S-266/2019

Dómur

Mál þetta, sem dómtekið var 12. júní sl., höfðaði héraðssaksóknari með ákæru 14. mars 2019 á hendur: „X, kt. […], […], […], fyrir hegningar og barnaverndarlagabrot á árunum 2016 og 2017 gegn þáverandi unnustu sinni, A, kennitala […], sem þá var 16 og 17 ára, í bifreið hans af gerðinni […], svo sem hér greinir:

1. Líkamsárás, með því að hafa föstudaginn 2. desember 2016, á […], tekið í höfuð A, sem var farþegi hans í framsæti, og slegið því utan í hliðarrúðu bifreiðarinnar með þeim afleiðingum að hún hlaut heilahristing og þreyfieymsli yfir vinstra gagnauga.

2. Nauðgun, með því að hafa aðfaranótt föstudagsins 3. febrúar 2017, á bifreiðastæði skammt frá […], haft samræði við A án hennar samþykkis, en hún hafði með orðum og athöfnum gert ákærða ljóst að hún vildi ekki stunda kynlíf en lét undan þrýstingi ákærða af ótta við hann vegna reiði hans og fyrra ofbeldis af hans hálfu.

3. Líkamsárás og ólögmæta nauðung, með því að hafa aðfaranótt laugardagsins 4. febrúar 2017, á bifreiðastæði við Úlfarsfell, í kjölfar þess að A bað ákærða um að hætta kynferðismökum sem hann hafði hafið, rifið í hár hennar, tekið kyrkingartaki um háls hennar og þrengt að þannig að hún missti meðvitund í stutta stund, potað fingrum í augu hennar, bitið hana í fótlegg og hendi, og er A reyndi að flýja á meðan atlögunni stóð, elt hana uppi svo hún fell í jörðina, dregið hana og haldið aftur á henni inn í bifreiðina, og þannig haldið henni í bifreiðinni gegn vilja hennar, allt með þeim afleiðingum að A hlaut þrjú för með mörgum smáum roðablettum á hálsinn, roðafar á hægra augnlok og roðafar á vinstra augnlok, bitför ofan við vinstra hné, á mitt vinstra læri, neðarlega á vinstri legg og á vinstra handarbak, tvær rispur á bringu, roðafar á bringu, rispu og roðafar á bak og marbletti ofan vinstri olnboga, á vinstri kálfa og á hægri framhandlegg.

Telst þetta varða við 218. gr. b almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og 1. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002, og brot samkvæmt 2. ákærulið að auki við 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkrafa:

Af hálfu A, kennitala […], er gerð krafa um að ákærða verði gert að greiða henni miskabætur að fjárhæð 3.500.000 kr. auk vaxta skv. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 5. febrúar 2017 þar til mánuður er liðinn frá birtingu skaðabótakröfunnar en með dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 9. gr. laga nr. 38/2001 frá þeim degi til greiðsludags. Einnig er þess krafist að ákærða verði gert að greiða málskostnað að mati dómsins eða samkvæmt síðar framlögðum málskostnaðarreikningi að viðbættum virðisaukaskatti á málskostnað.“

Þann 5. apríl 2019 gaf lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu út ákæru á hendur ákærða og var meðferð málanna sameinuð, sbr. 1. mgr. 169. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Ákærði er þar ákærður fyrir:

„fyrir húsbrot, hótanir, gripdeild og eignaspjöll með því að hafa aðfaranótt föstudagsins 28. apríl 2017 ruðst í heimildarleysi inn í íbúðarinnréttaðan bílskúr við […], […] þar sem ákærði hafði í frammi ógnandi tilburði við fyrrverandi kærustu sína B, kt. […], og hótaði D, kt. […], líkamsmeiðingum. Skömmu síðar er ákærða var vísað út úr bílskúrnum hrifsaði hann farsíma B af henni og tók með sér. Þegar út var komið greip ákærði hellustein sem hann kastaði í afturrúðu bifreiðarinnar […] með þeim afleiðingum að rúðan brotnaði.

Telst þessi háttsemi varða við 231., 233., 245. og 1. mgr. 257. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Ákærði neitaði sök hvað varðar 1. og 2. ákærulið ákæru dagsettrar 14. mars 2019. Hvað varðar 3. ákærulið þá viðurkenndi ákærði að hafa rifið í hár brotaþola, bitið í fótlegg hennar, elt hana uppi og haldið aftur á henni inn í bifreiðina en neitaði öðrum þáttum 3. ákæruliðar og hafnaði heimfærslu hans til refsiákvæða. Þá hafnaði ákærði bótakröfu sem rakin er í ákærunni frá 14. mars 2019. Hvað varðar ákæru dagsetta 5. apríl 2019 þá játaði ákærði sök að öðru leyti en því er varðar hótun.

Ákærði krefst þess að hann verði sýknaður af hótun, sbr. 233. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, samkvæmt ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu frá 5. apríl 2019 en dæmdur til vægustu refsingar er lög leyfa vegna annarra brota sem tilgreind eru í ákærunni. Þá krefst ákærði þess að hann verði sýknaður af 1. og 2. ákærulið ákæru frá 14. mars 2019 en dæmdur til vægustu refsingar er lög leyfa vegna 3. ákæruliðar. Þá krefst hann þess að allur sakarkostnaður, þ.m.t. málsvarnarlaun verjanda, verði greiddur úr ríkissjóði.

I

Ákæra dagsett 14. mars 2019

Málsatvik

Þann 4. febrúar 2017 kom A, brotaþoli, á lögreglustöð til að kæra kynferðisbrot af hálfu ákærða. Hún lýsti því að hún hefði farið í heimsókn til vinkonu sinnar í Reykjavík, fimmtudaginn 2. febrúar 2017, en sjálf búi hún í […]. Hafi ákærði, fyrrverandi kærasti brotaþola, sótt hana þangað um hálfeitt aðfaranótt föstudagsins 3. febrúar í því skyni að aka henni heim til sín. Við komu til […] hafi þau ákveðið að aka að […] til að ræða saman vegna nýliðinna sambandsslita. Sjálf hafi hún verið þreytt og viljað fara heim en ákærði hefði brugðist illa við þeirri bón og viljað fá eitthvað að launum í staðinn fyrir aksturinn. Hann hafi byrjað að kyssa brotaþola og káfa á henni og sagst þurfa að „ríða“ brotaþola í síðasta skiptið. Brotaþoli hefði ítrekað beðið ákærða um að hætta og viljað fá að fara heim. Við það hafi ákærði orðið pirraður og lamið í innréttingu bifreiðarinnar og að svo búnu sest í aftursæti bifreiðarinnar og neitað að aka brotaþola heim nema hún leyfði honum fyrst að ná vilja sínum fram. Kvaðst brotaþoli þá hafa orðið hrædd, úti hafi verið kalt, rigning, rok og hálka, og hún illa klædd og langt frá heimili sínu. Brotaþoli hafi látið undan og sest í aftursæti bifreiðarinnar og hafi ákærði þá byrjað að kyssa hana. Brotaþoli kvaðst ítrekað hafa sagt að hún vildi ekki stunda kynlíf með ákærða, en hann hafi orðið pirraður og hún orðið stjörf. Brotaþoli kvaðst eftir það ekkert hafa getað sagt sökum hræðslu við ákærða, sem áður hafði beitt hana ofbeldi. Ákærði hafi náð vilja sínum fram gagnvart henni, en hún legið þögul á meðan. Síðan hafi ákærði viljað kúra og hún hefði sofnað en vaknað klukkan þrjú eða fjögur um morguninn og þá hefði ákærði skutlað henni heim.

Þá lýsti brotaþoli því að hún hefði farið í afmæli hjá vinkonu sinni, E í […], föstudagskvöldið 3. febrúar 2017. Hún hefði upphaflega ætlað sér að fara í afmælið og svo út að skemmta sér í Reykjavík. Eftir það hafi hún ætlað að gista hjá E. Hún hefði hins vegar verið þreytt og ekki í stuði til að djamma. Ákærði hefði sótt hana til E og ekið henni á bifreiðarstæði við Úlfarsfell þar sem hann hefði stöðvað bifreiðina og þau fært sig í aftursæti bifreiðarinnar. Þar hefði ákærði girt niður um hana og byrjað að sleikja á henni kynfærin og stinga fingrum í leggöng hennar. Brotaþoli kvaðst hafa ákveðið að banna honum að stunda með sér kynlíf, eitthvað sem hún hefði ekki þorað nóttina áður. Brotaþoli hefði sagt við ákærða að hún vildi þetta ekki og að hún vildi einungis vera vinur hans. Eins hafi hún spurt hann hvort þau gætu ekki sótt E og farið á rúntinn og haft það gaman og sleppt öllu „drama“. Við það hafi ákærði orðið reiður og kallað hana illum nöfnum. Þau hefðu rifist og hún viljað færa sig í framsæti bifreiðarinnar. Ákærði hefði verið fyrir henni og hún beðið hann um að færa sig, en við það hefði ákærði sagst vera orðinn „ógeðslega pirraður“ og rifið í hárið á henni þannig að hún kæmist ekki fram í. Þá hefði hafist atburðaás þar sem ákærði hefði beitt hana ofbeldi og neitað að leyfa henni að fara út úr bifreiðinni í tvær til þrjár klukkustundir. Brotaþoli streittist á móti til að reyna að stöðva ákærða, en hann hefði ítrekað hert að hálsi hennar, rifið í hár hennar, bitið hana og potað í augu hennar. Á einum tímapunkti hefði ákærði hert svo fast að hálsi hennar að hún hefði misst meðvitund. Þegar hún rankaði við sér hefði hún streist á móti og náð að komast út úr bifreiðinni með dótið sitt, meðal annars teppi. Ákærði hefði hlaupið á eftir henni en henni hefði fipast við að stíga á teppið og við það hafi ákærði náð henni og hent í jörðina. Ákærði hefði dregið hana og hún reynt að sparka honum frá sér en gefist upp og legið í jörðinni grátandi. Hefði ákærði þá tekið hana og haldið á henni inn í bifreiðina. Þar hefði hún reynt að veifa bifreiðum sem áttu leið hjá en án árangurs. Ákærði hefði kvartað yfir svengd og hún þá stungið upp á að þau fengju sér að borða í […] sem opnaði klukkan sjö að morgni. Brotaþoli hafi sagt ákærða að hún þyrfti að skila E tilteknum hlutum, á heimili hennar í […], en að svo búnu gætu þau farið og fengið sér að borða. Við komuna til E hafi brotaþoli hringt í lögreglu.

Brotaþoli gaf aftur skýrslu hjá lögreglu 16. júlí 2018. Hún kvaðst hafa kynnst ákærða síðsumars 2016 í gegnum sameiginlegan vin og þau orðið kærustupar. Samband þeirra hafi varað í þrjá til fjóra mánuði. Á meðan á því stóð hafi ákærði fengið að búa í herbergi í kjallara húss móður brotaþola. Hún hefði hins vegar búið hjá föður sínum í […] og sótt […]. Um helgar hefði hún gist hjá ákærða á heimili móður sinnar. Síðar hefði hún flosnað úr námi sínu vegna ákærða. Í upphafi sambands þeirra hefði verið gaman, en síðar hefði ákærði byrjað að láta í ljós einkenni reiði í garð brotaþola. Ákærði hefði viljað hafa brotaþola út af fyrir sig og ef hún fór ekki eftir því beitti hann hana ofbeldi, sýndi ofbeldisfulla hegðun og jafnvel stjórnleysi. Meðal annars hafi hann öskrað á hana, haldið henni niðri, tosað í hárið á henni, haldið fast fyrir munninn á henni, gripið fast utan um hendur hennar, ógnað henni, brotið húsmuni og barið í veggi og hurðir svo á hafi séð. Brotaþoli sagði ákærða hafa vorkennt sjálfum sér mikið, verið einmana og látið reglulega í ljós vilja til að taka eigið líf. Hún hefði talið sig vera hrifna af ákærða, vorkennt honum og fyrirgefið hegðun hans framan af sambandi þeirra. Um jólin 2016 hefðu þau ákærði dvalið á heimili föður brotaþola og þá hafi faðir hennar orðið vitni að framkomu ákærða í garð brotaþola. Að hvatningu föður síns hefði hún ákveðið að slíta sambandinu, en að því loknu hafi ákærði farið reiður út af heimili föður hennar og brotið hlíf á fjórhjóli brotaþola í reiði sinni. Um áramótin hefði hún svo hitt hann aftur og þau verið saman í um viku, en brotaþoli svo slitið sambandinu aftur.

Um ástæður þess að hún hitti ákærða aðfaranótt 3. febrúar sagði brotaþoli að það hefði líklegast verið vegna þess að hún vorkenndi honum en þau hefðu verið hætt saman á þessum tíma. Hann hefði talað um vanlíðan og grátið í bifreiðinni þetta kvöld. Hún hafi ekki upplifað ógn frá honum, þrátt fyrir að hún hafi verið smeyk við hann vegna fyrri sögu, fyrr en hann hafi neitað að aka henni heim nema að eitthvað kynferðislegt myndi áður gerast þeirra á milli. Brotaþoli kannaðist við að hafa, eftir atvikið 3. febrúar, vaknað í bifreiðinni við símhringingu frá föður sínum.

Hvað varðar atvik aðfaranótt 4. febrúar sagði brotaþoli að ákærði hefði læst bifreiðinni og neitað að hleypa henni út. Þá lýsti hún því að hún hefði tekið upp myndbrot á Snapchatforritinu þar sem hún óskaði eftir hjálp. Það hafi verið á meðan ákærði fór út að sækja teppið sem varð eftir fyrir utan eftir að ákærði hélt á henni inn í bifreiðina aftur. Brotaþoli sagði einnig að ákærði hefði gefið henni kókaín þessa nótt. Eins ítrekaði brotaþoli að hún hefði stungið upp á því að þau ákærði fengju sér að borða og yrðu bara róleg til að reyna að fá ákærða til að hætta að ráðast á sig. Það hafi hún gert með það í huga að biðja ákærða um að fá fyrst að skila náttsloppi til vinkonu sinnar í því skyni að komast undan honum.

Í skýrslu hjá lögreglu 25. júlí 2018 greindi brotaþoli frá atviki 2. desember 2016 sem lýst er í 1. ákærulið. Hún sagði ákærða hafa ætlað að aka henni til vinnu og þau farið að rífast á leiðinni í bifreiðinni. Ákærði hefði þá barið höfði hennar ítrekað í rúðuna farþegamegin í bifreiðinni. Svo hefði hann stöðvað bifreiðina upp við kant og farið út úr henni og byrjað að lemja í hluti og kasta steinum í brjálæðiskasti. Vegfarendur hefðu stöðvað og hún fengið að hringja hjá þeim í lögreglu sem hefði komið og ekið brotaþola á slysadeild. Eftir læknisskoðun hefði faðir hennar komið til að sækja hana á spítalann.

Ákærði gaf fyrst skýrslu vegna málsins hjá lögreglu 7. febrúar 2017. Þegar borin var undir hann það sakarefni sem lýst er í 2. ákærulið neitaði hann sök og kvaðst hafa haft samfarir við brotaþola með hennar samþykki. Hann kannaðist ekki við að hafa hótað að drepa sig það kvöld eða að hafa neitað að aka brotaþola heim nema gegn því að fá að hafa við hana samfarir. Eins greindi ákærði frá því að þau hefðu kúrt og sofnað í bifreiðinni í nokkrar klukkustundir þangað til faðir brotaþola hefði hringt. Að því er varðar það sakarefni sem lýst er í 3. ákærulið þá játaði ákærði að hafa „gengið í skrokk“ á brotaþola aðfaranótt 4. febrúar. Ákærði hefði sótt brotaþola um klukkan hálffimm þá nótt og boðið henni kókaín. Hún hefði þegið það og einnig verið að drekka áfengi. Þau hefðu byrjað að kela og ákærði klætt brotaþola úr að neðan og með aðstoð hennar. Svo hefði brotaþoli sagst ekki vilja neitt meira og þá hefðu þau byrjað að rífast og öskra hvort á annað. Síðan hafi þau byrjað að slást, hann hefði togað í hárið á henni og hún lamið hann og sparkað á móti. Brotaþoli hefði hlaupið út úr bifreiðinni og hann á eftir henni og gripið í hana og þau bæði dottið. Síðan hefðu þau gengið aftur að bifreiðinni og rætt saman. Brotaþoli hafi sest í framsæti bifreiðarinnar og hafi ákærði aftur orðið reiður, rifið brotaþola út úr bifreiðinni og hún þá skollið í jörðina og þar sem hún lá í keng í smástund. Þá hefði ákærði tekið hana upp og haldið á henni inn í bifreiðina og sett hana í aftursætið.

Þar hefðu þau rætt saman þar, hótað hvort öðru og hann tekið hana hálstaki. Ákærði kvaðst ekki hafa leyft brotaþola að fara út úr bifreiðinni eftir að hún rankaði við sér og játaði að hafa þá rifið í hár hennar og bitið hana í löppina. Brotaþoli hafi þá kýlt ákærða fast í eyrað og hann meitt sig illa. Í kjölfar þess hefði allt róast og þau hætt að slást. Ákærði kvaðst ekki muna eftir að hafa potað í augun á brotaþola meðan á þessu stóð. Hann hafi spurt brotaþola hvort hún vildi fá að borða og hefði hún svarað játandi en viljað skutla teppi sem hún var með til Ö-kvk-ef M-kvk-ef en ekki komið aftur inn í bifreiðina eftir það.

Við yfirheyrslu hjá lögreglu 30. ágúst 2018 neitaði ákærði sök hvað varðar þau atvik sem lýst er í 1. ákærulið. Hann kvaðst ekki muna eftir að hafa beitt brotaþola ofbeldi umrætt sinn, en kannaðist þó við afskipti lögreglu og annarra af þeim vegna láta. Ákærði skýrði frá því að þau brotaþoli hefðu kynnst einu til tveimur árum áður en meint brot samkvæmt 2. og 3. ákærulið hefðu átt sér stað. Þau hefðu gengið í sama skóla og hefðu byrjað saman í desember 2016 og verið saman í um það bil tvo mánuði, en hætt saman í janúar 2017. Þau hefðu búið saman á tímabili hjá móður brotaþola í […] og hjá föður hennar í […]. Ákærði játaði því að þau hefðu oft rifist, öskrað og hann barið í hluti. Kannaðist hann við að bróðir brotaþola hefði allavega einu sinni haft afskipti af þeim vegna þess og að hafa verið vísað af heimili brotaþola í […] og að hafi þá orðið reiður og brotið hlíf á fjórhjóli en neitaði því að hafa sýnt ofbeldistilburði.

Ákærði kvaðst ekki muna hver staðan á sambandi þeirra brotaþola hafi verið þegar atvikin sem 2. og 3. ákæruliður taka til áttu sér stað. Kannaðist ákærði við að hafa þuklað á brotaþola utanklæða áður en til samfara kom í bifreið hans aðfaranótt 3. febrúar og að brotaþoli hefði sagt honum að hætta því og að hún væri ekki í stuði. Þau hefðu svo byrjað aftur og haft samfarir. Ákærði kvað brotaþola hafa nuddað sníp sinn þegar þau stunduðu samfarirnar. Hefði hann því ekki haft neina ástæðu til að ætla að hún væri mótfallin því að stunda með honum kynlíf.

Ákærði kvaðst ekki muna eftir að hafa læst bifreið sinni til að hindra útgöngu brotaþola aðfaranótt 4. febrúar, og kvaðst ekki hafa bannað henni að fara út úr bifreiðinni en ítrekað beðið hana um að ræða málið við sig og hætta að sýna mótþróa. Hann kvaðst ekki hafa tekið af brotaþola skónna, en kannaðist við að hafa tekið af henni símann en ekki muna hvort beitti brotaþola ofbeldi.

Í skýrslu um réttarlæknisfræðilega skoðun á brotaþola er greint frá frásögn hennar þannig að hún hafi 2. febrúar verið í bænum og hafi ákærði ætlað að skutla henni heim en farið með hana að útsýnispalli og sagt að hann ætlaði ekki að skutla henni heim nema hann fengi að ríða henni. Hann hefði svo haft mök við hana um leggöng og þá haft sáðlát og síðar skutlað henni heim. Þá er þar bókað að brotaþoli hafi lýst því að föstudagskvöldið, 3. febrúar, hefði hún verið hjá vinkonu sinni í […]. Hefðu þær ætlað í afmæli en brotaþoli sofnað og vaknað um kl. 5:00 um morguninn þegar ákærði hringdi og vildi hitta hana. Hann hefði sótt hana á bifreið og farið með hana að keyra. Í bifreiðinni hefði hann sleikt hana að neðan en hún beðið hann um að láta sig í friði. Þá hefði hann farið í fýlu og haldið henni og hún reynt að flýja en það ekki tekist. Hann hefði rifið í hár hennar og þegar hún hafi reynt að flýja og spurt hvort hún vilji að hann meiði hana. Hann hefði haldið svo fast um háls hennar að henni hafi fundist hún vera að deyja og misst meðvitund. Einnig hefði hann bitið hana. Henni hefði tekist að sleppa út úr bifreiðinni en hann náð henni aftur og „negldi“ hana í jörðina og hélt henni niðri. Svo hafi hún sloppið en hann náði henni aftur og haldið á henni inn í bifreiðina. Hann hefði sagst vera svangur og hún þá spurt hann hvort þau ættu ekki að borða og hann svarað játandi. Hún hefði skrökvað að hún þyrfti fyrst að ná í dót í íbúð vinkonu sinnar en svo hefði hún ekki komið aftur heldur hringt í lögreglu. Í skýrslunni segir að brotaþoli hafi verið örþreytt við skoðunina, döpur og búin að gráta. Hún hefði grátið þegar hún sagði frá kyrkingunni og slagsmálunum utan bifreiðarinnar. Um tilfinningalegt ástand brotaþola segir að hún hafi verið í losti og skýrt samhengislaust frá málavöxtum, þó hafi frásögn hennar skýrst er á hefði liðið. Brotaþoli hefði verið í hnipri, óróleg eða eirðarlaus og hefði endurlifað árásina. Fram kom að leðurjakki brotaþoli hefði verið rifinn. Í niðurstöðu skýrslunnar kemur fram að brotaþoli sé með bitfar á vinstra læri, stórt blárautt ofan hnés og annað minna ofar á lærinu. Einnig tannför á vinstri legg og stórt bitfar á vinstra handarbaki ofan þumals. Þá séu merki um átök á hálsi, depilblæðingar á hálsi, stórt svæði vinstra megin og minna hægra megin og aftan á hnakka. Þetta gæti passað við lýsingu á kyrkingartaki. Auk þess hafi hún verið með fjölda smá áverka á bringu, handleggjum og fótum.

Samkvæmt skýrslu tæknideildar lögreglu frá 7. apríl 2017 fundust sáðfrumur í sýni sem tekin voru úr leggöngum og leghálsi brotaþola við skoðun á Neyðarmóttöku. Þá sýndi lyfjapróf vegna brotaþola jákvæða svörun við kókaíni.

Á meðal rannsóknargagna eru myndir sem teknar voru af brotaþola við skoðun hennar á neyðarmóttöku. Má þar greinilega sjá áverka á vinstri og hægri helmingi háls brotaþola, á vinstra brjósti, bitfar á vinstri hendi ofan þumalfingurs, áverka á upphandlegg hægri handar, við hlið hægri þjóhnappa, á vinstra læri, á vinstri legg, ofan við hægra hné, á ofanverðu vinstra læri, bitfar ofan við vinstra hné og á vinstri legg. Auk þess sem sjá má að leðurjakki brotaþola er rifinn undir báðum höndum. Eins má í sama skjali sjá mynd tekna af smáskilaboðum í farsíma brotaþola. Þar sjást skilaboð frá ákærða til brotaþola þar sem hann spyr: „[…] viltu í nefið ?“ Bárust þau skilaboð samdægurs, eða kl. 4:42 aðfaranótt 4. febrúar. Brotaþoli svaraði því játandi og ákærði svaraði henni: „Okei til í það“. Klukkan 6:25 sama dag sendi ákærði brotaþola svo skilaboð þar sem segir: „Hvað færðu utur þvi að ljuga af mer og fa meira kok og eitthva“ og í kjölfarið: „Ætlaru ekki að borða með mer ??“

Í skýrslu rannsóknarstofu Háskóla Íslands í lyfja og eiturefnafræði frá 28. apríl 2017, vegna rannsóknar á þvag og blóðsýni frá brotaþola, sem tekin voru við komu hennar á neyðarmóttöku 4. febrúar 2017 kemur fram að alkóhól í blóði mældist 0,57‰ í sýni sem tekið var kl. 10:56 og 0,37‰ í sýni sem tekið var kl. 12:02. Alkóhól í þvagi mældist 0,94‰ í sýni tekið kl. 10:35 um morguninn auk þess sem hún hafi verið undir áhrifum kókaíns þegar fyrra blóðsýnið var tekið.

Í upplýsingaskýrslu lögreglu frá 9. júlí 2018 kemur fram að veðrið í […], aðfaranótt 3. febrúar 2017 á tímabilinu frá kl. 00:30 til kl. 4:00, hafi verið þannig að hiti var rétt yfir frostmarki, vindur hægur og úrkoma ekki mæld.

Þá liggur fyrir útprentun úr dagbók lögreglu frá 2. desember 2016 o kemur þar fram að lögreglumenn höfðu afskipti af ákærða og brotaþola í bifreið á […]. Segir þar að ákærði hefði verið verulega pirraður en ekki hafi litið út fyrir að átök hefðu orðið á milli þeirra.

Samkvæmt læknisvottorði […] læknis frá 1. september 2018 leitaði brotaþoli á bráðamóttöku 2. desember 2016 kl. 15:11 vegna afleiðinga líkamsárásar sem brotaþoli kvaðst hafa orðið fyrir um kl. 10:00 um morguninn. Við komu hefði brotaþoli tjáð lækni að hún hefði verið með kærasta sínum, ákærða, í bifreið og þau verið að aka um þegar komið hafi til rifrildis á milli þeirra. Hún sagði ákærða hafa stöðvað bifreiðina snögglega á miðri götu rétt hjá […]. Sagði hún hann hafa tekið um vinstra gagnauga hennar með báðum höndum og þrýst mjög fast á og skellt höfði hennar harkalega í rúðu farþegamegin í bifreiðinni. Hún kvaðst hafa hlotið mikið högg en ekki misst meðvitund en mögulega hafi „slokknað“ á henni og hún séð allt svart eitt augnablik. Hún hafi verið skrýtin allan daginn og ekki með sjálfri sér, hafi fundið fyrir dofa yfir höfði, átt erfitt með að hugsa skýrt, verið þreytt og með svima og höfuðverk. Þá lýsti hún dofa yfir bringu og í báðum handleggjum og ógleði. Brotaþoli var greind með yfirborðsáverka á hlutum höfuðs og heilahristing.

Á meðal gagna málsins er myndband sem tekið var upp í Snapchatforriti í síma brotaþola. Þar sést brotaþoli gráta og spyrja: „Hjálp, getur einhver komið og bjargað mér plís?“ Myndbandið var tekið upp kl. 6:48, 4. febrúar 2017.

Framburðir annarra vitna en brotaþola hjá lögreglu verða ekki rakin en gerð grein fyrir þeim síðar eftir því sem þörf er á því.

Framburður ákærða og vitna fyrir dómi Verður nú gerð grein fyrir framburði ákærða og vitna fyrir dómi að því marki sem nauðsynlegt er til úrlausnar málsins.

Ákærði kvað þau brotaþola hafa verið í sambandi í um sex til níu mánuði og hefði því lokið í árslok 2016 eða í byrjun árs 2017. Hugsanlega hefði það varað aðeins lengur og fram yfir þau atvik sem ákæra í málinu tekur til. Sambandið hefði verið nokkuð gott en erfiðleikar hefðu komið upp. Þau hafi búið saman í þrjá til fjóra mánuði, fyrst hjá móður hennar en svo hjá föður hennar í […] og hefðu verið í sambandi þegar atvik sem lýst er í 2. og 3. ákærulið áttu sér stað. Ákærði kvað ekkert líkamlegt ofbeldi hafa átt sér stað meðan á sambandinu stóð, en að þau hefðu rifist. Ákærði mundi ekki eftir því að hafa skemmt muni í rifrildum eða að brotaþoli hefði verið hrædd við hann. Skap hans hafi verið með mjög gott á meðan á sambandi þeirra stóð. Hann sagði þó að það hefði komið fyrir að hann hafi átt erfitt með að stjórna reiði sinni. Atviki því er ákærða var vísað út af heimili föður brotaþola tveimur dögum eftir jól 2016 lýsti ákærði á þá leið að hann hafi verið að skipta um dekk á bifreið sinni og brotaþoli hefði komið til hennar með litla tösku með nokkrum fötum. Kærasti systur brotaþola hafi sagt honum að fara, en ákærði kvaðst hafa neitað því og farið inn og náð meira dót sem hann átti. Hann hefði æst sig aðeins við föður brotaþola og á leiðinni út sparkað í fjórhjól sem brotaþoli hafi átt og brotið plast á því. Hann kvaðst ekki kannast við að nokkuð hafi gengið á í aðdraganda þessa.

Hvað varðar þau atvik sem greinir í 1. ákærulið þá lýsti ákærði þeim á þá leið að hann hefði verið að skutla brotaþola til vinnu frá heimili móður hennar. Ákærði kvaðst ekki muna hvernig allt gerðist, aðeins að þau hafi öskrað á hvort annað „eins og algjörir hálfvitar“, brotaþoli hefði verið komin það nálægt andliti hans að hann hafi ýtt henni. Ákærði kvaðst ekki vita hvort brotaþoli hefði skollið á rúðu, hurðaspjald eða annað. Þau hefðu talað saman en stuttu síðar hafi lögregla komið og rætt við þau. Brotaþoli hefði farið með lögreglu af vettvangi. Ákærði sagði brotaþola hafa sagt honum einum til tveimur dögum síðar frá því að hún hefði farið á slysadeild eftir atvikið. Ákærði kvaðst ekki hafa tekið í höfuð brotaþola með báðum höndum, ekki hafa ýtt henni af afli heldur bara rétt frá sér. Ákærði kvaðst ekki kannast við að brotaþoli hefði skollið í eitthvað, en kannaðist þó við að hún hefði kvartað undan einhverju í bifreiðinni. Ákærði sagði að brotaþoli ætti erfitt með að stjórna reiði sinni og að hún hafi átt það til að „detta í tryllingsköst“.

Atviki því, sem ákæruliður 2 nær til, lýsti ákærði á þá leið að hann hafi skutlað brotaþola frá Reykjavíkur til […]. Eftir ferðalagið hafi þau brotaþoli ákveðið saman að fara á bifreiðastæði skammt frá […] til að ræða saman. Það hafi þau gert í smá stund, án þess að ákærði myndi smáatriði um samtalið. Ákærði kvaðst hafa farið í aftursæti bifreiðarinnar og brotaþoli hafi fylgt honum þangað og þau stundað kynlíf. Ákærði kvaðst síðan hafa teygt sig í sæng og þau hafi kúrað og síðan sofnað saman. Símtal frá föður brotaþola hafi vakið þau síðar um nóttina. Ekki kvaðst hann muna hvort þeirra hafi átt frumkvæði að því að þau stunduðu kynlíf, en kannaðist hvorki við að hún hefði látið í ljós að hún vildi ekki stunda kynlíf né að hann hefði reiðst umrætt sinn. Báðir aðilar hafi tekið þátt í kynlífinu, þau hefðu byrjað á forleik, hefðu snert hvort annað og klætt hvort annað úr fötunum. Þau hefðu stundað kynlíf um leggöng brotaþola og hún snert kynfæri sín á meðan af sjálfsdáðum. Ákærði kvað brotaþola aldrei hafa beðið hann um að stoppa meðan á kynlífinu stóð og kannaðist ekki við að brotaþoli hafi sagt við hann að hún vildi fara beint heim. Ákærði kvaðst ekki muna hvort þau hafi verið hætt saman á þessum tímapunkti. Leiðir þeirra hefðu skilið vel þetta kvöld, þau hefðu bara sagt heyrumst seinna. Ákærði kvað veðrið ekki hafa verið svo slæmt, smá rok og rigning. Þau brotaþoli hafi verið í um 400800 metra fjarlægð frá heimili hennar, í raun í sjónlínu frá því. Ákærði svaraði því neitandi hvort brotaþoli hefði einhvern tíma beðið hann um að aka sér heim frekar en að kúra eftir að þau ákærði stunduðu kynlíf. Eins kvað ákærði þetta hafa verið kynlíf með fullu samþykki beggja aðila. Ákærði svaraði því aðspurður að brotaþoli hefði ekki haft neina ástæðu til að óttast hann og að brotaþoli hafi aldrei lýst óánægju með það sem gerðist.

Ákærði kvaðst ekki geta skýrt misræmi í framburði sínum fyrir dómi og hjá lögreglu þar sem ákærði sagði um tildrög kynmaka: … hún sagðist ekki vilja gera neitt þá en svo allt í einu gerðist það … Kvað hann ekki kannast við að brotaþoli hafi sagt að hún vildi ekki gera neitt. Eins var ákærði spurður út í þann framburð sinn hjá lögreglu að: … svo sagði hún eitthvað stopp og svo hélt allt áfram eða það held ég. Einnig var borinn undir hann sá framburður hans í framhaldi af framangreindu að brotaþoli þá sagt eitthvað um sambandið og að þau ættu að hætta að hittast, það gengi ekki upp hjá þeim. Ákærði kvaðst nú ekki muna eftir þessu og ekki heldur muna eftir því að brotaþoli hefði ekki verið í stuði, allt hafi verið eðlilegt í bifreiðinni og engin þvingun, ofbeldi eða reiði. Ákærði kvaðst ekki hafa talið sig vera að beita brotaþola ofríki eða þvinga hana til einhvers.

Um tilefni þess að þau brotaþoli hittust um nóttina, sem ákæruliður 3 nær til, sagði ákærði að brotaþoli hefði sent honum Snapchatskilaboð. Hún hefði verið í einhverju samkvæmi og þau hafi talað saman og ákveðið að hittast. Sambandi þeirra hefði lokið nokkru fyrr. Þau hefðu ekið á bifreiðastæðið við Úlfarsfell og spjallað þar saman. Ákærði kvað þau brotaþola hafa fært sig í aftursæti bifreiðarinnar og byrjað að kyssast, snertast og afklæða hvort annað. Síðan hefði hann haft við brotaþola munnmök. Eftir smá stund hefði brotaþoli sagt stopp og hann stoppað og spurt hvað væri í gangi. Brotaþoli hafi svarað því til að þau gætu ekki gert þetta og ákærði hafi spurt hvort það væru þau eða hvort það væri að stunda þessi mök. Brotaþoli hafi sagt að það væru þau, þau gætu ekki verið að hittast og vera í sambandi eða neitt svoleiðis því þau pössuðu ekki saman. Ákærði kvaðst hafa farið í fýlu og brotaþoli hafi reynt að fá hann til að halda áfram en hann hafi ekki viljað það af því að hann hefði dottið úr stuði. Þá hafi þau brotaþoli farið að rífast. Ákærði kvaðst ekki muna í hvaða röð atvik hefðu gerst, en þau hefðu rifist eins og venjulegt fólk fyrst en svo hafi þetta farið út í öfgar. Þau hafi öskrað hvort á annað og slegist, ýtt í hvort annað og klipið. Ákærði kvaðst muna að það hefði komið smá tími þar sem ekkert hafi gerst og þögn hafi verið í bifreiðinni. Ákærði kvaðst svo hafa fengið hönd brotaþola í eyrað og fengið rosalega hellu en brotaþola hefði sprengt í honum hljóðhimnuna. Í kjölfarið kvaðst ákærði hafa tekið brotaþola hálstaki. Á einhverjum tímapunkti hefði brotaþoli tekið allt dótið sitt og hlaupið út úr bifreiðinni og ákærði á eftir henni. Annað hvort þeirra hefði stigið á teppi sem brotaþoli hafi haldið á og þau bæði fallið til jarðar. Ákærði hefði þá lyft brotaþola og borið hana inn í bifreiðina. Þar hefðu þau verið í smá stund að tala saman þangað til þau hefðu byrjað aftur að slást. Ákærði kvaðst muna eftir því að hafa bitið brotaþola í lærið en svo allt í einu hafi allt hætt. Ákærði kvaðst hafa spurt brotaþola hvort hún væri svöng og þau afráðið að fara í […] sem hafi um það leyti verið að opna. Brotaþoli hafi sagst vilja fara heim til vinkonu sinnar til að skila teppinu en svo hafi hún ekki komið aftur í bifreiðina.

Ákærði kvað brotaþola hafa verið frjálst að fara úr bifreiðinni ef hún hefði viljað það, hún hafi alltaf verið að reyna það og hafi ekkert viljað tala. Ákærði kvaðst ekki muna hvort hann hafi verið reiður við brotaþola af því að hún vildi fara eða ákærði vildi ekki að hún færi. Ákærði kvaðst hafa hlaupið á eftir brotaþola er hún fór út úr bifreiðinni og ekki viljað að brotaþoli færi af því að hann hafi viljað tala við hana. Brotaþoli hafi ekki streist á móti þegar ákærði hélt á henni inn í bifreiðina. Ákærði kvaðst aðspurður hafa haldið á brotaþola af því að henni hafi verið illt í löppinni. Síðar í skýrslugjöf sinni fyrir dómi kvað ákærði brotaþola hafa ætlað að flýja er hún hljóp út úr bifreiðinni umrætt sinn. Um tímasetningar kvaðst ákærði hafa sótt brotaþola um klukkan þrjú eða fjögur um nóttina en klukkan hafi verið á bilinu sjö til átta þegar þau voru á leiðinni í […]. Ákærði kvað slagsmálin hafa varað í 4060 mínútur. Með orðinu slagsmál eigi hann við að átökin hefðu verið á báða bóga.

Ákærði var spurður út í framburð brotaþola hjá lögreglu. Ákærði kvaðst muna eftir því að hafa einu sinni rifið í hárið á brotaþola inni í bifreiðinni. Eins játaði hann að hafa tekið brotaþola hálstaki en neitaði að hafa tekið hana kyrkingartaki. Hann hefði hætt þegar það byrjaði að líða yfir brotaþola af því að honum hefði brugðið við það. Ákærði kvaðst ekki hafa haldið fast um háls brotaþola og einungis í tvær sekúndur. Ákærði neitaði því að hafa potað í augu brotaþola, að hafa sett fingur í andlit hennar og að hafa dregið brotaþola að bifreiðinni eftir að þau féllu til jarðar á bifreiðastæðinu. Ákærði dró þó ekki í efa að þeir áverkar sem lýst er í skýrslu neyðarmóttöku væru af hans völdum.

Um eigin áverka kvaðst ákærði hafa fengið gat eða rifu á hljóðhimnuna og hafi heyrn hans minnkað um 20% auk þess að hafa fengið marbletti. Ákærði taldi að brotaþoli hefði ekki verið að verjast honum þegar hún kýldi hann í eyrað, heldur verðið að reyna að flýja. Ákærði kvaðst sjálfur aldrei hafa verið í neyslu og aldrei prófað eiturlyf. Kvöldið sem þau atvik gerðust sem lýst er í 3. ákærulið hafi brotaþoli verið undir áhrifum áfengis og notað kókaín sem hann hefði sjálfur útvegað henni til að ganga í augun á henni. Þess vegna hafi hún viljað hitta hann.

Brotaþoli kvaðst hafa kynnst ákærða í gegnum sameiginlegan vin og þau byrjað saman haustið 2016. Brotaþoli sagði samband þeirra hafa verið hræðilegt, ákærði hefði alltaf verið pirraður og hótað að drepa sig þegar hún hafi viljað hætta með honum. Það hafi þurft mjög lítið til að hann yrði mjög reiður, jafnvel bara það að hún hafi ekki svarað símanum, þá hefði hann geggjast. Allt hefði verið brotaþola að kenna og hann hefði brotið hluti sem henni þótti vænt um, eins hafi ákærði kýlt í vegg og brotið hann. Ákærði hefði engar bremsur, hann hafi ætt áfram þangað til hann fékk það sem hann vildi. Ákærði sætti sig ekki við nei, þá yrði hann brjálaður. Sjálf hefði hún svarað honum en ekki þurfti mikið til að hann færi í vont skap. Þegar hún hafi svarað ákærða hafi þau rifist.

Brotaþoli kvað þau ákærða hafa búið saman heima hjá móður hennar framan af, fyrst í íbúð hennar. Þau hefðu rifist mikið og ákærði látið brotaþola standa á haus eftir samfarir til að reyna að gera hana ólétta. Brotaþoli kvaðst ekki hafa þorað að gera annað. Svo hafi þau ákærði búið sér til herbergi í geymslu í kjallara fjölbýlishússins sem móðir hennar bjó í af því að það hafi verið svo mikil læti í þeim. Þar hefði ástandið versnað, meiri skapofsi hefði verið í ákærða enda hafi ekki heyrst í henni þegar þau voru þar. Ákærði hefði beitt hana miklu andlegu ofbeldi þar, en einnig rifið í hár hennar, gripið fast í hana þannig að hún hafi verið með marbletti og brotið húsmuni. Þetta hefði hann gert til að hræða brotaþola, ef hún hafi viljað fara þá hefði hann kýlt í vegginn og „bara vertu kyrr“. Síðar meir hefði hún flutt til föður síns í […]. Ástæða þess hafi verið sú að brotaþoli hafi sótt skóla nær heimili föður síns, þangað hefði ákærði komið reglulega. Ákærði hafi þó verið eitthvað áfram með aðstöðu í kjallaranum í fjölbýlishúsinu.

Um sambandsslit þeirra ákærða sagði brotaþoli að um jólin 2016 hefði ákærði drukkið illa og verið stjórnlaus undir áhrifum. Hún hefði beðið systur sína og mág um að hjálpa sér að hætta með honum, með þeim hafi hún þorað að segja eitthvað og hafi F talað við ákærða. Ákærði hefði brotið fjórhjólið hennar í bræðiskasti vegna þess. Í meðvirkni sinni hefði hún þó leyft honum að búa áfram í kjallaraherbergi móður sinnar. Þetta hafi þó ekki markað endann á sambandi þeirra, þau hefðu byrjað aftur saman.

Um atvikið sem 1. ákæruliður nær til kvað brotaþoli þau ákærða hafa verið að rífast og ákærði hafi stoppað á miðjum veginum þegar hún hafi verið á leið í vinnuna. Ákærði hefði öskrað og tekið í höfuðið á henni og grýtt því í hurðina, eða ýtt ógeðslega fast allavega. Það hafi verið af því að brotaþoli svaraði ákærða þá hefði hann orðið pirraður. Þetta hafi verið ástæðan fyrir því að hún væri svo hrædd við að svara ákærða, hann hefði bara beitt ofbeldi við þær aðstæður. Hún hefði fengið heilahristing og því verið vönkuð og myndi ekki nógu vel eftir atvikinu. Aðspurð kvaðst brotaþoli ekki muna nákvæmlega hvernig ákærði gerði þetta en hún hefði verið bólgin á gagnauganu. Brotaþoli var spurð hvort hún myndi eftir högginu sjálfu og svaraði því til að hún myndi bara að ákærði skellti henni í hurðina farþegamegin. Höggið hefði verið mjög fast og að hana minnti að hún hafi ekki séð í smá stund. Lögregla hefði komið á vettvang og hefði brotaþoli sagt nákvæmlega frá því hvað sem gerðist. Lögreglan hafi ekið henni til vinnu og sagt henni að koma sér úr sambandinu. Við komu í vinnuna hafi hún verið mjög skrítin og þess vegna hafi hún farið upp á spítala.

Um atvik það er 2. ákæruliður nær til greindi brotaþoli frá því að þau ákærði hefðu þá verið hætt saman. Henni hefði vantað far til […] frá Reykjavík og hefði ákærði boðist til að aka hana. Á leiðinni hefði ákærði uppnefnt brotaþola, m.a. hóru og ógeðslega. Hann hefði talað hátt, sagt skelfileg orð og verið vondur við hana. Þau hefðu ákveðið að fara eitthvað að tala saman, en hana hafi bara langað heim til sín. Brotaþoli hafi greint ákærða frá því að hana langaði heim en samt hafi hann ekið að […]. Þar hefðu þau spjallað saman og ákærði sagst vilja fá eitthvað í staðinn fyrir farið annars hefði hann ekki ekið henni. Brotaþoli kvað ákærða hafa orðið brjálaðan, hafa kýlt í mælaborðið og gert hana hrædda. Ákærði hefði farið aftur í og sagt við hana að hann ætlaði ekki að skutla henni nema hún stundaði með honum kynlíf. Brotaþoli kvaðst ekki hafa þorað að fara út úr bifreiðinni, ákærði hefði bara elt hana. Þess vegna hafi hún leyft honum að ríða sér. Það hafi þó verið án hennar samþykkis, hún hefði verið þarna stjörf og ekki vitað hvað hún ætti að gera. Hana hefði langað til að fara heim eftir samfarirnar en ákærði hafi sagst vera svo þreyttur. Hún hefði sofnað, en þegar hún vaknaði hafi hann skutlað henni heim. Brotaþoli mundi ekki hvort hún hafi sagt nei við ákærða áður en þau höfðu samfarir, en mundi þó að hún hafi sagt honum að hún vildi bara fara heim. Brotaþoli kvað ákærða hafa verið svo brjálaðan að hún hafi ekki þorað að segja neitt, hefði álitið að hún yrði bara að gera þetta. Hún hafi verið stjörf meðan á samförum stóð og hafi hugsað með sér að þetta yrði búið. Samförunum hefði lokið með sáðláti ákærða.

Aðspurð hvers vegna brotaþoli hafi ákveðið að fá far með ákærða svaraði hún því til að enginn annar hefði verið að aka þessa leið á sama tíma. Brotaþoli sagði að ef hún hefði sagt nei við ákærða hefði væntanlega komið til slagsmála eins og í næsta skipti þegar hún neitaði. Brotaþoli skýrði að hún hefði reynt að fara út úr bifreiðinni til að labba heim en þá hafi ákærði kýlt í mælaborðið. Það hefði verið langt heim til hennar frá vitanum og þessa nótt hafi verið rok, rigning og dimmt. Á sama tíma hefði hún verið fáklætt og viss um að ákærði myndi bara aka hana niður ef hún færi þannig að hún hafi ekki látið á það reyna. Brotaþoli svaraði því játandi að það sem á undan hafi gengið í sambandinu hefði haft áhrif á líðan hennar umrætt sinn.

Hvað varðar atvik sem lýst er í 3. ákærulið þá greindi brotaþoli frá því að hún hefði spurt ákærða hvort hann vildi rúnta og tala. Þau hefðu hlustað á tónlist og spjallað og svo hafi hann beðið hana um að koma aftur í. Ákærði hefði byrjað að veita henni munnmök en hún sagt nei og að hún vildi það ekki. Ákærði hefði brjálast og sagt að brotaþoli hefði skemmt skapið hans. Brotaþoli kvaðst hafa stungið upp á því að þau færu að hitta vinkonu hennar, þau gætu alveg haft gaman og að hann ætti ekki að geggjast yfir því að hún vildi þetta ekki. Upp úr því hefðu þau ákærði byrjað að rífast og hún svo ætlað út úr bifreiðinni. Þá hafi ákærði læst dyrum bifreiðarinnar og bannað henni að fara út úr bifreiðinni. Brotaþoli kvaðst hafa sagst vilja fara aftur heim til vinkonu sinnar, þaðan sem ákærði hafði sótt hana. Ákærði hafi þá byrjað að bíta brotaþola en hún kýlt hann í eyrað. Ákærði hefði þá bitið hana í lærið og hún sparkað í hann. Ákærði hefði líka bitið hana á sköflunginn neðarlega og í höndina. Eins hefði ákærði potað í augun á henni með þumalfingrum. Ákærði hefði líka rifið í hárið á henni þegar hún reyndi að komast í framsæti bifreiðarinnar til að komast þaðan út og dregið hana á hárinu aftur í. Brotaþoli kvaðst á einhverjum tímapunkti hafa komist út úr bifreiðinni, með slopp sem hún hafi haft með sér endottið um sloppinn fyrir utan bifreiðina. Ákærði hafi í kjölfarið dregið hana á löppunum aftur að bifreiðinni og síðan haldið á henni eins og hlut inn í bifreiðina og læst dyrunum. Eftir þetta hefði ákærði farið út úr bifreiðinni og hafi hún þá nýtt tækifærið og tekið upp Snapchatskilaboð þar sem hún hafi óskað eftir hjálp, hún hefði svo hugsað hvað það hefði haft litla þýðingu þar sem hún hefði ekki sagt hvar þau voru. Ákærði hefði oft beitt hana kyrkingartaki meðan þau hafi verið í bifreiðinni og í eitt sinn hafi hún hugsað „fokk ég er ennþá hérna, hann ætlar að drepa mig“, svo hefði liðið yfir hana og þegar hún hafi rankað við sér stuttu seinna hafi hún ákveðið að hún yrði að „breyta um plan“ til að komast undan. Hún kæmist allavega ekki í burtu með sömu aðferð. Þegar allt var komið í ró hefði hún stungið upp á því að þau fengju sér að borða. Hún hafi svo beðið ákærða um að leyfa sér áður að fara inn til vinkonu sinnar til að skila sloppnum og hafi hann samþykkt það. Þegar þangað hafi verið komið hefði hún brotnað niður og hringt á lögreglu.

Brotaþoli taldi þessi atvik hafa staðið yfir í þrjár til fjórar klukkustundir og kvað það passa að Snapchatmyndskeiðið hefði verið tekið upp kl. 6:48 um morguninn. Brotaþoli kvaðst hafa sent annað myndskeið fyrr um nóttina og spurt hvort einhver vildi hitta hana. Ákærði hefði þá haft samband og boðið henni kókaín, sem hún hafi þegið. Brotaþoli kvaðst hafa lamið ákærða í eyrað en ákærði hefði þá verið ofan á henni að bíta hana og það hefði verið í sjálfsvörn. Hún hafi þannig náð að ýta honum af sér. Ákærði hefði þóst meiða sig og kveinkað sér en í kjölfarið bitið brotaþola í lærið.

Vitnið G, faðir brotaþola, kvað samband ákærða og brotaþola hafa verið stormasamt, þau hefðu stöðugt rifist og mikið skap verið í ákærða. Þau hefðu verið hjá vitninu nokkra daga, yfir jól og áramót. Skapofsi ákærða hefði verið svo mikill að hann hafi séð ástæðu til að hóta ákærða því að hann myndi „taka hann“ ef hann myndi beita brotaþola ofbeldi. Ákærði hefði jafnan verið mjög ör. Vitnið kvaðst aldrei hafa orðið vitni að ofbeldi, en sagði brotaþola hafa greint sér frá því síðar. Eins hefði hann sótt hana á slysadeild eftir atvik þar sem ákærði hefði dúndrað höfði brotaþola í rúðu bifreiðar ákærða. Þá greindi vitnið frá því hvernig því hafi verið háttað er ákærða var hent út af heimili vitnisins í […]. Tengdasonur hans hefði átt aðkomu að því vegna þess hve brotaþoli hefði verið hrædd við ákærða. Ákærði hefði brugðist mjög illa við, hefði brotið bretti á fjórhjóli brotaþola og síðan ekið í burtu og öskrað út um hálfopinn glugga á bifreið sinni. Aðspurður um skapgerð brotaþola kvað hann hana ákveðna, svara fyrir sig og eiga auðvelt með því að æsa fólk í kringum sig upp. Brotaþoli ætti það þó ekki til að missa stjórn á skapi sínu og réðst ekki á fólk af fyrra bragði.

Vitnið I, móðir brotaþola, sagði að brotaþoli og ákærði hefðu búið í herbergi íbúð hennar fyrst um sinn meðan samband þeirra varði en svo flutt sig í herbergi í kjallara fjölbýlishússins. Þau hefðu rifist í hennar áheyrn og brotaþoli hefði verið orðin svolítið hrædd við ákærða áður en þau hættu saman. Henni hefði þótt furðulegt að dóttir sín væri að missa hárið, en hárflygsur hafi komið í hárbursta hennar eitt sinn er hún greiddi sér í viðveru móður sinnar meðan á sambandi þeirra ákærða stóð. Vitnið kvað ákærða hafa kýlt í vegg kjallaraherbergisins og þar hafi komið djúpt far. Vitnið sagðist sjálf hafa verið orðin smeik við ákærða og á endanum.

Vitnið H, systir brotaþola, greindi frá því að ákærði hefði verið ótrúlega pirraður, skapstór og tekið skapköst. Einhvern tíma hefði brotaþoli týnt lyklum og hann orðið brjálaður og kastað pullum úr sófanum og gefið brotaþola ógnandi augnaráð. Brotaþoli hefði ekki sagt henni mikið um það hvernig henni hefði liðið í sambandinu, en hefði brotnað saman þegar ákærði hefði kýlt í vegg inni í herbergi þeirra og brotið vasa og borð. Ákærða hefði tvisvar sinnum verið hent út af heimili brotaþola, einu sinni af heimili móður þeirra og í hitt skiptið af heimili föður þeirra í […]. Þau hefðu fyrr þann dag ekið til […] án ákærða, meðan á förinni stóð hafi ákærði sent brotaþola hótun í smáskilaboðum. Brotaþola hefði liðið illa og verið pirruð yfir því hvernig ákærði kom fram við hana. Við heimkomu hefði mágur brotaþola beðið ákærða um að koma sér út. Ákærði hefði brugðist illa við og rifrildi hafist. Á endanum hefði hann farið og sparkað í fjórhjól brotaþola þannig að bretti á því brotnaði. Síðan hefði hann ógnað mág brotaþola með tjakk. Um andlega líðan brotaþola eftir atvikin sem ákæra tekur til svaraði vitnið því til að brotaþoli hefði sagt henni, með kökkinn í hálsinum, frá því atviki sem lýst er í 3. ákærulið. Sambandið við ákærða hefði haft mikil áhrif á brotaþola, sem segðist vera sterkari eftir það en að um ömurlega upplifun hefði verið að ræða.

Vitnið F, mágur brotaþola, kvaðst hafa aðstoðað brotaþola við að reka ákærða út af heimili föður hennar í […]. Þann morguninn hefðu þau farið út af heimilinu í bíltúr án ákærða. Hefði brotaþoli þá sagt vitninu og systur sinni frá því að henni liði illa í sambandinu við ákærða og vildi slíta því en treysti sér ekki til að gera það ein. Hefði brotaþoli beðið vitnið um að aðstoða við það. Vitnið hefði við heimkomu beðið ákærða að fara af heimilinu en ákærði hafi borið fyrir sig að hann ætti engan annan samastað. Hefði vitnið á endanum ýtt ákærða út sem hafi við það tekið kast og sparkað í fjórhjól sem þar var. Í kjölfarið hefði ákærði farið í skott bifreiðar sinnar og náð þar í tjakk og ógnað vitninu með því. Vitnið sagði brotaþola hafa viljað slíta sambandinu af því að ákærði beitti hana andlegu og líkamlegu ofbeldi, hann hafi m.a. bitið hana. Þá hefði faðir vitnisins farið og vísað ákærða út af heimili móður brotaþola af því að bræður hennar hefðu ekki þorað því.

Vitnið J, kvaðst hafa tilkynnt til lögreglu atvik á […]. Hann hefði verið í símanum og staðið við glugga í skrifstofu sinni og séð bifreið stöðva á miðjum vegi og að eitthvað hafi gekk á inni í bifreiðinni. Síðan hefði hann séð bílstjórahurðina opnast og ökumaður fara að farþegahurðinni og rífa stelpu á hárinu út. Þá hefði hann hringt í neyðarlínuna. Hann hefði séð manninn ráfa um og öskra mikið, skella hurðum á bifreiðinni en fljótlega hefði lögregla komið. Þá hefði stúlkan setið á vegkantinum og maðurinn gengið um mjög æstur og öskrað á hana. Sjálfur hefði hann verið í um 100150 metra fjarlægð frá vettvangi. Hann hefði séð einhverjar hreyfingar í bifreiðinni, einhver læti, og haldið að bifreiðin væri jafnvel biluð.

Vitnið K, var yfirmaður brotaþola í […]. Kvaðst hún hafa tekið á móti brotaþola sem hefði mætt seint til vinnu í lögreglufylgd sama morgun og atvik þau sem lýst er í 1. ákærulið gerðust. Brotaþoli hefði verið titrandi og hágrátandi og lýst því að ákærði hefði stoppað á miðri götu og tekið í höfuð hennar og „dúndrað“ því í mælaborðið. Brotaþoli hefði verið í um það bil klukkustund að reyna að róa sig. Vitnið kvaðst síðan hafa ekið brotaþola á slysadeild.

Vitnið L lögreglumaður vísaði til lögregluskýrslu um aðkomu lögreglu vegna 3. ákæruliðar. Hún mundi lítið eftir brotaþola, en gat staðfest að hún hafi verið viðstödd bæði í lögreglubifreið sem sótti brotaþola og einnig á slysadeild. Hún hefði tekið myndir af brotaþola á slysadeild, hárið hennar hafi verið tætt, hún hafi verið með sár í andliti, buxur hennar brenndar og jakki rifinn.

Vitnið M lögreglumaður kom fyrir dóminn og staðfesti bókanir sínar um aðkomu lögreglu vegna 1. ákæruliðar. Sagði hann ákærða hafa verið það pirraðan að þeim hafi þótt ástæða til að aka brotaþola af vettvangi og hefðu bent ákærða á að fara bara heim til sín að hvíla sig.

Vitnið […] læknir skoðaði brotaþola eftir atvikið sem lýst er í 1. ákærulið. Vitnið staðfesti vottorð sitt og sagði brotaþoli hafa lýst því að hún hefði fengið höfuðhögg þegar tekið hafi verið harkalega á gagnauga hennar og höfði hennar skellt í rúðu. Hún hefði ekki misst meðvitund en séð augnablik eins og svart fyrir augunum. Hún hefði átt erfitt með að einbeita sér, hefði fundið fyrir þreytu, svima og höfuðverk. Allt væru þetta einkenni sem gætu fylgt heilahristingi. Brotaþoli hefði lýst þreyfieymslum yfir vinstra gagnauga, en þar hafi ekki sést ytri áverkamerki, auk þess hafi brotaþoli haft væg einkenni þar sem hún lenti í glugganum. Brotaþoli hefði lýst því að ákærði hefði þrýst harkalega yfir vinstra gagnauga, tekið með báðum höndum og þrýst henni að glugganum þannig að hún hefði skollið í hann. Vitnið sagði að erfitt gæti verið að greina heilahristing, byggja þyrfti á lýsingum frá sjúklingnum sjálfum fremur en læknisfræðilegum rannsóknum. Þetta hafi ekki verið alvarlegur heilahristingur, í mesta lagi vægur heilahristingur.

Vitnið N, æskuvinkona brotaþola, kvað brotaþola hafa hringt í hana um nóttina, einu sinni eða tvisvar, en vitnið hefði verið sofandi. Brotaþoli hefði einnig sent henni Snapchatmyndband þar sem hún óskaði eftir hjálp. Brotaþoli hefði setið inni í bifreiðinni, hágrátandi og beðið um hjálp. Vitnið kvaðst svo hafa hringt í brotaþola og fengið að vita að hún væri á bráðamóttöku. Brotaþola hafi greint henni frá því hvað gerðist og sent henni myndir af áverkum.

Vitnið […] læknir kvaðst hafa skoðað brotaþola við komu á neyðarmóttöku og staðfesti skýrslu sem hann gerði vegna þeirrar skoðunar. Hann sagði þá áverka sem reyndust vera á brotaþola samrýmast þeirri lýsingu sem brotaþoli gaf á þeim atvikum sem lýst er í 3. ákærulið. Hann sagði áverka á hálsi geta passað við að brotaþoli hafi tekið tekin föstu handtaki sem hafi verið svo öflug að hún hafi haldið að hún væri að kyrkjast með greipum. Staðsetningar á áverkum séu í samræmi við það, roðablettir vinstra megin og aftan á hnakka. Hann sagði 10 cm „petechiu“far vera yfirborðsháræðablæðingar sem geti komið ef haldið er fast eða lengi og almennt geti það átt við þegar þrýstingur í hálsæðum hækkar vegna minnkunar á blóðflæði og gæti gefið tilefni til þess að maður hefði yfirliðatilfinningu eða missi minni. Í langt gengnum tilvikum geti þetta verið kyrkingaráhætta. Einnig kom fram hjá vitninu að þeir áverkar sem voru á hálsi brotaþola geti ekki samræmst því að þrýst hafi verið með framhandlegg að hálsi hennar en slíkt muni ekki passa við áverka aftan á hnakka. Áverkarnir passi frekar við það að gripið hafi verið utan um hálsinn á henni með þumla niður og að farið aftan á hnakka sé eftir fingurna.

Þá sagði vitnið að roðaför á augum geti verið vegna þrýstings á augu og önnur skýring sé ekki á þessum áverkum í þessu máli. Þá hafi hún verið með áverka á fótum sem hafi verið klár bitför á fótlegg, læri og hné og hafi sést tannaför, og rispur eða hrufl á yfirborði en viti ekki hvort það sé komið til vegna þess að hún hafi hrasað eða dottið úti eða vegna núnings. Hann sagði brotaþola hafa verið þreytta og pirraða þegar hann skoðaði hana en þá þegar búin að ræða við lögreglu og lögfræðing. Þá staðfesti vitnið að fatnaður brotaþola hafi verið skemmdur á tveimur stöðum og staðfesti að hafa unnið teikningar af áverkum brotaþola og benti á að þær sýni talsvert mikið af dreifðum áverkum sem bendi til þess að nokkuð hafi gengið á og þeir geti passað við þá lýsingu sem brotaþoli gaf. Einnig kom fram hjá vitninu að frásögn brotaþola hafi verið skrifuð orðrétt upp eftir henni en frásögn ekki lesin upp fyrir hana og að ekki hafi fundist neinir áverkar sem talið var að gætu tengst þeim atvikum sem lýst er í 2. ákærulið.

II

Ákæra dagsett 5. apríl 2019

Málsatvik

Samkvæmt skýrslu lögreglu barst henni aðfaranótt 28. apríl 2017, kl. 01:23, tilkynning um æstan mann, sem reyndist vera ákærði, við […] í […], og óskuðu húsráðendur eftir því að hann yrði fjarlægður. Á vettvangi hitti lögreglumenn fyrir húsráðanda, O, sem sagði ákærða vera farinn. Sýndi hann lögreglu bifreið sína en búið var að brjóta afturrúðu hennar og lá stór hellusteinn innan við brotið. Einnig voru á vettvangi P, kona O og tilkynnandi, D, sonur O og B, vinkona D, og var rætt við þau öll á vettvangi.

O sagðist hafa vaknað við einhver öskur og læti frá bílskúr hússins þar sem herbergi D er. Sagði O, P, hafa farið út í bílskúrinn til að athuga hvað gengi á. Hafi hann þá heyrt einhver orðaskipti eiga sér stað áfram fyrir utan húsið og hafi hann því einnig farið út séð þá séð ungan mann, nokkuð æstan, í herberginu. O sagðist þá hafa náð að reka manninn út og elt hann út á bifreiðastæði. Hafi maðurinn þá farið aftur fyrir bifreið O og kastað hellustein í afturrúðu bifreiðarinnar með þeim afleiðingum að hún brotnaði.

Þá kemur fram í skýrslunni að P hafi heyrt læti kom frá bílskúrnum og farið út til að athuga hvað væri í gangi. Hafi þar verið tveir menn ásamt syni hennar og B. Sagðist hún þá hafa sagt við mennina að þeir skyldu fara annars myndi hún hringja á lögreglu. Sagði þá annar maðurinn að hann nennti ekki að standa í þessu og fór í burtu. Hinn maðurinn hafi ekki viljað fara. Hafi O þá komið út til hennar og rekið hann í burtu. Einnig er þar bókað að D hafi sagt að hann hafi ekki þekkt mennina sem komu, en þeir hafi ruðst inn án þess að banka. D sagðist vera vinur B og að þau hefðu þekkst í nokkuð langan tíma. B sagði lögreglu að mennirnir tveir væru R og ákærði. Hún sagði að þau ákærðu hefðu verið saman í mánuð en nú væri hún búin að slíta sambandinu. Hefði hann reynt að hafa uppi á henni í dag og meðal annars farið heim til hennar þar sem hún byggi ásamt móður sinni. Sagðist hún vera hrædd við ákærða og því ákveðið að gista hjá D. B sagði að ákærði hafi verið mjög ógnandi gagnvart henni og rifið farsíma hennar úr höndum hennar og tekið hann með sér þegar hann fór.

Þann 30. maí 2017 lagði O fram kæru á hendur ákærða vegna atviksins og sagði þá að auk þess að ráðast inn í bílskúrinn hafi ákærði haft í hótunum við son hans, D. Ákærði hefði ekki farið út þrátt fyrir að vera beðinn um að gera það. Það hafi ekki verið fyrr en O sagði ákærða að hypja sig sem hann hefði gert það, en komið aftur inn í rýmið skömmu síðar þannig að honum var aftur vísað út. Ákærði hefði þá gengið frá húsinu og gripið í hellustein og hent honum í gegnum afturrúðuna á bifreið O með þeim afleiðingum að hún hafi mölbrotnað.

Á meðal gagna málsins er frumskýrsla lögreglu vegna rannsóknar á vettvangi. Kemur þar fram að útkallið hafi verið vegna tilkynningar um heimilisofbeldi. Þegar á vettvang hafi verið komið hafi komið í ljós að ákærði hefði ruðst inn í bílskúr hússins og rifist þar við fyrrverandi kærustu sína, B. Ákærði hefði tekið síma hennar og brotið afturrúðu í bifreið áður en hann yfirgaf svæðið. B hafi sagt frá því að ákærði, sem hefði verið kærasti hennar um eins mánaðar skeið, hefði skyndilega ruðst inn í bílskúrinn þar sem D býr. Hann hafi öskrað á hana og viljað að hún kæmi út að tala við hann en hún vildi það ekki. Hafi hann þá rifið af henni símann, haldið áfram að rífast og öskra á hana og hótað að berja D. Þegar foreldrar D hafi komið hafi ákærði loksins farið út. Þegar hann hafi verið að fara hafi hann tekið stein og kastað inn um afturrúðu á bifreið sem var í innkeyrslunni og síðan hlaupið í burtu. Þá kemur fram í skýrslunni að D hafi lýst því að ákærði hafi, þegar hann beindi orðum sínum að B, bent á D og hótað að lemja hann.

Við yfirheyrslu hjá lögreglu 28. júlí 2017 viðurkenndi ákærði þau brot sem honum voru gefin að sök, það er eignaspjöll, hótanir, húsbrot og þjófnað. Hann kvaðst hafa viljað tala við fyrrverandi kærustuna sína, B sem hann hefði vitað að væri hjá D og hefði ekki svarað honum símleiðis. Þar hefði hann bankað á bílskúrinn án þess að honum hafi verið svarað og því hefði hann farið inn um hurðina sem hefði verið ólæst. Kvaðst hann hafa verið inni í bílskúrnum í tvær til þrjár mínútur áður en faðir D hefði komið þangað. Hann viðurkenndi ákærði að hafa hótað D, í hans áheyrn, líkamsmeiðingum með því að segja við B að hann gæti rústað honum og átt með því við að hann gæti lamið hann.

B gaf skýrslu hjá lögreglu 28. apríl 2017 og lýsti hún því þá að ákærði hefði hótað að lemja D.

Framburður ákærða og vitna fyrir dómi Verður nú rakinn framburður ákærða og vitna fyrir dómi við aðalmeðferð málsins að því marki sem nauðsynlegt er vegna úrlausnar málsins.

Ákærði kvaðst hafa verið í sambandi með B í um þrjá til fjóra mánuði. Hann hefði reynt árangurslaust að ná í B þennan dag og komist að því að hún væri hjá D, sem hann taldi vera fyrrverandi maka B. Hann hafi talið hana vera að halda fram hjá sér með D, hefði fundið út hvar hann byggi og fengið R vin sinn til að skutla sér þangað að kvöldlagi. Hann hefði bankað á hurðina heima hjá D og svo opnað inn. Þar hefðu D og B verið. Ákærði og B hefðu byrjað að rífast og rifust þangað til foreldrar D komu og þá hefði hann farið með látum, tekið síma B með sér og svo kastað stein í gegnum rúðu bifreiðar O til að losa um reiði. Aðspurður kvaðst ákærði ekki hafa hótað D ofbeldi beint, en hefði sagt við B að hann gæti lamið D, að D viðstöddum og í hans áheyrn. Ákærði kvaðst hafa verið reiður þegar hann sagði þetta. Ekki kvaðst hann vita hvort B eða D hafi óttast að hann léti verða af því að lemja D. Ákærði kvaðst ekki hafa ætlað að lemja D eða hræða hann, með þessu kvaðst ákærði jafnvel hafa reynt að vera stærri maður.

Vitnið D sagði B vera vinkonu sína. Hann hefði vitað að hún væri í sambandi með ákærða á umræddum tíma. B hefði þarna sagt honum frá sambandi þeirra ákærða og kvaðst D hafa verið að hugga hana. Þau hefðu verið í bílskúrnum, í herbergi D, er ákærði hefði rokið þangað inn með vini sínum. Ákærði hefði verið mjög reiður og rifist við B og sagt við hana að hann ætlaði að berja vitnið. Aðspurður um hvernig vitnið hefði skilið það svaraði hann því til að hann hefði skilið það sem svo að ákærði ætlaði raunverulega að láta verða af því að berja sig. P hefði vaknað við lætin og komið inn í bílskúrinn. Þá hefði vinur ákærða farið en ákærði hefði ekki farið fyrr en eftir að faðir vitnisins kom og sagði ákærða að hundskast út. Það hefði ákærði gert, farið handan við hornið og kastað múrstein í gegnum gluggann á jeppa fjölskyldunnar. Vitnið gat ekki útilokað að ákærði hafi beint þeim orðum að B að hann væri fær um að lemja vitnið.

Vitnið B, kvaðst hafa verið í sambandi með ákærða í um mánuð í aðdraganda umrædds kvölds. Þau ákærði hefðu rifist sama dag og hún hefði farið til D vinar síns í heimsókn. Hún og ákærði hefðu sent smáskilaboð sín á milli og rifist. Á endanum hefði hún sagt honum upp með slíkum skilaboðum. Í kringum miðnætti hefði ákærði bankað virkilega fast á hurðina og síðan komið inn þegar D hafi verið að fara að opna. Ákærði hefði rokið inn, byrjað að öskra á hana og ásakað hana um framhjáhald. Ákærði hefði viljað að hún kæmi út, hann hafi ekki viljað ræða við hana fyrir framan D. Hann hefði orðið reiðari og haldið ásökunum um framhjáhald áfram. Ákærði hefði svo tekið símann hennar úr höndunum á henni áður en hann hefði farið út og hún aldrei séð eða vitað af símtækinu meir. Aðspurð um það hvort ákærði hefði haft í hótunum svaraði vitnið því til að hún myndi ekki hvaða orð hann hafi notað en að hann hefði beint orðum sínum að henni. Hefði ákærði þannig hótað að lemja bæði hana og D. Hún hafði skilið ákærða svo að hún hafi alveg búist við því að hann gæti lamið D, en að hún hefði verið á báðum áttum um hvort ákærði myndi láta verða af.

Vitnið P kvaðst hafa vaknað við læti frá bílskúrnum. Hún hefði farið út í bílskúr og séð ákærða og vin hans þar inni auk stelpu. Stelpan hefði setið á rúminu dauðhrædd og ákærði staðið þar yfir henni „alveg sturlaður“. Vitnið kvaðst hafa reynt að tala við ákærða, sem hefði verið eins og alveg blokkeraður. Á endanum hafi hún sagst ætla að hringja á lögreglu. Þá hefði vinur ákærða hlaupið í burtu, en ákærði „haldið áfram með hótanir“ um að stelpan ætti að koma með honum og að hann ætlaði að berja D. Vitnið hefði þá hringt á lögreglu og maður hennar komið út. Hún hefði verið orðin „rosalega hrædd“ og farið inn í húsið. Aðspurð um hvort ákærði hefði haft í beinum hótunum við D svaraði vitnið því til að ákærði hefði mest „rantað“ við stelpuna, sem hefði ásamt D verið „hríðskjálfandi af hræðslu“. Hefði ákærði sagt eitthvað í þá átt að ef stelpan kæmi ekki með honum myndi hann berja D.

Vitnið O greindi frá því að hann hefði farið inn í bílskúrinn umrætt sinn og þar hafi ákærði staðið „bandbrjálaður“ með læti og krafist þess að stúlka, sem þar var einnig, kæmi með sér. Stúlkan hefði neitað því. Vitnið kvaðst hafa beðið ákærða tvisvar til þrisvar sinnum um að fara út en ákærði ekki hlýtt því fyrr en vitnið hefði stigið upp að honum og sagt við hann „nú drullar þú þér út“. Ákærði hefði haldið áfram að röfla í stúlkunni á meðan vitnið hefði gengið á eftir honum út.

Vitnið R sagði ákærða verið að reyna að ná í kærustuna sína en án árangurs. Einhver hefði sagt honum að hún væri heima hjá einhverjum strák, væri þar að halda framhjá honum. Ákærði hefði ætt inn hjá stráknum alveg brjálaður og ætlað að ná í hana.

III

Niðurstaða

Ákæra dagsett 14. mars 2019, 1. ákæruliður Ákærða er gefið að sök að hafa slegið höfði brotaþola utan í hliðarrúðu bifreiðar. Brotið er í ákæru talið varða við 218. gr. b. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og 1. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Samkvæmt 218. gr. b. skal hver sá sæta fangelsi allt að 6 árum sem endurtekið eða á alvarlegan hátt ógnar lífi, heilsu eða velferð núverandi eða fyrrverandi maka síns eða sambúðaraðila, niðja síns eða niðja núverandi eða fyrrverandi maka síns eða sambúðaraðila, áa síns, eða annarra sem búa með honum á heimili eða eru í hans umsjá, með ofbeldi, hótunum, frelsissviptingu, nauðung eða á annan hátt. Í 2. mgr. lagaákvæðisins er það rakið að ef brot er stórfellt getur það varðað fangelsi allt að 16 árum. Við mat á grófleika verknaðar skal sérstaklega líta til þess hvort þolandi hafi beðið stórfellt líkams eða heilsutjón eða bani hlotist af. Enn fremur ber að líta til þess hvort brot hafi verið framið á sérstaklega sársaukafullan eða meiðandi hátt, hafi staðið yfir í langan tíma eða hvort gerandi hafi misnotað freklega yfirburðastöðu sína gagnvart þolanda.

Ákærði neitar sök og lýsti atvikum svo að hann og brotaþoli hefðu rifist umrætt sinn í bifreið hans og viðurkenndi hann að hafa ýtt brotaþola en kvaðst ekki vita hvort brotaþoli hafi skollið á rúðu, hurðaspjald eða annað. Framburður ákærða hefur verið stöðugur á þennan veg í gegnum meðferð málsins. Framburður brotaþola um atvik hefur einnig verið stöðugur um að ákærði hafi í umrætt sinn tekið í höfuð hennar og grýtt því í rúðu bifreiðarinnar farþegamegin, eða ýtt fast. Þá kvaðst hún við höggið hafa orðið vönkuð og skrítin og fengið höfuðverk og leitað á slysadeild vegna líðan sinnar.

Framburður brotaþola fær stoð í framburðum vitna sem komið hafa fyrir dóminn. Sérstaklega á það við um framburð vitnisins J sem kvaðst umrætt sinn hafa séð mann stöðva bifreið sína á miðjum vegi á […] og rifið stúlku þaðan út á hárinu. Hann hafi hringt í neyðarlínu vegna þess og reyndist vera um ákærða og brotaþola að ræða. Hann lýsti því fyrir dómi að hann hefði staðið við glugga í 100 til 150 metra fjarlægð frá vettvangi og séð að eitthvað mikið gekk á í bifreiðinni, séð einhverjar hreyfingar inni í bifreiðinni, einhver læti, áður en maður fór úr bílstjórasæti bifreiðarinnar og dró stúlku út úr bifreiðinni. Þá kom fram hjá honum að ákærði hafi virst æstur eftir að hann kom út úr bifreiðinni. Einnig fær framburður brotaþola ákveðna stoð í framburði vitnisins K sem lýsti því að brotaþoli hafi, þegar þær hittust þennan dag verið titrandi og grátandi og hafi hún ekið brotaþola á slysadeild vegna áverka sem hún taldi sig vera með eftir að ákærði „dúndraði“ höfði hennar í mælaborð bifreiðar. Þá má einnig nefna framburð vitnisins M lögreglumanns sem kom á vettvang í umrætt sinn. Hann sagði ákærða hafa verið það pirraðan. Loks lýsir ákærði sjálfur atvikinu í framburði sínum þó hann geri minna úr því en brotaþoli. Einnig lýsti hann því að brotaþoli hefði kveinkað sér í kjölfar atviksins.

Samkvæmt vottorði […] læknis og vætti hennar fyrir dómi, var brotaþoli við skoðun hennar, sama dag og atvik gerðust, mjög þreyfiaum yfir vinstra gagnauga og með væg þreyfieymsli yfir hægra auga. Brotaþoli var greind með yfirborðsáverka á hlutum höfuðs og heilahristing. Gögn þessi styðja framburð brotaþola og staðfesta þá lýsingu hennar að ákærði hafi tekið fast utan um höfuð hennar og slegið því utan í og þannig hafi hún við atvikið hlotið áverka báðum megin á höfðinu. Þá staðfesti […] fyrir dómi að brotaþoli hafi hlotið vægan heilahristing.

Er það niðurstaða dómsins að leggja beri frásögn brotaþola til grundvallar um atvik í umrætt sinn enda fær hún stuðning í framangreindum gögnum. Telur dómurinn því að nægilega sé sannað þannig að hafið sé yfir skynsamlegan vafa að ákærði hafi veist að brotaþola, með ofbeldi, eins og lýst er í 1. ákærulið.

Ákæra dagsett 14. mars 2019, 2. ákæruliður Ákærði er í 2. ákærulið ákærður fyrir nauðgun. Hann neitar alfarið sök og byggir sýknukröfu sína á því að ósannað sé að hann hafi framið það brot sem hann er ákærður fyrir. Brotið er í ákæru talið varða við 218. gr. b. og 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga og 1. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga. Ákærði hefur viðurkennt að hafa haft samræði við brotaþola í umrætt sinn og segir það hafa verið með vitund hennar og vilja.

Málsatvik gerðust aðfaranótt 3. febrúar 2017 og var orðalag ákvæðisins þá á þann veg, eftir breytingu sem gerð hafði verið með lögum nr. 61/2007, að hver sem hefur samræði eða önnur kynferðismök við mann með því að beita ofbeldi, hótunum eða annars konar ólögmætri nauðung gerist sekur um nauðgun og skal sæta fangelsi ekki skemur en eitt ár og allt að 16 árum. Með lögum nr. 16/2018 var ákvæðinu breytt og var þá gerð sú breyting á ákvæðinu að kynferðismök án samþykkis væru refsiverð. Samkvæmt 2. gr. almennra hegningarlaga skal þegar refsilöggjöf hefur verið breytt frá því að verknaður var framinn til þess er dómur gengur, dæma eftir nýrri lögunum, bæði um refsinæmi verknaðar og refsingu. Aldrei má þó dæma refsingu, nema heimild hafi verið til þess í lögum. Í ljósi þess þarf við mat á sekt ákærða þar því að líta til efnisatriða ákvæðisins eins og það var orðað þegar atvik gerðust. Jafnframt þarf að hafa í huga að í athugasemdum með frumvarpi því sem varð að lögum nr. 61/2007, er breyttu framangreindri 194. gr. almennra hegningarlaga, er ákvæðið m.a. skýrt svo að aðalatriði kynferðisbrots sé að brotið sé gegn sjálfsákvörðunarrétti manna varðandi kynlíf, frelsi þeirra og friðhelgi. Í samræmi við það sjónarmið sé í frumvarpinu lagt til að dregið verði úr áherslu á verknaðaraðferðir og megináherslan lögð á það að með brotunum séu höfð kynmök við þolanda án hans samþykkis og þannig brotið gegn sjálfsákvörðunarrétti og athafnafrelsi hans í kynlífi.

Af málsgögnum og framburðum ákærða og brotaþola verður ráðið að atvik hafi gerst við […] eins og byggt er á í ákæru. Vitinn er staðsettur í námunda við byggðina í […] og má af framlögðu korti ráða að frá bifreiðastæðinu að heimili föður brotaþola hafi verið innan við kílómetri, a.m.k. í beinni loftlínu. Þá liggur fyrir að atvik gerðust að næturlagi um vetur og samkvæmt vottorði veðurstofu var hiti rétt yfir frostmarki, vindur hægur og úrkoma ekki mæld.

Aðeins ákærði og brotaþoli eru til frásagnar um atvik og greinir þau á um þau. Ákærði hefur staðfastlega haldið því fram að samfarirnar hafi verið með vilja og samþykki brotaþola. Þá liggur fyrir að brotaþoli leitaði ekki á neyðarmóttöku fyrr en eftir þau atvik er greinir í 3. ákærulið og liggur því ekki fyrir vottorð um ástand hennar eftir atvikið. Einnig er framburður ákærða og brotaþola misvísandi varðandi það hvers vegna þau fóru á bifreiðastæðið. Ákærði ber því við að þau hafi ætlað að tala saman en brotaþoli að ákærði hafi neitað að aka lengra með hana nema að gegn kynmökum.

Ákærði sagði í sínum framburði að brotaþoli hafi farið til hans í aftursæti bifreiðarinnar á eftir honum og þar hafi þau stundað kynlíf og síðan sofnað saman þar til þau vöknuðu við símhringingu. Hann kannaðist hvorki við að brotaþoli hefði látið í ljós að hún vildi ekki stunda kynlíf né að hann hefði reiðst umrætt sinn og hafi brotaþoli tekið þátt í kynlífinu m.a. með því að snerta kynfæri sín. Hún hefði aldrei beðið hann um að stoppa og hann kannaðist ekki við að hún hafi sagt að hún vildi fara beint heim. Brotaþoli hafi ekki haft neina ástæðu til að óttast hann og hefði aldrei lýst óánægju með það sem gerðist.

Ákærði gat ekki skýrt misræmi í framburði fyrir dómi og hjá lögreglu þar sem hann lýsti því að brotaþoli hafi sagst ekki vilja gera neitt en síðan allt í einu hafi þetta gerst. Hann kannaðist ekki við að brotaþoli hafi gert honum grein fyrir því að hún hafi ekki viljað gera neitt. Eins var ákærði spurður út þær skýringar sínar hjá lögreglu að brotaþoli hafi sagt stopp en svo hefði kynlífið haldið áfram og kvaðst hann þá heldur ekki muna eftir því.

Framburður brotaþola fyrir dómi um atvik var á þann veg að ákærði hafi á leiðinni frá Reykjavík til […] uppnefnt hana og verið vondur við hana. Hann hafi sagt við hana að hann ætlaði ekki að aka áfram með hana heim nema gegn kynmökum. Þá hafi ákærði sýnt reiði með því að kýla í mælaborð bifreiðarinnar. Hún hafi ekki þorað að fara út úr bifreiðinni af ótta við að ákærði elti hana og leyft ákærða að hafa við sig samræði sem hafi þó verið án hennar samþykkis þar sem hún óttaðist hvað ákærði mundi gera. Hún hafi talið að ákærði mundi skutla henni heim að því loknu en hann gerði það ekki. Hún mundi ekki hvort hún hafi sagt nei við ákærða áður en þau höfðu kynmök en hafi sagt að hún vildi fara heim.

Við mat á framburði brotaþola telur dómurinn að skoða verði hann í heild með hliðsjón af því að hún taldi að henni stafaði ógn af ákærða. Dómurinn metur framburðinn svo að með því að bera um að hún hafi leyft ákærða að hafa við sig kynmök hafi hún ekki verið að lýsa því yfir að hún hafi samþykkt þau. Þá skilur dómurinn framburð brotaþola þannig að hún telji að ákærði hafi verið að nýta sér þær aðstæður hennar að henni vantaði far til að ná fram kynmökum við hana. Einnig að líðan hennar og ótti við ákærða hafi stafað að fyrri samskiptum þeirra þar sem ákærði hefði ítrekað beitt hana ofbeldi og ofríki. Hefur það verið staðfest fyrir dómi með framburðum vitna sem raktir eru hér að framan. Hafi þetta leitt til þess að hún óttaðist ofbeldi reyndi hún að flýja af vettvangi, m.a. að ákærði mundi reyna að aka hana niður ef hún reyndi að hlaupa í burtu frá bifreiðinni. Þá hafi hún verið illa klædd og kalt úti og rigning.

Eins og rakið hefur verið voru ákærði og brotaþoli í sambandi sem lauk um það leyti þegar atvik gerðust. Framburður brotaþola um atvik hefur verið stöðugur og trúverðugur. Þó hefur hann á köflum verið óskýr hvað varðar samskipti hennar og ákærða áður en þau höfðu samræði. Hún kvaðst ítrekað hafi sagt við ákærða að hún hafi viljað fara heim en ákærði kannaðist ekki við það. Þá kvaðst hún ekki muna hvort hún hefði sagt nei við ákærða. Ákærði bar hins vegar um að brotaþoli hafi sagt að hún vildi þetta ekki og hafi fengið nánari skýringu hjá brotaþola á þann veg að þar væri hún að vísa til áframhaldandi sambands þeirra. Þó að ákveðið misræmi sé í framburði ákærða hjá lögreglu og fyrir dómi sem hann, eins og rakið hefur verið, kann ekki skýringu á, metur dómurinn framburð hans einnig trúverðugan og þá sérstaklega í ljósi þess sem að framan hefur verið rakið um framburð brotaþola.

Í ákæru er því lýst að ákærði hafi haft samræði við brotaþola án hennar samþykkis og að hún hefði með orðum og athöfnum gert ákærða ljóst að hún vildi ekki stunda kynlíf með honum en við það kannaðist ákærði ekki. Ákærði og brotaþoli eru ein til frásagnar um atvik eins og rakið hefur verið. Ekki liggja fyrir gögn sem styðja framburð annars þeirra fremur en hins hvað þetta varðar. Þá verður ekki talið að sýnt hafi verið fram á að ákærði hafi beitt brotaþola þrýstingi sem hún hafi látið undan vegna fyrra ofbeldis af hans hálfu. Sönnunarbyrði um sekt ákærða og atvik sem telja má honum í óhag hvílir á ákæruvaldinu og metur dómari hverju sinni hvort nægileg sönnun, sem ekki verði vefengd með skynsamlegum rökum, sé fram komin um hvert það atriði sem varðar sekt og ákvörðun viðurlaga við broti, sbr. 108. og 109. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Með hliðsjón af framangreindu er að mati dómsins varhugavert, gegn eindreginni neitun ákærða, að telja sannað að hann hafi gerst sekur um þann verknað er í 2. ákærulið greinir og verður ákærði því sýknaður.

Ákæra dagsett 14. mars 2019, 3. ákæruliður Ákærði er hér ákærður fyrir líkamsárás og ólögmæta nauðung með því að hafa haldið brotaþola nauðugri í bifreið og veist að henni með margvíslegum hætti, rifið í hár hennar, tekið kyrkingartak um háls hennar og þrengt að þannig að hún missti meðvitund í stutta stund, potað fingrum í augu hennar, bitið hana í fótlegg og hendi, og er brotaþoli reyndi að flýja, elt hana uppi svo hún féll í jörðina, dregið hana og haldið aftur á henni inn í bifreiðina, og þannig haldið henni í bifreiðinni gegn vilja hennar.

Brotið er í ákæru talið varða við 218. gr. b. almennra hegningarlaga og 1. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga. Ákærði neitar sök. Hann hefur viðurkennt að hafa rifið í hár brotaþola, bitið í læri, sköflung og hendi hennar, elt hana uppi þegar hún reyndi að komast í burtu og dregið hana og haldið á henni aftur inn í bifreiðina, ýtt henni, klipið hana og tekið hálstaki og að hafa brugðið er hún leið út af og þá sleppt hálstakinu. Í ákæru er afleiðingum árásarinnar lýst svo að brotaþoli hafi hlotið þrjú för með mörgum smáum roðablettum á hálsinn, roðafar á hægra augnlok og roðafar á vinstra augnlok, bitför ofan við vinstra hné, á mitt vinstra læri, neðarlega á vinstri legg og á vinstra handarbak, tvær rispur á bringu, roðafar á bringu, rispu og roðafar á bak og marbletti ofan vinstri olnboga, á vinstri kálfa og á hægri framhandlegg. Við aðalmeðferð málsins lýsti ákærði því yfir að hann drægi ekki í efa að áverkar brotaþola kunni að einhverju leyti að vera tilkomnir vegna háttsemi hans. Ákærði bar hins vegar fyrir sig að þau brotaþoli hafi slegist umrætt sinn og báðir aðilar átt jafnan þátt í þeim átökum. Ákærði gat þess að brotaþoli hefði sprengt í honum hljóðhimnuna og auk þess hefði hann hugsanlega verið með einhverja marbletti eftir þessi samskipti þeirra.

Í skýrslu brotaþola fyrir dómi kom fram að ákærði hefði ítrekað bitið hana, rifið í hár hennar, potað fingrum í augu hennar, dregið hana um á jörðunni og ítrekað beitt hana kyrkingartaki. Þá hafi ákærði haldið á henni gegn vilja hennar í bifreið sinni í um það bil þrjár til fjórar klukkustundir og kvaðst brotaþoli hafa óttast um líf sitt er ákærði hafi í síðasta sinn beitt hana kyrkingartaki hafi hún lognast út af. Lýsti hún atvikum í samræmi við verknaðarlýsingu í ákæru.

Í framlagðri skýrslu neyðarmóttöku þar sem brotaþoli var 4. febrúar 2017, í kjölfar atvika, skoðuð af […] lækni kemur fram að brotaþoli hafi verið með bitfar á vinstra læri stórt blárautt ofan hnés og annað minna ofar á lærinu. Einnig tannför á vinstri legg og stórt bitfar á vinstra handarbaki ofan þumals. Þá séu merki um átök á hálsi, depilblæðingar á hálsi, stórt svæði vinstra megin og minna hægra megin og aftan á hnakka. Er talið að þetta gæti passað við lýsingu á kyrkingartaki. Auk þessa hafi verið fjölda smá áverka á bringu, handleggjum og fótum. […] staðfesti þessa niðurstöðu sína fyrir dómi. Sagði hann að áverkar á hálsi styðji það að brotaþoli hafi verið tekin hálstaki sem hafi verið svo öflugt að hún hafi talið að hún væri að kyrkjast. Einnig kom fram að brotaþoli hafi verið með roða á augnloki sem geti verið til kominn vegna þess að þrýst hafi verið á augnlok, aðrar skýringar séu ekki á því. Þá tók hann sérstaklega fram að þau einkenni séu ekki tilkomin vegna kyrkingartaks. Hann sagði brotaþola hafa verið með dreifða áverka og hafi þeir samræmst þeirri lýsingu sem hún gaf á atvikum.

Þá liggur fyrir myndband sem af framburði vitnisins N má ráða að brotaþoli sendi vitninu í gegnum samskiptaforritið Snapchat. Brotaþoli bar um að hún hefði sent það þegar henni gafst færi meðan á árás ákærða stóð. Myndbandið er örstutt en þar má heyra að brotaþoli er að kalla eftir hjálp og sjá að hún er í uppnámi og má af útliti hennar ráða að hún hafi lent í átökum eða hnjaski. Samkvæmt framlagðri skýrslu um skoðun á myndbandinu má sá að það var tekið klukkan 6.48 að morgni 4. febrúar 2017.

Framburður ákærða og brotaþola er samhljóða hvað það varðar að upphaf atvika hafi verið það brotaþoli bað ákærða að hætt munnmökum. Framburður ákærða um þau atvik sem urðu í framhaldi af því hefur verið nokkuð stöðugur í gegnum meðferð málsins og hefur hann gengist við hluta árásarinnar. Í ljósi þess metur dómurinn framburð hans trúverðugan að því leyti. Ákærði byggir vörn sína á því að um átök þeirra á milli hafi verið að ræða. Af framburði brotaþola má ráða að hún hafi að einhverju leyti reynt að verjast ákærða og tiltekur að hún hafi slegið hann í eyra og reynt að flýja af vettvangi en það hafi kallað á frekara ofbeldi af hálfu ákærða. Þetta staðfesti ákærði að einhverju leyti í sínum framburði en hann bar m.a. um að hafa hlaupið brotaþola uppi eftir að hún komst út úr bifreiðinni og borið hana inn í bifreiðina aftur. Einnig kom fram hjá brotaþola að hún hafi óttast um líf sitt eftir að ákærði þrengdi að hálsi hennar og ákveðið að reyna aðra aðferð til að komast frá ákærða. Í ljósi lýsinga þeirra beggja á atvikum verður ekki fallist á það með ákærða að um átök hafi verið að ræða og er þessari vörn hans alfarið hafnað.

Með vísan til alls framangreinds er það niðurstaða dómsins að framburður brotaþola sé trúverðugur og hafi verið stöðugur í gegnum meðferð málsins. Framburður hennar er í fullu samræmi við annað sem fram er komið í málinu. Má þar sérstaklega nefna að hann fær stuðning í vottorði og vætti […] læknis sem er afgerandi um að þeir áverkar sem voru á brotaþola við skoðun séu í samræmi við atvikalýsingu hennar sem er í samræmi við þá lýsingu af atvikum sem greinir í ákæru. Er sérstaklega vísað til þess að framburður […] var skýr um að áverkar á hálsi brotaþola hafi verið eftir griptak eins og dómurinn telur að vísað sé til í ákæru en ekki framhandlegg ákærða. Þá fær framburður hennar einnig stuðning í framlögðu myndbandi og framlögðum ljósmyndum af áverkum.

Í ljósi alls framangreinds verður framburður brotaþola lagður til grundvallar við úrlausn málsins. Með vísan til framgreinds telur dómurinn sannað að ákærði hafi beitt brotaþola ítrekuðu ofbeldi meðan á dvöl hennar í bifreiðinni stóð en einnig að sannað sé í ljósi framangreindra lýsinga ákærða og brotaþola að ákærði hafi beitt hana ólögmætri nauðung þegar hann leitaðist við að halda henni í bifreiðinni. Telur dómurinn því nægilega sannað þannig að hafið sé yfir skynsamlegan vafa að ákærði hafi veist að brotaþola eins og lýst er í 3. ákærulið.

Af málsgögnum má ráða að ákærði og brotaþoli voru þegar atvik gerðust í sambúð og að sambandi þeirra virðist hafa lokið endanlega í febrúar 2017, um það leyti er þau atvik sem lýst er í 2. og 3. ákærulið eru talin hafa átt sér stað. Brotaþoli var þá 16 ára gömul. Við meðferð málsins hafa komið fram framburðir og gögn sem benda til þess að ákærði hafi meðan á sambandi aðila stóð sýnt af sér ofríki og ofbeldisfulla hegðun gagnvart brotaþola. Eins og að framan er rakið telur dómurinn sannað að ákærði hafi veist að brotaþola eins og lýst er í 1. og 3. ákærulið.

Í athugasemdum í greinargerð m eð lögum um breytingu á almennum hegningarlögum nr. 23/2016, segir að ákvæði 218. gr. b . sé fyrst og fremst ætlað að ná yfir háttsemi sem staðið hefur yfir í lengri eða skemmri tíma.

Þó sé ekki útilokað að einstakt brot geti fallið undir ákvæðið ef það nær tilteknu alvarleikastigi. Við mat á grófleika og þar með hvort brot sé stórfellt skal sérstaklega litið til þess hvort stórfellt líkams eða heilsutjón eða bani hafi hlotist af.

Í ljósi þess verður ekki á það fallist að þessi brot ákærða eða afleiðingar þeirra séu þess eðlis að þau verði felld undir 2. mgr. 218. gr. b. almennra hegningarlaga . Skilyrði séu hins vegar uppfyllt fyrir beitingu 1. mgr.

218. gr. b. þar sem um endurtekar árásir var að ræða sem ógnuðu heilsu eða velferð brotaþola .

Brot gegn ákvæðinu varðar fangelsi allt að

6 árum og eru brot ákærða því ófyrnd, sbr.

81. gr. almennra hegningarlaga.

Verður ákærði því sakfelldur samkvæmt þessum ákærulið og varðar háttsemi hans við 1. mgr. 218. gr. b . almennra hegningarlaga og 1. mgr. 99 . gr. barnaverndarlaga .

Ákæra dagsett 5. apríl 2019

Ákærði er hér ákærður fyrir húsbrot, hótanir, gripdeild og eignaspjöll og hefur hann játað sök hvað varðar önnur brot en hótanir, sbr. 233. gr. almennra hegningarlaga. Ákærða er gefið að sök að hafa haft í frammi ógnandi tilburði við fyrrverandi kærustu sína B og hótað D líkamsmeiðingum.

Ákærði viðurkenndi fyrir dómi að hafa beint þeim orðum að B að hann gæti lamið D og sagði D þá hafa verið viðstaddan. Í vætti D fyrir dómi kom fram að ákærði hefði sagt við B að hann ætlaði sér að lemja D eða gæti gert það en hann hefði ekki skilið það öðruvísi en að ákærði hafi ætlað að láta verða af því. Í vætti B kom fram að ákærði hefði hótað að lemja bæði hana og D. Styðst þetta einnig við framburð P fyrir dómi, sem kvaðst hafa heyrt ákærða öskra á B að hann myndi berja D kæmi hún ekki með honum út. Eins greindi P frá því að B og D hafi verið hríðskjálfandi af hræðslu.

Vitnin D, B og P lýstu með áþekkum hætti fyrir dómi ummælum sem ákærði viðhafði við D og P, þó að þau hafi ekki öll treyst sér til að hafa orðrétt eftir ákærða. Ber vitnunum saman um að í orðum ákærða hafi falist hótanir um líkamsmeiðingar gagnvart a.m.k. D sem hafðar voru frammi við B í viðurvist D. Báru vitnin einnig að þeim hefði verið brugðið við þetta og óttuðust að ákærði mundi láta verða af hótun sinni. Með vísan til framangreinds þykir, gegn neitun ákærða, sannað að ákærði hafi haft uppi orð um líkamsmeiðingar gagnvart D og var háttsemi hans til þess fallin að vekja ótta hjá honum um líf sitt og velferð.

Með vísan til alls framangreinds telur dómurinn nægilega sannað þannig að hafið sé yfir skynsamlegan vafa að ákærði hafi gerst sekur um brot gegn 233. gr. almennra hegningarlaga, eins og því er lýst í ákæru. Ákærði játaði sök hvað varðar húsbrot, gripdeild og eignaspjöll og er sú háttsemi hans réttilega heimfærð til refsiákvæða í ákæru. Er ákærði því sakfelldur fyrir þau brot sem honum eru gefin af sök í ákæru frá 5. apríl 2019.

IV

Ákærði er fæddur árið […]. Samkvæmt framlögðu sakavottorði ákærða hefur hann ekki sætt refsingu. Ákærði er í máli þessu sakfelldur fyrir líkamsárásir, húsbrot, hótanir, gripdeild, eignaspjöll og brot gegn barnaverndarlögum, en brot hans beindust m.a. gegn þáverandi sambýliskonu hans, sem var barn að aldri. Við ákvörðun refsingar er litið til 77. gr. almennra hegningarlaga. Þá verður til refsiþyngingar litið til 1. og 3. töluliðar 1. mgr. 70. gr. sömu laga en brot ákærða beindust gegn lífi og heilsu brotaþola og ákærða til málsbóta til ungs aldurs hans, en hann var á […] ári þegar hann framdi brotin, sbr. 4. töluliður sama lagaákvæðis, og hreins sakarferils ákærða. Þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í 6 mánuði. Af málsgögnum má ráða að óútskýrður dráttur hefur orðið á meðferð málsins hjá lögreglu og ákæruvaldi en ljóst að ákærða er ekki um að kenna. Verður fullnustu refsingu ákærða því frestað og fellur hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Af hálfu brotaþola er krafist miskabóta að fjárhæð 3.500.000 krónur auk vaxta vegna þeirra atvika er greinir í 2. og 3. ákærulið ákæru frá 14. mars 2019. Um lagarök er vísað til 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Ákærði hefur nú verið sakfelldur fyrir brot samkvæmt 3. ákærulið og er brotið til þess fallið að valda brotaþola miska sem hún á rétt á að fá bættan á grundvelli bliðar 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga. Þykja bætur hæfilega ákveðnar 500.000 krónur. Skal fjárhæðin bera vexti og dráttarvexti eins og í dómsorði greinir en dráttarvextir reiknast þegar 30 dagar eru liðnir frá þingfestingu málsins.

Eftir úrslitum málsins, sbr. 1. mgr. 218. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, verður ákærði dæmdur til að greiða 2/3 málsvarnarlauna skipaðs verjanda ákærða, S-kk-ef K-kk-ef K-kk-ef lögmanns, er alls telst hæfilega ákveðinn 1.100.000 krónur, og 2/3 þóknunar skipaðs réttargæslumanns brotaþola, Þ-kvk-ef B-kvk-ef lögmanns, er alls telst hæfilega ákveðin 800.000 krónur. Við ákvörðun málsvarnarlauna lögmanna hefur verið tekið tillit til virðisaukaskatts. Ákærði greiði 217.460 krónur í annan sakarkostnað samkvæmt framlögðu yfirliti ákæruvalds.

Fyrir uppkvaðningu dómsins var gætt ákvæða 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið M-kvk-nf U-kvk-nf R-kvk-nf saksóknari.

S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

Dómsorð:

Ákærði, X, sæti fangelsi í 6 mánuði en fresta skal fullnustu refsingarinnar og fellur hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði A, kennitala […], 500.000 krónur auk vaxta samkvæmt 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 5. febrúar 2017 til 12. maí 2019, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 9. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði greiði 2/3 málsvarnarlauna skipaðs verjanda síns, S-kk-ef K-kk-ef K-kk-ef lögmanns, 1.100.000 krónur, og 2/3 þóknunar réttargæslumanns brotaþola Þ-kvk-ef B-kvk-ef lögmanns, 800.000 krónur. Ákærði greiði 217.460 krónur í annan sakarkostnað.

S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf

S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf