S-148/2016

Mál þetta, sem dómtekið var þann 6. september sl., höfðaði lögreglustjórinn á Norðurlandi eystra hér fyrir dómi þann 2. ágúst sl., á hendur X;

„fyrir eftirtalin hegningarlagabrot,

A.

Fyrir þjófnað, með því að hafa á tímabilinu 23. desember 2014 til 6. janúar 2015, stolið armbandsúri af gerðinni Jacques Lemans og gráum trefli í eigu [A], af heimili hans að [...], en ákærði hafði fengið að dvelja þar tímabundið.

Telst þetta varða við 1. mgr. 244. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940.

B.

Fyrir fjársvik, með því að hafa, mánudaginn 5. janúar 2015, notað bensínkort í eigu [B], gefið út af Atlantsolíu, til að svíkja út bensín á bensínstöð Atlantsolíu, [...], en hann sveik út bensín að verðmæti kr. 5.001.

Telst þetta varða við 248. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

I.

Ákærði sótti ekki þing við þingfestingu málsins þann 6. september sl. þrátt fyrir að honum hafi verið birt fyrirkall 30. ágúst sl., en þar var þess getið að málið kynni að vera dæmt að honum fjarstöddum, sbr. 1. mgr. 155. gr. laga nr. 88, 2008. Er því heimilt samkvæmt 1. mgr. 161. gr. sömu laga að leggja dóm á málið, enda varðar ætlað brot ekki þyngri refsingu en þar er áskilið í a lið og framlögð gögn verða talin nægjanleg til sakfellingar.

Samkvæmt framlögðum rannsóknargögnum barst lögreglunni á höfuðborgarsvæðinu þann 24. febrúar 2015 formleg kæra vegna þeirra hegningarlagabrota sem lýst er í A. og B. lið ákæru, en staðhæft var að verðmæti armbandsúrsins væri um 60-70.000 krónur. Af þessu tilefni fóru lögreglumenn, þann 25. sama mánaðar, á þáverandi dvalarstað ákærða í Reykjavík. Fram kemur að ákærða hafi verið kynnt kæruefnið, jafnframt hafi verið gætt viðeigandi réttarfarsákvæða. Fram kemur í gögnum að ákærði hafi á vettvangi skýlaust játað kæruefnið, en að auki skilað armbandsúrinu.

Samkvæmt gögnum framsendi lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu gögn málsins til lögreglunnar á Norðurlandi eystra 8. júlí sl.

Að öllu ofangreindu virtu og með vísan til fyrrgreindra lagaákvæða verður ákærði sakfelldur fyrir þá háttsemi sem honum er gefin að sök í nefndum ákæruköflum, en atferli hans er rétt heimfært til laga.

II.

Ákærði hefur áður verið sakfelldur fyrir refsiverða háttsemi, en fyrri refsingar hans hafa ekki áhrif í máli þessu.

Refsing ákærða þykir eftir atvikum og með hliðsjón af 77. gr. hegningarlaganna hæfilega ákveðin 45 daga fangelsi. Með hliðsjón af skýlausri játningu ákærða við alla meðferð málsins og þegar litið er til þess að megnið af þýfinu komst til skila svo og þess að nokkur dráttur varð á meðferð málsins hjá lögreglu þykir rétt að fresta fullnustu refsingarinnar skilorðsbundið og hún niður falla að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22, 1955.

Engan sakarkostnað leiddi af rekstri málsins samkvæmt yfirlýsingu sækjanda.

Ó-kk-nf Ó-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð

Ákærði, X, sæti 45 daga fangelsi, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún niður falla að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dómsins að telja, haldi hann almenn skilorð 57. gr. laga nr. 19, 1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22, 1955.