E-864/2011

Mál þetta, sem dómtekið var 15. febrúar sl., er höfðað með stefnu áritaðri um birtingu 10. febrúar 2011 af M-kvk-þgf P-x-x K-x-x, Baldursgötu 30, Reykjavík, á hendur Sjóvá-Almennum tryggingum hf., Kringlunni 5, Reykjavík. Málið var þingfest 24. febrúar 2011.

Dómkröfur stefnanda eru þær, að viðurkennd verði með dómi bótaskylda stefnda vegna slyss sem stefnandi lenti í, hinn 11. nóvember 2008, í vinnu hjá Seltjarnarnesbæ við heimaþjónustu að Hamarsgötu 8 á Seltjarnarnesi. Þá krefst stefnandi málskostnaðar að skaðlausu úr hendi stefnda, eins og mál þetta væri eigi gjafsóknarmál, ásamt virðisaukaskatti.

Stefndi krefst sýknu af öllum kröfum stefnanda og að stefnandi verði dæmdur til að greiða stefnda málskostnað samkvæmt mati dómsins.

Með bréfi innanríkisráðuneytisins, dagsettu 24. janúar 2011, var stefnanda veitt gjafsókn vegna málsóknar þessarar og var gjafsóknin takmörkuð við réttargjöld og þóknun lögmanns.

I.

Stefnandi kveðst hafa orðið fyrir vinnuslysi hinn 11. nóvember 2008. Er því lýst þannig í stefnu að stefnandi hafi verið í starfi hjá Seltjarnarnesbæ við heimaþjónustu fyrir aldraða þegar slysið varð. Óumdeilt er að bærinn var þá með slysatryggingu launþega hjá stefnda. Stefnandi kveður slysið hafa borið að með þeim hætti að hún hafi verið að fara niður stiga með vatnsfötu í hendi á heimili skjólstæðings síns, H-kvk-ef T-kvk-ef, þegar henni hafi skrikað fótur í stiganum með þeim afleiðingum að hún féll aftur fyrir sig. Við þetta hafi stefnandi fengið högg á bak og hnakka. Hafi hún leitað til læknis samdægurs sem hafi greint hana með tognun í hálsvöðvum og baki, tognun í mjöðm og heilahristing. Hafi stefnandi því krafið stefnda um greiðslu bóta úr slysatryggingu launþega sem stefndi hafi hafnað með bréfum, dagsettum 24. apríl 2009 og 16. ágúst 2010, á þeim grundvelli að slys kæranda teldist ósannað. Stefnandi skaut málinu til Úrskurðarnefndar í vátryggingamálum með kæru, dagsettri 11. nóvember 2010. Hinn 7. desember 2010 lá niðurstaða nefndarinnar fyrir á þann veg að ósannað væri að stefnandi hefði orðið fyrir slysi umrætt sinn og var greiðsluskylda stefnda því ekki talin vera fyrir hendi.

Stefnandi óskaði eftir gjafsókn 5. janúar 2011. Með bréfi innanríkisráðuneytisins, dagsettu 24. janúar sama ár, var stefnanda veitt gjafsókn sem takmörkuð var við réttargjöld og þóknun lögmanns stefnanda.

II.

Stefnandi kveðst ekki geta fallist á afstöðu stefnda og Úrskurðarnefndar vátryggingarmála. Stefndi byggi afstöðu sína á því að framburður stefnanda sé ótrúverðugur og vísi í þessu sambandi til þess að stefnandi hafi í fyrstu sagt að hún hafi slasast við þrif í húsi, sem hún starfaði ekki lengur við þrif í, og síðar gefið upp annað hús, sem hún hefði aldrei komið í. Þessu hafni stefnandi alfarið. Í yfirlýsingu S-kk-ef A-kk-ef, yfirmanns stefnanda, komi fram að stefnandi hafi fyrst gefið upp hús, sem ekki var á hennar verkefnalista, áður en hún gaf upp nafn H-kvk-ef T-kvk-ef. Sé hér um ósannaða og óstaðfesta fullyrðingu að ræða af hálfu vinnuveitanda stefnanda, sem hún kannist alls ekki við. Stefnandi hafni því þessari fullyrðingu sem rangri og ósannaðri.

Þá vísi stefndi einnig til vitnisburðar heimilismanna, þar sem stefnandi slasaðist, en skjólstæðingur hennar eigi ekki að hafa kannast við að stefnandi hefði dottið og meiðst. Ótækt sé þó að byggja niðurstöðu á grundvelli þessa framburðar enda hafi konan ekki orðið vitni að slysinu. Stefnandi sé þess þó fullviss að konunni hafi verið kunnugt um að slysið hefði átt sér stað, enda þótt hún hafi ekki munað það mánuðum eða árum síðar. Konan sé fædd 1924 og búi við verulegt minnileysi og verði því að taka framburð hennar með fyrirvara.

Þá hafi stefndi vísað til ætlaðs framburðar sonar H-kvk-ef T-kvk-ef en honum hafni stefnandi með öllu, enda hafi hann alls ekki hafa verið á staðnum þegar slysið varð og hafi framburður hans því enga þýðingu í málinu.

Að lokum byggi stefndi afstöðu sína á því að stefnandi hafi ekki tilkynnt vinnuveitanda um slysið fyrr en tveimur dögum eftir að það átti sér stað. Fyrir liggi að stefnandi hafi tilkynnt veikindi sín daginn eftir að umrætt slys átti sér stað, hinn 12. nóvember 2008, og slysið sjálft hafi hún tilkynnt vinnuveitanda sínum degi síðar, hinn 13. nóvember. Hér sé því ekki um langan tíma að ræða og beri ekki að virða stefnanda það í óhag að hún skuli ekki hafa látið vita af slysinu fyrr en tveimur dögum síðar, enda komi fram í læknisvottorði um komu hennar á slysadeild, hinn 11. nóvember 2008, að hún hafi dottið niður stiga um kl. 14 sama dag, þ.e.a.s á vinnutíma hennar. Hafi hún tilkynnt viðkomandi lækni um slysið og séu meiðsli hennar, líkt og þeim sé lýst í læknisvottorði, í samræmi við frásögn hennar af slysinu. Einnig liggi fyrir beiðni um sjúkraþjálfun frá Ö-kvk-þgf K-x-x J-kvk-ef heimilislækni, dagsett 19. nóvember 2008, þar sem staðfest séu meiðsli stefnanda og læknisvottorð frá Ó-kk-þgf T. Þ-kk-þgf lækni, dagsett 12. nóvember 2008, þar sem staðfest sé óvinnufærni stefnanda.

Þá liggi fyrir í málinu yfirlýsing bróður stefnanda, D-x-x M-x-x, þar sem hann staðfesti að hafa sótt stefnanda í vinnuna eftir slysið um klukkan 14:00 hinn 11. nóvember. Jafnframt staðfesti hann að stefnandi hafi þá strax tilkynnt honum hvað hefði gerst og að hann hafi ekið henni heim og síðar á spítalann eftir að ástand hennar versnaði.

Stefnandi sé af erlendu bergi brotin og því ekki óeðlilegt að hún þekki ekki til hlítar vátryggingaumhverfið hér á landi og hafi því ekki gert sér grein fyrir því, að æskilegt væri að tilkynna slysið strax. Þegar stefnandi hafi tilkynnt veikindi hinn 12. nóvember hefði þar að auki verið eðlilegt af hálfu vinnuveitanda að spyrjast nánar fyrir um veikindin og hafi hann mátt vita að veikindi hennar daginn áður mætti rekja til slyssins, enda hafi verið um það rætt.

Telji stefnandi að hún hafi gert það sem í hennar valdi stóð til að sýna fram á framangreint slys með því að leita strax til læknis og tilkynna honum um hvernig slysið hafi borið að og svo með tilkynningu til vinnuveitanda tveimur dögum síðar en sá dráttur sé óverulegur og afsakanlegur með vísan til aðstæðna, eins og að framan greini. Stefnandi hafi verið ein við vinnu sína þegar slysið varð og séu því engin vitni að því. Þar sem stefnandi hafi gert það, sem ætlast megi til af henni við að upplýsa um slysið, verði að telja að sönnunarbyrðin hvíli á stefnda að sýna fram á að slysið hafi ekki átt sér stað. Yrði sönnunarbyrðin lögð á stefnanda af fullum þunga um að sanna með óyggjandi hætti að slysið hefði átt sér stað, myndi það í raun leiða til þess að launþegum, sem starfa einir, væri í vissum tilvikum gert ómögulegt að sanna slys sem þeir kynnu að verða fyrir í starfi. Myndi þetta að sama skapi útiloka bótarétt þeirra úr slysatryggingu vinnuveitanda. Sé slík niðurstaða ótæk og verði því að leggja á stefnda sönnunarbyrðina fyrir því að slysið hafi ekki átt sér stað en það hafi félaginu ekki tekist. Slysið hafi átt sér stað í vinnutíma og fyrir liggi að stefnandi átti að vinna hjá skjólstæðingi sínum að Hamarsgötu 8 á Seltjarnarnesi milli kl. 13 og 16. Þegar af þeirri ástæðu megi ljóst vera að um bótaskylt slys sé að ræða úr tryggingunni en ljóst sé af læknisfræðilegum gögnum að slysið hafi átt sér stað skömmu fyrir komu á slysadeild. Sé óumdeilt að stefnandi hafi mætt til vinnu umræddan dag. Með vísan til alls framanritaðs beri að fallast á kröfu stefnanda um viðurkenningu á bótaskyldu stefnda.

