X-445/2011

Máli þessu, sem er ágreiningsmál við slitameðferð varnaraðila, beindi slitastjórn varnaraðila, Kaupþings banka hf., Borgartúni 26, Reykjavík, til dómsins 17. nóvember 2011 með vísan til 171. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl., sbr. 2. mgr. 120. gr. sömu laga. Sóknaraðili er M-x-x B-x-x C-x-x R-x-x, Av. Ramon y Cajal 214, Marbella á Spáni. Málið var tekið til úrskurðar að loknum munnlegum málflutningi 18. september 2012.

Sóknaraðili krefst þess að krafa að fjárhæð 5.176,22 evrur verði viðurkennd sem almenn krafa samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991 við slitameðferð varnaraðila. Hann krefst einnig málskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að kröfu sóknaraðila verði hafnað og staðfest verði að krafa hans sé eftirstæð krafa samkvæmt 114. gr. laga nr. 21/1991. Hann krefst einnig málskostnaðar.

Málsatvik

Hinn 9. október 2008 neytti Fjármálaeftirlitið heimildar í 100. gr. a laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki, sbr. 5. gr. laga nr. 125/2008, til að taka yfir vald hluthafafundar í varnaraðila, víkja stjórn hans frá og skipa honum skilanefnd sem tók við öllum heimildum stjórnarinnar. Með úrskurði héraðsdóms 22. apríl 2009, sem er upphafsdagur slitameðferðar, var varnaraðila skipuð slitastjórn sem gaf út innköllun til lánardrottna félagsins. Lauk kröfulýsingarfresti þann 30. desember 2009. Með kröfulýsingu, móttekinni 30. desember 2009, lýsti sóknaraðili fjárhæðinni 5176,22 evrur sem almennri kröfu á hendur varnaraðila. Með bréfi 2. júlí 2010 var sóknaraðila tilkynnt að krafan hefði verið samþykkt sem eftirstæð krafa samkvæmt 114. gr. laga nr. 21/1991. Með því að aðilar náðu ekki að jafna ágreining sinn var málinu vísað til héraðsdóms svo sem áður greinir.

Sóknaraðili lýsir málsatvikum svo að hann sé spænskur ríkisborgari og hafi keypt skuldabréf útgefin af varnaraðila á árinu 2005 samkvæmt útboðslýsingu. Skuldabréfin hafi verið keypt í gegnum Banif Banco sem sé fjármálafyrirtæki á Spáni. Sóknaraðili hafi ætlað að ávaxta sparifé sitt í skuldabréfum útgefnum af fyrirtæki með gott lánshæfismat og hafi bréfin verið keypt í þeirri trú að þau nytu sömu stöðu og aðrar kröfur á hendur varnaraðila. Ekki er um það deilt að um er að ræða skuldabréfaflokk með ISIN númerinu DE000A0E6B87 og er lýst fjárhæð í íslenskum gjaldmiðli 875.972 kr. Í greinargerð varnaraðila segir hins vegar að B-x-x B-x-x hafi verið seljandi umræddra bréfa en ekki milligöngumaður við söluna. Sóknaraðili hafi þannig ekki keypt bréfin af varnaraðila.

Samkvæmt gögnum málsins stóð varnaraðili fyrir skuldabréfaútboði í júní 2005. Samkvæmt samantekt í skilmálum útboðsins, sem eru á ensku, var um að ræða útgáfu að heildarfjárhæð 175.000.000 evrur (u.þ.b. 27.899.049.169) á því sem nefnt var „Non-cumulative Undated 6,25 per cent. Capital Notes“. Aðila greinir á um þýðingu hugtaksins „Capital Notes“. Í þýðingu sem liggur fyrir í málinu er heitið þýtt sem „breytilegt víkjandi skuldabréf“. Sóknaraðili hefur mótmælt þeirri þýðingu án þess þó að hafa vísað til annarrar haldbetri þýðingar. Verður því með heitinu „breytilegum víkjandi skuldabréfum“ vísað til „Capital Notes“.

Umrædd útboðsgögn eru í sjö hlutum og alls 45 bls. Í fyrsta hluta koma fram skilmálar bréfanna, í öðrum hluta upplýsingar um ráðstöfun andvirðis útboðsins, í þriðja hluta upplýsingar um fjármögnun varnaraðila, í fjórða hluta almennar upplýsingar um varnaraðila, í fimmta hluta upplýsingar um skatta, í sjötta hluta upplýsingar um áskrift og sölu og í sjöunda hluta almennar upplýsingar. Í fyrrgreindri samantekt sem var að finna fremst í gögnunum sagði m.a. eftirfarandi: „Áður en ákvörðun er tekin um fjárfestingu ættu þeir sem eru í fjárfestingarhugleiðingum að íhuga vandlega þá kosti og áhættu sem fjárfesting í skuldabréfunum hefur í för með sér og kynna sér vandlega skilmála og skilyrði skuldabréfanna. Einkum skal haft í huga að (i) skuldabréfin eru ódagsett og mjög víkjandi; (ii) höfuðstóli skuldabréfanna má breyta í skilyrt hlutafjárframlag eins og lýst er í 3. gr.; (iii) skilyrtu hlutafjárframlagi verður einungis breytt til baka með þeim hætti sem kveðið er á um í 3. gr.; (iv) útgefanda ber ekki skylda til að greiða áfallna vexti við ákveðnar aðstæður sem lýst er í 4. gr.; og (v) útgefanda er heimilt að innleysa skuldabréfin, í heild ekki hluta (a) þann 27. júní 2010 eða á hvaða gjalddaga vaxta sem er eftir það eða (b) (með fyrirvara um ákvæði þessarar útboðslýsingar) ef útgefandi verður fyrir áhrifum af ákveðnum skatta- eða lagabreytingum, í öllum tilfellum með ákveðnum skilyrðum, t.d. því að íslenska Fjármálaeftirlitið hafi veitt samþykki sitt, enda hafi sérhverjum skilyrtum hlutafjárframlögum verið breytt til baka í samræmi við 3. gr., allt eins og nánar er kveðið á um í 6. gr.“

Í samantektinni komu fram upplýsingar um skráningu bréfanna í tilteknum kauphöllum. Þá var kveðið á um vistun bréfanna hjá greiðslumiðlunarfyrirtækjum og sagt að að loknu útboði skyldi gefa út endanleg bréf að fjárhæð 1000 evrur hvert. Að lokum sagði að bréfin hefðu verið metin til einkunnarinnar A3 hjá matsfyrirtækinu Moody's en jafnframt tekið fram að sú einkunn fæli ekki sér meðmæli um kaup bréfanna.

Í 2. gr. skilmála útboðsins var kveðið á um stöðu og víkjandi eiginleika bréfanna. Þar sagði að bréfin og arðgreiðslumiðar væru og myndu áfram vera ótryggðar, víkjandi skuldbindingar útgefanda. Þá sagði eftirfarandi í 2. mgr. greinarinnar:

„Komi til slita eða gjaldþrots útgefanda, hvort heldur er að eigin frumkvæði eða af öðrum völdum, skulu réttindi:

(a) handahafa skuldabréfanna og handhafa arðgreiðslumiðanna til greiðslu höfuðstóls skuldabréfanna eða annarra fjárhæða, þ.m.t. gjaldfallina vaxta af bréfunum; og

(b) ef höfuðstól skuldabréfanna, eða hluta ghans, hefur verið breytt í skilyrt hlutafjárframlag, eins og lýst er hér að neaðn, og hlutafjárframlaginu hefur ekki verið breytt til baka og staðfest, eins og kveðið er á um hér að neðan, skulu þeir sem leggja fram slíkt skilyrt hlutafé, í tengslum við slík skilyrt hlutafjárframlög, njóta rétthæðar sem hér segir:

(i) til jafns (pari passu) án nokkurs forgangs meða handhafa skuldabréfanna, handhafa arðgreiðslumiðanna og þeirra sem leggja fram skilyrt hlutafé;

(ii) a.m.k. til jafns (pari passu) við handhafa annarra útistandandi breytanlegra víkjandi verðbréfa, hvort sem slíkum breytanlegum víkjandi verðbréfum hefur verið breytt með þeim hætti sem lýst er hér að neðan eða ekki, og a.m.k. til jafns við réttindi handhafa annarra skuldbindinga af hálfu útgefanda, sem teljast til eiginfjárþáttar A, eða teljast tækar sem hluti af eiginfjárþætti A hjá útegefanda (en „tækur“ í þessum skilningi berm, að breyttu breytanda, að skilja í þeirri merkingu sem gefin er í skilgreiningu á „hlutafjáratviki“ [e. Capital Event], í hverju tilviki um sig í hlutfalli við réttindi þeirra sem handhafar og réttindi þeirra til greiðslna á grundvelli þeirra;

(iii) með forgangi yfir réttindum handhafa allra flokka almennra hlutabréfa, forgangshlutabréfa og annars hlutafjár útgefanda og með forgangi yfir réttindi handhafa skuldbindinga útgefanda sem tilgreindar eru með lægri rétthæð en bréfin, í hverju tilviki um sig í hlutfalli við réttindi þeirra sem handhafar og réttindi til greiðslna á grundvelli þeirra; og

(iv) með lægri rétthæð en greiðslu hvers kyns núverandi eða síðari krafna (a) innistæðueigenda útgefanda, (b) annarra kröfuhafa útgefanda, sem ekki eru í víkjandi stöðu, og (c) kröfuhafa útgefanda í víkjandi stöðu vegna víkjandi skulda (annarra en skv. víkjandi verðbréfum).“

Í 3. mgr. greinarinnar var áréttað að enginn handhafi skuldabréfs yrði skuldari gagnvart varnaraðila. Í 4. mgr. greinarinnar áskildi varnaraðili sér rétt til að gefa út önnur breytanleg víkjandi skuldabréf síðar með því skilyrði að slík bréf hefðu ekki rétthæð umfram bréfin. Að öðru leyti er ekki ástæða til að rekja umrædda útboðsskilmála.

Ekki var um munnlegar skýrslur að ræða við aðalmeðferð málsins.

Málsástæður sóknaraðila

Sóknaraðili byggir kröfu sína aðallega á því að ekki hafi verið umsamið að krafa sóknaraðila ætti að víkja fyrir „öllum öðrum kröfum“ við gjaldþrotaskipti þannig að fullnægt sé skilyrði 114. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Skýra beri umrætt ákvæði þrengjandi með hliðsjón af 113. gr. laganna og meginreglunni um jafnræði kröfuhafa. Í þessu sambandi vísar sóknaraðili til 2. mgr. 2. gr. útboðsskilmálanna sem áður er rakin. Túlkar sóknaraðili ákvæðin á þá leið að aðeins sé kveðið á um að krafa samkvæmt bréfinu víki ákveðnum kröfum en alls ekki öllum öðrum kröfum, svo sem 114. gr. laga nr. 21/1991 áskilji.

Í annan stað grundvallar sóknaraðili málatilbúnað sinn á því að útboðslýsing hafi ekki verið nægilega skýr um að krafa sóknaraðila ætti að víkja fyrir öðrum kröfum. Við skýringu skilmálanna verði að líta til þess að sóknaraðili sé neytandi í skilningi 3. mgr. 1. gr. laga nr. 48/2003 um neytendakaup og reglna EES-samningsins. Samkvæmt þessum reglum, svo og 36. gr. b í lögum nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga, eins og þeim hefur verið breytt, beri að skýra allan vafa sóknaraðila í hag. Sömu sjónarmið leiða af dómaframkvæmd um aðgæslu og vandvirknisskyldu fjármálafyrirtækja. Þá bendir sóknaraðili á að strangar kröfur séu gerðar til efnis útboðslýsinga, sbr. þágildandi 21. gr. laga nr. 33/2003 um verðbréfaviðskipti og 4. gr. þágildandi reglugerðar nr. 630/2005. Sóknaraðili mótmælir því að ákvæði útboðslýsingar á þá leið að fjárfestar skuli leita sér ráðgjafar hjá fjárhagslegum og lögfræðilegum ráðgjöfum haggi þessum kröfum.

Að lokum byggist málatilbúnaður sóknaraðila á því að víkja beri skilmálum útboðslýsingar til hliðar á grundvelli 36. gr. laga nr. 7/1936, sbr. 2. mgr. 36. gr. c, með síðari breytingum. Sóknaraðili vísar til atvika málsins og þess að það geti ekki talist góðir viðskiptahættir að varnaraðili, sem fjármálafyrirtæki með ríkar skyldur, byggi rétt á útboðslýsingu sem ekki samrýmist ákvæðum laga.

Málsástæður varnaraðila

Varnaraðili byggir á því að skilmálar útboðsgagna hafi verið skýrir um að umrædd bréf flokkist sem eftirstæð krafa. Varnaraðili vísar til upplýsinga í samantekt skilmálanna og 2. gr. þeirra, sem gerð er grein fyrir í lýsingu málsatvika. Í þessum ákvæðum komi skilmerkilega fram að um er sé að ræða eftirstæðar kröfur. Samkvæmt 2. gr. njóti skuldabréfin einungis forgangs gagnvart réttindum handhafa allra flokka almennra hlutabréfa og annars hlutafjár útgefanda. Hér hafi því verið um að ræða bréf sem féllu undir svokallaðan „eiginfjárþátt A“, sbr. 5. mgr. 84. gr. laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki.

Varnaraðili vísar til þess að hvergi í lögum nr. 21/1991 sé fjallað um rétthæð krafna hluthafa eða þeirra sem lagt hafa fram stofnfé. Ástæðan sé sú að slíkar kröfur geti ekki komið til neins konar greiðslu fyrr að skiptameðferð lokinni og þá eftir að lýstar kröfur hafi verið greiddar að fullu, sbr. 2. mgr. 105. gr. laga nr. 21/1991 og 1. mgr. 103. gr. laga nr. 161/2002. Samkvæmt þessu sé ljóst að krafa sóknaraðila sé víkjandi samkvæmt útboðslýsingu varnaraðila sem samrýmist að öllu leyti 4. tölulið 114. gr. laga nr. 21/1991 og lögum og reglum um fjármálafyrirtæki, sbr. t.d. reglugerð nr. 156/2005.

Varnaraðili mótmælir staðhæfingum sóknaraðila á þá leið að útboðslýsing hafi verið óskýr. Skipti þá ekki máli þótt ekki sé vísað beint til 4. töluliðar 114. gr. laga nr. 21/1991 enda sé nægilegt að skilmálarnir séu efnislega í samræmi við ákvæðið. Því verði að líta svo á að aðilar hafi samið um að krafa sóknaraðila ætti að flokkast sem eftirstæð krafa samkvæmt ákvæðinu.

Varnaraðili fellst á að strangar kröfur séu gerðar til efnis útboðslýsinga, svo sem þeirrar sem um ræðir í máli þessu. Varnaraðili rekur að lög nr. 33/2003 um verðbréfaviðskipti hafi verið sett til að innleiða tilskipun nr. 89/298/EBE um samræmingu á kröfum við gerð, athugun og dreifingu á útboðslýsingu sem birta skal við almennt útboð á framseljanlegra verðbréfa í kauphöllum og tilskipun nr. 2001/34/EB um samræmingu á skráningarkröfum sem gerðar eru til verðbréfa í kauphöllum og upplýsingaskyldu vegna slíkra verðbréfa. Varnaraðili telur hins vegar að sú útboðslýsing sem um ræði í málinu hafi í alla stað fullnægt reglum íslenskra laga svo og fyrirmælum framangreindra tilskipana, sbr. einkum 23. gr. laga nr. 33/2003 sem og 11. gr. tilskipunar 89/298/EBE.

Varnaraðili bendir á að með því að fjárfesta í breytilegu víkjandi skuldabréfi hafi hann tekið ákveðna áhættu þar sem alkunna sé að kröfur sem þessar séu réttlægri en aðrar kröfur. Hins vegar séu vextir almennt hærri af kröfum sem þessum. Engum vafa hafi átt að vera bundið að um var að ræða eftirstæða kröfu.

Varnaraðili telur það ekki hafa neina þýðingu þótt sóknaraðili teljist neytandi í skilningi laga nr. 48/2003 um neytendakaup og reglna EES-réttar. Á það beri að líta að sóknaraðili hafi ekki keypt bréfin af varnaraðila, heldur fjármálafyrirtæki á Spáni sem hafi ekki verið meðal seljenda varnaraðila samkvæmt útboðsskilmálum. Líklega hafi umrætt fjármálafyrirtæki keypt bréfin á almennum markaði, en varnaraðili geti ekki borið ábyrgð á þeim viðskiptum. Verði sóknaraðili að leita réttar síns gagnvart viðsemjanda sínum. Af þessum sökum verði að hafnað málsástæðum byggðum á ógildingarreglum laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga, með síðari breytingum, að því er varðar kaup sóknaraðila á bréfunum.

Varnaraðili mótmælir því að víkja beri framangreindum skilmálum útboðsins frá á grundvelli 36. gr. og 36. gr. c laga nr. 7/1936. Ekkert sé komið fram um að þessi skilmálar hafi verið ósanngjarnir eða í andstöðu við lög.

Niðurstaða

Þau bréf sem sóknaraðili byggir málatilbúnað sinn á hafa ekki verið lögð fram í málinu. Þá liggja ekki fyrir gögn sem varpað gætu ljósi á nánara efni bréfanna. Við aðalmeðferð málsins upplýstu lögmenn aðila að bréfin hefðu verið gefin út á rafrænu formi og sé því ekki mögulegt að leggja þau fram eða neins konar endurrit þeirra. Hins vegar er í málinu ágreiningslaust að útgáfuskilmálar fyrrgreinds skuldabréfaútboðs giltu um kaup sóknaraðila. Er því þannig ekki haldið fram af sóknaraðila að líta beri fram hjá umræddum skilmálum á þeim grundvelli að sóknaraðili hafi ekki mátt kynna sér skilmálana. Er meginmálsástæða sóknaraðila sú að túlka beri skilmálana á þá leið að með þeim hafi ekki verið samið um að krafa samkvæmt bréfunum viki fyrir öllum öðrum kröfum við gjaldþrotaskipti í skilningi 4. töluliðar 114. gr. laga nr. 21/1991, en óumdeilt er að íslensk lög hafi gilt um skuldaröð við gjaldþrotaskipti, sbr. 1. mgr. 15. gr. í nefndum skilmálum. Telji dómurinn að túlka beri umrædda skilmála á þá leið að kröfurnar hafi fallið undir 4. tölulið 114. gr. laga nr. 21/1991, heldur sóknaraðili því hins vegar fram að víkja beri þeim til hliðar á grundvelli 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga, sbr. 6. gr. laga nr. 11/1986, þannig að krafan teljist engu að síður almenn krafa við slit varnaraðila.

A

Í framangreindum skilmálum kemur skýrt fram að um er að ræða „breytanleg víkjanleg skuldabréf“ („non-cumulatitive ... capital notes“). Samkvæmt þeim upplýsingum sem fyrir liggja í málinu vísar heitið „capital notes“ til skuldabréfa sem eru víkjandi og jafnframt er unnt að breyta í hlutafé við ákveðnar aðstæður. Bréfum sem þessum er þannig ætlað að vera ótryggðum og víkja fyrir öðrum kröfum við gjaldþrot eða slit útgefanda, jafnvel þannig að handhafi missi alfarið stöðu sína sem kröfuhafi og sé skipað við hlið hluthafa. Í samræmi við þetta geta bréf sem þessi verið talin til eiginfjárhlutfalls fjármálafyrirtækis við ákveðnar aðstæður. Á grundvelli þeirrar auknu áhættu sem í þessu felst bera bréf sem þessi jafnan hærri vexti en almenn skuldabréf. Þótt engin gögn liggi fyrir um þá vexti sem boðnir voru í umræddu skuldabréfaútboði verður að gera ráð fyrir því að þessi lýsing eigi með almennum hætti við um þau bréf sem hér um ræðir.

Í upphafi samantektar á fyrstu blaðsíðu skilmálanna segir að væntanlegir fjárfestar skuli íhuga vandlega kosti og galla þess að fjárfesta í bréfunum. Meðal þess sem athygli þeirra er sérstaklega beint að er, í fyrsta lagi, að bréfin séu mjög víkjandi („deeply subordinated“) og höfuðstól þeirra megi breyta í skilyrt hlutafjárframlag samkvæmt nánari ákvæðum skilmálanna. Í 2. hluta skilmálanna, sem ber yfirskriftina „Staða og víkjandi eiginleikar“ segir að skuldabréfin og arðgreiðslumiðar séu og muni verða áfram ótryggðar, víkjandi skuldbindingar útgefanda („constitute unsecured, subordinated debt obligations of the Issuer“). Þá er efnislega mælt fyrir um að handhafar bréfs og arðgreiðslumiða samkvæmt skilmálunum njóti rétthæðar til jafns hver við annan svo og fortakslauss jafnræðis við rétthafa annarra handhafa útistandandi breytilegra verðbréfa. Fram kemur að handhafar njóti forgangs gagnvart handhöfum allra flokka almennra hlutabréfa, forgangshlutabréfa svo og skuldbindinga sem ákveðið hefur verið að standi neðar í skuldaröð. Að síðustu kemur fram að kröfur samkvæmt bréfunum standi lægra í skuldaröð en hvers kyns núverandi eða síðari kröfur (a) innistæðueigenda útgefanda, (b) annarra kröfuhafa útgefenda sem ekki eru í víkjandi stöðu („other unsubordinated creditors of the Issuer“) (c) og annarra eigenda víkjandi skuldbindinga annarra en breytilegra víkjandi bréfa („subordinated creditors of the Issuer in respect of Subordinated Indebtness other than Capital Securities)“).

Af framangreindum skilmálum verður ráðið að þau bréf, sem hér um ræðir, skyldu ekki einungis víkja fyrir öllum almennum kröfum heldur einnig fyrir öðrum víkjandi kröfum, þ.e.a.s. öðrum víkjandi kröfum en þeim sem grundvölluðust á breytilegum víkjandi bréfum („Capital Securities“). Er þetta í samræmi við upphafsákvæði skilmálanna um að bréfin séu „mjög víkjandi“, líkt og áður greinir.

Samkvæmt framangreindu tóku umræddir útboðsskilmálar af öll tvímæli um að kröfur samkvæmt bréfunum skyldu víkja fyrir öðrum skuldbindingum varnaraðila í skilningi 4. töluliðar 114. gr. laga nr. 21/1991. Verður ekki á það fallist að skilmálarnir hafi að þessu leyti ekki verið nægilega skýrir eða unnt sé að túlka þá á aðra leið en framan greinir með vísan til reglna um gildi samninga og vernd neytenda.

B

Í málinu skortir á viðhlítandi greinargerð um reglur hvaða ríkis giltu um skuldabréfaútboð varnaraðila í heild sinni eða einstaka þætti, svo sem dreifingu og sölu bréfa til fjárfesta í tilteknum ríkjum. Í ljósi málatilbúnaðar aðila þykir þó óhætt að leggja til grundvallar að um þetta efni hafi gilt íslenskar reglur. Að áliti dómara er hins vegar ekkert komið fram í málinu sem rennir stoðum undir staðhæfingar sóknaraðila um að þessar reglur hafi verið brotnar þannig að þýðingu hafi fyrir niðurstöðu málsins. Er þá einnig litið til þess að óumdeilt er í málinu að sóknaraðila mátti vera kunnugt um umrædda skilmála skuldabréfaútboðsins.

Af hálfu sóknaraðila hefur engin grein verið gerð fyrir atvikum við kaup sóknaraðila á umræddum bréfum eða stöðu sóknaraðila við kaupin. Þegar af þessari ástæðu er það niðurstaða dómara að sóknaraðili hafi ekki leitt líkur að því að þær reglur um upplýsingaskyldu, sem áttu við um kaup sóknaraðila á umræddum bréfum, hafi verið brotnar þannig að þýðingu hafi fyrir stöðu kröfunnar í skuldaröð. Af sömu ástæðum, svo og í ljósi atvika málsins eins og þau liggja fyrir, telur dómari ekkert komið fram í málinu sem leitt geti til þess að víkja beri umræddum samningsskilmálum til hliðar samkvæmt fyrrgreindum ógildingarreglum laga nr. 7/1936.

Samkvæmt öllu framangreindu verður hafnað aðalkröfu sóknaraðila á þá leið að lýst krafa hans verði viðurkennd sem almenn krafa samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991. Fallist verður á kröfu varnaraðila um að staðfest verði að krafan sé eftirstæð krafa samkvæmt 114. gr. laga nr. 21/1991.

Í ljósi úrslita málsins þykir rétt að sóknaraðili greiði varnaraðila málskostnað sem er hæfilega ákveðinn 450.000 kr. og hefur þá verið tekið tillit til virðisaukaskatts.

Ú R S K U R Ð A R O R Ð

Hafnað er kröfu sóknaraðila, M-x-x B-x-x C-x-x R-x-x, um að krafa hans að fjárhæð 5.176,55 evrur verði viðurkennd sem almenn krafa samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. við slit varnaraðila, Kaupþings hf. Staðfest er að krafan njóti stöðu samkvæmt 4. tölulið 114. gr. laganna.

Sóknaraðili greiði varnaraðila 450.000 kr. í málskostnað.

S-kk-nf M-kk-nf