E-15/2011

I

Mál þetta var tekið til úrskurðar að loknum munnlegum málflutningi um frávísunarkröfu stefnda 1. þessa mánaðar. Málið er höfðað með birtingu stefnu 4. mars 2011.

Stefnandi er Lofn ehf. kt. 620805-0410, Norðurbraut, Hofsósi.

Stefndi er P-kk-nf J-kk-nf, Hásæti 7b, Sauðárkróki.

Dómkröfur stefnanda eru þær að skjal með heitinu afsal og leigusamningur dagsett 18. apríl 2007 vegna bátsins Skvettu SK-7, skipaskrárnúmer 1428, verði dæmt ógilt og afmáð úr veðmálabókum. Til vara krefst stefnandi þess að stefndi greiði honum 5.000.000 króna fyrir bátinn. Þá er þess krafist að dráttarvextir leggist við höfuðstól skuldarinnar á 12 mánaða fresti, í fyrsta sinn 18. apríl 2008. Í báðum tilfellum krefst stefnandi málskostnaðar að skaðlausu úr hendi stefnda.

Stefndi krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá dómi. Til vara að hann verði sýknaður af öllum kröfum stefnanda. Í báðum tilfellum krefst stefndi málskostnaðar að viðbættum virðisaukaskatti úr hendi stefnanda.

Í þessum þætti málsins er til úrlausnar aðalkrafa stefnda um frávísun málsins en stefndi krefst þess að frávísunarkröfunni verði hrundið og málið tekið til efnismeðferðar. Aðilar gera í þessum þætti málsins báðir kröfu um málskostnað úr hendi gagnaðila síns.

II

Málavextir

Hinn 17. ágúst 2005 var fyrirtækið Lofn ehf., stefnandi máls þessa, stofnað. Tilkynning um stofnun félagsins var dagsett degi síðar og send fyrirtækjaskrá ásamt stofnfundargerð. Í tilkynningunni kemur fram að S-kvk-nf H-kvk-nf P-kvk-nf, dóttir stefnda, hafi verið kjörin formaður og stefndi kosinn í varastjórn. Tilgangur félagsins var m.a. rekstur útgerðar og fiskvinnslu. Rétt tæpu ári eftir stofnun félagsins keypti það trébátinn Dagnýju ST-11, skipaskrárnúmer 1428. Báturinn var án aflahlutdeildar og aflamarks og óhaffær. Stefnandi greinir frá því í lýsingu sinni á málavöxtum að núverandi forsvarsmaður stefnanda, Þ. Ó-kk-nf T-x-x, sem á þessum tíma var sambýlismaður nefndrar dóttur stefnda, hafi lært bátasmíði hjá afa sínum og ákveðið að gera bátinn upp. Hann hafi lagfært bátinn allt frá kili þannig að hann var sem nýr á eftir. Stefndi lýsir endurbyggingu bátsins á þann veg að hann hafi ásamt Þ. Ó-kk-þgf unnið að endurbótunum. Hann hafi m.a. smíðað alla ryðfría bolta sem notaðir voru við lagfæringuna auk þess sem hann lagaði mótor bátsins en hann hafi ekki fengið greitt fyrir vinnu sína í þágu stefnda. Á meðan á endurbótum bátsins stóð var skipt um nafn á honum og heitir hann nú Skvetta með einkennisstafina SK-7 en hefur sama skipaskrárnúmer og fyrr. Hinn 18. apríl 2007 afsalaði stefnandi nefndum trébát til stefnda auk þess sem stefnandi tók bátinn á leigu til tveggja ára. Stefndi kveður tilganginn með afsalinu hafa verið þann að greiða honum fyrir aðstoðina við endurgerð bátsins og endurgreiða honum það fé sem hann hafði lagt út vegna viðgerðarinnar. Þá hafi jafnframt verið um það samið að stefnandi fengi bátinn á leigu.

III

Málsástæður og lagarök

Stefnandi heldur því fram að í ljós hafi komið að dóttir stefnda og stefndi hafi útbúið skjal með heitinu „Afsal og leigusamningur“ en það sé útgefið 18. apríl 2007. Með þessum gjörningi sé Skvettu SK-7 afsalað til stefnda auk þess sem stefnandi leigi bátinn af stefnda. Samningur þessi hafi verið móttekinn til þinglýsingar hinn 10. mars 2008 og þinglýst degi síðar. Að mati stefnanda var samningurinn ekki tækur til þinglýsingar en ekki komi fram í skjalinu hvaða verð var greitt fyrir bátinn. Það hafi hins vegar verið nauðsynlegt til að unnt væri að reikna stimpilgjald, sbr. 2. mgr. 17. gr. laga nr. 36/1978. Það sé því stefnanda hulin ráðgáta hvernig sýslumanni tókst að finna út að stimpilgjald væri 2.000 krónur.

Stefnandi segir að hinn 27. febrúar 2009 hafi verið gerður samningur milli stefnanda og dóttur stefnda. Heiti þess samnings sé „Samningu vegna yfirtöku Þ. Ó-kk-nf T-x-x. kt. 280465-4029 á einkahlutafélaginu Lofn ehf. kt. 620805-0410.“ Með samningi þessum hafi núverandi forsvarsmaður stefnanda fengið yfirráð yfir stefnanda. Í samningnum segi að stefndi hafi gert leigusamning við stefnanda um bátinn Skvettu. Gildistími leigusamningsins hafi verið til 18. apríl 2009 og telur stefnandi að með þessu sé verið að vísa til samningsins frá 18. apríl 2007. Sá leigusamningur hafi átt að endurnýjast með þessum samningi sem sé ótímabundinn og gildi frá 6. mars. 2009. Leiguverð hafi verið ákveðið sem afborganir af tilteknu skuldabréfi með veði í fasteigninni að Hólavegi 27, Sauðárkróki, ásamt því sem Þ. Ó-kk-þgf T-x-x hafi borið að greiða stefnanda 485.619 krónur, sem hann hafi gert. Þegar skuldabréfið hafi verið greitt upp eða því aflétt af fasteigninni fái stefnandi eignarráð yfir bátnum. Stefnandi segir að hér sé um að ræða kaupsamning, þar sem Þ. Ó-kk-nf sé í raun neyddur til að kaupa bátinn á nýjan leik, í þetta sinn af stefnanda, sem aldrei hafi greitt krónu fyrir bátinn. Þá hafi hann verið neyddur til að greiða af láni sem hann hefur aldrei borið ábyrgð á en lánið hafi verið tekið til endurbóta á húsnæði sem núverandi og fyrrverandi forsvarsmenn stefnanda bjuggu í á meðan á sambúð þeirra stóð.

Stefnandi heldur því fram að honum hafi verið nauðugur einn kostur að skrifa undir framangreint skjal til að fá yfirráð yfir Skvettu SK-7 en honum hafi verið gert ljóst að ella fengi hann ekki afnot af bátnum. Þá hafi honum, á þessum tíma, verið neitað um að sjá ársreikninga félagsins. Hér sé því um að ræða ólögmæta nauðung af hálfu stefnda og dóttur hans og því beri með vísan til 29. gr. laga nr. 7/1936 að ógilda samninginn. Í þessu sambandi bendir stefnandi á að stefndi hafi aldrei greitt stefnanda fyrir bátinn en það sé ein af meginreglum kauparéttar að kaupandi inni greiðslu af hendi fyrir hlut sem keyptur er. Í þessu tilfelli hafi dóttir stefnda í raun verið að koma bátnum undan til að hún hefði sterkari stöðu gagnvart fyrirsvarsmanni stefnanda við uppgjör vegna sambúðarslita þeirra sem séu fyrirtækinu óviðkomandi. Stefnandi kveður núverandi fyrirsvarsmann hans byggja lífsviðurværi sitt á útgerð og því hafi hann neyðst til að skrifa undir samninginn til að hann gæti haldið áfram að gera bátinn út. Hvorki stefndi né dóttir hans hafi nokkurn tíma farið ein eða tvö saman í róður. Það sé í raun núverandi fyrirsvarsmaður stefnanda sem hafi gert bátinn út.

Stefnandi heldur því einnig fram að það sé bersýnilega ósanngjarnt og andstætt góðri viðskiptavenju að bera hinn umdeilda samning fyrir sig, enda sé ljóst að aðeins stefnandi innti gagngjald af hendi. Stefnandi hafi ekki greitt fyrir bátinn og því hafi í raun verið um að ræða gjöf frá dóttur stefnda, sem þá var forsvarsmaður stefnanda, til stefnda. Gjöf þessi hafi verið gefin í þeim tilgangi að koma bátnum undan við sambúðarslit Ó-kk-ef T-kk-ef og S-kvk-ef H-kvk-ef en stefnandi telur þessa gjöf ekki vera minna virði en 5.000.000 króna. Í þessu sambandi skorar stefnandi á stefnda að sýna fram á að hann hafi greitt stefnanda fyrir bátinn og þá hve mikið en það geti hann gert með því að leggja fram staðfest skattframtöl sín fyrir árin 2007, 2008 og 2009. Hafi hann fengið bátinn að gjöf hefði honum borið að telja slíka gjöf fram til skatts, sbr. ákvæði 7. gr. laga nr. 90/2003

Stefnandi bendir enn fremur á að núverandi forsvarsmaður stefnanda hafi ekki fengið að sjá ársskýrslur stefnanda fyrr en hann hafði undirritað samninginn um yfirtöku á stefnanda. Við skoðun á ársreikningi fyrir árið 2007 sjáist að þar er fiskiskip talið til varanlegra rekstrarfjármuna og af ársreikningnum verði síðan ráðið að ekkert fiskiskip hafi verið keypt eða selt á árinu 2007. Ársreikningur fyrir árið 2008, sem undirritaður er af stefnda og dóttur hans, sýni einnig að fiskiskip er á meðal eigna félagsins en ekkert skip var keypt eða selt á árinu 2008. Hið umdeilda skjal „afsal og leigusamningur“ var gefið út 18. apríl 2007 og því hefði átt að koma fram í ársreikningi fyrir árið 2007 að umræddu fiskiskipi hafi verið afsalað. Það hafi ekki verið gert og heldur ekki í ársreikningi fyrir árið 2008 og skipið talið þar til eigna. Það sé því ljóst að skjalið sé málamyndagjörningur.

Stefnandi kveður bókhaldara sinn hafa hvatt bæði þáverandi og núverandi forsvarsmenn stefnanda til að afhenda fullgildan kaupsamning um Skvettu SK-7 til að unnt sé að leiðrétta bókhaldið. Hann telji samninginn frá 18. apríl 2007 ekki vera fullgildan. Núverandi forsvarsmaður stefnanda geti ekki afhent slíkan samning því hann hafi verið gerður án hans vitundar og vilja. Loks getur stefnandi þess að hann sé talinn eigandi bátsins samkvæmt aðalskipaskrá sem Siglingastofnun Íslands haldi.

Varðandi varakröfu vísar stefnandi til þess að stefnda beri að greiða raunvirði fyrir bátinn. Samkvæmt 45. gr. laga nr. 50/2000 sé það skylda kaupanda að greiða kaupverð. Ef kaup eru gerð án þess að kaupverðið leiði af samningi skuli kaupandi greiða fyrir söluhlut það gangverð sem er á sams konar hlutum, seldum við svipaðar aðstæður, við samningsgerðina, enda sé verðið ekki ósanngjarnt. Í samningnum sé ekki að finna kaupverð og stefndi hafi enn ekkert greitt fyrir bátinn. Stefnandi vísar til þess að hann hafi aflað verðmats hjá löggiltum fasteigna-, fyrirtækja- og skipasala sem metið hafi bátinn á 4-5.000.000 króna.

Varðandi lagarök vísar stefnandi til 29. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga en hann hafi verið í góðri trú um að báturinn Skvetta SK-7 væri meðal eigna stefnanda þegar hann keypti félagið. Þá vísar hann og til 36. gr. sömu laga varðandi það að samningnum megi víkja til hliðar. Varakröfu reisir stefnandi á 45. gr. laga um lausafjárkaup nr. 50/2000. Krafa um dráttarvexti styðst við 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu. Krafa um málskostnað úr hendi stefnda er reist á 1. mgr. 130. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991. Þá er krafa um virðisaukaskatt á málflutningsþóknun reist á lögum um virðisaukaskatt nr. 50/1988.

Stefndi reisir kröfur sínar um frávísun málsins á því að kröfugerð stefnanda og grundvöllur hennar sé svo vanreifaður að stefndi eigi erfitt með að taka til varna í málinu. Stefndi heldur því fram að útilokað sé fyrir hann að átta sig á samhengi milli dómkrafna, málavaxta og málsástæðna stefnanda.

Stefndi bendir á að í dómkröfum stefnanda sé þess krafist að ógilt verði skjal sem ber heitið afsal og leigusamningur, dagsett 18. apríl 2007, vegna bátsins Skvettu SK-7. Í málsástæðum stefnanda sé hins vegar vísað til þess að stefnandi hafi neyðst til að skrifa undir skjal sem ber heitið „Samningur um yfirtöku Þ. Ó-kk-nf T-x-x. kt. 280456-4029 á einkahlutafélaginu Lofn ehf. kt. 620805-0410“. Af lestri stefnunnar sé raunar ekki ljóst hvaða samning sé verið að tala um. Málatilbúnaður stefnanda bendi allur til þess að verið sé að krefjast þess að síðari samninginn beri að ógilda á grundvelli 29. gr. laga nr. 7/1936. Því sé haldið fram í stefnu að stefnandi hafi verið neyddur til að skrifa undir síðari samninginn með ólögmætri nauðung. Raunar fari því fjarri að skýrt sé hvers er verið að krefjast í stefnunni en ætla megi að í dómkröfum sé gerð krafa um ógildingu á einum samningi en allar málsástæður renni stoðum undir ógildingu á öðrum. Stefnandi haldi ekki á lofti neinum málsástæðum sem leitt geti til þess að fyrri samningurinn skuli ógiltur á grundvelli einhverra af ógildingarreglum samningalaga. Stefnandi krefjist þess hins vegar ekki að sá samningur sem á að hafa komist á með ólögmætri nauðung verði dæmdur ógildur.

Stefndi heldur því fram að sá háttur sem stefnandi hafi á málatilbúnaði sínum sé ekki í neinu samræmi við kröfugerð hans sem aftur leiði til þess að stefndi geti ekki tekið til varna og þá fari hann gegn d- og e-lið 80. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991. Þá leiði vanreifun á aðalkröfu stefnanda til þess að erfitt sé að taka til varna varðandi varakröfu hans, enda hangi hún saman við aðalkröfu. Þetta leiði til þess að vísa beri málinu frá dómi.

Kröfu um sýknu reisir stefndi á meginreglum samningaréttarins annars vegar um samningsfrelsi og hins vegar um að samninga beri að halda.

Stefndi byggir á því að hann sé eigandi bátsins Skvettu SK-7 eins og samningurinn frá 18. apríl 2007 beri með sér. Efni þess samnings sé lögum samkvæmt og hann undirritaður af þáverandi fyrirsvarsmanni stefnanda sem á þeim tíma hafði heimildir til að ráðstafa eignum félagsins. Þá vísar stefnandi til þinglýsingarvottorðs sýslumannsins á Sauðárkróki varðandi bátinn en samkvæmt 1. mgr. 30. gr., sbr. 40. gr., þinglýsingalaga nr. 39/1978 megi treysta því að eignarheimild sem skráð er í skipabók sé gild að efni til.

Stefndi heldur því einnig fram að samningar þeir sem vísað er til í málinu hafi báðir verið undirritaðir með vitund og vilja allra aðila. Slíkt sjáist best á máli því sem stefnandi hefur höfðað á hendur S-kvk-þgf H-kvk-þgf P-kvk-þgf samhliða máli þessu. Í stefnu þess máls byggi stefnandi á því að samningarnir séu í fullu gildi og krefst skaðabóta á grundvelli meintrar haldtöku S-kvk-ef H-kvk-ef á samningi um yfirtöku Þ. Ó-kk-ef á stefnanda. Stefndi mótmælir því að nokkrar forsendur séu til þess að ógilda samningana með vísan til 29. gr. laga nr. 7/1936 en til að sú lagagrein eigi við þurfi ólögmætum aðferðum að hafa verið beitt við undirritun samninga og stefndi hefði þá þurft að eignast meiri rétt en hann átti rétt á. Hvorugt þessara skilyrða er uppfyllt. Auk þess gerir stefnandi í málatilbúnaði sínum enga tilraun til þess að sýna fram á í hverju hin ólögmæta nauðung fólst. Tilvísun til sambúðarslita Þ. Ó-kk-ef og S-kvk-ef H-kvk-ef sé algerlega óskiljanleg og svo virðist sem stefnandi byggi mál sitt á málsástæðum sem koma dómkröfum þessa máls ekkert við. Stefndi tekur fram að skuldabréf það sem stefnandi greiðir nú af sem einhvers konar leigu fyrir bátinn sé tilkomið vegna skulda stefnanda. Lán það sem S-kvk-nf H-kvk-nf tók í október 2007 að fjárhæð 2.580.000 krónur sé tilkomið vegna skulda stefnanda og var eingöngu veitt gegn tryggingu í einbýlishúsi hennar, sbr. yfirlýsingu útibússtjóra Arion banka á Sauðárkróki.

