E-4296/2020

D Ó M U R

Héraðsdóms Reykjavíkur 3. mars 2021 í máli nr. E4296/2020:

A

(H-kk-nf O-kk-nf G-kk-nf lögmaður) gegn

B og til réttargæslu SjóváAlmennum tryggingum hf.

(O-kk-nf Þ-kk-nf M-kk-nf lögmaður)

Mál þetta, sem var dómtekið 4. febrúar sl., var höfðað 25. júní 2020.

Stefnandi er A, […], […].

Stefndi er B, […], […] en auk þess er SjóváAlmennum tryggingum hf., Kringlunni 5 í Reykjavík, stefnt til réttargæslu.

Stefnandi krefst þess að viðurkennd verði með dómi skaðabótaskylda stefnda vegna þess líkamstjóns sem stefnandi varð fyrir í vinnuslysi 19. febrúar 2018 er laus rafmagnsmótor féll á höfuð hans. Þá er krafist málskostnaðar úr hendi stefnda eins og mál þetta væri eigi gjafsóknarmál. Engar kröfur eru gerðar á hendur réttargæslustefnda.

Stefndi krefst sýknu og málskostnaðar.

Ekki eru gerðar sjálfstæðar dómkröfur af hendi réttargæslustefnda.

I

Tildrög málsins eru þau að stefnandi varð fyrir slysi 19. febrúar 2018 í starfi sínu sem verkstjóri hjá stefnda B, en þar hafði hann þá starfað í um það bil eitt og hálft ár. Var stefnandi að reyna að loka bílskúrshurð í vörugeymslu stefnda að […][…] þegar rafmagnsmótor, sem knúði hurðina, féll niður. Stefnandi byggir á því að mótorinn hafi lent á höfði hans en stefndi telur að leggja beri til grundvallar að keðja sem hékk í mótornum hafi slegist í höfuð stefnanda.

Ágreiningslaust er að slysið féll undir slysatryggingu stefnda hjá réttargæslustefnda. Mál þetta höfðar stefnandi aftur á móti til viðurkenningar á skaðabótaábyrgð stefnda, en fyrir liggur að stefndi hafði keypt starfsábyrgðartryggingu hjá réttargæslustefnda fyrir slysið.

Lögregla var kölluð á vettvang slyssins. Í fyrirliggjandi lögregluskýrslu, dags. 19. febrúar 2018, kemur fram að þegar lögreglu hafi borið að garði hafi sjúkraflutningamenn verið að hlúa að stefnanda. Hann hafi legið á gólfi vörugeymslunnar við stóra bílskúrshurð. Við hliðina á honum hafi legið mótor sem í 2 hafi hangið löng keðja. Stefnandi hafi sagt að hann hafi verið að afgreiða sendingu út úr vöruhúsinu. Þegar hann hafi ætlað að loka bílskúrshurðinni hafi hurðin staðið á sér. Hann hafi þá ítrekað ýtt á takka sem ætlaður hafi verið til að loka hurðinni. Þá hafi hann heyrt hljóð eins og keðjur væru að hreyfast fyrir ofan hann. Þetta hafi hann talið óvanalegt. Síðan hafi hann fengið högg á höfuðið og fallið í gólfið. Ólíklegt teldi hann að mótorinn hefði fallið beint á höfuð hans. Líklegast teldi hann að keðjan, sem hangið hafi í mótornum, hafi verið það sem hann fékk í höfuðið. Fram kemur einnig að stefnandi hafi nefnt að „fyrir einhverju síðan“ hafi verið ekið á umrædda hurð en hann vissi ekki betur en að gert hafi verið við hana. Þá segir að stefnandi hafi í kjölfarið verið fluttur á bráðamóttöku. Mótorinn hafi vegið 11 kg með keðjunum sem hangið hafi í honum. Engin vitni hafi verið að slysinu og öryggismyndavélar sem beint hafi verið að vettvangi hafi reynst óvirkar.

Fyrir liggur tilkynning stefnda til Vinnueftirlitsins, dags. 19. febrúar 2018. Þar er tildrögum slyssins lýst á þann veg að stefnandi hafi verið að loka flekahurð með „tökkum upp og niður“. Mótorinn hafi þá fallið á höfuð hans og hann rotast.

Samdægurs ritaði starfsmaður Vinnueftirlitsins eftirlitsskýrslu þar sem fram kemur að mótor hafi fallið á höfuð stefnanda. Yfirfara skuli vöruhurðina og tryggja að hún sé í lagi, meðal annars að mótor verði festur réttilega og að svokölluð klemmuvörn virki.

Í umsögn Vinnueftirlitsins, dags. 27. mars 2018, kemur fram að rafmagnsmótor sem knúið hafi vöruhurð hafi fallið úr sjö til átta metra hæð og lent á höfði stefnanda. Ekið hafi verið á hurðina „einhverjum vikum áður“ og síðan gert við hana. Mögulega hafi verið átt við rafmagnsmótorinn við lagfæringu á vöruhurðinni og ekki gengið rétt frá festingum. Við skoðun á festingum mótorsins hafi komið í ljós að fjórir boltar sem festa hafi átt mótorinn hafi allir verið lausir og óskemmdir. Niðurstaðan sé sú að orsök slyssins hafi verið að fyrrgreindur mótor hafi verið laus. Meðvirkandi þáttur sé að stefndi hafi ekki gert skriflega áætlun um öryggi og heilbrigði fyrir vinnustaðinn, þar með talið áhættumat og áætlun um forvarnir.

Þrátt fyrir síðastgreind ummæli í umsögn Vinnueftirlitsins liggur fyrir í gögnum málsins öryggis og heilbrigðisáætlun stefnda frá október 2016. Þar er sérstaklega vikið að öryggisreglum stefnda fyrir umræddan lager. Fram kemur þar meðal annars að starfsmenn á lager skuli nota hjálma og öryggisskó.

Stefnandi bar ágreining sinn við réttargæslustefnda undir úrskurðarnefnd í vátryggingamálum sem komst að þeirri niðurstöðu 20. júní 2019 með úrskurði í máli nr. 158/2019 að ekki væri sýnt fram á bótaskyldu stefnda. Því bæri að hafna kröfu stefnanda á hendur réttagæslustefnda.

Við aðalmeðferð málsins gáfu skýrslu fyrir dómi stefnandi, C, framkvæmdastjóri hjá stefnda, en hann starfaði sem yfirmaður lagers á slysdegi, G, sem 3 annaðist viðgerð á fyrrgreindri bílskúrshurð, og þrír fyrrum starfsmenn á lager stefnda, þ.e. þeir D, E og F.

II

Stefnandi byggir dómkröfu sína á því að hann hafi orðið fyrir stórfelldu líkamstjóni í fyrrgreindu vinnuslysi. Stefndi beri ábyrgð á óforsvaranlegum og hættulegum aðstæðum á vinnustað, en verulega hafi skort á að viðhafðar væru nauðsynlegar öryggisráðstafanir á vinnustaðnum, sbr. einkum 37. og 42. gr. laga nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum. Háttsemi stefnda, sem teljist bæði saknæm og ólögmæt, hafi valdið stefnanda umræddu tjóni.

Festingar umrædds rafmagnsmótors hafi verið lausar á slysdegi, og það hafi leitt til þess að mótorinn féll á höfuð stefnanda. Á þessu beri stefndi ábyrgð og skipti í þeim efnum engu hvort átt hafi verið við mótorinn eftir áreksturinn nokkrum vikum áður eður ei. Leiðbeiningarsjónarmið í dómaframkvæmd Hæstaréttar renni stoðum undir sök stefnda í málinu. Í fyrsta lagi fylgi því mikil hætta að vera með rafmagnsmótora lausa uppi í lofti vörugeymslu. Þá hafi ekki verið hjálmaskylda á vinnustaðnum, a.m.k. hafi henni alls ekki verið fylgt eftir af stefnda, en þetta hafi aukið slysahættu til muna. Í öðru lagi sé ljóst að mikið og alvarlegt tjón geti hlotist af þeirri háttsemi að hafa svo þunga mótora lausa í svo mikilli hæð. Í þriðja lagi hafi verið auðvelt fyrir stefnda að gera sér grein fyrir þeirri miklu hættu á tjóni sem fylgt hafi því að láta starfsmenn vinna undir lausum rafmagnsmótor. Í fjórða lagi hafi verið auðvelt fyrir stefnda að koma í veg fyrir líkamstjón stefnanda. Þannig hefði verið auðvelt fyrir stefnda að fara upp að mótornum og tryggja að hann væri fastur og gera það reglulega, t.d. á þriggja mánaða fresti. Eftir því sem stefnandi komist næst hafi það aldrei verið gert frá því að núverandi húsnæði stefnda hafi verið tekið í notkun árið 2008. Hafi stefndi ekki ætlað að tryggja að mótorinn væri fastur, eða hafi hann af einhverjum ástæðum ekki getað það, hefði verið auðvelt fyrir hann að setja upp öryggisgrindur undir hann, sem hefðu komið í veg fyrir að starfsmenn færu undir hann. Ef þess hefði ekki verið kostur, t.d. vegna plássleysis, hefði verið auðvelt að setja upp skilti sem varaði við að mótorar gætu verið lausir í loftinu, sbr. reglugerð nr. 707/1995 um öryggis og heilbrigðismerki á vinnustöðum. Hefði og verið auðvelt að merkja hættusvæðið, þar sem mótorinn gæti fallið niður, með gulum og svörtum rákum í gólfi, sbr. gr. 1.1 í V. viðauka reglugerðar nr. 707/1995. Í öllu falli hefði verið sérlega auðvelt fyrir stefnda að segja starfsmönnum að fara ekki undir mótorinn og hafa stjórnborð vöruhurðarinnar ekki undir honum.

Stefndi hafi einnig brotið gegn ákvæðum reglugerðar nr. 367/2006 um notkun tækja, sbr. einkum 5., 7., 8. og 10. gr. reglugerðarinnar ásamt greinum 2.5 og 2.6 í I. viðauka hennar og greinum 1.1 og 1.2 í II. viðauka hennar. 4

Þá hafi ekki verið lögð hjálmaskylda á starfsmenn vörugeymslu stefnda þrátt fyrir skyldur til þess samkvæmt lögum nr. 46/1980 og reglum nr. 497/1994 um notkun persónuhlífa. Enginn starfsmaður hafi notað hjálm og ekki hafi verið fyrir hendi fullnægjandi hjálmar á vinnustaðnum, þrátt fyrir að stefnandi og aðrir starfsmenn hafi ítrekað látið vita af þessum vanbúnaði. Megi enda ætla að líkamstjón stefnanda hefði orðið mun minna ef hann hefði fengið fullnægjandi hjálm.

Þá hafi stefndi ekki gert áhættumat samkvæmt 65. gr. a laga nr. 46/1980 og 4. gr. reglugerðar nr. 367/2006. Orsakatengsl séu á milli vanrækslu á gerð áhættumats á verkþættinum og vinnuslyss hans. Hér sé um að ræða meðvirkandi þátt í tjóni stefnanda.

Stefndi hafi einnig brotið gegn reglum nr. 581/1995 um húsnæði vinnustaða, sbr. einkum 4. mgr. 3. gr., 8. mgr. 44. gr. og 5. mgr. 39. gr. reglnanna.

Loks beri stefndi ábyrgð á tjóni stefnanda þar sem stefndi hafi vanrækt skyldur sínar sem fasteignareigandi, sbr. reglur skaðabótaréttarins um bótaábyrgð fasteignareigenda. Í þeim reglum felist enda rík skylda fasteignareigenda til að koma í veg fyrir að hætta stafi af búnaði fasteignar eða ástandi hennar, svo sem vegna viðhaldsleysis.

Ætluð eigin sök stefnanda komi ekki til skoðunar í málinu þar sem hann hafi ekki sýnt af sér stórkostlegt gáleysi, sbr. 1. mgr. 23. gr. a skaðabótalaga nr. 50/1993, ólíkt stefnda.

III

Stefndi byggir á því að skilyrði fyrir bótaskyldu og skaðabótaábyrgð stefnda vegna slyss stefnanda séu ekki uppfyllt. Ekki hafi verið sýnt fram á að líkamstjón stefnanda verði rakið til saknæmra mistaka starfsmanna stefnda eða saknæms vanbúnaðar. Stefnandi beri sönnunarbyrðina fyrir þessum atriðum og þá byrði hafi hann ekki axlað.

Nánar tiltekið hafi stefnandi ekki sýnt fram á að starfsmenn stefnda hafi vitað eða mátt vita af því að umræddur hurðarmótor væri að losna í sundur og vanrækt að gera úrbætur. Enginn starfmaður stefnda hafi vitað eða mátt vita af yfirvofandi falli hurðarmótorsins enda sé það fáheyrt að slíkt gerist. Húsnæðið hafi verið tekið í notkun á árinu 2008 og hafi umræddur mótor gegnt hlutverki sínu án vandkvæða ásamt fleiri hurðarmótorum við aðrar hurðir húsnæðisins allar götur síðan þá. Engar kvartanir hafi borist stefnda frá starfsmönnum eða öðrum vegna virkni umrædds hurðarmótors eða annarra fyrir slysið og því sé engin ástæða til þess að skoða hann sérstaklega. Því beri að álykta að tjónið verði rakið til óhappatilviljunar.

Stefndi mótmæli því sem röngu og ósönnuðu að reglugerð um notkun tækja nr. 367/2006 eigi við um umræddan hurðarmótor. Jafnvel þótt reglugerðin yrði talin eiga við í málinu þá teljist stefnandi ekki hafa sýnt fram á að stefndi hafi vanrækt að fara 5 eftir ákvæðum reglugerðarinnar eða að orsakatengsl séu á milli meintrar vanrækslu og slyssins. Þá sé því mótmælt að stefndi hafi ekki athugað það sérstaklega að mótorinn virkaði eðlilega og væri fastur eftir að ekið var á hurðina, eins og haldið sé fram í stefnu. Stefndi hafi fengið fagmann til þess að gera við hurðina eftir áreksturinn og hafi því getað treyst því að hún virkaði fullkomlega eftir viðgerðina. Hvorki stefnandi né nokkur annar starfsmaður stefnda hafi gert athugasemdir við virkni hurðarinnar og hurðarmótorsins á þeim tíma sem leið frá því að gert var við hurðina þar til óhappið varð.

Stefndi mótmæli því sem röngu og ósönnuðu að starfsmönnum hafi ekki borið að nota hjálma við störf sín á umræddum lager stefnda, sbr. umfjöllun í öryggis og heilbrigðisáætlun stefnda frá október 2016. Þá hafi stefnanda borið að láta stefnda vita ef hann teldi aðgangi að persónuhlífum ábótavant, sbr. 26. gr. laga nr. 46/1980, en hvorki hann né aðrir starfsmenn hafi kvartað yfir skorti á persónuhlífum fyrir slysið. Stefnandi hafi ekki heldur sýnt fram á orsakatengsl milli meints skorts á hjálmaskyldu og slyssins.

Stefndi mótmæli því sem röngu og ósönnuðu að áhættumat vegna vinnu á lager hafi ekki verið fyrir hendi þegar umrætt slys varð. Hætta á því að hurðarmótor losnaði í sundur og félli niður hafi ekki verið metin, enda geri enginn ráð fyrir að slíkt geti gerst, ekki frekar en að ljósin í loftinu losni úr festingum sínum og falli niður. Þá hafi stefnandi ekki sýnt fram á orsakatengsl milli slyssins og meints skorts á áhættumati.

Því sé mótmælt sem röngu og ósönnuðu að reglur nr. 581/1995 hafi ekki verið uppfylltar á slysdegi. Stefnandi beri sönnunarbyrðina að þessu leyti.

Loks sé því mótmælt að stefndi beri skaðabótaábyrgð á tjóni stefnanda sem fasteignareigandi. Stefnandi hafi ekki sýnt fram á að slys hans verði rakið til athafna eða athafnaleysis stefnda sem fasteignareiganda. Stefnandi hafi því ekki sýnt fram á að slys hans verði rakið til vanbúnaðar á fasteign sem stefndi gæti borið ábyrgð á heldur verði slysið einungis rakið til óhappatilviljunar.

IV

Stefnandi höfðar mál þetta til viðurkenningar á bótaskyldu stefnda vegna líkamstjóns sem stefnandi varð fyrir við störf sín hjá stefnda 19. febrúar 2018. Engir sjónarvottar voru að umræddu slysi. Stefndi vefengir ekki að slys hafi átt sér stað og að það hafi valdið stefnanda einhverju tjóni. Aftur á móti byggir stefndi á því að skilyrði fyrir skaðabótaskyldu séu ekki uppfyllt í málinu þar sem hann hafi ekki sýnt af sér saknæma háttsemi. Hér sé því um óhappatilvik að ræða.

Hvað varðar þá málsástæðu stefnanda að stefndi hafi brotið gegn 65. gr. a laga nr. 46/1980 með því að gera ekki áhættumat þá liggur slíkt áhættumat frá október 2016 6 fyrir í gögnum málsins. Eins og áður er rakið er þar sérstaklega fjallað um umrædda vörugeymslu stefnda. Ber því að hafna þessari málsástæðu stefnanda.

Ágreiningslaust er að stefndi keypti umrætt húsnæði árið 2008 af þeim verktaka sem byggði húsið. Stefndi setti ekki upp umræddan mótor. Stefnandi byggir ekki á því að gerðar hafi verið athugasemdir við umrædda bílskúrshurð eða mótorinn sem knúði hana fram að þeim degi er slysið varð. Fyrir liggur þó að stuttu fyrir slys stefnanda var ekið á hurðina. Stefndi brást þá við með því að kalla til G, sjálfstætt starfandi verktaka, sem lýsti því fyrir dómi að hann hefði annast viðhald og viðgerðir á slíkum mótorum undanfarin 18 ár. Hann hefði ekki farið upp að sjálfum mótornum til að framkvæma viðgerðina, enda hefði hún beinst að hurðinni, þ.e. tveimur botnflekum hennar. Hann hefði aftur á móti þurft að slaka á vír og ganga úr skugga um að hurðin væri rétt stillt. Hann hefði síðan verið kallaður aftur til leiks eftir slys stefnanda og þá hefði hann skipt um mótor fyrir hurðina.

Að mati dómsins mátti stefndi sem atvinnurekandi, sbr. 37. gr. og 42. gr. laga nr. 46/1980, og fasteignareigandi, sbr. málsástæðu stefnanda um ábyrgð stefnda á grundvelli eignarhaldsins, vænta þess að hurðin væri í góðu ásigkomulagi eftir upphaflega viðgerð G, enda var hún í kjölfarið notuð athugasemdalaust fram að slysi stefnanda. Þannig báru stefnandi og E, fyrrverandi samstarfsmaður stefnanda, fyrir dómi að þeir hefðu ekki orðið varir við að nokkuð væri að virkni hurðarinnar og þar með mótorsins frá viðgerðinni fram að slysinu. Þá bar G með trúverðugum hætti fyrir dómi að hann hefði gengið úr skugga um eðlilega virkni hurðarinnar í kjölfar viðgerðarinnar.

Telst því ósannað að stefnda hafi mátt vera kunnugt um að mótorinn væri ekki tryggilega fastur umrætt sinn. Jafnframt telst ósannað að stefndi hafi í þessum efnum vanrækt skyldur sínar sem fasteignareigandi eða atvinnurekandi, sbr. einkum 4. mgr. 3. gr., 5. mgr. 39. gr. og 8. mgr. 44. gr. reglna nr. 581/1995 sem stefnandi styður málatilbúnað sinn við. Með vísan til framangreindra röksemda er ekki heldur unnt að fallast á það með stefnanda að það teljist til saknæmrar háttsemi af hálfu stefnda að setja ekki upp öryggisgrindur undir mótornum, skilti sem vöruðu við lausum mótorum eða setja merkingar með rákum á gólf fyrir neðan mótorinn. Hið sama á við um þá málsástæðu stefnanda að stefnda hefði verið rétt að segja starfsmönnum að fara ekki undir mótorinn eða að staðsetja ekki stjórnborð vöruhurðarinnar undir honum. Þá er ekki unnt að fallast á það með stefnanda að stefndi hafi með saknæmum hætti virt að vettugi ákvæði reglugerðar nr. 367/2006 að því marki sem reglugerðin tók til umrædds mótors. Þannig gerðist þess ekki þörf að stefndi veitti stefnanda, sem starfaði sem verkstjóri á lagernum, sérstaka þjálfun við beitingu svo einfalds búnaðar, sbr. 8. gr. reglugerðarinnar. Í þessu samhengi má loks einnig nefna að G bar fyrir dómi að á 18 7 ára starfsferli hans við viðgerðir og viðhald mótora sem þessara þá væri þetta eina tilvikið þar sem hann hefði heyrt af því að slíkur mótor félli til jarðar.

Að öllu framangreindu virtu telst ósannað að fall mótorsins og meðfylgjandi keðju umrætt sinn verði rakið til saknæmrar háttsemi sem stefndi beri bótaábyrgð á gagnvart stefnanda.

Stefnandi byggir einnig á því að tjón hans vegna umrædds slyss hafi orðið meira en ella vegna þess að ekki hafi verið hjálmaskylda á vinnustaðnum eða vegna misbrests á því að hjálmaskyldu væri fylgt eftir. Í því felist þar með saknæm háttsemi stefnda sem telja beri meðorsök tjónsins. Af fyrrgreindri öryggis og heilbrigðisáætlun stefnda frá október 2016 verður ráðið að starfsmenn á lager stefnda áttu að bera hjálma en við þessari ályktun hrófla ekki ummæli í lögregluskýrslu um að ekki hafi verið til að dreifa hjálmaskyldu á vinnustaðnum. Málsaðila greinir, eins og áður segir, einnig á um það hvort slíkri skyldu hafi verið framfylgt af stefnda. Fyrir dómi bar stefnandi að hjálmar hefðu ekki verið tiltækir á vinnustaðnum. Þá hefði ekki verið brýnt fyrir honum að nota hjálm. Þó lýsti hann því að hjálmar hefðu verið á verkstæði í sama húsnæði, en þeir hefðu verið ætlaðir starfsmönnum verkstæðisins. Stangast framburður stefnanda þannig nokkuð á við framburð C, en hann starfaði sem yfirmaður lagers á slysdegi. Bar hann fyrir dómi að hjálmar hefðu verið fyrir hendi á lager. Þá kvaðst hann hafa brýnt fyrir stefnanda að nota hjálm við störf sín. Með vísan til framburðar E fyrir dómi, en hann starfaði sem undirmaður stefnanda á lagernum á umræddum tíma, telst sannað að hjálmar hafi verið tiltækir á lagernum, þ.e. í svokallaðri kompu sem starfsmenn á lager hefðu notað þegar þeir skráðu pantanir. Að mati dómsins dregur þetta úr trúverðugleika framburðar stefnanda, þar á meðal um það að téður C, sem var næsti yfirmaður stefnanda, hafi ekki brýnt fyrir honum að nota hjálm við störf sín sem verkstjóri á lagernum. Að öllu þessu virtu telst ósannað að misbrestur hafi orðið af hálfu stefnda á því að bjóða stefnanda upp á hjálm eða brýna fyrir honum notkun slíks búnaðar á vinnustaðnum. Í þessu samhengi hefur loks takmarkaða þýðingu sá framburður vitnanna D og F fyrir dómi að þeir hafi ekki verið hvattir til að nota hjálm, enda voru þeir undirmenn stefnanda, sbr. skyldur hans sem verkstjóra til að stuðla að öruggu skipulagi starfa þeirra samkvæmt 21. gr. og 1. mgr. 23. gr. laga nr. 46/1980.

Að öllu framangreindu virtu ber að sýkna stefnda af kröfum stefnanda.

Eftir atvikum þykir rétt að málskostnaður falli niður. Stefnandi nýtur gjafsóknar í málinu samkvæmt gjafsóknarleyfi, dags. 6. mars 2020. Allur gjafsóknarkostnaður stefnanda greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns hans, eins og nánar greinir í dómsorði, en sú þóknun er í samræmi við dómvenju ákveðin án tillits til virðisaukaskatts.

Af hálfu stefnanda flutti málið H-kk-nf O-kk-þgf G-kk-nf lögmaður.

Af hálfu stefnda flutti málið O-kk-nf Þ-kk-nf M-kk-nf lögmaður. 8

A-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð:

Stefndi, B, er sýkn af kröfum stefnanda, A.

Málskostnaður fellur niður.

Gjafsóknarkostnaður stefnanda greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns hans, H-kk-ef O-kk-ef G-kk-ef, sem þykir hæfilega ákveðin 850.000 krónur.

A-kk-nf H-kk-nf.

8

A-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð:

Stefndi, B, er sýkn af kröfum stefnanda, A.

Málskostnaður fellur niður.

Gjafsóknarkostnaður stefnanda greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns hans, H-kk-ef O-kk-ef G-kk-ef, sem þykir hæfilega ákveðin 850.000 krónur.

A-kk-nf H-kk-nf.