E-62/2007

Mál þetta, sem dómtekið var 3. júlí s.l., er höfðað með stefnu birtri 10. janúar s.l.

Stefnandi er P-x-x D-kk-nf J-kk-nf, kt. 000000-0000, Austvaðsholti, Hellu.

Stefndi er J-kk-nf G-kk-nf, kt. 000000-0000, Jöklaseli 23, Reykjavík.

Dómkröfur stefnanda eru þær að stefndi verði dæmdur til að greiða honum skuld að fjárhæð 176.790 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla laga nr. 38/2001 af stefnufjárhæð frá 26. október 2005 til 10. nóvember sama ár og af 52.790 krónum frá þeim degi til greiðsludags, allt að frádreginni innborgun stefnda 23. nóvember sama ár, 124.500 krónur. Þá er krafist málskostnaðar úr hendi stefnda að mati dómsins.

Skilja verður dómkröfur stefnda svo að hann krefjist sýknu af öllum kröfum stefnanda og málskostnaðar úr hendi hans.

Málavextir.

Stefnandi lýsir málsatvikum svo að hann sé jarðverktaki og reki jarðýtu og gröfu, en skuldin sé til komin vegna gröfuvinnu. Sé krafan byggð á reikningi útgefnum 26. október 2005 að fjárhæð 176.790 krónur og með 1. vaxtadag þann dag. Greiddar hafi verið 124.500 krónur inn á skuldina 23. nóvember sama ár en eftirstöðvarnar hafi ekki fengist greiddar þrátt fyrir innheimtutilraunir.

Stefndi lýsir atvikum svo að málsaðilar hafi rætt um það snemma árs 2004 að stefndi hafi ætlað að láta grafa og jafna út stór svæði í landi Jaðars í Þykkvabæ. Hafi verktaki talið sig geta gert það á hagkvæman hátt ef ekki lægi á verkinu. Hafi orðið að samkomulagi að stefnandi „tæki eitt stykki til prufu“ eins og það er orðað og yrði þá í framhaldinu hægt að semja um fast verð pr. flatareiningu lands. Um vorið hafi stefndi sýnt stefnanda skikann og sagt honum hvernig ætti að vinna verkið og hafi legið fyrir að nota ætti skikann sem kartöflugarð. Hafi vélar á vegum verkkaupa komið löngu síðar en staðið stutt við enda kallaðar í annað. Hafi liðið langur tími þar til vél kom og hafi þá verið unnið heldur lengur en verkið þó ekki klárað. Kveðst stefndi hafa litið á verkið og séð að það hafi verið unnið á rangan hátt, hafi landið verið kýft eins og um túnrækt væri að ræða, en slíkt sé aldrei gert í kartöflurækt og valdi bara erfiðleikum. Þá hafi ruðningar sem ýtt hafi verið út verið í stórum beðjum og það gert jarðvinnu erfiða. Kveðst stefndi hafa hitt stefnanda nokkru síðar og hafi hann tjáð stefnda að komnir væru 15 tímar í verkið og þyrfti hann einhvern tíma til að klára það. Kvað stefndi það hafa orðið að samkomulagi á milli þeirra að stefnandi kláraði verkið og myndi stefndi greiða honum 100.000 krónur fyrir það. Stefnandi hafi hins vegar aldrei komið til að klára verkið. Stefndi kvað sér hafa borist reikningur um mánaðamótin október/nóvember 2005 og hafi hann verið þannig úr garði gerður að hann væri ekki tækt bókhaldsgagn. Ekki hafi komið fram hvað eða hvar hafi verið unnið eða með hvaða vélum. Stefndi kvaðst hafa greitt 124.500 krónur 23. nóvember sama ár og teldi hann þar um fullnaðargreiðslu að ræða.

Samkvæmt umræddum reikningi er krafist greiðslu fyrir jarðýtu og gröfu með manni, samtals 176.790 krónur, þar af er virðisaukaskattur 34.790 krónur. Í kjölfar mótmæla stefnda við reikningnum sendi stefnandi stefnda sundurliðun á reikningnum með bréfi dagsettu 17. nóvember 2005. Kemur þar fram að einn maður hafi unnið á jarðýtu í 14 tíma fyrir 6.174 krónur á tímann og þá hafi einn maður unnið í 9 tíma á beltagröfu fyrir sama tímagjald.

Málsástæður og lagarök stefnanda.

Stefnandi byggir kröfur sínar á umræddum reikningi og vísar til meginreglna kröfuréttarins um efndir fjárskuldbindinga, en regla þessi fái lagastoð í 47. gr., 52. gr. og 53. gr., sbr. 23. gr. laga nr. 50/2000. Um gjalddaga kröfunnar er vísað til meginreglu 49. gr. sömu laga. Vaxtakrafa er studd við reglur III. kafla laga nr. 38/2001 og krafa um málskostnað er byggð á 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991. Að því er varnarþing varðar er vísað til 32. gr. sömu laga. Krafa um virðisaukaskatt á máflutningsþóknun er reist á lögum nr. 50/1988.

Málsástæður og lagarök stefnda.

Stefndi reisir sýknukröfu sína á því að um tilboðsverk hafi verið að ræða og hefur aflað sér upplýsinga um ræktunarkostnað árið 2004. Samkvæmt þeim upplýsingum sé meðalræktunarkostnaður á hektara fyrir sambærilegt verk 69.471 króna að meðtöldum virðisaukaskatti. Að mati stefnda sýni þessi tala að reikningur stefnanda sé langt frá því að vera sanngjarn og telur hann sig þegar hafa greitt stefnanda sanngjarna fjárhæð fyrir verkið. Verði ekki á það fallist byggir stefndi á því að mjög langur tími hafi liðið frá því verkið var unnið þar til reikningur var gerður og hljóti að teljast sanngjarnt að gefa eðlilegan greiðslufrest. Sé því ósanngjarnt að reikna innheimtukostnað og dráttarvexti á alla fjárhæðina þegar stærsti hluti hennar hafi verið greiddur innan eðlilegra tímamarka. Þá byggir stefndi á því að reikningurinn uppfylli ekki kröfur um lögmætan reikning að því er sundurliðun verkþátta varðar og sé ekki lögmætt bókhaldsgagn. Geti stefndi því ekki reiknað upphæðir á honum til frádráttar og leiði það til kostnaðar fyrir hann. Þá byggir stefndi á því að verklýsingu á reikningi sé áfátt. Stefndi telur að tilvísanir stefnanda í lög nr. 50/2000 eigi ekki við og telur umrædd viðskipti ekki vera lausafjárkaup. Verði ekki á það fallist byggir stefndi vörn sína á 45. gr., 47. gr. og 52. gr. laganna.

Niðurstaða.

Ágreiningur aðila snýst um það hvort komist hafi á verksamningur vegna gröfuvinnu stefnanda í þágu stefnda og jafnframt hvort samist hafi um fast verð fyrir verkið. Fram kemur í greinargerð stefnda að stefnandi „tæki eitt stykki til prufu“ eins og það er orðað og yrði þá í framhaldinu hægt að semja um fast verð pr. flatareiningu lands. Verður með hliðsjón af því ekki talið að stefnda hafi tekist að sanna að verksamningur hafi komist á og þá hefur honum ekki tekist sönnun um að komist hafi á samningur um fast verð fyrir verkið. Stefndi hefur ekki mótmælt þeim tímafjölda sem stefnandi segist hafa varið í verkið og þá hefur stefndi ekki aflað matsgerðar til að hnekkja fullyrðingum stefnanda um þann kostnað er hann telur hafa hlotist af vinnu sinni í þágu stefnda. Stefnandi á rétt á greiðslu fyrir vinnu sína að þessu leyti og þar sem ekki hefur verið sýnt fram á að krafa hans sé ósanngjörn verður hún tekin til greina með vísan til 47. gr. laga nr. 50/2000.

Eftir atvikum þykir rétt að málskostnaður falli niður.

H-kk-nf O. A-kk-nf, dómstjóri kvað upp dóminn.

DÓMSORÐ:

Stefndi, J-kk-nf G-kk-nf, greiði stefnanda, P-x-x D-kk-þgf J-kk-þgf, 176.790 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla laga nr. 38/2001 af stefnufjárhæð frá 26. október 2005 til 10. nóvember sama ár og af 52.790 krónum frá þeim degi til greiðsludags, allt að frádreginni innborgun stefnda 23. nóvember sama ár, 124.500 krónur.

Málskostnaður fellur niður.

H-kk-nf O. A-kk-nf.