S-140/2008

Mál þetta, sem dómtekið var 12. júní sl., höfðaði lögreglustjórinn á Vestfjörðum með ákæru 17. desember 2008 á hendur ákærða, E-kk-þgf H-kk-þgf M-kk-þgf J-kk-þgf, kt. .... til heimilis að Aðalstræti 37, Patreksfirði, Vesturbyggð:

Fyrir eftirfarandi líkamsárásir:

I.

Með því að hafa aðfaranótt mánudagsins 2. júní 2008 skallað J-kk-þf Þ-kk-þf í andlitið fyrir utan félagsheimilið á Patreksfirði með þeim afleiðingum að hann fékk tvo skurði á nefið, annan 0,5 cm og hinn 1 cm og kurlað brot í framanverðum nefbeinum.

II.

Með því að hafa sömu nótt og á sama stað ráðist á S-kk-þf A-kk-þf S-kk-þf með hnefahöggum og veitt honum áverka með þeim afleiðingum að framtönn brotnaði og kúla og mar myndaðist hægra megin á framanverðu höfðinu.

Teljast brot þessi varða við 1. mgr. 217. gr. og 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20/1981 og 110. gr. laga nr. 82/1998.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar.

Í málinu liggur fyrir skaðabótakrafa J-kk-ef Þ-kk-ef að fjárhæð kr. 161.416, auk vaxta skv. 1. mgr. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá tjónsdegi hinn 2. júní 2008 til 19. júlí 2008, þegar mánuður er liðinn frá þessari bótakröfu, en dráttarvaxta skv. III. kafla sömu laga frá þeim degi til greiðsludags, sbr. 9. gr. a um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001.

Með ákæru 29. desember 2008 var sakamál, sem fékk númerið S-1/2009 hjá dómnum, höfðað gegn ákærða;

fyrir brot gegn valdstjórninni, með því að hafa aðfaranótt mánudagsins 2. júní 2008, við Félagsheimili Patreksfjarðar við Aðalstræti, Vesturbyggð, slegið lögreglumanninn Þ-kk-þf Þ-kk-þf, sem var við skyldustörf, hnefahögg í andlitið, með þeim afleiðingum að hann hlaut roða og þrútnaði við rót nefsins og á efri vör og fékk snertieymsli á sama andlitssvæði og hlaut auk þess lítinn skurð á innanverðri efri vör.

Telst þetta varða við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 11. gr. laga nr. 101/1976 og 1. gr. laga nr. 25/2007.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar.

[---]

Við þingfestingu 8. apríl sl. var mál nr. S-1/2009 sameinað máli þessu.

Að lokum var með ákæru 9. júní 2009 höfðað sakamál, sem fékk númerið S-15/2009 hjá dómnum, gegn ákærða;

fyrir eignaspjöll, með því að hafa að morgni þriðjudagsins 20. maí 2008, á bifreiðastæði við Lækjartorg í Reykjavík, slegið með handafli í rúðu á vinstri afturhurð bifreiðarinnar RZ-226, með þeim afleiðingum að rúðan brotnaði.

Telst þetta varða við 1. mgr. 257. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkrafa:

Í málinu gerir S-kk-nf K-kk-nf L-kk-nf, kt. 230371-6019, f.h. R.S. vörur og þjónusta ehf., kt. 470302-3210, kröfu um að ákærði verði dæmdur til greiðslu skaðabóta að fjárhæð kr. 6.215, auk vaxta samkvæmt 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá tjónsdegi, en síðan dráttarvaxta samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. sömu laga, að liðnum mánuði frá birtingu kröfunnar til greiðsludags.

Er aðalmeðferð málsins var fram haldið 12. júní sl. var mál nr. S-15/2009 sameinað máli þessu.

Kröfur ákærða í málinu eru þær að vegna þeirrar háttsemi sem lýst sé í I. tölulið ákærunnar frá 17. desember 2008 verði honum gerð vægasta refsing sem lög leyfa, en að honum verði ekki gerð sérstök refsing vegna þeirrar háttsemi sem II. töluliður ákærunnar taki til. Þá verði bótakröfu J-kk-ef Þ-kk-ef vísað frá dómi. Hvað ákæru frá 29. desember 2008 varðar krefst ákærði þess aðallega að hann verði sýknaður af sakargiftum samkvæmt ákærunni, en til vara að hann verði dæmdur til vægustu refsingar sem lög leyfa. Að endingu krefst ákærði vægustu refsingar sem lög leyfa vegna brots hans samkvæmt ákæru ríkissaksóknara frá 9. júní 2009. Þá krefst skipaður verjandi hæfilegra málsvarnarlauna sér til handa úr ríkissjóði.

I.

A.

Aðfaranótt mánudagsins 2. júní 2008, um kl. 04:16, var lögregla kölluð til að félagsheimilinu á Patreksfirði vegna slagsmála. Fóru fjórir lögreglumenn þegar á vettvang.

Þegar lögregla kom að var hópur fólks á bifreiðastæðinu við félagsheimilið og talsverður æsingur í mannskapnum. Á vettvangi gaf sig á tal við lögreglu J-kk-nf Þ-kk-nf, sem blóðugur var í andliti, og bentu J-kk-nf og unnusta hans, K-kvk-nf H-kvk-nf S-kvk-nf, lögreglu á ákærða sem stóð skammt frá á bifreiðastæði við félagsheimilið í hópi fólks. Er í frumskýrslu lögreglu bókað að ákærði hafi verið æstur og haft sig mjög í frammi.

Lögregla fór í framhaldinu til viðræðna við ákærða. Lauk þeim samskiptum með því að Þ-kk-nf Þ-kk-nf lögreglumaður beitti varnarúða gegn ákærða og var hann í kjölfarið færður í járn og vistaður í fangageymslum. Bar nefndur lögreglumaður áverka á nefi og efri vör eftir viðskipti sín við ákærða.

Síðla dags 2. júní 2008 lagði J-kk-nf Þ-kk-nf fram kæru á lögreglustöðinni á Patreksfirði á hendur ákærða vegna líkamsásar. Stuttu síðar sama dag kom S-kk-nf A-kk-nf S-kk-nf á lögreglustöðina að eigin frumkvæði og lagði einnig fram kæru á hendur ákærða fyrir líkamsárás. Lýsti S-kk-nf A-kk-nf atvikum svo fyrir lögreglu að er hann hefði verið að ganga út um útidyr félagsheimilisins um nóttina „... hafi hann ekki vitað fyrr til en að hann fann þungt högg koma í andlit hans, n.t.t. á munninn og umhverfis hann. Það hafi ekki verið fyrr en þá sem hann áttaði sig á því að höggið kom frá einhverjum karlmanni sem var þarna fyrir utan þegar mætti kom út. M-kk-nf hafi fundið til í andlitinu. Við höggið hafi mætti fallið á jörðina og hafi hann verið að koma sér á fætur og í burtu þegar hann fann annað þungt högg lenda í andlitinu aftur. Að mætta virtist hafi þetta högg komið frá sama aðila og gaf honum fyrra höggið.“

J-kk-nf Þ-kk-nf leitaði aðhlynningar á Heilbrigðisstofnuninni Patreksfirði laust eftir hádegi 2. júní 2008. Í vottorði sem J-kk-nf M. H-kk-nf læknir ritaði vegna þeirrar komu segir meðal annars að J-kk-nf hafi verið með tvo skurði framan á nefinu, annan um 1 cm á lengd en hinn 0,5 cm. Þá hafi J-kk-nf verið með snertiverki við nefrót. Á enni hafi hann verið þrútinn og með áverka á u.þ.b. 2 cm bletti yfir hægra auga.

Í málinu liggur einnig frammi vottorð Þ-kk-ef B-kk-ef læknis vegna áverka J-kk-ef Þ-kk-ef. Í vottorðinu segir meðal annars svo:

Skoðun við komu leiddi í ljós ósamhverf nefbein með hliðrun vinstra nefbeins yfir til vinstri. Greinilega var um brot að ræða og við skoðun og þreifingu á nefbeinum fundust teikn um nýbeinsmyndun í brotlínum. Það var greinileg hliðrun á vinstra nefbeini. Röntgenrannsókn leiddi í ljós kurlað brot í framanverðum nefbeinum. Greinileg skekkja var til staðar en frekari brotlega varð ekki metin á yfirlitsmyndum.

Ennfremur liggur frammi í málinu vottorð fyrrnefnds J-kk-ef M. H-kk-ef læknis vegna áverka Þ-kk-ef Þ-kk-ef lögreglumanns. Í vottorðinu kemur fram að Þ-kk-nf hafi verið rauður og þrútinn við rót nefsins og á efri vör og haft snertieymsl á því svæði. Jafnframt hafi hann verið með lítinn skurð, 0,5 cm, á innanverðri efri vör.

Undir rannsókn þessa hluta málsins voru skýrslur teknar af fjölda vitna. Þá var að kvöldi 2. júní 2008 tekin lögregluskýrsla af ákærða. Gekk rannsóknin afar greiðlega og var henni að mestu lokið strax í júní 2008, en síðustu gagna var aflað í október það ár. Ákærur vegna atvikanna aðfaranótt 2. júní 2008 voru síðan gefnar út í desember 2008 samkvæmt áðursögðu.

B.

Um málsatvik hvað varðar ákæru ríkissaksóknara frá 9. júní 2009 vísast til þess sem að framan er rakið úr ákærunni.

II.

Við fyrirtöku málsins 15. maí sl. kom ákærði fyrir dóm og tjáði sig um sakargiftir. Kvað ákærði atvikalýsingar í báðum liðum ákæru lögreglustjórans á Vestfjörðum réttar, en sagði líkamsárásir þær sem þar væri lýst framdar í áflogum sem brotaþolar hefðu átt upptökin að. Þá mótmælti ákærði bótakröfu brotaþolans J-kk-ef Þ-kk-ef. Hvað sakargiftir samkvæmt ákæru ríkissaksóknara frá 29. desember 2008 varðaði tók ákærði fram að mögulegt væri að hann hefði slegið lögreglumanninn í andlitið eftir að varnarúða var beitt gegn honum að tilefnislausu, en hafi svo verið hafi verið um óviljaverk að ræða. Ákærði kvaðst því neita sök samkvæmt ákærunni. Er aðalmeðferð málsins var fram haldið 12. júní sl. staðfesti ákærði þessa afstöðu sína.

Við aðalmeðferð málsins voru bornar undir ákærða sakargiftir samkvæmt ákæru ríkissaksóknara frá 9. júní sl. Kvaðst ákærði játa sök samkvæmt ákærunni og samþykkja bótakröfu R.S. vara og þjónustu ehf.

Fyrir dómi lýsti ákærði málsatvikum umrædda nótt fyrir utan félagsheimilið á Patreksfirði svo að „... þetta byrjaði með einhverjum látum þarna fyrir utan við þennan sem ég skallaði ...“. Aðdraganda þess sagði ákærði hafa verið þann að maðurinn, sem ákærði sagðist ekki myndu þekkja aftur í sjón, hefði verið með derring við vin ákærða, annað hvort G-kk-þf S-kk-þf eða F-kk-þf. Í kjölfarið hefði komið til rifrildis milli ákærða og mannsins sem síðan hefði leitt af sér frekari "leiðindi" af mannsins hálfu, bæði í garð ákærða og félaga hans að því er ákærði taldi. Aðspurður um hvort maðurinn hefði lagt á ákærða hendur svaraði ákærði: „Ég man það ekki alveg.“ Kom fram hjá ákærða í því sambandi að langt væri liðið frá atvikum og þá hefði hann verið drukkinn.

Eftir framangreind atvik sagðist ákærði hafa bakkað frá en mágur fyrrgreinds manns, að því er ákærði taldi, hefði í kjölfarið ætlað að ráðast á hann. Sagði ákærði þann mann hafa gengið að sér með krepptan hnefa og ætlað að hjóla í sig. Kvaðst ákærði hafa orðið fyrri til og slegið manninn einu höggi í höfuðið sem við það hefði fallið í jörðina. Kom fram hjá ákærða að um ósjálfráð viðbrögð hefði verið að ræða við ógnandi framkomu mannsins. Sagði ákærði það rangt sem fram komi í ákæru að hann hafi slegið umræddan mann hnefahöggum. Einungis hefði verið um eitt högg að ræða.

Spurður um samskipti sín við lögreglu á vettvangi um nóttina svaraði ákærði því til að þau hefðu verið góð þar til Þ-kk-nf Þ-kk-nf lögreglumaður kom á vettvang. Kvað ákærði greinilegt að Þ-kk-nf væri ekki vel við sig, hann þyldi sig augljóslega ekki. Kom fram hjá ákærða að hann hefði í samræðum við bæði S-kvk-þf og I-kk-þf Ó-kk-þf lögreglumenn boðist til að koma með inn í lögreglubifreið. Þ-kk-nf hefði þá tryllst, farið fram fyrir lögreglumennina og byrjað að "meisa" ákærða. Neitaði ákærði því alfarið að hafa verið æstur í aðdraga þess. Þá sagði ákærði það rangt að hann hefði hrópað að Þ-kk-þgf og verið ógnandi í hans garð. Hann hefði einungis beðið um það sérstaklega að Þ-kk-nf kæmi ekki nærri sér, enda þekkti hann til Þ-kk-ef og þess hvernig hann sinnti sínum störfum sem lögreglumaður.

Nánar lýsti ákærði þessum atvikum svo að Þ-kk-nf Þ-kk-nf hefði gefið honum fyrirmæli um að leggjast í jörðina og þremur sekúndum síðar hefði Þ-kk-nf beitt úðabrúsanum. Eftir að hafa orðið fyrir úðanum kvaðst ákærði hafa hniprað sig niður enda hefði hann ekkert séð og erfitt verið og vont að anda. Í kjölfarið kvaðst ákærði hafa "panikkað" og tekið að slá frá sér í þeim tilgangi að fólk léti hann í friði á meðan hann væri að ná áttum. Gat ákærði ekki gefið nánari lýsingar á því hvernig hann hefði slegið frá sér. Spurður um hvort hann hefði slegið Þ-kk-þf svaraði ákærði: „Svo er mér sagt.“ Nánar aðspurður um hvort hann myndi ekkert eftir því svaraði ákærði: „Ég sá ekki neitt.“

III.

J-kk-nf Þ-kk-nf greindi svo frá fyrir dómi að umrædda nótt hefði hann verið nýkominn út af dansleik í félagsheimilinu á Patreksfirði þegar hann hefði veitt því athygli að S-kk-nf A-kk-nf S-kk-nf féll í götuna. Í framhaldinu hefði vitnið ætlað að finna unnustu sína, K-kvk-þf H-kvk-þf S-kvk-þf, en þá hefði maður, sem vitnið hefði aldrei hitt áður, komið og skallað vitnið í andlitið „... nánast upp úr þurru.“ Aðspurt kannaðist vitnið ekki við að maður hefði rekist utan í hann í aðdraganda þess að hann hlaut höggið.

Höggið sagði vitnið hafa komið á nef sitt, sem við það hefði brotnað, og hefði mikið blætt úr nefinu í kjölfarið. Þá hefði vitnið fengið stór glóðaraugu í kringum bæði augu tveimur dögum síðar. Þessum áverkum sagði vitnið hafa fylgt óþægindi.

Á vettvangi sagðist vitnið hafa upplýst lögreglukonu um árásarmanninn. Þá hefði vitnið rætt frekar við annan lögreglumann sem ekið hefði vitninu á sjúkrahús til aðhlynningar.

H-kk-nf S. S-kk-nf bar fyrir dómi að hann hefði umrædda nótt verið að spjalla við J-kk-þf Þ-kk-þf, mág sinn, fyrir utan félagsheimilið á Patreksfirði. Stór náungi hefði þá rekist utan í J-kk-þf, sem í kjölfarið hefði horft á manninn og ýtt í hann. Maðurinn hefði þá spurt: Er eitthvað að? Í framhaldinu „... byrjuðu þeir eitthvað að æsa sig.“ Vildi vitnið vart kveða svo sterk að orði að um rifrildi hefði verið að ræða. Ákærði, sem vitnið sagði greinilega hafa verið vin mannsins, hefði þá skyndilega birst og þeir J-kk-nf báðir byrjað að rífa sig. Eftir mjög stutt orðaskipti þeirra á milli hefði ákærði síðan skallað J-kk-þf „... upp úr engu.“ Vitnið sagði J-kk-þf hafa nefbrotnað við skalla ákærða og honum blætt mikið.

Skömmu eftir J-kk-þf Þ-kk-þf var skallaður sagði vitnið bróður unnustu J-kk-ef hafa verið kýldan niður. Hver það gerði sagðist vitnið ekki geta sagt með vissu.

Vitnið sagði lögreglu fljótlega hafa komið á vettvang og hefði það strax gefið sig á tal við hana. Um samskipti lögreglu og ákærða í framhaldinu bar vitnið að ákærði hefði fengið fyrirmæli um að hætta og koma með lögreglu. Vitnið hefði síðan séð lögreglumann sprauta piparúða á ákærða „... og ég sé að hann kýlir lögguna eftir það.“ Kvað vitnið ákærða hafa kýlt lögreglumanninn að ásettu ráði og með krepptum hnefa, en ákærði hefði reiðst er lögreglumaðurinn beitti úðanum gegn honum. Í kjölfarið hefðu lögreglumenn haldið ákærða niðri, hann streist á móti, en að lokum hefði lögregla farið með ákærða af svæðinu.

R-kvk-nf D-kvk-nf Þ-kvk-nf skýrði svo frá fyrir dómi að umrædda nótt hefði hún staðið fyrir utan félagsheimilið á Patreksfirði í hópi fólks. Annar hópur hefði síðan staðið þar skammt frá. Taldi vitnið að einhver maður hefði hallað sér utan í bróður sinn, J-kk-þf Þ-kk-þf, og upp úr því hefðu þeir tveir farið að tala saman. „Síðan, bara eiginlega upp úr þurru, þá kom þessi maður, heitir hann ekki E-kk-nf eða eitthvað þannig?... þá kom hann og skallaði hann.“ Kvað vitnið höggið sem J-kk-nf hlaut hafa verið þungt og hefði mikið blætt úr honum eftir það.

Ákærða kvað vitnið hafa eftir þetta gengið í burtu. Stuttu síðar sagðist vitnið hafa séð S-kk-þf A-kk-þf S-kk-þf liggjandi á götunni, rotaðan að því er vitnið hélt, en hvernig það atvikaðist hefði vitnið ekki séð.

Nokkru síðar sagðist vitnið hafa séð ákærða æstan og reiðan álengdar. Hefði lögregla gefið ákærða þau fyrirmæli að leggjast niður en ákærði óhlýðnast þeim fyrirmælum. Í kjölfarið hefði lögregla reynt að ná ákærða niður og hann streist á móti.

Spurt um tengsl sín við önnur vitni en J-kk-nf Þ-kk-nf í málinu bar vitnið að H-kk-nf S. S-kk-nf væri unnusti þess, K-kvk-nf H-kvk-nf S-kvk-nf væri unnusta J-kk-ef og S-kk-nf A-kk-nf S-kk-nf bróðir K-kvk-ef H-kvk-ef.

G-kk-nf M-kk-nf G-kk-nf greindi svo frá fyrir dómi að umrædda nótt hefði hann séð ákærða kýla mann hnefahöggi í andlitið. Sagði vitnið manninn, sem það kvaðst ekki hafa þekkt, hafa vankast við höggið. Rak vitnið ekki minni til þess að nokkuð hefði farið á milli ákærða og þessa manns áður en ákærði sló hann. Aðspurt um hvort vitnið hefði einnig séð ákærða skalla mann svaraði það: „Já, hvort að, ég ... jú mig rámar í það, ég man það ekki alveg.“ Vísaði vitnið þessu sambandi til þess hversu langt væri um liðið frá því atvik máls gerðust.

Vitnið bar að lögregla hefði komið á vettvang í kjölfarið og reynt að tala ákærða til sem verið hefði mjög æstur. Hefði lögregla skipað ákærða að hlýða fyrirmælum sínum en ákærði brugðist illa við þeim skipunum. Kom sérstaklega fram hjá vitninu að ákærða hefði virst uppsigað við Þ-kk-þf Þ-kk-þf lögreglumann. Á endanum hefði lögregla þurft að beita ákærða valdi sem verið hefði kolvitlaus og „... sveiflaði höndunum eitthvað svona.“ Taldi vitið aðspurt ákærða hafa verið með krepptan hnefa. Eftir þennan atgang sagði vitnið Þ-kk-þf hafa verið blóðugan, það hefði blætt úr nefi hans.

Fram kom hjá vitninu fyrir dómi að það myndi atvik máls ekki vel og vísaði vitnið í því sambandi til þess hversu langt væri um liðið. Aðspurt játaði vitnið því að það hefði munað atvik mun betur er það gaf skýrslu hjá lögreglu. Fyrir dómi voru eftirfarandi ummæli í skýrslunni sérstaklega borin undir vitnið:

„... hann séð hvar E-kk-nf H-kk-nf gekk skyndilega að ókunnum dreng, sem stóð á tröppum félagsheimilisins og án fyrirvara skallaði með enninu í andlit drengsins. M-kk-nf segist hafa séð að E-kk-nf H-kk-nf hafi slegið til mannsins, í andlitið eða a.m.k. í áttina að andliti mannsins eftir að hafa skallað hann í andlitið. M-kk-nf segist hafa séð að blóð tók að leka úr andliti mannsins í framhaldinu.“

„... M-kk-nf segir að skyndilega hafi E-kk-nf H-kk-nf snúið sér að þessum dreng og slegið hann í andlitið með krepptum hnefa. Höggið hafi virst vera þungt því maðurinn hafi "steinlegið" og virst meðvitundarlaus.“

„... eftir að E-kk-nf H-kk-nf var úðaður varnarúðanum, slegið í andlit eða í áttina að andliti Þ-kk-ef lögreglumanns. M-kk-nf hafi ekki séð hvort höggið hafi lent á andliti Þ-kk-ef en hann hafi gefið sér að svo hafi verið þar sem hann hafi séð að blóð tók að leka úr nefi Þ-kk-ef í framhaldi þessa höggs.“

Staðfesti vitnið tilvitnuð ummæli rétt fyrir dómi, sem og efni skýrslu sinnar að öðru leyti.

G-kk-nf S-kk-nf S-kk-nf bar fyrir dómi að umrædda nótt hefði dansleikur verið haldinn í félagsheimilinu á Patreksfirði. Einhver æsingur hefði orðið fyrir utan húsið sem lokið hefði með því að ákærði, er vitnið sagði vera vin sinn, hefði skallað strák í andlitið. Nánar lýsti vitnið aðdraganda þessa svo að strákurinn, er vitnið kvaðst ekki hafa þekkt, hefði tekið að ýta í vitnið og F-kk-þf nokkurn, sem vitnið hefði verið að tala við. Vitnið hefði þá kallað ákærða til sem komið hefði hlaupandi og skallað manninn í andlitið.

Vitnið sagði ákærða hafa í framhaldinu farið af stéttinni og út á malbikið „... og þá kemur einn gaur sem ætlaði að rjúka í E-kk-þf og E-kk-þf nær að kýla hann frá sér og hann steinrotast.“

Fljótlega eftir þetta kvað vitnið lögreglu hafa komið á vettvang. Hefði Þ-kk-nf Þ-kk-nf lögreglumaður skipað ákærða að leggjast í jörðina en ákærði neitað. Í kjölfarið sagði vitnið Þ-kk-þf og ákærða hafa farið „... eitthvað að rífast hvor í öðrum og það endar með því að Þ-kk-nf tekur upp "meisbrúsa" og "meisar" hann, þá hleypur E-kk-nf á móti "meisinu" og kýlir hann.“ Höggið sagði vitnið hafa strokið nef lögreglumannsins og hann fengið blóðnasir. Í framhaldinu hefði ákærði verið færður í handjárn og settur inn í bíl.

K-kvk-nf H-kvk-nf S-kvk-nf bar fyrir dómi að umrædda nótt hefði hún staðið fyrir utan félagsheimilið á Patreksfirði ásamt bróður sínum, S-kk-þgf A-kk-þgf. Vitnið hefði ætlað að fá sér að reykja og verið að leita eftir kveikjara og því snúið sér frá bróður sínum stutta stund. Þegar vitnið hefði snúið sér við aftur hefði bróðir þess legið í götunni. Vitnið hefði enn snúið sér við og þá séð hvar tekið var í kærasta vitnisins, J-kk-þf Þ-kk-þf, og hann síðan skallaður „... og svo bara blóð úti um allt.“ Sagði vitnið þessa árás á J-kk-þf hafa verið með öllu tilefnislausa. Nánar aðspurt af verjanda um atvikið tengt J-kk-þgf staðfesti vitnið ummæli í lögregluskýrslu þess efnis „... að skyndilega hafi hún heyrt hávaða til hliðar við sig og hafi henni verið litið þangað. Hún hafi séð unnusta hennar blóðugan í andliti og með sár á nefi. Hún hafi séð dreng þar skammt frá sem E-kk-nf heiti ...“ Hins vegar kvað vitnið það rangt sem í skýrslunni segi að S-kk-nf A-kk-nf hafi verið sleginn eftir að J-kk-nf var skallaður.

Áverkum J-kk-ef lýsti vitnið svo að hann hefði fengið skurð á nefið og þá hefði læknir síðar upplýst að nefið hefði brotnað. J-kk-nf hefði einnig fengið glóðaraugu kringum bæði augu. Kvað vitnið J-kk-þf hafa haft óþægindi af þessum meiðslum í nokkurn tíma, bæði hefði hann fundið til í nefinu og einnig hefði honum þótt mjög leiðinlegt að vera svona útlítandi í vinnunni. Þá bæri hann ör á nefinu eftir áverkana.

S-kk-nf A-kk-nf S-kk-nf skýrði svo frá fyrir dómi að hann hefði umrædda nótt staðið fyrir utan félagsheimilið á Patreksfirði, að loknum dansleik, og verið að bíða eftir föður sínum þegar hann hefði fyrirvaralaust fengið högg á hnakkann. Vitnið kvaðst hafa fallið í jörðina við höggið og misst meðvitund, en rankað við sér aftur stuttu síðar. Hver árásarmaðurinn var sagðist vitnið ekki hafa séð.

Vitnið sagði tennur hafa brotnað í sér við árásina. Þá hefði það jafnframt verið með eymsli í hálsi í nokkurn tíma á eftir.

A-kk-nf E-kk-nf R-kk-nf bar fyrir dómi að er hann hefði komið út af dansleik í félagsheimilinu á Patreksfirði umrædda nótt hefði hann veitt athygli stúlku er verið hefði að ræða við ákærða og reyna að róa hann niður. Ákærði hefði bakkað undan stúlkunni sem verið hefði að ýta í hann til að leggja áherslu á orð sín. Þá hefði strákur komið hlaupandi og ætlað að kýla ákærða sem orðið hefði fyrri til og kýlt strákinn niður.

Lögreglu kvað vitnið hafa komið á vettvang skömmu síðar og hefði ákærði þá verið yst á bifreiðaplaninu framan við félagsheimilið. Lögregla hefði gefið ákærða fyrirmæli um að koma með henni af vettvangi og ákærði sagt: „Já, já, já ég kem rólegur með ef þessi maður snertir mig ekki.“ Með þeim orðum hefði ákærði verið að vísa til Þ-kk-ef Þ-kk-ef lögreglumanns. Þ-kk-nf hefði svarað eitthvað í þá veru að ákærði hefði ekkert val um það. Ákærði hefði þá ítrekað sín fyrri orð og Þ-kk-nf þá tekið upp mace-brúsa. Lögreglumaðurinn hefði síðan úðað úr brúsanum á ákærða. Ákærði hefði brugðist við með því að „... hann fór eitthvað að reyna sjá og svona, hann ýtir eitthvað svona frá sér og endar með því að kýla Þ-kk-þf.“ ... „... hann allavega slegið í hann eða eitthvað, hann alla vega, þeir enduðu niðri og Þ-kk-nf greip utan um hann.“ Tók vitnið fram að högg ákærða hefði ekki verið mjög fast.

Þ-kk-nf Þ-kk-nf lögreglumaður kvað lögreglu hafa borist tilkynning umrædda nótt um mann sem búinn væri að slá einn eða tvo menn við félagsheimilið á Patreksfirði. Þegar á vettvang var komið hefðu tvö vitni bent á ákærða sem vitnið hefði séð að var mjög æstur. Einnig hefði vitnið séð tvo menn í blóði sínu, annar þeirra nánast meðvitundarlaus.

Vitnið sagðist strax hafa farið til ákærða og reynt að tala hann til en það ekkert gengið. Ákærði hefði engum sönsum tekið og neitað afskiptum lögreglu. Vitnið hefði fljótlega séð að ákærði kæmi ekki með lögreglu nema með valdi og því tilkynnt ákærða það. Ákærði hefði færst undan og í raun hótað vitninu öllu illu. Sagði vitnið það hafa verið mat sitt að ákærði væri umhverfi sínu hættulegur. Hann hefði verið búinn að stórslasa tvo menn og ætlað sér að slasa fleiri. Þá hefði það jafnframt verið sitt mat, miðað við allar aðstæður á vettvangi, þ.m.t. mannfjöldann sem þar hefði verið, sem og fyrri hegðun ákærða þessa helgi, að óráðlegt væri að reyna að taka ákærða lögreglutökum. Vitnið hefði því tilkynnt ákærða að mace-úða yrði beitt, hlýddi hann ekki skipunum lögreglu um að leggjast í jörðina. Þar sem ákærði hefði enn virt skipanir lögreglu að vettugi hefði vitnið beitt úðavopninu gegn ákærða. Hann hefði þá ráðist gegn vitninu, kastað sér fram og slegið vitnið hnefahöggi í andlitið og hefði höggið komið á nef um munn vitnisins. Kvaðst vitnið hafa fengið blóðnasir og sprungna vör við höggið.

Vitnið sagði ákærða í kjölfarið hafa náð taki á öðrum fæti vitnisins og ríghaldið í hann. Lögreglu hefði í framhaldinu tekist að losa það tak og koma ákærða inn í lögreglubifreið og niður á lögreglustöð.

Fram kom hjá vitninu að ákærði hefði verið búinn að vera æstur alla umrædda helgi. Þannig hefði honum tekist kvöldið áður, vegna fámennis lögreglu, að flýja af vettvangi eftir að hafa staðið í slagsmálum. Þá hefði honum virst vera sérstaklega í nöp við vitnið, án þess að hann hefði gefið á því sérstaka skýringu. Tók vitnið fram að það hefði ekki áður þurft af hafa afskipti af ákærða. Það hefði hins vegar legið alveg ljóst fyrir alla helgina að ákærði ætlaði sér að ráðast á vitnið og hefði vitninu borist upplýsingar í þá veru frá fólki.

G-kk-nf V-kk-nf B-kk-nf héraðslögreglumaður skýrði svo frá fyrir dómi að umrædda nótt hefði hann fengið tilkynningu um slagsmál við félagsheimilið á Patreksfirði. Vitnið hefði strax farið ásamt starfsfélaga sínum á vettvang og auk þess kallað eftir aðstoð tveggja annarra lögreglumanna sem komið hefðu að félagsheimilinu stuttu síðar.

Á bifreiðastæði við félagsheimilið kvað vitnið strák og stelpu hafa komið að máli við sig og sagt ákærða hafa slegið strákinn, sem vitnið kvað hafa verið blóðugan í framan. Ákærða sagði vitnið hafa staðið við hinn enda bifreiðastæðisins ásamt mörgum öðrum. Vitnið sagðist hafa farið ásamt starfsfélaga sínum, Þ-kk-þgf Þ-kk-þgf, og reynt að ræða við ákærða en það gengið illa þar sem ákærði hefði ekkert við Þ-kk-þf viljað tala og skipað honum að koma sér í burtu. Um ástand ákærða bar vitnið að hann hefði sýnilega verið undir áhrifum áfengis, þó ekki áberandi ölvaður. Hann hefði hins vegar verið mjög æstur. Fram kom hjá vitninu að það hefði heyrt það á fólki á vettvangi að ákærði hefði átt upptökin að þeim átökum sem átt höfðu sér stað. Aðspurt kvaðst vitnið ekki hafa heyrt hið gagnstæða nefnt, þ.e. að veist hefði verið að ákærða að fyrrabragði.

Þar sem lögregla hefði fengið um það upplýsingar á vettvangi frá nokkrum aðilum að ákærði hefði „... kýlt hinn og þennan“ hefði fyrrnefndur starfsfélagi vitnisins tekið um það ákvörðun að handtaka ákærða og færa hann á lögreglustöðina. Kvað vitnið starfsfélaga sinn hafa gefið ákærða fyrirmæli um að leggjast niður, svo færa mætti hann í handjárn. Hann hefði ekki hlýtt þeim fyrirmælum og ekkert við lögreglumanninn viljað tala heldur öskraða á hann og æpt og skipað honum í burtu. Í kjölfarið hefði lögreglumaðurinn ákveðið að beita úðavopni gegn ákærða eftir að hafa varað ákærða við því að úðanum yrði beitt, hlýddi hann ekki fyrirmælum. Sagði vitnið lögreglumanninn hafa sprautað úr úðahylkinu í andlit ákærða. Spurt um viðbrögð ákærða svaraði vitnið því til að það hefði á þessum tímapunkti verið að mestu með athyglina við fólk sem verið hefði í kring og brugðist reitt við er starfsfélagi þess tók upp úðavopnið. Það hefði því ekki séð hvað gerðist í kjölfar þess að úðanum var beitt en fljótlega heyrt að ákærði hefði kýlt lögreglumanninn. Vitnið hefði þá litið á starfsfélaga sinn og séð að hann var „... illa farinn í andliti.“ Vitnið hefði þá stokkið til og aðstoðað hann við að færa ákærða í járn.

Fram kom hjá vitninu að kvöldið áður hefði það orðið vitni að því er ákærði sló mann í andlitið. Lögregla hefði þá reynt að hafa hendur í hári ákærða en hann náð að komast undan. Þá nefndi vitnið einnig að lögregla hefði tveimur kvöldum áður tekið áfengi af unglingspiltum og var á vitninu að skilja að ákærða hefði mislíkað sú aðgerð.

S-kvk-nf S-kvk-nf lögreglumaður sagði tilkynningu hafa borist til lögreglu um slagsmál við félagsheimilið á Patreksfirði. Þegar vitnið kom á vettvang hefði það séð að ákærði „var í svolitlum ham.“ Tók vitnið fram að kvöldin áður hefði það verið búið að ræða við ákærða þar sem hann hefði verið búinn að vera með hótanir í garð Þ-kk-ef Þ-kk-ef lögreglumanns, en tilefnið sagði vitnið hafa verið afskipti Þ-kk-ef af drykkju unglinga á föstudagskvöldinu, þar á meðal frænda ákærða. Jafnframt hefði vitnið lagt að Þ-kk-þgf að halda sig frá þeim dansleikjum er í gangi voru og í fjarlægð frá ákærða til að fyrirbyggja vandræði. Þegar fyrrnefnd tilkynning barst hefði hins vegar ekki verið um annað að ræða en allir lögreglumenn á vakt brygðust við henni.

Á vettvangi kvaðst vitnið hafa hitt blóðugan mann sem strax hefði komið til lögreglu og sagst hafa verið laminn og bent á ákærða sem geranda. Vitnið hefði þá farið í það að ræða við ákærða og reyna að róa hann niður og orðið nokkuð ágengt. Um leið og ákærði hefði komið auga á Þ-kk-þf Þ-kk-þf hefði hann hins vegar byrjað aftur með læti og helst viljað slást við Þ-kk-þf. Þ-kk-nf hefði gefið ákærða fyrirmæli um að leggjast í jörðina en ákærði ekki hlítt. Sagði vitnið ákærða í þrígang hafa fengið fyrirmæli um að koma með lögreglu og leggjast í jörðina.

Vitnið sagði ákærða á endanum hafa verið handtekinn og hefði úðavopni verið beitt í þeim tilgangi. Kom fram hjá vitninu að framkoma ákærða hefði verið með þeim hætti að valið hefði staðið milli þess að lenda í slagsmálum við ákærða „... eða reyna að hafa sem minnstan skaða af með því að "meisa" hann hreinlega og koma honum þannig í tök.“ Það hefði því verið mat Þ-kk-ef Þ-kk-ef að rétt væri að beita úðavopninu. Bar vitnið að það hefði snúið baki í atganginn nánast allan tímann þar sem það hefði verið upptekið við að halda fólksfjöldanum frá, meðal annars frændum ákærða sem vitnið sagðist hafa talið líklega til að reyna að frelsa ákærða úr höndum lögreglu. Vitnið hefði því hvorki séð er ákærði og Þ-kk-nf fóru í jörðina né meint högg ákærða.

Eftir að ákærði var færður í járn kvaðst vitnið hafa fylgt honum að lögreglubifreið og setið hjá honum á leiðina á lögreglustöðina. Vitnið kvað ákærða þá strax hafa verið orðinn rólegan og það hefði hann einnig verið eftir á lögreglustöðina var komið. Spurt um hvort ákærða hefði verið ljóst á þeim tímapunkti að hann hefði slegið lögreglumanninn Þ-kk-þf svaraði vitnið: „Já, hann var ánægður með að hafa komið smá höggi á hann.“

I-kk-nf Ó-kk-nf S-kk-nf héraðslögreglumaður kvaðst umrædda nótt hafa verið staddur á lögreglustöðinni á Patreksfirði þegar starfsfélagi hans, G-kk-nf V-kk-nf B-kk-nf, hefði kallað eftir aðstoð við félagsheimilið á Patreksfirði. Kvaðst vitnið þegar hafa farið á vettvang ásamt S-kvk-þgf S-kvk-þgf lögreglumanni.

Á vettvangi hefði strákur, sem verið hefði blóðugur í framan og mjög æstur, gefið sig á tal við vitnið og sagt ákærða vera orðinn kolvitlausan. Annar aðili, sem staðið hefði við hlið mannsins, hefði borið ákærða þeim sökum að hafa slegið þann blóðuga án nokkurs tilefnis.

Vitnið sagðist í kjölfarið hafa gengið ásamt fyrrnefndum starfsfélaga sínum gengið að ákærða og reynt að koma á ró. Um stund hafi svo virst sem ákærði væri að róast en hann svo aftur orðið æstur og komið því ákveðið á framfæri að hann vildi ekki sjá Þ-kk-þf Þ-kk-þf lögreglumann nálægt sér og hann verið ógnandi og með hótanir í garð lögreglumannsins. Ákærði hefði þá verið beðinn um að fara frá og leggjast niður en hann ekki orðið við því. Þ-kk-nf hefði þá tekið upp úðavopn og skipað ákærða niður, ella yrði úðanum beitt. Ákærði hefði ekki hlýtt þeim fyrirmælum heldur slegið í áttina til Þ-kk-ef, líkt og hann væri að reyna að slá úðabrúsann úr höndunum á lögreglumanninum, sem brugðist hefði við með því að beita úðanum gegn ákærða. Ákærði hefði í fyrstu haldið um andlit sitt en síðan hlaupið á Þ-kk-þf. Meðan á þessu gekk kvaðst vitnið hafa verið í því ásamt G-kk-þgf V-kk-þgf B-kk-þgf héraðslögreglumanni að halda fólki frá, meðal annars í þeim tilgangi að koma í veg fyrir að það fengi úða á sig. Þá hefði ölvun verið almenn og nærstaddir verið nokkuð æstir, þeir kallað lögreglumennina ónefnum, og var á vitninu að skilja að ástandið hefði verið nokkuð eldfimt. Kvaðst vitnið aðspurt ekki hafa séð ákærða kýla Þ-kk-þf í kjölfar þess að lögreglumaðurinn beitti úðanum gegn ákærða. Spurt um hvort Þ-kk-nf hefði borið einhverja áverka eftir atvik næturinnar bar vitnið að er lögregla hefði verið að færa ákærða inn í lögreglubifreið hefði hann veitt því athygli að Þ-kk-nf var skrámaður í andliti.

G-kk-nf I-kk-nf B-kk-nf lýsti atvikum máls svo að er hann hefði komið út af dansleiknum umrædda nótt hefði einn maður legið fyrir utan í roti og annar verið blóðugur. Ákærða sagði vitnið hafa verið á vettvangi með læti og hefði vitnið sagt lögreglu að taka hann strax úr umferð svo friður kæmist á. Það hefði lögregla gert, þó svo deila mætti um aðferðina sem beitt hefði verið við það. Sagði vitnið lögreglu hafa nálgast ákærða með mace-brúsa á lofti og lítið hafa reynt að tala við hann. Ákærði hefði brugðist illa við og ráðist gegn lögreglu að því er vitninu hefði sýnst. Í kjölfarið hefði lögregla snúið ákærða niður, sem veitt hefði mótspyrnu við handtökuna.

IV.

A.

Svo sem áður var rakið tjáði ákærði sig um sakargiftir við fyrirtöku málsins 15. maí sl. Var þá eftir ákærða bókað að atvikalýsingar í báðum liðum ákæru lögreglustjórans á Vestfjörðum frá 17. desember 2008 væru réttar, en að líkamsárásir þær sem þar væri lýst hefðu verið framdar í áflogum er brotaþolar hefðu átt upptökin að.

Hvað atvik samkvæmt I. tölulið ákæru lögreglustjóra varðar verður ekki fram hjá því litið að framangreind afstaða ákærða fær enga haldbæra stoð í framburðum vitna fyrir dómi. Þvert á móti má ráða af vætti J-kk-ef Þ-kk-ef, H-kk-ef S. S-kk-ef, R-kvk-ef D-kvk-ef Þ-kvk-ef, G-kk-ef S-kk-ef S-kk-ef og G-kk-ef M-kk-ef G-kk-ef, sbr. og framburð þess síðastnefnda fyrir lögreglu er hann staðfesti fyrir dómi sem réttan, að ákærði hafi í kjölfar stuttra orðaskipta við J-kk-þf skallaði hann fyrirvaralaust í andlitið með þeim afleiðingum sem í I. tölulið ákæru lögreglustjóra greinir, sbr. vottorð Þ-kk-ef B-kk-ef læknis. Þá er áðurgreind afstaða ákærða í raun ekki í samræmi við framburð hans sjálfs við aðalmeðferð málsins.

Atvikum þeim sem sakargiftir samkvæmt II. tölulið ákæru lögreglustjórans á Vestfjörðum varða lýsti ákærði svo fyrir dómi að eftir að hafa skallað J-kk-þf Þ-kk-þf hefði hann bakkað frá, en mágur J-kk-ef, S-kk-nf A-kk-nf S-kk-nf, hefði í kjölfarið ætlað að ráðast á hann. Sagði ákærði S-kk-þf A-kk-þf hafa gengið að sér með krepptan hnefa og ætlað að hjóla í sig en hann orðið fyrri til og slegið S-kk-þf A-kk-þf einu höggi í höfuðið sem við það hefði fallið í jörðina. Kom fram hjá ákærða að um ósjálfráð viðbrögð hefði verið að ræða við ógnandi framkomu mannsins. Þá sagði ákærði það rangt sem fram komi í ákæru að hann hafi slegið S-kk-þf A-kk-þf hnefahöggum. Einungis hefði verið um eitt högg að ræða.

Ofangreind frásögn ákærða fær nokkra stoð í framburði G-kk-ef S-kk-ef S-kk-ef en hann kvað S-kk-þf A-kk-þf hafa ætlaða að rjúka í ákærða sem náð hefði að kýla hann frá sér. Þá er hún einnig í samræmi við vætti A-kk-ef E-kk-ef R-kk-ef sem bar að S-kk-nf A-kk-nf hefði komið hlaupandi og ætlað að kýla ákærða sem orðið hefði fyrri til og kýlt hann niður. Þá eru framburðir H-kk-ef S. S-kk-ef og R-kvk-ef D-kvk-ef Þ-kvk-ef því til staðfestu að rás atvika hafi verið með þeim hætti sem ákærði lýsir, þ.e. að hann hafi slegið S-kk-þf A-kk-þf eftir að hafa skallað J-kk-þf Þ-kk-þf. K-kvk-nf H-kvk-nf S-kvk-nf og J-kk-nf sjálfur kváðu aftur á móti S-kk-þf A-kk-þf fyrst hafa farið í götuna áður en J-kk-nf var skallaður, en lýsingar þeirra á atvikinu voru hins vegar nokkuð óljósar og þá lýsti K-kvk-nf H-kvk-nf atburðarásinni með öðrum hætti fyrir lögreglu. Að endingu verður við mat á framburði títtnefnds S-kk-ef A-kk-ef ekki fram hjá því litið að hann lýsti umræddum atvikum með nokkuð öðrum hætti fyrir lögreglu en hann gerði síðar fyrir dómi og þá bar ekkert annað vitni en S-kk-nf A-kk-nf að ákærði hefði slegið hann fleiri höggum en einu.

Með vísan til alls þess sem hér hefur verið rakið telst sannað að ákærði hafi slegið S-kk-þf A-kk-þf S-kk-þf hnefahöggi með þeim afleiðingum að framtönn brotnaði og kúla og mar myndaðist hægra megin á framanverðu höfðinu.

Í ákæru lögreglustjórans á Vestfjörðum eru brot ákærða samkvæmt ákærunni sögð varða við 1. mgr. 217. gr. og 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Við aðalmeðferð málsins var því haldið fram af ákæruvaldsins hálfu að bæði brot ákærða samkvæmt ákærunni vörðuðu við 1. mgr. 218. gr. Þessu hafnaði verjandi ákærða alfarið og kvað ákæruna ekki verða skilda öðruvísi en svo að brot ákærða samkvæmt I. tölulið varðaði við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga og brot hans samkvæmt II. tölulið við 1. mgr. 218. gr. laganna. Skilning ákæruvaldsins kvað verjandi ekki tækan, enda óskiljanlegt af hverju vísun til 1. mgr. 217. gr. væri að finna í ákærunni ætti hún ekki við um annað brota ákærða.

Fyrir liggur með framlögðu læknisvottorði Þ-kk-ef B-kk-ef að áverkar þeir sem J-kk-nf Þ-kk-nf hlaut við árás ákærða og lýst er í ákæru voru slíkir að brot hans á undir 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Verður ákærði því sakfelldur fyrir brot gegn nefndu ákvæði.

Hvað áverka S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef varðar verður ekki fram hjá því litið að ekkert læknisvottorð liggur fyrir um þá í málinu. Ekki er því ljóst hvers eðlis tannbrot það var sem lýst er í ákæru. Svo sem málið liggur fyrir dóminum verður brot ákærða gegn S-kk-þgf A-kk-þgf því talið varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga. Að því heildstætt virtu sem að framan segir um aðdraganda þess að ákærði sló S-kk-þf A-kk-þf verður ekki talið að 12. gr. almennra hegningarlaga eigi við um þá háttsemi ákærða. Hins vegar þykir rétt að refsing hans vegna brotsins verði metin samkvæmt 3. mgr. 218. gr. b. laganna.

B.

Atvikum þeim er ákæra ríkissaksóknara frá 29. desember 2008 tekur til lýsti ákærði svo fyrir dómi að eftir að hann hefði í samræðum við lögreglumennina S-kvk-þf S-kvk-þf og I-kk-þf Ó-kk-þf S-kk-þf boðist til að koma með þeim inn í lögreglubifreið hefði Þ-kk-nf Þ-kk-nf lögreglumaður tryllst, farið fram fyrir lögreglumennina tvo og byrjað að "meisa" ákærða. Nánar lýsti ákærði þessu svo að Þ-kk-nf hefði gefið honum fyrirmæli um að leggjast í jörðina og þremur sekúndum síðar hefði Þ-kk-nf beitt úðabrúsanum. Eftir að hafa orðið fyrir úðanum kvaðst ákærði hafa hniprað sig niður enda hefði hann ekkert séð og erfitt verið og vont að anda. Í kjölfarið hefði ákærði "panikkað" og tekið að slá frá sér í þeim tilgangi að fólk léti hann í friði á meðan hann væri að ná áttum. Gat ákærði ekki gefið nánari lýsingar á því hvernig hann hefði slegið frá sér. Spurður um hvort hann hefði slegið Þ-kk-þf svaraði ákærði: „Svo er mér sagt.“

Frásögn ákærða af aðdraganda þess að Þ-kk-nf Þ-kk-nf lögreglumaður beitti varnarúða gegn honum umrædda nótt er að nokkru í andstöðu við framburð starfsfélaga Þ-kk-ef, G-kk-ef V-kk-ef og I-kk-ef Ó-kk-ef, en báðir kváðu þeir ákærða hafa látið ófriðlega í aðdraganda þess að úðanum var beitt og jafnframt hefði hann ólhlýðnast fyrirmælum lögreglu. Þá verður af framburði lögreglumannanna og annarra vitna ráðið að talsvert lengri aðdragandi hafi verið að því að varnarúðanum var beitt en ákærði vildi vera láta fyrir dómi.

Framburður ákærða þess efnis að um óviljaverk hafi verið að ræða, hafi hann slegið Þ-kk-þf Þ-kk-þf lögreglumann í andlitið, er í andstöðu við vætti lögreglumannsins sjálfs, H-kk-ef S. S-kk-ef og G-kk-ef S-kk-ef S-kk-ef, sem og að nokkru framburði G-kk-ef I-kk-ef B-kk-ef og G-kk-ef M-kk-ef G-kk-ef, sbr. og það sem eftir þeim síðastnefnda var bókað hjá lögreglu, en af framburði vitnanna verður ráðið að ákærði hafi vísvitandi kýlt lögreglumanninn í andlitið. Þá fær frásögn ákærða afar takmarkaðan stuðning í framburði annarra vitna. Helst má nefna framburð A-kk-ef E-kk-ef R-kk-ef í því sambandi, þó þannig að um margt óljós framburður vitnisins af umræddu atviki verður einungis metinn svo að frásögn ákærða geti samkvæmt honum mögulega staðist. Að endingu kemur að mati dómsins ekkert fram á framlögðu myndskeiði sem talið verður skjóta stoðum undir framburð ákærða að þessu leyti. Samkvæmt öllu þessu telst sannað, svo ekki verði vefengt með skynsamlegum rökum, sbr. 1. mgr. 109. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, að ákærði hafi, af ásetningi, slegið lögreglumanninn, sem var við skyldustörf, hnefahöggi í andlitið með þeim afleiðingum sem í ákæru ríkissaksóknara frá 29. desember sl. greinir, sbr. áðurrakið vottorð J-kk-ef M. H-kk-ef læknis frá 2. júní 2008.

Af hálfu ákærða var við aðalmeðferð málsins ítrekað til þess vísað að Þ-kk-nf Þ-kk-nf lögreglumaður hefði farið offari gegn honum á vettvangi umrædda nótt og beitt varnarúða gegn ákærða þegar önnur vægari úrræði hefðu verið tæk. Í ljósi niðurstöðu dómsins hér að framan um að ákærði hafi slegið lögreglumanninn í andlitið af ásetningi, eftir að hann beitti varnarúðanum gegn ákærða, þykir þarflaust að fjalla sérstaklega um þennan málatilbúnað ákærða, enda verður verknaður ákærða í ljósi alls þess sem að framan hefur verið rakið um atvik málsins ekki með nokkru móti réttlættur á þeim grunni. Rétt þykir þó að taka fram að ekkert hefur fram um það komið í málinu að úðanum hafi lögreglumaðurinn beitt til að verjast árás frá ákærða.

Samkvæmt öllu framansögðu þykir sannað að ákærði hafi með árás sinni á lögreglumanninn brotið gegn 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

C.

Eins og rakið er að framan játaði ákærði sök samkvæmt ákæru ríkissaksóknara frá 9. júní 2009 er aðalmeðferð málsins var fram haldið 12. júní sl. Sú játning ákærða er í samræmi við gögn málsins. Umrætt brot hans telst því sannað og er það réttilega heimfært til refsiákvæða í ákærunni.

V.

Samkvæmt vottorði sakaskrár ríkisins var ákærði 18. desember 2003, þá sextán ára að aldri, dæmdur í Vestra Landsrétti, Danmörku, í 40 daga fangelsi fyrir líkamsárás. Vegna þess hversu ungur ákærði var að árum er hann framdi umrætt brot og þess hversu langt er um liðið frá brotinu verður það ekki getað talið hafa áhrif á niðurstöðu máls þessa. Sakaferill ákærða getur að öðru leyti heldur ekki komið til álita við mat á refsingu ákærða nú.

Svo sem rakið er í kafla IV hefur ákærði verið sakfelldur fyrir tvær líkamsárásir, brot gegn valdstjórninni og minniháttar eignaspjöll. Að brotum ákærða virtum, með vísan til 77. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, og 3. mgr. 218. gr. b. laganna hvað brot ákærða skv. II. tölulið ákærunnar frá 17. desember sl. varðar samkvæmt áðursögðu, þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fimm mánaða fangelsi. Eftir atvikum þykir með heimild í 57. gr. almennra hegningarlaga mega fresta fullnustu refsingar ákærða og skal refsingin falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

VI.

A.

Í málinu gerir J-kk-nf Þ-kk-nf skaða- og miskabótakröfu á hendur ákærða, samtals að fjárhæð 161.416 krónur, sem sett var fram af hans hálfu 19. júní 2008 á grundvelli 170. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála, sbr. nú 1. mgr. 172. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Brotaþoli gerir í fyrsta lagi kröfu um útlagðan kostnað vegna öflunar áverkavottorðs. Þennan hluta kröfu sinnar segir brotaþoli studdan framlagðri kvittun. Um lagarök vísar brotaþoli til 1. mgr. 1. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 og til almennra reglna skaðabótaréttar, einkum sakarreglunnar.

Í öðru lagi krefst brotaþoli þjáningabóta vegna sjö veikindadaga, 1.260 krónur á dag, en á meðan áverkar brotaþola hafi liðið hjá hafi hann verið veikur í skilningi 1. mgr. 3. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993.

Í þriðja lagi krefst brotaþoli miskabóta á grundvelli 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 að fjárhæð 100.000 krónur. Vísar brotaþoli til þess að árás ákærða hafi verið tilefnislaus með öllu og hún valdið honum þjáningum, eymslum og ama í marga daga á meðan afleiðingar árásinnar hafi gengið yfir.

Að endingu gerir brotaþoli kröfu um málskostnað að fjárhæð 50.796 krónur, að virðisaukaskatti meðtöldum, en hann hafi vegna málsins þurft að leita aðstoðar lögmanns til að setja fram og rökstyðja bótakröfu sína.

B.

Ákærði hefur samkvæmt framansögðu verið sakfelldur fyrir að hafa aðfaranótt 2. júní 2008 skallað brotaþola í andlitið. Með hinni refsiverðu háttsemi hefur ákærði bakað sér skaðabótaábyrgð.

Krafa brotaþola um greiðslu lækniskostnaðar að fjárhæð 1.800 krónur, er studd kvittun. Telja verður að umræddur kostnaður falli undir ákvæði 1. mgr. 1. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Verður ákærði því dæmdur til að greiða brotaþola fyrrgreinda fjárhæð.

Skv. 1. mgr. 3. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 skal greiða þjáningabætur fyrir tímabilið frá því að tjón varð þar til heilsufar tjónþola er orðið stöðugt, 1.300 kr. fyrir hvern dag sem hann er rúmfastur og 700 kr. fyrir hvern dag sem hann er veikur án þess að vera rúmfastur og eru nefndar fjárhæðir vísitölutengdar, sbr. 15. gr. laga nr. 50/1993. Þegar sérstaklega stendur á er heimilt að greiða þjáningabætur þótt tjónþoli sé vinnufær.

Samkvæmt orðum 1. mgr. 3. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 og dómaframkvæmd er það meginregla að tjónþoli fær ekki greiddar þjáningabætur þegar hann er vinnufær. Af gögnum málsins verður ekkert ráðið með vissu um óvinnufærni brotaþola eftir högg það sem ákærði veitti honum. Með heimild í 2. ml. 1. mgr. 3. gr. skaðabótalaga og að því virtu sem fram kemur í áðurröktu vottorði Þ-kk-ef B-kk-ef læknis þykir hins vegar mega dæma brotaþola þjáningabætur í sjö daga, líkt og hann hefur krafist. Þjáningabætur til handa brotaþola þykja því réttilega ákveðnar 7 x 1.260 krónur, eða samtals 8.820 krónur.

Brotaþoli á rétt á miskabótum úr hendi ákærða vegna hinnar tilhæfulausu árásar á grundvelli 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Krafa brotaþola um 100.000 króna miskabætur er hófleg og verður því á hana fallist að fullu.

Þá þykir kröfu brotaþola um málskostnað, sem hann hefur haft af því að halda fram kröfum sínum í málinu, sbr. 3. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, að fjárhæð 50.796 krónur, í hóf stillt og verður hún því tekin til greina að fullu.

Samkvæmt öllu framansögðu verður ákærði dæmdur til að greiða brotaþola J-kk-þgf Þ-kk-þgf 161.416 krónur í skaðabætur með vöxtum og dráttarvöxtum svo sem nánar greinir í dómsorði.

C.

Í málinu gerir S-kk-nf K-kk-nf L-kk-nf, f.h. R.S. vara og þjónustu ehf., kröfu um að ákærði verði dæmdur til greiðslu skaðabóta að fjárhæð kr. 6.215, auk vaxta samkvæmt 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá tjónsdegi, en síðan dráttarvaxta samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. sömu laga, að liðnum mánuði frá birtingu kröfunnar til greiðsludags.

Er ákærði kom fyrir dóm þegar aðalmeðferð málsins var fram haldið 12. júní sl. samþykkti hann ofangreinda bótakröfu. Verður því á hana fallist með þeim hætti sem í dómsorði greinir.

VII.

Eftir úrslitum málsins, sbr. 1. mgr. 218. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. áður 1. mgr. 165. gr. laga nr. 19/1991, en tvær af þremur ákærum málsins voru gefnar út í gildistíð þeirra laga, verður ákærði dæmdur til greiðslu alls sakarkostnaðar. Ákærði greiði því kostnað vegna skoðunar læknis á áverkum brotaþolans Þ-kk-ef Þ-kk-ef, 1.800 krónur, og þóknun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hrl., er hæfilega telst ákveðin, eftir umfangi málsins, fjölda þinghalda og þess tíma sem fór í ferðalög hjá lögmanninum, 320.712 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti. Þá greiði ákærði jafnframt ferðakostnað verjanda samkvæmt fyrirliggjandi gögnum 28.780 krónur.

Dóm þennan kveður upp K-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari. Fyrir uppsögu dómsins var gætt 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála

D Ó M S O R Ð:

Ákærði, E-kk-nf H-kk-nf M-kk-nf J-kk-nf, sæti fangelsi í fimm mánuði en fresta skal fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði 351.292 krónur í sakarkostnað, þ.m.t. þóknun verjanda síns, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hrl., 320.712 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Ákærði greiði J-kk-þgf Þ-kk-þgf 161.416 krónur, auk vaxta skv. 16. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 af 8.820 krónum frá 2. júní 2008 til 17. október 2008 og vaxta skv. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 af 152.596 krónum frá 2. júní 2008 til 17. október 2008, og dráttarvaxta skv. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 af 161.416 krónum frá 17. október 2008 til greiðsludags.

Ákærði greiði R.S. vörum og þjónustu ehf., 6.215 krónur, með vöxtum skv. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 20. maí 2008 til 11. nóvember 2008, en dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags

K-kk-nf H-kk-nf