E-7443/2010

Mál þetta sem dómtekið var 1. desember sl., var höfðað fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur með stefnu birtri 10. desember 2010 af E-kk-þgf V-kk-þgf G-kk-þgf, Klausturstíg 9, Reykjavík, á hendur Kaupási hf., Bíldshöfða 20, Reykjavík.

Kröfur aðila

Endanlegar dómkröfur stefnanda eru þær að stefndi verði dæmdur til að greiða honum 1.156.639 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. vaxtalaga nr. 38/2001 frá 1. júlí 2010 af 19.862 krónum til 1. ágúst 2010 og frá þeim degi af 69.481 krónu til 1. september 2010 og frá þeim degi af 119.100 krónum til 1. október 2010 og frá þeim degi af 490.903 krónum til 1. desember 2010 og frá þeim degi af 1.156.639 krónum til greiðsludags. Stefnandi krefst þess að dæmt verði, að dráttarvextir skuli leggjast við höfuðstól á tólf mánaða fresti, í fyrsta sinn þann 1. júlí 2011, en síðan árlega þann dag. Þá krefst stefnandi málskostnaðar samkvæmt mati dómsins eða samkvæmt síðar framlögðum málskostnaðarreikningi og vaxta af málskostnaði skv. III. kafla vaxtalaga frá 15. degi eftir uppkvaðningu dóms til greiðsludags. Einnig krefst stefnandi virðisaukaskatts af málskostnaði, þar sem stefnandi sé ekki virðisaukaskattskyldur.

Stefndi krefst aðallega sýknu af kröfum stefnanda. Til vara krefst stefndi lækkunar á kröfum stefnanda. Í báðum tilvikum krefst stefndi málskostnaður úr hendi stefnanda að mati dómsins eða samkvæmt síðar framlögðum málskostnaðarreikningi.

Málavextir og ágreiningsefni

Stefnandi hóf störf hjá stefnda 1. desember 2007, sem rekstrarstjóri vörustýringar. Var starf hans í því fólgið að hafa yfirumsjón með birgðahaldi og rekstri Vöruhúss Kaupáss. Samkvæmt skriflegum ráðningarsamningi stefnanda og stefnda frá 30. nóvember 2007 var stefnandi ráðinn til reynslu í þrjá mánuði en ráð fyrir því gert að kæmi til áframhaldandi ráðningar í lok reynslutíma yrði samningurinn ótímabundinn. Umsaminn gagnkvæmur uppsagnarfrestur á reynslutímanum var ein vika. Að honum loknum skyldi uppsagnarfrestur vera einn mánuður, næstu þrjá mánuði, en eftir sex mánaða starf skyldi gagnkvæmur uppsagnarfrestur vera þrír mánuðir. Þann 23. febrúar 2010 var stefnanda sagt upp störfum hjá stefnda með umsömdum þriggja mánaða fyrirvara og var ráð fyrir því gert að hann ynni út uppsagnarfrestinn eða til loka maímánaðar. Uppsögnin mun hafa verið liður í skipulagsbreytingum innan fyrirtækisins. Nokkrum dögum áður en uppsagnarfresturinn rann út, eða 27. maí 2010, kom framkvæmdastjóri innkaupasviðs stefnda að máli við stefnanda og bauð honum starf hjá fyrirtækinu, eftir að uppsagnarfrestinum lyki. Um var að ræða starf innkaupastjóra í innkaupadeild fyrirtækisins. Stefnandi þáði starfið og tók við því um mánaðamótin maí - júní. Til að byrja með leysti hann af störfum innkaupastjóra, sem farið hafði í veikindaleyfi, og hafði þá með að gera öll innkaup á gosdrykkjum og sælgæti. Síðar um sumarið leysti hann aðra innkaupastjóra af störfum vegna sumarleyfa þeirra. Ekki var gerður skriflegur ráðningarsamningur við stefnanda um störf hans frá og með 1. júní en þó virðist hafa verið gert ráð fyrir að skriflegur samningur yrði gerður en það farist fyrir. Í máli þessu er ágreiningur með aðilum um hvort stefnandi hafi þann 27. maí 2010 verið ráðinn tímabundið, til þriggja mánaða, til sumarafleysinga í innkaupadeild stefnda eða hvort ráðningin hafi falið í sér ótímabundna endurráðningu. Fyrir liggur að stefnandi hélt óbreyttum launum frá 1. júní að því undanskildu að honum var gert að skila bifreið, sem hann hafði haft til fullra afnota hjá stefnda, og var henni skilað um miðjan júní. Í lok ágúst var stefnanda tjáð að um þriggja mánaða tímabundinn ráðningarsamning hefði verið að ræða og því ætti hann að láta af störfum í lok mánaðarins. Stefnandi mótmælti þeim skilningi stefnda og mætti til starfa þann 1. september. Var honum þá afhent eftirfarandi tilkynning og síðan vísað af vinnustað:

Það er skilningur Kaupáss hf. að frá 31. ágúst 2010 sért þú ekki lengur starfsmaður fyrirtækisins þar sem tímabundnu ráðningarsambandi sem gilti til 31. ágúst 2010 án uppsagnar er lokið. Þess er krafist að þú látir af hendi tölvu, farsíma, aðgangskort og afláttarkort sem þú hafðir sem hluta af starfskjörum og ber að afhenda til Kaupáss hf. við starflok.

Stefnandi vék, í framhaldi af móttöku ofangreindrar tilkynningar og í samræmi við fyrirmæli stefnda af vinnustað.

Eins og að framan er rakið greinir aðila á um hvort stefnandi hafi í lok maí 2010 verið ráðinn tímabundið til starfa hjá stefnda þ.e. í þrjá mánuði frá 1. júní talið eða hvort ráðningin hafi falið í sér endurráðningu og verið ótímabundin og stefnandi hafi af þeirri ástæðu átt rétt á þriggja mánaða uppsagnarfresti frá 1. september talið

Fyrir liggur að stefndi afþakkaði vinnuframlag stefnanda frá 1. september og hefur neitað að greiða honum laun og orlof fyrir september, október og nóvember. Þá er í málinu deilt um bifreiðahlunnindi, lengingu orlofs, þar sem stefnandi hafi ekki átt þess kost að taka áunnið orlof innan umsamins orlofstíma, og hvort stefnandi eigi rétt á svonefndri orlofs- og desemberuppbót.

Málsástæður stefnanda og tilvísun til réttarheimilda

Stefnandi byggir á því að hann hafi frá 1. júní 2010 verið endurráðinn til starfa hjá stefnda án þess að nýr ráðningarsamningur hafi verið gerður. Með því að starfa fram yfir fyrri uppsagnarfrest hafi ráðningarsamband aðila endurnýjast á grundvelli fyrra vinnusambands og því fari um ráðningarsamband og réttarstöðu aðila samkvæmt ráðningarsamningi sem gerður hafi verið og undirritaður af báðum aðilum þann 30. nóvember 2007. Stefndi hafi ekki með neinu móti sýnt fram á að gerður hafi verið tímabundinn samningur um áframhaldandi störf stefnanda og beri hann sönnunarbyrði fyrir þeirri staðhæfingu. Einnig beri að nefna að samkvæmt útprentun úr starfsmannaskráningarkerfi stefnda, dags. 2. september 2010, komi skýrt fram að stefnandi sé fastráðinn og sé um ráðningu hans vísað til þess eina samnings er gilt hafi í starfssambandi aðila og miði við að stefnandi hafi verið ráðinn til stefnda um mánaðamótin nóvember - desember 2007. Þrátt fyrir mótmæli stefnanda, gegn því að um tímabundna ráðningu hafi verið að ræða, hafi stefnanda verið gert að hætta störfum í lok ágúst 2010 og hafi hann fengið staðfestingu þess efnis með yfirlýsingu dags 1. september 2010. Í yfirlýsingunni hafi komið fram að stefnandi ætti að láta af hendi tölvu, farsíma, aðgangskort og afsláttarkort, sem allt hafi verið hluti af starfskjörum stefnanda. Ekki hafi verið farið fram á frekara vinnuframlag stefnanda og hafi hann verið látinn yfirgefa vinnustaðinn þá þegar. Í grein 12.1., í kjarasamningi VR og SA frá febrúar 2008, segi að uppsögn eftir 6 mánaða starf skuli bundin við mánaðarmót. Þar sem stefnanda hafi verið sagt upp störfum í lok ágúst 2010 sé uppsagnarfrestur stefnanda september, október og nóvember 2010. Þá geri stefnandi einnig kröfu vegna vangoldinna hlunninda og orlofs. Seinni hluta júnímánaðar hafi stefnanda verið gert að skila bíl sem hann hafi haft til umráða og hafi verið um einhliða ákvörðun fyrirtækisins að ræða. Stefnandi hafi ekki verið sáttur við þessa ákvörðun og mótmælt henni enda talið að um einhliða skerðingu á launakjörum væri að ræða. Ekki sé heimilt að skerða einhliða launakjör starfsfólks nema með umsömdum uppsagnarfresti, sem ekki hafi verið gert í þessu tilfelli, og eigi stefnandi rétt til greiðslu hlunninda samkvæmt starfssamningi.

Í stefnu eru raktar málsástæður stefnanda til grundvallar upphaflegri kröfu hans um greiðslu á meintu óuppgerðu orlofi. Við aðalmeðferð málsins féll stefnandi hins vegar frá kröfum um óuppgert orlof vegna tímabilsins 1. maí 2008 til 31. ágúst 2010 og verða framangreindar málsástæður því ekki raktar. Hins vegar gerir stefnandi fjárkröfur vegna 25% lengingar á orlofi, veittu utan orlofstíma, og vegna orlofsuppbótar. Stefnandi byggir á því að samkvæmt grein 4.2. í kjarasamningi VR og SA frá febrúar 2008 eigi starfsfólk rétt á að taka orlof á tímabilinu 2. maí – 15. september ár hvert. Ef vinnuveitandi geti ekki orðið við því eigi viðkomandi rétt á 25% lengingu á þann hluta orlofs sem tekinn sé utan orlofstíma. Í grein 4.3. í kjarasamningum segi að heimilt sé að veita orlof umfram 20 daga að vetri. Stefnandi hafi óskað eftir því að taka orlof síðastliðið sumar en ekki hafi verið unnt að verða við því vegna anna. Gera megi ráð fyrir að stefnandi hefði fengið tækifæri til að taka orlof 1. – 15. september eða 11 daga, ef vinnusambandið hefði haldist. Eftir standi þá 9 dagar sem veita eigi á orlofstímabilinu og eigi stefnandi því rétt á 25% lengingu á þá daga, sem geri 2,25 aukadaga. Hlutfall orlofs og desemberuppbóta hafi ekki verið greitt. Samkvæmt 1.9 gr. í kjarasamningi VR og SA, sem gildi frá febrúar 2008, eigi laun að greiðast fyrsta dag eftir að mánuði þeim ljúki sem laun séu greidd fyrir. Samkvæmt 8.gr. orlofslaga nr. 30/1987 beri vinnuveitanda að greiða áunnið hlutfall launþega af orlofs- og desemberuppbótum skv. köflum 1.3.1 og 1.3.2 í kjarasamningi VR og SA. Gerð sé krafa um vangoldin laun í uppsagnarfresti. Einnig sé krafist bílahlunninda frá miðjum júní til loka uppsagnarfrests auk orlofs ásamt orlofs- og desemberuppbótum.

Endanleg krafa stefnanda vegna annars en vaxta og málskostnaðar sundurliðist þannig:

Bílahlunnindi v/júní 2010 19.862

Bílahlunnindi v/júlí 2010 49.619

Bílahlunnindi v/ágúst 2010 49.619

25% lenging á orlof veitt utan orlofstíma (2,25 dagar) 42.959

Laun v/september 2010 413.741

Laun v/október 2010 413.741

Laun v/nóvember 2010 413.741

Bílahlunnindi v/september 2010 49.619

Bílahlunnindi v/október 2010 49.619

Bílahlunnindi v/nóvember 2010 49.619

Orlofsuppbót v/1. maí - 30. nóv. 2010 (30,5 vikur) 6.717

Desemberuppbót v/ 1. janúar - 30. nóvember 2010 18.567

10,17 orlof v/ 1. sept. - 30. nóv. 2010 126.232

Samtals 1.703.655

Til frádráttar framangreindu komi tekjur sem stefnandi hafi þegið frá Vinnumálastofnun vegna september, 91.557 krónur, og vegna nóvember, 455.459 krónur, eða samtals 547.016 krónur. Mismunurinn sé 1.156.639 krónur sem samsvari höfuðstól stefnukröfunnar. Þar sem innheimtutilraunir, sbr. bréf frá VR dags. 22. september 2010 og ítrekunarbréf lögmanns stefnanda dags. 9. nóvember 2010, hafi reynst árangurslausar sé málshöfðun því nauðsynleg og séu í málinu gerðar ýtrustu kröfur samkvæmt lögum og kjarasamningum. Stefnandi styðji kröfur sínar við lög nr. 28/1930 um greiðslu verkkaups, lög um orlof nr. 30/1987, lög um tímabundna ráðningarsamninga nr. 139/2003, meginreglur kröfuréttar, meginreglur vinnuréttar, kjarasamninga VR og vinnuveitenda og bókanir sem teljist hluti kjarasamninga. Kröfur um dráttarvexti og vaxtavexti styðji stefnandi við reglur III. kafla vaxtalaga nr. 38/2001. Kröfur um málskostnað styðji stefnandi við 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991, sbr. 129. gr. 4. tl. um vexti af málskostnaði. Einnig sé krafist virðisaukaskatts af málskostnaði þar sem stefnandi sé ekki virðisaukaskattskyldur.

Málsástæður stefnda og tilvísun til réttarheimilda

Stefndi byggir á því að stefnanda hafi verið sagt upp starfi rekstrarstjóra vörustýringar hjá stefnda með þriggja mánaða uppsagnarfresti í lok febrúar 2010. Hafi stefnandi samkvæmt því átt að starfa út maí 2010 og láta þá af störfum. Áður en uppsagnarfresti hafi lokið hafi stefnanda hins vegar verið boðið tímabundið starf í innkaupadeild stefnda í sumarafleysingum þ.e. frá 1. júní út ágúst 2010. Rangt sé hins vegar, svo sem haldið sé fram í málavaxtalýsingu í stefnu, að stefnandi hafi verið ráðinn að nýju ótímabundið og á grundvelli fyrri ráðningarsamnings. Ráðningarsamband stefnanda hafi ekki endurnýjast og samningssambandi aðila því lokið hinn 31. ágúst 2010. Rétt sé að stefndi hafi gert þau mistök að gera ekki skriflegan samning um hina tímabundnu ráðningu stefnanda. Þrátt fyrir það telji stefndi að gögn málsins beri ótvírætt með sér að munnlegur samningur hafi verið gerður við stefnanda um hina tímabundnu ráðningu á tímabilinu 1. júní til 31. ágúst 2010. Í tölvupósti sem S-kk-nf G. M-kk-nf, framkvæmdastjóri innkaupsviðs stefnda, hafi sent starfsmannastjóra stefnda þann 1. júní 2010 komi fram að hann hafi gert samkomulag við stefnanda um að hann ynni við afleysingar um sumarið, tímabilið 1. júní til 31. ágúst. Launakjör yrðu óbreytt að öðru leyti en því að stefnandi missti afnot af bíl sem hann hefði haft í fyrra starfi sem fastráðinn starfsmaður. Í samræmi við þetta hafi S-kk-nf sent tölvupóst á alla samstarfsmenn þann 2. júní 2010, þ.m.t. s-kk-þf, með tilkynningu, dags. 1. júní 2010, þar sem fram komi m.a. að stefnandi og þrír aðrir nafngreindir starfsmenn myndu leysa af í innkaupadeildinni um sumarið. Bæði stefnandi og einn af framangreindum þremur starfsmönnum hafi verið í þeirri stöðu að þeim hafði verið sagt upp og þau ráðin til sumarafleysinga. Tvö hafi hins vegar verið ráðin beint til afleysinga. Þá liggi fyrir tvö fundarboð frá S-kk-þgf til stefnanda, annars vegar dags. 8. júní 2010, þar sem fram komi að S-kk-nf óski eftir fundi með stefnanda undir yfirskriftinni, „Stutt yfirferð á verkefnum sumarsins“ og hins vegar, dags. 9. júní 2010, þar sem yfirskriftin sé „Fara yfir sumarafleysingarpakkann Hlutverk ofl.“. Samningi aðila til staðfestingar liggi einnig fyrir að stefnanda hafi verið gert að skila bifreið sem áður hafi verið hluti af starfskjörum hans, sbr. tölvupóst S-kk-ef til stefnanda, dags. 15. júní 2010, þar sem óskað sé eftir að stefnandi skili bifreiðinni. Stefnandi muni hafa skilað bifreiðinni án athugasemda eins og um hafi verið samið. Stefndi kannist ekki við að stefnandi hafi mótmælt því, svo sem haldið sé fram í stefnu. Þegar liðið hafi að lokum hins tímabundna ráðningarsamnings hafi S-kk-nf sent stefnanda tölvupóst, dags. 25. ágúst 2010, þar sem stefnandi sé spurður um það hvernig hann vilji að uppgjöri launa og orlofs verði háttað um næstu mánaðamót. Hafi stefnanda verið boðið að gera laun og orlof upp við hann strax eða, óskaði hann þess, að gerð yrðu upp við hann laun ágústmánaðar og orlofið mánuði seinna, þar sem það væri hagkvæmara í skattalegu tilliti. Hafi þessi póstur eingöngu verið sendur vegna starfsloka stefnanda umrædd mánaðamót ágúst - september 2010. Engin mótmæli eða athugasemdir hafi komið vegna þessa frá stefnanda. Hafi stefnanda ekki verið það ljóst að ráðningarsamband hans hafi verið tímabundið, hafi honum mátt vera það ljóst í síðasta lagi á þessum tímapunkti. Stefnandi hafi hins vegar ekki hreyft neinum mótmælum. Síðast en ekki síst verði að telja að tölvupóstur stefnanda frá 31. ágúst 2010 til samstarfsmanna sinna, staðfesti að stefnanda hafi verið ljóst að ráðning hans hafi verið tímabundin. Í tölvubréfinu kveðji stefnandi samstarfsfólk sitt og tali um að þetta sé hans síðasti starfsdagur hjá stefnda. Þrátt fyrir það hafi stefnandi mætt til vinnu daginn eftir, þann 1. september 2010, og þá látið eins og honum hafi ekki verið þetta ljóst. Hafi honum þá verið afhent yfirlýsing, sem fyrir liggi í málinu. Með vísan til alls framangreinds sé sú málsástæða stefnanda, að honum hafi ekki verið ljóst að ráðning hans hafi verið tímabundin út ágústmánuð, ekki trúverðug. Hvað varði uppgjör á orlofi stefnanda þá hafi það verið gert upp við hann í september 2010. Fullyrðingar um óuppgert orlof í stefnu og kröfur vegna þess séu því rangar og sé þeim mótmælt. Stefndi mótmæli sérstaklega að skráning hans í tímaskráningarkerfi stefnda í september 2010 hafi einhver áhrif á málið eða sýni afstöðu stefnda. Ástæða þess að stefndi hafi á þeim tíma enn verið skráður sem fastráðinn sé einföld. Skráningunni hafði ekki verið breytt eftir uppsögn stefnda enda umrætt kerfi eingöngu til að halda utan um tíma starfsmanna. Umrædd skráning breyti ekki hinum tímabundna samningi aðila. Stefndi mótmæli öllum kröfuliðum stefnanda. Orlof og aðrar áunnar greiðslur hafi allar verið gerðar upp við stefnanda, sbr. framangreint. Sé skorað á stefnanda að leggja fram leiðrétta kröfugerð vegna þessara augljósu mistaka í framsetningu kröfu. Enginn orlofsréttur hafi áunnist eftir 31. ágúst 2010, þar sem samningssambandi aðila hafi þá verið lokið. Sérstaklega sé mótmælt kröfu stefnanda um aukið orlof enda hafi stefnandi verið ráðinn í sumarafleysingar og því ekki átt rétt á lengingu orlofs. Forsvarsmenn stefnda fullyrði að þeir kannist ekki við að stefnandi hafi óskað eftir töku orlofs umrætt sumar. Bílahlunnindi frá júní til 31. ágúst hafi stefnandi misst með hinni tímabundnu ráðningu. Stefnandi eigi því síður rétt á bílahlunnindum frá 1. sept. til 30. nóv. þar sem samningssambandi aðila hafi lokið 31. ágúst 2010. Jafnvel þótt litið yrði svo á að ráðning stefnanda hefði framlengst út nóvember byggi stefndi á því að bílahlunnindum hafi a.m.k. verið sagt upp þann 1. júní 2010 og alls ekki seinna en 15. júní, þegar stefnanda hafi verið sendur tölvupóstur um að skila bifreiðinni. Launagreiðslur hafi fallið niður þann 31. ágúst 2010 um leið og hinni tímabundnu ráðningu hafi lokið. Stefnandi eigi því ekki rétt á launum vegna september til og með nóvember 2010 eins og hann krefjist. Verði ekki fallist á sýknu að fullu byggi stefndi kröfu sína um lækkun á sömu sjónarmiðum og rakin séu að framan fyrir sýknukröfu. Að lágmarki beri að lækka kröfur stefnanda um orlofsgreiðslur og desemberuppbót sem gerðar hafi verið upp við stefnanda í september 2010 og um bílastyrk, sbr. það sem rakið sé að framan. Stefndi styðji kröfur sínar við lög nr. 28/1930 um greiðslu verkkaups, lög um orlof nr. 30/1987, lög um tímabundna ráðningarsamninga nr. 139/2003, meginreglur kröfuréttar, samningaréttar, vinnuréttar og kjarasamninga VR og bókanir kjarasamningsins. Málskostnaðarkrafa stefnda eigi sér stoð í 129. og 130. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991. Verði ekki fallist á sýknu mótmæli stefndi því að dráttarvextir verði miðaðir við fyrra tímamark en dómsuppsögu, m.a. með hliðsjón af málavöxtum.

Niðurstaða

Eins og áður hefur verið rakið var ekki gerður skriflegur ráðningarsamningur um störf stefnanda í þágu stefnda frá 1. júní 2010 að telja. Stefndi byggir á því að um tímabundna endurráðningu hafi verið að ræða, sem lokið hafi án uppsagnar í enda ágúst. Stefnandi byggir hins vegar á því að um ótímabundna endurráðningu hafi verið að ræða. Honum hafi verið sagt upp störfum í lok ágústmánaðar og eigi því rétt á þriggja mánaða uppsagnarfresti í samræmi við ráðningarsamning aðila frá 30. nóvember 2007 en sá samningur hafi endurnýjast við hina ótímabundnu ráðningu.

Fallast má á það með stefnanda að á stefnda hvíli sönnunarbyrði fyrir því að ráðning stefnanda í lok maí 2010 hafi verið tímabundin eins og stefndi heldur fram og byggir kröfugerð sína á. Styðst nú niðurstaða dómsins við skýrslur framkvæmdastjóra innkaupasviðs stefnda, sem var næsti yfirmaður stefnanda, og starfsmannastjóra stefnda, fyrir dómi, um að til hafi staðið að gera skriflegan ráðningarsamning við stefnanda en það hafi farist fyrir vegna atvika, sem stefndi beri ábyrgð á. Verður í þessu sambandi jafnframt að leggja áherslu á að stefndi er stórt fyrirtæki, á íslenskan mælikvarða, með fjölda starfsmanna í vinnu og mikla reynslu af ráðningarmálum. Þykir við mat á sönnunarbyrði í máli þessu mega leggja til grundvallar að staðið hafi stefnda næst að tryggja sönnun fyrir efnisatriðum í samningi aðila, sem séu stefnanda óhagstæð en stefnda í hag.

Af hálfu stefnda er á því byggt að stefnanda hafi verið eða mátt vera ljóst að um tímabundinn ráðningarsamning hafi verið að ræða. Er það stutt eftirgreindum málsástæðum:

Í fyrsta lagi hafi framkvæmdastjóri innkaupasviðs stefnda, sem verið hafi næsti yfirmaður stefnanda, sent starfsmannastjóra stefnda tölvubréf þann 1. júní 2010 þar sem fram komi að hann hafi gert samkomulag við stefnanda um að hann ynni við afleysingar um sumarið, tímabilið 1. júní til 31. ágúst. Tölvupósturinn liggur fyrir í málinu. Um er að ræða innanhúspóst milli framkvæmdastjórans og starfsmannastjóra stefnda. Stefnandi hefur mótmælt því að honum hafi verið kunnugt um póstinn og því er ekki haldið fram af stefnda að hann hafi fengið eintak af honum eða verið kynnt efni hans með öðrum hætti. Verður samkvæmt framangreindu ekki fallist á það með stefnda að stefnanda hafi eða hafi mátt vera kunnugt um að ráðningarsambandið hafi verið tímabundið, með vísan til efnis tölvupóstsins.

Í öðru lagi hafi framkvæmdastjóri innkaupasviðs sent tölvupóst á alla samstarfsmenn stefnanda og stefnanda sjálfan, 2. júní 2010, sem fylgt hafi tilkynningu, dags. 1. júní 2010, þar sem fram komi m.a. að stefnandi og þrír aðrir nafngreindir starfsmenn muni leysa af á innkaupadeildinni um sumarið. Bæði stefnandi og einn af þessum þremur starfsmönnum hafi verið í þeirri aðstöðu að þeim hafði verið sagt upp en þeir síðan ráðnir til sumarafleysinga. Tveir hafi hins vegar verið ráðnir beint til sumarafleysinga. Ekki verður fallist á það með stefnda að efni þessarar tilkynningar gefi ótvírætt til kynna að stefndi hafi eingöngu ráðið stefnanda til sumarafleysinga, um þriggja mánaða skeið, sumarið 2010, þótt fram komi í tilkynningunni að stefnandi muni sinna afleysingum í innkaupadeildinni um sumarið.

Í þriðja lagi liggi fyrir tvö fundarboð frá framkvæmdastjóra innkaupasviðs til stefnanda, annars vegar dags. 8. júní 2010, þar sem fram komi að framkvæmdastjórinn óski eftir fundi með stefnanda undir yfirskriftinni, „Stutt yfirferð á verkefnum sumarsins“ og hins vegar, dags. 9. júní 2010, þar sem yfirskriftin sé „Fara yfir sumarafleysingarpakkann Hlutverk ofl.“. Ekki verður fallist á það með stefnda að umræddir tölvupóstar séu þess efnis að telja megi að stefnanda hafi af þeim ástæðum orðið eða átt að verða ljóst að hann hefði eingöngu verið ráðinn til sumarafleysinga til þriggja mánaða eða póstarnir sýni ótvírætt vilja stefnda í þeim efnum. Um er að ræða fundarboð vegna skipulags á vinnu og verkefnum um sumarið og nær efni þeirra ekki lengra.

Í fjórða lagi liggi fyrir að stefnanda hafi í júní verið gert að skila bifreið sem áður hafi verið hluti af starfskjörum hans, sbr. tölvupóst framkvæmdastjóra innkaupasviðs til stefnanda, dags. 15. júní 2010, þar sem óskað sé eftir að stefnandi skili bifreiðinni. Viðurkennt er af hálfu stefnanda að hann hafi skilað umræddri bifreið til stefnda um miðjan júní 2010 en hún var, eins og áður hefur verið rakið, hluti af launakjörum hans samkvæmt ráðningarsamningi aðila frá 30. nóvember 2007. Í tilvitnuðum ráðningarsamningi segir í 4. mgr. 6. gr. að starfsmanni beri að skila bifreiðinni aftur til vinnuveitanda við starfslok. Ekki hefur verið sýnt fram á, gegn andmælum stefnda, að stefnandi hafi mótmælt því að vera gert að skila bifreiðinni, hvorki þegar skil hennar áttu sér stað eða síðar um sumarið. Verður sú staðreynd ekki skilin á annan veg en þann að hann hafi í reynd fallist á breytt ráðningarkjör, a.m.k. frá 15. júní 2010 og ekki talið að ráðningarsamningur aðila frá 30. nóvember væri enn í fullu gildi. Felst í því vísbending um að stefnandi hafi sjálfur talið að ráðning sín eftir 1. júní 2010 hafi verið á öðrum grundvelli en áður enda var starfssvið hans verulega breytt frá því sem áður hafði verið. Í þeirri vísbendingu felst þó ekki sönnun fyrir því að stefnandi hafi vitað eða átt að vita og fallist á það fyrir sitt leyti, að ráðning hans frá 1. júní hafi eingöngu verið tímabundin til þriggja mánaða.

Í fimmta lagi byggir stefndi á því að framkvæmdastjóri innkaupasviðs stefnda hafi sent stefnanda tölvupóst 25. ágúst 2010, þar sem stefnandi hafi verið spurður um það hvernig hann vildi að uppgjöri launa og orlofs yrði háttað um næstu mánaðamót. Hafi stefnanda verið boðið að laun og orlof yrðu gerð upp við hann strax, eða, óskaði hann þess, að gerð yrðu upp við hann laun ágústmánaðar og orlofið mánuði seinna, þar sem það væri hagkvæmara í skattalegu tilliti. Hafi þessi póstur eingöngu verið sendur vegna starfsloka stefnanda um mánaðamótin ágúst - september 2010. Engin mótmæli eða athugasemdir hafi komið vegna þessa frá stefnanda. Hafi stefnanda ekki verið það ljóst að ráðningarsamband hans hafi verið tímabundið, hafi honum mátt vera það ljóst í síðasta lagi á þessum tímapunkti. Fallast má á það með stefnda að efni framangreinds tölvubréfs, sem stefnandi hefur ekki mótmælt að hafa móttekið, hafi átt að gefa stefnanda ótvírætt til kynna að stefndi liti svo á að ráðningu hans hjá stefnda myndi að áliti stefnda ljúka um mánaðamótin ágúst - september. Stefnandi hefur ekki sýnt fram á að hafa andmælt þeim skilningi stefnda á ráðningarsambandi aðila, sem framangreindur tölvupóstur lýsir. Fyrir liggur í málinu að stefnandi leitaði til stéttarfélags síns um ráð og aðstoð um mánaðamótin ágúst-september eftir að fyrir lá með ótvíræðum hætti að stefndi teldi að ráðningu hans lyki þá um mánaðarmótin, án uppsagnarfrest. Verður því ekki talið að stefnandi hafi með aðgerðarleysi samþykkt framangreindan skilning stefnda á ráðningasambandi þeirra enda varð því ekki breytt með einhliða tilkynningu stefnda.

Í sjötta lagi byggir stefndi á því að tölvupóstur stefnanda frá 31. ágúst 2010 til samstarfsmanna sinna, staðfesti, að stefnanda hafi verið ljóst að ráðning hans hafi verið tímabundin. Í tölvubréfinu kveðji stefnandi samstarfsfólk sitt og tali um að þetta sé hans síðasti starfsdagur hjá stefnda. Þrátt fyrir það hafi stefnandi mætt til vinnu daginn eftir, þann 1. september 2010, og þá látið eins og honum hafi ekki verið þetta ljóst. Hafi honum þá verið afhent fyrirliggjandi yfirlýsing um starfslok og verið vikið af vinustað. Við mat á framangreindum tölvupósti stefnanda verður, að mati dómsins, að hafa í huga það sem fram kom í skýrslu stefnanda fyrir dómi að pósturinn hafi verið sendur eftir að fyrir lá að stefndi taldi ráðningarambandi aðila lokið og hafði komið þeirri skoðun ótvírætt á framfæri við stefnanda. Verður því ekki talið að efni póstsins feli í sér viðurkenningu á sjónarmiðum stefnda í málinu. Þá liggur fyrir að stefnandi kom til starfa þann 1. september samkvæmt ráðleggingum stéttarfélags síns og hvarf ekki af vinnustaðnum fyrr en honum hafði verið vikið þaðan af starfsmönnum stefnda.

Að öllu framangreindu virtu er það niðurstaða dómsins að ósannað sé gegn eindregnum andmælum stefnanda að við endurráðningu hans í lok maí 2010 hafi verið svo um samið að um tímabundna ráðningu um sumarið 2010 væri að ræða. Þykir stefndi verða að bera hallann af þeim sönnunarskorti. Verður því við það að miða að stefnandi hafi starfað samkvæmt ótímabundnum ráðningarsamningi frá 1. júní til 31. ágúst 2010 og átt, með vísan til ráðningarsamnings aðila frá 30. nóvember 2007, sbr. fyrirliggjandi ákvæði 14.1. í kjarasamningi VR og SA, rétt til þriggja mánaða uppsagnarfrests. Telja verður nægilega sannað að stefnanda hafi fyrir 1. september verið ljóst að stefndi taldi ráðningarsamband aðila niður fallið í lok ágústmánaðar. Þannig kom fram í skýrslu stefnanda fyrir dómi að hann hafi talið sig merkja af ummælum framkvæmdastjóra innkaupasviðs á fundi með sér þann 23. ágúst að verið væri að segja sér upp störfum og að á fundi hans með framkvæmdastjóra og starfsmannastjóra stefnda þann 30. ágúst hafi sá skilningur stefnda komið skýrt fram að ráðning hans stæði eingöngu til loka ágústmánaðar. Samkvæmt framangreindu er það niðurstaða dómsins að stefnda beri greiða stefnanda laun í þrjá mánuði frá 1. september 2010 talið, með dráttarvöxtum eins og greinir í dómsorði.

Eins og áður hefur verið rakið skilaði stefnandi stefnda, um miðjan júní 2010, bifreið sem hann hafði haft til afnota samkvæmt ráðningarsamningi aðila frá 30. nóvember 2007. Var það gert samkvæmt fyrirmælum stefnda. Stefnandi mótmælti því ekki að honum bæri að skila bifreiðinni og staðfesti hann það í skýrslu sinni fyrir dómi. Verður stefndi því sýknaður af kröfum stefnanda um greiðslu bifreiðahlunninda á grundvelli framangreinds ráðningarsamnings.

Stefndi heldur því fram í málinu að honum hafi verið neitað um að taka orlof sumarið 2010. Því hefur verið mótmælt af stefnda og í skýrslu starfsmannastjóra stefnda fyrir dómi kom fram að starfsmönnum stefnda hefði verið látið það eftir að ákveða hvenær þeir tækju orlof. Þar sem stefnanda hefur ekki tekist að sanna að honum hafi veri óheimilt að taka orlof innan umsamins og lögmælts orlofstíma á árinu 2010 verður stefndi sýknaður af kröfu stefnanda um 25% álag á orlof.

Með hliðsjón af þeirri niðurstöðu dómsins að stefndi skuli greiða stefnanda laun vegna september, október og nóvember 2010 verður stefnandi jafnframt dæmdur til að greiða stefnanda orlofsuppbót og desemberuppbót eins og í endanlegri kröfugerð stefnanda greinir, auk orlofs á uppsagnarfrestinum.

Dráttarvextir reiknast eins og í dómsorði greinir frá 1. október og 1. desember í samræmi við endanlega kröfugerð stefnanda en í henni var ekki krafist upphækkunar höfuðstóls til útreiknings dráttarvaxta frá 1. nóvember, eins og gert var í upphaflegri kröfugerð.

Ekki er ástæða til kveða sérstaklega á um það í dómsorði að dráttarvextir skuli lagðir við höfuðstól á tólf mánaða fresti, þar sem slíkt er lögboðið skv. 12. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu.

Með hliðsjón af atvikum máls þessa og úrslitum verður stefndi, með vísan til 2. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991, dæmdur til að greiða stefnanda málskostnað, sem telst hæfilega ákveðinn 500.000 krónur og hefur þá ekki verið tekið tillit til virðisaukaskatts.

Stefnandi krefst þess að dæmt verði að málskostnaður beri dráttarvexti frá 15. degi eftir uppkvaðningu dóms til greiðsludags. Óþarfi er að kveða á um það í dómsorði, sbr. 4. mgr. 129. gr. laga nr. 91/1991.

Þ-kk-nf S. G-kk-nf, settur héraðsdómari, kvað upp dóm þennan.

Dómsorð

Stefndi, Kaupás hf., greiði stefnanda, E-kk-þgf V-kk-þgf G-kk-þgf, 845.723 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 322.184 krónum frá 1. október 2010 til 1. desember 2010 en af 845.723 krónum frá þeim degi til greiðsludags. Stefndi greiði stefnanda 500.000 krónur í málskostnað.

Þ-kk-nf S. G-kk-nf