E-3714/2015

Mál þetta, sem var dómtekið 25. nóvember sl., var höfðað 26. október 2015.

Stefnendur eru Pálmatré byggingaverktaki ehf., Ólafsgeisla 29 í Reykjavík og Verkland ehf., Smyrlahrauni 25 í Hafnarfirði.

Stefndi er Mosfellsbær, Þverholti 2 í Mosfellsbæ.

Í stefnu krefjast stefnendur þess aðallega að stefnda verði gert að greiða þeim óskipt 275.000.000 króna auk vaxta skv. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 27. október 2011 til 26. október 2015, en vanskilavaxta p.a. skv. 1. mgr. 6. gr. laga sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Til vara er þess krafist að samkomulag aðila frá 27. október 2005 og afsal frá 9. nóvember 2005 verði felld úr gildi. Þá er krafist málskostnaðar úr hendi stefnda.

Í þinghaldi í málinu 11. mars sl. var fallist á beiðni stefnenda um að sakarefni málsins yrði skipt með þeim hætti að fyrst yrði dæmt um bótaskyldu en fjárhæð bóta skyldi hvíla á meðan. Gera stefnendur nú þá dómkröfu aðallega að viðurkennd verði skaðabótaskylda stefnda vegna samkomulags aðila á frá 27. október 2005. Að öðru leyti eru dómkröfur stefnenda óbreyttar.

Stefndi krefst þess í greinargerð að vera sýknaður af öllum kröfum stefnenda. Þá krefst hann málskostnaðar óskipt úr hendi stefnenda.

Við aðalmeðferð málsins gerði stefndi þá breytingu á dómkröfum sínum að hann krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá dómi, en til vara sýknu, auk málskostnaðar eins og að framan greinir.

I

Með kaupsamningi, dags. 30. maí 2005, keyptu Pálmatré ehf. og Verkland ehf. fasteignir í Mosfellsbæ af Trésmiðju Snorra Hjaltasonar hf. Um var að ræða nokkra eignarhluta að Grænumýri 5, iðnaðarlóð að Grænumýri 4 og iðnaðarlóð að Flugumýri 1. Þá kom fram í kaupsamningnum að gert væri ráð fyrir því að lóðin Grænamýri 2 yrði hluti af hinu keypta landsvæði með úthlutun stefnda til kaupenda, sbr. samkomulag seljanda og Landsbanka Íslands. Kaupverð hins selda var 275.000.000 króna. Það var ætlun kaupenda að byggja íbúðarhúsnæði á framangreindu svæði.

Þann 27. október 2005 gerðu Pálmatré ehf. og Verkland ehf. samkomulag við stefnda um að þeir afsöluðu honum eignarhaldi á lóðunum Grænumýri 4 og 5 og Flugumýri 1, gegn byggingarrétti að lóðum í bænum, m.a. framangreindum lóðum og skyldi byggingarrétturinn ná yfir lóðina við Grænumýri 2 og opið svæði sem tengdist framangreindum lóðum, en þessar lóðir voru í eigu stefnda. Þann 9. nóvember 2005 undirrituðu aðilar afsal vegna framangreindra lóða að Grænumýri 4 og 5 og Flugumýri 1. Annað samhljóða afsal var undirritað 28. mars 2006 og því þinglýst 3. apríl sama ár.

Í framhaldi af þessu voru lóðirnar að Grænumýri 2, 4 og 5 og Flugumýri 1 sameinaðar í lóðina Grænumýri 5a, sem síðar var skipt upp í fleiri eignir í samræmi við byggingaráform stefnenda, en stefnendur byggðu á lóðunum og seldu fasteignirnar.

Í málinu liggur fyrir samkomulag, dags. 15. maí 2010, þar sem fram kemur að Pálmatré ehf. og stefnandi, Pálmatré byggingaverktaki ehf., geri með sér samkomulag um skuldajöfnun. Samkvæmt því skyldi stefnandi, Pálmatré byggingaverktaki ehf., eiga hugsanlega innheimtukröfu á hendur stefnda. Þá liggur fyrir samningur VLX 4530 ehf., áður Verkland ehf., og stefnanda Verklands ehf., dags. 21. febrúar 2011, þar sem fram kemur að stefnandi Verkland ehf. hyggist eignast m.a. hugsanlegar/óvissar kröfur á hendur stefnda vegna afsals til bæjarins á landi við Grænumýri og Flugumýri. Enn fremur kemur fram að I-kk-nf L-kk-nf taki að sér að útvega stefnanda verðmætin gegn tilteknum greiðslum.

Með bréfi lögmanns stefnenda til stefnda, dags. 8. júlí 2011, leituðu stefnendur svara við því hvort endurgjald hefði komið fyrir landið sem afsalað hefði verið til stefnda með framangreindum gerningum. Erindinu var svarað með bréfi, dags. 15. september 2011, þar sem stefndi lýsti því að á móti hefði komið til ráðstöfunar 7.900 m² lóð í eigu stefnda án kröfu um afgjald til bæjarins fyrir byggingarréttinn. Í framhaldi af þessu óskaði lögmaður stefnenda gagna á árunum 2012 og 2014. Með bréfi lögmanns stefnenda, 5. febrúar 2015, kröfðust stefnendur þess að fá bættan mismun af virði lóðanna að frádregnu virði leigusamningsins um lóðirnar við stefnda. Með bréfi, dags. 13. sama mánaðar, óskaði stefndi frekari skýringa á málinu sem veittar voru með bréfi, dags. 20. mars 2015. Ekki er að finna frekari upplýsingar um framhald málsins í gögnum þess en aðilar hafa ekki náð samkomulagi.

II

Stefnendur vísa til þess að þeir hafi fengið öll réttindi sem áður hafi tilheyrt Pálmatré ehf., nú CBA ehf., og VLX4530 ehf., framseld til sín með framangreindum framsölum frá 15. maí 2010 og 21. febrúar 2011. Stefnandi, Pálmatré byggingaverktaki ehf., sé systurfélag Pálmatrés ehf. og með sama fyrirsvarsmann. Þá hafi VLX4530 ehf. og stefnandi, Verkland ehf., haft sama fyrirsvarsmann. Samningur þeirra aðila hafi gengið eftir og stefnendur tekið við hagsmunum málsins.

Stefnendur byggja á því að fyrirrennurum þeirra hafi sumarið 2005 verið gert ljóst af hálfu stefnda að ekki myndi fást heimild þeim til handa til að byggja á svæðinu nema þeir myndu afsala lóðunum til stefnda. Ekki yrði um gagngjald að ræða, en þeir skyldu greiða leigu samkvæmt leigusamningi við stefnda. Þeir hafi orðið undrandi og hugnast ráðahagurinn illa, en látið til leiðast, þar sem þeir hafi ekki átt annarra kosta völ í ljósi stöðunnar og skýrra skilaboða frá stefnda. Þeir hafi einkum fjármagnað lóðakaupin með lánsfé og þurft að greiða vexti. Byggingarframkvæmdir hafi því þurft að hefjast og sölu eignanna að ljúka í samræmi við eðlileg áform og samkvæmt samningum við lánardrottna. Fyrirséð hafi verið að ella myndi greiðslufall lána og síðar gjaldþrot blasa við þeim, eða í öllu falli verulegur fjárhagslegur skaði. Af þessum sökum hafi þeir undirritað samkomulagið frá 27. október 2005 og afsal í framhaldinu þrátt fyrir að vera ósáttir við ráðahaginn.

Stefnendur byggi einkum á 31. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Stefndi hafi misnotað þá aðstöðu sem hafi verið uppi í málinu og aðstöðumun milli aðila til þess að áskilja sér endurgjaldslaust land sem hafi skömmu áður verið metið á 275.000.000 króna í viðskiptum milli ótengdra aðila. Stefndi hafi alfarið haft í hendi sér hvort byggingarleyfi og framkvæmdaleyfi yrðu gefin út vegna umræddra lóða í samræmi við deiliskipulag. Þá hafi hann einnig haft það í hendi sér að afturkalla deiliskipulagið sem þegar hafði verið samþykkt. Hann hafi því haft örlög stefnenda beinlínis í hendi sér. Þeir hafi ekki getað gert annað en hann hafi boðið, en hefðu þeir þrjóskast við eða maldað í móinn hefðu framkvæmdir tafist, sem hefði þýtt gjaldþrot þeirra.

Verði ekki fallist á framangreint sé byggt á því að ógilda beri samkomulagið frá árinu 2005 með vísan til þess að háttsemi stefnda í garð stefnenda hafi falið í sér ólögmæta þvingun eða valdníðslu. Þannig hafi verið um að ræða brot gegn grundvallarreglum stjórnsýsluréttarins og háttsemin falið í sér valdníðslu enda hafi krafa sveitarfélagsins um afsal stefnenda á lóðunum sem um ræði, án endurgjalds, ekki getað byggst á lögmætum sjónarmiðum.

Þá byggi stefnendur á því, verði ekki fallist á framangreint, að 33. gr. laga nr. 7/1936 eigi við. Stefnendur telji óheiðarlegt af stefnda að bera fyrir sig löggerning sem hafi í reynd falið í sér gjöf einkaaðila til stjórnvalds að undirlagi þess síðarnefnda þar eð greiðslum til stjórnvalda hérlendis skuli skipað með lögum, sbr. 77. gr. stjórnarskrárinnar. Það þyki almennt ekki hæfa hinu íslenska réttarríki eða samrýmast ríkjandi stjórnarháttum og stjórnsýsluhefðum að stjórnvöld hérlendis afli sér tekna eða eigna með valdbeitingu, eins og tíðkast hafi á miðöldum og fyrri hluta nýaldar. Slíku hafi verið settar skorður með stjórnarskrárákvæðum árið 1874.

Loks sé byggt á því að víkja beri samningnum til hliðar og ógilda hann, og þá aðallega með þeim hætti að stefnendum verði greitt fullt verð fyrir landið úr hendi stefnda, í samræmi við aðalkröfu í stefnu, en til vara að samningurinn verði felldur úr gildi, sbr. 36. gr. laga nr. 7/1936. Um þessa málsástæðu sé vísað til sömu röksemda og greint sé frá vegna annarra málsástæðna. Stefnendur telji að samkomulagið frá 2005 hafi verið, og sé enn, verulega ósanngjarn og óheiðarlegt að bera það fyrir sig. Það sem leiði til þessarar niðurstöðu sé allt í senn, efni samningsins, staða samningsaðilanna, atvik við samningsgerðina og sú staða sem þá hafi verið uppi.

Eins og að framan greinir var sakarefni málsins skipt og fjárhæð bóta látin hvíla meðan leyst yrði úr skaðabótaskyldu. Í stefnu miða stefnendur tjón sitt hins vegar við kaupverð lóðanna að Grænumýri og Flugumýri í kaupsamningi frá 30. maí 2005 sem þeir telja sig hafa afsalað sér án endurgjalds. Þá áskilja þeir sér rétt til að leita dómkvaðningar matsmanns til þess að meta rauntjón þeirra.

III

Stefndi byggir sýknukröfu sína í fyrsta lagi á aðildarskorti. Hann hafni því að stefnandi Pálmatré byggingaverktaki ehf. hafi öðlast „öll réttindi“ sem áður tilheyrðu Pálmatré ehf., með framsali 15. maí 2010. Í því skjali sem byggt sé á komi fram að stefnandi eigi „hugsanlega innheimtukröfu á hendur Mosfellsbæ“ án nánari tilgreiningar. Ekki liggi fyrir hvaða krafa hafi verið framseld með þessu og hvort það sé sú krafa sem sótt sé í þessu máli. Þá sé um að ræða „innheimtukröfu“ þ.e. fjárkröfu, en ekki kröfu eða réttindi annars eðlis, svo sem kröfu um að tilteknir gerningar verði felldir úr gildi. Það sé því rangt eða ósannað að stefnandi, Pálmatré byggingaverktaki ehf., eigi þá hagsmuni sem hann sækir í þessu máli. Samningur á milli VLX4530 ehf., sem áður hét Verkland ehf., stefnanda, Verklands ehf., og I-kk-ef L-kk-ef frá 21. febrúar 2011 beri ekki með sér að vera framsal réttinda heldur að stefnandi, Verkland ehf., „hyggist“ eignast tiltekin verðmæti að tilteknum skilyrðum uppfylltum. Ekki liggi fyrir að þessum skilyrðum sé fullnægt. Þá sé VLX4530 ehf. gjaldþrota og ekki liggi fyrir staðfesting skiptastjóra á gildi framsalsins. Það sé því jafnframt rangt eða ósannað að stefnandi, Verkland ehf., eigi þá hagsmuni sem hann sæki í þessu máli. Af þessum sökum beri að sýkna stefnda. Í öllu falli sé aðild stefnenda að þeim réttindum og kröfum sem þeir sæki í málinu svo óskýr og illa upplýst að það hljóti að koma til greina að vísa málinu frá dómi af sjálfsdáðum.

Stefndi mótmæli málatilbúnaði stefnenda um misnotkun á aðstöðu sem tilhæfulausum sem og tilvísun til 31. gr. laga nr. 7/1936. Ekkert ójafnræði eða aðstöðumunur hafi verið á milli aðila. Í öllu falli sé ósannað að stefnda hafi verið ljós aðstöðumunur aðila. Landinu sem um ræði hafi ekki verið afsalað endurgjaldslaust til stefnda. Með samkomulagi aðila frá 27. október 2005 hafi aðilar orðið sammála um að stefnendur afsöluðu stefnda eignarhaldi á lóðunum Grænumýri 4 og 5 og Flugumýri 1 gegn því að sameining þeirra lóða og lóðanna við Grænumýri 2 og opið svæði sem tengdist framangreindum lóðum næði fram að ganga. Þá fengju stefnendur byggingarrétt á öllum þessum lóðum, þ. á m. þeim lóðum sem höfðu verið í eigu stefnda, án þess að krafa yrði gerð um sérstaka greiðslu fyrir byggingarrétt eins og tíðkast við úthlutun lóða.

Það sé ósannað að nokkur mismunur hafi verið á þeim hagsmunum sem hafi komið í hlut stefnda, eignarhaldi lóðanna, og þeim sem hafi komið í hlut stefnanda, byggingarréttinum á sameinuðum lóðum, hvað þá bersýnilegur mismunur eða mismunur stefnendum í óhag. Verðmæti lands sé falið í byggingarrétti þess, en sá réttur hafi allur komið í hlut stefnenda. Þeir hafi nýtt sér þennan rétt til að byggja íbúðir til sölu.

Hafa verði í huga að við kaup á lóðunum við Grænumýri 4 og 5 og Flugumýri 1, með kaupsamningi 30. maí 2005, hafi stefnendur vitað, eða mátt vita, að stefndi var eigandi lóðar og byggingarréttar að Grænumýri 2 og opnu svæði sem tengdist öllum framangreindum lóðum. Stefnendur hljóti að hafa gert sér grein fyrir því að þeir gætu ekki byggt á lóðum bæjarins án samþykkis hans. Þeir hafi ekki getað vænst þess að stefndi legði til lóðir og byggingarrétt þeirra frítt. Af þessum sökum hafi framangreint samkomulag náðst milli aðila þar sem báðir hafi fengið eitthvað fyrir sinn snúð. Stefnendur hafi einnig vitað, áður en þeir hafi keypt lóðirnar af Trésmiðju Snorra Hjaltasonar ehf., að stefndi hefði ekki ráðist í breytingar á skipulagi lóðarinnar nema eignarhald lóðanna yrði í hans höndum. Það hafi þótt sanngjarnt og eðlilegt, enda réttur til byggingar íbúða mun verðmætari en réttur til byggingar atvinnuhúsnæðis.

Stefndi hafi ekki haft það í hendi sér hvort byggingarleyfi og framkvæmdaleyfi yrðu gefin út. Um útgáfu slíkra leyfa gildi ákvæði laga á hverjum tíma. Stefndi hafi ekki getað synjað um útgáfu byggingarleyfis ef skilyrði laga hafi á annað borð verið uppfyllt fyrir útgáfu þeirra. Það sama hafi gilt um afturköllun deiliskipulags sem þegar hafði verið samþykkt.

Þá sé því mótmælt sem ósönnuðu að stefnendur hefðu orðið gjaldþrota hefðu þeir ekki gengið til samninga við stefnda, eða jafnvel þótt sú yrði niðurstaðan, að gjaldþrot þeirra mætti rekja til háttsemi stefnda.

Með sömu rökum og hér hafi verið greint frá sé því hafnað að stefndi hafi beitt valdníðslu, eða fallast eigi á kröfur stefnenda á grundvelli 33. og 36. gr. laga nr. 7/1936. Skilyrði þessara ákvæða séu ekki uppfyllt til þess að fallast megi á kröfur stefnenda.

Þá telji stefndi að kröfur stefnenda séu í öllu falli fallnar niður fyrir fyrningu eða tómlæti. Samkomulag og afsal það sem stefnendur krefjist að verði felld úr gildi hafi verið gerð fyrir u.þ.b. 10 árum síðan. Stefnendur hafi því haft nægan tíma til að láta reyna á kröfur sínar. Stefndi eigi ekki að þurfa að sæta kröfum um ógildi eða skaðabætur svo löngu eftir að umræddir gerningar hafi verið gerðir. Þá eigi íbúar á viðkomandi lóðum ekki heldur að þurfa að sæta mögulegri breytingu á sinni réttarstöðu með ógildi samninga um eignarhald á lóðum undir húsum þeirra. Krafa stefnenda hljóti því að vera fallin niður fyrir fyrningu eða tómlæti, hafi hún á annað borð verið til staðar.

Stefnendur hafi gefið út afsal þann 28. mars 2006 vegna þeirra lóða sem þeir hafi látið af hendi til stefnda með samkomulaginu frá 27. október 2005. Þá hafi byggingarleyfi þegar verið gefin út og deiliskipulag svæðisins tekið gildi með auglýsingu í b-deild stjórnartíðinda. Stefndi hafi þá augljóslega ekki verið í neinni aðstöðu til að beita þvingunum, hafi hann á annað borð einhvern tímann verið það. Þrátt fyrir þetta hafi stefnendur gefið út afsal vegna lóðanna án athugasemda eða fyrirvara.

Verði fallist á rök stefnenda um að tilgreind ákvæði laga nr. 7/1936 eigi við í málinu geti það einungis leitt til þess að kröfur um samkomulag og afsal aðila verði ógilt, en ekki að stefndi verði skaðabótaskyldur.

IV

Stefnendur krefjast viðurkenningar á skaðabótaskyldu stefnda vegna samkomulags aðila frá 27. október 2005. Þá krefjast þeir þess til vara að samkomulag aðila frá 27. október 2005 og afsal frá 9. nóvember 2005 verði felld úr gildi. Undir aðalmeðferð málsins breytti stefndi kröfum sínum á þá leið að hann krefst nú aðallega frávísunar málsins frá dómi en til vara sýknu. Breytingar á kröfugerð stefnda sættu ekki andmælum stefnenda, en þeir hafna þeim málsástæðum sem krafan byggist á.

Frávísunarkrafa stefnda byggist á því að stefnendur hafi ekki lögvarða hagsmuni af úrlausn málsins. Þar sem stefnendur krefjist nú viðurkenningar á bótaskyldu beri þeim að sýna fram á hagsmuni sína með því að leiða nægar líkur að tjóni og tengslum þess við sakarefnið.

Heimild til þess að krefjast viðurkenningar á bótaskyldu er að finna í 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Í ákvæðinu er það áskilið að aðili hafi lögvarða hagsmuni af því að skorið sé úr um tilvist eða efni réttinda eða réttarsambands. Þessi áskilnaður hefur verið skýrður svo að sá sem krefjist viðurkenningar á skaðabótaskyldu verði að leiða nægar líkur að því að hann hafi orðið fyrir tjóni og gera grein fyrir því í hverju það felist og hver séu tengsl þess við ætlað skaðaverk.

Eins og að framan greinir byggðu stefnendur á því í stefnu að tjón þeirra væri 275.000.000 króna í samræmi við kaupverð þeirra á lóðunum við Grænumýri og Flugumýri sem þeir afsöluðu til stefnda. Þó áskildu þeir sér rétt til þess að leita dómkvaðningar matsmanns til þess að meta rauntjón þeirra. Þótt ágreiningur standi um verðmæti þess sem stefnendur fengu í viðskiptunum við stefnda þykir stefnandi með þessu hafa leitt að því nægar líkur að hafi verið um bótaskylt atvik að ræða hafi hann orðið fyrir tjóni sem tengist því. Verður frávísunarkröfu stefnda því hafnað.

Stefndi byggir sýknukröfu sína í fyrsta lagi á aðildarskorti. Með samkomulagi um skuldajöfnun15. maí 2010 varð stefnandi, Pálmatré byggingaverktaki ehf., eigandi að „hugsanlegri innheimtukröfu“ á hendur stefnda. P-kk-nf P-kk-nf, fyrirsvarsmaður stefnandans og samningsaðilans Pálmatrés ehf., greindi frá því fyrir dóminum að með þessu samkomulagi hafi þær kröfur sem fjallað er um í þessu máli verið framseldar stefnanda. Þá liggur fyrir samningur frá 21. febrúar 2011 um að stefnandi, Verkland ehf., hyggist eignast hugsanlegar eða óvissar kröfur á hendur stefnda vegna afsals til bæjarins á landi við Grænumýri og Flugumýri. I-kk-nf L-kk-nf, fyrirsvarsmaður stefnandans og viðsemjandans, lýsti því fyrir dóminum að samkomulagið hefði gengið eftir og kröfurnar hefðu því færst til stefnandans. Þá staðfesti lögmaðurinn E-kk-nf G-kk-nf S-kk-nf, sem samdi skjalið, einnig framangreint og greindi nánar frá viðskiptunum í kringum það. Með framangreindu þykir leitt í ljós að stefnendur hafi fengið framangreindar kröfur framseldar og teljast þeir réttir aðilar að málinu.

Stefnendur byggja kröfur sínar á 31., 33. og 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Stefnendur byggja á því að stefndi hafi misnotað sér aðstöðumun milli aðila til þess að eignast lóðir sem hafi verið í eigu stefnenda. Samkvæmt 31. gr. framangreindra laga skal gerningur sem er til kominn með misneytingu ógildur gagnvart þeim aðila er hallað er á. Er misneytingu lýst þannig að maður hafi notað sér bágindi annars manns, einfeldni hans, fákunnáttu eða léttúð eða það að hann var honum háður, til þess að afla sér hagsmuna eða áskilja sér þá þannig að bersýnilegur mismunur sé á hagsmunum þessum og endurgjaldi því er fyrir þá kom eða skyldi koma, eða hagsmunir þessir skyldu veittir án endurgjalds.

Stefnendur telja misneytingu hafa falist í því að stefndi hafi misnotað þá stöðu sína að standa sterkar að vígi þar sem hann hafi haft í hendi sér að veita byggingarleyfi og afturkalla samþykkt deiliskipulag. Stefndu hafi því ekki getað annað en samþykkt skilmála stefnda. Stefnendur hafa ekki gert neina grein fyrir því með hvaða hætti stefndi hefði getað komið í veg fyrir veitingu byggingarleyfis eða afturkallað deiliskipulag sem þegar hafði verið samþykkt. Engin gögn liggja heldur frammi í málinu sem sýna hvaða áhrif slíkt hefði haft á fjárhagsstöðu stefnenda. Þá hefur ekkert mat farið fram á þeim hagsmunum sem stefnendum voru afhentir með samkomulaginu og því ekki ljóst hvort eða hversu mikill mismunur er á hagsmununum. Með hliðsjón af framangreindu verður málsástæðum stefnenda sem byggja á 31. gr. laga nr. 7/1936 hafnað.

Þá þykir, með vísan til framangreinds, ekki sannað að stefndi hafi beitt valdníðslu eða ólögmætum þvingunum, en ekki hefur verið sýnt fram á að stefnendur hafi afsalað sér umræddum lóðum án endurgjalds. Verður þá jafnframt, með sömu rökum, að hafna því að 33. og 36. gr. laga nr. 7/1936 eigi við, en stefnendur hafa ekki sýnt fram á að óheiðarlegt eða ósanngjarnt sé að bera samkomulag aðila fyrir sig.

Með hliðsjón af framangreindu verður stefndi sýknaður af öllum kröfum stefnenda.

Stefnendur verða, með vísan til 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991, dæmdir til að greiða stefnda óskipt málskostnað sem þykir hæfilega ákveðinn 800.000 krónur.

B-kvk-nf B-kvk-nf héraðsdómari kveður upp þennan dóm.

D Ó M S O R Ð:

Stefndi, Mosfellsbær, er sýkn af kröfum stefnenda, Pálmatrés byggingaverktaka ehf. og Verklands ehf.

Stefnendur greiði stefnda óskipt 800.000 krónur í málskostnað.

B-kvk-nf B-kvk-nf