S-191/2008

Mál þetta, sem tekið var til dóms 18. maí sl., er höfðað af lögreglustjóranum á Sauðárkróki 25. nóvember 2008 á hendur Ó-kk-þgf Þ-kk-þgf S-kk-þgf, fæddum 18. ágúst 1983, til heimilis að Birkihlíð 4, Sauðárkróki, „fyrir líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt laugardagsins 26. maí 2007 ráðist að Þ-kk-þgf G-kk-þgf I-kk-þgf kennitala 020979-5939, fyrir utan verslunina Kjöt-Krók við Aðalgötu á Sauðárkrók, sparkað ítrekað í hann, meðal annars þar sem hann lá í götunni; og slegið hann ítrekað í líkama og höfuð, með þeim afleiðingum að Þ-kk-nf hlaut heilahristing, opið sár á höfði og marga yfirborðsáverka.

Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar.“

Ákærði krefst aðallega sýknu af kröfum ákæruvaldsins en til vara vægustu refsingar sem lög frekast heimila. Þá krefst hann þess að sakarkostnaður, þar með talin hæfileg málsvarnarlaun, greiðist úr ríkissjóði.

II

Í frumskýrslu lögreglunnar á Sauðárkróki kemur fram að klukkan 03:30 26. maí 2007 hafi Þ-kk-nf G-kk-nf I-kk-nf komið á lögreglustöðina á Sauðárkróki, skítugur og blóðugur, ásamt tveimur félögum sínum. Þ-kk-nf G-kk-nf hafi greint frá því að „annar tvíburinn“, sennilega A-kk-nf, hafi ráðist að sér og síðan sparkað í sig. Einnig hefði Ó-kk-nf Þ-kk-nf sparkað í höfuðið á sér en Þ-kk-nf G-kk-nf kvaðst ekki hafa átt neitt sökótt við þá félaga. Í skýrslunni kemur fram að lögreglumenn hafi flutt Þ-kk-þf G-kk-þf á heilsugæsluna. Þ-kk-nf G-kk-nf kom á lögreglustöðina á Sauðárkróki hinn 29. maí 2007 þar sem tekin var af honum skýrsla vegna málsins. Atburðir þessir munu hafa átt sér stað við Aðalgötu á Sauðárkróki fyrir utan veitinga- og skemmtistaðinn Hótel Mælifell sem í daglegu tali er oft nefndur Barinn. Af framburði vitna fyrir dóminum má ráða að átökin færðust síðar aðeins norðar og austar og þá að norðurhlið verslunarinnar Kjöt-Króks sem á þessum tíma var rekin í húsnæði þar sem áður hafði verið blómabúð. Húsnæðið sem Kjöt-Krókur var rekinn í er austan Aðalgötu beint á móti Hótel Mælifelli. Þetta er þó stutt vegalengd, einungis fáir tugir metra.

Hinn 31. maí 2007 ritaði G-x-x H-x-x læknir vottorð vegna komu Þ-kk-ef G-kk-ef á Heilbrigðisstofnunina á Sauðárkróki. Í vottorði læknisins kemur fram að Þ-kk-nf G-kk-nf hafi greint frá því að á hann hafi verið ráðist og þar hafi fleiri en einn verið að verki. Honum hafi verið skellt í götuna og ítrekað hafi verið sparkað í höfuð hans. Læknirinn lýsir síðan ástandi Þ-kk-ef G-kk-ef þannig, að hann hafi verið undir áhrifum áfengis, með fulla meðvitund, sjáöldur jöfn og svari ljósi eðlilega, augnhreyfingar eðlilegar, ekkert blóð í hlustum og hann gangi nokkuð valtur en óstuddur. Síðan greinir í vottorðinu að Þ-kk-nf G-kk-nf hafi verið með 2x2 cm mar vinstra megin á enni við hársvörð og smá bólgu og eymsli yfir kúpu í gagnauga og aftur yfir eyra vinstra megin. Á miðjum hnakka og yfir til hægri sé 2x2 cm blæðing undir húð og Y-laga skurður þar yfir þar sem blætt hafi talsvert. Eftir aðgerð hafi Þ-kk-nf G-kk-nf verið lagður á sjúkradeild til eftirlits þar sem hann hafi verið skoðaður á ný eftir þrjár klukkustundir og þá hafi skoðun leitt í ljós eðlilega meðvitund og eðlilega taugaskoðun en Þ-kk-nf G-kk-nf hafi kvartað um höfuðverk. Röntgenmynd af höfuðkúpu hafi ekki sýnt merki um brot, tölvusneiðmynd hafi ekki sýnt áverka á heila en hann hafi verið með blæðingu í höfuðleðri hægra megin. Fimm dögum eftir árás hafi Þ-kk-nf G-kk-nf verið skoðaður á ný. Hann hafi þá verið með verk í hnakka þar sem sárið er. Hann hafi fundið til í herðablaði, mjaðmarkambi vinstra megin og í lærbeini hægra megin. Þreifieymsli hafi verið miðlægt ofarlega á vinstra herðablaði og á aftari vinstri mjaðmarkambi þar sem vottað hafi fyrir marbletti. Mikil þreifieymsli yfir hægri mjaðmarhnúð og væg eymsli við snúning mjaðmar. Greining læknisins var síðan sú að Þ-kk-nf G-kk-nf hefði hlotið heilahristing, opið sár á höfði og marga yfirborðsáverka.

Ákærði fór á Heilbrigðisstofnunina á Sauðárkróki 27. maí 2007 og ritaði sami læknir vottorð vegna komu hans þangað. Í því vottorði er haft eftir ákærða að hann hafi hlotið áverka í ryskingum tveimur kvöldum áður. Þar hafi maður verið að abbast upp á félaga hans og komið hafi til handalögmála. Ákærði hafi reynt að ganga á milli en þá hafi aðilinn skallað hann með þeim afleiðingum að hann féll í götuna. Í vottorðinu segir að ákærði hafi verið með grunnt sár á efri vör sem hafi verið bólgin og hún hafi líklegast sprungið. Hann hafi verið með væga bólgu og bein eymsli í fjærkjúkulið baugfingurs hægri handar, verri að utanverðu, aumur yfir fjærenda hægra geislabeins og með hruflsár á hægra hné. Greining læknisins var sú að ákærði væri með mar og sár á efri vör, tognun á fjærkjúkulið hægri baugfingurs, mar á hægri úlnlið og sár á hægra hné.

Rétt þykir að rekja stuttlega gang rannsóknar málsins. Í framhaldi af komu Þ-kk-ef G-kk-ef á lögreglustöðina hinn 29. maí 2007 voru teknar skýrslur af ákærða og vitnum. Hinn 30. maí 2007 er tekin skýrsla af vitninu I-kk-þgf B-kk-þgf Á-kk-þgf og ákærða. Degi síðar af vitninu M-kk-þgf M-kk-þgf. Hinn 18. júní 2007 gefur skýrslu hjá lögreglu vitnið A-kk-nf F-kk-nf M-kk-nf. Um miðjan ágúst er tekin skýrsla af vitninu V-kvk-þgf D-kvk-þgf P-kvk-þgf. Hinn 4. október 2007 er tekin önnur skýrsla af Þ-kk-þgf G-kk-þgf og fimm dögum síðar er, símleiðis, á ný haft samband við vitnin I-kk-þf B-kk-þf og M-kk-þf. Í byrjun janúar 2008 er, símleiðis, tekin skýrsla af vitninu Í-kk-þgf E-kk-þgf M-kk-þgf. Hinn 13. mars 2008 gefur vitnið E-kvk-nf H-kvk-nf Þ-kvk-nf skýrslu á lögreglustöðinni á Sauðárkróki og í lok sama mánaðar gefur á sama stað skýrslu H-kvk-nf K-kvk-nf B-kvk-nf en hún kom ekki fyrir dóminn. Loks var tekin símaskýrsla af vitninu T-kvk-þgf S-kvk-þgf M-kvk-þgf hinn 9. apríl 2008. Hinn 15. janúar 2008 var gefin út ákæra vegna þessa atburðar á hendur ákærða og A-kk-þgf F-kk-þgf M-kk-þgf en hún var afturkölluð 28. febrúar 2008. Hinn 17. október var gerður sáttasamningur milli Þ-kk-ef G-kk-ef og A-kk-ef F-kk-ef og þannig taldist málinu lokið þeirra á milli.

III

Ákærði bar fyrir dóminum að hann hefði verið að koma út af Barnum þegar hann sá að Þ-kk-nf G-kk-nf og A-kk-nf F-kk-nf voru um það bil að fara að slást. Hann hafi gengið til A-kk-ef F-kk-ef í þeim tilgangi að róa hann og stilla til friðar en þá hafi Þ-kk-nf G-kk-nf án alls tilefnis snúið sér að honum og skallað hann í andlitið. Ákærði kvaðst ekki geta með nokkru móti skýrt hvers vegna Þ-kk-nf G-kk-nf skallaði hann í andlitið en á þeim tíma hefði hann ekki verið búinn að segja svo mikið sem eitt orð við Þ-kk-þf G-kk-þf. Ákærði bar að þegar A-kk-nf F-kk-nf sá þetta hafi hann reiðst og ýtt við Þ-kk-þgf G-kk-þgf þar til hann féll yfir grindverk og skall með höfuðið í steyptri gangstétt. Eftir þetta hafi A-kk-nf F-kk-nf skoðað andlitið á honum og þeir séð að það blæddi úr munni hans og vörin farin að bólgna. Þá hafi Þ-kk-nf G-kk-nf verið kominn nokkuð frá þeim og hrópað að þeim ókvæðisorðum. A-kk-nf F-kk-nf hafi þá farið að Þ-kk-þgf G-kk-þgf og þeir byrjað að slást á ný. Hann hafi þá farið til þeirra og komið á staðinn þegar tveir menn voru búnir að taka A-kk-þf F-kk-þf af Þ-kk-þgf G-kk-þgf sem var að rísa á fætur. Hann hafi farið að Þ-kk-þgf G-kk-þgf og þeir lent í einhverjum ryskingum. Ákærði neitaði að hafa kýlt eða sparkað í Þ-kk-þf G-kk-þf en hann viðurkenndi að hafa stokkið á Þ-kk-þf G-kk-þf og þeir lent í jörðinni. Stuttu eftir það hafi I-kk-nf B-kk-nf Á-kk-nf og maður sem hann telur að heiti H-kk-nf dregið hann af Þ-kk-þgf G-kk-þgf. Ákærði kvaðst ekki geta skýrt framburð M-kk-ef M-kk-ef hjá lögreglu í þá veru að hann hafi slegið Þ-kk-þf G-kk-þf þar sem hann lá í jörðinni. Þá kvaðst hann heldur ekki geta skýrt framburð E-kvk-ef H-kvk-ef hjá lögreglu sem lýsti því að ákærði hefði setið á Þ-kk-þgf G-kk-þgf og ítrekað slegið hann í andlitið. Ákærði kvaðst hafa látið lögreglu vita af árás Þ-kk-ef G-kk-ef á sig en honum hafi verið sagt að bíða með frekari aðgerðir. Hins vegar hafi ekkert verið gert í málinu annað en að þætti A-kk-ef F-kk-ef var lokið með sátt. Þ-kk-nf G-kk-nf hafi hins vegar ekki viljað sættast við hann.

Vitnið Þ-kk-nf G-kk-nf I-kk-nf kvaðst hafa hitt A-kk-þf F-kk-þf fyrir utan barinn og þeir hafi farið að rífast sem síðan leiddi til slagsmála. Vitnið lýsti því að á hann hafi verið ráðist og hann fengið mikið af höggum og spörkum í sig. Hann kvaðst hins vegar ekki geta lýst þætti ákærða í árásinni þar sem hann hafi rotast þegar hann var keyrður í götuna og síðar hafi hann haldið höndum fyrir höfðinu og því ekki séð hvað gerðist. Vitnið vissi ekki hvort honum var hrint yfir grindverk en hann hafi fallið á bakið í götuna. Vitnið kannaðist ekki við að hafa skallað ákærða í andlitið. Vitnið kvaðst hafa verið undir áhrifum áfengis þetta kvöld. Vitnið staðfesti skýrslu sem hann gaf hjá lögreglu við rannsókn málsins.

Vitnið A-kk-nf F-kk-nf M-kk-nf kvaðst ekki muna vel eftir atvikum enda langt um liðið. Hann bar að Þ-kk-nf G-kk-nf hafi byrjað að rífast í honum inni á Barnum og þá hafi hann yfirgefið staðinn. Þ-kk-nf G-kk-nf hafi hins vegar komið á eftir honum út. Vitnið bar að Þ-kk-nf G-kk-nf hafi skallað ákærða og þá hafi hann gripið í hálsinn á Þ-kk-þgf G-kk-þgf og þeir tekist á og við það hafi Þ-kk-nf G-kk-nf fallið aftur fyrir sig yfir grindverk fyrir framan Barinn og þá hefði hann hæglega getað fengið gat á hausinn. Vitnið kvað slagsmálin einkum hafa verið á milli hans og Þ-kk-ef G-kk-ef en þeir hafi báðir verið mikið drukknir. Hann kvaðst ekki muna eftir að hafa séð ákærða lemja eða sparka í Þ-kk-þf G-kk-þf en hann viti ekki hvað gerðist nákvæmlega. Vitnið kvaðst hafa skipst á höggum við Þ-kk-þf G-kk-þf en hann hafi ekki sparkað í hann.

Vitnið V-kvk-nf D-kvk-nf P-kvk-nf bar að brotist hefðu út slagsmál fyrir utan Barinn. Hún hafi ekki séð hvernig þau byrjuðu eða hver sló hvern en hún hafi séð ákærða falla í götuna og henni hafi verið sagt að það hafi verið vegna þess að Þ-kk-nf G-kk-nf hefði skallað hann. Eftir þetta hafi komið að mikið af fólki og slagsmálin borist yfir götuna og þá hafi hún einbeitt sér að A-kk-þgf F-kk-þgf, kærasta sínum, og reynt að koma honum frá slagsmálunum. Vitnið bar að mikið af fólki hafi verið þarna og allir undir áhrifum áfengis. Vitnið kvaðst ekki hafa séð ákærða slá Þ-kk-þf G-kk-þf og raunar treysti hún sér ekki til þess að lýsa neinum höggum sem gengu á milli manna. Hún kvað Þ-kk-þf G-kk-þf allt kvöldið hafa verið að angra þau.

Vitnið I-kk-nf B-kk-nf Á-kk-nf kvaðst ekki hafa séð upphaf átakanna en þegar hann og M-kk-nf M-kk-nf komu út af Barnum hafi þeir séð mann liggja í götunni beint á móti þar sem gengið var í skrokk á honum. Þeir hafi hlaupið yfir götuna og tekið árásarmennina frá og reist þann sem árásin beindist að á fætur. Þá hafi þeir séð að það var Þ-kk-nf G-kk-nf og þeir hafi í framhaldi af því reynt að verja hann og farið með hann á bak við blómabúðina. Þar hafi aftur verið ráðist á hann, A-kk-nf F-kk-nf hafi fellt Þ-kk-þf G-kk-þf í jörðina og ákærði hafi þá á ný tekið þátt í árásinni með hnefahöggum í höfuð. Árásinni hafi ekki lokið fyrr en þeim var bent á að farið væri að blæða úr höfði Þ-kk-ef G-kk-ef. Vitnið kvaðst ekki geta greint á milli hvor átti stærri hlut í árásinni, ákærði eða A-kk-nf F-kk-nf. Vitnið bar að það hafi verið ákærði og A-kk-nf F-kk-nf sem réðust að Þ-kk-þgf G-kk-þgf og spörkin og höggin hafi verið fleiri en eitt og fleiri en tvö. Í fyrstu bar vitnið að það hafi eingöngu verið ákærði og A-kk-nf F-kk-nf sem réðust á Þ-kk-þf G-kk-þf en þegar undir hann var borinn framburður hans hjá lögreglu þess efnis að Í-kk-nf, tvíburabróðir A-kk-ef F-kk-ef, hafi einnig tekið þátt í árásinni þá sagði hann svo hafa verið. Vitnið bar að hann og Þ-kk-nf G-kk-nf væru kunningjar.

Vitnið T-kvk-nf S-kvk-nf M-kvk-nf kvaðst fyrst hafa séð átökin eftir að þau voru hafin. Hún kvaðst hafa séð áflog þar sem skipst var á höggum og hún gat ekki lýst því nánar hver sló hvern. Þegar hún sá átökin fyrst hafi þau átt sér stað fyrir framan Mælifell en síðan færst bak við blómabúðina en hvað gerðist þar hafi hún ekki séð. Vitnið bar að ákærði hafi sagt að Þ-kk-nf G-kk-nf hefði skallað hann. Vitnið kvaðst hafa séð A-kk-þf F-kk-þf taka þátt í slagsmálunum og hún hafi séð hann slá til Þ-kk-ef G-kk-ef og sama megi segja um Í-kk-þf bróður A-kk-ef F-kk-ef og ákærða. Hún kvaðst líka hafa séð Þ-kk-þf G-kk-þf slá til þeirra. Vitnið kvaðst engin spörk hafa séð. Að sögn vitnisins mundi hún ekki vel eftir atvikunum, enda langt um liðið.

Vitnið M-kk-nf M-kk-nf kvaðst hafa verið inni á Mælifelli ásamt vitninu I-kk-þgf B-kk-þgf þar sem þeir hittu Þ-kk-þf G-kk-þf og þeir ákveðið að fara heim til Þ-kk-ef G-kk-ef. Þ-kk-nf G-kk-nf hafi farið á undan þeim út af staðnum en þegar þeir komu út hafi Þ-kk-nf G-kk-nf verið í götunni þar sem verið var að lúskra á honum með höggum og spörkum en Þ-kk-nf G-kk-nf hafi litla mótspyrnu veitt. Vitnið kvað ákærða hafa sparkað í Þ-kk-þf G-kk-þf en annar hvor tvíburinn, sem hann þekki ekki í sundur, hafi slegið hann. Hinn tvíburinn hafi á þessum tíma ekki gert neitt. Vitnið kvaðst ekki geta sagt til um hvar höggin og spörkin lentu í Þ-kk-þgf G-kk-þgf. Hann hafi reist Þ-kk-þf G-kk-þf við og ætlað að fara með hann heim. Ákærði og annar tvíburinn hafi komið á eftir þeim og náð að fella Þ-kk-þf G-kk-þf í jörðina en hvernig hann kom niður mundi hann ekki en kvað þó að hann hefði fallið fram fyrir sig. Eftir þetta hafi ákærði komið að og slegið Þ-kk-þf G-kk-þf fleiri en eitt högg í höfuðið. Vitnið kvað Þ-kk-þf G-kk-þf ekki hafa verið með áverka á höfði fyrr en eftir högg ákærða og taldi því að ákærði hefði valdið þessum áverkum sem voru aftan á höfði Þ-kk-ef G-kk-ef. Nánar spurt um þátt ákærða í árásinni kvað vitnið hann ekki hafa sparkað í Þ-kk-þf G-kk-þf fyrir framan Mælifell en þegar ráðist var á Þ-kk-þf G-kk-þf á ný við blómabúðina hafi ákærði slegið Þ-kk-þf G-kk-þf í höfuðið. Vitnið kvaðst ekki hafa séð ákærða slá Þ-kk-þf G-kk-þf í hnakkann.

Vitnið E-kvk-nf H-kvk-nf Þ-kvk-nf bar að hún myndi lítið eftir atvikum. Hún kvaðst muna eftir átökum en gat lítið nánar greint frá þeim. Eftir að vitninu var kynnt skýrsla sem hún gaf hjá lögreglu við rannsókn málsins kvaðst hún muna eftir því að ákærði hefði slegið Þ-kk-þf G-kk-þf nokkur högg í höfuðið bak við blómabúðina. Hún kvaðst nú ekki muna eftir að Þ-kk-nf G-kk-nf hefði skallað ákærða í höfuðið en það er haft eftir henni í lögregluskýrslu.

Vitnið Í-kk-nf Ö-kk-nf M-kk-nf bar að langt væri liðið frá atviki þessu auk þess sem hann hafi verið undir áhrifum áfengis. Hann kvaðst muna eftir því að þegar hann kom út af veitingastaðnum hafi Þ-kk-nf G-kk-nf „verið með vesen við bróður minn.“ Síðan hafi hann séð ákærða koma út af staðnum og hann hafi líka séð þetta. Ákærði hafi stigið á milli Þ-kk-ef G-kk-ef og bróður vitnisins og beðið Þ-kk-þf G-kk-þf um að láta hann í friði. Vitnið kvaðst hafa snúið sér frá þessu en skömmu síðar séð að það blæddi úr munni ákærða en þeir sem voru á staðnum hefðu sagt að Þ-kk-nf G-kk-nf hefði skallað ákærða. Eftir þetta hafi brotist út slagsmál og hann hafi séð ákærða slá til Þ-kk-ef G-kk-ef en ekki séð nein spörk. Hann kvaðst hafa séð Þ-kk-þf G-kk-þf falla í jörðina en eftir það hafi slagsmálin færst bak við blómabúðina. Vitnið kvaðst hafa séð ákærða slá til Þ-kk-ef G-kk-ef og taldi líklegt að hann hefði hitt hann í andlitið.

IV

Af hálfu ákæruvalds er á því byggt að sannað sé að ákærði hafi gerst sekur um háttsemi þá sem í ákæru greinir og vísar í því efni einkum til framburðar vitnanna M-kk-ef, I-kk-ef B-kk-ef og E-kvk-ef H-kvk-ef sem ákæruvaldið telur trúverðugan. Framburð vitnanna A-kk-ef F-kk-ef og Í-kk-ef A-kk-ef verði aftur á móti að skoða í því ljósi að þeir voru þátttakendur í árásinni. Ákæruvaldið telur það mildi að vitnin M-kk-nf og I-kk-nf B-kk-nf komu Þ-kk-þgf G-kk-þgf til hjálpar en hann hafi lítið getað varist árásinni. Ákæruvaldið heldur því fram að við ákvörðun refsingar verði að horfa til þess að árásin var hrottafengin og fleiri en einn hafi ráðist að Þ-kk-þgf G-kk-þgf. Á móti verði að taka tillit til þess að ákærði hefur ekki áður sætt refsingu, málið hafi dregist og þá hafi Þ-kk-nf G-kk-nf átt þátt í málinu með því að skalla ákærða.

Af hálfu ákærða var því haldið fram að með því að ljúka þætti A-kk-ef F-kk-ef í málinu með sátt milli hans og Þ-kk-ef G-kk-ef hafi ekki lengur verið efni til útgáfu ákæru á hendur ákærða. Lög um meðferð sakamála geri ekki ráð fyrir að máli gagnvart einum aðila sé lokið með sátt en ákæra gefin út á annan. A-kk-nf F-kk-nf hafi beðist afsökunar á árásinni og þar með viðurkennt árásina og afleiðingar hennar og því hafi málinu í raun verið lokið. Þá heldur ákærði því fram að ósannað sé að hann hafi ráðist á Þ-kk-þf G-kk-þf með þeim hætti sem lýst er í ákæru og sé fráleitt að ætla að allir áverkar á Þ-kk-þgf G-kk-þgf séu af völdum ákærða. Af hálfu ákærða var því haldið fram að ef til sakfellingar kæmi þá bæri ekki að gera honum refsingu. Í því sambandi benti hann á þann langa tíma sem liðinn væri frá atvikinu. Þ-kk-nf G-kk-nf hafi átt upptökin að árásinni og því eigi ákvæði 3. mgr. 218. gr. a almennra hegningarlaga við í málinu. Ákærði eigi ekki að baki sakarferil og þá sé hann í vinnu og leggi stund á framhaldsnám. Loks var því haldið fram af hálfu ákærða að málið væri í raun kennslubókardæmi um það hvernig ekki skuli farið með rannsókn sakamáls og ákæruvald eftir lok rannsóknar.

V

Í b-lið 146. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008 er að finna heimild til að falla frá saksókn ef sakborningur og brotaþoli hafa komist að samkomulagi og sakborningur efnt það fyrir sitt leyti. Í máli þessu liggur fyrir sáttasamningur milli Þ-kk-ef G-kk-ef og A-kk-ef F-kk-ef sem efndur hefur verið af A-kk-þgf F-kk-þgf. Þegar af þeirri ástæðu voru ekki efni til að höfða mál á hendur A-kk-þgf F-kk-þgf vegna þessa atviks. Ekki verður fallist á með ákærða að þar með sé brott fallin heimild ákæruvaldsins til að höfða mál á hendur honum. Í þessu sambandi verður að horfa til þess að báðir aðilar verða að vera tilbúnir til að gera sátt og því er það ekki á valdi brotaþola að ákveða við hvern sátt er gerð því sakborningur verður að samþykkja sátt einnig. Í þessu máli háttar svo til að sættir tókust ekki á milli ákærða og brotaþola.

Að framan er rakinn framburður ákærða og vitna. Eins og oft vill verða í málum sem þessum er mikið misræmi milli framburðar þeirra sem fyrir dóminn komu. Flest vitnin báru að þau myndu ekki vel eftir atvikum málsins, bæði vegna þess hversu langt var liðið frá því að atvikið átti sér stað og að þá voru þau flest undir áhrifum áfengis. Fyrir dóminum bar ekkert vitnanna að ákærði hefði sparkað í Þ-kk-þf G-kk-þf og telst því ósannað að hann hafi gert það þótt einhver vitni hafi lýst slíkri háttsemi hjá lögreglu. Vitnin M-kk-nf, I-kk-nf B-kk-nf og E-kvk-nf H-kvk-nf lýstu því öll að ákærði hefði slegið Þ-kk-þf G-kk-þf fleiri en eitt högg í höfuðið eftir að Þ-kk-nf G-kk-nf hafði verið felldur í jörðina við norðurhlið verslunarinnar Kjöt-Króks. Framburður þeirra hvað þetta varðar var í aðalatriðum samhljóða og að mati dómsins er ekki óvarlegt að leggja hann til grundvallar og telst þannig sannað að ákærði hafi slegið Þ-kk-þf G-kk-þf fleiri en eitt högg í höfuðið á þeim stað. Hins vegar liggur fyrir í málinu að A-kk-nf F-kk-nf var þátttakandi í árásinni og því ómögulegt að fullyrða nokkuð um hvor þeirra varð valdur að þeim áverkum sem voru á Þ-kk-þgf G-kk-þgf. Vitnið A-kk-nf F-kk-nf lýsti því raunar að slagsmálin hefðu aðallega verið á milli hans og Þ-kk-ef G-kk-ef. Engu að síður telst, eins og að framan er rakið, sannað að ákærði hafi slegið Þ-kk-þf G-kk-þf fleiri en eitt högg í höfuðið og hefur hann með þeirri háttsemi gerst sekur um brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga.

Við ákvörðun refsingar ákærða ber að horfa til þess að ákærði hefur ekki áður sætt refsingu. Þá liggur ekki fyrir að ákærði hafi orðið valdur að þeim áverkum sem lýst er í ákæru. Einnig verður að horfa til þess að rannsókn málsins tók langan tíma án þess að ákærða verði um það kennt, en 18 mánuðir liðu frá atvikinu þar til ákæra var út gefin. Loks eiga ákvæði 3. mgr. 218. gr. a almennra hegningarlaga við í málinu en sannað þykir, og raunar á því byggt við aðalmeðferð málsins af hálfu ákæruvalds, að Þ-kk-nf G-kk-nf hafi skallað ákærða þegar ákærði reyndi að stilla til friðar milli Þ-kk-ef G-kk-ef og A-kk-ef F-kk-ef. Að teknu tilliti til alls þessa þykir rétt með vísan til nefndrar 3. mgr. 218. gr. a að láta refsingu ákærða niður falla.

Samkvæmt yfirliti sækjanda var sakarkostnaður á rannsóknarstigi málsins 7.500 krónur. Þessum kostnaði til viðbótar er kostnaður vegna vitnis að fjárhæð 76.000 krónur og loks málsvarnarlaun og ferðakostnaður V-kk-ef H. V-kk-ef héraðsdómslögmanns. Málsvarnarlaun þykja hæfilega ákveðin 209.160 krónur og hefur þá verið tekið tillit til virðisaukaskatts svo og þess tíma sem fór í ferðalag verjandans en hann flutti tvö mál fyrir dóminum þennan dag. Ferðakostnaður verjanda vegna þessa máls var 43.924 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti. Þegar horft er til þess að ákærði hefur verið sýknaður af hluta ákæruatriða þykir rétt að hann greiði helming sakarkostnaðar er hinn helmingurinn greiðist úr ríkissjóði.

B-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, fulltrúi lögreglustjórans á Sauðárkróki, flutti málið fyrir hönd ákæruvaldsins.

H-kk-nf H-kk-nf dómstjóri kveður upp dóm þennan. Fyrir dómsuppsögu var gætt ákvæða 184. gr. laga um meðferð sakamála.

DÓMSORÐ

Ákærða, Ó-kk-þgf Þ-kk-þgf S-kk-þgf, er ekki gerð refsing.

Ákærði greiði 168.292 krónur í sakarkostnað, þar með talinn helmingur 209.160 króna málsvarnarlauna V-kk-ef H. V-kk-ef héraðsdómslögmanns. Helmingur sakarkostnaðar greiðist úr ríkissjóði.

H-kk-nf H-kk-nf.