E-2379/2011

Þetta mál, sem var dómtekið 18. október sl., er höfðað fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur af PM ehf. Parketmeistaranum, Logafold 111, Reykjavík, með stefnu birtri 10. maí sl., á hendur S-kvk-þgf G-kvk-þgf, Fagraþingi 3, Kópavogi.

I. Dómkröfur

Stefnandi krefst þess að stefnda verði dæmd til að greiða stefnanda skuld að fjárhæð 1.591.490 kr. ásamt dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla, sbr. 1. mgr. 6. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 af 502.701 kr. frá 4. janúar 2010 til 13. maí 2010 og af 1.591.490 kr. frá 13. maí 2010 til greiðsludags, allt að frádreginni innborgun 1. apríl 2010, 650.000 kr., sem dragast skal frá skuldinni miðað við stöðu hennar á innborgunardegi. Þá krefst stefnandi vaxtavaxta samkvæmt 12. gr. sömu laga er leggist við höfuðstól á 12 mánaða fresti. Enn fremur er krafist málskostnaðar samkvæmt mati dómsins.

Stefnda krefst í fyrsta lagi sýknu af öllum kröfum stefnanda. Í öðru lagi fer stefnda fram á afslátt af kröfu stefnanda vegna galla við lagningu parkets. Í þriðja lagi fer stefnda fram á skaðabætur úr hendi stefnanda vegna þess tjóns sem hið gallaða verk hefur valdið henni. Þá krefst stefnda þess að stefnandi verði dæmdur til að greiða henni málskostnað samkvæmt mati dómsins. Enn fremur krefst hún virðisaukaskatts af málskostnaði.

II. Málavextir

Í greinargerð er rakið að stefnda hafi á árinu 2009 haft samband við fyrirsvarsmann stefnanda, F-kk-þf M-kk-þf B-kk-þf, til að fá tilboð í lagningu parkets á íbúðarhúsi í eigu hennar og eiginmanns hennar við Fagraþing 3 í Kópavogi. Að sögn stefndu var parketið gegnheilt og af verðmætri og sjaldgæfri tegund sem þau hjónin hafi flutt sjálf inn frá Malawi. Hafi F-kk-nf M-kk-nf komið ásamt H-kk-þgf G-kk-þgf smiði í Fagraþing 3 til að skoða aðstæður og kynna sér parketið. Niðurstaða þess fundar hafi verið sú að stefnandi hafi talið aðstæður réttar til lagningar parketsins og hann sæi enga meinbugi á því að vinna með efnið.

Stefnandi gerði stefndu tilboð í bæði efni og vinnu við parketslípun og olíuburð. Þá gerði stefnandi þar að auki annað tilboð í parketlögn, vinnu við gólflista, flot undir parketið o.fl. Vinnu við lagningu parketsins lauk um mánaðamótin, nóvember, desember, árið 2009.

Nokkrum vikum eftir parketlagninguna kom í ljós vatnstjón á neðri hæð hússins og að um eitthvert skeið hefði lekið vatn úr neysluvatnslögn niður vegg og undir gólfefnið á neðri hæð. Að sögn stefndu hafi hún í framhaldinu leitað til tryggingafélags síns, Tryggingamiðstöðvarinnar hf., og hafi matsmaður á vegum þess félags talið að allar líkur væru á að tjónið væri tilkomið vegna vinnu verktaka við parketlögn. Tryggingafélagið hafi talið best að bíða og gefa parketinu færi á að þorna. Þá væri hægt að komast að því hver staðan væri á parketinu og hvort hægt væri að nýta efnið áfram.

Stefnandi gaf út tvo reikninga vegna verksins að Fagraþingi 3. Annars vegar reikning, sem dagsettur var 4. desember 2009 að fjárhæð 502.701 kr. ásamt virðisaukaskatti, og hins vegar reikning, dagsettan 13. apríl 2010 að fjárhæð 1.088.789 kr. ásamt virðisaukaskatti.

Stefnda greiddi stefnanda, 1. apríl 2010, 650.000 kr. Stefnda kveðst hafa talið rétt að greiða stefnanda fyrir útlagðan kostnað sem hann hafi haft af verkinu. Hins vegar hafi hún ekki talið að forsendur væru fyrir því að greiða reikning stefnanda að fullu fyrr en lausn hefði verið fengin á tjónamálinu.

Í þinghaldi 21. nóvember 2011 óskaði stefnda eftir dómkvaðningu matsmanns til að meta ætlaðan galla á parketlögn stefnanda og var H-kk-nf S-kk-nf byggingatæknifræðingur og húsasmíðameistari dómkvaddur. Í matsgerð hans, sem dagsett er 22. febrúar 2012, er því meðal annars lýst að lagningu parketsins hafi verið áfátt að því leyti að það hafi riðlast og hafi því þurft að saga af því tappa til að rétta af lögnina. Þá hafi ekki verið sett fjöður í stað tappans. Þrátt fyrir að fjöður hefði verið sett hefði það samt ekki tryggt að engar rifur mynduðust á milli parketstafanna. Ekkert hafi komið fram sem bendi til þess að ranglega hafi verið staðið að límingu eða að hún hafi verið ófullnægjandi. Þá hefði verið faglegt að meta hvort nauðsynlegt hefði verið að líma fjaðrandi dúk undir parketið til að minnka þvingunarspennur vegna rakabreytinga. Matsmaður benti jafnframt á að erfitt eða ómögulegt væri að líma gegnheilt parket á gólf með gólfhita þannig að það losnaði ekki. Eðlilegast og hagkvæmast væri að endurnota parketið og var metinn kostnaður af því að rífa parketið upp og endurleggja á efri og neðri hæð hússins 4.861.000 kr. með virðisaukaskatti. Þá var kostnaður af því að leggja nýtt parket metinn 8.240.000 kr. með virðisaukaskatti.

III. Málsástæður og lagarök stefnanda.

Stefnandi kveðst byggja kröfu sína á tveimur reikningum sem til komnir séu vegna vinnu stefnanda fyrir stefndu. Stefnda, sem sé annar eigandi að fasteigninni að Fagraþingi 3, hafi fengið stefnanda til að gera sér tilboð í efni og vinnu við parketslípun og olíuburð í Fagraþingi 3, Kópavogi. Samkvæmt tilboðinu hafi kostnaður vegna efnis verið áætlaður 125.959 kr. og kostnaður vegna vinnu 364.559 kr. Upphæð tilboðsins hafi því verið 490.559 kr. (efni og vinna samtals) auk virðisaukaskatts, 120.187 kr., eða alls 610.745 kr. Stefnda hafi tekið þessu tilboði og framlagður reikningur nr. 1071 sé vegna vinnu samkvæmt því tilboði. Tilboðið hafi verið miðað við vinnu við 220 fermetra gólfflöt en þegar til kom hafi stefnandi aðeins unnið við 178 fermetra og því hljóði reikningurinn einungis upp á 502.701 kr. þ.e. lækki í hlutfalli við færri fermetra.

Stefnda hafi einnig fengið stefnanda til að gera sér tilboð í parketlögn, vinnu við gólflista, flot undir parketið o.fl., í Fagraþingi 3, Kópavogi. Samkvæmt tilboðinu hafi kostnaður vegna efnis verið áætlaður 324.170 kr. og kostnaður vegna vinnu 708.220 kr. Upphæð tilboðsins hafi því verið 1.032.390 kr. (efni og vinna samtals) auk virðisaukaskatts, 252.936 kr. eða alls 1.285.326 kr. Stefnda hafi einnig tekið þessu tilboði og framlagður reikningur nr. 1171 sé vegna vinnu samkvæmt tilboðinu. Það sama eigi við um þetta tilboð og það fyrra. Fermetramagnið hafi orðið minna en gert hafði verið ráð fyrir í tilboðinu og því séu upphæðir reikningsins lægri, þ.e. efnisliðurinn sé einungis 262.283 kr. og vinnuliðurinn sé 601.478 kr. Þá sé kostnaður vegna aksturs 3.800 kr. Virðisaukaskattur sé 221.228 kr. og sé því reikningurinn alls 1.088.789 kr.

Málið sé þingfest í Héraðsdómi Reykjavíkur, þar sem stefnandi hafi fasta starfstöð í Reykjavík

Stefnandi byggir kröfu sína á eftirtöldum reikningum:

Nr. Útgáfudagur Gjalddagi Fjárhæð

1. 04.12.2009 04.01.2010 502.701,00

2. 13.04.2010 13.05.2010 1.088.789,00

Hinn 1. apríl 2010 hafi stefnda greitt 650.000 kr. inn á skuldina og hafi stefnandi tekið tillit til greiðslunnar við gerð dómkrafna. Eftirstöðvar skuldarinnar hafi ekki fengist greiddar þrátt fyrir innheimtutilraunir og sé því nauðsynlegt að höfða mál til greiðslu hennar.

Stefnandi vísar til meginreglu kröfuréttarins um efndir fjárskuldbindinga, en regla þessi fái meðal annars lagastoð í 45., 47. og 51.gr. laga nr. 50/2000 um lausafjárkaup og 28. gr. laga nr. 42/2000 um þjónustukaup. Um gjalddaga kröfunnar sé einkum vísað til meginreglu 49. gr. laga nr. 50/2000 um lausafjárkaup. Kröfur um dráttarvexti, þar með talda vaxtavexti, styður stefnandi við reglur III. kafla vaxtalaga nr. 38/2001, sjá 1. mgr. 5. gr. sbr. 6. gr. með síðari breytingum. Krafa um málskostnað styðst við 1. mgr. 130. gr. laga 91/1991 um meðferð einkamála. Varðandi varnarþing vísar stefnandi til 36. gr. laga nr. 91/1991.

IV. Málsástæður og lagarök stefndu

Stefnda byggir aðalkröfu sína um sýknu á því að hún eigi rétt á afslætti og skaðabótum vegna þess tjóns sem verk stefnanda við parketlögn hefur valdið stefndu. Jafnframt byggir stefnda á því að þegar sé búið að greiða 650.000 kr. og að stefnanda beri að veita afslátt af reikningi sínum vegna þess tjóns sem hann hefur valdið stefndu.

Stefnda kveðst hafa átt fundi með F-kk-þgf M-kk-þgf, fyrirsvarsmanni stefnanda, og H-kk-þgf vegna vatnstjónsins en einnig vegna þess að í ljós hafi komið að lagningu parketsins hafi verið verulega ábótavant. Byggir stefnda á því að vatnstjónið á neðri hæð hússins hafi leitt til þess að efnið sjálft hafi skemmst og að parketið hafi losnað frá gólfi á mestum hluta flatarins en á efri hæðinni, þar sem ekkert tjón hafi orðið vegna lekans, hafi niðurlíming parketsins verið verulega ábótavant og það á fjölmörgum svæðum laust frá gólfi. Þá hafi bæði á efri og neðri hæð verið margra metra langar og að minnsta kosti sentimetra djúpar glufur milli parketborða sem til voru komnar vegna rangrar lagningar parketsins þ.e. að tunga á stöfum hafi ekki verið látin falla inn í rás á næsta staf við hliðina heldur sléttar hliðar tveggja stafa lagðar saman. Stefnda hafi boðið stefnanda, bæði á fundum og með tölvupósti, að lagfæra fyrrgreind atriði en því hafi ekki verið sinnt af hans hálfu.

Stefnda telur ljóst að stefnandi hafi ekki skilað því verki sem honum bar að skila af sér og því beri að sýkna stefndu af aðalkröfu stefnanda í þessu máli þar sem skilyrði afsláttar séu til staðar.

Stefnda byggir kröfu um afslátt á því að vegna verka stefnanda hafi orðið vatnsleki sem hafi valdið tjóni, m.a. á parketinu. Því eigi stefnda rétt á afslætti úr höndum stefnanda vegna galla á verkinu á grundvelli III. kafla laga nr. 42/2000 um þjónustukaup enda telji stefnda að unnið verk stefnanda fái ekki staðist fagmennsku við lagningu parkets. Með hliðsjón af því krefst stefnda afsláttar, m.a. á grundvelli 13. gr. laga nr. 42/2000. Ljóst sé að tjón stefndu af verki stefnanda sé gríðarlegt þar sem leggja þurfi út í kostnaðarsamar aðgerðir til að bjarga því sem bjargað verði.

Krafa stefndu um skaðabætur eru byggðar á því tjóni sem verk stefnanda olli stefndu m.a. á grundvelli 15. gr. laga nr. 42/2000 en ljóst sé að skaði stefndu af verki stefnanda nemi í dag hærri fjárhæð en krafa stefnanda á hendur stefndu.

Stefndi vísar til ákvæða laga nr. 91/1991 um einkamál, auk laga nr. 42/2000 um þjónustukaup og almennra reglna um kröfurétt og galla af verksskilum.

Um málskostnað vísar stefnda til 129. gr., sbr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála með síðari breytingum. Þar sem stefnda er ekki virðisaukaskattskyldur aðili þá er krafist 25,5% virðisaukaskatts ofan á málskostnaðarreikning.

Við aðalmeðferð málsins kom fram að stefnda byggi ekki á þeirri málsástæðu að parketlagningin hafi orðið þess valdandi að vatnstjón hafi orðið á neðri hæð hússins.

V. Skýrslugjöf og vitnisburður

Við aðalmeðferð málsins fyrir dómi gáfu skýrslu fyrirsvarsmaður stefnanda, F-kk-nf M-kk-nf B-kk-nf, stefnda, S-kvk-nf G-kvk-nf, og dómkvaddur matsmaður, H-kk-nf S-kk-nf, byggingatæknifræðingur og húsasmíðameistari. Framburður málsaðila og vitna verður rakinn hér á eftir, eftir því sem tilefni er til.

VI. Niðurstaða

Ágreiningur aðila lýtur að því hvort stefnandi eigi rétt á að fá greiddar eftirstöðvar reikninga sem stefnandi gaf út 4. desember 2009 og 13. apríl 2010. Stefnda hefur hafnað því að stefnandi eigi kröfur á hendur sér þar sem hún telur að verkið sem stefnandi leysti af hendi hafi verið ófullnægjandi. Stefnda gerir aðallega þær kröfur í málinu að hún verði sýknuð af öllum kröfum stefnanda. Varakrafa hennar sé tvíþætt. Annars vegar gerir stefnda varakröfu um afslátt af kröfu stefnanda, sbr. 13. gr. laga nr. 42/2000 um þjónustukaup, og hins vegar um skaðabætur vegna tjóns sem verk stefnanda við parketlögn hafi valdið stefndu, sbr. 15. gr. sömu laga. Stefnandi kveður fjárhæð skuldarinnar samkvæmt reikningum óumdeilda og kröfuna ótvíræða. Telur stefnandi að stefndu hafi ekki tekist að sýna fram á galla í parketinu sem leiða megi af parketlögn stefnanda.

F-kk-nf M-kk-nf B-kk-nf, fyrirsvarsmaður stefnanda, gaf skýrslu fyrir dóminum. Kvað hann H-kk-þf G-kk-þf hafa lagt parketið en hann hafi sjálfur slípað og olíuborið það eftir á. Áður en parketið hafi verið lagt á hafi stefnda fullvissað þá um að parketið væri sérþurrkað fyrir Finnlandsmarkað og hentaði því íslenskum aðstæðum. Aðspurður sagði hann að þeir hefðu ekki rakamælt efnið en það hefði verið þeirra mat að óþarfi væri að rakamæla þar sem fyrir lá að parketið hafði verið geymt í plasti í húsinu í um það bil tvö ár. Þá hafi þeir ekki haft upplýsingar um viðartegund parketsins og ekki talið ástæðu til að rakamæla efni sem þeir þekktu ekki. Að sögn F-kk-ef hafi fyrst verið slípað yfir flotið, gólfin grunnuð og hitinn í gólfi lækkaður. Síðan hafi verið byrjað að leggja parketið frá stiga. Í ljós hafi komið að efnið væri skakkt og hafi þeir verið í vandræðum með lengstu stafina en ekki hafi verið hægt að leggja þá niður nema saga þá í sundur. Kvað F-kk-nf parketið hafa verið lagt á hefðbundinn hátt þannig að tappinn vísaði í vestur. Þegar komið hafi að því að snúa lagningarstefnunni hafi verið lagt „nót í nót“ það er að segja ekki hafi verið lagt „tappa í nót“ þar sem byrjað var að leggja í hina áttina en samkvæmt F-kk-þgf var þetta almennt verklag. Aðspurður sagði F-kk-nf að lagt hefði verið með þessum hætti á tveimur stöðum á neðri hæð en einum stað á efri hæð. F-kk-nf sagði að tekin hefði verið ákvörðun um að leyfa parketinu að standa í þrjár vikur eftir lagningu áður en það yrði slípað og olíuborið og hafi það verið rétt ákvörðun að hans mati því eftir þann tíma kom í ljós að parketið hafði rýrnað. F-kk-nf sagði að það hefði haft töluverðan kostnað í för með sér fyrir stefndu ef stefnandi hefði látið jafna parketstafina en stefnda hafi beðið stefnanda um að ljúka verkinu á sem hagkvæmastan hátt. F-kk-nf taldi að jafnvel þótt parketstafirnir hefðu verið jafnaðir út, og þannig leitt til þess að rifur á parketinu hefðu orðið minni en ella, þá hefði það ekki komið í veg fyrir að rifur mynduðust þar sem utanaðkomandi áhrif, líkt og gólf- og lofthiti í húsum, hafi í för með sér hreyfingu á parketi þannig að það rýrni. Aðspurður taldi F-kk-nf að ekki hefði verið þörf á að setja fjaðrandi dúk undir parketið og væri það mat hans að það hefði ekki breytt neinu varðandi rifurnar.

Stefnda, S-kvk-nf G-kvk-nf, bar fyrir dóminum að parketið væri af viðartegund sem rekja mætti til sunnanverðar Afríku. Hún hafi fengið þær upplýsingar frá seljanda að það hefði mikla eðlishörku og væri unnið fyrir Finnlandsmarkað eða aðstæður á Norðurlöndunum. Kvað hún parketið hafa haft rétt rakastig þegar það var keypt. Aðspurð hafi hún látið stefnanda í té munnlegar upplýsingar um parketið og bent á að stefnandi gæti kynnt sér efnið nánar á netinu. Stefnda sagði að starfsmenn stefnanda hefðu skoðað efnið og metið aðstæður áður en það var lagt á gólfið. Þá sagði hún að ef hún hefði fengið vitneskju um að hægt hefði verið að jafna út parketið hefði hún viljað fá tilboð í að jafna það út þrátt fyrir að það hefði haft aukinn kostnað í för með sér. Loks kvaðst stefnda ekki hafa viljað greiða reikning stefnanda fyrr en hún hefði séð að parketið væri í lagi.

Dómkvaddur matsmaður, H-kk-nf S-kk-nf byggingatæknifræðingur og húsasmíðameistari, gaf skýrslu fyrir dómi. Aðspurður taldi hann lögnina ágæta en þó hefðu verið ákveðnir faglegir annmarkar á henni. Taldi hann engar líkur á að nagli hefði gengið í gegnum flotið við parketlagninguna. Sagði hann að ekki hefði verið hægt að leggja misbreiða parketstafi á gólfið án þess að rifur mynduðust. Það hefði þurft að vinna parketið upp til þess að verkið ynnist betur. Hann kvað eðlilegt að stefndu hefði verið bent á þetta og hún síðan ákveðið hvort hún vildi bera þann kostnað sem hlytist af því að lagfæra skekkjuna í efninu. Hann kvað það vera ófaglegt að saga tappa af parketinu til að laga skekkjur og leggja það þannig á gólfið. Taldi hann að það hefði verið faglegra að setja fjöður á samskeytin. Aðspurður kvað hann þó ljóst að hvort sem fjöður hefði verið sett eða ekki þá hefðu parketstafirnir samt losnað frá undirlaginu og rifur myndast. Taldi hann að jafnvel þótt fjaðrandi efni, þ.e. einhvers konar dúkur, hefði verið settur undir parketið þá hefði það samt ekki tryggt að parketið losnaði eða að það mynduðust rifur. Hann sagði að það væri sitt mat að rifurnar í húsinu stöfuðu af rakahreyfingum. Eðlilegt væri að rifur mynduðust í parketi þar sem hiti er í gólfum og í því loftslagi sem ríkir hér landi. Um náttúrulegar rakasveiflur væri að ræða og gengu rifurnar saman á sumrin og minnkuðu en að vetri til opnuðust rifurnar vegna gólfhitans. Aðspurður sagði H-kk-nf að honum hefði reynst erfitt að finna góðar og öruggar heimildir um parketið en engar tæknilegar upplýsingar hefðu verið á heimasíðunni sem stefnda benti honum á. Hefði hann stuðst við upplýsingar um önnur sambærileg parket þar sem eiginleikar parketsins væru ekki frábrugðnir öðrum tegundum. Loks sagði hann að hann teldi að frávikin á parketinu hefðu átt sér stað eftir á en ekki í verksmiðjunni þar sem það hefði verið framleitt. Ef til vill hefði parketið komið of blautt frá framleiðanda og því rifurnar orðið meiri en ella.

Fyrir liggur að aðilar hafi átt sameiginlegan fund í aðdraganda parketlagningarinnar. Fyrirsvarsmaður stefnanda, F-kk-nf, og stefnda S-kvk-nf báru bæði fyrir dóminum að þá hafi stefnandi skoðað efnið og hafi stefnda gefið stefnanda þær upplýsingar að parketið hafi verið unnið og sérþurrkað fyrir Finnlandsmarkað eða Norðurlöndin og hentaði því fyrir aðstæður hér á landi. Þá er óumdeilt að stefnda flutti parketið sjálf inn og að það hafi staðið innanhúss í plasti í um það bil tvö ár áður en það var lagt á gólfin. Að því virtu, og með hliðsjón af þeim upplýsingum sem lágu fyrir, verður ekki talið að stefnandi hafi haft ástæðu til að ætla að það myndi verða vandkvæðum bundið að leggja parketið eða að rakamæla þyrfti efnið sérstaklega.

Af framburði fyrirsvarsmanns stefnanda, F-kk-ef, og H-kk-ef S-kk-ef, dómkvadds matsmanns, má ráða að efni parketsins hafi verið misbreitt. Hafi starfsmaður stefnanda því þurft að saga utan af parketinu á einum stað á efri hæð og tveimur stöðum á neðri hæð hússins í því skyni að rétta af lögnina. Samkvæmt framlagðri matsgerð hefði verið faglegt að láta vinna parketið í jafna breidd áður en það var lagt þar sem efnið reyndist vera ójafnt að breidd. Þetta hefði hins vegar haft nokkurn aukakostnað í för með sér fyrir stefndu og hefði hún því þurft að ákveða hvort í þetta yrði ráðist. Aðspurður kvaðst matsmaður ekki vita nein dæmi þess að parketstafir hafi verið jafnaðir fyrir lögn. Eins og fram er komið bar stefnda S-kvk-nf fyrir dómi að hún hefði viljað fá slíkt tilboð frá stefnanda þrátt fyrir að það hefði haft aukakostnað í för með sér. Á hinn bóginn bar fyrirsvarsmaður stefnanda fyrir dómi að stefnda hafi óskað eftir því að verkinu yrði lokið á sem hagkvæmastan hátt. Verður fallist á það með matsmanni að faglegt hefði verið að vekja athygli stefndu á þeim möguleika að láta vinna efnið fyrir lagningu þess. Rifur á milli parketstafa eru tvenns konar, annars vegar staðbundnar stuttar rifur sem eru þar sem misbreiðir stafir liggja saman og hefur verið spartlað í þær rifur þegar parketið var slípað, og hins vegar langar rifur sem myndast á mótum stafa þegar parketið gliðnar og rífur sig frá undirlaginu við það að þorna og rýrna. Hinir sérfróðu meðdómarar hafa, eins og matsmaður, aldrei heyrt dæmi þess að parketstafir séu jafnaðir í breidd fyrir lögn en kannast þó við að slíkt myndi vera framkvæmanlegt. Hefðbundið er að mjög misbreiðum stöfum sé kastað frá við lagningu og spartlað sé í minni rifur milli stafa og ekki er loku fyrir það skotið að einhver hluti rýrnunar sem leiðir til misbreiddar stafa hafi komið fram eftir lagningu og slípun. Með vísan til þessa þykir það, að stefndu hafi ekki verið boðinn sá möguleiki að láta vinna efnið, ekki hafa úrslitaáhrif við mat á því hvort lagningu parketsins hafi verið áfátt.

Í matsgerðinni vakti matsmaður enn fremur athygli á því að fjaðrir hefðu ekki verið settar í nót þar sem parket var lagt „nót í nót“ og ekki var fræst nót og sett fjöður í stað tappanna sem sagaðir voru af. Í skýrslutöku fyrir dóminum sagði dómkvaddur matsmaður að þrátt fyrir að fjaðrir hefðu verið settar hefði það ekki komið í veg fyrir að rifur mynduðust á milli parketstafa heldur væri það eingöngu sjónrænt atriði, þannig að þegar mjög breiðar rifur mynduðust á þessum stöðum sæist ekki niður í límundirlag parketsins. Var það mat hans að önnur atriði, eins og rakastig í parketi við niðurlögn, sveiflur í loftraka og gólfhiti, leiddu óhjákvæmilega til þess að parketið rýrnaði og gliðnaði í sundur. Þá benti matsmaður á að með því að leggja fjaðrandi dúk undir parketið hefði hugsanlega verið hægt að dreifa þvingunarspennum vegna rakabreytinga þannig að rifumyndun yrði jafnari og minni líkur á að parketið gliðnaði í sundur. Þetta myndi þó ekki tryggja að parketið héldist saman. Í matsgerð er þess einnig getið að ekkert hafi komið fram sem bendi til þess að líming parketsins hafi verið ófullnægjandi. Taldi matsmaður að flotmúr væri of veikur til að þola þær miklu hreyfingar á parketinu sem mynduðust við það að parketið þornaði og rýrnaði sem mætti rekja til gólfhitans og þess að parketið hafi verið of rakt þegar það var lagt.

Fellst dómurinn á það með dómkvöddum matsmanni að hreyfingarnar í parketinu megi rekja til utanaðkomandi atriða eins og rakastigs í parketi við niðurlögn, eðlilegra breytinga á loftraka og hita í gólfum hússins en ekki þess hvernig parketið var lagt. Óumdeilt er að efni parketsins er gegnheill viður og eins og fram kemur í matsgerð er ekki hægt að koma í veg fyrir að rifur myndist þegar gegnheilt parket er límt niður á gólf með gólfhita. Þá er það mat dómsins, með vísan til framangreinds, að jafnvel þótt mögulegt hefði verið að jafna parketstafina út áður en efnið var lagt á gólfin sé ljóst að það hefði ekki komið í veg fyrir gliðnun og rifumyndun í parketinu. Stefnda ber sönnunarbyrðina fyrir því að stefnandi hafi valdið stefndu tjóni með lagningu parketsins. Með hliðsjón af því sem hér að framan hefur verið rakið er það niðurstaða dómsins að stefnda hafi ekki sýnt fram á að stefnandi hafi með verki sínu valdið tjóni á parketinu eða að gallar hafi komið fram vegna atvika sem stefnandi ber ábyrgð á. Verður því fallist á kröfu stefnanda í málinu. Í ljósi alls framangreinds koma varakröfur stefndu heldur ekki til álita.

Eftir þessari niðurstöðu, og með vísan til 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, verður stefnda dæmd til að greiða stefnanda málskostnað sem þykir hæfilega ákveðinn 600.000 krónur.

L-kvk-nf R-kvk-nf S-kvk-nf, settur héraðsdómari, kveður upp þennan dóm ásamt meðdómsmönnunum Á-kk-þgf I-kk-þgf byggingaverkfræðingi og J-kk-þgf Á-kk-þgf P-kk-þgf, byggingatæknifræðingi og húsasmíðameistara.

D ó m s o r ð :

Stefnda, S-kvk-nf G-kvk-nf, greiði stefnanda, PM ehf. Parketmeistaranum, 1.591.490 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla, sbr. 1. mgr. 6. gr. vaxtalaga nr. 38/2001, af 502.701 krónu frá 4. janúar 2010 til 13. maí 2010 og af 1.591.490 krónum frá 13. maí 2010 til greiðsludags, að teknu tilliti til innborgunar að fjárhæð 650.000 krónur sem greidd var 1. apríl 2010 og dregst frá skuldinni miðað við stöðu hennar á innborgunardegi.

Stefnda greiði stefnanda 600.000 krónur í málskostnað.

L-kvk-nf R-kvk-nf S-kvk-nf

Á-kk-nf I-kk-nf

J-kk-nf Á-kk-nf P-kk-nf