S-77/2013

Mál þetta, sem dómtekið var 9. september sl., hefur lögreglustjórinn á Akureyri höfðað hér fyrir dómi með ákæru, útgefinni 6. maí 2013, á hendur X:

„fyrir umferðarlagabrot, með því að hafa aðfaranótt laugardagsins 15. desember 2012, ekið bifreiðinni […], undir áhrifum áfengis (alkóhólmagn í blóði reyndist 2,11 ‰), frá bænum […] í Skagafirði áleiðis að bænum […] í Ólafsfirði, uns hann ekur bifreiðinni út af veginum á Snorragötu við gatnamót Langeyrarvegar og Norðurtúns á Siglufirði.

Telst þetta varða við 1. mgr., sbr. 3. mgr. 45. gr., sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50, 1987, sbr. lög nr. 48, 1997.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar, til greiðslu alls sakarkostnaðar og til sviptingar ökuréttar, samkvæmt 101. gr. og 102. gr. nefndra umferðarlaga.“

Skipaður verjandi, J-kk-nf S-kk-nf H-kk-nf E-kk-nf hdl., hefur fyrir hönd ákærða krafist sýknu af refsikröfu ákæruvalds, en til vara að hann verði dæmdur til vægustu refsingar sem lög leyfa og að hann verði ekki sviptur ökurétti. Þá krefst verjandinn þess að allur sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þ.m.t. hæfileg málsvarnarlaun hans.

I.

Málsmeðferð.

Mál þetta var þingfest 24. maí sl., en vegna lögmætra forfalla ákærða var málið tekið fyrir að nýju 5. júní sl., en þá mætti ákærði ásamt skipuðum verjanda sínum. Ákærði neitaði sök og véfengdi niðurstöðu alkóhólrannsóknar. Enn fremur gerði ákærði athugasemdir við handritaða breytingu á texta í varðstjóraskýrslu.

Við meðferð málsins fyrir dómi krafðist verjandi ákærða þess að gerð yrði blóðflokkagreining á því blóðsýni sem fyrir liggur í málinu og nýju blóðsýni úr ákærða og þá í því skyni að kannað yrði hvort hið fyrrnefnda væri úr skjólstæðingi hans. Af hálfu sækjanda var af þessu tilefni bókað að ákæruvaldið teldi óþarft að gera slíka rannsókn og væri nær að gera DNA-rannsókn á slíkum blóðsýnum. Sækjandinn vísaði þó til þess að slík rannsókn væri mjög kostnaðarsöm, en að auki vísaði sækjandinn til dóms Hæstaréttar Íslands í máli nr. 341/2001.

Af ofangreindu tilefni beindi dómari því til sækjanda, sbr. ákvæði 110. gr. laga nr. 88 um meðferð sakamála, að ákæruvaldið léti kanna hvort blóðflokkarannsókn og/eða DNA-rannsókn væri framkvæmanleg á fyrirliggjandi blóðsýni og nýju blóðsýni úr ákærða. Einnig beindi dómari því til ákæruvalds að greinargerð yrði rituð um meðferð á því blóðsýni, sem tekið var úr ákærða aðfaranótt 15. desember 2012, og að eftir atvikum yrði í því skyni leitað til Rannsóknardeildar lögreglunnar á Akureyri. Að auki var því beint til ákæruvalds að leitað yrði skýringa á handritaðri breytingu á texta varðstjóraskýrslu og loks að ákæruvaldið hlutaðist til um að rannsókn á því blóðsýni sem tekið var úr ákærða aðfaranótt 15. desember 2012 yrði endurtekin.

Á dómþingi 28. júní sl. voru af hálfu sækjanda lögð fram eftirfarandi gögn: Upplýsingaskýrsla Ö lögreglufulltrúa, um meðferð á blóðsýni nr. 66342, greinargerð Æ aðalvarðstjóra, vegna máls lögreglu nr. 024-2012-6324, varðstjóraskýrsla lögreglu, dags. 15.12.2012, og rafpóstur Þ, deildarstjóra Rannsóknastofu í lyfja- og eiturefnafræði Háskóla Íslands, dags. 26. júní 2013, ásamt fylgiskjölum A og B vegna endurtekningar rannsóknar á blóðsýni nr. 66342.

