E-893/2010

Mál þetta, sem dómtekið var hinn 10. maí sl., var höfðað fyrir dómþinginu af M-kk-þgf N-kk-þgf, á hendur Verði-tryggingum hf., með stefnu áritaðri um birtingu 25. janúar 2010.

Endanlegar dómkröfur stefnanda eru þær aðallega, að stefndi verði dæmdur til þess að greiða stefnanda 6.271.150 krónur, með 4,5% ársvöxtum frá 26. október 2007 til 4. janúar 2010, en með dráttarvöxtum samkvæmt 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001, um vexti og verðtryggingu, frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst stefnandi málskostnaðar úr hendi stefnda.

Til vara krefst stefnandi þess að stefndi verði dæmdur til að greiða honum 5.792.601 krónu, með 4,5% ársvöxtum frá 26. október 2007 til 4. janúar 2010, en með dráttarvöxtum samkvæmt 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001, um vexti og verðtryggingu, frá þeim degi til greiðsludags, og málskostnaðar, að skaðlausu. Allt að frádreginni innborgun stefnda hinn 25. janúar 2010, að fjárhæð 3.328.799 krónur og innborgun frá Sjúkratryggingum Íslands hinn 21. október 2010, að fjárhæð 1.043.332 krónur.

Dómkröfur stefnda eru þær aðallega, að hann verði sýknaður af öllum kröfum stefnanda, en til vara að dómkröfur stefnanda verði lækkaðar verulega. Þá krefst stefndi málskostnaðar úr hendi stefnanda, að skaðlausu.

Gætt var ákvæða 115. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála, áður en dómur var kveðinn upp.

II

Málavextir eru þeir, að hinn 26. október 2007 lenti stefnandi í umferðarslysi, en hann var ökumaður bifreiðarinnar DM-185, sem ekið var út af veginum nálægt Holtavörðuheiði.

Bifreiðin var tryggð lögboðinni slysatryggingu ökumanns hjá stefnda á slysdegi. Stefndi hefur viðurkennt bótaskyldu úr slysatryggingu ökumanns bifreiðarinnar vegna slyssins.

Aðilar komu sér saman um að láta H-kk-þf B-kk-þf, bæklunarlækni og I-kk-þf S-kk-þf hrl. meta afleiðingar slyssins. Matsgerð þeirra er dagsett 23. nóvember 2009 og er niðurstaða hennar að varanleg örorka stefnanda vegna slyssins sé 10% og varanlegur miski hans 15 stig. Tími þjáninga án rúmlegu hafi verið sex vikur frá slysdegi.

Með bréfi, dagsettu 4. desember 2009, krafði stefnandi stefnda um greiðslu skaðabóta, ásamt vöxtum og lögmannskostnaði, í samræmi við niðurstöðu matsgerðarinnar og ákvæða skaðabótalaga nr. 50/1993. Útreikningur skaðabóta vegna varanlegrar örorku tók mið af 1. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Árslaunaviðmið var byggt á launum stefnanda, dagpeningum og hagnaði af rekstri einkahlutafélags stefnanda, TRM-ráðgjafar ehf., síðustu þrjú almanaksár fyrir slysið.

Hinn 29. desember 2009 sendi stefndi stefnanda tillögu að uppgjöri bótanna og miðaði við skattframtöl stefnanda, en tók hvorki tillit til hagnaðar stefnanda af rekstri TRM-ráðgjafar ehf., né dagpeninga. Lögmaður stefnanda féllst á þá kröfu stefnda að draga frá dagpeninga, en ítrekaði að öðru leyti gerðar kröfur.

Í tillögu stefnda að uppgjöri vegna slyssins var einnig gert ráð fyrir frádrætti vegna fyrirhugaðrar greiðslu til stefnanda í samræmi við ákvæði laga nr. 100/2007, um almannatryggingar, að fjárhæð 800.000 krónur. Lögmaður stefnanda mótmælti þessari framkvæmd, þar sem TRM-ráðgjöf ehf., hefði ekki greitt almennt tryggingariðgjald, sbr. ákvæði laga nr. 113/1990, um tryggingargjald, og eigi stefnandi því ekki rétt á greiðslum samkvæmt lögum nr. 100/2007, um almannatryggingar.

Stefndi hefur og neitað að greiða útlagðan sjúkrakostnað stefnanda vegna afleiðinga slyssins.

Með tölvupóstum, dagsettum 7. og 13. janúar 2010, ítrekaði lögmaður stefnanda kröfur sínar samkvæmt bréfi, dagsettu 4. desember 2009. Stefndi hefur ekki orðið við þeim kröfum. Eftir birtingu stefnu í málinu greiddi stefndi stefnanda bætur í samræmi við tilboð sitt.

Í upphafi aðalmeðferðar féll lögmaður stefnanda frá þeirri kröfu sinni að ekki skyldi dregnar frá greiðslur samkvæmt lögum nr. 100/2007, um almannatryggingar og um greiðslu á sjúkrakostnaði. Þá féll hann frá kröfu um þjáningarbætur í einn dag og lækkaði þar með kröfu sína um 1.490 krónur.

Málsaðilar deila því um hvaða tekjuviðmið skuli lagt til grundvallar við útreikning skaðabóta vegna varanlegrar örorku stefnanda.

III

Stefnandi byggir kröfu sína á 92. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, skaðabótalögum nr. 50/1993, og meginreglu skaðabótaréttar, um fullar bætur til handa tjónþola.

Stefnandi byggir á því að við útreikning skaðabóta vegna varanlegrar örorku, beri að líta til þess, að stefnandi hafi verið eini eigandi TRM-ráðgjafar ehf., en starfsemi félagsins lúti að sölu vátrygginga fyrir tryggingarfélög. Stefnandi sé jafnframt eini starfsmaður félagsins. Ljóst sé því að fjárhagsleg afkoma félagsins og stefnanda ráðist að langmestu leyti af vinnuframlagi og árangri stefnanda við sölu trygginga.

Samkvæmt skattframtali rekstraraðila árið 2005 hafi verið 18.894 króna tap af rekstri TRM-ráðgjafar ehf. árið 2004, enda starfsemi félagsins þá nýhafin. Stefnandi hafi reiknað sér 1.200.000 króna laun vegna starfa hjá félaginu.

Samkvæmt skattframtali rekstraraðila árið 2006 hafi verið 1.790.418 króna hagnaður af rekstri TRM-ráðgjafar ehf. árið 2005. Stefnandi hafi reiknað sér 1.800.000 krónur sem laun vegna starfa hjá félaginu. Hagnaður hafi ekki verið greiddur út til hlutahafa í formi arðs.

Samkvæmt skattframtali rekstraraðila árið 2007 hafi verið 2.972.338 króna hagnaður af rekstri TRM-ráðgjafar ehf. árið 2006. Stefnandi hafi reiknaði sér 1.800.000 krónur í laun vegna starfa hjá félaginu. Hagnaður hafi ekki verið greiddur út til hlutahafa í formi arðs.

Stefnandi heldur því fram að taka eigi tillit til hagnaðar félagsins þegar tekjuviðmið hans til útreiknings skaðabóta vegna varanlegrar örorku sé reiknað. Hann sé eini eigandi félagsins og eini starfsmaður þess. Hagnaður félagsins sé því eingöngu til kominn vegna vinnuframlags stefnanda og renni til hans eins þegar félagið greiði út arð. Tekjuviðmið byggt á launatekjum og hagnaði stefnanda sé ekki ósanngjarnt. Samkvæmt upplýsingum Hagstofu Íslands séu árslaun þeirra sem starfi við sölu og ráðgjöf varðandi tryggingar, eða sinna sérhæfðum störfum tengdum sölu og ráðgjöf, mjög sambærileg því tekjuviðmiði sem stefnandi leggi til grundvallar útreikningi skaðabóta vegna varanlegrar örorku. Umrædd störf séu að fullu sambærileg störfum stefnanda.

Samkvæmt 1. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 skuli útreikningur skaðabóta vegna varanlegrar örorku taka mið af meðalatvinnutekjum tjónþola síðustu þrjú almanaksár fyrir slys. Stefnandi heldur því fram að skýra beri lagaákvæðið með þeim hætti að ekki sé eingöngu átt við framtaldar launatekjur tjónþola heldur allar tekjur sem hann hafi með sannanlegum hætti aflað.

Stefnandi telur sig hafa lagt fram fullgilda sönnun þess að raunverulegar atvinnutekjur sínar séu hærri en fram komi á skattframtali hans. Þetta hafi hann gert með því að leggja fram skattframtöl TRM-ráðgjafar ehf. sem unnin séu af löggiltum endurskoðanda. Umrædd gögn sýni með greinargóðum hætti hvaða tekjum vinnuframlag hans hafi skilað. Engin önnur skýring sé á hagnaði félagsins en vinna stefnanda. Stefnandi telur sig eiga skýlausan rétt til að tekið sé tillit til hagnaðar félagsins við útreikning skaðabóta vegna varanlegrar örorku hans.

Vegna athugasemda sem fram komi í tölvupósti frá stefnda, dagsettum 12. janúar 2010, um mismunandi skattlagningu af hagnaði einyrkja annars vegar og eigenda hlutafélaga hins vegar, bendir stefnandi á að uppgjör skaðabóta sé einkaréttarlegt uppgjör milli tjónþola og hins bótaskylda. Þetta uppgjör sé að öllu leyti óháð ákvæðum laga um skattskil og ákvæðum laga um einkahlutafélög. Stefnandi telur hvorki rekstrarform félagsins né hvernig hagnaði þess sé ráðstafað hafa þýðingu við úrlausn málsins.

Stefnandi hefur sundurliðað kröfu sína með eftirgreindum hætti.

1. Útlagður sjúkrakostnaður, samkvæmt 1. mgr. 1. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993.

Samkvæmt 1. mgr. 1. gr. eigi tjónþoli rétt á að fá bættan útlagðan sjúkrakostnað sinn. Stefnandi hafi þurft að leita til lækna, sjúkraþjálfara og kírópraktors, vegna afleiðinga umferðarslyssins hinn 26. október 2007. Krafa hans vegna þessa sé samtals 176.138 krónur og sundurliðast þannig:

Reikningur frá Heilbrigðisstofnun Hvammstanga, dagsettur 26. október 2007, 2.800 krónur.

Reikningur frá slysa- og bráðadeild Landspítala – háskólasjúkrahúsi, dagsettur 26. október 2007, 8.708 krónur.

Reikningur frá B-kk-þgf J-kk-þgf lækni, dagsettur 6. nóvember 2007, 3.156 krónur.

Reikningur frá Læknisfræðilegri myndgreiningu ehf., dagsettur 5. desember 2007, 18.000 krónur.

Reikningur frá O-kvk-þgf S-kvk-þgf sjúkraþjálfara, dagsettur 26. mars 2008, 5.541 króna.

Reikningur frá I-kk-þgf I-kk-þgf kírópraktor, dagsettur 15. desember 2008, 8.500 krónur.

Reikningur frá Læknisfræðilegri myndgreiningu ehf., dagsettur 26. mars 2009, 22.830 krónur.

Reikningur frá G-kk-þgf G-kk-þgf lækni, dagsettur 24. ágúst 2009, 5.139 krónur.

Sundurliðunarskýrsla frá R-kk-þgf M-kk-þgf R-kk-þgf sjúkraþjálfara, samtals að fjárhæð 32.764 krónur.

Kostnaður vegna meðferðar hjá I-kk-þgf I-kk-þgf, kírópraktor, 68.700 krónur.

2. Þjáningabætur skv. 3. gr. skaðabótalaga.

Matsmenn telji að stefnandi hafi verið veikur í 44 daga. Krafa hans vegna þjáningabóta sé því 44 x 1490 = 65.560 krónur.

3. Varanlegur miski samkvæmt 4. gr. skaðabótalaga

Samkvæmt matsgerð matsmanna sé varanlegur miski stefnanda vegna afleiðinga slyssins metinn 15 stig. Krafan vegna varanlegs miska sé því 15% x 8.509.500 krónur = 1.276.425 krónur.

4. Varanleg örorka samkvæmt 5.-7. gr. skaðabótalaga.

Varanleg örorka stefnanda vegna afleiðinga slyssins sé metin 10%. Miðað sé við laun og hagnað af rekstri eigin einkahlutafélags.

Árslaunaviðmið samkvæmt 1. mgr. 7. gr. skaðabótalaga sé 4.060.602 krónur, að meðtöldu 8% framlagi atvinnurekanda til lífeyrissjóðs.

Stöðugleikatímapunktur sé 7. desember 2007. Þá hafi stefnandi verið 33 ára og 17 daga gamall. Margfeldisstuðull samkvæmt 6. gr. skaðabótalaga sé því 17/365 af mismuninum á margföldunarstuðli 33 ára manns og 34 ára manns. Stuðullinn sé því 12,139 (12,150 – 11,915 = 0,235 x 17/365 = 0,01094. 12,150 – 0,01094 = 12,139).

Vegna þessa þáttar sé því krafist 4.060.602 króna x 12,139 x 10% = 4.929.165 króna.

Sundurliðun endanlegrar aðalstefnukröfu:

1. Þjáningabætur kr. 65.560

2. Bætur vegna varanlegs miska kr. 1.276.425

3. Bætur vegna varanlegrar örorku kr. 4.929.165

Samtals kr. 6.271.150

Verði ekki fallist á framangreindar forsendur fyrir aðalkröfu gerir stefnandi eftirfarandi kröfu til vara.

Útreikningur allra krafna sé sá sami og í aðalkröfu, að undanskyldri kröfu um bætur vegna varanlegrar örorku.

Varakrafa stefnanda miði við að útreikningur skaðabóta vegna varanlegrar örorku sé byggður á launatekjum og hagnaði af rekstri eigin einkahlutafélags stefnanda líkt og gert sé í aðalkröfu. Hagnaðurinn sé aftur á móti hvorki umreiknaður með tilliti til vísitölu né tekið tillit til framlags atvinnurekanda í lífeyrissjóð.

Miðað við ofangreindar forsendur séu viðmiðunarlaun til útreiknings varanlegrar örorku 3.666.378 krónur.

Vegna þessa þáttar sé því krafist 3.666.378 króna x 12,139 x 10% = 4.450.616 króna.

Sundurliðun varastefnukröfu:

1. Þjáningabætur kr. 65.560

2. Bætur vegna varanlegs miska kr. 1.276.425

3. Bætur vegna varanlegrar örorku kr. 4.450.616

Samtals kr. 5.792.601

Vaxtakröfu sína byggir stefnandi á 16. gr. skaðabótalaga og III. kafla laga nr. 38/2001, um vexti og verðtryggingu. Vaxta af þjáningabótum, bótum vegna varanlegs miska og varanlegrar örorku, sé krafist frá slysdegi, en dráttarvaxta frá 4. janúar 2010, samkvæmt 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. laga um vexti og verðtryggingu, þegar mánuður hafi verið liðinn frá því að lögmaður stefnanda krafði stefndu bréflega um greiðslu skaðabóta.

Málskostnaðarkröfu byggir stefnanda á 1. mgr. 129. gr. og 1. og 3. mgr. 130. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991.

Kröfu um virðisaukaskatt á málflutningsþóknun byggir stefnandi á lögum nr. 50/1988. Stefnandi sé ekki virðisaukaskattskyldur og því sé nauðsynlegt að taka tillit til virðisaukaskatts við ákvörðun málskostnaðar.

IV

Að mati stefnda er ekki forsenda til að leggja hagnað af rekstri sjálfstæðs lögaðila að jöfnu við persónuleg laun stefnanda.

Stefndi byggir á því að afleiðingar umferðaróhappsins, metnar eftir lagareglum skaðabótalaga, sem stefnandi lenti í hinn 26. október 2007, séu að fullu bættar með greiðslu stefnda hinn 25. janúar 2010. Því ber að taka kröfu stefnda um sýknu til greina.

Fyrir liggi óumdeilt mat á afleiðingum slyss stefnanda. Réttur stefnanda til bóta sé einnig óumdeildur. Vert sé þó að geta þess að stefnandi virðist byggja á því að honum beri þjáningabætur í 44 daga en stefndi telur honum bera slíkar bætur í 42 daga. Matsmenn skilgreini þjáningabótatímabil í sex vikur sem er sami dagafjöldi en að auki skilgreina þeir tímabilið frá 26. október til 7. desember 2007. Jafnvel þó báðir tilgreindir dagar séu taldir með, sem augljóslega eigi ekki við rök að styðjast, sé fjöldinn einungis 43. Er því krafist sýknu af þjáningabótakröfu vegna nefndra tveggja daga eða samtals 2.980 krónur

Réttur stefnanda til miskabóta sé óumdeildur og bætur vegna þess séu þegar greiddar.

Stefndi telur meginágreiningsefni máls þessa lúta að viðmiðunartekjum þeim sem leggja beri til grundvallar útreikingi á bótum vegna varanlegrar örorku stefnanda. Stefndi hafi lagt upplýsingar stefnanda sjálfs um tekjur sínar til grundvallar. Stefnandi hafi gert grein fyrir þeim árlega til hins opinbera. Að mati stefnda séu engar forsendur til að leggja að jöfnu hagnað af rekstri einkahlutafélags, jafnvel þó að hlutafé þess sé í eigu stefnanda, sem ekki sé rengt af hálfu stefnda þó að gögnum þar að lútandi sé ekki til að dreifa. Slíkur hagnaður sé eign félagsins en ekki ráðstöfunartekjur stefnanda. Til þess að svo megi verða, að eigendur geti haft slíkan hagnað til eigin ráðstöfunar, þurfi félagið að greiða hluthöfunum hagnaðinn út sem arð í samræmi við reglur þar um. Stefnanda væri í þessu sambandi ekki tækt að taka fé einkahlutafélagsins undir sig sjálfan enda slík ráðstöfun brýnt brot á lögum nr. 138/1994 um einkahlutafélög auk þess sem slíkur gerningur stangast á við almenn hegningarlög en í því sambandi breyti engu þó stefnandi sé einn eigandi að félaginu. Hann og félagið séu ekki eitt fyrir lögum, heldur tveir aðgreindir aðilar. Kröfugerð stefnanda um að saman verði lögð laun hans og hagnaður TRM-ráðgjafar ehf. feli þannig í sér ráðagerð sem gangi ekki upp lögum samkvæmt. Úr því hafi verið leyst fyrir dómstólum að kröfugerð sem í raun byggi á lögbroti sé ekki lögvarin þannig að hún verði lögð til grundvallar dómsniðurstöðu. Stefnandi hafi ekki gert neina grein fyrir arðgreiðslum sér til handa af hagnaði TRM-ráðgjafar ehf., hvorki í eigin skattframtölum né hafi nokkur arður verið greiddur í einkahlutafélaginu.

Raunar beri öll framlögð skattframtöl TRM-ráðgjafar ehf. 2005 til 2008 með sér að vera dagsett 26. mars 2009. Framtölin séu óundirrituð og beri það ekki með sér hver hafi samið þessi skjöl. Þau séu einnig óstaðfest af skattyfirvöldum. Skjölin beri það með sér að krafa stefnanda fái ekki staðist, jafnvel þó litið yrði framhjá öllum þeim lagalegu hindrunum sem standi í vegi fyrir því að hagnaður einkahlutafélags sé lagður að jöfnu við launatekjur einstaklings. Stefnandi hafi slasast 2007 þannig að viðmiðunarár til útreiknings varanlegrar örorku séu 2004, 2005 og 2006. Árið 2004 hafi TRM-ráðgjöf ehf. verið rekið með tapi og hafi eigið fé félagsins verið neikvætt um 1.324.464 krónur. Áður en til nokkurra álita komi að telja hagnað af rekstri félagsins til tekna stefnanda verði að jafna þetta neikvæða eigið fé og mynda lögbundinn varasjóð. Sé þá uppurinn hagnaður ársins 2005 og gott betur og verði hann ekki til tekna talinn. Það væri að auki einungis hagnaður ársins 2006 sem kæmi til álita, yrði litið fram hjá öllum þeim hindrunum sem standi í vegi slíkrar framsetningar. Stefnandi eigi engan lögvarinn rétt til þess að telja þennan hagnað til persónulegra tekna sinna.

Stefndi mótmælir sérstaklega dráttarvaxtakröfu stefnanda. Af hálfu stefnda hafi verið brugðist við kröfugerð stefnanda í tíma. En síðan þegar ljóst sýndist að ágreiningur væri með aðilum sem ekki yrði leystur hafi beinlínis verið boðið upp á það hinn 13. janúar 2010 að stefnanda yrðu greiddar óumdeildar fjárhæðir en þeir fyrirvarar gerðir við það uppgjör sem stefnandi kysi. Þessu boði hafi ekki verið svarað heldur málinu stefnt án fyrirvara með stefnu útgefinni 21. janúar 2010. Um leið og stefndi hafi frétt af þessum framgangsmáta stefnanda hafi þær bætur, sem málsaðilar hafi verið sammála um, verið greiddar. Með vísan til þessa séu að mati stefnda engar forsendur til kröfugerðar um dráttarvexti af þeirri fjárhæð sem greidd hafi verið hinn 25. janúar 2010 enda enginn greiðsludráttur af hálfu stefnda heldur beðið viðbragða stefnanda við tillögu um framgangsmáta málsins, tillögu sem stefnandi hafi svo kosið að líta fram hjá en sú framganga skapi að mati stefnda engan rétt stefnanda til handa til dráttarvaxta. Þá séu engar forsendur heldur til þess að dæma stefnanda dráttarvexti af umþrættu kröfunum. Hluti kröfunnar eigi augljóslega ekki við rök að styðjast en aðrir kröfuliðir séu ósannaðir. Stefnandi hafi ekki brugðist við tilmælum stefnda um að leggja fram gögn svo hægt væri að taka afstöðu til réttmætis kröfugerðar hans. Á meðan svo hátti til verði stefnda ekki lagt til lasts að gjalda stefnanda ekki fé.

Sömu sjónarmið eigi við um kröfu stefnanda til málskostnaðar eins og dráttarvaxta. Stefnandi eigi að mati stefnda ekki rétt til málskostnaðar byggt á þeim grunni að stefnandi hafi þurft að knýja stefnda til þeirrar greiðslu sem fram fór 25. janúar 2010 með málsókn. Helst kæmi til álita að stefnandi gæti átt rétt á málskostnaði ef dómur félli honum í vil um grundvöll útreiknings viðmiðunartekna sem ágreiningur standi um. Að mati stefnda séu þó engar líkur á að dómur falli stefnanda í vil þessum efnum. Það leiði á hinn bóginn til þess að stefnanda beri að gjalda stefnda málskostnað, sbr. 130. gr. laga nr. 91/1991.

Kröfu um málskostnað byggir stefndi á 130. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991. Krafist sé álags á málskostnað er nemi virðisaukaskatti, sbr. lög nr. 50/1998. Stefndi reki ekki virðisaukaskattskylda starfsemi og beri því nauðsyn til að fá dæmt álag er þeim skatti nemi úr hendi stefnanda.

V

Í málinu er ekki ágreiningur um bótaskyldu stefnda vegna tjóns stefnanda. Þá eru aðilar sammála um að leggja til grundvallar matsgerð H-kk-ef B-kk-ef bæklunarlæknis og I-kk-ef S-kk-ef hrl. um afleiðingar slyssins fyrir stefnanda. Ágreiningur málsins lýtur aðallega að því hvaða tekjuviðmið skuli lagt til grundvallar við útreikning skaðabóta vegna varanlegrar örorku stefnanda, sbr. 7. gr. skaðabótalaga, sem og um þjáningarbætur. Stefnandi hefur viljað miða við laun sín og hagnað af rekstri einkahlutafélagsins TRM-ráðgjafar ehf. sem hann hefur staðhæft að hann sé eini eigandinn að. Stefndi hefur viljað miða við launatekjur stefnanda eins og hann hafi sjálfur skilgreint þær samkvæmt skattframtölum. Þar sé ekki getið neinna arðgreiðslna frá nefndu einkahlutafélagi.

Stefnandi heldur því fram að hann hafi verið eini eigandi TRM-ráðgjafar ehf., en starfsemi félagsins lúti að sölu vátrygginga fyrir tryggingarfélög. Stefnandi kveðst jafnframt hafa verið eini starfsmaður félagsins og fjárhagsleg afkoma félagsins og stefnanda ráðist að langmestu leyti af vinnuframlagi og árangri stefnanda við sölu trygginga.

Samkvæmt 7. gr. laga um tekjuskatt nr. 90/2003, skal sá sem vinnur við eigin atvinnurekstur eða sjálfstæða starfsemi reikna sér til tekna eigi lægra endurgjald fyrir starf sitt en hefði hann innt það af hendi fyrir óskyldan eða ótengdan aðila. Samkvæmt framlögðum skattframtölum stefnanda voru framtaldar tekjur hans frá TRM-ráðgjöf ehf. 1.200.000 krónur árið 2004, 1.800.000 krónur árið 2005 og 1.800.000 krónur árið 2006.

Samkvæmt framlögðum, óstaðfestum og óundirrituðum skattframtölum TRM-ráðgjafar ehf., öllum dagsettum 26. mars 2009, sem og staðfestum endurritum Ríkisskattstjóra á skattframtölum TRM-ráðgjafar ehf., var TRM-ráðgjöf rekin með tapi árið 2004 að fjárhæð 1.324.464 krónur, en hagnaður var af starfseminni árið 2005 að fjárhæð 1.059.850 krónur, og árið 2006 2.972.338 krónur. Samkvæmt gögnum málsins hefur aldrei verið greiddur út arður úr fyrirtækinu til stefnanda, þrátt fyrir þá fullyrðingu stefnanda að fyrirtækið sé einungis rekið utan um vinnuframlag hans sjálfs og hagnaður þess ráðist einungis af vinnuframlagi hans. Liggur því ekki fyrir að stefnandi hafi notið annarra tekna en beinna launagreiðslna. Þegar framangreint er virt sem og gögn málsins verður því ekki talið að stefnandi hafi sýnt fram á að miða beri við aðrar tekjur en þær sem fram koma á skattframtali hans, eins og stefndi gerði við útreikning bóta til handa stefnanda. Hafa stefnanda þegar verið greiddar bætur í samræmi við það.

Í framlagðri matsgerð er tímabil þjáningabóta, samkvæmt 3. gr. laga nr. 50/1993, sagt vera „sex vikur frá slysdegi, þ.e.a.s. 26.10.2007 – 07.12.2007“.

Stefndi hefur greitt stefnda þjáningabætur í 42 daga og verður að telja að það sé í samræmi við fyrrgreinda niðurstöðu í matsgerð.

Þegar allt framangreint er virt verður stefndi sýknaður af öllum kröfum stefnanda í máli þessu.

Eins og mál þetta er vaxið þykir rétt, þrátt fyrir þessa niðurstöðu, að hvor aðila beri sinn kostnað af málinu.

H-kvk-nf Þ-kvk-nf héraðsdómari kvað upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð :

Stefndi, Vörður- tryggingar hf., er sýkn af kröfum stefnanda, M-kk-ef N-kk-ef.

Málskostnaður fellur niður.

H-kvk-nf Þ-kvk-nf