S-10/2014

Mál þetta, sem dómtekið var þriðjudaginn 1. apríl 2014, er höfðað með ákæru, útgefinni 7. janúar 2014, á hendur H-kk-þgf E-kk-þgf B-kk-þgf, kt. 000000-0000, Kaplaskjólsvegi 58, Reykjavík, fyrir líkamsárás með því að hafa, aðfaranótt laugardagsins 9. febrúar 2013, á Lækjartorgi í Reykjavík, slegið A, kt. 000000-0000, hnefahögg í höfuðið svo að hann féll í götuna, allt með þeim afleiðingum að hann hlaut sár á enni sem þurfti að sauma með fimm sporum og tognun á vinstri þumalfingri.

Telst brot þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20/1981.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Af hálfu A er krafist miskabóta að fjárhæð 500.000 krónur, með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 9. febrúar 2013, en síðan með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga til greiðsludags, auk málskostnaðar að fjárhæð 80.000 krónur.

Verjandi ákærða krefst þess aðallega að ákærði verði sýknaður af kröfum ákæruvalds, en til vara að honum verði dæmd vægasta refsing er lög leyfa. Þess er aðallega krafist að bótakröfu í málinu verði vísað frá dómi, en til vara að bætur verði stórlega lækkaðar. Þá krefst verjandi hæfilegra málsvarnarlauna, sem greiðist úr ríkissjóði.

Málsatvik

Aðfaranótt laugardagsins 9. febrúar 2013, klukkan 4:54, barst lögreglu tilkynning um slagsmál við veitingavagn á Lækjartorgi. Á vettvangi hittu lögreglumenn fyrir ákærða og A, sem var með skurð á enni. Í skýrslu lögreglu er haft eftir A að ákærði hefði slegið hann í andlitið. Þá hafi komið fram hjá ákærða að sex menn hefðu veist að honum í röðinni við veitingavagninn og hefði komið til ýtinga, sem leitt hefðu til þess að hann hefði lamið frá sér.

Samkvæmt vottorði F-kk-ef E. Y-kk-ef, sérfræðilæknis á bráðamóttöku Landspítala, leitaði A á deildina klukkan 5:19 þessa nótt og reyndist hann vera með stjörnulaga sár á enni, sem talsvert blæddi úr. Var sárið saumað með fimm sporum. Þá hafi hann komið aftur 24. febrúar vegna verkja í vinstri þumalfingurlið, sem hann kvaðst hafa fundið fyrir eftir að hafa fallið við þegar hann var sleginn í umrætt sinn. Við skoðun hafi fingurinn reynst vera tognaður og hafi hann fengið þumalspelku.

Við yfirheyrslu hjá lögreglu 20. ágúst 2013 kvaðst ákærði ekki muna mikið eftir þessu kvöldi, en hann hefði verið undir áhrifum áfengis. Hann kvaðst þó ráma í einhverjar stympingar, en ekki muna hvernig þær byrjuðu eða hvers vegna. Ákærði bar að ef hann hefði ýtt við einhverjum hefði það verið vegna þess að honum hefði verið ögrað.

Við aðalmeðferð málsins kvaðst ákærði í umrætt sinn hafa farið fram fyrir fólk sem stóð í röð við veitingavagn, en þá hefðu hópast að honum nokkrir menn sem hefðu haft í hótunum við hann. Hefði brotaþoli verið í þessum hópi og hefði hann sagt við ákærða að fara úr röðinni, eða hann myndi hafa verra af. Ákærði kvaðst hafa orðið óttasleginn og hefði hann ýtt við brotaþola, sem hefði fallið í jörðina. Hann kvaðst ekki kannast við að hafa slegið brotaþola og taldi hann hafa hlotið áverka við að falla í jörðina.

A kvaðst hafa beðið í röð við vagn sem seldi hamborgara, ásamt kunningja sínum B, þegar ákærði hefði komið aðvífandi og farið fram fyrir þá. Vitnið kvaðst hafa bent ákærða á að hann væri að fara fram fyrir aðra sem biðu, en ákærði hefði þá slegið hann fyrirvaralaust í andlitið. Hann hefði vankast við höggið og fallið í stéttina. Hann kvaðst hafa fengið skurðsár ofarlega á enni við hársvörð og taldi líklegt að það hefði gerst við fallið. Þá hefði hann fallið á höndina og fundið fyrir eymslum í þumalfingri eftir það. Vitnið kvað ákærða hafa hlaupið strax í burtu og hefði B hlaupið hann uppi og haldið honum uns lögregla kom á vettvang. Hann hafnaði því alfarið að ákærða gæti hafa staðið ógn af einhverjum þarna á vettvangi, þótt fólk hefði verið ósátt við að hann væri að ryðjast fram fyrir í röðinni.

B kvað tvær konur hafa verið á undan þeim A í biðröðinni þegar maður hefði komið þar að og gengið beint að afgreiðslunni. A hefði ávarpað manninn, en á engan hátt reiðilega eða ógnandi. Maðurinn hefði þá snúið sér að A og kýlt hann í andlitið með þeim afleiðingum að hann féll í jörðina. Eftir þetta hefði maðurinn hraðað sér af vettvangi, en vitnið kvaðst hafa elt hann uppi, stöðvað hann og þeir gengið til baka að veitingavagninum. A hefði þá verið að rísa á fætur og hefði hann greinilega verið vankaður. Síðan hefði lögreglan komið og handtekið manninn. Vitnið kvaðst ekki hafa séð neinar ýtingar áður en maðurinn sló A. Samskipti milli þeirra A hefðu verið á rólegum nótum og taldi vitnið að manninum hefði ekki getað staðið ógn af þeim.

F-kk-nf E. Y-kk-nf læknir kvað áverka á enni brotaþola geta samrýmst því að hann hefði fengið högg með hnefa, áhaldi eða fallið á kúlulaga hlut. Sárið hefði verið þannig að sprungið hefði fyrir, það hefði verið hreint og brúnir ekki tættar. Vitnið kvaðst telja líklegt að óhreinindi hefðu sést í sárinu ef það hefði komið við það að brotaþoli féll í götuna, auk þess sem þá hefðu sárbrúnirnar líklega verið tættar.

Lögreglumennirnir S, F og J, sem komu á vettvang umrætt sinn, gáfu skýrslu fyrir dóminum og gerðu grein fyrir aðkomu sinni að málinu. Fram kom hjá J að hann hefði rætt við ákærða, sem hefði verið mjög ölvaður. Hefði ákærði sagt sex menn hafa ráðist að sér í röðinni við veitingavagninn og hefði hann hugsanlega slegið frá sér í sjálfsvörn.

Niðurstaða

Svo sem rakið hefur verið bar ákærði við yfirheyrslu hjá lögreglu að hann myndi lítið eftir því sem gerst hefði umrætt kvöld. Við aðalmeðferð málsins kvaðst hann hins vegar hafa ýtt við A með þeim afleiðingum að hann féll við. Ákærði vefengir ekki að A hafi við þetta hlotið þá áverka sem greinir í læknisvottorði. Vitnin A og B hafa borið að ákærði hafi slegið A í andlitið með þeim afleiðingum að hann féll í jörðina. Er frásögn vitnanna í samræmi við þá lýsingu sem lögreglumenn sem ræddu við ákærða á vettvangi hafa haft eftir honum. Samkvæmt því og með hliðsjón af misvísandi framburði ákærða í málinu þykir ekki varhugavert að telja sannað að atvik hafi verið með þeim hætti sem vitnin lýstu. Verður ákærði sakfelldur fyrir þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru og er brot hans þar rétt fært til refsiákvæða.

Ákærði er fæddur í desember 1985. Sakaferill hans hefur ekki áhrif á refsingu. Þykir refsing hæfilega ákveðin 200.000 króna sekt til ríkissjóðs, sem ákærði greiði innan fjögurra vikna frá birtingu dómsins að telja, en sæti ella fangelsi í 14 daga.

Með vísan til a-liðar 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 verður ákærði dæmdur til að greiða A miskabætur, sem þykja hæfilega ákveðnar 200.000 krónur, auk vaxta sem í dómsorði greinir. Í bótakröfu hefur jafnframt verið krafist málskostnaðar að fjárhæð 80.000 krónur eins og tilgreint er í ákæru. Við flutning málsins fyrir dómi krafðist lögmaður bótakrefjanda að auki málskostnaðar að mati dómsins vegna vinnu við meðferð málsins fyrir dómi. Þykir f-liður 1. mgr. 152. gr. laga um meðferð sakamála ekki standa því í vegi að fallist verði á þá kröfu. Verður ákærði dæmdur til að greiða bótakrefjanda málskostnað að fjárhæð 160.000 krónur.

Ákærði verður dæmdur til að greiða málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, G-kk-ef S-x-x R-kk-ef hdl., vegna vinnu við lögreglurannsókn málsins og við meðferð þess fyrir dómi, 225.900 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti. Ákærði greiði 34.200 krónur í annan sakarkostnað.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið D-kvk-nf Ö-kvk-nf V-kvk-nf aðstoðarsaksóknari.

R-kvk-nf H-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóminn.

Dómsorð:

Ákærði, H-kk-nf E-kk-nf B-kk-nf, greiði 200.000 króna sekt til ríkissjóðs innan fjögurra vikna frá birtingu dómsins að telja, en sæti ella fangelsi í 14 daga.

Ákærði greiði A 200.000 krónur, auk vaxta samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 9. febrúar 2013 til 20. ágúst 2013, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags, og 160.000 krónur í málskostnað.

Ákærði greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, G-kk-ef S-x-x R-kk-ef hdl., 225.900 krónur og 34.200 krónur í annan sakarkostnað.

R-kvk-nf H-kvk-nf