S-893/2007

Málið, sem dómtekið var 25. október sl., er höfðað með ákæru ríkissaksóknara, útgefinni 30. maí 2007 á hendur “Þ-kk-þgf S-kk-þgf, kennitala 091151-3759, Fífurima 30, Reykjavík, fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás, með því að hafa, aðfaranótt laugardagsins 25. febrúar 2006, rétt eftir miðnætti, á heimili sínu að Fífurima 30, ítrekað slegið mág sinn, H-kk-þf B-kk-þf, kennitala 060556-2619, með trélurk í höfuð og líkama með þeim afleiðingum að H-kk-nf hlaut skurð í hársverði og fyrir ofan vinstri augabrún, mar á vinstra handarbaki og hægri hæl, bólgu og mar á vinstri olnboga og afrifu á sveifarhaus olnbogans þar sem flísast hafði upp úr beininu.

Telst þetta varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20/1981.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar.”

Ákærði neitar sök og krefst sýknu og að sakarkostnaður verði lagður á ríkissjóð, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns.

II

Í frumskýrslu lögreglu segir að skömmu eftir miðnætti 25. febrúar 2006 hafi borist tilkynning um að ráðist hefði verið á mann að Fífurima 30 og væri hann meiddur eftir átök. Hinn slasaði væri kominn út en árásarmaðurinn væri inni í húsinu. Þegar lögreglan kom á vettvang var kona úti í garði sem vísaði á nefndan H-kk-þf þar sem hann lá í grasinu við vesturgafl hússins. H-kk-nf var alblóðugur í andliti og með skurð á vinstri augabrún auk þess sem hann kvartaði um verk í vinstri handlegg.

Í skýrslunni er haft eftir H-kk-þgf að dóttir ákærða hafi hringt í hann og sagt að eitthvað mikið gengi á á heimili foreldra sinna, en B-kvk-nf, eiginkona ákærða, er systir H-kk-ef. H-kk-nf kvaðst hafa farið að Fífurima 30 og tekið með sér staf sér til varnar. Fljótlega eftir að hann kom hafi ákærði ráðist á sig með barefli og lamið sig, en hann hafi náð að komast út úr húsinu. Lögreglan hafði tal af ákærða sem sat í sófa í stofunni og var rólegur. Hann var með sár á höfði en afþakkaði aðstoð vegna þessa. Ákærði skýrði lögreglu frá því að H-kk-nf hefði komið vaðandi inn á heimilið og ásakað sig um að vera vondan við B-kvk-þf og ráðist á sig með lurk. Kvað ákærði að misskilningur og afbrýðisemi hafi komið upp á milli þeirra hjóna fyrr um kvöldið.

Lögreglan lýsti aðkomu á heimilinu svo að í forstofunni hafi verið blóðslettur út um allt og hafi þær náð inn í stofu. Við útidyrnar hafi legið á gólfinu brotinn útskorinn lurkur. Í íbúðinni hafi allt verið á rúi og stúi og greinilegt að mikið hefði gengið á. Ákærði og eiginkona hans hafi bæði verið undir áhrifum áfengis en ekki H-kk-nf og sambýliskona hans, er komið hafi þangað.

H-kk-nf var fluttur á slysadeild þar sem gert var að sárum hans. Í læknisvottorði segir svo um áverka á honum: “Við skoðun var hann með fulla meðvitund, yfirbragð eðlilegt og litarháttur bar engin teikn ölvunar. Í hársverði var skurður þvert beint upp af enni. Var sá tæplega 5 cm langur og nokkra mm djúpur. Í vinstri augabrún var 2 cm gapandi skurður eftir brúninni miðri og út til hliðarinnar. Ekki greindust önnur teikn um áverka á höfði og hreyfigeta var góð í hálsinum. Í brjóstkassa voru væg eymsli yfir neðri rifjum í fremri holhandarlínu hægra megin. Öndunarhreyfingar voru eðlilegar og ekki óbein eymsli. Áverkar greindust ekki á kvið. Vinstri olnbogi var með bólgu og mari ásamt eymslum til hliðar við ölnarendann. Hreyfiferill í liðnum var eðlilegur en hreyfingarnar sársaukafullar. Ekki var sársauki við sveifarhreyfingar og ekki vökvi í liðnum. Á vinstri hönd var mar 2 x 4 cm yfir 2. miðhandarbeini. Þar var væg bólga en engin eymsli óbeint. Á hægri hæl var mar tæplega 2 cm í þvermál yfir hælbeininu. Röntgenmynd af vinstri olnboga sýndi afrifu utanhallt á sveifarhaus en ekki var þar um eiginlegt beinbrot að ræða heldur hafði flísast upp úr beininu.”

III

Ákærði bar að umrædda nótt hafi hann verið drukkinn. Hann og eiginkona hans hafi verið að rífast heima hjá sér og verið allnokkur hávaði í þeim. Allt í einu hafi mágur hans, H-kk-nf B-kk-nf, verið kominn inn í húsið og hafi hann ráðist á sig. Ákærði kvaðst hafa tekið á móti og þeir slegist, en skömmu síðar hafi lögreglan komið. Hann kvaðst ekki vita hvernig á því stóð að H-kk-nf kom, en taldi líklegt að einhver hefði hringt í hann. Um leið og H-kk-nf kom inn hafi hann sagt að nú skyldi ákærði fá að kenna á því og ákærði kvaðst þá hafa sagt að hann myndi taka á móti. Ákærði kvað þá hafa verið í áflogum en ekki komið höggum hvor á annan. Hann kvaðst ekki hafa átt upptökin að áflogunum. Upphaflega hafi þeir tekist á inni í stofu en síðar hafi leikurinn borist út í garð. Í slagsmálunum kvaðst ákærði hafa fengið gat á höfuðið, en hann hafi ekki séð áverka á H-kk-þgf. Ákærði viðurkenndi að hafa notað trélurkinn til að berja í gólfið en taldi sig ekki hafa barið H-kk-þf með honum. Hann bar að lurkurinn hafi verið 30 til 50 sentimetra langur og gildur eftir því. Lurkurinn hafi brotnað við aðfarirnar.

H-kk-nf B-kk-nf, mágur ákærða, bar að í umrætt sinn hafi dóttir ákærða hringt í þáverandi sambýliskonu sína og sagt sér að eitthvað mikið væri í gangi heima hjá ákærða og hann yrði að drífa sig þangað sem hann hafi og gert. Til frekari útskýringar kvað H-kk-nf að heima hjá ákærða hafi lengi verið viðvarandi mikið heimilisofbeldi. Hann hafi áður lent í ofbeldi af hálfu ákærða og því tekið með sér staf. Þegar H-kk-nf kom á heimili ákærða hafi hann og eiginkonan verið þar og bæði ölvuð. Heimilið hafi borið þess merki að eitthvað hafi gengið á. H-kk-nf kvaðst hafa spurt hvað væri í gangi og fengið þau svör að ekkert væri að og allt í besta lagi. Hann kvaðst hafa beðið ákærða að koma fram í eldhús og ræða við sig og hafi ákærði orðið við því. Þar hafi þeir ræðst við og hafi H-kk-nf verið að spyrja hann hversu lengi þetta ætti að ganga og hvenær ákærði ætlaði að hætta þessari ómennsku. Ákærði hafi gripið í stafinn sem H-kk-nf var með en síðar farið til hliðar og gripið í lurk, sem var þar úti í horni, og lamið honum í höfuð H-kk-ef sem kvaðst hafa kiknað við. Eftir þetta stimpuðust þeir og tókust á og hafi H-kk-nf síðan flúið fram á gang en þar hafi ákærða tekist að slá hann aftur og í þetta skiptið í augabrúnina. Þriðja höggið kvaðst H-kk-nf hafa fengið eftir að honum tókst að komast út í garð og lenti það á handleggnum. Við þetta síðasta högg hafi lurkurinn brotnað. H-kk-nf bar að honum hafi tekist að skríða á bak við húsið og þaðan hringdi hann í lögreglu sem kom þar að honum og lét flytja hann á slysadeild. H-kk-nf kvaðst ekki hafa verið undir áhrifum áfengis. Hann kvaðst hafa náð að koma einu höggi á ákærða með stafnum.

B-kvk-nf B-kvk-nf, eiginkona ákærða og systir H-kk-ef, bar að þau hjónin hafi verið heima hjá sér að kíta. B-kvk-nf kvaðst hafa hringt grátandi í dóttur sína sem hafi hringt í sambýliskonu H-kk-ef sem hafi komið skömmu síðar, verið með staf og spurt hvað gengi hér á um leið og hann hafi barið stafnum í sófann. Hún kvað síðan slagsmál hafa hafist á stofugólfinu en hún hafi ekki alveg gert sér grein fyrir hvor þeirra hafi átt upptökin, nema hvað hvor þeirra mun hafa sagst taka á móti ef hinn réðist á hann. B-kvk-nf kvaðst hafa beðið þá að hætta en þeir ekki sinnt því fyrr en H-kk-nf hafi eitthvað vankast og þeir farið út í garð og þá verið með skurð á enni. Þ-kk-nf hafi einnig verið særður. B-kvk-nf kvaðst geta staðfest að áður hafi ofbeldi verið á heimilinu. Í þetta skipti kvaðst hún hafa verið búin að drekka bjór og einnig nokkur glös af vodka. Hún kvaðst ekki hafa séð áhöldum eða vopnum beitt í slagsmálunum, en H-kk-nf hafi komið með staf og svo hafi verið lurkur áheimilinu. Lurkurinn hafa brotnað í átökunum, en ekki kvaðst hún vita hvernig, og hafi hún hent honum. Þetta hafi verið útskorinn skrautlurkur. Fyrir átökin hafi hann verið í horni rétt hjá sófanum sem ákærði sat í áður en átökin hófust. Stafurinn sem H-kk-nf kom með hafi verið heill og hafi hann farið með hann á slysadeildina.

B-kk-nf Þ-kk-nf, sonur ákærða, bar að hafa verið á heimilinu þegar H-kk-nf hafi komið inn með prik í hendi og hoppað ofan á ákærða og sagt að þetta gengi ekki lengur. Ekki kvaðst B-kk-nf hafa séð H-kk-þf beita prikinu en eftir þetta fór B-kk-nf út. Þegar hann kom aftur hafi ákærði verið einn heima með gat á höfðinu. Á allri neðri hæð hússins hafi verið blóð um allt og lurkurinn legið brotinn á ganginum að því er B-kk-nf mundi best. Áður en H-kk-nf kom hafi foreldrar B-kk-ef verið að rífast og taldi hann að þess vegna hafi verið hringt í H-kk-þf.

S-kvk-nf H-kvk-nf, þáverandi sambýliskona H-kk-ef, bar að dóttir ákærða hafi hringt í sig og sagt að eitthvað gengi á heima hjá sér. Hún hafi sagt H-kk-þgf þetta og hafi hann farið af stað, enda hafi ofbeldi áður átt sér stað á heimilinu. S-kvk-nf kom síðan á eftir, en þá hafi allt verið afstaðið og H-kk-nf kominn inn í sjúkrabíl. S-kvk-nf kvaðst hafa farið inn í ganginn en ekki hafa farið lengra inn í húsið.

B-kvk-nf B-x-x Þ-kvk-nf, dóttir ákærða, skoraðist undan því að bera vitni.

J-kk-nf B-kk-nf læknir gerði að sárum H-kk-ef og ritaði áverkavottorðið sem reifað var hér að framan. Hann staðfesti vottorðið og bar að verknaðarlýsing í ákæru kæmi heim og saman við áverkana sem H-kk-nf bar þegar hann kom á slysadeildina.

I-kvk-nf P-kvk-nf lögreglumaður ritaði frumskýrslu málsins sem hún staðfesti. I-kvk-nf bar að hún hefði ásamt öðrum lögreglumönnum farið að Fífurima 30 í umrætt sinn, en tilkynning hafði borist um að eitthvað mikið gengi þar á. Þegar á staðinn kom hafi kona vísað þeim á mann úti í garði sem sagði að mágur sinn hefði ráðist á sig. Maðurinn var blóðugur í framan og kvartaði auk þess yfir eymslum í handlegg. Hann var skömmu síðar fluttur á brott í sjúkrabíl. Lögreglumennirnir fóru inn í húsið og þar sat ákærði í sófa og var hinn rólegasti. Hann sagði þeim að mágur sinn hefði ætt inn á heimilið með lurk í hendi og ráðist á sig. I-kvk-nf kvaðst hafa séð blóð á gólfi í stofu og á gangi. B-kvk-nf, kona ákærða, hafi verið grátandi í eldhúsinu, bæði í áfalli og ölvuð. Ákærði hafi einnig verið ölvaður og heimilið borið merki þess að þar hafi verið neytt áfengis. I-kvk-nf kvaðst ekki hafa séð blóð í eldhúsi, en hún kvaðst hafa tekið eftir brotnum staf með einhvers konar útskurði.

S-kk-nf Á-kk-nf R-kk-nf lögreglumaður kom einnig á vettvang og bar að þar hafi maður verið úti í garði ásamt konu, en þeim hafi verið sagt að árásarmaðurinn væri inni. Lögreglumennirnir fóru inn og bar heimilið merki átaka. Einnig hafi þeir séð kylfu á gólfi. Ákærði hafi setið rólegur inni í stofu og spurt þá hvað gengi á. S-kk-nf Á-kk-nf kvað sambýliskonu hins slasaða hafa komið að og sagt þeim að heimilisofbeldi væri algengt á þessu heimili. S-kk-nf Á-kk-nf bar að bæði ákærði og kona hans hafi verið ölvuð.

IV

Eins og rakið var kom H-kk-nf B-kk-nf á heimili ákærða eftir að dóttir ákærða hafði hringt í hann. Um ástæður þess að hún hringdi og aðstæður á heimilinu þegar H-kk-þgf bar að vísast til þess sem að framan var rakið. Ákærða og H-kvk-nf ber saman um að eftir nokkur orðaskipti hafi hafist átök í íbúðinni, en þeim ber ekki saman um hvar. Það skiptir þó ekki máli við úrlausn málsins hvort átökin hafi hafist í stofunni, eins og ákærði heldur fram og eiginkona hans ber, eða hvort þau hafi hafist í eldhúsinu eins og H-kk-nf ber. H-kk-nf hafði meðferðis staf og í átökunum kvaðst hann hafa komið einu höggi á ákærða með honum. Á heimili ákærða var útskorinn skrautlurkur úr tré sem ákærði hefur viðurkennt að hafa haft hendur á í átökunum, en taldi sig ekki hafa notað hann til að berja H-kk-þf, heldur hafi lurkurinn brotnað við það að hann lamdi honum í gólfið. H-kk-nf ber hins vegar að ákærði hafi lamið sig með lurknum. Eiginkona ákærða og systir H-kk-ef kvaðst ekki hafa séð áhöld eða vopn notuð í slagsmálunum, en framburð hennar verður að skoða í ljósi tengsla hennar við þá tvo. Framburður H-kk-ef um að ákærði hafi barið hann með lurknum fær stoð í lýsingu á áverkunum sem H-kk-nf bar eftir slagsmálin. Á þeim grundvelli telur dómurinn sannað, þrátt fyrir neitun ákærða, að hann hafi notað lurkinn í átökunum og ítrekað slegið H-kk-þf með honum eins og honum er gefið að sök og með þeim afleiðingum sem lýst er í ákæru. Ekki var lagt hald á lurkinn og fleygði eiginkona ákærða honum, enda hafði hann brotnað í átökunum. Lurknum er lýst sem 30 til 50 sentimetra löngum og gildum eftir því. Það er niðurstaða dómsins að atlaga ákærða að H-kk-þgf með lurk af þessari gerð hafi verið sérstaklega hættuleg í skilningi 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga og varðar brot ákærða því við þá grein.

Samkvæmt sakavottorði hefur ákærði ekki áður hlotið refsingu. Við ákvörðun refsingar verður að hafa í huga að H-kk-nf B-kk-nf óð inn á heimili ákærða og hóf að spyrja hann með staf í hendi hvað gengi á. Af gögnum málsins verður ekki séð að framkoma ákærða við eiginkonu sína, systur H-kk-ef, hafi gefið H-kk-þgf tilefni til þessarar framkomu þótt ástæða kunni að hafa verið fyrir hann að koma í heimsókn til þeirra eftir símtal við dóttur þeirra og fyrri atburða á heimilinu sem minnst var á hér að framan. Ekki er upplýst hver átti upptökin að átökunum, en þeim ber saman um það, ákærða og H-kk-þf, að í viðræðum þeirra á milli hafi falist hótanir á báða bóga um að taka á móti, réðist annar á hinn. Eftir að átökin hófust gekk ákærði hins vegar lengra en tilefni var til og verður ekki séð að honum hafi borið nauðsyn til að beita lurknum í átökunum við H-kk-þf. Að þessu athuguðu er refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í 3 mánuði en fresta skal fullnustu hennar og falli hún niður að liðnum 2 árum frá birtingu dómsins fyrir honum, haldi hann almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

Ákærði verður dæmdur til að greiða 23.300 krónur í sakarkostnað og málsvarnarlaun verjanda síns, S-kk-ef G-kk-ef K-kk-ef hrl., 186.750 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

A-kk-nf Í-kk-nf héraðsdómari kvað upp dóminn.

Dómsorð

Ákærði, Þ-kk-nf S-kk-nf, sæti fangelsi í 3 mánuði, en fresta skal fullnustu refsingar og falli hún niður að liðnum 2 árum frá birtingu dómsins fyrir honum, haldi hann almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

Ákærði greiði 23.300 krónur í sakarkostnað og málsvarnarlaun verjanda síns, S-kk-ef G-kk-ef K-kk-ef hrl., 186.750 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

A-kk-nf Í-kk-nf.