S-32/2010

Mál þetta, sem dómtekið var 11. febrúar, er höfðað með ákæru lögreglustjórans á Akureyri, útgefinni 8. febrúar 2010, á hendur X;

„fyrir húsbrot, líkamsárásir og eignaspjöll, en öll brotin sem verða rakin hér á eftir beindust gegn [Y], sem var barnsmóðir og fyrrverandi sambýliskona ákærða:

I. (Líkamsárás og húsbrot)

Með því að hafa laugardaginn 29. ágúst 2009, á heimili Y að […], gripið í höfuð hennar og slegið því niður í eldhúsborð íbúðarinnar og síðan snúið hana niður í gólfið og hafa síðar um daginn ruðst heimildarlaust inn í framangreinda íbúð, með því að fá leigjandann á neðri hæð hússins til að opna fyrir sér. Við þessa árás hlaut Y yfirborðshrufl og sár á hálsi vinstra megin og núningssár á bringu, fingraför (marbletti) á úlnliðum, eymsli yfir hnakkafestingum og vöðvum í hálsi. Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr. og 231. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. lög nr. [sic] 10. gr. laga nr. 20, 1981.

II. (Líkamsárás og húsbrot)

Með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 30. ágúst 2009, ruðst í heimildarleysi inn í þessa sömu íbúð Y og farið inn í svefnherbergi hennar og vakið hana og síðan snúið upp á fæturna á henni þegar hún neitaði honum um leyfi til að sofa í sófanum í stofunni. Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr. og 231. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. lög nr. [sic] 10. gr. laga nr. 20, 1981.

III. (Líkamsárás og eignaspjöll)

Með því að hafa þriðjudaginn 1. september 2009, á bifreiðarplani við Z, ráðist að Y og fellt hana í jörðina, sparkað í bak hennar, þar sem hún lá og barið hana ítrekað í hnakkann og tekið af henni GSM síma hennar og kastað honum að henni, þannig að síminn eyðilagðist. Afleiðingar þessarar árásar fyrir Y var [sic] að hún hlaut kúlu hægra megin á hnakka, eymsli í vöðvum í hálsi og vöðvafestingum upp á occipital bone, mar á vöðvum í lendahrygg vinstra megin, skerta hreyfigetu í baki og eymsli eða mar á hægri rasskinn. Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr. og 1. mgr. 257. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. lög nr. [sic] 10. gr. laga nr. 20, 1981.

IV. (Húsbrot)

Með því að hafa aðfaranótt fimmtudagsins 3. september 2009, ruðst í heimildarleysi inn í áðurnefnda íbúð Y og ekki farið af vettvangi fyrr en lögreglan handtók hann.

Telst þetta varða við 231. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkrafa: Í málinu gerir Y, kt. 000000-0000, […], bótakröfu á hendur ákærða að fjárhæð kr. 1.320.000-, með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. vaxtalaga nr. 38, 2001, frá 3.09.2009, en síðan dráttarvöxtum skv. 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. sömu laga til greiðsludags.“

Undir rekstri málsins var einkaréttarkröfu breytt svo að krafizt var 600.000 króna miskabóta en fallið frá öðrum kröfum.

Við þingfestingu málsins kom ákærði fyrir dóm og neitaði sök. Var þá ákveðin aðalmeðferð í málinu. Áður en til hennar hefði komið, óskaði ákærði eftir því að koma fyrir dóm að nýju og kvaðst þá játa sök samkvæmt ákæru. Krefst hann vægustu refsingar sem lög leyfi og lækkunar bótakröfu. Verjandi hans krefst málsvarnarþóknunar sér til handa.

Í málinu liggur skýrsla um skýrslugjöf Y hjá lögreglu. Segir þar í inngangi að Y hafi komið til að „leggja fram kæru á hendur X fyrir ítrekuð brot á friðhelgi heimilis hennar, ónæði og hótanir og líkamsmeiðingar.“ Er eignaspjalla ekki getið í þessum inngangi. Auk lögregluþjóns sem stjórnaði yfirheyrslunni rita Y og réttargæzlumaður hennar undir innganginn. Í málinu liggur fyrir upptaka af yfirheyrslunni og er Y þar spurð: „Þú ert að leggja fram kæru hérna á hendur honum fyrir þessa atburði, sem sagt hótanir, líkamsmeiðingar, brot á friðhelgi, og þá jafnframt ertu að krefjast refsingar yfir honum fyrir þessar athafnir, þú skilur það?“ og svarar hún því játandi. Þó að fram hafi komið hjá Y í yfirheyrslunni að ákærði hafi eyðilagt síma hennar í atvikinu, sem átt hafi sér stað þriðjudaginn 1. september, þykir í þessu ljósi ekki unnt að byggja á því að Y hafi krafizt refsingar yfir honum vegna eignaspjalla. Með vísan til 4. mgr. 257. gr. laga nr. 19/1940 verður ákæru vegna eignaspjalla vísað frá dómi en að öðru leyti er ákærði með játningu sinni, sem fær stoð í gögnum málsins, sannur að sök og hefur unnið sér til refsingar, en háttsemi hans er í ákæru rétt færð til refsiheimilda.

Eins og áður sagði neitaði ákærði fyrst sök í málinu en breytti svo þeirri afstöðu sinni og játaði sök. Kvaðst hann gera það til að hlífa Y við réttarhöldum, en hann kvaðst iðrast mjög athafna sinna og vilja bæta fyrir brot sín. Sagðist hann fús til að greiða henni nokkurar bætur, en þær, sem krafizt væri, væru allt of háar. Þá kom fram fyrir dómi að ákærði hefði verið til langtímameðferðar á Vogi og væri enn í eftirmeðferð. Gerði ákæruvaldið ekki athugasemdir við þessa frásögn. Verður á henni byggt og litið svo á að ákærði geri nú marktækar tilraunir til að snúa lífi sínu til betri vegar. Ákærði hefur ekki áður gerzt sekur um ofbeldisbrot og hefur raunar ekki verið gerð refsing síðan árið 2002. Verður sakaferill hans ekki til þess að þyngja refsingu hans.

Y er barnsmóðir ákærða og fyrrum sambýliskona hans. Þykir mega telja þau nákomin í skilningi 3. mgr. 70. gr. laga nr. 19/1940. Þegar metið er að öðru leyti hvort horft er til þeirrar lagagreinar við ákvörðun refsingar, ber að líta til þess hvort brot séu langvarandi eða endurtekin, eða hvort um einstakari tilvik sé að ræða. Hér er um að ræða fjóra ákæruliði en á hinn bóginn eru brotin öll framin á nokkurra daga tímabili um mánaðamótin ágúst og september 2009. Þegar á allt er horft, sem og þá reglu að túlka vafamál ákærðum manni í hag, þykir dóminum sem ekki verði horft sérstaklega til umræddrar lagagreinar við úrlausn þessa máls. Það breytir alls ekki því, að brot ákærða eru að mati dómsins alvarleg. Þrjú þeirra eru framin á heimili Y og ákærði birtist meðal annars óboðinn í svefnherbergi hennar, þar sem hann vekur hana og snýr svo upp á fætur hennar. Verður ákærði dæmdur í fimm mánaða fangelsi en í ljósi þess sem áður var sagt um hagi hans skal fullnustu refsingarinnar frestað og niður skal hún falla að liðnum þremur árum haldi ákærði almennt skilorð.

Ákærði hefur gerzt sekur um ólögmæta meingerð í garð Y og ber bótaábyrgð á henni. Verður hann dæmdur til að greiða henni 400.000 krónur í miskabætur auk vaxta svo sem greinir í dómsorði, en bótakrafa var birt ákærða hinn 17. nóvember 2009. Þá verður ákærði dæmdur til að greiða málsvarnarþóknun skipaðs verjanda síns, A-kk-ef S-kk-ef héraðsdómslögmanns, 150.600 krónur, og þóknun réttargæzlumanns Y, A-kvk-ef S-kvk-ef héraðsdómslögmanns, 219.625 krónur, en þóknun lögmannanna hefur verið metin með hliðsjón af reglum um virðisaukaskatt.

Af hálfu ákæruvaldsins fór E-kk-nf Þ-kk-nf fulltrúi með málið.

Þ-kk-nf D-kk-nf kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð :

Ákærði, X, sæti fangelsi í fimm mánuði. Fullnustu refsingarinnar skal frestað og niður skal hún falla að liðnum þremur árum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði Y 400.000 krónur ásamt vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 3. september 2009 til 17. desember 2009, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði greiði málsvarnarþóknun skipaðs verjanda síns, A-kk-ef S-kk-ef héraðsdómslögmanns, 150.600 krónur, og þóknun réttargæzlumanns Y, A-kvk-ef S-kvk-ef héraðsdómslögmanns, 219.625 krónur.