S-711/2006

Mál þetta var höfðað með ákæru lögreglustjórans í Hafnarfirði á hendur S-kk-þgf F-kk-þgf S-kk-þgf, kt. 000000-0000, Álfaskeiði 88, Hafnarfirði, dagsettri 23. maí 2006 ¸¸fyrir eftirtalin umferðarlagabrot:

1. Laugardaginn 26. nóvember 2005, um kl. 21:39, ekið bifreiðinni AF-597, suður Hafnarfjarðarveg, Hafnarfirði, og yfir gatnamót Hafnarfjarðarvegar, Álftanesvegar, Fjarðarhrauns og Reykjavíkurvegar gegn rauðu ljósi. (36-2005-11084)

2. Aðfararnótt þriðjudagsins 9. maí 2006, um kl. 01:16, ekið bifreiðinni VE-988, norður Hafnarfjarðarveg við Arnarneshæð, Garðabæ, á 103 kílómetra hraða á klukkustund, að teknu tilliti til vikmarka, þar sem leyfður hámarkshraði er 80 kílómetrar á klukkustund. (36-2006-5717)

Telst þessi háttsemi ákærða í 1. lið varða við 1. og 2. mgr. 5. gr., sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 og í 2. lið við 2. mgr. 37. gr., sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaganna.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar.”

Ákærði hefur neitað sök samkvæmt 1. tölulið ákærunnar. Hann óskaði eftir því að halda uppi vörnum varðandi þær sakargiftir en vildi ekki aðstoð verjanda. Naut hann leiðbeiningar dómara. Krafðist ákærði sýknu af sakargiftum samkvæmt 1. ákærlið.

Ákærði hefur játað sök að því er varðar sakargiftir í 2. tölulið ákærunnar en krafðist vægustu refsingar sem lög leyfa.

Málið var dómtekið að lokinni aðalmeðferð 26. júní sl.

1. ákæruliður.

Málavextir.

Í skýrslu lögreglu dagsettri 28. nóvember 2005 kemur fram að þann 26. sama mánaðar kl. 21:39 hafi tveir lögreglumenn verið staddir í kyrrstæðri lögreglubifreið við gatnamót Hafnarfjarðarvegar og Álftanesvegar. Lögreglubifreiðin hefði verið staðsett við stöðvunarlínu og lögreglumennirnir því séð vel stöðu umferðarljósanna. Er tilgreint í skýrslunni að myrkur hafi verið umrætt sinn, skýjað og blautt en góð götulýsing. Þá er því lýst að lögreglumennirnir hafi séð hvar bifreiðinni AF-597 var ekið suður Hafnarfjarðarveg og síðan óhikað yfir gatnamótin gegn rauðu ljósi. Hefði rauða ljósið kviknað þegar ökumaður bifreiðarinnar, ákærði í máli þessu, átti tvær bíllengdir eftir ófarnar að stöðvunarlínu. Lögreglumennirnir hefðu farið á eftir bifreiðinni og stöðvað akstur hennar. Ákærði hefði sagt gult ljós hafa logað þegar hann ók yfir gatnamótin.

Framburður ákærða og vætti vitna fyrir dóminum.

Ákærði hefur neitað sök. Hann kvaðst hafa ekið bifreiðinni frá Reykjavík umrætt sinn og hefði S-kk-nf, kunningi hans og vinnufélagi, verið með honum í bifreiðinni. Ákærði kvaðst hafa ekið á um það bil 60 kílómetra hraða á klukkustund en hann hefði verið með tóma kerru aftan í bifreiðinni. Þegar bifreiðin hefði átt 5 til 6 metra ófarna að stöðvunarlínu á tilgreindum gatnamótum, hefði kviknað gult ljós og hefði honum verið ógerlegt að stöðva bifreiðina og því hefði hann haldið áfram yfir gatnamótin. Fullyrti ákærði að gult ljós hefði logað allan tímann á meðan bifreiðin rann yfir stöðvunarlínuna en rautt ljós hefði ekki kviknað fyrr en eftir að bifreiðin var komin yfir línuna.

Vitnið, S-kk-nf H-kk-nf J-kk-nf, vinnufélagi ákærða, kvaðst muna vel eftir umræddu atviki. Hann hefði setið í farþegasæti við hlið ákærða þegar þeir óku frá Garðabæ inn í Hafnarfjörð. Vitnið kvaðst hafa séð að gult ljós kviknaði þegar bifreiðin var um það bil 6 til 7 metra frá stöðvunarlínu og logað þegar bifreiðinni var ekið yfir gatnamótin. Taldi vitnið að ógerlegt hefði verið að stöðva bifreiðina þótt ákærði hefði reynt það en bifreiðin hefði verið á um það bil 60 kílómetra hraða á klukkustund.

Vitnið, S-kk-nf G-kk-nf lögreglumaður, kom fyrir dóminn en kvaðst ekki muna eftir umræddu atviki og gat því engar lýsingar gefið. Aðspurt um almennar vinnureglur lögreglu þegar bifreiðar væru stöðvaðar vegna aksturs á rauðu ljósi, kvað vitnið ekkert gert í málunum nema báðir lögreglumennirnir væru fullvissir í sinni sök. Þá þyrfti rauða ljósið að vera kviknað þegar bifreiðin væri um það bil eina til tvær bíllengdir frá stöðvunarlínu. Aðspurt kvað vitnið lögreglumennina ekki hafa haft myndavél í lögreglubifreiðinni umrætt sinn.

Staðfesti vitnið undirritun sína undir lögregluskýrslu, sem liggur frammi í rannsóknargögnum, og kvaðst hafa lesið hana yfir áður en hann undirritaði hana.

Vitnið, H-kk-nf G-kk-nf lögreglumaður, gaf skýrslu í gegnum síma við aðalmeðferð málsins. Hann kvaðst ekki muna sérstaklega eftir umræddu atviki og gæti ekki lýst því en staðfesti að hafa gert lögregluskýrslu í málinu og kvað hana rétta. Minnti vitnið að lögreglubifreiðin hefði verið á Álftanesvegi umrætt sinn og að bifreið ákærða hefði verið ekið í suður. Aðspurt um það hvernig almennt væri tekið á málum vegna aksturs á rauðu ljósi, kvað vitnið ekki vera búið til mál nema báðir lögreglumennirnir væru vissir um að viðkomandi bifreið hefði farið yfir á rauðu ljósi. Ef rautt ljós kviknaði um leið og bifreið færi yfir stöðvunarlínuna, væri bifreiðin ekki stöðvuð.

Niðurstaða.

Ákærði hefur frá upphafi neitað að hafa ekið gegn rauðu ljósi umrætt sinn en hefur hins vegar fullyrt, bæði hjá lögreglu og hér fyrir dóminum, að gult ljós hafi logað þegar hann ók yfir stöðvunarlínuna. Framburður ákærða fær stuðning í vætti vitnisins S-kk-ef H-kk-ef J-kk-ef sem var með honum í bifreiðinni. Lögreglumennirnir S-kk-nf og H-kk-nf báru báðir á þann veg fyrir dóminum að þeir myndu ekki eftir umræddu atviki en staðfestu lögregluskýrslu þá sem vitnið H-kk-nf gerði vegna málsins. Þá tjáðu þeir sig um almennt verklag lögreglu í sambærilegum málum.

Samkvæmt ákvæðum 45. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála ber ákæruvaldið sönnunarbyrði um sekt sakbornings og atvik sem telja má honum í óhag. Þegar litið er til framanritaðs í heild og eindreginnar neitunar ákærða sem fær stoð í vætti vitnsins S-kk-ef H-kk-ef, verður ekki talið að kröfur ákæruvaldsins um sakfellingu ákærða fái viðhlítandi stoð í vætti framangreindra lögreglumanna. Með vísan til ákvæða 46. gr. laga nr. 19/1991 er það því niðurstaða dómsins að ekki sé komin fram nægileg sönnun fyrir sekt ákærða samkvæmt 1. lið ákærunnar og verður ákærði því sýknaður af sakargiftum í þeim ákærulið.

2. ákæruliður.

Ákærði hefur játað þá háttsemi sem lýst er í þessum ákærulið. Sannað er með játningu hans og öðrum gögnum málsins að ákærði er sekur um þá háttsemi sem honum er þar gefin að sök og er þar rétt heimfærð til refsiákvæða. Verður ákærði því sakfelldur eins og krafist er.

Refsing og sakarkostnaður.

Ákærði er fæddur 1981 og hefur samkvæmt sakavottorði ekki áður gerst sekur um refsiverðan verknað. Er refsing ákærða hæfilega ákveðin 20.000 króna sekt í ríkissjóð en vararefsing skal vera 2 dagar.

Engan sakarkostnað leiddi af málinu.

A-kvk-nf S-kvk-nf Þ-kvk-nf, fulltrúi sýslumanns, flutti málið af hálfu ákæruvaldsins.

A-kvk-nf E-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð

Ákærði, S-kk-nf F-kk-nf S-kk-nf, greiði 20.000 króna sekt til ríkissjóðs innan 4 vikna frá birtingu dómsins að telja en sæti ella fangelsi í 2 daga.

Engan sakarkostnað leiddi af málinu.

A-kvk-nf E-kvk-nf