S-46/2017

Mál þetta, sem dómtekið var 2. þessa mánaðar, var höfðað með ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu 31. janúar 2017 á hendur ákærðu, X, kt. [...], [...] í [...];

„fyrir þjófnað, með því að hafa fimmtudaginn 12. janúar 2017 stolið matvöru að samtals söluverðmæti 11.207 kr. í verslun Krónunnar að Vallarkór 4 í Kópavogi.

Telst þetta varða við 244. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærða verði dæmd til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Kröfur ákærðu eru þær aðallega að ákærða verði sýknuð af kröfum ákæruvalds en til vara að ákærðu verði gerð sú vægasta refsing sem lög leyfa, er öll verði bundin skilorði.

I

Samkvæmt frumskýrslu lögreglu barst tilkynning fimmtudaginn 12. janúar 2017, um kl. 17:23, um þjófnað í verslun Krónunnar að Vallarkór 4 í Kópavogi. Kom fram í tilkynningunni að sakborningur væri enn á vettvangi.

Í vettvangsskýrslu lögreglu kemur fram að rætt hafi verið við sakborning, ákærðu í máli þessu, í verslun Krónunnar. Skýrslan ber með sér að gætt hafi verið fyrirmæla 2. mgr. 64. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála gagnvart ákærðu. Eftir ákærðu er haft í skýrslunni að hún hafi verið að versla og týnt vörur í innkaupakörfu. Hún hafi síðan gengið framhjá afgreiðslukössum verslunarinnar, án þess að borga. Því hafi hún gleymt. Ákærðu hafi fundist eins og hún væri búin að borga. Hún hafi haft nægan pening á sér og aldrei ætlað sér að stela vörunum.

Á vettvangi ræddi lögregla einnig við starfsmann í versluninni, A. Er í frumskýrslu haft eftir vitninu að viðskiptavinur hafi bent því á konu sem mögulega væri að stela úr versluninni. Vitnið hafi stöðvað konuna rétt áður en hún fór út um útidyr verslunarinnar. Vitnið hafi innt konuna eftir því hvort hún væri með kvittun. Konan hafi svarað því neitandi og borið því við að hún hefði týnt kvittuninni. Í kjölfarið hafi vitnið haft samband við öryggiseftirlit verslunarinnar og fengið þau fyrirmæli að kalla til lögreglu, sem vitnið hafi gert.

Samkvæmt framlögðum gögnum var ætlað þýfi samtals að verðmæti 11.207 krónur.

II

Ákærða kom fyrir dóm við þingfestingu málsins 2. mars 2017 og neitaði sök. Við upphaf aðalmeðferðar 2. maí sl. ítrekaði hún þá afstöðu sína.

Í skýrslu sinni fyrir dómi greindi ákærða svo frá að hún hefði farið í verslun Krónunnar að Vallarkór 4 í Kópavogi 12. janúar sl. Ákærða hefði sett vörur í innkaupakörfu inni í búðinni en hún síðan gengið framhjá afgreiðslukössunum og að þeim stað í versluninni þar sem gosi og snakki hafði verið verið stillt upp. Ákærða hefði þá ekki vitað fyrr en maður kom hlaupandi á eftir henni eins og óður hundur. Þessi maður, starfmaður í versluninni, hefði beðið ákærðu um kassakvittun. Ákærða hefði svarað því til að hún væri ekki með kvittun þar sem hún væri ekki búin að versla. Starfsmaðurinn hefði ekkert gert með þær skýringar ákærðu. Hann hefði kallað til öryggisvörð sem komið hefði á vettvang og tekið skýrslu af ákærðu. Að skýrslutöku lokinni hefði ákærðu verið gert að greiða fyrir vörurnar.

Aðspurð fyrir dómi kannaðist ákærða í fyrstu ekki við að lögregla hefði verið kölluð á vettvang og taldi að skýrsla hefði verið tekin af henni í versluninni af öryggisverði samkvæmt áðursögðu. Síðar við skýrslutökuna kom fram hjá ákærðu að mögulega hefði þar verið um lögreglumann að ræða, ekki öryggisvörð.

Ummæli þess efnis að ákærða hefði gleymt að borga fyrir vörunar, sem eftir henni væru höfð í vettvangsskýrslu lögreglu, kvað ákærða röng og áréttaði að hún hefði ekki verið búin að versla þegar starfsmaðurinn vatt sér að henni og krafði hana um kassakvittun samkvæmt áðursögðu.

III

Vitnið A, vaktstjóri í verslun Krónunnar við Vallarkór í Kópavogi, kvað umræddan dag tvo viðskiptavini hafa komið að máli við sig og bent sér á konu, ákærðu í málinu, sem þeir hefðu sagst hafa séð stela úr búðinni. Sögunni fylgdi að viðskiptavinirnir hefðu áður séð ákærðu gera slíkt hið sama.

Skömmu síðar hefði ákærða gert sig líklega til þess að yfirgefa búðina. Hún hefði gengið í gegnum það svæði verslunarinnar þar sem grænmeti sé stillt upp, en það svæði liggi samsíða kassaröðinni. Ákærða hefði síðan haldið för sinni áfram í átt að útgangi verslunarinnar. Vitnið kvaðst hafa stöðvað för ákærðu er hún hugðist ganga út úr versluninni. Ákærða hefði þá verið í seilingarfjarlægð frá innri dyrum verslunarinnar. Hún hefði því verið komin talsvert frá afgreiðslukössunum þegar vitnið stöðvaði hana.

Fram kom hjá vitninu að stundum væri vörum í versluninni stillt upp framan við það svæði þar sem grænmetið væri. Engar vörur væru hins vegar svo nærri útgangi verslunarinnar sem ákærða hefði verið þegar vitnið stöðvaði hana.

Vitnið kvaðst hafa innt ákærðu eftir því hvort hún hefði greitt fyrir þær vörur sem hún væri með. Ákærða hefði fyrst sagst hafa týnt kvittuninni, en síðan hefði hún breytt þeirri frásögn sinni og sagst hafa gleymt að borga fyrir vörurnar, eða eitthvað í þá veru. Vitnið sagðist hafa haft samband við öryggiseftirlit verslunarinnar og fengið þau fyrirmæli að kalla til lögreglu, sem vitnið hefði gert.

Vitnið kvað ákærðu hafa boðist til þess að greiða fyrir vörurnar, eftir að vitnið stöðvaði hana og þau höfðu rætt saman, en því verið hafnað.

B lögreglumaður greindi svo frá fyrir dómi að lögregla hefði verið kölluð í verslun Krónunnar umrætt sinn eftir að starfsmenn höfðu gómað hnuplara í versluninni. Þegar vitnið kom á vettvang hefði ákærða beðið á skrifstofu í versluninni ásamt starfsmanni. Þar hefði lögregla tekið vettvangsskýrslu af ákærðu. Staðfesti vitnið, það sem ritað væri eftir ákærðu í skýrslunni, að hún hefði borið því við að hún hefði gleymt að borga og að hún hefði aldrei ætlað sér að stela vörunum.

Vitnið kvaðst aðspurt halda að ákærðu hefði verið boðið að greiða fyrir vörurnar, en hún hefði verið með peninga á sér. Vitnið gat þó ekki slegið því ekki föstu. Þá minnti vitnið að engar vörur hefðu verið framan við afgreiðslukassa verslunarinnar. Um það atriði kvaðst vitnið þó ekki geta borið með 100% vissu.

IV

Fyrir liggur að lögregla var kölluð að verslun Krónunnar að Vallarkór 4 í Kópavogi, síðla dags fimmtudaginn 12. janúar sl., vegna meints þjófnaðar ákærðu í versluninni. Upplýst er að ákærða kom í verslunina á þeim tíma og að af henni voru höfð afskipti af starfsmanni verslunarinnar. Þá liggur einnig fyrir að lögregla tók skýrslu af ákærðu og fyrrgreindum starfsmanni á vettvangi.

Ákærða neitar sök í málinu. Fyrir dómi bar ákærða að hún hefði sett vörur í innkaupakörfu inni í búðinni. Hún hefði síðan gengið framhjá afgreiðslukössunum og að þeim stað í versluninni þar sem gosi og snakki hafði verið verið stillt upp. Ákærða hefði þá ekki vitað fyrr en starfsmaður í versluninni kom hlaupandi á eftir henni og bað hana um kassakvittun. Ákærða hefði svarað því til að hún væri ekki með kvittun þar sem hún væri ekki búin að versla. Ummæli þess efnis að ákærða hefði gleymt að borga fyrir vörunar, sem eftir henni eru höfð í vettvangsskýrslu lögreglu, kvað ákærða röng.

Vitnið A, vaktstjóri í versluninni, bar að umræddan dag hefðu tveir viðskiptavinir komið að máli við sig, bent á ákærðu og sagt hana hafa stolið úr versluninni. Skömmu síðar hefði ákærða gert sig líklega til þess að yfirgefa verslunina. Hún hefði gengið í gegnum svæðið þar sem grænmeti sé stillt upp, en síðan haldið för sinni áfram í átt að útgangi verslunarinnar. Vitnið hefði stöðvað för ákærðu er hún hugðist ganga út úr versluninni. Hún hefði þá verið í seilingarfjarlægð frá innri dyrum verslunarinnar, en engar vörur væru svo nærri útgangi verslunarinnar. Vitnið kvaðst hafa innt ákærðu eftir því hvort hún hefði greitt fyrir þær vörur sem hún væri með. Ákærða hefði fyrst sagst hafa týnt kvittuninni, en síðan hefði hún breytt þeirri frásögn sinni og sagst hafa gleymt að borga fyrir vörurnar, eða eitthvað í þá veru.

Með vísan til framburðar A og B lögreglumanns og vettvangsskýrslu þess síðarnefnda þykir mega slá því föstu að ákærða hafi þegar vitnin ræddu við hana dag þann sem atvik máls gerðust gefið aðrar skýringar á því af hverju hún greiddi ekki fyrir vörurnar en hún gerði síðar fyrir dómi við aðalmeðferð málsins. Framburður ákærðu í málinu hefur því ekki verið stöðugur og hefur hún ekki gefið á því haldbærar skýringar.

Fyrir liggur að þegar vitnið A hafði afskipti af ákærðu nærri útgangi verslunarinnar var ákærða komin talsvert framhjá afgreiðslukössum verslunarinnar. Einnig er upplýst að ákærða var þá ekki búin að greiða fyrir þær vörur sem hún var með og voru samtals að söluandvirði 11.207 krónur. Að því gættu og í ljósi óstöðugs framburðar ákærðu þykir með vísan til alls þess sem að framan er rakið mega slá því föstu, svo ekki verði vefengt með skynsamlegum rökum, sbr. 1. mgr. 109. gr. laga nr. 88/2008, að ákærða hafi á þeim stað og tíma sem í ákæru greinir stolið vörum samtals að söluverðmæti 11.207 krónur í verslun Krónunnar. Er þjófnaðarbrot ákærðu réttilega heimfært til refsiákvæða í ákæru.

V

Samkvæmt vottorði sakaskrár ríkisins hefur ákærða sex sinnum verið sakfelld fyrir þjófnað, þar af í tvígang á árinu 2016. Nokkuð er um liðið frá öðrum þjófnaðarbrotum ákærðu. Síðast hlaut ákærða dóm fyrir þjófnað 21. september 2016 og var refsing hennar þá ákveðin 30 daga fangelsi, skilorðsbundið í tvö ár.

Með broti sínu nú rauf ákærða almennt skilorð dómsins frá 21. september 2016. Samkvæmt því og með vísan til 60. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 ber að taka þann dóm upp og ákveða ákærðu refsingu í einu lagi fyrir bæði málin samkvæmt fyrirmælum 77. gr. sömu laga. Samkvæmt því og að broti ákærðu virtu þykir refsing hennar hæfilega ákveðin fangelsi í tvo mánuði. Eftir atvikum þykir mega fresta fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum þremur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja haldi ákærða almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

Engan sakarkostnað leiddi af rannsókn eða rekstri máls þessa.

Dóm þennan kveður upp K-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari.

D Ó M S O R Ð:

Ákærða, X, sæti fangelsi í tvo mánuði en fresta skal fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum þremur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja, haldi ákærða almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

K-kk-nf H-kk-nf