S-213/2008

Mál þetta, sem dómtekið var 16. september sl., er höfðað með ákæru útgefinni af lögreglustjóranum á Selfossi 14. apríl 2008 á hendur M-kk-þgf K-kk-þgf, Heinabergi 9, Þorlákshöfn, A, B, og S-kk-þgf S-kk-þgf, Litlalandi, Ölfusi.

„I. gegn ákærðu M-kk-þgf, A og S-kk-þgf fyrir líkamsárás

með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 4. febrúar 2007 fyrir utan Íþróttahúsið í Þorlákshöfn í sameiningu ráðist að G-kk-þgf G-kk-þgf P-kk-þgf, kt. 000000-0000, slegið hann í andlitið þannig að G-kk-nf G-kk-nf féll í jörðina þar sem ákærðu héldu áfram atlögu sinni, jafnt með höggum og spörkum, m.a. í andlit G-kk-ef, með þeim afleiðingum að G-kk-nf hlaut blóðnasir, nefbrot, glóðarauga hægra megin og sprungnar æðar í auga.

Telst brot þetta varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19,1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20,1981.

II. gegn ákærðu M-kk-þgf, A, S-kk-þgf og B fyrir líkamsárás

með því að hafa, skömmu eftir líkamsárásina samkvæmt ákærulið I, á sama stað og þar greinir í sameiningu veist harkalega að D-kk-þgf F-kk-þgf K-kk-þgf, kt. 000000-0000, en ákærðu stukku á D-kk-þf er hann yfirgaf íþróttahúsið, þannig að D-kk-nf féll í jörðina, þar sem ákærðu bæði börðu og spörkuðu í hann, m.a. með þeim afleiðingum að D-kk-nf hlaut kúlu á enni vinstra megin, talsvert mar á hvirfli, mar á upphandlegg, sár á hnúum hægri handa, sár á vinstri augabrún, mar og eymsli yfir báðum hnéskeljum og eymsli í rifjahylkjum beggja megin.

Telst brot ákærðu varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19,1940, sbr. 110. gr. laga nr. 82/1998.

Þess er krafist að ákærðu verði dæmdir til refsingar.

Í málinu gerir G-kk-nf Æ-kk-nf S-kk-nf hrl. kröfu, fyrir hönd D-kk-ef F-kk-ef K-kk-ef þess efnis að ákærðu verði með dómi gert að greiða skaðabætur samtals að fjárhæð kr. 730.845.“

Að lokinni málflutningsræðu verjanda B lýsti sækjandi því yfir að fallið væri frá ákæru á hendur B.

Af hálfu ákærða M-kk-ef er krafist sýknu en til vara vægustu refsingar sem lög leyfa. Krefst hann þess og að bótakröfu verði vísað frá dómi en að öðrum kosti verði hann sýknaður af henni. Þá er þess krafist að sakarkostnaður, þar með talin málsvarnarlaun, greiðist úr ríkissjóði.

Af hálfu ákærða A er krafist sýknu en til vara vægustu refsingar sem lög leyfa. Krefst hann þess og að bótakröfu verði vísað frá dómi en að öðrum kosti verði hann sýknaður af henni eða hún lækkuð verulega. Þá er þess krafist að sakarkostnaður, þar með talin málsvarnarlaun, greiðist úr ríkissjóði.

Af hálfu ákærða S-kk-ef er krafist sýknu en til vara vægustu refsingar sem lög leyfa. Krefst hann þess og að bótakröfu verði vísað frá dómi en að öðrum kosti verði hann sýknaður af henni. Þá er þess krafist að sakarkostnaður, þar með talin málsvarnarlaun í samræmi við yfirlit yfir vinnu verjanda, greiðist úr ríkissjóði.

Af hálfu B, sem áður var ákærður í málinu, er þess krafist að málsvarnarlaun, í samræmi við málskostnaðaryfirlit, verði greidd úr ríkissjóði.

Málavextir.

Samkvæmt frumskýrslu lögreglu fengu lögreglumenn beiðni, aðfaranótt sunnudagsins 4. febrúar 2007 kl. 21.05, um að fara að íþróttahúsinu í Þorlákshöfn vegna slagsmála, en þar hafi þá verið haldið þorrablót. Kemur fram að á vettvangi hafi þeir hitt fyrir dyravörð, G-kk-þf H-kk-þf E-kk-þf, sem hafi skýrt þeim frá því að alla vega þrír menn hefðu ráðist á tvo menn og veitt þeim mikla áverka. Væru árásarmennirnir farnir af staðnum en árásarþolarnir væru í anddyri hússins. Hafi annar árásarþolanna, G-kk-nf G-kk-nf P-kk-nf, reynst blóðugur í andliti og með áverka á vinstra auga og nefi. Hafi hann skýrt þeim frá því að hann hefði orðið fyrir árás manns eða manna er hann var kominn út úr íþróttahúsinu. Myndi hann ekkert eftir árásinni eða vissi hver eða hverjir hafi átt þarna hlut að máli. Hinn árásarþolinn, D-kk-nf F-kk-nf K-kk-nf, hafi legið á gólfinu, sýnilega kvalinn. Hafi hann verið með áverka á höfði og kvartað undan verkjum um allan líkamann. Hafi hann verið talsvert æstur en eftir nokkurn tíma hafi vinir hans og lögreglumennirnir náð að róa hann niður. Hafi hann skýrt þeim frá því að þrír menn hefðu ráðist á hann. Hefðu þeir slegið hann niður og ítrekað sparkað í höfuð hans og kvið. Hafi D-kk-nf F-kk-nf í framhaldi verið fluttur á Heilbrigðisstofnun Suðurlands á Selfossi til aðhlynningar.

Er í frumskýrslunni einnig haft eftir G-kk-þgf H-kk-þgf dyraverði að ákærðu M-kk-nf, B og S-kk-nf hafi gengið í skrokk á D-kk-þgf þegar hann hafi komið inn í reyktjald sem sett hefði verið upp gegnt útidyrahurð íþróttahússins. Hafi hann sagt árásina hafa verið tilefnislausa og hrottafengna. Hefðu þeir slegið D-kk-þf niður og síðan sparkað í hann liggjandi. Hefði S-kk-nf farið þar fremstur í flokki. Einnig hefði árásin á G-kk-þf verið algjörlega tilefnislaus, en þá hefði M-kk-nf í félagi við einhvern annan, sem G-kk-nf hafi ekki getað nafngreint, ráðist á G-kk-þf G-kk-þf og slegið hann niður og sparkað í hann liggjandi.

Í málinu liggja fyrir læknisvottorð A-kk-ef Þ-kk-ef G-kk-ef, læknis á Heilbrigðisstofnun Suðurlands, dags. 2. mars 2007, varðandi áverka á brotaþolunum G-kk-þgf G-kk-þgf og D-kk-þgf F-kk-þgf. Í vottorði vegna G-kk-ef G-kk-ef kemur meðal annars fram eftirfarandi: „Við skoðun var nefið mjög bólgið og blóð hafði runnið úr því. Ekki blóðnasir í gangi við skoðun. Við skoðun í nef er það sveigt til vinstri og hann getur nánast ekkert andað í gegn um hægri nös en miðnesi virðist í lagi. Ekki áberandi aumur við palpation yfir nefbeini en mjög bólgið og nefið hlýtur að vera brotið. Hann var með glóðarauga hægra megin og sprungnar æðar í conjunctiva.“ Í vottorði vegna D-kk-ef F-kk-ef segir meðal annars eftirfarandi: „D-kk-nf var undir áhrifum áfengis við komuna hingað á heilsugæslustöð vel vakandi og áttaður og viðræðugóður. Hann var talsvert blóðugur. Hann hreyfði alla útlimi eðlilega og ekkert neurologiskt brottfall; taugaskoðun eðlileg. Hann var með kúlu á enni vinstra megin og hann var með talsvert mar á hvirfli. Hann var með mar á upphandlegg innanverðum nálægt olnboga. Aðeins aumur þar, þó ekki grunur um brot. Hann var með sár á hnúum hægri handar, lítið sár á vinstri augabrún. Mar og eymsli yfir báðum hnéskeljum.“

Skýrslur fyrir dómi.

Ákærði M-kk-nf skýrði frá því að umrætt kvöld hefði hann komið þar að þar sem brotaþolinn G-kk-nf G-kk-nf og G-kk-nf Þ-kk-nf Þ-kk-nf hefðu verið að deila og hefði honum skilist að það snerist um að sá fyrrnefndi hefði skallað G-kk-þf Þ-kk-þf þá stuttu áður. Hefði G-kk-nf G-kk-nf þá skyndilega ráðist á G-kk-þf Þ-kk-þf og slegið hann niður. Hefði þetta leitt til þess að hann hefði ráðist á G-kk-þf G-kk-þf og kvaðst ákærði hafa slegið hann nokkur högg í andlitið, „ekki meira en þrjú til fimm“. Kvaðst hann hins vegar ekki minnast þess að G-kk-nf G-kk-nf hefði slegið sig á móti. Aðspurður um spörk kvaðst ákærði ekki hafa sparkað í andlit G-kk-ef G-kk-ef en verið gæti að hann hefði eitthvað danglað í fótinn á honum. Skömmu síðar, er verið var að hlúa að G-kk-þgf G-kk-þgf, kvaðst ákærði hafa verið þar skammt frá, eða rétt við innganginn á íþróttahúsinu, að ræða við félaga sína. Hefði D-kk-nf F-kk-nf þá skyndilega stokkið á sig af tilefnislausu og tekið sig hálstaki. Kveðst ákærði hafa náð að grípa í hann á móti. Hefðu þeir lent á jörðinni og ákærði allan tímann verið undir. Hefði fólk drifið þarna að og náð að skilja þá að. Af einhverjum ástæðum hefði D-kk-nf F-kk-nf verið alblóðugur í andliti er hann reis upp. Ákærði kvaðst hins vegar ekki kannast við að hafa slegið D-kk-þf F-kk-þf eða reynt að slá hann. Aðspurður kvaðst ákærði hafa verið búinn að drekka nokkuð af bjór þetta kvöld, kannski tvær kippur.

Ákærði A kvaðst hafa staðið við hliðina á G-kk-þgf G-kk-þgf, á stéttinni rétt við innganginn í íþróttahúsið, stuttu áður en slagsmálin hefðu hafist. Hann hefði svo snúið sér aðeins við og þegar hann hefði litið aftur nokkrum sekúndum síðar hefðu slagsmálin verið yfirstaðin. Hefðu ákærðu M-kk-nf og S-kk-nf þá staðið yfir G-kk-þgf G-kk-þgf sem þar lá á planinu. Enginn annar hefði legið þar en fólk hefði verið að þyrpast að. Hann hefði því ekki séð slagsmálin sjálf og skildi ekki hvernig stæði á framburði vitnisins I-kvk-ef B-kvk-ef G-kvk-ef hjá lögreglu um að hann hefði tekið þátt í árásinni á G-kk-þf G-kk-þf. Varðandi atvikið í ákærulið II kvaðst ákærði hafa verið staddur í reykingatjaldinu þegar D-kk-nf hefði komið út úr húsinu í „einhverri hrúgu“ sem flæddi inn í tjaldið. Þeir sem þar stóðu hefðu þá fallið um koll, þar á meðal hann sjálfur, og allt í einu hefði allt logað í slagsmálum. Hann hefði sjálfur engan þátt tekið í þeim en hins vegar hefði hann aðstoðað G-kk-þf dyravörð við að slíta menn í sundur. Spurður hverjir þarna hefðu verið í slagsmálum svaraði ákærði að það hefðu verið „S-kk-nf og M-kk-nf og D-kk-nf í svona hrúgu“ og að þeir hefðu slegið hver annan. Þeir hefðu allir verið æstir. Kvaðst ákærði hafa tekið meðákærða S-kk-þf til hliðar og haldið honum en G-kk-nf hefði tekið meðákærða M-kk-þf. Spurður hvort hann væri viss um að hann hefði ekki slegið neinn svaraði hann „já, nokkuð viss“.

