E-1776/2011

Mál þetta, sem var dómtekið 26. október sl., er höfðað 15. apríl 2011 af E-x-x B-x-x K-x-x, Frostafold 20 í Reykjavík, gegn Tryggingamiðstöðinni hf., Síðumúla 24 í Reykjavík.

Dómkröfur stefnanda eru eftirfarandi:

1) Að viðurkennt verði að stefnda sér skylt að bæta stefnanda tjón hennar vegna stuldar á bifreiðinni RT-089 í samræmi við ákvæði kaskóvátryggingarsamnings (skírteini nr. 7002189) er stefnandi gerði við stefnda. Skal mið tekið af verðmæti sambærilegrar bifreiðar þann 11. júlí 2009 og skal fjárhæðin bera dráttarvexti skv. 6. gr. laga nr. 38/2001 frá 11. ágúst 2009.

2) Að viðurkennt verði að stefndi skuli endurgreiða stefnanda iðgjöld er hún greiddi af ofangreindri kaskótryggingu skv. skírteini nr. 7002189, á tímabilinu frá 12. ágúst 2008 til 21. september 2009.

Í báðum tilvikum krefst stefnandi málskostnaðar úr hendi stefnda að mati dómsins að viðbættum virðisaukaskatti þar sem stefnandi er ekki virðisaukaskattsskyldur eða samkvæmt framlögðum málskostnaðarreikningi.

Dómkröfur stefnda eru þær að hann verði sýknaður af kröfum stefnanda auk þess sem hann krefst málskostnaðar að mati dómsins.

II.

Málsatvik

Stefnandi keypti bifreiðina RT-089, sem er af gerðinni BMW 530D, 13. apríl 2007. Hún fjármagnaði kaupin með skuldabréfi, dags. sama dag, að fjárhæð 3.351.630 krónur, þar sem stefndi var tilgreindur kröfuhafi. Í skuldabréfinu kom fram að bifreiðin skyldi vera ábyrgðar- og kaskóvátryggð hjá stefnda. Í samræmi við það keypti stefnandi lögboðna ábyrgðartryggingu og slysatryggingu ökumanns af stefnda auk kaskótryggingar er tryggði stefnanda fyrir tjóni á umræddri bifreið.

Í stefnu greinir svo frá að bifreiðin hafi verið flutt úr landi 15. maí 2008 áleiðis til Spánar þar sem ætlunin var að eignarhlutur stefnanda í henni færi upp í kaup á fasteign þar í landi. Áður hafi sambúðarmaður stefnanda, S-kk-nf H-kk-nf, farið á starfsstöð stefnda til að fá alþjóðlegt vátryggingarkort fyrir ökutækið, svonefnt grænt kort. Samkvæmt gögnum málsins gaf stefndi út slíkt kort fyrir umrædda bifreið 13. maí 2008.

Samkvæmt stefnu varð ekki af fyrrgreindum fasteignakaupum. Bifreiðin hafi þó verið áfram á Spáni og samkvæmt gögnum málsins var græna kortið endurnýjað fimm sinnum, fyrst 24. júní 2008 og síðast 5. janúar 2009. Fram kemur í stefnu að bifreiðinni hafi verið stolið í desember 2008 og þrátt fyrir eftirgrennslan hafi hún ekki fundist. Þjófnaðurinn hafi verið tilkynntur til lögregluyfirvalda á Spáni, en meðal gagna málsins er skýrsla spænska þjóðvarðliðsins (Guardia Civil) frá 19. janúar 2009 um hvarf bifreiðarinnar. Þá er því haldið fram í stefnu að stefnda hafi verið tilkynnt um þjófnaðinn í desember 2008. Hafi sambúðarmaður stefnanda þá fengið þau svör að tjónið fengist ekki bætt.

Í greinargerð stefnda kemur fram að óformlegt erindi hafi borist stefnda vorið 2009 þar sem tilkynnt hafi verið um þjófnaðinn á bifreiðinni á Spáni og spurst fyrir um hugsanlegan bótarétt úr kaskótryggingu bifreiðarinnar. Af hálfu stefnda hafi erindinu verið svarað á þann veg að samkvæmt grein 5.2 í skilmálum 230, sem gilt hafi um kaskótryggingar ökutækja, væri þjófnaður á bifreiðum aðeins bættur ef atvikið hefði átt sér stað á Íslandi. Ekki hefði því stofnast til bótaréttar á hendur stefnda.

Með bréfi, dags. 11. júní 2009, óskaði lögmaður stefnanda eftir því að stefndi endurskoðaði afstöðu sína til bótaskyldu. Erindinu var svarað af hálfu stefnda með bréfi 3. júlí 2009. Þar var fyrri afstaða ítrekuð og vísað til áðurnefndrar greinar í skilmálunum.

Stefnandi vísaði ágreiningnum til úrskurðarnefndar í vátryggingamálum. Í áliti hennar frá 24. nóvember 2009 var komist að þeirri niðurstöðu að stefnandi ætti ekki rétt á bótum úr kaskótryggingu hjá stefnda með vísan til greinar 5.2 í framangreindum skilmálum.

III.

1. Málsástæður og lagarök stefnanda

Stefnandi tekur fram að hið alþjóðlega vátryggingarskírteini (græna kortið) hafi verið gefið út og endurnýjað alltaf án athugasemda af hálfu stefnda. Stefnda hafi því verið fullkunnugt um að farið hefði verið með bifreiðina úr landi. Stefnandi hafi talið að bifreiðin væri jafnframt kaskótryggð í samræmi við samning aðila. Við útgáfu græna kortsins eða endurnýjun þess hafi stefnanda aldrei verið tjáð að kaskótrygging bifreiðarinnar gilti ekki erlendis nema í 90 daga og bætti alls ekki tjón vegna stuldar. Að mati stefnanda séu það harla einkennileg vinnubrögð að gefa út græna skírteinið en láta hjá líða að upplýsa stefnanda um þessar miklu takmarkanir á gildissviði kaskótryggingarinnar. Það eigi sérstaklega við í ljósi þess að stefnandi hafi keypt ökutækið með láni frá stefnda og eitt af skilyrðum lánveitingarinnar hafi verið að ökutækið væri ávallt kaskótryggt.

Stefnandi byggir á því að hún hafi af þessum sökum mátt treysta því að kaskótryggingin væri í fullu gildi meðan bifreiðin væri utan Íslands og að stefndi myndi ekki heimila henni að fara með bifreiðina úr landi nema að kaskótryggingin væri í gildi allan þann tíma. Stefnandi hefði aldrei farið með bifreiðina úr landi ef hún hefði verði upplýst um að kaskótryggingin gilti ekki að fullu erlendis. Stefndi hafi því með andvaraleysi sínu bakað stefnanda tjóni.

Stefnandi vísar enn fremur til þess að henni hafi verið gert að greiða fyrir kaskótrygginguna þó að stefndi hafi vitað að bifreiðinni hefði verið stolið og stefndi hafnað bótaskyldu. Stefndi hafi þannig haldið áfram að krefja stefnanda um iðgjald af bifreiðinni allt til 21. september 2009 er bifreiðin fékkst afskráð hjá Umferðarstofu.

Stefnandi tekur fram að samkvæmt 4. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga beri vátryggingarfélagi við töku vátryggingar að veita nauðsynlegar upplýsingar til þess að vátryggingartaki geti metið tilboð þess. Sérstaklega skuli gera grein fyrir því hvort verulegar takmarkanir séu á gildissviði vátryggingarinnar eða þeirri vernd er hún veitir. Stefnandi byggir á því að hún hafi með sanni verið að kaupa nýja tryggingu þegar hún leitaði til stefnda um útgáfu á hinu alþjóðlega vátryggingarskírteini (græna kortinu). Á þeim tímapunkti hafi stefndi átt samkvæmt framansögðu að upplýsa stefnanda um að kaskótryggingin næði ekki til stuldar á bifreiðinni utan Íslands og að hún gilti einungis í 90 daga frá þeim degi er farið væri með bifreiðina utan.

Stefnandi tekur fram að hún hafi ávallt verið í góðri trú um að allar tryggingar bifreiðarinnar væru í fullkomnu lagi, þ.m.t. kaskótryggingin, þegar stefndi gaf út græna kortið í fyrsta sinn og þegar það var endurnýjað ítrekað.

Fram kemur af hálfu stefnanda að stefndi hafi ekki fallist á að bæta stefnanda tjónið vegna stuldarins og hafi að auki neitað að fella niður afborgarnir af láninu á hinni stolnu bifreið. Þá hafi stefndi innheimt iðgjöld vegna ábyrgðartryggingar og kaskótryggingar allt fram til 21. september 2009. Stefndi hafi þó hvorki haft uppi andmæli um að bifreiðinni hefði verið stolið né borið brigður á það.

Stefnandi hafi enn fremur samviskusamlega greitt allar afborganir af áhvílandi láni til dagsins í dag auk iðgjalda af ábyrgðar- og kaskótryggingunni fram til 21. september 2009. Því finnist henni að stefnda beri skylda til að bregðast við sjálfsagðri kröfu hennar um bætur vegna stuldar á bifreiðinni líkt og hún taldi sig tryggða fyrir. Hafi stefndi með andvaraleysi og eftirfarandi neitun á bótaskyldu valdið henni miklu tjóni sem hann beri ábyrgð á.

Stefnandi vísar til þess að samkvæmt 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 sé heimilt að höfða mál til að leita viðurkenningardóms um kröfu, enda hafi aðili lögvarða hagsmuni af því að skorið sé úr um tilvist eða efni réttinda eða réttarsambands. Áskilnaður ákvæðisins hafi í fjölda dóma Hæstaréttar verið skýrður svo að sá er höfði mál til viðurkenningar á skaðabótaskyldu verði að leiða nægar líkur að því að hann hafi orðið fyrir tjóni og gera grein fyrir því í hverju tjón hans felist og hver tengsl þess séu við ætlað skaðaverk.

Í ljósi ofangreindra málsatvika telur stefnandi að skilyrði 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 séu uppfyllt. Hún hafi sannanlega orðið fyrir tjóni, það sé nægjanlega afmarkað og tengsl tjónsins við skaðaverkið séu fyrir hendi. Það felist í því að stefndi hafi athugasemdalaust tekið við iðgjaldsgreiðslum af kaskótryggingunni en aldrei vakið athygli stefnanda á því að ökutækið væri ekki tryggt kaskótryggingu 90 dögum eftir að farið hafði verið með ökutækið úr landi og að auki að það væri ekki tryggt gegn stuldi, þrátt fyrir að stefnda væri fullkunnugt um að ökutækið væri erlendis.

Um lagarök fyrir heimild til að leita viðurkenningardóms vísar stefnandi til 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991. Þá vísar stefnandi til laga um vátryggingar, nr. 30/2004, einkum 4. gr. laganna. Kröfur um dráttarvexti og vaxtavexti styður stefnandi við III. kafla vaxtalaga nr. 38/2001, með síðari breytingum, einkum 6. gr. og 3. mgr. 5. gr. laganna. Málskostnaðarkröfuna byggir stefnandi á XXI. kafla laga nr. 91/1991, einkum 129. og 130. gr. þeirra. Um virðisaukaskatt vísar stefnandi til laga nr. 50/1988 og um varnarþing vísar hún til 33. gr. laga nr. 91/1991.

2. Málsástæður og lagarök stefnda

Stefndi gerir þá athugasemd við málatilbúnað stefnanda að þar sé slegið saman í einn kafla málavöxtum og málsástæðum. Að mati stefnda leiðir það til þess að grundvöllur málsins sé ekki eins skýr og best verði á kosið og skilyrðum einkamálalaga sé tæplega fullnægt.

Eftir sem áður leggur stefndi þann skilning í málatilbúnað stefnanda að hann byggi á því að stefndi hafi gefið út hin svonefndu grænu kort að beiðni stefnanda án athugasemda og hins vegar að iðgjald af kaskótryggingunni hafi verið innheimt til 21. september 2009 eða þar til bifreiðin var afskráð.

Stefndi telur að hvorugt skipti neinu máli. Kjarni málsins varðandi bótaskylduna sé grein 5.2 í skilmálum 230 sem hljóði svo: „Það er skilyrði fyrir bótaskyldu samkvæmt þessari grein að félaginu eða lögreglu sé strax tilkynnt um tjónið. Bætur vegna tjóns samkvæmt þessari grein greiðast því aðeins að tjónsatburðurinn gerist á Íslandi.“ Með vísan til niðurlagsákvæðis greinarinnar, sem stefndi telur að tæpast geti verið skýrara, hafnar hann bótaskyldu, enda ekki um það deilt að bifreiðinni eigi að hafa verið stolið erlendis. Hafi þessi afstaða komið strax fram í bréfi stefnda til lögmanns stefnanda, dags. 3. júlí 2009. Umrætt ákvæði hafi verið í kaskóskilmálum bifreiðartryggingafélaga hér á landi athugasemdalaust um langt árabil og telur stefndi að lögmæti þess sé hafið yfir allan vafa.

Stefndi byggir á því að vegna þessa ákvæðis skilmálanna geti meintur stuldur bifreiðarinnar erlendis aldrei fallið undir kaskótrygginguna hvað sem 90 daga frestinum í gr. 3.1 í skilmálunum eða innheimtu og greiðslu iðgjalda líður.

Þá vísar stefndi til þess að græna kortið snúi alfarið að lögboðnum tryggingum bifreiðarinnar þ.e.a.s. ábyrgðartryggingunni og slysatryggingu ökumanns og eiganda. Það hafi ekkert með kaskótryggingu að gera og sé henni algerlega óviðkomandi, enda engin skylda að hafa ökutæki kaskótryggt sé það flutt á milli landa. Það breyti því engu um að skilmálar kaskótryggingarinnar hafi haldið fullu gildi með þeim takmörkunum sem þar kunni að vera, og hafi stefnanda bæði átt og mátt vera þeir ljósir enda skilmálarnir aðgengilegir hverjum þeim sem þá vilja skoða.

Stefndi tekur fram að þegar viðskiptavinur óski eftir grænu korti sé hann beðinn um að upplýsa hve lengi hann reikni með að hann þurfi á því að halda. Þá sé aðallega verið að hugsa um hve lengi viðkomandi hyggist vera með bifreið sína í akstri erlendis og einnig ef til standi að selja bifreiðina erlendis. Samkvæmt upplýsingum starfsmanna stefnda, sem komið hafi að máli þessu, hafi stefnandi óskað eftir að græna kortið yrði aðeins gefið út til skamms tíma í senn þar sem ekki stæði annað til en að bifreiðin kæmi fljótlega aftur heim.

Um innheimtu iðgjaldsins af kaskótryggingunni að öðru leyti telur stefndi að eftirfarandi atriði skipti máli. Lánssamningur hafi verið í gildi milli aðila máls þessa þar sem stefnandi hafi lofað því að bifreiðin yrði kaskótryggð á lánstímanum sem hafi verið sex ár. Þó að þjófnaður á ökutækinu erlendis væri undanskilinn bótaskyldu í skilmálunum hafi þeir gilt að öðru leyti. Þar sem ekki hafi verið hægt að útiloka að bifreiðin kæmi aftur til landsins hafi ekki verið um annað ræða af hálfu stefnda en að innheimta iðgjaldið. Það hafi hann gert þar til bifreiðin hafi verið afskráð 21. september 2009.

Stefndi mótmælir því að 4. gr. laga nr. 30/2004 eigi við í máli þessu og telur sig í einu og öllu hafa farið eftir þeim fyrirmælum sem sé að finna í lagagreininni. Athugasemdir stefnanda að því leyti séu augljóslega á misskilningi byggðar. Þá fellst stefndi ekki á þá túlkun stefnanda að í útgáfu græna kortsins felist ný trygging. Einungis sé um tiltekna viðbótarþjónusta að ræða sem viðskiptavinir eigi kost á.

Stefndi tekur undir með niðurstöðu úrskurðarnefndar í vátryggingamálum frá 24. nóvember 2009, enda styðji hún málstað hans í málinu og hljóti að hafa þar nokkurt vægi, enda sitji í nefndinni valinkunnir kunnáttumenn í skaðabóta- og vátryggingarétti. Þó hafi dómstólar hér sem endranær síðasta orðið.

IV.

Forsendur og niðurstaða

Í málinu krefst stefnandi í fyrsta lagi viðurkenningar á að stefnda sé skylt að bæta stefnanda tjón hennar í samræmi við ákvæði kaskóvátryggingarsamnings um bifreiðina RT-089. Um þessa kröfu vísar stefnandi til þess að bifreiðinni hafi verið stolið í desember 2008. Eins og kröfugerðinni er háttað virðist hún reist á því að samningur um kaskótryggingu bifreiðarinnar hafi þá verið í gildi.

Í öðru lagi krefst stefnandi viðurkenningar á því að endurgreiða beri stefnanda iðgjöld er hún greiddi fyrir fyrrgreinda kaskótryggingu á tímabilinu frá 12. ágúst 2008 til 21. september 2009. Stefnandi reisir þessa kröfu á því að hinn 12. ágúst 2008 hafi 90 dagar verið liðnir frá því að farið hafði verið með bifreiðina úr landi. Þessi kröfuliður skírskotar til greinar 3.1 í vátryggingarskilmálum stefnda nr. 230, en þeir skilmálar lúta að kaskótryggingu ökutækja. Þar kemur fram að vátryggingin gildi á Íslandi sem og í aðildarríkjum evrópska efnahagssvæðisins en að gildistími erlendis sé „í allt að 90 daga frá þeim degi talið sem ökutækið er flutt frá Íslandi“. Kröfugerð þessi virðist á því reist að samningur aðila um kaskótryggingu bifreiðarinnar hafi fallið úr gildi frá og með 12. ágúst 2008 og því hafi greiðsluskylda stefnanda á iðgjöldum átt að falla niður frá sama tíma.

Forsendur kröfuliðanna varðandi gildi samningsins um kaskótryggingu bifreiðarinnar á tímabilinu frá 12. ágúst 2008 þangað til bifreiðinni var stolið eru ósamrýmanlegar. Ekki verður skýrlega ráðið af málatilbúnaði stefnanda að til þess hafi verið ætlast að síðari kröfuliðurinn kæmi aðeins til álita ef fyrri kröfunni yrði hafnað. Þrátt fyrir þennan annmarka er það mat dómsins að unnt sé að leggja dóm á málið í þeim búningi sem stefnandi hefur markað því en framangreindir annmarkar hafa ekki komið niður á vörnum stefnda. Ekki er því tilefni til að vísa málinu af þessum sökum frá dómi af sjálfsdáðum.

Stefnandi gekk upphaflega til samninga við stefnda um kaskótryggingu þá sem um er deilt í málinu í apríl 2007. Stefnandi hefur ekki reist kröfur sínar á því að þá hafi skort á leiðbeiningar samkvæmt 4. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga. Þær kröfur, sem ákvæðið gerir til vátryggingarfélags um upplýsingagjöf, gilda við töku vátryggingar en ekki við endurnýjun hennar, sbr. 11. gr. sömu laga, eða við útgáfu sérstakra skírteina eins og alþjóðlegs vátryggingarkorts.

Í málinu hafa verið lögð fram samrit vátryggingarskírteina í tengslum við útgáfu á alþjóðlegu vátryggingarkorti, svonefndu grænu korti, til stefnanda vegna bifreiðarinnar RT-089. Giltu skírteini þessi frá 13. maí til 4. júní 2008, frá 5. júní til 31. júlí 2008, frá 28. ágúst til 20. september 2008, frá 27. október til 1. desember 2008, frá 1. desember til 31. desember 2008 og frá 1. janúar til 1. febrúar 2008. Í öllum þessum skírteinum, sem afhent voru stefnanda samkvæmt 10. gr. laga nr. 30/2004, er eftirfarandi texti: „Kaskótrygging: Vátryggingaverðmæti mótast af markaðsverði ökutækisins á hverjum tíma, þó að hámarki kr. 4.400.000. Hámarksbætur vegna tjóns á hljómflutningstækjum eru kr. 50.000. Eigin áhætta er kr. 50.000 í hverju tjóni.“

Gera verður þá kröfu að vátryggingarskírteini endurspegli réttindi og skyldur aðila vátryggingarsamnings. Almennt gilda staðlaðir vátryggingarskilmálar um réttarstöðu þeirra að því marki sem ekki er vikið frá þeim með samkomulagi aðila. Græna kortið er alþjóðlegt vátryggingarkort og gefið út í tilefni af því að bifreið hefur verið flutt úr landi af einhverjum ástæðum. Vátryggingarskírteini þau sem gefin voru út til stefnanda vegna græna kortsins, eftir að 90 dagar voru liðnir frá því að bifreiðin hafði verið flutt úr landi, gáfu ekki annað til kynna en að kaskótryggingin væri enn þá í gildi. Sama á við um endurnýjað vátryggingarskírteini ökutækjatryggingar með skírteinisnúmerinu 7002189, sem gefið var út 15. ágúst 2008, en á þeim tíma mátti stefnda vera ljóst að bifreiðin hafði verið lengur en 90 daga erlendis. Eins og málið liggur fyrir dóminum verður því að ætla að stefndi hafi samþykkt að víkja frá þeirri landfræðilegu takmörkun, sem kemur fram í ákvæði 3.1 í almennum vátryggingarskilmálum stefnda nr. 230, um að vátrygging gildi erlendis að hámarki í 90 daga. Samkvæmt því var kaskótrygging bifreiðarinnar í gildi þegar hún hvarf úr vörslu umsjónarmanns hennar á Spáni í desember 2008.

Í grein 5.2 í skilmálum stefnda nr. 230 um kaskótryggingu er skýrlega kveðið á um það að þegar bifreið er stolið eða tilraun er gerð til að stela henni séu bætur greiddar „því aðeins að tjónsatburðurinn gerist á Íslandi“. Í fyrrgreindum vátryggingarskírteinum vegna útgáfu og endurnýjun græna kortsins var athygli vakin á því að unnt væri að nálgast skilmála vátrygginga á heimasíðu stefnda og viðskiptavinir hvattir til þess að gera það. Í endurnýjuðu vátryggingarskírteini ökutækjatryggingar fyrir umrædda bifreið frá 15. ágúst 2008 var stefnandi einnig hvattur til að kynna sér þá skilmála sem giltu um þær tryggingar sem þar var fjallað um. Þar kom einnig fram að um „vátryggingu þessa“ giltu skilmálar stefnda nr. 220 um ökutækjatryggingar og nr. 230 um kaskótryggingar. Með hliðsjón af þessu mátti stefnanda vera kunnugt um að skilmálar kaskótryggingar bifreiðarinnar hefðu að geyma undanþágu frá bótaskyldu stefnda ætti þjófnaður á bifreið sér stað erlendis. Ekki verður fallist á að misbrestur hafi verið á upplýsingagjöf stefnda varðandi umrædda skilmála sem leitt geti til þess að stefndi beri bótaskyldu í tilefni af þjófnaði á bifreiðinni RT-089 á Spáni þvert á fyrrgreinda undanþágu. Verður því ekki fallist á það með stefnanda að stefndi hafi bakað sér bótaskyldu með andvaraleysi sínu hvað þetta varðar.

Hér að framan var komist að þeirri niðurstöðu að kaskótrygging umræddrar bifreiðar hafi með samþykki stefnda verið í gildi þegar hún hvarf úr vörslu umsjónarmanns bifreiðarinnar á Spáni. Samkvæmt vátryggingarskírteini, sem gefið var út 15. ágúst 2008 fyrir tímabilið frá 1. október 2008 til 30. september 2009, var bifreiðin kaskótryggð. Þó að bifreið sé stolið fellur samningur um kaskótryggingu ekki sjálfkrafa úr gildi enda kann hún að finnast aftur. Ekkert liggur fyrir í málinu um að samningi um kaskótryggingu bifreiðarinnar hafi verið sagt upp af hálfu stefnanda með stoð í 2. mgr. 14. gr. laga nr. 30/2004. Stefnandi hefur heldur ekki byggt á því í málatilbúnaði sínum. Ekki verður því fallist á að stefnandi eigi að lögum tilkall til þess að fá þau iðgjöld endurgreidd sem hún innti af hendi fyrir kaskótryggingu bifreiðarinnar allt þar til hún var afskráð í september 2009.

Samkvæmt framansögðu ber að sýkna stefnda af öllum kröfum stefnanda. Eftir atvikum þykir rétt að hvor aðila beri sinn kostnað af rekstri málsins.

Á-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð :

Stefndi, Tryggingamiðstöðin hf., er sýkn af kröfum stefnanda, E-kvk-ef B-x-x K-x-x.

Málskostnaður milli aðila fellur niður.

Á-kk-nf H-kk-nf