S-91/2007

Mál þetta, sem dómtekið var 2. maí s.l., hefur lögreglustjórinn á Húsavík höfðað hér fyrir Héraðsdómi Norðurlands eystra með ákæru, útgefinni 3. apríl 2007, á hendur X;

,,fyrir líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt mánudagsins 1. janúar 2007, á áramótadansleik í félagsheimilinu Þórsveri á Þórshöfn, slegið [A] hnefahögg í höfuðið með þeim afleiðingum að hægri framtönn í efri góm brotnaði.

Telst þetta varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20, 1981.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar.“

Verjandi ákærða krefst vægustu refsingar sem lög leyfa, lækkun bótakröfu og hæfilegra málsvarnarlauna. Þá krefst hann þess að sakarkostnaður verði greiddur úr ríkissjóði. Að lokum krefst hann lækkunar á bótakröfunni.

Samkvæmt rannsóknargögnum var lögreglunni á þórshöfn tilkynnt um síma aðfararnótt 1. janúar 2007 að A hefði verið sleginn í andlitið í félagsheimilinu Þórsveri á Þórshöfn. Lögreglumenn fóru á staðinn og hittu þar nefndan A. Skýrði hann lögreglu svo frá að hann hefði verið staddur á áramótadansleik í félagsheimilinu Þórsveri á Þórshöfn aðfaranótt téðs dags. Hafi hann og verið staddur í aðalsalnum vinstra megin við sviðið eða að austanverðu þegar ákærði hafi gengið rakleitt upp að honum og slegið hann í andlitið með krepptum hnefa þannig að hann hafi hrökklast aftur á bak. Við höggið hafi hægri framtönn í efri góm brotnað. Ákærði hafi síðan gengið burt en dyraverðir komið til aðstoðar.

Þann 11. janúar 2007 mætti A hjá lögreglu og lagði fram formlega kæru á hendur ákærða fyrir líkamsárás og gaf nánari skýrslu um atburðinn.

Í framhaldi af kæru A hófst lögreglurannsókn og voru m.a. yfirheyrð nokkur vitni svo og ákærði.

Við yfirheyrslu hjá lögreglu kvaðst ákærði hafa slegið A vegna þess að honum hafi verið tjáð fyrr um kvöldið að A væri iðulega vopnaður hnífi á dansleikjum og að hann skyldi vara sig á honum. Taldi ákærði því að um sjálfsvörn hefði verði að ræða þegar A hafi kippt í vinstri öxl hans og dregið hann til sín. Vitni báru að einhver rígur hefði hafist fyrr um kvöldið milli ákærða og A áður en líkamsárásin átti sér stað og hefði stíað í sundur þar sem allt leit út fyrir að átök myndu brjótast út á milli þeirra.

Hér fyrir dóminum hefur ákærði undanbragðalaust viðurkennt brot sitt eins og því er í ákæru lýst.

Játning ákærða er í samræmi við gögn málsins. Áverkar þeir er í ákæru greinir eru í samræmi við vottorð læknis er frammi liggur í málinu. Með hliðsjón af ofangreindu þykir sök ákærða nægjanlega sönnuð og varðar verknaður hans við tilgreind lagaákvæði í ákæru.

Samkvæmt vottorði sakaskrár ríkisins hefur ákærði ekki sætt refsingu sem skiptir máli við ákvörðun refsingar hans nú.

Við ákvörðun refsingar er litið til þess að ákærði hefur ekki áður verið dæmdur fyrir ofbeldisbrot svo og að hann játaði greiðlega brot sitt. Þykir refsing hans hæfilega ákveðin 45 daga fangelsi, en rétt þykir að fullnustu refsingar verði frestað og hún falli niður að 2 árum liðnum frá uppkvaðningu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22, 1955.

Bótakrafa A er þannig sundurliðuð.

1. Lækniskostnaður skv. 1. gr. skaðabótalaga kr. 21.915-

2. Akstur kr. 38.440-

3. Miskabætur, skv. 26. gr. skaðabótalaga kr. 200.000-

4. Lögmannskostnaður auk virðisaukaskatts kr. 74.078-

Samtals kr. 334.433-.

Liðir nr. 1,2 og 4 eru studdir reikningum, sem ekki hafa sætt andmælum og verða þeir liðir teknir til greina að fullu.

Til stuðnings lið nr. 3 í kröfugerðinni er vísað til læknisvottorðs og áverkavottorðs frá tannlækni þar sem fram kemur að brotnað hafi neðan af hægri framtönn í efri góm. Vinstra megin á enni sé mar og grunnt fleiður 1x1/2 cm að stærð. Um lagarök er vísað til 26. gr. skaðabótalaga nr. 50, 1993.

Með atlögunni hlaut brotaþoli miska og á hann því rétt á bótum úr hendi ákærða samkvæmt nefndu ákvæði skaðabótalaga. Í ljósi atvika og áverka þeirra er að framan er lýst þykja þessar bætur hæfilega ákveðnar kr. 130.000. Samkvæmt framansögðu verður ákærði dæmdur til að greiða A alls kr. 264.433- í skaðabætur ásamt vöxtum eins og krafist er og nánar eru tilgreindir í dómsorði.

Af gögnum málsins verður ekki ráðið að um neinn kostnað sé að ræða annan en málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, Ö-kk-ef H-kk-ef J-kk-ef hdl., sem þykja hæfilega ákveðin kr. 150.000- og er virðisaukaskattur þar innifalinn.

Dóminn kveður upp F-kk-nf Ó-kk-nf, dómstjóri.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði X, sæti fangelsi í 45 daga en fresta skal fullnustu refsingar og hún niður falla að tveimur árum liðnum frá uppkvaðningu dóms haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22, 1955.

Ákærði greiði A kr. 264.433- í skaðabætur ásamt vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38, 2001 frá 1. janúar 2007 til 21. mars s.á en dráttarvöxtum samkvæmt 1.mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. laga nr. 38, 2001 frá þ.d. til greiðsludags.

Ákærði greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, Ö-kk-ef H-kk-ef J-kk-ef hdl., kr. 150.000- og er virðisaukaskattur þar innifalinn.