S-45/2008

I.

Mál þetta, sem dómtekið var 30. maí sl. að aflokinni aðalmeðferð, er höfðað með ákæru ríkissaksóknara, útgefinni 22. apríl 2008, á hendur X, kt. 000000-0000, með lögheimili að [heimilsfang] “fyrir neðangreind kynferðisbrot, framin á ... í febrúar 2008, gegn Y, þá 14 ára, með því að hafa, með ofbeldi eða ólögmætri nauðung:

1. Þröngvað stúlkunni til samræðis aðfaranótt laugardagsins 9. febrúar, á heimili hennar að H.

2. Þröngvað stúlkunni til samræðis aðfaranótt sunnudagsins 10. febrúar, að B.

3. Skömmu síðar og á sama stað og getið er um í 2. ákærulið, reynt að þröngva stúlkunni til samræðis en ákærði hafði í því skyni afklætt hana að hluta en hvarf á brott þegar hann varð fyrir truflun.

Telst háttsemi ákærða samkvæmt 1. og 2. ákærulið varða við 1. mgr. 194. gr. og 1. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. lög nr. 40/1992, 40/2003 og 61/2007 og samkvæmt 3. ákærulið að auki við 20. gr. almennra hegningarlaga.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar.

Bótakrafa:

Af hálfu Y, kennitala 000000-0000, er þess krafist að ákærði verði dæmdur til að greiða henni miskabætur að fjárhæð kr. 1.200.000 auk vaxta samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 11. febrúar 2008 til greiðsludags. Verði krafan greidd síðar en 21. maí 2008 er krafist dráttarvaxta samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. sömu laga frá 21. maí 2008 til greiðsludags.”

Af hálfu ákærða er þess aðallega krafist að ákærði verði sýknaður af refsikröfu ákæruvalds og að bótakröfu verði vísað frá dómi. Í því tilviki er þess krafist að allur sakarkostnaður verði lagður á ríkissjóð. Til vara er þess krafist að ákærði verði sýknaður af broti gegn 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga, en sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 202. gr. sömu laga. Í því tilviki er krafist lækkunar á bótakröfu og að ákærði verði aðeins dæmdur til greiðslu á hluta sakarkostnaðar, sem að öðru leyti yrði lagður á ríkissjóð. Til þrautavara er þess krafist að ákærði verði sýknaður af broti gegn 1. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga, en sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga og að bótakrafa verði lækkuð að mati réttarins. Krafist er málsvarnarlauna til handa skipuðum verjanda samkvæmt málskostnaðaryfirliti.

II.

Málavextir

Samkvæmt skýrslu lögreglu um upphaf máls, dags. 7. mars 2008, hafði E, vinnuveitandi C, samband við lögreglu 29. febrúar 2008 og greindi frá því að C hefði skýrt honum frá því að dóttir hans, Y, 14 ára, hefði orðið fyrir kynferðislegri misnotkun af hálfu samstarfsmanns hans, þ.e. ákærða í þessu máli. Vísaði lögregla málinu til félagsmálayfirvalda til öflunar upplýsinga og ákvörðunar um hvað skyldi gera. Hinn 6. mars s.á. barst lögreglu formleg tilkynning félagsmálastýru Fjarðabyggðar um hugsanlegt kynferðisbrot gegn stúlkunni, en frekari upplýsingar bárust með greinargerð félagsmálastýru, dags. 12. mars s.á.

Tekin var skýrsla af ákærða hjá lögreglu 7. mars 2008. Þar neitaði hann að hafa haft samræði við stúlkuna eða átt í kynferðislegu sambandi við hana. Sama dag var fyrir dóminn lögð krafa lögreglu um að ákærði sætti farbanni, en þeirri kröfu var hafnað með úrskurði. Á ný var krafist farbanns yfir ákærða 28. s.m. og var fallist á þá kröfu með úrskurði sama dag þar sem ákærða var gert að sæta farbanni til 25. apríl 2008.

Í málinu liggja fyrir ljósmyndir og uppdrættir af brotavettvangi að H og B, .... Þá liggja fyrir ljósmyndir af sms-skilaboðum í farsíma ákærða sem hann vísaði lögreglu á og sagði frá brotaþola komin. Einnig liggja fyrir upplýsingar frá Símanum um tímasetningu og lengd símtala og sms-skilaboðasendinga milli símanúmera sem brotaþoli og ákærði hafi haft til afnota.

Í gögnum Símans kemur fram að frá 24. september 2007 til 24. febrúar 2008 voru send 143 skilaboð úr síma brotaþola, 000 0000, í síma ákærða, 000 0000. Þá voru send 67 skilaboð úr sama síma brotaþola í síma ákærða, 000 000, frá 2. febrúar til 18. febrúar 2008. Í gögnunum kemur loks fram að úr síma ákærða voru eingöngu send 10 sms-skilaboð, sem innihéldu örfáa stafi hvert, eða frá einum til fimm stafi. Þau skilaboð voru öll send úr síma 000 0000 í fyrrgreindan síma brotaþola hinn 30. október 2007.

Auk sms-skilaboða sýna gögnin og að mörg símtöl og hringingar áttu sér stað á milli símanúmera ákærða og brotaþola.

Úr síma ákærða, 000 0000, var hringt í 681 skipti í áðurgreindan síma brotaþola, þar af var ekki svarað í 398 skipti. Þessi samskipti áttu sér stað frá 23. september 2007 til 27. febrúar 2008. Úr síma ákærða, 000 0000, var hringt í áðurgreindan síma brotaþola í 191 skipti, þar af ekki svarað í 97 skipti. Þessi samskipti áttu sér stað frá 2. febrúar til 18. febrúar 2008.

Úr áðurgreindum síma brotaþola var hringt í 717 skipti í síma ákærða, 000 0000, þar af var ekki svarað í 621 skipti. Þessi samskipti áttu sér stað frá 24. september 2007 til 27. febrúar 2008. Úr áðurgreindum síma brotaþola var hringt í 229 skipti í síma ákærða, 000 0000, þar af ekki svarað í 161 skipti. Þessi samskipti áttu sér stað frá 2. febrúar til 24. febrúar 2008.

Loks sýna gögnin að talsverð samskipti virðast hafa átt sér stað á milli ákærða og brotaþola í síma dagana 8. til 10. febrúar 2008. Nokkur símtöl og skilaboð fóru fram á milli símanna frá því laust eftir miðnætti aðfaranótt 9. febrúar og til klukkan tvö um nóttina og voru þau samskipti með nokkuð reglulegu millibili. Næst var hringt úr síma ákærða í síma brotaþola klukkan 03.03. Því næst var hringt tvívegis úr síma ákærða í síma brotaþola klukkan 05.04 og 05.08. Loks var hringt nokkrum sekúndum síðar úr síma brotaþola í síma ákærða. Um klukkan hálfellefu um kvöldið hófust aftur samskipti á milli símanna og áttu þau sér stað með reglulegu millibili til klukkan 00.38 aðfaranótt 10. febrúar. Samskiptin hófust að nýju klukkan 01.57 og áttu sér síðan stað með reglulegu millibili til klukkan 02.46 en þá var hringt úr síma ákærða í síma brotaþola. Eftir það voru send ein sms-skilaboð úr síma brotaþola í síma ákærða klukkan 04.50 og síðan aftur klukkan 08.37 um morguninn.

Verður nú rakinn framburður ákærða og vitna fyrir dómi og hjá lögreglu eftir því sem þurfa þykir.

Þegar ákærði var inntur eftir afstöðu sinni til ákærunnar svaraði hann bæði já og nei. Þá kvaðst hann mótmæla bótakröfu brotaþola að svo stöddu.

Ákærði sagði að þetta hefði byrjað með því að hann hefði heimsótt föður brotaþola, C, sem hann sagði að væri samstarfsmaður sinn. Sagði hann að C hefði oft boðið sér heim til að fá sér í glas. Brotaþoli hefði fengið símanúmerið hans einhvers staðar og byrjað að hringja í hann. Sagði ákærði að hún hefði hringt oft og beðið hann um að hitta sig. Sagðist hann hafa skipt um símanúmer, en brotaþoli hefði grafið upp nýja símanúmerið hans líka og haldið áfram að hringja. Einnig hefði brotaþoli sent honum sms-skilaboð um að hún elskaði hann og langaði í hann. Þá hefði hún sent slík skilaboð til fleiri karlmanna, sem starfi hjá sama fyrirtæki og hann. Sérstaklega aðspurður sagðist ákærði ekki kannast við að hafa gefið brotaþola upp símanúmer sitt, en hann sagðist hins vegar oft hafa hringt til föður hennar og þar gæti brotaþoli hafa fengið númerið. Þá kom það fram hjá ákærða að brotaþoli hefði oft hringt í hann og lagt síðan á eftir stutta hringingu.

Einu sinni þegar brotaþoli hefði verið að gæta barna heima hjá bróður hans hefði hún hringt í hann og beðið hann um að koma til sín. Hefði brotaþoli tjáð honum að hún gæti ekki kveikt á sjónvarpinu. Aðspurður sagði ákærði að ekki hefði verið hægt að leiðbeina henni í gegnum síma með það. Um leið og hann hefði komið inn í íbúðina hafi brotaþoli byrjað að klæða sig úr fötunum og sagðist ákærði halda að hana hefði langað í hann. Hann sagði að brotaþoli hefði klætt sig úr hvítum bol og brjóstahöldum. Hann hefði ekki reynt að stöðva brotaþola, en ákveðið að fara og á sama tíma hefði D, eiginkona bróður hans, komið heim. Sagði ákærði að D hefði haldið að eitthvað hefði verið búið að eiga sér stað á milli þeirra, en ákærði sagðist þó ekkert hafa rætt við hana. Aðspurður sagði hann að sjónvarpið hefði verið í gangi og það virst vera í lagi.

Ákærði sagðist hafa verið heima hjá sér með nokkrum vinum sínum þegar brotaþoli hefði hringt í hann og sagðist hann hafa gist heima hjá sér þá nótt. Hann sagðist ekki muna hvenær hann fór heim til sín á laugardagskvöldinu. Aðeins væru 200-300 metrar frá heimili hans og að heimili D í B. Aðspurður sagðist ákærði hafa þekkt brotaþola sem vinkonu, en síðan heyrt að það orð færi af henni að hún vildi sofa hjá öllum.

Aðspurður sagðist ákærði aðeins hafa komið einu sinni til brotaþola um nóttina þar sem hún hefði verið að gæta barna í B. Sagðist hann hafa komið þangað á milli kl. tvö og þrjú. Þegar honum var bent á að samkvæmt framburði D hefði hann verið þar síðar um nóttina sagði að ákærði að það gæti vel verið og sagðist ekki muna nákvæmlega klukkan hvað hann hefði verið þarna. Aðspurður sagðist ákærði hafa hringt í brotaþola, en sagðist ekki muna hvort hann hefði hringt í hana aðfaranótt sunnudagsins 10. febrúar. Ákærða var bent á að í gögnum málsins kæmi fram að hringt hefði verið a.m.k. sex sinnum úr símanúmeri hans í símanúmer brotaþola frá klukkan 00.12 og til kl. 2.45 umrædda nótt. Sagði ákærði þá að brotaþoli hefði hringt til hans stuttar hringingar og lagt á og þá hefði hann hringt til baka og spurt hana hvað hún vildi. Í eitt skiptið hefðu þau ræðst við og þá hefði brotaþoli tjáð honum að hún elskaði hann og langaði í hann og jafnframt beðið hann um að koma til sín þar sem sjónvarpið væri bilað. Ákærði sagðist hafa tjáð brotaþola að hann ætti konu og barn í ... og þá hefði brotaþoli sagt honum að hún vissi það. Sagðist ákærði hafa farið til brotaþola um nóttina eingöngu vegna sjónvarpsins.

Aðspurður sagðist hann ekki hafa verið í reglulegu símasambandi við brotaþola, en sagði að hún hefði oft sent honum sms-skilaboð og þegar hann hefði komið á heimili brotaþola til að fá sér í glas með föður hennar hefði hún oft komið og kíkt á þá. Aðspurður sagðist ákærði aldrei hafa beðið brotaþola um að hitta sig og kvaðst ekki hafa tjáð henni að hann bæri til hennar einhverjar tilfinningar. Aðspurður sagðist ákærði hafa verið með sama símanúmer í þessum tíma og hann væri með nú, en sagðist ekki muna símanúmerið. Hann sagðist hins vegar kannast við að lögregla hefði kannað símanúmerið þegar hann gaf skýrslu hjá lögreglu. Hann sagðist hafa keypt síma og símanúmer af bróður sínum á árinu 2007 og sagðist hafa verið með það símanúmer síðan. Á tímabili hefði hann þó notað annað númer í símann vegna þess að fyrra kortið hefði lokast eftir að hann hafði slegið inn rangt pin-númer. Hann sagðist ekki muna hvaða númer þetta voru. Þá sagðist hann ekki muna hversu lengi fyrra kortið var lokað en það hefði kannski verið í einn mánuð.

Aðspurður sagðist ákærði hafa komið til landsins í lok maí 2007 og dvalið þá í einn mánuð. Næst hefði hann komið í desember, en farið aftur til ... yfir jólin og komið síðan aftur til landsins í janúar sl.

Aðspurður um 1. ákæruliðinn sagði ákærði að þeir E hefðu komið á heimili brotaþola á föstudagskvöldinu og fengið sér í glas. Þeir hefðu síðan lagt parket á heimili brotaþola á laugardegi og sunnudegi. Hann kvað þá E hafa gist heima hjá brotaþola aðfaranótt laugardags og sofið í stofunni á neðri hæð. Hann hefði sjálfur sofið í sófanum, en E á dýnu við hliðina á sófanum. Hann sagði að parketið hefði verið keypt á föstudeginum og þeir hefðu síðan lagt það á laugardegi og sunnudegi. Aðspurður sagði hann að herbergi brotaþola væri á efri hæðinni og þar væri einnig herbergi yngri systra hennar. Á efri hæðinni væru aðeins þessi tvö herbergi. Hann sagðist ekkert hafa farið inn í herbergi brotaþola þessa helgi og sagði að framburður brotaþola um að hann hefði komið upp í herbergið til hennar um nóttina og haft við hana samfarir væri ekki réttur. Skýrsla brotaþola um þetta atriði var kynnt fyrir ákærða og sagði hann að framburður brotaþola væri ekki réttur. Ákærði sagðist ekki hafa haft nein samskipti við brotaþola á heimili hennar þessa helgi. Benti ákærði á að E hefði sofið við hliðina á honum. Hann sagði að E hefði vaknað einu sinni um nóttina til að fá sér að reykja og þá hefði hann séð ákærða sofandi. Einnig hefði E tjáð honum að hann hefði hrotið um nóttina. Ákærði benti á sófa á neðri ljósmyndinni á bls. 4 á dskj. nr. 6 og sagði að þar hefði hann sofið. Þá hefði E sofið á dýnu við hliðina á sófanum.

Aðspurður sagðist ákærði ekki muna hvort hann hefði verið í einhverju símasambandi við brotaþola aðfaranótt laugardagsins 9. febrúar. Nánar aðspurður sagði hann að það gæti verið að þau hefðu haft samband í gegnum síma þótt þau væru undir sama þaki, en sagðist þó ekki muna það.

Aðspurður sagði hann að þeir E hefðu drukkið nokkuð á föstudagskvöldinu og sagðist ákærði hafa orðið drukkinn. Ákærði sagðist einnig hafa drukkið áfengi allan laugardaginn á meðan hann hefði verið að leggja parketið og verið orðinn drukkinn um kvöldið. Hann sagðist þó muna eftir öllu sem gerðist þessa helgi.

Ákærði kannaðist við að hafa rætt þetta mál við fjölskyldu brotaþola á heimili þeirra. Hann sagði að móðir brotaþola hefði hringt í hann og beðið hann um að koma og tala við þau. Þarna hefðu verið foreldrar brotaþola og brotaþoli. Faðir brotaþola hefði kallað dóttur sína ljótum nöfnum eins og mellan þín. Ákærði sagðist hafa verið spurður að því hvort hann hefði haft samræði við brotaþola. Einnig hefði hann verið spurður að því af hverju hann væri alltaf að senda henni sms-skilaboð, en hann hefði sagt að hann kynni það ekki einu sinni. Hann sagði að brotaþoli hefði setið niðurbrotin á fundinum og þegar hún hefði reynt að segja eitthvað hefði faðir hennar ausið yfir hana ljótum orðum þannig að hún hefði þagnað. Faðir brotaþola hefði haldið áfram að kalla brotaþola ljótum nöfnum og skamma hana fyrir að hringja í eldri karlmenn. C hefði síðan rekið hann af heimilinu og á sama tíma hefði D komið heim til brotaþola og foreldra hennar. Hann hefði því ekki verið viðstaddur þegar D ræddi við foreldrana og brotaþola. Ákærði sagðist ekki hafa rætt þetta mál við D og kannaðist ekki við að hafa farið heim til hennar sunnudaginn 10. febrúar.

Ákærði var inntur eftir skýringum á misræmi, sem væri á framburð hans hjá lögreglu og hér fyrir dómi, þ.e.a.s. að hjá lögreglu hefði hann sagt að hann hefði ekki hafa komið til brotaþola í B, en nú segðist hann hafa komið þangað um nóttina. Sagðist ákærði ekki hafa vitað hvað lögreglan gæti gert honum og í hvaða farveg málið færi. Þá sagðist hann ekki hafa treyst túlkinum.

Ákærði sagðist hafa kynnst fjölskyldu brotaþola fyrst eftir að hann kom hingað til lands. Sagðist ákærði hafa komið nokkuð oft á heimili brotaþola. Hann sagði að brotþoli hefði tjáð sér að hún væri 16 ára gömul áður en hann fór til ... fyrir jólin. Trúlega hefði það verið vegna þess að hana langaði til að hann hringdi í sig frá .... Sagðist hann hafa haldið að brotaþoli ynni við barnapössun á .... Hann sagði að ekki væri rétt hjá brotaþola að hún hefði tjáð honum í janúar sl. að hún væri 14 ára.

Að því er varðar 2. ákærulið neitaði ákærði því að hafa átt samræði við brotaþola aðfaranótt sunnudagsins 10. febrúar á heimili D að B. Ákærði sagði að það væri ekki rétt, sem fram kæmi í skýrslu brotaþola, að hann hefði komið til hennar í B, klætt hana úr buxunum og haft við hana samfarir í stól í stofunni. Sagðist hann aðeins hafa komið einu sinni í B umrædda nótt vegna sjónvarpsins og að þá hefði brotaþoli klætt sig úr að ofan. Þá sagði hann að lýsing brotaþola á klæðnaði hans umrædda nótt væri ekki rétt, t.d. sagðist hann aldrei ganga í boxer-nærbuxum.

Ákærði gaf skýrslu hjá lögreglu 7. mars og 8. apríl 2008 og eru þær í megindráttum í samræmi við skýrslu hans hér fyrir dómi. Hann neitaði því alfarið að hafa haft samræði við brotaþola eða að hafa átt í nokkurs konar kynferðislegu sambandi við hana. Í fyrri skýrslunni sagðist hann aldrei hafa svarað sms-skilaboðum brotaþola og ekki hafa talað við hana þegar hún hringdi í hann. Þá neitaði ákærði því að hafa komið á heimili D í B þegar brotaþoli var þar að gæta barna. Hann ítrekaði þetta í síðari skýrslunni og bar einnig af sér allar sakir í málinu. Hann sagðist ekki hafa hringt í brotaþola þegar hún var að passa börn heima hjá D og sagðist ekki vita hvaða símanúmer hún væri með. Einnig sagðist hann hafa verið að leggja parket heima hjá brotaþola til klukkan tvö eða þrjú um nóttina, þ.e. sömu nótt og brotaþoli var að passa hjá D, en þá hefðu þeir E farið heim. Hann neitaði því að hafa sent brotaþola sms-skilaboð og sagðist ekki kunna það. Hann sagðist ekki geta skýrt það hvers vegna gögn frá Símanum sýndu að hringt hefði verið úr síma hans í síma brotaþola 10 sinnum þann 9. febrúar og sex sinnum þann 10. febrúar. Þá gat hann ekki svarað því hvers vegna hringt hefði verið sjö sinnum úr síma brotaþola í hans síma þann 9. febrúar og fimm sinnum þann 10. febrúar. Sagðist hann hafa verið með símtækið á heimili brotaþola á þessum tíma. Hann sagði að brotaþoli hefði sent sér mikið af sms-skilaboðum og einnig hringt oft í hann. Hann sagðist ekki hafa sent henni sms-skilaboð, en sagðist nokkrum sinnum hafa svarað henni í símann. Þá sagðist hann hafa hringt nokkrum sinnum í hana en ekki talað við hana.

Brotaþoli, Y, gaf skýrslu fyrir dómi í sérútbúnu herbergi í Héraðsdómi Reykjavíkur hinn 19. mars sl. Hún skýrði svo frá að ákærði, sem hefði verið vinur föður hennar og fjölskyldu, hefði verið gestkomandi á heimili þeirra föstudagskvöldið 9. febrúar 2008 ásamt frænda hennar, E. Þeir hefðu komið í kaffi og kannski fengið sér bjór. Þeir hefðu báðir gist heima hjá henni þar sem veðið hefði verið slæmt. Hefðu þeir sofið í stofunni á neðri hæð hússins, þar sem svefnherbergi foreldra hennar væri einnig. Sagðist hún hafa verið sofandi uppi í herbergi sínu þegar ákærði hefði komið þangað, líklega um fjögur- eða fimmleytið um nóttina, og vakið hana. Hún hefði verið klædd í náttföt en engin nærföt. Ákærði hefði tekið hana úr náttbuxunum og nauðgað henni. Nánar aðspurð um hvað hún ætti við með nauðgun og hvernig nauðgunin hefði átt sér stað sagði brotaþoli að nauðgun væri þegar maður leyfði ekki en hann gerði þetta samt. Hún sagði að ákærði hefði sett lim sinn inn í kynfæri hennar. Hún vissi ekki hve lengi þetta hefði staðið en giskaði á 20 mínútur. Hún hefði legið á bakinu í rúminu sínu og ákærði verið ofan á henni. Sjálfur hefði hann farið úr buxum og nærbuxum, en þó ekki alveg. Fyrst hefði hann verið með vinstri hönd sína á brjósti hennar undir náttpeysu hennar og hægri hönd á munni hennar en síðar bara með hönd á munni hennar. Meðan hann hefði verið að nauðga henni hefði hún reynt að ná hönd hans af munni hennar og þegar það hefði tekist hefði hún beðið hann að hætta en hann hefði ekki sinnt því. Tók hún fram að hún hefði verið hrein mey, þ.e. aldrei gert þetta áður. Kvaðst hún ekki vita hvort ákærða hefði orðið sáðfall. Hún sagði að ákærði hefði lyktað af bjór. Aðspurð kvaðst hún hafa streist á móti ákærða og reynt að komast í burtu. Hún hefði sagt honum að hætta en ekki reynt að kalla á hjálp. Kvaðst hún ekki vita hvers vegna hún hefði ekki reynt að kalla á hjálp.

Í húsinu hefðu auk ákærða og gestsins, E, verið foreldrar hennar og tvær systur, 7 og 13 ára, öll sofandi. Brotaþoli kvaðst hafa verið reið og hrædd meðan þetta gerðist. Hún hefði viljað segja foreldrum sínum frá þessu en ekki getað það, þar sem ákærði hefði verið vinur þeirra og hún talið að þau myndu ekki trúa henni.

Kvöldið eftir hefði D, vinkona móður hennar, hringt og beðið hana að gæta barna á heimili hennar. Ákærði hefði spurt sig, að viðstaddri móður hennar og vinkonu hennar, hvert hún færi og hefði hún þá sagst vera að fara að passa börnin hennar D. Börnin hefðu sofnað milli klukkan ellefu og tólf um kvöldið. Um eittleytið um nóttina hefði ákærði hringt í hana og spurt hvort hann mætti koma. Kvaðst brotaþoli hafa játað því og sagði: „Hann var vinur minn ennþá.” Nánar aðspurð hvernig henni hefði liðið þegar hann hringdi og bað um að fá að koma sagði hún: „Ég vildi ekki að hann myndi koma en ég treysti honum samt alveg, kannski var ég ekki að hugsa. En þetta var ekki þægilegt þegar hann kom.” Ákærði hefði komið og þau spjallað saman í stofunni í 5-10 mínútur. Hún hefði setið í stól við gluggann en hann á sófanum. Kvaðst hún ekki muna nákvæmlega um hvað þau hefðu spjallað en það hefði m.a. verið um hvenær foreldri annars barnsins kæmi. Meðan hún hefði horft á sjónvarpið hefði ákærði slökkt á ljósum og komið til hennar og reynt að taka hana úr buxunum. Hún hefði reynt að stoppa þetta en hann hefði nauðgað henni í annað skipti. Hún hefði sagt honum að hætta og reynt að komast í burtu en ekki tekist það. Aðspurð hvort ákærði hefði haldið henni fastri sagði hún: „Svona, la, la,” þ.e. hann hefði ekki haldið henni fast og ekki heldur laust. Þau hefðu bæði verið fullklædd en hann hefði tekið buxur hennar og nærbuxur niður að hné og sjálfur tekið af sér buxur og nærbuxur. Ákærði hefði staðið fyrir framan hana og lyft henni. Nánar aðspurð sagðist hún hafa setið í stól í stofunni og að ákærði hefði komið að henni að framan og haldið undir mjaðmirnar á henni, en hún hefði haft hendurnar á stólörmunum. Kvaðst hún halda að ákærði hefði fengið sáðlát inn í hana, en svo hefði ákærði sagt henni. Eftir þetta hefði hann spurt hana hvað myndi gerast ef hún yrði ólétt. Hún hefði sagt honum að hún væri allt of ung fyrir þetta en hann hefði sagt að hann myndi verða mjög glaður ef hann eignaðist barn með henni.

Eftir þetta hefði ákærði farið og hún hefði klætt sig og farið á baðherbergið að pissa. Hefði hún þá tekið eftir því að það kom blóð úr henni og sagðist hún telja að það hefði komið úr leggöngunum, en kvaðst aðspurð ekki hafa verið á blæðingum. Á baðherberginu hefði hún tekið eftir því að klukkuna vantaði korter í tvö. Þá hefði pabbi annars barnsins, sem hún gætti, komið og sótt það. Á meðan hún hefði verið á baðherberginu hefði ákærði hringt og spurt hvort faðir barnsins hefði komið. Hún hefði játað því og hann hefði þá hætt að tala. Eftir þetta hefði hún horft á sjónvarpið. Um fjögurleytið hefði ákærði komið í þriðja skiptið (svo). Síðar í skýrslunni sagðist brotaþoli ekki muna það nákvæmlega hvenær ákærði kom, en það hefði kannski verið um klukkan 2.30. Hann hefði sjálfur hleypt sér inn því húsið hefði verið ólæst. Hefði hún verið í barnaherberginu, en barnið hefði verið í herbergi foreldra sinna. Ákærði hefði tekið hana úr bol og brjóstahaldara. Hún hefði reynt að stoppa hann með því að halda bolnum niðri en hann hefði tekið um hendurnar á henni og tekið hana strax úr bolnum. D hefði komið heim u.þ.b. fimmtán mínútum eftir að ákærði kom og komið að þeim þar sem hún hefði staðið ber að ofan í barnaherberginu. D hefði spurt að því hvað komið hefði fyrir og beðið ákærða að fara. D hefði verið reið og haldið að hún hefði verið að reyna við ákærða. Hefði D spurt hana hvort hún hefði gert það áður. Sagðist hún hafa neitað því en D hefði ekki trúað sér. Brotaþoli kvaðst síðan hafa farið að sofa en hún hefði þó ekki náð að sofna neitt þessa nótt. Um morguninn hefði hún farið heim til sín. Henni hefði liðið illa og viljað segja einhverjum frá þessu en ekki gert það.

Brotaþoli kvað ákærða í hvorugt skiptið þessa nótt hafa kysst hana en hún hefði fundið áfengisþef leggja frá vitum hans. Hún hefði verið hrædd við ákærða þegar þetta gerðist. Ákærði hefði ekki notað smokk og hún hefði sjálf ekki notað getnaðarvörn. Eftir á hefði hún hvorki farið til læknis né gert ráðstafanir til að verða ekki ófrísk.

Brotaþoli sagði að D hefði hringt í móður hennar þremur vikum síðar og sagt henni frá atburðinum. Móðir hennar hefði þá spurt hana hvað hefði komið fyrir og kvaðst brotaþoli hafa sagt henni að ákærði hefði nauðgað sér. Móðir hennar hefði hringt í ákærða og hann hefði í framhaldinu komið og rætt við foreldra hennar. D hefði síðan einnig komið og rætt við þau. Ákærði hefði í þessu samtali neitað að hafa svo mikið sem snert brotaþola.

Aðspurð um samskipti þeirra ákærða fyrir atburði þessa sagði brotaþoli að þau hefðu verið í góðum samskiptum frá því þau hittust í nóvembermánuði áður en þessir atburðir gerðust. Ákærði hefði þekkt fjölskylduna í um hálft ár. Þau hefðu talað saman þegar hann hefði komið í heimsókn og hringst á, eða hún sent honum sms-skilaboð og hann hringt til baka, en hann hefði aldrei sent henni sms-skilaboð. Henni hefði litist vel á ákærða og verið búin að segja honum það, líklega í desember. Í sms-skilaboðunum hefði komið fram að henni litist vel á hann og að hún elskaði hann en að hún vildi ekki neitt meira. Í símtölum þeirra hefði hann m.a. spurt hvort þau myndu elskast en hún hefði neitað því vegna þess að hún hefði aldrei gert það áður og vildi ekki gera það. Hann hefði sagst elska hana og tjáð henni að hann myndi aldrei skilja hana eftir. Eftir að ákærði hefði nauðgað henni hefði hann sagt að það væri betra að segja ekki frá þessu og að pabbi hennar myndi ekki gleyma þessu ef hann frétti þetta, en hann hefði ekki bannað henni að segja frá. Ákærði hefði ekki haft neitt samband við hana eftir að málið hefði verið kært til lögreglu.

Brotaþoli kvaðst telja að ákærði hafi vitað um aldur hennar. Hún hefði spurt ákærða, líklega í janúar, hvort hann vissi hvað hún væri gömul og hann hefði þá sagst vita að hún væri 15 ára. Hún hefði þá sagst vera 14 ára. Aðspurð í tilefni af framburði ákærða hjá lögreglu neitaði hún því að hafa sagt ákærða að hún væri 16 ára.

Brotaþoli sagði atburðina hafa haft slæm áhrif á hana og henni liði ekki vel. Hún hugsaði um atburðina og gæti ekki sofið um nætur. Henni fyndist hún vera innilokuð og kvaðst vera feimin þegar hún færi í sturtu með öðrum stúlkum eftir íþróttir.

C, faðir brotaþola, sagði að ákærði hefði komið til þeirra á föstudagskvöldinu og þeir fengið sér í glas saman. Hann sagði að ákærði hefði orðið nokkuð drukkinn og farið að sofa á milli klukkan tólf og eitt. Ákærði hefði sofið á sófanum í stofunni, þar sem sjónvarpið væri ásamt svila vitnisins. Sjálfur hefði hann farið nokkru fyrr að sofa þar sem hann hefði verið þreyttur. Hann sagði að eiginkona sín hefði tekið aðeins til og komið með dýnu handa svila hans. Hann sagði að brotaþoli hefði sofið ein í herbergi á efri hæðinni og í herberginu við hliðina hefðu sofið yngri dætur hans tvær. Hann og eiginkona hans hefðu sofið í herbergi inn af stofunni. Aðspurður sagðist hann ekkert hafa vaknað um nóttina. Daginn eftir, laugardag, hefði ákærði orðið eftir á heimilinu þegar hann og eiginkona hans hefðu farið til að kaupa parket. Hann sagði að ákærði hefði oft komið á heimili hans og að hann hefði borið traust til hans.

Hann sagði að rétt væri að brotaþoli hefði farið að gæta barna kvöldið eftir hjá vinafólki þeirra. Sagðist hann halda að ákærði hefði vitað af því að brotaþoli væri að fara að passa. Hann sagði að ákærði hefði farið frá þeim einhvern tíma á milli klukkan tíu og tólf um kvöldið. Hann sagðist vita til þess að ákærði hefði neytt áfengis frá því klukkan fjögur á laugardeginum. Þá sagðist ekki muna hvort E fór með ákærða um kvöldið. Aðspurður kvaðst hann hafa frétt af þessu máli tveimur til þremur vikum síðar í gegnum eiginkonu sína. Þau hjónin hefðu rætt málið við ákærða á heimili þeirra og sagðist hann hafa spurt ákærða hvort þetta væri rétt. Ákærði hefði þá spurt hann að því hvort hann héldi hann væri vitleysingur. Einnig að hann ætti að biðja hann afsökunar á því að vera að ásaka hann um slíka hluti. Sagðist hann hafa spurt ákærða að því nokkrum sinnum hvort þetta væri satt og hann hefði alltaf svarað neitandi. Aðspurður sagði hann að ákærði hefði verið mjög rólegur á fundinum og að það hefði verið engu líkara en að hann hefði heyrt einhverja skáldsögu. Viðstaddar samtalið hefðu verið eiginkona hans, brotaþoli og aðeins síðar hefði D komið. Hann sagði að brotaþoli hefði grátið meðan á þessu stóð. Hann sagði að brotaþoli hefði ekki sagt honum frá því sem gerðist heldur móður sinni. Vitnið kannaðist við það að hafa kallað dóttur sína ljótum nöfnum á meðan á samtalinu stóð. Sagði hann að til að byrja með hefði honum fundist að brotaþoli hefði viljað vera með ákærða. Eftir að hafa rætt málið í rólegheitum við konu sína hefði hann hins vegar skipt um skoðun. Hann sagði að eftir að ákærði og D voru farin hefðu eiginkona hans og dóttir sest niður og rætt málin í rólegheitunum. Sjálfur hefði hann farið út á meðan. Vitnið sagði að það hefði ekki hvarflað að sér að brotaþoli og ákærði hefðu átt einhver samskipti áður en þetta gerðist. Eftir að þetta kom upp á sagðist hann hafa tekið símann af brotaþola og skoðað öll sms-skilaboð og símanúmer í honum. Þar hefði hann séð fullt af skilaboðum og símhringingum til strákanna í vinnubúðunum. Þar hefði komið fram að strákarnir í vinnubúðunum vissu að hún væri ekki lengur hrein mey. Hann sagðist ekki muna hvort það hefðu verið skilaboð frá dóttur hans til þessara manna í símanum. Aðspurður sagði hann að ákærði hefði alveg örugglega vitað hvað brotaþoli var gömul þar sem hann hefði vitað að hún var í grunnskóla. Sjálfur sagðist hann hafa brýnt fyrir strákunum, sem bjuggu á sama stað og ákærði, að halda sig frá dóttur hans.

Vitnið var spurt út í þann framburð D að hann hefði sagt á fundinum að þetta væri ekki í fyrsta skipti sem svona vandamál kæmu upp hjá brotaþola. Sagði vitnið að hann hefði átt við að það hefðu komið upp vandamál í uppeldi hennar og varðandi skólagöngu hennar. Einhvern tíma hefði það þó gerst að strákar hefðu verið að hringa í hana og reyna við hana. Sagðist hann þá hafa beðið vinnuveitandann að tala við strákana hjá ... og biðja þá um að halda sig frá dóttur hans. Sagðist hann hafa verið búinn að biðja þá um það, en svo hefði virst sem þeir hefðu ekki hlustað á það.

Aðspurður um breytingar á hegðun brotaþola eftir að þetta gerðist sagði hann að það væri erfitt að segja til um það og að honum fyndist að hann upplifði þetta jafnvel verr en brotaþoli sjálf. Hann var spurður að því hvort honum fyndist brotaþoli upplifa þetta illa og svaraði vitnið því svo til að það væri erfitt að segja til um það. Hann sagði að eftir þetta væri brotaþoli muna meira ein í sínu herbergi og með systur sinni í stað þess að vera með foreldrum sínum.

Vitnið sagðist halda að brotaþoli hefði ekki áður verið með karlmönnum. Þegar hann var spurður að því hvort hann treysti brotaþola ekki svaraði hann því svo til að það kæmi fyrir að hún segði ósatt, en hann sagðist hins vegar treysta henni í þessu tilviki. Hann sagði að það gæti vel verið að brotaþoli hefði komið í vinnubúðirnar þar sem ákærði og hinir strákarnir búa en hann sagðist ekki vita hversu oft.

Aðspurður sagði hann að í ... væru börn í grunnskóla til 12 ára aldurs og eftir það tæki við annað stig, gymnasium, sem væri í þrjú ár. Skólaskyldan væri þannig til 15 ára aldurs.

Ákærði benti á sófa á neðri ljósmyndinni á bls. 4 í dskj. nr. 6 og sagði að þar hefði ákærði sofið, en E hefði sofið á dýnu, sem hefði verið þar sem blái dregillinn væri á myndinni. Hann sagði að smá rifa hefði verið á dyrunum að hjónaherberginu um nóttina. Á grunnmynd af fyrstu hæð á dskj. nr. 6 benti ákærði á herbergi, þar sem stendur: Þar sem E var sagður hafa sofið, og sagði að þar væri hjónaherbergið og þar hefðu þau hjónin sofið um nóttina. Teikningin væri því ekki rétt. Þá sagði hann að sófinn hefði verið í rýminu, sem merkt væri “stofa” og hann hefði verið staðsettur beint á móti veggnum við tröppurnar. Hann staðfesti að engar hurðir hefðu verið á herbergjum brotaþola og systra hennar á efri hæðinni.

Vitnið gaf skýrslu hjá lögreglu 8. apríl 2008, sem er í samræmi við framangreint.

A, móðir brotaþola, sagði að dóttir sín hefði sagt sér frá því að ákærði hefði komið illa fram við hana um tveimur vikum eftir að atburðir máls þessa eiga að hafa átt sér stað. Hún sagðist hafa spurt dóttur sína nánar út í það sem gerðist og hefði hún þá sagt að ákærði hefði farið upp til hennar um nóttina og tekið niður um hana náttbuxurnar. Hann hefði sagt að hún skyldi ekki vera hrædd því hann ætlaði ekki að gera henni neitt illt. Hann hefði síðan byrjað að gera þetta með henni, hún hefði beðið hann um að hætta, en hann hefði haldið áfram. Eftir að hafa lokið sér af hefði hann farið af henni og farið síðan aftur niður til að sofa. Hún sagðist minnast þess að daginn eftir, þ.e. á milli klukkan átta og níu á laugardagsmorgninum, hefði hún verið að koma út úr baðherberginu og þá mætt dóttur sinni, sem hefði hlaupið mjög stressuð inn á baðherbergið með fötin sín í fanginu. Hún sagði að dóttir sín hefði verið í íþróttafötum þegar hún mætti henni og sagði að hún hefði skipt um föt á baðherberginu. Sagðist hún hafa spurt hana að því hvort eitthvað hefði komið fyrir, en dóttir hennar hefði sagt ekkert. Þá hefði hún tekið eftir því að dóttir hennar var uppspennt og forðaðist sig. Aðspurð sagðist hún ekki hafa orðið vör við neitt óvenjulegt í fötum dóttur sinnar eða rúmfatnaði, enda sagði hún að dóttir sín sæi sjálf um að skipta á rúminu sínu og þvo sinn þvott.

Aðspurð sagði hún að ákærði og E hefðu gist á heimili hennar aðfaranótt laugardags vegna slæms veðurs. Hún sagði að á laugardeginum hefðu hún og eiginmaður hennar farið að versla ásamt E. Ákærði og dætur hennar hefðu orðið eftir heima. Hún sagði að ákærði og E hefðu farið heim til sín á milli klukkan ellefu og tólf um kvöldið. Hún sagðist hafa vitað að þeir ætluðu heim til sín vegna þess að þeir væru svo þreyttir. Þá um kvöldið hefði D hringt heim til þeirra og beðið brotaþola að passa fyrir sig vegna þess að hún væri að fara út að skemmta sér og sagði hún að ákærði hefði hlustað á símtalið. Ákærði hefði þó ekkert talað um það að brotaþoli væri að fara að passa hjá D.

Vitninu var bent á að í lögregluskýrslu hefði hún greint frá því að hún hefði fyrst fengið upplýsingar um málið frá D, en ekki frá brotaþola, eins og hún hefur nú greint frá. Sagði hún þá að D hefði nefnt við sig að hún vissi eitthvað án þess að greina frá því hvað það væri. Hún hefði þá sjálf verið áhyggjufull því hún hefði verið búin að heyra af því að strákarnir væru að gera grín að því að þetta myndi enda með því að einhver þeirra myndi ná í dóttur hennar. Hún sagðist hafa reynt að ræða málið við ákærða, en hann hefði bara sagt að ekkert hefði gerst og að hann vissi ekki neitt um málið. D hefði síðan tjáð sér að hún hefði séð þau saman nóttina sem brotaþoli hefði verið að passa hjá henni. Hún sagðist hafa spurt ákærða að því hvort hann hefði verið þarna og hvort eitthvað hefði gerst á milli þeirra. Ákærði hefði þá tjáð henni að hann hefði ekki komið í íbúðina til brotaþola. Hún sagðist þá hafa orðið mjög reið og hringt í D, sem hefði komið yfir til hennar. Hún hefði spurt ákærða að því hvort hann hefði verið þarna og þá hefði ákærði játað því, en sagt að ekkert hefði gerst á milli þeirra.

Aðspurð sagðist hún hafa verið heima á föstudagskvöldinu og sagði að eitthvert áfengi hefði verið haft um hönd, en sjálf hefði hún ekkert drukkið. Hún sagði að þau hefðu öll farið að sofa á sama tíma. Hún sagðist hafa vaknað einu sinni um nóttina til að fara á salernið og þá hefði hún farið í gegnum herbergið þar sem ákærði og E sváfu. Hún sagði að þeir hefðu þá báðir verið sofandi. Hún sagðist ekki vita hvað klukkan var og sagðist ekki hafa athugað með dætur sínar á efri hæðinni. Hún sagði að brotaþoli svæfi ein í herbergi, en yngri dæturnar tvær væru saman í herbergi. Hún sagðist ekki hafa orðið vör við að ákærði væri að drekka áfengi á laugardeginum. Aðspurð sagðist hún telja fyrir víst að ákærði hafi vitað hversu gömul brotaþoli væri, þar sem oft hefði komið til tals að þau væru ung og ættu að ganga í grunnskólann og læra. Hún sagðist ekki muna eftir því hvort hún ræddi sérstaklega um aldur brotaþola við ákærða. Hún sagði að ákærði hefði komið svo oft heim til þeirra að hún sagðist ekki gera sér grein fyrir því hvort einhver samskipti hefðu verið á milli ákærða og brotaþola áður en mál þetta kom upp.

Hún sagðist aðspurð hafa orðið vör við breytingar á brotaþola eftir að þetta gerðist. Brotaþoli væri mun alvarlegri og einbeitti sér betur að skólanum og tæki meira þátt í því sem þar færi fram en áður. Hún sagði að málið hefði ábyggilega haft slæm áhrif á brotaþola en nú væri allt orðið betra. Hún sagði aðspurð að útlit, klæðaburður og talsmáti brotaþola væri í samræmi við aldur hennar, en hún væri þó þroskuð. Hún sagði að brotaþoli notaði ekki farða. Hún sagðist ekki vita til þess að brotaþoli hefði farið í vinnubúðirnar þar sem ákærði og fleiri starfsmenn byggju og sagðist ekki vita til þess að hún hefði verið í sambandi við menn þar. Hún sagðist hafa séð sms-skilaboðin í síma brotaþola og þar hefðu verið ein skilaboð um að viðkomandi hefði heyrt að hún hefði “gert það” með ákærða. Hún sagðist ekki muna frá hverjum þessi skilaboð voru.

F, systir brotaþola, sagði að ákærði og frændi hennar, E, hefðu lagt parket heima hjá henni. Hún sagðist ekki muna hvort ákærði gisti heima hjá þeim þessa helgi. Aðspurð sagði hún að herbergið sitt væri á efri hæðinni við hliðina á herbergi brotaþola. Hún sagðist ekki hafa orðið vör við að ákærði væri uppi á efri hæðinni þessa helgi. Hún sagðist hafa farið að sofa á milli klukkan 9 og 10 um kvöldið þar sem henni hefði liðið eitthvað illa og sofið alla nóttina.

D sagðist hafa komið heim til sín um fimmleytið umrædda nótt og séð brotaþola bera að ofan inni í barnaherberginu og ákærða standa út á miðju gólfi í stofunni. Hún sagði að ákærði hefði verið fullklæddur og með úlpuna á handleggnum og virst vera á leið út. Hún sagðist ekki halda að ákærði og brotaþoli hefðu orðið vör við að hún væri að koma og sagði að útidyrnar hefðu verið ólæstar og því hefði hún gengið beint inn í íbúðina. Sagðist hún ekkert hafa rætt við ákærða en skipað honum að fara út. Sagðist hún síðan hafa talað við brotaþola og hefði brotaþoli sagt henni að þetta væri ekki eins og það sýndist. Hún sagði að brotaþoli hefði verið grátandi og reynt að afsaka sig. Þá hefði hún beðið hana um segja foreldrum sínum ekki frá þessu. Sagðist hún hafa spurt brotaþola að því hvort hún hefði áður verið með karlmanni og hefði brotaþoli svarað því játandi. Hún sagðist hins vegar ekki hafa spurt brotaþola að því hvort hún hefði verið með ákærða. Hún sagði að það væri rétt, sem fram kæmi í skýrslu hennar hjá lögreglu, að brotaþoli hefði tjáð sér að ekkert væri á milli hennar og ákærða. Aðspurð sagði hún að brotaþoli hefði ekki farið heim til sín fyrr en á milli klukkan átta og níu um morguninn þar sem hún hefði ekki viljað að hún færi ein heim um nóttina. Hún sagðist ekki hafa tekið eftir neinu óvenjulegu í stofunni eftir nóttina.

Aðspurð sagðist hún hafa rætt þetta við ákærða daginn eftir. Sagðist hún hafa spurt ákærða að því hvað hann væri að gera og minnt hann á að hann ætti fjölskyldu úti í .... Þá hefði hún spurt hann að því hvort eitthvað hefði gerst á milli hans og brotaþola, en hann hefði tjáð henni að ekkert hefði gerst á milli þeirra og að hann hefði aðeins ætlað að koma við hjá þeim hjónum, en ekki vitað að þau væru að heiman. Hún sagði að ákærði hefði aldrei áður komið í heimsókn til þeirra um miðjar nætur.

Aðspurð sagðist hún hafa rætt þetta mál við foreldra brotaþola á heimili þeirra og þar hefði ákærði einnig verið. Þetta hefði alls ekki verið þægilegt samtal þar sem faðir brotaþola hefði kallað dóttur sína ljótum nöfnum eins og hóru og mellu. Einnig hefði komið fram hjá föður hennar að þetta væri ekki í fyrsta skipti sem eitthvað þessu líkt kæmi upp á og að hann hefði talað um það að dóttir hans væri að troða sér upp á aðra menn. Ákærði hefði neitað því að nokkuð hefði gerst á milli þeirra, hvort heldur sem um væri að ræða á heimili brotaþola eða heima hjá vitninu. Aðspurð sagði hún að ákærði hefði aldrei sagt sér að eitthvað hefði verið á milli hans og brotaþola og aldrei tjáð sig um samskipti þeirra. Hún sagðist hins vegar hafa heyrt orðróm um að gert væri grín að því að brotaþoli væri að senda ákærða sms-skilaboð og hringja í hann. Hún sagðist ekki vita hvert efni þessara sms-skilaboða eða símtala áttu að vera. Hún sagði að margir .... byggju á ... og talsverð samskipti væru á milli þeirra. Hún sagðist vita að ákærði hefði umgengist fjölskyldu brotaþola. Hún sagðist hafa spurt ákærða að því hvort hann vissi hvað brotaþoli væri gömul og að hann hefði þá sagt sér að hann héldi að hún væri 16 ára. Hún sagðist sjálf hafa haldið að brotaþoli væri 16 ára þar sem útlit hennar benti til þess. Hún sagðist vita að brotaþoli væri í skóla á ...., en sagðist ekki vita í hvaða bekk hún væri. Hún sagðist hafa heyrt af því að brotaþoli hefði áður verið í samskiptum við sér eldri menn hjá .... Aðspurð um tengsl sín við ákærða sagði hún að eiginmaður sinn og ákærði væru systrasynir.

Vitnið gaf skýrslu hjá lögreglu 28. mars 2008, sem er í samræmi við framangreint. Þar kom þó fram að í umrætt sinn hefði brotaþoli einnig verið að passa lítinn dreng, son manns að nafni I. Sá hefði komið að sækja drenginn um klukkan þrjú um nóttina og þá hefði brotaþoli verið inni á baðherberginu að tala í síma. I hefði heyrt hana biðja viðmælanda sinn að koma til sín.

G sagði að bæði ákærði og faðir brotaþola, C, væru starfsmenn sínir. Hann sagðist vita til þess að þeir hefðu umgengist eitthvað utan vinnu áður en atvik máls þessa áttu sér stað. Þeim hefði greinilega verið vel til vina því C hefði beðið um það að mágur sinn og ákærði fengju að vera saman í herbergi. Hann sagði að á þriðja tug .... ynnu hjá fyrirtækinu og sagðist vita að þeir héldu hópinn. Hann sagði að C hefði hringt í sig og sagt sér undan og ofan af málinu. Tungumálaörðugleikar hefðu háð samskiptum þeirra, en hann sagðist þó hafa skynjað að eitthvað hefði átt sér stað, sem ætti erindi til lögreglu. Sagðist hann hafa brugðist þannig við að koma honum í samband við félagsmálayfirvöld og lögreglu. Eftir það hefði hans afskiptum af málinu lokið. Aðspurður kannaðist hann ekki við að C hefði beðið hann um að koma í veg fyrir samskipti brotaþola og starfsmanna hans. Hann sagðist þó hafa heyrt af því eftir á að einhver sms-skilaboð hefðu farið á milli brotaþola og starfsmanna hans.

E-kk-nf Ó-kk-nf lögreglufulltrúi sagði að hver gsm-sími væri með ákveðið framleiðslunúmer, sem hann sendi frá sér í hvert skipti sem síminn væri notaður, óháð því hvaða símakort væri í honum. Lögreglan hefði fengið heimild hjá ákærða til að leita upplýsinga um símtækið og þannig hefðu þeir fengið staðfestingu á því hvaða símanúmer hefðu verið í símtækinu. Einnig hefðu þeir prófað að hringja í númerið, sem hefði reynst vera í símanum sem hann var með á sér. Ákærði hefði einnig sagst hafa verið með annað símanúmer í símtækinu og það hefði flækt málið aðeins fyrir þeim. Þeir hefðu hins vegar fengið endanlega staðfestingu frá Símanum hvaða númer það hefði verið. Aðspurður af verjanda staðfesti vitnið að ákærði hefði viljað gefa nýja skýrslu málinu og játa það að hann hefði komið heim til D í B umrædda nótt, en þá hefði málið verið komið í ákærumeðferð til ríkissaksóknara.

Við aðalmeðferð málsins féll ákæruvaldið frá því að leiða vitnin E og I þar sem ekki tókst að boða þau til þinghaldsins.

E, mágur móður brotaþola, gaf skýrslu hjá lögreglu 8. apríl 2008. Hann sagði að brotaþoli væri systurdóttur eiginkonu hans. Hann sagðist hafa kynnst ákærða þegar hann fluttist til landsins og kvaðst vera samstarfsmaður hans. Hann sagðist ekkert vita um málið annað en það sem faðir brotaþola hefði sagt sér. Þó sagðist hann hafa heyrt að ákærði og brotaþoli hefðu ræðst við í síma og sent hvort öðru sms-skilaboð. Hann staðfesti að ákærði og faðir brotaþola hefðu verið vinir og að ákærði hefði oft komið á heimili brotaþola. Hann hefði því átt að vita hversu gömul hún væri. Hann sagðist tvisvar hafa gist á heimili brotaþola um leið og ákærði. Það hefði líklega verið í febrúar og sennilega tvær helgar í röð. Hann sagðist muna eftir að veðrið hefði verið vont í annað skiptið og sagðist hann hafa sofið án þess að verða var við nokkurn umgang um nóttina. Þá sagðist hann ekki muna eftir að ákærði hefði talað í síma um nóttina. Hann staðfesti og að þeir hefðu hver um sig drukkið fjóra eða fimm bjóra og síðan litla flösku af vodka. Þeir hefðu þó ekki verið mjög ölvaðir.

III.

Niðurstaða.

Ákærði hefur frá upphafi rannsóknar málsins staðfastlega neitað öllum sakargiftum. Framburður ákærða hefur þó ekki að öllu leyti verið stöðugur og þykja nokkur atriði draga úr trúverðugleika framburðar hans.

Í fyrsta lagi neitaði ákærði því ítrekað í skýrslum sínum hjá lögreglu að hafa komið á heimili D í B þegar brotaþoli var þar að gæta barna aðfaranótt 10. febrúar sl. Hér fyrir dómi viðurkenndi ákærði hins vegar að hafa komið einu sinni á heimili D umrædda nótt og hitt þar brotaþola. Skýringar þær sem ákærði hefur gefið á þessu ósamræmi þykja ekki trúverðugar.

Í öðru lagi varð ákærði margsaga um símasamskipti hans og brotaþola í skýrslum sínum hjá lögreglu, sérstaklega um símasamskiptin aðfaranótt 10. febrúar sl. Í fyrstu neitaði ákærði því alfarið að hafa svarað hringingum brotaþola. Síðar viðurkenndi ákærði að hafa nokkrum sinnum svarað hringingum frá brotaþola. Einnig viðurkenndi hann að hafa í einhver skipti hringt í brotaþola en skellt jafnharðan á. Í seinni skýrslu sinni hjá lögreglu neitaði ákærði því að hafa hringt í brotaþola aðfaranótt 10. febrúar sl. Eftir að gögn frá Símanum um samskipti á milli síma hans og brotaþola 9. og 10. febrúar höfðu verið kynnt endurtók ákærði að hann hefði ekki hringt í brotaþola á þessum tíma og sagðist ekki heldur kannast við símtöl frá brotaþola þessa daga. Síðar í sömu skýrslu skýrði ákærði hins vegar svo frá að hinn 10. febrúar hefði brotaþoli hringt í sig og tjáð sér að hún væri að fara að passa börn.

Hér fyrir dómi kvaðst ákærði í fyrstu ekki muna hvort hann hefði hringt í brotaþola aðfaranótt 10. febrúar sl. Þegar honum var bent á að gögn frá Símanum sýndu að hringt hefði verið a.m.k. sex sinnum úr síma hans umrædda nótt í síma brotaþola sagði ákærði að brotaþoli hefði hringt í hann stuttar hringingar en lagt á og þá hefði hann hringt til baka og spurt hvað hún vildi. Loks neitaði ákærði því að hafa verið í reglulegu símasambandi við brotaþola, en það er ekki í samræmi við framlögð gögn frá Símanum þar sem sjá má að ákærði og brotaþoli voru í miklum og reglulegum símasamskiptum á tímabilinu frá september 2007 og fram í lok febrúar 2008.

Verður nú tekin afstaða til hvers ákæruliðar fyrir sig.

I. Sakarefni 1. ákæruliðar.

Í 1. lið ákæru er ákærða gefið að sök að hafa þröngvað brotaþola til samræðis með ofbeldi eða ólögmætri nauðung aðfaranótt laugardagsins 9. febrúar, á heimili hennar að H. Er brotið heimfært undir 1. mgr. 194. gr. og 1. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Brotaþoli hefur borið um það að ákærði hafi komið upp í herbergi hennar og vakið hana, líklega um fjögur- eða fimmleytið um nóttina. Hann hafi tekið hana úr náttbuxunum þar sem hún hefði legið á bakinu í rúmi sínu og sett lim sinn inn í kynfæri hennar. Þá hefði hann haldið fyrir munn hennar með hægri hendi. Þegar henni hefði tekist að ná hendinni af munninum hefði hún beðið hann um að hætta, en hann hefði ekki sinnt því. Einnig sagðist hún hafa streist á móti og reynt að komast í burtu. Loks giskaði hún á að þetta hefði staðið yfir í 20 mínútur.

Ljóst er af framlögðum ljósmyndum og grunnmynd af húsinu að H að um mjög lítið hús er að ræða. Á ljósmyndunum má og sjá að engin hurð er í dyraopi stofunnar og fram í hol þar sem gengið er upp á efri hæðina og þá má sjá að engin hurð er fyrir stigaopinu eða herbergjum á efri hæðinni. Komið hefur fram að umrædda nótt svaf brotaþoli í sófa í stofunni og vitnið, E, á dýnu á gólfinu fyrir framan sófann. Var hann ekki leiddur fyrir dóminn sem vitni, en skýrsla hans hjá lögreglu frá 8. apríl sl. er meðal gagna málsins. Þykir rétt að leggja hana til grundvallar í málinu með vísan til 3. mgr. 48. gr. laga nr. 19/1991, enda er ekkert fram komið í málinu, sem dregið getur trúverðugleika hennar í efa. Í skýrslunni kvaðst E ekki hafa orðið var við umgang um nóttina. Ljóst er þó að ákærði hefur orðið að klofa yfir dýnuna á gólfinu þar sem E svaf til að komast upp á efri hæðina.

Þá hefur komið fram að foreldrar brotaþola sváfu í herbergi inn af stofunni og að opið var inn í það herbergi um nóttina. Þá má sjá af framlögðum ljósmyndum og teikningum að herbergi brotaþola er beint fyrir ofan hjónaherbergið. Þrátt fyrir þessar aðstæður varð hvorugt hjónanna vart við umgang eða átök á efri hæðinni um nóttina. Þá kom fram hjá móður brotaþola að hún hefði vaknað um nóttina og farið á salernið. Hún hefði þá gengið í gegnum stofuna þar sem ákærði og E sváfu og séð að þeir voru báðir sofandi.

Einnig hefur komið fram að tvær yngri systur brotaþola sváfu í herberginu við hliðina á herbergi brotaþola á efri hæðinni og að engar hurðir voru á þessum herbergjum. Varð yngri systir brotaþola, F, sem kom fyrir dóminn, ekki heldur vör við umgang um nóttina og sagðist ekki hafa séð ákærða í herbergi brotaþola þessa helgi.

Samkvæmt framangreindu voru aðstæður á heimili brotaþola með þeim hætti að telja verður líklegt að einhver hefði orðið þess var í húsinu ef brotaþoli hefði barist um og gefið frá sér hljóð. Þá gat brotaþoli ekki skýrt það hvers vegna hún kallaði ekki á hjálp þegar henni tókst að ná hendi ákærða af munni sér. Engin ummerki virðast hafa verið um átök í herbergi brotaþola daginn eftir. Móðir brotaþola bar um það að hún minntist þess að hafa mætt dóttur sinni í baðherbergisdyrunum á laugardagsmorgninum og sagði að hún hefði hlaupið mjög stressuð inn á baðherbergið með fötin sín í fanginu. Hún hefði spurt hana að því hvort eitthvað hefði komið fyrir og hefði hún neitað því. Frá þessu greindi móðir brotaþola ekki í skýrslutöku hjá lögreglu hinn 18. mars sl. og kom þetta fyrst fram hér við aðalmeðferð málsins. Þykir það veikja trúverðugleika framburðarins.

Brotaþoli greindi frá því í skýrslu sinni fyrir dómi að ákærði hefði hringt í hana um eittleytið nóttina eftir og spurt hvort hann mætti koma til hennar, en hún hefði þá verið ein að gæta barna á heimili D í B. Hún hefði samþykkt það þar sem ákærði hefði þá enn verið vinur hennar og hún hefði treyst honum. Af framlögðum gögnum um símasamskipti ákærða og brotaþola má hins vegar sjá að brotaþoli hringdi tvisvar í ákærða og sendi honum sms-skilaboð á milli klukkan hálf ellefu og tólf um kvöldið, en þá höfðu engin símasamskipti verið á milli þeirra frá því klukkan rúmlega fimm nóttina áður. Mikil símasamskipti voru síðan á milli þeirra um nóttina og þá má sjá af áðurgreindum gögnum að þau voru í reglulegu símasambandi út allan febrúarmánuð, en þar endar framlagt yfirlit um símasamskiptin. Þykja þessi samskipti brotaþola við ákærða eftir að meint nauðgun á að hafa átt sér stað ekki benda til þess að brotaþola hafi staðið ógn af ákærða heldur hafi hún þvert á móti sóst eftir að eiga við hann samskipti.

Brotaþoli greindi ekki frá því að ákærði hefði nauðgað sér fyrr en þremur vikum síðar og eftir að móðir hennar hafði gengið á hana. Ljóst þykir af gögnum málsins og framburði brotaþola að málið komst upp er vitnið D sagði móður brotaþola frá því að hún hefði komið að þeim ákærða og brotaþola á heimili sínu. Fram kom hjá föður brotaþola að brotaþoli hefði sagt móður sinni frá atvikum málsins að afstöðnum fundi um málið með honum, móður brotaþola, ákærða og vitninu D. Fram hefur komið að á þessum fundi kallaði faðirinn brotaþola hóru og mellu og ásakaði hana um að sækja í sér eldri karlmenn. Einnig hefur komið fram að brotaþoli var niðurbrotin og grátandi á fundinum. Loks hefur komið fram að á fundinum neitaði ákærði því að hafa haft mök við brotaþola. Allt þetta þykir vera til þess fallið að lita frásögn brotaþola af atburðinum, sem gefin var skömmu síðar og draga úr trúverðugleika framburðar hennar um ætlaða nauðgun.

Engin læknisrannsókn fór fram á brotaþola og ekki liggur fyrir sálfræðilegt mat um hugsanlegar afleiðingar af ætlaðri nauðgun. Þá þykir framburður foreldra brotaþola um afleiðingar ætlaðs verknaðar og breytingar á hegðun hennar ekki benda til þess að brotaþoli hafi orðið fyrir alvarlegu andlegu áfalli.

Þegar allt framangreint er virt þykir ósannað að ákærði hafi þröngvað brotaþola til samræðis með ofbeldi eða ólögmæti nauðung í umrætt sinn. Verður ákærði því sýknaður af broti gegn 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga að því er 1. ákærulið varðar.

Kemur þá til skoðunar hvort ákærði hafi gerst sekur um brot gegn 1. mgr. 202. gr. sömu laga á heimili stúlkunnar aðfaranótt 9. febrúar sl.

Af framlögðum gögnum um símasamskipti ákærða og brotaþola má sjá að föstudaginn 8. febrúar hringdu þau í hvort annað öðru hvoru og brotaþoli sendi ákærða skilaboð. Nokkur samskipti eru skráð á milli þeirra frá því skömmu eftir miðnætti og til klukkan tvö um nóttina. Verður þá rof á samskiptunum til klukkan þrjú, en þá er hringt einu sinni úr síma ákærða. Eftir það verður aftur rof á símasamskiptunum til klukkan rúmlega fimm um nóttina, en þá er hringt tvívegis úr síma ákærða og loks er hringt einu sinni úr síma brotaþola án þess að svarað sé.

Af framangreindu er ljóst að ákærði og brotaþoli hafa haft talsverð samskipti í síma um nóttina og það rof sem verður á símasamskiptum þeirra á milli klukkan þrjú og fimm um nóttina gæti rennt stoðum undir þá frásögn brotaþola að ákærði hafi komið upp í herbergi til hennar um fjögur- eða fimmleytið um nóttina. Á hinn bóginn ber að líta til þess sem áður segir um aðstæður á heimili brotaþola og að enginn varð var við umgang um nóttina. Þá ber og að líta til þess að móðir brotaþola fór á fætur um nóttina og sá ákærða sofandi í stofunni, en það þykir draga nokkuð úr trúverðugleika framburðar brotaþola.

Síðast en ekki síst ber að líta til þess að engin læknisrannsókn fór fram á brotaþola. Í ljósi framburðar brotaþola um að hún hafi ekki haft kynmök áður en atvik máls þessa áttu sér stað, hefði með slíkri rannsókn mátt leiða í ljós hvort meyjarhaft brotaþola var rofið eða ekki og ef svo hefði verið, hefði hugsanlega verið hægt að segja til um hversu langt var síðan það gerðist. Þá liggur ekki fyrir sálfræðilegt mat um hugsanlegar afleiðingar ætlaðs brots, en eins og áður segir þykir framburður foreldra brotaþola ekki benda til þess að brotaþoli hafi orðið fyrir alvarlegu andlegu áfalli. Engin skjalleg sönnunargögn renna því stoðum undir þann framburð brotaþola í málinu að ákærði hafi haft við sig samfarir. Þá þykir það galli á rannsókninni að efni skilaboða í síma brotaþola voru ekki könnuð, en fram kom hjá foreldrum hennar að þau hafi getað skoðað slík skilaboð í síma brotaþola.

Með vísan til framangreinds og gegn eindreginni neitun ákærða þykir ekki hafa verið sýnt fram á það í málinu, svo hafið sé yfir skynsamlegan vafa, að ákærði hafi gerst sekur um brot gegn 1. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga í greint sinn. Ber því með vísan til 45. og 46. gr. sömu laga að sýkna hann af því broti að því er fyrsta ákærulið varðar.

II. Sakarefni 2. ákæruliðar.

Í 2. lið ákæru er ákærða gefið að sök að hafa þröngvað brotaþola til samræðis með ofbeldi eða ólögmætri nauðung aðfaranótt sunnudagsins 10. febrúar, að B. Er brotið heimfært undir 1. mgr. 194. gr. og 1. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Brotaþoli bar um það hér fyrir dómi að börnin hefðu sofnað á milli klukkan ellefu og tólf um kvöldið og að ákærði hefði hringt í sig um eittleytið um nóttina og spurt hvort hann mætti koma. Samkvæmt framlögðum gögnum um símasamskipti ákærða og brotaþola hringdi brotaþoli hins vegar fyrst í ákærða klukkan hálfellefu um kvöldið og eftir það voru regluleg símasamskipti á milli þeirra til klukkan 00.38. Framburður brotaþola er því að þessu leyti ekki í fullu samræmi við framlögð gögn um símasamskiptin og þykir það draga úr trúverðugleika framburðar brotaþola.

Brotaþoli hefur borið um það að ákærði hafi komið tvívegis í B um nóttina. Í fyrra skiptið hefðu þau ákærði spjallað saman í stofunni í 5 til 10 mínútur, en þá hefði ákærði slökkt á ljósunum og komið til hennar þar sem hún hefði setið í stól í stofunni. Hefði ákærði dregið buxur hennar og nærbuxum niður að hné og nauðgað henni öðru sinni. Hún hefði reynt að stöðva ákærða með því að segja honum að hætta. Þá hefði hún reynt að komast í burtu, en ekki tekist það. Hún sagði aðspurð að ákærði hefði staðið fyrir framan hana, tekið um mjaðmir hennar og lyft henni upp, en sjálf hefði hún verið með hendur á stólörmunum. Þegar hún var spurð að því hvort ákærði hefði haldið henni fast svaraði hún að ákærði hefði hvorki haldið sér fast né laust. Þegar ákærði hafði lokið sér af kveður brotaþoli þau hafa ræðst aðeins við og ákærði síðan haldið á brott og hún farið inn í baðherbergið. Þar hefði hún séð að klukkuna vantaði korter í tvö. Á meðan hún var inni á baðherberginu hefði faðir annars barnsins komið og sótt það og þá hefði ákærði hringt og spurt hana hvort faðir barnsins hefði komið.

Samkvæmt ofangreindum framburði brotaþola hefur ákærði komið í B á milli klukkan eitt og hálftvö um nóttina. Kemur það heim og saman við framlögð gögn um símasamskipti ákærða og brotaþola þessa nótt, en á þeim verður rof á milli klukkan 00.38 og 01.57 þegar stutt símtal er skráð frá ákærða.

Í skýrslu vitnisins D hjá lögreglu er eftir henni haft að brotaþoli hafi í umrætt sinn einnig verið að gæta sonar kunningja hennar. Faðir barnsins, I, hefði tjáð sér að hann hefði sótt drenginn um klukkan þrjú um nóttina og þá hefði brotaþoli verið á baðherberginu að tala í síma og biðja viðmælanda sinn að koma til sín. Ekki var tekin skýrsla af manni þessum hjá lögreglu og hann var ekki leiddur fyrir dóminn sem vitni. Ekkert liggur því fyrir um það í málinu hvenær maður þessi sótti son sinn. Er því ekkert fram komið í málinu, sem styður frásögn brotaþola um að hún hafi verið inni á baðherberginu þegar annað barnið var sótt og að á sama tíma hafi ákærði hringt, nema tímasetning samtals frá ákærða til brotaþola klukkan 01.57 og tvö stutt símtöl úr síma brotaþola til ákærða nokkrum sekúndum síðar.

Sjá má af má af áðurgreindum gögnum um símasamskipti ákærða og brotaþola þessa nótt að þau hringdu ítrekað hvort í annað á milli klukkan 02.00 og 02.46. Hefur brotaþoli borið um það að hún hafi horft á sjónvarpið og síðan hafi brotaþoli komið aftur. Kvaðst brotaþoli ekki muna hvenær ákærði kom í síðara skiptið, en nefndi bæði klukkan hálfþrjú og fjögur. Sagði hún að húsið hefði verið ólæst og því hefði ákærði gengið beint inn. Þykja þessi samskipti brotaþola við ákærða eftir að meint nauðgun á að hafa átt sér stað ekki benda til þess að henni hafi staðið ógn af ákærða. Þykir framburður hennar um að ákærði hafi þröngvað henni til samræðis í umrætt sinn því ekki trúverðugur. Engin ummerki voru um átök í stofunni og brotaþoli sagði vitninu D ekki frá því að ákærði hefði nauðgað sér þegar vitnið kom heim og kom að þeim ákærða síðar um nóttina.

Þegar allt framangreint er virt, og með vísan til þess að engin læknisfræðileg rannsókn eða sálfræðilegt mat fór fram á brotaþola, svo og framburðar foreldra hennar um afleiðingar ætlaðs verknaðar, þykir, gegn eindreginni neitun ákærða, ósannað að hann hafi þröngvað brotaþola til samræðis með ofbeldi eða ólögmæti nauðung í umrætt sinn. Verður ákærði því sýknaður af broti gegn 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga að því 2. ákærulið varðar.

Kemur þá sem fyrr til skoðunar hvort ákærði hafi gerst sekur um brot gegn 1. mgr. 202. gr. sömu laga aðfaranótt 10. febrúar sl. að B.

Eins og áður greinir sýna framlögð gögn að mikil símasamskipti voru á milli ákærða og brotaþola þessa nótt. Tvívegis verður þó rof á samskiptunum, þ.e. á milli klukkan 00.38 og 01.57 og síðan aftur á milli klukkan 02.46 og 04.50, en í fyrra skiptið hringdi ákærði í brotaþola og í síðara skiptið sendi brotþoli ákærða ein skilaboð. Gæti það rennt stoðum undir þann framburð brotaþola að ákærði hefði komið tvisvar til hennar um nóttina. Að öðru leyti er ekki til að dreifa í málinu sönnunargögnum, svo sem framburðum vitna eða skjallegum sönnunargögnum eins og læknisrannsókn og sálfræðilegu mati, sem rennt gætu stoðum undir framburð brotaþola um að ákærði hafi komið tvívegis til hennar í íbúðina og haft við hana mök í fyrra skiptið. Gegn eindreginni neitun ákærða verður því ekki talið sannað, svo hafið sé yfir skynsamlegan vafa, að ákærði hafi gerst sekur um brot gegn 1. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga í greint sinn. Ber því með vísan til 45. og 46. gr. sömu laga að sýkna hann af því broti að því er 2. ákærulið varðar.

III. Sakarefni 3. ákæruliðar.

Í 3. lið ákæru er ákærða gefið að sök að hafa skömmu síðar og á sama stað og getið er um í 2. ákærulið reynt að þröngva brotaþola til samræðis með ofbeldi eða ólögmætri nauðung. Er brotið sem fyrr heimfært undir 1. mgr. 194. gr. og 1. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga, en einnig er vísað til 20. gr. sömu laga.

Eins og áður greinir hefur brotaþoli borið um það að ákærði hafi komið tvívegis til sín í B. Kvaðst hún ekki muna hvenær ákærði kom í síðara skiptið, en nefndi bæði klukkan hálfþrjú og fjögur. Þá sagði hún að vitnið D hefði komið heim u.þ.b. 15 mínútum eftir að ákærði kom. Vitnið D hefur hins vegar borið um það, bæði hjá lögreglu og hér fyrir dómi, að hafa komið heim til sín um fimmleytið um nóttina og þá séð brotaþola bera að ofan inni í barnaherberginu en ákærða fullklæddan og með úlpuna yfir hendinni inni í stofunni. Einnig að hann hefði virst vera á leiðinni út. Ákærði sagðist hins vegar hafa komið til brotaþola á milli klukkan tvö og þrjú. Ljóst er því að ákærða, brotaþola og vitninu D ber alls ekki saman að því er þessa tímasetningu varðar.

Brotaþoli lýsti atvikum með þeim hætti að er ákærði hefði komið í síðara skiptið til hennar í B hefði hann gengið beint inn í íbúðina, enda hefði íbúðin verið ólæst. Hún hefði verið inni í barnaherberginu og þar hefði ákærði klætt hana úr bol og brjóstahaldara. Hún hefði reynt að stöðva hann með því að halda bolnum niðri en hann hefði tekið um hendurnar á henni og tekið hana úr bolnum. Vitnið D hefði komið heim um 15 mínútum eftir að ákærði kom og komið að þeim þar sem hún hefði staðið ber að ofan í barnaherberginu.

Ákærði hefur hins vegar lýst atvikum á þann veg að brotaþoli hafi hringt í hann og beðið hann um að koma til sín þar sem hún gæti ekki kveikt á sjónvarpinu. Um leið og hann hefði komið inn í íbúðina hefði brotaþoli byrjað að klæða sig úr fötunum og farið úr bol og brjóstahaldara. Sagðist hann ekki hafa reynt að stöðva hana, en ákveðið að fara og á sama tíma hefði vitnið D komið heim.

Með vísan til þess sem fyrr er rakið um samskipti ákærða og brotaþola fyrir og eftir atvikið, þess að brotaþoli sagði vitninu D ekki frá því að ákærði hefði reynt að þröngva sér til samræðis þegar vitnið spurði hana hvað komið hefði fyrir, og þess að í málinu liggur ekki fyrir sálfræðilegt mat á afleiðingum ætlaðs verknaðar á brotaþola, þykir ósannað að ákærði hafi reynt að þröngva brotaþola til samræðis í umrætt sinn með ofbeldi eða ólögmætri nauðung. Verður ákærði því sýknaður af broti gegn 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 20. gr. sömu laga að því er varðar 2. lið ákæru.

Að því er varðar brot gegn 1. mgr. 202. gr. sömu laga verður ekki fram hjá því litið að vitnið, D, hefur borið um það bæði hjá lögreglu og hér fyrir dómi að þegar hún hafi gengið inn í ólæsta íbúðina hafi brotaþoli staðið ber að ofan inni í barnaherberginu, en ákærði verið fullklæddur og með úlpuna yfir handleggnum í stofunni og virst vera á leið út. Framburður þessa vitnis styður þannig framburð ákærða um að hann hafi ákveðið að fara skömmu eftir að hann kom. Með vísan til framangreinds eru engin gögn því til stuðnings í málinu að ákærði hafi afklætt brotaþola og ætlað að hafa við hana samfarir í greint sinn. Verður því ekki komist hjá því að sýkna ákærða af broti gegn 1. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 20. gr. sömu laga, að því er varðar 3. ákærulið.

Niðurstaða málsins er því sú að ákærði er alfarið sýknaður af refsikröfu ákæruvaldsins í málinu.

Með hliðsjón af málsúrslitum og með vísan til 3. mgr. 172. gr. laga nr. 19/1991 er bótakröfu Y vísað frá dómi.

Enginn sakarkostnaður hefur hlotist af málinu, fyrir utan málsvarnarlaun skipaðs verjanda og þóknun réttargæslumanns, sem eru ákveðin, að meðtöldum virðisaukaskatti, svo sem nánar greinir í dómsorði.

Dóm þennan kveða upp R-kvk-nf B-kvk-nf dómstjóri, Á-kvk-nf G-kvk-nf héraðsdómari og I-kk-nf E-kk-nf héraðsdómari.

Dómsorð:

Ákærði, X, er sýkn af kröfum ákæruvalds.

Bótakröfu Y er vísað frá dómi.

Málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, G-kk-ef M. A-kk-ef hdl., að fjárhæð 780.864 krónur, ásamt útlögðum kostnaði hans að fjárhæð 67.877 krónur, og þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, B-kk-ef G. B-kk-ef hdl., að fjárhæð 320.712 krónur, ásamt útlögðum kostnaði hans að fjárhæð 28.680 krónur, greiðist úr ríkissjóði.

R-kvk-nf B-kvk-nf

Á-kvk-nf G-kvk-nf

I-kk-nf E-kk-nf