E-362/2014

Mál þetta, sem var dómtekið 3. mars sl. er höfðað fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur af V-kvk-þgf S. S-kvk-þgf S-kvk-þgf, Kristnibraut 93 í Reykjavík á hendur Benefits ehf. Skólavörðustíg 2 í Reykjavík með stefnu birtri 30. janúar 2014.

Stefnandi krefst þess að stefndi greiði sér 783.352 kr. ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. vaxtalaga nr. 38/2001 af 62.245 kr. frá 1. nóvember 2011 til 1. desember 2011, af 136.269 kr. frá þeim degi til 1. janúar 2012, af 258.586 kr. frá þeim degi til 1. febrúar 2012, af 400.769 kr. frá þeim degi til 1. mars 2012, af 529.960 kr. frá þeim degi til 1. apríl 2012 og af allri stefnufjárhæðinni frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst stefnandi málskostnaðar að mati dómsins.

Stefndi krefst aðallega sýknu af öllum dómkröfum stefnanda en til vara að krafan verði lækkuð stórlega. Þá krefst stefndi greiðslu málskostnaðar að mati dómsins.

Málavextir og ágreiningsefni

Ágreiningur þessa máls snýst um vangreidd laun í október til desember 2011 og laun í þriggja mánaða uppsagnarfresti í janúar til mars 2012.

Stefnandi hóf störf hjá stefnda í júlí 2010 en ekki var gerður skriflegur ráðningarsamningur. Hún vann í hlutastarfi við afgreiðslustörf hjá stefnda. Þegar stefnandi hóf störf var fyrirtækið í eigu annarra aðila og hét Iceland on Track ehf. en stefndi keypti reksturinn í október 2011 og breytti jafnframt heiti félagsins í Benefits ehf. Þegar stefndi tók við rekstri fyrirtækisins voru gerðar breytingar á húsakynnum þess og var versluninni lokað í um fjórar vikur af þeim sökum frá 12. nóvember 2011.

Stefnandi sneri ekki aftur til vinnu eftir að verslunin var opnuð á ný og greinir aðila á um hvaða ástæður lágu þar að baki. Stefnandi byggir á því að henni hafi verið fyrirvaralaust sagt upp störfum. Stefndi mótmælir því og staðhæfir að stefnandi hafi hætt störfum án skýringa. Hann kveðst hafa haft frumkvæði að því að fá stefnanda til starfa á ný eftir að fyrirtækið var opnað en þeirri málaleitan hafi stefnandi ekki svarað.

Í skýrslu fyrir dómi bar stefnandi að hún hefði unnið á föstum vöktum fram til þess tíma að versluninni var tímabundið lokað í nóvember 2011. Ástæða þess að hún hafi ekki komið til starfa á ný þegar fyrirtækið var opnað hafi verið sú að stefndi hafi ekki viljað fá hana til starfa á sömu kjörum, þ.e. á föstum vöktum, heldur hafi hann viljað kallað hana til vinnu þegar á þurfti að halda. Það hafi hún ekki getað fellt sig við.

Forsvarsmaður stefnda, A-x-x F-x-x, ber á hinn bóginn að hann hafi skilið stefnanda þannig að hún hafi ekki viljað vinna hjá honum. Hann hafi reynt að ná sambandi við hana eftir að verslunin var opnuð á ný í desember 2011 en stefnda ekki svarað honum. Hann hafi því litið svo á að hún væri hætt störfum.

Í málinu liggja fyrir launaseðlar stefnanda frá mars til desember 2011. Af þeim má sjá að stefnda vann á bilinu 132-156 tíma á mánuði í mars til júlí 2011 en vinnutímar hennar í ágúst voru um 89 og 83 í september. Í október, nóvember og desember fær hún greitt fyrir mun færri vinnustundir, eða um 64 tíma í október, 48 tíma í nóvember og 16 tíma í desember. Í skýrslu fyrir dómi kvað stefndi að greiðslur til stefnanda í desembermánuði væru í raun fyrir vinnu sem unnin hefði verið í nóvember.

Stéttarfélag stefnanda sendi stefnda innheimtubréf 28. febrúar 2013 og gerði kröfu fyrir hennar hönd um greiðslu vangoldinna launa í október til desember 2011, miðað við meðaltal launa hennar í ágúst og september sama ár, auk kröfu um laun í uppsagnarfresti í þrjá mánuði frá 1. janúar 2012. Krafan var ítrekuð með bréfi lögmanns stefnanda 8. júlí s.á. Í bréfi lögmanns stefnda, dagsettu 7. október, er öllum kröfum stefnanda hafnað.

Auk aðila máls gáfu vitnin S-kk-nf H-kk-nf M-kk-nf, A-x-x P-x-x B-x-x, H-kvk-nf M-kvk-nf Æ-kvk-nf og S-kk-nf Ó-kk-nf S-kk-nf skýrslu fyrir dómi.

Málsástæður og lagarök stefnanda

Stefnandi byggir á því að hún hafi ekki fengið full laun í október til desember 2011 svo sem henni hafi borið samkvæmt ráðningarsamningi. Auk þess hafi henni verið sagt fyrirvaralaust upp starfi í árslok 2011 og því eigi hún einnig rétt á launum í uppsagnarfresti frá 1. janúar til loka marsmánaðar. Til viðbótar launum eigi hún rétt á greiðslu orlofs fyrir sama tímabil.

Stefnandi byggir á því að hún hafi unnið á föstum vöktum hjá stefnda þegar henni var sagt upp störfum. Vinnutími hennar hafi verið mánudaga og miðvikudaga frá kl. 17:00 til 23:00 og svo annan hvern föstudag kl. 17:00- 23:00 og hina föstudagana frá kl. 09:00 til 13:00. Á sumrin hafi stefnandi yfirleitt unnið einhverjar viðbótarvaktir. Stefnandi hafi unnið samkvæmt framangreindu vaktaplani til 12. nóvember 2011 en þá hafi versluninni verið lokað vegna breytinga. Hún hafi síðan verið boðuð á fund hjá stefnda þann 15. desember 2011 þar sem henni hafi verið tilkynnt að breytingar yrðu gerðar á vinnutíma hennar og í stað fastra vakta yrði hringt í hana þegar þörf væri á henni í vinnu. Stefnandi hafi aldrei verið boðuð aftur til vinnu og hafi verið án atvinnu fram í apríl 2012.

Stefnandi byggir á því að samkvæmt 3. gr. laga nr. 72/2002, um réttarstöðu starfsmanna við aðilaskipti að fyrirtækjum, skulu réttindi og skyldur starfsmanna sem eru fyrir hendi við aðilaskipti færast til nýju rekstraraðilanna. Stefnda hafi því því verið óheimilt að breyta einhliða vinnutíma hennar, nema að undangengnum uppsagnarfresti. Stefnandi hafi átt rétt á því að halda óbreyttum kjörum við aðilaskiptin, og fá að vinna á umsömdum vöktum. Vinnuframlagi hennar hafi hins vegar verið hafnað. Sættir hafi verið reyndar í málinu en ekki borið árangur. Krafa stefnanda felist í launum fyrir umsamda vinnutíma, frá 12. nóvember til loka mars, en stefnandi hafði áunnið sér þriggja mánaða uppsagnarfrest sem telst frá 1. janúar 2012 auk leiðréttingar vegna vangoldinna launa frá októbermánuði. Kröfu sína sundurliðar stefnandi með eftirfarandi hætti:

Vangreidd laun í október 2011 56.499 kr.

Orlof vegna október 2011 5.746 kr.

Vangreidd laun í nóvember 2011 67.191 kr.

Orlof vegna nóvember 2011 6.833 kr.

Vangreidd laun í desember 2011 111.026 kr.

Orlof vegna desember 2011 11.291 kr.

Bætur í uppsagnarfresti;

Laun vegna janúar 2012 142.183 kr.

Laun vegna febrúar 2012 129.191 kr.

Laun vegna mars 2012 140.344 kr.

Orlof í uppsagnarfresti - 10,17% 41.872 kr.

Orlofsuppbót 2012 15.399 kr.

Desemberuppbót 2011 44.318 kr.

Desemberuppbót 2012 11.459 kr.

Samtals 783.352 kr.

Laun eigi að greiðast fyrsta dag eftir að vinnumánuði lýkur samkvæmt grein 1.9 í kjarasamningi VR og SA, sem gildi frá júní 2011. Samkvæmt 8. gr. orlofslaga nr. 30/1987 beri vinnuveitanda að greiða áunnin orlofslaun við lok ráðningartímans auk áunnins hlutfalls launþega af orlofs- og desemberuppbótum sbr. kafla 1.3.1 og 1.3.2 í kjarasamningi VR og SA.

Árangurslausar innheimtutilraunir geri málshöfðun þessa nauðsynlega. Kröfur sínar styður stefnandi við lög nr. 28/1930 um greiðslu verkkaups, lög um orlof nr. 30/1987, meginreglur kröfuréttar, meginreglur vinnuréttar, kjarasamninga VR og vinnuveitenda og bókanir sem teljast hluti kjarasamninga. Krafa um greiðslu dráttarvaxta ásamt vaxtavöxtum byggir á III. kafla vaxtalaga nr. 38/2001. Kafa um greiðslu málskostnaðar byggir á 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 sbr. 4. tölulið 129. gr. um vexti af málskostnaði.

Málsástæður og lagarök stefnda

Stefndi byggir sýknukröfu sína á því að fjárkröfur stefnanda eigi sér ekki lagastoð auk þess sem ekki hafi verið færðar sönnur fyrir grundvelli þeirra.

Í fyrsta lagi hafi stefnandi sjálf tekið einhliða ákvörðun um að mæta ekki til vinnu og hún hafi ekki brugðist við umleitunum stefnda um að snúa aftur til starfa eftir að breytingum á starfsstöð lauk í nóvember 2011. Með því að mæta hvorki til vinnu sinnar né verða við, eða yfirhöfuð svara, boðunum stefnda um að snúa aftur til starfa hafi stefnandi einhliða og fyrirvaralaust slitið ráðningarsambandi stefnanda og stefnda, með þeim hætti að jafna megi við brotthlaup stefnanda frá starfi sínu, í skilningi meginreglna vinnuréttar og gildandi kjarasamnings.

Með brotthlaupi sínu frá störfum hafi stefnandi brotið gegn skyldum sínum gagnvart stefnda og þar með fyrirgert öllum rétti sínum til greiðslna vinnulauna úr hendi stefnda, þ. á m. rétti til greiðslna í uppsagnarfresti, eins og stefnandi gerir kröfu um í máli þessu. Vísar stefndi í þessu sambandi m.a. til lokamálsgreinar greinar 12.1 og greinar 12.2.1 í kjarasamningi VR og SA. Sé það jafnframt í samræmi við meginreglu vinnuréttarins um að starfsmönnum sé óheimilt að hlaupast á brott úr starfi. Vilji starfsmaður slíta ráðningarsamningi beri honum að segja samningnum upp með löglegum uppsagnarfresti og vera reiðubúinn að vinna út uppsagnarfrest sinn. Uppsögnin verði að vera gerð skriflega eða á annan sannanlegan hátt. Átti stefndi því aldrei kost á því takmarka það tjón sem hlaust af ólögmætu brotthlaupi stefnanda frá störfum með því að óska eftir því að hún sinnti störfum sínum í uppsagnarfresti eins og henni bar. Þá sé stefnda kunnugt um að stefnandi hafi í desember 2011 ráðið sig til annarra starfa á veitingahúsi í öðru sveitarfélagi, sem eflaust skýri brotthlaup hennar frá starfi sínu.

Í öðru lagi hafi stefndi aldrei sagt stefnanda upp störfum. Ekkert uppsagnarbréf liggi fyrir í málinu, enda stóð hugur stefnda aldrei til þess að segja stefnanda upp. Þvert á móti fór stefndi þess á leit við stefnanda að hún sneri aftur til starfa sinna en stefnandi hafnaði því.

Með vísan til þessa geti stefndi ekki krafist greiðslna launa eða bóta í uppsagnarfresti enda sagði stefndi hvorki stefnanda upp störfum, né sagði stefnandi upp starfi sínu skriflega eða með öðrum sannanlegum hætti. Af þessum ástæðum beri að sýkna stefnda af þeim hluta dómkröfu stefnanda.

Í þriðja lagi liggi ekki fyrir neinn skriflegur ráðningarsamningur um vinnu stefnanda en fyrir liggi að forsvarsamaður stefnda kom ekki að upphaflegri ráðningu hennar til starfans. Því er ósannað að ráðningarkjör stefnanda, þ. á m. vinnutími hennar hafi verið sá sem byggt er á í stefnu. Engin gögn liggi fyrir sem sýni að stefnandi hafi verið ráðin til starfa á föstum vöktum, eins og hún haldi fram. Stefndi byggir á því að vinnutími stefnanda hafi verið sveigjanlegur og hafi stefndi haft rétt til þess að boða stefnanda til vinnu eftir því sem þörf var á. Því beri að sýkna stefnda af þeim hluta dómkröfunnar sem lýtur að greiðslu vangreiddra launa.

Ofangreindum málsástæðum til viðbótar byggir stefndi á því að hann hafi verið í góðri trú um að brotthvarf stefnanda úr starfi og fyrirvaralaus slit hennar á ráðningarsambandi aðila málsins myndu ekki leiða til fjárkrafna stefnanda á hendur stefnda. Brotthlaup stefnanda hafi verið í árslok 2011 en krafa um greiðslu launa hafi fyrst komið fram 28. febrúar 2013. Allan þann tíma hafi stefndi staðið í þeirri trú að lögskiptum aðila væri lokið. Krafa stefnanda sé því fallin niður á grundvelli tómlætis hennar.

Að lokum byggir stefndi á því að áðurnefnt tómlæti stefnanda sé til sönnunar um að með brotthlaupi sínu frá störfum í árslok 2011 hafi stefnandi sjálf litið svo á að hún hafi slitið ráðningarsambandinu og af þeim ástæðum eigi stefnandi engar fjárkröfur á hendur stefnda vegna þeirra. Sú staðreynd að stefnandi hafi í engu virt ákvæði kjarasamninga um gagnkvæman uppsagnarfrest og rétt stefnda til þess að stefnandi myndi vinna út þann frest er jafnframt til sönnunar um það hvernig starfslokum stefnanda var háttað.

Í ljósi þess og með vísan til atvika málsins að öðru leyti byggir stefndi á því að í máli þessu hvíli öll sönnunarbyrði um lögmæti þeirra krafna sem gerðar eru á hendur stefnda á stefnanda. Auk þess hvíli sönnunarbyrði um það hvernig starfslokum stefnanda var háttað alfarið á stefnanda. Það standi stefnanda því nær að sýna fram á að hann hafi ekki gerst sekur um brotthlaup frá störfum sínum, en stefnda að sanna að svo hafi verið. Um sönnun og sönnunarfærslu vísar stefndi að öðru leyti til þeirra meginreglna réttarfars sem um sönnun gilda, auk þess sem vísað er til ákvæða VI. kafla laga, nr. 91/1991, um meðferð einkamála.

Af ofangreindu leiðir að þar sem stefndi telur allan lagagrundvöll fyrir launakröfum stefnanda og kröfum um bætur í uppsagnarfresti skorta er kröfum stefnanda um orlof, orlofsuppbót, orlof á uppsagnarfresti, og greiðslu október- og desemberuppbótar mótmælt.

Með vísan til ofangreindra málsástæðna telur stefndi að sýkna beri hann af öllum dómkröfum stefnanda, enda myndi það leiða til niðurstöðu sem teldist bersýnilega ósanngjörn fyrir stefnda, í skilningi 36. gr. samningalaga, nr. 7/1936, ef fallist yrði á dómkröfur stefnanda

Verði stefndi ekki sýknaður af öllum dómkröfum stefnanda, gerir stefndi þá kröfu til vara að dómkröfur stefnda verði stórlega lækkaðar og byggir á sömu málsástæðum og í aðalkröfu.

Þá er dráttarvaxtakröfu stefnanda mótmælt. Með vísan til atvika málsins og þess að stefnandi innti aldrei þá vinnu af hendi sem krafist er greiðslu fyrir byggir stefndi á því að verði fallist á dómkröfur stefnanda í heild eða hluta standi engin efni til annars en að láta kröfuna bera dráttarvexti frá þeim degi sem mál þetta var höfðað, sbr. 4. mgr. 5. gr. laga, um vexti og verðtryggingu, nr. 38/2001, eða í fyrsta lagi frá 28. mars 2013, þ.e. frá þeim degi sem stefnandi krafði stefnda fyrst með sannanlegum hætti um greiðslu kröfunnar, sbr. 3. mgr. 5. gr. laganna.

Að lokum krefst stefndi málskostnaðar úr hendi stefnanda, en málskostnaðarkrafa stefnda byggir á ákvæðum 129. og 130. gr. laga, nr. 91/1991, um meðferð einkamála.

Forsendur og niðurstaða

Ágreiningur máls þessa lýtur að greiðslu launa og réttar stefnanda til launa í uppsagnarfresti. Stefnandi krefur stefnda annars vegar um vangreidd laun ásamt orlofi fyrir mánuðina október til desember 2011 og desemberuppbót fyrir það ár og hins vegar um laun í uppsagnarfresti í þrjá mánuði frá 1. janúar 2012 ásamt orlofi, orlofsuppbót og desemberuppbót vegna sama tímabils.

Kjarni ágreinings aðila snýst annars vegar um það hvers efnis ráðningarsamningur stefnanda var og hins vegar um það hvernig starfslok hennar bar að.

Hvað fyrra atriðið varðar, er óumdeilt að stefnandi hóf störf hjá stefnda í júlí 2010. Enginn skriflegur ráðningarsamningur var gerður svo sem kveðið er á um í kjarasamningi VR og Samtaka atvinnulífsins, sbr. nú grein 1.11 í samningi frá 22. júní 2011, sem gilti um starfskjör hennar. Verður að telja að sú skylda hafi hvílt á vinnuveitanda stefnanda að hafa frumkvæði að gerð skriflegs ráðningarsamnings með vísan til framangreinds ákvæðis kjarasamningsins sem og á grundvelli tilskipunar Evrópusambandsins nr. 91/533/EBE um þá skyldu vinnuveitanda að skýra launþegum frá samningsskilmálum eða ráðningarfyrirkomulagi sem tók gildi hér á landi með auglýsingu félagsmálaráðuneytisins nr. 503/1997. Hvorki stefndi né fyrri eigendur fyrirtækisins hlutuðust til um að ganga frá skriflegum ráðningarsamningi við stefnanda. Verður við þær aðstæður að leggja sönnunarbyrðina um ráðningarkjör á stefnda, að því leyti sem um þau er deilt og ekki verður af viðeigandi kjarasamningi aðila ráðið hvernig réttindum og skyldum aðila er háttað. Ágreiningur aðila í þessu máli lýtur að því hvernig vinnufyrirkomulagi stefnanda var háttað. Stefnandi staðhæfir að hún hafi unnið reglulegar vaktir á mánudögum og miðvikudögum frá kl. 17:00 til 23:00, annan hvern föstudag kl. 17:00-23:00 og hina föstudagana frá kl. 09:00 til 13:00. Framlagðir launaseðlar sýna að fjöldi vinnustunda stefnanda svaraði að minnsta kosti til vinnu samkvæmt þessu vaktafyrirkomulagi fram í ágúst 2011, en stefnandi hefur gefið þá skýringu á færri vinnustundum þann mánuðinn að hún hafi verið í sumarleyfi. Þá fá staðhæfingar stefnanda, um að þetta vinnufyrirkomulag hafi í raun verið við lýði, stuðning í framburði samstarfskonu hennar, H-kvk-ef M-kvk-ef Æ-kvk-ef, og að nokkru í framburði vitnanna Ó-kk-ef J-kk-ef K-kk-ef og S-kk-ef Ó-kk-ef S-kk-ef sem eru fyrrum eigendur stefnda. Verður því við það miðað að stefnandi hafi með framangreindum gögnum og vitnisburði gert það sennilegt að hún hafi unnið á reglulegum vöktum með þeim hætti sem hún heldur fram og verður stefndi að bera hallann af því að ekki sé unnt að staðreyna með frekari gögnum efni ráðningarsamningsins hvað vinnutíma varðar. Enn fremur liggur fyrir að stefnandi fékk ekki greidd laun í október, nóvember og desember 2011 miðað við þetta vaktafyrirkomulag auk þess sem það liggur fyrir að skýringar á því eru m.a. þær að hluta þess tíma var fyrirtækið lokað á meðan breytingar á húsnæðinu stóðu yfir. Stefnandi átti rétt til launa miðað við fyrirliggjandi ráðningarsamning þar til honum var sagt upp. Breytir það engu þótt stefndi hafi talið að efni samningsins væri með öðrum hætti og honum væri þar af leiðandi óskylt að greiða henni laun á meðan hann óskaði ekki eftir vinnuframlagi hennar. Með framangreindum rökstuðningi er fallist á kröfu stefnanda um vangreidd laun fyrir mánuðina október, nóvember og desember 2011.

Varðandi það hvernig starfslok stefnanda bar að þá eru staðhæfingar aðila mjög misvísandi, gagna nýtur ekki við sem varpað geta ljósi á atvik máls og skýrslur vitna hafa takmarkaða þýðingu við sönnun á því hvað aðilum fór á milli. Þó er ekki um það deilt að hvorki stefnandi né stefndi sögðu starfssamningi upp með skriflegum eða öðrum sannanlegum hætti en báðir aðilar telja sig geta litið svo á að hitt hafi með framkomu sinni í reynd slitið ráðningarsambandinu einhliða. Við úrlausn þess álitaefnis hvort stefnandi eigi rétt til launa í uppsagnarfresti verður að leggja til grundvallar þá meginreglu að í ráðningarsamningi felast þær gagnkvæmu skyldur að launamaður leggur til vinnu og atvinnurekandi greiðir laun fyrir þá vinnu. Þá er meginreglan sú að ráðningarsamningi verður ekki slitið fyrirvaralaust af samningsaðilum, heldur er hvor aðili bundinn við samningsskyldur sínar þar til samningsbundinn uppsagnarfrestur er liðinn. Stefnandi ber sönnunarbyrði fyrir þeirri staðhæfingu sinni að stefndi hafi einhliða slitið ráðningarsamningi aðila. Gegn eindregnum mótmælum stefnda verður að telja að henni hafi ekki tekist sú sönnun. Þá verður jafnframt að leggja til grundvallar, miðað við framlögð gögn, að stefnandi hafi ekki gert stefnda grein fyrir því að hún teldi hann einhliða hafa rift ráðningarsamningi þeirra fyrr en bréf þar að lútandi barst stefnda frá stéttarfélagi stefnanda þann 28. febrúar 2013, löngu eftir að samningsbundinn uppsagnarfrestur hennar var liðinn. Með hliðsjón af þessu verður að telja að stefnda hafi verið rétt að líta svo á að stefnandi óskaði ekki eftir frekara starfi hjá stefnda. Verður kröfu hennar um laun í uppsagnarfresti hafnað með framangreindum rökstuðningi.

Sá hluti kröfu stefnanda sem samkvæmt framansögðu verður tekinn til greina nemur 258.586 krónum og felst í greiðslu vangreiddra launa og orlofs á tímabilinu október til desember 2011. Af launaseðli stefnanda fyrir desembermánuð má ráða að hún hafi fengið desemberuppbót fyrir árið 2011. Stefnandi hefur ekki gert grein fyrir því á hvaða forsendum hún eigi rétt til frekari greiðslu desemberuppbótar á árinu 2011 og er þeim kröfulið því hafnað. Kröfugerð stefnanda er miðuð við laun og orlofsgreiðslur í samræmi við áðurnefnt vaktaskipulag, sem dómurinn fellst á að hafi verið hluti af ráðningarsamningi stefnanda. Launakröfur falla í gjalddaga fyrsta dag næsta mánaðar eftir að mánuði þeim lýkur sem laun eru greidd sbr. ákvæði kjarasamnings þar að lútandi. Verður því, með vísan til 1. mgr. 5. gr. laga nr. 38/2001, tekin til greina dráttarvaxtakrafa stefnanda miðað við að vangreidd laun hafi fallið í gjalddaga 1. nóvember 2011 til 1. janúar 2012 svo sem nánar greinir í dómsorði.

Með hliðsjón af atvikum máls og niðurstöðu dómsins er rétt að stefndi greiði stefnanda hluta málskostnaðar sbr. 3. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 sem er hæfilega ákveðinn 180.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

I-kvk-nf Þ-kvk-nf héraðsdómari kvað upp dóminn.

Dómsorð:

Stefndi, Benefits ehf., greiði stefnanda, V-kvk-þgf S. S-kvk-þgf S-kvk-þgf, 258.586 krónur með dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 af 62.245 kr. frá 1. nóvember 2011 til 1. desember s.á, af 136.269 kr. frá þeim degi til 1. janúar 2012 og af 258.586 kr. frá þeim degi til greiðsludags. Stefndi greiði stefnanda 180.000 krónur í málskostnað.

I-kvk-nf Þ-kvk-nf