E-2286/2012

Mál þetta, sem dómtekið var 23. janúar sl., er höfðað með stefnu áritaðri um birtingu 26. júní 2012 og þingfest 28. sama mánaðar.

Stefnandi er R-kk-nf G-kk-nf, Básabryggju 19, Reykjavík, en stefndi er Reykjavíkurborg, Ráðhúsinu, Tjarnargötu 11, Reykjavík.

Dómkröfur stefnanda eru aðallega þær að stefndi verið dæmdur til þess að greiða stefnanda 2.905.728 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga um vexti og verðtryggingu, nr. 38/2001 af 363.216 krónum frá 1. nóvember 2011 til 1. desember s.á., af 726.432 krónum frá þeim degi til 1. janúar 2012, af 1.089.648 krónum frá þeim degi til 1.febrúar s.á., af 1.452.864 krónum frá þeim degi til 1. mars s.á., af 1.816.080 krónum frá þeim degi til 1. apríl s.á., af 2.179.296 krónum frá þeim degi til 1. maí s.á af 2.542.512 krónum frá þeim degi til 1. júní s.á. en af 2.905.728 krónum frá þeim degi til greiðsludags.

Til vara krefst stefnandi þess að stefndi verði dæmdur til þess að greiða stefnanda 1.089.648 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6.gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 af 363.216 krónum frá 1. nóvember 2011 til 1. desember s.á., af 726.432 krónum frá þeim degi til 1. janúar 2012 en af 1.089.648 krónum frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst stefnandi þess, að stefndi verði dæmdur til þess að greiða stefnanda málskostnað að mati réttarins.

Stefndi krefst sýknu af öllum kröfum stefnanda og málskostnaðar að skaðlausu úr hendi stefnanda hvernig svo sem málið fer.

I.

Helstu málsatvik eru þau, að stefnandi hóf störf við Húsaskóla á árinu 2007 en hann er með kennarapróf frá Íþróttakennaraskóla Íslands frá 1984 og kennarapróf frá Kennaraháskóla Íslands frá 2004. Hinn 22. júní 2009 var gerður við hann ótímabundinn ráðningarsamningur sem grunnskólakennara. Stefnandi er félagsmaður í Félagi grunnskólakennara (FG) en það félag er eitt af aðildarfélögum Kennarasambands Íslands (KÍ). Um laun og launakjör sem og réttindi og skyldur stefnanda fór samkvæmt kjarasamningi KÍ og Sambands ísl. sveitarfélaga. Laun stefnanda voru greidd fyrir fram.

Með lögum nr. 72/1996, um réttindi og skyldur kennara og skólastjórnenda, var skólastjórnendum, þar með talið deildarstjórum, tryggður sami biðlaunaréttur og verið hafði í gildi meðan grunnskólarnir voru á vegum ríkisins. Hinn 28. apríl 2008 gerðu KÍ og launanefnd sveitarfélaga með sér samkomulag um framlengingu kjarasamnings Sambands íslenskra sveitarfélaga. Í 9. gr. samningsins var samið um að nýr kafli kæmi í kjarasamninginn er fjallaði um réttindi og skyldur skólastjórnenda. Samningnum fylgdi fylgiskjal IV þar sem fram komu ákvæði um réttindi og skyldur, þ.m.t. um biðlaun skólastjórnenda.

Hinn 1. júlí 2008 tóku gildi lög nr. 87/2008, um menntun og ráðningu kennara og skólastjórnenda við leikskóla, grunnskóla og framhaldsskóla. Með þeim lögum var biðlaunaréttur kennara og skólastjórnenda felldur úr lögum.

Hinn 15. apríl 2011 afhenti skólastjóri Húsaskóla stefnanda bréf þar sem honum var tilkynnt um uppsögn á starfi hans frá og með 1. maí s.á. Ástæðan var sögð fækkun nemenda og hagræðing í rekstri. Í bréfinu kom fram að uppsagnarfrestur væri 3 mánuðir og að gert væri ráð fyrir því að stefnandi ynni út uppsagnarfrestinn eða til 31. júlí s.á. Þá var tekið fram að biðlaunaréttur hans væri 6 mánuðir og að frá honum myndi dragast 3ja mánaða uppsagnarfrestur.

KÍ tók mál þetta upp í samstarfsnefnd þess og Sambands íslenskra sveitarfélaga hinn 5. desember 2011. Þar mótmælti KÍ því almennt að uppsagnarfrestur yrðir dreginn frá biðlaunum starfsmanna Reykjavíkurborgar. Ekki náðist samkomulag milli aðila kjarasamningsins. Stefnandi leitaði til stéttarfélags síns með málið og hinn 4. júní 2012 var stefnda sent bréf þar sem stefndi var krafinn um ógreidd biðlaun í 3 mánuði auk dráttarvaxta. Með bréfi, dagsettu 11. sama mánaðar, hafnaði stefndi kröfu stefnanda. Höfðaði stefnandi mál þetta í kjölfarið.

II.

Af hálfu stefnanda er á því byggt að við niðurlagningu á stöðu hans hjá stefnda hafi um réttindi hans og skyldur farið samkvæmt kjarasamningi KÍ og FG við Samband íslenskra sveitarfélaga sem tók gildi hinn 1. maí 2011.

Um uppsagnarfrest stefnanda gildi ákvæði gr. 14.9 í kjarasamningi sem segi að þegar starfsamaður sé ráðinn ótímabundið, skuli uppsagnarfrestur hans vera 3 mánuðir. Stefnandi hafi verið ráðinn ótímabundinni ráðningu og því eigi hann, eins og viðurkennt sé af stefnda, rétt á 3ja mánaða uppsagnarfresti. Þeim fresti hafi lokið 31. júlí 2011. Uppsagnarfrestur þessi sé lágmarksréttur, sbr. ákvæði 24.gr. laga nr. 94/1986, um kjarasamninga opinberra starfsmanna. Stefndi hafi kosið að segja starfi stefnanda lausu með uppsagnarfresti þegar fyrir hafi legið að staðan yrði lögð niður og sé sú ákvörðun á hans ábyrgð. Ekki hafi þurft að tilkynna starfsmönnum um niðurlagningu á stöðu með uppsagnarfresti og séu engin sérstök ákvæði um slíkt. Stefndi hafi kosið að hafa þann háttinn á og við það sé hann bundinn. Á því sé byggt að hann hafi ekki getað valið um það að fella uppsagnarfrestinn inn í biðlaunatímann. Hann sé bæði bundinn af ákvæði um uppsagnarfrest, kjósi hann að notast við það, og ákvæði um biðlaun leggi hann stöðuna niður. Til viðbótar þeim uppsagnarfresti, sem stefndi hafi viðurkennt, eigi stefnandi aðallega rétt til biðlauna í 12 mánuði en til vara í 6 mánuði. Um þann rétt vísar stefnandi til gr. 14.12 í kjarasamningi KÍ og FG við Samband íslenskra sveitarfélaga.

Stefnandi byggir á því að hann eigi 12 mánaða biðlaunarétt, til vara 6 mánaða biðlaunarétt, og að sá réttur sé lágmarkskjör. Óheimilt sé að semja um eða greiða lægri laun en kjarasamningur segi til um. Vitnar stefnandi að því leyti til 24. gr. laga nr. 94/1986, um kjarasamninga opinberra starfsmanna, sbr. og 1. gr. sömu laga. Stefndi geti ekki haft kjarasamningsbundinn biðlaunarétt af stefnanda með því að láta hann renna inn í rétt hans til uppsagnarfrests. Hér sé um að ræða tvö aðskilin kjaraatriði sem hafi sjálfstætt gildi hvort á móti öðru. Þannig sé á engan hátt um það samið í kjarasamningi að lækka megi biðlaun ef vinnuveitandi kjósi að segja starfsmanni fyrst upp störfum áður en til niðurlagningar á stöðu hans komi. Til þess að stefndi megi draga uppsagnarrétt frá biðlaunarétti stefnanda samkvæmt kjarasamningi, hefði þurft að vera ákvæði þess efnis í kjarasamningnum en svo sé ekki. Engin ákvæði kjarasamnings þess, sem laun stefnanda greiðist eftir, mæli fyrir um slíkt og sé það því óheimilt. Hér sé um að ræða grunnréttindi og hefði það verið ætlun aðila kjarasamningsins, að réttindin mætti skerða hvor á móti öðrum, hefðu aðilar samningsins þurft að semja á þann veg.

Þá telur stefnandi að ákveðin rökvilla felist í því að halda því fram að biðlaunaréttur geti runnið saman við rétt til uppsagnarfrests. Biðlaun geti ekki komið til fyrr en staða hafi verið lögð niður og leiði það af eðli máls og eins ákvæðum gr. 14.9 í kjarasamningnum. Í bréfi stefnda til stefnanda komi fram að staða stefnanda hafi fyrst verið lögð niður hinn 1. ágúst 2011. Fram að þeim tíma hafi laun hans verið laun í uppsagnarfresti en að eftir það hafi hann notið biðlauna. Þannig hafi biðlaunin fyrst getað komið til eftir að staðan hafði verið lögð niður og því sé ekki hægt að blanda þeim saman við rétt sem hafi verið til staðar áður og sé að fullu uppfylltur.

Stefnandi telji að stefndi geti ekki byggt niðurstöðu sína á dómum Hæstaréttar nr. 1995:2342 og 1996:4043. Þeir dómar hafi verið uppkveðnir þegar enn voru í gildi lög nr. 38/1954, um réttindi og skyldur starfsmanna ríkisins. Það biðlaunaákvæði, sem nú sé að finna í gr. 14.9 í kjarasamningi KÍ og FG við sveitarfélög, eigi rót sína að rekja til biðlaunaákvæðis sem hafi verið að finna í lögum nr. 72/1996, um réttindi og skyldur kennara og skólastjórnenda. Það sé hins vegar staðreynd að biðlaunaákvæði laga nr. 72/1996 sé ekki lengur í gildi. Eins og fram komi í formála að kafla 14 í nefndum kjarasamningi, hafi aðilar samið um þessi réttindi í kjarasamningi. Ef það hefði verið ætlun aðila að uppsagnarfrestur og biðlaun gætu skarast, hefðu aðilar kjarasamnings þurft að taka slíkt fram. Fullt tilefni hafi verið til þess þar sem þessi tvö dómafordæmi hafi verið til staðar. Engu að síður hafi aðilar kjarasamningsins samið um óbreytt biðlaun og óbreyttan uppsagnarfrest og hafi ekki minnst einu orði á að uppsagnarfrestur ætti að dragast frá biðlaunum. Engin slík ákvæði sé að finna í þeim kjarasamningi sem aðilar hafi gert með sér 2008 eða 2011. Stefnandi byggir jafnframt á því að ekki sé hægt að líkja saman lagatúlkun og túlkun kjarasamninga. Lagatúlkun sú, sem hafi átt sér stað með fyrrgreindum dómum, hafi byggt á þeim lagatexta sem fyrir var. Túlkun kjarasamninga lúti hins vegar öðrum lögmálum. Þannig séu kjarasamningar, og það sem í þeim standi, lágmarksréttur og verði að túlka slíka samninga í því ljósi, sbr. 24. gr. laga nr. 94/1986, um kjarasamninga opinberra starfsmanna, sbr. einnig 7.gr. laga nr. 80/1938, um stéttarfélög og vinnudeilur, og 1.gr. laga nr. 55/1980, um starfskjör launþega.

Þá sé ekkert það fram komið sem bendi til þess að aðilar kjarasamnings hafi ætlað sér að semja um að nefnd dómafordæmi ættu að teljast hluti af kjarasamningi aðila. Ekkert í aðdraganda kjarasamningsins eða texta hans bendi til þess.

Jafnframt beri að líta til þess að í samkomulagi KÍ og Sambands íslenskra sveitarfélaga um réttindi og skyldur, sem fram komi í fylgiskjali merktu IV og hafi fylgt kjarasamningi þeirra sem gerður hafi verið í apríl 2008, komi fram skýringar á biðlaunaákvæði samkomulagsins. Þar sé skilyrðið óslitið starf skilgreint og eins hugtakið staða. Þá sé fjallað um skýringu og túlkun á biðlaunatímanum. Hvergi sé hins vegar á það minnst að uppsagnarfrestur eigi að skerða biðlaun eða öfugt. Fullt tilefni hafi þó verið til þess ef svo hafi átt að vera.

Þá vísar stefnandi til dóms Hæstaréttar Íslands í málinu nr. 223/1999. Þar hafi Hæstiréttur ekki fallist á að ákvæði til bráðabirgða, sem kvað á um bótarétt vegna þess að staða var lögð niður, mætti túlka á sama hátt og fyrri úrlausnir réttarins sögðu til um. Í dóminum hafi verið lögð áhersla á að löggjafinn hefði þurft að tiltaka það með tvímælalausum hætti, ef bótarétturinn hefði átt að sæta frekari skerðingum en ákvæðið sjálft hafi sagt til um. Á sama hátt hefðu aðilar kjarasamnings þurft að semja svo um með tvímælalausum hætti að biðlaunaréttur gæti skarast við rétt til launa í uppsagnarfresti. Það hafi ekki verið gert og því geti stefndi ekki byggt rétt sinn á þessu.

Stefnandi bendir að kjarasamningar séu formbundnir, sbr. 10.gr. laga nr. 94/1986, um kjarasamninga opinberra starfsmanna. Ef ætlun aðila hefði verið sú að biðlaunaákvæðið ætti í raun að vera 9 mánuðir í stað 12 vegna ákvæða um uppsagnarfrest, hefði þurft að setja slíkt ákvæði í samning aðila vegna skilyrðisins um að kjarasamningar skuli vera skriflegir. Þá sé og til þess að líta að Reykjavíkurborg sé nánast eina sveitarfélagið sem túlki kjarasamning aðila þannig að skerða eigi biðlaun vegna uppsagnarfrests.

Um kröfu sína um dráttarvexti vísar stefnandi til 1. mgr. 6.gr. laga nr. 38/200,1 um vexti og verðtryggingu, og um málskostnaðarkröfu til 130.gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála.

III.

Stefndi krefst sýknu af öllum kröfum stefnanda og hafnar því að stefnandi hafi við starfslok átt kröfu um greiðslu biðlauna í tólf mánuði. Stefndi hafnar því jafnframt að stefnandi eigi kröfu um að fá greidd biðlaun til viðbótar við launagreiðslur í uppsagnarfresti.

Stefnandi byggir aðalkröfu sína á því að hann hafi verið í þjónustu sveitarfélaga lengur en 15 ár, sbr. gr. 14.12 í kjarasamningnum KÍ og FG við Samband íslenskra sveitarfélaga. Til sönnunar starfsaldri sínum leggi stefnandi fram ráðningarsamning sinn við stefnda og yfirlitsskjal yfir störf sín hjá ríki og sveitarfélögum síðastliðin 36 ár. Stefndi telji að síðarnefnda skjalið geti vart skoðast sem annað en yfirlýsing stefnanda um það, sem þar komi fram, og mótmælir sönnunargildi skjalsins. Allt að einu sé samanlagður starfsaldur stefnanda sem kennari, námsráðgjafi og/eða stjórnandi innan við 15 ár samkvæmt yfirlitsskjalinu. Af framangreindu leiði, að jafnvel þótt meintur starfsferill stefnanda væri lagður til grundvallar í máli þessu, sé skilyrði tólf mánaða biðlaunaréttar ekki uppfyllt, sbr. gr. 14.12 í áðurnefndum kjarasamningnum.

Stefndi hafnar málsástæðum stefnanda sem lúta að því að óheimilt sé að draga laun stefnanda í uppsagnarfresti frá biðlaunum hans. Stefndi byggir á því að laun stefnanda í uppsagnarfresti, sem hafi verið þrír mánuðir, hafi réttilega verið dregnir frá sex mánaða biðlaunum stefnanda og að stefndi hafi því gert upp við stefnanda að fullu. Leiði niðurstaða dómsins til að stefnandi teljist eiga tólf mánaða biðlaunarétt, byggir stefndi á því að laun stefnanda í uppsagnarfresti skuli dregin frá tólf mánaða biðlaunum stefnanda. Um rétt stefnanda til biðlauna sé fjallað í 14. kafla kjarasamnings Sambands íslenskra sveitarfélaga og KÍ vegna FG sem gildir frá 1. maí 2011 til 31. mars 2014, gr. 14.12. Inngangsorð 14. kafla kjarasamningsins beri með sér að tilurð kaflans skýrist af því að lög nr. 72/1996 hafi verið felld úr gildi.

Líkt og fram komi í stefnu, og orðalag gr. 14.12 beri með sér, eigi biðlaunaákvæði kjarasamningsins rót sína að rekja til biðlaunaákvæðis, sem hafi verið að finna í lögum nr. 72/1996, um réttindi og skyldur kennara og skólastjórnenda, þ.e. í 14. gr. laganna. Ákvæði kjarasamningsins og lagaákvæðið séu orðrétt hin sömu. Í greinargerð með frumvarpi því sem varð að síðastnefndum lögum segi um 14. gr.: „Grein þessi svarar til 14. gr. laga nr. 38/1954, um réttindi og skyldur starfsmanna ríkisins.“ Fyrirmynd biðlaunaákvæðisins í gr. 14.12 í kjarasamningnum sé því ákvæði 1. mgr. 14. gr. laga nr. 38/1954. Með dómum nr. 1995:2342 (mál nr. 93/1994) og 1996:4043 (mál nr. 235/1996) hafi Hæstiréttur komist að þeirri niðurstöðu að frá biðlaunatíma samkvæmt 1. mgr. 14. gr. laga nr. 38/1954 skyldi draga uppsagnarfrest. Með vísan til inngangsorða 14. kafla kjarasamningsins sé fullt tilefni til að ætla að biðlaunaákvæði kjarasamningsins hafi verið ætlað að tryggja starfsmönnum sama rétt og lagaákvæðið, fyrirmyndin, hafði áður gert. Hafi vilji samningsaðila, við gerð kjarasamninga, staðið til þess að rýmka og/eða þrengja biðlaunaréttinn, sem fyrirmyndarákvæðið hafði kveðið á um, hefði samningsaðilum verið í lófa lagið að semja á þá leið en áðurnefndir dómar Hæstaréttar hefðu allir legið fyrir við gerð kjarasamninganna. Því verði að ætla að samningsaðilum hafi við samningsgerðina verið fullkunnugt um inntak þeirrar lagareglu sem notast hefði verið við sem fyrirmynd. Fordæmisgildi framangreindra dóma hvað varði ákvæði 1. mgr. 14. gr. laga nr. 38/1954 sé engu minna þótt lögin hafi verið felld úr gildi.

Stefnandi vísi í stefnu til dóms Hæstaréttar í máli nr. 223/1999 og geti þess réttilega að niðurstaða dómsins í því máli hafi verið öndverð við áðurnefnda niðurstöðu réttarins í áðurnefndum dómum nr. 1995:2342 og 1996:4043. Stefndi bendir hins vegar á að það komi skýrt fram í dóminum í máli nr. 223/1999 að inntak bótaréttarins samkvæmt 5. mgr. bráðabirgðaákvæðis laga nr. 70/1996, sem þar liggur til grundvallar, sé ekki hið sama og inntak biðlaunaréttarins samkvæmt 1. mgr. 14. gr. laga nr. 38/1954, sem fjallað hafi verið um í dómum Hæstaréttar nr. 1995:2342 og 1996:4043. Þá komi skýrt fram að ólíkt inntak lagaákvæðanna,1. mgr. 14. gr. laga nr. 38/1954 og 5. mgr. bráðabirgðaákvæðis laga nr. 70/1996, skýri það mat réttarins að fyrri dómsúrlausnir Hæstaréttar um skerðingu vegna launa í uppsagnarfresti hafi ekki fordæmisgildi við úrlausn réttarins í málinu nr. 223/1999. Því sé ljóst að Hæstiréttur hafi ekki horfið frá þeirri afstöðu sem fram kemur í dómum réttarins nr. 1995:2342 og 1996:4043 og standi sú túlkun réttarins því óhögguð. Óútskýrt sé í stefnu hvers vegna stefnandi telji nærtækara að líta til túlkunar Hæstaréttar á biðlaunaákvæði laga nr. 70/1996 fremur en að líta til túlkunar réttarins á því lagaákvæði sem óumdeilanlega sé fyrirmynd þess samningsákvæðis, sem á reyni í þessu máli, þ.e. 1. mgr. 14. gr. laga nr. 38/1954.

Stefndi bendir á að fullyrðing stefnanda í stefnu um að stefndi sé nánast eina sveitarfélagið, sem túlki kjarasamning aðila þannig að skerða eigi biðlaun vegna uppsagnarfrests, sé ekki studd neinum gögnum, auk þess sem túlkun annarra sveitarfélaga geti ekki bundið stefnda í þessu máli. Samband íslenskra sveitarfélaga, sem fari með samningsrétt f.h. sveitarfélaganna gagnvart KÍ, hafi leiðbeint aðildarsveitarfélögum sínum um samtúlkun uppsagnarfrests og biðlaunaréttar á þann veg að rétt sé að telja uppsagnarfrest til biðlaunatíma. Stefndi vísar til framanritaðs um að krafa stefnanda um greiðslu biðlauna vegna nóvembermánaðar 2011 eða síðara tímabils verði ekki grundvölluð á ákvæðum kjarasamningsins. Af þeim sökum beri að sýkna stefnda af kröfum stefnanda.

Um lagarök vísar stefndi til meginreglna samningaréttar um túlkun samningsskuldbindinga og kröfu um málskostnað byggir stefndi á 130. gr., sbr. 129. gr. laga nr. 91/1991.

IV.

Ágreiningur aðila í máli þessu er tvíþættur og lýtur annars vegar að því, hvort stefnandi eigi rétt á biðlaunum í 12 eða 6 mánuði og hins vegar greinir aðila á um, hvort heimilt sé að draga laun í uppsagnarfresti frá biðlaunum. Ekki er í málinu tölulegur ágreiningur.

Stefnandi byggir á því að hann eigi samkvæmt gildandi kjarasamningi Kennarasambands Íslands og launanefndar sveitarfélaga rétt á 12 mánaða biðlaunarétti þar sem hann hafi lengri starfsaldur hjá sveitarfélögum en 15 ár. Hefur stefnandi lagt fram gögn um starfsferil sinn hjá ríki og sveitarfélögum og vísar til ákvæða um biðlaun í gr. 14.12 í umræddum kjarasamningi. Samkvæmt skýringum þeim, sem með ákvæðinu fylgja, skal við ákvörðun á biðlaunarétti telja allan þann tíma sem viðkomandi hefur verið í þjónustu grunnskóla sem kennari, námsráðgjafi og/eða stjórnandi, bæði hjá ríki og sveitarfélögum. Að þessu virtu verður að fallast á það með stefnda að þau störf, sem stefnandi hefur sinnt hjá ríki og sveitarfélögum og ekki teljast til starfa kennara, námsráðgjafa eða stjórnenda, geti ekki komið til álita við útreikning til grundvallar biðlaunarétti. Þegar eingöngu er litið til starfstíma stefnanda í þeim störfum, sem samkvæmt framlögðum gögnum uppfylla framangreint skilyrði, er ljóst að hann uppfyllir ekki skilyrðið um full 15 ár. Á stefnandi samkvæmt þessu einungis rétt á biðlaunum í 6 mánuði.

Óumdeilt er að uppsagnarfrestur stefnanda var 3 mánuðir, sbr. ákvæði gr. 14.9 í gildandi kjarasamningi. Stefnandi byggir á því að stefnda hafi verið óheimilt að draga laun stefnanda í uppsagnarfresti frá biðlaunum hans, svo sem stefndi gerði við uppgjör gagnvart stefnanda.

Í 14. kafla kjarasamningsins, sem gildir frá 1. maí 2011 til 31. mars 2014, segir í inngangsorðorðum að nýr kafli hafi bæst við kjarasamninginn 1. ágúst 2008 en þá hafi fallið úr gildi lög nr. 72/1996, um réttindi og skyldur kennara og skólastjórnenda grunnskóla. Í 14. gr. laganna var að finna biðlaunaákvæði sem er tekið orðrétt upp í ákvæði gr. 14.12 í kjarasamningnum, sem fjallar um biðlaun. Í 14. gr. laganna var að finna svohljóðandi biðlaunaákvæði: „Nú er staða lögð niður og skal þá starfsmaður jafnan fá föst laun, er starfanum fylgdu, greidd í sex mánuði frá því að hann lét af starfi ef hann hefur verið í þjónustu sveitarfélaga skemur en 15 ár, en í tólf mánuði eigi hann að baki lengri þjónustualdur, enda hafi hann þá ekki hafnað annarri sambærilegri stöðu hjá sveitarfélögum.“ Segir um lagaákvæðið í athugasemdum með frumvarpi því, sem varð að lögunum, að það svari til 14. gr. fyrri laga um réttindi og skyldur starfsmanna ríkisins nr. 38/1954. Ákvæðið er tekið orðrétt upp í ákvæði gr. 14.12 í núgildandi kjarasamningi, sem fjallar um biðlaun. Má af þessu ráða, að efnislegt inntak gr. 14.12 í núgildandi kjarasamningi á rót sína að rekja til síðastgreindra laga nr. 38/1954. Í athugasemdum með biðlaunaákvæði 14. gr. þeirra laga er lýst þeim tilgangi ákvæðisins að tryggja starfsmanni laun sem samsvari launum í ríflegum uppsagnarfresti ef staða hans er lögð niður. Með vísan til þessa hefur Hæstiréttur Íslands litið svo á að í ljósi þessa beri að telja uppsagnarfrest til biðlaunatíma. Þegar litið er til þess, sem áður er rakið um efni og tilurð biðlaunaákvæðis gr. 14 í kjarasamningnum, verður ekki fallist á það með stefnanda að við kjarasamningsgerðina hefði þurft að semja sérstaklega um að draga mætti uppsagnarfrest frá biðlaunarétti stefnanda, enda lágu dómafordæmin þá fyrir. Verður því að líta svo á að ef til hefði staðið að víkja frá þeim skilningi, sem þar kemur fram, hefði þurft að ganga til samninga um það. Breytir engu að þessu leyti þótt í 10. gr. laga nr. 94/1986, um kjarasamninga opinberra starfsmanna, sé mælt fyrir um að kjarasamningar séu skriflegir. Þá verður, að öllu framangreindu virtu, hvorki fallist á það með stefnanda að réttur hans að því er varðar annars vegar uppsagnarfrest og hins vegar biðlaun séu tvenns konar lágmarksréttindi sem ekki geti skarast né heldur að á rétti til launa í uppsagnarfresti og rétti til biðlauna sé slíkur eðlismunur að þau geti ekki mæst.

Samkvæmt öllu framansögðu er það niðurstaða dómsins að stefnandi hafi átt rétt á biðlaunum í 6 mánuði og að stefnda hafi verið heimilt að draga laun hans í 3ja mánaða uppsagnarfresti frá biðlaunum stefnanda. Óumdeilt er að stefndi hefur gert upp við stefnanda í samræmi við þá niðurstöðu. Að þessu virtu er stefndi sýknaður af öllum kröfum stefnanda.

Eftir atvikum þykir rétt að hvor aðili beri sinn kostnað af málinu.

A-kvk-nf E-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð :

Stefndi, Reykjavíkurborg, er sýkn af öllum kröfum stefnanda, R-kk-ef G-kk-ef, í máli þessu.

Málskostnaður fellur niður.

A-kvk-nf E-kvk-nf.