S-1005/2007

Ár 2007, mánudaginn 5. nóvember, er dómþing Héraðsdóms Reykjavíkur háð í Dómhúsinu við Lækjartorg af J-kk-þgf J-kk-þgf héraðsdómara og dómur kveðinn upp í málinu nr. S-1005/2007: Ákæruvaldið gegn I-kk-þgf T-kk-þgf T-kk-þgf, sem dómtekið var 1. sama mánaðar.

Lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu höfðaði málið með ákæru útgefinni 8. júlí 2007 á hendur ákærða, I-kk-þgf T-kk-þgf T-kk-þgf, kt. 000000-0000, Meistaravöllum 33, Reykjavík, til refsingar fyrir líkamsárás samkvæmt 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20/1981 og 110. gr. laga nr. 82/1998, með því að hafa, aðfaranótt laugardagsins 2. september 2006, veist að L-kvk-þgf F-kvk-þgf H-kvk-þgf, fæddri 1977, í leigubifreið hennar á Bústaðavegi „og tekið um háls hennar, með þeim afleiðingum að hún hlaut klórfar hægra megin á hálsi og roðabletti vinstra megin og eymsli yfir hálsvöðvum að aftanverðu“.

L-kvk-nf F-kvk-nf H-kvk-nf, Fellsmúla 4, Reykjavík, krefst þess að ákærði verði jafnframt dæmdur til greiðslu 350.000 króna miskabóta með vöxtum samkvæmt 8. gr., sbr. 4. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 2. september 2006 til 7. mars 2007, en með dráttarvöxtum samkvæmt 9. gr., sbr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Þá er krafist 110.000 króna kostnaðar vegna sjúkranudds og 87.150 króna vegna lögmannskostnaðar, með dráttarvöxtum samkvæmt framansögðu.

Ákærði neitar sök. Hann krefst sýknu af refsikröfu ákæruvaldsins og frávísunar á nefndri bótakröfu, en komi til sakfellingar verði refsing felld niður eða honum gerð vægasta refsing sem lög leyfa, jafnframt því sem bótakröfunni verði vísað frá dómi sökum vanreifunar.

I.

Aðfaranótt laugardagsins 2. september 2006 kl. 02:25 var lögregla kvödd á vettvang við Bústaðaveg, skammt sunnan vegamóta við Snorrabraut, Hringbraut og Miklubraut, vegna tilkynningar um að L-kvk-nf F-kvk-nf H-kvk-nf hefði skömmu áður sætt líkamsárás í leigubifreið sinni. B-kk-nf Ó-kk-nf M-kk-nf lögreglumaður fór á staðinn við annan mann. Í frumskýrslu B-kk-ef, sem hann staðfesti fyrir dómi, kemur fram að tveir sjúkraflutningsmenn hafi verið á leið um Bústaðaveg, þeir séð ökumann blikka framljósum leigubifreiðarinnar og ákveðið að sinna hjálparkallinu. Í skýrslunni er haft eftir L-kvk-þgf að hún hafi ekið með fjóra farþega um Bústaðaveg þegar einn þeirra, K-kvk-nf B-kvk-nf G-kvk-nf, hefði þurft að kasta upp. L-kvk-nf hafi sagst myndu nema staðar og nefnt að því fylgdi mikill þrifkostnaður fyrir konuna, ef hún seldi upp innandyra. Ákærði, sem setið hafi í miðju aftursæti, hefði brugðist ókvæða við þeim ummmælum, hótað L-kvk-þgf lífláti, gripið höndum um háls hennar og þrengt að, einnig hrist hana og höfuð hennar þá slengst til og skollið í hliðarrúðu. Í sömu skýrslu er haft eftir E-kvk-þgf E-kvk-þgf G-kvk-þgf, farþega í framsæti, að ákærði hefði fengið æðiskast vegna ummæla L-kvk-ef og gripið um háls hennar. Þá hafi E-kvk-nf B-kvk-nf J-kvk-nf, farþegi í hægra aftursæti, greint frá því að ákærði hefði skyndilega misst stjórn á skapi sínu, veist að L-kvk-þgf og gripið til hennar.

