E-553/2016

Mál þetta, sem tekið var til úrskurðar 1. febrúar sl., höfðaði stefnandi, Icetrack ehf., Suðurlandsbraut 20, Reykjavík, hinn 19. maí 2016, gegn stefndu, LBferðum slf. og B-kk-þgf G-kk-þgf, báðum til heimilis að Furuhlíð 7 í Hafnarfirði.

Kröfur stefnanda samkvæmt stefnu eru þær að stefndi B-kk-nf G-kk-nf og samlagsfélag hans LBferðir verði dæmdir in solidum til þess að greiða stefnanda skuld að fjárhæð 627.500 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 38/2001 af þeirri fjárhæð frá 17. apríl 2013 til greiðsludags. Þá krefst stefnandi málskostnaðar úr hendi stefndu að mati dómsins.

Kröfur stefndu eru aðallega að máli þessu verði vísað frá dómi. Til vara krefjast stefndu sýknu af öllum kröfum stefnanda. Til þrautavara krefjast stefndu þess að dráttarvaxtakröfu stefnanda verði vísað frá dómi en til þrautaþrautavara að dómkröfur stefnanda verði lækkaðar verulega. Í öllum tilvikum krefjast stefndu málskostnaðar úr hendi stefnanda.

Í þessum þætti málsins krefst stefnandi þess að frávísunarkröfu stefndu verið hrundið og að stefnanda verði ávarðaður málskostnaður vegna þessa þáttar sérstaklega.

I

Stefnandi lýsir málsatvikum og reifar málsástæður sínar svo í stefnu að krafa hans byggi á einum reikningi að fjárhæð 627.500 krónur, útgefnum 17. apríl 2013 og gjaldföllnum þann sama dag. Skuldina segir stefnandi tilkomna vegna kaupa stefndu á M-x-x T-x-x hjólbörðum. Krafan hafi upphaflega verið samkvæmt öðrum reikningi, dagsettum 30. júní 2010, að fjárhæð 886.649 krónur. Sá reikningur teljist upp gerður að fullu og öllu með reikningnum frá 17. apríl 2013. Þar sem skuldin hafi ekki fengist greidd, þrátt fyrir innheimtutilraunir, hafi stefnanda borið nauðsyn til að höfða mál þetta til greiðslu hennar.

Þar sem stefndi B-kk-nf sé ábyrgðaraðili LBferða slf. sé honum stefnt persónulega og fyrir hönd félagsins.

Til stuðnings kröfum sínum vísar stefnandi í stefnu til meginreglu kröfuréttarins um efndir fjárskuldbindinga, en reglan fái meðal annars stoð í 45. og 51. gr. laga nr. 50/2000. Um gjalddaga kröfunnar vísar stefnandi einkum til meginreglu 49. gr. nefndra laga.

II

Stefndu reisa kröfu sína um frávísun á því að málatilbúnaður stefnanda sé vanreifaður. Í e-lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála sé kveðið á um að í stefnu skuli svo glöggt sem verða má tilgreina þær málsástæður sem stefnandi byggir málsókn sína á, svo og önnur atvik sem þarf að greina til þess að samhengi málsástæðna verði ljóst, í því skyni að varpa ljósi á sakarefnið. Þá segi jafnframt í g-lið 1. mgr. 80. gr. að tilgreina skuli helstu gögn sem stefnandi hafi til sönnunar og þau gögn sem hann telji að enn þurfi að afla.

Í stefnu komi fram að stefnan byggist á reikningi, dagsettum 17. apríl 2013, vegna kaupa á hjólbörðum. Þar segi einnig að reikningurinn sé til kominn vegna annars reiknings frá 30. júní 2010, að fjárhæð 886.649 krónur. Í stefnu komi ekkert fram hvernig viðskiptum málsaðila hafi að öðru leyti verið háttað eða hvers vegna eldri reikningur hafi verið greiddur upp með öðrum mun lægri reikningi þremur árum síðar. Þá hafi upphaflegur reikningur ekki verið lagður fram með stefnunni en samkvæmt því sem í stefnunni segi um dagsetningu reikningsins hafi hann verið gefinn út fyrir stofnun stefnda LBferða slf. Í ljósi þess sé útilokað að upphaflegur reikningur hafi verið gefinn út á hið stefnda félag. Þá séu engin gögn eða samningar lagðir fram sem varpað geta ljósi á meint viðskiptasamband málsaðila, stofnun þess, hvernig efna hafi átt kaupin eða hvernig með hafi átt að fara að öðru leyti. Benda stefndu á að engan áskilnað sé að finna í stefnu um frekari gagnaframlagningu.

Stefndu segja fram koma í stefnu að andlag kaupanna hafi verið hjólbarðar. Atvikum málsins sé þar að öðru leyti ekki lýst. Í því sambandi sé mikilvægt að hafa í huga að reikningur sá sem stefnt sé til greiðslu á hafi verið gefinn út fyrir rúmum þremur árum vegna viðskiptasambands sem stefnandi telji að stofnast hafi fyrir rúmum sex árum. Í ljósi þessa sé útilokað fyrir stefndu að átta sig á raunverulegu sakarefni og málsgrundvelli stefnanda, sem jafnframt komi í veg fyrir að mögulegt sé að grípa til varna í málinu.

Í munnlegum málflutningi benti lögmaður stefndu á að hinn eldri reikningur, sem lagður hafi verið fram 18. janúar sl., eftir að stefndu höfðu skilað greinargerð sinni í málinu hafi verið gefinn út á stefnda B-kk-þf, ekki hið stefnda félag. Nýrri reikningurinn sé hins vegar gefinn út á félagið. Engar skýringar á þessu sé að finna í stefnu.

Samkvæmt framansögðu sé stefna málsins svo illa úr garði gerð, og málið svo vanreifað, að stefnan fullnægi ekki þeim kröfum sem 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála geri til slíkra skjala. Af þeim sökum beri að vísa málinu frá dómi.

III

Við munnlegan málflutning mótmælti stefnandi frávísunarkröfu stefndu og þeim röksemdum sem hún byggir á. Kvað stefnandi málið höfðað sem hefðbundið skuldamál. Málið væri afar einfalt og engin óvissa uppi sem varnaði stefndu því að færa fram varnir í málinu.

Stefnandi vísaði jafnframt til þess að félagið flytti inn dekk hingað til lands og selji. Stefndi B-kk-nf hafi pantað sex dekk, svo sem sjá megi á reikningi, dagsettum 24. júní 2010. Hann hafi fengið dekkin afhent en ekki greitt fyrir þau. Stefnandi hafi reynt innheimtu á árinu 2013 og þá fallist á að veita afslátt vegna erfiðrar fjárhagsstöðu stefnda B-kk-ef. Þá hafi stefndi B-kk-nf óskað eftir því að gefinn yrði út nýr reikningur vegna kaupanna og að hann yrði stílaður á stefnda LBferðir slf.

Stefnandi telji því liggja ljóst fyrir að málatilbúnaður hans samrýmist ákvæði 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Engin efni séu því til þess að fallast á kröfu stefndu um frávísun málsins.

IV

Samkvæmt framansögðu markaði stefnandi málinu þann grundvöll í stefnu að krafa hans byggði á einum reikningi að fjárhæð 627.500 krónur, dagsettum 17. apríl 2013, og væri reikningsskuldin til komin vegna kaupa stefndu á hjólbörðum. Krafan hafi upphaflega verið samkvæmt öðrum reikningi, dagsettum 30. júní 2010, að fjárhæð 886.649 krónur en að sá reikningur teldist upp gerður að fullu og öllu með yngri reikningnum. Í stefnu eru viðskipti málsaðila að öðru leyti ekki reifuð eða getið um ástæður þess að eldri reikningurinn var greiddur upp með yngri og lægri reikningi tæpum þremur árum eftir útgáfu upphaflegs reiknings. Um greiðsluskyldu stefnda B-kk-ef sagði sérstaklega í stefnu að hann væri ábyrgðaraðili LBferða slf. og því væri honum stefnt persónulega og fyrir hönd félagsins í málinu.

Við þingfestingu málsins lagði stefnandi einungis fram reikning dagsettan 17. apríl 2013, sem stílaður er á stefnda LBferðir slf., en ekki eldri reikninginn en dagsetningar hans, 30. júní 2010, er þó getið í stefnu. Eftir að stefndu höfðu lagt fram greinargerð sína í málinu lagði stefnandi eldri reikninginn fram. Kom þá fyrst fram í málinu að reikningurinn væri stílaður á stefnda B-kk-þf en engar skýringar mismunandi greiðendum skuldarinnar samkvæmt reikningunum er að finna í stefnu. Þá er í stefnunni ekki að finna áskilnað um frekari gagnaframlagningu af hálfu stefnanda.

Í munnlegum málflutningi var af hálfu stefnanda til þess vísað að það hefði verið stefndi B-kk-nf sem pantaði dekk hjá stefnanda, svo sem sjá megi á framlögðum reikningi, dagsettum 24. júní 2010. Stefndi B-kk-nf hafi fengið dekkin afhent en ekki greitt fyrir þau. Stefnandi hafi reynt innheimtu á árinu 2013 og þá fallist á að veita afslátt vegna erfiðrar fjárhagsstöðu stefnda B-kk-ef. Þá hafi það verið samkvæmt ósk stefnda B-kk-ef sem nýr reikningur var gefinn út vegna vegna kaupanna og hann stílaður á stefnda LBferðir slf.

Í e-lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála er kveðið á um að í stefnu skuli svo glöggt sem verða má tilgreina þær málsástæður sem stefnandi byggir málsókn sína á, svo og önnur atvik sem þarf að greina til þess að samhengi málsástæðna verði ljóst, í því skyni að varpa ljósi á sakarefnið. Þá segir jafnframt í g-lið 1. mgr. 80. gr. að tilgreina skuli helstu gögn sem stefnandi hafi til sönnunar og þau gögn sem hann telji að enn þurfi að afla.

Þótt að sínu leyti megi á það fallast með stefnanda að mál þetta sé ekki mikið að umfangi verður ekki framhjá því litið að samkvæmt framansögðu skortir nokkuð á að málsútlistun stefnanda í stefnu, sbr. fyrirmæli e-liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, hafi verið fullnægjandi. Er þar einkum að líta til skýringa stefnanda á tilurð skuldarinnar, fjárhæð hennar og síðast en ekki síst ábyrgð stefndu hvors um sig á greiðslu hennar. Var þessi ágalli á stefnunni til þess fallinn að torvelda stefndu að taka til varna í málinu. Þá verður málsgrundvöllur stefnanda samkvæmt stefnu hvorki talinn samrýmast nægjanlega vel gögnum málsins, eins og þau liggja fyrir eftir þá gagnaframlagningu sem átt hefur séð stað eftir þingfestingu málsins, né heldur þeirri málsútlistun sem fram kom af hálfu stefnanda í munnlegum málflutningi um frávísunarkröfu stefnda, sem reifuð var að framan. Þykja þessir annmarkar á málatilbúnaði stefnanda vera slíkir að fallast beri á kröfu stefndu um frávísun málsins.

Samkvæmt 2. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála skal gera stefnanda að greiða stefnda málskostnað ef máli er vísað frá dómi eða það er fellt niður af annarri ástæðu en þeirri að stefndi efni þá skyldu sem hann er krafinn um í máli. Í ákvæði 3. mgr. 141. gr. laganna er aftur á móti mælt svo fyrir um að í dómi eða úrskurði ákveði dómari málskostnað í einu lagi vegna málsins í heild og að öðru jöfnu skuli stefndi dæmdur til að greiða stefnanda allan málskostnað án tillits til þeirrar niðurstöðu sem fæst við endurupptöku. Að þessum ákvæðum heildstætt virtum þykir rétt, í ljósi frávísunar málsins, að málsaðilar beri hver sinn kostnað af málinu.

Úrskurð þennan kveður upp K-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari.

Ú R S K U R Ð A R O R Ð:

Máli þessu er vísað frá dómi.

Málskostnaður fellur niður.

K-kk-nf H-kk-nf