S-611/2007

Ár 2007, föstudaginn 18. maí, er dómþing Héraðsdóms Reykjavíkur háð í Dómhúsinu við Lækjartorg af J-kk-þgf J-kk-þgf héraðsdómara og dómur kveðinn upp í málinu nr. S-611/2007: Ákæruvaldið gegn M-kk-þgf Þ-kk-þgf G-kk-þgf, sem dómtekið var 14. maí sem játningarmál samkvæmt 125. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

I.

Ríkissaksóknari höfðaði málið með ákæru útgefinni 16. apríl 2007 á hendur ákærða, M-kk-þgf Þ-kk-þgf G-kk-þgf, kt. 150885-3109, Bakkastöðum 127, Reykjavík, fyrir hegningarlaga- og umferðarlagabrot, með því að hafa, aðfaranótt 10. september 2006, ekið bifreiðinni PG-713 undir áhrifum áfengis frá Rauðarárstíg að Skeljagranda 4 í Reykjavík og á þeirri leið, við gatnamót Lönguhlíðar og Miklubrautar, ekki farið að fyrirmælum nafngreinds lögreglumanns vegna umferðarstjórnunar um tímabundið akstursbann um aðrein frá Lönguhlíð inn á Miklubraut vegna umferðarslyss á Miklubraut, vestan Lönguhlíðar, heldur ekið vestur Miklubraut, of hratt miðað við aðstæður og viðstöðulaust um slysavettvanginn, þar sem lögreglumenn og hjálparlið voru að störfum, þannig stofnað lífi eða heilsu þriggja nafngreindra lögreglumanna, eins slökkviliðsmanns og starfsmanns Reykjavíkurborgar á ófyrirleitinn hátt í augljósan háska, en þeir gátu með naumindum forðað sér frá bifreið hans, þaðan áfram vestur Hringbraut og svo óvarlega um hringtorg við Suðurgötu að bifreiðin rakst utan í umferðarskilti.

Er framangreind háttsemi talin varða við 4. mgr. 220. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sem og 1. mgr. 4. gr., 3. mgr. 5. gr., 1. mgr., sbr. a. og n. stafliði 2. mgr. 36. gr. og 1., sbr. 3. mgr. 45. gr., allt sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, sbr. 1. gr. laga nr. 48/1997. Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til sviptingar ökuréttar samkvæmt 101. og 102. gr. nefndra umferðarlaga.

Ákærði hefur játað ofangreinda háttsemi rétta og viðurkennt umrædd brot á almennum hegningarlögum og umferðarlögum, þó þannig að hann kveðst hafa neytt áfengis á heimili sínu eftir að akstri lauk. Hann krefst vægustu refsingar og sviptingar ökuréttar sem lög leyfa.

II.

Í málinu liggur fyrir að akstur ákærða um nefndan slysavettvang fór fram um kl. 04:04 aðfaranótt sunnudagsins 10. september 2006. Í framhaldi ók hann heim til sín að Skeljagranda 4 og hafði lögregla ekki hendur í hári hans fyrr en um kl. 07:50. Var ákærði þá sofandi í rúmi sínu. Ákærði var færður á lögreglustöð, þar sem honum var dregið blóð til alkóhólákvörðunar kl. 08:25 og kl. 09:25, auk þess sem hann lét í té þvagsýni kl. 08:30. Við yfirheyrslu sama morgun þrætti ákærði ekki fyrir að hafa neytt áfengis fyrir akstur og gat þess að hann hefði drukkið áfengi „einhverju korteri eftir“ að heim kom, án þess að hann væri beðinn að skýra þau orð nánar eða hann spurður um áfengismagn. Við skýrslugjöf síðar sama dag kvaðst ákærði hafa fengið sér vodka, blandað í orkudrykk, eftir að heim hefði komið og hann drukkið „slatta“.

Samkvæmt niðurstöðum Rannsóknastofu Háskóla Íslands í lyfja- og eiturefnafræði mældist alkólmagn í fyrra blóðsýni ákærða 0,95‰, 0,83‰ í hinu síðara og í þvaginu mældist 1,85‰. Í álitsgerð sömu stofnunar, 20. febrúar 2007, kemur fram að miðað við tilteknar, gefnar forsendur megi ætla að alkóhólstyrkur í blóði ákærða hafi verið hæstur 1,60‰ um kl. 04:30 og að miðað við frásögn hans um vodkaneyslu „15 mínútum eftir að akstri lauk“ hafi hann byrjað slíka neyslu um og eftir kl. 04:20 og því sé útilokað að hann hafi náð alkóhólstyrknum 1,60‰ á tíu mínútum eða um kl. 04:30. Í framhaldi er dregin sú ályktun að ákærði hafi byrjað áfengisneyslu fyrir kl. 04 og því verið undir áhrifum áfengis þegar ætlaður ölvunarakstur „átti sér stað á tímabilinu 04:04 til 04:54“. Ákærði hafi því verið óhæfur til að stjórna ökutæki örugglega.

