S-45/2013

I

Mál þetta sem dómtekið var 2. október sl. höfðaði ríkissaksóknari með ákæru 23. ágúst 2013 á hendur ákærða;

„X, kennitala [...], [...], fyrir kynferðisbrot og brot gegn barnaverndarlögum gagnvart A, kt. [...], á árinu 2011, sem þá var 16 og 17 ára, að B:

1. Með því að hafa í eitt skipti í júlí eða ágúst áreitt A kynferðislega og sýnt henni ósiðlegt athæfi með því að káfa með báðum höndum á brjóstum hennar utan klæða.

2. Með því að hafa fimmtudaginn 29. desember áreitt A kynferðislega og sýnt henni ósiðlegt athæfi með því að káfa með báðum höndum á brjóstum hennar utan klæða og stuttu síðar káfað með annarri hendinni á öðru brjósti hennar utan klæða.

Telst þetta varða við 199. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 8. gr. laga nr. 61/2007, og 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkrafa:

Í málinu gerir A, kt. [...], kröfu á hendur ákærða um að honum verði gert að greiða miskabætur að fjárhæð kr. 400.000 frá 29. desember 2011 til þess dags þegar mánuður er liðinn frá því að bótakrafan er kynnt fyrir sakborningi, en dráttarvaxta eftir þann dag samkvæmt 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. sömu laga til greiðsludags. Þá er gerð krafa um þóknun við réttargæslu fyrir brotaþola úr hendi ákærða samkvæmt mati réttarins eða samkvæmt síðar framlögðum málskostnaðarreikningi, að viðbættum virðisaukaskatti á réttargæsluþóknun.“

II

Ákærði viðurkenndi þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru en hafnaði bótakröfu sem of hárri. Af hálfu ákærða var krafist vægustu refsingar er lög leyfa og að bótakrafa yrði lækkuð. Þá gerði verjandi ákærða kröfu um þóknun sér til handa auk greiðslu ferðakostnaðar. Farið var með málið samkvæmt ákvæðum 164. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og málið tekið til dóms án frekari sönnunarfærslu en ákærandi og verjandi ákærða tjáðu sig sérstaklega um lagaatriði og ákvörðun viðurlaga. Um málavaxtalýsingu er skírskotað til ákæru. Játning ákærða fær fulla stoð í gögnum málsins. Ákærði er ákærður fyrir brot gegn 199. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 8. gr. laga nr. 61/2007, og 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Ákvæði 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga er sérstaklega ætlað að vernda börn undir 18 ára aldri m.a. gegn ósiðlegu athæfi og skiptir þá aldur geranda ekki máli sé hann orðinn sakhæfur. Eru brot ákærða því réttilega heimfærð til refsiákvæða.

III

Ákærði er fæddur í júní 1994. Samkvæmt vottorði sakaskrár ríkisins hefur ákærði ekki sætt refsingu og ber að líta til þess við ákvörðun refsingar en einnig til ungs aldurs hans og skýlausrar játningar fyrir dómi. Lágmarksrefsing samkvæmt 199. gr. almennra hegningarlaga er 30 daga fangelsi. Ekki þykja eins og á stendur rök til að nýta heimild 2. tl. 1. mgr. 74. gr. almennra hegningalaga og færa refsingu niður úr því lágmarki. Meðferð málsins hefur dregist nokkuð hjá ákæruvaldi. Ekki eru þó rök til að láta það hafa áhrif við ákvörðun refsingar eins og á stendur. Við ákvörðun refsingar er litið til 77. gr. almennra hegningarlaga og þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í 30 daga en fresta skal fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að einu ári liðnu frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Brotaþoli, A, krefst miskabóta úr hendi ákærða að fjárhæð 400.000 krónur, auk vaxta og dráttarvaxta. Ákærði hefur viðurkennt bótaskyldu en telur kröfuna vera of háa. Ákærði hefur verið sakfelldur fyrir kynferðisbrot gegn stúlkunni og á hún því rétt á miskabótum úr hendi hans á grundvelli b-liðar 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga. Þótt ekki liggi fyrir nein gögn um þær afleiðingar sem brotin hafa haft fyrir brotaþola er til þess að líta að kynferðisbrot eru í eðli sínu til þess fallin að valda þeim sem fyrir þeim verða miska. Með hliðsjón af eðli brotanna þykja bætur hæfilega ákveðnar 75.000 krónur. Einnig verður fallist á vaxtakröfu brotaþola þannig að vextir reiknist frá 29. desember 2011 og dráttarvextir frá 2. nóvember 2013, en þá er mánuður liðinn frá því krafan var kynnt ákærða, sbr. 9. gr. laga um vexti og verðtryggingu, nr. 38/2001.

Eftir úrslitum málsins, sbr. 1. mgr. 218. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008, ber að dæma ákærða til greiðslu alls sakarkostnaðar. Ákærði verður því dæmdur til greiðslu þóknunar skipaðs verjanda síns, A-kk-ef K-kk-ef F-kk-ef hdl., sem er hæfilega ákveðin 87.850 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti, ferðakostnað verjanda síns, 13.750 krónur, og þóknun réttargæslumanns brotaþola við rannsókn málsins og fyrir dómi, B-kk-ef J-kk-ef hrl., sem er hæfilega ákveðin 122.500 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti.

Dóm þennan kveður upp S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf dómstjóri.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði, X, sæti fangelsi í 30 daga en fresta skal fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að einu ári liðnu frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði A, kennitala [...], 75.000 krónur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, frá 29. desember 2011, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. sömu laga frá 2. nóvember 2013 til greiðsludags.

Ákærði greiði málsvarnarlaun og ferðakostnað skipaðs verjanda síns, A-kk-ef K-kk-ef F-kk-ef hdl., samtals 101.600 krónur og þóknun réttargæslumanns brotaþola, B-kk-ef J-kk-ef hrl., 122.500 krónur.

S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf