S-1005/2006

Mál þetta, sem dómtekið var 17. október 2006, er höfðað með ákæru útgefinni af lögreglustjóranum í Reykjavík 27. júní 2006 á hendur A, Reykjavík, fyrir eftirtalin brot gagnvart B, fyrrum eiginkonu sinni, á þáverandi heimili hennar að [...], Reykjavík, á árinu 2005, en ákærði bjó þar þá ekki lengur:

1. Líkamsárás með því að hafa föstudaginn 8. júlí tekið B kverkataki um háls og neðri kjálka með þeim afleiðingum að hún hlaut eymsli fyrir neðan kjálka beggja vegna og á hálsi og 2-3 mm hringlaga sár aftan og neðan við vinstra munnvik.

Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20/1981 og 110. gr. laga nr. 82/1998.

2. Húsbrot, með því að hafa að kvöldi þriðjudagsins 6. september ruðst í heimildarleysi inn á heimilið.

Telst þetta varða við 231. gr. almennra hegningarlaga.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar.

Við aðalmeðferð málsins var lögð fram skaðabótakrafa af hálfu B að fjárhæð 461.319 kr.

Verjandi ákærða krefst þess að 2. tölulið ákæru verði vísað frá dómi, en hann krefst sýknu af 1. tölulið ákæru. Til vara er þess krafist að refsing verði felld niður. Jafnframt er þess krafist að bótakröfu verði vísað frá dómi. Þá er krafist málsvarnarlauna að mati dómsins.

I.

Hinn 8. júlí 2005 var óskað aðstoðar lögreglu að [...] í Reykjavík. Tilkynnt var um heimilisofbeldi í íbúð á fyrstu hæð til vinstri og að eitthvað mikið gengi þar á. Í frumskýrslu lögreglu, sem staðfest var fyrir dómi, kemur fram að er lögreglumenn hafi komið að [...] hafi þeir stöðvað för manns er hafi gengið brott frá inngangi hússins. Manninum hafi síðan verið fylgt inn í fyrrnefnda íbúð þar sem hurðin stóð opin. Þar inni fyrir hafi verið ung stúlka og kona sem greinilega hafi verið í miklu uppnámi. Lögreglumaðurinn, B-kk-nf R-kk-nf S-kk-nf, hafi rætt við konuna sem kvaðst heita B. Hún hafi verið í mjög miklu uppnámi og til að byrja með hafi lítið verið hægt að ræða við hana. Hún hafi sagt að fyrrverandi sambýlismaður hennar, ákærði, hefði komið skömmu áður í íbúðina og viljað fá barn þeirra. Því hafi hún neitað og hann orðið mjög æstur og vondur við þau svör. Síðan hafi hann ráðist á hana með höggum og spörkum. Hann hefði tekið hana kverkataki, löðrungað og slegið á nefið. Hún sagði að þau hefðu hætt sambúð fyrir löngu og hún færi ein með forræði yfir dóttur þeirra. Hún hefði greint frá því að hún ætti íbúðina ein, en þau hafi í raun keypt íbúðina saman. Hann væri með lykla að íbúðinni og einnig hefði hann tekið vegabréf dóttur þeirra. Óskaði hún eftir því að lögreglan tæki þetta af ákærða. Hún sagði að þetta væri hvorki í fyrsta né annað sinn sem ákærði hefði ráðist á hana. Hún hafi þurft að flýja áður af heimilinu og þá fengið inni í Kvennaathvarfinu. Hún kvaðst ætla að leggja fram kæru á hendur ákærða vegna líkamsárásar. Henni var bent á að leita til slysadeildar, sem hún gerði. Þá var henni bent á að leggja fram formlega kæru á lögreglustöð. Jafnframt kemur fram í frumskýrslu að sjá mátti lítið sár á vinstri vanga hennar og að hún hafi sagst finna mikið til í hálsi neðan við eyru. Lögregla ræddi við stúlkuna, sem var dóttir B og ákærða. Hún staðfesti frásögn móður sinnar og sagði auk þess að ákærði hefði sparkað í annan fót móðurinnar.

Á vettvangi ræddi lögregla við ákærða sem kvaðst hafa verið að koma frá Litháen með B og dóttur þeirra. Hann hafi komið til að ná í dóttur sína sem hann taldi eiga helmings umgengnisrétt við. B hefði ekki viljað leyfa honum að taka dótturina og því hefði hann reiðst og tekið hana kverkataki. Að öðru leyti hafi hann lítið viljað tjá sig um atburði. Hald var lagt á lyklana og vegabréfið.

Degi síðar, 9. júlí, kom B á lögreglustöðina að Hverfisgötu í Reykjavík, þar sem hún sagði að ákærði héldi áfram að ónáða hana með öllum ráðum. Hann hringdi stöðugt í hana og hótað henni öllu illu. Einnig væri hann að senda henni SMS með sömu skilaboðum. Þá hefði ákærði tekið bifreið skráða á B og æki um á henni. Óskaði hún eftir því að lögregla tæki lyklana af honum. B voru afhentir lyklar að íbúðinni og vegabréfið.

B lagði fram kæru á hendur ákærða hjá lögreglu 14. júlí 2005 vegna líkamsárásar. Greindi hún svo frá að 8. júlí 2005 hefði ákærði komið á heimili hennar, en hann hafi opnað með lykli að íbúðinni sem hann hefði haft síðan þau bjuggu saman, en þau hafi verið skilin í um tvö ár. Þau eigi saman sex ára dóttur, en hún færi með fullt forræði hennar samkvæmt samkomulagi, gerðu hjá sýslumanninum í Reykjavík. Þegar ákærði hafi komið inn í íbúðina hafi hann byrjað að rífast við hana vegna forræðis yfir barninu og það endað með því að ákærði réðist á hana, tók hana kverkataki og hristi hana til. Einnig hafi hann slegið hana með flötum lófa eitt högg framan á nefið og síðan sparkað í hana neðarlega í afturendann. Síðan hefði hann tekið bíllykla hennar og vegabréf dótturinnar og farið út úr íbúðinni. Lögreglan hefði komið skömmu síðar og náð ákærða. Hún kvað ekki hafa verið önnur vitni að þessari árás en dótturina.

Í lögregluskýrslu 7. september 2005 kemur fram að B komi til lögreglu til að leggja fram kæru á hendur ákærða vegna líkamsárásar deginum áður, 6. september. Þá segir að hún skýri svo frá að hún vilji kæra ákærða fyrir að hafa ráðist á hana á heimili hennar og veitt henni áverka. Hún hafi verið stödd á heimili sínu ásamt dóttur sinni um kvöldið þegar barið hafi verið á hurðina. Kallað hafi verið hinum megin við hurðina og hún hafi heyrt að þetta var ákærði, mjög æstur og reiður. Því hafi hún ekki viljað hleypa honum inn. Hann hafi þá farið út úr húsinu og á svalirnar, en gengið sé út af svölunum beint út á lóðina. Hann hafi haldið áfram að berja á svalahurðina. Í sama mund og hún hafi tekið síma í hönd til að hringja á lögreglu hafi hann komist inn um svaladyrnar og ráðist strax á hana. Hann hafi rifið símann af henni og kastað honum í gólfið þannig að hann hafi hrokkið í marga mola og sé ónýtur. Þessu næst hafi ákærði ráðist á hana og tekið kverkataki og öskrað á hana. Hann hafi hótað að drepa hana og einnig hótað að taka dóttur þeirra af heimilinu og fara með hana af landi brott. Nokkru síðar hafi hann yfirgefið íbúðina og hún ekki heyrt frá honum síðan. Hann hafi samt sem áður reynt að hringja í hana þetta kvöld og morguninn eftir. Hún hafi séð úr hvaða númeri væri hringt og ekki svarað hringingum hans. Hún kvaðst ekki hafa leitað til slysadeildar eftir árásina þar sem ekki hafi sést áverkar á henni, en hún hafi orðið mjög hrædd. Ekki hafi orðið aðrar skemmdir en á síma hennar. Að lokum segir að hún hafi áður kært ákærða fyrir líkamsárás. Hún ætli að leita til lögfræðings vegna þessara beggja mála og ítrekaði að hún hræddist ákærða og krafðist þess að lögregla aðhefðist eitthvað í kærum hennar sem fyrst.

Ákærði gaf skýrslu hjá lögreglu 30. janúar 2006 þar sem hann viðurkenndi að hafa komið á heimilið 8. júlí 2005. Hann kannaðist ekki við að hafa lagt hendur á B en það gæti verið að hann hefði ýtt eitthvað við henni. Aðspurður sagðist hann hafa opnað íbúðina sjálfur með lykli. Þegar borinn var undir hann framburður B þess efnis að hann hefði farið að rífast við hana vegna forræðis yfir barninu og það endað með því að ákærði réðst á hana, tók hana kverkataki og hristi hana til, einnig hafi hann slegið hana með flötum lófa eitt högg framan á nefið og síðan sparkað í hana neðarlega í afturendann, kvað hann þetta ekki alveg rétt. Hins vegar viðurkenndi hann að hafa verið mjög æstur og hann myndi eftir að hafa tekið með annarri hendi framan á háls B, svona kverkataki og ýtt henni þannig frá sér. Hann hefði aldrei sparkað í hana eða slegið. Þau hafi rifist vegna umgengnisréttar hans við barnið. Um ástæðu þess að hann hefði gripið í háls B kvað hann hana hafa verið þá að hann vildi stöðva hana í því að hlaupa út úr íbúðinni, því hann hafi viljað ræða betur við hana. Þá kannaðist hann við að hafa tekið vegabréf barnsins og lykla, sem væru aukalyklar að bíl sem hann ætti, en væri skráður á B, áður en hann fór út úr íbúðinni. Ákærða var kynnt læknisvottorð vegna komu B á slysadeild. Aðspurður hvort áverkar, sem þar væri lýst, gætu verið af hans völdum sagði hann að þetta gæti vel verið eftir hann.

Þá greindi lögregla ákærða frá því að B hefði kært hann fyrir líkamsárás og fyrir að ráðast inn á heimili hennar 7. september 2005. Ákærði kannaðist við að hafa komið inn á heimilið þann dag til að sjá barn sitt, sem hann hefði ekki séð síðan í júlí sama ár. Hann kvaðst ekki hafa brotist inn í íbúðina. Hann hefði hringt í B og sagt að hann væri að koma til hennar. Hún hafi sagt að hún ætlaði ekki að opna eða hleypa honum inn. Hann hafi því farið að svalahurðinni, sem hafi verið lokuð en ekki læst, og farið þannig inn í íbúðina. Þegar hann hafi farið inn í stofuna hafi B og barnið verið þar. Hann hafi dvalið í íbúðinni í um tíu mínútur en þá farið. Hann hafi viljað tala við B, en hún hafi ekki viljað það og verið með síma og sagst ætla að hringja í lögreglu. Hann hefði þá tekið símann og kastað honum. Vissi hann ekki hvað hefði orðið um símann eða hvort hann hefði eyðilagst. Ákærði var spurður hvort hann hefði tekið hana kverkataki og öskrað á hana og hótað að drepa hana. Þá var hann spurður hvort hann hafi hótað að taka dótturina af heimilinu og fara úr landi. Ákærði vildi ekki tjá sig um þetta að öðru leyti en því að hann hefði ekki lagt hendur á hana, en það gæti verið að hann hefði haft í hótunum við hana, en þá hafi það verið sagt í bræði og án umhugsunar.

II.

Í málinu liggur fyrir læknisvottorð T-kk-ef F-kk-ef, sérfræðings á slysa- og bráðasviði Landspítala-háskólasjúkrahúsi í Fossvogi, frá 13. ágúst 2005. Þar segir að B hafi leitað á slysadeild 8. júlí 2005 vegna áverka af völdum fyrrverandi eiginmanns síns. Hún hafi skýrt svo frá að hann hefði tekið hana hálfgerðu kverkataki, þ.e.a.s. um hálsinn og neðri kjálkann, og eitthvað hafa slegið henni utan í, en sú saga hafi verið nokkuð óljós. Hún hefði kvartað um verki í hálsi og beggja vegna neðri kjálka. Við skoðun hafi ekki verið að sjá mikil ytri áverkamerki eða marbletti. Hún hafi verið með grunnt 2-3 mm hringlaga sár aðeins aftan og neðan við vinstri munnvik. Erfitt hafi verið að fullyrða eftir hvað sárið væri, en það virtist vera ferskt. Hún hafi verið með þreifieymsli yfir neðri kjálka beggja vegna, aðeins framan við kjálkabarðið. Enginn brotgrunnur. Hún hafi einnig verið með væg þreifieymsli á hálsi sitt hvorum megin við barkann. Þessi eymsli væru í samræmi við það að hún hefði verið tekin taki eins og hún lýsti. Greining slysadeildar var mar á kjálka, mar á hálsi og sár í andliti. Reiknað var með að eymslin hyrfu á viku til tíu dögum.

III.

Verður nú rakinn framburður ákærða og vitna fyrir dómi.

Ákærði greindi svo frá að hann og B hefðu verið í hjúskap þar til fyrir þremur árum. Fjölskyldan hefði aldrei búið saman að [...], en þau hefðu keypt íbúðina saman. Ákærði búi þar í dag, en hann hafi búið einn frá október 2005. Aðspurður um ástæðu þess að hann hafi haft lykil að íbúðinni í júlí 2005 svaraði hann því til að hann væri einnig eigandi að íbúðinni. Hann hefði lent í rifrildi við B 8. júlí 2005 um það hver ætti að sjá um barn þeirra er B færi í vinnu. Hún hafi ekki viljað að hann sæi um barnið á meðan. Ákærði hafi ekki fengið að sjá barnið næstu fjóra mánuði eftir þetta atvik. Aðspurður hvort hann hefði tekið B kverkataki neitaði hann að hafa meitt hana, en hann hafi ætlað að stöðva för hennar. Hún hafi reiðst og hent hlutum. Þegar ákærandi spurði ítrekað hvort það væri rétt eða rangt að hann hefði tekið hana kverkataki sagði hann að það gæti verið. Það væri eitt ár liðið frá atburðum. Um það hvort það væri rétt sem hann sagði í lögregluskýrslu að hann hefði tekið hana kverkataki svaraði hann því til að það gæti verið og ef hann hafi gert þetta hafi það ekki verið viljandi. Fyrir dómi kannaðist hann ekki við að áverkar í andliti hennar hafi verið af hans völdum. Er honum var bent á misræmi í framburði hans, þar sem hann hefði játað hjá lögreglu að áverkar væru af hans völdum, bar hann við minnisleysi en langt væri um liðið. Ákærði kannaðist við að lögregla hefði tekið af honum lykil.

Þegar ákærði var inntur eftir því fyrir dómi í hvaða tilgangi hann hefði komið á heimili B 6. september 2005 sagðist hann hafa ætlað að færa henni blóm í tilefni af nafnaafmæli, sem væri hefð í Litháen. Þegar hann var spurður hvort honum hefði verið boðið inn í íbúðina mundi hann það ekki. Hann sagði að það væri hugsanlegt að hann hefði komið inn um svaladyr. Hann hafi ekki verið með lykil. Kvaðst hann hafa hringt bjöllunni en hún hafi ekki opnað. Taldi hann hugsanlega ástæðu þess vera þá að það gæti hafa verið hjá henni karlmaður. Aðspurður um framburð sinn hjá lögreglu þess efnis að hún hafi ekki viljað hleypa honum inn sagði hann að það væri rétt skráð hjá lögreglu. Kvað hann svalahurðina hafa verið opna. Taldi hann að honum væri heimilt að fara inn í íbúðina því dóttir hans bjó þar og hann væri líka eigandi íbúðarinnar. Greindi hann svo frá að B færi ein með forsjá telpunnar, en hún hefði tekið þá ákvörðun á eigin spýtur. Ákærði hefði ekki lesið nógu vel pappíra þar um. Aðspurður af verjanda sínum hvernig umgengni við barnið væri háttað sagði hann að eftir skilnaðinn hafi umgengni verið aðra hverja helgi fram á sumarið 2005. Eftir það hafi hann ekki fengið að sjá telpuna í fjóra mánuði. Síðan hafi gengið frekar erfiðlega að koma á umgengni. Ekki hafi verið gengið frá skriflegu samkomulagi um umgengnina en það átti að vera munnlegt. Aðspurður hvort B hefði hindrað umgengni hans og barnsins sagði hann að það mætti orða það þannig, sérstaklega eftir sumarið 2005. Um það hvort hann hefði gengið eftir því við yfirvöld að gengið yrði frá umgengni sagðist hann hafa rætt við starfsmann í Borgartúni 7, en hann vissi ekki hver sá starfsmaður væri eða við hvað hann starfaði, en ákærða hafi verið sagt að hann yrði að hegða sér rétt til að fá að sjá telpuna. Ákærði íhugi að fara í mál við B. Þá sagði hann að fyrir atburðinn 8. júlí 2005 hafi þau verið nýlega komin frá Litháen. Aðspurður um ástæðu þess að B hafi hindrað umgengni sagði hann að hún hafi gefið honum þá skýringu að hann væri bara blóðfaðir telpunnar. Ekkert meira væri á milli þeirra og enginn tilgangur væri í því að ákærði fengi telpuna. Um það hvort B hafi verið með ögrandi framkomu við ákærða 8. júlí 2005 sagði hann að þegar þau hafi öll þrjú verið erlendis þá um sumarið hafi hann sagt við B að hann samþykkti ekki að hún færi með telpuna til Íslands. Eftir það hafi B ætlað að hefna sín og að hegðun hennar að leyfa honum ekki að hitta telpuna í fjóra mánuði hafi verið hefnd hennar.

Vitnið, B, bar fyrir dómi að hjúskap hennar og ákærða hefði lokið fyrir 3 árum, á árinu 2003. Þau hefðu aldrei búið saman á [...], en hún búið þar ein á árinu 2005. Hún væri flutt þaðan, en þau ættu íbúðina ennþá saman. Hún lýsti atvikum 8. júlí 2005 svo að ákærði hafi viljað sjá dóttur þeirra. Hann hafi bankað lengi á hurðina og að hún hafi vitað að hann væri í vondu skapi. Vildi hún ekki hleypa honum inn. Ákærði hafi opnað með lykli og komið inn. Hann hafi ekki talað fallega til hennar og notað dónaleg orð. Hún hafi þurft að mæta í vinnu. Hann hafi viljað taka barnið en hún ekki treyst honum til þess því hann hafi oft hótað að fara með barnið úr landi. Ákærði hefði ýtt henni og tekið um háls hennar og kýlt hana í nefið. Hún hafi fengið smásár í andlitið. Þetta hafi gerst fyrir framan barnið. Hún hafi hlaupið fram á gang og nágrannar heyrt lætin og hringt á lögreglu sem hafi komið á vettvang. Hún átti erfitt með að átta sig á því hversu lengi þetta hafi staðið yfir, en það gætu hafa verið tíu til fimmtán mínútur. Nánar um atvik sagði hún að hann hefði ýtt henni að fataskáp og gripið um kverkar hennar. Þetta hafi verið óþægileg tilfinning. Hann hafi slegið hana í andlitið, kýlt í nefið og blóð hafi komið. Hún vissi ekki af hverju ákærði hefði verið með lykil. Hann hefði líklega stolið aukalykli frá henni. Hún staðfesti að hafa beðið lögreglu um að taka lykilinn af honum, en mundi ekki hvort lögreglan hefði skilað henni lyklinum. Hún hefði farið á slysadeild og væri búin að jafna sig á áverkum sem hún hlaut.

Aðspurð um atburði 6. september 2005 og ástæðu þess að ákærði hefði komið til hennar sagði hún að það væri til að fylgjast með henni, vera með vesen eins og yfirleitt og til að hræða hana. Á svalahurðinni, sem hafi verið læst, hafi ekki verið nógu góð læsing og ákærði hafi hrist lásinn þannig að hann brotnaði. Ákærði hefði ekki hringt dyrabjöllunni fyrst. Hún hafi ekki viljað fá hann inn í íbúðina. Hún kannaðist ekki við að ákærði hafi ætlað að færa henni blóm.

Þá greindi hún frá því að þau hafi farið saman til Litháen með dóttur þeirra til að fá vegabréf fyrir barnið þar sem báðir foreldrar hafi þurft til þess. Í ferðinni hafi verið ágreiningur milli hennar og ákærða. Sambandi þeirra hafi verið lokið og þau rifist. Aðspurð hvort hún hafi hótað ákærða að synja honum um umgengi sagðist hún ekki mótfallin umgengni ef faðirinn hugsaði almennilega um barnið. Hún viðurkenndi að hann hefði ekki fengið að sjá barnið eftir að þau komu aftur til Íslands, en hún hafi viljað ganga frá skriflegu samkomulagi um umgengnina. Aðspurð af verjanda ákærða játaði hún því að hafa brotið á rétti barnsins til umgengni við föður, en hún vilji ekki að hann hringi með hótunum milli þess sem hann hefði umgengni og sagði að hugsa þurfi vel um barnið. Hún kannaðist ekki við að ákærði hefði boðist til að gæta dóttur þeirra fyrr en hann kom hálftíma áður en hún átti að vera mætt í vinnu, en þá hafi hún verið búin að biðja aðra um það. Hún hafi ekki treyst honum fyrir barninu vegna hótana um að fara með það úr landi. Hún sagðist hafa boðið ákærða að gera samkomulag um umgengnina fyrir sýslumanni, en ákærði hafi ekki viljað ganga frá skriflegu samkomulagi. Hún samþykkti umgengni nú aðra hverja helgi, en aðstæður mættu ekki vera óæskilegar, áfengi væri haft um hönd og þess háttar.

Fyrir dómi bar verjandi ákærða undir B lögregluskýrslu frá 7. september 2005, þar sem fram kemur að hún kæri líkamsárás, en ekkert komi fram um að hún kæri húsbrot. Hún staðfesti undirritun sína á skýrsluna. Hún sagðist hafa farið til lögreglu til að kæra húsbrot. Fannst henni skrýtið af hverju í skýrslunni kæmi bara fram að hún kærði líkamsárás. Aðspurð af ákæranda hvort það væri ósk hennar að kæra húsbrot 6. september 2005 sagði hún að það væri hennar vilji.

Vitnið, B-kk-nf R-kk-nf S-kk-nf lögreglumaður, greindi svo frá að lögregla hafi hinn 8. júlí 2005 verið kölluð út að [...]. Tilefnið hafi gefið ástæðu til að bregðast skjótt við, en verið væri að ganga í skrokk á konu. Þegar lögregla hafi komið á vettvang hafi maður gengið á móti lögreglunni og þeir fært hann aftur inn í húsið. Vitnið hefði rætt við B sem hafi verið mjög „sjokkeruð“, hrædd og óttaslegin. Hún hafi greint svo frá að ákærði hafi komið skömmu áður og farið fram á að fá dóttur þeirra með sér, sem hún hafi verið mótfallin. Kannaðist hann við að áverkar hafi verið á henni en mundi ekki nánar hvers konar. Nefndi hann eymsli á hálsi. Lyklar ásamt vegabréfi hafi verið teknir af ákærða og þetta afhent konunni síðar.

IV.

Af hálfu ákærða er þess krafist að 2. tölulið ákæru um húsbrot verði vísað frá dómi. Um rökstuðning fyrir frávísunarkröfu er vísað til þess að í lögregluskýrslu 7. september 2005 segir að B komi til að leggja fram ákæru á hendur ákærða vegna líkamsárásar, en ekki komi fram að hún kæri húsbrot. Sé því ekki uppfyllt skilyrði 2. tl. a. 242. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 um að brot samkvæmt 231. gr. laganna sæti opinberri ákæru eftir kröfu þess sem misgert var við.

Í bréfi lögmanns B frá 21. desember 2005 um kæru „vegna margháttaðra hegningarlagabrota“ er því m.a. lýst að ákærði hefði hinn 6. september 2005 brotið sér leið inn á heimili hennar. Við skýrslutöku hjá lögreglu 30. janúar 2006 kynnti lögregla ákærða að B hefði hinn 7. september 2005 kært hann fyrir líkamsárás „og fyrir að ráðast inn á heimili hennar“ deginum áður. Fyrir dómi kom það skýrt fram að það væri vilji hennar að ákærði sætti ákæru fyrir húsbrot. Að öllu þessu virtu verður ekki fallist á frávísunarkröfu.

Ákærði hefur neitað sök fyrir dómi samkvæmt 1. tölulið ákæru um líkamsárás. Framburður B um atvik hinn 8. júlí 2005 hefur verið stöðugur. Hún hefur borið um atvik með sama hætti á vettvangi, á slysadeild, þegar hún lagði fram kæru og fyrir dómi. Framburður ákærða hefur hins vegar verið nokkuð á reiki. Þannig viðurkenndi hann á vettvangi hinn 8. júlí 2005, samkvæmt frumskýrslu lögreglu, að hafa reiðst og tekið B kverkataki. Fyrir lögreglu 30. janúar 2006 kannaðist hann ekki við að hafa lagt hendur á hana, en sagði að það gæti verið að hann hefði ýtt eitthvað við henni. Þegar borinn var undir hann framburður B hjá lögreglu um það hvernig hann hefði ráðist á hana, kvað hann þá lýsingu ekki alveg rétta, en viðurkenndi að hafa verið æstur og myndi eftir að hafa tekið með annarri hendi framan á háls hennar, „svona kverktak“ og ýtt henni frá sér. Þá sagði hann aðspurður að áverkar sem lýst var í læknisvottorði gætu vel verið eftir hann. Aðspurður fyrir dómi hvort það væri rétt eða rangt að hann hefði tekið hana kverkataki sagði hann að það gæti verið og sagði að langt væri um liðið. Þá vildi hann ekki kannast við að áverkar væru af hans völdum. Þegar borinn var undir hann misræmi í framburði hans fyrir lögreglu og dómi bar hann við minnisleysi.

Misræmi í framburði ákærða dregur úr trúverðugleika frásagnar hans um að hafa ekki tekið B kverkataki. Framburður B hefur hins vegar verið stöðugur. Þá liggur fyrir vitnisburður B-kk-ef R-kk-ef S-kk-ef lögreglumanns, um að B hafi verið mjög „sjokkeruð“, hrædd og óttaslegin þegar lögregla kom á vettvang. Kannaðist hann við að áverkar hafi verið á henni og nefndi eymsli á hálsi. Þá liggur fyrir að lögregla ræddi við barn þeirra á vettvangi sem staðfesti frásögn móður sinnar. Enn fremur liggur fyrir læknisvottorð T-kk-ef F-kk-ef, sérfræðings á slysa- og bráðadeild Landspítala-háskólasjúkrahúsi, um mar á kjálka, mar á hálsi og sár í andliti hennar. Lýst var eymslum yfir kjálka og hálsi sem voru talin vera í samræmi við lýsingu hennar um að hafa verið tekin taki. Að öllu þessu virtu telur dómurinn að það sé hafið yfir skynsamlegan vafa að ákærði hafi ráðist á B með þeim hætti og afleiðingum sem lýst er í ákæru, en ekki verður fullyrt að sár við munnvik sé af hans völdum. Brot hans varðar við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. lög nr. 20/1981.

Hvað varðar 2. tölulið ákæru um húsbrot hinn 6. september 2005 er til þess að líta að nokkurt ósamræmi er í framburði ákærða fyrir lögreglu og síðan fyrir dómi. Þannig skýrði ákærði svo frá fyrir lögreglu 30. janúar 2006 að hann hefði komið inn á heimilið umræddan dag til að sjá barnið. Hann hefði hringt á undan sér en B sagt að hún myndi ekki hleypa honum inn. Hann hafi því farið að svalahurðinni, sem hafi verið lokuð en ekki læst, og farið þannig inn í íbúðina. Fyrir dómi sagði hann hins vegar að hann hefði komið umræddan dag til að færa B blóm og mundi ekki hvort honum hefði verið boðið inn í íbúðina. Hugsanlegt væri að hann hefði komið inn um svaladyr. Hann hefði hringt bjöllunni, en hún ekki opnað. Kvað hann það síðan rétt eftir honum haft hjá lögreglu að hún hafi ekki viljað hleypa honum inn. Sagði hann að svalahurðin hefði verið opin og taldi hann sér heimilt að fara inn í íbúðina. Með hliðsjón af þessum framburði ákærða og því að B hefur borið staðfastlega að hún hafi ekki viljað hleypa ákærða inn og hann þá farið inn um svaladyrnar, telur dómurinn að ákærða hafi mátt vera ljóst að hann væri ekki velkominn á heimilið. Ákærði og B hafa bæði borið að þau bjuggu aldrei saman á heimilinu. Að mati dómsins telst sannað að ákærði hafi ruðst í heimildarleysi inn á heimili hennar að kvöldi þriðjudagsins 6. september 2005. Brot hans varðar við 231. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. lög nr. 20/1981.

Samkvæmt sakavottorði ákærða hefur hann ekki áður gerst sekur um refsiverða háttsemi og ber að líta til þess við ákvörðun refsingar, sbr. 5. tl. 70. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Til refsiþyngingar horfir að líkamsárásin er framin gagnvart fyrrverandi eiginkonu hans, inni á heimili hennar að barni þeirra ásjáandi. Þá hefur hann ruðst inn á heimili hennar. Þótt ákærði standi í deilum vegna umgengni hans við barn þeirra réttlætir það engan veginn háttsemi hans. Að mati dómsins var líkamsárásin algjörlega tilefnislaus. Þá var árás hans alvarleg og á ákærði sér ekki málsbætur. Með hliðsjón af 77. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 þykir refsing hans hæfilega ákveðin fangelsi í þrjá mánuði. Eins og áður segir hefur ákærði ekki áður gerst sekur um refsivert brot. Þykir því rétt að fresta fullnustu refsingar hans og skal hún falla niður að liðnum þremur árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi hann almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

V.

Af hálfu B er krafist skaðabóta að fjárhæð 461.319 kr. Ákærði hefur mótmælt bótakröfunni og er hennar ekki getið í ákæru, enda er hún lögð fram við aðalmeðferð og dagsett sama dag, 17. október 2006. Kemst bótakrafan því ekki að í málinu, sbr. 171. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Með vísan til 1. mgr. 165. gr. laga nr. 19/1991 ber að dæma ákærða til að greiða sakarkostnað alls 224.200 krónur. Um er að ræða þóknun réttargæslumanns á rannsóknarstigi og fyrir dómi, sem ákveðst, með hliðsjón af tímaskýrslu, hæfileg 99.700 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti. Við ákvörðun þóknunar er litið til þess að bótakrafa er of seint fram kominn. Þá telst þóknun verjanda ákærða fyrir dómi, H-kk-ef I-kk-ef hrl., hæfilega ákveðin 124.500 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið K-kvk-nf H-kvk-nf, fulltrúi lögreglustjórans í Reykjavík.

Dóm þennan kveður upp S-kvk-nf B-kvk-nf, settur héraðsdómari.

D ó m s o r ð:

Ákærði, A, sæti fangelsi í þrjá mánuði, en fresta skal fullnustu refsingar hans og fellur hún niður að þremur árum liðnum frá uppsögu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Bótakröfu B er vísað frá dómi.

Ákærði greiði 224.200 krónur í sakarkostnað, þar með talin 124.500 króna málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, H-kk-ef I-kk-ef hæstaréttarlögmanns.

S-kvk-nf B-kvk-nf