E-1267/2017

Mál þetta, sem var dómtekið 4. febrúar sl., var höfðað 10. apríl 2017.

Stefnandi er Enor ehf., Hafnarstræti 53 á Akureyri.

Stefndu eru Ríkiskaup, Borgartúni 7c í Reykjavík, og Reykjanesbær, Tjarnargötu 12 í Reykjanesbæ.

Stefnandi krefst þess að ógiltur verði úrskurður kærunefndar útboðsmála frá 13. október 2016 í máli nr. 6/2016. Þá er krafist málskostnaðar sameiginlega úr hendi stefndu.

Stefndi Ríkiskaup krefst sýknu og málskostnaðar.

Stefndi Reykjanesbær krefst sýknu og málskostnaðar.

I

Málsatvik eru ágreiningslaus. Stefnandi starfrækir endurskoðunarskrifstofu. Með svokölluðu örútboði þann 29. apríl 2016 óskaði stefndi Ríkiskaup, fyrir hönd stefnda Reykjanesbæjar, eftir tilboðum í endurskoðun ársreiknings sveitarfélagsins frá og með reikningsárinu 2016 að telja til og með reikningsárinu 2020. Nánar tiltekið náði örútboðið til endurskoðunar fyrir Reykjanesbæ, Reykjaneshöfn og Fasteignir Reykjanesbæjar ehf. Um var að ræða örútboð innan rammasamnings sem gerður hafði verið 18. nóvember 2013, en stefnandi var einn af aðilum rammasamningsins.

Í lýsingu örútboðsins var gerð sú krafa að viðkomandi endurskoðunarskrifstofa hefði reynslu af endurskoðun sveitarfélags og þekkti lagaumhverfi þeirra. Var tiltekið að í því fælist að sá endurskoðandi sem stjórnaði verkinu félli í A-flokk samkvæmt rammasamningnum. Í skilgreiningu á þeim flokki var bætt við innan sviga orðunum „endurskoðun sveitarfélaga – 4000 íbúar eða stærra“. Einnig kom fram að aðrir í endurskoðunarteymi skyldu falla í flokk B og C, en það skilyrði var sett að slíkir starfsmenn hefðu komið að endurskoðun sveitarfélags af framangreindri stærð. Loks var gerð sú krafa að bjóðendur skyldu skila inn skriflegri staðfestingu á reynslu af endurskoðun sveitarfélags með a.m.k. 4.000 íbúa.

Með tölvubréfi 11. maí 2016 til verkefnisstjóra hjá stefnda Ríkiskaupum gerði stefnandi þá kröfu að umrædd skilyrði í örútboðinu yrðu felld niður. Í kjölfarið var dregið úr skilyrðum til starfsmanna í flokki B og C þannig að í endanlegum skilmálum var talið nægjanlegt að slíkir starfsmenn hefðu komið að vinnu við endurskoðun sveitarfélaga. Sú krafa stóð eftir sem áður óbreytt að stjórnandi, þ.e. starfsmaður í flokki A, hefði reynslu af endurskoðun sveitarfélags með a.m.k. 4.000 íbúa.

Eftir sem áður felldi stefnandi sig ekki við skilmálana og kærði örútboðið þann 19. maí 2016, þ.e. einum degi fyrir auglýstan skilafrest tilboða.

Hinn 8. júní 2016 tók kærunefnd útboðsmála þá ákvörðun í máli nr. 6/2016 að hafna kröfu stefnanda um að stöðva útboðið. Í kjölfarið var almennur frestur til að skila tilboðum framlengdur til 16. júní 2016. Stefnandi var ekki meðal þeirra sex endurskoðunarfyrirtækja sem sendu inn tilboð. Var í kjölfarið gerður samningur við Grant Thornton endurskoðun ehf. 14. júlí 2016.

Fyrir kærunefnd útboðsmála krafðist stefnandi þess að felldir yrðu niður eftirfarandi skilmálar örútboðsins: 1) að sá sem stjórni verkinu skuli, auk þess að falla í A-flokk samkvæmt rammasamningnum, hafa reynslu af endurskoðun sveitarfélaga með 4000 íbúa eða fleiri, 2) að aðrir í endurskoðunarteymi hafi reynslu af endurskoðun sveitarfélags og 3) að bjóðendur skili staðfestingu á reynslu af endurskoðun sveitarfélags með 4000 íbúa eða fleiri. Þá var þess einnig krafist að örútboðið yrði auglýst á nýjan leik án skilmálanna og stefndu yrði gert að greiða stefnanda málskostnað. Hinn 15. júlí 2016 setti kærandi fram viðbótarkröfu um að kærunefnd útboðsmála léti uppi álit sitt á skaðabótaskyldu varnaraðila.

Kærunefnd útboðsmála kvað upp endanlegan úrskurð vegna kæru stefnanda í máli nr. 6/2016 þann 13. október 2016 og hafnaði öllum kröfum stefnanda. Lagði nefndin til grundvallar að af 1. mgr. 50. gr. þágildandi laga nr. 84/2007 um opinber innkaup yrði ráðið að kaupendum væri almennt heimilt að setja skilyrði um tiltekna reynslu bjóðenda í innkaupum. Kröfurnar hverju sinni réðust af heildarmati á eðli viðkomandi innkaupa og þannig gæti umtalsverð eða sérhæfð reynsla talist málefnaleg þegar slíkt helgaðist af þeim samningi sem stefnt væri að með innkaupunum.

Í úrskurði kærunefndarinnar kemur einnig fram að þegar litið sé til eðlis umræddra innkaupa sé það álit nefndarinnar að krafa stefndu um reynslu hafi tengst efni fyrirhugaðs samnings og ekki gengið svo langt að kærunefndin geti haggað við mati kaupanda að þessu leyti. Þá sé ekkert fram komið um að skilyrði stefndu hafi útilokað bjóðendur frá innkaupunum með ómálefnalegum hætti eða verið sett með tiltekna bjóðendur í huga. Einnig er vísað til þess í úrskurðinum að samkvæmt rammasamningi sé áskilinn réttur til að gera í örútboði ríkari kröfur til tæknilegrar og fjárhagslegrar getu bjóðenda eftir eðli og umfangi verksins. Ekki hafi því verið um brot að ræða gegn ákvæðum þágildandi laga nr. 84/2007.

II

Stefnandi byggir á því að niðurstaða kærunefndar hafi verið röng og taka hefði átt kröfur stefnanda fyrir nefndinni til greina hvað varðar það að felldir yrðu niður tilteknir skilmálar útboðsins.

Sá endurskoðandi sem stefnandi hafi boðið fram sem verkefnisstjóra falli í A-flokk samkvæmt rammasamningnum og aðrir í endurskoðunarteyminu falli í flokk B og C. Stefnandi hafi hins vegar ekki uppfyllt það viðbótarskilyrði að verkefnisstjóri hefði reynslu af endurskoðun sveitarfélags með a.m.k. 4.000 íbúa.

Stefnandi telur að þetta viðbótarskilyrði sé ómálefnalegt. Engin rök séu fyrir þessu skilyrði og þá sé aðeins lítill hluti sveitarfélaga á Íslandi yfir þessum mörkum og einungis örfáir aðilar búi yfir reynslu af endurskoðun þeirra. Þannig hefðu endurskoðendur margra af stærstu sveitarfélögum landsins ekki mátt stýra endurskoðuninni. Ljóst sé því að með skilyrðinu hafi átt sér stað alvarleg íhlutun í starfsemi endurskoðunarfyrirtækja, sérstaklega þeirra sem almennt séu metin hæf til að vera aðilar að rammasamningnum. Umrætt skilyrði hafi ekkert með faglegar kröfur að gera, enda sé endurskoðun sveitarfélaga yfir þessum mörkum, til dæmis Fjarðabyggðar (um 4.700 íbúar) eða Sveitarfélagsins Árborgar (um 8.000 íbúar) á engan hátt flóknari eða krefjist meiri faglegrar þekkingar eða reynslu en endurskoðun sveitarfélaga undir þessum mörkum, til dæmis Ísafjarðarbæjar (um 3.600 íbúar) eða Norðurþings (2.800 íbúar). Engin rök séu því fyrir þessu skilyrði og ekki hafi verið sýnt fram á neinar málefnalegar ástæður fyrir því. Aðeins 12 af 74 sveitarfélögum landsins hafi fleiri en 4.000 íbúa.

Ekki geti það talist málefnalegt að endurskoðandi sem hafi reynslu af endurskoðun bankareikninga stærstu fyrirtækja landsins geti ekki verið hluti af framboðnu endurskoðunarteymi sem m.a. endurskoði bankareikninga sveitarfélagsins.

Þá virðist stærðarmörkin 4.000 íbúar vera handahófskennd. Í þessu sambandi megi nefna að í örútboði nr. 20148 á vegum Hafnarfjarðarbæjar, sem sé nánast helmingi stærra sveitarfélag en Reykjanesbær, hafi verið gerð krafa um að reynsla („endurskoðunarskrifstofu“) tæki til sveitarfélaga með yfir 1.000 íbúa.

Með umræddum skilyrðum geti mjög takmarkaður fjöldi aðila að rammasamningnum boðið í verkið. Skýrist það af því að sá sem sinni endurskoðuninni megi hvorki veita sveitarfélögunum ráðgjöf, sem ekki tengist beint starfi hans sem endurskoðanda, né sinna öðrum störfum, sem geti haft áhrif á hæfi hans til starfa að fjárhagsendurskoðun á reikningsskilum sveitarfélaganna. Ekki verði séð annað en að með þessu skilyrði hafi aðrar en stórar endurskoðunarskrifstofur verið útilokaðar frá því að bjóða í verkið. Af þessu sé ljóst að að skilyrðin gangi gegn markmiðum löggjafar um opinber innkaup.

Ástæða þess að stefnandi hafi fengið aðild að rammasamningnum sé sú að hann hafi uppfyllt öll skilyrði til þess að taka að sér endurskoðun fyrirtækja og stofnana, rétt eins og aðrir aðilar rammasamningsins.

Gerðar hafi verið ómálefnalegar kröfur sem gangi gegn opinberum hagsmunum um að útboðsfyrirkomulag skuli leiða til hagkvæmra innkaupa, ásamt því að brotið hafi verið gegn jafnræði bjóðenda. Þá hafi kröfur stefndu gengið gegn meðalhófsreglu. Stefndu hafi þannig með skilmálum útboðsins farið út fyrir það svigrúm sem þeir höfðu við ákvörðun hæfiskrafna. Kærunefnd útboðsmála hafi því borið að taka kröfur stefnanda til greina og sé málshöfðun þessi því nauðsynleg til að ógilda úrskurð kærunefndar.

Um lagarök sé vísað til laga nr. 84/2007, einkum 98. gr. laganna, og meginreglna stjórnsýsluréttar.

III

Stefndi Ríkiskaup byggir sýknukröfu sína á því að stefnandi hafi árið 2013 samþykkt skilmála rammasamningsins þar sem stefndu hafi áskilið sér rétt til að skilgreina nánar tæknilegt og fjárhagslegt hæfi bjóðenda eftir eðli og umfangi verkefnisins. Stefnandi hafi samþykkt þessa skilmála rammasamningsins á sínum tíma er hann hafi gengið til samninga við stefndu og ekki lagt fram kæru innan kærufrests vegna þessara útboðsskilmála rammasamningsins.

Málatilbúnaður stefnanda varðandi það að hann hafi verið útilokaður frá þátttöku í örútboðinu sé á engan hátt rökstuddur og sé því mótmælt að stefnanda hafi verið meinuð þátttaka. Til dæmis geti tilboðsgjafi í örútboði fengið annað fyrirtæki til liðs við sig eða ráðið undirverktaka til að uppfylla kröfur örútboðsins. Stefnanda hefði einnig verið í lófa lagið að ráða endurskoðanda til starfa, sem uppfyllt hefði sértækar kröfur örútboðsins.

Kæra stefnanda vegna örútboðsskilmálanna hafi í raun verið kæra vegna skilmála rammasamningsins sem gerður hafi verið árið 2013. Örútboðsskilmálarnir hafi verið í fullu samræmi við ákvæði rammasamningsins, sbr. 6. mgr. 34. gr. laga nr. 84/2007. Stefnandi hafi því glatað rétti til að mótmæla samningsskilmálunum vegna tómlætis. Ekki hafi verið endurskoðunarákvæði í rammasamningnum. Hann hafi eingöngu verið gerður til tveggja ára með framlengingarheimild tvisvar sinnum til eins árs í senn. Stefnandi hafi auk þess samþykkt framlengingu rammasamningsins að tveimur árum liðnum. Hann hafi því bæði með tómlæti sínu og með samþykki sínu á skilmálum rammasamningsins, lýst því yfir að hann myndi una ákvæðum rammasamningsins um það hvernig kröfur um reynslu endurskoðanda væru settar fram í örútboðum.

Eitt megineinkenni rammasamninga þar sem mörg fyrirtæki bjóða vöru eða þjónustu sé að ekki sé gerð krafa um að öll fyrirtæki innan samningsins geti boðið upp á allt sem kaupandinn þurfi á að halda. Í því felist engin mismunun. Þjónustuútboð séu um margt ólík vöruútboðum. Í rammasamningnum hafi verið áskilinn réttur til að skilgreina hæfi nánar í tengslum við tiltekið verkefni. Til samanburðar megi senda örútboð til allra seljenda innan samnings um byggingarvörur þótt ekki geti allir seljendur innan samningsins uppfyllt kröfur örútboðsins. Sumir seljendur eigi þá vöru sem óskað sé eftir en aðrir ekki. Samt séu þeir allir hæfir seljendur innan samningsins. Þeim sé líka í lófa lagið að afla sér þeirrar vöru eða sérþekkingar sem til þurfi svo að þeir geti tekið þátt í örútboði.

Því sé mótmælt að skilyrði um reynslu stjórnanda verkefnisins sé ómálefnalegt. Meðstefndi Reykjanesbær sé fimmta stærsta sveitarfélag landsins með rúmlega 15 þúsund íbúa, og það hafi verið mat þess að nauðsynlegt væri að fyrirtæki sem samið yrði við hefði reynslu af endurskoðun sveitarfélags af þeirri stærð sem gerð væri krafa um. Stefndi Ríkiskaup hefði haft skilning á því og ekki gert athugasemd við þá kröfu. Sérreglur gildi um endurskoðun sveitarfélaga og höfuðmáli skipti fyrir stjórn sveitarfélagsins að endurskoðunarskrifstofa sem samið sé við geti unnið verkefnið af öryggi bæði hvað gæði og tímasetningu varðar. Í þessum efnum vísi stefndi Ríkiskaup einkum til flækjustigs reikningsskilanna, viðræðna í tengslum við erfiða skuldastöðu stefnda Reykjanesbæjar og loks til skráðra skuldabréfaflokka sveitarfélagsins í Kauphöll, sem hafi áhrif á tímamörk við endurskoðunarstörfin.

Stefndi mótmælir þeirri málsástæðu stefnanda að stefnda sé óheimilt að gera ríkari kröfur en sveitarfélagið Hafnarfjörður ákvað að gera í öðru örútboði á grundvelli sama rammasamnings. Það sé ekki unnt að gera þá kröfu að kaupendur setji ávallt sömu skilyrði og sett hafi verið í örútboðum annarra kaupenda um svipað efni. Stefndu beri hvorki lagaskylda né samningsskylda til þess. Í úrskurðum kærunefndar útboðsmála hafi nefndin staðfest að kaupanda sé við opinber innkaup heimilt að skilgreina þarfir sínar og gera í því skyni kröfur um eiginleika þeirrar þjónustu sem óskað sé eftir, sbr. 40. gr. laga nr. 84/2007. Kaupandi hafi ákveðið svigrúm til að skilgreina þarfir sínar og óska eftir vöru/þjónustu í samræmi við þær. Þær kröfur kunna að vera mismunandi strangar eftir eðli innkaupa hverju sinni. Framangreind skilyrði hafi verið málefnaleg og lögmæt.

Stefndi Reykjanesbær hafi með kröfu sinni um reynslu af endurskoðun sveitarfélags með 4.000 íbúa eða fleiri verið að skilgreina nánar hvað fælist í „sambærilegum verkefnum“, eins og heimilt sé samkvæmt rammasamningnum. Ella hefði bjóðendum reynst erfitt að átta sig á hvað teldust sambærileg verkefni. Tilboð hefðu þá ekki verið samanburðarhæf að þessu leyti og því óljóst hvernig val færi fram, sbr. 71. og 72. gr. laga nr. 84/2007.

Ákvæði um örútboð innan rammasamninga í lögum nr. 84/2007 geri beinlínis ráð fyrir því að skilmálar rammasamnings geti að einhverju leyti verið óákveðnir en í örútboði séu skilmálar og tæknilegar kröfur skýrðar nánar. Stefndu hafi í einu og öllu farið eftir 6. mgr. 34. gr. laganna við framkvæmd örútboðsins og kærunefnd útboðsmála hafi staðfest það með úrskurði nr. 6/2016. Stefndu hafi gætt meðalhófs og jafnræðis við gerð örútboðsskilmálanna. Því sé mótmælt að stefndu hafi farið út fyrir leyfilegt svigrúm við ákvörðun hæfiskrafna enda séu þær algerlega í samræmi við ákvæði rammasamnings og lög um opinber innkaup.

Um lagarök sé einkum vísað til laga nr. 84/2007, 3. gr. laga nr. 2/1993 um Evrópska efnahagssvæðið, laga nr. 79/2008 um endurskoðendur og sveitarstjórnarlaga nr. 138/2011.

IV

Stefndi Reykjanesbær byggir kröfu sína um sýknu á því að umrætt örútboð hafi uppfyllt öll skilyrði þágildandi laga nr. 84/2007 og að málefnalegar forsendur hafi búið að baki skilyrði kaupanna um reynslu stjórnenda af endurskoðun sveitarfélaga með 4.000 íbúa eða fleiri, sbr. 50. gr. laga nr. 84/2007.

Um skýra og hlutlæga kröfu til bjóðenda hafi verið að ræða. Krafan hafi ekki falið í sér brot á jafnræði, þar sem hún hafi átt jafnt við um alla bjóðendur. Að mati stefnda Reykjanesbæjar beri að játa honum sem kaupanda svigrúm við mat á kröfum til bjóðenda, allt eftir þörfum sveitarfélagsins hverju sinni.

Ekkert liggi fyrir um að krafa stefnda Reykjanesbæjar um tiltekna reynslu stjórnenda hjá bjóðendum feli í sér ómálefnalegt skilyrði. Krafan hafi einungis tekið til stjórnenda en ekki allra starfsmanna bjóðenda. Meðalhófs hafi því verið gætt gagnvart bjóðendum. Breytir hér engu að önnur sveitarfélög hafi notað lægra viðmið um íbúafjölda.

Þá hafi stefnandi sýnt af sér verulegt tómlæti við að hafa uppi andmæli gegn kröfu rammasamningsins.

Þá taki stefndi Reykjanesbær undir málsástæður stefnda Ríkiskaupa um frekari röksemdir og geri þær þar með að sínum.

Um lagarök sé einkum vísað til laga nr. 84/2007.

V

Eins og áður segir eru málsatvik óumdeild. Í hinum umþrætta úrskurði kærunefndar útboðsmála kemur fram að það sé meginregla opinberra innkaupa að kaupandi skilgreini sjálfur þarfir sínar og hafi þar með forræði á þeim kröfum sem settar séu fram til andlags innkaupa og hæfis fyrirhugaðra viðsemjenda. Við ákvörðun hæfiskrafna takmarkist svigrúm kaupanda þó af því að hæfiskröfur verði að standa í málefnalegu sambandi við efni samnings þegar litið sé til eðlis og umfangs innkaupa. Auk þess verði kaupendur að virða grunnreglur útboðsréttar um jafnræði og meðalhóf og tryggja að skilyrði til bjóðenda séu reist á hlutlægum grunni.

Málsaðila greinir ekki á um framangreinda lögskýringu kærunefndar útboðsmála, heldur einungis um það hvort kröfur útboðsins hafi í reynd staðið í málefnalegu sambandi við efni fyrirhugaðs samnings. Stefnandi byggir málsókn sína á því að stefndi Reykjanesbær hafi, sem kaupandi, farið út fyrir það svigrúm sem sveitarfélagið hafi notið til að gera hæfiskröfur þar sem fyrrgreint skilyrði um reynslu stjórnanda af endurskoðun sveitarfélags með a.m.k. 4.000 íbúa hafi ekki staðið í málefnalegu sambandi við efni fyrirhugaðs samnings. Hið sama eigi við um þá kröfu að aðrir í endurskoðunarteymi bjóðenda hefðu reynslu af endurskoðun sveitarfélaga, enda sé endurskoðun sveitarfélaga í eðli sínu ekki flóknari en endurskoðun fjölmargra annarra aðila. Skilyrðin séu þar með ólögmæt og niðurstaða kærunefndar útboðsmála þar af leiðandi röng. Því beri að ógilda úrskurð nefndarinnar. Stefndu telja aftur á móti að umrædd skilyrði hafi staðið í málefnalegu sambandi við efni fyrirhugaðs samnings. Skilyrðin hafi þannig verið lögmæt og engar forsendur séu því fyrir því að ógilda úrskurð kærunefndar útboðsmála.

Samkvæmt 1. mgr., sbr. 4. mgr., 50. gr. þágildandi laga nr. 84/2007 var kaupendum almennt heimilt að setja skilyrði um tiltekna reynslu bjóðenda í innkaupum. Ekki eru efni til að skýra þessi ákvæði á annan veg en að kaupendur sérfræðiþjónustu á borð við þá sem felst í endurskoðun hafi getað áskilið reynslu sem til dæmis fælist í tiltekinni sérhæfingu, þó þannig að slíkar hæfiskröfur stæðu í málefnalegu sambandi við efni þess samnings sem fyrirhugað væri að gera hverju sinni. Við mat á því hvort þessu skilyrði hafi verið fullnægt með fyrrgreindum tveimur kröfum í hinu umdeilda örútboði verður að mati dómsins að líta til eftirfarandi atriða.

Í 3. gr. rammasamnings, dags. 18. nóvember 2013, kemur fram að til samningsins teljist útboðsgögn vegna rammasamningsútboðs nr. 15392. Í síðastnefndu skjali kemur fram í grein 2.2 að kaupendur gert ríkari hæfiskröfur við kaup innan samnings. Þá segir í grein 3.1 um örútboð að áskilinn sé réttur til að skilgreina nánar tæknilegt hæfi bjóðenda. Þar eru einnig rakin dæmi um tæknilegar hæfiskröfur sem kaupendur geti kosið að bæta við í örútboðum. Er í þeim efnum meðal annars minnst á „reynslu eða aðgengi að reynslu vegna endurskoðunar sambærilegra eininga“. Að þessu virtu var viðbúið að stefndu kynnu að gera ríkari kröfur en fram komu í rammasamningnum, einkum í því skyni að tryggja reynslu af endurskoðun sambærilegra eininga. Við mat á því hvers kyns einingar kynnu að teljast sambærilegar stefnda Reykjanesbæ verður ekki séð að ómálefnalegt hafi verið að líta til sveitarfélaga, enda átti meðal annars að vinna umrætt verk í samræmi við ákvæði VII. kafla sveitarstjórnarlaga nr. 138/2011, sbr. einkum 60., 61. 72., og 73. gr. laganna. Hvað varðar það skilyrði að endurskoðunin yrði leidd af endurskoðanda með reynslu af endurskoðun sveitarfélags með a.m.k. 4.000 íbúa, þá ber að líta til þess að á umræddum tíma var stefndi Reykjanesbær fimmta fjölmennasta sveitarfélag landsins, með yfir 15.000 íbúa. Auk þess átti endurskoðunin að taka til Reykjaneshafnar og Fasteigna Reykjanesbæjar ehf. Verður því ekki annað séð en að hófs hafi verið gætt í kröfum stefnda Reykjanesbæjar um að endurskoðunin yrði leidd af endurskoðanda með reynslu af endurskoðun sveitarfélags með a.m.k. 4.000 íbúa. Við þetta bætist að stefndu hafa gert grein fyrir viðkvæmri fjárhagsstöðu stefnda Reykjanesbæjar á umræddum tíma og skráðum skuldabréfaflokkum þess í kauphöll. Bæði framangreind atriði höfðu í för með sér að málefnalegt var að gera auknar kröfur til reynslu þess endurskoðanda sem leiða átti endurskoðunina. Slíkt var stefnda Reykjanesbæ þannig heimilt að gera með þeim hætti sem raun bar vitni samkvæmt 1. mgr., sbr. 4. mgr., 50. gr. laga nr. 84/2007, enda verður ekki séð að umrædd skilyrði hans hafi útilokað bjóðendur frá innkaupunum með ómálefnalegum hætti eða verið sett með tiltekna bjóðendur í huga.

Að öllu framangreindu virtu hefur stefnandi ekki fært haldbær rök fyrir því að ógilda beri hinn umþrætta úrskurð kærunefndar útboðsmála. Ber því að sýkna stefndu af kröfu stefnanda.

Eftir úrslitum málsins verður stefnandi dæmdur til að greiða stefndu málskostnað samkvæmt 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991, sbr. 2. mgr. 132. gr. laganna, sem þykir hæfilega ákveðinn 500.000 krónur til hvors stefnda um sig.

Af hálfu stefnanda flutti málið H-kk-nf J. H-kk-nf lögmaður.

Af hálfu stefnda Ríkiskaupa flutti málið D-kvk-nf S-kvk-nf lögmaður.

Af hálfu stefnda Reykjanesbæjar flutti málið U-kk-nf S-kk-nf B-kk-nf lögmaður.

A-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan. Dómarinn tók við meðferð málsins 19. febrúar 2018, en hafði fram til þess engin afskipti af meðferð þess.

D Ó M S O R Ð:

Stefndu, Ríkiskaup og Reykjanesbær, eru sýkn af kröfu stefnanda, Enors ehf.

Stefnandi greiði stefndu, hvorum um sig, 500.000 krónur í málskostnað.

A-kk-nf H-kk-nf