E-1559/2011

Mál þetta, sem dómtekið var 17. janúar sl., var höfðað með birtingu stefnu þann 15. október 2011 og var málið þingfest þann 19. október 2011.

Stefnandi er E-kk-nf M-kk-nf K-kk-nf, kt. 000000-0000, Sólvallagötu 17, Reykjavík.

Stefnda er F-kvk-nf H-kvk-nf E-kvk-nf, kt. 000000-0000, Túnbrekku 4, Kópavogi.

Stefnandi krefst þess aðallega að stefnda verði dæmd til að greiða stefnanda skuld að fjárhæð 3.914.240 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 16. júní 2006 til greiðsludags.

Til vara krefst stefnandi þess að stefnda verði dæmd til að greiða stefnanda skuld að fjárhæð 3.245.000 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 frá 16. júní 2006 til greiðsludags.

Þá er krafist málskostnaðar.

Dómkröfur stefndu eru aðallega að hún verði sýknuð af öllum kröfum stefnanda. Þá krefst hún málskostnaðar úr hendi stefnanda.

Aðalmeðferð fór fram þann 17. janúar sl. og var málið dómtekið að málflutningi loknum. Fyrir dóminum gaf stefnandi skýrslu en stefnda kom ekki fyrir dóminn.

Málsatvik.

Samkvæmt stefnanda kynntist hann stefndu um mitt árið 2004 og hófu þau þá sambúð. Átti stefnda þá íbúð að Suðurhólum 20 í Reykjavík. Stefnda festi síðan kaup á íbúð að Suðurvör 12 í Grindavík og bjuggu stefnandi og stefnda þar fram í maí 2005, en stefnandi vék þá af heimili aðila. Þegar sambúð aðila hófst hafði stefnandi fengið slysabætur greiddar, um sex og hálfa milljón króna. Í gögnum málsins liggur fyrir yfirlit yfir bankareikning stefnanda. Kemur þar fram að stefnda hafi tekið út af reikningnum umtalsverðar fjárhæðir frá 28. júlí 2004 til 4. janúar 2005. Þá liggur fyrir annað bankayfirlit þar sem 2.450.000 krónur voru millifærðar út af reikningi stefnanda til stefndu. Þá liggur fyrir afrit af kaupsamningi um parhús að Suðurvör 12 í Grindavík og er stefnda kaupandi eignarinnar. Kaupverð var 14.000.000 króna Útgefin skuldabréf voru samtals að fjárhæð 12.600.000 krónur. Við undirritun kaupsamnings átti að greiða með peningum 400.000 krónur og þann 1. apríl 2005 eða fyrr, í samræmi við sölu á eign kaupanda við Suðurhóla 20 í Reykjavík, 1.000.000 króna. Var kaupsamningur þessi afhentur til þinglýsingar þann 5. ágúst 2004. Þá liggur fyrir bréf lögmanns stefnanda, dagsett 16. maí 2006, til stefndu. Ekki er ágreiningur í málinu um að það bréf hafi borist stefndu en lögmaður stefndu kvað þeirri kröfu hafa verið mótmælt á sínum tíma.

Málsástæður og lagarök stefnanda.

Stefnandi byggir á því að stefnda hafi fengið umkrafið fé að láni hjá stefnanda. Í upphafi kveðst stefnandi hafa látið stefndu hafa aðgangsorð að heimabanka sínum þar sem hann hafi ætlað að lána henni fé til íbúðarkaupa en stefnandi hafi átt að njóta góðs af því með eignarhluta síðar meir. Stefnda hafi í kjölfarið ítrekað farið án hans leyfis inn á heimabanka stefnanda og millifært út af honum fé. Hafi stefnandi gert athugasemdir við það en ekki látið breyta aðgangsorðinu. Stefnda hafi millifært talsverða fjármuni af reikningi stefnanda sem stefnandi hafi litið á sem lán til stefndu. Hann hafi ítrekað krafið hana um endurgreiðslu sem hún hafi ekki sinnt. Stefnandi kvaðst hafa verið í þeirri trú í upphafi að hann myndi njóta góðs af fjárfestingu stefndu og fá eignarhlut í henni auk þess sem ætlunin hafi verið að þau byggju í því húsnæði sem hún var að festa kaup á. Hann hafi að öðru leyti ekki verið inni í fjármálum stefndu né haft yfirsýn yfir það hvað hún gerði við þá fjármuni sem hún hafi millifært af reikningum sínum. Stefnda hafi slitið sambúð þeirra og vísað stefnanda út af heimilinu í maí 2005. Stefnandi kvaðst fyrir dóminum ekki vita í hvað stefnda hafi notað féð, en telji að hún hafi þurft að gera upp skuldir varðandi fasteign hennar að Suðurhólum í Reykjavík, áður en hún gat selt þá eign. Þá telji stefnandi að stefnda hafi verið mjög skuldsett þegar sambúð þeirra hófst. Stefnandi byggir á því að um lán til stefndu hafi verið að ræða og í maí 2006 hafi hann sent henni innheimtubréf þar sem hann krafðist endurgreiðslu en hún ekki svarað því bréfi formlega heldur hafi lögmaður hennar haft samband við lögmann stefnanda og mótmælt kröfunni.

Stefnandi byggir kröfu sína á millifærslum, sem sannanlega séu merktar stefndu, af bankareikningi stefnanda nr. 3800 í KB-banka og reikningi 937 í Íslandsbanka, þannig: Þann 28. júlí 2004, 83.612 krónur, þann 10. ágúst 204, 300.000 krónur, þann 13. ágúst 2004, 450.000 krónur, þann 16. ágúst 2004, 2.000.000 króna, þann 17. ágúst 2004, 495.000 krónur, þann 18. ágúst 2004, 5.000 krónur, þann 27. september 2004, 160.000 krónur, þann 28. september 2004, 79.000 krónur, þann 1. október 2004, 75.000 krónur, þann 14. október 2004, 35.000 krónur, þann 1. nóvember 2004, 120.000 krónur, þann 2. nóvember 2004, 64.628 krónur og þann 4. janúar 2005, 47.000 krónur. Samtals 3.914.240 krónur.

Varakröfu sína byggir stefnandi á að á einni viku, eða dagana frá 10. ágúst til 17. ágúst 2004, hafi stefnda millifært samtals 3.245.000 krónur af reikningi stefnanda yfir á sinn bankareikning.

Stefnandi byggir á almennum óskráðum reglum samningaréttar um skuldbindingargildi samninga. Fjárframlög stefnanda hafi verið lán sem stefnda hafi nýtt í eigin þágu og hafi borið að endurgreiða lánið þegar stefnandi krafðist þess. Forsenda þessara lánveitinga hafi verið sambúð aðila, sem hafi brostið er sambúðinni lauk. Stefnandi kveðst eiga ótvíræðan rétt til endurgreiðslu lánsfjárhæðarinnar.

Þá kveður stefnandi gjalddaga skuldarinnar ekki hafa verið ákveðinn fyrirfram og því beri skuldin vexti skv. III. kafla vaxtalaga nr. 38/2001 frá stofndegi kröfunnar til þess tíma er mánuður var liðinn frá því að stefnda var sannanlega krafin um greiðslu, sbr. 3. gr. og 3. mgr. 5. gr. laga nr. 38/2001. Stefnandi hafi krafið stefndu um kröfuna þann 16. maí 2006 með bréfi sem ekki sé mótmælt og því sé gerð krafa um dráttarvexti frá 16. júní 2006 til greiðsludags.

Málsástæður og lagarök stefndu.

Stefnda krefst sýknu í málinu af öllum kröfum stefnanda auk málskostnaðar. Stefnda kveður aðila hafa kynnst á árinu 2004. Hafi stefnda þá átt íbúð að Suðurhólum 20 í Reykjavík. Hún hafi síðan keypt íbúð að Suðurvör 12 í Grindavík samkvæmt kaupsamningi dagsettum 29. júlí 2004 en hafi þá ekki verið búin að selja fyrri eign sína. Stefnda kveður kröfu stefnanda vera byggða á millifærslum yfir á bankareikning stefndu sem hafi séð um greiðslur vegna heimilishalds aðila.

Stefnda byggir sýknukröfu sína á því að liðin séu fimm og hálft ár frá því að stefnandi hafi fyrst gert kröfu um endurgreiðslu og sjái stefnda ekki ástæðu til að fjölyrða mikið um kröfugerð þessa þar sem hún hafni henni alfarið á þeim grundvelli að krafan sé fyrnd, hvort sem vísað sé til 3. gr. laga nr. 14/1905 um fyrningu skulda og annarra kröfuréttinda sem í gildi hafi verið þegar til kröfunnar hafi verið stofnað, eða 3. gr. laga nr. 150/2007 um fyrningu kröfuréttinda. Þá segir í greinargerð stefndu að krafa hennar um sýknu og málskostnað byggist á þeirri einföldu ástæðu að krafa stefnanda í málinu sé fyrnd og jafnframt því að ekki sé um raunhæfa skuld að ræða.

Forsendur og niðurstaða:

Ágreiningslaust er í máli þessu að stefnda millifærði af reikningum stefnanda umkrafða fjárhæð í aðalkröfu stefnanda.

Stefnandi byggir á almennum reglum samninga- og kröfuréttar um réttar efndir. Þá mótmælir hann því að krafan sé fyrnd, hann hafi krafið stefndu fyrst um fjárhæðina 16. maí 2006 og því sé ekki mótmælt. Krafa stefnanda fyrnist á tíu árum með vísan til 4. gr. laga nr. 14/1905.

S-kvk-nf vísaði við aðalmeðferð málsins til 3. gr. fyrningarlaga nr. 14/1905 og kvað skuldina fyrnast á fjórum árum. Ekki voru aðrar varnir hafðar uppi af hálfu stefndu og kom stefnda ekki fyrir dóminn né óskaði eftir því að gefa skýrslu fyrir aðalmeðferðina eða með símaskýrslu en stefnda var stödd á Kanaríeyjum þegar aðalmeðferð málsins fór fram. Ber stefnda hallann af sönnunarskorti vegna þess.

Ekki er tölulegur ágreiningur í máli þessu um úttektir stefndu. Stefnda heldur því fram að umkrafðar fjárhæðir hafi farið í heimilisrekstur. Engin gögn hafa verið lögð fram því til stuðnings og telst það því ósannað og hefur fullyrðingu stefnanda að um lán hafi verið að ræða á sínum tíma ekki verið hnekkt. Verður því litið svo á að um lán hafi verið að ræða til stefndu.

Óumdeilt er að ekki var samið um það á milli aðila hvenær greiða skyldi skuldina en forsendur fyrir lánveitingunni brustu er stefnda vísaði stefnanda af heimili þeirra. Var skuldin því gjaldkræf er stefnandi krafði stefndu sannanlega um skuldina 16. maí 2006 með bréfi til stefndu. Samkvæmt 2. mgr. 4. gr. laga nr. 14/1905 fyrnast kröfur sem þessar á tíu árum. Verður því ekki fallist á það með stefndu að krafan sé fyrnd og verður hún því dæmd til að greiða stefnanda umkrafða fjárhæð eins og í dómsorði segir auk vaxta skv. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 frá 16. júní 2006 til greiðsludags en þá var mánuður liðinn frá því að stefnda var fyrst sannanlega krafin um skuldina.

Verður stefnda eftir þessum málalokum dæmd til að greiða stefnanda 300.000 krónur í málskostnað.

Á-kvk-nf G-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

Dómsorð:

Stefnda, F-kvk-nf H-kvk-nf E-kvk-nf, kt. 000000-0000, Túnbrekku 4, Kópavogi, greiði stefnanda, E-kk-þgf M-kk-þgf K-kk-þgf, kt. 000000-0000, Sólvallagötu 17 í Reykjavík, 3.914.240 krónur ásamt dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 16. júní 2006 til greiðsludags.

Stefnda greiði stefnanda 300.000 krónur í málskostnað.

Á-kvk-nf G-kvk-nf

Rétt endurrit staðfestir

Héraðsdómur Reykjaness 20.1. 2012.