Y-5/2012

Með bréfi, sem móttekið var hjá Héraðsdómi Reykjaness 30. maí 2012, krafðist sóknaraðili úrlausnar héraðsdóms um fjárnámsgerð sýslumannsins í Kópavogi í máli nr. 037-2012-01748 sem fram fór hjá honum þann 10. apríl sl. að kröfu varnaraðila. Málið var þingfest 15. júní sl. og tekið til úrskurðar 12. júlí sl.

Sóknaraðili er Eidel ehf., kt. 000000-0000, Hamraborg 7, Kópavogi, en varnaraðili er J-kvk-nf S. R-kvk-nf, kt. 000000-0000, Presthúsabraut 37, Akranesi.

Dómkröfur sóknaraðila eru „að felld verði úr gildi aðfarargerðin í málinu nr. 037-2012-01748. Til vara að aðfarargerðinni verði breytt, viðurkennt verði að dómkrafa varnaraðila að því leyti sem um er að ræða viðurkenningarkröfu, þá teljist hún að fullu tryggð með veði í Miðbraut 13 Vopnafirði. Sama gildi um eftirstöðvar útborgungar greiðslu 1.140.356 og að kælivél, sem bent er á til fjárnáms ásamt Miðbraut 13 teljist fullnægjandi veðandlag fyrir dæmdum málskostnaði kr. 1.100.000. Þá verði hafnað að ljúka gerðinni að hluta árangurslausri. Gerð er krafa um hæfilegan málskostnað úr hendi varnaraðila.“

Varnaraðili krefst þess að kröfu sóknaraðila verði hafnað og að fjárnámsgerð sýslumannsins í Kópavogi verði staðfest.

Þá krefst varnaraðili þess að sóknaraðili verði dæmdur til þess að greiða honum málskostnað að skaðlausu samkvæmt mati réttarins.

I.

Ágreiningur málsins varðar fjárnám sem sýslumaðurinn í Kópavogi gerði þann 10. apríl 2012 hjá sóknaraðila að kröfu varnaraðila.

Samkvæmt dómi Héraðsdóms Reykjaness í málinu E-1283/2010 frá 10. júní 2011 lýsir stefnandi, varnaraðili máls þessa, málavöxtum þannig að sóknaraðili hafi gert kauptilboð í fasteign varnaraðila, Miðbraut 13, Vopnafirði, sem varnaraðili samþykkti og var kaupsamningur undirritaður þann 20. nóvember 2009. Var eignin afhent kaupanda 1. desember 2009 í samræmi við ákvæði samningsins. Átti að greiða 600.000 krónur með peningum við undirritun kaupsamnings, 1.761.457 krónur átti að greiða við útgáfu afsals þann 1. mars 2010 og hluta kaupverðs átti að greiða með uppgreiðslu áhvílandi lána fyrir 1. mars 2010, yrðu þau ekki yfirtekin af kaupanda fyrir þann tíma, samtals 7.060.000 krónur að nafnvirði. Nánar tiltekið: Skuld við Íbúðalánasjóð áhvílandi á 1. veðrétti, útg. 8. maí 2000 af stefnanda til H-kk-ef S-kk-ef, upphaflega 3.510.000 krónur en eftirstöðvar við kaupsamningsgerð 5.160.515 krónur. Skuld við Íbúðalánasjóð á 2. veðrétti, útg. 8. maí 2000 af stefnanda til Íbúðalánasjóðs, upphaflega 1.350.000 krónur en eftirstöðvar við kaupsamningsgerð 1.960.403 krónur og skuld við Landsbankann á 3. veðrétti, útg. 29. október 2004 af stefnanda, upphaflega 2.200.000 krónur en eftirstöðvar við kaupsamningsgerð 1.947.489 krónur. Uppreiknuð staða lánanna, ásamt vöxtum og dráttarvöxtum miðað við 30. apríl 2010, var samtals á 1. og 2. veðrétti 8.348.037 krónur og á 3. veðrétti 2.101.427 krónur. Við samningsgerðina hafi legið fyrir samþykki Íbúðalánasjóðs um yfirtöku sóknaraðila á lánunum en það samþykki hafi hins vegar verið dregið til baka með tölvupósti til fasteignasölunnar. Fram kemur í málinu að stefndi hafi greitt til fasteignasölunnar 600.000 krónur sem hluta af kaupverðinu.

Varnaraðili höfðaði mál fyrir Héraðsdómi Reykjaness 5. maí 2010 þar sem hann gerði aðallega þær dómkröfur að stefndi, sóknaraðili í þessu máli, greiddi stefnanda 12.083.478 krónur ásamt tilgreindum vöxtum. Til vara krafðist stefnandi þess að viðurkennd yrði skylda stefnda til uppgreiðslu á ofantöldum skuldabréfum ásamt tilgreindum vöxtum. Í forsendum dóms undirréttar segir að fallist sé á það með stefnda og með vísan til raka hans í greinargerð, að ekki komi til greina að verða við aðalkröfu stefnanda um að stefndi greiði honum upp andvirði áhvílandi lána en engin lög standi til þess að stefnandi eigi slíka kröfu. Var varakrafa stefnanda tekin til greina þannig að viðurkennd var skylda stefnda, sóknaraðila máls þessa, til uppgreiðslu ofangreindra áhvílandi lána á fasteigninni ásamt greiðslu 1.761.457 króna gegn afhendingu afsals fyrir eigninni. Dráttarvaxtakröfu stefnanda var vísað frá dómi. Stefndi, sóknaraðili máls þessa, áfrýjaði dómi undirréttar til Hæstaréttar Íslands og gekk dómur þann 22. mars sl. í málinu nr. 508/2011. Staðfesti Hæstiréttur dóm héraðsdóms með vísan til forsendna hans þannig að viðurkennd var skylda Eidel ehf. til að greiða upp veðskuldabréf útgefið 8. maí 2000 af stefndu, J-kvk-þgf S. R-kvk-þgf, til H-kk-ef S-kk-ef, upphaflega að fjárhæð 3.510.000 krónur, veðskuldabréf útgefið 8. maí 2000 af stefndu til Íbúðalánasjóðs, upphaflega að fjárhæð 1.350.000 krónur og veðskuldabréf útgefið 29. október 2004 af stefndu til Landsbanka Íslands hf., upphaflega að fjárhæð 2.200.000 krónur og jafnframt var viðurkennd skylda áfrýjanda til að greiða stefndu 1.140.356 krónur, allt gegn útgáfu afsals fyrir fasteigninni að Miðbraut 13. Vopnafirði. Þá var Eidel ehf. dæmt til að greiða 1.100.000 krónur í málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.

Þann 18. nóvember 2011 tók sýslumaðurinn í Kópavogi fyrir kröfu varnaraðila máls þessa um löggeymslu á svo miklu af eignum gerðarþola að nægði til tryggingar kröfu að fjárhæð 11.904.749 krónur. Mótmælti lögmaður gerðarþola, sóknaraðila máls þessa, því að hægt væri að taka eignir löggeymslu vegna viðurkenningarhluta dóms Hæstaréttar. Varð gerðinni lokið með því að gerðarþoli benti á kælivél í hans eigu til tryggingar kröfunni og lagði jafnframt fram verðmat þar sem kælivélin var metin á 1.500.000 krónur. Þrátt fyrir mótmæli gerðarþola var löggeymslunni lokið sem árangurslausri að hluta.

Með aðfararbeiðni til sýslumannsins í Kópavogi 23. mars 2012 krafðist varnaraðili þess að fjárnám yrði gert í svo miklu af eignum gerðarþola í löggeymslu að nægði til tryggingar fullnustu eftirfarandi kröfu: Höfuðstóll 10.911.648 krónur. Áfallinn málskostnaður með viðrisaukaskatti 1.100.000 krónur og löggeymslugjald í ríkissjóð 12.000 krónur eða samtals 12.023.648 krónur auk áfallandi dráttarvaxta og kostnaðar. Vísaði gerðarbeiðandi til 1. tl. 1. mgr. 1. gr. laga nr. 90/1989 um aðför og jafnframt til 5. gr., 76. og 77. gr. sömu laga. Í aðfararbeiðninni segir gerðarbeiðandi að ljóst sé að í dómi Hæstaréttar felist að lágmarki bein aðfararheimild varðandi málskostnaðarhluta dómsins, 1.100.000 krónur. Varðandi viðurkenningardóminn fyrir skyldum stefnda, eins og nánar greini í dómsorði, liggi fyrir að gerðarþoli geti krafist fjárnáms fyrir kröfu sinni á grundvelli 76. gr. laga nr. 90/1989, þ.e. verði litið svo á að ekki sé unnt að framkvæma fjárnám á grundvelli 1. tl. 1. mgr. 1. gr. laganna en auðvelt sé að reikna viðurkenningarhluta kröfunnar til fjár.

Þann 10. apríl sl. fór fjárnám fram hjá sýslumanninum í Kópavogi, sem um er þrætt í máli þessu. Er höfuðstóll tilgreindur 10.911.648 krónur, áfallinn málskostnaður 1.100.000 krónur og fjárnámsgjald í ríkissjóð 12.000 krónur, allt auk áfallandi dráttarvaxta. Við fyrirtökuna mótmælti lögmaður gerðarþola því að hægt væri að gera fjárnám fyrir viðurkenningarhluta dóms Hæstaréttar. Benti hann á að umrædd skuldabréf, sem krafist var fjárnáms fyrir, væru tryggð með veði í eigninni Miðbraut 13, Vopnafirði. Mótmælti lögmaður gerðarbeiðanda þeim rökum og taldi kröfuna ekki tryggða gagnvart kröfuhafa með veðum í þeirri fasteign, þar sem krafan væri einmitt tilkomin vegna vanefnda á greiðslu kaupverðs þeirrar eignar. Tók fulltrúi sýslumanns mótmæli lögmanns gerðarþola ekki til greina og fór gerðin fram. Benti gerðarþoli á kælivél í eigu gerðarþola að verðmæti 1.500.000 krónur og var fjárnám gert í vélinni. Varð gerðinni lokið að hluta án árangurs. Lýsti lögmaður gerðarþola því yfir að hann myndi bera gerðina undir héraðsdóm.

Með bréfi, dagsettu 29. maí 2012 og mótteknu 30. maí sl., vísaði sóknaraðili máli þessu til héraðsdóms.

II.

Í bréfi sóknaraðila til dómsins er kröfugerð sóknaraðila reifuð og málavextir, en málsástæður og lagarök er ekki að finna í sérstökum kafla bréfsins. Við munnlegan málflutning fyrir dómi byggði sóknaraðili á því að óheimilt væri að krefjast fjárnáms vegna dóms sem væri um viðurkenningu á skyldu dómþola. Kveður sóknaraðili þann hluta dóms Hæstaréttar, sem tekur á viðurkenningu á skyldu sóknaraðila, ekki uppfylla skilyrði 1. tl. 1. mgr. 1. gr. aðfararlaga nr. 90/1989, sbr. 36. gr. laganna, þar sem fram komi að gera megi fjárnám til fullnustu peningakröfu í eignum tilheyrandi gerðarþola. Þá byggði sóknaraðili á því að stærsti hluti kröfunnar væri tryggður með veði í Miðbraut 13 á Vopnafirði.

Sóknaraðili mótmælir því að hægt sé að gera fjárnám fyrir andvirði ofangreindra veðskuldabréfa þar sem þar að auki séu það Íbúðalánasjóður og Landsbankinn sem hafi forræði á þeim kröfum en ekki varnaraðili í máli þessu. Varnaraðili verði fyrst að hafa orðið greiðsluskyldur vegna þeirra skulda áður en hann geti krafið sóknaraðila um þær fjárhæðir, en í dómi Hæstaréttar sé staðfest að viðurkennd sé skylda sóknaraðila til að greiða tilgreind veðskuldabréf og þá til kröfuhafa.

Sóknaraðili kvað í mesta falli hægt að gera fjárnám fyrir dæmdum málskostnaði í máli þessu, 1.100.000 krónum, en sóknaraðili hafi verið dæmdur til að greiða varnaraðila þá fjárhæð. Hafi ábending sóknaraðila um kælivélina dugað fyrir þeirri kröfu að fullu.

III.

Varnaraðili byggir á því að dómur hafi gengið í Hæstarétti Íslands í máli nr. 580/2011 þar sem sóknaraðili hafi verið dæmdur til greiðslu 1.100.000 króna í málskostnað auk þess að viðurkennd hafi verið greiðsluskylda sóknaraðila til uppgreiðslu ofangreindra veðskuldabréfa ásamt greiðslu að fjárhæð 1.140.356 krónur gegn afhendingu afsals fyrir Miðbraut 13, Vopnafirði.

Í greinargerð sinni vekur varnaraðili athygli dómsins á því að sóknaraðili hafi ekki bent á fasteignir til tryggingar skuldum sínum sem sóknaraðili sé skráður fyrir að Hafnarbraut 21-23 í Kópavogi. Þá skoraði varnaraðili á sóknaraðila að skýra út hvernig standi á því að hann hafi ekki bent á þær eignir til fjárnáms og hvers vegna ekki sé gerð grein fyrir þeim eignum í ársreikningi sóknaraðila. Þá krafðist varnaraðili skýringar á því hvers vegna umrædd kælivél væri ekki talin meðal eigna sóknaraðila í framlögðum ársreikningi.

Varnaraðili bendir á að vísa eigi máli sóknaraðila frá dómi ex officio en samkvæmt fyrirliggjandi gögnum sé eingöngu um bréf sóknaraðila til dómsins að ræða í máli þessu og hafi sóknaraðili ekki lagt fram greinargerð, sem honum hafi borið að gera við fyrirtöku þann 15. júní sl. Vegna óskýrrar kröfu sóknaraðila hafi verið vandkvæði á því að varnaraðili gæti tekið til varna sem skyldi. Vísar varnaraðili þar til 87.-89. gr. og 1. mgr. 90. gr., sbr. 92. gr., sbr. 93. gr., laga nr. 90/1989 og í almennar reglur um meðferð einkamála, máli sínu til stuðnings. Vísar varnaraðili einnig til dóms Hæstaréttar í máli nr. 544/2009 þar sem skilyrði 2. mgr. 99. gr. laga nr. 91/1991, sbr. ákvæði laga nr. 90/1991, um nauðungarsölu voru ekki talin uppfyllt. Telur varnaraðili að sömu kröfur eigi að gilda að þessu leyti samkvæmt lögum nr. 90/1991 og lögum nr. 90/1989.

Kröfum sínum til stuðnings kveður varnaraðili öll skilyrði laga nr. 90/1989 um aðför hafa verið uppfyllt svo að aðförin mætti fara fram. Kveður varnaraðili að bein aðfararheimild liggi fyrir varðandi málskostnaðarkröfuna 1.100.000 krónur. Varðandi viðurkenningarhluta dómsins fyrir skyldum sóknaraðila liggi fyrir að gerðarbeiðandi geti krafist fjárnáms fyrir kröfu sinni á grundvelli 76. gr. laga nr. 90/19898, enda í sjálfu sér einfalt að reikna fjárkröfu vegna þess hluta dómsins, sbr. og 77. gr. sömu laga um heimild gerðarbeiðanda til að krefjast þess að héraðsdómur ákveði peningagreiðslu úr hendi gerðarþola verði kröfu hans ekki fullnægt með vísan til annarra ákvæða 11. kafla laganna. Ákvörðun sýslumanns verði ekki skilin á annan veg en að hann fallist á þessi rök varnaraðila. Þá kveður varnaraðili að til þess að sóknaraðili geti talist hafa efnt skyldu sína með því að benda á eignir til fjárnáms verði viðkomandi eignir að vera fullnægjandi til að dekka samtals 11.733.648 krónur sem feli í sér málskostnaðarkröfuna 1.100.000 krónur, greiðslu upp á 1.140.356 krónur og uppgreiðsluverðmæti viðkomandi veðskuldabréfa sem hafi numið við gerðina 9.481.292 krónum.

Varnaraðili vísar til þess að sóknaraðili byggi í bréfi sínu til dómsins eingöngu á því að hann hafi mótmælt gerðinni og að hann telji kröfu varnaraðila þegar tryggða með veðkröfum sem hvíli á fasteigninni Miðbraut 13, Vopnafirði. Varnaraðili kveðst mótmæla þeirri fullyrðingu sóknaraðila að hann geti bent á þá eign sem tryggingu fyrir kröfum varnaraðila í sama máli. Mótmælir varnaraðili því að sóknaraðili geti talist eiga nema í besta falli takmarkaðan rétt til eignarinnar Miðbrautar 13, ef nokkurn. Að mati varnaraðila hafi sýslumaður verið sammála þessu mati varnaraðila og sú fullyrðing sóknaraðila að sýslumaður telji eignina verðlausa eigi sér því enga stoð í raunveruleikanum. Í því sambandi megi í fyrsta lagi nefna að fyrir liggi að sóknaraðili hafi eingöngu greitt brotabrot af kaupverðinu eða um 600.000 krónur en að öðru leyti svikist undan skyldum sínum sem dómsorð beri með sér. Í öðru lagi beri sóknaraðila samkvæmt dómsorði að greiða upp skuldabréfin en dómur Hæstaréttar hafi ekki veitt sóknaraðila heimild til að taka þau yfir, enda þurfi samþykki kröfuhafa til þeirrar ráðstöfunar. Uppgreiðsla bréfanna varði varnaraðila miklu, enda sé fyrirséð að kröfuhafar muni ganga á varnaraðila persónulega og/eða ábyrgðarmenn, fari svo að eignin verði seld nauðungarsölu vegna vanefnda sóknaraðila á uppgreiðslu bréfanna. Í þriðja lagi bendir varnaraðili á að jafnvel þótt dómurinn fallist á rökstuðning sóknaraðila þá vanti enn upp á að sóknaraðili hafi bent á nægilegar tryggingar fyrir þeim fjárkröfum sem dæmdar hafi verið. Í dómsorði sé kveðið á um viðurkenningu á skyldu sóknaraðila til að greiða varnaraðila 1.140.356 krónur auk þess að greiða honum 1.100.000 krónur í málskostnað til viðbótar viðurkenningu á skyldu hans til uppgreiðslu umræddra veðskuldabréfa. Samtals nemi því fjárkrafan, sem ekki er tryggð með veðskuldum, 2.240.356 krónum og samkvæmt fyrirliggjandi verðmati á þeirri eign sem fjárnám hafi verið gert í nemi verðmæti hennar eingöngu 1.500.000 krónum. Vanti því rúmlega 700.000 krónur upp á að fullnægjandi tryggingar fyrir fjárkröfum liggi fyrir, auk þess sem varnaraðili véfengir að það mat sé rétt.

Að lokum mótmælir varnaraðili öllum málatilbúnaði sóknaraðila að því leyti sem hann fer í bága við málatilbúnað varnaraðila.

Varðandi lagarök fyrir kröfu sinni vísar varnaraðili til laga nr. 90/1989 um aðför og laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Varðandi kröfu varnaraðila um málskostnað er vísað til ákvæða laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

IV.

Í málinu krefst sóknaraðili úrlausnar héraðsdóms um aðfarargerð, sbr. 92. gr. aðfararlaga nr. 90/1989, sem fram fór hjá sóknaraðila að kröfu varnaraðila, í kælivél sóknaraðila af gerðinni TP-10-75, þann 10. apríl 2012 auk þess sem gerðinni var lokið sem árangurslausri að hluta.

Í 1. mgr. 93. gr. aðfararlaga segir að í tilkynningu til héraðsdóms um að krafist sé úrlausnar um aðfarargerð skuli í fyrsta lagi koma fram um hverja aðfarargerð sé að ræða, í öðru lagi hvers krafist sé fyrir héraðsdómi og í þriðja lagi á hverjum málsástæðum og lagarökum kröfur séu reistar.

Í málinu gerir sóknaraðili þá dómkröfu „að felld verði úr gildi aðfarargerðin í málinu nr. 037-2012-0748“. Til vara gerir sóknaraðili þá kröfu að aðfarargerðinni verði breytt þannig að viðurkennt verði að dómkrafa varnaraðila, að því leyti sem um er að ræða viðurkenningarkröfu, teljist að fullu tryggð með veði í Miðbraut 13, Vopnafirði. Sama gildi um eftirstöðvar útborgunargreiðslu, 1.140.356 krónur, og að kælivél, sem bent var á til fjárnáms ásamt Miðbraut 13, teljist fullnægjandi veðandlag fyrir dæmdum málskostnaði, 1.100.000 krónum. Í bréfi sóknaraðila til dómsins eru málavextir reifaðir en enginn sérstakur kafli um málsástæður og lagarök. Þrátt fyrir það þykja málsástæður sóknaraðila nægjanlega skýrar í kröfugerðinni og málavaxtakafla hans þannig að ekki varði frávísun málsins frá dómi ex officio eins og varnaraðili bendir dóminum á.

Varnaraðili gerir heilmikinn reka að því að tiltekinna eigna sé ekki getið í ársreikningi sóknaraðila. Hvernig sóknaraðili stendur að gerð ársreikninga sinna er ekki til meðferðar í máli þessu og breytir engu við úrlausn málsins.

Varnaraðili byggir á því að sóknaraðili hafi ekki lagt fram greinargerð eins og áskilinn er réttur til í bréfi sóknaraðila til dómsins og vísar til 88. og 91. gr. laga nr. 90/1989, sbr. 2. mgr. 99. gr. laga nr. 91/1991. Við fyrirtöku málsins kvað sóknaraðili ekki þörf á að leggja fram greinargerð og er málið grundvallað á bréfi hans til dómsins eins og fram hefur komið. Ekki er tekið undir það með varnaraðila að það varði frávísun máls frá dómi ex officio leggi sóknaraðili ekki fram greinargerð, enda er í ákvæðinu tekið fram: „ef þörf krefur“. Sóknaraðili ber áhættuna af vanreifuðum málatilbúnaði sínum að þessu leyti og getur niðurstaða máls ráðist af því. Telur dómurinn dómkröfur og málavexti í bréfi sóknaraðila nægjanlega reifaða svo að efnisdómur verði lagður á málið.

Sóknaraðili krefst þess aðallega að aðfarargerð í málinu 037-2012-01748 verði felld úr gildi þar sem fjárnám hafi verið gert fyrir kröfu sem þegar er með veði í fasteign, auk þess sem ekki hafi verið aðfararheimild fyrir stærstum hluta kröfu varnaraðila. Um hafi verið að ræða dóm sem kvað á um skyldu sóknaraðila til að greiða tiltekin veðskuldabréf upp og hafi varnaraðili ekki forræði á þeirri kröfu að svo komnu. Undir þau rök tekur dómurinn.

Í dómi Hæstaréttar í máli nr. 508/2011 segir að viðurkennd sé skylda Eidel ehf. til að greiða upp veðskuldabréf, útgefið 8. maí 2000 af stefndu, J-kvk-þgf S. R-kvk-þgf, til H-kk-ef S-kk-ef, upphaflega að fjárhæð 3.510.000 krónur, veðskuldabréf, útgefið 8. maí 2000 af stefndu til Íbúðalánasjóðs, upphaflega að fjárhæð 1.350.000 krónur og veðskuldabréf útgefið 29. október 2004 af stefndu til Landsbanka Íslands hf., upphaflega að fjárhæð 2.200.000 krónur og jafnframt er viðurkennd skylda áfrýjanda til að greiða stefndu 1.140.356 krónur, allt gegn útgáfu afsals fyrir fasteigninni að Miðbraut 13, Vopnafirði. Þá er áfrýjandi dæmdur til að greiða stefndu samtals 1.100.000 krónur í málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti. Útilokað verður að telja að varnaraðili í máli þessu hafi með þessum skilyrta dómi eignast sjálfstæða fjárkröfu á hendur sóknaraðila vegna ofangreindra veðskuldabréfa sem sé aðfararhæf. Ofangreind veðskuldabréf eru með veði í fasteign og í eigu annarra kröfuhafa og getur varnaraðili ekki eignast sjálfstæða fjárkröfu á hendur sóknaraðila vegna þeirra skulda fyrr en varnaraðili hefur leyst þá kröfu til sín. Nauðungarsala á fasteigninni Miðbraut 13, Vopnafirði hefur ekki farið fram og liggur því ekki fyrir hvort umrætt veð nægi til greiðslu á þeim veðskuldum. Í máli þessu gerir sóknaraðili meðal annars þá dómkröfu til vara að aðfarargerðinni verði breytt þannig að viðurkennt verði að dómkrafa varnaraðila, að því leyti sem um er að ræða viðurkenningarkröfu, teljist að fullu tryggð með veði í Miðbraut 13, Vopnafirði. Í máli þessu verður ekki leyst úr því hvort umþrættar veðkröfur séu að fullu tryggðar með veði í Miðbraut 13, Vopnafirði með vísan til þess sem að ofan segir. Verður þeirri kröfu sóknaraðila því hafnað.

Þá hefur ekki verið sýnt fram á af varnaraðila að efndaskylda varðandi greiðslu á 1.140.356 krónum sé fram komin þar sem hún greiðist gegn afhendingu afsals eins og dómsorðið í ofangreindum dómi Hæstaréttar kveður á um. Verður þeim dómi ekki fullnægt með aðför nema varnaraðili geti jafnframt efnt sínar skyldur.

Sóknaraðili benti á, til tryggingar kröfu varnaraðila við aðfarargerðina, kælivél af gerðinni TP-10-75 að verðmæti 1.500.000 krónur. Varnaraðili hefur haldið því fram að eignarréttur sóknaraðila sé ósannaður, m.a. vegna þess að þeirrar eignar sé ekki getið í ársreikningi sóknaraðila. Sóknaraðili lagði fram undir rekstri málsins afrit af reikningi vegna kaupa á þeirri vél, dagsettum 10. september 2008, og er reikningurinn kvittaður um greiðslu. Hefur varnaraðili ekki sýnt fram á að sá reikningur eigi ekki við rök að styðjast. Verður þeirri málsástæðu varnaraðila því hafnað.

Af öllu ofansögðu liggur fyrir að varnaraðili hefur ekki sýnt fram á að hann eigi skýlaust aðfararhæfa fjárkröfu sem hann krafðist fjárnáms fyrir þann 10. apríl sl. utan 1.100.000 króna sem sóknaraðili byggir varakröfu sína á.

Verður varakrafa sóknaraðila því tekin til greina þannig að felld er úr gildi aðfarargerð í málinu nr. 037-2012-01748 að því leyti sem henni var lokið árangurslausri að hluta. Er aðfarargerðin staðfest að því leyti að henni hafi verið lokið til tryggingar fjárkröfu varnaraðila að fjárhæð 1.100.000 krónur með tryggingu í kælivél af gerðinni TP-10-75, staðsettri að Drangahrauni 3, Hafnarfirði.

Að þessum niðurstöðum fengnum verður varnaraðili dæmdur til að greiða sóknaraðila 200.000 krónur í málskostnað.

Á-kvk-nf G-kvk-nf héraðsdómari kveður upp úrskurð þennan.

Úrskurðarorð

Aðfarargerð sýslumannsins í Kópavogi í málinu nr. 037-2012-01748, sem fram fór þann 10. apríl sl., er breytt þannig að henni sé lokið með fjárnámi í kælivél af gerðinni TP-10-75, staðsettri að Drangahrauni 3, Hafnarfirði, til tryggingar fyrir 1.100.000 krónum. Lok aðfarargerðarinnar sem árangurslausri að hluta er fellt úr gildi.

Varnaraðili, J-kvk-nf S. R-kvk-nf greiði sóknaraðila, Eidel ehf., 200.000 krónur í málskostnað.

Á-kvk-nf G-kvk-nf.

Rétt endurrit staðfestir

Héraðsdómur Reykjaness 19.7. 2012.