S-2324/2020

Dómur

Mál þetta, sem dómtekið var 11. janúar sl., var höfðað með ákæru héraðssaksóknara, dags. 2. apríl 2020, á hendur: „A-kk-þgf D-kk-þgf G-kk-þgf, kt. [...], [...], Reykjavík, I.

Fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 29. apríl 2018 við Ingólfstorg í Reykjavík slegið A með flösku í andlitið með þeim afleiðingum að A hlaut af skurð fyrir ofan vinstra auga og mar fyrir ofan og neðan vinstra auga auk þess sem vinstri framtönn í efri góm brotnaði illa og þrjár framtennur í neðri góm brotnuðu.

Telst þetta varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

II.

Fyrir líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 29. apríl 2018 við Ingólfstorg í Reykjavík slegið B með krepptum hnefa tvisvar í andlitið.

Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkröfur:

Af hálfu A, kt. [...], er þess krafist að ákærða verði gert að greiða honum miskabætur að fjárhæð kr. 1.500.000, auk vaxta samkvæmt 8. gr., sbr. 4. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, frá 29. apríl 2018 og þar til mánuður er liðinn frá birtingardegi bótakröfunnar, en með dráttarvöxtum samkvæmt 9. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Þá er þess krafist að ákærði verði dæmdur til að greiða brotaþola skaðabætur að fjárhæð kr. 737.755 ásamt vöxtum skv. 8. gr., sbr. 4. gr. vaxtalaga nr. 38/2001 frá 29. apríl 2018 til þess dags þegar liðinn var mánuður frá því ákærða var birt skaðabótakrafan en með dráttarvöxtum skv. 9. gr., sbr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Þá er þess krafist að ákærði verði dæmdur til þess að greiða brotaþola vegna lögmannsaðstoðar 250.000 krónur auk virðisaukaskatts við að halda fram kröfu þessari, en að mati dómsins komi síðar til aðalmeðferðar málsins.

Af hálfu B, kt. [...], er þess krafist að ákærða verði gert að greiða honum kr. 1.100.000, þar af kr. 1.000.000 í miskabætur og kr. 100.000 í bætur vegna læknis og sjúkrakostnaðar, með vöxtum skv. 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, frá 29. apríl 2018 til þess dags er bótakrafa er kynnt fyrir ákærða, en að mánuði liðnum frá birtingu bótakröfu er krafist dráttarvaxta skv. 1. mgr. 6. gr. til greiðsludags. Málskostnaðar er krafist úr hendi ákærða, kröfuhafa að skaðlausu skv. málskostnaðarreikningi sem lagður verður fram við meðferð málsins eða að mati dómsins.“

Dómari tók við meðferð málsins 1. september 2020 en hafði fram að þeim tíma ekki haft nein afskipti af meðferð þess.

Upphaflega stóð til að aðalmeðferð málsins færi fram 19. október 2020 en vegna farsóttar og sóttvarnarráðstafana yfirvalda er þá voru í gildi var henni frestað.

Í þinghaldi 28. maí 2020 var af hálfu A lögð fram breytt bótakrafa og á ný við aðalmeðferð málsins. Var síðastnefnda krafan samtals að fjárhæð 2.068.040 krónur auk vaxta, dráttarvaxta og málskostnaðar. Við sama tilefni lækkaði B bótakröfu sína sem nemur 100.000 krónum og felldi þar með niður kröfu um greiðslu sjúkra og lækniskostnaðar.

Ákærði krefst þess aðallega að hann verði dæmdur til vægustu refsingar er lög leyfa og að dæmd refsing verði að öllu leyti skilorðsbundin. Hann krefst þess að bótakrafa A verði verulega lækkuð en bótakröfu B aðallega vísað frá dómi, til vara að ákærði verði sýknaður af henni en til þrautavara að bætur verði verulega lækkaðar. Þá krefst verjandi ákærða hæfilegra málsvarnarlauna að mati dómsins, sem greiðist úr ríkissjóði, og að þá verði einnig litið til vinnu verjanda á rannsóknarstigi.

I

Málsatvik

Aðfaranótt sunnudagsins 29. apríl 2018 barst lögreglu tilkynning um líkamsárás á Ingólfstorgi. Í frumskýrslu lögreglu kemur fram að menn séu að fylgja eftir ætluðum gerendum. Við Austurstræti hafi lögreglumenn hitt fyrir brotaþola A og B. Hafi B sagt tvo menn hafa ráðist að þeim. Annar þeirra hefði slegið A í andlitið með þeim afleiðingum að það brotnaði í honum framtönn og hann hlaut skurð á vinstri augabrún og síðan slegið hann tvisvar með krepptum hnefa í andlitið. Áverkar hafi ekki verið sýnilegir á B en A hafi reynst vera með framangreinda áverka. Þá vísaði A lögreglu á ákærða sem meintan geranda og var hann handtekinn. Í skýrslu lögreglu er haft eftir A á vettvangi að ákærði og vitnið C, sem var með ákærða, hefðu reynt að troða sér fram fyrir hann og B í biðröð eftir leigubifreiðum. Hann hefði gert athugasemd við þetta háttalag þeirra með þeim afleiðingum að ákærði hefði slegið hann með krepptum hnefa í andlitið. Við aðalmeðferð málsins gerði A athugasemd við þessa bókun og kvaðst í þessu samtali hafa sagt lögreglumönnunum að hann hefði verið sleginn með bjórflösku og tók vitnið B undir það. Byggir ákærði vörn sína í málinu á því að ósannað sé að hann hafi slegið A með flösku umrætt sinn.

Síðar þennan dag lagði A fram kæru á hendur ákærða vegna líkamsárásar og lýsti hann atvikum í meginatriðum á sama veg og fram kemur hér að ofan. Kvað hann ákærða hafa slegið sig með flösku. Telji hann að ákærði hafi haldið um flöskuna miðja þegar hann sló hann. Hafi hann við höggið hlotið skurð fyrir ofan auga og bólgna vör auk þess sem framtönn hafi brotnað. Þá gaf B skýrslu hjá lögreglu vegna málsins 8. maí 2018 og kom þá fram hjá honum að hann hefði séð ákærða lemja A með glerflösku.

Fyrir liggur vottorð D læknis, dagsett 13. maí 2018. Þar kemur fram að A hafi komið á bráðamóttöku sömu nótt og atvik gerðust. Hafi hann þá lýst því að hann hefði verið kýldur í andlitið með glerflösku og heyrt brothljóð við höggið. Við skoðun reyndist A vera með skurð og mar fyrir ofan vinstra auga, mar á augnsvæði og brotnar tennur. Var skurðurinn saumaður og sjúklingi vísað til tannlæknis. Segir í vottorðinu að áverkarnir geti samrýmst því að hann hafi verið sleginn með glerflösku.

Einnig liggur fyrir ljósmynd af hægri hendi ákærða sem tekin var eftir að hann var handtekinn. Má þar sjá sár á kjúkum og litlafingri. Þá liggur fyrir skýrsla lögreglu um skoðun á upptöku úr eftirlitsmyndavél í Aðalstræti þegar atvik gerðust, dagsett 8. maí 2018, ásamt tímasettum myndum af myndbandinu. Við meðferð málsins fyrir dómi kom fram að myndbandið sjálft hefði tapast. Í skýrslunni kemur fram að á myndbandinu sjáist A í hópi fólks, þ. á m. ákærða. Þá sjáist að ákærði sé með flösku í vinstri hendi sem hann síðan færi yfir í þá hægri og slái svo brotaþola vinstra megin í andlitið með flöskunni og sjáist bjórflaskan í loftinu eftir höggið. Ákærði virðist síðan ætla að halda atlögu sinni áfram en er hindraður af B og ræðst þá á hann. Það sama sjáist á framangreindum myndum. Þá liggja fyrir myndir af ákærða og vitninu C sem annað vitni tók skömmu eftir atvikið.

Ákærði gaf skýrslu vegna málsins sama dag og hann var handtekinn. Kvaðst hann muna eftir að hafa lent í stimpingum. Hann hefði verið kýldur og sjálfur ýtt einhverjum frá sér en myndi ekki eftir að hafa kýlt neinn. Sagði hann að sár á hendi sinni hefði hann hlotið þegar hann dvaldi í klefa hjá lögreglu. Ákærði gaf á ný skýrslu 30. janúar 2020 og ítrekaði þá að hann kannaðist ekki við sakarefnið eins og því væri lýst í kæru. Voru honum þá kynntar framangreindar ljósmyndir og skýrsla lögreglu um skoðun á upptöku og kvaðst ákærði ekki kannast við sjálfan sig eða aðra á myndunum.

Við rannsókn málsins voru m.a. teknar skýrslur af öðrum vitnum sem gáfu skýrslu við aðalmeðferð málsins en ekki er ástæða til að rekja efni þeirra.

II

Framburður ákærða og vitna fyrir dómi Verður nú gerð grein fyrir framburði ákærða og vitna fyrir dómi að því marki sem nauðsynlegt er til úrlausnar málsins.

Ákærði kveðst viðurkenna að hafa slegið brotaþola samkvæmt I. kafla ákæru hnefahögg í andlitið en neitar að hafa slegið hann með flösku. Þá viðurkenni hann þá háttsemi sem greinir í II. kafla ákærunnar. Ákærði kvaðst hafa farið á tónleika þetta kvöld á Húrra með [...], vitninu C. Eftir þá hefðu þeir keypt sér að borða og farið í röð til að bíða eftir leigubifreið á Ingólfstorgi en þar hefðu bæði A og B verið. Einhver hefði þá gert grín að [...] og talað um að hann væri grænmetisæta. Síðan hefðu orðið einhver átök sem hann myndi ekki eftir. Sjálfur hefði hann drukkið mikið af bjór þetta kvöld og verið mjög ölvaður en sig rámi í atvik. Hann rámi í að hafa kýlt A einu sinni en ekki með flösku og að hafa svo kýlt B tvisvar. Hann muni ekki eftir að hafa verið með flösku og telji að þær myndir sem liggja fyrir í málinu sýni að hann hafi ekki verið með flösku en sjálfur muni hann þetta ekki. Sagði ákærði að brotaþolar hefðu verið með leiðindi.

Ákærða voru sýndar myndir úr eftirlitsmyndavél og sagði hann að þar sæist að hann hefði fyrst kýlt annan manninn en síðan hinn. Kvaðst hann kannast við sig þar svartklæddan og sjá þar einnig C [...]í hvítum skóm. Kvaðst hann sjá sig kýla A með krepptum hnefa hægri handar og sagði það ekki rétt að þá sæist bjórflaska á lofti. Þá sæi hann heldur ekki að hann héldi á bjórflösku á þessum myndum og sagði þetta geta verið gosflösku síðan hann fékk sér að borða. Einnig sjáist hann kýla B og hann viti ekki hvers vegna hann gerði það og muni ekki hvar hann kýldi hann. Á þessum myndum sjáist einnig að einhver kýldi [...].

Vitnið A, brotaþoli samkvæmt I. kafla ákæru, kvaðst hafa verið á tónleikum á Húrra með vini sínum, vitninu B. Þeir hefðu farið þaðan rétt eftir miðnætti og náð sér í mat sem þeir fóru með í leigubílaröðina við Hlöllabáta. Þar hafi þeir borðað en einhver aftar í röðinni þá komið með athugasemd um að þeir fengju kransæðastíflu ef þeir borðuðu þetta kjöt. Þeir hefðu brugðist við með því að flissa. Eftir það hefði hann farið aðeins úr röðinni og rætt við kunningja sinn, vitnið E. Þegar hann kom til baka í röðina til B hefðu tvær stelpur verið fyrir aftan þá og tveir aðrir drengir, þ. á m. annar þeirra sem „kommentaði“ á kjötið. Ein stelpan hefði stungið upp á að fara í „truth or dare“ og hefði sú „mönun‟ komið upp að hlaupa nakin í kringum öll hótelin. Skömmu síðar, þegar hann var hættur að fylgjast með þessum samræðum, hefði hann séð hreyfingu til hliðar við sig og þá fengið högg á vinstra auga og tennurnar. Hann hefði séð hraða hreyfingu og flöskuna koma að sér. Hann viti ekki hvernig flaska þetta var en telji að hún hafi verið græn. Vitnið sagði að hann spilaði [...] og væri vanur því að verða fyrir höggum en hann hefði fundið að þetta var allt annað og miklu harðara, sérstaklega það sem hann fékk á tennurnar. Út frá hljóði og höggi kvaðst hann telja að þetta hefði verið glerflaska. Hann hefði ekki dottið þegar hann hlaut höggið en stigið frá og tekið um munn sér og þá séð að honum blæddi mikið. Hann hefði fundið að framtönn var alveg farin og að tennurnar í neðri góm voru eitthvað skrítnar. Hann hefði verið með járnboga fyrir aftan tennurnar sem hefði aflagast. Hann hefði síðan orðið var við að E lá á jörðinni, en þá höfðu orðið einhver átök sem hann sá ekki. B hefði síðan hringt í lögreglu og hann einnig og þeir síðan elt geranda og félaga hans en síðan mætt lögreglu og bent þeim á geranda. Kvaðst hann hafa rætt við lögreglu á vettvangi og síðan farið á bráðamóttöku til aðhlynningar.

Vitnið kvaðst við árásina hafa hlotið skurð ofan við vinstra auga sem hefði verið saumaður, vinstri framtönn hefði brotnað niður að taug og þrjár tennur í neðri góm brotnað „ofan á‟. Hann hefði verið mjög bólgin á kinninni, marinn og með munnangur. Daginn eftir hefði hann farið í aðgerð á tönnunum. Spurður hvort B hefði hlotið áverka sagði vitnið að hann hefði fengið munnangur. Hann hefði ekki séð það sjálfur en B hefði kvartað yfir því eftir árásina.

Vitnið sagði að hann hefði verið í miklu áfalli þegar hann talaði við lögreglu á vettvangi og ekki getað hætt að gráta. Kvaðst hann telja að hann hefði þá strax nefnt flöskuna. Daginn eftir hefði lögreglumaður hringt í hann og boðið honum að taka þátt í sáttamiðlun. Um leið og vitnið nefndi glerflöskuna hefði lögreglumaðurinn spurt nánar um atvik og sagt síðan að sáttamiðlun kæmi ekki til greina. Hann hefði einnig lýst atvikum á slysadeild og taldi hann að hann hefði nefnt flöskuna við lækni þar. Vitnið kveðst ekki hafa verið ölvaður þegar atvik gerðist. Hann hefði staðið á móti B og ákærði þá komið vinstra megin að honum og slegið hann með flöskunni með hægri hendi. Hefði honum fundist eins og stúturinn færi í augað á sér og héldi því að ákærði hefði haldið um miðja flöskuna. Hann gæti ekki svarað því hvort flaskan brotnaði á andliti hans en hann hefði heyrt hana brotna.

Framlagðar myndir af atvikum voru bornar undir vitnið og staðfesti hann að þar sæist hann í svörtum jakka. Á mynd nr. 5 sæist hann fá á sig höggið og væri hann þá grettinn. Kvaðst hann hafa leitað sér sálfræðiaðstoðar vegna atviksins og vera enn að hitta sálfræðing. Það hafi hjálpað honum mikið og líði honum nú betur. Hann hafi upplifað óþægilegar hugsanir og ótta um að ráðist yrði á einstaklinga honum nákomna þó ákærði væri ekki gerandi í þeim tilvikum. Sagði ákærði það trufla sig að gervitönnin væri hvítari en hinar tennurnar en aðrir sæju þann mun ekki.

Vitnið B, brotaþoli samkvæmt II. kafla ákæru, kvaðst hafa séð ákærða ráðast að A með glerflösku. Þeir hafi verið á torginu í leigubílaröðinni þegar ákærði og C komu og hafi C sagt við þá „skemmtið ykkur við að fá kransæðastíflu“ en þeir hafi verið að borða m.a. kjúkling. Þá hafi þeir ætlað að ryðjast fram fyrir í röðinni en hann og A stöðvað það. Síðan hefðu þeir og fleiri, þ. á m. vitnið F, verið að spjalla saman. Þetta hafi endað með því að ákærði og C voru orðnir pirraðir yfir að hafa ekki fengið leigubíl og F þá stungið upp á því að þau færu í „truth or dare“ og sagt þeim að hlaupa í kringum hótel. Vitnið sagði að sér hefði fundist þetta vera kjánalegt og bakkað út úr þessum samskiptum. Hafi hann þá séð að ákærði fór fram hjá honum og lamdi A í andlitið með glerflösku. Hafi ákærði haldið um flöskuna miðja og finnist sér að hann hafi slegið A til hliðar með henni. A hafi þá bakkað en ekki dottið, og haldið utan um andlitið. Vitnið hafi þá sagt ákærða að róa sig en ákærði þá ráðist á hann og kýlt hann tvisvar í andlitið. Vitnið E hafi þá komið og aðstoðað A sem var allur í blóði og með brotnar tennur. Þeir hefðu síðan hringt í lögreglu og elt ákærða og C þegar þeir fóru af vettvangi og hefði ákærði verið handtekinn skömmu síðar. Kvaðst hann hafa heyrt A lýsa árásinni fyrir lögreglu og sagði að frásögn hans í skýrslu lögreglu væri ekki rétt að því leyti að þar væri ekki bókað að ákærði hefði notað flösku, eins og A hefði sagt lögreglu.

Vitnið kvaðst hafa séð flösku í hendi ákærða, bjórflösku úr gleri, en ekki tekið eftir því hvort hann var með þá flösku áður þegar þeir voru í röðinni. Einnig taldi hann að hann hefði heyrt flöskuna brotna en var ekki viss um að hún hefði brotnað á andliti A. Vitnið kvaðst hafa fengið sár á munninn eftir að ákærði kýldi hann en ekki hafa leitað sér læknisaðstoðar vegna þess en þó verið lengi að jafna sig eftir áverkana og hefði enn ekki jafnað sig andlega, farið lítið niður í bæ eftir þetta og var hvekktur.

Bornar voru undir vitnið myndir af atvikum. Kvaðst hann þekkja sig á mynd nr. 5 og vera þar í bláum gallajakka. Virtist honum sem hann hefði þá verið að horfa á eyra ákærða og andlit hans verið um 40 cm frá andliti vitnisins þegar ákærði sló A.

Vitnið C kvaðst hafa verið mjög ölvaður í umrætt sinn og ekki muna neitt eftir atvikum. Borin var undir vitnið mynd nr. 4 í málsgögnum og kvaðst hann telja að það gæti verið hann sem væri þar í svartri úlpu og svörtum buxum og hvítum skóm. Kvaðst hann ekki þekkja neinn annan á myndinni.

Vitnið F kvaðst hafa verið í röð á Ingólfstorgi með vinkonu sinni að bíða eftir leigubifreið og hitt þar báða brotaþola. Þær hafi spjallað við þá og einnig tvo stráka sem voru fyrir aftan þá. Allt í einu hefði A verið sleginn með flösku í andlitið sem brotnaði í andlitinu á honum. A hefði tekið fyrir andlitið og greinilega verið særður. Hann hefði síðan elt manninn sem sló hann og hringt í lögreglu. Kvaðst hún ekki hafa tekið eftir því að ákærði var með flösku fyrr en hann sló A með henni. Taldi hún að ákærði hefði haldið um stútinn og lamið A með botninum. Hún hafi horft á þetta gerast og séð að flaskan brotnaði á andlitinu á honum en hún hafi lent einhvern veginn á kinninni á honum. Ákærði hafi þegar þetta gerðist staðið henni á vinstri hönd en A á hægri. Ákærði hafi áður en þetta gerðist sagt „ekki vera að hlæja að mér“ en hún telji að enginn hafi verið að gera það.

Vitnið G kvaðst vera kærasta vitnisins B og hafa verið á vettvangi þegar atvik gerðist. Hún hafi heyrt brothljóð og í kjölfar þess séð A halda fyrir andlitið á sér og glerbrot á jörðinni. Ákærði og A hefðu verið fyrir aftan hana og til hliðar þegar þetta gerðust. Hún hefði einnig séð ákærða berja B tvisvar og vita að hann fengið munnangur eftir höggin.

Vitnið H kvaðst hafa verið í röð eftir leigubifreið á Ingólfstorgi þegar hún heyrði hvell fyrir aftan sig eins og gler væri að brotna nálægt henni. Hún hafi þá snúið baki í ákærða og A og verið tvo til þrjá metra frá þeim. Hún hafi ekki séð árásina á A en þegar hún leit við hefði hún séð ákærða ráðist á B.

Vitnið E kvaðst hafa verið í röð að bíða eftir leigubifreið við Hlöllabáta. Þar hafi hann hitt A sem sé vinur hans og spjallað við hann. Vitnið hafi síðan gengið í burtu en þá séð út undan sér að A var laminn í andlitið með flösku. Kvaðst hann telja að um brúna bjórflösku hefði verið að ræða. Þegar þetta gerðist hefði árásarmaðurinn verið á milli hans og A en til hliðar við vitnið. Ákærði hefði lamið flöskunni í andlitið á A og hefði hann heyrt að flaskan brotnaði og séð að það blæddi úr A. Vissi hann ekki hvort flaskan brotnaði á andliti A eða á jörðinni. Voru vitninu sýndar myndir af atvikum og kvaðst hann þekkja sig þar á mynd nr. 7, klæddan í bláa skyrtu. Borinn var undir vitnið sá framburður hans hjá lögreglu að flaskan hefði verið græn og sagðist vitnið ekki muna þetta nú.

Vitnið I kvaðst hafa verið í leigubílaröðinni með vinkonu sinni og hitt þar A og vin hans. Þau hefðu spjallað saman og inn í þá umræðu hefðu einnig blandað sér tveir strákar og þau öll talað saman á léttum nótum. Hún hefði síðan heyrt skell og litið við og séð þegar glerflaska brotnaði við hliðina á henni og að glerbrot voru á jörðinni. Hún hefði talið augljóst að ráðist hefði verið á A með flöskunni. Hann hefði verið blóðugur og tennur hans brotnar. Sagði vitnið að sér hefði fundið þetta vera tilefnislaus árás. Hún hefði síðan tekið upp myndband af A og vini hans ganga á eftir stráknum sem gerði þetta og sent A upptökuna. Kvaðst hún ekki hafa tekið eftir því hvort ákærði hefði verið með glerflösku áður en þetta gerðist og ekki geta fullyrt hvort flaskan brotnaði þegar hún lenti á A eða á jörðinni. Þá staðfesti hún að hafa tekið myndir af ákærða og vitninu C sem liggja fyrir í málinu.

Vitnið J tannlæknir sagði A hafa nýlokið tannréttingarmeðferð þegar atvik gerðust og enn verið með vír aftan á tönnunum sem hefði varnað því að verr fór. Þá hafi hann einnig verið með bithlíf sem hætti að passa eftir þetta og hafi hún þurft að útbúa nýja. Fjórar tennur hefðu brotnað og hefði framtönnin í efri góm verið verr brotin en hinar þannig að það sá inn í taug hennar. Ekki sé strax ljóst hvort rótfylla þurfi þá tönn en liðið geti fimm til sex ár þangað til í ljós kemur hvort tönnin drepst. Hún hefði sett plastpostulínsblöndu í tennurnar og hún sé þar enn. Áður fyrr hefðu verið settar krónur úr postulíni yfir tennur en nú sé þessi blanda oftar notuð og hún frekar endurnýjuð. Hún sé mýkri og slitni hraðar en þá sé hægt að varðveita meira af tönn. Ekki hafi verið eins djúp brot á tönnunum í neðri gómi, glerungur hafi brotnað og smá af tannbeini. Mikið þurfi til að tennur brotni á þennan hátt og sennilega hafi tennur í efri og neðri góm skollið saman. Vitnið staðfesti vottorð sitt, dagsett 4. maí 2018, vegna A og einnig kostnaðaráætlun frá 8. janúar 2021 og sagði matið byggt á því að framtönnin í efri góm héldi lífi.

Lögreglumaður nr. [...] sagði tilkynningu hafa borist um líkamsárás niðri í bæ. Þar hefðu þeir hitt þolendur sem sögðu að þeir hefðu orðið fyrir líkamsárás við Hlöllabáta og bentu þeim á geranda sem þeir handtóku. Kvaðst vitnið hafa talað við þann sem var minna slasaður. Þeir hefðu báðir verið eitthvað ölvaðir og einnig sá sem var handtekinn. Vitnið staðfesti að hafa ritað frumskýrslu málsins. Kvaðst hann gera ráð fyrir að lýsing þar á því að A hefði verið sleginn með krepptum hnefa væri rétt en hann hefði ekki sjálfur talað við hann. Þau hefðu verið þrjú saman á bifreið og upplýsingum frá þeim öllum hefði verið safnað saman og settar í skýrsluna.

Vitnið lögreglumaður nr. [...] kvaðst bæði hafa tekið allar skýrslur sem teknar voru í málinu og skoðað upptöku af atvikum. Þar hafi sést að ákærði notaði bjórflösku þegar hann veittist að einum mannanna, að öðrum hefði hann veist með hnefahöggum og með spörkum að þeim þriðja. Mistök hefðu orðið til þess að upptakan var ekki vistuð. Sjálfur hafi hann skoðað upptökuna fram og til baka eftir þörfum en mismunandi rammar sjáist eftir því hvor leiðin er farin. Þá hafi hann hægt á upptökunni til að sjá atvik betur. Á upptökunni hefði sést að ákærði var með græna glerflösku. Þá staðfesti vitnið að hafa rætt við A morguninn eftir.

Borin var undir vitnið myndaskýrsla sem vitnið staðfesti að hafa unnið eftir myndbandinu. Sagði vitnið að á mynd nr. 1 sæi hann þá aðila sem um ræðir í málinu og héldi C á síma og ákærði væri með bjórflösku í hendi á mynd nr. 3. Á mynd nr. 4 sjáist að ákærði sé búinn að færa flöskuna yfir í hægri hönd g kominn nær A og B. Þar sjáist í botninn á flöskunni og að ákærði snúi baki í myndavél og sé með flöskuna í hægri hendi. Á mynd nr. 5 sjái vitnið að ákærði haldi enn á bjórflösku og slái með hægri hendi til A og á mynd nr. 6 sé hönd ákærða enn við andlit A og í loftinu sjáist bjórflaska. Þá sjáist atlagan að B á mynd nr. 8 og á mynd nr. 11 sjáist brotin flaska á jörðinni, en hann geti þó ekki sagt til um hvort það sé sú flaska sem brotnaði í árásinni en fleiri brotnar flöskur sjáist á myndunum. Eftir árásina hafi ákærði ekki lengur verið með flösku í hendinni.

Vitnið lögreglumaður nr. [...] kvaðst hafa komið á vettvang ásamt lögreglumönnum nr. [...] og [...]. Sjálfur hefði hann rætt við vitnið C sem ekkert hefði getað lýst atvikum. Að öðru leyti vísaði vitnið til skýrslu lögreglu.

Vitnið lögreglumaður nr. [...], áður [...], kvaðst hafa komið á vettvang eftir að maður hefði orðið fyrir árás í leigubílaröðinni á Ingólfstorgi. Sá hefði bent á geranda sem hefði verið handtekinn. Vitnið minntist þess ekki að hafa talað við brotaþola á vettvangi.

Vitnið D læknir staðfesti að hafa gefið út vottorð vegna komu A á bráðamóttöku. Hún kvaðst hafa ritað vottorðið á ensku en það hefði svo verið þýtt yfir á íslensku af skjalaþýðanda. Vitnið kvaðst hafa sinnt A á bráðadeild þar sem hann hefði fengið meðferð vegna áverka á andliti. Hefði hann reynst vera með mar ofan við vinstra auga og á augnsvæði og sár ofan við augað sem þurfti að sauma og brotnar tennur. Brotaþoli hefði sagt að karlmaður hefði ráðist á hann með glerflösku þar sem hann hefði verið í röð að bíða eftir leigubifreið. Sagði vitnið að áverkarnir gætu verið eftir hnefahögg en högg með glerflösku væri í meira samræmi við áverkana. Það hefðu ekki verið glerbrot í andliti A þegar hún sinnti honum. Hann hefði verið vel vakandi og meðvitaður og samkvæmt minnispunktum hennar ekki áberandi undir áhrifum.

Vitnið K sálfræðingur kvaðst hafa haft A til meðferðar. Þar hefðu þeir farið í gegnum fleira en þetta mál en atriði tengd árásinni hefðu tekið sífellt meiri tíma. A hefði verið greindur með [...]. Hann hefði átt erfitt með að tala um þetta og forðast það og því lítið getað rætt þetta í upphafi. Árásin hafi háð honum en nú sé hann farin að blómstra, a.m.k. í námi. Nýlega hefði komið betur í ljós að sum einkennin hefðu varað lengur en vitnið taldi áður og einkenni verið að bætast við. Hafi þetta komið fram eftir að vitnið ritaði vottorð sitt í maí 2020. A hefði forðast að fara í bæinn og ýmislegt annað sem gæti vísað í atburðinn. Þá segist A fá smá [...].

III

Niðurstaða

Ákærði er í I. kafla ákæru ákærður fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 29. apríl 2018 við Ingólfstorg í Reykjavík slegið A með flösku í andlitið með þeim afleiðingum að A hlaut af skurð fyrir ofan vinstra auga og mar fyrir ofan og neðan vinstra auga auk þess sem vinstri framtönn í efri góm brotnaði illa og þrjár framtennur í neðri góm brotnuðu. Brot hans er í ákæru talið varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði neitar sök. Hann viðurkenndi að hafa slegið brotaþola með krepptum hnefa í andlitið en ekki með flösku en ekki er ágreiningur um önnur málsatvik. Sönnunarbyrði um sekt ákærða og atvik sem telja má honum í óhag hvílir á ákæruvaldinu og metur dómari hverju sinni hvort nægileg sönnun, sem ekki verði vefengd með skynsamlegum rökum, sé fram komin um hvert það atriði sem varðar sekt og ákvörðun viðurlaga við broti, sbr. 108. og 109. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Samkvæmt 1. mgr. 111. gr. sömu laga skal dómur reistur á sönnunargögnum sem færð eru fram við meðferð máls fyrir dómi.

Í skýrslu sinni hjá lögreglu kvaðst ákærði muna eftir að hafa lent í stympingum og hafa verið kýldur og sjálfur ýtt einhverjum frá sér en ekki muna eftir að hafa kýlt neinn. Þá kvaðst hann engan þekkja á þeim myndum sem liggja fyrir. Í framburði ákærða fyrir dómi kom fram að hann myndi ekki vel eftir atvikum og byggði hann þá afstöðu sína að hafa ekki beitt flösku við árásina á því sem hann sá á þeim myndum sem liggja fyrir. Þá kvaðst hann bæði þekkja sjálfan sig og vitnið C, [...], á myndunum.

Framburður brotaþola hefur í gegnum alla meðferð málsins verið stöðugur þess efnis að ákærði hafi slegið hann með flösku umrætt sinn og einnig um önnur þau atvik sem máli skipta. Fyrir dómi sagði hann ákærða hafa fyrirvaralaust veist að sér og slegið sig í andlitið með flösku. Kvaðst hann vera þess viss að hann hefði, þegar hann ræddi við lögreglu skömmu eftir árásina, sagt frá því að ákærði hefði beitt flösku. Sú frásögn sem höfð er eftir honum í frumskýrslu lögreglu er á þann veg að hann hafi verið sleginn með hnefa. Er þar ekki um að ræða bókun sem staðfest var af brotaþola og verður hún því ekki talin draga úr trúverðugleika hans.

Framburður vitnanna B, F og E var skýr þess efnis að þau hefðu séð ákærða slá brotaþola með flösku. Framburður þeirra var þó að einhverju leyti misvísandi varðandi það hvernig þau töldu ákærða hafa haldið á flöskunni og hvort flaskan hefði brotnað á andliti brotaþola eða þegar hún féll á jörðina en þau töldu sig hafa heyrt brothljóð. Vitnin G, H og I staðfestu að hafa verið á vettvangi og ýmist hafa heyrt hvell eða brothljóð og verður framburður þeirra skilinn svo að þau hafi í kjölfarið séð að brotaþoli hafði orðið fyrir árás.

Lögreglumaður nr. [...] kvaðst hafa skoðað myndband af atvikum og unnið upp úr því þá myndaskýrslu sem liggur fyrir í málinu en fyrir liggur að myndbandið sjálft tapaðist. Kvaðst hann hafa skoðað myndbandið ítarlega og staðfesti að hafa þar séð að ákærði var með flösku í hendi áður en atvik gerðust og að hann hefði síðan slegið brotaþola með flöskunni sem hefði kastast upp í loft við höggið. Þá taldi hann að flaskan hefði verið ein af mörgum sem af myndunum má ráða að liggi brotnar á jörðinni. Er þessi framburður í samræmi við það sem sjá má af myndunum en þó telur dómurinn óskýrt hvort það hafi verið flaska eða annað sem var í hendi ákærða fyrir árásina. Engu að síður telur dómurinn að framburður lögreglumannsins sé í samræmi við framlagðar myndir, að því marki sem þær sýna atvik, og í fullu samræmi við framburð vitna sem hér að framan er rakinn.

Þá liggur fyrir vottorð og vætti D læknis. Hún staðfesti að brotaþoli hefði hlotið þá áverka sem í ákæru greinir og sagði líklegra að þeir væru afleiðing höggs með flösku en hnefahöggs. Þá staðfesti J tannlæknir vottorð sitt fyrir dómi og að framtönn í efri gómi brotaþola hefði brotnað mikið auk þess sem það hefði brotnað upp úr þremur tönnum í neðri gómi. Sagði vitnið mikið þurfa til að tennur brotnuðu á þennan hátt.

Ákærði byggir afstöðu sína til sakarefnisins til þess sem hann telur sig ráða af framlögðum myndum. Fær sú aðstaða ekki stuðning í öðrum því sem fram er komin í málinu. Í ljósi þess er það mat dómsins að framburður ákærða sé ekki trúverðugur hvað þetta atriði varðar. Verður niðurstaða málsins því ekki á honum byggt. Telur dómurinn sannað með trúverðugum framburði brotaþola sem fær stoð í framburði vitna, myndum af atvikum og vottorðum lækna, eins og að framan er rakið, að ákærði hafi umrætt sinn slegið brotaþola með flösku. Að öllu þessu virtu telur dómurinn nægilega sannað að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi sem lýst er í I. kafla ákæru. og er brot hans þar réttilega heimfært til refsiákvæða.

Ákærði er í II. kafla ákærunnar ákærður fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. laga nr. 19/1940 og hefur ákærði fyrir dómi játað þessa háttsemi. Brot gegn ákvæðinu er tjónsbrot og falla undir það afleiðingar líkamsárásar sem ekki eru svo miklar að þær falli undir 218. gr. laganna. Við meðferð málsins kom fram að brotaþoli taldi sig hafa hlotið áverka vegna árásarinnar en hann hefði ekki leitað sér læknisaðstoðar vegna þess. Í ákæru er því lýst að ákærði hafi slegið brotaþola tvisvar í andlitið með krepptum hnefa en ekki lýst neinum afleiðingum ætlaðs brots. Verður lýsing á þeirri háttsemi sem ákært er út af því ekki talin fullnægjandi, sbr. clið 1. mgr. 152. gr. laga nr. 88/2008, og er þessum ákærulið því vísað frá dómi.

Ákærði er fæddur í [...]. Samkvæmt framlögðu sakavottorði, dagsettu 31. mars 2020, hefur hann fjórum sinnum gengist undir sektargerðir eða verið gerð refsing með dómi héraðsdóms vegna brota gegn umferðarlögum og lögum um ávana og fíkniefni. Var ákærði þ. á m. 8. janúar 2016 dæmdur í sex mánaða fangelsi skilorðsbundið í þrjú ár vegna brots gegn lögum um ávana og fíkniefni. Með því broti sem ákærði hefur nú verið sakfelldur fyrir rauf hann skilorð þess dóms. Með vísan til 60. gr. laga nr. 19/1940 ber að taka framangreindan dóm upp og dæma með hinu nýja broti, og ákveða refsingu ákærða í einu lagi með vísan til 77. gr. sömu laga. Þá er til refsiþyngingar litið til 1. og 3. töluliðar 1. mgr. 70. gr. sömu laga en árás ákærða hafði alvarlegar afleiðingar fyrir brotaþola og telja má mildi að ekki urðu enn alvarlegri afleiðingar. Einnig er litið til þess langa tíma sem liðinn er frá því að atvik gerðust en tvö ár liðu frá því að rannsókn málsins hófst og þar til ákæra var gefin út. Ekki er fram komið að sá dráttur hafi verið ákærða um að kenna. Í ljósi alls framangreinds þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í 12 mánuði en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. laga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Af hálfu A, brotaþola samkvæmt I. kafla ákæru, er þess krafist að ákærða verði gert að greiða honum skaðabætur, samtals að fjárhæð 2.068.040 krónur, auk lögfræðikostnaðar að fjárhæð 250.000 krónur. Krafa um skaðabætur sundurliðast í kröfu um miskabætur að fjárhæð 1.500.000 krónur, 178.460 krónur vegna útlagðs tannlæknakostnaðar, 130.000 krónur vegna fyrirséðs kostnaðar af viðhaldi á þeim tönnum sem gert var við og kostnað vegna sálfræðiviðtala 259.580 krónur. Ákærði hefur verið sakfelldur fyrir brot gegn 2. mgr. 218. gr. laga nr. 19/1940 gagnvart brotaþola og hefur með háttsemi sinni bakað sér bótaábyrgð á grundvelli 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Þá hefur ákærði fyrir dómi viðurkennt bótaskyldu en krafist þess að fjárhæð bóta yrði lækkuð. Þykir fjárhæð miskabóta hæfilega ákveðin, með hliðsjón af atvikum og dómafordæmum, 250.000 krónur. Þá verður ákærði einnig dæmdur til að greiða útlagðan tannlæknakostnað að fjárhæð 178.460 krónur. Hvað varðar kröfu um greiðslu tannlæknakostnaðar er til kann að falla í framtíðinni þá er þar ekki um útlagðan kostnað brotaþola að ræða heldur áætlun og verður ákærði því ekki dæmdur til greiðslu hans. Krafa um greiðslu sálfræðikostnaðar var fyrst lögð fram 28. maí 2020 og aukið við hana með kröfugerð sem lögð var fram í upphafi aðalmeðferðar. Er ekki getið um þennan kostnað í málatilbúnaði brotaþola vegna þeirrar bótakröfu sem tekin var upp í ákæru og hefur ákærði sérstaklega mótmælt þessum kostnaði. Eins og á stendur verður einungis aukið við bótakröfu með framhaldsákæru að fullnægðum þeim skilyrðum er greinir í 173., sbr. 153. gr. laga nr. 88/2008. Verður kröfu um greiðslu sálfræðikostnaðar þegar af þeirri ástæðu vísað frá dómi. Dæmdar bætur bera vexti og dráttarvexti eins og nánar greinir í dómsorði. Þá greiði ákærði brotaþola 250.000 krónur í málskostnað auk virðisaukaskatts.

Í ákæru er getið um bótakröfu B brotaþola vegna þeirra atvika sem greinir í II. kafla ákærunnar sem nú hefur verið vísað frá dómi. Með vísan til þess er bótakröfu brotaþola jafnframt vísað frá dómi.

Ákærði greiði 2/3 hluta alls sakarkostnaðar málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, A-kk-ef Þ-kk-ef G-kk-ef lögmanns, sem samtals eru ákveðin 800.000 krónur og sakarkostnað samkvæmt framlögðu yfirliti ákæruvaldsins alls 156.862 krónur, en 1/3 hluti hans greiðist úr ríkissjóði. Við ákvörðun málsvarnarlauna er tekið tillit til virðisaukaskatts og vinnu lögmannsins á rannsóknarstigi.

Við uppkvaðningu dómsins er gætt ákvæða 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88/2008.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið H-kk-nf R-kk-nf G-kk-nf saksóknarfulltrúi.

S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð:

Vísað er frá dómi II. kafla ákærunnar.

Ákærði, A-kk-nf D-kk-nf G-kk-nf, sæti fangelsi í 12 mánuði en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði A, kennitala, [...], 428.460 krónur auk vaxta samkvæmt 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 29. apríl 2018 til 29. febrúar 2020, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. sömu laga, frá þeim degi til greiðsludags, og 250.000 krónur í málskostnað.

Bótakröfu B er vísað frá dómi.

Ákærði greiði 2/3 hluta alls sakarkostnaðar þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, A-kk-ef Þ-kk-ef G-kk-ef lögmanns, 800.000 krónur og 156.862 krónur í sakarkostnað en 1/3 hluti kostnaðarins greiðist úr ríkissjóði.

S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf (sign)

Ákærði greiði 2/3 hluta alls sakarkostnaðar þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, A-kk-ef Þ-kk-ef G-kk-ef lögmanns, 800.000 krónur og 156.862 krónur í sakarkostnað en 1/3 hluti kostnaðarins greiðist úr ríkissjóði.

S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf (sign)