E-788/2016

Mál þetta var höfðað 1. mars 2016 af Arion banka hf., [...] á hendur I-kk-þgf H-kk-þgf, [...]. Málið var dómtekið að lokinni aðalmeðferð sem fram fór 29. nóvember 2016.

Stefnandi gerir þá kröfu að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnanda skuld að fjárhæð 18.567.356 krónur, ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001, um vexti og verðtryggingu, af 3.884.112 krónum frá 2. ágúst 2013 til 6. júní 2014 og af 18.567.356 krónum frá þeim degi til greiðsludags.

Þá krefst stefnandi málskostnaðar.

Stefndi krefst aðallega niðurfellingar á málinu þar sem ekki liggur fyrir óvefengjanlegt málflutningsumboð milli stefnanda og ábyrgðarmanns hans og kennitölu, til handa tilgreindum lögmanni sem rekur málið og kennitölu hans.

Til vara krefst stefndi sýknu af öllum kröfum stefnanda.

Til þrautavara krefst hann sýknu að svo stöddu.

Að því frágengnu er þess krafist að nauðasamningur stefnda til greiðsluaðlögunar, sem staðfestur var með úrskurði Héraðsdóms Reykjavíkur í máli nr. N-252/2009, 20. maí 2010, verði staðfestur gildur með dómi.

Að því frágengnu er þess krafist að úrskurður frá 2010 í máli nr. N-252/2009 verði tekinn upp og settur í gildi aftur miðað við 3 ár í stað 10 og allar skuldir og ábyrgðir felldar niður að þeim tíma loknum skv. gildandi samkomulagi um greiðsluaðlögun einstaklinga.

Þá krefst stefndi miskabóta eða hæfilegra sanngirnisbóta að mati dómsins úr hendi stefnanda.

Að lokum krefst stefndi í öllum tilvikum málskostnaðar úr hendi stefnanda.

Stefndi gerði í upphafi málsins kröfu um frávísun þess, en féll frá þeirri kröfu í þinghaldi 6. september 2016.

I.

Með úrskurði Héraðsdóms Reykjavíkur uppkveðnum 20. maí 2010 í málinu nr. N-252/2009 var krafa stefnda um að staðfestur yrði nauðasamningur til greiðsluaðlögunar stefnda tekin til greina. Heimild hafði verið veitt til að leita samnings með úrskurði dómsins 28. janúar sama ár og kröfulýsingarfrestur runnið út 5. mars. Skipaður var héraðsdómslögmaður til að hafa umsjón með ferlinu.

Samningurinn fól í sér að stefndi fékk gjaldfrest á samningsskuldbindingum sínum í eitt ár, að fjárhæð þá 29.921.491 króna. Eftir það skyldi hann greiða alls 30.000 krónur á mánuði í tíu ár. Að þeim tíma liðnum, yrðu eftirstöðvar krafnanna gefnar eftir.

Í málinu liggja fyrir gögn um tölvupóstsamskipti stefnda við umboðsmann viðskiptavina stefnanda 31. ágúst og 10. september 2010. Þar greinir stefndi frá því að mál séu í einhverri flækju og hann þurfi að ná tali af starfsmönnum bankans. Svarið sem berst er á þá leið að bankinn telji að málið hafi farið í lögformlegt og eðlilegt ferli. Tekið var og fram að bankinn skipaði ekki sérstakan tilsjónarmann í slíku greiðsluaðlögunarferli. Boðin var fram aðstoð ef mál skýrðust ekki nægjanlega.

Engin gögn eru lögð fram í málinu um samskipti aðila frá þessum tíma og allt þar til samningur sá sem er grundvöllur málsóknar stefnanda er gerður.

Krafa stefnanda byggir þannig á samningi um sértæka skuldaaðlögun, undirrituðum 4. júní 2013. Með samningnum gerðu aðilar með sér samkomulag um sértæka skuldaaðlögun stefnda á grundvelli „Samkomulags um verklagsreglur um sértæka skuldaaðlögun einstaklinga“, sem undirritað var þann 22. desember 2010 milli Samtaka fjármálafyrirtækja, Íbúðalánasjóðs, Landssamtaka lífeyrissjóða og slitastjórnar SPRON. Samkomulagið byggði á 2. gr. laga nr. 107/2009.