Stefnandi byggir kröfur sínar á vátryggingarskilmálum stefnda og reglum vátryggingaréttar. Um viðurkenningarkröfuna vísi stefnandi til 2. mgr. 25. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991. Um málskostnað sé vísað til XXI. kafla sömu laga, einkum 1. mgr. 130. gr. þeirra.

III.

Stefni byggir sýknukröfu sína á því að það sé með öllu ósannað að stefnandi hafi orðið fyrir slysi við vinnu sína hjá heimaþjónustu Seltjarnarnesbæjar sem og að þau einkenni sem lýst séu í stefnu megi rekja til slyss sem stefnandi hafi orðið fyrir við vinnu sína hjá bænum. Því sé bótaskylda úr slysatryggingu launþega bæjarins hjá stefnda eðli málsins samkvæmt ekki fyrir hendi. Samkvæmt meginreglu skaðabótaréttar beri stefnandi sönnunarbyrðina fyrir orsök tjóns síns og sú sönnun hafi ekki tekist.

Í málinu sé óumdeilt, að stefnandi hafi leitað á slysadeild Landspítala-háskólasjúkrahúss hinn 11. nóvember 2008 kl. 18:24 með áverka sem nánar sé lýst í vottorði um komuna. Þá bendi önnur læknisvottorð í málinu til hins sama, þ.e. að stefnandi hafi orðið fyrir einhvers konar óhappi eða slysi. Stefndi telji það hins vegar ósannað með öllu að slysið hafi átt sér stað á heimili H-kvk-ef T-kvk-ef, umbjóðanda Seltjarnarnesbæjar. Fyrir það fyrsta beri gögnum málsins ekki saman um hvernig slys stefnanda hafi borið að höndum. Þannig segi stefnandi á einum stað að hún hafi fallið aftur fyrir sig í stiga á heimili H-kvk-ef T-kvk-ef með skúringarfötu í hönd. Að mati stefnda verði það að teljast afar ósennilegt, ef ekki útlokað, að stefnandi hafi fallið með þeim hætti, án þess að húsráðandi, sem hafi verið á staðnum, hafi orðið þess vör eða sonur hennar sem sömuleiðis hafi verið þar umrætt sinn. Í annan stað beri stefnandi samkvæmt vottorði T-kk-ef A-kk-ef heimilislæknis, að hún hafi verið að leiða skjólstæðing niður tröppur þegar hún hafi dottið aftur fyrir sig og lent á bakinu. Framburður stefnanda um þetta atriði sé þannig á reiki.

Stefnandi segist hafa sagt H-kvk-þgf T-kk-ef frá slysinu. Eins og fram komi í skýrslu S-kk-ef A-kk-ef hafi verið haft samband við H-kvk-þf skömmu eftir slysið og kvað hún stefnanda hafa farið af heimilinu umræddan dag milli kl. 14:00 og 15:00 og hafi hún þá ekki vitað annað en að allt væri með felldu. Líklegt verði að telja, að ef stefnandi hefði fallið úr stiganum og slasast hefði H-kvk-nf orðið miður sín og eðlilega haft af því áhyggjur. Þá mætti ætla að sonur H-kvk-ef hefði haft einhver afskipti af málinu, einkum ef stefnandi hefði þurft að yfirgefa heimilið vegna slyssins áður en hún átti að ljúka vinnu sinni þar kl. 16:00. Stefnandi virðist hins vegar hafa yfirgefið vinnustaðinn fyrr en til stóð, án þess að tilgreina sérstaka ástæðu. Verði því að ætla að hún hafi einfaldlega verið búin að ljúka verkefnum sínum þegar hún fór heim. Þá bendir stefndi á, að H-kvk-nf hafi enga hagsmuni af því að halda því leyndu hefði stefnandi dottið við störf sín hjá henni, enda ekki við hana að sakast. Sé þeirri fullyrðingu stefnanda, að H-kvk-nf eigi við verulegt minnisleysi að stríða og því sé ekki hægt að byggja á þessari frásögn hennar, harðlega mótmælt sem bæði rangri og ósannaðri.

Það sé ekki til þess fallið að auka á trúverðugleika stefnanda um að slysið hafi orðið með þeim hætti, sem í stefnu greini, að hún hafi hvorki tilkynnt um slysið til vinnuveitanda síns umræddan dag né heldur daginn eftir þegar hún hafði samband til að tilkynna um veikindi. Það hafi fyrst verið tveim dögum síðar sem hún hafi gert vinnuveitanda kunnugt um meint slys og hafi þá fyrst nefnt annað hús, sem hún hefði aldrei komið í. Þar við bætist að A-kvk-nf K-kvk-nf G-kvk-nf, deildarstjóri öldrunarþjónustu Seltjarnanesbæjar, hafi tekið eftir því að stefnandi var hölt þegar hún mætti til vinnu hinn 11. nóvember og hafi innt hana eftir því hvort eitthvað hefði komið fyrir.

Af hálfu stefnanda sé því haldið fram að eðlilegt hefði verið af hálfu vinnuveitanda að spyrjast nánar fyrir um veikindi stefnanda þegar hún tilkynnti þau daginn eftir slysið og eins að vinnuveitandinn hafi mátt vita, þegar stefnandi tilkynnti um slysið degi síðar, að veikindin daginn áður mætti rekja til slyssins. Þessari staðhæfingu sé alfarið hafnað. Stefnanda hafi borið að tilkynna um slysið til vinnuveitanda síns. Það hafi stefnandi mátt vita þrátt fyrir ókunnugleika á vátryggingarumhverfi hér á landi enda hafi hún tilkynnt um veikindi sín daginn eftir meint slys og hefði þá verið í lófa lagið að segja frá því að hún hafi orðið fyrir slysi við vinnu sína daginn áður. Þá sé það hvorki við hæfi né almenn regla að vinnuveitendur grennslist nánar fyrir um ástæður veikinda starfsmanna þegar tilkynnt sé um slíkt.

Yfirlýsing bróður stefnanda sem beri að umræddan dag hafi hann að beiðni stefnanda sótt hana á heimili H-kvk-ef T-kvk-ef kl. 14:00 þar sem hún hafi slasast við vinnu sína hafi enga þýðingu í málinu vegna tengsla yfirlýsingargjafans við stefnanda málsins.

Með vísan til þess sem hér hafi verið rakið þykir framburður stefnanda afar ótrúverðugur í heild sinni. Stefnandi sé margsaga um hið meinta atvik, hvernig það hafi borið að höndum og hvar það gerðist. Ekki verði hjá því komist að benda á að 5. desember 2008 sé skráð hjá Heilsugæslu Seltjarnarness að stefnandi hafi gefið þá skýringu á því að hún mætti ekki á tilsettum tíma og að áfengislykt hafi verið af henni, að bróðir hennar hafi átt afmæli daginn áður. Samkvæmt yfirlýsingu bróður stefnanda sé hann fæddur 2. maí 1984. Þetta sé ekki til þess fallið að auka á trúverðugleika stefnanda.

Í ljósi alls framangreinds séu atvik máls þessa því með öllu ósönnuð af hálfu stefnanda. Af þeim sökum sé ótækt annað en að sýkna stefnda af öllum kröfum stefnanda.

Um lagarök vísi stefndi einkum til reglna skaðabótaréttar um sönnun og sönnunarbyrði sem og almennra reglna einkamálaréttarfars um sama atriði. Málskostnaðarkrafa stefnda sé byggð á XXI. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

IV.

Við aðalmeðferð málsins bar stefnandi á þann veg, að 11. nóvember 2008 hefði hún verið að vinna við þrif á heimili H-kvk-ef T-kk-ef á Hamarsgötu 8 á Seltjarnarnesi. Kannaðist hún ekki við að hafa nefnt annað heimilisfang þegar hún sagði frá atvikinu. Lýsti hún atvikum á þann veg að þegar hún hefði verið á leiðinni niður í eldhús að sækja vatn til að þrífa baðherbergið uppi á efri hæð, hefði hún dottið í stiganum og fengið högg á hnakkann og bakið. Hún hefði farið inn í eldhús þar sem H-kvk-nf T-x-x var stödd og sagt henni frá atvikinu. H-kvk-nf hefði sagt við stefnanda, að fyrst henni liði illa ætti hún að fara heim. Þá hefði stefnandi hringt í bróður sinn sem hefði komið og sótt hana. Þar sem henni hafi liðið illa og kastað upp, hefði hún ákveðið að fara á sjúkrahús síðar sama dag. Næsta dag hefði hún síðan tilkynnt vinnuveitanda sínum um slysið og að hún gæti ekki komið til vinnu. Stefnandi kvaðst hafa verið ein þegar óhappið átti sér stað.

D-x-x M-x-x, bróðir stefnanda, gaf skýrslu fyrir dóminum. Kvaðst hann hafa náð í systur sína á Hamarsgötu 8 um tvöleytið umræddan dag. Hann hafi tekið eftir því að henni leið illa og hafi hún sagst hafa verki í höfði og baki. Þar sem hún hafi kastað upp eftir að heim var komið, hafi þau farið saman á Landspítalann. Kvað hann stefnanda hafa sagt sér að hún hefði dottið í stiga við vinnu sína.

K-kk-nf T-kk-ef, sonur H-kvk-ef T-kvk-ef, bar fyrir dóminum að hann hefði verið heima á þeim tíma sem stefnandi kveðst hafa dottið. Hann hafi þó ekki heyrt stefnanda detta en kvað hana hins vegar hafa tilkynnt sér og móður sinni um atvikið sama dag.

A-kvk-nf K-kvk-nf G-kvk-nf, deildarstjóri öldrunarþjónustu Seltjarnarnes-bæjar, var yfirmaður stefnanda. Bar hún fyrir dómi að stefnandi hefði tilkynnt um veikindi daginn eftir að umrætt óhapp hafi átt að eiga sér stað. Á öðrum degi hafi hún síðan tilkynnt að hún hafi fallið aftur fyrir sig í stiga. Kvaðst A-kvk-nf strax hafa haft samband við H-kvk-þf T-kvk-þf, sem hafi ekki kannast við að stefnandi hefði dottið á heimili sínu, og hafi hún verið miður sín vegna þessa. Kvað vitnið minni H-kvk-þf enn vera gott. Vitnið kvað stefnanda hafa verið meidda á öðrum fæti þegar hún kom til vinnu um morguninn sama dag og óhappið átti að hafa gerst en kvaðst ekki hafa leitað skýringa á helti stefnanda.

S-kk-nf A-kk-nf, yfirmaður félagsþjónustusviðs Seltjarnarnesbæjar, staðfesti fyrir dóminum að hafa ritað framlagt bréf, dagsett 21. janúar 2009, í kjölfar þessara atburða. Í bréfinu er m.a. greint frá því að stefnandi hafi hinn 13. nóvember sagst hafa dottið aftur fyrir sig um kl. 14:00 hinn 11. nóvember 2008 þegar hún var í vinnu við heimaþjónustu hjá H-kvk-þgf T-kvk-þgf. Hafi stefnandi látið H-kvk-þf vita og hafi bróðir hennar sótt hana og ekið henni heim. Stefnandi hafi tilkynnt veikindi 12. nóvember til yfirmanns heimaþjónustu Seltjarnarnesbæjar en ekki sagt frá því að hún hafi dottið í vinnunni deginum áður. Hafi verið haft samband við H-kvk-þf T-kvk-þf sem hafi ekki kannast við að stefnandi hefði dottið og meiðst umræddan dag.

