S-11/2014

I

Mál þetta, sem dómtekið var 13. maí sl., höfðaði ríkissaksóknari með ákæru 11. febrúar 2014 á hendur ákærðu; „M-kvk-þgf S-kvk-þgf A-kvk-þgf, kennitala [...],[...], fyrir brot framin á árinu 2012 í Ísafjarðarbæ:

1. Hótanir með því að hafa aðfaranótt föstudagsins 20. janúar, að [...], ógnað A, kennitala [...], með hnífi og skærum og hótað því að lífláta hann.

2. Brot gegn valdstjórninni og tilraun til sérstaklega hættulegrar líkamsárásar, með því að hafa aðfaranótt föstudagsins 20. janúar, að [...], ráðist með ofbeldi á lögreglumennina C og D, sem voru við skyldustörf, og reynt að stinga þá með hnífi.

3. Fyrir brot gegn valdstjórninni, með því að hafa aðfaranótt mánudagsins 12. nóvember, við Fjarðarstræti, ráðist með hótunum um ofbeldi á E, lögreglumann, sem var við skyldustörf, með því að segja ógnandi við hana „verst að þú átt ekki börn“ og „ég ætla að kveikja í húsinu þínu“.

Telst brot samkvæmt 1. ákærulið varða við 233. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Telst brot samkvæmt 2. ákærulið varða við 1. mgr. 106. gr. og 2. mgr. 218. gr., sbr. 1. mgr. 20. gr., almennra hegningarlaga, sbr. 11. gr. laga nr. 101/1976, 11. gr. laga nr. 20/1981 og 1. gr. laga nr. 25/2007. Telst brot samkvæmt 3. ákærulið varða við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga.

Þess er krafist að ákærða verði dæmd til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Ákærða krefst þess aðallega að hún verði sýknuð af öllum kröfum ákæruvalds, til vara að henni verði ekki gerð sérstök refsing og til þrautavara að henni verði gerð vægasta refsing er lög frekast leyfa og refsing verði að öllu leyti skilorðsbundin. Þá gerir verjandi ákærðu kröfu um hæfileg málsvarnarlaun er greiðist úr ríkissjóði hvernig sem úrslit málsins verða, auk virðisaukaskatts á málsvarnarlaun.

II

Fyrsti og annar ákæruliður

Samkvæmt skýrslu lögreglu barst henni skömmu eftir miðnætti aðfaranótt föstudagsins 20. janúar 2012 beiðni frá A um aðstoð vegna ofbeldis sem hann hafði orðið fyrir af hálfu ákærðu, á heimili hans að [...]. Þegar lögregla kom á vettvang var A sjáanlega í nokkru uppnámi en ekki með áverka. Hann var greinilega undir áhrifum áfengis en vel viðræðuhæfur og skýr í framburði. Hann sagði ákærðu hafa verið heima hjá honum og hafi hún ætlað að drepa hann. Hún hafi verið með hníf sem hann hafi náð að taka af henni. Hún hafi þá gripið skæri og ætlað að stinga hann með þeim. Hann hafi einnig náð af henni skærunum og náð að henda henni út úr húsinu og hafi hún þá farið í burtu. Hann sagði ákærðu hafa verið svartklædda frá toppi til táar. Lögregla hóf þá leit að ákærðu en hún hafði svo sjálf samband símleiðis við lögreglu klukkan 01.12 og ræddi við C varðstjóra. Í skýrslunni kemur fram að ákærða hafi verið drafandi í máli en vel skiljanleg. Hún hafi sagt að hún hafi ætlað að drepa A fyrr um kvöldið og hafi klætt sig sérstaklega upp fyrir það. Hún hafi farið heim til A til að drepa hann en það hafi ekki gengið sem skyldi. Einnig hafi hún ætlað að kveikja í húsi A en ekki látið verða af því. Ákærða hafi verið æst og ítrekað endurtekið að hún ætlaði að drepa einhvern í nótt. Reynt hafi verið að róa hana en það hafi ekki gengið. Hún hafi sagt að hún vildi einnig drepa lögreglumenn og myndi gera það ef þeir hefðu afskipti af henni. Þá hafi hún einnig sagst ætlað að drepa nágranna sína. Hún væri heima hjá sér með hníf og ætlaði að ráðast inn til þeirra.

Þá segir í skýrslunni að þegar lögreglumenn komu að heimili ákærðu hafi þeir heyrt í henni og virtist sem hún væri að tala í síma í íbúð sinni. Þegar lögreglumenn knúðu dyra opnaði hún dyrnar með stóran beittan eldhúshníf í hægri hendi. Reynt hafi verið að ræða við hana og skipa henni að láta hnífinn frá sér en hún „hjó þá hnífinn á loft og veittist að lögreglumönnum með hnífinn að vopni.“ Lögreglumenn hafi notað varnarúða gegn ákærðu og einnig beitt varnarskildi þannig að ákærða féll við inn á gang íbúðarinnar. Þá hafi náðst að losa hníf úr hendi hennar og hún verið yfirbuguð og handjárnuð. Í skýrslunni segir að ákærða hafi virst vera undir áhrifum áfengis og í annarlegu ástandi. Þá hafi hún ekki virst gera sér grein yfir ástæðu handtöku og hafi ítrekað spurt af hverju hún væri handtekin.

Skýrsla var tekin af ákærðu daginn eftir. Hún sagði það ekki rétt að hún hefði ráðist á A og að það færi í taugarnar á henni að hann afklæddi sjálfan sig alltaf þegar hún kæmi til hans. Ákærða viðurkenndi að hafa sagt við hann: „Einn daginn á ég eftir að drepa þig þegar þú gerir þetta:“ Eftir að hafa sagt þetta hafi hún farið. Hún kvaðst ekki hafa komið við A þetta kvöld og ekki ráðist að honum með neinum hætti.

Aðspurð um meinta árás gagnvart lögreglumönnum kvaðst ákærða muna eftir því að hafa hringt á lögreglustöðina á Ísafirði og vel geti verið að hún hafi sagt: „Ég ætla að drepa þig.“ Hún kvaðst ekki muna eftir að hafa fengið á sig varnarúða eða að lögregla hefði komið á heimili hennar þetta kvöld. Hún kvaðst muna eftir því að hafa farið heiman frá sér og til A og síðan þegar hún kom heim aftur. Eftir það hafi hún líklega verið í „blackout“.

Ákærða sagðist hafa kynnst A á geðdeild og haldið einhverju sambandi við hann og heimsótt hann öðru hvoru. Hún sagði A sennilega hafa einhverja sýniþörf gagnvart henni þar sem hann byrjaði alltaf að afklæða sig þegar þau hittust. Hún kvaðst þetta kvöld hafa verið að drekka og hafa hringt í A og ætlað í heimsókn til hans væri hann ekki of fullur. Hún kvaðst hafa stoppað á heimili A í um 15 mínútur og þá hafi hann verið byrjaður að afklæðast en þau hafi ekki rætt neitt um kynlíf. Þegar borin var undir ákærðu frásögn A um að hún hefði brugðið hníf á loft gegn honum fullyrti ákærða að ekkert hafi gerst þann tíma sem hún var þar. Hún sagði A hafa farið í sturtu á meðan hún var hjá honum en hann sé með „hreingerningaráráttu“ og fari m.a. í sturtu nokkrum sinnum á dag. Eftir að hann fór í sturtu hafi hann komið niður kviknakinn. Heimsókn hennar hafi endað þegar A hafi, kviknakinn, farið að ræða kvenfólk og sagði að hann langaði í konu eins og ákærðu.

Ákærðu var kynntur framburður A þar sem hann sagði ákærðu hafa boðið honum að sjúga á sér brjóstin og hafa við hann samfarir og að hún hafi farið úr að ofan. Sagði hún þetta vera rangt. Einnig væri rangt að hún hafi setið í kjöltu hans og að hún hafi reynt að stinga hann með hníf og skærum. Aðspurð kvaðst hún kannast við að hafa hringt í lögreglu þessa nótt og muna eftir að hafa sagst vilja drepa einhvern. Hún kvaðst ekki vita af hverju hún hafi sagt þetta og kvaðst telja að hún gæti ekki framkvæmt þetta þó að tækifæri mundi gefast. Hún kvaðst ekki útiloka að hún hafi sagt við lögreglumenn að hún ætlaði að drepa A og kveikja í húsinu hans en kvaðst ekki muna eftir því. Þá kvaðst hún muna eftir því að hafa beðið lögreglu um að koma heim til sín vegna þess að hana langaði að drepa einhvern, að hafa beðið lögreglumenn að koma heim til sín til að drepa þá og að hafa mögulega sagt við lögreglumenn að hún vildi drepa nágranna sína. Þá kvaðst hún ekki vefengja þá lýsingu lögreglu að hún hafi, þegar lögreglumenn komu heim til hennar, tekið á móti þeim með hnífinn reiddan á lofti og hlaupið á móti þeim. Þá var ákærðu sýndur haldlagður hnífur og sagði hún F, bróður sinn, eiga hann og vefengdi ekki að hún hafi veist að lögreglumönnum með þeim hnífi.

A gaf skýrslu hjá lögreglu vegna málsins 20. janúar 2012. Í upphafi skýrslutökunnar framvísaði A plastpoka sem í var búrhnífur og skæri sem hann átti og sagði hann ákærðu hafa notað þessa hluti við meinta líkamsárás. Hann kvaðst lítil samskipti hafa við ákærðu en að kvöldi 19. janúar sl. hafi hún hringt látlaust í hann og verið „alveg iðandi“ þegar hann loks svaraði í símann og spurt hvort hún mætti koma til hans og að hann mætti sjúga á henni brjóstin. Hún hafi svo komið til hans stuttu seinna og þá verið undir áhrifum áfengis og með bjór í poka. Þau hafi bæði verið í eldhúsinu með bjór þegar ákærða hafi spurt hvort hún mætti fara úr að ofan og einnig hafi hún beðið A um að fara úr að ofan. Síðan hafi hún beðið hann að fara úr buxunum og í sturtu. Hann hafi þá farið í snögga sturtu. Eftir sturtuna hafi ákærða beðið eftir honum og hafi hún sest klofvega á hann og snúið að honum og hafi hann tekið eftir því að hún var með hægri höndina fyrir aftan bak og haldið þar á hnífnum sem hann hafði framvísað. Ákærða hafi svo lyft hnífnum og ætlað að keyra hnífinn í bakið á honum en hann hafi náð taki á þeirri hendi ákærðu sem hélt um hnífinn og afvopnað hana. Hann kvaðst hafa spurt ákærðu hvað hún væri að gera og hún hafi þá sagst ætla að drepa hann og kveikja svo í húsinu. A kvaðst þá hafa vísað ákærðu út og þá hafi hún endurtekið hótanirnar. Hann hafi þá hringt í 112 og um leið fjarlægt aðra hnífa. Á meðan hann var að tala við 112 lagði ákærða til hans með skærum og beindi þeim að hálsi hans. Hún hafi lagt til hans með hægri hendi en hann gripið um höndina og stoppað hana. Skömmu eftir þetta hafi ákærða farið og nokkru eftir það hafi lögregla komið á vettvang.

Hann sagði ákærðu hafa verið alla svartklædda þegar hún kom til hans en þegar hann kom úr sturtu hafi hún verið orðin nakin ofan mittis en sjálfur hafi hann þá verið nakinn. Hann kvaðst ekki hafa hlotið neinn skaða af þessum atlögum en hafa verið óttasleginn og kvaðst þess fullviss að ákærða hefði stungið sig ef hún hefði ekki verið stöðvuð.

Þann 16. maí 2012 var tekin skýrsla af A á ný. Hann staðfesti þá fyrri framburð sinn. Aðspurður sagði hann ákærðu hafa komið til hans um klukkan 22.30 og farið eftir að hann óskaði eftir aðstoð lögreglu. Ákærða hafi lagt til hans bæði með hnífnum og skærunum og haldið berhent á þessum hlutum. Þá var honum kynntur sá framburður ákærðu að hann hefði sagt að hann langaði í konu eins og ákærðu og sagði hann það ekki vera rétt, þau hafi ekkert rætt um kvenfólk og hann hafi ekki viljað fá hana í heimsókn í upphafi. Hann sagði ástæðu þess að hann hafi komið fram úr sturtunni nakinn vera að ákærða hafi beðið hann um að afklæðast og að fara í sturtu. Sjálf hafi hún þá einungis verið í þunnum bómullarbol. Þá kvaðst hann telja hugsanlegt að einhver borgi ákærðu fyrir að drepa hann en hann hafi ekkert gert á hlut hennar.

Fyrir liggja upptökur af símtali A til Neyðarlínu aðfaranótt 20. janúar 2012 og í kjölfar þess símtali hans við fjarskiptamiðstöð lögreglu. Þá liggur fyrir skýrsla lögreglu þar sem símtölin eru orðrétt skrifuð upp. Í fyrri hlutanum, símtali A við Neyðarlínu, kemur fram að hann bað um aðstoð lögreglu að [...] þar sem þar væri kona sem ætlaði að drepa hann og væri að ógna honum með hníf. Þetta hafi hann endurtekið í símtalinu við fjarskiptamiðstöð lögreglu. Aðspurður hvaða kona þetta væri sagði hann hana heita S-kvk-nf. Síðan sagði hann: „Tók upp hníf og ég greip hann bara á síðustu stundu. Já S-kvk-nf. Ég er á [...]. Svona slepptu skærunum hérna. Ætlið þið að koma hérna og taka þessa manneskju.“ Þá segir í skýrslunni að upptakan sé samtals 44 sekúndur en eftir 23 sekúndur virðist A fjarlægjast úr símanum og verða talsvert niðri fyrir, hækkar róminn og virðist vera að tala við aðra manneskju en viðmælanda sinn í símanum og að skipa einhverjum að sleppa skærunum.

Fyrir liggur skýrsla tæknideildar lögreglunnar á höfuðborgarsvæðinu, dagsett 2. febrúar 2012, um rannsókn lögreglu á tveimur haldlögðum hnífum og einum skærum með tilliti til þess hvort á þessum munum væri að finna lífsýni eða fingraför. Rannsókn leiddi í ljós að svo var ekki. Samkvæmt skýrslunni er um að ræða eldhúshníf, er haldlagður var á heimili ákærðu, að heildarlengd 32 sm. Hnífsblaðið mældist 20,5 sm og mesta breidd hnífsblaðsins 3,5 sm. Þá var um að ræða steikarhníf af gerðinni Tramontina er kærandi afhenti lögreglu, að heildarlengd 32,5 sm. Hnífsblaðið mældist 20 sm og mesta breidd 3,5 sm. Skærin sem einnig voru afhent lögreglu af kæranda voru að heildarlengd 20 sm. Lengd blaðsins var 11 sm og mesta breidd 1,5 sm.

Einnig liggur fyrir vottorð G læknis, dagsett 20. janúar 2012, vegna ákærðu. Þar kemur fram að hann hafi að beiðni lögreglu hitt ákærðu á lögreglustöð 20. janúar 2012 klukkan 14.30. Í vottorðinu kemur fram að lögregla hafi ekki þorað að sleppa ákærðu þar sem hún hafi enn verið hættuleg sér og öðrum. [...] Ákærða hafi verið áttuð og kvaðst ekki líða illa en muna óljóst eftir atburðum næturinnar en það sem hún hafi gert hafi verið vegna áhrifa áfengis. Mat læknirinn ákærðu hættulega, bæði sjálfri sér og öðrum, aðallega vegna fyrri sögu en ákærða hafi við svipaðar kringumstæður, tveimur árum fyrr, ráðist á mann og [...]. Taldi hann að ákærða þyrfti á þunglyndis- og áfengismeðferð að halda í langan tíma.

Samkvæmt framlögðu blóðtökuvottorði var blóðsýni tekið úr ákærðu föstudaginn 20. janúar klukkan 16.00. Fyrir liggur vottorð um töku þvagsýnis dagsett sama dag og vottorð rannsóknarstofu vegna alkóhólákvörðunar í blóði en niðurstaðan var sú að alkóhól mældist ekki í blóði. Þá liggur fyrir beiðni lögreglu um lyfjarannsókn á blóð- og þvagsýni og kemur þar fram að blóðsýni hafi verið tekið um 14 klukkustundum eftir handtöku ákærðu.

Loks liggur fyrir matsgerð Rannsóknastofu í lyfja- og eiturefnafræði, dagsett 17. febrúar 2012. Þar kemur fram að áfengi hafi ekki fundist í mælanlegu magni í blóði ákærðu. Í þvagi hafi fundist benzódíazepínsambönd, tetrahýdrókannabínólsýra, tramadól og umbrotsefni tramadóls. Í blóði hafi mælst díazepam 200 ng/ml og nordíazepam 220 ng/ml. Tetrahýdrókannabínól og tramadól hafi ekki verið í mælanlegu magni í blóði. Niðurstaða rannsóknarinnar sýni að ákærða hefur verið undir slævandi áhrifum díazepams þegar sýnin voru tekin. Tetrahýdrókannabínólsýra, tramadól og umbrotsefni tramadóls í þvaginu benda til þess að ákærða hafi neytt þessara efna en ekki verið undir áhrifum þeirra þegar sýni voru tekin.

Við aðalmeðferð málsins var lagt fram læknabréf frá Landspítala, dagsett 26. janúar 2012, vegna komu ákærðu þangað 21. janúar 2012. Þar kemur fram að ákærða [...] en neysla vímuefna sé hins vegar það sem komi henni ávallt í vandræði. Þá er þar talið að mikil ofskömmtun á lyfinu gapapentín geti átt þátt í þeim atvikum sem leiddu til komu hennar. Í bréfinu kemur fram að hún hafi útskrifast 25. janúar 2012.

Við rannsókn lögreglu var krafist úrskurðar héraðsdóms um það hvort ákærða skyldi sæta geðrannsókn en þeirri kröfu var hafnað og staðfesti Hæstiréttur þá niðurstöðu með dómi uppkveðnum 12. september 2013 í máli nr. 594/2013.

Verður nú rakinn framburður ákærðu og vitna fyrir dómi.

Ákærða sagði í framburði sínum við aðalmeðferð málsins að hún hafi kynnst ákærða þegar hún var á geðdeild fyrir mörgum árum og síðan þá hafi þau verið kunningjar. Hún kvaðst hafa farið heim til A þetta kvöld og skömmu eftir að hún kom hafi hann farið í sturtu. Hann hafi komið niður nakinn eftir að hafa farið í sturtuna og hafi hún þá farið eftir að hafa stoppað stutt hjá honum. Þennan dag hafi hún verið í slæmu andleg ástandi og verið gæti að hún hafi verið að drekka allan daginn og að hún hafi hringt í A áður en hún kom. Hún kvaðst halda að hún hafi verið með bjór þegar hún kom til hans sem hún hafi verið að drekka. Á þessum tíma hafi hún einnig tekið gapapentín í stórum skömmtum, tekið stesolid og svefntöflur. Hún kvaðst halda að hún hafi verið nýbúin að taka lyf þegar hún kom til A og hafi fundið fyrir áhrifum þeirra, hún hafi verið „tilbúin til að tala og verið í svoleiðis stuði“. Ákærða sagðist ekki muna hvort hún hafi verið svartklædd en það sé hún oft og aðspurð kvaðst hún hafa verið berhent. Hún kvaðst eiginlega engin samskipti hafa átt við A. Hann hafi farið í sturtu og hún hafi verið inni í eldhúsi og þar hafi verið kveikt á útvarpi. Þegar hann kom nakinn fram hafi hún farið en sjálf hafi hún ekki haft neitt kynferðislegt í hyggju. Hún kvaðst ekki kannast við að hafa afklætt sig hjá A. Hún kvaðst halda að A sé með einhverja sýniþörf en þetta sé ekki í fyrsta skipti sem hann geri þetta. Það hafi pirrað hana að hann skyldi koma niður nakinn og hafi þá sagt að hún nennti ekki að standa í þessu. Hún kvaðst aldrei hafa sagt að hún ætlaði að drepa hann eða annað ógnandi eða verið ógnandi en kannski sýnt honum fyrirlitningu með augnaráði. Þá kvaðst hún aldrei hafa haldið á hníf þarna inni og ekki hafa ógnað A með hníf eða skærum og ekki muna eftir að hafa hótað honum. Hún kvaðst ekki muna eftir því að A hafi farið í símann og kvaðst ekki telja að hann hafi hringt á meðan hún var hjá honum.

Ákærða kvaðst halda að hún hafi farið heim til sín þegar hún fór frá A en ekki muna eftir því þegar lögreglumenn komu heim til hennar þetta kvöld eða eftir að hafa hringt í lögreglu. Kvaðst hún halda að hún hafi verið búin að drekka of mikið og taka of mikið af lyfjum og það sé ástæða þess að hún muni ekki eftir atvikum. Hún kvaðst ekki geta rengt það að hún hafi lagt til lögreglumannanna með hníf og finnist henni leiðinlegt að hafa gert þetta og sjái eftir því. Þá kvaðst hún ekki muna eftir því að hafa hringt til lögreglu eftir að hún var hjá A. Þegar hún vaknaði daginn eftir þau atvik sem getið er um í fyrsta og öðrum ákærulið hafi hún verið keyrð suður á bráðamóttöku. Enginn hafi viljað taka á móti henni þar svo hún hafi þurft að redda sér fari vestur sjálf. Aðspurð kvaðst hún hafa farið út af deildinni og ekki spurt neinn um það. Ákærða kvaðst [...] og sé á betri stað bæði andlega og félagslega.

Ákærðu voru sýndar ljósmyndir af hníf og skærum sem vitnið A framvísaði hjá lögreglu og sagði ákærðu hafa verið með þegar atvik gerðust sem tilgreind eru í fyrsta ákærulið. Ákærða kvaðst ekki muna eftir að hafa séð þessa hluti. Borinn var undir ákærðu framburður hennar hjá lögreglu 20. janúar 2012 þar sem hún kvaðst hafa sagt við A; „Einn daginn á ég eftir að drepa þig þegar þú gerir þetta.“ Kvaðst ákærða ekki muna eftir að hafa sagt þetta hjá lögreglu. Borinn var undir ákærðu framburður hennar í sömu skýrslu þar sem bókað er eftir ákærðu að hún hafi sagt að það pirraði hana að A afklæddi sig. Ákærða sagði að henni fyndist þetta líklegt en muni ekki eftir að hafa sagt þetta en hún muni lítið eftir skýrslutökunni hjá lögreglu. Ákærða var spurð um þann framburð sinn í sömu skýrslu að hún kannaðist við að hafa hringt á lögreglustöð þetta kvöld en muni ekki hvað hún sagði þá annað en að hún muni eftir að hafa sagt að hún ætlaði að drepa einhvern. Kvaðst hún ekki muna eftir þessum framburði sínum hjá lögreglu. Ákærða sagði A halda að önnur hver manneskja í bænum vilji drepa hann en hún viti ekki af hverju hann gengur svona langt gagnvart henni. Þá lýsti hún því að A hafi hent „molotov kokeil“ í ruslafötu við [...] en annars hafi hún varla séð hann síðan atvik gerðust.

