S-374/2014

Mál þetta, sem þingfest var 10. september sl. og dómtekið 22. janúar sl., var höfðað með ákæru ríkissaksóknara, útgefinni 4. júlí 2014, á hendur B-kk-þgf B-kk-þgf B-kk-þgf, kt. 000000-0000, Burknavöllum 21, Hafnarfirði, „fyrir brot gegn valdstjórninni, með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 20. janúar 2013 í lögreglubifreið, sem var lagt í bifreiðastæði fyrir utan skemmtistaðinn English Pub, Flatahrauni 5a, Hafnarfirði, sparkað í andlit lögreglumannsins B, sem var þar við skyldustörf, með þeim afleiðingum að B hlaut eymsli í höku og mar og blæðingar á neðri vör.

Telst brotið varða við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Ákærði kom fyrir dóminn við þingfestingu málsins og neitaði sök. Aðalmeðferð fór fram þann 15. desember sl. og var framhaldið 22. janúar sl. og var málið dómtekið að málflutningi loknum. Krafðist ákærði sýknu en til vara vægustu refsingar sem lög leyfa.

Málsatvik.

Samkvæmt frumskýrslu lögreglu fékk hún tilkynningu um að fara að skemmtistaðnum English Pub við Flatahraun í Hafnarfirði þar sem aðili var í tökum við dyravörð. Var nokkur fjöldi fólks fyrir utan staðinn og mikill æsingur. Hafi dyravörður legið undir ákærða ásamt öðrum dyraverði er lögreglu bar að. Hafi ákærði verið færður í handjárn en streist mjög á móti og hafi gengið erfiðlega að snúa honum yfir á maga. Hafi ákærði róast lítillega þegar hann var kominn í járn og var hann aðstoðaður við að komast á fætur svo að hann kæmist inn í lögreglubifreið til að ræða við lögreglumenn. Hafi ákærði þá verið með áverka við augabrún. Hafi ákærði skirrst við að setjast inn í lögreglubifreiðina en að lokum hafi hann sest þannig að báðir fætur hans stóðu út úr bifreiðinni og hafi hann sparkað með báðum fótum af öllu afli til lögreglumanna. Hafi hann m.a. sparkað í andlit annars lögreglumannsins. Vegna láta í gestum utandyra ákvað lögreglan að yfirgefa vettvang með ákærða án þess að ná að ræða við vitni á vettvangi. Óskaði lögreglan því eftir liðsauka sem fór á staðinn. Hafi ákærði verið ógnandi í lögreglubifreiðinni. Var ákærði síðan færður í fangaklefa. Í frumskýrslu segir að Eye-witness búnaður hafi verið í gangi en ekki verður byggt á upptökunni við úrlausn málsins.

Vottorð H læknis, dagsett 11. febrúar 2013, liggur fyrir í málinu. Kemur þar fram að brotaþoli hafi leitað á bráðamóttöku upp úr kl. þrjú aðfaranótt 20. janúar 2013 og lýsir því að maður hafi sparkað í andlit hans við handtöku. Við skoðun kvartar brotaþoli undan verk í höku, og innan á neðri vör megi sjá mar og blæðingar í slímhúð sem gæti mjög vel verið eftir högg.

Skýrslur fyrir dómi.

Ákærði kom fyrir dóminn og kvaðst hafa verið á leið inn á skemmtistaðinn þegar hann var tekinn af dyravörðum. Hafi hann verið lagður í jörðina. Ákærði og einn dyravörðurinn hafi átt í einhverjum stimpingum og ákærði náð að losa sig. Lögreglan hafi þá komið og handjárnað hann. Lögreglan hafi hjálpað honum á fætur og leitt hann að lögreglubifreiðinni. Kvað hann lögreglumanninn hafa hent sér á magann í aftursætið á lögreglubifreiðinni og lokað hurðinni. Ákærði kvaðst ekki hafa getað sparkað frá sér þar sem hann lá á maganum í aftursæti lögreglubílsins. Aðspurður hvort ákærði hafi getað sparkað óvart í andlit lögreglumannsins kvað ákærði það vel geta verið. Ákærði hafi þannig legið þversum aftur í lögreglubifreiðinni með fæturna út. Annar lögreglumaðurinn hafi síðan farið hinum megin í bifreiðina og dregið ákærða einhvern veginn áfram inn í bifreiðina og hurðinni verið lokað. Ákærði hafi þannig legið áfram á maganum aftur í í bifreiðinni með fæturna kuðlaða inni í bifreiðinni. Lögreglumaðurinn hafi síðan sest við hlið sér aftur í. Ákærði kvaðst vera um 182 cm á hæð. Ákærði hafi sjálfur getað sest upp aftur í. Hann hafi síðan verið færður á lögreglustöð.

Vitnið B lögreglumaður kom fyrir dóminn og kvaðst hafa farið að skemmtistaðnum vegna beiðni um aðstoð lögreglu þar. Þegar vitnið kom þangað hafi dyraverðir verið með ákærða í tökum. Lögreglan hafi handjárnað ákærða og vitnið farið með hann að lögreglubifreiðinni og ætlað að aðstoða hann í aftursætið. Ákærði hafi streist á móti og ekki viljað setjast inn í bílinn en látið sig svo falla í aftursætið, aftur á bak, og um leið lyft fótum sínum upp og sparkað í andlit vitnisins. Kvaðst vitnið hafa fengið sár í kringum munninn. Kvaðst vitnið þess fullvisst að það hafi verið ásetningur ákærða að láta sig falla inn í bifreiðina og sparka í sig. Ákærði hafi verið töluvert ölvaður. Vitnið kvaðst hafa staðið hægra megin við lögreglubifreiðina, í dyragættinni, og ætlað að hjálpa ákærða inn í bifreiðina þegar ákærði lét sig falla aftur á bak inn í bifreiðina. Vitnið kvaðst hafa í kjölfarið sest aftur í hjá ákærða, sem sé vinnuregla hjá lögreglunni svo að öryggi ökumanns og annarra sé tryggt. Hafi hinn lögreglumaðurinn verið að ræða við gesti og m.a. eiginkonu ákærða fyrir utan bifreiðina en síðan komið og þau ekið með ákærða á lögreglustöð. Vegna æsings fyrir utan skemmtistaðinn hafi þau beðið um að fleiri lögreglumenn yrðu sendir á staðinn, sem hafi verið gert. Vitnið kvað aðspurt það alrangt hjá ákærða að honum hafi verið hent á magann inn í bifreiðina, enda hefði ákærði þá með engu móti getað sparkað í andlit vitnisins. Vitnið kvaðst í framhaldi hafa farið á slysavarðstofu til skoðunar vegna áverka í andliti.

Vitnið H læknir gaf símaskýrslu fyrir dóminum og staðfesti vottorð sitt sem liggur fyrir í málinu. Kvað vitnið áverka á brotaþola geta samrýmst lýsingu hans á atvikinu þegar hann kom á slysadeild. Kvað vitnið aðspurt slíka áverka einnig geta komið vegna hvers konar höggs á munnsvæði í andliti.

Vitnið C lögreglumaður kom fyrir dóminn og kvaðst hafa verið með lögreglumanninum B á vettvangi. Hafi ákærði verið í tökum við dyraverði þegar þau komu á svæðið og þau því handjárnað ákærða, hjálpað honum á fætur og fært hann að lögreglubifreiðinni og boðið honum að setjast inn í hana. Ákærði hafi streist á móti þegar hann var beðinn um að setjast inn í lögreglubifreiðina fyrir aftan farþegasæti og verið með kjaft og læti. Sé það vinnuregla hjá lögreglunni að setja handtekna menn aldrei fyrir aftan ökumann lögreglubifreiðar. Það sé m.a. vegna öryggis ökumannsins. Mikið áreiti og læti hafi verið frá öðrum gestum á staðnum og því erfitt að athafna sig. Þegar átti að færa ákærða inn í bifreiðina hafi hann látið sig falla aftur á bak inn í bifreiðina og sparkað um leið frá sér og hafi sparkið lent í andliti B. Ákærði hafi sparkað af öllu afli frá sér. Vitnið hafi staðið til hliðar og því sloppið við sparkið en B staðið á móti ákærða þar sem hann hafi ætlað að aðstoða ákærða, t.d. með því að beina höfði ákærða niður, þegar ákærði lét sig falla og sparkaði frá sér. Hafi vitnið séð sparkið lenda í andliti B. Vitnið kvað rangt hjá ákærða að hann hafi legið á maganum inni í lögreglubifreiðinni. Vitnið kvað upptökubúnað ekki hafa verið settan af stað fyrr en eftir að þau voru komin af stað með ákærða á leið á lögreglustöðina en upptaka sé ekki í gangi almennt né fari í gang fyrr en forgangsljós séu sett í gang eða kveikt handvirkt á búnaðinum. Í þetta sinn hafi ekki verið farið á staðinn með forgangi og því sé ekki til upptaka af handtökunni né árás ákærða.

Forsendur og niðurstöður.

Ákærði neitar sök. Brotaþoli kom á bráðamóttöku um klukkustund eftir að hann handtók ákærða.

Óumdeilt er að lögreglumaðurinn leitaði á bráðamóttöku um hálfri klukkustund eftir að atvikið átti sér stað. Ákærði lýsti atvikum svo að honum hafi verið hrint inn í aftursæti lögreglubifreiðarinnar og hann lent á maganum, handjárnaður fyrir aftan bak. Vitnin B og C kváðu fyrir dóminum þetta alrangt. Báru bæði vitnin á sama hátt, að ákærði hafi látið sig falla aftur fyrir sig inn í aftursæti lögreglubifreiðarinnar, þegar vitnið B bað ákærða að setjast inn, og um leið sparkað í andlit lögreglumannsins. Kvaðst vitnið C hafa séð sparkið og það lenda í andliti vitnisins. Telur dómurinn framburð beggja vitnanna trúverðugan. Dómurinn telur frásögn ákærða hins vegar fráleita og nær ómögulegt að maður á stærð við ákærða hafi getað legið á maganum aftur í í bifreiðinni, sem var fólksbifreið, þannig að fótleggjum hans hafi verið troðið inn fyrir, hurðinni lokað og annar lögreglumannanna getað sest við hlið hans þannig í aftursætinu. Telur dómurinn þennan framburð að engu hafandi. Þá telur dómurinn framburð beggja vitnanna um að ákærði hafi streist á móti við handtökuna sannaða, en ákærði neitaði að setjast inn í bifreiðina eins og honum var boðið að gera áður en hann lét sig falla aftur á bak.

Ákærði mótmælir því að um ásetning hafi verið að ræða af sinni hálfu og því sé skilyrði 18. gr. laga nr. 19/1940 ekki uppfyllt. Eins og lýst hefur verið að ofan hlýddi ákærði ekki fyrirmælum lögreglu um að setjast inn í lögreglubifreiðina í kjölfar handtöku hans, heldur lét sig falla aftur á bak inn í bifreiðina og sparkaði um leið frá sér með þeim afleiðingum að hann sparkaði í andlit annars lögreglumannsins. Telur dómurinn útilokað annað en að ákærða hafi mátt vera ljóst að háttsemi hans væri til þess fallin að valda tjóni. Telur dómurinn því skilyrði um ásetning uppfyllt. Þá rýrir það ekki sönnunarstöðu ákæruvaldsins að ekki sé til upptaka úr upptökubúnaði lögreglunnar af atviki þessu. Telur dómurinn framkomna lögfulla sönnun þess að ákærði hafi veist að brotaþola eins og lýst er í ákærunni og verður ákærði sakfelldur fyrir þá háttsemi. Er háttsemin réttilega heimfærð til refsiákvæða.

Ákærða hefur ekki verið gerð refsing áður. Er refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í þrjá mánuði, en með vísan til hreins sakavottorðs og þess að málið var fullrannsakað í febrúar 2013 og ákæra gefin út í júlí 2014, þykir rétt að skilorðsbinda refsinguna þannig að hún falli niður að einu ári liðnu frá birtingu dómsins, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Að þessum málalokum virtum ber að dæma ákærða til greiðslu alls sakarkostnaðar sem eru málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, J-kk-ef A-kk-ef J-kk-ef hrl., 372.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Á-kvk-nf G-kvk-nf héraðsdómari kvað upp dóm þennan.

Dómsorð.

Ákærði, B-kk-nf B-kk-nf B-kk-nf, sæti fangelsi í þrjá mánuði en fresta skal fullnustu refsingarinnar og skal hún niður falla að liðnu ári frá birtingu dómsins, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði allan sakarkostnað, sem eru málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans, J-kk-ef A-kk-ef J-kk-ef hrl., 372.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Á-kvk-nf G-kvk-nf

Rétt endurrit staðfestir

Héraðsdómur Reykjaness 27.1.2015.