S-354/2016

Mál þetta, sem dómtekið var í dag, höfðaði lögreglustjórinn á höfuðborgar-svæðinu 6. september 2016 á hendur ákærða, X, kt. [...], [...], [...], fyrir umferðarlagabrot með því að hafa föstudaginn 25. mars [...] ekið bifreiðinni [...] með 114 km hraða á klukkustund vestur Vesturlandsveg í Reykjavík á vegarkafla í Ártúnsbrekku þar sem leyfður hámarkshraði var 80 km á klukkustund. Í ákæru er brotið talið varða við 1., sbr. 3. mgr., 37. gr., sbr. 1. mgr. 100. gr., umferðarlaga nr. 50/1987. Er þess krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Ákærði krefst sýknu af kröfum ákæruvaldsins. Auk þess krefst ákærði málsvarnarlauna úr ríkissjóði.

I

Föstudaginn 25. mars [...] eftir hádegi var lögregla við hraðamælingu úr kyrrstæðri lögreglubifreið á Miklubraut, sem staðsett var í gátt á móts við Rauðagerði. Mældi lögregla með ratsjá hraða bifreiða sem ekið var vestur Vesturlandsveg á vegarkafla í Ártúnsbrekku. Í vettvangsskýrslu lögreglu kemur fram að bifreið ákærða, hvít Audi Q 5, með skráningarnúmerið [...], hafi verið mæld í Ártúnsbrekku á 118 km hraða á klukkustund þar sem leyfður hámarkshraði var 80 km á klukkustund. Akstursskilyrða er ekki getið í skýrslunni. Ráða má af uppgefnum tíma að ætlað brot hafi verið framið á milli klukkan 15:01 og 15:06, en fyrrnefnd skýrsla var rituð á síðargreinda tímanum. Þá kemur fram að ratsjáin hafi verið prófuð fyrir mælinguna klukkan 15:01 og eftir mælinguna klukkan 15:13.

Í vettvangsskýrslunni segir að lögregla hafi veitt bifreiðinni [...] athygli þar sem henni hafi greinilega verið ekið mun hraðar en öðrum bifreiðum á miðakrein. Var bifreiðin í 620 metra fjarlægð þegar hraði hennar var mældur. Þá segir orðrétt í skýrslunni: „Sáum báðir að um Audi Q 5 hvíta bifreið var að ræða. Ökumaður beygði til hægri og fór inn á Reykjanesbraut í suður. Eini Audi Q 5 hvítur á svæðinu.“ Í skýrslunni er merkt við það að ákærða hafi verið sýndur mældur hraði á skjá ratsjárinnar og að rætt hafi verið við hann í lögreglubifreiðinni. Undir skýrsluna rita lögreglumennirnir A og B, en ákærði neitaði að undirrita skýrsluna. Merkt er við að hann hafi ekki gengist við brotinu.

II

Ákærði skýrði frá því fyrir dómi að hann hefði verið stöðvaður af lögreglu á Skemmuvegi í Kópavogi og kynnt að hann væri stöðvaður vegna ætlaðs hraðaksturs í Ártúnsbrekku. Kvaðst ákærði hafa neitað sök og kynnt þá afstöðu sína þegar hann hafi verið stöðvaður. Ákærði kvaðst ekki vita hvers vegna lögregla hefði stöðvað hann og neitaði því að hann hefði ekið á þeim hraða sem tilgreindur væri í ákæru. Þá kvaðst ákærði ekki minnast þess að lögregla hafi sýnt honum mældan hraða bifreiðarinnar. Ákærði kvaðst fyrst hafa orðið var við lögreglubifreiðina við gatnamótin að Skemmuvegi, það er undir aðrein þar sem göngubrú er staðsett yfir Breiðholtsbraut.

A lögreglumaður gaf skýrslu fyrir dómi og skýrði frá því að lögregla hefði verið í gátt á móts við Rauðagerði að mæla hraða bifreiða sem óku niður Ártúnsbrekku í vesturátt. Báðir lögreglumennirnir hefðu séð „þennan bíl“ sem var greinilega ekið mun hraðar en öðrum bílum. Hafi bíllinn verið mældur á 118 km hraða á klukkustund. Bíllinn var á miðakrein og beygir síðan til hægri og inn á Reykjanesbrautina. Lögregla hafi farið á eftir bifreiðinni, stöðvað hana við svonefnda Fossvogsbrún á leiðinni inn á Skemmuveg og rætt við ökumanninn sem neitaði sök og að undirrita skýrslu vegna málsins. Spurt sagði vitnið að lögreglumennirnir hefðu setið í lögreglubílnum þegar þeir mældu hraða bílsins út um hliðarrúðuna. Í huga vitnisins væri ekki nokkur vafi á því að lögregla hefði stöðvað þá bifreið sem mæld var. Þeir hefðu báðir verið sammála um það. Bifreiðin hafi verið Audi Q 5, hvít að lit og eini hvíti jepplingurinn á svæðinu. Þá kom fram hjá vitninu að ökumanni bifreiðarinnar hefði verið sýndur mældur hraði bifreiðarinnar, „það væri alltaf gert.“ Merkt sé við það í skýrslunni að ökumanninum hefði verið sýndur mældur hraði bifreiðarinnar, þannig að það hefur „sennilega verið þannig.“ Spurt kvaðst vitnið ekki hafa séð skráningarnúmer bifreiðarinnar í Ártúnsbrekkunni. Þá hafi lögregla misst sjónar af bifreiðinni sem þeir mældu. Nánar aðspurt sagði vitnið að lögreglan hefði verið í gátt á milli akreina á Miklubraut. Bifreiðin hefði komið niður Ártúnsbrekkuna og verið ekið í „slaufuna“ niður á Reykjanesbrautina. Til að fara beint á eftir bifreiðinni hefði þurft að fara á móti umferð til að komast inn í slaufuna, þannig að lögreglan hafi farið beint yfir í frárein sem liggur frá Miklubraut inn á Reykjanesbraut. Spurður kvaðst A hafa lesið vettvangsskýrslu lögreglunnar áður en hann mætti til skýrslugjafar í málinu.

B lögreglumaður kom fyrir dóm og skýrði frá því að lögregla hefði verið á Miklubraut að mæla hraða bifreiða sem ekið var niður Ártúnsbrekku. Vitnið kvaðst ekki muna sérstaklega eftir mælingunni sjálfri. Bifreiðinni, sem mæld hafi verið, hafi verið ekið niður Ártúnsbrekkuna og beygt til hægri í „slaufuna“ niður á Reykjanesbraut með ætlaða akstursstefnu í suður. Lögreglan hafi farið úr gáttinni á móts við Rauðagerði og í sömu átt og bifreiðinni hefði verið ekið, það er í átt að Sprengisandi við Reykjanesbraut. Þar hafi sést til bifreiðarinnar og hafi verið farið á eftir henni og hún stöðvuð neðst á Smiðjuvegi eða Skemmuvegi í hringtorgi þar. Spurt sagði vitnið að lögreglan hefði misst sjónar af bifreiðinni þegar henni var ekið undir brúna. Þrátt fyrir það hafi ekki verið nokkur vafi á því að lögreglan hafi stöðvað þá bifreið sem þeir mældu. Hefði verið minnsti vafi um að þetta væri sama bifreiðin hefði hún ekki verið stöðvuð. Hefðu verið tveir hvítir „Audi Q 7“ bílar á ferð í umrætt sinn hefði afskiptunum verið sleppt.

Einnig gaf skýrslu vitnið C, rafeindavirki og sölustjóri hjá Ismar, en ekki er ástæða til að rekja framburð hans.

III

Ákærða er gefið að sök umferðarlagabrot með því að hafa föstudaginn 25. mars 2016 ekið bifreiðinni [...] með 114 km hraða á klukkustund vestur Vesturlandsveg í Reykjavík og vegarkafla í Ártúnsbrekku þar sem leyfður hámarks-hraði var 80 km hraði á klukkustund. Brotið er talið varða við 1., sbr. 3. mgr., 37. gr. umferðarlaga nr. 50/1987.

Ákærði neitar sök. Fyrir dómi kvaðst ákærði ekki hafa orðið var við lögreglu fyrr en hann hefði verið stöðvaður á gatnamótum að Skemmuvegi í Kópavogi. Honum hefði verið kynnt að hann hefði ekið á of miklum hraða í Ártúnsbrekku, en því hefði hann neitað. Þá kvaðst ákærði ekki minnast þess að honum hefði verið sýndur ætlaður hraði bifreiðar hans á ratsjá. Ákærði flutti mál sitt sjálfur fyrir dómi. Krafa hans um sýknu af kröfum ákæruvaldsins er byggð á því að hann hafi ekki ekið niður Ártúnsbrekku á þeim tíma sem í ákæru greinir. Það hefði hann aldrei viðurkennt en hins vegar væri allur málatilbúnaður ákæruvaldsins byggður á því að svo væri, en það fái ekki staðist.

Samkvæmt vettvangsskýrslu lögreglu og framburði þeirra tveggja lögreglu-manna, sem stóðu að ætlaðri mælingu á hraða bifreiðar ákærða, var lögregla að mæla ökuhraða bifreiða á Vesturlandsvegi á vegarkafla í Ártúnsbrekku. Báðir lögreglu-mennirnir báru um það fyrir dómi að bifreiðin sem þeir mældu og töldu að ekið væri áberandi hraðar en öðrum á sömu leið, það er vestur Vesturlandsveg á vegarkafla í Ártúnsbrekku, hefði verið sú sama bifreið og þeir stöðvuðu síðar við Skemmuveg í Kópavogi. Vitnið B kvaðst þó ekki muna vel eftir mælingunni, en greindi frá því að það hefði bara ein hvít Audi Q 7 bifreið verið á ferðinni á þessum tíma og því hefði enginn vafi verið um það að þeir hefðu stöðvað þá bifreið sem mæld var yfir leyfilegum hámarkshraða. Vitnið A fullyrti á hinn bóginn að um hefði verið að ræða hvíta Audi Q 5 bifreið. Hvorugur lögreglumannanna kvaðst fyrir dómi hafa greint skráningarnúmer þeirrar bifreiðar sem þeir mældu og ekið var hraðar en öðrum. Fram kemur í vettvangsskýrslu lögreglu að sú bifreið sem mæld var hafi verið í 620 metra fjarlægð frá kyrrstæðri lögreglubifreiðinni sem lögreglumennirnir sátu í. Lögreglumennirnir báru báðir um það að þeir hefðu misst sjónar af hvítu Audi-bifreiðinni sem þeir mældu þegar henni var ekið af miðakrein Miklubrautar og inn á Reykjanesbraut til suðurs, en fullyrtu báðir að þeir hefðu stöðvað sömu bifreið og þeir hefðu hraðamælt í Ártúnsbrekku.

Samkvæmt upplýsingum frá Samgöngustofu, sem ákærði lagði fram í málinu, eru 47 hvítar Audi Q 5 bifreiðar skráðar og í umferð á landinu. Þá lagði ákærði einnig fram upplýsingar frá Vegagerðinni um umferð í Ártúnsbrekku klukkan 15:00 föstudaginn 25. mars [...] sem staðfesta að alls óku 383 bifreiðar um Ártúnsbrekku við Elliðaár á 15 mínútna tímabili.

Fyrir dómi andmælti ákærði sakargiftum. Í máli ákærða kom fram að hann hefði ekki verið á ferð í Ártúnsbrekku á þeim tíma sem hraðamæling lögreglu var gerð. Svo sem fyrr segir gátu þeir lögreglumenn sem stóðu að hraðamælingunni ekki greint skráningarnúmer þeirrar bifreiðar sem þeir mældu í 620 metra fjarlægð.

Samkvæmt 108. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála hvílir sönnunarbyrði um sekt ákærða og atvik sem telja má honum í óhag á ákæruvaldinu. Þá segir í 109. gr. sömu laga að dómari meti hverju sinni hvort nægileg sönnun, sem ekki verði vefengd með skynsamlegum rökum, sé fram komin um hvert það atriði sem varðar sekt og ákvörðun viðurlaga við broti, þar á meðal hvaða sönnunargildi skýrslur ákærða hafi, vitnisburðir, mats- og skoðunargerðir, skjöl og önnur sýnileg sönnunargögn.

Krafa ákærða um sýknu af kröfum ákæruvaldsins er eins og fram er komið reist á því að hann hafi ekki ekið niður Ártúnsbrekkuna á þeim degi sem tilgreindur er í ákæru og þá kvaðst ákærði ekki hafa ekið bifreiðinni [...] yfir leyfilegum hámarkshraða þegar lögreglan hafði afskipti af honum við Skemmuveg í Kópavogi 25. mars [...]. Hefur ákærði hvort tveggja neitað því að hafa verið á ferð í Ártúnsbrekku á þeim degi og tíma sem um ræðir og að hafa ekið bifreiðinni [...] yfir leyfðum hámarkshraða. Fram er komið að lögreglumenn þeir sem stóðu að hraðamælingunni greindu ekki skráningarnúmer þeirrar bifreiðar sem þeir mældu á ferð í Ártúnsbrekku og misstu auk þess sjónar af bifreiðinni þegar henni var ekið af Miklubraut og inn á Reykjanesbraut til suðurs. Verður því ekki slegið föstu að þeir hafi stöðvað þá sömu bifreið við Skemmuveg í Kópavogi.

Að virtu öllu því sem nú hefur verið rakið og í ljósi eindreginnar og staðfastrar neitunar ákærða, svo og þess að ákærði var ekki stöðvaður í beinu framhaldi af ætluðu hraðakstursbroti þykir slíkur vafi leika á sekt ákærða að sýkna ber hann af ætluðu broti gegn umferðarlögum nr. 50/1987, enda er að áliti dómsins ekki komin fram lögfull sönnun fyrir sekt ákærða. Ber því að sýkna hann af þeim sakargiftum sem lýst er í ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu 6. september 2016.

Sakarkostnað leiddi ekki af rekstri málsins. Að lögum er ekki heimilt að ákveða ákærða „málsvarnarlaun“ en ákærði annaðist málsvörn sína sjálfur.

J-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð:

Ákærði, X, er sýkn af kröfum ákæruvalds í máli þessu.

Málsvarnarlaun eru ekki dæmd.

J-kk-nf H-kk-nf