III.

Miðað við frásögn sjónarvotta á vettvangi áðurnefnds umferðarlyss ók ákærði afar hratt og ógætilega um slysavettvang um kl. 04:04 umrædda nótt og áfram sem leið lá vestur Hringbraut. Er ekki annað fram komið í málinu en að hann hafi haldið rakleiðis að Skeljagranda 4 og því eigi óvarlegt að ætla að hann hafi verið kominn heim til sín örfáum mínútum síðar. Þegar í ljósi þessa gæti ákærði hafa byrjað að skvetta í sig áfengi um kl. 04:10. Fyrir dómi kom fram að ákærði hefði drukkið úr allt að þremur glösum af vodkablöndu, sæmilega sterkum, þó ekki rótsterkum. Eins og sakargögnum er farið er hvorki unnt að hafna þessum framburði ákærða né byggja fullum fetum á framangreindum niðurstöðum álitsgerðar 20. febrúar 2007, en allan skynsamlegan vafa um alkóhólstyrk í blóði ákærða við akstur bifreiðarinnar ber að meta honum til hagsbóta samkvæmt sönnunarreglum 45.-47. gr. laga um meðferð opinberra mála. Að þessu gættu ber að heimfæra ölvunarakstursbrot ákærða undir 1. mgr. 45. gr. umferðarlaga, en sannað er að hann hafi verið undir áhrifum áfengis við stjórn bifreiðarinnar.

Þá er sannað með játningu ákærða fyrir dómi, sem samrýmist rannsóknargögnum málsins, að hann hafi greint sinn brotið gegn 4. mgr. 220. gr. almennra hegningarlaga, sem og 3. mgr. 5. gr. og 1. mgr., sbr. a. og n. stafliði 2. mgr. 36. gr. umferðarlaga, en greind ákvæði tæma sök gagnvart almennu varúðarákvæði 1. mgr. 4. gr. sömu laga. Verður ákærða því ekki gerð sérstök refsing vegna brots á þeirri lagagrein.

IV.

Samkvæmt framansögðu hefur ákærði unnið til refsingar samkvæmt 4. mgr. 220. gr. almennra hegningarlaga og 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga. Hann hlaut 20. maí 2005 þriggja mánaða fangelsisdóm, skilorðsbundinn tvö ár, fyrir þjófnaði og gripdeild. Með hegningarlagabroti því, sem hann er nú sakfelldur fyrir, hefur hann rofið umrætt skilorð. Ber því samkvæmt 60. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 7. gr. laga nr. 22/1955 og 7. gr. laga nr. 24/1999, að taka upp skilorðsdóminn og dæma nefnd auðgunarbrot með máli þessu í samræmi við reglur 77. gr. hegningarlaganna.

Í 4. mgr. 100. gr. umferðarlaga með áorðnum breytingum segir að sektir allt að 300.000 krónur skuli ákveðnar í sérstakri reglugerð. Þegar ákærði framdi umferðarlagabrotin var í gildi reglugerð um sektir og önnur viðurlög vegna brota á umferðarlögum og reglum settum samkvæmt þeim nr. 575/2001 með áorðnum breytingum. Samkvæmt stöðluðum sektarfjárhæðum í téðri reglugerð bæri nú að sekta ákærða að lágmarki um 30.000 krónur fyrir brotin á 5. og 36. gr. umferðarlaga, en sekt fyrir fyrsta ölvunarakstursbrot var háð alkóhólstyrk í blóði; til dæmis, 100.000 krónur, ef mældist 1,20-1,50‰, auk tólf mánaða ökuréttarsviptingar, 80.000 krónur, ef mældist 1,11-1,19‰, auk tíu mánaða ökuréttarsviptingar og 70.000 krónur, ef mældist 0,91-1,10‰, auk átta mánaða ökuréttarsviptingar. Samkvæmt 5. mgr. 100. gr. umferðarlaganna, eins og hún stóð fyrir gildistöku breytingarlaga nr. 69/2007 hinn 27. apríl síðastliðinn, skal heildarsekt nema samtölu sekta vegna hvers brots um sig.

Auk framangreindra sjónarmiða um ákvörðun refsingar ákærða ber að hafa í huga þá mikilvægu hagsmuni, sem voru í húfi og þá gríðarlegu hættu, sem var búin af akstri ákærða, sbr. 1. og 3. töluliður 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga, en mildi má teljast að enginn á slysavettvangi skyldi hljóta líkams- eða fjörtjón af hinu stórháskalega og ófyrirleitna uppátæki hans að aka um vettvang á miklum hraða, þrátt fyrir skýrt bann lögreglu. Á hinn bóginn þykir horfa til mildunar á refsingu að ákærði hefur gengist greiðlega við háttseminni fyrir dómi, þótt hann telji sig eiga að njóta ákveðins hagræðis af því að hafa neytt áfengis eftir að akstri lauk. Hann hefur engu síður gert sér far um að upplýsa málsatvik. Ber honum að njóta þessa, sbr. 5. töluliður 1. mgr. 70. gr. Þá þykir rétt að líta til aldurs ákærða, sem er 21 árs, sbr. 4. töluliður.

Þegar framangreind atriði eru öll virt heildstætt og höfð er hliðsjón af reglum 77. gr. almennra hegningarlaga þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fimm mánaða fangelsi og 150.000 króna sekt.

Ákæruvaldið hefur fyrir sitt leyti lagt til að fangelsisrefsing verði enn bundin skilorði og er fallist á réttmæti þess, ekki síst í ljósi greiðrar játningar ákærða og breyttrar hegðunar undanfarna mánuði, að því er virðist. Þykir því mega ákveða að fresta fullnustu dæmdrar fangelsisrefsingar þannig að hún falli niður að liðnum þremur árum frá dómsbirtingu, enda haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955. Greiði ákærði hins vegar ekki sektina innan fjögurra vikna frá dómsbirtingu skal koma hennar í stað tólf daga fangelsi.

Að kröfu ákæruvaldsins og með vísan til 1. mgr. 101. og 1. mgr. 102. gr. umferðarlaga, sbr. 25. gr. laga nr. 44/1993 og 18. gr. laga nr. 66/2006, ber að svipta ákærða ökurétti, enda engum blöðum um það að fletta að umræddur akstur var sérlega vítaverður og þykir varhugavert að ákærði stjórni ökutæki næstu misseri. Að teknu tilliti til fyrrgreindra niðurstaðna alkóhólrannsókna, álitsgerðarinnar frá 20. febrúar 2007, þess vafa sem leikur á alkóhólstyrk í blóði ákærða á verknaðarstundu og loks með hliðsjón af eðli og alvarleika brota hans þykir hæfilegt að svipta ákærða ökurétti í átján mánuði frá dómsbirtingu að telja og frestar áfrýjun dóms ekki verkun hans að því leyti.

Loks ber samkvæmt 1. mgr. 165. gr. laga um meðferð opinberra mála að dæma ákærða til greiðslu alls sakarkostnaðar, en til hans telst útlagður kostnaður vegna töku blóðsýna, rannsóknar þeirra og þvagsýnis, sem og öflunar títtnefndrar álitsgerðar, samtals 82.497 krónur og þóknun I-kk-ef I-kk-ef héraðsdómslögmanns, verjanda ákærða hjá lögreglu og fyrir dómi. Með hliðsjón af eðli og umfangi máls og að teknu tilliti til fjölda þinghalda þykir sú þóknun hæfilega ákveðin 96.000 kónur, sem verða 119.520 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

D-kk-nf K-kk-nf fulltrúi Lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu sótti málið af hálfu ákæruvaldsins

DÓMSORÐ:

Ákærði, M-kk-nf Þ-kk-nf G-kk-nf, sæti fangelsi í fimm mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún falla niður að liðnum þremur árum frá dómsbirtingu haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði 150.000 króna sekt til ríkissjóðs innan fjögurra vikna frá dómsbirtingu, en sæti ella fangelsi í tólf daga.

Ákærði er sviptur ökurétti í átján mánuði frá dómsbirtingu að telja og frestar áfrýjun ekki framkvæmd dóms að því leyti.

Ákærði greiði 202.017 krónur í sakarkostnað, þar með talda 119.520 króna þóknun verjanda síns, I-kk-ef I-kk-ef héraðsdómslögmanns.

J-kk-nf J-kk-nf