E-6152/2009

Mál þetta, sem dómtekið var 1. október sl., var höfðað 14. maí 2009 af Erni Þórssyni ehf., Andrésarbrunni 3, Reykjavík, gegn Guðmundi Kristinssyni ehf., Brekkuseli 31, Reykjavík. Nafni stefnanda var breytt eftir að málið var höfðað í Sem Best ehf. Bú þess félags var tekið til gjaldþrotaskipta undir rekstri málsins og tók þrotabúið við aðild málsins úr höndum stefnanda eftir það.

Af hálfu stefnanda er þess krafist að stefnda verði gert að greiða 3.849.991 krónu ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 27. nóvember 2008 til greiðsludags. Þá er krafist málskostnaðar samkvæmt mati dómsins með hliðsjón af tímaskýrslu lögmanns og útlögðum kostnaði.

Af hálfu stefnda er krafist sýknu af öllum kröfum stefnanda og málskostnaðar að mati dómsins.

Yfirlit málsatvika og ágreiningsefna

Stefndi er eigandi hússins að Grensásvegi 11. Hann ákvað að stækka húsið og fékk tilboð frá Mest ehf., sem hann samþykkti, um að félagið flytti inn stálgrindarhús og reisti stálgrindina ásamt því að setja upp bita fyrir milligólf. Mest ehf. sá síðan um það en gerði samning við stefnanda, Örn Þórsson ehf., um að það félag reisti stálið. Samningurinn var gerður þannig að stefnandi gerði Mest ehf., sem nú er gjaldþrota, tilboð 17. mars 2008 um að reisa stálið. Tilboðið var að fjárhæð 13.450.000 krónur sem Mest ehf. samþykkti. Vegna gjaldþrots Mest ehf. hætti stefnandi vinnu við verkið 30. júní s.á. Samkomulag varð með málsaðilum um að stefnandi héldi áfram með verkið fyrir stefnda og að stefndi greiddi stefnanda fyrir verkframkvæmdir hans eftir það.

Stefnandi hélt framkvæmdum áfram fyrir stefnda 24. júlí s.á. á grundvelli samkomulagsins. Eftir það kom upp ágreiningur milli þeirra um það hve langt verkið hefði verið komið þegar stefnandi hætti að vinna fyrir Mest ehf. Síðar varð einnig ágreiningu milli málsaðila um það hver bæri ábyrgð á tjóni sem varð þegar steypt var plata. Þetta varð til þess að stefnandi hætti vinnu við verkið 29. september s.á.

Stefnandi sendi stefnda innheimtubréf vegna verksins 27. október s.á. Sama dag óskaði stefnandi eftir dómkvaðningu matsmanna til að meta hver hefði verið staða verkframkvæmda 30. júní s.á., þegar stefnandi hætti framkvæmdum fyrir Mest ehf., og 29. september s.á. þegar hann hætti verkframkvæmdum fyrir stefnda. Samkvæmt matinu taldi matsmaður að stefnandi hefði verið búinn að vinna 19,24% af tilboðsverkinu 30. júní s.á. og 63,62% af því 29. september s.á. Útreikningur stefnanda á kröfunni í málinu er byggður á þessu. Einnig krefst stefnandi greiðslu úr hendi stefnda vegna aukaverka, en deilt er um hvort stefnda beri að greiða fyrir þau. Þá er deilt um það hver beri ábyrgð á tjóni, sem varð þegar undirstaða undir steypta plötu gaf sig, en stefndi telur að stefnanda beri að bæta honum það tjón sem af þessu varð, að fjárhæð 350.000 krónur. Stefndi krefst skuldajöfnunar á þeirri fjárhæð við kröfu stefnanda, en skuldajöfnunarkröfunni er mótmælt af hálfu stefnanda.

Málsástæður og lagarök stefnanda

Af hálfu stefnanda er því lýst að krafan sé til komin vegna vinnu verktakafyrirtækis stefnanda fyrir stefnda við nýbyggingu að Grensásvegi 11. Stefnandi hafi gert tilboð 17. mars 2008 til Mest ehf. um að reisa stál í umrædda nýbyggingu. Tilboðið hafi verið að fjárhæð 13.450.000 krónur sem Mest ehf. hafi samþykkt. Innifalið í tilboðinu hafi verið öll tæki og verkfæri til reisingar á stáli. Einnig hafi verið innifalin aðstaða fyrir starfsmenn og gert ráð fyrir að allt efni væri komið á verkstað. Í tilboðinu hafi hvorki verið gert ráð fyrir einangrun hússins né þakvinnu nema þeirri sem sé viðkomandi stálgrindinni.

Vinna stefnanda fyrir Mest ehf. hafi byrjað 3. maí s.á. og henni hafi lokið 30. júní s.á. vegna gjaldþrots Mests ehf. Stefnandi hafi talið að hann hefði þá verið búinn með 19% af heildarverkinu. Að beiðni fyrirsvarsmanns hins stefnda félags hafi stefnandi haldið verkinu áfram. Hann hafi beðið um það í kjölfar þess að forsvarsvarsmaður stefnanda tilkynnti honum að hann myndi hætta framkvæmdum þar sem hann fengi ekki greiðslur frá Mest ehf. Óskað hafi verið eftir því að stefndi fengi að ganga inn í tilboðið, en þó þannig að stefnandi gerði kröfu á Mest ehf. vegna þeirrar vinnu sem þá var lokið, enda hefði stefndi þegar innt sínar greiðslur af hendi til Mest ehf. samkvæmt samningi þeirra á milli.

Vinna stefnanda fyrir stefnda hafi hafist 24. júlí s.á. Stefnandi hafi óskað eftir innborgun á verkið um miðjan ágúst og hafi stefndi greitt inn á það 3.000.000 króna 29. ágúst s.á. Í kjölfarið hafi risið ágreiningur um endurgjald sem stefnandi hafi áskilið sér fyrir verkið. Vegna hans hafi stefnandi farið af verkinu 29. september s.á.

Ágreiningur aðila lúti að því hversu mikið hefði verið búið af tilboðsverkinu, í fyrsta lagi þegar skipt var um verkkaupa og í öðru lagi þegar stefnandi fór af verkinu. Mat stefnanda hafi verið að þegar hann hóf vinnu fyrir stefnda hafi verið lokið 19% af tilboðsverkinu og þegar hann fór af verkinu hafi 65% af því verið lokið. Að mati stefnda hafi hins vegar aðeins 50% verið lokið af verkinu þegar stefnandi fór af því og meira en 19% hafi verið lokið þegar stefnandi hóf vinnu fyrir stefnda.

Með bréfi lögmanns stefnanda 27. október s.á. hafi stefnandi gert kröfu um uppgjör en engin viðbrögð hafi orðið við því af hálfu stefnda. Sama dag hafi stefnandi óskað eftir dómkvaðningu matsmanns til að leggja mat á hver staða verkframkvæmda hefði verið 30. júní s.á., þegar vinnu fyrir Mest ehf. lauk, og hver staðan hefði verið 29. september s.á., þegar stefnandi fór af verkstað og vinnu fyrir stefnda lauk. Stefnandi hafi verið nauðbeygður til þess að ráðast í þetta mat vegna sönnunarstöðu í málinu þar sem engar skriflegar úttektir hefðu verið gerðar varðandi verkstöðuna.

Niðurstaða matsgerðar 28. febrúar 2009 sé sú að stefnandi hafi verið búinn að vinna 19,24% af tilboðsverkinu 30. júní 2008 og 29. september s.á. hafi hann verið búinn að vinna 63,62% af því. Matsgerðin staðfesti því mat stefnanda á verkstöðunni.

Í matsgerðinni komi fram að þegar stefnandi hafi hætt að vinna fyrir Mest ehf. hafi verið búið að taka allt stál úr gámum og hífa það upp fyrir hæðir eitt og tvö, en ekki búið að hífa fyrir svalir á 2. hæð eða stál fyrir 3. hæð. Upphífðu stáli hefði verið komið fyrir á steyptri plötu yfir tengibyggingu. Níu súlur hefðu verið reistar, en þær væru samfelldar fyrir 1. og 2. hæð. Átján bitar hefðu verið reistir undir plötu yfir 1. hæð og tíu bitar undir svalaplötu yfir 1. hæð. Fram komi í matsgerðinni að stefnandi hafi talið að á þessum tíma hafi verið búið að setja á 10% af öllum vinklum, en stefndi hafi talið að á þeim tíma hefði verið búið að setja meira á. Niðurstaða matsgerðarinnar sé að þegar stefnandi hætti að vinna fyrir stefnda 29. september 2008 hafi verið búið að setja trapisu dekk á alla plötu yfir 1. hæð. Dekk hafi ekki verið komið á einar svalir. Trapisu dekk hafi ekki verið komið á plötu yfir 2. hæð. Allar súlur vegna 1. og 2. hæðar hefðu verið reistar. Á tímabilinu 30. júní til 29. september 2008 hefðu verið reistar fjórar súlur sem séu samfelldar fyrir 1. og 2. hæð. Á sama tímabili hefðu verið reistir fjórtán bitar undir plötu yfir 1. hæð og þrjátíu og þrír bitar undir plötu yfir 2. hæð, eða samtals 47 bitar. Sjö bitar hefðu verið reistir undir svalaplötu yfir 1. hæð og ellefu undir svalir yfir 2. hæð eða samtals 18 bitar. U-profilar hefðu verið settir allan hringinn á plötu yfir 1. hæð ásamt styrkingum. U-profilar hefðu verið settir allan hringinn á plötu yfir 2. hæð að frátöldu bili O/N – N/M. Styrkingar hafi ekki verið settar. Skúffur hefðu verið settar á útkant svala yfir 1. hæð. Skúffur á innkant svala hefðu ekki verið settar. Vinklar utan á steypta veggi vegna undirstuðnings á trapisu dekk vegna plötu 1. hæðar hafi verið komnir. Sama eigi við um vinkla vegna 2. hæðar.

Meðan á verki stefnanda fyrir stefnda stóð hafi hann unnið nokkur aukaverk fyrir stefnda. Aukaverkin hafi komið til vegna þess að brjóta þurfti upp úr steyptri plötu eftir að búið var að saga. Einnig hafi þurft að hreinsa teina fyrir súlur, sem voru þaktar steinsteypu, og endurbora stálbita þar sem götin frá verksmiðju hafi ekki passað.

Krafa stefnanda sé þannig sundurliðuð:

Vegna tilboðsverksins byggðist krafan á niðurstöðu matsgerðar H-kk-ef S. G-kk-ef byggingaverkfræðings 28. febrúar 2009.

63,62% af tilboðsfjárhæð, 13.450.000 krónum, 8.556.890 krónur

Frá dragist 19,24% af tilboðsfjárhæð 2.587.780 "

Frádregin innborgun 29. ágúst 2008 3.000.000 "

Eftirstöðvar (44,38% að frádreginni innborgun) 2.969.110 krónur

Við þessa fjárhæð bættist krafa vegna aukaverka, aksturs og efnisútláta. Sú krafa sundurliðist þannig:

Vinna 183,5 klst. x 3.500 krónur 642.250 krónur

Útlagður kostnaður:

Snittubakki 12.000 krónur

BYKO 4.499 "

BYKO 1.711 "

P-x-x 6.656 "

P-x-x 2.794 "

Akstur í Járnsmiðjuna 5.000 "

Akstur í Mest eftir múrboltum 2.500 "

Akstur eftir floti 2.500 "

Járnsmiðjan 26.000 "

Hagi – Naglabyssa 17.620 "

Samtals útlagður kostnaður 81.280 krónur

Við bætist virðisaukaskattur af vinnulið 157.351 "

Samtals 880.881 krónur

Heildarkrafa stefnanda vegna tilboðsverks og vegna aukaverka nemi þannig samtals 3.849.991 krónu.

Stefndi hafi verið krafinn um uppgjör með bréfi lögmanns stefnanda til lögmanns stefnda 8. apríl 2009, en hann hefði ekki orðið við þeirri kröfu.

Stefnandi eigi rétt til fulls endurgjalds úr hendi stefnda vegna þeirra verka sem hann hafi sannanlega unnið fyrir hann. Fyrir þessi verk, sem unnin hafi verið að beiðni stefnda, skyldi stefndi greiða stefnanda samkvæmt tilboði því sem stefnandi hafði gert Mest ehf. og stefndi hafi gengið inn í, en samkomulag hafi verið um það milli forsvarsmanna málsaðila. Stefnandi eigi rétt til greiðslu úr hendi stefnda sem nemi 44,38% (63,62% - 19,24%) af tilboðsfjárhæðinni samkvæmt niðurstöðu framlagðrar matsgerðar. Að teknu tilliti til innborgunar, að fjárhæð 3.000.000 króna, séu eftirstöðvar 2.969.110 krónur. Stefndi beri sönnunarbyrðina fyrir því að stefnandi hafi ekki unnið svo mikið af verkinu fyrir stefnda.

Krafa stefnanda byggðist jafnframt á reikningi, útgefnum 11. maí 2009, að fjárhæð 3.849.991 króna, vegna vinnu stefnanda fyrir stefnda. Krafa vegna tilboðsverks byggðist einnig á framangreindri matsgerð.

Krafa stefnanda vegna aukaverka byggðist á gjaldskrá stefnanda sem á þessum tíma hafi verið 3.500 krónur fyrir vinnu á klukkustund án virðisaukaskatts og greiðslum vegna fæðis, efnisútláta og aksturs. Þessi aukaverk hafi ekki verið hluti af tilboði stefnanda til Mest ehf. og Mest ehf. hafi ekki gert samning við stefnda um þessa vinnu. Leggja verði tímaskriftir stefnanda og yfirlit hans um ferðir til grundvallar í málinu, enda hafi ekki verið sýnt fram á neinar rangfærslur af hálfu stefnanda í þeim efnum.

Krafist sé dráttarvaxta frá 27. nóvember 2008 en þá hafi mánuður verið liðinn frá því að stefnandi sannanlega krafði stefnda með réttu um greiðslu kröfunnar. Við ákvörðun málskostnaðar sé gerð krafa um að tekið verði tillit til matskostnaðar að fjárhæð 293.322 krónur.

Um greiðsluskyldu stefnda vísi stefnandi til almennra reglna samningaréttar og kröfuréttar um efndir fjárskuldbindinga og skuldbindingargildi loforða og til reglna verktakaréttar um rétt verktaka til greiðslu verkkaups. Vísað sé til reglna samningaréttar, ákvæða samningalaga nr. 7/1936 og til grunnreglu 45. gr. laga um lausafjárkaup nr. 50/2000. Þá vísist til skaðabótareglna innan samninga. Um dráttarvaxtakröfuna sé vísað til III. kafla laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu. Um málskostnaðarkröfuna vísi stefnandi til laga um meðferð einkamála, einkum 1. mgr. 130. gr. Varðandi varnarþing vísist til 33. gr. sömu laga.

Málsástæður og lagarök stefnda

Af hálfu stefnda er málsatvikum lýst þannig að stefndi eigi húsið að Grensásvegi 11. Hann hafi ætlað að stækka húsið og fékk í þeim tilgangi tilboð frá Mest ehf. sem síðar hafi verið tekið til gjaldþrotaskipta. Í tilboðinu hafi falist innflutningur á stálgrindarhúsi og að reist yrði stálgrind og settir upp bitar fyrir milligólf, en húsið hafi átt að vera þriggja hæða. Stefndi hafi greitt fyrir tilboðsverðið við samþykkt tilboðsins með inneign sem hann hafi átt hjá Mest ehf.

Mest ehf. hafi flutt inn stálgrindina og samþykkt tilboð frá stefnanda, Arnari Þórssyni ehf., um að reisa hana. Stefndi hafi engin afskipti haft af því hver ynni verkið né fyrir hvaða fjárhæð.

Vinna við verkið hafi hafist 3. maí 2008. Forsvarsmaður stefnda, G-kk-nf K-kk-nf, hafi fylgst með framgangi verksins, verkfræðingur hans, H-kk-nf Á-kk-nf, og starfsmaður hjá Mest ehf., Ó-kk-nf I-kk-nf A-kk-nf.

Stefnandi hafi tilkynnt stefnda 30. júní sama ár að hann væri hættur að vinna við verkið fyrir Mest ehf., þar sem félagið treysti sér ekki lengur til að greiða honum fyrir það. Forsvarsmenn málsaðila hafi rætt saman um framhald vinnu stefnanda. Stefnandi hafi farið fram á að stefndi greiddi allt verkið og gengi inn í það tilboð sem gert var. Síðar hafi hann óskað eftir að stefndi tæki við verkinu á grundvelli tilboðs hans við Mest ehf. Það skyldi gert með þeim hætti að fundið yrði út hvað verkið hefði verið komið langt þegar Mest ehf. fór í gjaldþrot. Ágreiningur hafi strax komið upp milli þeirra um hversu langt verkið hefði þá verið komið.

Stefndi hafi fengið sér til aðstoðar verkfræðing sinn, H-kk-þf Á-kk-þf, sem hafi reynt að komast að sameiginlegri niðurstöðu, en það hafi ekki tekist. Stefnandi hafi byrjað aftur að vinna 24. júlí s.á. á meðan á samningaumleitunum stóð. Samningar hafi ekki tekist. Vegna þessa ágreinings og ágreinings um tjón, sem varð þegar stefnandi steypti plötu, sem stefndi telur að hafi orðið vegna mistaka stefnanda, hafi stefnandi hætt vinnu við verkið.

Mistök stefnanda hafi verið þau að klippa í sundur plötu sem hafi átt að vera heil samkvæmt teikningu. Þessi mistök hafi leitt til þess að steypan hafi hrunið niður þegar verið var að koma henni fyrir. Tjón stefnda vegna þessa hafi numið 350.000 krónum. Stefndi hafi gert stefnanda reikning fyrir tjóninu, en kostnaðinn við lagfæringar hafi stefndi greitt öðrum verktaka. Stefndi krefjist þess að sú fjárhæð verði notuð til skuldajöfnunar við kröfu stefnanda.

Stefndi hafi greitt stefnanda 3.000.000 króna 29. ágúst s.á. fyrir verkið. Stefndi hafi talið að með því hefði hann verið að greiða stefnanda um það bil að fullu fyrir það. Á þeim tíma hafi stefndi ekki haft þann tímafjölda sem stefnandi hafði lagt í verkið eftir að hann hóf störf fyrir stefnda í júlí. Stefndi hafi litið svo á og látið í ljós að fyrir verkið myndi hann greiða tímavinnu ef ekki næðust samningar um annað, enda sé það hinn eðlilegi og venjulegi greiðslumáti þegar ekki sé um annað samið. Stefndi hafi fengið tímaseðla starfsmanna stefnanda senda nokkru síðar með bréfi lögmanns hans 27. október s.á. Gerð hafi verið krafa um að stefndi greiddi samkvæmt því samkomulagi sem stefnandi hafði gert við Mest ehf.

Af hálfu stefnanda hafi verið krafist mats en stefndi telji niðurstöðu þess ekki rétta. Stefndi telji að mun meira hafi verið búið af verkinu fyrir Mest ehf. en matsmaður komist að niðurstöðu um. Ekkert sé hægt að byggja á matinu. Í því sé ekki farið eftir þeim tímum sem notaðir voru í verkið, eins og matið kveði þó á um að gert hafi verið.

Vinnuseðlarnir sem stefnandi hafi sent stefnda 27. október s.á. virtust ekki þeir sömu og stefnandi hafi lagt fram í málinu. Heildartímafjöldi sem stefnandi hafi unnið fyrir stefnda á tímabilinu 24. júlí til 29. september s.á. sé 761 tími. Þar með taldir séu samtals 48 tímar sem stefnandi hafi krafist að fá greidda sem aukaverk. Í kröfugerð stefnanda fyrir aukaverk hafi verið taldir allir aukatímar, sem stefnandi telji sig hafa unnið fram yfir það tilboð sem hann hafi gert Mest ehf. Skipti þá ekki máli hvort þeir tímar hafi verið unnir á þeim tíma sem stefnandi vann fyrir Mest ehf. eða stefnda. Stefnandi krefjist þess að fá 183 klukkustundir greiddar fyrir aukaverk. Aðeins hafi verið unnið í 48 klukkustundir á verktíma stefnda en 135 klukkustundir á verktíma Mest ehf.

Ekkert samkomulag hafi verið gert milli málsaðila þess efnis að stefndi hafi gengið inn í tilboðið sem gilt hafi milli stefnanda og Mest ehf. Þótt tilraun hafi verið gerð til að ná samkomulagi um það þá hafi það ekki gengið eftir. Stefndi hafi alla tíð verið þeirrar skoðunar að Mest ehf. hafi samþykkt allt of hátt verð fyrir að láta reisa húsið. Það hafi einnig verið ástæða þess að ekki hafi náðst samkomulag milli málsaðila.

Verkfræðingur stefnda hafi metið að yfir 28% af verkinu hefði verið lokið þegar vinna við það var stöðvuð 30. júní 2008. Það hafi verið um 10% hærra heldur en stefnandi haldi fram. Verkfræðingurinn hafi rætt þetta við forsvarsmann stefnanda. Það hafi einnig dregið úr stefnda að samþykkja tilboðið þegar fram hafi komið hjá stefnanda að meira en 100 klukkustundir væru komnar í umframkverk fyrir Mest ehf. sem stefnandi hafi gert að skilyrði að stefndi greiddi. Stefnandi geri enn þá kröfu að fá þessar aukastundir greiddar sem hann segðist hafa unnið fyrir Mest ehf. Því sé mótmælt og komi alls ekki til greina að greiða fyrir þær stundir. Stefndi hafi strax mótmælt því enda hafi hann ekki viljað að stefnandi fengi að skrifa ómældan tíma fyrir aukaverk. Stefndi hafi fylgst náið með því hvernig starfsmenn stefnanda skiluðu sér á vinnustað, en þeir hafi að jafnaði ekki byrjað að vinna fyrr en um klukkan 9.00 á morgnana. Þar sem ekki hafi tekist samkomulag, margra hluta vegna, um tölulegt viðmið vegna verksins þá sé útreikningur afgjaldsins samkvæmt tímavinnu það sem næst standi að miða við. Stefnandi hafi strax við innheimtu lagt fram vinnuskýrslur um heildarvinnustundir sem farið hafi í verkið og það hafi hann einnig gert í málinu.

Stefndi samþykki að tímagjald fyrir vinnuframlag stefnanda sé 3.500 krónur fyrir hverja vinnustund. Miðað við 761 vinnustundir fyrir 3.500 krónur á hverja þeirra nemi heildargreiðsla fyrir verkið til stefnanda frá stefnda 2.663.500 krónum en að viðbættum virðisaukaskatti 3.316.058 krónum. Stefndi hafi því greitt stefnanda 3.000.000 króna 28. ágúst 2008. Stefndi krefjist þess einnig að reikningur, að fjárhæð 350.000 krónur, vegna tjónsins komi til frádráttar. Stefndi hafi greitt samtals 3.350.000 krónur sem sé hærra en stefnandi eigi rétt á. Sýknukrafan sé byggð á þessum útreikningi.

Stefndi hafi beðið eftir reikningi frá stefnanda sem hafi ekki borist fyrr en málið var þingfest. Stefndi hafi mótmælt reikningnum við stefnanda þar sem hann sé alls ekki í samræmi við nokkurt samkomulag sem málsaðilar hafi gert. Stefndi mótmæli því að á milli málsaðila hafi komist á samkomulag. Stefndi telji ekki koma til greina að leggja mat dómkvadds matsmanns til grundvallar í málinu. Í samantekt verkfræðings um magntölur heildarverksins komi fram að búið sé að framkvæma 58,60% verksins og að fyrir 30. júní hafi 28,38% þess verið unnin.

Stefndi mótmæli því að hann eigi að greiða aukaverkstíma sem stefnandi hafi unnið hjá Mest ehf. Ekkert hafi verið lagt fram um skyldu stefnda til að greiða efnisreikninga og sé þeirri kröfu hafnað. Þá sé dráttarvaxtakröfunni mótmælt, en dráttarvextir verði ekki reiknaðir áður en reikningurinn, sem krafan í málinu er byggð á, var gefinn út.

Stefndi vísi til meginreglna samninga- og kröfuréttar og til laga um lausafjárkaup nr. 50/2000. Málskostnaðarkrafan styðjist við 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991.

Niðurstöður

Krafa stefnanda, að fjárhæð 2.969.110 krónur, er byggð á því að 63,62% af verkinu hafi verið lokið þegar upp kom ágreiningur milli málsaðila sem leiddi til þess að stefnandi fór af verkinu 29. september 2008. Þetta hundraðshlutfall var reiknað af dómkvöddum matsmanni, eins og lýst er í matsgerð hans 28. febrúar s.á., og er kröfugerðin því að þessu leyti byggð á niðurstöðu matsgerðarinnar. Áður en málsaðilar gerðu samkomulag um að stefnandi héldi verkinu áfram fyrir stefnda í júlí s.á. höfðu þegar verið unnin 19,24% af því samkvæmt matsgerðinni. Tilboðsfjárhæðin var 13.450.000 krónur og eru 63,62% af henni 8.556.890 krónur, en af þeirri fjárhæð eru dregnar 2.587.780 krónur í kröfugerð stefnanda, þ.e. 19,24% af 13.450.000 krónum, og 3.000.000, sem stefndi greiddi stefnanda 29. ágúst s.á. Krafan reiknast því samtals 2.969.110 krónur.

Við úrlausn á þessum kröfulið verður að líta til þess að ekki liggur annað fyrir en að stefnandi hafi tekið að sér að halda verkinu áfram fyrir stefnda eftir að Mest ehf. varð gjaldþrota með sömu skilmálum og giltu milli stefnanda og Mest ehf. Skýringar stefnda á því að stefnandi hafi átt að vinna verkið í tímavinnu, þar sem ekki hafi tekist samkomulag um að stefndi gengi inn í samninginn, þykja ekki trúverðugar og eru engum haldbærum gögnum studdar. Dómurinn telur því að stefnandi hafi með réttu mátt líta svo á að hann ætti að halda verkinu áfram að beiðni stefnda á sama grundvelli og verið hafði samkvæmt tilboðinu sem stefnandi gerði Mest ehf. Þá er heldur ekki fallist á þær röksemdir stefnda að tilboðið sé óeðlilega hátt þegar litið er til þess sem fram hefur komið í málinu. Í framburði Ó-kk-ef I-kk-ef A-kk-ef, eftirlitsmanns og fyrrverandi starfsmanns Mest ehf., kom fram að önnur tilboð, sem Mest ehf. hafi fengið, hafi verið sambærileg tilboðinu frá stefnanda. Af þessu og öðru sem fram hefur komið í málinu er það mat hinna sérfróðu meðdómsmanna að tilboðið hafi verið sanngjarnt. Stefnandi þykir með tilliti til alls þessa hafa fært fullnægjandi sönnun fyrir því að hann hafi mátt líta svo á að samið hafi verið um að stefndi gengi inn í þann samning sem gilti samkvæmt tilboði stefnanda til Mest ehf. þar sem greiða skyldi fyrir allt verkið samtals 13.450.000 krónur. Þá hefur mati dómkvadds matsmanns um verkstöðuna ekki verið hnekkt með viðhlítandi gögnum og engir gallar eru á matinu sem leitt geta til þess að það verði ekki lagt til grundvallar við útreikninga á þessum lið í kröfugerð stefnanda.

Dómurinn telur því að þennan kröfulið, að fjárhæð 2.969.110 krónur, beri að taka til greina.

Krafa stefnanda vegna aukaverka, aksturs og efniskaupa er sundurliðuð þannig að vinna hafi verið 183,5 klukkustundir fyrir 3.500 krónur á hvern tíma, samtals 642.250 krónur án virðisaukaskatts og vegna efniskaupa og aksturs, samtals 81.280 krónur. Virðisaukaskattur á vinnulið er 157.351 króna. Krafan í þessum lið er því 642.250 krónur + 81.280 krónur + 157.351 króna, samtals 880.881 króna.

Af hálfu stefnda er viðurkennt að aukaverk á því tímabili sem stefnandi vann fyrir stefnda teljist samtals 48 vinnustundir. Engar athugasemdir eru gerðar af hálfu stefnda við 3.500 króna tímakaup, enda skyldi vera innifalið í tilboðinu öll tæki og verkfæri og aðstaða fyrir starfsmenn og stefndi skyldi sjá um að allt efni væri komið á verkstað. Þegar litið er til þess sem fram hefur komið í málinu verður að telja ósannað að um frekari vinnustundir hafi verið að ræða fyrir aukaverk en þær sem stefndi hefur viðurkennt, enda liggja ekki fyrir staðfestingar í málinu á því að stefnandi hafi unnið þessi verk fyrir stefnda. Þá verður að líta svo á að verkfæri, fæði og akstur hafi átt að vera innifalin í tímagjaldinu. Varðandi efniskaup verður að líta til þess að á reikninga vegna þeirra vantar áritanir og þeir hafa ekki verið staðfestir á annan hátt. Krafa stefnanda, sem byggð er á þessum reikningum, verður því ekki tekin til greina.

Að teknu tilliti til þessa verður krafan þannig útreiknuð tekin til greina, sem er 48 x 3.500 krónur = 168.000 krónur, ásamt virðisaukaskatti 41.160 krónur, samtals 209.160 krónur.

Krafa stefnda um að skaðabótakrafa hans á hendur stefnanda verði notuð til skuldajafnaðar er studd þeim rökum að stefnandi beri skaðabótaábyrgð á tjóni sem varð þegar undirstaða gaf eftir og steypa hrundi er starfsmenn stefnanda unnu við að koma henni fyrir þar sem hún átti að vera. Af hálfu stefnda er vísað til þess að starfsmenn stefnanda hafi veikt undirstöðuna með því að klippa í sundur heila plötu yfir vegg, sem ekki hafi mátt gera þar sem hún hafi átt að vera heil samkvæmt teikningu.

Dómurinn fellst ekki á þessar röksemdir stefnda varðandi bótaábyrgð stefnanda. Í fyrsta lagi verður að líta til þess að gögn málsins bera ekki með sér að teikningar, sem ótvírætt lágu fyrir þegar steypt var, hafi sýnt að ekki mætti klippa plötuna í sundur, eins og gert var, en athugasemd um það kemur ekki fram á teikningum sem fylgdu matsgerðinni. Verður því að telja ósannað að sú teikning, sem vísað er til af hálfu stefnda, þar sem fram kemur athugasemd um að ekki mætti klippa plötuna í sundur, hafi legið fyrir þegar steypt var. Jafnframt er þá ósannað að sú teikning hafi komið fram fyrr en eftir að tjónið varð. Klippt var úr plötunni þannig að járn gætu gengið upp í hana og jafnfram til að unnt væri að koma steypunni fyrir milli veggs og plötu. Því verður að líta svo á að óhjákvæmilegt hafi verið að rjúfa plötuna, eins og starfsmenn stefnanda gerðu, áður en steypt var. Hér er því lagt til grundvallar að þetta hafi verið eðlilegur framgangsmáti af hálfu stefnanda á verkinu og að stefndi hefði sjálfur átt að sjá til þess að stoðað væri betur undir plötuna á þessu svæði.

Þá verður í öðru lagi að líta til þess að samkvæmt 1. mgr. 52. gr. skipulags- og byggingarlaga ber iðnmeistari ábyrgð gagnvart byggingarstjóra og eigenda byggingarframkvæmda á því að þeir verkþættir, sem hann tekur að sér að hafa umsjón með, séu unnir í samræmi við viðurkennda verkhætti, samþykkta uppdrætti og lög og reglugerðir, sbr. einnig gr. 37.1 byggingarreglugerðar nr. 441/1998. Í 39. gr. reglugerðarinnar kemur fram að múrarameistari beri ábyrgð á allri steinsteypu sem kemur til af því að múrarameistarar hafa mestu kunnáttuna á steinsteypuvinnu. Húsasmíðameistari ber ábyrgð á uppslætti, sbr. 38. gr. reglugerðarinnar. Hér verður því að líta svo á að starfsmenn á vegum stefnda hafi átt að sjá til þess að steypuvinnan færi fram með réttum hætti. Það var samkvæmt því sem fram hefur komið ekki gert en á því ber stefnandi ekki ábyrgð.

Með vísan til alls þessa verður skuldajöfnunarkrafa stefnda ekki tekin til greina.

Samkvæmt framangreindu er krafa stefnanda, að fjárhæð 3.178.270 krónur (2.969.110 + 209.160 krónur), tekin til greina. Dráttarvexti ber að reikna frá 14. maí 2009, þegar málið var höfðað, samkvæmt 4. mgr. 5. gr. laga um vexti og verðtryggingu til greiðsludags.

Rétt þykir að stefndi greiði stefnanda málskostnað sem þykir hæfilega ákveðinn 700.000 krónur.

Málið dæmir S-kvk-nf I-kvk-nf héraðsdómari ásamt meðdómsmönnunum dr. R-kk-þgf I-kk-þgf og V-kk-þgf O-kk-þgf byggingarverkfræðingum.

D ó m s o r ð:

Stefndi, Guðmundur Kristinsson ehf., greiði stefnanda, þrotabúi Sem Best ehf., 3.178.270 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga um vexti og verðtryggingu frá 14. maí 2009 til greiðsludags og 700.000 krónur í málskostnað.

S-kvk-nf I-kvk-nf.

R-kk-nf I-kk-nf.

V-kk-nf O-kk-nf.