S-2803/2020

I

Mál þetta, sem dómtekið var 27. janúar sl., að lokinni aðalmeðferð, er höfðað af lögreglustjóranum á Suðurnesjum með ákæru útgefinni 1. október 2020 á hendur X, kt. 0000000000, [...]:

,,fyrir líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 18. mars 2018, fyrir utan Fish House, Hafnargötu 6, Grindavík, ýtt A, kt. 0000000000, með báðum höndum á bringu og axlir A þannig að hann féll aftur fyrir sig fram af timburpalli fyrir framan staðinn, með þeim afleiðingum að A hlaut brot á hægri ökkla.

Telst brot þetta varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkrafa:

Af hálfu A, kt. 0000000000, er gerð sú krafa að ákærði verði dæmdur til að greiða honum miskabætur, samtals að fjárhæð kr. 1.000.000, með vöxtum skv. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 18. mars 2018 til þess dags er mánuður er liðinn frá birtingu bótakröfunnar en með dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags auk málskostnaðar.“

Aðalmeðferð málsins hófst 25. janúar sl. en var frestað til 27. sama mánaðar en málið var þá dómtekið að loknum munnlegum málflutningi.

Verjandi ákærða gerir aðallega þá kröfu að ákærði verði sýknaður en til vara, komi til sakfellingar, er krafist vægustu refsingar sem lög frekast heimila, og verði dæmd fangelsisrefsing að þá verði hún skilorðsbundin. Verjandinn krefst þess að allur sakarkostnaður verði felldur á ríkissjóð þ.m.t. hæfileg málsvarnarlaun verjandans skv. málskostnaðarreikningi.

II

Málið var kært til lögreglu 6. apríl 2018 en kærandi kvaðst hafa verið á tónleikum á skemmtistaðnum Fish House í Grindavík og verið talsvert ölvaður. Kærandi kvaðst hafa verið með læti og,,óþarfa vesen“ en dyravörður hefði tekið full harkalega á kæranda. Dyravörðurinn hafi sett kæranda út fyrir staðinn en hann ætlað aftur inn. Kærandi hafi verið á palli fyrir utan staðinn þegar dyravörður hafi komið og ýtt á bringu kæranda með báðum höndum með þeim afleiðingum að kærandi hafi dottið aftur fyrir sig og lent illa á hægri fæti og ökklabrotnað. Kærandi kvaðst hafa farið í aðgerð og verið í gipsi í 10 vikur og óvinnufær á meðan.

Við skýrslutöku hjá lögreglu neitaði ákærði sök en kvaðst hafa ýtt kæranda út af pallinum við skemmtistaðinn með þeim afleiðingum að þeir hafi báðir fallið í jörðina. Ákærði sagði að þeir hafi líklega misst jafnvægið þegar ákærði hafi verið að streitast á móti kæranda.

Samkvæmt læknisvottorði dags. 19. mars 2018 ökklabrotnaði kærandi.

III

Framburður ákærða og vitna fyrir dómi:

Ákærði neitar sök og kveðst ekki hafa ýtt kæranda eins og lýst er í ákæru. Hann kvaðst hafa verið dyravörður á veitingastaðnum í umrætt sinn og það hafi verið búið að kvarta yfir kæranda, sem hafi verið ofurölvi, þar sem hann hafi verið að áreita stúlkur á staðnum. Ákærði kvaðst hafa haft afskipti af kæranda nokkrum sinnum og vísað honum út af staðnum en hann hafi alltaf komið inn aftur. Kærandi hafi ekki heldur átt að vera á pallinum fyrir framan veitingastaðinn og ákærði vísað kæranda á brott þaðan en hann ekki farið. Þeir hafi síðan verið komnir að tröppum á pallinum og ákærði þá haldið í kæranda en þegar ákærði hafi sleppt kæranda hafi hann tekið í ákærða og við það hafi þeir fallið fram af pallinum og í jörðina fyrir framan hann. Ákærði kvaðst hafa þurft að losa sig en síðan farið aftur inn á staðinni. Hann hafi síðan séð að fólk hafi hópast að kæranda og þá farið út aftur. Ákærði hafi síðan hringt á sjúkrabifreið.

Vitnið og kærandinn, A, lýsti atvikum þannig að hann hafi verið ölvaður fyrir utan veitingastaðinn og ætlað aftur inn þegar ákærði hafi rokið í kæranda og ýtt á brjóstkassann á honum, ýtt honum afturábak og kærandi dottið fram af pallinum. Kærandi kvaðst sennilega hafa ýtt á móti en hann mundi ekki hvernig hann datt. Kærandi kvaðst hafa verið mjög ölvaður og það hafi verið búið að vísa honum út af staðnum.

Vitnið, B, kvaðst hafa verið fyrir utan staðinn ásamt vinkonu sinni þegar atvikið varð. Vitnið sagði að kærandi hafi verið mjög ölvaður og það hafi verið búið að vísa honum nokkrum sinnum út af staðnum en hann hafi ekki ætlað heim. Ákærði hafi verið að vísa kæranda á brott og gripið í úlpuna hans. Þegar þeir hafi verði komnir að tröppunum á pallinum fyrir framan húsið hafi ákærði sleppt kæranda og hann þá fallið fram af pallinum en hann hafi ekki fallið á afturábak. Vitnið sagði að ákærði hefði ekki fallið fram af pallinum. Vitnið gaf skýrslu hjá lögreglu í ágúst 2020 og lýsti þá atvikum nokkuð á annan veg en tók fram að það væru tvö ár frá því að atvik gerðust. En þetta hafi ekki verið slys. Kærandi hafi verið mjög ölvaður og það verið búið að vísa honum oft út af staðnum en hann ekki látið segjast. Loks hafi ákærði komið, gripið í kæranda og fleygt honum fram af pallinum en við það hafi kærandi misst jafnvægið, dottið og brotnað. Fyrir dómi sagði vitnið að þessi lýsing væri ekki að öllu leyti rétt.

Vitnið, C, kvaðst hafa verið fyrir utan staðinn og ákærði hafi verið að segja kæranda að fara út af pallinum fyrir utan staðinn. Kærandi hafi ögrað ákærða og ekki viljað fara af pallinum. Vitnið hafi síðan séð einhver átök en það hafi ekki séð upptök þeirra en síðan hafi vitnið séð hvar ákærði og kærandi lágu í götunni. Vitnið kvaðst ekki hafa séð þegar þeir féllu niður af pallinum. Hjá lögreglu lýsti vitnið atvikum þannig að ákærði hafi ætlað að ýta kæranda út af pallinum en þá hafi kærandi gripið í ákærða og þeir fallið báðir útaf pallinum og dottið harkalega.

Vitnið, D, kvaðst hafa verið á verönd fyrir utan veitingastaðinn þegar hún hafi séð ákærða draga mann út af staðnum og hann dottið út af veröndinni. Ákærði hafi haldið í jakka mannsins og vitnið minnti að ákærði hefði dregið eða hrint manninum út af veröndinni. Vitnið mundi ekki hvort maðurinn hafi farið áfram eða afturábak eftir veröndinni. Í skýrslutöku hjá lögreglu lýsti vitnið atvikum þannig að ákærði hafi haldið manninum hálstaki, dregið hann út yfir pallinn, út á malbikið og skellt honum niður þannig að höfuð mannsins hafi skollið í malbikið og hann fengið gat á höfuðið. Fyrir dómi sagði vitnið að þetta væri ekki rétt lýsing og þegar hún hafið gefið skýrslu hjá lögreglu hafi hún verið með annað atvik í huga. Það hafi rifjast upp að lýsing vitnisins hjá lögreglu væri ekki rétt eftir að vitnið hafði rætt málið við vinkonu þess.

IV

Niðurstaða:

Ákærða er gefin að sök alvarleg líkamsárás en hann neitar sök. Þegar framburðir vitna fyrir dómi eru virtir verður að hafa í huga að nú eru liðin tæplega þrjú ár frá því að atvikið, sem ákært er út af, varð. Þá tók lögregla ekki skýrslur af vitnum fyrr en í júlí til september 2020 þegar rúmlega tvö ár voru liðin frá atvikinu. Framburðir vitna hjá lögreglu og fyrir dómi voru ekki í öllum tilfellum með sama hætti og verður að meta sönnunargildi þeirra m.a. út frá því. En engin skýring hefur komið fram af hálfu ákæruvaldsins á óhæfilegum drætti á rekstri málsins og ekki verður séð að neitt geti réttlætt hann.

Kæranda og öðrum vitnum ber ekki saman um samskipti kæranda og ákærða í kjölfar atviksins sem lýst er í ákæru né ástæðu þess að kærandi féll fram af pallinum fyrir framan veitingastaðinn með þeim afleiðingum að kærandi ökklabrotnaði. Þá ber vitnum ekki saman um það hvort ákærði hafi einnig fallið fram af pallinum. Vitnið B sagði að þegar ákærði og kærandi hafi verið komnir að tröppunum hafi ákærði sleppt kæranda og hann þá fallið fram af pallinum. Vitnið D minnti að ákærði hefði ýtt eða hrint kæranda út af veröndinni. Vitnið C kvaðst ekki hafa séð þegar ákærði og kærandi féllu út af pallinum en vitnið hafi séð þá liggjandi í jörðinni. Ákærði segir að kærandi hafi gripið í ákærða þegar hann sleppti kæranda á brún pallsins og þeir báðir fallið út af honum. Þannig að ekkert vitni fyrir utan kæranda fullyrti fyrir dómi að ákærði hefði ýtt kæranda fram af pallinum með þeim afleiðingum sem lýst er í ákæru. Kærandi hefur sjálfur viðurkennt að hafa verið verulega ölvaður og það hafi verið búið að vísa honum út af veitingastaðnum. Líkur benda til þess að athafnir og ástand kæranda hafi haft veruleg áhrif á það sem gerðist.

Í 1. mgr. 111. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála segir að dómur skuli reistur á sönnunargögnum sem færð séu fram við meðferð máls fyrir dómi. Að því virtu, neitun ákærða og misvísandi framburðum vitna þykir varhugavert að telja sannað að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru. Verður því ekki hjá því komist að sýkna ákærða af kröfum ákæruvaldsins í máli þessu.

Þar sem ákærði hefur verið sýknaður verður einkaréttarkröfu kæranda vísað frá dómi, sbr. 2. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008.

Allur sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði þ.m.t. málsvarnarlaun verjanda ákærða, B-kk-ef H-kk-ef lögmanns, 600.000 kr. að meðtöldum virðisaukaskatti.

I-kk-nf T-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

Dómsorð:

Ákærði, X, skal vera sýkn af refsikröfu ákæruvaldsins í máli þessu.

Einkaréttarkröfu kæranda er vísað frá dómi.

Allur sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði þ.m.t. málsvarnarlaun verjanda ákærða, B-kk-ef H-kk-ef lögmanns, 600.000 kr.

I-kk-nf T-kk-nf