E-2178/2019

Dómur

Mál þetta, sem var dómtekið að lokinni aðalmeðferð 23. október sl., var höfðað með birtingu stefnu 9. maí sl. Stefnandi er B-kk-nf O-kk-nf B-kk-nf […]. Stefndi er Viss ehf. […].

Stefnandi krefst þess aðallega að stefndi verði dæmdur til þess að greiða honum 14.714.232 krónur með vöxtum, skv. 1. mgr. 8. gr. vaxtalaga nr. 38/2001, frá 25. janúar 2019 til 11. apríl 2019, en með dráttarvöxtum, skv. 1. mgr. 6. gr. vaxtalaga nr. 38/2001, frá þeim degi til greiðsludags. Til vara krefst stefnandi þess að stefndi verði dæmdur til þess að greiða 14.714.232 krónur með vöxtum, skv. 1. mgr. 8. gr. vaxtalaga nr. 38/2001, af 1.943.254 krónum frá 1. febrúar 2019, af 3.886.508 krónum frá 1. mars 2019, af 5.829.762 krónum frá 1. apríl 2019, af 10.455.199 krónum frá 1. maí 2019, af 12.398.453 krónum frá 1. júní 2019 og af 14.714.232 krónum frá 1. júlí 2019, og með dráttarvöxtum, skv. 1. mgr. 6. gr. vaxtalaga nr. 38/2001, frá þeim degi til greiðsludags. Til þrautavara krefst stefnandi þess að stefndi verði dæmdur til þess að greiða 3.584.866 krónur með vöxtum, skv. 1. mgr. 8. gr. vaxtalaga nr. 38/2001, frá 25. janúar 2019 til 11. apríl 2019, en með dráttarvöxtum, skv. 1. mgr. 6. gr. vaxtalaga nr. 38/2001, frá þeim degi til greiðsludags. Í öllum tilvikum krefst stefnandi greiðslu málskostnaðar úr hendi stefnda.

Stefndi krefst sýknu af öllum kröfum stefnanda og greiðslu málkostnaðar úr hendi hans.

I.

Atvik og ágreiningur þessa máls lýtur að greiðslu launa og orlofs til stefnanda og iðgjalds í lífeyrissjóð vegna starfa hans í þágu stefnda. Kjarni ágreinings aðila lýtur að því hvort komist hafi á bindandi samningur milli aðila um starfslok stefnanda eða hvort um réttarsamband aðila fari eftir áður gerðum ráðningarsamningi.

Stefnandi er fyrrum framkvæmdastjóri stefnda en ráðningarsamningur við hann var gerður 1. ágúst 2014 þar sem starfsskyldum hans og ábyrgð er nánar lýst. Stefndi sem er félag, sem áður hét Traustur, selur vátryggingar fyrir farsíma og veitir tjóna og greiðsluþjónustu vegna þeirra trygginga.

Samkvæmt framangreindum ráðningarsamningi var gagnkvæmur uppsagnarfrestur samningsins sex mánuðir eftir þriggja mánaða starf, stefnandi átti rétt til 28 orlofsdaga á ári, sem síðar var fjölgað í 30 daga. Mánaðarlaun stefnanda við starfslok námu 1.614.525 krónum, auk 89.000 króna vegna bifreiðahlunninda.

Stefnandi var hluthafi í stefnda í gegnum félag í hans eigu, BOB fjárfestingar ehf., og nam hlutafjáreign félagsins 21,25% af heildarhlutafé stefnda. Félagið seldi hlutafé sitt til Xor ehf. í desember 2018. Stjórnarformaður og einn hluthafa Xor ehf. er G-kk-nf P-kk-nf en hann er jafnframt stjórnarformaður stefnda. Kaupverð hlutanna, samkvæmt samningi sem undirritaður var 27. desember 2018, var 39.700.000 krónur sem greiða skyldi annars vegar með 2.000.000 króna í reiðufé þann 18. janúar sl. og hins vegar með útgáfu skuldabréfs vegna eftirstöðva kaupverðsins sem gefa skyldi út sama dag. Skuldabréfið skyldi vera með 11 gjalddögum, þeim síðasta 17. júlí 2020. Ágreiningur hefur risið um þessi viðskipti og rekur stefnandi samhliða þessu annað dómsmál gagnvart kaupendum hlutafjárins. Óumdeilt er að kaupandi hefur ekki gefið út framangreint skuldabréf.

Þegar stefnandi seldi hlutafé sitt varð að samkomulagi milli aðila að hann léti jafnframt af störfum. Stefnandi kveðst hafa látið af störfum 25 janúar sl. en síðasta launagreiðsla barst honum 1. sama mánaðar vegna vinnu í desember.

Í málinu liggur fyrir samningur um starfslok stefnanda, dagsettur 27. desember 2018. Samningurinn er undirritaður af G-kk-þgf P-kk-þgf fyrir hönd stefnda en stefnandi hefur ekki undirritað þann samning. Í samningnum segir að orðið hafi að samkomulagi með aðilum að stefnandi láti af daglegum störfum 1. janúar 2019 og hafi ekki fasta viðveruskyldu eftir þann dag. Hins vegar er gert ráð fyrir að hann sinni tilteknum störfum sem takmarkist við 100 klst. vinnuframlag eftir þann tíma. Þá segir að stefnandi fái ekki laun eftir 1. janúar 2019 á grundvelli ráðningarsambands hans við stefnda og tekið er fram að hann hafi tekið allt það orlof sem hann eigi rétt til. Þá falli niður öll starfstengd hlunnindi eftir sama tímamark, þó þannig að honum sé heimilt að halda bifreið sem hann hafi til umráða til 1. febrúar 2019 og þurfi ekki að skila fartölvu og síma sem hann hafi til umráða.

Tölvupóstsamskipti sem áttu sér stað á milli aðila um líkt leyti og unnið var að gerð framangreindra samninga liggja fyrir í málinu. Í tölvupósti frá G-kk-þgf H-kk-þgf, stjórnarmanni til stefnanda, dagsettum 17. desember 2018, spyr G-kk-nf hann hvort meðfylgjandi drög að starfslokasamningi séu í samræmi við það sem stefnandi og G-kk-nf P-kk-nf hafi rætt. Stefnandi svarar daginn eftir, gerir nokkrar athugasemdir og segir m.a.: „Er kaupsamningurinn tilbúinn, en við þurfum að skrifa undir hann samhliða.“ Í tölvupósti frá stefnanda til G-kk-ef H-kk-ef og G-kk-ef P-kk-ef frá 21. desember segir enn fremur: „Bæti hér við tilkynningu um sölu á mínum bréfum sem við áttum alltaf eftir að skrifa undir. Held að þetta sé komið.“ Meðfylgjandi þessu skeyti eru skjöl merkt sem „Kaupsamningur um hlutabréf BOB í Viss_des2018, „Starfslokasamningur_BOB_des2018 e aths BOB og „Tilkynning um sölu á hlutabréfum“. Í skeyti frá G-kk-þgf P-kk-þgf til stefnanda og G-kk-ef H-kk-ef þann 27. desember segist hann hafa undirritað skjöl sem séu í viðhengi, þ.e. kaupsamning, starfslokasamning og tilkynningu en segir að það vanti undirskriftir, m.a. frá stefnanda, á öll þessi skjöl. Stefnandi svarar síðar sama dag og segir: „Það er búið að kvitta undir öll skjölin og votta þau, nema það vantar undirritun á kaupsamninginn frá öðrum hluthöfum.“ Í sama skeyti tekur stefnandi fram að hann muni vera nýjum framkvæmdastjóra innan handar eftir þörfum.

Ljóst er að fljótlega eftir síðustu áramót hefur risið ágreiningur milli aðila um gildi starfslokasamningsins og efndir kaupsamnings Xor ehf. um kaup á hlutafé stefnanda í stefnda. Þann 11. mars sl. sendi stefnandi kröfu á stefnda um greiðslu launa vegna janúar og febrúarmánaða og vísaði til ráðningarsamningsins frá árinu 2014. Stefndi hafnaði þeirri kröfu bréflega þann 15. s.m. og vísaði til þess að stefnandi hefði sagt upp störfum frá og með 1. janúar og fallið frá kröfu um launagreiðslur eftir þann tíma, sbr. samning aðila um starfslok sem að framan er lýst. Vísaði stefndi í bréfinu jafnframt til tölvupósts stefnanda frá 27. desember sem hann kvað fela í sér samþykki stefnanda á þeim samningi, þrátt fyrir skort á undirritun.

Með aðal og varakröfu sinni í þessu máli krefur stefnandi stefnda um greiðslu launa og tengdra gjalda á grundvelli ráðningarsamningsins í sex mánuði, en þrautavarakrafan er byggð á því að hann eigi rétt til launa til 25. janúar sem hafi verið síðasti starfsdagur hans hjá stefnda. Stefndi hefur, líkt og fram kemur í áður röktu bréfi til stefnanda, hafnað þeirri kröfu og byggir á því að stefnandi sé bundinn við efni samnings frá 27. desember sl. um starfslok hans.

II.

Við aðalmeðferð málsins gáfu stefnandi, G-kk-nf P-kk-nf, stjórnarformaður stefnda, G-kk-nf H-kk-nf, stjórnarmaður stefnda, og F-kk-nf Þ-kk-nf S-kk-nf, núverandi framkvæmdastjóri stefnda, aðilaskýrslur.

Stefnanda, G-kk-þgf P-kk-þgf og G-kk-þgf H-kk-þgf bar saman um það að stefnandi sjálfur hefði ámálgað það haustið 2018 við stjórnarmenn í stefnda að láta af störfum fyrir félagið. Hefði stefndi í kjölfar þess hafið leit að nýjum framkvæmdastjóra sem síðan hefði verið ráðinn í árslok 2018 og hafið störf í janúar 2019.

Stefnandi bar að aðilar máls hefðu unnið að gerð starfslokasamnings hans í beinum tengslum við samning um sölu hlutafjár félags hans til félags í eigu forsvarsmanna stefnda, m.a. G-kk-ef P-kk-ef stjórnarformanns. Af hans hálfu hafi aldrei staðið til að ganga til samninga um afsal réttar til launa í uppsagnarfresti nema samhliða og órjúfanlega því tengdu að samningar næðust um sölu hlutafjár og jafnframt að staðið yrði við greiðslu kaupverðs þess. Það hafi verið skilyrði þess að hann gengi til samninga um starfslok á þeim nótum sem fyrirliggjandi starfslokasamningur felur í sér. Það skilyrði hafi ekki gengið eftir og því hafi hann ekki gengið til samninga um starfslok með þessum hætti. Neitaði hann því að orðalag í tölvupósti hans til G-kk-ef P-kk-ef 27. desember sl. bæri að skilja á þann veg að hann hefði fyrirvaralaust samþykkt starfslokasamninginn.

Bæði G-kk-nf P-kk-nf og G-kk-nf H-kk-nf báru fyrir dómi að þeir hefðu litið svo á að samningurinn við stefnanda um starfslok og samningurinn um sölu hlutafjár hans í stefnda til Xor hefðu verið tengdir samningar. Sagði G-kk-nf H-kk-nf að hann hefði litið svo á að þessir samningar „mynduðu eina heild“ og sagði jafnframt að kaupverð hlutabréfanna hefði m.a. tekið mið af því að stefnandi ætti einhvern rétt til uppsagnarfrests. G-kk-nf P-kk-nf notaði svipað orðalag til að lýsa tengslum þessara tveggja samninga.

Í skýrslu F-kk-ef Þ-kk-ef S-kk-ef, núverandi framkvæmdastjóra stefnda, kom fram að hann hefði hafið störf hjá stefnda í upphafi þessa árs. Fyrstu vikurnar í starfi hefði hann samhliða störfum hjá stefnda sinnt starfsskyldum hjá fyrrum atvinnurekanda sínum og að stefnandi hefði unnið eitthvað í þágu stefnda fram til 22. janúar sl.

III.

Stefnandi byggir aðal og varakröfu sína á því að hann eigi rétt til fullra launa í sex mánuði á grundvelli ráðningarsamnings síns frá 14. ágúst 2014. Krefst hann greiðslu launa fyrir allan uppsagnarfrestinn, þ.e. alls sex mánuði, auk áunnins en ótekins orlofs, sem er samtals 41 dagur, sem skiptist þannig að stefnandi hafi átt 6 ónýtta daga frá fyrra orlofsári, áunnið sér 30 daga orlofsrétt á tímabilinu frá 1. maí 2018 til 30. apríl 2019 og 5 daga í maí og júní 2019. Stefnandi reisir kröfur sínar á meginreglum samningaréttar um skyldu til að efna gerða samninga, svo og meginreglum vinnuréttar um greiðslu kaupgjalds. Ekki hafi verið óskað eftir vinnuframlagi frá stefnanda á uppsagnarfresti. Í því hafi hins vegar ekki falist að hann hafi afsalað sér rétti til launa á því tímabili.

