E-886/2016

Mál þetta var höfðað 17. ágúst 2016 og dómtekið 21. september 2017. Stefnendur eru B-kvk-nf Þ-kvk-nf og L-kk-nf S-kk-nf, bæði til heimilis að 6 Alisma, Rancho Santa Margarita, Kaliforníu, Bandaríkin. Stefnda er Þ-kvk-nf S-kvk-nf Þ-kvk-nf, Digranesvegi 16, Kópavogi.

Dómkröfur stefnenda eru þær að stefnda verði dæmd til að greiða stefnendum 700.000 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 5. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, sbr. 6. gr. sömu laga, frá 2. maí 2016 til greiðsludags, gegn útgáfu stefnenda á afsali til stefndu fyrir fasteigninni að Digranesvegi 16, Kópavogi, eign merkt 01-0201, fastanúmer [...], ásamt bílskúr merktum 01-0104, og öllu því sem eigninni fylgir og fylgja ber, að engu undanskildu, þar með talið hlutdeild í sameign hússins og lóðarréttindum. Þá gera stefnendur kröfu um málskostnað.

Stefnda krefst sýknu af kröfum stefnenda. Jafnframt gerir stefnda kröfu um málskostnað.

I.

Málsatvik eru þau að með kaupsamningi 26. febrúar 2016 keypti stefnda af stefnendum fasteignina að Digranesvegi 16, Kópavogi, ásamt öllu því er eigninni fylgir og fylgja ber, þar með talið hlutdeild í sameign og lóðarréttindum. Um er að ræða sérhæð ásamt bílskúr og stúdíóíbúð. Umsamið kaupverð var 45.500.000 króna er skyldi greiðast þannig:

Við undirritun kaupsamnings í peningum kr. 17.000.000

Við afhendingu þann 1. apríl 2016 með peningum kr. 27.000.000

Þann 2. maí 2016 við útgáfu afsals kr. 1.500.000

Samtals kr. 45.500.000

Við lokagreiðslu samkvæmt kaupsamningi 2. maí 2016 greiddi stefnda einungis 800.000 krónur. Stefnendur kveða að engar viðhlítandi skýringar hafi verið gefnar á því hvers vegna stefnda hafi haldið eftir 700.000 krónum af umsaminni lokagreiðslu. Í samræmi við það hafi ekki verið gengið frá afsali vegna hinnar seldu eignar.

Með bréfi stefnenda 14. júlí 2016 var skorað á stefndu að greiða eftirstöðvar kaupverðs. Áskorunin var ítrekuð með bréfi 4. ágúst 2016. Þar sem stefnda brást ekki við þeim höfðuðu stefnendur mál þetta.

Við aðalmeðferð málsins gaf stefnandi B-kvk-nf Þ-kvk-nf skýrslu. Þá kom fyrir dóm vitnið H-kk-nf S-kk-nf, dómkvaddur matsmaður.

II.

Stefnendur byggja kröfu sína á kaupsamningi um fasteignina að Digranesvegi 16, Kópavogi, dagsettum 26. febrúar 2016. Stefnda hafi með samningnum skuldbundið sig til að kaupa og stefnendur að selja framangreinda fasteign fyrir skilgreint og umsamið kaupverð. Stefnda hafi staðið við ákvæði kaupsamningsins um greiðslu kaupverðs að öðru leyti en því að hún hafi einungis greitt 700.000 krónur af lokagreiðslu í stað 1.500.000 krónur, eins og kveðið hafi verið á um í kaupsamningnum. Stefnda hafi engu skýringar gefið á greiðsludrætti sínum og vanefndum.

Stefnendur geri kröfu til þess að stefnda standi þeim skil á 800.000 krónum, sem séu eftirstöðvar umsaminnar lokagreiðslu samkvæmt kaupsamningi, með vísan til 1. mgr. 50. gr. laga nr. 40/2002 um fasteignakaup. Samkvæmt lögunum sé það alfarið á áhættu kaupanda að halda eftir greiðslum og beri kaupanda án ástæðulauss dráttar að gera fullnægjandi grein fyrir eðli og umfangi meintra vanefnda, ætli hann að bera slíkt fyrir sig, sbr. 48. gr. laganna. Stefnda hafi hvorki tilkynnt að hún hygðist beita stöðvunarrétti vegna meintra vanefnda né hafi hún gert grein fyrir vanefndum sínum á ákvæðum kaupsamnings aðila. Þá sé því alfarið hafnað að einhver skilyrði séu fyrir beitingu stöðvunarréttar af hálfu stefndu.

Þar sem stefnda hafi ekki fengist til að greiða umrædda skuld sína þrátt fyrir innheimtutilraunir sé stefnendum nauðsynlegt að höfða mál þetta til greiðslu hennar. Stefnendur bjóði jafnframt fram afsal fyrir hinni seldu eign gegn greiðslu kaupverðsins í samræmi við ákvæði 2. mgr. 11. gr. laga nr. 40, 2002 um fasteignakaup. Dráttarvaxta sé krafist frá 2. maí 2016 til greiðsludags samkvæmt 1. mgr. 5. gr., sbr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu og 12. töluliðar kaupsamnings aðila, sbr. einnig 61. gr. laga nr. 40, 2002 um fasteignakaup.

Um lagarök vísa stefnendur til almennra reglna samninga- og kröfuréttar. Þá er byggt á lögum nr. 40/2002 um fasteignakaup, einkum 2. mgr. 11. gr., 1. mgr. 50. gr. og 61. gr. þeirra laga. Stefnendur vísa jafnframt til laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, einkum 5. og 6. gr. laganna.

Málskostnaðarkrafa stefnenda byggir á XXI. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þá er krafist virðisaukaskatts á málflutningsþóknun með vísan til laga nr. 50/1988.

III.

Stefnda byggir sýknukröfu sína á því að hún eigi afsláttar- og/eða skaðabótakröfu vegna leyndra galla á eigninni, sem sé hærri en þær eftirstöðvar kaupverðs sem stefnendur krefjast í máli þessu.

Stefnda kveður að gallar þessi lýsi sér einkum í því að „frontur“ á stúdíóíbúð hafi reynst ónýtur. Grunnvatn eigi greiða leið inn í íbúðina gegnum veggi og veggir sem afmarki baðherbergi íbúðarinnar séu ónýtir vegna vatnsskemmda og myglu. Loks sé rafkerfi og einangrun stúdíóíbúðarinnar ekki í samræmi við gildandi kröfur byggingarreglugerðar, en hún hafi verið innréttuð sem íbúð árið 2004.

Stefnda telur að verulegir gallar séu á stúdíóíbúðinni og ljóst að hún standist ekki þær kröfur um gæði, búnað og annað sem leiði af lögum um fasteignakaup nr. 40/2002 og kaupsamningi aðila frá 26. febrúar 2016. Ef stefnda hefði fyrir kaupin fengið upplýsingar um þessa galla hefði hún aldrei keypt fasteignina. Stefnda hafi mátt treysta því að fasteignin væri byggð í samræmi við samþykktar teikningar, byggingareglugerð og samkvæmt góðum byggingarvenjum og væri í góðu lagi, enda hafi samkvæmt þeim upplýsingum sem stefnda fékk við kaupin aðeins verið um ellefu ár frá því stúdíóíbúðin var innréttuð.

Stefnda byggir kröfu sína um afslátt úr hendi stefnendum á 41. laga nr. 40/2002 um fasteignakaup, en þar segi: „Ef fasteign er gölluð getur kaupandi krafist afsláttar.“ Í greinargerð með 41. gr. laganna segi: „Afsláttur hefur lengi verið algengasta úrræði kaupanda vegna galla í dönskum og norskum rétti. Staða afsláttar sem mikilvægs vanefndaúrræðis ræðst einkum af því að sök eða sérstök ábyrgðaryfirlýsing hefur ekki verið skilyrði afsláttar. Hefur skylda seljanda til að greiða afslátt verið á hlutlægum grundvelli. Hin hlutlægu skilyrði hafa einungis verið þau að galli rýri verðmæti fasteignar.“

Skilyrði afsláttar séu í fyrsta lagi þau að fasteign sé gölluð í skilningi laga nr. 40/2002, í öðru lagi að gallinn yfirstígi gallaþröskuld 18. gr. laganna, í þriðja lagi að gallinn hafi áhrif til lækkunar á verðmæti fasteignarinnar og í fjórða lagi að kaupandi hafi ekki með óréttmætum hætti komið í veg fyrir úrbætur seljanda skv. 39. gr.

Stefnda telur alveg ljóst að leki í íbúðinni og fúnir og myglaðir veggir umhverfis baðherbergi sé galli í skilningi laga nr. 40/2002. Þessi mikli leki sé verulegur galli og rýri verðmæti fasteignarinnar mjög verulega. Þá hafi stefnendur ekki boðið fram úrbætur skv. 39. gr., heldur þvert á móti höfðað mál þetta.

Stefnda byggir á því að gallaþröskuldur 18. gr. laganna skipti ekki máli því ljóst sé að stefnendur hafi sýnt af sér saknæma háttsemi enda geti þeim ekki hafa dulist að vatn hafi lekið inn í íbúðina. Þá hafi stefnendum verið fullljóst að veggur umhverfis baðherbergi væri myglaður og fúinn, enda hafi þau sjálf tjaslað upp á hann með nýju timbri í burðarvirkið svo unnt væri að festa aftur á hann klæðningu.

Samkvæmt 2. mgr. 41. gr. laga nr. 40/2002 skuli ákveða afslátt að tiltölu eða í samræmi við kostnað af því að bæta úr galla. Því sé krafist afsláttar sem nemi þeim kostnaði sem verði við að bæta úr þessum göllum.

Skaðabótakröfu sína byggir stefnda á 43. gr. laga nr. 40/2002 um fasteignakaup, en þar segi: „Nú er fasteign gölluð og getur þá kaupandi krafist skaðabóta vegna annars tjóns en óbeins tjóns skv. 59. gr. þótt seljandi hafi ekki sýnt af sér saknæma háttsemi.“

Stefnda telur alveg ljóst að þessi vansmíði sé verulegur galli í skilning laga nr. 40/2002 um fasteignakaup, þar sem íbúðin leki og liggi undir skemmdum vegna lekans.

Krafist sé efndabóta til þess að stefnda verði eins sett og til stóð þegar samningur aðila var gerður. Kröfu sína byggir stefnda á því að stefnendur beri stjórnunarábyrgð á þeim göllum sem séu á fasteigninni skv. 1. mgr. 43. gr. laganna, þ.e. að stefnendur beri hlutlæga ábyrgð á efndum kaupsamningsins, þ.e. að stefnda fengi fasteign sem héldi vatni og byggð væri samkvæmt samþykktum teikningum og gildandi lögum og reglum.

Stefnda telur að stefnendur hafi sýnt af sér saknæma háttsemi enda geti þeim ekki hafa dulist að vatn lak inn í íbúðina. Þá hafi stefnendum verið fullljóst að veggur umhverfis baðherbergi væri myglaður og fúinn, enda hafi þau tjaslað upp á hann með nýju timbri í burðarvirkið svo unnt væri að festa aftur á hann klæðningu.

Málskostnaðarkrafa stefndu byggist á 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og krafa um að tekið verði tillit til virðisaukaskatts á málflutningsþóknun við ákvörðun málskostnaðar er byggð á lögum nr. 50/1988 um virðisaukaskatt.

Um lagarök vísar stefnda til laga um fasteignakaup nr. 40/2002, einkum 37., 41., 43. og 45. gr., laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 og lög um meðferð einkamála nr. 91/1991.

IV.

Undir rekstri málsins var að beiðni stefndu dómkvaddur matsmaður, H-kk-nf S-kk-nf byggingatæknifræðingur og húsasmíðameistari, til að svara eftirfarandi spurningum:

1. Á grunnvatn greiða leið inn á gólf í stúdíóíbúðinni að Digranesvegi 16, Kópavogi? Ef svo er hvað þarf að gera til úrbóta og hver er kostnaðurinn? Ef ekki er um grunnvatn að ræða hvaðan kemur þá vatnið og hvaða úrbætur eru nauðsynlegar og hvað kosta þær?

Í matsgerð, dags. 10. febrúar 2017, segir að skemmdir í íbúðinni stafi ekki af grunnvatni heldur af lekum um sprungu á plötuskilum á austurvegg. Ekki hafi neitt komið fram við skoðun sem bendi til þess að grunnvatn berist inn í íbúðina. Til að bæta úr þurfi að þétta plötuskilin og sprungur út frá þeim. Tryggasta leiðin til þess sé að dæla þéttiefni í sprungurnar. Kostnaður við það sé metinn 378.000 krónur.

2. Er einangrun íbúðarinnar og frágangur innveggjaklæðninga í samræmi við þær kröfur sem gerðar voru í byggingareglugerð árið 2004 þegar íbúðin var innréttuð? Ef ekki hvað kosta úrbætur?

Í umfjöllun matsmanns kemur fram umrætt rými hafi verið óeinangrað áður en það hafi verið innréttað árið 2004 en matsmaður geti ekki staðfest það. Þá hafi verið í gildi byggingarreglugerð nr. 441/1998 en þegar húsið hafi verið byggt árið 1961 hafi verið til byggingarsamþykkt fyrir skipulagsskylda staði utan Reykjavíkur frá 1947. Matsmaður kveðst ekki vera kunnugt hvort hún hafi verið tekin upp í Kópavogi á þeim tíma. Einnig kveðst matsmaður ekki geta sagt til um hvort fara skyldi að ákvæðum byggingarsamþykktarinnar frá 1947 eða byggingarreglugerðar frá 1998 þegar rýmið var innréttað. Þá segir matsmaður að setja megi spurningu við það hvort það hefði yfir höfuð þjónað tilgangi að einangra þennan litla hluta hússins meira en aðra hluta þess.

Matsmaður kemst svo að þeirri niðurstöðu að ekkert hafi komið í ljós við skoðun á veggjum sem bent gæti til þess að klæðning sé í ósamræmi við byggingarreglugerð. Þó megi telja að faglegra hefði verið að koma fyrir styrkingum í vegg bak við gifsþiljur til að festa ofn. Tæknilega séð mæli þó ekkert á móti því að slíkar styrkingar séu utan á þiljunum.

Útveggir íbúðarinnar séu minna einangraðir en gerð hafi verið krafa um í byggingarreglugerð nr. 441/1998 sem hafi verið í gildi árið 2004. Til að bæta úr þurfi að auka einangrun útveggja. Í matsgerðinni er lýst einföldustu leið til þess og kostnaður við hana metinn á samtals 751.000 krónur.

3. Hefur milliveggur sem afmarkar baðherbergi íbúðarinnar skemmst vegna raka/leka? Ef svo er, hefur farið fram fullnaðarviðgerð á honum? Ef fullnaðarviðgerð hefur ekki farið fram hvað þarf að gera og hvað mun það kosta?

Í niðurstöðu matsmanna segir að ummerki séu um að vatn hafi komist í vegg við baðherbergi. Gerðar hafi verið endurbætur á honum sem séu fullnægjandi þó að þær séu ekki fullkomnar. Veggurinn gegni sínu hlutverki og hafi ekki skerta burðargetu frá því sem var. Enginn kostnaður sé metinn.

4. Er komin mygla/myglusveppur í gólf og/eða millivegg sem afmarkar baðherbergi íbúðarinnar? Ef svo er hvaða úrbætur eru nauðsynlegar og hvað kosta þær?

Matsmaður segir að mygla hafi þrifist á gifsplötum í útveggjum, í undirlagsdúk undir parketi og vafalítið á gólfdúk þar undir og á yfirborði steins. Einnig neðantil í vegg í baðherbergi. Til að bæta úr þurfi að kom í veg fyrir að þær aðstæður séu í íbúðinni að mygla þrífist. Það sé gert með því að koma í veg fyrir leka. Að því loknu þurfi að fjarlægja skemmt efni sem sé í beinni snertingu við innirými eða þar sem samgangur geti verið við innirými. Hverfandi líkur séu á að mygla á bakhlið, úthlið, gifsplatna og inni í millivegg komist í snertingu við innirými eða þar sem samgangur getur verið við innirými. Það eigi einnig við um undirlagsdúk undir parketi. Umgangur um parketið geti hins vegar valdið því að loft „pumpast“ undan dúknum og parketinu og mygluagnir geti þannig borist í innirými. Eðlilegt sé að farga dúknum og gifsplötum sem teknar verða af útveggjum ásamt plastdúk. Mygla sem eftir verður drepist að endingu þegar hún þorni. Þá þurfi að ganga frá veggjum að nýju og leggja parket. Kostnaður við þetta nemi 262.000 krónum.

5. Miðað við fyrirliggjandi myndir og önnur gögn, var möguleiki fyrir matsbeiðanda að gera sér grein fyrir ofangreindum ágöllum á stúdíóíbúðinni við skoðun?

Matsmaður kveðst hafa skoðað ljósmyndir frá matsbeiðanda en flestar hafi þær verið af öðru en umræddri íbúð. Ekki sé hægt að sjá á ljósmyndunum það sem hér væri fjallað um. Á ljósmynd af austurgafli megi greina sprungur. Þær hefði vafalítið mátt sjá við venjulega skoðun enda gengið meðfram þeim þegar farið sé niður að austurhliðinni að íbúðinni. Ekki hefði verið hægt að sjá það sem var innan þilja við venjulega skoðun. Hugsanlega hefði mátt sjá bólur á vegg við gólf við eftirgrennslan en bólur við loft á austurvegg hafi verið lítt sýnilegar nema við nákvæma skoðun. Sennilegt sé að ófaglærð manneskja hefði ekki orðið þessara ummerkja vör.

6. Hvert er tjón matsbeiðanda af því að hafa ekki getað leigt út stúdíóíbúðina vegna framangreindra galla uns viðgerð á þeim er lokið?

Matsmaður telur að leigja hefði mátt út íbúðina fyrir um 70-90.000 krónur á mánuði.

V.

Samkvæmt 18. gr. laga nr. 40/2000 um fasteignakaup telst fasteign gölluð ef hún stenst ekki þær kröfur um gæði, búnað og annað sem leiðir af lögunum og kaupsamningi. Notuð fasteign telst þó ekki gölluð nema ágallinn rýri verðmæti hennar svo nokkru varði eða seljandi hafi sýnt af sér saknæma háttsemi. Hér er um svokallaðan gallaþröskuld að ræða og er almennt litið svo á að verðmætisrýrnun verði að vera um 10% til þess að segja að galli rýri verðmæti eignar svo nokkru varði, sérstaklega þegar um eldri eignir er að ræða. Í máli þessu er um að ræða fasteign byggða árið 1961.

Í 19. gr. laga nr. 40/2002 er nánar kveðið á um galla en þar segir að fasteign telst gölluð ef hún hentar ekki til þeirra afnota sem sambærilegar eignir eru venjulega notaðar til, eða hentar ekki til þeirra sérstöku afnota fyrir kaupanda sem seljanda var eða mátti vera kunnugt um þegar kaupsamningur var gerður. Í neytendakaupum skal ástand og búnaður fasteignar eða hluta hennar vera í samræmi við þær kröfur sem gerðar eru í lögum, stjórnvaldsreglum eða fyrirmælum reistum á þeim er voru í gildi þegar fasteign eða hlutar hennar voru byggðir eða endurbyggðir.

Þá er í 26. gr. laganna ákvæði um að fasteign telst gölluð ef kaupandi hefur ekki fengið þær upplýsingar um hana sem seljandi vissi eða mátti vita um og kaupandi hafði réttmæta ástæðu til að ætla að hann fengi. Þetta gildir þó aðeins ef það hefur haft áhrif á gerð eða efni kaupsamnings að upplýsingarnar voru ekki veittar. Samkvæmt 1. mgr. 29. gr. laganna getur kaupandi ekki borið fyrir sig galla á fasteign sem hann þekkti til eða átti að þekkja til þegar kaupsamningurinn var gerður.

Samkvæmt kaupsamningi aðila átti stefnda að greiða stefnendum 1.500.000 krónur hinn 2. maí 2016, en greiddi aðeins 800.000 krónur og hélt þannig eftir 700.000 krónum vegna meintra leyndra galla á eigninni. Nánar tiltekið heldur stefnda því fram að hún eigi rétt á afslætti og/eða skaðabótum vegna þess að grunnvatn eigi greiða leið inn í stúdíóíbúðina gegnum veggi og að veggir sem afmarki baðherbergi séu ónýtir vegna vatnsskemmda og myglu. Loks sé rafkerfi og einangrun stúdíóíbúðarinnar ekki í samræmi við byggingarreglugerð sem var í gildi þegar íbúðin var innréttuð á árinu 2004. Telur stefnda að stefnendur hafi sýnt af sér saknæma háttsemi þar sem þeim hafi ekki getað dulist að vatn hafi lekið inn í íbúðina og að veggur umhverfis baðherbergi væri myglaður og fúinn.

Samkvæmt matsgerð dómkvadds matsmanns, H-kk-ef S-kk-ef byggingatæknifræðings og húsasmíðameistara, stafa skemmdir í íbúðinni ekki af grunnvatni heldur af leka um sprungu á plötuskilum á austurvegg. Til að bæta úr þessu þurfi að dæla þéttiefni í sprungurnar. Eins og fram kemur í matsgerðinni, og á fyrirliggjandi myndum, eru sprungur á austurvegg sýnilegar við venjulega skoðun og getur stefnda því ekki borið fyrir sig að hér sé um leynda galla að ræða. Þá er ósannað að stefnendum hafi verið kunnugt að skemmdir væru í íbúðinni vegna leka frá þessum sprungum. Eins og fram kemur í fyrirliggjandi matsgerð hefði ófaglærð manneskja ekki orðið vör ummerkja um leka við vegg eða gólf í íbúðinni og liggur ekkert fyrir um að stefnendur hafi sýnt af sér saknæma háttsemi. Upplýst hefur verið að vatnstjón varð í baðherbergi stúdíóíbúðarinnar árið 2011 og fengu stefnendur greiddar 130.750 krónur frá Vátryggingafélagi Íslands hf. vegna þess og kemur fram í fyrirliggjandi matsgerð að endurbætur vegna þess tjóns séu fullnægjandi. Er því hafnað hafnað að stefnda eigi rétt á afslætti eða skaðabótum vegna skemmda af völdum leka. Með hliðsjón af því að í fyrirliggjandi matsgerð kemur fram að matsmaður telur það álitamál hvort það þjóni tilgangi að auka einangrun hússins, og áætluðum kostnaði við það, er því hafnað að hér sé um leyndan galla að ræða sem rýri verðmæti eignarinnar sem nokkru varði. Ekkert liggur fyrir um að rafmagn í eigninni sé ekki í samræmi við lög og reglur. Af öllu þessu leiðir að stefnda getur ekki átt rétt á afslætti eða skaðabótum vegna meint leigutaps af stúdíóíbúðinni.

Með vísan til alls framangreinds ber að fallast á kröfu stefnenda um að stefnda verði dæmd til að greiða stefnendum 700.000 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 5. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, sbr. 6. gr. sömu laga, frá 2. maí 2016 til greiðsludags, gegn útgáfu stefnenda á afsali til stefndu fyrir fasteigninni að Digranesvegi 16, Kópavogi, eign merkt 01-0201, fastanúmer [...], ásamt bílskúr merktum 01-0104, og öllu því sem eigninni fylgir og fylgja ber, að engu undanskildu, þar með talið hlutdeild í sameign hússins og lóðarréttindum.

Eftir þessum úrslitum og með vísan til 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála verður stefnda dæmd til að greiða stefnendum málskostnað, sem er ákveðinn, með hliðsjón af málskostnaðarreikningi, 600.000 krónur til hvors þeirra fyrir sig.

Dóm þennan kveður upp S-kvk-nf B-kvk-nf héraðsdómari.

D ó m s o r ð:

Stefnda, Þ-kvk-nf S-kvk-nf Þ-kvk-nf, greiði stefnendum, B-kvk-þgf Þ-kvk-þgf og L-kk-þgf S-kk-þgf, 700.000 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 5. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, sbr. 6. gr. sömu laga, frá 2. maí 2016 til greiðsludags, gegn útgáfu stefnenda á afsali til stefndu fyrir fasteigninni að Digranesvegi 16, Kópavogi, eign merkt 01-0201, fastanúmer [...], ásamt bílskúr merktum 01-0104, og öllu því sem eigninni fylgir og fylgja ber, að engu undanskildu, þar með talið hlutdeild í sameign hússins og lóðarréttindum.

Stefnda greiði stefnendum hvorum um sig 600.000 krónur í málskostnað.

S-kvk-nf B-kvk-nf