S-623/2013

Mál þetta, sem þingfest var 27. júní sl. og dómtekið 3. júlí sl., er höfðað með ákæru ríkissaksóknara, dagsettri 22. maí 2013, á hendur S-kk-þgf H-kk-þgf S-kk-þgf K-kk-þgf, kt. 000000-0000, Álfaskeiði 117, Hafnarfirði,

„fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás, með því að hafa, að kvöldi þriðjudagsins 13. nóvember 2012, utandyra við heimili sitt að Álfaskeiði 117 í Hafnarfirði, stungið T-kk-þf H-kk-þf Þ-kk-þf með hnífi þar sem hann var að fara inn um svefnherbergisglugga á íbúð ákærða, með þeim afleiðingum að T-kk-nf hlaut 10 sm langan skurð á aftanverðu hægra læri sem náði í gengum vöðva, alveg niður að lærbeini, grunnan skurð rétt ofan við fyrrnefndan skurð og grunnan skurð á pung.

Telst þetta varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar. Jafnframt er þess krafist, að ákærða verði gert að sæta upptöku á hnífi (munur nr. 370022), sem lögregla lagði hald á við rannsókn málsins með vísan til 1. tl. 1. mgr. 69. gr. a. almennra hegningarlaga.“

Ákærði kom fyrir dóminn þann 3. júlí sl. og játaði sök. Krafðist hann þess í fyrsta lagi að honum yrði ekki gerð sérstök refsing og til vara að honum yrði gerð sú vægasta refsing sem lög leyfa. Þá gagnrýndi hann kröfu ákæruvaldsins um sakarkostnað og mótmælti honum að hluta. Lýsti ákærði atvikum svo að hann hefði komið að manni brjótast inn á heimili sitt. Ákærði játaði að hafa veist að manninum eins og lýst er í ákæru. Ákærði hafi strax hringt sjálfur í lögreglu og sjúkrabifreið. Hann hafi verið samvinnuþýður við rannsókn málsins. Þá hafi hann hlúð að brotaþola eftir árásina. Brotaþoli sé vinur hans, en ákærði hafi ekki áttað sig á því hver var að brjótast inn til hans, þegar hann veittist að innbrotsmanninum. Þá hafi brotaþoli leitað til sín og fengið að búa hjá sér eftir árásina og hafi ákærði hjúkrað honum. Þá hafi brotaþoli sjálfur ekki viljað að hringt yrði á lögregluna. Þrátt fyrir það hafi ákærði gert það. Telur ákærði að ofangreint verði að meta honum til refsilækkunar og vísar til 7., 8. og 9. tl. 1. mgr. 74. gr. laga nr. 19/1940.

Játning ákærða er í samræmi við önnur gögn málsins og verður hann sakfelldur fyrir brot sitt. Ákærði hefur með háttsemi sinni unnið sér til refsingar.

Farið var með málið samkvæmt ákvæðum 164. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og var það tekið til dóms án frekari sönnunarfærslu er sækjanda og verjanda ákærða hafði verið gefinn kostur á að tjá sig um lagaatriði og ákvörðun refsingar.

Verður ákærða því gerð refsing fyrir brot það sem hann hefur verið sakfelldur fyrir nú en það er réttilega heimfært til refsiákvæða.

Samkvæmt sakavottorði sem liggur frammi í málinu hefur ákærða nokkrum sinnum verið gerð refsing frá árinu 1993 fyrir brot gegn 1. og 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Eru ítrekunaráhrif þeirra dóma fyrnd, sbr. 3. mgr. 71. gr. laganna. Þá hefur ákærði í tvígang í júní 2013 gengist undir sátt vegna brota gegn lögum um ávana- og fíkniefni og verið gerð sektarrefsing. Verður ákærða því gerður hegningarauki nú samkvæmt reglum 78. gr. almennra hegningarlaga. Þá var ákærði dæmdur í þrjátíu daga fangelsi skilorðsbundið til tveggja ára þann 10. október 2011 fyrir brot gegn 254. gr. almennra hegningarlaga. Með broti sínu nú, sem ákærði hefur verið sakfelldur fyrir, rauf ákærði skilorð þess dóms. Ber því að dæma þann dóm upp með vísan til 60. gr. almennra hegningarlaga.

Þrátt fyrir viðbrögð ákærða eftir árásina þá telur dómurinn að ásetningur ákærða hafi staðið til að veita innbrotsmanninum áverka með hnífnum með þeim afleiðingum sem lýst er í ákæru og fær það stuðning í áverkavottorði þar sem kemur fram að um handarbreidd neðan við nára var miðlægt djúpur, um tíu cm langur skurður sem náði í gegnum vöðva, alveg niður að lærbeini. Þá voru á brotaþola tveir aðrir skurðir eins og greinir í ákærunni. Verður því, við ákvörðun refsingar, litið til 1., 2. og 3. tl. 1. mgr. 70. gr. hegningarlaga, ákærða til refsiþyngingar.

Með vísan til þess sem að ofan greinir þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í tólf mánuði en með vísan til játningar ákærða og háttsemi hans eftir árásina og til 7., 8. og 9. tl. 1. mgr. 74. gr. laga nr. 19/1940 þykir rétt að skilorðsbinda níu mánuði refsingarinnar og skal hún niður falla að liðnum fjórum árum, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

Að þessum niðurstöðum fengnum ber að dæma ákærða til greiðslu sakarkostnaðar, sem er samkvæmt yfirliti 141.133 krónur og sundurliðast svo: Vegna læknisvottorðs 36.000 krónur, vegna blóðtökuvottorðs 12.757 krónur og matsgerðar 92.376 krónur. Ákærði mótmælti sakarkostnaðinum utan kostnaðar vegna læknisvottorðs. Kvaðst hann hafa upplýst lögreglu strax að hann væri ekki undir áhrifum vímugjafa og hafi þessi kostnaður ekki verið liður í rannsókn málsins. Tekur dómurinn undir þá málsástæðu ákærða, og hann verður ekki dæmdur til greiðslu kostnaðar sem er óviðkomandi ákæruefninu. Verður ákærði því dæmdur til greiðslu sakarkostnaðar að fjárhæð 36.000 krónur vegna læknisvottorðs og til greiðslu þóknunar skipaðs verjanda síns, S-kk-ef S. F-kk-ef hdl., að fjárhæð 100.400 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti. Þá skal ákærði sæta upptöku á hnífi (munanúmer 370022).

Á-kvk-nf G-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð :

Ákærði, S-kk-nf H-kk-nf S-kk-nf K-kk-nf, kt. 000000-0000, sæti fangelsi í tólf mánuði en fresta skal fullnustu níu mánaða refsingarinnar og skal hún niður falla að liðnum fjórum árum frá birtingu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði sakarkostnað, samtals 136.400 krónur, þar með talda þóknun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef S. F-kk-ef hdl., 100.400 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Ákærði sæti upptöku á hnífi, (munanúmer 370022).

Á-kvk-nf G-kvk-nf