Stefndi mótmælir því að samningur um afsal og leigu á bátnum hafi verið ósanngjarn og andstæður góðri viðskiptavenju. Ekkert liggi fyrir sem renni stoðum undir þá fullyrðingu stefnanda að með því hafi átt að koma bátnum undan við sambúðarslit Þ. Ó-kk-ef og S-kvk-ef H-kvk-ef auk þess sem á þeim tíma hafi engin merki verið um að sambúðarslit væru yfirvofandi. Bátnum hafi verið afsalað til stefnda til að greiða fyrir honum þá vinnu sem hann hafði lagt í bátinn og félagið. Stefndi hafi auk þess aðstoðað félagið, dóttur sína og Þ. Ó-kk-þf fjárhagslega en félagið hafi safnað skuldum. Stefndi bendir auk þess á að þáverandi forsvarsmanni stefnda hafi verið frjálst að ráðstafa bátnum eins og gert var og hún taldi réttast og félaginu fyrir bestu, enda hafi það verið í samræmi við samþykktir félagsins. Stefndi heldur því jafnframt fram að stefnandi hafi ekki sýnt fram á að skilyrði 36. gr. laga nr. 7/1936 séu uppfyllt þannig að unnt sé að fallast á ógildingu samningsins.

Stefndi áréttar, máli sínu til stuðnings, að samkvæmt 1. mgr. 33. gr. og 1. mgr. 40. gr. þinglýsingalaga nr. 39/1978 eig þriðji maður að geta treyst því að eignarheimild sem skráð er í skipabók sé gild að efni til. Ef ósamræmi sé á milli þinglýsingabókar og skipaskrár sé það þinglýsta eignarheimildin sem ráði úrslitum. Í 12. gr. laga nr. 115/1985 um skráningu skipa sé mælt fyrir um að þinglýsingarstjóra beri innan þriggja virkra daga að senda siglingastofnun skráningarbeiðni ásamt endurriti af þinglesinni eignarheimild en svo virðist sem slíkt hafi misfarist í þessu tilviki. Það breyti því hins vegar ekki að stefndi sé réttur eigandi Skvettu SK-7. Stefndi heldur því einnig fram að tilgreining bátsins í ársreikningum stefnanda fyrir árin 2007 og 2008 hafi enga þýðingu í máli þessu. Stefndi sé þinglesinn eigandi bátsins og tilgreining í ársreikningum sem stafa frá stefnda sjálfum breyti þar engu.

Varðandi varakröfu stefnanda bendir stefndi á að sú krafa sé reist á afar rýru mati sem stefnandi hafi aflað einhliða. Mati þessu mótmælir stefndi sem röngu og ekki í samræmi við raunveruleikann. Stefndi mótmælir því að mat sem hann hafi ekki haft aðkomu að geti haft nokkurt sönnunargildi í málinu. Þá mótmælir stefndi því að 45. gr. laga um lausafjárkaup eigi við þar sem sú grein eigi eingöngu við um kaup þar sem ekki hafi verið samið um kaupverð. Í þessu tilfelli hafi verið samið um að endurgjald fyrir bátinn væri í formi vinnu sem stefndi hafi þegar innt af hendi.

Stefndi telur einnig að hafi stefnandi átt kröfu á hendur honum þá hafi hann glatað þeim rétti sínum sakir tómlætis. Samningur sá sem krafist er ógildingar á hafi verið gerður 18. apríl 2007 en núverandi forsvarsmaður stefnanda hafi eignast félagið í byrjun árs 2009 og þá þegar hafi hann vitað af samningnum frá 2007. Stefndi hafi ekki haft uppi neinar kröfu á hendur stefnda fyrr en í lok árs 2010. Loks mótmælir stefndi því að stefnandi geti krafist dráttarvaxta fyrr en í fyrsta lagi frá uppkvaðningu dóms.

Varðandi frávísunarkröfu sína vísar stefndi til d- og e-liðar 80. gr. laga um meðferð einkamála. Sýknukröfu reisir stefndi á meginreglum samningaréttar og lögum nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga, 1. mgr. 33. gr. og 1. mgr. 40. gr. þinglýsingalaga nr. 49/1978 og 12. gr. laga nr. 115/1985 um skráningu skipa. Krafa um málskostnað úr hendi stefnda er reist á 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Krafa um virðisaukaskatt á málflutningsþóknun styðst við lög nr. 50/1988 um virðisaukaskatt.

IV

Niðurstaða

Eins og áður greinir var mál þetta flutt um frávísunarkröfu stefnda og er sá

þáttur málsins eingöngu til úrlausnar hér.

Í munnlegum flutningi um frávísunarkröfu stefnda hélt stefnandi því fram að dómkröfur hans væru skýrar en hann krefðist aðallega ógildingar á samningi sem gerður var 18. apríl 2007 en til vara greiðslu ákveðinnar fjárhæðar. Forsvarsmaður stefnanda hafi ekki fyrr en eftir undirritun samningsins, sem gerður var 27. febrúar 2009, séð að stefnandi var ekki skráður eigandi bátsins en stefndi hafi aldrei greitt neitt fyrir bátinn og því sé samningurinn bersýnilega ósanngjarn. Stefnandi benti á að gagnaöflun væri ekki lokið en hann hygðist láta dómkveðja matsmann til að meta andvirði bátsins. Telur stefnandi því að dómkröfur hans séu nægilega skýrar og rétt að málið verði tekið til efnismeðferðar.

Að framan eru rakin sjónarmið stefnda sem hann telur leiða til þess að vísa beri málinu frá dómi. Fallast verður á með stefnda að málatilbúnaður stefnanda sé óglöggur og ekki í samræmi við þær kröfur sem gerðar eru í 80. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991. Stefnandi gerir í málatilbúnaði sínum litla sem enga grein fyrir því hvað leiði til þess að ógilda beri samning þann sem hann krefst ógildinga á. Þá er erfitt að átta sig á því hvað varð til þess að stefnandi neyddist til að undirrita síðari samninginn en ekki er krafist ógildingar á honum þrátt fyrir að helst megi af málatilbúnaði stefnanda ráða að sá samningur hafi verið knúinn í gegn af hálfu fyrrverandi forsvarsmanns stefnanda á ólögmætan hátt. Í stefnu gerir stefnandi ekki skýran greinarmun á málsástæðum varðandi þessa tvo samninga þannig að erfitt er að átta sig á því við hvaða samning málsástæður hans eiga. Tengsl aðalkröfu og málsástæðna stefnanda eru mjög óskýr og ekki í samræmi við ákvæði e-liðar 80. gr. laga um meðferð einkamála. Þá verður ekki annað ráðið en að stefnandi vísi í tilvitnun sinni til lagaraka til beggja samninganna þótt aðeins sé krafist ógildingar á öðrum þeirra. Verður því fallist á með stefnda að málatilbúnaður stefnanda sé svo óskýr að vísa beri aðalkröfu stefnanda frá dómi.

Varakröfu sína styður stefnandi eingöngu við 45. gr. laga um lausafjárkaup og miðar við að verðmæti bátsins hafi verið 5.000.000 króna sem stefnda beri að greiða. Til stuðnings kröfu sinni vísar stefnandi til verðmats er hann lét útbúa og liggur frammi í málinu. Stefndi telur að varakrafa stefnanda sé vanreifuð og reist á lagaákvæði sem ekki eigi við í málinu. Þá telur hann verðmatið sem stefnandi byggir á haldlaust með öllu. Að mati dómsins er varakrafa stefnanda í sjálfu sér skýr og studd ákveðnu mati. Hvort það mat telst nægileg sönnun um verðmæti bátsins varðar efnisatriði málsins en ekki formhlið þess. Málsástæða sú sem stefnandi telur að leiði til þess að stefnda beri að greiða honum fyrir bátinn er einnig nægilega skýr en úr því verður skorið með efnisdómi hvort hún leiði til þess að krafa stefnanda verði tekin til greina. Enn fremur verður að horfa til þess að gagnaöflun hefur ekki verið lýst lokið og því ekki útilokað að stefnanda takist að færa fram frekari gögn máli sínu til stuðnings. Verður því ekki fallist á með stefnda að varakrafa stefnanda sé svo óljós eða reifun hennar í stefnu slíkum annmörkum háð að vísa beri varakröfu stefnanda frá dómi. Ber því að taka varakröfu stefnanda til efnismeðferðar.

Rétt þykir að ákvörðun málskostnaðar í þessum þætti málsins bíði efnisdóms.

Af hálfu stefnanda flutti málið L-kk-nf R-kk-nf héraðsdómslögmaður en af hálfu stefnda H-kvk-nf M-kvk-nf P-kvk-nf héraðsdómslögmaður.

H-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari kveður upp úrskurð þennan.

Úrskurðarorð:

Aðalkröfu stefnanda, Lofn ehf., er vísað frá dómi.

Varakrafa stefnanda sæti efnismeðferð.

Ákvörðun málskostnaðar bíður efnisdóms.

H-kk-nf H-kk-nf