E-6436/2006

Mál þetta var höfðað 31. október 2006 og dómtekið 13. þ.m.

Stefnandi er L-kk-nf K-kk-nf, Blásölum 24, Kópavogi.

Stefndi er íslenska ríkið.

Stefnandi krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða honum vangreidd laun að fjárhæð 899.318 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 frá 27. nóvember 2004 til greiðsludags. Þá krefst stefnandi málskostnaðar úr hendi stefnda.

Stefndi krefst sýknu af kröfum stefnanda og málskostnaðar úr hendi hans.

Stefnandi var starfsmaður Varnarliðsins á Keflavíkurflugvelli í yfir tuttugu ár. Hinn 4. febrúar 2004 þurfti hann að gangast undir aðgerð vegna hjartasjúkdóms. Hinn 24. maí 2004 var stefnanda sagt upp störfum með sex mánaða uppsagnarfrest og skyldi síðasti vinnudagur, samkvæmt uppsagnarbréfi, vera 30. nóvember 2004. Í stefnu segir að hann hafi verið óvinnufær allan þann tíma sem nam fullum veikindarétti hans, þ.e. í meira en eitt ár (1950 klst.) og framvísað læknisvottorðum til Varnarliðsins til að staðfesta óvinnufærni sína. Hann hafi verið fjarverandi frá vinnu um tíma á árinu 2003 vegna sýkingar í mjöðm en þau veikindi séu alls óskyld þeim hjartasjúkdómi sem hafi gert framangreinda aðgerð nauðsynlega. Stefndi hafi ekki fallist á réttmæta kröfu stefnanda um greiðslu launa í veikindum hans.

Lögmaður stefnanda sendi starfsmannastjóra Varnarliðsins bréf 16. desember 2004. Þar er skírskotað til þess að stefnandi eigi rétt til greiðslu veikindalauna allt að einu ári frá því veikindi hans hófust með því að hann þurfti að gangast undir hjartaaðgerð í byrjun febrúar s.á. Hann hafi verið fjarverandi frá vinnu um tíma á árinu 2003 vegna sýkingar í mjöðm en þau veikindi séu alls óskyld þeim hjartasjúkdómi sem hafi gert aðgerðina í febrúar nauðsynlega.

Svarbréf starfsmannastjórans G-kk-ef J-kk-ef, sem hann hefur staðfest fyrir dóminum, er dagsett 27. desember 2004. þar er vísað til þess að samkvæmt ráðningarsamningi stefnanda sé réttur hans til launa í veikindum samkvæmt samningi verslunarmanna. Auk þess sé þar sératkvæði um að eftir 20 ára starf hjá varnarliðinu skuli vera um framlengd réttindi að ræða og hafi þau aukaréttindi þýtt heildarlaun fyrir allt að eins árs veikindi. Tekið sé fram í ráðningarsamningi að sumar- og veikindaleyfi skuli framkvæmd samkvæmt samningum Verslunarmannafélags Suðurnesja. Eftirfarandi tilvitnun er síðan tekin af vefsíðu Alþýðusambands Íslands: „Útreikningur veikindaréttar – samfelldur réttur. Ekki segir í lögum um veikindarétt nr. 19/1979 við hvaða tímabil réttindi miðist. Sú regla er þó almennt viðurkennd að finna veikindadaga þannig að líta til 12 síðustu mánaða frá upphafsdegi veikinda og reikna út hve mikinn veikindarétt starfsmaður hefur áunnið sér og hver mikinn veikindarétt starfsmaður hefur nýtt sér. Fram að kjarasamningum á árinu 2000 var skv. flestum kjarasamningum í gildi svokölluð endurtekningarregla þ.e. að hverjum nýjum veikindum fylgdi sjálfstæður veikindaréttur. Í kjarasamningunum á árinu 2000 var regla þessi afnumin og heildar veikindaréttur lengdur. Veikindarétturinn er nú heildarréttur á hverju 12 mánaða tímabili án tillits til tegundar sjúkdóms. Við þessar breytingar á kjarasamningum á árinu 2000 var sérstaklega bókað að þessi breyting hefði engin áhrif á slysarétt launafólks. Þannig skapar hvert slys á leið til vinnu, á leið frá vinnu og við vinnu sjálfstæðan rétt hvert um sig.“ Síðan segir í bréfinu að hin langvarandi veikindi stefnanda hafi hafist 4. febrúar 2004. Á 12 mánuðum fyrir þann dag hafi hann notað samtals 399 klukkustundir í veikindaleyfi. Þær stundir dragist frá þeim 1959 klukkustundum sem teljist vera veikindaréttur hans fyrir eitt ár. Með tilliti til þessa hafi veikindarétti stefnanda lokið 12. nóvember 2004. Að auki hafi honum verið greidd laun í einn mánuð til viðbótar til atvinnuleitar eins og kveðið hafi verið á um í uppsagnarbréfi til hans.

Stefnandi kveður rétt sinn til launa byggjast á ákvæði í ráðningarsamningi. Hann eigi aukinn veikindarétt þar eð starfsaldur hans sé yfir tuttugu ár. Um sé að ræða rétt til greiðslu fyrir 1959 klst. í veikindaleyfi frá þeim tíma er stefnandi hafi orðið óvinnufær, þ.e. frá 4. febrúar en hann hafi ekki fengið greidd laun fyrir 399 klst. af þessum tíma. Á því er byggt að stefnandi hafi með samningi við stefnda, þ.e. 12. gr. ráðningarsamnings, samið um persónubundin veikindakjör umfram lög eða kjarasamninga og sem ekki verði skert með breytingum á kjarasamningum. Kröfugerð stefnanda byggist á launum sem hann fékk greidd hjá stefnda en síðast fékk hann greidd laun fyrir tímabilið 14. nóvember 2004 til 27. s.m. og hafi tímakaupið þá numið 2.253.93 krónum. Enn eigi hann ógreidd laun í 399 klst. eða samtals 899.318 krónur.

Í greinargerð stefnda segir að aðilar séu sammála um að veikindaréttur stefnanda sé á þann veg að honum beri laun í veikindum í tólf mánuði fyrir hvert tólf mánaða tímabil. Deiluefnið sé hins vegar um það hvort stefnanda beri að fá sjálfstæðan rétt til tólf mánaða veikindaleyfis fyrir hvert tilfelli veikinda innan tólf mánaða tímabils eða hvort draga beri frá þeim rétti fyrri veikindi síðustu tólf mánuði. Ráðningarsamningur stefnanda vísi til kjarasamnings sem geri ráð fyrir veikindaforföllum vissan dagafjölda á ári en ekki tilteknum dagafjölda í hvert sinn sem nýjan sjúkdóm beri að höndum. Veikindaleyfi starfsmanna varnarliðsins hafi verið reiknuð þannig, í samræmi við framkvæmd kjarasamnings verslunarmanna, að eigi starfsmaður tólf mánaða veikindaleyfi við upphaf veikinda dragist frá þeirri tölu sá fjöldi veikindadaga sem hann hafi tekið á launum síðustu tólf mánuði. Áþekkri eða sömu aðferð sé beitt við útreikning veikindaréttar starfsmanna ríkisins en stefnandi hafi ekki bent á nein dæmi þess að fyrri veikindi skipti ekki máli við útreikning veikindaréttar. Stefndi mótmælir upphafsdegi dráttarvaxtakröfu stefnanda og telur nægilegt að reikna dráttarvexti fá dómsuppsögu.

Í grein 8.2.2. í kjarasamningi Landssambands íslenskra verslunarmanna og Verslunarmannafélags Reykjavíkur við Samtök atvinnulífsins segir að launagreiðslu til starfsmann í veikindaforföllum þeirra, sem unnið hafi hjá sama vinnuveitanda í eitt ár eða meira, skuli haga þannig: „ . . . eftir 10 ára starf 180 daga (á fullum launum) á hverjum 12 mánuðum.“ Ráðningarsamningur stefnandi vísar til kjarasamnings Verslunarmannafélags Suðurnesja. Aðila greinir ekki á um að stefnandi nýtur réttar til launa á tólf mánaða veikindatímabili á grundvelli svohljóðandi ákvæðis í ráðningarsamningi stefnanda: „. . .Extended sick leave benefits apply for management employees with over 20 years of Defense Force service.“

Ekki er sýnt fram á að framangreint ákvæði feli í sér annað og meira en afmörkun tímalengdar og sem óumdeilt er að gildir umfram ákvæði kjarasamnings. Af hálfu stefnanda hafa ekki verið færð fram sönnur fyrir því að rétt sé að fara þannig að við útreikning veikindalaunaréttar sem hann heldur fram og kröfugerð hans er reist á. Samkvæmt þessu er niðurstaða málsins sú að sýkna beri stefnda af kröfum stefnanda. Ákveðið er að málskostnaður skuli falla niður.

Mál þetta dæmir S-kk-nf h. S-kk-nf héraðsdómari.

D ó m s o r ð:

Stefndi, íslenska ríkið, er sýkn af kröfum stefnanda, L-kk-ef K-kk-ef.

Málskostnaður fellur niður.

S-kk-nf H. S-kk-nf.