S-933/2011

Mál þetta var höfðað með ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, dags. 17. maí 2011, og ákæru ríkissaksóknara, dags. 10. júní 2011, á hendur G-kk-þgf H-kk-þgf S-kk-þgf, kt. 101088-2199, Nýbýlavegi 14, Kópavogi. Með fyrri ákærunni var mál höfðað fyrir Héraðsdómi Reykjaness, en með ákvörðun ríkissaksóknara 20. júní sl. var þeirri ákvörðun breytt og málinu vísað til meðferðar hér fyrir dómi.

Í ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu eru ákærða gefin að sök umferðarlagabrot framin í Reykjavík, með því að aka án gildra ökuréttinda, auk annarra brota, sem hér segir:

I Miðvikudaginn 8. júlí 2009 ekið bifreiðinni JH-E06 um Eiríksgötu, á vegarkafla við Hallgrímskirkju …

II Miðvikudaginn 2. september 2009 ekið bifreiðinni LG-831 suður Hafnarfjarðarveg í Kópavogi, á vegarkafla við Hamraborg …

III Þriðjudaginn 8. september 2009 ekið bifreiðinni UO-088 vestur Lækjargötu í Hafnarfirði, á vegarkafla við Nesti …

IV Þriðjudaginn 15. september 2009 ekið bifreiðinni PP-253 austur Fellsmúla, á vegarkafla við Grensásveg og notað farsíma við aksturinn …

V Föstudaginn 16. október 2009 ekið bifreiðinni LG-831 suður Kringlumýrarbraut, á vegarkafla við Listabraut …

VI Föstudaginn 5. febrúar 2010 ekið bifreiðinni NO-711 austur Bústaðaveg, á vegarkafla við Sprengisand …

VII Sunnudaginn 25. júlí 2010 ekið bifreiðinni PR-728 gegn rauðu ljósi norður Laugaveg, á vegarkafla við Snorrabraut …

VIII Mánudaginn 13. september 2010 ekið bifreiðinni NT-636 gegn rauðu ljósi vestur Ármúla, á vegarkafla við Síðumúla …

Brot í öllum liðum eru talin varða við 1. mgr. 48. gr., brot í lið IV auk þess við 1. mgr. 47. gr. a og brot í liðum VII og VIII auk þess við 1. mgr. 5. gr., allt sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, með síðari breytingum.

Í ákæru ríkissaksóknara er ákærði talinn hafa gerst sekur um

… nauðgun, með því að hafa:

1. Aðfaranótt föstudagsins 22. apríl 2011, …, Reykjavík, með ofbeldi og ólögmætri nauðung, sem fólst meðal annars í ógnandi hegðun, veist að A og haft við hana samræði, munnmök og endaþarmsmök og þar á meðal þröngvað henni til að hafa samtímis samræði og munnmök við sig og annan mann. Ákærði hélt A, tók hana hálstaki og kleip hana og urðu afleiðingar árásarinnar meðal annars þær að A hlaut mar á brjóstum, vinstri upphandlegg og beggja vegna við ytri kynfæri.

2. Aðfaranótt sunnudagsins 27. mars 2011, á þáverandi dvalarstað ákærða að Ármúla 23, Reykjavík, með ofbeldi, hótun um ofbeldi og ólögmætri nauðung þröngvað B, fæddri árið 1993, til áframhaldandi kynmaka þar á meðal til að hafa við sig munnmök, samræði og endaþarmsmök, meðal annars með því að halda henni, taka hana hálstaki, slá, klípa og bíta í líkama hennar. Afleiðingar árásarinnar urðu meðal annars þær að B hlaut mar á brjóstum og eymsli og mar á hálsi.

Þessi brot eru bæði talin varða við 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 3. gr. laga nr. 61/2007.

Ákæruvaldið krefst þess að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu sakarkostnaðar.

A krefst skaða- og miskabóta að fjárhæð 3.500.000 króna, með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 frá 22. apríl 2011 til 24. júní sama ár, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags, auk þóknunar réttargæslumanns.

B krefst skaða- og miskabóta að fjárhæð 2.000.000 króna, með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 frá 27. mars 2011 til 23. júní sama ár, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags, auk þóknunar réttargæslumanns.

Ákærði krefst sýknu af kröfum ákæruvalds og að bótakröfum verði vísað frá dómi.

Málið var dómtekið 8. júlí sl.

A. Ákæra lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu

Ákærði játaði brotin sem talin eru upp í átta liðum í þessari ákæru. Þessi játning er í samræmi við rannsóknargögn og verður hann sakfelldur eins og krafist er, en brotin eru réttilega færð til refsiákvæða.

B. Ákæra ríkissaksóknara, liður 1

Um atvikin umrædda nótt og aðdraganda þeirra eru einkum ákærði og brotaþoli til frásagnar, auk vitnisins C. Við rannsókn lögreglu hafði C stöðu grunaðs manns, en er ákæra var gefin út ákvað ríkissaksóknari að ákæra hann ekki. Hann gaf því skýrslu fyrir dómi sem vitni.

Ákærði sagði fyrir dómi að hann hefði hitt A nokkrum sinnum áður. Fyrsta sinn er þau hittust hefðu þau haft munnmök inni í baðherberginu heima hjá henni. Þau hefðu hist nokkrum sinnum og hann gist hjá henni, en þau hefðu ekki haft kynmök. Hann kvaðst hafa hitt börnin hennar og gefið þeim gjafir. A staðfesti þessa frásögn ákærða. Hún staðfesti fyrir dómi að þau hefðu haft munnmök fyrst er þau hittust. Hún sagði að þau hefðu þekkst í viku áður en þessi atvik urðu.

Umrædda nótt var A að skemmta sér með C og D. Þau báru öll að þau hefðu verið í bænum og farið svo heim til A, en D bjó hjá henni þessa daga. Ákærði og A sögðu að þau hefðu ætlað að hittast. Hann hefði verið látinn bíða nokkra stund úti þegar hann var kominn heim til hennar. Svo þegar hann kom inn hafi A verið í náttkjól, en C í einhverjum fötum. Ákærði sagði að sér hefði fundist þetta skrýtið og spurt þau hvort eitthvað væri að gerast milli þeirra, en þau hafi neitað, hann væri frændi hennar. Ákærði kvaðst hafa orðið afbrýðisamur, hann hafi verið hrifinn af A.

D, sem bjó í íbúðinni með A þessa daga, sagði fyrir dómi að hún hefði opnað fyrir ákærða þegar hann kom. Hún hefði beðið hann að bíða niðri. Hún hefði þá komið að A og C í kynmökum og sagt henni að hún yrði að opna fyrir ákærða. Nokkru síðar hafi hún farið fram í eldhús til að reykja og þau hefðu þá setið þar þrjú saman og verið að spjalla. Hún sagði að ákærði hefði verið ölvaður þegar hann kom, en rólegur.

Fram kom hjá A og C að þau hefðu haft kynmök áður en ákærði kom. Þau sögðu ekki frá því fyrst hjá lögreglu og A ekki fyrr en fyrir dómi. Hún kvaðst alveg hafa gleymt því, hún skildi ekki hvers vegna. C sagði að sér hefði ekki fundist þetta skipta máli fyrst, en hann hafi svo talið að þetta styrkti sinn málstað og sagði frá þessu í síðari skýrslu sinni hjá lögreglu.

Ákærði kvaðst síðan hafa spjallað við C sem hefði gefið sér bjór. Það hefði myndast gott samband á milli þeirra. Ákærði kvaðst hafa sagt honum að hann lenti oft í slagsmálum fyrir utan skemmtistaði. Hann kvaðst ekki hafa hótað C, kvaðst ekki halda að hann hefði verið hræddur við sig. C sagði að ákærði hefði verið mjög ógnandi við sig, talað um að hann hefði lamið marga og að margir ættu skilið að verða lamdir. Hann kvaðst hafa ætlað heim til sín, en ákærði hefði skipað sér að fá sér bjór.

A sagði að D hefði farið að sofa þegar þau komu heim. Ákærði hefði komið milli klukkan þrjú og fjögur. Þau hafi spjallað í eldhúsinu. Hann hefði verið pirraður þegar hann kom, en róast þegar hann var sestur hjá þeim í eldhúsinu. Hann hefði ekki hótað þeim neinu, en verið að segja frá því að hann hefði verið að berja menn.

A sagði að þegar hún ætlaði að fara að sofa hafi ákærði spurt C hvort hann vildi ekki vera með þeim. Þau hafi bæði sagt nei, en þá hafi ákærði orðið mjög reiður og skipað C að koma. Hún kvaðst þá hafa sagt við ákærða að þetta væri ekki að fara að gerast. C kvaðst hafa ætlað heim til sín með leigubíl þegar þau fóru inn í svefnherbergi. Ákærði hafi hins vegar skipað honum að koma með þeim og að þeir skyldu báðir sofa hjá A. Þau hafi harðneitað því bæði.

A kvaðst alveg hafa búist við því að hún og ákærði hefðu kynmök, en ekki með þessum hætti. Hún hafi sagt að hún vildi þetta ekki, en svo hefði hún ákveðið að segja ekki neitt til að ákærði yrði ekki enn reiðari. Hún sagðist hafa verið viss um að hann væri ölvaður. Hann hefði verið pirraður þegar hann kom og skrýtinn. Sjálf kvaðst hún hafa verið talsvert drukkin.

A sagði að þegar hún ætlaði að fara að sofa hefði hún farið inn og ákærði sagt að hann kæmi eftir smástund. Hann hefði svo komið og kallað á C, spurt hann hvort hann vildi ekki vera með þeim. Hún hefði fyrst haldið að hann væri að grínast. Þau hefðu sagt nei, en þá hefði ákærði orðið mjög reiður og skipað C að koma. Hún hefði þá sagt við ákærða að þetta væri ekki að fara að gerast. Hún hefði þá legið í rúminu og ákærði við hliðina á henni. Hann hefði sagt C að leggjast hinum megin við hana. C kvaðst hafa ætlað heim til sín með leigubíl þegar þau hefðu farið inn í svefnherbergi. Ákærði hafi hins vegar skipað honum að koma með þeim og að þeir skyldu báðir sofa hjá A. Þau hafi harðneitað því bæði.

Ákærði sagði að A hefði spurt hvort þau ættu ekki að fara inn í svefnherbergi og hann hefði farið á eftir henni. Hún hafi þá sagt að C myndi sofa í sófanum. Hann hafi verið hissa á því, en C hefði verið búinn að tala um að fara heim í leigubíl. Ákærði kvaðst hafa verið búinn að klæða sig úr fötunum og þá hefði C komið inn í svefnherbergið. Ákærði sagðist þá hafa spurt í gríni hvort þau ættu ekki að eiga kynmök öll saman. Þau hafi ekki viljað það, þau hefðu bara hlegið. Svo hafi eitt leitt af öðru, hann byrjað að kyssa A, en C byrjað að klæða sig úr fötunum og komið til þeirra.

A sagði að ákærði hefði bara orðið reiðari og reiðari, það hefði sést á svipnum á honum. Þá hefði hún ákveðið að segja ekki neitt til að hann yrði ekki ennþá reiðari.

C sagði að ákærði hefði verið mjög ógnandi við sig. Hann hefði ætlað að taka leigubíl, en ákærði hefði skipað honum að koma inn í svefnherbergi, tekið hann úr skyrtunni og girt niður um hann. Hann hefði sagt að þeir ættu að sofa hjá henni báðir. Svo hefði ákærði tekið fast í höfuðið á henni og neytt hana til munnmaka við hann. C kvaðst hafa hlýtt ákærða af því að hann hefði verið hræddur við hann. Eftir þetta hefði ákærði látið A hafa munnmök við sig, en skipað honum að hafa samræði við hana. Þau hafi skipt um stellingar þrisvar sinnum, alltaf eftir fyrirskipunum ákærða. C sagði að ákærði hefði einu sinni snúið A við.

A sagði að ákærði hefði skipað C að kyssa hana. Svo hefði hann tekið í hendurnar á henni og þeir klætt hana úr fötunum. Síðan hefði ákærði tekið fast í hakkann á henni og látið hana hafa við sig munnmök, en skipað C að hafa við hana samfarir á meðan. Hann hefði ýtt henni mjög fast niður til að hafa við sig munnmök. Hún hefði streist á móti, en hann verið miklu sterkari. Þau hefðu skipt um stellingar tvisvar eða þrisvar. Hún sagði að ákærði hefði reynt að hafa endaþarmsmök við hana, en hún hefði þá fært sig frá og hann gefist upp á því fljótlega.

C kvaðst hafa tekið þátt í þessu af því að hann hefði verið hræddur við ákærða, hefði haldið að hann myndi berja sig, jafnvel drepa. Hann kvaðst ekki hafa heyrt A biðja ákærða að hætta. Þá hefði hún ekki gefið það til kynna með öðrum hætti. Kvaðst C halda að hún hefði verið hrædd eins og hann. Einhvern tímann hefði hún sagt við ákærða róaðu þig niður.

C kvaðst ekki vita hvernig A hefði farið úr fötunum. Hann hefði ekki klætt hana úr. Þá kvaðst hann ekki muna til þess að ákærði hefði haldið höndunum á A.

A sagði að ákærði hefði alltaf haldið í hnakkann á sér og svo klipið sig fast í brjóstin. Hann hefði verið mjög harðhentur. Hann hafi alveg stjórnað.

Ákærði kveðst hafa rifið í hárið á A. Þegar hún var ofan á honum hafi hann tekið í brjóstin á henni. Hann sagði að hann vildi helst stunda harkalegt kynlíf. Hann kvaðst ekki hafa sett lim sinn í endaþarm A. A hefði aldrei gefið til kynna að hún vildi þetta ekki. Einu sinni hefði hún beðið hann að fara hægar og þá hefði hann hægt á sér. Þá hefði C aldrei sagt að hann vildi þetta ekki. Hann hefði ekki þvingað þau til neins. Hann hefði ekki haldið A, ekki orðið reiður og ekki skipað C að taka þátt í leiknum.

Þá neitaði ákærði því að hann hefði neytt A til munnmaka. Það geti verið að hann hafi ýtt á höfuðið á henni þegar hún hafði munnmök við hann, en hún hafi aldrei kvartað. A hafi ekki gefið til kynna að hún vildi ekki vera með þeim báðum. Hún hafi neitað í upphafi, en svo hafi þau farið að hlæja og eitt leitt af öðru.

C sagði að sér hefði fundist þetta vera of harkalegt. Ákærði hefði klipið fast í brjóstin á A, ýtt fast á höfuðið á henni til munnmaka og haft samfarir harkalega og fast. Hann kvaðst ekki hafa séð ákærða halda um hendur A eða um háls hennar. Hann hefði tekið í hárið aftan á höfði hennar.

Ákærði sagði að eftir nokkra stund hefðu runnið á sig tvær grímur. Honum hefði fundist eins og hann hefði verið svikinn. Hann hafi orðið reiður út í sjálfan sig og A. Hann hefði þá farið út úr herberginu og fengið sér bjór. Hann hefði svo farið inn í hitt herbergið og spurt þau þar hvort þau vildu ekki taka þátt. Síðan hefði hann litið inn til A og þá hefðu hún og C verið í munnmökum. Þá hefði hann sagt eitthvað ljótt við hana, að hún væri hóra og mella, svona ætti maður ekki að gera.

A lýsti þessu svo að allt í einu hefði ákærði tekið upp símann og hringt og beðið einhvern að sækja sig. Síðan hefði hann farið fram. Hann hafi þá verið mjög reiður, kalllað hana öllum illum nöfnum og hótað henni. Hún hafi verið búin að heyra að ákærði væri ofbeldishneigður, en hann hefði ekki áður sýnt henni þá hlið á sér.

C sagði að ákærði hefði farið fram og sagt A að halda áfram munnmökum við hann. Hann hefði þá viljað fara út um svaladyrnar, en A hefði beðið hann að vera hjá sér áfram. Svo hefði ákærði komið aftur inn í herbergið og haft munnmök við A. Svo hafi þau bæði farið fram, en hann hefði klætt sig og farið fram. Ákærði og A hefðu svo farið aftur inn í herbergið og rifist. C kvaðst telja að ákærði hefði ekki vitað að hann og A hefðu haft kynmök áður en hann kom.

Ákærði sagði að A hefði komið fram og þá hefði hann sagt við hana að hann væri löngu búinn að slá hana ef hún væri ekki stelpa og hann hrifinn af henni. Hann hefði verið farinn að bera tilfinningar til A. Hann hefði viljað segja henni að allt væri í lagi, en ekki getað það. Hann hafi sagt að hann ætlaði aldrei að tala við hana aftur.

A sagði að ákærði hefði verið mjög reiður. Hann hefði sagt henni að halda kjafti og hann hefði hótað henni og börnunum hennar.

C sagði að ákærði hefði allt í einu farið fram og sagt A að halda áfram að hafa munnmök við hann. Svo hefði ákærði komið aftur og látið A hafa munnmök við sig. Svo hefði hann farið fram aftur og hún á eftir honum.

Eftir að ákærði var farinn hugðist C fara heim til sín, en A bað hann að vera hjá sér. Hún hafi sagst vera hrædd um að ákærði kæmi aftur.

A sagði að hún hefði verið mjög hrædd um að ákærði kæmi aftur.

D kvaðst hafa séð A daginn eftir atvikið. Hún hefði verið útgrátin. Hún sagði að eftir þetta hefði A lokað sig mikið inni, henni liði illa.

E gaf skýrslu fyrir dómi, en hún er systir A. Hún kvaðst hafa heyrt af því að eitthvað hefði skeð og sent manninn sinn til að sækja A. Hún hefði farið með hana á bráðamóttökuna. A hefði verið í áfalli, ekki lík sjálfri sér. Hún sagðist hafa hitt hana daginn eftir. Hún hefði verið í rúst, grátið og skolfið eins og hrísla.

Barnsfaðir A, … móðir hennar, … og mágur, … lýstu öll ástandi A á svipaðan hátt og E.

A kom á neyðarmóttökuna síðdegis þann 22. apríl. G-kvk-nf S-kvk-nf læknir og H-kvk-nf H-kvk-nf B-kvk-nf hjúkrunarfræðingur ræddu þar við hana og skoðuðu. Í skýrslu er skoðuninni lýst og í lokin er dregin saman niðurstaða læknisins: „Hún er með marbletti á báðum brjóstum og að neðanverðu, verulega aum og líður illa við kvenskoðun.“

G-kvk-nf sagði fyrir dómi að A hefði verið róleg þegar hún kom, en brotnað niður og grátið við skoðunina, sem hefði verið henni mjög erfið. Í skýrslunni er lýst áverkum við endaþarm, báðum megin við endaþarmsopið. Hún kvað ekki hafa verið áverka á sjálfum endaþarminum, en slíkir áverkar greru fljótt. A hefði verið mjög hrædd. H-kvk-nf H-kvk-nf lýsti ástandi A á sama veg.

B-kvk-þgf G-kvk-þgf, sálfræðingi, var falið að meta afleiðingar meints brots á A. Hún hefur átt viðtal við hana fjórum sinnum. Hún skrifaði vottorð um viðtölin og mat sitt að beiðni saksóknara. Þar segir:

Endurtekið greiningarmat hefur verið gert á afleiðingum meintrar nauðgunar á tímabilinu. Allt viðmót A bendir til þess að hún hafi upplifað mikla ógn, ofsaótta og bjargarleysi þegar meint nauðgun átti sér stað. Niðurstöður greiningarmats sýna að A þjáist af áfallastreituröskun og alvarlegs þunglyndis í kjölfar meintrar nauðgunar.

B-kvk-nf staðfesti vottorð sitt fyrir dómi.

Niðurstaða um fyrri ákærulið

Ákærði, A og C gefa að talsverðu leyti samhljóma lýsingu á atvikum. Er fram komið að A og ákærði höfðu ætlað sér að hittast og hafa kynmök. Ákærði beið nokkra stund þar til honum var hleypt inn í íbúðina. Áttu þau þrjú tal saman í eldhúsinu og drukku bjór. Nokkur munur kemur fram í frásögn af samræðunum. A og C segja að ákærði hafi talað mikið um ofbeldi er hann hefði beitt menn og að hann þyrfti að beita enn fleiri ofbeldi. Ákærði dregur upp aðra mynd af þessu en segist hafa verið að tala um slagsmál er hann lenti einatt í. Hvorki A né C bera að ákærði hafi hótað þeim líkamsmeiðingum. Þau bera hins vegar bæði um að hann hafi verið ógnandi og hafi hrætt þau. Hann hafi verið reiður er hann kom, róast síðan, en reiðst heiftarlega þegar þau neituðu bæði hugmyndum hans um að þau hefðu kynmök þrjú saman. Má telja augljóst, sérstaklega eins og aðstæður voru, að A og C hefur réttilega staðið veruleg ógn af ákærða. Bæði segjast þau hafa ákveðið að taka þátt í kynmökunum af ótta við ákærða.

A ber að ákærði hafi klætt hana úr fötum og fengið C til að hjálpa sér við það. Hafi hann haldið höndum hennar á meðan. C kveðst hins vegar ekki muna eftir þessu. Ákærði neitar að hafa beitt þvingun. Af framburði beggja, bæði C og A, er þó augljóst að ákærði hefur beint að þeim beinum fyrirskipunum sem vegna ótta þeirra beggja reyndust vera valdboð sem þau hlýddu. Þau bera bæði að þau hafi hætt að malda í móinn þegar þau töldu betri kost að láta undan vilja ákærða. Þó að nokkur blæbrigðamunur sé á skýrslum þeirra C og A er samræmi milli þeirra um veigamestu atriðin.

Ákærði kveður þau bæði hafa sagt nei við hugmyndum hans, en síðan hefðu þau byrjað leikinn og eitt leitt af öðru. Þrátt fyrir að ákærði neiti sök verður með hliðsjón af skýrum framburði C og A, svo og skýrslu B-kvk-ef G-kvk-ef um ástand A eftir atvikið, að telja það hafið yfir skynsamlegan vafa að ákærði hafi með beinum fyrirskipunum og ógnunum fengið A til að hafa kynmök við hann og C báða í senn. Fær það einnig stoð í þeim hótunum sem ákærði beitti A eftir atvikið, áður en hann hvarf af vettvangi, sem sýnir að honum var heitt í hamsi. Telur dómurinn að fram sé komin næg sönnun þess að ákærði hafi neytt A til kynmaka. Dugar það til sakfellingar að ákærði hafi sveigt svo vilja þeirra með ógnandi framkomu, en ekki skiptir máli þótt A hafi ekki sýnt sig mótfallna kynmökunum með beinum aðgerðum og hafi síðan hætt öllum mótþróa. Þá hlaut ákærða að vera ljóst að hvorki A né C gekk ekki til þessa leiks af fúsum og frjálsum vilja, þannig að meta verður brot hans sem ásetningsverk. Ber að sakfella hann fyrir brot gegn 194. gr. almennra hegningarlaga, eins og krafist er í fyrri lið ákærunnar.

C. Ákæra ríkissaksóknara, liður 2

Ákærði neitar sök samkvæmt þessum lið. Hann og B sögðust bæði hafa verið í sambandi á Facebook um skeið. Ákærði kvaðst hafa verið uppi á Akranesi með vinum sínum um kvöldið, en verið í sambandi við B. Þau sögðust hafa ákveðið að hittast um nóttina. Hann hefði sótt hana heim til hennar og þau farið saman heim til hans. Ákærði sagði að á leiðinni hefðu þau verið að spjalla um ýmislegt, m.a. um kynlíf, hvað þeim þætti gott o.fl.

Ákærði sagði að þegar þau voru komin til hans hafi þau háttað sig og farið upp í rúm. Það hafi verið hiti í leiknum. B sagði að hún hefði samþykkt að sofa hjá honum. Fyrst hafi þau kysst, síðan hafi hann neytt sig til munnmaka, sem hún hafi ekki viljað. Nánar aðspurð lýsti hún því að ákærði hefði beðið sig um munnmök einu sinni og svo aftur. Hún hafi samþykkt það, en þá hafi hann ýtt á höfuðið á henni og hún varla náð andanum. Ákærði kannaðist við að hún hefði kvartað er hún hafði við hann munnmök, en þá hefði hann hætt.

B sagði að ákærði hefði klipið sig í brjóstin og bitið í annað. Ákærði bar á sama veg, en kvaðst hafa hætt þegar hún bað hann. Hann lýsti því sem svo að hann hefði nartað í brjóst B Þá staðfesti hann að hann hefði slegið hana tvisvar á meðan hann hafði kynmök við hana. B kvaðst hafa kvartað strax er hann sló hana á kinnina einu sinni, en þá hafi hann slegið hana aftur. Ákærði kvaðst ekki hafa slegið hana fast, þetta hafi verið með flötum lófa.

B sagði að hann hefði kyrkt hana tvisvar á meðan þau höfðu kynmök, fyrst með annarri hendi, síðan báðum. Síðan hefði hann haldið utan um hálsinn á henni og hótað að hálsbrjóta hana. Ákærði kvaðst ekki hafa haldið B. Hann sagði að í bílnum á leiðinni hefði B sagt að hún hefði daginn áður sofið hjá fyrrverandi kærasta sínum. Hann hafi þá sagt að hann yrði að hálsbrjóta hana ef hún gerði það aftur. Þetta hafi hann sagt í gríni og þau hafi bæði hlegið að þessu. B sagði að ákærði hefði ekki hótað neinu öðru.

B sagði að ákærði hefði, er hann hélt utan um hálsinn á henni, haft við hana endaþarmsmök. Hún hafi neitað því, en legið á maganum og ekki getað barist á móti. Hún hafi kvartað og hann hafi hætt, en ekki strax. Ákærði kvaðst einu sinni hafa sett lim sinn í endaþarm hennar, hún hafi sagt að það væri vont og þá hafi hann hætt því.

Bæði sögðu þau að B hefði tárast og þá hefði hann spurt hana hvort ekki væri allt í lagi og hún hafi sagt svo vera. Ákærði sagði að B hefði ekki haft ástæðu til að óttast sig. B kvaðst hafa verið hrædd við ákærða og ekki þorað að fara, en gat ekki skýrt hvenær hún varð hrædd. Hún sagði að í sumum tilvikum hefði hann haldið áfram þó að hún kvartaði, en ekki lengi.

Ákærði kvaðst ekki hafa fengið sáðlát, þau hafi hætt samförunum og farið að sofa. B kvaðst halda að hann hefði haft sáðlát. Þá sagði hún að skömmu eftir að hún sofnaði hafi ákærði vakið hana og beðið hana að fróa sér.

Ákærði kvaðst hafa verið búinn að segja B að sér líkaði harkalegt kynlíf. B staðfesti það, en kveðst ekki hafa búist við svo ofbeldisfullu kynlífi. Hún hafi látið hann vita að hún vildi ekki að hann setti fingur eða lim í endaþarm og að hún vildi ekki hafa munnmök. Bætti hún við í skýrslu sinni að hann hefði dekstrað hana til þess.

Um morguninn hafi móðir hennar sótt hana, en hann keyrt hana þangað sem þær hittust. Þau hafi talað um að hittast helgina á eftir.

Sérstaklega aðspurð sagði B að ákærði hefði stundum haldið áfram að gera hluti, þótt hún bæði hann að hætta. Hún sagði ekki að hún hefði sagt honum að hún vildi hætta kynmökunum alveg.

Sérstaklega aðspurður kvaðst ákærði aldrei hafa þvingað B, þetta hafi verið með vilja þeirra beggja. Hann kvaðst hafa verið búinn að segja henni að sér líkaði við harkalegt kynlíf. Þá neitaði hann því að hafa sagt við B að sér þætti gaman að gera það sem hann mætti ekki.

B kvaðst ekki hafa sagt neinum frá þessu atviki fyrr en um kvöldið og hitti F, vinkonu sína … Mamma hennar hefði sótt hana til ákærða um eittleytið, en hún hefði ekki rætt þetta neitt við hana þá.

B sagði að sér liði mjög illa, hefði þurft að fá frí úr skóla og vinnu. Kvaðst hún hafa hugleitt sjálfsmorð.

… móðir B, gaf skýrslu fyrir dómi. Hún kvaðst hafa sótt hana í Ármúla um eittleytið á sunnudeginum. B hefði ekki verið hún sjálf þá, en ekki viljað segja sér neitt hvað amaði að. Hún hefði svo hringt í sig á mánudeginum og sagt frá atvikinu.

Hún sagði að þetta hefði haft mikil áhrif á B. Hún sé viðkvæm, hafi grátið mikið á leiðinni til Reykjavíkur fyrir aðalmeðferðina.

F, sem er vinkona B, sagði að B hefði sagt sér frá atvikinu og sýnt sér marbletti á brjóstinu. Hún hafi sagst hafa hitt strák sem hefði neytt hana til að gera margt sem hún vildi ekki. Hún hafi alveg viljað sofa hjá honum, en ekki gera allt sem hann vildi. Hún sagði að B liði ekki vel, hún brotnaði niður af minnsta tilefni.

G, félagsráðgjafi, átti viðtal við B. Hún ritaði greinargerð um frásögn hennar, sem liggur frammi í skjölum málsins. Hún sagði fyrir dómi að B hefði verið mjög dofin, hefði virkað utan við sig. Sjálfsásökun hefði verið til staðar hjá henni. Hún hefði verið hrædd. G kvaðst hafa sent beiðni um meðferð til Barnahúss ásamt greinargerð.

Í skýrslu um réttarlæknisfræðilega skoðun á B, sem var framkvæmd á sjúkrahúsinu á Akureyri, er m.a. lýst áverkum á báðum brjóstum hennar og eymslum á báðum hliðum á hálsi. Þá segir að hún sé yfirveguð og skýr í frásögn, þó að einstök atriði séu ekki alltaf í samhengi.

A-kk-nf K. S-kk-nf, læknir á Sjúkrahúsinu á Akureyri, kom fyrir dóm og staðfesti áðurgreinda skýrslu. Hann sagði að B hefði lýst atvikum vel. Áberandi áverkar hafi verið á brjóstum, margir litlir blettir vinstra megin, sérlega djúpir ofan til. Hægra megin hafi verið merki sem hún hafi sagt vera eftir bit. Það gæti verið rétt. Þá hafi hún haft eymsli á hálsi.

I-kvk-nf G-kvk-nf J-kvk-nf, hjúkrunarfræðingur á Sjúkrahúsinu á Akureyri, sagði að B hefði verið yfirveguð og skýr í frásögn, en eirðarlaus.

E-kk-nf G-kk-nf J-kk-nf, lögreglumaður kvaðst hafa skoðað Facebook-síðu B. Þar hefði verið að finna tal um kynlíf, en ekki neitt sem hefði gefið til kynna harkalegt kynlíf. Facebook-síða ákærða hefði ekki verið skoðuð, en hann hafi ekki veitt leyfi til þess. Útprentun af síðunni er að finna í skjölum málsins, en samskipti þeirra virðast hefjast 18. febrúar. Voru þau þá þegar að ræða möguleikann á að hittast.

Þ-kvk-nf S-kvk-nf, sálfræðingur í Barnahúsi, gaf vottorð um viðtöl sín við B. Hún staðfesti vottorðið fyrir dómi. Í vottorðinu segir m.a.:

Viðtalsmeðferð er skammt á veg komin og hvergi nærri lokið. Í viðtölum hafa samt sem áður komið fram vísbendingar um einkenni sem þekkt eru meðal þolenda kynferðisbrota s.s. truflandi hugsanir varðandi meint brot, ótti og hræðsla við meintan geranda og aðila honum tengdum auk margvíslegra forðunareinkenna sem helst birtast í því að stúlkan heldur sér upptekinni og forðast að vera einsömul. Eykur það á streitueinkenni stúlkunnar og veldur henni umtalsverðu andlegu álagi.

Niðurstaða um síðari ákærulið

Ákærði og B hugðust hafa kynmök og verður séð af gögnum að aðdragandinn hafði verið nokkur. Ákærði ber að hann vilji stunda það sem hann kallar harkalegt kynlíf og að hann hafi verið búinn að segja B frá áhuga sínum á því. B staðfestir það, en kveðst ekki hafa talið að harkan yrði svo mikil sem hún hafi orðið.

B lýsir nokkrum tilvikum þar sem hún hafi kvartað undan aðferðum ákærða. Hún ber að hann hafi ekki alltaf hætt strax. Hún fullyrðir hins vegar ekki að hún hafi sagst vilja hætta kynmökunum með öllu, beðið hann berum orðum að hætta þeim eða gefið það skýrlega í skyn að hún vildi hætta. Ákærði kveðst hins vegar alltaf hafa farið eftir því sem B bað, og hætt þegar hún kvartaði.

Það eru einkum tvö atriði sem þarf að skoða miðað við framburð B fyrir dómi. Um er að ræða annars vegar meinta nauðung er B hafði munnmök við ákærða. Hún sagði í byrjun skýrslu sinnar fyrir dómi að hann hefði neytt hana til munnmaka, sem hún hefði ekki viljað. Síðar í skýrslunni var hún spurð nánar um þetta atriði og sagði hún þá að hann hefði fyrst beðið hana einu sinni að hafa munnmök og hún þá gert það. Síðan hefði hann beðið hana um að gera það aftur og hún fallist á það. Þá hefði hann tekið um höfuð hennar og þrýst að sér þannig að hún náði vart andanum. Hún hafi náð að losa sig á endanum, en hafi þurft að spyrna við. Hann hafi reynt að ýta henni aftur niður, en gefist upp. Ákærði sagði að hún hefði, er hún hefði haft munnmök, sagt að það væri óþægilegt og þá hafi þau hætt því. Hann hafi legið á bakinu og eitt sinn hafi hann kitlað og lyft sér upp þannig að limurinn fór lengra upp í munninn á henni, henni hafi þótt það vont og þá hafi hún hætt. Hann hafi ekki haldið henni, sennilega verið með hendina á bakinu á henni.

Hins vegar er það tilvik að B segir að ákærði hafi haldið um hálsinn á henni þegar hann hafði við hana endaþarmsmök, sem hún hafi ekki viljað. Hún hafi þverneitað, en hann gert það samt. Hún hafi þá legið á maganum og ekki getað streist á móti. Hann hafi haldið utan um hálsinn á henni einhvern smá tíma. Hann hefði haldið áfram endaþarmsmökunum, ekki mjög lengi eftir að hún bað hann að hætta.

Ákærði kveðst hafa sett lim sinn einu sinni óvart inn í endaþarm hennar og þá hafi hún sagt að það væri óþægilegt og hann hafi þá hætt.

B sagði í skýrslu sinni fyrir dóminum að hún hefði ekki þorað að fara frá ákærða. Hún hafi verið hrædd. Nánar aðspurð gat hún ekki skýrt hvenær hún hefði orðið hrædd, en taldi óttann hafa stafað af því ofbeldi sem hann beitti hana.

Lýsing ákærða á munnmökunum er ekki trúverðug, en á hitt er að líta að þó svo að ákærði hafi stýrt B að talsverðu leyti þarna, er ósannað að hann hafi beitt hana nauðung þannig að varði við 194. gr. almennra hegningarlaga. Sama verður að segja um endaþarmsmökin, sem B segir að hann hafi hætt skömmu eftir að hún bað hann um það.

Með hliðsjón af framangreindum frásögnum ákærða og B um hótun hans að hálsbrjóta hana, verður að telja ósannað að ákærði hafi með hótun um ofbeldi þröngvað B til áframhaldandi kynmaka. Þá er ósannað að ákærði hafi með öðrum hætti beitt B ólögmætri nauðung á meðan á kynmökunum stóð.

B ber ekki að hún hafi á nokkrum tímapunkti sagt ákærða að hætta alveg. Hún lýsir ofbeldi sem ákærði beitti hana og hann játar sjálfur. Þótt ákærði hafi verið harkalegur við B, verður með vísan til framangreindrar lýsingar þeirra á atvikum, að telja ósannað að ofbeldið hafi verið liður í að brjóta niður mótstöðu hennar við kynmökunum. Því er ekki komin fram sönnun þess að ákærði hafi brotið gegn 194. gr. almennra hegningarlaga. Vottorð Þ-kvk-ef S-kvk-ef sálfræðings getur ekki breytt þessari niðurstöðu. Verður að sýkna ákærða af þessum ákærulið.

D. Viðurlög, skaðabætur o.fl.

Ákærði hefur ekki áður sætt refsingum sem skipta máli við ákvörðun viðurlaga hér. Hann kvaðst vera alkóhólisti, hafa verið í neyslu lengi. Hann hefði verið í endurhæfingu hjá Ekron. Hann væri að reyna að vinna í sínum málum. Hann benti á að hann hefði fengið flutning á svokallaðan fyrirmyndargang á Litla-Hrauni, þar sem hann sætir nú gæsluvarðhaldi vegna þessa máls.

Ákærði er sakfelldur fyrir nauðgun auk nokkurra umferðarlagabrota samkvæmt ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu. Með hliðsjón af atvikum öllum er refsing hans ákveðin fangelsi í þrjú ár. Gæsluvarðhaldsvist ber að draga frá refsingunni, en hann hefur sætt gæsluvarðhaldi samfellt frá 23. apríl 2011.

Samkvæmt 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 og í samræmi við dómvenju, ber að dæma ákærða til að greiða A miskabætur, en hún gerir ekki kröfu um bætur fyrir fjártjón. Miskabætur eru með hliðsjón af atvikum ákveðnar 1.500.000 krónur. Bera þær vexti samkvæmt 8. gr. vaxtalaga frá 22. apríl 2011 til 24. júní 2011, en dráttarvexti frá þeim degi til greiðsludags.

Bótakröfu B ber að vísa frá dómi.

Dæma ber ákærða til að greiða þann hluta sakarkostnaðar sem varðar fyrri ákæruliðinn í ákæru ríkissaksóknara. Nemur hann samkvæmt yfirliti 177.850 krónum, en ákærði verður ekki dæmdur til að greiða kostnað af matgerð B-kk-ef H-kk-ef S-kk-ef sálfræðings. Þá ber ákærða að greiða þóknun réttargæslumanns brotaþolans A, sem er ákveðin með virðisaukaskatti 288.650 krónur. Þóknun réttargæslumanns B, 288.650 krónur, greiðist úr ríkissjóði. Loks verður ákærða gert að greiða málsvarnarlaun verjanda síns að hálfu, en þau eru ákveðin samtals 564.750 krónur.

Dóm þennan kveða upp héraðsdómararnir J-kk-nf F-kk-nf, A-kvk-nf E-kvk-nf og E-kk-nf Ó-kk-nf.

D ó m s o r ð

Ákærði, G-kk-nf H-kk-nf S-kk-nf, sæti fangelsi í þrjú ár. Til frádráttar refsingunni kemur gæsluvarðhald sem hann hefur sætt frá 23. apríl 2011.

Bótakröfu B er vísað frá dómi.

Ákærði greiði A 1.500.000 krónur með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 frá 22. apríl 2011 til 24. júní sama ár, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði greiði þóknun réttargæslumanns A, 288.650 krónur, helming málsvarnarlauna verjanda síns, 282.375 krónur, og 177.850 krónur í annan sakarkostnað.

Annar sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þ.á m. þóknun réttargæslumanns B, 288.650 krónur.