S-1396/2008

I.

Mál þetta, sem dómtekið var að aflokinni aðalmeðferð 1. apríl sl., er höfðað með ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, útgefinni 30. desember 2008, á hendur Ó-kk-þgf I-kk-þgf B-kk-þgf, kt. 000000-0000, Jöklafold 25, Reykjavík, „fyrir umferðarlagabrot með því að hafa aðfaranótt miðvikudagsins 2. janúar 2008 ekið bifreiðinni MT-491 með 98 km hraða á klukkustund norður Hafnarfjarðarveg í Garðabæ, um gatnamót Vífilsstaðavegar, þar sem leyfður hámarkshraði var 60 km á klukkustund og áfram norður Hafnarfjarðarveg með 101 km hraða, þá kominn á kafla þar sem leyfður hámarkshraði var 80 km á klukkustund, ekki sinnt stöðvunarmerkjum lögreglu er hún hugðist hafa tal af honum heldur beygt snöggt til hægri og ekið á miklum hraða upp afrein að Arnarnesvegi, gegn rauðu ljósi þar á gatnamótunum og áfram á mikilli ferð austur Arnarnesveg inn í hringtorg og út úr því suður Bæjarbraut á mikilli ferð og of hratt miðað við aðstæður að hringtorgi við Rúgakur og er hann ók út úr því vestur Rúgakur runnið yfir á vegarhelming fyrir umferð úr gagnstæðri átt og ekið þannig á öfugum vegarhelmingi áfram vestur Rúgakur uns lögregla stöðvaði aksturinn á Maltakri. Á akstursleiðinni, sem er í þéttbýli, var mikil bleyta og síðan snjór og hálka eftir að komið var á Rúgakur, þar sem bifreiðin rann yfir á rangan vegarhelming, en á Rúgakri, sem liggur upp aflíðandi hæð og síðan í sveig til vinstri, er útsýni takmarkað fyrir umferð úr gagnstæðri átt.

Telst þetta varða við 1. mgr. 4. gr., 1. og 3. mgr. 5. gr., 1. sbr. 2. mgr., a, c, e og h liði, 36. gr. og 1., sbr. 3., mgr. 37. gr., allt sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar.“

Af hálfu ákærða er aðallega krafist sýknu, en til vara er krafist vægustu refsingar sem lög leyfa. Þá er krafist málsvarnarlauna að mati réttarins.

II.

Málavextir.

Samkvæmt frumskýrslu lögreglu, dags. 6. janúar 2008, voru lögreglumennirnir S-kk-nf Æ-kk-nf Á-kk-nf og B-kk-nf I-kk-nf S-kk-nf hinn 2. janúar 2008 um kl. 01.05 á eftirlitsferð á Hafnarfjarðarvegi og óku í suður. Segir í skýrslunni að þeir hafi þá veitt athygli bifreið er komið hafi á mikilli ferð á móti þeim yfir gatnamótin við Vífilsstaðaveg og áfram norður. Hafi þeir mælt hraða bifreiðarinnar og radar lögreglubifreiðarinnar sýnt 98 km hraða þar sem hámarkshraði var 60 km á klukkustund. Radarinn hafi verið opinn áfram og sýnt 101 km hraða skömmu áður en þeir mættu bifreiðinni. Hafi bifreiðin þá verið komin á kafla þar sem hámarkshraðinn var 80 km á klukkustund. Lögreglumenn hafi kveikt á bláum ljósum lögreglubifreiðarinnar og veitt áðurgreindri bifreið eftirför. Hafi þeir þá séð henni snögglega beygt til hægri og upp brekkuna að Arnarnesvegi á mikilli ferð. Þar á gatnamótunum hafi logað rautt ljós en bifreiðinni hafi verið ekið inn á gatnamótin gegn rauðu ljósi og til hægri, austur Arnarnesveg og að hringtorgi sem þar sé. Þá niður Bæjarbrautina og enn á mikilli ferð niður að hringtorgi við Rúgakur.

Bifreiðinni hafi verið ekið til hægri inn á Rúgakur og hafi sést á nýföllnum snjó að ökumaðurinn hafi ekki haft fulla stjórn á bifreiðinni. Hafi för eftir hjólbarða hennar verið í snjónum og mátt sjá að bifreiðin hafi runnið á umferðareyju sem þarna sé og síðan áfram yfir á öfugan vegarhelming. Síðan hafi verið ljóst á förunum að bifreiðinni hafi verið ekið á öfugum vegarhelmingi áfram vestur Rúgakur. Útsýni áfram veginn hafi verið mjög takmarkað á þessum kafla þar sem gatan liggi upp litla hæð og síðan í sveig niður til vinstri þannig að þegar ekið hafi verið á öfugum vegarhelmingi hafi umferðin á móti ekki sést. Ökumaðurinn hafi því sýnt mikla fífldirfsku með akstri sínum.

Í skýrslunni segir að á þessum kafla hafi lögreglubifreiðin dregið á bifreiðina, sem veitt var eftirför, og er henni hafi verið beygt til vinstri, suður Maltakur, hafi þeir verið komnir nálægt henni. Hún hafi síðan verið stöðvuð rétt eftir að lögreglumenn beygðu á eftir henni inn á Maltakur.

Þar sem aksturslag ökumanns hafi gefið til kynna að hann væri ekki í eðlilegu ástandi hafi hann þegar verið tekinn undir stýri bifreiðarinnar. Ökumaðurinn, ákærði í máli þessu, hafi allur skolfið og auðsjáanlega verið í adrenalínsjokki. Eftir að hafa rætt við hann í stutta stund, þar sem hann hafi beðist afsökunar á því að hafa reynt að stinga lögregluna af, hafi það verið mat lögreglumanna að ákærði væri hvorki undir áhrifum áfengis eða annarra vímuefna. Aðspurður hafi ákærði tjáð lögreglu að hann hafi verið á leið upp í Grafarvog.

Í lok frumskýrslunnar er bókað að sunnudaginn 6. janúar hafi verið haft samband símleiðis við ákærða og honum kynnt að kærður hraði yrði lækkaður úr 101 í 98. Þá hafi honum einnig verið kynnt að hann yrði einnig kærður fyrir brot á 5. gr. umferðarlaganna, þ.e. að hafa ekki hlýtt fyrirmælum lögreglu um að stöðva bifreiðina.

Verður nú rakinn framburður ákærða og vitna fyrir dóminum og hjá lögreglu eftir því sem þurfa þykir:

Ákærði neitaði sök. Hann viðurkenndi hins vegar að hafa ekið bifreiðinni MT-491 hinn 2. janúar 2008 þá leið sem lýst er í ákæru. Sagðist ákærði ekki viðurkenna að hafa ekið á 98 km hraða á klukkustund á kafla þar sem hámarkshraði var 60 km á klukkustund og ekki viðurkenna að hafa ekið á 101 km hraða á kafla þar sem hámarkshraði var 80 km á klukkustund. Þegar hann hefði mætt lögreglu hefði hann verið nýbúinn að taka af stað eftir að hafa stöðvað bifreiðina á ljósum við Vífilsstaðaveg. Lögreglan hefði þá ekki verið með blikkandi ljós. Ákærði sagðist hafa fylgst með hraðamæli bifreiðar sinnar og hann hefði aldrei farið yfir 100 km á klukkustund. Sagðist hann telja að ökuhraði hans hefði verið undir 100 km hraða á klukkustund þegar mæling lögreglunnar átti sér stað. Ákærði sagðist hafa beðið um að fá að sjá mælinguna á radarnum, en ekki fengið það.

Þá neitaði ákærði því að hafa ekið gegn rauðu ljósi á gatnamótum við Arnarnesveg. Sagðist ákærði hafa litið til hægri og sýnst loga grænt ljós. Hann sagðist hins vegar ekki vera alveg viss. Ákærði kvaðst heldur ekki viðurkenna að hafa ekið austur Arnarnesveg og suður Bæjarbraut á of mikilli ferð og of hratt miðað við aðstæður. Þá kvaðst hann heldur ekki kannast við að hafa runnið yfir á rangan vegarhelming á Rúgakri og að hafa ekið eftir þeirri götu á öfugum vegarhelmingi. Ákærði kvaðst ekki hafa séð ljósin á lögreglubifreiðinni fyrr en á Maltakri og því hefði hann ekki stöðvað bifreið sína fyrr. Hann sagði að lögreglubifreiðin hefði ekki verið með bláu ljósin logandi þegar hann mætti henni.

Aðspurður af verjanda sagðist ákærði ekki kannast við að hafa lent með bifreiðina utan í kantsteini, en ef það hefði gerst hefði bifreiðin orðið fyrir skemmdum. Þá benti ákærði á að ekki sæist á upptöku lögreglu hversu hratt lögreglan ók. Hann sagði að lögreglan hefði verið mjög harðneskjuleg á vettvangi, kippt sér út úr bílnum og skellt sér ofan á vélarhlíf bifreiðarinnar. Hann sagðist því ekki hafa þorað að segja annað en að hann væri á leið heim til sín í Grafarvog. Ákærði sagðist hins vegar hafa ætlað að skoða fjölbýlishús þarna í götunni, sem koma hafi átt í sjónvarpinu síðar.

S-kk-nf Æ-kk-nf Á-kk-nf lögreglumaður sagði að þeir hefðu opnað radarinn þegar þeir hefðu séð bifreið koma á mikilli ferð norður Hafnarfjarðarveg við gatnamót Vífilsstaðavegar og mælt hraða hennar. Hann sagði að engin önnur bifreið hefði truflað mælinguna. Hann sagði að þeir hefðu lokað radarnum að mælingu lokinni og ekki læst töluna inni. Hann sagði að þeir hefðu í fyrstu skráð hjá sér hraðamælinguna 101 km á klukkustund á kafla þar sem hámarkshraði var 60 km á klukkustund, en eftir að hafa skoðað þetta betur hefðu þeir séð að þegar mælingin átti sér stað hefði ákærði verið að fara yfir á kafla þar sem hámarkshraði var 80 km á klukkustund og því hefði hann verið látinn njóta vafans. Ákærði hefði hins vegar klárlega verið á 98 km hraða á klukkustund á kafla þar sem hámarkshraðinn var 60 km á klukkustund. Þeir hefðu síðan snúið við þar sem beygt væri inn í Túnin í Garðabænum og ekki misst sjónar á bifreið ákærða á meðan og síðan veitt ákærða eftirför. Hann sagði að þeir hefðu séð ákærða allan tímann fyrir utan nokkrar sekúndur á nokkrum köflum, t.d. í beygjum. Hann sagði að þeir hefðu séð greinilega þegar ákærði ók á móti rauðu ljósi á gatnamótunum upp á brúnni við gatnamót Arnarnesvegar. Hann sagði einnig að á upptökunni sæist að þegar lögreglubíllinn kæmi að rauða ljósinu væru ljósin fyrir gagnstæða átt að skipta yfir í rautt. Sjálfir hefðu þeir ekið yfir gatnamótin á rauðu ljósi. Þeir hefðu séð ákærða aka inn á hringtorgið við Bæjarbrautina og út úr því aftur, en misst sjónar á honum á smákafla í aflíðandi beygju á Bæjarbraut og síðan séð hann beygja inn í hringtorg við Rúgakur. Hann sagði að þeir hefðu ekki séð ákærða aka á öfugum vegarhelmingi eftir Rúgakri eða fara upp á kantsteininn. Einu förin í nýföllnum snjónum eftir Rúgakri hefðu hins vegar verið eftir bifreið ákærða og þau hefðu verið á öfugum vegarhelmingi og legið upp á kantstein. Hann sagði að enginn vafi væri í huga hans að umrædd för hefðu verið eftir bifreið ákærða. Þá sagði hann að enginn hefði verið fluttur inn í hverfið þar sem ákærði stöðvaði bifreiðina.

Hann sagði að mismunandi væri eftir aðstæðum hvort þeir læstu töluna inni á radarnum eða ekki. Í þessu tilfelli hefðu þeir viljað sjá hvort ákærði var að auka hraðann eða ekki, auk þess sem ákærði hefði verið að detta inn á kafla með hærri hámarkshraða. Þeir hefðu því viljað fylgjast með því hvort ákærði væri að auka eða draga úr hraðanum og því hefðu þeir ekki læst töluna inni á radarnum. Hann sagði að þeir hefðu ekki kveikt á hljóðmerkjum lögreglubifreiðarinnar þar sem þeim hefði ekki þótt ástæða til þess. Umferð hefði verið lítil og tiltölulega langt á milli bifreiðanna. Hann sagðist telja það alveg ljóst að ákærði hefði orðið lögreglubifreiðarinnar var, enda hefði ákærði beðist afsökunar á því að hafa reynt að stinga þá af. Aðspurður sagði hann að þeir hefðu sett bláu ljósin á rétt eftir að þeir mættu ákærða. Hann sagðist ekki vita hver hraði lögreglubifreiðarinnar var.

B-kk-nf I-kk-nf S-kk-nf lögreglumaður sagði að þeir S-kk-nf Æ-kk-nf hefðu mætt bifreið ákærða á of miklum hraða og farið strax á eftir honum. Hann sagði að S-kk-nf Æ-kk-nf hefði ekið lögreglubifreiðinni en hann stjórnað radarnum. Hann sagði að þeir hefðu mælt ákærða á um það bil 98 km hraða á klukkustund. Hann sagði að þeir hefðu séð hann fara yfir á rauðu ljósi og síðan aka austur Arnarnesveg og þá suður Bæjarbraut. Hann sagðist ekki muna hvort þeir hefðu séð bifreiðina óslitið allan tímann. Þá sagðist hann ekki muna hvort þeir hefðu séð ákærða aka á öfugum vegarhelmingi á Rúgakri og fara upp á kantstein, en sagðist hins vegar muna eftir að það hefði komið til tals. Síðar sagðist hann hafa séð bifreið ákærða skauta á veginum, enda hefði verið fljúgandi hálka. Aðspurður sagði hann að lögreglubifreiðinni hefði verið ekið yfir á rauðu ljósi á gatnamótunum við Arnarnesveg og á upptökunni sæist að ljósin fyrir gagnstæða átt væru að skipta yfir í rautt þannig að rauðu ljósin hefðu verið búin að loga lengi þegar lögreglubifreiðin fór yfir gatnamótin. Sama staða hefði því verið á ljósunum þegar bifreið ákærða og lögreglubifreiðin fóru yfir gatnamótin. Hann sagðist ekki muna hvort þeir hefðu sett hljóðmerkin á og sagðist ekki vita á hvaða ferð lögreglubifreiðin var.

D-kk-nf L-kk-nf sagðist hafa verið farþegi í bifreið ákærða í umrætt sinn. Hann sagði að þeir ákærðu hefðu ekið eftir Hafnarfjarðarvegi og tekið af stað á ljósunum við gatnamót Vífilsstaðavegar. Hann sagði að ákærði hefði aukið aðeins hraðann þegar hann hefði verið kominn fram hjá skilti sem sýndi hámarkshraðann 80 km á klukkustund. Hann sagði að ekki væri rétt að ákærði hefði ekið á móti rauðu ljósi á gatnamótunum við Arnarnesveg. Hann sagði að akstur ákærða hefði verið eðlilegur eftir að inn á Arnarnesveginn og Bæjarbraut kom. Hann kannaðist ekki við að ákærði hefði ekið á röngum vegarhelmingi á Rúgakri og kannaðist heldur ekki við að ekið hefði verið upp á kantstein. Benti hann á að ef bifreiðinni hefði verið ekið upp á kantsteininn hefði hún stórskemmst þar sem lágt væri undir hana. Hann staðfesti að í umrætt sinn hefði verið nýfallinn snjór á götunni. Sagðist hann telja að förin á kantsteininum væru eftir aðra bifreið. Hann sagðist staðfesta að akstur ákærða hefði verið eðlilegur þrátt fyrir að lögreglan hefði ekki náð þeim fyrr en á Rúgakri. Hann sagðist ekki hafa gert sér grein fyrir að lögreglan væri að elta þá fyrr en á Rúgakri, en þá hefðu þeir séð bláu ljósin.

III.

Niðurstaða

Í máli þessu er ákærða gefið að sök að hafa í fyrsta lagi ekið á 98 km hraða á klukkustund þar sem hámarkshraði var 60 km á klukkustund og á 101 km hraða á klukkustund þar sem hámarkshraði var 80 km á klukkustund, í öðru lagi að hafa ekki sinnt stöðvunarmerkjum lögreglu, í þriðja lagi að hafa ekið gegn rauðu ljósi, í fjórða lagi að hafa ekið of hratt miðað við aðstæður og í fimmta lagi að hafa ekið á öfugum vegarhelmingi þar sem útsýni var takmarkað fyrir umferð úr gagnstæðri átt.

Ákærði hefur viðurkennt að hafa ekið bifreiðinni þá leið sem lýst er í ákæru og á þeim tíma sem þar greinir, en hefur frá upphafi neitað alfarið sök í málinu. Er eftir honum bókað í vettvangsskýrslu að hann viðurkenni ekki brotin og telji sig hafa sýnt tillitssemi, litið í kringum sig við aksturinn og fylgst með vegfarendum. Þá kemur fram í upptöku úr eyewitness-búnaði lögreglu af samtali lögreglumanna og ákærða í lögreglubifreiðinni að ákærði hafi talið sig hafa aukið hraða bifreiðarinnar þegar hann var kominn fram hjá skilti, sem sýndi 80 km hámarkshraða. Er það og í samræmi við framburð vitnisins D-kk-ef L-kk-ef fyrir dóminum.

Af upptöku úr áðurgreindum búnaði lögreglunnar þykir ekki verða með vissu ráðið að bifreið ákærða hafi verið á kafla þar sem hámarkshraðinn er 60 km á klukkustund þegar ökuhraði hennar var mældur í greint sinn. Sannað þykir hins vegar með framangreindri upptöku og framburði lögreglumannsins S-kk-ef Æ-kk-ef, sem studdur er framburði lögreglumannsins B-kk-ef I-kk-ef, að hraði bifreiðar ákærða hafi mælst 101 km á klukkustund eftir að ákærði var kominn á kafla þar sem hámarkshraðinn var 80 km á klukkustund. Hefur vitnið S-kk-nf Æ-kk-nf borið um það að engin önnur bifreið hafi truflað mælinguna á hraða bifreiðar ákærða og er það í samræmi við upptöku lögreglunnar. Þá sagði vitnið að þeir hefðu ekki misst sjónar á bifreið ákærða þegar þeir sneru við og veittu bifreiðinni eftirför þar til hún stansaði á Maltakri. Samkvæmt venju þykir rétt að draga 3 km vikmörk frá mældum ökuhraða bifreiðar ákærða og miða við að ákærði hafi ekið á 98 km hraða á klukkustund í umrætt sinn.

Ákærði hefur borið um það að hann hafi ekki séð blá, blikkandi ljós á lögreglubifreiðinni fyrr en eftir að hann kom á Maltakur og því hefði hann ekki stöðvað bifreiðina fyrr. Þá sagði hann að lögreglubifreiðin hefði ekki verið með bláu ljósin logandi þegar hann mætti henni. Er það í samræmi við framburð lögreglumannsins S-kk-ef Æ-kk-ef, en hann sagði að þeir hefðu sett bláu ljósin á skömmu eftir að þeir mættu ákærða. Þá sagði hann að þeir hefðu ekki kveikt á hljóðmerkjum lögreglubifreiðarinnar þar sem umferð hefði verið lítil og tiltölulega langt á milli bifreiðanna. Vitnið D-kk-nf L-kk-nf hefur borið á sama veg og ákærði, þ.e. að hann hafi ekki gert sér grein fyrir að lögreglan væri á eftir þeim fyrr en á Rúgakri, en þá hefðu þeir séð bláu ljósin. Með hliðsjón af framburði þessa vitnis og framburði S-kk-ef Æ-kk-ef lögreglumanns um að þeir hafi ekki haft kveikt á hljóðmerkjum bifreiðarinnar og ekki kveikt á bláu ljósunum fyrr en eftir að þeir mættu ákærða, svo og að tiltölulega langt hafi verið á milli bifreiða þykir varhugavert að telja sannað að ákærði hafi orðið lögreglunnar var og ekki sinnt stöðvunarmerkjum hennar. Verður ákærði því sýknaður af broti gegn 3. mgr. 5. gr. umferðarlaga nr. 50/1987.

Ákærði neitaði því að hafa ekið yfir á rauðu ljósi á gatnamótum við Arnarnesveg. Sagðist hann hafa litið til hægri og sýnst loga grænt ljós, en sagðist þó ekki vera viss. Vitnið D-kk-nf L-kk-nf, sem var farþegi í bifreið ákærða, bar um það fyrir dóminum að ekki væri rétt að ákærði hefði ekið yfir á rauðu ljósi í umrætt sinn. Báðir áðurgreindir lögreglumenn hafa hins vegar borið um það að hafa séð ákærða aka yfir á rauðu ljósi á áðurgreindum gatnamótum. Í upptöku lögreglunnar má og sjá bifreið ákærða hverfa efst í brekkunni við Arnarnesveginn og rauð ljós loga þegar lögreglumenn koma að gatnamótunum skömmu síðar. Þykir sannað með framburði lögreglumannanna og framlagðri upptöku að ákærði hafi ekið yfir á rauðu ljósi á gatnamótunum við Arnarnesveg í greint sinn.

Ekki þykir verða ráðið af upptöku lögreglunnar að ákærði hafi ekið á miklum hraða upp afrein að Arnarnesvegi, austur Arnarnesveg og inn í hringtorg og út úr því suður Bæjarbraut á miklum hraða og of hratt miðað við aðstæður. Þá kom fram hjá lögreglumanninum S-kk-þgf Æ-kk-þgf að þeir hafi misst sjónar á ákærða í aflíðandi beygju á Bæjarbraut. Þá kemur ekki fram á upptökunni á hvaða hraða lögreglubifreiðin var og hefur hvorugur lögreglumaðurinn getað sagt til um það hver hraði hennar var. Með hliðsjón af framangreindu þykir varhugavert að telja sannað gegn neitun ákærða að hann hafi ekið á miklum hraða og of hratt miðað við aðstæður í greint sinn. Verður ákærði því sýknaður af broti gegn 1. mgr., sbr. 2. mgr., a-, c-, e- og h-lið, 36. gr. umferðarlaga nr. 50/1987.

Ákærði hefur neitað því að hafa ekið á öfugum vegarhelmingi vestur Rúgakur. Vitnið D-kk-nf L-kk-nf kannaðist heldur ekki við að ákærði hefði ekið þar á öfugum vegarhelmingi og hvorugur lögreglumannanna sá ákærða renna yfir á öfugan vegarhelming á Rúgakri og aka síðan eftir þeirri götu á öfugum vegarhelmingi. Á upptökunni má sjá för í snjónum eftir fleiri en eina bifreið og þykir varhugavert gegn neitun ákærða að telja sannað að förin, sem sjá má á upptökunni að liggja yfir á öfugan vegarhelming, séu eftir bifreið ákærða. Verður ákærði því sýknaður af broti gegn 1. mgr. 4. gr. umferðarlaga nr. 50/1987.

Samkvæmt framangreindu er ákærði sakfelldur fyrir að hafa ekið á 98 km hraða á klukkustund norður Hafnarfjarðarveg í Garðabæ þar sem hámarkshraðinn var 80 km á klukkustund og að hafa ekið gegn rauðu ljósi á gatnamótum við Arnarnesveg. Teljast þessi brot ákærða varða við 1. mgr. 5. gr. og 1. mgr., sbr. 3. mgr., 37. gr. umferðarlaga nr. 50/1987.

Ákærði hefur ekki áður gerst sekur um refsiverðan verknað svo kunnugt sé.

Refsing ákærða þykir hæfilega ákveðin sekt að fjárhæð 45.000 krónur, sem greiða ber til ríkissjóðs innan fjögurra vikna frá uppkvaðningu dómsins, ella sæti ákærði fangelsi í fjóra daga.

Með hliðsjón af málsúrslitum þykir rétt að ákærði greiði 1/3 af málsvarnarlaunum skipaðs verjanda síns, K-kk-ef R-kk-ef Ó-kk-ef hrl., sem þykja hæfilega ákveðin að fjárhæð 124.500 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti, en að 2/3 skulu þau greiðast úr ríkissjóði. Annar sakarkostnaður hlaust ekki af málinu.

Dóm þennan kveður upp R-kvk-nf B-kvk-nf héraðsdómari.

Dómsorð:

Ákærði, Ó-kk-nf I-kk-nf B-kk-nf, greiði sekt að fjárhæð 45.000 krónur í ríkissjóð innan fjögurra vikna frá uppkvaðningu dómsins, en sæti ella fangelsi í fjóra daga.

Ákærði greiði 1/3 af málsvarnarlaunum skipaðs verjanda síns, K-kk-ef R-kk-ef Ó-kk-ef hrl., 124.500 krónur, en að 2/3 skulu þau greiðast úr ríkissjóði.

R-kvk-nf B-kvk-nf

Rétt endurrit staðfestir.

Héraðsdómur Reykjaness 13.5. 2009.