S-30/2009

Mál þetta, sem þingfest var 21. janúar sl. og dómtekið 10. mars sl. er höfðað með ákæru lögreglustjórans á Hvolsvelli, dagsettri 31. desember 2008, á hendur D-x-x S-x-x, kt. 000000-0000, Ásmundarstöðum 3, 851 Ásahreppi,

„fyrir húsbrot, líkamsárás og eignaspjöll

með því að hafa, síðdegis laugardaginn 17. febrúar 2007, ruðst heimildarlaust inn í íbúðarhús að Laufskálum 10 á Hellu og ráðist að íbúa þar, P-x-x S-x-x, kt. 000000-0000, með því að draga hann upp úr sófa í stofu, grípa í föt hans, um háls hans og hár og slá hann síðan ítrekað og skalla í andlitið, með þeim afleiðingum að hann bólgnaði og marðist í andliti og á líkama og gólf parket rispaðist og skemmd kom í hurð.

Telst háttsemin varða við 1. mgr. 217. gr., 231. gr. og 1. mgr. 257. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 111. gr. laga nr. 82/1998, 123. gr. laga nr. 82/1998 og 135. gr.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar.

Einkaréttarkrafa:

Í málinu gerir T-kk-nf R-kk-nf S-kk-nf hdl. f.h. brotaþola, kröfu um að ákærða verði með dómi gert að greiða skaðabætur samtals að fjárhæð kr. 966.351,- auk vaxta skv. 8. gr. vaxtalaga nr. 38/2001 frá tjónsdegi til þess dags er mánuður er liðinn frá dagsetningu bótakröfunnar og dráttarvaxta samkvæmt 9. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags, sbr. 6. gr. vaxtalaga.“

Ákærði mætti við þingfestingu málsins þann 21. janúar sl. og neitaði sök að því leyti að hafa ruðst heimildarlaust inn að Laufskálum 10, ráðist að brotaþola eins og lýst er í ákæru og að hafa skemmt gólfparket og hurð. Þá hafnaði ákærði framkominni bótakröfu. Af hálfu ákærða er krafist sýknu af ákæru, til vara að ákærði verði ekki dæmdur til refsingar og til þrautavara að ákærði verði dæmdur til vægustu refsingar sem lög leyfa. Þá var gerð krafa um greiðslu málsvarnarlauna og að þau yrðu greidd úr ríkissjóði. Aðalmeðferð málsins fór fram þann 10. mars sl. og var málið dómtekið að henni lokinni.

Málavextir.

Í frumskýrslu lögreglu, dagsettri 27. mars 2007, kemur fram að síðdegis þann 17. febrúar 2007 hafi verið óskað eftir aðstoð lögreglu að Laufskálum 10, Hellu. Þegar lögreglumenn hafi komið á staðinn hafi þeir hitt fyrir P-x-x S-x-x og hafi hann tjáð lögreglumönnunum að hann hafi setið í sófa í stofu þegar ákærði hafi ruðst inn á heimilið óboðinn og gengið beint að honum með líkamsmeiðingum. P-x-x hafi sagt þá hafa tekist á nokkra stund og hafi slagsmál þeirra borist frá stofunni fram í hol innan við forstofu þar sem m.a. stóll hafi lent í innihurð sem gat hafi komið á. Þá hafi rispur komið í parket í holi eftir slagsmálin. Á staðnum hafi einnig verið S-x-x S-x-x og K-x-x Y-x-x sem hafi fullyrt að ákærði hafi ráðist inn í húsið óboðinn og án þess að banka og að þau hafi orðið vitni að líkamsmeiðingum ákærða. Þegar lögreglumennirnir hafi komið á staðinn hafi allt verið yfirstaðið og ákærði farinn af staðnum.

Framburður aðila og vitna fyrir lögreglu að því marki sem máli þykir skipta við úrlausn málsins.

Ákærði kvað málavexti þá að M-kvk-nf M-x-x, sem hafi áður verið í sambúð með P-x-x S-x-x og eigi með honum barn, sé unnusta ákærða. Þann dag sem árásin átti sér stað hefði brotaþoli komið á heimili M-kvk-ef þar sem ákærði gætti barnsins og sótt barnið. Ákærði kvaðst hafa átt mjög erfitt með að skilja hann þar sem P-x-x tali ekki pólsku. Þegar M-kvk-nf kom úr vinnu um miðjan dag hafi hún farið heim til P-x-x til að sækja barnið. M-kvk-nf hafi í framhaldi komið grátandi heim til ákærða með barnið og hafi sagt ákærða að P-x-x hafi sparkað í rass hennar um leið og hún hafi farið með barnið af heimili P-kk-ef. Ákærði kvaðst þá hafa farið á heimili P-x-x, bankað upp á og kona, sem ákærði taldi vera taílenska, hafi komið til dyra og hleypt ákærða inn. Ákærði hafi þá farið beint inn í stofu og séð P-x-x sitja þar í sófa. Ákærði sagðist hafa spurt P-x-x á ensku hvort það væri rétt að berja konu. Ákærði kvaðst tala pólsku og P-x-x taílensku og þeir skilji því ekki hvor annan. Ákærði kvaðst hafa sagt P-x-x að ef hann hefði þörf fyrir að berja einhvern ætti hann frekar að berja ákærða en M-kvk-þf. Eftir þessi ummæli hafi P-x-x ýtt við ákærða sem hafi fallið í gólfið, en áður hafi P-x-x verið búinn að standa upp og hafi staðið í sófanum. P-x-x hafi síðan sparkað a.m.k. fjórum sinnum í höfuð ákærða þar sem hann hafi legið á gólfinu. Við þetta hafi ákærði og P-x-x farið að slást. Ákærði lýsti átökum þeirra þannig að hann hafi tekið á móti og hafi tekið í föt P-kk-ef. Þeir hafi velst um á gólfinu og ákærði kvaðst ekki kannast við að hafa lamið P-x-x í andlitið, en ákærði hafi aldrei fengið tækifæri til þess. Ákærði sagði að þeir hafi báðir staðið upp og haldið í föt hvors annars og úr hafi orðið að þeir hafi báðir sleppt takinu og hafi ákærði þá komist út.

Vitnið P-x-x S-x-x, kvaðst hafa verið í sambúð með M-kvk-þgf M-x-x í átta ár en þau hafi slitið samvistum í apríl 2006. Þau eigi saman tveggja ára gamlan dreng. Ákærði sé núverandi kærasti M-kvk-ef. Vitnið kvaðst hafa sótt barn þeirra M-kvk-ef á heimili hennar og ákærða og hafi það verið í samráði við M-kvk-þf en hann hefði ætlað að halda upp á afmæli barnsins. M-kvk-nf hafi síðan komið á heimili vitnisins um þrjúleytið sama dag til að sækja barnið þar sem svefntími þess væri kominn. Vitnið kvaðst hafa verið ósátt við þetta og beðið M-kvk-þf að fara út. Vitnið sagðist hafa ýtt við M-kvk-þgf með annarri hendinni til að leggja áherslu á orð sín en neitaði að hafa slegið til hennar eða barið hana. Vitnið kvaðst síðan hafa farið inn í herbergi með barnið til að láta það sofa, því von hafi verið á gestum eftir um klukkustund. M-kvk-nf hafi þá tekið barnið úr herberginu og farið með það. Stuttu eftir að M-kvk-nf fór með barnið hafi ákærði komið inn á heimili vitnisins óboðinn, án þess að banka og enginn hafi farið til dyra. Ákærði hafi farið beint inn í stofu þar sem vitnið hafi setið í sófa og spurt á ensku hvort það væru einhver vandamál með vitnið, og hafi síðan rokið í það. Ákærði hafi farið beint inn í stofu þar sem vitnið hafi setið í sófa og spurt á ensku hvort það væru einhver vandamál með ákærða, og hafi síðan rokið í vitnið. Vitnið kvað að ákærði hafi tekið í hálsmál og föt vitnisins og síðan í hárið og rifið vitnið þannig upp úr sófanum. Vitnið hafi reynt að pata eitthvað frá sér með höndunum. Ákærði hafi síðan farið að berja vitnið í andlit, höfuð, axlir og herðar. Samlandi vitnisins, gestkomandi stúlka að nafni K-x-x, hafi komið vitninu til hjálpar. Ákærði hafi náð að draga vitnið úr stofunni og fram í hol fyrir innan forstofuna. K-x-x hafi náð að stökkva á bak ákærða og hafi náð taki á hálsmáli hans þannig að hann hafi misst jafnvægið og fallið í gólfið en vitnið hafi þá einnig legið á gólfinu. Þeir hafi báðir náð að komast á fjóra fætur og vitnið hafi náð tökum á handleggjum ákærða, en þá hafi hann skallað vitnið í andlitið, en ákærði hafi skallað vitnið a.m.k. þrisvar sinnum í höfuðið á meðan K-x-x hafi verið á baki ákærða.

Vitnið K-x-x Y-x-x kvaðst hafa verið gestkomandi á heimili P-kk-ef S-x-x, þar sem P-x-x hafi ætlað að halda afmælisveislu fyrir barn sitt og M-kvk-þf. Vitnið sagði að P-x-x hafi verið búinn að sækja barnið heim til M-kvk-ef en hún hafi síðan komið á heimili P-kk-ef til að sækja barnið aftur. Þau hafi eitthvað tekist á um barnið og það endað með því að þau hafi farið inn í herbergi að ræða saman og M-kvk-nf hafi síðan farið með barnið. Þau hafi þó ekki slegist, en P-x-x hafi ýtt M-kvk-þgf frá sér með fótunum. Skömmu eftir að M-kvk-nf hafi verið farin með barnið hafi ákærði komið inn á heimilið án þess að banka og fara úr skónum. Ákærði hafi gengið beint inn í stofu þar sem P-x-x hafi setið í sófa, en vitnið hafi einnig verið í stofunni. Þegar ákærði hafi komið inn í stofuna hafi hann spurt á ensku hvort það væru einhver vandamál með ákærða og síðan rokið beint á P-x-x og tekið með höndum í föt hans, um hálsinn og í hárið. Þannig hafi ákærði dregið P-x-x upp úr sófanum og dregið úr stofunni og fram í hol innan við anddyrið. Í þessum látum hafi ákærði fallið um stól sem hafi lent í innihurð svo að gat hafi komið á hurðina. Ákærði hafi slegið P-x-x í andlitið og nokkur högg í höfuðið. Þeir hafi dottið í holinu og þá hafi ákærði skallað P-x-x nokkrum sinnum í andlitið. Vitnið hafi stokkið á bak ákærða og tekið í föt hans fyrir aftan höfuð og náð að halda honum þegar P-x-x hafi kallað ,,stopp, stopp, stopp“. Þá hafi ákærði hætt að slást, vitnið hafi sleppt taki á honum og ákærði hafi farið út úr húsinu.

Vitnið S-x-x S-x-x kvaðst hafa verið statt að heimili sínu að Laufskálum 10, Hellu, en þar búi einnig m.a. P-x-x S-x-x, sem sé bróðir vitnisins. Þennan dag hafi P-x-x ætlað að halda afmælisveislu fyrir barn sitt og fyrrverandi konu hans, M-kvk-þf. P-x-x hafi sótt barnið eftir hádegi þennan dag heim til hennar. M-kvk-nf hafi síðan komið á heimilið og farið aftur með barnið. Nokkru síðar hafi ákærði komið inn á heimilið án þess að banka og án þess að opnað hafi verið fyrir honum, en útidyrahurð heimilisins sé oftar en ekki ólæst. Vitnið hafi þá verið statt frammi á gangi en P-x-x hafi setið í sófa í stofunni. Ákærði hafi gengið að P-x-x og tekið í föt hans og hár og togað hann þannig upp úr sófanum. Ákærði hafi þrýst P-x-x upp að vegg og barið hann með krepptum hnefa. P-x-x hafi reynt að halda sér í húsgögn en ákærði hafi misst jafnvægið og dottið á stól sem síðan hafi lent í hurð svo að gat kom á hana að innanverðu. Ákærði hafi síðan dregið P-x-x á hárinu og með því að halda í hálsmál hans. Þau hafi reynt að stöðva þetta og frænka vitnisins hafi stokkið á bak ákærða. Áður hafi ákærði náð að skalla P-x-x í andlitið áður en hann hafi sleppt taki á P-x-x. Á meðan hafi P-x-x sífellt kallað kallað ,,stopp, stopp, stopp“. Síðan hafi ákærði sleppt P-x-x og farið beint út. Vitnið kvaðst hafa séð ákærða berja P-x-x nokkrum sinnum í andlit og höfuð auk þess sem ákærði hafi skallað hann nokkrum sinnum í höfuðið.

Meðal gagna málsins er læknisvottorð, dagsett 8. apríl 2007, vegna P-x-x S-x-x. Í vottorðinu kemur fram að P-x-x hafi leitað til læknis þann 17. febrúar 2007 um kl. 20. P-x-x hafi tjáð lækni að um kl. 15 þann dag hafi maður ráðist inn á heimili sitt. Hann hafi verið tekinn hálstaki og síðan verið sleginn í höfuð, brjósthol og bak nokkrum sinnum og dreginn eftir gólfi út á tröppur. P-x-x hafi kvartað um verki í andliti og hvirfli, vinstra megin aðallega, á hálsi vinstra megin, í hægri olnboga, mjóbaki og yfir viðbeini vinstra megin og brjóstkassa vinstra megin. Við skoðun hafi komið í ljós mar yfir gagnauga vinstra megin upp að hársverði og aðeins yfir eyranu. P-x-x hafi verið hvellaumur við þreifingu en engin merki væru um alvarlegan áverka eða brot. Mikið mar hafi verið á öxl vinstra megin yfir viðbeini og niður yfir brjóstkassann og niður á geirvörtu, sem hafi virst vera bæði eins og um höggáverka og skrapáverka að ræða. P-x-x hafi verið hvellaumur í hægri olnboga og þar hafi verið lítilháttar mar. Einnig hafi verið mar og rispur á mjóbaki. Samandregið sé um að ræða talsverða mar- og mjúkvefjaáverka á höfði vinstra megin, á brjóstkassa vinstra megin og mjóbaki og olnboga hægra megin. Ekki hafi verið merki um beinbrot eða alvarlega áverka. Í vottorðinu kemur fram að P-x-x hafi leitað aftur til læknis þann 19. febrúar 2007. Áverkum P-kk-ef er lýst svo að þá hafi hann verið aumur vinstra megin á höfði. Einnig hafi verið far eftir hálstak skammt ofan við vinstra viðbein, skrámur og klór hafi verið kringum sama viðbein og á hægri hrygglundinni. Á mjóbaki hafi verið marktæk þreifieymsli. Þá hafi P-x-x verið mjög aumur á vinstri svíravöðva.

Framburður ákærða og vitna fyrir dómi.

Ákærði gaf skýrslu við aðalmeðferð málsins þann 10. mars sl. Aðspurður um málavexti sagði ákærði að eftir rifrildi við P-x-x hafi M-kvk-nf komið heim grátandi eftir að hafa verið slegin eða lamin af honum. Ákærði hafi þá ákveðið að fara til Phanwongs og biðja hann um að leggja ekki aftur hendur á M-kvk-þf. Þegar ákærði hafi komið þangað hafi hann bankað á dyr og eldri taílensk kona hafi opnað dyrnar. Ákærði hafi farið inn í stofu þar sem P-x-x hafi setið og hafi sagt honum að „boxa ekki meir í M-kvk-þf“. P-x-x hafi þá hoppað upp í sófa, tekið í hár ákærða og dregið ákærða í gólfið. Þar hafi slagur þeirra haldið áfram, P-x-x hafi haldið áfram í hár ákærða og hafi sparkað með hnjánum í ákærða. Aðspurður um ummæli ákærða í lögregluskýrslu að ákærði og P-x-x eigi erfitt með að tala saman, þar sem ákærði tali pólsku og P-x-x taílensku og hvorugur þeirra tali ensku, sagðist ákærði hafa sagt nákvæmlega það sem hann hefði endurtekið fyrir dóminum og ákærði hafi haldið að P-x-x skildi það. Aðspurður um ummæli ákærða í lögregluskýrslu að hann hafi farið heim til P-x-x til að segja honum að ákærði teldi ólíðandi að hann berði og lítilsvirti M-kvk-þf, og hvort ekki hafi þá verið tilgangslaust að fara heim til P-x-x að ræða við hann ef þeir skildu ekki hvor annan, sagðist ákærði hafa haldið að P-x-x myndi skilja hann. Aðspurður hvort einhverjir aðrir hafi verið á heimilinu sagði ákærði að þar hafi verið einn karlmaður og tvær konur. Þau hafi verið við hlið ákærða og P-x-x og hafi fylgst með og espað P-x-x upp. Nánar aðspurður sagði ákærði að eldri konan af þeim tveimur sem hafi verið á heimilinu hafi opnað fyrir honum. Konan sem hafi hleypt ákærða inn hafi síðar sagt ákærða að fara út og hafi hann þá gert það. Aðspurður af hverju ákærði hafi ekki lagt fram formlega kæru á P-x-x fyrir líkamsárás sagðist ákærði ekki hafa vitað hvernig ætti að gera það.

Aðspurður kvaðst ákærði oft hafa komið inn á heimilið. Aðspurður um mögulega eyðileggingu á hlutum á heimilinu sagði ákærði að einu skemmdirnar sem gætu hafa verið eftir átökin hafi verið rispur á parketi eftir skó, en engin hurð eða stólar hefðu brotnað. Aðspurður um áverka af völdum P-x-x kvaðst ákærði hafa fengið marbletti á höfði og roða eftir hárrif. Aðspurður um kringumstæður þegar P-x-x hafi komið inn á heimili M-kvk-ef þar sem ákærði hafi verið með barnið sagði ákærði að M-kvk-nf hafi verið að vinna og hafi beðið ákærða að passa barnið. P-x-x hafi komið og spurt eftir M-kvk-þf. Ákærði hafi svarað að M-kvk-nf væri að vinna. P-x-x hafi sagst ætla að taka barnið og ákærði hafi fallist á það. Eftir að M-kvk-nf hafi komið heim og spurt hvar barnið væri hafi ákærði sagt henni frá því. M-kvk-nf hafi þá farið til P-x-x og sótt barnið.

Vitnið P-x-x S-x-x gaf skýrslu við aðalmeðferð og kvað málavexti vera þá að það hafi verið að borða mat í sófanum. Þá hafi ákærði opnað dyrnar og gengið inn að vitninu, togað í kraga vitnisins og spurt vitnið hvort það væri eitthvert vandamál á milli vitnisins og ákærða. Hann hafi slegið til vitnisins, en vitnið hafi ýtt ákærða í burtu. Þetta hafi gengið í um fimm mínútur. Ákærði sé stærri en vitnið og vitnið hafi ekki haft tök á honum. Gestur á heimilinu hafi dregið ákærða í burtu. Þá hafi stóll dottið og ákærði og vitnið einnig. Hann hafi síðan dregið vitnið að hurð sem hafi skemmst og vitnið hafi rekið fót sinn í stól. Smástund hafi liðið þar til þeir hafi losnað og þá hafi ákærði farið. Aðspurt sagði vitnið að á heimilinu hafi verið staddir margir ættingjar vitnisins. Eldri bróðir vitnisins hafi reynt að stöðva slagsmálin. Flestar konur hafi hlaupið út til að hringja á lögreglu. Aðspurt um áverka vitnisins sagðist vitnið hafa fengið marbletti á kinn, við háls og á baki. Aðspurt sagði vitnið að ákærði hafi skallað vitnið. Ákærði hafi haldið báðum höndum vitnisins niðri og notað höfuðið til að skalla vitnið. Vitnið sagði að K-x-x Y-x-x hafi verið í stofunni. Hún hafi reynt að draga ákærða frá vitninu. Aðspurt kvaðst vitnið hafa verið frá vinnu vegna þessa í minna en viku. Aðspurt kvaðst vitnið leigja húsnæðið sem það búi í. Aðspurt kvaðst vitnið hafa sótt barnið til M-kvk-ef fyrr um daginn og kvaðst vitnið hafa rætt við M-kvk-þf um að sækja barnið. Aðspurt af hverju M-kvk-nf hafi sótt barnið sagði vitnið að M-kvk-nf hafi sagt að kominn væri svefntími barnsins. Aðspurt kvaðst vitnið hafa ýtt í M-kvk-þf en neitaði að hafa sparkað í hana. Vitnið kvaðst aðspurt ekki hafa séð ákærða koma inn. Um skemmdir á hurð í forstofu sagði vitnið að ákærði hafi dregið vitnið með stól að hurðinni og hafi rekið fætur stóls í hurðina. Nánar aðspurt kvaðst vitnið hafa setið í sófa og stóllinn hafi verið við hlið sófans. Ákærði hafi dregið vitnið að hurðinni og stóllinn hafi farið með en vitnið hafi haldið í stólinn. Vitnið kvaðst hafa borgað um 30.000 kr. í viðgerð vegna hurðarinnar en kvaðst ekki hafa gert við parketið. Aðspurt kvaðst vitnið hafa búið með M-kvk-þgf í sjö eða átta ár og þau ættu barn saman. Aðspurt kvaðst vitnið geta talað pólsku.

Vitnið K-x-x Y-x-x kvaðst fyrir dómi hafa séð þegar ákærði hafi komið inn í húsið og gengið inn í stofu. Ákærði hafi spurt P-x-x hvort það væru einhver vandamál með ákærða. P-x-x hafi svarað á móti „hvað, hvað“. Ákærði og P-x-x hafi rifist og ákærði hafi síðan slegið til P-kk-ef. P-x-x sé minni en ákærði og því hafi vitnið reynt að draga ákærða frá honum og út úr húsinu. Aðspurt sagði vitnið að S-x-x hafi einnig verið á staðnum og séð átökin. S-x-x hafi komið þegar þau hafi verið að reyna að fá ákærða til að fara út úr húsinu. Þetta hafi gerst þar sem fataskáparnir væru og rétt hjá salerninu við útidyrnar. Vitnið kvaðst aðspurt ekki hafa séð aðra í forstofunni. Um það hvort skemmdir hafi orðið við átökin sagði vitnið að einn stóll hafi flækst fyrir þegar þau hafi verið að reyna að fá ákærða út. Gat hafi komið á hurð eftir stólinn. Aðspurt hvort vitnið hafi séð ákærða koma inn í húsið kvaðst vitnið bara hafa séð þegar ákærði kom inn í stofuna. Vitnið kvaðst aðspurt ekki hafa heyrt ákærða banka. Aðspurt hvort eldri kona hafi búið í húsinu á þessum tíma kvaðst vitnið ekki muna það nákvæmlega.

Vitnið S-x-x S-x-x kvaðst fyrir dómi hafa séð ákærða þegar hann var að koma inn á heimilið í gegnum útidyrnar. Ákærði hafi ekki bankað á dyr. Aðspurður hvort einhver annar hafi verið nálægt þegar ákærði hafi gengið inn, sagði vitnið að einhver hafi verið í eldhúsi en kvaðst halda að enginn hafi tekið eftir ákærða. Aðspurt um hvað hafi gerst þegar ákærði hafi komið inn á heimilið sagði vitnið að ákærði hafi gengið að P-x-x en kvaðst ekki skilja hvað hafi farið fram á milli ákærða og P-kk-ef. Um það hvort einhver annar hafi verið í stofunni sagði vitnið að kona hafi verið þar að spila í tölvu. P-x-x hafi einnig setið í stofunni. Aðspurt um hvað hafi gerst eftir orðaskipti ákærða og P-x-x sagði vitnið að ákærði hafi gripið í kraga P-kk-ef og hafi lyft honum upp. Vitnið hafi sagt þeim að stoppa. K-x-x og vitnið hafi verið í miklu áfalli. Vitnið hafi síðan hlaupið inn í herbergi til að ná í síma. Þegar vitnið hafi komið aftur fram hafi slagsmálin verið hætt og ákærði hafi gengið út. Vitnið sagði að stóll hafi verið fyrir hurð og skemmd hafi verið á hurðinni. Einnig hafi verið för í gólfinu að hurðinni. Aðspurt sagði vitnið að P-x-x hafi verið með marbletti í andliti og á höfði. Aðspurt kvaðst vitnið vera bróðir P-x-x.

Vitnið M-kvk-nf M-x-x kvaðst fyrir dóminum hafa hitt ákærða um kvöldið 17. febrúar 2007. Ákærði hafi verið með marbletti á höfði og bletti í hársverði. Ákærði og P-x-x hafi slegist. Aðspurt sagðist vitnið ekki hafa vitað að P-x-x myndi sækja barnið fyrr um daginn. Vitnið hafi síðan farið til P-x-x og spurt hann af hverju hann hafi sótt barnið og af hverju hann hafi ekki spurt vitnið fyrst. Þá hafi vitnið frétt að P-x-x hafi viljað halda upp á afmæli barnsins. Vitnið hafi vitað að barnið hafi ekki fengið að sofa og hafi grátið. Vitnið hafi sagt við P-x-x að hún gæti tekið barnið með heim til sín og leyft barninu að sofa. P-x-x hafi sagst vilja halda upp á afmælið kl. 17. Þá hafi vitnið sagst geta komið með barnið til hans. P-x-x hafi haldið á barninu og hafi verið mjög reiður og árásargjarn. Hann hafi sparkað í vitnið á meðan hann hafi haldið á barninu. Kona, sem væri nú í Taílandi, hafi þurft að draga P-x-x frá vitninu. P-x-x hafi sagst ekki ætla að skila barninu. Aðspurt sagði vitnið að P-x-x skildi eitthvað í pólsku en talaði ekki málið.

Vitnið G-x-x J-kk-nf, lögregluvarðstjóri, gaf skýrslu og kvaðst hafa verið kallaður að Laufskálum 10, Hellu, vegna meints húsbrots og líkamsárásar þann 17. febrúar 2007. Vitnið kvaðst hafa tekið skýrslu af ákærða. Aðspurður um ummæli ákærða í lögregluskýrslu um að ákærði vilji kæra P-x-x fyrir árás á sig, sagði vitnið að ákærði hafi ætlað að leita sér læknis, fá áverkavottorð og gefa síðan formlega skýrslu eftir yfirheyrsluna. Engin ákveðin dagsetning hafi verið nefnd. Ákærði hafi ekki haft samband aftur á meðan vitnið hafi verið að störfum hjá lögreglunni á Hvolsvelli. Um skemmdir á vettvangi sagði vitnið að ekki væri hægt að sjá annað en þetta hefðu verið nýlegar skemmdir.

Vitnið G-kk-nf B-kk-nf, kt. 000000-0000, yfirlæknir á heilsugæslustöðinni á Hvolsvelli, gaf símaskýrslu við aðalmeðferð málsins þann 10. mars sl. Aðspurt kvaðst vitnið hafa skoðað P-x-x S-x-x þann 17. febrúar 2007 og staðfesti lýsingu í framlögðu læknisvottorði.

Vitnið S-kk-nf S-kk-nf, kt. 000000-0000, læknir á heilsugæslustöðinni á Hvolsvelli, gaf símaskýrslu við aðalmeðferð málsins þann 10. mars sl., og staðfesti framlagt læknisvottorð.

Niðurstaða.

Ákærða er gefið að sök húsbrot, líkamsárás og eignaspjöll með því að hafa, á þeim tíma sem í ákæru greinir, ruðst heimildarlaust inn í íbúðarhús að Laufskálum 10 á Hellu og ráðist að P-x-x S-x-x með þeim hætti og þeim afleiðingum sem þar er lýst. Ákærði neitar alfarið sök.

Ákærði neitaði fyrir dómi að hafa ruðst heimildarlaust inn í íbúðarhúsið að Laufskálum 10 og ber að eldri taílensk kona, sem hann þekki ekki nánar deili á, hafi hleypt sér inn í húsið. Framburðir vitna fyrir dómi eru nokkuð misvísandi um þetta atriði. Vitnið P-x-x fullyrti fyrir dóminum að ákærði hafi komið inn í húsið án þess að nokkur hafi hleypt honum inn, en viðurkenndi þó að hafa ekki séð ákærða koma inn í húsið. Vitnið K-x-x Y-x-x kvaðst fyrir dómi aðeins hafa séð ákærða koma inn í stofuna, en sagðist ekki hafa séð ákærða koma inn í húsið og kvaðst ekki hafa heyrt ákærða banka. Þá kvaðst vitnið ekki muna það nákvæmlega hvort eldri kona hafi búið í húsinu á þessum tíma. Vitnið S-x-x S-x-x lýsti því hins vegar að ákærði hafi komið inn í húsið án þess að banka á dyr og teldi að enginn hafi tekið eftir ákærða. Ákærði neitar að hafa farið óbeðinn inn í húsið og sé ósannað að um húsbrot hafi verið að ræða. Hér stendur því orð á móti orði hjá ákærða annars vegar og vitninu S-x-x hins vegar. Framburður ákærða um að eldri taílensk kona hafi hleypt honum inn fær nokkra stoð í framburði vitnisins K-x-x. Þá kvað vitnið P-x-x að á heimilinu hafi verið staddir margir ættingjar vitnisins. Samkvæmt 108. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála hvílir sönnunarbyrði um sekt sakbornings og atvik, sem telja má honum í óhag, á ákæruvaldinu. Vafa um þetta atriði verður að túlka ákærða í hag. Vegna eindreginnar neitunar ákærða verður að telja skynsamlegan vafa leika á því að hann hafi farið inn í íbúðarhúsið að Laufskálum 10 án heimildar. Verður því að sýkna ákærða af þessum lið ákæru.

Ákærði og vitnin P-x-x, K-x-x og S-x-x lýstu átökum ákærða og P-kk-ef á mismunandi hátt fyrir dóminum. Ákærði og framangreind vitni eru samhljóða um að ákærði hafi gengið inn í stofu þar sem P-x-x hafi setið, að þeir hafi átt orðaskipti og að átök hafi síðan brotist út á milli þeirra. Framburður ákærða og framangreindra vitna er hins vegar ekki samhljóða um hvor þeirra, ákærði eða P-x-x, hafi átt upptök að átökunum. Ákærði fullyrti fyrir dómi að P-x-x hafi, eftir orðaskipti þeirra, hoppað upp í sófa, tekið í hár ákærða og dregið ákærða í gólfið, haldið áfram í hár ákærða og sparkað með hnjánum í ákærða. Ákærði kvaðst ekki kannast við skemmdir á hurð. Þessi framburður ákærða er að mestu í samræmi við framburð hans hjá lögreglu þann 17. febrúar 2007, að öðru leyti en því að við yfirheyrslu hjá lögreglu minntist ákærði ekki á að P-x-x hafi gripið í hár ákærða. P-x-x bar hins vegar fyrir dóminum að ákærði hafi togað í kraga vitnisins og spurt vitnið hvort það væri eitthvert vandamál á milli vitnisins og ákærða. Ákærði hafi síðan slegið til vitnisins, en vitnið hafi ýtt ákærða í burtu. Ákærði hafi einnig skallað vitnið. Þá hafi ákærði dregið vitnið að hurð sem hafi skemmst. Framburður vitnanna K-x-x og S-x-x er í samræmi við framburð P-x-x. Framburður þessara vitna fyrir dómi er í samræmi við framburð þeirra hjá lögreglu og er að mati dómsins trúverðugur og ekkert fram komið sem rýrir trúverðugleika hans. Framburður þessara vitna er auk þess í samræmi við ljósmyndir af vettvangi þar sem m.a. sjást skemmdir á innihurð. Framburður ákærða þykir hins vegar ekki trúverðugur, einkum framburður ákærða um að P-x-x hafi dregið ákærða í gólfið, en ákærði er nokkuð stærri að líkamsburðum en P-x-x.

Ákærði byggir sýknukröfu sína á því að hann hafi ekki lagt til P-x-x nema að því leyti sem nauðsynlegt hafi verið í neyðarvörn gagnvart árásum P-kk-ef. Sannað sé að P-x-x hafi slegið til ákærða og hafi ákærði hlotið af því áverka. Skilyrði 12. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 séu uppfyllt, enda hafi vörn ákærða ekki verið hættulegri en sú árás sem hann hafi orðið fyrir af hálfu P-kk-ef. Einnig hnígi öll rök í þá átt að það tjón sem af henni kunni að hafa hlotist hafi ekki verið meira en það tjón sem hafi hlotist af árás P-kk-ef. Taka verði tillit til þess að árás P-kk-ef á ákærða hafi verið tilefnislaus og komið ákærða í opna skjöldu. Ákærði hafi mátt eiga von á áframhaldandi höggum. Ætla megi að ákærði hafi talið árás P-kk-ef vera bæði yfirstandandi og yfirvofandi og að hann hafi þurft að bregðast hratt við.

Varakrafa ákærða um að honum verði ekki gerð refsing sé á því byggð annars vegar að ákærði hafi farið út fyrir takmörk heimillar neyðarvarnar. Ákærði hafi orðið svo skelfdur og/eða forviða að hann hafi ekki getað fullkomlega gætt sín og skuli því ekki refsað, sbr. 2. mgr. 12. gr. almennra hegningarlaga. Ljóst sé að ákærði hafi orðið fyrir alvarlegri og tilefnislausri árás af hálfu P-kk-ef áður en ákærði hafi veitt honum viðnám. Hins vegar byggist varakrafa ákærða á því að hann hafi slegið til P-kk-ef í áflogum sem þegar hafi verið hafin. Ákærði telji að uppfyllt séu ákvæði 3. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga og því beri að fella niður refsingu ákærða þar sem ætluð háttsemi hans falli undir 217. gr. almennra hegningarlaga. Jafnvel þó talið verði sannað að ákærði hafi slegið P-x-x hafi átök þeirra verið hafin þegar meint högg hafi átt sér stað.

Ákærði byggir þrautavarakröfu sína á því að verði talið að hann hafi gerst sekur um minniháttar líkamsárás samkvæmt ákæru sé í fyrsta lagi ósannað að hann hafi framið eins alvarlega árás og lýst sé í ákæru. Í öðru lagi verði að líta til forsögu málsins, m.a. árásar P-kk-ef á unnustu ákærða, M-kvk-ef, og sjálftöku P-kk-ef á barni hennar af heimili hennar.

Ákærði hefur borið brigður á gildi læknisvottorðs S-kk-ef S-kk-ef læknis. Vottorðið ber með sér að P-x-x hafi leitað til heilsugæslunnar tvisvar, 17. og 19. febrúar 2007, og að í fyrra skiptið hafi G-kk-nf B-kk-nf læknir meðhöndlað hann, en í seinna skiptið S-kk-nf S-kk-nf læknir, sem ritar vottorðið. Í vottorðinu eru færslur G-kk-ef teknar upp orðrétt innan gæsalappa, sem og færsla S-kk-ef. Athugasemdir ákærða lúta enda eingöngu að athugasemdum í lokakafla vottorðsins, undir fyrirsögninni „Samantekt og álit“. Þó að fallast megi á með ákærða að persónulegar skoðanir læknis eigi ekki heima í læknisvottorði verður ekki fallist á að það rýri sönnunargildi vottorðsins um áverka P-kk-ef, enda ber ákærði ekki brigður á að hér sé rétt eftir haft úr sjúkraskrá P-kk-ef og gerir ekki athugasemdir við að sjúkraskrá hafi verið rétt færð. Með vísan til þess sem fram kemur í vottorðinu er sannað að P-x-x hlaut við árás ákærða þá áverka sem lýst er í ákæru.

Að mati dómsins, með vísan til framburðar brotaþola sem fær stoð í framburði vitna, bæði fyrir lögreglu og fyrir dóminum, er komin fram lögfull sönnun um að ákærði hafi ráðist á ákærða með þeim hætti sem lýst er í ákæru, að öðru leyti en því að ósannað er að ákærði hafi gripið um háls og í hár P-x-x. Verður ákærði sakfelldur fyrir þá háttsemi. Sjónarmið ákærða sem byggjast á neyðarvörn og 3. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga koma því ekki til skoðunar enda í algjörri mótsögn við framburð vitna.

Í ákæru eru ákærða einnig gefin að sök eignaspjöll á parketi og hurð á heimilinu. Í framburði P-kk-ef fyrir dómi kom fram að íbúðarhúsið að Laufskálum 10, Hellu, er leiguhúsnæði. Háttsemi ákærða er að þessu leyti í ákæru felld undir 1. mgr. 257. gr. almennra hegningarlaga. Samkvæmt 4. mgr. 257. gr. ber eingöngu að höfða mál út af brotum á 1. mgr. 257. gr. að sá krefjist þess, sem misgert var við. Ekki liggur fyrir í málinu refsikrafa eiganda íbúðarhússins og eru skilyrði 4. mgr. 257. gr. því ekki uppfyllt. Ber því að vísa þeim hluta háttseminnar sem lýtur að eignaspjöllum frá dómi.

Samkvæmt sakavottorði ákærða gekkst ákærði undir sátt þann 20. mars 2007 fyrir umferðarlagabrot, en það brot hefur ekki áhrif á ákvörðun refsingar í þessu máli.

Við ákvörðun refsingar ákærða verður litið til þess að ákærði gerði sér sérstaka ferð á heimili P-kk-ef og réðst þá þegar á hann inni á heimilinu. Að mati dómsins bendir þessi háttsemi ákærða til einbeitts brotavilja ákærða, sbr. 6. tl. 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga. Ákærði hefur borið að unnusta ákærða, M-kvk-nf M-x-x, hafi tjáð ákærða að P-x-x hafi fyrr sama dag sparkað í hana þegar hún hafi komið á heimili P-kk-ef. Framburður ákærða fær stoð í framburði M-kvk-ef og nokkra stoð í framburði P-kk-ef, sem kannaðist við að hafa ýtt í M-kvk-þf en neitaði að hafa sparkað í hana. Óljóst er hvað gerðist í samskiptum P-x-x og M-kvk-ef, en þar stendur orð á móti orði. Þó að lagt yrði til grundvallar að ákærði hafi staðið í þeirri trú að P-x-x hafi sparkað í M-kvk-þf er ekki hægt að fallast á að slík árás hafi gefið tilefni til slíkrar geðæsingar að skýrt geti það athæfi ákærða að gera sér sérstaka ferð á heimili P-x-x til að ráðast á hann. Eru því ekki skilyrði til þess að við ákvörðun refsingar ákærða verði litið til 4. tl. 1. mgr. 74. gr. almennra hegningarlaga. Þegar litið er til framangreinds og til dómafordæma þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í tvo mánuði. Með hliðsjón af atvikum öllum og því að tæp tvö ár liðu frá því að árásin var kærð til lögreglu og þar til ákæra var gefin út, en engin skýring hefur verið gefin á þessum drætti, þykir rétt að fresta fullnustu refsingarinnar og skal hún niður falla að liðnum tveimur árum frá birtingu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

Einkaréttarkrafa.

Af hálfu P-x-x S-x-x er þess krafist að ákærði verði dæmdur til að greiða honum skaðabætur samtals að fjárhæð kr. 966.351 auk vaxta samkvæmt 8. gr. vaxtalaga nr. 38/2001 frá tjónsdegi til þess dags er mánuður er liðinn frá dagsetningu bótakröfunnar og dráttarvaxta samkvæmt 9. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags, sbr. 6. gr. sömu laga.

Bótakrafan er sundurliðuð þannig að krafist er miskabóta að fjárhæð kr. 500.000, bóta fyrir eignaspjöll að fjárhæð kr. 279.601 og málskostnaðar lögmanns að fjárhæð kr. 150.000 auk virðisaukaskatts af málskostnaði, kr. 36.750.

Bótakrafan er studd þeim rökum að P-x-x S-x-x hafi orðið fyrir mjög fólskulegri árás af hálfu ákærða og beri ákærði alla sök á afleiðingum líkamsárásarinnar, sem hafi valdið P-x-x líkamlegum og andlegum þjáningum. Um lagastoð fyrir kröfu um miskabætur er vísað til 26. gr. skaðabótalaga. Ákærði hefur í máli þessu verið fundinn sekur um líkamsárás samkvæmt 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með síðari breytingum, gagnvart P-x-x. Á P-x-x rétt á miskabótum vegna þessa, sbr. a-lið 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, og eru þær að mati dómsins hæfilega ákveðnar kr. 150.000.

Krafa um bætur fyrir eignaspjöll byggist á því að ákærði hafi unnið meiriháttar skemmdarverk á heimili P-x-x að Laufskálum 10, Hellu. Um lagastoð fyrir kröfu um bætur fyrir eignaspjöll er vísað til almennra reglna skaðabóta- og kröfuréttar. Þá er lagt fram bréf frá Trésmiðju Ingólfs ehf., dagsett 25. nóvember 2008, um áætlaðan kostnað vegna viðgerða á skemmdum á heimili P-x-x. Ekkert liggur fyrir í málinu um að brotaþoli hafi þurft að leggja til kostnað vegna skemmda á eigninni. Er krafan ekki studd nægjanlegum gögnum svo hægt sé að leggja efnisdóm á hana og ber því að vísa þeim þætti bótakröfunnar frá dómi.

Krafa um kostnað við að halda kröfunni uppi er byggð á 4. tl. 172. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Er hann hæfilega ákveðinn kr. 124.500 og er þá tekið tillit til virðisaukaskatts. Samtals verður ákærði því dæmdur til að greiða P-x-x 274.500 krónur. Samkvæmt lögregluskýrslu dagsettri 21. nóvember 2008 var ákærða kynnt bótakrafa dagsett 14. apríl 2007. Sú bótakrafa liggur ekki fyrir í gögnum málsins. Hins vegar liggur fyrir bótakrafa dagsett 26. nóvember 2008 sem var birt ákærða við birtingu ákæru þann 17. janúar sl. Ber bótakrafan því vexti samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 frá 17. febrúar 2007 til 17. febrúar 2009 en dráttarvexti samkvæmt 9. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Að þessari niðurstöðu fenginni og í samræmi við 1. mgr. 218. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála ber að dæma ákærða til greiðslu 1/3 hluta sakarkostnaðar, sem er málsvarnarlaun verjanda ákærða, O-kk-ef E-kk-ef hdl., sem þykja hæfilega ákveðin kr. 250.000 að meðtöldum virðisaukaskatti og ferðakostnaður verjandans, 40.356 krónur.

Á-kvk-nf G-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan. Dómsuppsaga hefur dregist lítillega vegna anna dómarans en sakflytjendur töldu endurflutning ekki þarfan.

D ó m s o r ð :

Ákærði, D-x-x S-x-x, sæti fangelsi í tvo mánuði en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún niður falla að liðnum tveimur árum, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði 1/3 hluta sakarkostnaðar, sem er málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans, O-kk-ef E-kk-ef héraðsdómslögmanns, 250.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti, og ferðakostnað, 40.356 krónur.

Ákærði greiði P-x-x S-x-x, kt. 000000-0000, 274.500 krónur ásamt vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 af 150.000 krónum frá 17. febrúar 2007 til 17. febrúar 2009 en dráttarvöxtum af 274.500 krónum samkvæmt 9. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Á-kvk-nf G-kvk-nf