S-564/2012

Málið, sem dómtekið var 9. nóvember síðastliðinn, var höfðað með ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, útgefinni 21. ágúst 2012 á hendur „M-kk-þgf G-kk-þgf, Mosfellsbæ, fyrir fjárdrátt, með því að hafa á árinu 2009 fram til 25. september það ár dregið sér pall og tvær framlengingar af bifreiðinni TH-779 og með því að reynt að fénýta sér þá með sölu, en ákærði hafði í umráðum sínum bifreiðina f.h. Breiðhellu ehf., áður Hnjótur ehf., samkvæmt fjármögnunarleigusamningi við Lýsingu hf., frá 12. ágúst 2008 fram til 25. september 2009, en bifreiðin var eign Lýsingar hf. og var vörslusvipt vegna vanefnda á leigugreiðslum þann dag.

Telst þetta varða við 247. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkrafa:

Í málinu gerir Ó-kk-nf H-kk-nf Ó-kk-nf hdl. f.h. Lýsingar hf., kröfu um skaðabætur á hendur M-kk-þgf G-kk-þgf, að fjárhæð kr. 600.000,- auk vaxta samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38, 2001, frá 25. september 2009 til 25. október 2009 en dráttarvexti samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Þá er gerð krafa um lögmannsþóknun að mati dómsins fyrir að halda upp kröfum þessum.“

Ákærði neitar sök og krefst sýknu. Þess er krafist að sakarkostnaður, þar með talin málsvarnarlaun, verði greiddur úr ríkissjóði. Ákærði krefst þess að skaðabótakröfunni verði vísað frá dómi.

II

Málavextir eru þeir að með bréfi 24. febrúar 2011 kærði Lýsing hf. ákærða til lögreglu fyrir að hafa fjarlægt vörubílspall og tvær framlengingar af framangreindri vörubifreið. Kærandi kvaðst hafa leigt Breiðhellu ehf. bifreiðina með kaupleigusamningi til 5 ára 12. ágúst 2008 en rift honum 25. september 2009 vegna vanskila á leigugreiðslum. Þegar kærandi fékk bifreiðina aftur kom í ljós að framangreinda hluti vantaði. Kærandi seldi síðan bifreiðina og í framhaldinu sendi ákærði kaupandanum tölvupóst og bauðst til að selja honum þessa hluti.

Við yfirheyrslu hjá lögreglu neitaði ákærði sök. Hann kvað kæranda hafa látið taka vörubifreiðina en ekki framlengingarnar sem hafi verið í námunda við hana. Hann kvaðst hafa haft aðra bifreið á kaupleigu frá kæranda og hafa selt hana með palli og pallinum af bifreiðinni sem í ákæru getur.

III

Við aðalmeðferð bar ákærði að hann hefði keypt framangreinda bifreið af manni að nafni K-kk-nf, en hún hafi í raun verið á kaupleigu frá Lýsingu hf. Pallurinn, sem var laus og hægt var að festa á margar bifreiðar, hefði fylgt með í kaupunum. Vorið 2009 kvaðst hann hafa hætt að geta borgað af láninu og hafi Lýsing þá tekið bifreiðina. Þegar hér var komið sögu kvaðst ákærði hafa verið búinn að selja aðra bifreið sem einnig var á kaupleigu frá Lýsingu. Pallurinn, sem um ræðir í málinu, hafi verið á seinni bifreiðinni. Ákærði bar að vísu að hann hefði skilið samninginn við Lýsingu á þann hátt að hann ætti bifreiðina, en Lýsing væri með veð í henni. Ákærða var bent á ákvæði kaupleigusamningsins sem segir Lýsingu vera eiganda bifreiðarinnar og kvaðst hann þá hafa misskilið hann. Þá kvað hann framlengingarnar ekki hafa fylgt bifreiðinni frá K-kk-þgf heldur hefði hann hringt í sig um mánuði eftir kaupin og spurt hvort hann vildi ekki fá þær. Kvaðst ákærði hafa fengið þær eins og hverja aðra aukahluti og talið sig eiga þær. Þá tók hann fram að pallar, eins og hér um ræðir, væru lausir og tilheyrðu því ekki einhverri ákveðinni bifreið. Þeir pössuðu á margar bifreiðar.

Ákærði kvað menn, sem hafi komið á vegum Lýsingar til að taka bifreiðina úr vörslum sínum, hvorki hafa spurt eftir pallinum né framlengingunum. Hann kvað fyrst hafa verið haft samband við sig eftir að hann hafði haft samband við þann sem keypti bifreiðina TH-779 af Lýsingu og boðið honum pallinn og framlengingarnar til kaups. Hann kvaðst þá hafa skilað framlengingunum þótt hann hefði talið sig eiga þær. Hann kvaðst hins vegar ekki hafa talið sig eiga pallinn frekar en neitt annað sem hann hafði tekið á leigu hjá Lýsingu.

Maður, sem keypti vörubifreið af Lýsingu, bar að henni hefði fylgt pallur, svonefndur „krókheysispallur“. Maðurinn kvaðst hafa yfirtekið samning Lýsingar við ákærða þegar hann keypti bifreiðina. Maðurinn kvaðst síðar hafa keypt aðra bifreið og því ekki haft lengur þörf fyrir hina og selt hana með pallinum eins og hann hafði keypt. Hann kvaðst áður hafa beðið ákærða um að reyna að selja bifreiðina og pallinn, annaðhvort í einu lagi eða tvennu.

Framangreindur K-kk-nf bar að fyrirtæki hans hefði selt ákærða, eða félagi á hans vegum, bifreiðina sem um getur í ákæru. Bifreiðin hefði verið með krana og „krókheysi“ til að festa pall á og hefði pallur fylgt bifreiðinni. Þá hefðu og fylgt tvær aukaframlengingar sem ákærði hefði reyndar ekki sótt fyrr en um mánuði eftir kaupin. Þær hefðu tilheyrt krananum. Hann kvað sig og ákærða hafa skipst á pöllum en mundi ekki frekar hvernig það var.

Rannsóknarlögreglumaður, sem vann að rannsókn málsins, staðfesti skýrslur sínar. Hann kvað ákærða hafa brugðist vel við þegar hann hafði tal af honum og hafa verið reiðubúinn til að afhenda munina, að minnsta kosti framlengingarnar. Hann kvaðst telja pallinn hafa verið seldan með annarri bifreið og kvaðst lögreglumaðurinn ekki hafa reynt að hafa uppi á honum.

IV

Með gögnum málsins, þar með töldum framburði ákærða og vitna sem rakinn var í kaflanum hér undan, er sannað að einkahlutafélög þau, sem nefnd eru í ákæru og voru á vegum ákærða, tóku á kaupleigu vörubifreið með krana hjá Lýsingu hf. með samningi 12. ágúst 2008. Fyrirtækið, sem áður hafði haft bifreiðina á kaupleigu, gaf út reikning á Lýsingu þennan dag fyrir bifreiðinni ásamt krana og tveimur pöllum. Í samningi Lýsingar og ákærða er sama lýsing á bifreiðinni og krananum og á reikningnum. Þá er sannað með játningu ákærða sem styðst við framburð þess, sem seldi Lýsingu bifreiðina TH-779, að laus pallur fylgdi bifreiðinni þegar ákærði tók við henni.

Ákærði hætti að greiða Lýsingu samkvæmt samningnum vorið 2009 og í framhaldinu var hann sviptur vörslum bifreiðarinnar. Pallurinn var hins vegar ekki tekinn og heldur ekki framlengingarnar sem í ákæru getur. Það breytti því hins vegar ekki að þessir hlutir voru eign Lýsingar og ákærða óheimilt að ráðstafa þeim. Í janúar 2011 sendi ákærði þeim, sem keypt hafði bifreiðina af Lýsingu, tölvupóst og segist hafa frétt „af því að þið ættuð Bens vörubíl sem ég átti einu sinni og langaði að athuga hvort mætti bjóða ykkur að kaupa pall sem passar á hann og tvær framlengingar á kranann sem ég á til?“. Með vísun til þessa og þess, sem að framan var rakið úr framburði ákærða og vitna, telur dómurinn sannað að ákærði hafi slegið eign sinni á pallinn og framlengingarnar eins og honum er gefið að sök í ákærunni. Á sama hátt telst og sannað að hann hafi reynt að koma þessum hlutum í verð eins og þar segir. Með þessu gerðist ákærði sekur um fjárdrátt eins og honum er gefið að sök og er brot hans rétt fært til refsiákvæðis í ákærunni.

Ákærða hefur ekki áður verið refsað og er refsing hans hæfilega ákveðin 60 daga fangelsi sem bundin skal skilorði eins og í dómsorði segir.

Lýsing hf. krefst bóta fyrir pallinn. Til stuðnings bótakröfunni hefur ekki verið lagt fram annað en útprentanir úr söluskrá sem sýna verð á þremur pöllum sem eiga að vera samskonar og pallurinn sem ákært er út af. Kröfugerðin er vanreifuð og óhjákvæmilegt að vísa henni frá dómi.

Loks verður ákærði dæmdur til að greiða málsvarnarlaun verjanda síns að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði, en annan kostnað leiddi ekki af rekstri málsins.

A-kk-nf Í-kk-nf héraðsdómari kvað upp dóminn.

D Ó M S O R Ð :

Ákærði, M-kk-nf G-kk-nf, sæti fangelsi í 60 daga, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún falla niður að liðnum 2 árum frá birtingu dómsins, haldi hann almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

Bótakröfu Lýsingar hf. er vísað frá dómi.

Ákærði greiði málsvarnarlaun verjanda síns, G-kk-ef Á-kk-ef hrl., 200.800 krónur.

A-kk-nf Í-kk-nf