S-193/2014

Mál þetta, sem dómtekið var 23. maí síðastliðinn, var höfðað með ákæru ríkissaksóknara, útgefinni 11. febrúar síðastliðinn á hendur S-kk-þgf G-kk-þgf T-kk-þgf, kennitala 000000-0000, Depluhólum 10, Reykjavík, „fyrir eftirtaldar líkamsárásir í Reykjavík:

I.

Með því að hafa, aðfaranótt sunnudagsins 1. júlí 2012, á [...], nærri húsi nr. [...], veist með ofbeldi að A kt. 000000-0000, og slegið hann einu höggi í andlitið þannig að hann féll í götuna og síðar sömu nótt, [...], í félagi við óþekkta menn, með sérstaklega hættulegri árás, veist á ný gegn A með ofbeldi og veitt honum ítrekuð hnefahögg og spörk í líkama og þung högg í maga, meðal annars þar sem hann lá í götunni. Afleiðingar árásanna urðu þær að A hlaut yfirborðsáverka hægra megin á höfði og lífshættulegan áverka á lifur.

Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr. og 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

II.

Með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 1. júní 2013, fyrir framan skemmtistaðinn Austur í Austurstræti, veist með ofbeldi að B, kt. 000000-0000, slegið hann þungu hnefahöggi vinstra megin í andlitið, þannig að hann rotaðist og féll aftur fyrir sig og síðan tekið í buxnavasa hans og rykkt honum niður steyptar tröppur þannig að höfuð hans skall í tröppurnar. Afleiðingar árásarinnar urðu þær að B hlaut mikla bólgu í efri vör og vinstri kinn, sár og bólgur í tannhold við tennur 21, 22, 23, 24 og 25, brot í tannberandi beini frá svæði framangreindra tanna auk þess sem tennur 21-24 voru lausar í holum sínum og innkýldar og tönn 25 hafði dottið úr.

Telst þetta varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

III.

Með því að hafa, aðfaranótt sunnudagsins 16. júní 2013, í Austurstræti, utandyra við verslunina Eymundsson, veist með ofbeldi að B, kt. 000000-0000, slegið hann einu sinni í vinstri síðu og einu hnefahöggi í andlit.

Telst brot þetta varða við 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkröfur:

Vegna ákæruliðar I:

Af hálfu A, kt. 000000-0000, er gerð krafa um að ákærði verði dæmdur til að greiða honum kr. 3.100.000, auk dráttarvaxta samkvæmt lögum nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá því mánuður er liðinn frá því að krafan var kynnt ákærða til greiðsludags. Auk þess er gerð krafa um þóknun við réttargæslu úr hendi ákærða að mati réttarins ásamt virðisaukaskatti. Jafnframt er þess krafist að dráttarvextir leggist á höfuðstól dómkröfu á 12 mánaða fresti, í fyrsta sinn 12 mánuðum eftir upphafsdag vaxta.

Vegna ákæruliðar II:

Af hálfu B, kt. 000000-0000, er gerð krafa um að ákærði verði dæmdur til að greiða honum skaða- og miskabætur samtals að fjárhæð kr. 3.475.900,-, með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 1. júní 2013 þar til 30 dagar eru liðnir frá birtingu kröfunnar, en síðan með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. sömu laga, frá þeim degi til greiðsludags.

Vegna ákæruliðar III:

Af hálfu B, kt. 000000-0000, er gerð krafa um að ákærði verði dæmdur til að greiða honum skaða- og miskabætur samtals að fjárhæð kr. 475.900,-, með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 16. júní 2013 þar til 30 dagar eru liðnir frá birtingu kröfunnar, en síðan með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. sömu laga, frá þeim degi til greiðsludags.“

Við aðalmeðferð krafðist brotaþolinn B eingöngu miskabóta. Krafðist hann 750.000 króna vegna II. ákæruliðar og 250.000 króna vegna III. ákæruliðar. Vaxtakröfur eru eins og í ákæru. Þá krafðist réttargæslumaður hans þóknunar.

Ákærði neitaði sök við þingfestingu, en játaði sök að hluta við aðalmeðferð eins og rakið verður. Hann hafnaði bótakröfunum við aðalmeðferð. Hann krefst sýknu af þeim ákæruliðum þar sem hann neitar sök, en að öðru leyti krefst hann vægustu refsingar. Hann krefst þess að bótakröfunum verði vísað frá dómi. Þess er krafist að sakarkostnaður verði greiddur úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun verjanda.

II

Málavextir varðandi ákærulið I eru þeir að snemma morguns 1. júlí 2012 var lögreglan kvödd að [...] vegna líkamsárásar. Samkvæmt skýrslu lögreglunnar var brotaþoli á staðnum svo og C. Þau voru bæði í annarlegu ástandi en báru ekki önnur áverkamerki en að brotaþoli var með skrámu á handarbaki og C með litla sprungu á neðri vör. Kvað hún D hafa slegið sig. Hann bar hins vegar að brotaþoli og C hefðu ráðist á sig en hann hefði getað varið sig. Lögreglumenn höfðu ekki frekari afskipti af C sem fór á brott í leigubifreið, en brotaþoli fékk að gista á lögreglustöðinni þar eð hann hafði tapað veski sínu og átti ekki fyrir leigubifreið.

Um kvöldið þennan sama dag leitaði brotaþoli á slysadeild og skýrði þar svo frá að hann hefði verið í miðbænum nóttina áður og þá verið rændur og barinn. „Hann mun hafa misst meðvitund í stutta stund. Hann man eftir því að hafa verið kýldur og sparkað með hné í kvið, höfuð og brjóstkassa. Hann hefur verið með kviðverki eftir það í nótt. Hann var vistaður í fangageymslu þar til klukkan tíu í morgun. Hann fór þá heim, en áfram með kviðverki og hafa þeir farið versnandi frá því u.þ.b. kl. 12:00. Vaxandi andþyngsli. Þetta hefur farið versnandi eftir því sem liðið hefur á daginn.“

Eftir skoðun á slysadeild var brotaþoli fluttur á gjörgæsludeild og í vottorði þaðan kemur fram að hann hafi verið með áverka á lifur. Í fyrstu var reynt að meðhöndla hann án aðgerðar en 10. júlí var hann skorinn og sogaðir út um átta lítrar af vökva og settur inn stór keri. Eftir þetta fór brotaþola hægt batnandi. Hann fór að sofa heima hjá sér í byrjun ágúst, en kom á sjúkrahúsið til að losna við uppsafnaðan vökva. Að lokum var hætt að gefa honum sýklalyf og kerinn var fjarlægður. Í samantekt vottorðsins segir: „Sjúklingur hlaut alvarlegan lifrarskaða af gráðu III í kjölfar líkamsárásar. Lifraráverkar af þessari gráðu geta leitt til dauða í allt að 20% tilfella. Þá komu upp alvarlegir fylgikvillar, sérílagi „abdominal compartment syndromae“ og gallleki með sýkingu sem einnig geta haft alvarlegar afleiðingar. Langtímahorfur A ættu þó að vera góðar. Síðkomnir fylgikvillar eru fremur sjaldgæfir og eru helstir þrenging á gallvegum innan lifrar með myndun á steinum og sýkingum.“

Tekin var skýrsla af brotaþola 3. september 2012 og mundi hann lítið eftir atvikum annað en að hann hefði verið sleginn í hnakkann hægra megin. Við það hefði hann fallið á steyptan vegg og síðan í götuna. Hann kvaðst hafa séð tvo menn standa yfir sér og hefðu þeir byrjað að stappa á honum en síðan hefði hann dottið út. Lögreglan yfirheyrði einnig vitni en ekki gátu þau gefið afgerandi eða samhljóða lýsingu á því sem gerðist. Ákærði var yfirheyrður en hann neitaði sök. Hann kvaðst þó hafa slegið strák og konu þessa nótt á [...] eftir að þau höfðu veist að sér og kærustu sinni. Einnig voru tveir menn aðrir yfirheyrðir sem sakborningar en þeir neituðu sök og gátu ekki veitt upplýsingar um málið.

Málavextir varðandi ákærulið II eru þeir að undir morgun 1. júní 2013 var lögreglunni tilkynnt um mann er lægi vankaður eftir slagsmál við skemmtistað þann er í ákæru greinir. Á vettvangi lá brotaþoli vankaður í götunni og blæddi úr munni hans auk þess sem tennur voru sjáanlega brotnar. Samkvæmt upplýsingum vitna á staðnum hafði maður kýlt brotaþola vestan megin við útihurð skemmtistaðarins. Meðan brotaþoli hafi verið að jafna sig eftir höggið hefði maðurinn kýlt hann aftur og við það hefði brotaþoli fallið í götuna.

Brotaþoli var fluttur á slysadeild og í vottorði þaðan segir að hann hafi verið með þá áverka er í ákæru greinir. Einnig leitaði brotaþoli til tannlæknis og í vottorði hans er sömu áverkum lýst og í ákærunni.

Lögreglan yfirheyrði ákærða sem kvaðst hafa fengið hringingu frá vinkonu sinni umrædda nótt og hefði hún sagt sér að vinkona hennar hefði verið rænd. Ákærði kvaðst hafa farið á staðinn, enda hefði hann skynjað það þannig að þær væru í hættu. Fyrir utan skemmtistaðinn kvaðst hann hafa hitt brotaþola, er hann hefði þekkt, og beðið hann að skila peningunum. Við þetta hefði brotaþoli ýtt við sér og þá kvaðst hann hafa slegið frá sér án þess að vita hvort höggið hefði lent á brotaþola eða ekki. Þá kvað ákærði konu hafa ráðist á sig og eins hefði brotaþoli verið ógnandi eins og hann ætlaði sér að ráðast á sig. Ákærði kvaðst þá hafa slegið til brotaþola, en ekki fast og hefði það verið í sjálfsvörn.

Málavextir varðandi ákærulið III eru þeir að snemma morguns 16. júní 2013 gaf brotaþoli sig á tal við lögreglumenn á Lækjartorgi og kvað ákærða þá stuttu áður hafa ráðist á sig. Kvað brotaþoli ákærða hafa slegið sig og sparkað í sig. Lögreglumenn óku brotaþola á slysadeild og í vottorði þaðan segir að hann hafi kvartað um „yfirborðs óþægindi á höfði“ og veri aumur í hársverði. Hægra hné var hruflað en aðra áverka var ekki að sjá á brotaþola samkvæmt vottorðinu.

Við skýrslutöku hjá lögreglu kannaðist ákærði við að hafa slegið brotaþola í rassinn og taldi sig einnig hafa löðrungað hann. Þetta hefði hann gert eftir að brotaþoli hefði lamið sig með farsíma. Þar áður hafði komið til orðahnippinga milli þeirra.

III

Við aðalmeðferð viðurkenndi ákærði að hafa slegið brotaþola eitt högg í andlitið eins og honum er gefið að sök í I. lið ákæru. Hann kvað brotaþola hafa fallið í götuna en hann hafi staðið upp aftur og virtist ekki meiddur. Að minnsta kosti hefði honum tekist að brjóta rúður þarna í götunni. Ákærði neitaði hins vegar alfarið að hafa síðar sömu nótt, í félagi við aðra menn, slegið og sparkað í brotaþola eins og honum er gefið að sök í ákærunni.

Þessa nótt kvaðst ákærði hafa verið á leið heim til sín ásamt E, þáverandi konu sinni. Hann kvaðst hafa stansað til að reima skó sinn en hún hefði haldið áfram. Ákærði kvaðst hafa séð yfir vélarhlíf bifreiðar þar sem þau hefðu komið, brotaþoli og C. Hann kvað þau hafa gengið ógnandi að E. Ákærði kvaðst hafa kallað til E, beðið hana að stansa og hlaupið í áttina að henni. Brotaþoli hefði stansað en C haldið áfram og þá hefði brotaþoli sagt „ekki þessi“ eins og hann væri að fá C til að hætta við eitthvað, en hún hefði svarað „jú, víst“ og snúið sér að sér og sagt þú kannt ekki „brasilian jujitsu“. Í framhaldinu hefði C dregið upp buxnaskálmarnar og sparkað nokkrum sinnum í áttina að sér og eins að E. Ákærði kvaðst hafa beðið hana að hætta og í framhaldinu hefði brotaþoli komið hlaupandi að þeim. Þá kvaðst ákærði hafa slegið C niður og eins hefði hann sett fyrir sig hendurnar og þær lent á brotaþola sem hefði fallið við þetta. Síðan kvað ákærði sig og E hafa farið upp á Laugaveg, en þegar þau komu aftur kvaðst ákærði hafa hitt kunningja sinn er hafi sagt að verið væri að rústa öllu fyrir utan hjá F nágranna sínum. Þegar ákærði kom á [...] kvaðst hann hafa hitt D og C sem hafi aftur farið að sparka í sig en hann hefði beðið D að halda henni frá sér og hefði hann gert það. Þessu næst kvaðst ákærði hafa séð brotaþola í átökum við tvo menn, en ekki kvaðst hann hafa þekkt þá. Ákærði kvaðst hafa gengið að þeim og sagt við brotaþola að koma sér burt, þetta væri orðið gott. Hann kvaðst hafa rifið í brotaþola en hvorki slegið hann né sparkað í hann. Skömmu síðar hefði lögreglan komið og eftir það kvaðst ákærði hafa farið heim.

Brotaþoli bar að hafa verið á leið heim til sín og hafi ætlað að taka leigubifreið með C. Þau hafi stansað á [...] þar sem hún hafi verið að ræða við vinafólk sitt. Hann kvaðst hafa séð að ráðist hafi verið á C og ákærði hafi slegið hana. Brotaþoli kvaðst hafa gengið á milli og spurt hvort hann ætti ekki bara að koma C í burtu í leigubifreið. Í því hafi ákærði gripið í sig og slegið sig. Einnig kvaðst brotaþoli hafa fengið högg á hnakkann og taldi það stafa frá félögum ákærða er hafi staðið fyrir aftan sig. Við þetta hafi hann dottið fram fyrir sig og lent á vegg. Hann kvaðst hafa orðið mjög vankaður en séð tvo til þrjá menn standa yfir sér og hafi þeir gengið í skrokk á sér með höggum og spörkum í hægri síðuna. Ákærði hafi verið einn þeirra, en hann hafi ekki þekkt hina. Brotaþoli kvaðst hafa séð ákærða í fyrsta sinn þetta kvöld. Hann kvaðst hafa misst meðvitund en þegar hann hafi rankað við sér hafi kona reist sig við og sagt að lögreglan væri á leiðinni. Brotaþoli kvað nokkurn hóp af fólki hafa verið á götunni en hann hefði ekki þekkt aðra en C.

Brotaþoli kvaðst hafa verið fluttur á lögreglustöð, en sér hafi liðið mjög illa og síðar um daginn hafi hann leitað á slysadeild eins og rakið var. Hann hafi þá vart getað dregið andann og eins hafi hann átt í erfiðleikum með að reima skóna.

