S-93/2019

I

Mál þetta, sem dómtekið var 28. maí sl., höfðaði lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu með ákæru 12. febrúar 2019 á hendur ákærða; „Ó-kk-þgf G-kk-þgf Ó-kk-þgf, kt. […], […], […], fyrir líkamsárás með því að hafa, sunnudaginn 4. júní 2017, utan við skemmtistaðinn […] við […] í Reykjavík, veist með ofbeldi að A, kt. […], með því að skalla hann í andlitið og eftir að ákærði losnaði úr tökum dyravarða, kastað sér á A með þeim afleiðingum að hann féll við og á handrið við lóð staðarins. Afleiðingar af árás ákærða urðu þær að A hlaut eymsli við kinnbein og gagnauga vinstra megin, tak úr hálsi og niður í öxl og herðablað auk eymsla og stífleika í framhandlegg og mjóbaki.

Telst háttsemi þessi varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20/1981 og 110. gr. laga nr. 82/1998.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Í ákæru er getið um skaða og miskabótakröfu A, kt. […], þar sem þess er krafist að ákærða verði gert að greiða A miskabætur, samtals að fjárhæð 450.000 krónur auk vaxta samkvæmt 8. gr., sbr. 4. gr., laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, frá 6. júní 2017 og þar til mánuður er liðinn frá birtingu kröfunnar, auk dráttarvaxta samkvæmt 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr., sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Þá er krafist þóknunar lögmanns brotaþola, að skaðlausu, skv. mati dómsins eða samkvæmt síðar framlögðum málskostnaðarreikningi auk virðisaukaskatts af málflutningsþóknun.

Ákærði krefst þess aðallega að hann verði sýknaður af öllum kröfum 2 ákæruvaldsins, en til vara að honum verði ekki gerð refsing fyrir þá háttsemi sem sannað þykir að hann hafi framið. Til þrautavara gerir ákærði þá kröfu að hann verði dæmdur til vægustu refsingar sem lög leyfa.

Þá gerir ákærði aðallega þá kröfu að einkaréttarkröfu verði vísað frá dómi en til vara að ákærði verði sýknaður af henni. Til þrautavara er þess krafist að einkaréttarkrafa verði stórlega lækkuð. Þá krefst verjandi málsvarnarlauna að mati dómsins með hliðsjón af framlagðri tímaskýrslu og að hver sem úrslit málsins verða , þá verði málsvarnarlaun, auk virðisaukaskatts, og annar sakar kostnaður málsins greiddur úr ríkissjóði.

II

Málsatvik

Samkvæmt frumskýrslu lögreglu voru lögreglumenn staddir í Ingólfsstræti við eftirlit á lögreglubifreið þegar þeir urðu varir við að ákærði var í tökum dyravarða á skemmtistaðnum […] og fóru þá til aðstoðar. Þegar þeir komu á vettvang voru dyraverðir búnir að snúa ákærða niður í jörðina og voru allir staðnir upp aftur. Ákærði var mjög æstur og hafi lögreglumenn beðið hann að róa sig og var hann síðan tekinn tökum af lögreglu, snúinn niður og settur í handjárn. Ákærði var æstur á meðan á þessu stóð og hótaði lögreglumönnum lífláti. Þegar ákærða var lyft af götunni mátti sjá skurð á höku hans og að á jörðinni þar sem hann hafði legið var brotið glas.

Þá kemur fram í skýrslunni að á vettvangi hafi verið rætt við brotaþola A .

Fram kom hjá honum að hann hefði ásamt vitninu B verið að vísa ákærða út af skemmtistaðnum vegna ástands hans. Þegar þeir voru komnir út á sólpall staðarins hafi ákærði reynt að bíta B í vinstra brjóstið og hefðu þeir því tekið hann tökum.

Ákærði hefði róast en síðan skallað brotaþola í vinstri kinn og þeir því tekið hann aftur tökum.

Einnig kemur fram í skýrslunni að ákærða hafi verið kynnt að hann væri handtekinn vegna gruns um líkamsárás en hann hafi ekki meðtekið útskýringar lögreglu. Þá hafi hann enn verið mjög æstur þegar komið var með hann í fangamóttöku og andlega óstöðugur allan tímann. Hann hefði haldið áfram að hóta lögreglumönnum líkamsmeiðingum og ekki verið samstarfsfús.

Þá liggur fyrir upplýsingaskýrsla vegna upptöku úr öryggismyndavélakerfi skemmtistaðarins. Þar kemur fram að á upptökunni megi sjá tvo dyraverði koma með mann út af skemmtistaðnum. Síðan segir í skýrslunni:

Sjá má að [A] stendur vinstra megin við árásaraðilann og [B] hægra megin. Einnig má sjá að [D] sem er 3 dyravörður tekur eftir þessu og fara dyraverðirnir með árásaraðilann á milli sín af pallinum, sem liggur að innganginum að […] . Sjá má að dyraverðirnir eru að takast á við árásaraðilann fyrir framan pallinn o g vegfarandi fer að bland[a] sér í málið, en ekki er vitað hver það er. Sjá má að árásaraðilinn skallar [A] á vinstri vanga og er árásaraðilinn þá tekinn tökum og virðast þeir allir falla aftur á bak og á upptökunni sést að grindverkið færist vegna þunga þeirra sem lenda á því. Árásaraðilanum er svo haldið á götunni þangað til að lögreglan kemur á vettvang, en þá má sjá að árásaraðilinn ærist aftur...

Við rannsókn málsins var tekin skýrsla af brotaþola. Lýsti hann atvikum svo að hann hefði verið við störf á skemmtistaðnum sem dyravörður. Hann og vitnið B hefðu verið að vísa ákærða út , en hann hefði verið ofurölvi. Þegar þeir voru komnir út á sólpall fyrir framan staðinn hefði ákærði reynt að bíta B í vinstra brjóstið og hefði hann þá verið tekinn tökum. Þeg ar ákærði hafði róast hafi hann skallað brotaþola í andlitið, á vinstri kinn. Þeir hafi þá tekið hann tökum á ný og haldið honum þar til lögregla kom á vettvang. Þá hafi þeir sleppt ákærða , en brotaþoli hafði haldið honum aftan frá. Ákærði kastaði sér þá aftur á bak með þeim afleiðingum að brotaþoli lenti harkalega á grindverki sem er utan um lóð staðarins. Kvaðst brotaþoli hafa hlotið áverka vegna árásarinnar, mar á kinnbeini og gagnauga og tak í hálsi, öxl, baki og þríhöfða.

Samkvæmt framlögðu læknisvottorði leitaði brotaþoli til læknis 7. júní 2017 vegna árásarinnar. Í vottorðinu segir eftirfarandi:

Líkamsárás fyrir 3 dögum, var skallaður í andlitið, skellt í grindverk og hent í götuna að sögn. Var í vinnu við dyravörslu, edrú. Eymsli við kinnbeinið vinstra megin við gagnaugað, bólgnaði upp á þar, farið að hjaðna að sögn, aðeins mar komið fram er með tak úr hálsinum og niður í öxl og herðablað og eitthvað stífur í framhandleggnum vinstra megin. Líka stífur í mjóbakinu og fannst það um leið.

[...]

Aðeins bólga við kinn og mar við gagnaugað vinstra megin. Hálshreyfingar í lagi en tekur í þegar hallar til hægri, stífni vinstra megin og leiðir niður í herðablað.

Aumur paraspinalt niður hrygginn, meira vinstra megin, ekki mar eða yfirborðsáverki. Aumur við þreif ingu í framhandlegg, aðeins bólga þar, ekki sár.

Upphandleggur eymsli líka. Annað í lagi.

Þá liggja fyrir ljósmyndir af áverkum brotaþola við komu hans til læknis.

4

Við rannsókn málsins var tekið skýrsla af ákærða. Hann kvaðst ekki vita hvers vegna hann hefði verið handtekinn í umrætt sinn. Hann hefði verið að ganga út af skemmtistaðnum þegar hann hefði skyndilega verið keyrður í jörðina og tekinn hálstaki og hefði hann ekki haft neina hugmynd um það hver gerði þetta. Hann viðurkenni að hafa verið orðinn vel

ölvaður en hann hafi ekki ráðist á dyraverði. Hann hafi verið æstur en það hafi verið vegna þess að illa hefði verið komið fram við hann og hart tekið á honum.

Loks voru einnig við rannsókn málsins teknar skýrslur af vitnunum D og B .

III

Framburður ákærða og vitna

Verður nú rakinn framburður ákærða og vitna fyrir dómi.

Ákærði neitar sök. Hann kvaðst hafa verið inni á skemmtistaðnum, rétt við innganginn, og ekkert búinn að gera af sér þegar dyravörður reif í hann. Hann hafi rykkt sig lausan en þá verið te kinn einhverjum fangbrögðum og hefðu allt í einu verið komnir þrír dyraverðir til að henda honum út. Þeir hafi farið með hann út á pallinn og síðan haldið á honum upp götuna. Hann hefði reynt að rykkja sig lausan á meðan þeir héldu honum. Þeir hefðu haldið höndum hans alveg föstum og honum liðið eins og það væri verið að brjóta á honum. Hann hefði einungis verið að reyna að losa sig en hefði engan möguleika átt á því eða að koma sér burt. Þegar þetta gerðist hefði hann verið búinn að drekka eitthvað en ekki verið meira ölvaður en aðrir sem voru þarna inni. Hann hefði einungis verið að reyna að losa sig og sjálfsagt hafi hann eitthvað farið í andlitið á dyraverðinum þegar hann var að því. Dyraverðirnir hefðu ekki talað við hann áður en þetta gerðist og ekki v ísað honum út af staðnum eða sagt honum hvert þeir væru að fara með hann. Hann hafi verið tekinn út með átökum án þess að hafa nokkuð gert af sér og verið hálfskelkaður út af því hvernig var tekið á honum.

Hann hafi upplifað þetta sem árás. Hann hafi ekki getað hreyft sig og þeir hafi verið þrír á honum. Ákærði kvaðst muna vel hvað gerðist. Aðspurður um þann framburð sinn hjá lögreglu að hann hefði verið að fara út þegar hann hefði skyndilega verið tekinn hálstaki af einhverjum kvaðst hann þá hafa verið nýs loppinn úr haldi lögreglu og verið mjög hátt uppi. Hann hefði ekki verið tekinn hálstaki fyrir utan staðinn. Þá kvaðst hann ekki kannast við að hafa reynt að bíta dyravörð né heldur við það að þeir hefðu losað á honum tökin.

5

Ákærða var fyrir dómi sýnt myndband úr eftirlitsmyndavél skemmtistaðarins.

Sagði hann það ekki breyta afstöðu sinni til þess sem gerðist. Hann muni óljóst eftir því þegar lögregla kom og hafi hann þá verið orðinn mjög æstur og reiður þar sem mikið hefði verið búið að taka á honum. Hann kvaðst hafa beðist afsökunar á því að hafa verið erfiður við lögreglumennina . Hann hefði ekki gert greinarmun á lögreglumönnunum og dyravörðunum. Taldi ákærði að greinilega sæist á myndbandinu að sá dyravörður sem var fyrir aftan hann hefði verið með hann í hálstaki. Þá muni hann óljóst eftir því að brotaþoli hafi farið á grindverkið en þá hafi hann verið að reyna að losa sig og komast burt. Ætlunin hafi ekki verið að meiða neinn.

Vitnið

A

, brotaþoli, sagði að kvöldið hefði byrjað nokkuð rólega þar til gestur á salerni kvartaði undan öðrum gesti. Brotaþoli kvaðst hafa séð þann mann, ákærða, koma af salerninu og hefði hann verið áberandi ölvaður, „agressívur“ og fyrirferðar mikill. Brotaþoli hafi þá, ásamt vitninu B yfirdyraverði, farið að ákærða og boðið hon um að fara út og fá sér ferskt loft til að ná áttum. Ákærði hefði harðneitað því og streist á móti og öskrað á þá. Þeir hefðu byrjað á því að koma honum út á pallinn en þar hefði ákærði farið að grípa í þá og hrista þá til. Síðan hafi þeir leitt ákærða út af pallinum og tekið hann tökum en ákærði neitað að fara af staðnum. Þeir hafi boðið honum að fara burt og sagt honum að annars yrði kallað á lögreglu. Þeir hefðu sagt honum að hann hefði ekki hegðað sér samkvæmt þeim reglum sem giltu á staðnum en ákærði hefði ekki hlustað. Síðan hefði ákærði bitið B . Þeir hefðu þá tekið ákærða niður og boðið honum það sama, að hann gæti farið af staðnum. Hann hefði þá róað sig aðeins og þeir þá hleypt honum frá en ákærði hefði þá komið aftur að brotaþola og skallað hann í vinstra kinnbein. Þeir hefðu þá lagt ákærða í götuna og lögreglan komið fljótlega á staðinn. Þegar þeir voru að reisa ákærða upp og hinir dyraverðirnir slepptu honum hefði ákærði stokkið til og hent brotaþola utan í grindverkið. Brotaþoli hafi lent á grind verkinu með allan líkamsþunga ákærða á sér.