Vegna hinna nýju gagna var að ósk skipaðs verjanda málsmeðferð frestað, en þingað var í málinu að nýju þann 30. júlí sl. Á nefndu dómþingi lýsti sækjandi því yfir að ákæruvaldið myndi ekki hlutast til um frekari rannsókn málsins og af þeim sökum yrði ekki gerð sérstök blóðflokkarannsókn, en þar um áréttaði sækjandinn efni dóms Hæstaréttar Íslands í máli nr. 341/2000. Þá lýsti sækjandi því yfir að saksókn málsins væri byggð á þegar framlögðum gögnum, en einnig vitnaleiðslum fyrir dómi.

Við aðalmeðferð málsins þann 9. september sl. gaf ákærði skýrslu, en einnig sex vitni og var málið dómtekið að loknum munnlegum málflutningi.

II.

Málavextir.

1. Samkvæmt frumskýrslu Æ aðalvarðstjóra, sem staðfest er af V lögregluvarðstjóra, barst lögreglunni í Fjallabyggð tilkynning aðfaranótt laugardagsins 15. desember 2012, kl. 04:00, um umferðaróhapp á Snorragötu á Siglufirði, nánar tiltekið við gatnamót Eyrarflatar, Langeyrarvegar og Norðurtúns. Segir frá því í skýrslunni að er aðalvarðstjórinn kom á vettvang hafi dökkblá Dodge Ram bifreið, með fastanúmerið […], en skráningarnúmer […], verið utan akbrautar. Er ályktað í skýrslunni að ökumaðurinn, ákærði í máli þessu, hafi ekið bifreiðinni suður Langeyrarveg, en rekist á gangbrautarmerki og ljósastaur vestan akbrautarinnar með þeim afleiðingum að staurinn skekktist og ljósakúpull féll á akbrautina, og að bifreiðin hefði eftir þetta farið yfir á austari vegarhelminginn og loks staðnæmst í snjóskafli utan akbrautarinnar. Fram kemur í skýrslunni að sýnilegar skemmdir hafi verið á hægra framhorni og framhöggvara bifreiðarinnar […], en einnig segir að þokuljós hafi verið brotin. Þá segir að skemmdir hafi verið á vinstra afturhorni bifreiðarinnar, og er ályktað að kerra, sem var aftan í bifreiðinni, hefði rekist á höggvarann. Með skýrslunni eru ljósmyndir, sem nefndur aðalvarðstjóri tók á vettvangi umrædda nótt, en einnig um hádegisbilið næsta dag. Myndirnar sýna m.a. að fyrrnefnt gangbrautarmerki liggur á hliðinni og að ljósastaur við hægri (vestari) brún akbrautar hallast lítillega. Einnig eru myndir af Dodge Ram bifreið ákærða og má sjá að hún er utan akbrautar, en hestakerra er tengd henni. Þá má sjá hvar skráningarmerkið […] liggur á jörðinni, aftan við bifreiðina.

Í frumskýrslu lögreglu lýsir aðalvarðstjórinn afskiptum sínum af ákærða, en einnig aðstæðum á vettvangi, nánar þannig:

„… X sat undir stýri er undirritaður kom að og var að tala í símann. X var einn í bílnum og á förum í snjónum mátti sjá að hann hafði farið út úr bílnum og fram fyrir hann, en síðan lágu sporin að bílstjórahurðinni aftur og því ljóst að X hafði farið aftur inn í bílinn. Engin önnur fótspor voru umhverfis bifreiðina í nýföllnum snjónum. Aftan í bílnum var fest hestakerra (EZV38) og stóð hún inná austari akrein vegarins. Engin hross voru í kerrunni. Aðspurður kvaðst X hafa verið að koma frá […] í Skagafirði, en hann kvaðst hafa verið einn á ferð og ætlað að Vermundarstöðum í Ólafsfirði. Hann sagði bílinn skyndilega hafa snúist og hann misst vald á honum með ofangreindum afleiðingum. Undirritaður fann megna áfengislykt af X, auk þess var hann mjög drafandi í málrómi. X var þá beðinn um að koma út úr bifreiðinni og honum kynnt að hann væri grunaður um ölvun við akstur. Þá var honum einnig kynnt að hann væri handtekinn, honum væri óskylt að tjá sig um sakarefnið og að hann ætti rétt á verjanda á hvaða stigi málsins sem er. X var nú beðinn að koma yfir í lögreglubifreiðina og varð hann við því. Er X steig út úr bifreið sinni kom í ljós að hann var mjög valtur á fótum og bar augljós merki mikillar ölvunar í öllu fasi sínu. X var spurður hvort hann hefði neytt áfengis fyrir aksturinn og neitaði hann því. Hann kvaðst hins vegar vera á verkjalyfjum, sem skýrði ástand hans.“

Í frumskýrslu lögreglu er greint frá því að er V, lögregluvarðstjóri í Ólafsfirði, kom á vettvang, kl. 04:17, hafi ákærði setið í aftursæti lögreglubifreiðar. Fram kemur að lögregluvarðstjórinn hafi fengið ákærða til að blása í öndunarsýnismælinn Sd-2, og segir að mælingin hafi sýnt 1,55‰, en tekið er fram að ákærði hafi ekki blásið með fullnægjandi hætti. Fram kemur að ákærða hafi í beinu framhaldi af öndunarsýnatökunni verið gerð grein fyrir réttarstöðu sinni sem sakbornings. Greint er frá því að lögreglumennirnir hafi tekið kveikjuláslykla bifreiðarinnar […] í sínar vörslur og læst henni, en að síðan hafi ákærði verið færður á lögreglustöð til frekari sýnatöku og skýrslugjafar.

Í fylgiskýrslu með nefndri frumskýrslu er greint frá því að við komu á lögreglustöðina hafi ákærði verið vistaður í fangaklefa í 10 mínútur, frá kl. 04:30 til 04:40, en einnig segir frá því að ákærði hafi á ný gefið öndunarsýni, kl. 04:37. Segir að sú mæling hafi sýnt 1,65‰.

Í rannsóknargögnum kemur fram að lögreglan hafi kvatt Q lækni á lögreglustöðina og að hann hafi þar tekið blóðsýni úr ákærða vegna rannsóknar málsins, kl. 05:00. Liggur og fyrir að eftir blóðsýnatökuna tók Æ varðstjóraskýrslu af ákærða, en hún er undirrituð af ákærða og vottuð af V lögregluvarðstjóra. Í skýrslunni er haft eftir ákærða að hann hafi hafið akstur bifreiðarinnar […] um kl. 22-23 föstudagskvöldið 14. desember sl., og ekið sem leið lá frá heimili sínu, […] í Skagafirði, og m.a. um Siglufjarðarveg. Haft er eftir ákærða að hann hafi við aksturinn fundið fyrir áhrifum deyfilyfja, en að hann hafi ekki verið undir áhrifum áfengis. Þá er haft eftir ákærða að skömmu fyrir útafaksturinn hafi það verið líkast því sem bifreiðin […] hefði farið yfir svellbunka, en við það hefði bifreiðin snúist til, enda hefði hann ekki haft bifreiðina í fjórhjóladrifi. Að lokum er haft eftir ákærða að hann hafi ekki neytt áfengis eftir að akstri hans lauk með lýstum hætti.

Í varðstjóraskýrslunni lýsir Æ ástandi ákærða við skýrslugjöfina þannig: Jafnvægi óstöðugt, málfar óskýrt og framburður ruglingslegur.

Í lögregluskýrslu Æ, sem dagsett er 15. desember 2012, kl. 05:07, eru skráðar upplýsingar um ökutæki ákærða. Strikað er yfir hinn prentaða texta með kúlupenna, en síðan handritaðar áðurgreindar upplýsingar um ökutæki ákærða. Þessar síðastgreindu upplýsingar eru í samræmi við það fylgiskjal, sem lagt var fram við meðferð málsins fyrir dómi, sbr. dskj. nr. 8. og staðfest var af varðstjóranum.

Í gögnum lögreglu kemur fram að eftir að lýstri frumrannsókn málsins lauk hafi ákærða verið sleppt úr haldi, kl. 05:25, en jafnframt kemur fram að hann hafi þá farið ásamt nefndum lögreglumönnum á vettvang við gatnamót Langeyrarvegar og Norðurtúns. Greint er frá því að þar hafi þeir aftengt hestakerruna frá bifreiðinni […], en í framhaldi af því hafi kerran verið dregin af lögreglubifreið á bifeiðastæði lögreglustöðvarinnar, en bifreið ákærða skilin eftir utan akbrautarinnar. Þá kemur það fram í gögnum, að við lok vaktar lögreglumanna á lögreglustöðinni í Siglufirði hafi ákærða verið afhentir lyklar bifreiðarinnar […], en að hann hafi síðan fengið far með V lögregluvarðstjóra til Ólafsfjarðar, á áðurgreindan áfangastað hans.

2. Samkvæmt blóðtökuvottorði var tekið fyrrgreint blóðsýni úr ákærða þann 15. desember 2012, kl. 05:00, en skráð er að sýnið hafi verið merkt með númerinu 66342. Vottorðið er undirritað af Q lækni, en einnig af fyrrnefndum lögreglumönnum.

Samkvæmt vottorði Rannsóknastofu Háskóla Íslands í lyfja- og eiturefnafræði var magn alkóhóls í blóðsýni nr. 66342 samkvæmt tveimur mælingum 2,26‰, en skráð er að endanleg niðurstaða með hliðsjón af frádrætti hafi verið 2,11‰. Vottorðið er undirritað af Þ deildarstjóra.

3. Í áðurnefndri greinargerð, sem Æ aðalvarðstjóri ritaði eftir höfðun málsins, er lögregluaðgerðum umrædda nótt lýst með líkum hætti og áður var rakið, m.a. í frumskýrslu lögreglu. Í greinargerðinni er einnig fjallað um meðferð á blóðsýninu, sem tekið var úr ákærða þá um nóttina. Varðstjórinn getur þess að blóðsýnið og númer þess hafi verið skráð í svokallað LÖKE-kerfi, en að sýnatökubeiðni hafi m.a. verið undirrituð af varðstjóranum og vottuð af V lögreglumanni. Þá hafi blóðsýnið verið fært í geymslu í kæli á lögreglustöðinni, en það síðan framsent á lögreglustöðina á Akureyri þann 17. desember 2012. Staðhæft er að blóðsýnið hafi verið það eina sem lögreglan á Siglufirði hafði í sínum vörslum í desembermánuði 2012. Loks segir varðstjórinn í greinargerðinni að hann hafi í fyrstu misritað skráningarnúmer bifreiðar ákærða í frumskýrslu, en leiðrétt hinn prentaða texta og þá handritað eigin hendi skráningarnúmerið og þannig hafi hann skráð númerið […].

Í upplýsingaskýrslu Ö, lögreglufulltrúa hjá rannsóknardeild Lögreglustjórans á Akureyri, er meðferð á nefndu blóðsýni, nr. 66342, lýst. Bent er á að sýnið hafi verið það eina sem lögreglan á Siglufirði hafði í sínum vörslum í desember 2012 og er meðferð þess lýst með líkum hætti og fram kom í áðurrakinni greinargerð Æ aðalvarðstjóra. Einnig er lýst meðferð sýnisins eftir að það kom á lögreglustöðina á Akureyri og allt þar til það var sent í ábyrgðarpósti til Rannsóknastofu Háskólans í lyfja- og eiturefnafræði þann 7. janúar 2013. Í skýrslunni er það álit látið í ljós að útilokað sé að ruglingur hafi getað orðið á nefndu blóðsýni og öðrum sýnum. Varðandi misritun í varðstjóraskýrslu á skráningarnúmeri bifreiðar segir eftirfarandi í skýrslu lögreglufulltrúans: „Var óvart skráð HA-107 í stað […]. Virðist það hafa orðið vegna þess að einkanúmerið […] virðist hafa verið á […] í fyrri tíð áður en það fór á […]. Voru þessi mistök leiðrétt með handskrift á skýrsluna svo réttur bíll væri í skýrslunni, þ.e. […] ([…]).“

Samkvæmt framlögðum bréfum og rafpósti sendi sýslumaðurinn/lögreglu-stjórinn á Akureyri öll rannsóknargögn lögreglu í máli ákærða til sýslumannsins á Sauðárkróki þann 29. janúar 2013. Í framhaldi af því var ákærða í tvígang boðið að ljúka málinu með sektargerð, þann 7. febrúar og 8. mars sl. Er ákærði sinnti ekki boðunum voru gögnin endursend lögreglustjóranum á Akureyri með bréfi, dagsettu 29. apríl, og gaf hann í framhaldi af því út fyrrgreinda ákæru, þann 6. maí 2013.

Eins og áður er rakið óskaði sækjandi eftir því, eftir þingfestingu málsins fyrir dómi, að Rannsóknastofu í lyfja- og eiturefnafræði við Háskóla Íslands rannsakaði að nýju blóðsýni nr. 66342. Í bréfi rannsóknastofunnar, sem undirritað er af Þ deildarstjóra og dagsett er 26. júní sl., segir:

„Samkvæmt beiðni í tölvubréfi dagsettu 24. júní 2013 var endurtekin etanólákvörðun í blóðsýni 66342, mál nr. 024-2012--006324 frá lögreglunni á Akureyri. Sýnið var áður rannsakað 16. janúar 2013 undir rannsóknarnúmerinu 130107. Etanól mældist þá 2,11‰ (endanleg niðurstaða) og staðfestir endurtekin rannsókn sýnisins þann 24. júní 2013 þá niðurstöðu (sjá meðfylgjandi skjal).“

III.

Framburður ákærða og vitna fyrir dómi.

Ákærði lýsti afstöðu sinni til sakargifta í þinghaldi þann 5. júní sl. og neitaði sök. Í nefndu þinghaldi og við aðalmeðferð málsins kvaðst ákærði hafa hafið akstur bifreiðar sinnar, […], frá heimili sínu að […] í Skagafirði, föstudaginn 14. desember sl., um klukkan 23:00, og bar að ætlan hans hefði verið að aka til Ólafsfjarðar. Ákærði sagði að akstursskilyrði hefðu verið mjög erfið, m.a. vegna fljúgandi hálku, en af þeim sökum hefði hann ekið mjög varlega og ætlaði að hann hefði verið um tvær og hálfa klukkustund á leið sinni til Siglufjarðar. Ákærði kvaðst hafa misst stjórn á bifreiðinni á Siglufirði með þeim afleiðingum sem lýst er í gögnum lögreglu og ákæru. Um nánari tildrög óhappsins bar ákærði að sennilega hefði hann sofnað undir stýri og að bifreið hans hefði þá rekist á umferðarskilti en hann þá þverbeygt og bifreiðin við það hafnað utan akbrautarinnar. Ákærði skýrði frá því að við útafaksturinn hefði hann fengið högg á síðuna en ekki höfuðáverka. Ákærði kvaðst er atvik gerðust hafa verið með nýlegan áverka á hendi, en af þeim sökum hefði hann tekið sýklalyf, en bar að þau hefðu ekki verið þríhyrningsmerkt. Ákærði bar að hann hefði reynt að losa um bifreiðina í um tvær klukkustundir áður en lögreglan kom á vettvang og staðhæfði jafnframt að hann hefði ekki neytt áfengis á þeim tíma. Ákærði áréttaði enn fremur framburð sinn hjá lögreglu og þar á meðal að hann hefði ekki verið undir áhrifum áfengis við aksturinn í greint sinn.

Fyrir dómi kannaðist ákærði við að tveir lögreglumenn hefðu haft afskipti af honum á vettvangi og bar að hann hefði að boði þeirra, bæði á vettvangi en einnig lögreglustöð, gefið öndunarsýni. Hann kvaðst hins vegar í hvorugt skiptið hafa séð niðurstöður þeirra mælinga.

Fyrir dómi kvaðst ákærði engar skýringar geta gefið á vitnisburði lögreglumanna, m.a. fyrir dómi, að hann hefði borið sýnileg áfengiseinkenni er hann var handtekinn í greint sinn og færður á lögreglustöð, en áréttaði fyrri frásögn, að hann hefði ekki neytt áfengis eða fundið til áhrifa áfengis við akstur bifreiðarinnar […].

Æ aðalvarðstjóri kvaðst nýverið hafa verið kominn af vakt umrædda nótt er tilkynning barst um umferðaróhapp við gatnamót Langeyrarvegar og Norðurtúns. Vitnið kvaðst strax hafa ekið á vettvang, en þá séð hvar bifreiðinni, […], hafði verið ekið yfir á öfugan vegarhelming miðað við akstursstefnu, og staðnæmst austan og utan akbrautarinnar. Vitnið kvaðst strax og það hitti ákærða á vettvangi hafa veitt því eftirtekt að hann var ölvaður. Vitnið kvaðst þannig hafa fundið áfengislykt af ákærða, en að auki heyrt að hann var með drafandi röddu og séð að hann var valtur á fótum. Vitnið bar að ákærði hefði þannig borið öll einkenni ölvunar. Nánar aðspurt kvaðst vitnið hafa ályktað af verksummerkjum á vettvangi að mjög skammur tími hefði verið liðin frá því að ákærði ók bifreið sinni með lýstum hætti þar til það kom á vettvang. Þar um vísaði vitnið m.a. til þess að það hefði ekið um Langeyrarveg ekki löngu áður, en að auki kvað það nokkra umferð ökutækja hafa verið í bænum er atvik gerðust. Loks kvað vitnið nýfallinn snjó hafa verið á vettvangi, en það kvaðst einungis hafa séð slóð eftir ákærða. Vitnið skýrði frá því að mikil hálka hefði verið á akbrautinni.

Vegna lýstra aðstæðna kvaðst vitnið hafa kallað eftir aðstoð V, lögreglumanns í Ólafsfirði. Vitnið bar að V hefði komið mjög fljótlega á vettvang og ætlaði að það hefði gerst áður en hann færði ákærða í lögreglubifreiðina. Vitnið lýsti að öðru leyti atvikum máls og aðgerðum lögreglu með líkum hætti og greint er frá í áðurrakinni frumskýrslu og þ. á m. varðandi þær öndunar- og blóðsýnatökur sem ákærði lét í té. Vitnið lýsti jafnframt meðferð á blóðsýninu með líkum hætti og áður var rakið, m.a. í greinargerð, en vitnið áréttaði líka að það hefði aldrei verið í vafa um að ákærði hefði verið undir áhrifum áfengis.

V lögregluvarðstjóri kvaðst hafa verið á vakt á Siglufirði aðfaranótt laugardagsins 15. desember 2013, en að lokinn vakt sinni kvaðst hann hafa ekið um Langeyrarveg og til síns heima í Ólafsfirði. Vitnið kvaðst rétt hafa verið komið á heimili sitt er Æ hann lögregluvarðstjóri óskaði eftir aðstoð þess vegna umrædds máls. Vitnið kvaðst hafa hraðað sér á vettvang og ætlaði að það hefði verið komið þangað um fimmtán mínútum eftir að útkallið barst og ætlaði jafnframt að þá hefði verið liðin um hálf klukkustund frá því að það hafði ekið um Langeyrarveg á leið sinni til Ólafsfjarðar. Vitnið kvaðst helst minnast þess að er það kom á vettvang hefði ákærði setið í farþegasæti lögreglubifreiðar Æ, og kvaðst það þá strax hafa kynnt honum réttarstöðu sína, enda fundið vínlykt frá vitum hans. Vitnið sagði að ákærði hefði á vettvangi neitað áfengisáhrifum, en það kvaðst þá hafa farið fram á að hann blési í öndunarsýnismæli. Vitnið sagði að ákærði hefði gefið ófullnægjandi öndunarsýni og því hefði það beðið hann um að endurtaka blásturinn eftir að hann hafði verið færður á lögreglustöðina á Siglufirði. Vitnið staðhæfði að ákærða hefði í bæði skiptin verið sýnd niðurstaða mælinganna, en ætlaði að vegna lýsts ástands hefði hann ekki skilið þýðingu þeirra. Vitnið sagði að að lokinni lögreglurannsókn hefði það boðið ákærða akstur til Ólafsfjarðar, en bar að á þeirri leið hefði það stansað stutta stund við bifreið ákærða þar sem hún var enn utan akbrautarinnar við Langeyrarveg. Vitnið bar að ákærða hefði þannig gefist tækifæri til að taka eigur sínar úr bifreiðinni […]. Vitnið kvaðst hafa fylgst með athöfnum ákærða í greint sinn og staðhæfði að það hefði verið augljóst af öllum athöfnum að hann var undir áhrifum áfengis.

Vitnið Q læknir kvaðst fyrir dómi hafa verið kvatt á lögreglustöðina á Siglufirði umrædda nótt, en þar kvaðst það hafa tekið tíðkanlegt blóðsýni úr ákærða. Vitnið sagði að langt væri um liðið og af þeim sökum myndi það ekki atvik málsins vel, að öðru leyti en því að ákærði hefði verið mjög kurteis. Vitnið vísaði enn fremur til þess að er það hafði greind afskipti af ákærða hefði hann setið í stól. Vitnið kvaðst því ekki treysta sér til að segja til um ástand ákærða með tilliti til ölvunarástands, enda hefði það ekki verið beðið um að gæta að því sérstaklega. Nánar aðspurt kvaðst vitnið ekki geta sagt til um hvort ákærði hefði verið með drafandi málróm, en það kvaðst helst minnast þess að hann hefði verið syfjulegur. Vitnið bar að fyrrgreind sýnataka hefði verið mjög hefðbundin og hefði það ritað undir viðeigandi gögn þar um.

Vitnið […], sonur ákærða, sagði fyrir dómi að faðir hans hefði ekið frá heimili þeirra um klukkan 23:00 föstudaginn 14. desember sl. Vitnið kvaðst hafa vaknað við símhringingu ákærða þá um nóttina um klukkan 04:00, og þá hlýtt á hann greina frá því að bifreið hans hefði hafnað utan vegar og væri föst nærri Siglufirði. Vitnið sagði að ákærði hefði óskað eftir aðstoð við að draga bifreið hans lausa. Vitnið bar að þessar símaviðræður þeirra hefðu varað í um eina og hálfa mínútu en það kvaðst hafa verið hálfsofandi er atvik gerðust. Nánar aðspurt kvaðst vitnið ekki hafa heyrt á málrómi ákærða að hann væri undir áhrifum áfengis. Þá staðhæfði vitnið að ákærði hefði verið ódrukkinn er hann lagði af stað frá heimili þeirra umrætt kvöld.

Fyrir dómi báru vitni í máli þessu R, starfsmaður lögreglustjórans á Akureyri, Ö lögreglufulltrúi og Þ hjá Háskóla Íslands. Vitnin staðfestu áðurrakin gögn en ekki þykir ástæða til að rekja framburð þeirra.

IV.

Niðurstaða.

Ákærði hefur fyrir dómi og við alla meðferð málsins neitað sök. Hann hefur lýst ökuferð sinni á bifreiðinni […] í greint sinn, nánar tiltekið frá heimili sínu, […], til Siglufjarðar, en fyrir liggur að ætlan hans var að aka til Ólafsfjarðar. Óumdeilt er að akstursferð ákærða lauk utan akbrautar við gatnamót Langeyrarvegar og Norðurtúns í Siglufirði eftir að bifreið hans hafði rekist á umferðarskilti og götuvita. Fyrir dómi var ákærði með vangaveltur um að hann hefði sofnað undir stýri bifreiðarinnar skömmu fyrir óhappið.

Fyrir liggur að lögreglu var tilkynnt um umferðaróhapp ákærða um klukkan fjögur umrædda nótt.

Að virtum skilmerkilegum framburði lögreglumannanna Æ og V fyrir dómi verður lagt til grundvallar í málinu, að tiltölulega skammur tími hafi liðið frá lýstu óhappi ákærða þar til þeir komu á vettvang. Við meðferð málsins hafa lögreglumennirnir lýst ástandi ákærða, m.a. er þeir hittu hann að máli á vettvangi, en einnig eftir það, þ. á m. á lögreglustöðinni á Siglufirði. Frásögn lögreglumanna er samhljóða og eindregin um að ákærði hafi verið ölvaður, en einnig um að hann hafi borið skýr einkenni ölvunar.

Við meðferð málsins hafa verið gefnar skýringar á misritun sem varð við gerð skýrslu hjá lögreglu er varðaði skráningarnúmer bifreiðar ákærða. Þá hafa lögreglumenn og önnur vitni borið um meðferð á því blóðsýni sem læknir tók úr ákærða við frumrannsókn málsins. Að áliti dómsins eru þessar skýrslur og skýringar fullnægjandi, en einnig eru þær í samræmi við önnur gögn málsins.

Þegar ofangreint er virt heildstætt er að áliti dómsins ekki varhugavert að telja nægilega sannað, m.a. með niðurstöðum áðurrakinna rannsókna á því blóðsýni sem tekið var úr ákærða, og þrátt fyrir neitun hans, að hann hafi ekið nefndri bifreið í greint sinn undir talsverðum áhrifum áfengis, eins og lýst er í ákæru. Er ákærði því sannur að sök í máli þessu.

Samkvæmt vottorði sakaskrár ríkisins hefur ákærði ekki áður sætt refsingum. Þykir refsing ákærða að því virtu hæfilega ákveðin 160.000 króna sekt til ríkissjóðs. Skal sektin greiðast innan fjögurra vikna frá birtingu dómsins að telja, en ella sæti ákærði fangelsi í ellefu daga.

Með vísan til 101. og 102. gr. umferðarlaga ber að svipta ákærða ökurétti í tuttugu og fjóra mánuði frá birtingu dómsins að telja.

Með vísan til málsúrslita ber að dæma ákærða til að greiða allan sakarkostnað, 300.970 krónur, og er þá með talinn kostnaður lögreglustjórans á Akureyri, 37.420 krónur, og málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans, J-kk-ef S-kk-ef H-kk-ef E-kk-ef héraðsdómslögmanns, sem þykja hæfilega ákveðin 263.550 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Ó-kk-nf Ó-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð :

Ákærði, X, greiði 160.000 króna sekt til ríkissjóðs, og komi ellefu daga fangelsi í stað sektarinnar verði hún eigi greidd innan fjögurra vikna frá birtingu dómsins að telja.

Ákærði er sviptur ökurétti í tuttugu og fjóra mánuði frá birtingu dómsins að telja.

Ákærði greiði 300.970 krónur í sakakostnað, þ.m.t málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, J-kk-ef S-kk-ef H-kk-ef E-kk-ef héraðsdómslögmanns, 263.550 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.