S-90/2007

I.

Mál þetta, sem dómtekið var að aflokinni aðalmeðferð 9. janúar sl., er höfðað með ákæru lögreglustjórans á Eskifirði, útgefinni 1. júní 2007, á hendur H-kk-þgf G-kk-þgf, kt. 000000-0000, Birkifelli í Nesjum, Sveitarfélaginu Hornafirði “fyrir hegningarlagabrot og brot á vopnalögum og lögum um vernd, friðun og veiðar á villtum fuglum og villtum spendýrum, í Sveitarfélaginu Hornafirði, seinnipart laugardagsins 10. september 2005, með því að hafa í heimildarleysi skotið hreindýrstarf á girtu túni í landi Flateyjar á Mýrum, án þess að hafa veiðileyfi fyrir tarfinum og án þess að vera í fylgd leiðsögumanns með hreindýraveiðum við veiðarnar. Hreindýrstarfinn auðkenndi hann síðan í blekkingarskyni með opinberu merki Umhverfisstofnunar númer 831, sem hann hafði tekið fyrr um daginn án heimildar, að Lækjarhúsum í Nesjum og fyrir að hafa við ofannefndar veiðar ekki haft meðferðis veiðikort og skotvopnaleyfi.

Telst þetta varða við 157. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, 3. mgr. og 8. mgr. 14. gr., sbr. 1. mgr. 21. gr. laga nr. 64/1994, um vernd, friðun og veiðar á villtum fuglum og villtum spendýrum og 20. gr. og 4. mgr. 21. gr., sbr. 36. gr. vopnalaga nr. 16/1998 og 2. mgr. 11. gr., sbr. 14. gr. reglugerðar nr. 486/2003, um stjórn hreindýraveiða.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar.

Þess er einnig krafist að ákærði verði sviptur skotvopna- og veiðileyfi, með vísan til 1. mgr. 21. laga 64/1994.

Þá er þess krafist að ákærði sæti upptöku á hreindýrsskrokki, sem merktur er með merki Umhverfisstofnunar nr. 831, og riffli af tegundinni Carl Gustafs Stads, model III, kaliber 6,5x55, framleiðslunúmer 476727, sbr. 4. mgr. 21. gr. laga 64/1994 og 3. mgr. 37. gr. vopnalaga nr. 16/1998.”

Af hálfu ákærða er aðallega krafist sýknu, en til vara vægustu refsingar sem lög leyfa og að málsvarnarlaun samkvæmt framlögðu yfirliti greiðist úr ríkissjóði.

Við upphaf aðalmeðferðar málsins vakti sækjandi athygli á því að í ákæru væri brot ákærða ranglega heimfært til 4. mgr. 21. gr. vopnalaga nr. 16/1998 og 2. mgr. 11. gr., sbr. 14. gr. reglugerðar nr. 486/2003 en ákvæði þessi ættu ekki við í málinu. Háttsemi ákærða ætti hins vegar eiga undir 3. mgr. 4. gr. reglugerðar nr. 291/1995 um veiðikort og hæfnispróf veiðimanna, en láðst hefði að vísa til þessa ákvæðis reglugerðarinnar í ákæru.

Verjandi ákærða mótmælti því að heimfærsla sækjanda til 3. mgr. 4. gr. reglugerðar nr. 291/1995 kæmist að í málinu, en kvaðst ekki gera athugasemdir við að tilvísun til 4. mgr. 21. gr. vopnalaga og 2. mgr. 11. gr., sbr. 14. gr. reglugerðar nr. 486/2003 félli niður.

Upphafleg ákæra í máli þessu var útgefin 4. júlí 2006 á hendur ákærða og H-kk-þgf B-kk-þgf. Málinu var vísað frá dómi með úrskurði 10. maí 2007 þar sem ákæran þótti ekki uppfylla kröfur 116. gr. laga nr. 19/1991 um skýrleika. Í því máli fór fram aðalmeðferð þar sem teknar voru skýrslur af vitnum fyrir dómi. Endurrit þessara vitnaskýrslna, sem gefnar voru fyrir sama dómara, hafa verið lögð fram í þessu máli enda um sömu málsatvik að ræða og í fyrra málinu.

Mál þetta var þingfest á Höfn 13. júní 2007. Ekki tókst að birta ákærða fyrirkall í málinu með nægum fyrirvara og mætti hann ekki til þinghaldsins. Var málinu frestað og það tekið fyrir á næsta reglulegu þingi á Höfn 7. september sama ár. Þann dag mætti ákærði til þinghaldsins og neitaði sök. Var ákveðið að aðalmeðferð málsins færi fram 19. október 2007. Að ósk skipaðs verjanda ákærða var aðalmeðferð frestað utan réttar um óákveðinn tíma vegna alvarlegra veikinda og læknismeðferðar ákærða. Aðalmeðferð málsins fór loks fram 9. janúar sl.

II.

Málavextir.

Í frumskýrslu lögreglu segir að kl. 19.10 hinn 10. september 2005 hafi lögreglu borist tilkynning fá J-kk-þgf, starfsmanni Umhverfisstofnunar, um að í landi Flateyjar á Mýrum væru menn að veiða hreindýrskálfa án leiðsagnar eftirlitsmanns og hugsanlega undir áhrifum áfengis. Jafnframt að þessar upplýsingar hafi J-kk-nf fengið frá veiðieftirlitsmanni sem væri á veiðum á þessum slóðum.

Í skýrslunni segir að lögreglumenn hafi þegar farið á vettvang og þegar þeir hafi komið á svokallaða Heinabergsaura hafi þeir séð tvo bíla. Annar þeirra hafi verið á línuvegi norðan við Flatey og í honum hafi verið S-kk-nf G-kk-nf hreindýraveiðieftirlitsmaður ásamt tveimur veiðimönnum, þeim E-kk-þgf S-kk-þgf og S-kk-þgf P-kk-þgf. Þeir hafi tjáð lögreglu að þeir hefðu orðið vitni að því að menn, sem væru í bíl þarna skammt frá, hefðu verið ölvaðir á hreindýraveiðum og ekki í fylgd eftirlitsmanns. Lögreglumenn hafi farið að umræddum bíl og í honum hafi setið tveir menn, ákærði og H-kk-nf B-kk-nf. Skammt frá bílnum eða 42 metra frá honum hafi legið hreindýrskálfur og hafi hann virst særður þar sem hann hafi ekki gert tilraun til að færa sig þegar lögregla nálgaðist.

Í skýrslunni kemur fram að ákærði og H-kk-nf hafi verið spurðir út í ferðir þeirra og að þeir hafi sagst vera þarna til að vakta særða kálfinn. Þeim hafi verið kynnt að þeir væru undir grun um ólöglegar hreindýraveiðar og þeim kynntur réttur þeirra sem grunaðra mann. Tekið hafi verið öndunarpróf af ákærða H-kk-þgf til að kanna ölvunarástand hans og hafi það sýnt 0,6‰. Hann hafi tjáð lögreglu að hann hefði ekki hreyft bílinn eftir að þeir félagar hefðu drukkið úr einum bjór, sem þeir hefðu fundið í bílnum. Í skýrslunni segir að H-kk-nf hafi ekki sýnst vera undir miklum áfengisáhrifum en hægt hafi verið að greina áfengislykt frá vitum hans.

Þá segir að byssa, sem verið hafi í bifreið ákærða, hafi verið haldlögð og honum kynnt ástæða þess. Við skoðun byssunnar hafi komið í ljós að tóm patróna var í hlaupi hennar. Ákærði hafi ekki getað sagt til um hvenær patrónan hefði verið notuð en það væri langt síðan. Byssan hafi verið af gerðinni CARL GUSTAFS STADS, módel III, hlaupvídd 6,5 x 55.

Á palli bifreiðar ákærða hafi legið einn hreindýrstarfur merktur með spjaldi nr. 831 í hækli. Búið hafi verið að gera að tarfinum og afhausa hann. Að auki hafi verið á pallinum haus af kú. Ákærði og H-kk-nf hafi verið inntir út í þetta og þeir sagt lögreglu að dýrin hefðu verið felld fyrr um daginn á milli kl. 13.00 og 14.00 í veiðiferð með H-kk-þgf G-kk-þgf hreindýraveiðieftirlitsmanni frá Lækjarhúsum. Kýrin hefði verið flutt ásamt öðrum dýrum sem felld hefðu verið í veiðiferðinni að Lækjarhúsum þar sem þau hefðu verið sett í kælingu. Engin sérstök skýring hafi verið gefin á því hvers vegna tarfurinn hefði ekki verið settur í kælingu með hinum dýrunum. Þeir hafi verið inntir eftir því hvar eftirlitsmaður þeirra, H-kk-nf G-kk-nf, væri og hafi þeir sagt að H-kk-nf hefði verið með þeim á veiðum til klukkan u.þ.b. 14.00 en þá hefði hann verið orðinn lasinn og ákveðið að fara heima að leggja sig.

Í skýrslunni segir að ákærði og H-kk-nf hafi verið beðnir um að framvísa skotvopnaleyfum, veiðileyfum og veiðikortum og hafi þeir sagt að þeir væru ekki með skilríkin meðferðis en öll þessi leyfi væru í fullkomnu lagi. Hafi H-kk-nf sagt að skilríki sín væru í Lækjarhúsum þar sem hann gisti, en ákærði hafi sagt að þau væru heima hjá honum í Birkifelli. Báðir hafi síðar framvísað gildum veiðikortum og skotvopnaleyfum, H-kk-nf um kvöldið í Lækjarhúsum og ákærði daginn eftir í Birkifelli.

Í skýrslunni segir síðan að þegar þeir félagar hafi verið spurðir nánar út í ástæður þess að þeir væru þarna hafi ákærði sagt að hann hefði verið á leið sinni frá Birkifelli að Lækjarhúsum um morguninn og komið við á veiðisvæðinu. Hann hefði þá séð særðan kálf, sem ekki hefði almennilega getað fylgt hjörðinni. Hann hefði síðan haldið áfram í Lækjarhús og farið síðan til baka með H-kk-þgf og veiðimönnunum til að fella þau dýr sem leyfi hefðu verið fyrir. Þetta hefði allt gengið vel og þeir ekki orðið varir við særða kálfinn á meðan á veiðunum stóð. Þegar nokkuð hefði verið liðið á veiðidaginn eða um kl. 15.00 hefði H-kk-nf þurft að fara heim til að leggja sig þar sem hann hefði skyndilega orðið veikur. Hann hefði verið búinn að segja H-kk-þgf frá særða kálfinum og hefði H-kk-nf beðið hann um að fara aftur upp á veiðisvæðið til að aðgæta með kálfinn þar sem honum hefði þótt leiðinlegt að vita af helsærðu dýri þarna. Er haft eftir ákærða að hann og H-kk-nf hefðu farið á veiðisvæðið og ákærði fundið kálfinn og annan kálf til, sem hefði verið særður á öðrum framfæti. Hann hefði ekki viljað skilja við dýrin í þessu ásigkomulagi og því ákveðið að best væri að vera hjá þeim þar til einhver þar til bær kæmi og felldi þau vegna áverkanna. Hann hefði séð að S-kk-nf G-kk-nf veiðieftirlitsmaður var á svæðinu ásamt veiðimönnum og hefði hann farið til hans og óskað eftir að hann felldi dýrin. S-kk-nf hefði ekki sinnt þessari beiðni heldur farið aftur og sagt að hann yrði að tala við yfirmenn sína vegna þessa. Ekkert hefði síðan gerst þar til lögregla kom á vettvang.

Í skýrslunni segir að ákærði hafi yfirleitt haft orðið fyrir þeim félögum en H-kk-nf tekið undir. Næst er frá því greint í skýrslunni að S-kk-nf G-kk-nf hafi komið á vettvang og fellt særða kálfinn, sem legið hafi í grennd við bílinn. Við skoðun á dýrinu hafi komið í ljós að það var með skotsár á kviði. Þegar S-kk-nf hafi rist á kvið dýrsins hafi honum og ákærða borið saman um að þannig lykt væri af innyflum dýrsins að líklegt væri að það væri búið að vera sært í nokkurn tíma, a.m.k. síðan deginum áður.

Í skýrslunni segir að lögregla hafi lagt hald á dýrið, sem hafi verið á palli bifreiðarinnar og særða dýrið sem S-kk-nf hafi fellt og þau verið flutt til Hafnar.

Næst hafi verið haldið að Lækjarhúsum og rætt við H-kk-þf G-kk-þf eftirlitsmann. Hann hafi virst vera við góða heilsu og hafi hann tjáð lögreglu að ekkert hæft væri í því að hann hefði þurft að fara heim vegna veikinda. Hafi hann skýrt svo frá að hann hefði farið með H-kk-þgf til veiða um morguninn ásamt öðrum veiðimanni, en ákærði hefði komið með til aðstoðar. Felld hefðu verið þrjú dýr og þeim komið fyrir í læk fyrir ofan bæinn til kælingar. Hann hafi síðan haldið að ákærði ætlaði heim til sín til að undirbúa kvöldmat. Aðspurður af lögreglu hafi H-kk-nf ekkert kannast við dýrið á palli bifreiðar ákærðu, sem merkt hafi verið með merki nr. 831 og sagðist ekki vita hvernig þetta dýr væri til komið. Hann hafi síðan kannað hvort hann hefði farið með veiðimanni til veiða sem hefði fengið úthlutað veiðileyfi með þessu númeri og hafi hann sagt að það væri stílað á G-kk-þf J-kk-þf og veiðidaginn 30. ágúst 2005. Lögregla hafi þessu næst skoðað dýrin, sem hafi verið í kælingu fyrir ofan bæinn og segir í skýrslunni að þar hafi verið um að ræða tarf, kýr og kálf. H-kk-nf hafi sagt þeim að þessi dýr hefðu verið felld með löglegum hætti að öllu leyti.

H-kk-nf hafi tjáð lögreglu að með öllum leyfum fylgdu tvö merkibönd með sama númeri. Annað merkið væri með löngu bandi en hitt með stuttu bandi. Langa bandið hentaði betur til að merkja stór dýr, en stutta bandið síður. Merkið með langa bandinu væri því yfirleitt notað og merkin með stuttu böndunum söfnuðust því fyrir hjá honum. Sagðist hann ekki telja ólíklegt að ákærði hefði tekið eitt merkið þegar hann var í Lækjarhúsum fyrr um morguninn, en H-kk-nf sagðist geyma merkin í skál uppi á ísskáp í eldhúsinu.

Í skýrslunni segir að þessu næst hafi lögregla rætt aftur við ákærða og H-kk-þf og tjáð þeim að taka þyrfti af þeim framburðarskýrslur í málinu. Á leiðinni hafi þeim verið kynnt að litið væri á þá sem handtekna menn og tilefni handtökunnar væri grunur um að þeir hefðu fellt hreindýr í landi Flateyjar án tilskilinna leyfa. Hafi þeim verið kynnt réttarstaða þeirra sem handtekinn manna og að þeim væri óskylt að tjá sig um sakarefnið. Nokkru síðar hafi ákærði tjáð þeim að hann hefði skotið tarfinn, sem hefði verið á palli bifreiðar þeirra án þess að hafa til þess veiðileyfi, en ástæða þess væri sú að tarfurinn hefði verið illa særður. Hans eina yfirsjón í málinu hefði verið sú að setja á dýrið merki nr. 831, sem hann hefði komist yfir í Lækjarhúsum. Tarfurinn hefði verið með ljótt sár á læri og úr því hefði blætt töluvert. Tarfurinn hefði því varla getað staðið og hann hefði því skotið hann af stuttu færi í brjóstið.

Í skýrslu lögreglu segir að framburður ákærða og H-kk-ef á vettvangi hafi ekki virst trúverðugur þar sem saga þeirra hefði tekið breytingum og virst ruglingsleg og samhengislaus.

Farið hafi verið með ákærða og H-kk-þf á lögreglustöð þar sem teknar hafi verið af þeim framburðarskýrslur. Hin haldlögðu dýr hafi verið flutt í sláturhúsið á Höfn þar sem þau hafi verið flegin og skoðuð af E-x-x K-kk-þgf sláturhússtjóra, G-kk-þgf M-kk-þgf Þ-kk-þgf, búfræðingi og forðagæslumanni og K-kk-þgf H-kk-þgf héraðsdýralækni. Þá hafi verið teknar ljósmyndir af dýrunum. Fundist hafi byssukúlur í báðum dýrunum. Í kálfinum hafi fundist ein kúla í kvið og í tarfinum þrjú brot úr kúlu. Ekki hafi verið ljóst úr hversu mörgum kúlum brotin voru.

Morguninn eftir hafi verið farið aftur á vettvang með ákærða og H-kk-þgf á Heinabergsaura og þeir sýnt lögreglu staðinn þar sem tarfurinn hefði verið felldur. Þar hafi verið greinileg ummerki, blóð og gor í grasinu. Hafi þetta verið innan girðingar í svokallaðri félagsrækt, sem sé tún norðan bæjarins Flateyjar.

Meðal gagna málsins er vottorð K-kk-ef H-kk-ef dýralæknis dags. 31. október 2005. Þar segir m.a. um skoðun á tarfinum:

“Tarfurinn hefur verið aflífaður með bógskoti sbr. myndir 1C og 1G. Hann hefur hlotið skjótan dauðdaga. Á honum voru einnig eldri sár 2 stk á vinstra læri (myndir 1, 1B, 1D, 1E). Annað með stefnu í mjaðmargrind (svo) en hitt í aftanverðu læri með stefnu í hægri legg. Þarna fundust kúlnabrot. Þessi sár á vinstra afturfæti (læri) og sár á vinstri legg (1B) eru eldri en bógsárið sem felldi dýrið. Einnig brotinn leggur á h. afturfæti, sennilega eftir dauðann því engin blæðing var merkjanleg. Sárin voru dökkrauð brúnleit, þurr, án örvefsmyndunar og sárkantar skroppnir, ekki blæðing til staðar lengur þótt hún hafi verið áður (þegar dýrið særðist). Af útliti sáranna er það mat undirritaðs að þau séu uþb. 12-36 klst gömul.”

Verður nú rakinn framburður ákærða og vitna fyrir dóminum:

Ákærði neitaði sök, en sagðist ekki mótmæla kröfu ákæruvalds um upptöku á hreindýrsskrokki. Hann sagðist hafa farið með H-kk-þgf G-kk-þgf á veiðar sem aðstoðarmaður í greint sinn. Þeir hefðu farið upp á Flateyjaraura ásamt veiðimönnunum um klukkan 08.00 um morguninn. Hann hefði verið búinn að koma við á aurunum áður en hann kom heim til H-kk-ef um morguninn og talið sig sjá þar særðan kálf, sem dregist hefði aftur úr hjörðinni. Þegar þeir hefðu komið upp á aurana með veiðimönnunum hefðu þeir leitað að kálfinum en ekki séð hann. Þegar veiðum hefði verið lokið um hádegisbilið hefðu þeir farið heim til H-kk-ef og snætt þar hádegisverð. Um klukkan 14.00 til 15.00 hefði hann haldið heim á leið ásamt H-kk-þgf B-kk-þgf og þeir komið við á Flateyjaraurum. Hann sagði að sér liði ekki vel yfir því að sjá sært dýr og því hefði hann viljað leita af sér allan grun. Í þetta skipti hefði hann séð tarf þann, sem getið væri í ákæru og hefði tarfurinn verið illa særður. Sagðist hann ekki hafa séð tarfinn um morguninn þegar hann hefði talið sig sjá særða kálfinn. Sagðist hann hafa hringt í H-kk-þf veiðieftirlitsmann en ekki náð í hann og einnig hefði hann reynt að ná í J-kk-þf hjá hreindýraráði en þar hefði sjálfvirkur símsvari svarað. Hann sagðist hins vegar ekki hafa verið með símanúmer S-kk-ef veiðieftirlitsmanns á Borg og auk þess sagðist hann helst ekki vilja tala við hann. Hugsun hans hefði hins vegar ekki náð svo langt að hringja í lögregluna. Þá hefði sér ekki dottið í að hringja í dýralækni því það væri mjög erfitt að ná í hann.

Ákærði sagðist hafa séð dýrið ganga yfir tún þarna skammt frá, sem B-kk-nf á Seli hefði verið að hirða rúllur af, og síðan hefði dýrið horfið þeim sjónum. Sagðist hann hafa talað við B-x-x og spurt hann að því hvort hann hefði séð sært dýr og hefði hann svarað því játandi og haft á orði að það hefði verið ljótt að sjá. Þeir hefðu síðan talað um að það væri gustukaverk að lóga svona dýri. Sagðist ákærði hafa sagt B-kk-þgf að hann hefði reynt að ná í hreindýraráð vegna þessa en þar hefði ekki verið svarað í síma. Þeim hefði síðan komið saman um að hann myndi fella dýrið. Aðspurður um misræmi á framburði hans og framburðar B-kk-ef hér fyrir dómi sagði ákærði að á meðan þeir B-kk-nf hefðu talað saman hefði B-kk-nf staðið hjá dráttarvél, sem hefði verið í gangi, og sagði hann að B-kk-nf heyrði ekki vel og hann sjálfur illa.

Ákærði sagðist hafa ekið á undan B-kk-þgf, sem komið hefði á eftir honum á dráttarvél, og séð tarfinn liggja í háu grasi fyrir vestan kornstykkið hjá B-kk-þgf. Hann sagði að dýrið hefði ekki viljað standa upp þótt hann hefði verið komin í um 2 metra færi við það.

Ákærði sagðist hafa talið rétt að fella tarfinn þar sem hann hefði ekki getað stigið í annan afturfótinn og dregið hann á eftir sér. Þá hefði mikið blóð komið úr dýrinu. Einnig sagði ákærði að dýrið hefði ekki komist áfram nema um þrjá til fjóra metra á milli þess sem það hrundi niður. Sagðist ákærði aðeins hafa verið í um tveggja metra fjarlægð frá dýrinu þegar hann hefði fellt það og þá hefði dýrið legið.

Eftir að hafa fellt tarfinn hefði B-kk-nf í Seli bent honum á tvo kálfa, sem hefðu verið þarna uppfrá, og hefði annar verið með skot í gegnum vömbina en hinn fótbrotinn. Hann sagðist ekki hafa vitað af því að S-kk-nf væri á svæðinu fyrr en hann hefði séð bifreið hans og þá hefði hann farið til hans og talað við hann. Aðspurður sagðist hann ekki hafa sagt S-kk-þgf frá tarfinum þar sem hann hefði ætlað að fara með hann til H-kk-ef. Sagðist hann hafa farið í baklás þegar lögreglan kom á vettvang og því hefði hann ekki sagt þeim frá tarfinum. Hann hefði haft það eitt í huga að koma skrokknum til H-kk-ef, sem myndi fara með hann til skoðunar hjá dýralækni.

Aðspurður um hækilbandið sagði ákærði að H-kk-nf hefði verið að ganga frá skýrslum fyrir hreindýraráð eftir veiðarnar og verið að setja merki í skál uppi á ísskáp heima hjá sér. Sagðist ákærði hafa verið að fíflast og tekið fullt af merkjum og sagt: “Það er best að ég hirði þetta” og stungið þeim í vasann. Hann hefði síðan sett merkin aftur í skálina en eitt þeirra hefði orðið eftir í vasanum af einhverjum ástæðum. Síðar hefði hann orðið var við merkið í vasanaum og þegar lögreglan hefði komið á svæðið hefði hann sett hækilbandið á tarfinn. Hann sagðist ekki vita af hverju hann gerði þetta og sagði að um tómt rugl hefði verið að ræða hjá sér. Þá sagði hann að um algjört hugsunarleysi hefði verið að ræða af sinni hálfu að segja lögreglu ekki rétt frá atburðum þegar hún kom á staðinn. Síðar hefði hann ákveðið að breyta framburði sínum þar sem hann hefði ekki séð ástæðu til að annars en að segja sannleikann og koma hreint fram. Sagðist hann hafa séð að hann hefði gert skyssu með því að segja rangt frá.

Aðspurður sagðist ákærði hafa fellt tarfinn með því að skjóta hann framan til í hálsinn. Að svo búnu hefði hann tekið innan úr dýrinu. Hann sagðist ekki hafa séð að dýrið væri fótbrotið þegar hann gerði að því og neitaði því að hafa brotið löppina á dýrinu eftir að hann skaut það. Hann sagði að ef löppin á dýrinu hefði brotnað eftir að það var fellt hlyti það að hafa gerst við flutninginn á skrokknum. Hann sagði að K-kk-nf H-kk-nf dýralæknir óskaði eftir því að búið væri að taka innan úr þeim dýrum, sem komið væri með til hans til skoðunar. Skýring þess væri sú að dýrin ættu það til að springa væri það ekki gert. Sagðist ákærði hafa viljað koma dýrinu til skila í stað þess að henda því eða urða það. Ákærði var þá spurður að því hvers vegna hann hefði breitt yfir dýrið á bílpallinum hjá sér. Sagðist ákærði alltaf hafa verið með segl breitt yfir bílpallinn á þessum tíma. Aðspurður sagði ákærði að hann hefði talið dýrið helsært og að ekki hefði verið gott að bíða með það að fella það því myrkur hefði verið að detta á. Hann sagði að lögregla hefði t.d. ekki komið á staðinn fyrr en dimmt hefði verið orðið. Aðspurður sagðist ákærði hafa verið með riffillinn í bílnum, en hann hefði verið nýkominn frá Vestmannaeyjum þar sem hann hefði verið með byssuna. Aðspurður sagðist ákærði hvorki hafa verið með veiðikort né veiðileyfi meðferðis og enginn veiðieftirlitsmaður hefði verið með honum þegar hann felldi tarfinn. Aðspurður sagðist ákærði hafa stundað hreindýraveiðar og vita hvernig þær færu fram.

Ákærði sagði að H-kk-nf hefði sagt við hann eftir hádegi þennan dag að hann ætlaði að leggja sig því hann væri hálf slappur. Einnig hefði hann haft orð á því um morguninn að hann væri hálf slappur. Sagðist hann því hafa skilið H-kk-þf sem svo að hann væri eitthvað lasinn.

Ákærði gaf skýrslu hjá lögreglu 10. september 2005, sem eru í meginatriðum í samræmi við skýrslu hans hér fyrir dómi. Hjá lögreglu bar ákærði þó um það að hafa setið yfir særða kálfinum í einn til tvo tíma og þegar hann hefði séð lögreglubifreiðina nálgast hefði hann ákveðið að setja hreindýramerkið á skrokkinn. Einnig að hann hefði tekið merkið fyrr um daginn heima hjá H-kk-þgf. Hann hefði verið að fíflast eitthvað og stungið einu merkinu í vasann í hugsunarleysi. Ákærði gaf einnig skýrslu hjá lögreglu 10. febrúar 2006 þar sem hann tjáði sig um framburði vitna í málinu.

H-kk-nf B-kk-nf sagðist hafa farið á hreindýraveiðar með H-kk-þgf og öðrum veiðimanni að morgni umrædds dags. Einnig hefði ákærði verið með í för sem aðstoðarmaður eftirlitsmannsins. Veiðum hefði verið lokið um kl. 13.30 til 14.00 og hefðu þeir þá haldið heim til H-kk-ef að Lækjarhúsum og sett dýrin þar í kælingu. Þeir hefðu síðan sest inn í kaffi og síðan hefði hann farið í sturtu og skipt um föt. Sagðist hann hafa fengið sér í glas þar sem ákærði hefði haft á orði við hann hvort hann kæmi ekki í mat heim til hans um kvöldið. Sagðist hann hafa þegið það og þeir farið af stað um kl. 15.00 til 15.30 áleiðis heim til ákærða. Ákærði hefði viljað koma við á aurunum til að athuga með sært dýr, sem hann hefði talið sig hafa séð fyrr um morguninn. Hann sagði að ákærði hefði verið með riffil sinn meðferðis. Aðspurður sagðist hann ekki hafa séð ákærða handfjalla hækilbönd á meðan þeir stoppuðu við í Lækjarhúsum, en það gæti hafa átt sér stað á meðan hann hefði farið yfir í annað hús þar sem hann hefði farið í sturtu og gengið frá sínu dóti.

Þegar þeir hefðu komið upp á aurana hefðu þeir fljótlega séð illa særðan tarf. Hann sagðist minna að ákærði hefði reynt að hringja í einhverja og á meðan hefðu þeir fylgst með dýrinu. Þeir hefðu síðan farið inn á túnið og talað við B-kk-þf og á meðan hefði tarfurinn allt í einu birst og hefði ákærði þá farið út úr bifreiðinni og fellt tarfinn. Sagðist hann halda að tarfurinn hefði legið þarna í háu grasi. Aðspurður sagðist hann telja að rétt hefði verið að fella dýrið þar sem það hefði verið farið að draga afturhlutann og því verið illa sært. Ákærði hefði síðan gert að dýrinu og hann hjálpað ákærða að henda dýrinu upp á pallinn. Þeir hefðu síðan rúntað þarna um og þá rekist á kálf, sem einnig hefði verið illa særður. Aðspurður sagðist hann ekki hafa heyrt hvað ákærða og B-kk-þgf fór á milli þar sem hann hefði setið inni í bifreiðinni á meðan þeir ræddust við fyrir utan bifreiðina. Hann sagðist ekki hafa tekið eftir því hvort dýrið var fótbrotið á afturfæti þegar ákærði gerði að því. Hann sagðist hins vegar hafa séð storknað blóð á dýrinu, sem hefði lekið niður lendina og niður á fótlegginn. Aðspurður sagðist hann ekki hafa brotið löppina á dýrinu og þá sagðist hann ekki hafa tekið eftir því að ákærði gerði það. Þá sagðist hann ekki hafa séð ákærða setja hækilband á dýrið. Hann sagðist hafa heyrt ákærða ræða við lögregluna á vettvangi og sjálfur hefði hann rætt aðeins við lögregluna. Hann sagðist fyrst hafa séð hækilbandið á dýrinu þegar lögreglan hefði skoðaða það. Sagðist hann ekki muna hvaða skýringar ákærði gaf á dýrinu. Hann sagðist telja að ákærði hefði gefið réttar skýringar á þessu í lögreglubílnum á leiðinni til Hafnar, en þá hefðu þeir verið búnir að koma við í Lækjarhúsum og lögregla verið búin að ræða við H-kk-þf.

Vitnið gaf skýrslu hjá lögreglu sem grunaður maður 11. september 2005 og er sú skýrsla í samræmi við skýrslu hans hér fyrir dómi.

E-kk-nf S-kk-nf lögreglumaður sagði að J-kk-nf, starfsmaður veiðistjórnunarsviðs Umhverfisstofnunar, hefði hringt í hann á bakvakt og sagt að hann hefði upplýsingar um það að á Flateyjaraurum væru menn á veiðum sem ekki hefðu veiðieftirlitsmann með sér og væru e.t.v. undir áhrifum áfengis. Heimildarmaður J-kk-ef hefði verið S-kk-nf G-kk-nf á Borg. Lögreglumenn hefðu lagt af stað á vettvang og þegar þeir hefðu komið á aurana norðan við bæinn á Flatey hefðu þeir séð tvo bíla, annars vegar hvítan pallbíl H-kk-ef og grænan pallbíl S-kk-ef, en um 200 til 300 metrar hefðu verið á milli bílanna. Þeir hefðu fyrst talað við S-kk-þf og síðan þá H-kk-þf og H-kk-þf. Þeir hefðu verið með hreindýr á pallinum og setið yfir særðum kálfi og tjáð lögreglu að þeir væru að bíða eftir að einhver kæmi til að aflífa kálfinn. Stuttu síðar hefði S-kk-nf G-kk-nf komið og aflífað kálfinn. S-kk-nf hefði tjáð þeim að hann hefði ráðfært sig við J-kk-þf, starfsmann veiðistjórnunarsviðs Umhverfisstofnunar áður en hann felldi kálfinn. Komið hefði í ljós að kálfurinn var með skotsár á kvið og hefði S-kk-nf haft á orði þegar hann hefði gert að kálfinum að skotsárið á kviðnum hefði a.m.k. verið frá deginum áður þar sem lykt hefði verið komin af sárinu. Hann sagði að ákærðu hefðu verið kynnt að þeir væru grunaðir um að vera á ólöglegum hreindýraveiðum, en þeir hefðu ekki kannast við það. Ákærðu hefðu tjáð þeim að tarfurinn hefðu verið skotinn fyrr um daginn í veiðiferð með H-kk-þgf G-kk-þgf, en H-kk-nf hefði þurft að fara heim af veiðunum þar sem hann hefði verið orðinn lasinn. Þeir hefðu því orðið eftir til að fylgjast með særðum dýrum eða til að aflífa særð dýr. Hann sagði að ákærði H-kk-nf hefði haft orði fyrir þeim félögum á vettvangi. Þeim hefði verið tjáð að vegna grunsemda um ólöglegar veiðar yrði lögregla að leggja hald á hreindýrsskrokkana tvo og byssu í bíl ákærðu. Hann sagði að aðeins ein byssa hefði verið í bíl ákærða með tómu skothylki í hlaupi og pakki með u.þ.b. 20 tómum patrónum. Engin hlaðin skot hefðu verið í bílnum.

Ákærði og H-kk-nf hefðu síðan komið með lögreglu að Lækjarhúsum þar sem rætt hefði verið við H-kk-þf. H-kk-nf hefði ekki kannast við að tarfurinn hefði verið skotinn í veiðiferð með honum um morguninn. Þá hefði hann ekki kannast við að hafa farið heim veikur, enda hefði hann verið við hestaheilsu. Hefði H-kk-nf verið mjög undrandi á spurningum lögreglu.

Aðspurt sagði vitnið að í fyrstu hefði lögregla tekið það trúanlegt að tarfurinn hefði verið felldur fyrr um daginn í veiðiferð þar sem hann hefði verið merktur. H-kk-nf hefði hins vegar ekkert kannast við tarfinn og talið hugsanlegt að merki veiðistjórnunarsviðs hefði verið tekið úr skál í eldhúsinu hjá sér. Við athugun H-kk-ef hefði komið í ljós að dýr með sama veiðileyfisnúmeri hafði verið veitt nokkrum vikum áður, en með hverju veiðileyfi fylgdu tvö hækilbönd, eitt með löngu bandi og hitt með styttra bandi. Yfirleitt hentaði betur að notað merkið með lengra bandinu á fullorðin dýr og því söfnuðust fyrir hjá honum aukamerkin með styttra bandinu. Sagði vitnið að tarfurinn á pallinum hjá ákærða hefði verið með stuttu bandi. Þegar komið hefði í ljós að skýringum ákærðu og H-kk-ef bar ekki saman hefði ákærða og H-kk-þgf verið tilkynnt að þeir væru handteknir og þeir fluttir á lögreglustöð til skýrslutöku. Hann sagði að þeir hefðu verið á leið til Hafnar og verið staddir við Hólmsá á Mýrum þegar ákærði H-kk-nf hefði tjáð þeim að hann hefði gert þau mistök að setja hækilbandið á tarfinn. Hann hefði stungið bandinu í vasann í einhverjum fíflagangi og þegar hann hefði séð lögreglu nálgast á vettvangi hefði hann ákveðið að smeygja merkinu í hækilinn á dýrinu. Hann hefði ekki gefið aðrar skýringar á þessu en að um fljótfærni og fíflagang hefði verið að ræða. Hann sagði að ákærði H-kk-nf hefði breytt framburði sínum þegar búið hefði verið að kynna honum misræmi sem væri á framburði hans og H-kk-ef í lögreglubílnum.

Þegar til Hafnar kom hefðu K-kk-nf H-kk-nf dýralæknir, E-kk-nf K-kk-nf sláturhússtjóri og G-kk-nf M-kk-nf Þ-kk-nf búfræðingur fláð kálfinn og skoðað áverkana á honum. Einnig hefðu verið teknar ljósmyndir og K-kk-nf beðinn um að gera skýrslu um áverkana. Hann sagði að engar líkur væru á því að afturlöppin á dýrinu hefði brotnað við flutning á skrokknum til Hafnar. Hann sagðist ekki muna hvaða áverkar voru á dýrinu þegar lögregla kom á vettvang. Hann sagði að lögregla hefði ekki viðstödd þegar skrokkurinn hefði verið tekinn af kerrunni við sláturhúsið og ekki verið vitni að meðhöndlun skrokksins þar til dýralæknir kom á staðinn til að skoða hann.

B-kk-nf B-kk-nf sagðist hafa verið að hirða rúllur af túni sínu í umrætt sinn og sagði hann það hefðu verið nokkur hreindýr innan girðingarinnar. Sagðist hann hafa séð ákærða og félaga hans á bíl fyrir innan girðinguna, en þeir hefðu ekki haft sig mikið í frammi. Hann sagðist síðan hafa séð eitt hreindýrið koma í gegnum girðinguna og fara yfir túnið. Dýrið hefði haltrað á vinstra afturfæti þegar það hefði brokkað yfir túnið. Þá hefði hann séð ákærða koma á bílnum meðfram girðingunni. Hann sagði að þegar hann hefði fylgst með ákærða aka meðfram girðingunni hefði hann litið af dýrinu og þegar hann hefði litið aftur til baka hefði dýrið verið horfið. Ákærði hefði síðan komið til hans og spurt hvort hann hefði séð dýrið og hefði hann sagt honum að það hlyti að hafa lagst í kornið, sem hefði verið þarna við hliðina á óslegið. Ákærði og félagi hans hefðu síðan farið þangað, en hann haldið af stað með heyrúllurnar. Á leiðinni af túninu hefðu þeir kallað á hann og sagt honum að dýrið hefði verið í korninu fótbrotið. Hann sagði að þegar ákærði hefði komið til hans á túninu hefði ákærði sagt honum það í óspurðum fréttum að hann hefði hringt í hreindýraráð og að starfsmaður þess hefði beðið hann um að fella dýrið. Sagðist hann hafa staðið á túninu og beðið eftir að sonur hans setti rúllur á vagninn og að ákærði hefði ekið alveg upp að honum til að tala við hann. Hann sagðist ekki hafa heyrt neina skothvelli á svæðinu.

Vitnið gaf skýrslu hjá lögreglu 6. október 2005 sem er í samræmi við ofangreint.

S-kk-nf G-kk-nf sagðist hafa farið með E-kk-þgf S-kk-þgf og föður hans S-kk-þgf P-kk-þgf á hreindýraveiðar á svæði innan við Flatey á Mýrum. Hann lýsti því hvernig dýrin, sem þeir E-kk-nf hefðu verið komnir í færi við, hefðu fælst vegna nokkurra skothvella, sem kveðið hefðu við skammt frá eða niður undir túnunum á Flatey. Þar sem dýrin hefðu gengið þeim úr greipum hefðu þeir hringt í S-kk-þf og hann komið á bifreið vitnisins til þeirra. Bifreið ákærðu hefði þá komið upp eftir og fyrst farið til S-kk-ef, en síðan komið til þeirra E-kk-ef. Þar hefði verið á ferð ákærði og maður með honum, sem hann sagðist ekki hafa séð áður. Ákærði hefði tjáð honum að hann væri þarna til að sækja kálfa frá kúm, sem hefðu verið felldar þarna áður. Síðar hefði frásögn ákærða breyst á þann veg að kálfarnir væru særðir og að hann hefði ætlað að fella þá en riffillinn væri ekki í lagi hjá honum. Ákærði hefði því beðið hann um að fella kálfana. Sagðist vitnið ekki geta gert það, en sagðist myndu hringja í sinn yfirboðara og til að láta hann vita af þessu. Sagðist hann hafa spurt ákærða H-kk-þf að því hvers vegna H-kk-nf eftirlitsmaður væri ekki með honum og hefði ákærði H-kk-nf þá sagt að H-kk-nf hefði orðið veikur. Vitnið sagðist síðan hafa hringt í J-kk-þf, starfsmann veiðistjórnunarsviðs Umhverfisstofu og látið hann vita af þessu. Aðspurður sagðist hann strax hafa náð sambandi við J-kk-þf.

Ákærði hefðu síðan farið aftur niður eftir og að kálfunum og þá hefðu kveðið við þrír skothvellir í viðbót. Skömmu síðar hefði lögregla komið á vettvang og síðar hefði hann verið beðinn um að fella kálfana. Sagðist hann hafa fellt annan kálfinn, sem hefði verið særður, en annað dýr hefði verið þarna á þremur fótum og hefði það horfið út í myrkrið. Hann sagðist hafa gert að dýrinu, sem hann felldi að beiðni lögreglu. Það hefði verið gert til að koma í veg fyrir að það blési út, en þá gæti kviður dýranna sprungið.

Vitnið gaf skýrslu hjá lögreglu 11. september 2005, sem er í meginatriðum í samræmi við framangreint.

E-kk-nf B-kk-nf S-kk-nf sagði að þegar þeir S-kk-nf G-kk-nf hefðu verið búnir að koma sér í færi við hóp af hreindýrum, sem hefði fælst vegna skothvella og þeir misst af þeim úr færi þennan dag. Þeir hefðu því haft samband við föður hans, S-kk-þf, og beðið hann að koma til þeirra á bifreið S-kk-ef, en á sama tíma hefði ákærði komið akandi upp eftir til þeirra S-kk-ef og talað við þá. Ákærði hefði tjáð þeim að einhver eftirlitsmaður hefði beðið hann um að aflífa særða kálfa, sem hefðu verið með hjörðinni, en eftirlitsmaðurinn hefði hins vegar hvergi verið nærri á þessum tíma. Hann hefði einnig sagt að riffillinn sinn væri ekki rétt stilltur og því hefði hann ekki hitt það sem hann miðaði á. Hann hefði síðan beðið þá um að aflífa kálfana fyrir sig. Þeir hefðu hins vegar ekki haft neina heimild til þess og sagði hann að S-kk-nf hefði sett sig í samband við hreindýraráð og þeir síðan beðið rólegir. Eftir þetta hefðu ákærðu farið aftur niður eftir.

Vitnið gaf skýrslu hjá lögreglu 16. september 2005, sem er í aðalatriðum í samræmi við ofangreint.

S-kk-nf P-kk-nf sagði að í umrætt skipti hefði E-kk-nf B-kk-nf sonur hans farið á hreindýraveiðar með veiðieftirlitsmanninum S-kk-þgf G-kk-þgf. Þeir hefðu farið á eftir hreindýrahjörð en hann orðið eftir í bifreið S-kk-ef. Dýrin hefðu fælst hjá þeim E-kk-þgf B-kk-þgf og S-kk-þgf og þeir komið til baka. Í sama mund hefði ákærða borið þar að og talað fyrst við sig en því næst farið og rætt við S-kk-þf G-kk-þf. Rætt hefði verið um tvö særð dýr, annað belgskotið og hitt fótbrotið Eftir að S-kk-nf hafði rætt við mennina hefði hann komið inn í bílinn hjá vitninu og hringt í hreindýraráð og viðmælandi hans ætlað að hafa samband við lögreglu. Þeir hefðu fylgt ákærðu eftir á bílnum og beðið eftir að lögregla kæmi á vettvang. Sérstaklega aðspurður sagðist hann muna eftir því að ákærði H-kk-nf hefði sagt að veiðieftirlitsmaðurinn lægi veikur heima. Hann staðfesti efni skýrslu sinnar hjá lögreglu og undirritun sína undir hana.

Vitnið gaf skýrslu hjá lögreglu 16. september 2005 sem er í aðalatriðum í samræmi við ofangreint.

J-kk-nf G-kk-nf G-kk-nf, starfsmaður veiðistjórnunarsviðs Umhverfisstofnunar, staðfesti að S-kk-nf G-kk-nf leiðsögumaður hefði hringt í sig seinni part dags umræddan dag og þá verið staddur á veiðum nálægt Flatey með veiðimanni. S-kk-nf hefði fyrst spurt hann að því hvort fleiri menn hefðu tilkynnt sig á veiðar á þessu svæði og hefði vitnið tjáð honum að tveir leiðsögumenn hefðu verið að veiðum á þessu svæði fyrr um daginn, en að hann héldi að þeir hefðu báðir lokið veiðum. S-kk-nf hefði lýst því fyrir honum að þarna væru menn á hreindýraveiðum og ekki sjá að með þeim væri leiðsögumaður. Sagðist hann því hafa haft samband við lögregluna á Höfn og beðið þá um að fara á vettvang og athuga málið. Aðspurður sagðist hann hafa verið í símasambandi á þessum tíma frá morgni til kvölds. Sagðist hann hafa látið flytja símtöl úr aðalnúmeri skrifstofunnar í farsímann sinn. Því hringdi farsíminn hans stundum þegar hann væri að tala í aðalsímann á skrifstofunni, en hann sagðist hringja til baka í þau númer, sem ekki næðu í hann. Væri síminn hans á tali hefðu menn einnig getað lesið inn á talhólf farsímans. Aðspurður sagði hann að H-kk-nf G-kk-nf leiðsögumaður hefði ekki tilkynnt honum um særð dýr, sem hann hefði séð þennan dag. Hann sagði að S-kk-nf G-kk-nf hefði látið hann vita af því að hann hefði aflífað særðan kálf að beiðni lögreglu.

Hann sagði að veiðileyfi væru gefin út af veiðistjórnunarsviði Umhverfisstofnunar á nafn veiðileyfihafans og þá fengi hann í hendur merki eða hækilbönd, sem festa ætti við bráðina. Hækilböndin væru tvö því ef felld væri kú með kálfi og þá væri stærra merkið fest við kúna en minna merkið við kálfinn.

K-kk-nf H-kk-nf dýralæknir sagðist hafa skoðað umrædd dýr að beiðni lögreglu. Hann sagði að tarfurinn hefði verið særður á báðum fótum og á bóg þess hefði verið skotsár eftir kúlu sem hafði fellt dýrið og hún fundist í brjóstholi þess. Þá hefðu fundist tvö skot í aftanverðu lærinu, annað með skotstefnu í átt að mjaðmagrind og í botni þess sárs hefði fundist lítið kúlnabrot, og hitt, svöðusár í lærvöðva, og þar hefði kúlan greinilega haldið áfram og farið í hinn afturfótinn. Þar hefði einnig fundist kúlnabrot. Á þeim legg hefði beinið einnig verið brotið við hækil, en engar blæðingar eða bjúgur að sjá sem benti til þess að leggurinn hefði verið brotin eftir að dýrið var fellt. Sárið á bógnum hefði augljóslega verið nýtt og að dýrið hefði hlotið skjótan dauðdaga við það skot. Hann hefði hins vegar talið að sárin á lærunum hefðu verið frekar nýleg þar sem batinn í þeim hefði verið kominn skammt á veg, en hins vegar hefðu þau verið orðin þurr og sárkantarnir samanskroppnir. Þá hefði enginn örvefur eða nýmyndun verið sjáanleg. Því hefði hann talið að sárin á lærunum væru 12 til rúmlega 30 klukkustunda gömul. Hann sagði að kálfurinn hefði fengið skot í kviðinn og verið að dragast upp og liðið illa. Hann sagðist telja að rétt hefði verið að fella bæði dýrin út frá dýraverndunarsjónarmiðum. Tarfurinn hefði getað lifað áfram þar sem ekki hefði verið blæðing úr sárinu, en hann hefði getað fengið sýkingu í sárið sem hefði getað leitt hann til dauða á einhverjum tíma. Þá hefði hann væntanlega haft verulegar þrautir í sárinu.

J-kk-nf G-kk-nf B-kk-nf lögreglumaður sagðist hafa farið á vettvang umræddan dag ásamt E-kk-þgf S-kk-þgf lögreglumanni. Hann sagði að tilkynning hefði komið um ólöglegar hreindýraveiðar frá starfsmanni hreindýraráðs. Hann lýsti aðkomu sinni með svipuðum hætti og lögreglumaðurinn E-kk-nf S-kk-nf. Hann sagði að þeir hefðu rætt við ákærða og H-kk-þf, en ákærði hefði haft sig mun meira í frammi en H-kk-nf. Hann sagði að upphaflegi framburðurinn á vettvangi hefði komið fram hjá ákærða. Hann sagði að framburður ákærða hefði breyst eftir að lögregla hafði komið við í Lækjarhúsum og haft tal af H-kk-þgf veiðieftirlitsmanni. Hann sagði að ákærða hefðu orðið margsaga á leiðinni frá Lækjarhúsum til Hafnar. Eftir því sem á rannsóknina hefði liðið hefði einnig smám saman komið í ljós að ákærði hefði borið menn fyrir ýmsu, sem þeir höfðu hvorki gert né sagt. Hann sagðist aðspurður ekki vita hvað orðið hefði af kúlum og kúlnabrotum, sem fundist hefðu í tarfinum. Aðspurður sagðist hann ekki muna eftir því hvort dýrið var fótbrotið á öðrum afturfæti þegar lögregla tók skrokkinn af palli bifreiðar ákærða á vettvangi.

H-kk-nf G-kk-nf sagði að H-kk-nf hefði verið mættur til sín til hreindýraveiða í umrætt sinn og kvöldið áður hefði ákærði hringt í hann og spurt hvort hann mætti koma með eins og hann hefði oft gert áður og það hefði verið auðsótt mál. Ákærði hefði spurt hann hvort hann ætti að horfa eftir dýrum þegar hann kæmi í Lækjarhús morguninn eftir, en vitnið sagðist hafa sagt ákærða að það væri óþarfi, en hann gæti auðvitað kíkt eftir dýrum frá þjóðveginum. Ákærði hefði síðan haft samband við hann á milli kl. 6 og 7 morguninn eftir og tjáð honum að hann væri búinn að finna dýr uppi á aurum. Þeir hefðu síðan farið af stað á veiðarnar og hitt ákærða. Þeir hefðu farið upp á Flateyjaraura þar sem hjörðin hefði verið og fellt dýrin sem veiðimennirnir hefðu haft leyfi fyrir. Veiðum hefði verið lokið upp úr hádegi og þeir haldið heim til vitnisins í Lækjarhús. Gengið hefði verið frá skrokkunum í læk til kælingar. Ákærði hefðu tjáð honum að hann ætlaði heim til að halda veislu fyrir stjúpdóttur sína og að H-kk-nf kæmi með honum. Hefði ákærði reiknað með því að H-kk-nf myndi gista hjá honum um nóttina og koma síðan daginn eftir og taka skrokkinn og farangur sinn. Einhver fíflagangur hefði síðan átt sér stað í eldhúsinu í sambandi við merki hreindýraráðs og hefði ákærði verið að fíflast við H-kk-þf. Ákærði hefði spurt hann hvort hann mætti skoða merkin, sem hefðu verið í skál í eldhúsinu. Um hefði verið að ræða merki, sem yfirleitt væru ekki notuð. Sagðist hann hafa sýnt ákærða merkin og síðan tekið skálina og sett hana þar sem hún væri geymd venjulega.

Ákærði hefði verið búinn að minnast á það í veiðiferðinni að hann hefði séð særðan kálf í hjörðinni, en vitnið sagðist ekki hafa orðið vart við sært dýr í veiðiferðinni og ekkert dýr hefði verið sært á meðan á veiðunum stóð. Þegar ákærði hefði verið að fara hefði hann talað um að hann ætlaði að fara og horfa eftir særða dýrinu. Sagðist hann hafa sagt honum að gera það ekki því það væru fleiri veiðimenn á svæðinu og hann gæti styggt dýrin fyrir þeim. Eftir þetta hefði leiðir skilið og hann farið með hinum veiðimanninum og félaga hans niður á fjöru til að skjóta leirdúfur. Þegar hann hefði komið heim um kvöldið hefði hann séð að ákærði hafði hringt nokkrum sinnum í hann. Hann hefði náð í hann í farsíma og ákærði sagt honum að hann gæti ekki talað við hann þar sem hann væri upptekinn. Um hálftíma síðar hefði lögregla birst á hlaðinu með ákærða. Hann sagði að lögregla hefði borið merkið og ýmis atriði undir hann. Hann sagði að rangt væri að hann hefði skyndilega orðið veikur þennan dag og orðið að fara heim. Aðspurður sagði hann að riffill ákærða hefði ekki verið notaður um morguninn enda hefði hann komið með í veiðiferðina sem gestur og ekki haft veiðileyfi. Hann sagðist staðfesta að merkið, sem fest hafði verið á tarfinn, hefði verið tekið heima hjá honum og að það hefði verið vegna dýrs, sem hefði verið fellt viku fyrr.

III.

Niðurstaða

Í máli þessu er ákærða í fyrsta lagi gefið að sök brot gegn lögum nr. 64/1994 um vernd, friðun og veiðar á villtum fuglum og villtum spendýrum með því að hafa laugardaginn 10. september 2005 í heimildarleysi skotið hreindýrstarf án þess að hafa veiðileyfi fyrir tarfinum og án þess að vera í fylgd leiðsögumanns, svo og að hafa ekki í framangreint skipti haft meðferðis veiðikort og skotvopnaleyfi.

Ákærði hefur viðurkennt að hafa skotið umræddan tarf en kveðst hafa gert það vegna þess að tarfurinn hefði verið illa særður. Hefur ákærði borið um það að sér liði ekki vel yfir því að sjá sært dýr, en tarfurinn hefði ekki getað stigið í annan fótinn og dregið hann á eftir sér. Þá hefði tarfinum blætt talsvert. Vitnin H-kk-nf B-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf báru og um það að tarfurinn hefði verið særður. Sagði H-kk-nf að dýrið hefði verið farið að draga afturhlutann og því verið illa sært. Einnig hefði dýrið verið blóðugt á fótlegg. B-kk-nf sagði hins vegar að dýrið hefði haltrað á vinstra afturfæti. Í framlögðu vottorði K-kk-ef H-kk-ef dýralæknis og skýrslu hans hér fyrir dómi kemur og fram að auk bógsársins eftir skotið sem felldi dýrið hefði tarfurinn verið með sár á báðum afturfótum. Tvö skot hefðu verið í aftanverðu lærinu, annað með skotstefnu í átt að mjaðmagrind og hitt í lærvöðva og þar hefði kúlan greinilega farið í gegn og í hinn afturfótinn. Um hefði verið að ræða svöðusár í lærvöðva. Þá hefði annar afturfótur verið brotinn við hækil. Þar hefði þó ekki verið að sjá bólgur eða blæðingar, sem benti til þess að leggurinn hefði brotnað eftir að dýrið var fellt. Loks lét dýralæknirinn í ljós það álit sitt að skotsár á afturfótum hefðu verið eldri en bógsárið, sem felldi dýrið og að sennilega hefðu þau verið 12 til 36 klukkustunda gömul. Allt þykir þetta staðfesta framburð ákærða um að tarfurinn hafi verið særður þegar hann felldi hann.

Í 2. mgr. 10. gr. laga nr. 64/1994 segir að særi veiðimaður dýr beri honum að elta það strax uppi og aflífa ef þess er nokkur kostur. Í athugasemdum í frumvarpi til laganna segir um þessa grein að það mannúðarsjónarmið skuli gilda að veiðimaður geri allt sem í hans valdi standi til að þess að aflífa sært dýr. Í 3. mgr. 11. gr. reglugerðar nr. 486/2003 um stjórn hreindýraveiða segir og að sært dýr beri að aflífa þegar í stað. Hvorki í lögunum né reglugerðinni er kveðið á um skyldu manna til að tilkynna lögreglu, dýralækni eða eftirlitsmanni með hreindýraveiðum um særð dýr heldur er þar hnykkt á þeirri skyldu manna að aflífa dýrið þegar í stað. Ekki er þar heldur gert að skilyrði að meiðsl dýrsins séu lífshættuleg.

Í ljósi ofangreinds verður ekki talið að með því að fella tarfinn hafi ákærði brotið gegn 3. og 8. mgr. 14. gr. laga nr. 64/1994, enda verður ekki talið að hann hafi verið á veiðum í greint sinn. Með sömu rökum verður ekki talið að ákærði hafi gerst brotlegur með því að hafa ekki meðferðis veiðikort. Verður ákærði því sýknaður af broti gegn ákvæðum laga nr. 64/1994 og reglum, settum samkvæmt þeim.

Ákærði hefur viðurkennt að hafa ekki verið með skotvopnaleyfi meðferðis í umrætt sinn og þykir hann með þeirri háttsemi sinni hafa brotið gegn 20. gr. vopnalaga nr. 16/1998.

Í öðru lagi er ákærða gefið að sök að hafa auðkennt skrokk hreindýrstarfsins í blekkingarskyni með opinberu merki Umhverfisstofnunar.

Fram hefur komið í málinu að leyfi til hreindýraveiða eru gefin út af veiðistjórnunarsviði Umhverfisstofnunar á nafn veiðileyfishafa. Jafnframt að við útgáfu veiðileyfisins fái veiðileyfishafinn afhent merki eða hækilbönd, sem festa eigi við bráðina. Samkvæmt gögnum málsins tilheyrði umrætt merki eða hækilband veiðileyfi nafngreinds manns, sem var við veiðar á þessu sama svæði 30. ágúst 2005.

Ákærði hefur viðurkennt að hafa sett hækilbandið á hreindýrsskrokkinn þegar hann hefði séð lögreglu nálgast. Hefur hann ekki gefið aðra skýringu á þessu háttalagi sínu en að um tómt rugl af sinni hálfu hefði verið að ræða.

Lögreglumennirnir E-kk-nf S-kk-nf og J-kk-nf G-kk-nf B-kk-nf hafa báðir borið um það að ákærði hefði í fyrstu tjáð þeim að tarfurinn hefði verið skotinn fyrr um daginn í veiðiferð með H-kk-þgf G-kk-þgf veiðieftirlitsmanni, en hann hefði orðið lasinn og ákveðið að fara heim að leggja sig. Eftir að þeir hefðu haft tal af H-kk-þgf og síðan kynnt ákærða misræmi, sem væri á framburði hans og H-kk-ef, hefði ákærði breytt framburði sínum og tjáð þeim að hann hefði sett hækilbandið á tarfinn í einhverjum fíflaskap þegar hann hefði sé lögregluna nálgast. Hefur ákærði viðurkennt hér fyrir dómi að hafa breytt framburði sínum með þessum hætti og hefur hann sagt að um algjört hugsunarleysi af sinni hálfu hefði verið að ræða að segja ekki lögreglu satt og rétt frá atburðum þegar hún kom á vettvang.

Framburður ákærða hefur verið óstöðugur og hvarflandi og á köflum með talsverðum ólíkindablæ. Þykja skýringar hans á því hvernig merkið komst í vörslur hans og hvers vegna hann setti merkið á tarfinn þegar lögreglan nálgaðist afar ótrúverðugar.

Eins og áður greinir hefur ákærði viðurkennt að hafa tjáð lögreglu á vettvangi að tarfurinn hefði verið felldur fyrr um daginn í veiðiferð með nafngreindum veiðieftirlitsmanni. Í ljósi þess og alls framangreinds þykir hafið yfir skynsamlegan vafa að ákærði hafi auðkennt hreindýrstarfinn í blekkingarskyni með merki Umhverfisstofnunar og að fyrir honum hafi vakað að koma í veg fyrir frekari afskipti lögreglu af málinu. Með þessari háttsemi hefur ákærði gerst sekur um brot gegn 157. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Niðurstaða málsins er því sú að ákærði er sýknaður af broti gegn lögum nr. 64/1994 um vernd, friðun og veiðar á villtum fuglum og villtum spendýrum. Ákærði er hins vegar sakfelldur fyrir brot gegn 157. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og 20. gr., sbr. 36. gr. vopnalaga nr. 16/1998.

Ákærði hefur ekki áður gerst sekur um refsiverða háttsemi.

Refsing ákærða þykir hæfilega ákveðin fangelsi í 30 daga. Þar sem ákærði hefur ekki áður gerst brotlegur þykir rétt að fresta fullnustu refsingar hans og ákveða að hún falli niður að liðnum 2 árum frá uppkvaðningu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Með því að ákærði hefur verið sýknaður af broti gegn lögum nr. 64/1994 og reglum settum samkvæmt þeim eru ekki efni til að svipta hann skotvopna- og veiðileyfi með vísan til 1. mgr. 21. gr. sömu laga. Þá þykja ekki efni til að gera riffil ákærða upptækan. Upptækur er hins vegar gerður hreindýrsskrokkur, sem merktur er með merki Umhverfisstofnunar númer 831.

Ákærði greiði 2/3 hluta sakarkostnaðar að fjárhæð 219.636 krónur, þ.m.t. málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, T-kk-ef R-kk-ef S-kk-ef hdl., sem þykja hæfilega ákveðin að fjárhæð 149.400 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti, en að 1/3 hluta skal sakarkostnaður greiðast úr ríkissjóði.

Dóm þennan kveður upp R-kvk-nf B-kvk-nf dómstjóri.

Dómsorð:

Ákærði, H-kk-nf G-kk-nf, sæti fangelsi í 30 daga en fullnustu refsingarinnar er frestað og skal hún falla niður að liðnum 2 árum frá uppkvaðningu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Upptækur er hreindýrsskrokkur, sem merktur er með merki Umhverfisstofnunar nr. 831.

Kröfu ákæruvalds um að ákærði verði sviptur skotvopna- og veiðileyfi og gert að sæta upptöku á riffli af tegundinni Carl Gustafs Stads, model III, kaliber 6,5x55, framleiðslunúmer 476727, er hafnað.

Ákærði greiði 2/3 hluta sakarkostnaðar að fjárhæð 219.636 krónur, þ.m.t. málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, T-kk-ef R-kk-ef S-kk-ef hdl., að fjárhæð 149.400 krónur, en að 1/3 hluta skal sakarkostnaður greiðast úr ríkissjóði.

R-kvk-nf B-kvk-nf