E-2151/2010

Mál þetta, sem höfðað var 9. mars 2010, var dómtekið 8. september sl.

Stefnandi, Saga Film ehf., gerir þær dómkröfur að staðfest verði ákvörðun sýslumannsins í Reykjavík frá 15. febrúar um að leggja á lögbann í máli L-8/2010.

Að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnanda hæfilegt endurgjald fyrir hagnýtingu á persónu „H-kk-ef“, sem leikin er af J-kk-þgf B-kk-þgf, að fjárhæð 1.600.000 kr. ásamt dráttarvöxtum skv. 4., sbr. 3. kafla laga nr. 38/2001 frá 23. desember 2009 til greiðsludags og að dæmt verði að dráttarvextir leggist við höfuðstól á 12 mánaða fresti, í fyrsta sinn 12 mánuðum frá upphafsdegi vaxta. Að auki er gerð krafa um að stefndi verði dæmdur til greiðslu málskostnaðar.

Stefndi, Kredia ehf., krefst sýknu af þeirri dómkröfu stefnanda að dómurinn staðfesti ákvörðun sýslumannsins í Reykjavík frá 15. febrúar 2010 um að leggja lögbann í máli nr. L-8/2010.

Þá krefst stefndi frávísunar af þeirri dómkröfu stefnanda að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnanda 1.600.000 kr. ásamt vöxtum en til vara sýknu. Til þrautavara er þess krafist að bætur til handa stefnanda verði lækkaðar.

Þá er í öllum tilvikum krafist málskostnaðar að skaðlausu úr hendi stefnanda.

I

Stefnandi rekur eitt stærsta framleiðslufyrirtæki landsins á sviði sjónvarpsþáttagerðar, sjónvarpsauglýsinga, kvikmyndagerðar og annarra viðburða. Eitt af stærstu verkefnum stefnanda hingað til er framleiðsla á sjónvarpsþáttaröðinni Næturvaktin, Dagvaktin og Fangavaktin.

Þann 1. júní 2009 gerðu stefnandi og J-kk-nf B-kk-nf með sér skriflegan verksamning, þar sem J-kk-nf tók að sér starf sem leikari í hlutverkinu H-kk-nf í ofangreindri sjónvarpsþáttaröð. Samkvæmt verksamningnum hefur stefnandi, sem verkkaupi, ótakmarkaðan höfundar- og ráðstöfunarrétt yfir sjónvarpsþáttaröðinni, þ.m.t. framlagi J-kk-ef B-kk-ef, um alla framtíð, sbr. 1. mgr. 7. gr. samningsins.

Samkvæmt 3. mgr. 7. gr. samningsins er stefnandi einnig eigandi alls framseljanlegs höfundarréttar af efni þáttaraðarinnar, þar á meðal hefur stefnandi: ótakmarkaðan rétt til þess að nota og hafa fjárhagslegar nytjar af hluta sjónvarpsefnisins og þeim hlutum sem gerðir eru vegna sjónvarpsþáttanna með hverjum hætti sem hann kýs t.d. við gerð annarra kvikmynda, sjónvarpsþátta, auglýsinga o.fl.

Stefnandi kveðst hafa gert áætlun um sölu þáttaraðarinnar og á sýningarréttinum erlendis. Stefnandi hafi því mikla hagsmuni af því að heildarhugmynd og útlit sjónvarpsþáttaraðarinnar bíði ekki hnekki, t.d. við að hugmyndir þeirra séu notaðar á hroðvirknislegan hátt og þannig birtar almenningi.

Á haustmánuðum 2009 fór stefndi að bjóða fjármálaþjónustu, nánar tiltekið þá þjónustu að bjóða lán til skemmri tíma en þriggja mánaða.

Í því skyni að auglýsa starfsemi sína leitaði stefndi til auglýsingastofunnar PIPAR/TBWA, sem í kjölfarið tók að sér að auglýsa þjónustu stefnda.

Stefndi kveður auglýsingastofuna, eftir að hafa kynnt stefnda hugmyndir um sjónvarps- og útvarpsauglýsingar, hafa hafist handa um nánari framkvæmd og undirbúning upptöku á þeim. Auglýsingastofan hafi leitað til J-kk-ef B-kk-ef leikara um að leika karakter sem yrði meginuppistaðan í sex sjónvarpsauglýsingum sem jafnframt yrðu leiknar í útvarpið. Eftir að leikarinn hafði kynnt sér handritið að auglýsingunum hafi upptökur á þeim hafist.

Hinn 23. desember 2009 birtist fyrsta auglýsingin í sjónvarpi en alls hafa birst þrjár auglýsingar í sjónvarpi og útvarpi. Þrjár auglýsingar eru því enn óbirtar. Í kjölfar auglýsinganna hefur persónan í auglýsingunum fengið eigið svæði á Fésbók.

Í umræddum auglýsingum kemur fyrir persóna að nafni B-kk-nf G-kvk-ef, sem leikin er af J-kk-þgf B-kk-þgf leikara. Í auglýsingunum hefur persónan samband við fjölskyldumeðlimi sína í þeim tilgangi að slá svonefnt smálán, fyrst móður sína, síðan afabarn sitt og að lokum fyrrverandi stjúpföður barna sinna.

Stefnandi kveðst, frá því að umræddar auglýsingar fóru að birtast í ljósvakamiðlum, hafa haldið því fram við stefnda að umrædd persóna, B-kk-nf G-kvk-ef, sé í raun persónan H-kk-nf, faðir Ó-kk-ef R-kk-ef úr framangreindri sjónvarpsþáttaröð um Vaktirnar, en persónan komi fyrir í 2. og 3. syrpu þáttaraðarinnar, þ.e. í Dagvaktinni og Fangavaktinni. Báðar persónurnar eru leiknar af J-kk-þgf B-kk-þgf leikara.

Með bréfi, dags. 28. desember 2009, skoraði stefnandi á stefnda að taka umræddar auglýsingar úr birtingu, þar sem ekki hafi verið aflað samþykkis stefnda fyrir notkun persónu H-kk-ef í auglýsingunni, svo sem skylt hafi verið. Í bréfinu áskildi stefnandi sér rétt til að stoppa birtinguna með atbeina yfirvalda ef ekki yrði strax orðið við kröfunni.

Með bréfi, dags. 5. janúar 2009, hafnaði stefndi því að stefnandi gæti átt höfundarétt á umræddum karakter. Kveðst stefndi hafa gert það þegar af þeirri ástæðu að enginn gæti átt höfundarrétt að karakternum, þ.e. J-kk-þgf B-kk-þgf með svarta hárkollu að auglýsa þjónustu sína, þar sem hann sé svo almenns eðlis og án nokkurra sérkenna. Í kjölfarið hélt stefndi áfram að birta auglýsingar sínar í sjónvarpi og útvarpi.

Með lögbannsbeiðni, dags. 29. janúar 2010, til sýslumannsins í Reykjavík krafðist stefnandi þess að lagt yrði lögbann við því að stefndi héldi áfram birtingu á auglýsingum, þar sem fram kæmi persóna H-kk-ef úr sjónvarpsþáttunum Dagvaktin og Fangavaktin.

Með ákvörðun sinni, dags. 15. febrúar 2010, féllst sýslumaðurinn í Reykjavík á kröfu stefnanda um lögbann.

II

Stefnandi byggir kröfu sína í fyrsta lagi á því að ofangreind sjónvarpsþáttaröð njóti verndar höfundarréttar og allur höfundarréttur af verkinu sé í eigu og umráðum stefnanda samkvæmt samningum.

Stefnandi byggir í öðru lagi á því að óumdeilt sé að stefnandi samdi sérstaklega við leikarann J-kk-þf B-kk-þf, um að stefnandi sem verkkaupi í samningnum eignaðist allan höfundarrétt að tilfallandi efni samkvæmt samningnum. Um efni og skýringu á framangreindum samningi skuli gilda almennar reglur samningaréttarins.

Stefnandi byggir í þriðja lagi á því að notkun persónu H-kk-ef í umræddri auglýsingu sé ólögmæt. Um einu og sömu persónu sé að ræða í tilviki B-kk-ef G-kvk-ef og H-kk-ef, a.m.k. séu líkindi persónanna slík að ekki megi um villast að persóna B-kk-ef G-kvk-ef sé byggð á persónu H-kk-ef, föður Ó-kk-ef R-kk-ef úr framangreindum sjónvarpsþáttum. Þá sýni enda samanburður á myndskeiðum, af umræddum auglýsingum og atriðum úr umræddri þáttaröð, líkindi persónanna. Þannig sé háttalag og orðanotkun persónanna með mjög svo líkum hætti. Einnig megi benda á að báðar persónurnar noti orðið bissness með sama hætti.

Stefnandi byggir kröfu sína í fjórða lagi á því að hann sem eigandi höfundarréttar að verkinu hafi einkarétt til að gera eintök af því og til að birta verkið í upphaflegri mynd eða breyttri, í þýðingu og öðrum aðlögunum. Persóna H-kk-ef hafi enda verið búin til og samin af höfundum sjónvarpsþáttaraðarinnar. Eins og áður segi hafi stefnandi ótakmarkaðan höfundar- og ráðstöfunarrétt yfir sjónvarpsþáttaröðinni.

Stefandi byggir í fimmta lagi á því að öll skilyrði lögbannsins séu uppfyllt. Í lögbannskröfu stefnanda hafi falist að stefnda verði gert skylt að hætta birtingu umræddar auglýsingar. Réttur stefnanda til kröfunnar sé ótvíræður samkvæmt áðurnefndum samningi, meginreglum samningaréttar og ákvæðum höfundalaga sem vísað sé til. Háttsemin, sem krafist er staðfestingu lögbanns á, sé samkvæmt framangreindu byrjuð. Jafnframt sé yfirvofandi hættan á stórfelldu tjóni fyrir stefnanda verði lögbannið ekki staðfest. Stefnandi telji þannig ótvírætt að skilyrðum 1. mgr. 24. gr. laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu og lögbann sé fullnægt til að leggja lögbann við þeirri ólögmætu háttsemi, sem tilgreind var í kröfugerð til sýslumanns og hér hafi verið gerð nánari grein fyrir. Stefnandi telji jafnframt útilokað, vegna eðlis málsins, að hann geti tryggt hagsmuni sína með öðrum hætti og geti því ákvæði 3. mgr. 24. gr. síðastnefndra laga ekki staðið í vegi fyrir því að gerðin nái fram að ganga.

Stefnandi byggir skaðabótakröfu sína á því að stefndi hafi með ólögmætum hætti hagnýtt sér persónu sem stefndi á allan höfundar- og ráðstöfunarrétt yfir. Að mati stefnanda sé kröfufjárhæðin sett fram sem hæfilegt endurgjald fyrir hagnýtingu stefnda á persónunni. Stefndi hafi fullyrt að undirliggjandi hagsmunir af auglýsingunum séu 8.000.000 kr. Í framkvæmd hafi stefnandi samþykkt og fengið greidd 20% af verðmæti efnis, þegar leyfi hafi verið gefið fyrir hagnýtingu þess. Kröfufjárhæðin sé sett fram í samræmi við þá framkvæmd.

Stefnandi reisi kröfur sínar í málinu á almennum reglum samningaréttarins. Stefnandi vísi einnig til ákvæða höfundalaga nr. 73/1972, þá sérstaklega í ákvæði 1. gr., 3. gr., 1. mgr. 8. gr. og 1. mgr. 27. gr. laganna. Stefnandi vísi einnig í ákvæði laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl., þá sérstaklega í ákvæði 1. og 3. mgr. 24. gr. og VI. kafla laganna.

Um kröfu um skaðabætur vísi stefnandi í almennar reglur skaðabótaréttarins og ákvæði höfundalaga nr. 73/1972, þá sérstaklega ákvæði 1. gr. laganna.

Um kröfu um dráttarvexti vísi stefnandi í ákvæði III. og IV. kafla laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, sérstaklega ákvæði 5. gr., 1. mgr. 6. gr. og 12. gr. laganna.

Um málskostnaðarkröfu vísi stefnandi til 130. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála.

III

Stefndi byggir á að ekki séu uppfyllt skilyrði þess að lögbann verði lagt við auglýsingum stefnda samkvæmt 24. gr. laga nr. 31/1990 og það staðfest fyrir dómi. Lögbann sé þrautaúrræði sem aðeins megi beita ef ekki eru aðrar leiðir færar fyrir þann sem telji brotið á rétti sínum. Úrræðið og beiting þess verði að skoða í þessu ljósi og aðeins beri að fallast á að leggja lögbann við einhverri athöfn ef ótvírætt er að skilyrði þess séu uppfyllt, en stefndi telji fjarri því að svo sé í þessu tilviki.

Stefndi byggir á því að í 24. gr. laga nr. 31/1990 sé miðað við að lögbann verði lagt við byrjaðri eða yfirvofandi athöfn. Orðalag þetta verði vart skilið á annan veg en þann að ef athöfnin er byrjuð megi hún ekki vera langt komin. Ef svo er, eins og eigi við í þessu tilviki, verði að synja um staðfestingu á lögbanni. Lögmaður stefnanda hafi fyrst haft samband við stefnda með bréfi, dags. 28. desember sl., en leiti ekki til sýslumanns fyrr en fjórum vikum síðar, með beiðni, dags. 29. janúar sl. Allan þennan tíma séu auglýsingar gerðarþola birtar í fjölmiðlum. Stefnandi telji að dráttur stefnanda á því að leita til sýslumanns leiði til þess að ekki sé tækt að lögum að staðfesta lögbann við sýningu á auglýsingunum nú.

Þá byggir stefndi á því að stórfelldur munur sé á hagsmunum stefnda af því að birtingu verði fram haldið og hagsmunum stefnanda af að fyrirbyggja hana, sbr. 2. tl. 3. mgr. 24. gr. laga nr. 31/1990. Miklir fjárhagslegir hagsmunir séu í því fólgnir fyrir stefnda að lögbannið verði ekki staðfest og birting stöðvuð enda sé þegar búið að framleiða 6 auglýsingar en aðeins 3 hafi verið birtar í fjölmiðlum. Þá sé ljóst að stöðvun birtinga nú myndi hafa gríðarlegt tjón í för með sér fyrir stefnda en hagsmunir stefnanda séu stórfellt minni.

Loks byggir stefndi á því að réttarreglur um skaðabætur fyrir ætlaða röskun á hagsmunum gerðarbeiðanda tryggi þá nægilega, sbr. 3. mgr. 24. gr. laganna. Ljóst sé að stefnandi kunni að eiga rétt á skaðabótum úr hendi stefnda og/eða annarra aðila, að uppfylltum skilyrðum almennu skaðabótareglunnar, sem gera muni stefnanda eins settan og ef auglýsingarnar hefðu ekki verið birtar.

Samkvæmt framangreindu telji stefndi að ekki séu uppfyllt formskilyrði þess að lögbann á birtingu á auglýsingum stefnda verði staðfest og verði þegar af þeirri ástæðu að hnekkja ákvörðun sýslumanns um lögbann.

Stefndi byggir kröfu sína um sýknu einnig á því að sá karakter sem stefnandi vísi til, sem H-kk-ef, njóti ekki höfundarréttar. Svo hugverk njóti réttarverndar höfundalaga nr. 73/1972 verði það að fullnægja vissum lágmarksskilyrðum varðandi frumleika, þ.e. höfundur verði að hafa skapað verkið. Þar sem því sé ekki fyrir að fara í þessu máli sé ekki fullnægt því skilyrði 1. mgr. 24. gr. laga nr. 31/1990 að athöfn stefnda brjóti gegn lögvörðum rétti stefnanda.

Í hugverki sem eigi að njóta höfundarréttar verði að birtast tiltekið sjálfstæði, viss frumleiki og einhver sérkenni sem réttlætt geti þörf fyrir réttarvernd höfundalaga. Verkið verði því að bera með sér eitthvert nýnæmi. Stefnandi telji að sá karakter sem stefnandi vísi til, sem H-kk-ef, og fram komi sem aukapersóna í stuttum brotum í sjónvarpsþáttum sem sýndir voru á Stöð 2, fullnægi ekki þeim lágmarksskilyrðum sem að framan greini. Skuli í því sambandi einkum nefnt að ekkert sérkenni þann karakter, hvorki að útliti, klæðaburði, líkamseinkennum né rödd. Stefnandi hafi enga vinnu lagt í gerð þessa karakters og sé því ekkert nýnæmi að finna við hann sem geri það að verkum að til greina komi að hann njóti verndar höfundarréttar. Karakterinn sem vísað sé til beri ekki með sér það sjálfstæði eða þann frumleik sem nauðsynlegur teljist til þess að hann geti notið verndar sem hugverk í skilningi höfundalaga.

Sá karakter sem vísað sé til sem H-kk-ef sé ekki með nein sérkenni, samanber útlit, klæðnað, eyrnalokk, tattú eða þesskonar einkenni. Ekki sé hann heldur með sérstakan málróm eða sérstaka orðanotkun. Sá karakter sem vísað sé til sem H-kk-ef hafi samkvæmt framansögðu ekki nein þau sérkenni, neinn frumleik eða nýnæmi sem karakter sem birtist í auglýsingum stefnda taki upp. Þessir karakterar eigi það eitt sameiginlegt að vera með dökkt hár og vera aulalegir í háttum.

Þá sé frumhugmyndin að þeim karakter sem stefnandi vísi til sem H-kk-ef ekki stefnanda, þar sem leikarinn J-kk-nf B-kk-nf hafi leikið þann karakter í mörgum hlutverkum á ferli sínum. Hér beri einkum að vísa til I-kk-ef í þáttunum Fastir liðir eins og venjulega og karakters í Heilsubælinu. Sköpun karaktersins sem stefnandi vísi til sem H-kk-ef geti því ekki talist sköpun hans heldur hafi stefnandi augljóslega leitað til eldri hugmynda um karaktera sem leikarinn J-kk-nf B-kk-nf hafi tekið að sér að leika.

Komist dómstóllinn að þeirri niðurstöðu að sá karakter sem stefnandi vísi til sem H-kk-ef njóti réttarverndar höfundalaga og að stefnandi sé eigandi að þeim rétti byggi stefndi sýknukröfu sína til þrautavara og sjálfstætt á því að H-kk-nf og B-kk-nf G-kvk-ef, þ.e.a.s. sá karakter sem fram komi í auglýsingum stefnda, séu hvorki einn og sami karakterinn, né heldur nægilega líkir til þess að notkun á hinum síðarnefnda feli í sér brot á hugsanlegum höfundarrétti yfir hinum fyrrnefnda.

Því fari fjarri að sá karakter sem fram komi í sjónvarps- og útvarpsauglýsingu stefnda sé sá karakter sem stefnandi segist eiga höfundarrétt að. Þessir karakterar séu ólíkir að aldri, í fasi, framkomu og klæðnaði. Orðnotkun sé með ólíkum hætti. Háttalag þeirra sé gjörólíkt. Allt umhverfi og umgjörð sé með ólíkum hætti. Sá veruleiki sem skapaður var í kringum B-kk-þf G-kvk-þf sé með allt öðrum hætti en þeirrar persónu sem stefnandi telji sig eiga höfundarrétt að. Persónurnar eigi það eitt sameiginlegt að vera dökkhærðar og aulalegar í háttum, en þó sé hárklippingin ólík.

Stefnandi geri í öðru lagi þær dómkröfur að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnanda 1.600.000 kr. ásamt vöxtum. Stefnandi nefni annars vegar að um sé að ræða skaðabótakröfu en hins vegar að um sé að ræða hæfilegt endurgjald fyrir hagnýtingu efnis. Stefndi telji að þessar dómkröfur séu óljósar og fullkomlega vanreifaðar og gerir þá aðalkröfu, hvað fjárkröfur varðar, að málinu verði vísað frá dómi.

Til vara krefst stefndi sýknu þar sem stefnandi hafi hvorki sýnt fram á né gert sennilegt að hann hafi orðið fyrir tjóni eða fært fram haldbær rök að meintu fjárhagslegu tjóni sínu. Telji dómstóllinn að stefnanda beri hæfilegt endurgjald fyrir hagnýtingu efnis sé krafist sýknu þar sem allan málsgrundvöll skorti vegna þeirrar kröfugerðar. Kröfurnar séu, hvað sem öðru líði, með öllu ósannaðar og enginn reki hafi verið gerður til að skjóta stoðum undir þær.

Fallist dómur ekki á sýknu stefnda að fullu eða að hluta sé þess krafist að bætur til handa stefnanda verði lækkaðar en ljóst sé að kröfurnar séu úr öllu hófi.

Stefndi mótmæli dráttarvaxtakröfu stefnanda sem og upphafsdegi dráttarvaxta.

Um lagarök sé vísað til ákvæða höfundalaga nr. 73/1972, ákvæða laga nr. 31/1990, um kyrrsetningu, lögbann o.fl., og almennra reglna kröfuréttar og samningaréttar. Krafan um málskostnað sé studd við 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991.

IV

Ekki er um það deilt í máli þessu að stefnandi eigi höfundar- og ráðstöfunarrétt yfir sjónvarpsþáttaröðinni Næturvaktin, Dagvaktin og Fangavaktin samkvæmt samningum.

Í 2. og 3. syrpu þáttaraðarinnar, þ.e. í Dagvaktinni og Fangavaktinni, kemur fram persónan H-kk-nf, faðir Ó-kk-ef R-kk-ef, sem leikin er af J-kk-þgf B-kk-þgf leikara.

Það er mat dómsins að persónan H-kk-nf hafi til að bera skýr sérkenni sem greini hana frá öðrum persónum. Persónusköpunin sé með þeim hætti að hún sé hugverk sem njóti verndar samkvæmt höfundalögum.

Í máli þessu liggur fyrir verksamningur á milli stefnanda og J-kk-ef B-kk-ef leikara um að hann taki að sér starf sem leikari í hlutverkinu H-kk-nf við sjónvarpsþáttaröðina Fangavaktin. Samkvæmt samningnum hefur stefnandi, sem verkkaupi, ótakmarkaðan höfundar- og ráðstöfunarrétt yfir sjónvarpsþáttaröðinni, þ.m.t. yfir framlagi J-kk-ef B-kk-ef um alla framtíð, sbr. 1. mgr. 7. gr. samningsins. Þá er kveðið á um það í 3. mgr. 7. gr. samningsins að stefnandi sé eigandi alls framseljanlegs höfundarréttar af efni þáttaraðarinnar, þar á meðal hafi stefnandi: ótakmarkaðan rétt til þess að nota og hafa fjárhagslegar nytjar af hluta sjónvarpsefnisins og þeim hlutum sem gerðir eru vegna sjónvarpsþáttanna með hverjum hætti sem hann kýs t.d. við gerð annarra kvikmynda, sjónvarpsþátta, auglýsinga o.fl.

Samkvæmt öllu framangreindu þykir ótvírætt að stefnandi eigi allan höfunda- og ráðstöfunarrétt yfir sjónvarpsþáttaröðinni, þ.m.t. yfir persónunni H-kk-þgf.

Hefur stefnandi því einkarétt til að gera eintök af verkinu og til að birta það í upphaflegri mynd eða breyttri, í þýðingu og öðrum aðlögunum, sbr. 3. gr. höfundarlaga.

Persónan B-kk-nf G-kvk-þgf er leikinn af J-kk-þgf B-kk-þgf leikara eins og persónan H-kk-nf. Er það mat dómsins að svo mikil líkindi séu með persónunni H-kk-þgf og persónunni B-kk-þgf G-kvk-þgf í auglýsingum stefnda, að ekki sé um það að villast að um eina og sömu persónuna sé að ræða.

Samkvæmt því, og þar sem stefnandi á samkvæmt framangreindu höfundarrétt að persónunni H-kk-þgf, verður að telja að stefnda sé óheimil notkun persónunnar í auglýsingum sínum án samþykkis stefnanda.

Fyrir liggur að fyrsta auglýsing stefnda birtist í sjónvarpi þann 23. desember 2009 og að alls hafa birst þrjár auglýsingar í sjónvarpi og útvarpi af þeim sex sem framleiddar hafa verið. Beiðni um lögbann er dagsett 29. janúar 2010. Er ekki fallist á það með stefnda að dráttur á því að leita til sýslumanns leiði til þess að ekki sé tækt að lögum að staðfesta lögbann við sýningu á auglýsingunum nú.

Háttsemin sem krafist er staðfestingar lögbanns á er byrjuð og telja verður sýnt að yfirvofandi hætta sé á tjóni fyrir stefnanda ef sýningar auglýsinganna halda áfram.

Samkvæmt framangreindu eru uppfyllt skilyrði til að staðfesta lögbann það sem sýslumaðurinn í Reykjavík lagði, þann 15. febrúar 2010, við því að stefndi haldi áfram birtingu á auglýsingum þar sem fram kemur persóna H-kk-ef úr sjónvarpsþáttunum Dagvaktin og Fangavaktin, enda hefur ekki verið sýnt fram á að ákvæði 3. mgr. 24. gr. laganna eigi við í málinu.

Krafa stefnanda um að stefndi verði dæmdur til að greiða honum hæfilegt endurgjald fyrir hagnýtingu á persónu H-kk-ef, að fjárhæð 1.600.000 kr., þykir hins vegar svo vanreifuð að ekki verður hjá því komist að vísa henni frá dómi.

Eftir niðurstöðu málsins verður stefndi dæmdur til að greiða stefnanda 300.000 krónur í málskostnað.

Þ-kvk-nf E-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóminn.

DÓMSORÐ:

Staðfest er ákvörðun sýslumannsins í Reykjavík frá 15. febrúar um að leggja á lögbann í máli L-8/2010.

Kröfu stefnanda, um að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnanda hæfilegt endurgjald fyrir hagnýtingu á persónu H-kk-ef, er vísað frá dómi.

Stefndi greiði stefnanda 300.000 krónur í málskostnað.

Þ-kvk-nf E-kvk-nf