S-65/2012

Mál þetta, sem þingfest var þann 20. febrúar 2012 og dómtekið 5. mars sl., er höfðað með ákæru útgefinni af embætti sérstaks saksóknara, dagsettri 1. febrúar 2012, á hendur B-kk-þgf R-kk-þgf A-kk-þgf, kt. 000000-0000, Lækjarbakka 9, Selfossi:

„fyrir fjárdrátt með því að hafa í starfi sem framkvæmdarstjóri og stjórnarmaður A ehf., kt. 000000-0000, á tímabilinu júlí – ágúst 2008, dregið sér, eiginkonu sinni og syni, svo og félaginu A ehf., alls 412.744.53 [sic] bandaríkjadollara eða jafnvirði 32.846.714 krónur, sem var andvirði grindabómukrana á hjólum, með skráningarnúmeri XXX, af tegundinni BLH Lima, gerð 7700, í eigu B hf. en ákærði seldi kranann í heimildarleysi óþekktum erlendum kaupanda. Kraninn var í vörslum ákærða á grundvelli kaupleigusamnings milli B hf. og A ehf., dagsetts 4. desember 2003, sem B hafði rift 19. maí 2008 vegna vanefnda A ehf. Ákærði lét kaupanda kranans greiða söluandvirði hans, sem nam 32.846.714 krónum að frádregnum bankakostnaði, sem runnu inn á bankareikninga A ehf. sem ákærði hafði einn prókúru og ráðstöfunarrétt yfir, með þeim hætti að 18.099.250 krónur voru greiddar 17. júlí 2008 inn á bankareikning A ehf. nr.XXXX, sem samsvaraði 235.000 bandaríkjadollurum og 14.747.464 krónur voru greiddar 19. ágúst 2008 inn á bankareikning A ehf. nr. XXXXX, sem samsvaraði 177.744.53 [sic] bandaríkjadollurum. Ákærði stóð B banka hf. hvorki skil á söluandvirði kranans né heldur skil á eftirstöðvum kaupleigusamningsins, sem námu 7.148.021 krónum 31. ágúst 2008. A ehf. var úrskurðað gjaldþrota 8. október 2008 en krafa bankans vegna eftirstöðva kaupleigusamningsins nam þá alls 8.073.125 krónum.

Ákærði ráðstafaði söluandvirði kranans þannig að 14.183.288 krónur fóru í rekstur A ehf. Þá lét ákærði starfsmenn D millifæra af reikningum A ehf. í alls átta skipti, samtals 18.663.426 krónur, til greiðslu á kreditkortaskuld ákærða sjálfs og yfir á reikninga ákærða sjálfs, eiginkonu sinnar E og sonar síns F, nánar tiltekið þannig:

Telst háttsemi ákærða varða við 247. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Í ákæru er tekin upp svohljóðandi einkaréttarkrafa:

„Í málinu gerir Íslandsbanki hf., kt. 000000-0000, fyrir hönd Ergo fjármögnunarþjónustu Íslandsbanka, kt. 000000-0000, þá bótakröfu að ákærði verði dæmdur til greiðslu á 8.073.125 krónum, auk vaxta, samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, frá 8. október 2008 sem er sá dagur sem A ehf. var úrskurðað gjaldþrota þar til mánuður er liðinn frá birtingu ákæru, en dráttavexti [sic] samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sömu laga, frá þeim degi til greiðsludags.“

Við þingfestingu málsins þann 20. febrúar sl., var ákærða að eigin ósk, skipaður verjandi. Málinu var frestað til 5. mars sl., til að gefa ákærða kost á að kynna sér gögn málsins áður en hann tæki afstöðu til ákæru. Áðurnefndan dag kom ákærði aftur fyrir dóm og játaði þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru. Ákærði hafnaði framkominni bótakröfu með vísan til dóms Hæstaréttar Íslands frá 15. febrúar sl., í málinu nr. 600/2011. Að gættum fyrirmælum lokamálsliðar 1. mgr. 175. gr. laga nr. 88/2008, um meðferð sakamála, og með heimild í sömu málsgrein áðurnefndrar lagagreinar, ákvað dómari að skilja bótakröfuna frá öðrum þáttum málsins og vísaði henni til meðferðar fyrir dómi í sérstöku einkamáli. Sætti það hvorki athugasemdum sakarflytjenda né lögmanns bótakrefjanda.

Með vísan til skýlausrar játningar ákærða og að uppfylltum öðrum skilyrðum 1. mgr. 164. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var farið með málið í samræmi við ákvæði áðurnefndrar lagagreinar án frekari sönnunarfærslu eftir að fulltrúa sækjanda og verjanda ákærða hafði verið gefinn kostur á að tjá sig um lagaatriði og ákvörðun viðurlaga. Fram kom hjá ákærða, sem er giftur og á uppkomin börn, að hann væri hættur störfum sökum aldurs.

Um málavexti vísast til ákæruskjals. Með skýlausri játningu ákærða, sem er í samræmi við gögn málsins, er sannað að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæruskjali og þar þykir rétt færð til refsiákvæðis. Ákærði hefur með háttsemi sinni unnið sér til refsingar.

Ákærði er fæddur í maí 1937. Samkvæmt sakavottorði sem liggur frammi í málinu hefur ákærði tvisvar hlotið refsidóma fyrir brot gegn 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Í fyrra skiptið í árslok 1996 þegar hann var dæmdur í þriggja mánaða fangelsi, skilorðsbundið í tvö ár, og 3.000.000 króna sekt fyrir brot gegn lögum um virðisaukaskatt og 262. gr. almennra hegningarlaga og í síðara skiptið í maí 2003 þegar hann var dæmdur í þriggja mánaða fangelsi, skilorðsbundið í þrjú ár, og 20.500.000 króna sekt, fyrir brot gegn lögum nr. 50/1988 um virðisaukaskatt, lögum nr. 45/1987 um staðgreiðslu opinberra gjalda og 262. gr. almennra hegningarlaga nr.19/1940. Þá var ákærði árið 1966 dæmdur í 40 daga fangelsi fyrir skjalafals.

Ákærði hefur skýlaust játað brot sitt og er það virt honum til málsbóta. Þá hefur ákærði ekki áður sætt refsingu fyrir brot gegn XXVI. kafla almennra hegningarlaga. Það er ákærða hins vegar til refsiþyngingar að hann dró sér verulega fjárhæð með refsiverðum hætti og hefur ekkert greitt til baka. Fjármununum ráðstafaði hann í hagnaðarskyni í eigin þágu og í þágu eiginkonu sinnar og sonar, auk þess sem hluti fjármunanna runnu til reksturs einkahlutafélags þar sem hann var bæði framkvæmdastjóri og stjórnarformaður. Með vísan til alls framangreinds og dómaframkvæmdar þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í átta mánuði.

Við mat á því hvort refsing ákærða verði bundin skilorði verður litið til aldurs ákærða en hann er 75 ára að aldri. Talsvert er um liðið síðan brotið var framið og ekki verður ráðið af gögnum málsins að dráttur á rannsókn þess hafi verið af völdum ákærða. Skiptastjóri þrotabús A ehf., kærði brotið til lögreglu þann 15. maí 2009 en ákærði var fyrst yfirheyrður þann 12. október 2011 af sérstökum saksóknara. Með hliðsjón af öllu framansögðu þykir, með vísan til b. liðar 1. mgr. 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, mega fresta fullnustu refsingar ákærða og skal hún falla niður að liðnum þremur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Með vísan til 1. mgr. 218. gr. laga um meðferð sakamála ber að dæma ákærða til að greiða þóknun skipaðs verjanda, G-kk-ef H-kk-ef hdl., 75.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti. Samkvæmt gögnum málsins féll enginn kostnaður til við rannsókn þess.

R-kvk-nf T-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði, B-kk-nf R-kk-nf A-kk-nf, sæti fangelsi í átta mánuði, en fullnustu refsingarinnar er frestað og skal hún falla niður að liðnum þremur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði þóknun skipaðs verjanda, G-kk-ef H-x-x hdl., 75.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

R-kvk-nf T-kvk-nf