S-165/2010

Mál þetta, sem dómtekið var 30. nóvember sl., er höfðað með ákæru lögreglustjórans á Akureyri, útgefinni 25. maí 2010, á hendur X;

„… fyrir líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 13. desember 2009, ráðist að [A], þar sem hann var ökumaður bifreiðarinnar [...] og var að aka um Gránugötu á Siglufirði, rifið upp bílstjórahurðina og kýlt hann í andlitið og síðan snúið hann í götuna, þar sem hann hélt áfram að berja hann, með þeim afleiðingum að [A] hlaut mar ofan við hægra eyra, mar yfir nefi, eymsli og bólgu yfir kjálka og kinnbeini, eymsli utanvert vinstra megin á hálsi, brot á litlafingri og hamatoma á fingrinum og marblett á hægri olnboga.

Telst þetta varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20, 1981.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Af hálfu lögreglustjóra var gefin út framhaldsákæra á hendur ákærða hinn 21. september 2010, en tilefnið virðist hafa verið að einkaréttarkrafa hafði borist embætti hans, sbr. bréf lögmanns brotaþola, dagsett 20. september 2010. Af hálfu lögreglustjóra var um útgáfuna vísað til 1. mgr. 153. gr., sbr. 1. mgr. 173. gr. laga nr. 88, 2008. Með ábyrgðarbréfi héraðsdóms dagsettu 22. september sl. var lögmanni brotaþola tilkynnt að framhaldsákæran yrði þingfest 5. október sl., en þar sem þá var eigi mætt af hans hálfu var einkaréttarkrafan felld niður, sbr. ákvæði 2. mgr. 174. gr. nefndra laga.

Dómkröfur ákærða í máli þessu eru að refsing hans verði látin niður falla, til vara að hún verði skilorðsbundin og loks að allur málskostnaður verði felldur á ríkissjóð. Skipaður verjandi ákærða krefst hæfilegra málsvarnarlauna.

I.

Samkvæmt frumskýrslu, dagbók og öðrum rannsóknargögnum var lögreglunni á Siglufirði tilkynnt aðfaranótt sunnudagsins 13. desember 2009, kl. 03:11, að til slagsmála hefði komið fyrir utan skemmtistaðinn Allann við Aðalgötuna þar í bæ.

Af gögnum og vitnisburðum við meðferð málsins verður ráðið að nefnd tilkynning hafi verið til komin vegna atgangs sem orðið hafði með ákærða X og brotaþolanum A, en óumdeilt er að þeir höfðu þá um nóttina verið í og við nefndan skemmtistað. Var ákærði í fylgd unnustu sinnar og nafngreindra félaga, en A, sem hafði þá um kvöldið verið á AA-fundi og að auki litið við á skemmtistaðnum, var í fylgd félaga síns, vitnisins B. Liggur fyrir að nærstaddir aðilar, þ. á m. C dyravörður, skökkuðu leikinn og að A ók í framhaldi af því af vettvangi á bifreiðinni ... ásamt nefndu vitni. Ók A bifreiðinni sem leið lá austur Aðalgötuna og stuttan vegarspotta til suðurs, en síðan vestur Gránugötu og þá m.a. fram hjá lögreglustöðinni. Ágreiningslaust er að fundum ákærða og A bar saman á ný á Gránugötunni, skammt vestan lögreglustöðvarinnar, en ákærði hafði þá hlaupið þangað stuttan spöl frá skemmtistaðnum við Aðalgötuna. Af gögnum lögreglu verður ráðið að tveir nafngreindir félagar ákærða, fæddir 1984, hafi fylgt ákærða eftir að Gránugötu, en einnig tveir unglingspiltar, sem fæddir eru 1990.

Í frumskýrslu D, lögreglumanns, segir nánar um atvik máls, að hann hafi í kjölfar fyrrnefndrar tilkynningar um áflog við Allann ekið áleiðis þangað ásamt öðrum lögreglumanni, en veitt því eftirtekt að skammt vestan lögreglustöðvarinnar var hópur manna í slagsmálum á akbraut Gránugötu. Hafi sumir þessara manna verið með hnefann á lofti, en aðrir velkst um á akbrautinni. Segir frá því í skýrslunni að lögreglumennirnir hafi reynt að skakka leikinn og í því skyni m.a. fyrirskipað nefndum A og vitninu B að fara af vettvangi. Þeir hafi hlýtt fyrirskipuninni en aðrir á vettvangi ekki látið segjast heldur haldið áfram atganginum. Segir í skýrslunni að ákærði X hafi verið mjög æstur og ógnandi, og af þeim sökum hafi hann verið sleginn með kylfu í aftanvert læri. Hafi hann þá róast og um síðir farið af vettvangi. Greint er greint frá því að nafngreindur aðili á vettvangi hafi gert sig líklegan til að ráðast að lögreglumönnunum og hafi hann af þeim sökum verið beittur piparúða. Þá hafi annar nafngreindur aðili verið handtekinn vegna óláta og vistaður á lögreglustöð. Í niðurlagi skýrslunnar segir að lögreglumennirnir hafi átt í erfiðleikum með að glöggva sig á aðstæðum og tilefni ólátanna, en helst skilist að upphaf þeirra hafi mátt rekja til þess að ákærði hefði gengið í veg fyrir bifreið A á Gránugötunni, svipt upp bílstjórahurðinni, en í framhaldi af því barið A í andlitið. Hafi A þá farið út úr bifreiðinni og átök hafist, en þau stigmagnast þegar fleiri aðilar bættust í hópinn.

Sunnudaginn 13. desember 2009 kom A á lögreglustöðina á Siglufirði og bar fram kæru á hendur ákærða, X, fyrir líkamsárás og eignaspjöll á bifreiðinni ... vegna viðskipta þeirra þá um nóttina. Í kæruskýrslunni staðhæfir A að hann hafi orðið fyrir árás ákærða á Gránugötu, skammt vestan lögreglustöðvarinnar.

Við rannsókn lögreglu voru teknar fjórar skýrslur af vitnum, þeim E, fæddum 1980, F, fæddum 1972, og G fæddri 1972, en öll höfðu þau verið á skemmtistaðnum Allanum umrædda nótt. Einnig var tekin vitnaskýrsla af fyrrnefndum C, fæddum 1988. Skýrslutökurnar fóru fram á tímabilinu frá 26. desember 2009 til 25. janúar 2010. Ákærði var yfirheyrður um kæruefnið 24. janúar 2010.

Í málinu liggja fyrir læknisvottorð H læknis hjá Heilbrigðisstofnun Siglufjarðar, annars vegar vegna brotaþolans A og hins vegar vegna ákærða X. Í tveimur vottorðum sem rituð eru um A segir að hann hafi fyrst komið til læknisskoðunar 14. desember 2009, kl. 15:30, og að hann hafi þá haft á orði að hann hefði verið sleginn hægra megin á höfuð ofan við eyra, við nefrót og vinstra megin á kinnbeini og auga. Segir frá því að hann hafi verið sendur í sneiðmyndatöku vegna kvartana um höfuðverk. Um myndatökuna segir að engin brot eða blæðingar hafi komið fram og heldur ekki aðrir áverkar á höfði en lýst er í vottorðunum. Segir þar um að brotaþoli hafi við nánari skoðun verið með mar við gagnauga á 7-8 sentímetra bletti við hægra eyra, skálægt mar yfir nefi, eymsli á kjálka, mar á litla fingri og skafsár á hnúum. Segir að vegna finguráverkans hafi verið tekin röntgenmynd af litla fingri vinstri handar og hafi þá komið í ljós ótilfært brot.

Í vottorði læknisins um ákærða X segir m.a. að við læknisskoðun hafi hann lýst því að umrædda nótt, á milli kl. 03:00 og 04:00, hafi hann fengið spark á líkamann. Um áverka ákærða segir í vottorðinu að brotið hafi verið úr hægri framtönn hans í efri góm og að andlit hans hafi m.a. verið rispað. Hann hafi þannig verið með smá skafsár framan til á nefi og roða yfir vinstra kinnbeini, en að auki hafi hann verið með klór hægra megin við geirvörtu og yfir neðstu rifbeinum hægra megin, eymsli yfir vinstri mjaðmaspaða, rispu utanvert á vinstra læri, skafsár á hægri framhandlegg og roða yfir vinstri hendi og löngutöng. Vottorðið er í samræmi við slysavottorð tannlæknis, sem dagsett er 15. desember 2009.

II.

Ákærði, X, hefur við meðferð málsins viðurkennt að hafa átt í átökum við brotaþolann A aðfaranótt 13. desember 2009 og að hafa í þeim atgangi slegið hann í andlitið. Fyrir dómi andmælti ákærði því alfarið að rekja mætti fingurbrot brotaþola til saknæmrar háttsemi hans og neitaði hann sök í málinu. Ákærði véfengdi aftur á móti ekki að vegna nefndrar háttsemi ætti hann að einhverju leyti sök á þeim andlitsáverkum sem brotaþoli var með við læknisskoðun daginn eftir. Hann vísaði aftur á móti til þess að nokkur aðdragandi hefði verið að atgangi hans gagnvart brotaþola, en þar um nefndi hann einkum óvönduð orð brotaþola í garð unnustu hans. Þá benti ákærði á að hann sjálfur hefði hlotið áverka í atganginum.

Ákærði var eins og áður er fram komið yfirheyrður um sakarefnið hjá lögreglu 24. janúar sl. Við skýrslugjöfina skýrði ákærði m.a. frá því að hann hefði umrætt kvöld neytt áfengis, en hann hefði verið að skemmta sér með vinum sínum, m.a. í og við skemmtistaðinn Allann við Aðalgötuna á Siglufirði. Hann kvaðst fyrst hafa hitt A fyrir utan skemmtistaðinn og staðhæfði að þá hefði hann heyrt A viðhafa ótilhlýðileg en ótilgreind ummæli í garð unnustu hans. Sagði ákærði að þessi orð A hefðu hleypt illu blóði í hann og hefði það verið undirrót þess að þeim lenti saman síðar um nóttina. Lýsti ákærði þeirri framgöngu sinni á þann veg að hann hefði ráðist að A með hnefahöggi, en í framhaldi af því kvað hann þá hafa tekið hvor annan tökum. Eftir að þeir voru skildir að kvaðst hann hafa farið inn á skemmtistaðinn í stutta stund, en þegar hann hafi komið aftur út hefði hann veitt því eftirtekt hvar A sat í bifreið þar skammt frá. Kvaðst ákærði hafa gengið að bifreiðinni í þeim tilgangi að lesa A pistilinn, en þeim þá lent saman á nýjan leik. Bar ákærði að A hefði farið út úr bifreiðinni og þeir í framhaldi af því slegist á akbrautinni. Staðhæfði ákærði að meðan hann var í þessum átökum við A hefði vitnið B komið að og sparkað í andlit hans með þeim afleiðingum að hægri framtönnin brotnaði. Af frásögn ákærða í lögregluskýrslunni er það helst að skilja að eftir þetta hefði B tekið hann hálstaki og þeir þá allir risið á fætur, en í framhaldi af því hnoðast utan í bifreiðinni með þeim afleiðingum að spegillinn brotnaði. Ákærði kvað áflogum hafa linnt þegar fleiri aðilar komu að málum, en endanlega lokið þegar lögregla kom á vettvang. Ákærði bar að atgangur hans og A hefði borist frá Aðalgötunni og suður í Gránugötuna.

Við aðalmeðferð málsins neitaði ákærði sök, en lýsti atvikum máls með svipuðum hætti og hann hafði áður gert hjá lögreglu. Hann áréttaði m.a. að nokkur aðdragandi hefði verið að viðskiptum hans við A. Kvaðst ákærði þannig hafa átt í nokkrum orðaskiptum við A fyrir utan skemmtistaðinn Allann og fullyrti að þau hefðu varðað unnustu hans. Kvaðst hann hafa reiðst A vegna þessara orða og bar að nokkrar ýfingar hefðu orðið með þeim í framhaldinu. Ákærði kannaðist hins vegar ekki við að hafa slegið A í þetta skiptið. Dró hann að því leyti frásögn sína hjá lögreglu til baka og staðhæfði jafnframt að A hefði ekki fengið andlitsáverka í þessum fyrstu viðskiptum þeirra. Að ætlan ákærða leið um klukkustund frá nefndum atgangi hans við A við Allann í Aðalgötunni þar til fundum þeirra bar saman á ný í Gránugötunni. Staðhæfði ákærði að það hefði gerst með þeim hætti að hann hefði farið út af Allanum til að kasta af sér vatni, en í framhaldi af því gengið stuttan spöl að Gránugötu, en þá séð hvar A sat þar í bifreiðinni ... ásamt vitninu B. Kvaðst ákærði hafa gengið að bifreiðinni í þeim tilgangi að ræða frekar við A um ummæli hans nokkru áður um unnustuna hans. Staðhæfði ákærði að A hefði við þessar aðstæður skyndilega opnað bílstjórahurðina með þeim afleiðingum að hún rakst í andlit hans, en í beinu framhaldi af því hefði A stokkið út úr bifreiðinni og þeir þá hafið slagsmál. Bar ákærði að hann hefði náð að snúa A í götuna, en í framhaldi af því kvaðst hann hafa kýlt hann í andlitið. Ákærði kvað vitnið B eftir þetta hafa blandað sér í atganginn og staðhæfði að hann hefði sparkað í andlit sitt, en síðan tekið sig hálstaki. Jafnframt kvað hann B hafa reist sig á fætur en í kjölfar þess kvað hann þá hafa rekist í spegil bifreiðarinnar, sem þá hefði brotnað. Ákærði kvað fleiri aðila hafa komið á vettvang eftir þetta og bar að þá hefðu hópslagsmál brotist út, sem hefðu staðið yfir í um 15-20 mínútur, allt þar til lögreglumenn komu á vettvang.

Ítrekað aðspurður fyrir dómi staðhæfði ákærði að í raun hefði verið um tvo aðskilda atburði að ræða, annars vegar í Aðalgötunni og hins vegar í Gránugötu. Kvaðst ákærði hafa hugleitt það síðar að A hefði með framkomu sinni þessa nótt í raun verið að ögra honum og þá í þeim tilgangi að fá hann til að ráðast á sig þannig að úr yrði kærumál.

Framburður vitna.

Kærandinn, A, bar fyrir dómi að hann hefði laugardagskvöldið 12. desember 2009 farið á AA-fund í húsakynnum skemmtistaðarins Allans, en í framhaldi af því farið þar á dansleik. Hann kvaðst ekki hafa neytt áfengis þessa nótt og bar að hann hefði farið út af skemmtistaðnum ásamt félaga sínum, vitninu B, um kl. 03:00. Hann kvaðst hafa verið á bifreiðinni ... og bar að þeir félagarnir hefðu verið að aka fram hjá skemmtistaðnum á hægri ferð er ákærði hefði hlaupið þar að og kýlt hann í andlitið inn um opinn bílgluggann. Hann kvaðst hafa hálfvankast við höggið og fengið höfuðverk, en bar að B hefði stokkið til og skakkað leikinn með því að taka í ákærða. Aðspurður kvaðst B í kæruskýrslu sinni hjá lögreglu, þann 13. desember 2009, ekki hafa greint frá lýstu athæfi ákærða í Aðalgötunni, en þar um vísaði hann til höfuðhöggsins og að hann hefði heyrt af og áttað sig betur á athæfi ákærða eftir skýrslugerðina. Eftir nefnda barsmíð kvaðst kærandi hafa ekið bifreiðinni smáhring um Eyrina á Siglufirði, þ. á m. vestur Gránugötu, en þá veitt því eftirtekt að ákærði hljóp á ný að bifreiðinni og sló í spegilinn. Vegna þessa athæfis kvaðst hann hafa stöðvað bifreiðina og skrúfað hliðarrúðuna niður í þeim tilgangi að ræða við ákærða, en hann þá rifið upp hurðina. Staðhæfði kærandi að við þessar aðstæður hefði ákærði slegið hann eitt högg, en síðan tekið í fötin og dregið hann út úr bifreiðinni. Er þetta gerðist kvaðst kærandi hafa verið með litla fingurinn inni í lyklahringnum á kveikjuláslyklinum og staðhæfði að við aðfarir ákærða hefði fingurinn brákast. Er út úr bifreiðinni var komið kvaðst kærandi hafa verið snúinn niður í götuna af ákærða, en í framhaldi af því hefði hann fengið að minnst kosti þrjú högg í andlitið frá honum. Kærandi kvað tvo félaga ákærða hafa komið á vettvang á meðan á þessum atgangi stóð og bar að þeir hefðu tekið félaga hans B tökum og þannig komið í veg fyrir að hann gæti blandað sér í málið. Var það ætlan kæranda að hann hefði legið á akbrautinni en ákærði verið þar hjá þegar lögreglan stöðvaði atganginn eftir tiltölulega skamma viðureign. Hann kvaðst strax hafa hlýtt boði lögreglumannanna um að fara af vettvangi ásamt vitninu B. Fyrir dómi staðhæfði kærandi að hann hefði ekki slegið til ákærða í viðskiptum þeirra umrædda nótt og neitaði því einnig algjörlega að hafa viðhaft svigurmæli um unnustu hans og vísaði m.a. annars til þess að hún væri systir vinar hans, B. Um áverka sína vísaði kærandi til þess að daginn eftir barsmíðar ákærða hefði hann verið með miklar höfuðkvalir en einnig næstu daga þar á eftir, en af þeim sökum kvaðst hann strax hafa leitað til læknis.

Fyrrnefnd vitni, E, I og G, skýrðu frá því í skýrslum sínum fyrir dómi að þau hefðu verið stödd fyrir utan skemmtistaðinn Allann undir lok dansleiks sem þar var haldinn umrædda nótt. Þau kváðust öll hafa fylgst með því er karlmaður hljóp að bifreið sem ekið var þar hjá og séð hvar hann reif upp bílstjórahurðina og veittist að bílstjóranum. Vitnið I kvaðst hafa veitt því eftirtekt að árásaraðilinn sló til ökumannsins a.m.k. einu höggi áður en nærstaddir aðilar brugðust við og skökkuðu leikinn. Vitnið G kvaðst hafa þekkt árásaraðilann sem ákærða í máli þessu og staðhæfði jafnframt að A hefði verið ökumaður bifreiðarinnar. Vitnið áréttaði að það hefði séð ákærða slá A þar sem hann sat undir stýri, en einnig fylgst með því þegar ákærði dró A út úr bifreiðinni. Vitnið kvað farþega bifreiðarinnar, vitnið B, hafa gripið í taumanna, en bar að atgangi ákærða hefði ekki lokið fyrr en uppeldisbróðir hans, C dyravörður, skarst í leikinn. Vitnið kvaðst ekki hafa séð ákærða veitast að A með höggum eða spörkum fyrir utan bifreiðina, en það kvaðst hafa verið í u.þ.b. þriggja metra fjarlægð þegar atvik gerðust.

Vitnið C kvaðst umrædda nótt hafa verið dyravörður á skemmtistaðnum Allanum. Vitnið minntist þess að ákærði og A hefðu átt í einhverju orðaskaki, en kvað ákærða, sem það nefndi uppeldisbróður sinn, hafa verið „vel í glasi“. Að áliti vitnisins var A, líkt og félagi hans B, allsgáður. Undir lok dansleiks kvaðst vitnið hafa heyrt af því að nefndir aðilar, A og B, væru að berja á ákærða fyrir utan skemmtistaðinn. Vegna þessa kvaðst vitnið hafa farið út, en það lýsti atburðarásinni í staðfestri lögregluskýrslu með eftirfarandi hætti: „Þegar á staðinn kom var bifreiðin [...] á miðri götu, með opna bílstjórahurð. [X] hafi verið ofaná [A] neðan við opna bílhurðina. … kveðst hafa tekið [X] ofan af [A] og farið með hann á grasflötina austan Tónskólans, gegnt Allanum. … kveðst … hafa reynt að tala við [X] og róa hann niður. Aðspurður kveðst [C] ekki hafa séð [B] í átökum við [X], heldur hafi hann staðið álengdar og horft á það sem fram fór. Innan fimm mínútna hafi þeir [A] og [B] farið upp í [...] og ók [A] á brott austur Aðalgötu. … kveðst hafa gefist upp á að halda [X], þar sem hann tók ekki sönsum og að lokum kveðst hann hafa sleppt honum. Þá hafi [X] hlaupið á fullri ferð niður Aðalgötu á efir bílnum.“ Í lögregluskýrslu er haft eftir vitninu að þeir fjórir aðilar sem greint er frá í frumskýrslu lögreglu hafi verið fyrir utan veitingastaðinn er lýst atvik gerðust, en jafnframt að þeir aðilar hafi fylgt í humátt á eftir ákærða er hann hljóp á eftir bifreiðinni ... . Í skýrslunni er einnig haft eftir vitninu að skömmu eftir brottför nefndra aðila hafi það heyrt af því að þeir A og B væru að berja á X á Gránugötunni, nærri Norðurgötu. Vitnið kvaðst enn hafa brugðist við og farið á vettvang, en það lýsti atvikum með eftirfarandi hætti í skýrslunni: „ ...[...]hafi verið kyrrstæður á gatnamótunum, með báðar framhurðirnar opnar. … kveðst hafa séð er hann kom að í þetta sinn lá [X] og [A] á sama stað og þeir verið í handalögmálum. … kveðst hafa reist [X] upp og hafi hann þá verið alblóðugur um munninn. … kveðst … aldrei hafa séð [B] og [X] slást, en [X] og [A] hafi slegið hvor annan í andlitið … segir að þeir hafi slegist áfram þrátt fyrir að lögreglan væri komin á staðinn og búin að spraya táragasi á þá. … kveðst hafa ýtt [X] frá og hafi hann fallið í grasið norðan Gránugötunnar og hafi táragasið þá verið farið að hafa áhrif. … segir að lögreglan hafi síðan lent í átökum við aðra nærstadda sem komnir voru til að skipta sér af þessu, en hann hafi tekið [X] og farið með hann heim.“

Fyrir dómi lýsti nefnt vitni, C, atvikum umrædda nótt í öllum aðalatriðum með sama hætti og í greindri lögregluskýrslu og staðfesti það jafnframt efni hennar. Vitnið bar að ákærði hefði greinilega verið pirraður á vettvangi í Gránugötunni og kvaðst það m.a. hafa veitt því eftirtekt að lögreglumenn lömdu hann í aftanvert lærið með kylfu. Vegna þess kvaðst vitnið hafa fært ákærða af vettvangi og í framhaldi af því farið með hann heim. Vitnið kvaðst greinilega hafa séð áverka á ákærða, en hann hefði m.a. verið með mar í andliti og að auki verið blóðugur um munninn og með brotna tönn. Vitnið kvaðst einnig hafa veitt því eftirtekt á vettvangi að A var rauður á kinnbeininu.

Vitnið B kvaðst hafa verið með félaga sínum A umrædda nótt, og bar að þeir hefðu m.a. farið á skemmtistaðinn Allann. Þar kvaðst vitnið m.a. hafa hitt fyrir tilvonandi mág sinn, ákærða í máli þessu. Vitnið bar að hann hefði verið með fullyrðingar um að A hefði viðhaft einhver orð um systur vitnisins. Vitnið staðhæfði að ákærði hefði verið undarlegur í háttum þessa nótt og fullyrti að umræddar fullyrðingar hans um orðbragð A hefðu verið ósannar. Vitnið bar að við lokun skemmtistaðarins síðar um nóttina hefði það farið ásamt A í bifreið og hefði A í framhaldi af því ekið framhjá skemmtistaðnum, en ákærði þá komið þar að og slegið til A inn um opinn bílgluggann, á gagnaugað. Vegna athæfisins kvaðst vitnið hafa stokkið út úr bifreiðinni og haldið ákærða föstum þar til dyravörðurinn C kom á vettvang. Vitnið minntist þess ekki að A hefði í þetta skipti farið út úr bifreiðinni og minntist þess heldur ekki að hann hafi borið sýnilega áverka en virtist þó vera dasaður er þeir óku á brott. Vitnið bar að A hefði ekið stuttan spöl austur Aðalgötu en síðan beygt og ekið vestur Gránugötu. Vitnið bar að á þeirri leið hefði ákærði komið einsamall að bifreiðinni og slegið í spegil hennar. Vitnið kvað A hafa brugðist við með því að skrúfa niður hliðarrúðu en ákærði þá slegið til hans inn um gluggann. Vitnið bar að ákærði hefði þá stöðvað bifreiðina og losað bílbeltið, en ákærði þá dregið hann út. Vegna þessa kvaðst vitnið hafa stokkið út til að skakka leikinn, en í þann mund hefðu tveir félagar ákærða komið þar að og fellt hann á jörðina. Vegna þessa kvaðst vitnið hafa misst sjónar á viðureign ákærða og A. Skömmu síðar, eftir um 2 til 3 mínútur, kvað vitnið lögreglumenn hafa komið á vettvang og beitt kylfum og táragasi til að stöðva atganginn. Vitnið kvaðst þá hafa séð að ákærði og A stóðu andspænis hvor öðrum. Vitnið kvaðst ekki hafa átt eiginleg samskipti við ákærða á Gránugötunni og bar að eftir að lögreglan skakkaði leikinn hefði það nær strax farið af vettvangi ásamt A.

Vitnið D, lögreglumaður, staðfesti efni áður rakinna rannsóknargagna og þar á meðal frumskýrslu. Vitnið bar að þegar það kom á vettvang í Gránugötunni hefðu ákærði og A báðir verið uppistandandi, en það kvaðst ekki hafa séð högg ganga á milli þeirra. Vitnið bar að þeir hefðu báðir verið mjög æstir. Þá hefði ákærði verið verulega ölvaður, en það minntist þess ekki að hafa séð áverka á honum. Vitnið bar að A hefði verið mjög miður sín, en ekki með mikla sýnilega áverka og bar að hann hefði hlýtt fyrirskipun um að fara af vettvangi. Vitnið bar að mikill hiti og æsingur hefði verið í öðrum aðilum á vettvangi og hefði atgangur orðið enn meiri eftir að A fór af vettvangi. Hafi þetta endað þannig að þeir lögreglumennirnir hefðu þurft að beita táragasi og handtökum. Vitnið minntist þess að C hefði komið á vettvang í Gránugötunni, en ætlaði að það hefði verið eftir að lögreglan kom þangað og bar að hann hefði verið í æstu skapi.

Vitnið H læknir staðfesti fyrir dómi efni áður rakinna áverkavottorða.

Niðurstaða.

Ákærði hefur viðurkennt að hafa veist að A aðfaranótt 13. desember 2009 og að hafa valdið honum andlitsáverkum, en aftur á móti neitar hann því að vera valdur að fingurbroti A og að öðru leyti hefur hann vísað til aðdraganda viðskiptanna.

Við meðferð málsins hefur A lýst atgangi ákærða á Gránugötu og m.a. staðfastlega borið að umræddan finguráverka, auk annarra sýnilegra áverka hans, megi rekja til líkamsárásar ákærða eftir að hann hafði ekið þangað frá skemmtistaðnum Allanum við Aðalgötu. Frásögn vitnisins B þykir eindregið styðja frásögn kæranda, en einnig frásögn vitnanna E, F, G og C sem lýstu atgangi ákærða gagnvart kæranda við skemmtistaðinn Allann í Aðalgötu svo og frásögn síðast nefnds vitnis um að ákærði hafi í æsingi hlaupið á eftir bifreið ákærða. Að þessu virtu, trúverðugu vætti greindra vitna og áðurröktum áverkavottorðum er að áliti dómsins eigi varhugavert að telja sannað, þrátt fyrir neitun ákærða, að hann hafi gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru.

Atferli ákærða varðar að framangreindu virtu við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20, 1981, en ákvæði 2. málsliðs 3. mgr. 218. gr. b sömu laga þykir ekki eiga við í máli þessu.

Ákærði hefur samkvæmt vottorði sakaskrár ríkisins áður hlotið dóma, þar á meðal þrívegis á árinu 2008 fyrir brot gegn lögum um ávana- og fíkniefni. Hann hefur hins vegar ekki áður gerst sekur um brot gegn almennum hegningarlögum. Þykir refsing ákærða eftir atvikum hæfilega ákveðin fangelsi í tvo mánuði. Fært þykir að skilorðsbinda refsinguna eins og greinir í dómsorði.

Dæma ber ákærða til að greiða sakarkostnað, þ.e. málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, A-kvk-ef S-kvk-ef héraðsdómslögmanns 238.450 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Dóm þennan kveður upp Ó-kk-nf Ó-kk-nf héraðsdómari.

D Ó M S O R Ð :

Ákærði, X, sæti fangelsi í tvo mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppsögu dómsins að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. nr. 19, 1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22, 1955.

Ákærði greiði allan sakarkostnað, þ.m.t. málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, A-kvk-ef S-kvk-ef héraðsdómslögmanns, 238.450 krónur.