E-199/2011

Mál þetta, sem var dómtekið 7. júní sl., var þingfest 26. janúar 2010.

Stefnandi er D-x-x T-x-x F-x-x, Sæbólsbraut 40, Kópavogi.

Stefndi er Stjörnublikk ehf., Smiðjuvegi 2, Kópavogi.

Stefnandi krefst þess að stefnda verði gert að greiða honum 795.841 krónu auk dráttarvaxta samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr., laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 253.767 krónum frá 1. september 2009 til 1. október 2009, af 483.256 krónum frá þeim degi til 1. nóvember 2009, en af 795.841 krónu frá þeim degi til greiðsludags. Þá er krafist málskostnaðar auk virðisaukaskatts eins og málið væri ekki gjafsóknarmál.

Stefndi krefst aðallega sýknu af kröfu stefnanda, en til vara lækkunar. Þá krefst hann málskostnaðar úr hendi stefnanda.

I

Mál þetta hefur stefnandi höfðað til heimtu launa í veikindaleyfi. Málsatvik eru þau að stefnandi, sem er portúgalskur ríkisborgari, fluttist til landsins árið 2006. Hann hóf störf hjá stefnda í júlí það sama ár. Stefnandi er lærður rafvirki en hefur sérhæft sig í uppsetningu loftræstikerfa og starfaði við það hjá stefnda. Stefnandi kveður mestan hluta vinnu sinnar felast í því að vinna upp fyrir sig, sem auki verulega álag á herðar og háls. Þann 21. júlí 2009 leitaði stefnandi til B-kk-ef J-kk-ef læknis á Læknavaktinni Smáratorgi sem mat hann óvinnufæran í a.m.k. tvær vikur og vísaði honum til meðferðar hjá sjúkraþjálfara. Í beiðni um sjúkraþjálfun sem gerð var af L-kk-þgf R-kk-þgf 5. ágúst 2010 kemur fram að stefnandi sé talinn þjást af Myosis M 79,1 (vöðvabólgum). Segi þar: „Verkir í herðum, hálshrygg og brjósthrygg. Er óvinnufær.“ B-kk-nf G-kk-nf heimilislæknir á Heilsugæslustöðinni í Mjódd staðfesti með vottorðum 5. ágúst, 31. ágúst og 23. september sama ár að stefnandi væri óvinnufær vegna einkenna sinna.

Stefnandi afhenti framkvæmdastjóra stefnda vottorð um óvinnufærni sína í lok júlí 2009. Með bréfi dagsettu 30. júlí 2009, rituðu á ensku, sagði stefndi stefnanda upp störfum. Í lauslegri þýðingu stefnanda segir þar: „Við verðum að tilkynna yður að við verðum að segja upp vinnusamningi frá 31. júlí 2009 að telja með eins mánaðar fyrirvara þannig að þinn starfstími endar 30. september 2009.“ Stefndi hefur bent á að dagsetning í uppsagnarbréfinu sé röng, en starfstíminn hafi endað 31. ágúst 2009. Stefnandi mótmælti uppsögninni sem hann taldi tengjast tilkynningu um veikindi, en ástæðu var ekki getið í uppsagnarbréfinu. Með bréfi 4. ágúst 2009 tilkynnti stefnandi að hann kæmi aftur til vinnu þegar læknir teldi það ráðlegt.

Stefnandi fékk ekki laun fyrir tímabilið 22. – 31. júlí. Sendi hann stefnda erindi vegna þessa 13. ágúst. Þá greiddi stefndi laun í veikindaleyfi til 5. ágúst. Með bréfi stefnda 28. september 2009 til Félags iðn- og tæknigreina skýrði hann svo frá að hann teldi stefnanda hafa verið til vandræða á vinnustað úti í bæ 20. júlí og hafa verið rekinn af staðnum af verkkaupa. Einnig hafi hann verið að afgreiða mat úr sölubíl á menningarnótt og jafnframt hafi sést til hans vera að flytja þunga hluti fyrir utan heimili sitt. Hann gæti því ekki verið veikur.

Stefnandi leitaði til stéttarfélags síns, Félags iðn- og tæknigreina í ágúst eða september 2009. Stéttarfélagið sendi bréf til stefnda og Samtaka atvinnulífsins 23. september og 6. október 2009. Stefnandi leitaði því næst til lögmanns sem sendi kröfubréf til Samtaka atvinnulífsins 7. desember 2009. Var gerð krafa um laun í veikindaorlofi til 21. október 2009 auk uppgjörs á orlofsréttindum. Ávirðingum stefnda var andmælt í bréfinu og bent á að aðkoma hans að söluvagni ætti ekki að trufla störf hans fyrir stefnda, enda væri hann fyrst og fremst stjórnarmaður og aðrir sem önnuðust sölu veitinga og störf í vagninum. Á menningarnótt hafi hann verið þar til eftirlits og aðstoðar, en ekki í launuðu starfi og í engu sinnt verkefnum sem haft gætu áhrif á meðferð hans og bata. Þá hafi hann verið í stífri sjúkraþjálfunarmeðferð frá byrjun ágúst og fram yfir þá þrjá mánuði sem hann hafi átt rétt til sjúkralauna. Fullyrðingum um að stefnandi hafi verið að flytja frystikistur einn síns liðs var harðlega mótmælt. Stefndi hefur ekki orðið við áskorun stefnanda um að greiða kröfuna og hefur stefnandi því höfðað þetta mál.

Við aðalmeðferð málsins gaf stefnandi skýrslu, auk vitnanna J-x-x P-x-x, A-x-x F-x-x M-x-x F-kk-nf, F-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef, E-kk-ef R-kk-ef E-kk-ef, M-x-x P-x-x og Ó-kk-ef V-kk-ef E-kk-ef.

II

Stefnandi byggir kröfu sína á því að hann hafi átt rétt til veikindaleyfis á grundvelli óvéfengdra vottorða um óvinnufærni í allt að 3 mánuði samkvæmt kjarasamningi Samtaka atvinnulífsins annars vegar og Samiðnar hins vegar, sem tók gildi 1. febrúar 2008 og var í gildi árið 2009. Samkvæmt grein 8.1.1 í samningnum eigi launþegi eftir þriggja ára starf rétt til launa einn mánuð á fullum launum og tvo á dagvinnulaunum. Sé þar byggt á 2. mgr. 5. gr. laga nr. 19/1979 um rétt verkafólks til uppsagnarfrests frá störfum og til launa vegna sjúkdóms- og slysaforfalla. Þá sé á því byggt að stefnandi hafi átt rétt til launa í uppsagnarfresti sem sé tveir mánuði eftir þriggja ára starf samkvæmt grein 12.1.3.1 í kjarasamningi Samtaka atvinnulífsins og Samiðnar og miða skuli við mánaðarmót. Almennt hafi verið litið svo á í vinnurétti að heimilt væri að segja starfsmanni upp störfum þótt hann væri í veikindaleyfi, að því tilskyldu að áunninn réttur hans til veikindalauna væri ekki skertur. Starfslok stefnanda geti því ekki talist fyrr en í fyrsta lagi þegar veikindatímabili ljúki og réttur til launa nái þá til sama tíma.

Stefnandi mótmæli því að hann hafi brotið gegn skyldum sínum í starfi sínu hjá stefnda eða að hegðun hans í veikindaleyfi hafi ekki verið í samræmi við fyrirmæli lækna. Af röksemdum stefnda í bréfi löngu eftir uppsögnina sé ljóst að meginástæða höfnunar hans á réttmætri greiðsluskyldu sé vantrú á gildi læknisvottorða um óvinnufærni. Stefndi hafi ekkert haldbært fram að færa um það efni, en læknirinn B-kk-nf G-kk-nf hafi staðfest við lögmann stefnanda með tölvubréfi 26. mars 2010 að að baki vottorðum 31. ágúst og 23. september 2009 hafi verið skoðanir sem hafi staðfest óvinnufærni til erfiðisvinnu.

Stefnandi telji síðkomnar fullyrðingar af hálfu stefnda um að hann hafi brotið af sér í starfi algerlega haldlausar. Hér sé um að ræða eftir á skýringar sem séu málinu óviðkomandi og eftir því sem best verði séð hafi þær ástæður ekki ráðið uppsögninni. Sömuleiðis séu haldlausar þær fullyrðingar stefnda að stefnandi hafi verið að vinna við söluvagn á sama tíma og hann hafi verið tilkynntur veikur. Stefnandi hafi enga vinnu stundað kringum söluvagn sem eiginkona hans hafi séð um og unnið við. Hann hafi verið búinn að vera stjórnarmaður í litlu einkahlutafélagi sem hafi rekið söluvagninn meðan hann hafi starfað hjá stefnda og starfsmönnum stefnda mátt vera það kunnugt. Aðkoma hans að söluvagni hafi ekki átt að trufla störf hans hjá stefnda, enda hafi hann fyrst og fremst verið stjórnarmaður og aðrir átt að annast sölu veitinga og starfa í vagninum. Á menningarnótt 2009 hafi stefnandi verið þar til eftirlits og aðstoðar eftir því sem tilefni hafi gefist til en hann hafi ekki verið í launuðu starfi og í engu sinnt verkefnum sem hafi verið þess eðlis að þau hefðu áhrif á meðferð hans og bata. Þess sé að gæta að vottorð læknis gangi út á það að stefnandi hafi verið ófær um að vinna sína vinnu, sem hafi falist að miklu leyti í að vinna upp fyrir sig. Hann hafi verið ófær vegna vöðvabólgu í öxlum og jafnvel þótt hann hafi verið að erinda í kringum fjölskyldu sína og söluvagninn á menningarnótt raski það ekki gildi vottorðs um óvinnufærni til sérstakra starfa hans.

Í málinu sé auk kröfu um laun á veikindatímabili gerð krafa um að fá greidd orlofsréttindi 21. október 2009. Samkvæmt lið 4.1.4 í kjarasamningi Samtaka atvinnulífsins og Samiðnar skuli atvinnurekandi greiða starfsmanni öll áunnin orlofslaun við starfslok. Einnig sé gerð krafa um orlofsuppbót en hún hafi verið 25.200 krónur árið 2009 miðað við fulla 12 mánuði. Jafnframt sé gerð krafa um hlutdeild í desemberuppbót, en samkvæmt kjarasamningi hafi full uppbót árið 2009 verið 45.600 krónur, en stefndi hafi greitt stefnanda desemberuppbót sem samsvari 7½ mánuði. Ógreidd sé því desemberuppbót sem samsvari 66 dögum.

Við útreikning á fullum launum sé miðað við meðaltal tekna stefnanda í maí og júní 2009 (387.275 + 386.116 = 773.391 / 2 = 386.695).

Stefnukrafan sundurliðist þannig:

Full laun frá 21. júlí – 21. ágúst 2009 kr. 386.695.-

Til frádráttar greiðsla vegna launa þessa tímabils 31.8.2009 - kr. 132.928.-

Dagvinnulaun frá 21. ágúst – 21. september 2009 kr. 229.489.-

Dagvinnulaun frá 21. september – 21. október 2009 kr. 229.489.-

Áunnið orlof 10,64% á kr. 663.802 kr. 70.628.-

Orlofsuppbót skv. lið 1.1.4.2 í kjarasamningi (vantar 2 mán.) kr. 4.200.-

Desemberuppbót skv. 1.1.4.1 í kjarasamn. 66/364 af kr. 45.600 kr. 8.268.-

Samtals kr. 795.841.-

Um lagarök vísar stefnandi til laga og reglna vinnuréttarins um kjarasamninga og gildi þeirra og skyldu vinnuveitanda til að greiða laun í samræmi við ákvæði þeirra. Þá vísar stefnandi til laga nr. 19/1979 um uppsagnarfrest og veikindarétt, sérstaklega 2. mgr. 5. gr. Einnig er vísað til 1. gr. laga nr. 55/1980 um starfskjör launafólks og skyldutryggingu lífeyrisréttinda. Þá er byggt á kjarasamningi Samtaka atvinnulífsins annars vegar og Samiðnar hins vegar sem tók gildi 1. febrúar 2008 og var í gildi árið 2009. Þá er einnig vísað til almennra reglna samningaréttarins um skuldbindingargildi samninga og efndaskyldur samningsaðila. Um dráttarvexti er vísað til 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu. Um varnarþing er vísað til 3. mgr. 33. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Um málskostnað er vísað til 130. gr. laga nr. 91/1991 og um virðisaukaskatt til laga nr. 50/1988.

III

Stefndi byggir sýknukröfu sína á því að honum hafi verið heimilt að segja stefnanda upp án fyrirvara vegna brota í starfi, aðallega með því að mæta ekki til vinnu eftir 21. júlí 2009. Hann hafi áminnt stefnanda daginn áður, 20. júlí, vegna kvartana sem hafi borist. Viðbrögð stefnanda hafi verið þau að skila veikindavottorði og mæta ekki eftir það. Stefnandi hafi ekki gefið stefnda kost á að breyta verkefnum hans sem hefði verið gert ef tækifæri hefði gefist. Verði fallist á þessa sýknuástæðu telji stefndi að hann hafi greitt stefnanda að fullu það sem hann kunni að hafa átt inni hjá sér, þ.e. veikindalaun í tvær vikur.

Stefndi segir stefnanda hafa fyrst hætt störfum hjá sér í desember 2008 og verið ráðinn á nýju í janúar 2009. Veikindaréttur hans sé því samkvæmt 2. mgr. 8.1.1. í kjarasamningi. Til vara sé byggt á því að um veikindarétt fari eftir 3. mgr. sama ákvæðis. Stefnandi hafi upphaflega hafið störf 26. júlí 2006, en læknisvottorðið sé gefið út 21. júlí 2009. Þannig hafi stefnandi ekki náð þriggja ára starfstíma þegar veikindin hafi hafist, þó litið yrði svo á að hann hafi starfað samfellt hjá stefnda frá 26. júlí 2006. Þá byggi stefndi á því að þó stefnandi kunni að hafa átt erfitt með að vinna upp fyrir sig á veikindatímanum hafi hann alls ekki verið óvinnufær í merkingu þess orðs. Störf stefnanda, sem og annarra starfsmanna sem hafi unnið við gerð loftræstikerfa, hafi falist bæði í smíði þeirra og uppsetningu. Hafi stefnandi átt erfitt með að vinna við uppsetninguna hafi hann ekki þurft annað en að segja verkstjóra frá því og þá hefði hann losnað við þá vinnu, en unnið því meira við smíðina. Stefndi mótmæli læknisvottorði stefnanda frá 21. júlí 2009 sem röngu og málinu óviðkomandi. Trúnaðarlæknir stefnda hafi ekki fengið upplýsingar um sjúkdóm stefnanda þó hann hafi leitað eftir því, en gert sé ráð fyrir slíku í texta vottorðsins. Við þessar aðstæður teljist læknisvottorðið ekki full sönnun um sjúkdóm aðila. Þó vottorðið væri rétt um veikindi stefnanda myndi það ekki leiða til óvinnufærni hans við þau verkefni sem hann hafi almennt átt að sinna eða hafi getað fengið að sinna.

Að því leyti sem stefnandi byggi kröfu sína á ákvæðum laga og kjarasamnings um laun í uppsagnarfresti byggi stefndi á sömu forsendum og ákvæðin um veikindarétt. Stefnandi hafi unnið hjá stefnda frá 11. janúar 2009 er til uppsagnar hafi komið. Hann geti því aðeins átt rétt á uppsagnarfresti samkvæmt fyrsta málslið 12.1.3.1, það er í tvær vikur miðað við vikumót. Stefndi mótmæli ekki rétti stefnanda til orlofs, orlofsuppbótar og desemberuppbótar, en hann sé þó aðeins í samræmi við það sem kunni að vera dæmt af kröfum hans.

Þess skuli getið að um misritun hafi verið að ræða í uppsagnarbréfi frá 30. júlí 2009. Uppsögn með eins mánaðar fyrirvara frá 31. júlí 2009 renni út 31. ágúst en ekki 30. september.

Stefndi byggi í raun á því að þar sem stefnandi hafi ekki mætt til vinnu eftir 21. júlí 2009, án þess að hafa fyrir því gildar ástæður, beri sér ekki skylda til að greiða honum neitt umfram það sem greitt hafi verið, hvort sem það væru veikindalaun eða laun í uppsagnarfresti. Ofangreindar sýknuástæður stefnda beri einnig að skoða sem rök fyrir lækkun stefnukrafna, verði ekki fallist á sýknu.

Um málskostnað er vísað til 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991.

IV

Stefnandi krefst í máli þessu greiðslu launa í veikindaleyfi, en til vara á uppsagnarfresti. Stefnanda var sagt upp störfum hjá stefnda 30. júlí 2009, en hann hafði þann 21. júlí framvísað læknisvottorði um óvinnufærni sína. Stefndi hefur hafnað kröfu stefnanda og haldið því fram að honum hafi verið heimilt að segja stefnanda upp án fyrirvara vegna brota í starfi, aðallega með því að mæta ekki til vinnu eftir 21. júlí 2009. Þá hafi honum ekki gefist kostur á að breyta verkefnum stefnanda þannig að hann gæti sinnt starfi sínu.

Fram hefur komið að stefnandi lenti upp á kant við viðskiptamann stefnda daginn áður en hann fór í veikindaleyfi. F-kk-nf S-kk-nf, umsjónarmaður starfsmannamála hjá stefnda, bar fyrir dóminum að hann hafi í kjölfarið sagt stefnanda að fara heim og koma aftur daginn eftir. Engin gögn hafa verið lögð fram um að stefnandi hafi fengið áminningu svo sem fram kemur í greinargerð stefnda. Þá kom fram hjá F-kk-þgf að uppsögn stefnanda hafi ekki tengst þessu atviki, heldur því að grunur hafi verið um að veikindi stefnanda ættu ekki við rök að styðjast.

Stefnandi framvísaði læknisvottorði B-kk-ef J-kk-ef læknis, dags. 21. júlí 2009, til stefnda. Þar kemur fram að hann sé óvinnufær með öllu frá 22. júlí 2009 og óvíst sé til hve langs tíma, en að minnsta kosti sé um tvær vikur að ræða. Ráðgerð sé sjúkraþjálfun. Stefndi hefur dregið læknisvottorð þetta í efa. Í bréfi hans til Félags iðn- og tæknigreina 28. september 2009 segir að sama dag og stefnandi hafi komið með læknisvottorðið hafi verið hringt frá vinnustað eiginkonu stefnanda og hafi þá komið í ljós að hún hafi mætt á vinnustað sinn sama dag með eins vottorð frá sama lækni. Þá hafi komið í ljós að stefnandi hafi verið búinn að stofna fyrirtæki og verið að undirbúa rekstur á veitingabíl, þannig að stefnanda hafi verið sent uppsagnarbréf. Sést hafi til stefnanda við afgreiðslu á mat úr veitingabíl í miðborginni á menningarnótt. Þá hafi fyrrum leigusali stefnanda séð hann bera stórar frystikistur út í bílinn sinn fyrir utan heimilið. Hafi því verið ákveðið að greiða honum ekki veikindalaun umfram þær tvær vikur sem greiddar hafi verið. Stefndi leitaði til trúnaðarlæknis og óskaði þess að hann kannaði málið nánar. Samkvæmt tölvupósti frá trúnaðarlækninum til stefnda 17. september 2009 gekk honum erfiðlega að ná sambandi við lækni þann sem gaf vottorðið út. Þá kom fram að best væri að kalla stefnanda inn til mats og yfirferðar á málinu og hefði hann viljað ráðleggja það að svo stöddu. Skoðun trúnaðarlæknisins virðist þó ekki hafa gengið lengra.

Stefnandi hefur lagt fram, auk læknisvottorðsins frá 21. júlí 2009, læknisvottorð 31. ágúst 2009 og 18. september 2009 og sjúkradagpeningavottorð 17. desember 2009 þar sem fram kemur að stefnandi sé vinnufær frá þeim degi, auk kvittana fyrir sjúkraþjálfun á tímabilinu frá ágúst til nóvember 2009. Staðfesta síðari vottorð hið fyrsta. Verður að líta svo á að stefndi hafi ekki hnekkt læknisvottorði stefnanda. Dugar þar ekki til að trúnaðarlæknir hans hafi ekki fengið svar frá lækni þeim er stefnandi leitaði til. Hann hafði þess kost að boða stefnanda til skoðunar, en það var ekki gert. Framburður um vinnu stefnanda á menningarnótt eða við flutninga þykir ekki sanna að hann hafi aðhafst eitthvað sem áhrif hafi haft á heilsu hans eða að hann hafi farið gegn læknisráði.

Stefndi telur að honum beri ekki að greiða stefnanda laun í veikindaleyfi þar sem hann hafi getað sinnt öðrum störfum hjá stefnda. Fram hefur komið að stefndi bauð stefnanda ekki að sinna öðrum verkefnum en þeim sem hann stundaði venjulega. Þá kemur fram á læknisvottorði að stefnandi hafi verið óvinnufær með öllu. Verður því ekki fallist á þessa málsástæðu stefnda.

Stefndi segir stefnanda hafa hætt störfum hjá sér í desember 2008 og verið ráðinn að nýju í janúar 2009. Þann 30. október 2008 var nokkrum starfsmönnum stefnda sagt upp störfum vegna endurskipulagningar á rekstri, þar á meðal stefnanda. Var uppsögnin sögð taka gildi 1. nóvember 2008 en möguleiki væri á framlengingu til 31. desember 2008. Samkvæmt tímaskýrslu var stefnandi við störf hjá stefnda til 11. desember 2008 og kom aftur til starfa 12. janúar 2009. Stefnandi ber því við að uppsögnin hafi ekki tekið gildi gagnvart sér þar sem honum hafi verið boðið að starfa áfram, en hann hafi farið í jólafrí til heimalands síns í desember til janúar eins og búið hafi verið að semja um við stefnda. Fram kom hjá starfsmanni stefnda, F-kk-þgf S-kk-þgf, að á þessum tíma hafi margir portúgalskir starfsmenn verið að fara í frí, en þeir hafi haft sveigjanleika til að taka góð frí um hátíðir. Ekki var gerður nýr ráðningarsamningur við stefnanda í janúar 2009. Þá kemur fram í grein 12.5. í kjarasamningi aðila að áunnin réttindi starfsmanna haldist við endurráðningu innan eins árs. Verður því litið svo á að stefnandi hafi starfað óslitið hjá stefnda frá árinu 2006.

Stefnandi hóf störf hjá stefnda 26. júlí 2006. Þegar hann hóf veikindaleyfi 22. júlí 2006 hafði hann því starfað fyrir stefnda í tæplega þrjú ár. Þykir hann því hafa áunnið sér rétt til launa í veikindaforföllum samkvæmt 3. mgr. greinar 8.1.1. í kjarasamningi aðila, þannig að stefndi skuli greiða honum einn mánuð á fullum launum og einn á dagvinnulaunum. Uppsagnarfrestur stefnanda samkvæmt grein 12.1. í kjarasamningnum nam einum mánuði miðað við mánaðarmót. Kemur varakrafa hans um laun á uppsagnarfresti því ekki til álita. Stefndi hefur ekki andmælt kröfu stefnanda um bætur vegna orlofs, orlofsuppbótar og desemberuppbótar í samræmi við það sem dæmt verði af kröfunum. Verður því fallist á þær kröfur í hlutfalli við framangreint. Samkvæmt framanrituðu er fallist á kröfu stefnanda að fjárhæð 541.284 krónur ásamt dráttarvöxtum svo sem nánar greinir í dómsorði.

Eftir þessari niðurstöðu ber stefnda að greiða stefnanda málskostnað sem ákveðst 650.000 krónur og greiðist hann í ríkissjóð. Gjafsóknarkostnaður stefnanda, þ.e. málflutningsþóknun P-kk-ef A-kk-ef P-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 650.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði. Við ákvörðun málskostnaðar hefur ekki verið tekið tillit til virðisaukaskatts.

B-kvk-nf B-kvk-nf settur héraðsdómari kveður upp þennan dóm.

D ó m s o r ð :

Stefndi, Stjörnublikk ehf., greiði stefnanda, D-x-x T-x-x F-x-x, 541.284 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 253.767 krónum frá 1. september 2009 til 1. október 2009, af 483.256 krónum frá þeim degi til 1. nóvember 2009, en af 541.284 krónum frá þeim degi til greiðsludags.

Stefndi greiði stefnanda 650.000 krónur í málskostnað sem greiðist í ríkissjóð.

Gjafsóknarkostnaður stefnanda, þ.e. málflutningsþóknun P-kk-ef A-kk-ef P-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 650.000 krónur greiðist úr ríkissjóði.