S-68/2017

Mál þetta, sem dómtekið var 29. ágúst 2017, höfðaði lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu með ákæru 21. febrúar 2017 á hendur ákærða, Þ-kk-þgf V-kk-þgf K-kk-þgf, kt. [...], [...], [...];

„fyrir líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 6. mars 2016, á skemmtistaðnum Spot í Bæjarlind 6 í Kópavogi, veist að A þar sem hann var við störf sem dyravörður og hrint honum þannig að hann skall með höfuðið í gólfið og þar sem hann reyndi að standa upp hrint honum öðru sinni þannig að hann skall með höfuðið í gólfið, allt með þeim afleiðingum að hann hlaut mar og yfirborðsáverka á höfði og fótlegg og opið sár á olnboga.

Telst brot þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20/1981.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkrafa:

Þá gerir A, kt. [...], kröfu um að ákærða verði gert að greiða brotaþola skaða- og miskabætur samtals að fjárhæð kr. 542.131, með vöxtum samkvæmt 8. gr. vaxtalaga nr. 38/2001, frá 6. mars 2016, en síðan með dráttarvöxtum skv. 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr., vaxtalaga nr. 38/2001, frá þeim tíma er mánuður er liðinn frá því að krafan er birt ákærða, til greiðsludags.

Þá er þess jafnframt krafist að ákærða verði gert að greiða málskostnað að skaðlausu, skv. síðar framlögðum málskostnaðarreikningi að viðbættum 24% virðisaukaskatti, fyrir að halda fram bótakröfu sinni í málinu.“

Kröfur ákærða eru þær aðallega að ákærði verði sýknaður af kröfum ákæruvalds en til vara að honum verði gerð sú vægasta refsing sem lög leyfa. Þá krefst verjandi hæfilegrar þóknunar sér til handa, sem greiðist úr ríkissjóði. Hvað bótakröfu brotaþola varðar krefst ákærði þess aðallega að kröfunni verði vísað frá dómi en til vara að hún verði lækkuð verulega.

I

Aðfaranótt sunnudagsins 6. mars 2016 barst lögreglu tilkynning um að dyraverðir á skemmtistaðnum Spot við Bæjarlind í Kópavogi væru með mann í tökum og að óskað væri eftir aðstoð lögreglu. Þegar lögregla kom á vettvang héldu dyraverðir manninum, ákærða í máli þessu, föstum á gólfi staðarins. Í frumskýrslu lögreglu er bókað ákærði hafi þá verið „orðinn talsvert rólegur“ og hann því verið leystur úr tökum. Í skýrslunni segir jafnframt að einn dyravarðanna, A, brotaþoli í málinu, hafi verið með nýlega áverka á höfði sem hann hafi sagt vera eftir átök við ákærða. Í skýrslu lögreglu er um ástand ákærða bókað að hann hafi verið „... verulega ölvaður og með talsverð leiðindi.“ Þá er í skýrslunni að finna sambærilega lýsingu á eiginkonu ákærða sem var með honum í för.

Undir rannsókn málsins voru skýrslur teknar af brotaþola, tveimur öðrum starfsmönnum Spot og eiginkonu ákærða. Þá var jafnframt tekin skýrsla af ákærða. Hjá ákærða kom fram að umrædda nótt hefði honum verið synjað um afgreiðslu á barnum og hefði hann verið ósáttur við það. Í kjölfarið hefði komið til orðaskipta á milli ákærða og starfsmannsins og síðar stympinga á milli ákærða og dyravarðar sem komið hefði að. Enn síðar hefði komið til stympinga á milli dyravarða og ákærða eftir að starfsmenn skemmtistaðarins veittust að sögn ákærða að eiginkonu hans og tóku af henni farsíma. Ákærði neitaði að hafa lamið brotaþola og sagði hann starfsmenn staðarins hafa beitt þau hjónin harðræði.

Aflað var vottorðs B, sérfræðilæknis á bráða- og göngudeild Landspítala-háskólasjúkrahúss, vegna áverka brotaþola. Samkvæmt vottorðinu, sem dagsett er 25. ágúst 2016, leitaði brotaþoli á slysa- og bráðadeild spítalans síðla dags 7. mars 2016. Við skoðun lýsti brotaþoli líkamsárás sem hann kvaðst hafa orðið fyrir snemma morguns 6. sama mánaðar. Um áverka brotaþola segir í vottorðinu að hann hafi verið með sár ofan við hægra auga og mar. Lítill skurður hafi verið aftan á hnakka og mar verið þar í kring. Á hægri olnboga hafi verið sár sem vessaði úr og „... virtist sýkt nú 1 ½ sólarhring eftir áverkann sem verður að teljast snemmkomið.“ Brotaþoli var í vottorðinu einnig sagður hafa verið með skrapsár á hnjám.

II

Við þingfestingu málsins 31. mars 2017 neitaði ákærði sök. Hann ítrekaði þá afstöðu sína við aðalmeðferð þess 29. ágúst sl.

Fyrir dómi lýsti ákærði málsatvikum svo að hann hefði komið á skemmtistaðinn Spot síðla nætur ásamt eiginkonu sinni. Þau hjónin hefðu verið að koma af öðrum skemmtistað og hefði ákærði ætlað að fá sér einn bjór áður en þau hjónin héldu heim. Ákærði kvaðst hafa verið búinn að fá sér í glas fyrr um nóttina en fráleitt verið ofurölvi.

Ákærði sagði fólk hafa verið fyrir utan skemmtistaðinn og dyr hans verið opnar. Þegar inn var komið hefði ákærði farið að barnum og beðið um einn bjór en honum þá verið tjáð að búið væri að loka. Ákærða hefði þótt það svar skrýtið, enda hann verið nýbúinn að mæta manni með bjór sem fengið hefði afgreiðslu á barnum. Ákærði hefði því þráast við og ítrekað beiðni sína um bjór. Dyravörður, brotaþoli í málinu, hefði þá komið að ákærða og sagt honum að fara út. Ákærði hefði ekki gefið sig og haldið áfram að falast eftir bjór. Brotaþoli hefði þá ýtt við ákærða. Sagðist ákærði hafa ýtt á móti en neitaði að brotaþoli hefði við það fallið í gólfið. Brotaþoli hefði í kjölfarið kallað á annan dyravörð sér til aðstoðar. Ákærði hefði þá lyft höndunum upp og dyraverðirnir í framhaldinu tekið hann rólega niður, án nokkurrar mótspyrnu af hans hálfu. Eftir að ákærði var kominn í gólfið hefði eiginkona hans komið inn á skemmtistaðinn og farið að tala við dyraverðina. Hún hefði tekið upp síma og í kjölfarið komið til orðaskipta á milli hennar og dyravarðanna. Konunni hefði síðan skyndilega verið hent í gólfið, brotaþoli lagst ofan á hana og sett hendur hennar fyrir aftan bak. Konan hefði öskrað óskaplega og ákærði þá reynt að losna úr tökum hins dyravarðarins. Brotaþoli hefði þá komið aftur að ákærða og sett annan fótinn yfir vinstri hönd hans. Því næst hefði brotaþoli sett hnéð á hinum fætinum á háls ákærða þannig að hann átti erfitt með andardrátt. Þessu hefði síðan lokið þegar lögregla kom á vettvang. Lögreglu kvað ákærði hafa vísað þeim hjónum út af staðnum og sagt þeim að fara heim.

Framkomu dyravarðanna í garð þeirra hjóna sagði ákærði hafa verið ruddalega og hefðu þeir sýnt af sér fantaskap. Kom fram hjá ákærða að hann hefði verið „laskaður“ eftir þessi samskipti við dyraverðina.

III

A, brotaþoli í málinu, bar fyrir dómi að starfsmaður á barnum á Spot, C, hefði kallað hann og annan dyravörð, D, til og beðið þá um að fjarlægja ákærða. Ákærði hefði í fyrstu verið „tiltölulega rólegur“ og brotaþola sýnst að lánast mætti að tala hann til og koma honum út af staðnum með góðu. Þegar brotaþoli og D hefðu verið að fylgja ákærða út af staðnum hefði eiginkonu ákærða borið að. Hún hefði tekið upp síma og „troðið“ honum í andlit brotaþola í þeim tilgangi að taka mynd eða myndskeið, að því er brotaþoli taldi. Brotaþoli sagðist hafa reynt að ýta símanum frá sér en konan ekki látið af hegðun sinni. Að endingu hefði brotaþoli brugðið á það ráð að taka símann af konunni. Við það hefði ákærði „snappað“, hlaupið á brotaþola og skellt honum í gólfið. Brotaþoli sagði steinteppi vera á gólfi skemmtistaðarins og við það að falla aftur fyrir sig hefði hann fengið sár á olnboga, sem náð hefði inn í bein og sinar. Við fallið hefði höfuð brotaþola einnig skollið í gólfið. Brotaþoli sagðist hafa náð að reisa sig við og í kjölfarið hefðu hann og D tekið ákærða niður. Í þeim atgangi hefði ákærða tekist skella brotaþola aftur í gólfið. Brotaþoli og starfsfélagi hans hefðu síðan haldið ákærða í gólfinu þar til lögregla kom á vettvang. Fullyrti brotaþoli að ákærði hefði enga áverka hlotið í átökunum, enda væri brotaþoli með ríflega 30 ára starfsreynslu og kynni hann því til verka.

Brotaþoli sagði lögreglu hafa farið með ákærða út af staðnum og rætt við hann fyrir utan. Eiginkona ákærða hefði þá verið búin að fá símann sinn aftur. Lögregla hefði síðan farið af vettvangi og skilið ákærða eftir, þrátt fyrir að hann hefði enn verið mjög æstur. Ákærði hefði síðan tekið til við að sparka í rúður skemmtistaðarins og starfsmenn því ákveðið að kalla lögreglu til að nýju. Eftir nokkra stund hefði ákærði látið af þessari hegðun sinni og farið. Lögreglu hefði þá verið tilkynnt að hennar væri ekki lengur þörf.

Brotaþoli sagðist að vinnu lokinni hafa farið heim að sofa. Þegar hann hefði vaknað um morguninn hefði mikið blóð verið komið í rúm hans, sæng og fatnað. Blóðið kvað brotaþoli hafa komið úr sárinu á olnboganum. Sárið kvað hann hafa verið mjög djúpt og það náð inn að beini.

E, eiginkona ákærða, greindi svo frá að hún og ákærði hefðu verið á heimleið úr miðbænum umrætt sinn og ákveðið að koma við á Spot. Vitnið sagði þau hjónin hafa verið búin að fá sér aðeins í glas en þau alls ekki verið drukkin. Fjölmennt hefði verið fyrir utan skemmtistaðinn og dyr hans verið opnar. Ákærði hefði farið inn á staðinn að kaupa sér bjór en vitnið dvalið um stund fyrir utan. Þegar vitnið hefði komið inn hefði það séð hvar ákærði lá í gólfinu og hefðu tveir dyraverðir haldið honum niðri. Annar dyravarðanna, sá yngri, hefði eingöngu haldið ákærða niðri en sá eldri, brotaþoli í málinu, hefði gengið harðar fram og þrýst ákærða niður. Á þess að segja nokkuð kvaðst vitnið hafa tekið upp símann sinn og farið að taka myndir. Vitnið sagði brotaþola hafa gefið sér þau fyrirmæli að hætta að taka upp en vitnið svarað honum og sagst ætla að halda upptöku áfram þar sem hann væri að kvelja ákærða. Brotaþoli hefði ítrekað fyrirmæli sín og vitnið svarað á sömu lund. Brotaþoli hefði þá komið upp að vitninu og rifið símann úr höndum þess. Vitnið hefði krafist þess að fá símann aftur en brotaþoli ekki orðið við því heldur eytt upptöku sem verið hefði á símanum. Vitnið hefði enn ítrekað kröfu sína og brotaþoli þá brugðist við með því að hrinda vitninu í gólfið. Hann hefði síðan haldið vitninu niðri með annarri hendinni. Vitnið hefði brugðist við aðför brotaþola með því að öskra á hann að sleppa sér. Þá hefði ákærði gert tilraunir til þess að standa upp og koma vitninu til aðstoðar. Kvaðst vitnið hafa verið í áfalli vegna þess sem þarna gerðist og um tíma óttast um líf eiginmanns síns. Brotaþola sagði vitnið hafa verið í einhverju brjálæðiskasti.

D bar fyrir dómi að starfsfélagi hans, brotaþoli í málinu, hefði kallað eftir aðstoð, en vitnið hefði þá verið statt bakatil á skemmtistaðnum. Þegar vitnið hefði komið fram hefði það hitt fyrir tvo aðila sem verið hefðu ósáttir við að hafa ekki fengið afgreiðslu á barnum. Vitnið hefði farið á inn milli brotaþola og ákærða og rætt við þann síðarnefnda en honum hefði brotaþoli verið að vísa út af staðnum, enda búið að loka. Ákærði hefði fljótlega orðið rólegri og þeir allir verið komnir nærri dyrum staðarins þegar kona ákærða hefði tekið upp farsíma og sagst ætla að taka myndskeið af vitninu. Vitnið hefði sýnt lítil viðbrögð við því og konan þá snúið símanum að brotaþola. Brotaþoli hefði tekið því illa og hrifsað símann úr hendi konunnar en hvorki hann né brotaþoli hefðu hins vegar lagt hendur á konuna. Vitninu hefði þá skyndilega verið ýtt til hliðar og ákærði í kjölfarið hrint brotaþola með þeim afleiðingum að hann féll og rak hnakkann í gólfið. Ákærði hefði fylgt atlögu sinni eftir og kýlt brotaþola ítrekað í andlitið. Vitnið hefði í kjölfarið reynt að ná ákærða af brotaþola, sem honum hefði tekist. Brotaþoli hefði þá reist sig við og aðstoðað vitnið við að halda ákærða niðri þar til lögregla kom á vettvang.

Vitnið kvaðst hafa merkt það á brotaþola að hann hefði vankast við atlögu ákærða. Þá hefði vitnið séð, eftir að lögreglan var farin af vettvangi, að það blæddi úr hnakka brotaþola og öðrum olnboga hans.

C, sem var við vinnu á barnum á Spot er atvik máls gerðust, greindi svo frá fyrir dómi að búið hefði verið að loka skemmtistaðnum og af þeim sökum hefði ákærða verið neitað um afgreiðslu. Brotaþola sagði vitnið hafa lagt aðra höndina á ákærða og beðið hann um að yfirgefa staðinn. Hvað gerðist næst kvaðst vitnið ekki alveg hafa séð „.... og svo bara sé ég hann fara á ...“ brotaþola, sem fallið hefði aftur fyrir sig í gólfið. Ákærði og brotaþoli hefðu þá verið komnir nokkuð frá barnum. Meðan á þessu stóð hefði eiginkona ákærða verið með símann á lofti. Í framhaldinu hefðu brotaþoli og D, sem vitnið hefði kallað brotaþola til aðstoðar, haldið ákærða niðri. Eiginkona ákærða hefði verið alveg við þá og um tíma hefði D gripið í konuna, tekið hana niður, og hann og brotaþoli haldið henni þar sem „... hún var farin að berja þá líka.“ Tók vitnið fram að það hefði ekki verið með athyglina á átökunum allan tímann þar sem það hefði þurft að hringja og kalla eftir aðstoð lögreglu. Athygli vitnisins hefði einnig verið bundin við það.

Fram kom hjá vitninu að brotaþoli hefði verið með áverka á höfði eftir átökin.

F lögregluvarðstjóri bar fyrir dómi að lögregla hefði verið kölluð að skemmtistaðnum Spot umrædda nótt vegna óláta. Þegar lögregla hefði komið á vettvang hefðu dyraverðir verið með ákærða í tökum. Vitnið sagði lögreglu hafa tekið við ákærða og fært hann út af staðnum. Rætt hefði verið við ákærða í töluverðan tíma fyrir utan staðinn. Ákærða lýsti vitnið sem æstum og „almennt leiðinlegum.“ Eftir hefðbundna upplýsingaöflun hefði lögregla farið af vettvangi. Ástand ákærða hefði þá verið með þeim hætti að ekki hefði verið talin ástæða til þess að handtaka hann og vista í fangageymslum.

B kom fyrir dóm og staðfesti vottorð sitt, dagsett 25. ágúst 2016, en efni vottorðsins er reifað í I. kafla dómsins. Fram kom hjá vitninu að áverkar á hnakka brotaþola samrýmdust því að brotaþola hefði verið hrint. Einnig gæti áverki á olnboga samrýmst þeirri lýsingu brotaþola. Vitnið áréttaði hins vegar þá skoðun sína, sem fram kemur í vottorðinu, að það teldi sýkingu í sári á olnboga hafa verið snemmkomna miðað við það að brotaþoli hefði fengin áverkann 1 ½ sólarhring fyrir skoðun. Óvanalegt væri að sjá svona sýkt sár þetta skömmu eftir að áverki kom til. Kvaðst vitnið nánar aðspurt telja það afar ósennilegt að áverkinn hefði getað verið svona sýktur einungis 1 ½ sólarhring eftir að hann kom til. Tók vitnið fram hvað þetta álitaefni varðaði að það væri ekki réttarmeinafræðingur heldur sérfræðilæknir á slysadeild.

IV

Ákærða er í málinu gefin að sök líkamsárás með því að hafa veist að brotaþola þar sem hann var við störf sem dyravörður og hrint honum í tvígang þannig að hann skall með höfuðið í gólfið með þeim afleiðingum að brotaþoli hlaut mar og yfirborðsáverka á höfði og fótlegg og opið sár á olnboga.

Upplýst er í málinu með framburðum ákærða og vitna að ákærði kom á skemmtistaðinn Spot síðla nætur 6. mars 2016 ásamt eiginkonu sinni. Jafnframt liggur fyrir að ákærði fór strax inn á skemmtistaðinn en eiginkona hans dvaldi um hríð fyrir utan. Þegar inn var komið fór ákærði að barnum og falaðist eftir bjór. Var honum þá tjáð að búið væri að loka. Hefur ákærði viðurkennt að honum hafi ekki líkað það svar og hann því þráast við og ítrekað beiðni sína um bjór. Það hefði hann enn gert eftir að brotaþoli, sem upplýst er að var við störf sem dyravörður á Spot þessa nótt, gaf honum fyrirmæli um að yfirgefa staðinn. Hvað síðan gerðist er ágreiningur um í málinu.

Ákærði neitar sök. Fyrir dómi lýsti hann atvikum svo að eftir að brotaþoli hefði gefið honum fyrirmæli um að yfirgefa skemmtistaðinn hefði hann ýtt við ákærða. Ákærði hefði þá ýtt á móti. Brotaþoli hefði í kjölfarið kallað á annan dyravörð sér til aðstoðar. Ákærði hefði þá lyft höndunum upp og dyraverðirnir í framhaldinu tekið ákærða rólega niður, án nokkurrar mótspyrnu af hans hálfu. Eftir að ákærði var kominn í gólfið hefði eiginkona hans komið inn á skemmtistaðinn og farið að tala við dyraverðina. Hún hefði tekið upp síma og í kjölfarið komið til orðaskipta á milli hennar og dyravarðanna. Konunni hefði síðan skyndilega verið hent í gólfið, brotaþoli lagst ofan á hana og sett hendur hennar fyrir aftan bak. Konan hefði öskrað óskaplega og ákærði þá reynt að losna úr tökum hins dyravarðarins. Brotaþoli hefði þá komið aftur að ákærða og sett annan fótinn yfir vinstri hönd hans. Því næst hefði brotaþoli sett hnéð á hinum fætinum á háls ákærða þannig að hann átti erfitt með andardrátt. Þessu hefði síðan lokið þegar lögregla kom á vettvang.

Frásögn brotaþola af þessum atvikum var allt önnur. Hann kvaðst hafa verið að fylgja ákærða út af skemmtistaðnum ásamt D, starfsfélaga sínum, þegar eiginkonu ákærða hefði borið að og hún tekið upp síma og „troðið“ honum í andlit brotaþola í þeim tilgangi að taka mynd eða myndskeið. Brotaþoli hefði reynt að ýta símanum frá sér en konan ekki látið af hegðun sinni. Að endingu hefði brotaþoli brugðið á það ráð að taka símann af konunni en við það hefði ákærði „snappað“, hlaupið á brotaþola og skellt honum í gólfið. Við það að falla aftur fyrir sig hefði brotaþoli fengið sár á olnboga, sem náð hefði inn í bein og sinar. Höfuð brotaþola hefði einnig skollið í gólfið. Brotaþoli sagðist hafa náð að reisa sig við og í kjölfarið hefðu hann og D tekið ákærða niður. Í þeim atgangi hefði ákærða tekist skella brotaþola aftur í gólfið.

D lýsti atvikum þessum svo að eftir að brotaþoli hefði kallað eftir aðstoð hans hefðu þeir fylgt ákærða áleiðis út af staðnum. Þeir hefðu verið komnir nærri útidyrunum þegar eiginkona ákærða hefði tekið upp farsíma og sagst ætla að taka myndskeið af D. Hann kvaðst hafa sýnt lítil viðbrögð við því og konan þá snúið símanum að brotaþola. Brotaþoli hefði tekið því illa og hrifsað símann úr hendi konunnar. Fullyrti D að hvorki hann né brotaþoli hefðu lagt hendur á konuna. D hefði þá skyndilega verið ýtt til hliðar og ákærði í kjölfarið hrint brotaþola með þeim afleiðingum að hann féll og rak hnakkann í gólfið. Ákærði hefði fylgt atlögu sinni eftir og D í kjölfarið reynt að ná ákærða af brotaþola, sem honum hefði tekist. Brotaþoli hefði þá reist sig við og aðstoðað hann við að halda ákærða niðri þar til lögregla kom á vettvang.

C, starfsmaður á bar Spot kvaðst hafa séð ákærða „fara á“ brotaþola, sem fallið hefði aftur fyrir sig í gólfið. Þeir hefðu þá verið komnir nokkuð frá barnum. Meðan á þessu stóð hefði eiginkona ákærða verið með símann á lofti. Í framhaldinu hefðu brotaþoli og D haldið ákærða niðri. Tók C fram að hún hefði ekki verið með athyglina á átökunum allan tímann, en fyrir liggur að hún kallaði eftir aðstoð lögreglu vegna framgöngu ákærða.

Að mati dómsins er vætti brotaþola og þeirra tveggja vitna sem reifað er hér að framan, D og C, því eindregið til stuðnings að ákærði hafi umrætt sinn hrint brotaþola þannig að hann féll við og skall með höfuðið í gólfið. Brotaþoli hefur hins vegar einn borið um að ákærði hafi hrint honum í tvígang. Hvað áverka brotaþola varðar liggur fyrir að D kvaðst hafa merkt það á brotaþola að hann hefði vankast við atlögu ákærða. Þá hefði hann séð, eftir að lögregla var farin af vettvangi, að það blæddi úr hnakka brotaþola og öðrum olnboga hans. Einnig kom fram hjá C að brotaþoli hefði verið með áverka á höfði eftir samskiptin við ákærða. Þessar lýsingar vitnanna eru í góðu samræmi við framburð brotaþola sjálfs og þá áverkalýsingu sem fram kemur í vottorði B, sérfræðilæknis á bráða- og göngudeild Landspítala-háskólasjúkrahúss, dagsettu 25. ágúst 2016. Um áverka brotaþola segir í vottorðinu að hann hafi verið með sár ofan við hægra auga og mar. Lítill skurður hafi verið aftan á hnakka og mar verið þar í kring. Á hægri olnboga hafi verið sár sem vessaði úr og „... virtist sýkt nú 1 ½ sólarhring eftir áverkann sem verður að teljast snemmkomið.“

Samkvæmt öllu því sem hér hefur verið rakið þykir dóminum sannað, gegn neitun ákærða, með vætti brotaþola, D og C, og að nokkru læknisvottorði B, svo ekki verði vefengt með skynsamlegum rökum, sbr. 1. mgr. 109. gr. laga nr. 88/2008, að ákærði hafi umrædda nótt veist að brotaþola þar sem hann var við störf sem dyravörður og hrint honum þannig að hann féll við og skall með höfuðið í gólfið. Hins vegar telur dómurinn ósannað, gegn neitun ákærða, að það hafi hann gert í tvígang.

Þá telur dómurinn að framangreindu virtu fram komna lögfulla sönnun þess að við atlögu ákærða hafi brotaþoli hlotið sár ofan við hægra auga og mar og einnig lítinn skurð aftan á hnakka og mar þar í kring, sbr. framburð vitna og áðurnefnt læknisvottorð B. Hins vegar fær dómurinn ekki séð að gögn málsins beri með sér að brotaþoli hafi við árásina hlotið yfirborðsáverka á fótlegg. Þá þykir því ekki verða slegið föstu, í ljósi þess sem fram kemur í áðurnefndu læknisvottorði og framburði B fyrir dómi, en læknirinn sagði að afar ósennilegt væri að áverki á olnboga hefði getað verið eins sýktur og hann var einungis 1 ½ sólarhring eftir að hann kom til, að sá áverki hafi eingöngu verið kominn til vegna atlögu ákærða, þótt ljóst þyki af vætti samstarfsfólks brotaþola og læknisins að ákærði hafi við hana sannanlega fengið einhverja ákomu á olnbogann.

Með þeirri háttsemi sem dómurinn telur sannað samkvæmt framansögðu að ákærði hafi gerst sekur um braut hann gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

V

Samkvæmt vottorði sakaskrár ríkisins hefur ákærða ekki áður verið gerð refsing. Að broti ákærða virtu þykir refsing hans hæfilega ákveðin 30 daga fangelsi. Eftir atvikum þykir rétt að fresta fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

VI

Samkvæmt framansögðu hefur ákærði verið sakfelldur fyrir líkamsárás gagnvart brotaþola. Með hinni refsiverðu háttsemi hefur ákærði bakað sér skaðabótaábyrgð. Brotaþoli á því rétt til miskabóta úr hendi ákærða á grundvelli a-liðar 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, sem þykja að því virtu sem dómurinn telur samkvæmt framansögðu sannað um áverka brotaþola, og atvikum máls að öðru leyti virtum, réttilega ákvarðaðar 200.000 krónur. Ákærða verður einnig gert að bæta brotaþola útlagðan sjúkrakostnað samkvæmt reikningum, samtals 22.131 krónu, en ákærði þurfti að mati dómsins að leggja þann kostnað út í kjölfar brots ákærða, óháð líkamlegu ástandi brotaþola fyrir atlögu ákærða. Um vexti og dráttarvexti af bótakröfunni fer svo sem í dómsorði greinir, en krafan var birt ákærða 21. mars 2017.

Kröfuliður að fjárhæð 20.000 krónur er ekki studdur haldbæru gögnum og er hann því vanreifaður. Af þeim sökum sætir kröfuliðurinn frávísun frá dómi ex officio.

Að lokum á brotaþoli rétt á málskostnaði úr hendi ákærða, sbr. ákvæði 3. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, svo sem hann hefur krafist, er hæfilega þykir ákveðinn 200.000 krónur.

VII

Með vísan til niðurstöðu dómsins hér að framan, sbr. 1. mgr. 218. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, þykir rétt að gera ákærða að greiða helming þóknunar skipaðs verjanda, S-kk-ef Þ-kk-ef J-kk-ef hdl., sem eftir umfangi málsins þykir hæfilega ákveðin svo sem í dómsorði greinir. Þá greiði ákærði einnig kostnað við öflun læknisvottorðs varðandi áverka brotaþola, 36.000 krónur. Ákærði greiði því samtals 352.200 krónur í sakarkostnað. Að öðru leyti greiðist sakarkostnaður úr ríkissjóði.

Dóm þennan kveður upp K-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari. Fyrir uppsögu dómsins var gætt 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði, Þ-kk-nf V-kk-nf K-kk-nf, sæti fangelsi í 30 daga en fresta skal fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði 352.200 krónur í sakarkostnað, þ.m.t. helming þóknunar skipaðs verjanda síns, S-kk-ef Þ-kk-ef J-kk-ef hdl., sem í heild nemur 632.400 krónum að virðisaukaskatti meðtöldum.

Lið í kröfu brotaþola, A, að fjárhæð 20.000 krónur, er vísað frá dómi ex officio.

Ákærði greiði brotaþola 222.131 krónu ásamt vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 6. mars 2016 til 21. apríl 2017, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags, og 200.000 krónur í málskostnað.

K-kk-nf H-kk-nf