E-7258/2005

Mál þetta, sem sem höfðað var 7. nóvember 2005, var dómtekið þann 22. janúar sl. að loknum munnlegum málflutningi.

Stefnandi er M-kk-nf S-kk-nf, Skaftahlíð 14, Reykjavík.

Stefndi er íslenska ríkið vegna Landsspítala háskólasjúkrahúss, Eiríksgötu 5, Reykjavík.

Dómkröfur

Dómkröfur stefnanda eru þær að stefnda verði gert að greiða stefnanda 1.541.069 krónur með vöxtum frá 10. mars 1998 samkvæmt 16. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, sbr. II. kafla vaxtalaga nr. 25/1987 til 1. júlí 2001 en þá með vöxtum samkvæmt IV. kafla laga nr. 38/2001 frá þeim degi til þingfestingardags, en þá með dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla laga nr. 38/2001 frá þeim degi til greiðsludags.

Krafist er málskostnaðar samkvæmt framlögðum málskostnaðarreikningi eins og málið væri eigi gjafsóknarmál.

Dómkröfur stefnda eru þær aðallega að stefndi verði sýknaður af öllum kröfum stefnanda og honum tildæmdur málskostnaður úr hans hendi að mati réttarins.

Til vara er þess krafist að stefnukröfurnar verði stórlega lækkaðar og málskostnaður verði í því tilviki látinn niður falla.

Málavextir

Stefnandi gekkst undir æðahnútaaðgerð á báðum fótum hinn 10. mars 1998 á Landspítalanum við Hringbraut. Var aðgerðin framkvæmd af dr. med. H-kk-þgf J-kk-þgf, yfirlækni og sérfræðingi í æða- og almennum skurðlækningum.

Telur stefnandi að lækninum hafi orðið á mistök við aðgerðina. Lýsir stefnandi því að aðgerðin hafi staðið yfir í um 4 klukkustundir. Fannst stefnanda eitthvert óðagot á starfsfólkinu eftir aðgerðina og taldi sig skynja að mistök hefðu þá þegar átt sér stað.

Nokkrum dögum síðar kveðst stefnandi hafa fengið grun sinn staðfestan, þar sem hann hafi orðið tilfinningalaus í vinstri ökkla og með mikla og stöðuga kuldatilfinningu í vinstri fót fyrir neðan ökkla.

Þegar stefnandi fór til H-kk-ef J-kk-ef hafi hann gert grein fyrir umræddum óþægindum. Hafi læknirinn viljað leiða athugasemdir hans hjá sér og hvorki hlustað né svarað kvörtunum hans. Ekki hafi fundist læknaskýrsla um saumatöku og umsögn um ástand hans er hann kom á göngudeild til eftirlits og saumatöku nokkrum dögum eftir aðgerð og telur stefnandi það afar óeðlilegt.

Af hálfu stefnanda voru dómkvaddir matsmenn, þeir M-x-x G-x-x taugalæknir og P-kk-nf S-kk-nf prófessor, til þess að meta og rannsaka hvort forsvaranlega hafi verið staðið að undirbúningi skurðaðgerðar vegna æðahnúta og að sjálfri skurðaðgerðinni og eftirmeðferð hennar. Þá var matsmönnum falið að rannsaka hvort læknisfræðileg gögn, sem máli skipti til að greina orsök og ákvörðun örorku stefnanda, vanti í málið. Þá voru matsmenn beðnir að meta hverjir líkamlegir áverkar stefnanda verði raktir til skurðaðgerðarinnar, hvenær stöðugleikapunkti væri náð, varanlega örorku stefnanda o.fl. Er matsgerð hinna dómkvöddu matsmanna dags. 4. apríl 2005 og byggir stefnandi kröfur sínar í málinu á henni.

Málsástæður og lagarök stefnanda

Stefnandi byggir á því að lækna- og sjúkraskýrslur vanti í málið, sem gefi tilefni til að álykta að mistök hafi átt sér stað við saumatöku læknis og hjúkrunarfólks. Um þetta er vísað til álits landlæknis frá 12. apríl 2002 og til matsgerðar en þar segi orðrétt á bls. 19 í niðurstöðum nr. 2: „Eftir umrædda aðgerð vantar læknisfræðileg gögn með nákvæmri lýsingu af kvörtun matsbeiðanda og skoðun með tilliti til dofaeinkenna.“

Síðan segi í niðurstöðum nr. 3 í sömu matsgerð:

„Matsbeiðandi er með viðvarandi dofa og náladofa í kring um ökkla báðum megin, sem að hluta til tengjast umræddri skurðaðgerð. Reiknað er mað að þessi einkenni verði óbreytt í framtíðinni.“

Þá bendi stefnandi á niðurstöðu læknisskoðunar hinn 18. jan. 2005 á bls. 13 í matsgerð en þar segi eftirfarandi: „Hann gengur hægt með stuttum skrefum. Hann getur ekki staðið upp úr stól án þess að hjálpa til með höndunum. Snerti- sársauka-, lið- og titringsskyn er eðlilegt í griplimum. Í vinstri ganglim finnur hann ekki fyrir snertingu ofanvert á fæti og upp að 15 cm fyrir ofan ökkla. Kulda og sársaukaskyn er mjög skert á sama svæði. Undir fætinum finnur hann fyrir sársauka en ekki snertingu. Í hægri ganglim finnur hann ekki fyrir snertingu að ofanverðum fætinum upp á 18 cm fyrir ofan ökkla. Kulda- og sársaukaskyn er verulega minnkað innan sama svæðis en hann finnur örlítið fyrir snertingu og meira fyrir sársauka undir fætinum. Hann fínnur ekki fyrir titring af tónkvísl fyrir neðan ökkla báðum megin. Liðskyn er skert í hægri stóru tá og hann finnur alls ekki fyrir hreyfingu í stóru tánni vinstra megin.“

Stefnandi byggir á því að matsgerðin staðfesti að mikilvæg læknisfræðileg gögn, er snerti læknismeðferð stefnanda, vanti í málið. Það sé alfarið á hendi læknisins og sjúkrahússins að leggja fram þau gögn er staðfesti og sanni að réttilega hafi verið staðið að eftirmeðferð stefnanda. Það verði ekki með nokkru móti lagt á stefnanda að afla umræddra gagna. Því hafi verið skorað á stefnda að leggja fram þau læknisfræðilegu gögn er matsmenn komust að niðurstöðu um að vanti í málið, þ.e. gögn með nákvæmri lýsingu af kvörtun stefnanda og skoðun með tilliti til dofaeinkenna. Verði stefndi að bera hallann af því finnist þau gögn ekki.

Samkvæmt 5. gr. laga nr. 74/1997 um réttindi sjúklinga hafi stefndi vanrækt að láta stefnanda í té upplýsingar um læknisfræðilegt ástand hans og batahorfur samkvæmt a. lið 5. gr. framangreindra laga um fyrirhugaða meðferð ásamt upplýsingum um áhættu og gagnsemi samkvæmt b. lið 5. gr. sömu laga. Hvergi er þess getið í sjúkraskrá sjúklings, þ.e. stefnanda, að upplýsingar samkvæmt 5. gr. laga nr. 74/1997 hafi verið gefnar.

Það sé ætlun stefnanda að orsök líkamstjóns hans megi rekja til þess að ekki hafi verið hlustað á kvartanir hans um dofaeinkenni á sínum tíma og ekki hafi verið brugðist rétt við þeim kvörtunum með viðeigandi hætti. Um þetta séu engin gögn til, eins og fram komi í matsgerð, sem mæli þó þannig um að samkvæmt góðum starfsháttum og reglum sjúkrahússins hefði svo átt að vera. Þessu til stuðnings sé vísað til 3. gr. laga nr. 74/1997 um réttindi sjúklinga, þar sem fram komi að sjúklingur eigi rétt á fullkomnustu heilbrigðisþjónustu sem á hverjum tíma sé völ á að veita.

Stefnandi telur einnig að kuldatilfinningin og dofaeinkennin geti verið afleiðing mistaka, sem komið hafi til í aðgerðinni sjálfri, sbr. neðstu málsgrein á bls. 17 í matsgerð en þar segi orðrétt: „Eins og rakið er á öðrum stöðum í matsgerð þessari telja matsmenn líklegt að matsbeiðandi hafi orðið fyrir tilteknum áverkum við umrædda skurðaðgerð, sökum mistaka við framkvæmd hennar, sem hafi haft nokkurn miska í för með sér.“

Þessu til stuðnings byggir stefnandi á læknisvottorði Y-kk-ef Ó-kk-ef bæklunarlæknis, dags. 3. desember 2002, með leiðréttingu, dags. 27. október 2003, sem segi frá í matsgerð neðst á bls. 12 , en samkvæmt vottorði Y-kk-ef hafi nokkrar líkur verið taldar á því að við aðgerðina 1998 hefði yfirborðslæg skyntaugagrein laskast. Þetta álit læknisins sé staðfest á bls. 14 í matsgerð undir liðnum greining, en þar segi í niðurlagi þess töluliðs að skynbreytingar vinstra megin hafi byrjað skyndilega eftir aðgerðina og greiningin komi vel heim og saman við skoðun hjá I-kk-þgf Ó-kk-þgf 3. desember 2002.

Neðst á bls. 17 í matsgerð segi matsmenn svo afdráttarlaust:

„Eins og rakið er á öðrum stöðum í matsgerð þessari telja matsmenn líklegt að matsbeiðandi hafi orðið fyrir tilteknum áverkum við umrædda skurðaðgerð, sökum mistaka við framkvæmd hennar, sem hafi haft nokkurn miska í för með sér.“

Stefnandi telur að H-kk-þgf J-kk-þgf, yfirlækni og sérfræðingi í æðaskurðlækningum, hafi orðið á mistök í aðgerðinni hinn 10. mars 1998 og að sjúkrahúsið beri húsbóndaábyrgð á skaðaverkum hans, sem starfsmanns, sem hann vinni með saknæmri hegðun sinni, hvort sem um sé að kenna gáleysi eða ásetningi. Sannað sé að stefnandi hafi strax kvartað til læknis og hjúkrunarstarfsfólks um líðan sína en hann hafi ekki fengið svör eða leiðréttingu á meini sínu.

Byggt sé á almennu sakarreglu skaðabótaréttarins um sök starfsmanns og meginreglu um ábyrgð atvinnurekanda á skaðaverkum hans.

Þá vanti læknisfræðileg gögn í málið er staðfesti að sjúkrahúsið og læknirinn hafi staðið forsvaranlega að aðgerðinni og eftirmeðferð hennar, sbr. 3. gr. og 5. gr. laga nr. 74/1997. Niðurstaða matsgerðar sé sú að læknisfræðileg gögn vanti til að greina að fullu orsök líkamstjóns stefnanda.

Stefndi beri allan halla af framangreindu og færist öll sönnunarfærsla á hann um að forsvaranlega hafi verið staðið að aðgerð og framhaldsmeðferð á þann veg að sönnunin snúist við á stefnda.

Í norrænum skaðabótarétti séu þau sönnunarsjónarmið uppi að sannist á annað borð mistök eða vanræksla, þá beri viðkomandi læknir og/eða sjúkrastofnun sönnunarbyrði fyrir því að afleiðingar hefðu komið fram þótt engin mistök hefðu verið gerð. Þetta feli einnig í sér öfuga sönnunarbyrði varðandi þennan þátt málsins. Stefnandi telji að svo geti farið að það reyni verulega á þessa reglu í málinu, þar sem niðurstaða matsmanna sé sú að mistök hafi átt sér stað og að mikilvæg gögn vanti í málið.

Dr. med. H-kk-nf J-kk-nf, yfirlæknir á skurðdeild, sem var í fastri stöðu á Landspítalanum, hafi aldrei fengist til að svara bréfum stefnanda og sé honum því nauðsynlegt að höfða mál þetta til að sækja rétt sinn gagnvart vinnuveitanda hans á grundvelli húsbóndaábyrgðar spítalans, sem beri óskipta ábyrgð á skaðaverkum starfsmanna sinna.

Bótafjárhæð

Stefnandi gerir eftirfarandi grein fyrir bótakröfu sinni:

Varanleg örorka á grundvelli 5. - 8. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993

Heildarlaun stefnanda fyrir árið 1997 voru kr. 2.480.833

Útreikningur varanlegrar örorku:

Mismunur lánskj.vt m/v 01.07.1993,3282 fram til 01.09.1998, 3605 = 9,84% hækkun = 244.113.

Laun hækkuðu því í kr. 2.724.946 m/v stöðugleikapunkt 10.09.1998.

Við þau bætast svo 6% framlag vinnuveitanda í lífeyrissjóð eða kr. 163.496, þannig að heildarlaun voru samt. kr. 2.888.443 x 10 (tíföldun) x 8% örorka = 2.310.755, sem síðan lækkar vegna aldurs um 65% niður í 808.764.

Varanleg örorka, höfuðstóll kr. 808.764

Varanlegur miski skv. 4. gr. skaðabótalaga

Grunnfjárhæð miska er kr. 4.000.000 skv. 4. gr. Grunnfjárhæðin hækkar vegna verðbótaþáttar lánskjaravísitölu sem var upphaflega 3282 01.07.1993 en hefur hækkað m/v nóv. 2005 í 4905 eða sem nemur hækkun upp á 49,45% x 4.000.000 = 5.978.000. Síðan kemur til lækkun skv. 2. mgr. 4. gr. vegna aldurs tjónþola upp á 20% þannig að grunnfjárhæðin lækkar niður í kr. 4.782.400 x 8% miski eða sem nemur kr. 382.592.

Varanlegur miski nemur því kr. 382.592

Þjáningabætur skv. 3. gr. skaðabótalaga.

Stefnandi var nánast rúmfastur frá 10.03.1998 til 10.09.1998 eða í 180 daga. Grunnfjárhæð þjáningabóta skv. 3. gr. voru kr. 1.300 en hafa hækkað m/v lánskjaravísit. um 49,45% þarmig aðgninnfjárhæðiner í dag kr. 1.942 x 180 = 349.713 kr.

Þjáningabætur nema því samtals kr. 349.713

------------

Alls nemur því bótakrafa stefnanda kr. 1.541.069

sem er stefnukrafa málsins.

Gerð er krafa um það að matskostnaður að fjárhæð kr. 449.000 verði tekinn inn í málskostnaðarkröfu stefnanda við ákvörðun málskostnaðar en hann lagði sjálfur út fyrir öllum matskostnaði í málinu. Málið er höfað sem gjafsóknarmál samkvæmt heimild gjafsóknarnefndar hinn 20. júní 2005.

Stefnandi kveðst aðallega byggja á hinni almennu sakarreglu skaðabótaréttarins og húsbóndaábyrgðarreglu vinnuveitanda, 4. gr., 5 – 7 gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, sbr. lög nr. 42/1996, 9. gr. og 10. gr. læknalaga nr. 53/1988 og 3. og 5. gr. laga nr. 74/1997 um réttindi sjúklinga. Um málskostnað er vísað til XXI. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, einkum 130. gr. og 129. gr. auk laga nr. 50/1988 um virðisaukaskatt af málflutningsþóknun. Um vexti og dráttarvexti er vísað til II. og III. kafla laga nr. 25/1987 um vexti og III. og IV. kafla laga nr. 38/2001 um vexti.

Málsástæður og lagarök stefnda.

Af hálfu stefnda er mótmælt þeim sjónarmiðum stefnanda sem fram koma í stefnu og er kröfum á þeim reistum eindregið vísað á bug.

Stefnandi sé margsaga í máli þessu. Í bréfi lögmanns stefnanda, 24. ágúst 2000, til H-kk-ef J-kk-ef, sem sé fylgiskjal með gögnum á dskj. nr. 20, sem Landlæknisembættið sendi lögmanni stefnanda, sé því haldið fram að stefnandi hafi verulegan dofa í hægra fæti við ökkla og verki í vinstra fæti þar sem skorið var. Hinu sama sé haldið fram í bréfi til lögmanns stefnanda til landlæknis 9. febrúar 2001 sem sé einnig fylgiskjal með sama dómskjali. Í læknisvottorði I-kk-ef Ó-kk-ef vegna komu stefnanda til hans 24. september 2002 sé haft eftir stefnanda að eftir aðgerðina hafi komið fram dofi um hægri ökkla og fót. Í bréfi lögmanns stefnanda til H-kk-ef J-kk-ef 22. október 2002 sé því haldið fram að stefnandi hafi orðið tilfinningalaus í hægri ökkla og með sífellda kuldatilfinningu í öllum hægri fót fyrir neðan ökkla. Hinu sama sé haldið fram í tilkynningu til Tryggingastofnunar ríkisins. Tryggingastofnun ríkisins hafi hafnað bótaskyldu í bréfi, dags. 29. júlí 2003. Í kjölfar þess hafi stefnandi farið aftur í skoðun hjá I-kk-þgf Ó-kk-þgf hinn 30. september 2003 og hélt því nú fram að mein hans hafi verið á vinstra fæti. Við komu til matsmanna sé haft eftir stefnanda í matsgerð á dómskjali nr. 3, bls. 11 að stefnandi hefði verið rúmliggjandi í kjölfar aðgerðarinnar og með mikinn dofa í fótum fyrir neðan ökkla báðum megin en mest vinstra megin. Fæturnir hafi verið í sáraumbúðum og honum fundist þessi einkenni ekki óeðlileg fyrstu dagana. Enn fremur komi þar fram að stefnandi hafi fengið tíma hjá H-kk-þgf J-kk-þgf nokkrum dögum eftir útskrift og samtals hitt hann í þrjú skipti eftir aðgerðina.

Stefnandi hafi verið lagður inn á handlækningadeild Landspítalans 9. mars 1998 til fyrirhugaðrar aðgerðar vegna æðahnúta á báðum fótum. Í sjúkraskrá á dómskjali 29, bls. 2-3, komi fram að hann hafi verið í eftirliti á stofu hjá H-kk-þgf J-kk-þgf. Saga var um sáramyndanir á hægri fótlegg, líklegast stasadermatit, og og hafi það leitt til innlagnar á húðdeild og eftirlits á göngudeildum. Nokkrum mánuðum fyrir innlögn hafi verið vaxandi bjúgur á fótum og meiri erfiðleikar vegna fótasára. Einnig sé lýst þreytuverk í fæti, sérstaklega á nóttunni. Hann er sagður hafa háþrýsting en hafi trassað lyfja-meðferð og eftirlit. Samkvæmt skoðun hafi hann verið í allt of miklum holdum. Við skoðun sé lýst talsverðum bjúg á hægri fótlegg. Roði, stasadermatit og sár séu framan á neðanverðum hægri fótleggnum. Bláæðahnútar sjáist í bjúgnum á framanverðum vinstri fótlegg sem og í hnésbót og aftan og innanvert á hægra læri. Lýst er nokkrum bjúg í vinstri ganglim, ekki áberandi æðahnútum en brúnleitri húð á neðanverðum fót-leggnum. Engin sár séu þar. Í sjúkraskrá sé lýst áætlaðri bláæðaaðgerð daginn eftir innlögn. Rannsókn hafði áður verið gerð með röntgenmynd og ákveðið var að fá blóðflæðimælingu fyrir aðgerðina.

Í aðgerðarlýsingu H-kk-ef J-kk-ef yfirlæknis, á bls. 4, segi að ábending aðgerðarinnar hafi verið æðahnútar í báðum ganglimum. Lýst er verulegum exem-breytingum og smásári á hægri fótlegg. Minni breytingar sagðar vinstra megin. Klínísk skoðun leiddi í ljós algjöran saphena insuffiens (lokubilun í stórri bláæð) á hægri vena saphena magna en sú vinstri virtist heil. Hins vegar fundust þar perforanta laeosionar (bilaðar lokur milli grunna og djúpa bláæðakerfisins). Því hafi verið ákveðið að gera saphaneciomiu hægra megin (taka burtu stóru bláæðina) og perforantareseciton (taka burtu tengingu á bláæðakerfunum) á kálfanum á einum stað vinstra megin. Í aðgerðarlýsingu komi fram að aðgerð gekk vel og alveg eins og áætlað hafði verið. Samkvæmt svæfingablaði á bls. 16 hófst svæfíng kl. 12:55 og lauk kl. 14:20. Afturbati var eðlilegur og hann útskrifaðist 13. mars 1998.

Í skráningu hjúkrunar II á bls. 25 undir lið 6, útskriftaráætlun, komi fram að gefa eigi honum tíma hjá HJ í saumatöku. Í skráningu hjúkrunar III, hinn 10. mars, á bls. 26 er skráð á kvöldvakt að hann hafi farið fram úr og setið í setustofu í hálftíma en fengið náladofa sem hafi lagast þegar hann labbaði. Skráð er að hann hafi kvartað um verki og fengið lyf. Hann hafi verið hvattur til að hreyfa sig. Aftur sé skráð sama dag að hann hafi verið með verki og losað hafi verið um sokk. Ennfremur að hann hafi verið á ferðinni. Hinn 12. mars á dagvakt sé skráð að hann sé nánast verkjalaus og hafi engin verkjalyf fengið, sbr. bls. 27. Einnig sé skráð þann dag að eftir eigi að fá tíma hjá HJ á stofu. Hann þurfi hvatningu til að hreyfa sig. Á næturvakt sé skráð að hann sé verkjalaus og hafi verið duglegur að hreyfa sig.

Af fyrirliggjandi gögnum verði ekki annað ráðið en að forsvaranlega hafi verið staðið að undirbúningi, framkvæmd og eftirmeðferð skurðaðgerðar, sbr. umsögn landlæknis á dómskjali nr. 10 og H-kk-ef S-kk-ef yfirlæknis á dómskjali nr. 28. Ábendingar aðgerðar séu réttar en stefnandi hafi haft veruleg einkenni frá bláæðar-sjúkdómi í báðum ganglimum, þó verri hægra megin, þar sem hann hafði venus hypertension, eczematous breytingar og smásár á hægri fótlegg og byrjandi breytingar vinstra megin. Hann hafi haft sögu um sáramyndanir á hægri fótlegg og hafi það leitt til innlagnar á húðdeild og eftirlits á göngudeildum. Nokkrum mánuðum fyrir innlögn hafi hann haft vaxandi bjúg á fótum og meiri erfiðleika vegna fótasára.

Óhjákvæmilegir fylgikvillar skurðaðgerðar vegna bláæðasjúkdóma séu meðal annars skurðsýkingar, haematoma eða útbreytt mar undir húð og dofablettir í húð. Tíðni þessara fylgikvilla sé á bilinu 5-10%. Velþekktur fylgikvilli þeirrar aðgerðar sem stefnandi undirgekkst hægra megin sé áverki á n. saphenous húðskynstauginni. Hjá um það bil 10% sjúklinga, þar sem þetta er framkvæmt, leiði þetta til dofabletts á neðan-verðum, framanverðum og innanverðum sköflungnum og innanverðri ilinni. Almennt valdi þetta ekki neinum verulegum vandamálum hjá sjúklingum. Tekin hafi verið burt tenging á bláæðakerfunum neðarlega á innanverðum kálfanum á vinstri ganglim stefnanda. Þó sjaldgæfara sé að áverki geti orðið á saphenutauginni með þessari aðferð, sé þessi fylgikvilli þó vel þekktur og telst ekki til læknamistaka þar sem vel þekkt sé að taugagreinar liggi mjög aðlægt bláæða tengingum milli grunna og djúpa kerfisins, sem í tilfelli stefnanda hafi verið sjúkt og rétt að loka á milli. Þó einkenni um húðdofa komi fram við eftirskoðun sé ekki mögulegt að gera neitt við þessu, sbr. umsögn H-kk-ef H. S-kk-ef yfirlæknis á dskj. nr. 28.

Í niðurstöðu matsgerðar sé tekið fram að forsvaranlega hafi verið staðið að undirbúningi, framkvæmd og eftirmeðferð umræddrar skurðaðgerðar. Á bls. 14 komi fram að matsmenn telja að skaði hafi orðið á yfirborðslægri skyntaugagrein, væntanlega vegna áverka sem rekja megi til skurðaðgerðar en það sé ekki hægt að sanna í dag vegna vaxandi fjöltaugakvilla. Eftir aðgerðina hafi stefnandi verið með dofa í húðinni í kringum ökkla mest vinstra megin sem hafi farið versnandi. Þessi einkenni geti að hluta til verið orsökuð af skurðaðgerðinni. Á bls. 17 í matsgerðinni segir að matsmenn telji líklegt að matsbeiðandi hafi orðið fyrir tilteknum áverkum við umrædda skurðaðgerð sökum mistaka við framkvæmd hennar og aftur á bls. 18. Hvergi í matsgerðinni sé þó að finna neinn rökstuðning fyrir því að mistök hafi átt sér stað við skurðaðgerðina, hvað þá saknæm mistök. Slíkt fái reyndar ekki samrýmst þeirri niðurstöðu matsmanna að forsvaranlega hafi verið staðið að undirbúningi, framkvæmd og eftirmeðferð umræddrar skurðaðgerðar. Samkvæmt aðgerðarlýsingu í sjúkraskrá, á dskj. nr. 29 bls. 4, gekk aðgerð vel og alveg eins og áætlað hafði verið, sbr. umsögn landlæknis á dómskjali nr. 10 og umsögn H-kk-ef H. S-kk-ef á dskj. nr. 28.

Af framlögðum skjölum stefnanda verði það ráðið að matsmenn hafi ekki fengið í heild sjúkraskrá vegna aðgerðarinnar í mars 1998. Jafnframt sé ljóst að stefnandi hafi ekki lagt fram hjá matsmönnum gögn um þá meðferð er hann hlaut utan sjúkrahússins fyrir og í kjölfar aðgerðarinnar. Samkvæmt því sé ljóst að sú ályktun matsmanna að sagan bendi til að skynbreytingar vinstra megin hafi byrjað skyndilega eftir aðgerðina, á bls. 14, byggi ekki á öðru en einhliða frásögn stefnanda sjálfs við komu til matsmanna í skoðun. Vakin sé athygli á því að stefnandi hafi ekki gefið H-kk-þgf J-kk-þgf kost á að gæta hagsmuna sinna við það mat.

Af skráningum hjúkrunar á dómskjali nr. 29, bls. 25-27, komi fram að stefnandi hafi átt að hafa fótavist í kjölfar aðgerðarinnar og hafi hann verið hvattur til hreyfingar. Ítarlega sé getið um og fylgst með verkjum hjá stefnanda en ekkert sé getið í skráningum um ástand af því tagi sem stefnandi haldi fram. Ítarlegar skrásetningar séu um skiptingar á fótasári samkvæmt ferli og um verkjaástand og sömuleiðis um hreyfingu. Hvergi sé getið um dofa í fótum í kjölfar aðgerðar. Af því verði ekki dregin önnur ályktun en sú að stefnandi hafi engar kvartanir af því tagi haft uppi á þeim tíma. Af skráningum hjúkrunar verður jafnframt ráðið að stefnandi átti að fara til H-kk-ef J-kk-ef á stofu til saumatöku og gefi það auga leið að ekki geti verið til nótur frá göngudeild um saumatöku sem aldrei átti sér stað þar.

Gögn bendi til að saumataka hafi ekki farið fram á göngudeild og beri stefndi ekki ábyrgð á hugsanlegum mistökum tengdum eftirmeðferð er stefnandi hefur hlotið utan sjúkrahússins. Þá hafi stefnandi, hvað svo sem öðru líði, ekki sýnt fram á hvernig hugsanleg mistök við saumatöku geti haft afleiðingar af því tagi sem metnar hafi verið stefnanda til varanlegs miska og varanlegrar örorku og fái það ekki staðist.

Ekki fái heldur staðist að stefnandi hafi ekki verið upplýstur af meðferðarlækni sínum, H-kk-þgf J-kk-þgf, um áhættur tengdar aðgerð eða gagnsemi aðgerðar í samræmi við 5. gr. laga nr. 74/1997, er ákvörðun um að ráðast í hana var tekin. Ljóst sé að eins og málum var komið hafi aðgerð verið orðin nauðsynleg og áhættur tengdar aðgerð ásættanlegar í samanburði við þann árangur sem vænta mátti af aðgerðinni.

Í bréfi H-kk-ef J-kk-ef til landlæknis, sem sé fylgiskjal með dskj. nr. 20, komi fram að kvartanir hafi komið fram vegna arthrosu í hnjám en ekki vegna dofa samkvæmt nótu um komu stefnanda á stofu til hans í ágúst 1998. Einkenni um dofa séu heldur ekki skráð vegna innlagnar stefnanda á Sjúkrahús Reykjavíkur 4. nóvember 1998, sbr. dskj. nr. 31. Umkvartanir af því tagi komi heldur ekki fram í göngu-deildarnótum innkirtla- og efnaskiptasjúkdóma Landspítala á tímabilinu nóvember 1998 til 2000, sbr. dskj. nr. 30. Þar sé hins vegar að finna skrásetningar vegna stasasára á vinstri fótlegg og fram komi í nótu 19. nóvember 1998 að stefnandi var kominn með sykursýki.

Stefnandi hafi engin gögn lagt fram úr sjúkraskrám varðandi aðhlynningu og læknismeðferð er hann hlaut utan spítala fyrir og í kjölfar aðgerðarinnar, gögn sem hann hafi einn aðgang að. Þannig liggi engin gögn fyrir frá heimahjúkrun, af stofu hjá H-kk-þgf J-kk-þgf, frá heimilislækni eða frá húðsjúkdómalækni, sem stefnandi hafi gengið til. Stefndi verði ekki gerður ábyrgur fyrir meðferð er stefnandi hlaut utan sjúkrahússins né verði honum gert að bera halla af skorti á gögnum er það varða.

Gögn varðandi innlögn stefnanda tímabilið 9. mars til 13. mars 1998 eða komur á göngudeild og innlögn á Sjúkrahúsi Reykjavíkur í nóvember 1998 staðfesta ekki dofa í kjölfar aðgerðarinnar og slíkt verði heldur ekki ráðið af bréfi H-kk-ef J-kk-ef til landlæknis vegna komu stefnanda á stofu til hans í ágúst 1998. Samkvæmt því verði að telja að orsakasamband sé ósannað og verður stefnandi sjálfur að bera allan halla af því að hafa ekki aflað gagna og lagt fram hjá matsmönnum og í máli þessu gögn varðandi meðferð er hann hlaut utan sjúkrahúss fyrir og í kjölfar aðgerðarinnar.

Jafnvel þó að orsakasamband teldist vera til staðar, sé engum saknæmum mistökum fyrir að fara er varðað gætu umbjóðanda minn bótaábyrgð að lögum vegna innlagnar stefnanda á Landspítalann tímabilið 9. mars til 13. mars 1998 og þeirrar aðgerðar og meðferðar er fór fram í kjölfar hennar þar. Um sé að ræða fylgikvilla aðgerðar sem ekki sé hægt að rekja til saknæmra mistaka læknis. Þó einkenni um húðdofa komi fram við eftirskoðun sé ekki mögulegt að gera neitt við því, sbr. umfjöllun hér að framan.

Ljóst sé jafnframt að verulegir ágallar séu á matsgerð varðandi aðild að matsmáli og framlagningu gagna af hálfu stefnanda og verði ekki á henni byggt. Í matsgerð dómkvaddra matsmanna sé ekki tekið tillit til, né metið, hvort stefnandi búi við varanlegan miska eða varanlega örorku umfram það sem hann hefði búið við vegna fylgikvillalausrar aðgerðar. Sé ósannað að nokkru slíku sé til að dreifa og jafnframt sé ljóst að þjáningabótatímabil verður ekki að réttu lagi tengt öðru en aðgerð sem hafi verið nauðsynleg.

Samkvæmt framangreindu fái ekki staðist að stefnandi hafi orðið fyrir heilsutjóni sem varðað gæti stefnda bótaábyrgð að lögum og beri að sýkna af öllum kröfum hans í málinu.

Verði ekki á það fallist að framangreind sjónarmið leiði til sýknu af öllum kröfum stefnanda er á þeim byggt til stuðnings varakröfu umbjóðanda míns um stórkostlega lækkun stefnukrafnanna. Þá verður umbjóðandi minn ekki að lögum gerður bótaábyrgur fyrir meðferð er stefnandi kann að hafa fengið utan sjúkrahússins.

Kröfu stefnanda um þjáningabætur samkvæmt 3. gr. skaðabótalaga, miðað við rúmlegu í 180 daga að fjárhæð 349.713 krónur, er eindregið vísað á bug. Til grundvallar því tímabili virðist miðað við áætlað 6 mánaða tímabil vegna endurtaugunar en engin rökstudd afstaða er tekin til þess í matsgerð hvort stefnandi hafi verið veikur á tímabilinu í skilningi 3. gr. skaðabótalaga. Samkvæmt þeirri grein sé almennt ekki heimilt að dæma þjáningabætur nema tjónþoli sé veikur á tímabilinu. Engra læknis-fræðilegra gagna njóti við er styðji að stefnandi hafi verið veikur á því tímabili og þaðan af síður að hann hafi verið rúmfastur. Þvert á móti verði ráðið af matsgerð að stefnandi hafi ekki orðið fyrir neinu atvinnutjóni á tímabilinu, að stefnandi hafi ekki verið veikur í skilningi ákvæðisins. Samkvæmt því sé aðallega krafist sýknu af þjáningabótakröfu stefnanda en til vara sé henni mótmælt sem allt of hárri og krafist stórkostlegrar lækkunar hennar.

Kröfum stefnanda, byggðum á varanlegri örorku og varanlegum miska, er mótmælt, sbr. umfjöllun hér að framan um ágalla á matsgerð.

Við útreikning bóta vegna varanlegrar örorku leggi stefnandi til grundvallar að heildarlaun fyrir árið 1997 hafi verið 2.480.833 krónur. Þetta fái ekki á nokkurn hátt staðist og sé í andstöðu við upplýsingar sem komi fram í matsgerð um atvinnutekjur stefnanda á bls. 9 en þar komi fram að reiknuð laun voru á því ári 696.000 krónur og voru óbreytt á árinu 1998. Verði ekki alfarið sýknað af þeirri kröfu er krafist stórkostlegrar lækkunar hennar til samræmis við það og lækkunar á mati á varanlegri örorku. Kröfum stefnanda vegna 8% varanlegs miska er mótmælt sem of háum og krafist lækkunar þeirra verði ekki sýknað af þeirri kröfu.

Kröfum stefnanda um vexti frá 10. mars 1998 til 7. nóvember 2001 er mótmælt sem fyrndum. Þá er kröfu stefnanda um dráttarvexti frá þingfestingardegi mótmælt og þess krafist að þeir miðist eigi við fyrri tíma en dómsuppsögu.

Niðurstaða

Stefnandi byggir kröfur sínar í málinu á því að mistök hafi verið gerð í æðahnútaaðgerð sem hann gekkst undir á Landspítalanum þann 10. mars árið 1998. Jafnframt telur stefnandi að mistök hafi orðið við saumatöku og aldrei hafi verið fjarlægðir saumar úr vinstri fæti sínum. Mistökin hafi leitt til dofa í vinstri ökkla og til stöðugrar kuldatilfinningar í vinstri fæti neðan ökkla og síðar til verkja í báðum ökklum. Vegna þessa hafi stefnandi búið við þjáningar er leitt hafi til miska og örorku.

Vitneskju þá sem stefnandi telur sig hafa, um að mistök hafi átt sér stað, byggir hann á því að óðagot hafi verið á starfsfólki skurðdeildar eða handlækningalegudeildar Landspítalans eftir aðgerðina og m.a. hafi svæfingalæknir spurt sig hvort hann gæti hreyft fæturna, en samkvæmt framburði stefnanda fyrir dómi fannst honum sú spurning undarleg, eftir á að hyggja. Stefnandi telur einnig að læknir sá sem framkvæmdi aðgerðina hafi sagt við sig að hann hefði gert mistök í aðgerðinni. Þá telur stefnandi að raunveruleg saumataka hafi aldrei farið fram. Hann hafi þó oft farið til aðgerðarlæknisins á lækningastofu hans eftir aðgerðina og ekki kunnað við að spyrja um brottnám sauma enda ætti læknirinn að vita hvers þyrfti við í þessu efni, en um brottnám sauma hafi ekki verið að ræða. Þá telur stefnandi að aðgerðin hafi tekið óeðlilega langan tíma og hún hafi staðið allt að 4 klukkustundum. Þá bendir stefnandi á að sjúkraskrá sé ófullnægjandi og jafnframt að í henni sé að finna fyrirmæli varðandi endurkomu og saumatöku sem ekki hafi verið farið eftir.

Samkvæmt framburði H-kk-ef J-kk-ef fyrir dómi kom stefnandi fyrst til hans í júní 1990 og var þá með veruleg vandamál vegna æðasjúkdóms. Hann var kominn með húðbreytingar og exem (eczem) og taldi H-kk-nf að það yrði stefnanda til framdráttar að fara í skurðaðagerð vegna þessara æðahnúta. Samkvæmt minnispunktum læknisins kom stefnandi til hans 23. júlí 1990 til þess að ræða aðgerð. Tvívegis var ákveðin innlögn til aðgerðar sem stefnandi sinnti ekki. Samkvæmt matsgerð var stefnandi í eftirliti húðlæknis fyrir aðgerðina og um tíma inniliggjandi á húðlækningadeild Landspítalans. Með hliðsjón af framanrituðu verður ekki ályktað annað en að stefnandi hafi verið vel búinn undir aðgerð. Samkvæmt sjúkraskrá stefnanda verður ekki annað séð en að undirbúningur aðgerðar hafi verið góður með tilliti til rannsókna og aðgerðarinnar sjálfrar.

Dómurinn telur að bæði í stefnu og í framburði stefnanda fyrir dómi gæti misskilnings eða rangtúlkunar á staðreyndum í málinu.

Í gögnum málsins kemur meðal annars fram að aðgerð fór fram í epidural (utanbastsdeyfingu) ásamt léttri svæfingu eða talsverðri sljóvgun með lyfjum sem þýðir yfirleitt að sjúklingur man lítið eftir aðgerð eða upplifir sig hafa verið í algjörri svæfingu. Segist stefnandi hafa upplifað mikið óðagot í kringum sig þegar hann vaknaði og fundist athugavert að svæfingalæknir hafi spurt hann hvort hann gæti hreyft fætur. Staðreyndin er sú að við utanbastsdeyfingu er maður lamaður neðan mittis og það er eitt af skylduverkum hjúkrunarfólks og lækna að spyrja sjúkling og kanna hvort viðkomandi sé búinn að fá mátt í fæturna áður en reynt er að taka sjúkling fram úr rúmi.

Samkvæmt svæfingarskýrslu tók aðgerðin sjálf um klukkustund. Svæfing hófst kl. 12.55 en lauk kl. 14.30 og sjúklingi skilað á uppvöknun kl. 14.40. Það er því rangt sem fullyrt er í stefnu að aðgerð hafi tekið um 4 klukkustundir.

Í aðgerðarblaði í sjúkraskrá stefnanda og framburði H-kk-ef J-kk-ef læknis fyrir dómi kemur fram að við aðgerðina var gerður hefðbundinn skurður í hægri nára og staðfest við klíníska skoðun að grunni bláæðastofninn (v. saphena magna) var með bilaðar lokur rétt við tengingu við djúpu bláæðina. Bakflæðið úr djúpa kerfinu yfir í grunna kerfið var lagað á venjulegan hátt með því að taka í sundur æðina. Síðan var bilaða æðin sem kallað er “strippuð” með því að gera skurð við innanvert hægra ökklabein og þræða upp bláæðina “strippa” hana út í heild. Þá er greint frá einum skurði neðan við hægra hné og einum skurði innanvert á vinstri kálfa þar sem tengiæð var tekin í sundur samkvæmt niðurstöðu duplex rannsóknar daginn áður.

Eftir aðgerðina dvaldist stefnandi á legudeild handlækningadeildar Landspítalans í 3 daga. Samkvæmt hjúkrunarskýrslum er eftiraðgerðargangurinn ekkert afbrigðilegur. Stefnandi hefur einhverja verki sem telst ekki óeðlilegt. Hann þarfnast þó ekki mikils magns verkjalyfja. Stefnandi hreyfir sig vel og er alls ekki rúmfastur. Þegar gangur mála eftir aðgerðir eða rannsóknir eða lyfjameðferð er sá sem vænta má og í engu afbrigðilegur skrifar læknir sjaldnast í sjúkraskrá daglega, frekar tvisvar sinnum í viku, en hjúkrunarfræðingar skrá nótur um líðan og framvindu við hver vaktaskipti á hverjum degi. Við frávik koma til skrif læknisins í sjúkraskrár daglega eða jafnvel oft á degi hverjum. Stefnandi vildi vera lengur inniliggjandi á legudeild handlækningadeildar Landspítalans en var greinilega talinn í það góðu ástandi að hann gæti útskrifast.

Í læknabréfi H-kk-ef J-kk-ef læknis, dags. 19. mars 1998, segir: „Þetta er 62 ára gamall karlmaður sem er mjög slæmur af æðahnútum og exembreytingum og smásárum á hægri legg. Mun betri vinstra megin. Hann er tekinn hér inn til aðgerðar og gerð hjá honum saphenectomia hægra megin og resectio á perforöntum vinstra megin. Aðgerð gekk vel og afturbati eðlilegur. Útskrifast í dag. Fær tíma á göngudeild í saumatöku og eftirlit. Rútínurannsóknir í legu eðlilegar.“

Nokkrum dögum síðar, en ekki strax eftir aðgerðina, kveðst stefnandi finna fyrir dofa við vinstri ökkla og kuldakennd á fætinum neðan ökklans. Jafnframt voru einhverjir verkir í báðum ökklum. Um þetta vill stefnandi kenna mistökum í aðgerðinni. Aðgerðarlæknirinn H-kk-nf J-kk-nf kannast hins vegar ekki við að hafa rætt við stefnanda um að mistök hafi átt sér stað í aðgerðinni.

Þá telur stefnandi að nokkru valdi hér um eftirsitjandi innri saumar í fótunum og er mikið gert úr því í stefnu að saumar hafi ekki verið teknir eða eitthvað hafi misfarist við saumatöku. Samkvæmt því sem fram hefur komið voru skurðir saumaðir saman að mestu með saumum sem eyðast af sjálfu sér og liggja svo að segja inni í húðinni eða rétt undir húðinni en fram kom í vitnaleiðslum að sennilega hafi verið settir einhverjir saumar í sjálfa húðina til þess að laga endanlega húðsárið. Það hafi því verið ljóst frá upphafi að það voru mjög fáir saumar sem þurfti að taka eftir aðgerðina. Flest sárin voru plástruð saman með sérstökum húðplástrum og sérstökum umbúðum sem er algengasta aðgerð við að búa um sárin eftir slíka aðgerð. Að mati sérfróðra meðdómenda eru allar hugleiðingar um gleymda sauma óþarfar hvað varðar umrædd einkenni sjúklings. Saumar í húð hafi ekkert með slík einkenni að gera. Samkvæmt ljósriti úr spjaldskrá H-kk-ef J-kk-ef fór saumataka fram á stofu hjá skurðlækninum. Gera má þá athugasemd við umrætt skjal að það er fremur ruglingslegt, þar sem á því eru handskrifaðar nótur læknis og er skjalið ekki mjög auðvelt aflestrar. Þó er samtímis augljóslega hægt að staðfesta rithönd læknisins. Þar eru heimsóknir M.S. til læknisins skráðar á tvö blöð. Á fyrra blaði eru skráðar tvær heimsóknir vegna æðahnúta á árinu 1990 og ein árið 1991. Síðan koma tvær nótur frá 1999. Á hinu blaðinu er skráð ein koma árið 1992 og síðan koma fjórar nótur frá árinu 1998, ein fyrir aðgerð og þrjár eftir aðgerð. Skýring læknisins við vitnaleiðslur var sú að fyrir geti komið að spjaldskrárblöð liggi ekki alveg saman, eða að rétt blað finnist ekki og því geti komið fyrir að skráningar séu ekki alveg í tímaröð. Það virðist sem nokkuð löngu eftir aðgerð hafi verið eftir einn saumur í sári sem var tekinn, en í læknisfræðilegu tilliti getur það ekki gefið þau einkenni sem stefnan byggist á.

Skilningur stefnanda á því hvar saumataka átti að fara fram gildir einu og er um hreint aukaatriði að ræða sem veldur engu um einkenni stefnanda. Engum mistökum lækna eða hjúkrunarfólks vegna saumatöku er til að dreifa. Stefnandi fór í endurtekið reglubundið eftirlit til aðgerðarlæknisins eftir aðgerðina og fékk túlkun hans á einkennum og kvörtunum og var vísað eða ráðlagt að leita til meðferðar hjá öðrum sérfræðingum.

Nokkur ruglingur er og ósamræmis gætir varðandi kvartanir um kuldadofa og verk í fótum. Einnig gætir ósamræmis í frásögn stefnanda hvenær einkenni koma fram eftir aðgerðina. Ósamræmi er einkum þar sem ekkert er getið um slík einkenni í skráningarferli í hjúkrunarpappírum né skoðun annarra lækna sem litið hafa á sjúkling þar til að farið er að meta sjúkling vegna kvartana til landlæknis.

Samkvæmt vottorði Y-kk-ef Ó-kk-ef, sérfræðings í bæklunarskurðlækningum, dags. 3. desember 2002, hefur hann skoðað sjúkling með tilliti til dofa um hægri ökkla og fót. Þar tilgreinir hann ákveðin landamerki, þar sem eru tvö ör upp að innri ökklahnyðjunni og er talað um minnkað skyn um ökklann og ristina og sérstaklega utanvert. Í vottorði frá sama lækni, dags. 27. október 2003, sem gefið var vegna beiðni sjúklings um að endurskoða hvor hlið var skoðuð í fyrra sinnið, þá er talið að um mistök hafi verið að ræða og hafi læknir verið að lýsa vinstri fæti en ekki þeim hægri. Að mati dómsins stenst það ekki þar sem á vinstri fæti var aðeins einn skurður á innanverðum fætinum en á þeim sem lýst var í upprunalegu vottorðinu var getið um tvö ör upp að innri ökklahnyðjunni. Varðandi þá niðurstöðu að huganlegt sé að yfirborðslæg skyntaugargrein (superficialis nervus peroneus dxt.) hafi laskast þá sé það líffræðilega ómögulegt að hún hafi skaðast við umræddan skurð, á hvorum fætinum sem er, því hún liggur á utanverðum fætinum.

Samkvæmt matsgerð dómkvaddra matsmanna greindist stefnandi, í kjölfar læknisskoðunar 18. janúar 2005, með Parkinsonismus en einkenni hans eru samkvæmt matsgerð hægar hreyfingar, gönguerfiðleikar og máttleysi í fótum. Þá greindist stefnandi með fjöltaugakvilla sem matsmenn segja að valdi dofa og skynbreytingum symmetriskt í báðum fótum. Þá nefna matsmenn skaða á yfirborðslægri skyntaugagrein, væntanlega vegna áverka sem rekja megi til skurðaðgerðar. Þetta segja matsmenn ekki hægt að sanna við taugaskoðun í dag vegna vaxandi fjöltaugakvilla sem valdi skynbreytingum á sama svæði í kringum ökkla vinstra megin. Hins vegar bendi sagan til að skynbreytingar vinstra megin hafi byrjað skyldilega eftir aðgerðina og greiningin komi vel heim við skoðun hjá Y-kk-þgf Ó-kk-þgf 3. desember 2002.

Í niðurstöðum sínum byggja matsmenn á því að dofi í húð kringum ökkla, mest vinstra megin, geti að hluta til veriðm af völdum skurðaðgerðarinnar og miða matsmenn niðurstöðu matsins við það. Þá segir síðar að matsmenn telji líklegt að matsbeiðandi hafi orðið fyrir tilteknum áverkum við umrædda skurðaðgerð, sökum mistaka við framkvæmd hennar. Þrátt fyrir þessa yfirlýsingu komast matsmenn að þeirri niðurstöðu að forsvaranlega hafi verið staðið að undirbúningi, framkvæmd og eftirmeðferð umræddrar skurðaðgerðar.

Fyrir dómi dró matsmaðurinn, M-x-x G-x-x, taugalæknir, sem kveðst ekki hafa fullt vald á íslensku, úr þeirri fullyrðingu sinni að mistök hafi átt sér stað. Kvaðst hann hafa átt við að eitthvað hefði farið úrskeiðis án þess að sá sem framkvæmi skurðaðgerð sé ekki fær eða hafi verið kærulaus. Taldi hann þessa skyntaug hafa skaðast og komi það heim og saman við vottorð Y-kk-ef Ó-kk-ef læknis.

Engan sjálfstæðan rökstuðning er að finna í matsgerð varðandi þá niðurstöðu að skyntaug hafi skaddast við aðgerðina. Er einungis vísað til vottorðs Y-kk-ef Ó-kk-ef læknis, en eins og rakið er hér að framan hefur ekki verið sýnt fram á að sú tilgáta Y-kk-ef, um að skyntaugargrein hefði laskast í aðgerð, eigi við rök að styðjast.

Telur dómurinn að matsgerð M-kk-ef G-kk-ef og P-kk-ef S-kk-ef sýni aðallega fram á að stefnandi hefur verið að þróa með sér Parkinsonismus fjöltaugakvilla (polyneuropathia) undanfarin ár og ekki sé hægt að útiloka að það hafi verið að gerast í nokkurn tíma fyrir aðgerð. Einnig hafi komið í ljós að hann hefur verið að þróa með sér sykursýki.

Dómurinn getur ekki fallist á að einhverju sé ábótavant með skráningu og skýringar í sjúkragögnum. Er því ekki fallist á að læknisfræðileg gögn vanti. Sjúkraskrá liggur fyrir með innlagningarástæðu, heilsufars- og sjúkrasögu, rannsóknum og forsendum fyrir nauðsyn aðgerðar og hver hún skuli vera. Liggur ekki annað fyrir en stefnandi hafi fús og af nauðsyn gengið til aðgerðarinnar. Aðgerðarlýsing er til staðar í sjúkraskrá sem og skráning framvindu og þar með kvartana og einkenna eftir aðgerð. Þá er ritað útskriftarbréf. Þar segir að stefnandi skuli koma á göngudeild, m.a. til saumatöku, sem getur rétt eins þýtt að stefnandi komi til aðgerðarlæknisins á lækningastofu hans til þessa. Á árinu 1998 máttu yfirlæknar á Landspítalanum, þótt í fullu starfi væru þar, einnig reka sínar lækningastofur og oftast fór þar fram eftirlit skurðlækna eftir aðgerðir enda göngudeildaraðstaða á Landspítalanum takmörkuð á þessum tíma. Stefnandi fór og til endurtekins nauðsynlegs eftirlits hjá aðgerðarlækni sínum og skiptir það eitt máli í þessu sambandi.

Að öllu þessu virtu þykir ekkert það fram komið í málinu er styður fullyrðingar stefnanda um að mistök hafi átt sér stað í tengslum við æðahnútaaðgerð þá sem stefnandi gekkst undir 10. mars 1998. Er ósannað að stefnandi hafi við aðgerðina orðið fyrir tjóni sem stefndi beri skaðabótaábyrgð á. Ber því að sýkna stefnda af öllum kröfum stefnanda í máli þessu.

Eins og aðild málsins háttar og með hliðsjón af því að stefnandi hefur gjafsókn í málinu þá verður málskostnaður felldur niður.

Gjafsóknarkostnaður stefnanda, þ.e. þóknun lögmanns hans, M-kk-ef B. B-kk-ef hdl., 600.000 krónur, útlagður kostnaður, þ.á m. matskostnaður 471.100 krónur, eða samtals 1.071.100 krónur, greiðist úr ríkissjóði. Við ákvörðun málflutningsþóknunar er ekki tekið tillit til virðisaukaskatts.

Dóminn kváðu upp K-kvk-nf J-kvk-nf héraðsdómari, H-kk-nf H-kk-nf, æðaskurðlæknir og S-kk-nf B-kk-nf heila- og taugafræðilæknir.

D Ó M S O R Ð

Stefndi, íslenska ríkið vegna Landspítala háskólasjúkrahúss, skal vera sýkn af kröfum stefnanda, M-kk-ef S-kk-ef.

Málskostnaður fellur niður.

Gjafsóknarkostnaður stefnanda, þ.e. þóknun lögmanns hans, M-kk-ef B. B-kk-ef hdl., 600.000 krónur, útlagður kostnaður, þ.á m. matskostnaður 471.100 krónur, eða samtals 1.071.100 krónur, greiðist úr ríkissjóði.

K-kvk-nf J-kvk-nf

H-kk-nf H-kk-nf

S-kk-nf B-kk-nf

----------------- ----------------- -------------------

Rétt endurrit staðfestir

Héraðsdómi Reykjavíkur, 26. febrúar 2007

Gjald 2.250 kr.

Greitt: