S-117/2012

Mál þetta, sem dómtekið var föstudaginn 6. júní sl., er höfðað með ákæruskjali lögreglustjórans á Akureyri, útgefnu 18. maí 2012 á hendur X,

„fyrir líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 13. febrúar 2011, að [...götu] á Akureyri, slegið þáverandi sambýliskonu sína [Z], þrjú högg í andlitið, með þeim afleiðingum að hún hlaut glóðarauga vinstra megin og bólgnaði og marðist á vinstri kinn.

Telst þetta varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19,1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20, 1981.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkarréttarkrafa

Í málinu gerir [Z], bótakröfu á hendur ákærða að fjárhæð kr. 866.490-, með vöxtum skv. 8. gr. laga nr. 38, 2001 um vexti og verðtryggingu, frá 13. febrúar 2011 til 10. maí 2012, en síðan með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. laga nr. 38, 2001, frá þeim degi til greiðsludags, auk þóknunarlögmanns, að teknu tilliti til virðisaukaskatts, samkvæmt síðar framlögðum málskostnaðarreikningi eða samkvæmt mati dómsins.“

Við fyrirtöku málsins leiðrétti fulltrúi ákæruvalds heimfærslu til lagaákvæða og segir að rétt heimfærsla sé 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940 sbr. 10. gr. laga nr. 20, 1981.

Ákærði fer fram á vægustu refsingu sem lög leyfa.

I.

Fyrir dómi hefur ákærði viðurkennt sakargiftir skýlaust, líkt og þeim er lýst í ákæru. Með játningu ákærða, sem ekki er ástæða til að efa að sé sannleikanum samkvæm, sem og gögnum málsins, er nægilega sannað að hann hafi gerst sekur um þá háttsemi, sem í ákærum er lýst og þar er réttilega heimfærð til laga. Verður lagður dómur á málið án frekari sönnunarfærslu, sbr. heimildarákvæði 164. gr. laga nr. 88, 2008. Að þessu virtu er ákærði sakfelldur fyrir þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru.

II.

Sakarferill ákærða hefur ekki áhrif í máli þessu.

Af gögnum málsins og yfirlýsingu sækjanda fyrir dómi verður ráðið að nokkur aðdragandi hafi verið að árás ákærða og atgangur verið á milli ákærða og brotaþola, en þrátt fyrir það réttlætir það á engan hátt brot ákærða.

Ákærði játaði brot sitt við alla meðferð málsins skýlaust, hann samþykkti að greiða skaðabætur og samþykkti að öllu leyti útlagðan kostnað brotaþola.

Þó er það til refsiþyngingar, að hér sé um sambúðaraðila að ræða og árásin hafi orðið á heimili þeirra. Að þessu virtu og af atvikum að öðru leyti, þykir þegar litið er til 70. og 74. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940 hæfileg refsing ákveðin þriggja mánaða fangelsi. Eftir atvikum þykir rétt að fresta fullnustu refsingar og skal hún niður falla að liðnum tveimur árum frá uppsögu dómsins að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/194, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Einkaréttarkrafa.

A-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, héraðsdómslögmaður hefur, fyrir hönd Z, lagt fram skaðabótakröfu á hendur ákærða. Er krafan dagsett 20. apríl 2012, en hún var endanlega sundurliðuð að því er varðaði þjáningarbætur, miskabætur, launakröfur og útlagðan kostnað þann 7. maí 2012 þannig:

1. Þjáningarbætur skv. 3. mgr. 18. gr. laga nr. 50/1993 kr. 56.490,-

2. Miskabætur skv. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 kr. 600.000,-

3. Launakröfur kr. 190.000,-

4. Kostnaður kr. 20.000,-

Samtals kr. 866.490,-

Krafist er vaxta skv. 8. gr. laga nr. 38, 2001 frá 13. febrúar 2012 til 10. maí 2012 en síðan með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. laga nr. 38, 2001.

Bótakrafan er með viðeigandi fylgiskjölum, en um lagarök er vísað til 3. gr. sbr. 15. gr. og 1. og 26. gr. skaðabótalaga nr. 50, 1993. Um vexti og dráttarvexti er vísað til vaxtarlaga nr. 38/2001. Um málskostnað er vísað til XXI kafla einkamálalaga nr. 91/1991.

Auk þessa krafðist brotaþoli greiðslu lögmannskostnaðar vegna gerðar kröfunnar skv. framlögðum málskostnaðarreikning.

Fyrir dómi samþykkti ákærði að greiða brotaþola skaðabætur, en krafðist hins vegar lækkunar á þjáningarbótakröfu, miskabótakröfu og launakröfu, hann samþykkti þó að greiða útlagðan kostnað að fullu samkvæmt greinagerð brotaþola að fjárhæð 20.000 krónur.

Í máli þessu hefur ákærði verið sakfelldur fyrir líkamsárás og ber hann fébótaábyrgð gagnvart bótaþola vegna tjóns hans.

Krafist er í fyrsta lagi þjáningarbóta að fjárhæð 56.490 krónur. Engin gögn eru henni til stuðnings, né annað sem sýnir fram á að brota þoli eigi rétt á þjáningarbótum, þar af leiðandi verður að vísa frá þessum bótalið frá dómi.

Í öðru lagi er krafist miskabóta að fjárhæð 600.000 krónur. Engin gögn eru henni til stuðnings, en í ljósi atvika og 26. gr. skaðabótalaga þykja miskabætur hæfilega ákveðnar 250.000 krónur.

Í þriðja lagi er krafist launatekjutaps að fjárhæð 190.000 krónur. Krafa þessi er ekki rökstudd með neinum gögnum, ekki hefur heldur verið sýnt fram á það að hún hafi ekki getað leitað sér af vinnu né reynt að takmarka tjón sitt á neinn hátt. Þar af leiðandi verður að vísa frá þessum bótalið frá dómi.

Brotaþola verða dæmdar bætur vegna kostnaðar við að halda uppi bótakröfu sinni, sem þykja hæfilegar 75.300 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Samkvæmt ofangreindu verður ákærði dæmdur til að greiða brotaþola, Z, 345.300 krónur í bætur fyrir fjártjón og miska ásamt vöxtum eins og greinir í dómsorði.

Að kröfu ákæruvalds og með vísan til 1. mgr. 218. gr. laga nr. 88, 2008, ber að dæma ákærða til að greiða allan sakarkostnað, en samkvæmt yfirliti lögreglustjóra nemur sá kostnaður 25.100 krónum.

Dóm þennan kveður upp Ó-kk-nf Ó-kk-nf héraðsdómari.

D Ó M S O R Ð :

Ákærði, X, sæti fangelsi í þrjá mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveim árum frá uppkvaðningu dómsins að telja, haldi hann almennt skilorð 57. gr. laga nr. 19, 1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22, 1955.

Ákærði greiði Z 345.300 krónur í bætur fyrir fjártjón og miska ásamt vöxtum skv. 8. gr. vaxtalaga nr. 38, 2001 frá 13. febrúar 2011 til 10. maí 2012, en með dráttarvöxtum skv. 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. vaxtalaga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði greiði 25.100 krónur í sakarkostnað.