S-49/2007

I.

Mál þetta, sem dómtekið var miðvikudaginn 19. september sl. að aflokinni aðalmeðferð, er höfðað með ákæru sýslumannsins á Eskifirði, útgefinni 6. mars 2007, á hendur X, kt. 000000-0000, [heimilisfang] “fyrir líkamsárás á Eskifirði með því að hafa, seinnipartinn í ágúst eða byrjun september 2006, um það leyti sem dansleik var að ljúka, við félagsheimilið Valhöll, Strandgötu 49, veitt Y kt. 000000-0000, högg í andlitið með höfðinu, með þeim afleiðingum að framtönn í efri góm (tönn 21) losnaði.

Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. breytingarlög.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar.

Af hálfu Y er krafist skaðabóta að fjárhæð kr. 246.578- auk vaxta skv. 8. gr. laga nr. 38/2001 frá 19. september 2006 til greiðsludags, en ef greitt verður síðar en 9. mars 2007, er krafist dráttarvaxta skv. 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. laga nr. 38/2001, frá þeim degi til greiðsludags.”

Af hálfu ákærða er aðallega krafist sýknu og að bótakröfu verði vísað frá dómi. Til vara er krafist vægustu refsingar sem lög leyfa. Þá er krafist þóknunar skipaðs verjanda.

II.

Málavextir

Hinn 13. desember 2006 mætti kærandi, Y, á lögreglustöðina á Eskifirði til að leggja fram kæru á hendur ákærða í máli þessu fyrir líkamsárás, sem hann hefði orðið fyrir í lok ágúst eða byrjun september 2006 fyrir utan félagsheimilið Valhöll á Eskifirði. Sagði kærandi að sig minnti að þetta hefði verið aðfaranótt sunnudags og að dansleikur hefði verið í félagsheimilinu. Hann sagðist hins vegar ekki muna hvaða dag þetta hefði átt sér stað. Hann hefði verið að skemmta sér á dansleiknum og orðið nokkuð drukkinn. Um kl. 2.00 til 2.30 hefði hann farið á barinn og keypt sér bjórglas. Þar í veitingasalnum hefði ákærði undið sér að honum og beðið hann um að gefa sér bjórglasið, sem hefði þá verið nýbúinn að kaupa. Með ákærði í för hefðu verið nokkrir félagar hans, sem kærandi sagðist ekki þekkja. Kærandi sagðist hafa beðið ákærða um að láta sig í friði en hann hefði haldið áfram að vera með einhverja stæla og hefði hann þá ýtt ákærða í burtu og haldið síðan sína leið.

Eftir dansleikinn hefði hann verið staddur skammt vestan við félagsheimilið þegar ákærði hefði komið að honum ásamt vinum sínum. Ákærði hefði spurt hann hvort hann ætti eitthvað sökótt við sig og hefði hann neitað því. Hefði ákærði þá skyndilega tekið í peysuna hans, kippt honum að sér og skallað hann á munninn. Þetta hefði komið honum alveg í opna skjöldu og þegar hann hefði átt sig hefði hann kýlt ákærða tvisvar til þrisvar í líkamann. Þeir hefðu síðan verið skildir í sundur og engin frekari átök átt sér stað á milli þeirra. Kærandi sagði að vinir sínir, H-kk-nf R-kk-nf H-kk-nf og R-kvk-nf N-kvk-nf, hefðu orðið vitni að þessu atviki og einnig nefndi hann A-kk-þf F-kk-þf og K-kk-þf B-kk-þf S-kk-þf sem líkleg vitni.

Kærandi sagðist hafa bólgnað upp í munninum en sennilega hefði ekkert blætt úr honum. Daginn eftir hefði hann tekið eftir að framtönn í efri góm var ekki föst og nokkrum dögum síðar hefði tönnin verið farin að dökkna. Hann sagðist hafa farið til tannlæknis 19. september 2006 og þá hefði komið í ljós að rótin hafði brotnað við höggið og tönnin drepist. Sagðist hann þegar hafa orðið fyrir nokkrum kostnaði vegna þessa og eiga enn eftir að fara tvisvar til þrisvar til tannlæknis til frekari meðferðar.

Í málinu liggur frammi áverkavottorð Ó-kk-ef L-kk-ef M-kk-ef tannlæknis dags. 14. desember 2006. Þar segir eftirfarandi:

Það vottast hér með að Y, kt: 000000-0000, kom til mín þann 19.09.'06 vegna áverka á tönn 21 og var hún dökknuð og töluvert laus. Tönnin svaraði ekki kuldatesti og því ákveðið að hreinsa út rótin og rótfylla tönnina í framhaldinu. Á röntgen virðist tönnin ekki vera brotin en líklega hefur eitthvað alveolus bein brotnað við höggið. Tönnin gæti þarfnast krónu í náinni framtíð. Hugsanlegur heildarkostnaður er þá um 125.000,- Rótin gæti hugsanlega orðið fyrir rótareyðingu vegna höggsins og þá gæti þurft að taka tönnina og setja tannplanta og krónu í staðinn og er það kostnaður upp á um það bil 215.000.-

Verður nú rakinn framburður ákærða og vitna fyrir dóminum.

Ákærði neitaði sakargiftum og sagðist ekki muna eftir atburðum kvöldsins vegna ölvunar. Sagðist hann muna eftir að hafa farið að heiman frá sér um kvöldið og sennilega til félaga síns en ekkert muna eftir dansleiknum. Hann sagði að sig minnti að hann hefði verið með J-kk-þgf E-kk-þgf og B-kk-þgf í för en sagði að þeir myndu hins vegar hvorugir eftir þessu. Hann sagðist aðspurður ekki þekkja kæranda vel en oft hafa hitt hann á dansleikjum og talað við hann. Hann sagðist ekkert samband hafa haft við kæranda eftir að umræddur atburður á að hafa átt sér stað og ekkert hafa heyrt í honum fyrr en sér hefði verið tilkynnt um kæruna 29. desember. Sagðist hann hafa hringt í kæranda daginn eftir og sagt honum að hann myndi greiða honum bætur vegna tannlæknakostnaðarins ef hann yrði sakfelldur.

Hann sagðist ekki hafa hugmynd um hvenær umræddur dansleikur á að hafa átt sér stað og ekki muna eftir að hafa farið á dansleikinn. Hann sagðist þó ekki útiloka að hafa farið á dansleik í Valhöll um þetta leyti. Sagðist hann halda að hann hefði verið í óminnisástandi vegna ölvunar þetta kvöld en sagðist þó ekki eiga vana til þess.

Ákærði gaf skýrslu hjá lögreglu 30. desember 2006. Sagðist hann hafa verið mjög drukkinn þegar þetta gerðist og muna lítið sem ekkert eftir atvikinu. Hann sagði að J-kk-nf E-kk-nf R-kk-nf og B-kk-nf Þ-kk-nf hefðu trúlega verið með sér í umrætt sinn og að þær gætu sennilega sagt frá því sem gerðist. Hann sagði að vel gæti verið að hann hefði gert það sem hann væri sakaður um og að hann gæti ekki neitað þessu. Jafnframt sagðist hann vera tilbúinn til að sættast við kæranda og vera tilbúinn til að greiða útlagðan tannlæknakostnað í þeirri von að hann afturkallaði kæruna. Hann sagði að sér þætti þetta miður og sagðist vilja allt til vinna að þeir næðu sættum.

Y sagðist hafa hitt ákærða fyrst inni á dansleiknum en þá hefði ákærði komið til sín ásamt félögum sínum og beðið sig um að gefa sér bjór, sem hann hefði verið nýbúinn að kaupa. Hann hefði neitað því og eftir smá rifrildi hefði hann ýtti ákærða í burt og beðið hann um að láta sig í friði. Sagðist kærandi síðan hafa haldið sína leið. Eftir dansleikinn hefði hann hitt ákærða fyrir utan félagsheimilið og hefði ákærði spurt hann hvort hann ætti eitthvað sökótt við sig. Sagðist kærandi hafa neitað því og þeir rifist í nokkra stund. Hann hefði síðan ekki vitað fyrr en ákærði hefði skallað hann í andlitið. Nánar aðspurður sagði hann að ákærði hefði staðið alveg upp við hann og beint fyrir framan hann þegar ákærði hefði rifið í hann og skallað hann. Þetta hefði gerst mjög snöggt og sagðist kærandi hafa verið þessu óviðbúinn. Sagðist kærandi hafa kýlt ákærða tvisvar til þrisvar sinnum í líkamann eftir að hafa verið skallaður. Hann sagðist strax hafa fundið að tönn í honum var laus. Þeir hefðu síðan verið skildir í sundur af kunningjum hans, þeim H-kk-þgf, R-kvk-þgf og A-kk-þgf F-kk-þgf, og sennilega J-kk-þgf E-kk-þgf og fleirum. Eftir þetta hefði lögregla komið á staðinn og kærandi farið heim til sín.

Hann sagði að nokkur fjöldi fólks hefði verið fyrir utan félagsheimilið þegar þetta gerðist og sagðist halda að H-kk-nf og R-kvk-nf hefðu verið í námunda við sig þegar þetta gerðist. Aðspurður sagðist kærandi hafa verið undir áhrifum áfengis en muna vel eftir atburðum kvöldsins. Hann sagði að sér hefði hins vegar virst ákærði vera drukkinn. Hann sagðist ekki vita nákvæmlega hvenær þetta gerðist en um hefði verið að ræða aðfaranótt sunnudags, annað hvort í lok ágúst eða byrjun september. Hann sagðist ekki hafa hugsað um að fara til tannlæknis fyrr en hann hefði tekið eftir að tönnin var farin að dökkna og var laus. Sagði kærandi að móðir sín hefði fallið frá þessum sama tíma og því hefði hann ekki sett þetta mál í forgang og væri það skýring þess hversu seint hann fór til tannlæknis. Þá sagðist hann ekki hafa kært atburðinn fyrr en í desember, enda hefði hann ekki vitað að þetta væri svona alvarlegt fyrr en hann hefði verið búinn að fara til tannlæknis. Kæranda var þá bent á að áverkinn hefði komið í ljós í september en hann hefði ekki lagt fram kæru fyrr en í desember. Sagði kærandi þá að hann hefði verið að hugsa sig um hvort hann ætti að kæra þetta eða ekki.

Aðspurður um áverkann sagðist kærandi finna fyrr þessu daglega með því að tönnin væri lausari en hinar tennurnar og auk þess væri hann stundum með verk í henni. Tönnin væri engan veginn sambærileg á við heilbrigða tönn og sagðist hann þurfa passa að hún yrði ekki fyrir álagi. Hann sagðist vera búinn að fara þrisvar sinnum til tannlæknis eftir atburðinn og í framtíðinni gæti þurft að gera frekar við tönnina.

Hann staðfesti að ákærði hefði hringt í hann í desember og beðið sig afsökunar á atvikinu og jafnframt boðist til að greiða allan kostnað ef hann félli frá kæru. Skömmu síðar hefðu þeir síðan hist í gleðskap og rætt þetta mál frekar og þá hefði ákærði þá ítrekað boð sitt um greiðslu alls kostnaðar ef hann félli frá kæru.

R-kvk-nf N-kvk-nf sagði að þegar hún hefði komið út úr félagsheimilinu umrætt kvöld hefði hún séð að ákærði og kærandi voru að rífast, ýta hvor við öðrum og slást. Þegar hún var beðin um að lýsa þessu nánar sagðist hún ekki muna nákvæmlega eftir þessu. Hún sagði að sig minnti þó að ákærði hefði skallað kæranda. Á eftir hefði kærandi sýnt henni að tönnin var laus og hefði hún sjálf prófað að ýta við tönninni. Einnig sagði hún að sig minnti að blætt hefði úr kæranda. Hún sagði að rifrildi ákærða og kæranda hefði staðið lengi yfir eða í um klukkutíma og hefðu þeir annað slagið verið að ýta hvor við öðrum og síðan sættast þess á milli. Hún sagði að sig minnti að ákærði hefði aðeins skallað kæranda einu sinni. Þegar hún var beðin um að lýsa því nánar hvernig það vildi til að ákærði skallaði kæranda sagðist hún ekki geta það. Sagðist hún ekki muna eftir því hvernig ákærði skallaði kæranda, þ.e. hvort hann gerði það með enninu eða hvar höggið lenti nákvæmlega í andlitinu á kæranda. Hún sagðist þó hafa séð að ákærði skallaði kæranda í andlitið. Nánar aðspurð sagðist hún vera viss um að ákærði hefði skallað kæranda að yfirlögðu ráði en að ekki hefði verið um það að ræða að þeir hefðu rekist hvor utan í annan á meðan þeir tókust á. Þeir hefðu síðan haldið áfram að ýta hvor við öðrum á eftir eða þar til lögregla hefði komið á staðinn og sagt ákærða að fara heim, en þá hefðu þeir ákærði og kærandi hætt að takast á. Aðspurð sagðist hún hafa staðið nokkuð langt frá ákærða og kæranda þegar atvikið átti sér stað eða um í um 15 metra fjarlægð. Sagðist hún hafa staðið við innganginn í Valhöll og séð ákærða og kæranda á hlið. Hún sagðist halda að fleira fólk hefði verið fyrir utan félagsheimilið þegar þetta gerðist og að einhverjir hefðu verið í kringum ákærða og kæranda. Hún sagðist þó ekki muna eftir hverjir það voru. Hún sagðist hafa verið nokkuð drukkin þegar þetta gerðist. Þá sagðist hún aðspurð ekki hafa séð nein samskipti á milli ákærða og kæranda inni á dansleiknum. Hún sagðist þekkja kæranda og kannast við ákærða.

Vitnið staðfesti skýrslu sem hún gaf hjá lögreglu 17. desember sl. Þar sagðist hún hafa séð kæranda og ákærða rífast fyrir utan félagsheimilið eftir dansleikinn. Skyndilega hefði ákærði rifið í kæranda og skallað hann einu sinni í andlitið. Sagðist hún hafa farið til þeirra og reynt að róa þá niður, en þeir hefðu haldið áfram að rífast og ýta hvor við öðrum. Inn á milli hefðu þeir þóst ætla að sættast. Hún sagði að kærandi hefði verið blóðugur í framan og sýnt sér að framtönn í efri góm hefði losnað. Sagðist hún hafa komið við tönnina og séð þetta greinilega. Einnig hefði kærandi sýnt H-kk-þgf tönnina.

H-kk-nf R-kk-nf H-kk-nf sagðist hafa verið fyrir utan félagsheimilið þegar kærandi hefði komið til sín og sagt honum að ákærði hefði skallað hann. Kærandi hefði jafnframt spurt hann hvort tönnin í honum væri laus og hefði svo verið og einnig hefði blætt úr honum. Eftir þetta hefðu ákærði og kærandi haldið áfram að rífast. Hann sagðist ekki hafa séð þegar ákærði skallaði kæranda. Sagðist hann hafa verið drukkinn en þó muna eftir atburðum kvöldsins. Þá hefði kærandi verið drukkinn en þó ekki ofurölvi. Hann sagðist þekkja kæranda vel. Hann staðfesti skýrslu sína hjá lögreglu dags. 13. desember sl. og er sú skýrsla í samræmi við framburð hans hér fyrir dómi.

A-kk-nf F-kk-nf Ó-kk-nf sagðist muna eftir að kærandi hefði komið til hans og sýnt sér áverka, sem hann var með en kærandi hefði verið blóðugur um munninn. Þá hefði kærandi sagt honum að hann hefði verið skallaður. Eftir þetta hefði hann orðið var við rifrildi á milli kæranda og einhvers annars stráks en sagðist ekki muna eftir hvernig hann leit út. Hann gat ekki staðfest að um ákærða hefði verið að ræða. Hann staðfesti skýrslu sína hjá lögreglu dags. 17. desember sl. og er sú skýrsla í samræmi við framburð hans hér fyrir dómi.

Samkvæmt upplýsingaskýrslu lögreglu dags. 27. desember 2006 var hinn 14. sama mánaðar rætt við S-kvk-þf H-kvk-þf, K-kk-þf B-kk-þf J-kk-þf, Á-kk-þf G-kk-þf og A-kk-þf V-kk-þf, öll búsett á Eskifirði, en á þau hafði verið bent sem hugsanleg vitni í málinu. Í skýrslunni segir að ekkert þeirra hafi séð þegar umrædd líkamsárás á að hafa átt sér stað og að þau hafi ekki talið sig hafa vitneskju um málið. Samkvæmt upplýsingaskýrslu lögreglu dags. 30. desember 2006 var rætt við B-kk-þf Þ-kk-þf í síma sama dag og hann spurður að því hvort hann hefði orðið vitni að áðurgreindu atviki. Er eftir B-kk-þgf haft að hann viti ekkert um málið. Samkvæmt upplýsingaskýrslu lögreglu dags. 3. janúar 2007 var loks rætt við J-kk-þf E-kk-þf í síma sama dag og hann spurður að því hvort hann hefði orðið vitni að áðurgreindu atviki. Er eftir honum haft að hann viti ekkert um málið.

III.

Niðurstaða.

Eins og að framan greinir neitar ákærði sakargiftum í málinu. Kveðst hann ekkert muna eftir atburðum kvöldsins og næturinnar, enda hafi hann verið í óminnisástandi vegna mikillar ölvunar. Bar ákærði á sama veg hjá lögreglu við rannsókn málsins.

Að kæranda undanskildum hefur aðeins eitt vitni, R-kvk-nf N-kvk-nf, borið um það að hafa séð ákærða skalla kæranda þrátt fyrir að nokkur fjöldi fólks hafi verið fyrir utan við félagsheimilið þegar ákærði og kærandi ræddust þar við að dansleik loknum. Framburður vitnisins, R-kvk-ef, var þó mjög óákveðinn um það sem gerðist og sagði hún að sig minnti að ákærði hefði skallað kæranda og að sig minnti að það hefði gerst einu sinni. Þá sagðist hún ekki geta lýst því nánar hvernig ákærði skallaði kæranda, þ.e. hvort hann gerði það með enninu eða hvar höggið lenti nákvæmlega í andliti kæranda. Þá hefur komið fram að vitnið var drukkið og stóð í nokkurri fjarlægð frá ákærða og kæranda þegar atvikið á að hafa átt sér stað. Einnig hefur komið fram að vitnið er vinkona kæranda. Allt þykir þetta veikja trúverðugleika framburðar vitnisins, sérstaklega það hversu óákveðið vitnið var í frásögn sinni af atvikinu og hversu erfiðlega því gekk að lýsa því sem gerðist. Þykir framburður vitnisins því af þessum sökum ekki trúverðugur.

Af framburði vitna má ráða að samskipti ákærða og kæranda fyrir utan félagsheimilið stóðu yfir í lengri tíma en ráða má af framburði kæranda, en vitnið, R-kvk-nf, kveður rifrildi þeirra hafa staðið yfir í langan tíma og að þeir hafi ýmis verið að ýta hvor við öðrum eða að sættast. Ljóst er því að ákærði og kærandi tókust á fyrir utan félagsheimilið og því mögulegt að kærandi hafi orðið fyrir höggi í þeim ryskingum án þess að um beina árás ákærða hafi verið að ræða. Þá ber kæranda og vitnum ekki saman um það hvort blætt hafi úr munni kæranda eftir samskipti hans við ákærða. Fram hefur komið að lögregla kom á staðinn og skakkaði leikinn án þess að kærandi virðist hafa séð ástæðu til að tilkynna lögreglu um árás ákærða. Þá verður ekki fram hjá því litið að kærandi fór ekki til tannlæknis fyrr en um 2 til 3 vikum eftir að atvikið á að hafa átt sér stað og lagði ekki fram kæru í málinu fyrr en um þremur mánuðum síðar. Loks leikur vafi á því hvenær atburðurinn á að hafa átt sér stað.

Með hliðsjón af öllu framangreindu þykir slíkur vafi leika á um sekt ákærða í málinu að ekki verði hjá því komist að sýkna hann af refsikröfu ákæruvaldsins.

Með hliðsjón af úrslitum málsins er bótakröfu Y vísað frá dómi, sbr. 3. mgr. 172. gr. laga nr. 19/1991.

Málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, B-kk-ef G. B-kk-ef hdl., sem þykja hæfilega ákveðin 194.220 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti, greiðist úr ríkissjóði. Ekki hefur verið lagt fram yfirlit um sakarkostnað í málinu.

Dóm þennan kveður upp R-kvk-nf B-kvk-nf dómstjóri. Uppkvaðning dómsins hefur dregist vegna embættisanna dómarans.

Dómsorð:

Ákærði, X, er sýkn af kröfum ákæruvalds í máli þessu.

Bótakröfu Y er vísað frá dómi.

Málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, B-kk-ef G. B-kk-ef hdl., að fjárhæð 194.220 krónur, greiðist úr ríkissjóði.

R-kvk-nf B-kvk-nf