S-178/2011

Mál þetta, sem dómtekið var 13. maí 2011, er höfðað með ákæru útgefinni af lögreglustjóranum á höfuðborgarsvæðinu 1. febrúar 2011 á hendur B-kk-þgf P-kk-þgf S-kk-þgf, kt. […], Lynghvammi 3, Hafnarfirði, fyrir líkamsárás, með því að hafa, aðfaranótt sunnudagsins 26. apríl 2009, að […] í Kópavogi, ráðist á A, slegið hana með flötum lófa í andlitið þannig að hún féll í gólfið, stigið ofan á höfuð hennar þar sem hún lá á gólfinu og togað í hár hennar, og síðan gripið með báðum höndum um axlir hennar, rifið hana á fætur, hrist hana til og tekið hana hálstaki, með þeim afleiðingum að hún hlaut mar í hársverði, andliti og á hálsi, eyra og brjóstkassa auk þess sem hún tognaði á hálsi.

Þetta er talið varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20/1981, og 110. gr. laga nr. 82/1998.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.

Ákærði krefst sýknu af kröfum ákæruvaldsins en til vara að honum verði ekki gerð refsing. Þá er þess krafist að sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þ.m.t. þóknun verjanda.

I.

Aðfaranótt 27. apríl 2009 ræddi lögreglumaður á vakt á slysadeild Landspítala í Fossvogi við unga stúlku, A, vegna líkamsárásar sem hún kvaðst hafa orðið fyrir nóttina áður, 26. apríl. Í frumskýrslu lögreglu segir að hún hafi ekki verið í andlegu jafnvægi. Hún hafi grátið og átt erfitt með að ræða um atburðinn. Hún hafi verið marin á hægri vanga og jafnframt hafi hún sagt að hún væri marin á hálsi og á bringu. Hún hefði skýrt frá því að hafa verið í samkvæmi í heimahúsi aðfaranótt 26. apríl. Þar hafi þrír piltar talað illa um hana vegna föður hennar og atviks sem hefði átt sér stað í […] fyrir nokkru síðan. Sá sem hefði haft sig mest í frammi hafi verið ákærði í máli þessu. Hún hefði farið í vörn og svarað strákunum. Þá hafi ákærði tekið hana kverkataki með annarri hendi og spurt hvort hún vissi hversu margar stelpur hann hefði lamið. Því næst hefði hann slegið hana með krepptum hnefa í andlitið með þeim afleiðingum að hún hafi fallið í gólfið. Næst hefði hún munað eftir því að ákærði hefði staðið yfir henni með annan fótinn á andliti hennar þar sem hún hafi legið í gólfinu. Svo hefði hann farið í burtu. Með ákærða hafi verið B og annar strákur sem hún þekki ekki. Hún hefði hringt í Neyðarlínuna en ekki vitað heimilisfangið þar sem hún var stödd og enginn í íbúðinni sagt henni það.

Síðar um daginn 27. apríl lagði A fram kæru hjá lögreglu á hendur ákærða fyrir líkamsárás. Í kæruskýrslu greindi hún frá því að hún hefði verið stödd hjá vinkonu sinni, C, að […] í Kópavogi, ásamt D, laugardagskvöldið 25. apríl. Skömmu eftir miðnætti hefði kunningi C, B, hringt og viljað koma í heimsókn ásamt vinum sínum. Hann hefði komið ásamt sjö öðrum strákum. Nokkrir þeirra hefðu farið fljótlega en B, ákærði og annar strákur sem hún viti ekki hvað heiti hafi orðið eftir. Fljótlega hafi strákarnir farið að rifja upp mál sem hafi komið upp í […] fyrir tveimur eða þremur árum, en þar hafi verið tekin upp slagsmál og sett á netið. Í framhaldi af því hafi strákarnir farið að níða föður kæranda með ýmsum hætti. Lengi vel hefði kærandi látið þetta yfir sig ganga, en þar hafi komið að kærandi hefði tekið upp hanskann fyrir föður sinn og látið þá heyra það. Þeir hafi látið segjast um sinn og kærandi farið út til að reykja. Þegar hún hafi komið aftur inn hafi B setið við tölvuna og kærandi sagt við hann eitthvað á þá leið að hann ætti ekki að vera leiðinlegi gaurinn í tölvunni. Hann hefði svarað því til að kærandi væri ömurleg og fleira í þeim dúr og úr þessu hafi orðið eitthvert orðaskak. Skyndilega hafi ákærði stokkið á fætur og öskrað: „Þú verður bara að passa hvað þú fukking segir.“ Jafnframt hafi hann verið með mjög ógnandi tilburði. Hún hefði þá staðið á fætur og spurt ákærða hvort hann ætlaði að berja hana. Ákærði hefði svarað því til að hann hefði barið margar stelpur í gegnum tíðina og kærandi þá spurt hvort hún myndi verða ein af þeim. Á meðan þessi orðaskipti hefðu átt sér stað hafi ákærði verið kominn fast upp að kæranda og verið með hendur á lofti og kærandi þá orðið mjög skelfd og ýtt ákærða frá sér. Hún hefði þá fengið þungt högg á hægri vanga og við það fallið í gólfið og vankast. Kæranda kvaðst ráma í að hafa reynt að sparka í ákærða þar sem hún hafi legið, en þá hefði hann stigið ofan á höfuð hennar, þ.e. vinstri vangann og pressað höfuð hennar í gólfið og henni fundist sem höfuð sitt ætlaði að springa. Ákærði hafi verið í skóm. Á sama tíma og ákærði hafi stigið á höfuð hennar hafi hann togað í hár hennar. Þá sagði kærandi að það hefðu verið ósjálfráð viðbrögð hjá henni að grípa í hálsfesti sem ákærði hafi verið með um hálsinn og hún náð að slíta festina og í framhaldi af því hafi hún náð að setjast upp. Ákærði hefði tryllst þegar festin hafi slitnað og hann gripið með báðum höndum í axlir kæranda, þrifið hana á fætur og hrist hana af miklu afli. Hún hefði náð að losa sig og bakkað frá ákærða, en hann hefði fylgt henni eftir og ýtt henni ofan í stól og síðan staðið ógnandi yfir henni. Á sama tíma hafi hún reynt að hringja í Neyðarlínuna en ekki náð að slá inn númerið. Þá hafi ákærði, þegar hann hefði staðið yfir henni, sagt að hann þekkti menn í Fáfni og engu skipti hver faðir hennar væri og hverja hann þekkti. Kærandi kvaðst hafa skilið þetta sem hótanir og ákærði ætlast til þess að hún segði engum frá því sem hefði gerst. Hún hefði að lokum náð að hringja í Neyðarlínuna en ekki vitað heimilisfangið þar sem hún var stödd og því ekki náð að biðja um aðstoð. Á meðan hefði ákærði skeytt skapi sínu á húsgögnum en að lokum hefði einhverjum tekist að koma honum út. Þá sagði kærandi að henni hefði orðið mjög óglatt strax eftir að hún hringdi á Neyðarlínuna og kastað upp. Hún hefði síðan hringt í vin sinn sem hefði hringt í móður hennar. Það hafi svo ekki verið fyrr en seinni part sunnudags sem hún hefði farið á slysadeild. Kærandi kvaðst hafa verið allsgáð umrædda nótt.

Ákærði var yfirheyrður hjá lögreglu 26. nóvember 2009. Hann sagði að kærandi hefði verið með leiðindi við hann nánast allan tímann sem hann hefði verið í umræddu samkvæmi. Þau hefðu farið að rífast og í framhaldi af því hefði kærandi ráðist á hann og klórað hann í andlitið og slitið hálsmen hans. Ákærði hefði þá rifið kæranda frekar harkalega niður og haldið henni í gólfinu. Ákærði neitaði því að hafa slegið kæranda, hann hefði aðeins skellt henni harkalega í gólfið með því að þrífa í hana með báðum höndum og skella henni í gólfið og þar hafi hann haldið henni í smá tíma þar sem hún hafi verið mjög æst. Ákærði sagði að D hefði blandað sér í málið og ákærði og kærandi þá hætt að rífast. Ákærði hefði svo sleppt kæranda og yfirgefið samkvæmið. Þá sagði ákærði að kærandi hefði verið mjög æst allan þann tíma sem hann hefði verið í samkvæminu. Hún hafi verið að setja út á B sem hafi verið í tölvu og E vegna þess að hann hafi verið með sólgleraugu. Aðspurður sagði ákærði að kærandi hefði átt upptökin að þessum látum. Hann hefði ekkert gert henni fyrir utan að skella henni harkalega í gólfið. Hann neitaði því að hafa slegið hana þannig að hún hafi fallið í gólfið, stigið á höfuð hennar eða ráðist á hana eftir að hún hafi staðið upp. Þá sagði ákærði að kærandi hefði sparkað í hann þegar hann hefði haldið henni í gólfinu.

Einnig gáfu skýrslu hjá lögreglu C, D, B og E. Verður rakinn framburður þeirra hjá lögreglu síðar eftir því sem ástæða er til.

II.

Í málinu liggur fyrir vottorð T-kk-ef F-kk-ef, sérfræðings á slysa- og bráðadeild Landspítala í Fossvogi, dags. 2. maí 2009. Í því segir að við skoðun á A hafi verið sjáanlegir áverkar í andliti hennar. Hún hafi verið með bólguhellu, roða og mar á öllu vinstra eyranu. Mar hafi verið meira áberandi aftan til á eyranu og nokkurt mar yfir beininu aftan við eyrað. Þá hafi hún verið marin og aum dreift í hársverði, þó aðallega á hnakka vinstra megin. Dreifð eymsli hafi verið á hálsi, einna mest framanvert, og óljóst mar virst vera að koma út framanvert á hálsinum. Mest hafi eymslin verið utanvert yfir hálsvöðvum framanvert. Jafnframt hafi hún verið með marblett og væga bólgu á hægri kinn. Þessi marblettur hafi verið ca 4x3 cm og mjög greinilegur. Hún hafi verið aum við þreifingu. Skráma og rispur hafi verið mjög neðarlega á hálsi rétt ofan við viðbeinið hægra megin. Dreifð þreifieymsli hafi verið út á báðar axlir. Einnig hafi verið þreifieymsli yfir utanverðum brjóstkassa en ekki sjáanlegt mar. Líklega hafi verið um að ræða eitthvert mar dýpra í vöðvunum. Greining var mar í hársverði, eyra og í andliti, hálsi og brjóstkassa, auk hálstognunar.

III.

Verður nú rakinn framburður ákærða og vitna fyrir dómi.

Ákærði sagði að í umræddu samkvæmi hefði A byrjað að „drulla yfir alla“ og ákærði og hún byrjað að rífast. Hún hefði sagt eitthvað við hann, sem hann myndi ekki hvað var, og hann hefði kannski misst stjórn á sér og rifið hana niður en hún hefði fyrst ýtt honum og ráðist á hann. Hann hefði þá tekið hana niður til að róa hana og haldið henni niðri. Kannski hefði hann gert það harkalega. Þá hefði A sparkað í hann og slitið hálsmen hans. Eftir stutta stund hefði ákærði staðið upp og farið. Ákærði sagði að það gæti verið að hann hefði meitt A þegar hann hefði haldið henni niðri, en hann hefði aldrei slegið hana eða rifið í hár hennar. Það gæti verið að hann hefði tekið óvart í hár hennar en hann hefði ekki reynt að rífa hana upp á hárinu eða eitthvað þess háttar. Ákærði neitaði því að hafa ráðist á hana eins og í ákæru greinir. Nánar um það hvað A hefði sagt sagði ákærði að hún hefði sagt við vin hans: „Ert þú svona gæi sem er bara í tölvunni í partýum.“ Svo hefði hún sagt við annan félaga ákærða: „Djöfull ertu asnalegur, af hverju ertu með sólgleraugu?“ Þá hefði hún sagt fleira sem ákærði myndi ekki eftir, en hún hefði verið með mikil leiðindi. Ákærði sagði að það væri ekki rétt sem A skýrði frá hjá lögreglu, að ákærði og félagar hans hefðu verið með leiðindi í garð föður hennar. Það eina sem ákærði hefði sagt, vegna ummæla hennar um sólgleraugun, væri það að honum fyndist það ekki asnalegt að vera með sólgleraugu […]. Ákærði hefði ekkert annað sagt við hana nema þegar þau byrjuðu að rífast, en hann myndi ekki hvað hann hefði sagt þá. Aðspurður kvaðst ákærði ekki muna eftir því að hafa viðhaft þau ummæli að hann hefði lamið stelpur áður og gæti gert það aftur. Aðspurður um áverka A sem lýst er í ákæru sagði ákærði að hún hefði fengið þá vegna þess að hann hefði rifið hana niður.

Vitnið A skýrði frá því að í samkvæminu hefðu komið upp umræður um föður hennar og vitnið ætti það til að svara fyrir sig. Stemningin hefði orðið leiðinleg og vitnið sagt eitthvað og ákærði byrjað að rífast við það. Hann hafi verið kominn með hnefa á loft og vitnið sagt honum nokkrum sinnum að hætta að ógna sér. Þetta hefði haldið áfram og vitnið staðið upp við ákærða. Ákærði hefði þá tekið um kjálka vitnisins og sagt: „Veistu hvað ég hef barið margar stelpur í gegnum tíðina.“ Vitnið hefði þá ýtt honum frá sér og spurt hvort hún yrði ein af þeim. Vitnið kvaðst hafa á þessum tímapunkti áttað sig á því að það væri búið að koma sér í aðstæður sem það kæmi sér ekki út úr. Það næsta sem vitnið myndi væri það að vitnið hafi fengið högg á vinstri kinn og það fallið. Ákærði hefði svo staðið á höfði vitnisins og þrýstingurinn verið mjög óþægilegur. Hann hefði hallað sér yfir vitnið og öskrað á það og það þá náð í hálsmen hans og slitið það. Hann hefði orðið mjög reiður við það og rifið vitnið upp og hrist það og þau borist í annan enda stofunnar. Á leiðinni hefði vitnið fengið högg og það fundið til á fleiri stöðum. Vitnið kvaðst hafa náð í síma sinn og heyrt út undan sér viðstadda segja ákærða að rústa ekki húsinu en engum hefði dottið í hug að stöðva hann. Vitnið hefði náð að hringja í lögregluna og ákærði farið. Þá sagði vitnið að enginn hefði viljað segja vitninu heimilisfangið og vitnið því ekki getað gefið lögreglunni það upp. Einnig sagði vitnið að áður en ákærði fór hafi hann sagt við vitnið: „Mér er alveg sama hver pabbi þinn er eða hvað þú gerir, ég er með sambönd þannig að passaðu þig.“ Vitnið kvaðst hafa litið á þessi ummæli sem hótun ef það myndi leggja fram kæru.

Nánar um aðdraganda málsins sagði vitnið að það hefði lent í átökum í […] fyrir nokkrum árum og í samkvæminu hefði verið skotið á vitnið með það. Vitninu hefði þótt það óþægilegt og farið í vörn. Svo hefðu ákærði og vinir hans byrjað að tala um föður hennar, sagt að hann væri „[…]“ og fleira og vitnið svarað fyrir sig. Vitnið sagði að kannski hefði það verið dónalegt eða hortugt og það sagt við vin ákærða sem sat í tölvunni að vera ekki svona mikill „party pooper“ og allt hefði orðið brjálað. Vitnið kvaðst hafa staðið alveg upp við nefið á ákærða þegar þau rifust og sagt honum að hætta að ógna sér. Þá hefði hann gripið um kjálka vitnisins og vitnið þess vegna ýtt við honum. Vitnið hefði svo fengið högg, en það myndi ekki hvort það hefði verið með krepptum hnefa eða flötum lófa. Ákærði hefði svo staðið á höfði vitnisins og það verið ótrúlega vond tilfinning að liggja undir fótum hans. Aðspurt um framburð sinn hjá lögreglu, um að ákærði hefði rifið í höfuð vitnisins, sagði vitnið að það myndi ekki eftir því að hann hefði gert það en það gæti verið að hann hefði gert það þegar hann beygði sig yfir vitnið. Þá sagði vitnið að ákærði hefði ekki tekið það hálstaki heldur tekið um kjálka þess. Fram kom hjá vitninu að D væri vinkona vinkonu þess en C væri vinkona vitnisins.

Vitnið B, vinur ákærða, kvaðst hafa verið í tölvunni og A verið með leiðindi við alla. Það hefði komið upp ágreiningur milli ákærða og A og ákærði hefði ýtt henni í gólfið og haldið henni. Vitnið sagði að sig minnti að A hefði fyrst slegið ákærða, en vitnið kvaðst ekki muna atvik nánar þar sem langt væri um liðið. Var þá borin undir vitnið lögregluskýrsla sem það gaf hjá lögreglu þar sem segir að vitnið hefði skýrt frá því að stúlka hefði verið með stæla í samkvæminu og hún ýtt við ákærða, en vitnið hefði ekki séð ákærða ráðast á stúlkuna. Sagði vitnið að það hefði ekki viljað skýra rétt frá atvikum hjá lögreglu til að vernda vin sinn, ákærða. Vitnið sagði jafnframt að ákærði og A væru jafn sek í þessu máli, en hún hefði byrjað átökin með því að reka fram höndina. Aðspurt með hvaða hætti hún hefði gert það kvaðst vitnið ekki muna það. Þá kvaðst vitnið muna eftir umræðum um föður A, en það hafi ekki verið á neikvæðum nótum.

Vitnið C, sem var húsráðandi í umræddu samkvæmi, greindi frá því að ákærði og A hefðu farið að rífast og rifrildi þeirra magnast upp. Þau hefðu hnakkrifist og ákærði farið að hóta A. Hann hefði spurt hvort hún vissi hvað hann hefði lamið margar stelpur í gegnum tíðina og hún spurt á móti hvort hún yrði ein af þeim. Ákærði hefði svo ráðist á A og hún fallið á gólfið. Vitnið kvaðst þá hafa snúið sér við og ekki vitað hvað það ætti að gera. Nánar um það hvernig A hefði fallið í gólfið sagði vitnið að ákærði hefði ekki kýlt hana heldur hrint henni og hún þá fallið á gólfið. Eftir þetta hefði vitnið „panikkað“ og ekki horft á þau. Þegar borinn var undir vitnið framburður ákærða um að A hefði fyrst ráðist á ákærða með því að klóra hann sagði vitnið að A hefði ekki gert það. Það hefði klárlega verið ákærði sem hafi verið sá með völdin. Nánar um aðdraganda málsins og hvort A hefði ögrað eða egnt ákærða sagði vitnið að hún hefði espað hann upp en það réttlætti ekki háttsemi hans. A hefði staðið alveg upp að nefi ákærða og þau hefðu rifist. Aðspurt sagði vitnið jafnframt frá því að um kvöldið hefði A verið í fúlu skapi og það bitnað á viðstöddum. Það hefði verið talað um föður hennar, á fremur jákvæðan hátt, en hún hefði farið í vörn. Þá sagði vitnið að A væri ekki söm eftir þetta. Hún þyrði varla að tala við stráka og færi í skel. Jafnframt kom fram hjá vitninu að A hefði ekki verið að ögra ákærða til slagsmála. Um tengsl sín við ákærða og A sagði vitnið að það þekki ákærða ekki nema í gegnum sameiginlegan vin en A væri vinkona vitnisins.

Vitnið D sagði að langt væri um liðið og það myndi atvik ekki vel. Ákærði hefði ráðist á A en vitnið gæti ekki lýst því í smáatriðum með hvaða hætti, alla vega hefðu verið átök. Þetta hefði byrjað með rifrildi og ákærði svo ráðist á A. Vitnið kvaðst ekki muna um hvað þau hefðu rifist. Þetta hefði endað með því að vinir ákærða hefðu dregið hann út. Vitninu var kynntur framburður þess hjá lögreglu um að það hefði skýrt frá því að A hafi verið að rífast við ákærða og spurt hvort hann ætlaði að lemja hana og ákærði þá verið kominn upp að A. A hefði þá ýtt ákærða frá sér og um leið hafi hann slegið A með flötum lófanum mjög fast högg þannig að hún hafi fallið í gólfið. Hún hafi svo slegið eða sparkað til stráksins þar sem hún hafi legið í gólfinu og hann stigið á höfuð hennar. Hún hafi svo staðið upp og hann þá ráðist aftur á hana, tekið í háls hennar og ýtt henni upp við vegg. Í átökunum hafi hún náð að slíta hálsmen af ákærða. Vitnið sagði þá að atvik rifjuðust upp hjá sér og þetta væri rétt haft eftir vitninu. Þá sagði vitnið að A hefði verið með einhverja stæla um kvöldið en það væri ekki rétt að hún hefði ráðist á ákærða.

Vitnið T-kk-nf F-kk-nf læknir sagði að áverkar A hefðu aðallega verið á höfði, hálsi og brjóstkassa. Fyrst og fremst hafi verið um að ræða maráverka. Innt eftir því hvort lýsing í fyrirliggjandi læknisvottorði um dreifð eymsli sé byggð á frásögn brotaþola sagði vitnið að svo væri. Vitnið sagði að þegar þreifað væri á sjúklingi og hann segði frá eymslum mætti gera ráð fyrir að maráverki eða eitthvað slíkt væri þar undir og hann væri ekki kominn út á húðina. Þegar vitnið var innt eftir því hvort áverkar A gætu samrýmst framburði ákærða, um að brotaþoli hafi verið æst og reið, hann hafi skellt henni á gólfið og haldið henni niðri og hún látið öllum illum látum, svaraði vitnið því til að fram komi í vottorðinu að áverkar gætu samrýmst frásögn brotaþola en hvort þeir væru tilkomnir á annan hátt væri erfitt að segja til. Aðspurt sérstaklega um áverka við eyra og kinn og hvort þeir bentu til þess að hún hafi verið slegin höggi sagði vitnið að það gæti verið en einnig gætu þeir komið undan miklum þunga. Vinstra megin við eyra hafi verið meiri maráverkar en bólga verið framanvert hægra megin.

IV.

Ákærði neitar sök. Hann lýsir aðdraganda málsins þannig að A hafi verið með leiðindi í samkvæminu og þau farið að rífast. Hún hefði ýtt við honum og hann þá rifið hana niður og haldið henni niðri á meðan hún hafi látið öllum illum látum. Ákærði sagði fyrir dómi að það gæti verið að hann hefði misst stjórn á sér og viðurkenndi að hann hefði rifið hana harkalega niður og hann gæti hafa meitt hana. Hann neitar hins vegar að hafa slegið hana, stigið á höfuð hennar, tekið hana hálstaki, gripið um axlir hennar eða rifið í hár hennar, en það gæti þó verið að hann hefði óvart tekið í hár hennar. Aðspurður um áverka A, sem lýst er í ákæru, sagði ákærði að þeir væru afleiðingar þess að hann hefði rifið hana niður.

Framburður vitna um það hvort ákærði hafi fyrst ráðist á A eða hún á hann er misvísandi. Framburður vinar ákærða, B, er óljós og er ekki unnt að byggja á honum, en hann „minnti“ að A hefði fyrst slegið ákærða og hún hefði rekið fram höndina. Hann gat hins vegar ekki lýst því með hvaða hætti. Þá gat hann ekki lýst því sem gerðist svo.

Sjálf lýsti A því fyrir dómi að hún hefði ýtt við ákærða þegar hann hefði tekið um kjálka hennar og viðhaft ógnandi ummæli. Hún hefði svo fengið högg á vinstri kinn og fallið í gólfið, en hún mundi ekki hvort hún hefði verið slegin með flötum lófa eða krepptum hnefa. Ákærði hefði svo staðið á höfði hennar. Hún hefði náð að rífa í hálsmen hans og hann þá reiðst mjög, rifið hana upp og hrist hana. Þá lýsti hún því að ákærði hefði ekki tekið hana hálstaki eins og lýst er í ákæru heldur tekið um kjálka hennar. Innt eftir framburði sínum hjá lögreglu um að ákærði hefði rifið í hár hennar sagði hún að það gæti verið að hann hefði gert það. Hún hefur ekki dregið fjöður yfir það að í aðdraganda málsins hafi hún verið dónaleg eða hortug eins og hún orðaði það. Frásögn hennar um atvik hjá lögreglu og fyrir dómi er í öllum meginatriðum eins. Að mati dómsins er framburður hennar trúverðugur og hann fær stoð í framburði vinkvenna hennar, vitnanna D og C. Síðarnefnda vitnið sagði hjá lögreglu og fyrir dómi að ákærði hefði verið með sömu ógnandi ummæli og A lýsti og hann hefði ýtt henni, en vitnið kveðst ekki hafa séð það sem gerðist í framhaldinu. Vitnið D skýrði frá því hjá lögreglu að ákærði hefði viðhaft þessi ummæli og hann hefði slegið A með flötum lófa þannig að hún hafi fallið við og svo stigið á höfuð hennar. Hún hefði svo staðið upp en ákærði þá aftur ráðist á hana. Fyrir dómi kvaðst vitnið ekki geta skýrt frá atvikum með nákvæmum hætti þar sem langt væri um liðið en vitnið staðfesti framburð sinn í lögregluskýrslu. Að mati dómsins er ekki ástæða til að rengja vitnisburð vinkvenna A, enda fær hann stoð í gögnum málsins, nánar tiltekið fyrirliggjandi læknisvottorði. Eins og þar kemur fram var A með dreifða áverka, m.a. bólgu og mar á vinstra eyra og hægri kinn, mar í hársverði, skrámu og rispur á hálsi og eymsli yfir hálsvöðvum. Af áverkum hennar er ljóst að annað og meira hefur gengið á en ákærði hefur haldið fram.

Þegar litið er til alls framangreinds er sönnuð sú háttsemi sem lýst er í ákæru og með þeim afleiðingum sem þar greinir að öðru leyti en því að ósannað er að ákærði hafi tekið A hálstaki. Brot ákærða varðar við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga, með síðari breytingum.

V.

Ákærði er fæddur í mars 1990. Samkvæmt sakavottorði ákærða gekkst hann á árinu 2008 með lögreglustjórasátt undir að greiða 37.500 króna sekt fyrir fíkniefnalagabrot. Þá gekkst hann hinn 18. janúar 2010 með lögreglustjórasátt undir að greiða 30.000 króna sekt fyrir þjófnað og 16. apríl sama ár 145.000 króna sekt fyrir umferðarlagabrot. Sakaferill ákærða hefur ekki áhrif á ákvörðun refsingar nú. Brot það sem ákærði er nú sakfelldur fyrir var framið fyrir framangreindar lögreglustjórasáttir á árinu 2010 og því ber að dæma honum hegningarauka samkvæmt 78. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 77. gr. laganna. Til refsiþyngingar horfir að brotaþoli hlaut dreifða áverka og sú háttsemi ákærða að stíga á höfuð brotaþola var ófyrirleitin og hættuleg. Ekki er unnt að fallast á með ákærða að refsingu eigi að fella niður á grundvelli 3. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga nr. 19/1940, en þó þykir mega taka nokkurt tillit til þess að ákærði og brotaþoli áttu í rifrildi. Af hálfu ákærða er jafnframt á því byggt að refsingu eigi að fella niður vegna þess hversu rannsókn málsins hjá lögreglu og útgáfa ákæru hefur dregist. Að mati dómsins þykir ámælisverður dráttur málsins ekki leiða til þess að ákærða verði ekki gerð refsing, en rétt þykir hins vegar að taka nokkurt tillit til þess við ákvörðun refsingar. Að öllu þessu virtu þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í einn mánuð, sem bundin verður skilorði eins og nánar greinir í dómsorði.

VI.

Með vísan til 1. mgr. 218. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála ber að dæma ákærða til að greiða allan sakarkostnað, alls 223.450 krónur. Samkvæmt yfirliti um sakarkostnað er um að ræða kostnað vegna læknisvottorðs, 35.200 krónur. Þóknun verjanda þykir hæfilega ákveðin 188.250 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti.

Dóm þennan kveða upp héraðsdómararnir S-kvk-nf B-kvk-nf, R-kvk-nf B-kvk-nf og S-kk-nf S-kk-nf.

D ó m s o r ð:

Ákærði, B-kk-nf P-kk-nf S-kk-nf, sæti fangelsi í einn mánuð, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún niður falla að liðnum tveimur árum frá birtingu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði 223.450 krónur í sakarkostnað, þar með er talin 188.250 króna þóknun skipaðs verjanda hans, B-kk-ef N-kk-ef hæstaréttarlögmanns.

S-kvk-nf B-kvk-nf

R-kvk-nf B-kvk-nf

S-kk-nf S-kk-nf