S-460/2012

Mál þetta, sem þingfest var 14. febrúar sl. og dómtekið þann 4. mars. sl., er höfðað með ákæru útgefinni af lögreglustjóranum í Vestmannaeyjum, þann 3. desember 2012, á hendur [A], kt. […], til heimilis að […], Reykjavík,

„fyrir líkamsárás

með því að hafa aðfaranótt mánudagsins 6. ágúst 2012 við hliðið í Herjólfsdal í Vestmannaeyjum hrint [B], kt. […] svo hún datt af bekk, rifið í hár hennar og slegið höfði hennar harkalega í jörðina og sparkað í bak hennar, þar sem hún lá, með þeim afleiðingum að hún hlaut kúlu ofarlega á hnakka hægra megin, eymsli í vöðvum hægra megin í mjóbaki, í hægra læri og efri brún herðablaðs hægra megin.

(32-2012-2605)

Telst ofangreint brot varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19 frá 1940 sbr. 10. gr. laga nr. 20 frá 1981.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Þá er í ákæru tilgreind svohljóðandi einkaréttarkrafa:

„Þá hefur H-kvk-nf R-kvk-nf R-kvk-nf hæstaréttarlögmaður, krafist þess fyrir hönd [B] að ákærði verði dæmdur til að greiða henni bætur samtals að fjárhæð krónur 820.000,- auk vaxta samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38 frá 2001, frá 6. ágúst 2012 til 26. nóvember 2012, en dráttarvaxta skv. 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.“

Ákærði mætti ekki við þingfestingu málsins en hafði þá haft samband við dóminn og óskað eftir fresti. Var málinu þá frestað til 4. mars sl. Við fyrirtöku málsins þann dag mætti ákærði ásamt E-kk-þgf S. S-kk-þgf hrl., sem skipaður var verjandi ákærða að hans ósk. Ákærði viðurkenndi skýlaust að hafa gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru. Ákærði hafnaði framkominni bótakröfu og var henni vikið til meðferðar í sérstöku einkamáli undir númerinu E-61/2013, skv. heimild í 1. mgr. 175. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Með vísan til skýlausrar játningar ákærða og þar sem dómari taldi ekki ástæðu til að draga í efa að játning hans væri sannleikanum samkvæm var farið með málið í samræmi við ákvæði 1. mgr. 164. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, eftir að sækjanda og verjanda ákærða hafði verið gefinn kostur á að tjá sig um lagaatriði og ákvörðun viðurlaga. Kom þar fram að líf ákærða hefði tekið stakkaskiptum, hann sé nú í fullu námi, sé edrú og regla komin á líf hans.

Um málavexti vísast til ákæruskjals. Sannað er að ákærði hefur gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru og þar þykir rétt færð til refsiákvæða. Ákærði hefur með háttsemi sinni unnið sér til refsingar.

Samkvæmt framlögðu sakavottorði hefur ákærði fjórum sinnum áður sætt refsingu, þar af einu sinni fyrir líkamsárás. Ákærði var þann 3. maí 2011 dæmdur til greiðslu sektar fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Að öðru leyti hefur sakaferill ákærða ekki áhrif við ákvörðun refsingar í máli þessu.

Refsing ákærða er hæfilega ákveðin fangelsi í tvo mánuði. Að virtum atvikum máls og að teknu tilliti til þess að ákærði hefur komið reglu á líf sitt þykir rétt að fresta fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með áorðnum breytingum.

Með vísan til 218. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, ber að dæma ákærða til greiðslu alls sakarkostnaðar, samtals 134.700 kr., þar af þóknun skipaðs verjanda síns, sem er hæfilega ákveðin 100.000 kr. að teknu tilliti til virðisaukaskatts, og 14.100 kr. sem er ferðakostnaður verjanda.

S-kvk-nf I-kvk-nf, löglærður aðstoðarmaður dómara, kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð :

Ákærði, [A], sæti fangelsi í tvo mánuði.

Fullnustu refsingarinnar er frestað og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði allan sakarkostnað, samtals 134.700 krónur, þar af þóknun skipaðs verjanda síns, E-kk-ef S. S-kk-ef hrl., sem nemur 100.000 krónum, að teknu tilliti til virðisaukaskatts, og 14.100 krónur, sem er ferðakostnaður verjanda.

S-kvk-nf I-kvk-nf.