E-169/2019

Mál þetta, sem var höfðað 18. febrúar 2019, var dómtekið 17. september s. á. Aðalstefnandi er Granítsteinar ehf., Helluhrauni 2, Hafnarfirði. Gagnstefnandi er B-kk-nf G-kk-nf, Birkiási 15, Garðabæ.

Dómkröfur aðalstefnanda í aðalsök eru þær að gagnstefnandi verði dæmdur til að greiða aðalstefnanda skuld að fjárhæð 828.610 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt ákvörðun Seðlabanka Íslands á hverjum tíma um grunn dráttarvaxta og vanefndaálags, sbr. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, frá 27. desember 2017 til greiðsludags. Þá gerir aðalstefnandi kröfu um málskostnað. Í gagnsök krefst aðalstefnandi þess að kröfunni verði vísað frá dómi, en til vara er krafist sýknu.

Gagnstefnandi krefst í aðalsök sýknu af kröfum aðalstefnanda, en til vara lækkunar á kröfum stefnanda. Þá krefst gagnstefnandi málskostnaðar. Í gagnsök krefst gagnstefnandi þess að staðfest verði með dómi riftun gagnstefnanda frá 18. apríl 2018, á kaupum á borðplötu af gagnstefnda, samkvæmt reikningi gagnstefnanda, dags. 27. desember 2017. Einnig er gerð krafa um málskostnað.

I.

Málsatvik eru þau að gagnstefnandi keypti af aðalstefnanda borðplötu úr náttúrusteini, marmara sem mun vera af tegundinni „nero marquina“, í eldhús á heimili sínu, annars vegar á innréttingu undir glugga og hins vegar á svokallaða eldhúseyju. Aðalstefnandi heldur því fram að við kaupin hafi gagnstefnanda verið bent á að mikilvægt væri að eldhúsinnréttingin væri mjög stöðug þar sem náttúrsteinn væri mjög viðkvæmur, en aðalstefnandi hafi ekki komið að uppsetningu innréttingarinnar. Gagnstefnandi mótmælir því að honum hafi verið sagt þetta og kveður að ekkert hafi verið að uppsetningu innréttingarinnar eða frágangi á annan hátt, eins og kvörn við eldhúsvask.

Aðalstefnandi kveður að vinna við að setja borðplötuna upp hafi annars vegar farið fram um miðjan nóvember og hins vegar um miðjan desember 2017, en gagnstefnandi segir að það hafi verið 5. og 19. desember. Gagnstefnandi segir að hann hafi ekki tekið eldhúsið formlega í notkun fyrr en að loknum frágangi á eldhúsinu, eða hinn 24. desember 2017. Þá hafi hann tekið eftir ljótri sprungu í borðplötunni og hrjúfum flekkjum á yfirborði hennar.

Aðalstefnandi gaf út reikning á hendur gagnstefnanda, dags. 27. janúar 2017, að fjárhæð 828.610 krónur.

Sama dag, 27. desember, sendi gagnstefnandi aðalstefnanda tölvuskeyti, ásamt mynd, þar sem segir: „Sæll, ég var að taka eftir þessari sprungu. Hvað gerum við í því?“ Aðalstefnandi svaraði degi síðar, 28. desember: „Sæll, Það eru alltaf fínar sprungur í þessum stein, það eina sem hægt er að gera er að fylla í þær á staðnum, spurning hvort ég sendi ekki mann til að fylla í þetta hjá þér. Varstu búinn að kíkja á reikninginn?“ Gagnstefnandi svaraði sama dag, 28. desember.: „Sæll, ég er nú svolítið súr yfir þessu. Mér finnst þetta vera meira en „fín sprunga“. Getum við átt von á því að borðplatan haldi áfram að molna?“ Degi síðar, 29. desember, svaraði aðalstefnandi: „Sæll, Hún heldur ekki áfram að brotna, ef skáparnir undir henni eru stöðugir. Við tókum ekki eftir neinu þegar við settum hana upp. Ég vænti þess svo að fara að sjá greiðslu fyrir þessu sem fyrst, þar sem platan er frágengin hjá þér.“

