Y-3/2016

Mál þetta barst dóminum 27. janúar 2016 með bréfi sóknaraðila dags. sama dag. Það var tekið til úrskurðar 5. apríl sl.

Sóknaraðili er G-kk-nf K-kk-nf B-kk-nf, Berjarima 27, Reykjavík.

Varnaraðili er Íslandsbanki hf., Kirkjusandi 2, Reykjavík.

Í málinu er fjallað um aðför, mál nr. 011-2015-15229, sem sýslumaðurinn í Reykjavík gerði hjá sóknaraðila að kröfu varnaraðila þann 9. desember 2015. Sóknaraðili krefst þess að aðfarargerðin verði felld úr gildi og að varnaraðila verði gert að greiða honum málskostnað. Varnaraðili krefst þess að öllum kröfum sóknaraðila verði hafnað og að aðfarargerðin verði staðfest. Þá krefst varnaraðili málskostnaðar.

Þann 9. desember 2015 var tekin fyrir hjá sýslumanni beiðni varnaraðila um fjárnám hjá sóknaraðila til lúkningar kröfu að höfuðstól 3.450.881 króna, auk vaxta og kostnaðar. Við fyrirtökuna er bókað að sóknaraðili mótmæli fjárnáminu þar sem varnaraðili hafi ekki farið að lögum um ábyrgðarmenn. Þrátt fyrir mótmælin ákvað sýslumaður að gerðin skyldi fara fram. Var gert fjárnám í fasteign og gerðinni lokið.

Fjárnámsheimild var skuldabréf, útgefið 18. desember 2013, af GKB2 ehf., sem sjálfskuldarábyrgð sóknaraðila. Bréfið var að höfuðstól 12.300.000 krónur. Í kærubréfi sóknaraðila er því haldið fram að bréfið hafi verið gefið út til að greiða upp annað skuldabréf, sem hafi verið í vanskilum. Varnaraðili fullyrðir á móti að skuldabréfið hafi verið gefið út til að greiða upp yfirdráttarheimild, sem ekki hafi verið runnin út. Lagði varnaraðili fram lánsumsókn vegna láns þessa þar sem segir „Til uppgreiðslu á heimild 513-26-711011“. Sóknaraðili skrifaði undir lánsumsóknina sem ábyrgðarmaður og sem prókúruhafi lántakans, GKB2 ehf.

Lagt var fram í málinu vottorð um að sóknaraðili ætti allt hlutafé í GKB2 ehf.

Málsástæður og lagarök sóknaraðila

Sóknaraðili heldur því fram að umrætt skuldabréf hafi verið gefið út til að greiða annað skuldabréf, sem hafi verið í vanskilum. Hafi varnaraðili krafist þess að hann gerðist ábyrgðarmaður á skuldabréfinu. Starfsmaður varnaraðila hafi nefnt það að líklega væri þetta ólögmætt þar sem vextir væru svo háir að allur arður rynni til bankans.

Sóknaraðili byggir á því að hann hafi verið látinn gangast í ábyrgð án þess að farið væri að lögum um ábyrgðarmenn nr. 32/2009. Eldra skuldabréf hafi verið í vanskilum og varnaraðila því verið ljós staða lántakans og að ólíklegt væri að hann gæti staðið í skilum. Því hafi varnaraðila borið að ráða sóknaraðila frá því að gangast í ábyrgðina. Að minnsta kosti hefði átt að gera ábyrgðarsamning og upplýsa sóknaraðila um þá áhættu sem sé samfara slíkum ábyrgðum.

Sóknaraðili mótmælir því að lánið hafi verið honum til hagsbóta. Vextir hafi verið svo háir að lánið hafi einungis verið til hagsbóta varnaraðila. Þá sé hann starfsmaður hjá Marel hf. þannig að þetta varði ekki atvinnu hans.

Samkvæmt framansögðu byggir sóknaraðili á því að það sé ósanngjarnt og andstætt viðskiptavenju að varnaraðili skuli bera ábyrgðaryfirlýsingu hans fyrir sig. Því beri að víkja yfirlýsingunni til hliðar samkvæmt 36. gr. samningalaga nr. 7/1936 og fella fjárnámsgerðina úr gildi.

Málsástæður og lagarök varnaraðila

Varnaraðili byggir á því að gera hafi mátt fjárnám samkvæmt 7. tl. 1. mgr. 1. gr. laga nr. 90/1989. Þá eigi lög um ábyrgðarmenn ekki við um sóknaraðila. Hann sé eini hluthafinn í félaginu sem hann hafi gengist í ábyrgð fyrir. Samkvæmt 2. mgr. 2. gr. laga nr. 32/2009 gildi lögin ekki þegar maður gangist í ábyrgð í þágu atvinnurekstrar síns.

Varnaraðili mótmælir því að starfsmaður bankans hafi gefið í skyn að ábyrgðin væri ólögmæt. Hvorki lánveitingin né ábyrgðin hafi verið ólögmæt.

Niðurstaða

Sóknaraðili krefst þess að fjárnám sem gert var hjá honum að kröfu varnaraðila verði fellt úr gildi. Telur hann að ógilda beri skuldbindingu þá sem hann gekkst undir samkvæmt 36. gr. samningalaga.

Ekki er annað upplýst um útgefanda umrædds skuldabréfs en að hann sé einkahlutafélag og að sóknaraðili sé eini hluthafinn í félaginu. Ekki liggja frammi aðrar upplýsingar um fjárhagsstöðu félagsins en hversu há skuld samkvæmt umræddu skuldabréfi sé. Sóknaraðili hefur ekki hnekkt því að lánveiting varnaraðila hafi verið í þágu atvinnurekstrar hans í skilningi 2. mgr. 2. gr. laga um ábyrgðarmenn. Skiptir engu þótt hann sé starfsmaður annars fyrirtækis. Hefur varnaraðili því ekki brotið gegn lögunum með því að meta ekki greiðslugetu útgefanda skuldabréfsins.

Sóknaraðili byggir á því að skuldabréfið hafi verið gefið út til að greiða upp annað bréf, sem hafi verið í vanskilum. Þessu mótmælir varnaraðili og er það ósannað.

Sóknaraðili hefur ekki sýnt fram á að varnaraðili hafi brotið gegn viðskiptavenju með því að krefja hann um greiðslu samkvæmt skuldabréfinu. Liggur ekkert fyrir sem stutt getur málatilbúnað sóknaraðila um að lánveitingin, krafan um að hann gengist í sjálfskuldarábyrgð og innheimta skuldarinnar hjá honum hafi verið ósanngjörn í skilningi 36. gr. samningalaga. Verður að hafna málatilbúnaði sóknaraðila og kröfu hans um ógildingu fjárnámsgerðarinnar.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila 200.000 krónur í málskostnað. Hefur þá verið tekið tillit til virðisaukaskatts.

J-kk-nf F-kk-nf héraðsdómari kveður upp úrskurð þennan.

Ú r s k u r ð a r o r ð

Kröfu sóknaraðila, G-kk-ef K-kk-ef B-kk-ef, um ógildingu framangreindrar aðfarargerðar er hafnað.

Sóknaraðili greiði varnaraðila, Íslandsbanka hf., 200.000 krónur í málskostnað.

J-kk-nf F-kk-nf

------------------------

Rétt endurrit staðfestir,

Héraðsdómi Reykjavíkur, 14. apríl 2016

Gjald: 1.000 krónur

Greitt: