E-7035/2009

Mál þetta, sem tekið var til úrskurðar hinn 17. febrúar sl., að loknum munnlegum málflutningi um frávísunarkröfu stefndu, var höfðað fyrir dómþinginu af L-kk-þgf B-kk-þgf A-kk-þgf, Unnarstíg 2, Hafnarfirði, á hendur H-kk-þgf K-kk-þgf, Bakkagerði 5, Reykjavík, og Reykjavíkurborg, Ráðhúsinu í Reykjavík, með stefnu áritaðri um birtingu hinn 25. maí 2009.

Dómkröfur stefnanda eru þær, að stefndu verði dæmd til þess að greiða honum in solidum 2.525.690 krónur, með 4,5% vöxtum af 777.440 krónum frá 1. mars 2000 til 1. júní 2000, en frá þeim degi af 2.339.841 krónu til 4. júní 2009, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001, um vexti og verðtryggingu, af 2.525.690 krónum frá þeim degi til greiðsludags. Jafnframt krefst stefnandi málskostnaðar úr hendi stefndu, auk virðisaukaskatts á málflutningsþóknun, eins og mál þetta væri ekki gjafsóknarmál.

Dómkröfur stefnda, H-kk-ef K-kk-ef, eru þær aðallega, að málinu verði vísað frá dómi, en til vara að hann verði sýknaður af öllum kröfum stefnanda og til þrautavara, að stefnukröfur stefnanda verði lækkaðar verulega. Þá krefst stefndi, H-kk-nf, málskostnaðar úr hendi stefnanda.

Dómkröfur stefndu, Reykjavíkurborgar, eru þær aðallega að málinu verði vísað frá dómi og stefnandi úrskurðaður til þess að greiða stefndu málskostnað, og til vara að hún verði sýknuð af öllum kröfum stefnanda og stefnandi verði dæmdur til þess að greiða henni málskostnað, og til þrautavara, að bótakröfur stefnanda verði lækkaðar verulega og málskostnaður verði látinn niður falla.

Stefnandi fékk gjafsókn í máli þessu með bréfi dóms- og kirkjumálaráðuneytisins 17. mars 2003.

II

Málavextir eru þeir, að veturinn 1999 til 2000 var stefnandi nemandi í 10. bekk Hvassaleitisskóla. Hinn 1. mars 2000 er stefnandi var í kennslustund þar sem stefndi, H-kk-nf, var kennari, var honum vísað út úr kennslustofunni. Stefnandi kveður það hafa verið gert án þess að gefa honum nokkrar skýringar. Lýsir stefnandi atburðum svo, að þegar hann hafi þráast við hafi stefndi, H-kk-nf, beitt hann líkamlegum burðum, gripið um hönd hans og þvingað hann út úr kennslustofunni og læst dyrunum að því loknu. Þessu hafi stefnandi ekki viljað una og barið á dyrnar og krafist þess að fá eigur sínar. Hafi stefndi, H-kk-nf, þá komið aftur að dyrunum, opnað hurðina, ýtt stefnanda út á ganginn, og farið á eftir honum og lokað dyrunum á eftir sér. Stefndi, H-kk-nf, hafi síðan gripið stefnanda hálstaki með báðum höndum og hert að, svo stefnandi hafi átt erfitt með andardrátt. Á meðan stefndi hafi haldið stefnanda hálstaki, hafi hann gengið eftir ganginum og skellt höfði stefnanda utan í vegg. Þegar stefnandi hafi mótmælt aðförum stefnda hafi hann færst í aukana, lyft stefnanda upp og skellt höfði hans utan í vegg. Við þetta högg hafi stefnandi vankast og muni hann því næst eftir sér á skrifstofu skólastjóra. Þar hafi stefnandi farið fram á að lögregla og sjúkrabíll yrðu kölluð til, en þeirri beiðni hafi verið synjað. Stefndu hafna því að stefnandi hafi beðið um að kallað yrði á sjúkrabifreið. Einnig að honum hafi verið synjað um að fá leigubifreið á slysadeild. Eftir þetta hafi stefnandi gengið sjálfur á slysadeild Landspítala-háskólasjúkrahúss í Fossvogi, þar sem hann hafi fengið greiningu og aðhlynningu. Hann kveðst hafa kastað þrisvar upp á leiðinni þangað. Hafi hann við komu þangað verið greindur með heilahristing auk þess sem hann hafi fundið fyrir verkjum í höfði og hálsi. Stefnandi hafi aftur leitað á slysadeildina hinn 25. mars 2000 og þá verið með mikla verki í baki og hnakka. Hafi hann þá verið greindur með háls- og baktognun.

Stefndu lýsa atvikum svo, að stefnanda hafi verið vísað út úr skólastofunni umræddan dag, en stefnandi brugðist illa við og neitað að yfirgefa kennslustofuna. Hafi stefndi, H-kk-nf, þá tekið í öxl stefnanda og leitt hann út úr stofunni. Stefnandi hafi misst stjórn á skapi sínu er komið var út úr stofunni og reynt að koma í veg fyrir að stefnda, H-kk-þgf, tækist að loka skólastofunni. Stefnda, H-kk-þgf, hafi þó að lokum tekist að loka stofunni og hafi þá stefnandi sparkað og bankað í hurðina. Hafi stefndi, H-kk-nf, þá farið fram og beðið stefnanda að láta af þessum látum, en stefnandi brugðist illa við og ausið fúkyrðum yfir stefnda. Stefndi, H-kk-nf, hafi beðið stefnanda að fara til skólastjórans en sjálfur farið aftur inn í skólastofuna.

Móðir stefnanda kærði árásina til lögreglu hinn 2. mars 2000. Hinn 9. október sama ár tilkynnti embætti lögreglustjórans í Reykjavík kæranda að málið væri látið niður falla. Ákvörðunin var kærð til Ríkissaksóknara með kæru, dagsettri hinn 8. nóvember 2000. Hinn 21. febrúar 2001 var kæranda tilkynnt að ákvörðun lögreglustjórans í Reykjavík skyldi standa. Hinn 9. apríl 2001 var sú ákvörðun kærð til dómsmálaráðuneytisins. Hinn 25. júní 2001 komst dómsmálaráðuneytið að þeirri niðurstöðu að ekki væri tilefni til að bregðast við efni kærunnar.

Hinn 27. júní 2002 fór fram skýrslutaka fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur af vitnum sem gátu borið um aðdraganda árásarinnar.

III

Stefnandi byggir kröfur sínar á því, að árásin sem hann hafi orðið fyrir hafi verið sérstaklega fólskuleg og tilefnislaus. Stefndi, H-kk-nf, hafi neytt aflsmunar og þroska til þess að veita stefnanda áverka og afleiðingarnar hafi verið alvarlegar og varanlegar fyrir stefnanda svo sem læknisfræðileg gögn málsins sýni. Telur stefnandi að árás stefnda falli undir 217. gr. almennra hegningarlaga og einnig að hann hafi brotið gróflega gegn 28. gr. laga um réttindi og skyldur kennara og skólastjórnenda grunnskóla. Tjón stefnanda vegna árásarinnar sé mikið, bæði sé um að ræða útlagðan kostnað vegna meðferðar hjá læknum og sjúkraþjálfurum auk þeirrar örorku sem stefnandi hafi verið metinn til. Samkvæmt almennum reglum skaðabótaréttarins beri stefndi, H-kk-nf, bótaábyrgð á því tjóni, enda hafi hann óumdeilanlega valdið stefnanda því með saknæmum og ólögmætum hætti.

Ábyrgð stefnda, Reykjavíkurborgar, byggist á reglum skaðabótaréttarins um vinnuveitendaábyrgð. Stefndi, Reykjavíkurborg, sé rekstraraðili Hvassaleitisskóla þar sem stefnandi hafi verið nemandi en stefndi, H-kk-nf, kennari. Stefndi, Reykjavíkurborg, beri bótaábyrgð vegna tjónsatburða sem starfsmaður hennar valdi í starfi sínu og þar með afleiðingum árásarinnar sem stefnandi hafi orðið fyrir af hendi kennara síns, starfsmanns Reykjavíkurborgar. Enn fremur hafi viðbrögð og afstaða skólayfirvalda Hvassaleitisskóla vegna atviksins verið til þess fallin í sjálfu sér að valda stefnanda miska. Á þessu beri stefndi, Reykjavíkurborg einnig ábyrgð.

Stefnandi kveðst byggja miskabótakröfu sína á því að hann hafi orðið fyrir fólskulegri árás af hendi sér mun eldri manni sem beitt hafi líkamlegum yfirburðum sínum til að níðast á sér. Það hafi gerst innan veggja grunnskóla, þar sem hann hafi stundað skyldunám og sé staður sem hann hafi talið öruggan. Með árásinni hafi hann verið sviptur öryggi sínu og orðið fyrir miklu andlegu áfalli, enda þurft að snúa aftur í skólann, ekki hafi verið annarra kosta völ. Í ofanálag hafi skólayfirvöld alfarið hallað sér á sveif með árásarmanninum og hann hafi mátt þola áburð og þrýsting af hálfu skólayfirvalda en þau hafi skotið sér undan allri ábyrgð og neitað að taka á málinu eins og þeim hafi borið skylda til að gera. Allt þetta hafi lagst þungt á stefnanda sem hafi aðeins verið 16 ára gamall þegar árásin hafi verið gerð.

Bótakrafa miðist við örorkumat A-kk-ef Þ-kk-ef Ó-kk-ef, dagsett 27. júní 2003.

Hefur stefnandi sundurliðað kröfu sína með eftirgreindum hætti:

Þjáningabætur kr. 130.640

Miskabætur kr. 646.800

Varanleg fjárhagsleg örorka kr. 1.562.401

Annað fjártjón kr. 185.849

Samtals kr. 2.525.690

Samtala í öðru fjártjóni samanstandi af kostnaði af læknisvottorðum, skoðunum, örorkumati og greinargerðum.

Stefnandi krefjist 4.5% vaxta, samkvæmt 16. gr. skaðabótalaga, af þjáningabótum og miskabótum frá tjónsdegi, en af bótum vegna varanlegrar örorku frá stöðugleikatímapunkti, 1. júní 2000. Þá sé dráttarvaxta krafist frá þingfestingardegi.

Um lagarök vísar stefnandi til meginreglna skaðabótaréttar, einkum sakarreglunnar og reglunnar um vinnuveitendaábyrgð. Einnig sé byggt á ákvæðum almennra hegningarlaga nr. 19/1940, einkum 217. gr. og 218. gr. svo og laga nr. 72/1996, um réttindi og skyldur kennara og skólastjórnenda grunnskóla, einkum 28. gr. þeirra laga. Þá vísar stefnandi til barnaverndarlaga nr. 80/2002 og barnaverndarlaga nr. 58/1992, sem í gildi voru þegar atvik málsins áttu sér stað.

Kröfu um vexti byggir stefnandi á lögum nr. 50/1993 og kröfu um dráttarvexti á lögum nr. 38/2001, um vexti og verðtryggingu.

Kröfu um málskostnað byggir stefnandi á lögum nr. 91/191, um meðferð einkamála, einkum XXI. kafla þeirra laga.

Kröfu um virðisaukaskatt á málflutningsþóknun byggir stefnandi á lögum nr. 50/1988, um virðisaukaskatt. Stefnandi sé ekki virðisaukaskattsskyldur og beri því nauðsyn til að fá dóm fyrir skattinum úr hendi stefndu.

IV

Stefndi, H-kk-nf, byggir kröfu sína um frávísun málsins á því, að dómkrafa stefnanda sé vanreifuð. Stefndi geri enga grein fyrir því hvort hann byggi á því að stefndi hafi valdið stefnanda tjóni af ásetningi eða gáleysi, sem sé forsenda fyrir skaðabótaskyldu. Á engan hátt sé gerð grein fyrir útreikningi hennar eða við hvaða lagaákvæði hún styðjist. Stefnandi krefji um miskabætur og bætur fyrir varanlega örorku, þjáningabætur og annað fjártjón. Engin grein sé gerð fyrir útreikningi þessara krafna. Þá sé ekki vitnað til ákvæða skaðabótalaga, sbr. 3., 4. og 5. gr. þeirra laga og ekki séu heldur lögð fram skattframtöl um tekjur stefnanda. Þá sé engin grein gerð fyrir dagafjölda að baki þjáningabóta né fjárhæð hvers dags eða hvort sú krafa yfir höfuð byggist á skaðabótalögum. Það sama eigi við um kröfur um miskabætur og bætur fyrir fjárhagslega örorku. Ekki komi fram við hvað sé miðað hvorki þegar bætur fyrir varanlega örorku séu reiknaðar né fyrir varanlegan miska. Þá sé engin grein gerð fyrir forsendum á útreikningi kröfu stefnanda, samkvæmt 15. gr. laga nr. 50/1993. Ekki sé að sjá að kröfur stefnanda miðist við ákvæði skaðabótalaga nr. 50/1993. Þannig byggi stefnandi kröfur sínar á meginreglum skaðabótaréttar.

Engin skattframtöl séu lögð fram sem sýni tekjur stefnanda. Þá komi ekki fram við hvað stefnandi starfi og á hvern hátt ástand hans komi nú í veg fyrir að hann geti sinnt fullu starfi. Ekkert liggi fyrir um það hvort stefnandi hafi fengið bætur frá Tryggingastofnun eða lífeyrissjóði, sem eigi að koma til lækkunar á kröfu hans. Engin slík gögn hafi verið lögð fram en það sé forsenda fyrir því að hægt sé að taka kröfu hans til greina, sbr. 4. mgr. 5. gr. skaðabótalaga.

Þá sé í stefnu í engu getið þeirra vitna sem stefnandi hyggist leiða fyrir rétt eða hvort hann hyggist taka skýrslu af aðilum málsins.

Kröfugerð og málatilbúnaður stefnandi samræmist þannig ekki þeim kröfum sem gerðar séu í 80. gr. laga nr. 91/1991, einkum d-,e-,f- og h-liðum þeirrar greinar.

Stefnda, Reykjavíkurborg, byggir kröfu sína um frávísun málsins einkum á því, að kröfur og málatilbúnaður stefnanda sé óljós og vanreifaður og uppfylli ekki skilyrði 80. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála. Af hálfu stefnda sé bent á að í umræddu lagaákvæði sé upptalið það sem greina skuli í stefnu og skuli það koma fram svo glöggt sem verða megi. Í stefnu sé aðeins greint frá málsástæðum með þeim hætti að sagt sé: „samkvæmt almennum reglum skaðabótaréttarins beri stefndi H-kk-nf bótaábyrgð á því tjóni enda olli hann stefnanda því óumdeilanlega með saknæmum og ólögmætum hætti.“ Þetta uppfylli á engan hátt kröfu e- liðar 80. gr. laga nr. 91/1991, um gagnyrta og skýra lýsingu á málsástæðum og öðrum atvikum.

Samkvæmt reglunni um vinnuveitandaábyrgð geti vinnuveitandi orðið skaðabótaskyldur vegna tjóns, sem starfsmaður hans hafi valdið með saknæmum hætti. Í reglunni felist nánar tiltekið að sök starfsmannsins sé metin eftir sakarreglunni og þurfi öll skilyrði sakarreglunnar að vera uppfyllt, m.a. þurfi háttsemi tjónvalds að hafa verið saknæm og ólögmæt. Stefnda, Reykjavíkurborg, bendir á að stefnandi tilgreini ekki hvort dómkrafa hans byggi á því að meðstefndi hafi valdið stefnanda meintu tjóni af ásetningi eða gáleysi. Samkvæmt 3. mgr. 19. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 sé starfsmaður ekki skaðabótaskyldur gagnvart tjónþola vegna tjóns sem ábyrgðartrygging vinnuveitanda hans taki til, nema tjóni hafi verið valdið af ásetningi eða stórfelldu gáleysi. Sé stefndu, Reykjavíkurborg, því með öllu ókleift að ráða í málsgrundvöll stefnanda og taka til varna á tilhlýðilegan hátt og á réttum grundvelli.

Dómkrafan sé annars vegar órökstudd, þar sem í stefnu sé ekki gerð grein fyrir því við hvaða lagaákvæði hún styðjist eða fyrir útreikningi hennar. Hins vegar sé dómkrafa stefnanda vanreifuð, þar sem hún tilgreini ekki forsendu fyrir skaðabótaskyldu stefnda. Þá séu ákvæði 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og 28. gr. laga nr. 72/1996, um réttindi og skyldur kennara og skólastjórnenda grunnskóla, sem fallið hafi úr gildi með lögum nr. 87/2008, ekki sjálfstæður grundvöllur bótaskyldu.

Í stefnu greini hvergi við hvaða atburði stefnandi hafi hlotið meint tjón sitt, enda komi fram í gögnum málsins að meðstefndi hafi tekið í öxl stefnanda og leitt hann þannig án átaka út úr skólastofunni. Á hinn bóginn greini aðila á um málsatvik eftir það tímamark. Hafi stefnandi því ekki skýrt það nægilega á hverju kröfur hans séu byggðar, og því ekki lagt nægilegan grundvöll að málshöfðun sinni. Stefnan fullnægi þannig ekki kröfum sem komi fram í áður tilvitnuðum niðurlagsorðum e- liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991.

Samkvæmt d-lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála, skuli greina í stefnu svo glöggt sem verða megi dómkröfur stefnanda. Dómkröfur stefnanda séu að stefndu greiði óskipt tilgreindar skaðabætur og dráttarvexti. Ekki sé gerð nein tilraun til að greina hvor aðilinn það sé sem beri ábyrgð á hinu meinta tjóni stefnanda. Í stefnu segi eftirfarandi: „Enn fremur voru og eru viðbrögð og afstaða skólayfirvalda Hvassaleitisskóla til þess fallin í sjálfu sér að valda stefnanda miska. Á þessu ber stefndi Reykjavíkurborg einnig ábyrgð.“ Fullyrðing stefnanda sé órökstudd með öllu og sé ekki í stefnu vísað til neins lagaákvæðis eða annarra réttarheimilda fullyrðingunni til stuðnings. Ekki sé heldur gerð nein tilraun til að rökstyðja með lagarökum grundvöll bótaskyldu hjá hvorum aðila fyrir sig. Enga tilgreiningu eða rökstuðning sé að finna fyrir því t.d. við hvaða meinta atburð eða á hvaða stigi meðstefndi hafi sýnt af sér saknæma háttsemi.

Þá telur stefndi, Reykjavíkurborg, að sundurliðun bótakröfu sé með öllu ófullnægjandi. Í stefnu sé eingöngu vísað til örorkumats A-kk-ef Þ-kk-ef Ó-kk-ef, en hvorki gerð grein fyrir útreikningi einstaka krafna né tilgreint við hvaða lagaákvæði þær styðjist, sbr. t.d. ákvæði skaðabótalaga. Stefnandi geri kröfu um greiðslu þjáningabóta, miskabóta, bóta fyrir varanlega fjárhagslega örorku og annað fjártjón. Stefnandi tilgreini ekki á hvaða lagaákvæðum hann byggi þessa kröfu sína og geri ekki heldur gein fyrir forsendum að baki útreikningum á einstökum kröfum, sbr. 15. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Fyrrnefnt örorkumat sé meira en sex ára gamalt og fylgi engin gögn með stefnu sem beri um núverandi ástand eða starfsgetu stefnanda. Engin skattframtöl, sem tilgreini tekjur stefnanda, hafi verið lögð fram með stefnu. Hvorki liggi fyrir í málinu við hvað stefnandi starfi í dag né á hvern hátt líkamlegt ástand hans komi nú í veg fyrir að hann geti sinnt fullu starfi sínu.

Enn fremur liggi engin gögn fyrir í málinu um það hvort stefnandi hafi þegar fengið greiddar bætur frá þriðja aðila sem eigi að koma til frádráttar kröfu hans. Samkvæmt 5. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 sé bótaskylda metin út frá fjárhagslegum mælikvarða. Nánar tiltekið þurfi að liggja fyrir að eigi sé að vænta frekari bata eftir tjónsatvik og að geta tjónþola til þess að afla sér tekna með vinnu sé varanlega skert.

Grundvöllur sakarefnis sé óljós og fullnægi ekki skilyrðum 80. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála, einkum d-, e-, f- og h- liðum þeirrar greinar. Ekkert orsakasamhengi sé á milli ætlaðs tjóns og athafna stefndu. Með hliðsjón af framanrituðu sé stefndu í raun gert ókleift að taka til varna í málinu á réttum forsendum og verði því að vísa málinu frá dómi í samræmi við ákvæði laga um meðferð einkamála.

V

Í máli þessu krefur stefnandi stefndu um bætur fyrir tjón, sem hann kveðst hafa orðið fyrir af völdum kennara síns í Hvassaleitisskóla hinn 1. mars 2000. Byggir stefnandi kröfu sína á hendur stefnda, H-kk-þgf, á því að hann hafi valdið honum tjóni með saknæmum og ólögmætum hætti og að stefnda, Reykjavíkurborg, beri ábyrgð á því tjóni in solidum með stefnda, H-kk-þgf, sem vinnuveitandi hans. Greinir aðila á um bótaskylduna en jafnframt krefjast stefndu frávísunar málsins, annars vegar vegna þess að ekki sé nægilega gerð grein fyrir bótagrundvelli kröfunnar og hins vegar að sundurliðun og útreikningur bóta í stefnu séu ekki nægilega skýr og uppfylli þar með ekki kröfur 80. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála.

Verður að telja að grundvöllur bótakröfu stefnanda sé nægilega skýr eins og honum er lýst í stefnu og að framan greinir og því ekki fallist á að vísa beri málinu frá dómi af þeim sökum.

Í málinu krefur stefnandi stefndu um greiðslu tiltekinnar fjárhæðar, sem hann sundurliðar í stefnu svo:

Þjáningabætur kr. 130.640

Miskabætur kr. 646.800

Varanleg fjárhagsleg örorka kr. 1.562.401

Annað fjártjón kr. 185.849

Samtals kr. 2.525.690

Af stefnu verður hins vegar ekki með vissu ráðið hvort stefnandi byggir þessa kröfu sína á skaðabótalögum og þá á hvaða greinum þeirra laga, en ekki er í stefnu að finna tilvísun til skaðabótalaganna heldur einungis tilvísun til meginreglu skaðabótaréttar. Þá er á engan hátt gerð grein fyrir því hvernig þetta meinta tjón stefnanda er reiknað eða á hvaða forsendum er byggt, þó svo að vísað sé til framlagðs örorkumats. Kemur m.a. hvergi fram í stefnu hvaða tekjuviðmið er lagt til grundvallar útreikningi bóta vegna örorku eða hvað liggur til grundvallar þeim útreikningi. Ber stefnanda að upplýsa um öll þau atriði sem áhrif geta haft á útreikning bóta til þess að dómur verði lagður á það hvort honum beri sú fjárhæð, sem hann krefur stefndu um. Er kröfugerð stefnanda þannig þegar af þeim sökum svo óljós og málatilbúnaður hans svo óskýr að samræmist ekki meginreglu einkamálalaga nr. 91/1991, um skýran og glöggan málatilbúnað. Er þessi málatilbúnaður stefnanda til þess fallinn að torvelda varnir stefndu. Samkvæmt 80. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála, bar stefnanda að gera grein fyrir þessum atriðum í stefnu og er því ekki við svo búið unnt að leggja efnisdóm á málið. Verður því ekki talið að stefnandi geti undir rekstri málsins bætt úr þessum annmarka.

Þá er athugavert við málatilbúnað stefnanda, að þar er ekki að því vikið hvort hann njóti einhverra greiðslna frá almannatryggingum, sem koma skuli til frádráttar, samkvæmt lögum nr. 50/1993, sbr. lög nr. 37/1999. Þá kemur ekki fram í stefnu hverja stefnandi hyggst leiða fyrir dóm til skýrslugjafar um atvik máls.

Samkvæmt framansögðu ber því með vísan til e-, f-, og h-liðar 80. gr. laga nr. 91/1991, að vísa málinu frá dómi.

Þrátt fyrir þessa niðurstöðu þykir rétt, eins og mál þetta er vaxið, að hver aðila beri sinn kostnað af málinu.

Stefnandi fékk gjafsókn með leyfi dómsmálaráðuneytisins, dagsettu 17. mars 2003.

Gjafsóknarkostnaður stefnanda, sem þykir hæfilega ákveðinn 200.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði. Við ákvörðun málskostnaðar hefur ekki verið litið til virðisaukaskattsskyldu stefnanda.

H-kvk-nf Þ-kvk-nf héraðsdómari kvað upp úrskurð þennan.

Ú R S K U R Ð A R O R Ð :

Máli þessu er vísað frá dómi.

Málskostnaður fellur niður.

Gjafsóknarkostnaður stefnanda, L-kk-ef B-kk-ef A-kk-ef, 200.000 krónur greiðist úr ríkissjóði.

H-kvk-nf Þ-kvk-nf