Við undirritun samningsins voru veðskuldir stefnda við stefnanda tvær samtals að fjárhæð 24.073.750 krónur, en óveðtryggðar skuldir þrjár að fjárhæð 3.993.606 krónur. Heildarskuldir stefnda við stefnanda námu því við undirritun samkomulagsins 28.067.356 krónum. Þar af námu vanskil þá 9.900.487 krónum. Þrátt fyrir að hafa undirritað samninginn miðað við þessar forsendur mótmælir stefndi fjárhæðum á veðlánunum. Kveðst hann ekki hafa getað sannreynt höfuðstól þeirra þrátt fyrir að hafa leitað til fagaðila í þeim efnum.

Samkvæmt niðurstöðu greiðslumats fyrir stefnda var greiðslugeta hans 161.892 krónur á mánuði. Þá fjárhæð skyldi stefndi greiða mánaðarlega til kröfuhafa samningsins, í réttum hlutföllum við tegund og fjárhæð krafna þeirra. Af samningskröfum skyldu greiddar 107.892 krónur mánaðarlega en 54.000 krónur í veðkröfur. Fasteign stefnda var á þessum tíma metin á 11.000.000 króna, sem síðar var fært niður í 9.500.000 króna vegna ástands eignarinnar.

Samningskröfur, þ.e. ótryggðar kröfur stefnanda, voru taldar nema alls 18.567.356 krónum. Samningstímabilið var ákveðið þrjú ár og heildargreiðsla stefnda til stefnanda vegna samningskrafna því áætluð 3.884.112 krónur. Ef staðið yrði við greiðslur samkvæmt framangreindu og engin atvik kæmu upp sem kynnu að valda ógildingu samningsins, skyldi stefnandi frysta eftirstöðvar fyrrgreindra samningskrafna og færa til afskriftar að þremur árum liðnum frá undirritun samnings um sértæka skuldaaðlögun, samtals að fjárhæð 14.683.244 krónur auk lögfræðikostnaðar.

Greiðslur samkvæmt samningnum skyldu hefjast 2. ágúst 2013 en ágreiningslaust er að stefndi greiddi ekkert til stefnanda.

Stefndi sendi starfsmanni stefnanda tölvuskeyti þann 13. ágúst 2013 þar sem hann greindi frá því að hann sæi ekki fram á að geta staðið við samkomulagið þar sem stefnandi hefði klárað greiðslugetu hans, sem þýddi að ekkert væri eftir til að greiða þremur öðrum tilgreindum kröfuhöfum. Stefnandi tilkynnti að hann hefði afhent bankanum lykla að íbúð sinni og gert ráðstafanir vegna yfirtöku bankans á henni. Eftir tölvuskeytasamskipti við bankann og yfirferð lánanefndar, fékk stefndi tilkynningu um að samþykkt hefði verið að yfirtaka íbúðina upp í skuldir fyrir 9.200.000 króna. Gengið var frá afsali 16. september 2013.

Skorað var á stefnda, með bréfi 21. janúar 2014, að efna skuldbindingar sínar. Með bréfi 20. mars 2014 tilkynnti stefnandi stefnda svo að samningur um sértæka skuldaaðlögun yrði felldur niður vegna vanefnda og allar skuldir stefnda samkvæmt samningnum innheimtar að fullu.

II.

Stefnandi kveðst byggja á því að samningur milli aðila um sértæka skuldaaðlögun feli í sér skuldaviðurkenningu þar sem stefndi viðurkennir, með undirritun sinni að skulda stefnanda þá fjárhæð sem þar greinir. Einnig sé byggt á upphaflegum skuldaviðurkenningum stefnda. Stefnandi kveður almennar reglur kröfuréttar og meginreglu samningaréttar um skuldbindingagildi loforða og skyldu til að efna samninga leiða til þess að stefnda beri að greiða kröfuna. Stefnanda hafi verið heimilt að segja upp samningi aðila vegna vanefnda stefnda, að undangenginni greiðsluáskorun

Stefnandi byggir á því að upphafsdagur dráttarvaxta af eftirstöðvum umsaminna samningskröfugreiðslna skuli miðast við elsta ógreidda umsaminn gjalddaga, samkvæmt 1. mgr. 5. gr. laga nr. 38/2001, um vexti og verðtryggingu. Upphafsdagur dráttarvaxta af heildarfjárhæð sé einum mánuði frá dagsetningu innheimtubréfa, sbr. 3. mgr. 5. gr. s.l.

Kröfu um málskostnað styður stefnandi við 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála, og um varnarþing vísar hann til 32. gr. s.l.

III.

Eins og fram er komið féll stefndi frá frávísunarkröfu sinni í þinghaldi 6. september sl. Var það í nokkru samræmi við þá afstöðu sem fram kemur í greinargerð hans til dómsins, þar sem tekið er fram að hann leggi, þrátt fyrir frávísunarkröfu, mikla áherslu á að fá efnisdóm um kröfur sínar.

Stefndi kveðst byggja á því að stefnandi hafi vanrækt verulega skyldur sínar samkvæmt 7. gr. „Samkomulags um verklagsreglur um sértæka skuldaaðlögun einstaklinga“. Bankinn hafi verið umsjónaraðili stefnda samkvæmt ákvæðum í samkomulaginu og borið miklar skyldur af þeim sökum gagnvart stefnda.

Stefndi vísar til pósts frá umboðsmanni viðskiptavina sem vísað er til hér að framan frá september 2010. Hann kveðst byggja á því að í póstinum felist skýrt brot á téðri 7. gr. Ekki hafi verið samið um annað fyrirkomulag heldur en ráðgert er samkvæmt samkomulaginu. Þá veki það furðu stefnda að aðrir kröfuhafar hafi að því er virðist engra skýringa leitað hjá stefnanda sem umsjónaraðila fyrir greiðslufalli stefnda.

Stefndi kveðst telja það ljóst frá fyrsta degi að bankinn hafi aldrei ætlað að virða niðurstöðu héraðsdóms frá 20. maí 2010 þar sem staðfestur var nauðasamningur stefnda til greiðsluaðlögunar. Aldrei hafi verið gengið frá þeim lánum sem hafi verið í innheimtu hjá stefnanda. Stefnandi hafi og aldrei skráð úrskurðinn inn í þar til gert samskiptakerfi samfélagsinnviðakerfa sem koma að innheimtu allra gjalda sem lúta að húsnæði.

Stefndi kveður stefnanda hafa sýnt sér fullkomið virðingar- og ábyrgðarleysi sem hafi kostað hann vinnuna fyrir utan mikið andlegt álag sem þessu hafi fylgt. Stefndi kveðst aldrei hafa lent í vanskilum áður.

Stefndi kveðst hafa byrjað að greiða samkvæmt nauðasamningnum til Lánasjóðs íslenskra námsmanna sem hann metur mikils. Hann hafi hins vegar fljótt áttað sig á því að það væri ekki skynsamlegt að greiða einungis einum kröfuhafa og kveðst því hafa hætt því. Í kjölfarið hafi stefndi ætlað sér að greiða eftir nauðasamningnum.

Í ljós hafi komið að héraðsdómur hafði sett stefnda, að hans mati, í 10 ára afplánun að atbeina stefnanda, en þessi leið hafi verið skýrt brot á 14. gr. þáverandi samkomulags, sbr. núverandi 17. gr. um að hámarkstími sé þrjú ár.

Þá hafi stefnandi farið fram á það við stefnda að hann útvegaði greiðsluseðla til bankans svo bankinn gæti framfylgt úrskurðinum. Slíkt hafi ekki verið á færi stefnda og með öllu óskiljanleg krafa til einstaklings, og brot á 8. gr. samkomulagsins.

Stefndi lýsir samskiptum við stefnanda í greinargerð sinni, þar sem hann segir samskipti hafa byrjað við bankann í lok ágúst 2011 til að reyna að finna lausn. Um hálfu ári síðar hafi verið hringt í stefnda þar sem honum hafi verið tilkynnt um að bankinn yrði ekki í frekara sambandi vegna málsins og myndi ekki aðhafast neitt.

Stefndi telur að úrskurður héraðsdóms frá 2010 hafi gengið gegn títtnefndu samkomulagi frá 31. október 2009 og síðar 22. desember 2010. Allir málsaðilar hafi verið sáttir við 2-4 ár en stefnandi viljað láta samkomulagið gilda í 10 ár, en rök fyrir því hafi byggst á mistökum lögmannsstofu í útreikningum. Stefndi krefst þess að þessi samningur verði látinn gilda og að hann greiði þá í framhaldi 30.000 krónur á mánuði.

Stefndi bendir á að samsetning skuldanna hafi breyst. Stefndi hélt því þannig fram í greinargerð sinni að tvö lán hefðu verið greidd upp þar sem ábyrgðarmenn seldu eignir og gerðu upp veðlán, hann dró það til baka með tölvuskeyti 5. janúar sl. og staðfesti það svo í þinghaldi 11. janúar. Hins vegar hafi stefnandi verið búinn að leysa til sín íbúð stefnda og selt hana með umtalsverðum hagnaði eða fyrir 12.900.000 króna.

Stefndi kveðst nú hafa verið til sex ára í skuldafangelsi vegna þess eins að hann hafi óskað eftir upplýsingum um hvað hann ætti að greiða, en fengið þau svör að hann fengi enga aðstoð.

IV.

Stefndi hefur ekki rökstutt sérstaklega fyrir dómi hvað gæti kallað á niðurfellingu málsins, en vísar einungis til kröfugerðarinnar. Ósannað verður að telja að þann lögmann sem flutti málið hafi með einhverjum hætti skort umboð til þess. Því er ekki hægt að líta öðru vísi á en að lögmaðurinn hafi haft umboð til að gæta hagsmuna stefnanda, sbr. 1. mgr. 21. gr. laga um lögmenn, nr. 77/1998. Lögmaður sá er annaðist og flutti málið er starfsmaður stefnanda. Það hefur verið látið átölulaust um árabil að sá háttur sé hafður á að slíkir flytji mál fyrir vinnuveitanda sinn. Þessi málsástæða stefnanda er því haldlaus.

Krafa um sýknu að svo stöddu er sama marki brennd. Enginn rökstuðningur fylgir henni. Dómurinn sér ekkert í málinu sem gæti gefið tilefni til að íhuga sýknu að svo stöddu. Þeirri kröfu stefnda verður því hafnað.

Krafa um sýknu er að mörgu leyti óljós. Einkum virðist byggt á því að stefnandi hafi vanrækt verulega skyldur sínar samkvæmt 7. og 8. gr. „Samkomulags um verklagsreglur um sértæka skuldaaðlögun einstaklinga“. Bankinn hafi verið umsjónaraðili stefnda samkvæmt ákvæðum í samkomulaginu og borið miklar skyldur af þeim sökum gagnvart stefnda en sinnt þeim í engu.

Ágreiningslaust er með aðilum að þeir hafi þann 4. júní 2010 undirritað samkomulag í ofangreinda veru. Á hinn bóginn verður ekki séð að samkomulagið hafi verið í fullu samræmi við þær reglur sem um það giltu og undirritaðar voru 22. desember 2010. Þannig er í engu getið skulda við aðra kröfuhafa heldur einungis krafna Arion banka hf. Ekki verður þó útilokað að „Samkomulag um verklagsreglur um sértæka skuldaaðlögun einstaklinga“ hafi einnig ráðgert samninga við einn kröfuhafa, a.m.k. er ekki að sjá að lagt hafi verið bann við slíku og því aðilum frjálst að semja sín á milli á grundvelli samkomulagsins og nýta ákvæði þess.

Það er og ágreiningslaust að stefnandi var umsjónaraðili skuldaaðlögunarinnar samkvæmt 6. og 8. gr. samkomulagsins, en m.a. í tilkynningum frá stefnanda í tilefni af vanskilum stefnda er þetta staðfest, þ.e. að bankinn líti svo á. Ekki verður betur séð en að bankinn hafi sinnt því hlutverki sem honum var ætlað samkvæmt samkomulaginu að breyttu breytanda, þar sem aðrir kröfuhafar komu ekki nærri þessu samkomulagi og því ekki nauðsynlegt að eiga við þá samskipti eða fá aðkomu þeirra og samþykki fyrir skuldaaðlöguninni. Ekki hefur verið gerður ágreiningur um það að stefndi hafi við gerð samkomulagins staðið í skuld við Landsbankann og Lýsingu, sem ekki voru aðilar að samkomulaginu, og Lánasjóð íslenskra námsmanna, sbr. tölvuskeyti stefnda til starfsmanns stefnanda 14. ágúst 2013. Þar lýsti hann því yfir að hann réði ekki við að efna samkomulagið vegna skulda við þessa aðila.

Samkvæmt framangreindu verður ekki séð að stefnandi hafi þurft að sinna einhvers konar greiðslumiðlun, því samningur aðila gerði einungis ráð fyrir greiðslum til hans. Stefnda hefði verið í lófa lagið að finna greiðslum sínum stað ef hann hefði haft getu til þess. Hann hefði til að mynda einfaldlega getað tryggt að á hverjum tíma væri næg innstæða á þeim reikningi sem tilgreindur var í samningi aðila sem skuldfærslureikningur. Stefndi lýsti því hins vegar yfir í framangreindu tölvuskeyti að hann réði ekki við efndir, um leið og hann þakkaði bankanum viðleitnina. Jafnframt lýsti hann því yfir að eina leiðin í framhaldi væri nauðasamningur eða gjaldþrot.

Samkvæmt þessu verður því ekki fallist á að stefnandi hafi vanrækt skyldur sínar samkvæmt samningi aðila. Þótt fallist yrði á það, þá verður heldur ekki séð að slík vanræksla hefði getað haft það í för með sér að skuldir stefnda við stefnanda féllu niður.

Þá verður ekki séð að efni tölvuskeytis frá starfsmanni stefnanda 10. september 2010 hafi þýðingu fyrir úrlausn málsins, en stefndi telur að í honum hafi falist skýlaust brot gegn „Samkomulagi um verklagsreglur um sértæka skuldaaðlögun einstaklinga“. Án tillits til efnis skeytisins, hefur það ekki þýðingu, þegar af þeirri ástæðu að á þeim tíma var enginn samningur, sem byggði á samkomulaginu, í gildi milli aðila. Hann var fyrst gerður í júní 2013.

Ósannað verður að telja að stefnandi hafi aldrei ætlað sér að virða nauðasamning þann sem staðfestur var af héraðsdómi 20. maí 2010. Verður og ekki séð að á stefnanda hafi á þeim tíma, þ.e. í upphafi samningstímans, hvílt einhverjar sérstakar skyldur sem gætu ef ekki væru virtar, leitt til vanefndaúrræða stefna.

Þá er ekki hægt að fallast á sem rök fyrir sýknukröfu stefnda, eða öðrum kröfum, að stefnandi hafi sýnt honum fullkomið virðingar- og ábyrgðarleysi sem hafi leitt til mikils andlegs álags. Jafnvel þótt fallist yrði á að sú hefði verið raunin, sem ekki hefur þó verið gert líklegt, er sem fyrr vandséð hvernig hægt væri að byggja sýknu á því.

Samkvæmt framangreindu verður því hafnað kröfu stefnda um sýknu í málinu.

Því næst verður vikið að þeirri kröfu stefnda um að úrskurður frá 2010 í máli nr. N-252/2009 verði tekinn upp og settur í gildi aftur miðað við 3 ár í stað 10 og allar skuldir og ábyrgðir felldar niður að þeim tíma loknum skv. gildandi samkomulagi um greiðsluaðlögun einstaklinga. Þannig verður að líta svo á að þessi krafa gangi lengra en krafa stefnda um að nauðasamningurinn verði staðfestur með dómi.

Stefndi hefur ekki bent á hið gagnstæða en dómurinn telur sig enga heimild hafa að lögum til að taka aftur upp úrskurð hliðsetts dómara sem kveðinn var upp fyrir rúmum sex og hálfu ári síðan. Þá hefur stefndi engin rök fært fyrir því að dómurinn hafi jafnframt heimild til þess að breyta efni nauðasamnings en slíkt verður að telja með öllu fráleitt, hvernig sem á það er litið. Því verður kröfunni hafnað.

Hið sama á við, með sömu rökum, um að dómurinn hafi vald til þess að endurvekja nauðasamning stefnda til greiðsluaðlögunar, sem staðfestur var með úrskurði Héraðsdóms Reykjavíkur í málinu nr. N-252/2009, frá 20. maí 2010.

Stefndi krefst miska- eða hæfilegra sanngirnisbóta. Möguleg fjárhæð miskabóta er reyndar rökstudd með þeim hætti að í raun sé um að ræða fjárhagslegt tjón, þar sem miðað er við meðallaun háskólamenntaðs opinbers starfsmanns eftir tíu ár í starfi í tvö ár en til vara í eitt ár, eða annars réttláts tíma að mati dómsins. Þrátt fyrir að krafan sé ekki studd nægjanlegum lagarökum og sé vanreifuð, telur dómurinn skilyrði uppfyllt til að fella á hana dóm. Þannig telur dómurinn að ósannað sé að stefnandi hafi með saknæmum og ólögmætum hætti bakað stefnda tjón. Jafnframt að hvergi verði því fundinn staður að slík ábyrgð gæti verið hlutlæg. Lagaskilyrði skortir því til að verða við kröfunni og verður stefnandi sýknaður af henni.

-------

Óumdeilt er að stefndi stóð ekki við þann samning sem aðilar gerðu um uppgjör á skuldum stefnda við stefnanda 4. júní 2013. Stefnanda var því heimilt samkvæmt ákvæðum samningsins að fella hann niður, líkt og hann gerði með bréfi 20. mars 2014 að undangenginni viðvörun 21. janúar 2014.

Stefnandi hefur lagt fram afrit af veðskuldabréfum þeim sem féllu undir samninginn. Þá verður að telja að stefndi hafi samþykkt höfuðstól kröfu stefnanda með undirritun sinni á samninginn.

Vegna kröfu stefnda um að eftir ætti að draga andvirði íbúðar hans frá kröfu stefnanda, taldi dómari við nánari skoðun rétt að endurupptaka málið, til að fá það á hreint hvernig uppgjöri hafi verið háttað að þessu leyti. Var það gert í þinghaldi 11. janúar sl. Þar lagði stefnandi fram kaupsamning um eignina við stefnda, jafnframt því að rökstyðja, með vísan til framlagðra gagna málsins, að andvirði íbúðar stefnda hafi staðið utan við þann samning sem stefnandi byggir á og hafi því engin áhrif á kröfu hans nú. Stefndi tjáði sig um þessi sjónarmið og andmælti þeim ekki. Hann benti hins vegar á að stefnandi hefði selt eignina síðar fyrir hærra verð og taldi sig eiga að njóta góðs af því. Þá lagði stefndi fram yfirlit um leiðréttingu fasteignalána og taldi hana leiða til þess að krafa stefnanda lækkaði.

Dómurinn fellst á sjónarmið stefnanda, sbr. framangreint. Því er hins vegar hafnað að það hafi áhrif í málinu ef stefnandi hefur síðar fengið hærra verð fyrir fasteignina, sem er reyndar ósannað, þar sem stefndi samþykkti sjálfur hvaða viðmiðunarverð yrði lagt til grundvallar við uppgjör aðila. Þá verður ekki séð að framlagt skjal um skuldaleiðréttingu skipti hér máli, en stefnandi mótmælti því ekki sem of seint fram komnu. Verður að telja vanreifað hvaða þýðingu skjalið hefur fyrir málið.

-------

Að öllu framangreindu virtu verður fallist á kröfu stefnanda, þ.m.t. kröfu um dráttarvexti.

Samkvæmt þessum úrslitum, og með vísan til 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála, er óhjákvæmilegt að dæma stefnda til að greiða stefnanda málskostnað, sem þykir hæfilega ákveðinn 400.000 krónur.

Fyrir utan þau sjónarmið sem aðilar reifuðu við endurupptöku málsins 11. janúar sl. voru þeir og dómari sammála um að ekki þyrfti að endurflytja málið að öðru leyti, sbr. 115. gr. laga nr. 91/1991.

Af hálfu stefnanda flutti málið V-kk-nf Þ-kk-nf S-kk-nf en stefndi, sem er ólöglærður, flutti mál sitt sjálfur.

L-kk-nf K-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð

Stefndi, I-kk-nf H-kk-nf, greiði stefnanda, Arion banka hf., 18.567.356 krónur, ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001, um vexti og verðtryggingu, af 3.884.112 krónum frá 2. ágúst 2013 til 6. júní 2014 og af 18.567.356 krónum frá þeim degi til greiðsludags.

Stefndi greiði stefnanda 400.000 krónur í málskostnað.

L-kk-nf K-kk-nf