E-580/2011

Mál þetta, sem dómtekið var föstudaginn 20. apríl sl., er höfðað fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur af R-x-x G. S-x-x, kt. 000000-0000, Bohaterów Wrezesnia 38, Kraká, Póllandi, með stefnu, þingfestri 8. febrúar 2011, á hendur Sjóvá-Almennum tryggingum hf., kt. 000000-0000, Kringlunni 5, Reykjavík.

Endanlegar dómkröfur stefnanda eru þær aðallega, að stefndi verði dæmdur til greiðslu skaðabóta, að fjárhæð kr. 4.382.300, ásamt 4,5% ársvöxtum af kr. 684.300 frá 10. marz 2006 til 10. september s.á., en af kr. 4.382.300 frá þeim degi til 17. október 2009, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags, allt að frádreginni innborgun að fjárhæð kr. 414.032, sem greidd var hinn 5. nóvember 2009. Þá er gerð krafa um málskostnað úr hendi stefnda samkvæmt framlögðum málskostnaðarreikningi eða að mati dómsins. Til vara gerir stefnandi þær kröfur, að stefndi verði dæmdur til greiðslu skaðabóta, að fjárhæð kr. 3.503.768, ásamt 4,5% vöxtum samkvæmt 16. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 af kr. 684.300 frá 10. marz 2006 til 10. september s.á., en af kr. 3.503.768 frá þeim degi til 17. október 2009, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu til greiðsludags, allt að frádreginni innborgun að fjárhæð kr. 414.032, sem greidd var hinn 5. nóvember 2009. Þá er gerð krafa um málskostnað úr hendi stefnda samkvæmt framlögðum málskostnaðarreikningi eða að mati dómsins.

Dómkröfur stefnda eru þær aðallega, að hann verði sýknaður af öllum kröfum stefnanda og stefnandi verði dæmdur til að greiða honum málskostnað samkvæmt framlögðum málskostnaðarreikningi eða samkvæmt mati dómsins. Til vara krefst stefndi þess, að dómkröfur stefnanda verði lækkaðar verulega og málskostnaður felldur niður.

II

Málavextir

Stefnandi, sem er pólskur, var starfsmaður Fosskraft sf. og við vinnu á Hvammseyri á Egilsstöðum vegna virkjunarframkvæmda. Hinn 10. marz 2006 var hann í stiga að vinna við múrviðgerðir, og hafði hann reist stigann upp við vegg. Stiginn rann undan honum og féll stefnandi með stiganum úr um þriggja metra hæð niður á steinsteypt gólfið með þeim afleiðingum að hann brotnaði illa á sveifarbeini vinstri handar og hlaut högg á vinstra mjaðmarbein. Hann var þegar fluttur á Sjúkrahúsið á Akureyri, þar sem gert var að meiðslum hans.

Stefnandi kveður Vinnueftirliti ekki hafa verið tilkynnt um slysið, þegar það átti sér stað, og hafi það því ekki verið rannsakað.

Stefndi kveður tilkynningu til Vinnueftirlitsins hafa verið undirritaða samdægurs og sé slysinu lýst þar á eftirfarandi hátt:

Starfsmaður var að vinna við múrviðgerðir og hafði reist upp stiga upp að vegg á hálu gólfi. Stiginn rann undan honum og féll hann niður með stiganum.

Í kjölfar slyssins hafi eftirlitsmaður Vinnueftirlitsins komið á vettvang og skoðað aðstæður.

Í eftirlitsskýrslu, sem undirrituð er af starfsmanni Vinnueftirlitsins í marz 2006, dagsetning óljós, kemur fram, að allur nauðsynlegur öryggisbúnaður hefði verið til staðar, en virtist ekki hafa verið notaður

G-kk-nf B-kk-nf læknir og S-kk-nf B. H-kk-nf hrl., mátu afleiðingar slyss stefnanda og er matsgerð þeirra dagsett 30. maí 3009. Eru niðurstöður þeirra þessar:

Tímabundið atvinnutjón telst vera 100% frá 10.03.2006 til 10.09.2006.

Þjáningatímabil telst vera sama og tímabil atvinnutjóns, þar af telst stefnandi hafa verið rúmliggjandi í tvo daga.

Stöðugleikapunktur er 10.09.2006.

Varanlegur miski telst vera 5 stig.

Varanleg örorka telst vera 5%.

Fosskraft var með ábyrgðartryggingu hjá stefnda á slysdegi. Með bréfi lögmanns stefnanda, dags. 17. september 2009, var stefndi krafinn um bætur úr ábyrgðartryggingu vinnuveitanda hjá stefnda. Stefndi óskaði eftir því við lögmann stefnanda, að skaðabótakrafan yrði ítarlegar rökstudd, og var það gert með tölvupósti þann 5. nóvember 2009. Sama dag gekk stefndi frá greiðslu til stefnanda á bótum úr launþegatryggingu, samtals kr. 414.032. Skaðabótakröfu á grundvelli sakar var hafnað.

III

Málsástæður stefnanda

Stefnandi byggir kröfur sínar á því, að samkvæmt reglum íslenzks skaðabótaréttar beri vinnuveitandi hans, Fosskraft, skaðabótaábyrgð á tjóni hans á grundvelli sakarreglu skaðabótaréttar, og sé í því sambandi vísað til reglna um ábyrgð vinnuveitanda á öryggi og aðbúnaði starfsmanna á vinnustað. Ástæður slyssins séu þær, að stiginn, sem vinnuveitandi hafi lagt stefnda til, hafi engan veginn hentað til vinnu í mikilli hæð. Þá hafi gólfið á vinnustaðnum verið hált og harðir gripfletir stigans hafi enga mótstöðu veitt á hálu gólfinu. Þannig sé slysið að rekja til vanbúnaðar stigans. Þá hafi vinnuveitandi vanrækt tilkynningaskyldu sína samkvæmt lögum nr. 46/1980, en í 79. gr. þeirra komi fram, að vinnuveitanda beri að tilkynna, án ástæðulausrar tafar, um vinnuslys, sem ætla megi að hafi valdið starfsmanni óvinnufærni í einn eða fleiri daga. Stefnandi hafi verið óvinnufær í hálft ár vegna slyssins. Engin vettvangsrannsókn hafi því verið framkvæmd á slysstað, og beri stefnandi því sönnunarbyrðina fyrir því, að aðbúnaður og verklag hafi verið fullnægjandi á vinnustað.

Krafa stefnanda sundurliðist þannig:

Þjáningabætur skv. 3. gr. skbl.

2 dagar (rúmlega) x 2.700 = 5.400

182 dagar (fótaferð) x 1450 = 263.900 kr. 369.300

Bætur fyrir varanlegan miska skv. 4. gr. skbl.

8.300.000 x 57% kr. 415.000

Varanleg örorka

5.136.000 x 14,399 x 5% kr. 3.698.000

Samtals stefnufjárhæð kr. 4.382.300

Við útreikning bóta vegna þjáninga og varanlegs miska vísist til matsgerðar og 3. og 4. gr. skaðabótalaga.

Útreikningur bóta vegna varanlegrar örorku taki mið af meðaltekjum iðnaðarmanna árið 2006, sbr. 2. mgr. 7. gr. skbl., enda sé stefnandi tæknimenntaður maður og hafi aðeins búið hér á landi í eitt ár, þegar slysið átti sér stað. Sé því ljóst, að tekjur hans síðustu þrjú almanaksár fyrir slysdag, séu ekki viðmiðunarhæfar, enda um óvenjulegar aðstæður að ræða í skilningi fyrrnefndrar greinar. Með hliðsjón af þessu telji stefnandi, að miða beri við fyrrgreinda tekjuviðmiðun, enda gefi lágmarkslaun í skilningi 3. mgr. 7. gr. skbl. ekki rétta mynd af framtíðartekjum hans, sbr. t.d. hrd. 2003, bls. 3455.

Um skaðabótaábyrgð Fosskrafts hf. vísi stefnandi til sakarreglunnar og meginreglna íslenzks skaðabótaréttar um ábyrgð vinnuveitanda á aðbúnaði á vinnustað og reglna um afleiðingar vanræktrar tilkynningarskyldu. Vísað sé til ákvæða I., II. og IV. kafla laga nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum og reglugerða, sem hafi verið settar samkvæmt þeim lögum, m.a. nr. 77/1982 (nú 920/2006), 431/1997 (nú 367/2006), 433/1997 og 581/1995.

Skaðabótafjárhæðin sé byggð á ákvæðum skaðabótalaga nr. 50/1993, og vísist til 3.-7. gr. laganna, um verðlagsbreytingar vísist til 15. gr. og um vexti til 16. gr. laganna. Um málskostnað sé vísað til 21. kafla laga um meðferð einkamála nr. 91/1991, einkum 1. mgr. 130. gr. þeirra. Málshöfðun þessari sé beint að stefnda einum á grundvelli 44. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingasamninga.

Varakröfu sína sundurliðar stefnandi svo:

Bætur skv. 3. gr. skbl.

2 x 2.700 kr. 5.400

182 x 1.450 kr. 263.900

Bætur skv. 4. gr. skbl.

8.300.000 x 5% kr. 415.000

Bætur skv. 5. – 7. gr. skbl.

(305.000 x 12) x 1,07 x 14,399 x 5% kr. 2.819.468

Samtals kr. 3.503.768

Bætur vegna varanlegrar örorku taki mið af meðaltekjum verkafólks við byggingariðnað og námuvinnslu á árinu 2006 samkvæmt heimasíðu Hagstofu Íslands, sbr. 2. mgr. 7. gr. skbl. Fyrir liggi, að stefnandi hafi alla tíð unnið sem verkamaður og vísist um það m.a. til dskj. nr. 9.

Krafizt sé 4,5% vaxta skv. 16. gr. skbl. vegna tímabundins atvinnutjóns, þjáningabóta og varanlegs miska frá slysdegi þann 10. marz 2006 fram að stöðugleikatímapunkti þann 17. október 2007, en frá þeim degi einnig af bótum vegna varanlegrar örorku skv. 16. gr. skbl. fram til 17. október 2009, en dráttarvaxta skv. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags, að frádregnum innborgunum.

Málsástæður stefnda

Aðalkrafa um sýknu

Mótmælt sé öllum málsástæðum stefnanda. Stefndi byggi sýknukröfu sína annars vegar á því, að ósannað sé, að tjónið megi rekja til saknæmrar háttsemi hins vátryggða félags eða starfsmanna þess, eða annarra atvika, sem það beri skaðabótaábyrgð á að lögum. Hins vegar sé byggt á því, að stefnandi verði sjálfur að bera tjón sitt að fullu vegna eigin sakar.

Um ábyrgð hins vátryggða félags sem vinnuveitanda fari samkvæmt sakarreglunni. Sé því mótmælt, að beita skuli ströngu sakarmati gagnvart vinnuveitanda, eins og stefnandi virðist byggja á.

Byggi stefndi á því, að orsök tjóns stefnanda hafi verið óhappatilviljun og/eða óaðgæzla hans sjálfs.

Samkvæmt meginreglu skaðabótaréttar beri stefnandi sönnunarbyrðina fyrir orsök tjóns síns. Byggt sé á því, að ekkert sé fram komið, sem leitt geti til þess, að hið vátryggða félag geti talizt bótaskylt vegna slyss stefnanda. Í málinu liggi þannig fyrir, að til reiðu hafi verið allur nauðsynlegur búnaður til að vinna það verk, sem stefnandi hafði með höndum í umrætt sinn. Í þessu sambandi sé bent á eftirlitsskýrslu Vinnueftirlits ríkisins, en þar komi fram, að allur öryggisbúnaður hafi verið til staðar, sbr. dskj. nr. 7. Stefndi vísi einnig til þess, að yfirmenn stefnanda hafi lagt sérstaklega að starfsmönnum sínum að vinna aldrei verk standandi í stiga. Þyrfti að vinna að verkefnum í ákveðinni hæð frá gólfi, hafi átt að nota vinnupalla, vinnulyftur og annan viðeigandi búnað. Af einhverjum ástæðum virðist stefnandi hins vegar hafa ákveðið að nota umræddan stiga til að vinna að múrviðgerðum í allt að þriggja metra hæð. Á þeirri háttsemi stefnanda hafi vinnuveitandi hans ekki getað borið ábyrgð.

Í máli þessu virðist ekki uppi ágreiningur um, að umræddur stigi hafi verið af viðurkenndri gerð og ekki haldinn neinum þeim ágöllum, sem leitt hafi til slyss stefnanda. Sé því vandséð, í hverju sök hins vátryggða félags sé fólgin. Byggt sé á því, að orsök óhapps stefnanda sé, að hann hafi notað stigann á annan hátt en til hafi verið ætlazt, þ.e. unnið vinnu sína í stiganum, í stað þess að nota pall eða vinnulyftur. Á slysdegi hafi stefnandi verið 33 ára gamall, tæknimenntaður og hafi alla starfsævi unnið sem byggingarverkamaður. Miðað við aldur hans og þekkingu hafi honum mátt vera fullljóst, að óvarlegt hafi verið að nota stigann í stað vinnupalla eða vinnulyftu.

Verði talið, að stefnandi hafi notað umræddan stiga með réttum hætti, sé byggt á því, að orsök slyssins sé að rekja til óhappatilviljunar. Stefnanda hafi einfaldlega skrikað fótur í stiganum með þeim afleiðingum, að hann hafi fallið niður á gólf. Á slíkum óhöppum geti vinnuveitandi hans ekki borið ábyrgð að lögum, svo lengri sem viðkomandi búnaður sé ekki gallaður. Eins og áður greini, sé hins vegar ekki byggt á því í málinu af hálfu stefnanda, að umræddur stigi hafi á nokkurn hátt verið gallaður.

Byggt sé á því, að sönnunarbyrði um orsök slyss stefnanda hvíli á honum sjálfum í samræmi við meginreglur skaðabótaréttar. Í máli þessu séu engin efni til að snúa sönnunarbyrði við, enda liggi fyrir, að slys stefnanda hafi verið tilkynnt Vinnueftirliti, sem hafi, í kjölfarið, komið á vettvang og kannað aðstæður. Staðhæfingum um, að ekki hafi verið tilkynnt um slysið til Vinnueftirlits, sé mótmælt sem röngum.

Verði talið, að Vinnueftirlitið hefði átt að rannsaka óhappið með ítarlegri hætti, sé byggt á því, að ekki sé við vinnuveitanda stefnanda að sakast í þeim efnum. Ákvörðun um umfang rannsóknar hvíli alfarið á Vinnueftirliti. Verði komizt að þeirri niðurstöðu, að slysið hafi verið tilkynnt of seint til Vinnueftirlits, sé á því byggt, að það hafi ekki haft neinar afleiðingar varðandi rannsókn málsins. Aðstæður á vettvangi hafi verið óbreyttar, þegar Vinnueftirlitið kom á staðinn. Þá hafi ekkert verið því til fyrirstöðu að taka skýrslur af samstarfsmönnum stefnanda. Af hálfu stefnda sé raunar byggt á því, að ekki sé ágreiningur um tildrög slyssins, sem hafi orðið með þeim hætti, að stefnandi hafi fallið niður úr stiga við vinnu sína. Sé vandséð, hvernig ítarlegri rannsókn á vegum Vinnueftirlits hefði getað upplýst óhapp stefnanda umfram það, sem nú liggi fyrir. Í þessu sambandi sé minnt á þá afgerandi niðurstöðu Vinnueftirlits, að allur nauðsynlegur öryggisbúnaður hafi verið til staðar í umrætt sinn.

Sérstaklega sé því mótmælt, að hið vátryggða félag hafi brotið gegn ákvæðum laga nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum, sbr. einnig ákvæði reglugerða nr. 77/1982, 431/1997, 433/1997 og 581/1995. Stefndi vilji hins vegar árétta, að á stefnanda hafi hvílt skylda til að huga að eigin öryggi, sbr. 2. mgr. 26. gr. laga nr. 46/1980. Í ákvæðinu segi, að verði starfsmaður var við ágalla eða vanbúnað, sem leitt gæti til skerts öryggis eða lakari aðbúnaðar eða hollustuhátta, sem hann geti ekki sjálfur bætt úr, skuli hann umsvifalaust tilkynna það öryggisverði, öryggistrúnaðarmanni, verkstjóra eða atvinnurekanda.

Varakrafa

Verði ekki fallizt á aðalkröfu stefnda um sýknu, sé gerð krafa um verulega lækkun bóta.

Í fyrsta lagi byggi stefndi á því, að bætur beri að lækka verulega vegna eigin sakar stefnanda. Hafi röksemdir þessu til stuðnings verið raktar hér að framan og vísist til þeirra.

Í öðru lagi sé tölulegum útreikningi skaðabótakröfunnar mótmælt.

Í þriðja lagi sé byggt á því, að vextir, sem fallið hafi fjórum árum fyrir birtingu stefnu í málinu, séu fyrndir.

Í fjórða lagi mótmæli stefndi dráttarvaxtakröfu stefnanda frá fyrra tímamarki en dómsuppsögudegi.

Um lagarök vísi stefndi til almennra reglna skaðabótaréttar, einkum um sönnun tjóns og sönnunarbyrði, orsakatengsl og eigin sök tjónþola. Þá sé vísað til skaðabótalaga nr. 50/1993 og 9. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu. Málskostnaðarkrafa stefnda sé byggð á XXI. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

IV

Forsendur og niðurstaða

Stefnandi gaf skýrslu fyrir dómi sem og H-kk-nf E-kk-nf, lagerstjóri hjá Fosskrafti ehf., og J-kk-nf T-kk-nf L-kk-nf, verkstjóri hjá Fosskrafti ehf.

Stefnandi skýrði svo frá, að slysið hefði orðið við það, að stigi, sem hann stóð í við vinnu sína, hafi runnið til, sem hafi leitt til þess, að hann hafi misst jafnvægið og dottið. Hann hafi verið að vinna við að slétta steypustaura, sem hafi verið steyptir upp við veggina, og hafi stiginn staðið upp við vegg. Lyftur hafi verið á vinnustaðnum, en þær hafi allar verið uppteknar, og að auki hafi verið nýbúið að steypa gólfið, þannig að hann hafi ekki getað farið inn á það á lyftu. Vinnupallar hafi einnig verið til staðar, en hið sama hafi gilt um þá. Hann kvað staurana hafa verið fremur háa, og fyrst hafi verið notaðir pallar við hreinsun þeirra uppi við, en þegar neðar kæmi væri ekki þörf á að nota palla. Þar sem nýbúið hafi verið að setja epoxíð gúmmíhúð á gólfið, hafi þeir ekki mátt vera með neitt á hjólum til þess að skemma ekki gólfið. Hann kvaðst ekki muna, hver hefði gefið þá skipun, en yfirhöfuð hefði þessi vinna alltaf verið framkvæmd úr stigum, og hefði yfirmönnum verið um það kunnugt. Hann kvaðst vera menntaður byggingamaður, tæknimaður, og hafa full réttindi til þess að vinna við byggingavinnu. Hann hefði haft 17 ára starfsreynslu fyrir slysið og þar af hefði hann verið búinn að vinna hjá Fosskrafti í 8 mánuði. Spurður hvort hann hefði, á þessum tímapunkti, talið hættulegt að reisa stiga upp við vegginn á þessu gólfi, kvað hann svo vera. Þegar hann setti upp stigann, hafi hann talið gólfið vera hættulegt. Spurður nánar út í það, kvaðst hann ekki hafa leitt hugann að því, að stiginn gæti runnið til, þegar hann var að reisa hann upp að veggnum. Spurður, hver hefði gefið fyrirmæli um, að ekki mætti nota hjálpartæki eins og lyftara á þessu gólfi, svaraði hann, að hann myndi ekki hvort sér hefði verið sagt það beint, að þeir hættu að passa þetta gólf, eða hvort þannig skipanir hefðu verið gefnar, að þeim hefði beinlínis verið bannað að nota vinnupalla eða lyftara, þeir hefðu bara átt að vinna sín verk og passa gólfið.

H-kk-nf E-kk-nf lagerstjóri var ekki vitni að slysinu, en hann skýrði svo frá, að allur öryggisbúnaður hefði verið til staðar á svæðinu. Mikið hefði verið til af álhjólapöllum og vinnulyftum. Hann kvaðst hafa keypt inn alla stiga, sem notaðir voru á svæðinu, og hann hefði, þegar færi gafst, sett spotta í efstu rim á stigunum til að hægt væri að festa þá, en þeir hefðu verið notaðir til þess að komast á milli hæða, þar sem ekki hefðu verið komnar tröppur, Hann hafi talið, að ekki hefði átt að nota stigana reista upp við vegg, og ekki hefði verið hægt að binda þá fyrir slíka notkun.

J-kk-nf T-kk-nf L-kk-nf verkstjóri skýrði svo frá, að hann hefði verið verkstjóri yfir stefnanda á slystíma, en hann hefði ekki verið vitni að slysinu sjálfu. Hann kvað hafa verið stranglega bannað að vinna vinnu, sem menn þurftu að vinna upp fyrir axlar- eða höfuðhæð, úr stiga, heldur hafi þeir átt að nota vinnupalla. Hefðu allir starfsmenn verið upplýstir um það. Til staðar hafi verið, og til reiðu, álvinnupallar, stillanlegir í hvaða hæð sem var. Hann kvaðst telja útilokað, að fyrirmæli um, að ekki hefði mátt keyra hjólagrindur á gólfinu, hefðu komið frá sér, því ef ekki hefði verið hægt að koma þessum búnaði fyrir, hefði verkinu einfaldlega verið frestað. Þeir hafi verið mjög stífir á þessum öryggismálum, og notkun stiga hefði eingöngu verið leyfð, þar sem hægt hefði verið að festa þá að ofan. Þá kvað hann það ekki hefði átt að vera vandamál að halda á sundurteknum vinnupöllum inn í rými, þar sem hægt var að koma fyrir stiga. Á staðnum hefði verið túlkur, M-kk-nf að nafni, fyrir pólskumælandi menn, en hann hefði einnig talað lýtalausa ensku. Hann hefði ávallt verið kallaður til, léki vafi á því að menn skildu, um hvað væri verið að ræða. Hann kvað slysið hafa verið tilkynnt símleiðis samdægurs til vinnueftirlits á Egilsstöðum, sem hafi síðar komið í vettvangsskoðun til þeirra. Það hefði verið ófrávíkjanleg regla hjá fyrirtækinu í sambandi við slys, að skýrsla hafi alltaf verið gerð samdægurs. Það hafi síðan farið eftir mati Vinnueftirlitsins, hvort þeir teldu ástæðu til að koma samdægurs á staðinn, eða hvort þeir hafi átt heimangengt. Spurður um eftirlitsskýrslu frá Vinnueftirlitinu, sem liggur fyrir í málinu á dskj. nr. 7, kvað hann hana hafa verið undirritaða af starfsmanni Vinnueftirlitsins, Þ-kk-þgf, á Hvammi, Fljótsdal, og hefði hann ekki getað gert það nema með því að koma á staðinn.

Stefnandi er menntaður byggingatæknimaður með langa starfsreynslu að baki, svo sem fram kom í skýrslu hans fyrir dómi. Misræmi í framburði hans varðandi það annars vegar að honum hafi verið ljóst, þegar hann reisti stigann upp við vegginn, að gólfið gæti verið hættulegt, og hins vegar hvernig hann dró í land, þegar spurningin var áréttuð, verður að skýra honum í óhag, enda verður að ætla, með hliðsjón af menntun hans og starfsreynslu, að honum hafi mátt vera ljóst, að það væri áhættusamt að vinna verkið úr lausum stiga. Þá verður að telja sannað, með vísan til framburðar stefnanda sjálfs, sem og starfsmanna Fosskrafts ehf., sem skýrslu gáfu fyrir dóminum, að vinnupallar hafi verið til reiðu á staðnum, og hefði mátt flytja þá inn í rýmið að veggnum, ef ekki á hjólum, þá sundurtekna, þannig að ekki þyrfti að hjóla þeim eftir gólfinu, auk þess sem ósannað er, að stefnanda hafi verið bannað að nota verkpalla við verkið, og er raunar ekki á því byggt í stefnu.

Samkvæmt eftirlitsskýrslu Vinnueftirlitsins, sem lögð var fram af hálfu stefnanda og er undirrituð af starfsmanni Vinnueftirlitsins, þykir sannað, að eftirlitsmaður frá Vinnueftirlitinu hafi mætt á staðinn fljótlega eftir slysið og skoðað aðstæður. Kemur þar fram, að allur nauðsynlegur öryggisbúnaður hafi verið til staðar, en virðist ekki hafa verið notaður. Þá kemur fram, að slysatilkynningarblað hafi verið móttekið. Dagsetning skýrslunnar er óljós, en sjá má, að hún er undirrituð í marz 2006, að því er næst verður komizt 10. eða 16. dag þess mánaðar. Er því ekki fallizt á þá málsástæðu stefnanda, að engin vettvangsrannsókn hafi verið framkvæmd á slysstað.

Samkvæmt framansögðu er ósannað, að aðbúnaður á vinnustað eða vinnutæki, sem stefnandi hafði aðgang að, hafi verið ófullnægjandi, eða að vinnuveitandi stefnanda beri á annan hátt saknæma ábyrgð á slysi stefnanda, heldur verður slysið rakið til gáleysis stefnanda sjálfs. Ber því að sýkna stefnda af öllum kröfum stefnanda. Eftir atvikum þykir rétt að hvor aðila beri sinn kostnað af málinu.

S-kvk-nf Ó-kvk-nf héraðsdómari kvað upp dóminn.

D Ó M S O R Ð

Stefndi, Sjóvá-Almennar tryggingar hf., er sýkn af kröfum stefnanda í máli þessu. Málskostnaður fellur niður.

S-kvk-nf Ó-kvk-nf