Þeir hefðu þá tekið ákærða aftur tökum og síðan hefðu lögreglumenn tekið við honum.

Vitninu var kynntur sá framburður ákærða að um einhvers konar varnarviðbrögð hefði verið að ræða hjá honum þar sem honum hefði þótt þeir beita hann óhóflegu valdi og sagði brotaþoli þá að þeir hefðu boðið honum að fara. Þeir hefðu leitt hann út af staðnum og haldið í hvor í sína hönd hans og stutt við bakið á honum. Þá hefði hann byrjað að bakka og þeir streist gegn því að ákærði kæmi aftur inn á staðinn. Þegar þeir voru komnir út á pallinn hefði ákærði byrjað að sveifla sér og 6 hefði almennt verið mjög „agressívur“. Hann hefði reynt að toga sig undan þeim og streist á móti, ýtt þeim og slegið til þeirra. Skömmu áður en brotaþoli lenti á grindverkinu hefðu þeir tvisvar boðið honum að fara. Ákærði hefði ítrekað hótað þeim og lögreglumönnunum sem komu á vettvang lífláti. Lögreglumennirnir hefðu tekið upp piparúða og sagt við ákærða að hann yrði að hætta , annars mundu þeir nota úðann. Á kærði hafi hundsað allar viðvaranir og verið óviðráðanlegur. Þá sagði brotaþoli að allir starfsmenn hefðu vitað af því að eftirlitsmyndavélar væru á staðnum.

Einnig kom fram hjá brotaþola að þegar þeir fóru með ákærða meðfram húsinu upp götuna hefðu þeir verið á gangstéttinni og verið að koma ákærða burt frá öðru fólki.

Sagði brotaþoli að þeir hefðu ekki getað gert þetta á neinn annan hátt.

Ákærða hefðu verið gefin mörg tækifæri til að slaka á og fara sjálfur burt. Brotaþoli kvaðst hafa staðið bak við ákærða við lóð staðarins eftir að þeir hefðu tvisvar boðið honum að fara. Þar hefðu þeir reist hann upp til að gefa honum færi á að standa upp sjálfur þegar lögreglan var komin og þeir hefðu þá búist við að lögreglumennirnir tækju við.

Ákærði hafi þá stokkið upp með offorsi, enn með brotaþola fyrir aftan sig, og hrint honum utan í grindverkið með líkamsþunga. Þá hefðu dyraverðirnir tekið aftur á ákærða þar til lögreglumennirnir tóku við. Kvaðst vitnið telja að ákærði hefði vitað að brotaþoli væri fyrir aftan hann. Hann hefði reist ákærða upp og lyft undir hendurnar á honum á meðan hinir voru til hliðar og tóku í hendur ákærða. Taldi brotaþoli að enginn vafi væri á því að ákærði hefði gert þetta af ásettu ráði.

Brotaþoli sagði að meiðsli hans eftir að hann lenti á grindverkinu hefðu aðallega verið í öxlinni og ætti hann erfitt enn í dag með að beita henni. Vegna skallans hafi hann hlotið áverka á andlit, verið bólginn og marinn og með höfuðverk .

Vitnið

D sagði að hann hefði verið fyrir utan skemmtistaðinn þegar hann sá að B og brotaþoli komu með ákærða út. Hann hafi áttað sig á því að þeir væru í basli með ákærða , sem hefði streist á móti þeim. Hann hefði hjálpað þeim að fara með ákærða út fyrir pallinn. Kvað hann sig minna að þeir hefðu haldið hvor í sína hönd ákærða og að hann hefði tekið við annarri. Þarna hefðu þeir sagt ákærða að þeir ætluðu að sleppa honum ef hann yrði rólegur og hefði ákærði sagt að hann ætlaði að vera rólegur. Þegar þeir slepptu ákærða virtist hann ætla að ráðast á þá og hefðu þeir reynt að n á tökum á honum aftur en hann náð að skalla brotaþola. Þá hefðu þeir tekið hann niður og haldið honum. Lögreglumenn hefðu komið að þegar þeir voru að reisa ákærða upp aftur. Í sömu mund hafi ákærði keyrt brotaþola í pallinn við skemmtistaðinn og hafi brota þoli endað með bakið í pallinum. Kvað hann sig minna að þeir hefðu þá tekið ákærða niður 7 aftur og síðan hefðu lögreglumennirnir tekið við. Ákærði hefði verið mjög reiður og í vörn og verið árásargjarn í garð þeirra. Vitnið sagði að almennt væri reynt aðtala fólk til og fá það út af staðnum með góðu. Það væri neyðarúrræði að taka menn tökum til að fara með þá út. Vitnið kvaðst hafa vitað af þeim eftirlitsmyndavélum sem eru á staðnum og til hvaða svæða þær taki. Þá sagði vitnið að þeir hefðu ekki farið með á kærða út á götu heldur út fyrir pallinn og verið með hann við grindverkið við pallinn.

Þeir hefðu ekki vísvitandi verið að fara frá staðnum heldur verið í átökum við ákærða sem hafi orðið til þess að þeir fóru í þessa átt þegar þeir reyndu að ná valdi á honum og passa upp á að enginn slasaðist. Þegar borinn var undir vitnið sá framburður ákærða að um varnarviðbrögð hans hefði verið að ræða vegna yfirvofandi árásar dyravarðanna sagði vitnið að ákærða hefði alls engin ógn stafað af þeim.

Vitnið

B kvaðst hafa staðið við anddyri skemmtistaðarins og verið að horfa yfir staðinn þegar hann tók eftir ákærða þar sem hann stóð við súlu og var vaggandi og bar það með sér að vera ölvaður. Hann hefði gengið til ákærða og sagt honum að hann væri dyravörður og spurt hann hvernig hann hefði það til að kanna hvernig ástandið á honum væri. Ákærði hefði strax orðið mjög pirraður og „agressívur“ og sagt honum að láta sig í friði og kallað hann öllum illum nöfnum. Síðan hefði hann sagt við ákærða að það væri best fyrir hann aðfara út og fá sér ferskt loft. Hann hefði tekið létt um öxlina á ákærða og byrjað að leiða hann en ákærði þá byrjað að ýta. Vitnið hefði þá kallað á brotaþola sem einnig var inni á skemmtistað n um. Þeir hefðu tekið í hvor í sína hönd ákærða og byrjað að leiða hann út. Þegar þeir voru komnir í anddyrið hafi ákærði æst mikið upp og reyndi að slíta sig lausan. Þeir hefðu gengið með ákærða út á pall þar sem þriðji dyravörðurinn, D

, kom þeim til aðstoðar. Þeir hefðu leitt ákærða út af pallinum og verið á gangstéttinni fyrir utan staðinn. Þar hefðu þeir tilkynnt ákærða að hann gæti róað sig niður og gengið burt eða þeir kallað á lögreglu. Þegar þeir voru að ræða við ákærða hafi ákærði bitið vitnið í brjóstið. Þeir hafi engu að síður ákveðið að gefa ákærða annað tækif æri til að róa sig. Ákærði hafi þá sagst vera rólegur og að þeir gætu sleppt honum. Þegar þeir slepptu ákærða hefði hann skotið höfðinu aftur og skallað brotaþola með hnakkanum. Þá hefðu þeir ekki getað gert neitt annað en að taka ákærða niður í jörðina.

D hefði tekið sér stöðu á miðjum líkama ákærða, A á öxlum og vitnið við hendurnar. Um það bil þegar lögreglu bar að hefðu þeir slakað á tökunum og hefði ákærði þá, allt í einu, með brotaþola á bakinu, skotið honum í grindverkið og hefði hann lent með bakið á því. Þeir hafi þá tekið ákærða aftur tökum en lögreglumenn síðan tekið við honum. Ákærði hefði hótað þeim líkamsmeiðingum 8 og lífláti. Lögreglumennirnir hafi þá hótað ákærða að nota piparúða á hann. Vitnið kvaðst hafa vitað af eftirlitsmyndavélum sem voru við skemmtistaðinn. Þá sagði vitnið að inni á staðnum hefði ákærði verið „agressívur“ og með létt olnbogaskot en ekkert komið upp á fyrr en þeir voru komnir út af staðnum. Þeir dyraverðirnir hefðu verið slakir og gefið ákærða tvö tækifæri þó hann hefði ve rið búinn að bíta vitnið. Þá sagði vitnið að ákærði hefði ekki haft neina ástæðu til að óttast árás af hálfu dyravarðanna.

Úti hefðu þeir verið á gangstéttinni við grindverkið. Þar hefðu þeir gefið honum kost á að róa sig og fara burt en hann ítrekað reynt að ráðast að þeim. Kvaðst vitnið telja að þeir hefðu höndlað þessar aðstæður sem komu upp af mestu rósemd.

Vitnið

E lögreglumaður kvaðst hafa verið við eftirlit þegar hann sá að dyraverðirnir voru í basli með ákærða , sem hefði verið nokkuð æstur , og komið þeim til aðstoðar. Dyraverðirnir hafi sagt honum að þeir hefðu verið að vísa ákærða út og hann brugðist við því með ofbeldisfullum hætti. Eftir að lögreglumenn handtóku ákærða hefði hann verið æstur áfram og einnig þegar þeir fóru með hann á lögreglustöð . Vitnið kvaðst ekki hafa séð ákærða kasta sér á dyravörð en þegar hann kom að hefði hann séð þá fara í jörðina og síðan standa upp og hefðu þeir þá verið við grindverkið. Vitnið kvaðst hafa tekið eftir því að ákærði var með skurð á hökunni eftir að hann v ar snúinn niður og að það voru glerbrot á jörðinni. Kvaðst hann ekki vita hvort ákærði hefði verið kominn með skurðinn áður en hann lenti í jörðinni í það skiptið. Hann kvaðst ekki hafa flutt ákærða sjálfur á lögreglustöð en séð hann á ný í fangageymslu og þá hefði hann enn verið æstur.

Vitnið

F læknir staðfesti vottorð sitt frá 16. ágúst 2018 og það sem þar kemur fram. Einnig staðfesti hún að hafa tekið myndir af brotaþola við skoðun. Þá taldi vitnið að áverkarnir gætu samrýmst því að brotaþoli hefði feng ið högg í andlitið og verið skellt í grindverk.

IV

Niðurstaða

Ákærði neitar sök. Hann byggir á því að um neyðarvörn hafi verið að ræða af hans hálfu og beri því að sýkna hann á grundvelli 12. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Samkvæmt ákvæðinu er það verk refsilaust sem menn vinna af neyðarvörn að því leyti sem það hefur verið nauðsynlegt til þess að verjast eða afstýra ólögmætri árás sem byrjuð var eða vofir yfir, enda hafi ekki verið beitt vörnum sem séu augsýnilega hættulegri en árásin og tjón það sem af henni mátti vænta gaf tilefni til. 9

Ákærði byggir á því að skilyrði ákvæðisins séu uppfyllt og hann hafi verið að verjast dyravörðum skemmtistaðarins sem hafi haldið honum nauðugum langt fyrir utan sólpall skemmtistaðarins. Hann hafi ekki vitað hvað þeir ætluðu að gera við hann, en þeir hefðu þá verið búnir að vísa honum út af skemmtistaðnum með óhóflegri valdbeitingu. Um ósjálfráð viðbrögð hans hefði verið að ræða til að koma sér úr hættulegu ástandi.

Framburður dyravarðanna þriggja, A, B og D, og E lögreglumanns eru allir samhljóða um að ákærði hafi verið mjög æstur þegar þeir höfðu afskipti af honum þetta kvöld. Taka lýsingar þeirra til ástands ákærða frá því að B hafði fyrst afskipti af honum inni á skemmtistaðnum þar til ákærði var kominn í fangamóttöku að undanskildum þeim tíma þegar hann var fluttur á lögreglustöð. Dyraverðirnir þrír lýstu því allir fyrir dómi að ákærði hefði skallað brotaþola og kastað sér á hann þannig að hann féll á grindverkið. Þá lýsti E því að dyraverðirnir og ákærði hefðu verið við grindverkið við pallinn að standa upp þegar hann bar að.

Ákærði sagði sjálfur í framburði sínum að hefði hann ráðist að brotaþola, eins og lýst er í ákæru, hefði það gerst þegar hann var að reyna að losa sig úr þeim aðstæðum sem hann var í þar sem hann óttaðist að honum yrði gert mein. Í framburði ákærða kom fram að hann hefði a.m.k. frá þeim tímapunkti er hann var kominn á pallinn vitað að það voru dyraverðir sem höfðu afskipti af honum, en samkvæmt gögnum málsins gerðust þau atvik síðar sem eru tilefni ákærunnar. Sagði hann jafnframt að afskipti þeirra hefðu orðið til þess að hann varð æstur. Einnig má af framburði ákærða ráða að atburðarásin sé að einhverju leyti óljós í huga hans. Ekki fullt samræmi milli framburðar ákærða fyrir dómi og hjá lögreglu hvað varðar afskipti dyravarðanna en hjá lögreglu taldi hann að hann hefði skyndilega verið tekinn hálstaki og keyrður í jörðina þegar hann gekk út af staðnum. Með hliðsjón af framburðum dyravarðanna og E verður við það miðað að ákærði hafi verið nokkuð ölvaður þegar atvik gerðust.

Fyrir liggur myndband úr eftirlitsmyndavélum á skemmtistaðnum. Af því sem þar kemur fram má ráða að ákærði hafi verið erfiður viðureignar. Ekkert kemur fram þar sem bendir til þess að ákærði hafi mátt ætla að hann væri í hættu af völdum dyravarðanna sem höfðu afskipti af honum eða að árás gegn honum hafi verið yfirvofandi af þeirra hálfu og telur dómurinn þannig að framburður ákærða sé ekki í samræmi við það sem fram kemur á myndbandinu. Hvað varðar þá áverka sem reyndust vera á höku ákærða eftir glerbrot, þá liggur ekki fyrir hvenær í atburðarásinni 10 hann hlaut þá en ætla má, samkvæmt framburði lögreglumannsins E, að það hafi gerst á gangstéttinni við pallinn en þar sá hann glerbrot á því svæði þar sem ákærði hafði legið og þá jafnvel eftir þau tímamörk þegar brotaþoli lenti á grindverkinu. Í ljósi framangreinds fæst ekki séð að nokkuð sé fram komið sem bendir til þess að árás hafi verið yfirvofandi af hálfu dyravarðanna heldur frekar að hætta hafi verið á því að dyraverðirnir yrðu fyrir árás ákærða. Þetta má sjá af myndbandinu og ráða af framburði bæði B og brotaþola. Af framlögðu myndbandi verður ekki annað ráðið en að dyraverðirnir hafi gætt meðalhófs í afskiptum sínum af ákærða. Virðist sem um eðlilegar þvingunaraðgerðir hafi verið að ræða miðað við aðstæður sem framkvæmdar voru af einstaklingum sem ákærði kveðst hafa vitað að væru dyraverðir en ekki ólögmæt árás. Þá styður ekkert framburð ákærða um dyraverðirnir hafi borið hann upp götuna, burt frá staðnum. Þegar með hliðsjón af framangreindu verður ekki fallist á það með ákærða að þvingunaraðgerðir dyravarðanna hafi verið árás á hann og er því það skilyrði neyðarvarnar að árás hafi verið byrjuð eða yfirvofandi ekki uppfyllt, og er þessari vörn ákærða því hafnað.

Framburður brotaþola, B og D er skýr um það að ákærði hafi veist að brotaþola eins og greinir í ákæru. Af framburðum þeirra verður ráðið að ætlun ákærða hafi verið að ráðast á brotaþola þó að sá ásetningur ákærða kunni, vegna ástands hans, að hafa verið að einhverju leyti þokukenndur. Hann hafi nýtt þau tækifæri sem honum gáfust þegar dyraverðirnir slökuðu á tökum sínum á honum til að reyna að koma einhvers konar höggi á hann eða aðra dyraverði. Með hliðsjón af atvikum og aðstæðum á vettvangi gat ákærða ekki annað en verið ljóst að veruleg hætta var á því að hann mundi slasa brotaþola bæði þegar hann skallaði hann og þegar henti sér á grindverkið á meðan brotaþoli hélt í hann að aftan eða lét sér a.m.k. í léttu rúmi liggja hvort svo yrði. Þá fær framburður brotaþola um að ákærði hafi veist að honum fulla stoð í framlögðu myndbandi og vottorði og framburði F læknis. Er sérstaklega vísað til þess að F taldi að þeir áverkar sem brotaþoli reyndist vera með eftir atvikið gætu samrýmst því að veist hefði verið að honum eins og brotaþoli lýsti. Loks er ekkert fram komið sem bendir til þess að brotaþoli hafi af öðrum ástæðum hlotið áverkana.

Með vísan til alls framangreinds telur dómurinn nægilega sannað þannig að hafið sé yfir skynsamlegan vafa að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi sem lýst er í ákæru og er brotið þar rétt heimfært til refsiákvæða.

Ákærði er fæddur árið […]. Samkvæmt framlögðu sakavottorði hefur hann ekki verið dæmdur til refsingar. Við ákvörðun refsingar ákærða verður litið til 1. og 3. 11 töluliðar 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, til refsiþyngingar, en ákærði mátti vita að háttsemi hans var til þess fallin að valda dyravörðunum miklu líkamstjóni þar sem þeir voru að vinna í miklu návígi við hann. Að þessu virtu þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í 30 daga, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. laga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Með vísan til framangreindrar niðurstöðu er ákærði bótaskyldur vegna háttsemi sinnar á grundvelli 26. gr. laga nr. 50/1993. Brotaþoli gerir kröfu um greiðslu miskabóta. Í ljósi atvika, með vísan til áverkavottorðs og framburðar brotaþola, á hann rétt á miskabótum úr hendi ákærða sem þykja hæfilega ákveðnar 150.000 krónur. Dæmdar bætur bera almenna vexti eins og í dómsorði greinir. Þá eru dráttarvextir á lagðir mánuði eftir birtingu bótakröfunnar, sem var við þingfestingu málsins. Auk þess greiði ákærði málskostnað vegna meðferðar kröfunnar eins og nánar greinir í dómsorði.

Í ljósi framangreindrar niðurstöðu og m eð vísan til 1. mgr. 235. gr. laga nr.

88/2008 um meðferð sakamála skal ákærði greiða allan sakarkostnað málsins.

Samkvæmt því greiði ákærði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns , M-kk-ef D-kk-ef N-kk-ef lögmanns, 850.000 krónur. Við ákvörðun málsvarnarlauna er litið til eðlis og umfangs málsins og tekið tillit til virðisaukaskatts.

Þá greiði ákærði

63.355 krónur í annan sakarkostnað samkvæmt framlögðu yfirliti ákæruvaldsins vegna áverkavottorðs.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti mál þetta G-kk-nf Þ-kk-nf S-kk-nf aðstoðarsaksóknari.

Dóm þennan kveður upp S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf héraðsdómari

D Ó M S O R Ð:

Ákærði, Ó-kk-nf G-kk-nf Ó-kk-nf, sæti fangelsi í 30 daga, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði A 150.000 krónur í miskabætur, auk vaxta samkvæmt 8., sbr. 4. gr., laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, frá 6. júní 2017 til 8. apríl 2019 en með dráttarvöxtum samkvæmt 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. sömu laga, frá þeim degi til greiðsludags. Þá greiði ákærði brotaþola 180.000 krónur í málskostnað. 12

Ákærði greiði allan sakarkostnað málsins, 913.355 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, M-kk-ef D-kk-ef N-kk-ef lögmanns, 850.000 krónur.

S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf 12

Ákærði greiði allan sakarkostnað málsins, 913.355 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, M-kk-ef D-kk-ef N-kk-ef lögmanns, 850.000 krónur.

S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf