S-62/2013

Mál þetta, sem dómtekið var 3. apríl 2014, er höfðað með ákæru lögreglustjórans á Eskifirði, útgefinni 12. nóvember 2013, á hendur G-kk-þgf J-kk-þgf O-kk-þgf, kt. [...], [...], „fyrir eftirtaldar líkamsárásir framdar í Sveitarfélaginu Hornafirði á árinu 2013:

I.

Fyrir líkamsárás aðfaranótt sunnudagsins 19. maí, á veitingastaðnum Víkinni, Víkurbraut 2 á Höfn, með því að hafa slegið A með hendinni í andlitið, með þeim afleiðingum að hún hlaut mar, bólgu og eymsl á kinnbeini hægra megin.

II.

Fyrir líkamsárás aðfaranótt sunnudagsins 30. júní, í íþróttahúsinu við Víkurbraut á Höfn, með því að hafa slegið B, hnefahögg í andlitið, með þeim afleiðingum að hann hlaut kúlu hægra megin á enni og roða og eymsli þar í kring, eymsli í hægri kjálka og roða á vinstri hljóðhimnu.“

Í ákæruskjali eru brot ákærða samkvæmt báðum ákæruliðum talin varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með áorðnum breytingum og er þess þar krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Ákærði neitar sök og krefst sýknu af báðum ákæruliðum, en til vara vægustu refsingar sem lög leyfa. Þá er þess krafist að sakarkostnaður, þ.m.t. hæfileg málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, greiðist úr ríkissjóði.

Við aðalmeðferð málsins var bókað um leiðréttingu á föðurnafni brotaþola í ákærulið I, en hún mun hafa breytt skráningu þess í þjóðskrá úr [...] í [...].

I

Ákæruliður I:

Samkvæmt rannsóknargögnum lögreglustjórans á Eskifirði kom brotaþoli, A, á lögreglustöð þriðjudaginn 21. maí 2013, til að leggja fram kæru á hendur ákærða vegna líkamsárásar sem hún kvað hafa átt sér stað aðfaranótt Hvítasunnudagsins 19. maí s.á. Kemur fram í samantekt á framburði hennar hjá lögreglu að hún og ákærði hafi slitið tveggja ára sambandi í febrúar s.á., þar sem ákærði hafi beitt hana ofbeldi í sambandi þeirra. Aðfaranótt 19. maí hafi hún verið stödd á veitingastaðnum Víkinni og ákærði einnig. Hafi ákærði „stanslaust verið að horfa á hana“, og eftir því sem liðið hafi á kvöldið hafi hann einnig farið að áreita hana með því að hrinda henni og ýta við henni. Þetta hafi gerst ítrekað en hún fært sig til og ekki rætt við hann. Hún hafi verið að spjalla við tvo menn, móðurbróður sinn og kærasta móður sinnar, úti við glugga er hún hafi fengið hálffulla bjórdós í höfuðið. Er hún hafi litið aftur fyrir sig hafi ákærði staðið þar og horft á hana. Hann hafi síðan stillt sér upp fyrir aftan hana og farið að „lemja hana í hausinn, ekki þannig að það væri vont heldur bara óþarfi“. Hún hafi reiðst og sagt honum að láta hana vera. Hann hafi komið þétt upp að henni og farið að ýta á axlirnar á henni og endað á því að taka hana „eiginlega“ hálstaki og kýla hana a.m.k. tvisvar í andlitið. Annað höggið hafi meitt hana mikið. Hún hafi verið í „sjokki“ og farið grátandi út til að jafna sig.

Meðal rannsóknargagna lögreglu er vottorð C læknis, dags. 17. október 2013, þar sem fram kemur að brotaþoli hafi leitað á heilsugæsluna 21. maí 2013, vegna líkamsárásar sem hún hafi sagst hafa orðið fyrir aðfaranótt 19. s.m. Vottorðið sé unnið upp úr því sem ritað hafi verið í sjúkraskrá brotaþola af D lækni, sem skoðað hafi brotaþola kl. 11:40 þann 21. s.m. Frásögn brotaþola er lýst svo í vottorðin: „Árás af völdum annars manns. Fyrrverandi kærasti er gerandinn. Var á Víkinni, aðfaranótt sunnudags 19/5 ca kl 02:30. Hann var búinn að vera að angra hana allt kvöldið, ýta við henni og slá létt í hana, ekkert sem meiddi hana. Síðar henti hann hálffullri bjórdós aftan í höfuðið á henni, það meiddi hana en ekki illa. Hún bað hann um að láta sig vera, þá tók hann hana hálstaki að framan og kýlir hana í andlitið með krepptum hnefa, ca 3 högg, áður en hann var stoppaður af öðrum, sem komu til hjálpar. Full meðvitund allan tímann, segist ekki hafa verið undir áhrifum áfengis.“ Í vottorðinu segir svo um skoðun: „Augu: eðl skoðun. Smá eymsli við þreifingu á höfði, hæ megin við hvirfil, enginn roði né bólga. Andlit: Mar á kinnbeini hæ megin, einnig bólga, mikil eymsli, ekki grunur um brot. Ekki merki um aðra áverka. Hefur ekki leitað hingað aftur vegna þessa.“

Þá liggur fyrir ljósmynd sem tekin var er brotaþoli gaf skýrslu hjá lögreglu 21. maí 2013 og sýnir glöggt mar á hægri kinn og við auga hennar.

Ákærði gaf skýrslu fyrir dómi. Kvaðst hann hafa verið mjög ölvaður umrætt sinn og muna lítið eftir atburðum. Nánar aðspurður hvort hann hafi verið í „blackout“ vegna áfengisneyslu sagði hann kannski vanta „smá kafla“ í minni sitt þarna inni á Víkinni. Hann kvaðst muna að einhver „kýtingur“ hafi verið á milli þeirra þetta kvöld á veitingastaðnum Víkinni, en ekki muna nákvæmlega hvað gerðist. Hann kvaðst ráma í að þau hafi verið að ýta í hvort annað, en ekki minnast þess að hafa slegið A og telja það mjög ósennilegt. Hann kvaðst ekki kannast við að hafa verið að „bögga hana“, horfa á hana, ýta við henni fyrr um kvöldið. Annað kvaðst ákærði ekki muna frá samskiptum þeirra um kvöldið. Ákærði kvað þau A hafa verið par í um tvö ár en því sambandi hafi lokið í febrúar 2013. Sambandsslitin hafi verið erfið. Aðspurður af verjanda kvað ákærði það hafa komið fyrir að A beitti hann ofbeldi. Ákærði kvaðst vera rétthentur.

Framburður ákærða fyrir dómi samræmist í öllum meginatriðum skýrslu sem hann gaf hjá lögreglu vegna málsins 25. maí 2013, en þar kom fram að það hafi verið E, sem stíaði þeim A í sundur. Um það atriði sérstaklega var ákærði ekki spurður fyrir dómi en fram kom að þeir E væru „ágætis vinir“.

Brotaþoli, A, gaf skýrslu fyrir dómi. Hún kvað ríflega tveggja ára sambandi þeirra ákærða hafa verið lokið í febrúar 2013. Eftir sambandsslitin hafi samskipti þeirra verið „rosalega slæm“. Ef þau hittust undir áhrifum áfengis hafi hann byrjað að áreita hana.

Umrætt kvöld kvaðst A hafa farið á ball á veitingastaðnum Víkinni og verið að dansa þar með vinkonu sinni. Hún hafi verið búin að drekka einn eða tvo bjóra og varla fundið fyrir áfengisáhrifum. Ákærði hafi alltaf verið að ýta í hana og hrinda henni. Að lokum hafi hún gefist upp á að dansa og farið að tala við tvo menn, móðurbróður sinn og kærasta móður sinnar. Á meðan hafi hún fengið hálffulla bjórdós í hnakkann, litið við og séð ákærða standa beint fyrir aftan sig og verið að horfa á hana. Hann hafi gengið að henni en hún hafi reynt að virða hann að vettugi, sest niður og farið að spjalla, en ekki kom fram við hvern. Ákærði hafi staðið yfir henni og slegið hana í höfuðið nokkrum sinnum, uns hún hafi staðið upp, þá orðin nokkuð æst, og spurt hvort hann gæti ekki látið hana í friði. Ákærði hafi þá tekið hana„hálfgerðu“ hálstaki, þ.e. ýtt á bringu eða háls hennar með annarri hendinni og síðan lamið hana í andlitið. Hún kvaðst ekki muna lengur með vissu á hvorri hlið andlitsins höggið hafi lent og ekki geta sagt til um hvort um hnefahögg eða högg með flötum lófa hafi verið að ræða, en höggið hafi verið þungt. Þau hafi síðan verið í hálfgerðri glímu þar til E hafi komið og tekið ákærða af henni. Kvað A sér hafa brugðið mikið við höggið því ákærði hafi aldrei lamið hana svona illa. Einhverjar stúlkur hafi komið og hugað að henni. Hún hafi farið grátandi út af veitingastaðnum skömmu síðar. Hún hafi verið marin og bólgin á kinnbeini eftir höggið.

A kvaðst hafa ætlað að draga kæruna til baka og reyna að leysa þetta „í góðu“, en ákærði hafi haldið áfram að áreita hana, þrátt fyrir flutning hennar á milli sveitarfélaga. Brotaþoli kvað þá E og F báða vera kunningja sína.

A bar fram kæru og gaf skýrslu hjá lögreglu vegna málsins 21. maí 2013. Kom þar fram að hún teldi ákærða hafa kýlt hana tvisvar sinnum, en aðeins annað höggið hafi meitt hana. Fyrir dómi kvaðst hún aðeins telja um eitt högg að ræða. Samræmist framburður hennar fyrir dómi skýrslugjöf hennar hjá lögreglu í öllum meginatriðum.

Vitnið F kvaðst fyrir dómi hafa verið að skemmta sér á Víkinni og verið undir áhrifum áfengis, er hann hafi heyrt læti fyrir aftan sig, snúið sér við og séð A og ákærða vera að þræta og „vesenast eitthvað“. Það hafi endað með því að ákærði sló hana. Kvaðst F viss um það og telja ákærða hafa slegið hana með hægri hendinni, en ekki hafa séð hvort ákærði sló með flötum lófa eða krepptum hnefa. Þetta hafi gerst á dansgólfinu, „aftarlega“. Kvaðst vitnið hafa staðið í um tveggja til þriggja metra fjarlægð, á ská fyrir aftan A en ákærði hafi snúið á ská á móti vitninu. Kvaðst vitnið því ekki hafa verið í aðstöðu til að sjá hönd hans lenda í andliti hennar en hún hafi hrokkið aftur á bak, þ.e. höfuð hennar. Þeim hafi síðan verið stíað í sundur en vitnið kvaðst ekki hafa tekið eftir því hver gerði það. Sérstaklega aðspurt kvaðst vitnið kannast við E, en hvorki geta staðfest né útilokað að það hafi verið hann sem stíaði þeim sundur. Atburðarásin hafi verið mjög hröð. Vitnið kvaðst ekki hafa komið það nálægt A eftir þetta að hann gæti séð hvort hún bæri einhver ummerki um áverka eftir höggið. Hvorki hún né ákærði hafi virst auðsjáanlega mikið drukkin. Hann kvaðst ekki hafa verið búinn að veita samskiptum þeirra fyrr um kvöldið athygli og ekki hafa orðið vitni að frekari samskiptum þeirra eftir þetta. Í framburði vitnisins kom fram að unnusta hans, G, hefði einnig orðið vitni að atburðinum. Þau hafi rætt atvikið en hann kvaðst ekki telja frásögn hennar hafa litað sína minningu af atburðinum.

F gaf skýrslu hjá lögreglu vegna málsins 2. október 2013. Í samantekt á framburði hans hjá lögreglu kemur fram að ákærði hafi slegið brotaþola með flötum lófa en ekki með krepptum hnefa. Aðspurður ítrekaði hann að hann hafi ekki verið í aðstöðu til að sjá þetta nákvæmlega og eflaust munað atvik betur er hann gaf skýrslu hjá lögreglu. Þá var borið undir hann að samkvæmt samantektinni hafi það verið unnusta hans sem stíað hafi ákærða og brotaþola í sundur, en vitnið ítrekaði að einhver annar hafi áður verið búinn að ganga á milli þeirra. Framburður vitnisins samræmist í öllum meginatriðum framburði þess hjá lögreglu

Vitnið E kvaðst fyrir dómi vera kunningi bæði ákærða og brotaþola. Kvaðst hann hafa setið við borð inni á Víkinni ásamt A en þau hafi verið staðin upp þegar ákærði hafi komið þar að og farið að rífast við A. Ákærði hafi svo ýtt við henni og hún ýtt við honum. Það hafi virst stefna í slagsmál og þá kvaðst vitnið hafa gengið á milli þeirra. Vitnið kvaðst ekki minnast þess að hafa séð ákærða slá A í andlitið. Aðspurður kvaðst hann ekki hafa fylgst grannt með samskiptum þeirra og tók fram að hann hafi verið drukkinn. Hann kvaðst ekki hafa veitt samskiptum þeirra fyrr um kvöldið eftirtekt og hafa reynt að forðast þau eftir þetta. Þessi atburður hafi átt sér stað nálægt borðinu sem þau A hafi setið við, sem sé við hliðina á dansgólfinu.

Framburður E fyrir dómi samræmist stuttri skýrslu sem hann gaf símleiðis hjá lögreglu 3. október 2013.

G, vinkona brotaþola og unnusta vitnisins F, gaf ekki skýrslu við rannsókn málsins hjá lögreglu en gaf skýrslu fyrir dómi. Kvaðst hún hafa verið stödd á Víkinni umrætt kvöld og verið undir áhrifum áfengis, þó ekki miklum. Hún kvaðst hafa veitt því eftirtekt að ákærði var sífellt að elta A, ýta við henni og „pirra“ hana. Vitnið kvaðst hafa staðið í um fjögurra til fimm metra fjarlægð frá ákærða og brotaþola, en ekki verið að fylgjast með þeim, þegar einhver hafi potað í hana og vakið athygli hennar á þeim. Hún hafi snúið sér við og þá séð ákærða slá A. Höggið hafi lent á kinnbeini A og verið mjög þungt „því hún var alveg marin eftir á“, en vitnið kvaðst ekki geta lýst högginu nánar og ekki muna hvorum megin í andliti A það hafi lent. Vitnið kvaðst strax hafa séð roða á kinn A, en marið hafi komið fram síðar. Fram kom að A hafi sent vitninu mynd af áverkanum daginn eftir. A hafi virst ætla að svara árásinni en einhver hafi gengið á milli þeirra. Kvaðst vitnið ekki hafa veitt því eftirtekt hver það var og hvorki geta staðfest né útilokað að það hafi verið vitnið E, sem vitnið kvaðst kannast við.

Vitnið lýsti aðstæðum á vettvangi svo að þegar gengið sé inn á veitingastaðinn Víkina sé komið inn í stórt anddyri og þaðan sé gengið til hægri inn í veitingasalinn. Þegar komið sé inn í salinn séu um 3-4 raðir af borðum og stólum á hægri hönd, en barinn sé á vinstri hönd. Andspænis innganginum sé sviðið. Atburðurinn hafi átt sér stað hægra megin í salnum, frekar nálægt sviðinu, eða á milli borða og sviðs, nálægt glugga.

Vitnið kvað þær A hafa haldið áfram að skemmta sér eftir atvikið, en þegar leið á kvöldið hafi ákærði haldið áfram að áreita A og pirra hana og undir lokun veitingastaðarsins hafi hann hrækt á hana. Aðspurð kvaðst hún áður hafa orðið þess áskynja að ákærði áreitti og fylgdist með A er hún væri úti með vinkonum sínum. Vitnið kvaðst eitthvað hafa rætt atvik málsins við unnusta sinn eftir að hann var boðaður til vitnisburðar fyrir dómi, en einungis spurt brotaþola um líðan hennar og hvort hún ætlaði að kæra, en ekki rætt atvik málsins við hana.

Niðurstaða um ákærulið I:

Brotaþoli, A, hefur staðfastlega borið að ákærði, sem er fyrrverandi unnusti hennar, hafi slegið hana þungt högg í andlitið inni á veitingastaðnum Víkinni aðfaranótt 19. maí 2013, með þeim afleiðingum að hún marðist og bólgnaði á kinnbeini hægra megin. Fyrir liggur vottorð læknis dags. 21. s.m. og ljósmynd tekin sama dag sem staðfesta þessa áverka.

Framburður brotaþola, sem dómari metur trúverðugan, fær stoð í framburði vitnanna F og unnustu hans, G, sem bæði fullyrtu fyrir dómi hafa séð ákærða slá A. Lýsti F því svo að hann hafi séð höfuð hennar rykkjast aftur á bak við höggið, þótt hann hafi ekki verið í aðstöðu til að sjá höggið lenda í andliti hennar. Við mat á framburði þessara vitna er tekið mið af því að bæði kváðust hafa verið undir áhrifum áfengis og af vináttutengslum G við brotaþola, en annað er ekki fram komið sem dregið getur úr trúverðugleika framburðar þeirra.

Samkvæmt framburði brotaþola var það vitnið E sem gekk á milli hennar og ákærða strax eftir höggið. Kvaðst E fyrir dómi, líkt og hjá lögreglu, ekki hafa séð ákærða slá brotaþola, en bar hins vegar um að komið hafi til ýtinga milli þeirra sem ákærði hafi haft frumkvæði að. Að því gefnu að sá atburður sem G kveðst hafa orðið vitni að, sé sá hinn sami og brotaþoli og vitnin F og G hafa lýst, kemur til skoðunar hvort framburður hans varpi rýrð á framburð brotaþola og hinna vitnanna tveggja um að ákærði hafi slegið brotaþola. Að því virtu að E kvaðst hafa verið nokkuð ölvaður og ekki muna glöggt eftir atburðum, auk þess sem hann kvaðst aðspurður ekki hafa fylgst grannt með því sem var að gerast milli ákærða og brotaþola og loks að teknu tillit til kunningsskapar hans við ákærða, þykir framburður hans ekki draga úr trúverðugleika framburðar hinna vitnanna tveggja um að hafa séð ákærða slá A, heldur fremur styrkja þann framburð þegar litið er til þess framburðar E að ákærði hafi ýtt A og hún svarað með því að ýta við honum og það hafi virst stefna í slagsmál milli þeirra.

Ákærði sjálfur ber við mikilli ölvun og gloppóttu minni, en hefur viðurkennt að komið hafi til „ýtinga“ á milli hans og brotaþola. Þótt framburður hans teljist stöðugur, verður að meta sakarneitun hans í ljósi þessa.

Samkvæmt framanrituðu er, gegn neitun ákærða, fram komin lögfull sönnun þess að ákærði hafi umrætt sinn slegið brotþola, A, í andlitið og verður með hliðsjón af framburði vitna lagt til grundvallar að um högg með flötum lófa hafi verið að ræða. Þá þykir, einkum með vísan til læknisvottorðs, og ljósmyndar af áverka brotaþola, sannað að af höggi ákærða hafi brotaþoli hlotið mar, bólgu og eymsl á kinnbeini líkt og greinir í ákæru. Brot ákærða samkvæmt þessum ákærulið er réttilega heimfært í ákæru til 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

II

Ákæruliður II:

Samkvæmt frumskýrslu lögreglustjórans á Eskifirði, dags. 11. júlí 2013, voru tveir lögreglumenn við eftirlit utan við íþróttahúsið við Víkurbraut á Höfn aðfaranótt 30. júní 2013 kl. 3:40 er að máli við þá komu B og H og sögðu B hafa orðið fyrir líkamsárás af hendi ákærða og fleiri manna. Samkvæmt skýrslunni tjáðu þeir lögreglu að ákærði hafi ráðist á B þar sem hann var að dansa við A, fyrrverandi unnustu ákærða. Ákærði hafi kýlt B í andlitið og hrint honum í gólfið þar sem „einhverjir“ hafi sparkað í hann. Litlu síðar hafi A komið að máli við lögreglu og sagst vita deili á þeim sem hefðu verið að verki og annarra þar í kring. Hún hafi sagt ákærða sífellt vera að ónáða sig og að hún væri nýlega búin að kæra hann fyrir líkamsárás. Í skýrslunni segir að B hafi verið með sýnilega áverka í andliti og verið ekið á heilsugæslustöð. Honum hafi verið leiðbeint um að mæta hjá lögreglu daginn eftir ef hann hygðist leggja fram kæru.

Fyrir liggur vottorð C læknis, dags. 26. september 2013, þar sem fram kemur að B hafi leitað til vaktlæknis, I, aðfaranótt 30. júní 2013 kl. 04:30 vegna líkamsárásar sem hann hafi orðið fyrir á balli. Vottorðið sé unnið upp úr skráningu þess læknis í sjúkraskrá. Í vottorðinu er sögu brotþola lýst svo: „19 ára maður sem var að skemmta sér með kærustu sinni. Þá kemur að honum fyrrverandi kærasti stúlkunnar og togar í hæ eyra á B. Ógnar honum með flösku en gengur svo í burtu. Síðar um nóttina kemur sami maðurinn að B, þá með vin sinn með sér og kýlir B í andlitið. Hittir fyrst í enni hægra megin og því næst í kjálka hæ megin. B fellur í jörðina og ber fyrir sig hendur. Fær við það einnig áverka á hæ hendi sem hann segir að hann hafi notað til að verja sig þegar hann lá í gólfinu. Mennirnir sparka í síðuna á B og hverfa svo frá. Við komu á heilsugæslu kvartar B helst undan höfuðverk, væg ógleði.“

Um skoðun segir svo í vottorðinu: „Er vel áttaður, gefur góða sögu, segist hafa verið að drekka en virðist ekki ölvaður. [..] Kviður er mjúkur, væg eymsli í hæ síðu neðan rifjabarðs í posterior axillari linu. Ekki merki um áverka að sjá. Annars verkjalaus í kvið. Eðlileg garnahljóð í öllum fjórðungum. Höfuð: Er með kúlu á höfðinu hægra megin á enni og roði þar í kring. Mjög aumur viðkomu. Segir höfuðverk staðbundinn þar. Einnig verkjaður í hæ kjálka. Ekki opin sár að sjá. Ekki fengið blóðnasir. Eyru: Er með roða á vi hljóðhimnu, ekki greinileg merki um blæðingu bak við hljóðhimnu. Útlimir: Er með eymsli í hæ hendi yfir MC beini V basis. Væg bólga. Góðar hreyfingar í hendi og eðlilegur distal status. Taugaskoðun án athugasemda. Endurkoma ef áfram verkir í hendi. Þá rtg.“

Ákærði gaf skýrslu fyrir dómi og kvaðst hafa verið undir áhrifum áfengis umrætt sinn, en þó muna eftir atvikum. Hann neitaði því að hafa slegið brotaþola í andlitið, en kvaðst hafa „ýtt“ lauslega við honum. Lýsti hann því svo að komið hafi til einhverra stympinga milli þeirra B, en þeir hafi „bara hist á dansgólfinu“. B hafi ýtt í sig til að byrja með og kvaðst ákærði þá hafa ýtt á móti, en síðan hafi B rykkt honum niður í gólfið, þar sem þeir hafi „tuskast“. Fleiri hafi síðan blandað sér í átökin og úr orðið „slagsmálakös“. Lýsti ákærði því nánar aðspurður svo að hann hafi lent undir B þegar þeir féllu í gólfið. B hafi þar slegið hann sjálfan þungum höggum svo hann hafi hlotið stóra kúlu á enni og kvaðst ákærði þá hafa „ýtt“ frekar en slegið B upp í móti. Þetta hafi verið laus högg sem ákærði taldi frekar hafa lent í bringu B en andlit hans. Hann kvaðst ekki muna hvort hann hafi „ýtt“ eða slegið með flötum lófa eða krepptum hnefa. Kvaðst ákærði því næst hafa verið dreginn út úr kösinni og átökin hafi fljótlega verið leyst upp. Hann hafi þá drifið sig út úr húsinu. Ákærði kvaðst ekki telja sig valdan að áverkum í andliti B og ekki hafa séð hvernig þeir komu til, en myrkur hafi verið í salnum og kös í kringum B.

Aðspurður af hverju þessi átök milli þeirra B hófust og hvort það tengdist fyrrverandi unnustu hans, A, sagði ákærði það vel geta verið en sagðist ekki geta lýst því frekar. Hann kvaðst kannast við að hafa séð A dansa við B fyrr um kvöldið en svaraði dræmlega neitandi spurningum um það hvort þetta hafi pirrað hann og verið ástæða þess að slagsmálin á dansgólfinu hófust. Hann kvaðst ekki minnast þess að hafa verið búinn að gefa B selbita í eyrað og ekki kannast við að hafa veist að B með liðstyrk félaga sinna. Aðspurður hvort honum fyndist A hafa verið að ögra honum þetta kvöld, sagði ákærði „Já, hún hefur verið að ögra mér sko .. bara dragandi gaura fyrir framan mig og fara í sleik fyrir framan mig og svona ..nei við vorum hætt saman þá sko, en hún hefur samt verið að ögra mér á fullu.“

Ákærði gaf skýrslu vegna málsins hjá lögreglu 1. september 2013 og liggur auk samantektar á framburði hans fyrir hljóðritun þess framburðar sem dómari hefur kynnt sér. Fyrir dómi var borið undir ákærða að í samantekt á skýrslu hans komi fram að B hafi „ýtt við sér og hann hefði síðan ýtt við honum til baka. Síðan hafi hann kýlt sig og hann hafi síðan kýlt B til baka“, en þetta hafi verið „mjög laus högg frá sér“. Staðfesti ákærði að þetta væri rétt lýsing. Var þá borið undir ákærða að af framburði hans hjá lögreglu yrði ekki annað ráðið en að högg þessi hafi átt sér stað áður en þeir B féllu í gólfið. Ítrekaði ákærði að engin högg hafi átt sér stað á milli þeirra fyrr en þeir voru fallnir í gólfið, en fram að því hafi einungis verið um ýtingar að ræða. Borið var undir ákærða að í samantekt á framburði hans kæmi hvergi fram að brotaþoli hafi setið ofan á honum á gólfinu, en ákærði ítrekaði að svo hafi verið. Í framburði ákærða hjá lögreglu kom fram að brotaþoli hafi „dúndrað [honum] í jörðina“, en ekki var nánar spurt um afstöðu þeirra eftir að þeir lentu þar. Með því að ákærði var ekki spurður svo ítarlega sem skyldi út í atvik hjá lögreglu verður ekki lagt til grundvallar að framburður hans hafi tekið breytingum.

Brotaþoli, B, kvaðst fyrir dómi hafa sótt dansleik í íþróttahúsinu á Höfn umrætt kvöld vegna Humarhátíðar sem fram fór þessa helgi, ásamt nokkrum vinum sínum frá Reykjavík, en þeir hafi þekkt nokkrar stúlkur á Höfn. Hann hafi verið undir áhrifum áfengis en ekki mjög ölvaður og kvaðst muna atvik vel. Ákærði hafi verið á staðnum og séð þau A saman. Kvaðst vitnið hafa vitað hver ákærði var, en A hafi áður verið búin að segja honum frá ákærða og sýnt honum myndir af honum.

Þau A hafi verið að dansa saman á dansgólfinu er hann hafi tekið eftir því að ákærði starði á hann og færði sig nær og nær. Loks hafi ákærði gefið honum selbita í eyrað, farið í burtu og gefið honum fingurinn og sagðist B þá hafa gefið honum fingurinn til baka. Skyndilega hafi ákærði aftur verið kominn beint fyrir framan hann og kvaðst B hafa séð hann kreppa hnefann og kýla til sín. Hann hafi verið viðbúinn og náð að bægja högginu frá, en það hafi þó náð að lenda á hægri vanga hans þannig að hann hafi fundið fyrir því. Kvaðst B þá hafa kýlt ákærða eitt högg til baka. Um leið hafi einhver ýtt í bakið á honum svo hann hafi dottið í gólfið. Þar hafi ákærði lagst ofan á hann og kýlt hann í andlitið. Það högg hafi verið svo þungt að það hafi blætt inn á eyra hans. Kvaðst brotaþoli viss um að ákærði hafi veitt honum þann áverka og aðra þá áverka sem greinir í ákæru, en andlit hans hafi verið það síðasta sem hann sá áður en hann hnipraði sig saman í fósturstellingu og greip um höfuð sér til að verjast frekari árásum. Vinur hans hafi reynt að hjálpa honum en ekki hafi tekist að stöðva þetta strax og einhver eða einhverjir hafi haldið áfram að sparka í hann liggjandi og kýla hann í höfuðið, þar til árásin var stöðvuð. Kvaðst ákærði hafa fundið til í hnakka og kvið eftir þau spörk og högg sem hann fékk eftir að hann hnipraði sig saman. Ákærði kvaðst aldrei hafa séð þá menn áður sem hann taldi félaga ákærða og hafa tekið þátt í árásinni. Hann hafi verið fluttur strax til læknis og verið með höfuðverk, svima og verið flökurt eftir árásina, en verið búinn að jafna sig um viku síðar.

Brotaþoli gaf skýrslu hjá lögreglu 5. júlí 2013, þar sem hann bar fram kæru á hendur ákærða og fjórum öðrum mönnum vegna líkamsárásar. Virðist sú skýrsla ekki hafa verið hljóðrituð, en hún er undirrituð af brotaþola. Fyrir dómi var borið undir brotaþola að samkvæmt því sem greinir í skýrslunni hafi ákærði kýlt hann í andlitið meðan þeir voru uppistandandi og brotaþoli þá kýlt hann á móti, en hvergi kemur þar fram að ákærði hafi slegið hann aftur eftir að hann féll í gólfið. Ítrekaði brotaþoli að hann væri viss um að það hafi verið ákærði sem veitti honum þungt högg í andlitið þar sem hann lá í gólfinu og kvaðst telja skýrslu sem hann gaf hjá lögreglu ónákvæma að þessu leyti. Að öðru leyti er samræmi milli framburðar brotaþola hjá lögreglu og fyrir dómi í meginatriðum.

Vitnið A kvaðst fyrir dómi hafa verið að dansa við brotaþola, B, þegar umræddur atburður átti sér stað og verið undir áhrifum áfengis, en muna vel atburði. Þau B hafi verið í jaðri dansgólfsins þegar ákærði hafi skyndilega komið og klipið í eyrað á B. Kvaðst vitnið þá hafa dregið B með sér inn á mitt dansgólfið til að forðast ákærða, en ákærði hafi fundið þau á nýjan leik, gengið að B og slegið hann í höfuðið. Þetta hafi verið töluvert högg, sem lent hafi í andliti eða höfði B. Um leið hafi B dottið aftur fyrir sig í gólfið og ákærði lent ofan á B. Þessir atburðir hafi gerst hratt eða á fáeinum sekúndum. Skyndilega hafi fleiri vini ákærða borið að og nafngreindi vitnið þrjá þeirra. Vitnið kvaðst minnast þess að hafa séð ákærða standa og sparka í B og hafa séð B í gólfinu að „fela höfuðið“. Aðspurð kvaðst hún aldrei hafa séð B ofan á ákærða. Vinir ákærða hafi einnig veist að B þar sem hann lá. Kom fram að hún teldi sig hafa séð einn mannanna vera að kýla B, en tók annars fram að „þeir voru svo margir á honum, ég sá ekkert hver gerði hvað“. Tók vitnið fram að hún hafi sjálf verið orðin mjög æst og varla séð í B fyrr en mennirnir hafi verið komnir aðeins frá honum. Kvaðst vitnið hafa reynt að stöðva þetta en verið dregin í burtu. Henni hafi fundist þetta standa lengi yfir.

A gaf skýrslu hjá lögreglu 22. ágúst 2013 og hefur dómari kynnt sér hljóðritun sem liggur fyrir af framburði hennar, auk samantektar lögreglu. Af hljóðrituninni verður ráðið að vitnið sé ekki jafn viss og hún virtist fyrir dómi um að ákærði hafi slegið brotaþola í höfuðið meðan þeir voru uppistandandi, en hún tók fram hjá lögreglu að langt væri um liðið og hún myndi atvik ekki alveg. Um þetta kemur orðrétt fram í hljóðrituninni: „Og þá kom hann eitthvað, ég man ekki alveg hvað það var, hvort hann hafi kýlt B strax þannig að B fór í gólfið og svo komu hinir, ég man ekki alveg hvernig þetta var sko, það er svo langt síðan.“

Fyrir dómi var einnig sérstaklega borin undir vitnið setning úr samantekt lögreglu á framburði hennar um að það hafi verið „3 aðrir gaurar að kýla [B] á fullu“, og ítrekaði vitnið að hafa allavega séð þá þrjá menn sem hún hefði nafngreint ofan á B og telja fullvíst að þeir hafi verið að veitast að honum með höggum eða spörkum, þótt hún gæti ekki fullyrt með vissu að högg eða spörk hafi lent í B sökum þvögunnar.

H kvaðst fyrir dómi vera vinur brotaþola, B, og hafa verið undir áhrifum áfengis en muna vel atburði. Þeir B hafi verið á dansgólfinu og B verið að dansa við A þegar vitnið hafi séð ákærða, sem hann kvaðst hafa vitað að væri fyrrverandi unnusti A, koma að þeim og gefa B selbita í eyrað. Hann kvaðst ekki hafa pælt meira í þessu og haldið áfram að dansa en það næsta sem hann hafi séð gerast var að tveir menn lágu í gólfinu, þ.e. annar ofan á hinum, og fleiri hafi hópast þar að. Síðan hafi verið byrjað að sparka í þann sem lá. Kvaðst vitnið þá hafa farið og rifið manninn, sem hann hafi þá séð að var ákærði, ofan af hinum manninum sem lá á bakinu, sem hann hafi þá séð að var B. Sagðist H þá sjálfur hafa verið laminn í andlitið með flösku, reiðst og ætlað að svara fyrir sig, en verið stöðvaður af gæslufólki. Nánar aðspurður kvaðst hann ekki hafa séð upphaf þessara átaka, en séð þegar „þeir voru byrjaðir að berja hann í stöppu þarna nokkrir“. Kvaðst hann þá hafa verið í um tveggja metra fjarlægð frá atburðum. Aðspurður kvaðst H viss um að hafa séð ákærða slá B fleiri en eitt högg í höfuðið. Hann kvaðst ekki hafa séð aðra en ákærða slá B en hafa séð fleiri menn, félaga ákærða, standa í kringum efri hluta líkama hans og telja víst að sparkað hafi verið í B þótt hann gæti ekki bent á einstaka menn í því sambandi. Þeir B hafi síðan gefið sig á tal við lögreglu utan við íþróttahúsið og B farið til læknis í fylgd A.

H gaf skýrslu hjá lögreglu 13. september 2013. Borið var undir vitnið að hjá lögreglu hafi komið fram að hann væri ekki 100% viss um að það hafi verið ákærði sem hann sá sitja ofan á B og verið að kýla hann. Kvaðst vitnið nú vera þess fullviss að þetta hafi verið ákærði. Einnig var borið undir vitnið að af samantekt skýrslu hans hjá lögreglu yrði ráðið að hann hefði séð B verja sig frá fyrsta höggi ákærða áður en hann féll í gólfið, en vitnið kvaðst ekki hafa séð upphaf átakanna sjálfur heldur verið að hafa eftir frásögn B er hann gaf skýrslu hjá lögreglu. Að öðru leyti er framburður vitnisins fyrir dómi í meginatriðum í samræmi við framburð þess hjá lögreglu.

Vitnið J kvaðst fyrir dómi vera kunningi ákærða og muna lítið eftir atburðum sökum ölvunar. Kvaðst hann minnast þess að ákærði hafi komið að honum og sagt við sig „eitthvað út af A og þessum strák“. Sagðist J hafa rölt á eftir ákærða inn í mannfjöldann á dansgólfinu og síðan séð „einhverja hrúgu í mannfjöldanum“. Þá hafi hann fengið „black-out“ og muni næst eftir sér er hann hafi verið að standa upp af gólfinu eftir að þar höfðu orðið áflog. Nánar aðspurður sagðist hann muna eftir að hafa séð andlitið á ákærða í þessum áflogum. Ákærði hafi verið standandi til að byrja með en endað í gólfinu og verið í áflogum við einhvern mann sem vitnið kvaðst ekki hafa þekkt. Aðspurður hvort hann hafi séð ákærða kýla eða slá til mannsins, sagði vitnið það „geta verið að hann hafi slegið til hans“. Þeir hafi þá verið standandi, en vitnið kvaðst ekki vita hvort það högg hafi lent á manninum.

J gaf skýrslu hjá lögreglu 4. september 2013 og naut þá réttarstöðu sakbornings. Fyrir dómi var borið undir hann að í samantekt á framburði hans hjá lögreglu kæmi fram að ákærði hafi „slegið“ brotaþola „einu sinni eða tvisvar“. Kvað vitnið það geta passað að hann hafi séð ákærða slá einu sinni eða tvisvar til mannsins en ítrekaði að hann væri ekki viss um að höggin hafi hitt manninn. Fyrir liggur hljóðritun af framburði vitnisins hjá lögreglu sem dómari hefur kynnt sér. Vitnið var þar ekkert spurt nánar út í þessi högg. Verður því lagt til grundvallar að framburður vitnisins fyrir dómi samræmist í öllum meginatriðum skýrslu hans hjá lögreglu.

K kvaðst fyrir dómi vera góður vinur ákærða og muna eftir atvikum í grófum dráttum, en hafa munað þau betur er hann gaf skýrslu hjá lögreglu. Lýsti hann atburðum svo að hann hafi verið á dansgólfinu ásamt fleira fólki og nefndi þar ákærða, brotaþola, A og J. Sagði hann engin slagsmál hafa átt sér stað, „menn voru bara að ýta við hver öðrum“. Vitnið kvaðst ekki hafa heyrt eða séð hvað nákvæmlega hvað gerðist en ákærði og A hafi verið nýhætt saman og einhver „afbrýðissemi og fýla í gangi“. Kvað vitnið A hafa verið að ögra ákærða með atlotum við annan mann að ákærða ásjáandi. Ákærði og brotaþoli hafi verið að skiptast á orðum. Þeir hafi verið að ýta við hvor öðrum, en vitnið kvaðst aldrei hafa séð nein högg. Allt í einu hafi þeir verið komnir í gólfið og síðan hafi þeir verið dregnir í sundur. Þeir hafi legið báðir á hlið andspænis hvor öðrum og haft hvorn annan í tökum en ekki náð neinum höggum á hvorn annan. Kvaðst vitnið heldur ekki hafa séð nein spörk. Kvaðst vitnið hafa verið að fylgjast með þessu og reyna að draga þá í sundur.

K gaf skýrslu hjá lögreglu 2. september 2013 og naut þá réttarstöðu sakbornings. Framburður hans fyrir dómi er í samræmi við framburð hans hjá lögreglu í öllum aðalatriðum. Fyrir dómi láðist að spyrja vitnið hvort hann hafi verið undir áhrifum áfengis umrætt sinn og virðist það einnig hafa farist fyrir við skýrslutöku hjá lögreglu, af því sem ráðið verður af samantekt lögreglu á skýrslugjöf vitnisins.

L lögreglumaður staðfesti fyrir dómi frumskýrslu sína, dags. 11. júlí 2013. Staðfesti hún að lýsing sem þar kemur fram á árásinni sé höfð eftir brotaþola, B, og vitninu H.

Niðurstaða um ákærulið II:

Með II. lið ákærunnar er ákærða gefið að sök að hafa, á dansleik sem fram fór aðfaranótt sunnudagsins 30. júní 2013 í íþróttahúsinu á Höfn, slegið brotaþola, B, „hnefahögg í andlitið“, með þeim afleiðingum að hann hlaut kúlu hægra megin á enni og roða og eymsli þar í kring, eymsli í hægri kjálka og roða á vinstri hljóðhimnu. Við munnlegan málflutning benti verjandi á að af háttsemislýsingu ákærunnar verði ekki annað ráðið en að ákærða sé gefið að sök að hafa valdið áverkum á þremur stöðum á höfði brotaþola með einungis einu hnefahöggi, sem fái ekki staðist. Var auk þess á það bent að ekki komi fram í ákæru hvort ákærða sé gefið að sök að hafa slegið brotþola meðan þeir voru uppistandandi eða eftir að þeir féllu í gólfið. Af hálfu ákæruvalds kom fram að byggt væri á því að fleiri en eitt hnefahögg gætu rúmast innan hátternislýsingar II. liðar ákærunnar, teldi dómurinn sannað að um fleiri en eitt högg hafi verið að ræða. Með vísan til þeirra krafna sem gerðar eru til skýrleika ákæruskjala, sbr. ákvæði c-liðar 1. mgr. 152. gr. laga nr. 88/2008, verður að leggja til grundvallar að ákærða sé gefið að sök að hafa slegið brotaþola eitt hnefahögg. Ágreiningur um hverjar afleiðingar það högg kunni að hafa haft lýtur að sönnun. Háttsemislýsing ákærunnar samræmist því sem almennt tíðkast í sakamálum af þessu tagi, auk þess sem vörnum ákærða þykir ekki hafa orðið áfátt þótt ekki sé í ákæru greint nánar frá líkamsstöðu ákærða og brotaþola við höggið. Uppfyllir ákæran því kröfur nefnds lagaákvæðis og verður henni ekki vísað frá dómi án kröfu.

Auk ákærða og brotaþola gáfu skýrslu fyrir dómi fjögur vitni, tvö þeirra sem telja má vilhöll brotaþola vegna vináttutengsla við hann, þ.e. A og H og tvö sem telja verður af sömu ástæðu vilhöll ákærða, þ.e. J og K.

Brotaþoli gaf sig á tal við lögreglu þá sömu nótt og um ræðir og var fluttur undir læknishendur. Kemur fram í frumskýrslu lögreglu, sem viðkomandi lögreglumaður staðfesti fyrir dómi, að hann hafi verið með sýnilega áverka í andliti og samræmist lýsing á áverkum hans í ákæru framlögðu læknisvottorði. Er ekkert sem bendir til annars en að brotaþoli hafi hlotið þá áverka sem greinir í ákæru umrætt sinn.

Samkvæmt framburði ákærða, brotaþola og þeirra vitna sem gáfu skýrslu fyrir dómi kom til átaka milli ákærða og brotaþola á dansgólfi íþróttahússins og ber hvor þeirra um að hinn hafi átt upptökin. Fleiri munu síðan hafa blandað sér í átökin, eins og nánar verður vikið að síðar.

Brotaþoli kveður ákærða hafa slegið sig hnefahögg sem lent hafi á hægri vanga hans meðan þeir voru uppistandandi, en kveðst hafa verið viðbúinn högginu og náð að bægja því frá að mestu leyti. Hefur framburður hans verið stöðugur að þessu leyti. Af framburði hans fyrir dómi varð þó ekki ráðið að hann teldi sig hafa orðið fyrir neinum áverkum vegna þessa höggs þótt hann segðist hafa fundið fyrir því. Ásamt brotaþola bar vitnið A um að hafa séð ákærða slá í höfuð brotaþola og lýsti hún því svo að um leið hafi þeir fallið í gólfið. Ber framburði hennar þannig ekki fyllilega saman við framburð brotaþola, sem bar um að einhver annar hafi komið aftan að honum og fellt hann í gólfið. Eins og fyrr sagði verður að meta framburð A í ljósi tengsla hennar við brotaþola og jafnframt stöðu hennar gagnvart ákærða sem brotaþoli samkvæmt ákærulið I. Þá verður til þess að líta að samkvæmt framburði hennar hjá lögreglu virtist hún ekki viss um að hafa séð ákærða slá B áður en hann féll í gólfið. Vitnið J kvaðst fyrir dómi hafa séð ákærða slá til brotaþola, en kvaðst ekki viss um að það eða þau högg hafi hitt. Önnur vitni báru ekki um að hafa séð ákærða slá brotaþola meðan þeir voru uppistandandi. Ákærði neitar að hafa slegið brotaþola meðan þeir voru uppistandandi og kveður þá einungis hafa ýtt við hvor öðrum á því stigi. Þótt framburður ákærða fyrir dómi beri þess merki að hann hafi leitast við að fegra nokkuð hlut sinn, getur hann eins og fyrr sagði ekki talist breyttur eða óstöðugur.

Að öllu framanrituðu virtu þykir gegn neitun ákærða ekki fram komin lögfull sönnun þess að hann hafi slegið brotaþola í andlitið meðan þeir voru uppistandandi.

Víkur þá að atburðum eftir að brotaþoli féll í gólfið. Ákærði bar fyrir dómi um að hafa slegið til brotaþola eftir að þeir voru komnir í gólfið, en það hafi verið svo laus högg að fremur mætti lýsa því svo að hann hafi „ýtt“ og kvaðst hann telja þau högg fremur hafa lent í bringu en andliti brotaþola. Lýsti hann þessu nánar svo að hann hafi legið á bakinu og slegið upp á við til brotaþola sem setið hafi ofan á honum. Hafi hann átt hendur sínar að verja gegn brotaþola sem hafi þegar verið búinn að veita honum þung högg. Eins og fyrr sagði ber framburður ákærða fyrir dómi nokkurn keim af því að hann leitist við að fegra hlut sinn, en telst ekki hafa verið óstöðugur. Framburður hans um að hafa legið á bakinu undir brotaþola sem setið hafi ofan á honum fær þó ekki stoð í framburði vitna.

Brotaþoli bar fyrir dómi um að ákærði hafi verið ofan á honum á gólfinu og slegið hann svo þungt högg í höfuðið að blætt hafi inn á eyra hans. Læknisvottorð styður reyndar ekki fyllilega framburð brotaþola um þann áverka, þótt þar sé getið um roða á vinstri hljóðhimnu, enda er þar tekið fram að „ekki [séu] greinileg merki um blæðingu bak við hljóðhimnu]. Við mat á framburði brotaþola um þessi atvik verður ekki hjá því litið að í undirritaðri skýrslu hans hjá lögreglu kemur hvorki fram að ákærði hafi slegið hann fleiri en eitt högg né að ákærði hafi slegið hann eftir að hann féll í gólfið. Fyrir dómi gat brotaþoli ekki gefið á þessu fullnægjandi skýringar. Rýrir það nokkuð framburð hans.

Auk brotaþola bar einungis eitt vitni um að hafa séð ákærða slá brotaþola eftir að í gólfið var komið, en það var vitnið H, vinur brotaþola. Við mat á framburði hans verður auk þeirra tengsla að líta til þess að hjá lögreglu kvaðst hann ekki fullviss um að það hafi verið ákærði sem hann sá sitja ofan á brotaþola og kýla hann. Dregur þetta úr trúverðugleika framburðar vitnisins fyrir dómi.

Samkvæmt framburði ákærða sjálfs, brotaþola og vitnanna A og H hópuðust síðan fleiri menn að brotþola og veittust að honum þar sem hann lá í gólfinu, þótt ekkert þeirra hafi getað borið um einstök högg eða spörk. Samræmist þetta því sem fram kemur í skýrslum tveggja vitna sem eru meðal rannsóknargagna lögreglu, en sem hvorki sækjandi né verjandi töldu þörf á að leiða fyrir dóminn, en þar kemur fram að annar maður en ákærði hafi látið höggin dynja á brotaþola þar sem hann lá. Bendir þetta til þess öðrum skýringum á áverkum brotaþola sé til að dreifa en árás af hálfu ákærða.

Þótt ákærði viðurkenni að hafa „ýtt“ eða slegið laust í bringu brotaþola eftir að þeir voru komnir í gólfið og framburður hans beri þess merki að hann hafi fegrað nokkuð hlut sinn, þykir þegar til framanritaðs er litið ekki komin fram lögfull sönnun þess að ákærði hafi slegið brotaþola hnefahögg í andlitið umrætt sinn. Samkvæmt framanrituðu og með vísan til 108. og 109. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála verður ákærði sýknaður af því broti sem greinir í ákærulið II.

III

Ákærði er samkvæmt því sem að framan greinir sakfelldur fyrir brot samkvæmt fyrri lið ákærunnar, líkamsárás sem varðar við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga, en er sýkn af því broti sem greinir í síðari lið ákærunnar. Hefur ákærði því unnið sér til refsingar.

Ákærði er fæddur árið 1985. Samkvæmt sakavottorði var honum með dómi á árinu 2005 gerð sektarrefsing fyrir umferðarlagabrot og brot gegn 1. mgr. 219. gr. almennra hegningarlaga. Þá gekkst hann undir sekt og sviptingu ökuréttar með lögreglustjórasátt vegna umferðarlagabrots á árinu 2008. Hefur sakaferill hans ekki áhrif við ákvörðun refsingar hans nú.

Það brot sem ákærði er hér sakfelldur fyrir beindist að mikilvægum hagsmunum, líkama annarrar manneskju, sbr. 1. tl. 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga og olli sjáanlegum áverka á andliti hennar. Óumdeilt er að ákærði og brotaþoli, A, voru par um tveggja ára skeið þar til skömmu áður en ákærði framdi brot sitt, en eins og málið liggur fyrir þykir ekki nægt tilefni til að virða það ákærða til refsiþyngingar, sbr. 3. mgr. sömu lagagreinar. Brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga varða sektum eða fangelsi allt að sex mánuðum. Þykir refsing ákærða með hliðsjón af framanrituðu hæfilega ákveðin 30 daga fangelsi, en fært þykir að fresta fullnustu refsingarinnar og fellur hún niður að tveimur árum liðnum, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með síðari breytingum.

Við þingfestingu málsins var ekki lagt fram yfirlit yfir þann sakarkostnað sem þá lá fyrir, eins og bar að gera samkvæmt 2. mgr. 217. gr. sömu laga, en meðal rannsóknargagna lögreglu eru tveir reikningar vegna öflunar læknisvottorða, hvor að fjárhæð 7.600 krónur, sem ekki hefur verið mótmælt sérstaklega og telst sá kostnaður til sakarkostnaðar. Við rannsókn máls vegna fyrri liðar ákærunnar naut ákærði aðstoðar J-kk-ef B-kk-ef K-kk-ef hdl. sem viðstaddur var skýrslutöku af ákærða í gegnum síma, sem tilnefndur verjandi ákærða að því er ráðið verður af rannsóknargögnum. Telst þóknun hans hæfilega ákveðin að fjárhæð 25.500 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti. Þóknun skipaðs verjanda ákærða, V-kk-ef H. V-kk-ef hrl., vegna starfa hans fyrir dómi þykir hæfilega ákveðin 376.500 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti, en auk þess ber verjandanum greiðsla vegna ferðakostnaðar sem studdur er reikningum, samtals að fjárhæð 53.700 krónur. Við aðalmeðferð málsins féll einnig til kostnaður af rækslu vitnaskyldu fimm vitna, sbr. 125. gr. laga nr. 88/2008, sem komu akandi eða fljúgandi frá Reykjavík, Akureyri og Höfn í Hornafirði, samtals 254.200 krónur. Alls nemur sakarkostnaður málsins því 725.100 krónum. Með hliðsjón af úrslitum málsins og með vísan til 1. mgr. 218. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála verður ákærði dæmdur til að greiða helming þeirrar fjárhæðar, alls 362.550 krónur.

Dómur þessi er kveðinn upp af H-kvk-þgf B-kvk-þgf héraðsdómara, í dómsal Héraðsdóms Austurlands að Lyngási 15, Egilsstöðum, klukkan 14:05 föstudaginn 23. maí 2014. Við dómsuppsögu var gætt ákvæða 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, en dómsuppsaga dróst vegna embættisanna dómarans.

Dómsorð:

Ákærði, G-kk-nf J-kk-nf O-kk-nf, sæti fangelsi í 30 daga, en fullnustu refsingarinnar er frestað og fellur hún niður að liðnum tveimur árum, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði 362.550 krónur í sakarkostnað, en að öðru leyti greiðist sakarkostnaður úr ríkissjóði. Eru þar meðtalin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, V-kk-ef H. V-kk-ef hrl., að fjárhæð 376.500 krónur og ferðakostnaður verjandans, 53.700 krónur. Þá er þar meðtalin þóknun tilnefnds verjanda ákærða á rannsóknarstigi málsins, J-kk-ef B-kk-ef K-kk-ef hdl., að fjárhæð 25.500 krónur.

H-kvk-nf B-kvk-nf