S-398/2022

Mál þetta, sem þingfest var 20. október sl., og dómtekið fimmtudaginn 3. nóvember sl., er höfðað með ákæru lögreglustjórans á Suðurlandi þann 27. september sl., á hendur G-kk-þgf A. Á-kk-þgf, kt.[...], til heimilis [...]

I. fyrir fjársvik

með því að hafa, í fimm skipti á tímabilinu frá 22. febrúar 2021 til 12. apríl 2021, í þremur verslunum BYKO: að Langholti 1 á Selfossi, á Breidd að Skemmuvegi 4 a í Kópavogi og á Granda að Fiskislóð 15 í Reykjavík, í auðgunarskyni og í heimildarleysi blekkt starfsmenn verslana Byko til að skuldfæra vörur samtals að verðmæti 392.073 kr. á viðskiptamannareikning A, með því að gefa upp nöfn einstaklinga sem heimild höfðu til vörukaupa út á reikning félagsins, og þannig hagnýtt sér trú starfsmanna BYKO verslananna um að ákærði hefði heimild til vörukaupanna út á reikning félagsins, sem nánar sundurliðast þannig:

Dagsetning Staður Verðmæti

22. febrúar 2021 Selfoss 20.840 kr.

14. mars 2021 Grandi 66.298 kr.

14. mars 2021 Breidd 207.155 kr.

18. mars 2021 Selfoss 53.495 kr.

12. apríl 2021 Selfoss 44.285 kr.

Samtals: 392.073 kr.

Teljast brot ákærða varða við 248. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940.

II. fyrir umferðarlagabrot

með því að hafa, miðvikudaginn 15. desember 2021, ekið bifreiðinni RA- 297 sviptur ökurétti ævilangt norður Gaulverjabæjarveg við Félagslund í Flóahreppi og óhæfur til að stjórna bifreiðinni örugglega vegna áhrifa ávana- og fíkniefna (í blóði mældist amfetamín 325 ng/ml).

Teljast brot ákærða varða við 1. mgr., sbr. 2. mgr. 50. gr. og 1. mgr. 58. gr. umferðarlaga nr. 77, 2019, sbr. 1. mgr. 95. gr. sömu laga.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar, til að sæta sviptingu ökuréttar samkvæmt 99. og 101. gr. umferðarlaga nr. 77, 2019 og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Ákærði kom fyrir dóminn þann 3. nóvember sl., ásamt skipuðum verjanda sínum V-kk-þgf H-kk-þgf V-kk-þgf lögmanni. Ákærði viðurkenndi skýlaust að hafa gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru. Með vísan til skýlausrar játningar ákærða og þar sem dómari taldi ekki ástæðu til að draga í efa að játning hans væri sannleikanum samkvæm var farið með málið í samræmi við ákvæði 1. mgr. 164. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, eftir að aðilum hafði verið gefinn kostur á að tjá sig um lagaatriði og ákvörðun viðurlaga.

Um málavexti vísast til ákæruskjals. Sannað er að ákærði hefur gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru og þar þykir rétt færð til refsiákvæða. Ákærði hefur með háttsemi sinni unnið sér til refsingar.

Samkvæmt framlögðu sakavottorði ákærða, dags. 13. september sl., á ákærði verulegan sakaferil að baki og hefur hann frá árinu 2005 fimmtán sinnum verið fundin sekur um refsiverða háttsemi. Þann 9. desember 2005 var ákærði dæmdur í 30 daga fangelsi og til að greiða fésekt kr. 20.000, fyrir ölvunarakstur og hraðakstur. Var hann þá jafnframt sviptur ökurétti ævilangt. Þann 31. ágúst 2006 var ákærði dæmdur í 65 daga fangelsi fyrir ölvunarakstur og akstur sviptur ökurétti, og hann jafnframt sviptur ökurétti ævilangt. Þann 4. október 2006 var ákærði dæmdur í 30 daga fangelsi fyrir ölvunarakstur og akstur sviptur ökurétti. Var dómurinn hegningarauki og ævilöng ökuréttarsvipting áréttuð. Þann 7. júní 2007 var ákærði dæmdur í tveggja ára fangelsi fyrir stórfelld fíkniefnabrot. Þann 13. október 2010 var ákærði dæmdur í 45 daga fangelsi fyrir akstur sviptur ökurétti, akstur undir áhrifum ávana- og fíkniefna auk ávana- og fíkniefnabrota. Þann 16. nóvember 2011 var ákærði dæmdur í 60 daga fangelsi fyrir akstur sviptur ökurétti. Þann 18. október 2012 var ákærði dæmdur í fimm mánaða fangelsi fyrir ávana-og fíkniefnabrot, akstur undir áhrifum ávana- og fíkniefna auk aksturs sviptur ökurétti. Var ævilöng ökuréttarsvipting áréttuð. Þann 10. janúar 2013 var ákærði dæmdur í tveggja mánaða fangelsi fyrir akstur undir áhrifum ávana- og fíkniefna, akstur sviptur ökurétti og önnur umferðarlagabrot. Var ákærði jafnframt sviptur ökurétti ævilangt. Þann 14. október 2013 var ákærði dæmdur í sjö mánaða fangelsi fyrir akstur undir áhrifum ávana-og fíkniefna og akstur sviptur ökurétti. Var ævilöng ökuréttarsvipting áréttuð. Þann 27. mars 2014 var ákærði dæmdur í tveggja mánaða fangelsi fyrir akstur sviptur ökurétti og akstur undir áhrifum ávana- og fíkniefna. V ar dómurinn hegningarauki og ævilöng ökuréttarsvipting ákærða áréttuð. Þann 27. nóvember 2014 var ákærði sakfelldur fyrir ávana- og fíkniefnabrot en ekki gerð sérstök refsing. Þann 24. maí 2018 var ákærði dæmdur í Hæstarétti Íslands í máli réttarins nr. 10/2018, í sautján mánaða fangelsi fyrir akstur undir áhrifum ávana- og fíkniefna og akstur sviptur ökurétti. Var þá dæmd upp reynslulausn, sem ákærða hafði verið veitt á eftirstöðvum eldri dóma, 270 dagar, vegna skilorð rofs. Var ákærði sviptur ökurétti ævilangt. Var í málinu til áfrýjunar dómur Landsréttar uppkveðinn 23. mars 2018 en þar hafði verið til áfrýjunar dómur héraðsdóms frá 23. mars 2017. Þá var ákærði þann 8. nóvember 2019, dæmdur í níu mánaða fangelsi í Landsrétti fyrir akstur undir áhrifum ávana- og fíkniefna, akstur sviptur ökurétti og ölvunarakstur auk annarra umferðarlagabrota. Þá var ákærði þann 4. desember 2020 fundinn sekur um akstur undir áhrifum fíkniefna, akstur sviptur ökurétti, vopnalagabrot og hylmingu og honum gert að sæta fangelsi í átta mánuði. Loks var ákærði þann 10. desember 2021 í Landsrétti fundinn sekur um ölvunarakstur, akstur undir áhrifum fíkniefna og akstur sviptur ökurétti og honum gert að sæta fangelsi í tólf mánuði. Var þar til áfrýjunar dómur Héraðsdóms Reykjavíkur uppkveðinn 2. febrúar sama ár. Brot það sem lýst er í ákærulið II, og ákærði er nú sakfelldur fyrir er framið fyrir uppkvaðningu síðastgreinds héraðsdóms og verður ákærða því nú dæmdur hegningarauki, með vísan til 78. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Fyrir liggur að þann 31. mars 2022, kvað Endurupptökudómur upp úrskurð hvar fallist var á beiðni ákærða um endurupptöku í máli Hæstaréttar Íslands nr. 10/2018.

Líkt og áður greinir var mál þetta dómtekið á grundvelli 164. gr. laga nr. 88/2008, eftir að aðilum var gefinn kostur á að tjá sig um lagaatriði máls og ákvörðun viðurlaga. Kom þá fram í máli verjanda að þess væri krafist að ákærða yrði ekki gerð frekari refsing en til vara var krafist vægustu refsingsar sem lög leyfa og að hún yrði bundin skilorði að fullu. Vísaði verjandi til þess að vegna niðurfallina réttaráhrifa dóms Hæstaréttar Íslands í máli réttarins nr. 10/2018, væru refsingar í þeim málum sem dæmd hafi verið síðan of þungar og því rétt að ákærða sé ekki gerð refsing í máli þessu. Þá voru lögð fram gögn af hálfu ákærða um stöðu hans í dag, en hann mun nú vera að vinna hörðum höndum að því að snúa við blaðinu og taka sig á. Málatilbúnaður ákærða verður ekki skilinn á annan veg en svo að á því sé byggt að við endurupptöku framangreinds máls í Hæstarétti hafi réttaráhrif dóma á öllum dómstigum fallið úr gildi og þar með ítrekunaráhrif héraðsdóms frá 23. mars 2017.

Líkt og áður greinir var ákærði með dómi Héraðsdóms Reykjaness þann 23. mars 2017, fundinn sekur um akstur sviptur ökurétti og akstur undir áhrifum fíkniefna og var það gert á grundvelli játningar ákærða. Samkvæmt dómi Landsréttar í máli réttarins nr. 6/2018, var málinu áfrýjað í samræmi við yfirlýsingu ákærða þess efnis og gerði hann í greinargerð sinni þá kröfu að refsing hans yrði milduð, auk þess sem hann krafðist málsvarnarlauna úr ríkissjóði. Var niðurstaða Landsréttar sú að héraðsdómur skyldi vera óraskaður. Þá var dómur Landsréttar staðfestur í dómi Hæstaréttar Íslands í máli réttarins nr. 10/2018, en það mál hefur líkt og áður greinir verið endurupptekið. Í máli verjanda kom og fram að aðilar að málinu fyrir Hæstarétti hefðu báðir gert kröfu um ómerkingu dóms Landsréttar. Þá hefur verjandi upplýst dómara um að framangreint mál hafi verið dómtekið í Hæstarétti þann 9. nóvember sl., en dómur mun ekki hafa verið kveðinn upp í málinu.

Samkvæmt 4. mgr. 232. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, með síðari breytingum, skal fara með mál sem endurupptekið er fyrir Landsrétti eða Hæstarétti, eins og áfrýjunarstefna hafi verið gefin út á þeim tíma þegar endurupptaka er ráðin, en samkvæmt 3. mgr. 232. gr., sbr. 1. mgr. 231. gr. laganna fellur fyrri dómur úr gildi í málinu við endurupptöku þess. Að framangreindu virtu verður ekki fallist á með ákærða að ítrekunaráhrif héraðsdómsins, frá 23. mars 2017 séu niður fal linvegna endurupptöku málsins fyrir Hæstarétti, enda standi dómur héraðsdóms óhaggaður óháð mögulegri ómerkingu dóms Landsréttar, þar sem ákærða hafi þrátt fyrir áfrýjun málsins verið skylt að virða ákvæði héraðsdóms uns honum yrði hnekkt. Verður því ekki fallist á það sjónarmið ákærða að brot hans nú sé refsilaust. Ákærði er nú meðal annars fundinn sekur um akstur undir áhrifum fíkniefna og er það brot hans margítrekað.

Refsing ákærða er hæfilega ákveðin fangelsi í níu mánuði. Með vísan til dómvenju og að virtum sakaferli ákærða þykja ekki efni til að skilorðsbinda refsinguna.

Með vísan til 99. og 101. gr., þó einkum 3. mgr. 99. gr. umferðarlaga nr. 77/2019, ber að árétta ævilanga sviptingu ökuréttar ákærða.

Með vísan til 235. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, ber að dæma ákærða til greiðslu alls sakarkostnaðar, sem nemur samkvæmt yfirliti lögreglu samtals 116.695 kr., auk þóknunar skipaðs verjanda síns, sem er hæfilega ákveðin 167.400 kr., að teknu tilliti til virðisaukaskatt sog ferðakostnað verjanda, 16.080 kr.

S-kvk-nf I-kvk-nf, löglærður aðstoðarmaður dómara, kveður upp dóm þennan.

DÓMSORÐ:

Ákærði, G-kk-nf A. Á-kk-nf, sæti fangelsi í níu mánuði.

Ákærði er sviptur ökurétti ævilangt.

Ákærði greiði sakarkostnað samtals, 300.175 krónur, þar af þóknun skipaðs verjanda síns, V-kk-ef H. V-kk-ef lögmanns, 167.400 krónur, að teknu tilliti til virðisaukaskatt sog ferðakostnað verjanda, 16.080 krónur.

S-kvk-nf I-kvk-nf.