S-230/2010

Mál þetta, sem dómtekið var 17. maí 2010, er höfðað með ákæru útgefinni af lögreglustjóranum á Suðurnesjum 26. febrúar 2010 á hendur G-kk-þgf Ó-kk-þgf, kt. […], Faxabraut 55, Reykjanesbæ, fyrir líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt 29. ágúst 2009, inni á skemmtistaðnum Top of the Rocks, Keflavíkurflugvelli, slegið L-kk-þf Ó-kk-þf Ó-kk-þf hnefahöggi í andlit svo hann hlaut nefbrot.

Þetta er talið varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Í málinu gerir G-kvk-nf J-kvk-nf M-kvk-nf, kt. […], f.h. L-kk-nf Ó-kk-ef Ó-kk-ef, kröfu um miskabætur að fjárhæð 200.000 krónur, með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001, um vexti og verðtryggingu, frá 29. ágúst 2009, en síðan með dráttarvöxtum samkvæmt 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr., sömu laga. Þá er þess jafnframt krafist að ákærða verði gert að greiða brotaþola málskostnað að skaðlausu fyrir að halda fram bótakröfu í málinu.

Ákærði krefst þess aðallega að hann verði sýknaður og bótakröfu vísað frá dómi, en til vara að honum verði gerð vægasta refsing sem lög leyfa. Þá verði hann sýknaður af bótakröfu, en ella verði bótakrafa lækkuð. Verjandi gerir kröfu um hæfileg málsvarnarlaun sér til handa.

I.

Aðfaranótt laugardags 29. ágúst 2009 voru lögreglumenn staddir á skemmtistaðnum Top of the Rocks á Keflavíkurflugvelli, vegna skólaballs á vegum Fjölbrautaskóla Suðurnesja. Í frumskýrslu lögreglu segir að öryggisverðir hefðu komið með L-kk-þf Ó-kk-þf Ó-kk-þf bólginn og blóðugan í andliti inn í herbergi sem notað var fyrir kennara og öryggisverði. Lögreglumaður hefði rætt við L-kk-þf sem hefði skýrt frá því að hann hefði verið á röltinu á skemmtistaðnum þegar ákærði hefði skyndilega stöðvað hann og spurt hvort hann væri að leita að ákærða. L-kk-nf hefði svarað neitandi og í framhaldi af því hefði ákærði kýlt hann. L-x-x hefði því næst kýlt ákærða til baka og síðan fengið þungt hnefahögg í nefið frá ákærða þannig að blætt hefði úr því. Þá segir í frumskýrslu lögreglu að lögreglumaður hefði rætt við ákærða sem hefði skýrt frá því að hafa verið á dansgólfinu og hitt L-x-x. Ákærði hefði spurt hvort hann hafi verið að leita að sér. Í framhaldi af því hefði L-kk-nf gefið ákærða olnbogaskot og ákærði svarað því með hnefahöggi. Farið var með ákærða á lögreglustöð og L-kk-þf á Heilbrigðisstofnun Suðurnesja.

Ákærði var yfirheyrður hjá lögreglu eftir dvöl í fangaklefa, 29. ágúst. Hann kvaðst hafa verið að skemmta sér þegar einhver strákur hefði komið til sín og sagt að L-x-x væri að leita að honum. Ákærði hefði því farið að leita að L-kk-þgf og fundið hann á dansgólfinu. Ákærði hefði spurt L-kk-þf hvort hann hafi verið að leita að sér og af hverju. L-kk-nf hefði brugðist við með því að líta í burtu en svo gefið ákærða allt í einu olnbogaskot í andlitið. Ákærði kvaðst hafa brugðist við með því að „fara í“ L-x-x og þeir lent í átökum, en þeir hefðu gripið í hvor annan og tuskast á. Ákærði hefði náð að koma höggi á L-x-x og L-x-x kýlt ákærða í andlitið með krepptum hnefa. Ákærði hefði þá kýlt L-kk-þf einu hnefahöggi beint í andlitið og við það hefði L-x-x dottið í gólfið. Ákærði kvaðst ráma í að þegar þetta gerðist hefði L-x-x staðið fyrir framan hann og verið að „fara í hann“. Ákærði kvaðst hafa farið í burtu strax eftir síðasta höggið. Jafnframt sagði ákærði að það hefði verið L-kk-nf sem hefði byrjað átökin og ákærði verið að verja sig. Þá sagði ákærði að þeim hefði áður lent saman, en L-x-x hefði verið að „bögga“ hann vegna stúlku.

Sama dag og ákærði var yfirheyrður, 29. ágúst, ræddi lögreglan símleiðis við vitnið P-kk-þf S-kk-þf, vin ákærða. Í upplýsingaskýrslu rannsóknara segir að P-kk-nf hefði skýrt frá því að hafa gengið út á dansgólfið ásamt ákærða og G-kk-þgf S-kk-þgf, en þá hefði L-kk-nf komið til þeirra. L-kk-nf hefði strax ráðist á ákærða og gefið honum olnbogaskot í andlitið. Í framhaldinu hefðu orðið einhver smáátök milli þeirra beggja þangað til ákærði hefði kýlt L-x-x hnefahöggi. L-x-x hefði vankast við það og dottið í gólfið, en þeir þrír hefðu þá strax farið í burtu.

Lögreglan ræddi jafnframt sama dag símleiðis við vitnið G-kk-þf S-kk-þf S-kk-þf. Fram kemur í upplýsingaskýrslu að bæði L-kk-nf og ákærði væru vinir vitnisins. Vitnið hefði skýrt frá því að áður en til átaka kom hefði L-x-x komið að máli við vitnið og spurt hvar ákærði væri þar sem hann ætlaði að berja ákærða. Vitnið kvaðst hafa grunað að þetta snerist um stúlku sem ákærði hefði eitt sinn verið með því L-x-x hefði sagt: „Hvar er hann G-kk-nf sem er búinn að vera að ríða henni H-kvk-þgf. Ég ætla að berja hann.“ Vitnið hefði sagt L-kk-þgf að það vissi ekki um ákærða. Vitnið hefði síðan hitt ákærða og sagt honum að L-kk-nf væri að leita að honum. P-kk-nf hefði einnig verið með þeim. Þeir hefðu gengið út á dansgólfið og L-x-x þá tekið eftir ákærða, komið til hans og gefið ákærða olnbogaskot í andlitið. Það hefðu byrjað einhver smáátök á milli þeirra tveggja sem leiddu til þess að ákærði kýldi L-x-x hnefahöggi beint í andlitið. Við höggið hefði L-kk-nf vankast og hann dottið í gólfið en þeir þrír farið í burtu.

L-kk-nf Ó-kk-nf Ó-kk-nf lagði fram kæru hjá lögreglu 31. ágúst 2009 á hendur ákærða fyrir líkamsárás. Í kæruskýrslu kemur fram að L-x-x hefði skýrt frá því að á umræddum skemmtistað hefði einhver strákur komið til sín og spurt hvort hann (L-x-x) ætlaði að berja sig. L-kk-nf hefði svarað neitandi. L-kk-nf hefði ekki þekkt þennan strák að öðru leyti en því að hafa einhvern tímann átt einhver orðaskipti við hann. L-x-x hefði fundist strákurinn vera mjög ógnandi í fasi þegar hann kom upp að honum á skemmtistaðnum og L-x-x því borið hendurnar fyrir sig. Þetta hefðu verið varnarviðbrögð og það gæti verið að olnbogi hans hefði strokið andlit stráksins, en það hefði verið eitthvað lítið. Allt í einu hefði strákurinn kýlt hann hnefahöggi á munninn og hann þreifað á munni sér til að athuga hvort það blæddi, en strax á eftir hefði strákurinn kýlt hann öðru hnefahöggi og það lent á nefinu á honum og vinstra auganu. Við seinna höggið hefði byrjað að fossblæða úr nefinu á honum. Einhver hefði reist hann við og farið með hann inn á klósett til að þrífa blóðið og svo hefði hann farið á sjúkrahús.

L-x-x skýrði frá því að árásaraðilinn héti G-kk-nf, og er það ákærði í máli þessu. L-kk-nf kvaðst hafa séð ákærða í fyrsta sinn í júlí á útihátíð í Þjórsárdal. Þar hefði ákærði komið til sín og greinilega verið að leita að slagsmálum, en ákærði hefði spurt hvort hann væri búinn að „ríða H-kvk-þgf“. Ákærði hefði verið með stúlku að nafni H-kvk-nf en L-kk-nf hefði ekki verið með henni. Borið var undir L-kk-þf að samkvæmt framburði vitnis hefði hann verið að leita að ákærða fyrr um kvöldið til að berja hann. L-x-x svaraði á þá leið að það gæti verið en hann muni það ekki mjög vel. Hann kvaðst hafa verið búinn að drekka um eina kippu af stórum bjór og 3-4 vodkaskot. L-kk-nf sagði að það gæti verið að atvik í Þjórsárdal um sumarið hefðu rifjast upp fyrir sér í ölvímunni og það setið eitthvað í honum. Inntur eftir því hvort þeir hefðu tekist eitthvað á, á skemmtistaðnum, sagði L-x-x að það gæti hafa verið svoleiðis í byrjun. L-kk-nf sagði að frænka sín, I-kvk-nf F-kvk-nf R-kvk-nf, hefði verið vitni að þessu, en hún hefði gengið á milli þeirra.

Hinn 13. janúar 2010 hafði lögreglan símasamband við vitnið I-kvk-þf F-kvk-þf R-kvk-þf. Hún kvaðst hafa hitt L-kk-þf á dansgólfinu og beðið hann um að koma að dansa við sig. Hann hefði tekið vel í það en áður en þau fóru út á dansgólfið hefði athygli hennar beinst að einhverjum öðrum í smástund. Þegar hún hefði litið aftur til Lórenz hefði hann og einhver strákur verið í slagsmálum. Strákurinn hefði kýlt L-kk-þf í andlitið og L-x-x reynt að bera hendurnar fyrir sig til að verja sig. Vitnið hefði reynt að ganga á milli þeirra en strákurinn þá kýlt L-x-x niður í gólfið.

II.

Verður nú rakinn framburður ákærða og vitna fyrir dómi.

Ákærði sagði að L-kk-nf hefði verið að leita að sér á umræddum skemmtistað. Þegar hann hefði fundið sig hefði hann gefið sér olnbogaskot í andlitið. Þeir hefðu aðeins farið að slást og ákærði náð góðu höggi á L-x-x sem hefði dottið niður. Nánar um atvik sagði ákærði að einhverjir strákar hefðu sagt að L-x-x væri að leita að ákærða og svo hefði ákærði hitt hann stuttu síðar. Ákærði sagði að þeir hefðu byrjað að slást vegna þess að L-x-x hefði gefið honum olnbogaskot. Þá sagði ákærði að L-kk-nf hefði gefið honum olnbogaskotið af ásetningi en ákærði hafi bara ætlað að ræða við hann. Ákærði greindi frá því að þeir hefðu áður rifist, út af stúlku. Ákærði kvaðst hafa heyrt að L-kk-nf hefði nefbrotnað í fótbolta stuttu fyrir atvik þetta.

Vitnið L-kk-nf Ó-kk-nf Ó-kk-nf skýrði frá því að hann hefði verið að dansa á skemmtistaðnum þegar ákærði hefði labbað upp að sér og spurt hvort vitnið hefði verið að leita að sér. Vitnið hefði svarað neitandi og ákærði þá spurt hvort vitnið ætlaði að berja sig. Vitnið hefði haldið að ákærði ætlaði að kýla sig og vitnið því sett höndina upp og hún farið eitthvað í hann, en vitnið kvaðst ekki muna þetta vel. Þegar vitnið hefði sett höndina niður hefði ákærði kýlt hann á munninn. Vitnið hefði þá litið niður og athugað hvort það blæddi og þegar vitnið hefði litið aftur upp hefði það fengið högg á nefið og steinlegið. Vitnið sagði að nef sitt hefði brotnað og neitaði því að hann hefði nefbrotnað áður. Aðspurt hvort það hefði komið til átaka milli vitnisins og ákærða, áður en vitnið fékk höggið á nefið, kvaðst vitnið halda að svo hefði ekki verið. Vitnið sagði að frænka sín, I-kvk-nf F-kvk-nf, hefði reynt að ganga á milli þeirra og ýtt ákærða í burtu. Þegar ákærði hefði fyrst kýlt vitnið hefði hún rifið í ákærða og reynt að draga hann í burtu. Borinn var undir vitnið framburður ákærða um að honum hefði fundist vitnið hafa ráðist á sig með olnbogaskoti í andlit og hann hafi verið að verja sig. Vitnið sagði að það gæti vel verið. Vitnið hefði „farið smá í hann“ en það hefði ekki verið mikið eða af miklu afli. Vitnið greindi frá því að þeir hefðu deilt einu sinni út af stúlku sem ákærði hefði verið með. Vitnið kvaðst hafa verið búið að neyta áfengis umrædda nótt og verið „smá ölvaður“ en ekki ofurölvi.

Vitnið G-kk-nf S-kk-nf S-kk-nf kvaðst vera vinur ákærða og L-kk-ef. Vitnið greindi frá því að L-kk-nf hefði verið að leita að ákærða og ætlað að lemja hann út af fyrrverandi kærustu ákærða. Vitnið hefði skýrt ákærða frá því að L-x-x væri að leita að honum. Þeir hefðu svo hist og ákærði spurt L-kk-þf hvort hann hefði verið að leita að sér. L-kk-nf hefði gefið ákærða olnbogaskot og þeir slegist eitthvað. Í slagsmálunum hefði L-kk-nf fengið högg frá ákærða þannig að hann hefði legið. Innt eftir því hvort það gæti verið að L-kk-nf hefði óvart rekið olnbogann í andlit ákærða sagði vitnið að það gæti ekki verið og þetta hefði verið viljaverk.

Vitnið P-kk-nf S-kk-nf, vinur ákærða, greindi frá því að umrædda nótt hefði G-kk-nf sagt að L-x-x hefði verið að leita að ákærða. Ákærði hefði spurt L-kk-þf hvort hann hefði verið að leita að sér og ákærði þá fengið olnbogaskot. Ákærði hefði í sjálfsvörn ýtt L-x-x frá sér og það komið til slagsmála milli þeirra sem hefðu lyktað með því að ákærði hefði kýlt L-x-x sem hefði nefbrotnað.

Vitnið I-kvk-nf F-kvk-nf R-kvk-nf, frænka L-kk-ef, lýsti því að hafa hitt L-x-x á dansgólfinu og þau verið að dansa saman. Vitnið hefði litið í burtu frá Lórenz og þegar vitnið hefði litið aftur á hann hefði vitnið séð ákærða kýla hann niður. Vitnið játaði því að hafa reynt að stöðva slagsmál á milli þeirra. Vitnið kvaðst ekki muna hvort högg hefðu gengið á báða bóga.

III.

Ákærði hefur viðurkennt fyrir dómi að hafa kýlt L-kk-þf Ó-kk-þf Ó-kk-þf hnefahögg í andlit, en heldur því fram að atvik hafi verið með þeim hætti að honum verði ekki refsað fyrir það.

Vitnin G-kk-nf S-kk-nf S-kk-nf og P-kk-nf S-kk-nf hafa lýst því að L-kk-nf hafi verið að leita að ákærða á skemmtistaðnum umrætt sinn. Fram hefur komið að L-kk-þgf hafi verið uppsigað við ákærða vegna stúlku. Ákærði hefur lýst því að þegar þeir hefðu hist á skemmtistaðnum hefði L-x-x gefið honum olnbogaskot í andlitið og það leitt til slagsmála á milli þeirra. L-kk-nf kannast við að hafa rekið olnbogann í andlit ákærða, en það hafi verið vegna varnarviðbragða þar sem ákærði hafi verið mjög ógnandi. Samkvæmt framburði vitnanna G-kk-ef S-kk-ef, P-kk-ef og I-kvk-ef F-kvk-ef R-kvk-ef tókust ákærði og L-kk-nf á og þeim átökum lyktaði með því að ákærði sló L-x-x hnefahöggi í andlit þannig að hann féll við. Fyrir liggur læknisvottorð S-kk-ef K-kk-ef, yfirlæknis á Heilbrigðisstofnun Suðurnesja, þar sem segir að L-kk-nf hafi við komu á bráðamóttöku umrædda nótt greinilega verið með „beinbrotsklínik“ á nefinu. Þegar litið er til atvika máls er ekki unnt að fallast á með ákærða að háttsemi hans verði talin refsilaus vegna neyðarvarnar. Verður ákærði því sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði er fæddur í október 1992. Samkvæmt sakavottorði hans hefur hann ekki áður gerst sekur um refsiverða háttsemi. Ungur aldur ákærða og það að hann hefur játað að hafa veitt brotaþola hnefahögg ber að virða honum til refsilækkunar. Þá þykir mega horfa til þess við ákvörðun refsingar hver aðdragandinn var að líkamsárásinni. Til refsiþyngingar horfir að nefbrot hlaust af högginu. Að öllu þessu virtu og með hliðsjón af dómaframkvæmd þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í einn mánuð, en rétt er að binda refsingu skilorði eins og nánar greinir í dómsorði.

IV.

Í málinu liggur fyrir skaðabótakrafa brotaþola, L-kk-nf Ó-kk-ef Ó-kk-ef, að fjárhæð 200.000 krónur, auk vaxta. Ákærði hefur verið sakfelldur fyrir líkamsárás og ber hann skaðabótaábyrgð á því tjóni brotaþola sem rekja má til hinnar refsiverðu háttsemi. Með vísan til a-liðar 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, sbr. lög nr. 37/1999, verður fallist á kröfu brotaþola um miskabætur að fjárhæð 200.000 krónur. Dráttarvextir skulu reiknast frá 3. mars 2010 þegar liðinn var mánuður frá birtingu kröfunnar fyrir ákærða hjá lögreglu, sbr. 9. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001.

Þá ber ákærða samkvæmt 3. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008, um meðferð sakamála, að greiða brotaþola málskostnað, sem þykir hæfilega ákveðinn, með hliðsjón af málskostnaðarreikningi, 138.505 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti.

V.

Með vísan til 1. mgr. 218. gr. laga nr. 88/2008 ber að dæma ákærða til að greiða allan sakarkostnað, alls 140.500 krónur. Samkvæmt yfirliti um sakarkostnað er um að ræða kostnað vegna læknisvottorðs, 15.000 krónur. Þóknun skipaðs verjanda þykir hæfilega ákveðin, með hliðsjón af tímaskýrslu, 125.500 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti.

Dóm þennan kveður upp S-kvk-nf B-kvk-nf héraðsdómari.

D ó m s o r ð:

Ákærði, G-kk-nf Ó-kk-nf, sæti fangelsi í einn mánuð, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún niður falla að liðnum tveimur árum frá birtingu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði L-kk-þgf Ó-kk-þgf Ó-kk-þgf 200.000 krónur ásamt vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 29. ágúst 2009 til 3. mars 2010, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr., sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði greiði L-kk-þgf Ó-kk-þgf 138.505 krónur í málskostnað.

Ákærði greiði 140.500 krónur í sakarkostnað, þar með talin 125.500 króna þóknun skipaðs verjanda hans, U-kk-ef S-kk-ef B-kk-ef héraðsdómslögmanns.

S-kvk-nf B-kvk-nf