Ákærði S-kk-nf gaf símaskýrslu. Kvaðst hann ekki hafa átt neinn þátt í að slá eða sparka í G-kk-þf G-kk-þf. Hann hefði verið nokkuð ölvaður þetta kvöld, þótt hann hefði ekki verið neitt svakalega fullur. Hefði hann verið staddur rétt fyrir utan íþróttahúsið þegar hann hefði séð G-kk-þf G-kk-þf slá G-kk-þf Þ-kk-þf. Hefði það gerst á móts við stóran glugga við innganginn inn í íþróttahúsið. Það hefði svo leitt til þess að þeir G-kk-nf G-kk-nf og meðákærði M-kk-nf hefðu byrjað að slást. Hefðu þeir slegið hvor annan nokkur högg í andlitið. Hefði M-kk-nf haft betur þannig að G-kk-nf G-kk-nf hefði fallið í jörðina. Um atvikið í ákærulið II sagði ákærði að D-kk-nf F-kk-nf hefði allt í einu komið út úr íþróttahúsinu og ráðist á M-kk-þf, sem staðið hefði um tvo metra frá dyrunum, og tekið hann hálstaki. Hefðu átök þeirra síðan borist inn í reyktjaldið við hlið hússins. Þar hefði D-kk-nf F-kk-nf lent ofan á M-kk-þgf og þeir þar kýlt hvor annan. Nánar spurður út í atvik kannaðist ákærði við að hafa eitthvað reynt að henda D-kk-þgf F-kk-þgf af M-kk-þgf. Í framhaldi hefðu þeir verið stoppaðir af einhverjum manni sem verið hefði við gæslu. Spurður hvort hann hefði slegið D-kk-þf F-kk-þf eða sparkað í hann svaraði hann: „Ég veit það ekki. Kannski slegið hann. Ég held ekki.“ Aðspurður útilokaði ákærði ekki að hafa kannski slegið D-kk-þf F-kk-þf. Eflaust hefði hann og tekið í jakkann og tosað hann þannig aftur á bak.

B kvaðst ekki kannast við að hafa tekið þátt í árásinni á D-kk-þf F-kk-þf né hafa séð þegar hún átti sér stað. Sagðist hann á þessum tíma hafa verið staddur inni í tjaldinu. Hefði hann verið „eitthvað æstur og rífandi kjaft“ án þess að vita ástæðu þess. Hefði kunningi hans, Þ-kk-nf Þ-kk-nf, komið þarna að og reynt að róa hann niður. Hefði það endað með því að þeir féllu í jörðina. Þá hefði félagi hans, G-kk-nf Þ-kk-nf, komið þarna að. Hefði G-kk-nf líka reynt að róa hann niður og farið með hann út í bíl. Aðspurður kvaðst ákærði hafa komið á ballið með G-kk-þgf Þ-kk-þgf, A og fleirum, en ákærði og meðákærðu séu allir félagar. Ákærði kvaðst hafa verið nokkuð ölvaður þetta kvöld eftir að hafa drukkið allnokkra bjóra.

Vitnið G-kk-nf G-kk-nf P-kk-nf kvaðst hafa verið í einhverju orðaskaki við G-kk-þf Þ-kk-þf fyrir utan íþróttahúsið og gæti vel verið að þeir hefðu þá eitthvað rekið höfuð sín laust saman. Þá skyndilega hefði einhver sem stóð fyrir aftan G-kk-þf Þ-kk-þf slegið vitnið í andlitið svo hann féll til jarðar. Er hann hefði ætlað að standa aftur á fætur hefðu einhverjir í kringum hann komið í veg fyrir það með því að sparka stöðugt í hann. Kvaðst vitnið ekki hafa séð eða gert sér grein fyrir hverjir þarna hefðu verið að verki. Vitnið kvaðst fljótlega eftir árásina, að tilvísun læknis á sjúkrahúsinu á Selfossi, hafa leitað til háls-, nef- og eyrnalæknis vegna áverkans á nefinu og hefði sá talið að nefið væri brákað en ekki brotið. Vitnið kvaðst hafa verið um viku frá vinnu vegna áverkanna.

Vitnið D-kk-nf F-kk-nf K-kk-nf kvaðst muna eftir að hafa farið út úr íþróttahúsinu umrætt kvöld og inn í tjaldið, sem þar stóð við hliðina, í þeim tilgangi að fá sér að reykja. Kvaðst hann hafa verið verulega ölvaður. Eftir að inn í tjaldið kom myndi hann ekkert og gæti því ekki sagt frá því hvað gerðist. Kvaðst hann næst muna eftir sér þar sem hann lá á jörðinni inni í tjaldinu og sparkað var í hann, í hnakkann aftanverðan. Vitnið kvað afleiðingar árásarinnar hafa verið þær að hann hefði misst úr vinnu í nokkra daga vegna þess höfuðhöggs sem hann hefði fengið. Hann hefði þó náð sér að mestu en þó sæti eftir viss ótti við að geta orðið aftur fyrir slíkri árás þegar hann færi út að skemmta sér. Aðspurður kvaðst vitnið þekkja lítillega til dyravarðarins, G-kk-ef, en hins vegar þekkti hann ekki I-kvk-þf. Kvaðst hann hafa vitað hverjir ákærðu voru en hann hefði þó ekkert þekkt þá. Hann hefði ekki átt neitt sökótt við þá né vitað til að þeir ættu eitthvað sökótt við hann.

Lögreglumaðurinn D-kk-nf Ó-kk-nf G-kk-nf kvaðst hafa komið á vettvang í umrætt sinn og hafi þá tveir menn legið á gólfinu í anddyrinu. Hefði annar þeirra, D-kk-nf F-kk-nf, verið fluttur í lögreglubifreiðinni á sjúkrahús. Hefði hann verið nokkuð æstur og ölvaður og ekkert munað eða vitað hvað gerðist.

Vitnið B-kk-nf H-kk-nf kvaðst ekki hafa séð sjálf átökin, sem ákæruliður I snýst um, en hann hefði komið eftir að þeim lauk. Hefði hann séð þar ákærðu S-kk-þf og M-kk-þf ásamt G-kk-þgf G-kk-þgf. Kvaðst hann hafa gengið til S-kk-ef, sem sé frændi sinn. Hefði hann tekið hann til hliðar og beðið hann um að hætta þessari vitleysu og rugli. Aðspurður hvort S-kk-nf hefði verið þátttakandi í átökum kvaðst hann ekkert geta sagt til um það því hann hefði ekki séð hann leggja hönd á G-kk-þf G-kk-þf. Spurður hvaða vitleysu S-kk-nf hefði átt að hætta svaraði vitnið að hann bara þekkti S-kk-þf, hvernig skap hann væri með og annað. Þá sagði hann S-kk-þf ekki hafa verið æstan. Spurður nánar út í þetta svaraði vitnið: „Ja ég kem þarna og sé greinilega, sé að einhver áflog eru í gangi. Og ef maður kemur að einhverjum vini sínum æstum eða eitthvað svoleiðis þá reynir maður að taka hann ...“ Spurður enn nánar svaraði hann „... eða er búinn að vera í einhverju böggi, þú veist hann var ekkert brjálaður“.

Vitnið Þ-kvk-nf G-kvk-nf E-kvk-nf kvaðst ekki hafa orðið vitni að neinum slagsmálum en hins vegar hefði hún aðstoðað G-kk-þf G-kk-þf í kjölfar þeirra. Hefði hann þá verið vankaður og blóðugur í framan.

A-kk-nf Þ-kk-nf G-kk-nf, læknir á Heilbrigðisstofnun Suðurlands, kom fyrir dóminn, en hann skoðaði báða brotaþolana umrædda nótt og gaf út fyrirliggjandi áverkavottorð vegna þeirra. Varðandi áverka á G-kk-þgf G-kk-þgf kvað vitnið þá mjög vel hafa getað orsakast af því að nokkrir menn hefðu þá um nóttina ráðist á hann og kýlt hann eins og hann hefði lýst því. Hefði hann sagst hafa við það fallið í jörðina og þeir þá sparkað í hann áfram. Við skoðun hefði hann verið blóðugur í andliti og með glóðarauga. Nefið hefði verið skakkt og að hans áliti hefði það verið brotið. Mikið hefði verið búið að blæða úr því. Hann hefði einnig verið marinn og lemstraður á skrokknum. Kvaðst vitnið hafa vísað G-kk-þgf G-kk-þgf áfram til skoðunar á Landspítalanum vegna nefsins en hann vissi ekki hvað hefði komið út úr því. Líklega hefði eitthvað verið gert að því þar. Spurður nánar út í áverkana á nefinu sagði vitnið að hann hefði orðað það svo í vottorði sínu að nefið hlyti að vera brotið vegna þess að hann hefði ekki talið sig geta útilokað að nefið hefði brotnað áður. Hann hefði því viljað láta skoða það frekar hjá sérfræðingi á Landspítalanum.

Varðandi áverkana á D-kk-þgf F-kk-þgf lýsti vitnið þeim á sama hátt og nánar er lýst í áverkavottorði. Kvaðst hann og telja áverkana samræmast vel frásögn D-kk-ef F-kk-ef af þeim orsökum áverkanna sem lýst er í vottorðinu.

Vitnið G-kk-nf Þ-kk-nf Þ-kk-nf kvaðst ekki hafa orðið var við þau atvik sem lýst er í ákærulið I. Hann hefði hins vegar orðið var við einhver átök inni í reykingatjaldinu. Hann hefði þó ekki séð hverjir þar áttu hlut að máli. Hins vegar hefði hann þá veitt því eftirtekt að B, vinur sinn, hefði ætlað að fara að blanda sér í þessi átök og hefði hann þá dregið hann í burtu og komið í veg fyrir að hann blandaði sér í átökin.

Vitnið I-kvk-nf B-kvk-nf G-kvk-nf sagðist umrætt kvöld hafa verið að vinna við frágang eftir þorrablótið í íþróttahúsinu. Kvaðst hún hafa staðið við glugga í forstofunni, sem sneri út á planið fyrir utan íþróttahúsið. Þá hefði hún séð út um gluggann, örskammt frá þar sem hún stóð, að ákærðu S-kk-nf og A hefðu skyndilega komið hlaupandi að G-kk-þgf G-kk-þgf, tekið hann hálstaki aftan frá, skellt honum í jörðina og haldið honum þar uns ákærði M-kk-nf kom þar að og fór að sparka í hann. Hefði G-kk-nf G-kk-nf legið í hnipri á jörðinni án þess að geta nokkuð gert sér til varnar en spörkin hefðu aðallega beinst að andliti hans. Kvaðst vitnið strax hafa brugðist við ásamt dyraverðinum G-kk-þgf. Hefðu þau hlaupið út en við það hefðu ákærðu hlaupið í burtu. Þau hefðu svo borið G-kk-þf G-kk-þf inn í íþróttahúsið. Hann hefði þá verið með miklar blóðnasir og blóðhlaupin augu. Eftir að inn hefði verið komið hefðu þessir sömu menn, sem þarna áttu hlut að máli, komið að dyrunum og kallað inn: „Er þetta fífl ekki að koma út.“ Hefði verið greinilegt að þeir vildu halda áfram. Vitnið skýrði og frá því að vegna þess æsings sem hefði verið í gangi fyrir utan aðaldyr hússins af hálfu ákærðu hefði verið ákveðið að loka þeim dyrum og beina því fólki sem eftir var í húsinu út um bakdyr þess. Hún kvaðst þó hafa þurft að opna þar fyrir konu sem hefði gleymt kápu og virst þá sem D-kk-nf F-kk-nf hefði farið þar út á meðan hún var að ná í kápuna fyrir konuna. Kvaðst hún ekki hafa vitað til að för hans þar út hefði nokkuð tengst árásinni á G-kk-þf G-kk-þf þá skömmu áður. Skömmu síðar hefði hún heyrt kallað: „Þeir drepa hann. Þeir drepa hann!“ Kvaðst hún þá hafa hlaupið út í tjaldið og séð að þessir sömu þrír, ákærðu í málinu, voru þar að lemja D-kk-þf F-kk-þf liggjandi á jörðinni. Hefðu tveir þeirra, S-kk-nf og A, haldið honum meðan M-kk-nf hefði kýlt hann ítrekað í skrokkinn. Sagðist hún strax hafa ætlað að stöðva þessi átök en þá hefðu G-kk-nf Þ-kk-nf og A gripið í sig og beðið sig um að koma ekki nálægt þessu þar sem ákærðu væru mjög æstir og gætu ráðist á vitnið. Stuttu síðar hefði komið þarna að dyravörður, sem líklega hefði verið G-kk-nf E-kk-nf, og einnig maður sem hefði starfað með henni í þorrablótsnefndinni, J-kk-nf P-kk-nf. Hefðu þeir dregið D-kk-þf F-kk-þf inn í íþróttahúsið en hún farið á undan og opnað fyrir þeim. Sérstaklega aðspurð kvaðst vitnið ekki hafa séð ákærðu A og S-kk-þf slá D-kk-þf F-kk-þf en að þeir hefðu haldið honum á meðan ákærði M-kk-nf barði á honum. Þá kvaðst vitnið ekki hafa séð að B hefði komið nálægt árásinni á D-kk-þf F-kk-þf.

Vitnið Þ-kk-nf Þ-kk-nf gaf símaskýrslu í málinu. Kvaðst hann hafa verið staddur við innganginn í reyktjaldið við íþróttahúsið og þá skynjað að mikill æsingur væri í gangi og einhver átök í aðsigi. Kvaðst hann hafa heyrt fyrr um kvöldið að einhver pirringur væri í garð D-kk-ef F-kk-ef og að til stæði að gera upp einhverjar sakir við hann. Hann hefði svo séð að mikill æsingur varð þegar D-kk-nf F-kk-nf kom út og að D-kk-nf F-kk-nf „var þá skíthræddur og var á hurðahúninum og vildi fara inn aftur þegar hann sá ...“. Þannig hefði hann tekið eftir að mikill æsingur væri þar í ákærða S-kk-þgf, sem hann kannaðist við, og einnig B. Til að forðast að B blandaði sér í þau átök sem í stefndi kvaðst vitnið hafa dregið hann með sér til hliðar. Hefði hann svo haldið honum þar kyrrum þar til átökin voru yfirstaðin. Sagði hann sína orku hafa farið í að halda B en að hann hefði ekki séð hverjir tóku þátt í slagsmálunum.

Vitnið G-kk-nf H-kk-nf E-kk-nf kvaðst hafa verið dyravörður við húsið umrætt kvöld. Hefði hann verið staddur fyrir utan innganginn í húsið, til að fá sér að reykja, þegar D-kk-nf F-kk-nf kom þar út. Hefðu þeir ákærðu M-kk-nf, S-kk-nf og B þá um leið stokkið á hann, algjörlega af tilefnislausu, og byrjað að „hamra á honum og lúskra á honum“. Hefði hann séð þá alla bæði slá og sparka í D-kk-þf F-kk-þf. Hefði hópurinn, í þessum átökum, borist inn í reyktjaldið sem þarna hefði verið við hliðina á húsinu. Er þangað var komið kvað vitnið sér hafa tekist, með aðstoð einhverra annarra sem hann myndi ekki hverjir væru, að stöðva átökin og koma D-kk-þgf F-kk-þgf í burtu. Sérstaklega aðspurður kvaðst vitnið þekkja vel til ákærðu M-kk-ef, S-kk-ef og B og að hann væri alveg viss um að þeir hefðu allir komið saman að þessari árás á D-kk-þf F-kk-þf. Aðspurður um hvort ákærði A hefði verið þarna á staðnum svaraði hann að A hefði aldrei þessu vant verið stilltur þetta kvöld og að hann hefði ekki tekið þátt í árásinni heldur þvert á móti aðstoðað vitnið við að stöðva strákana. Vitnið kvaðst hafa séð Þ-kk-þf Þ-kk-þf þarna inni í tjaldinu en hann vissi ekkert um hans þátt í málinu að öðru leyti. Þá sagði vitnið I-kvk-þf hafa komið að þessu eitthvað á eftir honum og þá hjálpað við að koma D-kk-þgf F-kk-þgf frá hinum þremur, en þegar átökin hófust hefði hún líka verið úti að reykja. Nánar aðspurður um þetta kvað vitnið þó að líklega hefði hann séð I-kvk-þf úti að reykja fyrst þegar hann sjálfur hefði farið út að reykja en ekki væri víst að hún hefði verið þar stödd er átökin hófust. Varðandi árásina á G-kk-þf G-kk-þf sagðist vitnið ekki hafa séð aðdraganda hennar en hann hefði komið að þar sem M-kk-nf stóð yfir G-kk-þgf og var að sparka í hann. Hefði hann ekki séð hvort aðrir hefðu komið þar við sögu á undan. Hefði G-kk-nf G-kk-nf þá verið illa útleikinn, með blóðnasir og bólgið andlit.

S-kk-nf K-kk-nf lögreglumaður kvað lögregluna hafa verið kvadda á vettvang við íþróttahúsið í Þorlákshöfn. Er þangað var komið hefðu tveir menn verið þar með áverka. Hefði annar þeirra, sem hefði sýnilega verið með meiri áverka, legið á jörðinni en hinn hefði staðið þar hjá. Dyravörður sem þeir hefðu hitt þar fyrir hefði upplýst að þrír menn hefðu ráðist á þessa tvo en þeir væru farnir af vettvangi. Brotaþolarnir hefðu sagst ekki þekkja til þeirra sem veitt hefðu þeim áverkana en dyravörðurinn hefði upplýst um nöfn þeirra. Í framhaldi hefði annar þeirra, D-kk-nf F-kk-nf, verið fluttur með lögreglubifreiðinni á sjúkrahús.

Vitnið J-kk-nf P-kk-nf K-kk-nf kvaðst ekki hafa orðið vitni að árásum á G-kk-þf G-kk-þf eða D-kk-þf F-kk-þf. Sagðist hann hafa verið staddur í inngangi íþróttahússins þegar D-kk-nf F-kk-nf hefði farið þar út. Í framhaldi af því hefðu heyrst óp innan úr tjaldinu og hefði hann skömmu síðar séð D-kk-þf F-kk-þf koma lemstraðan þaðan út. Að öðru leyti kvaðst vitnið ekki muna til atvika.

Vitnið A kvaðst hafa verið staddur fyrir utan íþróttahúsið þegar G-kk-nf G-kk-nf kom þaðan út. Hefði G-kk-nf G-kk-nf þá verið með leiðindi við alla og hefði það endað með því að hann hefði skallað G-kk-þf Þ-kk-þf í andlitið. Í framhaldi af því hefðu G-kk-nf G-kk-nf og ákærði M-kk-nf lent í slagsmálum og þeir slegið hvor annan högg í andlitið. Kvaðst vitnið ekki minnast þess að aðrir sem þarna hefðu verið, þar á meðal ákærðu A og S-kk-ef, hefðu á nokkurn hátt tekið þátt í árásinni. Hann gæti þó ekki alveg fullyrt það enda hefði hann sjálfur verið fullur. Skömmu síðar kvaðst hann hafa verið að reykja ásamt ákærðu fyrir utan innganginn og hefði D-kk-nf F-kk-nf þá komið þaðan út. Hefði hann þá af einhverjum orsökum vaðið beint í ákærðu M-kk-þf, A og S-kk-þf. Hefðu þeir í framhaldi lent þarna í hörkuslagsmálum sem hefðu borist inn í tjaldið.

Niðurstaða.

Ákæruliður I.

Ákærðu neita allir sök. Ákærði M-kk-nf viðurkennir þó að hafa slegið G-kk-þf G-kk-þf nokkur högg í andlitið, „ekki meira en þrjú til fimm“. Þá gæti verið að hann hefði eitthvað danglað í fótinn á honum með fæti sínum. Ákærði A kannast hins vegar ekki við að hafa slegið G-kk-þf G-kk-þf. Hann hafi staðið þarna á planinu, snúið sér aðeins við og þegar hann hafi litið aftur, nokkrum sekúndum síðar, hafi slagsmálin verið yfirstaðin. Hafi meðákærðu M-kk-nf og S-kk-nf þá staðið yfir G-kk-þgf G-kk-þgf liggjandi á planinu. Ákærði S-kk-nf kveðst ekki hafa átt neinn þátt í að slá eða sparka í G-kk-þf G-kk-þf. Hann hafi verið staddur rétt fyrir utan íþróttahúsið þegar hann hafi séð G-kk-þf G-kk-þf slá G-kk-þf Þ-kk-þf. Það hafi svo leitt til þess að þeir G-kk-nf G-kk-nf og meðákærði M-kk-nf hafi byrjað að slást. Hafi þeir slegið hvor annan nokkur högg í andlitið.

Brotaþolinn, G-kk-nf G-kk-nf, kveðst ekki hafa séð eða gert sér grein fyrir hverjir ráðist hafi á hann í greint sinn. Vitnið I-kvk-nf B-kvk-nf lýsir því að hún hafi séð ákærðu S-kk-þf og A koma hlaupandi að G-kk-þgf G-kk-þgf. Hafi þeir tekið hann hálstaki aftan frá, skellt honum í jörðina og haldið honum þar til ákærði M-kk-nf kom þar að og fór að sparka í hann. Hafi G-kk-nf G-kk-nf legið í hnipri á jörðinni án þess að geta nokkuð gert sér til varnar en spörkin hafi aðallega beinst að andliti hans. Þá segist vitnið G-kk-nf H-kk-nf hafa komið að þar sem ákærði M-kk-nf hafi staðið yfir G-kk-þgf G-kk-þgf og verið að sparka í hann. Hafi hann ekki séð hvort aðrir hafi komið þar við sögu. Hafi G-kk-nf G-kk-nf þá verið illa útleikinn, með blóðnasir og bólgið andlit. Vitnið R-kk-nf G-kk-nf hefur lýst því að G-kk-nf G-kk-nf og ákærði M-kk-nf hafi lent í slagsmálum og þeir slegið hvor annan högg í andlitið en minnist þess ekki að ákærðu A og S-kk-nf hafi á nokkurn hátt tekið þátt í árásinni.

Þegar litið er til framangreinds framburðar ákærða M-kk-ef, framburðar ákærða S-kk-ef og vitnisburðar þeirra I-kvk-ef B-kvk-ef, G-kk-ef E-kk-ef og R-kk-ef G-kk-ef, sem fær stuðning í vottorði og vitnisburði læknisins A-kk-ef Þ-kk-ef hér fyrir dómi, þykir fram komin sönnun um að ákærði M-kk-nf hafi ráðist að G-kk-þgf G-kk-þgf, slegið hann í andlitið og sparkað í hann eins og nánar er greint í þessum ákærulið. Verður ákærði M-kk-nf því sakfelldur fyrir þá háttsemi sem þar er lýst. Hins vegar verður, þrátt fyrir eindreginn og skýran vitnisburð I-kvk-ef B-kvk-ef um þátttöku ákærðu S-kk-ef og A í atlögunni að G-kk-þgf G-kk-þgf, ekki talið, með vísan til 45. og 46. gr. laga um meðferð opinberra mála nr. 19/1991, að sönnun sé komin fram, sem ekki verði vefengd með skynsamlegum rökum, um að ákærðu S-kk-nf og A hafi tekið þátt í þessari árás. Verða þeir því sýknaðir af þessum ákærulið.

Í greindu læknisvottorði A-kk-ef Þ-kk-ef, og framburði hans fyrir dómi, kemur fram lýsing á þeim áverkum sem reyndust vera á G-kk-þgf G-kk-þgf er hann kom til meðhöndlunar á Heilbrigðisstofnun Suðurlands strax eftir árásina. Þá kom og fram hjá lækninum að nef G-kk-ef G-kk-ef hefði að hans áliti verið brotið og að hann hefði vísað honum áfram til skoðunar á Landspítalanum vegna áverkans á nefinu en hann vissi ekki hvað hefði komið út úr því. Kvaðst hann við skoðunina ekki hafa talið sig geta útilokað að nefið hefði brotnað áður. Hefði hann því viljað láta skoða það frekar hjá sérfræðingi á Landspítalanum. Staðfesti G-kk-nf G-kk-nf fyrir dómi að hann hefði vegna þessa leitað til háls-, nef- og eyrnalæknis og hefði sá talið að nefið væri brákað en ekki brotið. Þykir með vísan til þessa, og þar sem ekki liggur fyrir vottorð um þessa læknisrannsókn frá viðkomandi sérfræðingi, varhugavert að telja sannað að nefbrot hafi hlotist af umræddri árás á G-kk-þf G-kk-þf. Að öðru leyti verður að líta svo á, með vísan til framangreinds vottorðs og vitnisburðar læknisins A-kk-ef Þ-kk-ef, og með vísan til framburðar vitnanna I-kvk-ef B-kvk-ef og G-kk-ef H-kk-ef, að sannað sé að þær afleiðingar hafi hlotist af broti ákærða sem lýst er í þessum ákærulið. Að þessu virtu þykir verða að færa háttsemi ákærða M-kk-ef undir ákvæði 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákæruliður II.

Ákærðu neita allir sök. Ákærði M-kk-nf segir D-kk-þf F-kk-þf hafa skyndilega stokkið á sig af tilefnislausu og tekið sig hálstaki. Kveðst ákærði hafa náð að grípa í hann á móti og þeir þá lent á jörðinni. Hafi hann sjálfur verið undir allan tímann. Hann kannast hins vegar ekki við að hafa slegið D-kk-þf F-kk-þf eða reynt að slá hann. Framburður ákærða A er á þá leið að hann hafi á engan hátt tekið þátt í slagsmálunum inni í tjaldinu. Hann hafi einungis aðstoðað G-kk-þf dyravörð við að slíta menn í sundur og hafi hann þannig tekið meðákærða S-kk-þf til hliðar og haldið honum. Spurður hverjir þarna hefðu verið í slagsmálum svaraði ákærði að það hefðu verið „S-kk-nf og M-kk-nf og D-kk-nf í svona hrúgu“ og að þeir hafi slegið hver annan. Ákærði S-kk-nf útilokar ekki að hafa kannski slegið D-kk-þf F-kk-þf og að eflaust hafi hann og tekið í jakkann og tosað hann þannig aftur á bak. Hann segir þó D-kk-þf F-kk-þf hafa í upphafi ráðist á meðákærða M-kk-þf og tekið hann hálstaki. Hafi D-kk-nf F-kk-nf lent ofan á M-kk-þgf og þeir þar kýlt hvor annan.

Vitnið I-kvk-nf B-kvk-nf hefur lýst því að ákærðu S-kk-nf og A hafi í greint sinn haldið D-kk-þgf F-kk-þgf meðan ákærði M-kk-nf hafi ítrekað kýlt hann í skrokkinn. Vitnisburður G-kk-ef E-kk-ef er á þá leið að ákærðu M-kk-nf, S-kk-nf og B hafi stokkið á D-kk-þf F-kk-þf, algjörlega af tilefnislausu, og byrjað að „hamra á honum og lúskra á honum“. Þá lýsir vitnið G-kk-nf E-kk-nf því að hann hafi séð ákærðu M-kk-þf og S-kk-þf bæði slá og sparka í D-kk-þf F-kk-þf. Hins vegar hafi ákærði A ekki tekið þátt í árásinni heldur þvert á móti aðstoðað hann við að stöðva strákana. Loks lýsir vitnið R-kk-nf G-kk-nf atvikum þannig að D-kk-nf F-kk-nf hafi vaðið beint í ákærðu M-kk-þf, A og S-kk-þf og hafi þeir í framhaldi lent þarna í hörkuslagsmálum.

Þegar litið er annars vegar til framangreinds framburðar ákærðu M-kk-ef, A og S-kk-ef og hins vegar til trúverðugs vitnisburðar þeirra G-kk-ef E-kk-ef og I-kvk-ef B-kvk-ef, verður að telja sannað að ákærðu M-kk-nf og S-kk-nf hafi í sameiningu ráðist á D-kk-þf F-kk-þf í greint sinn með þeim afleiðingum sem í ákæruliðnum greinir. Fær þessi niðurstaða og stoð í framburði félaga ákærðu, vitnisins R-kk-ef, og fyrirliggjandi læknisvottorði og framburði læknisins varðandi áverka á D-kk-þgf F-kk-þgf. Verða þeir því sakfelldir fyrir þá háttsemi sem lýst er í þessum lið ákæru og teljast brot þeirra réttilega færð þar til refsiákvæðis. Framburðum vitnanna G-kk-ef og I-kvk-ef ber hins vegar ekki saman um þátt ákærða A eins og að framan greinir. G-kk-nf, sem segist hafa fylgst með atburðarásinni frá byrjun, fullyrðir að A hafi ekki tekið neinn þátt í árásinni heldur þvert á móti aðstoðað hann við að stöðva atlöguna að D-kk-þgf F-kk-þgf en I-kvk-nf segist hafa séð A halda D-kk-þgf F-kk-þf á meðan á atlögunni stóð. Þrátt fyrir að framburður I-kvk-ef fái nokkurn stuðning í framburði vitnisins R-kk-ef G-kk-ef þá þykir eins og hér háttar, og gegn eindreginni neitun ákærða A, varhugavert að telja sannað, með vísan til 45. og 46. gr. laga nr. 19/1991, að ákærði A hafi tekið þátt í árásinni ásamt meðákærðu M-kk-þgf og S-kk-þgf. Verður hann því sýknaður af þeirri háttsemi sem honum er gefin að sök í þessum ákærulið.

Ákvörðun refsingar, skaðabóta o.fl.

Samkvæmt fyrirliggjandi sakavottorði hefur ákærði M-kk-nf ekki áður gerst sekur um refsiverðan verknað. Hann hefur nú verið fundinn sekur um tvær líkamsárásir og í báðum tilvikum gerst sekur um brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga. Þykir ekki sannað annað en að þær hafi báðar verið af litlu eða engu tilefni. Voru þær harkalegar og var önnur þeirra gerð í félagi við annan. Að þessu virtu, og með vísan til 2. mgr. 70. gr. og 77. gr. almennra hegningarlaga, þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í þrjá mánuði. Eftir atvikum þykir rétt að fresta fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að tveimur árum liðnum frá birtingu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga, með síðari breytingum.

Samkvæmt fyrirliggjandi sakavottorði hefur ákærði S-kk-nf ekki áður gerst sekur um refsiverðan verknað. Hann hefur nú verið sakfelldur fyrir þá háttsemi sem lýst er í ákærulið II en sýknaður af ákærulið I og varðar brot hans við 217. gr. almennra hegningarlaga. Þykir ekki sannað annað en árásin hafi verið gerð af litlu eða engu tilefni. Hún var harkaleg og var gerð í félagi við annan. Að þessu virtu, og með vísan til 2. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga, þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í tvo mánuði. Eftir atvikum þykir rétt að fresta fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að tveimur árum liðnum frá birtingu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga, með síðari breytingum.

Af hálfu brotaþola D-kk-ef F-kk-ef er þess krafist að ákærðu greiði honum 600.000 krónur í miskabætur skv. 26. gr. skaðabótalaga. Fallist verður á að ákærðu M-kk-nf og S-kk-nf hafi með broti sínu fellt á sig skyldu til greiðslu miskabóta, sbr. 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga. Þykja þær hæfilega ákveðnar 150.000 krónur. Engin gögn hafa hins vegar verið lögð fram vegna kröfu brotaþola að fjárhæð 30.000 krónur vegna leðurjakka sem hann kveður hafa rispast verulega og skemmst af þeim sökum. Verður þeirri kröfu því vísað frá dómi. Brotaþoli hefur og gert kröfu um greiðslu lögmannskostnaðar við að halda kröfu sinni fram og verður hann ákveðinn 161.850 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti. Samtals verður ákærðu M-kk-þgf og S-kk-þgf því gert að greiða brotaþola að óskiptu 311.850 krónur í skaðabætur ásamt vöxtum er nánar greinir í dómsorði. Bótakröfu á hendur ákærða A verður hins vegar vísað frá dómi.

Ákærði M-kk-nf skal greiða málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, T-kk-ef R-kk-ef S-kk-ef hdl., 236.550 krónur. Ákærði S-kk-nf skal greiða helming af 236.550 króna málsvarnarlaunum skipaðs verjanda síns, Ó-kk-ef B-kk-ef hrl., en hinn helmingurinn greiðist úr ríkissjóði. Málsvarnarlaun, S-kk-ef S-kk-ef hrl. skipaðs verjanda ákærða A, sem ákveðast 236.550 krónur, og K-kvk-ef Ó-kvk-ef hdl., skipaðs verjanda B, sem ákveðast 320.214 krónur, ber hins vegar að fella á ríkissjóð með vísan til 1. mgr. 166. gr. laga nr. 19/1991. Eru málsvarnarlaun allra verjendanna ákveðin með virðisaukaskatti.

Ákærði M-kk-nf greiði 49.965 krónur og ákærði S-kk-nf 3.375 krónur í útlagðan málskostnað skv. yfirliti um sakarkostnað.

Uppkvaðning dóms þessa hefur dregist fram yfir lögákveðin tímamörk vegna anna dómara.

Af hálfu ákæruvaldsins var málið flutt af Ó-kk-þgf H-kk-þgf K-kk-þgf, sýslumanni á Selfossi.

Dóm þennan kveður upp Á-kk-nf M-kk-nf héraðsdómari.

D ó m s o r ð:

Ákærði M-kk-nf K-kk-nf sæti fangelsi í þrjá mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að tveimur árum liðnum frá birtingu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

Ákærði S-kk-nf S-kk-nf sæti fangelsi í tvo mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að tveimur árum liðnum frá birtingu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

Ákærði A er sýknaður af öllum kröfum ákæruvalds.

Ákærðu M-kk-nf og S-kk-nf greiði D-kk-þgf F-kk-þgf K-kk-þgf að óskiptu 311.850 krónur.

Ákærði M-kk-nf greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, T-kk-ef R-kk-ef S-kk-ef hdl., 236.550 krónur.

Ákærði S-kk-nf greiði helming af 236.550 króna málsvarnarlaunum skipaðs verjanda síns, Ó-kk-ef B-kk-ef hrl., en hinn helmingurinn greiðist úr ríkissjóði. Málsvarnarlaun S-kk-ef S-kk-ef hrl., verjanda ákærða A, að fjárhæð 236.550 krónur, og K-kvk-ef Ó-kvk-ef hdl., skipaðs verjanda B, að fjárhæð 320.214 krónur, greiðist úr ríkissjóði.

Ákærði M-kk-nf greiði 49.965 krónur og ákærði S-kk-nf greiði 3.375 krónur í útlagðan sakarkostnað.

Á-kk-nf M-kk-nf

--------------------- --------------------- ----------------------