S-769/2009

Mál þetta, sem dómtekið var 23. júlí sl., er höfðað með ákæru, útgefinni af ríkissaksóknara 13. júlí 2009, á hendur A-x-x G-x-x, kennitala 000000-0000, Meðalholti 11, Reykjavík, D-x-x D-x-x, kennitala 000000-0000, Grettisgötu 43, Reykjavík, og M-x-x K-x-x, kennitala 000000-0000, Leirubakka 2, Reykjavík, fyrir eftirgreind brot:

1. Gegn ákærða A-x-x fyrir þjófnað með því að hafa, þriðjudaginn 23. desember 2008, í Vínbúðinni við Eiðistorg á Seltjarnarnesi, stolið einni áfengisflösku að verðmæti 2.410 krónur, en ákærði setti flöskuna inn á sig og fór með hana fram hjá afgreiðslukassa verslunarinnar án þess að greiða fyrir hana.

2. Gegn ákærða A-x-x fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás með því að hafa að kvöldi miðvikudagsins 3. júní og aðfaranótt fimmtudagsins 4. júní 2009, í garði við húsið að Grettisgötu 43, Reykjavík og inni í húsinu margsinnis slegið R-x-x S-x-x í höfuðið, ýmist með krepptum hnefa eða flötum lófa, með þeim afleiðingum að hann missti að lokum meðvitund og hlaut stór glóðaraugu með miklum bólgum á báðum augum, skrámur hér og þar á höfði, mar og bólgur á enni, áverka á tannholdi og tönnum í efri góm, heilablæðingu, heilabjúg og að öllu líkindum höfuðkúpubotnsbrot.

3. Gegn ákærðu D-x-x fyrir að hafa að kvöldi miðvikudagsins 3. júní í garði við húsið að Grettisgötu 43 sparkað í fótlegg R-kk-ef.

4. Gegn ákærða M-x-x fyrir að hafa að kvöldi miðvikudagsins 3. júní í garði við húsið að Grettisgötu 43 slegið R-x-x með flötum lófa í andlitið.

5. Gegn ákærðu D-x-x og M-x-x fyrir brot gegn lífi og líkama, með því að hafa látið farast fyrir að koma R-x-x undir læknishendur er hann var í lífsháska af völdum áverka sem ákærði A-x-x veitti honum, sbr. 2. ákærulið, en ákærðu kölluðu ekki eftir aðstoð sjúkraliðs fyrr en með hringingu til Neyðarlínunnar á fimmtudeginum klukkan 13.16, í kjölfar þess að utanaðkomandi aðili bað um að hringt yrði á sjúkralið eftir að viðkomandi hafði séð ástand R-kk-ef þar sem hann lá meðvitundarlaus og með mikla áverka í andliti í herbergi ákærða A-kk-ef að Grettisgötu 43.

Telst brot samkvæmt 1. ákærulið varða við 244. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, brot samkvæmt 2. ákærulið telst varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga, brot samkvæmt 3. og 4. ákærulið varða við 217. gr. almennra hegningarlaga og brot sem lýst er í 5. ákærulið varða við 1. mgr. 221. gr. almennra hegningarlaga.

Þess er krafist að ákærðu verði dæmd til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Í málinu krefst R-x-x S-x-x, kennitala 000000-0000, miskabóta og bóta vegna líkamstjóns úr hendi ákærðu að fjárhæð 2.000.000 krónur auk dráttarvaxta samkvæmt lögum um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 30. júlí 2009 til greiðsludags auk réttargæsluþóknunar.

Verjandi ákærða A-kk-ef krefst þess að ákærði verði dæmdur til vægustu refsingar sem lög leyfa og lækkunar á bótakröfu, auk málsvarnarlauna sér til handa, sem greiðist úr ríkissjóði.

Verjendur ákærðu D-x-x og M-x-x krefjast þess að ákærðu verði alfarið sýknuð af kröfum ákæruvaldsins, en til vara að ákærðu verði dæmd vægasta refsing sem lög leyfa. Þá er gerð krafa um að skaðabótakröfu verði vísað frá dómi, en til vara er krafist verulegrar lækkunar á bótakröfu. Loks krefjast verjendur hæfilegra málsvarnarlauna sér til handa, sem greiðist úr ríkissjóði.

Ákæruliður 1

Ákærði A-x-x hefur játað sök samkvæmt 1. ákærulið. Með vísan til þeirrar játningar hans, sem samrýmist gögnum málsins, verður ákærði sakfelldur samkvæmt þessum ákærulið og er háttsemin þar rétt heimfærð til refsiákvæðis.

Ákæruliðir 2- 5

Málsatvik

Fimmtudaginn 4. júní sl., kl. 13.16, barst lögreglu tilkynning um að maður væri meiddur að Grettisgötu 43 í Reykjavík. Hefði hann hlotið rispur og sár, líklega eftir átök. Samkvæmt frumskýrslu lögreglu hittu lögreglumenn ákærðu D-x-x fyrir á vettvangi, ásamt Z-x-x U-x-x og A-x-x Z-x-x R-x-x. Kemur fram að húsið hafi verið innréttað með nokkrum herbergjum til útleigu og búi þar fólk með pólskt og litháískt ríkisfang. Hefðu þau D-x-x, Z-x-x og A-x-x vísað á mann sem lá hreyfingarlaus í rúmi í herbergi í kjallara. Reyndist maðurinn vera R-x-x S-x-x. Hefði hann legið hreyfingarlaus í rúminu á baki og hendur með síðum, en höfuðið hvílt á kodda. R-hk-nf hefði andað grunnt, stutt en nokkuð ört. Hann hefði ekki svarað áreiti, svo sem kalli eða viðkomu. Andlit R-kk-ef hefði verið alblóðugt og mátt sjá að mikið blóð seytlaði frá vitum hans. Blóðið hefði verið að mestu storknað, en við vægt áreiti hefðu hafist smávægilegar blæðingar að nýju. Augu hans hefðu verið mikið bólgin, sokkin og marin. Hefði marið verið dökkbrúnt á lit og bólgur þannig að augu hefðu verið kúpt. Varirnar hefðu verið mjög þandar, þannig að örlítið op hefði verið fyrir inn- og útöndun. Líkami R-kk-ef hefði verið kaldur viðkomu og húð hans gulhvít. Er föt voru tekin frá bringu og maga hefði sést stórt brúnleitt mar á hægri síðu. Þá hefði jakki verið alblóðugur. Fætur hefðu verið ískaldir. Þrátt fyrir blóðið á líkama og fötum R-kk-ef hefði ekki verið að sjá blóð á rúmi eða kodda. Ekkert blóð hefði verið sýnilegt í herberginu. Hefði virst sem R-x-x hefði verið komið fyrir í rúminu eftir að hann hlaut áverkana.

Í frumskýrslu kemur fram að D-x-x, Z-x-x og A-x-x hefðu vitað deili á R-x-x og gefið upp nafn hans. Hefðu þau sagt að hann hefði búið í húsinu, en flust þaðan fyrir tveimur eða þremur mánuðum. Hann væri hins vegar daglegur gestur í húsinu. Þau sögðust ekki vita hver byggi í herberginu þar sem R-x-x lá. Þær D-x-x og Z-x-x hefðu sagst búa í herbergi nr. 101. Hefði A-x-x bankað hjá þeim og sagt þeim frá manninum sem lá þarna. Hefðu þær í framhaldinu hringt í Neyðarlínuna. Sagðist A-x-x hafa komið þarna um klukkan 12 og ætlað að heimsækja vin sinn J-x-x, sem væri með herbergi á sama gangi og herbergið sem R-x-x fannst í. Hefði hann tekið eftir því að hurðin á einu herberginu var opin og séð mann liggjandi í rúminu, hreyfingalausan með mikla áverka í andliti. Hefði hann því kallað til nágranna svo þær gætu hringt eftir hjálp.

Voru þau D-x-x, Z-x-x og A-x-x handtekin og færð til skýrslutöku, ásamt J-x-x M-x-x og ákærðu M-x-x K-x-x og A-x-x G-x-x, sem einnig voru í húsinu. Kom síðar í ljós að ákærði A-x-x var íbúi í því herbergi sem R-x-x fannst í. Voru ákærðu úrskurðuð í gæsluvarðhald hinn 5. júní sl. Sætir ákærði A-x-x enn gæsluvarðhaldi, en ákærðu D-x-x og M-x-x voru úrskurðuð í farbann þann 15. júní sl.

Meðal gagna málsins er upptaka af símtali sem barst Neyðarlínu í umrætt sinn þar sem kemur fram að karlmaður, sem ráðið verður af upptöku að er ákærði M-x-x, biður um sjúkrabifreið að Grettisgötu 43. Kemur fram að vegna tungumálaörðugleika hafi ákærði átt erfitt með að útskýra hvað hefði komið fyrir og því látið ákærðu D-x-x fá símann, sem hafi skýrt frá því að slagsmál hafi átt sér stað og þörf væri á sjúkrabifreið fyrir slasaðan mann.

Í málinu liggur fyrir skýrsla tæknideildar lögreglu vegna vettvangsrannsóknar að Grettisgötu 43, ásamt ljósmyndum af vettvangi og fatnaði sem þar fannst. Kemur fram í skýrslunni að blóðblettir hafi fundist á herbergjagangi og samanstóðu blettirnir af blóðslettum, stórum blóðblettum í gólfteppi, kámförum á vegg og tildregnu blóði. Helstu ummerki um átök voru á stigaþrepi framan við baðherbergi á ganginum þar sem voru blóðslettur og blóðkám á hvora hönd. Þá voru blóðblettir og blóðugt belti á baðherbergi herbergis nr. 103, en framan við baðherbergið hafði R-x-x legið í rúmi. Í þvottahúsi í sameign fundust blóðblettir í sængurfatnaði. Í sorptunnu í bakgarði fundust tuska og handklæði með blóðblettum og blóðugir inniskór. Blóðblettir fundust á stétt framan við glugga herbergis nr. 101. Í því herbergi voru ummerki um þrif á blóði, sem kom í ljós eftir að svonefndu luminol efni hafði verið úðað á gólfið. Þá voru tvær stakar blóðslettur á norðurvegg herbergisins og blóðkám á baðherbergishurð. Í skóhillu framan við herbergið fundust kveníþróttaskór með blóðblettum á. Blóðblettir fundust í fatnaði ákærða M-x-x. Þá fannst fjöldi blóðdropa í fatnaði ákærða A-kk-ef, þ.e. inniskóm, flíspeysu, sokkum og íþróttabuxum. Kemur fram að sumir blóðblettanna, t.d. á inniskóm, væru einkennandi fyrir blóðbletti sem gætu aðeins framkallast við blóð sem hefði kastast af krafti.

Ákærðu gengust undir réttarlæknisfræðilega skoðun eftir handtöku þann 4. júní sl. Í skýrslu J-kk-ef A-kk-ef J-kk-ef læknis um skoðun á ákærða A-x-x kemur meðal annars fram að á hægra handarbaki var greinilegur þroti og bólga, auk mars. Þá var húðfleiður á baugfingri og löngutöng ofan á miðliðum. Skýrslunni fylgja myndir af áverkunum.

Meðal gagna málsins er læknabréf A-kk-ef J-kk-ef H-kk-ef, læknis á slysa- og bráðadeild Landspítala-háskólasjúkrahúss, dagsett 4. júní sl., þar sem kemur fram að R-x-x S-x-x hafi við komu á slysadeild haft verulega áverka á andliti, miklar bólgur í kringum augu og á öllu andliti. Þá hefðu verið áverkar á baki, rispur og sár. Á tölvusneiðmynd hefði sést líkleg blæðing í djúpheila og talið í fyrstu að um rofinn æðagúlp væri að ræða, en slíkt geti verið afleiðing fyrrgreindra höfuðáverka. Miðað við þær niðurstöður sem lægju fyrir væri maðurinn í lífshættu. Þá liggur fyrir vottorð E-kk-ef Ú-kk-ef, sérfræðings í heila- og taugaskurðlækningum, dagsett 12. júní sl., þar sem kemur fram að R-x-x var meðvitundarlaus við komu á slysa- og bráðadeild. Hann var með mikil „hematoma“ og svo þrútinn um augu að hann gat ekki opnað þau. Hann var með blóðnasir, brotnar tennur og blóðlifrar í munni. Einnig voru útbreiddir marblettir á útlimum og búk, en þar var ekki eingöngu um ferska áverka að ræða. Þá var hann með fleiri sár á baki. Rannsóknir sýndu heilablæðingu. Ekki var að sjá nein brot. Hann var losaður úr öndunarvél að morgni 5. júní og fluttur á heila- og taugaskurðdeild. Við skoðun 12. júní reyndist R-x-x vera með töluvert miklar truflanir á jafnvægi og eiga erfitt með gang. Hann var með tvísýni og er skráð að hann hafi að öllum líkindum hlotið höfuðkúpubotnsbrot. Í læknabréfi A-kk-ef J-kk-ef H-kk-ef, dagsettu 28. júní sl., kemur fram að R-x-x hefði útskrifast af heila- og taugaskurðdeild hinn 24. júní. Hefði ástand hans við útskrift verið „stabilt“ og líðan hans með ágætum með tilliti til þeirra áverka sem hann hlaut. Jafnvægistruflanir væru horfnar og tvísýni gengin til baka. Hann þarfnist þó klárlega endurhæfingar.

Þá er meðal gagna málsins tölvubréf I-kk-ef H-kk-ef Ó-kk-ef heila- og taugaskurðlæknis, til sækjanda málsins, svar við fyrirspurn um hvaða áhrif það hafi haft á heilsu R-kk-ef að honum hafi ekki verið komið undir læknishendur fyrr en einhverjar klukkustundir hafi verið liðnar frá því hann hlaut áverka sína. Segir í svari læknisins að við slíka höfuðáverka verði meðvitundarminnkun eða meðvitundarleysi sem geti þýtt að sjúklingur haldi ekki öndunarvegi opnum og geti ekki súrefnismettað blóðið nægjanlega. Eftir höfuðáverka sé það mikilvægast fyrir starfsemi heilans að honum sé tryggt nægjanlegt súrefni svo að taugafrumur geti starfað áfram og skaðist ekki. Eigi það sömuleiðis við um blóðþrýsting sem þurfi að vera nægilega hár til þess að geta flutt blóðið í gegnum heilavefinn og séð til þess að súrefnistilfærsla til heilans sé nægjanleg. Í tilviki R-kk-ef hafi meðvitundarstig miðast við Glasgow coma scale 8 við komu og væru það mörk sem í öllu falli væru talin það lág að hætta sé á öndunarerfiðleikum og að sjúklingur haldi ekki opnum öndunarvegi. Ekki sé ólíklegt að á því tímabili frá því hann hlaut áverka þar til hann var kominn undir læknishendur hafi hann átt við einhverja slíka erfiðleika að etja, en fyrir því sé þó engin vissa. Þá kemur fram í bréfi læknisins að tölvusneiðmynd af höfuðkúpu hafi ekki sýnt fram á nein höfuðkúpubotnsbrot.

Verður nú rakinn framburður ákærðu og vitna fyrir dómi.

Ákærði A-x-x viðurkenndi að hafa slegið R-x-x S-x-x tvö hnefahögg í umrætt sinn, en sagði höggin ekki hafa haft þær afleiðingar sem lýst er í ákæru. Ákærði sagðist hafa slegið R-x-x tvisvar sinnum inni á ganginum, dregið hann inn á baðherbergi og skilið hann þar eftir. Hefði hann gert þetta vegna þess að R-x-x hefði í heimildarleysi tekið peninga út af bankareikningi hans. Hann hefði komist að þessu eftir að hafa farið í bankann um morguninn og hefðu R-x-x og M-x-x þá verið með honum í för. Ákærði sagðist hafa orðið reiður vegna þessa og hefði hann spurt R-x-x hvað hefði orðið um peningana. Þeir hefðu farið að drekka áfengi þegar þeir komu aftur á Grettisgötuna úr bankanum. Hefði komið til tals að R-x-x hefði tekið peningana og þeir rifist vegna þessa.

Ákærði sagði engan hafa séð þegar hann sló R-x-x þessi hnefahögg. Hann sagðist ekki vita hvort R-x-x missti meðvitund við höggin. Hann hefði fallið í gólfið og hefði ákærði síðan dregið hann inn á baðherbergi. Hann hefði lagt R-kk-þf á gólfið þar inni og farið í burtu. Þetta hefði gerst um kvöldið, en þeir R-x-x hefðu verið að ræða um stuldinn á peningunum síðan fyrr um daginn. Sagðist ákærði hafa verið orðinn æstur og pirraður þegar þarna var komið og hefði hann þá slegið R-x-x.

Ákærði sagði R-x-x hafa legið á baðherberginu eftir þetta. Hefði hann litið til R-kk-ef og virst hann vera frekar slappur. Hefði hann virst vera sofandi. R-hk-nf hefði legið í 3 til 4 klukkustundir á baðherberginu, en þá hefði verið hringt eftir sjúkrabifreið. Ákærði sagði þá M-x-x hafa hjálpast að við að færa R-x-x upp í rúm skömmu áður en sjúkralið kom á vettvang. Hann hefði svo farið upp í herbergi D-x-x og verið þar þegar sjúkrabifreiðin kom.

Ákærði sagði höggin sem hann sló R-x-x hafa lent í andliti hans á milli augna. Hann hefði verið með blóðnasir eftir þetta og gæti verið að höggin hefðu einnig lent á nefi. Hann hefði slegið með krepptum hnefa. Hann sagðist muna eftir að hafa elt R-x-x inn í herbergi J-x-x á miðvikudagskvöldinu, áður en hann sló R-x-x. Hann hefði tekið upp kjöthamar í herberginu, en lagt hann frá sér. Hann hefði ekki reynt að slá R-kk-þf með hamrinum. Hann sagðist ekki vita hvort fleiri hefðu veist að R-x-x. R-kk-nf hefði verið marinn í kringum augu þegar hann kom á miðvikudeginum, en hann hefði lent í slagsmálum daginn áður.

Varðandi blóð sem var á gangi framan við herbergi ákærða sagðist hann hafa slegið R-x-x þar og síðan dregið hann eftir ganginum. Hann hefði sett kodda undir höfuð R-kk-ef þar sem hann lá á baðherbergisgólfinu. Ákærði sagðist hafa verið í innskóm þegar þetta var, sem skýrði blóð á þeim. Þá hefði hann hugsanlega sporað gólfið í herbergi 101 þegar hann gekk þar um á inniskónum. Hann sagðist ekki vita hver henti inniskónum í sorptunnu. Reynt hefði verið að þrífa á vettvangi og rúmteppi og lak sennilega notuð við það, sem og handklæði og tuskur sem blóð fannst á. Hann sagði R-x-x hafa fengið blóðnasir og hefði honum blætt mikið. Hætt hefði verið að blæða úr R-kk-þgf þegar hann leit til hans á baðherberginu. Þá sagði ákærði verið geta að blóð hefði borist í föt hans þegar hann var að draga R-x-x.

Ákærði sagðist aðeins hafa slegið R-x-x þessum tveimur höggum og gæti hann ekki skýrt þá áverka sem lýst væri í frumskýrslu og læknisvottorðum. Ákærði var spurður út í lögregluskýrslu frá 30. júní sl. þar sem haft var eftir honum að hann viðurkenndi að vera valdur að áverkum sem lýst var í fyrrnefndu læknabréfi frá 4. júní. sl. Sagði ákærði að erfitt væri að greina milli áverka sem R-x-x fékk við atlöguna og þeirra sem hann var með fyrir. Er læknisvottorðið frá 12. júní var borið undir á ákærða sagði hann að verið gæti að R-x-x hefði meitt sig á baki þegar hann datt og ákærði dró hann eftir gólfinu.

Ákærði var spurður um áverka sem lýst var í vottorði um læknisfræðilega skoðun á honum og fyrr er um getið. Sagðist ákærði hafa hlotið áverkana þegar hann sló R-x-x þessi tvö hnefahögg.

Ákærða D-x-x sagði A-x-x hafa beðið sig um að koma með sér í bankann á miðvikudeginum 3. júní sl. til að fá reikningsyfirlit, en 20.000 krónur hefðu horfið af bankareikningi hans. Hefði farið svo að M-x-x og R-x-x hefðu fylgt A-x-x í bankann. Ákærða sagðist hafa verið heima þegar þeir komu til baka úr bankanum, en verið inni í herbergi og ekki heyrt neitt athugavert. Hún hefði farið til læknis um kvöldið og komið til baka um kl. 21 og farið að sofa um klukkustund síðar. Hún hefði ekki séð A-x-x slá R-x-x.

Borið var undir ákærðu það sem haft var eftir henni í lögregluskýrslu frá 15. júní sl. að hún hefði séð A-x-x slá R-x-x úti í garði. Svaraði ákærða því til að hún hefði kannski séð þetta en hún myndi ekki eftir því nú. Borið var undir ákærðu það sem haft var eftir henni í sömu skýrslu og lýst er í samantekt lögreglu þannig að ákærða hefði sagt að A-x-x hefði verið æstur og reiður þegar hann kom til baka úr bankanum. Það hefði komið fram hjá honum að þetta væri ekki í fyrsta sinn sem R-x-x hefði stolið frá honum peningum. A-x-x hefði slegið R-x-x tvívegis í andlitið með krepptum hnefa rétt eftir bankaferðina, en þá hefði hann verið úti í garði. Eftir þetta hefði ákærða farið inn í íbúð sína og heyrt A-x-x öskra á R-x-x og hefði hann verið mjög orðljótur. Hún hefði farið í bað inni í íbúð sinni, en þaðan hefði hún heyrt að A-x-x og R-x-x voru að drekka áfengi inni hjá A-x-x. Hefði hún heyrt A-x-x öskra: „Þú gerðir þetta sjálfur“. Svo hefði hún heyrt að R-x-x var sleginn margsinnis. Hún hefði svo heyrt að þeir voru komnir út í garð, en þaðan hefðu borist öskur frá A-x-x og hljóð eins og einhver væri sleginn. Hún hefði farið að sofa milli kl. 22 og 23, en þau M-x-x hefðu ekki getað sofið fyrir hávaða í garðinum, en þau hefðu áfram heyrt sömu hljóð. Hefði M-x-x nokkrum sinnum farið út og reynt að fá mennina til að hafa hljótt. Aðspurð fyrir dóminum sagðist ákærða kannast við að atvik hefðu átt sér stað með þeim hætti sem lýst var í skýrslunni. Þá var borið undir ákærðu það sem haft var eftir henni í lögregluskýrslu frá 30. júní og lýst var þannig í samantekt að það hefði heyrst mjög vel að R-x-x var sleginn þar sem gluggi hjá A-x-x hefði verið opinn. Það hefði heyrst að það var A-x-x sem sló. Sagði ákærða það vera rétt sem þarna kæmi fram.

Ákærða sagðist hafa séð R-x-x um kl. 22 á miðvikudagskvöldinu. Hann hefði þá verið með áverka í andliti, mar kringum augu og blóð runnið úr nefi hans. Hún sagðist ekki hafa tekið eftir því að R-x-x hefði verið með áverka fyrr um daginn. Hún sagðist ekki hafa séð R-kk-þf fyrr en um hádegisbil á fimmtudeginum, eða um kl. 12. Hún hefði þá ekki vitað að R-x-x væri enn á Grettisgötunni. Pólverji hefði komið til þeirra og sagt þeim að koma og sjá hvernig R-x-x væri á sig kominn. Þegar þau sáu R-x-x hefðu þau hringt eftir sjúkrabifreið. Ákærða sagðist hafa sagt við R-x-x að hún væri að hringja í lækni og hann svarað að það væri gott. Hann hefði legið uppi í rúmi þegar hún sá hann. Mjög stuttur tími hefði liðið frá því hún sá hann þar til hún hringdi eftir sjúkrabifreið. Ákærða tók fram að verið gæti að sú tímasetning væri ónákvæm sem hún hefði áður nefnt að hafa séð R-kk-þf. Frá því hún sá hann og þar til hún hringdi eftir sjúkrabifreið hefðu kannski liðið 15 mínútur. Hún hefði farið til M-x-x og þau farið að leita að síma sem hafi tekið sinn tíma. Ákærða sagði þær Z-x-x hafa tekið aðeins til eftir að þau hringdu á hjálp, á meðan þau biðu eftir sjúkrabifreiðinni. Um það bil 10 mínútur hefðu liðið þar til sjúkrabifreiðin kom. Ákærða neitaði því að hafa séð blóð á vettvangi og kannaðist hvorki við að hafa séð blóð í herbergi sínu, né að hafa þrifið blóð af gólfi þar. Sagði hún verið geta að sporast hefði út við umgang.

Ákærða sagðist aðeins hafa sparkað einu sinni í fótlegg R-kk-ef svo sem lýst er í ákæru og hefði það ekki verið fast. Þegar hún hefði gengið til hvílu hefði R-x-x setið úti í garði og verið að spjalla við nágrannana. Morguninn eftir hefðu þær Z-x-x setið úti í garði þegar Pólverjinn hefði komið og sagt henni frá ástandi R-kk-ef. Enginn hefði vitað að eitthvað var að. Þegar þetta hefði verið hefði M-x-x verið sofandi. Hefði hún vakið hann til að láta hann vita af ástandi R-kk-ef. Ákærða sagðist hafa hitt A-x-x þarna í garðinum, en hann hefði ekkert sagt um R-x-x.

Nánar aðspurð um það sem ákærða sagðist hafa heyrt um kvöldið sagðist hún geta fullyrt að það hefði verið A-x-x sem var að slá R-x-x, en ekki einhver annar.

Ákærði M-x-x sagði þá stöðu hafa verið komna upp að ljóst hefði verið að peningar höfðu verið teknir af greiðslukorti A-kk-ef og hefði verið ákveðið að fara í bankann að kanna það mál. Hann hefði verið fenginn til að fara með A-x-x og R-x-x þar sem hann gæti bjargað sér á ensku. Þeir hefðu farið í bankann og fengið yfirlit um úttektir, sem A-x-x skyldi þannig að R-x-x hefði tekið peningana. Hefði það ekki leynt sér að A-x-x var mjög ósáttur og reiður. Um 3 til 4 klukkustundum eftir að þeir komu til baka á Grettisgötuna hefði A-x-x slegið R-x-x þar sem þeir sátu úti í garði, með þeim afleiðingum að R-x-x fékk blóðnasir. Ákærði sagðist hafa farið á bar eftir þetta. Þegar hann kom til baka hefðu þeir enn setið úti í garði ásamt Pólverja. Hefði R-x-x þá verið frekar bólginn um augun og eins og blæddi enn úr nefi hans. Ákærði sagðist hafa farið að hátta um kl. 23 eða 24. Hann sagðist ekki hafa tekið eftir áverkum á R-x-x áður en þeir fóru í bankann á miðvikudeginum. Hann hefði þó verið eins og svartur eða blár undir augunum, en verið gæti að hann væri alltaf þannig.

Ákærði sagði drykkjuna hafa haldið áfram um nóttina og hefðu A-x-x og R-x-x rifist. Hefði hann vaknað upp við þetta og farið fram og beðið þá um að hafa ekki svona hátt. Þá hefði hann séð R-kk-þf og hefði ekki verið að sjá á honum frekari áverka. Hann hefði svo verið vakinn á fimmtudeginum og beðinn um að koma fram að skoða R-kk-þf. Ekki hefði liðið langur tími frá því hann var vakinn þar til þau hringdu á sjúkrabifreið. Hann hefði vaknað, klætt sig og farið fram og skoðað R-x-x. Hann hefði reynt að lyfta R-kk-þgf en ekki tekist það. Þá hefði hann farið aftur inn í herbergið sitt og leitað að símanum sínum. Hann hefði fundið símann og hringt eftir sjúkrabifreið. R-x-x hefði verið inni á baðherbergi þegar þetta var og hefðu þeir A-x-x lyft honum upp og fært hann í rúmið. Hefðu þeir gert það eftir að hringt hafði verið eftir sjúkrabifreið. Hann taldi R-x-x þá hafa verið meðvitundarlausan. Ákærði sagði að hljótt hefði verið í húsinu um morguninn og hefði hann reiknað með því að R-x-x hefði farið heim til sín um nóttina.

Ákærði sagðist ekki hafa tekið eftir blóði á vettvangi. Þær Z-x-x og D-x-x hefðu tekið eitthvað til, meðal annars til þess að sjúkralið ætti auðveldara með að athafna sig.

Ákærði sagðist hafa slegið R-kk-þf eins og lýst er í ákæru vegna þess að R-x-x hefði gefið í skyn að kærasta hans, D-x-x, hefði tekið þessa peninga sem um var að ræða. Hann sagðist hafa beðið R-x-x að hætta þessari lygi og slegið hann.

Nánar aðspurður sagðist ákærði hafa séð A-x-x slá R-x-x tveimur höggum með krepptum hnefa í andlitið. Borið var undir ákærða það sem haft var eftir honum í lögregluskýrslu frá 10. júní sl., að hann hefði séð A-x-x slá R-x-x nokkrum sinnum í andlitið bæði með flötum lófa og krepptum hnefa. Sagði ákærði það vera rétt sem þarna kæmi fram.

Vitnið I-kk-nf H-kk-nf Ó-kk-nf, sérfræðingur í heila- og taugaskurðlækningum, sagðist fyrst hafa haft afskipti af R-x-x þegar hann var fluttur á bráðamóttöku þann 4. júní sl. Hann hefði þá verið með minnkaða meðvitund. Hann hefði hreyft sig og umlað, en ekki getað opnað augun. Hann hefði verið með mikil glóðaraugu, mar, skrámur og blóðlifrar í andliti og í munni. Hann hefði mælst með 8 á meðvitundarstigsskala þar sem 15 telst vera full meðvitund og 3 alls engin viðbrögð. Sjúklingar sem hljóti heilablæðingar vegna höfuðáverka séu álitnir vera í lífshættu. Komið hefði fram á tölvusneiðmyndum að á milli heilahvela, djúpt í miðlínu, hefði verið svokölluð innanskúmsblæðing sem sé ekki beint blæðing inn í heilavefinn, heldur í vökvarými í kringum heilann. Staðsetning þessarar blæðingar og gerð hennar hafi getað vakið grunsemdir um að sprungið hefði æðagúll, en ekkert slíkt hefði sést við rannsókn og það því verið útilokað. Tölvusneiðmyndir hefðu verið grandskoðaðar, en ekki hefðu sést brotasprungur eða línur sem bentu til brots í höfuðkúpubotninum. Höfuðkúpubrot hefði því ekki verið staðfest. Brot í höfuðkúpu sé hins vegar ekki til marks um annað en að áverki hafi hlotist á höfuðkúpu. Það sé fyrst og fremst heilaáverkinn sem sé hættulegur fyrir sjúklinginn.

Vitnið sagði alvarleika höfuðáverka ráðast af meðvitundarleysi á fyrstu stigum. Meðvitundarleysi væri yfirleitt mest í byrjun þar sem væri svo mikið „sjokk“ fyrir heilann að fá höggið að meðvitundin gæti tapast algjörlega fyrstu mínúturnar og klukkutímana. Líklega hefði það verið þannig að R-x-x hafi haft verri meðvitund upphaflega. Við alvarlegt meðvitundarleysi nái menn ekki að verjast öndunarerfiðleikum. Öndunarvegurinn falli saman. Það hættulegasta í tengslum við höfuðáverka sé súrefnisskortur til heilans og jafnvel blóðþrýstingsvandamál. Mikilvægast sé að tryggja að sjúklingur fái nægilegt súrefni. Vitnið taldi einhvern tíma hafa liðið frá því R-x-x fékk áverka, auk þess sem sást á blóðprufum að vöðvaprótein höfðu hækkað, en þau losna annað hvort við vöðvaskaða eða vegna þess að sjúklingur hefur legið lengi. Var það mat lækna að R-x-x hefði legið einhvern tíma, en ekki væri hægt að segja til um hve lengi.

Aðspurður hvort áverkar R-kk-ef gætu samrýmst því að honum hefðu verið veitt tvö hnefahögg svaraði vitnið að þau hefðu þá verið mjög kröftug. Það hefðu þá verið mjög öflug högg og hefði hann fallið við þau og fengið viðbótaráverka, eins og skrámur á baki, sem gætu hafa komið til við fall í gólf. Áverkar R-kk-ef gætu samrýmst því að hann hefði fengið tvö högg milli augna.

Vitnið sagði R-x-x hafa verið með greinilegar afleiðingar af höfuðáverkunum við útskrift 24. júní sl., svo sem þreytu, úthaldsleysi og einbeitingarleysi. Hann hefði verið reikull í spori og ekki haft fullt jafnvægi. Hann hefði kvartað um tvísýni, en það hefði þó lagast. Hann hefði getað gengið óstuddur við útskrift. Sagðist vitnið búast við að áverkarnir myndu hafa einhver áhrif á R-x-x til frambúðar. Ekki væri hægt að meta það til fullnustu fyrr en ár væri liðið frá því hann hlaut áverkana. R-x-x þarfnaðist endurhæfingar að hans mati.

Nánar aðspurt áréttaði vitnið að höfuðáverkar með blæðingu inn í heila væru lífshættulegir. Blæðing þýði að rofnað hafi æð og þær æðar geti haldið áfram að blæða. Þá bendi slíkur áverki einnig til þess að sjúklingur hafi fengið mikið högg. Fólk sem hlotið hafi blæðingu í heila eftir slys og áverka sé ávallt talið í lífshættu fyrstu klukkustundirnar. Vitnið sagðist hins vegar ekki geta fullyrt að R-x-x hefði látist hefði hann ekki komist undir læknishendur.

Vitnið R-x-x S-x-x sagðist ekkert muna um atvik að ráði fyrr en hann vaknaði á sjúkrahúsinu. Hann sagðist muna eftir því að hafa komið á Grettisgötuna þennan dag sem um ræðir, en ekki eftir því að einhver hefði veist að honum þar. Hann sagðist muna eftir því að A-x-x hefði sakað hann um að hafa stolið 20.000 krónum og hefði A-x-x verið öskureiður út í hann. Hann myndi ekki eftir að A-x-x hefði slegið hann. Hann sagði D-x-x einnig hafa sakað hann um að hafa tekið þessa peninga. Hann sagðist eiga erfitt með gang eftir atvikið.

Vitnið Z-x-x U-x-x, sem deildi herbergi með ákærðu D-x-x að Grettisgötu 43, sagðist hafa verið að heiman miðvikudaginn 3. júní og ekki komið heim fyrr en um kl. 2 aðfaranótt fimmtudagsins 4. júní. Hún sagði þær D-x-x hafa vaknað um kl. 9 um morguninn og farið saman niður í bæ. Hefði ákærði M-x-x verið sofandi í herbergi þeirra þegar þær fóru. Þegar þær komu til baka hefði hún farið inn í þvottahús, en til að komast þangað sé gengið framhjá herbergi A-kk-ef. Hefði hún séð R-x-x liggjandi í rúmi þar inni. Hún hefði farið út í garð og sótt D-x-x sem þar var að útbúa máltíð fyrir þær. Hefðu þær strax hringt eftir sjúkrabifreið. M-x-x hefði líka verið kominn á fætur þegar þetta var og hefðu þau öll reynt að hringja. A-x-x hefði einnig verið úti í garði, en vitnið sagðist ekki muna hvort hann hefði beðið þær um að hringja eftir sjúkrabifreið. Hún myndi þetta ekki nákvæmlega sökum þess hve allt hefði gerst hratt. D-x-x hefði sagt henni síðar að þær hefðu tekið eitthvað til í herberginu. Vitnið sagðist ekki einu sinni muna eftir því, en hún hefði orðið fyrir miklu áfalli. Hún sagðist ekki muna eftir blóði á vettvangi eða að hún hefði þrifið blóð. Vitnið sagði Pólverjana og A-x-x hafa verið þarna líka, en hún hefði ekki séð A-x-x þegar þær D-x-x fóru niður í bæ um morguninn.

Vitnið J-x-x M-x-x sagðist hafa verið í herbergi sínu að Grettisgötu 43 síðdegis miðvikudaginn 3. júní þegar brotaþolinn hefði komið hlaupandi þar inn. Hefði ákærði A-x-x komið á eftir honum og tekið kjöthamar sem þar lá á skáp. Vitnið sagðist hafa tekið kjöthamarinn af A-x-x. Síðan hefðu D-x-x og M-x-x komið og róað hann. Vitnið sagðist hafa yfirgefið húsið eftir þetta. Hann sagðist hafa heyrt einhvern hávaða um nóttina, en ekki vitað hvað það var. Rétt fyrir kl. 8 morguninn eftir hefði A-x-x komið til hans og sagt honum að hann hefði lamið brotaþolann vegna þess að hann hefði stolið frá honum 20.000 krónum. Vitnið sagðist hafa farið út um kl. 9 og hefði lögreglan verið komin á vettvang þegar hann kom til baka. Hann hefði ekki orðið var við neitt óvenjulegt áður en hann fór út um morguninn og ekki séð neitt blóð. Hann hefði ekki heyrt barsmíðar um nóttina, heldur háværar samræður. Aðspurður sagðist vitnið hafa séð R-x-x daginn áður en þessi atvik gerðust og hefði auga hans þá verið bólgið.

Vitnið A-x-x Z-x-x R-x-x sagðist hafa komið til að heimsækja J-x-x, en hann hefði ekki verið heima. Hann hefði séð brotaþolann þegar hann gekk framhjá herberginu þar sem hann lá í rúmi, en hurðin hefði verið opin. Þetta hefði verið um hádegisbil, eða aðeins síðar. Hann hefði beðið ákærðu D-x-x um að hringa eftir sjúkrabifreið. Mjög stuttur tími hefði liðið frá því hann talaði við D-x-x þar til hún hringdi eftir sjúkrabifreiðinni. Aðspurður sagðist vitnið ekki minnast þess að D-x-x hefði eitthvað tregðast við eða virst óviljug að hringja eftir hjálp. Hún hefði hringt strax.

Vitnið K-kk-nf I-kk-nf K-kk-nf, lögreglufulltrúi, kom fyrir dóminn og staðfesti skýrslu sína, dagsetta 11. júní sl., um viðtal við R-x-x S-x-x á Landspítalanum.

Niðurstöður

Ákæruliður 2

Ákærði A-x-x játar að hafa slegið R-x-x S-x-x tveimur hnefahöggum í andlit. Hafi atvikið átt sér stað að kvöldi miðvikudagsins 3. júní sl. á gangi framan við herbergi ákærða. Höggin hafi lent milli augna R-kk-ef og ef til vill á nefi. Hafi R-x-x fallið í gólfið við þetta og kveðst ákærði síðan hafa dregið hann inn á baðherbergi í sínu herbergi. Hafi R-x-x fengið blóðnasir við þetta og verið geti að hann hefði meitt sig á baki við að vera dreginn. Hins vegar kveður ákærði R-x-x hafa verið með áverka, mar í kringum augu, eftir að hafa lent í slagsmálum daginn áður og væri erfitt að greina hvaða áverkar sem lýst sé í læknisvottorðum hefðu hlotist við atlöguna.

D-x-x og M-x-x báru bæði fyrir dóminum að ákærði hefði slegið R-x-x tveimur höggum með krepptum hnefa úti í garði eftir að þeir komu til baka úr bankanum. Nánar aðspurður sagði M-x-x það vera rétt sem haft var eftir honum í lögregluskýrslu að hann hefði séð A-x-x slá R-x-x nokkrum sinnum í andlitið, bæði með flötum lófa og krepptum hnefa. Þá sagði D-x-x það rétt sem haft var eftir henni í lögregluskýrslu að eftir að hún hafði lagst til hvílu hefði hún heyrt að A-x-x og R-x-x voru inni í herbergi A-kk-ef og hefði hún heyrt að R-x-x var sleginn margsinnis. Eftir það hefði hún heyrt að þeir voru komnir út í garð og hefðu borist þaðan öskur frá A-x-x og hljóð eins og einhver væri sleginn. Sagðist hún geta fullyrt að það hefði verið A-x-x sem sló R-x-x, en ekki einhver annar.

D-x-x og M-x-x sögðust ekki hafa tekið eftir áverkum á R-x-x áður en farið var í bankann á miðvikudeginum, en M-x-x tók fram að hann hefði verið eins og svartur eða blár undir augunum, en verið gæti að hann væri alltaf þannig. Vitnið J-x-x M-x-x sagðist hafa séð R-x-x daginn áður en þessi atvik gerðust og hefði auga hans þá verið bólgið.

Þegar framangreint er virt telur dómurinn fram komna sönnun um að ákærði A-x-x hafi í greint sinn slegið R-x-x margsinnis í höfuðið, ýmist með krepptum hnefa eða flötum lófa eins og lýst er í ákæru og með þeim afleiðingum sem þar er lýst að því undanskildu að ekki verður ráðið af gögnum málsins að R-x-x hafi hlotið höfuðkúpubotnsbrot. Fram kom hjá vitninu I-kk-þgf H-kk-þgf Ó-kk-þgf að höfuðáverkar með blæðingu inn í heila væru ávallt taldir lífshættulegir, þótt hann gæti ekki fullyrt að R-x-x hefði látist hefði hann ekki komist undir læknishendur. Sagðist I-kk-nf búast við að áverkar þeir sem R-x-x hlaut myndu hafa áhrif á líðan hans til frambúðar. Varðar líkamsárás ákærða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga svo sem í ákæru greinir.

Ákæruliðir 3 og 4

Ákærðu játa að hafa veist að R-x-x eins og lýst er í ákæru, en krefjast sýknu þar sem atlaga þeirra hafi ekki haft neinar afleiðingar. Af gögnum málsins verður ekki ráðið með óyggjandi hætti að R-x-x hafi hlotið áverka af atlögu ákærðu og er því ekki lýst í ákæru. Ákærða D-x-x hefur játað að hafa sparkað í fótlegg R-kk-ef og ákærði M-x-x að hafa slegið hann flötum lófa í andlit. Er sannað með játningu ákærðu að höggin lentu á R-kk-þgf og hafa þau með því unnið sér til refsingar samkvæmt 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga. Breytir þar engu um þótt ekki liggi fyrir að áverkar hafi hlotist af atlögu þeirra. Verða ákærðu sakfelld fyrir þau brot sem þeim er gefið að sök í greindum ákæruliðum.

Ákæruliður 5

Ákærðu neita sök. Af læknisfræðilegum gögnum sem liggja fyrir í málinu, einkum framburði læknisins I-kk-ef H-kk-ef Ó-kk-ef fyrir dóminum, verður ráðið að R-x-x var talinn í lífshættu af völdum þeirra áverka sem hann hlaut, þótt I-kk-nf hafi ekki getað staðfest að hann hefði látist hefði hann ekki komist undir læknishendur. Með hliðsjón af sömu gögnum, sem og lýsingum í frumskýrslu lögreglu á áverkum og ástandi R-kk-ef og framburði ákærðu og vitnanna Z-x-x U-x-x og A-x-x Z-x-x R-x-x, verður einnig ráðið að augljóst var að R-x-x var mikið slasaður og verður talið að þeim sem hann sáu hafi ekki getað dulist að hann var í lífshættu. Af framburði A-kk-ef, M-x-x og D-x-x, sem að framan er rakinn, verður ráðið að M-x-x og D-x-x hafi ekki nema að litlu leyti verið viðstödd árásir A-kk-ef á R-x-x. Verður á því byggt að þeim hafi ekki mátt vera það ljóst fyrr en þau sáu R-x-x daginn eftir atlöguna að hann væri svo alvarlega slasaður.

Fyrir liggur að hringt var í Neyðarlínu kl. 13.16 á fimmtudeginum 4. júní og voru það ákærðu M-x-x og D-x-x sem það gerðu. D-x-x bar fyrir dóminum að hún hefði séð R-x-x um hádegisbil, en það væri þó ekki nákvæm tímasetning. Pólverji, þ.e. vitnið A-x-x, hefði komið til þeirra Z-x-x þar sem þær sátu úti í garði og beðið þær um að koma og sjá hvernig R-x-x var útleikinn. Hefði R-x-x þá legið í rúmi í herbergi A-kk-ef. D-x-x sagðist hafa farið til M-x-x að leita að síma og hefðu liðið í mesta lagi 15 mínútur þar til þau hringdu eftir sjúkraliði. M-x-x sagði D-x-x hafa vakið sig þar sem hann svaf í herbergi hennar og hefði hann farið fram til að líta á R-x-x. R-x-x hefði legið á baðherbergisgólfinu í herbergi A-kk-ef og hefðu þeir A-x-x lyft honum upp í rúmið eftir að hringt var eftir sjúkrabifreið. Ekki hefði liðið langur tími frá því hann var vakinn þar til þau hringdu eftir sjúkrabifreið. A-x-x bar einnig að þeir M-x-x hefðu hjálpast að við að lyfta R-x-x upp í rúmið eftir að hringt var eftir aðstoð. Z-x-x sagðist hafa séð R-x-x liggjandi í rúminu þegar hún gekk framhjá herbergi A-kk-ef. Hefði hún farið út í garð og sótt D-x-x og þær strax hringt eftir sjúkrabifreið ásamt M-x-x, sem þá hefði verið kominn á fætur. A-x-x sagðist sömuleiðis hafa séð R-x-x liggjandi í rúminu þegar hann gekk framhjá herberginu. Þetta hefði verið um hádegisbil, eða aðeins síðar. Hann hefði beðið D-x-x að hringja eftir sjúkrabifreið og hefði hún hringt strax.

Af framansögðu verður ekki annað ráðið en að ákærða D-x-x hafi án tafar hringt eftir aðstoð þegar henni varð ljóst að R-x-x hafði hlotið alvarlega áverka. Ber framburði hennar, Z-x-x og A-x-x saman um að R-x-x hafi legið í rúminu þegar þau komu að. M-x-x hefur hins vegar borið að R-x-x hafi legið á baðherbergisgólfinu þegar hann kom að eftir að D-x-x hafði vakið hann. Hafi þeir A-x-x fært hann upp í rúm eftir að þau D-x-x hefðu hringt eftir aðstoð. Bar A-x-x á sama veg um þetta. Þá óvissu sem kann að stafa af misræmi í framburði ákærðu og vitna um tímasetningar og atvik að þessu leyti verður að skýra ákærða M-kk-þf í hag, sbr. 108. og 1. mgr. 109. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008. Verður í því sambandi að hafa í huga að ákærðu og vitnum á vettvangi ber saman um að hringt hefði verið eftir aðstoð án undandráttar. Telst ósannað að ákærðu hafi látið farast fyrir að koma R-x-x undir læknishendur svo sem þeim er gefið að sök í ákæru og verða þau sýknuð af ákæru að þessu leyti.

Viðurlög, sakarkostnaður og skaðabætur

Ákærði A-x-x er fæddur í febrúar 1966. Hefur hann ekki áður sætt refsingu svo að vitað sé. Líkamsárás ákærða gagnvart R-x-x S-x-x var langdregin og harkaleg og hlutust af henni alvarlegar afleiðingar. Með hliðsjón af því, sbr. og 1., 3. og 6. tölulið 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga, er refsing ákærða ákveðin fangelsi í 15 mánuði. Í ljósi alvarleika háttsemi ákærða þykir ekki unnt að skilorðsbinda refsinguna að neinu leyti. Óslitið gæsluvarðhald ákærða frá 5. júní sl. kemur til frádráttar refsingu.

Ákærða D-x-x er fædd í júlí 1984. Sakaferill ákærðu hefur ekki þýðingu við ákvörðun refsingar hennar. Í máli þessu er ákærða sakfelld fyrir minniháttar líkamsárás. Af gögnum málsins verður ráðið að ákærða viðhafði háttsemina eftir að R-x-x hafði gefið í skyn við A-x-x að hún hefði stolið þeim peningum sem deilt var um. Með hliðsjón af framansögðu þykir refsing ákærðu hæfilega ákveðin 120.000 króna sekt til ríkissjóðs og komi 10 daga fangelsi í stað sektarinnar verði hún ekki greidd innan fjögurra vikna. Ákærða sat í gæsluvarðhaldi vegna rannsóknar málsins frá 5. til 15. júní sl. og hefur því að mati dómsins afplánað vararefsingu ef til kæmi.

Ákærði M-x-x er fæddur í júlí 1983. Samkvæmt sakavottorði gekkst ákærði þann 15. júní sl. undir lögreglustjórasátt vegna ölvunaraksturs o.fl. Ákærði er sakfelldur fyrir minniháttar líkamsárás, en af gögnum málsins verður ráðið að hann viðhafði háttsemina eftir að R-x-x hafði gefið í skyn við A-x-x að unnusta ákærða hefði stolið þeim peningum sem deilt var um. Samkvæmt framansögðu þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin 120.000 króna sekt til ríkissjóðs og komi 10 daga fangelsi í stað sektarinnar verði hún ekki greidd innan fjögurra vikna. Ákærði sat í gæsluvarðhaldi vegna rannsóknar málsins frá 5. til 15. júní sl. og hefur því að mati dómsins afplánað vararefsingu ef til kæmi.

Af hálfu R-kk-ef S-x-x er krafist miskabóta og bóta vegna líkamstjóns úr hendi ákærðu að fjárhæð 2.000.000 krónur, auk dráttarvaxta svo sem í ákæru greinir. Ákærðu D-x-x og M-x-x hafa ekki verið sakfelld fyrir að valda R-x-x líkamstjóni og þykir háttsemi þeirra ekki fela í sér slíka meingerð að baki þeim bótaskyldu. Verða ákærðu því sýknuð af bótakröfunni. Ákærði A-x-x verður dæmdur til að greiða R-x-x bætur vegna miska og líkamstjóns sem þykja hæfilega ákveðnar 400.000 krónur ásamt vöxtum sem í dómsorði greinir.

Ákærði A-x-x greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hrl., 610.050 krónur, auk aksturskostnaðar, 42.750 krónur, og þóknun réttargæslumanns brotaþola, B-kk-ef E-kk-ef hdl., 250.000 krónur. Ákærðu D-x-x og M-x-x greiði 1/3 hluta málsvarnarlauna verjenda sinna sem hér segir: D-x-x, B-kk-þgf H-kk-þgf hrl. og M-x-x K-kk-þgf B. T-kk-þgf hdl., 210.000 krónur til hvors um sig, en 2/3 hlutar málsvarnarlauna, 420.000 krónur, auk aksturskostnaðar, 10.856 krónur, til hvors um sig, greiðist úr ríkissjóði. Málsvarnar- og réttargæslulaun eru ákveðin að meðtöldum virðisaukaskatti. Þá greiði ákærðu A-x-x og M-x-x kostnað vegna réttarlæknisfræðilegrar skoðunar sem þeir gengust undir vegna rannsóknar málsins, 42.995 krónur hvor um sig.

M-kvk-nf U-kvk-nf R-kvk-nf, fulltrúi ríkissaksóknara, flutti málið af ákæruvaldsins hálfu.

R-kvk-nf H-kvk-nf, settur héraðsdómari, kveður upp dóm þennan.

Dómsorð:

Ákærði, A-x-x G-x-x, sæti fangelsi í 15 mánuði. Til frádráttar refsingu kemur óslitið gæsluvarðhald ákærða frá 5. júní 2009.

Ákærðu, D-x-x D-x-x og M-x-x K-x-x, greiði hvort um sig 120.000 króna sekt til ríkissjóðs og komi 10 daga fangelsi í stað sektarinnar verði hún ekki greidd innan fjögurra vikna.

Ákærði A-x-x greiði R-x-x S-x-x skaðabætur að fjárhæð 400.000 krónur með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 4. júní 2009 til 17. ágúst 2009, en með dráttarvöxtum samkvæmt 9. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði A-x-x greiði málsvarnarlaun verjanda síns, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hrl., 610.050 krónur, auk aksturskostnaðar, 42.750 krónur, og þóknun réttargæslumanns brotaþola, B-kk-ef E-kk-ef hdl., 250.000 krónur.

Ákærðu D-x-x og M-x-x greiði 1/3 hluta málsvarnarlauna verjenda sinna sem hér segir: D-x-x B-kk-þgf H-kk-þgf hrl. og M-x-x K-kk-þgf B. T-kk-þgf hdl., 210.000 krónur til hvors um sig, en 2/3 hlutar málsvarnarlauna, 420.000 krónur, auk aksturskostnaðar, 10.856 krónur, til hvors um sig, greiðist úr ríkissjóði.

Ákærðu A-x-x og M-x-x greiði hvor um sig 42.995 krónur í annan sakarkostnað.

R-kvk-nf H-kvk-nf