S-320/2015

Ár 2016, miðvikudaginn 17. febrúar, er á dómþingi héraðsdóms Reykjavíkur, sem háð er í Dómhúsinu við Lækjartorg af P-kk-þgf G-kk-þgf, héraðsdómara, kveðinn upp dómur í sakamálinu nr. 320/2015: Ákæruvaldið (H-kk-nf R-kk-nf G-kk-nf) gegn Í-kk-þgf R-kk-þgf G-kk-þgf (J-kk-nf E-kk-nf hrl.) og A (J-kvk-nf S-kvk-nf hdl.), sem tekið var til dóms að aflokinni aðalmeðferð hinn 9. febrúar sl.

Málið er höfðað með ákæru ríkissaksóknara, dagsettri 28. apríl sl. á hendur ákærðu, Í-kk-þgf R-kk-þgf G-kk-þgf, kt. [...], Álftamýri 59, Reykjavík og A, kennitala [...], [...], Reykjavík, „fyrir líkamsárás, með því að hafa í félagi, aðfaranótt miðvikudagsins 1. janúar 2014, utandyra við Ægisgarð í Reykjavík, veist að B. Ákærði Í-kk-nf með því að slá B ítrekað með krepptum hnefa í andlitið þannig að hann féll í jörðina þar sem Í-kk-nf hélt áfram að slá B ítrekað með krepptum hnefa í andlitið uns maður kom þar að og stöðvaði atlöguna, og ákærði A með því að hafa strax í kjölfarið sparkað í höfuð B þar sem hann lá á jörðinni. Afleiðingar líkamsárásarinnar urðu þær að B hlaut nefbrot með vægri skekkju, glóðarauga á báðum augum og hruflsár á höfði skammt ofan við hárlínu að framan.

Telst brot ákærða Í-kk-ef R-kk-ef varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 en 2. mgr. 218. gr. sömu laga hvað ákærða A varðar.

Þess er krafist að ákærðu verði dæmdir til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Málavextir

Samkvæmt staðfestri skýrslu C lögreglumanns var það aðfaranótt miðvikudagsins 1. janúar 2014 að tilkynnt var um það til lögreglunnar í Reykjavík að áflog hefðu orðið við danska herskipið Triton sem lá við Ægisgarð í Reykjavíkurhöfn. Lögreglumenn fóru þangað og hittu mann sem ráðist hafði verið á, B. Hann var í fyrstu tregur til frásagnar en sagði svo að Í-kk-nf nokkur hefði ráðist á sig og gaf nokkra lýsingu á manninum. Var mannsins leitað og fannst hann. Reyndist það vera ákærði Í-kk-nf R-kk-nf sem kannaðist við að hafa slegið B í andlitið í sjálfsvörn eftir að B hefði slegið hann að fyrra bragði. Segir í skýrslunni að hann hafi verið með áverka á hnúa hægri handar hans og voru teknar myndir af honum og höndum hans. B var hins vegar ekið á slysadeild til aðhlynningar.

Í staðfestu vottorði D, sérfræðings í slysa- og bráðalækningum, er það haft eftir B að hann hann hafi verið kýldur í andlitið a.m.k. tíu sinnum og þar að auki skellt utan í handrið. Þá segir þar að B hafi verið áttaður en áfengisþefur úr vitum hans. Bólga hafi verið yfir nefrót en ekki að sjá skekkju á nefbeinum. Hafi hann kvartað um veruleg eymsli við þreifingu á nefrótinni. Hruflsár hafi verið rétt ofan við hárlínu framan til. Hann kvartaði auk þess um nokkra verki í hnúunum eftir að hafa slegið í vegg eftir að á hann var ráðist. B leitaði aftur á slysadeildina 4. janúar 2014 og var þá kominn með glóðaraugu á báðum en bólgan á nefinu hafði hjaðnað mjög. Blætt hafði inn á hvítuna á hægra auga. B fannst einhver skekkja vera á nefinu en nefbrot greindist ekki fyrr en 9. janúar að hann leitaði til háls-, nef- og eyrnalæknis og sást þá væg skekkja á nefinu. Var gert að þessum áverka í framhaldinu.

B gaf skýrslu um atvikið hjá lögreglu og greindi frá því að hann hefði staðið fyrir utan staðinn „Verbúð“ við Reykjavíkurhöfn með vini sínum E þegar piltur að nafni Í-kk-nf kom þar að. Til orðahnippinga hefði komið og pilturinn farið að ýta við sér en hann þá ýtt á móti. Hann sagði Í-kk-þf svo hafa kýlt sig í andlitið með krepptum hnefanum. Þá hefði hann slegið sig í höfuðið með áfengisflösku svo að hún brotnaði og hann vankaðist. Þá hefði Í-kk-nf slegið tvisvar í andlitið með krepptum hnefa svo að hann féll. Hefði Í-kk-nf svo sest ofan á sig og kýlt fimm til sex sinnum í andlitið en E þá skorist í leikinn og þrifið Í-kk-þf af sér. Í þeirri andrá hefði komið annar piltur að nafni A og sparkað í andlitið á sér. Hefðu þeir Í-kk-nf og A svo veist að E. Í-kk-nf hefði svo slitið sig lausan frá E og kýlt sig einu sinni enn í andlitið. Einhver hefði síðan komið og skakkað leikinn og lögreglan komið. Kvaðst hann hafa vísað lögreglumönnunum á þá Í-kk-þf og A. Hann kvaðst hafa meitt sig í hendinni eftir þetta við það að kýla í bræði sinni í vegg á húsinu.

Ákærði Í-kk-nf R-kk-nf var yfirheyrður hjá lögreglu 22. janúar 2014 og sagðist svo frá að hann hefði lent í rifrildi við strák, „[...]“, fyrir utan húsið umrædda við höfnina. Hefði strákurinn farið að ýta við sér og þegar hann hafði gert það þrisvar sinnum kvaðst ákærði hafa ýtt við honum á móti. Hefði strákurinn þá tekið í sig og þeir báðir fallið við. Hefði strákurinn setið ofan á sér og kýlt sig í andlitið og hann kýlt hann á móti. Þá sagði hann strákinn hafa tekið sig hálstaki og það næsta sem hann hefði séð var að A, vinur hans, kom að og kallaði á hjálp og sparkaði í andlitið á „[...]“. Hefði A hjálpað sér á fætur og „[...]“ hefði einnig staðið á fætur. Hefðu þeir strákurinn haldið áfram að slást en kvaðst lítið muna eftir því. Þó héldi hann að hann hefði haft strákinn undir og kýlt hann nokkrum sinnum. A, sem hafði verið að fást við félaga „[...]“ hefði svo komið og skilið þá að og félagi „[...]“ hefði einnig haldið aftur af honum. Hefðu þeir samt reynt að slá hvor til annars og hélt hann að sér hefði tekist að koma höggi á hann á kjálkann. Hann neitaði því að hafa slegið „[...]“ með flösku en sagði að hún hefði brotnað við það að „[...]“ hrinti honum.

Ákærði A var yfirheyrður hjá lögreglu 10. júní 2014 og sagði svo frá að þegar hann kom út af skemmtistaðnum hefði hann séð B með Í-kk-þf í kyrkingartaki. Hefði Í-kk-nf legið á bakinu en B setið ofan á honum og haldið um hálsinn en Í-kk-nf hefði að sínu leyti reynt að kýla frá sér með annarri hendi en hina höndina hefði B verið með fasta undir hné sér. Kvaðst hann hafa þrifið B af Í-kk-þgf og ýtt honum upp að bíl sem þarna var. Hefði hann haldið að þessu væri lokið við það en svo orðið þess var að B stökk á Í-kk-þf og hafði hann undir, settist ofan á hann og tók um kverkar honum. Hefði hann þá sparkað til B, ekki af fullu afli, og ætlað að hitta hann í öxlina en í því hefði hann beygt sig fram og við það hefði sköflungurinn lent á höfði hans. B hefði fallið við þetta og Í-kk-nf náð að standa á fætur og hlaupa inn á skemmtistaðinn. B hefði reynt að fara inn á eftir Í-kk-þgf en því verið afstýrt en B hefði þá reynt að slá sig. Hann sagðist ekki hafa séð að Í-kk-nf slægi B með áfengisflösku en flaska sem Í-kk-nf var með hefði brotnað í slagsmálunum.

F var í áhöfn danska herskipsins Triton sem lá við Ægisgarð umrædda nýársnótt. Hann var yfirheyrður hjá lögreglu 3. október 2014. Hann kvaðst hafa verið á vakt og því allsgáður. Sagðist hann hafa séð tvo til þrjá menn veitast að einum manni á bryggjunni og lumbra á honum með því að slá hann í bringu og í höfuð. Þessi eini hafi svo fallið fljótlega og einn af hinum sparkað í hann, einu sinni í brjóst og einu sinni í höfuð, eftir að hann var fallinn. Hafi honum virst eins og ekki væri sparkað af fullu afli. Mennirnir hafi virst mjög ölvaðir og svo hætt að veitast að manninum. Hafi svo verið hringt í lögregluna. Hann kveðst ekki geta lýst þessum mönnum nema þeir hafi verið fremur hávaxnir og spariklæddir.

Meðferð málsins fyrir dómi

Ákærði Í-kk-nf R-kk-nf segir ákæruna ranga. Hann skýrir frá því að í umrætt sinn hefði hann hitt B, sem hann kannaðist við frá fyrri tíð og hafði átt í væringum við. Hafi þetta verið fyrir utan skemmtistaðinn og þeir tekið tal saman. Hafi orðið ýfingar á milli þeirra og kveðst ákærði hafa kallað hann kellingu eða eitthvað slíkt og B þá ýtt við sér ítrekað en hann ýtt á móti. Hafi B „brjálast“ við það og stokkið á sig tekið í sig svo að þeir féllu báðir. Hafi B setið á sér og kýlt á hægri vangann, tvisvar eða þrisvar. Þá hafi hann tekið sig þéttu hálstaki með báðum höndum og hert að svo að hann átti erfitt um andardrátt. Sjálfur hafi hann kýlt á móti einu sinni eða tvisvar á vangann og kjálkann á B. Hann kveðst svo hafa heyrt að A kom hlaupandi til þess að bjarga honum og sparkaði í höfuð B sem við það valt ofan af honum. Einhver æsingur hafi haldið áfram þarna en fólk hafi gengið á milli og stíað þeim í sundur. Þrátt fyrir það hafi þeir tveir slegið hvor til annars og kveðst ákærði hafa náð að koma höggi á kjálka B. Kveðst hann hafa farið aftur inn á skemmtistaðinn en orðið þess var að B reyndi að komast inn en var stöðvaður.

Ákærði A skýrir frá því að þegar hann kom út af skemmtistaðnum hafi hann séð hvar Í-kk-nf R-kk-nf og B voru í áflogum og að B sat ofan á Í-kk-þgf R-kk-þgf og kýldi hann a.m.k. einu sinni á vangann en Í-kk-nf bar höndina fyrir andlitið. Hafi hann hlaupið til, tekið B ofan af Í-kk-þgf og stíað þeim í sundur. Hafi Í-kk-nf náð að standa á fætur og þeir B eitthvað rifist í framhaldinu. Kveðst hann svo hafa gengið til kærustunnar sinnar sem hafi verið þarna hjá, grátandi, til þess að hugga hana. Hann hafi svo snúið sér við og þá séð að þeir meðákærði og B voru aftur komnir í jörðina og var hann með Í-kk-þf í kverkataki. Hafi Í-kk-nf verið orðinn blár í andliti. Kveðst hann þá hafa ákveðið að forða Í-kk-þgf frá voða og sparkað í bringuna á B, alls ekki af fullu afli, en höfuð B, nálægt eyranu, hafi orðið fyrir sköflunginum vegna þess að B hreyfði sig til þess að forðast sparkið. Hann tekur fram að hann hafi alls ekki ætlað sér að meiða B. Hafi B oltið ofan af Í-kk-þgf sem hafi náð að standa á fætur og hlaupa inn á staðinn. Hafi fólk komið í veg fyrir að B kæmist inn á eftir honum.

B hefur skýrt frá því að hann hafi hitt Í-kk-þf R-kk-þf fyrir utan skemmtistaðinn umrædda. Hafi orðið ýfingar með þeim og þær leitt til þess að ákærði fór að ýta við honum og að hann ýtti á móti. Hafi ákærði slegið sig í ennið með flösku svo að hann féll við og vankaðist. Hafi Í-kk-nf setið ofan á sér og slegið sig í andlitið, A hafi komið Í-kk-þgf til aðstoðar, gengið í skrokk á sér og m.a. sparkað í andlitið á sér og stappað á því. Hann hafi náð A af sér en hafi þá fengið högg frá Í-kk-þgf. Allt sé þetta þó mjög óljóst. E hafi verið staddur þarna og hafi hann gripið inn í með því að leggjast ofan á vitnið og taka á móti höggunum. Hann kveðst hafa tvíbrotnað í miðnesinu í árásinni og átt í erfiðleikum við að anda og kyngja eftir þetta. Þá hafi hann fengið þrjá skurði í andlitið við það að flaskan brotnaði á enni hans. Þá hafi mikið blætt inn á augað. Hann kveðst ekki hafa setið ofan á Í-kk-þgf og slegið hann í andlitið.

G segist hafa séð Í-kk-þf R-kk-ef kýla B og þá segist hún hafa séð A sparka í höfuð B eftir að hann var fallinn og sé hún nokkuð viss um að táin hafi komið í höfuðið. Ekki hafi hún séð hvað varð til þess að hann féll og þá muni hún ekki hvernig hann var þegar hann fékk sparkið en hann muni þó hafa borið hendurnar fyrir höfuð sér. Þó haldi hún að hann hafi legið á bakinu en sé ekki viss. Hún kveðst ekki hafa séð upptökin að átökunum og tekur fram að athygli hennar hafi einkum beinst að því að hugga vinkonu sína og koma henni í burtu. Sé þessi atburðarás ekki mjög ljós í huga sér og hún hafi ekki séð nema brot af henni. Hún segir ákærða Í-kk-þf hafa verið þarna nærstaddan. Undir vitnið er borið það sem haft er eftir henni í lögregluskýrslu að hún hefði séð Í-kk-þf sparka í andlit B þar sem hann lá og heyrt A eftir á segjast hafa sparkað í hann og misræmi í skýrslunni. Kveðst hún ekki hafa verið viss um þessi atriði þá og muna mjög óljóst eftir þessu nú.

H kveðst ekki muna vel eftir þessum atvikum en þó að hafa séð Í-kk-þf og B slást og hafi Í-kk-nf verið ofan á B en B haldið Í-kk-þgf í kverkataki. Hún segist hafa reynt að skilja þá að með því að toga í Í-kk-þf. Hún segir aðspurð það rétt, sem haft er eftir henni í lögregluskýrslu, að A hafi komið í þessari andrá og hafi hann ýtt Í-kk-þgf upp að bíl. Kveðst hún svo hafa gengið á brott. Hún segir aðspurð hugsanlegt að B hafi haft Í-kk-þf undir í átökunum.

I hefur skýrt frá því að hún hafi séð átökin mjög illa og auk þess muni hún þetta allt illa. Hafi hún heyrt stúlku gráta og flösku brotna og í framhaldi einhver slagsmál milli þriggja stráka. Hafi hún ekki séð hvað hver þeirra um sig sem slógust gerði. Einhver hafi verið blóðugur eftir þetta, þriðji maðurinn, þ.e. hvorugur ákærðu. Hafi hún verið í bíl og sjálf verið grátandi út af öðru og hafi hún ekki farið úr bílnum.

J hefur greint frá því að þegar hún fór út af skemmtistaðnum hafi hún séð A og B í einhverjum átökum. Hafi hún hraðað sér að segja K, kærustu B, frá þessu og þegar hún kom til baka hafi B verið blóðugur í framan. Ekki muni hún í smáatriðum hvað gerðist en sig rámi í að B hafi legið á jörðinni.

E hefur skýrt frá því að hann hafi verið með þeim B og K umrætt sinn. Hann segist hafa farið út af staðnum ásamt þeim Í-kk-þgf og B. Hafi komið til orðahnippinga milli hinna tveggja og Í-kk-nf rifið í B sem hafi ýtt ákærða frá sér. Hafi ákærði þá slegið hann en hann reynt að verja sig og þeir skipst á nokkrum höggum í andlit og búk. Hafi þeir slegist dálitla stund en Í-kk-nf síðan slegið B í höfuðið með viskíflösku svo að hann féll. Hafi Í-kk-nf verið ofan á B og slegið hann í andlitið. Kveðst hann þá hafa skorist í leikinn og dregið Í-kk-þf ofan af B. Í því hafi A komið að og gert sig líklegan til að rjúka í vitnið en ekki hafi orðið úr því. Hafi Í-kk-nf þá farið aftur í B en vitnið reynt að koma í veg fyrir það en A stjakað vitninu frá og rokið í B líka, barið hann í andlit og líkama og sparkað í andlitið af miklu afli þar sem hann lá. Kveðst hann hafa reynt að ná þeim báðum af B en í því hafi komið að bíll og stórvaxinn maður út úr honum sem hafi stöðvað áflogin. Skömmu seinna hafi lögreglan komið á staðinn.

F hefur skýrt frá því fyrir dómi að hann hafi verið kallaður upp á þiljur á Triton þessa nýársnótt vegna áfloga sem höfðu brotist út á bryggjunni. Hann tekur fram að tvö ár séu liðin frá atburðinum og þá geti hann ekki borið um það sem kunni að hafa gerst áður en hann kom upp. Kveðst hann hafa séð áflog milli nokkurra ungra manna. Hafi þeir staðið og barið hver á öðrum eða stjakað hver við öðrum. Annað fólk, þar á meðal stúlkur, hafi reynt að ganga á milli þeirra. Kom að því að einn þeirra féll og hafi hinir þá haldið áfram með því að sparka í hann. Hafi þeir skipverjar kallað og beðið þá að hætta þessu en því hafi ekki verið sinnt. Hafi liðsforingi þá ákveðið að hringt skyldi í lögregluna sem hafi komið eftir nokkrar mínútur, stöðvað átökin og handtekið einhverja af þessum mönnum. Ekki hafi hann séð hverjir það voru sem voru handteknir. Hann segist ekki vera viss en minnir þó að sá sem sparkaði hafi verið með hvíta „hafnaboltahúfu“ á höfðinu. Hann kveðst ekki geta lýst honum frekar en að hann hafi verið 18-20 ára gamall. Segir hann að frá honum séð hafi verið sparkað í höfuð þess sem lá. Hafi höfuð mannsins snúið í átt að skipinu og maður legið því sem næst á hliðinni. Hafi sá sem sparkaði staðið hægra megin við þann sem hann sparkaði í. Hann segist aðspurður álíta að ekki hafi verið sparkað í manninn af öllu afli en þó af miklu afli. Hann segir að á móti þessum eina manni hafi verið allt að fimm manns í átökunum. Sérstaklega aðspurður segist hann ekki muna til þess að fleiri en þessi eini hafi sparkað í manninn. Þá segir hann að hann hafi verið, eftir því sem hann muni best, sá eini sem var með húfu á höfðinu en hinir verið berhöfðaðir. Hann kveður sig ekki minnast þess að hafa séð að setið væri klofvega ofan á manninum sem féll. Undir hann er borið það sem hann sagði hjá lögreglu, að sparkað hafi verið tvisvar í manninn, einu sinni í bringu og einu sinni í höfuð, og segir hann það sjálfsagt rétt enda hljóti hann að hafa munað atvikin betur þegar hann gaf skýrsluna. Þá hljóti það að vera rétt í skýrslunni að mennirnir, sem veittust að þeim sem féll, hafi verið tveir til þrír talsins og þeir hafi lumbrað á manninum. Hann segir að sparkið sem maðurinn fékk í höfuðið hafi verið aftan við hægra eyra. Hann hafi staðið fljótlega upp aftur.

Niðurstaða

Fram er komið í málinu að fólkið sem stóð að átökunum eða var nærri þeim hafi flest verið talsvert ölvað. Þá er til þess að líta að rúm tvö ár eru liðin frá átökunum og bera skýrslur manna þess merki.

Ákærði Í-kk-nf R-kk-nf

Ákærði, sem annars neitar sök, hefur kannast við að hafa átt í áflogum við B í umrætt sinn eftir að hafa orðið fyrir árás þess síðarnefnda. Kveðst hann hafa slegið hann eitt eða tvö högg í andlitið. B segir ákærða hafa setið ofan á sér þar sem hann lá á jörðinni og slegið sig í andlitið. G segir ákærða hafa kýlt B og H segir ákærða hafa setið ofan á B. Þá segir E ákærða og B hafa skipst á höggum í andlit og búk áður en sá síðarnefndi féll og að ákærði hafi eftir það verið ofan á honum og slegið hann í andlitið. Loks segir F að þrír til fjórir ungir menn hafi stympast eða slegist þar til einn þeirra féll. Dómurinn álítur það sannað með framburði ákærða og vætti þeirra B, G og E, sem nýtur stuðnings af skýrslum H og F að ákærði hafi slegið B nokkur högg í andlitið. Hefur ákærði með þessu gerst sekur um líkamsárás.

Ákærði A

Ákærði, sem annars neitar sök, hefur viðurkennt að hafa sparkað einu sinni í B. Segist hann hafa ætlað að sparka í bringuna en sköflungurinn lent við eyrað. B segir ákærða hafa sparkað í andlit sér eftir að hann féll og á sama veg ber G, sem segist halda að ákærði hafi sparkað með tánni. E segir ákærða hafa sparkað af miklu afli í andlitið á B þar sem hann lá. Loks segir F að einn piltanna hafi sparkað af miklu afli í höfuð þess sem lá en hann hafi staðið fljótlega á fætur. Dómurinn álítur sannað með framburði ákærða og vætti þeirra B, G og E, sem nýtur stuðnings af vætti F, að ákærði hafi sparkað í höfuð B. Viðbáru ákærða um að hann hafi ætlað að sparka í bringuna á honum og að sköflungurinn hafi lent í höfðinu aftan við eyra hefur ekki verið hnekkt og nýtur hún að nokkru leyti stuðnings af vætti F. Verður á henni byggt í málinu svo og því að ekki hafi, áverkanna vegna, verið um þungt spark að ræða. Af hálfu ákærða er því haldið fram að sýkna beri hann af refsingu samkvæmt 12. gr. almennra hegningarlaga þar sem hann hafi með sparkinu ætlað að bjarga Í-kk-þgf R-kk-þgf úr kyrkingartaki B. Dómurinn getur ekki fallist á þessa málsvörn ákærða, enda ýmis vægari úrræði tiltæk en spark, sem almennt er háskalegt. Hefur ákærði með þessu sparki gerst sekur um líkamsárás.

Refsing og sakarkostnaður

Samkvæmt 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga varðar það aukinni refsingu, fangelsi allt að 16 árum, ef stórfellt líkams- eða heilsutjón hlýst af árás eða ef brot er sérstaklega hættulegt vegna þeirrar aðferðar, þ. á m. tækja, sem notuð eru. Borið hefði að geta þessara atriða, annars eða beggja, þegar verknaði ákærða A var lýst í ákærunni, til þess að unnt væri að dæma honum refsingu samkvæmt ákvæðinu og kemur það þegar af þeirri ástæðu ekki til álita. Dómurinn lítur annars ekki svo á að spark í höfuð hljóti ævinlega að teljast sérstaklega hættuleg líkamsárás og verði hverju sinni að meta slíkt með hliðsjón af atvikum og aðstæðum. Þá eru áverkarnir á B ekki þess eðlis að ákvæðið hefði þeirra vegna átt við hér.

Dómurinn lítur svo á að ákærðu hafi gerst sekir um líkamsárás í félagi og að hún varði þá refsingu eftir 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Ákærðu voru ungir að árum, 17 og 19 ára, þegar þeir frömdu brot sitt og rúm tvö ár eru liðin frá því. Þá hafa þeir ekki áður gerst sekir um refsilagabrot. Þykir mega ákveða að fresta því að gera þeim refsingu og ákveða að hún falli niður að liðnum 2 árum frá dómsuppsögu að telja, haldi þeir almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

Dæma ber ákærða Í-kk-þf R-kk-þf til þess að greiða verjanda sínum, J-kk-þgf E-kk-þgf hrl., 838.860 krónur í málsvarnarlaun að meðtöldum virðisaukaskatti. Málsvarnarlaun verjanda ákærða A, J-kvk-ef S-kvk-ef hdl., 767.250 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti, greiði ákærði að hálfu en ríkissjóður að hálfu.

Þá ber að dæma ákærðu til þess að greiða óskipt annan kostnað af málinu, 423.344 krónur.

DÓMSORÐ:

Frestað er því að gera ákærðu, Í-kk-þgf R-kk-þgf G-kk-þgf og A, refsingu og fellur refsing niður að liðnum 2 árum, haldi ákærðu almennt skilorð.

Ákærði Í-kk-nf R-kk-nf greiði verjanda sínum, J-kk-þgf E-kk-þgf hrl., 838.860 krónur í málsvarnarlaun. Málsvarnarlaun verjanda ákærða A, J-kvk-ef S-kvk-ef hdl., 767.250 krónur, greiði ákærði að hálfu en ríkissjóður að hálfu.

Ákærðu greið óskipt annan kostnað af málinu, 423.344 krónur.

P-kk-nf G-kk-nf