S-422/2011

Mál þetta er höfðað með ákæru lögreglustjórans á Selfossi, dagsettri 21. nóvember 2011 á hendur A og B.

„fyrir líkamsárás

með því að hafa að kvöldi mánudagsins 21. mars 2011 fyrir utan íbúðarhúsið að D í samverknaði veist að C, þar sem báðar ákærðu tóku C hálstaki og ákærða B sló C í andlitið þannig að hún féll til jarðar, allt með þeim afleiðingum að C hlaut klórför á neðanverðum hálsi, eymsli yfir lendhrygg og óþægindi í hálsi.

Telst brot ákærðu varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20, 1981.

Þess er krafist að ákærðu verði dæmdar til refsingar og til greiðslu sakarkostnaðar.“

Ákæra í máli þessu var þingfest 12. janúar 2012. Kom þá ákærða B fyrir dóminn ásamt S-kk-þgf S-kk-þgf hrl. og óskaði eftir að hann yrði skipaður verjandi sinn og var það gert. Ákærða neitaði sök. Ekki var óskað eftir að leggja fram greinargerð af hálfu ákærðu. Þar sem upplýst var að ákærða A væri erlendis var málinu frestað ótiltekið. Næst var málið tekið fyrir 13. desember 2012 og kom þá ákærða A fyrir dóminn og neitaði sök. Ákærða óskaði ekki eftir verjanda. Aðalmeðferð málsins hófst 1. febrúar 2013 og við upphaf hennar óskaði ákærða A eftir að S-kk-nf S-kk-nf hrl. yrði jafnframt skipaður verjandi sinn og var orðið við því. Voru teknar skýrslur af ákærðu og nokkrum vitnum, en aðalmeðferð svo frestað til 19. febrúar 2013 vegna fjarveru vitna, þ. á m. var eitt vitni erlendis og utan símasambands. Var aðalmeðferð haldið áfram 19. febrúar 2013 og málið dómtekið að henni lokinni. Fyrir uppkvaðningu dómsins var gætt ákvæða 1. mgr. 184. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008.

Af hálfu ákæruvalds eru gerðar í málinu þær kröfur sem að ofan greinir.

Af hálfu ákærðu eru þær kröfur gerðar að ákærðu verði sýknaðar af öllum kröfum ákæruvalds, en til vara að þeim verði gerð vægasta refsing sem lög leyfa. Þá er krafist hæfilegra málsvarnarlauna fyrir skipaðan verjanda þeirra.

Málavextir.

Það er upphaf máls þessa að kvöldið 21. mars 2011 var óskað skjótrar lögregluaðstoðar að C vegna óboðinna gesta. Voru ákærðu farnar af vettvangi þegar lögregla kom á staðinn, en lögregla ræddi við brotaþola og fleiri vitni á staðnum. Kom fram hjá brotaþola að ákærðu hefðu komið og knúið dyra og hún farið til dyra með son sinn á handleggnum. Hafi ákærðu verið mjög æstar og ætlað að rjúka í hana, en hún beðið þær að bíða með það uns hún hefði látið son sinn sinn frá sér. Þegar hún hafi komið syninum inn hafi hún farið aftur fram til að tala við þær og þá hafi þær rifið hana út fyrir og tekið þéttingsfast um hálsinn á henni þannig að hún hafi átt erfitt með andardrátt og öskrað að hanni hvar D systir hennar væri. Hafi brotaþoli sagst ekki viljað segja það. Hafi ákærða B því næst slegið til sín með vinstri hendi og höggið hafnað á vinstri vanga brotaþola, sem hafi þó náð að víkja sér undan því að einhverju leyti. Þá hafi móðir brotaþola, E komið með kústskaft til að skakka leikinn. Þá hafi F komið inn í garðinn til að stöðva leikinn og hafi hann sagt ákærðu að nóg væri komið og þær farið við svo búið.

Hafði lögregla jafnframt tal af fleirum þá um nóttina. Í viðræðum við ákærðu A kom fram að hún hafi rétt rifið í öxl brotaþola og sennilega hrint henni eitthvað. Í frumskýrslu kemur fram að í fljótu bragði hafi ekki verið að sjá neina áberandi áverka á brotaþola en hún kvaðst þó finna til í hálsinum. Ekki var haft tal af ákærðu B þá um nóttina.

Við rannsókn málsins gaf brotaþoli, vitnið C, skýrslu hjá lögreglu. Lýsti hún því að hafa verið stödd á heimili foreldra sinna þegar hún hafi farið til dyra og þar hafi ákærða A verið og spurt hvort D, systir brotaþola, væri heima. Hafi vitnið sagt að svo væri ekki. Hafi ákærða A þá beðið sig að koma út fyrir og tala við sig og tekið í handlegg vitnisins en vitnið verið með ársgamlan son sinn á handlegg. Hafi vitnið kippt að sér höndinni á sama augnabliki og ákærða hafi sleppt. Hafi svo vitnið farið inn með soninn og aftur fram í útidyr. Þá hafi ákærða A enn verið fyrir utan og vitnið svo verið rifið út af ákærðu B sem hafi verið búin að koma sér fyrir við hlið dyranna þannig að vitnið sæi hana ekki. Hafi vitnið svo verið rifin um einn metra frá húsinu og þá reynt að losna frá ákærðu B en þá hafi kunningjakona vitnisins, G sem þar var stödd, skorist í leikinn. Ákærða B hafi svo náð betra taki á vitninu, kverkataki að framan, en ákærða A hafi á sama tíma tekið hálstak á vitninu aftanverðu, sem hafi átt erfitt með andardrátt við þetta. Ákærða B hafi svo kýlt vitnið á vinstri vanga með krepptum hnefa vinstri handar. Svo hafi ákærða B náð að skella vitninu þannig að vitnið hafi fallið á jörðina. Svo hafi báðar ákærðu ráðist að vitninu þar sem hún hafi verið hálffallin með bakið að sólpallsvegg. Hafi þær aftur náð hálstakinu og í þann mund sem ákærða B hafi verið að taka vitnið kverkataki með annarri höndinni hafi vitnið fengið tvö högg í magann og taldi vitnið það hafa verið frá krepptum hnefa hægri handar ákærðu B. Þær hafi svo báðar náð að taka vitnið hálstaki. Þá hafi E, móðir vitnisins, komið og reynt að skakka leikinn með kústskafti. Svo hafi vitnið náð að losa ákærðu B ofan af sér og þá hafi F komið inn á lóðina og sagt að nóg væri komið. Þau hafi svo farið eftir það.

Ákærða B gaf lögreglu skýrslu við rannsókn málsins. Kannaðist við að hafa verið á umræddum stað og tíma, ásamt m.a. brotaþola og meðákærðu A. Kvaðst ákærða hafa veist að brotaþola með því að hrista hana til og rífa í peysuna hennar og ýta henni að veggnum. Neitaði ákærða því að hafa slegið brotaþola.

Ákærða A gaf lögreglu skýrslu við rannsókn málsins og kannaðist við að hafa verið á umræddum stað og tíma ásamt m.a. meðákærðu B. Kvað að báðar ákærðu hefðu verið frekar drukknar og verið að æpa á brotaþola og hræða hana. Engin líkamleg snerting hafi verið nema að ákærða hafi sett hendina við hálsinn eða bringuna á brotaþola í á að giska mínútu. Aldrei hafi þær lagt hendur á brotaþola.

Vitnið E, móðir brotaþola, gaf skýrslu við rannsókn málsins og skýrði frá því að eftir að brotaþoli hafi farið til dyra umrætt sinn hafi vitnið séð gripið í hönd brotaþola sem hafi kippt að sér höndinni. Svo hafi brotaþola verið kippt út úr dyragættinni og hafi þá vitnið verið innan við forstofuna. Hafi vitnið séð stympingar og hafi séð hvar ákærða B hafi verið með brotaþola í hálstaki en ákærða A hafi haldið brotaþola. Hafi vitnið þá kallað á lögreglu og farið svo út fyrir dyrnar með kústskaft til að hrekja ákærðu á brott og koma brotaþola þannig undan. Ekki hafi það þó dugað til þar eð ákærðu hafi báðar rykkt kústinum úr höndum vitnisins. Hafi ákærða A haldið á kústinum og otað að vitninu og brotaþola eftir að brotaþoli hafi komist frá þeim. Kvaðst vitnið hafa séð ákærðu A slá krepptum hnefa í átt að andliti brotaþola en ekki séð hvar höggið lenti, en þegar þetta var hafi ákærða B haldið brotaþola. Eftir þetta hafi þessu lokið.

Við rannsókn málsins tók lögregla skýrslu gegnum síma af vitninu F. Kvaðst vitnið hafa verið blekölvaður í bifreið og hafi verið farið að D þar sem ákærðu hafi farið út úr bifreiðinni og um 10 mínútum seinna hafi vitnið heyrt „djöfulgang“ frá D og farið út úr bílnum. Hafi hann spurt hvað gengi á og spurt hvort ekki væri ráð að fara þaðan burt. Hafi ákærðu hlýtt honum og farið inn í bifreiðina og svo hafi verið ekið á brott. Kvaðst vitnið ekki hafa séð ákærðu ráðast á brotaþola.

Í rannsóknargögnum liggur fyrir vottorð V-kk-ef Ó-kk-ef læknis, dags. 12. október 2011 þar sem fram kemur að brotaþoli hafi leitað á heilsugæslustöðina á Selfossi 22. mars 2011. Er lýst í vottorðinu að brotaþoli hafi lýst eymslum frá framanverðum hálsi, herðablaði svæði vinstra megin og lendhrygg. Við skoðun sjáist nýleg klórför 5-6 á neðanverðum hálsi vinstra megin, eymsli yfir „medial scapula“ brún vinstra megin, ekki að sjá önnur áverkamerki en eymsli yfir lendhrygg. Kemur fram að áverki hafi verið túlkaður sem yfirborðsáverki og ætti að ganga til baka nema hvað hún hafi verið með óþægindi frá lendhrygg áður og við það að hafa verið kastað í jörðina hafi hún fengið meiri óþægindi og sé með eymsli „interspinalt“ yfir neðri hluta lendhryggjar. Taki brotaþoli fram að hún hafi verið tekin slæmu hálstaki og finnist einkenni vera að versna frá því erfitt að kyngja og óþægindi við hreyfingar um hálshrygg.

Ekki þykir ástæða til að rekja frekar rannsókn lögreglu.

Framburður ákærðu og vitna við aðalmeðferð

Ákærða A gaf skýrslu fyrir dóminum við aðalmeðferð og greindi frá því að umrætt sinn hafi hún og meðákærða B mætt þarna, ásamt G, F, I og H. Hafi ákærðu barið að dyrum hjá brotaþola í leit að D, systur brotaþola. Þær hafi talið sig eiga vantalað við D þar sem hún hafi ráðist á meðákærðu B helgina áður. Brotaþoli hafi komið út og þær spurt hvar systir hennar væri og brotaþoli ekki viljað svara því og þá hafi fallið mikið af ljótum orðum og meðákærða B hrifsað í úlpu brotaþola og ákærða ýtt brotaþola upp að vegg og sett framhandlegg sinn að bringu brotaþola og þær meðákærða verið að öskra á brotaþola hvar D væri. Þegar þær hafi ýtt brotaþola upp að veggnum þá hafi hún sagt þeim hvar D væri niður komin. Í því hafi móðir brotaþola komið út með kústskaft og byrjað að ota því að báðum ákærðu, en þær hafi hrifsað af henni kústskaftið og þá hafi F komið og spurt hvort ekki væri komið gott og þær þá farið við svo búið. Ekki kvaðst ákærða hafa orðið þess vör að brotaþoli félli til jarðar. Ekki hafi verið greidd nein hnefahögg. Ekki hafi heldur verið slegið s.s. með flötum lófa. Þær hafi tuskað brotaþola til og brotaþoli hafi misst jafnvægið þegar ákærða hafi ýtt henni af fullum krafti upp að sólpallsveggnum, en hún hafi aldrei dottið eða fallið, hvorki á vegginn né í jörðina. Ákærða kvaðst hafa verið ölvuð, sem og meðákærða. Ekki gat ákærða fullyrt um brotaþola en taldi að hún hefði verið allsgáð. Ekki kannaðist ákærða við að hafa tekið brotaþola hálstaki og það hafi meðákærða ekki gert heldur. Meðákærða hafi heldur ekki slegið brotaþola í andlit. Ekki hafði ákærða skýringar á áverkum á brotaþola sem lýst er í framangreindu læknisvottorði V-kk-ef Ó-kk-ef.

Ákærða B gaf skýrslu fyrir dóminum við aðalmeðferð og bar um það að þær hafi farið þarna að leita að D. Hafi ákærða verið fyrir aftan einhvern runna og brotaþoli komið til dyra. Hafi ákærða heyrt að brotaþoli ætlaði að leggja barnið frá sér og svo hafi brotaþoli komið út í úlpunni og skónum og hafi ákærða þá komið og spurt hvar D væri og brotaþoli sagst ekki vilja segja það. Þá hafi ákærða rifið í úlpu brotaþola og hrist hana eitthvað til og meðákærða A hafi ýtt brotaþola upp að veggnum með framhandleggnum. Hafi svo brotaþoli sagt þeim hvar C væri. Svo hafi móðir brotaþola komið út með kústskaft og þær meðákærða hafi rifið af henni kústskaftið og hafi þá móðirin farið aftur inn og síðan hafi þær meðákærða farið burt. Ekki hafi ákærða séð brotaþola missa jafnvægið. Enginn hafi kýlt neinn, en brotaþoli hafi verið hrist til og mjög ljót orð hafi fallið og verið læti. Þetta hafi ekki farið lengra en það. Þær meðákærða hafi tekið kústskaftið af móður brotaþola og fleygt því burt og sagt henni að hafa sig inn og vera ekki að skipta sér af. Þá hafi F komið og spurt hvort ekki væri nóg gert og þær þá farið. Ekki gat ákærða skýrt áverka á brotaþola sem lýst er í læknisvottorði. Ákærða neitaði því að hafa tekið brotaþola hálstaki og að hafa slegið hana í andlitið. Neitaði ákærða því að meðákærða A hafi tekið brotaþola hálstaki. Kvaðst ákærða hafa verið full, sem og meðákærða.

Vitnið F kom fyrir dóminn við aðalmeðferð og bar um það að hafa setið úti í bíl umrætt sinn. Vitnið hafi svo komið að og móðir brotaþola hafi otað að sér kústskafti, sem vitnið hafi tekið af henni. Hafi vitnið svo sagt ákærðu að koma. Ekki kannaðist vitnið við að þarna hafi verið nein áflog „af viti“. Ekki kannaðist vitnið við að hafa séð ákærðu taka brotaþola hálstaki eða að brotaþoli hafi verið slegin í andlit. Engar skýringar hafði vitnið á þeim áverkum á brotaþola sem lýst er í læknisvottorði, en þegar vitnið hafi komið þá hafi allir staðið frekar langt hver frá öðrum.

Vitnið C, brotaþoli, kom fyrir dóminn við aðalmeðferð og bar um það að ákærðu hafi verið að leita að systur vitnisins vegna gamalla deilna. Þær hafi komið heim til móður vitnisins, þar sem vitnið hafi verið, og knúð dyra. Hafi vitnið farið til dyra og svo inn með son sinn. Hafi vitnið svo farið út að tala við ákærðu. Þegar vitnið hafi komið út hafi þær rifið í vitnið og ráðist á hana. Mikið hafi verið af orðaskiptum. Ákærða B hafi náð vitninu niður og móðir vitnisins hafi komið út. Orðaskipti hafi orðið milli móður vitnisins og ákærðu A. Svo hafi móðir vitnisins farið inn og hringt á lögreglu og þá hafi þær ákærðu farið. Nánar aðspurð lýsti vitnið því að ákærða B hafi rifið í sig og vitnið rifið í hana á móti og svo hafi ákærða B náð vitninu niður og kýlt hana í magann, en vitnið myndi þetta ekki nákvæmlega. Svo hafi móðir vitnisins komið út og orðið orðaskipti milli móðurinnar og ákærðu A. Önnur hvor þeirra hafi verið með kústskaft. Vitnið kvað ákærðu B hafa tekið sig hálstaki. Ekki hafi ákærða A-kvk-nf sig hálstaki, en hún hafi þó náð einhverju taki á sér líka. Vitnið kvaðst hafa verið slegin í andlitið en ekki myndi vitnið hvor ákærðu hafi gert það. Vitnið kvaðst hafa fallið til jarðar upp við grindverkið við pallinn, en hún hafi fallið við að fá högg í magann frá ákærðu B. Klórför á hálsi vitnisins og aðrir áverkar hafi komið þegar ákærða B hafi tekið sig hálstaki í fyrra skiptið þegar vitnið hafi farið í jörðina. Vitnið kvaðst vilja draga kæru sína til baka. Ekki kvaðst vitnið muna vel hvernig þetta hafi gerst allt saman og mundi ekki hvort báðar ákærðu hafi tekið sig hálstaki. Hafi vitnið verið í sjokki þegar hún gaf skýrslu hjá lögreglu. Ákærða B hafi tekið eitthvað í vitnið og hafi vitnið eitthvað runnið til vegna hálku en ákærða hafi líka þrýst sér niður og haldið í hálsinn á sér í leiðinni. Hafi vitnið fallið með bakið upp að sólpallinum og runnið niður. Hafi vitnið ekki beint fallið kylliflöt til jarðar. Aðspurð kvað vitnið að hún hafi verið allsgáð en ákærðu báðar undir áhrifum.

Vitnið G kom fyrir dóminn við aðalmeðferð og bar um það að hafa farið út út bifreiðinni með ákærðu og þær hafi bankað að dyrum. Brotaþoli hafi komið til dyra og þá hafi þær spurt hana hvort D væri heima og brotaþoli neitað því. Brotaþoli hafi ekki viljað upplýsa hvar D væri og þá hafi brotaþoli verið tekin upp að veggnum og öskrað á hana. Nánar tiltekið hafi ákærða A haldið brotaþola upp við vegginn með handleggnum, en vitnið kvaðst ekki muna alveg hvernig þetta hafi verið.Vitnið mundi að móðir brotaþola hafi komið út með kústskaft og lamið vitnið með því. Ákærðu hafi rifið af henni kústskaftið og sagt eitthvað. Stuttu eftir það hafi F komið og spurt hvort þetta væri ekki orðið gott og þau þá farið. Ekki kvaðst vitnið muna að brotaþoli hafi misst jafnvægið. Engin högg hafi vitnið séð ganga á milli. Vitnið kvaðst hafa verið allsgáð. Ekki mundi vitnið eftir að hafa séð brotaþola tekna hálstaki, en framhandleggur hafi verið lagður efst að bringu brotaþola, en það hafi ákærða A gert. Ekki hafi verið tekið utan um háls brotaþola. Ekki kannaðist vitnið við að hafa séð brotaþola slegna í andlitið. Ekki gat vitnið skýrt hvernig brotaþoli hafi fengið áverka sem lýst er.

Vitnið H kom fyrir dóminn við aðalmeðferð og bar um það að hafa komið á vettvang umrætt sinn og að hafa setið úti í bíl. Það hafi verið einhver skætingur á milli stelpnanna. Úr bílnum hafi vitnið séð einhver slagsmál og hafi stelpurnar verið í einhverjum hring. Ekki kvaðst vitnið muna til að hafa séð brotaþola hrökkva við eða falla til jarðar. Ekki hafi vitnið séð neinn taka brotaþola hálstaki. Ekki hafi vitnið séð neinn slá brotaþola í andlitið. Ekki hafi vitnið séð brotaþola fá áverka.

Vitnið E, móðir brotaþola, kom fyrir dóminn við aðalmeðferð og bar um það að ákærðu hafi verið búnar að hringja og spyrja um yngri dóttur vitnisins, en vitnið hafi verið að horfa á sjónvarp. Svo hafi þær komið og brotaþoli hafi rétt vitninu son sinn og beðið sig um að gæta hans meðan brotaþoli talaði við ákærðu í rólegheitum. Svo þegar vitnið hafi verið að fara inn þá hafi hún séð að brotaþola hafi verið kippt út. Hafi vitnið þá sett drenginn frá sér og farið út og þá hafi önnur ákærðu verið með hálstak á brotaþola með annarri höndinni framan á hálsi brotaþola og orðið smá stympingar, rifrildi og svívirðingar á báða bóga. Hafi vitnið skipt sér af þessu. Ekki hafi vitnið séð hnefahögg. Sér hafi sýnst brotaþoli missa jafnvægið að einhverju leyti og orðið fótaskortur þegar henni hafi verið kippt út. Hafi vitnið ekki séð brotaþola falla til jarðar. Hafi vitnið gripið kústskaft þegar ákærðu hafi ekki hlustað á vitnið, en það hafi ekki dugað því kústurinn hafi verið tekinn af vitninu og grýtt í vitnið til baka. Kvaðst vitnið hafa verið óttaslegin að vissu leyti því fleira fólk hafi fylgt ákærðu. Ákærðu hafi króað brotaþola af. Þessu hafi lokið stuttu seinna og svo hafi lögreglan komið. Brotaþoli hafi verið rauð á hálsi eftir þetta og aum í hálsinum. Ekki mundi vitnið eftir klórförum á brotaþola. Vitnið kvaðst ekki hafa séð alla atburðarásina frá upphafi til enda, en það hafi tekið sig á að giska 2-3 mínútur að fara inn með drenginn. Vitnið kvaðst hafa verið allsgáð. Vitnið kvaðst ekki hafa séð ákærðu A halda brotaþola hálstaki, en það hafi ákærða B gert. Ekki hafi vitnið séð brotaþola slegna í andlitið. Ekki hafi vitnið séð brotaþola fá áverka en sjálfsagt hafi það gerst við hálstakið. Hafi ákærða B haft aðra höndina framan á hálsi brotaþola. Kvaðst vitnið telja ákærðu hafa verið undir áhrifum.

Vitnið V-kk-nf Ó-kk-nf læknir gaf skýrslu gegnum síma við aðalmeðferð og skýrði frá því að hann væri heimilislæknir brotaþola. Kvað brotaþola hafa leitað til vaktlæknis heilsugæslu 22. mars 2011, en það hafi verið annar læknir og hafi vitnið ekki séð brotaþola umrætt sinn. Sé vottorð vitnisins unnið úr gögnum þess læknis sem hafi tekið á móti brotaþola. Óþægindi í lendhrygg geti stafað af því að hafa verið hrint, en vitnið viti til þess að brotaþoli hafi áður haft einkenni þar eftir umferðarslys árum áður. Vitnið útskýrði að orðið „interspinalt“ þýði „á milli hryggjartinda“.Eymslin séu þá ekki í beinum í hryggnum heldur á milli þeirra, s.s í vöðvafestingum o.fl. Ekki kvaðst vitnið geta útilokað að áverkar gætu stafað af höggi eftir kústskaft en það væri ólíklegt.

Vitnið H-kk-nf P-kk-nf Æ-kk-nf lögreglumaður gaf skýrslu við aðalmeðferð og staðfesti að hafa gert frumskýrslu lögreglu í málinu. Vitnið mundi ekki glöggt eftir atvikum, en gat þess að ákærða A hafi virst vera undir áhrifum þegar lögregla ræddi við hana um nóttina, en jafnframt mundi vitnið eftir því að kústskaft hefði komið við sögu og að móðir brotaþola hafi haft það til varnar dóttur sinni. Ekki mundi vitnið eftir að hafa séð áverka á brotaþola, hvorki klórför né annað.

Niðurstaða.

Vegna yfirlýsingar brotaþola, sem fram kom við skýrslugjöf hennar við aðalmeðferð, um að hún vildi draga kæru sína til baka, kom fram áskorun frá verjanda ákærðu, til sækjanda, um að fella málið niður, en sækjandi varð ekki við því. Ekki hefur verið höfð uppi krafa um frávísun málsins af þessum sökum. Það er mat dómsins að skilyrði hafi verið til málshöfðunar þegar ákæra var gefin út, sbr. 2. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og að yfirlýsing brotaþola við aðalmeðferð breyti því ekki.

Ákærða A hefur ekki kannast við að hafa tekið brotaþola hálstaki svo sem henni er gefið að sök í ákæru. Hefur ákærða kannast við að hafa ýtt með framhandlegg sínum á bringu brotaþola og ýtt henni upp að vegg. Kannast hún heldur ekki við að meðákærða B hafi tekið brotaþola hálstaki. Kannast ákærða A heldur ekki við að hvorug ákærðu hafi slegið brotaþola og hafi hún ekki skýringar á því hvernig áverkar á brotaþola væru tilkomnir. Ekki hafi ákærða orðið þess vör að brotaþoli hafi falið til jarðar.

Ákærða B kannast við að hafa rifið í úlpu brotaþola, en kannast ekki við að hafa slegið brotaþola og/eða tekið hana hálstaki. Kannaðist ákærða heldur ekki við að meðákærða A hafi tekið brotaþola hálstaki, en ákærða lýsti því svipað og meðákærða A að sú síðarnefnda hafi ýtt brotaþola upp að vegg með framhandlegg. Ekki hafi ákærða séð brotaþola missa jafnvægið.

Brotaþoli, C, lýsti því að þegar hún hafi komið út hafi ákærðu rifið í hana og ráðist á hana. Ákærða B hafi náð vitninu niður. Nánar aðspurð lýsti vitnið því að ákærða B hafi rifið í vitnið sem hafi rifið á móti og svo hafi ákærða B náð henni niður og kýlt hana í magann, en vitnið kvaðst ekki muna þetta vel. Vitnið kvað ákærðu B hafa tekið sig hálstaki, en taldi ekki að ákærða A hafi gert það þó að sú síðast nefnda hafi einnig náð einhverju taki á vitninu líka. Vitnið taldi að hún hafi verið slegin í andlit, en kvaðst ekki muna hvor ákærðu hefði gert það. Vitnið kvaðst hafa fallið, en þó ekki kylliflöt, þegar ákærða B hafi tekið sig hálstaki, en að hluta til hafi vitnið einnig runnið til vegna hálku. Kom fram að vitnið mundi þetta ekki vel og gat ekki sagt til um hvort báðar ákærðu hefðu tekið sig hálstaki.

Vitnið F kvaðst ekki hafa orðið vitni að átökum.

Vitnið G kvaðst ekki hafa séð brotaþola slegna í andlit eða tekna hálstaki. Var vitnið viðstödd atvikið. ýsti vitnið því að ákærða A hafi haldið brotaþola upp við vegg með framhandlegg efst við bringu brotaþola. Vitnið kvaðst ekki muna til þess að brotaþoli hafi misst jafnvægið.

Vitnið H kvaðst hafa séð einhvers konar átök en ekki hafi hún séð neinn slá brotaþola í andlitið, taka hana hálstaki, eða séð brotaþola hrökkva við eða falla til jarðar.

Vitnið E, móðir brotaþola, kvaðst ekki hafa séð brotaþola slegna í andlitið. Hún hafi ekki séð brotaþola falla til jarðar, en hún hafi virst missa jafnvægið að einhverju leyti eða verða fótaskortur þegar henni hafi verið kippt út. Kvaðst hafa séð ákærðu B taka brotaþola hálstaki, en nánar lýsti hún því að ákærða hafi þá haft aðra höndina framan á hálsi brotaþola.

Ljóst virðist að einhver átök eða stympingar hafi orðið greint sinn á milli ákærðu og brotaþola. Ákærðu verða hins vegar ekki sakfelldar fyrir aðra hegðun en þá sem greinir í ákæruskjali, sbr. 1. mgr. 180. gr. laga nr. 88/2008. Ákærðu er báðum gefið að sök að hafa tekið brotaþola hálstaki og neita þær því báðar, en eru nokkuð samhljóma um að ákærða A hafi ýtt framan á brotaþola með framhandlegg og ýtt henni upp að vegg, en jafnframt hefur vitnið G borið á svipaðan hátt. Brotaþoli hefur borið um að ákærða B hafi tekið sig hálstaki, en taldi ekki að ákærða A hefði gert það líka þó hún væri ekki viss. Önnur vitni hafa ekki lýst hálstaki að því frátöldu að vitnið E, móðir brotaþola, kvað ákærðu B hafa tekið brotaþola hálstaki, en lýsti því nánar svo að ákærða hefði þá haft aðra höndina framan á hálsi brotaþola, en fram hefur komið að þetta vitni sá ekki alla atburðarásina. Gegn eindreginni neitun beggja ákærðu um að hafa tekið brotaþola hálstaki verður að telja óvarlegt að telja það sannað að ákærðu hafi tekið brotaþola hálstaki eins og lýst er í ákæru, en þess er að geta að vitnið G, sem var viðstödd atburðinn, kvaðst ekki hafa séð umrætt hálstak. Þá verður ekki litið framhjá því að allangt er um liðið og framburðir vitna að nokkru marki óöruggir. Þá er ákærðu B gefið að sök að hafa slegið brotaþola í andlitið þannig að hún féll til jarðar. Hefur ákærða sjálf neitað þessu og meðákærða, A kannaðist ekki við að þetta hafi gerst. Brotaþoli bar að ákærða B hafi kýlt sig í magann, en gat ekki skýrt frá því hver hefði slegið sig í andlit. Þá bar brotaþoli að hún hafi fallið en þó ekki kylliflöt og það hafi að einhverju leyti verið vegna hálku, en tengdi það ekki við að hafa verið slegin í andlit. Enginn annar framburður er fyrirliggjandi í málinu um að ákærða B hafi slegið brotaþola í andlit og nýtur heldur ekki við annars framburðar um að brotaþoli hafi fallið til jarðar, en hvorug ákærðu hefur kannast við að brotaþoli hafi fallið til jarðar. Gegn eindreginni neitun ákærðu B verður að telja óvarlegt að telja sannað að hún hafi slegið brotaþola í andlit svo að hún hafi fallið til jarðar, jafnvel þó að brotaþoli kunni á einhverjum tíma að hafa misst jafnvægi að einhverju leyti.

Samkvæmt ofansögðu er það mat dómsins að ekki hafi lánast að færa fullnægjandi sönnur á að ákærðu hafi gerst sekar um þá hegðun sem þeim er gefin að sök í ákæru og er þá óhjákvæmilegt að sýkna þær báðar af öllum kröfum ákæruvalds.

Að fenginni þessari niðurstöðu ber að ákveða að allur sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, sbr. 218. gr. laga nr. 88/2008, en um er að ræða kostnað vegna læknisvottorðs, kr. 10.350, kostnað vegna vitnisins H-x-x A-kvk-ef N-kvk-ef kr. 14.100, auk málsvarnarlauna skipaðs verjanda ákærðu beggja, S-kk-ef S-kk-ef hrl., en þau eru hæfilega ákveðin kr. 288.650 að meðtöldum virðisaukaskatti.

G-kk-nf Ö-kk-nf J-kk-nf fulltrúi lögreglustjóra flutti málið af hálfu ákæruvalds.

S-kk-nf G. G-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

DÓMSORÐ:

Ákærðu, A og B, er sýknar af öllum kröfum ákæruvalds.

Allur sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þ.m.t. málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærðu, S-kk-ef S-kk-ef hrl., kr. 288.650 að meðtöldum virðisaukaskatti.

S-kk-nf G. G-kk-nf