E-9044/2009

Mál þetta, sem dómtekið var 29. október 2010, var höfðað 18. ágúst 2009. Stefnandi er Þ-kk-nf Æ-kk-nf Á-kk-nf, Sæbakka 12, Neskaupsstað, en stefndu eru Vátryggingafélag Íslands hf., Ármúla 3, Reykjavík og P-kk-nf B-kk-nf, Hveralind 13, Kópavogi.

Dómkröfur stefnanda eru að stefndu verði in solidum dæmdir til að greiða stefnanda 2.363.449 krónur ásamt 4,5% ársvöxtum frá slysdegi 29. september 2008 til 15. júlí 2009 og með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst stefnandi þess að stefndu verði gert að greiða honum málskostnað að viðbættum virðisaukaskatti eins og mál þetta væri ekki gjafsóknarmál.

Dómkröfur stefndu eru aðallega að þeir verði sýknaðir af öllum kröfum stefnanda og að stefnandi verði dæmdur til að greiða þeim málskostnað. Til vara krefjast þeir þess að sök verði skipt til helminga í málinu, stefnukröfur verði lækkaðar og málskostnaður verði felldur niður.

II

Atvik málsins eru þau að mánudaginn 29. september 2008 ók stefnandi bifreiðinni LJ 454 út úr bílastæði fyrir framan verslunina Elko að Lindarvegi 2, Kópavogi. Á sama tíma var bifreið stefnda P-kk-ef, ZZ D99, ekið gegnt merktri akstursstefnu á bílastæðinu og rákust bifreiðarnar saman þannig að bifreið stefnanda lenti með vinstra horn á hægri hlið bifreiðarinnar ZZ D99. Er óumdeilt að lítið tjón varð á bifreiðunum.

Samkvæmt fyrirliggjandi tjónstilkynningu er haft eftir ökumanni bifreiðarinnar ZZ D99 að aksturshraði hennar umrætt sinn hafi verið 10 km/klst. og bifreið stefnanda hafi verið kyrrstæð en skyndilega hafi stefnandi tekið af stað. Í sömu tjónstilkynningu er haft eftir stefnanda að ökuhraði hans hafi verið 10 km/klst. og hafi hann verið að fara að leggja bifreiðinni. Hafi hann fyrst litið til hægri og síðan vinstri og þá hafi áreksturinn orðið. Taldi hann að ökuhraði bifreiðarinnar ZZ D99 hafi verið í kringum 30 km/klst. Í sömu tjónstilkynningu er gert ráð fyrir að merkt sé við hvort slys hafi orðið á fólki, jafnvel minni háttar, og er því svarað neitandi.

Á slysdegi var stefnandi 25 ára og var hann í tónlistarnámi í FHÍ. Hinn 10. október 2008 leitaði stefnandi til heilsugæslustöðvarinnar Lágmúla. Í læknisvottorði B-kvk-ef G-kvk-ef kemur fram að stefnandi hafi haft eymsli við þreifingu frá herðablöðum og niður í rasskinnar. Hafi hann verið stífur í herðum, hálsi og niður bakið. Var álitið að um tognun og stirðleika eftir hnykk í bílslysi væri að ræða og fékk hann bólgueyðandi verkjalyf og var honum ráðlagt að koma aftur eftir nokkra daga. Stefnandi kom aftur til skoðunar 20. október 2008 og kemur fram í vottorði heilsugæslulæknisins að stefnandi hefði eftir að hafa tekið fyrrgreind lyf verið orðinn betri í öxlum og herðum og fundið minna fyrir stirðleika. Hann væri enn slæmur í mjóbaki og væri yfirleitt með verki þegar hann vaknaði á morgnana og þegar hann hefði setið lengi.

Stefnandi hafði á árinu 1997 lent í snjósleðaslysi og hlaut við það liðskrið á hryggjarliðbol neðst í mjóhrygg og hafði eftir það verki í baki, aðallega mjóbaki. Tekin var röntgenmynd af stefnanda 21. október 2008 sem sýndi að ástand hans að þessu leyti hafði ekki breyst.

Stefnandi leitaði til B-kk-ef J-kk-ef bæklunarlæknis. Í vottorði hans, sem dagsett er 17. nóvember 2008, kemur fram að stefnandi finni mjög fyrir verkjum frá baki sem leiði niður í fætur og hafi hann ekkert skánað frá slysinu. Hann hafi verið með þekkt skrið í bakinu 1997 sem sé óbreytt eftir slysið svo að sá áverki sem hann hafi hlotið við þetta slys sé mjóbakstognun. Megi búast við frekari bata úr þessu og eigi eftir að reyna á hve sjúkraþjálfun eigi eftir að bæta ástandið. Óvíst sé hvort hægt sé að lækna ástandið með skurðaðgerð en frekara mat þyrfti að gera á ástandi hans 6-9 mánuðum eftir slysið.

Stefnandi leitaði síðan til M-kk-ef P. H-kk-ef læknis og í vottorði hans, sem dagsett er 20. janúar 2009, kemur fram að stefnandi hafi lýst slysinu þannig að um hafi verið að ræða lítið högg en að hann hafi mjög fljótlega eftir slysið farið að finna fyrir óþægindum í mjóbaki sem hafi farið stöðugt versnandi. Kemur fram í vottorðinu að stefnandi kvarti undan slæmum verkjum neðst í lendarhrygg sem leiði oft niður í ganglimi og séu verkirnir verri vinstra megin en hægra megin. Í niðurstöðu læknisins segir að vegna fyrra slyss sé hann vangæfur í baki og þurfi virkilega að hafa gát á. Hafi stefnandi tjáð lækninum að umferðaróhappið hefði verið minni háttar og eftir það hafi hann orðið þetta slæmur í baki, líklegast vegna fyrrnefnds galla í mjóbaki. Auk þess sé stefnandi með veruleg tognunareinkenni utanvert á báðum mjöðmum sem séu afleiðingar þessa slyss. Þá kemur fram í vottorðinu að einkenni stefnanda séu á batavegi og að vonir séu bundnar við að hann muni bráðlega komast í sama horf og hann hafi verið fyrir slysið 29. september 2008.

Í vottorði E-kk-ef K-kk-ef sjúkraþjálfara 28. febrúar 2009 segir að stefnandi hafi lent í kröftugri framanákeyrslu þegar fólksbifreið sem ekið hafi á 50-60 km/klst. hraða hafi ekið á stefnanda sem verið hafi á 20-30 km/klst. hraða. Kemur fram í vottorði sjúkraþjálfarans að afleiðingar slyssins séu tognun á neðstu mjóbaksliðum sem feli í sér að brjóskþófinn hafi skemmst. Þetta valdi því að neðri hluti mjóbaks sé ekki eins hæfur að sinna þungaberandi hlutverki sínu þar sem hryggþófarnir séu minna stífir og meira eftirgefanlegir vegna tognunarinnar sem átt hafi sér stað við áreksturinn. Hafi orðið innri skemmd á uppbyggingu hryggþófanna sem valdi auknu álagi á liðumbúnað smáliðanna og liðböndin sem bindi neðstu hryggjarliðina við mjaðmagrindina. Þá segir í vottorðinu að álagsþol neðri hluta mjóbaks sé skert eftir slysið sem valdi því að stefnandi geti ekki haldið kyrrstöðu nema í stuttan tíma og þoli ekki þungaberandi álag á neðstu mjóbaksliðina sem hafi hamlandi áhrif á starfsgetu stefnanda.

Stefndu töldu að báðir ökumenn ættu sök á árekstrinum og að eðlilegast væri að skipta sök til helminga. Bætti stefndi Vátryggingafélag Íslands hf. tjónið á bifreið stefnanda að hálfu í samræmi við það.

Hinn 23. febrúar 2009 óskaði stefnandi eftir að B-kk-nf D-kk-nf lögfræðingur og S-kk-nf S-kk-nf læknir mætu afleiðingar slyssins á heilsu hans. Er matsgerð þeirra dagsett 5. júní 2009. Í niðurstöðu matsgerðarinnar komast matsmenn að því að tímabært sé að meta afleiðingar slyssins þótt tiltölulega stutt sé liðið frá tjónsatburðinum en engin meðferð standi yfir eða sé fyrirhuguð. Þá teljist stöðugleikapunkti vera náð. Er niðurstaða matsmanna um tjón stefnanda eftirfarandi:

Tímabundið atvinnutjón samkvæmt 2. gr. skaðabótalaga er ekkert vegna skorts á gögnum. Stöðugleikapunktur er ákveðinn 29. desember 2008.

Þjáningarbætur samkvæmt 3. gr. skaðabótalaga vegna tímabilsins 29. september 2008 til 29. desember 2008 án rúmlegu.

Varanlegur miski samkvæmt 4. gr. skaðabótalaga er 5 stig.

Varanleg örorka samkvæmt 5. gr. skaðabótalaga er 5%.

Hinn 12. júní 2009 óskaði stefndi Vátryggingafélag Íslands hf. eftir því að fyrirtækið Aðstoð & öryggi annaðist útreikninga á hraða bifreiðanna við áreksturinn. Skýrsla Aðstoðar & öryggis barst stefnda Vátryggingafélags Íslands hf. um miðjan september 2009 og er niðurstaða hennar sú að hraði bifreiðarinnar ZZ D99 hafi við áreksturinn verið 9 km/klst. en hraði bifreiðar stefnanda LJ 454 hafi verið 3 km/klst.

Með bréfi 15. júní 2009 krafðist stefnandi skaðabóta úr hendi stefndu á grundvelli matsgerðar þeirra B-kk-ef og S-kk-ef.

Að kröfu stefndu var M-kk-nf Þ-kk-nf J-kk-nf, prófessor í vélaverkfræði við Háskóla Íslands, dómkvaddur til að leggja mat á hraða ökutækjanna þegar þau rákust saman umrætt sinn. Er matsgerð hans dagsett í mars 2010.

Með leyfi dómsmála- og mannréttindaráðuneytis 10. maí 2010 fékk stefnandi leyfi til gjafsóknar í málinu. Er gjafsóknin takmörkuð við réttargjöld og þóknun lögmanns.

Í málinu snýst ágreiningur aðila fyrst og fremst um það hvort stefnandi hafi orðið fyrir því tjóni sem matsmennirnir B-kk-nf D-kk-nf og S-kk-nf S-kk-nf mátu sem afleiðingar umferðarslyssins 29. september 2008.

III

Stefnandi sundurliðar kröfu sína með eftirfarandi hætti:

Þjáningarbætur((700:3282)x6634)=1420x90 127.800

Varanlegur miski((4.000.000:3282)x6634)=8.085.500x5% 404.275

Varanleg örorka((1.200.000:3282)x6634)=2.425.500x15,101x0,05 1.831.374

Samtals bætur 2.363.449

Þjáningarbætur séu grundvallaðar á 3. gr. skaðabótalaga, miskabætur á 4. gr., sbr. 2. mgr. 15. gr. laganna og bætur fyrir varanlega örorku reikni stefnandi út frá lágmarkslaunum. Sé aldursstuðull miðaður við aldur stefnanda á stöðugleikapunkti og vísar stefnandi til 5.-7. gr. og 2. mgr. 15. gr. skaðabótalaga hvað þessa kröfu snerti.

Þá byggir stefnandi á því að stöðugleikapunktur samkvæmt sérfræðimati sé 29. desember 2008. Kveður stefnandi að ökumaður og farþegar í vélknúnu ökutæki geti orðið fyrir varanlegum áverkum jafnvel þótt hraði ökutækis sem valdi árekstri sé einungis 4 km/klst. og hröðun minni en 3 g svo sem sjá megi í niðurstöðukafla M-kk-ef Þ-kk-ef J-kk-ef, prófessors í vélaverkfræði, í skýrslu dagsettri í júlí 2009 um reiknaðan ökuhraða. Hafi stefndi Vátryggingarfélag Íslands hf. vefengt kröfu stefnanda vegna líkamstjóns þar sem ökumaður bifreiðarinnar ZZ D99 telji sig ekki hafa verið nema á um 10 km/klst. en stefnandi telji að hraðinn á þeirri bifreið hafi verið nær 20-30 km/klst. Þá hafi bifreið stefnanda verið á 10 km/klst. hraða þegar áreksturinn varð.

Um lagarök að öðru leyti en að framan er rakið byggir stefnandi bótakröfu sína á hendur stefndu á 88. og 89. gr., sbr. a-lið 1. mgr. 91. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 en stefndi Vátryggingarfélag Íslands hf. hafi nú þegar viðurkennt bótaskyldu varðandi umferðarslysið með greiðslu á viðgerð á bifreið stefnanda, sbr. og 1. mgr. 95. gr. umferðarlaga. Þá byggir stefnandi á því að sér sé skylt að stefna tryggingarfélaginu, sbr. 1. mgr. 97. gr. umferðarlaga. Þá byggir stefnandi á 1. og 3. mgr. 90. gr. umferðarlaga, sbr. 88. og 89. gr. laganna þar sem stefnandi hafi slasast í árekstri af völdum bifreiðar stefnda P-kk-ef B-kk-ef sem tryggð hafi verið hjá stefnda Vátryggingafélagi Íslands hf. Þá byggir stefnandi enn fremur á 1., 2., 8., 10. og 16. gr. skaðabótalaga nr. 50/1992. Þá vísar stefnandi til jafnræðisreglu stjórnarskrár og mannréttindasáttmála Evrópu sem og til eignarréttarákvæða þessara grundvallarlaga. Um málskostnað vísar stefnandi til laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

IV

Stefndu byggja sýknukröfu sína á því að ekki sé unnt að krefja þá um greiðslu bóta þar sem afleiðingar hinnar bótaskyldu háttsemi séu ekki ljósar, að stöðugleikatímapunkti hafi ekki verið náð og ekki sé sannað að stefnandi hafi hlotið nokkurn varanlegan miska eða varanlega örorku af völdum árekstursins.

Telja stefndu að matsgerð sú sem stefnandi byggi kröfur sínar á hafi ekkert sönnunargildi í málinu þar sem um sé að ræða matsgerð sem stefnandi hafi aflað einhliða og án þess að stefndu væru boðaðir á matsfund og gefinn kostur á að gæta hagsmuna sinna. Ekki hafi stefndu neitt haft um val á matsmönnum að segja. Verði matsgerð þessi því ekki lögð til grundvallar dómi í málinu.

Þá hafi hér verið um að ræða minni háttar umferðaróhapp sem lítið högg hafi hlotist af eins og stefnandi hafi tjáð M-kk-þgf P. H-kk-þgf lækni. Hafi læknirinn vænst þess að stefnandi myndi mjög bráðlega komast í sama horf og hann hefði verið í fyrir umferðaróhappið. Þá hafi stefnandi verið vangæfur í baki frá því fyrir umferðarslysið og hafi haft væg einkenni í mjóbaki fyrir slys og orðið að hlífa sér svo sem hann hafi tjáð matsmönnum á matsfundi. Þá sé einnig ljóst af skýrslu Aðstoðar & öryggis að af umferðaróhappinu hafi hlotist afar lítið högg.

Sé því allsendis ósannað að stefnandi hafi í raun hlotið nokkra varanlega örorku og varanlegan miska í umferðaróhappinu og að einkenni hans nú séu eitthvað önnur og meiri en fyrir slysið. Vottorð sjúkraþjálfara hafi hér heldur ekkert vægi um afleiðingar óhappsins sem auk þess að vera frá meðferðaraðila sé byggt á rangri forsendu um að stefnandi hafi lent í kröftugri framanákeyrslu.

Sama gildi um útreikninga M-kk-ef Þ-kk-ef J-kk-ef prófessors sem séu að engu leyti viðkomandi því slysi sem hér um ræðir og hafi verið gerðir vegna annars umferðaróhapps sem orðið hafi með allt öðrum hætti. Séu óstaðfest ummæli í skjalinu ekki sönnun þess að stefnandi hafi hlotið varanleg mein í sínu slysi. Af skýrslu Aðstoðar & öryggis sé ljóst að aksturshraði beggja bifreiða hafi verið undir 10 km/klst. og hraði annarrar bifreiðarinnar hafi einungis verið 3 km/klst. Þá hafi M-kk-nf Þ-kk-nf J-kk-nf komist að því sem dómkvaddur matsmaður í þessu máli að líklegur ökuhraði bifreiðar stefnanda hafi verið 6 km/klst. en bifreiðar stefnda P-kk-ef hafi verið 20 km/klst.

Stefndu byggja einnig á því að hafi stefnandi orðið fyrir líkamstjóni í kjölfar umrædds umferðaróhapps sé það ekki í eðlilegum orsakatengslum við umferðaróhappið og afleiðingarnar séu svo fjarlægar slysinu sökum þess hversu lítill ökuhraðinn hafi verið að ekki sé unnt að fella bótaábyrgð á stefndu vegna þess.

Sé misvísandi í stefnu þar sem segi að stefndi Vátryggingafélag Íslands hf. hafi með greiðslu á viðgerð á bifreið stefnanda viðurkennt bótaskyldu varðandi umferðarslysið. Hafi stefndi Vátryggingafélag Íslands hf. aldrei viðurkennt bótaskyldu á meintu líkamstjóni stefnanda. Hafi stefndi Vátryggingafélag Íslands hf. ávallt talið það tjón ósannað og hafnað bótaskyldu.

Verði niðurstaðan sú að stefnandi hafi sýnt fram á að hann hafi orðið fyrir líkamstjóni í umræddu slysi sé varakrafa stefndu byggð á því að skipta beri sök á árekstrinum til helminga og láta stefnanda þannig bera líkamstjón sitt að hálfu. Fari um bótarétt stefnanda eftir sakarreglu 89. gr. umferðarlaga.

Hafi stefnandi verið að aka út úr bílastæði inn á akstursleið fyrir framan stæðin og hafi honum því borið að víkja fyrir umferð um akstursleiðina, en ökumaður bifreiðar stefnda P-kk-ef hafi ekið á móti stefnu akstursörvar á akstursleiðinni og hafi honum því borið að sýna sérstaka aðgæslu. Sé þannig ljóst að báðir eigi sök á því að árekstur hafi orðið, stefnandi með því að víkja ekki fyrir umferð á akstursleiðinni og ökumaður bifreiðar stefnda P-kk-ef með því að aka ekki í takt við merkingar á akstursleiðinni. Verði því ekki séð að hvor um sig eigi meiri sök á árekstrinum en til helminga og beri að lækka bótakröfur stefnanda í takt við það.

Þá vefengi stefndu hinar meintu heilsufarslegu afleiðingar árekstursins og telja þær ofmetnar. Beri að lækka bætur sem svari of háu mati á afleiðingum slyssins. Þá sé upphafstíma dráttarvaxta andmælt frá fyrri tíma en dómsuppsögudegi. Til vara frá fyrri tíma en framsetningu á sundurliðaðri endanlegri kröfugerð í málinu.

V

Eins og rakið hefur verið snýst ágreiningur aðila fyrst og fremst um það hvort stefnandi hafi orðið fyrir því tjóni á heilsu sinni sem greinir í matsgerð B-kk-ef D-kk-ef lögfræðings og S-kk-ef S-kk-ef læknis vegna umferðarslyssins sem hann lenti í mánudaginn 29. september 2008. Draga stefndu í efa sönnunargildi matsgerðarinnar sem stefnandi aflaði einhliða. Telja stefndu að áreksturinn hafi verið lítils háttar og því sé útilokað að stefnandi hafi orðið fyrir því tjóni sem matsmenn komist að niðurstöðu um í matsgerðinni.

Gögn málsins bera með sér að hraði ökutækjanna, þegar þau rákust saman, var ekki mikill þótt þeim beri ekki allskostar saman um hver hraðinn hafi verið. Þannig kom fram í tjónstilkynningu að báðir ökumenn teldu sig hafa ekið á 10 km/klst. þegar slysið varð en stefnandi taldi ökumann bifreiðar stefnda P-kk-ef hafa ekið á um 30 km/klst. Þá er haft eftir stefnanda í vottorði M-kk-ef P. H-kk-ef læknis að höggið sem hann fékk við áreksturinn hafi verið lítið og að umferðaróhappið hafi verið minni háttar. Þá öfluðu stefndu einhliða álits fyrirtækisins Aðstoðar & öryggis á hraða ökutækjanna sem komst að því að hraði bifreiðar stefnda P-kk-ef hafi verið 9 km/klst. en bifreiðar stefnanda 3 km/klst. Af ljósmyndum af bifreiðunum verður ráðið að skemmdir á þeim eru með langlægum rispum sem þykir gefa til kynna að bifreiðarnar hafi ekki rekist beint saman heldur hafi þær nuddast saman við áreksturinn.

Stefndu óskuðu eftir því að dómkvaddur yrði matsmaður til að meta hraða ökutækjanna þegar þau rákust saman og hvaða kraftar hefðu við áreksturinn verkað á stefnanda sem ökumann annarrar bifreiðarinnar. Var M-kk-nf Þ-kk-nf J-kk-nf, prófessor í vélaverkfræði við Háskóla Íslands, dómkvaddur til starfans. Í matsgerð hans kemur fram að forsendur matsins séu frumgögn sem Aðstoð & öryggi hafi gert á vettvangi, sbr. skýrsla þess fyrirtækis sem liggur fyrir í málinu. Þá kemur fram að í matsgerðinni sé leitast við að draga þær ályktanir sem gögn leyfi um aðstæður þegar slysið átti sér stað. Yfirborð vegar sé malbik sem hafi verið þurrt. Til að meta hraða bifreiðanna með orkulögmálinu séu settar fram forsendur samkvæmt frumskýrslu Aðstoðar & öryggis og skilgreindu líkani af atburðarás.

Hinn dómkvaddi matsmaður kemst að því í niðurstöðum sínum að líklegasti hraði bifreiðar stefnda P-kk-ef þegar hún rakst á bifreið stefnanda hafi verið 20 km/klst. Þá telur hann minnsta mögulega hraða bifreiðarinnar hafa verið 13 km/klst. og mesta mögulega hraða hennar hafa verið 30 km/klst.

Þá telur matsmaðurinn að líklegasti hraði bifreiðar stefnanda er hún rakst á bifreið stefnda P-kk-ef hafi verið 6 km/klst. Þá telur hann minnsta mögulega hraða bifreiðarinnar hafa verið 4 km/klst. og mesta mögulega hraða hennar hafa verið 9 km/klst.

Varðandi spurninguna um hvaða þyngdarkraftur, þ.e. G-kraftur í lágrétta stefnu, sé líklegast að hafi verkað á stefnanda við áreksturinn kemst hinn dómkvaddi matsmaður að því að stefnandi hafi við áreksturinn líklegast orðið fyrir hröðun sem jafngildi 0,9 g og hröðun sem höfuð hans hafi orðið fyrir jafngildi 2,4 g, þar sem g sé þyngdarhröðun. Hvað snertir minnsta líklega kraft hafi stefnandi orðið fyrir hröðun sem geti minnst orðið 0,8 g og hröðun sem höfuð hans hafi orðið fyrir jafngildi þá 2,1 g. Varðandi mesta líklega þyngdarkraft hafi stefnandi orðið fyrir hröðun sem mest geti orðið 1,1 g og hröðun sem höfuð hans hafi orðið fyrir jafngildi þá 2,7 g. Þá segir í niðurlagi matsgerðarinnar að fjölmargar rannsóknir hafi verið gerðar á áverkum vegna ákeyrslu ökutækja. Sýni niðurstöður þessara rannsókna að ökumaður og farþegar geti fengið varanlegan áverka þrátt fyrir að litlar formbreytingar sjáist á burðarvirki eða stuðarafestingum ökutækjanna. Samkvæmt upplýsingum dómkvadds matsmanns eru samt taldar hverfandi líkur á að heilbrigður maður fái áverka ef lágrétt hröðunin í árekstri er minni en 3 g.

Framangreindu mati hins dómkvadda matsmanns hefur ekki verið hnekkt með yfirmati eða öðrum gögnum og verður hún lögð til grundvallar niðurstöðu í málinu. Samkvæmt framansögðu metur matsmaður áætlaðar hröðunartölur við áreksturinn, annars vegar fyrir bílinn og líkama ökumannsins og hins vegar fyrir höfuð og háls hans. Samkvæmt greiningu matsmannsins er hámarkshröðun bifreiðar stefnanda við áreksturinn um 1,1 g og er þá miðað við að bifreið hans hafi verið ekið á 9 km/klst. en hin bifreiðin á 30 km/klst. Enn fremur kemur þar fram að mesta hröðun höfuðs ökumanns geti verið allt að 2,7 g ef miðað er við aftanákeyrslu. Að teknu tilliti til eðlis þess áreksturs sem hér um ræðir er það mat dómsins að hröðun á höfuð stefnanda við áreksturinn hafi verið mun minni en 2,7 g.

Eins og fram er komið aflaði stefnandi einhliða mats B-kk-ef D-kk-ef lögfræðings og S-kk-ef S-kk-ef á afleiðingum umferðarslyssins á heilsu stefnanda. Við mat á sönnunargildi þeirrar matsgerðar verður ekki fram hjá því litið að matsmenn voru ekki dómkvaddir til starfans heldur unnu þeir verk sitt að tilhlutan stefnanda. Gafst stefndu því ekki kostur á að gæta hagsmuna sinna við matið. Er matsgerðin því haldin annmörkum sem dregur verulega úr sönnunargildi hennar.

Meðal þeirra gagna sem matsmenn höfðu undir höndum þegar þeir lögðu mat á örorku stefnanda voru læknisvottorð M-kk-ef P-kk-ef H-kk-ef sem skoðaði hann 8. janúar 2009 og B-kk-ef J-kk-ef sem skoðaði hann 4. nóvember 2008. Kemur fram í vottorði M-kk-ef að stefnandi sé á batavegi og hann sé í sjúkraþjálfun og að læknirinn geri sér vonir um að stefnandi muni bráðlega komast í sama horf og hann hafi verið fyrir umferðaróhappið. Í vottorði B-kk-ef segir að búast megi við bata úr þessu og að eftir eigi að reyna á hve sjúkraþjálfun muni bæta ástandið og telur hann að frekara mat þurfi að gera á ástandi stefnanda 6-9 mánuðum eftir slysið. Þrátt fyrir þetta komast matsmenn að því að stöðugleikapunkti hafi verið náð þegar þrír mánuðir voru liðnir frá tjónsatburði án þess að það sé rökstutt frekar en með því að engin meðferð standi yfir eða sé fyrirhuguð og að sjúkraþjálfun hafi meðal annars verið reynd.

Að virtum þeim niðurstöðum sem fram koma í matsgerð hins dómkvadda matsmanns M-kk-ef Þ-kk-ef J-kk-ef verður dregin sú ályktun, að þótt líklegt sé að í kjölfar slyssins hafi stefnandi fengið einkenni frá baki, eins og fram kemur í fyrirliggjandi læknisvottorði heimilislæknis, þá sé afar ólíklegt og nánast útilokað að stefnandi hafi hlotið þau varanlegu mein sem matsmennirnir B-kk-nf D-kk-nf og S-kk-nf S-kk-nf ætla að hann hafi hlotið í slysinu. Verður ákvörðun um örorkubætur ekki byggð á frásögn hins slasaða eingöngu ef áverkinn er ekki af slíkri stærðargráðu að hann sé líklegur til að valda líkamlegum meinum og aðrar skynsamlegar forsendur, s.s. útreiknaðar hröðunartölur með líklegum afleiðingum, skortir.

Hröðunartölur þær sem gefnar eru upp í matsgerð M-kk-ef Þ-kk-ef miðast annars vegar við líkamann allan en hins vegar við háls, og ætla meðdómendur að hröðun sem lendhryggur stefnanda varð fyrir sé öllu minni en sú sem verkaði á höfuð og háls. Hæstu hröðunargildin miða við högg vegna aftanákeyrslu. Þegar tillit er tekið til eðlis árekstursins er því líklegast að hröðun lendahryggs hafi verið nálægt 1 g, þ.e. því gildi sem ökutækið fékk við áreksturinn. Er það því mat dómsins að með því séu líkurnar á varanlegum meinum hverfandi eða engar. Í ljósi þeirra krafta sem stefnandi varð fyrir í umræddu slysi samkvæmt mati M-kk-ef Þ-kk-ef J-kk-ef er það niðurstaða dómsins að stefnandi hafi ekki sýnt fram á það með haldbærum gögnum að hann hafi orðið fyrir því tjóni sem hann byggir kröfur sínar á og verða stefndu því sýknaðir af öllum kröfum stefnanda.

Stefnandi hefur í málatilbúnaði sínum vísað til jafnræðisreglu og eignarréttarákvæðis stjórnarskrárinnar og til mannréttindasáttmála Evrópu án þess að rökstyðja með nokkrum hætti hvernig hann telur réttarreglur þessar eiga við um kröfur sínar en hvorki verður séð að framangreind niðurstaða sé í andstöðu við tilgreind ákvæði stjórnarskrár né mannréttindasáttmála Evrópu. Þá verður með engu móti fallist á að Vátryggingafélag Íslands hf. hafi viðurkennt bótaskyldu á meintu líkamstjóni stefnanda með því að greiða að hálfu tjón það sem varð á bifreið stefnanda.

Þrátt fyrir þessa niðurstöðu þykir eftir atvikum rétt að hver aðili beri sinn hluta málskostnaðar. Gjafsóknarkostnaður stefnanda sem takmarkast við réttargjöld og málflutningslaun lögmanns hans, sem þykir hæfilega ákveðin 627.500 krónur, þar með talinn virðisaukaskattur, greiðist úr ríkissjóði.

Af hálfu stefnanda flutti málið Þ-kk-nf S-kk-nf S-kk-nf hdl en af hálfu stefndu flutti málið H-kk-nf Ö-kk-nf S-kk-nf hrl.

G-kvk-nf B-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóminn ásamt meðdómsmönnunum R-kk-þgf S-kk-þgf prófessor og verkfræðingi og Y-kk-þgf Ó-kk-þgf bæklunarskurðlækni.

D Ó M S O R Ð

Stefndu, Vátryggingafélag Íslands hf. og P-kk-nf B-kk-nf, eru sýknaðir af öllum kröfum stefnanda, Þ-kk-ef Æ-kk-ef Á-kk-ef.

Málskostnaður fellur niður. Gjafsóknarkostnaður stefnanda, sem takmarkast við réttargjöld og málflutningslaun lögmanns hans að fjárhæð 627.500 krónur greiðist úr ríkissjóði.

G-kvk-nf B-kvk-nf

R-kk-nf S-kk-nf

Y-kk-nf Ó-kk-nf