E-1272/2017

Mál þetta, sem dómtekið var 3. nóvember sl., var höfðað af A, [...], [...], gegn Sjóvá-Almennum tryggingum hf., [...], [...], með stefnu birtri 12. apríl 2017.

Stefnandi krefst þess aðallega að stefndi verði dæmdur til að greiða henni 3.321.784 krónur með 4,5% vöxtum af 365.010 krónum frá 15. maí 2014 til 15. ágúst 2014, en af 3.321.784 krónum frá þeim degi til 9. apríl 2016, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags, allt að frádreginni innborgun stefnda 22. apríl 2016 að fjárhæð 2.051.372 krónur.

Til vara gerir stefnandi þá kröfu að stefndi verði dæmdur til að greiða henni 3.096.884 krónur með 4,5% vöxtum af 365.010 krónum frá 15. maí 2014 til 15. ágúst 2014, en af 3.096.884 krónum frá þeim degi til 9. apríl 2016, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags, allt að frádreginni innborgun stefnda 22. apríl 2016 að fjárhæð 2.051.372 krónur.

Þá krefst stefnandi málskostnaðar að skaðlausu úr hendi stefnda, eins og málið væri ekki gjafsóknarmál, samkvæmt framlögðum málskostnaðarreikningi eða að mati dómsins, en stefnandi er ekki virðisaukaskattsskyldur aðili.

Stefndi krefst þess aðallega að hann verði sýknaður af öllum kröfum stefnanda og að stefnandi verði dæmdur til að greiða stefnda málskostnað samkvæmt framlögðum málskostnaðarreikningi eða að mati dómsins.

Dómari tók við meðferð málsins 1. september sl. en hafði fram að þeim tíma ekki haft afskipti af meðferð þess.

Málsatvik

Stefnandi varð fyrir umferðarslysi 15. maí 2014 þegar hún var ökumaður bifreiðarinnar [...] og ók henni aftan á bifreiðina [...] sem var kyrrstæð á [...] við hægri brún akbrautarinnar. Stefndi vátryggði bifreiðina á slysdegi og er enginn ágreiningur um bótaskyldu stefnda vegna slyssins.

Líkamstjón stefnanda var metið í matsgerð S-kk-ef T-kk-ef læknis og I-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, dagsettri 26. febrúar 2016. Niðurstaða matsgerðarinnar varð sú að tímabil þjáningarbóta væri einn mánuður, varanlegur miski stefnanda væri þrjú stig, varanleg örorka 3% og stöðugleikatímapunktur var metinn 15. ágúst 2014. Þá kemur fram í matsgerðinni að stefnandi hafi orðið fyrir slysi árið 2010 og hafi varanleg örorka hennar vegna þess verið metin 10%.

Á grundvelli matsgerðarinnar gerði stefnandi kröfu á hendur stefnda um greiðslu bóta með bréfi dagsettu 9. mars 2016. Þar var þess krafist að við útreikning bóta vegna varanlegrar örorku yrði 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 lögð til grundvallar og tekið mið að meðaltekjum verkamanna á slysárinu 2014 samkvæmt heimasíðu Hagstofu Íslands. Þessu hafnaði stefndi og tók í sinni uppgjörstillögu mið af 3. mgr. 7. gr. laganna, þ.e. lágmarksviðmiði skaðabótalaga. Sú tillaga var samþykkt af hálfu lögmanns stefnda 22. apríl 2016 með sérstökum fyrirvara um árslaunaviðmið við útreikning bóta vegna varanlegrar örorku.

Í máli þessu varðar ágreiningur aðila það hvor sé réttari mælikvarði um líklegar framtíðartekjur stefnanda við útreikning skaðabóta vegna varanlegrar örorku, lágmarksárslaun samkvæmt 3. mgr. 7. gr. laga nr. 50/1993, eða hvort árslaun skuli metin sérstaklega, þar sem óvenjulegar ástæður séu fyrir hendi, sbr. 2. mgr. 7. gr. laganna. Verði fallist á að uppgjör skuli fara fram á grundvelli 2. mgr. 7. gr. gerir stefnandi þá kröfu að miðað verði aðallega við meðalárslaun verkafólks á slysári samkvæmt launatöflum Hagstofu Íslands en til vara við meðallaun við þjónustu-, umönnunar- og sölustörf samkvæmt sömu heimildum.

Málsástæður og lagarök stefnanda

Stefnandi byggir á því að við útreikning bóta vegna varanlegrar örorku beri að beita ákvæði 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga og miða við meðaltekjur verkafólks en ekki við 3. mgr. sama ákvæðis eins og stefndi lagði til grundvallar í uppgjöri sínu. Þar er miðað við að árslaun séu 3.052.500 krónur að teknu tilliti til lánskjaravísitölu en rétt sé að miða við meðaltekjur verkafólks á slysárinu sem nemi, að teknu tilliti til launavísitölu og framlags vinnuveitanda í lífeyrissjóð, 5.839.848 krónur.

Til stuðnings kröfu sinni vísar stefnandi til athugasemda með 6. gr. frumvarps sem varð að lögum um breytingu á skaðabótalögum nr. 37/1999 en þar komi fram að ákvæðinu skuli beitt í þeim tilvikum þegar viðmiðun við síðustu þrjú almanaksár fyrir slys þykir af einhverjum ástæðum ekki réttmæt. Þar komi einnig fram að viðmiðið síðustu þrjú ár fyrir slys sé ekki góður mælikvarði hjá ungu fólki sem er að hefja starfsferil enda séu líkur fyrir hækkandi launum.

Stefnandi bendir á að á slysdegi hafi hún haft afar takmarkaða menntun og engin starfsréttindi en hún var þá aðeins 21 árs. Stefnandi lauk grunnskóla og fór í kjölfar þess í framhaldsskóla en brá fljótlega námi og hafði engin áþreifanleg áform um frekara nám í framtíðinni. Lengst af vann hún á hóteli og í fatabúð og litu matsmenn til þessara atriða við mat á varanlegri örorku. Töldu þeir að taka yrði tillit til skerðingar á getu til að vinna erfiðari störf þar sem stefnandi hafði takmarkaða menntun. Á seinustu þremur almanaksárum fyrir slysdag var stefnandi án atvinnu ásamt því að hafa sinnt hlutastörfum og tímabundnum störfum í verslun og á hóteli. Því telur stefnandi að um sérstakar og óvenjulegar aðstæður hafi verið að ræða í skilningi 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga og því beri að meta árslaun hennar sérstaklega við útreikning bóta vegna varanlegrar örorku enda gefi laun hennar á tímabilinu ekki rétta mynd af líklegum framtíðartekjum hennar. Telur stefnandi rétt og eðlilegt að miða við meðaltekjur verkafólks samkvæmt upplýsingum frá Hagstofu Íslands á slysárinu enda var hún þá ung og ómenntuð og hafði sinnt almennum verkamannastörfum. Þá telur hún að meðallaun verkafólks gefi raunhæfa mynd af líklegum framtíðartekjum hennar hefði ekki komið til slyssins og að slíkt launaviðmið sé í samræmi við fordæmi Hæstaréttar í sambærilegum málum.

Stefnandi byggir á því að það meginmarkmið skaðabótalaga að tryggja tjónþola fullar bætur fyrir raunverulegt tjón sitt náist ekki sé stuðst við lágmarksfjárhæð skaðabótalaga, sbr. 3. mgr. 7. gr. laganna. Einsýnt þyki að þær viðmiðunartekjur sem stefnandi krefst að lagðar verði til grundvallar útreikningi bóta gefi réttari mynd af framtíðartekjum hennar en þær sem stefndi lagði til grundvallar.

Krafa stefnanda byggir á eftirfarandi útreikningi:

Bætur samkvæmt 3. gr. skaðabótalaga

31 x (700 x (8457/3282)) 55.800 krónur

Bætur samkvæmt 4. gr. skaðabótalaga

4.000.000 x (8457/3282) x 3% 309.210 krónur

Bætur samkvæmt 5.-7. gr. skaðabótalaga

(447.000 x 12 x 1,08) x (487,4/483,5) = 5.839.848

5.839.848 x 16,877 x 3% 2.956.774 krónur

Samtals 3.321.784 krónur

Útreikningurinn tekur mið af framangreindri matsgerð, dagsettri 26. febrúar 2016, og er við kröfugerðina tekið mið af skaðabótalögum eins og þau voru á slysdegi. Krafa um þjáningabætur byggir á 3. gr. laga nr. 50/1993. Tímabil þjáninga án rúmlegu var metið einn mánuður. Fjárhæð bóta tekur mið af grunnfjárhæðinni, 700 krónur, uppfærðri miðað við lánskjaravísitölu í mars 2016 sem var 8457 samkvæmt 15. gr. laganna. Krafa stefnanda um bætur vegna varanlegs miska byggir á 4. gr. sakaðbótalaga en varanlegur miski stefnanda var metinn þrjú stig. Fjárhæð bótanna tekur mið af grunnfjárhæðinni 4.000.000 króna, uppfærðri miðað við lánskjaravísitölu í mars 2016 sem var 8457, sbr. 15. gr. skaðabótalaga. Krafa stefnanda um bætur vegna varanlegrar örorku byggir á 5.-7. gr. laganna. Varanleg örorka stefnanda var metin 3%. Stefnandi var 21 árs og 174 daga á stöðugleikatímapunkti sem var talinn vera 15. ágúst 2014 og stuðull hennar því 16,877. Við ákvörðun árslauna miðar stefnandi við meðaltekjur verkamanna á slysárinu, 2014, samkvæmt upplýsingum frá Hagstofu Íslands, þ.e. 447.000 krónur á mánuði. Þá er tekið tillit til 8% framlags vinnuveitanda til lífeyrissjóðs og árslaunin leiðrétt miðað við launavísitölu á stöðugleikatímapunkti, sbr. 1. mgr. 7. gr. laganna, en í ágúst 2014 var hún 487,4 en meðallaunavísitala ársins 2014 var 483,5. Þá er krafist 4,5% vaxta samkvæmt 16. gr. laganna vegna þjáningarbóta og bóta fyrir varanlegan miska frá 15. maí 2014 fram að 15 ágúst 2014, en frá þeim degi einnig af bótum vegna varanlegrar örorku samkvæmt 16. gr. laganna fram til 9. apríl 2016, mánuði eftir dagsetningu kröfubréfs, en dráttarvaxta samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 laga um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags. Til frádráttar kröfu stefnanda komi innborgun stefnda sem innt var af hendi 22. apríl 2016 að fjárhæð 2.051.372 krónur.

Varakrafa stefnanda tekur mið að meðaltekjum í þjónustu-, umönnunar- og sölustörfum samkvæmt launatöflum Hagstofu Íslands á slysárinu og byggir stefnandi á því að með henni sé verið að taka mið að athugasemdum stefnda í greinargerð þar sem því er haldið fram að stefnandi hafi ekki sýnt fram á að hún hafi sinnt almennum verkmannastörfum. Varakrafan sé sambærileg aðalkröfu fyrir utan það árslaunaviðmið sem útreikningurinn tekur mið af og styðst því að öðru leyti við sömu útreikninga og raktir hafa verið hvað varðar aðalkröfu. Þannig séu meðalmánaðartekjur 413.000 krónur í stað 447.000 krónur í aðalkröfu.

Varakrafa stefnanda byggir á eftirfarandi útreikningi:

Bætur samkvæmt 3. gr. skaðabótalaga

31 x (700 x (8457/3282)) 55.800 krónur

Bætur samkvæmt 4. gr. skaðabótalaga

4.000.000 x (8457/3282) x 3% 309.210 krónur

Bætur samkvæmt 5.-7. gr. skaðabótalaga

(413.000 x 12 x 1,08) x (487,4/483,5) = 5.839.848

5.395.654 x 16,877 x 3% 2.731.874 krónur

Samtals 3.096.884 krónur

Hvað varðar lagarök þá vísar stefnandi til skaðabótalaga nr. 50/1993, með síðari breytingum, einkum 2. mgr. 7. gr., laga nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga og til 92 gr. umferðarlaga nr. 50/1987 vegna slysatryggingar ökumanns. Varðandi vaxtakröfu vísar stefnandi sérstaklega til 16. gr. laga nr. 50/1993, hvað varðar dráttarvaxtakröfu til 1. mgr. 6. gr. og 9. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu og um málskostnað til XXI. kafla laga um meðferð einkamála nr. 91/1991, einkum 1. mgr. 130. gr. Bendir stefnandi á að hann sé ekki virðisaukaskattsskyldur aðili samkvæmt lögum nr. 50/1988 um virðisaukaskatt og beri honum nauðsyn til að tekið verði tillit til þess við ákvörðun málskostnaðar.

Málsástæður og lagarök stefndu

Stefndi byggir sýknukröfu sína á því að með þeim bótum sem stefnandi hafi fengið greiddar hafi hún fengið fullar bætur vegna umferðarslyssins og eigi ekki rétt á frekari greiðslum úr hendi stefnda. Stefnandi beri sönnunarbyrði um umfang tjóns síns og hafi hún ekki sannað að hún hafi orðið fyrir frekara tjóni en þegar hefur verið bætt.

Stefndi byggir sýknukröfu sína aðallega á því að með hliðsjón af atvikum málsins skuli miða við lágmarkstekjuviðmið 3. mgr. 7. gr. skaðabótalaga við útreikning bóta. Fyrir liggi að stefnandi nýtti aðeins að takmörkuðu leyti vinnugetu sína á vinnumarkaði á árunum fyrir umferðarslysið 15. maí 2014. Þar af leiðandi komi ekki til greina að beita meginreglunni í 1. mgr. 7. gr. skaðabótalaga við útreikning bóta heldur miða við lágmarkslaunaviðmið 3. mgr. 7. gr. laganna.

Stefndi mótmælir því að stefnandi hafi sýnt fram á að skilyrði 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga séu uppfyllt þannig að heimilt sé að miða við meðallaun verkamanna. Stefnandi hafi hvorki sýnt fram á að óvenjulegar aðstæður hafi verið fyrir hendi síðustu þrjú almanaksár fyrir tjónsatvik né að annar mælikvarði sé réttari á líklegar framtíðartekjur stefnanda. Stefndi mótmælir því að stefnandi hafi verið að hefja starfsferil sinn sem geri það að verkum að ótæk sé að miða við lágmarkslaunaviðmið 3. mgr. 7. gr. skaðabótalaga. Af málsatvikum, gögnum málsins og ummælum í stefnu megi ráða að stefnandi hafi fljótlega hætt námi í framhaldsskóla og farið út á vinnumarkað. Starfsferill stefnanda virðist því hafa hafist á árinum 2010 enda beri gögn málsins með sér að hún hafi á því ári þegið launatekjur. Slysið varð á árinu 2014 og því sé ljóst að starfsferill stefnanda hafi þá verið löngu hafinn. Þá sé því mótmælt að sú staðreynd að síðustu þrjú almanaksár fyrir slysdag hafi stefnandi verið án atvinnu ásamt því að vera í hlutastörfum og tímabundnum störfum teljist óvenjulegar aðstæður í skilningi 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga. Sú staðreynd að stefnandi nýtti aðeins vinnugetu sína að hluta á umræddu tímabili eða var tekjulág verður ekki talin falla undir að vera óvenjulegar aðstæður í skilningi ákvæðisins. Ástæður sem búa því að baki kunni hins vegar að falla undir það hugtak, s.s. atvinnuleysi, veikindi, fæðingarorlof eða endurmenntun. Eru því engin skilyrði til að beita 2. mgr. 7. gr. við ákvörðun árslauna stefnanda.

Þá mótmælir stefndi því að stefnandi hafi sýnt fram á að það skilyrði 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga sé uppfyllt að meðallaun verkamanna séu réttari mælikvarði um líklegar framtíðartekjur stefnanda. Stefnandi hefur ekki sýnt fram á að hún hafi sinnt almennum verkamannastörfum en af málsgögnum megi ráða að hún hafi einungis þegið laun frá hóteli á viðmiðunartímabilinu án þess að nánar sé útskýrt hvaða starfi hún sinnti eða hvort það starf verði talið vera verkamannastarf.

Þá telur stefndi að meðallaun verkamanna gefi ekki rétta mynd af líklegum framtíðartekjum stefnanda líkt og stefnandi haldi fram. Ljóst sé að það viðmið færi gegn því grundvallarviðmiði skaðabótalaga að tryggja tjónþolum fullar bætur enda væri stefnandi þá í raun að hagnast á tjónsatburðinum.

Einnig vísar stefndi til þess að í kröfu hans um sýknu felist einnig krafa um lækkun dómkrafna ef til þess kemur og eigi þá við öll þau sömu sjónarmið og þau sem þegar hafa verið rakin.

Stefndi mótmælir dráttarvaxtakröfu stefnanda og telur að ef fallist verði á kröfur stefnanda þá verði dráttarvextir ekki dæmdir frá fyrra tímamarki en dómsuppsögudegi, sbr. 2. málsliður 9. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu.

Loks mótmælir stefndi því að miðað sé við óskert meðallaun verkamanna í ljósi þess að stefndi býr nú þegar við 10% skerðingu á getu sinni til að afla vinnutekna í kjölfar umferðarslyss sem hún varð fyrir á árinu 2010. Verði fallist á dómkröfu stefnanda að einhverju marki beri að taka við af því og lækka dómkröfu sem því nemur.

Um lagarök vísar stefndi einkum til skaðabótalaga nr. 50/1993, sbr. lög nr. 37/1999. Þá vísar hann til 9. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu og hvað varðar málskostnaðarkröfu til XXI. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Forsendur og niðurstaða

Stefnandi hlaut varanlegt líkamstjón þegar hún varð fyrir slysi 15. maí 2014 þegar hún ók bifreið sinni aftan á kyrrstæða bifreið. Óumdeilt er að stefndi ber ábyrgð á því tjóni sem stefnandi varð fyrir.

Samkvæmt matsgerð S-kk-ef T-kk-ef læknis og I-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, sem málsaðilar stóðu saman að, varð það niðurstaðan að stefnandi hafði við slysið orðið fyrir 3% varanlegri örorku auk þess sem varanlegur miski var metinn þrjú stig. Stefndi greiddi stefnanda bætur, 22. apríl 2016, á grundvelli matsgerðarinnar. Voru bætur vegna varanlegrar örorku byggðar á lágmarkslaunum samkvæmt 3. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Stefnandi veitti bótunum viðtöku meðal annars með fyrirvara varðandi árslaunaviðmið við útreikning örorkubótanna.

Í 2. mgr. 5. gr. skaðabótalaga er mælt fyrir um að þegar tjón vegna varanlegrar örorku sé metið skuli líta til þeirra kosta sem tjónþoli eigi til að afla sér tekna með vinnu sem sanngjarnt sé að ætlast til að hann starfi við.

Samkvæmt 1. mgr. 7. gr. laganna er meginreglan að við ákvörðun bóta fyrir varanlega örorku skuli meðalatvinnutekjur tjónþola, að meðtöldu framlagi vinnuveitanda til lífeyrisjóðs, þrjú síðustu almanaksár fyrir slysdag, lagðar til grundvallar árslaunaviðmiði. Hafi tjónþoli ekki haft fastar tekjur næstliðin þrjú ár fyrir slysdag kann þetta viðmið fyrir framtíðartekjur hans að reynast óeðlilegt. Með reglu 2. mgr. 7. gr. laganna, er komið til móts við þær aðstæður en samkvæmt því ákvæði er skylt að meta árslaun sérstaklega séu aðstæður tjónþola óvenjulegar og ætla megi að annar mælikvarði sé réttari á líklegar framtíðartekjur hans en þær tekjur sem hann hafði síðustu þrjú ár fyrir slysdag. Stefnandi ber sönnunarbyrði fyrir því að framangreind skilyrði séu til staðar. Þá er í 3. mgr. 7. gr. laganna ákvæði um lágmarkslaunaviðmið við ákvörðun örorkubóta.

Stefnandi byggir á því að aðstæður hennar hafi verið óvenjulegar í skilningi 2. mgr. 7. gr. síðustu þrjú ár fyrir slysdag og því beri að meta árslaun hennar sérstaklega. Hún hafi á slysdegi verið 21 árs og haft afar takmarkaða menntun og engin starfsréttindi. Hún hafi farið í framhaldsskóla að lokum grunnskóla en hafi fljótlega hætt námi og hafi ekki haft nein áþreifanleg áform um frekara nám í framtíðinni. Við mat á varanlegri örorku hennar hafi matsmenn talið að taka yrði tillit til skerðingar á getu til að vinna erfiðari störf þar sem hún hafi takmarkaða menntun. Stefnandi hafi á þremur seinustu almanaksárum fyrir slysdag verið án atvinnu eða sinnt hlutastörfum og tímabundnum störfum í verslun og á hóteli. Í ljósi þessa telur stefnandi að meta beri árslaun hennar sérstaklega á grundvelli 2. mgr. 7. gr.

Samkvæmt greinargerð sem fylgdi frumvarpi er breytti ákvæði 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga er lögð áhersla á að launatekjur liðinna ára séu ekki góður mælikvarði ef breytingar hafi orðið á högum tjónþola áður en slys varð eða fullyrða má að slíkar breytingar hafi staðið fyrir dyrum. Stefnandi var ung að árum þegar slysið varð. Fá gögn liggja fyrir um það hvort og þá hvaða störf stefnandi hefur unnið eftir slysið og engar upplýsingar um það hvort hún hafi þá stundað nám. Í málinu liggja einungis fyrir gögn um tekjur stefnanda frá árinu 2011 til 2014 og má af þeim ráða að stefnandi hafi ekki verið í fullu starfi á þessum tíma. Af framlögðum gögnum fæst ekki séð að breytingar hafi verið orðnar eða verið yfirvofandi þegar slysið varð. Þá er til þess að líta að tekjur stefnanda seinustu þrjú almanaksár fyrir slysið náðu ekki lágmarksviðmiði skaðabótalaga og að ekki hefur verið sýnt fram á að stefnandi hafi þá sinnt námi. Ekki verður annað ráðið af gögnunum en að stefnandi hafi verið á vinnumarkaði frá því skömmu eftir að hún lauk grunnskóla sem var um fimm árum áður en slysið varð. Samkvæmt þessu gefa framlögð gögn ekki vísbendingu um að aðstæður stefnanda síðustu þrjú almanaksár fyrir slysdag hafi verið óvenjulegar eða að tekjur stefnanda á þeim tíma sé ekki réttur mælikvarði á líklegar framtíðartekjur hennar.

Eftir framangreindri niðurstöðu er fallist á að ekki að séu efni til að beita ákvæði 2. mgr. 7. gr. þegar metin eru árslaun til ákvörðunar bóta vegna varanlegrar örorku en eðlilegt sé með vísan til ofangreinds að miða útreikning við lágmarkslaunaviðmið skaðabótalaga, sbr. 3. mgr. 7. gr. laganna. Óumdeilt er að við uppgjör á bótum til stefnanda vegna varanlegrar örorku var miðað við lágmarkslaunaviðmið laganna. Því verður ekki annað séð en að stefnandi hafi nú þegar fengið tjón sitt vegna varanlegrar örorku að fullu bætt og verður krafa stefnda um sýknu tekin til greina. Samkvæmt því eru ekki forsendur til að taka afstöðu til varakröfu stefnanda.

Með vísan til framangreindrar niðurstöðu þykir rétt að málskostnaður milli aðila falli niður. Stefnandi nýtur gjafsóknar, samkvæmt gjafsóknarleyfi útgefnu 16. september 2017. Allur málskostnaður hans greiðist því úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns hans, sem telst hæfilega ákveðin 1.100.000 krónur og hefur þá verið tekið tillit til virðisaukaskatts.

Af hálfu stefnanda flutti málið I-kvk-nf P-kvk-nf hdl. og af hálfu stefnda flutti málið I-kk-nf S-kk-nf E-kk-nf hdl.

Dóm þennan kveður upp S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf héraðsdómari.

D Ó M S O R Ð:

Stefndi, Sjóvá-Almennar tryggingar hf., er sýkn af öllum kröfum stefnanda, A.

Málskostnaður fellur niður. Allur gjafsóknarkostnaður stefnanda greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns hennar, I-kvk-ef P-kvk-ef hdl., 1.100.000 krónur.

S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf