S-8/2013

Mál þetta, sem dómtekið var 12. nóvember 2013, er höfðað með ákæru útgefinni af ríkissaksóknara 27. desember 2012 á hendur P-kvk-þgf L-kvk-þgf K-kvk-þgf, kt. 000000-0000, Vogagerði 12, Vogum, fyrir brot gegn valdstjórninni, með því að hafa að morgni sunnudagsins 29. apríl 2012 utandyra að Hrannargötu 5, Reykjanesbæ, ráðist með ofbeldi á lögreglumanninn A, sem var þar við skyldustörf, og slegið hann í andlit og háls og sparkað ítrekað í hægri sköflung hans, með þeim afleiðingum að hann hlaut hnykk á háls og þreifieymsli á hálsi og sköflungi.

Telst brotið varða við 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærða verði dæmd til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Við þingfestingu málsins neitaði ákærða sök. Ákærða krefst þess að verða sýknuð af kröfum ákæruvalds og að sakarkostnaður verði felldur á ríkissjóð en til vara að beitt verði vægustu refsingu sem lög heimila með skilorðsbindingu dóms. Þá krefst verjandi greiðslu málsvarnarlauna sér til handa.

I

Í skýrslum lögreglustjórans á Suðurnesjum kemur fram að lögreglumennirnir A og B hafi að morgni sunnudagsins 29. apríl 2012 kl. 06:00 farið að Hrannargötu 5, Reykjanesbæ í þeim tilgangi að rannsaka húsbrot og stórfellda líkamsárás. Við komu á vettvang hafi verið þar fyrir tveir aðilar, C og ákærða. Fram kemur að ákærða hafi stokkið fyrir hurðina að Hrannargötu 5 í Reykjanesbæ og sagt lögreglumönnunum að „drulla“ sér í burtu er þeir hugðust banka þar upp á. Þeir hafi þá beðið ákærðu að færa sig frá hurðinni en ákærða hafi neitað því og staðið sem fastast fyrir hurðinni þrátt fyrir ítrekuð fyrirmæli. Lögreglumaðurinn A hafi þá tekið um handlegg ákærðu og ætlað að færa hana frá hurðinni en við það hafi hún slegið hann í andlit og háls og ítrekað sparkað í hann. Við þetta hafi ekki verið hjá því komist að handtaka ákærðu en í þeim átökum hafi ákærða blóðgast á enni. Ákærða hafi að því loknu verið keyrð með lögreglubifreið á lögreglustöð. Þá kemur fram í lögregluskýrslu að lögreglumennirnir D og E hafi komið á vettvang í lögreglubifreið áður en ákærða réðst á A og hafi séð hvernig atvikin fóru fram. Fram kemur að A hafi leitað sér læknisaðstoðar þar sem hann fann fyrir eymslum í hægri vanga, hálsi og hægri sköflungi.

Í málinu liggur fyrir læknisvottorð F, skurðlæknis hjá Heilbrigðisstofnun Suðurnesja, dagsett 6. september 2012, vegna komu A á slysadeild 29. apríl 2012. Í vottorðinu stendur að ákærða hafi kýlt A í hægra kinnbein, sparkað í hægri sköflung og klórað margendurtekið. Við læknisskoðun sama dag hafi ekki verið sjáanleg áverkamerki en eymsli hafi verið við þreifingu á hálsi, hnykkur á hálsi eftir högg í andlit, eymsli við þreifingu á sköflungi.

Tekin var lögregluskýrsla af ákærðu 29. apríl 2012, kl. 15:55, eftir dvöl hennar í fangageymslu. Ákærða var spurð af hverju hún hafi sagt lögreglunni að „drullast“ í burtu og hafi hún svarað því til að hún viti það ekki, hún hafi verið „pínu“ drukkin og muni ekki eftir að hafa sagt þetta en það sé svolítill kjaftur á henni. Hún kvaðst hafa farið fyrir dyrnar til þess að vernda heimili vinar síns og af því að lögreglan hafi ekki haft heimild til að fara þar inn. Ákærðu var kynnt að lögreglan hafi gefið henni fyrirmæli um að færa sig frá en hún hafi ekki sinnt því og svarað að hún myndi ekki einu sinni eftir því. Ákærðu var kynnt að hún hafi slegið lögreglumanninn í andlitið og sparkað ítrekað í hann. Haft var eftir ákærðu það geti vel verið að hún hafi slegið frá sér eða sparkað í hann, hún bara muni það ekki alveg. Þá kvaðst hún hafa verið undir áhrifum fíkniefna.

II

Verður nú rakinn framburður ákærðu og vitna fyrir dómi.

Ákærða skýrði svo frá að hún hafi setið á bekk með C, vini sínum, þegar tveir lögreglubílar hafi komið þar að. Ákærða man eftir því að það voru einkennisklæddir lögreglumenn. Hún kvaðst hafa staðið upp og að lögreglumennirnir hafi spurt hana hvort G væri inni. Hún kvaðst síðan hafa verið tekin strax harkalega niður, henni hafi verið skellt í götuna og þegar hún hafi verið að jafna sig hafi lögreglumaðurinn tekið í tvo putta og hún þá spurt hann hvort hann ætlaði að brjóta á sér puttana og hafi hann þá sagt að hann gerði það ef hann þyrfti þess. Hún kvað lögreglumennina hafa líka verið með mase brúsa sem þeir hafi hótað að nota. Hún kvaðst kannast við að hafa staðið fyrir dyrunum en hún man hins vegar ekki eftir því hvort hún hafi varnað lögreglumönnum að fara þar inn, hún kvaðst muna óljóst eftir þessu. Hún kvaðst vera búin að reyna að rifja þetta upp með skýrslum þar sem hún hafi verið undir áhrifum á þessum tíma, áfengis og „pínu“ amfetamíns. Ákærða kvaðst ekki muna eftir því að lögreglan hafi beðið hana að færa sig eða að lögreglan hafi reynt að færa hana frá dyrunum. Ákærða kvaðst ekki kannast við að hafa slegið lögreglumanninn og sparkað í hann. Ákærða kvaðst ekki hafa skýringu á því af hverju þetta hafi gerst, sennilega af því að hún var fyrir hurðinni, en hún skildi hins vegar ekki hvernig hún hafi getað gert allt það sem hún er sökuð um á þessum stutta tíma. Þá kvaðst hún ekki átta sig á því hvernig hún hafi getað slegið lögreglumanninn í andlit og háls og sparkað ítrekað í hann, með fjóra lögreglumenn fyrir framan sig, hún þyrfti að vera einhver „B-kk-nf“. Þá kvaðst ákærða ekki geta staðfest að hún hafi verið með læti. Hún kvaðst sjálf hafa fengið áverka eftir lögregluna, risastórt sár á enni, mar á öxl og mar eftir handjárnin. Spurð um skýrslutöku fyrir lögreglu kvað hún skýrsluna hafa verið tekna þegar hún var búin að vera vakandi í tólf tíma, hún væri með innilokunarkennd og það kæmi fram í vaktaskýrslunni því að hún hafi oft þurft að fara út úr klefanum. Ákærða bar að vegna þessa hafi ekki verið mikið að marka framburð hennar í lögregluskýrslu auk þess sem hún hafi ekki haft neinn lögfræðing með sér. Þegar hún var spurð hvort það væri rétt sem fram komi í lögregluskýrslu að það geti vel verið að hún hafi slegið lögreglumanninn og sparkað í hann, þá kvaðst hún ítreka það sem að framan greinir að það sé ekki mikið að marka framburð hennar hjá lögreglu. Ákærða lýsti því að hún ætti lítinn strák, hún sé einstæð móðir og hafi ekki gerst sek um að hafa ráðist á nokkurn mann áður. Þá sé hún ekki í neyslu, búin að taka sig á, sé búin að vera meira og minna edrú síðan í september í fyrra (2012), sé 100% til staðar fyrir barnið sitt og sé að standa sig vel.

Vitnið C sagði að hann og ákærða hafi setið á bekk og verið að drekka bjór þegar lögreglan hafi komið og verið að leita að einhverjum strák. Ákærða hafi þá staðið upp og lögreglan hafi þá handtekið hana, sett hana niður og skellt hausnum á henni í jörðina og hótað að brjóta á henni fingur ef hún hætti ekki að hreyfa sig. Við það hafi ákærða orðið enn brjálaðri og lögreglumaðurinn þá reynt að puttabrjóta hana. Hann kvaðst ekki kannast við að ákærða hafi staðið fyrir dyrunum heldur við hliðina á dyrunum. Hann kvaðst heldur ekki muna eftir því að lögreglan hafi beðið hana að færa sig. Lögreglan hafi reynt að færa ákærðu frá dyrunum en það hafi ekki tekist. Vitnið bar að það hafi verið læti í ákærðu af því að það var verið að handtaka hana fyrir ekki neitt. Hann kvaðst ekki kannast við að hafa séð ákærðu slá lögreglumanninn, hún hafi ekki náð því og heldur ekki að sparka í lögreglumanninn.

Vitnið A lögreglumaður sagði að hann myndi eftir samskiptum hans og ákærðu. Lögreglan hafi verið að leita að þremur aðilum eða fleiri sem hefðu framið húsbrot og gengið í skrokk á manni og fengið ábendingu um að þeir héldu mögulega til að Hrannargötu 5 í Reykjanesbæ sem sé verbúð sem kallist Röstin. Þeir hafi verið einkennisklæddir og á lögreglubílum. Þegar þeir hafi komið þangað hafi ákærða stigið fram fyrir sig og sagt að hann mætti ekki fara þarna inn án þess að hafa heimild. Hann hafi ítrekað, eða í tvö til þrjú skipti, beðið hana að færa sig, hún hafi ekki orðið við því og hann þá ýtt henni burt frá hurðinni. Við þetta hafi hún slegið hann tvisvar, einu sinni í andlit og einu sinni í háls, og svo sparkað ítrekað í sköflunginn á honum. Hann kvaðst hafa sett hana í handjárn, hann einn hafi séð um það. Vitnið kvaðst ekki vita hversu mörg spörkin hefðu verið en þau hafi verið mörg. Hann kvaðst ekki muna eftir því að ákærða hafi klórað sig margítrekað eins og fram kemur í læknisvottorði. Hann bar að það hefðu verið læti í ákærðu en ekkert sem þeir réðu ekki við. Að hans mati var handtakan ekki harkaleg, jafnframt að ákærða hafi verið undir áhrifum áfengis eða vímuefna eða bæði. A kvað höggin og spörkin ekki hafa haft neinar afleiðingar fyrir sig til lengri tíma en þó þess háttar að hann hafi fundið fyrir því eins og fram kemur í áverkavottorði. Hann tók fram að höggin hefðu ekki verið þung, hann hafi ekki verið neitt frá vinnu vegna þess. Hann hafi hins vegar leitað til læknis samkvæmt verklagsreglum og það hafi gerst sama dag.

Vitnið B lögreglumaður sagði að hann, ásamt félaga sínum A, hafi verið á lögreglubíl og hafi þeir ætlað að banka upp á að Hrannargötu 5, en þá hafi ákærða stokkið fyrir hurðina og neitað þeim um inngöngu og staðið fyrir hurðinni. Á staðnum hafi einnig verið strákur en hann hafi bara staðið til hliðar. Þeir hafi beðið ákærðu að færa sig en hún neitað því, hann muni ekki hvaða orð hún hafi notað en alla vega sagt þeim að fara í burtu. Við þetta hafi félagi hans sennilega tekið í hægri hönd ákærðu og ætlað að færa hana frá en hún hafi þá slegið og sparkað til hans, hann muni hins vegar ekki hvort höndin hafi verið kreppt eða ekki. Vitnið kvaðst hafa séð þegar ákærða sló A, hann geti hins vegar ekki gefið nákvæma tölu á höggunum en þau hafi verið fleiri en eitt. Þá hafi hann ekki séð hvar höggin lentu þar sem hann hafi verið að fylgjast með stráknum á sama tíma, en þau hafi þó lent í efri hluta A. Vitnið kvað ákærðu hafa slegið í allar áttir og sparkað svo í fótinn á A, hann sá ekki hvort það var oft en sagði það hafa verið neðarlega í fótinn, í sköflunginum á honum. Hann kvaðst ekki vita hvort það var hægri eða vinstri sköflungur.

Vitnið D lögreglumaður lýsti því að hann hafi setið inni í lögreglubíl þegar þetta gerðist, hann hafi ekki heyrt hvað fór aðilum á milli en séð hvað gerðist. Vitnið kannaðist ekki við að hafa heyrt neinar hótanir eða að lögreglan hafi haft mase úða uppi við. Hann kvað fjarlægðina milli þeirra hafi verið svona 7-10 metrar, þokkalegt skyggni, orðið bjart, alla vega ekki neitt myrkur. Hann kvaðst hafa séð þetta þar sem A og ákærða snéru hliðinni að honum. Þeir hafi verið nýkomnir að þessu húsnæði þar sem lögreglumenn, sem voru þar fyrir, voru búnir að biðja um aðstoð. Nýbúnir að stoppa bílinn fyrir utan þá hafi þeir séð tvo lögreglumenn, ákærðu og einn strák. Vitnið sagðist hafa séð þegar einn lögreglumaðurinn hafi ætlað að færa hana frá hurðinni, hafi tekið í höndina á henni og ætlað að ýta ákærðu til hliðar, þá hafi hún orðið mjög æst, sparkað og slegið í hann nokkrum sinnum. Hann kvaðst ekki muna nákvæmlega hversu oft, þó oftar en einu sinni og að höggin hafi lent í andliti, hálsi, alla vega einhvers staðar ofarlega, auk eins sparks í löppina á honum, sköflunginn, hin spörkin hafi ekki hitt hann. Hann taldi að höggin hafi ekki verið föst alla vega ekki hnefahögg.

Vitnið E lögreglumaður sagði að hann hafi setið inni í lögreglubíl þegar þetta gerðist, hann telur að fjarlægðin hafi verið um 10 metrar. Hann kvaðst hafa séð þegar ákærða var að slá A. Hún hafi ýtt í hann eins og hún virtist meina honum inngöngu og þegar hann hafi ætlað að færa hana með því að taka í höndina á henni og ýta henni til þá hafi hún æst sig upp og slegið hann í hálsinn og andlitið og sparkað í löppina á honum. Vitnið kvaðst ekki muna hvað þetta voru mörg högg eða spörk, alla vega tvö högg, annað í andlitið og hitt í hálsinn auk sparks í hægri sköflunginn. Hann kvaðst ekki muna hvort það hafi verið mörg högg sem ekki lentu á A og mundi ekki hvort höggin voru með krepptum hnefa eða opnum lófa, en taldi að það hafi verið notað afl, þung högg, en hann eigi erfitt með að dæma um hvort það hafi verið mikill eða lítill kraftur.

Vitnið F, skurðlæknir við Heilbrigðisstofnun Suðurnesja upplýsti að annar læknir, G hafi hitt A á þessum tíma en hún hafi hætt störfum þannig að hann hafi gert það vottorð sem liggur frammi í þessu máli dags. 6. september 2012. Hann staðfesti að sú greining sem fram kemur í vottorði um hálstognun og verki geti vel passað við þá lýsingu sem gefin var og stafi út frá óeðlilegri hreyfingu við högg sem veldur hnykk á hálsi og geti valdið tognun. Jafnframt kom fram hjá vitninu að það þyrfti ekki að vera að það hafi sést áverkar eftir högg á fyrsta degi, svo sem að það hafi verið sparkað í sköflung eða slegið í andlit, oft sé það þannig en það þurfi ekki að vera, einnig geti verið eymsli en það þurfi ekki að koma fram mar.

III

Samkvæmt framburði ákærðu og vitna voru atvik með þeim hætti að ákærða varnaði A lögreglumanni inngöngu í húsnæðið að Hrannargötu 5 í Reykjanesbæ og jafnframt veittist að honum með þeim hætti sem greinir í ákæru. Ákærða man ekki hvort hún hafi varnað lögreglumönnum inngöngu eða hvort hún hafi neitað að fara frá þegar lögreglan bað hana að færa sig. Vitnin A og B báru að hafa sagt ákærðu að færa sig en hún neitað því. Vitnið A sagði að lögreglan hafi reynt að færa ákærðu frá dyrunum en það hafi ekki tekist. Með framburði vitna, sem er í öllum atriðum samhljóma, þykir ekki ástæða til að draga í efa að ákærða hafi varnað lögreglumönnum inngöngu og neitað að færa sig frá dyrunum þegar lögreglan bað hana um það. Þá man ákærða ekki eftir því að hafa slegið eða sparkað í lögreglumanninn A. Í vitnisburði lögreglumannanna B, D og E kom fram að þeir hafi allir séð ákærðu slá A en enginn þeirra vissi hversu oft. D og E vitnuðu að högg hafi lent í andliti og hálsi hans. Framburður þessara þriggja vitna er í meginatriðum samhljóða um þetta atriði. Í vitnisburði lögreglumannanna B, D og E kom fram að þeir hafi allir séð ákærðu sparka í sköflung A. Enginn þeirra bar þó að sparkað hafi verið ítrekað. Er því einungis framburði hans um það til að dreifa.

Þær afleiðingar er ákæra tilgreinir eru í samræmi við læknisvottorð og vitnisburð F skurðlæknis. Af vitnisburði má einnig ætla að höggin hafi ekki verið með krepptum hnefa og hvorki höggin né sparkið hafi verið þungt, alla vega vill A ekki gera mikið úr þessu.

Með vísan til framangreinds er sannað, gegn neitun ákærðu, að hún hafi brotið gegn valdstjórninni með því að hafa ráðist með ofbeldi á lögreglumanninn A, sem var þar við skyldustörf, og slegið hann í andlit og háls og sparkað í hægri sköflung hans, með þeim afleiðingum að hann hlaut hnykk á háls og þreifieymsli á hálsi og sköflungi. Háttsemi ákærðu varðar við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

IV

Ákærða er fædd 1991. Samkvæmt sakavottorði var ákærðu gerð refsing þann 9. júní 2009, sekt fyrir brot gegn umferðarlögum og lögum um ávana- og fíkniefni auk sviptingar á ökuréttindum í fjóra mánuði og þann 13. júní 2012 sekt fyrir brot gegn lögum um ávana- og fíkniefni. Um hegningarauka er að ræða við dóminn frá 13. júní 2012. Verður refsing ákærðu því ákveðin með hliðsjón af 78. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Við ákvörðun refsingar ber að horfa til þess að ákærða réðst að lögreglumanni við skyldustörf sem ber að líta alvarlegum augum. Á móti koma ákvæði 2. tl., 4. tl. og 5. tl 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þykir refsing ákærðu hæfilega ákveðin fangelsi í tvo mánuði sem verður bundin skilorði, eins og nánar greinir í dómsorði.

V

Með vísan til 1. mgr. 218. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála ber að dæma ákærðu til að greiða allan sakarkostnað. Um er að ræða málsvarnarlaun skipaðs verjanda fyrir dómi, G-kk-ef S-x-x R-kk-ef héraðsdómslögmanns, sem þykja hæfilega ákveðin 200.800 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti.

Dóm þennan kveður upp B-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari.

D ó m s o r ð:

Ákærða, P-kvk-nf L-kvk-nf K-kvk-nf, sæti fangelsi í tvo mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún niður falla að liðnum þremur árum frá uppkvaðningu dómsins haldi ákærða almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærða greiði í sakarkostnað málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, G-kk-ef S-x-x R-kk-ef héraðsdómslögmanns, 200.800 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti.

B-kk-nf H-kk-nf