Gerður hafi verið skriflegur ráðningarsamningur við stefnanda í ágúst 2014. Stefndi sé bundinn af honum og þeim kjörum sem þar hafi verið samið um, auk þeirra launabreytinga sem sá samningur hafi tekið frá gerð hans. Sá starfslokasamningur sem stefndi hafi útbúið og undirritað sjálfur hafi ekkert gildi í lögskiptum aðila og verði ekki lagður til grundvallar lögskiptum þeirra. Samningur komist ekki á með því að annar samningsaðilinn sendi hinum undirritaðan samning, eins og haldið sé fram í bréfi lögmanns stefnda.

Stefnandi byggir jafnframt á því að hann hafi ekki neitað vinnu á uppsagnarfresti, heldur hafi vinnuframlagi hans verið hafnað af hálfu stefnda. Með því að greiða stefnanda ekki laun hafi stefndi í raun rift ráðningarsamningnum. Verði því að líta svo á að öll krafan sé gjaldfallin frá og með 25. janúar sl., þ.m.t. greiðslur vegna áunnins en ótekins orlofs, sbr. 8. gr. orlofslaga nr. 30/1987, og beri því að taka aðalkröfu stefnanda til greina.

Með hliðsjón af síðasta launaseðli stefnanda frá 30. nóvember 2018 sé stefnufjárhæð aðalkröfu sundurliðuð með eftirfarandi hætti: a.Vangreidd laun í sex mánaða uppsagnarfresti 9.687.150 kr.

1. janúar 30. júní 2019 (1.614.525 * 6) b. Bifreiðastyrkur (98.753 * 6) 592.518 kr. c. Mótframlag stefnda í lífeyrissjóð (229.976 * 6) 1.379.856 kr. d. Áunnið en ógreitt orlof, samtals 41 dagur 3.054.708 kr.

(1.614.525/21,67 x 41)

Samtals 14.714.232 kr.

Verði ekki fallist á að krafa stefnanda hafi gjaldfallið 25. janúar sl. er til vara krafist sömu fjárhæðar með vöxtum, skv. 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001, frá 1. degi hvers mánaðar vegna launakrafna undangengins mánaðar, en með dráttarvöxtum af heildarfjárhæð kröfunnar frá 1. júlí sl. þegar uppsagnarfresti stefnanda lauk.

Verði hvorki fallist á aðal né varakröfu stefnanda er þrautavarakrafan byggð á því að stefnandi eigi rétt til launagreiðslu í 25 daga í janúar 2019, þ.e. 80% af heildarlaunum sínum og eigi að fá gert upp áunnið en ótekið orlof fyrir tímabilið 1. maí 2018 til 25. janúar 2019, samtals 8,5 mánuði, þ.e. 21,25 daga, auk 6 daga frá fyrra orlofsári. Nánar sundurliðast þrautavarakrafan með eftirfarandi hætti: a. Vangreidd laun í 25 daga í janúar 2019 (1.614.525 * 0,8) 1.291.620 kr.

(1. janúar til og með 25. janúar 2019) b. Bifreiðastyrkur (98.753 * 0,8) 79.002 kr. c. Mótframlag stefnda í lífeyrissjóð (229.976 * 0,8) 183.981 kr. d. Áunnið en ógreitt orlof, samtals 27,25 dagar 2.030.263 kr.

(1.614.525/21,67 x 27,25)

Samtals 3.584.866 kr.

Stefnandi byggir á því að réttur hans til lífeyrissjóðsiðgjalda, bifreiðastyrks og orlofs sé hluti ráðningarkjara og beri stefnanda því að fá dóm fyrir þeim kröfum, líkt og launakröfunni sjálfri. Um leið og vinnuframlagi stefnanda hafi verið hafnað hafi laun hans á uppsagnarfresti og orlof gjaldfallið. Krafa um orlof sé reist 1. mgr. 7. gr. laga nr. 30/1987 um orlof. Samkvæmt 8. gr. laganna skuli vinnuveitandi greiða launþega öll áunnin orlofslaun hans við lok ráðningarsambands. Virða skuli þessi réttindi óháð tilefni uppsagnar. Í 7. gr. ráðningarsamnings sé kveðið á um að orlofslaun stefnanda miðist við orlofsrétt hans sem sé 28 virkir dagar á ári.

Um lagarök vísar stefnandi einkum til meginreglna samningaréttar um skyldu til efnda samninga og vinnuréttar um réttar efndir ráðningarsamninga, laga um orlof nr. 30/1987, laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, meginreglna kröfuréttar, meginreglna vinnuréttar, auk kjarasamninga VR og SA og bókana sem teljast hluti kjarasamninga.

IV.

Stefndi byggir sýknukröfu sína fyrst og fremst á þeirri málsástæðu að stefnandi hafi samið um starfslok sín við stefnda á þeim grundvelli sem kveðið sé á um í starfslokasamningi aðila, dagsettum 27. desember 2018. Sé litið til samtímagagna í tengslum við starfslokasamninginn sé engum vafa undirorpið að stefnandi hafi samþykkt efni samningsins en kosið að afhenda ekki eintak, undirritað af sinni hálfu, vegna ágreiningsins um sölu á hlutabréfum í stefnda í óbeinni eigu sinni til XOR ehf.

Þessu til stuðnings vísar stefndi í fyrsta lagi til tölvupósts sem stefnandi sendi til stjórnarmanns stefnda 18. desember 2019, eftir að hann hafði fengið fyrstu drög að starfslokasamningnum. Í tölvupóstinum geri stefnandi ýmsar athugasemdir við fyrirliggjandi drög að samningi. Sé litið til starfslokasamnings sem aðilar gerðu síðan með sér megi sjá að fallist hafi verið á flestar breytingatillögur stefnanda. Þá komi fram í niðurlagi tölvupóstsins að skrifa þurfi samhliða undir kaupsamning um hlutabréfin. Skýrara geti það vart orðið að umræddur stafslokasamningur hafi ekki verið saminn einhliða af stjórn. Sé staðhæfingum um annað mótmælt sem röngum.

Í öðru lagi vísar stefndi til tölvupósts stefnanda 21. desember 2018 til tveggja stjórnarmanna í stefnda. Með umræddum tölvupósti sendi stefnandi viðhengi, þ.m.t. viðhengi sem beri heitið „Starfslokasamningur_BOB_des 2018 e ath BOB.docx“ og sé uppfærð drög að starfslokasamningnum, þar sem tekið hafi verið mið af fyrri athugasemdum stefnanda. Stefnandi hafi í þessum tölvupósti sent starfslokasamninginn til stjórnarmanna stefnda með sínum athugasemdum, sem síðan hafi verið samþykktar af aðilum. Sýni þetta aftur að staðhæfingar í stefnu um að starfslokasamningurinn hafi verið saminn einhliða af stjórn stefnda eða að stefnandi hafi aldrei samþykkt efni hans eigi ekki nokkra stoð í raunveruleikanum.

Þá vísar stefndi í þriðja lagi til tölvupósts sem stefnandi sendi til allra stjórnarmanna stefnda 27. desember 2018. Í umræddum tölvupósti sé stefnandi að svara tölvupósti frá G-kk-þgf P-kk-þgf, stjórnarformanni stefnda, þar sem hann sendi þau skjöl sem hann hafi verið búinn að undirrita í tengslum við starfslok stefnanda hjá stefnda og fyrirhuguð kaup á hlutabréfunum í stefnda. Í svari stefnanda segi orðrétt:,,Það er búið að kvitta undir öll skjölin og votta þau, nema það vantar undirritun á kaupsamninginn frá öðrum hluthöfum. Ég reyni að nálgast þær á morgun.“ Starfslokasamningur stefnanda sé meðal þeirra skjala sem stefnandi vísi til. Allt beri þetta að sama brunni, þ.e. að stefnandi hafi komist að samkomulagi við stefnda um starfslok sín en síðar fengið bakþanka sökum ágreinings um kaup XOR ehf. á hlutum í eigu félags stefnanda, BOB fjárfestinga ehf. Ágreiningur vegna þess máls sé hins vegar óviðkomandi máli þessu og þeirri staðreynd að stefnandi hafi samþykkt efni starfslokasamnings sem aðilar gerðu með sér þann 27. desember 2018.

Með vísan til framangreinds telur stefndi engum vafa undirorpið að stefnandi hafi samþykkt umdeildan samning um starfslok sín hjá stefnda. Jafnframt styðji framangreind gögn með óyggjandi hætti að stefnandi hafi haft töluvert um efni samningsins að segja. Hafi hann samþykkt starfslokasamninginn efnislega með tölvupósti sínum 27. desember 2018 og jafnframt staðfest í sama pósti að hann hafi undirritað samninginn og að hann hafi verið vottaður. Stefnandi hafi hins vegar ákveðið að halda eintakinu með undirritun sinni fyrir sig. Sé skorað á stefnanda að leggja fram undirritað og vottað eintak starfslokasamningsins.

Samkvæmt grein 3.1 í starfslokasamningnum hafi orðið að samkomulagi milli aðila að stefndi myndi ekki greiða stefnanda laun eftir 31. desember 2018. Samkvæmt grein 4.1 skuli jafnframt öll starfstengd hlunnindi falla niður frá sama tíma. Því sé ljóst að stefnandi eigi hvorki rétt til launa í uppsagnarfresti né til starfstengdra hlunninda.

Stefndi byggir sýknukröfu sína á þeirri meginreglu að samninga skuli halda og efna. Umrædd regla sé kjarni samningaréttarins og forsenda þess að traust haldist í viðskiptalífinu. Að samþykkja efni samnings fylgi skuldbinding og ábyrgð, og ótækt sé með öllu að stefnandi geti einfaldlega gengið frá því samkomulagi sem hafði náðst um starfslok hans hjá stefnda sökum þess að hann eigi í ágreiningi við fyrirsvarsmenn stefnda vegna annars máls. Þrátt fyrir að stefnandi hafi í raun samþykkt samning um starfslok skriflega, með tölvupóstinum frá 27. desember 2018, byggir stefndi einnig á því að munnlegur samningur sé jafngildur skriflegum samningi.

Með vísan til framangreinds og augljóss samþykkis stefnanda á efni starfslokasamningsins telur stefndi því að sýkna beri hann af öllum kröfum stefnanda.

Stefndi mótmælir einnig varakröfum stefnanda með vísan til þess sem fram kemur hér að framan, þar sem starfslokasamningur sem aðilar hafi gert með sér kveði á um að endanlegt uppgjör sé miðað við 31. desember 2018.

Þá er því einnig, hvað sem öðru líði, mótmælt að stefnandi hafi átt inni ótekið orlof við starfslok eða að hann eigi rétt til launa til 25. janúar 2019. Gerði stefnandi engan reka að því að krefja um meint ógreidd laun fyrr en í mars 2019 þegar upp hafi verið kominn ágreiningur um kaup á hlutabréfum í stefnda. Fram til þess tíma hafi aðilar, þ.m.t. stefnandi, farið í einu og öllu eftir því sem fram komi í starfslokasamningi, dags. 27. desember 2018. Í upphafi árs 2019 hafi verið ráðinn nýr framkvæmdastjóri hjá stefnda og það tilkynnt opinberlega. Því sé ljóst að stefnandi hafi þá hætt störfum fyrir stefnda, þótt hann hafi lýst sig reiðubúinn til að vera nýjum framkvæmdastjóra innan handar.

Loks sé þeim kröfulið sem lúti að framlagi í lífeyrissjóð sérstaklega mótmælt. Stefnandi geti ekki krafist þess að mótframlag atvinnurekanda í lífeyrissjóð skuli greitt til stefnanda sem launþega.

Að endingu sé vaxtakröfu og dráttarvaxtakröfu stefnanda, þ.m.t. upphafstíma vaxta, einnig hafnað.

V.

Ágreiningur málsins snýst um það hvort samningur hafi komist á um starfslok stefnanda á grundvelli starfslokasamnings sem er dagsettur 27. desember sl. eða hvort um starfslok stefnanda hjá stefnda skuli farið eftir áður gerðum ráðningarsamningi hans frá 1. ágúst 2014. Efnislega felur starfslokasamningurinn í sér að stefnandi afsalar sér rétti, samkvæmt ráðningarsamningi, til uppsagnarfrests og launa á uppsagnartímanum ásamt orlofsgreiðslum, bæði vegna uppsafnaðs orlofsréttar og orlofsréttar sem ávinnst á uppsagnartímanum.

Svo sem rakið hefur verið gáfu bæði stefnandi og forsvarsmenn stefnda, þeir G-kk-nf P-kk-nf, stjórnarformaður stefnda, G-kk-nf H-kk-nf stjórnarmaður skýrslu fyrir dómi. Bar þeim öllum saman um að starflokasamningurinn við stefnanda hefði verið undirbúinn í tengslum við og samhliða sölu hlutafjár í stefnda sem var í eigu félags í eigu stefnanda til félags í eigu stjórnarformanns stefnda. Bar G-kk-nf H-kk-nf að hann hefði litið svo á að þessir samningar „mynduðu eina heild“ og sagði jafnframt að kaupverð hlutabréfanna hafi m.a. tekið mið af því að stefnandi ætti einhvern rétt til uppsagnarfrests.

Fyrirliggjandi gögn um samskipti aðila í aðdraganda starfsloka stefnanda veita skýra vísbendingu um að aðilar hafi unnið saman og samtímis að gerð starfslokasamnings við stefnanda og samnings um sölu hlutafjár stefnanda í stefnda til stjórnarformanns stefnda. Með vísan til þess sem að framan er rakið úr skýrslugjöf stefnanda og forsvarsmanna stefnda fyrir dómi er með fullri vissu hægt að leggja til grundvallar við úrlausn málsins að forsenda þess að vilji stefnanda stæði til þess að gera starfslokasamning, þess efnis sem stefndi byggir á að komist hafi á milli aðila, hafi verið sú að samningur um sölu hlutafjár stefnanda í stefnda kæmist á og yrði efndur. Verður það og að teljast afar ósennilegt að stefnandi hafi viljað ganga til samnings um starfslok sem var honum svo mjög óhagstæður, með hliðsjón af þeim réttindum sem ráðningarsamningur tryggði honum, án þess að sú forsenda væri fyrir hendi að hagsmunir hans yrðu tryggðir með einhverjum öðrum hætti. Þá liggur fyrir og er óumdeilt að samningurinn um hlutafjárkaupin hefur ekki verið efndur samkvæmt efni sínu. Með vísan til þess sem að framan er rakið er fallist á það með stefnanda að ekki hafi komist á samningur um starfslok hans hjá stefnda með þeim hætti sem stefndi byggir á.

Samkvæmt framangreindu fer um lögskipti aðila samkvæmt fyrirliggjandi ráðningarsamningi stefnanda. Því er ekki mótmælt af hálfu stefnda að hann hafi afþakkað vinnuframlag stefnanda á uppsagnartíma, ef frá er talin vinna hans í janúarmánuði. Með vitnisburði framkvæmdastjóra stefnda er sannað að stefnandi sinnti störfum fyrir stefnda fram til 22. janúar eða þar um bil. Ekki er fallist á það með stefnanda að líta beri svo á að stefndi hafi rift ráðningarsamningnum, heldur verður að leggja til grundvallar að honum hafi verið sagt upp í desember 2018 án þess að óskað hafi verið eftir frekara vinnuframlagi en stefnandi hafi þegar innt af hendi. Uppsagnarfrestur samningsins er sex mánuðir og á stefnandi rétt til launa og annarra launatengdra greiðslna á þeim tíma, þ.e. frá 1. janúar til 30. júní 2019 svo sem varakrafa hans hljóðar upp á. Í upphaflegri kröfugerð stefnanda, sem lögð var fram í dómi 14. maí sl., var gerð krafa um greiðslu launa til 1. maí s.á. en áskilinn réttur í stefnu til að auka við þá kröfu fjárhæð sem nemur launum og öðrum greiðslum vegna maí og júní. Við upphaf aðalmeðferðar lagði stefnandi fram breytingar á kröfugerð til samræmis við framangreindan áskilnað í stefnu. Sú breyting á kröfugerð rúmast innan aðalkröfu stefnanda og raskar í engu grundvelli málsins. Er því ekki hald í mótmælum stefnda við breytingum á kröfugerð stefnanda.

Ekki er deilt um fjárhæð launa og bifreiðahlunninda og verður krafa stefnanda um greiðslu þessara liða tekin til greina. Sömuleiðis verður krafa stefnanda um greiðslu orlofs tekin til greina að öðru leyti en því að hann hefur ekki lagt fram gögn sem styðja þá staðhæfingu að hann hafi átt 6 orlofsdaga frá fyrra orlofsári sem hann hafi ekki nýtt sér. Stefndi mótmælir því að þetta sé raunin. Eins og atvikum er háttað verður stefnandi að bera hallann af skorti á sönnun um þetta atriði. Að öðru leyti er ekki deilt um orlofsrétt stefnanda og er því viðurkenndur réttur hans til orlofsgreiðslna fyrir 35 daga, samtals að fjárhæð 2.607.678 krónur.

Hluti af kröfugerð stefnanda lýtur að greiðslu iðgjalds í lífeyrissjóð sem svarar til mótframlags stefnda sem vinnuveitanda á tímabili uppsagnarfrest. Í þessu efni skal tekið fram að stefnda ber, á grundvelli niðurstöðu dómsins, að standa skil á því framlagi í lífeyrissjóð stefnanda, sbr. lög nr. 129/1997 um skyldutryggingu lífeyrisréttinda og starfsemi lífeyrissjóða og kjarasamning sem gilti um ráðningarkjör stefnanda, sbr. f.lið 4. gr. ráðningarsamningsins. Verður því ekki kveðið á um greiðslu þessara fjármuna til stefnda. Lækkar krafa stefnanda sem þessu nemur, eða um 229.976 krónur á hverjum gjalddaga, samtals 1.379.856 krónur.

Samkvæmt framansögðu er fjárhæð kröfu stefnanda, sem dómurinn felst á að stefnda beri að greiða, samtals 12.887.346 krónur (1.713.278*6 +2.607.678) með gjalddögum og vöxtum í samræmi við kröfugerð, svo sem nánar greinir í dómsorði.

Með hliðsjón af niðurstöðu málsins, sbr. 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991, verður stefnda gert að greiða stefnanda málskostnað sem telst hæfilega ákveðinn 950.000 krónur.

I-kvk-nf Þ-kvk-nf héraðsdómari kveður upp þennan dóm.

Dómsorð:

Stefndi, Viss ehf., skal greiða stefnanda, B-kk-þgf O-kk-þgf B-kk-þgf, 12.887.346 krónur með vöxtum, skv. 1. mgr. 8. gr. vaxtalaga nr. 38/2001, af 1.713.278 krónum frá 1. febrúar 2019, af 3.426.556 krónum frá 1. mars 2019, af 5.139.834 krónum frá 1. apríl 2019, af 6.853.112 krónum frá 1. maí 2019, af 8.566.390 krónum frá 1. júní 2019 og af 12.887.346 krónum frá 1. júlí 2019, og með dráttarvöxtum, skv. 1. mgr. 6. gr. vaxtalaga nr. 38/2001, frá þeim degi til greiðsludags. Stefndi greiði stefnanda 950.000 krónur í málskostnað.

I-kvk-nf Þ-kvk-nf

Hluti af kröfugerð stefnanda lýtur að greiðslu iðgjalds í lífeyrissjóð sem svarar til mótframlags stefnda sem vinnuveitanda á tímabili uppsagnarfrest. Í þessu efni skal tekið fram að stefnda ber, á grundvelli niðurstöðu dómsins, að standa skil á því framlagi í lífeyrissjóð stefnanda, sbr. lög nr. 129/1997 um skyldutryggingu lífeyrisréttinda og starfsemi lífeyrissjóða og kjarasamning sem gilti um ráðningarkjör stefnanda, sbr. f.lið 4. gr. ráðningarsamningsins. Verður því ekki kveðið á um greiðslu þessara fjármuna til stefnda. Lækkar krafa stefnanda sem þessu nemur, eða um 229.976 krónur á hverjum gjalddaga, samtals 1.379.856 krónur.

Samkvæmt framansögðu er fjárhæð kröfu stefnanda, sem dómurinn felst á að stefnda beri að greiða, samtals 12.887.346 krónur (1.713.278*6 +2.607.678) með gjalddögum og vöxtum í samræmi við kröfugerð, svo sem nánar greinir í dómsorði.

Með hliðsjón af niðurstöðu málsins, sbr. 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991, verður stefnda gert að greiða stefnanda málskostnað sem telst hæfilega ákveðinn 950.000 krónur.

I-kvk-nf Þ-kvk-nf héraðsdómari kveður upp þennan dóm.

Stefndi, Viss ehf., skal greiða stefnanda, B-kk-þgf O-kk-þgf B-kk-þgf, 12.887.346 krónur með vöxtum, skv. 1. mgr. 8. gr. vaxtalaga nr. 38/2001, af 1.713.278 krónum frá 1. febrúar 2019, af 3.426.556 krónum frá 1. mars 2019, af 5.139.834 krónum frá 1. apríl 2019, af 6.853.112 krónum frá 1. maí 2019, af 8.566.390 krónum frá 1. júní 2019 og af 12.887.346 krónum frá 1. júlí 2019, og með dráttarvöxtum, skv. 1. mgr. 6. gr. vaxtalaga nr. 38/2001, frá þeim degi til greiðsludags. Stefndi greiði stefnanda 950.000 krónur í málskostnað.

I-kvk-nf Þ-kvk-nf