S-94/2009

Mál þetta höfðaði ríkissaksóknari með ákæru 9. mars 2009 á hendur ákærða, J-kk-þgf G-kk-þgf A-kk-þgf, kt. ..., Birkiskógum 8 á Akranesi. Málið var dómtekið 28. október 2009.

Í ákæruskjali segir að málið sé höfðað gegn ákærða „fyrir eftirtalin brot framin aðfaranótt fimmtudagsins 15. maí 2008, með akstri bifreiðarinnar YA-348, suður þjóðveg nr. 1, Hvalfjarðargöngum:

1. Umferðarlaga- og hegningarlagabrot, með því að hafa, á vegarkafla við G-kvk-þf, ekið bifreiðinni of hratt miðað við aðstæður á mikilli ferð þar sem leyfilegur hámarkshraði var 30 km á klst., án nægjanlegrar varúðar og tillitsemi, í beygju og þar sem vegsýn var skert, framhjá kyrrstæðum ökutækjum og gangandi vegfarendum og viðstöðulaust á vinstri vegarhelmingi gegn framúrakstursbanni samkvæmt umferðarmerkingum og ógætilega fram úr vöruflutningabifreið og framhjá lögreglumanninum Þ-kk-þgf J. S-kk-þgf, sem var við umferðarstjórn, og þá virt að vettugi fyrirmæli hans um að nema staðar, og ekið á móti bifreiðinni MM-F81, sem kom úr gagnstæðri átt og varð að víkja til hliðar til að forðast árekstur og þannig raskað umferðaröryggi og stofnað á ófyrirleitinn hátt í augljósan háska lífi og heilsu vegfarendanna N-kvk-ef G-kvk-ef G-kvk-ef, E-kvk-ef S-kvk-þgf Á-kvk-þgf og F-kvk-þgf Þ-kvk-þgf V-kvk-þgf, sem voru í bifreiðinni NM-F81, farþegans V-kk-ef R-kk-ef V-kk-ef, sem var í bifreið ákærða, og fyrrgreinds lögreglumanns sem gat með naumindum forðað sér frá bifreið ákærða.

2. Umferðarlagabrot, með því að hafa stuttu síðar ekið bifreiðinni með 166 km hraða á klst., á vegarkafla sunnar í göngunum, þar sem leyfilegur hámarkshraði var 70 km á klst.

3. Umferðarlagabrot, með því að hafa í fyrrgreind skipti ekið bifreiðinni sviptur ökurétti.

Teljast brot samkvæmt 1. ákærulið varða við 168. gr. og 4. mgr. 220. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 3. gr. laga nr. 70/2002, og 4. gr., 1. og. 3. mgr. 5. gr., 1. mgr. 14. gr., d-lið 2. mgr. og 3. mgr. 20. gr., 2. mgr. 22. gr., 1. mgr. 26. gr., 1. mgr. og c-, e-, g- og m-liði 2. mgr. 36. gr. og 2. mgr., sbr. 4. mgr., 37. gr., sbr. 1. mgr. 100. gr., umferðarlaga nr. 50/1987, sbr. 1. gr. laga nr. 132/2003. Telst brot samkvæmt 2. ákærulið varða við 2. mgr., sbr. 4. mgr., 37. gr., sbr. 1. mgr. 100. gr., umferðarlaga. Telst brot samkvæmt 3. ákærulið varða við 1. mgr. 48. gr., sbr. 1. mgr. 100. gr., umferðarlaga, sbr. 3. gr. laga nr. 24/2007.“

Í ákæru er þess krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar. Jafnframt er þess krafist að ákærði verði sviptur ökurétti samkvæmt 101. gr. umferðarlaga, með síðari breytingum.

Ákærði krefst þess að hann verði sýknaður af kröfum ákæruvaldsins og að sakarkostnaður verði felldur á ríkissjóð.

I.

Aðfaranótt fimmtudagsins 15. maí 2008, laus fyrir kl. 2, var hópur manna að vinna við kvikmyndatöku neðst í botni Hvalfjarðarganga við svonefnda Guðlaugu, sem er safnþró fyrir jarðvegsvatn úr göngunum. Af þessu tilefni hafði ökuhraði á þessum vegarkafla verið lækkaður úr 70 km/klst. í 30 km/klst. og var það gefið til kynna með umferðarmerkjum gagnvart umferð úr báðum áttum. Á þeim vegarkafla neðst í göngunum, þar sem hraðinn hafði verið lækkaður, er óbrotin lína milli akreina.

Þegar þetta fór fram var Þ-kk-nf J. S-kk-nf, lögregluvarðstjóri, við umferðareftirlit í göngunum. Í frumskýrslu málsins, sem varðstjórinn ritaði, segir að mikið hafi verið af gangandi fólki í göngunum á akbrautinni vegna kvikmyndatökunnar, auk þess sem ökutækjum hafi verið lagt beggja vegna vegarins í útskotum. Um málsatvik segir síðan að M-kk-nf T-kk-nf, starfsmaður Spalar ehf., sem staddur var í göngunum, hafi fengið hringingu frá starfsbróður sínum úr gjaldskýlinu norðan við göngin með aðvörun um að bifreiðinni YA-348 hefði verið ekið niður í göngin til suðurs á miklum hraða. Fram kemur að vaðstjórinn hafi brugðist við þessum upplýsingum með því að beina fólki af akbrautinni. Framhaldinu er lýst þannig að skömmu síðar hafi flutningabifreið komið niður akbrautina, en næst á eftir hafi umræddri bifreið verið ekið. Þegar bifreiðarnar nálguðust og voru komnar inn á svæði þar sem hámarkshraði hafði verið lækkaður hafi varðstjórinn farið út á akbrautina og gefið ökumanni merki um að stöðva aksturinn. Eftir að ökumaður varð var við varðstjórann hafi hann sveigt yfir á vinstri akrein og aukið hraðann. Tekur varðstjórinn fram í skýrslunni að hann hafi þurft að víkja til hliðar svo hann yrði ekki fyrir bifreiðinni. Því næst segir í skýrslunni að bifreiðin MF-F81 hafi komið úr gagnstæðri átt og hafi, að sögn þeirra sem voru í þeirri bifreið, litlu mátt muna að árekstur yrði áður en bifreiðinni YA-348 var sveigt yfir á hægri akrein og ekið til suðurs á miklum hraða.

Meðal málsgagna er mynd úr sjálfvirkri eftirlitsmyndavél sunnar í göngunum og kemur fram að myndin er tekin kl. 1.55. Á myndinni sést að bifreiðinni YA-348 er ekið á vinstri akrein og kemur fram að mældur hraði bifreiðarinnar hafi verið 172 km/klst., en hámarkshraði á þessum vegarkafla er 70 km/klst. Á myndinni má þekkja V-kk-þf R-kk-þf V-kk-þf í farþegasæti, en mynd af ökumanni er mun ógreinilegri.

Samkvæmt upplýsingum úr ökutækjaskrá er Avant hf. eigandi bifreiðarinnar YA-348, en skráður umráðamaður frá 21. febrúar 2008 er ákærði. Fram til þess tíma frá 2. nóvember 2007 var fyrrnefndur V-kk-nf skráður umráðamaður bifreiðarinnar.

II.

Ákærði var yfirheyrður hjá lögreglunni á Akranesi 29. október 2009. Þegar sakarefnið var borið undir ákærða hafði hann ekkert um það að segja. Nánar aðspurður viðurkenndi ákærði ekki að hafa framið þau brot sem honum voru gefin að sök. Einnig sagði ákærði að hann vissi ekki hver hefði ekið bifreiðinni í umrætt sinn, auk þess sem hann kannaðist ekki við að vera umráðamaður bifreiðarinnar. Þá taldi ákærði að mynd úr eftirlitsmyndavél Hvalfjarðarganga væri ekki af sér, auk þess sem ákærði gerði sér ekki grein fyrir hver væri farþegi í bifreiðinni á myndinni.

Ákærði var á ný yfirheyrður hjá lögreglunni á Akranesi 1. febrúar 2009. Þá neitaði ákærði að tjá sig um sakargiftir þar sem hann hefði ekki ekið bifreiðinni í umrætt sinn. Hins vegar kannaðist ákærði við að hafa verið umráðamaður bifreiðarinnar á þessum tíma. Að öðru leyti vildi ákærði ekki tjá sig um málið.

Fyrir dómi neitaði ákærði afdráttarlaust sakargiftum. Hann kannaðist við að hafa verið umráðamaður bifreiðarinnar á þessum tíma en tók fram að aðrir hefðu aðgang að bifreiðinni. Nánar aðspurður sagði ákærði að hann hefði lánað hinum og þessum vinum sínum bifreiðina án þess þó að vilja tjá sig um það frekar. Þá sagði ákærði að ranglega hefði verið haft eftir sér í fyrri skýrslu hjá lögreglu að hann hefði ekki verið umráðamaður bifreiðarinnar í umrætt sinn. Ákærða var sýnd ljósmynd úr eftirlitsmyndavél Hvalfjarðarganga og kvaðst hann hvorki þekkja ökumann né farþega á myndinni. Loks tók ákærði fram að slest hefði upp á vinskap hans og V-kk-ef R-kk-ef V-kk-ef löngu fyrir þetta og taldi ákærði það skýra framburð V-kk-ef í málinu.

III.

Vitnið V-kk-nf R-kk-nf V-kk-nf greindi frá því fyrir dómi að ákærði hefði ekið bifreiðinni í umrætt sinn. Þeir hefðu um kvöldið verið saman á veitingastaðnum Mörkinni á Akranesi og ákveðið að fara til Reykjavíkur að sækja meiri bjór. V-kk-nf lýsti atvikum þannig að flutningabíll hefði ekið á undan þeim í Hvalfjarðargöngunum, en í þeim miðjum hefði lögreglumaður gefið ökumanni merki um að nema staðar. Þessu hefði ákærði ekki hlýtt heldur gefið allt í botn. Tók vitnið fram að ekki hefði munað miklu að árekstur hefði orðið við bifreið sem kom úr gagnstæðri átt þegar ákærði tók fram úr flutningabifreiðinni. Einnig sagði V-kk-nf að bæði ákærði og hann sjálfur hefðu verið undir áhrifum áfengis. Framhaldinu lýsti V-kk-nf þannig að ákærði hefði ekið til Kjalaness og þar hefðu þeir falið sig. Þangað hefði síðan komið A-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og sótt þá eftir að ákærði hefði haft samband við hann símeiðis. Aðspurður sagði V-kk-nf að samband hans og ákærða væri ekki gott en vinslit hefðu orðið með þeim eftir þennan atburð.

Vitnið A-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf bar fyrir dómi að hann myndi ekki eftir að hafa sótt ákærða og V-kk-þf út á Kjalarnes um þetta leyti að næturlagi. Hins vegar kannaðist vitnið við að hafa sótt ákærða hingað og þangað í gegnum tíðina. Vitnið tók fram að hann og ákærði væru góðir vinir. Hins vegar hefðu vinslit orðið með ákærða og V-kk-þgf fyrir þetta eða einhvern tíma á árinu 2007.

IV.

Vitnið Þ-kk-nf H-kk-nf, starfsmaður Spalar ehf., sem var að störfum í gjaldskýlinu umrædda nótt, greindi frá því fyrir dómi að hann hefði heyrt vélargný í bifreið sem var að koma að hringtorginu fyrir ofan gjaldskýlið. Bifreiðinni hefði síðan verið ekið hratt að göngunum og inn í þau á eftir flutningabifreið. Vegna aksturslagsins sagðist vitnið hafa haft samband símleiðis við starfsfélaga sinn, sem var við gæslu í göngunum, til að vara hann við.

Vitnið M-kk-nf Þ-kk-nf T-kk-nf, starfsmaður Spalar ehf., kom fyrir dóm og sagði að hann hefði verið fulltrúi fyrirtækisins þegar verið var að kvikmynda í botni Hvalfjarðarganga. Tilkynning hefði borist símleiðis úr gjaldskýlinu þess efnis að bifreið væri á leið niður göngin á ofsahraða. Vitnið kvaðst hafa brugðist við þessu með því að beina fólki af akbrautinni, en um 15−20 manns hefðu verið á vettvangi vegna kvikmyndatökunnar. Vitnið lýsti framhaldinu þannig að flutningabifreið hefði komið og á eftir henni hefði verið hvít sportbifreið, sem hefði verið stungið út undan flutningabifreiðinni og allt gefið í botn. Nánar aðspurður á vettvangi lýsti M-kk-nf því að flutningabifreiðin hefði verið nánast stöðvuð þegar sportbifreiðinni var ekið yfir óbrotna línu og yfir á öfugan vegarhelming. Um það bil 50 metrum sunnar hefði bifreiðinni síðan verið ekið yfir á hægri akrein rétt áður en bifreið kom úr gagnstæðri átt. Aðspurt kvaðst vitnið ekki hafa áttað sig á hraða sportbifreiðarinnar eða séð hver ók henni.

Vitnið Þ-kk-nf J. S-kk-nf, lögregluvarðstjóri, var við gæslu í göngunum umrædda nótt. Hann lýsti atvikum þannig fyrir dómi að borist hefði tilkynning um bifreið á miklum hraða á leið niður göngin. Vitnið kvaðst hafa gert ráðstafanir til að koma gangandi fólki á vettvangi í skjól. Þessu næst hefði komið flutningabifreið og á eftir henni fólksbifreið, sem vitnið taldi að tilkynningin ætti við um. Vitnið kvaðst hafa farið út á akbrautina og gefið ökumanni merki um að stöðva bifreiðina, en þau boð hefðu verið virt að vettugi. Til að verða ekki fyrir bifreiðinni kvaðst varðstjórinn hafa vikið frá, en bifreiðinni hefði síðan verið ekið á röngum vegarhelmingi fram úr flutningabifreiðinni og allt gefið í botn. Úr gagnstæðri átt hefði komið bifreið og taldi varðstjórinn ökumanni hennar og flutningabifreiðarinnar að þakka að ekki varð árekstur. Nánar aðspurður á vettvangi taldi varðstjórinn að bifreiðinni hefði verið ekið um 50 metra á röngum vegarhelmingi.

Vitnið N-kvk-nf G-kvk-nf G-kvk-nf, sem ók bifreiðinni MF-F81, bar fyrir dómi að þegar hún nálgaðist staðinn í Hvalfjarðargöngunum, þar sem verið var að taka kvikmynd, hefði hún tekið eftir flutningabíl og hvítri fólksbifreið. Lýsti N-x-x atvikum þannig að fólksbifreiðinni hefði verið ekið á röngum vegarhelmingi á móti bifreiðinni sem vitnið ók. Vitnið kvaðst ekki gera sér grein fyrir hraða bifreiðarinnar en taldi að ökumaður hefði verið að gefa í og taka á rás á röngum vegarhelmingi. Einnig sagði N-x-x að ökumaður bifreiðarinnar hefði rétt náð að sveigja af röngum vegarhelmingi áður en árekstur varð. Vitnið kvaðst ekki hafa séð ökumann bifreiðarinnar.

Vitnið E-kvk-nf S-kvk-nf Á-kvk-nf, sem var í bifreiðinni hjá N-x-x, greindi frá því fyrir dómi að bifreið hefði komið á móti þeim í göngunum á sömu akrein og þær voru á og hefði þeirri bifreið verið ekið með miklum hraða. Vitnið sagði að N-x-x hefði dregið úr hraðanum en bifreiðinni sem kom á móti hefði verið sveigt af röngum vegarhelmingi rétt í tæka tíð. Aðspurt sagði vitnið að ökumaður bifreiðarinnar hefði aukið hraðann og fannst vitninu eins og bifreiðarnar væru að skella saman.

Vitnið F-kvk-nf Þ-kvk-nf V-kvk-nf, sem einnig var farþegi í bifreiðinni hjá N-x-x, lýsti því fyrir dómi að úr gagnstærði átt í göngunum hefði komið flutningabifreið og síðan hvít fólkbifreið sem tekið hefði fram úr flutningabifreiðinni. Fólksbifreiðinni hefði verið ekið á röngum vegarhelmingi á miklum hraða en ökumaður hefði sveigt yfir á hægri akrein til að forðast árekstur. Taldi vitnið að ökumaður hefði hægt lítillega á ferðinni áður en bifreiðarnar mættust.

V.

Ákærða er gefið að sök brot gegn almennum hegningarlögum og umferðarlögum með akstri bifreiðarinnar YA-348 um Hvalfjarðargöng aðfaranótt fimmtudagsins 15. maí 2008, svo sem nánar er rakið í ákæru.

Ákærði hefur fyrir dómi og hjá lögreglu staðfastlega neitað að hafa ekið bifreiðinni í umrætt sinn. Í málinu liggur fyrir að ákærði er skráður umráðamaður bifreiðarinnar í ökutækjaskrá, en hann er rétthafi hennar á grundvelli kaupleigusamnings við Avant hf. Að öðru leyti en því að neita sök hefur ákærði takmarkað viljað tjá sig um sakarefnið. Þannig hefur ákærði fullyrt fyrir dómi að hann hafi lánað bifreiðina án þess að upplýsa hverjir hefðu átt þar hlut að máli. Var þó til þess brýnt tilefni, allt frá því að hann var borinn sökum við rannsókn málsins hjá lögreglu, svo þetta yrði kannað nánar ef það gat orðið til að létta grunsemdum af ákærða. Þótt þetta valdi því ekki að neitun ákærða verði virt að vettugi er þessi framganga hans, sem með engu móti hefur verið skýrð, til þess fallin að draga úr trúverðugleika frásagnarinnar. Neitun ákærða verður þó jafnframt að virða í ljósi annars sem komið hefur fram í málinu.

Þegar bifreiðinni var ekið um Hvalfjarðargöngin í umrætt sinn var tekin mynd af bifreiðinni úr sjálfvirkri eftirlitsmyndavél í göngunum. Þótt myndin af ökumanni sé mjög ógreinileg má þó sjá að undir stýri situr ungur karlmaður sem svipar til ákærða.

Jafnframt stendur andspænis frásögn ákærða eindreginn framburður vitnins V-kk-ef R-kk-ef V-kk-ef, en hann hefur bæði fyrir dómi og hjá lögreglu fullyrt að ákærði hafi ekið bifreiðinni í umrætt sinn. Í málinu hefur komið fram að slest hafi upp á vinskap ákærða og vitnisins án þess þó að það hafi verið nánar skýrt. Að því gættu að framburður vitnisins er að öllu leyti í góðu samræmi við það sem komið hefur fram í málinu verður þetta ekki talið draga úr sönnunargildi vitnisburðarins.

Að öllu því virtu sem hér hefur verið rakið þykir komin fram nægjanleg sönnun, sem ekki verður vefengd með skynsamlegum rökum, sbr. 1. mgr. 109. gr. laga um meðferð sakamála, nr. 88/2008, fyrir því að ákærði hafi í umrætt sinn verið ökumaður bifreiðarinnar, sem hann er skráður umráðamaður að.

Vitnið Þ-kk-nf H-kk-nf, sem var við störf í gjaldskýli Spalar ehf., bar fyrir dómi að bifreiðinni YA-348 hefði verið ekið niður í göngin á eftir flutningabifreið. Einnig hefur vitnið V-kk-nf, sem var í bifreiðinni, borið að ákærði hafi ekið niður í göngin á eftir flutningabifreiðinni. Vitnið M-kk-nf T-kk-nf, starfmaður Spalar ehf., og Þ-kk-nf J. S-kk-nf, lögregluvarðstjóri, hafa báðir jafnframt lýst því fyrir dómi að bifreiðin YA-348 hafi komið á eftir flutningabifreiðinni. Þá lýsti M-kk-nf því að flutningabifreiðin hefði nánast verið kyrrstæð þegar bifreiðinni YA-348 var ekið yfir óbrotna línu og inn á rangan vegarhelming til að fara fram úr flutningabifreiðinni. Að öllu þessu virtu verður að ætla að ákærði hafi ekki ekið á miklum hraða rétt áður en hann fór yfir á rangan vegarhelming. Hins vegar er sannað með vitnisburðum Þ-kk-ef, M-kk-ef og V-kk-ef að ákærði hafi tekið á rás þegar hér var komið og virt að vettugi fyrirmæli varðstjórans um að nema staðar. Úr gagnstæðri átt kom bifreiðin NM-F81, en í henni voru þrjár stúlkur sem voru að koma á tökustað kvikmyndar í botni Hvalfjarðarganga. Þar sem þær voru nánast komnar á áfangastað og hraði á þessum vegarkafla hafði verið lækkaður niður í 30 km/klst. verður einnig að ætla að hraði þeirrar bifreiðar hafi ekki verið mikill. Að öllu þessu virtu og þegar þess er gætt að ákærði ók mjög skamman spöl á röngum vegarhelmingi eftir að hann jók ferðina þykir ekki nægjanlega sannað að ákærði hafi með akstrinum, þótt vítaverður væri, raskað umferðaröryggi og stofnað á ófyrirleitinn hátt í augljósan háska lífi og heilsu vegfarenda í bifreiðinni NM-F81, farþegans V-kk-ef í bifreið ákærða og lögregluvarðstjóra á vettvangi þannig að brotið verði talið varða við 168. gr. og 4. mgr. 220. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Samkvæmt því sem hér hefur verið rakið er á hinn bóginn sannað að ákærði ók bifreiðinni of hratt miðað við aðstæður og án nægjanlegrar varúðar og tillitssemi, í beygju og þar sem vegsýn var skert, framhjá kyrrstæðum ökutækjum og gangandi vegfarendum og viðstöðulaust á vinstri vegarhelmingi gegn framúrakstursbanni samkvæmt umferðarmerkingum og ógætilega fram úr flutningabifreið og framhjá lögregluvarðstjóra, sem þurfti að víkja sér undan, auk þess sem ákærði virti að vettugi fyrirmæli varðstjórans um að nema staðar. Með þessu braut ákærði gegn 1. og. 3. mgr. 5. gr., 1. mgr. 14. gr., d-lið 2. mgr. og 3. mgr. 20. gr., 2. mgr. 22. gr., 1. mgr. 26. gr., 1. mgr. og c-, e- og g-lið 2. mgr. 36. gr. og 2. mgr., sbr. 4. mgr., 37. gr., sbr. 1. mgr. 100. gr., umferðarlaga nr. 50/1987 með síðari breytingum. Aftur á móti verður brotið ekki heimfært til almennrar varúðarreglu í 4. gr. laganna, þar sem það ákvæði hefur ekki að geyma nægjanlega sérgreinda lýsingu á háttsemi svo fullnægt sé áskilnaði 1. mgr. 69. gr. stjórnarskrárinnar um lögbundnar refsiheimildir, sbr. einnig 1. gr. almennra hegningarlaga.

Svo sem áður er rakið var tekin mynd af bifreið ákærða úr sjálfvirkri eftirlitsmyndavél sunnarlega í göngunum og kemur fram að hraði bifreiðarinnar hafi verið 172 km/klst. Í málinu hefur ekkert komið fram sem dregur úr sönnunargildi þeirrar hraðamælingar. Þvert á móti er hún í samræmi við vætti V-kk-ef sem bar fyrir dómi að hraðinn á bifreiðinni hefði verið mjög mikill. Að teknu tilliti til venjubundinna vikmarka er því sannað að ákærði hafi ekið bifreiðinni á leið upp úr göngunum með allt að 166 km hraða á klukkustund. Með þessu braut ákærði gegn 2. mgr., sbr. 4. mgr. 37. gr., sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga.

Þegar ákærði ók í umrætt sinn var hann sviptur ökurétti. Ákærði verður því einnig sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 48. gr. umferðarlaga.

VI.

Ákærði hefur unnið sér til refsingar samkvæmt 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga, nr. 50/1987.

Samkvæmt sakavottorði hefur ákærði tvívegis gengist undir lögreglustjórasátt fyrir brot gegn umferðarlögum. Fyrri sáttin er frá árinu 2006 fyrir hraðakstur en síðari sáttin er frá árinu 2008 vegna ölvunaraksturs.

Við ákvörðun viðurlaga er þess að gæta að akstur ákærða í botni Hvalfjarðarganga var vítaverður, auk þess sem ákærði ók þaðan og upp úr göngunum með ofsahraða. Að þessu gættu þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin 300.000 króna sekt og komi 20 daga varðhald í stað sektarinnar verði hún ekki greidd innan fjögurra vikna frá birtingu dómsins.

Með vísan til 1. mgr. 101. gr. umferðarlaga verður ákærði sviptur ökurétti í átta mánuði frá birtingu dómsins að telja.

Loks verður ákærði, samkvæmt 1. mgr. 218. gr. laga um meðferð sakamála, nr. 88/2008, dæmdur til greiðslu sakarkostnaðar samkvæmt yfirliti lögreglu um sakarkostnað og ákvörðun dómsins um málsvarnarlaun verjanda, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti, svo sem greinir í dómsorði. Jafnframt verður ákærði dæmdur til að greiða ferðakostnað verjanda.

B-kk-nf B-kk-nf, héraðsdómari, kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði, J-kk-nf G-kk-nf A-kk-nf, greiði 300.000 króna sekt í ríkissjóð og komi 20 daga fangelsi í stað sektarinnar verði hún ekki greidd innan fjögurra vikna frá birtingu dómsins.

Ákærði er sviptur ökurétti í átta mánuði frá birtingu dómsins að telja.

Ákærði greiði 143.038 krónur í sakarkostnað, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, J-kk-ef H-kk-ef H-kk-ef, héraðsdómslögmanns, 118.275 krónur, og ferðakostnað verjandans, 9.163 krónur.

B-kk-nf B-kk-nf