S-28/2011

Mál þetta, sem dómtekið var 8. júní 2011, er höfðað með ákæru lögreglustjórans á Eskifirði, dags. 25. mars 2011, á hendur X, [kt.], [heimilisfang], „fyrir umferðarlagabrot á Höfn með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 5. desember 2010, undir áhrifum áfengis, ekið bifreiðinni [....], norðaustur Kirkjubraut, þar sem bifreiðin var stöðvuð á bifreiðastæði við Kirkjubraut [...]. Vínandamagn í blóði kærðu mældist 1,71‰.

Telst þetta varða við 1. mgr., sbr. 3. mgr. 45. gr., sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, sbr. breytingarlög.

Þess er krafist að ákærða verði dæmd til refsingar, til greiðslu alls sakarkostnaðar og til sviptingar ökuréttar skv. 101. og 102. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, sbr. breytingarlög.“

Af hálfu ákærðu er krafist sýknu, en til vara vægustu refsingar sem lög leyfa. Þá krefst verjandi ákærðu hæfilegra málsvarnarlauna að mati réttarins.

Við aðalmeðferð málsins gáfu auk ákærðu skýrslu sem vitni A, B, C, D og lögreglumennirnir J-kk-nf G-kk-nf B-kk-nf, K-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og J-kk-nf H-kk-nf O-kk-nf.

I

Samkvæmt frumskýrslu lögreglustjórans á Eskifirði, dags. 21. desember 2010, voru lögreglumenn við almennt eftirlit aðfaranótt 5. desember 2010 um kl. 04:13 og óku Kirkjubraut, Höfn í Hornafirði, til suðurs, er þeir veittu bifreiðinni [....], sem ekið var úr gagnstæðri átt, athygli og töldu aksturslag bifreiðarinnar gefa tilefni til að kanna ástand ökumanns hennar. Ekki hafi verið unnt að greina hver var ökumaður bifreiðarinnar, sökum myrkurs og endurkasts ljóss frá rúðum bifreiðarinnar, sem hafi verið dökkleitar. Er lögreglubifreiðinni hafi verið snúið við hafi hraði bifreiðarinnar [....] aukist mikið. Bifreiðinni hafi verið veitt eftirför þar til hún hafi verið stöðvuð í innkeyrslu við hús nr. [...] á Kirkjubraut, um 100 metrum frá þeim stað er lögregla veitti henni fyrst athygli, en bifreiðin hafi þá verið nánast í hvarfi á bak við aðra bifreið sem lagt var í innkeyrslunni og trjágróður. Er lögregla kom að bifreiðinni hafi enginn verið í henni lengur og drepið hafi verið á bifreiðinni, en inniljós bifreiðarinnar hafi logað og bílstjórahurð staðið hálfopin. Í sömu andrá hafi lögregla heyrt manamál frá útidyrahurð á vesturstafni hússins og séð dyrnar standa hálfopnar. Þar hafi A hist fyrir, sjáanlega undir áhrifum áfengis og virst í töluverðu uppnámi. A hafi verið beðinn að koma út og ræða við lögreglu, sem hann hafi gert og hafi hann þá verið handtekinn vegna gruns um ölvunarakstur. Um leið og honum hafi verið kynnt tilefni handtöku hafi hann sagst ekki hafa verið sá sem ók bifreiðinn. Hafi lögreglumanni þá orðið litið inn um dyrnar og séð þá hvar önnur manneskja, ákærða, hafi staðið í þvottahúsi, hríðskjálfandi og í miklu uppnámi. Ákærða hafi neitað að koma út og ræða við lögreglu og hafi gert tilraun til að komast inn í íbúð hússins. Hafi lögreglumaður því kippt henni út fyrir dyrnar og hún verið handtekin kl. 04:15 og henni kynnt að hún væri grunuð um ölvun við akstur.

Hvorugt hinna handteknu hafi sagst vita um kveikjuláslykla bifreiðarinnar og hafi lögreglumaðurinn K-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf því leitað þeirra í bifreiðinni en þeir ekki fundist. Við þá skoðun hafi lögreglumaðurinn veitt því athygli að sæti ökumanns hafi verið í fremstu stöðu.

Í skýrslunni kemur fram að báðir aðilar hafi verið áberandi ölvaðir og af þeim lagt áfengislykt og þau verið í nokkurri geðshræringu, ákærða þó frekar en A. Ákærða hafi verið lítt samvinnufús og sýnt mótþróa á leið á lögreglustöð. Á lögreglustöð hafi vakthafandi læknir komið og tekið blóð- og þvagsýni úr hinum grunuðu. Vegna bilunar í tölvukerfi lögreglu, LÖKE, hafi ekki reynst unnt að skrá málið strax og því hafi blóð- og þvagsýnaglös verið merkt með nöfnum og kennitölu hinna grunuðu, auk dagsetningar og tíma, en ekki með málsnúmeri eða hlaupandi númeri fyrir sýni, eins og venja er, en úr þessu hafi verið bætt síðar sama dag, að lækninum viðstöddum og upprunalegar merkingar að auki látnar halda sér.

Í skýrslunni kemur einnig fram að varðstjóri hafi tekið skýrslur af handteknu báðum á lögreglustöð og að A hafi fyrir skýrslutökuna ítrekað komið því á framfæri við lögreglu í einrúmi að þau ákærða hafi verið tvö í bifreiðinni og að ákærða hafi ekið henni.

Í málinu liggja fyrir staðfestingar á töku blóðsýnis frá ákærðu, kl. 05:28 umrædda nótt og þvagsýnis kl. 05:32, sem og niðurstöður rannsókna á þessum sýnum. Kemur þar fram að áfengismagn í blóðsýninu hafi reynst 1,71‰ og 2,46‰ í þvagsýninu, allt að teknu tilliti til vikmarka.

Þá liggja fyrir ljósmyndir og skýrsla lögreglu, dags. 29. mars 2011, um athugun lögreglu þann dag á því hvort A gæti sest inn í bifreið sína, [....], með ökumannssætið stillt í fremstu stillingu.

Í málinu liggur einnig fyrir skýrsla lögreglu, dags. 11. janúar 2011, um að A hafi framvísað símtæki sínu á lögreglustöð og eftirfarandi skilaboð hafi verið vistuð þar:

Hið fyrra, sent hinn 8. desember 2010 kl. 15:36:28 úr símanúmerinu [....]: „Eg segi sannleikann,, sem er sa ad ég var ekki ad keyra,, for heim med ter til ad skila bilnum og ætludum ad rölta aftur i party til min og thu ad fá ter i glas, gerdi mer ekki grein fyrir ad thu hefdir verid ad drekka, en annars ta hafa teir samt ekkert a okkur tvi teir sáu ekki ekki hver keyrdi ...“

Það síðara sent úr sama símanúmeri sama dag kl. 18:32:08:

„Ekki gerdi eg thad, en verum bædi roleg,, er buin ad kanna svona mál og getum jafvel syknad thessu thar sem engar sannanir. veit um svipad mál og tví var syknad thví engar sannanir voru til stadar.“

Við skýrslugjöf hjá lögreglu voru ofangreind sms-skilaboð borin undir ákærðu og er þar bókað að hún kannist við að hafa sent þau til A.

Af hálfu ákærðu hefur ekki verið lögð fram skrifleg greinargerð í málinu.

II

Hér verður rakið eftir þörfum úr framburðum ákærða og vitna fyrir dómi.

Ákærða lýsti því að hún hefði verið að skemmta sér umrætt kvöld og fengið A til að vera bílstjóri á bíl hennar. Fyrst hafi verið farið á hlaðborð á Hótel Vatnajökli og hafi A keyrt hana og félaga hennar þangað og sótt þau aftur síðar um kvöldið og keyrt þau á Kaffihornið. Hún kvaðst síðan hafa hitt A á Víkinni um nóttina og hafi hann þá verið búinn að skilja bíl hennar eftir heima hjá henni. Er hún kom heim til sín um nóttina hafi verið þar vinkona hennar og stuttu síðar hafi A einnig komið þangað. Hann hafi viljað fá sér í glas en hafi fyrst endilega viljað skila bíl sínum að heimili sínu, sem staðið hafði fyrir utan heimili ákærðu um kvöldið. Hann hafi viljað fá einhvern með sér til að þurfa ekki að ganga einn til baka. Ákærða hafi boðist til að fara með A. Hún hafi er þarna var komið verið komin í þykkar náttbuxur og bol, en farið í dúnúlpu utan yfir og fylgt A. A ekið en hún setið í farþegasæti frammi í bifreiðinni. Aðrir hafi ekki verið í bifreiðinni. Á leiðinni hafi þau mætt bifreið og hafi A þá þurft að hægja á bifreið sinni vegna kyrrstæðrar bifreiðar á akbraut þeirra, meðan fyrrnefnd bifreið ók hjá. A hafi þá sagt: „Shit, löggan“ og hafi ákærðu þá fyrst orðið ljóst að A hlyti að vera undir áhrifum áfengis. Er A hafði stöðvað bifreiðina fyrir utan heimili sitt hafi hann sagt henni að hlaupa, og hún hlýtt því, enda hafi hún orðið stressuð yfir því að lögreglan veitti þeim eftirför. Þau hafi hlaupið inn um þvottahúsinngang hússins og rætt þar eitthvað saman, þar til lögreglan kom og handtók þau. Aðspurð hvers vegna hún hafi orðið stressuð kvaðst ákærða hafa verið undir áhrifum áfengis og upplifunin hafi verið sú að þau væru bæði að gera eitthvað rangt; hún með því að vera farþegi hjá ölvuðum ökumanni. Ákærða kvaðst ekki vita hvernig stæði á því að lyklar að kveikjulás bifreiðarinnar hefðu síðar fundist undir mottu í þvottahúsinu, en A hafi staðið þar við hlið hennar er lögreglan kom.

Ákærða kvaðst engar skýringar geta gefið á því hvers vegna ökumannssæti bifreiðarinnar hafi verið stillt í fremstu stöðu. Hún gæti ekki ekið bifreið með sætið í þeirri stöðu, heldur hefði hún sætið stillt aftarlega er hún æki. Ákærða kvaðst vera 165 sm á hæð. Hún kvaðst ekki óvön að aka beinskiptum bifreiðum, en vinnubifreið hennar væri beinskipt. Henni hafi fundist lögregla koma illa fram við handtökuna og fundist rangt af þeim að handtaka hana, auk þess sem hún hafi verið undir áhrifum áfengis og í uppnámi. Af þeim sökum hafi hún eitthvað streist á móti við handtökuna.

Ákærða kannaðist við að hafa sent A þau sms-skilaboð sem fyrir liggja í málinu, en kvaðst einungis hafa verið að svara skilaboðum frá A sem hún hafi ekki verið sátt við. Hún þverneitaði að hafa farið þess á leit við A að hann breytti framburði sínum og segði þriðja aðila hafa ekið bifreiðinni.

Við rannsókn lögreglu voru þrívegis teknar skýrslur af ákærðu, fyrst af varðstjóra í beinu framhaldi af handtöku hennar, svo síðar sama dag og loks 1. mars 2010. Framburður ákærðu fyrir dómi samræmist framburði hennar hjá lögreglu í meginatriðum. Fyrir dómi var þó borinn undir ákærðu sá framburður hennar hjá lögreglu að ástæða þess að hún hafi yfirgefið bifreiðina í flýti hafi verið sökum kulda en ekki til að flýja lögregluna sem hún hafi ekki tekið eftir strax að væri á eftir þeim. Kvaðst ákærða einfaldlega hafa hlaupið vegna þess að A hafi sagt henni að hlaupa og að vissulega hafi verið kalt úti.

J-kk-nf G-kk-nf B-kk-nf lögreglumaður gaf skýrslu fyrir dómi. Hann kvaðst hafa verið við eftirlit ásamt K-kk-þgf S-kk-þgf G-kk-þgf lögreglumanni og ekið lögreglubifreið eftir Kirkjubraut er hann hafi veitt bifreiðinni [....] athygli til móts við Kirkjubraut [....]. Bifreiðin hafi verið stöðvuð aftan við kyrrstæða pallbifreið á akbrautinni meðan lögreglubifreiðinni var ekið framhjá og kvaðst vitnið ekki hafa séð hver ók bifreiðinni. Vitnið hafi fylgst með bifreiðinni í baksýnisspegli og séð hana rykkjast til er henni var ekið af stað aftur. Lögregla hafi snúið við og haft bifreiðina í sjónmáli þar sem henni var ekið áleiðis Kirkjubraut, yfir gatnamótin við Vesturbraut, u.þ.b. 100 metra vegalengd, uns henni hafi verið beygt inn á bifreiðastæði við hús við Kirkjubraut, líklega nr. [....]. Lögreglan hafi aldrei misst sjónar á bifreiðinni, en hún hafi samt farið að mestu í hvarf á bak við pallbifreið og limgerði er henni hafi verið lagt á bifreiðastæðinu. Er lögregla hafi komið að bifreiðinni fáeinum sekúndum eftir að henni var lagt hafi hún verið tóm, en kveikt ljós á bifreiðinni og opin hurð. Lögreglumennirnir hafi því aldrei séð hver ók bifreiðinni. Heyrst hafi lágvært pískur frá hálfopinni hurð á stafni hússins er snúi að götunni. Þar hafi lögregla hitt fyrir A. Hann hafi greinilega verið undir áhrifum áfengis og hafi verið handtekinn vegna gruns um ölvun við akstur. A hafi þá sagt að hann hafi ekki verið að aka bifreiðinni og bent inn í húsið. Vitnið hafi þá séð ákærðu og beðið hana að koma út, en hún neitað því og gert tilraun til að fara inn í húsið. Hún hafi verið í miklu uppnámi. Vitnið hafi þá teygt sig inn fyrir, kippt ákærðu út og handtekið hana einnig. Hann hafi fullvissað sig um að fleiri væru ekki þarna inni. Þau hafi bæði verið flutt á lögreglustöð.

Ákærða og A hafi bæði verið í uppnámi og nokkur tími farið í að róa þau. Hvorugt þeirra hafi viðurkennt að hafa ekið bifreiðinni. A hafi strax bent á ákærðu sem ökumann bifreiðarinnar en hún hafi neitað því, en ekki bent á A. A hafi þó greinilega fundist erfitt að benda á ákærðu sem ökumann.

Vitnið greindi frá bilun í lögreglukerfi og áhrifum þess á skýrslugerð og merkingar sýna á lögreglustöð, en kvað meðferð við sýnatöku hafa verið hefðbundna að öðru leyti en því að sýni hafi fyrst verið merkt einungis með nafni, kennitölu, dagsetningu og tíma, en síðar um daginn hafi sýnin verið merkt með hlaupandi númeri úr lögreglukerfinu.

Lögreglumaðurinn K-kk-nf S-kk-nf hafi athugað bifreiðina á vettvangi, slökkt á ljósunum og hann hafi séð stöðuna á ökumannssætinu. Vitnið kvaðst sjálfur ekki hafa séð stöðuna á ökumannssætinu. Vegna uppnáms hinna handteknu hafi ekki gefist ráðrúm til að kanna bifreiðina betur.

Vitnið kvað A hafa látið lögreglu vita af sms-skilaboðum frá ákærðu. Lögreglan á Akranesi hafi skráð niður sms-skilaboðin frá ákærðu úr síma A. Aðspurður um veðrið umrætt sinn taldi vitnið hafa verið autt og tiltölulega gott veður. Ákærða hafi verið klædd í úlpu og náttbuxur.

K-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf héraðslögreglumaður gaf einnig skýrslu fyrir dómi og kvaðst hafa verið á ferð í lögreglubifreið við almennt eftirlit, ásamt J-kk-þgf G-kk-þgf B-kk-þgf lögreglumanni, er þeir hafi mætt umræddri bifreið á Kirkjubraut. Vitnið kvaðst ekki hafa veitt bifreiðinni sérstaka athygli en séð J-kk-þf G-kk-þf fylgjast með bifreiðinni í baksýnisspegli. J-kk-nf G-kk-nf hafi snúið lögreglubifreiðinni og hafi vitnið þá séð að bifreiðinni hafi verið ekið greiðar og síðan inn í innkeyrslu við hús við Kirkjubraut, sem sé heimili A. Um stutta vegalengd sé að ræða og lögreglumennirnir hafi aldrei misst sjónar á bifreiðinni. Er komið var að bifreiðinni hafi hún verið kyrrstæð, mannlaus, bílstjórahurð opin og ljós hennar kveikt. Lögreglumennirnir hafi stokkið út og að bifreiðinni, en þá heyrt mannamál koma frá þvottahússhurð hússins. J-kk-nf G-kk-nf hafi verið á undan og handtekið A. Í því hafi A sagst ekki hafa verið að keyra. J-kk-nf G-kk-nf hafi þá beðið vitnið að taka við A, en sjálfur teygt sig inn í þvottahúsið og dregið ákærðu þaðan út. Vitnið kvaðst að beiðni J-kk-ef G-kk-ef hafa kannað hvort kveikjuláslyklar væru í bifreiðinni, en svo hafi ekki verið, auk þess sem hann hafi slökkt ljós bifreiðarinnar. Er hann hafi teygt sig að kveikju bifreiðarinnar hafi hann veitt því athygli að ökumannssætið hafi verið mjög framarlega stillt því hann hafi rekið öxl í sætið. Hann hafi beygt sig niður og litið í gólfið og hvergi séð mótað fyrir sleðanum sem sætið renni til í. Af því hafi hann dregið þá ályktun að sætið væri í fremstu stöðu eða nálægt því. Nánar aðspurður kvaðst hann ekki hafa prófað í hvaða stillingu sætið væri, en hann væri fullviss um að það hafi verið annað hvort í fremstu stöðu eða nálægt því, en alls ekki í öftustu eða aftarlegri stöðu. Halli á sætisbaki hafi sennilega verið í eðlilegri stöðu fyrir ökumann, þar sem hann hafi rekið öxl sína í það. Vitnið kvaðst ekki hafa rannsakað bifreiðina frekar.

J-kk-nf H-kk-nf O-kk-nf, lögreglumaður hjá lögreglustjóranum á Akranesi, gaf skýrslu fyrir dómi og bar um aðkomu sína að rannsókn málsins. Hann staðfesti að hafa tekið skýrslu af A að beiðni lögreglunnar á Höfn og að hafa kannað það með A, hvort hann gæti setið undir stýri bifreiðar sinnar með sætið stillt í fremstu stöðu. Vitnið kvað A ekki hafa tekist að setjast undir stýri við fyrstu tilraun en í annarri tilraun hafi honum tekist að troða sér inn í bifreiðina en þá hafi hann setið fastur og ekki komist út úr bifreiðinni fyrr en sætinu hafði verið hleypt aftur.

Lögreglumennirnir staðfestu allir skýrslugerð sína í málinu.

A, sem handtekinn var ásamt ákærðu umrætt sinn vegna gruns um ölvunarakstur, gaf skýrslu fyrir dómi. Hann kvaðst fyrr um kvöldið hafa verið bílstjóri fyrir ákærðu og hafa ekið henni og fleira fólki á jólahlaðborð og sótt þau um eða eftir miðnætti. Hann hafi ekið fólkinu heim til ákærðu og farið tvær ferðir til þess. Hann hafi ekið bifreið ákærðu en bifreið hans sjálfs hafi um kvöldið staðið fyrir utan heimili hennar. Eftir að hafa sótt fólkið hafi hann farið heim til sín og skipt um föt en síðan farið ásamt fleirum á veitingahúsið Víkina og þá byrjað að fá sér í glas. Eftir það hafi hann farið heim til ákærðu og dvalið þar nokkra stund ásamt nokkrum öðrum. Er ákærði hafi ætlað að fara heim hafi ákærða boðist til að skutla honum. Hún hafi verið komin í náttföt og vitninu hafi fundist hún vera edrú, en sjálfur hafi hann verið búinn að drekka mikið og hratt eftir að hann lauk hlutverki sínu sem bílstjóri. Lyklarnir að bifreið ákærðu hafi orðið eftir í vasa á buxum sem hann hafði skipt úr heima hjá sér og ákærða hafi því ekið bifreið hans. Aðspurður kvað vitnið þau ekki hafa rætt hvort hún ætlaði að ganga heim eftir að hafa skutlað honum á hans bifreið.

A kvaðst hafa setið í farþegasæti frammi í bifreiðinni, en ákærða ekið. Þau hafi mætt lögreglubifreið á Kirkjubrautinni og ákærða þurft að stöðva aftan við kyrrstæða bifreið á akbrautinni meðan lögreglubifreiðin fór fram hjá. Þegar ákærða hafi tekið aftur af stað hafi bifreiðin hikstað aðeins og hann þá séð lögreglubifreiðina snúa við. Hann hafi þá sagt ákærðu að löggan væri að koma og sagt henni að drífa sig heim til hans og leggja bifreiðinni. Þar hafi þau farið út úr bifreiðinni og verið komin inn um þvottahúsdyr hússins þegar lögreglan hafi náð þeim. Lögreglumennirnir hafi verið mjög snöggir að ná þeim.

Þau hafi verið færð til yfirheyrslu en eftir að honum hafi verið sleppt hafi vitnið farið á rúntinn með félaga sínum, D, og síðan farið aftur heim til ákærðu, áður en hann hafi loks farið heim til sín. B, sambýlismaður ákærðu, hafi verið með þeim á rúntinum. B hafi verið mjög reiður út í vitnið og fyrst borið á hann að hafa ekki sagt satt, en síðan spurt af hverju vitnið hafi ekki komið í veg fyrir að ákærða æki bifreið undir áhrifum áfengis.

A kvað bifreið sína ekki hafa verið hreyfða um kvöldið, meðan hann ók bifreið ákærðu. Hann kvaðst yfirleitt aka með sætið stillt í næst öftustu stöðu og ökumannssætið hafi verið þannig stillt er hann lagði bifreiðinni fyrir utan hjá ákærðu fyrr um kvöldið. Hann staðfesti að hafa mætt hjá lögreglunni á Akranesi til þess að prófa hvort hann gæti sest undir stýri með sætið stillt í fremstu stöðu. Hann hafi með naumindum getað troðið sér undir stýrið en kvaðst engan veginn getað ekið bifreiðinni með sætið stillt þannig. Hann hafi getað komið sér út úr bifreiðinni aftur í þessari stöðu, en það hafi verið erfitt.

Vitnið kvað þau ákærðu vera vini. Aðspurður um sms-skilaboð frá ákærðu kannaðist hann við að hafa sýnt lögreglu skilaboð frá henni, en hann hafi talið rétt að aðstoða við að upplýsa málið. Hann kvaðst annars ekki hafa rætt þetta mál við ákærðu eftir atburðinn. Aðspurður kvaðst hann ekki muna hvers vegna hann hafi ekki látið lögreglu þessi skilaboð í té fyrr en í janúarmánuði. Aðspurður hvers vegna hann hafi ekki sagt frá því strax við skýrslutöku hinn 5. desember 2010 að hann hafi orðið þess áskynja morguninn eftir atvikið að ökumannssætið hafi verið stillt í fremstu stöðu, heldur fyrst skýrt frá því við skýrslutöku 11. janúar 2011, gaf vitnið ekki aðra skýringu á því en að það hafi verið faðir hans sem hafi dottið í hug að skoða stillingu sætisins og séð að sætið hafi verið stillt svona framarlega. Aðspurður kvaðst vitnið vera 190 sm á hæð.

Framburður A er í meginatriðum í samræmi við skýrslur hans hjá lögreglu.

B, sambýlismaður ákærðu, gaf skýrslu fyrir dómi. Hann kvaðst ekki hafa orðið var við það þegar ákærða og A yfirgáfu heimili hans og ákærðu. Hann kvaðst hafa verið í bifreið með A og D, umrædda nótt, eftir atburðinn. Aðspurður kannaðist vitnið við að hafa spurt A í bifreiðinni hvers vegna hann hafi leyft ákærðu að keyra. Kvaðst vitnið á þessum tímapunkti ekki hafa verið búinn að hitta ákærðu, en hún hafi enn verið í skýrslutöku hjá lögreglu. A hafi hins vegar verið búinn að segja honum að ákærða hafi ekið bifreiðinni og því hafi hann spurt á þennan veg. Aðspurður í hvaða stöðu ákærða hafi ökumannssætið þegar hún aki bifreið þeirra kvaðst vitnið aldrei þurfa að breyta stillingu sætisins eftir að ákærða hafi ekið, þau aki bæði með ökumannssætið stillt aftarlega.

C gaf skýrslu fyrir dóminum og bar um að hafa verið í samkvæmi hjá ákærðu og hafa staðið í porti aftan við bílskúr sem sé fyrir framan húsið og þá séð aftan á bifreið A er henni hafi verið bakkað út af innkeyrslu við húsið. Hann kvaðst ekki hafa séð hverjir voru í bifreiðinni enda ekki verið í aðstöðu til þess.

D gaf einnig skýrslu fyrir dóminum. Hann kvaðst umrædda nótt hafa sótt B að beiðni hans og farið með honum á rúntinn til að leita að ákærðu og A. Þeir hafi spurst fyrir um hana á lögreglustöðinni og komist að því að hún var þar. B hafi beðið um að fá að tala við hana en þeirri bón hafi verið neitað. Stuttu síðar hafi A komið í bifreiðina til þeirra og þá hafi komið til rifrildis milli hans og B. B hafi spurt A af hverju hann hafi leyft ákærðu að keyra. A hafi borið því við að hann hafi sjálfur verið ölvaður. Annars kvaðst vitnið ekki minnast þess hvað sagt hafi verið af hálfu hvers í þessu rifrildi, en því hafi lokið við það að A hafi rokið út úr bifreiðinni. Á þessum tímapunkti kvaðst vitnið hafa talið að ákærða hafi verið að aka bifreiðinni, líklega sökum þess að B hafi talið svo vera og haft það eftir A, sem hafi neitað að hafa ekið. Aðspurður um tengsl hans við A kvað hann þá vera vini.

Skýrslur vitnanna B, C og D samræmast í meginatriðum skýrslugjöf þeirra hjá lögreglu.

III

Ákærðu er gefið að sök að hafa umrætt sinn ekið bifreið undir áhrifum áfengis. Ákærða hefur frá upphafi staðfastlega neitað sök og hefur borið um að A, sem handtekinn var ásamt henni, hafi verið ökumaður bifreiðarinnar. Óumdeilt er að bæði ákærða og A voru undir áhrifum áfengis umrætt sinn, eins og niðurstöður rannsókna blóð- og þvagsýna bera vott um.

Engir aðrir en ákærða og A eru til frásagnar um það hver ók bifreiðinni, en lögreglumenn þeir sem handtóku þau skammt frá bifreiðinni segjast ekki hafa séð hver var ökumaður hennar.

Málatilbúnaður ákæruvaldsins er fyrst og fremst á því byggður að engum öðrum sé til að dreifa sem geti hafa ekið bifreiðinni en ákærðu eða A og að útilokað sé að A hafi ekið bifreiðinni, þar sem ökumannssæti bifreiðarinnar hafi verið stillt svo framarlega.

Á vettvangi var það einungis annar lögreglumannanna, K-kk-nf S-kk-nf, sem leit inn í bifreiðina og varð þess áskynja hvernig ökumannssætið var stillt. Hann prófaði þó ekki í hvaða haki sleðans sem ökumannssætið rennur til á sætið var stillt, en bar um það fyrir dómi að það hafi a.m.k. verið stillt mjög framarlega. Síðar var prófað hjá lögreglu hvernig A gengi að setjast inn í bifreiðina með ökumannssætið stillt í fremstu stöðu, en aðrar stöður þess ekki prófaðar. Ekki var við rannsókn málsins prófað með sama hætti hvernig sætisstillingar bifreiðarinnar hæfðu ákærðu. Í ljósi framanritaðs verður ekki talið nægilega sannað að ökumannssætið hafi verið svo framarlega stillt að útilokað sé að A hafi ekið bifreiðinni umrætt sinn.

Samkvæmt 108. gr. laga nr. 88/2008, um meðferð sakamála, hvílir sönnunarbyrði um sekt ákærða og atvik, sem telja má honum í óhag, á ákæruvaldinu. Einungis eitt vitni, A, ber um að ákærða hafi ekið bifreiðinni umrætt sinn, en það vitni hafði stöðu grunaðs manns við rannsókn lögreglu og verður að líta til þess við mat á framburði vitnisins. Önnur atriði sem ákæruvaldið hefur vísað til, svo sem sms-skeyti ákærðu til A og framburður vitna um samræður A og sambýlismanns ákærðu umrædda nótt, þykja ekki geta stutt sakfellingu ákærðu gegn eindreginni neitun hennar. Samkvæmt öllu framanrituðu telur dómurinn ósannað að ákærða hafi ekið bifreiðinni umrætt sinn. Verður hún því sýknuð af því broti sem henni er gefið að sök í ákæru og öllum kröfum ákæruvaldsins í máli þessu.

Með hliðsjón af niðurstöðu málsins ber að greiða allan sakarkostnað úr ríkissjóði. Málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærðu, S-kvk-ef K-kvk-ef héraðsdómslögmanns, þykja hæfilega ákveðin, að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómur þessi er kveðinn upp af H-kk-þgf B-kk-þgf héraðsdómara í dómsal Héraðsdóms Austurlands að Lyngási 15, Egilsstöðum, klukkan 10:40 þriðjudaginn 5. júlí 2011.

Dómsorð:

Ákærða, X, er sýkn af ákæru í máli þessu.

Allur sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar meðal málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærðu, S-kvk-ef K-kvk-ef héraðsdómslögmanns, sem þykja hæfilega ákveðin 263.550 krónur og er virðisaukaskattur meðtalinn í þeirri fjárhæð.

H-kk-nf B-kk-nf