E-906/2010

Mál þetta, sem var dómtekið 23. fyrri mánaðar, var höfðað 18. mars 2010.

Stefnandi er A-kvk-nf A-kvk-nf A-kvk-nf, Árbraut 9, Blönduósi.

Stefndi eru Samkaup hf., Krossmóa 4, Reykjanesbæ.

Vátryggingafélagi Íslands hf., Ármúla 3, Reykjavík, er stefnt til réttargæslu.

Endanlegar dómkröfur stefnanda eru þær að stefnda verði gert að greiða henni 3.875.830 krónur með 4,5% vöxtum samkvæmt 16. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 af 992.150 krónum frá slysdegi 9. apríl 2008 til 9. júlí 2008, en frá þeim degi af 3.551.358 til 16. febrúar 2010, en frá þeim degi af 2.112.037 krónum til 1. mars 2010, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 2.436.509 frá þeim degi til greiðsludags. Þá er gerð krafa um málskostnað auk virðisaukaskatts.

Stefndi og réttargæslustefndi skiluðu sameiginlegri greinargerð í málinu 5. maí 2010. Stefndi krefst aðallega sýknu og málskostnaðar, en til vara lækkunar á kröfu stefnanda og þess að málskostnaður verði felldur niður. Réttargæslustefndi gerir ekki sjálfstæðar dómkröfur.

I

Mál þetta hefur stefnandi höfðað til heimtu bóta vegna vinnuslyss sem hún varð fyrir 9. apríl 2008 við vinnu sína hjá stefnda að Húnabraut 4, Blönduósi. Starf stefnanda fólst meðal annars í því að panta inn fyrir stefnda alla frystivöru og kjötvörur. Þennan dag hafði bilað stór gólffrystir í versluninni sem geymdi allar kjöt- og fiskfrystivörur stefnda. Eyðilagðist allt sem var í frystinum. Stefnandi kveðst hafa verið að bera þessar ónýtu vörur út og verið með poka sem hafi verið fullur af kjúklingum. Úti hafi verið snjór og hálka. Stefnandi hafi ætlað að henda pokanum í gám á bak við verslun stefnda, en runnið í hálkunni og fengið við það slæman hnykk á bakið hægra megin frá mjóbaki og upp í háls. Hún hafi farið heim úr vinnu eftir slysið vegna bakverkja. Hún hafi jafnframt haft samband við lækni sem hafi ráðlagt verkjalyf og bólgueyðandi. Morguninn eftir hafi hún farið til vinnu en þá verið mjög slæm í bakinu og verið send heim. Í framhaldi af þessu hafi hún farið í veikindaleyfi. Slysið var ekki tilkynnt til Vinnueftirlits ríkisins eða lögreglu.

II

Stefnandi kveðst ekki hafa fengið sérstakar leiðbeiningar frá verkstjóra eða öðrum um framkvæmd þeirrar vinnu sem hún hafi unnið í umrætt sinn. Stefndi hafi hafnað bótaskyldu á þeim forsendum að alltaf hafi verið saltborið við ruslagáminn þegar hafi verið hálka. Stefnandi hafi gjörþekkt aðstæður og slysið hafi verið óhapp. Fyrir liggi hins vegar yfirlýsing frá starfsmanni Kráks ehf. um að aldrei hafi verið borinn sandur né nokkur önnur hálkuvörn á stétt bak við verslunina við ruslagám enda ekki beðið um að það væri gert. Þetta hafi núverandi og fyrrverandi starfsmenn stefnda einnig staðfest með skriflegri yfirlýsingu. Þá sé ekkert grindverk á stéttinni við gáminn, en slíkt grindverk myndi auka öryggi starfsmanna stefnda sem þurfi að fara með vörur og rusl í gáminn við ýmsar aðstæður.

Þann 28. september 2009 hafi stefnandi sent réttargæslustefnda bréf og óskað eftir afstöðu hans til væntanlegrar bótakröfu. Hafi erindinu verið svarað samdægurs og bótaskyldu hafnað með þeim röksemdum að hálkuvörn hafi verið dreift við gáminn og að stefnandi hafi gjörþekkt aðstæður.

Stefnandi telur að slysið hafi átt sér stað vegna þess að fyllsta öryggis hafi ekki verið gætt. Byggir hún á því að stefndi beri ótvíræða bótaábyrgð á vinnuslysi hennar. Grundvallist sú ábyrgð á meginreglum skaðabótaréttar um ábyrgð atvinnurekanda meðal annars um vanbúnað á vinnustað og ófullnægjandi verkstjórn.

Stefnandi byggir málatilbúnað sinn á meginreglu skaðabótaréttar um bótaskyldu vegna saknæms vanbúnaðar á vinnustað. Stefnanda og samstarfsmönnum hennar hafi ekki verið tryggð viðunandi vinnuaðstaða og þær aðstæður sem stefnanda hafi verið gert að vinna við þegar slysið hafi átt sér stað hafi verið óforsvaranlegar. Stefndi hafi ekki fullnægt þeim kröfum sem gerðar séu til atvinnurekenda um að tryggja öryggi starfsmanna sinna, en stefnda hafi borið að tryggja að starfsmönnum væru ekki falin verk við óviðunandi aðstæður. Þá hafi veður einnig gert aðstæður erfiðar. Orsök slyssins hafi þannig aðallega verið sú að engin hálkuvörn hafi verið borin á stéttina við ruslagáminn. Þá hefði grindverk aukið öryggi starfsmanna. Stefnandi byggir þannig á því að vinnuaðstæður þar sem byrðar séu handleiknar skuli vera eins góðar og kostur sé til að koma í veg fyrir hættu á að starfsmenn renni til eða hrasi, en svo hafi ekki verið í þessu tilviki. Telji stefnandi þannig að aðstæður á stétt við ruslagám hafi verið óforsvaranlegar og hættulegar og að líkamstjón stefnanda sé bein afleiðing þess. Umrædd stétt sé mjög slitin og þannið gerð að pollar myndist á henni með þeim afleiðingum að þegar frysti sé hún beinlínis hættuleg fyrir starfsfólk stefnda.

Stefnandi vísar til ákvæða laga nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum, sbr. meðal annars 6. og 23. gr., 1. og 2. mgr. 37. gr. og 42. gr. laganna þar sem lögð sé sú skylda á atvinnurekendur að tryggja öryggi starfsmanna sinna. Einnig er vísað til reglna nr. 581/1995 um húsnæði vinnustaða, einkum 6. og 41. gr. Þá er vísað til reglna nr. 499/1994 um öryggi og hollustu þegar byrðar séu handleiknar, einkum 2., 4. og 6. gr. Þessum almennu og sérstöku skyldum hafi stefndi brugðist og því beri hann skaðabótaábyrgð á því tjóni sem hin saknæma og ólögmæta vanræksla hafi valdið.

Stefnandi byggir einnig á sakarreglunni og á því að stefndi hafi ekki séð til þess að verkstjóri væri á staðnum. Stefndi beri ábyrgð á því tjóni sem það saknæma og ólögmæta gáleysi hafi valdið. Enginn verkstjóri hafi verið viðstaddur verkið. Ríkar aðgæslukröfur verði að gera til verkstjóra í þessum efnum, sbr. meðal annars 21. gr. laga nr. 46/1980. Enginn hafi verið til staðar til að fylgjast með því að fyllsta öryggis væri gætt og rétt farið að.

Stefnandi byggir á því að stefndi hafi brotið gegn lögum nr. 46/1980 og reglugerðum settum samkvæmt þeim og að bein orsakatengsl séu á milli þessara brota og þess tjóns sem hafi orðið. Stórlega hafi skort á eftirlit með starfinu og leiðbeiningar af hálfu vinnuveitanda og/eða verkstjóra. Ef verkið hefði verið unnið undir eðlilegu eftirliti og þess einnig gætt að bera hálkuvörn á stéttina hefði hætta á slysi verið nánast engin. Stefndi beri skaðabótaábyrgð á því að þessi atriði hafi ekki verið í lagi af hans hálfu sem vinnuveitanda. Ef vinnuveitandi og/eða verkstjóri hefðu fylgst betur með hefðu þeir getað komið í veg fyrir slysið.

Þá byggir stefnandi á því að stefndi verði að bera hallann af sönnunarskorti um atvik máls og aðstæður á slysstað þar sem stefndi hafi vanrækt skyldu sína varðandi tilkynningu slyssins til Vinnueftirlits ríkisins. Vegna þessa telur stefnandi að snúa beri sönnunarbyrði við hvað þetta varðar.

Stefnandi hafi alls enga sök borið á þessu slysi og verði fráleitt svipt bótarétti með vísan til eigin sakar. Það séu vinnuveitandinn og verkstjóri sem eigi að sjá til þess að vinnuaðstæður séu forsvaranlegar.

Slysið hafi leitt til þess að stefnandi hafi viðvarandi einkenni frá brjóst- og lendhrygg sem séu þess eðlis að þau hái henni við líkamlega vinnu. Hafi G-kk-nf Ó-kk-nf læknir metið örorku stefnanda með matsgerð 17. janúar 2010. Séu helstu niðurstöður hans þær að varanlegur miski sé 10 stig og fjárhagsleg örorka samkvæmt 5. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 sé metin 10%. Kröfubréf hafi verið sent til stefnda 26. janúar 2010.

Bótakrafa stefnanda byggi á framangreindri matsgerð og reiknist á eftirfarandi grundvelli sbr. 6. og 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Krafan sundurliðist þannig:

1. Annað fjártjón 324.472 kr.

2. Þjáningabætur 90 x 1.500 135.000 kr.

3. Bætur vegna varanlegs miska 10% af kr. 8.571.500 857.150 kr.

4. Bætur vegna varanlegrar örorku 2.197.500 x 11,646 x 10% 2.559.208 kr.

Samtals 3.875.830 kr.

Samkvæmt 1. gr. laga nr. 50/1993 skuli sá sem beri ábyrgð á tjóni greiða skaðabætur, meðal annars vegna sjúkrakostnaðar og annars fjártjóns sem af líkamstjóni hljótist. Stefnandi hafi orðið fyrir margs konar kostnaði vegna líkamstjóns þessa, þar með talið sjúkra- og lyfjakostnaði ásamt kostnaði vegna læknisvottorða og sjúkranudds. Gerð er krafa um 331.762 krónur í annað fjártjón samkvæmt framlögðum reikningum, en við aðalmeðferð málsins var sú krafa lækkuð um 7.290 krónur vegna endurgreiðslu frá stéttarfélaginu Samstöðu.

Stefnandi byggir á að samkvæmt 2. gr. laga nr. 50/1993 skuli greiða bætur fyrir tímabundið atvinnutjón frá því tjón hafi orðið þangað til tjónþoli geti hafið vinnu að nýju eða þar til heilsufar hans sé orðið stöðugt. Matsmaðurinn G-kk-nf Ó-kk-nf læknir hafi komist að þeirri niðurstöðu í matsgerð sinni að stefnandi hafi verið 100% óvinnufær frá 9. apríl til 9. júlí 2008 en þá hafi ekki verið að vænta frekari bata. Stefnandi hafi verið óvinnufær samkvæmt þessu í þrjá mánuði. Hún hafi fengið greidd laun í þrjá mánuði hjá vinnuveitanda sínum og hafi því ekki orðið fyrir tímabundnu atvinnutjóni.

Krafa um þjáningabætur byggi á 3. gr. skaðabótalaga. Þær séu reiknaðar með hliðsjón af fyrrnefndu mati G-kk-ef Ó-kk-ef læknis. Samkvæmt því reiknist þjáningabætur fyrir sama tímabil og stefnandi hafi verið óvinnufær eða alls í þrjá mánuði. Fyrir hvern dag sem stefnandi hafi verið rúmliggjandi reiknist 2.790 krónur og fyrir hvern dag sem stefnandi hafi verið veik en ekki rúmliggjandi 1.500 krónur eftir að fjárhæðir 3. gr. laga nr. 50/1993 hafi verið uppfærðar miðað við lánskjaravísitölu í júlí 2008, sbr. 15. gr. laganna. Stefnandi hafi vegna afleiðinga slyssins verið veikur án þess að vera rúmliggjandi í 90 daga.

Krafa stefnanda um miskabætur byggi á 4. gr. laga nr. 50/1993 og matsgerð G-kk-ef Ó-kk-ef læknis, þar sem komist sé að þeirri niðurstöðu að varanlegur miski stefnanda vegna slyssins sé 10 stig. Fjárhæð bótanna taki mið af grunnfjárhæðinni 4.000.000 krónur uppfærðri miðað við lánskjaravísitölu í júlí 2008, sbr. 15. gr. laganna. Þannig verði útkoman 8.571.500 krónur x 10% eða 857.150 krónur.

Krafa um bætur fyrir varanlega örorku sé byggð á 5. til 7. gr. laga nr. 50/1993. Samkvæmt 1. mgr. 7. gr. laganna, eins og henni var breytt með lögum nr. 37/1999, skuli við ákvörðun bóta fyrir varanlega örorku miða við árslaun sem nemi meðalvinnutekjum tjónþola að meðtöldu framlagi til lífeyrissjóðs síðustu þrjú almanaksárin fyrir þann dag er tjón hafi orðið, leiðrétt samkvæmt launavísitölu til þess tíma er upphaf varanlegrar örorku miðist við. Samkvæmt 3. mgr. 7. gr. laganna skuli ekki miðað við lægri árslaun en þar séu tilgreind. Viðmiðunarlaun stefnanda árin 2005 til 2007 séu örlítið lægri en lágmarks árslaun samkvæmt ákvæðinu og sé því miðað við lágmarkslaun sem séu alls að meðtöldu framlagi í lífeyrissjóð 2.197.500 krónur. Uppreiknuð laun hafi verið margfölduð með stuðli 6. gr. skaðabótalaga (11,646) og metinni varanlegri örorku (10%).

Stefnandi krefst 4,5% ársvaxta af 992.150 krónum (varanlegur miski og þjáningabætur) frá slysdegi 9. apríl 2008 til 1. mars 2010 auk lögbundinna dráttarvaxta frá þeim degi til greiðsludags, en þá hafi verið liðinn mánuður frá því kröfubréf dags. 26. janúar 2010 hafi verið sent stefnda, allt í samræmi við 1. og 2. mgr. 16. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, sbr. og III. kafla vaxtalaga nr. 25/1987 með síðari breytingum.

Þá krefst stefnandi 4,5% ársvaxta af 2.559.208 krónum (varanleg örorka) frá 9. júlí 2008 sem sé upphafsdagur metinnar örorku til 1. mars 2010 en dráttarvaxta frá þeim degi til greiðsludags.

Stefnandi krefst einnig dráttarvaxta af 324.472 krónum (annað fjártjón) frá 1. mars 2010 til greiðsludags.

Stefnandi styður málsókn sína við meginreglur skaðabótaréttar um húsbóndaábyrgð og ábyrgð atvinnurekanda á vanbúnaði á vinnustað sem og á ófullnægjandi verkstjórn. Þá byggir stefnandi á ákvæðum skaðabótalaga nr. 50/1993 og laga nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum. Um varnarþing og málsmeðferð er vísað til laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Kröfur um vexti styður stefnandi við lög nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, þar með talið 1. mgr. 6. gr., og skaðabótalög nr. 50/1993. Krafa um málskostnað byggir á ákvæðum XXI. kafla laga nr. 91/1991, einkum 129. og 130. gr. Krafa um virðisaukaskatt á málflutningsþóknun byggir á lögum nr. 50/1988 um virðisaukaskatt en stefnandi sé ekki virðisaukaskattsskyld og beri því nauðsyn til að fá dóm fyrir skatti þessum úr hendi stefnda.

III

Stefndi hefur mótmælt sem röngum fullyrðingum stefnanda um að aldrei hafi verið borin hálkuvörn á stétt bak við verslunina þar sem ruslagámurinn sé. Þá hafi það ekki sönnunargildi í málinu. Er á það bent að í framlagðri yfirlýsingu G-kk-ef Ó-kk-ef komi fram að hann hafi séð um að bera sand fyrir framan verslunina og á bílastæðin að beiðni stefnda. Geti hann því tæpast borið um hvernig tilhögun hálkuvarna hafi verið annars staðar við verslunina. Þá sé ekkert lagt fram til sönnunar þess að úti hafi verið snjór og hálka þegar slys stefnanda hafi átt sér stað. Hafi svo verið hafi hálkuvörn verið dreift á svæðið við gáminn og hafi þáverandi verslunarstjóri, G-kk-nf T-kk-nf G-kk-nf, séð um það.

Stefnandi hafi hvorki tilkynnt stefnda né verslunarstjóra sínum, G-kk-þgf T-kk-þgf G-kk-þgf, um slysið, heldur hafi haldið áfram vinnu þennan dag. Því sé mótmælt að stefnandi hafi farið heim sama dag og haft samband við lækni og hafi mætt til vinnu næsta dag en verið send heim, enda sé það ekki stutt neinum gögnum.

Í vottorði J-kk-ef B-kk-ef læknis frá 24. ágúst 2008 séu rakin viðtöl við stefnanda frá október 2002 til þess dags sem vottorðið hafi verið gefið út. Þar sé jafnframt vísað til samskiptaseðla frá læknum hennar á Blönduósi á árunum 2008-2009. Í vottorðinu komi fram að stefnandi hafi fyrst leitað læknis eftir slysið 28. maí 2008, eða tæpum tveimur mánuðum síðar, en þá vegna mikils álags vegna veikinda dóttur en ekki vegna slyssins. Sé í vottorðinu nánar rakin heilsufarssaga stefnanda, meðal annars saga um þunglyndi um nokkurra ára skeið, sbr. einnig vottorð H-kk-ef S-kk-ef læknis á Heilbrigðisstofnuninni á Blönduósi frá 31. mars 2009 og ættarsögu um mígreni hjá báðum foreldrum. Þá liggi fyrir vottorð G-kk-ef A-kk-ef 4. apríl 2009 og sé þar vísað til komu stefnanda til hans í kjölfar slyssins 22. október 2008, eða rúmlega sex mánuðum eftir að það hafi átt sér stað. Engum frekari læknisvottorðum eða öðrum gögnum sé til að dreifa um komur stefnanda til lækna eftir slysið og því með öllu ósannað að því hafi verið háttað með þeim hætti sem hún haldi fram.

Í framlagðri matsgerð sé rakin fyrri sjúkra- og áverkasaga og komi þar meðal annars fram að hún hafi fundið fyrir þunglyndiseinkennum frá 1997, fengið hálstognunareinkenni eftir bílslys 2005, fengið tilvísun sjúkraþjálfara 2006 vegna vöðvabólgu í hálsi og herðum og verið send í sjúkraþjálfun árið 2007 vegna eymsla í baki og herðum.

Tilkynning um vinnuslys hafi verið send réttargæslustefnda 7. apríl 2009 og óskað afstöðu til bótaskyldu. Í kjölfarið hafi réttargæslustefndi leitað nánari upplýsinga hjá stefnda um atvik málsins. Hafi bótaskyldu verið hafnað þar sem ekki hafi verið talið að slysið væri að rekja til saknæmrar háttsemi stefnda eða starfsmanna hans eða atvika sem stefndi bæri skaðabótaábyrgð á.

Með matsbeiðni 1. október 2009 hafi stefnandi einhliða óskað eftir örorkumati. Þá hafi hún einhliða óskað eftir yfirlýsingum varðandi hálkuvarnir við starfsstöð stefnda. Hafi síðan aftur verið óskað eftir afstöðu réttargæslustefnda til bótaskyldu 6. október 2009. Bótaskyldu hafi aftur verið hafnað 16. nóvember 2009.

Stefndi mótmælir öllum kröfum og málsástæðum stefnanda. Byggir hann sýknukröfu sína á því að hvorki stefnandi né starfsmenn hans eigi einhverja sök á slysi stefnanda heldur sé það að öllu leyti að rekja til gáleysis stefnanda sjálfrar og óhappatilviljunar. Um bótaábyrgð í málinu fari eftir sakarreglunni og felist í henni að aðili verði ekki látinn bera skaðabótaábyrgð á tjóni annars aðila nema tjónið sé að rekja til sakar hans eða einhverra sem hann beri ábyrgð á grundvelli reglunnar um vinnuveitendaábyrgð.

Þá gildi sú meginregla í máli þessu, sem skaðabótamálum almennt, að sönnunarbyrðin um meinta sök stefnda hvíli alfarið á stefnanda. Séu engin efni til að létta á þeirri sönnunarbyrði eða snúa henni við, eins og stefnandi haldi fram, enda sé í sjálfu sér ekki ágreiningur um hvernig slysið hafi viljað til. Sé ekki að sjá að það hefði breytt neinu þó Vinnueftirlitið hefði komið á staðinn eða lögregla kölluð til enda séu ekki aðrir til frásagnar um slysið sjálft en stefnandi sjálf. Það hafi ekki legið fyrir á þeim tíma sem slysið hafi átt sér stað að það væri yfirhöfuð tilkynningarskylt enda beri gögn málsins það glöggt með sér að stefnandi hafi ekki látið yfirmann sinn vita um að hún hafi orðið fyrir slysi né hafi hún leitað læknis fyrr en löngu síðar.

Stefndi telur verulegan vafa leika á því að stefnandi hafi yfir höfuð orðið fyrir slysi með þeim hætti sem hún haldi fram. Sé engum gögnum til að dreifa um að hálka hafi verið á staðnum í umrætt sinn en sönnunarbyrðin sé alfarið hennar um það. Einnig sé ósannað að þó hún hafi runnið til eins og haldið sé fram hafi það haft í för með sér einhverjar afleiðingar. Sé skýrt í gögnum málsins að stefnandi hafi ekki leitað sér læknis fyrr en löngu síðar. Sé framlögð matsgerð ekki sönnun þess að slysið hafi orðið enda ekki á færi matsmanna að segja til um hvort áverkar sem þeim sé falið að meta afleiðingar af hafi orðið á tilteknum stað.

Ekki komi fram í þeim læknisvottorðum sem liggi fyrir í málinu hvort stefnandi hafi leitað læknis vegna slyssins, enda ljóst af sjúkrasögu hennar að það hafi allt eins getað verið af öðrum ástæðum. Eins og rakið hafi verið í málavaxtalýsingu sé skýrt af matsgerðinni og læknisvottorðum að stefnandi eigi sér langa sjúkrasögu bæði hvað varði þunglyndi og bakverki, áður en meint slys hafi átt sér stað. Það sé því rangt sem komi fram í matsbeiðni og tilkynningu um vinnuslys að stefnandi hafi ekki haft sögu um veikindi eða meiðsli fyrir slysið.

Stefndi mótmæli því alfarið að eitthvað hafi skort á aðstæður á vinnustað eða að skort hafi á að öryggi starfsmanna hafi verið tryggt. Sé ekki annað að skilja á málatilbúnaði stefnanda en að það sé fyrst og fremst sú staðreynd að hálka hafi verið á stétt utandyra fyrir aftan verslun stefnda og að hálkuvörn hafi ekki verið borin á sem valdi því að vinnustaðurinn teljist óforsvaranlegur og hættulegur með þeim hætti sem stefnandi haldi fram. Stefndi hafni því alfarið að saknæmi verði á þessu byggt. Sé með öllu ósannað af hálfu stefnanda að vinnuaðstæður hafi á einhvern hátt verið andstæðar tilgreindum fyrirmælum laga nr. 46/1980 eða þeirra reglugerða sem stefnandi vísi til. Bendi stefndi á að hér sé um að ræða almenn ákvæði sem veiti ekki leiðbeiningar um sakarmat. Hafi stefnandi ekki sýnt fram á með beinum hætti á hvern hátt brotið hafi verið gegn þessum ákvæðum en það dugi ekki að vísa almennt til þeirra varðandi meinta sök stefnda.

Stefndi mótmæli því að það eitt og sér að hálka hafi verið á stétt utandyra, eins og verið hafi í bænum á þessum tíma, geti leitt til þess að aðstæður á vinnustaðnum teljist saknæmar. Sé tæpast unnt að komast hjá því hér á landi að hálka myndist utandyra þó komið sé fram í apríl. Hafi stefnandi ekki fært fram neitt annað til rökstuðnings því að telja eigi vinnustaðinn hættulegan og aðstæður óforsvaranlegar svo leiði til bótaábyrgðar stefnda.

Þá sé alfarið ósannað að engin hálkuvörn hafi verið borin á, en stefndi mótmæli alfarið sönnunargildi yfirlýsingarinnar um það atriði. Þá sé jafnframt mótmælt sönnunargildi yfirlýsingar um að aldrei þegar G-kk-nf T-kk-nf G-kk-nf hafi verið verslunarstjóri hafi verið borin hálkuvörn á stéttina bak við verslunina enda stafi nefnd yfirlýsing frá stefnanda sjálfri. Auk þess sé til þess að líta að engin sönnun liggi fyrir í málinu um að þörf hafi verið á hálkuvörn umrætt sinn. Liggi ekki annað fyrir en að stefnandi hafi runnið á einstökum hálkubletti en hálka hafi almennt ekki verið á stéttinni. Sé stefnandi ein til frásagnar um þetta enda engin vitni að slysinu. Sömuleiðis sé með öllu ósannað að hálka hafi yfirhöfuð verið á stéttinni í umrætt sinn, en sönnunarbyrðin um það sé hjá stefnanda.

Því sé alfarið mótmælt að stefndi hafi brotið gegn reglum nr. 581/1995 um húsnæði vinnustaða. Vísi stefnandi til 6. gr. reglanna í því sambandi, en þar sé fjallað um gólf á vinnustöðum, innanhúss. Þar sem slysið hafi orðið utanhúss eigi þessi grein ekki við. Þá vísi stefnandi einnig til 41. gr. þar sem fjallað sé um vinnustaði utanhúss. Eins og heiti greinarinnar beri með sér sé átt við þegar vinnustaðurinn sem slíkur sé utanhúss. Þetta ákvæði eigi því heldur ekki við.

Þá sé því mótmælt að brotið hafi verið gegn reglum nr. 499/1994 um öryggi og hollustu þegar byrðar séu handleiknar. Sé ljóst af efni reglanna að þær eigi við þegar starf viðkomandi felist í því að handleika byrðar en svo hafi ekki verið í tilviki stefnanda, heldur hafi hún verið að henda rusli í þetta sinn og liggi fyrir að um einstakt tilvik hafi verið að ræða þar sem frystir hafi bilað og hún hafi verið að henda ónýtri vöru. Starf hennar hjá stefnda hafi ekki falist í því að handleika byrðar í skilningi ákvæðisins. Þá megi allt eins gera ráð fyrir að stefnandi hafi sjálf ákveðið hversu mikið hafi verið í þeim poka sem hún hafi verið að henda og þar með ákveðið sjálf þær byrgðar sem hún hafi verið með í umrætt sinn.

Þá mótmæli stefndi því að meint saknæmi verði byggt á því að ekki hafi verið grindverk á stétt við gáminn enda hafi stefnandi ekki sýnt fram á að slíkt hafi verið skylt lögum samkvæmt.

Stefndi mótmælir því sérstaklega að sök stefnda verði byggð á því að verkstjórn hafi verið ábótavant eða skort. Verkið sem stefnandi hafi verið að vinna hafi verið mjög einfalt, að henda rusli í ruslagám. Hvorki hafi þurft að leiðbeina stefnanda varðandi það, né verkstýra henni. Verði því ekki séð hvernig það geti leitt til sakar stefnda að verkstjóri hafi ekki verið viðstaddur til að fylgjast með eins og stefnandi haldi fram. Sé tilvísunum stefnanda til brota á 23. gr. laga nr. 46/1980 alfarið hafnað enda ekki sýnt fram á í hverju það brot hafi falist svo saknæmt sé.

Sérstaklega sé mótmælt sem röngu og ósönnuðu að sök byggi á því að stefnandi hafi ekki fengið neinar leiðbeiningar um starfið enda ekki séð á hvaða hátt þeirra hafi verið þörf. Einnig sé því sérstaklega mótmælt sem röngu og ósönnuðu að skort hafi á eftirlit með starfi stefnanda og leiðbeiningar vinnuveitanda og/eða verkstjóra um verkið. Hafi stefnandi enda ekki skýrt nánar í hverju slíkar leiðbeiningar eða eftirlit skyldi vera fólgið og að hvaða leyti þess hafi verið þörf við það verk að henda rusli í gám.

Hafa þurfi í huga að stefnandi hafi verið búin að vinna hjá stefnda í tæp 12 ár. Það verði því að gera ráð fyrir því að hún hafi áður þurft að henda rusli í gáminn og að hún hafi gjörþekkt aðstæður allar á vinnustaðnum, hvort sem voru innandyra eða utandyra, eftir þetta langan starfsaldur.

Verði ekki fallist á sýknu á þeim grundvelli að ekki sé um sök að ræða hjá stefnda, sé sýknukrafa einnig á því byggð að fella beri bætur niður að fullu vegna eigin sakar stefnanda. Hún hafi sjálf ákveðið það magn sem hún hafi verið að henda og beri þannig ábyrgð á því ef það hafi verið of þungt til að hún réði við það með góðum hætti.

Þá hafi einnig verið rakið að stefnanda hafi mátt vera fyllilega ljóst að ef hálka væri úti þyrfti hún að gæta sín. Slysið hafi verið um ellefu að morgni í byrjun apríl en þá sé orðið albjart. Stefnanda hafi því borið að gæta að sér enda geti henni ekki hafa dulist það ef hálka hafi verið á svæðinu þar sem hún hafi farið um. Sé enda í sjálfu sér ekkert óeðlilegt við að hálka geti verið utandyra á Íslandi á þessum tíma árs. Gildi það sama þó hálka hafi ekki verið enda verði menn almennt að gæta að sér við vinnu sína eins og eðlilegt og sanngjarn megi teljast og byggi það á dómvenju, enda beri fólk almennt sjálft ábyrgð á sér og sínum gjörðum.

Sé sérstaklega bent á að stefnandi hafi verið 35 ára á slysdegi og hafi starfað hjá stefnda í tæp 12 ár og því gjörþekkt allar aðstæður. Hafi hún því í ljósi starfsreynslu sinnar, aldurs og þroska mátt gera sér grein fyrir aðstæðum og að henni hafi borið að gæta að sér í umrætt sinn. Sé löng dómvenja fyrir því að í þeim tilvikum þegar um gáleysi tjónþola sé að ræða beri þeir alla ábyrgð á því. Verði af framangreindu ekki annað séð en að slysið sé eingöngu að rekja til óaðgæslu og gáleysis stefnanda sjálfrar sem hún beri alla ábyrgð á, enda gildi sú almenna regla í skaðabótarétti að menn geti ekki lagt ábyrgð á eigin gjörðum á aðra.

Verði ekki fallist á sýknukröfu stefnda krefst hann þess til vara að sök verði skipt og bætur lækkaðar verulega. Krafa um sakarskiptingu byggist á áralangri dómvenju um að þegar tjón sé að rekja til gáleysis tjónþola sjálfs beri að lækka bætur til samræmis við eigin sök hans. Um þetta gildi sömu rök og við aðalkröfu.

Öllum liðum stefnukröfunnar er mótmælt sem of háum. Bætur beri að lækka með því að beita lögbundnum frádrætti greiðslna sem stefnandi hafi fengið eða eigi rétt á frá þriðja aðila vegna slyssins, sbr. 2. mgr. 2. gr., 2. mgr. 3. gr., 4. mgr. 4. gr. og 4. mgr. 5. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Eins og komi fram í gögnum málsins liggi fyrir að stefnandi hafi fengið greiðslur sem draga beri frá dómkröfu samkvæmt skaðabótalögum, án þess þó að gerð sé grein fyrir þeim. Krafan sé því vanreifuð.

Hvað varði kröfuliðinn annað fjártjón sérstaklega bendi stefndi á að hér sé væntanlega átt við kröfu um greiðslu sjúkrakostnaðar enda geri stefnandi kröfu um ákveðna fjárhæð og vísi til framlagðra reikninga. Annað fjártjón sé almennt skýrt sem útgjöld sem falli á tjónþola skömmu eftir slys og erfitt sé að færa sönnur á t.d. með reikningum. Sjúkrakostnaður sé hins vegar eðlileg og nauðsynleg útgjöld vegna lækninga tjónþola og sé almennt um að ræða kostnað sem sýnt sé fram á með reikningum. Stefndi mótmæli þessum lið kröfu stefnanda alfarið enda sé sjúkrakostnaður sem til falli eftir batahvörf, þegar ekki sé að vænta frekari bata, ekki bættur, en það tímamark hjá stefnanda hafi samkvæmt matsgerðinni verið 9. júlí 2008. Sama eigi við þótt þessi kröfuliður teldist annað fjártjón, það sem til falli eftir batahvörf bætist ekki nema í sérstökum tilvikum sem ekki eigi við hér.

Einnig þyki ástæða til að mótmæla sérstaklega kostnaði vegna geðlækninga og kostnaði við dvöl á heilsustofnun NLFÍ, enda ekki að sjá að það tengist slysinu með þeim hætti að stefnda verði gert að bera ábyrgð á þeim kostnaði auk þess sem stefnandi hafi samkvæmt læknisvottorðum og matsgerð átt við andlega örðugleika að stríða fyrir slysið.

Hvað varði tímabundið atvinnutjón geri stefnandi ekki kröfu um það þar sem hún hafi fengið laun frá stefnda þann tíma sem hún hafi verið frá vegna slyssins. Eins og rakið hafi verið hafi stefnandi þó fengið dagpeninga en þeir séu almennt greiðslur vegna tapaðra launatekna. Þó stefnandi hafi ekki orðið fyrir tímabundnu atvinnutjóni beri að draga frá heildarbótum allar greiðslur sem hún hafi fengið vegna þessa frá þriðja aðila samkvæmt 2. mgr. 2. gr. laga nr. 50/1993.

Kröfu um dráttarvexti er mótmælt frá fyrri tíma en dómsuppsögudegi.

Um lagarök er einkum vísað til skaðabótalaga nr. 50/1993 og almennra reglna skaðabótaréttar, einkum sakarreglunnar auk meginreglna íslensks réttar um sönnunarbyrði og eigin sök tjónþola. Krafa um málskostnað byggir á 129. og 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

IV

Við aðalmeðferð málsins gáfu stefnandi, Þ-kvk-nf H-kvk-nf G-kvk-nf G-kk-nf T-kk-nf G-kk-nf, G-kk-nf Ó-kk-nf, A-kvk-nf M-kvk-nf S-kvk-nf og G-kk-nf Ó-kk-nf skýrslur.

Stefnandi lýsti slysinu svo fyrir dómi að gólffrystir í versluninni hafi bilað og hún hafi skannað vörurnar úr frystinum til að gera tjónaskýrslu. Hún hafði síðan þurft að henda vörunum í ruslagám fyrir utan verslunina. Í fyrstu ferðinni hafi hún sett poka í kerru, en til að koma kerrunni út hafi hún þurft að lyfta henni yfir þröskuld til að komast út á stéttina. Þ-kvk-nf H-kvk-nf G-kvk-nf samstarfskona hennar hafi hjálpað henni við það. Hún hafi þá getað stutt sig við kerruna. Í næstu ferð hafi hún tekið poka í fangið. Það hafi verið snjór yfir og frost og hálka og hún því farið varlega. Gámurinn sé ekki alveg við stéttina heldur sé bil á milli þannig að það þurfi að henda kröftuglega svo pokinn fari í gáminn. Þegar hún hafi komið með annan pokann út og hafi verið búin að snúa upp á sig til að sveifla pokanum hafi hún runnið aftur á bak. Hún hafi ekki dottið heldur náð að fóta sig en fengið slæman slink á bakið alveg upp í háls og niður. Hún hafi svo staulast inn í verslun og ekki getað rétt úr sér. Hún hafi verið með sára verki í bakinu og niður í fót. Samstarfsfólk hafi komið að en Þ-kvk-nf H-kvk-nf hafi verið inni að sækja poka þegar slysið hafi orðið. Hún hafi einnig verið búin að óska eftir aðstoð verslunarstjórans, en hann hafi sagst koma síðar. Þ-kvk-nf H-kvk-nf hafi stutt við sig eftir slysið. Verslunarstjórinn verið látinn vita og hann hafi komið til hennar. Hann hafi sagt henni að einhver annar myndi ljúka við að fara út með vörurnar og hún skyldi klára tölvuvinnuna.

Eftir nokkra stund hafi hún lokið við að skanna vörurnar í tölvu og lokið við pantanir, en farið heim eftir það. Hún hafi farið í vinnu morguninn eftir en hafi ekki getað rétt alveg úr sér. Um kl. 9:30 um morguninn hafi verslunarstjórinn spurt sig hvort hún hafi talað við lækni. Hún hafi sagt honum að hún hafi talað við lækni kvöldið áður. Verslunarstjórinn hafi ráðlagt henni að fara til læknis og fara svo heim. Hún hafi fengið sterk verkjalyf hjá lækni og farið aftur til hans viku síðar. Eftir það hafi hún marg oft leitað læknis.

Stefnandi kvað enga hálkuvörn hafa verið úti við gáminn og svo hafi aldrei verið, eingöngu við aðalinngang verslunarinnar. Hún kvaðst oft hafa hent í gáminn áður en ekki hafa þurft að henda svo miklu magni. Hún kvaðst hafa gert athugasemdir um hálku á þessum stað og hafa gert það þennan morgun.

Þ-kvk-nf H-kvk-nf G-kvk-nf bar að ekki hafi verið borin á hálkuvörn við gáminn, að minnsta kosti ekki þennan dag. Hún sagði slysið hafa atvikast þannig að þær hefðu farið út með kerru með frystivörum. Þær hafi tekið á milli sín svarta ruslapoka fulla af þungum vörum. Það hafi þurft að taka sveiflu til að koma vörunum í gáminn þar sem hann væri svolítið frá stéttinni. Þegar þær hafi verið að setja í gáminn hafi stefnandi runnið í hálku og fengið hnykk á bakið. Hún kvaðst ekki muna í hvaða ferð slysið hafi orðið. Nánar aðspurð um hvort hún hafi verið með stefnanda þegar slysið hafi orðið kvaðst hún ekki muna nákvæmlega hvort hún hafi staðið hjá henni en kvaðst muna þegar hún hafi fengið þennan hnykk og komið til sín hálfgrátandi. Hún kvaðst hafa farið inn í eldhúsið og verslunarstjórinn og annar starfsmaður hafi komið þangað inn.

G-kk-nf T-kk-nf G-kk-nf var verslunarstjóri hjá stefnda á þeim tíma sem slysið varð. Hann sagði stefnanda hafa verið yfir kjötdeild. Hluti af starfi hennar hafi verið að farga vörum. Hann kvaðst ekki muna sérstaklega eftir slysdeginum en kannaðist við að frystir hafi bilað og það hafi þurft að farga vörum vegna þess. Hann sagðist ekki hafa verið að vinna við það en hann hafi leiðbeint stefnanda um hvað þyrfti að gera. Hann mundi ekki hvernig færðin hafi verið þennan morgun en kvaðst ráma í að ekki hafi verið snjór. Hann sagðist sjálfur hafa séð um að bera hálkuvörn á bak við húsið við gáminn þegar hann hafi talið þurfa og að beiðni starfsmanna. Ekki sé því rétt að aldrei hafi verið borin á hálkuvörn. Hann kvaðst ekki hafa orðið var við slys stefnanda fyrr en eftir á. Það hafi verið allt í lagi með stefnanda, hún hafi mætt í vinnu daginn eftir en það hafi ekki verið fyrr en einhverjum vikum seinna sem hún hafi sagt að þetta tengdist því að henda rusli í gáminn. Fyrst hefði hún sagt að hún héldi að þetta væri brjósklos. Hann kannaðist ekki við að hafa fengið læknisvottorð vegna slyssins fyrr en í maí. Aðspurður um hvort til álita hafi komið að setja handrið á stéttina þar sem starfsmenn voru að fara út með rusl sagði hann að svo hafi ekki verið þar sem gámurinn kæmi upp í horn og hin svæðin væru einungis þar sem fólk gengi á leið í og úr vinnu. Hann kvaðst ekki muna eftir að hafa verið beðinn um aðstoð þennan dag og ekki hafa skoðað aðstæður. Þá taldi hann að Þ-kvk-nf H-kvk-nf hefði ekki aðstoðað stefnanda við verkið þennan dag.

G-kk-nf Ó-kk-nf læknir kvaðst hafa skoðað stefnanda og metið afleiðingar slyssins. Hún hafi verið viðkvæm fyrir í baki vegna fyrri sögu. Hann hafi aflað gagna frá læknum á Blönduósi. Ekki hafi verið skráð símtöl við stefnanda en hún hafi komið viku eftir slysið. Við skoðun sex mánuðum eftir slysið hafi verið sömu einkenni frá brjóstbaki sem rakin séu til slyssins. Hann taldi einkenni frá hálsi og öxl ekki vera frá slysi. Hann kvað það hafa verið eðlilegan þátt í meðferð hennar að leita geðlæknis og á heilsustofnun NLFÍ en fram hafi komið að andlegt ástand hennar hafi versnað. Það væri skylda hennar að gera allt sem hún gæti til að ná bata. Hjá heilsustofnuninni hafi verið um að ræða hefðbundna meðferð við bakverkjum og þunglyndi. Hann kvað grundvallarmun vera á ástandi stefnanda fyrir slysið því þá hafi hún verið vinnufær.

A-kvk-nf M-kvk-nf S-kvk-nf starfsmaður stefnda kvaðst hafa starfað við ræstingar á kvöldin hjá stefnda á þeim tíma þegar slysið hafi orðið. Hún kvaðst aldrei hafa orðið vör við að hálkuvörn hafi verið borin á svæðið við gáminn.

G-kk-nf Ó-kk-nf lýsti því að hann hefði borið sand á stétt fyrir framan verslun stefnda. Þá hafi hann séð um mokstur og söndun á svæði við vöruinngang. Hann hafi aldrei verið beðinn um að bera á stétt við gáminn.

V

Stefnandi slasaðist við vinnu sína fyrir stefnda 9. apríl 2008. Við aðalmeðferð málsins kom fram að ekki er lengur ágreiningur milli aðila um hvort stefnandi hafi orðið fyrir slysi. Þá er ekki deilt um niðurstöðu matsgerðar G-kk-ef Ó-kk-ef læknis um afleiðingar slyssins. Ágreiningur málsaðila snýst fyrst og fremst um það hvort stefndi beri skaðabótaábyrgð á tjóni stefnanda vegna slyssins.

Fyrir liggur að stefnandi var þennan dag að vinna við að skanna inn vörur úr gólffrysti verslunarinnar sem hafði bilað og henda vörunum í ruslagám sem stóð við bakhlið húsnæðisins. Þegar hún lyfti poka til að henda í gáminn rann hún til með þeim afleiðingum að hún fékk hnykk á bakið. Slysið var ekki tilkynnt til Vinnueftirlitsins og fór því engin rannsókn fram á því svo sem bar að gera samkvæmt 79. gr. laga nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum. Stefndi hefur borið því við að ekki hafi verið sýnt fram á að slysið hafi verið tilkynningarskylt enda hafi stefnda ekki verið tilkynnt um slysið fyrr en nokkru síðar. Samkvæmt 79. gr. laga nr. 46/1980 skal atvinnurekandi án ástæðulausrar tafar tilkynna til Vinnueftirlits ríkisins öll slys þar sem starfsmaður deyr eða verður óvinnufær í einn eða fleiri daga, auk þess dags sem slysið varð. Stefnandi hefur lagt fram læknisvottorð dagsett 16. apríl 2008 sem sent var stefnda. Kemur þar fram að hún hafi verið óvinnufær með öllu vegna vinnuslyss 9. til 16. apríl 2008. Þá kemur fram að hún hafi tilkynnt lækni um slysið 10. apríl 2008. Verður því talið að stefnda hafi verið skylt að tilkynna um slysið til Vinnueftirlitsins. Hefði rannsókn þess farið fram hefðu legið fyrir nánari upplýsingar um aðstæður á slysstað, svo sem hvort hálka var þennan dag og hvert bilið var frá stéttinni í gáminn. Þá hefði verið hægt að taka skýrslur af verslunarstjóra og öðrum samstarfsmönnum stefnanda sem hefðu átt hægara um vik með að muna eftir atvikum en fyrir dómi löngu síðar. Verður stefndi að bera hallann af því að hafa ekki tilkynnt um slysið og það hafi því ekki verið rannsakað. Af þessum sökum verður framburður stefnanda um það hvernig slysið vildi til lagður til grundvallar.

Stefnandi kveðst hafa runnið til í hálku þegar hún hafi verið búin að snúa upp á sig til að sveifla pokanum í ruslagáminn. Á framlögðum ljósmyndum sem stefnandi tók af aðstæðum sést að nokkuð bil er frá stétt þeirri sem komið er út á yfir í gáminn. Bar stefnandi að hún hafi því þurft að henda kröftuglega svo pokinn kæmist í gáminn. Á myndunum má sjá að ekkert handrið er á stéttinni þó nokkur hæð sé af henni niður á götu. Þá er stéttin við gáminn slitin og gat auðveldlega myndast hálka á henni. Telja verður að við aðstæður sem þær er voru við slys stefnanda sé þessi aðstaða ekki forsvaranleg og geti valdið hættu á slysum. Verður vegna þess talið að stefndi beri skaðabótaábyrgð á líkamstjóni stefnanda vegna slyss hennar 9. apríl 2008. Ekkert er fram komið sem leiðir til þess að ástæða sé til að leggja hluta sakar á stefnanda.

Stefnandi reisir fjárhæð bótakröfu sinnar á matsgerð G-kk-ef Ó-kk-ef læknis. Við aðalmeðferð málsins kom fram að ekki er ágreiningur með aðilum um mat á þjáningabótum að fjárhæð 135.000 krónur, bótum vegna varanlegs miska að fjárhæð 857.150 krónur og varanlegrar örorku að fjárhæð 2.559.208 krónur og verður við þær fjárhæðir miðað. Hins vegar hefur stefndi mótmælt kröfu stefnanda um bætur fyrir annað fjártjón.

Stefnandi byggir kröfuliðinn um annað fjártjón á því að hún hafi orðið fyrir ýmsum kostnaði vegna líkamstjóns síns og hefur hún lagt fram reikninga vegna hans. Er annars vegar um að ræða reikninga vegna sjúkraþjálfunar og læknismeðferða og hins vegar reikninga vegna læknisvottorða. Kostnað við öflun gagna til framlagningar í málinu telst hluti málskostnaðar og reiknast með honum. Samkvæmt 1. mgr. 1. gr. skaðabótalaga skal sá sem bótaábyrgð ber á líkamstjóni greiða sjúkrakostnað og annað fjártjón sem af því hlýst. Kostnaður þessi er ekki bundinn við að hann falli til fyrir stöðugleikatímamark. Þá þykir stefnandi hafa sýnt fram á að henni hafi verið nauðsynlegt að sækja læknismeðferð á Heilsustofnun NLFÍ. Verður því fallist á kröfu stefnanda um bætur fyrir annað fjártjón samkvæmt framlögðum reikningum að fjárhæð 107.932 krónur.

Stefndi hefur krafist þess að sjúkradagpeningar sem stefnandi fékk greidda dragist frá skaðabótum samkvæmt 2. mgr. 2. gr. skaðabótalaga, en samkvæmt henni skal draga frá skaðabótum laun í veikinda- eða slysaforföllum, 60% af greiðslu frá lífeyrissjóði, greiðslur frá sjúkrasjóði, dagpeninga og aðrar bætur frá opinberum tryggingum fyrir tímabundið atvinnutjón og vátryggingabætur þegar greiðsla vátryggingafélags er raunveruleg skaðabót, svo og sambærilegar greiðslur sem tjónþoli fær vegna þess að hann er ekki fullvinnufær. Stefnandi hefur í málinu ekki gert kröfu um bætur vegna tímabundins atvinnutjóns. Verður af þeirri ástæðu ekki fallist á kröfu stefnda að þessu leyti.

Stefndi hefur ekki mótmælt vaxtakröfu stefnanda fram að upphafsdegi kröfu hans um dráttarvexti og verður hún tekin til greina. Upphafsdagur dráttarvaxtakröfu stefnanda er 1. mars 2010, sem er einum mánuði eftir að hún sendi útreiknaða kröfu sína á grundvelli matsgerðar G-kk-ef Ó-kk-ef læknis til réttargæslustefnda. Stefndi hefur mótmælt þessu og telur að dráttarvextir eigi að dæmast frá dómsuppsögu. Með vísan til 9. gr. laga nr. 38/2001 verður krafa stefnanda um upphafsdag dráttarvaxta tekin til greina.

Samkvæmt öllu framanrituðu verður stefndi dæmdur til að greiða stefnanda 3.659.290 krónur með vöxtum svo sem nánar greinir í dómsorði. Til frádráttar kemur greiðsla úr slysatryggingu launþega 16. febrúar 2010 að fjárhæð 1.439.321 króna.

Með hliðsjón af niðurstöðu málsins og með vísan til 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála verður stefndi dæmdur til að greiða stefnanda málskostnað sem þykir hæfilega ákveðinn 1.000.000 krónur. Hefur þá verið tekið tillit til kostnaðar vegna framlagðra læknisvottorða og virðisaukaskatts á málflutningsþóknun.

B-kvk-nf B-kvk-nf settur héraðsdómari kveður upp þennan dóm.

D ó m s o r ð :

Stefndi, Samkaup hf., greiði stefnanda, Ö-kvk-þgf A-kvk-þgf A-kvk-þgf 3.659.290 krónur með 4,5% vöxtum af 992.150 krónum frá 9. apríl 2008 til 9. júlí 2008, en af 3.551.358 krónum frá þeim degi til 1. mars 2010, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 3.659.290 krónum frá þeim degi til greiðsludags, allt að frádreginni innborgun 16. febrúar 2010 að fjárhæð 1.439.321 króna.

Stefndi greiði stefnanda 1.000.000 krónur í málskostnað.