E-1036/2014

I.

Mál þetta, sem var dómtekið 19. september sl., er höfðað 20. mars 2014 af Vesturströnd ehf., Austurströnd 3 á Seltjarnarnesi, gegn A, [...] í Reykjavík.

Dómkröfur stefnanda eru þær að stefndi verði dæmdur til þess að greiða honum 341.100 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 38/2001 frá 1. apríl 2014 til greiðsludags. Jafnframt krefst stefnandi málskostnaðar að mati dómsins.

Stefndi krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá dómi. Til vara krefst hann sýknu af öllum kröfum stefnanda en til þrautavara að krafa stefnanda verði lækkuð. Í báðum tilvikum krefst stefndi málskostnaðar úr hendi stefnanda að mati dómsins.

Með ákvörðun dómara og samþykki aðila var ákveðið að flytja málið samhliða um efni og form.

II.

Málavextir eru þeir að stefnandi og stefndi gerðu með sér samning um leigu á 80 m² íbúð að [...] í Reykjavík 24. maí 2013. Leigusamningurinn var tímabundinn og voru lok leigutímans ákveðin 31. maí 2014. Í stöðluðum ákvæðum samningsins segir að tímabundnum leigusamningi ljúki á umsömdum degi án sérstakrar uppsagnar eða tilkynningar af hálfu aðila og að honum verði ekki slitið með uppsögn á umsömdum leigutíma. Þó var gert ráð fyrir því að unnt væri að semja um að segja mætti slíkum samningi upp á grundvelli sérstakra forsendna, atvika eða aðstæðna sem þá skyldu tilgreind í leigusamningi. Slík uppsögn skyldi vera skrifleg og rökstudd og væri gagnkvæmur uppsagnarfrestur þá að minnsta kosti þrír mánuðir. Ekkert var skráð í reit á samningseyðublaðinu þar sem lýsa átti þeim forsendum, atvikum eða aðstæðum sem gætu valdið uppsögn á umsömdum leigutíma. Umsamin leigugreiðsla nam 180.000 krónum á mánuði og var gjalddagi leigunnar fyrsti dagur hvers mánaðar. Skyldi leigan greidd inn á tilgreindan reikning í Arion banka.

Gögn málsins bera með sér að stefnanda hafi borist kvartanir frá nágrönnum um ónæði frá íbúum húsnæðisins og að kannabislykt legði þaðan. Virðist fyrirsvarsmaður stefnanda hafa freistað þess að koma stefnda út úr íbúðinni áður en leigutíminn rann út. Upplýst er að stefndi hafi horfið úr íbúðinni um mánaðamótin febrúar og mars 2014. Í stefnu er því haldið fram að framleigjandi hafi þá verið í íbúðinni, B að nafni. Hafi stefnandi gefið honum kost á að koma dóti sínu fyrir í þakherbergi í húsinu, eins og segir í stefnu.

Hinn 12. mars 2014 ritaði stefnandi stefnda bréf þar sem því var haldið fram að stefndi hefði gerst brotlegur við húsaleigusamninginn og húsreglur með því að framleigja herbergi í íbúðinni fólki sem væri í mikilli óreglu. Þá var fullyrt í bréfinu að stefndi hefði lofað að skila íbúðinni fyrst um áramótin 2013 og 2014 og síðan um mánaðamótin janúar og febrúar 2014, en ekki staðið við það. Þar er því haldið fram í bréfinu að stefndi hafi, er hann yfirgaf íbúðina, skilið eftir mikið magn af sorpi og öðru drasli, auk þess sem hann hafi ekki tjáð B að hann væri á förum. B hafi því dvalið í íbúðinni fyrstu dagana í mars. Jafnframt segir í bréfinu að stefndi hafi aðeins greitt 160.000 krónur af leigu janúarmánaðar og 100.000 krónur af leigu febrúarmánaðar. Þá hafi ekki verið greidd leiga fyrir marsmánuð að fjárhæð 180.000 krónur. Um þá leigu sé hann krafinn þar sem hann hafi ekki skilað íbúðinni fyrir mánaðamótin febrúar og mars, heldur horfið úr henni fullri af sorpi og öðru drasli. Þá kemur fram í bréfinu að stefnandi hafi fengið kröfu að fjárhæð 61.100 krónur vegna tjóns af völdum þeirra sem hafi hafst við í íbúðinni. Stefndi var því með bréfinu krafinn um greiðslu á samtals 341.100 krónum. Þar var tekið fram að yrði skuldin ekki greidd fyrir 1. apríl 2014 yrði mál höfðað á hendur stefnda til heimtu skuldarinnar. Ekki liggur fyrir að stefndi hafi brugðist við ofangreindu bréfi. Eins og áður segir var mál þetta höfðað 20. mars 2014.

