S-11/2014

Mál þetta, sem dómtekið var 15. apríl sl., er höfðað með ákæru ríkissaksóknara, útgefinni 18. mars 2014, á hendur V-kk-þgf N-kk-þgf S-kk-þgf, kt. [...], [...], Fljótsdalshéraði „fyrir brot gegn valdstjórninni, með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 1. desember 2013 í fangageymslu lögreglustöðvarinnar við Lyngási á Egilsstöðum, viðhaft hótanir um ofbeldi í garð [A] yfirlögregluþjóns og voru hótanirnar settar fram í tengslum við opinbert starf [A].“

Í ákæru er framangreind háttsemi talin varða við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og er þess þar krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Við þingfestingu málsins 15. apríl sl. játaði ákærði brot sitt skýlaust fyrir dóminum eins og því er lýst í framangreindri ákæru. Var málið þá þegar tekið til dóms samkvæmt 164. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, án frekari sönnunarfærslu, eftir að sækjanda og verjanda ákærða hafði gefist kostur á að tjá sig um lagaatriði og ákvörðun viðurlaga og ákærði sjálfur hafði tjáð sig stuttlega. Af hálfu ákærða er þess krafist að honum verði dæmd sú vægasta refsing sem lög leyfa og að komi til fangelsisrefsingar verði fullnustu hennar frestað skilorðsbundið. Þá er krafist hæfilegrar þóknunar til handa skipuðum verjanda hans.

Um málavaxtalýsingu er einkum skírskotað til ákæru. Samkvæmt því sem greinir í rannsóknargögnum málsins lét ákærði hótanir sínar í garð yfirlögregluþjónsins falla í viðurvist tveggja lögreglumanna. Í skýrslum lögreglumannanna kemur fram að ákærði hafi jafnframt rætt það hversu mjög honum væri í nöp við téðan yfirlögregluþjón og hafi nefnt húsleit fyrir nokkrum árum í því samhengi. Ákærði hafi virst vel áttaður og gera sér fulla grein fyrir því sem hann væri að segja. Samræmist framangreint jafnframt því sem fram kemur í samantekt lögreglu á framburði ákærða sjálfs.

Skýlaus játning ákærða fyrir dómi samræmist rannsóknargögnum málsins og er engin ástæða til að draga hana í efa. Af rannsóknargögnum verður sú ályktun dregin að lögreglumennirnir hafi haft fulla ástæðu til að taka hótanir ákærða alvarlega. Styðja rannsóknargögn málsins jafnframt að hótanir ákærða hafi verið settar fram í tengslum við opinbert starf yfirlögregluþjónsins. Þykir sannað að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi sem lýst er í ákæru og telst brot hans þar réttilega heimfært til 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Hefur ákærði því unnið sér til refsingar.

Ákærði er fæddur árið 1981 og á nokkurn sakaferil að baki. Samkvæmt framlögðu sakavottorði hlaut hann á árunum 1999 til 2007 fimm sinnum dóma fyrir ýmis brot gegn almennum hegningarlögum og löggjöf um ávana- og fíkniefni. Var þar í eitt skipti um að ræða sektardóm, tvö skipti skilorðsbundna fangelsisdóma og í tvö skipti blandaða dóma. Rauf ákærði meðal annars skilorð á nefndu árabili en var engu að síður enn gefinn kostur á skilorðbindingu fangelsisrefsingar. Auk þess gekkst hann eitt sinn undir sekt hjá lögreglustjóra vegna umferðarlagabrots á nefndu árabili. Í desember 2008 var ákærði dæmdur í þriggja mánaða óskilorðsbundið fangelsi fyrir brot gegn 217. gr. almennra hegningarlaga, en um var að ræða skilorðsrof á dómi frá 7. júlí 2006 og var sá dómur tekinn upp og dæmdur með. Með dómi 2. júlí 2009 var ákærða dæmdur hegningarauki, eins mánaðar óskilorðsbundið fangelsi, auk sektar og sviptingar ökuréttar, fyrir akstur undir áhrifum fíkniefna og brot gegn valdstjórninni, en brotin voru framin voru fyrir uppkvaðningu fyrrnefnds dóms frá desember 2008. Ákærði hlaut enn á ný dóm 16. mars 2011, 45 daga fangelsi og 6 mánaða ökuréttarsviptingu, fyrir brot gegn 168. gr. og 4. mgr. 220. gr. almennra hegningarlaga og ýmis brot gegn umferðarlögum og lögreglulögum. Á árinu 2011 var honum tvívegis gerð sekt vegna brota gegn ávana- og fíkniefnalöggjöf, með sektargerð 19. ágúst og dómi 16. nóvember. Loks hlaut hann dóm 7. maí 2013, sekt og sviptingu ökuréttar, vegna umferðalagabrota, þ.á m. akstur undir áhrifum fíkniefna.

Við ákvörðun refsingar ákærða er til þess litið að brot gegn valdstjórninni er alvarlegt í eðli sínu og að refsivernd þess hóps opinberra starfsmanna sem að lögum hefur heimild til líkamlegrar valdbeitingar var aukin með setningu laga nr. 25/2007. Ákærði hefur áður sætt refsingu fyrir brot gegn 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga, þ.e. samkvæmt dómi frá 2. júlí 2009 og er til þess litið, sbr. 3. mgr. sömu lagagreinar, en jafnframt til þess að er ákærði framdi brot sitt var liðið á 5. ár frá því að honum var gerð sú refsing. Til mildunar horfir að ákærði hefur játað brot sitt. Með hliðsjón af framanrituðu og atvikum málsins þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í 30 daga. Í ljósi sakaferils ákærða eru ekki efni til að fresta fullnustu refsingarinnar.

Ákærði verður, með vísan til 1. mgr. 218. gr. laga nr. 88/2008, dæmdur til greiðslu þess sakarkostnaðar sem hlaust af störfum skipaðs verjanda hans fyrir dómi, P-kk-ef K-kk-ef hdl., en þóknun hans þykir hæfilega ákveðin eins og í dómsorði greinir, að teknu tilliti til virðisaukaskatts, auk þess sem verjandanum ber greiðsla vegna kostnaðar af flugferð. Annar sakarkostnaður hlaust ekki af málinu.

Dómur þessi er kveðinn upp af H-kvk-þgf B-kvk-þgf héraðsdómara í dómsal Héraðsdóms Austurlands að Lyngási 15, Egilsstöðum, miðvikudaginn 23. apríl 2014, kl. 13:20.

Dómsorð:

Ákærði, V-kk-nf N-kk-nf S-kk-nf, sæti fangelsi í 30 daga.

Ákærði greiði 138.400 krónur í sakarkostnað, sem er þóknun skipaðs verjanda hans, P-kk-ef K-kk-ef hdl., 100.400 krónur og ferðakostnaður verjandans, 38.000 krónur.

H-kvk-nf B-kvk-nf