E-1389/2007

Mál þetta, sem dómtekið var föstudaginn 28. marz sl., er höfðað fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur af S-kk-þgf B-x-x J-kk-þgf kt. 000000-0000, Þórsgötu 12, Reykjavík, með stefnu birtri 15. febrúar 2007, á hendur íslenzka ríkinu, kt. 000000-0000, vegna Varnarliðsins í Keflavík.

Dómkröfur stefnanda eru þær, að viðurkennt verði, að stefnandi hafi átt rétt á persónuuppbót vegna frammistöðu sinnar í starfi hjá Varnarliðinu á Keflavíkurflugvelli vegna ársins 2006. Auk þess er krafizt málskostnaðar samkvæmt gjaldskrá Lögmannsstofu Láru V. Júlíusdóttur hrl., auk lögmælts virðisaukaskatts samkvæmt 1. nr. 50/1988.

Dómkröfur stefnda eru þær, að hann verði sýknaður af öllum kröfum stefnanda og að stefnandi verði dæmdur til að greiða stefnda málskostnað samkvæmt mati dómsins.

II

Málavextir

Stefnandi starfaði hjá US NAS Housing Department hjá Varnarliðnu á Keflavíkurflugvelli í þrjá áratugi. Hann er félagsmaður í Rafiðnaðarsambandi Íslands. Við starfslok gegndi hann starfi, sem lýst var í starfslýsingunni P1Y0827, og hafði svo verið um árabil. Nefndist staða stefnanda „deputy billeting officer“, en næsti yfirmaður hans hafði starfsheitið „billeting officer“.

Í ráðningarsamningi stefnanda kemur m.a. fram, að á hverju ári skuli meta störf hans og hversu vel hann hafi leyst þau af hendi og skyldi hann, á grundvelli þess mats, fá árlegan launaauka, sem bæði skyldi byggður á starfslengd og frammistöðu í starfi. Var launaaukinn greiddur í desember ár hvert.

Í marz 2006 varð stefnandi óvinnufær vegna veikinda. Kveðst hann ekki hafa verið í miklu sambandi við vinnustað meðan hann var óvinnufær. Um sumarið, meðan hann var enn í veikindaleyfi pantaði hann víkingastyttur frá Bandaríkjunum, sem ætlaðar voru til gjafa. Er ekki ágreiningur um, að sú pöntun hafi verið andstæð reglum, sem um starf stefnanda giltu, og enn fremur er ágreiningslaust, að stefnanda hafi verið það ljóst. Stefnandi kveður næsta yfirmann sinn, C-x-x M-x-x, hafa óskað eftir því við hann að hann áritaði pöntunina. Þegar stefnandi hafi neitað því, þar sem slík pöntun samrýmdist ekki þeim reglum, sem starfa skyldi eftir, hafi yfirmaðurinn sagst vita það fullvel, en hann væri búinn að ræða við skrifstofu hersins í Napólí (CNRE) og væri með munnlegt leyfi fyrir þessu. Einnig hafi hann sagzt hafa rætt þetta við billeting á sama stað, og hefði hann sent sér tölvupóst þess efnis, að hann hefði gert það sama. Stefnandi hafi talið, að yfirmaðurinn væri að greina rétt frá, enda hafi aðstæður verið í þessu tilviki aðrar en venjulega, þar sem verið væri að loka stöðinni á Keflavíkurflugvelli og nota ætti stytturnar til gjafa handa þeim starfsmönnum Varnarliðsins, sem væru að láta af störfum.

Í lokauppgjöri á launum, sem stefnanda bárust við starfslok hans frá stefnda, fékk hann ekki greiddan umræddan launaauka. Voru honum gefnar þær skýringar, að hann hefði farið út fyrir fyrirmæli reglna, þegar hann áritaði umrædda pöntun á styttunum frá Bandaríkjunum.

Snýst ágreiningur aðila um réttmæti þess að svipta hann launaaukanum á grundvelli framangreinds atviks.

