar sem verknaðarlýsing ákæru nær aðeins til ætlaðrar háttsemi ákærða í borðsal Kap VE.

Ákærði ber því við að S-kk-nf hafi hafið átök þeirra með því að slá sig í kinn þar sem þeir sátu í borðsal Kap VE. Ákærði hafi þá slegið til baka og S-kk-nf þá bitið ákærða einu sinni undir vinstri handlegg. Ákærði hafi þá bitið S-kk-þf í vinstri hendi. Síðan hefðu þeir lent í gólfinu. S-kk-nf hefði slegið ákærða eitt til fjögur högg og ákærði slegið S-kk-þf einu sinni eða tvisvar. Framburður ákærða um að S-kk-nf hafi ráðist á hann fær ekki stoð í framburði vitna en vitnin S-kk-nf og H-kk-nf V-kk-nf J-kk-nf hafa borið að ákærði hafi ráðist á S-kk-þf. Verður því að telja nægilega sannað að ákærði hafi átt upphaf að átökum þeirra S-kk-ef.

Meðal rannsóknargagna málsins eru myndir af ákærða þar sem sést meðal annars áverki undir vinstri handlegg. Í athugasemdum með myndunum er ekki getið að um bitáverka geti verið að ræða. Framburður ákærða um að S-kk-nf hafi bitið ákærða fær ekki stoð í framburði vitna, annarra en H-kk-ef H-kk-ef sem þó kvaðst ekki vera viss. Með vísan til þessa verður að telja að ekki sé loku fyrir það skotið að S-kk-nf hafi bitið ákærða.

Meðal rannsóknargagna málsins eru myndir af S-kk-þgf. Þar sést rispa á vanga hægra megin, marblettur á vinstri öxl og þrír marblettir á vinstri handlegg. Ekki er hægt að sjá hvort rispa á vanga og marblettur á vinstri öxl eru eftir bit og þá var aðeins einn marblettur af þremur á vinstri handlegg ljósmyndaður úr nálægð. Í athugasemdum við þá mynd segir að marbletturinn geti passað við bitáverka. Í áverkavottorði vegna S-kk-ef sem er meðal gagna málsins segir sömuleiðis að marblettir á baki og handleggjum passi mjög vel við bit.

Með framburði ákærða og K-kk-ef Ó-kk-ef og framangreindri ljósmynd af marbletti á vinstri handlegg S-kk-ef er sannað að ákærði beit S-kk-þf einu sinni í vinstri handlegg. Með framburði H-kk-ef V-kk-ef J-kk-ef og S-kk-ef og framangreindri ljósmynd af hægri vanga S-kk-ef verður að telja nægilega sannað þrátt fyrir neitun ákærða að hann hafi bitið S-kk-þf í hægri kinn. Með áverkavottorði vegna S-kk-ef verður að telja nægilega sannað að S-kk-nf hafi við bitið fengið djúpan flipaskurð um 1,5 cm á hægri vanga. Gegn eindreginni neitun ákærða verður að telja að ákæruvaldið hafi ekki fært nægilegar sönnur á að ákærði hafi bitið S-kk-þf oftar.

Með framburði ákærða, H-kk-ef, H-kk-ef H-kk-ef og E-kk-ef Þ-kk-ef V-kk-ef er sannað að ákærði sló S-kk-þf eitt högg í andlit en gegn neitun ákærða verður að telja varhugavert að hann hafi bitið S-kk-þf oftar.

Hér að framan er komist að þeirri niðurstöðu að ákærði hafi ráðist á S-kk-þf og bitið hann einu sinni í vinstri handlegg og einu sinni í hægri kinn og slegið S-kk-þf eitt högg í andlit með þeim afleiðingum að hann fékk eitt bitfar á vinstri handlegg og djúpan flipaskurð um 1,5 cm á hægri vanga.

Ákærði hefur borið fyrir sig neyðarvörn. Hér að framan er komist að þeirri niðurstöðu að ákærði hafi hafið átök þeirra S-kk-ef. Af lýsingum ákærða, S-kk-ef og annarra vitna verður ráðið að við það hafi brotist út slagsmál milli ákærða og S-kk-ef og verður ekki séð að hallað hafi á ákærða í þeim átökum. Þó lögð væri til grundvallar sú frásögn ákærða að S-kk-nf hafi bitið hann og hann þá bitið S-kk-þf er það mat dómsins að slík árás geti ekki réttlæt slík viðbrögð af hálfu ákærða. Þá hefur ákærði ekki borið því við að hann hafi orðið svo skelfdur eða forviða, að hann gat ekki fullkomlega gætt sín og fær slíkt heldur enga stoð í gögnum málsins. Ber því að hafna sýknukröfu verjanda ákærða á grundvelli neyðarvarnar. Samkvæmt framansögðu hefur ákærði því gerst sekur um brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga.

Ákvörðun refsingar.

Við ákvörðun refsingar ákærða ber að líta til þess að hann réðst að ástæðulausu á S-kk-þf, sló í andlit og beit hann, sbr. 1. og 3. tl. 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga, nr. 19/1940. Ákærði hefur samkvæmt framlögðu sakarvottorði ekki áður hlotið dóm fyrir líkamsárás. Refsing ákærða er hegningarauki við tvær sáttir gerðar fyrir Sýslumanninum í Vestmannaeyjum þann 25. júní 2005 og tvo dóma Héraðsdóms Austurlands og Héraðsdóms Reykjavíkur frá 1. júlí 2005 og 9. nóvember 2005. Refsing ákærða telst með hliðsjón af framangreindu hæfilega ákveðin fangelsi í 45 daga en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún falla niður að liðnum tveimur árum frá birtingu dómsins, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Í samræmi við þessa niðurstöðu verður ákærði dæmdur til greiðslu sakarkostnaðar, sem er samkvæmt yfirliti 12.945 krónur og málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans, B-kk-ef J-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 207.168 krónur að teknu tilliti til virðisaukaskatts og ferðakostnaður verjandans, 12.860 krónur, samtals 232.973 krónur.

H-kk-nf O. A-kk-nf dómstjóri, kveður upp dóm þennan. Uppkvaðning dómsins hefur dregist fram yfir lögbundinn frest vegna mikilla embættisanna dómarans.

D ó m s o r ð :

Ákærði, M-kk-nf B-kk-nf H-kk-nf, sæti fangelsi í 45 daga en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún falla niður að liðnum tveimur árum frá birtingu dóms þessa, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði allan sakarkostnað, 232.973 krónur, þ.m.t. málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans, B-kk-ef J-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 207.168 krónur að teknu tilliti til virðisaukaskatts og ferðakostnaður verjandans, 12.860 krónur.

H-kk-nf O. A-kk-nf.