S-79/2008

Mál þetta, sem dómtekið var 6. mars sl., höfðaði lögreglustjórinn á Vestfjörðum með ákæru 8. október 2008 á hendur ákærða, A-kk-þgf A-kk-þgf S-kk-þgf, kt. ..., til heimilis að Hafnarbraut 17, Hólmavík;

„fyrir líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt þriðjudagsins 1. janúar 2008 slegið B-kvk-þf B-kvk-þf M-kvk-þf, kt. ..., hnefahögg í andlitið og sparkað í læri hennar með þeim afleiðingum að hún féll til og mar myndaðist á framhandlegg hennar.

Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20/1981 og 110. gr. laga nr. 82/1998.“

Ákæruvaldið krefst þess í málinu að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Af hálfu ákærða er þess aðallega krafist að hann verði sýknaður af kröfum ákæruvalds. Til vara krefst ákærði þess að refsing verði felld niður, en til þrautavara að honum verði gerð vægasta refsing sem lög leyfa. Að lokum er þess krafist af hálfu ákærða að hæfileg málsvarnarlaun verjanda til handa verði felld á ríkissjóð.

I.

Samkvæmt framlögðum rannsóknargögnum barst lögreglunni á Vestfjörðum tilkynning að morgni 1. janúar 2008, kl. 06:20, um ólæti og slagsmál að Víkurtúni 11 á Hólmavík. Kom fram í tilkynningunni að ákærði hefði sig mikið í frammi. Fóru tveir lögreglumenn, S-kk-nf G-kk-nf og G-kk-nf S-kk-nf J-kk-nf, þegar á vettvang.

Í frumskýrslu lögreglu er bókað að þegar lögregla hafi komið að Víkurtúni 11 hafi þar verið nokkur fjöldi fólks, 15-20 manns, og hiti verið í mannskapnum. Með aðstoð nokkurra aðila hafi lögreglu hins vegar tekist að lægja öldurnar og hafi G-kk-nf S-kk-nf J-kk-nf lögreglumaður tekið ákærða afsíðis og róað hann niður.

Eftir að um hægðist mun ákærði hafa farið inn í húsið nr. 11 við Víkurtún til viðræðna við húsráðanda, B-kvk-þf M-kvk-þf. Er í frumskýrslu lögreglu bókað að B-kvk-nf hafi ekkert við ákærða viljað tala og vísað honum út. Í kjölfarið hafi komið til einhverra orðaskipta milli B-kvk-ef B-kvk-ef M-kvk-ef, sem staðið hafi hjá B-kvk-þgf í anddyri hússins, og ákærða. B-kvk-nf hafi sagt ákærða eiga bágt og hann svarað „... henni þannig að hann sæi bara feita konu og kallað(i) hana svín. B-kvk-nf svaraði þá eitthvað á þá leið „... eins og hún mamma þín.““ Ákærði hafi þá ýtt B-kvk-þgf harkalega að skáp í forstofunni og slegið til hennar „... með opnum lófa.“ Skýrsluritari, S-kk-nf G-kk-nf, hafi þá gengið á milli en ákærði haldið áfram að reyna að slá til B-kvk-ef. Þá hafi hann einnig sparkað í konuna. Í kjölfarið hafi lögreglumennirnir tekið ákærða tökum og fært hann út úr húsinu. Hann hafi í framhaldinu verið handjárnaður og fluttur á lögreglustöð þar sem hann hafi verið vistaður í fangaklefa.

Í málinu liggur frammi vottorð G-kk-ef S-kk-ef læknis frá 11. mars 2008, vegna B-kvk-ef B-kvk-ef M-kvk-ef, en í því segir meðal annars svo:

Það vottast hér með að B-kvk-nf leitaði til undirritaðs 2. janúar 2008 vegna afleiðinga líkamsárásar sem hún kvaðst hafa orðið fyrir á nýársnótt. Árásarmaðurinn hafði keyrt hægri handlim harkalega upp að vegg. Við skoðun kom í ljós 3x5 cm mar á hægri framhandlegg handarbaksmegin. Áverkinn samrýmist lýsingu hennar á árásinni....

II.

Við aðalmeðferð málsins greindi ákærði svo frá að hann hefði umrædda nótt farið inn í húsið að Víkurtúni 11 á Hólmavík þeirra erinda að biðja húsráðanda, B-kvk-þf M-kvk-þf, afsökunar á því að hafa dreift kattarsandi út um allt, „... rekið mig eitthvað í hann ...“. Þegar ákærði hefði beygt sig niður til B-kvk-ef, sem setið hefði á gólfinu rétt innan við innri dyr forstofunnar, og beðið hana afsökunar hefði B-kvk-nf B-kvk-nf M-kvk-nf, er ákærði kvað hafa verið ofurölvi, ýtt í hann og sagt B-kvk-nf ekkert við hann vilja tala. Í kjölfarið hefði komið til orðaskipta milli þeirra B-kvk-ef. Ákærði kvaðst lítið muna eftir því hvað þeim fór á milli en þó ráma „... aðeins í það sem mér er sagt að ég hafi kallað hana feitt svín og eitthvað ...“. B-kvk-nf hefði þá svarað „... mamma þín er bara svín, eða eitthvað svoleiðis ...“ Játaði ákærði því að hafa reiðst þessum ummælum B-kvk-ef, en aðallega hefði honum þó sárnað. Sagði ákærði lögreglumennina þá hafa gripið sig og fært sig út í lögreglubifreið, „... ég átti að hafa verið eitthvað brjálaður.“

Ákærði kvaðst ekki muna eftir öðrum samskiptum milli þeirra B-kvk-ef en að framan er lýst. Neitaði hann aðspurður að hafa ráðist að B-kvk-þgf um nóttina og kannaðist hvorki við að hafa slegið hnefahöggi til hennar né að hafa sparkað í hana. Þá sagðist ákærði ekki hafa orðið vitni að því að B-kvk-nf hefði hrasað í anddyri hússins.

Fram kom hjá ákærða að hann hefði verið ölvaður er atvik máls gerðust. Þá kannaðist ákærði við að honum og besta vini hans hefði orðið sundurorða um nóttina, en neitaði því hins vegar að hafa skeytt skapi sínu á innanstokksmunum vegna þess ósættis.

III.

S-kk-nf G-kk-nf lögreglumaður skýrði svo frá fyrir dómi að hann hefði verið kallaður út snemma á nýársmorgun 2008 vegna meintra óláta ákærða í samkvæmi í Víkurtúni 11 á Hólmavík. Vitnið kvaðst hafa kallað G-kk-þf S-kk-þf J-kk-þf héraðslögreglumann út sér til aðstoðar en síðan ekið að nefndu húsi. G-kk-nf S-kk-nf hefði hins vegar komið gangandi þangað, enda búsettur skammt frá.

Fyrir utan húsið sagði vitnið fjölda fólks hafa verið, ákærði þar á meðal, og hefði hiti verið í mannskapnum og einhverjar róstur. Þeir G-kk-nf S-kk-nf hefðu farið í það að stilla til friðar og G-kk-nf S-kk-nf fengið ákærða með sér inn í lögreglubifreið og rætt við hann þar. Vitnið hefði hins vegar talað við aðra þá sem mest höfðu sig í frammi. Með þeim aðgerðum hefði tekist að róa fólkið niður.

Ákærða sagði vitnið hafa verið orðinn rólegan er þarna var komið sögu. Hann hefði hins vegar viljað ræða við húsráðanda að Víkurtúni 11, B-kvk-þf M-kvk-þf, áður en hann héldi heim. Kvaðst vitnið því hafa fylgt ákærða inn í anddyri hússins þar sem B-kvk-nf hefði verið að hreinsa eitthvað af gólfinu, mögulega sand. B-kvk-nf hefði hins vegar lítið viljað ræða við ákærða.

Vitnið kvaðst hafa verið á förum þegar til snarpra orðaskipta hefði komið milli ákærða og B-kvk-ef B-kvk-ef M-kvk-ef, sem komin hefði verið fram í anddyrið þeirra erinda að tala við B-kvk-þf. Efnislega sagði vitnið það sem þeim hefði farið á milli hafa verið eitthvað á þá leið að B-kvk-nf hefði sagt við ákærða að B-kvk-nf vildi ekkert við hann tala. Ákærði, sem viljað hefði biðja B-kvk-þf afsökunar á einhverju sem gerst hefði fyrr um nóttina, hefði þá uppnefnt B-kvk-þf með vísan til holdafars hennar. B-kvk-nf hefði svarað með einhverjum orðum um móður ákærða og ákærði þá hrint B-kvk-þgf upp að skáp í forstofunni. Hann hefði síðan slegið hana nokkuð fast með opnum lófa í andlitið, nánar til tekið í vinstri kinn, þannig að small í. Við þetta hefði B-kvk-nf fallið fram í anddyrið. Sérstaklega aðspurt kvaðst vitnið ekki hafa tekið eftir því hvort B-kvk-nf hefði slegið hægri hendinni í eitthvað í fallinu.

Vitnið sagðist hafa staðið mjög nærri ákærða er hann veittist að B-kvk-þgf, þeir í raun staðið hlið við hlið, og vitnið því strax getað gripið í ákærða. Vitnið og G-kk-nf S-kk-nf, sem þá hefði einnig verið kominn inn í forstofuna, hefðu í kjölfarið fært ákærða út úr húsinu. Sagði vitnið ákærða hafa „... reynt að sparka til hennar þarna í einhver skipti á meðan við vorum að færa hann út úr anddyrinu ...“ og hefði a.m.k. eitt þessara sparka hæft B-kvk-þf, einhvers staðar neðan mittis. Eftir að út úr húsinu kom hefði ákærði verið settur inn í lögreglubifreiðina og færður á lögreglustöðina á Hólmavík.

G-kk-nf S-kk-nf J-kk-nf héraðslögreglumaður greindi svo frá málsatvikum fyrir dómi að umrætt sinn hefði starfsfélagi hans, S-kk-nf G-kk-nf, kallað hann út vegna slagsmála við Víkurtún 11 á Hólmavík, sem G-kk-nf S-kk-nf sagði einungis vera í um 100 metra fjarlægð frá heimili sínu. Sagðist vitnið hafa hraðað sér að fyrrnefndu húsi.

Á vettvangi sagði vitnið hafa verið 10-15 manns, þ.m.t. ákærði, og ástandið verið mjög eldfimt. Vitnið sagðist hafa tekið ákærða afsíðis, farið með hann inn í lögreglubifreiðina, og við það hefði ástandið róast nokkuð. Ákærða kvað vitnið hafa lofað bót og betran, „... að haga sér eins og maður ...“, og honum í kjölfarið verið leyft að yfirgefa lögreglubifreiðina.

Vitnið kvað ákærða því næst hafa farið inn í húsið þeirra erinda að ræða við húsráðanda. Vitnið sagðist hafa farið í humátt á eftir ákærða en samtímis verið að vísa fólki í burtu. Hefði vitnið síðan farið inn í forstofu hússins, mjög skömmu eftir að ákærði fór þangað, og hefði S-kk-nf, starfsfélagi vitnisins, þá þegar verið kominn inn í forstofuna. Er vitnið hefði komið í dyrnar hefði það heyrt að ákærði og B-kvk-nf B-kvk-nf M-kvk-nf voru að hreyta einhverjum ónotum hvort í annað, en vitnið hins vegar ekki heyrt orðaskil. Ákærði hefði síðan orðið „vitlaus“ og slegið B-kvk-þf með flötum lófa, bæði í andlit og öxl. Ákærði hefði einnig sparkað ítrekað í B-kvk-þf, meðal annars í læri og sköflung. B-kvk-nf hefði við atlögu ákærða fallið aftur fyrir sig inn í fatahengi, í átt að skáp sem sé í forstofunni. Kvað vitnið B-kvk-þf hafa borið „... fyrir sig hendur þegar hún er að detta aftur fyrir sig, hún setur hendurnar einhvern vegin út og slær hendinni hérna í dyrastafinn ...“. Sérstaklega aðspurt um hvorri hendinni B-kvk-nf hefði slegið í dyrastafinn svaraði vitnið: „Hún slær vinstri hendinni.“ Vitnið sagði þá S-kk-þf hafa stokkið á ákærða og fært hann í tök en ákærði á meðan haldið áfram að reyna að sparka í B-kvk-þf.

Um ástand B-kvk-ef þarna um morguninn bar vitnið að hún hefði verið ölvuð. Vitnið sagði hana þó ekki hafa verið ofurölvi, hún hefði verið vel viðræðuhæf og ekki reikul í spori.

B-kvk-nf B-kvk-nf M-kvk-nf bar fyrir dómi að er ákærði hefði komið inn í húsið nr. 11 við Víkurtún umræddan morgun hefði hún verið stödd inni í stofu. H-kvk-nf M-kvk-nf, systir húsráðanda, B-kvk-ef M-kvk-ef, hefði þá komið að máli við vitnið og sagt: „B-kvk-nf, það minnsta sem þú getur gert er að koma og hugga hana B-kvk-þf.“ Vitnið hefði því farið fram í forstofu þar sem B-kvk-nf hefði verið í hnipri á gólfinu. Ákærða kvað vitnið hafa verið að reyna að tala við B-kvk-þf og það hefði vitnið einnig reynt að gera. Stúlkan hefði verið hálf kjökrandi og vitnið því innt hana eftir því hvort hún vildi ekki tala við ákærða og hún svarað neitandi. Vitnið hefði þá sagt við ákærða: „Sérðu ekki hvað þú ert búinn að gera? Sérðu ekki að hún vill ekki tala við þig?“ Ákærði hefði þá svarað: „Það eina sem ég sé er feitt svín.“ Og vitnið þá sagt: „Eins og mamma þín.“ Viðbrögð ákærða við þeim orðum hefðu verið að slá vitnið utanundir með flötum lófa og vitnið við það dottið í átt að fataskáp í forstofunni og endað í hnipri yfir skógrind við útidyrahurð hússins. Í fallinu hefði vitnið rekið hægri handlegginn í skápinn. Eftir að vitnið var komið niður kvaðst það hafa hniprað sig saman með lokuð augu en fundið fyrir nokkrum spörkum frá ákærða, meðal annars í fótlegg.

Vitnið kannaðist við að hafa fyrr um nóttina, í húsi við Miðtún, fallið á rassinn af stól og utan í skáphurð, en við það hefði glerið í hurðinni brotnað. Kvaðst vitnið við fallið hafa ýft upp gamalt rófubeinsbrot. Vitnið fullyrti hins vegar að mar á framhandlegg, sem lýst sé í ákæru, hafi vitnið hlotið er það rak handlegginn í forstofuskápinn að Víkurtúni 11 samkvæmt áðursögðu.

H-kvk-nf M-kvk-nf kvaðst umræddan morgun hafa verið stödd á heimili systur sinnar, B-kvk-ef M-kvk-ef, að Víkurtúni 11. Kvaðst vitnið hafa kallað símleiðis eftir aðstoð lögreglu þar sem ákærði hefði verið búinn að „trompast“ inni í húsinu, hann meðal annars sparkað kattarsandi út um allt, og hefði vitnið óttast að ákærði myndi rústa heimilinu.

Systur sína kvað vitnið hafa setið grátandi á gólfinu innst í forstofu hússins vegna framferðis ákærða. Vitnið hefði því beðið B-kvk-þf B-kvk-þf M-kvk-þf um að hugga B-x-x. Ákærði hefði þá komið að og viljað biðjast afsökunar en B-kvk-nf ekki viljað tala við hann og bandað honum frá sér. B-kvk-nf hefði þá blandað sér í málið og sagt: „Heyrirðu ekki hvað hún segir, hún vill ekki tala við þig núna.“ Ákærði hefði brugðist illa við og sagt: „Þegar ég sé þig þá sé ég bara feitt svín.“ og B-kvk-nf svarað: „Eins og mömmu þína?“ Og ákærði þá slegið til B-kvk-ef. Aðspurt um hvar það hefði staðið er atvik þessi áttu sér stað svaraði vitnið að það hefði verið fremst í íbúðinni, alveg við dyrnar inn í anddyrið.

Um ástand B-kvk-ef og ákærða bar vitnið, sem sjálft kvaðst hafa verið allsgáð, að bæði hefðu þau verið ölvuð, ákærði þó sýnu meira.

R-kvk-nf A-kvk-nf G-kvk-nf greindi svo frá að hún hefði hitt B-kvk-þf B-kvk-þf M-kvk-þf síðla aðfaranótt 1. janúar 2008 í gleðskap að Miðtúni 7 á Hólmavík. Í samkvæminu hefði B-kvk-nf, sem verið hefði mikið ölvuð, ætlað að setjast á stól en ekki hitt og fallið í gólfið. Hefði konan farið utan í glerskáp í fallinu. Spurt um hvort B-kvk-nf hefði hlotið áverka við þetta fall svaraði vitnið: „Ég man eftir því bara að nokkrum dögum síðar þá talar hún um það að hún sé mjög aum í skrokknum og rófubeininu og svona, eftir þetta.“ Taldi vitnið mögulegt að B-kvk-nf hefði fengið mar á hægri framhandlegg við fallið.

H-kk-nf J-kk-nf bar fyrir dómi að hann hefði hitt B-kvk-þf B-kvk-þf M-kvk-þf mjög seint umrædda nótt, mögulega milli kl. 05:00-07:00, í samkvæmi að Miðtúni 7 á Hólmavík. Vitnið kvað B-kvk-þf, sem verið hefði talsvert ölvuð, hafa fallið af stól, ellegar stóllinn oltið, og hún lent á skáp með þeim afleiðingum að glerhurð í skápnum brotnaði.

IV.

Ákærða er í máli þessu gefin að sök líkamsárás, með því að hafa, aðfaranótt 1. janúar 2008, slegið B-kvk-þf B-kvk-þf M-kvk-þf hnefahögg í andlitið og sparkað í læri hennar með þeim afleiðingum að hún féll til og mar myndaðist á framhandlegg hennar. Ákærði hefur alfarið neitað sök í málinu en við aðalmeðferð málsins kvað hann B-kvk-þf umrætt sinn hafa ýtt í sig í anddyri hússins nr. 11 við Víkurtún á Hólmavík og í kjölfarið hefði komið til snarpra orðaskipta þeirra á milli. Aðspurður kannaðist ákærði hins vegar hvorki við að hafa slegið til konunnar né að hafa sparkað í hana.

B-kvk-nf B-kvk-nf M-kvk-nf lýsti málsatvikum svo fyrir dómi að í kjölfar snarpra orðaskipta milli hennar og ákærða hefði ákærði slegið hana utanundir með flötum lófa og hún við það dottið í átt að fataskáp í forstofunni. Í fallinu hefði hún rekið hægri handlegg í skápinn. Eftir fallið kvaðst B-kvk-nf hafa hniprað sig saman með lokuð augu en fundið fyrir nokkrum spörkum frá ákærða, meðal annars í fótlegg.

S-kk-nf G-kk-nf lögreglumaður lýsti atvikum svo að ákærði hefði, í kjölfar harkalegra orðaskipta ákærða og B-kvk-ef B-kvk-ef M-kvk-ef, hrint konunni upp að skáp í forstofunni og síðan slegið hana nokkuð fast með opnum lófa í andlitið. Við það hefði B-kvk-nf fallið fram í anddyrið. S-kk-nf og starfsfélagi hans hefðu í kjölfarið tekið ákærða tökum. Ákærði hefði reynt að sparka til konunnar á meðan hann var færður út úr anddyri hússins og a.m.k. eitt sparkanna hæft konuna einhvers staðar neðan mittis.

G-kk-nf S-kk-nf J-kk-nf héraðslögreglumaður lýsti umræddum atvikum svo að er hann hefði komið í dyrnar hefði hann heyrt ákærða og B-kvk-þf B-kvk-þf M-kvk-þf hreyta ónotum hvort í annað. Ákærði hefði í kjölfarið misst stjórn á skapi sínu og slegið konuna með flötum lófa, bæði í andlit og öxl. Þá hefði hann einnig sparkað ítrekað í hana, meðal annars í læri og sköflung. B-kvk-nf hefði við atlögu ákærða fallið aftur fyrir sig og slegið hendi í dyrastafinn. Sérstaklega spurt um hvorri hendinni konan hefði slegið í dyrastafinn svaraði vitnið: „Hún slær vinstri hendinni.“ Þá bar H-kvk-nf M-kvk-nf að ákærði hefði umrætt sinn slegið til B-kvk-ef B-kvk-ef M-kvk-ef í kjölfar orðaskipta þeirra á milli.

Með framangreindu vætti S-kk-ef G-kk-ef, G-kk-ef S-kk-ef J-kk-ef, B-kvk-ef B-kvk-ef M-kvk-ef, og að nokkru H-kvk-ef M-kvk-ef, er sannað að ákærði hafi umrædda nótt í anddyri hússins nr. 11 við Víkurtún á Hólmavík slegið B-kvk-þf með flötum lófa í andlitið. Þá þykir og sannað með framburði þeirra þriggja fyrsttöldu að ákærði hafi síðan sparkað ítrekað til B-kvk-ef og að í það minnsta eitt sparkanna hafi hæft annan fót konunnar.

Samkvæmt gögnum málsins hlaut B-kvk-nf B-kvk-nf M-kvk-nf enga beina áverka af löðrungi og sparki ákærða. Í ákæru er því hins vegar haldið fram að hún hafi hlotið mar á framhandlegg er hún féll til við atlögu hans. Í framlögðu læknisvottorði frá 11. mars 2008 segir að konan hafi leitað til læknis 2. janúar s.á. vegna afleiðinga líkamsárásar sem hún hafi sagst hafa orðið fyrir á nýársnótt. Er eftir konunni haft í vottorðinu að árásarmaðurinn hafi keyrt hægri handlim hennar harkalega upp að vegg og síðan sagt að við skoðun hafi komið í ljós 3x5 cm mar á hægri framhandlegg, handarbaksmegin. Segir í vottorðinu að sá áverki samrýmist lýsingu konunnar á árásinni.

Við mat á því hvort telja megi sannað að framangreindan maráverka á hægri framhandlegg B-kvk-ef B-kvk-þf M-kvk-þf megi rekja til árásar ákærða verður fyrst til þess að líta að mikið ósamræmi er í atvikalýsingu þeirri sem höfð er eftir konunni í framlögðu læknisvottorði og frásögn hennar fyrir dómi. Þá er konan ein til frásagnar um að áverkann hafi hún hlotið er hún, vegna árásar ákærða, hafi fallið og rekið hægri handlegg í skáp í forstofu Víkurtúns 11. Í því sambandi þykir verða að líta til framburðar G-kk-ef S-kk-ef J-kk-ef þess efnis að konan hafi í fallinu rekið vinstri handlegg í dyrastaf. Að endingu verður ekki fram hjá því litið að vitnin R-kvk-nf A-kvk-nf G-kvk-nf og H-kk-nf J-kk-nf báru bæði fyrir dómi að B-kvk-nf hefði hlotið nokkuð harkalega byltu fyrr þessa sömu nótt, en B-kvk-nf staðfesti þá frásögn vitnanna fyrir dómi. Að öllu framangreindu virtu þykir ekki fram komin lögfull sönnun þess að títtnefndan maráverka megi rekja til framangreindrar háttsemi ákærða.

Að öllu framangreindu virtu verður ákærði sakfelldur fyrir að hafa aðfaranótt 1. janúar 2008, í anddyri hússins nr. 11 við Víkurtún á Hólmavík, slegið B-kvk-þf B-kvk-þf M-kvk-þf með flötum lófa í andlitið og síðan sparkað einu sinni í annan fót konunnar. Með þeirri háttsemi sinni braut ákærði gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

V.

Samkvæmt vottorði sakaskrár ríkisins gekkst ákærði undir sektargerð lögreglustjóra 7. nóvember 2005 vegna ölvunaraksturs. Ákærði gekkst að nýju undir sektargerð 21. mars 2006 vegna umferðarlagabrots og þá var hann 11. apríl sama ár dæmdur í eins mánaðar fangelsi fyrir líkamsárás (brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga), en fullnustu refsingarinnar frestað skilorðsbundið í tvö ár.

Með broti því sem ákærði hefur nú verið sakfelldur fyrir rauf hann skilorð dómsins frá 11. apríl 2006. Samkvæmt 60. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 ber að taka þann dóm upp og dæma málin í einu lagi eftir reglum 77. gr. laganna.

Háttsemi ákærða verður ekki á nokkurn hátt réttlætt með vísan til orða þeirra sem B-kvk-nf B-kvk-nf M-kvk-nf viðhafði í aðdraganda atlögu ákærða, enda var konan með þeim að svara viðlíka fúkyrðum ákærða. Hins vegar verður við ákvörðun refsingar ákærða til þess að líta að ósannað þykir að áverkar hafi hlotist af umræddri háttsemi hans. Samkvæmt því og öðru framansögðu þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin 45 daga fangelsi. Með heimild í 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 þykir rétt að fresta fullnustu refsingar ákærða og skal refsingin falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Svo sem áður var rakið er ákærða meðal annars gefið að sök í ákæru að hafa slegið B-kvk-þf B-kvk-þf M-kvk-þf hnefahöggi í andlitið. Sakargiftir um hnefahögg áttu sér enga stoð í rannsóknargögnum lögreglu og þá fengu þær enga stoð í framburði vitna fyrir dómi. Með vísan til þess og 1. mgr. 218. gr. i.f. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála þykir rétt að fella allan sakarkostnað á ríkissjóð, enda verður ekki loku fyrir það skotið að sú ákvörðun ákærða að halda uppi vörnum í málinu hafi markast af því að sakargiftir honum á hendur voru alvarlegri en efni stóðu til. Allur sakarkostnaður, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, H-kk-ef K-kk-ef hrl., sem hæfilega teljast ákveðin svo sem í dómsorði greinir að meðtöldum virðisaukaskatti, greiðist því úr ríkissjóði.

Dóm þennan kveður upp K-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði, A-kk-nf A-kk-nf S-kk-nf, sæti fangelsi í 45 daga en fresta skal fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Allur kostnaður sakarinnar, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, H-kk-ef K-kk-ef hrl., 209.160 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti, greiðist úr ríkissjóði.

K-kk-nf H-kk-nf