E-25/2011

Mál þetta, sem tekið var til dóms 19. október sl., var höfðað 18. apríl sl. af E-kk-þgf O-kk-þgf G-kk-þgf, til heimilis að Fossvegi 10, Selfossi, á hendur Sparisjóði Skagafjarðar, Ártorgi 1, Sauðárkróki.

Dómkröfur:

Stefnandi krefst þess að sjálfskuldarábyrgð hans á skuld föður hans, G-kk-ef R-kk-ef S-kk-ef, kt. 200160-5179, samkvæmt skuldabréfi, dagsettu 30. október 2007, að fjárhæð 6.500.000 krónur, verði ógilt með dómi.

Þá krefst stefnandi þess að stefndi verði dæmdur til að greiða honum 3.190.672 krónur með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, af 247.730 krónum frá 13. október 2008 til 2. desember 2008, af 695.66 krónum frá þeim degi til 9. janúar 2009, af 896.608 krónum frá þeim degi til 3. febrúar 2009, af 1.074.649 krónum frá þeim degi til 4. mars 2009, af 1.397.168 krónum frá þeim degi til 8. júní 2009, af 1.571.492 krónum frá þeim degi til 18. júní 2009, af 1.746.323 krónum frá þeim degi til 1. júlí 2009, af 1.921.216 krónum frá þeim degi til 31. ágúst 2009, af 2.101.671 krónu frá þeim degi til 2. september 2009, af 2.277.511 krónum frá þeim degi til 1. október 2009, af 2.459.258 krónum frá þeim degi til 2. nóvember 2009, af 2.543.875 krónum frá þeim degi til 2. desember 2009, af 2.826.519 krónum frá þeim degi til 6. janúar 2010, af 3.009.560 krónum frá þeim degi til 2. febrúar 2010, af 3.190.672 krónum frá þeim degi til 1. apríl 2010, en frá þeim degi með dráttarvöxtum samkvæmt 1. gr. 6. gr. laga nr. 38.2001 af stefnufjárhæðinni til greiðsludags.

Loks krefst stefnandi málskostnaðar úr hendi stefnda að skaðlausu og að við ákvörðun hans verði tekið tillit til virðisaukaskatts.

Stefndi krefst aðallega sýknu af kröfum stefnanda. Til vara að stefnukröfur verði lækkaðar verulega. Í báðum tilfellum krefst stefndi málskostnaðar úr hendi stefnanda.

II

Málavextir

Fyrrihluta árs 2007 fékk stefnandi greiddar örorkubætur vegna umferðarslyss sem hann lenti í á árinu 2004. Mestur hluti bótanna, eða 16.000.000 króna, var lagður inn á reikning nr. 1125-18-642599 hjá stefnda en þetta var eini reikningurinn sem stefnandi hefur haft hjá stefnda. Hinn 30. október 2007 gaf faðir stefnanda, G-kk-nf R-kk-nf S-kk-nf, út skuldabréf þar sem hann viðurkennir að skulda stefnanda 6.500.000 krónur en fjárhæðin var bundin við gengi í japönskum jenum (JPY). Til tryggingar skilvísum greiðslum gekkst stefnandi í sjálfskuldarábyrgð og ritaði hann undir bréfið í viðurvist votta. Stefnandi segir að sjálfskuldarábyrgð hans hafi verið forsenda af hálfu stefnda fyrir lánveitingunni til föður hans. Til tryggingar ábyrgð þessari og öðrum skuldbindingum sínum gagnvart stefnda gaf stefnandi, hinn 30. október 2007, út handveðsyfirlýsingu til stefnda en þar er öll innistæða hans á reikningi hjá stefnda sett að handveði. Í yfirlýsingunni kemur fram að reikningurinn sé í vörslu og umsjá stefnda þannig að stefnandi hafi ekki yfirráðarétt yfir honum. Auk þess sé stefnda sem veðhafa heimilt að ráðstafa einhliða öllum þeim fjármunum sem safnast á reikninginn til greiðslu á skuldum stefnanda og ábyrgðum á hverjum tíma hjá stefnda. Í málinu liggur fyrir ódagsett umboð frá stefnanda til föður síns þar sem hann heimilar föður sínum að taka fé af reikningnum. Faðir stefnanda nýtti þessa heimild í 22 skipti frá janúar fram í júní árið 2008.

Þegar G-kk-nf R-kk-nf stóð ekki í skilum með greiðslur af nefndu skuldabréfi gekk stefndi að stefnanda vegna sjálfskuldarábyrgðar hans og hóf skuldfærslu af reikningi stefnanda á grundvelli handveðsyfirlýsingarinnar, fyrst hinn 13. október 2008.

III

Málsástæður og lagarök

Stefnandi reisir kröfur sínar á því að stefndi hafi látið hann undirrita nefnt skuldabréf og takast á hendur sjálfskuldarábyrgð á skuldum föður síns án þess að upplýsa hann um slæma fjárhagslega stöður föður hans hjá stefnda. Stefnandi heldur því fram að handveðsetning á reikningi hans hafi eingöngu verið gerð í þeim tilgangi að standa undir sjálfskuldarábyrgð stefnanda á gengisláni föður hans. Stefnandi telur að faðir hans hafi verið í skuld við stefnda á þeim tíma sem hann gekkst í sjálfskuldarábyrgð fyrir láninu en honum hafi ekki verið kunnugt um skuldir og hugsanleg vanskil föður síns þegar hann undirritaði skuldabréfið. Þá hafi honum ekki verið kynnt í hvaða tilgangi hann var látinn undirrita handveðsyfirlýsinguna en þar sé um að ræða mjög óvenjulega ráðstöfun hjá ungum manni sem ekki hafi verið í neinni skuld við stefnda. Stefnandi heldur því fram að stefndi hafi ekki framkvæmt svokallað greiðslumat á greiðslugetu föður hans áður en hann gekkst í ábyrgð fyrir skuld föður síns að fjárhæð 6.500.000 krónur og þá hafi hann ekki verið upplýstur um skuldastöðu föður síns hjá stefnda en stefnandi kveðst ekki hafa leyst stefnda undan skyldum sínum í þessu efni auk þess sem boð um slíkt hafi ekki komið frá stefnda. Í þessu sambandi vísar stefnandi til 3. gr. samkomulags um notkun ábyrgða á skuldum einstaklinga sem tók gildi 1. nóvember 2001 en stefndi sé aðili að því. Þar komi fram að fjármálafyrirtæki sé skylt að meta greiðslugetu skuldara þegar ábyrgð á skuldum viðkomandi skuldara nemi hærri fjárhæð en 1.000.000 króna. Ábyrgðarmaður geti því í raun ekki leyst fjármálafyrirtæki undan þessari skyldu sinni. Stefnandi telur að stefndi hafi orðið uppvís að háttsemi er varði ógildingu ábyrgðaryfirlýsingarinnar með því að hlutast ekki til um að greiðslumat færi fram. Auk þess hafi engar upplýsingar legið fyrir um fjárhagsstöðu föður hans þegar yfirlýsingin var undirrituð, enda sé þessi háttsemi stefnda í andstöðu við þær reglur sem hann hafði undirgengist sem fjármálastofnun. Þetta leiði til þess að ógilda beri ábyrgðaryfirlýsinguna.

Stefnandi heldur því fram að ef stefndi hefði farið að settum reglum og greiðslumat legið fyrir hefði stefnanda mátt vera það ljóst að niðurstaða matsins væri líkleg til að hafa áhrif á ákvörðun stefnanda um það hvort hann tækist á hendur ábyrgð á skuldbindingum föður síns. Vandað greiðslumat þar sem fram komi heildstætt yfirlit yfir fjárhagsstöðu skuldara sé til þess fallið að sá sem ætlar að ganga í ábyrgð fyrir skuldum annarra geti metið fjárhagslega áhættu sína af slíkum gjörningi. Þar sem greiðslumat fór ekki fram verði stefndi að bera hallann af því.

Stefnandi heldur því jafnframt fram að miklar kröfur verði að gera til þeirra sem stunda bankastarfsemi, enda séu þeir oft með yfirburðastöðu gagnvart viðsemjendum sínum. Það að láta hjá líða að framfylgja reglum sem ætlað er að vernda ábyrgðarmenn sérstaklega sé með öllu ólíðandi. Stefndi verði að bera hallann af þeirri ákvörðun sinni að fylgja ekki þeim vönduðu vinnubrögðum sem hann undirgekkst með aðild sinni að samkomulagi um notkun ábyrgða á skuldum einstaklinga. Ella verði ekki séð að unnt sé að ná fram þeim markmiðum sem stefnt var að með samkomulaginu en með því hafi m.a. átt að tryggja að ábyrgðarmenn fjárskuldbindinga gerðu sér eftir atvikum grein fyrir þeirri áhættu sem þeir taka með því að gangast í ábyrgð fyrir skuldum annarra.

Stefnandi heldur því enn fremur fram að samkomulag það, um ábyrgðarmenn, sem getið er hér að framan, staðfesti að í gildi hafi verið sú viðskiptavenja að bankar og sparisjóðir framkvæmdu mat á greiðslugetu einstaklinga þegar annar aðili gengist í ábyrgð fyrir fjárhæð sem væri hærri en 1.000.000 króna. Því hafi stefndi ekki eingöngu brotið gegn samkomulaginu heldur hafi hann orðið uppvís að háttsemi sem fór í bága við gilda viðskiptavenju. Með vísan til þess sem áður er rakið og með vísan til 36. gr. samningalaga sé ábyrgðarskuldbinding stefnanda ógildanleg, enda sé bersýnilega ósanngjarnt að stefnandi geti hagnast á því að fylgja ekki reglum. Stefnandi kveðst ekki á nokkurn hátt hafa hagnast á láni G-kk-ef R-kk-ef en stefndi hafi hins vegar náð sér í ábyrgð á annars glataðri kröfu. Stefnandi vísar enn fremur til dóms Hæstaréttar Íslands í máli nr. 163/2005 en þar hafi verið fallist á ógildingarkröfu vegna þess að ekki var gætt að ákvæðum nefnds samkomulags um notkun ábyrgðar á skuldum einstaklinga. Þar hafi rétturinn vikið til hliðar sjálfskuldarábyrgð með vísan til 36. gr. samningalaga en stefnandi telur sömu aðstöðu vera uppi í máli þessu og því hljóti niðurstaðan að verða sú sama.

Stefnandi reisir kröfu sína um endurgreiðslu á 3.190.672 krónum á því að stefnda beri að endurgreiða honum það fé sem skuldfært hefur verið af bankareikningi hans til greiðslu á skuldabréfinu. Fjárhæðin sé grundvölluð á bankayfirlitum og upplýsingum frá stefnda sjálfum og því liggi skýrt fyrir hversu háar fjárhæðir hafa runnið af reikningi stefnanda til greiðslu á láninu. Krafa um dráttarvexti samkvæmt 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu miðast við 1. apríl 2010 en þann dag hafi örugglega verið liðinn mánuður frá því að stefnda barst bréf stefnanda þar sem krafa um endurgreiðslu fjárins kemur fram.

Hvað lagarök varðar vísar stefnandi til meginreglna kröfu- og samningaréttar um ógilda samninga, forsendubrest, vanefndir sem og gagnkvæma tillitssemi. Þá er sérstaklega vísað til laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga með áorðnum breytingum. Einnig vísar stefnandi til samkomulags um notkun ábyrgða á skuldum einstaklinga svo og grunnreglna laga nr. 32/2009. Krafa um vexti og dráttarvexti styðst við 6., 8. og 5. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu. Krafa um málskostnað úr hendi stefnda er reist á 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og loks er krafa um virðisaukaskatt á málflutningsþóknun studd við lög nr. 50/1988 um virðisaukaskatt.

Stefndi reisir aðalkröfu sína um sýknu á því að stefnandi hafi gengist í sjálfskuldarábyrgð fyrir föður sinn með skriflegri yfirlýsingu og engin skilyrði séu til að víkja henni frá í heild eða að hluta eða breyta efni hennar á nokkurn hátt á grundvelli 36. gr. laga um samningsverð, umboð og ógilda löggerninga. Stefndi telur engin efni til að beita ógildingu eða hliðrunarreglu nefndrar 36. gr. svo sem þær hafa verið formaðar með lögum nr. 11/1986. Heimildir lagagreinarinnar feli í sér frávik frá meginreglu samningaréttar um að gerða samninga skuli halda. Ef víkja eigi frá þeirri reglu skuli beitt þrengjandi lögskýringu. Í greinargerð með frumvarpi því er varð að lögum nr. 11/1986 sé áréttað að til þess sé ætlast að dómstólar gæti fyllstu varúðar við beitingu reglunnar. Þá beri dómaframkvæmd Hæstaréttar Íslands með sér hófsama beitingu hennar.

Stefndi telur að af tengslum stefnanda og skuldara og af atvikum máls megi ráða að stefnanda hafi verið fullkunnugt um fjárhagsstöðu föður síns þegar hann gekkst í ábyrgð fyrir hann. Stefnandi hafi því vel mátt gera sér grein fyrir þeirri áhættu sem fólst í því að takast á hendur títtnefnda ábyrgð um leið og hann undirritaði ábyrgðaryfirlýsinguna.

Stefndi bendir á að ljóst sé að handveðsyfirlýsing stefnanda hafi verið gefin til að tryggja sérstaklega þær skuldbindingar sem fallið gætu á stefnanda vegna vanskila föður hans. Af færslum af reikningi stefnanda megi sjá að þær séu gerðar vegna erlends láns, þ.e. skuldabréfs þess er faðir hans var skuldari að. Millifærslan hafi verið eðlileg og í samræmi við sjálfskuldarábyrgðina, skilmála hennar og handveðs-yfirlýsingu stefnanda. Skilmálar ábyrgðarinnar hafi skýrlega komið fram á eyðublaði og augljóst að þeir giltu um þetta réttarsamband. Þá verði ekki horft framhjá því að umræddir löggerningar voru í gildi í tæplega tvö og hálft ár án þess að stefnandi hreyfði athugasemdum. Reikningur stefnanda hafi ítrekað verið skuldfærður vegna vangoldinna afborgana af skuldabréfinu, auk þess sem faðir stefnanda nýtti sér ítrekað umboð sitt til að taka fé af reikningnum. Þessi athugasemdalausa framkvæmd sýni svo ekki verði um villst að stefnanda var fullkunnugt um fjárhagsstöðu föður síns þegar hann tókst á hendur ábyrgð þá sem um er deilt. Stefndi telur að af þessum sökum séu ekki efni til að ógilda sjálfskuldarábyrgð stefnanda á grundvelli atvika sem voru til staðar við gerð hennar, stöðu aðila eða atvika sem til komu eftir að stefnandi gekkst undir ábyrgðina. Ekkert bendi til þess að atvik við samningsgerðina hafi verið með óvenjulegum hætti eða að staða aðilanna og atvik eftir samningsgerðina hafi verið þannig að ógilda beri sjálfskuldarábyrgðina með vísan til 36. gr. samningalaga. Stefndi mótmælir því að samningurinn um ábyrgð stefnanda hafi verið ósanngjarn eða andstæður góðri viðskiptavenju. Þvert á móti hafi ábyrgðin verið í samræmi við viðurkennda og eðlilega framkvæmd sem viðhöfð er í bankaviðskiptum auk þess sem fyrir liggi að stefnanda hafi verið fullkunnugt um efni skuldbindingar sinnar og fjárhagsstöðu föður síns. Af því leiði að engu skipti hvort stefndi upplýsti stefnanda með formlegum hætti um fjárhagsstöðu föður hans.

Stefndi heldur því fram að samkvæmt kenningum réttarheimildafræðinnar sé talið að til þess að víka frá óskráðri meginreglu sé áskilið að slíkt komi skýrlega fram í settum lögum, sbr. dóm Hæstaréttar Íslands í máli nr. 131/1999. Á þeim grundvelli beri að líta til þess að samkomulag um notkun ábyrgða á skuldum einstaklinga frá 1. nóvember 2001, sem stefnandi vísi til, hefur ekki lagagildi né stöðu reglugerðar. Með hliðsjón af þessu mótmælir stefndi því að stefnandi geti, til ógildingar á lögmætum og eðlilegum samningi, borið fyrir sig ólögfest samkomulag. Nefnt samkomulag hljóti að víkja fyrir meginreglu laga um skuldbindingargildi samninga á grundvelli rétthæðar réttarheimilda. Þá verði einnig að líta til þess að stefnandi lét í langan tíma hjá líða að andmæla skuldfærslum af reikningi sínum líkt og áður er getið. Þessu til viðbótar verði að horfa til þess að hliðrunarregla 36. gr. samningalaga felur í sér undantekningu frá meginreglu og því þurfi mikið að koma til eigi að víka löglegum samningi til hliðar á grundvelli þeirrar lagagreinar. Að mati stefnda eru ekki efni til að nefnd lagagrein eigi við í máli þessu.

Hvað varakröfu varðar telur stefndi útilokað að unnt sé að fallast á endurgreiðslu á úttektum af reikningi stefnanda, enda hafi þær verið gerðar með vitund og vilja hans og staðið yfir í meira en ár. Úttektir þessar hafi verið í samræmi við handveðsyfirlýsingu sem hafi fullt gildi að lögum og séu skuldbindandi fyrir stefnanda. Að öðru leyti vísar stefndi til sömu málsástæðna og reifaðar hafa verið varðandi aðalkröfu.

Varðandi lagarök vísar stefndi til meginreglna samninga- og kröfuréttar um skuldbindingargildi loforða og skyldu til að efna löggerninga. Einnig vísar stefndi til meginreglna um rétthæð réttarheimilda. Krafa um málskostnað úr hendi stefnanda er reist á 129. og 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

IV

Niðurstaða

Ekki er um það deilt að stefndi er aðili að samkomulagi sem Samtök banka og verðbréfafyrirtækja, fyrir hönd aðildarfélaga sinna, Samband íslenskra sparisjóða fyrir hönd sparisjóða, Neytendasamtökin og viðskiptaráðherra af hálfu stjórnvalda gerðu sín á milli og tók gildi 1. nóvember 2001. Samkomulag þetta nær til margvíslegra skuldaábyrgða og eru sjálfskuldarábyrgðir á skuldabréfum þar með taldar. Tekur samkomulagið því til sjálfskuldarábyrgðar þeirrar sem um er deilt í máli þessu. Í máli þessu er óumdeilt að stefndi gerði ekki mat á greiðslugetu föður stefnanda og þar af leiðandi var slíkt mat ekki kynnt stefnanda áður en hann gekkst í sjálfskuldarábyrgð á láni föður síns hjá stefnanda.

Með því að láta hjá líða að meta greiðslugetu föður stefnanda uppfyllti stefndi ekki ákvæði 3. gr. samkomulagsins sem áður er vikið að en samkvæmt þeirri grein er fjármálafyrirtæki skylt að meta greiðslugetu greiðanda þegar lánsfjárhæð er hærri en 1.000.000 króna. Sé fjárhæðin lægri getur ábyrgðarmaður með skriflegum hætti óskað þess að greiðslumat fari ekki fram.

Af málatilbúnaði stefnda má ráða að hann telur að stefnanda hafi verið vel kunnugt um fjárhagslega stöðu föður síns þegar hann gekkst í umrædda ábyrgð fyrir hann og því hafi hann mátt gera sér grein fyrir áhættunni sem því fylgdi og því beri honum að standa við skuldbindingar sínar. Stefnandi bar fyrir dóminum að hann hefði ekki þekkt til fjárhagsstöðu föður síns þegar hann gekkst í ábyrgðina. Raunar bar stefnandi að hann myndi ekki eftir að hafa undirritað ábyrgðaryfirlýsinguna en hann þekkti undirskrift sína á skuldabréfinu. Þá kvaðst hann ekki muna eftir undirritun á handveðsyfirlýsinguna. Gögn málsins gefa enga mynd af fjárhag föður stefnanda seinnihluta árs 2007. Að mati dómsins verður eins og hér háttar að leggja sönnunarbyrði um það hvað stefnandi vissi eða mátti vita um fjárhag föður síns á stefnda, enda kaus hann að gera ekki greiðslumat eins og honum var skylt skv. 3. gr. nefnds samkomulags. Með greiðslumati og kynningu á því fyrir stefnanda hefði stefndi og tryggt sér sönnun þess að stefnanda væri ljós fjárhagsstaða föður síns og þar með hefði stefnandi haft réttar upplýsingar um þá áhættu sem ábyrgðinni fylgdi.

Stefndi heldur því réttilega fram að það eitt að skuldari undirgangist ekki greiðslumat leiði ekki sjálfkrafa til þess að ábyrgð á skuld skuli felld úr gildi. Í máli þessu háttar svo til að stefnandi var á þeim tíma sem hann gekkst í ábyrgð fyrir föður sinn rétt rúmlega 20 ára gamall sem með hliðsjón af 8. gr. nefnds samkomulags hefði átt að leiða til þess að stefndi hefði fulla aðgát. Þá bar stefnandi fyrir dóminum að faðir hans og þáverandi sparisjóðsstjóri stefnda væru kunningjar og hann kvaðst aldrei hafa rætt við sparisjóðsstjórann varðandi ábyrgðina eða nokkuð annað varðandi sín fjármál. Stefndi kaus að leiða ekki sparisjóðsstjórann fyrrverandi fyrir dóminn en hann hefði getað upplýst hvort honum var kunnugt um heilsufar stefnanda á þeim tíma sem undirritunin fór fram. Hvort honum var kunnugt um fjárhag föður stefnanda, hvort hann hafi talið að faðir stefnanda væri líklegur til að standa í skilum með lánið og svarað fleiri spurningum sem málið varða. Stefndi ber hallann af þeim sönnunarskorti sem af þessu hlýst en að mati dómsins bendir margt til þess að stefnandi hafi á þeim tíma sem lánið var veitt ekki verið í stakk búinn til að undirgangast svo mikla fjárhagslega skuldbindingu án þess að honum væri rækilega gerð grein fyrir því hvað í henni fólst, þótt óumdeilt sé að hann hafi á þessum tíma verið og sé enn fjár síns ráðandi.

Þegar horft er til þeirra aðstæðna sem uppi voru þegar stefnandi gekkst í umrædda ábyrgð bar stefnda að upplýsa stefnanda um skuldastöðu föður hans og láta fara fram greiðslumat í samræmi við 3. gr. áðurnefnds samkomulags og kynna niðurstöðu þess fyrir stefnanda og viðhafa þannig þau vönduðu vinnubrögð sem hann undirgekkst með aðild sinni að framangreindu samkomulagi. Þar sem hann gerði það ekki verður með vísan til 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga með áorðnum breytingum, fallist á með stefnanda að víkja beri til hliðar umræddri sjálfskuldarábyrgð. Í þessu sambandi verður ekki framhjá því horft að stefndi er fjármálafyrirtæki en stefnandi ungur einstaklingur.

Handveðsetning stefnanda á reikningi sínum til stefnda var undirrituð sama dag og skuldabréfið. Ætla verður að hún hafi verið gefin í þeim eina tilgangi að stefndi hefði aðgang að reikningnum ef faðir stefnanda stæði ekki í skilum með afborganir af láninu en fyrir liggur að stefnandi hefur ekki átt nein önnur viðskipti við stefnda en að eiga hjá honum þennan eina reikning. Með því að ábyrgð stefnanda á láninu hefur verið vikið til hliðar ber að fallast á með stefnanda að stefnda beri að endurgreiða honum þær fjárhæðir sem teknar hafa verið af reikningi hans. Ekki eru efni til að fallast á með stefnda að stefnandi hafi sett kröfu sína um endurgreiðslu of seint fram en í þessu sambandi verður að horfa til þess að stefndi hefur ekki lagt fram nein gögn um að hann hafi tilkynnt stefnanda um þessar millifærslur. Stefnandi bar fyrir dóminum að hann hafi fyrst orðið þess var að verið var að skuldfæra reikning hans vegna láns föður hans fyrir um einu og hálfu ári og greip hann til aðgerða vegna þess í framhaldi af því en lögmaður stefnanda ritaði stefnda bréf vegna málsins í lok febrúar á síðasta ári. Ekki er tölulegur ágreiningur með aðilum um endurgreiðslukröfu stefnanda og verður hún tekin til greina eins og nánar greinir í dómsorði.

Með hliðsjón af niðurstöðu málsins ber stefnda að greiða stefnanda málskostnað sem þykir hæfilega ákveðinn 753.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti. Við ákvörðun málskostnaðar hefur verið tekið tillit til þess tíma er fór í ferðalag lögmanns stefnanda við aðalmeðferð málsins.

Af hálfu stefnanda flutti málið S-kk-nf J-kk-nf hæstaréttarlögmaður en af hálfu stefnda G-kk-nf S-x-x héraðsdómslögmaður.

H-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

Dómsorð:

Felld er úr gildi sjálfskuldarábyrgð stefnanda, E-kk-ef O-kk-ef G-kk-ef, á skuld G-kk-ef R-kk-ef S-kk-ef við stefnda, Sparisjóð Skagafjarðar, samkvæmt skuldabréfi, dagsettu 30. október 2007, að fjárhæð 6.500.000 krónur.

Stefndi greiði stefnanda 3.190.672 krónur með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, af 247.730 krónum frá 13. október 2008 til 2. desember 2008, af 695.66 krónum frá þeim degi til 9. janúar 2009, af 896.608 krónum frá þeim degi til 3. febrúar 2009, af 1.074.649 krónum frá þeim degi til 4. mars 2009, af 1.397.168 krónum frá þeim degi til 8. júní 2009, af 1.571.492 krónum frá þeim degi til 18. júní 2009, af 1.746.323 krónum frá þeim degi til 1. júlí 2009, af 1.921.216 krónum frá þeim degi til 31. ágúst 2009, af 2.101.671 krónu frá þeim degi til 2. september 2009, af 2.277.511 krónum frá þeim degi til 1. október 2009, af 2.459.258 krónum frá þeim degi til 2. nóvember 2009, af 2.543.875 krónum frá þeim degi til 2. desember 2009, af 2.826.519 krónum frá þeim degi til 6. janúar 2010, af 3.009.560 krónum frá þeim degi til 2. febrúar 2010, af 3.190.672 krónum frá þeim degi til 1. apríl 2010, en frá þeim degi með dráttarvöxtum samkvæmt 1. gr. 6. gr. laga nr. 38.2001 af stefnufjárhæðinni til greiðsludags.

Stefndi greiði stefnanda 753.000 krónur í málskostnað að meðtöldum virðisaukaskatti.

H-kk-nf H-kk-nf