S-3904/2021

Mál þetta, sem dómtekið var í dag, er höfðað með ákæru, útgefinni af lögreglustjóranum á höfuðborgarsvæðinu 31. ágúst 2021, á hendur R-x-x G-kk-þgf J-x-x, kt. [...], [...], Reykjavík, fyrir eftirtalin þjófnaðarbrot, með því að hafa:

1. Föstudaginn 26. júní 2020, í félagi við A, farið inn í bifreiðina [...] þar sem hún stóð á bifreiðastæði við [...] í Reykjavík og stolið þaðan ýmsum veiðivarningi og íþróttafatnaði, að áætluðu verðmæti kr. 3.025.200, sem lögregla fann við leit á ákærðu.

2. Fimmtudaginn 27. ágúst 2020, í verslun Bónuss, Skipholti 11- 13 í Reykjavík, stolið snyrti- og matvörum, samtals að söluverðmæti kr. 4.837.

Teljast brot þessi varða við 244. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkrafa:

Þess er krafist að R-x-x G-kk-nf J-x-x og A greiði B, kt.

[...] kr. 4.000.000, auk vaxta, samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, frá 26. júní 2020 þar til mánuður er liðinn frá birtingu kröfunnar, en síðan dráttarvexti samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. sömu laga, frá þeim degi til greiðsludags.

Farið var með mál þetta samkvæmt 164. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og var það tekið til dóms án frekari sönnunarfærslu þegar sækjanda og verjanda ákærða hafði verið gefinn kostur á að tjá sig um lagaatriði og ákvörðun viðurlaga.

Verjandi ákærða krefst vægustu refsingar sem lög leyfa og hæfilegrar þóknunar sér til handa.

Ákærði hefur játað brot sín. Sannað er með játningu ákærða og öðrum gögnum málsins að ákærði er sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök og eru brot hans rétt heimfærð til refsiákvæði sí ákæru.

Ákærði er fæddur í [...]. Samkvæmt framlögðu sakavottorði, dagsettu 24. ágúst 2021, nær sakaferill ákærða aftur til ársins 2004. Það sem kemur til skoðunar við ákvörðunar refsingar í máli þessu er dómur Héraðsdóms Reykjavíkur 17. maí 2016 þar sem ákærða var gert að sæta fangelsi í fjóra mánuði fyrir margskonar brot, m. a. þjófnaðarbrot. Þá var ákærða gert að greiða sekt með lögreglustjórasátt 24. febrúar 2015 fyrir þjófnaðarbrot. Að öðru leyti kemur sakarferill ákærða ekki til skoðunar við ákvörðunar refsingar í máli þessu.

Til refsiþyngingar er litið til þess að brot það sem ákærði er nú sakfelldur fyrir samkvæmt ákærulið nr. 1 ber það með sér að um samverknað hafi verið að ræða, sbr. 2. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Á hinn bóginn er litið til þess að ákærði hefur játað sök fyrir dómi og hefur snúið lífi sínu til betri vegar og verður það metið honum til refsimildunar, sbr. 5. og 8. tölul. 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Með hliðsjón af framangreindu, sakarefni málsins og að því virtu að ákærði hefur gengist greiðlega við broti sínu þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í 30 daga, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. laga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Líkt og að framan greinir liggur fyrir bótakrafa í málinu vegna ákæruliðar nr. 1 þar sem þess er krafist að ákærði og A greiði B skaðabætur að fjárhæð 4.000.000 krónur, auk vaxta og dráttarvaxta, samkvæmt lögum nr. 38/2001. Að mati aðstoðarmanns dómara uppfyllir krafan ekki skilyrði c-liðar 2. mgr. 173. gr. laga nr. 88/2008, um meðferð sakamála, en þar segir að dómkrafa kröfuhafa skuli úr garði gerð á sama hátt og í stefnu í einkamáli. Krafan ber það meðal annars með sér að vera beint að fleirum en ákærða en ákærði er einn ákærður í málinu. Þá er fjárhæð kröfunnar að mun hærri fjárhæð en sú fjárhæð sem ákært er vegna í ákærulið n r. 1. Þá liggja ekki fyrir nein gögn sem geta varpað ljósi á meint tjón og umfang þess. Ennfremur má skilja ákæru sem svo að þýfið hafi fundist á ákærða og því ekki víst að bótakrefjandi hafi orðið fyrir tjóni. Engar skýringar liggja fyrir af hálfu bótakrefjanda sem ekki sótti þing við þingfestingu málsins heldur ákæruvald fyrir hans hönd. Með vísan til framangreindra atriða er ekki unnt að taka kröfuna til greina og er kröfunni því vísað frá dómi.

Ákærði greiði málsvarnarþóknun skipaðs verjanda síns, G-kk-ef S-x-x R-kk-ef lögmanns, 95.000 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti. Annan sakarkostnað leiddi ekki af meðferð málsins.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið K-kvk-nf E-kvk-nf saksóknarfulltrúi fyrir A-kvk-þf L-kvk-þf G-kvk-þf aðstoðarsaksóknara.

S-kk-nf G-kk-nf, aðstoðarmaður dómara, kveður upp dóminn.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði, R-x-x G-kk-nf J-kk-nf, sæti fangelsi í 30 daga en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. laga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Einkaréttarkröfu B á hendur ákærða er vísað frá dómi.

Ákærði greiði málsvarnarþóknun skipaðs verjanda síns, G-kk-ef S-x-x R-kk-ef lögmanns, 95.000 krónur.

S-kk-nf G-kk-nf