E-58/2014

Mál þetta, sem dómtekið var að lokinni aðalmeðferð 15. október 2014, er höfðað 26. febrúar 2014 af A, á hendur B. Fyrir hönd hins stefnda einkahlutafélags er stefnt fyrirsvarsmanni C.

Dómkröfur

Stefnandi krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða skuld að fjárhæð 450.000 krónur ásamt dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38, 2001 af þeirri fjárhæð frá 11. marz 2013 til greiðsludags. Þá krefst stefnandi málskostnaðar úr hendi stefnda.

Stefndi krefst sýknu af kröfum stefnanda. Til vara krefst hann lækkunar þeirra. Hann krefst málskostnaðar úr hendi stefnanda.

Málavextir

Stefndi á bátinn X og stundar á honum hvalaskoðun í atvinnuskyni frá ... Stefnandi er meistari í bifvélavirkjun og tók að sér að gera við vél bátsins, af gerðinni Scania DS-11.

Stefnandi sendi stefnda svo hljóðandi tilboð um að vinna verkið, dags. 11. september 2012: „Kostnaðaráætlun vegna mótorviðgerðar á SCANIA DS-11. Mótorinn tekinn í sundur, gert við og settur saman í vélarrúmi bátsins. Skipt verður um og sett saman með nýjum stimplum, slífum, höfuðlegum, stangarlegum og nýjum dísum í spíssana. Hedd verður yfirfarið og sett saman með öllum ventlastýringum, pústventlum nýjum og sogventlum eftir þörfum og hedd verður [...] ef þess þarf. Slífar settar í blokkina, mæld og stillt af í rétta hæð. Mótorinn settur saman með nýjum pakkningum, gert við leka á vatnsdælu og [annan] leka ef þess þarf. Reiknað er með að [D] [starfsmaður stefnda verði] eftir þörfum til aðstoðar. Verkkaupandi sér um gistingu og mat í 5-7 daga. Ekki er gert ráð fyrir [...] inni í kostnaðaráætluninni, viðgerð á olíuverki eða túrbínu sem fyrst um sinn virðist vera óþarfi. Innifalið í kostnaðaráætluninni er: allt efni, vinnan mín og akstur með meiru. Þegar búið er að taka mótorinn endanlega í sundur og einhver ófyrirsjáanleg bilun kemur í ljós, þá verður það sérstaklega tekið fram þá. Eftir að mótorinn er tekinn í sundur endanlega, allt skoðað og ekkert sérstakt tekið fram þá, þá gildir kostnaðaráætlunin sem bindandi tilboð. Kostnaðaráætlunin er kr: 1.750.000.oo með virðisauka. Greitt verður 1.100.000.oo þegar búið er að taka mótorinn í sundur og: kr. 650.000.oo greiðast eftir að verkinu er lokið og mótorinn settur í gang og allt er í lagi með mótorinn. Reiknað er með að verklok [verði] ekki seinna en október eða nóvember 2012.“

Stefndi samþykkti þetta boð með tölvubréfi 11. september 2012. Segir í því bréfi meðal annars að stefndi vilji „hafa mótorinn sem nýjan“.

Verkið var unnið og mun því hafa verið lokið í marz 2013. Ekki er ágreiningur um að við áætlaðan kostnað vegna verksins hafi bætzt kostnaður vegna túrbínu, 250.000 krónur með virðisaukaskatti.

Stefndi byggir á því að eftir viðgerðina hafi vélin eytt óeðlilega mikilli smurolíu. Hafi fyrirtækið Z verið fengið til að bæta úr því, og hafi það fyrirtæki gert það, ásamt stefnanda, í janúar 2014. Hafi stefndi greitt Z 131.854 krónur vegna þess. Telur stefndi að þessi fjárhæð eigi að dragast frá kröfu stefnanda, en stefnandi telur þessa greiðslu til Z vera sér óviðkomandi.

Hinn 11. marz 2013 gerði stefnandi stefnda reikning. Eru á honum tilgreindir liðirnir „Vinna og efni og akstur o.fl. samkv. kostnaðaráætlun vegna viðgerðar á SCANIA vél í bátnum [X]“, 1.394.424 krónur, og „Umfram kostn. áætlunar, TÚRBÍNA“ 199.202 krónur. Samtals 1.593.626 krónur og ofan á þær er reiknaður virðisaukaskattur 406.374 krónur, og reikningurinn því tvær milljónir króna. Þá kemur fram að innborgaðar hafi verið 1.550.000 krónur og eftirstöðvar reikningsins því sagðar vera 450.000 krónur.

Stefndi sendi lögmanni stefnanda tölvubréf hinn 4. marz 2014. Þar segir: „Varðandi innheimtu frá [stefnanda]. Krafan er að fjárhæð kr. 450.000 frá henni dregst útlagður kostnaður ([Z]) kr. 131.854 vegna ólokinna verka [stefnanda] í upphaflegu tilboðsverki. Við teljum að eftirstöðvar upphaflegs samnings við [stefnanda] kr. 650.000 hafi ekki fallið í gjalddaga fyrr en verkinu var að fullu lokið þann 11. febrúar 2014. Þrátt fyrir það greiddum við [stefnanda] kr. 200.000 þann 8. mars 2013. Það er tilboð okkar um lok þessa máls, að við greiðum kr. 200.000 í þessari viku og kr. 118.146 fyrir lok mars 2014. Þar með gerum við ekki kröfu um greiðslu fyrir smurolíu, sem lak af vélinni í fimm mánuði á síðustu ferðamannavertíð eða önnur óþægindi sem við urðum fyrir vegna þessara viðskipta við [stefnanda].“

Þessu bréfi svarar lögmaður stefnanda daginn eftir og hafnar boðinu. Telji stefnandi „kröfu [Z] upp á 131.854 kr. sér algerlega óviðkomandi.“ Eftir nokkur bréfaskipti skrifar C, forsvarsmaður stefnda, lögmanni stefnanda tölvubréf 6. marz 2014. Þar segir meðal annars: „Verkið var óklárað af hálfu [stefnanda] – þess vegna héldum við eftir greiðslum til hans. [Z] var fenginn til þess að ná sambandi við [stefnanda] eftir árangurslausar tilraunir okkar í mjög langan tíma; allt síðasta ár, eins og ég hef áður greint þér frá. [Z] var fenginn til þess að fara norður með [stefnanda] núna í byrjun janúar 2014, til þess að klára hans verk – með hans samþykki. [Stefnandi] fór með [Z] til þess að klára það verk sem samið hafði verið um en ekki klárað – það liggur fyrir. [...] [Z] mun fá greitt eins og aðrir sem vinna fyrir okkur – við getum ekki tvígreitt fyrir það verk sem [stefnandi] átti að skila. Það gerir enginn. Við höfðum ekki hugsað okkur á þessum tímapunkti að gera háar fjárkröfur á [stefnanda] fyrir þeim kostnaði sem hefur komið á okkur vegna mikillar smurolíunotkunar allt síðasta ár; ekki vegna þeirra mannalauna sem hafa fallið á okkur vegna ókláraðs verks og heldur ekki vegna þeirra vandkvæða sem við höfum orðið fyrir vegna vinnubragða og vesens af hálfu [stefnanda]. Eftir að [Z] fór norður með [stefnanda] til þess að klára hans verk – þá hefur allt verið í standi og vélin hreyfir ekki smurolíu. [...] Óska hér með eftir því að forsvarsmenn [Z] staðfestið þessa atburðarás í þessum tölvupósti – við þig og mig um að þetta sé rétt eftir haft um þeirra aðkomu að þessu máli. Þeir þurfa ekki að staðfesta neitt annað en aðkomu þeirra í þessu máli sem ég greini hér frá.“

Þá liggur fyrir tölvubréf E, þáverandi starfsmanns Z, til forsvarsmanns stefnda, sent 6. marz 2014. Þar segir: „Sæl. Við hja [z] forum norður með [stefnanda] að leita að smuroliuleka a umræddri vel og i ljos kom að lekinn var með loki a ponnu velarinnar og logudum við hann i sameiningu. Vardandi aðra malavoxtu þa synist mer þeir vera i storum drattum eins og [c] lysir.“

Í málinu liggur reikningur, dags. 11. febrúar 2014, frá Z. til stefnda. Er hann sagður vegna vegna X og er fyrir dagvinnu, 95.004 krónur, flugfargjöld 34.070 krónur og mat 2.780 krónur, alls 131.854 krónur.

Málsástæður og lagarök stefnanda

Stefnandi segir kröfu sína byggða á reikningi sem gefin hafi verið út 11. marz 2013, með sama gjalddaga, að fjárhæð 250.000 krónur. Krafan sé komin vegna vinnu stefnanda, sem sé bifvélavirki, ásamt efni og akstri vegna viðgerðar á Scania vél í bátnum X í marz 2013. Hafi skuldin ekki fengizt greitt þrátt fyrir innheimtutilraunir og sé því nauðsynlegt að höfða mál til greiðslu hennar. Stefnandi kveðst vísa til meginreglna kröfuréttar um efndir fjárskuldbindinga en regla sú fái meðal annars lagastoð í 45., 46. og 54 gr. laga nr. 50/2000 og lögum nr. 42/2000. Vegna gjalddaga kröfunnar sé einkum vísað til meginreglu 49. gr. laga nr. 50/2000 og að krafa um dráttarvexti, vaxtavextir þar með taldir, sé studd við 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 en krafa um málskostnað við 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991.

Málsástæður og lagarök stefnda

Stefndi segir að stefnandi hafi tekið að sér að gera við mótor af gerðinni SCANIA DS-11, sem sé í bátnum X sem sé í eigu stefnda. Hafi stefnandi gert kostnaðaráætlun hinn 11. september 2012. Þar komi fram að heildarkostnaður við verkið sé áætlaður 1.750.000 krónur með virðisaukaskatti og skuli það gilda sem bindandi tilboð komi engin ófyrirsjáanleg bilun í ljós þegar mótorinn hafi verið tekinn í sundur, en komi slík bilun fram verði það sérstaklega tekið fram. Samkvæmt áætluninni hafi verklok átt að vera ekki síðar en í október eða nóvember 2012. Verkinu hafi hins vegar ekki verið lokið á tilsettum tíma og hafi það meðal annars lýst sér í því að mótorinn hafi eytt óeðlilega mikilli smurolíu. Stefndi hafi strax gert athugasemdir við þetta og krafizt þess að stefnandi lyki verkinu eins og um hafi verið samið. Þrátt fyrir eftirgangsmuni hafi stefnandi ekki fengizt til að bæta úr fyrr en í janúar 2014, meira en ári eftir að verkinu hafi átt að vera lokið. Þá hafi komið að málinu annar aðili, Z, sem hafi loks lokið verkinu ásamt stefnanda og með hans samþykki. Fyrir verk Z hafi stefndi þurft að greiða 131.854 krónur. Þar sem verkinu hafi ekki verið lokið eins og lofað hafi verið og úrbætur ekki fengizt hafi stefndi orðið að halda bátnum úti sumarið 2013 án þess að mótorinn væri í fullkomnu lagi. Þetta hafi þýtt mikla smurolíueyðslu með tilheyrandi kostnaði, auk þess sem það hafi kallað á aukna vinnu við eftirlit með vélinni og olíuáfyllingu. Þessu hafi fylgt verulegur beinn og óbeinn kostnaður auk óþæginda og fyrirhafnar.

Stefndi segist byggja sýknukröfu sína á því að hann skuldi stefnanda ekki neitt. Vanefndir stefnanda á að ljúka verkinu með umsömdum og fullnægjandi hætti hafi valdi stefnda tjóni sem sé meira en eftirstöðvar þær sem hann sé nú krafinn um og sé honum heimilt að nota þær kröfur til skuldajafnaðar. Kveðst stefndi sérstaklega vísa til þess að hann hafi þurft að borga Z 131.854 krónur fyrir að vinna hluta af því sem að stefnanda hafi borið að gera. Þetta hafi verið gert með vitund og samþykki stefnanda og væri því um tvíborgun að ræða ef stefnandi fengi þetta greitt líka.

Vegna varakröfu um lækkun kröfu kveðst stefndi byggja á því að verði ekki fallist á að gagnkröfur hans dugi að fullu til skuldajafnaðar á móti kröfum stefnanda skuli þeim beitt til lækkunar á stefnukröfum.

Stefndi kveðst vísa til meginreglna kröfuréttar og samningaréttar um efndir og vanefndaúrræði sem meðal annars fái lagastoð í ákvæðum laga nr. 50/2000 og laga nr. 42/2000. Þá kveðst stefndi vísa til 1. mgr. 28. gr. laga nr. 91/1991 um kröfugerð. Vegna kröfu málskostnaðar kveðst stefndi vísa til 1. mgr. 130. gr. sbr. 129. gr. laga nr. 91/1991.

Skýrslur aðila og framburður vitna fyrir dómi

Fram kom hjá stefnanda fyrir dómi að vinna við verkið hefði dregizt nokkuð. Bifreið hans hefði bilað og hann sjálfur svo lagzt á sjúkrahús. Stefnandi hefði rekið á eftir verkinu en ekkert hefði í raun legið á, á þessum tíma hefði bátnum hvort eð er ekki verið siglt heldur hefði hann legið við bryggju.

Þegar viðgerð hefði verið lokið hefði vélin verið sett í gang og bátnum siglt. Þá hefði allt virzt vera í lagi, nema „smá olíuleki við skilvinduna“, og vegna hans hefði stefnandi sent varahlut norður sem vélstjóri stefnda hefði sett í vélina.

Eftir þetta hefði vélstjórinn haft samband við sig nokkurum sinnum og spurt hvort stefndi væri búinn að greiða fyrir viðgerðina, en stefnandi hefði sagt að svo væri ekki. Vélstjórinn hefði tvisvar eða þrisvar hringt til sín og talað um olíuleka og stefnandi hefði sagt honum að þetta væri „bara leki af mótornum“. Vélstjórinn hefði aldrei óskað eftir því að stefnandi kæmi norður að líta á vélina. Ef þess hefði verið óskað, hefði hann farið norður. C, forsvarsmaður stefnda, hefði hringt til sín, en ekki hefði verið „hægt að ræða við manninn, hann var svo æstur.“ Hann „froðufelldi bara í vonzku, það var ekki hægt að ræða við manninn“. Stefnandi hefði gefizt upp og hætt strax samtalinu, ekki hefði verið hægt að ræða við forsvarsmanninn „með skynsömum hætti“. Stefnandi hefði beðið eftir að fá tölvubréf frá stefnda, en viðskipti þeirra hefðu hafizt þannig, en ekkert slíkt hefði borizt. Hann hefði hins vegar heyrt í vélstjóranum í síma, og sá hefði verið „mjög almennilegur“.

Stefnandi sagðist hafa farið norður í ársbyrjun 2014 og litið á vélina ásamt starfsmanni Z. Hefði F hjá Z beðið sig um það, en þeir hjá Z hefðu verið að vinna fyrir stefnda, en menn hefðu talið að eitthvað mikið væri bilað í vélinni. Krafa stefnanda hefði verið komin í innheimtu á þessum tíma og hefði F beðið stefnanda um að „fresta stefnunni“ og hefði stefnandi orðið við því. Þetta hefði átt að verða stefnanda að kostnaðarlausu. Stefnandi og E, starfsmaður Z, hefðu farið saman og litið á vélina. Þeir hefðu opnað túrbínuna og séð að hún var í lagi. Þeir hefðu þrifið vélina og allt litið vel út. Þegar stefnandi hefði sett plast undir vélina hefðu þeir séð að „svolítill leki“ hefði komið „í hornið á olíupönnunni“. Viðgerðin sem þeir hefðu framkvæmt hefði verið „ekki neitt neitt, þetta var bara eitt svona lok sem er á mótornum sem lak út með, það var bara að loka það af og setja pakkningu á milli og setja það á aftur, það á að vísu að vera pakkning bak við þetta hérna en það fást ekki pakkningar á þessa mótora lengur, þetta eru svo gamlir mótorar.“ Tvímælalaust hefði þurft að gera við lekann.

Nánar spurður um aðdraganda þess að hann hefði farið norður með starfsmanni Z sagði stefnandi: „Þeir vissu ekki af hverju olían hvarf af mótornum, það var eitthvað að. Hann hafði samband við mig og ég sagði við hann: það er ekkert að mótornum, þetta er bara leki einhvers staðar, ef olían hverfur þá smitast mótorinn. Og hann leitaði eftir lekanum, og finnur hann ekki.“ Spurður hvort eðlilegt væri að olía læki af vél sem nýlega hefði verið tekin upp, sagði stefnandi: „Að sjálfsögðu er það ekki eðlilegt, mótor á ekki að leka eftir að búið er að gera við hann, en í svona verkefni, mjög þröngum bátum og þú kemst tæplega að, já það er alltaf hætta á að þú gerir eitthvað, skekkju þegar maður er að setja það saman, lím fari á milli og eitthvað svona, það er hætt við að það komi einhver leki. sem kemur í ljós bara þegar báturinn fer að vinna. Og verður að taka það þá.“

Stefnandi kvaðst ekki vefengja að reikningur Z væri vegna umræddrar viðgerðar þeirra og væri verðið ekki óraunhæft. Hins vegar hefði F, forsvarsmaður Z, fullyrt við sig að hann þyrfti ekki að greiða þennan kostnað.

C forsvarsmaður stefnda sagði að stefnandi hefði komið norður og rifið vélina í sundur. Farið svo suður og ætlað að „græja, varðandi varahluti og fleira.“ Svo hefðu samskiptin farið að ganga miður. C sagðist hafa átt tugi símtala við stefnanda til að fá hann til að ljúka verkinu, en töfin hefði svo farið „að keyra úr hófi fram og endaði með því að hann hætti að svara okkur og skellti á mig svona trekk í trekk af því að allar dagsetningar sem hann var búinn að nefna um endurkomu í að ljúka verkinu, þær stóðust aldrei lengur en það símtal sem átti sér stað.“

Fljótlega eftir að verkinu hefði verið lokið hefði orðið vart við leka, en menn hefðu orðið varir við að smurolían minnkaði reglulega og hratt. Strax hefðu verið gerðar athugasemdir við stefnanda og óskað eftir skýringum og lagfæringum. Hefði þurft að bæta um fimm til tíu lítrum á vélina eftir hverja einustu ferð, en að réttu lagi hefði þurft um fimm til sex lítra á einu sumri miðað við meðalnotkun bátsins. Kvaðst C telja að olíukostnaður stefnda hefði aukizt um 460.000 krónur eða svo á sumrinu vegna þessa.

C sagði að viðbrögð stefnanda við kvörtunum hefðu verið „afleit“. Hann hefði sagt að þetta gæti ekki staðizt og þar fram eftir götum. Þegar menn hefðu „farið að ganga nær honum að þá brást hann illa við og skellti á mig trekk í trekk“. Kvaðst C telja sig hafa hringt þrjátíu sinnum eða svo í stefnanda og hefði um helmingi símtalanna verið svarað og hefði þeim yfirleitt lokið „á þennan veg sem ég var að lýsa.“ Engin skrifleg samskipti hefðu verið milli þeirra á þessum tíma.

C sagðist hafa leitað til Z til að vera milliliður til þess að „ná [stefnanda] aftur að borðinu“, enda hefðu Zmenn upphaflega vísað sér á stefnanda. Stefndi hefði greitt reikning Z en aldrei hefði verið talað um að sá kostnaður kæmi ekki til frádráttar kröfu stefnanda. Stefndi hefði einfaldlega ábyrgzt greiðslu gagnvart Z.

C sagði að eftir endurbæturnar í janúar 2014 væri vélin orðin eins og hann hefði upphaflega viljað. Skýringin á því að stefndi krefðist nú sýknu væri að stefndi hefði orðið fyrir svo miklu tjóni vegna ástands vélarinnar sumarið 2013.

Vitnið D vélstjóri og útgerðarstjóri stefnda sagði að eftir að stefnandi hefði lokið verki sínu í marz 2013 hefði tekið að bera á olíuleka. Vitnið hefði leitað orsaka hans en ekki fundið. Vitnið hefði haft samband við stefnanda vegna þessa og það hefði einnig skipstjóri bátsins, G, gert nokkurum sinnum. Þeir G hefðu líklega hringt fimmtán sinnum eða svo í stefnanda. Stefnandi hefði, ef vitnið myndi rétt, alltaf svarað því til að hann væri að koma norður. Olíulekinn hefði verið mikið vandamál. Af honum hefði komið aukinn kostnaður, óheimilt væri að láta olíu í sjóinn auk þess sem bátnum væri haldið úti til hvalaskoðunar og lítið ánægjuefni væri að hafa olíuflekk í kring um slíkan bát.

Vitnið sagði að bæta hefði þurft tveimur til tveimur og hálfum lítra af olíu á vélina eftir hverja ferð, en hver ferð tæki þrjár klukkustundir.

Stefnandi og E frá Z hefðu komið norður í janúar eða febrúar 2014 og leitað lekans og loks fundið eftir heilan dag. Lekinn hefði verið við lok utan á smurpönnu, mjög neðarlega, alveg niður við kjöl, og þess vegna hefði lekið jafnvel þótt báturinn hefði verið bundinn við bryggju. Við upphaflega vinnu stefnanda hefði smurpannan verið tekin upp.

Vitnið sagði að ekkert óeðlilegt hefði komið í ljós þegar vélin hefði verið sett í gang til reynslu eftir viðgerðina í marz 2013. Viku síðar hefði vélin verið keyrð í um klukkustund við bryggju og eftir það hefði vantað um tíu lítra á vélina. Þá hefði vitnið haft samband við stefnanda og sagt að eitthvað væri að.

Vitnið E, vélvirki og fyrrverandi starfsmaður Z, sagði að C, forsvarsmaður stefnda, hefði haft samband við sig síðla árs 2013 og beðið sig að koma og meta ástand vélarinnar, en hún hefði verið til viðgerðar og læki alltaf eða færi af henni smurolían. Hefði C beðið vitnið um að gefa sér skýrslu „því að hann væri búinn að gefast upp á að hafa samband við [stefnanda] og þeir virtust ekkert geta talað saman“. Hefði vitnið beðizt undan verkefninu en C lagt hart að því. Loks hefði vitnið lagt til að það hefði samband við stefnanda og fengi hann til að koma með sér norður og svo myndu þeir finna út úr þessu í sameiningu, en ástæðulaust væri að „fara í hart strax“. Vitnið hefði spurt C hvernig færi með greiðslu á reikningi sínum vegna þessa og hefði C sagzt sjá til þess að vitnið fengi hann greiddan. Hefði orðið úr að vitnið og stefnandi hefðu farið norður í byrjun febrúar 2014, sett vélina í gang og leitað lekans lengi þar til þeir hefðu fundið hann við hliðarloka á smurolíupönnu. Þeir hefðu kíttað og lokað og kvaðst vitnið telja að síðan hefði ekki lekið.

Vitninu var kynnt hvað hefði falizt í tilboði stefnanda og kvaðst vitnið telja að samkvæmt þeirri lýsingu „hefði verið skipt um þessa pakkningu“, en nýupptekin vél ætti almennt ekki að leka.

Vitnið staðfesti tölvubréf sitt og sagði efni þess rétt.

Niðurstaða

Aðilar sömdu um að stefnandi gerði við vélina og kom þá fram hjá stefnda að hann vænti þess að hún yrði sem ný eftir viðgerðina. Ljóst er að olía lak af vélinni og hefur ekkert komið fram sem bendir til þess að svo hafi ekki verið, þegar í beinu framhaldi af viðgerðinni sem lauk í marz 2013. Var þetta galli á því verki sem skilað var þá.

Aðilar deila um samskipti sín sumarið 2013 og við munnlegan flutning málsins var því af hálfu stefnanda mótmælt sem röngu að hann hefði verið beðinn um að koma norður og bæta úr gallanum. Ljóst er að allnokkur símasamskipti voru með aðilum um sumarið. Virðast samskipti stefnanda og forsvarsmanns stefnda hafa gengið illa. Stefnandi telur forsvarsmanninn hafa verið óviðræðuhæfan en forsvarsmaðurinn segir stefnanda ítrekað hafa „skellt á“ sig. Vitnið D segist hafa haft oft samband við stefnanda vegna lekans og stefnandi alltaf sagzt vera væntanlegur. Vitnið D var trúverðugt, en við mat á framburði þess verður að hafa í huga að það er starfsmaður stefnda. Vitnið E sagði að forsvarsmaður stefnda hefði beðið sig um að líta á vélina þar sem hann hefði gefizt upp á samskiptum við stefnanda og þeir gætu ekki talað saman. Telja verður almennt ólíklegt að þeir sem kaupa viðgerð á vél en verða varir við olíuleka af henni, hafi margsinnis samband við viðgerðarmanninn án þess að biðja hann nokkuru sinni að bæta úr gallanum, en ljóst er að í það minnsta tveir starfsmenn stefnda, C og vitnið D, áttu í símasamskiptum við stefnanda um sumarið. Stefnandi sagði fyrir dómi að vélstjórinn D hefði tvisvar eða þrisvar hringt í sig „og talað um olíuleka“. Þegar á allt framanritað er horft þykir óhætt að miða við að stefnandi hafi verið upplýstur um lekann og hann átt þess kost að fara sjálfur og bæta úr honum.

Stefnandi vefengir ekki að reikningur Z sé vegna vinnu við að leita að og bæta úr lekanum. Hann taldi fjárhæð reikningsins ekki óraunhæfa. Verður miðað við hvort tveggja.

Stefndi ábyrgðist gagnvart Z greiðslu reikningsins og mun stefnanda hafa verið kunnugt um það, þegar hann fór norður ásamt starfsmanni Z. Sú staðreynd að stefndi ábyrgðist greiðslu reikningsins skiptir máli milli stefnda og Z en ræður ekki úrslitum um hvort hér er um að ræða kostnað sem draga ber frá reikningi stefnanda. Ekkert er komið fram um að stefndi hafi samið við stefnanda um að þessi greiðsla kæmi ekki til frádráttar reikningnum.

Stefndi átti rétt á því að fá í hendur vél sem ekki læki olíu. Ljóst er að hann upplýsti stefnanda fljótlega eftir verklok í marz 2013 hvernig komið var. Miða verður við að stefndi hafi gefið stefnanda kost á að koma sjálfur norður og bæta úr gallanum. Svo fór að stefndi leitaði til fyrirtækisins Z og það annaðist viðgerðina ásamt stefnanda í ársbyrjun 2014. Eftir viðgerðina var vélin orðin eins og stefndi átti rétt á að fá hana í hendur frá stefnanda. Verður að telja að úr því sem komið var hafi stefnda verið heimilt að leita til Z til að bæta úr gallanum, og sá kostnaður sem af því hafi hlotizt hafi verið galli á upphaflegu verki stefnanda. Verður stefnda talið heimilt að draga þá fjárhæð frá umsaminni greiðslu, en umsamin greiðsla hafi verið miðuð við gallalaust verk.

Í greinargerð sinni vísar stefndi ekki til annars tjóns en umrædds reiknings frá Z Eru engin gögn lögð fram um annað tjón og vegna slíks tjóns er engin skýr krafa gerð sem stefnanda hefði verið unnt að bregðast við. Eins og málið liggur fyrir eru engin efni til að draga annað frá kröfu stefnanda en reikninginn frá Z. Verður stefnukrafa tekin til greina að frádreginni greiðslu stefnda til Z. Reikningur Z. er gefinn út 11. febrúar 2014 en málið var höfðað 26. febrúar. Verður upphaf dráttarvaxtareiknings miðað við það.

Fyrir liggur að stefnandi bauð stefnanda greiðslu sem svarar til eftirstöðva reiknings hans að frádregnum reikningnum frá Z. Það boð barst hins vegar ekki fyrr en stefna hafði verið birt í málinu, auk þess sem boðnar voru 200.000 krónur í sömu viku en eftirstöðvar fyrir lok sama mánaðar. Dregur hvort tveggja úr því tilliti sem taka ber til þessa við ákvörðun málskostnaðar. Þá verður að horfa til þess að stefndi krafðist sýknu í málinu. Verður stefnda gert að greiða stefnanda 300.000 krónur í málskostnað. Gætt var ákvæða 1. mgr. 115. gr. laga nr. 91/1991.

Af hálfu stefnanda fór A-kvk-nf S-kvk-nf Þ-kvk-nf hdl. með málið.

Af hálfu stefnda fór A-kk-nf S-kk-nf hdl. með málið.

Þ-kk-nf D-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð

Stefndi, B, greiði stefnanda, A, 318.146 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38, 2001 af þeirri fjárhæð frá 26. febrúar 2014 til greiðsludags.

Stefndi greiði stefnanda 300.000 krónur í málskostnað.