S-270/2019

D Ó M U R

Héraðsdóms Reykjaness fimmtudaginn 21. nóvember 2019 í máli nr. S270/2019:

Ákæruvaldið

(L-kvk-nf Á-kvk-nf aðstoðarsaksóknari) gegn

H-kvk-þgf L-kvk-þgf G-kvk-þgf og

(S-kk-nf K-kk-nf K-kk-nf lögmaður)

Á-kvk-þf B-kvk-þf J-kvk-þf

(S-kk-nf S-kk-nf lögmaður)

Mál þetta, sem dómtekið var 30. október sl., höfðaði lögreglustjórinn á Suðurnesjum með ákæru 9. apríl sl. á hendur ákærðu, H-kvk-þgf L-kvk-þgf G-kvk-þgf, kt. 0000000000, óstaðsettri í hús, og Á-kvk-þgf B-kvk-þgf J-kvk-þgf, kt. 0000000000, Skógarbraut 1111, Reykjanesbæ:

„Fyrir eftirtalin brot gegn almennum hegningarlögum, lögum um ávana og fíkniefni og [...]:

I.

Gegn ákærðu H-kvk-þgf L-kvk-þgf og Á-kvk-þgf B-kvk-þgf, fyrir gripdeild, með því að hafa, laugardaginn 2. desember 2017, farið inn á heimili A, kt. 0000000000, að [...], íbúð [...], 235 Keflavíkurflugvelli, og tekið þaðan ófrjálsri hendi reiðufé að andvirði 32.500 krónur, 1. stk. Visa debetkort frá Landsbankanum merkt A, 5 stk. skartgripi, 13 stk. snyrtidót, 3 stk. hálsmen, 1 stk. svarta úlpu af gerðinni 66° Norður og 1 stk. svarta skyrtu af gerðinni H&M og haldið á brott með munina.

Telst háttsemi þessi varða við 245. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

II.

Gegn ákærðu Á-kvk-þgf B-kvk-þgf, fyrir fíkniefnalagabrot, með því að hafa ofangreint sinn skv. ákærulið I., haft í vörslum sínum, samtals 0,05 g af amfetamíni, er lögregla fann falin í eldspýtustokk í fórum ákærðu í kjölfar þess að framkvæmd var öryggisleit á ákærðu á lögreglustöðinni við Hringbraut 130, Reykjanesbæ.

2

Telst háttsemi þessi varða við 2., sbr. 5. og 6. gr. laga um ávana og fíkniefni nr. 65/1974, sbr. lög nr. 60/1980, sbr. lög nr. 13/1985 og lög nr. 68/2001 og reglugerð nr. 233/2001, um ávana og fíkniefni og önnur eftirlitsskyld efni, sbr. reglugerð nr. 490/2001, reglugerð nr. 248/2002 og reglugerð nr. 848/2002.

III.

[...]

Þess er krafist að ákærðu verði dæmdar til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar og að gerð verði upptæk framangreind 0,05 g af amfetamíni [...], samkvæmt heimild í 6. mgr. 5. gr. laga um ávana og fíkniefni nr. 65/1974, sbr. lög nr. 10/1997 og 68/2001, sbr. 2. mgr. 14. gr. reglug. nr. 233/2001. [...]“

Undir rekstri málsins féll ákæruvaldið frá ákærulið III sem laut að meintu fíkniefnalaga og vopnalagabroti ákærðu H-kvk-ef L-kvk-ef.

Ákærða Á-kvk-nf B-kvk-nf krefst aðallega sýknu af kröfum ákæruvaldsins en til vara vægustu refsingar sem lög leyfa. Þá er þess krafist að allur sakarkostnaður verði greiddur úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda.

Ákærða H-kvk-nf L-kvk-nf krefst sýknu af kröfum ákæruvaldsins. Þá er þess krafist að allur sakarkostnaður verði greiddur úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda.

I

Hinn 2. desember 2017 hafði brotaþoli samband við lögreglu og tilkynnti um þjófnað úr íbúð sinni að [...] í Reykjanesbæ. Lögregla kom á vettvang í framhaldinu og ræddi við brotaþola og vin hennar, B, sem staddur var á heimili brotaþola umrætt sinn. Í lögregluskýrslu, dags. 10. október 2018, er haft eftir brotaþola á vettvangi að ákærðu hafi komið óboðnar inn á heimili hennar og síðan tekið ófrjálsri hendi hátt í 40.000 krónur í reiðufé, þ.e. úr veski annars vegar og umslagi í eldhúsi hins vegar. Þá hafi þær tekið snyrtidót að andvirði 10.000 krónur, föt að andvirði u.þ.b. 15.000 krónur, skartgripi að andvirði u.þ.b. 15.000 krónur, húslykla og greiðslukort brotaþola, útgefið af Landsbankanum. Haft er eftir brotaþola að hún hafi séð ákærðu setja föt í poka, en hún hafi ekki þorað að andmæla því. Ákærða Á-kvk-nf B-kvk-nf hafi meðal annars sett í poka úlpu af gerðinni 66° Norður. Þýfið hafi ákærðu tekið á brott í poka. Þá hafi brotaþoli tekið eftir því þegar þær voru farnar að hana vantaði reiðufé sem annars vegar hafi verið geymt í veski hennar og hins vegar verið geymt í umslagi inni í skáp í 3 eldhúsinu. Enn fremur er haft eftir brotaþola að hún hafi þá samstundis hringt á lögreglu.

Fyrir liggur að ákærðu voru handteknar síðar sama dag, þ.e. kl. 15:22, en þá voru þær farþegar í bifreiðinni [...]. Síðar um daginn fékkst heimild til að leita í bifreiðinni og fannst þá meðal annars greiðslukort brotaþola í aftursæti bifreiðarinnar. Þá voru töskur og pokar ákærðu fjarlægð úr bifreiðinni. Samkvæmt munaskýrslum lögreglu haldlagði lögregla eftirfarandi muni: 32.500 krónur í reiðufé, „skartgripi – ýmislegt [...] 5“, „andlitsfarði [...] 13“, „hálsmen [...] 3“, „úlpa 66° norður, svört en ekki með loðkraga“, „skyrta, svört H&M“, og „debetkort frá Landsbankanum“. Í lögregluskýrslu, dags. 10. október 2018, segir að brotaþola hafi verið afhentir umræddir munir eftir að hún bar kennsl á þá, að reiðufénu undanskildu.

Í lögregluskýrslunni er einnig greint frá því að við leit í farangri ákærðu Á-kvk-ef B-kvk-ef umræddan dag hafi fundist ætluð fíkniefni. Í rannsóknarbeiðni til tæknideildar, dags. 2. desember 2017, kemur fram að ætluð fíkniefni hafi fundist í handtösku ákærðu Á-kvk-ef B-kvk-ef. Í efnaskýrslu lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, dags. 21. desember 2017, kemur fram að um hafi verið að ræða 0,05 grömm af amfetamíni.

Lögregla tók skýrslur af ákærðu 2. desember 2017. Hinn 3. desember 2017 mætti brotaþoli til lögreglu, lagði fram kæru á hendur ákærðu og gaf skýrslu í tengslum við kæruna. Þá tók lögregla skýrslu af B 30. maí 2018.

Við aðalmeðferð málsins gáfu skýrslu fyrir dómi auk ákærðu og brotaþola lögreglumennirnir C, D, E og F. Loks gaf B skýrslu fyrir dómi.

II

Ákærða Á-kvk-nf B-kvk-nf neitar alfarið sök í málinu. Í skýrslu sinni fyrir dómi lýsti ákærða því að hún hefði farið með meðákærðu H-kvk-þgf L-kvk-þgf að heimili brotaþola. Tímasetningar kvaðst hún eiga erfitt með að rifja upp. Hún hefði átt muni heima hjá brotaþola sem hún hefði talið rétt að sækja. Ákærðu hefðu barið að dyrum og verið góðfúslega hleypt inn af brotaþola. Hún kannaðist við að B hefði verið á staðnum á einhverjum tímapunkti, en kvaðst ekki þekkja sérstaklega til hans. Ákærða kvaðst ekki þekkja mikið til brotaþola, en sagðist þó þekkja móður hennar. Brotaþoli hefði gengið frá munum ákærðu í poka fyrir hana og afhent henni. Um hefði verið að ræða úlpu frá 66° Norður í stærðinni „small“, snyrtibuddu, eitthvert skart og „málningardót“. Að öðru leyti myndi hún þetta ekki með nákvæmari hætti. Þá kom fram í máli ákærðu að 4 brotaþoli hefði einnig haft undir höndum farsíma ákærðu á fyrri stigum og úr hennar, en að brotaþoli hefði selt farsímann. Aðspurð hvort ákærða hefði mótmælt haldlagningu umræddra muna þá sagði hún að sig ræki ekki minni til þess en að auðvitað hefði hún orðið reið. Aðspurð um ástand sitt á umræddum tíma kvaðst ákærða hafa verið í neyslu og hafa verið undir áhrifum fíkniefna umrætt sinn. Fram kom einnig í máli hennar að hún hefði lent í bifreiðaslysi eftir atvikið og minni hennar væri ekki gott. Ákærða var einnig spurð hvort hún gæti skýrt af hverju greiðslukort brotaþola hefði fundist í vörslum ákærðu við handtöku þeirra. Svaraði ákærða því til að hún vissi ekkert um þetta kort.

Ákærða H-kvk-nf L-kvk-nf neitar alfarið sök í málinu. Í skýrslu sinni fyrir dómi lýsti ákærða atvikum á þann veg að hún hefði setið í fangelsi til 17. nóvember 2017 og hefði dottið í það stuttu síðar. Þetta hefði leitt til þess að kærastinn hennar hefði hent henni út. Umræddan dag hefði hún átt afmæli og verið á leið í fléttur í Reykjanesbæ. Með í för hefði verið meðákærða Á-kvk-nf B-kvk-nf, sem hefði rætt um að brotaþoli hefði undir höndum muni í hennar eigu. Þær hefðu ákveðið að fara heim til brotaþola að sækja munina. Allt hefði verið í góðu á milli brotaþola og meðákærðu Á-kvk-ef B-kvk-ef. Brotaþoli hefði í raun einungis verið að rétta meðákærðu muni hinnar síðarnefndu í poka. Fyrr um daginn hefði ákærða millifært 40.000 krónur á meðákærðu, þar sem ákærða hefði ekki átt greiðslukort, en þá fjármuni hefði meðákærða tekið út úr banka. Lýsti ákærða því að kvittun ætti að vera til fyrir þessu. Hluta fjármunanna hefði hún eytt fyrir handtökuna, þ.e. 5.000 krónum í skutlara og einhverju í sígarettur. Aðspurð um nánari uppruna fjármunanna sagði ákærða að þetta hefði verið rétt eftir útborgun um mánaðamót og auk þess hefði hún fengið fjármuni í afmælisgjöf. Um ástand sitt umrætt sinn kvaðst ákærða hafa verið í neyslu, en sagðist þó telja sig muna málsatvik vel. Ákærðu hefðu bankað á dyrnar hjá brotaþola sem hefði boðið þeim inn, en hún hafi virst hissa að sjá þær. Þegar ákærða hefði frétt að B væri á leiðinni hefði hún beðið um að hann keypti sígarettur fyrir sig. Aðspurð um af hverju greiðslukort brotaþola hefði fundist í vörslum ákærðu svaraði ákærða H-kvk-nf því til að það hefði kannski slysast með. Ákærðu hefðu ekki ætlað sér að taka kortið.

III

Brotaþoli bar fyrir dómi að hún hefði kannast lauslega við ákærðu Á-kvk-þf B-kvk-þf en ekki þekkt meðákærðu. Ákærða hefði fyrir meint brot ætlað að gista heima hjá 5 vitninu eitt sinn. Ekkert hefði orðið úr því þar sem ákærða hefði þá ráðist á vitnið og verið vísað á dyr. Við það tækifæri hefði ákærða skilið eftir Casioúr og veski. Í aðdraganda brots ákærðu hefði ákærða verið byrjuð að setja sig í samband við vitnið og kvað vitnið sér ekki hafa þótt það gott. Að morgni umrædds dags hefði hún vaknað við að ákærðu hefðu verið komnar inn í íbúð hennar. Vitnið hefði verið óttaslegið og talið sig vita að ákærðu hygðust „ræna“ hana. Allar hefðu þær þrjár verið í neyslu á umræddum tíma. Hefði hún reynt að láta lítið á ótta sínum bera og reynt að koma ákærðu út. Hún hefði afhent ákærðu Á-kvk-þgf B-kvk-þgf C-x-x og veski sem tilheyrði hinni síðarnefndu. Henni hefði tekist að hafa samband við B, vin sinn, og hefði hann komið stuttu síðar. Í heildina hefðu ákærðu verið í um 30 mínútur heima hjá vitninu. Þær hefðu ekki farið fyrr en vitninu eða B hefði dottið í hug að hringja í „skutlara“ til að keyra þær burt. Vitnið lýsti því að ákærðu hefðu gengið um íbúðina með poka og tekið það sem þær langaði í. Þær hefðu þannig tekið reiðufé, gjafabréf, föt, úlpur, sólgleraugu og „málningardót“. Að meginstefnu hefði brotaþoli fengið hlutina sína til baka, en þó ekki reiðuféð, gjafabréf og eitthvert smádót. Aðspurð um hvernig vitnið hefði fengið lögreglu til að afhenda sér umrædda muni nefndi vitnið að hún hefði sýnt af sér myndir þar sem hún sæist með munina og að móðir hennar hefði líklega haft uppi á greiðslustaðfestingu vegna úlpunnar af gerðinni 66° Norður, en þá úlpu ætti systir vitnisins. Undir lok skýrslutökunnar voru bornir undir vitnið þeir munir sem haft var eftir henni í lögregluskýrslu að teknir hefðu verið af heimili hennar. Staðfesti hún þá upptalningu, en kvaðst þó ekki kannast við þá skyrtu sem þar væri rætt um.

Þá gáfu skýrslu fyrir dómi lögreglumennirnir C og D. Báru þær að 2. desember 2017 hefðu þær stöðvað bifreiðina [...] og handtekið ákærðu og flutt þær á lögreglustöð. Þá staðfesti vitnið C fyrrgreinda færslur í lengri dagbók lögreglu. Lýsti hún því að við leit í bifreiðinni hefðu meðal annars fundist greiðslukort sem ekki hefðu verið útgefin á nöfn ákærðu. Vitnið D lýsti því að ákærðu hefðu setið í aftursætum bifreiðarinnar sem þær voru stöðvaðar í.

E lögreglumaður bar fyrir dómi að umræddan dag hefði hann farið í útkall að heimili brotaþola. Hefði hún augljóslega verið í uppnámi þegar lögreglu bar að garði. Þá hefði hún verið grátbólgin. Minntist vitnið þess að brotaþoli hefði sérstaklega saknað tiltekinnar úlpu, en að öðru leyti kvaðst vitnið ekki muna þetta nákvæmlega. Hann hefði ásamt öðrum lögreglumanni kallað eftir því að bifreið ákærðu yrði stöðvuð af samstarfsmönnum hans. 6

F lögreglumaður kom fyrir dóm og staðfesti skýrslur í málinu sem hún undirritaði. Bar vitnið fyrir dómi að hún myndi ekki mikið um málið. Þó myndi hún eftir því að hafa verið kölluð ásamt félaga sínum að heimili brotaþola. Brotaþoli hefði sakað ákærðu um að hafa tekið fjármuni og hluti ófrjálsri hendi af heimili hennar. Á heimilinu umrætt sinn hefði einnig verið B. B og brotaþoli hefðu bæði virst í áfalli. Brotaþola hefði verið mikið niðri fyrir og henni hefði ekki virst líða vel. Í máli þeirra hefði komið fram að ákærðu hefðu farið til Reykjavíkur í bifreið með svokölluðum „skutlara“. Vitnið hefði haft samband við kollega sína og látið stöðva þá bifreið. Aðspurð um það hvaða muni ákærðu hefðu átt að hafa tekið svaraði vitnið því til að það hefðu verið úlpa af gerðinni 66° Norður, einhver önnur föt, peningar og húslyklar. Meira myndi vitnið ekki um munina. Aðspurð um hvort hún hefði haft aðkomu að leit á ákærðu þá kvaðst hún ekki muna það. Þó hefði hún farið að sækja a.m.k. aðra ákærðu til þeirra lögreglumanna sem hefðu handtekið ákærðu. Aðspurð um hvort fíkniefni hefðu fundist á ákærðu umrætt sinn svaraði hún því til að fíkniefni hefðu a.m.k. fundist á annarri þeirra, en ekki myndi hún það nánar. Fram kom einnig í máli vitnisins að ákærðu hefðu verið handteknar með tvo poka með munum sem haldlagðir hefðu verið og að brotaþoli hefði fengið einhverja af mununum afhenta. Ekki rak vitnið minni til þess að ákærðu hefðu mótmælt haldlagningunni. Við skýrslutöku var vitninu bent á að engar ljósmyndir fylgdu munaskrá í málinu. Var vitnið spurt hvort færslum, sem tilgreindu muni á borð við fimm skartrgipi eða 13 stykki af andlitsfarða, hefðu átt að fylgja myndir til að aðgreina þá muni. Svaraði vitnið því til að það teldi að svo hefði átt að vera en að vitnið minntist þess ekki að hafa séð um skráningu munanna.

B bar fyrir dómi að hann hefði komið heim til brotaþola að hennar beiðni umræddan dag. Þar hefðu einnig verið ákærðu. Ekki kvaðst hann þó muna hvort hann hefði komið heim til brotaþola á undan ákærðu. Vitnið hefði verið vinur brotaþola en hefði þó einnig þekkt til ákærðu. Vitnið hefði ekki tekið eftir neinu óvenjulegu. Ákærðu hefðu tínt til föt og eitthvert „dót“. Hann hefði gert ráð fyrir því að ákærðu væru að taka muni sem þær hefðu átt. Ekki hefði vitnið séð nákvæmlega hvað um hefði verið að ræða. Þær hefðu síðar yfirgefið íbúðina í rólegheitum með munina. Eftir að ákærðu hefðu farið þá hefði brotaþoli „fríkað út“ og verið í miklu uppnámi. Að öðru leyti kvaðst vitnið eiga erfitt með að rifja þessi atvik upp þar sem langt væri um liðið frá atburðinum. Minntist hann þó þess að hafa hitt lögregluna þegar hana bar að garði. Aðspurður kvaðst hann ekki geta rifjað upp hvort hann hefði keypt sígarettur á 7 leiðinni til brotaþola að beiðni ákærðu H-kvk-ef L-kvk-ef. Aðspurður kvaðst hann ekki minnast þess að hafa séð ákærðu taka á brott reiðufé úr íbúðinni.

IV

Ákærðu neita báðar alfarið sök í málinu. Í I. kafla ákæru er þeim, eins og áður segir, gefin að sök gripdeild, með því að hafa tekið ófrjálsri hendi reiðufé og nánar tilgreinda muni af heimili brotaþola 2. desember 2017.

Ágreiningslaust er að ákærðu komu inn á heimili brotaþola 2. desember 2017 og höfðu á brott með sér föt og ýmsa aðra muni. Með framburði brotaþola og B telst sannað að um leið og ákærðu yfirgáfu heimili brotaþola komst brotaþoli í mikið uppnám. Þá liggur fyrir að hún tilkynnti lögreglu tafarlaust um að reiðufé og ýmsir munir hefðu verið teknir ófrjálsri hendi af ákærðu af heimili hennar. Fyrir dómi báru lögreglumennirnir F og E einnig um mikið uppnám brotaþola þegar lögreglu bar að garði. Brotaþoli gaf fyrir dómi trúverðuga skýringu á því af hverju hún hefði ekki mótmælt háttsemi ákærðu á vettvangi, en hún kvaðst hafa óttast ákærðu, sem báðar viðurkenndu fyrir dómi að hafa verið í virkri neyslu fíkniefna á umræddum tíma, og kvaðst hafa verið viss um að þær væru að ræna hana.

Ákærðu voru stuttu síðar stöðvaðar í Hafnarfirði í bifreið þess ökumanns sem sótt hafði þær heim til brotaþola. Fundust þá meðal annars úlpa af gerðinni 66° Norður, greiðslukort brotaþola og 32.500 krónur í reiðufé. Hvað varðar vörslur ákærðu H-kvk-ef L-kvk-ef á umræddu reiðufé við handtökuna þá gaf hún þá skýringu fyrir dómi að hún hefði millifært 40.000 krónur á meðákærðu Á-kvk-þf B-kvk-þf sem tekið hefði peningana út úr banka. Fyrir dómi bauðst ákærða H-kvk-nf L-kvk-nf til að leggja fram kvittun þessu til staðfestingar. Síðar undir rekstri málsins var lagt fram bankayfirlit ákærðu Á-kvk-ef B-kvk-ef, en þar er ekki að sjá meinta millifærslu frá ákærðu H-kvk-þgf L-kvk-þgf á umræddum tíma. Hvað greiðslukort brotaþola varðaði þá bar ákærða H-kvk-nf L-kvk-nf fyrir dómi að hún kynni ekki skýringar á því af hverju ákærðu hefðu haft það á brott frá brotaþola en velti því þó upp að það kynni einfaldlega að hafa slæðst með fötum og öðrum munum ákærðu Á-kvk-ef B-kvk-ef. Ef þessi skýring fengi staðist þá væri viðbúið að greiðslukortið hefði fundist innan um föt í þeim poka sem ákærðu tóku með sér af heimili brotaþola. Framburður C lögreglumanns og gögn málsins bera aftur á móti með sér að greiðslukortið hafi fundist við leit í aftursæti bifreiðarinnar sem ákærðu voru farþegar í þegar lögregla stöðvaði þær umræddan dag. Samkvæmt framburði D lögreglumanns fyrir dómi sátu ákærðu báðar í aftursætum 8 umræddrar bifreiðar þegar hún var stöðvuð. Ekkert liggur fyrir um að ákærðu hafi gert reka að því að koma kortinu í réttar hendur við handtökuna eða í aðdraganda hennar.

Þá var framburður ákærðu Á-kvk-ef B-kvk-ef fyrir dómi einnig óljós og virtist hún lítið muna frá umræddum degi. Hún sagði þó að brotaþoli hefði gengið frá munum sínum í poka fyrir hana og afhent henni. Á sömu leið bar ákærða H-kvk-nf L-kvk-nf. Þessi framburður þeirra stangast aftur á móti á við framburð bæði brotaþola og vitnisins B, en af trúverðugum framburði B verður ráðið að ákærðu hafi sjálfar tínt til föt og aðra muni og raðað þeim í poka umrætt sinn. Allt dregur þetta úr trúverðugleika frásagnar ákærðu. Í ljósi þess að ákærðu hafa báðar haldið því fram að munirnir hafi tilheyrt ákærðu Á-kvk-þgf B-kvk-þgf en ekki meðákærðu H-kvk-þgf L-kvk-þgf þá verður auk þess að teljast óvenjulegt að hin síðarnefnda hafi einnig tínt til muni á heimili brotaþola.

Þegar allt framangreint er virt, ekki síst vörslur ákærðu á greiðslukorti brotaþola, verður að telja framburð ákærðu hafa á sér verulegan ólíkindablæ, en báðar viðurkenndu þær, eins og áður segir, að hafa verið í reglulegri neyslu fíkniefna á umræddu tímabili. Heilt á litið telst framburður ákærðu í málinu því ótrúverðugur og verður ekki lagður til grundvallar andspænis framburði brotaþola sem á stoð í framburði vitnisins B, sem staddur var á heimili brotaþola umrætt sinn. Frekari stoðum undir framburð brotaþola rennir sú háttsemi hennar að tilkynna umrætt brot tafarlaust til lögreglu, sú staðreynd að lögregla hafði hendur í hári ákærðu með muni brotaþola í beinu framhaldi og loks fyrrnefndur framburður lögreglumanna fyrir dómi um mikið uppnám brotaþola þegar lögreglu bar að garði.

Að öllu framangreindu virtu telur dómurinn að fram sé komin lögfull sönnun þess að ákærðu hafi tekið ófrjálsri hendi af heimili brotaþola reiðufé að fjárhæð 32.500 krónur, greiðslukort brotaþola og úlpu af gerðinni 66° Norður, sbr. einkum framburð lögreglumannanna F og E fyrir dómi um síðastgreinda flík. Ein af munaskýrslum lögreglu í málinu er aftur á móti verulega óljós um hluta þeirra muna sem ákærðu er gefið að sök að hafa tekið ófrjálsri hendi af heimili brotaþola, þ.e. um það sem greinir í ákæru um „5 stk. skartgripi, 13 stk. snyrtidót“ og „3 stk. hálsmen“. Verulega skortir á nægjanlega tilgreiningu þessara muna og sundurliðun þeirra í munaskýrslu, en umræddir munir voru auk þess ekki ljósmyndaðir. Eins og atvikum málsins er háttað telst skráningu hjá lögreglu að þessu leyti svo ábótavant að án frekari sönnunargagna er ekki unnt gegn neitun ákærðu að telja lögfulla sönnun fram komna um að ákærðu hafi tekið umrædda muni ófrjálsri hendi. Þá kannaðist brotaþoli ekki við það fyrir dómi að sakna svartrar skyrtu af gerðinni H&M. Ber því að sýkna 9 ákærðu af þeim hluta I. kafla ákæru sem snýr að umræddri skyrtu og áðurnefndum skartgripum, snyrtidóti og hálsmenum.

Heimfærsla til refsiákvæða í I. kafla ákæru er ekki fyllilega nákvæm. Í 1. mgr. 180. gr. laga nr. 88/2008 kemur fram að hvorki megi dæma ákærða fyrir aðra hegðun en þá sem í ákæru greinir né heldur dæma aðrar kröfur á hendur honum. Þó megi sakfella ákærða þótt aukaatriði brots, svo sem staður og stund þess, séu ekki skýrt eða rétt greind, enda telji dómari að vörn hafi ekki verið áfátt þess vegna. Dómari geti gefið aðilum færi á að tjá sig um atriði að þessu leyti, ef þurfa þyki. Með sömu skilyrðum sé dómara og rétt að dæma eftir öðrum refsiákvæðum en fram komi í ákæru, þó aldrei aðrar kröfur en þar greinir.

Fyrir upphaf málflutnings vakti dómari máls á því að í skýrslu brotaþola fyrir dómi og hjá lögreglu hafi hún virst ræða um að ákveðnir munir hefðu verið fjarlægðir með vitund en gegn vilja hennar en af framburði hennar hefði mátt ráða að umrætt greiðslukort og reiðufé hefði verið numið á brott án vitundar hennar. Dómari vakti máls á því að í ákæru væri meint brot ákærðu í I. kafla ákæru að þessu leyti heimfært undir 245. gr. almennra hegningarlaga. Dómari kallaði eftir því að málflytjendur myndu víkja að því hvort telja mætti að 244. gr. almennra hegningarlaga ætti fremur við um síðastgreinda háttsemi, þ.e. varðandi greiðslukortið og reiðuféð, teldist hún á annað borð sönnuð. Þá var óskað eftir afstöðu málflytjenda til þess hvort 180. gr. laga nr. 88/2008 stæði í vegi fyrir sakfellingu ákærðu við slíkar aðstæður. Í samræmi við þessa málaleitan dómara viku málflytjendur að þessu atriði í málflutningi sínum.

Að mati dómsins verður að líta svo á að allt frá upphafi hafi brotaþoli í reynd sakað ákærðu um þjófnað á reiðufé og greiðslukorti hennar, sbr. 244. gr. almennra hegningarlaga, enda mátti ráða af framburði hennar hjá lögreglu og fyrir dómi að umræddir munir hefðu verið teknir án vitundar hennar. Í ákæru er ákærðu að þessu leyti gefið að sök að hafa farið inn á heimili brotaþola og tekið reiðuféð, greiðslukortið og umrædda muni „ófrjálsri hendi“. Að þessu virtu og að teknu tilliti til fyrrgreindrar bókunar dómara fyrir málflutning verður ekki séð að vörnum ákærðu hafi verið áfátt varðandi heimfærslu ákæruvaldsins til refsiákvæðis varðandi reiðufé og greiðslukort, sbr. 1. mgr. 180. gr. laga nr. 88/2008, en sami refsirammi á við um þjófnaðarbrot og gripdeildarbrot. Hvað varðar þá háttsemi ákærðu að taka ófrjálsri hendi úlpu af gerðinni 66° Norður af heimili brotaþola umrætt sinn þá fellst dómurinn aftur á móti á heimfærslu til 245. gr. almennra hegningarlaga í ákæru. 10

Af 243. gr. almennra hegningarlaga leiðir að aðeins verður refsað fyrir brot gegn 244. gr. almennra hegningarlaga að þau hafi verið framin í auðgunarskyni. Við málflutning byggði verjandi ákærðu Á-kvk-ef B-kvk-ef á því að umrætt greiðslukort brotaþola hefði ekkert fjárhagslegt gildi. Að mati dómsins er ljóst að greiðslukort teljast eins og flestir aðrir munir hafa fjárhagslegt gildi, enda þótt fremur takmarkað sé í þessu tilviki, sbr. til nokkurrar hliðsjónar dóm Hæstaréttar 4. nóvember 2004 í máli nr. 240/2004. Getur ófrjáls taka slíks korts úr vörslum skráðs handhafa þess því varðað við 244. gr. almennra hegningarlaga án tillits til þess hvort kortið hafi verið notað, enda þótt slík notkun hefði einnig talist þáttur í refsiverðum verknaði. Að öllu þessu virtu stendur 243. gr. almennra hegningarlaga ekki í vegi fyrir því að ákærðu verði gerð refsing vegna þjófnaðar á umræddu greiðslukorti.

Að öllu framangreindu virtu verða ákærðu því hvað I. kafla ákærunnar varðar sakfelldar fyrir að hafa tekið ófrjálsri hendi úlpu af gerðinni 66° Norður, sbr. 245. gr. almennra hegningarlaga, og reiðufé að fjárhæð 32.500 krónur ásamt greiðslukorti brotaþola, sbr. 244. gr. almennra hegningarlaga.

Í II. kafla ákæru er ákærðu Á-kvk-þgf B-kvk-þgf gefið að sök fíkniefnalagabrot með vörslum á 0,05 g af amfetamíni, eins og nánar greinir í ákæru. Í lögregluskýrslu, dags. 10. október 2018, sem F lögreglumaður ritaði, er greint frá því að við leit í farangri ákærðu Á-kvk-ef 2. desember 2017 hafi fundist ætluð fíkniefni. Staðfesti F þá skýrslu fyrir dómi og minntist þess að fíkniefni hefðu fundist á annarri hinna tveggja ákærðu í málinu, enda þótt hún léti þess einnig getið að þar sem langt væri um liðið þá myndi hún málsatvik ekki eins vel um þessar mundir og hún gerði áður. Í rannsóknarbeiðni til tæknideildar, dags. 2. desember 2017, kemur fram að ætluð fíkniefni hafi fundist í handtösku ákærðu Á-kvk-ef B-kvk-ef. Í efnaskýrslu lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, dags. 21. desember 2017, kemur fram að um hafi verið að ræða 0,05 grömm af amfetamíni. Ákærða vefengir ekki efnaskýrsluna en byggir á því að efnin hafi ekki tilheyrt henni. Með vísan til fyrrgreindrar ályktunar dómsins um óljósan og ótrúverðugan framburð ákærðu Á-kvk-ef B-kvk-ef fyrir dómi og að teknu tilliti til framangreindrar lögregluskýrslu, rannsóknarbeiðni, efnaskýrslu og trúverðugs framburðar F lögreglumanns fyrir dómi, telur dómurinn að fram sé komin lögfull sönnun þess að ákærða Á-kvk-nf hafi gerst sek um þá háttsemi sem henni er gefin að sök í II. kafla ákæru og þar er rétt heimfærð til refsiákvæðis.

V 11

Ákærða Á-kvk-nf B-kvk-nf er fædd árið 1985. Hún á að baki sakaferil sem nær aftur til ársins 2010 og afmarkast við umferðarlagabrot að því undanskildu að með dómi Héraðsdóms Suðurlands 16. apríl 2019 var hún auk umferðarlagabrota sakfelld fyrir vörslur fíkniefna. Var henni þá gert að sæta fangelsi í fjóra mánuði. Brot ákærðu í I. kafla ákæru voru framin í sameiningu með meðákærðu. Horfir sá samverknaður til refsiþyngingar, sbr. 2. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga.

Brot ákærðu Á-kvk-ef B-kvk-ef í hinu fyrirliggjandi máli voru framin áður en ákærða hlaut áðurnefndan dóm 16. apríl 2019, en þar af leiðandi verður ákærðu nú dæmdur hegningarauki, sbr. 78. gr. almennra hegningarlaga. Að öllu framangreindu virtu og með vísan til 77. gr. almennra hegningarlaga þykir refsing ákærðu Á-kvk-ef B-kvk-ef hæfilega ákveðin fangelsi í 30 daga.

Ákærða H-kvk-nf L-kvk-nf er fædd árið 1991. Á hún að baki umtalsverðan sakaferil sem nær aftur til ársins 2012. Með dómi Héraðsdóms Suðurlands 28. mars 2019 var ákærðu gerð sekt að fjárhæð 160.000 krónur fyrir umferðarlagabrot. Með dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 6. júlí 2017 var ákærðu gert að sæta fangelsi í 30 daga vegna meðal annars gripdeildar og þjófnaðar. Með dómi Héraðsdóms Reykjaness 2. desember 2016 var ákærðu gert að sæta fangelsi í 18 mánuði vegna meðal annars þjófnaðar, en við það tækifæri var eldri skilorðsdómur dæmdur upp. Með dómi Héraðsdóms Suðurlands 4. nóvember 2016 var ákærðu gert að sæta fangelsi í 30 daga vegna gripdeildar, en refsingin var hegningarauki. Með dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 3. maí 2013 var ákærðu gert að sæta fangelsi í eitt ár vegna þjófnaðar og líkamsárásar, en sú refsing, sem var hegningarauki, var skilorðsbundin til þriggja ára og var þá eldri skilorðsdómur dæmdur upp. Með dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 19. febrúar 2013 var ákærðu gert að sæta fangelsi í níu mánuði vegna meðal annars fjársvika, en sú refsing var skilorðsbundin til tveggja ára. Með dómi Héraðsdóms Reykjaness 22. febrúar 2012 var ákærðu gert að sæta fangelsi í fjóra mánuði vegna meðal annars þjófnaðar og fjársvika en sú refsing var skilorðsbundin til tveggja ára. Brot ákærðu í hinu fyrirliggjandi máli voru framin í sameiningu með meðákærðu. Horfir sá samverknaður til refsiþyngingar, sbr. 2. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga. Til refsiþyngingar horfir einnig 255. gr. almennra hegningarlaga.

Brot ákærðu H-kvk-ef L-kvk-ef voru framin áður en hún hlaut áðurnefndan dóm 28. mars 2019, en þar af leiðandi verður henni nú dæmdur hegningarauki, sbr. 78. gr. almennra hegningarlaga. Hinn 17. nóvember 2017 hlaut ákærða reynslulausn á 285 daga eftirstöðvum refsingar samkvæmt annars vegar dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 6. 12.júlí 2017 og hins vegar dómi Héraðsdóms Reykjaness 2. desember 2016. Með brotum sínum nú hefur ákærða rofið skilorð reynslulausnarinnar og er hún dæmd upp og ákærðu gerð refsing í einu lagi, sbr. 1. mgr. 82. gr. laga nr. 15/2016 um fullnustu refsinga. Að öllu framangreindu virtu þykir refsing ákærðu H-kvk-ef L-kvk-ef hæfilega ákveðin fangelsi í 12 mánuði.

Þá verða fíkniefni gerð upptæk eins og krafist er og nánar greinir í dómsorði.

Eins og áður segir eru ákærðu sakfelldar fyrir hluta þeirrar háttsemi sem þeim er gefin að sök í I. kafla ákæru en sýknaðar að öðru leyti varðandi þann kafla ákærunnar. Umræddur kafli er mun veigameiri þáttur í rekstri þessa dómsmáls en sá sem fjallað er um í II. kafla ákæru. Að öllu þessu virtu og með vísan til 2. málsliðar 1. mgr. 235. gr. laga nr. 88/2008 þykir hæfilegt að ákærðu verði gert að greiða helming sakarkostnaðar, eins og nánar greinir í dómsorði, en málsvarnarþóknanir verjenda þeirra eru ákveðnar með virðisaukaskatti í dómsorði.

A-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð:

Ákærða, Á-kvk-nf B-kvk-nf J-kvk-nf, sæti fangelsi í 30 daga.

Ákærða, H-kvk-nf L-kvk-nf G-kvk-nf, sæti fangelsi í 12 mánuði.

Ákærða Á-kvk-nf B-kvk-nf sæti upptöku á 0,05 g af amfetamíni.

Ákærða Á-kvk-nf B-kvk-nf greiði þóknun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef S-kk-ef lögmanns, 843.200 krónur, að hálfu en að hálfu skal hún greidd úr ríkissjóði.

Ákærða H-kvk-nf L-kvk-nf greiði þóknun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef K-kk-ef K-kk-ef lögmanns, 843.200 krónur, að hálfu en að hálfu skal hún greidd úr ríkissjóði. 12.júlí 2017 og hins vegar dómi Héraðsdóms Reykjaness 2. desember 2016. Með brotum sínum nú hefur ákærða rofið skilorð reynslulausnarinnar og er hún dæmd upp og ákærðu gerð refsing í einu lagi, sbr. 1. mgr. 82. gr. laga nr. 15/2016 um fullnustu refsinga. Að öllu framangreindu virtu þykir refsing ákærðu H-kvk-ef L-kvk-ef hæfilega ákveðin fangelsi í 12 mánuði.

Þá verða fíkniefni gerð upptæk eins og krafist er og nánar greinir í dómsorði.

Eins og áður segir eru ákærðu sakfelldar fyrir hluta þeirrar háttsemi sem þeim er gefin að sök í I. kafla ákæru en sýknaðar að öðru leyti varðandi þann kafla ákærunnar. Umræddur kafli er mun veigameiri þáttur í rekstri þessa dómsmáls en sá sem fjallað er um í II. kafla ákæru. Að öllu þessu virtu og með vísan til 2. málsliðar 1. mgr. 235. gr. laga nr. 88/2008 þykir hæfilegt að ákærðu verði gert að greiða helming sakarkostnaðar, eins og nánar greinir í dómsorði, en málsvarnarþóknanir verjenda þeirra eru ákveðnar með virðisaukaskatti í dómsorði.

A-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

Ákærða, Á-kvk-nf B-kvk-nf J-kvk-nf, sæti fangelsi í 30 daga.

Ákærða, H-kvk-nf L-kvk-nf G-kvk-nf, sæti fangelsi í 12 mánuði.

Ákærða Á-kvk-nf B-kvk-nf sæti upptöku á 0,05 g af amfetamíni.

Ákærða Á-kvk-nf B-kvk-nf greiði þóknun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef S-kk-ef lögmanns, 843.200 krónur, að hálfu en að hálfu skal hún greidd úr ríkissjóði.

Ákærða H-kvk-nf L-kvk-nf greiði þóknun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef K-kk-ef K-kk-ef lögmanns, 843.200 krónur, að hálfu en að hálfu skal hún greidd úr ríkissjóði.