S-252/2013

Mál þetta, sem dómtekið var 26. júní síðastliðinn, var höfðað með ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, útgefinni 16. apríl 2013, á hendur Þ-kk-þgf A-kk-þgf Á-kk-þgf, Reykjavík, „fyrir eftirtalin brot framin á árinu 2012:

I.

Fyrir líkamsárás, með því að hafa:

1. Aðfararnótt sunnudagsins 1. júlí utandyra við Kolaportið við Tryggvagötu í Reykjavík veist að B-kk-þgf I-kk-þgf P-kk-þgf, kt. 000000-0000 ásamt óþekktum aðila, með því að slá hann nokkrum hnefahöggum í andlit og höfuð, allt með þeim afleiðingum að B-kk-nf hlaut mar undir vinstri auga.

2. Aðfararnótt föstudagsins 6. júlí á útihátíðinni á Gaddstaðaflötum við Hellu, Rangárþingi ytra, slegið G-kk-þf Þ-kk-þf G-kk-þf kt. 000000-0000 hnefahöggi í andlitið og í framhaldinu sparkað með hælnum í andlit hans, allt með þeim afleiðingum að G-kk-nf Þ-kk-nf rotaðist, og hlaut nefbrot og opið sár á vör og munnholi.

3. Að morgni laugardagsins 7. júlí á útihátíðinni á Gaddstaðaflötum við Hellu, Rangárþingi ytra, kastað járnstól í S-kk-þf B-kk-þf, kt. 000000-0000, en S-kk-nf fékk stólinn í höndina til að varna því að hann færi í andlit hans, allt með þeim afleiðingum að S-kk-nf hlaut opið sár á fingri, skaða á nögl og fremsti hluti kjúku löngutangar vinstri handar fór af.

4. Aðfaranótt sunnudagsins 29. júlí utandyra við veitingastaðinn Pizza Pronto, Bankastræti 14 í Reykjavík slegið V-kk-þf V-kk-þf, kt. 000000-0000 hnefahöggum í andlitið og síðan í kjölfarið sparkað í höfuð V-kk-ef, allt með þeim afleiðingum að V-x-x rotaðist, hlaut skurð á neðri vör og munnholi, yfirborðáverka á höfði, og mar á framhandlegg.

5. Aðfaranótt föstudagsins 7. september innandyra á veitingastaðnum Úrilla Górillan, Stórhöfða 17 í Reykjavík slegið T-kvk-þf D-kvk-þf G-kvk-þf, kt. 000000-0000 hnefahöggi í vinstri augabrún með þeim afleiðingum að T-kvk-nf hlaut skurð á augnbrúninni, mar og bólgu.

Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20, 1981 og 110. gr. laga nr. 82, 1998 er varðar ákærulið I. 1, 4 og 5 og 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, er varðar ákærulið I. 2 og 3.

II.

Fyrir þjófnað, með því að hafa:

6. Þriðjudaginn 3. janúar í búningsklefa í Egilshöll í Grafarvogi í Reykjavík, stolið grárri 66° N úlpu að verðmæti kr. 70.000,-.

7. Miðvikudaginn 6. júní í félagi við T-kvk-þf L-kvk-þf K-kvk-þf í versluninni Intersport Bíldshöfða í Reykjavík stolið skópari að verðmæti kr. 14.990,-, með því að ákærði stakk inn á sig skópari en T-x-x hettupeysu.

Teljast brotin varða við 244. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940.

III.

8. Fyrir fíkniefnalagabrot, með því að hafa laugardaginn 2. júní innandyra á veitingastaðnum Barnum við Hafnargötu 6 í Grindavík haft í vörslum sínum 0,98 g af amfetamíni, sem ákærði framvísaði við lögreglu.

Telst þetta varða við 2. gr., sbr. 5. og 6. gr., laga um ávana- og fíkniefni nr. 65, 1974, sbr. lög nr. 13, 1985 og lög nr. 68, 2001, og 2. gr., sbr. 14. gr., reglugerðar um ávana- og fíkniefni og önnur eftirlitsskyld efni nr. 233, 2001, sbr. reglugerð nr. 848, 2002.

IV.

Fyrir umferðarlagabrot, með því að hafa:

9. Að kvöldi miðvikudagsins 30. maí 2012 ekið bifreiðinni RK-575 suður Reykjanesbraut á móts við bensínstöð Orkunnar Dalvegi í Kópavogi á 103 km á klst. þar sem leyfður hámarkshraði er 80 km á klst., og án ökuréttinda, þar sem lögregla stöðvaði aksturinn.

Telst þetta varða við 1., sbr. 2. mgr., 37. gr. og 1. mgr. 48. gr., allt sbr. 1. mgr. 100. gr., umferðarlaga nr. 50, 1987, sbr. 5. gr. laga nr. 66, 2006.

10. Aðfaranótt laugardagsins 19. maí 2012 í bifreiðinni SE-577 sem ekið var við Litlahlíð á móts við Hörgshlíð í Reykjavík, eigi notað öryggisbelti, en ákærði var farþegi í bifreiðinni, þegar lögregla stöðvaði aksturinn.

Telst þetta varða við 1. mgr. 71. gr., sbr. 1. mgr. 100. gr., umferðarlaga nr. 50, 1987, sbr. 5. gr. laga nr. 66, 2006.

11. Aðfaranótt laugardagsins 15. desember 2012, ekið bifreiðinni RM-673 norður Snorrabraut við gatnamót Bergþórugötu gegn rauðu umferðarljósi, þar sem lögregla stöðvaði aksturinn.

M. 007-2012-70163

Telst þetta varða við 1. mgr. 5. gr., sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 90, 1987.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar, til greiðslu alls sakarkostnaðar og jafnframt að ofangreind fíkniefni 0,98 g af amfetamíni, sem hald var lagt á, verði gerð upptæk samkvæmt 6. mgr. 5. gr. laga nr. 65, 1974 og 2. mgr. 14. gr. reglugerðar nr. 233, 2001.

Einkaréttarkrafa:

Af hálfu A-kk-ef Þ-kk-ef G-kk-ef hdl. f.h. S-kk-ef B-kk-ef, kt. 000000-0000, er krafist skaðabóta úr hendi ákærða að fjárhæð kr. 600.000 og með vöxtum skv. 8. gr. vaxtalaga nr. 38, 2001 frá árásardegi 6. júlí 2012, en síðan með dráttarvöxtum samkvæmt 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. vaxtalaga frá þeim degi er mánuður er liðinn frá þeim degi er ákærða var sannarlega kynnt krafan allt til greiðsludags. Auk þess er gerð krafa um málskostnað að skaðlausu úr hendi ákærða, samkvæmt síðar framlögðum málskostnaðarreikningi eða mati réttarins, að viðbættum 25,5% virðisaukaskatti, fyrir að halda fram bótakröfunni.“

Við upphaf aðalmeðferðar féll ákæruvaldið frá ákærulið 11.

Ákærði játar sök í ákæruliðum 5, 7, 8, 9 og 10. Hann krefst sýknu af ákæruliðum 1, 3 og 6, en vægustu refsingar að öðru leyti. Ákærði krefst þess að málsvarnarlaun verjanda hans og annar sakarkostnaður verði greiddur úr ríkissjóði. Hann hafnar bótakröfunni.

II

Nú verða raktir málavextir og framburður fyrir dómi varðandi hvern ákærulið fyrir sig og komist að niðurstöðu um hvern þeirra.

1. Brotaþoli kom á lögreglustöð miðvikudaginn 4. júlí og kærði ákærða fyrir líkamsárás á þeim stað og tíma sem í ákæru getur. Hann kvaðst hafa verið þar með félögum sínum er ákærði hefði komið að með félögum sínum. Ákærði hefði verið áberandi ör og þannig skorið sig úr hópi félaga sinna. Brotaþoli kvað vinkonu sína hafa farið að ræða við mann úr félagahópi ákærða sem hefði farið að skipta sér af samtalinu. Brotaþoli kvaðst hafa reynt að tala ákærða til, en hann hefði brugðist illa við og hefði brotaþoli því hörfað undan, en þá hefði félagi ákærða, er þar var, slegið sig fyrirvaralaust hnefahögg beint á vinstra auga. Í framhaldinu hefði svo ákærði slegið sig í hægra augað, en það hefði ekki verið eins þungt högg og hið fyrra. Brotaþoli kvaðst nú hafa hörfað undan en ákærði hefði elt sig og slegið sig aftur. Nú hefði einhver minnst á hníf og kvaðst brotaþoli þá hafa lagt á flótta.

Brotaþoli leitaði til læknis sem ritar vottorð þar sem höfð er eftir brotaþola framangreind frásögn og því lýst að hann sé með mar undir vinstra auga. Ekki er þess getið hvenær brotaþoli leitað til læknisins.

Lögregla yfirheyrði tvö vitni sem bæði báru um árásina á brotaþola, en þau gátu ekki nafngreint árásarmanninn þótt þau gætu lýst honum.

Ákærði neitaði sök við aðalmeðferð og kvaðst ekki kannast við að hafa verið þarna að verki, en hann hefði verið niðri í bæ á þessum tíma með félögum sínum. Hann kvaðst ekki kannast við brotaþola. Ákærði kvaðst muna vel eftir þessu kvöldi.

Brotaþoli bar fyrir dómi að hann hefði verið að skemmta sér niðri í bæ umrædda nótt. Hann kvaðst hafa verið að bíða eftir leigubíl þegar ákærði hefði komið að ásamt hópi af fólki. Það hafi allt verið æst. Ein stúlka í vinahópi sínum hefði kallað á einn pilt í vinahópi ákærða sem hefði æst sig upp við það. Brotaþoli kvaðst hafa haldið að eitthvað væri í uppsiglingu og því gengið að stúlkunni til að gæta þess að hún lenti ekki í vandræðum. Í því hefði vinur ákærða komið aftan að sér og slegið sig fyrsta höggið í andlitið, en ekki kvaðst brotaþoli vita hvaða maður það var. Höggið hefði lent á vinstra auga. Eftir það hefði ákærði slegið sig tveimur höggum sem hefðu lent á hægra auga. Hann kvaðst hafa hörfað undan og þá heyrt sagt „hvar er hnífurinn?“ Þá hefði hann tekið til fótanna.

Piltur, sem var með brotaþola, bar að hafa verið á vettvangi umrædda nótt ásamt brotaþola og félögum þeirra. Hópur af fólki hefði komið og kallað til þeirra. Stúlka í hópnum hefði hreytt einhverju í þau til baka og í því hefði ákærði gengið að sér og kýlt sig og síðan gengið að brotaþola og kýlt hann. Pilturinn kvaðst ekki hafa séð ákærða áður en stúlkan hefði kannast við ákærða og sagt sér að hann hefði verið að verki. Þá kvaðst hann hafa séð ákærða ráðast að brotaþola en gat ekki lýst því nánar. Skömmu síðar hefði hann þó séð að brotaþoli var bólginn undir auga og frekar illa farinn í andlitinu. Hann kvaðst ekki hafa séð einhvern annan en ákærða slá brotaþola.

Læknirinn, sem skoðaði brotaþola, staðfesti vottorð sitt. Hann kvað brotaþola hafa leitað til sín daginn eftir að hann meiddist. Hann kvað brotaþola hafa fengið högg á vinstra auga og hefði hann verið með mar þar við skoðun. Þá kvaðst hann hafa haft eftir brotaþola að hann hefði fengið högg á hægri kinn en hann hefði ekki borið merki um það við skoðun.

Ákærði neitar sök en brotaþoli og eitt vitni bera að hann hafi slegið brotaþola eins og rakið var. Framburður þeirra er hins vegar ekki samhljóma um það hversu mörg höggin voru eða hvar þau lentu. Þá er og komið fram að annar maður sló brotaþola og lenti það högg á vinstri auga hans. Samkvæmt þessu er óvarlegt að telja sannað að ákærði hafi slegið brotaþola fleiri högg en eitt og verður hann sakfelldur fyrir það. Ósannað er hins vegar að högg ákærða hafi valdið mari á brotaþola undir vinstra auga og verða þær afleiðingar ekki raktar til höggsins. Brot ákærða er rétt fært til refsiákvæðis í ákærunni.

2. Brotaþoli kærði ákærða til lögreglu 11. júlí 2012 og kvað hann hafa sparkað í sig með hælnum þannig að hann rotaðist. Brotaþoli kvaðst hafa séð ákærða stjaka við stúlku og hrint honum frá henni, en dottið við það og þá hefði ákærði sparkað í sig. Lögreglan yfirheyrði ákærða sem bar að hafa kýlt brotaþola tvö högg í andlitið og síðan sparkað í hann, en brotaþoli hefði fallið í jörðina.

Brotaþoli leitaði til læknis og samkvæmt vottorði var brotaþoli með nefbrot og opið sár á vör og í munnholi.

Ákærði kvað sig og brotaþola hafa verið að rífast um stelpu, brotaþoli hefði ýtt sér og í framhaldinu hefðu þeir farið að slást. Eftir að brotaþoli hefði hrint sér kvaðst ákærði hafa staðið upp og slegið hann hnefahögg í andlitið og við það hefði brotaþoli dottið á jörðina. Ákærði neitaði að hafa sparkað í andlit brotaþola, en ekki vissi hann hvort brotaþoli hefði rotast, enda hefði hann farið í burtu. Undir ákærða var nú borið það sem haft var eftir honum í lögregluskýrslu um að hann hefði sparkað í brotaþola. Ákærði kvað það vera rétt eftir sér haft þótt hann myndi ekki nú eftir að hafa sparkað í brotaþola, en ekki kvaðst hann muna hvar sparkið lenti. Hann taldi þó vel geta verið að hann hefði sparkað í höfuð brotaþola.

Brotaþoli bar að hafa ætlað að hitta vinkonu sína í umrætt sinn, en ákærði hefði verið með vinkonu hennar. Ákærði hefði byrjað að berja stúlkuna og kvaðst brotaþoli þá hafa ýtt honum í burtu. Ákærði hefði annaðhvort ýtt við sér eða hann dottið en allt í einu hefði ákærði sparkað í andlit sér og eftir það kvaðst hann ekki muna meira. Brotaþoli kvað ákærða ekki hafa slegið sig, hann myndi að minnsta kosti ekki eftir því. Hann kvaðst ekki hafa slegið brotaþola.

Stúlka, sem var á vettvangi umrætt sinn með brotaþola, bar að hafa setið fyrir utan tjald sitt með vinkonu sinni. Vinkonan hefði lent í rifrildi við ákærða og hefði fólk drifið að og þar á meðal brotaþoli. Hún kvaðst hafa séð hann tekinn niður og hefðu það gert nokkrir piltar er hafi verið að hjálpa ákærða. Þessu næst kvaðst hún hafa séð ákærða sparka með hælnum í andlit brotaþola er ekki hafi getað varið sig. Hefði sparkið lent á nefi brotaþola. Hún kvaðst ekki hafa séð ákærða slá brotaþola. Hún kvað brotaþola hafa verið alblóðugan í andliti eftir þetta.

Læknir, sem ritaði framangreint vottorð, staðfesti það. Hann kvaðst ekki sjálfur hafa skoðað brotaþola en ritað vottorðið eftir sjúkraskrá brotaþola. Hann kvað lækninn, sem skoðaði brotaþola, hafa greint hann með nefbrot.

Með játningu ákærða, sem styðst við framangreind gögn, er sannað að hann sló og sparkaði í brotaþola eins og honum er gefið að sök í þessum ákærulið og með þeim afleiðingum sem þar greinir. Brot ákærða er rétt fært til refsiákvæðis í ákærunni.

3. Brotaþoli kærði ákærða til lögreglu 13. júlí 2012 og kvað hann hafa hent stól í átt að höfði sínu á þeim stað og tíma er í ákæru greinir. Brotaþoli kvaðst hafa náð að setja höndina fyrir stólinn en við það hefði stóllinn klemmst saman með þeim afleiðingum að fremsta kjúka á löngutöng vinstri handar lenti á milli og skinnið hefði farið af fingrinum, en beinendinn staðið eftir.

Brotaþoli leitaði á slysadeild og í vottorði þaðan segir að hann hafi komið með hluta af löngutöng vinstri handar í saltvatni. Um meiðsli hans segir að nærendi naglar löngutangar á vinstri hendi sitji óhreyfður í sæti sínu en fjærendi og fingurgómur sé farinn.

Við yfirheyrslu hjá lögreglu kvað ákærði sig og brotaþola hafa rifist kvöldið fyrir þennan atburð. Um morguninn hefðu þeir hist aftur og þá hefði brotaþoli kýlt sig tvisvar í andlitið með krepptum hnefa. Ákærði kvaðst hafa fallið við það og þar sem hann hefði legið á jörðinni hefði hann tekið stól og kastað í brotaþola.

Ákærði játaði að hafa kastað járnstól í brotaþola eins og lýst er í þessum ákærulið. Upphafið hefði verið að brotaþoli hefði ráðist á sig og slegið sig þar sem hann hefði verið á gangi með félaga sínum, en ákærði og brotaþoli hefðu rifist kvöldið áður. Við árás brotaþola kvaðst ákærði hafa fallið í jörðina. Hann kvaðst, þar sem hann lá á jörðinni, hafa tekið upp stól og kastað í áttina að brotaþola sem var standandi. Stóllinn hefði lent í brotaþola með þeim afleiðingum sem í ákæru greinir. Ákærði kvaðst hafa verið handtekinn og færður í fangaklefa í kjölfar þessa atburðar.

Brotaþoli bar að hafa verið að ræða við ákærða og upp úr því hefðu þeir farið að rífast og hefði ákærði beðið sig um að berja hann í höfuðið með bjórdós. Brotaþoli kvaðst hafa tekið eitthvað í ákærða sem þá hefði sveiflað tjaldstól í áttina að höfði sér og kvaðst brotaþoli hafa borið höndina fyrir sig og þá hefði klippst framan af fingrinum eins og í ákæru segir. Hann kvað þá báða hafa verið standandi þegar ákærði sveiflaði stólnum og kvaðst hann hafa gripið í stólinn og þá hefði klippst framan af fingrinum. Brotaþoli kvaðst hafa tekið ákærða niður og svo hefðu komið gæslumenn og hann hefði verið fluttur til læknis.

Piltur, sem var á vettvangi, kvað ákærða og annan pilt, S-kk-þf að nafni, hafa verið að rífast og svo hafi pilturinn ráðist á ákærða og fellt hann í jörðina. Ákærði hefði náð að teygja sig í tjaldstól og kasta honum í piltinn. Þegar þetta gerðist hefði ákærði legið á jörðinni. S-kk-nf hefði reynt að grípa stólinn sem við það hefði farið í fingur hans og hefði hann meitt sig. Ákærði hefði hins vegar farið á brott.

Læknir, sem skoðaði brotaþola og ritar framangreint vottorð, staðfesti það. Hún kvað frásögu hans af því sem gerðist hafa verið frekar óljósa. Hann hefði hins vegar verið með þann áverka sem í vottorðinu greinir. Ekki hefði komið fram hjá brotaþola með hvaða verkfæri áverkanum hefði verið valdið, en hún kvaðst hafa séð að síðar hefði hann sagt að áverkinn væri eftir tjaldstól. Þá kvað læknirinn brotaþola bera varanleg merki eftir þetta. Ekki væri hægt að setja neitt í stað þess sem höggvið var burt.

Með viðurkenningu ákærða, sem styðst við framangreind gögn eins og rakið var, er sannað að hann kastaði stól í brotaþola eins og honum er gefið að sök í þessum ákærulið og með þeim afleiðingum sem þar greinir. Brot ákærða er rétt fært til refsiákvæðis í ákærunni.

Miskabætur til brotaþola eru hæfilega ákveðnar 400.000 krónur með vöxtum eins og krafist er og nánar greinir í dómsorði. Það athugast að ákærða var birt bótakrafan við birtingu fyrirkalls 3. maí 2013 og miðast upphaf dráttarvaxta við það er liðnir voru 30 daga frá þeim degi. Þá verður ákærði dæmdur til að greiða brotaþola málskostnað eins og í dómsorði segir.

4. Umrædda nótt var lögreglan kvödd að þeim stað er í ákæru getur. Þar lá brotaþoli í götunni og var hann fluttur á slysadeild. Vitni benti á ákærða og kvað hann hafa ráðist á brotaþola. Hann var handtekinn og viðurkenndi að hafa lamið brotaþola. Haft var tal af brotaþola á slysadeild, en hann kvaðst ekki muna hvað hefði gerst. Brotaþoli kom á lögreglustöð 31. júlí og kærði ákærða. Hann kvaðst hins vegar ekki muna, frekar en áður, til að geta greint frá því sem gerðist.

Samkvæmt vottorði frá slysadeild var brotaþoli með þá áverka sem í ákæru getur.

Ákærði játaði að hafa slegið brotaþola eitt hnefahögg í andlitið og að hafa sparkað í höfuð hans. Upphafið hefði verið að brotaþoli hefði reynt að slá sig, en ekki hitt og þá kvaðst ákærði hafa slegið hann og sparkað í höfuð hans. Ákærði kvaðst hafa farið á brott og síðan verið handtekinn, en brotaþoli hefði legið eftir. Ákærði kvaðst ekki þekkja brotaþola og átök þeirra hefðu verið tilefnislaus, en þeir kunni þó að hafa rekist á fyrr um kvöldið.

Brotaþoli mundi ekki eftir atburðinum. Hann kvaðst hafa verið mikið drukkinn og vaknað á sjúkrahúsi með höfuðverk. Þegar hann vaknaði kvaðst hann enn hafa verið drukkinn og farið heim án samráðs við lækna.

Piltur, sem var á vettvangi, kvaðst hafa séð tvo menn er greinilega hafi verið ósáttir hvor við annan. Sá, sem síðar féll í götuna, hafi slegið vindhögg út í loftið, enda greinilega mjög drukkinn. Hann hafi þá verið sleginn í andlitið með hnefa og fallið við og í fallinu hafi verið sparkað í andlit hans. Við þetta hafi hann rotast en árásarmaðurinn hafi farið í burtu. Pilturinn kvaðst hafa farið að brotaþola og hlúð að honum þar til lögreglan kom. Hann kvað hafa blætt úr vitum brotaþola. Hann kvaðst síðar hafa séð lögreglumenn leiða árásarmanninn inn í lögreglubifreið.

Annar piltur, sem var á vettvangi, bar að hafa séð tvo menn fara að kýta og í framhaldinu hefðu hafist stimpingar milli þeirra og þeir reynt að slá hvor annan. Annar hefði svo reynt að slá hinn, en höggið verið vindhögg og hann hefði dottið aftur fyrir sig. Hinn hefði þá sparkað í höfuð hans með föstu sparki og kvað vitnið hroll hafa farið um sig við að sjá það. Sá sem féll hefði verið mjög drukkinn. Hann kvaðst ekki hafa séð hvað varð um árásarmanninn.

Stúlka, sem var á vettvangi, bar að hafa séð tvo pilta vera að öskra hvor annan og ýta hvorn í annan. Síðan hefði annar þeirra slegið vindhögg í átt að hinum sem við það hefði kýlt hinn í andlitið. Sá kýldi hefði fallið við og í fallinu hefði árásarmaðurinn sparkað í andlit þess sem var að falla. Sá sem fyrir árásinni varð hefði legið hreyfingarlaus eftir, en árásarmaðurinn hefði gengið á brott.

Læknirinn, sem ritar framangreint vottorð, staðfesti það og þar með að brotaþoli hefði borið þá áverka sem í ákæru getur. Hann kvaðst að vísu ekki hafa skoðað brotaþola en vitað af honum á slysadeildinni. Aðstoðarlæknir hefði talað um hann við sig þegar hann hafði hlaupið á brott. Þá staðfesti læknirinn að brotaþoli hefði verið ölvaður og ekki munað hvað hafði gerst. Hann hefði svo komið aftur daginn eftir. Læknirinn kvað meiðsli brotaþola ekki varanleg.

Lögreglumaður, sem kom á vettvang, kvað fólk hafa bent á meintan árásarmann og hefði hann verið færður í lögreglubifreið. Hann kvaðst hafa rætt við hann og hefði hinn handtekni viðurkennt fyrir sér að hafa lamið mann. Eftir það hefði maðurinn verið færður á lögreglustöð og hefði hann látið illa og reynt að skalla sig.

Annar lögreglumaður, sem kom á vettvang, kvað fólk hafa bent á meintan árásarmann og hefði hann verið handtekinn og færður í lögreglubifreið. Hann hefði í fyrstu verið rólegur en síðan hefði hann farið að láta illa. Hann kvaðst ekki hafa rætt við manninn um ætlaða árás.

Með játningu ákærða, sem styðst við framangreind gögn, er sannað að hann sló og sparkaði í brotaþola eins og honum er gefið að sök í þessum ákærulið og með þeim afleiðingum sem þar greinir. Brot ákærða er rétt fært til refsiákvæðis í ákærunni.

5. Ákærði játaði að hafa slegið brotaþola eins og honum er gefið að sök í þessum ákærulið, en kvað aðdragandann hafa verið átök hans og brotaþola.

Með því að ákærði hefur skýlaust játað það sem honum er gefið að sök í þessum ákærulið verða málavextir ekki raktir en vísað til ákæru, sbr. 3. mgr. 183. gr. laga nr. 88/2008. Ákærði verður sakfelldur fyrir það sem honum er gefið að sök og er brot hans rétt fært til refsiákvæðis.

6. Samkvæmt lögregluskýrslu var kærður þjófnaður á úlpu á nefndum stað og tíma. Eigandi hennar kvað hana hafa horfið úr búningsklefa. Síðan segir í skýrslunni: „Á upptöku öryggismyndavélar sést hvar Þ-kk-nf A-kk-nf kemur inn í Egilshöll, íklæddur í bláa hettupeysu. Hann fer niður í kjallara þar sem klefarnir eru en er var um sig vegna myndavéla. Hann fer inn í búningsklefann en kemur fljótlega út aftur í grárri 66°n úlpu yfir bláa hettupeysuna.“ Myndir úr öryggismyndavélinni voru skoðaðar af þremur lögreglumönnum sem votta í skýrslu að ákærði sé maðurinn sem sést á þeim. Ákærði var á leið til útlanda 5. janúar 2012 og var þá í úlpu sem lögreglan lagði hald á. Hann var svo yfirheyrður 22. febrúar og neitaði að hafa stolið úlpunni. Hann kvað vin sinn, sem hann nafngreindi, eiga úlpuna sem tekin hafði verið af honum. Þá neitaði hann einnig að vera maðurinn á myndunum. Sama dag var móðir ákærða yfirheyrð og kvað hún hann líkjast manninum á myndunum, en hún gæti þó ekki staðfest það örugglega. Hún kvaðst ekkert vita um úlpuna og ekki verður séð að vinur ákærða hafi verið yfirheyrður.

Ákærði neitaði sök og kvaðst ekki hafa verið í Egilshöll á umræddum tíma. Ákærða voru sýndar myndir þær sem að framan greinir og kvaðst hann ekki vera á myndunum.

Lögreglumaður, sem ritar frumskýrslu málsins, staðfesti hana og kvað lögreglumenn hafa verið kallaða á vettvang vegna þjófnaðar úr búningsklefa karla. Þaðan hafði verið stolið grárri úlpu en armbandsúr hafi verið skilið eftir. Lögreglumenn hafi skoðað myndir úr eftirlitsmyndavél og séð mann í hettupeysu fara inn í búningsklefann og koma þaðan út í grárri úlpu með loðkraga. Á vettvangi hafi starfsmaður rætt við lögreglumennina og sagst þekkja manninn á myndunum frá því þeir voru saman í skóla. Þessi maður sagðist hafa séð manninn koma inn í hettupeysu og fara út í grárri úlpu með loðkraga. Þessi maður hafi upplýst að það væri ákærði sem væri á myndinni, en hann hafi ekki viljað láta nafns síns getið, enda þekkti hann ákærða frá því þeir voru saman í skóla.

Rannsóknarlögreglumaður, sem rannsakaði málið, kvaðst hafa skoðað myndir úr eftirlitsmyndavél og kvað það sitt mat að um ákærða væri að ræða. Hún kvaðst hafa fengið aðra lögreglumenn til að skoða myndirnar og myndir af ákærða og hefði niðurstaða þeirra verið að um ákærða væri að ræða. Rannsóknarlögreglumaðurinn kvaðst ekki þekkja ákærða í dómsalnum, en staðfesti að það hefði verið sitt mat á sínum tíma að hann sæist á upptöku úr eftirlitsmyndavél. Ákærði hefði komið inn í Egilshöll í peysu en farið út í úlpu sem talið var að hefði verið stolið þar. Upphaflega hefði komið ábending til lögreglunnar frá starfsmanni, sem ekki vildi láta nafns síns getið, um að það væri ákærði er sæist á upptökunni úr eftirlitsmyndavélinni.

Annar rannsóknarlögreglumaður bar að hafa skoðað myndir úr eftirlitsmyndavél og borið saman við mynd af ákærða. Hann kvaðst ekki hafa betur séð en að ákærði væri maðurinn á myndunum úr eftirlitsmyndavélinni. Hann kvaðst ekki þekkja ákærða, ekki hafa séð hann eða haft afskipti af honum. Hann hafi aðeins séð mynd af ákærða en ekki séð hann sjálfan.

Framangreindar myndir eru meðal gagna málsins og fer það ekki á milli mála að ákærði er á þeim. Með vísun til þessa og framburðar vitna er sannað, gegn neitun ákærða, að hann hafi stolið úlpu eins og honum er gefið að sök í þessum ákærulið. Brot ákærða er rétt fært til refsiákvæðis í ákærunni.

7. – 10. ákæruliður. Ákærði hefur skýlaust játað það sem honum er gefið að sök í þessum ákæruliðum. Málavextir verða því ekki raktir heldur vísað til ákæru, sbr. 3. mgr. 183. gr. laga nr. 88/2008. Ákærði verður sakfelldur fyrir það sem honum er gefið að sök í þessum ákæruliðum og eru brot hans þar rétt færð til refsiákvæða.

III

Ákæru var frestað skilorðsbundið á hendur ákærða 2010 fyrir minni háttar líkamsárás. Á árinu 2011 var hann dæmdur í 30 daga skilorðsbundið fangelsi fyrir brot gegn 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Þá var ákærði dæmdur í 5 mánaða fangelsi, skilorðsbundið í 3 ár, 5. janúar 2012 fyrir gripdeild, skjalabrot, minni háttar líkamsárás og fleiri brot. Ákærði var dæmdur í 7 mánaða fangelsi, skilorðsbundið í 2 ár, 19. desember 2012 og var skilorðsdómurinn frá 5. janúar sama ár dæmdur með. Ákærða verður nú dæmdur hegningarauki, sbr. 78. gr. almennra hegningarlaga, auk þess sem hliðsjón verður höfð af 77. gr. sömu laga. Samkvæmt þessu verður refsing ákærða ákveðin fangelsi í 16 mánuði. Það ber að hafa í huga að ákærði var ekki orðinn 18 ára þegar hann framdi brotin sem hann var dæmdur fyrir með framangreindum dómum. Þrátt fyrir skilorðsrof þykja því vera skilyrði til að skilorðsbinda refsingu ákærða nú eins og í dómsorði greinir.

Upptæk skulu vera 0,98 g af amfetamíni. Ákærði greiði sakarkostnað og málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

A-kk-nf Í-kk-nf héraðsdómari, kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð :

Ákærði, Þ-kk-nf A-kk-nf Á-kk-nf, sæti fangelsi í 16 mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum 3 árum frá deginum í dag að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði S-kk-þgf B-kk-þgf 400.000 krónur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 frá 6. júlí 2012 til 3. júní 2013 en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags og 150.000 krónur í málskostnað.

Upptæk skulu vera 0,98 g af amfetamíni.

Ákærði greiði 124.730 krónur í sakarkostnað og málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, B-kk-ef J-kk-ef hrl., 363.950 krónur.

A-kk-nf Í-kk-nf