E-3235/2009

Mál þetta, sem var dómtekið 3. febrúar 2010 að loknum munnlegum málflutningi, var höfðað 5. mars 2009 af D-kk-þgf O-x-x, kt. […], Hlíðarvegi 37, Kópavogi á hendur G-kk-þgf G-kk-þgf Þ-kk-þgf, kt. […], Hjallaseli 12, Reykjavík.

Endanlegar dómkröfur stefnanda eru þær að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnanda skuld að fjárhæð 221.200 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga 38/2001, um vexti og verðtryggingu, af 158.180 krónum frá 1. september 2008 til 1. október 2008, af 221.200 krónum frá 1. október 2008 til greiðsludags. Þá krefst stefnandi málskostnaðar að fjárhæð 380.191 krónum að meðtöldum virðisaukaskatti.

Stefndi krefst þess aðallega að hann verði sýknaður af öllum kröfum stefnanda en til vara að dómkröfur stefnanda verði lækkaðar verulega. Þá krefst stefndi málskostnaðar að skaðlausu samkvæmt mati dómsins að teknu tilliti til álags vegna virðisaukaskatts en til vara að málskostnaður falli niður milli aðila.

Mál þetta var þingfest 12. mars 2009. Útivist varð af hálfu stefnda og málið var dómtekið. Málinu var lokið með áritun á stefnu um aðfararhæfi dómkrafna 15. maí s.á. Að beiðni stefnda var málið endurupptekið þann 20. júlí s.á. og úrskurður gekk um að réttaráhrif stefnu í málinu féllu niður. Málið var tekið fyrir 1. september s.á. og stefndi lagði fram greinargerð ásamt fylgiskjölum. Undirritaður dómari fékk málið til meðferðar 1. október s.á. og málið var næst tekið fyrir 9. nóvember s.á. aðilar lýstu þá gagnöflun lokið og aðalmeðferð var ákveðin 3. febrúar sl. Þar sem túlkurinn sem stefnandi hafði kallað til forfallaðist óvænt var aðalmeðferð frestað um tvo daga og fór hún fram þann 5. febrúar sl. Að henni lokinni var málið dómtekið

I Málsatvik

Í máli þessu krefst stefnandi greiðslu vangreiddra launa og orlofs á uppsagnarfresti auk desemberuppbótar. Ágreiningur er um málsatvik en aðilar deila um hvort stefndi hafi sagt stefnanda upp störfum eins og stefnandi heldur fram eða hvort stefnandi fyrirvaralaust horfið úr vinnu eins og stefndi heldur fram.

Stefnandi lýsir málavöxtum þannig að stefnandi hafi starfað sem aðstoðarmaður smiðs hjá stefnda frá miðju sumri 2007 til 11. ágúst 2008. Skriflegur ráðningarsamningur hafi verið gerður við stefnanda í ágúst 2007. Umsamið tímakaup stefnanda samkvæmt launaseðli hans fyrir júlímánuð hafi verið 1.207 krónur. Vinnutími stefnanda hafi verið frá 8 til 18 alla virka daga og frá 8 til 16 alla laugardaga. Þann 5. ágúst 2008 hafi stefnanda verið sagt upp en án þess að gætt hafi verið ákvæða 12. kafla aðalkjarasamnings Eflingar-stéttarfélags og Samtaka atvinnulífsins um skriflega uppsögn.

Ástæða uppsagnarinnar hafi verið verkefnaskortur stefnda. Þrátt fyrir að stefnandi hafi aðeins átt eins mánaðar uppsagnarfrest miðað við mánaðarmót hafi honum verið sagt að mæta ekki meir til vinnu þann 11. ágúst 2008 sökum verkefnaskorts stefnda. Þar sem stefnandi hafi ítrekað reynt að fá uppsagnarbréf afhent en án árangurs hafi stefnandi leitað til Eflingar-stéttarfélags. Félagið hafi sent stefnda bréf 19. ágúst 2008 þar sem gerð hafi verið krafa um afhendingu uppsagnarbréfs og bent á rétt stefnanda til launa í uppsagnarfresti. Engin viðbrögð hafi orðið af hálfu stefnda við bréfinu og Efling-stéttarfélag því sent stefnda annað bréf 2. september 2008. Í bréfinu hafi verið gerð krafa um greiðslu launa á uppsagnarfresti auk desemberuppbótar. Engin viðbrögð hafi orðið við því bréfi og krafan því sett í lögfræðiinnheimtu sbr. innheimtubréf frá 18. september 2008. Engin viðbrögð hafi heldur orðið við því bréfi.

Stefndi segir atvikalýsingu stefnanda ekki að öllu leyti rétta. Hann heldur því fram að þar sem fyrirsjáanlegt hafi verið að verkefnum færi heldur fækkandi sumarið 2008 hafi það orðið úr að öllum starfsmönnum stefnda hafi verið tilkynnt að ekki yrði unnt að vinna á laugardögum næstu mánuði eins og tíðkast hafi í þau skipti er verkefni hafi verið næg. Þetta hafi verið tilkynnt stefnanda og öðrum starfsmönnum snemma um sumarið en eigi síðar en 1. júlí 2008. Að vísu hafi stefnandi verið beðinn um að vinna einn laugardag í ágústbyrjun 2008 eins og fram komi á vinnuseðli sem stefndi hefur lagt fram. Þar sjáist jafnframt að stefnandi hafi ekki unnið að öðru leyti á laugardögum umrætt sumar.

Á þessum tíma hafi stefndi jafnframt látið starfsmenn sína vita að töluverð óvissa ríkti um verkefni og ef þeim byðust önnur störf myndi hann ekki standa í vegi fyrir að þeir leituðu á önnur mið. Þegar liðið hafi að lokum verkefnis sem unnið hafi verið í við Barmahlíð 27 hafi stefnandi ásamt öðrum starfsmanni tilkynnt að þeir hefðu fengið vilyrði fyrir annarri vinnu. Verkefnið í Barmahlíðinni hafi sóst vel og því lokið fyrr en áætlað var. Þá hafi komið upp nokkur verkefni hjá stefnda og næst hafi verið haldið í Garðabæ en er stefndi hafið komið til baka á vinnustað eftir að hafa sótt efni hafi stefnandi, ásamt þeim samstarfsfélaga hans er hafði fengið boð um aðra vinnu, verið á bak og burt.

Stefndi kveðst hafa orðið fyrir tjóni vegna fyrirvaralauss brotthvarfs starfsmannanna tveggja enda hafi hann haft næg verkefni þrátt fyrir að staðan tveimur til þremur mánuðum fyrr hefði ekki bent til þess. Síðar hafi stefnda borist vinnuseðlar stefnanda og hann gert upp við stefnanda vegna þeirrar vinnu sem hann hafi innt sannarlega af hendi. Þar með hafi stefndi talið málinu lokið.

II Málsástæður stefnanda og lagarök

Kröfu sína byggir stefnandi á ákvæðum laga og aðalkjarasamnings Samtaka atvinnulífsins og Eflingar-stéttarfélags, umsömdum vinnutíma stefnanda og launaseðlum. Stefnandi kveðst gera kröfu um greiðslu vangreiddra launa og orlofs á uppsagnarfresti auk desemberuppbótar.

Vangreidd laun á uppsagnarfresti

Stefnandi rökstyður kröfu um vangreidd laun á uppsagnarfresti þannig að gerð sé krafa um greiðslu vangreiddra launa á uppsagnarfresti frá 11. ágúst til 2. september 2008. Þar sem engin verkefni hafi verið hjá stefnda hafi það jafngilt fyrirvaralausri uppsögn. Í lögum nr. 19/1979 um rétt verkafólks til uppsagnarfrests frá störfum og til launa vegna sjúkdóms- og slysaforfalla og í aðalkjarasamningi Eflingar-stéttarfélags og Samtaka atvinnulífsins sé fjallað um uppsagnarfrest. Samkvæmt 1. gr. laganna og ákvæði 12.2. kjarasamningsins hafi stefnandi átt eins mánaðar uppsagnarfrest miðað við mánaðarmót enda hafi hann starfað hjá stefnda í lengur en þrjá mánuði samfellt. Í kjarasamningum sé kveðið á um lágmarksrétt starfsmanna sbr. 1. gr. laga nr. 55/1980 um starfskjör launafólks og skyldutryggingu lífeyrisréttinda. Þannig geti verkefnaleysi stefnda ekki komið í veg fyrir að stefnandi njóti lög- og kjarasamningsbundins uppsagnafrests.

Þann 14. ágúst hafi verið gerð upp við stefnanda áunnin ágústlaun sbr. bankayfirlit hans, en 2. september 2008 hafi stefnandi byrjað í nýrri vinnu. Því sé gerð krafa um greiðslu vangreiddra launa frá 11. ágúst 2008 fram að þeim tíma er stefnandi hafi fengið nýja vinnu enda hafi stefnandi takmarkað tjón sitt með því að ráða sig til starfa hjá nýjum vinnuveitanda.

Stefnandi segir að á tímabilinu 11. ágúst til 2. september 2008 hefði stefnandi átt að vinna 16 virka daga. Miðað við að vinnutími virka daga hafi verið samtals 9.5 klst. og að teknu tilliti til neysluhléa hafi stefnandi unnið samtals 152 klst. Sá tímafjöldi hafi margfaldast með umsömdu tímakaupi stefnanda eða 1.207 krónum.

11. ágúst 2008 8-18

12. ágúst 2008 8-18

13. ágúst 2008 8-18

14. ágúst 2008 8-18

15. ágúst 2008 8-18

18. ágúst 2008 8-18

19. ágúst 2008 8-18

20. ágúst 2008 8-18

21. ágúst 2008 8-18

22. ágúst 2008 8-18

25. ágúst 2008 8-18

26. ágúst 2008 8-18

27. ágúst 2008 8-18

28. ágúst 2008 8-18

29. ágúst 2008 8-18

1. september 2008 8-18

Orlof

Krafa stefnanda um greiðslu 10,17% orlofs á vangreidd laun er byggð á ákvæðum 4. kafla aðalkjarasamnings Eflingar-stéttarfélags og Samtaka atvinnulífsins og ákvæðum laga um orlof nr. 30/1987, einkum 1., 7. og 8. gr. laganna.

Desemberuppbót

Krafa stefnanda um greiðslu desemberuppbótar vegna ársins 2008 er rökstudd með eftirfarandi hætti. Samkvæmt ákvæði 1.4.1. í fyrrgreindum kjarasamningi greiðist uppbótin miðað við starfshlutfall og starfstíma öllum starfsmönnum sem verið hafa samfellt í starfi hjá atvinnurekanda í 12 vikur á síðustu 12 mánuðum. Áunna desemberuppbót skuli gera upp samhliða starfslokum. Árið 2008 hafi uppbótin verið 44.100 krónu. Fullt starfs teljist vera 45 vikur samkvæmt kjarasamningi. Til að finna hlutfall uppbóta hafi stefnandi deilt 45 vikum í upphæð þeirra og síðan margfaldað með þeim vikufjölda sem stefnandi hafi starfað hjá stefnda. Samtals hafi stefnandi starfað fyrir stefnda í 35 vikur á almanaksárinu.

Endanleg dómkrafa stefnanda sundurliðast svona:

Vangreidd laun

Ágúst 2008

- 142,5 klst. * 1.207 kr. kr. 171.998,-

- Laun frá Vinnumálastofnun kr. 13.818,-

Samtals kr. 158.180,-

Laun á uppsagnarfrestir í september 2008

- 9,5 klst. * 1.207 kr. kr. 11.467,-

Samtals kr. 169.647,-

Orlof

- 169.647 kr. * 10,17% kr. 17.253,-

Desemberuppbót

- 44.100 kr. / 45 vikur

= 980 kr. * 35 vikur kr. 34.300,-

Samtals kr. 221.200,-

Stefnandi kveðst hafa verið félagsmaður í Eflingu-stéttarfélagi á því tímabili er krafa hans stofnaðist. Hann vísar til meginreglu vinnu-, kröfu- og samningaréttar um að laun beri að greiða í samræmi við umsamda launataxta skv. gildandi ráðningar- og/eða kjarasamningi. Um réttindi hans er aðallega vísað til 1., 2., 3., 4. og 12. kafla kjarasamnings félagsins. Jafnframt er vísað til laga 55/1980 um starfskjör launafólks o.fl., aðallega 1. gr., laga 28/1930 um greiðslu verkkaups, laga 30/1987 um orlof, aðallega 1., 7., og 8. gr. og laga 19/1979 um rétt launafólks til uppsagnarfrests o.fl.

Stefnandi byggir á því stefndi hafi vanefnt bindandi ráðningarsamning við stefnanda með því að greiða ekki umsamin laun og uppfylla aðrar samningsskyldur sínar. Samkvæmt framangreindum réttarheimildum og samningum er greiðsluskylda stefnda ótvíræð. Um sönnun er jafnframt vísað til stjórnunarréttar stefnda og þess að hann er bókhaldsskyldur að lögum.

Kröfur um dráttarvexti, þ.m.t. vaxtavexti, styður stefnandi við reglur III. og V. kafla laga 38/2001, um vexti og verðtryggingu, með síðari breytingum. Krafan um málskostnað styðst við XXl. kafla laga 91/1991 um meðferð einkamála. Krafa um virðisaukaskatt af málflutningsþóknun er reist á lögum númer 50/1988. Stefnandi kveðst ekki vera virðisaukaskattskyldur og því beri honum nauðsyn til að fá dóm fyrir skatti þessum úr hendi stefnda. Varðandi varnarþing vísar stefnandi til 32. gr. laga nr. 91/1991.

III Málsástæður stefndu og lagarök

Stefndi byggir sýknukröfu sína fyrst og fremst á þeirri málsástæðu að hann hafi greitt stefnanda allar þær greiðslur sem honum bar. Stefnandi hafi fyrirvaralaust horfið úr vinnu og hafið störf hjá öðrum vinnuveitanda strax í kjölfarið. Þegar ljóst hafi orðið að stefnandi ætlaði ekki að sinna frekar störfum sínum fyrir stefnda hafi stefndi ákveðið að gera upp við hann. Laun og launatengd gjöld hafi því verið gerð upp þann 14. ágúst 2008.

Með fyrirvaralausu brotthvarfi sínu úr starfi hafi stefnandi fyrirgert rétti til launa í uppsagnarfresti. Þá sé ekkert sem liggi frammi í málinu um að stefnandi hafi verið launalaus á þeim tíma sem um ræðir og engin gögn sem sýni fram á að hann hafi tapað launum vegna starfsloka hjá stefnda. Til að mynda sýni reikningsyfirlit af bankareikningi ekki færslur frá 22. september 2008 en ætla megi að útborguð laun fyrir vinnu sem innt hafi verið af hendi um og eftir miðbik ágústmánaðar yrðu þá fyrst greidd út.

Því er harðlega mótmælt að stefndi hafi átt frumkvæði að því að stefnandi hætti störfum. Þvert á móti hafi stefnandi látið sig hverfa fyrirvaralaust úr starfi. Samkvæmt gr. 12.3 í kjarasamningi milli Samtaka atvinnulífsins og Eflingar-stéttarfélags, Verkalýðsfélagsins Hlífar og Verkalýðs- og sjómannafélags Keflavíkur og nágrennis sé uppsagnarfrestur gagnkvæmur og allar uppsagnir skuli vera skriflegar, sbr. fyrrnefndan kjarasamning. Stefnandi hafi því fyrirgert rétti til launa eftir þann dag er hann hafi látið sig hverfa fyrirvaralaust úr vinnu.

Um varakröfu kveðst stefndi að meginstefnu vísa til sömu sjónarmiða og færð eru til stuðnings aðalkröfu.

Þá krefst stefndi þess að kröfu um desemberuppbót verði vísað frá vegna vanreifunar. Engin gögn hafi verið lögð fram sem sýni að stefnandi hafi unnið 35 vikur á árinu 2007. Því sé þess krafist að dómkröfur merktar sem “desemberuppbót” lækki sem nemur 34.300 krónum.

Um lagarök vísar stefndi til almennra reglna vinnuréttar og réttinda samkvæmt gildandi kjarasamningi. Krafa stefndu um málskostnað byggir á 129. og 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Krafa stefnda þess efnis að virðisaukaskattur leggist ofan á tildæmdan málskostnað kveður stefndi eiga rætur að rekja til þess að stefndi sé ekki virðisaukaskattsskyldur og því beri honum nauðsyn til að fá dóm fyrir virðisaukaskatti úr hendi stefnanda, sbr. lög nr. 50/1988.

IV Forsendur og niðurstöður

Aðilar deila um ástæður starfsloka stefnanda hjá stefnda. Stefnandi heldur því fram að stefndi hafi sagt honum upp störfum og ekki óskað eftir frekara vinnuframlagi. Stefndi heldur því á hinn bóginn fram að stefnandi hafi ásamt öðrum starfsmanni stefnda hætt störfum fyrirvaralaust.

Aðilar málsins og vitnin M-x-x W-x-x og B-x-x K-x-x, fyrrum starfsmenn stefnda, báru vitni fyrir dóminum. Stefnandi kvaðst hafa hafið störf hjá stefnda í byrjun júlí 2007 og látið af störfum í ágúst 2008. Í byrjun ágúst, nánar tiltekið þann 5. ágúst, hefði stefndi komið til hans og M-x-x W-x-x og sagt að ekki væri meiri vinnu að fá fyrir þá. Stefnandi sagði að stefndi hefði sagt honum upp munnlega í þessu samtali milli hans, stefnda og M-x-x. Ekki hefðu verið fleiri á staðnum og einvörðungu honum og M-x-x hefði verið sagt upp. Aðspurður um ástæðu uppsagnarinnar kvaðst stefnandi halda að það hefðu bara verið aðstæður á markaðinum, skortur á fleiri verkefnum. Samræðurnar hefðu farið fram á ensku. Þeir hefðu skilið stefnda þannig að hann hefði ekki verið meira af verkefnum og þeir þyrftu ekki að koma meira til vinnu. Stefndi hefði sagt að best væri að þeir snéru aftur til heimalandsins. Aðspurður um hver viðbrögð hans hefðu verið við uppsögninni sagði stefnandi að hann hefði verið hissa en reynt að skilja að svona væru aðstæður. Stefnandi bar einnig að hann hefði ítrekað talað við og farið til stefnda eftir uppsögnina til að fá vottorð til að skila Vinnumálastofnun til að fá atvinnuleysisbætur. Svör stefnda hefðu verið ég skal gera það á morgun eða eftir viku og þannig hefði það gengið.

Stefnandi kvaðst bæði hafa leitað til Vinnumálastofnunar og stéttarfélags. Hann hefði sótt um atvinnuleysisbætur. Hann hefði ekki fengið umbeðna pappíra hjá stefnda. Stefnandi kvaðst hafa fengið nýja vinnu í byrjun september. Hann kvaðst ekki hafa fengið laun fá því að honum var sagt upp og þar til hann byrjaði í nýrri vinnu. Nánar aðspurður um hvað hann hefði gert eftir að þeir hættu sagði stefnandi þeir hefðu reynt að hitta stefnda 6. ágúst í Barmahlíð og aftur 7. ágúst en hann ekki verið við. Þeir hefðu því tekið verkfærin og farið með þau í Garðabæ. Aðspurður kvaðst hann ekki hafa unnið nein störf í Garðabæ í ágúst. Hann hefði hafið störf á nýja vinnustaðnum fyrstu dagana í september. Hann hefði fengið laun greidd frá nýja vinnuveitandanum að loknum fyrsta mánuðinum. Aðspurður sagði hann ekki hafa verið rætt um uppsagnarfrest í samtalinu þegar stefndi hefði sagt honum upp. Aðspurður sagði hann að stefndi hefði ekki boðið honum neitt starf.

Stefndi neitaði því fyrir dóminum að hann hefði sagt stefnanda upp störfum. Hann sagði að stefnandi hefði starfað hjá honum frá júlí 2007 og þar til hann hefði hætt sjálfur 5. ágúst 2008. Hann sagði að 17. júní 2008 hefði aðili sem hann hefði verið að vinna fyrir ákveðið að stöðva framkvæmdir. Hann hefði þá sagt starfsmönnum sínum að ástandið á Íslandi væri ekki gott í framtíðinni og ef þeir hefðu möguleika á að útvega sér vinnu mættu þeir það hans vegna. Hann bar að síðasti vinnudagur stefnanda hefði verið í Garðabæ. Þeir hefðu verið að vinna í Barmahlíð. Því verki hefði lokið skyndilega 5. ágúst og þá hefði hann farið með stefnanda og M-x-x W-x-x í Garðabæ og sagt þeim þar til verka. Þeir hefðu átt að reisa gipsvegg í húsinu. Þegar hann hefði komið aftur um kl. 11 á þriðjudegi hefðu þeir verið farnir. Á meðan verkefninu stóð í Barmahlíð hefði hann margítrekað við stefnanda og M-x-x þeir skyldu leita sér að vinnu þar sem hann væri ekki viss um hvað hann gæti skaffað þeim mikla vinnu í framtíðinni. Þeir hefðu verið fullir áhuga, sagt honum að þeir hefðu haft samband við vini og rétt fyrir verslunarmannahelgi hefðu þeir sagst vera búnir að fá vinnu austan við fjall. Stefndi ítrekaði aðspurður að hann hefði ekki sagt stefnanda upp 5. ágúst. Hann hefði gert sér alveg ljóst að hann gæti ekki rekið þá, a.m.k. ekki strax, ekki á þeim tímapunkti. Hann hefði farið með þá í Garðabæ til að láta þá vinna þar þennan dag. Og þeir hefðu bara látið sig hverfa.

Vitnið M-x-x W-x-x bar eins og stefnandi að stefndi hefði sagt þeim munnlega upp 5. ágúst 2008 í Barmahlíð. Stefndi hefði sagt að hann hefði ekki meiri vinnu fyrir þá. Þeir hefðu verið þrír, stefnandi, stefndi og vitnið. Þeir hefðu reynt að hitta stefnda 6. og 7. ágúst til að fá hann til að gefa út vinnuvottorð til að geta fengið atvinnuleysisbætur. Þann 7. ágúst hefði þeir tekið dótið sitt og farið með verkfærin í Garðabæ.

Samkvæmt framburði aðila og vitna var 5. ágúst 2008 síðasti starfsdagur stefnanda hjá stefnda. Aðilar málsins byggja báðir á því að ráðningarsamningi milli þeirra hafi verið slitið með uppsögn hins. Stefnandi leitaði til stéttarfélags síns Eflingar vegna starfslokanna og sendi stéttarfélagið stefnda bréf, sem er dagsett 19. ágúst 2008, og ítrekunarbréf sem er dagsett 2. september 2008. Innheimtubréf frá lögmanni stefnanda var sent 18. september s.á. Þá var honum birt stefna í málinu þann 5. mars 2009. Stefndi kannaðist við það fyrir dóminum að hafa fengið þessi bréf og að stefna hefði verið birt fyrir honum. Hann sagði að honum hefði fundist þetta allt á röngum forsendum byggt. Hann væri bara þannig skapi farinn að hann brygðist ekki við óréttmætum bréfasendingum.

Stefnda mátti þegar eftir móttöku fyrra bréfs frá stéttarfélagi stefnanda vera ljóst að stefnandi taldi sig eiga rétt á launum út samningsbundinn uppsagnarfrest vegna uppsagnar af hálfu stefnda. Rétt viðbrögð af hálfu stefnda, ef hann taldi að um óréttmæta kröfu væri að ræða, hefðu verið að hafna strax kröfu stefnanda eða skora á hann að koma til starfa og vinna út uppsagnarfrestinn. Stefndi brást hins vegar fyrst við ítrekuðum kröfum stefnanda í júlí 2009 með beiðni um endurupptöku málsins í kjölfar þess að stefna málsins hafði verið árituð um aðfararhæfi dómkrafna. Í ljósi þessa þykir stefndi verða að bera sönnunarbyrðina fyrir þeim staðhæfingum sínum að stefnandi hafi horfið fyrirvaralaust úr starfi. Honum hefur ekki gegn framburði stefnanda og vitnisins M-x-x tekist að sýna fram á að sú hafi verið raunin.

Samkvæmt gögnum málsins verður að byggja á að stefnandi hafi ekki hafið störf hjá öðrum vinnuveitanda fyrr en 2. september 2008. Þá liggur einnig fyrir að hann sótti um atvinnuleysisbætur í ágúst og leitaði liðsinnis stéttarfélags síns til að fá greidd laun á uppsagnarfresti úr hendi stefnda. Með hliðsjón af atvikum verður að telja að stefnandi hafi fært nægilegar sönnur til stuðnings kröfum sínum og því ber stefnda að greiða honum laun frá 11. ágúst til 1. september 2008.

Stefndi andmælti í greinargerð kröfu stefnanda um laun laugardagana 16., 23. og 30. ágúst 2008. Við aðalmeðferð málsins féll stefnandi frá kröfu um laun þessa daga og leiðrétti stefnukröfu í samræmi við það. Stefndi hefur hins vegar ekki andmælt yfirvinnu á virkum dögum og verður því miðað við að ekki sé ágreiningur um tímaskrift þá daga. Stefnanda ber því laun í 9,5 klst. á dag í samtals 16 daga eða samtals 152 klst.

Stefnandi krefst greiðslu desemberuppbótar, hlutfallslega miðað við starfstíma á árinu 2008. Krafan miðast við að greiða beri miðað við starfstímann frá 1. janúar til 2. september 2008, samtals 35 vikur. Stefnandi hefur lagt fram launaseðla frá janúar til júlí 2008 til stuðnings kröfu sinni. Kröfunni er andmælt í greinargerð stefnda þar sem „engin gögn hafa verið lögð fram sem sýna að stefnandi hafi unnið 35 vikur á árinu 2007.“ Þar sem andmæli í greinargerð eru vegna vinnu á árinu 2007 en ekki 2008, og stefndi hefur að öðru leyti ekki lagt fram nein gögn sem hnekkt geta útreikningi stefnanda á kröfunni verður hún að fullu tekin til greina.

Stefnandi fékk greiddar atvinnuleysisbætur frá Vinnumálastofnun 5. september 2008, 13.818 krónur, og hafa þær verið dregnar frá í endanlegri kröfugerð stefnanda. Ekki kemur fram fyrir hvaða tímabil í ágúst greiðsla þessi stendur en þar sem stefndi skoraði ekki á stefnanda að leggja fram gögn um greiðslu atvinnuleysisbóta verður fallist á kröfuna

Samkvæmt öllu framanrituðu er fallist á kröfur stefnanda og verður stefndi dæmdur til að greiða stefnanda fjárhæð 221.200 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga 38/2001, um vexti og verðtryggingu, af kr. 158.180,00 frá 1. september 2008 til 1. október 2008, af kr. 221.200 frá 1. október 2008 til greiðsludags.

Í samræmi við niðurstöðu málsins, sbr. 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, verður stefnda gert að greiða stefnanda 250.000 krónur í málskostnað og hefur þá verið tekið tillit til virðisaukaskatts.

Á-kvk-nf B-kvk-nf, settur héraðsdómari, kveður upp dóminn.

D Ó M S O R Ð

Stefndi G-kk-nf G-kk-nf Þ-kk-nf, greiði stefnanda D-x-x O-x-x, 221.200 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001, um vexti og verðtryggingu, af 158.180 krónum frá 1. september 2008 til 1. október 2008, af 221.200 krónum frá 1. október 2008 til greiðsludags.

Stefndi greiði stefnanda 250.000 krónur í málskostnað.

Á-kvk-nf B-kvk-nf.