Framangreind C kvaðst hafa hitt brotaþola þessa nótt og hefðu þau sammælst um að taka leigubifreið saman heim. Þau hafi gengið niður á [...]. Þar hafi þrír menn veist að þeim og kvað hún þá hafi barið sig í götuna og hefði hún hlotið áverka og nærri rotast. Þegar hún hafi rankað við sér kvaðst hún hafa séð brotaþola liggja í götunni. C kvaðst hafa brugðist ókvæða við og reynt að ráðast á mennina með því að kasta steini í þá. Þarna hafi verið mikil læti og hafi D komið út og stöðvað lætin. C kvað mennina hafa veist að sér og brotaþola en síðar hafi hún orðið viðskila við brotaþola og ekki séð hann meir. Skömmu síðar hafi maður hennar komið og náð í sig, en D hafi hringt í hann. C kvaðst ekki hafa þekkt þessa menn en við aðalmeðferð kvað hún að sér sýndist ákærði vera einn þeirra. Hún kvað mennina hafa ráðist á sig og brotaþola sameiginlega og gat hún ekki gert nákvæma grein fyrir árásinni á hann. Þá kannaðist hún ekki við að hafa ráðist á konu ákærða. C kvaðst hafa séð það sem gerðist við [...] en ekkert af því sem gerðist við númer [...] í sömu götu.

D kvað framangreinda C vera mágkonu sína og kvaðst hann hafa huggað hana, en hún hefði verið með áverka og blóðug í andliti. Hann hefði verið í samkvæmi í húsi við [...] og séð C og þá hlaupið út. Hann kvaðst ekki hafa séð átök og ekki kvaðst hann muna hvað C hefði sagt sér um átök. Hann kvað hana hafa verið drukkna og sjálfur hafi hann verið drukkinn. D kvaðst þekkja ákærða og hafi hann verið á [...] þessa nótt en ekki kvaðst hann muna eftir öðrum. Hann kvaðst ekki hafa séð ákærða í átökum þessa nótt.

G kannaðist við að hafa verið í samkvæmi í húsi við [...] umrædda nótt en kvaðst ekki hafa orðið vitni að árás. Hann kvað lögregluna hafa verið komna þegar hann kom í götuna. Hann kvaðst ekki hafa séð ákærða í götunni þessa nótt.

I kvaðst hafa gengið eftir [...] þessa nótt og verið á leið heim til sín. Hún kvaðst hafa séð hóp af fólki á götunni og eins hefði hún séð þrjá menn taka á rás á eftir einum. Hún kvaðst hafa séð slagsmál og hefði einn legið eftir í götunni í hnipri. Hann hefði kastað upp. Hringt hefði verið á lögregluna sem hefði komið. I lýsti árás á manninn þannig að honum hefði verið hrint í götuna og að sparkað hefði verið í magann á honum. Hún kvaðst ekki hafa þekkt árásarmennina en taldi sig þekkja ákærða sem einn þeirra. Ekki vildi hún þó staðfesta það. I kom aftur fyrir dóm og kvað einn árásarmanna hafa sérstaklega veist að brotaþola en taldi hann hafa verið á hvítum bol. Hún tók þó fram að allir árásarmennirnir hefðu verið þátttakendur að einhverju leyti í árásinni. Árásin hafi tekið mjög stuttan tíma.

H kvaðst hafa gengið eftir [...] þessa nótt og séð hóp af strákum vera að slást á götunni. Hún kvaðst hafa séð að einn þeirra varð undir og hefði hún ákveðið að hafa afskipti af slagsmálunum, enda hefði þessi eini verið farinn að æla blóði. Hún kvaðst hafa náð í klút handa manninum og eins fært honum vatn. H kvaðst hafa séð mennina kýla manninn. Hún kvað ákærða hafa verið einn af árásarmönnunum en ekki kvaðst hún geta sagt hvað hann hefði gert. Hún kvað þetta hafa gerst við hús númer þrjátíu og eitthvað á [...]. H kom aftur fyrir dóm og var þá spurð hvort hún gæti borið um hversu margir strákarnir hefðu verið, sem voru að slást, og taldi hún þá hafa verið fleiri en þrjá að meðtöldum þeim sem eftir hefði legið. Hún kvað brotaþola hafa verið kýldan en gat ekki borið um spörk. Hún hafði borið um spörk hjá lögreglu en gat ekki staðfest nú að hún hefði séð spörk. Hún taldi sig þó hafa munað hlutina betur þá.

Í var einnig á gangi á [...] þessa nótt ásamt framangreindum stúlkum. Hann kvað þau hafa komið þar að sem tveir eða þrír menn hafi verið að lemja mann fyrir framan [...] og [...]. Stúlkurnar hafi hlaupið á undan til að skakka leikinn en hann kvaðst hafa hringt á lögreglu. Í kvaðst hafa séð mennina kýla og sparka í manninn en hann kvaðst ekki þekkja mennina og ekki þekkti hann ákærða sem einn árásarmannanna. Þá kvaðst hann ekki muna hvort árásarþolinn hafi staðið eða legið.

J, fyrrum kærasta ákærða, kvaðst hafa verið með ákærða á [...] þessa nótt og hafi þau verið á leið heim til hans. Hún kvað stúlku hafa gengið á móti þeim og piltur hafi verið fyrir aftan hana. J kvað stúlkuna hafa stansað fyrir framan sig og spurt sig hvort hún kynni „brasilian jujitsu“ um leið og hún hafi reynt að sparka framan í hana. J kvaðst hafa haldið fyrir andlitið og hlaupið í burtu en litið við og þá séð ákærða slá til þeirra beggja. Einnig kvaðst hún hafa séð ákærða krjúpa við hlið piltsins og athuga veski hans en síðan hafi hún og ákærði hlaupið upp á Laugaveg. Ákærði hefði síðan farið aftur niður á [...] og hefði hún því farið til baka. Þá kvaðst hún hafa séð slagsmál fjögurra mann og hefði ákærði verið einn þeirra. Hún kvaðst hafa heyrt ákærða öskra og ýta í mann en síðan ganga heim til sín. Annað kvaðst hún ekki hafa séð ákærða gera. Í þessu hefði bifreið komið og hún farið á brott með henni. J kvaðst hafa kannast við einn mannanna, auk ákærða, og heitir hann K.

L kvaðst hafa verið á [...] þessa nótt og séð átök þriggja manna. Hann kvaðst hafa verið í um eitt hundrað metra fjarlægð og ekki séð þau vel. Hann hefði farið inn í hús og þar út á svalir og séð yfir götuna. Hann kvaðst þá hafa séð ákærða vera að rífast við stúlkur, en hann kvaðst kannast við ákærða. Skömmu síðar hefði lögreglan komið og þá hefði þessu lokið. Hann lýsti átökunum sem hoppum til og frá og brotaþoli hefði fyrst staðið en síðan fallið í götuna. L kvað ákærða ekki hafa verið í slagsmálunum.

M var á [...] umrædda nótt en kvaðst ekki hafa orðið vitni að átökum. Hún kvaðst hafa verið í húsi N og vitað af átökum. Þá kvaðst hún muna eftir öskrandi konu en ekki gat hún tengt hana við átök. Þá kvaðst hún ekki muna hvað konan hafi verið að öskra.

N bjó á [...] á þessum tíma en hann kvaðst ekki muna eftir átökum þessa nótt, en hann rámaði þó í að lögreglan hefði komið. Tilefnið var að mikil læti hefðu verið fyrir utan og mikill mannsöfnuður. Hann kvaðst ekki hafa orðið vitni að átökum en heyrt fólk, sem var þarna, ræða um átök fyrr um nóttina.

Aðalvarðstjóri lögreglunnar, sem kom á vettvang á [...], kvað annan lögreglumann hafa tekið niður upplýsingar. Sjálfur kvaðst hann muna eftir manni er setið hafi í götukantinum. Maðurinn virtist töluvert ölvaður en síðar hafi komið í ljós að hann hefði orðið fyrir líkamsárás. Innar í götunni hafi verið þrír eða fjórir menn og hafi verið þó nokkur hiti í þeim. Ákærði hafi verið og þar á meðal. Eins hafi þarna verið kona og maður sem tengdist henni. Þá hafi komið menn út úr húsi. Ekki mundi aðalvarðstjórinn eftir að greina frá framburði þessa fólks. Hann kvaðst ekki hafa fengið upplýsingar á vettvangi um árás á brotaþola. Konan hafi hins vegar verið reið við ákærða og hafi hún átt að hafa kastað steini í rúðu í íbúð hans.

Læknir á slysadeild, sem tók á móti brotaþola, staðfesti vottorð sitt. Hann kvað brotaþola hafa sagt sér að hann hefði orðið fyrir árás í miðbænum, hann hefði verið laminn og rændur. Hann kvað brotaþola hafa sagt sér að hann myndi eftir höggum á höfuð og brjóstkassa og í kvið og hann hefði misst meðvitund smástund. Hann hefði verið vistaður í fangageymslu en liðið illa vegna kviðverkja. Síðdegis hefði hann leitað á slysadeild, enda hefði honum liðið mjög illa og verið með andþyngsli. Tekin hafi verið sneiðmynd af honum og sýndi hún rifu á lifur. Í framhaldinu hefði brotaþoli lagst inn á gjörgæsludeild. Læknirinn kvað áverka brotaþola hafa komið heim og saman við sögu hans um árásina.

Skurðlæknir, sem gerði aðgerð á brotaþola og ritar vottorð sem að framan var rakið, staðfesti vottorðið. Hann staðfesti að brotaþoli hefði verið með svonefndan sljóan kviðarholsáverka og hefði áverkinn þess vegna ekki sést utan frá. Aðaláverki brotaþola hafi verið töluvert mikill lifraráverki. Læknirinn kvað mikinn vökva hafa verið í kviðarholi brotaþola en ekki væri að fullu ljóst hvað hefði gerst ef brotaþoli hefði ekki komist undir læknishendur. Svona áverkar á lifur séu mögulega lífshættulegir. Til að valda svona áverka þurfi töluvert mikið afl. Áverkinn geti samrýmst því að brotaþoli hafi fengið þung högg og spörk ofarlega í kviðarhol hægra megin.

Varðandi sakargiftir í II. ákærulið játaði ákærði að hafa slegið brotaþola hnefahögg í andlitið á þeim stað og stund sem í ákæru greinir. Hann neitaði hins vegar að hafa dregið brotaþola niður tröppurnar. Hann kvaðst hafa haldið í brotaþola er ráðist hafi verið á sig af vinkonu brotaþola. Ákærði kvaðst hafa verið kyrr og haldið í brotaþola þegar konan hafi kippt þeim báðum að sér og þannig dregið brotaþola niður tröppurnar.

Ákærði kvaðst hafa þekkt brotaþola og þetta kvöld hefði vinkona hans hringt í sig og sagt sér að brotaþoli hefði rænt sig og vinkonu sína. Ákærði kvaðst hafa farið á staðinn til að fá brotaþola til að skila peningunum og beðið hann að gera það. Brotaþoli hafi ekki þóst vita neitt og gripið í hönd sér en ákærði kvaðst hafa rykkt henni frá. Brotaþoli hafi nú farið að hóta sér og í því hafi komið að mjög stór kona og stokkið á bak sér, rifið af sér bolinn og klórað sig og slegið. Ákærði kvaðst hafa náð að hrista konuna af sér og farið á eftir brotaþola, sem gengið hafði á brott. Hann kvaðst hafa náð brotaþola sem hafi snúið sér mjög hratt við og kvaðst ákærði þá hafa slegið hann. Ákærði kvaðst hafa verið mjög þreyttur og ör, enda búinn að drekka orkudrykk, en hann hafi ekki verið undir áhrifum áfengis.

Brotaþoli kvaðst hafa hitt tvær stúlkur á skemmtistað þessa nótt og hefðu þær beðið hann um að borga þeim sjö þúsund krónur. Hann kvaðst ekki hafa þekkt þær og spurt af hverju hann ætti að borga þeim. Þær hefðu þá farið að hóta honum því að fá menn til að berja hann. Brotaþoli kvaðst hafa farið út og þá hefðu komið fjórir menn sem hafi viljað fá nefnda fjárhæð hjá honum. Þeir hafi svo barið hann og slegið hann niður þar sem hann hafi staðið við húsvegg. Ákærði hafi verið meðal árásarmanna. Við þetta kvaðst brotaþoli hafa misst meðvitund og ekki muna hvað gerðist eftir það. Næst kvaðst hann muna eftir sér í sjúkrabíl.

O kvaðst hafa verið í Austurstræti þessa nótt og kvaðst hún hafa séð ákærða slá útlending eitt kjaftshögg. Hefði hann rotast við það. Hún kvaðst lítið muna vegna ölvunar, en hún hefði séð myndband hjá lögreglu, sem tekið var á vettvangi.

Ó kvaðst ekki hafa séð ákærða kýla brotaþola en hún kvaðst hafa séð brotaþola liggja í götunni.

P kvaðst hafa hringt í ákærða vegna þess að brotaþoli hefði rænt úr veski O. P kvaðst ekki hafa séð það en O hefði sagt sér frá því. Þær hefðu farið á eftir brotaþola og þá hefði hún hringt í ákærða sem hefði komið á staðinn um fimm mínútum síðar. Ákærði og brotaþoli hefðu farið að rífast og svo farið að slást. Hún kvaðst ekki hafa fylgst það vel með slagsmálunum að hún gæti lýst þeim en eftir þau hefði hún farið á brott með ákærða. Hún kvaðst ekkert hafa rætt við brotaþola, en hann hefði legið eftir meðvitundarlaus. Þá kvaðst hún hafa séð konu lemja í bak ákærða eftir átökin.

R var í Austurstræti þessa nótt og kvaðst hafa séð ryskingar en ekki séð líkamsárás. Hann kvaðst hafa verið með ákærða þarna og séð hrindingar og hefði brotaþoli hrint ákærða. Hann ítrekaði að hann hefði ekki séð átök milli ákærða og brotaþola. Hann kvað vinkonu ákærða, P, hafa hringt í þá og þeir farið á staðinn í framhaldi af símtalinu. P hefði beðið þá um að koma vegna þess að brotaþoli hefði verið að „djöflast í einhverjum stelpum“ vegna peninga. Eftir átök ákærða og brotaþola hefði brotaþoli legið í tröppunum en ekki gat hann borið um meðvitundarstig hans eða áverka á honum.

S kvaðst hafa verið að koma út af skemmtistaðnum þessa nótt ásamt vinkonu sinni. Þær hafi staðið efst í stigapalli. Fyrir framan þær hafi verið útlendingur og svo kvaðst hún ekki hafa vitað fyrr til en maður hafi komið og kýlt útlendinginn sem hafi fallið við höggið. S kvaðst hafa stokkið á árásarmanninn og reynt að draga hann til hliðar. Hún kvaðst síðan hafa farið að hlúa að brotaþola. S kvaðst ekki þekkja brotaþola eða árásarmanninn og illa geta lýst þeim. Hún kvaðst hafa farið með brotaþola á slysadeild, enda talið hann útlending er hefði orðið viðskila við vini sína.

T var að vinna á skemmtistaðnum og kvaðst hafa séð mann henda öðrum manni utan í útihurðina, síðan hafi maðurinn tekið í fæturna á honum og rifið þær undan honum og togað manninn niður á bakinu og höfðinu. Skömmu síðar hefði árásarmaðurinn komið gangandi á móti sér í Austurstrætinu. Brotaþoli hafi legið eftir meðvitundarlaus í götunni. T kvaðst ekki muna eftir stórri konu er hafi haft afskipti af átökunum.

Lögreglumaður, sem ritar frumskýrslu málsins, staðfesti hana. Hann kvað lögreglumenn hafa fengið lýsingu á árásarmanninum. Brotaþoli hafi verið með meðvitund en ekki hafi verið mikið hægt að ræða við hann.

Læknir, sem ritaði framangreint vottorð, staðfesti það. Læknirinn kvað áverkana hafa fyrst og fremst verið á tönnum. Brotaþoli kvaðst hafa fengið hnefahögg í andlitið og hefði frásögn hans samræmst áverkunum. Höggið hefði verið allþungt. Læknirinn kvað brotaþola hafa sagt á slysadeild að hann hefði ekki misst meðvitund. Tennur brotaþola hafi verið lausar í gómnum.

Tannlæknir, sem ritar framangreint vottorð, staðfesti það. Hann kvað tannberandi bein, sem um getur í vottorðinu, vera hluta af efri kjálka. Þetta sé beinið sem tennurnar standa í. Áverkarnir hafi samrýmst því að brotaþoli hefði fengið hnefahögg í andlitið. Þá kvað tannlæknirinn langtímahorfur brotaþola ekki góðar, enda hafi áverkinn verið mikill.

Varðandi sakargiftir í III. ákærulið neitaði ákærði að hafa slegið brotaþola í síðuna, heldur hefði brotaþoli rifið í hönd sér í umrætt sinn. Ákærði kvaðst hafa kippt hendinni frá og sæist þetta á myndbandsupptöku. Ákærði kvað brotaþola hafa verið ógnandi við sig og verið með síma í hendinni og slegið sig ofan í hvirfilinn með honum. Eftir það kvaðst hann hafa slegið brotaþola laust og hafi hann dottið á rassinn.

Brotaþoli kvaðst hafa hitt ákærða og félaga í Austurstræti umrædda nótt og hefðu þeir strax farið að berja hann. Hann kvaðst aldrei hafa barið ákærða með farsíma. Þá kvaðst hann hafa reynt að ræða við ákærða en hann hafi ekkert viljað við hann ræða. Brotaþoli kvaðst hafa viljað ræða við ákærða um atvik það sem II. ákæruliður fjallar um.

U var með ákærða í þetta skipti. Þeir hafi verið inni á skemmtistað og hitt þar brotaþola. Hann hafi verið að ögra þeim og hefðu þeir því farið út. Hafi brotaþoli elt þá og ekki sinnt beiðni um að fara í burtu. Brotaþoli hafi verið mjög ögrandi og hefði það endað með átökum en ekki kvaðst hann muna að greina frá þeim, enda hefðu þau tekið mjög stuttan tíma. Þá kvaðst hann hafa reynt að stilla til friðar. Hann kvaðst ekki hafa séð ákærða slá brotaþola en séð brotaþola slá til ákærða.

Lögreglumaður, sem ritar frumskýrslu málsins, staðfesti hana. Hann kvað brotaþola hafa komið að máli við lögreglumenn á Lækjartorgi og bent á ákærða sem árásarmann í málinu sem II. ákæruliður fjallar um. Hann kvað brotaþola hafa verið með áverka en ekki kvaðst hann hafa getað greint hvort þeir hafi verið nýir eða gamlir.

IV

Í I. kafla ákærunnar er ákærða í fyrsta lagi gefið að sök að hafa veist að brotaþola og slegið hann einu höggi í andlitið þannig að hann féll í götuna. Verður að skilja ákæruna svo að þetta sé talið varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga. Ákærði hefur viðurkennt að hafa gert þetta og styðst játning hans við framburð vitna eins og rakið var. Verður ákærði sakfelldur fyrir brotið sem er rétt fært til refsiákvæðis.

Í öðru lagi er ákærða í þessum kafla ákærunnar gefið að sök að hafa, í félagi við óþekkta menn, veist að brotaþola og veitt honum áverka eins og nánar greinir í ákærunni. Ákærði neitar sök og hefur gert frá upphafi. Hann hefur hins vegar kannast við að hafa komið þar að sem ráðist hafði verið á brotaþola og kannaðist við að hafa rifið í hann en hvorki slegið hann né sparkað í hann. Brotaþoli bar að tveir til þrír menn hefðu staðið yfir sér og gengið í skrokk á sér með höggum og spörkum í hægri síðuna og hafi ákærði verið einn þeirra. Tvær stúlkur sáu árásina á brotaþola og báru vitni. Önnur þeirra taldi sig þekkja ákærða sem einn árásarmanna en vildi þó ekki staðfesta það. Hin kvað hann hafa verið einn árásarmanna en gat ekki borið um hvað hann hefði gert. Þá bar fyrrum kærasta ákærða að hún hefði séð slagsmál fjögurra manna á [...] og hefði ákærði verið einn af þeim. Hún kvaðst hafa heyrt ákærða öskra og ýta í mann. Önnur vitni hafa ekki borið um þátttöku ákærða í slagsmálunum. Þá hafðist ekki uppi á öðrum er áttu að hafa veist að brotaþola, en hafa verður í huga að brotaþoli leitaði ekki á slysadeild fyrr en að kvöldi 1. júlí og það er fyrst þá sem ljóst verður hversu meiðsli hans voru alvarleg. Framburður vitna um þátt ákærða er ekki svo ljós sem skyldi og leikur því verulegur vafi á um hvern þátt hann átti í atlögunni að brotaþola. Þennan vafa ber að skýra honum í hag, sbr. 108. gr. laga nr. 88/2008 og samkvæmt því verður það niðurstaða dómsins að sýkna ákærða af síðari atlögunni að brotaþola sem honum er gefið að sök I. kafla ákærunnar.

Í II. kafla ákærunnar er ákærða gefið að sök að hafa slegið brotaþola hnefahögg í andlitið og rykkt honum niður tröppur. Ákærði hefur játað að hafa slegið brotaþola eins og honum er gefið að sök, en neitaði að hafa dregið hann niður tröppurnar. Á myndbandsupptöku úr öryggismyndavél, sem er meðal gagna málsins, sést greinilega að ákærði slær brotaþola þungu höggi í andlitið og dregur hann síðan niður steyptar tröppur. Í framhaldinu er hann hrakinn á brott af fólki sem er á ferli á götunni. Það sem sést á myndbandinu fær stuðning í framburði vitna sem rakinn var hér að framan. Samkvæmt þessu er sannað að ákærði hafi veist að brotaþola á þann hátt sem honum er gefið að sök í ákærunni og með þeim afleiðingum sem þar greinir. Brot ákærða er rétt fært til refsiákvæðis í ákærunni.

Í III. kafla ákærunnar er ákærða gefið að sök að hafa slegið brotaþola í vinstri síðu og andlit. Ákærði hefur játað að hafa slegið brotaþola laust eftir að hann hafði slegið sig í hvirfilinn með síma. Hann neitaði hins vegar að hafa slegið hann í síðuna heldur hefði brotaþoli kippt í höndina á sér. Meðal gagna málsins er myndband úr öryggismyndavél úr Austurstræti sem sýnir viðskipti ákærða og brotaþola þessa nótt. Á myndbandinu sést brotaþoli ræða við mann og í því kemur ákærði að. Eftir skamma stund er eins og brotaþoli leggi hönd sína á öxl eða upphandlegg ákærða sem slær hann í vinstri síðu og í framhaldinu slær ákærði brotaþola hnefahögg í andlitið. Samkvæmt þessu er sannað að ákærði hafi veist að brotaþola á þann hátt sem honum er gefið að sök í ákærunni og með þeim afleiðingum sem þar greinir. Brot ákærða er rétt fært til refsiákvæðis í ákærunni.

Ákærði hefur tvívegis verið sektaður fyrir fíkniefnalagabrot. Refsing hans verður ákveðin samkvæmt af 77. gr. almennra hegningarlaga og er hún hæfileg 8 mánaða fangelsi sem bundin skal skilorði eins og í dómsorði segir.

Bætur til brotaþolans A eru hæfilega ákveðnar 100.000 krónur með vöxtum eins og í dómsorði segir. Að öðru leyti er bótakröfu brotaþolans vísað frá dómi, sbr. 2. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008.

Bætur til brotaþolans B eru samtals hæfilega ákveðnar 600.000 krónur með vöxtum eins og í dómsorði segir.

Það athugast að ákærða voru fyrst birtar bótakröfurnar við þingfestingu málsins 3. mars 2014 og miðast upphaf dráttarvaxta við það er liðnir voru 30 daga frá þeim degi.

Ákærði verður dæmdur til að greiða þóknun réttargæslumanns brotaþolans B eins og í dómsorði greinir. Með hliðsjón af úrslitum málsins skal þóknun réttargæslumanns brotaþolans A greidd úr ríkissjóði. Laun beggja eru ákvörðuð með virðisaukaskatti í dómsorði.

Ákærði verður dæmdur til að greiða sakarkostnað og helming málsvarnarlauna skipaðs verjanda síns, að meðtöldum virðisaukaskatti, eins og í dómsorði greinir, en helmingur þeirra skal greiddur úr ríkissjóði með hliðsjón af úrslitum málsins.

A-kk-nf Í-kk-nf héraðsdómari kvað upp dóminn.

D ó m s o r ð :

Ákærði, S-kk-nf G-kk-nf T-kk-nf, sæti fangelsi í 8 mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum 3 árum frá deginum í dag að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði A 100.000 krónur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 frá 1. júlí 2012 til 3. apríl 2014, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði greiði B 600.000 krónur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 af 500.000 krónur frá 1. júní 2013 til 16. sama mánaðar en af 600.000 krónum frá þeim degi til 3. apríl 2014, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði greiði þóknun réttargæslumanns B, G-kk-ef S-kk-ef hrl., 251.000 krónur en laun réttargæslumanns A, B-kk-ef E-kk-ef hdl., 251.000 krónur, skulu greidd úr ríkissjóði.

Ákærði greiði 112.702 krónur í sakarkostnað og málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef S-kk-ef hdl., 352.400 krónur að hálfu en að hálfu skulu þau greidd úr ríkissjóði.

A-kk-nf Í-kk-nf