S-65/2017

Mál þetta, sem var dómtekið í gær, höfðaði lögreglustjórinn á Norðurlandi eystra hér fyrir dómi þann 22. febrúar sl. með ákæru á hendur H-kk-þgf J-kk-þgf, kt. ....,

„fyrir líkamsárás, með því að hafa, aðfaranótt sunnudagsins 18. desember 2016, að [...], veist að [A], þar sem hann lá í sófa á heimili sínu, slegið hann ítrekað með krepptum hnefa í andlitið og í vinstri handlegg er [A] bar handlegginn fyrir sig og síðan tekið hann hálstaki, með þeim afleiðingum að [A] hlaut ca. 4 cm skurð við vinstri augabrún, sár á enni, kúlu á vinstra gagnaugablaði, maráverka á hálsi, vinstri hluta brjóstkassa og vinstri hendi, mar og tognun á vinstri öxl og þreifieymsli yfir rifbeinum vinstri síðu og á kvið.

Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkröfur:

Í málinu gerir [A], til heimilis að [...] bótakröfu á hendur ákærða. Hann krefst þess að sakborningur verði dæmdur í sakamáli til að greiða brotaþola bætur að fjárhæð 1.000.000 kr., auk vaxta skv. 8. gr., sbr. 4. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 18.12.2016 til þess dags er mánuður er liðinn frá því að bótakrafa þessi er kynnt sakborningi, en með dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Auk þess er krafist lögmannsþóknunar úr hendi sakbornings, brotaþola að skaðlausu samkvæmt mati dómsins eða samkvæmt síðar framlögðum málskostnaðarreikningi, að viðbættum virðisaukaskatti.“

Ákærði hefur komið fyrir dóm og játað sök. Með játningu hans, sem ekki er ástæða til að efa að sé sannleikanum samkvæm, er nægilega sannað að hann hafi gerst sekur um þá háttsemi sem í ákæru er lýst og þar er rétt heimfærð til laga. Verður lagður dómur á málið án frekari sönnunarfærslu en þegar hefur farið fram, með heimild í 164. gr. laga nr. 88/2008.

Sakaferill ákærða hefur ekki áhrif á refsingu hans fyrir framangreint brot. Ákveðst hún fangelsi í 30 daga, skilorðsbundið eins og í dómsorði greinir.

Fallist er á að ákærði hafi bakað sér bótaskyldu gagnvart brotaþola, sem krefst miskabóta og málskostnaðar. Krafa um miskabætur er úr hófi fram. Við ákvörðun þeirra verður litið til þess að afleiðingar brotsins voru ekki miklar. Þykja þær hæfilega ákveðnar 150.000 krónur með vöxtum eins og greinir í dómsorði.

Ákærði bauð brotaþola 200.000 króna greiðslu 3. febrúar sl. Með hliðsjón af því og með skírskotun til reglu 3. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 verður málskostnaður látinn niður falla milli ákærða og brotaþola.

Dæma ber ákærða til að greiða allan kostnað sakarinnar, sem samkvæmt yfirliti nemur 12.600 krónum og þóknun skipaðs verjanda síns eins og greinir í dómsorði, að virðisaukaskatti meðtöldum.

Dóm þennan kveður upp E-kk-nf S-kk-nf héraðsdómari.

D Ó M S O R Ð :

Ákærði, H-kk-nf J-kk-nf, sæti fangelsi í 30 daga, en fresta ber fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppsögu þessa dóms að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði A 150.000 krónur, með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 frá 18. desember 2016 til 20. mars 2017, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði greiði 96.920 krónur í sakarkostnað, þ.m.t. þóknun skipaðs verjanda síns, A-kk-ef M-kk-ef M-kk-ef héraðsdómslögmanns, 84.320 krónur.