S-186/2014

Mál þetta, sem dómtekið var 14. október 2014, er höfðað með ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, útgefinni 8. apríl 2014, á hendur Ó-kk-þgf V-kk-þgf, kt. 000000-0000, Þinghólsbraut 69, Kópavogi, fyrir líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 14. júlí 2013, utandyra á Suðurbraut við Þúfnabarð í Hafnarfirði, kýlt A, kt. 000000-0000, í ofanverðan brjóstkassa, tekið hann hálstaki og potað með fingri í hægra auga hans, allt með þeim afleiðingum að hann hlaut roða og eymsli á brjóstkassa, eymsli yfir barkakýli og roða, bólgu og blæðingu í hvítu á hægra auga og útbreidd yfirborðssár á hornhimnunni hægra megin.

Telst brot þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20/1981 og þess krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkrafa:

S-kk-nf Þ-kk-nf, hrl. f.h. A kt. 000000-0000, gerir kröfu um að ákærða verði gert að greiða A 1.250.000 krónur auk vaxta samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, frá 14. júlí 2013 þar til mánuður er liðinn frá birtingu kröfunnar, en síðan dráttarvexti samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. sömu laga, frá þeim degi til greiðsludags. Krafist er málskostnaðar að skaðlausu.

Af hálfu ákærða er aðallega krafist sýknu, til vara vægustu refsingar sem lög leyfa og að sakarkostnaður, þ.m.t. hæfileg málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, greiðist úr ríkissjóði. Þá er þess krafist að bótakröfu verði hafnað.

I

Um málavexti segir í frumskýrslu lögreglu að tilkynning hafi borist frá Fjarskiptamiðstöð laust eftir miðnætti aðfaranótt 14. júlí 2013, þar sem óskað var eftir lögregluaðstoð vegna farþega í leigubifreið sem hafi látið ófriðlega. Lögreglan hafi komið að Holtanesti í Hafnarfirði þar sem leigubifreiðastjórinn, brotaþoli þessa máls, hafi verið og hafi hann þar bent á meintan geranda í málinu. Ákærði var handtekinn á staðnum. Haft var eftir brotaþola að hann hafi tekið ákærða og konu upp í leigubifreiðina við Lækjarbrekku í Reykjavík. Hafi ákærði látið ófriðlega. Konan hafi hins vegar skorist í leikinn og beðið brotaþola að skutla þeim í Hafnarfjörð. Þar hafi þau hins vegar ekki vitað hvert skyldi halda. Hafi brotaþoli þá neitað að keyra þau lengra og krafist greiðslu og hafi hann í því skyni læst bifreiðinni. Þrátt fyrir það hafi ákærði komist út úr bifreiðinni og kýlt brotaþola í bringuna, sest ofan á hann og potað þumalfingri í hægra auga hans. Lögregla hafi séð sýnilega áverka á brotaþola sem hafi verið í miklu uppnám og í gögnum málsins kemur fram að afleiðingar þessa hafi meðal annars verið rof á hornhimnu hægra augans og hafi brotaþoli verið frá vinnu vegna þess.

Í skýrslu lögreglu þann 30. júlí 2013 bar brotaþoli að ákærði hafi kýlt sig í brjóstkassann og háls, tekið hann hálstaki og síðan potað í auga hans.

Við skýrslugjöf hjá lögreglu 26. ágúst 2013 sagðist ákærði ekki hafa kýlt brotaþola í bringuna og að hann hafi ekki potað í auga hans. Brotaþoli hafi rokið út úr bifreiðinni og ákærði hafi rétt út höndina en brotaþoli hafi gengið á útrétta hönd hans eftir að brotaþoli hafi reynt að draga hann út úr bifreiðinni. Þá hafi brotaþoli tekið 20.000 krónur úr veski hans, en veskið hafi hann afhent brotaþola á miðri leið í Hafnarfjörð.

II

Hér verða eftir þörfum raktir framburðir ákærða og vitna fyrir dómi.

Ákærði bar að leigubifreið hafi sótt hann á Laugaveg í Reykjavík. Hafi hann beðið leigubifreiðastjórann, brotaþola þessa máls, að keyra hann og unnustu hans að Þinghólsbraut 69 í Kópavogi þar sem þau hafi búið á þeim tíma. Hann hafi hins vegar ekki vitað fyrr en hann hafi verið kominn niður á höfn í Hafnarfirði. Hafi hann spurt brotaþola hvað hann væri að gera þar. Brotaþoli hafi þá „hálfpartinn“ byrjað að hóta honum og sagst þekkja „einhverja ókunna aðila“. Þá hafi brotaþoli stoppað bifreiðina og neitað að hleypa honum út. Hafi hann komast út að endingu þegar brotaþoli hafi opnað. Fyrir utan bifreiðina hafi brotaþoli síðan ýtt á brjóstkassann á honum með báðum höndum og sagt honum að borga. Þetta hafi brotaþoli gert þrátt fyrir að hafa fengið veski hans þar sem í voru 15.000 krónur. Í framhaldi af þessu hafi hann sjálfur ýtt brotaþola til baka en brotaþoli þá stokkið aftur á hann. Ákærði hafi þá borið fyrir sig hendurnar á móti brotaþola og síðan hafi orðið „einhver óróleiki þarna“. Aðspurður sagðist ákærði ekki hafa séð áverka á brotaþola og ekki vitað hvort brotaþoli hafi hlotið einhverja áverka, nema ef vera kunni að þumall hafi lent í auga hans. Ákærði bar að hann hafi verið mjög ölvaður í umrætt sinn. Þá hafi hann verið æstur þar sem brotaþoli hafi ekki viljað hleypa honum út úr bifreiðinni. Ákærði kvaðst muna eftir kvöldinu en þó ekki öllu, svo sem þegar hann var á leiðinni í Hafnarfjörð. Ákærði bar að brotaþoli hafi neitað að skila veski hans og farið með það til „óprúttinna aðila“, og hafi beðið þá um að innheimta skaðabætur, enda hafi þeir hringt í hann. Það hafi síðan ekki verið fyrr en lögreglan hafi hringt í brotaþola og skipað honum að skila veskinu sem hann hafi fengið það til baka, en þá hafi 15.000 krónurnar verið farnar. Þá kom fram að brotaþoli hafi þrátt fyrir þetta einnig krafið unnustu hans um greiðslu.

Vitnið A, brotaþoli í máli þessu, bar fyrir dómi að hafa stöðvað leigubifreið sína í Bankastræti í Reykjavík, enda verið beðinn um að ná í mann þangað. Hafi tveir menn leitt út ölvaðan mann í fráhnepptri og blóðugri skyrtu og hafi stúlka verið með honum. Hafi hann ekki ætlað að taka ákærða upp í, en látið til leiðast. Ákærði hafi hins vegar byrjað fljótlega að berja í ökumannssæti bifreiðarinnar og hann þá ákveðið að stöðva bifreiðina við BSÍ og beðið þau að fara út. Hann hafi hins vegar samþykkt að halda áfram að beiðni konunnar. Aðspurður sagði hann að venjulega sé beðið um heimilisfang áður en haldið sé af stað en hann hafi ekki gert það í þessu tilfelli. Spurður um það hvort þau bæði hafi óskað eftir því að hann æki til Hafnarfjarðar kom fram að hann myndi það ekki, en það hafi allavega verið ákærði. Þegar þangað var komið hafi þau ekki vitað hvert þau ætluðu og hafi akstursgjaldið verið komið í 7.000 krónur. Hafi ákærði barið í sæti bifreiðarinnar og hann þá ákveðið að stöðva bifreiðina við Holtið í Hafnarfirði. Það hafi verið slæmur staður að hans mati. Hafi hann læst hurðum í þeim tilgangi að þau myndu ekki hlaupa frá ógreiddu fargjaldinu. Hafi hann fengið kort frá stúlkunni en ekki hafi verið heimild á því. Hafi hann þá óskað eftir öðru korti en fengið neitun og ákærði og stúlkan þá rifið upp hurðina og gengið út, enda auðvelt að komast út þrátt fyrir að hurðum hafi verið læst. Hafi hann þá sjálfur farið út og spurt þau hvort þau ætluðu ekki að greiða. Í því fái hann högg á brjóstkassann og á barkann og við það „fljúgi hann afturábak“ og lendi á bakinu. Hann standi upp aftur og „togi aðeins í hann, taki aðeins í hann“, en ákærði hendi honum aftur, leggist síðan ofan á hann og byrji að pota í augað á honum. Ákærði hafi síðan hætt snögglega og gengið á brott með stúlkunni. Ákærði kvaðst strax hafa orðið stokkbólginn á auganu. Aðspurður hvort hann hafi ýtt í ákærða fyrst sagði brotaþoli svo ekki vera. Aðspurður hvort hann hafi stokkið í átt að ákærða svaraði brotaþola því játandi á þann hátt að hann hafi farið til ákærða og tekið aðeins í hann. Ákærði hafi hins vegar verið mikið öflugri en hann og snúið hann niður, lent ofan á honum og tekið hann hálstaki. Fram kom að hann hafi sjálfur verið orðinn æstur og verið búinn að ýta á neyðarhnapp bifreiðarinnar og einnig hafi hann hringt í lögreglu. Afleiðingar alls þessa hafi verið þær að hann hafi um tíma misst sjón á örðu auga. Hafi hann fengið lyf við því en sárið rifnað upp aftur og hafi hann vegna þessa verið frá vinnu en ekki hafi hlotist af varanleg sjónskerðing. Fram kom að hann hafi ekki fengið veski ákærða afhent heldur hafi hann fundið það á gólfinu í bifreiðinni degi síðar og þá afhent það lögreglunni í Hafnarfirði. Það hafi ekki verið neinir peningar í því þegar hann hafi fundið það.