Samkvæmt læknisvottorði H-kk-ef Þ-kk-ef, sérfræðings hjá slysa- og bráðadeild Landspítala Háskólasjúkrahúss í Fossvogi, leitaði stefnandi á slysa- og bráðadeild Landspítalans 11. nóvember 2008 og hafi hún verið skráð inn kl. 18:24. Hafi hún gefið þær upplýsingar að hún hefði dottið í stiga, fengið hnykk á bak og aftan á hnakka. Við skoðun hafi fundist eymsli í hálsi og niður milli herðablaða stefnanda. Þá hafi verið nokkur eymsli fyrir neðan mjóbak og aftan á mjöðmun en líklegt þyki að hluti af þeim óþægindum geti verið af eldri toga að blandast saman við afleiðingar af byltunni. Þegar háls hafi verið skoðaður betur voru eymsli í vöðvum, sem gengu út í herðar, og voru þeir áverkar taldir nýir. Stefnandi hafi verið greind með tognun í hálsvöðvum og tognun í baki, tognun í mjöðm og vægan heilahristing.

Til viðbótar liggja fyrir í málinu vottorð um meðferð sjúkraþjálfara á stefnanda og vottorð frá heimilislækninum T-kk-þgf A-x-x þar sem fram kemur m.a. staðhæfing stefnanda um að hún hafi orðið fyrir slysi við vinnu sína hinn 11. nóvember 2008 og hlotið af meiðsli.

Stefnandi telur það hvíla á stefnda að sýna fram á að slysið hafi ekki átt sér stað. Yrði sönnunarbyrðin lögð á stefnanda, gæti það leitt til þess að launþegar, sem starfi einir, geti ekki sótt bótarétt sinn úr slysatryggingu vinnuveitenda. Stefndi byggir hins vegar sýknukröfu sína á því að sönnunarbyrðin hvíli á stefnanda og að ekki hafi verið sýnt fram á af hennar hálfu að hún hafi orðið fyrir slysi við vinnu sína hjá heimaþjónustu Seltjarnarnesbæjar.

Samkvæmt meginreglu skaðabótaréttar verður sá, sem krefst skaðabóta, að sanna að hann hafi orðið fyrir tjóni, atvikin að baki tjóninu og orsakatengsl. Það er því ljóst að sönnunarbyrðin hvílir á tjónþola og er ekki vikið frá þessari almennu reglu nema í undantekningartilvikum. Eins og málsatvikum þessa máls er háttað þykja ekki rök standa til þess að hverfa frá meginreglunni um sönnunarbyrði tjónþola. Hvílir því á stefnanda að sanna að hún hafi orðið fyrir slysi hinn 11. nóvember 2008.

Stefnandi er ein til frásagnar um umrætt óhapp. Hún lýsir atvikum þannig, að hún hafi dottið í stiga á heimili H-kvk-ef T-kvk-ef þegar hún var að sækja vatn á neðri hæð hússins og hafi hún strax látið H-kvk-þf vita af atvikinu. K-kk-nf T-kk-ef, sonur H-kvk-ef, staðfesti fyrir dóminum að stefnandi hefði sagt þeim mæðginum frá atvikinu. Þá fær frásögn stefnanda einnig stoð í framburði D-kk-ef M-x-x, bróður hennar, sem sagði hana haft sagt honum af vanlíðan sinni og að hún hefði verki í höfði og baki. Hann hefði ekið stefnanda á slysa- og bráðadeild Landspítalans síðdegis sama dag. Við mat á sönnunargildi framburðar D-kk-ef verður að líta til þess að hann er stefnanda nákominn. Með vísan til framlagðra gagna og þess, sem áður er rakið, þykir það þó ekki hafa úrslitaráhrif við mat á því hvort talið verði að stefnandi hafi orðið fyrir óhappi umræddan dag. Þegar litið er til vættis vitnisins K-kk-ef um að stefnandi hafi sagt þeim K-kk-þgf og H-kvk-þgf frá því að hún hefði dottið umrætt sinn, er, við mat á sönnun, ekki unnt að leggja til grundvallar frásögn annarra um það, sem H-kvk-nf T-kk-ef gæti haft um atvik málsins að segja og sem greint er frá í framlögðum gögnum, en hún gaf ekki sjálf skýrslu fyrir dóminum. Þegar litið er til framburðar þeirra K-kk-ef T-kk-ef og D-x-x M-x-x fyrir dóminum sem og læknisvottorðs H-kk-ef Þ-kk-ef, sem staðfestir að stefnandi hafi sannarlega verið með áverka á hálsi, baki og mjöðm við komu hennar á slysadeild Landspítalans 11. nóvember 2008, verður að telja nægilega sannað að stefnandi hafi þann dag orðið fyrir óhappi því sem lýst er í stefnu.

Eins og að framan greinir liggur fyrir í málinu læknisvottorð H-kk-ef Þ-kk-ef, sérfræðings hjá slysa- og bráðadeild Landspítala-háskólasjúkrahúss í Fossvogi, þar sem fram kemur að stefnandi hafi verið greind með tognun í hálsvöðvum og tognun í baki, tognun í mjöðm og vægan heilahristing við komu á slysadeild. Þá segir þar jafnframt að líklegt þyki að hluti eymslanna geti verið af eldri toga og blandist saman við afleiðingar af byltu stefnanda umrætt sinn. Hins vegar er því lýst að þegar háls sé skoðaður betur, séu eymsli í vöðvum, sem gangi út á herðar, verri vinstra megin og séu þeir áverkar taldir nýir. Verður því hér að miða við að stefnandi hafi við umrætt óhapp hlotið hluta áverkanna, sem lýst er í vottorðinu.

Stefnandi greindi frá því fyrir dóminum, að hún hefði strax daginn eftir að óhappið átti sér stað látið vinnuveitanda sinn vita af því. Stefndi heldur því hins vegar fram að hún hafi fyrst tilkynnt um óhappið tveimur dögum síðar eða hinn 13. nóvember 2008. Í ljósi alls framangreinds er það mat dómsins að það ráði ekki úrslitum um niðurstöðuna að þessu leyti, hvorn daginn um var að ræða.

Kemur þá næst til athugunar hvort óhapp stefnanda teljist vera slys en stefndi byggir á því að ósannað sé að um slys hafi verið að ræða. Óumdeilt er að stefnandi var tryggð slysatryggingu launþega hjá stefnda þegar hún varð fyrir hinu umdeilda óhappi. Í 1. gr. skilmála tryggingarinnar kemur fram að með orðinu „slys“ sé átt við skyndilegan utanaðkomandi atburð, sem valdi meiðslum á líkama vátryggðs og gerist sannanlega án vilja hans.

Sú niðurstaða liggur fyrir að stefnandi hafi dottið í stiga við vinnu sína hinn 11. nóvember 2008 og að við fallið hafi hún hlotið meiðsl. Skilyrðið um utanaðkomandi atburð felur í sér að orsök meiðslanna eigi sér rætur utan líkama hins vátryggða þannig að það girði fyrir að sjúkdómar geti fallið undir slysahugtakið. Ekki skiptir máli hvers vegna stefnandi datt í stiganum með þeim afleiðingum að hún slasaðist. Ljóst er að fallið og orsök meiðslanna áttu sér rætur utan líkama hennar. Verður því ekki annað séð en að fall stefnanda hafi verið sá skyndilegi utanaðkomandi atburður sem olli meiðslum hennar. Af hálfu stefnda er ekki á því byggt að óhappið hafi orðið með vilja stefnanda.

Að öllu framangreindu virtu er það því mat dómsins að stefnandi hafi orðið fyrir slysi umrætt sinn og að slysið sé bótaskylt samkvæmt slysatryggingu launþega hjá stefnda. Verður viðurkenningarkrafa stefnanda því tekin til greina.

Eftir atvikum þykir rétt að málskostnaður milli aðila falli niður.

Samkvæmt framlögðu gjafsóknarleyfi er gjafsókn stefnanda takmörkuð við réttargjöld og þóknun lögmanns. Verður gjafsóknarkostnaður stefnanda því ákveðinn 985.368 krónur, sem er þóknun lögmanns hennar, H-kk-ef R-kk-ef H-kk-ef hdl., sem telst hæfilega ákveðin 955.368 krónur, auk réttargjalda að fjárhæð 30.000 krónur, og greiðist hann úr ríkissjóði. Hefur verið tekið tillit til virðisaukaskatts.

A-kvk-nf E-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð

Viðurkenndur er réttur stefnanda, M-kvk-ef P-x-x K-x-x, til greiðslu bóta úr hendi stefnda, Sjóvár-Almennra trygginga hf., á grundvelli slysatryggingar launþega, vegna líkamstjóns af völdum vinnuslyss sem stefnandi varð fyrir hinn 11. nóvember 2008.

Málskostnaður fellur niður.

Gjafsóknarkostnaður stefnanda, 985.368 krónur, sem er þóknun lögmanns hennar, H-kk-ef R-kk-ef H-kk-ef hdl., 955.368 krónur, auk réttargjalda að fjárhæð 30.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði.

A-kvk-nf E-kvk-nf