S-432/2007

Mál þetta, sem dómtekið var 15. apríl, er höfðað á hendur X, með fimm ákærum svo sem hér greinir:

I. Ákæru sýslumannsins á Akureyri, útgefinni 14. desember 2007, „fyrir fíkniefnalagabrot með því að hafa laugardaginn 27. október 2007, verið með í vörslum sínum 1,42 grömm af tóbaksblönduðu hassi sem lögreglan fann við leit á heimili hans að Melasíðu [...] á Akureyri.

Telst þetta varða við 2. gr., sbr. 5. gr. og 6. gr. laga um ávana- og fíkniefni, nr. 65, 1974, sbr. lög nr. 60, 1980, sbr. lög nr. 13, 1985 og sbr. lög nr. 82, 1998 og 2. gr. sbr. 14. gr. reglugerðar um sölu og meðferð ávana- og fíkniefna nr. 233, 2001. Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til [að] sæta upptöku á 1 stk vasahníf með efnisleifum, 1 stk. glerstút úr vatnspípu og 1 stk. topp útbúnum til hassreykinga auk 1,42 grömmum af tóbaksblönduðu hassi sem lögreglan lagði hald á og tilgreint er í efnaskrá nr. 12759, samkvæmt 6. mgr. 5. gr. laga nr. 65, 1974 og 2. mgr. 14. gr. reglugerðar nr. 233, 2001.“

II. Ákæru sýslumannsins á Akureyri, útgefinni 4. janúar 2008, „fyrir umferðarlagabrot, með því að hafa mánudaginn 19. nóvember 2007 ekið bifreiðinni PL-280, undir áhrifum fíkniefna (tetrahýdrókannabínól 9,7 ng/ml) austur Strandgötu á Akureyri, uns lögreglan stöðvaði akstur hans á Norðurgötu á móts við hús nr. 26.

Telst þetta varða við 1. mgr., sbr. 2. mgr. 45. gr. A, sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50, 1987, sbr. 5. gr laga nr. 66, 2006. Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til sviptingar ökuréttar samkvæmt 101. gr. og 1. mgr., sbr. 4. mgr. 102. gr. nefndra umferðarlaga, sbr. 18. gr. laga nr. 66, 2006.“

III. Ákæru ríkissaksóknara, útgefinni 30. janúar 2008, „fyrir sérstaklega hættulegar líkamsárásir að morgni laugardagsins 27. október 2007, að […], Akureyri, með því að hafa:

1. Veist að [A] og stungið hann ítrekað með hnífi með þeim afleiðingum að hann hlaut 10 til 12 cm langan skurð undir rifboga hægra megin, stungusár á háls vinstra megin og á vinstri öxl, og þriggja til fjögurra cm skurð á hægri olnbogabót.

2. Veist að [B] og stungið hann með hnífi í framanverða hægri öxl með þeim afleiðingum að hann hlaut stungusár á öxlina.

3. Veist að [C] og stungið hann með hnífi í vinstri öxl gegnum axlarvöðva og í axlarbein með þeim afleiðingum að vöðvinn skarst í sundur á stóru svæði og áverkar urðu á axlarbeini.

Teljast brot ákærða varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar.

Bótakrafa: Af hálfu [A], kennitala 000000-0000, er þess krafist að ákærði verði dæmdur til að greiða honum bætur að fjárhæð kr. 568.555 auk vaxta samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001, frá 27. október 2007, en síðan dráttarvaxta samkvæmt 9. gr. sömu laga frá 19. desember 2007 til greiðsludags.

Af hálfu [B], kennitala 000000-0000, er þess krafist að ákærði verði dæmdur til að greiða honum bætur að fjárhæð kr. 559.555 auk vaxta samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001, frá 27. október 2007, en síðan dráttarvaxta samkvæmt 9. gr. sömu laga frá 19. desember 2007 til greiðsludags.

Af hálfu [C], kennitala 000000-0000, er þess krafist að ákærði verði dæmdur til að greiða honum bætur að fjárhæð kr. 1.593.632, auk vaxta samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001, frá 27. október 2007, en síðan dráttarvaxta samkvæmt 9. gr. sömu laga frá 19. desember 2007 til greiðsludags.“

IV. Ákæru sýslumannsins á Akureyri, útgefinni 26. febrúar 2008, „fyrir líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 27. janúar 2008, fyrir utan skemmtistaðinn Kaffi Akureyri við Strandgötu á Akureyri, slegið [D], tveimur höggum í andlitið, þannig að hann féll í götuna og síðan sparkað tvisvar í höfuð eða andlit hans liggjandi, með þeim afleiðingum að hann missti meðvitund og kastaði upp þegar hann komst til meðvitundar.

Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. lög nr. 10. gr. [svo] laga nr. 20, 1981. Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar.“

V. Ákæru sýslumannsins á Akureyri, útgefinni 29. febrúar 2008, „fyrir fíkniefnalagabrot, með því að hafa föstudagskvöldið 18. janúar og aðfaranótt laugardagsins 19. janúar 2008, selt rúmlega 10 grömm af hassi til óþekktra aðila á Akureyri og fyrir að vera með í vörslum sínum á heimili sínu 22,27 grömm af hassi, 2,42 grömm af tóbaksblönduðu hassi og 0,40 grömm af kókaíni, en ákærði hugðist selja hluta af þessum efnum. Telst þetta varða við 2. gr., sbr. 5. gr. og 6. gr. laga um ávana- og fíkniefni, nr. 65, 1974, sbr. lög nr. 60, 1980, sbr. lög nr. 13, 1985, lög nr. 82, 1998 og 2. gr. sbr. 14. gr. reglugerðar um sölu og meðferð ávana- og fíkniefna nr. 233, 2001. Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til [að] sæta upptöku á 22,27 grömmum af hassi, 2,42 grömmum af tóbaksblönduðu hassi og 0,40 grömmum af kókaíni, sem lögreglan lagði hald á og tilgreint er í efnaskrá nr. 13.256, peningum að fjárhæð kr. 54.000, sem lögreglan lagði hald á við rannsókn málsins og einni grammavog og einni vatnspípu sem lögreglan lagði hald á, allt samkvæmt 6. mgr. og 7. mgr. 5. gr. laga nr. 65, 1974, sbr. lög nr. 10, 1997, lög nr. 68, 2001 og 2. mgr. 14. gr. reglugerðar nr. 233, 2001.“

Málin voru sameinuð. Við upphaf aðalmeðferðar málsins breytti ákæruvaldið síðastgreindri ákæru svo, að ekki væri við það miðað, að ákærði hafi hugað á sölu hinna haldlögðu fíkniefna.

Fyrir dómi játaði ákærði skýlaust sök samkvæmt ákærum I og II og samkvæmt ákæru V eftir að ákæruvaldið hafði breytt henni með þeim hætti sem að ofan greindi. Krefst ákærði vægustu refsingar sem lög leyfa vegna þessara ákæra.

Ákærði neitar sök samkvæmt ákærum III og IV og krefst sýknu en til vara að hann verði dæmdur til vægustu refsingar sem lög leyfa.

Þá krefst ákærði þess að bótakröfum verði vísað frá dómi, til vara að hann verði af þeim sýknaður en til þrautavara að kröfurnar verði stórlega lækkaðar.

Skipaður verjandi ákærða krefst málsvarnarlauna úr ríkissjóði vegna vinnu sinnar á rannsóknarstigi málsins sem og vegna meðferðar þess fyrir dómi.

Þær játningar ákærða sem að ofan greinir, eru í samræmi við gögn málsins og þykir engin ástæða til að draga þær í efa. Er ákærði sannur að sök samkvæmt þessum ákærum og hefur unnið sér til refsingar en háttsemi ákærða er í ákærum þessum rétt færð til refsiheimilda.

Ákæra III, ákæra ríkissaksóknara, útgefin 30. janúar 2008.

Í lögregluskýrslu segir að klukkan 06:32, laugardaginn 27. október 2007, hafi lögreglan á Akureyri fengið tilkynningu um, að verið væri að senda sjúkrabifreið í […] hér í bæ, þar sem maður hefði verið stunginn. Fylgdi sögunni að árásarmanninum hefði verið vísað út og væri hann farinn leiðar sinnar. Hélt lögregla þegar á staðinn. Þegar lögreglubifreið var á stödd á Hlíðarbraut, á leið á vettvang, sáu lögregluþjónar þrjá menn á gangi sem veifuðu þeim. Voru þar komnir [F] og [A] og leiddu þeir sín á milli [C], mjög blóðugan. Stóð hnífsblað úr öxl hans og blæddi mikið frá. Sögðu þeir [F] og [A] að [A] væri einnig slasaður, sem og þriðji maður sem enn væri í […]. Hefði þetta gert „A-kk-nf“. Þá sýndi [F] nokkurra cm skurð sem hann hefði fengið á framhandlegg og kenndi sama manni. Er lögregla kom í […] hittist þar meðal annarra fyrir [B] sem kvartaði yfir miklum sársauka í öxl og sagði að X hefði stungið sig. Hélt lögregla að heimili X og eftir að hafa ítrekað knúið árangurslaust dyra var farið inn og hann handtekinn í svefnherbergi sínu. Á útihurðarhúni var blóðkám og í sófa fannst skefti af hnífi. Á salerni var blóðugt handklæði og blóðblettir í rúmi þar sem X var handtekinn.

Samkvæmt gögnum málsins er í málinu um að ræða eldhúshníf með tréskafti. Heildarlengd hnífsins óbrotins 25 cm, en blaðsins 12,5 cm. O-kk-nf hvass og egg beitt.

Tekið var blóðsýni úr ákærða og samkvæmt vottorði rannsóknastofu Háskóla Íslands í lyfja- og eiturefnafræði, mældist í blóði hans alkóhól 1,35 prómill, amfetamín 20 ng/ml og tetrahýdrókannabínól 2,2 ng/ml.

Í málinu liggja fyrir tvö læknisvottorð, dagsett 2. desember 2007 og undirrituð af N aðstoðarlækni á Fjórðungssjúkrahúsinu á Akureyri. Er fyrra vottorðið um [A] og segir þar að [A] hafi lent í áflogum og verið stunginn: „Maðurinn stakk hnífnum hægra megin undir rifboga. Hann stakk hann einnig mjög grunnt í háls vinstra megin yfir sternocleidomastoid vöðva vinstra megin og í hægri olnbogabót. Skurðurinn á hægri rifjaboga var ca 10-12 cm langur, grunnur og skurðurinn í olnbogabótinni var ca 3-4 cm og einnig var hann grunnur. Lítið hafði blætt úr þeim. Báðir skurðirnir voru reglulegir og skurðbrúnirnar lögðust vel saman. Sökum þess hve skurðirnir undir rifjabogunum og í hægri olnbogabót voru grunnir og skurðendar reglulegir var sá kostur talinn fýsilegastur að líma saman skurðenda með húðlími og að lokum settir steristrip plástrar yfir sárin. Sárin á hálsinum og á öxlinni voru einungis hreinsuð og settar umbúðir yfir.“

Síðara vottorð N er um [B] og segir þar að [B] hafi lent í átökum við mann með hníf sem hefði meðal annars sveiflað hnífnum „í framanverða hægri öxl [B]. Hnífnum virðist hafa verið stungið beint inn í öxlina því skurðurinn var einungis ½ - 1 cm í þvermál. Hann virðist ekki vera djúpur en engu að síður vaknaði grunur um mögulegt loftbrjóst. Hann var sendur í rtg.mynd af lungum. Á rtg.myndinni sást ekki merki um loftbrjóst og ekki heldur merki um blæðingar í brjóstholi. Lungun voru vel innönduð og hrein og því var þetta eðlileg lungnamynd. Sárið var saumað og settur 1 saumur með Ethilon saum, 4/0. Steristrip var svo sett yfir. Drengurinn var í frekar annarlegu ástandi. Hann útskrifaðist svo heim án fyrirhugaðs eftirlits á slysadeildinni.“

Þá liggur fyrir í málinu áverkavottorð um [C], dagsett 12. nóvember 2007 og undirritað af Þ bæklunarlækni, sem tók á móti [C] á sjúkrahúsi. Segir þar meðal annars, að [C] hafi reynst „vera með gríðarstórt sár yfir vinstri axlarsvæði og var skorið djúpt ofan í axlarvöðvann. Hann lýsti dofa niður í hendi en fingurhreyfingar og tilfinning í fingrum voru í lagi. Sjúklingur kvaðst hafa drukkið töluvert af áfengi en neitaði að hafa tekið fíkniefni. Hann var við komu á slysadeild vel áttaður á stað og stund og gaf góða sögu. Við skoðun sást í brotið hnífsblað í axlarvöðvanum. Tekin var röntgenmynd sem staðfesti legu hnífsblaðs og eftir það var gerð bráðaaðgerð á skurðstofu þar sem gert var að áverkanum. Axlarvöðvinn reyndist djúpt sundurskorinn. Fjarlægt var hnífsblaðsbrot sem mældist um það bil 9.8 centimetrar. Brotið var afhent rannsóknarlögreglumanni sem var á staðnum. Í ljós kom að höggvið hafði verið inn í bein og voru áverkamerki á beininu sem samsvöruðu því að höggvið hefði verið með hvössu áhaldi inn í beinið. Gert var að áverkanum eins og hægt var. [C] dvaldist á bæklunardeild FSA 27.10-29.10 2007. Hann fékk sýklalyf í æð. Útskrifast síðan heim og mun koma til eftirlits til undirritaðs. Meðferð stendur enn yfir. Á þessum tímapunkti ekki hægt að segja hvort eða að hve miklu leyti sjúklingur kemur til með að ná sér eða hvort einhver varanleg mein verða eftir áverkann.“

Verður nú rakinn framburður ákærða og vitna fyrir dómi.

Ákærði sagðist hafa komið frekar snemma í samkvæmið í […]. Löngu síðar hefðu þangað komið nokkurir menn sem hefðu, að minnsta kosti sumir, litið út fyrir að vera undir áhrifum fíkniefna. Samskipti ákærða og þessara manna hefðu hafist „með rifrildi og veseni“, og hefði upphafið verið fyrir utan húsið, en ákærði kvaðst ekki átta sig á því hver hefði átt upptökin. [C], [A] og [B] hefðu staðið þarna fyrir utan, en ákærði og [F] rifist við þá. Í upphafi hefði gengið á með ögrunum og ljótu orðbragði, þó ákærði myndi ekki einstök orð, og hefði einkum [A] haft sig þar í frammi. Hefðu þeir verið komnir að ákærða með krepptan hnefa. Ákærði hefði heyrt [A] segja æstan að hann ætlaði að ná sér í hníf, og hefði [A] að þessu sögðu rokið brott en ákærði orðið mjög hræddur. Ákærði hefði því reynt að verja sjálfan sig og sótt sér hníf í eldhúsið niðri, og hefði hnífurinn sennilega legið þar á borði. Þegar [A] hefði komið til baka, niður stigann, hefði ákærði verið staddur í eldhúsinu með [E] og gert ráð fyrir að [A] væri með hníf, þó ákærði hefði sjálfur engan hníf séð. Átök hefðu svo orðið milli nokkurra manna er þarna voru. Eftir að ákærði hefði komið með hnífinn hefði fólk stokkið að sér en hann reynt að slá sig lausan. Á þessum tíma hefði ákærði talið vera ráðist á sig, en sjálfsagt hefði ástæðan verið sú að hann var með hníf. Hefði ákærði haldið hnífnum þannig að blaðið hefði legið upp með höndinni. Ákærði hefði, að því er hann taldi, slegist við [C] og [A], en svo hefðu einhver tveir aðrir strákar slegist, og hefði annar verið með fyrrgreindum mönnum. Þegar aðsókn hefði orðið að sér hefði hann reynt að slá sig lausan, en ákærði kvaðst ekki hafa vitað betur en einn þeirra bæri hníf, „og þá náttúrlega kemur hnífurinn smá hérna í þá“. Auk [C] og [A], sem hefðu ráðist að ákærða, hefði vinur hans, [E], og sennilega annar vinur, [F], reynt að rífa ákærða til baka. Þessi átök hefðu orðið inni í íbúðinni, á neðri hæð, nánast í eldhúsinu.

Ákærði minntist þess ekki að hafa lent í nokkurum átökum við [B] þessa nótt.

Ákærði var spurður hvernig hnífurinn hefði farið í og setið fastur í öxl [C] og kvaðst ákærði ekki vita það, en gera ráð fyrir að hann hafi verið að reyna að slá sig lausan og hnífurinn einhvern veginn farið í [C]. Sérstaklega spurður kvaðst ákærði ekki minnast þess að hann hefði teygt sig yfir pilt og stúlku og rekið hnífinn í [C]. Ákærði sagðist ekki hafa séð heldur fundið er hnífurinn brotnaði, hann hefði heyrt smell og upp úr því náð að koma sér af staðnum. Tveir þeirra sem slösuðust í átökunum hefðu verið kunningjar ákærða sem hefðu reynt að stöðva hann og rífa af honum hnífinn og slasast við það, og væri trú ákærða að hinir hefðu slasast á sama hátt. Sjálfur hefði ákærði fengið skurð á hönd og orðið lítillega aumur hér og hvar eftir pústra. Hefði það alls ekki verið ásetningur sinn að valda öðrum tjóni. Allt hefði þetta gerst mjög snöggt, á örfáum sekúndum.

Ákærði mundi ekki til þess að hafa elt nokkura menn inn á salerni í tengslum við átökin og ekki að hafa reynt það.

Ákærði kvaðst hafa verið undir áhrifum áfengis þetta kvöld og einnig hefði hann notað örlítið amfetamín, miklu fyrr um kvöldið. Hann hefði hins vegar hvorki verið æstur né reiður fyrr en rifrildið hefði hafist.

Þegar ákærði var spurður nánar út í það hverjir hefðu verið í samkvæminu, aðrir en hann hefði þegar nefnt, svaraði hann því til að þar hefðu verið fleiri, en hann myndi þetta ekki glögglega. „Það er svo móðukennt hjá mér og langt síðan þetta gerðist.“

Ákærði var sérstaklega spurður að því, hvort ekki hefði verið möguleiki að koma sér burt, þegar [A] hefði boðað að hann myndi sækja hníf. Ákærði treysti sér ekki til að svara því og kvaðst ekki hafa hugleitt þennan möguleika.

Ákærða var sýndur haldlagður hnífur. Kvaðst hann hafa séð mynd af honum á lögreglustöð en muna lítið eftir þeim hnífi sem komið hefði við sögu.

Vitnið [B] sagðist hafa komið í samkvæmið í […] með [A] bróður sínum og vini sínum [C]. Einhverjar deilur hefðu orðið milli ákærða og [A] fyrir utan húsið. Einhver uppnefni hafi gengið milli [A] og ákærða. Vitnið hefði farið út og svo inn aftur og hitt þar [A] aftur. Hefðu þá átök brotist út. Vitnið hefði lent í átökum við [F] sem hefði ætlað að ráðast á [A], en vitnið stokkið fyrir. Ákærði og [A] hefðu verið „eitthvað að slást“, en vitnið hefði þó ekki séð til þeirra, og [C] hefði staðið einhvers staðar bak við vitnið og hefði vitnið aldrei séð hann í nokkurum átökum. Næst hefði [A] stokkið inn á salerni og vitnið hlaupið þangað til hans. Inni á salerninu hefði vitnið séð að [A] hefði verið „allur í einhverjum stungusárum“, og þegar þeir hafi farið út af salerninu hafi þeir séð [C] alblóðugan. Þegar búið hefði verið að binda um sár [C] og þeir hefðu ætlað að hlaupa úr húsinu, hefði vitnið fundið sáran verk í öxl og er það hefði litið undir peysuna og hefði það séð sig alblóðugt. Vitnið hefði hins vegar ekki fundið að það væri stungið, og ekki vitað hvernig það hefði hlotið áverka sína, en það hefði verið áður en það fór inn á salernið, annað hvort þegar vitnið hefði verið í átökum við [F] eða þegar það var á leið á salernið. Töluverður æsingur hefði verið í mönnum og „adrenalínið alveg í botni“. Vitnið taldi að ákærði hefði ekki haft ástæðu til að óttast um öryggi sitt enda hefðu ákærði og vinir hans verið mun fleiri en vitnið og vinir þess. Þá kvaðst vitnið engan hníf hafa séð en því hafi hins vegar verið sagt af honum inni á salerninu.

Vitnið kvaðst ekkert hafa heyrt um að [A] hefði sagst ætla að sækja hníf.

Vitnið kvaðst hafa drukkið svolítið áfengi um kvöldið og tekið inn örlítið af amfetamíni, sennilega á öðrum tímanum.

Vitnið kvaðst enn finna mjög til ef það lyfti þungu eða hreyfði hönd sína. Þá hefðu bolur og peysa þess eyðilagst.

Vitnið [C] kvaðst hafa farið í samkvæmið með þeim [B] og [A]. Vitnið hefði verið utan hússins, en heyrt þá læti að innan, gengið inn og þar hefðu verið átök og deilur. Vitnið hefði stokkið milli manna sem hefðu átt í átökum og minnti vitnið að það hefði tekið í [B], sem hefði verið æstur og að rífast við ákærða, til þess að draga hann brott. Vitnið mundi hins vegar ekki hvort fleiri hefðu verið að beita sér gegn ákærða en vitnið hefði reynt að róa viðstadda, sem hefðu verið nokkurir fleiri þó vitnið myndi ekki nú hverjir það hefðu verið. Þá hélt vitnið að fleiri hefðu reynt að stilla til friðar, en mundi ekki hverjir. Vitnið hefði séð ákærða með hnífinn á lofti eitt andartak og blaðið vitað að vitninu, en vitnið hefði ekki séð hnífinn koma í sig. Vitnið hefði engin sérstök átök séð um hnífinn og engan séð reyna að afvopna ákærða. Vitnið hefði fundið fyrir sársauka og er vitnið hefði litið niður þá hefði það séð að skyrta sín var rifin. Þá hefði vitnið tekið eftir stóru sári á öxl sér og hefði það þá gripið um öxlina. Vitnið hefði ekki strax gert sér grein fyrir hvað hefði gerst en svo hefði það fundið mikinn þrýsting í höndinni. Eftir að vitnið hefði verið stungið, hefðu þeir [A] og [B] hlaupið inn á salerni. Þangað hefði vitnið farið til þeirra og [A] sagði vitninu hvernig komið var fyrir öxlinni. Enginn annar hefði reynt að komast þangað inn til þeirra og ekki verið knúið dyra. [A] hefði komið með belti og bundið um öxl vitnisins. Allt hefði þetta gengið mjög hratt og öll átök fallið niður þegar vitnið hefði verið stungið.

Vitnið sagðist ekki muna hvort einhver hefði staðið milli sín og ákærða er það hlaut stunguna.

Vitnið neitaði því að hafa átt í nokkurum erjum við ákærða fyrr um kvöldið.

Vitnið kvaðst hafa drukkið nokkuð áfengi um kvöldið, en ekki mjög mikið. Ekki kvaðst það hafa orðið vart við fíkniefnaneyslu hjá félögum sínum um kvöldið.

Vitnið kvaðst hafa misst úr vinnu í um mánuð vegna áverka síns og eiga erfitt með að spila á gítar, en vitnið stundaði nám í tónlistarskóla. Þá hefði íþróttaiðkun sín spillst vegna þessa og það ætti erfiðara en áður með að beita sér í vinnu, en það hefði hugað á matreiðslunám. Yrði vitnið fljótt þreytt í höndinni við áreynslu. Þá hefði fatnaður vitnisins skemmst.

Vitnið kvað engan nema ákærða hafa verið með hníf og vissi ekki hvort eitthvað hefði verið talað um hnífaburð annarra.

Vitnið staðhæfði að ákærði hefði getað yfirgefið staðinn hefði hann viljað, enginn hefði varnað honum útgöngu.

Borin var undir vitnið skýrsla þess fyrir lögreglu og kvað rétt eftir sér haft þar.

Vitninu var sýnd mynd af hnífi og kannaðist það við hnífinn á myndinni sem þann sem það var stungið.

Vitnið [A] sagði sig og [B] bróður sinn hafa verið fremur stutt í samkvæminu þegar þeir hefðu lent í deilum við ákærða. Minnti vitnið að upptök þeirra hefðu verið þau að þeir hefðu uppnefnt ákærða og meðal annars kallað hann uppnefni sem hann hafi reiðst mjög. Þessar deilur hefðu verið fyrir utan húsið, en þar og þá hefðu ekki orðið bein átök.. Hefði vitnið farið inn, til að koma sér úr deilunum, og upp á efri hæð hússins og um það leyti haft við orð að það hygðist ná sér í hníf, en kvaðst eingöngu hafa verið að fíflast og taldi vitnið sig frekar en hitt hafa mælt þetta glaðlega og taldi vitnið að þessi orð yrðu skilin þannig. Vitnið hefði verið inni þegar þessi orð féllu en ákærði þá verið utandyra og hefði hann ekki heyrt þau. Á efri hæðinni hefði verið stúlka sú er hélt samkvæmið og önnur með henni. Einhver orðaskipti hefðu orðið milli þeirra en vitnið neitaði því, aðspurt, að það hefði þarna sagst vera á leið að sækja hníf til að ögra ákærða. Það hefði hins vegar spurt hvort einhverjir hnífar væru uppi, því einhver slagsmál væru niðri. Vitnið kvaðst ekki muna eftir viðbrögðum húsráðanda við þessu en þau hefðu gengið saman niður. Þegar vitnið hefði komið aftur ofan hefði það séð ákærða með hníf í hendi og haldið honum upp. Þá hefði [B] verið niðri og í slagsmálum við [F]. Vitnið hefði rifið í ákærða og gaf á því þá skýringu, að það hefði séð ákærða með hníf og jafnframt að [B] væri í átökum við strák sem hann vissi vera vin ákærða, og hefði því óttast að ákærði kynni að stinga bróðurinn. Hefðu þeir lenti í einhverjum slagsmálum sem vitnið myndi ekki glöggt hvernig hefðu farið fram. Vitnið sagðist nú ekki muna eftir því að hafa séð ákærða beita hnífnum, en vitnið hefði fengið stungu í olnbogabót, háls og brjóstkassa hægra megin og skrámur á andlit, hægra brjóst og vinstri framhandlegg. Hefði vitnið þá farið inn á salerni, enda hefði það talið „vera búið að stinga mig nóg“. Áður hefði vitnið þó kýlt ákærða.

Eftir að vitnið fór inn á salernið hefði þar verið knúið fast dyra. Skömmu síðar hefði [B] komið til vitnisins inn á salernið og þeir svo eftir stutta stund farið út og rætt við [C].

Vitnið sagðist ekki vita hvort aðrir hefðu reynt að ná hnífnum af ákærða.

Vitnið kvaðst hafa drukkið nokkuð áfengi en einnig neytt örvandi og róandi lyfja.

Vitnið kvaðst hafa átt erfitt með svefn eftir þessa atburði og hafa leitað sálfræðings. Föt þess hefðu auk þess skemmst.

Vitnið [F] kvaðst lítið muna frá atburðum þessa kvölds en það hefði verið mjög ölvað. Vitnið hefði lent í rifrildi og jafnvel slagsmálum við [B] og að því loknu hefði það gengið upp á efri hæð hússins. Þangað hefði [A] komið hlaupandi, nokkuð reiður, og ætlað að sækja sér hníf vegna slagsmála sem væru í gangi niðri. Vitnið hefði sagt honum að láta það ógert en ganga þess í stað með sér niður og hefði það orðið að ráði. Þar uppi hefðu einnig verið stúlkur sem hefðu gengið með þeim niður, en vitnið myndi ekki hverjar. Niðri hefði verið mikið óðagot, allir hlaupið um og hver öskrað á annan en enginn einn hefði verið miðdepill atburða. Ákærði hefði þar verið með hníf en vitnið sagðist ekki hafa séð hann stinga neinn. Nánar spurt hvort vitnið hefði séð ákærða stinga [C] kvað vitnið ákærða hafa teygt sig yfir það og rekið hnífinn í vinstri olnboga vitnisins. Þó hefði vitnið ekki séð hnífinn þá. Vitnið kvaðst sjálft ekki hafa tekið þátt í þessum atgangi.

Vitnið hefði komið „stelpunum“ út, en þegar út hefði verið komið hefði það séð [C] þar með skurð á hendi. Hefði vitnið ekki séð [C] fá skurðinn. Ein þessara stelpna hefði verið [G], unnusta vitnisins, en ekki myndi vitnið hverjar hinar hefðu verið.

Vitnið kvaðst hafa þekkt ákærða mun lengur en aðra viðstadda.

Vitnið var spurt um skýrslu sem það hefði gefið hjá lögreglu hinn 29. október 2007 og sagðist vitnið þá hafa svarað eins og það best hefði munað. Vitninu var sýnd skýrslan og sagði vitnið þar allt rétt eftir sér haft og réttur framburður þar.

Vitnið var spurt hvort mögulegt væri að ákærði hefði ekki ógnað viðstöddum með hnífnum og taldi vitnið það geta verið. Ákærði hefði verið æstur og drukkinn eins og aðrir þarna inni.

Borin voru undir vitnið þau orð í lögregluskýrslu að það hefði séð hvar ákærði stakk hnífnum í öxlina á [C]. Vitnið kvaðst hafa haldið í höndina á [G] og [C] staðið fyrir aftan þau. Þá hefði ákærði komið að þeim með hnífinn en vitnið hefði ekki séð hnífinn fara inn í öxlina heldur aðeins séð sárið og ekki fyrr en vitnið hefði komið stúlkunum út. Hugsanlega væri hér um eina mínútu að ræða. Vitnið kvaðst ekki muna hvort einhver hefði verið að ráðast að ákærða á þeirri stundu er ákærði kom að vitninu með hnífinn. Þá vissi vitnið ekki hvað [C] hefði hafst að þegar hann var stunginn.

Vitnið [H], húsráðandi í […] þetta kvöld, kvaðst hafa verið á efri hæð hússins með vinkonu sinni, [I], en þangað hefði vitnið ekki viljað að samkvæmið bærist. Á leiðinni ofan hefði það mætt tveimur strákum, [J] einhverjum og einhverjum öðrum sem vitnið myndi ekki hver væri. Vitnið hefði sagt þeim að það vildi ekki hafa gesti uppi, en [J] hefði sagst vera á leið að sækja hníf. Þá hefðu þeir sagst ætla að ógna einhverjum stráki á neðri hæðinni. Vitnið hefði hváð en engin sérstök svör fengið. Því næst hefðu þau öll farið niður og þá hefði vitnið heyrt einhvern segja við ákærða að þeir hefðu farið til að sækja hníf.

Vitnið sagði að strákarnir sem hefðu farið upp eftir hnífnum hefðu farið inn á salernið og þangað hefði ákærði viljað komast og barið á dyrnar. Hefði það verið áður en vitnið hefði séð hann með hnífinn.

Vitnið taldi sig hafa séð ákærða ganga reiðan úr eldhúsinu með hníf í hendi, haldið hnífnum hátt sem til höggs og taldi vitnið að hnífsblaðið hafi vitað út, en þó myndi vitnið þetta ekki vel. Taldi vitnið að ákærði hefði verið að leita að þeim sem sagst hefðu ætla að ná sér í hníf. Þá taldi vitnið að einhverjir hefðu reynt að ná hnífum af ákærða en vitnið hefði engin högg séð og engan verða fyrir hnífstungum, en vinur vitnisins, [K] að nafni, hefði togað það burt frá átökunum og vitnið hefði snúið baki í þau. Vitnið hefði hins vegar séð [C] koma til baka úr forstofunni niðri, stunginn, og halda um öxlina. [J] hefði hins vegar læst að sér á baðherberginu en á því væri annar útgangur og mætti þaðan komast úr húsinu. Allt hefði þetta gerst mjög hratt.

Vitnið kvaðst hafa verið ölvað þegar þetta var. Vitnið minnti að það hefði áður reynt að hafa hemil á ákærða um kvöldið.

Vitnið [E] sagði mikil læti og slagsmál hafa orðið í samkvæminu. Upphafið hefði verið leiðindi og skætingur milli manna. Vitnið kvaðst hafa staðið úti þar sem [A] og ákærði hefðu verið að rífast, en vitnið myndi ekki einstök orðaskipti. [A] hefði svo gengið í burtu og sagt „í hálfgerðri kaldhæðni“ að hann ætlaði að ná sér í hníf, en vitnið og ákærði gengið inn. Taldi vitnið að ákærði hefði heyrt það líka en mundi ekki hvernig hann hefði brugðist við. Við nánari spurningar sagði vitnið að [A] hefði sagt þetta reiður. Þegar vitnið og ákærði hefðu verið búnir að standa inni, á neðri hæðinni, í nokkurar mínútur hefðu [A] og [B] komið ofan stigann. Vitnið hefði séð þá úr fjarlægð og ekki séð hvort [A] hefði verið með hníf. Þegar þeir ákærði hefðu séð [A] koma niður hefði ákærði farið og sótt sér hníf.

Þarna niðri hefðu bræðurnir að nýju tekið að egna ákærða. Upp úr því hefðu brotist út slagsmál með hnefahöggum og hrindingum. Þegar einhver ýtingur hefði verið hafinn, milli ákærða og bræðranna, hefði vitnið séð að ákærði var með hníf sem hann hefði haldið niður með hliðinni. Í átökunum hefði hnífurinn eitthvað sveiflast til en vitnið hefði ekki séð ákærða beita honum og engan séð verða fyrir stungu. Vitnið taldi að hreyfingar ákærða með hnífinn hefðu verið ósjálfráðar, en þó svaraði vitnið því til að ákærði hefði sveiflað höndinni fremur en að aðrir hefðu sveiflað henni til. Nánar spurt sagði vitnið ákærða hafa haldið á hnífnum í hægri hönd og slegið og ýtt frá sér með báðum höndum. Vitnið kvaðst hafa gripið utan um ákærða og reynt að draga hann frá og hefði vitnið þá hlotið áverka á hægri hönd.

Vitnið kvaðst hafa séð [C] og [F] þarna á staðnum en ekki vita um hugsanlegan þátt þeirra í átökunum og hugsanlegar orsakir áverka þeirra. Þá vissi vitnið ekki hvernig það bar til að [C] var stunginn. Allt hefði þetta gerst mjög hratt. Vitnið mundi ekki hvort einhverjir hefðu leitað inn á salernið og ekki hvort einhver hefði barið þar dyra.

Vitnið kvaðst vera félagi ákærða en þekkja ekkert til annarra aðila.

Vitnið kvaðst hafa verið ölvað og sagðist ekki muna málsatvik sérstaklega vel.

Undir vitnið var borin skýrsla sem það hafði gefið hjá lögreglu. Staðfesti það að rétt væri eftir því haft.

Borin voru undir vitnið þau orð þess í skýrslunni að [F] og [B] hefðu verið að slást. Kvað vitnið að þetta væri rétt og hefði það rifjast upp fyrir sér nú.

Vitnið [G] kvaðst hafa komið akandi í samkvæmið til þess að sækja unnusta sinn, [F]. Er vitnið hefði borið að garði hefði það séð að „hasar“ var í gangi og „allt að gerast“. Allir hefðu verið að taka í alla og mikil öskur. Hefði vitnið þegar afráðið að koma [F] af vettvangi. Vitnið kvaðst hafa séð ákærða halda á hnífnum og hefði hnífurinn „komið framhjá“ vitninu, um 30-40 cm frá vitninu, þar sem [C] hefði staðið en vitnið hefði hugsað um það eitt að koma sér af staðnum. Vitnið hefði þá sleppt [F] og farið út. [F] hefði verið drukkinn og sjálfsagt flestir viðstaddra verið í glasi.

Vitnið kvaðst lítið muna eftir málsatvikum, þau væru í móðu fyrir sér, en þó myndi vitnið til þess að hafa séð hnífinn liggjandi á gólfinu. Vitnið taldi ekki að athygli hópsins hefði beinst að einhverjum einum viðstöddum, svo sem til að afvopna hann.

Vitnið hefði engan séð stunginn. Allt hefði gerst afar hratt.

Borin var undir vitnið skýrsla um símaviðtal lögreglu við vitnið. Vitnið sagði í framhaldi af því, að vitnið hefði ekki séð hnífinn fara í öxl [C]. Því hefði hins vegar verið sagt að það hefði gerst. Að öðru leyti væri skýrslan rétt.

Vitnið [I] sagði að ákærði hefði verið mjög ölvaður um kvöldið og verið með læti allt kvöldið. Hann hefði hins vegar jafnan stillst þegar honum hefði verið sagt að róa sig. Vitnið kvaðst hafa verið statt á efri hæðinni með [H], húsráðanda, og þangað upp hefðu komið tveir strákar og héti annar [J] en ekki vissi vitnið nafn hins. Þær stöllur hefðu rekið þá niður þar sem annar þeirra hefði sagt að þeir væru á leiðinni upp að sækja sér hníf og hefðu eitthvað minnst á ákærða í því samhengi. Þegar niður hefði verið komið hefðu [J] og hinn strákurinn eitthvað rifist við ákærða, sem svo hefði farið og sótt sér hníf. Síðar spurt kvaðst vitnið þó ekki sjálft hafa séð ákærða sækja sér hnífinn. Fyrst hefði vitnið séð ákærða með hnífinn þegar ákærði hefði staðið í eldhúsinu.

Hefðu allir ráðist að honum þegar hann hefði verið kominn með hnífinn og taldi vitnið hnífinn vera ástæðu þess. Vitnið kvað ákærða hafa sveiflað hnífnum einhvern veginn, og borið hann í krepptum hægri hnefa og minnti vitnið að eggin hefði vísað niður. Hefðu allir verið í einni þvögu og vitninu virst sem ákærði væri að reyna að slíta sig lausan. Hefði ákærði að mati vitnisins verið einn gegn margnum. Vitnið kvaðst hafa staðið við útidyrnar og séð hnífinn fara af miklu afli í öxl [C] og þegar vitnið var spurt hvort það teldi fremur um viljaverk að ræða eða óviljaverk svaraði það með orðunum „kannski bara bæði og“, en menn hefðu verið að ráðast að ákærða. Ákærði hefði reitt höndina í axlarhæð en ekki hærra þegar hann hefði stungið til [C]. Vitnið hefði hins vegar ekki séð hnífinn fara í fleiri menn. Vitnið var spurt hvort það hefði séð til [J] í átökunum en sagði svo ekki vera, hann hefði látið sig hverfa.

Vitnið sagðist ekki vita hvort einhver hefði farið inn á salernið í tengslum við átökin en ákærði hefði barið á salernisdyrnar. Taldi vitnið að það hefði verið áður en að [C] hefði verið stunginn.

Vitnið kvaðst hafa spurt ákærða að því um kvöldið hvort hann hefði fengið sér fleira en áfengi, en hann neitað því. Sjálft hefði vitnið verið nokkuð drukkið en ekki mjög.

Vitnið V, rannsóknarlögreglumaður, kvaðst hafa komið í […] eftir að atburðir urðu. Hefðu þá allir verið farnir þaðan aðrir en húsráðandi og önnur stúlka. Nokkuð blóð hefði verið á vettvangi en greinilega hefði verið þrifið áður en vettvangsrannsóknin gat hafist. Vitnið var spurt um [J] þann sem nefndur hefði verið í málinu og kvað vitnið hann ekki hafa komið að átökunum, en skýrslur hefðu verið teknar af öllum sem það hefðu gert. Vitnið kvaðst ekki minnast nokkurs [K] í sambandi við málið. Vitnið kvaðst staðfesta öll þau gögn málsins er það hefði komið að.

Vitnið M rannsóknarlögreglumaður kvaðst hafa farið á heimili ákærða, rannsakað þann vettvang eftir handtöku hans og verið viðstaddur yfirheyrslu yfir honum. Ekki væri vani að vottar væru að slíkum yfirheyrslum.

Vitnið Þ læknir kvaðst hafa annast pilt sem hefði komið á sjúkrahús með brotinn hníf í öxlinni. Hefði pilturinn verið með „gríðarmikinn skurðáverka á axlarsvæði, gríðarmikið opið sár, opið niður í axlarvöðva“ og brotið hnífsblað staðið út úr vöðvanum. Ekki hefði þurft að skera í öxlina og sárið ekki verið stækkað við aðhlynninguna. Sárið hefði náð niður að beini og far komið í beinið, væntanlega eftir hnífinn og taldi vitnið það sýna að talsvert afl hefði verið að baki. Rispan hefði ekki aðeins verið í beinhimnunni heldur hefði klofnað aðeins upp í beinið.

Vitnið taldi það heppni að vöðvataug, sem færi í allan axlarvöðvann, hefði ekki skaðast, en þar hefði aðeins munað millimetrum. Afar erfitt væri að gera við þá taug en ef hún hefði skaðast hefði allur vöðvinn rýrnað. Það væri alvarlegt en ekki lífshættulegt. Mjög líklega hefði slíkt tjón orðið varanlegt. Nokkura cm frá skurðinum væru svo stórar slagæðar og taugaflækjur en þær væru þó hinumegin við beinið.

Áverkinn hefði að mati vitnisins verið alvarlegur, litlu hefði mátt muna að illa færi, en ekki hefði hann þó verið lífsógnandi. Þá hefði verið hugsanlegt að mikið blóð hefði tapast en ekki heldur svo lífsógnandi hefði verið. Ekki væri ósennilegt að áverkinn háði sjúklingnum enn. Hugsanlegt væri að hann hefði af þessu ævilöng óþægindi, en um það væri ekkert hægt að fullyrða enn.

Ákæra IV, ákæra sýslumannsins á Akureyri, útgefin 26. febrúar 2008.

Samkvæmt lögregluskýrslu var lögregla við eftirlit í bifreið á Strandgötu, við Kaffi Akureyri, sunnudaginn 27. janúar 2008 klukkan 04:51, þegar maður, sem lögregla þekkti sem X, sló mann í andlitið, tveimur föstum höggum svo maðurinn féll flatur. Hafi X því næst sparkað tvívegis í andlit/höfuð mannsins, að því er segir í skýrslunni. Að svo búnu hefðu dyraverðir stöðvað X. Lögreglan hefði hraðað sér á vettvang og handtekið X. Maðurinn sem sleginn var, reyndist vera [D].

Verður nú rakinn framburður ákærða og vitna fyrir dómi.

Ákærði sagðist fyrir dómi hafa verið fyrir utan Kaffi Akureyri og hafa ýtt við [D] svo hann hafi fallið í jörðina. Ákærði hefði hins vegar ekki slegið hann. Þegar [D] hefði legið á jörðinni hefði ákærði sparkað í bakið á honum. Ákærði neitaði því hinsvegar að hafa sparkað í andlit [D]. Ákærði gaf þá skýringu á þessum aðgerðum sínum, að sér hefði borist til eyrna að inni á Kaffi Akureyri, þar örskömmu áður, hefði [D] hrint öðrum stráki úr hjólastóli sem sá væri bundinn. Ekki hefði þó sá í hjólastólnum beðið ákærða um þetta heldur hefði ákærði tekið þetta upp hjá sjálfum sér.

Ákærði kvaðst hafa verið í strigaskóm með gúmmísóla.

Ákærði kvaðst hafa neytt örlítils áfengis þetta kvöld en engra annarra fíkniefna.

Vitnið [D] kvaðst lítið muna af þessum atburðum. Það hefði verið á Kaffi Akureyri allt kvöldið með félögum sínum, og drukkið tíu til fimmtán glös af bjór og sterku áfengi, og næst myndi það eftir sér í sjúkrabifreið. Þá myndi vitnið ekkert eftir ákærða og ekki eftir að hafa lent í átökum við mann í hjólastóli inni á skemmtistaðnum. Vitnið kvaðst hafa spurt félaga sína um það atriði og þeir myndu heldur ekki til þess að vitnið hefði gert það.

Vitnið kvaðst hafa verið marinn aftan í höfði en lítið fundið fyrir slíku. Þá hefði vitnið fundið fyrir lítilli kúlu. Vitnið vissi ekki til að það hefði fengið neitt mar eða far á bakið.

Í sjúkrabifreiðinni hefði verið sagt að vitnið hefði kastað upp, en sjálft minntist það slíks ekki. Eftir því sem vitnið vissi best væri það eins og nýtt í dag.

Vitnið kvað vel geta hugsast að á sjúkrahúsinu hefði það sagt sér líða vel og ekkert amaði að sér.

Vitnið Æ, kvaðst hafa verið við störf sem dyravörður Kaffis Akureyrar. Hefðu dyraverðir vísað manni nokkurum, drukknum, á dyr, en sá hefði, að sögn annars dyravarðar, hrint öðrum gesti í gólfið úr hjólastóli. Þegar þeir hefðu verið búnir að vísa manninum út hefði strákur að nafni [L] komið að og hrint honum svo hann hrasaði. Ákærði hefði svo fylgt á eftir, kýlt manninn og sparkað í hann liggjandi. Hefði ákærði kýlt hann einu höggi undir vinstri höku, meðalhöggi, svo maðurinn skall í gangstéttina, og að því er vitninu sýndist, sparkað í hnakka honum. Vitnið treysti sér ekki til að fullyrða hvort sparkið hefði verið fast, en hinn liggjandi maður hefði velt sér við og tekið um höfuð sér.

Vitnið Ö lögregluþjónn sagðist hafa verið í lögreglubifreið fyrir utan Kaffi Akureyri og verið að fylgjast með mannfjölda sem þar hefði verið. Vitnið og Z félagi þess hefði séð einhverjar tilfæringar á fólki og „handleggi út í loftið“ og ekið nær og þá hefði vitnið séð [D] liggja á jörðinni og ákærða sparka tvívegis í höfuð honum, í hnakka að því er vitnið teldi, nokkuð föstum spörkum. Hefðu þau verið stödd hinu megin við götuna sem væri tvíbreið. Vitnið hefði séð þetta mjög vel og þau verið komin yfir götuna þegar spörkin hefðu komið. Vitnið hefði fyrst séð [D] þegar hann lá á jörðinni og ekki vita hvað hafði gengið á undan. Félagi vitnisins hefði hins vegar sagst hafa séð ákærða slá [D] niður. Eftir þetta hefði [D] kastað upp.

Vitnið Z lögregluþjónn kvaðst hafa setið ásamt Ö í lögreglubifreið fyrir utan Nætursöluna og fylgst með mannsöfnuði fyrir utan Kaffi Akureyri. Þar hefðu verið ýtingar en svo hefði vitnið séð greinilega þegar ákærði hefði lamið annan tveimur höggum svo hann hefði fallið á grúfu í götuna. Maðurinn hefði borið fyrir sig hendur og fætur í fallinu. Ákærði hefði svo sparkað tvívegis í höfuð mannsins, þegar hann hefði verið að reyna að rísa á fætur. Vitnið treysti sér ekki til að fullyrða hvar í höfuðið spörkin hefðu komið, en höfuðið hefði kippst til. Vitnið og Ö hefðu verið í tíu til tuttugu metra fjarlægð frá vettvangi, í beinni sjónlínu.

Vitnið kvaðst hafa handtekið ákærða en Ö hlúð að manninum sem ráðist hafði verið á.

Vitnið kvaðst hafa séð [L] á vettvangi en treysti sér ekki til að fullyrða hvort hann hefði tekið þátt í átökum.

[M] bar vitni. Vitnisburður hans var eingöngu um atburð sem orðið hefði inni á veitingastaðnum, og þykir hann ekki skipta máli varðandi þá ákæru sem hér er til umfjöllunar.

Vitnið Y dyravörður kvaðst hafa verið í fríi en hafa verið staddur á Kaffi Akureyri umrætt kvöld. Hefði hann séð dyraverði vísa manni á dyr og einhver orðaskipti hefðu því næst orðið fyrir utan staðinn milli þessa manns og annars sem [L] heiti. Hefði ákærði komið að og slegið manninn tvö högg í höfuð. Maðurinn hefði fallið í götuna, aftur á bak og til vinstri hliðar. Vitnið hefði hins vegar engin spörk séð og hefði fylgst samfleytt með þar til lögreglan hefði komið að, sem hefði verið nær samstundis.

Vitnið hefði einbeitt sér að því að hafa stjórn á [L], sem hefði ekki hrint manninum eða slíkt.

Maðurinn, sem sleginn hefði verið, hefði verið ölvaður en þó getað staðið sjálfur á fótum. Sjálft hefði vitnið verið allsgátt.

Niðurstaða.

Um ákæru III, ákæru ríkissaksóknara útgefna 30. janúar 2008.

Samkvæmt framansögðu lauk teitinni í […] með átökum þar sem að minnsta kosti þrír menn fengu skurðáverka. Framburður ákærða og vitna að atburðum í […] er á stundum nokkuð óljós og misjafnt hversu vel vitni telja sig muna atburði. Sjálfur segir ákærði að málsatvik séu móðukennd hjá sér. Örðugt er að henda reiður á nákvæmri atburðarás en ljóst er þó, að talsverður atgangur varð í lok samkvæmisins og atburðarás þá mjög hröð og mikið óðagot á vettvangi.

Ákærði hefur gengist við því að hafa sótt sér hníf og verið með hann í hönd þegar atgangurinn varð. Hann hefur gefið þá skýringu að hann hafi talið sér standa ógn af öðrum manni og myndi sá bera hníf. Jafnframt hefur hann talað um að hann hafi reynt að slá sig lausan þegar að sér hafi verið sótt og sagði um það fyrir dómi: „Og þá náttúrlega kemur hnífurinn smá hérna í þá“. Ákærði kvaðst ekki vita hvernig hnífurinn hefði ratað í öxl [C], en gera ráð fyrir að það hafi gerst þegar ákærði hefði verið að reyna að slá sig lausan. Ákærði sagði tvo kunningja sína hafa reynt að afvopna sig og slasast við það, og væri það sín trú að þannig væru aðrir áverkar næturinnar til komnir. Hefði það aldrei verið ætlun sín að slasa nokkurn mann.

Hvorki ákærði né vitni hafa sagt að annað eggvopn hafi verið á lofti í átökunum en hnífur sá er ákærði var með. Bendir ekkert til að svo hafi verið. Þá hefur ákærði borið að hann hafi haldið á hnífnum þegar hann brotnaði í öxl [C], þó ákærði segist ekki hafa séð það gerast. Þykir því mega slá því föstu að allir þeir skurðáverkar sem urðu í þessum atgangi hafi komið af þeim hnífi, og að allan tímann hafi ákærði haldið á hnífnum.

Í skýrslu sinni hjá lögreglu, sem vitnið [F] staðfesti rétta fyrir dómi, segir [F] meðal annars: „Ég sá að A-kk-nf hélt á hníf og var með hnífinn á lofti, eins og hann væri að ógna með honum. A-kk-nf virtist vera alveg brjálaður í skapinu, ég hef oft séð hann brjálaðan en ekki svona brjálaðan.“ Síðar segir [F]: „A-kk-nf kom síðan á milli mín og stelpunnar sem ég hélt í höndina á og teygði sig yfir okkur, þá var hann kominn með hnífinn á loft. Ég sá síðan hvar A-kk-nf stakk hnífnum í öxlina á [C], sem stóð hinu megin við okkur.“ Fyrir dómi kvað [F] sig hins vegar ekki hafa séð hnífinn fara í öxl [C] og ekki tekið eftir sári hans fyrr en hann sá hann um mínútu síðar. Stúlkan sem um ræðir er vitnið [G]. Fyrir dómi kvaðst hún hafa staðið með vitninu [F] þegar hnífurinn hefði komið framhjá henni, á að giska 30-40 cm frá. [G] var allsgáð. Vitnið [I] kvaðst hafa séð hnífinn fara í öxl [C] af miklu afli og hefði ákærði reitt hönd sína í um axlarhæð þegar hann hefði stungið [C]. Vitnið treysti sér hins vegar ekki til að fullyrða að um viljaverk hefði verið að ræða. Sjálfur hefur ákærði ekki neitað að hafa valdið því að hnífurinn hafi farið í [C], en eins og áður segir telur hann það hafa gerst þegar hann hafi verið að reyna að slá sig lausan. Er ekki vafa undirorpið að ákærði hafi veitt [C] það stungusár sem hann er ákærður fyrir og sem greinir í framlögðu læknisvottorði og framburði vitnisins Þ.

Ákærði og [A] segjast hafa slegist í atganginum. [A] segist ekki muna eftir því að hafa verið stunginn en í átökunum hafi hann fengið stungu í olnbogabót, háls og brjóstkassa og skrámur á andlit, brjóst og framhandlegg. Fyrir dómi kvaðst [A] auk þess hafa farið úr átökunum og inn á salernið þar sem honum hefði fundist „vera búið að stinga mig nóg“. Ákærði hefur sem áður segir viðurkennt að hafa verið með hníf í hönd og slegið frá sér og þykir mega slá því föstu að hann hafi í átökum sínum við [A] valdið honum þeim áverkum sem í ákæru greinir. Þeir áverkar koma heim og saman við framlagt læknisvottorð N.

Hvorki ákærði né [B] segjast muna til þess að ákærði hafi veitt [B] áverka, en ákærði segir hins vegar, svo sem áður greinir, að hann hafi reynt að slá sig lausan „og þá náttúrlega kemur hnífurinn smá hérna í þá“.[B] segist hafa lent í átökum við [F], þegar hann hafi ætlað að varna [F] þess að ráðast á [A], sem hefði verið að slást við ákærða. Sjálfur hyggur [B] að áverka sína hafi hann hlotið, annað hvort þegar hann hafi verið í áflogum við [F] eða á leiðinni inn á salernið á eftir [A]. Það liggur fyrir að mikill atgangur var þarna í samkvæminu. Telur dómurinn fullvíst að í þessum atgangi hafi ákærði rekið hníf sinn í [B] þó að það atvik verði ekki staðsett í atburðarásinni með öruggri vissu. Áður hefur verið komist að þeirri niðurstöðu að ákærði hafi borið eina eggvopn átakanna, ákærði hefur viðurkennt að hafa haldið á hnífnum þegar hann hafi slegið sig lausan og vitni bera að hann hafi sveiflað höndinni með hnífnum í. Þykir því óhætt að slá því föstu að ákærði hafi með hnífi veitt [B] þann áverka sem í ákærunni greinir.

Ákærði hefur haldið því fram, að ekki hafi verið ætlan sín að skaða aðra í samkvæminu. Hann sækir sér hins vegar hníf þegar honum þykir horfa til átaka og þegar menn safnast að honum lætur hann ekki vopnið frá sér heldur tekur að sveifla höndinni og slá frá sér. Sú lýsing hans, að hann hafi haldið hnífnum þannig að blaðið hafi legið upp með höndinni, er mjög ótrúverðug. Hlaut honum að vera ljóst að af háttsemi hans kynnu að hljótast hættulegir áverkar líkt og raun varð á, og þykir háttsemi hans réttilega færð til refsiákvæðis í ákæru.

Ljóst virðist, að [A] hafi, uppúr rifrildi en skömmu fyrir atganginn, greint frá þeirri ráðagerð sinni að sækja sér hníf og þó hann beri fyrir dómi að þetta hafi eingöngu verið sagt í glensi, virðist nokkuð ljóst að ákærði hafi ekki tekið þeim orðum svo. Sé miðað við aðdraganda þessara orða [A], og þess sem önnur vitni hafa borið um framgöngu hans, einkum [H] og [F], má skilja að ákærði hafi talið sig hafa ástæðu til að taka þessum orðum bókstaflega og óttast um sinn hag. Það réttlætir hins vegar ekki þá ákvörðun hans að vopnast með sama hætti, hvað þá að taka að sveifla hnífi í atganginum sem varð upp úr því. Hefur ekkert komið fram í málinu sem bendir til þess að ákærða hefði ekki verið í lófa lagið að yfirgefa samkvæmið, ef hann taldi öryggi sínu þar ógnað. Það gerði ákærði hins vegar ekki, heldur gekk hann þvert á móti inn í húsið aftur, eftir að hafa heyrt [A] tala um hníf.

Verður ákærði sakfelldur að öllu leyti samkvæmt ákærunni og er háttsemi hans þar rétt færð til refsiheimilda.

Um ákæru IV, ákæru sýslumannsins á Akureyri, útgefna 26. febrúar 2008.

Ákærði hefur játað að hafa sparkað í [D]. Hann neitar hins vegar hafa slegið hann heldur segist hafa ýtt honum svo hann féll í götuna. Þá kveðst ákærði hafa sparkað í bak hans, en ekki höfuð.

Í málinu liggur fyrir vitnisburður tveggja lögregluþjóna er staddir voru örskammt frá vettvangi. Þeim ber saman um að ákærði hafi sparkað tvívegis í höfuð [D] og Z kveðst auk þess hafa séð glöggt er ákærði sló [D] sem féll í götuna. Vitnið Æ dyravörður ber á sama veg. Þá hefur Y, sem var á vettvangi, borið að ákærði hafi slegið [D]. Þetta vitni segir hins vegar að ákærði hafi ekki sparkað í hann. [D] sjálfur man ekkert eftir atburðum, en veðst hafa fengið lítilsháttar mar á hnakka og kúlu. Með játningu ákærða og eindregnum framburði nefndra lögregluþjóna er sannað að ákærði hafi sparkað í [D] þar sem hann lá. Framburður vitnisins Y, um að hann hafi ekki séð ákærða sparka í [D], breytir ekki þessari niðurstöðu. Þá telst sannað, með vitnisburði Z lögregluþjóns og vitnanna Æ og Y, en gegn neitun ákærða, að ákærði hafi slegið [D] sem við það hafi fallið í götuna.

Ákærði bar því við að hann hefði reiðst mjög fregnum af tiltekinni háttsemi [D] inni á veitingastaðnum. Þeirri meintu háttsemi var á engan hátt beint að ákærða og var hún yfirstaðin þegar atlaga ákærða hófst.

Samkvæmt framanrituðu verður ákærði sakfelldur samkvæmt þessari ákæru og hefur unnið sér til refsingar, en háttsemi ákærða er í ákærunni rétt færð til refsiheimildar.

Ákærði kvaðst fyrir dómi hafa byrjað að fikta við fíkniefnaneyslu þrettán ára gamall og tveimur árum síðar hafi hún verið hafin fyrir alvöru. Nú væri hann fremur nýlega hættur. Ákærði sagðist stunda nám í framhaldsskóla og ganga nú til geðlæknis og vera farinn að taka geðlyf sem hefðu reynst sér hjálpleg. Þá sækti ákærði viðtöl á vegum SÁÁ og hefði hug á að snúa við blaðinu.

Samkvæmt sakavottorði er liggur fyrir í málinu er sakaferill ákærða með þessum hætti: Hinn 28. apríl 2005 var ákærði dæmdur í 50.000 króna sekt fyrir fíkniefnalagabrot. Í júní 2005 gekkst hann undir viðurlagaákvörðun, 30.000 króna sekt, fyrir fíkniefnalagabrot og var um hegningarauka að ræða. Í mars 2006 var gerð við hann lögreglustjórasátt, 28.000 króna sekt, fyrir fíkniefnalagabrot. Þá var hann í júní 2006 dæmdur í 30 daga fangelsi fyrir þjófnað og þjófnaðartilraun en fullnustu refsingarinnar frestað skilorðsbundið í tvö ár. Loks var ákærði í október 2006 dæmdur í 100.000 króna sekt fyrir þjófnað, brot á 1. sbr. 2. mgr. 45. gr. umferðarlaga, fíkniefnalagabrot og brot á vopnalögum. Þá var ákærði sviptur ökurétti í átta mánuði. Var um hegningarauka að ræða. Með brotum sínum nú hefur ákærði rofið skilorð dómsins frá júní 2006 og verður sá dómur nú tekinn upp og ákærða dæmd refsing í einu lagi samkvæmt 60. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Við ákvörðun refsingar vegna ákæru III verður horft til þess að ákærði er sakfelldur fyrir að valda þremur einstaklingum skaða með beitingu hættulegs vopns. Sveiflaði hann hnífnum og sló frá sér hingað og þangað, þar sem mikill atgangur var og hefði hæglega getað farið verr. Einum manni, [C], olli ákærði alvarlegum áverka, þó ekki hafi sá áverki verið lífshættulegur. Samkvæmt mati Þ bæklunarlæknis var það sár veitt af talsverðu afli, og má telja svo hafa verið. Hins er þó að gæta að áverkar þeir sem ákærði er sakfelldur fyrir að hafa veitt þeim [A] og [B] urðu ekki verulega alvarlegir. Þá þykir rétt að miða við að ákærði hafi orðið fyrir áreitni og ertingum af hálfu [A] sem fyrir dómi bar að ákærði hefði verið kallaður uppnefni sem honum virðist svíða mjög.

Ákærði hefur ekkert gert til að bæta fyrir þessi brot sín gagnvart brotaþolum.

Við ákvörðun refsingar vegna ákæru IV verður að horfa til þess að ákærði slær fyrst niður mann sem á sér einskis ills von og er auk þess svo ölvaður að hann á litla sem enga möguleika að snúast til varnar. Þá sparkar ákærði tvívegis í höfuð honum þar sem hann liggur í götunni. Er slík árás til þess fallin að valda verulegum skaða þó svo hafi hins vegar alls ekki farið að þessu sinni. Varð líkamstjón [D] afar lítið og gerir [D] engar kröfur á hendur ákærða. Við ákvörðun refsingar verður að horfa til þess litla tjóns sem af árásinni varð. Ákærði bar því við að hann hefði orðið mjög reiður við að heyra frásögn af tiltekinni háttsemi [D] inni á veitingastaðnum, og benti verjandi ákærða á að ákærði ætti fatlaðan bróður og kæmist mjög í uppnám ef gert væri á hlut fatlaðra. Það er vissulega virðingarvert af ákærða að bera hag fatlaðra fyrir brjósti en meintri háttsemi [D] inni á veitingastaðnum var á engan hátt beint að ákærða, sem ekki varð vitni að henni, og var yfirstaðin þegar ákærði réðst að [D]. Verður atlaga ákærða ekki réttlætt með þessu.

Við refsiákvörðun almennt verður horft til þess að ákærði er enn tiltölulega ungur að árum, var tvítugur þegar brot voru framin. Þá hefur hann ekki áður verið sakfelldur fyrir ofbeldisbrot. Þá hefur hann á síðustu vikum leitast við að snúa lífi sínu til betri vegar, hefur gengið til geðlæknis, tekur lyf samkvæmt hans forskrift og sækir viðtöl á vegum SÁÁ. Hinu er ekki að neita að þessa lífsháttabreytingu sína hefur ákærði ekki fyrr en ákærur taka að birtast honum, ein af annarri. Þannig gerist hann sekur um líkamsárás í lok janúar 2008, þremur mánuðum eftir að hann beitir hnífnum í […]. Allt að einu þykir rétt að miða við að ákærði sé nú að reyna að snúa við blaðinu, en ákærði sagðist fyrir dómi hafa neytt fíkniefna árum saman en vera nú fremur nýlega hættur. Með hliðsjón af 77. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og að öllu framansögðu virtu verður refsing ákærða ákveðin fangelsi í tuttugu mánuði. Þá verður ákærði sviptur ökurétti í tvö ár frá dómsbirtingu, sbr. 6. mgr. 102. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 með áorðnum breytingum, vegna þess brots er greinir í ákæru II. Jafnframt ber að fallast á gerðar upptökukröfur.

Í málinu liggja fyrir bótakröfur þeirra [A], [B] og [C] svo sem áður greinir. Samkvæmt gögnum málsins sundurliðast bótakrafa [A] svo að krafist er miskabóta að fjárhæð 500.000 krónur, bóta vegna lögfræðikostnaðar 48.555 króna og bóta vegna fatatjóns 20.000 króna. Bótakrafa [B] sundurliðast svo að krafist er miskabóta að fjárhæð 500.000 krónur, bóta vegna lögfræðikostnaðar, 48.555 króna og bóta vegna tjóns á fötum, 11.000 króna. Bótakrafa [C] sundurliðast svo að krafist er miskabóta að fjárhæð 1.500.000 krónur, bóta vegna lögfræðikostnaðar 60.632 króna og bóta vegna fatatjóns 33.000 króna.

Við aðalmeðferð málsins greindi réttargæslumaður þeirra frá því að bótakrafa [A] vegna eyðilagðra fata væri lækkuð í 15.000 krónur og samsvarandi krafa [C] í 22.970 krónur.

Ákærði hefur valdið öllum þessum bótakrefjendum ólögmætri meingerð og er bótaskyldur gagnvart þeim. Kröfur þremenninganna um bætur fyrir fatatjón eru studdar gögnum eða þykja eðlilegar og verður á þær fallist. Miskabætur til [C] eru hæfilegar 600.000 krónur, til [A] 200.000 krónur og [B] 150.000 krónur. Þá verður ákærði dæmdur til að greiða þóknun réttargæslumanns þremenninganna í einu lagi, en þeir nutu aðstoðar sama lögmanns. Um bótafjárhæðir fer því eins og í dómsorði greinir. Fallast ber á gerðar dráttarvaxtakröfur.

Þá verður ákærði dæmdur til að greiða málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef G-kk-ef héraðsdómslögmanns, sem alls ákveðast 750.000 krónur og hefur þá verið litið til reglna um virðisaukaskatt. Enn fremur verður ákærði dæmdur til að greiða þóknun réttargæslumanns þeirra [B], [A], og [C], sem ákveðst 200.000 krónur og hefur þá verið litið til reglna um virðisaukaskatt.

Annar sakarkostnaður málsins nemur alls 379.701 krónu og verður ákærði dæmdur til greiðslu hans. Dómsuppsaga hefur dregist vegna embættisanna dómsformanns.

Dóm þennan kveða upp Þ-kk-nf D-kk-nf héraðsdómari sem dómsformaður, E-kk-nf S-kk-nf héraðsdómari og Ó-kk-nf Ó-kk-nf dómsstjóri.

D Ó M S O R Ð :

Ákærði, X, sæti fangelsi í 20 mánuði.

Ákærði er sviptur ökurétti í tvö ár frá birtingu dómsins að telja.

Ákærði sæti upptöku á 1,42 grömmum af tóbaksblönduðu hassi sem lögreglan lagði hald á og tilgreint er í efnaskrá nr. 12759; 22,27 grömmum af hassi, 2,42 grömmum af tóbaksblönduðu hassi og 0,40 grömmum af kókaíni, sem lögreglan lagði hald á og tilgreint er í efnaskrá nr. 13.256; peningum að fjárhæð 54.000 krónur, einni grammavog, einum vasahnífi með efnisleifum, einni vatnspípu, einum glerstúti úr vatnspípu og einum toppi útbúnum til hassreykinga.

Ákærði greiði [B] 161.000 krónur ásamt vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 frá 27. október 2007 til 19. desember 2007 en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði greiði [A] 215.000 krónur ásamt vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 frá 27. október 2007 til 19. desember 2007 en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði greiði [C] 622.970 krónur ásamt vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 frá 27. október 2007 til 19. desember 2007 en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6 . gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef G-kk-ef héraðsdómslögmanns, 750.000 krónur, og þóknun réttargæslumanns [B], [A] og [C], Ó-kk-ef R-kk-ef Ó-kk-ef héraðsdómslögmanns, 200.000 krónur. Þá greiði ákærði annan sakarkostnað, 379.701 krónu.