Vitnið B, lögreglumaður, bar fyrir dómi að lögreglu hafi borist tilkynning um að leigubifreiðastjóri væri í vandræðum með farþega að Suðurbraut í Hafnarfirði. Hafi tilkynning síðar borist um að verið væri að ráðast á leigubifreiðastjórann og þeir þá ekið með forgangi. Við Holtanesti í Hafnarfirði hafi þeir séð brotaþola í miklu uppnámi og hafi hann bent þeim á hvar ákærði væri. Hafi ákærði verið handtekinn. Vitnið kvaðst ekki hafa rætt við brotaþola á vettvangi en hafi séð að hann var með áverka á auga. Lítið hafi verið hægt að ræða við ákærða vegna ölvunar.

Vitnið C, lögreglumaður, bar fyrir dómi að lögreglu hafi borist tilkynning um að leigubifreiðastjóri væri í vandræðum með farþega við Holtanesti í Hafnarfirði. Hafi tilkynning síðar borist að búið væri að stinga leigubifreiðastjórann. Við Holtanesti hafi brotaþoli tekið á móti þeim. Hann hafi verið með ljótan áverka á öðru auga og hafi það verið mjög rautt. Hafi brotaþoli bent þeim á hvar ákærði væri þar skammt frá. Ákærði sem klæddur var rifinni og blóðugri skyrtu hafi verið ölvaður og í annarlegu ástandi og verið handtekinn. Hafi vitnið rætt við brotaþola sem mun hafa lýst því fyrir honum að ákærði hafi slegið hann í bringuna og í framhaldi af því hafi hann lent ofan á honum þar sem hann hafi troðið þumalfingri í augað á honum. Brotaþoli hafi virkað trúverðugur en verið í miklu uppnámi.

Vitnið D, sérfræðilæknir á slysa- og bráðadeild Landspítalans í Fossvogi, gaf símaskýrslu fyrir dómi. Beðinn um að lýsa áverkum brotaþola kom fram að brotaþoli hafi verið með merki um áverka á hálsi, brjóstkassa og sár á hægra auga. Brotaþoli hafi gefið þær skýringar að ráðist hafi verið á hann og hann kýldur í háls og brjóstkassa. Við þetta hafi hann dottið á jörðina þar sem reynt var að pota í auga hans. Spurt hvort lýsingar brotaþola gætu samrýmst áverkum hans, sagðist vitnið geta vottað að eitthvað mikið hafi verið gert við hægra auga hans. Spurt hvort áverkar gætu samrýmst því að brotaþoli hafi stokkið upp, ákærði rétt út hendur og fingur ákærða lent í auga brotaþola, bar vitnið að það væri alveg mögulegt. Spurt hvort áverkinn á auga brotaþoli gæti samrýmst því að ýtt hafi verið margítrekað í auga hans frekar en að áverkinn hafi komið við eitt tilvik, bar vitnið að áverkinn hafi verið það mikill að ætla mætti að sá sem hafi orðið fyrir honum myndi taka strax eftir honum og verja sig undan frekari áverkum en áverkinn hafi getað komið vegna eins atburðar.

III

Sönnunarbyrði um sekt ákærða og atvik, sem telja má honum í óhag hvílir á ákæruvaldinu, sbr. 108. gr. laga nr. 88/2008, um meðferð sakamála og metur dómari hverju sinni hvort nægileg sönnun, sem ekki verði vefengd með skynsamlegum rökum, sé fram komin um hvert það atriði sem varðar sekt og ákvörðun viðurlaga við broti, þar á meðal hvaða sönnunargildi skýrslur ákærða hafi, vitnisburður, mats- og skoðunargerðir, skjöl og önnur sýnileg sönnunargögn, sbr. 109. gr. sömu laga.

Ákærði neitaði sök fyrir dómi. Ákærði og brotaþoli eru einir til frásagnar um hvað gerðist þeirra í milli í umrætt sinn og mikið ber á milli í frásögn þeirra.

Brotaþoli hefur í skýrslum hjá lögreglu og fyrir dómi verið staðfastur í frásögn sinni af atburðum. Samkvæmt vitnisburði lögreglumanns sem kom á vettvang í Hafnarfirði aðfararnótt sunnudagsins 14. júlí 2013, var brotaþoli með áverka á auga, svo sem einnig er staðfest í fyrirliggjandi læknabréfum og vottorði læknis á slysadeild, en þangað leitaði brotaþoli strax í kjölfar þeirrar líkamsárásar sem hann kveðst hafa orðið fyrir. Samrýmast þeir áverkar sem þar er lýst þeirri lýsingu sem brotaþoli hefur gefið á árásinni. Er ekkert komið fram í málinu sem rýrir trúverðugleika vitnisburðar brotaþola eða dregur á annan hátt úr sönnunargildi hans. Brotaþoli mun að sögn lögreglumanna hafa verið í miklu uppnámi þegar þá bar að og virkað trúverðugur.

Lögreglumenn sem komu á vettvang í umrætt sinn báru að ákærði hafi verið mjög ölvaður eða í annarlegu ástandi og í raun hafi lítið verið hægt að ræða við hann af þeim sökum. Þá hefur ákærði sjálfur skýrt svo frá að hann hafi verið mjög ölvaður og í raun svo ölvaður að hann myndi ekki eftir ferðinni frá Reykjavík til Hafnarfjarðar. Óháð þessu eru þær skýringar sem ákærði hefur gefið á augnáverka brotaþola ótrúverðugar, en að því er aðra áverka varðar hefur hann engar skýringar gefið.

Að framangreindu virtu er það mat dómsins að hafið sé yfir skynsamlega vafa að ákærði hafi með ásetningi veist að brotaþola og valdið honum þeim áverkum sem um getur í ákæru. Verður ákærði sakfelldur fyrir þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru og er brotið þar réttilega heimfært til 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga.

IV

Ákærði er fæddur í júní árið 1978. Samkvæmt sakavottorði var hann 12. maí 2010 dæmdur í 2 mánaða fangelsi skilorðsbundið í 3 ár fyrir brot gegn ákvæðum umferðarlaga og fyrir líkamsárás. Það brot hefur ekki ítrekunaráhrif við ákvörðun refsingar nú, sbr. 61. gr. almennra hegningarlaga.

Með hliðsjón af framangreindu þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í 90 daga sem þykir mega binda skilorði eins og í dómsorði greinir.

Ákærði hafnaði bótakröfu. Réttargæslumaður brotaþola gerði grein fyrir bótakröfunni á þann hátt að hún skiptist í fjártjón og miska. Fjártjón væri vegna vinnutaps, 750.000 krónur, en miskabótakrafan væri 500.000 krónur. Í málinu liggur fyrir að bótakrafan hafi fyrst verið birt ákærða með fyrirkalli þann 13. maí 2014. Krafa vegna vinnutaps styðst við reikning útgefinn af brotaþola sjálfum. Engin sundurliðun eða nánari rökstuðningur var gerður fyrir þeirri fjárhæð. Þá liggur ekki fyrir annað en frásögn brotaþola sjálfs hversu lengi hann var frá vinnu. Ekki er hægt að fallast á að sýnt hafi verið fram á þetta tjón með viðhlítandi hætti og er þessari kröfu brotaþola hafnað að svo stöddu.

Samkvæmt 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 og með hliðsjón af þeim gögnum sem liggja fyrir um afleiðingar brotsins, þykja miskabætur hæfilega ákveðnar 200.000 krónur. Um vexti fer eins og í dómsorði greinir.

Þá verður ákærða gert að greiða málskostnað lögmanns bótakrefjanda að fjárhæð 228.410 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

V

Með vísan til 1. mgr. 218. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála ber að dæma ákærða til að greiða allan sakarkostnað. Sakarkostnaður samkvæmt yfirliti sækjanda nemur 30.400 krónur. Þá verður ákærða gert að greiða þóknun skipaðs verjanda síns fyrir dóminum, S-kk-ef S-kk-ef, hdl., 309.985 krónur og hefur þá verið tekið tillit til virðisaukaskatts.

Dóm þennan kveða upp B-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari, J-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari og Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf dómstjóri.

D ó m s o r ð:

Ákærði, Ó-kk-nf V-kk-nf, skal sæta fangelsi í 90 daga en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum þremur árum frá birtingu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði A, kt. 000000-0000, miskabætur að fjárhæð 200.000 krónur ásamt vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, frá 14. júlí 2013 til 13. júní 2014, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sömu laga frá þeim degi til greiðsludags og 228.410 krónur í málskostnað.

Ákærði greiði 340.385 krónur í sakarkostnað, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef S-kk-ef héraðsdómslögmanns, 309.985 krónur.

B-kk-nf H-kk-nf

J-kk-nf H-kk-nf.

Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf.