S-132/2008

Mál þetta, sem þingfest var þann 19. mars sl. og dómtekið 21. apríl sl., var höfðað með ákæru lögreglustjórans á Selfossi, dagsettri 25. febrúar 2008, á hendur B-kk-þgf S-kk-þgf, kt. 000000-0000, Austurbergi 36, Reykjavík,

„fyrir umferðarlagabrot

með því að hafa, síðdegis sunnudaginn 29. október 2006, ekið bifreiðinni BM-586 um Austurveg á Selfossi án lögboðins skráningarmerkis að framan og fyrir að hafa umrætt sinn dregið óskráða og ljóslausa tveggja öxla vélsleðakerru, 2,46 metra á breitt, án skráningamerkja.

Teljast brot ákærða varða við 1. mgr. 32. gr. umferðarlaga, sbr. 7. gr. reglugerðar um gerð og búnað ökutækja nr. 822,2004 með síðari breytingum [sjá einum liði 07.10 og 07.50] og 63. gr. sbr. 64. gr. nefndra umferðarlaga, sbr. 1. og 17. gr. reglugerðar um skráningu ökutækja nr. 751/2003 með síðari breytingum, allt sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50,1987.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar.“

Ákærði, sem kom fyrir dóminn við þingfestingu málsins, neitaði sök. Fór aðalmeðferð fram þann 21. apríl sl. og flutti ákærði mál sitt sjálfur.

I.

Í frumskýrslu lögreglu kemur fram að höfð voru afskipti af ákærða við Tryggvatorg á Selfossi þar sem hann ók bifreið án skráningarmerkis að framan og dró ljóslausa vélsleðakerru án skráningarmerkja. Þá hafði bifreið ákærða ekki verið færð til aðalskoðunar innan lögbundins tíma en hún hafði átt að fara í endurskoðun í desember 2005. Segir í skýrslunni að kerran hafi verið ætluð til að bera þrjá vélsleða, hún hafi verið á tveimur öxlum og verið 2,46 metrar á breidd. Þá segir í skýrslunni að ákærði hafi verið að færa kerruna á Hellu þar sem Flugbjörgunarsveitin hefði ætlað að kaupa kerruna en hann vissi að kerran væri óskráð og taldi að hún væri ekki skráningarskyld. Ákærði kvaðst ekki hafa vitað að kerran væri ljóslaus, þó hefði hann vitað að eitthvað af ljósunum væri í ólagi. Þá kvað hann skráningarmerki bifreiðarinnar hafa dottið af og væri inni í bifreiðinni.

Ákærði gaf skýrslu fyrir dómi og kvaðst hafa verið að koma að heiman frá sér í Garðabæ og á leið til Hellu þar sem hann hugðist selja kerruna sem hann var með. Kerruna hefði hann átt í tvö til þrjú ár og kerran tæki tvo vélsleða. Kvað hann vélsleða vera um 1,10 til 1,15 metra á breidd og það kæmust eingöngu tveir sleðar á kerruna. Kerran væri yfirbyggð með léttu álhúsi. Tvær álhásingar væru undir kerrunni, báðar á gormum, fjórir léttgormar og tveir demparar. Kerran hefði verið óskráð þegar ákærði keypti hana. Kvað hann sleðana sem hann ætti vera um 100 kíló og 150 kíló. Þetta væru eins manns sleðar. Kerran væri 352 kíló. Kvað hann að ekki væru hásingar undir kerrunni og hann kvaðst ekki vita hversu mikið kerran gæti borið. Ákærði kvaðst hafa hætt við að fara með kerruna á Hellu þar sem hann hefði ekki viljað selja kerruna óskráða ef hún væri skráningarskyld. Því hefði hann farið með með kerruna í Umferðarstofu og rætt við þann sem sæi um nýskráningar ökutækja. Hefði hann ekki talið að kerran væri skráningarskyld og því hefði ákærði ekki farið með kerruna í slíka skoðun. Varðandi skráningarnúmerið kvað ákærði skráningarmerkið hafa verið í sérstökum ramma á bifreiðinni sem hefði brotnað vikunni áður og því hefði hann sett skráningarmerkið í framrúðu bifreiðarinnar og það verið vel sjáanlegt þar. Varðandi ljósin aftan á kerrunni, kvað ákærði öll ljós hafa verið í lagi utan að pera hafi verið sprungin í stöðuljósi og bremsuljósi. Lögreglan hefði bent ákærða á að skipta þá um perur sem ákærði kvaðst hafa gert en í staðinn fyrir að halda áfram á Hellu hefði hann snúið við heim til sín þar sem hann vildi ekki selja kerruna ef hún væri ekki lögleg. Ákærði kvað hurðina aftan á kerrunni vera þannig að eingöngu væri hægt að koma einum sleða inn í einu og ef setja ætti annan sleða þá þyrfti að mjaka honum inn í kerruna.

Vitnið R-kk-nf Þ-kk-nf S-kk-nf lögreglumaður kom fyrir dóminn og kvaðst hafa ásamt öðrum lögreglumanni hafa verið á eftirliti og mætt ákærða, veitt honum eftirför og stöðvað hann við Tryggvatorg. Ákærði hefði verið með vélsleðakerru í eftirdragi sem hafi verið ljóslaus. Kerran hafi verið tveggja öxla vélsleðakerra sem tæki þrjá vélsleða. Kvað vitnið kerruna hafa verið stóra, á tveimur öxlum. Kerran hefði verið tæpir 2,5 metrar á breidd og því stór kerra. Ákærði hefði tjáð sér sjálfur á vettvangi að kerran tæki þrjá sleða. Vitnið kvaðst aðspurt ekki muna hvort það hafi séð númeraplötuna inni í bifreiðinni, ákærði hefði tjáð þeim að hann væri á leið með bifreiðina í skoðun. Aðspurður kvað hann engin ljós hafa verið á kerrunni og því hefði lögreglan haft afskipti af ákærða. Aðspurt kvaðst vitnið hafa það eftir ákærða sjálfum að kerran væri þriggja sleða kerra. Vitnið kvað aðspurt að kerran hafi verið töluvert löng, hún hafi verið á tveimur öxlum en lengdin á kerrunni var ekki mæld. Hins vegar hefði kerran verið af þeirri stærð að vitnið taldi enga ástæðu til að draga það í efa að kerran tæki þrjá vélsleða. Þá kvað vitnið aðspurt að númeraplatan hafi ekki verið sjáanleg í framrúðu bifreiðarinnar.

Vitnið A-kk-nf Ö-kk-nf K-kk-ef, kt. 000000-0000, Furulundi 3, Garðabæ, kom fyrir dóminn sem vitni og kvaðst hafa aðstoðað ákærða við að setja umrædda kerru aftan í bifreið ákærða. Vitnið kvaðst ekki minnast þess að hafa tekið eftir því að kerran hafi verið ljóslaus þegar ákærði ók af stað með kerruna.

Vitnið Á-kk-nf V-kk-nf E-kk-nf, kt. 000000-0000, Austurbergi 36, Reykjavík, gaf símaskýrslu fyrir dómi og kvaðst, vinnu sinnar vegna, oftlega sjá um skipti á ljósaperum í lögreglubifreiðum en vitnið kvaðst ekki kannast við það að ökumenn lögreglubifreiða hafi verið ákærðir fyrir slíkt.

II.

Ákærði krafðist sýknu og byggði þá kröfu sína á því að númeraplata bifreiðarinnar hafi verið í framrúðunni og ekkert sé í reglugerð sem kveði á um að númeraplata skuli vera á stuðara bifreiða. Þá kvað hann heimfærslu til 17. gr. reglugerðarinnar ranga í ákæru, færa ætti háttsemina til 19. gr. reglugerðar nr. 751/2003. Ekki er fallist á þá málsástæðu ákærða að heimfærslan sé röng. Vitnið R-kk-nf kvaðst aðspurt í fyrstu ekki muna hvort það hafi séð númeraplötuna í framrúðunni en kvað svo síðar að númeraplata bifreiðarinnar hafi ekki sést í framrúðu bifreiðarinnar. Er kominn slíkur vafi um það hvort númeraplatan hafi verið sjáanleg í framrúðu bifreiðarinnar, að meta verður ákærða í vil, og verður hann því sýknaður af þeim þætti ákærunnar.

Þá kvað ákærði kerruna ekki hafa verið skráningarskylda og ekkert segi til um það, þó svo að kerra sé á tveimur öxlum, að hún skuli vera skráð. Kerran hafi eingöngu tekið tvo vélsleða og verið svo stutt að ekki hafi verið hægt að koma þriðja sleðanum fyrir á henni. Kerran væri 352 kíló sjálf að eigin þyngd og sleðar hans væru undir 250 kílógrömmum samtals og kerran bæri ekki mikið meira þar sem hún væri eingöngu á álprófílum en ekki hásingum. Ekkert liggur fyrir í málinu hversu stór kerran var, ákærði kvað fyrir dóminum kerruna í mesta lagi taka tvo vélsleða en vitnið O-kk-nf Þ-kk-nf kvað ákærða hafa sagt sér að hún tæki þrjá sleða. Vitnið kvaðst ekki hafa kannað það neitt sérstaklega en taldi frásögn ákærða líklega. Í 1. gr. reglugerðar nr. 751/2003 um skráningu ökutækja segir að eftirvagnar sem gerðir eru fyrir 750 kg að heildarþyngd skuli skráðir. Ekkert liggur fyrir í máli þessu hvað umrædd kerra var gerð til að bera mikið og eingöngu upplýsingar ákærða sjálfs um eigin þyngd kerrunnar. Breytir engu hér hversu miklu er hægt að troða í kerruna af þyngd, heldur hversu mikið kerran getur borið. Er því uppi slíkur vafi um það fyrir hversu mikla þyngd kerran var gerð, að meta verður ákærða í vil, og ber því að sýkna ákærða af þeirri háttsemi.

Þar sem vafi er um það hvort kerran var skráningarskyld eða ekki, verður ákærði ekki sakfelldur fyrir að hafa ekki haft skráningarmerki á kerrunni eins og hann er sakaður um í ákæru.

Ákærði er sakaður um að hafa verið með kerruna ljóslausa í umrætt sinn. Ekki kom fram í málinu hvort ljósabúnað vantaði algjörlega á kerruna eða hvort perur hennar voru eingöngu sprungnar. Ákærði heldur því fram að heimfærsla brotsins í ákæru sé röng og hann sakaður um að hafa ekki haft ljósabúnaðinn sjálfan. Ákærði hefur hins vegar viðurkennt að ljósapera hafi verið sprungin öðrum megin sem hann hefði bætt strax úr. Telur dómurinn engu breyta, eins og brotinu er lýst í ákæru, hvort ljósabúnað hafi vantað alveg, en hvort sem hann var eða ekki, þá var kerran sannanlega ljóslaus ef perur hennar voru sprungnar. Brot ákærða er heimfært til 1. mgr. 32. gr. umferðarlaga en þar segir að lögbundin ljós bifreiða skuli að jafnaði tendruð. Er brotið því réttilega heimfært til refsiákvæða. Verður ákærði sakfelldur fyrir þá háttsemi.

Samkvæmt sakavottorði ákærða hafa fyrri refsingar ekki áhrif við ákvörðun refsingar nú.

Að öllu ofansögðu virtu er refsing ákærða hæfilega ákveðin 10.000 krónur sem ákærða ber að greiða innan fjögurra vikna frá uppkvaðningu dóms þessa en sæta ella fangelsi í tvo daga.

Enginn sakarkostnaður hlaust af máli þessu.

G-kk-nf Ö-kk-nf J-kk-nf, fulltrúi sýslumannsins á Selfossi, sótti mál þetta.

Á-kvk-nf G-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð :

Ákærði, B-kk-nf S-kk-nf, greiði 10.000 krónur í sekt til ríkissjóðs innan fjögurra vikna frá uppkvaðningu dóms að telja en sæti ella fangelsi í tvo daga.

Á-kvk-nf G-kvk-nf.