S-542/2010

Mál þetta, sem dómtekið var 13. október 2010, er höfðað með ákæru útgefinni af lögreglustjóranum á Suðurnesjum 21. júní 2010 á hendur G-kk-þgf R-kk-þgf S-kk-þgf, kt. […], Logalandi 20, Reykjavík, fyrir brot gegn umferðarlögum, með því að hafa, sunnudaginn 29. júlí 2009, ekið bifreiðinni LZ-359, austur Stafnesveg inn á Sandgerðisveg, án þess að nema staðar eins og gefið er til kynna með umferðarmerkinu stöðvunarskyldu við gatnamót Stafnesvegar/Sandgerðisvegar og með því eigi veitt öðrum ökutækjum forgang um Sandgerðisveg.

Þetta er talið varða við 1. og 2. mgr. 25. gr., sbr. 100. gr., umferðarlaga nr. 50/1987.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Með framhaldsákæru 23. ágúst 2010 var dagsetning meints brots ákærða leiðrétt þannig að um er að ræða 19. júlí 2009 en ekki 29. júlí.

Ákærði krefst sýknu af kröfum ákæruvaldsins en til vara er krafist vægustu refsingar er lög leyfa. Þá krefst verjandi ákærða hæfilegrar þóknunar sér til handa.

I.

Í frumskýrslu lögreglu, dags. 24. júlí 2009, kemur fram að hinn 19. júlí 2009, kl. 13:25, hafi lögreglumennirnir B-kk-nf Ó-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf I-kk-nf M-kk-nf ekið suður Strandgötu þegar þeir hefðu veitt athygli bifreiðinni LZ-359 sem hafi verið ekið austur Stafnesveg og viðstöðulaust inn á gatnamót Sandgerðisvegar og Stafnesvegar, þ.e. án þess að stansa, en þar á gatnamótunum njóti umferð um Sandgerðisveg forgangs gagnvart umferð um Stafnesveg. Sé það gefið til kynna með umferðarmerkinu B 19.11, stöðvunarskylda. Lögreglumennirnir hefðu tendrað blá neyðarljós lögreglubifreiðarinnar til merkis um að ökumaður bifreiðar LZ-359 ætti að stöðva bifreið sína, sem hann hefði gert skömmu síðar á Strandgötu. Ökumanni bifreiðarinnar hefði verið boðið yfir í lögreglubifreiðina til viðræðna og honum kynnt sakarefnið og réttur sinn til að tjá sig ekki um það. Einnig hefði ökumanni verið kynnt að meint brot hefði verið tekið upp á mynddisk. Auk þess væru allar samræður í lögreglubifreiðinni teknar upp í hljóði og mynd. Ökumaðurinn, ákærði í máli þessu, hafi ekki viljað tjá sig um málið.

II.

Verður nú rakinn framburður ákærða og vitna fyrir dómi.

Ákærði kvaðst hafa tekið eftir stöðvunarskyldu á Stafnesvegi. Ákærði sagði að engin umferð hefði verið þarna. Aðspurður kvaðst ákærði hafa fylgst með því hvort það væri umferð á Sandgerðisvegi. Borið var undir ákærða að fram kemur á upptöku úr lögreglubifreiðinni að ákærði hafi sagt að hann hefði verið að koma í bæinn, litið í kringum sig og verið upptekinn af allt öðru en umferð sem hefði verið engin. Ákærði sagði að þessi ummæli hans hefðu verið tekin úr samhengi. Hann hefði komið í bæinn og verið ókunnugur. Þegar hann hefði komið að umræddum gatnamótum hefði hann velt fyrir sér hvert hann ætti að fara. Ákærði kvaðst hafa stöðvað bifreiðina aðeins áður en hann hefði komið að stöðvunarskyldunni, sem væri töluvert langt frá horninu. Ákærði hefði rætt við farþega í bifreiðinni, eiginkonu sína og tengdamóður, um það hvort þau ættu að fara yfir gatnamótin og beygja til vinstri eða hægri. Þau hefðu því auðvitað verið upptekin og verið að ræða saman. Ákærði sagði að þau hefðu verið á „sunnudagsrúntinum í fallegu veðri“ og „bara svona að drepa tímann“, en þau hefðu verið að bíða eftir því að sækja dóttur ákærða út á flugvöll. Það væri því ekki rétt að þau hefðu verið upptekin af „allt öðru“ en umferð en ákærði hefði „ekki þurft að vera neitt mikið með hugann við mikla umferð því það var engin umferð, enginn bíll“. Aðspurður hvort ákærði hefði gefið lögreglubifreiðinni, sem var ekið á Sandgerðisvegi, forgang sagði ákærði að hann hefði gert það að því leyti að hann hefði stöðvað bifreið sína við stöðvunarskyldumerkið og ekki séð neina umferð. Hann gæti ekki beðið þarna eða yfirgefið bifreiðina og gengið að horninu, en við stöðvunarskylduna væri ekki hægt að sjá umferð á Sandgerðisvegi. Borið var undir ákærða að á myndbandsupptöku úr lögreglubifreiðinni sjáist að þegar henni var beygt til vinstri hafi bifreið ákærða ekið í veg fyrir hana. Ákærði útskýrði þetta með því að hann og ökumaður lögreglubifreiðarinnar hefðu ekki séð hvor annan fyrr en þeir hefðu verið komnir inn á vegamótin. Ákærði kvaðst fyrst hafa tekið eftir lögreglubifreiðinni þegar hann ók inn á vegamótin því lögreglubifreiðin hefði verið falin bak við limgerði. Ákærði hefði þá velt fyrir sér hvort hann ætti að stöðva bifreiðina, bakka eða halda áfram og tekið ákvörðun um að gera það síðastnefnda.

Vitnið K-kk-nf I-kk-nf M-kk-nf lögreglumaður skýrði frá því að hafa ekið, ásamt B-kk-þgf Ó-kk-þgf B-kk-þgf lögreglumanni, að umræddum gatnamótum og séð bifreið ekið Stafnesveginn og yfir gatnamótin án þess að stansa. Þeir hefðu því hægt á sér og eiginlega þurft að stöðva lögreglubifreiðina til að forðast árekstur, en bifreiðinni hefði verið ekið í veg fyrir þá. Þeir hefðu svo stöðvað bifreiðina á Suðurgötu og rætt við ökumann hennar, ákærða í máli þessu. Aðspurt hvort bifreið ákærða hefði verið ekið án þess að stansa við stöðvunarskyldu sagði vitnið að ákærði hefði ekið viðstöðulaust yfir. Fram kom hjá vitninu að lögreglubifreiðin hafi rétt verið komin yfir hraðahindrun á Sandgerðisvegi þegar þeir hefðu séð bifreið ákærða. Bornar voru undir vitnið myndir sem ákærði tók af umræddum gatnamótum og lagðar hafa verið fram í málinu. Kvaðst vitnið hafa verið með víðara sjónarhorn en myndavélin. Vitnið fullyrti að það hefði séð bifreið ákærða ekið viðstöðulaust yfir stöðvunarskylduna.

Vitnið B-kk-nf Ó-kk-nf B-kk-nf lögreglumaður greindi frá því að hafa verið í lögreglubifreið, ásamt K-kk-þgf I-kk-þgf M-kk-þgf lögreglumanni, og ekið Strandgötu. Þeir hefðu nálgast umrædd gatnamót og ætlað að beygja til vinstri á Suðurgötu þegar bifreið ákærða hefði verið ekið viðstöðulaust inn á gatnamótin, án þess að nema staðar við stöðvunarskyldu á Stafnesvegi. Það hefði því þurft að stöðva lögreglubifreiðina á gatnamótunum. Þannig hefði ákærði ekið í veg fyrir lögreglubifreiðina. Aðspurt hversu langt lögreglubifreiðin hefði verið frá gatnamótunum er vitnið hefði séð bifreið ákærða kvaðst vitnið halda að það hefði verið um 50-60 metrum frá, en gæti ekki sagt nákvæmlega til um metrafjölda. Vitnið kvaðst vera fullvisst um að bifreið ákærða hefði verið ekið viðstöðulaust yfir yfirborðsmerkingu, við stöðvunarskyldu.

Vitnið H-kvk-nf T-kvk-nf, eiginkona ákærða, kvaðst hafa verið í bifreiðinni með ákærða umrætt sinn og sagði að ákærði hefði stöðvað bifreiðina áður en henni var ekið yfir stöðvunarskylduna.

Vitnið B-kvk-nf G-kvk-nf, tengdamóðir ákærða, skýrði frá því að hafa verið í bifreiðinni og sagði að ákærði hefði virt stöðvunarskyldu við gatnamótin.

III.

Í máli þessu er ákærða gefið að sök að hafa ekið austur Stafnesveg inn á Sandgerðisveg án þess að nema staðar við stöðvunarskyldu og því eigi veitt öðrum ökutækjum forgang um Sandgerðisveg. Brot ákærða er í ákæru heimfært til 1. og 2. mgr. 25. gr. umferðarlaga nr. 50/1987. Samkvæmt 1. mgr. 25. gr. téðra laga skal ökumaður hafa sérstaka aðgát við vegamót og samkvæmt 2. mgr. 25. gr. skal ökumaður, sem ætlar að aka inn á eða yfir veg, veita umferð ökutækja á þeim vegi úr báðum áttum forgang, ef það er gefið til kynna með umferðarmerki um biðskyldu eða stöðvunarskyldu.

Ákærði neitar sök. Hann lýsti því fyrir dómi að hann hefði stöðvað bifreiðina „aðeins áður“ en hann kom að stöðvunarskyldunni. Jafnfram sagði ákærði m.a. að hann hefði ekki verið fyllilega áttaður á því hvert hann ætti að fara er hann kom að umræddum gatnamótum, en hann hafi ekki verið kunnugur á þessum slóðum. Þá kvaðst hann hafa rætt við farþega sem voru með honum í bifreiðinni, eiginkonu og tengdamóður, um hvert skyldi halda og þau hefðu því „auðvitað verið upptekin“. Hann hefði hins vegar ekki „þurft að vera neitt mikið með hugann við mikla umferð“ því það hefði ekki verið nein umferð. Er þetta í samræmi við það sem hann sagði í lögreglubifreiðinni við lögreglumennina sem stöðvuðu hann, en þá sagði hann að þau hefðu verið: „Upptekin af allt öðru en kannski akkúrat umferð sem er engin.“ Af framburði ákærða hjá lögreglu og fyrir dómi er ljóst að hann hefur ekki sýnt umferð þá athygli sem skyldi.

Tveir lögreglumenn, B-kk-nf Ó-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf I-kk-nf M-kk-nf, hafa borið um það fyrir dómi að hafa ekið lögreglubifreið Sandgerðisveg er ákærði hafi ekið Stafnesveginn, viðstöðulaust fram hjá stöðvunarskyldu, og í veg fyrir lögreglubifreiðina þannig að lá við árekstri. Lögð hefur verið fram myndbandsupptaka úr lögreglubifreiðinni þar sem henni er ekið Sandgerðisveg. Lögreglubifreiðin sést aka yfir hraðahindrun og er hún byrjar að taka beygju til vinstri á gatnamótunum, nánar tiltekið þegar hún er á miðjum gatnamótunum, ekur ákærði úr hægri átt í veg fyrir lögreglubifreiðina. Samkvæmt afdráttarlausum vitnisburði lögreglumannanna, sem er í samræmi við það sem fram kemur á myndbandsupptökunni, er sannað að ákærði hafi ekki sinnt stöðvunarskyldu og eigi veitt lögreglubifreiðinni forgang eins og honum bar. Ákærði hefur lagt fram ljósmyndir af vettvangi og heldur því fram að limgerði hafi byrgt honum sín. Hafna verður þessari viðbáru ákærða, enda þykja framlagðar ljósmyndir, sem og myndbandsupptakan úr lögreglubifreiðina, sýna að ákærði hefði átt að sjá lögreglubifreiðina tímanlega. Þá getur framburður eiginkonu hans og tengdamóður ekki hnekkt framburði tveggja lögreglumanna sem styðst við gögn málsins. Samkvæmt framansögðu verður ákærði sakfelldur fyrir þá háttsemi sem greinir í ákæru og er brot hans þar rétt heimfært til refsiákvæða.

IV.

Ákærði er fæddur í október 1957. Samkvæmt sakavottorði ákærða hefur hann ekki áður gerst sekur um refsiverða háttsemi. Refsing ákærða þykir hæfilega ákveðin 25.000 króna sekt til ríkissjóðs sem greiðist innan fjögurra vikna frá uppkvaðningu dóms þessa að telja, en vararefsing skal vera fangelsi í tvo daga.

Með vísan til 1. mgr. 218. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála ber að dæma ákærða til að greiða sakarkostnað málsins, en um er að ræða þóknun verjanda, S-kk-ef I-kk-ef H-kk-ef hdl. Mál þetta er einfalt og umfangslítið og þykir þóknun verjanda hæfilega ákveðin 62.750 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti.

Dóm þennan kveður upp S-kvk-nf B-kvk-nf héraðsdómari.

D ó m s o r ð:

Ákærði, G-kk-nf R-kk-nf S-kk-nf, greiði 25.000 króna sekt til ríkissjóðs innan fjögurra vikna frá uppkvaðningu dóms þessa að telja, en sæti ella fangelsi í tvo daga.

Ákærði greiði í sakarkostnað 62.750 króna þóknun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef I-kk-ef H-kk-ef héraðsdómslögmanns.

S-kvk-nf B-kvk-nf