S-51/2016

Mál þetta, sem dómtekið var 18. apríl sl., var höfðað með ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu/héraðssaksóknara, dagsettri 2. febrúar 2016, á hendur S-kk-þgf K-kk-þgf R-kk-þgf, kt. 000000-0000, [...].

Ákærða er gefin að sök líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 19. október 2014 utandyra við veitingastaðinn Z, [...], skallað A, kt. 000000-0000, í andlitið, með þeim afleiðingum að hann nefbrotnaði.

Háttsemin er talin varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20/1981.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Af hálfu ákærða er krafist sýknu af refsikröfu ákæruvalds en til vara vægustu refsingar er lög leyfa. Þá er þess krafist að málsvarnarlaun verjanda greiðist úr ríkissjóði.

I.

Aðfaranótt sunnudagsins 19. október 2014 kl. 2:56 barst lögreglu tilkynning um líkamsárás sem þá var yfirstaðin fyrir utan skemmtistaðinn Z Í frumskýrslu kemur fram að brotaþoli A hafi verið á vettvangi en ákærði var farinn þaðan. Brotaþoli hafi verið með áverka á andliti og nefi og talsvert blóðugur í framan. Rætt var við þrjú vitni á staðnum sem öll báru að ágreiningur hefði verið á milli brotaþola og ákærða. Hefði ákærði skallað A í andlitið með fyrrgreindum afleiðingum. Brotaþoli var fluttur á slysadeild til aðhlynningar og reyndist hann vera nefbrotinn.

Daginn eftir kom brotaþoli á lögreglustöðina og lagði fram kæru á hendur ákærða fyrir líkamsárás sem hann kvað hafa verið tilefnislausa.

Ákærði var yfirheyrður hjá lögreglu 11. febrúar 2015. Kannaðist hann við að hafa skallað brotaþola en lýsti atvikum á annan veg en brotaþoli. Þá voru teknar skýrslur af vitnum sem öll komu fyrir dóminn við aðalmeðferð málsins.

Á meðal gagna málsins er vottorð vakthafandi læknis á bráðamóttöku Landspítala, Fossvogi. Í vottorðinu er vísað til frásagnar brotaþola um að hann hafi verið skallaður í nef eða andlit. Við skoðun reyndist miðlína nefs brotaþola skekkt yfir til hægri og nefið bólgið. Var hann greindur með nefbrot og var nefið rétt. Að öðru leyti virtist hann laus við áverka. Í samantekt vottorðsins kemur fram það álit læknisins að lýsing brotaþola af atburðinum komi ágætlega heim og saman við áverka hans.

Ákærði kannast við að hafa skallað brotaþola umrætt sinn fyrir utan skemmtistaðinn Z. Kvaðst hann hins vegar ekki hafa átt annarra kosta völ þar sem brotaþoli hefði að fyrra bragði veist að honum, tekið hann niður í jörðina og beitt hann ofbeldi. Hafi ákærði legið undir honum og brugðið á það ráð að skalla upp fyrir sig en þannig hafi hann komist ofan á brotaþola. Kvaðst hann ekki hafa séð neina aðra leið þar sem brotaþoli hafi verið að berja hann í andlitið. Einhver hafi þá komið og skilið þá að. Ákærði kvað aðdraganda þessa hafa verið þann að hann hefði séð brotaþola ögra og hóta D. Hafi ákærði skipt sér af þessu en þá hafi fyrrgreint gerst. Kvaðst ákærði sjálfur hafa hlotið áverka í andliti en ekki leitað sér aðhlynningar.

Brotaþoli kannaðist við að hafa átt í orðaskaki við D. Því hafi hins vegar verið lokið og D gengið frá. Ákærði hafi þá komið og skallað hann „upp úr þurru“ og svo ráðist á hann. Þeir hafi endað í jörðinni og ákærði hafi verið ofan á honum og lamið hann. Hann hafi síðan verið dreginn af honum.

Ákærði og brotaþoli höfðu báðir neytt áfengis þegar atvik þessi áttu sér stað. Þeir báru í meginatriðum á sama veg og að ofan er lýst hjá lögreglu um atburðarásina.

Fyrir dóminn komu þau þrjú vitni sem voru á vettvangi og lögregla ræddi við. Aðeins eitt þeirra, B, gat borið um atvik. Kvað hann brotaþola hafa verið að rífast við annan strák en skömmu eftir að það var afstaðið hafi ákærði skyndilega verið kominn og skallað brotaþola standandi. Aðspurður kvað hann hugsanlegt að ákærði hefði hrópað eitthvað á brotaþola en hann myndi það ekki glögglega í dag. Hafi orðið einhver slagsmál og allt gerst mjög hratt. Kvaðst hann muna eftir ákærða á hnjánum yfir brotaþola en síðan hafi einhver stoppað þetta. Aðspurður kvaðst vitnið vera mjög góður vinur brotaþola.

D kvaðst hafa átt í útistöðum við brotaþola sem hafi átt sér nokkurn aðdraganda. Þetta kvöld hafi þeir verið inni á Z en brotaþoli beðið hann að koma út fyrir og ræða við sig. D kvaðst ekki hafa viljað vandræði, enda verið edrú en brotaþoli hafi verið árásargjarn, viljað slást og hafi ýtt í hann. Hafi hann verið í annarlegu ástandi. Kvaðst D hafa öskrað á hann að hann hefði ekki áhuga en brotaþoli haldið endalaust áfram. Hafi svo farið að félagi vitnisins hafi komið og þeir gengið í burtu. Hann hafi síðan heyrt læti og hafi þá séð brotaþola ofan á ákærða og þeir hafi verið „rúllandi í jörðinni“.

E kvaðst hafa verið með ákærða umrætt sinn. Hann hafi séð strák taka ákærða niður í jörðina og kýla hann. Þegar þeir hafi legið í jörðinni hafi ákærði skallað strákinn sem hafi þá verið ofan á honum. Ákærði hafi skallað upp fyrir sig og snúið sér við ofan á brotaþola. Þeir hafi síðan verið skildir að.

F kvað brotaþola hafa verið að rífast í öllum þetta kvöld. Hann hafi verið að rífast við einhvern strák fyrir utan og hafi einnig farið að rífast við ákærða. Strákurinn hafi tekið ákærða niður í jörðina og kýlt hann. Vitnið kvaðst hafa séð ákærða skalla upp fyrir sig og ná brotaþola undir sig.

Fram kom hjá vitnum að fjöldi fólks var fyrir utan Z umrætt sinn. Þá hafi atburðarásin verið mjög hröð.

II.

Niðurstaða

Ákærði hefur gengist við því að hafa skallað brotaþola umrætt sinn fyrir utan skemmtistaðinn Z en ber því við að þeir hafi verið í átökum og hafi hann ekki átt annarra kosta völ en að beita hann ofbeldi með þessum hætti.

Fyrir liggur að brotaþoli átti í orðaskaki við D fyrir utan skemmtistaðinn. Ákærði kvaðst hafa skipt sér af því en D kvaðst ekki hafa verið vitni að því sem fram fór þeirra á milli.

Eins og áður segir greinir ákærða og brotaþola á um hvenær ákærði skallaði brotaþola.

Vitnum ber ekki saman um aðdraganda þess að ákærði og brotaþoli lentu í götunni. Áður er rakið efni frumskýrslu lögreglu en þar er ekki að finna nákvæma lýsingu vitna á atburðarásinni. Tvö þeirra gátu ekki borið um hana fyrir dómi. Eitt vitni, B, bar á sama veg og brotaþoli. Líta ber til þess að þeir eru nánir vinir en á móti kemur að hann gaf skýrslu hjá lögreglu sem var í meginatriðum á sama veg og fyrir dómi.

Tvö vitni, E og F, báru hins vegar á sama veg og ákærði.

Gegn eindreginni neitun ákærða verður að túlka vafa um þetta atriði ákærða í hag og telja ósannað að ákærði hafi skallað brotaþola fyrirvaralaust í andlitið og að brotaþoli hafi við það fallið í jörðina. Verður frásögn ákærða því lögð til grundvallar því að hann hafi skallað brotaþola þegar hann lá í jörðinni. Samræmist hún framburði vitnanna E og F. Ekki liggur með öllu ljóst fyrir hvernig þeir lentu í jörðinni en ákærði kvaðst hafa verið tekinn niður af brotaþola og fær það stoð af áðurgreindum framburði vitna. Þá kvaðst vitnið D hafa séð brotaþola ofan á ákærða.

Dómurinn telur hins vegar, með hliðsjón af atvikum öllum og aðstæðum, ekki uppfyllt skilyrði neyðarvarnar samkvæmt 12. gr. almennra hegningarlaga. Verður ákærði því sakfelldur fyrir það brot sem honum er gefið að sök. Um afleiðingar líkamsárásarinnar er ekki deilt og eru þær staðfestar í læknisvottorði. Er brotið réttilega heimfært til refsiákvæðis.

Samkvæmt sakavottorði hefur ákærði ekki áður gerst sekur um refsivert brot. Þegar litið er til aðdraganda verknaðarins verður litið til 3. mgr. 218. gr. b í almennum hegningarlögum við ákvörðun refsingar. Jafnframt er til þess litið að brotið átti sér stað í október 2014 en þá var ákærði nýlega orðinn 18 ára, sbr. 4. tl. 70. gr. almennra hegningarlaga. Þá er litið til dráttar á rannsókn málsins hjá lögreglu sem ekki hefur verið gefin skýring á. Að þessu virtu þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í 30 daga og þykir rétt að binda fullnustu refsingar hans skilorði með þeim hætti sem í dómsorði greinir.

Ákærði greiði 336.000 krónur í sakarkostnað þar með talda málsvarnarþóknun skipaðs verjanda síns, L-kk-ef S-kk-ef L-kk-ef héraðsdómslögmanns, 300.000 krónur.

D ó m s o r ð :

Ákærði, S-kk-nf K-kk-nf R-kk-nf, sæti fangelsi í 30 daga en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði 336.000 krónur í sakarkostnað þar með talda málsvarnarþóknun skipaðs verjanda síns L-kk-ef S-kk-ef L-kk-ef héraðsdómslögmanns, 300.000 krónur.

S-kvk-nf H-kvk-nf