S-291/2017

Mál þetta, sem dómtekið var 3. október sl., er höfðað með ákæru, útgefinni af lögreglustjóranum á höfuðborgarsvæðinu 23. maí 2017, á hendur X, kennitala [...],[...],[...],

I

Fyrir umferðar- og fíkniefnalagabrot, með því að hafa mánudaginn 9. maí 2016 ekið bifreiðinni [...] óhæf til að stjórna henni örugglega vegna áhrifa ávana- og fíkniefna (í blóði mældist amfetamín 70 ng/ml) eftir Snorrabraut og inn á umferðarsvæði Hlemms, þar sem öll umferð er bönnuð nema umferðstrætisvagna, þar sem lögregla stöðvaði aksturinn og að hafa skömmu síðar á lögreglustöðinni við Hverfisgötu í Reykjavík haft í vörslum sínum 0,07 g af amfetamíni og 1,96 g af marijúana, sem lögreglumenn fundu við leit á ákærðu.

Telst brot þetta varða við 1., sbr. 2. mgr. 5. gr. og 1., sbr. 2. mgr. 45. gr. a, sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 með áorðnum breytingum og 2. gr., sbr. 5. og 6. gr. laga um ávana- og fíkniefni nr. 65/1974, sbr. lög nr. 13/1985 og lög nr. 68/2001, og 2. gr., sbr. 14. gr., reglugerðar um ávana- og fíkniefni og önnur eftirlitsskyld efni nr. 233/2001, sbr. reglugerð nr. 848/2002.

II

Fyrir hegningarlagabrot og brot á barnaverndarlögum með því að hafa á árunum 2012-2016, á heimilum hennar að [...] á M, [...] í N, [...] á O og [...] í P, endurtekið beitt börn sín, A, fædda árið [...], B, fæddan [...], og C, fæddan [...], ofbeldi, andlegum og líkamlegum refsingum, ógnað þeim og sýnt þeim vanvirðandi háttsemi, yfirgang og ruddalegt athæfi eins og nánar er lýst að neðan:

Gagnvart A, með því að hafa í nokkur skipti slegið A á rassinn og bakið með belti, slegið hana með flötum lófa í andlitið og líkama, snúið upp á eyrun á henni, tekið í hárið á henni og slegið höfði hennar utan í vegg, stigið ofan á maga hennar, sparkað í maga hennar, í eitt skipti slegið hana í líkamann með leikfangagítar þannig að gítarinn brotnaði og slegið hana með moppu í andlitið. Af framangreindu hlaut A áverka í andliti, á báðum fótleggjum og báðum handleggjum.

Gagnvart B, með því að hafa í nokkur skipti slegið hann á rassinn, lærin og bakið með belti, snúið upp á eyru hans, slegið hann með flötum lófa í andlitið, slegið hann í líkamann með höndunum og slegið hann með penna í höfuðið. Af framangreindu hlaut B áverka á báðum handleggjum, báðum lærum og á báðum fótleggjum.

Gagnvart C, með því að hafa í nokkur skipti slegið hann á rassinn, lærin og bakið með belti, slegið hann með flötum lófa í andlit og líkama og slegið hann með penna í höfuðið. Af framangreindu hlaut C áverka á báðum handleggjum, baki, rassi, báðum lærum og báðum fótleggjum.

Teljast brot þessi varða við 217. gr. og 1. mgr. 218. gr. b hegningarlaga nr. 19/1940 og 1. mgr. 98. gr. og 1. og 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002.

Fyrir hönd A, kt. [...], B, kt. [...], og C, kt. [...], gerir L-kvk-nf M-kvk-nf O-kvk-nf hdl. kröfu um greiðslu miskabóta úr hendi ákærðu til handa A að fjárhæð 3.500.000 krónur, handa B að fjárhæð 3.000.000 króna og handa C að fjárhæð 3.000.000 króna. Einnig er krafist vaxta af ofangreinum fjárhæðum skv. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 18. apríl 2011 vegna A og B en frá 19. mars 2014 vegna C, en síðan dráttarvaxta í öllum tilvikum samkvæmt 9. gr. sömu laga að liðnum mánuði frá birtingu kröfunnar til greiðsludags. Þá er krafist málskostnaðar að mati dómsins eða samkvæmt síðar framlögðum reikningi, auk virðisaukaskatts á málskostnað.

Þess er krafist að ákærða verði dæmd til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar. Þá er krafist sviptingar ökuréttar samkvæmt 101. og 102. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, með síðari breytingum. Einnig er krafist upptöku á 0,07 g af amfetamíni og 1,96 g af marijúana samkvæmt 6. og 7. mgr. 5. gr. laga nr. 65/1974 og 2. mgr. 14. gr. reglugerðar nr. 233/2001.

Þá var einnig höfðað mál á hendur ákærðu, sem sameinað var þessu máli, með ákæru útgefinni af lögreglustjóranum á höfuðborgarsvæðinu 28. júní 2017, fyrir fíkniefnalagabrot, með því að hafa mánudaginn 20. mars 2017, haft í vörslum sínum á Fífuhvammsvegi á móts við Fífulind í bifreiðinni [...] 14,02 g af kókaíni sem lögregla fann við leit í bifreiðinni og lagt var hald á.

Telst þetta varða við 2. gr., sbr. 5. og 6. gr., laga um ávana- og fíkniefni nr. 65/1974, sbr. lög nr. 13/1985 og lög nr. 68/2001, og 2. gr., sbr. 1. mgr. 14. gr., reglugerðar um ávana- og fíkniefni og önnur eftirlitsskyld efni nr. 233/2001, sbr. reglugerð nr. 848/2002 og auglýsingu nr. 232/2001.

Þess er krafist að ákærða verði dæmd til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar. Þá er krafist upptöku á 14,02 g af kókaíni samkvæmt 6. mgr. 5. gr. laga nr. 65/1974 og 2. mgr. 14. gr. reglugerðar nr. 233/2001.

Verjandi ákærðu krefst þess aðallega að hún verði sýknuð af öllum kröfum ákæruvaldsins nema akstri samkvæmt I. lið ákæru frá 23. maí 2017. Til vara krefst hann þess að ákærða verði dæmd til vægustu refsingar sem lög leyfa og refsingin verði að öllu leyti skilorðsbundin. Varðandi bótakröfur krefst hann þess aðallega að þeim verði vísað frá dómi, til vara að hún verði sýknuð af þeim, en til þrautavara að bætur verði lækkaðar verulega. Þá krefst hann hæfilegra málsvarnarlauna.

Málsatvik

I. liður ákæru dags. 23. maí 2017

Samkvæmt skýrslu lögreglu voru tveir lögreglumenn við eftirlit er þeir veittu bifreiðinni [...] athygli þar sem henni var ekið af Snorrabraut og inn á athafnasvæði Hlemms þar sem öll umferð er bönnuð nema umferð strætisvagna. Ökumanni, ákærðu, var gefið merki um að stöðva bifreiðina. Lögreglumenn fundu mikla kannabislykt koma úr bifreiðinni. Samkvæmt skýrslunni var ákærða verulega sljó og voteygð. Þegar hún steig úr bifreiðinni hvarf lyktin úr bifreiðinni en var enn sterk af ákærðu. Hún var því handtekin grunuð um akstur undir áhrifum fíkniefna. Ákærða var flutt á lögreglustöðina þar sem leitað var á henni. Við leitina fundust tveir pokar með ætluðu kannabisefni og ein poki með hvítu efni. Í efnaskýrslu kemur fram að á ákærðu hafi fundist þrír pokar með fíkniefnum í handarkrika.

II. liður ákæru dags. 23. maí 2017

Upphaf máls þessa var beiðni Barnaverndar P um lögreglurannsókn, dags. 6. júní 2016, á ætluðu líkamlegu, andlegu og kynferðislegu ofbeldi gegn A, B og C, börnum ákærðu. Samkvæmt tilkynningu sama dag hafði stúlkan tjáð sig um líkamlegt ofbeldi af hálfu móður sinnar. Þá væri einnig grunur um kynferðislegt ofbeldi. Kom þar fram að systkinin þrjú lytu forsjá ákærðu og byggju hjá henni. Hún hefði komið til landsins frá R árið 2011 ásamt tveimur eldri börnum sínum og flutt til M. Samkvæmt gögnum frá Barnavernd M hefði fljótlega farið að bera á vanlíðan barnanna, en komið hefði fram hjá þeim að stjúpfaðir þeirra hefði beitt þau ofbeldi. Grunur um líkamlegt ofbeldi af hálfu stjúpföður hafi verið staðfestur við könnun málsins og móðirin aðstoðuð við að komast af heimilinu með börnin. Fljótlega eftir að hún hafi flutt hafi komið í ljós að hún væri barnshafandi. Afskipti Barnaverndar hafi að mestu snúist um stuðningsúrræði fyrir móðurina og börnin. Í nóvember 2014 hafi málið verið flutt til O vegna flutnings fjölskyldunnar. Málið hefði verið kannað á O en móðir hefði sagt flutninginn tengjast einelti í skóla barnanna á M og vanlíðan þeirra vegna þess. Ekki hafi verið áhyggjur af börnunum eða forsjáraðila í skólanum og málinu hafi verið lokað í mars 2015.

Sex tilkynningar hafi borist í málefnum barnanna frá janúar 2016 frá lögreglu og undir nafnleynd. Þar sé lýst áhyggjum af líðan og öryggi barnanna í umsjá móður. Mikil ábyrgð sé lögð á stúlkuna. Hún sjái að mestu um heimilið og beri ábyrgð á yngri bræðrum sínum. Einnig hafi komið fram að börnin séu illa hirt og skítug, auk þess sem áhyggjur séu af neyslu móður. Bakvakt hafi í tvígang farið á heimilið vegna gruns um neyslu móður. Í fyrra skiptið hafi hún verið talsvert ölvuð. Hún hafi verið grunuð um að hafa ekið bifreið undir áhrifum fíkniefna og fíkniefni hafi fundist á henni og við heimili hennar.

Upplýsingar hafi borist frá [...]skóla vegna eldri drengsins í mars 2016. Þar hafi komið fram að honum liði ágætlega í kennslustundum. Hann væri kurteis og færi eftir fyrirmælum. Komið hefði fyrir að hann væri ekki með sundföt og lengi vel hafi hann vantað ýmis námsgögn, en hann virðist vera kominn með flest þeirra. Hann skilaði yfirleitt heimanámi en enginn virtist hlusta á hann lesa. Hann virtist bera ábyrgð á því að láta vita ef hann þyrfti leyfi til að fara til læknis eða annað. Samkvæmt upplýsingum um stúlkuna væri hún farin að draga sig í hlé og væri stundum döpur. Hún væri kurteis og elskuleg og kennari hefði það á tilfinningunni að hún bæri mikla ábyrgð á yngri systkinum sínum. Hún væri snyrtileg og með þau námsgögn sem til væri ætlast. Hún segðist ekki hafa gott næði til heimanáms og hefði móður verið bent á það. Mætingar stúlkunnar væru góðar.

Rætt hefði verið við tvö eldri börnin í skólanum. Þau hefðu sagt að þeim liði vel heima og þau sæju mikið um að ganga frá og þrífa, sérstaklega stúlkan, þar sem móður væri illt í bakinu. Móðir vekti stúlkuna á morgnana og hún vekti síðan bræður sína. Drengurinn lýsti því að móðirin drykki stundum bjór og vín og færi út að skemmta sér. Stundum væri hún í vondu skapi þegar hún drykki en notaði sígarettur til að róa sig.

Samkvæmt upplýsingum frá leikskóla yngri drengsins væri líðan hans góð. Hann mætti vel en stundum seint, stundum væri látið vita en stundum ekki. Hann væri einnig stundum sóttur seint. Góð dagleg samskipti væru við móður og stundum kæmi systir hans að sækja hann, auk þess sem faðir hafi komið annað slagið.

Ekki hefði verið unnt að ná í móður til að ræða tillögur um vistun barnanna utan heimilis og ekki væri vitað hvar hún væri niðurkomin. Börnin hafi nú verið hjá fyrrverandi stuðningsfjölskyldu þar sem móðir hafi komið þeim fyrir um fjórum vikum áður. Fjölskyldan hafi látið Barnavernd vita af veru barnanna þar.

