X-22/2013

Mál þetta var þingfest 7. febrúar 2013 og tekið til úrskurðar 15. nóvember sl. Sóknaraðili er I-kk-nf H-kk-nf J-kk-nf, Barmahlíð 56, Reykjavík, en varnaraðili er Glitnir hf., Sóltúni 26, Reykjavík.

Dómkröfur sóknaraðila eru þær að krafa hans að fjárhæð 28.488.155 krónur, verði viðurkennd sem almenn krafa samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. við slitameðferð varnaraðila. Þá krefst hann málskostnaðar, að viðbættum virðisaukaskatti.

Varnaraðili krefst þess aðallega að kröfu sóknaraðila verði hafnað og að staðfest verði sú afstaða slitastjórnar hans að hafna kröfu sóknaraðila, nr. CL20091126-4932 í kröfuskrá varnaraðila. Til vara krefst varnaraðili þess að krafa sóknaraðila verði lækkuð. Þá krefst varnaraðili málskostnaðar, að viðbættum virðisaukaskatti.

I

Málavextir eru þeir að sóknaraðili var leigutaki laxveiðiárinnar Langár á Mýrum í Borgarfirði um langt árabil. Leigði sóknaraðili ána af hlunnindabændum árinnar og sá hann síðan um að selja veiðimönnum veiðileyfi í ána. Í greinargerð sóknaraðila kemur fram að varnaraðili hafi sóst eftir viðskiptum við sóknaraðila árið 2006 með því að kaupa af honum veiðileyfi í Langá. Ári síðar hafi varnaraðili aftur keypt veiðileyfi af sóknaraðila. Þessu er ekki mótmælt af hálfu varnaraðila. Aðila greinir hins vegar á um hvernig samskiptum þeirra var háttað haustið 2007.

Sóknaraðili heldur því fram að varnaraðili hafi, haustið 2007, sóst eftir að kaupa frekari veiðileyfi af sóknaraðila fyrir sumarið 2008 og hafi sóknaraðili fallist á að veita varnaraðila forgang að bestu veiðidögum sumarsins 2008. Þetta hafi annars vegar verið dagarnir 20 – 25. júní 2008 og 28. júní – 1. júlí 2008 en verð fyrir þessa daga hafi verið 7.040.000 krónur. Hins vegar hafi það verið dagarnir 12 – 20. ágúst 2008, en verð fyrir þá daga hafi verið 13.140.000 krónur. Í júní og júlí hafi verið um að ræða 10 stangir en 12 stangir í ágúst. Samtals hafi því skuld varnaraðila við sóknaraðila vegna viðskiptanna verið 20.180.000 krónur. Sóknaraðili kveður viðskipti aðila hafa farið þannig fram að hann hafi sent varnaraðila reikning vegna þeirra að hausti en með gjalddaga í byrjun næsta árs á eftir. Hafi þessi háttur verið hafður á til hagræðis fyrir varnaraðila. Sóknaraðili hafi hins vegar orðið að standa sjálfur við fjárskuldbindingar vegna leigutöku árinnar á fyrra tímamarki en þetta. Hinn 14. október 2007 hafi verið gefinn út reikningur með gjalddaga 5. janúar 2008. Sóknaraðili heldur því fram að við móttöku reikningsins hafi engar athugasemdir verið gerðar af hálfu varnaraðila. Varnaraðili hafi veitt sóknaraðila tímabundna yfirdráttarheimild á tékkareikning hans númer 440010, að fjárhæð 5.000.000 krónur. Hafi sú yfirdráttarheimild verið veitt án sérstakra tryggingaráðstafana af hálfu varnaraðila og sem innborgun á viðskiptin enda hafi staðið til að yfirdráttarheimildin yrði uppgerð með greiðslu varnaraðila á reikningnum vegna veiðileyfanna. Sóknaraðili kveðst hafa orðið þess áskynja er líða tók á árið 2008 að varnaraðili hygðist ekki efna skuldbindingar sínar vegna veiðisumarsins 2008. Hafi sóknaraðili þá hafnað fjölmörgum áhugasömum kaupendum um þessa daga í ánni. Sóknaraðila hafi ekki tekist, þrátt fyrir ítrekaðar tilraunir, að selja öðrum umrædda daga í ánni og hafi því orðið fyrir stórkostlegum rekstrarskaða vegna þessa.

Af hálfu varnaraðila er atvikum lýst svo í greinargerð að sóknaraðili hafi haft samband við þáverandi starfsmann varnaraðila, S-kvk-þf K-kvk-þf, haustið 2007 og óskað eftir því að varnaraðili festi kaup á eða pantaði veiðidaga sumarið 2008. S-kvk-nf hafi látið sóknaraðila vita, með símtali í september 2007, að það væri ekki búið að taka neinar ákvarðanir um veiði fyrir sumarið 2008 og að það yrði ekki gert fyrr en síðar. Hafi hún þó látið sóknaraðila vita að honum væri frjálst að senda upplýsingar til annars starfsmanns varnaraðila um lausa daga og verð en hafi skýrlega tekið fram að engin pöntun væri gerð að svo stöddu. Hinn 7. janúar 2008 hafi sóknaraðili sent S-kvk-þgf reikning vegna veiði fyrir sumarið 2008. Sóknaraðili og S-kvk-nf hafi átt símtal í kjölfarið þar sem S-kvk-nf hafi staðfest að engin pöntun hafi verið gerð fyrir sumarið 2008 og því ætti reikningurinn ekki rétt á sér. Sóknaraðili hafi síðan sent S-kvk-þgf tölvupóst, 14. janúar 2008, sem hún svaraði sama dag en þar komi fram að hún hafi aldrei gefið nein fyrirmæli um pöntun eða staðfestingu á slíku.

Fyrir liggur að samkvæmt heimild í 100. gr. a laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki, sbr. 5. gr. laga nr. 125/2008 um heimild til fjárveitingar úr ríkissjóði vegna sérstakra aðstæðna á fjármálamarkaði o.fl., tók Fjármálaeftirlitið 7. október 2008 yfir vald hluthafafundar í varnaraðila, vék stjórn hans frá og setti yfir hann skilanefnd. Hinn 15. október 2008 var Nýi Glitnir banki hf. (nú Íslandsbanki hf.) stofnaður um innlenda bankastarfsemi varnaraðila í samræmi við ákvörðun Fjármálaeftirlitsins um að færa hluta af starfsemi varnaraðila til nýs banka sem stofnaður hafði verið og var að fullu í eigu íslenska ríkisins. Varnaraðila var veitt heimild til greiðslustöðvunar 24. nóvember 2008 sem standa átti til 13. febrúar 2009. Var greiðslustöðvunin framlengd hinn 19. febrúar 2009 til 13. nóvember 2009. Áður en sá tími var á enda, 12. maí 2009, var varnaraðila skipuð slitastjórn samkvæmt ákvæðum 4. tl. ákvæðis II til bráðabirgða í lögum nr. 44/2009, um breytingu á lögum nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki. Samkvæmt lögum nr. 44/2009, en viðkomandi lagareglur er nú að finna í XII. kafla laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki, gilda í meginatriðum reglur laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. um slitameðferð fjármálafyrirtækja, þ.á m. um meðferð krafna á hendur slíku fyrirtæki. Slitastjórn varnaraðila gaf út innköllun til skuldheimtumanna varnaraðila, 25. maí 2009, og birtist hún fyrst í Lögbirtingarblaðinu, 26. maí 2009. Kröfulýsingarfrestur var ákveðinn sex mánuðir og lauk honum því 26. nóvember 2009.

Í greinargerð varnaraðila kemur fram að sóknaraðili hafi lýst kröfu við slitameðferð Glitnis banka hf., með kröfulýsingu, dagsettri 25. nóvember 2009, sem móttekin var af slitastjórn bankans, 26. nóvember 2009, samtals að fjárhæð 28.448.155 krónum. Varnaraðili hafnaði kröfu sóknaraðila með bréfi, dagsettu 3. nóvember 2010, en í bréfinu kemur fram að kröfunni sé hafnað vegna þess að samkvæmt samningsviðauka geti sá afsláttur, sem krafist sé endurgreiðslu á, aðeins komið fram sem viðbótarkaup í sjóðum Glitnis Banka. Sóknaraðili mótmælti framangreindri afstöðu slitastjórnar Glitnis banka hf. með bréfi, dagsettu 23. nóvember 2010. Á kröfuhafafundi, 2. desember 2010, hafi verið fjallað sérstaklega um kröfu sóknaraðila. Með bréfi, dagsettu 28. september 2012, var sóknaraðila tilkynnt að í afstöðubréfi varnaraðila, frá 3. nóvember 2010, hafi ekki verið réttilega greint frá grundvelli höfnunar kröfunnar þar sem engan samningsviðauka væri um að ræða hvað kröfu sóknaraðila varðaði. Hafi því verið áréttað að kröfunni hafi í raun verið hafnað vegna vanreifunar og vegna þess að ónóg sönnunargögn hafi verið fyrir henni. Hafi sóknaraðili verið boðaður í kjölfarið til fundar, 16. janúar 2013, og jafnframt upplýst að ef ekki yrði mætt til fundarins yrði óskað úrlausnar héraðsdóms um það hvernig viðurkenna ætti kröfuna við skiptin. Enginn hafi mætt á sáttafundinn fyrir hönd sóknaraðila. Þar sem ekki hafi verið unnt að leysa ágreining um kröfuna hafi slitastjórn Glitnis hf. ákveðið að beina ágreiningsefninu til Héraðsdóms Reykjavíkur eftir ákvæðum 171. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl.

II

Sóknaraðili telur að að kröfu hans, að því er varðar hinn ógreidda reikning, beri að viðurkenna sem almenna kröfu í slitameðferð varnaraðila, sbr. 113.gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili vísar til þess að þar til bærir aðilar hafi tekið um það ákvörðun af hálfu varnaraðila að eiga viðskipti við sóknaraðila. Hafi þeir með þessum hætti undirgengist greiðsluskyldu gagnvart sóknaraðila sem varnaraðila beri að standa skil á. Sú staðreynd að varnaraðili hafi á síðara tímamarki ákveðið að reyna að segja sig frá öllum veiðileyfum, firri varnaraðila fráleitt greiðsluskyldu. Til þess sé að líta að varnaraðili hafi áður átt í sams konar viðskiptum við sóknaraðila, sem varnaraðila sé í lófa lagi að ganga úr skugga um í bókhaldi sínu. Hafi sóknaraðili mátt treysta því að þeir aðilar sem áður hafi pantað veiðileyfi hjá sóknaraðila til veiða í Langá í Borgarfirði, væru áfram til þess bærir og að við skuldbindinguna yrði staðið. Hafi því aldrei verið haldið fram af hálfu varnaraðila að þar til bærir aðilar hefðu ekki pantað veiðileyfið. Til frekari staðfestingar á ótvíræðri greiðsluskyldu varnaraðila sé til þess að líta að reikningur sóknaraðila hafi aldrei verið endursendur og honum aldrei mótmælt. Ef varnaraðili hefði talið sig óbundinn þeim viðskiptum sem reikningurinn byggi á hefði honum borið að mótmæla reikningnum án tafar og endursenda hann með þeim athugasemdum sem honum hefði þótt við eiga. Það hafi hann ekki gert. Hefði varnaraðili ekki talið sig skuldbundinn og með þessu móti þar af leiðandi hafnað viðskiptasambandinu við sóknaraðila og tilkynnt um slíkt í tæka tíð, hefði sóknaraðila gefist færi á að takmarka tjón sitt með því að selja öðrum aðilum veiðileyfin. Þetta hafi varnaraðili ekki gert og því hafi tjón sóknaraðila orðið eins mikið og raun beri vitni. Tómlæti varnaraðila að þessu leyti verði að túlka sóknaraðila í vil. Til enn frekari staðfestingar á því að viðskipti aðila hafi verið komin á, þá hafi varnaraðili látið sóknaraðila í té yfirdráttarheimild á tékkareikningi sóknaraðila að fjárhæð 5.000.000 krónur, sem innborgun á reikningsskuldina og án annarra trygginga en í hinum ógreidda reikningi. Hafi það verið viðskiptaháttur sem áður hafi verið viðhafður í viðskiptum aðila.

Af gefnu tilefni bendi sóknaraðili á að ekki tjái fyrir varnaraðila að freista þess að skýla sér á bak við það að reikningur sóknaraðila hafi ekki verið bókhaldsfærður af hálfu varnaraðila. Sóknaraðili hafi ekkert að segja um það hvernig varnaraðili hagi ferli sínu innanhúss. Hafi færsla varnaraðila á reikningnum í bókhaldi hans einfaldlega ekkert með greiðsluskyldu á reikningnum að gera.

Nánar tiltekið sundurliðist hin lýsta krafa sóknaraðila sem hér segi: 20.180.000 krónur, með gjalddaga 5. janúar 2008. Við kröfuna bætist dráttarvextir og kostnaður eins og lýst sé í kröfulýsingu, samtals 8.268.155 krónur, auk eftirstæðra krafna og sé þess krafist að téð fjárhæð samkvæmt kröfulýsingu verði viðurkennd sem almenn krafa við slitameðferð varnaraðila.

Varðandi lagarök kveðst sóknaraðili vísa til ákvæða laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl., samanber sérstaklega 113.gr. laganna. Krafa um málskostnað styðjist við ákvæði laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. tilvísun laga nr. 21/1991 í þau lög.

III

Varnaraðili byggir á því aðallega að ekkert samkomulag hafi komist á milli aðila um pöntun á nánar tilgreindum veiðidögum um sumarið 2008. Varnaraðili hafi ekki pantað veiði hjá sóknaraðila og því hafi ekkert samkomulag orðið milli aðila um slíkt, hvorki munnlegt né skriflegt. Sóknaraðili hafi átt samtal við S-kvk-þf, þáverandi starfsmann varnaraðila, haustið 2007 og leitað eftir því að selja varnaraðila veiði fyrir sumarið 2008. Starfsmaður varnaraðila hafi skýrlega tekið fram við sóknaraðila að ekki yrði af pöntun á þessum tímapunkti en sóknaraðila væri frjálst að senda verð og þá tíma sem væru lausir. Haft yrði samband við hann ef af pöntun yrði. Í janúar 2008 hafi S-kvk-nf fengið upplýsingar um að sóknaraðili hefði sent reikning til varnaraðila fyrir sumarið 2008. S-kvk-nf hafi þá haft samband við sóknaraðila og upplýst hann um að engin pöntun hafi verið gerð og þar af leiðandi ætti ekki að senda varnaraðila reikning. Einnig hafi S-kvk-nf upplýst sóknaraðila um að ekki yrði af pöntun hjá sóknaraðila næstkomandi sumar. Hafi þessu verið fylgt eftir í tölvupóstsamskiptum, 14. janúar 2008, þar sem staðfest hafi verið að engin pöntun hafi verið gerð af hálfu varnaraðila hjá sóknaraðila.

Varnaraðili byggir þar að auki á því að þó svo að sóknaraðili hefði verið í þeirri villu að varnaraðili hefði pantað hjá honum tiltekna daga sumarið 2008 þá hafi hann frá og með janúar 2008, í síðasta lagi 14. janúar 2008, haft nægan tíma til að selja veiðidagana annað. Sér í lagi miðað við það sem fram komi í greinargerð sóknaraðila að mikil eftirspurn hafi verið eftir veiðileyfum á þessum dögum og hann hafi „synjað fjölmörgum áhugasömum aðilum um viðskiptin“. Kveður varnaraðili að raunin virðist hafa verið sú að sóknaraðila hafi tekist að selja veiðileyfi umrædda daga.

Varnaraðili kveðst hafna því alfarið að viðskiptavenja hafi verið komin á milli aðila um viðskipti og þó svo varnaraðili hafi pantað veiði hjá sóknaraðila á árinu 2007 þá hafi ekki falist í því loforð eða skuldbinding til að kaupa árið á eftir. Byggi varnaraðili á því að það sé sóknaraðila að sýna fram á tilvist slíkrar venju sbr. 2. mgr. 44. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 2. mgr. 178. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Þá sé rétt að fram komi að sóknaraðili hafi sjálfur sóst eftir yfirdrætti hjá varnaraðila og hafi þar átt samskipti við B-kk-þf S-kk-þf (hér eftir B-kk-nf), útibússtjóra í Kirkjusandi, en samskipti þeirra hafi verið á þann veg að sóknaraðili hafi staðhæft við B-kk-þf að hann hefði fengið staðfestingu um kaup varnaraðila á veiðleyfum í Langá fyrir sumarið 2008. B-kk-nf hafi ákveðið að treysta þeim orðum sóknaraðila og veita honum lán enda engin ástæða til annars en síðar hafi komið í ljós að engin innistæða hafi verið fyrir þessum orðum sóknaraðila. Þá sé rétt að fram komi að í engu hafi verið litið á lánafyrirgreiðslu til sóknaraðila sem greiðslu fyrir veiðileyfi og því ekki rétt sem segi í greinargerð hans að yfirdráttarheimildin hafi verið „innborgun á viðskiptin“. Aldrei hafi slíkt komið til tals og hafi engin gögn sem styðji þá fullyrðingu verið lögð fram af hálfu sóknaraðila.

Varnaraðili hafni fjárhæð kröfu sóknaraðila. Ef talið yrði að krafa sóknaraðila ætti að einhverju leyti rétt á sér þá krefjist varnaraðili þess að hún verði lækkuð. Svo virðist sem sóknaraðili hafi í raun leigt út þá daga sem hann nú krefji sóknaraðila greiðslu um og því virðist sem tjón sóknaraðila sé í raun ekkert þó sýnt yrði fram á að varnaraðili hafi lagt fram pöntun hjá sóknaraðila. Einnig hafni varnaraðili innheimtuþóknun að viðbættum virðisaukaskatti, sem sé innifalinn í höfuðstól kröfunnar, enda ekki lagaskilyrði fyrir kröfunni sem almennri kröfu. Þá geri varnaraðili athugasemd við að ekki sé nægilega gerð grein fyrir fjárhæð kröfunnar í greinargerð.

Varnaraðili byggi á því að sönnunarbyrðin um að krafa sóknaraðila sé fyrir hendi hvíli á sóknaraðila. Vísist um þetta meðal annars til þeirrar meginreglu, sem búi að baki ákvæði 117. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl., varðandi form og efni kröfulýsingar og sönnunargagna sem kröfur séu studdar við. Þau gögn sem sóknaraðili hafi lagt fram kröfu sinni til stuðnings sýni að mati varnaraðila ekki fram á að krafan eigi rétt á sér. Jafnframt vísist til þess að sönnunarbyrði um eðli kröfunnar og stöðu í skuldaröð hvíli óumdeilt á sóknaraðila.

Varnaraðili vísi til ákvæða laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl., laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki með síðari breytingum, laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, meginreglna samninga- og kröfuréttar, meðal annars um greiðsluskyldu fjárskuldbindinga, skuldbindingargildi samninga og samingsfrelsi, almennra reglna skaðabótaréttar um skilyrði skaðabótaábyrgðar, um sönnun og sönnunarbyrði, um orsakatengsl og sennilega afleiðingu og reglna um eigin sök og skyldu tjónþola til að takmarka tjón sitt. Kröfu um málskostnað byggi varnaraðili á 130. gr., sbr. 129. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Að auki sé vísað til laga nr. 50/1988 um virðisaukaskatt á málskostnað.

IV

Í máli þessu er óumdeilt að sóknaraðili átti í samskiptum við starfsmann varnaraðila haustið 2007 þar sem rætt var um áhuga varnaraðila á því að kaupa veiðidaga í Langá á Mýrum af sóknaraðila um sumarið 2008. Aðila greinir meðal annars á um það hvort varnaraðili hafi á þeim tíma pantað umrædda veiðidaga.

Sóknaraðili byggir á því að þáverandi starfsmaður varnaraðila hafi fest veiðidagana og með því skuldbundið varnaraðila til að greiða reikning, útgefinn 14. október 2007, með gjalddaga 5. janúar 2008 að fjárhæð 20.180.000 krónur. Varnaraðili hafnar því að samkomulag hafi komist á milli aðila. Byggir varnaraðili á því að starfsmaður hans hafi eingöngu samþykkt að fá sendar upplýsingar um verð og lausa veiðidaga um sumarið 2008 en ekkert hafi verið pantað haustið 2007.

Sóknaraðili gaf skýrslu fyrir dóminum. Aðspurður kvaðst hann haustið 2007 hafa sent veiðileyfin til þáverandi starfsmanns varnaraðila, S-kvk-ef K-kvk-ef, en hann myndi ekki annars hvernig kaupin voru ákveðin. S-kvk-nf K-kvk-nf bar fyrir dóminum að sóknaraðili hafi í lok september 2007 boðið bankanum veiðileyfi fyrir sumarið 2008. Hún hafi þá tjáð sóknaraðila að bankinn þyrfti að skoða hvort þau leyfi yrðu keypt og að ákvörðun um kaup yrði ekki tekin fyrr en í febrúar/mars árið eftir. S-kvk-nf kvaðst hafa tjáð sóknaraðila að hann gæti sent sér gögn um þetta sem hún myndi síðan koma áfram til þess starfsmanns sem sæi um þessi mál. Þá bar S-kvk-nf að þegar sóknaraðili hafi sent reikning fyrir veiðileyfunum í janúar 2008, hafi hún hringt í hann og útskýrt hvernig málum væri háttað. Þá hafi hún tekið fram að hún hafi aldrei lagt fram neina pöntun.

Sóknaraðili ber sönnunarbyrðina fyrir þeim staðhæfingum sínum að aðilar hafi gert með sér samkomulag um kaup varnaraðila á veiðileyfum í Langá fyrir sumarið 2008. Meðal gagna málsins eru tölvupóstar sem gengu milli sóknaraðila og S-kvk-ef K-kvk-ef í lok september og október 2008 en af þeim má ráða að S-kvk-nf hafi haft áhuga á veiðidögum fyrir sumarið 2008. Þá liggur fyrir tölvupóstur frá sóknaraðila, dagsettur 7. janúar 2008, sem inniheldur viðfestan reikning fyrir umræddum veiðidögum. Hins vegar kemur hvergi fram í framlögðum tölvupóstum eða öðrum gögnum málsins að S-kvk-nf hafi lagt fram pöntun á veiðidögunum, eins og sóknaraðili heldur fram. Þá verður að líta til framburðar S-kvk-ef fyrir dóminum en hún kvaðst hafa látið sóknaraðila vita, í samskiptum þeirra um haustið 2007, að ekki væri búið að taka neinar ákvarðanir fyrir sumarið 2008 varðandi kaup varnaraðila á veiðileyfum en sóknaraðila væri frjálst að senda henni gögn þar að lútandi. S-kvk-nf kvaðst hafa skýrlega tekið það fram við sóknaraðila, eftir að hún hafi fengið reikninginn sendan í janúar 2008, að hún hafi aldrei lagt fram pöntun og hafi hún hvatt sóknaraðila eindregið til að selja leyfin. Hefur framangreindu ekki verið hnekkt af hálfu sóknaraðila. Þá ber einnig að geta þess að sóknaraðili fékk með tölvupósti, dagsettum 14. janúar 2008, ótvíræða staðfestingu frá varnaraðila þess efnis að bankinn hygðist ekki kaupa veiðileyfin, sem sóknaraðili bauð honum haustið áður. Hafði sóknaraðili því töluverðan tíma til þess að selja umrædd leyfi öðrum. Þá verður ekki talið sannað að viðskiptavenja hafi myndast milli aðila um kaup varnaraðila á veiðileyfum, sem leitt hefði til þess að sóknaraðili mætti treysta því að varnaraðili stæði við kaupin, eins og sóknaraðili heldur fram, þrátt fyrir að ljóst sé að varnaraðili hafi áður keypt sams konar leyfi af sóknaraðila. Með hliðsjón af öllu framansögðu er því ekki unnt að fallast á með sóknaraðila, gegn neitun varnaraðila, að sóknaraðili hafi fært fram fullnægjandi sönnun fyrir því að samkomulag hafi myndast milli aðila um kaup varnaraðila á veiðileyfum í Langá á Mýrum um sumarið 2008.

Þegar af þeim ástæðum sem að framan hafa verið raktar er kröfu sóknaraðila hafnað.

Með hliðsjón af málsúrslitum verður sóknaraðili dæmdur til að greiða varnaraðila málskostnað sem þykir hæfilega ákveðinn 313.750 krónur með hliðsjón af umfangi málsins og að teknu tilliti til virðisaukaskatts og kostnaðar vegna greiðslu þingfestingargjalds.

Af hálfu sóknaraðila flutti málið E-kvk-nf J-kvk-nf hdl. fyrir hönd L-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hrl.

Af hálfu varnaraðila flutti málið V-kk-nf Þ. Á. V-kk-nf hdl.

H-kk-nf B-kk-nf héraðsdómari kveður upp úrskurð þennan.

Ú R S K U R Ð A R O R Ð

Kröfu sóknaraðila, I-kk-ef H-kk-ef J-kk-ef, um að viðurkennd verði krafa hans að fjárhæð 28.488.155 krónur sem almenn krafa samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl., við slitameðferð varnaraðila Glitnis hf., er hafnað.

Sóknaraðili greiði varnaraðila 313.750 krónur í málskostnað.

H-kk-nf B-kk-nf