III

Málsástæður stefnanda

Stefnandi kveðst beina kröfum sínum að utanríkisráðherra, fyrir hönd íslenzka ríkisins vegna Varnarliðsins í Keflavík, á grundvelli laga nr. 110/1951 um lagagildi varnarsamnings milli Íslands og Bandaríkjanna og um réttarstöðu liðs Bandaríkjanna og eignir þess en í 4. tl. 6. gr. viðbætis við varnarsamninginn segi m.a., að starfsráðningar hjá liði Bandaríkjanna skuli framkvæmdar með aðstoð og um hendur þess eða þeirra fyrirsvarsmanna, sem af Íslands hálfu séu til þess kvaddir. Þá segi, að ráðningarkjör og vinnuskilyrði, einkum vinnulaun, launauppbætur og öryggisráðstafanir við vinnu, skuli fara að íslenzkum lögum og venjum.

Þá byggi stefnandi kröfu sína um aðild á 5. og 6. gr. laga nr. 82/2000 um framkvæmd tiltekinna þátta í varnarsamstarfi Íslands og Bandaríkjanna. Samkvæmt 5. gr. auglýsi Utanríkisráðuneytið laus störf hjá Varnarliðinu og taki á móti umsóknum um þau, en í 6. gr. sé kveðið á um, að íslenzkir starfsmenn Varnarliðsins á Íslandi skuli búa við sambærileg starfskjör og aðrir íslenzkir launamenn. Í 6. gr. komi einnig fram, að utanríkisráðherra skipi kaupskrárnefnd, sem úrskurði um ráðningarkjör, launakjör og vinnuskilyrði íslenzkra starfsmanna varnarliðsins, þar sem varnarliðið sé ekki aðili að kjarasamningum.

Stefnandi kveður kröfu sína vera viðurkenningarkröfu, sem sé sett fram með stoð í 2. mgr. 25. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991. Stefnandi hafi af því lögvarða hagsmuni að fá úr því skorið, að hann eigi rétt á umbeðinni persónuuppbót. Hann hafi ekki tök á að reikna kröfuna sjálfur út, þar sem uppbótin sé samsett tala og taki mið af starfsaldri og frammistöðu.

Krafa stefnanda um rétt til sérstakrar persónuuppbótar byggist á 10. gr. ráðningarsamnings hans, en þar segi í 10. grein:

Performance Evaluation -Lonevity Bonus. The employee is subject to an annual perfomance evaluation and longevity compensation system which is continued under currently prevailing conditions. This plan includes an annual lump sum monetary compensation. Therefore The Employee is not eligible to receive any other performance related cash awards.

Hér sé samið um frammistöðumat og starfslengdarbónus og sagt, að um starfsmanninn gildi árlegt frammistöðumat og bætur fyrir starfsaldur. Samkvæmt þessu fái starfsmaður greidda árlega tiltekna fjárhæð, og eigi hann því ekki rétt á neins konar annars konar greiðslum fyrir frammistöðu sína.

Samkvæmt þessum samningi skyldu starfsmenn, sem undir þennan samning féllu, fá árlega greidda persónuuppbót, annars vegar tengda starfsaldri og hins vegar frammistöðu. Vísað sé til þess, að persónuuppbót þessi sé samningsbundin og þar með hluti af ráðningarkjörum stefnanda. Stefnandi hafi fengið umrædda persónuuppbót árlega í áravís, enda hafi hann unnið til æðstu metorða bandaríska hersins í störfum sínum fyrir Varnarliðið í Keflavík. Með því að greiða stefnanda ekki umrædda persónuuppbót fyrir störf hans á árinu 2006 og gefa honum að sök, að hann hefði óhlýðnast fyrirmælum, hafi starfsmannahald Varnarliðsins brotið umrætt ákvæði í ráðningarsamningi. Stefnandi hafi í umrætt skipti ekki gert neitt annað en að hlýða skipunum síns næsta yfirmanns; skipunum, sem hann hefði gert athugasemdir við, en hefði verið fullvissaður um, að brytu ekki í bága við gildandi reglur, eins og staðan hafi verið þetta sumar. Jafnframt sé vísað til þess, að kringumstæður við þessi fyrirmæli hafi verið mjög sérstakar. Haft hafi verið samband við stefnanda, þegar hann var í veikindaleyfi vegna hjartaáfalls og lagt hart að honum að vinna þetta tiltekna verk. Vísað sé til þess, að staðfesta stefnanda hafi ef til vill ekki verið sú sama og ef hann hefði verið í starfi og við litla heilsu á þeim tíma, er atvik þetta átti sér stað. Vísað sé til yfirlýsinga yfirmanns og samstarfsmanns á Keflavíkurflugvelli, sem staðfesti, að atvik hafi verið með þeim hætti, sem hér er lýst.

Málskostnaðarkrafa stefnanda byggi á 1. mgr. 130. gr. eml. nr. 91/1991. Krafa um virðisaukaskatt á málskostnað byggi á lögum um virðisaukaskatt nr. 50/1988. Varðandi varnarþing vísist til 33. gr. laga nr. 91/1991. Um aðild og fyrirsvar vísist til 17. gr. laga nr. 91/1991, svo og til laga nr. 110/1951, sbr. einnig lög nr. 82/2000.

Málsástæður stefnda

Stefndi byggir á því, að fyrir liggi í málinu, að umrædd pöntun stefnanda á styttum hafi verið andstæð reglum á ýmsan máta.

Í dskj. nr. 15 og 16 sé því lýst, að pöntunin hafi verið fyrir meira en tvær tylftir af styttum, kostnaður vegna pöntunarinnar hafi farið yfir 5.000 Bandaríkjadali, stytturnar skyldu greiddar úr röngum sjóði (svokallaðir „non-appropriated funds“ eða „NAF“), þeir sem skyldu fá stytturnar afhentar að gjöf væru ýmist „appropriated fund (APF)“ eða „non-appropriated fund (NAF)“ starfsmenn, fé úr svokölluðum „NAF“ sjóðum skuli ekki varið til svokallaðra „APF“ starfsmanna og loks, að stefnandi hafi verið í sjúkraleyfi á þeim tíma, sem hann áritaði umrædda pöntun. Talið hafi verið, að stefnandi hafi vitað eða átt að vita, að pöntun hans væri andstæð reglum. Þar eð stefnandi hafi verið í veikindaleyfi, hafi jafnframt verið talið, að hann hafi ekki verið í stöðu til að taka slíka ákvörðun. Hafi P. G-x-x T-x-x, lögmaður Varnarliðsins, talið, að ef stefnandi teldi, að hann hafi verið fullfær og í stöðu til að taka slíka ákvörðun, þá væri jafnframt ekki trúverðugt, að hann þyrfti að vera í veikindaleyfi, þar sem hann væri óvinnufær vegna veikinda, sbr. dskj. nr. 16.

Komi fram í stefnu, að stefnanda hafi verið ljóst, að pöntunin væri andstæð reglum, en þar segi frá því, að stefnandi hafi upphaflega neitað að rita undir pöntunina vegna þess. Í yfirlýsingu M-x-x á dskj. nr. 4 komi fram, að stefnandi hafi bent á, að pöntunin væri andstæð reglum, áður en hann undirritaði hana.

Í dskj. nr. 8 og 9 komi fram, að stefnanda hafi verið fullkunnugt um það, áður en hann undirritaði pöntunina, að hún væri ekki samkvæmt reglum.

Það sé þannig óumdeilt í málinu, að án sérstakrar heimildar hafi stefnanda verið óheimilt að gera þá pöntun, sem hann gerði, og að hún væri brot á starfsreglum og starfsskyldum hans.

Stefnandi telji sig hins vegar bera ábyrgð á pöntuninni, þar sem hann hafi aðeins verið að hlýða beinni skipun síns næsta yfirmanns. Það réttlæti gerðir hans og sé ekki við hann að sakast.

Stefndi mótmælir sjónarmiðum stefnanda. Ekkert liggi fyrir í málinu annað en frásögn stefnanda sjálfs um, að hann hafi fengið um það beina skipun að gera umrædda pöntun. Í dskj. nr. 4 komi ekkert fram um, að stefnandi hafi fengið beina skipun um að undirrita pöntunina. Þá komi ekkert fram um það í dskj. nr. 4, hver hafi gefið stefnanda hina beinu skipun, sem hann byggi á, að hann hafi fengið, en stefndi mótmæli. Komi ekkert fram um það, að M-x-x, eða nokkur annar, hafi gefið stefnanda beina skipun um þetta. Aðeins sé skýrt frá því í skjalinu, að áður en stefnandi undirritaði pöntunina, hafi hann bent á, að innkaupin gætu aðeins verið fyrir svokallaða NAF starfsmenn, en stefnandi hafi verið mjög vel upplýstur um reglur, sem giltu um NAF sjóði. Þá hafi stefnandi skrifað undir pöntunina, eftir að hann hafi fengið vitneskju um, að R-x-x R-x-x frá CRNE hafi fullyrt, að það væri í lagi. Ekkert komi fram um það, hvernig stefnandi hafi fengið vitneskju um þá fullyrðingu nefnds R-x-x. Ekkert komi fram um það, hver R-x-x R-x-x sé, eða hver staða hans sé. Þarna komi ekkert fram um skipun og enn síður, hver hafi gefið þá skipun. Ekki komi heldur fram, að frumkvæði hvers stefnandi hafi ritað undir pöntunina, og gæti það allt eins verið að hans eigin frumkvæði, en dskj. nr. 4 sé ekki afgerandi um það. Dskj. nr. 5 upplýsi ekkert um það, hvort stefnandi hafi fengið skipun um að gera umrædda pöntun og þá frá hverjum, eða hvort hann hafi ákveðið það sjálfur. Stefnandi sé ekki nefndur í dskj. nr. 5. Önnur gögn séu ekki í málinu um þá skipun, sem stefnandi kveðist hafa fengið um þá pöntun á víkingastyttum, sem málið sé sprottið af.

Stefnandi byggi á því, að sá, sem hafi gefið honum skipun um pöntun á styttunum, hafi verið hans nánasti yfirmaður. Stefndi mótmæli þessu. Ekkert liggi fyrir um það, að stefnandi hafi fengið skipun. Ekkert liggi fyrir um, að M-x-x hafi gefið stefnanda skipun. Ekkert liggi fyrir um, að M-x-x hafi verið nánasti yfirmaður stefnanda, og séu engin gögn um M-x-x í málinu eða hvaða stöðu og starfi hann hafi gegnt hjá Varnarliðinu eða í bandaríska hernum.

Samkvæmt upplýsingum fyrrverandi starfsmannastjóra Varnarliðsins á dskj. nr. 17 verði að draga í efa, að A-x-x D. M-x-x hafi verið yfirmaður stefnanda á þessum tíma, og sé því mótmælt. Sé ljóst, að stefnandi hafi verið ofar í virðingarstiga en M-x-x og jafnframt, að staða „billeting officer“ hafi jafnan verið mönnuð þannig, að sá, sem henni sinnti, hafi verið mörgum þrepum ofar í virðingarstiga en M-x-x. Hafi M-x-x annazt um stöðuna á umræddum tíma vegna manneklu, sé jafnframt ljóst, að stefnanda hafi ekki borið að taka við fyrirmælum frá honum, ef litið sé til stöðu þeirra beggja í virðingarröð.

Sé mótmælt öllum fullyrðingum stefnanda um, að hann hafi fengið beina skipun um að gera umrædda pöntun; að hann hafi fengið skipunina frá A-x-x D. M-x-x; að nefndur M-x-x hafi verið næsti yfirmaður stefnanda; að stefnanda hafi borið að taka við skipunum frá M-x-x og, að stefnandi hafi fengið skipun frá öðrum yfirmanni sínum um að gera nefnda pöntun.

Hafi nefndur M-x-x verið yfirmaður stefnanda, og hafi M-x-x sagt stefnanda að gera umrædda pöntun, sem stefndi mótmæli, þá hafi stefnanda borið að fá um það skrifleg fyrirmæli, en honum hafi, að eigin sögn, verið ljóst, að um hafi verið að ræða brot á reglum. Hafi M-x-x sinnt starfi yfirmanns stefnanda og staða hans verið slík í virðingarröð, verði að ætla, að M-x-x hefði sjálfur getað undirritað pöntunina og hefði ekki þurft atbeina stefnanda til þess.

Hafi stefnandi allt að einu fengið um það fyrirmæli eða beina skipun frá yfirmanni sínum að gera umrædda pöntun, bendir stefndi á, að stefnanda hafi verið ljóst, að fyrirmælin eða skipunin hafi verið efnislega röng og brot á reglum. Verði því að telja, að stefnanda hafi verið óheimilt að fara eftir þeim fyrirmælum, einkum þar sem honum hafi frá upphafi verið ljóst, að um brot á reglum og starfsskyldum hafi verið að ræða. Stefnandi hafi ekki hirt um að fá fyrirmæli sín skrifleg eða að fá þau staðfest af öðrum yfirmanni, en full ástæða sýnist hafa verið til þess. Það sé í verkahring stefnanda að sanna fullyrðingar sínar um beina skipun frá yfirmanni sínum og lánist sú sönnun ekki, beri stefnandi hallann af því.

Hafi stefnandi fengið umrædd fyrirmæli frá yfirmanni sínum, hafi honum þó verið ljóst frá upphafi, að fyrirmælin gengu gegn reglum og hafi þannig ekki verið lögmæt. Hann hafi þannig ekki verið í góðri trú varðandi fyrirmælin, en allt sé ósannað um fullyrðingar og stöðu R-x-x R-x-x og liggi ekkert fyrir um þær. Honum hafi þannig verið ljóst, að hann væri að fara eftir fyrirmælum, sem brutu gegn reglum og telji stefndi, að stefnanda hafi þannig ekki verið skylt að hlíta þeim, og hann beri fulla ábyrgð á pöntuninni. Gera verði greinarmun á fyrirmælum, sem gangi gegn reglum, og fyrirmælum, sem geri það ekki. Þá verði að gera greinarmun á því, að maður fari að fyrirmælum, sem brjóti gegn reglum, eftir því hvort hann hafi verið í góðri trú eða ekki. Stefnandi hafi vitað, að fyrirmæli þessa efnis brytu gegn reglum og hafi ekki verið í góðri trú.

Stefnandi hafi verið í veikindaleyfi, þegar þetta var. Hann haldi því fram, að hann hafi verið beðinn um það af næsta yfirmanni sínum að vinna umrætt starf, þó að hann hafi verið í veikindaleyfi og óvinnufær vegna hjartaáfalls. Hafi verið lagt hart að honum með þetta. Um þetta njóti einskis við í málinu, en óumdeilt sé hins vegar, að stefnandi var í veikindaleyfi. Sé því mótmælt sem ósönnuðu, að stefnandi hafi verið beðinn að koma aftur til starfa til að vinna þetta umrædda verk. Þá hafi stefnandi ekki sýnt fram á, að hann hafi haft heimild til að vinna, á meðan hann var í veikindaleyfinu. Vísist m.a. til þess, að samkvæmt stefnu og læknisvottorði hafi hann verið óvinnufær með öllu á umræddum tíma.

Í stefnu sé því ekki haldið fram, að niðurfelling launaaukans á grundvelli þessa atviks hafi gengið of langt og þannig verið andstæð meðalhófsreglu. Stefna byggi ekki á því, að rannsóknarskyldu hafi ekki verið fullnægt. Vegna þessa taki stefndi þó fram, að bandarísk yfirvöld hermála séu almennt ekki háð meðalhófsreglu eða öðrum reglum íslenzks stjórnsýsluréttar. Stefndi bendi samt á, að rækileg athugun hafi farið fram á málinu, sbr. dskj. nr. 15. og 16, en ekki sýnist hafa verið sérstök ástæða til að afla sérstaklega sjónarmiða stefnanda umfram það, sem gert hafi verið og lýst sé í stefnu, eða beita sérstaklega sjónarmiðum um andmælarétt, enda hafi atvik legið ljós fyrir, sem og afstaða stefnanda og skýringar hans. Þá bendi stefndi á, að samkvæmt dskj. nr. 15 komi fram, að mun harðari viðbrögð hafi komið til álita; starfsmannastjóri og lögmaður Varnarliðsins virðist hafa mælt með tafarlausum starfslokum í máli stefnanda, en yfirmaður stöðvarinnar talið það of viðurhlutamikið og talið hæfilegt að fella niður launaauka og láta stefnanda fá neikvæða starfsumsögn. Líta verði til þess, að stefnandi hafi gegnt ábyrgðarstöðu og um verulegt fé hafi verið að tefla.

Að öðru leyti sé málatilbúnaði, málsástæðum og lagarökum stefnanda mótmælt sem röngum og ósönnuðum.

Til stuðnings kröfu um málskostnað vísi stefndi til XXI. kafla laga nr. 91, 1991.

IV

Forsendur og niðurstaða

Stefnandi gaf skýrslu fyrir dómi sem og Á-kk-nf E-kk-nf, fyrrum aðstoðarframkvæmdastjóri húsnæðisdeildar Varnarliðsins, K-kvk-nf G-kvk-nf, fyrrum starfsmaður í bókhaldi hjá húsnæðisdeild Varnarliðsins á hótelsviði, og G-kk-nf J-kk-nf, fyrrum starfsmannastjóri.

Ekki er ágreiningur um það í málinu, að undirritun stefnanda undir þá pöntun á víkingastyttum, sem að framan er rakið, var andstæð gildandi reglum. Þá er ekki ágreiningur um það í málinu, að sú athöfn stefnanda, að rita undir pöntunina, andstætt gildandi reglum, leiddi til þess, að frammistaða hans í starfi það ár, var metin svo, að honum bæri ekki launaauki, sem starfsmenn gátu fengið árlega og var hluti af ráðningarkjörum þeirra. Var starfsframmistaðan metin ár hvert, og hafði matið ekki áhrif á starfsmat næsta árs.

Stefnandi skýrði svo frá fyrir dómi m.a., að hann hefði verið í veikindaleyfi að læknisráði, þegar næsti yfirmaður hans, C-x-x M-x-x, hefði hringt í sig og beðið sig um að koma og undirrita umrædda pöntun, þar sem hann væri sá eini í deildinni, sem hefði heimild til að skrifa undir umrætt form. Hann kvaðst hafa bent M-x-x á, að það væri ekki samkvæmt reglum að hann undirritaði pöntunina. M-x-x hafi þá sagzt hafa haft sambandi við yfirstjórn hersins í Napólí og fengið þaðan svokallaðan „wafer“, eða leyfi fyrir þessu. Stefnandi hafi ekki gengið eftir leyfinu frá Napólí, en hann hafi fengið skriflega yfirlýsingu frá M-x-x um að hann hefði fengið þetta leyfi. Hann kvað það hafa verið sína ákvörðun að skrifa undir pöntunina, en honum hafi hins vegar borið að hlýða yfirmanni sínum. Stefnandi skýrði jafnframt svo frá, að til þess að fá umrædda heimild hefði hann þurft að fara til Bandaríkjanna í sérstakan skóla.

Á-kk-nf E-kk-nf skýrði svo frá m.a., að C-x-x M-x-x hefði tjáð sér, að hann hefði kannað það hjá höfuðskrifstofu hersins í Napólí, að það væri í lagi að nota séraflasjóðinn til að kaupa umræddar styttur, og hefði hann tekið það gott og gilt.

K-kvk-nf G-kvk-nf skýrði svo frá, að hún hefði útbúið umrædda pöntun að beiðni M-x-x, en tilkynnt honum jafnframt í framhaldinu, að þetta væri ekki samkvæmt reglum. Hann hafi þá farið til að kanna það nánar, en sagt henni frá því seinna, að hann hefði fengið leyfi erlendis frá. Hún hafi beðið um að fá að sjá leyfið, en úr því hafi ekki orðið. Hún hafi síðan útbúið pöntunina, sem hann hafi síðan fært stefnanda til undirskriftar.

G-kk-nf J-kk-nf skýrði svo frá m.a., að menn hefðu ekki fengið umræddan launaauka án þess að hafa til hans unnið. Menn hafi þó ekki þurft að afreka eitthvað sérstakt, en starfið hafi hins vegar þurft að vera að öllu leyti fullnægjandi.

Stefnandi byggir kröfur sínar á því, að hann hafi verið að hlýða fyrirmælum næsta yfirmanns síns, sem hafi fullvissað sig um, að hann hefði leyfi fyrir pöntuninni frá höfuðstöðvum hersins í Napólí.

Þegar til þess er litið, að stefnandi var einn með heimild til þess að undirrita fjárveitingar úr viðkomandi sjóði, og hann hafi þurft að sækja sérstakan skóla erlendis til þess að fá þessa heimild, þykir stefnanda hafa mátt vera ljóst mikilvægi þess að misfara ekki með þær reglur, sem um heimildina giltu. Jafnvel yfirmenn stefnanda höfðu ekki þessa heimild. Er því ljóst, að stefnandi bar fulla ábyrgð á gerðum sínum. Hann kaus að taka fullyrðingar C-x-x M-x-x, sem hann kveður hafa verið sinn yfirmann, gildar, um að hann hefði heimild frá höfuðstöðvum hersins í Napólí, án þess að ganga eftir því að fá skriflega yfirlýsingu þaðan eða ganga sjálfur úr skugga um, að það væri rétt. Verður því hvergi fundinn staður í gögnum málsins eða skýrslum fyrir dómi, að stefnanda hafi skilyrðislaust borið að hlýða fyrirmælum yfirmanns, ef þau færu gegn gildandi reglum.

Það liggur fyrir, að starfsmat það, sem launaaukinn var byggður á, tók einungis til hvers starfsárs fyrir sig, og hafði matið ekki áhrif á mat næsta árs, svo sem fyrr er rakið. Sú yfirsjón stefnanda, að skrifa undir umrædda pöntun andstætt gildandi reglum, var af hálfu launagreiðanda metin svo, að honum bæri ekki launaauki það starfsár. Svo sem fram kom í framburði G-kk-ef J-kk-ef, þurfti starfið að vera óaðfinnanlega af hendi leyst, svo launaaukinn væri greiddur. Samkvæmt þessu fullnægði stefnandi ekki þeim kröfum, sem gerðar voru til hans svo launaaukinn fengist greiddur. Ber því að sýkna stefnda af öllum kröfum stefnanda í máli þessu.

Eftir atvikum þykir rétt, að hvor aðila beri sinn kostnað af málinu.

S-kvk-nf Ó-kvk-nf héraðsdómari kvað upp dóminn

D Ó M S O R Ð

Stefndi, íslenzka ríkið, er sýkn af kröfum stefnanda, S-kk-ef B-x-x J-kk-ef, í máli þessu.

Málskostnaður fellur niður.