L-kvk-nf leitaði sömu nótt kl. 03:54 á slysadeild Landspítalans (LSH). Í vottorði T-kk-ef F-kk-ef læknis segir að L-kvk-nf hafi verið með þrjá farþega í leigubifreið sinni þegar sá í miðjunni hefði skyndilega tekið hana þéttingsföstu hálstaki, hrist hana til og henni fundist hún ekki ná andanum. L-kvk-nf hafi verið hvellaum á framanverðum hálsi, með klórfar hægra megin og roðabletti vinstra megin. Þá hafi hún kvartað um eymsli yfir aftanverðum hálsvöðvum og sársauka við hálshreyfingar. Í framhaldi var L-kvk-nf greind með tognunar/maráverka á hálsi, sem yfirleitt jafni sig að fullu á 3-4 vikum.

L-kvk-nf fór á lögreglustöð mánudaginn 4. september og lagði fram kæru í málinu. Hún kvaðst hafa tekið ákærða og konurnar þrjár upp í leigubifreiðina í Hafnarfirði, ekið þeim áleiðis í miðbæ Reykjavíkur og allt verið í stakasta lagi þar til á Bústaðavegi, nánar tiltekið við Bústaðabrúna, þegar K-kvk-nf hefði orðið flökurt og L-kvk-nf ætlað að nema staðar, því ekki vildi hún að konan seldi upp innandyra. Ákærði hefði tryllst við þetta, kýlt L-kvk-þf í aðra öxlina og hótað henni lífláti, hún ekið áfram að gatnamótum Bústaðavegs og Flugvallarvegs, en þar, skammt sunnan vegamóta, hefði ákærði gripið um háls hennar og hert að, L-kvk-nf ekið yfir gatnamótin, séð sjúkrabifreið ekið á móti, blikkað framljósum leigubifreiðarinnar og snögghemlað þegar hún hefði séð að viðkomandi brugðust við kallinu. Ákærði hefði þá hlaupið af vettvangi.

Teknar voru vitnaskýrslur af E-kvk-þgf og E-kvk-þgf í janúar 2007. Þær báru með líkum hætti um ógleði K-kvk-ef í leigubifreiðinni og rökræður um þrifgjald. E-kvk-nf kvað ákærða síðan skyndilega hafa tekið í L-kvk-þf og hún við það misst stjórn á bifreiðinni skamma stund. Hann hefði ekki kýlt konuna, en kannski tekið um höfuð hennar. Í framhaldi hefði konan stöðvað bifreiðina. E-kvk-nf kvað ákærða hafa æst sig út af þrifgjaldinu, hann baðað út höndum og kallað L-kvk-þf fífl. Þá hefði E-kvk-nf á einum tímapunkti séð ákærða með hendur á hálsi L-kvk-ef, hún ekið áfram smáspöl áður en hún hefði blikkað á sjúkrabifreið og numið staðar. Þá var rætt við K-kvk-þf, kærustu ákærða og systur E-kvk-ef, en hún bar fyrir sig mikla ölvun umrædda nótt og minnisleysi af þeim sökum.

Ákærði var yfirheyrður 7. febrúar. Hann gekkst við því að hafa misst stjórn á skapi sínu í örfáar sekúndur í leigubifreið L-kvk-ef á Bústaðavegi, gripið til hennar og kannski klórað hana óvart, en áður hefði L-kvk-nf verið afar dónaleg og sínöldrandi vegna ógleði K-kvk-ef, alla leiðina frá Hafnarfirði til Reykjavíkur. Ákærði mótmælti frásögn L-kvk-ef um atburðarás, sagði hana lygi og hafnaði bótakröfu hennar.

II.

Fyrir dómi greindi ákærði frá því að hann hefði tekið sér far með leigubifreið L-kvk-ef frá Hafnarfirði til Reykjavíkur ásamt K-kvk-þgf sambýliskonu sinni, E-kvk-þgf mágkonu sinni og E-kvk-þgf og hann setið í miðju aftursæti. K-kvk-nf hefði fljótlega kvartað um flökurleika, L-kvk-nf tekið því illa, farið að rífast við þau fjögur, hótað að henda þeim út og jafnframt talað um „ælugjald“ ef K-kvk-nf kastaði upp innandyra. Ákærði hefði þó náð að róa L-kvk-þf og hún stöðvað bifreiðina í Garðabæ. Þar hefði K-kvk-nf jafnað sig, en fundið aftur til ógleði á leið um Bústaðabrúna, nánast sama atburðarás hafist öðru sinni og L-kvk-nf stöðvað leigubifreiðina. Í framhaldi hefði L-kvk-nf stöðvað bifreiðina í tvígang vegna umkvartana K-kvk-ef og í síðara skiptið, skammt norðan gatnamóta við Flugvallarveg, hefði ákærði rifið með hægri hendi í öxl L-kvk-ef og sagt henni að hætta þessu, L-kvk-nf þá ekið áfram stuttan spöl, en síðan blikkað á sjúkrabifreiðina og numið staðar. Við svo búið hefði ákærði snarast út og látið sig hverfa, enda ekki tilbúinn „að takast á við þetta bull“ þá um nóttina. Hann mótmælti lýsingu L-kvk-ef á atburðarás og vísaði því á bug að hún hefði slasast á hálsi af hans völdum, en sagði mögulegt að hann hefði óvart klórað hana. Ákærði sagðist hafa verið ölvaður umrætt sinn, en þó vel áttaður á stað og stund.

L-kvk-nf bar fyrir dómi að hún hefði tekið ákærða og þrjár konur upp í leigubifreiðina í Hafnarfirði og ekið þeim til Reykjavíkur. Ákærði hefði setið í miðju aftursæti og hann og aðrir farþegar verið í góðum gír allt þar til komið hefði verið að Bústaðabrúnni. Þar hefði K-kvk-nf skyndilega þurft að kasta upp, L-kvk-nf því ekið að vegarbrún og numið staðar. Ákærði hefði reiðst fyrir vikið, sagt henni að slökkva á gjaldmæli, í framhaldi skipað henni að aka niður í miðbæ, slegið hana í öxlina og L-kvk-nf þá tekið af stað að nýju. K-kvk-nf hefði enn þurft að æla og L-kvk-nf því stöðvað við mót Litluhlíðar, ákærði þá rifið með báðum höndum í háls hennar, togað hana aftur á milli framsæta og haldið henni þannig í föstu hálstaki í allt að 10-15 sekúndur, en á meðan hefði L-kvk-nf ekið yfir gatnamótin við Flugvallarveg og áfram, uns hún hefði séð sjúkrabifreiðina, en þá blikkað ljósgeisla leigubifreiðarinnar og snögghemlað. Við svo búið hefði ákærði sleppt takinu og hlaupið á brott. L-kvk-nf kvaðst ekki vera búin að jafna sig eftir árásina, hún vera töluvert hræddari við næturakstur, mun stífari í kringum vafasama farþega að næturlagi og því gjarnari á að fá vöðvabólgu en áður. Bar L-kvk-nf að hún hefði verið í sjúkranuddi sökum þessa fyrstu 3-4 mánuðina eftir atburðinn.

E-kvk-nf bar fyrir dómi að hún hefði verið í leigubifreið á leið frá Hafnarfirði til Reykjavíkur ásamt ákærða, E-kvk-þgf og K-kvk-þgf, þau verið mjög ölvuð og K-kvk-þgf orðið óglatt á Bústaðavegi, við Öskjuhlíð eða á móts við kapelluna að Hlíðarenda. Fram að því hefðu samskipti við leigubifreiðastjórann verið prýðileg, en þarna hefði L-kvk-nf „hálfpartinn“ æst sig og sagt að sá er kastaði upp innandyra yrði að greiða 10.000 krónur í þrifgjald. E-kvk-nf og hin hefðu sagt henni að róa sig, E-kvk-nf rifið kjaft og dregið fjárhæð slíks kostnaðar í efa, hin byrjað að æsa sig líka, E-kvk-nf þá hrist hausinn yfir öllu saman og farið að horfa út um glugga. Næst hefði hún tekið eftir því að L-kvk-nf var að stöðva bifreiðina og E-kvk-nf þá séð ákærða halla sér fram, með útréttar hendur frammí. Að sögn E-kvk-ef hefði hún þó ekki séð ákærða snerta L-kvk-þf, en konan hefði æpt eða umlað, stoppað, brostið í grát og sagt að hann hefði haldið um háls hennar. Í kjölfar þessa hefðu ákærði og K-kvk-nf horfið á braut og lögregla komið á vettvang skömmu síðar. E-kvk-nf staðfesti skráð ummæli sín á vettvangi og fyrrgreinda atvikalýsingu í hjá lögreglu, að öðru leyti en því að hún sagðist viss um að hafa ekki séð ákærða snerta háls L-kvk-ef.

E-kvk-nf bar að hópurinn hefði verið á leið frá Hafnarfirði til Reykjavíkur þegar K-kvk-nf hefði sagst þurfa að kasta upp og L-kvk-nf leigubifreiðastjóri haft á orði að því fylgdi 10.000 króna aukagjald ef einhver seldi upp innandyra. Hópurinn hefði andmælt fjárhæð gjaldsins og L-kvk-nf röflað á móti. E-kvk-nf kvaðst sjálf hafa verið mjög drukkin um nóttina og því myndi hún óljóst eftir atburðum, en taldi að þetta hefði gerst á Bústaðavegi, nálægt Perlunni, en í framhaldi hefði eitthvað orðið til þess að L-kvk-nf stöðvaði bifreiðina skammt norðan umferðarljósanna við Flugvallarveg. Hún kvaðst ekki minnast þess að hafa séð ákærða leggja hendur á L-kvk-þf, en staðfesti í kjölfarið skráð ummæli sín á vettvangi og fyrrgreinda atvikalýsingu hjá lögreglu.

III

Í málinu liggur fyrir að ákærði, K-kvk-nf, E-kvk-nf og E-kvk-nf tóku sér far með leigubifreið L-kvk-ef frá Hafnarfirði til Reykjavíkur aðfaranótt laugardagsins 2. september 2006. Af vætti L-kvk-ef, E-kvk-ef og E-kvk-ef fyrir dómi verður ekki annað ráðið en að ferðin hafi verið viðburðalítil uns komið var á Bústaðaveg og að þá fyrst hafi kastast í kekki með L-kvk-þgf og farþegum, sér í lagi ákærða, vegna ógleði K-kvk-ef og ummæla L-kvk-ef um svokallað ælugjald, en farþegarnir voru allir drukknir. Vitnunum ber einnig saman um að ákærði hafi misst stjórn á skapi sínu í kjölfar nefndra ummæla og veist að L-kvk-þgf meðan á akstri stóð, nálægt gatnamótum Bústaðavegs og Flugvallarvegs. Er sá vitnisburður í samræmi við framburð ákærða. L-kvk-nf hefur ávallt borið á sama veg um að ákærði hafi gripið um háls hennar og hert að öndunarvegi. Fær sá vitnisburður stoð í dómsvætti E-kvk-ef og E-kvk-ef, en L-kvk-nf stöðvaði síðan bifreiðina eftir að hafa vakið athygli sjúkraflutningsmanna, sem óku í gagnstæða átt. Með hliðsjón af greindum vitnisburði L-kvk-ef, E-kvk-ef og E-kvk-ef fyrir dómi, sem þykir í senn trúverðugur og samrýmist frásögn þeirra á vettvangi og við skýrslugjöf hjá lögreglu, þykir engum skynsamlegum vafa undirorpið, þrátt fyrir andmæli ákærða, að hann hafi gerst sekur um þá háttsemi, sem honum er gefin að sök í ákæru. Ákærði mótmælir ekki áverkalýsingu í vottorði T-kk-ef F-kk-ef læknis á LSH, en þangað leitaði L-kvk-nf rúmri klukkustund eftir atlöguna. Að þessu gættu og með vísan til nefnds vottorðs má leggja til grundvallar að ákærði hafi valdið L-kvk-þgf þeim áverkum, sem lýst er í ákæru. Ber því til samræmis að sakfella hann fyrir líkamsárás samkvæmt 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga með áorðnum breytingum.

IV.

Ákærði, sem er 33 ára, hefur ekki áður gerst sekur um refsiverða háttsemi, svo kunnugt sé. Ber honum að njóta þessa við ákvörðun refsingar. Á hinn bóginn verður ekki horft framhjá því að líkamsárásin var bæði tilefnislaus og háskaleg við umræddar kringumstæður, sbr. 1. og 3. töluliður 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga. Ekki er ljóst hvað ákærða gekk til verksins, en fyrir liggur að atburðarás var hröð og virðist sem ákærði hafi, sökum ölvunar, skyndilega misst stjórn á skapi sínu og veist að L-kvk-þgf með greindum hætti. Má því álykta að ásetningur hans hafi ekki verið styrkur, sbr. 6. töluliður 1. mgr. 70. gr. og að háttsemina megi að einhverju leyti skýra með vísan til ölvunarástands, þótt ekki verði hún réttlætt með ummælum L-kvk-ef um þrifgjald og eðlilegra áhyggna af ölvuðum farþega í leigubifreið hennar. Að gættum þessum atriðum og með vísan til sannaðra afleiðinga af broti ákærða samkvæmt ákæru þykir refsing hæfilega ákveðin 180.000 króna sekt til ríkissjóðs, sem ákærði greiði innan fjögurra vikna frá dómsbirtingu, en sæti ella fangelsi í fjórtán daga.

Í málinu krefst L-kvk-nf 350.000 króna miskabóta, 110.000 króna í bætur vegna kostnaðar við sjúkranudd og 87.150 króna vegna lögmannskostnaðar, með vöxtum eins og áður greinir. Í ljósi meginreglu 2. mgr. 172. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála ber að ákveða L-kvk-þgf bætur eftir almennum reglum einkamálaréttarfars. Ákærði mótmælir nefndum kröfum og krefst frávísunar á grundvelli vanreifunar, óháð úrlausn refsiþáttar málsins.

Miskabótakrafan er rökstudd með vísan til a. og b. liða 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, sbr. 13. gr. laga 37/1999, en samkvæmt téðum lagagreinum er heimilt að dæma þann til að greiða miskabætur, sem af ásetningi eða stórfelldu gáleysi veldur líkamstjóni eða ber ábyrgð á ólögmætri meingerð gegn frelsi, friði, æru eða persónu annars manns. Eiga bæði ákvæðin við í máli þessu. Þótt fá gögn liggi fyrir um afleiðingar af háttsemi ákærða velkist dómurinn ekki í vafa um að hann hafi valdið L-kvk-þgf umtalsverðum miska, með skyndilegri og óvæntri líkamsárás, í mikilvægu þjónustustarfi hennar að næturlagi, sem almennt er lítill gaumur gefinn. Þykja miskabætur þannig hæfilega ákveðnar 100.000 krónur, með vöxtum eins og greinir í dómsorði.

Krafa L-kvk-ef vegna sjúkranudds er ekki studd haldbærum gögnum, þótt reyndar liggi fyrir reikningur frá nuddara, sem dagsettur er ári fyrir tjónsatburð. Ber þegar af þeirri ástæðu að vísa nefndum bótalið frá dómi. Þá liggur ekki fyrir reikningur vegna lögmannsþjónustu, þótt fullyrt sé um fjárhæð hans, 87.150 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti. Þessum kröfulið, líkt og öðrum, var ekki fylgt úr hlaði fyrir dómi. Gegn andmælum ákærða sætir hann því frávísun.

Samkvæmt 1. mgr. 165. gr. laga um meðferð opinberra mála ber að dæma ákærða til greiðslu alls sakarkostnaðar. Til hans teljast 23.200 krónur vegna fyrrnefnds læknisvottorðs og málsvarnarlaun S-kk-ef K-kk-ef K-kk-ef héraðsdómslögmanns, skipaðs verjanda ákærða fyrir dómi. Með hliðsjón af eðli og umfangi máls og að teknu tilliti til tvískiptrar aðalmeðferðar og tímaskýrslu verjanda þykja laun hans hæfilega ákveðin 169.600 krónur, sem að meðtöldum virðisaukaskatti gera 211.152 krónur.

Þ-kvk-nf S-kvk-nf G-kvk-nf fulltrúi lögreglustjóra sótti málið af hálfu ákæruvaldsins.

DÓMSORÐ:

Ákærði, I-kk-nf T-kk-nf T-kk-nf, greiði 180.000 krónur í sekt til ríkissjóðs innan fjögurra vikna frá dómsbirtingu, en sæti ella fangelsi í fjórtán daga.

Ákærði greiði L-kvk-þgf F-kvk-þgf H-kvk-þgf 100.000 krónur í miskabætur með vöxtum samkvæmt 8. gr., sbr. 4. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 2. september 2006 til 7. mars 2007, en frá þeim degi með dráttarvöxtum samkvæmt 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. sömu laga til greiðsludags.

Ákærði greiði 234.352 krónur í sakarkostnað, þar með talin 211.152 króna málsvarnarlaun S-kk-ef K-kk-ef K-kk-ef héraðsdómslögmanns.

J-kk-nf J-kk-nf