Skýrsla hafi borist frá talsmanni barnanna 1. júní 2016. C hafi lýst því að móðir hans beitti hann ofbeldi, hún hafi meðal annars rassskellt hann og snúið upp á eyrun á honum. Hann vilji dvelja áfram mjög lengi hjá stuðningsforeldrum sínum og hafi lagt áherslu á að vera þar í langan tíma. Þar væri gott að vera og honum liði vel. B segði að hann yrði rosalega glaður að fá að dvelja áfram hjá stuðningsforeldrum sínum. Þá liði A vel hjá þeim og vildi dvelja þar áfram. Stuðningsforeldrar hefðu fengið upplýsingar um að móðir barnanna væri í R og óvíst hvenær hún kæmi til baka.

A hefði verið að opna sig meira um aðstæður sínar hjá móður sinni og hefði greint frá líkamlegu og andlegu ofbeldi af hennar hálfu. Hún hefði jafnframt skýrt frá því að bræður hennar hefðu verið beittir harðræði. Í tölvupósti frá stuðningsmóður hefði komið fram að stúlkan hefði greint frá því að móðir hennar refsaði henni ef hún gerði vitleysur. Hún þyrfti að fara úr fötunum og móðir hennar veldi belti, oftast með sylgju, til að lemja hana með. Stúlkan hefði ör í andliti eftir það. Þá hefði stundum blætt úr líkama hennar. Móðir hennar segði hana óþæga ef hún lagaði ekki nógu vel til, gleymdi einum diski eða gengi á milli svo móðir hennar berði ekki yngri bræður hennar. Það sama væri gert við eldri drenginn. Þá sneri hún upp á eyrun á þeim og henti þeim utan í veggi þannig að þau fengju marbletti og höfuðáverka. Yngri drengurinn fái bara belti með betri hliðinni en mest rassskellingar á nakinn líkamann. Hann verði eldrauður á rassinum og fái jafnvel marbletti. Móðirin snúi upp á eyrun á honum og lyfti honum upp í loftið. Hann segði þó sjálfur að það væri betra en rassskellingar og beltið. Fram hafi komið að stúlkan hræðist ekkert meira en að móðir hennar komist að því að hún hafi sagt frá. Hún hefði sagt frá ofbeldinu á M og þá fengið mestu refsingu sem hún hefði fengið. Hún hefði einnig lýst því að móðir hennar hefði beðið hana um að velja belti til að lemja eldri drenginn með, en hún hefði þá alltaf reynt að velja það sem henni hefði sjálfri fundist skást. Drengirnir hefðu heyrt frásögn stúlkunnar og bætt inn í hana sinni upplifun. Börnin glímdu öll við mikinn kvíða, áfallastreitu o.fl.

Farið hafi verið í vitjun til stuðningsforeldra sama dag. Vel hafi verið búið að börnunum. Fram hafi komið hjá stuðningsforeldrunum að A vildi helst sofa í litlu bili á milli rúms og koju í svefnherberginu, en henni líði best að sofa þétt upp við einhvern og gæti ekki verið ein í herbergi. Hún sjúgi fingur á nóttunni. Drengirnir hafi báðir vætt rúmið þegar þeir hafi komið. Börnin hafi öll lýst því að þau vildu ekki fara aftur til móður sinnar. Þegar farið hafi verið með þau á heimili þeirra í Q hafi drengirnir tryllst og sá yngri hafi sagt að hann lofaði að vera góður.

Í málinu liggja frammi tilkynningar til Barnaverndar vegna málefna barnanna og skýrslur barnaverndaryfirvalda. Er þar meðal annars að finna tilkynningu frá stuðningsforeldri A og B frá 25. júní 2013. Kemur þar fram að stuðningsmóðir hafi áhyggjur af A þar sem hún hafi greint frá mikilli vanlíðan síðast þegar hún hafi verið hjá henni yfir helgi. Hún hefði byrjað að biðja um að fá að vera lengur, eins og oft áður. Svo hefði hún sagt að sér liði oft illa og stundum hugsaði hún um að hún vildi ekki lifa. Hún hefði hugsað um að taka hníf og stinga sig í magann. Hún hefði óttast viðbrögð móður sinnar við því að hún greindi frá vanlíðan sinni. Þá liggja fyrir tilkynningar um vanrækslu og áhyggjur af því að elsta barnið sé látið bera ábyrgð á hinum börnunum.

Börnunum þremur var skipaður talsmaður af hálfu Barnaverndar P í maí 2016. Í skýrslu talsmannsins, Þ, frá 31. maí 2016 kemur fram að hún hafi átt viðtöl við systkinin síðustu daga á undan. Hún hitti A í leikskólanum. Hann greindi frá því að hann dveldi hjá fósturforeldrum og myndi gista hjá þeim mjög lengi, með áherslu á „mjög“. Hann sagði að „venjulega mamma“ ætti ekkert hús núna. Spurður um hvernig væri hjá henni sagði hann að hún væri líka góð en stundum öskraði hún, rassskellti hann og sneri upp á eyrun á honum og sýndi hann hvernig hún gerði það. Þetta gerði hún þegar hann væri búinn að vera óþekkur. Hann sagði að þetta hefði gerst 70 sinnum og lýsti því hvað það væri mikið. Þegar þetta gerðist liði honum illa og hann færi stundum að gráta. Hann kvaðst vilja hitta móður sína einu sinni og bara fara í heimsókn, en ekki gista, því hún ætti ekki rúm fyrir hann og svo væri hún stundum að rassskella. Hann vildi því vera hjá fósturmóður sinni, en stundum móður. Þá greindi hann frá því að stjúpfaðir hans væri skemmtilegur og góður.

Talsmaður hitti B á fósturheimilinu. Honum leist vel á að dvelja næstu fjóra mánuði á fósturheimilinu og sagðist rosalega glaður yfir því. Hann vildi hitta móður sína nokkrum sinnum í viku. Hann lýsti því að móðir hans væri mjög skemmtileg og það væri líka mjög skemmtilegt á fósturheimilinu. Hann sagði að þau A hjálpuðu móður sinni stundum að elda og taka til því henni væri svo illt í bakinu. Nánar spurður um móður sína sagði hann að hún væri góð, en stundum öskraði hún rosalega hátt og sendi hann í skammarkrókinn. Þar þyrfti hann að vera frá 30 mínútum upp í tvær klukkustundir. Hann neitaði því að móðir hans legði á hann hendur, en sagði að hún tæki stundum í öxlina á honum og henti honum inn í herbergi. Hún kæmi alveg eins fram við öll systkinin. C liði oft illa og færi að gráta. Þá lýsti hann góðum samskiptum við stjúpföður sinn og sagðist vilja hitta hann jafnoft og móður sína.

Talsmaðurinn hitti A tvisvar sinnum. Þegar rætt var við hana um ástæður þess að hún væri á fósturheimilinu dró hún sig inn í skel sína og sagði fátt. Hún lýsti því að það væri gott að vera þar og hún vildi að móðir hennar fengi hjálp svo henni myndi líða betur. Hún lýsti því að móðir hennar væri góð kona og hún vildi gera allt til að hjálpa sér að eiga góða framtíð og betra líf en hún sjálf hefði átt. Stundum ætti hún þó erfitt og liði mjög illa. Í samtali næsta dag kvaðst hún vilja segja frá en það væri erfitt. Hún sagði að það myndi hjálpa mjög mikið ef móðir hennar færi ekki út að skemmta sér og kæmi seint heim, stundum kæmi hún ekki fyrr en um hádegi daginn eftir. Þá vöknuðu þau í áfalli og reyndu að hringja í hana, en stundum væri slökkt á símanum. Hún færi yfirleitt út eftir að drengirnir væru sofnaðir. Það væri betra ef einhver passaði þau. Hún þyrfti yfirleitt sjálf að gera öll heimilisverkin því móðir hennar væri þunglynd og lægi uppi í rúmi. Hún sagði þær mæðgur vera góðar vinkonur og það væri oft gaman að vera með henni. Hún sagði hana ekki leggja hendur á þau systkinin, nema hún rassskellti þau þegar þau væru búin að vera rosalega óþekk. Spurð um umgengni við móður sína kvaðst A geta hugsað sér að byrja að gista hjá henni eina nótt og sjá hvernig myndi ganga. Ef vel gengi gæti hún hugsað sér að vera tvær nætur. Það sama gilti um stjúpföður hennar. Þá lýsti hún því að það væri gott að vera búin að tala um þetta, sér liði betur eftir það. Talsmaðurinn lýsti því í skýrslu sinni að A hefði átt erfitt með að tjá sig. Hún virtist vilja gera það en ekki geta komið orðum að því og stundum væri eins og hún væri að bresta í grát. Um leið og eitthvað annað hefði verið rætt hefði hún brosað og átt mun auðveldara með að tjá sig.

Í skýrslu talsmannsins frá 9. júlí 2016 kemur fram að óskað hafi verið eftir því að hún ræddi aftur við börnin um uppeldi þeirra á heimili móður. Hún ræddi við systkinin saman og var fósturmóðir barnanna viðstödd. Talsmaðurinn lýsti því að þau hefðu talað hvert ofan í annað þegar þau hefðu verið komin á gott skrið. Þau hefðu þá verið beðin um að endurtaka eða bíða meðan annað kláraði. Systkinin hefðu verið óörugg í upphafi samtalsins og bent hvert á annað. Talsmaður byrjaði þá að spyrja hvar þau vildu búa ef þau fengju að ráða. B svaraði fljótt að hann vildi búa á fósturheimilinu en samt fá að hitta móður sína og helst að hún fengið að búa hjá honum. A sagðist líka vilja búa á fósturheimilinu og hitta móður sina af og til. C sagðist vilja óska þess að fósturmóðir hans hefði fætt hann og B tók undir það.

Þá sagði C skyndilega frá því að móðir hans hefði oft lamið hann með belti og snúið upp á eyrun á honum og sýndi hvernig hún gerði það. Hann sagði að hún gerði þetta mjög oft en fósturmóðir hans aldrei. Móðir hans gerði þetta ef hann gerði eitthvað ótrúlega mikið af sér. A bætti þá við að stundum hefðu þau ekki þurft að gera neitt af sér, hún yrði svo ótrúlega fljótt reið. Þá greindi hún frá því að hún hefði alltaf þurft að taka til og þrífa íbúðina. Ef móður hennar hefði ekki fundist það nógu vel gert hefði hún orðið brjáluð. Hún hefði oft barið höfðinu á henni utan í vegg og stigið á magann á henni. Þá væri hún alltaf að lemja þau með belti. Verst væri þegar hún tæki penna og pikkaði með honum í höfuð þeirra. B sagði að móðir þeirra hefði ekki vitað að það mætti ekki lemja börn á Íslandi, en það mætti í R. Þegar henni hefði verið sagt að þetta mætti ekki á Íslandi hefði hún sagt það bull og engu máli skipta. Þau þyrftu að læra mannasiði. Þá hefði hann oft heyrt hana lemja stjúpföður þeirra. Stjúpfaðirinn hefði stundum reynt að hjálpa þeim, en hún hefði sagt honum að skipta sér ekki af því sem honum kæmi ekki við. A kvaðst bæði hafa heyrt og séð þegar móðir þeirra lemdi stjúpföður þeirra. Móðir þeirra lemdi hana mest og léti bræður hennar oft inn í herbergi þar sem þeir væru látnir dúsa lengi. Þau væru stöðugt dauðhrædd um að gera mistök því þá biði þeirra alltaf refsing. Þau segðu oft við hvert annað þegar þau biðu þess að móðir þeirra kæmi heim: „Nú erum við dauð.“

B sagði að móðir þeirra kallaði þau ljótum nöfnum og hótaði að henda þeim út og bannaði þeim að koma aftur. A lýsti því að það væri rosalega erfitt að vera stöðugt hrædd við móður sína og hún vildi ekki lifa svona lífi lengur. Hún væri búin að lifa við þetta frá fæðingu en hefði ákveðið að segja frá þar sem hún vildi ekki lifa svona lengur. B sagði þá að þetta væri í fyrsta sinn sem hann segði frá, en hann hefði aldrei þorað það áður. Bað hann talsmanninn um að lofa að segja móður sinni ekki frá þessu, því hún myndi drepa þau ef hún kæmist að því að þau segðu frá. Þegar honum var greint frá því að Barnavernd fengi upplýsingar um þetta sagðist hann sjá eftir að hafa sagt frá, því hann langaði að hitta móður sína aftur en hún myndi verða alveg brjáluð og drepa þau. Hann róaðist við upplýsingar um að móðir hans myndi fá hjálp og þau myndu ekki hitta hana ein, en þau sögðu að þegar Barnavernd hefði talað við hana og bannað henni að lemja hefði hún hætt í smá tíma en svo byrjað aftur.

C greindi frá því að það væri verst þegar móðir hans rassskellti hann á beran rassinn. Það væri betra að vera í buxum, en allra best að vera í bleyju. Þá fyndi hann minnst fyrir flengingunum. Hann sagðist setja hendurnar fyrir andlitið, og sýndi hvernig, þegar móðir hans ætlaði að lemja hann. A sagði að þau hefðu alltaf verið að líta aftur fyrir sig til að sjá hvort móðir þeirra væri að koma og berja þau, því þau væru stöðugt hrædd við hana. B sagði að einu sinni hefði hún skipað A að fara úr buxunum til að hún gæti lamið hana og hún hefði lamið hana svo fast að það hefði komið blóð. Þá sýndu systkinin ýmis ör á líkamanum. B sagði að móðir hans hlyti að æfa karate því hún tæki oft karatespörk og sparkaði í þau. A sagði að móðir þeirra passaði að draga fyrir gluggana svo fólk sæi ekki inn þegar hún væri að berja þau. Ef einhver kæmi í heimsókn og spyrði af hverju þau væru með sár lygi hún því að þau hefðu dottið og meitt sig.

A lýsti því að henni fyndist mjög erfitt að þurfa að gera allt heima, þrífa húsið og hugsa um C. Þegar hann vakni á morgnana segi móðir hennar henni að fara á fætur og gefa honum að borða. Hann vakni stundum klukkan sex á morgnana og þá fari hún á fætur. Það væru reyndar bestu stundirnar því að þá liði henni eins og hún væri frjáls. Stundum kæmi B henni til hjálpar og segði að húsið væri mjög fínt þegar móðir hennar væri óánægð. Þá slyppi hún stundum við refsingu. Þau hjálpuðust eins mikið að og þau gætu. Talsmaðurinn tók fram í lokin að sumt hefðu börnin endurtekið oft. Til að mynda hefði A oft sagt að það væri erfitt að vera hræddur við móður sína og hún vildi ekki lifa svona lífi lengur. Þá hefðu B og C ítrekað sagt að þeir vildu óska að þeir hefðu fæðst inn í fósturfjölskyldu sína svo þeir ættu „eðlilega“ móður. Eftir samtalið hafi A lýst því að hún væri mjög fegin að hafa komið þessu frá sér.

Börn ákærðu gengust undir læknisskoðun á Landspítalanum 8. júní 2016 að beiðni Barnaverndar P. Við skoðun á A sást ör yfir vinstri augabrún og á vinstri kinn. Þá var hún með hringlaga blett af óljósum toga á miðjum vinstri upphandlegg. Smá húðbreytingar voru í vinstri olnbogabót og hringlaga ör á ofanverðum úlnlið vinstra megin. Bogadregið ör var meðfram hægra hné utanvert og minni háttar ör á vinstri fótlegg. Ekki var að sjá ör á rassi en húðbreytingar sem virtust samsvara húðsliti. A tilgreindi sjálf að ör á enni væri eftir móður hennar. Húðbreytingar á vinstri upphandlegg gætu verið meðfæddar og kannaðist hún sjálf við að blettur hægra megin væri meðfæddur. Niðurstaða skoðunarinnar var sú að hún hefði nokkur ör eftir áverka.

Við skoðun á B kom fram að hann hafði gamalt gróið skurðsár rétt fyrir ofan hægri augabrún lateralt. Hann hafði hringlaga sár á báðum framhandleggjum, aftanverðum hægra megin og rétt fyrir ofan miðjan framhandlegg en framanvert vinstra megin rétt fyrir ofan miðjan framhandlegg. Hann var með strik eða gömul ör skálaga á báðum lærum á hliðunum af óljósum toga. Utanvert á hægra hné var hann með merki um ör og sömuleiðis tvö bæði fyrir ofan og neðan hægra hné. Þá var hann með ör miðlægt við vinstra hné og smá ör aftanvert á kálfa hægra megin. Hann gat með engu móti almennilega skýrt neinn af þessum áverkum og vildi sem minnst tala um þá. Það var álit læknis að drengurinn væri hraustur og glaðlegur, en með fjöldann allan af áverkamerkjum, sár og ör á líkamanum, sem hann gefi ekki upp af hvaða toga séu.

C hafði örbletti eða sár í gróanda á enni og báðum kinnum. Hann var með gamalt ör sem virtist vera eftir töluverðan áverka sem hafi verið saumaður á miðjum hægri upphandlegg og annað sár á svipuðum stað en aftan á upphandleggnum. Hann var með rispu yfir olnboganum á hægri handlegg og tvö minni eldri ör á framhandlegg hægra megin. Hann var með aflangan marblett á vinstri framhandlegg rétt neðan við vinstri olnboga, einnig með rispu yfir vinstri framhandlegg, miðlægt, og rispu eða ör á handarbaki vinstra megin. Hann var með ör á bakinu hægra megin á miðju baki og á vinstri síðu. Hann var með strik á rasskinnum sem gætu verið nokkur ör. Jafnframt var hann með áverkamerki á utanverðu hægra læri og sjá mátti gömul ör framanvert og ofanvert á hægra læri. Þá var hann með sár á hnjánum hægra megin, tvö sem voru gróandi og rispu fyrir ofan hægra hné. Tveir litlir marblettir voru á vinstri sköflungi. Það var álit læknis að drengurinn væri með fjölmörg áverkamerki á víð og dreif um líkamann. Með vottorðum læknisins fylgdu fjölmargar myndir af framangreindum áverkum.

Þá hefur verið lögð fram skráning frá Heilsugæslunni í Q þar sem fram kemur að B hafi komið þann 2. febrúar 2016 til saumatöku úr hægri hendi. Hann hafi skorið sig á brotnu glasi tveimur vikum áður en það sé nú vel gróið.

Meðal gagna málsins er afrit samtals ákærðu við A á messenger. Í samtalinu ræða þær meðal annars hverju A hafi sagt frá. Fram kemur að þær eigi mörg leyndarmál saman. Ákærða kveðst fyrirgefa dóttur sinni og segir að hún hafi sagt fullt af lygi. Hún skilji ekki af hverju hún hafi gert það, en hugsanlega hafi stuðningsmóðir hennar verið búin að lofa að eiga hana. Þær gætu hins vegar lagfært þetta. A svarar því til að það hefði ekki verið lygi. Ákærða segir þá að hún þurfi ekki að útskýra þetta, en hún sé hrædd um að fá ekki að sjá þau börnin aftur. Þá fái hún kannski ekki að koma í fermingu A og þegar A kveðst ekki vilja fermast fái hún ekki að koma segir hún: „Ég held ekki, ég vona bara að þér líði vel í nýju fjölskyldunni.“

Í málinu liggur fyrir sálfræðileg matsgerð frá 21. september 2016 sem unnin var af D-kk-þgf V-kk-þgf sálfræðingi að beiðni Barnaverndar P. Matsmaðurinn framkvæmdi áhættumat með tilliti til umgengni móður við börn sín. Matsmaðurinn átti viðtal við elsta barn ákærðu, A. Í matsgerðinni er því lýst að hún hafi verið róleg og yfirveguð og átt auðvelt með að tjá hugsun og líðan. Hún hafi verið örugg í viðmóti, opin og einlæg. Hún greindi frá því að sér liði vel hjá fósturforeldrum og vildi vera þar áfram. Allt hefði verið erfitt hjá móður hennar. Hún hefði þurft að gera mikið af húsverkum, þrífa og ganga frá. Móðir hennar hefði alltaf verið mjög reið ef hún gerði ekki það sem hún segði. Þá öskraði hún og slægi bæði hana og bræður hennar. Þetta hefði verið svona svo lengi sem hún myndi eftir sér og hefði ekki gerst sjaldan. A lýsti því að henni hefði liðið illa yfir þessu. Móðir hennar gæti alveg verið fín og góð en væri fljót að verða ofboðslega reið ef eitthvað væri gert vitlaust. Hún hefði verið þannig frá því hún myndi eftir sér, bæði á Íslandi og í S. Í S hefði hún notað bæði prik og belti til að lemja en mest belti eftir komuna til Íslands. A kvaðst hrædd við móður sína og viss um að hún myndi lemja sig aftur ef hún flytti til hennar. Hún hefði lofað að gera það ekki, en það hefði aldrei staðist. Hún kvaðst vilja vera áfram á fósturheimilinu. Hún óttaðist mest að móðir hennar myndi lofa að hætta að lemja og ekki standa við það. Þá sagðist hún líka hrædd um að móðir hennar myndi ásaka hana fyrir að segja frá því sem ekki mátti segja frá og þá væri hún í vondum málum. Þá teldi hún að bræðrum hennar liði vel hjá fósturfjölskyldum sínum, en hún hefði heimsótt þá, auk þess sem hún sæi B í skólanum. Hún sagðist stundum sakna móður sinnar og stjúpföður, sem henni hefði líkað við, en hann hefði reynt að passa þau þegar móðir þeirra hefði verið vond. Hún kvaðst treysta sér til að hitta móður sína en vilja hafa einhvern með sér. Hún kvaðst nú örugg á fósturheimilinu ólíkt því sem hefði verið hjá móður þar sem hún hefði alltaf verið að svíkja.

Í niðurstöðukafla matsgerðarinnar er greint frá því að matsmaður hafi hitt ákærðu nokkrum sinnum á tímabilinu júlí til september 2016 og metið andlega stöðu hennar eftir að fara ítarlega yfir forsögu hennar og leggja fyrir hana sálfræðileg próf og matslista. Hún hefði alfarið neitað að hafa beitt börn sín ofbeldi, en hefði viðurkennt að hafa verið í ójafnvægi vorið áður og hafa lagt mikla ábyrgð á A. Saga ákærðu einkenndist af miklum áföllum. Niðurstöður greiningarviðtals og sálfræðilegra prófa hafi verið í samræmi við forsögu þar sem samsláttur á grunni áfallastreituröskunar komi fram. Einkennamynd samræmist samsettri og flókinni áfallasögu frá barns- og unglingsaldri. Tilfinningalegur óstöðugleiki, kvíði, þunglyndi og slök tilfinningastjórn virðist lengi hafa verið til staðar og birtist í verulega skertu álags- og streituþoli sem vafalítið hafi komið niður á samskiptum við börnin og annað fólk. Samskipta- og tengslageta virðist skert. Ákærða uppfylli viðmið fyrir óyndi (dysthymia) með endurteknum alvarlegri geðlægðarlotum og sögu um sjálfskaðandi hegðun. Hún uppfylli viðmið almennrar kvíðaröskunar og ofsakvíðaröskunar. Sállíkamleg einkenni séu áberandi með líkamlegum umkvörtunum og áhyggjum af heilsufari. Hún eigi sögu um áfengis- og vímuefnamisnotkun en neiti því að það sé enn vandamál. Niðurstöður persónuleikaprófs bendi til undirliggjandi persónuleikaröskunar með óstöðugum geðbrigðum og samskipta- og reiðistjórnunarvanda. Einkennum beri saman við jaðarpersónuleikaröskun sem sé í samræmi við áfallatengda forsögu. Þá bendi greindarpróf til þess að vitsmunalegir þættir séu undir meðallagi. Í ljósi allra þessara einkenna sé ákærða í aðkallandi meðferðarþörf þar sem vinna þurfi að tilfinningalegum stöðugleika og félagslegum stuðningi. Sú einkennamynd sem birtist í forsögu og á matstíma rýri forsjárhæfni ákærðu verulega. Engan veginn sé hægt að mæla með því að börnin fari aftur í hennar forsjá eins og staðan sé. Elsta barnið óttist móður sína og viðbrögð hennar við því að hún hafi sagt frá undangengnu ofbeldi. Væri því mælt með áframhaldandi ótímabundinni vistun allra barnanna vegna félagslegs og tilfinningalegs óstöðugleika móður. Mælt væri með umgengni undir eftirliti þar sem viðstaddur yrði aðili sem skilji [...].

Skýrslur voru teknar af börnunum A, B og C fyrir dómi 14. júlí 2016, auk þess sem aftur var tekin skýrsla af C 26. ágúst sama ár. Við skýrslu af A greindi hún frá því að ábyrgð á heimilishaldi hefði hvílt mikið á hennar herðum, en B hefði stundum aðstoðað hana. Hún hefði þurft að elda, þrífa og hugsa um bræður sína á hverjum einasta degi. Á meðan hún hefði séð um húsverkin hefði ákærða oftast verið í símanum og þá hefði verið erfitt að ná sambandi við hana. Þannig hefði þetta verið lengi, en þetta hefði byrjað smám saman. Hún hefði þurft að vakna klukkan sex á morgnana vegna þessa. Hún lýsti því að hún hefði verið mjög þreytt af þessum völdum. Ef hún gerði þetta ekki trylltist ákærða.

Þá greindi A frá því að ákærða yrði alltaf reið þegar þau systkinin gerðu eitthvað af sér og þá lemdi hún þau. Hún kvað ákærðu hafa farið með hana inn í herbergi og lokað svo að drengirnir heyrðu ekki. Þá byrjaði hún að lemja hana, taka í hárið á henni, skalla höfðinu á henni í vegginn og sparka í magann á henni. Þetta hefði til að mynda gerst á heimili þeirra í Q. Ákærða hefði lamið sig út um allt og stundum notast við belti. Hún segði þeim að fara úr fötunum og svo lemdi hún þau í bakið og rassinn. Það væri mun verra að fara úr fötunum. Þetta hefði líka gerst með priki og höndum en oftast notaði hún belti. Þá lemdi hún eins fast og hún gæti. Hún veldi verstu beltin með járni á endanum, en báðir endar beltisins færu á hana. Þetta gerðist oft. Ákærða segðist vera að reyna að kenna þeim að gera eitthvað ekki aftur, en raunin væri sú að þetta kenndi manni ekki, maður yrði bara geðveikt hræddur um að gera eitthvað vitlaust. A kvaðst oft hafa meitt sig og hafa fengið „sár, blóð og allskyns“. Þá væri hún með ör eftir ákærðu.

Stærsta sárið hefði komið á ennið þegar þau hefðu búið á M. Ákærðu hefði þá ekki fundist hún ganga nógu vel frá og hefði reiðst og lamið hana með moppu í andlitið. Hún hefði einnig fengið sár á maga, rass, fætur, hendur og „allsstaðar bara“. Hún greindi frá því að stjúpfaðir hennar, D, hefði séð ákærðu gera eitthvað svona og reynt að stöðva hana, án árangurs. Hann hefði a.m.k. örugglega heyrt eitthvað. Hún kvað ofbeldið hafa byrjað í S þegar hún hefði verið mjög lítil. Þá hefði það líka hafist gagnvart C þegar hann hefði verið mjög lítill. Hún lýsti því að einu sinni, þegar hún hefði verið í fimmta eða sjötta bekk, hefði hún verið að fara á skemmtun og fengið ilmvatn hjá ákærðu, án þess að spyrja leyfis, en gleymt að skila því. Þá hefði ákærða lamið hana með litlum leikfangagítar þannig að hann hefði brotnað. Þetta hefði verið mjög sárt og hún hefði fengið sár á síðuna af þessu.

A lýsti einnig ofbeldi sem ákærða beitti bræður hennar. Hún kvað ákærðu taka í eyru C, halda honum, henda honum niður og lemja hann eða rassskella hann með penna. Þá lemdi hún líka B í höfuðið með penna. Hún sagði þetta einnig gerast oft, alltaf þegar þau gerðu eitthvað af sér. Hún yrði þó mest fyrir ofbeldinu þar sem hún væri elst. Síðast hefði ákærða lamið hana fyrir að missa óvart glas. Þá hefði hún slegið hana utan undir og tekið í eyrað á henni og snúið. Þá lýsti hún því að B væri settur í skammarkrók í herberginu sínu þar sem hann mætti dúsa í heilan dag, án þess að borða eða fara á salerni. Þá hefði hann þurft að sofa á gólfinu.

Hún sagði ákærðu oftast líka kalla sig ljótum nöfnum, eins og djöful. Hún segði það sama við bræður hennar. Þá hefði hún hótað því að drepa hana gerði hún eitthvað aftur, en hún mundi ekki hvað það var sem hún hefði gert. Spurð um hvar hefði gengið best hjá fjölskyldunni sagðist hún ekki vita það. Það hefði allt verið ömurlegt þar sem hún hefði verið svo leið, það hefði verið leiðinlegast. Þá lýsti hún því að ákærða hefði mikið farið út að skemmta sér og hefði þá oft komið heim seint næsta dag.

Hún greindi frá því að hún hefði ekki fengið að gista hjá vinkonu sinni, E, þar sem hún hefði sagt henni hvað ákærða hefði gert við hana. E hefði sagt móður sinni, F, frá og það hefði borist til ákærðu. Ákærða hefði bannað henni að segja öðrum frá. Þegar maður frá Barnavernd hefði komið hefði ákærða varað hana við með því að annars færi hún í fangelsi. Nú ætlaði hún hins vegar að segja frá þar sem hún vildi ekki lifa áfram svona. Hún hefði næst sagt G, sem hefði sagt Barnavernd frá þessu, og svo fósturmóður sinni, H. Hún hefði heyrt C segja fósturföður þeirra frá því að ákærða hefði lamið hann. A kvað engan annan en ákærðu hafa meitt hana, nema bróður ákærðu. A lýsti því að henni liði mun betur í dag og fósturfjölskylda hennar væri góð við hana.

Við fyrri skýrslutökuna af B, 14. júlí 2016, greindi hann frá því að það hefði verið „geggjað“ að búa á fósturheimilinu þar sem hann hefði dvalið eftir að hafa farið frá ákærðu, en þetta hefði verið besta heimili sem hann hefði búið á. Það hefði stundum verið gott hjá ákærðu en stundum ekki. Hann dveldi nú á Vistheimili barna. Hann vildi heldur búa þar sem hann hefði verið áður en vildi ekkert sérstaklega fara til ákærðu vegna þess að þegar hún hefði verið að skamma hann hefði hún oft meitt hann. Hann kvaðst til í að heimsækja ákærðu stundum. Hún hefði stundum farið út að skemmta sér en færi núorðið ekki nema þegar þau væru sofandi. Stundum hefði hún öskrað á hann, stundum meitt hann með belti, stundum sett hann inn í herbergi og látið hann sitja lengi. Hún hefði stundum meitt hann mikið. Hún notaði beltið til þess að lemja með því á bakið. Hún veldi belti sem hann meiddi sig ekki á og belti sem hann fengi mikið sár af. Svo lemdi hún líka með höndunum. Hann taldi að systkini hans hefðu séð þetta og einnig stjúpfaðir þeirra. Hann taldi að ákærða hefði ekki lamið systur hans áður en hann fæddist en vinkona hennar hefði mælt með þessu og þegar ákærða hefði byrjað að meiða hefði hún ekki getað stoppað. Hann kvaðst einnig hafa orðið vitni að því að móðir hans hefði meitt A. Hún hefði stundum ýtt henni í vegg, lamið hana með belti og stigið á hana. Hún hefði fengið sár undan beltinu. Ákærða segðist vera að kenna þeim, en honum fyndist hún ekki kenna sér neitt.

Í síðari skýrslu B, 26. ágúst 2016, greindi hann frá því að hann hefði hitt ákærðu stuttu áður þar sem hann hefði verið á leiðinni á æfingu. Spurður um hvernig honum hefði liðið að sjá hana sagði hann að sér hefði liðið vel en svo hefði hún spurt hvort hann saknaði hennar ekki. Hann hefði þá ekki verið mikið brosandi og verið svolítið hræddur. Hann vissi ekki af hverju. Það væri svolítið skrítið að vera hræddur við móður sína. Hann neitaði því að hann hefði áður verið hræddur við hana. Spurður um af hverju hann byggi ekki lengur hjá móður sinni sagði hann: „Af því að hún var að meiða mig. Er það ekki út af því?“ Hann vísaði í fyrri frásögn sína um hvernig hún hefði meitt hann. Hún lemdi með belti, rassskellti hann og léti hann fara inn í herbergi og setjast, stundum í marga klukkutíma. Svo hafi hún látið hann setjast eða leggjast og meitt hann með belti. Þá lýsti hann því hvernig hún bryti beltið saman og lemdi mjög fast með því. Þegar hún væri að fara að skamma hann segði hún honum að ná í belti en hún tæki alltaf beltið sem hann meiddi sig mest á. Hann lýsti beltinu nánar þannig að það væri slétt en ekki með járni.

Hann sagði jafnframt að hún meiddi litla bróður hans sem væri einungis fjögurra ára og hefði meira að segja örugglega meitt hann þegar hann var tveggja ára. Honum hefði ekki liðið vel yfir því og ekki heldur þegar hún hefði meitt hann. Þá lýsti hann því að systir hans fengi verstu meðferðina þar sem hún væri elst. Ákærða hefði dregið fyrir gluggana þegar hún hefði meitt þau systkinin. Ef hann öskraði lemdi hún meira og fastar. Hann kvaðst ekki vita hversu oft þetta hefði gerst, en játaði því að það væri meira en einu sinni eða tvisvar. Spurður um verra skipti en önnur nefndi hann að ákærða tæki höfuðið á A og stigi á það. Hún setti höfuðið á A í vegginn og lemdi hana með belti. Ákærða hefði einu sinni eða tvisvar stigið á hann. Hún væri ekki góð við þau systkinin. Honum hefði fundist verst þegar hún lemdi hann með belti og einu sinni hefði hún látið hann leggjast og lamið hann með belti á rassinn og víðar og hann hefði verið rauður eftir. Hún hefði líka gert þetta við A. Hún hefði fengið sár á rasskinnarnar og grátið lengi á eftir. Þá hefði ákærða slegið hann utan undir, rassskellt hann með höndum og belti og stigið á hann. Það versta væri þegar hún stigi á hann og þegar hún notaði belti. Honum hefði liðið hræðilega.

Stundum öskraði hún á þau, skammaði þau og segði eitthvað ljótt, til dæmis kallaði hún þau nirði. Hann endurtók söguna um vinkonu ákærðu sem hefði ráðlagt henni að lemja börnin. Hann sagði að þau systkinin hefðu sagt ákærðu að það væri bannað að meiða börn á Íslandi, en hún hafi orðið klikkuð og farið að meiða þau. Hann kvaðst telja að hún ætti að æfa karate af því að hún meiddi svo mikið. Hann lýsti því að ákærða hefði beitt fósturföður hans ofbeldi og hann taldi fósturföðurinn oft hafa séð hana meiða sig. Hann hefði þá reynt að stöðva hana en það hefði ekki alltaf tekist. Systkinin hefðu öll séð ákærðu meiða hvert annað. Hann kvaðst ekki vita hvað hann hefði verið gamall þegar ofbeldið hefði byrjað eða hversu oft þetta hefði átt sér stað. Þetta hefði gerst á M en ekki í S, nema smá við A. Þetta hefði líka átt sér stað á O og í P. A hefði verið dugleg á heimilinu og eldað, en á meðan hefði ákærða verið í rúminu í símanum. Hún hefði þó eldað með A þegar vinkona hennar hefði verið hjá þeim. Þá lýsti hann því að þeim hefði verið refsað með því að þau mættu ekki fara út í marga mánuði.

Í skýrslu C lýsti hann því að hann vildi vera hjá fósturmóður sinni sem hann væri ekki lengur hjá. „Venjulega“ móðir hans meiddi hann. Þegar hann væri óþekkur meiddi hún hann, til dæmis rassskellti hún hann með belti. Hann kvaðst hafa meitt sig „pínu“. Þetta hefði gerst í meira en eitt skipti eða „bara milljón“. Þá lemdi hún hann, stundum alls staðar. Hún lemdi stundum með hendinni og alltaf með belti. Hann lýsti því hvernig hún gerði með beltinu „hún gerir svona og síðan búmm, búmm, búmm“. Hún gerði þetta líka við A og B og þá læsti hún hurðinni. Hún læsti líka þegar hún rassskellti hann og hann teldi það vera til þess að hann færi ekki út. Þá sagði hann „Eins gott að ég á ekki núna heima hjá henni“. Hann sýndi sár og kvaðst hafa verið að príla og hefði dottið á glerglas sem hefði brotnað. Hann neitaði því hins vegar að hafa meitt sig mikið þegar hann hefði verið laminn með belti. C kvaðst hafa sagt leikskólakennurum sínum, I og J, frá þessu.

Ákæra dags. 28. júní 2017

Samkvæmt skýrslu lögreglu var hún við eftirlit á Fífuhvammsvegi þegar lögreglumenn urðu varir við bifreiðina [...] og ákváðu að athuga með ástand og réttindi ökumanns. Gáfu þeir ökumanni merki um að stöðva sem hann gerði á móts við Fífulind. Rætt var við ökumanninn, sem reyndist vera ákærða, og vaknaði þá grunur um fíkniefnaneyslu. Hún var færð yfir í lögreglubifreið og svo flutt á lögreglustöð þar sem hún gaf þvagsýni. Þar sem þvagsýnið reyndist jákvætt var hún handtekin grunuð um akstur undir áhrifum fíkniefna og að því loknu var framkvæmd öryggisleit á henni. Við leit í handtösku hennar fannst hvítt efni í smelluláspoka. Við leitina fannst hvítt duft í plastpoka í hanskahólfi bifreiðarinnar. Ákærða kannaðist ekki við efnin sem fundust í töskunni þrátt fyrir að seðlaveski hennar hefði verið á sama stað. Hún kannaðist ekki heldur við efnin sem fundust í hanskahólfi bifreiðarinnar.

Í vettvangsskýrslu sem ákærða undirritaði svaraði hún því til að hún vissi ekki hver ætti fíkniefnin, hvaða efni þetta væri eða hversu mikið. Hún kvaðst ekki vita hvar hún hefði fengið efnið en hún hafi ekki keypt það. Spurð um hvar hún hefði geymt efnið svaraði hún: „Í töskunni minni.“ Þá lýsti hún neyslu sinni þannig að hún hefði neytt daglega en hefði nú ekki neytt í þrjá daga. Þá afsalaði hún sér fíkniefnunum til eyðingar.

Framburður fyrir dómi

Ákærða greindi frá því varðandi I. lið ákæru frá 23. maí sl. að hún hefði þetta sinn ekki talið sig undir áhrifum fíkniefna. Hún hefði notað fíkniefni um þetta leyti en ekki þennan dag. Hún hefði verið nýflutt og ekki ratað og hefði því ekið eftir GPS tæki við Hlemm. Faðir fyrrverandi sambýlismanns hennar hefði verið skráður fyrir bifreiðinni en hún hefði verið í þeirra eigu. Lögreglumenn hefðu leitað á henni og fundið efni í jakkavasa hennar. Hún hefði hins vegar ekki átt jakkann, heldur hefði hann verið í eigu karlmanns sem hún hefði verið í sambandi við, sem hefði skilið jakkann eftir í bifreiðinni. Hún hefði reynt að útskýra þetta fyrir lögreglunni.

Ákærða neitaði alfarið sök samkvæmt II. lið ákæru frá 23. maí sl. Hún kvaðst ekki hafa gert neitt af því sem talið væri upp undir þessum ákærulið. Hún gæti útskýrt alla þá áverka sem börnin hefðu fengið áður en þau hefðu farið frá henni. Eldri börnin tvö hefðu til að mynda verið beitt ofbeldi í R, en þar væru börn lamin á hnúana með reglustiku o.fl. Hún hefði sjálf verið mjög mótfallin þessu og hefði flutt börnin á milli skóla til að forðast þetta. Hún hefði í sífellu verið að flýja með börnin til þess að forða þeim frá erfiðum aðstæðum. Fyrrverandi eiginmaður hennar hefði til að mynda hent moppu í A og hún hefði þá slitið hjónabandinu. Hann hefði jafnframt lamið B með fjarstýringu. Þau hefðu flutt frá M á O í leit að betri aðstæðum en þar hefði ástandið verið verra, einkum fyrir A. Allt hefði farið að ganga betur þegar þau hefðu flutt í bæinn. Frá október 2015 til maí 2016 hefði hins vegar allt farið úrskeiðis. Meðal annars hefði slitnað upp úr sambandi hennar og D. Einnig hefði hún átt í fjárhagserfiðleikum sem hefðu leitt til þess að hún missti íbúðina og A hefði þurft að hætta í dansnámi. Þá hefði hún sjálf fallið eftir sex ára vímuefnabindindi.

Engir áverkar á börnunum væru af hennar völdum. A hefði ör á enni sem hún hefði fengið mjög ung í S eftir að hafa brennt sig á olíulampa. Þá hefði annað atvik orðið þegar hún hefði verið með hring úr ilmvatnsglasi í munninum og frænka hennar reynt að ná honum. Henni hefði verið kippt undan borði, en hún hefði barist um og rekist utan í borðið. Jafnframt hefði hún ör eftir bruna á fótleggjum frá því að þau hefðu verið að elda úti. Að auki hefði hún verið með vörtur á hnjánum sem læknar hefðu tekið og hún fengið ör eftir. Þá hefði hún húðslit í kringum mitti og niður á rass.

B hefði dottið niður stiga ársgamall. Hann hefði einnig rekist á borðbrún og fengið áverka á vinstri augabrún. Hann hefði skorið sig illa á fingrum á brotnu glasi og fengið ör á milli fingranna, en hann hefði verið saumaður á sjúkrahúsi. Hann hefði oft meitt sig og fengið ýmsa áverka á fótleggi og læri, en hann sé mjög virkur og stundi meðal annars fótbolta og hjólreiðar.

C hefði oft meitt sig í leikskóla. Hann hefði fengið hlaupabólu og verið alþakinn bólum. Hann hefði fengið skurð á hægri öxl og upphandlegg eftir að klifra á eldhúsinnréttingu og detta á disk sem brotnaði. Hún hefði þá farið með hann á slysavarðstofu þar sem hann hefði verið saumaður. Þá sé hann með ný ör sem hún viti ekki hvernig hafi komið til. A hefði greint henni frá því að hann hefði dottið á leikskólanum og skorist í munni. Spurð um ör á rassi kvaðst hún ekki vita hvernig þau væru til komin en hann gæti hafi rispað sig.

Ákærða lýsti sambandi sínu við fyrrverandi eiginmann sinn og fyrrverandi sambýlismann. Hún kvað K, fyrrverandi eiginmann sinn, hafa verið góðan mann, en hann hafi ekki getað stjórnað börnunum. Þau hafi verið saman árin 2006 til 2011. Þau hefðu búið saman á M í nokkra mánuði þar til þau hafi skilið. Hann hefði átt erfitt með að umbera hegðun barnanna og ekki verið góður við þau eða hana. Árið 2011 hefði hún stofnað til sambands með D. Sambandið hefði gengið vel til að byrja með og hann hefði yfirleitt verið góður við börnin. Hún hefði endað á að slíta sambandi þeirra vegna barnanna. Hún kvaðst ekki hafa heyrt frá K í mörg ár og þau D væru ekki lengur í neinu sambandi og hittust ekki. Hún hefði þó reynt að hafa samband við D fyrir nokkrum vikum þar sem hún hefði viljað hitta C. Hún kvaðst ekki vita hvort drengurinn væri þar. Hún hefði haft áhyggjur af honum þegar D hefði farið í meðferð.

Ákærða kvað barnaverndaryfirvöld hafa haft afskipti af þeim frá því að þau komu til landsins. Rætt hefði verið við börnin í skólanum og við kennara vegna ofbeldis af hálfu K. Ekkert hefði verið gert vegna þess svo hún vissi. Hún hefði heldur aldrei verið borin sökum um ofbeldi áður. Þegar henni hefði liðið illa árið 2016 og fundið að hún gæti ekki séð um börnin hefði hún farið með þau til G, stuðningsmóður þeirra. Þetta hefði átt að vera til skamms tíma. Hún hefði farið til R til að fá [...]. Börnunum hefði hins vegar verið sagt að hún kæmi ekki aftur og þau hefðu orðið hrædd. Hún hefði ekki fengið að tala við börnin þegar hún hefði hringt en henni hefði alltaf verið sagt að þau væru fjarverandi eða sofandi.

Hún kvaðst ekki geta skýrt af hverju börnin greindu frá ofbeldi af hennar hálfu, en svo virtist sem þau hermdu hvert eftir öðru. Hún nyti trúnaðar A sem segði henni allt. Hún kannaðist ekki við að A hefði áður greint neinum frá ofbeldi á hendur sér. Yngsti drengurinn segði frá því sem hann heyrði. Líklegt væri að þau segðu frá ofbeldi sem þau hefðu orðið fyrir af hálfu annarra. Þá gæti þetta verið þeirra leið til að fá athygli og aðstoð en það hafi verið erfitt hjá þeim vegna mikillar fátæktar.

Varðandi ákæru frá 28. júní sl. kvaðst ákærða ekki hafa verið með fíkniefni. Hún hefði verið ein á bifreið í sinni eigu. Efnin hefðu fundist í tösku sem vinkona hennar hefði gleymt í bifreiðinni. Hún hefði ekki fengið tækifæri til að segja lögreglunni þetta. Hún kvað seðlaveski sitt ekki hafa verið í töskunni heldur hefði það verið í framsæti bifreiðarinnar. Hún hefði átt bifreiðina en gestir á heimili hennar hefðu einnig haft afnot af henni. Þeir hefðu sumir hverjir verið í neyslu fíkniefna.

Ákærða kvaðst nú vera í endurhæfingu og hún vonaðist til þess að geta fengið börnin aftur til sín. Hún hefði ekki neytt fíkniefna um margra mánaða skeið.

Brotaþolinn A kom fyrir dóminn og kvaðst hafa verið beitt ofbeldi bæði í S og á Íslandi. Í S hefði hún verið lamin af móður sinni og bróður hennar. Þá hefði hún einnig verið lamin á hendurnar með reglustiku í skólanum. Varðandi ör á fótum hennar kvaðst hún hafa það eftir móður sinni að hún hefði brennst á kolum í S og hún hefði einnig ör í andliti eftir lampa. Hún kvað K, fyrrverandi eiginmann ákærðu, einu sinni hafa rassskellt sig. Hún kvaðst einu sinni hafa sagt vinkonu sinni, E, frá ofbeldinu. Hún teldi að E hefði sagt móður sinni, F, frá þessu, því hún hefði sagt ákærðu, sem hefði reiðst og bannað henni að hitta E um tíma. Ákærða lemdi meira ef hún yrði reið þannig að hún hefði ekki þorað að segja fleirum frá þessu. Hún kvaðst ekki muna hvert upphaf ofbeldisins væri en þetta hefði staðið frá því að hún hefði verið lítil. Hún hefði verið lamin með belti og priki, sparkað í hana, henni hent í vegg o.fl. Hún kvaðst sjálf hafa orðið fyrir mestu ofbeldi þeirra systkinanna. Þetta hefði gerst á öllum stöðum þar sem þau hefðu búið. D, stjúpfaðir hennar, hefði séð þetta. Hún kvaðst vera með ör í andlitinu eftir ákærðu vegna atviks sem hefði gerst á Íslandi en að öðru leyti væri hún ekki viss hvað væri eftir hana. Hún kvaðst hafa sagt frá þar sem henni hefði liðið illa að sjá bræður sína verða fyrir þessu. Þá greindi hún frá skilaboðum frá L vinkonu móður sinnar. Þau hefðu verið á þá leið að hún skyldi ekki segja frá því þá færi móðir hennar í fangelsi. Þá staðfesti brotaþoli að hún hefði sagt satt frá í Barnahúsi.

Vitnið D kvaðst hafa hafið samband við ákærðu í september 2011. Sambandið hefði verið ágætt. Í dag væru þau í sambandi í gegnum tölvupóst og smáskilaboð auk þess sem þau hafi hist eitthvað síðustu vikur. Yngsti drengurinn, C, hafi dvalið hjá honum síðan í nóvember sl. Hann kvaðst ekki hafa orðið vitni að því að ákærða hefði beitt börn sín ofbeldi og ekkert barnanna hefði sagt honum frá því. Hann kvaðst ekki vita hvers vegna börnin greindu frá þessu. Ákærða hefði þó verið ströng við þau og skammað þau. Hann hefði einhverju sinni orðið þreyttur á þessu og hefði stöðvað hana. Hann hefði verið langtímum saman í burtu af heimilinu en hann hefði starfað sem sjómaður. Hann hefði ekki tekið eftir sérstökum áverkum á börnunum nema þegar C hefði fallið á gler og skorist á upphandlegg. Eftir sambandsslit þeirra hefði hann hafið samband við aðra konu. Ákærða hefði þá verið mjög erfið og í raun vitstola. Hann hefði haft áhyggjur af henni og leitað aðstoðar Barnaverndar.

Vitnið G skýrði frá því að hún hefði kynnst ákærðu vegna þess að börn hennar hefðu verið í bekk með börnum ákærðu. Hún hefði oft verið með börnin hjá sér að beiðni ákærðu, en hefði einnig fengið þau „lánuð“. Vinskapur hefði verið milli þeirra ákærðu. Ákærða hefði beðið hana um að taka börnin í maí 2016 þar sem henni hefði liðið illa. Hún kvaðst aldrei hafa orðið vitni að ofbeldi gegn börnunum, en börnin hefðu greint henni frá því. Það hefði fyrst gerst er þau hefðu verið að baka pitsu í eldhúsinu heima hjá henni. Hún mundi ekki af hvaða tilefni þau hefðu farið að segja frá þessu, en öll börnin hefðu sagt eitthvað. Drengirnir hefðu farið að segja frá því að ákærða sneri upp á eyrun á þeim og hrinti þeim. A hefði sagt frá því að hún þyrfti að fara inn í herbergi og afklæðast og væri lamin með belti og B hefði sagt að það sama gilti um sig. Þau hefðu sagt að þetta gerðist ekki þegar D væri heima. Þau hefðu talað um þetta eins og þetta væri eitthvað sem þau hefðu þekkt frá því þau voru lítil og þeim fyndist að þau ættu þetta skilið. Ofbeldinu hefði verið beitt í uppeldis- og refsiskyni. Henni hefði fundist frásögn barnanna trúverðug og þeim hefði virst létta við þetta. A hefði sagt að hún hefði sagt frá þessu á M en hún hefði fengið að finna meira fyrir þessu eftir það. Börnin hefðu verið hrædd við viðbrögð ákærðu og beðið hana um að lofa því að þau færu ekki aftur til hennar. Vitnið mundi ekki til þess að hafa séð áverka á börnunum, en þau hefðu öll einhver ör. A hefði sagt henni að eitthvað af þessu væri eftir bruna og eitthvað frá S.

Vitnið I, starfsmaður leikskólans [...], kvaðst hafa annast C á meðan hann hefði verið á leikskólanum, en hann hefði hætt í desember sl. Hún hefði passað hann eftir að hann hætti og væri nú jafnframt stuðningsforeldri hans. Þá hefði hún séð um hann meðan D hefði verið í meðferð. Hún kvað C hafa sagt sér í leikskólanum frá ofbeldi á hendur honum. Hann hefði sagt að hann hefði verið flengdur með hendi eða belti á rass eða bak. Hann hefði líka sagt frá því að ákærða hefði snúið upp á eyrun á honum. Hann hefði einnig talað um ofbeldi gegn systur sinni. Þá hefði hann lýst því hvernig hann ætlaði að bregðast við ef þetta gerðist aftur. Þetta hefði verið eftir að málið hefði verið farið af stað hjá Barnavernd og því hefði ekki verið talin ástæða til að tilkynna þetta. Hún kvað drenginn vera með ljótt ör á hendi auk þess sem hún hefði séð nokkrar mjóar línur á bakinu á honum. Þær væru ekki mjög augljósar en sæjust við skoðun. Þau hefðu einkum séð þetta eftir að hann hefði farið frá móður sinni. Hann hefði ör framan á handlegg og undir. Hann hefði sjálfur sagt að hann hefði verið að klifra á hillu og dottið á glas. Hún vissi til þess að hann hefði tvisvar sinnum dottið á andlitið í leikskólanum og einu sinni hefði vör hans sprungið. Það væru einu áverkarnir sem hann hefði hlotið í leikskólanum. Þá lýsti vitnið því að líðan drengsins hefði verið sveiflukennd. Hann hefði verið reiður og beitt önnur börn ofbeldi. Í dag væri hann rólegri og glaðari, en fengi þó enn reiðiköst.

Vitnið J, starfsmaður leikskólans [...], greindi frá því að hún vissi um það sem C hefði sagt öðrum starfsmönnum leikskólans. Þá hefði hún sjálf heyrt hann segja frá því að hann hefði verið rassskelltur. Hann hefði stundum barið frá sér og sagt að hann mætti meiða af því að móðir hans meiddi. Vitnið kvaðst muna til þess að hafa séð áverka á honum einu sinni eftir að hann hefði skorist á glasi. Þá hefði hún séð för á bakinu á honum og fleiri stöðum eftir að málið kom upp. Samskipti við móður hefðu verið ágæt og systir hans hefði líka oft komið með hann á leikskólann. Hún lýsti því að drengurinn hefði verið mjög tættur en hefði liðið betur eftir að hann hefði farið til stuðningsmóður sinnar. Oft hefði verið rætt við móður um hegðunarvandamál C, bæði í foreldraviðtali og dagsdaglega. Henni hefði sjálfri dottið í hug að hann gæti verið ofvirkur.

H, fósturmóðir A, kvaðst vera kunningjakona G og hafa kynnst A þar. Hún hefði svo tekið hana að sér 5. júlí 2016. A hefði sagt henni frá því að hún hefði þurft að halda heimili sínu hreinu því annars hefði henni verið refsað. A hefði lýst ofbeldi móður sinnar gegn sér þannig að hún hefði slegið hana með belti og gítar og stigið á magann á sér. Hún hefði ör um allan líkamann. Hún hafi sagt að ör á enni hennar væri eftir belti. Sumar skýringar hennar á örum gangi ekki upp. Hún hefði sagt að kol hefði fallið á hana og ennþá hafi verið ígerð í sárinu þegar hún kom til Íslands. Hún muni hins vegar ekki eftir þessu heldur sé um að ræða eitthvað sem henni hafi verið sagt. Vitnið lýsti atviki þegar A hefði komið heim úr skólanum eftir að hafa óvart brotið af sér. Hún hefði varla þorað að koma inn, en það hefði breyst þegar hún hefði séð að viðbrögðin voru ekki reiði. A hefði jafnframt lýst ofbeldi gegn bræðrum sínum. B hefði verið laminn með belti og settur í bann í mánuð. Hún hefði greint frá ofbeldinu á M en eftir að ákærða hefði heyrt af því hefði það versnað. Þá hefði hún líka talað um ofbeldi þar sem þau hefðu búið í Q. Vitnið lýsti A þannig að hún væri hvatvís og ofvirk. Þroski hennar væri langt fyrir neðan þroska jafnaldra hennar. Hún hafi ekki fengið næga aðstoð eða örvun. Til að mynda hafi hún ekkert móðurmál. Hún eigi erfitt með nám og hafi hvergi verið heilan vetur í sama skóla. Henni líði oft illa og loki sig þá af. Hún hafi um tíma átt reglulega umgengni við D, sem hún tali vel um. Móðir hennar hafi hins vegar oftar ekki mætt til umgengni við hana. A hefði heyrt frá B að hann hefði hitt móður þeirra. Hún hefði þá sett sig í samband við hana til þess að vita hvort hún yrði líka góð við sig. Þær hefðu rætt saman á messenger í viku áður en vitnið hefði fundið skilaboðin. Í samtalinu hefði ákærða spurt A af hverju hún hefði sagt ósatt, en A hefði neitað því. Síðar hefði A fengið skilaboð frá L, sem hún talaði um sem frænku sína, á [...]. A hefði þýtt þau fyrir hana þannig að hún yrði að biðja móður sína afsökunar, annars færi hún í fangelsi. Vitnið kvaðst hafa hitt bræður A. B hefði greint henni frá ofbeldi á hendur sér eftir að þær A hefðu farið að horfa á hann á fótaboltamóti. Hann hefði greint frá því að ákærða hefði stöðvað stjúpföður þeirra af þegar hann hefði byrst sig við börnin, en svo hefði hún sjálf lamið þau. Þá hefði B verið mjög sár yfir því hvernig farið hefði verið með A og hvað hún hefði þurft að gera mikið á heimilinu.

Vitnið T kvaðst hafa haft B og C í fóstri frá ágúst til desember 2016, en C hefði þó farið einhverju fyrr. C hefði strax sagt henni frá því að hann þyrfti að vera hjá henni af því að mamma hans hefði verið vond við hann og beitt hann ofbeldi. B hefði opnað sig seinna. Hann hefði verið hræddur við ákærðu og ekki viljað umgengni við hana. Drengirnir hefðu lýst því að vera lamdir með beltum. Þá hefðu þeir mikið talað um ofbeldi gegn systur sinni. Frásögn þeirra hefði að hennar mati verið trúverðug og B hefði verið skelfdur. Þeir hefðu ekki talað um á hvaða tímabili þetta hefði verið en þó sérstaklega talað um ofbeldi í Q. Hún hefði farið með C í umgengni til D og þau samskipti hefðu verið góð. Hún kvaðst ekki hafa orðið vör við ör eða áverka á drengjunum.

Vitnið U, félagsráðgjafi hjá Barnavernd P, greindi frá því að hún hefði haft málefni systkinanna til meðferðar í hálft ár, fram til júní 2016. Málið hefði verið til skoðunar vegna vanrækslu og neyslu á heimilinu, auk þess sem talið hefði verið að of mikil ábyrgð væri lögð á A. Ákærða hefði komið börnunum til stuðningsforeldris í maí og í kjölfarið hefði Barnavernd farið fram á vistun barnanna utan heimilis. Hún hefði sjálf hitt A og B í skólanum. A hefði verið lokuð en talað um hlutverk sitt á heimilinu. B hefði talað um neyslu ákærðu. Þau hefðu bæði sagt frá því að ákærða öskraði á þau og notaði ljót orð. Þá hefði B talað um að hún væri stundum reið og pirruð. Hún hefði rætt við ákærðu sem hefði greint frá því að í hennar menningarheimi ælust börn upp við að taka þátt í heimilishaldinu. Börnin hefðu svo sagt stuðningsforeldrum og talsmanni frá fleiri hlutum. Ákærða hefði neitað því að hafa beitt börnin ofbeldi.

Vitnið V, félagsráðgjafi á M, kvaðst hafa komið að málefnum fjölskyldunnar árin 2011 til 2014. Grunur hefði verið um andlegt og líkamlegt ofbeldi af hálfu K, fyrrverandi eiginmanns ákærðu. Fátækt hefði verið á heimilinu og grunur um vanrækslu. Reynt hefði verið að veita þeim stuðning. Árið 2013 hefðu verið áhyggjur af stöðu barnanna í skólanum. A hefði verið talin bera of mikla ábyrgð og tilkynnt hefði verið um vanlíðan hennar af hálfu stuðningsforeldris.

Vitnið Þ, félagsráðgjafi hjá Barnavernd [...], greindi frá samtölum sínum við börnin sem talsmaður þeirra. Hún sagði að C væri skýr og fjörmikill og gæti vel komið fyrir sig orði. Hann hefði strax sagt frá ofbeldinu. A hefði verið hress og skemmtileg, en hefði dregið sig í hlé og átt erfitt með að ræða málið. Það hefði gengið betur þegar hún hefði hitt hana í annað sinn. Hún hefði haft áhyggjur af því að móðir hennar væri mikið úti að skemmta sér og greint frá því að hún rassskellti þau systkinin. Haft hefði verið samband við vitnið aftur og hún beðin um að ræða við börnin á ný. Þau hefðu þá fengið að vera saman. Þá hefði allt komið í belg og biðu. C hefði brotið ísinn. Hann hefði sýnt hvernig ákærða hefði slegið hann á rassinn. Þau hefðu sagt að það væri ofboðslega vont þegar ákærða hefði notað penna til að pikka í höfuðið á þeim. B hefði sagt að hann hefði ekki verið hreinskilinn við fyrstu heimsókn hennar. Raunin hefði verið sú að ákærða hefði verið að lemja hann. Börnin hefðu lýst því að A hefði orðið fyrir mesta ofbeldinu. A hefði sagt að henni væri mjög létt, þar sem hún vildi ekki lifa svona lengur. Þau hefðu sýnt henni áverka á líkama sínum, sérstaklega A sem hefði sýnt henni áverka á handlegg, enni og kinn. Þau hefðu einnig sagt frá því að þau hefðu séð ákærðu lemja D, sambýlismann hennar, en börnin hefðu talað vel um hann. Frásögn barnanna hefði verið trúverðug. Hún hefði hitt þau aftur nokkrum mánuðum síðar. Þau hefðu lýst vilja til að vistast til 18 ára aldurs.

M-x-x V. C-x-x barnalæknir greindi frá líkamsskoðun sinni á börnum ákærðu. A hefði greint frá því að hún hefði verið barin með belti á rass og læri. Hún hefði haft ör á kinn, fyrir ofan augabrún, á vinstri fótlegg og hægra hné. Ekki hefðu verið sjáanleg ör á rassi. Erfitt væri að túlka hvað væri orsök áverkanna. Þeir væru gamlir, en ekki hefði verið um að ræða marbletti eða slíkt. Þetta gæti verið nokkurra vikna eða mánaða gamalt. Þá hefði hún húðbreytingar sem hún hefði haft frá fæðingu. Hann hefði ekki greint að hún hefði sérstaklega viðkvæma húð. B hefði gamalt gróið skurðsár, en stutt væri frá þeim áverkum. Hann hefði ör á lærum af óljósum toga og hringlaga sár á framhandleggjum báðu megin. Hægt væri að sjá að styttra væri frá þessum hringlaga áverkum því annars væri komið ör. Hann hefði strik eða gömul ör á hliðum beggja læra sem ekki væri hægt að skýra. Þá væri hann með ör á báðum hnjám. C hefði haft nokkur sár í andliti og gamalt ör eftir áverka sem hefði verið saumaður á handlegg og svipað sár aftan á handlegg. Þá hefði hann haft fleiri ör og nokkur strik á rassinum. Mögulegt væri að þetta væri eftir rassskellingar með belti. Blæðandi sár geti sést í einhvern tíma á eftir og geti líka horfið alveg. Mjög mikið þurfi til að ör myndist. Drengurinn hefði einnig haft eðlilega marbletti á sköflungi. Hins vegar hefðu einhverjir áverkar hans verið óvenjulegir og ekki dæmigerðir áverkar fyrir virk börn. Þeir gætu mögulega verið eftir belti eða prik. Hann hefði haft óvenju marga áverka af svo ungu barni að vera. Það gildi raunar um öll börnin þrjú að ekki sé algengt að sjá svo mikið af örum á börnum. Sum örin hafi litið út fyrir að vera gömul en önnur ekki. Yfirleitt sé um að ræða eitt til tvö ör sem þau hafi skýringar á. Læknirinn taldi húðlit ekki geta haft áhrif á þetta.

Vitnið S-kk-nf D-kk-nf V-kk-nf sálfræðingur gerði grein fyrir sálfræðilegri matsgerð sinni sem unnin hefði verið í því skyni að framkvæma áhættumat vegna umgengni ákærðu og barna hennar. Vinnan hefði farið fram í júlí til september 2016. Hann hefði hitt ákærðu sex til sjö sinnum og einu sinni hitt A, en ekki drengina. Þá hefði hann rætt við fósturmóður A. Hann sagði ákærðu hafa neitað því að hafa beitt ofbeldi, en hún hefði reynt að stýra börnunum með einhvers konar óeðlilegum hætti, t.d. sýnt þeim myndbönd sem ættu að hræða þau eða eitthvað slíkt. Ákærða hefði lýst því að D hefði komið illa fram við hana og börnin. Hún ætti ljóta áfallasögu að baki og hefði ekki verið í andlegu jafnvægi. Hún væri haldin kvíða og þunglyndi og væri með persónuleikaröskun. Þá ætti hún í erfiðleikum vegna áfengis- og fíkniefnaneyslu. Mikill óstöðugleiki væri í tilfinningalífi hennar sem einkenni sambönd hennar. Það hefði ekki verið vendipunktur fyrir hana að skilja við D. Líðan hennar hefði verið sveiflukennd til margra ára. Hann kvað A hafa lýst því að hún vildi vera áfram í fóstri því hún óttaðist að annars færu hlutirnir í sama farið. Þá hefði hún viljað umgengni undir eftirliti.

Vitnið, L, kvaðst vera frænka ákærðu. Hún hefði búið á Íslandi frá árinu 1994 og umgengist ákærðu og börn hennar á árunum 2012 til 2015. Hún hefði aldrei séð neitt ofbeldi á heimilinu og enga óeðlilega áverka á börnunum þrátt fyrir að umgangast þau mikið. Hún kvaðst nýlega hafa haft samband við A hjá fósturmóður sinni þar sem ákærða hefði hringt í hana grátandi og sagt henni frá stöðunni. Hún hefði sent A skilaboð á [...] á facebook. Hún neitaði því að hafa skammað hana fyrir að saka móður sína um ofbeldi, hún hefði einungis verið að spyrja hana hvað væri í gangi. A hefði hins vegar ekki svarað heldur fósturmóðir hennar.

Vitnið F, vinkona ákærðu, kvaðst hafa þekkt hana frá árinu 2011. Börn þeirra hefðu leikið sér mikið saman. Ákærða hefði búið hjá henni fyrst eftir komuna til landsins og aftur í tvær vikur eftir að hafa flutt frá eiginmanni sínum. Hún hefði jafnvel fengið hana til að gæta barna sinna. Hún kannaðist ekki við að dóttir hennar, E, hefði greint frá því að A hefði sagt frá ofbeldi. Hún kvaðst aldrei hafa séð áverka á börnunum, en þau hefðu meðal annars gist hjá henni. Hún hafi ekki séð börnin frá því að þau bjuggu á O.

Vitnið Æ kvaðst hafa verið vinkona ákærðu á M og hafa verið í sambandi við hana til ársins 2014. Hún kvaðst aldrei hafa orðið vör við ofbeldi eða áverka. C hafi verið ungabarn á þessum tíma og ekki getað talað en B og A hefðu oft komið til hennar. Það hefði verið hávaði og læti í börnunum en eðlilegt andrúmsloft á heimilinu.

Vitnið E kvaðst hafa verið vinkona A á M. Hún hefði litið á ákærðu sem æðislega frænku sem hefði alltaf verið mjög skemmtileg og börnin hennar hefðu verið það líka. Hún hefði farið einstaka sinnum til hennar eftir að hún hefði flutt í [...]. Hún kvaðst ekki muna til þess að A hefði greint sér frá ofbeldi. Hún væri ekki í sambandi við hana í dag. A hefði nýlega sent henni skilaboð á facebook sem hún hefði ekki svarað. Hún hefði hins vegar hitt ákærðu síðast í gær þegar þær hefðu farið saman á kaffihús.

Vitnið Á-kk-nf G-kk-nf R-kk-nf lögreglumaður greindi frá því að hafa stöðvað ákærðu í akstri þar sem hún hefði ekið inn á svæði Hlemms. Mikla kannabislykt hefði lagt úr bifreið hennar og hefði komið í ljós að lyktin væri af ákærðu sjálfri. Leitað hefði verið á henni af lögreglukonu og hann kvaðst minna að fíkniefnin hefðu fundist í brjóstahaldara hennar. Ákærða hefði neitað því að eiga efnin.

Vitnið S-kk-nf I-kk-nf Þ-kk-nf lögreglumaður kvaðst hafa stöðvað ákærðu á Fífuhvammsvegi til að kanna ástand hennar og réttindi. Grunur hefði komið upp um að ákærða væri undir áhrifum fíkniefna. Hún hefði viðurkennt kannabisneyslu tveimur vikum áður. Kannað hefði verið hvort hún væri undir áhrifum. Tekin hefðu verið sýni og hún reynst jákvæð fyrir kókaíni en ekki kannabisi. Fíkniefni hefðu fundist í handtösku sem tekin hefði verið inn með ákærðu, en um hvítt efni í smellupoka hefði verið að ræða. Ákærða hefði ekki viljað kannast við efnin en engar skýringar getað gefið á þeim. Um stærri handtösku hefði verið að ræða. Þar ofan í hefði verið seðlaveski með kreditkortum o.fl. Fíkniefnin hefðu verið ofan í töskunni.

Niðurstaða

I. liður ákæru dags. 23. maí 2017

Ákærða hefur játað að hafa ekið undir áhrifum ávana- og fíkniefna og inn á svæði þar sem umferð er bönnuð öðrum en strætisvögnum eins og henni er gefið að sök í ákærunni. Játning hennar er studd sakargögnum og verður hún sakfelld fyrir þau brot, sem eru rétt heimfærð til refsiákvæða í ákæru.

Ákærða hefur hins vegar neitað því að hafa haft þau fíkniefni í vörslum sínum sem henni er gefið að sök í ákærunni. Hún sagði fíkniefnin sem fundust hafa verið í vasa á jakka sem hún hefði verið í. Jakkinn hefði hins vegar verið skilinn eftir í bifreiðinni og hefði ekki verið í hennar eigu.

Fyrir dóminn kom lögreglumaður sem greindi frá því að lögreglukona hefði leitað á ákærðu á lögreglustöðinni. Hann taldi að fíkniefnin hefðu fundist einhvers staðar í brjóstahaldara hennar.

Samkvæmt framangreindum framburði lögreglumannsins og skýrslum lögreglu fundust fíkniefnin innanklæða á ákærðu. Fram kemur að ákærða hafi neitað að hafa átt efnin en ekkert um þá skýringu að þau hefðu verið í jakka sem hún ætti ekki. Þá hefur ákærða ekki bent á þann sem ætti að hafa skilið efnin eftir í bifreiðinni, en hún greindi frá því að jakkinn hefði verið í eigu manns sem hún tilgreindi ekki nánar. Þykir framburður hennar af þessum sökum ótrúverðugur. Með hliðsjón af gögnum málsins og framburði lögreglumannsins fyrir dómi verður ákærða því sakfelld fyrir vörslur fíkniefna eins og henni er gefið að sök í þessum ákærulið.

II. liður ákæru dags. 23. maí 2017

Ákærða neitar alfarið sök samkvæmt þessum ákærulið. Hún viðurkennir að hafa brugðist skyldum sínum gagnvart börnunum frá miðju ári 2015 fram á vorið 2016. Hún telur að börnin hafi hugsanlega brugðist við þeirri vanrækslu og bágum aðstæðum með því að bera á hana ofbeldi. Þau hafi mátt þola ofbeldi af hálfu annarra í S þar sem þau bjuggu til ársloka 2010. Þau geti haft minningar frá þessum tíma sem skili sér með röngum hætti og bitni á henni. Þá hefur hún vísað til þess að fyrrverandi eiginmaður hennar hafi beitt börnin ofbeldi á M. Ákærða hefur skýrt merki um áverka á líkömum barnanna með því að þau hafi fengið þá í S, auk þess sem þau hafi oft meitt sig í leikjum og íþróttum. Hún gaf ákveðnar skýringar á sumum áverkanna.

Málefni barna ákærðu hafa verið til skoðunar hjá barnaverndaryfirvöldum frá því stuttu eftir að þau fluttu til landsins um áramótin 2010/2011, áður en yngsta barnið fæddist. Ákærða flutti til M frá R ásamt íslenskum eiginmanni sínum og tveimur börnum. Fljótlega fór að bera á vanlíðan barnanna og kom upp grunur um að stjúpfaðir þeirra hefði beitt þau ofbeldi. Í tilkynningu frá því í apríl 2011 kemur fram að B hafi greint frá því í leikskóla að stjúpfaðir hans lemdi hann og móðir öskraði. Ákærða var aðstoðuð við að komast af heimilinu og fljótlega eftir það kom í ljós að hún var barnshafandi að þriðja barni sínu. Ákærða naut stuðnings Barnaverndar, en félagsleg og fjárhagslega staða hennar var veik. Í júlí 2012 barst tilkynning frá fyrrverandi eiginmanni ákærðu um að hann hefði áhyggjur af því að C, sem þá var ungabarn, væri skilinn eftir í umsjá systur sinnar sem væri níu ára. Í júní 2013 barst tilkynning til Barnaverndar frá stuðningsforeldri A um að hún hefði greint henni frá mikilli vanlíðan og að hún hugsaði um að vilja ekki lifa. Meðal annars hafi stúlkan sagt að hún óttaðist viðbrögð móður sinnar við að hún greindi frá vanlíðan sinni. Í september 2013 var tilkynnt um að ákærða hefði farið til útlanda og ekki skilað sér til landsins eins og hún hefði áformað. Þá barst tilkynning í mars 2014 um að ákærða væri úti að skemmta sér næstum allar helgar og börnin væru þá skilin ein eftir en 11 ára dóttir ákærðu bæri ábyrgð á yngri bræðrum sínum.

Árið 2014 flutti hún á O og fékk skóli barnanna tilkynningu um það sama dag og börnin hættu í skólanum. Hún mætti í regluleg viðtöl til félagsráðgjafa og sagði flutninginn hafa komið til vegna eineltis í skóla barnanna á M. Rætt var við börnin í skólanum og virtist þeim líða vel. Engar tilkynningar bárust og málinu var lokað í mars 2015.

Í janúar 2016 fóru á ný að berast tilkynningar til Barnaverndar þar sem fram koma áhyggjur af líðan og öryggi barnanna, en þau voru þá flutt til P. Kom fram í tilkynningum að ákærða væri í neyslu fíkniefna og mikil ábyrgð hvíldi á elstu dóttur hennar við að sjá um heimilið og bræður sína. Samkvæmt upplýsingum skóla tveggja elstu barnanna gekk ágætlega en þó voru merki um vanlíðan A og börnin virtust sjálf bera mikla ábyrgð. Þegar rætt var við þau í skólanum sögðu þau að sér liði vel en gerðu mikið á heimilinu. Samkvæmt upplýsingum frá leikskóla yngsta drengsins leið honum vel. Í maí 2016 kom ákærða börnum sínum fyrir hjá stuðningsforeldrum og virðist sem hún hafi þá farið til R. Í kjölfarið voru börnin vistuð utan heimilis á vegum Barnaverndar P og hefur ákærða nú verið svipt forsjá barnanna.

Hér að framan hefur verið gerð grein fyrir framburði allra barna ákærðu. Þau hafa öll greint frá ofbeldi ákærðu á hendur þeim sjálfum og systkinum þeirra. Í lok maí 2016 óskaði Barnavernd þess að talsmaður yrði fenginn til þess að ræða við börnin. Í fyrsta samtali við talsmanninn lýsti C strax ofbeldi af hálfu móðir hans, en B og A tjáðu sig takmarkað um það. Talsmaðurinn ræddi við börnin á ný eftir að stuðningsforeldri tilkynnti að börnin hefðu greint frá ofbeldi á heimilinu. Skýrðu þau þá öll saman frá því að hafa um langan tíma verið beitt miklu ofbeldi sem þau lýstu nánar og gáfu ýmis dæmi um.

Í skýrslum fyrir dómi, sem ítarlega er gerð grein fyrir hér að framan, greindu öll börnin á ný frá ofbeldinu með sambærilegum hætti. Hvert barnanna greindi frá því hvernig ákærða hefði beitt þau ofbeldi, en einnig lýstu þau öll því hvernig þau hefðu orðið vitni að því að ákærða hefði beitt systkini þeirra ofbeldi. Frásagnir þeirra eru ítarlegar og skýrar. Algert samræmi er í lýsingum þeirra. Börnin eru sammála um að A hafi orðið fyrir mestu ofbeldi. Þá hafa þau lýst aðferðunum þannig að ákærða hafi rassskellt þau og slegið með höndum og belti, snúið upp á eyru, slegið höfði í vegg, slegið penna í höfuðið, stigið á og sparkað í þau. Er þetta í samræmi við frásagnir annarra sem hafa borið um að börnin hafi sagt þeim frá atvikum. Þykir framburður barnanna af þessum sökum afar trúverðugur. Börnin hafa lýst létti yfir að greina frá atvikum en jafnframt hræðslu við að ákærða komist að því að þau hafi sagt frá.

Framangreindar lýsingar barnanna á ofbeldi sem þau hafa orðið fyrir fá styrka stoð í læknisvottorðum og myndum af áverkum þeirra. Ekki er hægt að fullyrða að allir áverkar barnanna séu vegna ofbeldis og raunar líklegt að einhverjir þeirra séu af eðlilegum orsökum. Hins vegar hefur læknir sem skoðaði börnin greint frá því að þau hafi öll óvenjulega marga áverka, ekki hvað síst yngsti drengurinn. Meðal annars er að finna á honum áverka sem ekki er líklegt að sjá eftir venjuleg bernskubrek og rákir á rassi og baki sem gætu samræmst því að hann hefði verið rassskelltur með belti. Þá liggja fyrir upplýsingar um betri líðan barnanna eftir að þau fóru af heimili ákærðu.

Framburður vitna um að þau hafi ekki orðið vör við ofbeldi á heimilinu eða séð áverka á börnunum sannar ekki að svo hafi ekki verið, enda voru vitnin ekki alltaf inni á heimilinu. Fyrrverandi sambýlismaður ákærðu, sem öll börnin hafa borið að hafi orðið vitni að einhverju ofbeldi, neitaði því að hafa orðið nokkurs var. Framburð hans verður að meta í því ljósi að hann starfaði sem sjómaður á sambúðartímanum og var fjarverandi af heimilinu langtímum saman. Þá greindi hann frá því að þau ákærða væru að hittast í dag, þótt ákærða hefði neitað því.

Ákærðu er gefið að sök að hafa beitt börn sín ofbeldi á árunum 2012 til 2016. Börnin hafa öll borið að þau hafi verið beitt ofbeldi svo lengi sem þau muni. A greindi frá því að hafa jafnvel verið beitt ofbeldi af ákærðu frá því áður en hún flutti til Íslands. Þá greindu B og A bæði frá því að C hefði verið beittur ofbeldi frá unga aldri. Með hliðsjón af framangreindu og gögnum málsins er sannað að ákærða hafi beitt börn sín ofbeldi, andlegum og líkamlegum refsingum, ógnað þeim og sýnt þeim vanvirðandi háttsemi, yfirgang og ruddalegt athæfi, eins og ákært er fyrir, frá árinu 2012 og þar til í maí 2016 er börnin voru vistuð utan heimilis. Þykir ekki varhugavert að fallast á að um endurtekið ofbeldi hafi verið að ræða eins og ákært er fyrir.

Ákærðu er gefið að sök að hafa í nokkur skipti slegið A á rassinn og bakið með belti, slegið hana með flötum lófa í andlitið og líkama, snúið upp á eyrun á henni, tekið í hárið á henni og slegið höfði hennar utan í vegg, stigið ofan á maga hennar, sparkað í maga hennar og í eitt skipti slegið hana í líkamann með leikfangagítar þannig að gítarinn brotnaði, þá hafi hún einnig slegið hana með moppu í andlitið. Börnin hafa öll lýst framangreindri háttsemi. Þó er brotaþolinn A ein til frásagnar um að hún hafi verið slegin með leikfangagítar og moppu. Ákærða hefur neitað því að leikfangagítar hafi verið til á heimilinu og kveður fyrrverandi eiginmann sinn hafa beitt moppunni. Þykir ekki komin fram lögfull sönnun um að ákærða hafi beitt fyrir sig leikfangagítar og moppu. Ákærða verður sakfelld fyrir önnur brot sem henni eru gefin að sök gagnvart A.

Ákærðu er gefið að sök að hafa í nokkur skipti slegið B á rassinn, lærin og bakið með belti, snúið upp á eyrun á honum, slegið hann með flötum lófa í andlitið, slegið hann í líkamann með höndunum og slegið hann með penna í höfuðið. Þá er henni gefið að sök að hafa í nokkur skipti slegið C á rassinn, lærin og bakið með belti, slegið hann með flötum lófa í andlit og líkama og slegið hann með penna í höfuðið. Öll börnin hafa lýst þessari háttsemi. Er komin fram full sönnun og verður ákærða sakfelld fyrir hana.

Ákæra dags. 28. júní 2017

Ákærða neitar sök. Hún kvað fíkniefnin sem fundust í bifreið hennar hafa verið í tösku í eigu vinkonu sinnar sem hefði gleymt henni í bifreiðinni. Seðlaveski hennar hefði ekki verið þar heldur í framsæti bifreiðarinnar. Lögreglumaður sem stöðvaði ákærðu á vettvangi greindi frá því að fíkniefnin hefðu fundist í tösku sem ákærða hefði verið með. Veskið hefði verið tekið úr bifreiðinni og fært inn á lögreglustöð með ákærðu. Ofan í töskunni hefði jafnframt verið seðlaveski hennar með kreditkortum o.fl. Hún hefði ekki kannast við efnin en ekki gefið neinar skýringar á þeim.

Í vettvangsskýrslu sem ákærða undirritaði kemur fram að fíkniefnin hafi verið í töskunni hennar. Þá liggur fyrir að þrátt fyrir að hún hafi neitað að eiga efnin hafi hún ekki gefið neinar skýringar á þeim. Framburður ákærðu nú, sem ekki er studdur neinum gögnum eða framburði, þykir af þessum sökum ótrúverðugur. Með hliðsjón af gögnum málsins og framburði lögreglumanns fyrir dómi verður ákærða því sakfelld fyrir það sem henni er gefið að sök í þessum ákærulið.

Refsing, sakarkostnaður og bótakröfur

Með framangreindri háttsemi sinni samkvæmt II. lið ákæru frá 23. maí sl. hefur ákærða gerst sek um brot gegn 217. gr. og 1. mgr. 218. gr. b í almennum hegningarlögum nr. 19/1940 og 1. mgr. 98. gr. og 1. og 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Með háttsemi sinni samkvæmt I. lið ákæru frá 23. maí sl. og ákæru frá 28. júní sl. hefur ákærða gerst sek um brot gegn 1., sbr. 2. mgr. 5. gr. og 1., sbr. 2. mgr. 45. gr. a í umferðarlögum nr. 50/1987 og 2. gr., sbr. 5. og 6. gr., laga nr. 65/1974 um ávana- og fíkniefni.

Ákærða er fædd árið [...]. Hún hefur ekki áður gerst sek um refsivert brot. Brot ákærðu samkvæmt II. lið ákæru frá 23. maí sl. eru alvarleg. Þau stóðu yfir um margra ára skeið og beindust að þremur ungum börnum hennar. Þá voru þau framin á heimilum þeirra þar sem þau eiga að hafa öruggt skjól. Við ákvörðun refsingar verður litið til 1., 2., 3., 6. og 8. tl. 1. mgr. og 3. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga, nr. 19/1940. Þá verður að hafa í huga að ákvæði 1. mgr. 218. gr. b í almennum hegningarlögum tók gildi 18. mars 2016 og á því einungis við frá þeim tíma þar til í maí 2016. Með hliðsjón af öllu framangreindu og 77. gr. almennra hegningarlaga þykir refsing ákærðu hæfilega ákveðin fangelsi í tvö ár.

Með vísan til lagaákvæða í ákæru er ákærða svipt ökurétti í fjóra mánuði.

Þá verður ákærðu, með vísan til lagaákvæða sem greind eru í ákæru, gert að sæta upptöku á 0,07 g af amfetamíni, 1,96 g af marijúana og 14,02 g af kókaíni, sem lagt var hald á við rannsókn málsins.

Af hálfu brotaþola er krafist miskabóta úr hendi ákærðu. Með hliðsjón af því sem ákærða hefur verið sakfelld fyrir þykja þau eiga rétt á miskabótum úr hendi hennar á grundvelli b-liðar 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Í gögnum málsins kemur fram að börnin hafi öll átt við einhverja erfiðleika að stríða og A er til meðferðar í Barnahúsi. Þá dvelja þau nú öll hvert á sínu heimilinu. Þykja bætur til barnanna hæfilega ákveðnar þannig að ákærða greiði A 1.500.000 krónur, B 1.200.000 krónur og C 1.200.000 krónur, allt ásamt vöxtum svo sem nánar greinir í dómsorði.

Ákærða greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, J-kk-ef E-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 3.162.000 krónur, og þóknun réttargæslumanns brotaþola, L-kvk-ef M-kvk-ef O-kvk-ef héraðsdómslögmanns, 1.159.400 krónur. Við ákvörðun þóknunar lögmanna hefur verið tekið tillit til virðisaukaskatts. Ákærða greiði 84.300 krónur í annan sakarkostnað.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið F-kvk-nf B-kvk-nf F-kvk-nf aðstoðarsaksóknari.

Dóminn kveða upp héraðsdómararnir B-kvk-nf B-kvk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og R-kvk-nf H-kvk-nf.

D Ó M S O R Ð :

Ákærða, X, sæti fangelsi í tvö ár.

Ákærða er svipt ökurétti í fjóra mánuði.

Ákærða sæti upptöku á 0,07 g af amfetamíni, 1,96 g af marijúana og 14,02 g af kókaíni.

Ákærða greiði A 1.500.000 krónur, auk vaxta samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, frá 1. júní 2016 til 28. júlí 2017, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr., sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærða greiði B 1.200.000 krónur, auk vaxta samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, frá 1. júní 2016 til 28. júlí 2017, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr., sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærða greiði C 1.200.000 króna, auk vaxta samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, frá 1. júní 2016 til 28. júlí 2017 en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr., sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærða greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, J-kk-ef E-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 3.162.000 krónur, og þóknun réttargæslumanns brotaþola, L-kvk-ef M-kvk-ef O-kvk-ef héraðsdómslögmanns, 1.159.400 krónur. Ákærða greiði 84.300 krónur í annan sakarkostnað.