E-5188/2013

Mál þetta, sem dómtekið var 20. nóvember 2014, var höfðað með stefnu útgefinni 16. desember 2013 af P-kk-þgf M-kk-þgf Þ-kk-þgf, Hverfisgötu 82, 101 Reykjavík, á hendur Tryggingamiðstöðinni hf., Síðumúla 24, 108 Reykjavík.

I.

Stefnandi gerir þær dómkröfur að viðurkennd verði skaðabótaskylda stefnda úr ábyrgðartryggingu bifreiðarinnar KN-227 vegna líkamstjóns þess er stefnandi hlaut í umferðarslysi hinn 24. ágúst 2009.

Þá krefst stefnandi málskostnaðar úr hendi stefnda, stefnanda að skaðlausu, samkvæmt málskostnaðarreikningi sem lagður verður fram í málinu eða að mati dómsins. Stefnandi er ekki virðisaukaskattskyldur og krefst þess að málskostnaður beri virðisaukaskatt.

Stefndi gerir þær dómkröfur að stefndi verði sýknaður af kröfum stefnanda og krefst málskostnaðar að mati dómsins.

II.

Málsatvik

Málsatvik eru þau að stefnandi var þann 24. ágúst 2009 farþegi í aftursæti bifreiðarinnar KN-277, sem ekið var aftan á aðra bifreið sem þá var kyrrstæð á Hringbraut í Reykjavík. Ekki liggja fyrir upplýsingar um hversu hratt bifreiðinni KN-227 var ekið umrætt sinn. Í tjónstilkynningu um slysið þann 24. ágúst 2009 var stefnandi ekki tilgreindur sem slasaður en tilgreint að hann hafi fundið til í hné.

Stefnandi leitaði til Læknavaktarinnar í Kópavogi þann 7. mars 2010 og 22. mars 2010. Í bæði skiptin var greiningin mjóbaksverkur með taugaleiðni og fékk stefnandi ávísað verkjastillandi og bólgueyðandi lyfjum. Þá leitaði stefnandi til A-kk-ef K. K-kk-ef, bæklunarlæknis þann 16. ágúst 2010 vegna mjóbaksóþæginda, sem stefnandi rakti til umferðarslyssins þann 24. ágúst 2009. Þann 24. nóvember 2010 var gerð segulómun af mjóbakinu hjá Röntgen Domus, sem sýndi brjósklos milli tiltekinna lendhryggjarliða.

Bifreiðin KN-227 var tryggð lögboðinni ábyrgðartryggingu hjá stefnda á slysdegi. Stefnda var tilkynnt um slysið með tilkynningu A&Ö, dags. 24. ágúst 2009. Stefndi hafnaði bótaskyldu með bréfi, dags. 19. apríl 2011, á þeim grundvelli að ósönnuð væru orsakatengsl á milli eymsla stefnanda og slyssins hinn 24. ágúst 2009. Stefnandi skaut málinu til úrskurðarnefndar í vátryggingamálum með málskoti sem móttekið var hjá nefndinni 25. nóvember 2011. Í úrskurði nefndarinnar, dags. 26. janúar 2012, var niðurstaða stefnda staðfest. Þar sem stefnandi undi ekki niðurstöðu nefndarinnar var mál þetta höfðað eins og áður segir.

III.

Málstæður og lagarök stefnanda

Stefnandi byggir kröfur sínar aðallega á því að núverandi einkenni hans frá baki megi rekja til umferðarslyssins hinn 24. ágúst 2009 og tjón hans beri því að bæta úr ábyrgðartryggingu bifreiðarinnar KN-224, sbr. 1. mgr. 88. gr., sbr. 90. gr. umferðarlaga nr. 50/1987. Bifreiðin hafi á slysdegi verið með lögbundna ábyrgðartryggingu hjá stefnda í samræmi við 1. mgr. 91. gr. umferðarlaga og kröfum stefnanda sé því réttilega beint að stefnda skv. 1. mgr. 95. gr. og 97. gr. sömu laga.

Stefnandi telur fyrirliggjandi gögn sýna að ótvíræð orsakatengsl séu á milli slyssins og einkenna hans frá baki. Stefnandi bendir sérstaklega á, að frásögn hans, sem fram kemur í læknisvottorði A-kk-ef K. K-kk-ef, og þær lýsingar sem hann gaf A-kk-þgf á slysinu, séu í fullu samræmi við upplýsingar í tjónstilkynningu sem fyllt var út á slysdegi. Það eigi jafnt við um atvik og þau eymsli sem stefnandi kenndi sér strax eftir slysið. Heimilislæknir stefnanda hafi enn fremur staðfest þá fullyrðingu sem A-kk-nf K. K-kk-nf læknir hafi lagt til grundvallar niðurstöðu sinni um að stefnandi hafi ekki haft sambærileg einkenni frá baki fyrir slysið. Gögn málsins sýni því að orsakatengsl séu til staðar, en ekkert annað í sjúkrasögu stefnanda skýri einkenni hans.

Stefnandi byggir jafnframt á því að einkenni hans séu ekki óeðlileg og í samræmi við það hvernig slysið atvikaðist, en þekkt sé að aftanákeyrslur valdi áþekkum meiðslum og hann hafi orðið fyrir. Það sé einnig þekkt að einkenni sem þessi komi ekki fram strax eftir slysið á vettvangi og ágerist með tímanum. Í tilviki stefnanda hafi aðstæður þó verið sérstakar að því leyti að hann hafi seti með vinstra hné bogið og það rekist í framsætið við aftanákeyrsluna. Hnykkur á líkama hans hafi því verið með öðrum hætti en ef hann hefði setið með báða fætur á gólfi.

Enn fremur bendir stefnandi á að hvorki sé að finna fordæmi fyrir afstöðu stefnda né úrskurðarnefndarinnar í dómaframkvæmd Hæstaréttar Íslands. Í þeim málum þar sem tjónþola hafi ekki tekist að sýna fram á orsakatengsl hefur sú staða yfirleitt verið sú að tjónþoli hafi ekki leitað til læknis vegna slyss fyrr en löngu eftir að það gerðist. Sambærilega staða sé ekki uppi í máli þessu, enda hafi stefnandi greint frá hluta meiðsla sinna strax á slysvettvangi og leitað til læknis rúmum sex mánuðum eftir slysið vegna einkenna sinna þegar þau hafi ágerst. Frá þeim tíma hafi stefnandi verið í nokkuð stöðugri meðferð.

Með vísan til þess sem rakið hafi verið telji stefnandi ljóst að hann hafi orðið fyrir tjóni sem rekja megi til umferðarslyssins hinn 24. ágúst 2009 og krefst þess að viðurkennd verði skaðabótaskylda stefnda úr ábyrgðartryggingu bifreiðarinnar KN-227 hjá stefnda.

Stefnandi byggir kröfur sínar á ákvæðum umferðarlaga nr. 50/1987, meginreglum skaðabótaréttar og lögum um vátryggingarsamninga nr. 30/2004. Heimild til höfðunar viðurkenningarmáls byggir stefnandi á 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Málskostnaðarkrafa stefnanda er reist á 129. og 130. gr. einkamálalaga og lögum um virðisaukaskatt nr. 50/1988. Um varnarþing vísar stefndi til 33. gr. einkamálalaga nr. 91/1991.

Málsástæður og lagarök stefnda

Stefndi segir óumdeilt í máli þess að á slysdegi þann 24. ágúst 2009 hafi verið í gildi hjá stefnda vátryggingar vegna ökutækisins KN 227 og bótakröfum vegna bifreiðarinnar því réttilega beint að stefnda. Stefndi hafnar engu að síður greiðsluskyldu þar sem hann telur ósannað að orsakasamband sé milli mjóbakseinkenna stefnanda og óhappsins 24. ágúst 2009. Stefnandi byggi kröfur sínar á ákvæðum umferðarlaga nr. 50/1987 þar sem stefnda, sem ábyrgðartryggjanda KN 227, beri að bæta honum það líkamstjón sem stefnandi telji sig hafa orðið fyrir sem farþegi í umræddri bifreið þann 24. ágúst 2009.

Stefndi bendir á að ágreiningur í málinu snúist um það hvort stefnanda hafi tekist að sanna að þau óþægindi sem hann glími við í dag megi rekja til umrædds óhapps, en stefndi telur að sú sönnun hafi ekki tekist.

Stefnandi vísi til þriggja læknisvottorða. Í fyrsta lagi til vottorðs G-kk-ef I-kk-ef G-kk-ef heilsugæslulæknis, dags. 27. febrúar 2011, þar sem stefnandi telur að staðfest sé að hann hafi ekki greinst með sambærileg einkenni í baki fyrir slysið 24. ágúst 2009. Í öðru lagi til vottorðs Þ-kk-ef G. Ó-kk-ef, yfirlæknis Læknavaktarinnar, dags. 22. ágúst 2010, vegna tveggja heimsókna stefnanda þangað, þann 7. mars og 22. mars 2010. Í þriðja lagi til vottorðs A-kk-ef K. K-kk-ef bæklunarskurðlæknis dags. 25. febrúar 2011 þar sem læknirinn álykti að meiri líkur en minni séu á því að brjóskloseinkenni, er hrjáðu stefnanda við heimsókn til læknisins 16. ágúst 2010, megi rekja til óhappsins 24. ágúst 2009.

Hvað varðar vottorð heilsugæslulæknisins G-kk-ef I-kk-ef G-kk-ef þá hafi það að geyma almennar upplýsingar um heilsufar og heimsóknir stefnanda þangað án þess að sérstaklega sé staðfest um fyrri stoðkerfisvandamál stefnanda sem í raun sé það eina sem máli skipti við úrlausn þess ágreinings sem mál þetta snúist um. Engin gögn finnist hins vegar þar varðandi meint slys þann 24. ágúst 2009.

Varðandi vottorð Þ-kk-ef G. Ó-kk-ef yfirlæknis þá staðfesti það að stefnandi hafi komið á Læknavaktina tvívegis í mars 20010, þann 7. og 22. mars, vegna mjóbaksverkja, tæpum sjö mánuðum eftir óhappið 24. águst 2009 og þar sé ekkert minnst á að orsök þessara óþæginda megi rekja til óhappsins.

Fyrst hafi verið minnst á umrætt slys þegar stefnandi leitaði til A-kk-ef K. K-kk-ef bæklunarskurðlæknis þann 16. águst 2010 eða tæpu ári eftir óhappið. Heimsókn til læknis svo löngu eftir meintan slysdag geti vitanlega aldrei sannað meint tengsl enda ljóst að læknirinn byggi eingöngu á frásögn stefnanda sjálfs.

Stefndi leggur áherslu á að einkenni eins og þau sem stefnandi glímdi við þarna séu ekki sértæk fyrir slys og því útilokað fyrir lækninn að fullyrða nokkuð um meint samhengi enda geri hann það ekki. Þá bendir stefndi á að stefnandi leitaði til læknisins tæpu ári eftir óhappið og vottorðið, dags. 25. febrúar 2011, sé gert sérstaklega að beiðni þáverandi lögmanns stefnanda, K-kk-ef B. T-kk-ef hrl., sem stefndi telur rýra sönnunargild þess.

Stefndi telur að samkvæmt almennum reglum íslensks réttarfars hafi stefnandi sönnunarbyrði fyrir því að orsakasamband sé fyrir hendi milli slyss og afleiðinga vilji hann krefja meintan tjónvald um bætur. Sú sönnun hafi ekki tekist í þessu máli og því beri að sýkna stefnda af kröfum stefnanda. Þá vísar stefndi til niðurstöðu úrskurðarnefndar í vátryggingamálum sem liggur fyrir í málinu.

IV.

Niðurstaða

Í máli þessu snýst ágreiningur aðila um það hvort þau mjóbakseinkenni, sem stefnandi á við að glíma, verði rakin til umferðóhappsins þann 24. ágúst 2009, en stefndi telur ósannað að orsakasamband sé milli mjóbakseinkennanna og óhappsins. Ekki er um það deilt að umrætt ökutæki var vátryggt hjá stefnda á slysdegi.

Í umrætt sinn var stefnandi farþegi í aftursæti bifreiðar sem ekið var aftan á kyrrstæða bifreið. Í tjónstilkynningu um slysið þann 24. ágúst 2009 var stefnandi ekki tilgreindur sem slasaður en tilgreint að hann hefði fundið til í hné. Í aðilaskýrslu við aðalmeðferð málsins kvaðst stefnandi hafa verið með vinstra hné bogið og það rekist í framsætið við áreksturinn.

Í læknisvottorði G-kk-ef I-kk-ef G-kk-ef, yfirlæknis Heilsugæslunnar Árbæ, dags. 27. febrúar 2011, kemur fram að við nákvæma skoðun á fyrirliggjandi sjúkraskýrslum stefnanda hafi ekkert fundist varðandi slysið þann 24. ágúst 2009. Tvívegis í mars 2010 hafi komið læknabréf frá Læknavaktinni í Kópavogi þar sem fram komi að stefnandi hafi í bæði skiptin komið vegna brjóskloseinkenna í baki, en ekkert vikið að bílslysi.

Þá liggur fyrir í málinu vottorð frá Þ-kk-þgf G. Ó-kk-þgf, yfirlækni Læknavaktarinnar í Kópavogi, dags. 28. ágúst 2010, og staðfesti læknirinn vottorð sitt í símaskýrslu við aðalmeðferð málsins. Þar er staðfest að stefnandi hafi leitað til Læknavaktarinnar þann 7. og 22. mars 2010 vegna mjóbaksverkja. Vitnið bar að ekkert væri skráð í gögnum Læknavaktarinnar varðandi komur stefnanda um að bílslys væri orsök þessara óþæginda.

Þá liggur einnig fyrir vottorð A-kk-ef K. K-kk-ef bæklunarskurðlæknis en þar kemur fram að stefnandi hafi leitað til hans þann 16. ágúst 2010 vegna afleiðinga umferðarslyss, sem stefnandi hafi orðið fyrir þann 24. ágúst 2009. Í vottorðinu kemur fram að stefnandi hafi verið með verki í mjóbaki með leiðni niður í aftanvert vinstra læri. Í vottorðinu segir að í ljósi þess að engin saga sé, svo vitað sé, um leiðsluverk niður í vinstri ganglim fyrir slysið 24. ágúst 2009, verði að teljast meiri líkur en minni á því að áverkinn við slysið sé orsök vandamálsins.

Stefnandi hefur sönnunarbyrði fyrir því að þau mjóbakseinkenni sem hann á við að glíma verði rakin til umferðaróhappsins þann 24. ágúst 2009. Fram kemur í tjónstilkynningu að stefnandi hafi fundið til í hné eftir áreksturinn, hann leitaði síðan tvívegis til læknis vegna bakverkja í mars 2010, það er tæpum sjö mánuðum eftir slysið, en ekkert liggur fyrir um að það hafi verið vegna slyssins þann 24. ágúst 2009 annað en framburður stefnanda við aðalmeðferð. Þá bar stefnandi að hann hafi strax kennt óþæginda í hné og baki og kvaðst hafa gert grein fyrir því er hann leitaði til Læknavaktarinnar í mars 2010 að þetta væri vegna bílslyssins. Staðhæfingar málsaðila um atvik máls hafa ekki almennt sönnunargildi nema um sé að ræða atriði sem honum er óhagstætt, sbr. 1. mgr. 50. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þessi fullyrðing stefnanda um að hann hafi tilgreint að hann hafi leitaði þangað í greind skipti vegna afleiðinga slyssins fær ekki stoð í gögnum málsins.

Það var síðan ekki fyrr en tæpu ári eftir slysið, eða þann 16. ágúst 2010, að stefnandi hitti A-kk-þf K. K-kk-þf bæklunarlækni og tiltekur slysið sem orsök óþæginda sinn. A-kk-nf K. K-kk-nf kom ekki fyrir dóm til að staðfesta vottorð sitt við aðalmeðferð. Þess utan er í vottorðinu ekki fullyrt um orsakasamband milli umrædds umferðaróhapps og mjóbakseinkenna, heldur aðeins taldar meiri líkur en minni á því að svo sé.

Með vísan til þess hve langur tíma leið frá slysinu þar til stefnandi sannanlega leitaði til læknis og tiltók slysið sem orsök einkenna í baki, en það var ekki fyrr en um ári eftir slysið, og að ekki liggja fyrir gögn sem færa fullnægjandi sönnur á að þau óþægindi sem stefnandi á við að stríða verði rakin til slyssins þann 24. ágúst 2009, ber að sýkna stefnda af kröfum stefnanda.

Eftir atvikum þykir rétt að málskostnaður falli niður.

Þ-kk-nf C-kk-nf Þ-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóminn.

Dómsorð:

Stefndi, Tryggingamiðstöðin hf., er sýkn af kröfum stefnanda, P-kk-ef Þ-kk-ef Þ-kk-ef.

Málskostnaður fellur niður.

Þ-kk-nf C-kk-nf Þ-kk-nf