E-1691/2017

I

Mál þetta, sem dómtekið var 18. janúar sl., var höfðað af Rototilt Group AB, [...], [...], [...], [...], gegn J-kk-þgf G-kk-þgf S-kk-þgf, [...], [...], með stefnu birtri 24. maí 2017.

Stefnandi gerir eftirfarandi dómkröfur á hendur stefnda:

1. Að stefndi greiði stefnanda 29.357 sænskar krónur („SEK“) auk dráttarvaxta samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, frá 22. febrúar 2016 til greiðsludags.

2. Að stefndi skuli afhenda stefnanda R6-vélbúnað með raðnúmerinu 301112 og kynningarvörur honum tengdar, í eigu stefnanda en í vörslum stefnda.

3. Þá krefst stefnandi málskostnaðar sér að skaðlausu úr hendi stefnda samkvæmt mati dómsins eða síðar framlögðum málskostnaðarreikningi að teknu tilliti til þess að stefnandi er ekki virðisaukaskattskyldur á Íslandi.

Stefndi krefst sýknu af öllum kröfum stefnanda og gerir eftirfarandi kröfur:

1. Stefndi fellst á að greiða reikning upp á 29.357 sænskar krónur en fer fram á skuldajöfnuð vegna áfallins kostnaðar af öruggri geymslu Rototilt R6, með raðnúmerinu 301112.

2. Þá fellst stefndi á að afhenda vöru stefnanda R6-vélbúnað gegn greiðslu áfallins geymslukostnaðar frá þriðja aðila auk dráttarvaxta samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 vegna geymslu á 700 kg af vöru, Rototilt R6 með raðnúmarið 301112, í geymsluhúsi, ásamt auglýsingarvörum og búnaði og er um að ræða samtals um eitt tonn af íhlutum og auglýsingavörum, í stórar gröfur. Geymslutími er frá 10. mars 2016 til 27. júní 2017 og er áfallinn kostnaður nú 1.587.325 krónur.

Loks krefst stefndi málskostnaðar að skaðlausu úr hendi stefnanda samkvæmt mati dómsins.

Við aðalmeðferð málsins féll stefndi frá kröfum sem númeraðar eru þrjú og fjögur í greinargerð hans, en þar er annars vegar um að ræða kröfu um bætur vegna ólögmætrar uppsagnar á samningi aðila og hins vegar krafa um bætur vegna tjóns sem stefndi taldi sig hafa orðið fyrir vegna tilkynningar frá stefnanda til viðskiptavina stefnda.

II

Málsatvik

Stefnandi er sænskt fyrirtæki sem hannar og framleiðir Rototilt-vélbúnað fyrir vinnuvélar. Um er að ræða sérstakan snúningsbúnað eða tæki sem fest er framan á vinnuvélar og nýtist sem lausn í ýmsum verkefnum sem snerta vinnuvélanotkun í iðnaði. Þann 20. mars 2015 gerðu málsaðilar með sér samning til þriggja ára þar sem kveðið var á um að stefndi yrði umboðs- og dreifingaraðili fyrir Rototilt á Íslandi og skyldi annast sölu og markaðssetningu Rototilt-vélbúnaðar á Íslandi sem sjálfstæður umboðsmaður í gegnum eigin atvinnurekstur.

Af málatilbúnaði beggja aðila má ráða að upp hafi komið vandkvæði í samskiptum þeirra vorið eða sumarið 2016 og saka málsaðilar hvor annan um að erfitt hafi verið að ná sambandi við gagnaðila og að þeir hafi ekki sinnt sínu hlutverki í samræmi við samninginn.

Stefnandi byggir á því að hann hafi, á fundi með stefnda 24. október 2016, sagt samstarfssamningi félagsins við stefnda upp fyrirvaralaust og hafi stefndi samþykkt þá uppsögn en aðila greinir á um það hvort uppsögn hafi átt sér stað á þeim fundi. Stefnandi byggir á því að á þeim fundi hafi aðilar sammælst um að stefndi skyldi afhenda lausafé í eigu stefnanda sem hann hafi haft í vörslum sínum vegna samstarfsins. Annars vegar hafi verið um að ræða R6-vélbúnað með raðnúmerið 301112 og hins vegar umtalsvert magn kynningarefnis og tækja fyrir sýningarbás sem stefndi var með í Laugardalshöll 3.-6. mars 2016, bæklinga, sýningarborð, tjald, sjónvarpsstand og sjónvarp.

Þá á krafa stefnanda samkvæmt fyrstu dómkröfu rætur að rekja til viðskipta með varahluti. Stefndi sá um að veita viðskiptavinum stefnanda þjónustu og seldi þeim vörur í eigin reikning. Samkvæmt reikningi, dagsettum 22. janúar 2016, seldi stefnandi stefnda varahluti í samræmi við reikninginn en hann hafi stefndi ekki greitt.

Við meðferð málsins lagði stefndi fram tvo reikninga vegna kröfu sinnar um skuldajöfnuð. Annars vegar er um að ræða reikning frá Geymslum ehf., dagsettan 3. október 2017, vegna leigu á geymsluhúsnæði frá 10. mars 2016 til 10. október 2017 og hins vegar reikning stefnda, dagsettan 17. janúar 2018, vegna leigu á bílskúr frá 1. maí 2016 til 1. janúar 2018. Þá liggja einnig fyrir tölvupóstskeyti milli aðila og minnispunktar sem stefnandi byggir á að séu vegna fundar aðila 24. október 2016.

Við aðalmeðferð málsins gaf stefndi aðilaskýrslu. Þá gáfu vitnaskýrslur A, útflutningsþróunarstjóri hjá stefnda, B, framkvæmdastjóri Geymslna ehf., og C, framkvæmdastjóri Athygli ehf.

III

Málsástæður og lagarök stefnanda

Stefnandi byggir dómkröfu sína um greiðslu skuldar að meginstefnu til á þeirri málsástæðu að stefnda sé skylt að efna sinn hluta í viðskiptum við stefnanda um varahluti, samkvæmt pöntun og síðar útgefnum reikningi, dagsettum 22. janúar 2016.

Samningur komst á milli aðila um kaup og sölu á Rototilt-varahlutum í tengslum við samstarf aðila og vísast um það til framangreinds reiknings. Í viðskiptunum áttu báðir aðilar kröfu um greiðslu úr hendi hins, annars vegar um afhendingu varahluta og hins vegar um greiðslu peninga. Réttur aðila til efnda var háður því að aðilinn innti einnig af hendi sína greiðslu til gagnaðila. Þá byggir stefnandi á því að hann hafi afhent stefnda varahlutina sem tilgreindir eru í framangreindum reikningi. Stefnandi hafi því staðið við sínar skyldur en ekki stefndi, þar sem reikningurinn er ógreiddur. Á grundvelli meginreglunnar um efndir „in natura“ krefst stefnandi greiðslu skuldarinnar úr hendi stefnda.

Þá vísar stefnandi til 51. gr. laga nr. 50/2000 um lausafjárkaup. Samkvæmt ákvæðinu getur seljandi krafist efnda ef kaupandi greiðir ekki kaupverðið samkvæmt samningi aðila og getur seljandi þá haldið fast við kaupin og krafið kaupanda um greiðslu kaupverðsins.

Stefnandi byggir málatilbúnað sinn einnig á meginreglu samningaréttar um skuldbindingargildi samninga. Þótt samstarfi aðila sé lokið þá komst á samningur milli þeirra um kaup og sölu varahluta að fjárhæð 29.357 sænskar krónur. Af því tilefni gaf stefnandi út framangreindan reikning á gjalddaga 22. febrúar 2016 og er þar tiltekinn flutningskostnaður, verð vöru, afsláttur og önnur gjöld.

Stefndi hefur ekki greitt fyrir vörurnar og því ekki efnt samninginn fyrir sitt leyti. Stefnandi krefst þess að stefndi efni fjárskuldbindingar sínar með greiðslu fyrir þær vörur sem hann hefur þegar fengið afhentar. Af framangreindu leiði að á stefnda hvíli skylda til að greiða stefnanda þá fjárhæð sem tilgreind er á reikningnum ásamt dráttarvöxtum, eins og greinir í dómkröfu.

Stefnandi gerir einnig kröfu um að stefndi verði dæmdur til að afhenda honum lausafé sem er eign stefnanda og í ólögmætum vörslum stefnda. Um er að ræða R6-vélbúnað með raðnúmerið 301112, sem og Rototilt-kynningarefni, sýningarborð, tjald, sjónvarpsstand og sjónvarp. Stefnandi lánaði stefnda framangreint lausafé til notkunar í markaðsstörfum stefnda þegar hann tók þátt í vinnuvélasýningu í mars 2016. Vörslur og afnot stefnda af lausafénu voru með leyfi stefnanda í framangreindum tilgangi. Ef vélbúnaðurinn seldist ekki í tengslum við sýninguna átti stefndi að skila mununum aftur til stefnda. Sama skilaskylda gilti um kynningarefni og tæki í eigu stefnanda vegna sýningarinnar. Lausaféð var hvorki selt stefnda né heldur var það gjöf til hans.

Þá vísar stefnandi til þess að af gögnum málsins sé ljóst að stefnandi sé óumdeilanlega eigandi áðurnefndra muna sem eru í vörslum stefnda. Stefndi hafi vitað það og samþykkt að fá R6-vélbúnaðinn og tengdar kynningarvörur að láni sér til afnota með því skilyrði að lausafénu yrði skilað aftur til stefnanda að notkun lokinni.

Á fundi aðila 24. október 2016 komust þeir að samkomulagi um málalok er þeir sammæltust um að stefndi skilaði R6-vélbúnaðinum og kynningarvörunum til stefnanda. Til að efna loforð um þessi málalok átti stefndi að útbúa lausaféð til farmflutninga til Svíþjóðar.

Dómkrafa stefnanda um skyldu stefnda til að afhenda lausaféð er reist á eignarrétti stefnanda að umrættum munum. Stefnandi byggir jafnframt á skyldu stefnda til að efna samkomulag aðila um notkun og skil lausafjárins. Annars vegar gekkst stefndi undir slíka skilaskyldu er hann fékk lausaféð að láni til tímabundinnar notkunar og hins vegar samþykkti hann 24. október 2016 að skila lausafénu og afhenda það farmflytjenda.

Þá vísar stefnandi til þess að vörslur stefnda á eigum stefnanda séu án leyfis stefnanda og ólögmætar. Til að endurheimta munina krefst stefnandi dóms um skyldu stefnda til að afhenda stefnanda R6-vélbúnaðinn og Rototilt-kynningarefni honum tengt. Um þessa skyldu stefnda til að efna loforð og samkomulag um skil á eigum stefnanda vísast einnig til áður reifaðra málsástæðna um meginreglur samninga- og kröfuréttar sem liggja til grundvallar fjárkröfu málsins.

Loks bendir stefnandi á að aðilar málsins hafi ekki samið um lagaval. Samstarf aðila varðaði dreifingu og sölu vara hérlendis. Starfsstöð og efndastaður skuldbindinga stefnda samkvæmt samningnum og loforðum hans við stefnanda er á Íslandi. Stefnandi byggir á því að íslensk lög gildi um réttarsambandið og samninga málsins, sbr. 1. og 2. mgr. 4. gr. laga nr. 43/2000 um lagaskil á sviði samningaréttar.

Um málskostnað vísar stefnandi til 129. og 130. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991 og krefst þess að við ákvörðun málskostnaðar úr hendi stefnda verði tekið tillit til þess að stefnandi er ekki virðisaukaskattskyldur hérlendis.

Kröfum sínum til stuðnings vísar stefnandi einkum til almennra meginreglna kröfu- og samningaréttar, einkum reglna um skuldbindingargildi samninga, efndir fjárskuldbindinga og efndir in natura. Stefnandi vísar jafnframt til meginreglu eignarréttar um að eiganda verði ekki haldið frá eigum sínum. Þá vísar stefnandi einnig til laga um lausafjárkaup nr. 50/2000, einkum 51. gr., og til laga nr. 43/2000 um lagaskil á sviði samningaréttar. Kröfu um dráttarvexti byggir stefnandi á 1. mgr. 6. gr., sbr. 1. mgr. 5. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, ákvæðum laga um lagaskil á sviði samningaréttarins nr. 43/2000, sem og almennum meginreglum alþjóðlegs einkamálaréttarfars og kröfuréttar. Um varnarþing vísar stefnandi til 1. mgr. 32. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991 og krafa um málskostnað er reist á 129. og 130. gr. sömu laga.

Í tilefni af framlagningu greinargerðar stefnda lagði stefnandi fram bókun þar sem hann mótmælti gagnkröfum stefnda. Byggir stefnandi á því að þær uppfylli ekki skilyrði 1. mgr. 28. gr. laga nr. 91/1991, að skilyrði skuldajafnaðar séu ekki fyrir hendi og að kröfurnar séu ekki studdar neinum málsástæðum eða lagarökum, sbr. 2. mgr. 99. gr. sömu laga. Hvað það varðar vísar stefnandi sérstaklega til þess að fyrsta og önnur dómkrafa stefnda virðast vera byggðar á meintum rétti stefnda til þess að halda R6-búnaðinum í sínum vörslum og krefjast áfallins greiðslukostnaðar úr hendi stefnanda, en lagarök og málsástæður séu ekki tilgreind í greinargerð. Sé stefnanda ómögulegt að sjá á hverju málatilbúnaður stefnda sé reistur. Loks er það rakið að kröfur stefnda séu ódómtækar vegna orðalags, auk þess sem fyrsta og önnur dómkrafa skarist og í fyrstu dómkröfu sé vísað til orðalags annarrar dómkröfu.

IV

Málsástæður og lagarök stefnda

Stefndi byggir á því að hann hafi unnið fyrir stefnanda frá undirritun þess samnings sem lagður er til grundvallar viðskiptasambandi aðila, 20. mars 2015. Hlutverk stefnda var að veita ráðgjöf og þjónustu við gerð umboðssamninga við innflutningsaðila vélbúnaðar og tölvubúnaðar sem settur er í allar tegundir af gröfum. Stefnandi leitaði til stefnda um að aðstoða sig við að markaðssetja, gera samninga og selja búnað sinn í heildsölu til umboðsaðila á Íslandi til endursölu. Stefndi seldi aldrei viðkomandi búnað til notenda búnaðar þar sem það var hlutverk umboðsaðila á Íslandi. Um var að ræða samning um viðskiptasamband og var starfsheiti stefnda area manager. Samningurinn var undirritaður og gilti hann til þriggja ára og átti að tryggja lágmarksgreiðslur til stefnda ásamt umboðslaunum fyrir sölu á vörum, ásamt útlögðum kostnaði við akstur og auglýsingar. Vinna stefnda, sem átti að vera um 50%, varð miklu meiri og kröfur stefnanda um vinnuframlag voru langt umfram það á fyrsta ári. Árangur varð mjög góður og megi marka hann af því að samningar voru gerðir við alla markaðsaðila sem seldu nýjar gröfur á Íslandi.

Stefndi bendir á að í stefnu séu rangfærslur um að í lok apríl 2016 hafi stefndi hætt samskiptum og markaðsvinnu fyrir stefnanda. Samkvæmt uppsagnarákvæði samningsins þurfti að segja honum upp þremur mánuðum fyrir 1. apríl ár hvert, að lokinni endurskoðun. Þegar horft sé til þess að tveir umboðssamningar voru undirritaðir af viðskiptavinum og stefnda í júní 2016 sé augljóst að þá starfaði hann enn fyrir stefnanda. Þá hafi, vorið 2016, orðið hnökrar á samstarfi aðila þar sem stefnandi samþykkti ekki að greiða kostnað vegna ferðar stefnda á sýningu í München og því hafi hann ekki farið á hana. Þangað mættu um 90% af íslenskum vélaeigendum til að kynna sér það nýjasta í geiranum og sé um að ræða stærstu tækjasýningu í heimi og eru þar gerðir samningar um kaup á vélum og tækjum. Vegna þeirra viðskiptavina sem mæta á sýninguna, sem séu um 150 manns á vegum umboðanna, hafi stefndi talið nauðsynlegt að hann yrði þar. Kostnaður við það hafi verið hár og vísaði stefndi til stuðnings kröfu sinni um að stefnandi greiddi kostnaðinn til samnings aðila. Stefndi hafi á þessum tíma talið að áhugi stefnanda á íslenska markaðnum væri lítill og að stuðningur við markaðssetningu væri í engu samræmi við skilning aðila og samtöl og að í raun væri stefnandi að leita sér að auðveldri leið út úr samstarfinu. Stefndi hafi í kjölfarið ákveðið að stytta símavakt vegna Rototilt úr 24 tímum á sólarhring í tvo til þrjá daga í viku í samræmi við mat á vinnuskyldu miðað við samning og þær greiðslur sem samið hafi verið um, og fara samhliða í önnur verkefni.

Stefndi bendir á að allt sumarið 2016 hafi hann verið í tölvupóstsamskiptum við stefnanda. Hann hafi ítrekað reynt að hafa samband við fyrirtækið í lok júní og út júlí 2016 til að fá stuðning við að útfæra lausnir fyrir viðskiptavini og til að fá staðfest verð og afhendingartíma. Þá hafi verið framleiðslustopp í verksmiðjunni og mjög erfitt að ná í nokkurn mann í rúmar sex vikur. Stefndi vísar því á bug að hann hafi vanrækt samstarfið eða að hafa ekki sinnt því samkvæmt þeim samningi sem var í gildi. Þá vísar stefndi til tölvupósts frá íslenskum viðskiptavini þar sem pöntun á vöru fannst ekki hjá stefnanda. Þar komi skýrt í ljós að A, sem var tengiliður stefnda við stefnanda, hafi ekki haft tíma til að styðja viðskiptavininn fyrr en daginn eftir og engin staðfesting sé á því að það hafi verið gert þá eða nokkurn tíma. Þá sé stefndi með fleiri tölvupóstskeyti sem bendi til þess að viðskiptavinir hafi ekki fengið svör frá stefnanda eða fengið svör seint.

Þá bendir stefndi á að skýring á tölvupósti sem sendur var 22. ágúst 2016 sé sú að stefndi hafi tilkynnt stefnanda að hann þyrfti að taka veikindaleyfi og á þeim tíma gæti hann ekki sinnt skyldum sínum vegna veikinda. Ekkert í því skjali bendi til persónulegra vandamála eða langvarandi veikinda. Pósturinn hafi verið sendur af skyldurækni í framhaldi af stuttu sumarleyfi. Enginn tímarammi sé nefndur þarna og sé því óvarlegt að áætla að um langvarandi veikindi sé að ræða.

Stefndi staðfestir að A hafi mætt á fund á Grand Hótel 24. október 2016 þar sem farið var stuttlega yfir það sem hafði verið gert um sumarið og framhald samstarfs. Engin uppsögn, hvorki munnleg né skrifleg, hafi farið fram á þessum fundi. Þar hafi verið rætt um hugsanlega endurskoðun samnings vegna samskiptaleysis stefnanda. Einnig hafi þar verið rætt að uppsögn fyrir árið 2018 yrði að koma fyrir 1. apríl 2017. Engin fundargerð, hvorki formleg né óformleg, hafi verið undirrituð og sé framlögðum minnispunktum vegna fundarins hafnað þar sem skjalið er óundirritað og ekkert samþykki aðila liggi þar að baki. Það sé einungis ritgerð eða hugarburður, ætlað til að koma höggi á stefnda. Lokahluti þess skjals, um að stefndi yrði heimsóttur til að fá undirskrift hans, sé lykilatriði því að uppsögn hafi aldrei verið samþykkt eða undirrituð. Stefndi skorar á stefnanda að leggja fram undirritaða uppsögn með þeim dagsetningum sem þar um ræðir. Einnig var á þessum fundi rætt um skil á lausafé og kynnti stefndi að það yrði gert um leið og áfallinn kostnaður yrði greiddur.

Varðandi lausafé þá lýsir stefndi því yfir í greinargerð að því verði skilað um leið og áfallinn kostnaður hafi verið greiddur. Upptalning á búnaði í stefnu sé ekki rétt og styðji engin málsgögn kröfu stefnanda hvað það varðar nema lausafé sem nefnt er Rototilt R6 með raðnúmer 301112. Áfallinn geymslukostnaður sé 1.587.325 krónur auk virðisaukaskatts. Að auki bætist við pökkunarkostnaður og flutningskostnaður að skipshlið. Varan sé í geymslu og fáist ekki afhent nema gegn greiðslu kostnaðar en verði hann ekki greiddur megi búast við því að varan verði seld fyrir áföllnum kostnaði. Þá vísar stefndi til þess að tilboði um greiðslu kostnaðar gegn afhendingu vöru hafi verið hafnað af stefnanda og því hafi afhending á vöru og lausafé ekki farið fram. Töluverð samskipti hafi farið fram milli aðila vegna afhendingar á lausafénu.

Hvað varðar lagarök þá vísar stefnandi kröfum sínum til stuðnings til almennra meginreglna kröfu- og samningaréttar, einkum reglna um skuldbindingargildi samninga, efndir fjárskuldbindinga og efndir in natura. Stefndi vísar einnig til þess að eignum hafi ekki verið haldið frá eiganda heldur sé krafist greiðslu kostnaðar í skiptum fyrir vöru, og til laga nr. 43/2000 um lagaskil á sviði samningaréttar.

V

Forsendur og niðurstaða

Stefndi hefur samþykkt að greiða stefnanda þá kröfu sem tilgreind er í fyrstu dómkröfu stefnanda, eins og hún er sett fram, og hefur hvorki mótmælt henni tölulega né dráttarvaxtakröfu en fer fram á að kröfu hans um geymslukostnað verði skuldajafnað við kröfu stefnanda. Þá verður málatilbúnaður stefnda skilinn svo að hann samþykki einnig að afhenda stefnanda þá muni sem tilgreindir eru í annarri dómkröfu stefnanda en einnig með því skilyrði að framangreind skuldajöfnun eigi sér stað.

Stefnandi byggir á því að hann hafi sagt upp samningi sínum við stefnda á fundi starfsmanns stefnanda, vitnisins A, með stefnda 24. október 2016 en stefndi neitar því alfarið. Þá telur stefndi framlagða minnispunkta þess starfsmanns um fundinn ekki gefa rétta mynd af umræðuefni fundarins. Þar hafi, samkvæmt framburði stefnda fyrir dómi, einungis verið rætt um það hvort annar hvor samningsaðila mundi segja samningnum upp. A bar um það í sínum framburði fyrir dómi að stefndi hafi átt að skila mununum sem tilgreindir eru í annarri dómkröfu og hafi hann rætt sérstaklega um það á fundinum 24. október, eins og fram komi á minnisblaðinu. Þá kvaðst stefndi ekki hafa fengið í hendur uppsagnarbréf sem A kvaðst hafa skilið eftir hjá honum tveimur dögum eftir fundinn. Eigi að síður er ljóst af málatilbúnaði beggja aðila og framlögðum gögnum að samstarfi þeirra hafi endanlega lokið um þetta leyti.

Stefnandi mótmælir skuldajafnaðarkröfu stefnda og byggir á því að skilyrði skuldajafnaðar séu ekki fyrir hendi. Ekki sé um gagnkvæma gilda kröfu að ræða sem hæf sé til að mæta kröfu stefnanda. Þá benti hann jafnframt á það í málflutningi sínum að reikningur sá sem stefndi byggði nú kröfu sína á væri ekki stílaður á stefnanda, að stefndi hefði ekki haldsrétt í mununum, að ekki sé um áfallin kostnað að ræða eins og fram kemur í málatilbúnaði stefnda og að ekki hefði verið samið um það að stefndi fengi greiðslu fyrir að geyma munina í eigin bílskúr.

Stefndi gerir grein fyrir kröfu sinni um skuldajöfnuð í greinargerð og segir geymslukostnað þá, 27. júní 2017, vera 1.587.325 krónur. Stefndi byggði skuldajafnaðarkröfu sína upphaflega á öðrum reikningi, að fjárhæð 1.720.400 krónur, sem lagður var fram í þinghaldi 12. október sl. Sá reikningur bar það með sér að vera gefinn út af Geymslum ehf. en stefndi byggði á því í greinargerð að munirnir hefðu verið geymdir hjá þriðja aðila. Við aðalmeðferð málsins breytti stefndi síðan málatilbúnaði sínum á þá leið að krafa um skuldajöfnuð byggði á öðrum reikningi, útgefnum af stefnda 17. janúar 2018, að fjárhæð 2.108.000 krónur, með virðisaukaskatti. Á reikningnum má sjá að þar sem gert er ráð fyrir heiti viðskiptavinar er einungis tilgreint heimilisfang stefnanda í Svíþjóð, að um er að ræða reikning vegna leigu á bílskúr í tuttugu mánuði og að leiga hafi verið 85.000 krónur á mánuði.

Samkvæmt 2. mgr. 99. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála skulu koma fram í greinargerð stefnda þær málsástæður sem hann byggir kröfur sínar á og önnur atvik eftir því sem þarf til þess að samhengi málsástæðna verði ljóst. Stefndi færði ekki fram í greinargerð sinni neinar málsástæður sem styðja kröfu hans um að stefnanda beri að greiða geymslukostnað í samræmi við reikning dagsettan 17. janúar 2018 né heldur hefur hann sýnt fram á að hann hafi haldsrétt vegna geymslukostnaðar. Þá er ekki getið um slíkan kostnað í samningi aðila. Stefndi byggði á því í málflutningi sínum að hann hefði sjálfur geymt munina í bílskúr sínum og er því ljóst að ekki er um útlagðan kostnað stefnda að ræða. Óumdeilt er með aðilum að stefnandi á muni hjá stefnda sem stefnandi lánaði honum. Stefndi bar um það í skýrslu sinni fyrir dómi að starfsmaður stefnanda hafi beðið hann um að geyma munina. Þá má ráða af framlögðum tölvupóstskeytum milli aðila að stefndi fékk munina að láni frá stefnanda vegna sýningar í mars 2016 og að um haustið 2016 hafi það verið rætt milli aðila að stefndi sendi munina aftur til stefnanda. Með vísan til framangreinds verður að telja að stefndi hafi ekki sýnt fram á að stefnandi beri greiðsluskyldu vegna þessa kostnaðar. Þá samrýmist málatilbúnaður stefnda í greinargerð ekki kröfum hans nú þar sem hann byggði þar á því að um sé að ræða kröfu um endurgreiðslu vegna áfallins geymslukostnaðar frá þriðja aðila. Með vísan til alls framangreinds verður ekki fallist á að skilyrði skuldajafnaðar séu uppfyllt og er hafnað kröfu stefnda um skuldajöfnun við fyrstu dómkröfu stefnanda, sbr. 1. mgr. 28. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Eins og rakið hefur verið er ekki tölulegur ágreiningur milli aðila um fyrstu dómkröfu stefnanda. Eftir framangreindu verður stefndi því dæmdur til greiðslu hennar, auk dráttarvaxta, eins og nánar greinir í dómsorði.

Önnur dómkrafa stefnanda varðar það að stefndi verði dæmdur til að afhenda honum R6-vélbúnað með raðnúmerið 301112 og kynningarvörur honum tengdar. Stefnandi lýsir því í stefnu að þar sé um að ræða sýningarborð, tjald, sjónvarpsstand og sjónvarp en tilgreinir þá muni ekki sérstaklega í kröfu sinni. Stefndi bar um það í skýrslu sinni fyrir dómi að hann væri ekki með sjónvarp frá stefnanda og ekki með sýningartjald en væri með tjald sem hægt væri að tjalda yfir sýningu. Stefndi hefur að öðru leyti ekki neitað því að hafa framangreinda muni í vörslum sínum né heldur að um sé að ræða muni sem stefnandi eigi. Verður krafa stefnda skilin svo að hann fari einnig fram á skuldajöfnuð með sömu kröfu og hann krafðist þess að yrði skuldajöfnuð vegna fyrstu dómkröfu stefnanda. Dómurinn hefur þegar hafnað þeirri kröfu stefnda um skuldajöfnuð og kemur hún því ekki til frekari skoðunar. Verður stefndi því, með vísan til framangreinds, dæmdur til að afhenda stefnanda þá muni sem vísað er til í kröfugerð hans og greinir í dómsorði.

Eftir framangreindri niðurstöðu verður stefndi, með vísan til 1. mgr. 130. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991, dæmdur til að greiða stefnanda málskostnað, sem þykir hæfilega ákveðinn 1.000.000 króna, og hefur þá verið tekið tillit til virðisaukaskatts á málflutningsþóknun.

Af hálfu stefnanda flutti málið G-kk-nf S-kk-nf lögmaður en stefndi flutti mál sitt sjálfur.

Dóm þennan kveður upp S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf héraðsdómari.

D Ó M S O R Ð:

Stefndi, J-kk-nf G-kk-nf S-kk-nf, greiði stefnanda, Rototilt Group AB, 29.357 sænskar krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, frá 22. febrúar 2016 til greiðsludags.

Stefndi afhendi stefnanda R6-vélbúnað með raðnúmerinu 301112 og kynningarvörur honum tengdar sem eru í eigu stefnanda en í vörslum stefnda.

Stefndi greiði stefnanda 1.000.000 króna í málskostnað.

S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf