S-311/2009

Mál þetta, sem dómtekið var 28. október 2009, er höfðað með ákæru útgefinni af lögreglustjóranum á höfuðborgarsvæðinu 7. apríl 2009 á hendur D-x-x M-x-x, kt. […], Nýbýlavegi Lundi 3, Kópavogi, fyrir eftirtalin umferðarlagabrot framin á árinu 2008, með því að hafa:

1. Laugardaginn 8. nóvember ekið bifreiðinni KK-905, undir áhrifum áfengis (vínandamagn í blóði 2,54°/oo), án nægilegrar varúðar og tillitssemi á bifreiðastæði við söluturninn Kópavogsnesti, Nýbýlavegi í Kópavogi, þar sem henni var ekið utan í bifreiðina YK-873 sem stóð kyrrstæð í bifreiðastæðinu umrætt sinn og að því búnu yfirgefið vettvang án þess að sinna lögboðnum skyldum sínum, að Nýbýlavegi Lundi 3, þar sem að akstri lauk.

Þetta er talið varða við 1. mgr. 4. gr., 1. mgr. 10. gr. og 1., sbr. 3. mgr., 45. gr., sbr. 1. mgr. 100. gr., umferðarlaga nr. 50/1987, sbr. 1. gr. laga nr. 48/1997.

2. Þriðjudaginn 2. desember ekið bifreiðinni KK-905 undir áhrifum áfengis (vínandamagn í blóði 2,15°/oo), frá Kópavogi áleiðis til Reykjanesbæjar, uns lögreglan stöðvaði akstur ákærðu á Reykjanesbraut á Strandaheiði.

Þetta er talið varða við 1., sbr. 3. mgr., 45. gr., sbr. 1. mgr. 100. gr., umferðarlaga nr. 50/1987, sbr. 1. gr. laga nr. 48/1997.

Þess er krafist að ákærða verði dæmd til refsingar, greiðslu alls sakarkostnaðar og til sviptingar ökuréttar samkvæmt 101. og 102. gr. umferðarlaga, sbr. 25. gr. laga nr. 44/1993 og 18. gr. laga nr. 66/2006.

Ákærða krefst þess að hún verði sýknuð af meintu broti samkvæmt 1. mgr. 10. gr. og 1. mgr., sbr. 3. mgr., 45. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 í 1. tölulið ákærunnar og dæmd til vægustu refsingar sem lög leyfa fyrir brot samkvæmt 1. mgr. 4. gr. umferðarlaga, sbr. 1. tölulið ákærunnar, og 1. mgr., sbr. 3. mgr., 45. gr., sbr. 2. tölulið ákærunnar. Einnig er þess krafist að þóknun verjanda, svo og allur sakarkostnaður vegna sakarefnis samkvæmt 1. tölulið ákæru, verði greidd úr ríkissjóði.

1. töluliður ákæru. Umferðarlagabrot 8. nóvember 2008.

I.

Hinn 8. nóvember 2008, klukkan 13:05, fengu lögreglumennirnir E-kk-nf E-kk-nf B-kk-nf og S-kk-nf B-kk-nf A-kk-nf tilkynningu frá fjarskiptamiðstöð lögreglunnar um hugsanlega ölvaðan ökumann á bifreiðinni KK-905. Í frumskýrslu lögreglu, sem staðfest var fyrir dómi, segir að ökumaðurinn hafi verið staddur við söluturninn Kópavogsnesti við Nýbýlaveg er tilkynningin hafi borist lögreglu. Tilkynningin hafi verið á þá leið að ökumaður bifreiðarinnar hefði ekið utan í kyrrstæða bifreið. Stuttu seinna hafi komið önnur tilkynning um að tilkynnandi hafi misst sjónar á bifreiðinni. Lögreglumennirnir hafi fengið upplýsingar um hver væri skráður ökumaður bifreiðarinnar og heimilisfang og farið strax þangað.

Fyrir framan heimili skráðs ökumanns, ákærðu í máli þessu, hafi verið bifreiðin KK-905 og henni verið lagt á mjög glæfralegan hátt. Framendi bifreiðarinnar hafi verið á brúninni á mjög brattri brekku, en hægra afturhjól bifreiðarinnar hafi ekki náð niður á jörðina. Bifreiðin hafi ekki verið í handbremsu og lögreglumönnunum fundist líklegt að bifreiðin færi fram af brúninni. Við athugun hafi bifreiðin reynst vera læst. Vélarhlíf hennar hafi verið heit viðkomu og hiti komið frá bremsudiskum og útblástursröri. Bifreiðinni hefði greinilega verið lagt skömmu áður en lögreglumennirnir hafi komið á staðinn. Lögreglumennirnir hefðu einnig orðið varir við nýjar ákomur á hægra fram- og afturbretti bifreiðarinnar. Tjónið hefði greinilega verið nýtilkomið.

Í skýrslunni segir einnig að lögreglumennirnir hafi bankað upp á hjá ákærðu og hún komið strax til dyra. Sterk áfengislykt hefði fundist af henni og hún verið voteygð. Ákærða hafi verið beðin um að fylgja lögreglumönnunum að bifreiðinni og þeir áttað sig strax á því að hún væri mjög ölvuð, en göngulag hennar hafi verið skrykkjótt. Sonur ákærðu hefði verið á heimilinu og hann reynt að færa bifreið hennar, en það ekki tekist. Það hafi því þurft að láta draga bifreiðina. Ákærða hafi neitað að blása í SD-2 mæli og sagt að hún væri ekki drukkin. Ákærða hafi verið handtekin, hún hafi verið ósamvinnuþýð og neitað að vera kyrr í lögreglubifreiðinni og að spenna á sig öryggisbelti. Á lögreglustöð hafi hún neitað að gefa þvagsýni og blóðsýni. Eftir að hún hafi verið lögð á bakið, á gólfinu, hafi blóðsýni verið tekið.

Þá segir í skýrslunni að lögreglumennirnir hafi farið að söluturninum Kópavogsnesti og rætt við tvær starfsstúlkur þar, G-kvk-þf J-kvk-þf og A-kvk-þf H-kvk-þf. Vitnið G-kvk-nf hefði greint frá því að hafa afgreitt ákærðu og munað vel eftir henni. Vitnið hefði sagt að ákærða hefði komið akandi að bílalúgu söluturnsins á milli kl. 12 og 13. Aðspurð hvort ákærða hafi verið ölvuð hafi vitnið svarað því játandi. Ákærða hefði átt erfitt með að aka bifreiðinni að bílalúgunni og lagt bifreiðinni það langt frá að hún hafi þurft að ganga að lúgunni. Miðað við göngulag ákærðu hafi hún verið undir einhverjum áhrifum. Hún hafi einnig átt erfitt með að tjá sig.

Lögreglumennirnir ræddu einnig símleiðis við tilkynnanda, vitnið R-kk-þf H-kk-þf I-kk-þf, sem kvaðst hafa verið fyrir aftan bifreið ákærðu við bílalúgur söluturnsins. Kona hefði stigið út úr bifreiðinni og farið að bílalúgunni, en hún hafi greinilega verið í ójafnvægi því hún hafi verið völt á fótunum. Hún hefði síðan sest inn í bifreiðina og ekið utan í bifreiðina YK-873 og ekið í burtu.

Ákærða var yfirheyrð hjá lögreglu degi síðar, eftir dvöl í fangaklefa. Í lögregluskýrslu kemur fram að hún hafi skýrt frá því að hún hefði lagt bifreiðinni illa fyrir utan heimili sitt og farið inn og beðið son sinn um að leggja bifreiðinni betur, en það hefði ekkert orðið úr því. Hún hefði fengið sér tvö glös af hvítvíni og 100 ml af vodka eftir að hún hafi verið komin heim.

II.

Blóðsýni var tekið úr ákærðu klukkan 14:07 og reyndist magn alkóhóls vera 2,69°/oo. Einnig var tekið blóðsýni klukkan 15:09 og var magn alkóhóls þá 2,49°/oo.

Með bréfi lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, dags. 17. nóvember 2008, var óskað eftir áliti Rannsóknastofu Háskóla Íslands í lyfja- og eiturefnafræði á því hvort ákærða hafi verið undir áhrifum áfengis er hún ók bifreiðinni og hversu mikið vínandamagn hafi verið í blóði á þeim tíma. Í bréfinu segir að akstur bifreiðarinnar hafi átt sér stað klukkan 13:05, þegar tilkynnt hafi verið um að ákærða hefði ekið á aðra bifreið. Ákærða hafi farið af vettvangi inn á heimili sitt og síðar borið það fyrir sig að hafa neytt áfengis eftir að akstri lauk. Samkvæmt framburði ákærðu hafi hún drukkið tvö glös af hvítvíni og 100 ml af vodka. Ákærða hafi verið handtekin klukkan 13:18.

Í matsgerð Rannsóknastofu Háskóla Íslands í lyfja- og eiturefnafræði, dags. 20. nóvember 2008, segir að þegar áfengis sé neytt fari hið virka efni þess, etanól, gegnum slímhúð meltingarvegarins yfir í blóðrásina. Þetta sé venjulega kallað frásog. Meðan þessu fari fram fari styrkur etanóls hækkandi í blóðinu. Þegar neyslu etanóls sé hætt líði nokkur tími þar til allt etanól hafi náð að frásogast. Venjulega sé gert ráð fyrir að því ljúki á 1-2 klukkustundum, en þá fari styrkur etanóls í blóði að falla og hann falli með nokkuð jöfnum hraða. Það sé einstaklingsbundið og geti verið 0,12-0,25 °/oo á klukkustund.

Fram kemur í matsgerðinni að niðurstöður úr etanólákvörðun í blóðsýnum, sem tekin voru af ákærðu, sýni að ákærða hafi drukkið gríðarmikið áfengi og verið mjög ölvuð þegar fyrra blóðsýnið var tekið. Einnig sýni niðurstöðurnar að etanólstyrkur í blóði hafi náð hámarki og verið farinn að falla klukkan 14:07. Niðurstaða úr seinna blóðsýninu sýni þetta. Út frá þessum niðurstöðum megi reikna brotthvarfshraða etanóls úr blóði, en hann sé 0,19°/oo á klukkustund ((2,69-2,49) * 60/62). Til að reikna etanólstyrk í blóði til baka, verði að ganga út frá því að lítil sem engin drykkja hafi átt sér stað eftir klukkan 12 þennan dag. Etanólstyrkur í blóði ákærðu hafi þá samkvæmt framansögðu getað verið um 2,9°/oo um klukkan 13. Í framburði ákærðu komi hins vegar fram að hún hafi drukkið 100 ml af vodka og tvö glös af hvítvíni á mjög skömmum tíma eftir meintan ölvunarakstur (milli klukkan 13:05 og 13:18). Þetta samsvari um 60 g af etanóli. Etanólstyrkur í blóði meðalkonu geti eftir slíka drykkju fræðilega náð 1,3-1,9°/oo að algjöru hámarki. Sú drykkja skýri því ekki etanólstyrkinn (2,69°/oo) í blóði ákærðu klukkan 14:07. Hún hafi því drukkið talsvert áfengi fyrir klukkan 13:05.

III.

Af hálfu ákærðu var lögð fram skrifleg greinargerð. Þar segir að ákærða byggi sýknukröfu sína um meintan ölvunarakstur, sbr. 1. tölulið ákæru, á því að hún hafi ekki verið undir áhrifum áfengis þegar hún ók bifreiðinni. Ákærða kveðst viðurkenna fúslega að hafa ekið umræddri bifreið, en hafnar því hins vegar staðfastlega að hún hafi verið undir áhrifum áfengis.

Ákærða kveðst hafa neytt áfengis í talsverðu mæli eftir að hún kom heim og óhjákvæmilega hafi því verið áfengislykt af henni þegar lögregla knúði dyra á heimili hennar. Ákærða telur ósannað að hún hafi ekið bifreiðinni undir áhrifum áfengis, enda hafi hún ekki verið stöðvuð við akstur bifreiðarinnar heldur hafi áfengismagn í blóði hennar verið mælt talsvert löngu eftir að akstri lauk. Hafi ákærða þá verið búin að neyta áfengis í millitíðinni.

Ákærða telur sig hafa verið um hádegisbil við Kópavogsnesti, sem gæti þýtt allt frá klukkan 11.45 til 12.15. Ekki liggi fyrir aðrar upplýsingar um ferðir hennar ef frá sé talin sú frásögn, sem höfð sé eftir G-kvk-þgf J-kvk-þgf í frumskýrslu lögreglu, að ákærða hafi komið akandi að söluturninum milli klukkan 12 og 13. Lögreglu hafi hins vegar ekki verið tilkynnt um ætlaðan ölvunarakstur fyrr en klukkan 13.05 og hafi ákærða verið handtekin klukkan 13.18.

Ákærða segir að mat, sem unnið hafi verið að beiðni lögreglu, um áætlaðan etanólstyrk í ákærðu við akstur bifreiðarinnar, sé byggt á þeim forsendum lögreglu að ákærða hafi verið við akstur klukkan 13.05 og hún hafi eingöngu haft um 10-15 mínútur til drykkju. Ákærða telur forsendur lögreglu rangar, en hún hafi verið mun lengur við drykkju áður en lögregla knúði dyra á heimili hennar. Þá kunni magn áfengis, sem hún hafi drukkið, vel að hafa verið meira en hana minnti við skýrslutöku degi síðar.

Ákærða kveður að samkvæmt 108. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/ 2008 hvíli sönnunarbyrðin um sekt ákærðu og atvik henni í óhag á ákæruvaldinu. Þurfi ákæruvaldið að sanna þannig að hafið sé yfir skynsamlegan vafa að ákærða hafi gerst sek um þá háttsemi sem í ákæru greinir. Hafi ákæruvaldinu ekki lánast slík sönnun.

Verði þrátt fyrir framangreint talið sannað að ákærða hafi gerst sek um ölvunarakstur, verði í öllu falli að teljast ósannað að magn áfengis í blóði við akstur hafi verið svo mikið sem greini í 3. mgr. 45. gr. umferðarlaga nr. 50/1987. Yrði þá að fella meint brot ákærðu undir 1. mgr., sbr. 2. mgr., 45. gr. laganna.

Ákærða kveðst hafa játað brot gegn 1. mgr. 4. gr. umferðarlaga. Ákærða krefst hins vegar sýknu af því að hafa brotið gegn 1. mgr. 10. gr. sömu laga. Ákærða byggir sýknukröfu sína að þessu leyti á því að henni hafi ekki verið kunnugt um að umferðaróhapp hafi orðið. Ákærða hafi sem áður segir játað að hafa keyrt utan í bifreiðina YK-873, en undirstrikar að það hafi hún gert án þess að taka eftir því. Ákærða hafi því enga vitneskju haft um að umferðaróhapp hefði orðið, en slíkt sé forsenda þess að manni verði refsað fyrir að yfirgefa vettvang umferðaróhapps. Telur ákærða að ekki sé hægt að refsa mönnum fyrir brot sem þeir séu fullkomlega óafvitandi um.

Hvað varðar sakarkostnað segir ákærða að einungis sé deilt um tvö atriði sem fram koma í 1. tölulið ákæru. Önnur þau brot sem fram komi í ákærunni hafi ákærða játað. Málinu hefði því mátt ljúka sem játningarmáli samkvæmt 2. mgr. 163. gr. eða 1. mgr. 164. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008. Beri af þessum sökum að fella allan sakarkostnað á ríkissjóð og í öllu falli að því er 1. tölulið ákæru varðar.

Um sönnun og sönnunarkröfur vísar ákærða til 108. og 109. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008 og um sakarkostnað til XXXI. kafla og 163. og 164. gr. sömu laga.

IV.

Verður nú rakinn framburður ákærðu og vitna fyrir dómi.

Ákærða sagði að hún hefði farið og keypt sér mat í söluturninum Kópavogsnesti. Hún hefði komið heim og lagt bifreið sinni frekar klaufalega. Hún hefði farið inn og beðið son sinn um að leggja honum betur. Hann hefði komið með henni út og reynt að leggja bifreiðinni betur en það ekki gengið. Eftir þessa tilraun hefði hún farið inn og fengið sér í glas, kokteil sem hún hefði átt í hálfs lítra flösku. Þetta hefði tekið um eina klukkustund. Lögreglan hefði svo komið og tilkynnt að hún hefði ekið utan í bifreið, en hún hefði ekki kannast við að hafa gert það. Nánar um það hvað hún hefði drukkið eftir að hún kom heim kvaðst hún hafa fengið sér tvö stór glös með blöndu af hvítvíni, martini og vodka. Ákærða sagði að hún hefði ekki verið búin að neyta áfengis áður en hún ók bifreiðinni. Ákærða kvaðst hafa farið í söluturninn í hádeginu, nokkrum mínútum fyrir eða eftir klukkan tólf. Það hefði tekið um fimm mínútur að fara í söluturninn. Hún hefði byrjað að drekka um leið og hún hafi verið komin heim, en þá hafi klukkan verið um fimm mínútur yfir tólf. Þá kvaðst ákærða ekki hafa tekið eftir því að hún hafi keyrt utan í bifreiðina.

Vitnið E-kk-nf E-kk-nf B-x-x lögreglumaður greindi frá því að tilkynning hefði borist frá fjarskiptamiðstöð lögreglunnar um ölvaðan ökumann sem væri við Kópavogsnesti við Nýbýlaveg. Stuttu síðar hefði komið önnur tilkynning, um að ökumaðurinn væri farinn. Vitnið hefði fengið upplýsingar um það hver væri eigandi bílsins og farið beint að heimili hans, sem væri stutt frá Kópavogsnesti. Þar hefði bifreiðinni verið lagt einkennilega, þ.e. við brún brattrar brekku og bifreiðin vegið salt. Þá hefðu sést nýlegar ákomur á bifreiðinni. Sonur eiganda bifreiðarinnar hefði komið til dyra og hann kallað á ákærðu. Ákærða hefði verið mjög ölvuð og hún verið beðin um að koma út að bifreiðinni, en hún hafi ekki kannast við að hafa ekið á. Þau hefðu farið út og ákærða svo verið handtekin og færð á lögreglustöð. Eftir það hefði vitnið farið að Kópavogsnesti og rætt við tvær starfsstúlkur. Þá hefði verið hringt í vitni sem hefði verið fyrir utan söluturninn og fylgst með ákærðu. Þegar vitnið var innt eftir því hversu langur tími hefði liðið frá því tilkynningin barst og þar til lögreglumennirnir komu að heimili ákærðu sagði vitnið að það hefðu verið um tíu mínútur.

Vitnið S-kk-nf B-kk-nf A-kk-nf lögreglumaður greindi frá því að tilkynning um ölvaðan ökumann hefði borist til lögreglu frá fjarskiptamiðstöð. Þeir hefðu farið að Nýbýlavegi en Kópavogsnesti sjáist vel og engin bifreið verið sjáanleg þar sem passað hefði við lýsinguna. Skráður eigandi búi að Lundi 3 og bifreiðin hafi verið þar fyrir utan. Bifreiðinni hafi verið ekið fram á grasbala og ökumaður bifreiðarinnar því greinilega ekki verið í góðu ástandi þegar henni hafi verið lagt. Þegar vitnið var innt eftir því hvort aðstæður hefðu verið þannig að erfitt hefði verið að leggja bifreiðinni sagði vitnið að það hefði verið nóg pláss til að leggja bifreiðinni. Ákærða hefði komið til dyra og verið greinilega verulega ölvuð. Hún hafi verið beðin um að koma út að bifreiðinni og hún átt erfitt með gang. Ákærða hafi verið handtekin og lögreglumennirnir svo rætt við tvær afgreiðslustúlkur í Kópavogsnesti. Þá hefði verið rætt við vitni sem hafi verið fyrir aftan ákærðu í röðinni við Kópavogsnesti og tilkynnt málið.

Vitnið K-kvk-nf M-kvk-nf, deildarstjóri Rannsóknastofu í lyfja- og eiturefnafærði, greindi frá niðurstöðum í fyrirliggjandi matsgerð. Vitnið var innt eftir því hverju það myndi breyta ef akstur hefði átt sér stað klukkustund fyrr en lagt var til grundvallar í matsgerðinni, sbr. framburð ákærðu um að hafa ekið um klukkan 12. Vitnið sagði að það myndi ekki hafa áhrif á það magn áfengis sem hafi verið drukkið, en það gæti aldrei náð þeim styrk sem hafi mælst í blóðinu. Ákærða hafi því drukkið meira en þarna komi fram. Verjandi ákærðu spurði vitnið hvort það skipti máli að magnið, sem væri eitthvað á reiki, hafi verið drukkið frá klukkan 12 eða 13. Vitnið svaraði því til að etanólstyrkurinn í blóðinu verði ekki hærri. Vitnið hefði reiknað út mögulegan etanólstyrk, en ekki hvort hann hefði náðst á ákveðnum tíma. Ef umrætt magn áfengis hefði verið drukkið klukkutíma áður hefði styrkurinn náð þessu hámarki, þ.e. 1,3-1,9°/oo, fyrir klukkan 14. Það hefði því verið drukkið meira áfengi en fram hafi komið. Ef reiknað væri til baka, til að finna etanólstyrk í blóði klukkan 13, þá þurfi að ganga út frá því að ekkert hafi verið drukkið eftir klukkan 12. Þá væri styrkurinn 2,9°/oo. Ef það hefur verið drukkið eftir klukkan 13 þá væri reiknað út það magn sem drukkið hefði verið og fundið út hvaða styrk etanól gæti mögulega náð í blóði. Þetta væri það mikið magn að vitnið efaðist um að sá styrkur sem hafi mælst í blóði hafi náðst á innan við klukkustund. Það væri hugsanlegt að ná 1,3-1,9°/oo á innan við klukkustund.

Vitnið R-kk-nf H-kk-nf I-kk-nf greindi frá því að rauð bifreið hefði verið við Kópavogsnesti og kona að versla í lúgunni, en ekki inni í bifreiðinni. Eftir að hún hafi verið búin að versla hafi hún farið inn í bifreiðina. Vitnið kvaðst hafa tekið eftir því að hún hefði verið í mjög annarlegu ástandi og átt í erfiðleikum með að koma sér inn í bifreiðina og loka henni. Þegar hún hefði keyrt frá hafi hún rekist utan í aðra bifreið og keyrt í burtu. Vitnið kvaðst hafa gefið lögreglu upp númerið á bifreið ákærðu og bifreiðinni sem hún hefði ekið utan í.

Vitnið G-kvk-nf J-kvk-nf, sem var við störf í Kópavogsnesti umræddan dag, skýrði frá því að ákærða hefði lagt það langt frá lúgunni að hún hefði þurft að fara út úr bifreiðinni. Vitnið kvaðst hafa talið að ákærða hefði verið á einhverjum lyfjum. Lögreglan hefði svo komið um klukkustund síðar vegna þess að ákærða hefði keyrt á aðra bifreið, en vitni sem hefði verið fyrir aftan ákærðu hefði séð það. Vitnið sagði að ákærða hefði komið í söluturninn um hádegisleytið, eða rétt eftir hádegið.

Vitnið M-x-x M-x-x, sonur ákærðu, greindi frá því að ákærða hefði farið út í sjoppu og þegar hún hafi komið til baka hafi hún lagt bifreiðinni við brekku. Hún hefði komið inn og beðið vitnið um að bakka bifreiðinni, en það hefði ekki gengið. Þegar hún hefði farið aftur inn hefði hún fengið sér áfengi og lögreglan svo komið. Vitnið taldi að ákærða hefði farið út í sjoppu rétt fyrir klukkan 12 og komið til baka stuttu síðar. Þegar vitnið var innt eftir því klukkan hvað ákærða hefði byrjað að neita áfengis sagði vitnið að það hefði verið eftir að þau hefðu reynt að leggja bifreiðinni betur. Það hefði því verið eftir klukkan 12. Hún hefði drukkið nokkur glös af áfengi. Aðspurt klukkan hvað ákærða hefði verið handtekin sagði vitnið að það hefði verið um 15-20 mínútum eftir að lögreglan kom.

V.

Ákærðu er gefið að sök að hafa verið undir áhrifum áfengis, með vínandamagn í blóði 2,54°/oo, er hún ók bifreið umrætt sinn á bifreiðastæði við söluturninn Kópavogsnesti við Nýbýlaveg í Kópavogi. Ákærða neitar sakargiftum og ber því við að hún hafi neytt áfengis fyrst eftir að hún ók bifreiðinni. Hún játar að hafa ekki sýnt nægilega varúð og tillitsemi þegar hún ók bifreiðinni utan í aðra bifreið sem var kyrrstæð á bifreiðastæðinu, en neitar sök um að hafa yfirgefið vettvang án þess að sinna lögboðnum skyldum sínum þar sem henni hafi ekki verið kunnugt um óhappið.

Fyrir dómi hafa vitnin G-kvk-nf J-kvk-nf og R-kk-nf H-kk-nf I-kk-nf, sem voru stödd á vettvangi, borið um það að ákærða hafi verið í annarlegu ástandi. Þegar lögreglumennirnir E-kk-nf E-kk-nf B-kk-nf og S-kk-nf B-kk-nf A-kk-nf fóru að heimili ákærðu, sem er rétt hjá Kópavogsnesti, sást bifreið ákærðu þar fyrir utan. Báðir lögreglumennirnir hafa greint frá því að bifreiðinni hafði verið lagt mjög einkennilega, þótt aðstæður við húsið hafi verið góðar til að leggja, eins og fram kom hjá S-kk-þgf B-kk-þgf. Allt þetta rennur stoðum undir það að ákærða hafi verið undir miklum áhrifum áfengis þegar hún ók bifreiðinni.

Óumdeilt er að vínandamagn í blóði ákærðu var 2,69 °/oo þegar blóðsýni var tekið klukkan 14:07. Samkvæmt matsgerð rannsóknarstofu Háskóla Íslands í lyfja- og eiturefnafræði hafði ákærða því verið búin að drekka gríðarmikið áfengi og verið mjög ölvuð þegar blóðsýnið var tekið. Ágreiningur er um það klukkan hvað ákærða var við söluturninn og hvenær hún hefur hafið drykkju. Ákærða heldur því fram að hún hafi ekið bifreiðinni um klukkan 12 og fyrst byrjað að neita áfengis eftir það.

Samkvæmt frumskýrslu lögreglu barst tilkynning um ölvaðan ökumann klukkan 13:05 og að ökumaðurinn hefði verið staddur við söluturninn. Önnur tilkynning kom stuttu síðar um að tilkynnandi hefði misst sjónar á bifreiðinni. Lögreglumenn fóru strax að heimili ákærðu sem er rétt hjá söluturninum og ákærða var handtekin klukkan 13:18. Er því ekki varhugavert að ætla að akstur ákærðu hafi átt sér stað um klukkan 13. Vitnisburður G-kvk-ef J-kvk-ef styður þetta enn fremur, en hún skýrði frá því fyrir dómi að klukkustund hefði liðið frá því ákærða verslaði í söluturninum og þar til lögreglumennirnir komu þangað til að ræða við vitnið, eftir að hafa farið heim til ákærðu, handtekið hana og fært á lögreglustöðina að Hverfisgötu í Reykjavík. Að öllu þessu virtu verður að teljast útilokað að aksturinn hafi átt sér stað klukkan 12. Þá verður að horfa til þess að samkvæmt niðurstöðum matsgerðar Rannsóknarstofu Háskóla Íslands í lyfja-og eiturefnafræði fær framburður ákærðu engan veginn staðist, en útilokað er, miðað við það magn áfengis sem hún kveðst hafa drukkið, að vínandamagn í blóði hennar hafi getað þeim styrk sem mældist í henni. Breytir engu þar um hvort hún hafi byrjað að drekka áfengi um klukkan 12 eða 13, eins og vitnið K-kvk-nf M-kvk-nf, deildarstjóri rannsóknarstofu í lyfja- og eiturefnafærði, skýrði fyrir dómi.

Þegar allt framangreint er virt þykir sannað svo hafið sé yfir skynsamlegan vafa að ákærða hafi verið undir áhrifum áfengis er hún ók bifreiðinni umrætt sinn. Með hliðsjón af því að ákærða hefur neytt einhvers áfengis eftir að akstri lauk verður hún látin njóta hér vafans um vínandamagn í blóði og brot hennar heimfært undir 1., sbr. 2. mgr., 45. gr. umferðarlaga nr. 50/1987. Ákærða hefur játað að hafa ekið án nægilegrar varúðar og tillitssemi. Ósannað þykir að ákærða hafi vitað eða mátt vita að hún hafi ekið utan í aðra bifreið og verður hún því sýknuð af því að hafa yfirgefið vettvang án þess að sinna lögboðnum skyldum sínum. Samkvæmt framansögðu verður ákærða sakfelld fyrir brot gegn 1. mgr. 4. gr. og 1., sbr. 2. mgr., 45. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, með síðari breytingum.

2 . töluliður ákæru. Umferðarlagabrot 2. desember 2008

Ákærða hefur skýlaust játað brot sitt. Sannað er með játningu ákærðu og öðrum gögnum málsins að hún er sek um þá háttsemi sem henni er gefin að sök og er brot hennar rétt heimfært til refsiákvæða í ákæru.

Ákvörðun refsingar og sakarkostnaður

Ákærða er fædd í júlí 1965. Samkvæmt sakavottorði hennar hefur hún ekki áður gerst sek um refsiverða háttsemi. Með vísan til 77. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 þykir refsing ákærðu hæfilega ákveðin 300.000 króna sekt í ríkissjóð, sem greiðist innan fjögurra vikna frá dómsbirtingu, en vararefsing skal vera fangelsi í 22 daga. Þá skal ákærða svipt ökurétti í þrjú ár frá birtingu dómsins.

Þar sem ákærða hefur verið sakfelld fyrir ölvunarakstur samkvæmt 1. og 2. tölulið ákæru verður hún dæmd til að greiða allan sakarkostnað málsins. Samkvæmt yfirliti um sakarkostnað er útlagður kostnaður vegna 1. töluliðar ákæru samtals 73.075 krónur og 28.450 krónur vegna 2. töluliðar. Þóknun skipaðs verjanda hennar, G-kk-ef Ó-kk-ef J-kk-ef hrl., þykir hæfilega ákveðin 186.750 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti.

Dóm þennan kveður upp S-kvk-nf B-kvk-nf héraðsdómari.

D ó m s o r ð:

Ákærða, D-x-x M-x-x, greiði 300.000 krónur í sekt til ríkissjóðs innan fjögurra vikna frá dómsbirtingu en sæti ella 22 daga fangelsi.

Ákærða er svipt ökurétti í þrjú ár frá birtingu dómsins.

Ákærða greiði 288.275 krónur í sakarkostnað, þar með talin 186.750 króna þóknun skipaðs verjanda hennar, G-kk-ef Ó-kk-ef J-kk-ef hæstaréttarlögmanns.

S-kvk-nf B-kvk-nf