S-208/2013

Mál þetta, sem þingfest var og dómtekið þann 13. maí sl., er höfðað með ákæru útgefinni af lögreglustjóranum á Selfossi, dagsettri 3. apríl 2013, á hendur [A], kt. [...], til heimilis að [...],

„fyrir ölvun á almannafæri, líkamsárás og eignaspjöll

með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 27. október 2012 í verslun Olís við Arnberg á Selfossi ölvaður valdið óspektum og hneykslan á almannafæri með því að henda pappírsþurkkum [sic] um verslunina og sprauta úr sósuflöskum á gólf verslunarinnar og fyrir að hafa veist að [B], kt. [...] starfsmanni í versluninni er vísa átti honum út og slegið hann einu hnefahöggi í andlitið og skömmu síðar fyrir utan verslunina slegið til [B] með rúðusköfu og plastfötu, allt með þeim afleiðingum að gleraugu [B] brotnuðu og hann hlaut bólgur og mar í kringum hægra auga og verk í vinstri hendi og fyrir að hafa umrætt sinn sparkað af afli í rennihurð við inngang verslunarinnar með þeim afleiðingum að hurðinn [sic] skekktist og stýribúnaður rennihurðarinnar skemmdist.

Teljast brot ákærða varða við 21. gr. sbr. 1. mgr. 27. gr. áfengislaga nr. 75. 1998, 1. mgr. 217. gr. og 1. mgr. 257. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Þá er í ákæru tilgreind einkaréttarkrafa Olíuverslunar Íslands hf., en þar sem ekki var sótt þing af hálfu bótakrefjanda við þingfestingu málsins telst krafan niður fallin með vísan til 2. mgr. 175. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, og er því ekki þörf á að lýsa kröfunni nánar.

Ákærði mætti við þingfestingu málsins og lýsti því yfir að hann óskaði ekki eftir skipun verjanda. Ákærði viðurkenndi skýlaust að hafa gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru.

Með vísan til skýlausrar játningar ákærða og þar sem dómari taldi ekki ástæðu til að draga í efa að játning hans væri sannleikanum samkvæm var farið með málið í samræmi við ákvæði 1. mgr. 164. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, eftir að sækjanda og ákærða sjálfum hafði verið gefinn kostur á að tjá sig um lagaatriði og ákvörðun viðurlaga. Kvaðst ákærði sjá eftir broti sínu og tók fram að hann hefði náð sáttum við brotaþola. Þá hefði ákærði greitt fyrir tjón það er hann olli Olíuverslun Íslands hf., og lagði ákærði fram gögn því til stuðnings.

Um málavexti vísast til ákæruskjals. Sannað er að ákærði hefur gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru og þar þykir rétt færð til refsiákvæða. Ákærði hefur með háttsemi sinni unnið sér til refsingar.

Samkvæmt framlögðu sakavottorði hefur ákærði ekki áður sætt refsingu.

Að virtum atvikum málsins, að teknu tilliti til hreins sakarferils ákærða og ungs aldurs hans, og þess að hann hefur bætt fyrir tjón það er hann olli, svo og með vísan til skýlausrar játningar ákærða, þykir rétt að fresta ákvörðun refsingar hans og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Með vísan til 218. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, ber að dæma ákærða til greiðslu alls sakarkostnaðar, sem nemur samkvæmt yfirliti lögreglu samtals 26.082 kr.

S-kvk-nf I-kvk-nf, löglærður aðstoðarmaður dómara, kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð :

Ákvörðun um refsingu ákærða, [A], skal frestað og fellur hún niður að liðnum tveimur árum frá birtingu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði sakarkostnað, 26.082 krónur.

S-kvk-nf I-kvk-nf.