Gagnstefnandi sendi aðalstefnanda aftur tölvuskeyti 15. janúar 2018 þar sem segir: „Sæll, eins og þú veist er ég óánægður með sprungur og hrjúft yfirborð sumstaðar á borðplötunum. Eftir að þú komst í síðustu viku og sagðir að þetta væri allt eðlilegt hef ég talað við fjölda manns og farið í heimsóknir þar sem er marmari á borðum. Niðurstaðan er að þessi steinn sé gölluð vara og óska ég eftir því að fá það bætt.“ Aðalstefnandi svaraði sama dag: „Sæll, Eins og ég talaði um munum við fara yfir þessar sprungur og laga þetta. Þegar þú talar um hrjúft yfirborð á steininum hvað ertu þá að meina?“ Degi síðar, 16. janúar, svaraði gagnstefnandi: „Ég held áfram að finna nýjar sprungur og þetta er bara langt út fyrir það sem við getum sætt okkur við. Þetta er ekki ódýrt og okkur finnst bara sjálfsagt að þetta sé í lagi: Þetta er líka ekki í samræmi við reynslu annarra sem við höfum heimsótt og talað við.“ Þessu svaraði aðalstefnandi með eftirfarandi tölvuskeyti degi síðar, 17. janúar: „ Sæll. Þá tökum við steininn til okkar aftur og þú finnur aðra lausn á þessu.“ Gagnstefnandi sagði í tölvuskeyti degi síðar, 18. janúar: „Það verður þá svo að vera.“

Aðalstefnandi sendi starfsmenn á heimili gagnstefnanda 23. janúar 2018 og segir aðalstefnandi að þá hafi komið í ljós við skoðun að borðplatan væri ekki gölluð og hafi aðalstefnandi af þeim sökum ítrekað kröfu um greiðslu reiknings.

Stefndi leitaði til Neytendasamtakanna og svo til lögmanns sem sendi aðalstefnanda bréf 18. apríl 2018 þar sem lýst var yfir riftun á kaupunum. Jafnframt var skorað á aðalstefnanda að fjarlægja borðplötuna. Riftuninni var mótmælt af hálfu aðalstefnanda með bréfi lögmanns 4. maí 2018 og þess krafist að gagnstefnandi greiddi reikning aðalstefnanda. Þar sem reikningurinn hefur ekki verið greiddur höfðaði aðalstefnandi mál þetta.

II.

Aðalstefnandi byggir kröfu sína í aðalsök á því að samningssamband hafi stofnast milli hans og stefnda um kaup á borðplötu úr náttúrusteini. Varan hafi verið afhent og hún sé ekki gölluð. Þar af leiðandi beri stefnda að greiða stefnanda stefnufjárhæðina, 828.610 krónur. Krafan vegna plötunnar sé með vinnu við uppsetningu hennar, eins og nánar sé tilgreint í reikningnum sjálfum.

Í gagnsök byggir aðalstefnandi frávísunarkröfu sína á því að gagnstefnandi hafi ekki lögvarða hagsmuni af því að dæmt verði um hana og því beri að vísa henni frá dómi. Um sýknukröfu í gagnsök byggir aðalstefnandi á því að ekki hafi verið um að ræða sprungur í borðplötunni. Gagnstefnandi hafi haldið því fram að yfirborð plötunnar væri hrufótt og sent mynd til starfsmanns aðalstefnanda. Starfsmaður aðalstefnanda hafi tjáð gagnstefnanda að ef svo væri myndi aðalstefnandi taka hana aftur. Aðalstefnandi hafi sent starfsmann á staðinn til að skoða borðplötuna betur og gera úrbætur ef þörf væri á. Þegar starfsmenn aðalstefnanda komu á staðinn hafi borðplatan verið rennislétt, en sú áferð sem gagnstefnandi hafi gert athugasemdir við hafi reynst vera litaafbrigði í plötunni sem væri eðlilegt þar sem um náttúrustein væri að ræða. Starfsmenn aðalstefnanda hafi slípað plötuna og að því loknu hafi gagnstefnanda verið tilkynnt að ekki væri um galla að ræða.

Þá byggir aðalstefnandi á því að gagnstefnandi hafi ekki gert athugasemdir við borðplötuna fyrr en í lok desember 2017, þegar aðalstefnandi hafi gefið út reikning fyrir henni. Þannig hafi gagnstefnandi ekki gert athugasemdir við borðplötuna í einn og hálfan mánuð. Í raun hafi gagnstefnandi notað borðplötuna í eitt og hálft ár án þess að greiða aðalstefnanda. Þá byggir aðalstefnandi á því að einungis sé heimilt að beita riftun sem vanefndarúrræði þegar um verulega vanefnd sé að ræða. Aðalstefnandi hafi afhent gagnstefnanda vöruna í samræmi við samning aðila og hafi ekki gert athugasemd við þann þátt viðskiptanna. Riftun gagnstefnanda byggist á því að borðplatan sé gölluð en hann hafi þó ekki sýnt fram á það með neinum hætti. Þvert á móti hafi hann notað umrædda borðplötu. Það sé grundvallarskilyrði að sýna verði fram á galla með áþreifanlegri hætti en einvörðungu því hvað kaupanda finnist. Enn fremur byggir aðalstefnandi á því að heimild kaupanda til riftunar sé enn þrengri þegar seljandi hafi afhent vöru en kaupandi ekki greitt fyrir hana. Aðalstefnandi mótmælir því að gagnstefnandi hafi gert athugasemdir við borðplötuna frá fyrsta degi. Ekki liggi fyrir nein úttekt sérfræðings á gæðum eða ástandi plötunnar. Gagnstefnandi hafi notað plötuna í langan tíma og beri ábyrgð á henni og ástandi hennar í samræmi við áhættuskiptareglur kröfuréttar. Þá hafi gagnstefnanda verið bent á af starfsmönnum aðalstefnanda að sérstaka styrkingu þyrfti í eldhúsinnréttingunni og að uppsetning hennar hafi ekki verið á ábyrgð aðalstefnanda. Telur aðalstefnandi að riftunin geti ekki bundið aðalstefnanda.

Um lagarök vísar aðalstefnandi til meginreglna kröfuréttar og samningaréttar.

Kröfur um dráttarvexti, þ. m. t. vaxtavexti, styður aðalstefnandi við ákvörðun Seðlabanka Íslands á hverjum tíma um grunn dráttarvaxta og vanefndaálags, sbr. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, með síðari breytingum.

Krafan um málskostnað styðst við 130. gr. laga og 131. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

III.

Gagnstefnandi byggir sýknukröfu sína í aðalsök í fyrsta lagi á því að hann hafi þegar rift kaupum á borðplötunni af stefnanda með vísan til 26. og 32. gr. laga um neytendakaup nr. 48/2002, enda öll skilyrði laganna um riftun uppfyllt. Riftun sé ákvöð sem bindi viðtakanda þegar hún hafi borist honum, og falli með henni niður frá þeim tíma réttaráhrif löggernings sem riftun snúi að. Réttaráhrif þess þegar kaupum sé rift séu að skyldur aðila til að efna þau falli niður, sbr. 1. mgr. 49. gr. laganna, og hafi kaup verið efnd að fullu eða hluta skuli því skilað sem móttekið hafi verið, sbr. 2. mgr. 49. gr. laganna.

Gagnstefnandi heldur því fram að hann hafi þegar rift kaupunum með yfirlýsingu um riftun, dags. 18. apríl 2018, þar sem þess hafi jafnframt verið krafist að aðalstefnandi fjarlægði borðplötuna og felldi niður reikning sinn á hendur gagnstefnanda. Þá hafi gagnstefnandi boðist til þess að fjarlægja borðplötuna sjálfur og afhenda aðalstefnanda. Gagnstefnandi hafi því litið svo á að riftun hafi farið fram með yfirlýsingu þess efnis og ekki hafi staðið á gagnstefnanda að skila því sem hann hafi móttekið, þvert á móti. Hins vegar hafi aðalstefnandi þráast við í málinu og höfðað mál þetta til innheimtu reikningsins sem gagnstefnandi telur að hann sé óskuldbundinn af og því beri þá þegar að sýkna hann af kröfum stefnanda í aðalsök. Þá vísar gagnstefnandi til þess að hann hafi höfðað gagnsök á hendur aðalstefnanda til viðurkenningar á riftun.

Verði ekki fallist á sýknukröfu gagnstefnanda með vísan til þeirrar málsástæðu að kaupunum hafi verið rift með framangreindri yfirlýsingu byggir gagnstefnandi sýknukröfu sína í öðru lagi á því að bindandi samkomulag hafi komist á milli aðila, að ósk aðalstefnanda, um að kaupin myndu ganga til baka. Í kjölfar þess að gagnstefnandi hafi gert aðalstefnanda grein fyrir því að hann teldi borðplötuna hafa verið gallaða, þar sem í henni væri að finna sprungur og hrjúfa flekki, og eftir að framkvæmdastjóri aðalstefnanda hafi skoðað borðplötuna hjá stefnda, hafi framkvæmdastjóri aðalstefnanda óskað þess að taka plötuna til baka og þar með láta kaupin ganga til baka. Gagnstefnandi hafi samþykkt þessar málalyktir samdægurs.

Eftir að aðalstefnandi hafi ekki staðið við þetta samkomulag hafi gagnstefnandi leitað til Neytendasamtakanna og krafist þess að kaupin gengju til baka, líkt og samkomulag hafi verið um. Þrátt fyrir erindi frá Neytendasamtökunum til a-kk-ef og tölvupóstsamskipti, þar sem lögfræðingur samtakanna hafi reynt að gera aðalstefnanda grein fyrir stöðu mála m. t. t. laga um neytendakaup og samkomulags um að kaupin gengju til baka, hafi aðalstefnandi ekki látið segjast og krafist þess að reikningurinn yrði greiddur. Byggir gagnstefnandi á því að komist hafi á bindandi samkomulag milli aðila um að kaupin myndu ganga til baka, þ. e. að aðalstefnandi myndi fjarlægja borðplötuna og fella niður reikning á hendur sér. Beri því að sýkna gagnstefnanda af kröfum aðalstefnanda.

Í þriðja lagi byggir stefndi á því að hann hafi ekki fengið þá vöru afhenta sem hann pantaði, heldur hafi hann fengið verulega gallaða vöru sem sé í raun ónothæf í þeim tilgangi sem henni sé ætlaður. Gagnstefnandi kveður að honum hafi verið sýnd af hálfu aðalstefnanda óaðfinnanleg borðplata og prufur úr marmara, sem hann hafi í kjölfarið pantað. Það liggi í hlutarins eðli að borðplötur úr marmarasteini séu og eigi að vera ósprungnar og spegilsléttar. Það gefi því auga leið að slík borðplata, með sjáanlegum og áþreifanlegum sprungum, auk hrjúfra flekkja, teljist vera verulega gölluð og þyki fremur lýti en prýði á nýju eldhúsi.

Gagnstefnandi telur að borðplatan hafi allt frá afhendingu verið verulega gölluð í skilningi a- og c-liðar 1. mgr. 16. gr. laga um neytendakaup. Hún hafi engan veginn uppfyllt eða fullnægt kröfum um gæði eða eiginleika samkvæmt samningi aðila, sbr. 1. mgr. 15. gr. laga um neytendakaup, né hafi hún samkvæmt eðlilegum viðmiðum haft þá eiginleika til að bera sem gagnstefnandi hafi mátt vænta við kaupin eða afsambærilegri vöru, sbr. b-lið 15. gr. laganna. Þá hafi borðplatan ekki á nokkurn hátt haft þá eiginleika til að bera sem aðalstefnandi hafi vísað til með sýningareintaki og/eða prufu sem gagnstefnanda hafi verið sýnd, sbr. d-lið 15. gr. laganna, né svarað til þeirra upplýsinga sem starfsmenn aðalstefnanda hafi við markaðssetningu og með upplýsingum gefið um eiginleika og gæði hennar, sbr. c-lið 16. gr. laganna.

Gagnstefnandi heldur því fram að hann hafi tilkynnt stefnanda um gallann á vörunni rétt um viku eftir afhendingu hennar. Aðalstefnandi hafi því verið upplýstur frá fyrsta degi um að borðplatan væri gölluð og að gagnstefnandi myndi bera gallann fyrir sig, sbr. 1. mgr. 27. gr. laga um neytendakaup. Jafnframt byggir stefndi á því að borðplatan hafi verið gölluð við afhendingu og það tímamark þegar áhættan af henni fluttist yfir til stefnda, sbr. 1. og 2. mgr. 18. gr. laganna, enda hafi aðalstefnandi ekki sýnt fram á annað.

Stefndi telur að hann hafi fengið verulega gallaða vöru afhenta, í stað þeirrar sem hann pantaði, sem sé ónothæf til þess sem henni sé ætlað. Meintar úrbætur aðalstefnanda hafi engan árangur borið og stefnandi hafi ekki boðist til þess að afhenda nýja borðplötu. Verði ekki fallist á sýknukröfu gagnstefnanda á þeim forsendum að riftun hafi þegar farið fram eða að bindandi samkomulag hafi komist á milli aðila um að kaupin gengju til baka, beri að sýkna stefnda af þeirri ástæðu að hann hafi fengið gallaða og ónothæfa vöru afhenta.

Um varakröfu sína í aðalsök vísar gagnstefnandi til sömu sjónarmiða og færð eru fram til stuðnings aðalkröfu. Þá er upphafstíma dráttarvaxta mótmælt.

Krafa gagnstefnanda í gagnsök er byggð á því að honum hafi verið sýnd óaðfinnanleg borðplata eða prufur úr marmara, sem hann hafi svo í kjölfarið pantað. Það liggi í hlutarins eðli að borðplötur úr marmarasteini séu og eigi að vera ósprungnar og spegilsléttar. Borðplata úr marmarsteini sem sé með sjáanlegum og áþreifanlegum sprungum, auk hrjúfra flekkja, teljist vera verulega gölluð. Hafi borðplatan allt frá afhendingu verið gölluð, í skilningi a- og c-liðar 1. mgr. 16. gr. laga um neytendakaup. Hafi borðplatan þannig engan veginn uppfyllt eða fullnægt kröfum um gæði eða eiginleika hennar samkvæmt samningi aðila, sbr. 1. mgr. 15. gr. laganna, né hafi hún samkvæmt lögbundnum og eðlilegum viðmiðum haft þá eiginleika til að bera sem gagnstefnandi hafi mátt vænta við kaupin eða í samræmi við væntingar sem gera hafi mátt til sambærilegrar vöru, sbr. b-lið 15. gr. laganna. Þá hafi borðplatan ekki á nokkurn hátt haft þá eiginleika til að bera sem aðalstefandi hafi vísað til með sýningareintaki og/eða prufu sem gagnstefnanda hafi verið sýnd, sbr. d-lið 15. gr. laganna, né svarað til þeirra upplýsinga sem starfsmenn aðalstefnanda hafi við markaðssetningu ásamt upplýsingum gefið um eiginleika og gæði hennar, sbr. c-lið 16. gr. laganna.

Gagnstefnandi hafi tilkynnt aðalstefnanda um gallann 27. desember 2018, eða rétt um viku eftir afhendingu borðplötunnar. Þannig hafi aðalstefnandi verið upplýstur svo gott sem frá fyrsta degi um að borðplatan væri gölluð og gagnstefnandi hygðist bera gallann fyrir sig, sbr. 1. mgr. 27. gr. laga um neytendakaup. Jafnframt byggir gagnstefnandi á því að borðplatan hafi verið gölluð við afhendingu og það tímamark þegar áhættan af henni fluttist yfir til gagnstefnanda, sbr. 1. og 2. mgr. 18. gr. laganna.

Þá vísar gagnstefnandi til þess að í kjölfar samskipta og skoðunar framkvæmdastjóra aðalstefnanda á borðplötunni hafi hann óskað eftir því að láta kaupin ganga til baka, sem samþykkt hafi verið samdægurs af hálfu aðalstefnanda. Aðalstefnandi hafi ekki staðið við það boð sitt. Í kjölfarið hafi gagnstefnandi leitað til Neytendasamtakanna og krafist þess að kaupin gengju til baka, en það hafi engan árangur borið.

Gagnstefnandi byggir á því að sökum þess að borðplatan hafi verið verulega gölluð við afhendingu eigi hann rétt á því að neyta vanefndarúrræða samkvæmt 1. mgr.

26. gr. laga um neytendakaup. Hann hafi sent aðalstefnanda yfirlýsingu um riftun á kaupunum 18. apríl 2018, með vísan til 26. og 32. gr. laga um neytendakaup, og krafist þess að aðalstefnandi fjarlægði borðplötuna og felldi niður reikning hans á hendur gagnstefnanda.

Gagnstefnandi byggir jafnframt á því að framkvæmdastjóri aðalstefnanda hafi sjálfur óskað eftir því að fjarlægja borðplötuna og láta kaupin ganga til baka. Starfsmenn aðalstefnanda hafi þegar reynt að gera úrbætur á borðplötunni, en án nokkurs árangurs, og aðalstefnandi hafi ekki boðist til þess að afhenda nýja borðplötu.

Að öllu framangreindu virtu byggir gagnstefnandi á því að öll skilyrði séu uppfyllt fyrir riftun á kaupunum samkvæmt 32. gr., sbr. 1. mgr. 26. gr., laga um neytendakaup, og því beri að fallast á dómkröfur hans í gagnsök.

Um lagarök byggir gagnstefnandi á meginreglum samninga- og kröfuréttar, ásamt lögum um neytendakaup nr. 48/2003.

Kröfu um málskostnað byggir stefndi á 129. og 130. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991.

IV.

Eins og rakið hefur verið keypti gagnstefnandi af aðalstefnanda borðplötu í eldhús og gaf aðalstefnandi út reikning á hendur gagnstefnanda vegna hennar, dags. 27. desember 2017, að fjárhæð 828.610 krónur. Aðalstefnandi höfðaði mál þetta til heimtu skuldar samkvæmt honum. Gagnstefnandi neitar greiðsluskyldu og hefur krafist þess með gagnstefnu að staðfest verði riftunaryfirlýsing hans 18. apríl 2018. Krafa gagnstefnanda í gagnsök er í raun byggð á sömu málsástæðum og sýknukrafa hans í aðalsök, en rétt er að taka efnislega afstöðu til hennar frekar en að vísa henni frá dómi.

Gagnstefnandi neitar greiðsluskyldu og byggir á því að bindandi samkomulag hafi komist á milli aðila um að kaupin myndu ganga til baka. Þessu til stuðnings vísar gagnstefnandi til tölvuskeytis aðalstefnanda 17. janúar 2018 þar sem segir: „Þá tökum við steininn til okkar aftur og þú finnur aðra lausn á þessu.“ Tölvuskeyti þetta verður að lesa í samhengi við önnur samskipta aðila. Nánar tiltekið hafði gagnstefnandi fullyrt í tölvuskeyti 15. janúar 2018 að yfirborð borðplötunnar væri sums staðar hrjúft og spurði aðalstefnandi hvað gagnstefnandi væri að meina. Gagnstefnandi svaraði degi síðar að hann héldi áfram að finna sprungur og sagði aðalstefnandi að þá yrði steinninn tekinn til baka. Aðalstefnandi sendi í kjölfarið starfsmenn til að skoða borðplötuna og var eftir þá skoðun ekki fallist á að borðplatan væri gölluð. Verða framangreind samskipti því ekki skilin þannig að samkomulag hafi verið um riftun. Um þremur mánuðum eftir framangreind samskipti lýsti gagnstefnandi síðan yfir riftun á kaupunum, með bréfi 18. apríl 2018. Aðalstefnandi mótmælti riftunaryfirlýsingu gagnstefnanda með bréfi 4. maí 2018 og er um hana ágreiningur. Gagnstefnandi getur því ekki byggt á því að kaupunum hafi verið rift.

Gagnstefnandi byggir enn fremur á því að borðplatan sé gölluð, sbr. 15. og 16. gr. laga nr. 48/2003 um neytendakaup, en aðalstefnandi mótmælir því að borðplatan sé gölluð. Við aðalmeðferð málsins sagði framkvæmdastjóri aðalstefnanda, B-kk-nf G-kk-nf, að steinninn yrði að vera alveg stöðugur og það mætti ekki lofta undir hann. Hann þyldi enga sveigju. Jafnframt sagði hann að línur í steininum væru ekki óeðlilegar en ef yfirborð væri hrjúft væri um galla að ræða. Komið hafi í ljós við skoðun, eftir að gagnstefnandi kvartaði um að yfirborðið væri hrjúft, að svo væri ekki. Jafnframt sagði framkvæmdastjóri aðalstefnanda að línur og æðar sæjust í borðplötunni en ekki sprungur. Sprunga þurfi að ná í gegnum borðplötuna til að teljast vera sprunga. Þá sagði hann að lína gæti opnast og orðið að sprungu ef platan væriekki stöðug.

Samkvæmt framansögðu greinir aðila á um hvort um eðlilegar línur er að ræða eða sprungur og þá orsakir þeirra. Við vettvangsgöngu voru þær flestar varla sjáanlegar nema bent væri á þær og verður ekkert fullyrt um hvort um eðlilegar línur er að ræða eða sprungur. Gagnstefnandi ber sönnunarbyrði fyrir því að um galla sé að ræða en hann hefur engan reka gert að því að sýna fram á að svo sé, s. s. með matsgerð. Ber því að fallast á kröfu aðalstefnanda um að gagnstefnandi greiði honum 828.610 krónur. Dráttarvextir skulu reiknast frá 4. júní 2018, þegar liðinn var mánuður frá innheimtubréfi aðalstefnanda, sbr. 3. mgr. 5. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu.

Eftir þessum úrslitum og með vísan til 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 ber að dæma gagnstefnanda til að greiða aðalstefnanda málskostnað. Fyrir liggur málskostnaðarreikningur aðalstefnanda, að fjárhæð 910.250 krónur, fyrir 31,25 vinnustundir lögmanns og þingfestingargjald, en gagnstefnandi hefur sjálfur lagt fram málskostnaðarreikning fyrir um helmingi fleiri vinnustundir lögmanns síns, eða 62,5 stundir. Að öllu þessu virtu verður gagnstefnandi dæmdur til að greiða aðalstefnanda 910.250 krónur í málskostnað.

Dóm þennan kveður upp S-kvk-nf B-kvk-nf héraðsdómari.

Dómsorð :

Gagnstefnandi, Ó-kk-nf G-kk-nf, greiði aðalstefnanda, Granítsteinum ehf., 828.610 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, frá 4. júní 2018 til greiðsludags.

Gagnstefnandi greiði aðalstefnanda 910.250 krónur í málskostnað.

S-kvk-nf B-kvk-nf

Rétt endurrit staðfestir:

Héraðsdómur Reykjaness, dags. 1 4. október 2019.