E-1015/2016

Mál þetta var þingfest 2. nóvember 2016 og tekið til dóms 15. mars sl. Stefnandi er Íslandsbanki hf., Kirkjusandi 2, Reykjavík, en stefnda er Dvöl ehf., Stórhöfða 17, Reykjavík.

Dómkröfur stefnanda eru þær að stefndu verði gert að greiða stefnanda skuld að fjárhæð 45.733.961 króna með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 frá 1. febrúar 2009 til greiðsludags. Þá er þess krafist að stefnanda verði heimilað að færa dráttarvexti upp á höfuðstól skuldarinnar á 12 mánaða fresti, sbr. 12. gr. laga nr. 38/2001, í fyrsta skipti 1. febrúar 2010. Loks krefst stefnandi málskostnaðar úr hendi stefndu.

Stefnda krefst sýknu í málinu og að stefnandi greiði stefndu málskostnað.

I

Stefnandi kveður málavexti þá að krafa hans sé tilkomin vegna skuldar stefndu samkvæmt lánssamningi, útgefnum 10. febrúar 2006, upphaflega að fjárhæð 37.000.000 króna sem skyldi greiðast með 50 jöfnum afborgunum á sex mánaða fresti, í fyrsta sinn þann 1. ágúst 2007. Vextir hafi verið 6,1% á ári og skyldu greiðast eftir á á sömu gjalddögum og afborganir. Lánssamningurinn hafi verið bundinn vísitölu neysluverðs. Greiðslufall hafi orðið á lánssamningnum 1. febrúar 2009 og nemi krafa stefnanda þá með áföllnum vöxtum og verðbótum 45.733.961 krónu sem sé stefnufjárhæð málsins. Krefst stefnandi dráttarvaxta frá þeim degi að telja. Dómkröfur sínar sundurliðar stefnandi þannig að höfuðstóll kröfunnar sé 43.494.598 krónur en vextir frá 1. ágúst 2008 til 1. febrúar 2009 séu 2.239.363 krónur eða samtals stefnufjárhæð. Í 5. gr. lánssamnings aðila segir að stefnda hafi afhent stefnanda tryggingarbréf til tryggingar skaðlausri greiðslu skuldarinnar. Tryggingarbréfið hvíli á 5. veðrétti fasteignarinnar Krókur Hótel, fastanúmer [...], að fjárhæð 37.000.000 króna.

Varnir stefndu eru þær að krafa stefnanda sé fyrnd, sbr. 1. mgr. 4. gr. laga nr. 14/1905 og 1. mgr. 5. gr. sömu laga. Í málflutningi byggði stefnandi á því að lánssamningur aðila væri ekki skuldabréf, heldur rammasamkomulag um réttindi og skyldur aðila í tengslum við lánveitingu að fjárhæð 37.000.000 króna. Vísaði stefnda til þess að hún hafi skuldbundið sig samkvæmt tryggingarbréfi með fasteignaveði. Hafi stefnandi kosið að tryggja lánið ekki einungis með skuldabréfi, heldur einnig með tryggingarbréfi. Fyrning kröfunnar ráðist af eðli þeirra lögskipta sem sé grundvöllur kröfunnar. Tryggingarbréfið sé í raun ábyrgð í formi tryggingarbréfs. Af því leiði að lánssamningurinn frá 10. febrúar 2006 falli undir 4. tl. 3. gr. laga nr. 14/1905 og fyrnist krafan því á fjórum árum.

Ekki er deilt um að stefnandi tók yfir réttindi og skyldur samkvæmt lánssamningnum.

II

Lánssamningur aðila er gefinn út 10. febrúar 2006 og fer því um fyrningu samningsins eftir lögum nr. 14/1905 um fyrningu skulda og annarra kröfuréttinda, sbr. 28. gr. laga nr. 150/2007 um fyrningu kröfuréttinda.

Samningur aðila ber yfirskriftina „Lánssamningur milli Dvalar ehf. sem lántaka og Sparisjóðs Hafnarfjarðar sem lánveitanda“. Í lánssamningnum kemur m.a. fram að samningurinn sé um lán til 25 ára að fjárhæð 37.000.000 króna. Lántaki skuldbatt sig til að endurgreiða lánið með afborgunum á sex mánaða fresti, í fyrsta sinn 1. ágúst 2007. Skuldin var bundin vísitölu neysluverðs og bar 6,1% vexti. Samkvæmt lánssamningnum afhenti stefnda Sparisjóði Hafnarfjarðar til tryggingar skuldinni tryggingarbréf með fasteignaveði að fjárhæð 37.000.000 króna. Samkvæmt framangreindu gekkst stefnda undir að greiða forvera stefnanda peningagreiðslu með umsömdum skilmálum. Yfirlýsing hans var skrifleg um einhliða skyldu hans til greiðslu og uppfyllir lánssamningurinn því skilyrði skuldabréfs. Samkvæmt 1. mgr. 4. gr. laga nr. 14/1905 fyrnast kröfur samkvæmt skuldabréfi á 10 árum.

Verður því ekki fallist á þá málsástæðu stefndu að með útgáfu tryggingarbréfsins hafi myndast eins konar ábyrgðarskuldbinding sem fyrnist á fjórum árum eftir reglu 4. tl. 3. gr. laga nr. 14/1905.

Eftir þessari niðurstöðu verður stefnda dæmdur til að greiða stefnanda málskostnað sem þykir hæfilega ákveðinn 300.000 krónur og hefur þá ekki verið tekið tillit til reglna um virðisaukaskatt.

Óþarfi er að krefjast í stefnu og kveða á um í dómsorði að færa megi dráttarvexti upp á höfuðstól skuldarinnar á 12 mánaða fresti, sbr. 12. gr. laga nr. 38/2001.

G-kk-nf A-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

Dómsorð

Stefnda, Dvöl ehf., greiði stefnanda, Íslandsbanka hf., 45.733.961 krónu með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 frá 1. febrúar 2009 til greiðsludags og 300.000 krónur í málskostnað.

G-kk-nf A-kk-nf