S-244/2019

D Ó M U R

Héraðsdóms Reykjaness miðvikudaginn 18. september 2019 í máli nr. S244/2019:

Ákæruvaldið

(F-kk-nf S-kk-nf B-kk-nf aðstoðarsaksóknari) gegn

T-kvk-þf H-kvk-þf G-kvk-þf

(S-kk-nf S-kk-nf lögmaður)

I

Mál þetta, sem dómtekið var 26. ágúst 2019, er höfðað af héraðssaksóknara með ákæru 28. mars 2019 á hendur T-kvk-þgf H-kvk-þgf G-kvk-þgf, kt. 0000000000, Austurgötu 43, Hafnarfirði, „fyrir valdstjórnarbrot, með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 24. júní 2018, utandyra á Engjavegi við Laugardalshöll í Reykjavík, slegið lögreglumanninn A sem var við skyldustörf, hnefahöggi í andlitið með þeim afleiðingum að hann hlaut væga bólgu og eymsli yfir gagnaugasvæði vinstra megin.

Telst þetta varða við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærða verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Ákærða neitar sök og krefst sýknu. Þá krefst hún þess að málsvarnarlaun verði greidd úr ríkissjóði.

II

Samkvæmt frumskýrslu lögreglunnar á höfuðborgarsvæðinu voru óeinkennisklæddir lögreglumenn við eftirlit á tólistarhátíðinni Secret Solstice aðfaranótt 24. júní 2018. Með þeim voru og tveir sérþjálfaðir lögregluhundar. Fyrir utan aðalinngang að Laugardalshöllinni merkti annar lögregluhundurinn meint fíkniefni á B, kærasta ákærðu. Óskuðu lögreglumenn eftir því að ræða við B og heimilaði hann leit á sér, en ákærða fylgdist með samskiptum hans og lögreglumannanna. Fíkniefni fundust í brjóstvasa B og var hann því leiddur afsíðis í því skyni að ljúka málinu með vettvangsskýrslu. Þegar verið var að taka skýrslu af honum kom ákærða að og tróð sér á milli lögreglumannanna. Ýtti lögreglumaðurinn A þá í öxl hennar í því skyni að fá hana í burtu. Við það féll ákærða aftur fyrir sig, en annar lögreglumaður greip hana. Stuttu síðar hljóp ákærða að lögreglumönnunum og kýldi lögreglumanninn A með krepptum hnefa í gagnaugað vinstra megin. Var ákærða handtekin og færð í fangageymslu. Í skýrslu sem tekin var af ákærðu eftir dvöl hennar í fangageymslu kvaðst hún kannast við atvikið og tók fram að hún hafi verið búin að drekka aðeins of mikið áfengi.

Meðal gagna málsins er vottorð læknis vegna skoðunar á A lögreglumanni, en hann leitaði á slysa og bráðadeild LSH strax eftir handtöku ákærðu. Fram kemur í vottorðinu að lögreglumaðurinn sé með væga bólgu yfir gagnaugasvæði vinstra megin og aumur þar við þreifingu.

III

Fyrir dómi kvaðst ákærða í umrætt sinn hafa verið að ganga út úr Laugardalshöllinni, ásamt kærasta sínum, þegar tveir menn komu að þeim og hafi þeir allt í einu „verið utan í“ kærasta hennar. Hafi hún þá ákveðið að ýta í öxlina á öðrum þeirra, en neitaði því að hafa komið við andlit hans. Síðar í yfirheyrslunni kvaðst hún hafa slegið til mannsins, en ekki hitt hann. Kvaðst hún ekki hafa vitað að menn þessir væru lögreglumenn, þeir hafi verið óeinkennisklæddir og ekki kvaðst hún minnast þess að þeir hafi sýnt henni lögregluskilríki eða sagt henni að þeir væru lögreglumenn. Ekki kvaðst hún heldur muna eftir því að henni hafi verið gefin fyrirmæli um að víkja frá þar sem hún væri að tálma störf lögreglumanna. Ákærða viðurkenndi að hafa verið ölvuð í umrætt sinn, en þvertók fyrir að hafa slegið lögreglumann hnefahöggi í andlitið.

Vitnið A lögreglumaður kvaðst ásamt öðrum lögreglumönnum hafa sinnt óeinkennisklæddu fíkniefnaeftirliti á tónlistarhátíðinni Secret Solstice. Með þeim voru einnig tveir fíkniefnaleitarhundar. Um nóttina hafi annar fíkniefnaleitarhundurinn merkt meint fíkniefni á karlmanni sem kom út úr Laugardalshöllinni með ákærðu. Hafi lögreglumennirnir þá kynnt sig sem lögreglumenn, sýnt skilríki þess efnis og óskað eftir að leita á manninum. Hafi hann heimilað það og hafi fíkniefni fundist. Við það hafi viðmót hans breyst og hafi hann viljað ganga í burtu. Honum hafi þá verið sagt að klára þyrfti málið með vettvangsskýrslu og gæti hann farið eftir það. Bæði lögreglumennirnir og umræddur maður hafi þá farið afsíðis svo unnt væri að fylla út skýrsluna. Ákærða hafi þá komið að þeim og verið ósátt við afskipti af kærastanum. Kvaðst vitnið hafa beðið hana um að víkja frá þar sem hún væri að trufla störf lögreglunnar. Ekki hafi hún þó hlýtt því heldur haldið afskiptum áfram. Vitnið kvaðst þá hafa ýtt henni frá með hendinni, en við það hafi hún fallið aftur fyrir sig. Annar lögreglumaður hafi þó gripið hana í fallinu og því hafi hann sjálfur haldið áfram að fylla út vettvangsskýrsluna. Skömmu síðar hafi ákærða aftur komið að þeim og veitt honum hnefahögg á vinstra gagnaugað. Í kjölfarið var ákærða handtekin.

Sérstaklega aðspurt sagði vitnið að ákærða og kærasti hennar hafi verið saman þegar lögreglumenn höfðu fyrst tal af kærasta hennar utan við Laugardalshöllina. Þá sagðist vitnið aðeins framvísa lögregluskilríkjum við þann sem afskipti væru höfð af hverju sinni. Í umrætt sinn hefði lögregluhundurinn ekki merkt fíkniefni á ákærðu og því hefði hvorki verið ástæða til að sýna henni skilríki né leita á henni.

Vitnið C lögreglumaður sagðist greinilega muna atvik málsins. Sagðist hann á umræddum tíma hafa verið í hópi þriggja lögreglumanna við óeinkennt eftirlit, en með þeim hafi einnig verið tveir aðrir lögreglumenn með lögregluhunda og hafi báðir hundarnir verið í vesti, merktu lögreglunni. Annar hundurinn hefði merkt meint fíkniefni á kærasta ákærðu. Kærastanum hefði því verið kynnt að þeir væru lögreglumenn og framvísuðu þeir skilríkjum því til sönnunar. Ákærða hefði þá staðið við hlið kærasta síns og hefði hún hlustað á samskipti hans og lögreglumannanna. Taldi vitnið því víst að ákærða hefði frá upphafi vitað að þar væru lögreglumenn. Þar sem fíkniefni fundust í fórum kærastans sagði vitnið að honum hefði verið boðið að ljúka málinu með vettvangsskýrslu og hann því leiddur afsíðis til að rita skýrslu um málið. Ákærða hefði komið þar að og verið að trufla störf þeirra og ekki látið segjast þótt hún væri ítrekað beðin um að gefa þeim næði til að ljúka málinu. Þegar ákærða hafði síðan troðið sér á milli hans og lögreglumannsins A sagði vitnið að A hefði ýtt við henni, en við það hefði ákærða látið sig detta aftur á bak. Annar lögreglumaður hefði staðið aftan við ákærðu og gripið hana og látið hana setjast á jörðina. Örstuttu síðar, þegar þeir voru að ræða við kærasta ákærðu, hefði hún komið aftan að þeim og kýlt A með krepptum hnefa í andlitið.

Vitnið D lögreglumaður sagðist umrætt sinn hafa verið með fíkniefnaleitarhund og hafi hundurinn merkt fíkniefnalykt af karlmanni sem var að koma frá Laugardalshöllinni. Með karlmanninum var kona, ákærða í málinu. Þar sem fíkniefni fundust við leit á karlmanninum var honum boðið að afgreiða málið með vettvangsskýrslu og hann leiddur afsíðis í því skyni. Hafi ákærða komið þar ítrekað að og reynt að trufla störf lögreglumannanna. Að endingu hafi einn lögreglumannanna ýtt henni frá, en við það hafi hún dottið aftur fyrir sig og í fangið á öðrum lögreglumanni og síðan á rassinn. Síðan kvað vitnið ákærðu hafa risið á fætur, gengið ákveðið að einum lögreglumanninum og slegið hann hnefahögg í andlitið, á vinstri vangann að hann myndi rétt.

Aðspurt sagði vitnið að lögregluhundurinn hafi verið í beisli og vesti, merktu lögreglunni. Þá kvaðst vitnið hafa heyrt lögreglumennina kynna sig sem slíka fyrir karlmanninum sem var með ákærðu, auk þess sem þeir hafi framvísað lögregluskilríkjum. Taldi hann víst að ákærða hafi vitað að þar væru lögreglumenn að störfum, enda hefði hún staðið við hlið mannsins.

Vitnið E lögreglumaður fullyrti að a.m.k. annar lögreglumannanna sem höfðu afskipti af kærasta ákærðu hafi strax framvísað lögregluskilríki og hafi ákærða þá verið með kærastanum. Sjálfur kvaðst hann hins vegar hafa verið með skilríkin hangandi í ól utan á sér og taldi að ekki hefði átt að fara á milli mála að þar væru lögreglumenn að störfum. Vitnið kvaðst hafa séð þegar ákærða sló lögreglumanninn A með krepptum hnefa í höfuðið. Vitnið sagðist hafa gripið ákærðu þegar hún féll aftur fyrir sig þegar A ýtti við henni.

Vitnið F lögreglumaður kvaðst ekki hafa verið viðstödd upphaf afskipta lögreglumanna af kærasta ákærðu. Hins vegar sagðist hún hafa séð þegar ákærða sló lögreglumanninn á vinstri vangann.

Vitnið B sagðist vera kærasti ákærðu og hafi þau verið kærustupar þegar atvik gerðust. Hafi þau verið að ganga út úr Laugardalshöllinni þegar höfð voru afskipti af honum og tók fram að þeir sem það gerðu hefðu tilkynnt honum að þeir væru lögreglumenn. Hins vegar bætti hann við að engin leið hefði verið að sjá að þar væru lögreglumenn að störfum og kvaðst hvorki minnast þess að hafa séð lögregluhund né að lögreglumennirnir hafi sýnt honum skilríki. Hann sagði að lögreglumennirnir hefðu tekið hann til hliðar, en þangað hefði kærasta hans komið og ýtt í lögreglumann. Fyrir það hafi hún strax verið handtekin, en hann þá sagt lögreglumönnunum að hún hafi ekki haft hugmynd um að þarna væru lögreglumenn að störfum. Sérstaklega aðspurt ítrekaði vitnið að ákærða hefði ýtt í lögreglumanninn, en hvorki slegið hann né slegið til hans.

Loks gaf skýrslu sem vitni G sérfræðilæknir, en hann ritaði læknisvottorð vegna komu lögreglumannsins A á slysa og bráðadeild Landspítalans aðfaranótt 24. júní 2018. Staðfesti hann vottorð sitt.

IV

Ákærða er í máli þessu sökuð um brot gegn valdstjórninni með því að hafa slegið lögreglumann við skyldustörf hnefahöggi í andlitið með þeim afleiðingum að hann hlaut væga bólgu og eymsli yfir gagnaugasvæði vinstra megin. Ákærða neitar sök og krefst sýknu. Byggist krafa hennar á því að henni hafi ekki mátt vera ljóst að þeir menn sem höfðu afskipti af kærasta hennar umrætt sinn hafi verið lögreglumenn, og því falli verknaðarlýsing ákærunnar ekki undir ákvæði 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Jafnframt telur hún ósannað að hún hafi veitt lögreglumanninum hnefahögg, svo sem í ákæru greinir.

Í máli þessu er ekki um það deilt að ákærða og kærasti hennar, B, voru að ganga út úr Laugardalshöllinni þegar lögreglumenn höfðu afskipti af B, en lögregluhundur hafði þá merkt fíkniefnalykt af honum. Fyrir dómi sagði B að menn þessir hefðu tilkynnt honum að þeir væru lögreglumenn, en bætti því við að engin leið hefði verið að sjá það. Kvaðst hann hvorki minnast þess að hafa séð lögregluhund né að þeir hefðu sýnt honum lögregluskilríki. Ákærða sagði hins vegar að allt í einu hafi hafi tveir menn „verið utan í“ kærasta hennar. Þá sagðist hún hvorki minnast þess að menn þessir hafi sýnt henni skilríki né að þeir hafi sagt henni að þeir væru lögreglumenn.

Samkvæmt framburði allra lögreglumannanna sem upphaflega höfðu tal af kærasta ákærðu voru hann og ákærða saman þegar þau gengu út úr Laugardalshöllinni. Allir hafa þeir jafnframt borið um að þeir hafi strax kynnt sig sem lögreglumenn fyrir kærasta ákærðu og sýnt honum lögregluskilríki. Með þeim voru einnig tveir lögregluhundar, í beisli og vesti og merktir lögreglunni, en eins og áður segir hafði annar þeirra fundið fíkniefnalykt af kærastanum. Þá hafa tveir lögreglumannanna sem gáfu skýrslu fyrir dómi staðhæft að ákærða hafi staðið við hlið kærasta síns við upphaf afskiptanna og því hljóti hún að hafa gert sér grein fyrir að þar væru lögreglumenn. Fullyrðir annar þeirra jafnframt að hún hafi hlustað á samskipti þeirra og kærastans.

Með vísan til framanritaðs, samhljóða og trúverðugs framburðar þeirra lögreglumanna sem gáfu skýrslu fyrir dómi, svo og þegar þess er gætt að lögregluhundurinn sem merkti fíkniefni á kærasta ákærðu var rækilega merktur lögreglunni, er það álit dómsins að ákærðu hafi ekki getað dulist að þar væru lögreglumenn að störfum.

Framburður ákærðu og kærasta hennar um það sem síðar gerðist er ekki fyllilega samhljóða. Þannig sagði ákærða í fyrstu að hún hefði aðeins ýtt í öxl lögreglumannsins A, en síðar kvaðst hún hafa slegið til hans, en ekki hitt hann. B, kærasti ákærðu, sagði hins vegar að ákærða hefði ýtt í lögreglumanninn, en hvorki slegið hann né slegið til hans. Er framburður þeirra beggja ótrúverðugur, enda í hrópandi ósamræmi við framburð allra þeirra lögreglumanna sem gáfu skýrslu fyrir dómi, en ýmist sögðust þeir hafa séð ákærðu slá lögreglumanninn í höfuðið eða andlitið eða kýla hann með krepptum hnefa á vinstri vangann. Framlagt læknisvottorð styður einnig þá frásögn. Verður trúverðugur framburður þeirra lagður til grundvallar sem sönnun þess að ákærða hafi slegið lögreglumanninn A hnefahöggi í andlitið umrætt sinn. Verður hún því sakfelld fyrir þá háttsemi sem í ákæru greinir og er brot hennar þar rétt heimfært til refsiákvæðis.

Ákærða er fædd í [...]. Sakaferill hennar samkvæmt framlögðu sakavottorði hefur ekki áhrif á ákvörðun refsingar í máli þessu. Með vísan til 1., 5. og 6. tl. 70. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 þykir refsing hennar hæfilega ákveðin fangelsi í 60 daga, sem fært þykir þó að binda skilorði svo sem í dómsorði greinir.

Í samræmi við niðurstöðu málsins og með vísan til 1. mgr. 235. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála verður ákærða dæmd til greiðslu alls sakarkostnaðar. Er þar um að ræða sakarkostnað lögreglu, 35.920 krónur, og málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærðu, S-kk-ef S-kk-ef lögmanns, sem þykja hæfileg 316.200 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti.

I-kk-nf E-kk-nf héraðsdómari kvað upp dóminn.

Dómsorð:

Ákærða, T-kvk-nf H-kvk-nf G-kvk-nf, sæti fangelsi í 60 daga, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún niður falla að liðnum tveimur árum frá birtingu dómsins, haldi ákærða almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærða greiði allan sakarkostnað málsins, samtals 352.120 krónur, þar af 316.200 krónur í málsvarnarlaun til skipaðs verjanda síns, S-kk-ef S-kk-ef lögmanns.

I-kk-nf E-kk-nf

I-kk-nf E-kk-nf héraðsdómari kvað upp dóminn.

Ákærða, T-kvk-nf H-kvk-nf G-kvk-nf, sæti fangelsi í 60 daga, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún niður falla að liðnum tveimur árum frá birtingu dómsins, haldi ákærða almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærða greiði allan sakarkostnað málsins, samtals 352.120 krónur, þar af 316.200 krónur í málsvarnarlaun til skipaðs verjanda síns, S-kk-ef S-kk-ef lögmanns.

I-kk-nf E-kk-nf