E-7516/2005

Mál þetta, sem var dómtekið 22. f.m., var höfðað 30. nóvember 2005.

Stefnandi er S-kk-nf Ó-kk-nf, Bollagörðum 39, Seltjarnarnesi.

Stefndi er Faxaflóahafnir sf., Tryggvagötu 17, Reykjavík en Vátryggingafélagi Íslands hf. er stefnt til réttargæslu. Stefnan var einnig gefin út á hendur Eimskipafélagi Íslands ehf. fyrir hönd Sinbad Chartering Company AB, Flottbrovägen 27, S-112 64 Stokkhólmi en hún var ekki réttilega birt og var lýst yfir í þinghaldi 11. apríl sl. að fallið væri frá kröfum á hendur þessum stefnda en hann hafði ekki látið sækja þing.

Stefnandi krefst þess að stefnda verði gert að greiða sér 6.452.402 krónur með 4,5 % ársvöxtum frá slysdegi 20. júlí 2004 til 13. október 2005 en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags. Einnig krefst stefnandi málskostnaðar úr hendi stefnda.

Stefndi krefst þess aðallega að hann verði sýknaður af kröfum stefnanda og að sér verði dæmdur málskostnaður úr hendi hans en til vara að sök verði skipt, kröfur stefnanda verði lækkaðar verulega og málskostnaður látinn falla niður.

1

Stefnandi varð fyrir slysi aðfaranótt 20. júlí 2004 við vinnu sína hjá Skipaþjónustu Reykjavíkurhafnar, er hann vann við að binda olíuskipið Ledastern við komu þess að bryggju á Eyjagarði, við það að landfesti, „framspringur“, sver kaðall með nylonkjarna, slóst í hann. Stefnandi var lögskráður á vakt sem skipverji á dráttarbátnum Jötni. Við leiðsögn skipsins var hafnsögumaðurinn G-kk-nf J-kk-nf H-kk-nf, sem jafnframt var yfirmaður þeirra sem unnu að landfestingu skipsins, en þeir voru þrír auk stefnanda. Í framlagðri tjónstilkynningu G-kk-ef J-kk-ef H-kk-ef segir: „Þegar verið var að binda skipið Ledastern kræktist framspringur skipsins undir fríholt á bryggjunni. Þegar S-kk-nf reyndi að lempa springinn hífðu skipsmenn í springinn þrátt fyrir að undirritaður hefði beðið skipstjóra um að láta slaka á springnum með þeim afleiðingum að springurinn slóst í S-kk-þf. Hringdi undirritaður strax á sjúkrabíl sem kom stuttu síðar. Síðar kom í ljós að S-kk-nf hafði snúið ökkla vinstri fótar illa og meiðst í andliti.“ Samkvæmt dagbók lögreglu var henni tilkynnt kl. 6 þriðjudaginn 20. júlí 2004 um slys sem stefnandi máls þessa hefði orðið fyrir og fóru lögreglumenn á vettvang. Skráð er: „Verið var að binda skip og festist springerinn. Maðurinn var að sparka hann lausan og fékk hann í sig. Fluttur á sld. minniháttar meiðsli.“ Vinnueftirlitinu var ekki tilkynnt um slysið. Samkvæmt framlögðu símbréfi Rannsóknarnefndar sjóslysa, dags. 28. mas 2006, var nefndinni tilkynnt um slysið 2. mars 2005 og skráði hún málið á þeim grundvelli að um hefði verið að ræða slys á skipverja um borð í dráttarbátnum Jötni. Fljótlega hafi hins vegar komið í ljós að nefndin hefði ekki fengið réttar upplýsingar um atvikið þar sem stefnandi hafi ekki verið um borð í dráttarbátnum heldur verið að vinna við landfestar í landi sem hafi verið stór hluti starfs hans. Vegna þessa hafi ekki verið talin ástæða til að taka málið til frekari rannsóknar þar sem ekki hafi verið um að ræða sjóslys sem nefndinni bæri að rannsaka.

2

Vegna slyssins voru teknar skýrslur hjá lögreglunni í Reykjavík síðari hluta marsmánaðar sl.

Stefnandi lagði fram skýrslu sína sem hann hafði gert um atvikið. Þar segir að hann hafi verið staðsettur við framenda skipsins ásamt öðrum manni. Þeir hafi tekið á móti framspring (framspringur sé til að hefta framskrið skips við bryggjuna) skipsins og sett hann fastan á polla en eftir það búist til að taka við framendum skipsins. Vinnufélagi stefnanda hafi verið farinn áleiðis að „ábótum“ (þ.e. fram með hlið skipsins og fram fyrir það-innskot dómsins) og hann sjálfur á eftir þegar hafnsögumaður hafi kallað í talstöðina og beðið sig um að athuga spring; hann væri fastur undir stuðpúða á bryggjunni (en stuðpúðarnir séu þykk gúmmí, föst á bryggju). Hann hafi kallað í vinnufélaga sinn til að hjálpa sér við þetta og farið svo að finna járnrör sem sé notað til að lempa enda upp á bryggju. Hann hafi farið út á bryggjubrún og séð hvers kyns var en verið hálfsmeykur við þetta svo að hann hafi tekið þá ákvörðun að forða sér frá en skipsmenn hafi híft í endann með þeim afleiðingum að springurinn hafi losnað og slegist af miklu afli í höfuð sitt hægra megin. Við höggið hafi hann henst til, fallið í bryggjuna og ekki vitað af sér í smá tíma. Þegar hann hafi rankað við sér hafi fyrstu viðbrögð sín verið að forða sér (skríða) lengra frá bryggjubrún og brölta á fætur. Í skýrslunni er síðan greint frá því að sjúkrabifreið og lögregla hafi komið á staðinn, farið hafi verið með hann á slysavarðstofu og segir síðan frá læknismeðferð og afleiðingum slyssins, m.a. ökklabroti, eins og síðar verður gerð grein fyrir.

Við skýrslugjöfina hjá lögreglu vísaði stefnandi til framangreindrar greinargerðar og staðfesti jafnframt uppdrátt sem hann hafði gert af vettvangi sem sýnir að hann hafi staðið um hálfan annan metra aftan við framenda skipsins stjórnborðsmegin er springurinn skall á hann.

G-kk-nf J-kk-nf H-kk-nf kvaðst hafa verið staddur í stjórnpalli skipsins að leiðbeina skipinu að bryggju og jafnframt verið yfirmaður á staðnum. Hann hafi ekki séð þegar slysið varð en séð stefnanda liggja á bryggjunni nánast strax eftir að það varð. Hann kvað tungumálaerfiðleika ekki hafa verið á milli sín og skipstjórans, sem hann minnti að hefði verið Pólverji, en stýrimaður hafi verið frammi á skipinu og stjórnað aðgerðum. Hann kvað hafa komið upp vandamál með springinn sem fyrr greinir og hafi hann beðið skipstjórann um að slaka á honum en þess í stað hafi verið híft í hann sem hafi valdið því að stefnandi slasaðist.

I-kk-nf J-kk-nf kvaðst hafa verið staddur á bryggjunni við afturhluta skipsins er slysið varð en stefnandi hafi verið við framhluta þess. Yfirleitt sé byrjað á að festa framspring áður en afturspringur sé festur. Þegar búið hafi verið að festa framspringinn á polla hafi hann lent undir stuðpúða sem sé framan á bryggjunni. Í stað þess að slaka springnum hafi verið haldið áfram að strekkja á honum með þeim afleiðingum að hann hafi skotist upp af stuðpúðanum og á stefnanda.

B-kk-nf S-kk-nf kvaðst hafi verið við afturhluta skipsins að undirbúa að taka á móti afturspringi þegar slysið varð en stefnandi hafi verið við framhluta að taka á móti framspringi. Springurinn hafi fest undir fríholti utan á bryggjunni og kvaðst hann halda að stefnandi hafi verið að kíkja eftir því. Ekki hafi verið slakað á springnum, annað hvort verið híft í hann eða skipið farið eitthvað áfram, með þeim afleiðingum að springurinn hafi skotist upp og í stefnanda.

M-kk-nf Þ-kk-nf kvaðst hafa verið um tíu metra frá stefnanda þegar slysið varð og ekki orðið vitni að því. Hann hafi verið að vinna við framhluta skipsins og tekið ásamt stefnanda á móti framspringnum og sett hann á pollann fremst á bryggjunni aftan við framenda skipsins. Hann kvað sig minna að hann hefði séð á viðbrögðum vinnufélaga sinna á bryggjunni að eitthvað hefði komið fyrir; I-kk-nf hafi verið hjá stefnanda sem hafi haldið um andlitið en blætt hafi úr nefi hans auk þess sem hann haltraði.

3

Í læknisvottorði G-kk-ef B-kk-ef, dags. 24. janúar 2005, segir að stefnandi hafi leitað til slysa- og bráðadeildar Landspítala, Fossvogi kl. 9.20 hinn 20. júlí 2004 eftir að hafa fengið landfestar í andlitið við vinnu sína. Greining: Mar og yfirborðsáverkar í andliti, nefáverki og tognun á ökklalið vinstra megin. Um endurkomu 11. ágúst 2004 segir m.a. að röntgenmynd muni hafa sýnt beinflís umhverfis liðinn sem ekki hafi þótt ástæða til að meðhöndla frekar en við skoðun sé töluverður bjúgur umhverfis allan ökklaliðinn og hann sé aumur viðkomu. Ákveðið sé að fá segulómun af liðnum svo og venjulega röntgenmynd. Um endurkomu 25. ágúst 2004 segir að beðið sé um að senda segulómunarsvar til S-kk-ef C-kk-ef og flýta ráðgerðri komu stefnanda til hans en segulómun sýni brot í ökklaliðnum. Álit: „Vinnuslys. Röntgenmynd í upphafi sýnir aðeins brotflaska og er því ákveðið að meðh0öndla áverkann aðeins með teygjusokk og reimaðri ökklaspelku. Frekari myndgreiningarrannsóknir sýna hins vegar brot í ökklaliðnum og af þeirri ástæðu er sjúklingi vísað til bæklunarskurðlæknis til frekara mats og meðferðar. Um afdrif hans er ekki vitað né hvað kom út úr rannsókn og skoðun hjá bæklunarlækninum og er því vísað til greinargerðar hans í því samhengi.“

Í vottorði S-kk-ef C-kk-ef, dags. 4. mars 2005, vegna dagpeninga, er þáverandi ástandi stefnanda lýst þannig: „Hefur hlotið brot á völubeini sem ekki uppgötvaðist við fyrstu skoðun á Landspítala, brotið hefði þurft að gera við strax. Brotið greri með skekkju og er ekki útilokað að gera þurfi staurliðsaðgerð milli völubeins og hælbeins í framtíðinni. Hefur sífelldar þrautir og gengur í ökklaspelku.“ Í vottorði S-kk-ef C-kk-ef, dags. 8. mars 2005, segir m.a. að hann hafi séð stefnanda í byrjun september 2004 og þá hafi hann verið með áverka í suptalarliðnum, þ.e. liðnum milli völubeins og hælbeins. Þetta hafi valdið honum töluverðum óþægindum og komi til með að gera það í framtíðinni. Að öllum líkindum þurfi að gera staurliðsaðgerð milli völubeins og hælbeins.

Í læknisvottorði M-kk-ef P. H-kk-ef, dags. 6. maí 2005, segir m.a. að stefnandi hafi orðið fyrir meiriháttar áverka í vinnuslysi 20. júlí 2004. Við það hafi hann hlotið glóðarauga hægra megin ásamt nefbroti og fengið miklar blóðnasir úr hægri nös. Hann hafi fengið höfuðáverka og misst meðvitund í einhvern tíma. Ýmsar kvartanir bendi til áfallaröskunar og hugsanlega vefræns heilaskaða eftir slysið. Hann hafi verið mikið í sjúkraþjálfun út af vinstri ökklanum eftir slysið og misst alveg þrjá mánuði úr vinnu en sé nú kominn í fulla vinnu. Ráðgerð er segulómun af heila og SPECT-rannsókn á röntgenstofu og einnig þurfi taugasálfræðilegt mat.

Í vottorði T-kk-ef Z-kk-ef geðlæknis, dags. 20. maí 2005, segir að stefnandi hafi fengið kvíða og endurteknar martraðir í framhaldi af slysinu, mest fyrst. Þetta séu einkenni um áfallastreituröskun sem rekja megi beint til slyssins. Þessi einkenni séu verulega miklu minni heldur en fyrstu mánuðina en þó séu þau ekki með öllu horfin og geti hugsanlega blossað upp aftur af litlu tilefni.

4

Með bréfi lögmanns stefnanda 11. mars 2005 til Vátryggingafélags Íslands hf. var óskað svara við því hvort félagið viðurkenndi skaðabótaskyldu og hvers konar launþegatrygging hafi verið í gildi. Í svarbréfi 27. maí 2005 segir að félagið hafi þegar hafnað bótakröfu úr ábyrgðartryggingu Reykjavíkurborgar þar sem ástæða þess að springurinn hafi slegist í stefnanda sé að skipverjar á Ledastern hafi híft í springinn í stað þess að slaka á honum eins og þeir hafi fengið fyrirmæli um. Skaðabótakrafan ætti því að beinast að útgerð Ledastern. Stefnandi sé tryggður í slysatryggingu sjómanna hjá félaginu. Hann sé tryggður samkvæmt skilmálum og bótafjárhæðum gömlu tryggingarinnar en ekki hafi verið keypt slysatrygging sem greiði bætur samkvæmt skaðabótalögum.

Lögmaður stefnanda óskaði eftir því 16. ágúst 2005 við B-kk-þf D-kk-þf héraðsdómslögmann og S-kk-þf D-kk-þf lækni að þeir framkvæmdu sérfræðimat samkvæmt 10. grein skaðabótalaga nr. 5071993 með síðari breytingum vegna afleiðinga þess slyss sem stefnandi varð fyrir 20. júlí 2004. Matsgerð er dagsett 5. október 2005 og eru niðurstöður hennar sem hér segir:

1. Tímabundið atvinnutjón skv. 2. gr.:

Tímabilið 20. júlí 2004 til 27. október s.á.

Stöðugleikatímapunktur er ákveðinn 20. janúar 2005.

2. Þjáningabætur skv. 3. gr.:

Tímabilið 20. júlí 2004 til 20. janúar 2005 (án rúmlegu).

3. Varanlegur miski skv. 4. gr.:

15 stig-fimmtán af hundraði.

4. Varanleg örorka skv. 5. gr.:

20%-tuttugu af hundraði.

Á grundvelli matsins voru Vátryggingafélagi Íslands hf., Faxaflóahöfnum sf., Eimskipafélagi Íslands ehf. og Simbad Chartering Company AB send kröfubréf 13. október 2005. Með bréfi Eimskipafélags Íslands ehf., dags. 22. ágúst 2005, var ítrekuð sú afstaða þess sem áður hafði komið fram að bótaskyldu væri hafnað þar sem félagið hafi einungis komið fram sem umboðsmaður fyrir eigendur skipsins við komu þess hingað til lands. Vátryggingafélag Íslands hf. greiddi stefnanda 10. febrúar 2006 1.207.933 krónur vegna slysatryggingar sjómanna.

5

Stefnandi byggir á því að stefndi hafi tekið við réttindum og skyldum Reykjavíkurhafnar.

Stefnandi byggir á því að hann eigi rétt til bóta á grundvelli almennu skaðabótareglunnar þar sem vinnuaðstæður hafi verið ófullnægjandi og ekki í samræmi við meginreglur um öryggi á vinnustöðum, sbr. 7. gr. hafnalaga nr. 61/2003. Allan halla vegna hugsanlegs skorts á sönnun beri að leggja á stefnda þar sem slysið hafi ekki verið rannsakað eða tilkynnt eftirlitsaðilum. Vísað er til þess að með fram bryggjukantinum hafi verið gúmmípúðar með ákveðnu millibili og á milli þeirra óvarin bil þannig að landfestar komust að bryggjunni og hætta hafi verið á að þær gætu grópast fastar eða orðið undir þessum púðum eins og raunin varð. Eftir slysið hafi verið settar upp keðjur með plaströrum utan um á milli gúmmípúðanna. Hefði þessi útbúnaður verið 20. júlí 2004 hefði slysið ekki orðið.

Stefnandi byggir einnig á því að þegar springurinn hafi fest hafi hafnsögumaðurinn ekki sýnt af sér nægilega aðgæslu. Hann hafi á sama tíma fyrirskipað stefnanda að reyna að losa springinn og skipstjóra að láta slaka honum í stað þess að fyrirskipa skipverjunum fyrst að slaka og síðan, hefði það verið gert en springurinn eigi að síður ekki losnað, hafi hann átt að fela stefnanda að losa springinn. Þá hafi skilaboðin til skipverja olíuskipsins greinilega ekki verið nægilega skýr og skilmerkileg þar sem þeir hafi híft í springinn í stað þess að slaka honum og beri stefndi vinnuveitandaábyrgð á aðgæsluleysi hafnsögumannsins og aðstöðuleysi hans sem birtist í þessu.

Stefnandi byggir enn fremur á því að hann hafi verið við vinnu sem sjómaður, skráður á skipið Jötunn, eign Reykjavíkurhafnar, er hann slasaðist. Það sé almenn regla, byggð á kjarasamningi sjómanna og útvegsmanna, að sjómenn skuli vera slysatryggðir samkvæmt 172. gr. siglingalaga þannig að bætur til þeirra greiðist á grundvelli skaðabótalaga nr. 50/1993. Um þetta er einkum vísað til gerðardóms frá 16. maí 2001, sbr. lög nr. 34/2001. Þar sem þetta hafi farist fyrir beri útgerð dráttarbátsins ábyrgð á tjóni stefnanda líkt og um hlutlæga ábyrgð væri að ræða, sbr. 6. tl. 1. mgr. 7. gr. laga nr. 43/1987.

Loks eru kröfur stefnanda reistar á því að verði komist að þeirri niðurstöðu að skipverjar Ledastern beri skaðabótaábyrgð á tjóni stefnanda verði stefndi að bæta það þar sem hafnaryfirvöldum hafi verið skylt að stöðva brottför skipsins þar til útgerð þess hefði lagt fram tryggingu fyrir væntanlegu tjóni stefnanda, sbr. 20. gr. reglugerðar fyrir Reykjavíkurhöfn nr. 120/1986.

Stefnandi reisir fjárhæð dómkröfu sinnar á framangreindri matsgerð, þannig:

1. Miskabætur: 5.840.500 x 15% kr. 876.075

2. Bætur fyrir varanlega örorku, utan heimilis:

3.748.933 x 7,139 x 20% kr. 5.352.727

3. Þjáningatímabil 180 x 1020 kr. 183.600

4. Annað fjártjón kr. 40.000

Samtals er krafan að fjárhæð kr. 6.452.402

Kröfurnar eru rökstuddar frekar á eftirfarandi hátt:

1. Bætur fyrir miska eru grundvallaðar á matsgerðinni og 4. grein skaðabótalaga.

2. Bætur fyrir varanlega örorku eru byggðar á skattframtölum þrjú síðustu ár fyrir slysið.

Tekjur árið 2003 voru 3.503.079 x 4875/4541 = 3.760.738. Árið 2002 kr. 3.593.727 x 4875/4421 = 3.962.773. Árið 2001 kr. 2.566.330 x 4875/4334 = 2.886.677.

Meðallaun 3.536.729 x 106% = 3.748.933.

3. Þjáningarbætur eru byggðar á matinu og 3. grein skaðabótalaga.

4. Annað fjártjón er kostnaður við læknisheimsóknir o.fl.

Við munnlegan málflutning lýsti lögmaður stefnanda yfir að greiðsla réttargæslustefnda 10. febrúar sl. til stefnanda ætti að koma kröfu hans til frádráttar.

6

Af hálfu stefnda er því haldið fram að engin augljós hætta hafi verið á tjóni eins og því sem stefnandi varð fyrir þótt landfesti festist undir gúmmípúða áföstum bryggjunni enda sé ekki vitað að þarna hafi orðið önnur sambærileg slys. Því er mótmælt að sönnunarbyrði verði snúið við og að skaðabótaskylda verði reist á því einu að tilkynningu um slysið hafi verið áfátt.

Stefndi kveður slysið hafa orðið vegna þess að híft var í landfestina í stað þess að slaka henni samkvæmt boði hafnsögumannsins og sé það á ábyrgð skipstjóra Ledastern, sbr. 3. mgr. 4. gr. laga nr. 41/2003 um vaktstöð siglinga. Vísað er til þess að hafnsögumaðurinn hafi borið að engir tungumálaerfiðleikar hafi verið milli sín og skipstjórans. Ekkert sé fram komið um að ástæða þess að híft var í springinn í stað þess að slaka sé sú að skilaboð hafnsögumannsins hafi ekki komist til skila og jafnframt hafi komið fram í skýrslu stefnanda að hann hafi verið í talstöðvarsambandi við hafnsögumanninn. Þannig sé ekki sýnt fram á að nokkru í störfum hafnsögumanns eða búnaði þeim, sem hann réð yfir til framkvæmdar starfa sinna, hafi verið ábótavant þannig að ábyrgð á tjóni stefnanda verði lögð á stefnda á grundvelli reglunnar um vinnuveitandaábyrgð.

Af hálfu stefnda er því haldið fram að hann hafi uppfyllt lagaskyldu sína um að kaupa slysatryggingu til handa stefnanda sem hafi þegar fengið greitt samkvæmt henni. Meginreglan sé sú að útgerðarmönnum skipa undir 12 rúmlestum, hafnsögubáta, dráttarbáta, björgunarskipa og farþegaskipa til skoðunarferða beri aðeins skylda til að vátryggja samkvæmt 172. gr. siglingalaga og hvorugur málsaðila hafi verið aðilar að þeim samningi sem tilvitnaður gerðardómur nái til.

Stefndi hafnar því að sér hafi borið að stöðva brottför Ledastern úr Reykjavíkurhöfn þar til sett hefði verið trygging fyrir væntanlegu tjóni stefnanda enda eigi ekki við í máli þessu að vísa til ákvæðis 20. gr. reglugerðar nr. 120/1986.

Um röksemdir fyrir varakröfu vísar stefndi til röksemda fyrir aðalkröfu. Hann mótmælir niðurstöðum matsgerðar B-kk-ef D-kk-ef lögfræðings og S-kk-ef D-kk-ef læknis m.a. vegna þess að hluta af tjóni stefnanda megi rekja til vangreinds ökklabrots sem stefndi hlaut í slysinu 20. júlí 2004. Verði fallist á skaðabótaskyldu er boðað að stefndi hyggist dómkveðja matsmenn milli dómstiga. Gerður er almennur fyrirvari við vaxtakröfu stefnanda og kröfu um dráttarvexti mótmælt frá fyrri tíma en dómsuppsögudegi.

7

Samkvæmt 7. gr. hafnalaga nr. 61/2003 er eigandi hafnar ábyrgur fyrir því að mannvirki, búnaður og rekstur hafnarinnar sé ætíð í samræmi við gildandi lög og reglugerðir. Í 3. tl., f. lið, 11. gr. reglugerðar um hafnamál nr. 326/2004 er getið um þybbur á framhlið viðlegumannvirkja og samkvæmt 4. mgr. 35. gr. hennar er skylt að hafa hlífar milli skips og hafnarbakka eða bryggju ef hafnarstjóri krefst þess. Hvergi er að finna ákvæði sem mæli gegn frágangi umræddra gúmmíkubba eins og hann var á slysdegi. Umbúnaðurinn verður ekki heldur talinn vera augljóslega hættulegur og slysið var ekki sennileg afleiðing hans þótt hann væri frumorsök þess hvernig fór. Verður því ekki fallist á málsástæðu stefnanda sem lýtur að þessu.

Skýrslur þær, sem gefnar voru hjá lögreglu, sbr. 2. kafla dómsins, voru staðfestar fyrir dóminum. Þó tók stefnandi aftur það, sem segir í skýrslu hans, að „skipsmenn hífðu í endann með þeim afleiðingum að springurinn losnaði .. .“ Um þetta gæti hann ekki borið og hann hafi ekki heyrt boð hafnsögumannsins til skipverja. Hann kvaðst hafa séð að springurinn lá undir gúmmípúða og að á honum strekktist enda hafi skipið verið á framskriði. G-kk-nf J-kk-nf H-kk-nf kvað það ávallt vera hættulegt að vera nálægt strekktum festingum. Hann kvaðst hafa haft góða yfirsýn frá stjórnpallinum. Hann kvaðst hafa kallað í stefnanda í taltæki og sagt honum að lempa springinn en þá hafi hann verið búinn að biðja skipstjórann að slaka á springnum. Hann sagði að eitthvert framskrið geti hafa verið á skipinu en ekkert óeðlilegt hafi verið við komu þess að bryggjunni.

Stefnandi laut boðvaldi hafnsögumannsins G-kk-ef J-kk-ef H-kk-ef og leit yfir viðlegukantinn til að huga að springnum og lempa hann að boði hans; hafði hann til þess rör. Hann vék frá er hann sá að springurinn var strekktur og var í um hálfs annars metra fjarlægð frá brúninni er hann losnaði undan gúmmípúðanum við það að á honum strekktist, kipptist upp og sveiflaðist á stefnanda með þeim afleiðingum sem um ræðir í málinu.

Framspringur og afturspringur mynda eins konar skástífur upp á skip frá festingum, „pollum“, á bryggju, u.þ.b. miðskips. Þessar landfestar hindra hliðlægar hreyfingar skips en aðrar festingar að framan og aftan halda því að bryggju. Framspringur gegnir að auki hlutverki stjórntækis þegar komið er að bryggju. Jafnan er byrjað á að festa hann áður en skip stöðvast, „keyrt er í springinn“, og færist skipið við það að bryggju.

Hafnsögumaðurinn sýndi mikla óaðgæslu er hann gaf stefnanda fyrirmæli um að lempa springinn án þess að hafa áður fullvissað sig um að slaki væri kominn á hann og leiddi það til þess að stefnandi slasaðist. Á afleiðingum þessa gáleysis ber stefndi ábyrgð eftir almennu skaðabótareglunni og reglu skaðabótaréttar um vinnuveitandaábyrgð.

Á engan hátt er sýnt fram á að stefnandi hafi hegðað sér öðruvísi en til varð ætlast af honum, m.a. gat hann ekki séð hvernig ástatt var um springinn nema með því að líta niður fyrir viðlegukantinn, og er ekki fallist á að lækka beri bætur vegna eigin sakar. Stefndi hefur ekki hrakið niðurstöður framlagðrar matsgerðar, sbr. 10. gr. laga nr. 50/1993, sbr. 9. gr. laga nr. 37/1999. Um útreikning kröfufjárhæðar og forsendur hans eru ekki gerðar athugasemdir af hálfu stefnda.

Samkvæmt framansögðu er niðurstaða málsins sú að dæma beri stefnda til að greiða stefnanda 5.244.469 (6.452.402 - 1.207.933) krónur með vöxtum eins og greinir í dómsorði. Dæma ber stefnda til að greiða stefnanda málskostnað sem er ákveðinn 700.000 krónur.

Mál þetta dæmir S-kk-nf H. S-kk-nf héraðsdómari.

D ó m s o r ð:

Stefndi, Faxaflóahafnir sf., greiði stefnanda, S-kk-þgf Ó-kk-þgf, 5.244.469 krónur með 4,5% ársvöxtum frá 20. júlí 2004 til 30. nóvember 2005 en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 30. nóvember 2005 til greiðsludags.

Stefndi greiði stefnanda 700.000 krónur í málskostnað.

S-kk-nf H. S-kk-nf.