III.

1. Málsástæður og lagarök stefnanda

Af hálfu stefnanda er því haldið fram að framferði stefnda sem leigutaka íbúðarinnar samkvæmt framangreindum leigusamningi hafi verið með endemum. Hann hafi framleigt óreglufólki tvö af þremur herbergjum íbúðarinnar. Þar hafi verið sífelld „partý“ og mikið hass reykt í íbúðinni. Miklar kvartanir hafi borist leigusala vegna háreysti og ónæðis af völdum stefnda og fólks á hans vegum. Til stuðnings þessu vísar stefnandi til lögregluskýrslna og netbréfa frá fólki í öðrum íbúðum í sama stigagangi.

Á því er byggt af hálfu stefnanda að stefndi hafi lofað að fara úr íbúðinni um áramótin 2013 og 2014 en ekki staðið við það. Hann hafi heldur ekki staðið við það að yfirgefa íbúðina um mánaðamótin janúar og febrúar 2014. Hann hafi hins vegar greint stefnanda frá því að hann hafi útvegað sér aðra íbúð frá og með 1. mars 2014. Hafi hann horfið úr íbúðinni um þau mánaðamót en skilið þar framleigjanda sinn, B, eftir sem ekki hafi vitað að hann væri á förum. Stefnandi hafi losað gífurlegt magn af sorpi og öðru drasli úr íbúðinni og gefið framleigjandanum kost á að koma dóti sínu fyrir í þakherbergi að [...].

Stefnandi byggir einnig á því að tvívegis hafi verið brotist inn í íbúðina á leigutímanum. Hafi húsfélagið gert við skemmdir sem hlotist hafi af því. Stefnandi hafi síðan verið krafinn um sjálfsábyrgð á því tjóni, þ.e. endurgreiðslu á reikningum Sjóvár að fjárhæð 61.100 krónur.

Á því er byggt af hálfu stefnanda að stefndi hafi skuldað 100.000 krónur í leigu og vísar hann til framangreinds innheimtubréfs því til stuðnings. Auk þess hafi stefndi verið krafinn um leigu fyrir mars, en gert sé ráð fyrir því að búið hafi verið að koma íbúðinni í leigu frá og með 1. apríl 2014. Við þessa leiguskuld að fjárhæð 280.000 krónur kveður stefnandi að bætist útgjöld hans vegna sjálfsábyrgða á tjóni að fjárhæð 61.100 krónur. Samtals nemi skuld stefnda því 341.100 krónum.

Um málsástæður og lagarök vísar stefnandi til almennra reglna íslensks samninga- og kröfuréttar.

2. Málsástæður og lagarök stefnda

Stefndi reisir frávísunarkröfu sína meðal annars á því að ekki sé gerð viðhlítandi grein fyrir lagareglum í stefnu. Það stangist á við f-lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 og geri stefnda, sem er ólöglærður, ókleyft að taka til varna fyrir dómi. Þá séu réttritunarvillur í stefnunni sem og í vefskeytum sem stafi frá stefnanda. Bendi það til þess að stefnandi hafi ritað stefnu og vefskeyti í miklum flýti. Því kveðst stefndi spyrja sig hvort stefnandi hafi ályktað sem svo að stefndi myndi ekki taka til varna og að útivistardómur myndi falla, enda sé ljóst að stefnandi hafi ekki mikið álit á stefnda og kalli hann m.a. hyski í einu vefskeyta sinna. Í flestum atriðum sé erfitt að mati stefnda að átta sig á því hvert stefnandi sé að fara í stefnunni.

Sýknukrafa stefnda er í fyrsta lagi á því reist að skaðabótakröfu vegna skemmda á leiguíbúðinni sé beint að röngum aðila. Það eigi að leiða til sýknu samkvæmt 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991. Stefndi geti ekki borið ábyrgð á skemmdum sem hafi verið unnar á íbúðinni við þau innbrot sem nefnd séu í stefnu. Það eitt að stefndi sé skráður leigutaki íbúðar í húsaleigusamningi leiði engan veginn til „sjálfvirkrar“ skaðabótaábyrgðar vegna innbrots þriðju aðila sem leiði til fjárhagslegs taps hins raunverulega eiganda íbúðarinnar, stefnanda.

Stefndi bendir á að í framlögðum vefpósti frá 17. febrúar 2014 sé því haldið fram að tjón hafi orðið af völdum þeirra sem hafi hafst við í íbúðinni. Stefndi telur þess fullyrðingu gripna úr lausu lofti og ósannaða. Það sé tjónþola að sanna hver hafi valdið honum tjóni samkvæmt almennum reglum skaðabótaréttar.

Þá tekur stefndi fram að í fyrrnefndum vefpósti komi fram að um hafi verið að ræða slagsmál fyrir utan íbúðina. Stefndi telur enn fjarstæðukenndara að halda því fram að stefndi beri fébótaábyrgð á slíku tilviki. Auk þess verði að hafa í huga að stefndi hafi alls ekki verið þátttakandi í áflogunum.

Stefndi tekur jafnframt fram að í dagbók lögreglu, sem lögð hafi verið fram, segi að brotist hafi verið inn í leiguíbúðina aðfaranótt 6. september 2013. Í fyrrgreindum vefpósti komi hins vegar fram að tjónsdagur innbrots er rúða hafi brotnað á svalahurð sé 20. september 2013. Krefst stefndi sýknu af þessum lið og bendir á ósamræmi í stefnu þar að auki.

Stefndi byggir enn fremur á því að um tímabundinn leigusamning hafi verið að ræða sem hafi átt að renna út 31. maí 2014. Meginregla samningaréttar sé sú að samninga beri að halda. Einnig komi fram í húsaleigusamningnum að tímabundnum leigusamningi verði ekki slitið með uppsögn á umsömdum leigutíma. Þó sé talið að segja megi húsaleigusamningi upp á grundvelli sérstakra forsendna, atvika eða aðstæðna sem þá skuli tilgreind í leigusamningi. Í ferköntuðum kassa á bls. 2 í leigusamningnum hafi stefnandi ekki tilgreint eina einustu ástæðu sem legið gæti til grundvallar uppsögn á umsömdum leigutíma. Stefnandi sé löglærður maður sem hafi því öðlast sérfræðiþekkingu á málefninu og því með ólíkindum að mati stefnda að hann beri fyrir sig þessa málsástæðu. Stefnanda hafi verið í lófa lagið að fylla út í reitinn. Mótmælir stefndi því harðlega að rétti hans til þess að vera í íbúðinni sé lokið.

Í þessu efni vísar stefndi einnig til 2. mgr. 58. gr. húsaleigulaga þar sem fram komi að sé rétt staðið að uppsögn tímabundins leigusamnings, sem stefndi telur stefnanda ekki hafa staðið rétt að, sé gagnkvæmur uppsagnarfrestur a.m.k. þrír mánuðir.

Stefndi kveður stefnanda gera tilraun til þess að bera fyrir sig nokkur atriði sem hann hefði í samræmi við lög átt að setja inn í húsaleigusamninginn, en gerði þó ekki. Stefnandi beri fyrir sig að stefndi hafi framleigt „óreglufólki“ tvö af þremur herbergjum íbúðarinnar. Stefndi fellst ekki á það að um „óreglufólk“ sé að ræða. Við skoðun á lögregludagbók komi í ljós að ekki sé um mörg útköll að ræða. Í þau fáu skipti sem lögregla sé kölluð á vettvang sé almennt um „hávaðaútkall“ að ræða stuttu eftir miðnætti. Stefndi bregðist undantekningarlaust vel við þeim athugasemdum. Einnig sé nauðsynlegt að ítreka að flest það sem standi í lögregludagbókinni varði alls ekki stefnda heldur önnur óskyld atriði, meðal annars leit að einhverjum manni.

Stefndi tekur fram að þar sem stefnandi hafi viljað koma stefnda út úr íbúðinni hefði stefnandi með réttu átt að taka það skýrlega fram að húsaleigusamningnum væri rift og fara því næst í útburðarmál. Þar sem ekki hafi verið farið eftir hinu lögbundna ferli megi halda því fram að í raun hafi stefnandi verið að koma stefnda út með leiðum sem ekki samræmist því lögmælta ferli sem skylt hafi verið að fylgja. Í þessu efni verði að minna á að sjálftaka réttar sé með öllu óheimil. Væri það öllu heldur stefndi sem ætti að íhuga grundvöll fyrir málssókn á hendur stefnanda, þar sem hann hafi verið hrakinn eftir ólögmætum leiðum út úr íbúðinni.

Stefndi kveður kröfu stefnanda um greiðslu 180.000 króna í vangoldna leigu vegna marsmánaðar, sem stefnandi reisi á því að sorp og drasl hafi verið skilið eftir í íbúðinni, ekki neinum gögnum studda og mótmælir stefndi henni sem rangri. Því sé krafist sýknu af leigugreiðslu fyrir marsmánuð. Þá tekur stefndi fram að aðrir aðilar hafi verið í íbúðinni á þessum tíma. Sönnunarbyrðin hvíli á stefnanda. Auk þess verði að geta þess að hinn sex mánaða uppsagnarfrestur húsaleigusamningsins hafi ekki verið liðinn á þessum tíma.

Stefndi mótmælir þeirri staðhæfingu stefnanda að stefndi hafi framleigt herbergi íbúðarinnar. Enn fremur mótmælir hann því að hafa skilið „framleigjanda sinn“ eftir í íbúðinni. Þessu sé mótmælt þar sem ekki hafi verið um framleigu að ræða, heldur um þá aðstöðu sem komi fram í 2. mgr. 44. gr. húsaleigulaga. Samkvæmt ákvæðinu teljist það ekki framsal á leigurétti eða framleiga þótt leigjandi heimili nákomnum skyldmönnum eða venslamönnum sínum búsetu í leiguhúsnæðinu ásamt sér eða fjölskyldu sinni, enda haldist fjöldi heimilisfólks innan eðlilegra marka miðað við stærð og gerð leiguhúsnæðis. Tekur stefndi fram að hugtakið venslamenn hafi verið túlkað rúmt í réttarframkvæmd. Miðað við málavaxtalýsingu þessa máls telur stefndi ljóst að fjöldi heimilisfólks hafi verið innan eðlilegra marka, enda sé um 80 fermetra íbúðarhúsnæði að ræða.

Þá tekur stefndi fram að það sé almennt viðurkennd meginregla leiguréttar að athafnir og athafnaleysi geti leitt til stofnunar leigusamnings. Í netbréfi, sem lagt hafi verið fram í málinu, taki stefnandi sjálfur fram að hann geri engar athugasemdir við aðgerðir annarra húseigenda gagnvart stefnda. Í bréfinu segi að hann hafi upphaflega ekki komið „inn í íbúðina“ á vegum stefnanda „heldur sem ólöglegur framleigjandi“. Hér virðist sem stefnandi hafi lagt það í vana sinn að „taka inn“ nýja leigjendur með framangreindum hætti. Í ljósi þess sé afar einkennilegt að stefndi vísi til þess í gögnum sínum að verið sé að „skilja eftir“ ólöglegan framleigjanda.

Að lokum minnir stefndi á að samkvæmt 18. gr. húsaleigulaga sé skylt að fá byggingarfulltrúa til að koma að málum þegar skemmdarverk eru unnin eins og greini í gögnum. Ekki verði séð að það hafi verið gert miðað við framlögð gögn stefnanda. Stefndi hafi þegar mótmælt þeirri kröfu að til skaðabótaábyrgðar geti komið vegna þeirra skemmda sem nefndar séu. Fari svo ólíklega að dómurinn taki tillit til kröfu stefnanda í þeim efnum bendir stefndi á skyldubundna aðkomu byggingarfulltrúa að málum sem þessum og því sé framlögðum reikningum mótmælt.

Um lagarök vísar stefndi til almennra reglna samninga- og kröfuréttar, laga um meðferð einkamála og til skaðabótalaga og húsaleigulaga.

IV.

Af lestri stefnu verður ráðið að stefnandi reisi fjárkröfu sína á skuldbindingum stefnda samkvæmt leigusamningi 24. maí 2013. Ljóst má vera að stefnandi telur stefnda hafa vangreitt leigu fyrir janúar, febrúar og mars 2014 um samtals 280.000 krónur, auk þess sem hann byggir á því að stefnda beri að greiða sér útlagðan kostnað að fjárhæð 61.100 krónur vegna skemmda á eigninni eins og nánar greinir í stefnu. Þá kemur þar fram að stefnandi byggi á almennum reglum íslensks samninga- og kröfuréttar. Stefnan fullnægir að þessu leyti e- og f-lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991. Þó að tilvísun til lagaákvæða og réttarreglna sé ekki ítarleg eða upplýsandi veldur það ekki frávísun málsins. Sama gildir um aðrar athugasemdir stefnda við framsetningu í stefnu.

B gaf skýrslu í málinu. Fram kom hjá honum að hann hefði greitt stefnda fyrir afnot að einu herbergi í íbúðinni með aðgangi að sameiginlegu baðherbergi og eldhúsi. Neitaði hann því að fleiri hefðu gert samkomulag við stefnda um slík afnot að húsnæðinu meðan hann bjó þar.

Samkvæmt 11. gr. leigusamningsins var stefnda óheimilt að framleigja hið leigða húsnæði nema með samþykki leigusala. Sama regla kemur fram í 44. gr. húsaleigulaga nr. 36/1994. Fram kom við aðilaskýrslu fyrirsvarsmanns stefnanda að stefndi hafi upphaflega verið framleigjandi að húsnæðinu uns „formlegur leigjandi“ yfirgaf hana, en þá hafi hann gert fyrrgreindan leigusamning við stefnda. Í þessu ljósi, og með vísan til þess sem fram kom af hálfu B um samskipti hans við fyrirsvarsmann stefnanda, verður að leggja til grundvallar að stefnandi hafi látið það átölulaust að stefndi framleigði á þennan hátt herbergi til afnota í íbúðinni. Stefndi bar eftir sem áður einn ábyrgð á efndum leigusamnings gagnvart stefnanda.

Leigusamningurinn var tímabundinn og óuppsegjanlegur samkvæmt efni sínu. Stefndi átti rétt samkvæmt honum til afnota að íbúðinni til 31. maí 2014. Á leigutímanum neytti stefnandi ekki heimildar til riftunar samningsins á grundvelli 61. gr. húsaleigulaga. Miðað við atvik málsins verður á hinn bóginn að leggja til grundvallar að einhvern tíma í febrúarmánuði hafi stefndi, fyrir þrýsting frá stefnanda, fallist á að binda enda á samningssamband þeirra um mánaðamótin febrúar/mars 2014. Stefndi flutti úr íbúðinni rétt fyrir þessi mánaðamót, en framleigjandinn, B, var þá enn í íbúðinni. Staðhæfing stefnanda um að stefndi hafi ekki látið B vita um lok leigutímans fær ekki stoð í framburði B og telst því ósönnuð.

B bar fyrir dómi að stefnandi hafi í skyndingu ætlað að „henda þeim“ út úr íbúðinni. Hann hafi ekki átt kost á öðrum samastað með svo skömmum fyrirvara. Því hafi hann óskað eftir því að fá að dvelja áfram í íbúðinni meðan hann væri að finna annað húsnæði og hafi fyrirsvarsmaður stefnanda fallist á það. B kveðst hafa verið kominn út úr íbúðinni 4. eða 5. mars, en fengið að geyma eigur sínar í einu þakherbergi í húsinu tvo mánuði í viðbót.

Þegar leigutíma lýkur, sökum þess að ótímabundnum leigusamningi hefur verið sagt upp, tímabundinn samningur rennur út eða leigusamningi hefur verið löglega rift, ber leigjanda að skila af sér húsnæðinu á tilsettum tíma í sama ástandi og hann tók við því, sbr. 63. gr. húsaleigulaga. Við skilin ber leigjanda meðal annars að sjá til þess að framleigjandi, sem dvelst í húsnæðinu í skjóli leigjandans, hafi rýmt húsnæðið. Dragist að skila húsnæðinu í tíma getur það bakað leigjanda skyldu til að greiða áfram leigu, sbr. dóm Hæstaréttar í málinu nr. 491/1997 sem birtur er í dómasafni réttarins 1998 á bls. 3086.

Hér háttar svo til að stefnandi fór fram á það með skömmum fyrirvara að stefndi og framleigjandinn yfirgæfu íbúðina þvert á rétt stefnda samkvæmt leigusamningi. Stefndi varð við því fyrir tilsettan tíma í lok febrúar 2014 eins og rakið hefur verið. Í ljósi þess hvernig staðið var að því að binda enda á samningssamband aðila telur dómurinn að stefnandi geti ekki átt tilkall til leigu úr hendi stefnda lengur en út febrúarmánuð þó að íbúðinni væri ekki skilað í því horfi sem almennt er gert ráð fyrir í 63. gr. húsaleigulaga. Ber þá jafnframt að líta til þess að fyrirsvarsmaður stefnanda heimilaði sjálfur B að dveljast í íbúðinni meðan hann leitaði að nýjum samastað og var hann farinn þaðan eftir aðeins örfáa daga. Gegn andmælum stefnda er jafnframt ósannað að íbúðin hafi verið full af drasli. Þá hefur stefnandi ekki krafist bóta á grundvelli XIII. kafla húsaleigulaga.

Í 5. gr. leigusamningsins kemur fram að leigjandi skuli bæta tjón á húsnæðinu eða fylgifé þess sem verður af völdum hans, heimilismanna eða annarra sem leigjandinn hefur leyft að hafa afnot af húsnæðinu eða umgang um það. Þá ber honum að annast viðhald á sinn kostnað á læsingum, vatnskrönum, raftenglum og öðru smálegu. Leigusali annast hins vegar allt annað viðhald. Þá segir í samningsákvæðinu að leigusali skuli ætíð bera tjón á hinu leigða sem er bótaskylt samkvæmt skilmálum venjulegrar húseigendatryggingar. Í IV. kafla húsaleigulaga eru nánari fyrirmæli um viðhald leiguhúsnæðis. Þar segir meðal annars í 2. mgr. 19. gr. að leigusali skuli annast viðgerðir, meðal annars á gluggum, ef leigjandi sýnir fram á að bilanir verði ekki raktar til vanrækslu eða yfirsjónar hans eða fólks á hans vegum. Sönnunarbyrðin hvílir því á leigjandanum um að hann eigi ekki að sjá um að lagfæra það sem þarfnast viðgerðar. Eftir sem áður ber leigusali íbúðarhúsnæðis ætíð tjón á hinu leigða sem er bótaskylt samkvæmt skilmálum venjulegrar húseigendatryggingar, sbr. 5. mgr. 19. gr. laganna.

Stefnandi krefur stefnda um greiðslu 61.100 króna sem stefnandi hafi þurft að bera „vegna sjálfsábyrgða á tjóni“ sem hafi orðið þegar brotist hafi verið inn í íbúðina. Eina gagnið sem lagt er fram til stuðnings þessari kröfu er tölvuskeyti frá C 18. febrúar 2014, sem kemur þar fram fyrir hönd húsfélagsins í húseigninni. Þar minnir C fyrirsvarsmann stefnanda á tvo reikninga frá Sjóvá vegna tjóns „af völdum þeirra sem hafa hafst við“ í íbúðinni. Í tölvuskeytinu er þessu lýst með eftirfarandi hætti:

Tjón 261891 - glertrygging húss - [...], rúður brotnar í áflogum fyrir utan blokkina, kallað á lögreglu. Tjónsdagur 4. október 2013. Eigin áhætta 30.700 kr.

Tjón 260908 - tilraun til innbrots í [...]. Rúður brotnar og svalahurð skemmd. Tjónsdagur 20. sept. 2013. Eigin áhætta 30.400 kr.

Tjónið virðist samkvæmt framansögðu hafa verið bætt úr húseigendatryggingu, en stefnandi látinn bera ábyrgð á hluta þess vegna eigin áhættu. Eins og ákvæði 5. mgr. 19. gr. húsaleigulaga hljóðar verður að telja að stefnandi eigi að bera þessa eigin áhættu. Þá hefur stefnandi hvorki með framangreindri tilkynningu né á annan hátt fært sönnur á að rúðubrotin hafi verið af völdum stefnda eða þeirra sem hann hefur leyft að hafa afnot af íbúðinni eða að ganga um hana. Því ber að hafna framangreindri kröfu stefnanda.

Stefndi hefur ekki vefengt staðhæfingu stefnanda um að hann eigi eftir að greiða 20.000 krónur af leigu janúarmánaðar og 80.000 krónur af leigu febrúarmánaðar. Hann hefur heldur ekki fært fram gögn er sýna fram á annað. Ber því að fallast á kröfu stefnanda um að stefnda verði gert að greiða honum samtals 100.000 krónur. Stefnandi krefst dráttarvaxta frá 1. apríl 2014 og verður á þá kröfu fallist. Með vísan til þess sem að framan er rakið er öðrum kröfum stefnanda hins vegar hafnað.

Í ljósi niðurstöðu málsins og með vísan til 3. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 þykir rétt að hvor aðila beri sinn kostnað af rekstri málsins fyrir dómi.

Á-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð :

Kröfu stefnda, A, um frávísun málsins er hafnað.

Stefndi greiði stefnanda, Vesturströnd ehf., 100.000 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 1. apríl 2014 til greiðsludags.

Málskostnaður milli aðila fellur niður.

Á-kk-nf H-kk-nf (sign.)