Vitnið A kvaðst vera málkunnugur ákærðu sem hann hafi kannast við eftir að þau höfðu verið á sömu geðdeild mörgum árum fyrr og hafi hún komið heim til hans áður. Hann kvaðst hafa verið að horfa á sjónvarp þegar ákærða hringdi og lá mikið á að hitta hann. Ákærða hafi komið skömmu síðar, öll svartklædd. Hún hafi spurt hann hvort hann vildi ekki fara í bað og hafi hann þá skolað aðeins af sér og síðan komið fram aftur og þá verið ber. Hún hafi þá spurt hann hvort hún mætti setjast á lappirnar á honum og hafi síðan sest þar klofvega og teygt sig í hníf sem hafi verið undir dagblaði á eldhúsborðinu og lagt til hans en hann hafi náð að stoppa hana. Þegar hún hélt hnífnum á lofti hafi hann séð hnífsblaðið og ætlaði hún að reka hnífinn í bakið á honum. Ákærða hafi beint hnífsblaðinu að honum en hann hafi náð að grípa í hnífinn og henda honum í gólfið. Hann sagði þetta hafa verið erfitt, ákærða hafi verið óð. Hann hafi síðan hringt í 112 en þá hafi ákærða gripið skæri og ætlað að reka þau í höfuðið á honum en hann hafi náð að grípa í þau og hafi þurft að taka á til að fá þau ekki í sig. Hún hafi verið með krepptan hnefa utan um skærin. Blöðin á skærunum hafi verið saman og hafi hún beint þeim, þ.e. oddinum, í átt að hálsinum á honum. Hann hafi verið í símanum þegar ákærða gerði þetta og hafi hann misst símann í gólfið þegar hún veittist að honum. Hann hafi sagt ákærðu að fara og hafi lögregla komið skömmu eftir að hún fór. Honum fannst ákærða hafa verið að gefa í skyn eitthvað kynferðislegt og hafi hann sagt að hann ætlaði að reyna og því hafi hann átt að skola af sér. Aðspurður um framburð sinn hjá lögreglu sagði A að verið gæti að ákærða hafi sagt þegar hún sat á fótum hans að hann mætti sjúga á henni brjóstin. Hann kvaðst ekki hafa verið undir áhrifum áfengis og fannst ákærða ekki vera það heldur og halda að hún hafi mestan áhuga á pillum. Engar samræður hafi verið á milli þeirra nema um að hann færi í bað. Á meðan hann fór í bað hafi hún verið að raða upp hnífunum undir dagblaðið. Hann sagði ákærðu hafa sagt við sig þegar hún reyndi að stinga hann: „Ég ætlaði ekki að drepa þig, ég ætla að drepa þig og kveikja í húsinu.“ Hann kvaðst hafa upplifað að lífi sínu væri ógnað. Hann sagði að ekki hafi verið tilefni af hálfu ákærðu til að gera þetta og hafi honum dottið í hug að kannski hafi ákærðu verið borgað fyrir þetta þar sem hún hafi ekki sýnt honum svona tilburði áður og sótti fast í að hitta hann. Aðspurður sagði hann ákærðu ekki hafa afklætt sig.

A sagði að þegar hann hringdi í 112 hafi hann verið búinn að taka af ákærðu hnífinn en þá hafi hún tekið upp skærin og sagt að hún ætlaði að drepa hann og kveikja í húsinu. Þegar hún lagði til hans með skærunum hafi hún ekki lengur setið á lærunum á honum. Hann kvaðst ekki vita hvort hann var í símanum þegar hún sagði þetta. Hann kvaðst hafa þurft að taka á af öllum kröftum til að ná af henni vopninu. Hann hafi haldið á símanum í hægri hendi og gripið með vinstri hendi í þá hönd ákærðu sem hélt um skærin og misst við þetta símann. Þá voru vitninu sýndar ljósmyndir af hníf og skærum sem hann afhenti lögreglu vegna rannsóknarinnar og sagði hann hana hafa notað þessa muni þegar hún lagði til hans. Þá sagði hann ákærðu ekki hafa verið með vettlinga þegar hún lagði til hans. Þá staðfesti A að í fyrri hluta símtalsins, þegar hann talaði um að honum hafi verið ógnað með hníf, hafi ákærða verið að beina hníf að honum og í seinni hluta þess, þegar hann segir að honum hafi hann verið hótað, sé hann að tala um hótun um að drepa hann með hníf.

Vitnið C lögregluvarðstjóri sagði lögreglu hafa borist tilkynning frá fjarskiptamiðstöð um að A hafi óskað eftir aðstoð. Hann og D lögreglumaður hafi þá farið á heimili A og hitt hann. A hafi verið æstur og áberandi ölvaður en vel viðræðuhæfur. Sagði hann ákærðu hafa ráðist á sig með hnífi og síðar skærum og hafa ætlað að drepa hann. Hann hafi eitthvað tekist á við hana og náð að koma henni út og kvaðst hann ekki vera með áverka eftir atvikið. A hafi ekki viljað hleypa þeim inn. Aðspurður kvaðst vitnið ekki muna hvort A hafi verið fullklæddur en hann hafi ekki verið nakinn. Þeir hafi þá leitað að ákærðu en ekki fundið og farið síðan aftur á lögreglustöð. Ákærða hafi skömmu síðar sjálf hringt á lögreglustöð og hafi vitnið talað við hana og hafi hún verið mjög æst og erfitt hafi verið að ræða við hana. Þar fór hún yfir atvik sjálf og sagði að hún hafi farið til A. Vitnið taldi líklegt að D hefði heyrt til hans þegar hann talaði við ákærðu í símann og jafnvel heyrt í ákærðu sem lá hátt rómur. Hún hafi virst vera ölvuð og hafi hann ekki kynnt henni réttarstöðu í símann þar sem til þess hafi ekki verið ráðrúm þar sem hún hafi byrjað að tala „og óð áfram“. Hún kvaðst hafa farið til A uppáklædd og hafa ætlað að drepa hann og kveikja í hjá honum en það hafi ekki tekist. Vitnið kvaðst ekki muna eftir því að hún hafi lýst því hvernig hún ætlaði að drepa hann. Hún sagðist vilja drepa einhvern þessa nótt og nefndi lögreglumenn í því samhengi. Honum hafi ekki tekist að róa ákærðu sem hafi slitið samtalinu með þeim orðum að hún ætlaði að drepa fjölskyldu sem búi í sama húsi og hún. Hann og D hafi ákveðið að fara heim til hennar en hafi áður farið í vesti og tekið með sér skjöld, kylfur og meis. Þegar þeir knúðu dyra hafi ákærða svarað með stóran eldhúshníf í hendi og hafi hún hjólað í þá með hnífnum en þeir hafi yfirbugað hana og handtekið. Hann hafi staðið framar en D, hægra megin við dyrnar og verið með skjöldinn. Þegar hún opnaði hafi hann séð að hún var með hnífinn og hafi hann þá farið fram á það við hana að hún sleppti honum. Þegar hún lagði til þeirra hafi hún haldið hnífnum upp fyrir öxl og hafi hnífsblaðið vísað niður. Síðan hafi hún sett „drag í áttina til þeirra“. Stefna hnífsins þegar ákærða lagði til þeirra hafi verið á milli lögreglumannanna, frekar í áttina að D, sem hafi staðið vinstra megin við hann, og hafi ákærða þá staðið mjög nálægt þeim. Ef þeir hefðu verið kyrrir hefði hnífurinn líklega farið í D. Ákærða hafi verið farin af stað með hnífinn þegar þeir fara í hana. Þá hafi þeir beðið hana um að sleppa hnífnum áður en hún lagði til þeirra. Þá hafi hnífurinn líklega verið í mittishæð, ákærða hafði lyft honum aðeins upp og blaðið beindist aftur fyrir ákærðu. Þeir hafi sprautað „meis“ á ákærðu sem hafi lítið virkað. Vitnið kvaðst hafa keyrt ákærðu niður með skildinum og náð að taka af henni hnífinn og hafi hún ekki veitt mikla mótspyrnu. Hann sagði ákærðu hafa verið í annarlegu ástandi en hann muni ekki hvort hann hafi tengt það við ölvun eða notkun á einhverju öðru en áfengi. Aðspurður hvort ákærðu hafi verið kynnt réttarstaða sín sagði hann að það væri alltaf gert og hann minni að hún hafi ekki brugðist við því. Rýmið þar sem atvik gerðust hafi verið þröngt og taldi vitnið að hnífurinn hefði farið í þá ef skjöldurinn hefði ekki farið fyrir en hann hafi sett skjöldinn fyrir um leið og ákærða fór að hreyfa hnífinn.

Vitnið D lögreglumaður sagði C hafa svarað í símann þegar ákærða hringdi og af því sem hann heyrði hafi honum fundist eins og C væri að tala einhvern til eða róa. Þegar leið á símtalið hafi C skrifað miða til vitnisins og beðið hann um að gera klár vesti og sagði þetta vera ákærðu. Áður en símtalið barst voru þeir búnir að fara í útkall til A þar sem hann sagði ákærðu hafa ætlað að stinga sig með hnífi. A hafi þá verið mjög æstur og hafi vitnið talið að hann væri undir áhrifum áfengis. Eftir að hafa farið til A hafi þeir keyrt um og svipast um eftir ákærðu. Fram kom hjá A að ákærða hafi ætlað sér að drepa hann en viti ekki hvort hann hafi þá verið að hafa eftir það sem ákærða sagði. Hann sagði ákærðu hafa sagt í símtalinu að hún ætlaði að drepa A, að drepa lögreglumennina ef þeir kæmu til hennar og einnig [...] sem bjuggu í sama húsi og hún og hafi hún lagt á eftir að hafa sagt þetta. Þeir hafi því farið til ákærðu og þá verið í varnarvesti, með kylfu og hlífðarskjöld. Þegar ákærða kom til dyra var hún með hægri höndina niður með síðu og með hnífinn í þeirri hendi og hafi hnífsblaðið vísað aftur. Síðan hafi hún rétt upp höndina og þá hafi hnífsblaðið beinst fram og hún rekið hnífinn í áttina að þeim. Vitnið hafi þá notað „meis“ á hana en C skjöldinn. Þeir hafi einhvern veginn ýtt ákærðu inn í stofu og náð af henni hnífnum og handjárnað hana. Áður höfðu þeir gefið henni fyrirmæli um að sleppa hnífnum. Taldi vitnið sennilegt að hnífurinn hefði farið í hann ef skjöldurinn hefði ekki farið á milli en C hafi stýrt skildinum fyrir þegar það leit út fyrir að hnífurinn færi í vitnið og hafi smollið í skildinum þegar hnífurinn lenti í honum. Vitnið kvaðst hafa staðið aðeins fyrir aftan C og til hliðar við hann, hægra megin. Aðspurt kvaðst vitnið telja að ákærða hafi einu sinni lagt til þeirra og ekki fengið tækifæri til að reyna aftur. Hún hafi þó ekki misst hnífinn við þetta en C hafi ýtt henni á undan sér með skildinum og lagt hana í sófa og þar hafi hann náð hnífnum af henni. Hann sagði ákærðu hafa verið ölvaða eða undir áhrifum og ekki alveg áttaða á stund og stað. Hann kvaðst muna eftir því að hún kallaði hann með nafni en kvaðst ekki muna hvort henni hafi verið kynnt réttarstaða sín en það sé almennt reynt að gera það. Þá sagði vitnið að þeir hafi verið einkennisklæddir og ákærða hafi ekki getað verið í vafa um að þeir væru lögreglumenn.

Vitnið H, deildarstjóri á Rannsóknastofu Háskóla Íslands í lyfja- og eiturefnafræði, gaf skýrslu við aðalmeðferð málsins og staðfesti hún þá matsgerð sína frá 17. febrúar 2012. Aðspurð um þau áhrif sem taka á 13-14 hylkjum á dag af lyfinu gapapentín hefði taldi vitnið þau vera frekar slævandi en ekki sé hægt að túlka það ástand sem ákærða var í vegna þeirra þar sem engar tölur liggi fyrir um magn þess í ákærðu en lyfið hafi hvorki fundist í blóði né þvagi hennar. Vitnið sagði helmingunartíma lyfsins vera um 5-7 klukkustundir en um 14 klukkustundir voru liðnar frá handtöku ákærðu þegar sýnin voru tekin.

Vitnið G læknir staðfesti að hafa gefið út læknabréf dagsett 20. janúar 2012 og kvaðst hafa ritað það eftir að hafa hitt ákærðu daginn eftir að atvik gerðust. Þá hafi verið runnið af ákærðu og ástand hennar hafi verið þokkalegt en hún hafi lítið munað eftir því sem gerðist um nóttina. Vitnið sagði ákærðu eiga sér langa sögu um [...] auk þess sem stundum hafi ofbeldið einnig beinst að öðrum. Helstu vandamál hennar hafi verið þunglyndi, kvíði og áfengisvandamál. [...] Í ljósi atvika um nóttina og fyrri atvika hafi hann metið ákærðu hættulega. Hann sagði bréfið hafa verið skrifað fyrir Landspítalann vegna sviptingar í 48 tíma, en síðan hafi hún verið þar áfram í fimm daga og þá sjálf farið fram á útskrift. Hann sagði ákærðu hafa misnotað lyfið gapapentín. Um sé að ræða flogaveikislyf, og sé það misnotað valdi það vímu og slævandi áhrifum. Þá verði áhrifin mun meiri sé lyfið tekið með áfengi. Þá vísaði vitnið til þess að í læknabréfi, dagsettu 26. janúar 2012, frá geðdeild Landspítala um vistun hennar þar komi fram að ofnotkun ákærðu á lyfinu gapapentín geti vel hafa átt þátt í fallferli hennar. Hann sagði lyfin stesolid og gapapentín venjulega hafa róandi áhrif en geti haft æsingsáhrif og hefur væntanlega gert það í þessu tilviki. Það eigi hins vegar ekki að valda sturlun eða ranghugmyndum en séu ranghugmyndir fyrir hendi geta þær aukist. Þá benti vitnið á að algengar aukaverkanir við venjulegum skömmtum væru fjandsamlegt viðmót, rugl, tilfinningalegt ójafnvægi, þunglyndi, kvíði, taugaveiklun og afbrigðilegar hugsanir. Ákærða hafi upphaflega byrjað að neyta lyfsins að læknisráði en hafi verið farin út fyrir ráðlagða skammta. Vitnið sagði aukaverkanir geta komið af venjulegum skömmtum en það sé almenn regla að aukinn lyfjaskammtur eykur líkur á aukaverkunum.

Vitni I rannsóknarlögreglumaður kvaðst hafa rannsakað hnífana og skærin sem voru haldlögð með hliðsjón af því hvort þar væri að finna fingraför en þau hafi ekki fundist. Vitnið sagði að á ýmsum áhöldum, eins og hnífum og skærum, væri haldið þannig að á þau kæmi far innan úr lófanum en ekki fingraför þar sem fingurgómar snertu almennt ekki handföngin. Reynsla hans og annarra sem sinna þessum rannsóknum sé sú að á þessum munum finnist sjaldan fingraför.

J yfirlögregluþjónn sagði ákærðu hafa verið handtekna eftir tilkynningu frá A. Vegna ástands hennar hafi verið fenginn læknir til að skoða hana og hafi hann gefið út vottorð þar sem fram kom að hún gæti verið hættuleg sjálfri sér og öðrum. Í kjölfar þess hafi hún verið flutt til Reykjavíkur á geðdeild.

Niðurstaða vegna fyrsta ákæruliðar

Í fyrsta ákærulið er ákærða ákærð fyrir hótanir með því að hafa aðfaranótt föstudagsins 20. janúar, að [...], ógnað A með hnífi og skærum og hótað því að lífláta hann. Ákærða neitar sök en hefur viðurkennt að hafa komið á heimili A þetta kvöld en kvaðst hafa orðið pirruð þegar A kom nakinn úr sturtu og þá farið á brott. Hún neitar því alfarið að nokkrar snertingar hafi verið á milli þeirra umrætt sinn.

Framburður A um atvik hefur verið stöðugur. Hann sagði ákærðu hafa átt frumkvæði að því að koma til hans. Hún hafi sagt honum að fara í sturtu og gefið í skyn að eitthvað kynferðislegt mundi gerast á milli þeirra. Hún hafi sest á fætur hans og lagt til hans fyrst með hníf og skömmu síðar einnig með skærum. Fyrri atlögunni, með hnífnum, hafi verið beint að baki hans og þeirri seinni, með skærunum, í háls hans. Hann hafi náð að stoppa ákærðu af í báðum tilvikum. Þá hefur hann borið um að ákærða hafi sagt honum að hún ætlaði að drepa hann og sagði ákærðu hafa sagt: „Ég ætlaði ekki að drepa þig, ég ætla að drepa þig og kveikja í húsinu þínu.“

Ákærða neitaði því alfarið í framburði sínum fyrir dómi að hafa hótað eða ógnað A. Hún kvaðst kannast við framburð sinn hjá lögreglu, daginn eftir að atvik gerðust, um að hafa hringt á lögreglustöð þetta kvöld en muni ekki hvað hún sagði annað en að hún muni eftir að hafa sagt að hún ætlaði að drepa einhvern en kvaðst þó lítið muna eftir þessari skýrslutöku. Þá taldi ákærða líklegt að hún hafi, eins og fram kemur í framburði hennar hjá lögreglu, sagt við A: „Einn daginn á ég eftir að drepa þig þegar þú gerir þetta,“ og eigi þá við þegar hann afklæðir sig. Framburður A fær ákveðinn stuðning í þessum framburði ákærðu en fyrir liggur upptaka í hljóði og mynd af skýrslutökunni þar sem ofangreint kemur fram.

Framburður A um að ákærða hafi ógnað honum með hníf og skærum fær stuðning í framlagðri upptöku af símtali A við lögreglu þar sem hann hringir í Neyðarlínu og tilkynnir að kona sem ber nafn ákærðu hafi veist að honum með hníf. Má af upptökunni ráða að einhver er hjá A meðan hann hringir, einhver veittist að honum með skærum meðan á símtalinu stóð og að átök verða á milli A og viðkomandi. Þá bar C varðstjóri um að ákærða hafi sagt í símtali við hann þessa sömu nótt að hún hafi ætlað að drepa A en það hafi ekki gengið sem skyldi. Loks verður að líta til þess að A hafði strax samband við lögreglu eftir að ákærða veittist að honum með hníf og til framburðar þeirra lögreglumanna sem komu á heimili A í kjölfar atviksins, C og D, um að A hafi þá verið í miklu uppnámi.

A hefur verið mjög staðfastur, bæði fyrir dómi og hjá lögreglu, hvað varðar þann framburð að ákærða hafi í umrætt sinn sagt: „Ég ætlaði ekki að drepa þig, ég ætla að drepa þig og kveikja í húsinu þínu.“ Framburður A um þessar hótanir fær stuðning í framburði C um að ákærða hafi lýst þessari ætlun sinni í símtali við hann. Einnig má ráða af orðum A í símtali við Neyðarlínu að ákærða hafði þá hótað honum lífláti. Þá ber að líta til þess að ákærða viðurkenndi í framburði sínum hjá lögreglu daginn eftir að atvik gerðust að hafa sagst ætla að drepa einhvern og að hafa hótað A lífláti væri hann að afklæða sig.

Með vísan til alls ofangreinds telur dómurinn sannað að ákærða hafi í umrætt sinn ógnað A með hníf og skærum auk þess að hóta honum lífláti með orðum. Verður ákærða því sakfelld fyrir þá háttsemi sem lýst í fyrsta ákærulið og er brot ákærðu þar réttilega heimfært til refsiákvæða.

Niðurstaða vegna annars ákæruliðar

Í öðrum ákærulið er ákærða ákærð fyrir brot gegn valdstjórninni og tilraun til sérstaklega hættulegrar líkamsárásar, með því að hafa ráðist með ofbeldi á lögreglumennina C og D, sem voru við skyldustörf, og reynt að stinga þá með hnífi. Ákærða hefur neitað sök og kveðst ekki muna eftir atvikum sökum ölvunar og lyfjaneyslu. Atvik þetta gerðist í kjölfar þess atviks sem lýst er í fyrsta ákærulið. Fyrir liggur að ákærða hefur sögu um geðræn veikindi og misnotkun lyfja og áfengis. Hún var í kjölfar þessara atvika flutt á geðdeild til meðferðar.

Framburður C og D fyrir dómi um atvik er skýr og stöðugur og í samræmi við þær lýsingar sem koma fram í lögregluskýrslu. Þeir lýstu því að ákærða hefði komið til dyra með hníf í hægri hendi og síðan reitt hnífinn á loft og lagt hann í átt til þeirra þrátt fyrir að áður hefðu þeir gefið henni fyrirmæli um að sleppa hnífnum. Þá hafi varnarskjöldur sem C bar fyrir þá varnað því að hnífurinn ylli tjóni. Fram kom að þeir hafi staðið hlið við hlið þegar atvik gerðust en C aðeins framar með skjöldinn. Framburður þeirra er misvísandi um afstöðu þeirra gagnvart ákærðu en báðir töldu þeir sig hafa verið vinstra megin séð frá henni. Framburðir þeirra eru hins vegar samhljóða um að þegar ákærða lagði til þeirra með hnífnum hafi C fært skjöldinn til hliðar til varnar D. Taldi C að hnífslagið hafi frekar komið í átt að D en honum og að hnífurinn hefði líklegast farið í D hefðu þeir ekki brugðist við atlögunni. D taldi einnig sennilegt að hnífurinn hefði farið í sig hefði skjöldurinn ekki farið á milli. Þá kom fram hjá þeim að ákærða lagði einungis einu sinni í áttina til þeirra. Með vísan til framangreindra lýsinga lögreglumannanna telur dómurinn sannað að ákærða hafi reitt hnífinn á loft eins og lýst er í ákæru. Vegna lýsinga vitnanna verður þó einungis talið að atlagan hafi beinst að D.

Hnífur sá sem ákærða beitti í atlögunni er 32 sm langur og þar af er hnífsblaðið 20,5 sm. Telja verður að hann sé hættulegt tæki í skilningi 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Í ákæru er verknaðnum lýst sem tilraunarverknaði, sbr. 20. gr. almennra hegningarlaga. Engir áverkar hlutust af atlögu ákærðu en telja verður að ef atlögunni hefði ekki verið varist með því að setja varnarskjöld fyrir hnífslagið hefðu alvarlegir áverkar geta hlotist af og verður því að telja að snarræði lögreglumannanna hafi valdið því að ekki fór verr. Með vísan til alls framangreinds telur dómurinn sannað að ákærða hafi gerst sek um þá háttsemi sem lýst er í öðrum ákærulið að því undanskildu að ekki verður talið að háttsemin hafi beinst að C. Er brot ákærðu réttilega heimfært til refsiákvæða í ákæru.

III

Þriðji ákæruliður

Samkvæmt frumskýrslu lögreglu, sem rituð er af K varðstjóra, barst tilkynning aðfaranótt mánudagsins 12. nóvember 2012 um ölvaða konu sem hefði dottið í snjóskafl og lægi þar hreyfingarlaus. Þegar lögregla kom að nokkrum mínútum seinna lá ákærða í snjóskafli við Eyrargötu. Hún var farin að skjálfa úr kulda en vildi ekki standa upp. Lögreglumenn reistu ákærðu upp og var hún sjáanlega mjög ölvuð og illa áttuð á stað og stund. Allt tal hennar hafi verið samhengislaust og hafi hún orðið æst og róast á víxl. Í æsingnum kallaði hún lögreglumenn öllum illum nöfnum, barði í framrúðu lögreglubifreiðar og sparkaði í framstuðarann. Ákærðu hafi ítrekað verið gefinn kostur á að koma sér í húsaskjól. Lögreglumenn hafi síðan fylgst með henni er hún fór á brott en skömmu seinna fundið hana þar sem hún var á ný lögst í snjóskafl við Fjarðarstræti 38 og kvaðst aðspurð ætla að sofa þar um nóttina. Þegar lögreglumenn ræddu við ákærðu hafi bróðir hennar komið og hann tjáð lögreglu að ákærða hafi hringt í hann fyrr um kvöldið u.þ.b. tíu sinnum. Þá hafi hún sagt honum að hún ætlaði að hengja sig og væri tilbúin með snöru til verksins. Síðan segir í skýrslu lögreglu: „Í einu æðiskastinu gagnvart lögreglumönnum sagði hún m.a. um [...] „það er verst að þú átt ekki börn“ og „ég ætla að kveikja í húsinu þínu“. Þetta sagði hún eftir að hafa hótað lögreglumönnum barsmíðum. Þetta túlkuðu lögreglumenn sem beinar hótanir gagnvart sér og börnum sínum.“ Ákærða var í kjölfar þessa handtekin.

Skýrsla var tekin af ákærðu daginn eftir vegna málsins. Þar kom fram hjá henni að hún hafi verið að drekka áfengi kvöldið áður og hafi byrjað neyslu um kl. 17.00 og drukkið bjór og rauðvín. Hún kvaðst ekki muna eftir samskiptum sínum við lögreglu um nóttina. Aðspurð um hótanir hennar gagnvart lögreglumönnum þegar þeir höfðu afskipti af henni kvað hún sig ráma óljóst í það en ekki muna hverju hún hafi hótað. Aðspurð kvaðst hún ekki vefengja frásögn lögreglumanna af atvikum þetta kvöld þar sem hún muni sjálf ekki eftir orðaskiptum. Hún kvaðst vel trúa því að hún hafi sagt þetta við lögreglumennina og kvaðst vera „vitlaus með víni stundum“.

Í fyrirliggjandi greinargerð E, lögreglumanns nr. [...], sem er dagsett 17. nóvember 2012, kemur fram að ákærða hafi í umrætt sinn kallað lögreglumenn öllum illum nöfnum. Í einu æðiskastinu hafi ákærða horft beint á hana og horft í augun á henni og sagt: „Það er verst að þú átt ekki börn,“ og „ég ætla að kveikja í húsinu þínu“. Þetta hafi hún túlkað sem beinar hótanir gagnvart sér og sinni fjölskyldu. Ákærða viti hvar hún og hennar fjölskylda búi og þekki vel til fjölskyldu hennar. Hafi henni ekki liðið vel að fá þessar hótanir frá ákærðu.

Verður nú rakinn framburður ákærða og vitna fyrir dómi

Ákærða sagði í framburði sínum við aðalmeðferð málsins að henni fyndist hún muna eftir því að hafa verið í snjónum og að hafa kallað til lögreglukonunnar. Hún kvaðst hafa þekkt lögreglukonuna og hennar fólk. Verið geti að hún hafi kallað þau orð sem tilgreind eru í ákæru en hún muni það ekki og kvaðst ekki vefengja að hún hafi sagt þetta. Hún sagðist hafa verið að ganga í gegnum erfitt tímabil þegar þetta gerðist og hafi hún verið þunglynd og gleymin. Hún hafi þá verið að neyta áfengis og verið á sömu lyfjum og hún hefur áður greint frá og það hafi farið illa í hana þegar hún drakk ofan í lyfin. Þá kvaðst hún hafa verið meðvituð um að hún gat gleymt atvikum þegar hún drakk ofan í lyfin. Á þessum tíma hafi hún almennt drukkið bjór og mikið af honum. Ákærða sagði að sér fyndist leiðinlegt að hafa sagt þetta við lögreglukonuna. Hún kvaðst ekki bera neinn kala til hennar og telji að engin meining hafi verið í orðum hennar.

Vitnið E lögreglumaður sagði tilkynningu hafa borist um manneskju í skafli við Eyrargötu. Þegar hún hafi komið á vettvang ásamt K varðstjóra hafi ákærða legið í skaflinum og verið mjög ölvuð og illa áttuð. Hún hafi verið æst en róast inn á milli. Vitnið taldi að ákærða hafi áttað sig á því að þau voru lögreglumenn og sagði ákærðu þekkja sig, og að bróðir ákærðu sé [...] vitnisins. Ákærða hafi sagt við vitnið: „Verst að þú átt ekki börn og ég ætla að kveikja í húsinu þínu“. Vitninu hafi fundist þetta vera ógnandi. Hún sagði að hún sjálf og hennar fólk væru [...] eins og ákærða og einnig viti ákærða að hún sé lögreglumaður og að hún hafi verið í vinnu þegar atvik gerðust en hún hafi verið einkennisklædd. Þá hafi ákærða vitað hvar vitnið ætti heima. Aðspurð hvernig hún hafi skilið orðin „verst að þú átt ekki börn“ sagði vitnið að hún hafi talið það meint svo að ef hún ætti börn mundi ákærða skaða þau. Vitnið kvaðst hafa þekkt sögu ákærðu hjá lögreglu og hafa vitað að henni væri ekki vel við lögreglu.

Vitnið K sagði lögreglu hafa aðfaranótt 12. nóvember 2012 borist tvær tilkynningar um að kona lægi í snjóskafli. Hann hafi farið á vettvang ásamt E og hafi þau þá séð ákærðu í skaflinum og hafi hún greinilega verið mjög ölvuð og illa áttuð á stað og stund. Hann sagði ákærðu hafa verið með meðvitund í snjóskaflinum en hafa verið mjög kalda. Reynt hafi verið að koma henni í húsaskjól. Ákærða hafi farið upp og niður í skapsveiflum þegar þeir ræddu við hana og hafi hún m.a. reynt að slá og sparka í lögreglubifreið. Hægt var að tala við hana í lægðunum en annars hafi hún verið að hóta öllu illu. Atvik hafi byrjað í Eyrargötunni en síðan hafi þeir skilið við hana í skamma stund þar sem hún hafi ætlað að fara til bróður síns en svo gáð að henni aftur og hafi hún þá verið lögst fyrir í öðrum snjóskafli, í Fjarðarstræti. Hún hafi hótað að skaða sjálfa sig en síðan aðallega beint hótunum til E og hafi sagst ætla að kveikja í húsi hennar og að verst væri að hún ætti ekki börn. Vitnið sagði ákærðu hafa horft á E þegar hún sagði þetta og hafi ákærða almennt frekar snúið sér að E þegar þau voru að tala við hana. Hafi ákærða verið að tala beint við E þegar þessi orð féllu. Vitnið kvaðst hafa skilið þetta svo að ákærðu hafi þótt slæmt að E ætti ekki börn því að þá gæti ákærða ekki skaðað þau. Vitnið taldi að miðað við sögu ákærðu hafi honum fundist þessar hótanir vera alvarlegar. Þá hafi einnig borið á óvild ákærðu í garð lögreglu og hafi hún í umrætt sinn vitað að þau voru lögreglumenn, þau hafi talað þannig við hana og verið merkt lögreglu.

F, bróðir ákærðu, sagði í framburði sínum við aðalmeðferð málsins að hann hafi verið búinn að hringja í ákærðu fyrr um kvöldið og hafi einnig farið til hennar en hún hafi ekki verið heima. Hann hafi svo mætt henni við Íshúsið og hafi hún verið verulega drukkin auk þess að vera á lyfjum. Hann kvaðst ekki muna eða vita hvað ákærða sagði við lögreglumennina en sagði hana hafa verið virkilega erfiða. Aðspurður kvaðst hann halda að ákærða hafi minnkað neyslu allverulega.

Niðurstaða vegna þriðja ákæruliðar

Ákærða hefur neitað sök samkvæmt þriðja ákærulið en þar er hún ákærð fyrir brot gegn valdstjórninni, með því að hafa aðfaranótt mánudagsins 12. nóvember, við Fjarðarstræti, ráðist með hótunum um ofbeldi á E, lögreglumann, sem var við skyldustörf, með því að segja ógnandi við hana: „Verst að þú átt ekki börn,“ og „ég ætla að kveikja í húsinu þínu“. Brot ákærðu er í ákæru talið varða við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga.

Í framburði sínum fyrir dómi kvaðst ákærða ekki muna eftir að hafa sagt þau orð sem ákært er fyrir en muni eftir að hafa verið í snjóskaflinum og eftir því að hafa kallað eitthvað til lögreglukonunnar. Með framburði E og K lögreglumanna telur dómurinn sannað að ákærða hafi í umrætt sinn viðhaft þau orð sem tilgreind eru hér að ofan og að þeim hafi verið beint til E. Þá er það mat dómsins að enginn vafi sé um að ákærða hafi verið meðvituð um það umrætt sinn að hún var að tala við lögreglumenn en ákærða kvaðst fyrir dómi þekkja E. Hótun samkvæmt 106. gr. almennra hegningarlaga hefur almennt verið skilgreind á sama hátt og gert er í 233. gr. sömu laga hvað varðar innihald hótunar og verndarandlag, þ.e. hótun um refsiverðan verknað sem er til þess fallin að vekja ótta hjá öðrum manni um líf, heilbrigði eða velferð sína eða annarra. Eins og þegar um er að ræða brot gegn 233. gr. verður að leggja almennt mat á hótunina en ekki miða við einstaklingsbundið mat þess sem hótað er. Telja verður að hótun um að kveikja í húsi ákveðins einstaklings sé hótun sem beinist að lífi og heilsu viðkomandi, og hugsanlega einnig annarra, auk eigna, og fellur slík hótun ótvírætt undir 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga.

Hvað varðar þann hluta ákæruefnisins að ákærða hafi hótað lögreglukonunni með orðunum „verst að þú átt ekki börn“ þá byggir ákærða vörn sína á því að hótuninni hafi ekki verið beint að neinum þar sem sá einstaklingur sem hótuninni væri beint að ætti ekki börn, sá sem hótað er að skaða sé ekki til. Þeir lögreglumenn sem voru á vettvangi túlkuðu þessi orð ákærðu sem hótun og töldu þau fyrir dómi að ákærða væri að vísa til þess að ef E ætti börn mundi ákærða valda þeim skaða. Það er ekki refsiskilyrði samkvæmt ákvæðinu að sýnt hafi verið fram á að hótun sé framkvæmanleg og alvarlega meint. Þá er hótun aðeins refsiverð að ljóst sé, hlutlægt séð, að sá sem hana hefur í frammi hóti því að gripið verði til verknaðar sem muni hafa jafn alvarlegar afleiðingar í för með sér og greindar eru í 233. gr. almennra hegningarlaga. Ummæli ákærðu eru til þess fallin að valda vanlíðan hjá þeim sem orðunum er beint að, sérstaklega þegar litið er til atvika að öðru leyti, þ.e. að ákærða hótaði sama einstaklingi íkveikju. Þegar þessi orð ákærðu eru skoðuð, og haft í huga almennt mat á innihaldi orðanna, verður þó ekki talið að í þeim hafi falist hótun um háttsemi sem lýst er refsiverð í 233. gr. almennra hegningarlaga. Verður ákærða því sýknuð af þessum hluta þriðja ákæruliðar, þ.e. fyrir að hafa hótað E með orðunum „verst að þú átt ekki börn“. Þykir dóminum sannað að ákærða hafi að öðru leyti gerst sek um þá háttsemi sem tilgreind er í þriðja ákærulið. Er brot ákærðu þar réttilega heimfært til refsiákvæða.

IV

Ákærða er fædd árið 1966. Samkvæmt vottorði sakaskrár ríkisins hefur hún fjórum sinnum verið dæmd til refsingar. Fyrir ölvunarakstur og nytjastuld árið 1992, fyrir ölvunarakstur árið 2006 og fyrir akstur undir áhrifum fíkniefna árið 2008. Þá var hún einnig með dómi Héraðsdóms Vestfjarða 25. mars 2011 sakfelld fyrir brot gegn 2. mgr. 218. gr., sbr. 20. gr., almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og dæmd í sex mánaða fangelsi skilorðsbundið í þrjú ár. Með þeim brotum sem ákærða hefur nú verið sakfelld fyrir hefur hún rofið skilorð framangreinds dóms og ber því með vísan til 60. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 að taka hann upp og dæma ákærðu refsingu í einu lagi með vísan til 77. gr. sömu laga. Til refsiþyngingar ber að líta til 1. og 3. töluliðar 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga hvað varðar brot þau sem ákærða hefur verið sakfelld fyrir samkvæmt fyrsta og öðrum ákærulið. Af gögnum málsins og framburði vitna má ráða að ákærða framdi brot þau sem hún hefur nú verið sakfelld fyrir undir miklum áhrifum lyfja og áfengis en það leysir hana hins vegar ekki undan refsiábyrgð, sbr. 17. gr. almennra hegningarlaga. Þegar af þeirri ástæðu að ákærða kom sér í þetta ástand sjálf og hún hefur áður gerst sek um sambærilegt brot, verður ekki litið til 75. gr. almennra hegningarlaga um við ákvörðun refsingar. Þó verður að telja ákærðu það til einhverra málsbóta að ásetningur hennar hvað varðar það brot sem tilgreint er í þriðja ákærulið hafi verið nokkuð þokukenndur en brotið framdi hún í kjölfar þess að hafa verið hjálpað upp úr snjóskafli og þá verið í slæmu ástandi vegna neyslu áfengis og lyfja. Með vísan til alls ofangreinds þykir refsing ákærðu hæfilega ákveðin fangelsi í 15 mánuði. Framburðir ákærðu og vitnisins F benda til þess að ákærðu hafi gengið betur í einkalífi og vinnu seinasta árið og hún hafi að miklu leyti komið lífi sínu á réttan kjöl. Með vísan til þess og þar sem meðferð málsins hefur dregist nokkuð án þess að ákærðu verði um kennt, þykir rétt, þrátt fyrir skilorðsrof, að fresta fullnustu refsingar ákærðu skilorðsbundið og falli hún niður að tveimur árum liðnum haldi ákærða almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

V

Eftir úrslitum málsins, sbr. 1. mgr. 218. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008, ber að dæma ákærðu til að greiða allan sakarkostnaðar málsins, samtals 1.035.348 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, Ó-kk-ef A-kk-ef B-kk-ef hdl., sem er hæfilega ákveðin 700.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti, og hefur þá verið tekið tillit til vinnu verjanda á rannsóknarstigi, m.a. vegna kröfu um geðrannsókn. Þá greiði ákærða ferðakostnaði verjanda síns, 68.740 krónur, og annan sakarkostnað, 266.608 krónur.

Vegna anna dómara hefur uppkvaðning dómsins dregist fram yfir frest samkvæmt 1. mgr. 184. gr. laga um meðferð sakamála. Af hálfu dómara og aðila var ekki talin þörf á að málið yrði flutt að nýju.

Af hálfu ákæruvalds flutti mál þetta D-kk-nf K-kk-nf saksóknari.

Dóm þennan kveður upp S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf dómstjóri.

D Ó M S O R Ð:

Ákærða, M-kvk-nf S-kvk-nf A-kvk-nf, sæti fangelsi í 15 mánuði en fresta skal fullnustu refsingar ákærðu og falli hún niður að tveimur árum liðnum haldi ákærða almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærða greiði allan sakarkostnaðar málsins, 1.035.348 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, Ó-kk-ef A-kk-ef B-kk-ef hdl., 700.000 krónur, og ferðakostnað verjandans, 68.740 krónur.

S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf