S-25/2014

Mál þetta, sem dómtekið var 20. júní sl., er höfðað með ákæru ríkissaksóknara, útgefinni 6. febrúar 2014, á hendur X;

„fyrir kynferðisbrot gegn barni, með því að hafa í eitt skipti á tímabilinu september til desember 2012 að [...], káfað á brjóstum, strokið kynfæri og sett fingur í leggöng [A], sem þá var 14 ára, látið hana strjúka ber kynfæri sín og reynt að hafa við hana samfarir.

Telst þetta varða við 1. og 2. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkrafa:

Af hálfu [B], f.h. ólögráða dóttur hennar [A], er þess krafist að ákærði verði dæmdur til greiðslu miskabóta að fjárhæð kr. 1.200.000,- með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 frá 10. nóvember 2012, en dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001, frá mánuði eftir að honum er birt bótakrafa þessi til greiðsludags, sbr. 9. gr. sömu laga. Þá er krafist hæfilegrar þóknunar vegna starfa réttargæslumanns að mati dómara eða samkvæmt síðar framlögðum málskostnaðarreikningi auk virðisaukaskatts.“

Við aðalmeðferð málsins féll fulltrúi ákæruvalds frá því sakaratriði að ákærði hefði reynt að hafa samfarir við stúlkuna A.

Ákærði játaði fyrir dómi, m.a. við þingfestingu málsins, hluta sakargifta. Dómkröfur skipaðs verjanda, J-kvk-ef Ó-kk-ef A-kvk-ef héraðsdómslögmanns, eru að ákærði verði sýknaður af hluta sakargifta og af refsiákvæði 1. mgr. 202. gr. hegningarlaganna, og gerir verjandinn þá kröfu að ákærða verði ekki gerð refsing í málinu. Til vara krefst verjandinn þess að ákærði verði dæmdur til vægustu refsingar sem lög leyfa og að hún verði skilorðsbundin. Enn fremur krefst verjandinn þess að einkaréttarkröfu verði vísað frá dómi, en til vara að ákærði verði sýknaður af kröfunni eða hún stórlega lækkuð. Loks krefst verjandinn hæfilegra málsvarnarlauna og að þau ásamt öðrum sakarkostnaði greiðist úr ríkissjóði.

I.

Málsmeðferð og málsatvik.

1. Samkvæmt rannsóknargögnum fluttist stúlkan A, fædd ... 1998, sumarið 2012, ásamt móður sinni, vitninu B, til Þ. Þá um sumarið og haustið kynntist A öðrum ungmennum í byggðarlaginu og þar á meðal ákærða, X. Verður ráðið að ákærði hafi stundum boðið A, ásamt vinkonum hennar, í ökuferðir um bæinn, en enn fremur voru þau vinir á Facebook. Þá um sumarið kynntist A enn fremur öðrum pilti og urðu þau kærustupar um tíma. Því sambandi virðist hafa lokið þá um haustið, skömmu eftir að hún hóf skólagöngu í níunda bekk grunnskólans á Þ. Vegna skólagöngunnar hafði A nokkur kynni af vitninu C, námsráðgjafa í Þ..skóla, vegna námsframvindu hennar. Hittust þær a.m.k. fimm sinnum, í fyrsta skiptið um mánaðamótin október/nóvember 2012.

Af rannsóknargögnum og framburði ákærða og A við meðferð málsins verður helst ráðið að atvik þau sem vikið er að í ákæru hafi gerst í lok nóvember eða í byrjun desember 2012. Samkvæmt gögnum voru ákærði og A í netsamskiptum síðdegis umræddan dag, en sammæltust í framhaldi af því um að hittast. Af þeim sökum fór ákærði á bifreið sinni að heimili A, og eftir stutta ökuferð lögðu þau leið sína á heimili hans. Verður af frásögn þeirra ráðið að eftir um það bil tveggja klukkustunda viðveru A á heimilinu hafi ákærði ekið henni til síns heima.

Af gögnum verður helst ráðið að A hafi fyrst haft orð á því við fyrrnefndan námsráðgjafa fyrir jólin 2012 að aðili, sem hún nafngreindi ekki, hefði gert á hlut hennar kynferðislega, en hún ræddi þá málefnið ekki frekar. Seinni hluta janúarmánaðar 2013 ræddi móðir stúlkunnar, vitnið B, við nefndan námsráðgjafa og lýsti áhyggjum af versnandi líðan dóttur sinnar. Í framhaldi af því ræddi námsráðgjafinn við A, sem þá virðist hafa greint frá því að alvarlegt og saknæmt atvik hefði gerst í lífi hennar nokkru áður. Að fengnu leyfi A kallaði námsráðgjafinn til ráðgjafar D félagsmálastjóra, sem í framhaldi af því átti fund með þeim. En er A vildi ekki ræða málefnið frekar varð að ráði að hún myndi hitta félagsmálastjórann og námsráðgjafann daginn eftir. Liggur fyrir að á þeim fundi sagði A að málefnið varðaði kynferðislega hegðan. Samkvæmt gögnum hittust nefndir aðilar á ný ásamt móður A daginn eftir og þá með þeirri ætlan að ræða ætlaða háttsemi enn frekar undir handleiðslu félagsmálastjórans. Í bréfi félagsmálastjórans, sem sent var lögreglu þann 1. febrúar 2013, er þessum síðasta fundi nánar lýst. Segir þar m.a. að A hafi verið miður sín og grátið og hafi ekki viljað tjá sig um málefnið. Þá segir í bréfinu: „Á endanum samþykkti hún að [C] (myndi) segja mér hver var gerandinn. Það var ekki viðlit að hún segði frá en samþykkti að setja x á blað framan við nokkrar setningar er ég skrifaði á blað, það voru setningarnar: Hann lét mig fróa sér, hann puttaði mig og hún skrifaði „reyndi“ framan við setninguna samfarir. Bréfið braut hún vandlega saman og rétti mér, skreið síðan upp í fang móður sinnar og grét.“ Við aðalmeðferð málsins var afrit af þessu blaði lagt fyrir dóminn.

Samkvæmt gögnum barst sýslumannsembættinu á Akureyri fyrrnefnt bréf og kæruerindi frá Félagsþjónustu Þ þann 7. febrúar 2013 vegna ætlaðs kynferðisbrots ákærða gegn A.

Af hálfu lögreglu hófst rannsókn málsins með skýrslutöku af stúlkunni A þann 7. mars sama ár. Viðstaddir hana voru fulltrúi barnaverndarnefndar og tilnefndur löglærður réttargæslumaður. Ákærði var yfirheyrður af lögreglu um kæruefnið 19. júní sama ár, að viðstöddum tilnefndum verjanda, sem síðar var skipaður til starfans fyrir dómi.

Samkvæmt gögnum var áðurrakin bótakrafa brotaþola send lögreglu við rannsókn málsins, en hún er dagsett 4. september 2013.

Að tilhlutan verjanda ákærða var við lögreglurannsóknina lagt fram læknisvottorð E geðlæknis, sem dagsett er 29. nóvember sama ár. Vottorðið er ítarlegt, en þar kemur m.a. fram að ákærði hafi veikst alvarlega í byrjun árs 2011. Liggur fyrir að í kjölfar veikindanna var ákærði greindur með geðhvarfasjúkdóm og hefur hann verið til meðferðar hjá sérfræðilæknum hin síðustu ár.

Frekari skýrslutökur og gagnaöflun fóru ekki fram af hálfu rannsóknaraðila eða ákæruvalds fyrir útgáfu ákæruskjals ríkissaksóknara. Fyrrnefndar lögregluyfirheyrslur voru teknar upp með hljóði og mynd og eru þau myndskeið á meðal gagna málsins.

2. Við þingfestingu málsins, þann 4. mars sl., játaði ákærði verknaðarlýsingu ákæru að hluta. Ákærði viðurkenndi þannig að hafa káfað á brjóstum stúlkunnar A og enn fremur að hafa strokið ber kynfæri hennar við þær aðstæður sem lýst er í ákæru. Ákærði neitaði öðrum sakaratriðum og þ. á m. að hafa sett fingur í leggöng stúlkunnar, að hafa „látið hana strjúka ber kynfæri sín“. Þá neitaði ákærði að hafa reynt að hafa samfarir við stúlkuna. Ákærði játaði enn fremur að hann hefði á verknaðarstundu haft vitneskju um að A var 14 ára, og bar að atvik hefðu gerst um mánaðamótin nóvember/desember 2012. Við þingfestinguna játaði ákærði efni samantektar lögreglu af yfirheyrsluskýrslu hans þann 19. júní 2013. Og eftir yfirlestur skýrslunnar staðhæfði ákærði að A hefði ekki beinlínis fróað honum heldur snert kynfæri hans, og staðhæfði að það athæfi hefði hún gert að eigin frumkvæði.

Í nefndu þinghaldi og með vísan til áðurnefnds læknisvottorðs E geðlæknis var að frumkvæði ákæruvalds, en með samþykki ákærða og skipaðs verjanda hans, dómkvaddur F geðlæknir til að meta sakhæfi ákærða með hliðsjón af 15. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940 og enn fremur til að meta geðrænt heilbrigði hans með hliðsjón af 16. gr. sömu laga og þá um það hvort refsing gæti borið árangur í hans tilfelli. Að frumkvæði skipaðs verjanda ákærða var því beint til matsmannsins að samhliða yrði gert taugasálfræðilegt próf á ákærða, og gekk það eftir.

Á dómþingi þann 28. apríl 2014 var af hálfu ákæruvalds lögð fram geðrannsókn F geðlæknis, en einnig taugasálfræðilegt mat dr. G, sérfræðings í klínískri taugasálfræði, um ákærða. Í sama þinghaldi var lögð fram skýrsla H, Msc. í sálfræði og starfsmanns Barnahúss, en þar er m.a. lýst mati á afleiðingum ætlaðs kynferðisbrots ákærða gegn A.

Eins og áður sagði fór aðalmeðferð máls þessa fram fyrir dómi þann 20. júní sl.

II.

Nánar um framburð ákærða og vitna.

Við fyrrnefnda skýrslugjöf ákærða hjá lögreglu skýrði ákærði frá því að hann hefði fyrst kynnst A sumarið 2012 eftir að hún fluttist til Þ. Hann sagði að þau hefðu hist á rúntinum og bar að með þeim hefði tekist kunningsskapur, en einnig hefðu þau haft netsamskipti og verið vinir á Facebook. Vegna þessa kvaðst ákærði og hafa haft vitneskju um að A var 14 ára. Þá kvaðst hann hafa haft vitneskju um að A hafði þá um haustið átt vingott við tvo pilta á Þ, en jafnframt haft af því spurnir að þeim samböndum hafði hún slitið er atvik máls gerðust.

Um kæruefnið sagði ákærði við skýrslugjöfina hjá lögreglu, að umrædd samskipti hans við A hefðu átt sér stað síðdegis í fyrstu viku desembermánaðar 2012, en ekki um mánaðamótin október/nóvember líkt og hún héldi fram. Í greint sinn kvaðst hann hafa verið í netsamskiptum við A og bar að þau hefðu afráðið að fara saman á rúntinn. Hann hafi því sótt A að heimili hennar og þau eftir það ekið um bæinn einhverja stund, en síðan ákveðið að fara á heimili hans til að horfa þar saman á mynd. Ákærði sagði að er þau komu á heimilið hefðu þau hitt yngri systur hans, 13 ára, en hann treysti sér ekki til að fullyrða um hvort foreldrar hans hefðu þá einnig verið heima. Ákærði bar að á heimilinu hefðu þau hafst við í herbergi hans og verið saman uppi í rúmi, að horfa á umrædda mynd, og ætlaði að þetta hefði gerst um kvöldmatarleytið. Ákærði sagði að A hefði farið úr hettupeysu, og kvaðst hann við nefndar aðstæður hafa haft frumkvæði að því að kyssa hana. Ákærði bar að A hefði verið íklædd bol og brjóstahaldara, gallabuxnastuttbuxum, leggingsbuxum og nærbuxum. Ákærði sagði að engin sérstök orð hefðu farið á milli þeirra, en bar að kossarnir hefðu verið með samþykki A og einnig það sem á eftir fór í samskiptum þeirra. Hann kvaðst þó hafa haft ákveðið frumkvæði. Ákærði kvaðst þannig hafa hneppt frá gallabuxum A, en staðhæfði að þau hefðu í sameiningu fært leggingsbuxur og nærbuxur hennar niður fyrir hné. Ákærði kvaðst ekki hafa farið úr eigin buxum, en sagði að verið gæti að hann hefði hneppt þeim frá. Í framhaldi af þessu kvaðst hann hafa strokið yfir brjóst A og að auki strokið yfir kynfæri hennar en án þess að fara inn í þau og sagði: „Já bara að utan en ekki að innan.“ Ákærði áréttaði að hann hefði ekki farið með fingur inn í kynfæri stúlkunnar. Hann kvað A eitthvað hafa snert kynfæri hans, en aðspurður af rannsakanda kvaðst hann ekki hafa látið stúlkuna fróa sér, og sagði: „Hún var eitthvað svona að snerta hann, utan á og þá hneppi ég frá og dró buxurnar niður.“ Aðspurður kvaðst ákærði ekki hafa fengið sáðlát á meðan á þessum athöfnum stóð. Ákærði neitaði því að hann hefði ætlað að hafa samfarir við A í greint sinn og kannaðist ekki við að hann hefði hætt við slík áform eftir að hún hafði ýtti við honum. Staðhæfði ákærði að lýstum athöfnum þeirra hefði einfaldlega lokið. Ákærði sagði að hann hefði á verknaðarstundu álitið að hinar kynferðislegu athafnir hans gagnvart A hefðu verið með fullri þátttöku og samþykki hennar. Vísaði ákærði jafnframt til þess að eftir að þau höfðu hætt athöfnunum hefðu þau legið um stund í rúminu hlið við hlið og kelað, en hann síðan ekið A til síns heima.

Ákærði skýrði frá því hjá lögreglu að fyrir þennan atburð hefði hann átt í nokkrum samskiptum við A og staðhæfði að þau hefðu m.a. kysst. Ákærði sagði að eftir greint atvik á heimili hans hefði dregið úr samskiptum þeirra, m.a. á Facebook og enn fremur kvað hann hana aldrei hafa komið eftir þetta í bifreið hans.

Við skýrslutökuna staðhæfði ákærði að á verknaðarstundu hefði hann ekki haft vitneskju um að aldursmörk kynferðislegra samskipta miðuðust við 15 ára aldur og af þeim sökum ekki talið að hann væri að gera neitt rangt. Í raun kvaðst hann fyrst hafa gert sér grein fyrir aldursmörkunum þegar hann var kallaður til yfirheyrslu hjá lögreglu.

Fyrir dómi neitaði ákærði refsiverðri sök að því er varðaði það sakaratriði í ákæru að hafa sett fingur inn í leggöng stúlkunnar og jafnframt að hann hefði reynt að hafa við hana samfarir. Eins og fyrr var rakið féll fulltrúi ákæruvalds frá síðastnefnda atriðinu fyrir dómi.

Fyrir dómi var frásögn ákærða um atvik máls með líkum hætti og áðurrakin frásögn hans hjá lögreglu. Ákærði játaði þannig sök við þingfestingu og aðalmeðferð málsins, um að hafa káfað á brjóstum stúlkunnar og að hafa strokið ber kynfæri hennar. Þá sagði hann að stúlkan hefði komið við ber kynfæri hans í umrætt sinn, en kvaðst ekki hafa „látið hana“ gera það.

Fyrir dómi greindi ákærði frá kynnum hans og A og staðhæfði að þau hefðu í reynd hafist seint í ágústmánuði 2012. Ákærði kvaðst einu sinni eða tvisvar hafa heimsótt A á heimili hennar og staðhæfði að um þremur vikum áður en umrædd atvik máls gerðust á heimili hans hefðu þau farið að kyssast og bar hann að það hefði gerst nokkrum sinnum. Ákærði kvaðst þrátt fyrir þessi samskipti ekki hafa litið á þau sem kærustupar og vísaði hann til þess að A hefði verið ung að árum, en sagði að slíkt samband hefði e.t.v. getað þróast síðar meir.

Fyrir dómi staðhæfði ákærði að atvik þessa máls hefðu gerst í byrjun desembermánaðar 2012, og áréttaði að aðdragandinn hefði verið sá sem hann hafði áður lýst við skýrslutöku hjá lögreglu. Hann kvaðst þannig hafa farið ásamt A á heimili hans eftir stutta ökuferð og áréttaði að þá hefði litla systir hans verið heima við. Ákærði ætlaði að þau hefðu fyrst horft á sjónvarpið í stofunni, en síðan farið saman inn í herbergið hans. Er þangað var komið kvað hann þau hafa farið að kyssast, en sagði að síðan hefði eitt leitt af öðru og þau farið að snerta hvort annað. Hann lýsti fatnaði þeirra og gagnkvæmri aðstoð við að fara úr fötum eins og hann hafði áður greint frá hjá lögreglu. Eftir það kvaðst hann hafa snert brjóst stúlkunnar fyrir innan brjóstahaldarann, en í framhaldi af því snert kynfæri hennar að utanverðu, en ekki að innan og sagði: „Já ég er viss um það ... ég er alveg viss um það.“ Ákærði kvað A hafa komið við kynfæri hans, en sagði nánar um það: „... hún snerti kynfæri mín, en ekki beint fróaði mér, meira svona snerting.“ Ákærði kvaðst heldur ekki hafa fróað stúlkunni í greint sinn. Hann kvaðst hafa örvast kynferðislega, en ekki fengið sáðlát vegna athafnanna. Hann ætlaði að þessar athafnir þeirra hefðu varað í um 10 til 12 mínútur. Ákærði staðhæfði að hann hefði er atvik gerðust ekki verið með sérstakar væntingar um að þau myndu stunda mök, heldur fremur að mál þróuðust líkt og raunin varð. Ákærði kvaðst þannig aldrei hafa legið ofan á A, nema í fyrstu þegar hann var að kyssa hana í upphafi. Og eftir það kvaðst hann hafa legið við hlið stúlkunnar umrædda stund. Ákærði staðhæfði að þau hefðu einfaldlega hætt athæfinu og sagði að eftir það hefðu þau farið í tölvuna í um hálfa klukkustund, en síðan farið út úr herberginu og út úr húsinu, en á þeirri leið hitt foreldra hans. Ákærði ætlaði að A hefði dvalið á heimili hans í um 1½ klukkustund. Hann kvaðst aldrei hafa veitt því eftirtekt að A væri miður sín vegna þessara samskipta, en bar að u.þ.b. mánuði síðar hefði hann tekið eftir því að hún hafði haft minni samskipti við hann en áður.

Ákærði greindi frá því að eftir að hann hafði áttað sig á því að aldursmörk kynferðislegra athafna miðuðust við 15 ára aldur en ekki 14 ára, hefði hann iðrast gjörða sinna og haft vilja til þess að greiða A bætur, en þó ekki jafnháar og farið væri fram á í þessu máli.

Fyrir dómi skýrði ákærði frá veikindum sínum og lýsti þeim áhrifum sem þau hafa haft á líf hans. Hann kvaðst hafa veikst á árinu 2011, en í framhaldi af því verið greindur með geðhvarfasýki og frá þeim tíma verið undir læknishendi. Vegna veikindanna kvaðst hann hafa hætt skólavist sinni í menntaskóla, en gert tilraun til að hefja slíkt nám að nýju haustið 2012, en afráðið að hætta alfarið skólagöngu þá um jólin. Ákærði bar að ágætlega hefði gengið í lífi hans frá árinu 2013 og vísaði m.a. til þess að hann hefði nú um nokkurra missera skeið stundað fulla vinnu hjá fjölskyldufyrirtæki.

Stúlkan A skýrði frá því í skýrslugjöf sinni hjá lögreglu, þann 7. mars 2013, að hún hefði fyrst haft kynni af ákærða eftir að hún fluttist til Þ með móður sinni sumarið 2012. Hún kvaðst m.a. hafa verið með ákærða á rúntinum í bifreið hans, en enn fremur hefðu þau verið vinir á Facebook. Hún kvaðst er atvik máls gerðust hafa litið á ákærða sem skemmtilegan og góðan félaga. Að athuguðu máli kvaðst A ætla að atvik þessa máls hefðu gerst um mánaðamótin október/nóvember 2012, en þar um vísaði hún til þess að þá um haustið hefði hún verið í sambandi við tiltekinn pilt, en að því sambandi hefði lokið um mánuði áður en atburðurinn gerðist.

A lýsti aðdraganda atburðarins með líkum hætti og hér að framan hefur verið rakið. Nánar ætlaði hún að atvik máls hefðu gerst á virkum degi, á tímabilinu frá klukkan 17 til 19. Hún sagðist hafa verið heima við þegar hún og ákærði ákváðu að hittast og bar að í fyrstu hefðu þau ekið um í bíl hans, en síðan afráðið að fara á heimili hans í þeim tilgangi að horfa saman á mynd eða þætti. Hún ætlaði að við komu þeirra hefði 13 ára systir ákærða verið heima, en sagði að þetta hefði verið í fyrsta skiptið sem hún kom á heimilið. Hún kvaðst hafa farið með ákærða inn í herbergi hans og bar að þar hefðu þau farið að horfa á umrædda þætti. Hún kvað ákærða við þessar aðstæður skyndilega hafa byrjað að kyssa hana, og bar að hann hefði í framhaldi af því slökkt á þáttaröðinni, en síðan byrjað að færa hana úr fötunum. Hún kvaðst hafa verið íklædd peysu og bol, en einnig stuttbuxum, leggingsbuxum og nærbuxum. Að auki kvaðst hún hafa verið íklædd brjóstahaldara, en bar að hún hefði aldrei farið úr honum. Þá kvað hún ákærða allan þann tíma sem hún dvaldi í herbergi hans hafa verið íklæddan eign fötum. Vegna athæfis ákærða kvaðst hún að lokum hafa verið nakin að neðanverðu, en sagði að ákærði hefði að auki farið inn á bol hennar.

Við yfirheyrsluna skýrði A frá því að vegna ofangreinds athæfis ákærða hefði henni brugðið mjög mikið og strax liðið illa. Vísaði hún til þess að atvik sem þetta hefði aldrei áður gerst í samskiptum þeirra.

Við yfirheyrsluna spurði rannsakandi A í framhaldi af lýstri frásögn hennar beinna spurninga. Hún var þannig spurð að því hvort ákærði hefði káfað á kynfærum hennar með höndum og svaraði hún þá játandi, og aðspurð hvort ákærði hefði eitthvað farið inn í hana með fingrum svaraði hún því einnig játandi, en skýrði það ekki frekar. Aðspurð hvort ákærði hefði látið hana gera eitthvað við sig svaraði A: „Já bara með hendi.“ Og aðspurð hvort athæfi ákærða hefði gengið það langt að hann hafi haft við hana samfarir svaraði A: „Hann reyndi það ... þar setti ég mörkin ... ég ýtti honum bara burt frá mér ... hann náttúrulega verður hissa, en segir þó ekkert.“ Og nánar aðspurð um aðstæður við hið síðastgreinda atvik áréttaði A að ákærði hefði ekki farið úr eigin fötum, en sagði: „... hann bara hneppti þau niður eða þannig.“ Framhaldinu lýsti hún þannig: „... og ég bara klæði mig í fötin og ég segi ... ég vil fara heim og hann gerir það.“ Var það ætlan A að á leið hennar út af heimilinu hefði hún séð til foreldra ákærða, en treysti sér þó ekki til að fullyrða alveg um það.

Nánar aðspurð af rannsakanda sagði A að á meðan á lýstu athæfi ákærða í herbergi hans stóð hefði hún ekki komið upp orði og áréttaði að hún hefði verið lömuð af hræðslu, og sagði: „Ég held að ég hafi ekki hugsað neitt eða sagt.“ Hún kvað ákærða heldur ekki hafa verið margorðan, en sagði aðspurð að hann hefði engu lofað henni. Hún áréttaði að vegna athæfisins hefði sér liðið mjög illa; „ég var alveg í rusli eftir þetta“, og vísaði hún sérstaklega til þess að ákærði væri miklu eldri en hún.

A skýrði frá því að eftir greindan atburð hefði hún óttast ákærða. Þá kvaðst hún fyrst hafa skýrt öðrum frá háttsemi ákærða þann 19. desember 2012. Þar um vísaði hún til samtals hennar við C námsráðgjafa, en sagði að þá hefði hún ekki treyst sér til að segja frá málsatvikum í smáatriðum. Hún kvaðst á þessum tíma hafa verið mjög þunglynd, en sagði að slíkt ástand hefði reyndar hrjáð hana allt frá 11-12 ára aldri. Hún áréttaði að athæfi ákærða hefði verið henni mikið áfall. Hún kvað mál af þessum toga á þessu tímabili mikið hafa verið í umræðunni í fjölmiðlum. Hún hafi því tekið ákvörðun um að kæra háttsemi ákærða enda litið svo á að það væri það besta sem hún gæti gert og bar að hún væri sátt við þá ákvörðun sína. Við skýrslutökuna sagði A að ákærði hefði haft vitneskju um ungan aldur hennar er atvik gerðust og vísaði til þess að hann hefði sérstaklega spurt hana um aldur er þau kynntust sumarið 2012.

Fyrir dómi áréttaði A frásögn sína fyrir lögreglu um búsetu á Þ og kynni hennar af ákærða síðsumars 2012. Hún kvaðst hafa litið á ákærða sem kunningja sinn, en sagðist engan áhuga hafa haft á því að kynnast honum nánar. Hún kvaðst þó hafa verið í samskiptum við ákærða og bar að í eitt skiptið hefði hann komið á heimilið og inn í herbergið hennar og sagði að þar hefði hann kysst hana. Hún kvaðst hafa verið andvíg því athæfi hans, en ekki þorað að bregðast við því.

Fyrir dómi kvað A atvik þessa máls hafa gerst í nóvember 2012, að degi til, og vísaði til þess að þá hefði enn verið bjart í herbergi ákærða. Hún lýsti að öðru leyti aðdraganda og atvikum máls með líkum hætti og hún hafði áður gert hjá lögreglu. Hún kvaðst þannig hafa verið í herbergi ákærða og legið við hlið hans í rúminu og að þau hefðu verið að horfa á þátt í sjónvarpi. Við þær aðstæður hefði ákærði kysst hana, en í framhaldi af því hefði hann slökkt á sjónvarpinu og viljað ganga lengra. Hún sagði að í rauninni hefðu engin sérstök orð farið þeirra í millum, en hún kvaðst hafa sagt við ákærða að hún þyrfti að fara heim og bar að það hefði hún gert til að stöðva athæfi hans.

Nánar aðspurð skýrði A frá því, að eftir að ákærði byrjaði að snerta hana hefði hún gefið honum til kynna að hún væri andvíg athæfi hans og m.a. fært sig frá honum, en bar að hann hefði þrátt fyrir það haldið áfram athæfinu. Hún sagði að er þetta gerðist hefðu þau bæði verið í öllum fötum, en ákærði sett hendur sínar undir föt hennar, þ. á m. bol og buxur. Hún staðhæfði að ákærði hefði haft vilja til þess að hún fróaði honum og bar að hann hefði sett hönd hennar á typpið, en hún þá strax tekið hana til baka. Vegna þessa hefði einungis verið um örskotsstund að ræða. Hún kvað ákærða hafa verið með holdris er þetta gerðist, en áréttaði að hún hefði ekki strokið lim hans. Hún sagði að ákærði hefði í rauninni ekkert sagt, en bar að hún hefði skilið hann á fyrrgreindan veg. Nánar aðspurð um athæfi ákærða sagði A, að hann hefði í stutta stund snert brjóst hennar. Þá kvað hún ákærða hafa innt hana eftir því hvort hún vildi sofa hjá honum. Hún kvaðst hafa svarað ákærða neitandi og jafnframt haft á orði að hún vildi fara heim. Hún kvað ákærða hafa haldið áfram snertingum sínum og komið við kynfæri hennar. Aðspurð af sækjanda hvort ákærði hefði sett putta inn í kynfæri hennar svaraði hún játandi, en sagði að það hefði verið stutta stund. Hún vísaði nánar um það athæfi ákærða til þeirrar skýrslu sem hún hafði áður gefið hjá lögreglu og staðhæfði að þá hefði hún verið spurð beinna spurninga um ætlað athæfi ákærða og þ. á m. fyrrgreindrar spurningar. Hún kvaðst við lögregluyfirheyrsluna hafa svarað sömu spurningu á sama veg og sagði síðan: „Já ég er alveg viss, en var svo sem ekkert lengi.“ Nánar aðspurð bar hún að er lýst athæfi gerðist hefði ákærði verið í íþróttabuxum og ætlaði að hann hefði ekki farið úr þeim.

A sagði að lýst athæfi ákærða í rúminu hefði í rauninni ekki staðið lengi yfir og bar að það hafi endað á fyrrnefndan veg, þ.e. hann hefði spurt að því hvort hún vildi sofa hjá honum en hún svarað á fyrrnefndan hátt. Hún kvaðst hafa ályktað að ákærði hefði ekki verið ánægður með svar hennar en sagði að hann hefði ekki brugðist frekar við og í framhaldi af því ekið henni til síns heima. Hún kvaðst hafa hitt ákærða nokkrum dögum eftir þennan atburð, en þá í hópi kunningja. Eftir nefnd samskipti við ákærða kvaðst A hafa verið með eftirsjá og liðið illa vegna þeirra, og að lokum afráðið að skýra námsráðgjafanum frá lífsreynslu sinni.

Fyrir dómi lýsti A nánar líðan sinni þannig að hún hefði verið þunglynd, en að auki fengið kvíðaköst. Hún kvaðst hafa átt við slíkt ástand að stríða fyrir athæfi ákærða og vísaði til mikils áfalls er besta vinkona hennar andaðist óvænt, en hún hafi þá verið 9 ára. Hún kvaðst hafa notið aðstoðar sérfræðinga hjá Barnahúsi og bar að það hefði hjálpað henni í raunum hennar vegna athæfis ákærða.

Vitnið B greindi frá því fyrir dómi að það hefði tekið eftir hegðunarbreytingum hjá dóttur sinni A á haustönn 2012. Stúlkan hefði þá orðið erfiðari í skapi en áður, en að auki hefði metnaður hennar fyrir skólastarfi og félagslífi dalað. Nánar aðspurt kvaðst vitnið hafa tekið eftir þessum breytingum í lok nóvembermánaðar 2012, en þá hefði orðið gjörbreyting á hegðan stúlkunnar. Vegna þessa kvaðst vitnið hafa komið því til leiðar að námsráðgjafinn C hitti stúlkuna að máli, en fyrst heyrt ávæning af sakarefni máls þessa í lok janúar 2013. Vitnið kvaðst aldrei hafa heyrt sjálfstæða frásögn dóttur sinnar af ætluðum brotum ákærða, en bar að stúlkan hefði á síðari stigum þegið aðstoð starfsfólks Barnahúss. Að auki kvað vitnið dótturina, vegna vanlíðunar og sjálfsvígshugsana, hafa þegið frekari aðstoð hjá sálfræðingi á Akureyri í tvígang. Vitnið staðfesti að dóttirin hefði áður orðið fyrir miklu áfalli og vísaði þar um til áðurnefnds andláts góðrar vinkonu hennar allnokkrum árum áður. Vitnið bar að A hefði átt kærasta sumarið 2012, en sagði að það samband hefði fljótlega runnið út í sandinn. Vitnið kannaðist ekki við að ákærði hefði komið á heimili þess.

Vitnið B lýsti fyrir dómi áðurröktum samskiptum sínum við stúlkuna A haustið 2012 á sama veg og hér að framan var rakið. Vitnið bar að samskiptin hefðu hafist um mánaðamótin október/nóvember 2012, og bar að það hefði verið vegna tilmæla móður A, enda hefði stúlkan ekki alveg verið að fóta sig í náminu. Vitnið sagði að í síðari samtölum hefði A gefið það í skyn að alvarlegur atburður hefði gerst í lífi hennar. Vegna þess kvaðst vitnið hafa kallað til félagsmálastjóra og móður stúlkunnar og bar að A hefði í framhaldi af því nefnt ákærða og hinn alvarlega atburð, er varðaði kynferðislega háttsemi hans. Vitnið bar að það hefði verið á fundi með nefndum aðilum í lok janúar 2013 og staðfesti að þá hefði A krossað við tilteknar setningar sem félagsmálastjórinn hafði áður ritað niður um hið ætlaða athæfi ákærða. Vitnið kvaðst í raun aldrei hafa heyrt eigin lýsingu A á atvikum máls.

Vitnið I félagsmálastjóri lýsti atvikum máls með sama hætti og vitnið C. Vitnið staðfesti jafnframt áðurrakið kærubréf frá 1. febrúar 2013.

III.

Eins og áður er rakið liggja fyrir í málinu vottorð sérfræðinga um heilsufar ákærða.

Í ítarlegu læknisvottorði E geðlæknis er greint frá alvarlegum veikindum ákærða frá því í febrúar 2011, en síðan á ný vorið og sumarið 2012. Vegna veikindanna hafi ákærði ítrekað verið lagður inn á geðdeild. Sagt er frá því í vottorðinu að ákærði hafi í veikindum sínum verið með alvarleg einkenni um geðhæð, og að hann hafi af þeim sökum verið úr tengslum við raunveruleikann með dæmigerðum oflætiseinkennum og að þessu ástandi hafi fylgt minnkaður svefn, aukin orka, aukin talþörf, hvatvísi og óábyrg hegðan. Segir frá því í vottorðinu að ákærði hafi verið með mjög alvarleg geðrofseinkenni og ranghugmyndir vorið og sumarið 2012. Þá um haustið hafi hann verið lítt virkur og sinnulítill. Hann hafi haldið áfram viðtölum hjá geðlækninum og sálfræðingi, en síðan reynt fyrir sér í skóla haustið 2012 en lítt orðið ágengt. Þá hafi hann verið atvinnulaus og iðjulítill, en þó ekki sýnt neinar geðrofshugmyndir. Það hafi þó ekki verið fyrr en vorið 2013 sem ástand ákærða hafi færst smám saman til fyrra horfs. Í vottorðinu er það álit látið í ljós að líklegt sé að endurtekin veikindi með sjúkrahúsinnlögnum og skertri starfsgetu, eins og gilt hafi um ákærða, hafi haft áhrif á þroska hans. Þar um er vísað til ungs aldurs ákærða, en sagt að til þess að staðfesta þetta þurfi frekari rannsóknir og þá helst taugasálfræðilegt mat. Í vottorði sérfræðingsins segir að ákærði taki inn geðlyf, en að auki viðeigandi lyf vegna vanstarfsemi skjaldkirtils.

G, doktor og sérfræðingur í klínískri taugasálfræði, gerði taugasálfræðilegt mat á ákærða í tengslum við mat hins dómkvadda matsmanns. Í vottorði G, sem dagsett er 6. apríl 2014, segir m.a. um ákærða, að hann sé með skerðingu á ýmsum sviðum, en um sé að ræða alvarlegan fylgikvilla geðhvarfasjúkdóms hans. Fram kemur í vottorðinu að ákærði hafi alveg fram á unglingsár verið afburðanámsmaður, en að veikindi hans hafi haft þær afleiðingar að hann mælist nú með skerta frammistöðu á prófum ......

F geðlæknir framkvæmdi sem dómkvaddur matsmaður geðrannsókn á ákærða. Í skýrslu sérfræðingsins, sem dagsett er 10. apríl 2014, er lífs- og heilsufarssaga ákærða rakin, en einnig frásögn hans af ætluðu broti gegn stúlkunni A. Í skýrslunni er vísað til áðurnefndra sérfræðivottorða E og G, en síðan er fjallað um geðskoðun ákærða og rakið viðtal við náið ættmenni hans.

Í skýrslu matsmannsins segir um sjúkdómsgreiningu ákærða: „......................“

Í niðurstöðukafla matsskýrslunnar lætur hinn dómkvaddi matsmaður álit sitt í ljós á sakhæfi ákærða í skilningi 15. gr. almennra hegningarlaga, en einnig um það hvort geðrænt heilbrigði hans hafi á verknaðarstundu verið með þeim hætti að 16. gr. sömu laga eigi við hann og hvort refsing geti borið árangur eins og hagir hans eru í dag. Um þessi atriði segir nánar í matsskýrslunni:

„Að mati undirritaðs hefur [X] ekki verið haldinn geðveiki, andlegum vanþroska eða hrörnunar, rænuskerðingar eða annars samsvarandi ástands sem hefur orsakað að hann væri alls ófær að stjórna gerðum sínum síðari hluta árs 2012. Hitt er ljóst að hann hefur verið alvarlega veikur af geðhvarfasjúkdómi á tveimur sjúkdómstímabilum með geðrofseinkennum sem hefur haft taugasálfræðilegar afleiðingar eins og fram kemur í þessu mati. Af þeim sökum er það mat undirritaðs að með vísan til 16. gr. almennra hegningarlaga að refsing í formi fangelsisvistar geti ekki borið árangur og verulegar líkur eru á því að slík refsing væri honum beinlínis skaðleg.“

Nefndir sérfræðingar og hinn dómkvaddi matsmaður komu fyrir dóm við aðalmeðferð málsins. Staðfestu þeir efni nefndra skýrslna og svöruðu spurningum.

H sálfræðingur ritaði vottorð um stúlkuna A, sem dagsett er 9. apríl sl. Er þar m.a. byggt á meðferð hennar í Barnahúsi. Fram kemur að stúlkan hafi í heimabyggð farið í fjögur viðtöl hjá starfsmönnum Barnahúss á tímabilinu frá 23. apríl til 13. júní 2013. Greint er frá því að stúlkan hafi skýrt frá vanlíðan sem hún hafi tengt ætluðu kynferðisbroti ákærða, en að hún hafi kennt sjálfri sér að miklu leyti um það sem gerst hafði þar sem hún hafi verið í talsverðum samskiptum við ákærða og litið á hann sem góðan vin og treyst honum. Í vottorðinu segir að algengt sé hjá þolendum kynferðisbrota að leita skýringa í eigin hegðan. Það álit er látið í ljós að ætlað brot hafi haft slæm áhrif á líðan A um tíma þótt henni hafi gengið ágætlega að takast á við afleiðingarnar, en af þeim sökum hafi ekki þótt ástæða til að halda viðtölunum áfram. Í lokaorðum vottorðsins segir að þolendur kynferðisbrota glími oft við afleiðingar þeirra á hinum ýmsu skeiðum lífsins, til dæmis í tengslum við önnur áföll, kynlíf, meðgöngu og fæðingar og því sé ekki hægt að útiloka að A muni síðar á lífsleiðinni hafa þörf fyrir sérhæfða sálfræðiaðstoð.

H staðfesti efni vottorðsins við aðalmeðferð málsins.

V.

Ákærði játar sök í máli þessu að því er varðar það sakaratriði að hafa káfað á brjóstum stúlkunnar A á heimili sínu í lok árs 2012 og að hafa strokið ber kynfæri hennar. Ákærði neitar hins vegar sök um það atriði að hann hafi látið stúlkuna strjúka kynfæri sín, en hefur borið að hún hafi snert kynfæri hans í örstutta stund. Þá hefur ákærði neitað því sakaratriði að hann hafi sett fingur í leggöng stúlkunnar.

Við meðferð málsins fyrir dómi neitaði ákærði að öðru leyti sakargiftum, en eins og áður er rakið féll fulltrúi ákæruvaldsins frá því sakaratriði að ákærði hefði reynt að hafa samfarir við stúlkuna í greint sinn.

Fyrir liggur að þegar atvik máls gerðust var ákærði 19 ára, en stúlkan A 14 ára og 10 mánaða.

Aldursmörk 1. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940 með síðari breytingum, sbr. breytingarlög Alþingis nr. 61, 2007, eru fortakslaus. Ákærði hefur borið að sér hafi verið ljóst er atvik gerðust að til staðar væri réttarregla sem bannaði kynferðislegt samneyti við barn, en hann hafi talið að aldursmörkin miðuðust við 14 ára, en ekki 15 ára aldur. Hér er um efnisatriði lögvillu að ræða þar sem tilvist réttarreglu er ákærða kunn en hann ber því við að hafa verið í villu um tiltekinn þátt hennar.

Lög nr. 61, 2007 voru sett með stjórnskipulegum hætti og höfðu tekið gildi er samskipti þau sem hér er fjallað um gerðust. Að mati dómsins eru hagir ákærða ekki með þeim hætti að rétt sé að gera greinarmun á honum og öðrum einstaklingum varðandi vitneskju um tilvist efnisreglna laga nr. 61, 2007. Og með því að umrædd lög voru réttilega birt leysir nefnd villa hans hann ekki undan refsiábyrgð í málinu.

Ákæruvaldið reisir kröfu sína um sakfellingu einkum á framburði brotaþola. Ákærði reisir kröfu sína um sýknu á fyrrnefndum sakaratriðum á því að leggja verði framburð hans til grundvallar.

Hér fyrir dómi, og við alla meðferð málsins, hafa ákærði og stúlkan A lýst samskiptum sínum og kynnum frá síðsumri 2012 og allt þar til atvik máls gerðust á heimili ákærða. Verður að virtum gögnum lagt til grundvallar að þessi síðastnefndu samskipti þeirra í millum hafi gerst nærri mánaðamótum nóvember/desember á heimili ákærða, líkt og hann heldur fram.

Efni 1. mgr. 202. gr. hegningarlaganna er sem hér segir: „Hver sem hefur samræði eða önnur kynferðismök við barn, yngri en 15 ára, skal sæta fangelsi ekki skemur en eitt ár og allt að 16 árum. Lækka má refsingu eða láta hana falla niður, ef gerandi og þolandi eru á svipuðum aldri og þroskastigi.“ Efni 2. mgr. sömu lagagreinar er sem hér segir: „Önnur kynferðisleg áreitni en sú sem greinir í 1. mgr. varðar fangelsi allt að 6 árum.“

Eins og áður sagði féll fulltrúi ákæruvalds frá því sakaratriði að ákærði hefði reynt að hafa samfarir við stúlkuna.

Fyrir dómi var frásögn ákærða og stúlkunnar að mati dómsins nær samhljóða um að A hefði komið við kynfæri ákærða andartak þar sem þau lágu saman uppi í rúmi á svipuðum tíma og ákærði viðhafði það athæfi sem hann hefur sjálfur lýst og játað. Ákærði hefur á hinn bóginn andmælt frásögn brotaþola um að hann hafi sett fingur í leggöng hennar um svipað leyti. Að áliti dómsins hefur þessi framburður ákærða verið staðfastur og trúverðugur við alla meðferð málsins. Að mati dómsins er framburður stúlkunnar einnig trúverðugur að öllu verulegu. Hins vegar verður ekki litið framhjá því að hún átti afar erfitt með að lýsa háttsemi ákærða og þar á meðal er hún var spurð efnislega um það hvort ákærði hefði sett fingur í leggöng hennar. Svaraði hún þannig aðeins beinum spurningum og staðhæfingum rannsakanda hjá lögreglu um hið kynferðislega athæfi og þar með um nefnt sakaratriði, eins og fram kemur í myndskeiði af yfirheyrslunni. Hið sama var uppi á teningnum fyrir dómi eins og hér að framan var rakið. Síðar svaraði A því til að hún væri alveg örugg um þetta tiltekna atriði. Eins og fyrr er rakið tjáði A sig ekki um lýst athæfi ákærða þegar hún skýrði fyrst frá ætluðum atburðum á fundi með félagsmálastjóra í lok janúar 2013, en eins og staðfest var fyrir dómi var þá ekki viðlit að fá hana til að tjá sig og var því gripið til annarra ráða.

Samkvæmt 108. gr. og 109. gr. laga nr. 88, 2008 um meðferð sakamála hvílir sönnunarbyrðin um atvik sem telja má sakborningi í óhag á ákæruvaldinu. Gerð er sú krafa að komin sé fram nægjanleg sönnun sem ekki verði vefengd með skynsamlegum rökum, um hvert það atriði sem varðar sekt sakbornings.

Þegar ofangreint er virt þykir sannað að ákærði hafi látið stúlkuna koma örstutta stund við kynfæri sín. En eins og hann og stúlkan lýsa atvikinu verður það ekki metið svo að sú athöfn hafi verið til þess fallin almennt að veita honum kynferðislega fullnægingu. Þykir þessi háttsemi ákærða því varða við 2. mgr. 202. gr. hegningarlaganna líkt og önnur sú háttsemi sem hann hefur játað fyrir dómi og er í samræmi við frásögn A. Aftur á móti þykir gegn eindreginni neitun ákærða, og þar sem hann og A eru ein til frásagnar, en einnig að virtum öðrum gögnum, ekki framkomin lögfull sönnun af hálfu ákæruvalds um sekt hans varðandi það sakaratriði að hann hafi sett fingur í leggöng stúlkunnar. Verður ákærði því sýknaður af þeim verknaði. Ákærði verður að öðru leyti sakfelldur fyrir þá háttsemi sem hér að framan hefur verið rakin, og hefur hann með því unnið sér til refsingar samkvæmt 2. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga, með áðurgreindum breytingum.

VI.

Ákærði, sem er 21 árs, hefur samkvæmt sakavottorði ekki áður sætt refsingu sem áhrif hefur í máli þessu. Að mati dómsins er ákærði sakhæfur. Að virtum áðurröktum sérfræðigögnum, en einnig m.a. skýrslu ákærða fyrir dómi, er það álit dómsins að ákveða eigi ákærða refsingu. Er til þess að líta að samkvæmt lögum um fullnustu refsinga nr. 49, 2005 skulu fangar njóta viðeigandi heilbrigðisþjónustu á meðan á afplánun stendur og getur fangelsisstofnun m.a. ákveðið að fangi sé vistaður á sjúkrahúsi, sbr. 14. gr. og 15. gr. laganna.

Er ákærði framdi brot sitt var hann 19 ára. Með háttseminni braut hann m.a. þau ákvæði hegningarlaganna sem löggjafinn, Alþingi, hefur sett til að veita æskufólki vernd með tilliti til kynferðislegrar hegðunar, en hún er mörkuð við áðurgreindan aldur, 15 ár.

Að áliti dómsins er brot ákærða, hin kynferðislega áreitni, alvarlegt og beindist gegn mikilvægum hagsmunum. Þykir refsing hans með hliðsjón af 1. tl. 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga hæfilega ákveðin átta mánaða fangelsi. Til þess ber að líta að ákærði játaði, eins og áður er rakið, nær undanbragðalaust verknaðarlýsingu ákæru og sakargiftir. Hann er ungur að árum og hefur átt við vanheilsu að stríða undanfarin ár, en er samkvæmt gögnum að ná sér allvel á strik. Þegar þetta allt er haft í huga og öll atvik málsins að öðru leyti, sbr. þau ákvæði 70. gr. og 74. gr. sem við eiga, þykir fært að fresta fullnustu refsingar ákærða og skal hún niður falla að liðnum þremur árum haldi hann almennt skilorð 57. gr. laga nr. 19, 1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22, 1955. Þá þykir rétt svo sem atvikum máls er háttað að binda frestun fullnustunnar einnig því skilyrði að ákærði sæti á skilorðstímanum sérstakri umsjón, sbr. 1. og 2. tl. 3. mgr. 57. gr. laga nr. 19, 1940.

Í málinu er krafist bóta af hálfu B vegna dóttur hennar, eins og rakið er í ákæru. Ákærða var kynnt krafan 19. febrúar 2014. Margviðurkennt er í dómaframkvæmd að brot sem hér er um að tefla séu til þess fallin að hafa alvarleg áhrif á brotaþola, jafnvel um langt skeið. Með hliðsjón m.a. af framlögðu sérfræðivottorði, sem staðfest var fyrir dómi, verður ákærði dæmdur til að greiða bótakrefjanda vegna ólögráða dóttur hennar 500.000 krónur, en með vexti fer eins og greinir í dómsorði.

Samkvæmt yfirliti ríkissaksóknara nemur sakarkostnaður málsins 552.625 krónum og er þar innifalinn kostnaður við fyrrgreind sérfræðivottorð og þóknun réttargæslumanns á rannsóknarstigi. Verður ákærði með hliðsjón af málsúrslitum dæmdur til að greiða 1/3 hluta þessa sakarkostnaðar, sem og til að greiða málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns á rannsóknarstigi og fyrir dómi, J-kvk-þgf Ó-kvk-þgf A-kvk-þgf héraðsdómslögmanns, 597.380 krónur, og þóknun A-kvk-ef H-kvk-ef F-kvk-ef héraðsdómslögmanns, skipaðs réttargæslumanns, 263.555 krónur, í sama hlutfalli, en í þóknun beggja er virðisaukaskattur innifalinn. 2/3 hlutar sakarkostnaðar greiðist úr ríkissjóði.

Af hálfu ákæruvaldsins fór Ó-kk-nf I-kk-nf Ó-kk-nf aðstoðarsaksóknari með málið.

Gætt var ákvæða 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88, 2008.

Ó-kk-nf Ó-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði, X, sæti fangelsi í átta mánuði en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún niður falla að liðnum þremur árum frá uppkvaðningu dómsins að telja, haldi hann almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22, 1955. Þá er frestun á fullnustu refsivistar jafnframt bundin því skilyrði að ákærði sæti á skilorðstímanum sérstakri umsjón, sbr. 1. og 2. tl. 3. mgr. 57. gr. laga nr. 19, 1940.

Ákærði greiði B 500.000 krónur í skaðabætur, fyrir hönd ólögráða dóttur hennar, ásamt vöxtum skv. 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38, 2001 frá 10. desember 2012 til 19. mars 2014 að telja, en með dráttarvöxtum frá þeim tíma samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði greiði 1/3 sakarkostnaðar að fjárhæð 1.413.560 krónur, og þar með talda 597.380 króna þóknun verjanda síns, J-kvk-ef Ó-kvk-ef A-kvk-ef hdl., og 263.555 króna þóknun A-kvk-ef H-kvk-ef F-kvk-ef hdl., skipaðs réttargæslumanns. 2/3 hlutar sakarkostnaðar greiðist úr ríkissjóði.