S-196/2012

Mál þetta, sem dómtekið var 30. ágúst 2012, er höfðað með ákæru útgefinni af lögreglustjóranum á höfuðborgarsvæðinu 28. febrúar 2012 á hendur X, kt. 000000-0000, […], Kópavogi, „fyrir líkamsárás;

1. með því að hafa miðvikudaginn 5. janúar 2011, fyrir utan anddyri íbúðar hans að […] í Kópavogi, tekið um hönd A, kt. 000000-0000, og snúið upp á hana, gripið svo um axlir A og ýtt henni utan í nálægan steinvegg, allt með þeim afleiðingum að hún hlaut tognun á úlnlið, hálshrygg og axlarlið.

2. Með því að hafa í kjölfarið á árás þeirri sem lýst er í 1. tölul. slegið B, kt. 000000-0000, einu höggi með stunguskóflu er hafnaði undir höku hans, með þeim afleiðingum að B hlaut 6-7 cm langt yfirborðssár hægra megin á kjálka hliðlægt við höku.“

Þetta er talið varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með áorðnum breytingum.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.

Í málinu gerir A skaðabótakröfu að fjárhæð 405.000 krónur auk vaxta samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 5. janúar en síðan dráttarvaxta samkvæmt 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr., sömu laga frá því mánuður er liðinn frá birtingu kröfunnar fyrir ákærða til greiðsludags.

Þá gerir B skaðabótakröfu að fjárhæð 555.000 krónur auk vaxta samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 5. janúar en síðan dráttarvaxta samkvæmt 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr., sömu laga frá því mánuður er liðinn frá birtingu kröfunnar fyrir ákærða til greiðsludags.

Ákærði krefst sýknu af kröfum ákæruvaldsins. Jafnframt er þess krafist að bótakröfu verði vísað frá dómi, en til vara er krafist sýknu. Þá krefst verjandi ákærða hæfilegrar þóknunar sér til handa.

I.

Hinn 5. janúar 2011 óskaði A eftir aðstoð lögreglu að […] í Kópavogi vegna líkamsárásar sem hún hefði orðið fyrir. Í frumskýrslu lögreglu segir að þegar lögreglumenn hafi komið á vettvang hafi A og B, íbúar á neðri hæð, tekið á móti þeim. Þau hafi verið í nokkru uppnámi og verið áhyggjufull að sjá. Þau hafi skýrt frá því að mikið ónæði væri frá nágranna þeirra á efri hæð hússins, ákærða í máli þessu, en hann væri með flygil í íbúðinni og þar væri „tónleikahald“ á hinum ýmsu tímum, auk þess sem þar væri verið að æfa óperusöng. Þau væru sjálf með eins árs gamalt barn og vegna hávaða nágranna gætu þau ekki sofið. Þau hefðu reynt að ræða við ákærða vegna þessa en samskipti við hann hefðu sífellt orðið erfiðari. Þau hefðu farið upp til ákærða rétt áðan til að ræða við hann en þá hefði hann komið til dyra með skóflu og ráðist á þau. Hann hefði tekið í hönd A og snúið upp á hana og lamið B með skóflu í andlitið. Í frumskýrslu kemur fram að það hafi mátt sjá skurð eða skrámu á höku B sem hafi blætt úr. A hafi sagt að hún væri marin á brjóstkassa og höndum eftir árásina. Þá segir í frumskýrslu að lögreglumenn hefðu í tvígang bankað kröftuglega á hurðina hjá ákærða en hann hafi ekki svarað.

A lagði fram kæru á hendur ákærða hjá lögreglu 7. febrúar 2011. Hún greindi frá því að forsaga málsins væri sú að mikið ónæði væri frá íbúð ákærða á efri hæð og samskipti við íbúa þar hefðu versnað til muna fyrir tveimur árum. Að kvöldi 5. janúar 2011 um kl. 23:30 hefði verið mikill hávaði vegna tónlistar og söngs og sonur kæranda hefði vaknað. Kærandi og B, maður hennar, hefðu ákveðið að ræða við ákærða. Ákærði hefði ekki svarað dyrabjöllunni og það hefði verið sungið enn hærra. Þau hefðu bankað kröftuglega á hurðina hjá ákærða og kallað inn um bréfalúguna til þess að fá hann til dyra og ræða málin en án árangurs. Þau hefðu þá bankað á glugga á íbúð ákærða. Þá hefðu þau heyrt ákærða fara inn í bílskúrinn og séð hann ryðja skóflum eða verkfærum um koll. Ákærði hefði svo komið til baka og B hefði ýtt kæranda til hliðar vegna þess að ákærði hefði greinilega verið viðbúinn því að ráðast á þau um leið og hann myndi opna dyrnar. Um leið og dyrnar á íbúð ákærða hefðu verið opnaðar hafi ákærði öskrað og ýtt „stunguskóflu“ í átt að B. Til að koma í veg fyrir að ákærði hæfði B hefði kærandi náð að taka aðeins í skófluna og ákærði hefði því ekki náð góðu höggi á B. Ákærði hefði þá snúið sér að kæranda og tekið í hendur henni og snúið upp á fingur og sagt: „Hvað ætlarðu að gera núna?“ Kærandi hefði æpt af sársauka og ákærði hefði því næst tekið um axlir henni og ýtt henni harkalega að steinvegg við hliðina á dyrunum. Auk þess hefði hann otað skóflunni að henni. B hefði komið henni til aðstoðar og náð að ýta við ákærða sem hefði snúið sér að B en ákærði hefði hafið skófluna á loft og slegið henni upp undir höku B. Við þetta hefði B fengið sár sem hefði strax byrjað að blæða úr. B hefði öskrað á kæranda að fara frá ákærða og ýtt við ákærða þannig að hann hefði dottið niður í sitjandi stöðu við dyrnar. Ákærði hefði strax staðið upp og skellt í lás. Kærandi og B hefðu farið í íbúð sína og hringt á lögreglu.

B lagði einnig fram kæru hjá lögreglu 7. febrúar 2011. Hann kvaðst oft hafa kvartað undan hávaða við ákærða. Að kvöldi 5. janúar 2011 kl. 23:30 hefði byrjað mikill hávaði hjá ákærða, píanóleikur og söngur, og barn kæranda vaknað. Kærandi hefði þá farið ásamt A, konu sinni, upp á efri hæðina til að ræða við ákærða en hann hefði ekki svarað þrátt fyrir að þau hefðu ítrekað hringt dyrabjöllunni og bankað á dyrnar. Skyndilega hefði ákærði komið í dyrnar með stunguskóflu og verið í árásarstöðu. Ákærði hefði gripið í konu kæranda og snúið upp á hönd hennar. Kærandi hefði þá gripið inn í og ætlað að losa konu sína en ákærði hefði þá sett eggina á skóflunni í höku kæranda. Kærandi hefði þá ráðist á ákærða og slegið hann í andlitið, en þá hefði ákærði dottið aftur fyrir sig inn í íbúðina og náð að skella í lás. Kærandi hefði svo staðið upp en kona hans hefði reynt að ná sambandi við ákærða með því að tala við hann í gegnum bréfalúguna.

Ákærði var yfirheyrður hjá lögreglu 8. apríl 2011. Ákærði neitaði sök og sagði að hann hefði kært A og B fyrir að ráðast á sig. Jafnframt sagði ákærði að hann, sem væri á sextugsaldri, myndi aldrei fara að ráðast á B, sem væri […] slökkviliðsmaður í toppformi. Um meintan hávaða frá íbúð ákærða sagði ákærði að dóttir kærustu hans væri […] og þegar hún væri glöð þá hoppaði hún um og hann vildi ekki banna henni það. Einnig sagði ákærði að móðir hennar syngi og spilaði á píanó fyrir hana til að gleðja hana. Ákærði neitaði að um annan hávaða væri að ræða. Inntur eftir ástæðu þess að hann hefði ekki komið til dyra þegar lögregla kom á vettvang sagði ákærði að hann hefði ekki vitað að þetta hafi verið lögreglan og hann hafi verið hræddur við að opna eftir að hafa „lent í þessu“ við nágranna sína. Ákærði neitaði því að hafa opnað dyrnar og verið með stunguskóflu eða að hafa snúið upp á handlegg A. Ákærði sagði að atvik hefðu verið þau að A hefði sett út höndina í átt að sér og hann hafi brugðist við með því að setja hönd sína á móti, því hann hafi haldið að hún ætlaði að kýla sig. Þá hefði B spurt hvort hann ætlaði að berja konu sína og slegið sig í andlitið. Við það hafi ákærði dottið á bakið og inn í íbúðina. Ákærði kvaðst hafa náð að standa upp og loka dyrunum. Ákærði neitaði því alfarið að hann hefði verið öskrandi og með skóflu og sagði að hann ætti ekki einu sinni skóflu heima hjá sér. Enn fremur sagði ákærði að B hefði, áður en þetta gerðist, hótað því að mölbrjóta píanó ákærða og verið með hótanir.

II.

Í málinu liggur fyrir vottorð F-kk-ef S-kk-ef, sérfræðings í slysa- og bráðalækningum, dags. 5. mars 2011. Þar segir að B hafi komið á slysadeild Landspítala 6. janúar 2011 kl. 12:20 vegna líkamsárásar sem hann hefði orðið fyrir um 13 klst. áður, af hálfu nágranna sinna. Við skoðun hafi sést 6-7 cm langt yfirborðssár hægra megin á kjálka, rétt hliðlægt við höku. Ekki hafi blætt úr því og skurðbrúnir ekki gapað og því hafi ekki verið þörf á að sauma það. Einnig hafi verið lítið skrapsár í gómi fyrir neðan framtennur í neðri góm. Þá segir í vottorðinu að útlit áverka geti samrýmst því að hann hafi fengið högg á kjálkann, en áverkarnir væru ekki alvarlegs eðlis og hann ætti að ná sér að fullu á um það bil tveimur vikum.

Jafnframt liggur fyrir vottorð H-kk-ef Ó-kk-ef, sérfræðings í bráðalækningum, dags. 1. apríl 2011, þar sem segir að A hafi komið á bráðamóttöku Landspítala 5. janúar 2011 kl. 23:52 vegna líkamsárásar sem hún hefði orðið fyrir af hálfu nágranna síns. Við skoðun hafi hún kvartað undan verk í úlnlið og verið með tognunareinkenni eftir „hyperextension“ um úlnliðinn. Á hægri öxl hafi verið mar og roði og hafi verið tekin mynd af því. Umrædd mynd liggur hins vegar ekki fyrir í gögnum málsins. Þá segir í vottorðinu að allar hreyfingar um öxlina séu eðlilegar en hún finni þó verki við hreyfingar. Einnig hafi hún verið aum við þreifingu hægra megin „paravertrebralt“ við hálslið C2-C7 og aum fyrir hægri „mastoid proscess“ en ekki hafi verið að sjá nein áverkamerki á hálsi. Greining hafi verið tognun og ofreynsla á úlnlið, hálshrygg og axlarlið.

III.

Verður nú rakinn framburður ákærða og vitna fyrir dómi.

Ákærði greindi frá því að hann hefði farið út að borða umrætt kvöld ásamt sambýliskonu sinni og þau hafi ætlað að hafa það huggulegt vegna þess að hún hafi verið að fara utan daginn eftir og ætlað að vera fjarverandi í nokkra mánuði. Þegar þau hafi komið heim um kl. 22 hafi ákærði beðið hana að spila fyrir sig píanóverk eftir C-x-x, en hún sé mjög fær píanisti og organisti. Hún hafi verið búin að spila í um 2-3 mínútur og þá hafi verið bankað á dyrnar og legið á dyrabjöllunni. Svo hafi verið hrópað inn um bréfalúguna og barið á hurðina. Ákærði sagði að sér hefði liðið illa við þetta og hann væri undrandi á því að hann hefði ekki hringt á lögregluna. Höggin hefðu dunið á útihurðinni og svo á bílskúrshurðinni. Allt hefði svo orðið hljótt og ákærði óttast að það yrði ráðist á bifreið hans. Hann hefði opnað dyrnar rólega, ekki séð neinn og stigið eitt skref út. Nágrannar hans, A og B, hefðu þá birst úr skoti sem er við bílskúrsdyrnar. Ákærði kvaðst hafa orðið ofsalega hræddur og hrópað upp og baðað út höndunum. Ákærði sagði að ofsahræðsla hans við B ætti sér aðdraganda, en B hefði hringt um tveimur vikum áður og hótað að brjótast inn til ákærða og mölva píanóið. Einnig hefði B hótað sambýliskonu ákærða því að hann yrði barinn. Ákærði sagði jafnframt að þegar hann hefði hrópað upp og baðað út höndunum hefði A komið á móti honum og slegið en ákærði náð að verjast með flötum lófanum. Þá hefði B öskrað: „Þú ert að berja konuna mína,“ og kýlt ákærða, með þeim afleiðingum að ákærði hefði henst inn á gólfið og dottið á bakið. Ákærði kvaðst hafa heyrt mikinn dynk á dyrastafnum og svo hefði hann einhvern veginn náð að loka dyrunum. Hann hefði verið afar hræddur, slökkt ljósin og farið niður á neðri hæðina þar sem væru dyr út í garðinn, en ákærði og sambýliskona hans kæmust þá út ef B og A myndu brjótast inn. Ákærði kvaðst ekki hafa vitað að lögreglan hefði komið og bankað upp á. Ákærði sagði að hann hefði aldrei orðið jafn hræddur á ævi sinni og hann hefði átt við andlega og líkamlega erfiðleika að stríða eftir þetta.

Ákærði neitaði því að hann hefði verið með skóflu og sagði að hann ætti enga skóflu. Jafnframt neitaði ákærði því að hann hefði ráðist á A og B, eins og honum er gefið að sök í ákæru. Inntur eftir því hvernig þau hafi fengið áverka sem lýst er í ákæru sagði ákærði að það gæti verið að hún hafi fengið þá þegar hún hafi slegið til ákærða og B hafi lent á dyrakarminum. Fram kom hjá ákærða að daginn eftir hefði hann tekið eftir skemmdum á útidyrahurðinni og lagði ákærði fram myndir af skemmdunum. Jafnframt sagði ákærði að það væri ekki enn búið að laga skemmdirnar. Ákærði kvaðst hafa bólgnað upp í andliti eftir höggið sem hann hefði fengið frá B. Einnig greindi ákærði frá því að hann hefði lagt fram kæru hjá lögreglu á hendur B og A 15. mars 2011 og honum hafi ekki verið kunnugt um kæru þeirra á hendur sér fyrr en mánuði síðar, í apríl. Ákærði kvaðst ekki hafa fylgst með afdrifum kæru sinnar og honum hefði ekki borist bréf um að lögreglan hefði fellt málið niður. Hann hefði því ekki haft tækifæri til þess að kæra þá ákvörðun til ríkissaksóknara.

A sagði að mál þetta ætti sér langan aðdraganda. Umrætt kvöld, um kl. 23, hefði barn hennar vaknað við píanóleik og óperusöng, en það hefði ekki verið í fyrsta sinn. Hún og B, maður hennar, hefðu ákveðið að fara upp og biðja um svefnfrið. Þau hefðu farið upp, hringt dyrabjöllunni og þá hefði tónlistin hætt. Þau hefðu aftur hringt dyrabjöllunni en enginn komið til dyra. Dyrabjallan hefði svo verið tekin úr sambandi og það hefði ekki verið í fyrsta skipti sem ákærði hafi gert það. Tónlistin hefði svo byrjað aftur og þau hefðu þá bankað á dyrnar og glugga og kallað á ákærða til að reyna að ná tali af honum. Þau hefðu svo heyrt glamur í bílskúrnum og skömmu síðar hefði ákærði rifið upp útidyrnar með skóflu í hendi, rekið skófluna í hana, tekið í hönd hennar, skellt henni upp að vegg, snúið upp á hönd hennar og öskrað tvisvar á hana: „Hvað ætlar þú að gera núna.“ Ákærði hefði verið ofboðslega reiður. B hefði þá komið að til að verja hana og ná honum af henni. Við það hefði ákærði sleppt henni og ráðist á B og lamið hann með skóflunni í hökuna þannig að sár hafi hlotist af. B hefði dottið aðeins aftur á bak og ýtt ákærða frá sér. Ákærði hefði þá dottið inn um dyrnar og lokað þeim. Þau hefðu þá ákveðið að fara niður, enda hafi barnið verið niðri, og hringt á lögreglu.

B sagði að umrætt kvöld hefði heyrst tónlist frá íbúð ákærða og hann hefði farið upp ásamt A, konu sinni, til að ræða við ákærða. Þau hefðu hringt dyrabjöllunni en ákærði ekki komið til dyra og eftir einhvern tíma hefði hætt að heyrast í dyrabjöllunni. Hann og kona hans hefðu þá bankað á hurðina og glugga en ákærði ekki komið til dyra. Þau hefðu bankað á bílskúrshurðina og þá hefðu þau heyrt í ákærða þar fyrir innan. Ákærði hefði svo komið til dyra með miklum látum og verið með skóflu í hendi, eins og hann ætlaði að ráðast á þau. Ákærði hefði rokið á A, gripið í hana, skellt henni upp að vegg, snúið upp á hana og gargað á hana. B kvaðst hafa komið að og ætlað að losa hana en ákærði hefði þá ráðist á hann með skóflunni, þ.e. slegið hann með skóflunni í hökuna. Hann hefði svo ýtt ákærða í burtu og ákærði hefði dottið inn um dyrnar. Spurður hvernig ákærði hefði gripið í A sagði B að ákærði hefði „rifið einhvern veginn í hendina á henni, eða snúið upp á hendina eða öxlina eitthvað“. Borinn var undir B framburður hans hjá lögreglu 18. febrúar 2011 um að hann hefði slegið ákærða í andlitið, eftir að ákærði hefði slegið hann með skóflunni. B sagði að hann hefði lýst atvikum fyrir lögreglumanni sem tók skýrsluna og þetta hefði ekki verið haft rétt eftir honum. Hann var þá spurður af hverju hann hefði ekki gert athugasemdir við lögregluskýrsluna, sem hann undirritaði, og svaraði hann því til að hann væri ekki lögfræðimenntaður og ekki farið ofan í orðalag. Spurður hvort hann hefði slegið ákærða eða ekki kvaðst hann hafa ýtt ákærða frá sér, en hann gat ekki sagt hvernig hönd hans hefði verið. Hann hefði farið með hendurnar einhvers staðar í andlit ákærða og það hefði verið nóg til þess að ákærði hefði hrokkið aftur á bak. Jafnframt var B inntur eftir því af hverju hann hefði ekki greint frá því hjá lögreglu 18. febrúar 2011 að ákærði hefði slengt A utan í steinvegg, eins og hann sagði fyrir dómi, og svaraði hann því til hann hefði bara ekki lýst þessu nógu nákvæmlega, hann hefði bara lýst því hvernig ákærði hefði slegið skóflunni í hann.

Vitnið C greindi frá því að hún byggi að […], beint á móti ákærða. Vitnið kvaðst hafa heyrt mikil læti og öskur umrætt kvöld og það hefði þá litið út um stofugluggann. Vitnið hefði þá séð tvær manneskjur berja allt húsið að utan. Vitnið hefði svo séð ákærða opna dyrnar en vitnið hefði litið aðeins undan, til að kalla á mann sinn og láta hann vita. Þegar vitnið hefði litið aftur út hafi ákærði reynt að halda sér uppi, með því að halda í dyrakarminn. Hann hefði svo ýtt hurðinni aftur og lokað. Aðspurt sagði vitnið að það hefði ekki séð stunguskóflu. Vitninu var kynnt verknaðarlýsing í ákæru og kvaðst vitnið ekki hafa séð neitt af því gerast. Sérstaklega innt eftir því hvort það hefði séð ákærða með skóflu þegar hann kom til dyra sagði vitnið að hann hefði ekki verið með skóflu. Vitnið kvaðst hafa séð ákærða vel. Spurt hvort vitnið þekki ákærða sagði vitnið að það gerði það ekki.

Vitnið D, sambýliskona ákærða, sagði að umrætt kvöld hefðu þau heyrt mikil læti, en það hefði verið bankað endalaust og öskrað. Þetta hefði verið mjög stuttu eftir að vitnið byrjaði að spila á píanó. Vitnið kvaðst ekki hafa þorað að fara fram og það hefði ekki séð atvik. Vitnið sagði að nokkrum dögum fyrir umrætt kvöld hefði vitnið verið í göngutúr og hitt A sem hefði sagt við vitnið að hún ætlaði að láta tvo menn berja vitnið og spurt hvort það væri ekki hrætt.

Vitnið F-kk-nf S-kk-nf, sérfræðingur í slysa- og bráðalækningum, var spurt hvort áverki B á höku gæti samrýmst því að hann hefði verið sleginn með bitlausu eggvopni og sagði vitnið að hann gæti hafa orðið fyrir höggi, en það væri ekkert hægt að segja hvort það væri eftir skóflu. Vitnið var þá innt eftir því hvort áverkinn gæti komið til við það að maður félli á eða slægist utan í hurðarkarm og sagði vitnið að það gæfi augaleið að svo gæti verið. Sár sem væri ekki meira en þetta gæti myndast á ýmsan hátt og það væru tómar getgátur að segja eitthvað sérstakt um það. Áverkinn gæti hafa komið til við högg af ýmsum toga.

Vitnið H-kk-nf Ó-kk-nf, sérfræðingur í bráðalækningum, greindi frá því að A hefði lýst verkjum í úlnlið en við skoðun hafi ekki verið að sjá áverkamerki þar. Hið sama hafi átt við um hálsliði, en áverka hafi hins vegar verið að sjá á hægri axlarlið, mar og roða. Vitnið var spurt hvort áverkinn á úlnlið gæti verið tilkominn við það hún hafi slegið til manns sem hafi varist með flötum lófa og hún hafi slegið í hann og sagði vitnið að þetta gæti hafa gerst þannig.

IV.

Í máli þessu greinir ákærða og hjónin B og A, þáverandi nágranna ákærða, verulega á um atvik. Ákærði segir að aðdragandi máls þessa sé sá að B og A hafi að ósekju ítrekað kvartað undan hávaða frá íbúð hans og hótað honum ofbeldi og hótað að brjóta píanóið á heimili hans. Umrætt kvöld um kl. 22 hafi sambýliskona ákærða verið búin að spila á píanóið í 2-3 mínútur þegar B og A hafi byrjað að hamast á dyrabjöllunni, barið á hurðina og hrópað. Ákærði kveðst hafa orðið afar hræddur og ekki þorað til dyra. Lætin hafi svo hætt og hann hafi þá farið til dyra, opnað þær og litið út. A og B hefðu þá birst úr skoti við bílskúrsdyrnar og honum hefði þá brugðið og hann orðið ofsalega hræddur og baðað út höndunum. A hefði komið á móti honum og slegið til hans en hann hefði náð að verjast með því að setja fram höndina og hún hafi slegið í lófa hans. B hefði þá kýlt hann í andlitið þannig að hann hafi dottið aftur fyrir sig, inn um dyrnar. Ákærði hefur gefið trúverðuga skýringu á því af hverju hann kom ekki til dyra þegar lögregla kom á vettvang, en hann kveðst hafa verið hræddur eftir atvik þetta og ekki vitað að þetta hafi verið lögreglan. Ákærði neitar því alfarið að hafa verið með skóflu og segir að hann eigi enga skóflu.

A lýsti því hjá lögreglu að hún og maður hennar hefðu verið langþreytt á hávaða frá íbúð ákærða. Umrætt kvöld hefði verið mikill hávaði og þau ætlað að ræða við ákærða en hann hafi ekki viljað koma til dyra. Eftir að þau hefðu heyrt umgang í bílskúrnum hefði ákærði svo komið til dyra með skóflu í hendi og otað skóflunni í átt að B. Hún hefði náð að taka í skófluna og ákærði því ekki náð góðu höggi á B. Ákærði hefði svo snúið sér að henni, tekið í hendur hennar og snúið upp á fingur. Ákærði hefði svo tekið um axlir hennar og ýtt henni harkalega að steinvegg og otað skóflunni að henni. B hefði svo komið henni til aðstoðar og ýtt ákærða. Ákærði hefði þá snúið sér að B og slegið hann í hökuna með skóflunni. Fyrir dómi lýsti A upphafi meintrar árásar með aðeins öðrum hætti. Hún sagði að þegar ákærði hefði komið til dyra hafi hann rekið skófluna í hana, en ekki B, og tekið í hönd hennar, skellt henni upp að vegg og snúið upp á hönd hennar. B hefði þá komið til að verja hana og þá hefði ákærði ráðist á hann með skóflunni.

Í framburði B hjá lögreglu og fyrir dómi er nokkurt misræmi. Hjá lögreglu lýsti hann því að ákærði hefði gripið í A og snúið upp á hönd hennar. B hefði þá gripið inn í og ætlað að losa hana en ákærði hefði þá slegið hann með skóflunni. B hefði þá ráðist á ákærða og slegið hann í andlitið og ákærði hefði dottið aftur fyrir sig inn í íbúðina. B lýsti því ekki að ákærði hefði skellt A upp að vegg, en fyrir dómi sagði hann að ákærði hefði m.a. skellt A upp að vegg. Þá sagði B fyrir dómi að það hefði ekki verið rétt eftir honum haft hjá lögreglu að hann hefði slegið ákærða í andlitið. Þegar B var bent á að hann hefði staðfest lögregluskýrsluna og þennan framburð, um að hafa slegið ákærða, gat hann ekki gefið trúverðugar skýringar á þessu misræmi í framburði sínum. Af hálfu ákærða hefur verið lagt fram áverkavottorð vegna komu ákærða á slysadeild 11. janúar, vegna kæru ákærða á hendur B og A, og styður það framburð ákærða og B hjá lögreglu um að B hafi slegið ákærða, en ákærði var samkvæmt vottorðinu með bólgu á kinn.

Við aðalmeðferð málsins var af hálfu ákærða leitt vitnið C, sem býr beint á móti ákærða. Vitnið kvaðst ekkert þekkja til ákærða. Vitnið greindi dóminum frá því að umrætt kvöld hefði það orðið vart við mikil læti og því litið út um stofugluggann og séð tvær manneskjur berja allt húsið að utan. Vitnið kvaðst hafa séð ákærða koma til dyra og hann hefði ekki verið með skóflu í hendi, eins og B og A halda fram. Vitnið sagði að það hefði svo litið aðeins undan og kallað á mann sinn og þegar vitnið hefði litið aftur út hefði það séð ákærða reyna að halda sér uppi í dyragættinni. Ákærði og verjandi hans voru inntir eftir því af dóminum hvernig það kom til að vitnið var leitt fyrir dóm og sagði ákærði að nágranni, sem býr við hlið hans, hefði sagt sér að eiginmaður vitnisins hefði greint frá því að kona hans hefði séð atvik. Verjandi hefði svo haft samband við vitnið og beðið það um að gefa skýrslu fyrir dómi.

Samkvæmt 108. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála hvílir á ákæruvaldinu sönnunarbyrði um sekt ákærða og atvik sem telja má honum í óhag og verður að skýra skynsamlegan vafa ákærða í hag, sbr. 109. gr. sömu laga. Þegar litið er til þess að ákærði hefur staðfastlega neitað sök, framburður A og B hefur ekki verið á einn veg hjá lögreglu og fyrir dómi, vitnisburður C styður framburð ákærða um að mikið hafi gengið á hjá A og B og ákærði hafi ekki verið með skóflu og þess að áverkar A og B geta, samkvæmt framburði lækna fyrir dómi, verið komnir til s.s. með því að B hafi lent á dyrakarminum og A slegið til ákærða, er það mat dómsins að ákæruvaldinu hafi ekki tekist að sanna, svo hafið sé yfir skynsamlegan vafa, að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru. Verður hann því sýknaður af refsikröfu ákæruvalds.

Af þessari niðurstöðu leiðir að bótakröfum í málinu verður vísað frá dómi, sbr. 2. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Með vísan til 2. mgr. 218. gr. laga nr. 88/2008 ber að fella allan sakarkostnað á ríkissjóð, þ.m.t. þóknun verjanda ákærða sem þykir hæfilega ákveðin 376.500 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti.

Dóm þennan kveða upp héraðsdómararnir S-kvk-nf B-kvk-nf, sem dómsformaður, J-kk-nf H-kk-nf og S-kk-nf S-kk-nf.

D ó m s o r ð:

Ákærði, X, er sýkn af ákæru í málinu.

Bótakröfu A og B er vísað frá dómi.

Allur sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin 376.500 króna þóknun verjanda ákærða, A-kk-ef Þ-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns.

S-kvk-nf B-kvk-nf

J-kk-nf H-kk-nf

S-kk-nf S-kk-nf