S-453/2011

I.

Mál þetta, sem dómtekið var að aflokinni aðalmeðferð 25. október sl., er höfðað með ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, útgefinni 29. mars 2011, á hendur M-x-x J-x-x T-x-x, kt. 000000-0000, Fossvogsbrún 2, Kópavogi „fyrir umferðarlagabrot, með því að hafa aðfararnótt (sic.) Sunnudagsins (sic.) 20.febrúar (sic) 2011 ekið bifreiðinni AE-641 undir áhrifum áfengis (vínandamagn 2,92‰ í blóði) um Reykjavíkurveg í Hafnarfirði móts við Irish Pub uns aksturinn var stöðvaður skömmu síðar og lögregla hafði afskipti af honum.

Telst þetta varða við 1. sbr. 3. mgr. 45. sbr. 1. mgr. 100. gr., umferðarlaga nr. 50/1987 sbr. 1. gr. laga nr. 48/1998.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar og til að sæta sviptingu ökuréttar skv. 101. og 102. gr. nefndra umferðarlaga, sbr. 25. og 26. gr. laga nr. 44/1993.“

Mál nr. S-1031/2011, sem sameinað var þessu máli í þinghaldi hinn 22. september sl., er höfðað með ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, útgefinni 22. september 2011, á hendur ákærða „fyrir eftirtalin umferðarlagabrot, með því að hafa:

1. Sunnudaginn 22. maí 2011 í Kópavogi, ekið bifreiðinni AE-641 undir áhrifum áfengis (vínandamagn í blóði 0,57‰) austur Digranesveg og inn í Grænutungu uns lögregla stöðvaði aksturinn skömmu síðar við Bræðratungu 1.

2. Sunnudaginn 5. júní 2011 í Hafnarfirði, ekið bifreiðinni AE-641 undir áhrifum áfengis (vínandamagn í blóði 0,52‰) austur Hjallahraun uns lögregla stöðvaði aksturinn skömmu síðar.

3. Sunnudaginn 18. júní 2011 í Hafnarfirði, ekið bifreiðinni ST-777 sviptur ökurétti og undir áhrifum áfengis (vínandamagn í útöndunarlofti 0,71 mg/l) norður Reykjanesbraut uns lögregla stöðvaði aksturinn skömmu síðar.

Teljast brot í liðum 1-2 varða við 1. sbr. 2. mgr. 45. gr. og brot í lið 3 við 1. mgr. 3. mgr. 45. gr. og 1. mgr. 48. gr., allt sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, sbr. 1. gr. laga nr. 48/1997.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar, til greiðslu alls sakarkostnaðar og til að sæta sviptingu ökuréttar skv. 101. og 102. gr. nefndra umferðarlaga, sbr. 25. og 26. gr. laga nr. 44/1993.“

Af hálfu ákærða er krafist sýknu af ákæru, útgefinni 29. mars 2011, en að öðru leyti er krafist vægustu refsingar sem lög leyfa. Þá er krafist hæfilegra málsvarnarlauna.

II.

Ákæra, útgefin 29. mars 2011.

Samkvæmt frumskýrslu lögreglu dags. 20. febrúar 2011, voru lögreglumennirnir P-kk-nf M-kk-nf S-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf við eftirlit við veitingastaðinn Irish pub í Hafnarfirði á fjórða tímanum aðfaranótt þess sama dags. Í skýrslunni segir að þeir hafði fylgst með manni, sem sat í ökumannssæti bifreiðarinnar AE-641, sem er af tegundinni Nissan Almera, og hafi þeir orðið þess varir að hann bakkaði bifreiðinni úr bílastæði á móts við áðurnefndan skemmtistað og ók í átt að lögreglubifreiðinni. Þegar hann hafði ekið um 10 metra áfram hafi hann augljóslega gert sér grein fyrir því að lögreglan væri að fylgjast með honum og hafi hann þá beygt strax inn í næsta bílastæði og drepið á bifreiðinni. Í skýrslunni segir að lögreglumennirnir hafi hvorki misst sjónar á fyrrgreindri bifreið né ökumanni frá því að þeir sáu henni ekið og þar til þeir höfðu afskipti af ökumanni. B-kk-nf hafi ekið lögreglubifreiðinni að bifreiðinni AE-641 ökumannsmegin og P-kk-nf M-kk-nf hafi farið út og rætt við ökumann. Ökumaðurinn, ákærði í máli þessu, hafi viðurkennt að hafa neytt áfengis, en neitað að hafa ekið bifreiðinni. Samskipti hafi farið fram á ensku þar sem ákærði sé pólskur og illa talandi á íslensku. Í skýrslunni segir að hann hafi skilið ensku vel. Ákærði hafi verið beðinn um að blása í S-D2 öndunarprófsmæli en ákærði hafi neitað að verða við þeirri ósk á grundvelli þess að hann hefði ekki ekið bifreiðinni. Megn áfengisþefur hafi verið frá vitum ákærða auk þess sem hann hafi borið önnur merki ölvunar, en hann hafi verið drafandi og glaseygur. Hafi ákærði verið handtekinn klukkan 03:25 og færður á lögreglustöð.

Á lögreglustöðinni hafi hjúkrunarfræðingur dregið blóð úr ákærða klukkan 03:50 í þágu rannsóknar málsins. Ákærði hafi verið laus úr haldi klukkan 04:10.

Í skýrslunni segir að lyklar að bifreiðinni AE-641 hafi ekki fundist á vettvangi og hafi ákærði neitað að gefa upp hvar hann setti þá. Einnig hafi ákærði neitað því að eiga bifreiðina, en samkvæmt ökutækjaskrá sé hann skráður eigandi hennar.

Samkvæmt vottorði Rannsóknastofu í lyfja- og eiturefnafræði, dags. 23. febrúar 2011, mældist magn alkóhóls í blóði ákærða 3,07‰, að frádregnu reiknuðu fráviki 2,92‰.

Verður nú rakinn framburður ákærða og vitna fyrir dóminum og hjá lögreglu eftir því sem þurfa þykir:

Ákærði sagðist hafa verið á diskóteki með vinum sínum umrætt kvöld. Vinir hans hefðu farið út til að reykja og hefði hann farið út með þeim. Úti hefði verið kalt í veðri og sagðist hann hafa sagt þeim að hann væri með bílinn fyrir utan staðinn, en hann hefði verið ólæstur þar sem ekki hefði verið hægt að læsa honum. Hefðu þeir sest inn í bílinn og þar hefðu vinir hans fengið sér að reykja. Sagði hann að þegar þeir höfðu setið í bílnum í u.þ.b. fimm mínútur hefði lögreglumaður komið upp að vinstri hlið bifreiðarinnar með vasaljós, opnað hurðina og beðið hann um að blása í áfengismæli. Sagðist ákærði hafa neitað því og tjáð lögreglumanninum að hann væri ekki að fara neitt. Lögreglumaðurinn hefði þá ýtt við honum í sætinu og ætlað að teygja sig í lyklana, sem ekki hefðu verið í kveikjulásnum. Lögreglumaðurinn hefði þá spurt hvar lyklarnir væru og sagðist ákærði hafa tjáð honum að hann væri ekki með þá þar sem vinkona hans hefði tekið þá fyrr um kvöldið. Lögreglumennirnir hefðu því næst sagt vinum hans að stíga út úr bifreiðinni og síðan hefðu þeir farið með hann á lögreglustöð. Þar hefðu þeir beðið hann aftur um að blása í áfengismælinn, en ákærði sagðist hafa neitað því. Hefðu lögreglumennirnir haldið því fram að hann hefði ætlað að aka bifreiðinni, en hann sagðist hafa neitað því og bent á að hann væri ekki með lyklana. Þeir hefðu síðan beðið hann um að skrifa undir einhverja pappíra, en ákærði sagðist hafa neitað því og óskað eftir aðstoð lögmanns. Því næst hefði verið tekið úr honum blóðsýni. Aftur hefði verið óskað eftir því að hann undirritaði einhverja pappíra á pólsku, sem fjallað hefðu um réttindi hans, en ákærði sagðist hafa neitað því. Eftir töku blóðsýnisins hefði honum verið sleppt.

Aðspurður sagðist ákærði hafa setið í ökumannssætinu þegar lögreglu bar að í umrætt sinn, en A-x-x vinur hans hefði setið í farþegasætinu við hliðina á honum og vinur hans K-x-x í aftursætinu. Ákærði sagðist hafa neytt áfengis þetta kvöld.

Ákærða var bent á að í frumskýrslu lögreglu kæmi fram að hann hefði ekið bifreiðinni um 10 metra áfram, en þá augljóslega gert sér grein fyrir að lögregla væri að fylgjast með honum og því beygt inn á næsta bílastæði og drepið þar á bifreiðinni. Ákærði spurði þá af hverju ekki hefði verið kannað hvort vélarhlíf bifreiðarinnar var heit, en hann sagði að bifreiðin hefði verið búin að standa fyrir utan staðinn frá því klukkna níu um kvöldið. Þá benti ákærði á að kveikjuláslyklarnir hefðu ekki fundist. Sagðist ákærði hvorki hafa ræst bifreiðina né ekið henni.

Aðspurður af verjanda sagði ákærði að ekki væri hægt að tengja fram hjá kveikjulásnum í bifreiðinni til að ræsa hana.

P-kk-nf M-kk-nf S-kk-nf lögreglumaður sagðist hafa verið ásamt starfsfélaga sínum við hefðbundið eftirlit skammt frá veitingastaðnum Irish pub á Reykjavíkurvegi í umrætt sinn. Þeir hefðu séð mann sitja í ökumannssæti bifreiðar, sem lagt hafði verið í bílastæði á móts við veitingastaðinn, og talið líklegt að ökumaður væri ölvaður. Þeir hefðu síðan séð manninn bakka bifreiðinni út úr stæðinu og aka u.þ.b. 10 metra í áttina að þeim. Þeim hefði síðan sýnst ökumaður taka eftir þeim, en þeir hefðu aðeins verið í um 30 metra fjarlægð frá bifreiðinni, og þá hefði ökumaðurinn lagt í næsta bílastæði. Hann sagði að þeir hefðu aldrei misst sjónar á ökumanninum eftir það og sagði að þeir hefðu ekið upp að bifreið hans og rætt við hann. Komið hefði í ljós að ökumaður var ölvaður og í framhaldinu hefði hann verið handtekinn.

Vitnið sagði að tveir eða þrír hefðu verið með ákærða í bifreiðinni, en ljóst hefði verið að ákærði var ökumaður bifreiðarinnar. Hann sagði að ákærði hefi verið bersýnilega ölvaður, en hann hefði verið drafandi og glaseygur og af honum hefði verið áfengisþefur. Hann sagði að ákærði hefði neitað því að hafa ekið bifreiðinni. Vitnið sagði að sig minnti að ákærði hefði ekki getað framvísað kveikjuláslyklum og hefði ekki verið gerð frekari leit að þeim. Þá hefði ekki verið athugað hvort hægt hefði verið að tengja fram hjá kveikjulásnum til að ræsa bifreiðina. Vitnið sagði að í ljósi þess að þeir hefðu séð ákærða aka bifreiðinni og ekki misst sjónar á honum eftir það hefðu þeir talið óþarft að taka niður nöfn farþega í bifreið ákærða. Af sömu ástæðu hefði ekki verið kannað hvort vélarhlífin var heit. Hann sagði að farþegarnir hefðu farið út úr bifreiðinni og aftur inn á veitingastaðinn. Vitnið staðfesti efni og undirritun sína undir frumskýrslu í málinu.

B-kk-nf B-kk-nf sagði að hann og P-kk-nf M-kk-nf hefðu verið staddir við hefðbundið eftirlit á bílastæði við veitingastaðinn Irish pub á Reykjavíkurvegi í greint sinn og fylgst með fólki sem hefði verið að fara frá staðnum. Hann sagði að þeir hefðu verið búnir að sjá mann ganga yfir í hvíta Nissan-bifreið og setjast undir stýri. Þá sagði hann að sig minnti að í framsæti bifreiðarinnar hefði einnig setið maður. Mennirnir hefðu setið í bifreiðinni í dágóðan tíma og hefðu þeir fylgst með þeim úr lögreglubifreiðinni. Bifreiðin hefði síðan verið sett í gang, henni bakkað út úr stæðinu og ekið u.þ.b. tvær bíllengdir í átt að lögreglubifreiðinni. Þá hefði verið eins og ökumaðurinn sæi lögreglubifreiðina og hefði hann þá beygt strax inn í stæðið aftur og lagt bifreiðinni þar. Lögreglubifreiðin hefði þá nánast verið komin upp að bifreiðinni, en vitnið sagðist hafa lagt strax af stað í átt að bifreið ákærða. P-kk-nf M-kk-nf hefði síðan farið út og rætt við ökumann. Vitnið sagði að þeir hefðu aldrei misst sjónar á ökumanni frá því að hann ók bifreiðinni og þar til þeir höfðu afskipti af honum. Hann sagði að þeir P-kk-nf M-kk-nf hefðu kíkt inn í bifreiðina til að leita að kveikjuláslyklinum, en einnig hefðu þeir spurt ákærða um lyklana. Hann hefði ekki viljað segja þeim hvar lyklarnir væru og hefðu þeir þá ekki gert frekari leit að þeim. Aðspurt sagði vitnið að lyklarnir hefðu ekki verið í kveikjulásnum. Jafnframt sagði vitnið að þeir hefðu ekki athugað hvort hægt væri að tengja fram hjá kveikjulásnum til að gangsetja bifreiðina.

Vitnið sagði að ákærði hefði verið áberandi ölvaður og hefði hann neitað að hafa ekið bifreiðinni. Í kjölfarið hefði hann verið handtekinn og færður á lögreglustöð. Hann sagðist ekki hafa rætt við manninn sem sat í farþegasætinu frammi í bifreiðinni. Þá sagðist hann ekki vera viss um hvort einhver sat í aftursæti bifreiðarinnar. Hann sagðist ekki geta skýrt af hverju þessara manna væri ekki getið í lögregluskýrslu, en það hefði greinilega farist fyrir. Vitnið sagði að það væri vinnuregla hjá lögreglunni að ef handtekinn maður óskaði eftir lögmanni væri kallað á lögmann. Hann sagðist ekki muna eftir hvort ákærði óskaði eftir lögmanni á lögreglustöðinni. Vitnið staðfesti efni frumskýrslu í málinu.

A-x-x C-x-x sagðist hafa verið fyrir utan veitingastaðinn Irish pub í greint sinn. Staðnum hefði verið að loka og kalt hefði verið úti. Þeir hefðu setið í bifreið ákærða, hann kveikt sér í sígarettu, og þeir verið að velta því fyrir sér hvernig þeir ættu að koma sér heim, en þeir hefðu þó ekki ætlað heim á bifreið ákærða. Hann sagðist hafa setið í framsætinu farþegamegin og K-x-x í aftursætinu. Allt í einu hefði bifreiðin verið opnuð og hefði lögreglumaður annað hvort beðið ákærða um að fara út úr bifreiðinni eða dregið hann út úr henni. Sjálfur sagðist hann hafa setið áfram í bifreiðinni og hefði lögreglan ekkert viljað tala við hann. Aðspurður kvaðst hann ekki vita hvað varð af kveikjuláslyklunum og sagðist hann aldrei hafa séð þá. Sagðist vitnið geta staðfest að bifreiðin hefði ekki verið hreyfð á meðan hann var í henni.

Aðspurt um tengsl sín við ákærða kvaðst vitnið vera góður félagi ákærða. Hann sagðist ekki getað skýrt það af hverju tveir lögreglumenn héldu því fram að ákærði hefði ekið bifreiðinni, en gat sér þess til að ákærði hefði stigið á hemlana. Þá sagði vitnið að mikið hefði verið af bílum á planinu. Hann sagði að bifreiðin hefði ekki verið í gangi og hún hefði verið köld.

K-x-x S-x-x W-x-x sagði að skömmu fyrir þrjú umrædda nótt hefðu þeir félagarnir farið út af veitingastaðnum Irish pub því A-x-x hefði ætlað að fá sér að reykja. Kalt hefði verið í veðri og því hefðu þeir sest inn í bifreiðina. Hann sagði að ákærði og A-x-x hefðu setið í framsæti bifreiðarinnar en hann í aftursætinu. Þeir hefðu allir verið undir áhrifum áfengis, enda búnir að drekka töluvert, og hefðu þeir verið að ræða það hvað þeir ættu að gera í framhaldinu. Vitnið sagðist ekki kannast við að bifreiðinni hefði verið ekið af stað eða henni bakkað. Þá sagðist hann ekki muna eftir því hvort vél bifreiðarinnar var ræst eða ekki en sagðist halda að svo hefði ekki verið. Aðspurt kvaðst vitnið hafa setið aftur í bifreiðinni og ekki hafa verið að spá í það hvort kveikjuláslyklarnir væru í bifreiðinni. Vitnið sagðist ekki hafa séð lyklana.

Vitnið sagði að lögreglumaður hefði opnað bifreiðina þar sem ákærði sat og sagt eitthvað við hann á ensku. Sjálfur sagðist hann ekkert hafa rætt við lögregluna. Vitnið sagðist þekkja ákærða lítillega. Hann sagðist ekki geta skýrt af hverju tveir lögreglumenn héldu því fram að bifreiðinni hefði verið ekið. Sagðist hann halda að lögreglumenn hafi séð hemlaljós bifreiðarinnar, sem kviknuðu þegar stigið væri á hemlana jafnvel þótt bifreiðin væri ekki í gangi og lyklarnir ekki í kveikjulásnum.

I-x-x G-x-x sagði að ákærði hefði oft látið hana fá bíllyklana þegar hann var úti að skemmta sér til að koma í veg fyrir að hann settist ölvaður undir stýri, en það hefði nefnilega oft gerst. Sagðist vitnið margsinnis hafa beðið ákærða um lyklana á barnum til að koma í veg fyrir að ákærði æki ölvaður. Það hefði hún gert nokkrum sinnum á Irish pub, t.d. í september og í vor. Hún sagði að vel gæti verið að umrætt atvik hefði átt sér stað aðfaranótt 20. febrúar sl., en hún sagði að þau ákærði hefðu verið á balli á Irish pub í Hafnarfirði einhvern tímann í lok febrúar, en ákærði hefði sagt henni frá þessu í byrjun mars. Hún sagðist oft hafa tekið lyklana af ákærða. Sérstaklega aðspurð sagðist hún kannast við að hafa tekið lyklana af ákærða á balli á Irish pub í lok febrúar og sagði að ákærði hefði sótt lyklana um þremur dögum síðar þegar hann var orðinn allsgáður. Sagðist hún yfirleitt hafa látið ákærða fá lyklana þegar runnið var af honum. Vitnið sagði að ákærði hefði komið á bílnum á barinn og lagt honum fyrir utan, en sagðist ekki vita hvað hefði gerst síðar um kvöldið en hún hefði farið heim um kl. 22:00. Vitnið sagðist hafa þekkt ákærða í fimm ár og tók fram að ákærði væri góður drengur.

Ákæra, útgefin 22. september 2011.

Um málavaxtalýsingu er skírskotað til ákæru.

III.

Ákæra, útgefin 29. mars 2011.

Samkvæmt ákæru þessari er ákærða gefið að sök að hafa ekið bifreið undir áhrifum áfengis um Reykjavíkurveg í Hafnarfirði á móts við Irish pub í Hafnarfirði aðfaranótt 20. febrúar 2011.

Ákærði hefur neitað sök og kveðst hvorki hafa ræst vél bifreiðarinnar né ekið henni af stað, enda hafi hann ekki haft kveikjuláslykla bifreiðarinnar undir höndum. Hefur ákærði borið um það að vinkona hans, I-x-x G-x-x, hafi tekið bíllyklana af honum fyrr um kvöldið.

Vitnið I-x-x G-x-x gaf símaskýrslu í málinu. Hún sagðist oft hafa tekið bíllyklana af ákærða þegar þau voru úti að skemmta sér til að koma í veg fyrir að ákærði settist ölvaður undir stýri, en hann ætti vana til þess. Sagðist hún nokkrum sinnum hafa tekið lyklana af ákærða þegar þau voru að skemmta sér á Irish pub í Hafnarfirði og nefndi tilvik í september og í vor. Þá hefðu þau ákærði einhvern tímann verið á balli á þessum stað í lok febrúar og þá hefði hún tekið lyklana af ákærða. Sagði hún að það gæti vel hafa verð aðfaranótt 20. febrúar sl. Hún sagðist hins vegar ekki hafa vitað hvað gerðist síðar um kvöldið því yfirleitt hefði hún farið heim á undan ákærða.

Vitnið A-x-x C-x-x sagðist hafa setið í framsætinu farþegamegin við hliðina á ákærða í umrætt sinn og sagðist geta staðfest að bifreiðin hefði ekki verið hreyfð á meðan hann sat í henni.

Vitnið K-x-x S-x-x W-x-x sagðist hafa setið í aftursæti bifreiðarinnar í greint sinn og sagðist ekki kannast við að bifreiðinni hefði verið ekið af stað eða henni bakkað. Þá sagðist hann ekki muna eftir því hvort vél bifreiðarinnar var ræst en sagðist halda að svo hefði ekki verið. Vitnið tók fram að þeir félagarnir hefðu allir verið undir áhrifum áfengis, enda hefðu þeir verið búnir að drekka töluvert.

Lögreglumennirnir P-kk-nf M-kk-nf S-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf hafa báðir borið um það að þeir hafi verið að fylgjast sérstaklega með bifreið ákærða fyrir utan veitingastaðinn Irish pub í Hafnarfirði í umrætt sinn, en þeir hafi séð mann sitja í ökumannssæti bifreiðarinnar og talið líklegt að hann væri undir áhrifum áfengis. Þeir sögðu að fleiri en ákærði hefðu setið í bifreiðinni. Hafa þeir báðir borið um það að þeir hafi séð að bifreiðin var gangsett, henni bakkað út úr stæðinu og ekið u.þ.b. tvær bíllengdir í átt að lögreglubifreiðinni. Svo hafi virst að þá hafi ákærði tekið eftir lögreglubifreiðinni og hafi ákærði þá lagt í næsta bílastæði, en B-kk-nf hafi ekið lögreglubifreiðinni strax í átt að bifreið ákærða. Báðir báru þeir um að það þeir hefðu aldrei misst sjónar á ökumanninum, ákærða í máli þessu, frá því að hann ók bifreiðinni og þar til þeir höfðu afskipti af honum.

Ljóst er að ákærði var afar drukkinn umrædda nótt, en í blóðsýni, sem tekið var úr honum klukkan 3:50 um nóttina, mældist magn alkóhóls 3,07‰, en að frádregnu reiknuðu fráviki 2,92‰. Vitnið K-x-x hefur og borið um það að þeir félagarnir hafi allir verið búnir að drekka töluvert og því undir áhrifum áfengis. Þá þykir framburður K-x-x um sakarefnið óljós og bera þess merki að hann hafi verið undir talsverðum áfengisáhrifum, en hann framburður hans um það hvort vél bifreiðarinnar var ræst eða ekki var mjög óljós og óákveðinn. Þykir þetta draga úr trúverðugleika vitnisins. Einnig þykir framburður vitnisins I-x-x óljós, en hún sagðist margsinnis hafa tekið bíllyklana af ákærða til að koma í veg fyrir að hann æki undir áhrifum áfengis, en gat ekki staðfest með óyggjandi hætti að það hefði hún gert í umrætt sinn, þ.e. aðfaranótt 20. febrúar.

Við mat á trúverðugleika vitnanna A-x-x og I-x-x verður og að líta til þess að fram hefur komið að þau eru góðir vinir ákærða, en það þykir draga úr trúverðugleika framburðar þeirra.

Framburður áðurgreindra tveggja lögreglumanna var skýr og greinargóður og einkar trúverðugur í ljósi þess að þeir voru að fylgjast með fólki fara frá veitingastaðnum þegar komið var að lokun hans. Þá hefur komið fram að þeir voru að fylgjast sérstaklega með bifreið ákærða þar sem þeir höfðu séð mann sitja undir stýri á bifreiðinni, sem þeir töldu líklegt að væri ölvaður. Þá hefur komið fram að þeir hafi ekki misst sjónar á ökumanni frá því að þeir sáu hann aka bifreiðinni og þar til þeir höfðu afskipti af honum, en lögreglubifreiðin stóð skammt frá bifreið ákærða.

Á það verður fallist með verjanda að rétt hefði verið að taka niður nöfn þeirra vitna, sem voru í bifreiðinni í umrætt sinn, en ekkert er getið um þau í skýrslu lögreglu, sbr. 1 mgr. 54. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Lögreglumennirnir, sem höfðu afskipti af ákærða hafa þó báðir borið um það hér fyrir dómi að fleiri hafi verið í bifreiðinni en ákærði. Hafa vitni þessi, þeir A-x-x og K-x-x, nú komið fyrir dóminn og gefið skýrslu í málinu. Þykir framangreindur ágalli á rannsókn málsins því ekki hafa valdið því að telja verði að vörn ákærða sé áfátt í málinu. Í ljósi hins skýra og greinargóða framburðar áðurgreindra lögreglumanna, sem báðir urðu vitni að akstri ákærða, þykir heldur ekki skipta máli fyrir úrlausn málsins þótt kveikjuláslyklar bifreiðarinnar hafi ekki fundist á vettvangi, en fram kemur í frumskýrslu að ákærði hafi ekki viljað upplýsa um það hvar hann setti þá. Í ljósi hins skamma tíma, sem akstur bifreiðarinnar stóð í umrætt sinn, verður og að telja líklegt að þýðingarlaust hafi verið að kanna hvort vélarhlíf bifreiðarinnar var heit viðkomu.

Að öllu þessu virtu og með hliðsjón af skýrum og greinargóðum framburði lögreglumannanna P-kk-ef M-kk-ef S-kk-ef og B-kk-ef B-kk-ef, sem og niðurstöðu rannsóknar á blóðsýni ákærða, sem ekki hefur verið dregin í efa, þykir komin fram lögfull sönnun um að ákærði hafi ekið bifreiðinni undir áhrifum áfengis í greint sinn. Háttsemi ákærða er réttilega heimfærð til refsiákvæða í ákærunni.

Ákæra, útgefin 22. september 2011.

Ákærði játaði brot sitt skýlaust fyrir dóminum eins og því er lýst í ákæru, útgefinni 22. september 2011. Þykir með játningu ákærða sem á sér stoð í gögnum málsins sannað að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi sem ákært er fyrir og er brot ákærða rétt heimfært til refsiákvæða í ákærunni.

Samkvæmt sakavottorði gekkst ákærði hinn 19. október 2009 undir lögreglustjórasátt, sekt að fjárhæð 90.000 krónur og sviptingu ökuréttar í fjóra mánuði, fyrir akstur undir áhrifum fíkniefna og akstur án ökuréttar. Hinn 8. janúar 2010 gekkst ákærði undir lögreglustjórasátt, sekt að fjárhæð 60.000 krónur, fyrir akstur sviptur ökurétti.

Í máli þessu hefur ákærði fjórum sinnum gerst sekur um ölvunarakstur og einu sinni um akstur sviptur ökurétti og hefur með brotum þessum ítrekað brot gegn 45. og 48. gr. umferðarlaga. Ákvarða ber refsingu ákærða með hliðsjón af ákvæðum 77. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Að virtum brotum ákærða nú og sakarferli hans er hæfileg refsing fangelsi í 30 daga. Þá verður ákærði dæmdur til að sæta sviptingu ökuréttar ævilangt.

Loks er ákærða gert að greiða 384.110 krónur í sakarkostnað, þ.m.t. málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, G-kk-ef Á-kk-ef hrl., sem þykja hæfilega ákveðin 313.750 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Dóm þennan kveður upp R-kvk-nf B-kvk-nf héraðsdómari.

Dómsorð:

Ákærði, M-x-x J-x-x T-x-x, sæti fangelsi í 30 daga.

Ákærði er sviptur ökurétti ævilangt.

Ákærði greiði sakarkostnað að fjárhæð 384.110 krónur, þ.m.t. málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, G-kk-ef Á-kk-ef hrl., 313.750 krónur.

R-kvk-nf B-kvk-nf

Rétt endurrit staðfestir

Héraðsdómur Reykjaness 22.11. 2011.