E-4902/2005

Mál þetta, sem dómtekið var 10. mars sl., er höfðað fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur af A gegn B og til réttargæslu Sjóvá-Almennum tryggingum hf., Kringlunni 5, Reykjavík, með stefnu áritaðri um birtingu 28. júní 2005.

Dómkröfur stefnanda eru þær að henni verði dæmdar miskabætur að fjárhæð 2.500.000 kr. ásamt vöxtum samkvæmt 8. gr. vaxtalaga nr. 38/2001 frá 16. október 2001 til 6. september 2002 og dráttarvöxtum samkvæmt 9. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Þá er krafist vaxtavaxta skv. 12. gr. laga nr. 38/2001 er leggist við höfuðstól á 12 mánaða fresti.

Loks er að auki krafist málskostnaðar úr hendi stefndu að viðbættum 24,5% virðisaukaskatti.

Dómkröfur stefndu eru þær aðallega að hún verði sýknuð af öllum kröfum stefnanda og stefnandi verði dæmdur til að greiða stefndu málskostnað samkvæmt framlögðum málskostnaðarreikningi. Stefnda krefst þess til vara að dómkröfur stefnanda verði lækkaðar verulega og málskostnaður verði felldur niður.

Af hálfu réttargæslustefnda eru engar kröfur gerðar enda engar kröfur gerðar á hendur félaginu.

Málsatvik

Málavextir eru þeir að stefnandi fór á stofu til stefndu, sem er sérfræðingur í kvensjúkdómum og fæðingarhjálp, hinn 18. september 2001. Þar lýsti stefnandi áhuga sínum á að fá Implanon hormónastaf sem getnaðarvörn í stað pillunnar. Niðurstaðan varð sú að stefnandi ákvað að láta setja í sig Implanon hormónastaf og fékk tíma á stofu hjá stefndu hinn 16. október 2001 til að fá innsetningu á stafnum. Stefnda þræddi þá Implanon hormónastaf í vinstri upphandlegg stefnanda. Stefnda ráðlagði stefnanda að treysta ekki stafnum sem getnaðarvörn fyrr en eftir a.m.k. tvær vikur. Taldi stefnda sig hafa sett stafinn í handlegg stefnanda án þess að verða vör við nein vandkvæði og fannst hún þreifa stafinn í handleggnum á eftir.

Hinn 21. nóvember 2001 var stefnanda vísað til kvennadeildar frá læknavaktinni vegna kviðverkja. Við komu á kvennadeild var staðfest með þungunarprófi í þvagprufu að stefnandi væri þunguð. Fékk stefnandi tíma í sónarskoðun hinn 26. nóvember sem staðfesti þungun í legholi 5 1/2 viku. Stefnandi var ákveðin í að fara í fóstureyðingu og var gengið frá undirbúningi í þessari sömu komu.

Stefnandi fór í fóstureyðingu 5. desember 2001. Á þessum tíma hafði stefnda ekki grun um að stafurinn væri ekki á sínum stað og taldi hún að stefnandi hefði orðið þunguð svo fljótt eftir innsetninguna þar sem stafurinn hefði ekki verið orðinn fullvirkur. Síðari hluta desember vaknaði grunur hjá stefndu um að stafurinn hefði getað runnið úr nálinni áður en nálin var þrædd í, en stefnda hafi þá heyrt um að slíkt hefði gerst. Stefnda kallaði stefnanda því til skoðunar í byrjun janúar 2002. Stefnda gerði sónar á handlegg stefnanda og þreifaði eftir stafnum en fann hann hvergi. Einnig var tekin blóðprufa til að athuga hvort stefnandi kynni að vera barnshafandi á ný. Síðar í janúar fór stefnandi aftur í þungunarpróf eftir samtal við stefndu og stuttu seinna var tekin blóðprufa til að rannsaka hormónamagn í blóði stefnanda.

Hinn 21. febrúar hringdi stefnda í stefnanda og skýrði henni frá því að niðurstaða hormónarannsóknar sýndi með óyggjandi hætti að stafurinn væri ekki til staðar í handlegg stefnanda. Stefnandi var þá ákveðin í að fá nýjan staf innsettan. Stefnandi kom samdægurs til stefndu á kvennadeild þar sem stefnda setti nýjan staf í handlegg stefnanda að viðstöddum hjúkrunarfræðingi á móttöku kvennadeildar.

Með bréfi 29. maí 2002 óskaði stefnandi eftir áliti landlæknisembættisins á því hvort stefndu hefðu orðið á mistök í starfi. Niðurstaða landlæknisembættisins í álitsgerð, dagsettri 30. október 2002, var sú að um óhappatilvik hefði verið að ræða.

Hinn 14. apríl 2003 krafði stefnandi réttargæslustefnda um greiðslu bóta úr sjúklingatryggingu. Fallist var á greiðslu þjáningabóta í 5 mánuði en greiðslu miskabóta samkvæmt a. lið 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 var hafnað.

Stefnandi vísaði málinu til tjónanefndar vátryggingafélaganna sem komst að þeirri niðurstöðu að stefnda hefði ekki sýnt af sér stórkostlegt gáleysi í störfum sínum í skilningi a. liðar 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga.

Hinn 26. mars 2004 skaut stefnandi málinu til úrskurðarnefndar í vátryggingamálum sem komst að þeirri niðurstöðu hinn 11. maí 2004 að stefnandi ætti rétt á miskabótum samkvæmt a. lið 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993.

Með bréfi, dagsettu 24. maí 2004, tilkynnti réttargæslustefndi að því væri hafnað að svo stöddu að hlíta niðurstöðu úrskurðarnefndarinnar varðandi rétt til miskabóta úr sjúklingatryggingu.

Réttargæslustefndi hefur greitt stefnanda þjáningabætur að fjárhæð 160.610 kr. auk vaxta og lögmannskostnaðar á grundvelli laga um sjúklingatryggingu nr. 111/2000.

Málsástæður stefnanda

Stefnandi byggir kröfu sína um greiðslu miskabóta á því að stefnda hafi sýnt af sér stórkostlegt gáleysi þegar hún tók að sér að setja upp Implanon hormónastaf í hana, án þess að hafa til þess nauðsynlega reynslu og þjálfun.

Í upplýsingabæklingi um Implanon getnaðarvarnarstafinn sé skýrt tekið fram að aðeins læknar sem hafi reynslu af að setja Implanon stafinn inn og fjarlægja hann eigi að gera það og sé konum ráðlagt að spyrja lækni sinn hvort hann hafi reynslu af þessari tækni. Þetta hafi stefnandi gert og stefnda svarað á þá lund að stefnanda hafi verið ómögulegt að skilja hana öðruvísi en svo að hún væri alvön því að setja inn þessa stafi.

Í bréfi sínu til landlæknis, dags. 5. júlí 2002, viðurkenni stefnda hins vegar reynsluleysi sitt við að setja þessa stafi upp. Í bréfinu segi stefnda að hún hafi talið sig þreifa stafinn í handleggnum eftir uppsetninguna en segi jafnframt að það hafi verið strax eftir að þrædd hafi verið gróf nál þarna undir húðina, sjúklingur sé frekar þykk „... og ég ekki með mikla reynslu af þessu“. Samkvæmt fyrrnefndum upplýsingabæklingi eigi að vera auðvelt að finna fyrir stafnum með fingurgómunum. Stefnda segi í áðurnefndu bréfi að síðar hafi hún heyrt af því að dæmi væru um að innsetning Implanon stafs færi úrskeiðis með því að stafurinn rynni úr nálinni áður en nálin væri þrædd í konu. Sýni þessi ummæli stefndu glögglega að hún hafði litla þekkingu á því sem hún var að gera og hafði ekki gert sér grein fyrir að vanda þyrfti sérstaklega til verka við uppsetningu þessa stafs og að huga þurfi sérstaklega að því hvort stafurinn færi á sinn stað. Vegna atviksins muni stefnda hafa fengið þjálfun frá Pharmaco, innflytjanda stafsins, við að setja stafinn upp, og hafi hún í síðara skiptið verið undir eftirliti aðila frá Pharmaco. Enda hafi stefnandi greinilega séð að handtökin voru allt önnur hjá stefndu í síðara skiptið.

Ekki hafi einungis verið um að ræða reynsluleysi stefndu við ísetningu stafsins, heldur hafi stefnda ekki áttað sig enn á því eftir fóstureyðinguna að stafurinn hafði aldrei farið á sinn stað. Stefnda hafi því ekki séð til þess að tafarlaust yrðu gerðar nauðsynlegar blóðrannsóknir til að kanna hormónamagn í blóði stefnanda, heldur hafi hún fullyrt við stefnanda að stafurinn myndi virka eðlilega eftir fóstureyðinguna. Hafi þetta orðið til þess að stefnandi treysti stafnum og þurfti að ganga í gegnum angistartímabil í byrjun árs 2002 varðandi það hvort hún væri enn á ný orðin barnshafandi.

Háttsemi stefndu í öllu þessu ferli telur stefnandi vera stórkostlegt gáleysi þannig að skilyrðum skaðabótalaga fyrir greiðslu miskabóta sé fullnægt. Megi raunar halda því fram að stefnda hafi beitt stefnanda blekkingum er hún hafi þóst kunna til verka við að setja upp þennan staf en sú hafi ekki verið raunin. Fyrir liggi að ef stefnda hefði sagt stefnanda rétt til um reynsluleysi sitt við að setja upp stafinn hefði stefnandi leitað til annars kvensjúkdómalæknis varðandi uppsetninguna. Verði að telja að dómaframkvæmd renni stoðum undir það að háttsemi af þessu tagi falli undir stórkostlegt gáleysi og fráleitt að telja þessa háttsemi óhappatilviljun eins og landlæknir geri í sínu bréfi. Sé það í engu samræmi við dómaframkvæmd í læknamistakamálum.

Niðurstaða úrskurðarnefndar í vátryggingamálum styðji mat stefnanda á því að stefnda hafi sýnt af sér stórkostlegt gáleysi í samskiptum sínum við stefnanda vegna uppsetningar getnaðarvarnarstafsins. Taldi nefndin að þar sem stefnda hafði ekki mikla reynslu af læknisaðgerðum sem þessum hafi henni borið að gæta þess sérstaklega og vera þess fullviss að aðgerðin hefði tekist eins og til var ætlast. Nefndin telur ljóst vera af gögnum málsins að alvarlegur misbrestur hafi orðið við læknisaðgerðina sem leitt hafi til óvæntrar þungunar og fóstureyðingar, sem aftur hafi leitt til þunglyndis stefnanda um nokkurt skeið. Það sé því niðurstaða nefndarinnar að stefnandi hafi orðið fyrir líkamstjóni af völdum stórkostlegs gáleysis stefndu við læknisaðgerðina, og hún teljist eiga rétt á miskabótum samkvæmt a-lið 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga.

Telur stefnandi það augljóst að ef stefnda hefði kunnað réttu handtökin strax í upphafi, eins og hún þóttist gera, hefði stefnandi ekki lent í því sem á eftir fylgdi. Stefnandi telur einnig ljóst að stórkostlegu gáleysi stefndu sé um að kenna í þessu sambandi. Fullnægt sé því skilyrðum fyrir greiðslu miskabóta skv. a-lið 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga, vegna afleiðinga sem þetta atvik hafi haft á andlegt heilsufar stefnanda.

Afleiðingar þessa atviks hafi tekið mikið á stefnanda. Ákvörðunin um fóstureyðingu hafi verið henni mjög þungbær. Hafi hún sótt sér aðstoð hjá sálfræðingi sem hafi metið hana með mikla geðlægð þegar hún hóf meðferðina. Á þeim tíma hafi stefnandi þjáðst af svefnleysi, áhugaleysi, kjarkleysi og leiða. Atvikið hafi haft neikvæð áhrif á sjálfsmynd stefnanda, en jafnframt hafi hún haft mikil líkamleg einkenni í kringum þungunina sem lýstu sér í ógleði, verkjum og uppköstum. Afleiðingum þessa sé nánar lýst í greinargerð sálfræðingsins.

Stefnandi telur miskabætur hæfilega metnar 2.500.000 kr. og gerir kröfu um að sú fjárhæð verði dæmd henni.

Krafa um vexti, dráttarvexti og vaxtavexti byggir á ákvæðum vaxtalaga nr. 38/2001.

Krafa um málskostnað byggir á XXI. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, einkum 130. gr. Krafa um virðisaukaskatt af málflutningsþóknun er byggð á lögum nr. 60/1988, þar sem lögmönnum sé gert að innheimta virðisaukaskatt vegna þjónustu sinnar. Stefnandi máls þessa sé ekki virðisaukaskattskyld og sé henni því nauðsyn að fá skattinn tildæmdan úr hendi stefnda.

Málsástæður stefndu

I. Aðalkrafa.

Aðalkrafa stefndu um sýknu sé á því byggð að ekki séu uppfyllt skilyrði a. liðar 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga. Sé því alfarið mótmælt að stefnda hafi sýnt af sér stórfellt gáleysi með því að hafa tekið að sér að setja upp Implanon hormónastaf í stefnanda án þess að hafa til þess nauðsynlega reynslu og þjálfun. Stefnda hafði þvert á móti þá reynslu og þjálfun sem nauðsynleg sé til aðgerðarinnar.

Sú aðgerð að setja upp Implanon staf sé ekki flókin. Hún sé ekki ólík því að setja upp æðalegg sem stefnda hafi gert í þúsundatali á sínum læknisferli. Í rauninni sé þetta einfaldari aðgerð þar sem aðeins þurfi að fara inn í undirhúð. Uppsetning á lykkju í leg sé ekki ólík aðgerð, þar sé farið inn í legið með hólk sem sé utan um lykkjuna, hólkurinn svo fjarlægður og lykkja verði eftir. Af slíkum aðgerðum hafi stefnda einnig mikla reynslu. Stefnda hafði því nauðsynlega reynslu og þjálfun til að framkvæma aðgerðina. Verði það því ekki metið henni til stórfellds gáleysis að hafa tekið að sér að setja stafinn upp hjá stefnanda. Þótt stefndu hafi ekki verið ljóst að stafurinn gæti runnið út úr nálinni og hún hafi talið sig finna fyrir stafnum þegar hún þreifaði handlegginn eftir aðgerðina verði það ekki metið henni til stórfellds gáleysis.

Landlæknisembættið hafi komist að þeirri niðurstöðu að um óhappatilvik hafi verið að ræða. Telur stefnda að leggja beri þá niðurstöðu til grundvallar. Byggir stefnda á því að ekki sé um saknæma háttsemi að ræða. Í öllu falli telur stefnda ljóst vera að verði framkvæmd hennar á aðgerðinni metin henni til gáleysis sé einungis um einfalt gáleysi að ræða en ekki stórfellt gáleysi.

Stefnda hafi ekki haft ástæðu til að ætla að stafurinn væri ekki á réttum stað strax eftir aðgerðina hinn 5. desember 2001. Stefnandi hafði orðið þunguð svo stuttu eftir að stefnda taldi sig hafa sett stafinn í handlegg hennar að langlíklegasta skýringin væri sú að stafurinn hefði ekki verið orðinn virkur þegar þungunin átti sér stað. Hafði stefnda á því tímamarki því ekki ástæðu til að rannsaka hormónamagn í blóði stefnanda. Verði það því ekki metið stefndu til gáleysis að hafa ekki látið mæla hormónamagn í blóði stefnanda á þeim tíma og alls ekki til stórfellds gáleysis.

Þungun sé ekki tjón sem njóti réttarverndar skaðabótaréttar. Þvert á móti sé þungun hið eðlilega. Engin getnaðarvörn sé 100% örugg. Þótt læknisaðgerð sem ætlað sé að koma í veg fyrir þungun geri það ekki sé með öllu óraunhæft að halda því fram að um sé að ræða líkamstjón. Að sama skapi hafi ákvörðun stefnanda um að gangast undir fóstureyðingu alfarið verið á ábyrgð hennar á grundvelli hennar eigin vilja. Á hugsanlegum afleiðingum þess hljóti hún að bera ábyrgð sjálf.

Samkvæmt a. lið 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga sé heimilt að láta þann sem af ásetningi eða stórkostlegu gáleysi valdi líkamstjóni greiða miskabætur til þess sem misgert var við. Eins og að framan sé rakið séu lagaskilyrði því ekki uppfyllt í máli þessu til að láta stefndu greiða stefnanda miskabætur.

Þá sé því harðlega mótmælt að stefnda hafi beitt stefnanda blekkingum þegar hún tók að sér að setja stafinn upp. Jafnframt séu ítrekuð mótmæli við því að stefnda hafi fengið sérstaka þjálfun til að setja upp Implanon stafinn hjá Pharmaco sem og að eftirlitsaðili frá Pharmaco hafi verið viðstaddur síðari uppsetninguna.

II. Varakrafa.

Verði ekki fallist á aðalkröfu um sýknu gerir stefnda kröfu um verulega lækkun bóta. Telur stefnda að umkrafin fjárhæð miskabóta sé fjarri lagi og styðjist ekki við dómaframkvæmd um miskabætur á grundvelli 26. gr. skaðabótalaga. Jafnframt er á það bent að í upphafi hafi stefnandi krafið réttargæslustefnda um 1.000.000 kr. í miskabætur. Þá sé upplýst um önnur andleg áföll sem kunni að hafa haft umtalsverð áhrif á líðan stefnanda.

Niðurstaða

Svo sem rakið hefur verið fór stefnandi á stofu til stefnda 16. október 2001 til þess að fá ígrædda forðagetnaðarvörnina Implanon, þar sem hún vildi fá örugga getnaðarvörn næstu árin til að fresta barneignum. Var talið að stafnum hefði verið komið fyrir með eðlilegum hætti. Stefnandi kvaðst hafa spurt stefndu hvort ísetningin væri einföld og hættulaus og hafði stefnda staðfest það. Hins vegar hafði hún ráðlagt stefnanda að treysta stafnum ekki fyrr en eftir a.m.k. tvær vikur að ísetningu lokinni. Stefnandi fór til stefndu 21. nóvember 2001 vegna þrálátra verkja og var þá þungun staðfest með þungunarprófi. Fóstureyðing var framkvæmd 5. desember 2001 samkvæmt ósk stefnanda. Staðfest var síðar með hormónamælingu að stafurinn hefði aldrei verið settur undir húðina og þar með hefði getnaðarvörnin brugðist. Sama dag og það var ljóst var nýjum staf komið undir húð stefnanda og sá stefnda einnig um þá framkvæmd.

Stefnandi telur sig hafa orðið fyrir miklu andlegu áfalli vegna málsins og hefur höfðað mál þetta og krafist miskabóta.

Stefnandi byggir kröfu sína um greiðslu miskabóta á því að stefnda hafi sýnt af sér stórfellt gáleysi þegar hún tók að sér að setja upp Implanon stafinn í stefnanda án þess að hafa til þess nauðsynlega reynslu og þjálfun. Með því hafi stefnda valdið henni líkamstjóni í skilningi a liðar 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993.

Implanon er forðagetnaðarvörn með langtíma virkni og inniheldur gestagenið etónógestrel. Lyfið er í mjóum staf, 2 mm í þvermál og 40 mm að lengd. Stafnum er komið fyrir í grófri nál sem þrædd er undir húð innan á upphandlegg notandans eftir að staðdeyfing hefur verið lögð í stefnu nálarinnar. Þegar nálin hefur verið þrædd undir húð er sérstökum stimpli ýtt í gegnum nálina til þess að losa stafinn úr henni um leið og nálin er dregin undan húðinni. Eftir að stafnum hefur verið komið fyrir undir húðinni á að vera hægt að finna fyrir honum með þreifingu, eins fram kemur í leiðbeiningum innflytjanda þessarar getnaðarvarnar. Auðveldlega megi síðan finna hann aftur og ná út þegar þörf krefur.

Af framburði stefndu fyrir dómi verður ekki annað ráðið en hún hafi sett upp stafinn i vinstri upphandlegg stefnanda með þeim hætti sem að framan greinir og leiðbeiningar gera ráð fyrir. Kvaðst stefnda ekki vita annað en að það hafi gengið eins og það átti að ganga, hún hafi þreifað fyrir og taldi sig hafa fundið fyrir stafnum, en nokkur þroti hafi verið í húðinni eftir þræðingu nálarinnar. Stefnda kvaðst hafa sett upp einn staf áður en stefnandi leitaði til hennar og ekki sótt nein námskeið, en hafði séð myndband þegar stafurinn var kynntur á sínum tíma og lesið leiðbeiningar um uppsetningu. Stefnda kvað ekki vera um flókna uppsetningu að ræða, einungis verið að þræða undir húð og því einfaldara en að setja upp æðalegg, þar sem finna þurfi æð til að þræða í. Stefnda andmælti þeirri staðhæfingu stefnanda að hún hafi beitt annarri aðferð við að setja stafinn upp hjá stefnanda í síðara skiptið, það hafi verið nákvæmlega sama aðgerð í bæði skiptin, ekki væri hægt að beita mismunandi tækni við að setja upp þennan staf. Stefnda sagði að það hefði ekki hvarflað að sér, eftir að stefnandi varð þunguð, að stafurinn væri ekki á sínum stað, en taldi að aðrar getnaðarvarnir stefnanda hefðu brugðist og stafurinn þá ekki verið farinn að virka. Rétt fyrir jólin 2001 kvaðst stefnda hafa heyrt um það að þess væru dæmi að stafurinn hafi runnið úr nálinni og fundist við frágang eftir á. Stefnda hafði ekki heyrt um þetta áður, og kallaði því stefnanda til sín eftir áramótin, fram að því hafði stefndu ekki dottið í hug að stafurinn gæti verið annars staðar en í handleggnum.

Læknar hafa allflestir fengið mikla þjálfun í að setja upp æðaleggi þar sem nál er stungið inn í bláæð. Stefnda er þar engin undantekning. Einföld aðgerð, sem að þræða nál undir húð, ætti því ekki að vefjast fyrir henni, enda liggur ekki annað fyrir í málinu en að hún hafi staðið rétt að verki. Reynslan hefur hins vegar sýnt að stafurinn getur lent dýpra en ætlað var í upphafi enda er gert ráð fyrir að deyft sé í undirhúðina áður en honum er komið fyrir. Magn deyfiefnisins lyftir augljóslega upp húðinni og er það samdóma álit meðdómsmanna að erfitt geti því verið að þreifa fyrir stafnum strax eftir ísetningu. Atvik hafa komið upp þegar fjarlægja á stafinn að hann hefur ekki fundist nema með sérstökum aðferðum eins og ómskoðunum og jafnvel hefur þurft svæfingar með og nokkuð flókna leitaraðgerð til að fjarlægja hann.

Eins og fyrr segir hefur komið í ljós að stafurinn getur verið laus innan í nálinni og runnið úr henni án þess að tekið sé eftir því. Dæmi eru um slík tilvik og kann slíkt hafa hent í þessu umrædda tilviki. Hvergi er þess getið í meðfylgjandi leiðbeiningum að þessi hætta geti verið til staðar, enda liggur ekki fyrir að þessi hætta hafi verið kunn þegar stafurinn kom á markað hér á landi. Stefnda fékk þessa vitneskju af tilviljun eftir á. Hvergi kemur annað fram en að stefnda hafi í einu og öllu fylgt útgefnum leiðbeiningum. Þá er ósannað gegn andmælum stefndu að hún hafi, vegna atviksins, fengið sérstaka þjálfun hjá innflytjanda við að setja upp Implanon stafinn.

Í ljósi þess sem að framan greinir er það álit dómsins að stefnda hafi ekki sýnt af sér stórfellt gáleysi þegar hún þóttist þess fullviss að stafnum hefði verið komið fyrir undir húð í upphafi og hún taldi sig geta þreifað eftir að ísetningu lokinni. Skilyrði bótaábyrgðar samkvæmt a lið 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 er því ekki fullnægt og ber að sýkna stefndu af öllum kröfum stefnanda í málinu.

Eftir atvikum þykir rétt að málskostnaður verði felldur niður.

E-kk-nf Ó-kk-nf héraðsdómari kvað upp dóm þennan ásamt meðdómsmönnunum, K-kk-þgf L-kk-þgf og Ó-kk-þgf H-kk-þgf, fæðinga- og kvensjúkdómalæknum.

D Ó M S O R Ð :

Stefnda, B, skal vera sýkn af kröfum stefnanda, A, í máli þessu. Málskostnaður fellur niður.

E-kk-nf Ó-kk-nf

K-kk-nf L-kk-nf

Ó-kk-nf H-x-x

--------------------------------

Rétt endurlit staðfest,

Héraðsdómur Reykjavík, 24. apríl 2006