S-547/2009

Mál þetta, sem þingfest var 3. desember 2009 og dómtekið 28. apríl 2010, er höfðað með ákæru sýslumannsins á Selfossi, dagsettri 15. nóvember 2009, á hendur A-kk-þgf P-kk-þgf M-kk-þgf, kt. 000000-0000, Engjavegi 8, Selfossi,

I.

„fyrir innbrot og þjófnað

með því að hafa, aðfaranótt miðvikudagsins 13. maí 2009 í samverknaði við H-kk-þf Þ. H-kk-þf, kt. 000000-0000, brotist inn í verslun Olís Óseyrarbraut 6 í Þorlákshöfn með því að spenna upp útihurð á austurenda húsnæðisins og stolið þaðan vörum samtals að verðmæti kr. 34.862.

Telst brot ákærða varða við 1. mgr. 244. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

II.

fyrir líkamsárás

með því að hafa, aðfaranótt sunnudagsins 28. júní 2009 á móts við kirkjuna á Túngögu, Eyrarbakka, slegið S-kk-þf Æ-kk-þf S-kk-þf, kt. 000000-0000, einu hnefahöggi í höfuðið þannig að S-kk-nf rotaðist og féll á jörðina með þeim afleiðingum að hann hlaut bólgur og eymsli á nefi, sprungna og bólgna efri vör, hrufl á hægra gagnauga, marbletti á hægri framhandlegg og víðar um líkamann, stífleika og eymsli í hálsi, mar á mjúkvefjum efri góms, tennur nr. 11, 12,13,21 og 22 brotnuðu og draga þurfti úr gómi tennur 11 og 21.

Telst brot ákærða varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19 frá 1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Í málinu gerir E-kk-nf S-kk-nf hdl., kröfu fyrir hönd Olíuverslunar Íslands hf., kt. 000000-0000, vegna ákæruliðar I kröfu um að ákærða verði með dómi gert að greiða skaðabætur að fjárhæð kr. 440.000. Þá gerðri Ó-kk-nf S-kk-nf hrl., fyrir hönd S-kk-ef Æ-kk-ef S-kk-ef, kt. 000000-0000, vegna ákæruliðar II kröfu um að ákærða verði með dómi gert að greiða skaðabætur að fjárhæð kr. 955.550 og vexti af kr. 800.000 frá 10. ágúst 2008.

Við þingfestingu málsins þann 3. desember 2009, mætti ákærði og óskaði eftir fresti til að taka afstöðu til sakarefnisins. Þann 7. janúar sl., mætti ákærði aftur fyrir dóminn og játaði sök í ákærulið I. Ákærði hafnaði bótakröfu Olís vegna þess ákæruliðar sem allt of hárri og órökstuddri.

Ákærði játaði einnig fyrir dóminum að hafa slegið brotaþola en neitaði að þeir áverkar hafi hlotist af högginu eins og lýst er í ákæru. Þá mótmælti hann bótakröfunni samkvæmt ákærulið II. Var aðalmeðferð ákveðin þann 9. febrúar sl. Var henni frestað ótímabundið þar sem ekki náðist til S-kk-ef Æ-kk-ef S-kk-ef og því ekki hægt að boða hann fyrir dóm. Aðalmeðferð hófst þann 27. apríl sl., og var fram haldið þann 28. apríl sl., og var dómtekið að henni lokinni. Ákærði krafðist sýknu af ákærulið II en til vara vægustu refsingar. Ákærði krafðist vægustu refsingar varðandi ákærulið I. Þá hafnaði hann framkomnum bótakröfum sem órökstuddum og of háum.

Málavextir.

Samkvæmt gögnum málsins var lögreglunni tilkynnt um innbrot í Olís í Þorlákshöfn þann 13. maí 2009. Hafði hurð með slagbrandi fyrir, verið spennt upp og töluvert skemmt. Kemur fram í upplýsingaskýrslu lögreglunnar að hún hafi fengið upplýsingar kvöldinu áður um að H-kk-nf og A-kk-nf ætluðu að brjótast inn í Olís þessa nótt. Því var farið heim til H-kk-ef og hann handtekinn grunaður um innbrot. Þá hafi ákærði einnig verið handtekinn grunaður um innbrot. Játuðu þeir báðir brot sín og bentu lögreglu á þýfið.

Ákærið játaði sök fyrir dóminum varðandi ákærulið I og krafðist vægustu refsingar sem lög leyfa.

Í gögnum málsins er snúa að ákærulið II kemur fram að lögreglu hafi verið tilkynnt um líkamsárás við kirkjuna á Eyrarbakka. Þegar lögreglan kom á staðinn hafi S-kk-nf staðið úti á miðri götu og hópur fólks verið umhverfis hann. Eitthvað hafi blætt frá nefi og munni hans og kvarnast upp úr framtönnum. S-kk-nf hafi verið mjög æstur og áberandi ölvaður. Hann hafi ráfað um og ekki viljað þiggja aðstoð. Farið var með S-kk-þgf á Heilbrigðisstofnun Suðurlands þar sem læknir leit á hann. Faðir S-kk-ef hefði síðan komið og tekið hann og farið með hann heim til sín. Nokkru síðar hafi verið hringt af heimili föður S-kk-ef og óskað eftir aðstoð lögreglu þar sem S-kk-nf væri mjög æstur og réðist ekkert við hann. Í framhaldi hefði S-kk-nf verið handtekinn og færður á lögreglustöð.

Þann 29. júní 2009 kom S-kk-nf Æ-kk-nf S-kk-nf á lögreglustöð til að leggja fram kæru vegna meintrar líkamsárásar sem átti sér stað deginum áður. Kvaðst S-kk-nf ekki muna mikið eftir atvikum og í raun ekki neitt fyrr en hann hafi vaknað úr roti en hann hefði verið í roti í um fimm til tíu mínútur að sögn þeirra er hann hefði rætt við en honum hafi verið tjáð að A-kk-nf P-kk-nf og einhver H-kk-nf hafi ráðist á hann. Þá kvaðst S-kk-nf hafa farið á tannlæknastofu en hann væri með, auk áverka í andliti, eina brotna tönn upp við tannhold og aðra klofna upp í tannbein.

Skýrslur fyrir dómi.

Ákærði kom fyrir dóminn og kvaðst varðandi ákærulið II játa það að hafa slegið S-kk-þf eitt högg á gagnaugað. Í upphafi hefðu S-kk-nf og A-kk-nf verið að ræða saman. H-kk-nf hefði þá komið að og spurt hvort allt væri ekki í lagi. S-kk-nf hefði þá slegið H-x-x og H-kk-nf slegið S-kk-þf á móti. Í framhaldi hefði ákærði komið að og slegið S-kk-þf. Aðspurður kvað hann þetta bara hafa verið venjuleg slagsmál, þeir hefðu slegið og sparkað í hvorn annan. H-kk-nf væri vinur ákærða og hann því slegið S-kk-þf á gagnaugað. Ákærði kvaðst hins vegar ekki muna atvik vel. Ákærði kvaðst ekki hafa séð hvar högg H-kvk-nf hefðu lent á S-kk-þgf og hann myndi ekki til að S-kk-nf hafi verið með áverka. Ákærði kvaðst hafa verið ölvaður en hann myndi vel atvik. Ákærði kvað S-kk-þf hafa dottið í framhaldi af högginu sem ákærði veitti honum. Ákærði hefði síðan farið beint í burtu og ekki hugað frekar að S-kk-þgf. Kvað hann það ekki fræðilegan möguleika að hafa valdið S-kk-þgf þeim áverkum sem lýst er í ákærunni. Ákærði kvað S-kk-þf hafa fallið í götuna en hún hefði verið malbikuð.

Vitnið S-kk-nf Æ-kk-nf S-kk-nf kom fyrir dóminn og kvaðst hafa verið mjög ölvaður í umrætt sinn. Kvaðst vitnið ekkert muna eftir atvikum. Vitnið kvaðst hafa vaknað daginn eftir með tvær brotnar tennur og mjög bólginn í andliti. Vitnið hefði þurft nýjar framtennur sem búið væri að setja í það. S-kk-nf kvað það rétt að hann hefði farið heim til föður síns eftir að lögreglan hafði aðstoðað hann og í framhaldi hefði lögreglan þurft að hafa afskipti af honum aftur vegna ósættis við föður hans.

Vitnið H-kk-nf Þ. H-kk-nf kom fyrir dóminn og lýsti atvikum svo að S-kk-nf hefði verið að ræða við félaga sinn, A-kk-þf og þeir verið að rífast. Vitnið hefði beðið S-kk-þf að víkja frá en hann neitað. S-kk-nf hefði í framhaldi slegið til vitnisins sem hefði slegið S-kk-þf á móti. Í framhaldi hefði ákærði komið og slegið S-kk-þf þannig að hann hefði dottið niður. Vitnið kvaðst þá hafa gengið í burtu og ekki hugað frekar að S-kk-þgf. Aðspurt kvað vitnið S-kk-þf hafa fallið beint niður á andlitið. Aðspurt um áverka á S-kk-þgf taldi vitnið að S-kk-nf hefði verið með einhvern roða á vinstri kjálka en mundi ekki eftir öðrum áverkum áður en hann féll.

Vitnið R-kvk-nf S-kvk-nf M-kvk-nf kom fyrir dóminn og kvaðst hafa verið á vettvangi umrætt sinn. Minnti vitnið að S-kk-nf hafi verið að rífast við A-kk-þf. H-kk-nf hefði skipt sér af og S-kk-nf slegið eða ýtt við H-kk-þgf sem hefði slegið S-kk-þf til baka. Ákærði hefði í framhaldi komið og slegið S-kk-þf þannig að hann féll í jörðina. Vitnið kvað þetta hafa gerst á malbiki.

Vitnið K-kk-nf Þ-kk-nf G-kk-nf læknir kom fyrir dóminn og kvaðst hafa tekið á móti brotaþola daginn eftir atburðinn. Kvaðst vitnið litlu við vottorð sitt að bæta. Um nóttina hefði lögreglan ekki treyst brotaþola til að fara á heilsugæsluna vegna þess hve brotaþoli var æstur en læknir hefði komið út í sjúkrabifreiðina og litið á brotaþola í þeim tilgangi að ganga úr skugga um að ekki væri um alvarlega áverka að ræða. Honum hafi síðan verið sagt að koma daginn eftir sem hann gerði. Aðspurt um það hvort áverkar sem lýst er í ákæru gætu stafað af falli í jörðina kvaðst vitnið ekki geta fullyrt um það en vildi ekki vera með getgátur. Vitnið taldi þó ætla að um fleiri en eitt högg hlyti að vera um að ræða, eins og brotaþoli kom honum fyrir sjónir, þar sem eymsli hefðu verið á handleggjum og brotaþoli stífur í hálsi. Brotaþoli gæti þó hafa dottið beint á andlitið og tennur brotnað en erfitt væri fyrir vitnið að meta það. Aðspurt um marbletti kvað vitnið brotaþola hafa verið með nýlega marbletti á handleggjum og hann hafa verið aumur.

Vitnið H-kk-nf H-kk-nf tannlæknir gaf símaskýrslu fyrir dóminum og kvað brotaþola hafa komið til sín í skoðun. Þar hefði komið fram sprungur í báðum framtönnum í efri góm og við röntgenmyndun hefði komið í ljós að þverbrot hefði verið í annarri framtönninni og ræturnar sprungnar. Ekki hefði verið hægt að laga tennurnar og því þurft að taka þær. Brotaþoli hefði litið mjög illa út en miklir mjúkskaðar hefðu verið og hann mikið bólginn í munni. Aðspurður um það hvort tannbrotin gætu stafað af því að brotaþoli féll í jörðina á andlitið, kvað vitnið ekki vera hægt að útiloka það en líklegra væri að hann hafi dottið á eitthvað því til að fá svona brot þurfi að koma högg beint framan á tennurnar. Ólíklegt væri að tennur brotni eins og þessar gerðu við það að falla fram á andlitið því nefið myndi taka fallið af nema annað hafi verið fyrir á jörðinni, steinn eða kantur. Taldi vitnið að högg þyrfti að koma beint framan á tennurnar sjálfar til að brotna svona.

Vitnið B-kk-nf S-kk-nf lögreglumaður kom fyrir dóminn og kvaðst hafa komið á vettvang í umrætt sinn eftir tilkynningu þar um. Þegar lögreglan kom að hefði brotaþoli legið á götunni á bakinu og margt fólk í kringum hann. Brotaþoli hefði haldið um andlitið en það hefði blætt úr vitum hans. Fljótlega hefði brotaþoli risið upp en verið mjög æstur. Eftir þó nokkra stund hefði tekist að láta sjúkraflutningamenn skoða hann en þeir ekki treyst sér að flytja brotaþola vegna ástands hans. Því hefði verið nauðsynlegt að handjárna brotaþola og hann verið fluttur á Heilbrigðisstofnun Suðurlands. Þar hefði læknir komið út og frumskoðað brotaþola en honum sagt að koma daginn eftir. Vitninu fannst brotaþoli vera bólginn í andliti og hann hefði kvartað um tennurnar í sér en það hefði blætt úr vitum hans. Faðir brotaþola hefði síðan sótt hann á lögreglustöðina og farið með hann heim. Fljótlega hefði verið hringt í lögregluna og hún beðin að koma á heimili föður brotaþola og sækja hann vegna ástanda brotaþola. Þegar þeir komu á staðinn hefði brotaþoli verið mjög æstur svo þurft hefði að taka hann tökum og handjárna. Í framhaldi hefði brotaþoli verið fluttur á lögreglustöðina og vistaður um nóttina. Lýsti vitnið fyrir dóminum hvernig tökum brotaþoli var tekinn. Aðspurt kvað vitnið ekki líklegt að ákomur væru á mönnum eftir handtökur en það gæti ekki útilokað það. Aðspurt um aðstæður þar sem brotaþoli hefði legið þegar vitnið kom að kvaðst vitnið minna að hann hafi legið á miðri götunni. Blóð hefði lekið úr nefi og munni. Minnti vitnið að fram hefði komið um nóttina að einhverjar stimpingar hefðu orðið á heimili föður brotaþola og jafnvel eitthvað skemmt þar.

Vitnið A-kk-nf K-kk-nf kom fyrir dóminn og kvaðst hafa verið að ræða við S-kk-þf í umrætt sinn. Kvaðst vitnið hafa verið að rífast við S-kk-þf í umrætt sinn en kvaðst aldrei hafa séð þegar ákærði sló S-kk-þf. Kvað vitnið aðspurt S-kk-þf ekki hafa verið með neina áverka í andliti þegar þeir voru að ræða saman. Vitnið kvaðst hafa séð S-kk-þf liggja á jörðinni og það hefði fossblætt úr munninum á honum. S-kk-nf hefði þá legið í roti. Hann hefði legið á miðri götunni en gatan sé malbikuð.

Vitnið H-kk-nf G-kk-nf kom fyrir dóminn og kvað S-kk-þf hafa verið að ræða við A-kk-þf. H-kk-nf hefði komið að og fokið hefði í S-kk-þf. S-kk-nf hefði kýlt H-kk-þf sem hefði gengið í burtu. Ákærði hefði þá komið og slegið S-kk-þf svo að S-kk-nf féll í götuna og hefði lent á andlitinu. Honum hefði verið snúið við og þá hefði allt verið í blóði en S-kk-nf hefði greinilega verið meðvitundarlaus. Aðspurt kvað vitnið ekki hafa séð að neinn hafi sparkað í S-kk-þf eða slegið þegar hann lá í götunni. Aðspurt um höggin sem S-kk-nf fékk frá H-kk-þgf, kvað vitnið það hafa verið frekar aulaleg högg frá H-kk-þgf en þau hefðu ekki lent í andliti S-kk-ef.

Niðurstöður.

Ákærði er í fyrsta lagi sakaður um að hafa brotist inn í verslun Olís í Þorlákshöfn þann 13. maí 2009 og stolið þaðan vörum að fjárhæð 34.862 krónum. Er brot ákærða heimfært undir 1. mgr. 244. gr almennra hegningarlaga. Ákærði játaði brot sitt fyrir dóminum og verður ákærði sakfelldur fyrir það en það samrýmist framlögðum rannsóknargögnum. Verður ákærði sakfelldur fyrir þá háttsemi en hún er réttilega færð til refsiákvæða.

Þá er ákærði sakaður um að hafa slegið S-kk-þf Æ-kk-þf S-kk-þf einu hnefahöggi í höfuðið með tilgreindum afleiðingum. Ákærði játaði fyrir dóminum að hafa slegið brotaþola en neitaði því að afleiðingar þess væru eins og lýst er í ákæru.

Í gögnum málsins liggur fyrir áverkavottorð K-kk-ef E-kk-ef O-kk-ef kandidats hjá HSU Selfossi dagsett 29. júlí 2009. Segir þar að brotaþoli hafi hitt K-kk-þf Þ-kk-þf G-kk-þf lækni þann 28. júní 2009. Er haft eftir S-kk-þgf að hann hafi verið sleginn en muni ekki eftir atburðarrásinni. S-kk-nf hafi síðan komið aftur daginn eftir til að fá áverkavottorð. Er þar tilgreint að hann finni fyrir stífleika í hálsi og sé með verki í andliti og munni. Hann sé mikið krambúleraður í framan. Önnur framtönnin sé brotin og hin laus. Nefið sé töluvert bólgið og mjög aumt við þreifingu. Miðnes þó í miðlínu og virðist ekki brotið. Efri vörin sé sprungin og nokkuð bólgin. Hann sé aðeins hruflaður á hægra gagnauga. Einnig séu marblettir hér og þar, m.a. tveir stórir á hægri framhandlegg. Hann sé stífur í hálsi og helaumur yfir hálsi hægra megin. Ekki sé þó grunur um brot. K-kk-nf Þ-kk-nf G-kk-nf læknir kvað fyrir dóminum ekki geta fullyrt um það hvort slíkir áverkar gætu orsakast af falli á andlitið í jörðina en taldi þó að um fleiri en eitt högg hlyti að vera um að ræða, eins og brotaþoli kom honum fyrir sjónir. Brotaþoli gæti þó hafa dottið beint á andlitið og tennur brotnað en erfitt væri fyrir vitnið að meta það.

Vitnið H-kk-nf kvaðst hafa skoðað og meðhöndlað tannbrot S-kk-ef. Taldi vitnið ekki hægt að útiloka að áverkarnir gætu stafað af falli í jörðina en líklegra væri að hann hafi dottið á eitthvað því til að fá svona brot þurfi að koma högg beint framan á tennurnar. Ólíklegt væri að tennur brotni eins og þessar gerðu við það að falla fram á andlitið því nefið myndi taka fallið af nema annað hafi verið fyrir. Taldi vitnið að högg þyrfti að koma beint framan á tennurnar sjálfar til að brotna svona.

Vitnin H-kk-nf, R-kvk-nf, H-kk-nf og A-kk-nf voru öll á vettvangi og er vitnisburður þeirra í öllum atriðum á sama veg. Öll lýstu þau rifrildi S-kk-ef og A-kk-ef og að H-kk-nf hefði slegið S-kk-þf en við högg ákærða hefði S-kk-nf fallið í jörðina. Ekkert vitnanna minntist þess að S-kk-nf hafi verið með áverka í andliti áður en hann féll í jörðina utan vitnisins H-kk-ef sem minnti að S-kk-nf hafi verið með einhvern roða á vinstri kjálkabeini.

Ekki er ágreiningur um þá áverka sem S-kk-nf var með er hann kom til læknis daginn eftir og lýst er í læknisvottorði. Þá er ekki ágreiningur um að eftir fallið hafi blætt úr munni og vitum brotaþola þar sem hann lá á jörðinni eftir fallið. Verjandi ákærða taldi að ósannað væri að tannbrotin væru afleiðing fallsins í jörðina þar sem vitni hefðu borið að brotaþoli hafi verið í einhverjum stimpingum fyrr um kvöldið. Þá hefði vitnið H-kk-nf slegið til S-kk-ef og hefði ekki verið sýnt fram á það að einhverjir af þeim áverkum sem lýst er í ákæru, væru ekki af hans völdum.

Ekkert í málinu bendir til að brotaþoli hafi verið með sýnilega áverka í andliti fyrir höggið sem ákærði veitti honum, utan roða á vinsti kjálka. Ágreiningslaust er að brotaþoli féll í jörðina við höggið frá ákærða og staðfestu vitni að brotaþoli hefði rotast við höggið. Þá ber vitnum saman um að brotaþoli féll beint fram fyrir sig á andlitið. Samrýmist það áverkum við skoðun K-kk-ef G-kk-ef læknis þann 28. júní 2009 í í læknisvottorði kemur fram að nefið væri töluvert bólgið og mjög aumt við þreifingu en virðist ekki brotið. Efri vörin væri sprungin og nokkuð bólgin. Þá er til þess að líta hvort tannbrotin hafi getað orsakast af fallinu.

Vitnið B-kk-nf kvað brotaþola hafa nefnt það strax við fyrstu afskipti að eitthvað væri að tönnunum í honum. Við læknisskoðun kemur strax fram að önnur framtönnin var brotin og hin laus. Þá lýsa vitni því að brotaþoli hafi verið blóðugur í andliti, við munn og nef þar sem hann lá í götunni. Af framburði allra vitna, er ljóst, að brotaþoli var ekki blóðugur í framan né með brotnar tennur áður en hann var sleginn af ákærða en þar sem hann lá á götunni eftir fallið ber vitnum saman um að hann hafi verið rotaður og blóðugur í framan. Verður því að telja það sannað, og hafið yfir skynsamlegan vafa, að áverkar brotaþola séu afleiðing af höggi því sem ákærði veitti honum. Þrátt fyrir þá skoðun vitnisins H-kk-ef tannlæknis og K-kk-ef læknis um að fleiri en eitt högg hafi þurft til, svo og að ólíklegt sé að tennur geti brotnað eins og þær gerður hjá brotaþola við fall í jörðina, verður ekki annað ráðið en svo hafi verið. Verður ákærði því sakfelldur fyrir þá háttsemi að hafa slegið brotaþola í andlitið eins og greinir í ákæru með þeim afleiðingum að brotaþoli rotaðist og féll í götuna með þeim afleiðingum að hann hlaut bólgur og eymsli á nefi, sprungna og bólgna efri vör, hrufl á hægra gagnauga, mar á mjúkvefjum efri góms og að tennur nr. 11,12,13,21 og 22 hafi brotnað eins og lýst er í læknisvottorði og að draga hafi þurft úr gómi hans tennur 11 og 21. Hins vegar er ósannað að aðrar afleiðingar sem lýst er í ákæru hafi stafað af árás ákærða en upplýst er að brotaþoli átti í einhverjum riskingum fyrir fallið auk þess að hann átti í útistöðum á heimili föður síns þannig að lögreglan þurfti að handtaka hann og handjárna. Er ekki útilokað að aðrir áverkar sem lýst er í ákæru séu af þeim völdum. Verður ákærði ekki sakfelldur fyrir þá áverka. Er háttsemi ákærða því réttilega heimfærð til refsiákvæða í ákæru.

Samkvæmt sakavottorði ákærða var hann dæmdur þann 23. september 2008 fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga en ákvörðun refsingar var frestað skilorðsbundið í tvö ár. Þá gekkst ákærði við viðurlagaákvörðun þann 6. nóvember 2008 fyrir tilraun til þjófnaðar og var gert að greiða 30.000 krónur í sekt til ríkissjóðs. Þann 19. janúar 2010 var ákærði dæmdur í fangelsi í þrjú ár, skilorðsbundið til þriggja ára fyrir brot gegn þjófnað og brot á vopnalögum og þann 28. janúar 2010 var ákærði dæmdur í fangelsi í þrjá mánuði, skilorðsbundið til þriggja ára fyrir þjófnað. Var þá skilorðsdómurinn frá 19. janúar 2010 dæmdur upp.

Brot það sem ákærði hefur verið sakfelldur fyrir nú framdi hann 13. maí 2009 og 28. júní 2009 eða áður en dómar gengu þann 19. og 28. janúar 2010. Verður ákærða því gerður hegningarauki nú samkvæmt reglum 78. gr. almennra hegningarlaga.

Við ákvörðun refsingar verður að líta til 1.,2. og 3. tl. 70. gr. laga nr. 19/1940, og þess að árásin var algjörlega af tilefnislausu. Brot þau sem ákærði var sakfelldur fyrir þann 23. september og 6. nóvember 2008 framdi hann áður en hann varð átján ára. Er refsing ákærða nú ákveðin fangelsi í þrjá mánuði. Með vísan til þess að ákærði játaði brot sín skilmerkilega fyrir dóminum og ungs aldurs hans, þykir rétt að skilorðsbinda refsinguna og skal hún niður falla að liðnum þremur árum frá birtingu dóms þessa, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

Einkaréttarkröfur.

Í málinu gerir E-kk-nf S-kk-nf hdl., kröfu fyrir hönd Olíuverslunar Íslands hf., um að ákærða verði með dómi gert að greiða skaðabætur að fjárhæð 440.000 krónur. Ákærði mótmælti bótakröfunni og ekki var mætt af hálfu bótakrefjanda við fyrirtöku í málinu eða aðalmeðferð. Þá er bótakrafan ekki studd neinum gögnum svo hún sé dómtæk. Verður því að vísa henni frá dómi.

Þá gerir Ó-kk-nf S-kk-nf hrl., fyrir hönd S-kk-ef Æ-kk-ef S-kk-ef kröfu um að ákærði verði dæmdur til að greiða honum skaðabætur að fjárhæð 955.550 krónur og vexti af 800.000 krónum frá 10. ágúst 2008. Í gögnum málsins er að finna bótakröfu dagsetta 10. ágúst 2009. Er hún sundurliðuð þannig að krafist er miska skv. 26. gr. skaðabótalaga að fjárhæð 800.000 krónur, þjáningarbóta skv. 3. gr. laganna að fjárhæð 43.500 krónur og lögmannskostnað að fjárhæð 112.050 krónur. Í bótakröfunni er áskilinn réttur til að koma að síðar kröfum vegna varanlegs miska, varanlegs fjártjóns reynist afleiðingar árásarinnar vera varanlegar auk sjúkrakostnaðar sem brotaþoli þurfi að leggja út vegna árásarinnar. Ekki er að sjá af fyrirkalli að ákærða hafi verið birt greinargerð vegna bótakröfu þegar honum var birt fyrirkall og ákæran þann 18. nóvember 2009. Verður því að telja að ákærða hafi fyrst verið birt bótakrafan við þingfestingu málsins. Þann dag lagði bótakrefjandi fram breytingu á bótakröfunni þannig að krafist var 800.000 króna í miskabætur, 325.670 krónur vegna sjúkrakostnaðar skv. 1. gr. skaðabótalaga, 43.500 króna í þjáningabætur skv. 3. gr. laganna og 112.050 krónur í lögmannskostnað eða samtals 1.282.220 krónur. Við upphaf aðalmeðferðar þann 27. apríl sl. lagði bótakrefjandi enn fram breytingu á kröfu sinni þannig að miska var krafist að fjárhæð 282.370 krónur, sjúkrakostnaðar skv. 1. gr. skaðabótalaganna 517.630 krónur, þjáningabætur skv. 3. gr. laganna 43.500 krónur og lögmannskostnaðar 112.505 krónur eða samtals 955.550 krónur. Kvað brotaþoli bótakröfuna rúmast innan upphaflegrar kröfugerðar í ákæru og ekki hafa áhrif á varnir ákærða. Við fyrirtöku þann 7. janúar sl., mótmælti ákærði framkominni bótakröfu og hefur því haft svigrúm til að kynna sér hana.

Í læknisvottorði H-kk-ef H-kk-ef tannlæknis kemur fram að báðar framtennur hafi verið brotnar og glerungsbrot í þremur öðrum tönnum. Mar hafi verið á mjúkvefjum efri góms og önnur framtönnin kýld inn í munn og geti hann því ekki bitið saman, lengdarsprunga og laus brot sé í annari framtönn og mar á mjúkvefjum andlits. Meðferðaráætlun er sögð að draga þurfi tennur út, smíða þurfi bráðabirgðapart og eftir tvo til þrjá mánuði að setja tannplanta með postulínskrónum á.

Ákærði hefur verið sakfelldur fyrir líkamsárás og á brotaþoli rétt á að fá sér dæmdar miskabætur samkvæmt 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Þá liggja fyrir gögn sem styðja útlagðan kostnað brotaþola en það er móttaka fyrir komu á Heilbrigðisstofnun Suðurlands þann 28. júní 2009 að fjárhæð 4.600 krónur. Kostnaður við komu til tannlæknis þann 29. júní 2009 að fjárhæð 7.360 krónur, greiddur kostnaður við ísetningu tveggja tannplanta og fleira tilheyrandi ísetningu stíftanna að fjárhæð 325.670 krónur, innborgun á reikning tannlæknis þann 14. desember 2009 að fjárhæð 160.000 krónur og innborgun á reikning tannlæknis þann 4. janúar 2010 að fjárhæð 20.000 krónur, samtals 517.630 krónur. Þá gerir brotaþoli kröfu um þjáningabætur skv. 3. gr. skaðabótalaga. Ekkert liggur fyrir hvort brotaþoli var rúmfastur, frá vinnu eða hversu mikið hann þurfti að dvelja hjá lækni eftir árásina og verður þeirri kröfu því hafnað. Þá er gerð krafa um lögmannskostnað við að halda kröfunni upp að fjárhæð 112.050 krónur. Með vísan til 3. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008 verður ákærði dæmdur til að greiða þann kostnað. Með vísan til áverka á brotaþola og þeirra afleiðinga sem hann hefur lýst, þykja umkrafðar miskabætur hóflega fram settar eða 282.370 krónur og verður ákærði dæmdur til að greiða brotaþola þá kröfu. Í ákæru er gerð krafa um vexti en ekki vísað til neinna lagaákvæða né tímabils. Er vaxtakrafan svo vanreifuð að vísa ber henni frá dómi.

Að þessum niðurstöðum fengnum ber að dæma ákærða til að greiða allan sakarkostnað sem er samkvæmt yfirliti 8.412 krónur vegna læknisvottorðs og málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, T-kk-ef R-kk-ef S-kk-ef hdl., sem eru hæfilega ákveðin 251.000 krónur, allt að meðtöldum virðisaukaskatti.

Mál þetta sótti J-kvk-nf G-kvk-nf fulltrúi sýslumannsins á Selfossi. Á-kvk-nf G-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð :

Ákærði, A-kk-nf P-kk-nf M-kk-nf, sæti fangelsi í þrjá mánuði en fresta skal fullnustu refsingarinnar og skal hún niður falla að liðnum þremur árum frá birtingu dóms þessa, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði sakarkostnað, samtals 259.412.000 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans, T-kk-ef R-kk-ef S-kk-ef hdl., 251.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Ákærði greiði Ó-kk-þgf S-kk-þgf hrl., fyrir hönd S-kk-ef Æ-kk-ef S-kk-ef, kt. 000000-0000, 912.050 krónur. Kröfunni um vexti er vísað frá dómi.

Bótakröfu E-kk-ef S-kk-ef hdl., fyrir hönd Olíuverslunar Íslands hf., er vísað frá dómi.

Á-kvk-nf G-kvk-nf.