S-260/2015

Mál þetta er höfðað með ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, útgefinni 23. júní 2015, á hendur A-kk-þgf P-kk-þgf J-kk-þgf, kt. 000000-0000, nú til heimilis að Arnarkletti 32 í Borgarbyggð.

Ákærða er annars vegar gefinn að sök þjófnaður með því að hafa 5 sinnum á tímabilinu 21. apríl til 5. maí 2014 stolið eldsneyti fyrir samtals 57.288 krónur á tilgreindum bensínstöðvum Olíuverslunar Íslands hf. „með því að dæla því á bifreiðina YF-746 og aka á brott“. Telst þetta varða við 244. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Hins vegar tekur saksókn á hendur ákærða til þess að hann hafi gerst sekur um umferðarlagabrot miðvikudaginn 21. maí 2014 með því að aka bifreiðinni YF-746 sviptur ökurétti og með 79 km hraða á klukkustund um Hvalfjarðargöng þar sem leyfður hámarkshraði var 70 km á klukkustund. Telst þetta varða við 4. mgr. sbr. 2. mgr. 37. gr. og 1. mgr. 48. gr. umferðarlaga nr. 50/1987.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Af hálfu Olíuverslunar Íslands hf. er þess krafist að ákærða verði gert að greiða félaginu 57.288 krónur auk vaxta og málskostnaðar.

Ákærði hefur fyrir dómi skýlaust játað að hafa framið þau brot sem saksókn á hendur honum tekur til. Var því farið með málið samkvæmt 164. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og það tekið til dóms án frekari sönnunarfærslu eftir að sækjandi, verjandi og lögmaður brotaþola höfðu tjáð sig stuttlega um lagaatriði, bótakröfu og ákvörðun viðurlaga.

Sannað er með skýlausri játningu ákærða, sem er í samræmi við framlögð sakargögn, að hann hafi gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í málinu. Eru brot hans réttilega heimfærð til refsiákvæða í ákæru.

Ákærði var með dómi 11. febrúar 2015 dæmdur í 10 mánaða fangelsi fyrir eitt þjófnaðarbrot og brot gegn umferðarlögum, nánar tiltekið að hafa ekið bifreið sviptur ökurétti alls fimm sinnum á tímabilinu 22. maí til 17. júlí 2014 og að auki í eitt skipti undir áhrifum ávana- og fíkniefna. Ákærða var í ljósi sakaferils gerð fangelsisrefsing fyrir sviptingarakstur með dómi 10. janúar 2014, en á sakavottorði hans kemur fram að hann hafi gengist undir sektargreiðslur með sáttum hjá lögreglustjóra 19. september 2012 og hlotið dóm 15. júní sama ár fyrir slík brot, en dómurinn, sem hljóðaði upp á fjögurra mánaða fangelsi, tók að auki til annarra umferðarlagabrota og þjófnaðarbrots. Þá var ákærði dæmdur í 30 daga fangelsi 29. mars 2011 fyrir þjófnað og með dómi 15. júní 2010 var hann sakfelldur fyrir umferðarlagabrot, eignaspjöll, skjalafals og þjófnað og gert að sæta fangelsi í átta mánuði.

Brot ákærða, sem fjallað er um í þessu máli, voru framin áður en framangreindur dómur frá 11. febrúar 2015 var kveðinn upp. Við ákvörðun refsingar hans er því litið til 78. gr. almennra hegningarlaga og einnig 77. gr. sömu laga. Að þessu gættu og að virtum sakaferli ákærða þykir refsing hans hæfilega ákveðin fangelsi í tvo mánuði.

Ákærði hefur samþykkt að greiða höfuðstól bótakröfu Olíuverslunar Íslands hf., en krafist frávísunar á vaxtaþætti hennar. Krafan var sett fram með bréfi 13. apríl 2015 og var samkvæmt því gerð krafa um að ákærði yrði dæmdur til að greiða brotaþola 57.288 krónur auk vaxta samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu „frá tjónsdegi þar til mánuður er liðinn frá birtingu kröfunnar“, en dráttarvaxta samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Er á því byggt að þessi framsetning á vaxtakröfu, sem er tekin orðrétt upp í ákæru, sé ekki í samræmi við áskildar kröfur og því verði að vísa henni frá dómi. Enda þótt ekki fari á milli mála til hvaða dagsetninga tjónsdagur samkvæmt framangreindri kröfugerð tekur er óhjákvæmilegt að gera þá kröfu að þeir upphafsdagar vaxta samkvæmt 1. mgr. 8. gr. tilvitnaðra laga sem miða á við séu tilgreindir í kröfugerð, sbr. áskilnaður c. liðar 2. mgr. 173. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Á hinn bóginn var ekki unnt að tiltaka upphafstíma dráttarvaxta í kröfubréfi og ákæru með öðrum hætti en þar var gert, en bótakrafan var eftir því sem best verður séð birt ákærða samhliða birtingu fyrirkalls 8. júlí 2015. Samkvæmt þessu og með vísan til 9. gr. laga nr. 38/2001 fer um dráttarvexti svo sem í dómsorði greinir, en að öðru leyti er vaxtakröfu vísað frá dómi. Þá verður ákærða gert að greiða brotaþola málskostnað, sem þykir hæfilega ákveðinn 61.380 krónur.

Saksókn á hendur ákærða tók breytingum undir rekstri málsins. Þannig var fallið frá tveimur ákæruliðum í ákæru eftir að ákærði neitaði sakargiftum samkvæmt þeim. Í ljósi þessa og með hliðsjón af 2. málslið 1. mgr. 218. gr. laga nr. 88/2008 verður ákærða gert að greiða ¾ hluta þóknunar skipaðs verjanda síns, A-kk-ef Þ-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, sem að teknu tilliti til virðisaukaskatts þykir hæfilega ákveðin 102.300 krónur, en að öðru leyti greiðist hún úr ríkissjóði. Annan sakarkostnað leiddi ekki af meðferð málsins.

Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf dómstjóri dæmir mál þetta.

D ó m s o r ð

Ákærði, A-kk-nf P-kk-nf J-kk-nf, sæti fangelsi í tvo mánuði.

Ákærði greiði Olíuverslun Íslands hf. 57.288 krónur auk dráttarvaxta samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 8. ágúst 2015 til greiðsludags og 61.380 krónur í málskostnað. Kröfu um vexti samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laganna er vísað frá dómi.

Ákærði greiði þóknun skipaðs verjanda síns, A-kk-ef Þ-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 102.300 krónur, að ¾ hlutum, en að öðru leyti greiðist hún úr ríkissjóði.

Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf