S-33/2010

Mál þetta, sem dómtekið var 29. apríl sl., er höfðað með ákæru lögreglustjórans á Eskifirði, útgefinni 11. febrúar 2010, á hendur X, [kt. og heimilisfang] „fyrir líkamsárás í [D] með því að hafa aðfaranótt föstudagsins 1. janúar 2010, utandyra við [E], slegið Y, kennitala [...], nokkur hnefahögg í andlitið, með þeim afleiðingum að hann hlaut skurð á augabrún hægra megin og mikla bólgu við hægra augnlok.“

Er þetta í ákæruskjali talið varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og þess krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu sakarkostnaðar.

Með framhaldsákæru dagsettri 17. mars 2010 var sett fram eftirfarandi einkaréttarkrafa: „[Y], kt. [...], hefur krafist þess að ákærði verði dæmdur til greiðslu bóta að fjárhæð kr. 985.000, með vöxtum skv. 8. gr. laga nr. 38/2001, um vexti og verðtryggingu frá 1. janúar 2010 til þess dags er mál er þingfest, en frá þeim degi er krafist dráttarvaxta skv. 6. gr., sbr. 5. gr. sömu laga, til greiðsludags. Þá er krafist réttargæsluþóknunar úr hendi ákærða að skaðlausu skv. framlögðum reikningi.“

Af hálfu kröfuhafa var þing sótt og kröfunni haldið uppi á hendur ákærða.

Ákærði krefst aðallega sýknu af refsikröfu, kröfu um greiðslu sakarkostnaðar og skaðabótakröfu, en til vara vægustu refsingar sem lög leyfa, sem verði skilorðsbundin, og að skaðabótakrafa sæti lækkun niður í 100.000 krónur. Þá er krafist málsvarnarlauna til handa skipuðum verjanda.

I

Atburðir þeir sem um er fjallað í máli þessu áttu sér stað snemma á nýarsdagsmorgunn 2010 í samkvæmi sem haldið var í heimahúsi að E í D. Ákærði var þar gestkomandi og einnig ætlaður brotaþoli Y. Átök urðu milli þeirra inni í húsinu, að öllum líkindum í anddyri hússins. Húsráðandi C hafði afskipti af þeim átökum og tók Y hálstaki, að sögn til að stöðva átökin. Y og ákærði fóru út úr húsinu og þar munu átök hafa haldið áfram og þar eiga þau hnefahögg að hafa fallið sem ákærða er gefið að sök í ákæru að hafa greitt Y. A mun hafa reynt að koma í veg fyrir frekari átök með því að hafa afskipti af Y og B mun á sama hátt hafa reynt að koma í veg fyrir frekari átök með afskiptum af ákærða. Báðir voru þessir menn gestir í samkvæminu.

Í yfirlitsskýrslu lögreglunnar á Eskifirði kemur fram að um klukkan 6 að morgni umræddan dag hafi borist tilkynning til lögreglu um slagsmál í framangreindu húsi. Farið hafi verið strax á vettvang en þegar þangað hafi verið komið klukkan 6:15 hafi Y, C og ákærði verið farnir af vettvangi, en þeir sem þar hafi verið hafi sagt að þeir hefðu ekki séð slagsmálin. Y og ákærði hafi ekki fundist en lögregla hafi fundið C „niðri í bæ í brjáluðu skapi“. Hann hafi verið róaður og síðan ekið heim.

Þá kemur fram í skýrslunni að Y hafi komið á lögreglustöðina á D að kvöldi laugardagsins 2. janúar og kært líkamsárás og þá hafi verið tekin skýrsla af honum. Þá hafi einnig verið teknar myndir af honum sem séu meðal rannsóknargagna. Læknisvottorð sem fyrir liggur í málinu gefur til kynna að Y hafi leitað til læknis um klukkan 6 að morgni 1. janúar.

Í yfirlitsskýrslu kemur fram að reynt hafi verið að hafa upp á vitnum en það hafi gengið erfiðlega. Margir hafi sagst hafa verið á staðnum en enginn hafi séð neitt. Skýrslur hafi verið teknar af vitnunum A 3. janúar, F 14. janúar og B 15. janúar. Skýrslur hafi verið teknar af C og ákærða 16. og 20. janúar og höfðu þeir báðir stöðu sakbornings.

Í skýrslunni dregur rannsakari loks saman það sem fram hafi komið í skýrslutökum. Kemur fram að Y hafi sagt í kæruskýrslu að C hafi haldið sér föstum innan dyra að E í D þannig að hann hafi fengið áverka á háls. Einnig hafi Y sagt að ákærði hafi slegið sig í ennið hægra megin þrjú til fjögur högg innan dyra og síðan hafi ákærði slegið hann eitt eða tvö högg í ennið hægra megin meðan A hafi haldið Y til að róa hann niður. Y hafi ekki viljað kæra A þrátt fyrir að hann hafi haldið honum þegar ákærði hafi slegið hann í ennið hægra megin. Vitnum hafi borið saman um að C hafi verið að verja heimili sitt og stilla til friðar þegar hann hafi tekið Y hálstaki í umrætt sinn til þess að róa hann niður. Það hafi vitnið A einnig gert til að róa Y niður. Þá kemur fram í skýrslunni að A hafi sagst hafa séð þegar ákærði hafi slegið Y með krepptum hnefa nokkrum sinnum í andlitið utan dyra ofan við E. A hafi einnig sagst hafa fengið högg frá ákærða í hnakkann þegar hann hafi verið að skilja hann og Y í slagsmálunum. B hafi staðfest þetta. Hann hafi sagst hafa fengið högg í andlitið frá ákærða þegar hann hafi verið að skilja þá að ákærða og Y í slagsmálunum. B hafi ekki viljað kæra þetta. Ekki hafi komið fram hjá vitnum að Y hefði fengið högg í andlitið frá ákærða innandyra. C hafi viðurkennt að hafa tekið Y hálstaki umrætt sinn, en það hafi hann gert þegar hann hafi verið að stilla til friðar og verja heimili sitt. C hafi sagst hafa sleppt hálstakinu eftir stutta stund og áverkar á hálsi Y væru trúlega minniháttar.

Þá kemur fram að ákærði hafi ekki viðurkennt að hafa slegið Y með krepptum hnefa í andlitið, hvorki innan dyra né utan. Ákærði hafi sagt að Y hefði slegið sig með krepptum hnefa í andlitið inna dyra og að Y gæti hafa fengið högg í andlitið frá C þegar Y hafi migið á grillið hans ofan við húsið.

Þá skráir rannsakari þá niðurstöðu sína að það virðist staðfest að ákærði hafi slegið Y utan dyra ofan við umrætt hús með krepptum hnefa í ennið hægra megin þannig að Y hafi fengið áverka á hægri augabrún og glóðarauga. Sauma hafi þurft tvö spor vegna fyrrgreindra áverka. C virðist ekki eiga sök á slagsmálunum og hafi aðeins virst vera að stilla til friðar og verja heimili sitt þegar hann hafi tekið Y hálstaki umrætt sinn. Skýrsla þessi er dagsett 28. janúar 2010. Ákæra var gefin út eins og fyrr segir 11. febrúar sama ár.

Í læknisvottorði sem fyrir liggur í málinu kemur fram að Y hafi leitað læknis klukkan 06:00 að morgni 1. janúar 2010 og er slysstund skráð klukkan 05:00. Lýsing á tildrögum er að maður hafi kýlt viðkomandi í andlit. Þá hafi húsráðandi komið að og byrjað að berja á andliti viðkomandi einnig. Þá er þess getið að viðkomandi ætli að kæra atvikið til lögreglu. Lýsing áverka í vottorðinu er að þeir séu þriggja sentimetra skurður á augabrún hægra megin og mikil bólga við augnlok. Sárið hafi verið þrifið og saumuð þrjú spor. Ljósmyndir liggja fyrir í málinu af andliti Y sem teknar voru af lögreglumanni að kvöldi 2. janúar 2010 og sjást áverkar hans á þeim ljósmyndum.

II

Í skýrslu sinni fyrir dómi lýsti ákærði atburðum á þann veg að hann teldi að upphaf málsins megi rekja til þess þegar hann hafi verið að vinna á annan í jólum á bar. Eftir að búið hafi verið að loka hafi Y viljað fá afgreiðslu en ákærði neitað honum. Hafi Y þá orðið „brjálaður og haft í hótunum“, en ákærði hafi þá kallað á dyravörð sem hafi hent Y út.

Í þessu samkvæmi hafi ákærði slegið F í rassinn og þá hafi Y orðið brjálaður og komið hafi til orðaskaks á milli þeirra. Þetta hafi ekki verið fast högg og hún hafi ekki tekið því illa. Hún hafi að vísu slegið ákærða utan undir, en hafi verið hlæjandi. Y hafi í kjölfarið ráðist á ákærða og kýlt hann, svo hafi strax komið þarna að fullt af fólki og þeir hafi verið skildir að. Y hafi verið tekinn inn í eldhús en ákærði hafi farið út. Kvaðst ákærði hafa farið sjálfur út að beiðni, G, systur sinnar. Hún hafi verið „alveg brjáluð“ því þegar hún hafi verið að koma á milli þeirra þá hafi Y kýlt hana. Hún hafi verið með gleraugu á sér og þau hafi skotist af henni. Ákærði hafi farið út og H hafi komið á eftir honum. Síðan kvaðst ákærði bara hafa verið að fara heim en þá hafi Y komið aftur út „alveg brjálaður“ og hafi hlaupið á eftir ákærða og hafi ráðist á hann aftur þar. A hafi verið á eftir Y og B og C hafi komið þarna út á eftir. A hafi tekið Y en B hafi tekið ákærða. Ákærði hafi lent í jörðina og hafi ekki getað andað, þar sem B hafi haldið honum svo fast. Kvaðst ákærði ekki hafa náð andanum í nokkuð langan tíma. B hafi svo sleppt honum og þeir ákærði B og H hafi labbað saman upp á götu. Þá hafi verið búið að sleppa Y og hann hafi komið upp á götuna og hafi ætlað að ráðast á ákærða aftur. Ákærði hafi séð það og hafi náð að verjast þá og hafi ýtt Y frá sér. Þá hafi Y farið eitthvað í burtu og átökunum verið lokið. Ákærði hafi þá farið af vettvangi, en þau hafi farið fjögur heim til hans, ákærði, G systir hans, I vinkona hennar og H. Hann hafi byrjað á því þegar hann kom heim að líta í spegil og hafi hann verið allur út í blóði. Öll skyrtan hans hafi verið eldrauð. Taldi hann aðspurður að þetta blóð hlyti að hafa komið úr sári sem hann kvaðst hafa fengið á kinnina og hann hefði einnig fengið blóðnasir. Nánar aðspurður kvaðst hann hafi fengið sár á vinstri kinn undir auganu. Aðspurður kvaðst ákærði hafa velt því fyrir sér að kæra Y fyrir líkamsárás og eins vegna árásar Y á G en hafi ákveðið að gera það ekki. Aðspurður um hvers vegna Y og önnur vitni segi að hann hafi slegið Y ef það hafi ekki verið svo, kvaðst ákærði einfaldlega muna eftir því að hann hafi ekki slegið Y. Hins vegar hafi allir verið ölvaðir þarna. Þá var borið undir ákærða að það komi fram í skýrslum að A hafi haldið Y, en ákærði hefði losnað úr þeim tökum sem hann hafi verið í og þá hafi ákærði ráðist að Y aftur á með A hafi haldið honum og þá hafi ákærði slegið Y. Ákærði kvað þetta ekki rétt. Þá var borið undir ákærða að A hafi sagt að ákærði hefði slegið hann, þegar hann hafi ætlað að slá Y. Ákærði kvaðst ekki kannast við þetta og staðfesti aðspurður að hann hefði engin hnefahögg slegið þarna fyrir utan húsið. Kvaðst ákærði aldrei hafi verið í neinu færi á því. Það hafi bara verið ráðist aftan að honum þarna. Þegar Y hafi ráðist á ákærða fyrir ofan götu hafi ákærði séð hann koma. Hann kvaðst ekki hafa langað til að slá Y og kvaðst hafa verið á leiðinni heim. Þá var borið undir ákærða að það kæmi fram hjá vitnum að ákærði hafi verið æstur og mjög ósáttur við Y og hafi viljað komast að honum. Kvað ákærði að Y hefði slegið hann og systur hans þarna inni á ganginum og hann hafi verið reiður af þessum sökum. Hann neitaði því að hafa ætlað að hefna fyrir þetta og hafnaði því að hafa beitt ofbeldi. Aðspurður kvaðst ákærði hafa verið mikið drukkinn, en ekki ofurölvi. Aðspurður um það hvort hann teldi sig muna allt sem gerðist kvaðst ákærði muna það sem hann hefði sagt. Hann kvað það geta vel verið að einhverjar gloppur væru í minni hans „eins og hjá öllum vitnum“. Þá var ákærði spurður af verjanda sínum um atburði eftir að Y hafi slegið ákærða inni í húsinu. Kvað ákærði að þarna hefði verið mikið af fólki. G systir ákærða hafi setið í eldhúsi við borð og hafi séð þetta byrja og hún hafi komið strax og hafi öskrað á ákærða „alveg brjáluð“ og hafi sagt honum að fara út. Ákærði hafi þá farið út en þeir hafi komið og tekið Y inn í eldhús en hann hafi verið „alveg brjálaður“. Kvað hann aðspurður að það hafi verið C sem hafi tekið Y. Þá kvað hann að A hafi verið einn af þeim sem hafi verið að stoppa Y með C. A hafi tekið á Y og hafi skellt honum niður. Nánar aðspurður um hvað hafi gerst eftir að hann hafi verið kominn út kvað ákærði að hann hefði verið á leið heim þegar ráðist hafi verði aftan að honum. Það hafi verið Y, sem hafi stokkið á ákærða aftan frá og hrint honum, en hann hafi ekki dottið í götuna. Y hafi hangið aftan á ákærða og hafi síðan verið tekinn. B hafi tekið ákærða og þeir hafi síðan dottið. Það hafi verið þá sem B hafi verið að reyna að stoppa hann og hafi haldið honum hálstaki, þannig að ákærði hafi ekki getað andað. Aðspurður kvaðst ákærði aldrei hafa séð neina áverka á Y. Aðspurður um hvort hann hefði slegið B kvað hann að það geti vel verið að hann hafi gert það þegar hann hafi verið að reyna að losa sig úr hálstakinu. Það geti verið að hann hafi gefið B olnbogaskot af því hann hafi ekki getað andað. Ákærði kvaðst ekki hafa slegið B viljandi en kvað það geta skýrt blóð sem var á skyrtu hans að B hafi fengið blóðnasir þarna. Ákærði kvaðst viss á því að hann hefði fengið áverka á kinnina þegar Y hafi kýlt hann inni í húsinu en ekki síðar í atburðarásinni. Þá kvaðst ákærði einnig sjálfur hafa fengið blóðnasir. Ákærði kvað að ef lögreglan hefði talað við hann fyrr þá hefði hann aflað sér áverkavottorðs fyrir sig og einnig fyrir G systur sína. Sár ákærða hefði verið gróið þegar skýrsla hafi verið tekin af honum. Þá tók ákærði fram að G systur hans hefði verið illt í andlitinu lengi eftir þennan atburð.

Skýrsla ákærða hjá lögreglu var í stórum dráttum á sama veg um atburði inni í húsinu. Hins vegar gætir misræmis um atburði utanhúss. Í skýrslu ákærða hjá lögreglu er skráð eftir honum að hann muni ekki eftir slagsmálum eða átökum utan dyra fyrir ofan umrætt hús. Þá er haft eftir honum að hann muni ekki eftir að hafa slegið B en að sér hafi verið sagt að hann hafi gert það. Hann og B hafi svo náð sáttum á þeim grundvelli að þetta hafi verið óviljaverk. Þá er haft eftir ákærða að hann hafi ekki séð neinn annan slá Y í andlitið. Ekki verður séð að lögreglumaður sá sem skýrslu tók af ákærða hafi borið undir hann þá atburðarás sem skráð var eftir B eða A í skýrslum sem teknar höfðu verið af þeim.

Vitnið Y gaf skýrslu fyrir dómi. Lýsti hann atvikum svo að hann hafi komið af áramótadansleik og farið í umrætt hús í samkvæmi ásamt hópi fólks. Hann hafi verið búinn að drekka nokkra bjóra, en hafi alls ekki verið orðinn ölvaður, „bara svona léttur“ og muni atburðrás kvöldsins mjög vel. Hann hafi verið búinn að vera þarna svolítinn tíma og hafi verið að tala svolítið við stelpu sem heiti F og hafi verið að fara út með henni að reykja. Þau hafi farið tvö fram í gang og ákærði hafi komið á eftir þeim fram í ganginn og hafi staðið fyrir þeim og hafi spurt F hvort hún væri að fara heim. Hún segi að hún sé að fara út að reykja. Af því að ákærði hafi staðið svona fyrir þeim hafi Y spurt ákærða hvort hann hefði eitthvað á móti því að hann færi með F út að reykja. Það næsta sem Y hafi fengið hafi verið hnefi ítrekað í andlitið. Hann hafi hálfvankast við þetta og byrjað hafi að fossblæða úr honum. Því næst hafi C komið askvaðandi inn og hafi tekið Y mjög föstu hálstaki og hafi dregið hann með sér niður í gólfið og hafi haldið honum þar. Kvaðst Y hafa verið alveg rólegur þar og hafi beðið C ítrekað að sleppa sér og hafi boðist til að fara út úr húsinu ef hann sleppti. Hafi C ekki látið sér segjast og hafi haldið Y mjög föstu hálstaki. C hafi ekki sleppt fyrr en eitthvað fólk hafi sagt honum að gera það. Þá kvað Y þá hafa farið út. Þar hafi Y verið að tala við A og þá hafi ákærði ráðist aftur á hann meðan A hafi verið að halda Y, þannig að hann hafi ekki getað varið sig. Hafi ákærði kýlt Y aftur á sama stað og hann hafi áður kýlt hann og þá hafi byrjað að blæða ennþá meira úr Y. Svo kvaðst Y hafa farið í fússi heim til bróður síns. Y hafi talað við bróður sinn og síðan hafi hann farið á sjúkrahúsið þar sem saumuð hafi verið þrjú spor í augabrúnina, en augabrúnin hafi opnast og eins hafi sprungið æð í auga og það orðið blóðhlaupið. Kvaðst Y hafa fengið áverkavottorð og hafa síðan farið á lögreglustöð og lagt fram kæru. Y kvaðst muna eftir atviki nokkrum dögum fyrr þar sem ákærði hafi neitað Y um afgreiðslu á bar en kvaðst ekki kannast við að hafa orðið reiður við ákærða eða hótað honum af því tilefni. Aðspurður um það hvort að hann myndi eftir því hvort ákærði hefði haft einhver samskipti við þessa stúlku, F, þarna í upphafi. Fram hafi komið að ákærði hefði slegið í rassinn á stúlkunni. Kvaðst Y ekki hafa séð það og aðspurður kvaðst hann ekki heldur hafa séð hana slá ákærða. Einu samskiptin sem hann viti um sé það sem hann hafi sagt um að ákærði hefði staðið fyrir þeim í ganginum þegar þau hafi verið á leið út að reykja. Kvað hann að honum hafi fundist ákærði vísvitandi að reyna að stöðva þau. Þá var borið undir Y að ákærði hafi sagt að Y hefði slegið ákærða þarna í ganginum og kvað Y það ekki rétt. Nánar aðspurður um þann framburð sinn að ákærði hefði slegið hann þarna í forstofunni, þar sem vitni hafi ekki séð það en hafi séð ákærða slá hann fyrir utan húsið, þá kvaðst Y vera alveg viss. Ákærði hafi slegið hann í andlitið inni í húsinu og aftur fyrir utan og höggin hafi lent á sama stað í andlit Y. Skurðurinn á augabrúninni hafi opnast strax í fyrsta högginu þarna inni í ganginum. Þá hafi byrjað að blæða úr honum, en það hafi blætt ennþá meira eftir höggin sem hann hafi fengið fyrir utan húsið. Aðspurður um hvort hann hefði séð einhvern sem reynt hafi að hafa afskipti af ákærða fyrir utan húsið kvaðst Y telja að C og B hafi eitthvað verið að reyna að stoppa ákærða. Hann kvaðst hafa séð eitthvað af því en honum hafi verið haldið og hann ekki séð nákvæmlega hvað hafi verið að gerast þar. Y hafi verið fyrir utan húsið á tali við A og þá hafi ákærði ráðist til atlögu aftur. Hann kvað sig hafa verið uppistandandi en A hafi staðið hjá honum og hafi að hans mati verið að reyna að afstýra árás ákærða en Y taldi A ekki hafa verið að halda sér vísvitandi. Ákærði hafi slegið hann nokkrum sinnum og A hafi tekið Y og dúndrað honum niður í snjóinn. Kvað Y aðspurður að það kunni að vera að A hefði fengið eitt högg frá ákærða í þessari atburðarás. A hafi verið alveg upp við Y og hafi verið að halda honum og því þyki honum ekki ólíklegt að hann hafi fengið högg líka. Þá var borið undir Y að fram kæmi í skýrslum í málinu að eftir þetta hefðu orðið einhverjir atburðir uppi á einhverri götu hvað hann hefði um það að segja. Kvað Y að þetta hafi borist aðeins upp á götu en það hafi aðallega verið hann og A að tala saman og hafi hann verið að reyna að róa Y, en engin slagsmál hafi verið þá. Aðspurður um hvort C hafi, eftir að hann hafi tekið Y hálstaki, vísað honum út, kvað Y að hann hafi farið út sjálfur. Hann taldi að ákærði hefði komið út á eftir sér. Aðspurður um það hvort F hefði ekki átt að sjá hnefahögg sem fallið hafi í forstofunni kvað hann svo vera og honum þætti mjög skrítið ef svo hefði ekki verið þar sem hún hafi staðið nálægt. Aðspurður af verjanda hvort hann væri viss um að C hafi verið sá sem tók hann inni í húsin kvaðst Y viss um það. Þá var hann spurður hvort A hefði haft afskipti af honum þarna inni kvað hann svo ekki hafa verið. A hefði verið úti þegar þetta hafi átt sér stað. Y kvaðst aðspurður ekki hafa lent í fleiri átökum þessa nótt. Aðspurður um það hvort hann hafi vitað hvar ákærði hafi verið á meðan C hafi haldið honum kvaðst Y telja að hann hefði verið þarna inni einhversstaðar. Aðspurður kvaðst hann ekki muna eftir að hafa séð G systur ákærða þarna inni. Y kvað aðspurður að hann hafi aldrei slegið ákærða til baka í þessari atburðarás allri. Kvað hann rétt að halda hafi þurft ákærða til þess að hann réðist ekki á Y en taldi að það hafi ekki verið gagnkvæmt og taldi að hann hefði sjálfur verið rólegur miðað við aðstæður. A hafi verið honum til halds og trausts. Y taldi aðspurður um það hvort það hafi þurft að halda honum til að hann réðist ekki á ákærða, að það hefði „ekki beint“ verið svoleiðis.

Nánar aðspurður um þá áverka sem hann hlaut kvaðst Y hafi fengið opinn skurð þriggja sentmetra langan og hafi þurft að sauma þrjú spor í hægri augabrún. Blætt hafi inn á augað líka og það hafi verið rauðir deplar í því. Augað hafi lokast alveg fyrst. Fyrstu tvær vikurnar hafi hann ekki getað opnað augað vegna bólgu. Hann hafi verið einn og hálfan til tvo mánuði að losna við rauða depilinn úr auganu. Hann hafi ekki séð vel þegar rauði depillinn hafi verið. Það sjáist einnig ör í augabrúninni eftir skurðinn. Hann kvaðst aðspurður ekki hafa leitað sér frekari læknisaðstoðar utan að hafa farið í saumatöku. Um líðan sína eftir árásina kvað Y að sér finnist að brotið hefði verið á sér og kvaðst hann aðspurður ekki upplifa að hann hafi lagt neitt af mörkum til þessara átaka eða telja sig bera nokkra ábyrgð á þeim. Hann kvað að lokum aðspurður að hann teldi alveg víst að áverkar sem hann samkvæmt ofangreindu hlaut hafi verið af völdum ákærða. Í kæruskýrslu er frásögn Y með svipuðum hætti og hann bar fyrir dómi en þar er þó bókað eftir honum að hann hafi verið stoppaður af við að fara í frekari slagsmál þarna.

A gaf skýrslu fyrir dómi. Kvaðst hann hafa verið þarna í samkvæmi og hafa heyrt frá þeirri sem eigi húsið að það væri kominn einhver slagur þarna. Þegar þeir hafi komið að þá hafi Y verið tekinn í burtu og kvaðst hann ekki hafa séð hver hefði gert það. Það hafi verið troðið þarna. Hann kvaðst hafa snúið sér að ákærða og hafa farið að tala við hann og reyna að róa hann niður. Þetta hafi verið inni í húsinu. Síðan hafi hann kallað í systur ákærða og sagt henni að koma og tala við hann og ákærði hafi róast eitthvað niður og hafi A þá hætt að skipta sér af þessu. Kvaðst A hafa farið að athuga með Y, en þá hafi ákærði verið farinn út. Hann kvaðst ekki hafa séð áverka á ákærða þarna. Y hafi legið þarna í gólfinu og einhver hafi haldið honum og svo endi með því, eftir að ákærði hafi verið farinn út, að þá fari Y út. A kvaðst hafa vitað að ákærði væri úti og hafi af þeim sökum hlaupið á eftir Y út og þá hafi hann séð Y hlaupa á ákærða, þegar ákærði hafi verið að labba í burtu. Y hafi hlaupið og ráðist á ákærða. A kvaðst hafa hlaupið og hafa stokkið á Y til að stoppa hann. Hann hafi tekið Y og haldið honum og þá hafi komið B og hafi tekið ákærða til að róa hann niður og síðan fari þeir upp á götu og þá lendi þeir aftur saman og þá fari hann aftur til að stoppa Y. Þá hafi hann haldið að ákærði væri að fara í burtu og þá hafi Y ætt af stað og hafi ætlað í hann, en A hafi stoppað hann strax. A hafi haldið Y í smá stund og Y hafi sagt honum að sleppa sér og hann hafi sagt við Y að hann myndi gera það ef Y lofaði að vera rólegur og hætta þessu. Svo hafi hann sleppt Y og þá hafi Y verið kominn með eitthvað sár og þá hafi þetta verið búið. A kvaðst ekki hafa séð áverka á Y þegar hann hafi stoppað átökin fyrst en hafi séð áverka þarna í lokin þegar hann hafi risið upp, eftir að hann hafi haldið Y niðri. A var spurður hvort hann hefði séð ákærða slá Y og svaraði hann að hann hefði „ekki beint“ séð hann slá. Það eina sem hann hefði séð var þegar þeir Y og ákærði hafi lent saman þarna úti fyrst og þá hafi þeir verið eitthvað að slá hvor annan. Hann hafi tekið Y strax og hafi lagt hann í jörðina. Hann kvaðst hafa verið mjög drukkinn þarna. Hann kvaðst aldrei hafa séð ákærða beint kýla Y en kvaðst hafa séð áverkana á Y. Hann játaði því að ákærði hefði slegið hann. Hann kvaðst hafa fengið höggið þegar hann hefði verið að ganga á milli og hafi bara verið einn og hafi verið að reyna að stoppa þá. B hafi svo komið og tekið ákærða. Aðspurður um hvort högginu sem hann hafi fengið hafi verið beint að honum eða Y kvaðst A ekki vita það. Þetta hafi ekki verið fast högg og hann hafi ekkert fundið fyrir því „þannig“. Lesið var upp fyrir vitnið úr skýrslu þess hjá lögreglu:

„Slagsmálin bárust þá útfyrir dyr hússins. [Ákærði] var þá áður kominn út sjálfur. Fyrir utan dyrnar lentu þeir [Y] og [ákærði] aftur saman. [A] segist þarna hafa haldið [Y] ofan við húsið til að róa hann niður. Þá náði [ákærði] að slá [Y] nokkrum sinnum með krepptum hnefa í andlitið.“

Kvað A þetta ekki rétt. Hann hafi aldrei séð ákærða kýla Y nokkrum sinnum í andlitið. Hann hafi ekki meint þetta svona. Þetta sé bara misskilningur því það sé ekki svona sem þetta hafi gerst. Þetta sé ekki nákvæmlega það sem hann hafi sagt. A staðfesti að hann hefði gefið skýrsluna og að hafa lesið hana yfir og undirritað hana og kunni ekki skýringar á því hvers vegna hann hafi látið hafa þetta eftir sér, utan að hann hefði hugsanlega verið að geta í eyðurnar. Þráspurður um þetta atriði hélt hann sig við þann framburð fyrir dómi að hann hefði aldrei séð ákærða slá Y í andlitið. Hann kvaðst hins vegar hafa verið mjög drukkinn þegar þessir atburðir hafi átt sér stað og kvaðst hafa sagt lögreglunni það að hann væri af þeim sökum ekki gott vitni. Kvað A að hann hefði sagt við lögregluna að hann hafi séð áverka á Y þegar þeir hafi verið komnir upp á götuna og hafi talið að eina atvikið sem gæti hafa valdið þessum áverkum hafi verið þegar hann hafi legið ofan á Y og haldið honum og hafi síðan fengið högg frá ákærða. Þetta hafi verið ályktanir hans en hann hefði ekki séð nein högg og eftir að hann hafi fengið höggið frá ákærða hafi B strax verið kominn til að taka ákærða í burtu. Hann kvaðst ekki hafa séð hvernig Y hafi fengið áverka. Hann hafi hins vegar séð þegar hann stóð upp að loknum átökunum að Y hafi verið blóðugur í framan. Þá var borið undir A hvað af því sem hann hafi séð og upplifað þarna hafi verið til þess fallið að valda þessum áverkum sem Y var með, taldi hann það væntanlega hafi verið að þeir hafi verið að slást, en hann kvaðst ekki vita það. Hann kvað ákærða og Y hafa verið mjög drukkna og þeir hafi báðir verið mjög æstir. Aðspurður um hvort C hafi átt þátt í þessari atburðarás kvað hann svo ekki hafa verið. A staðfesti að C hefði verið kominn út úr húsinu þegar A hefði staðið upp en kvaðst ekki muna hvað C hefði verið að gera. Hann kvaðst ekki hafa séð átök inni í húsinu milli C og Y, en hann hafi séð C halda Y en hann hafi sleppt honum rétt eftir að A hafi komið. Skýrsla A fyrir lögreglu var lögð fyrir hann og las hann skýrsluna yfir og staðfesti að þetta hefði verið skýrslan sem hann gaf á þeim tíma. Kvaðst A halda að hann hafi bara verið að áætla að þetta hefði verið svona eins og segir í skýrslunni. Hann kvaðst ekki vita það. Þetta sé ekki rétt frásögn í skýrslunni.

C gaf skýrslu fyrir dómi. Kvaðst hann hafa boðið fólki heim til sín í samkvæmi um áramótin. Ákærði og Y hafi staðið í anddyri og konan hans hafi kallað á hann að það væru slagsmál frammi. C kvaðst hafa hlaupið fram. Þeir ákærði og Y hafi verið að rífast og C hafi gripið í Y og hafi dregið hann inn í eldhús. Síðan eftir að C hafi sleppt Y hafi þeir farið út og kvaðst C ekki hafa orðið frekar vitni að samskiptum þeirra. C kvað aðspurður að Y hefði ekki verið með neina áverka eftir að hann tók hann inn í eldhúsið. Hann kvaðst ekki hafa rætt neitt við Y, aðeins tekið hann hálstaki og snúið hann niður. C kvaðst aðspurður ekki hafa slegið Y. Aðspurður kvaðst hann ekki hafa hugmynd um hvor þeirra hafi átt frumkvæðið að þeim átökum sem þarna hafi átt sér stað og að hann hafi tekið Y tökum eingöngu af því hann hafi staðið nær honum. Tilgangur hans hafi verið að stöðva slagsmál á heimili sínu. Aðspurður um það hvort hann hefði séð áverka á Y ef hann hefði verið með þá kvað hann að minni háttar áverkum hefði hann trúlega ekki veitt eftirtekt sökum ölvunar sinnar. Ef hins vegar Y hefði þarna verið með stóran blæðandi skurð á augabrún hefði hann líklega tekið eftir því. Hann kvað marga hafa verið í þessu samkvæmi, alltof marga, og hann hafi misst stjórnina á því. Í kjölfar þessara atburða hafi hann farið í það að vísa fólki út, sem hann hafi ekki þekkt. Hann kvað aðspurður um það hvernig þeir hefðu verið ákærði og Y þegar hann kom þarna að þeim að ákærði hafi þá haldið í Y og þeir verið að takast eitthvað á en hann hafi ekki séð neina hnefa á lofti.

Þá gaf B skýrslu fyrir dómi. Hann kvaðst hafa verið á klósettinu og hafi heyrt læti frammi. Hann hafi þá séð þegar hann hafi komið fram að C hafi eitthvað haldið utan um Y, eins og hann hafi verið að róa hann. Eftir það þá hafi B reynt að taka C af Y og að kom ákærða út. Einhver hafi fylgt ákærða út og eftir það hafi hann fylgt Y út ásamt einhverjum öðrum, en hann muni ekki hver það hafi verið. Þar standi ákærði og Y hafi farið út í garð og A með honum og ákærði hafi hlaupið á eftir Y og svo í raun og veru kvaðst B bara hafa séð að A hafi legið ofan á Y og ákærði ofan á þeim. Ákærði hafi verið að reyna að ná til Y. B kvaðst ekki hafa séð ákærða ná til Y. Það geti verið að ákærði hafi verið að reyna einhver högg en B kvaðst samt ekki hafa séð nein högg lenda á Y, en hann kvaðst ekki hafa verið í aðstöðu til að sjá það því hann hafi ennþá staðið hjá dyrunum. B kvaðst hafa brugðist við þessu með því að reyna að draga ákærða af A og Y og það hafi tekist. Ákærði hafi snúið sér við og gefið B högg í andlitið en B taldi það bara hafi verið ósjálfráð viðbrögð. B kvað þetta ekki hafa verið olnbogaskot og ákærði hefði kýlt hann beint, en það hafi ekki verði fast. B kvaðst þá hafa sleppt ákærða og hafa ákveðið að skipta sér ekki meira af þessu, að minnsta kosti ekki þá stundina. Hann hafi verið að hugsa um sjálfan sig, enda hafi hann fengið blóðnasir við höggið. Eftir þetta hafi hann séð að þeir hafi báðir verið komnir upp á götu. B kvaðst ekki hafa séð hvað ákærði gerði eftir að hann hafi sleppt honum. Það næsta sem hann sjái sé að þeir séu báðir komnir upp á götu. Þar sem hann sjái þar sé að ákærði ýti í Y þannig að Y fari afturábak og þá kvaðst B hafa hlaupið upp á götu og hafa tekið ákærða og leggi hann í jörðina. Eftir þetta hafi þetta verið búið. Þá var lesinn fyrir vitnið eftirfarandi kafli úr skýrslu þess hjá lögreglu:

„Eftir að [ákærði] var kominn út, kom [Y] þarna út úr húsinu og gekk þarna nálægt fram hjá [ákærða]. Þá gekk [ákærði] áleiðis á eftir [Y]. [B] segist hafa gengið næstur á eftir [Y]. Þarna úti, ofan við húsið, réðst [ákærði] að [Y]. [B] segist ekki hafa séð eða muni það að [ákærði] hafi náð að slá [Y] þarna eða koma einhverjum höggum á [Y].“

Staðfesti B að þetta væri nokkurn veginn það sem hann myndi en langt væri síðan þetta hafi gerst. Þá var einnig lesið fyrir vitnið úr skýrslu þess:

„[B] segist hafa reynt að halda [ákærða] þarna til að stilla til friðar. Þá náði [ákærði] að slá [A] í hnakkann þegar hann ætlaði að slá [Y], ...“

Kvaðst B kannast við þetta. Hann hafi legið ofan á honum og hafi augljóslega verið að reyna að kýla Y eða eitthvað, en hafi aðeins náð að kýla A í hnakkann. B kvaðst muna eftir þessu þegar þetta væri lesið fyrir hann. B kvaðst aðspurður ekki hafa séð ákærða slá í rassinn á einhverri stelpu en kvaðst hafa heyrt síðar af því að þetta hefði gerst og það hefði farið í taugarnar á Y sem þá hefði ráðist á ákærða. Aðspurður um hvort hann hefði verið drukkinn kvaðst hann ekki hafa verið það. Hann hefði verið að spila á ballinu og hefði verið búinn með þrjá bjóra. Hann kvaðst þó ekki muna atburði 100% þar sem þetta hafi verið mikið „kaos“ og hafi gerst mjög hratt. Þegar hann var beðinn um að lýsa því hvernig samskipti Y og ákærða hefðu verið kvaðst hann ekki hafa séð beinlínis slagsmál heldur meira stimpingar milli þeirra. Aðspurður um hvort hann hafi séð áverka á Y í þessari atburðarás kvaðst hann ekki hafa gert það. Hann kvaðst ekki hafa séð Y mikið eftir að hann hafi tekið ákærða þarna í síðasta skiptið en fram að þeim tíma hafi hann ekki séð áverka á Y. Þá kvaðst hann ekki hafa séða áverka á ákærða. Aðspurður um hvort hann hefði séð fleiri högg en það sem lent hafi í hnakkanum á A kvað hann það ekki hafa verið og taldi ólíklegt að það hefði gerst eftir hnakkahöggið þar sem hann hefði verið kominn nánast strax til að taka ákærða. Hann kvaðst ekki viss hvort högg hefðu geta fallið áður en hnakkahöggið kom. Aðspurður um það hvort hann hefði ekki séð upphafið af þessum átökum kvaðst B ekki muna þetta nægilega skýrt til að hann gæti sagt nákvæmlega hvernig þetta hafi gerst en ákærði hafi hlaupið á eftir þeim þarna út í garð og hafi ráðist að þeim. A hafi verið þarna á milli. Þeir hafi verið liggjandi. Y neðstur á bakinu, A heldur honum og ákærði ofan á þeim. Þetta hafi verið á snjó. Ekki verður séð að verulegs misræmis gæti í skýrslu sem tekin var af vitninu fyrir lögreglu utan það sem borið var undir vitnið í skýrslu þess fyrir dómi.

J aðstoðarvarðstjóri í lögreglunni á D gaf skýrslu fyrir dómi og staðfesti skýrslur sem hann gerði í málinu. Þá staðfesti hann að hafa þegar Y kom á lögreglustöð til að kæra hina ætluðu líkamsárás tekið ljósmyndir þær af andliti Y sem fyrir liggja í málinu. Staðfesti hann einnig að hafa tekið skýrslu af vitninu A og kvað skýrsluna hafa verið tekna þannig að ritað hafi verið upp beint eftir framburði vitnisins, en þetta hafi verið áður en J hafi byrjað að hljóðrita skýrslur. Mundi hann ekki sérstaklega eftir því hvað kom fram við skýrslutökuna en mundi að A hefði tekið sér góðan tíma til að lesa yfir skýrsluna áður en hann hafi ritað undir hana. Vitnið lýsti aðstæðum á vettvangi þannig að þetta sé hús fyrir neðan götu og það sé nokkurra metra hæðarmunur á lóðinni og götunni fyrir ofan, en kvaðst ekki muna eftir neinum tröppum. Þarna sé stétt og gras en þetta hafi mest verið undir snjó.

G, systir ákærða, gaf skýrslu fyrir dómi að ósk ákærða en ekki hafði verið tekin skýrsla af henni við rannsókn málsins. Kvaðst hún hafa verið í umræddu samkvæmi og hafa setið við borð að spjalla við vini sína og þá hafi hún séð Y „koma á“ ákærða. Hún hafi farið til þeirra til að reyna að stoppa þetta og hún hafi fengið högg á sig frá Y á nefið. Þá hafi ákærði orðíð svolítið æstur en A og C hafi þá komið og tekið Y í burtu. Hún hafi sagt ákærða að fara út. Ákærði hafi farið út og hún hafi verið þarna aðeins lengur. Y hafi farið út og þau hafi öll farið þarna út á eftir honum. Þá hafi ákærði bara staðið þarna úti, en hún hafi ekki séð alveg, hún hafi bara verið þarna og hafi séð Y „fara á hann“ og svo muni hún ekki alveg, en svo hafi hún séð að C hafi verið orðinn alveg brjálaður þarna. Hún hafi ekki séð ákærða taka nein högg og svo hafi hún séð A taka Y niður, halda honum niðri. Þá hafi ákærði verið að fara heim og hún hafi ætlað að fara heim með honum og H vinur þeirra og I besta vinkona þeirra. Svo hafi hún verið að tala við eitthvað fólk þarna og ákærði verið að labba af stað heim og hún hafi hlaupið á eftir honum. Nánar aðspurð kvaðst hún hafa séð Y ráðast aftan að ákærða fyrir utan húsið, en hún kvaðst ekki muna hvort þeir hafi fallið í jörðina. Svo kvaðst hún bara muna eftir að A hafi haldið Y alveg niðri í jörðinni. Það hafi margir elt Y út úr húsinu þar sem hann hafi hlaupið út og menn því áttað sig á að eitthvað væri í uppsiglingu. Hún kvaðst aðspurð ekki hafa séð neina áverka á Y, en hún kvaðst hafa séð áverka á kinninni á ákærða þegar þau hafi verið að ganga heim. Hún kvaðst ekki vera viss en henni hafi sýnst C hafa verið að reyna að sparka í Y en honum hafi síðan verið haldið. Þetta hefði verið þegar A hafi haldið Y á jörðinni. Hefði C verið mjög reiður einnig út af atvikum fyrr um kvöldið þar sem Y hafi átt að kasta af sér vatni í grill sem staðið hafi fyrir utan húsið. Aðspurð kvaðst hún ekki hafa séð ákærða ráðast að Y þegar A hafi haldið honum niðri. Hún hafi verið að beina athyglinni að C þarna og að auki taldi hún að ákærði hefði þá verið á leið upp á götuna. Aðspurð um það hvort ákærði hefði verið æstur kvað hún svo hafa verið sérstaklega eftir að Y hefði kýlt hana. Aðspurð um hvort hún hefði séð áverka á Y kvaðst hún ekki hafa séð það, en nánar aðspurð um það í hvaða aðstöðu hún hefði verið til að sjá áverka ef þeir hefðu verið fyrir hendi, kvað hún að hún hefði líklega ekki veitt áverkum á Y eftirtekt hefðu þeir verið fyrir hendi.

H gaf skýrslu fyrir dómi en hann var ekki meðal þeirra sem lögregla tók skýrslu af við rannsókn málsins. Hann kvaðst hafa verið í umræddu samkvæmi þegar hann hafi veitt því athygli að læti hafi verið í gangi. Hann hafi gengið fram og séð að eitthvað hafi verið í gangi milli ákærða og Y. Það sem hann hafi séð hafi verið að systir ákærða G hafi ætlað að skakka leikinn og hafi lent á milli. Hann hafi ekki mikið verið að velta þessu fyrir sér á þessum tímapunkti. Þetta hafi síðan færst út. Síðan hafi allt soðið uppúr þarna og þá hafi hann farið út og þá hafi þeir tveir verið þarna og hafi reyndar ekki verið að slást á þeim tímapunkti. Þá hafi hann farið í það að draga ákærða í burtu og upp á götu. Þegar þeir hafi verið komnir þar þá hafi þeir aðeins þurft að bíða því H hafi þurft að fara og sækja skó ákærða sem hann hafi misst af sér. Þegar hann komi aftur upp á götuna þá hafi Y verið kominn aftur upp á götu og hafi eitthvað ætlað að reyna að slást meira en þeir hafi stoppað það og hann hafi fylgt ákærða heim. Nánar aðspurður um upphaf átaka inni þá kvað H að hann hafi séð að Y hafi verið að undirbúa að slá ákærða en hafi slegið í G, kannski ekki viljandi, og hann var ekki viss um hversu mikið það hafi verið. Kvaðst hann telja að þetta högg Y hafi verið ætlað ákærða en þetta hafi verið það eina sem hafi gerst þarna af því sem hann hafi séð. Fram kom hjá H að húsráðandi C hafi verið mjög reiður og hafi m.a. brotið stól við að koma fólki út úr húsinu. Allir hafi átt að fara út, en H hafi þá verið að fara út úr húsinu. Hann kvaðst ekki hafa séð átök milli C og Y. H kvaðst hafa labbað með ákærða heim og skyrta hans hafi verið blóðug og hann hafi eitthvað verið blóðugur í framan.

Ítrekað var reynt að ná símasambandi við F meðan á vitnaleiðslum stóð en án árangurs. Var í ljósi þess að hún hafði ekki kannast við að vita neitt um aðdraganda eða framvindu átaka milli Y og ákærða þegar skýrsla var tekin af henni við rannsókn, féll fulltrúi ákæruvalds frá því að leiða vitnið. Verjandi ákærða gerði ekki athugasemd við það.

III

Í greinargerð ákærða er það rakið um málsatvik að af fyrirliggjandi framburðarskýrslum megi ráða að samskipti ákærða og Y hafi fyrst verið innandyra í húsinu að E, þá á lóðinni fyrir utan húsið og svo loks uppi á götunni. Virðist þetta hafa verið þrír aðgreindir atburðir og mál þetta aðeins taka til eins þeirra. Ákærði haldi því fram að orðahnippingar þær sem orðið hafi milli hans og Y hafi Y byrjað og þær verið nánast einhliða þ.e.a.s. af Y hálfu. Jafnframt haldi ákærði því fram að Y hafi veist að sér með átökum innandyra í húsinu. Y hafi þannig átt öllu upptök að atburðum. Vakin sé athygli á því að eftir þetta hafi húsráðendur talið ástæðu til að henda Y út úr húsinu. Ákærði segi að Y sé í nöp við sig eftir að ákærði hafi nokkrum dögum fyrr neitað honum um afgreiðslu á bar eftir lokun. Þetta hafi leitt til þess hversu reiður Y hafi orði þarna á nýársnótt.

Ákærði kveðst byggja sýknukröfu sína á því að rangt sé og ósannað að hann hafi slegið Y hnefahöggi. Það sem haldið sé fram í ákæru sé ekki rétt og því beri að sýkna. Jafnframt byggi hann á því að þó dómurinn kæmist að þeirri niðurstöðu að hann hefði slegið Y, þá hafi svo margir aðrir haft afskipti af Y þetta kvöld að algerlega sé ósannað að áverkinn sé af völdum ákærða. Allt eins geti verið að þeir hafi hlotist eftir að Y hafi farið frá E, nú eða af völdum annarra sem hafi haft afskipti af Y þar. Um þau afskipti vísist til fyrirliggjandi gagna.

Um málskostnað sé vísað til XXXIV. kafla laga um meðferð sakamála nr. 88/2008 og um bótakröfu sé vísað til þeirrar reglu að þegar sýknað sé af refsikröfu beri að vísa bótakröfunni frá dómi.

Um varakröfu segir að um ákvörðun refsingar sé vísað til sakarferils ákærða, þess að um lítið tjón hafi verið að ræða og þess hver aðdragandi samskipta aðila hafi verið sbr. 70. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Hvað varði skaðabætur þá sé skaðabótakrafa lítt reifuð og ekki um fjártjón að ræða, aðeins miska. Miðað við fyrirliggjandi upplýsingar um meiðsli Y og dómafordæmi sé miskabótaliðurinn allt of hár. Ákærði telji 50.000 krónur í miskabætur vera eðlilega fjárhæð og þá 50.000 krónur í lögmannskostnað.

IV

Í skaðabótakröfu Y kveðst hann byggja á því að hann hafi orðið fyrir ólögmætri meingerð af hálfu tveggja nafnkunnra manna sem hann eigi ekki að þurfa að þola bótalaust. Atlaga árásarmannanna hafi verið með öllu tilefnislaus og unnin þar sem Y hafi verið í vinahópi í gleðskap. Vegna þessa sé gerð krafa um bætur fyrir miska vegna þessarar meingerðar með vísan til 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 að fjárhæð 800.000 krónur. Við aðalmeðferð málsins var fallið frá kröfu um greiðslu útlagðs kostnaðar, enda engir reikningar lagðir fram til stuðnings þeirri kröfu. Þá kveðst Y vísa til 1. mgr. 172. gr. og 216. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008 og á grundvelli þeirra lagagreina sé einnig krafist skaðabóta fyrir að halda uppi bótakröfu, s.s. lögmannskostnaðar vegna öflunar og lesturs lögregluskýrslna, samtala lögmanns við skjólstæðing og lögreglu og uppgjör til skjólstæðings. Samtals nemi málskostnaðarkrafa 148.000 krónum (8 klukkustundir á 18.500 krónur klukkustundin) auk virðisaukaskatts 37.000 krónur eða alls 185.000 krónur. Komi til aðalmeðferðar þá sé krafist þóknunar til handa réttargæslumanni brotaþola eftir síðar framkominni tímaskýrslu lögmanns. Heildarkrafa sé því 985.000 krónur en að auki sé krafist vaxta frá því hið bótaskylda atvik hafi átt sér stað 1. janúar 2010, í samræmi við II. kafla laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu og dráttarvaxta sbr. IV. kafla sömu laga frá þingfestingardegi bótakröfunnar.

Kemur og fram í bótakröfu að hér sé aðeins verið að krefjast miskabóta vegna ólögmætrar meingerðar í garð Y, sbr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 auk annars fjártjóns og kostnaðar skv. 1. gr. skaðabótalaga. Komi hins vegar í ljós að Y hafi hlotið varanlegan miska eða varanlega örorku af völdum árásarmanna sé áskilinn réttur til þess að láta meta það tjón sérstaklega og krefjast réttmætra skaðabóta vegna þess tjóns síðar í einkamáli á hendur árásarmönnunum.

V

Samkvæmt 108. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála hvílir sönnunarbyrði um sekt ákærða og atvik sem telja má honum í óhag á ákæruvaldinu. Segir í 1. mgr. 109. gr. sömu laga að dómari meti hverju sinni hvort nægileg sönnun, sem ekki verði vefengd með skynsamlegum rökum, sé fram komin um hvert það atriði sem varði sekt og ákvörðun viðurlaga við broti, þar á meðal hvaða sönnunargildi skýrslur ákærða hafi, vitnisburður, mats- og skoðunargerðir, skjöl og önnur sönnunargögn.

Af því sem upplýst er í máli þessu áttu atburðir sér stað þegar klukkan var að ganga sex á nýarsdagsmorgunn í samkvæmi í heimahúsi þar sem áfengi virðist hafa verið haft um hönd og fjöldi gesta verið staddur. Bera vitni um að gestir í samkvæminu hafi verið með umtalsverðum áfengisáhrifum. Ekki er upplýst um hver upptök urðu að átökum ákærða og Y en telja verður ljóst að um átök milli þessara manna var að ræða. Báðir hafa þessir menn að mati dómsins gert minna úr þætti sínum í umræddum átökum en ráða má af framburði vitna. Ekkert vitni annað en ætlaður brotaþoli Y hefur borið hér fyrir dómi með afdráttarlausum hætti um að ákærði hafi greitt honum hnefahögg. Eitt vitni bar um það fyrir lögreglu en dró framburð sinn til baka að þessu leyti hér fyrir dómi. Ætlaður brotaþoli lýsir þátttöku sinni í umræddum átökum með allt öðrum hætti en þau vitni sem gáfu skýrslu fyrir dómi. Má t.d. af framburði vitnanna Y og A ráða skýrt að báðir þessir menn, ákærði og Y, voru svo æstir að halda þurfti þeim hvorum um sig. Þykir dómnum einsýnt að Y hefur í frásögn sinni dregið mjög úr þætti sínum í atburðarásinni og þykir dómnum það draga mjög úr trúverðugleika framburðar hans í heild. Verður og að hafa í huga að stimpingar voru með aðilum, atburðir gerðust hratt og í það minnsta tveir menn komu að því að skilja Y og ákærða að og beittu báðir valdi til þess. Er því lýst að Y hafi í það minnsta einu sinni fallið í jörðina meðan á þessu stóð. Verður því að mati dómsins ekki fullyrt að áverkar sem Y hlaut hafi orðið með hnefahöggi. Þegar þetta er haft í huga og eins það að ekkert vitni gat staðfest hér fyrir dómi að ákærði hefði veitt Y hnefahögg, eitt eða fleiri, er það mat dómsins að ákæruvaldinu hafi ekki tekist sönnun þess að ákærði hafi viðhaft þá háttsemi sem greinir í ákæru, með þeim afleiðingum sem þar er lýst. Þykir eins og hér stendur á ekki unnt að líta til framburðar vitnisins A fyrir lögreglu um að hann hafi séð hnefahögg enda dró vitnið þann framburð til baka hér fyrir dómi. Lýsti hann því meðal annars að hann hefði verið mjög drukkinn og hefði lýst því strax við lögreglu að hann teldi sig ekki áreiðanlegt vitni um atburði.

Með vísan til þess sem að framan greinir verður ákærði sýknaður af kröfum ákæruvaldsins í máli þessu og sakarkostnaður lagður á ríkissjóð, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, G-kk-ef M. A-kk-ef héraðsdómslögmanns sem þykja hæfilega ákveðin að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Í samræmi við framangreind málsúrslit og með vísan til 2. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008 er bótakröfu Y vísað frá dómi.

Dómur þessi er kveðinn upp af H-kk-þgf B-kk-þgf dómstjóra í dómsal Héraðsdóms Austurlands að Lyngási 15, Egilsstöðum, fimmtudaginn 27. maí 2010 kl. 13:15.

Dómsorð:

Ákærði X er sýkn af kröfum ákæruvaldsins í máli þessu.

Skaðabótakröfu Y á hendur ákærða er vísað frá dómi.

Sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða G-kk-ef M. A-kk-ef héraðsómslögmanns sem þykja hæfilega ákveðin 188.250 krónur.

H-kk-nf B-kk-nf