S-482/2017

Árið 2017, mánudaginn 18. desember, er á dómþingi Héraðsdóms Reykjavíkur, sem háð er í Dómhúsinu við Lækjartorg af G-kk-þgf S-x-x M-kk-þgf héraðsdómara, sem dómsformanni, S-kk-þgf E-kk-þgf S-kk-þgf svæfingalækni og S-kk-þgf S-kk-þgf heimilis-, bráða- og geðlækni, kveðinn upp dómur í málinu nr. S-482/2017: Ákæruvaldið gegn S-kk-þgf G-kk-þgf T-kk-þgf, en málið var dómtekið 23. f.m.

Málið er höfðað með ákæru héraðssaksóknara, dagsettri 31. ágúst 2017, á hendur:

„S-kk-þgf G-kk-þgf T-kk-þgf, kennitala [...],

Depluhólum 10, Reykjavík,

dvalarstaður: Fangelsið Litla-Hrauni,

fyrir stórfellda líkamsárás sem leiddi til bana, með því að hafa að kvöldi mánudagsins 7. júní 2017, í heimreiðinni að [...], Mosfellsbæ, veist með ofbeldi að A. Ákærði hélt báðum höndum A fyrir aftan bak, þar sem hann lá á maganum á jörðinni, fór klofvega yfir bak A og notaði líkamsþunga sinn til að halda honum föstum, þá tók hann A hálstaki og sló hann ítrekað í andlit og höfuð með krepptum hnefa. Af þessu hlaut A margar rispur og skrámur víða á höfuð og líkama; margúla víða á andlit; blæðingar í mjúkvef á gagnauga og á hægra gagnaugavöðva, á miðjum hálsi að framanverðu og hægra megin; nefbrot; brot á báðum hornum skjaldbrjósks og lét A lífið af völdum mikillar minnkunar á öndunarhæfni sem olli banvænni stöðukæfingu sem má rekja til einkenna æsingsóráðs, þeirrar þvinguðu frambeygðu stöðu sem hann var í með hendur fyrir aftan bak, þunga ákærða sem þrýsti á brjósthol hans aftanvert, hálstaks í langan tíma og mótspyrnu hans sjálfs.

Telst þetta varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkröfur:

Fyrir hönd B, kt. [...], [...], Mosfellsbæ, er gerð sú krafa að hinum ákærða verði gert að greiða henni miskabætur skv. 2. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, að fjárhæð kr. 5.000.000.- auk vaxta skv. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, frá 7. júní 2017, en síðan dráttarvaxta skv. 9. gr. vaxtalaga, sbr. 1. mgr. 6. gr. sömu laga, að liðnum mánuði frá birtingu kröfunnar til greiðsludags. Einnig er þess krafist að hinum ákærða verði gert að greiða málskostnað, skv. 3. mgr. 176. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008, að mati dómsins eða samkvæmt síðar framlögðum málskostnaðarreikningi, að viðbættum virðisaukaskatti á málflutningsþóknun.

Fyrir hönd C, kt. [...], [...], Mosfellsbæ, er gerð krafa um bætur vegna útfarar sonar hans, miskabóta og málskostnaðar auk vaxta úr hendi ákærða í málinu skv. ákvæðum XXVI. kafla laga nr. 88/2008. Kröfuhafi gerir þá kröfu að hinum ákærða verði gert að greiða honum bætur vegna útfarar brotaþola skv. 12. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, að fjárhæð kr. 1.346.619.- Einnig er gerð krafa um greiðslu miskabóta skv. 2. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993,- að fjárhæð kr. 4.000.000.- auk vaxta skv. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, frá 7. júní 2017, en síðan dráttarvaxta skv. 9. gr. vaxtalaga, sbr. 1. mgr. 6. gr. sömu laga, að liðnum mánuði frá birtingu kröfunnar til greiðsludags. Einnig er þess krafist að hinum ákærða verði gert að greiða málskostnað, skv. 3. mgr. 176. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008, að mati dómsins eða samkvæmt síðar framlögðum málskostnaðar-reikningi, að viðbættum virðisaukaskatti á málflutningsþóknun.

Fyrir hönd D, kt. [...], [...], Mosfellsbæ, gerir forráðamaður hennar, E, kt. [...], kröfu um greiðslu miskabóta, bætur vegna missis framfæranda og málskostnaðar, auk vaxta, úr hendi ákærða, skv. ákvæðum XXVI. kafla laga nr. 88/2008.

Í fyrsta lagi er gerð sú krafa að hinum ákærða verði gert að greiða D miskabætur skv. 2. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, að fjárhæð kr. 5.000.000.- auk vaxta skv. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, frá 7. september 2017, en síðan dráttarvaxta skv. 9. gr. vaxtalaga, sbr. 1. mgr. 6. gr. sömu laga, að liðnum mánuði frá birtingu kröfunnar til greiðsludags.

Í öðru lagi er gerð sú krafa að hinum ákærða verði gert að greiða D bætur vegna missis framfæranda, frá 7. júní 2017 til 18 ára aldurs, skv. 1. mgr. 12. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, sbr. 14. gr. sömu laga, að fjárhæð kr. 1.329.145, auk vaxta sbr. 8. gr. vaxtalaga nr. 38/2001, sbr. 1. mgr. 16. gr. skaðabótalaga, en síðan dráttarvaxta skv. 9. gr. vaxtalaga, sbr. 1. mgr. 6. gr. sömu laga, að liðnum mánuði frá birtingu kröfunnar til greiðsludags.

Í þriðja lagi er þess krafist að hinum ákærða verði gert að greiða málskostnað, skv. 48 gr., sbr. 216. gr., laga um meðferð sakamála nr. 88/20083, að mati dómsins eða samkvæmt síðar framlögðum málskostnaðarreikningi, að viðbættum virðisaukaskatti á málflutningsþóknun.

Fyrir hönd F, kt. [...], [...], Mosfellsbæ, er gerð sú krafa aðallega að ákærði verði dæmdur til að greiða henni krónur 29.944.335,- með vöxtum skv. 8. gr. laga nr. 38/2001 frá 7. júní 2017 til dómsuppsögu, en með dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001, frá þeim degi til greiðsludags. Til vara er þess krafist að ákærði verði dæmdur til að greiða henni krónur 19.322.337,- með vöxtum skv. 8. gr. laga nr. 38/2001 frá 7. júní 2017 til dómsuppsögu, en með dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001, frá þeim degi til greiðsludags. Einnig er þess krafist að ákærða verði gert að greiða málskostnað að skaðlausu samkvæmt málskostnaðarreikningi.

Fyrir hönd F, kt. [...], [...], Mosfellsbæ, vegna ólögráða og ónefndrar dóttur sinnar, kt. [...], er gerð sú krafa að ákærði verði dæmdur til að greiða henni krónur 18.342.664,- með vöxtum skv. 8. gr. laga nr. 38/2001 frá 7. júní 2017 til dómsuppsögudags, en með dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001, frá þeim degi til greiðsludags. Einnig er þess krafist að ákærða verði gert að greiða brotaþola málskostnað að skaðlausu samkvæmt málskostnaðarreikningi.“

Verjandi ákærða krefst aðallega sýknu og frávísunar bótakrafna en til vara vægustu refsingar sem lög leyfa og að bótakröfur sæti lækkun. Málsvarnarlauna er krafist að mati dómsins.

Samkvæmt frumskýrslu lögreglu var lögreglan send að [...] í Mosfellsbæ kl. 18:24 hinn 7. júlí 2017, eftir að tilkynning barst um að ráðist hefði verið á mann þar. Meðan lögreglan ók þangað barst tilkynning um að endurlífgun væri hafin á staðnum. Við komu á vettvang sást hvar ákærði reyndi endurlífgun á A þar sem hann lá á bakinu á heimreiðinni að [...]. Var A meðvitundarlaus og enginn lífsmörk sýnileg, andlit blóðugt og miklir áverkar í andliti, eins og greinir í lögregluskýrslunni. Þar er lýst vinnu lögreglu á vettvangi, en sjá má á upptöku úr eftirlitsbúnaði lögreglubifreiðarinnar hvernig aðkoman var. Lögreglan reyndi endurlífgun áfram en sjúkraflutningamenn komu skömmu síðar og héldu endurlífgun áfram og fluttu A á sjúkrahús. Klukkan 19:13 ofangreindan dag barst lögreglu tilkynning um að A væri látinn.

Ákærði og fleiri voru handteknir og úrskurðaðir í gæsluvarðhald í framhaldinu.

Við skýrslutökur hjá lögreglu neitaði ákærði að eiga sök á andláti A og verður framburður ákærða og annarra hjá lögreglu rakinn síðar eins og ástæða þykir.

Nú verður rakinn framburður ákærða og vitnisburður fyrir dómi

Ákærði neitar sök. Hann kvaðst hafa farið ásamt starfsmönnum sínum, þeim G, H og I, þennan dag heim til A að [...], í því skyni að sækja þangað verkfæri sem A geymdi fyrir ákærða. Hann kvað samskipti þeirra A alltaf hafa verið góð en þeir hefðu verið vinir og þekkst lengi og ákærði hefði alltaf verið velkominn að [...]. A vann um tíma hjá ákærða en hætti störfum þar því að þeir J gátu ekki unnið saman. Ákærði kvaðst hafa tafist á leið sinni að [...] en er hann kom að afleggjaranum þangað hafi J verið kominn og beðið eftir sér, en ákærði kvaðst hafa beðið hann um að koma með þar sem bifreið ákærða hefði verið óökuhæf og kerra sem hann hefði haft til afnota hafi ekki verið tiltæk. Hann hefði því beðið J um að koma en hann hefði haft til umráða pallbifreið sem nota átti undir dótið sem átti að sækja. Hann hafi farið að [...] og bankað þar upp á. A hafi komið æstur og ógnandi í hegðun til dyra og augljóslega undir áhrifum að sögn ákærða sem ekki kvaðst hafa séð hann í svona ástandi áður. Er þeir komu niður að tröppunum hafi A farið í ógnandi stöðu. Ákærði hafi spurt A hvort hann væri vopnaður og talað við A sem hafi æst sig og tekið að öskra á ákærða, hrint honum og reynt að slá til hans. Ákærði kvað sér hafa brugðið og viljað koma sér í burtu og kvað hann þessa háttsemi A hafa komið sér í opna skjöldu. A hafi ætt að ákærða en stokkið síðan til baka og þá snúið baki að bræðrunum I og H. Hafi annar þeirra, að beiðni ákærða, gripið utan um A sem sleit sig strax lausan og ætlaði að hlaupa í burtu en féll fram fyrir sig í götuna. Eftir það hafi A stokkið á fætur en á sama tíma hafi F kallað á A og beðið hann um að hætta. A hafi sagt á móti að hann ætlaði að stúta, eða drepa, þá sem þarna voru komnir og hafi þessu næst hlaupið inn í hesthús. Ákærði kvaðst hafa vitað af skotvopni þar og hafi þá kallað í alla viðstadda um að koma sér í bílinn og forða sér. Það hafi tekið ökumann bifreiðar ákærða stutta stund að finna bíllyklana en J hafi ekið af stað og A kastað kústi í bílinn sem J ók. A hafi síðan tekið kústinn upp, hljóp með hann fram fyrir bílinn sem ákærði var í, en datt þá fram fyrir sig. Hann hafi staðið á fætur og „lætur kústinn vaða í gegnum framrúðuna á bílnum“. Í þann mund fann G, ökumaður bílsins, bíllyklana og setti bifreiðina í gang í því skyni að bakka. Í sama mund hafi A lamið í hliðarrúðuna, þar sem ákærði sat, en runnið þá aftur og lent undir bílnum, þó ekki undir hjólbarðanum að hann taldi. Ákærði kvaðst hafa orðið hræddur er þarna var komið sögu. Hann hafi skipað G að stoppa en A hafi staðið á fætur og verið trylltur og lamið bílinn utan með kústinum. Þessu næst var bílnum ekið niður heimreiðina frá [...] uns stöðvað var við bifreið J, sem hafði áður ekið í burtu. Þar kvaðst ákærði hafa farið út úr bílnum, hringt í lögregluna og látið vita að verið væri að ráðast á þá sem þarna voru og óskað eftir lögregluaðstoð. Í sama mund heyrði hann öskur og sá þá til A þar sem hann kom „brjálaður“ niður brekkuna, haldandi á járnstöng. J hafi þá verið lagður af stað á móti A upp brekkuna, haldið neyðarhamri á lofti og þeir öskrað hvor á annan. Ákærði hafi verið búinn að segja lögreglunni að hann vildi ekki lenda í átökum við A en verið væri að ráðast á hann, en A og J hafi lent í hörðum átökum og honum hafi sýnst J höggva eða slá til A með neyðarhamarinn í hendinni. Er ákærði sá þetta fór hann til þeirra og er hann kom þangað lá A blóðugur undir J, sem hélt honum hálstaki, en blóð var á götunni undir A. Ákærði kvað þannig alla áverkana á A og blóðið á honum og í götunni þegar hafa verið til komið er hann kom þangað. Ákærði hafi þá spurt J hvort hann ætti ekki að „taka við honum“ þar sem hann vildi ekki sjá svona, en og A voru „ekki vinir beint“. Eftir þetta hafi ákærði tekið við A, gripið í hægri höndina, sem hann setti aftur fyrir bak A, og J þá sleppt takinu en A hafi legið á vinstri hendinni. Ákærði hafi þarna sest klofvega yfir A, neðarlega á baki eða á rassi. Hann hafi einnig tekið vinstri höndina í tök og haldið þessari stöðu í því skyni að koma í veg fyrir að A réðist á ákærða og þá sem þarna voru. Hann hafi ætlað að halda A uns lögreglan kæmi. Ákærði hafi þannig haldið báðum höndum A fyrir aftan bak. J hafi farið frá en komið aftur og spurt ákærða hvort hann hefði virkilega hringt í lögregluna og ekki verið sáttur við það. Er ákærði leit á A sá hann að hann var hreyfingarlaus. Ákærði sneri A þá við til að kanna með lífsmörk og hóf þegar endurlífgun þar sem hann gerði sitt besta. J hafi verið í símanum á þessum tíma og neitað að veita aðstoð við að blása í A en ákærði kvaðst hafa kallað á hjálp, m.a. kallað í F sem einnig hafi neitað að koma ákærða til aðstoðar. Ákærði hafi haldið áfram endurlífgunartilraunum allt þar til lögreglan kom stuttu síðar. Honum hafi síðan verið greint frá því á lögreglustöðinni að A væri látinn. Kvað hann sér hafa fundist það ótrúlegt og ekki skilið hvað hefði gerst.

Ákærði kvaðst þannig hafa haldið báðum höndum A fyrir aftan bak þar sem hann lá á maganum á jörðinni. Á sama tíma kvaðst hann hafa setið klofvega ofan á rassi A. Ákærði hafi ekki þurft að nota líkamsþunga sinn til að halda A föstum. Hann hafi gert það með því að halda höndum hans eins og lýst hefur verið. Ákærði kvaðst aldrei hafa tekið A hálstaki og aldrei slegið hann hnefahögg. Spurður um áverkana sem lýst er í ákærunni kvaðst hann ekki telja þá vera eftir hnefahögg en kvað A hafa dottið nokkrum sinnum í þessari atburðarás eins og lýst hefur verið. Spurður um nefbrot og aðra áverka kvað hann þá hafa getað hlotist eftir átök A og J og kvað hann A hafa verið blóðugan í andliti er ákærði kom að honum. Nánar spurður um átök J og A kvað hann þau hafa verið mikil. A hafi verið stór maður, vopnaður, í æsingsóráði eða undir áhrifum amfetamíns. J hafi ekki getað lagt A niður og því urðu hörð átök þar sem J hélt neyðarhamrinum á lofti og augljóst að „hann var ekki að fara að klappa honum eitthvað niður“. Þá kvaðst ákærði aldrei hafa haldið A í þeim stellingum sem lýst er í ákærunni þannig að valdið hafi minnkun á öndunarhæfni sem hafi valdið banvænni stöðukæfingu, eins og lýst er ákærunni. Þá hafi þungi ákærða ekki þrýst á brjósthol A aftanvert og hann ekki tekið A hálstaki, eins og rakið var. Ákærði kvað J hafa verið með A í hálstaki eða svæfingartaki og ákærði hafi þá strax sagst ætla að taka við A, þar sem hann vildi ekki að J héldi A í þessu taki. Ákærði hafi ætlað að taka við A og halda honum í þægilegri stöðu. Hann hafi hins vegar hvorki haldið A hálstaki þarna né síðar í þessari atburðarás. Hann hafi séð að A var blóðugur í framan en ekki gert sér grein fyrir því fyrr en er hann kom nær og bað J um að sleppa svo ákærði gæti tekið við.

Á upptöku úr síma ákærða má heyra að ákærði ávarpar A eða reynir að tala við hann. Spurður um þetta kvaðst ákærði fremur hafa ausið fúkyrðum yfir A, enda hafi hann verið reiður og orðið fyrir vonbrigðum vegna þess að A hefði ráðist á ákærða og eyðilagt bílinn hans. Hann hefði ekki vitað um ástand A og hann sjái mjög eftir því sem hann sagði við hann. Þá var ákærði spurður út í ummæli þar sem hann segir A að halda kjafti og síðan segir ákærði „við tökum þig bara út“. Spurður um skýringar á þessum ummælum kvaðst ákærði ekki hafa hugsað hvað hann sagði. Hann hafi búist við því að lögreglan kæmi og hann hafi ekki gert sér grein fyrir ástandi A. Vegna ummæla í upptökunni er varða peninga kvaðst ákærði ekki hafa verið kominn að [...] þeirra erinda að innheimta skuld hjá A. Fyrir liggur að ákærði tók Snapchat eða myndskot af A liggjandi í blóði sínu í götunni. Spurður um þetta fyrir dómi kvað ákærði enga hugsun hafa legið þar að baki aðeins barnaleg mistök af sinni hálfu eftir að J hafði verið með símann sinn á lofti, en fyrir liggur að J tók einnig Snapchat af A á sama tíma. Ákærði kvað sér ekki hafa dottið í hug að staða A væri svona alvarleg er hann tók myndskotið, en m.a. heyrist á upptökunum að ákærði segir A að grjóthalda kjafti. Ákærði kvaðst hafa verið reiður og það skýrði orðfæri sitt. Á fyrstu upptökunni sést mikið blóð á A og á götunni þar sem hann lá en ákærði kvaðst ekki hafa gert sér grein fyrir alvarleika málsins, enda kvaðst hann enga áverka hafa veitt A sem hafi legið á grúfu er ákærði kom að honum þar sem J hélt honum niðri.

Við skýrslutökur af ákærða hjá lögreglu lýsti hann ekki þætti J eins og hann gerði fyrir dóminum. Spurður um ástæður þessa kvaðst ákærði hafa búist við því að J myndi sjálfur greina frá sínum þætti í málinu eða að vitni myndu gera það og að ákærði þyrfti ekki að koma honum í meiri vandræði. Hann hafi þannig viljað reyna að hlífa J og greina ekki frá því sem hann gerði, þótt hann sæi eftir því í dag.

Vitnið F, sambýliskona A og barnsmóðir, kvað A hafa farið til dyra er ákærði kom á heimili þeirra á þeim tíma sem í ákæru greinir. A hafi verið eins og hann átti að sér að vera þennan dag. Hún hafi heyrt læti fyrir utan og er hún leit út sá hún A liggja í götunni á bakinu og „allir í honum“ nema J og K. Hún kvað ákærða hafa kýlt A og sparkað í hann og aðrir viðstaddir hafi viðhaft álíka háttsemi. A hafi náð að standa á fætur en þá hafi aðkomufólkið farið í bíla sína, jeppling og pallbíl. A hafi hlaupið inn í hesthús og náð í strákúst sem hann kastaði í jepplinginn og braut framrúðuna, áður en honum var ekið í burtu. Þá hafi verið reynt að bakka yfir A en honum hafi tekist að víkja sér undan, en hún kvað hins vegar hafa verið ekið yfir fót hans í þessari atburðarás. Bílunum hafi síðan verið ekið niður heimreiðina. A hafi þá sótt járnstöng inn í hesthús og öskrað á hana og sagt að ekið hefði verið yfir fótinn á sér. Þetta hafi verið það síðasta sem hún heyrði frá A. A hafi farið haltrandi niður brekkuna á eftir bílunum en ákærði og J komið á móti honum. F kvaðst hafa litið til með dóttur sinni í þann mund sem mennirnir mættust og gat hún ekki borið um það hvernig átökin hófust. Er hún kom til baka sá hún ákærða sitja klofvega á mjóbaki A og með hann í hálstaki á jörðinni og kýla A ítrekað föst högg í andlitið þar sem A lá á maganum. Ákærði hafi haldið vinstri hendi um háls A og haldið honum þannig lengi í hálstaki. Hún sá ekki hvernig A fór í jörðina. Ákærði hafi setið klofvega yfir A, tekið hann hálstaki, haldið höndum hans föstum og A hafi barist á móti stutta stund en síðan hætt að hreyfa sig. Ákærði hafi margkýlt A og haldið áfram að kýla eftir að A varð hreyfingarlaus. Þá hafi ákærði snúið A við og haldið áfram að kýla hann uns hann virðist hafa áttað sig á því að A væri meðvitundarlaus en þá hafi ákærði hafið hjartahnoð auk þess að kalla upp og segja að þeir þyrftu að anda fyrir A annars dæi hann. Hún hafi verið hrædd og ekki þorað að gera neitt. F kvað J hafa „átt einhvern smá þátt“ í atburðunum á heimreiðinni en ekki því sem gerðist heima á hlaði. Það hafi verið ákærði sem gekk í skrokk á A í heimreiðinni. Lögregla og sjúkrabíll komu stuttu síðar. Hún kvaðst hafa verið úti á palli við húsið og ekki hafa séð atburðarásina óslitna, þar sem hún fór nokkrum sinnum inn til að huga að dóttur sinni. Hún kvaðst ekki gera sér grein fyrir tímanum sem þessi atburðarás tók en það hafi verið langur tími í minningunni. Aðrir sem staddir voru neðst í heimreiðinni komu ekki þarna að nema K sem kom stutta stund en fór strax aftur til baka. F lýsti samskiptum við L, sem sat í bifreið sinni á [...]hlaðinu og fylgdist með því sem gerðist. L hafi sagt sér að maðurinn í bláa bolnum, sem af gögnum málsins má ráða að var ákærði, hafi tekið A hálstaki og margkýlt hann og greint frá atburðum á sama hátt og vitnið sá og lýst hefur verið.

F lýsti áhrifum þessa atburðar á líf sitt og heilsu og vanlíðan, kvíða og ótta sem hún hefur búið við í kjölfarið. Hún hafi leitað aðstoðar fagfólks vegna þessa.

Vitnið L kvaðst hafa verið á heimleið og ekið [...]heimreiðina er hann mætti pallbíl sem ók þar niður á sama tíma. Hann kvað sér ekki hafa litist á ástand fólksins í bílnum en stuttu síðar hafi komið jepplingur sömu leið og lagt við hlið bifreiðar vitnisins. Þá hafi ákærði komið út úr bílnum og rætt við bílstjóra hinnar bifreiðarinnar, sem þá færði bifreiðina svo vitnið komst áfram. Eftir þetta mætti hann A sem hafi haldið á einhverju þversum yfir veginn. Er A sá vitnið hafi hann hleypt honum fram hjá en síðan hlaupið niður brekkuna. L kvaðst hafa lagt bíl sínum þannig að hann sá vel niður heimreiðina. Hann lýsti því er A kom að lóðarmörkum í miðri brekkunni og tók sér þar stöðu. Þá hafi komið að honum tveir menn, ákærði og annar hærri maður. A hafi reynt að slá þá með stönginni sem hann hélt á en stærri maðurinn hafi afvopnað hann strax. A hafi þá snúið við og hlaupið til baka. Er hann hafi verið kominn u.þ.b. 6 til 10 metra hafi hann runnið í lausamölinni og dottið. Í sömu andrá hafi ákærði komið og „tekur hann“ og skellt A á magann, sett vinstri hendi hans aftur fyrir bak, haldið við með fætinum, tekið A hálstaki með vinstri hendi og látið höggin dynja á andliti hans með hægri hendi. L lýsti hálstakinu svo að ákærði hefði tekið það með því að setja vinstri hendi sína undir og fram fyrir háls A og slá hann í þannig stöðu. A hafi orgað og barist á móti auk þess sem kraumað hafi í honum. Þetta hafi aðeins verið í byrjun árásarinnar en eftir það heyrði L ekkert í A. Er liðinn hafi verið um þriðjungur þess tíma sem þessi atburðarás tók í heild hafi stærri maðurinn komið að og klappaði á öxl ákærða og kvaðst vitnið hafa skilið það sem hvatningu. L kvað hærri manninn allan tímann hafa staðið þar sem ákærði hélt A, en hærri maðurinn hafi aldrei tekið A neinum tökum. L kvaðst hafa kallað til mannanna, sagt þeim að hætta og sleppa A og á sama tíma hringt í 112 þar sem honum var tilkynnt að þegar væri búið að tilkynna þennan atburð. Það sem eftir lifði tímans hafi ákærði verið með A í hálstaki auk þess að kýla hann einu sinni, en L kvað ákærða hafa haldið A í hálstakinu allan tímann sem hann lá ofan á honum. Ákærði hefði legið ofan á A og haldið honum í hálstakinu uns heyrðist til lögreglu. L kvaðst hafa séð atburðinn mjög vel þaðan sem hann var en A hafi legið á maganum þvert á heimreiðina og ekkert hafi skyggt á. Hann muni atburðinn mjög vel enda rifjist hann upp í hvert sinn sem hann aki upp [...]brekkuna. Ákærði hafi staðið á fætur og hringt og öskrað á A, sem lá hreyfingarlaus á grúfu. Aðspurður hvort verið geti að ákærði hafi þarna verið að taka Snapchat kvað vitnið það geta verið. Síðan, er í ljós kom að A var hreyfingarlaus, hafi honum verið snúið við og á bakið og endurlífgun hafin, en áður hafi ákærði kallað á vitnið og F, sem var á hlaðinu á [...], um að koma til hjálpar þar sem A væri meðvitundarlaus. Lögreglan kom stuttu síðar. Vitnið kvað unnt að sjá tímann sem þetta tók með því að athuga hvenær vitnið hringdi í 112 og hvenær ákærði hringdi, en allan þann tíma hafi ákærði verið með A í hálstaki, auk tímans sem leið áður en að vitnið hringdi í 112. Sér hafi virst þessi atburðarás taka langan tíma. L kvað aðra aðkomumenn hafa verið neðst í brekkunni og ekki komið þarna við sögu.

Vitnið J kvaðst hafa farið að [...] á þessum tíma að beiðni ákærða. Erindið var að sækja garðáhöld en vitnið hafi farið þangað vegna þess að hann var á bíl sem dugði. Eftir að ákærði og aðrir komu fóru allir saman upp að [...] þar sem bankað var upp á. A hafi komið út og allt verið í lagi. Eftir að hann kom niður af tröppunum hafi hann verið orðinn æstur. Að því kom að ryskingar urðu sem leystust fljótt en annar þeirra I eða H hafi stillt til friðar. Stuttu síðar var kallað og sagt að A væri að fara að sækja vopn. Hann hafi þá farið í bifreið sína og ætlað í burtu en í sama mund hafi bifreið komið upp brekkuna sem vitnið stöðvaði svo bifreið ákærða kæmist í burtu. Hann hafi síðan ekið á brott og ákærði sagst vera búinn að hringja í lögregluna. Það næsta sem hann heyrði var að A hafi verið sagður hlaupa niður brekkuna og hafi vitnið þá farið á móti honum, haldandi á neyðarhamri. Er hann kom nær hafi hann séð hvers kyns vopn A hélt á. Hann hafi þá sett hamarinn í buxnavasann og tekið um stöngina hjá A, sem hafi hlaupið frá en hrasað. Vitnið hafi þá tekið hann tökum og haldið A í stutta stund uns ákærði hafi komið og sagði vitninu að fara, hann gæti séð um þetta. Hafi ákærði þá sest klofvega ofan á A og tekið við honum, en A hafi verið á grúfu með aðra höndina fyrir aftan bak. Hann kvað þá ákærða hvorugan hafa mátt við því að lögreglan hefði afskipti af þeim og vitnið kvað sig ekki hafa grunað að neitt alvarlegt væri í gangi, enda búið að hringja í lögregluna. Hann kvaðst ekki vita eða hafa séð hvað gerðist eftir þetta en ekkert hafi verið að A og engir sýnilegir áverkar á honum er vitnið fór að bíl sínum. Stuttu síðar hafi K, vinkona hans, komið með vatn að beiðni hans. Eftir það hafi hann farið niður að bíl sínum og sótt símann. Hann hafi síðan farið aftur upp eftir og er þangað kom hafi hann gert heimskulegan hlut sem hann gæti ekki útskýrt hvers vegna hann gerði. Hann hafi tekið Snapchat af A liggjandi í götunni, en hann hafi ekki vitað þá að A væri látinn. Ákærði hafi sagt að A væri hættur að anda eða að hann væri látinn. Ákærði hafi verið ofan á A en síðan snúið honum við og hafið endurlífgun. Eftir það hafi hann hringt í neyðarlínuna. Lögreglan kom stuttu síðar og handtók vitnið i framhaldinu.

Vitnið K kvaðst hafa verið með J í bíl er þau fóru að [...] þeirra erinda að sækja verkfæri fyrir ákærða, en vitnið kvaðst hafa unnið hjá honum. Ákærði og fleiri voru í annarri bifreið. Er komið var á [...]hlaðið hafi ákærði, H og I farið upp á tröppurnar og bankað upp á, en vitnið verið á meðan í bíl J. Vitnið kvaðst muna þessa atburði mjög illa vegna kvíða, auk þess sem hún hafi reynt að gleyma þessum atburði. A hafi komið niður tröppurnar, frekar æstur er hann ræddi við ákærða. Hún heyrði ekki orðaskil. A hafi síðan farið inn í útihús og hafi verið talið að hann ætlaði að sækja þangað vopn. Þau hafi þá farið inn í bíl og verið að keyra í burtu er A kom hlaupandi með kústskaft. Þau J óku niður brekkuna og ákærði og samferðamenn hans á eftir, en rúða í þeirra bíl hafi verið brotin auk þess sem hlið bílsins beyglaðist. Bifreið þeirra J stöðvaðist neðst í brekkunni, en þá taldi hún ákærða hafa hringt í lögregluna eftir aðstoð. I, H og G hafi verið á sama stað í jepplingnum. Er hún leit upp brekkuna sá hún A koma hlaupandi þar niður, haldandi á kústskafti, röri eða einhverju álíka. J hafi þá farið á móti A og ákærði stuttu síðar. J hafi ætlað að ná af A prikinu eða því sem hann hélt á. Hún kvaðst hafa setið inni í bílnum lengst af og ekki hafa orðið vitni að því sem gerðist uppi í brekkunni. Það síðasta sem hún sá þar hafi verið er ákærði sat klofvega ofan á A, með hendur hans fyrir aftan bak og hélt honum þannig til að róa hann að sögn vitnisins. Hún hafi ekki séð hvað gerðist í framhaldinu en næst hafi hún séð ákærða er hann var að reyna endurlífgun á A. Hún hafi engin átök séð og hvorki séð ákærða né J slá A. Aðspurð hvers vegna hún hefði ekkert séð lýsti vitnið því að hún hefði verið hrædd og þess vegna og vegna atburða í lífi sínu ,,blokki“ hún svona atburði úr minninu. Hún kvað J hafa beðið sig um vatn og hún hafi þá sótt það í bílinn og afhent honum sem kom hálfa leið niður brekkuna á móti henni. Á þessum tíma sat ákærði klofvega ofan á A og hélt höndum hans fyrir aftan bak til að róa hann en A hafi legið þvert á heimreiðina, með höfuðið til hægri séð neðan úr brekkunni. Hún sá ákærða hvorki taka A hálstaki né kýla hann. Þessu næst fór J í bílinn og sótti símann sinn en fór síðan aftur upp brekkuna.

Vitnið H kvaðst hafa unnið hjá ákærða á þessum tíma og farið með honum og fleirum að [...] til að sækja verkfæri. Er komið var þangað hafi J verið kominn þar á sínum bíl. Vitnið kvaðst hafa þekkt A og heilsað honum og allt verið í góðu. A hafi síðan beðið þá um að fara niður af tröppupallinum og spurt um verkfærin. Eftir þetta hafi A „farið í G-kk-þf“ og vitnið skilið þá í sundur en allir þrír dottið í götuna. A stóð síðan upp og hljóp inn í geymslu. Ákærði hafi þá sagt að þeir skyldu fara í bílinn þar sem A væri að sækja byssu. Þeir fóru þá inn í bílinn og óku af stað, en A hafi þá komið út með kúst sem hann lamdi bílinn með. Þeir hafi stöðvað skammt frá, þar sem ákærði hringdi í lögregluna og tilkynnti það sem gerðist. Hann kvað báða bílana hafa stöðvað neðst í heimreiðinni, um 150 metra frá bæjarhlaðinu, en J hafi þá farið út úr sínum bíl og hlaupið upp brekkuna, með rúðubrotshamar í hendinni, á móti A sem kom hlaupandi þar niður, haldandi á röri. Ákærði hafi þá farið út úr bílnum og hlaupið upp brekkuna, en vitnið gat ekki borið um það hversu löngu síðar á eftir J ákærði fór. J hafi verið uppi í brekkunni allan tímann. H kvaðst ekki hafa farið út úr bílnum, hann hafi ekki viljað blandast í málið og því ekki fylgst með því sem gerðist. Síðan hafi J kallað að það vantaði vatn og að hann væri dáinn. K hafi þá hlaupið með vatnið upp brekkuna og er hún kom til baka hafi hún sagt „hann er dáinn, hann er dáinn“ og verið í miklu sjokki. K hafi sagt þeim sem voru í bíl vitnisins að fara, sem þeir gerðu en voru stöðvaðir við Korputorg og handteknir. Er hann fór í burtu sá hann ákærða reynda endurlífgun á A. Hann kvaðst hafa séð ákærða halda A niðri en hann sá engin slagsmál. Hann sá ákærða ekki slá A og heyrði ekkert.

Fram kom hjá vitninu að hann myndi atburðinn illa, m.a. vegna þess að hann hafi verið búinn að reykja kannabis. Í skýrslutöku hjá lögreglu greindi vitnið m.a. svo frá að það síðasta sem hann myndi væri að hann hafi verið kominn niður á A og haldið honum. Spurður um þetta fyrir dómi kvað hann þessa frásögn rétta. Í sömu skýrslutöku bar hann að A hefði verið haldið með hendur fyrir aftan bak. Í sömu skýrslu segir að ákærði hafi haldið utan um háls A. Þá segir í skýrslunni að ákærði hafi legið ofan á A og hann minni að hann hafi gefið honum högg. Spurður um þetta fyrir dómi kvaðst hann muna eftir því að ákærði hafi setið klofvega ofan á rassi eða baki A og haldið honum niðri og með hendur hans fyrir aftan bak. Hann mundi ekki eftir hálstakinu eða höggunum.

Vitnið I kvaðst hafa farið ásamt ákærða og fleirum að [...] til að sækja verkfæri en vitnið vann hjá ákærða. Er þangað var komið hafi A komið út og niður tröppurnar. Hann hafi strax verið æstur og reiður og ráðist á ákærða. H hafi stöðvað átökin og slitið þá í sundur. A hafi þá hlaupið inn í húsið og ákærði hafi þá sagt að hann héldi að A væri að sækja byssu. Þeir hafi þá ætlað að keyra í burtu en A hafi komið til baka með kústskaft og lamið bílinn utan. Þeir hafi náð að keyra í burtu en A hafi hlaupið á eftir bílnum. Þeir hafi stoppað neðst í brekkunni, er J hljóp á móti A sem hélt á járnröri. J hafi gripið í rörið svo báðir féllu í jörðina og ákærði þá komið að. Er vitnið leit upp í brekkuna hafi ákærði staðið yfir A sem lá niðri en J hafi staðið til hliðar haldandi á rörinu. I kvaðst engin átök hafa séð í brekkunni og ekki hafa séð ákærða taka A hálstaki eða kýla hann. Vitnið kvaðst hafa verið að tala við konu neðst í brekkunni og hann hafi ekki séð hvað gerðist uppi í brekkunni fyrr en er hann sá K koma þaðan, en hún hafi farið þangað með vatn. Á sama tíma var ákærði að reyna endurlífgun á A en K hafi sagt að hún héldi að A væri dáinn. Vitnið kvaðst þá hafa farið í burtu skömmu síðar.

Vitnið G kvaðst hafa farið ásamt ákærða og fleirum að [...], á þeim tíma sem í ákæru greinir, þeirra erinda að sækja verkfæri. Hann hafi stöðvað bifreiðina á hlaðinu og ákærði hafi bankað upp á hjá A. Þeir hafi talað saman stutta stund uppi á tröppupallinum en komu síðan niður og héldu áfram að tala saman. Að því kom að A öskraði á ákærða og réðist að honum. Þetta hafi virkað eins og hanaslagur þar sem A var rjúkandi að mönnum uns hann réðst á ákærða. A hafi verið trylltur uppi á hlaðinu. Hann hafi verið rifinn í jörðina en staðið strax upp aftur og hlaupið inn í útihús. Ákærði hafi þá sagt að A væri að sækja byssu. Þá hafi allir hlaupið inn í bílana og ætlað að aka í burtu en A hafi komið út með kúst og fari að lemja bílana að utan. Hann hafi m.a. brotið rúðu í bifreiðinni sem vitnið ók. Hann hafi ekið í burtu en stöðvað neðst í brekkunni. Nokkrum mínútum síðar sagði einhver „hann er að koma“. Er G leit við sá hann J hlaupa upp brekkuna, hann gat ekki greint frá því hvar ákærði var á þessari stundu en hann hafi sagst ætla að hringja í lögregluna. Hann kvaðst ekki hafa séð neitt af því sem átti sér stað uppi í brekkunni. Hann hafi horft í aðra átt eftir að hann sá J hlaupa upp brekkuna. Þetta gerði hann vegna þess að hann vildi ekki verða vitni að því sem gerðist. Stuttu síðar hafi komið þarna að kona sem spurði hvað væri í gangi. I hafi skýrt fyrir konunni að trylltur maður hefði ráðist á þá. Stuttu síðar hafi K komið til baka og sagt „G-kk-nf minn góður, þeir eru að hnoða hann“. Hann hafi þá ekið burtu.

Vitnið C, faðir A, kvaðst hafa komið á vettvang um leið og sjúkrabíllinn og þá hafi endurlífgun verið í gangi. Hann lýsti þungbærum afleiðingum þessa atburðar á sig og B, konu sína, móður A. Hann lýsti líðan D, dóttur A, eftir atburðinn og aðstoð við hana.

Vitnið B, móðir A, kvaðst hafa séð er hún kom heimreiðina að [...] á þessum tíma að eitthvað var að gerast þar. Hún sá A koma niður brekkuna og ákærða og J, eftir því sem ráða má af vitnisburðinum, hlaupa á móti honum. Eftir það missti hún sjónar af þeim, en hún var þá að fara í bíl sinn frá vinkonu sinni sem býr skammt fyrir neðan í brekkunni sem um er rætt. Hún ræddi við þá sem höfðu stöðvað bifreiðir sínar neðst í brekkunni áður en hún ók þar upp. Er hún kom þangað sá hún A liggjandi meðvitundarlausan í götunni, og hafi ákærði verið að reyna endurlífgun en J hafi staðið hjá. Hún sá að A var hræðilega illa farinn og átti bágt með öndun. Hún lýsti slæmri líðan sinni eftir þennan atburð og aðstoð sem hún hefur notið vegna þessa. Þá lýsti hún samskiptunum við D, dóttur A, og afleiðingum þessa atburðar á hana.

Meðal gagna málsins er krufningarskýrsla sem M ritar eftir líkskoðun á A. Skýrslan er dagsett 26. júní 2017. Í skýrslunni er m.a. svofelldur kafli:

„Samkvæmt niðurstöðum krufningar og vefjarannsókna, eiturefnagreiningar, blóðgreiningar, sneiðmynda og samkvæmt mati á vitnisburðum er líklegast að hinn látni, A, fæddur [...], hafi dáið af völdum þvingaðrar stöðukæfingar af völdum annars aðila með óeðlilegum hætti.

Hið takmarkandi hugtak „Líklegast“ er notað, þar sem ekki er hægt að sanna með formfræðilegum niðurstöðum hvernig dauða hans bar að en þetta er líkindagreining með útilokun.

Hvorki krufning né vefjarannsóknir sýna formfræðilegar breytingar á innri líffærum sem myndu útskýra skyndilegt rænuleysi eða dauða hans.

Þegar A dó, hafði hann mörg dæmigerð einkenni sem greina má sem svonefnt „Æsingsóráð“ (Excited delirium) og má telja það sem aðaláhrifaþátt í dauða hans. Þetta heilkenni er lýsing á líkamlegu ástandi, meðal annars felst í ofbeldishegðun, æsingu, bráðri maníu, óráði, ónæmi fyrir sársauka og óeðlilegum kröftum. Í slíku ástandi er þolandinn í ofurefnaskiptaástandi og þjáist af ofuræsingu og líkamlegri áreynslu, mjög líklega samfara vímu. Að sögn vitna sýndi A slíka dæmigerða hegðun. Að auki var hann með hækkað stig rafvaka, mjólkursýru og vöðvaensíma ásamt búprópíónvímu sem vitað er að veldur æsingsóráði. Vegna þessa brást líkami A við með efnaskiptatruflunum sem getur valdið óstöðugleika, hindrað hjartastarfsemi og og valdið hjartastoppi.

Oföndun er leið líkamans til að leiðrétta efnaskiptasýringu. Í svona aðstæðum, við átök, sem trufla alvarlega öndunarhæfni þolanda, getur oföndun á efnaskiptatruflun sem ekki verður snúið við. Að sögn vitna var A settur í þvingaða frambeygða stöðu með hendur fyrir aftan bak og hlutar af líkama S-kk-ef þrýstu á brjósthol hans aftanvert. Að auki var hann í öflugu hálstaki í langan tíma. Ásamt mikilli mótspyrnu hans í minnst 7 mínútur, olli þessi staða mikilli minnkun á öndunarhæfni sem að lokum er völd að banvænni stöðukæfingu og þar af leiðir dauða hans.

Þessi skýrsla lýsir niðurstöðum sem víkja frá hinu eðlilega, svo sem áverkum eða meinafræðilegum breytingum.

Þetta er bráðabirgðaskýrsla með fyrirvara um endurtúlkun verði breytingar á niðurstöðum rannsóknar.“

M kom fyrir dóminn og skýrði og staðfesti skýrslu sína. Hann lýsti margúlum sem fundust á andlitssvæðinu og blæðingum í mjúkvefjum undir niðri, einkum á höfuðsvæðinu. Þá fannst nefbrot og blæðing sem rekja má til þess. Þessir áverkar orsakast af mörgum þungum höggum sem í tengslum við aðra hluta málsins, vegna margs konar högga, sparka og snertingu við ójafnt undirlag eins og malarveg. Enginn þessara áverka geti verið orsök dauða A. Þá fundust áverkar á hálsi, bæði brot á brjóski í hálsi og blæðingar í mjúkvefjum þar. Þessir áverkar orsakast yfirleitt af þrengingu að hálsi, einkum brotin á skjaldbrjóskinu. Þetta samrýmist því að haldið hafi verið fast um háls A og skýrði vitnið þetta nánar. Ekki fundust merki um blóðþurrð í heila. Niðurstaða sín um þetta hafi verið sú að A hafi hlotið sljóa áverka (,,blunt trauma“) á hálsi en þeir hafi ekki valdið dauða hans. Vitnið skýrði þessar niðurstöður og lýsingar m.a. með vísan í ljósmyndir meðal gagna málsins. Þá hafi verið rispur á öxlum, handleggjum, aftan á höfði og á fótlegg og dökkar blóðmyndanir á baki. Ekki fundust djúpar blæðingar. Allt bendir þetta til þess að A hafi orðið fyrir þungum höggum en ekkert þeirra hafi valdið alvarlegum innvortis blæðingum. Upphaflega hafi ekki verið unnt að ákveða endanlega dánarorsök og voru þá gerðar eiturefnafræðilegar greiningar þar sem fannst mikið magn amfetamíns í blóði sem og Bupropion, en styrkur þess var svo hár að hann hafi verið við eitrunarmörk. Svo mikið magn þessa lyfs í blóði þýði að viðkomandi einstaklingur eigi á hættu að aukaverkanir lyfsins komi fram en þar á meðal sé mikill æsingur og æsingsóráð. Þá hafi verið tekið blóðsýni sem hann lýsti ásamt niðurstöðum rannsóknar þeirra og háum gildum einstakra efna og skýrði hann afleiðingar þess. Hann kvað þetta og vitnisburð, hljóðupptökur meðan á átökunum stóð og eftir þau, myndbönd sem tekin voru á vettvangi, hafa gert það að verkum að unnt hafi verið að byggja nákvæma greiningu á því hvað gerðist og hvenær og að A hafi sýnt merki um æsingsóráð. Niðurstaðan hafi verið sú að A hafi verið með æsingsóráð og fær hún stoð í eiturefnarannsóknunum sem hann skýrði. Hafi niðurstaðan verið sú að orsök dauða A hafi verið köfnun vegna átaka og æsingsóráðs. A hafi því verið mjög æstur og þreyttur andlega, sem kom til vegna eiturverkunarinnar sem rakin var, vegna átakanna og var A settur í þá stöðu að hann gat ekki andað eðlilega, en þungi hafi þrýst á brjósthol hans aftanvert. Hann lýsti áverkum sem gæfi þetta til kynna. Hann kvað takmarkaða öndunargetu hafa kostað A lífið.

Vitnið var spurt um styrk amfetamíns og Bupropions sem greindust í blóði A. Hann kvað styrk beggja efnanna, sem væru örvandi efni, mjög háan. Áhrifin fari eftir því hvort viðkomandi sé vanur töku þessara lyfja. Bæði gildin hafi verið mjög há. Bupropion hafi verið við eitrunarmörk og þessi styrkur efnisins geti valdið æsingsóráði sem væri þekkt aukaverkun eftir töku lyfsins.

Vitnið var spurt að því hvort það, að liggja á grúfu með hendur fyrir aftan bak ef viðkomandi væri ekki með æsingsóráðseinkenni, væri líklegt til þess að valda dauða. Hann kvað þetta geta valdið öndunarerfiðleikum. Í þessu tilfelli hafi það ekki verið staða A sem skipti mestu máli, heldur einnig þrýstingurinn á háls og efri hluta bols hans og þar skipti máli tíminn og krafturinn sem notaður væri. Vitnið kvað að í málinu lægju fyrir símaupplýsingar sem sýni að átökin hafi tekið a.m.k. 7 mínútur, þann tíma hafi A barist á móti og vegna átakanna hafi hann þurft meira súrefni. Auk þess að vera í þessari stellingu hafi hann verið tekinn hálstaki á sama tíma þótt ekki liggi fyrir hversu lengi hálstakið hafi varað. Í þessu ljósi væru 7 mínútur langur tími. Allt hafi þetta lagst á eitt og valdið dauða A.

Spurður um það hvort æsingsóráðið eitt hefði getað valdið dauða A kvað hann mjög vafasamt að álykta þar um af ástæðum sem hann skýrði. Í þessu máli væru merki um mjög takmarkaða öndunargetu af ástæðum sem raktar voru, þannig að meginorsök dauðans hafi verið hin þvingaða staða eins og rakið var.

Í frumgerð krufningarskýrslu vitnisins segir í niðurlaginu m.a. „According to witnesses, A was placed in a forced prone position with his arms bent behind his back and parts of S-kk-nf body pressed to his posterior chest.“ Í þýðingu á frumgerð skýrslunnar er þetta þýtt svo: „Að sögn vitna var A settur í þvingaða frambeygða stöðu með hendur fyrir aftan bak og hlutar af líkama S-kk-ef þrýstu á brjósthol hans aftanvert.“ Hluti þessa orðalags sýnist tekið upp í ákæru. Vitnið var spurt um þetta fyrir dóminum og kvaðst hann hafa átt við það að A hafi verið neyddur til að liggja á grúfu. Ekki væri átt við það að höfuð hans hefði verið þvingað niður eða fram, heldur hafi A verið haldið á grúfu eins og lýst hefur verið.

Vitnið N kvaðst hafa verið staddur að [...] á þessum tíma. A hafi farið út eftir að bankað var upp á. Hann kvaðst fyrst hafa séð er reynt var að aka yfir A á hlaðinu þar sem hann hélt á strákústi. Aðkomumenn hafi ekið burt á tveimur bílum og A þá enn verið með kústinn. Bifreiðarnar stöðvuðust í heimreiðinni þar sem A var eltur uppi af tveimur mönnum, öðrum hávöxnum en hinum lægri vexti og hafi þeir ráðist á A, fellt hann og lamið í andlitið „fram og til baka“. Hann kvað lágvaxnari manninn hafa verið í götunni með A en hávaxnari maðurinn hafi staðið fyrir aftan. Hann kvaðst ekki hafa séð stærri manninn gera neitt. Maðurinn hafi setið klofvega ofan á A, lamið hann í andlitið, haldið honum og tekið hann hálstaki sem varði „þó nokkurn tíma“. Hann kvaðst ekki hafa séð vel hvort A lá á bakinu eða á maganum. Eftir einhvern tíma hafi maðurinn hafið endurlífgunartilraunir á A en áður sá hann manninn taka upp síma. Hann kvaðst hafa séð vel það sem gerðist, þaðan sem hann stóð á bæjarhlaðinu.

Vitnið O kvaðst hafa við heimkomu á þessum tíma komið að tveimur bifreiðum á hlaðinu hjá sér og fólki sem hann hafði ekki séð áður. Á sama tíma sá hann þrjá menn í [...]brekkunni skammt fyrir ofan og þar hafi verið einhverjar ryskingar. Hann kvaðst hafa rætt við fólkið á hlaðinu heima hjá sér en það hafi gengið erfiðlega, þó hafi stelpa sagt honum að brjálaður maður hefði ráðist á þau. Er hann var kominn inn á heimili sitt sá hann átökin í brekkunni halda áfram. Hann fór þá aftur út en þá hafi önnur bifreiðin verið farin og karlmennirnir sem í henni voru eða stelpan verið ein eftir og hafi lögreglan komið skömmu síðar. Nánar spurður um átökin í brekkunni kvað hann tvo menn hafa legið í jörðinni og einn sem var dökkhærður hafi staðið álengdar en hann hafi ekki séð þann mann gera neitt. Hann hafi ekki séð vel hvað gerðist en annar maðurinn, sem var ljóshærður, hafi legið ofan á hinum. Honum hafi sýnst að maðurinn sem lá ofan á hafi látið högg dynja á þeim sem var undir en hann sá ekki hvar höggin lentu og hann hafi ekki séð hvernig maðurinn sem lá undir sneri. Í þann mund sem lögreglan kom hafi hann séð mann í brekkunni reyna endurlífgun.

Vitnið P lögreglumaður fór á vettvang og ritaði frumskýrslu málsins sem vísað er til að framan. Hann staðfesti skýrsluna og lýsti vinnu lögreglu á vettvangi og því sem fyrir augu bar. Við komuna hafi ákærði verið að endurlífga A. Þetta sést vel á upptöku úr lögreglubifreiðinni. P kvaðst þegar hafa hafið endurlífgun og lýsti hann vinnunni við það og tækjabúnaði sem notaður var. Sjúkraflutningamenn hafi komið stuttu síðar og tekið við endurlífguninni.

Vitnið G-kk-nf Þ. T-kk-nf lögreglumaður skýrði og staðfesti gögn sem hann vann á vettvangi og gögn sem lagt var hald á þar í þágu rannsóknarinnar.

Vitnið Q lögreglumaður staðfesti vinnu sína við skoðun á ákærða í samráði við lækni, auk þess sem ljósmyndir voru teknar. Þessi gögn liggja frammi. Hann staðfesti skýrslur sínar um þetta og vísaði til þeirra.

Vitnið R, sérfræðingur við tæknideild lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, skýrði og staðfesti gögn sem send voru til Svíþjóðar vegna DNA-rannsóknar. R ritaði skýrslu, dagsetta 9. ágúst 2017, þar sem niðurstöðukaflinn er svohljóðandi:

„Í máli þessu voru send til rannsóknar nítján sýni, sem varðveitt voru við réttarlæknisskoðanir á hinum grunuðu og við rannsókn á fatnaði þeirra. Ekkert blóð kom fram í þrem sýnum, sem varðveitt höfðu verið við réttarlæknisskoðun á grunuðum, J, og voru þau sýni ekki rannsökuð frekar.

Frumrannsókn á öðrum sýnum staðfesti að blóð var þar til staðar og voru þau þá rannsökuð áfram og greind með DNA greiningaraðferðum. Niðurstöður þeirra rannsókna leiddu í ljós að öll fjögur sýni, sem varðveitt voru úr hettupeysu grunaðs, J, ásamt fjórum sýnum úr fatnaði grunaðs, S-kk-ef G-kk-ef T-kk-ef, höfðu sama DNA snið, og var það snið eins og DNA snið hins látna, A.

Tvö sýni, varðveitt við réttarlæknisskoðun á grunuðum, S-kk-þgf G-kk-þgf T-kk-þgf, reyndust einnig hafa sama DNA snið og DNA snið hins látna.

Greiningar á tveim sýnum úr buxum grunaðs, S-kk-ef G-kk-ef T-kk-ef, leiddu í ljós að í sýnunum var DNA frá karlmanni, en DNA snið sýnanna var ólíkt DVN sniði hins látna og verður því ekki rakið til hans.

Greiningar á þrem sýnum, tveim úr fatnaði grunaðs, S-kk-ef G-kk-ef T-kk-ef, og stroksýni af vinstri hönd hans, leiddu í ljós að í þessum sýnum var blanda DNA sniða frá a.m.k. tveim einstaklingum. Niðurstöðurnar sýndu að um var að ræða blöndu DNA sniða frá hinum látna, A, og þeim óþekkta karlmanni, sem ákvarðað var fyrir sýni merkt 4440205-1 og 444025-2 úr buxum S-kk-ef, í mismiklum hlutföllum.

Eitt sýni, varðveitt af bakhlið buxna grunaðs, S-kk-ef G-kk-ef T-kk-ef, gaf ekki niðurstöður þar sem ekki kom fram DNA sem hægt var að samkenna við einstakling.“

R sérfræðingur skýrði skýrsluna og staðfesti fyrir dóminum.

Að beiðni ákærða voru send til rannsóknar sýni sem tekin voru af öryggishamri sem lagt var hald á undir rannsókn málsins og segir hér að framan að J hafi haft meðferðis er hann hljóp á móti A í brekkunni. Stroksýni af oddi hamarsins hafi ekki gefið DNA sýni sem hægt væri að samkenna og stroksýni af skefti hafi verið frá óþekktum karlmanni, en það DNA-snið hafi verið ólíkt DNA-sniði A og DNA-sniðinu sem var merkt óþekkt en var í fatnaði ákærða.

Niðurstaða

Ákærði neitar sök. Á upptöku eftirlistmyndavélar lögreglubifreiðarinnar sem fyrst kom á vettvang sést ákærði reyna endurlífgun A og stendur J þar hjá. Af þessari upptöku og öðrum gögnum málsins má ráða að ákærði er ljóshærði lágvaxnari maðurinn í hvíta bolnum eins og sum vitnanna lýstu árásarmanninum.

Breyttur framburður ákærða fyrir dómi, m.a. um þátt J, og framburður ákærða um að hann hafi ekkert gert A, enga áverka veitt honum og að hann hafi hvorki slegið A né tekið hann hálstaki, er mjög ótrúverðugur og fær enga stoð í öðrum gögnum málsins. Hann verður því ekki lagður til grundvallar niðurstöðunni.

Vitnin F, L, N og O eru öll trúverðug og bera efnislega á sama veg um harkalega atlögu ákærða að A. Með þessum vitnisburði og með vitnisburði J, K og H er sannað að ákærði settist klofvega ofan á A sem lá á maganum á jörðinni og hélt báðum höndum hans fyrir aftan bak. Þessi vitnisburður kemur heim og saman við framburð ákærða, svo langt sem hann nær, en hann kvaðst hafa sest klofvega yfir A, neðarlega á baki eða á rassi og haldið höndum hans fyrir aftan bak. Hann hafi haldið A þannig til að koma í veg fyrir að hann A réðist á ákærða eða þá sem þarna voru eins og rakið var. Ákærði notaði þannig líkamsþunga sinn til að halda A föstum eins og lýst er í ákærunni. Er í þessu sambandi einnig vísað til DNA-rannsóknar þar sem fram kom að á fatnaði ákærða greindust sýni sem höfðu DNA-snið A.

Með trúverðugum vitnisburði F, L, N og O er sannað, gegn neitun ákærða, að hann tók A hálstaki og sló hann ítrekað í andlit og höfuð með krepptum hnefa á sama tíma og hann hélt A eins og rakið var.

Með vísan til réttarlæknisfræðilegra gagna sem rakin voru og til vitnisburðar M réttarmeinafræðings ásamt með stoð í DNA-rannsókn sem rakin var og vitnisburði F, L, N og O, sem báru um það hvernig ákærði hélt A og sló hann ítrekað í andlit og höfuð, er sannað, gegn neitun ákærða, að afleiðingar árásar ákærða á A urðu þær sem lýst er í ákærunni. Þótt ekki sé með vissu hægt að segja til um tímann sem ákærði hélt A í hálstaki er hins vegar sannað með því sem rakið hefur verið, og er í því sambandi sérstaklega vísað til réttarlæknisfræðilegra gagna sem rakin voru og til vitnisburðar M, að ákærði hélt A, sem var í æsingsóráði, í þvingaðri stöðu á grúfu og olli það stöðukæfingu sem ásamt hálstaki er meginorsakavaldur að dauða hans, eins og rakið hefur verið.

Með háttsemi sinni hefur ákærði gerst sekur um brot gegn 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga svo sem í ákæru greinir. Þótt það hafi ekki verið ásetningur ákærða að ráða A bana ber hann engu að síður fulla refsiábyrgð á afleiðingum gjörða sinna, enda mátti honum vera ljóst að hin ofsafengna atlaga hans gegn A væri til þess fallin að leiða til alverlegs líkamstjóns.

Ákærði var hinn 12. júní 2014 dæmdur í 8 mánaða skilorðsbundið fangelsi til þriggja ára fyrir brot gegn 1. mgr. 218. gr. og 217. gr. almennra hegningarlaga. Með broti sínu nú hefur ákærði rofið skilorð þessa dóms og ber að dæma hann upp og gera ákærða refsingu í einu lagi, sbr. 60. og 77. gr. almennra hegningarlaga. Atlaga ákærða að A var ofsafengin og afleiðingarnar bani. Helst virðist mega ráða af því sem komið hefur fram í málinu að ákærði hafi misst stjórn á sér í samskiptunum við A og orðið mjög reiður en myndupptökur úr símum sem áður var lýst styðja þá niðurstöðu. Að þessu virtu þykir refsing ákærða hæfilega ákvörðuð fangelsi í 6 ár. Með vísan til 76. gr. almennra hegningarlaga skal draga frá refsivistinni óslitið gæsluvarðhald ákærða frá 8. júní 2017 til dagsins í dag að telja.

Ákærði er bótaskyldur gagnvart öllum þeim sem hafa uppi miskabótakröfur og aðrar fjárkröfur á hendur honum.

B, móðir A, á rétt á miskabótum úr hendi ákærða á grundvelli 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Þykja miskabætur hennar hæfilega ákvarðaðar 3.000.000 króna auk vaxta svo sem í dómsorði greinir.

C, faðir A, á rétt á miskabótum úr hendi ákærða á grundvelli 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Þykja miskabætur hans hæfilega ákvarðaðar 3.000.000 króna auk vaxta svo sem í dómsorði greinir.

Ákærði greiði C, 1.346.619 krónur vegna útfarakostnaðar samkvæmt 12. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993.

E, forráðamaður D, dóttur A, gerir kröfu fyrir hennar hönd. D á rétt á miskabótum úr hendi ákærða á grundvelli 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Þykja miskabætur hennar hæfilega ávarðaðar 3.000.000 króna. Þá er ákærði dæmdur til að greiða D 1.329.145 krónur í bætur vegna missis framfæranda eins og krafist er. Ákærði greiði D þannig samtals 4.329.145 krónur auk vaxta eins og í dómsorði greinir.

Dráttarvextir á bótafjarhæðir til B, C og D reiknast í öllum tilvikum frá 14. október 2017 er mánuður var liðinn frá birtingu bótakrafna fyrir ákærða við þingfestingu málsins.

Ákærði greiði 1.670.590 króna réttargæsluþóknun Ó-kvk-ef H-kvk-ef G-kvk-ef héraðsdómslögmanns, skipaðs réttargæslumanns B, C og D.

Bótakröfu F var breytt undir rekstri málsins. Þess er nú aðallega krafist að ákærði greiði henni 21.759.535 krónur en til vara að hann greiði henni 19.271.453 krónur. Vaxtakrafa er óbreytt. Í báðum tilvikum er krafan þannig saman sett að krafist er 11.500.000 króna í miskabætur á grundvelli 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Mismunurinn á miskabótakröfunni og heildarkröfugerðinni er í báðum tilfellum fjárhæð kröfunnar um bætur fyrir missi framfæranda, sbr. 13. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993.

F, sambýliskona og barnsmóðir A, á rétt á miskabótum úr hendi ákærða á grundvelli 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Þykja miskabætur hennar hæfilega ákvarðaðar 3.000.000 króna auk vaxta svo sem í dómsorði greinir.

Krafan um bætur fyrir missi framfæranda er reiknuð samkvæmt 13. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 en F var sambúðarmaki A. Samkvæmt þessu nemur krafan 10.259.535 krónum sem ákærði er dæmdur til að greiða F. Samkvæmt þessu er ákærði dæmdur til að greiða F 13.259.525 krónur auk vaxta svo sem í dómsorði greinir en dráttarvextir reiknast frá dómsuppsögu eins og krafist er.

F, gerir kröfu fyrir hönd dóttur sinnar kt. [...]. Krafsist er 11.500.000 króna í miskabætur samkvæmt 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 og 6.842.664 króna í bætur vegna missis framfæranda.

Barnið á rétt á miskabótum úr hendi ákærða á grundvelli 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 og þykja miskabætur hæfilega ákvarðaðar 3.000.000 króna. Þá á barnið rétt á bótum fyrir missi framfæranda til 18 ára aldurs. Bæturnar taka mið af barnalífeyri sem er nú 380.148 krónur á ári. Ákærði er samkvæmt þessu dæmdur til að greiða barninu 6.842.664 krónur. Samkvæmt þessu er ákærða gert að greiða F, vegna ónefndrar dóttur hennar, 9.842.664 krónur auk vaxta svo sem í dómsorði greinir en dráttarvextir reiknast frá dómsuppsögu eins og krafist er.

Ákærði greiði 1.810.772 króna réttargæsluþóknun Þ-kk-ef H-kk-ef Þ-kk-ef hæstaréttarlögmanns, skipaðs réttargæslumanns F og F fyrir hönd ónefndrar dóttur hennar.

Ákærði greiði 1.189.701 krónu vegna útlagðs sakarkostnaðar ákæruvaldsins.

Ákærði greiði 8.700.630 króna króna málsvarnarlaun Þ-kk-ef Þ-kk-ef héraðsdómslögmanns. Þóknun verjandans er fyrir vinnu hans undir rannsókn málsins og dómsmeðferð. Þá greiði ákærði verjandanum 186.984 krónur í aksturskostnað. Tekið hefur verið tillit til virðisaukaskatts við ákvörðun þóknunar lögmanna.

M-kvk-nf U-kvk-nf R-kvk-nf saksóknari flutti málið fyrir ákæruvaldið.

G-kk-nf S-x-x M-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóminn ásamt S-kk-þgf E-kk-þgf S-kk-þgf svæfingalækni og S-kk-þgf S-kk-þgf heimilis- bráða- og geðlækni.

Dómsorð:

Ákærði, S-kk-nf G-kk-nf T-kk-nf, sæti fangelsi í 6 ár en frá refsivistinni dragist óslitið gæsluvarðhald ákærða frá 8. júní 2017 til dagsins í dag að telja.

Ákærði greiði B 3.000.000 króna í miskabætur.

Ákærði greiði C 3.000.000 króna í miskabætur og 1.346.619 krónur vegna útfarakostnaðar.

Ákærði greiði D 4.329.145 krónur í miskabætur og í bætur vegna missis framfæranda.

Á dæmdar fjárhæðir sem ákærða er gert að greiða B, C og D skal ákærði greiða vexti samkvæmt 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, frá 7. júní 2017 til 14. október 2017 en frá þeim degi með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga til greiðsludags.

Ákærði greiði 1.670.590 króna réttargæsluþóknun Ó-kvk-ef H-kvk-ef G-kvk-ef héraðsdómslögmanns, skipaðs réttargæslumanns B, C og D.

Ákærði greiði F 13.259.535 krónur í miskabætur og í bætur fyrir missi framfæranda auk vaxta samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 frá 7. júní 2017 til dómsuppsögudags, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði greiði F, fyrir hönd dóttur hennar kt. [...], 9.842.664 krónur í miskabætur og í bætur fyrir missi framfæranda auk vaxta samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 frá 7. júní 2017 til dómsuppsögudags, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði greiði 1.810.772 króna réttargæsluþóknun Þ-kk-ef H-kk-ef Þ-kk-ef hæstaréttarlögmanns, skipaðs réttargæslumanns F og F fyrir hönd ónefndrar dóttur hennar.

Ákærði greiði 1.189.701 krónu vegna útlagðs sakarkostnaðar ákæruvaldsins.

Ákærði greiði 8.700.630 króna málsvarnarlaun Þ-kk-ef Þ-kk-ef héraðsdómslögmanns og 186.984 krónur í aksturskostnað.

G-kk-nf S-x-x M-kk-nf

S-kk-nf E-kk-nf S-kk-nf

S-kk-nf S-kk-nf