S-81/2014

Mál þetta, sem dómtekið var 13. f.m., er höfðað með ákæru ríkissaksóknara, útgefinni 24. janúar 2014, á hendur K-x-x K-x-x, kt. 000000-0000, [...] í Hafnarfirði.

Ákærðu er gefin að sök sérstaklega hættuleg líkamsárás „með því að hafa, aðfaranótt sunnudagsins 16. desember 2012, inni á veitingastaðnum Hressingarskálanum, Austurstræti 20, Reykjavík, slegið A með glerglasi í höfuðið, með þeim afleiðingum að hún hlaut 5 sm langan skurð vinstra megin á enni“.

Er þessi háttsemi talin varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Í ákæru er þess krafist að ákærða verði dæmd til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar. Þar er jafnframt getið bótakröfu, sem A gerir á hendur ákærðu. Krefst hún þess að ákærðu verði gert að greiða sér skaða- og miskabætur að fjárhæð 525.806 krónur ásamt vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 16. desember 2012 til 11. mars 2014, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Þá er krafist málskostnaðar.

Ákærða krefst aðallega sýknu af refsikröfu ákæruvalds og að bótakröfu verði vísað frá dómi. Til vara er þess krafist að refsing ákærðu verði felld niður og að hún verði sýknuð af kröfu um bætur. Til þrautavara er sú krafa gerð að ákærðu verði einungis gerð vægasta refsing sem lög leyfa og að hún verði skilorðsbundin. Þá er krafist sýknu af bótakröfu.

I

Samkvæmt gögnum málsins barst lögreglu tilkynning laust eftir klukkan þrjú aðfaranótt sunnudagsins 16. desember 2012 um að kona hefði verið slegin með glasi í höfuðið á veitingastaðnum Hressingarskálanum við Austurstræti í Reykjavík. Í lögregluskýrslu kemur fram að á vettvangi hafi maður að nafni B bent á konu sem hefði slegið kærustu hans, A, í höfuðið með glasi. Þegar rætt var við konuna, K-x-x K-x-x, sem er ákærð í máli þessu, hafi hún skýrt svo frá að einhver kona hefði komið að henni inni á veitingastaðnum og farið að ýta henni. Ákærða hafi þá ýtt konunni frá sér en hún hafi ekki látið segjast og ýtt við ákærðu að nýju. Annað hafi ekki gerst á milli þeirra inni á veitingastaðnum. Um A er þess getið að hún hafi verið sjáanlega ölvuð og lítið hafi verið hægt að ræða við hana. Þá kemur fram í skýrslunni að hún hafi verið flutt með sjúkrabifreið á slysadeild. Samkvæmt fyrirliggjandi læknisvottorði leiddi skoðun í ljós skurð á vinstri hlið ennis, rétt neðan við hársvörð, sem var 5 cm langur. Brúnir hans hafi verið vel afmarkaðar og hreinar, en talsvert hafi blætt úr honum. Glerbrot hafi ekki verið sjáanleg í sárbotni.

Við skýrslugjöf hjá lögreglu daginn eftir skýrði A svo frá að hún hafi verið að dansa við vini sína á dansgólfi veitingastaðarins þegar stelpa hafi komið þar að og ýtt við henni. Hún hafi ýtt á móti og beðið stelpuna um að vera ekki með nein leiðindi. Þegar hún mundi næst eftir sér hafi hún legið í blóði á gólfinu. Í skýrslu hjá lögreglu 28. júní 2013 staðhæfði B að A hafi verið slegin með bjórglasi í andlitið inni á veitingastaðnum og hann hafi á vettvangi bent lögreglumönnum á gerandann, stelpu sem hann kannaðist ekki við. Í aðdraganda þessa atviks hafi þær ýtt hvor við annarri og þessi stelpa hafi átt upptökin að því. Þá er á meðal gagna málsins framburðarskýrsla vitnisins G hjá lögreglu 10. september 2013, en hann starfaði sem dyravörður á veitingastaðnum hina umræddu nótt. Þar er haft eftir honum að hann hafi veitt tveimur stúlkum athygli sem voru að rífast og slást á dansgólfinu. Hann hafi ætlað að stilla til friðar á milli þeirra og verið að koma að þeim þegar hann sá að önnur stúlkan var með glerglas í hendinni. Þessi stúlka hafi tekið glasið og hent því í andlitið á hinni stúlkunni, en að því búnu hlaupið í burtu. Samkvæmt lögregluskýrslu um myndsakbendingu, sem fram fór 7. október 2013 að verjanda ákærðu viðstöddum, benti G á mynd af ákærðu þegar hann var inntur eftir því hvort hann þekkti gerandann á myndaspjaldi sem fyrir hann var lagt, en á því voru andlitsmyndir af 9 konum.

Ákærða gaf skýrslu hjá lögreglu 5. september 2013. Þar skýrði hún svo frá að í kjölfar ýtinga á milli hennar og annarrar stúlku á dansgólfi veitingastaðarins hafi komið til átaka á milli þeirra. Kvaðst ákærða hafa verið með bjórglas í hendinni við upphaf átakanna en þegar þeim lauk hafi hún verið búin að missa það. Hún kvaðst hvorki vita hvað hafi orðið af stúlkunni sem hún átti í átökum við né hvað hafi komið fyrir hana. Kærasti stúlkunnar hafi slegið ákærðu meðan á átökunum stóð og haft uppi líflátshótanir gagnvart henni að þeim loknum. Þá hafi hann öskrað á hana þegar lögreglan var komin á vettvang.

II

Í skýrslu sinni við aðalmeðferð málsins skýrði ákærða svo frá að til lítils háttar átaka hafi komið á milli hennar og stelpunnar sem hún væri sökuð um að hafa lamið í andlitið með glerglasi. Aðallega hafi verið um hrindingar að ræða og hafi brotaþoli átt upptökin að þeim. Þessum samskiptum þeirra hafi lyktað með því að brotaþoli féll í gólfið. Þá hafi komið þarna að strákur sem hafi reynt að slá ákærðu, en vinkona hennar hafi náð að skýla henni. Ákærða hafi síðar komist að því að þetta hafi verið kærasti brotaþola og hann væri kallaður E-kk-nf. Vinkona brotaþola hafi hjálpað henni að standa á fætur, en um það leyti hafi dyravörður komið á vettvang og vísað ákærðu út af veitingastaðnum. Hafi dyravörðurinn sagt við hana að þar sem hún hefði átt upptökin að þessum átökum yrði hann að henda henni út. Á meðan ákærða var að bíða eftir vinkonu sinni fyrir utan veitingastaðinn hafi kærasti brotaþola komið út og séð hana. Hann hafi haft í hótunum við hana, sagt að hann myndi drepa hana ef hann fyndi hana. Lögregla hafi þá verið komin á staðinn og hafi hann vísað henni á ákærðu og sagt í tvígang „það var hún“. Hafi lögreglumaður rætt við ákærðu og hún veitt honum þær upplýsingar sem óskað hafi verið eftir. Hún hafi ekki verið handtekinn. Þegar ákærða var innt eftir því hvort hún hafi haldið á bjórglasi þegar framangreind samskipti hennar og brotaþola áttu sér stað svaraði hún því í fyrstu neitandi, en breytti þeim framburði sínum þegar borin var undir hana skýrsla hennar hjá lögreglu þar sem hún bar með öðrum hætti um þetta, svo sem áður er getið. Hún neitaði því á hinn bóginn alfarið að hafa slegið brotaþola með glasinu, hún gerði einfaldlega ekki slíka hluti. Hún gæti aftur á móti ekki útilokað það að hún hafi misst glasið meðan á þessum hrindingum eða stimpingum stóð, orðaði það reyndar svo að það gæti verið að glasið hafi flogið úr hendinni á henni. Þegar ákærða var innt eftir því hvort hún gæti gefið skýringu á þeim áverka sem brotaþoli var með að samskiptum þeirra loknum svaraði hún því einu til að mögulega hafi eitthvað komið fyrir hana þegar hún datt. Þegar ákærða var beðin um að gera grein fyrir áfengisneyslu sinni þetta kvöld kvaðst hún halda að hún hafi verið búin að drekka þrjá bjóra. Hún hafi verið í góðu ástandi og ekki verið mikið ölvuð. Þá er þess að geta að aðspurð kannaðist ákærða við að hafa samþykkt að greiða brotaþola 20.000 krónur vegna málsins. Með því hafi hún ekki verið að viðurkenna að hún hefði brotið gegn brotaþola. Hún hafi óttast vinnumissi, verið hrædd við kærasta brotaþola og viljað losna undan óþægindum sem fylgdu þessu máli.

Brotaþoli, A, lýsti atvikum í umrætt sinn á þann veg í skýrslu sinni fyrir dómi að hún hafi verið að dansa þegar hún rakst óvart utan í ákærðu. Kvaðst brotaþoli hafa verið stödd rétt hjá dansgólfi veitingastaðarins. Ákærða hafi þá ýtt við brotaþola, sem hafi svarað í sömu mynt og sagt um leið við ákærðu að hún ætti ekki að vera með vesen. Hafi hún rétt verið búin að snúa sér frá ákærðu þegar hún hafi fengið bjórglas í höfuðið. Þetta hafi verið þungt högg. Hún hafi dottið út við höggið, en rankað við sér þar sem hún lá á gólfinu. Það hafi verið blóð úti um allt. Þar sem hún lá á gólfinu hafi hún fjarlægt stórt glerbrot úr höfðinu á sér. Nánar aðspurð um aðdraganda höggsins sem hún varð fyrir skýrði brotaþoli svo frá að hún hafi ekki séð ákærðu slá sig í höfuðið. Ákærða hafi ekki haldið á glasi meðan á stimpingum á milli þeirra stóð, en hafði að sögn brotaþola tekið sér glas í hönd í þann mund sem brotaþoli sneri sér frá henni. Það hafi örugglega verið bjór í glasinu því að föt hennar hafi angað af bjórlykt eftir atvikið. Aðspurð um áfengisneyslu sína þetta kvöld svaraði brotaþoli því til að hún hafi verið búin að drekka fjóra eða fimm bjóra þegar þetta gerðist og hún hafi ekki verið mikið drukkin. Þá kom fram hjá brotaþola að ákærða hafi boðist til að greiða henni 30.000 krónur vegna þessa atviks. Þær hefðu hist fyrir tilviljun, ákærða beðið hana afsökunar og boðið fram þessa greiðslu. Brotaþoli hafi hafnað þessu boði og tjáð ákærðu að málið væri í höndum lögfræðings hennar.

Við aðalmeðferð málsins komu fyrir dóminn fjögur önnur vitni sem voru stödd inni á veitingastaðnum Hressingarskálanum þá er þau samskipti ákærðu og brotaþola, sem eru til umfjöllunar í málinu, áttu sér stað.

Vitið G gaf skýrslu í gegnum síma, sbr. heimild í 4. mgr. 116. gr. laga um meðferð sakamála. Vitnið starfaði svo sem fram er komið sem dyravörður á veitingastaðnum, en er nú búsett í Portúgal. Skýrði G svo frá að hann hafi séð stelpu slá aðra stelpu í andlitið með glasi inni á veitingastaðnum. Kvaðst hann hafa staðið um það bil 5 metra frá þeim stað þar sem þetta gerðist. Sú sem fyrir högginu varð hafi fengið skurð vinstra megin á ofanvert andlit sem blætt hafi úr. Hann hafi hlúð að brotaþolanum en gerandinn hafi strax látið sig hverfa. Hann hafi ekki þekkt þessar stúlkur sem þarna áttu hlut að máli. Aðspurður kannaðist G við að hafa mætt á lögreglustöð og borið þar kennsl á stúlkuna sem framdi framangreindan verknað. Honum hafi nánar tiltekið verið sýndar myndir af nokkrum konum og gerandinn hafi verið ein þeirra. Hann hafi merkt myndina með því að rita upphafsstafina í nafni sínu neðan við hana. Í ljósi lýsingar G á þessari líkamsárás í skýrslu hans hjá lögreglu annars vegar og fyrir dómi hins vegar var hann inntur eftir því hvort gerandinn hafi haldið á glasinu þegar það skall á andliti brotaþolans eða hvort hann hafi sleppt því skömmu áður og þannig frekar kastað því. Svaraði G því til að hann gæti engu slegið föstu varðandi þetta, en í hans huga væri enginn vafi á því að glasið hafnaði í höfði brotaþola.

Vitnið B kvaðst í skýrslu sinni fyrir dómi hafa verið að dansa við brotaþola, sem hafi verið kærasta hans á þessum tíma, þegar einhver orðaskipti hafi átt sér stað á milli hennar og ákærðu. Þær hefðu staðið andspænis hvor annarri. Að undangengnum einhverjum stimpingum eða hrindingum hafi ákærða kýlt brotaþola með bjórglasi í andlitið. Ákærða hafi haldið á glasinu meðan á þessum samskiptum þeirra stóð og að endingu kýlt brotaþola í andlitið með því. Um hafi verið ræða venjulegt hálfs lítra bjórglas og höggið hafi verið þungt. Brotaþoli hafi verið meðvitundarlaus um tíma og mikið hafi blætt úr henni. Dyravörður hafi komið þarna að og flutt brotaþola inn í eldhús veitingastaðarins þar sem hlúð hafi verið að henni á meðan beðið var eftir sjúkrabíl. Skýrði B svo frá að lögregla hafi komið á vettvang á undan sjúkrabílnum og hafi hann farið út í fylgd eins lögreglumanns, séð stelpuna sem hafi slegið brotaþola og bent lögreglumanninum á hana. Sá hafi beðið kollega sinn um að ræða við gerandann. Fram kom hjá B að hann hafi ekki þekkt ákærðu á þessum tíma og þannig ekki vitað nafn hennar.

Vitnin D, sem er vinkona brotaþola, og E, vinkona ákærðu, kváðust ekki hafa séð hvernig það atvikaðist að brotaþoli hlaut þann áverka sem lýst er í ákæru. Í skýrslu D kom fram að hún hafi tekið eftir því að ákærða og brotaþoli væru eitthvað ósáttar hvor við aðra og að það hafi byrjað þegar brotaþoli rakst utan í ákærðu. Kvaðst D hafa reynt að skakka leikinn með því að ganga á milli þeirra. Hún hafi síðan farið aðeins í burtu og því litið af þeim um stund, en þegar hún beindi sjónum sínum að brotaþola að nýju hafi hún legið á gólfinu. E kvaðst ekki hafa orðið sjónarvottur að þeim samskiptum ákærðu og brotaþola sem eru til umfjöllunar í málinu. Hún hafi allt í einu séð B hlaupa að sér og ákærðu og reyna að slá til hennar. Kvaðst E hafa staðið fyrir framan ákærðu og hafi litlu munað að hún yrði fyrir högginu. Þegar þær voru komnar út hafi B svo haft í hótunum við ákærðu með því að segja við hana „ég finn þig og ég drep þig“. Þá kom fram hjá E að þegar hún spurði ákærðu út í þessa atburðarás hafi hún enga skýringu getað gefið á því sem gerðist.

H lögreglumaður ritaði frumskýrslu í málinu þar sem meðal annars kemur fram að á vettvangi hafi maður að nafni B bent lögreglumönnum á konu, K-kvk-þf, og sagt að hún hefði slegið kærustu hans með glasi í höfuðið. Í vitnisburði sínum fyrir dómi bar H á sama veg um þetta.

Svo sem áður er fram komið liggur fyrir í málinu lögregluskýrsla um myndsakbendingu sem fram fór 7. október 2013. F lögreglumaður annaðist þessa rannsóknaraðgerð og ritaði skýrsluna. Fyrir dómi gerði F stuttlega grein fyrir því hvernig staðið var að þessari sakbendingu og staðfesti skýrslu sína um hana.

III

Með framburði ákærðu og vitna er í ljós leitt að til ósættis kom á milli hennar og brotaþola, A, á veitingastaðnum Hressingarskálanum við Austurstræti í Reykjavík aðfaranótt sunnudagsins 16. desember 2012. Að sögn A var hún að snúa sér frá ákærðu í kjölfar þessara samskipta þeirra þegar hún fékk þungt högg á höfuðið og missti meðvitund. Þegar hún náði áttum að nýju hafi hún legið alblóðug á gólfinu. Við læknisskoðun á sjúkrahúsi kom í ljós að hún var með 5 cm langan skurð vinstra megin á enni. Fram er komið að ákærða og brotaþoli voru báðar undir áhrifum áfengis.

Í málinu liggur fyrir framburður tveggja vitna, þeirra B og G, sem áður er rakinn, um að ákærða hafi í umrætt sinn slegið brotaþola með bjórglasi í höfuðið eða kastað því í hana. Þannig staðhæfði B, sem var unnusti brotaþola á þessum tíma, að hann hafi orðið sjónarvottur að því þegar brotaþoli var kýld í andlitið með bjórglasi og bent lögreglu á gerandann þegar hún kom á vettvang. Fær þessi vitnisburður hans ótvíræða stoð í vætti H lögreglumanns og frumskýrslu hans sem er á meðal gagna málsins. Var ákærða þannig strax á vettvangi borin sökum um þá líkamsárás sem saksókn á hendur henni tekur til. Er þá jafnframt til þess að líta að samkvæmt framburði ákærðu og vinkonu hennar var framganga B gagnvart ákærðu eftir atvikið með þeim hætti að ekki fór á milli mála að ákærða hefði gert eitthvað sem hann væri afar ósáttur með. Vitnið G, sem starfaði sem dyravörður á veitingastaðnum þetta kvöld, kvaðst hafa staðið á að giska 5 metra frá vettvangi brotsins og fyrir liggur með vitnisburði hans og vætti F lögreglumanns að hann bar kennsl á ákærðu sem árásarmann við myndsakbendingu hjá lögreglu að verjanda ákærðu viðstöddum.

Í skýrslu sinni fyrir dómi bar ákærða í fyrstu á þann veg að hún hafi ekki verið með glas í hendi meðan á samskiptum hennar og brotaþola stóð, en breytti þeim framburði sínum þegar henni var gerð grein fyrir að hún hefði borið á annan veg um þetta í skýrslu sinni hjá lögreglu. Hún gat á hinn bóginn ekki sagt til um það með vissu hvað orðið hafi af glasinu, en var helst á því að hún hefði misst það. Þá kom fram hjá ákærðu að samskiptum hennar og brotaþola hafi lokið með því að brotaþoli hafi fallið í gólfið. Hafði hún enga skýringu á þeim áverka sem brotaþoli hlaut.

Að því virtu sem að framan er rakið er að mati dómsins hafið yfir skynsamlegan vafa að ákærða hafi veitt brotaþola þann áverka sem í ákæru greinir með því að slá hana í höfuðið með glerglasi eða kasta því í hana. Er með þessu sannað að ákærða hafi í umrætt sinn gerst sek um háttsemi sem rúmast innan verknaðarlýsingar í ákæru, sbr. til hliðsjónar dómur Hæstaréttar frá 10. desember 2009 í málinu nr. 251/2009. Má þannig einu gilda hvort ákærða hafi haldið á glasinu þegar það skall á andliti brotaþola eða hvort hún hafi sleppt því skömmu áður og þannig frekar kastað því. Vegna hinnar hættulegu aðferðar sem viðhöfð var og sem fólst í því að gleríláti var beitt varðar háttsemin við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

IV

Samkvæmt sakavottorði hefur ákærða, sem er 28 ára, ekki áður sætt refsingu. Hún er nú sakfelld fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás. Þá kemur ekki til álita að horfa til ákvæðis 3. mgr. 218. gr. b. almennra hegningarlaga þegar refsing ákærðu er ákveðin. Að þessu virtu og með sérstakri hliðsjón af 1. og 3. tölulið 1. mgr. 70. gr. laganna og dómaframkvæmd þykir refsing ákærðu hæfilega ákveðin fangelsi í sex mánuði. Í ljósi þess að ákærða hefur ekki áður gerst sek um refsiverðan verknað þykir mega fresta fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa, haldi ákærða almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

Skaðabótakrafa A samkvæmt ákæru nemur svo sem fram er komið 525.806 krónum. Krafist er miskabóta að fjárhæð 500.000 krónur, bóta vegna sjúkrakostnaðar að fjárhæð 8.816 krónur og loks bóta vegna skemmda á fatnaði, en sá kröfuliður nemur 16.990 krónum. Að auki er gerð krafa um greiðslu málskostnaðar og styðst hún við 3. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. A á rétt til miskabóta úr hendi ákærðu á grundvelli 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 og þykja þær hæfilega ákveðnar 300.000 krónur. Krafa vegna sjúkrakostnaðar og skemmda á fatnaði er studd viðhlíðandi gögnum og verður því að fullu tekin til greina. Loks verður ákærðu gert að greiða kostnað vegna aðstoðar lögmanns við að halda bótakröfunni fram fyrir dómi, en hann þykir að teknu tilliti til virðisaukaskatts hæfilega ákveðinn 347.200 krónur.

Samkvæmt framansögðu verður ákærðu gert að greiða A 325.806 krónur í skaðabætur og 347.200 krónur í málskostnað. Um vexti af tildæmdum skaðabótum fer svo sem í dómsorði greinir, en bótakrafan var birt ákærðu 11. febrúar 2014.

Ákærða verður dæmd til að greiða allan sakarkostnað málsins samkvæmt yfirliti sækjanda um hann og ákvörðun dómsins um málsvarnarlaun skipaðs verjanda, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf dómstjóri kvað upp dóm þennan.

D ó m s o r ð

Ákærða, K-kvk-nf K-x-x, sæti fangelsi í sex mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja, haldi ákærða almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærða greiði A 325.806 krónur í skaðabætur ásamt vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 16. desember 2012 til 11. mars 2014, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags, og 347.200 krónur í málskostnað.

Ákærða greiði 655.910 krónur í sakarkostnað, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, J-kk-ef S-kk-ef S-kk-ef héraðsdómslögmanns, 645.110 krónur.

Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf