S-853/2013

Mál þetta, sem þingfest var 31. október sl. og dómtekið 31. janúar sl., var höfðað með ákæru lögreglustjórans á Suðurnesjum, dagsettri 23. september 2013, á hendur X, kt. 000000-0000, [...]

„fyrir hótanir, með því að hafa miðvikudaginn 21. mars 2012, haft í hótunum við Z, kt. 000000-0000, með því að senda honum sms skilaboð þar sem sagði: „Thu ert daudur helvitis hommatittur.. munt deyja bradum“, en háttsemin var til þess fallin að vekja hjá Z ótta um líf sitt, heilbrigði og velferð.

Telst háttsemi þessi varða við 233. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 125. gr. laga nr. 82/1998.

Þess er krafist að ákærða verði dæmd til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Ákærða kom fyrir dóminn við þingfestingu málsins og neitaði sök. Aðalmeðferð fór fram þann 31. janúar sl. og var málið dómtekið að málflutningi loknum. Krafðist ákærða sýknu en til vara vægustu refsingar sem lög leyfa.

Málsatvik.

Málsatvik eru þau að hinn 21. mars 2012 kom brotaþoli til lögreglunnar og lagði fram formlega kæru vegna hótana sem honum bárust í sms-skilaboðum. Kvaðst brotaþoli óttast um líf og limi eftir að hann hafi fengið þessi skilaboð og krafðist þess að þeim er sendi þessi skilaboð yrði refsað. Við rannsókn kom í ljós að skilaboðin höfðu verið send úr ákveðinni tölvu sem skráð var á A. Við yfirheyrslu kvað A unnustu sína, ákærðu, hafa játað fyrir sér að hafa sent þessi skilaboð.

Skýrslur fyrir dómi.

Ákærða kom fyrir dóminn og játaði að hafa sent umrædd skilaboð en það hafi verið gert í bræði þar sem brotaþoli hafi smitað hana af lifrarbólgu C. Lýsti ákærða atvikum svo að hún og brotaþoli, sem hafi verið „sponsorinn“ hennar, hafi „fallið saman“ og verið í mikilli neyslu fíkniefna en þau sprautuðu sig bæði. Í umrætt sinn hafi þau verið búin að vera í neyslu í nokkra daga og margsinnis sprautað sig. Þetta kvöld hafi hreinar nálar verið búnar og þau stödd í Hafnarfirði. Þau hafi ekki viljað fara niður á Landspítala til að fá hreinar nálar og hún því spurt brotaþola hvort óhætt væri fyrir hana að nota nál sem hann var búinn að sprauta sig með. Brotaþoli hafi sagt henni að það væri óhætt. Brotaþoli hafi í framhaldi sprautað hana með nálinni. Ákærða hafi verið á Kvennadeild LSH 4.-7. mars 2012 þar sem blóðsýni voru tekin úr henni. Hún hafi síðan verið boðuð í viðtal hjá lækni 20. mars 2012, kl. 9.00, en þar sem hún hafi átt að koma sem vitni fyrir dóm á sama tíma hafi hún fengið nýjan tíma daginn eftir eða 21. mars. Í því viðtali hafi henni verið tjáð að hún væri smituð af lifrarbólgu C. Kvaðst ákærðu hafa brugðið mjög við þessar fréttir og rokið út frá lækninum. Hafi hún talið að í þessum fréttum fælist nánast dauðadómur. Hafi hún farið beint í tölvu, þar sem hún hafi ekki verið með farsíma, og sent smáskilaboð í gegnum tölvu til brotaþola um að hann myndi einnig deyja, en hún hafi ályktað að hann myndi einnig deyja sökum lifrarbólgunnar eins og hún. Hafi hún ekki verið í neinum vafa um að hún hafi fengið smitið frá brotaþola. Aðspurð kvaðst hún ekki hafa sett nafnið sitt undir skilaboðin, hún hafi ekki velt því neitt fyrir sér. Ákærða kvaðst hafa hitt brotaþola síðar og þau sæst og væru þau vinir í dag og hafi verið lengi. Kvaðst ákærða ekki hafa meint neitt annað með skilaboðunum en að upplýsa ákærða um að hann væri einnig með sjúkdóm sem myndi draga hann til dauða. Kvaðst ákærða síðar hafa fengið upplýsingar um þá möguleika sem lyfjagjöf við lifrarbólgunni fæli í sér og hvaða áhrif smitið myndi hafa á líf hennar. Neitaði ákærða því að hún hafi verið að hóta ákærða með skilaboðunum og ekki hafi verið ásetningur um að valda honum ótta um líf sitt, heilbrigði og velferð.

Vitnið Z kom fyrir dóminn og lýsti atvikum á svipaðan hátt og ákærða. Kvaðst vitnið ekki muna það hvort það hafi sprautað ákærðu með notaðri nál á þessum tíma en rétt væri að vitnið sjálft væri smitað af lifrarbólgu C. Kvaðst vitnið hafa leitað strax til lögreglu þegar því bárust skilaboðin þar sem það hafi ekki vitað frá hverjum skilaboðin stöfuðu. Kvað vitnið að ef nafn ákærðu hefði staðið undir skilaboðunum þá hefði það ekki óttast neitt, það þekkti ákærðu vel og óttaðist hana ekki. Gaf brotaþoli þá skýringu á framburði sínum hjá lögreglu þann 5. febrúar 2013, um að hann vildi halda kæru sinni til streitu, að honum hafi verið lofað af hálfu lögreglu að láta sig vita um framhald málsins og gang þess. Það hafi ekki verið gert og vitnið næst fengið boðun í dóm sem vitni. Kvaðst brotaþoli ekki hafa viljað að málið fengi þann framgang og vildi helst ekki vera í þeirri stöðu að gefa skýrslu fyrir dóminum. Vitnið hræddist ákærðu ekki, þau væru góðir vinir í dag.

Forsendur og niðurstöður.

Brotaþoli kom til lögreglu tæpum einum og hálfum klukkutíma eftir að honum bárust ofangreind skilaboð og kærði þau. Er brot ákærðu heimfært undir 233. gr. almennra hegningarlaga. Ákærða neitar sök og kvað skilaboðin innihalda þá hugsun sína að brotaþoli myndi einnig deyja bráðlega þar sem hann væri einnig með lifrarbólgu C. Í skilaboðunum hafi alls ekki falist nein hótun af hennar hálfu um að vinna brotaþola mein.

Í 233. gr. almennra hegningarlaga segir að hver, sem hefur í frammi hótun um að fremja refsiverðan verknað, og hótunin er til þess fallin að vekja hjá öðrum manni ótta um líf, heilbrigði eða velferð sína, eða annarra, þá varði það sektum eða fangelsi allt að tveimur árum. Samkvæmt 1. tl. 1. mgr. 242. gr. laganna sæta slík mál ákæru. Í 18. gr. laganna segir að verknaður, sem refsing er lögð við í lögum þessum, sé ekki saknæmur, nema hann sé unninn af ásetningi eða gáleysi. Fyrir gáleysisbrot skuli aðeins refsa, að sérstök heimild sé til þess í lögum.

Ákærða lýsti því svo að henni hafi brugðið illa þegar hún fékk fréttirnar af smitinu og í örvinglan og reiði sent brotaþola, sem hún hafði fengið smitið frá, sendingu um að hann væri einnig að fara að deyja. Þetta hafi hún gert í beinu framhaldi af viðtalinu við lækninn. Dómurinn fékk staðfest frá þeim lækni sem gaf út læknisvottorðið, þar sem fram kemur að ákærða hafi fengið vitneskju um smitið í viðtali þann 20. mars 2012, að hún hafi ekki komið í þann tíma, heldur í nýjan tíma sem henni hafði verið gefinn 21. mars 2012, kl. 10:00. Staðfestir þetta frásögn ákærðu um aðdraganda skilaboðanna, sem voru send kl. 10:58 þennan sama dag.

Dómurinn metur framburð ákærðu trúverðugan og samrýmist hann fyrri frásögn hennar hjá lögreglu um að hún hafi sent skilaboðin í augnabliks bræði, svo og staðfestingu læknis um tímasetningu þegar hún fékk upplýsingar um að hún væri smituð af lifrarbólgu C. Þá staðfesti brotaþoli einnig framburð hennar um neyslusögu og samskipti þeirra beggja.

Gegn neitun ákærðu og með tilliti til allra annarra atvika í málinu telur dómurinn að ákæruvaldinu hafi ekki tekist að færa fram lögfulla sönnun um ásetning ákærðu um að valda brotaþola ótta um líf sitt og velferð. Breytir þar engu um hvernig brotaþoli upplifði skilaboðin þegar hann fékk þau. Ber því að sýkna ákærðu af þeirri háttsemi sem henni er gefin að sök í ákæru.

Að þessum málalokum virtum ber að fella allan sakarkostnað á ríkissjóð, sem er málsvarnarlaun verjanda ákærðu, G-kk-ef J-kk-ef E-kk-ef hdl., sem eru hæfilega ákveðin 251.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Á-kvk-nf G-kvk-nf héraðsdómari kvað upp dóm þennan.

Dómsorð.

Ákærða, X, er sýkn í máli þessu.

Allur sakarkostnaður skal greiddur úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærðu, G-kk-ef J-kk-ef E-kk-ef hdl., 251.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Á-kvk-nf G-kvk-nf