S-162/2006

Mál þetta höfðaði ríkissaksóknari með ákæru 24. maí 2006 á hendur ákærða, R-kk-þgf K-kk-þgf, kt. ..., Brautarholti 5 í Ólafsvík. Málið var dómtekið 26. janúar 2007.

Í ákæruskjali segir að málið sé höfðað gegn ákærða „fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt laugardagsins 15. apríl 2006, utandyra við skemmtistaðinn Kaffi 59, Grundargötu 59, Grundarfirði, kastað gleríláti í andlit Þ-kk-ef Á-kk-ef F-kk-ef, kt. ..., með þeim afleiðingum að hann hlaut 3,5 cm langan og 1 cm djúpan skurð á enni ofan við vinstra gagnauga, rispu yfir nef og á vinstri kinn, og mar yfir vinstri augabrún.

Telst þetta varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga, nr. 19/1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20/1981.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar.

Bótakrafa:

Af hálfu Þ-kk-ef Á-kk-ef F-kk-ef er þess krafist að ákærði verði dæmdur til að greiða honum miskabætur að fjárhæð kr. 400.000, auk vaxta samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 frá 15. apríl 2006, en síðan með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. sömu laga, til greiðsludags. Einnig er gerð krafa um greiðslu kostnaðar vegna lögmannsaðstoðar auk virðisaukaskatts.“

Ákærði krefst þess að hann verði sýknaður og að sakarkostnaður verði felldur á ríkissjóð. Til vara er þess krafist að ákærða verði gerð svo væg refsing sem lög frekast leyfa. Þá er þess krafist að skaðabótakröfu verði vísað frá dómi.

I.

Hinn 22. apríl 2006 kom Þ-kk-nf Á-kk-nf F-kk-nf á lögregluvarðstofuna í Grundarfirði og kærði líkamsárás sem hann hefði orðið fyrir 15. sama mánaðar, um kl. 3.30, fyrir utan skemmtistaðinn Kaffi 59 í Grundarfirði. Kom fram hjá Þ-kk-þgf að ákærði hefði kastað bjórflösku sem hann hélt á í höfuð Þ-kk-ef.

Eftir atburði leitaði Þ-kk-nf sér aðhlynningar á Heilsugæslustöðinni í Grundarfirði. Samkvæmt læknisvottorði G-kvk-ef N-x-x, læknis, var Þ-kk-nf með 3,5 cm langan og 1 cm djúpan skurð. Einnig kemur fram í vottorðinu að rispa hafi verið yfir nefi og á vinstri kinn og mar yfir vinstri augabrún.

II.

Ákærði gaf skýrslu fyrir dómi og lýsti málsatvikum þannig að hann hefði umrædda nótt verið staddur fyrir utan veitingahúsið Kaffi 59 í Grundarfirði, en þar hefði nokkur hópur manna safnast saman. Ákærði greindi frá því að hann hefði verið að ræða við J-kk-þf F-kk-þf, sem er bróðir Þ-kk-ef Á-kk-ef F-kk-ef, þegar Þ-kk-nf kom og sló ákærða. Ákærði kvaðst hafa brugðist við þessu með því að ýta Þ-kk-þgf frá sér en síðan kvaðst ákærði hafa gengið á brott. Þá hefði komið Pólverji að nafni Z-x-x og ráðist að ákærða. Ítrekað aðspurður neitaði ákærði að hafa kastað gleríláti í Þ-kk-þf eða slegið til hans með slíku. Einnig sagði ákærði að hann hefði hvorki haft gler né nokkuð annað í hendi fyrir utan staðinn. Um drykkju sína sagði ákærði að hann hefði verið undir áhrifum en myndi þó atburði. Þá sagði ákærði að hann hefði ekki séð Þ-kk-þf lenda í átökum, enda hefði hann farið eftir samskiptin við hann. Loks gat ákærði ekki skýrt af hverju sakir hefðu verið bornar á hann í málinu.

III.

Vitnið Þ-kk-nf Á-kk-nf F-kk-nf bar fyrir dómi að hann hefði verið fyrir utan veitingahúsið þegar hann hefði séð J-kk-þf bróður sinn lenda í útistöðum við ákærða, sem hefði ætlað að ráðast á hann. Vitnið kvaðst hafa gengið í veg fyrir ákærða og ýtt við honum og sagt að ákærði ætti að láta bróður sinn í friði. Við þessu hefði ákærði brugðist með því að henda glerflösku í höfuð vitnisins. Ákærði hefði síðan hlaupið á brott og vitnið staðið eftir vankað og blóðugt. Framhaldinu lýsti Þ-kk-nf þannig að ákærði hefði komið aftur með vini sínum. Hefðu þeir haft vitnið undir og lamið liggjandi. Aðspurður sagðist Þ-kk-nf hafa kannast við ákærða og ekki vera í neinum vafa um að hann hefði hent í sig flöskunni. Einnig sagðist vitnið hafa verið undir einhverjum áhrifum áfengis en myndi þó atburði vel.

Vitnið G-kk-nf Ö-kk-nf G-kk-nf kom fyrir dóm og sagði málavexti vera þá að J-kk-nf F-kk-nf hefði verið fyrir utan veitingahúsið þegar veist var að honum. Þá hefði Þ-kk-nf komið bróður sínu til aðstoðar. Kvaðst vitnið næst hafa séð að vínglasi með þykkum botni hefði verið hent í Þ-kk-þf af 1,5 metra færi. Fram kom hjá vitninu að þar hefði ákærði verið að verki, en nánar aðspurður sagðist G-kk-nf vera nokkuð viss í sinni sök. Einnig sagði vitnið að sá sem henti glasinu hefði verið mjög líkur ákærða eða eins og hann. Þá sagði vitnið að allir á vettvangi hefðu sagt að „R-kk-nf M-kk-nf“ hefði hent glasinu. Um framhaldið sagði vitnið að síðan hefði verið sparkað í Þ-kk-þf án þess að vitnið myndi hverjir áttu þar í hlut. Aðspurt sagðist vitnið hafa verið búið að drekka tvo til þrjá bjóra.

Vitnið Ó-kk-nf K-kk-nf S-kk-nf kom fyrir dóm og bar á þá leið að til einhverra átaka hefði komið milli ákærða og Þ-kk-ef fyrir utan veitingastaðinn. Það hefði verið stoppað en síðan hefði nokkur hópur manna farið bak við húsið og átök brotist út. Framhaldinu lýsti vitnið þannig að Þ-kk-nf hefði komið J-kk-þgf bróður sínum til hjálpar en þá hefði ákærði komið og hent glasi af stuttu færi í Þ-kk-þf. Nánar aðspurður sagðist Ó-kk-nf hafa þekkt ákærða og vera nokkuð viss en þó ekki alveg um að hann hefði verið að verki. Einnig sagði vitnið hafa staðið nærri þegar glasið kom í Þ-kk-þf eða í um 2-3 metra fjarlægð.

Vitnið M-x-x G-x-x greindi frá því fyrir dómi að hann hefði verið staddur fyrir utan veitingastaðinn í umrætt sinn. Þar hefði allnokkur hópur safnast saman og orðahnippingar gengið á milli heimamanna og aðkomumanna úr Ólafsvík. Einnig sagði vitnið að til einhverra ryskinga hefði komið. Vitnið, sem er kunningi ákærða, kvaðst hafa verið með honum og hvorki tekið eftir að ákærði lenti í átökum né að hann hefði kastað gleríláti. Hins vegar hefði komið til einhverra ýfinga með ákærða og Þ-kk-þgf, sem endað hefðu með því að þeir hefðu gengið á brott. Þegar hér var komið sagðist vitnið ekki hafa tekið eftir að Þ-kk-nf hefði hlotið einhverja áverka. Aðspurt sagðist vitnið hafa verið undir áhrifum áfengis.

Vitnið Þ-kk-nf L-kk-nf K-kk-nf lýsti atburðum þannig fyrir dómi að fyrir utan veitingahúsið hefði ákærði og Þ-kk-nf verið að skiptast á orðum og hefði það endað með því að ákærði ýtti við Þ-kk-þgf og gekk burt. Þegar hér var komið sagðist vitnið ekki hafa séð að gleríláti hefði verið hent í Þ-kk-þf eða að hann hefði orðið fyrir áverka. Nokkru síðar kvaðst vitnið ásamt félaga sínum og ákærða hafa lent í því að á þá var ekið. Lögregla hefði ekið vitninu á heilsugæslustöðina og þangað hefði Þ-kk-nf komið með áverka og spurt vitnið hvort það væri R-kk-nf úr Ólafsvík. Aðspurður sagði Þ-kk-nf að hann hefði verið undir einhverjum áhrifum áfengis.

IV.

Ákærði hefur staðfastlega neitað að hafa kastað gleríláti í andlit Þ-kk-ef Á-kk-ef F-kk-ef fyrir utan skemmtistaðinn Kaffi 59 í Grundarfirði, eins og honum er gefið að sök í ákæru. Kveðst ákærði aðeins hafa ýtt við honum og síðan gengið á brott. Einnig sagði ákærði að hann hefði hvorki haft gler né nokkuð annað í hendi fyrir utan veitingahúsið.

Frásögn ákærða er studd vætti M-x-x G-x-x og Þ-kk-ef L-kk-ef K-kk-ef en fyrir dómi sögðust þeir báðir hafa fylgst með samskiptum ákærða og Þ-kk-ef án þess að taka eftir að ákærði hefði hent í hann gleríláti. Þegar þessi framburður er metinn verður þó að gæta að því að vitnin eru vinir eða kunningjar ákærða.

Andspænis þessu stendur vitnisburður Þ-kk-ef sem hefur fullyrt afdráttarlaust fyrir dómi að ákærði hafi hent bjórflösku í höfuð sér og valdið þeim áverkum sem í ákæru greinir. Í þessa veru hafa einnig borið vitnin G-kk-nf Ö-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf K-kk-nf S-kk-nf. Þó er ekki fullt samræmi í framburði ætlaðs brotaþola og þessara vitna um hvort hent hafi verið bjórflösku eða glasi. Jafnframt var framburður G-kk-ef og Ó-kk-ef fyrir dómi ekki afdráttarlaus en þeir sögðust báðir vera nokkuð vissir um að ákærði hefði hent ílátinu. Að þessu leyti var vitnisburður þeirra beggja óglöggur og slógu þeir ýmist úr eða í þegar að þeim var gengið um þetta.

Að öllu því virtu sem hér hefur verið rakið verður ekki talið gegn eindreginni neitun ákærða að ákæruvaldinu hafi tekist að sanna, svo hafið sé yfir skynsamlegan vafa, að ákærði hafi framið það brot sem honum er gefið að sök, sbr. 45. og 46. gr. laga um meðferð opinberra mála, nr. 1971991. Verður ákærði því sýknaður og allur sakarkostnaður felldur á ríkissjóð, svo sem nánar greinir í dómsorði.

Með vísan til 3. mgr. 172. gr. laga um meðferð opinberra mála, nr. 19/1991, verður bótakröfu á hendur ákærða vísað frá dómi.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði, R-kk-nf K-kk-nf, er sýknaður af kröfum ákæruvalds.

Vísað er frá dómi skaðabótakröfu á hendur ákærða.

Allur sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, P-kk-ef K-kk-ef, héraðsdómslögmanns, 174.300 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

B-kk-nf B-kk-nf