S-487/2013

Mál þetta, sem þingfest var þann 21. nóvember 2013 og dómtekið þann 2. janúar sl., er höfðað með ákæru lögreglustjórans á Selfossi, dagsettri 30. október 2013, á hendur A:

„fyrir umferðarlagabrot

með því að hafa, að kvöldi föstudagsins 17. maí 2013 ekið bifreiðinni [...] vestur Langholt við Erlurima á Selfossi, óhæfur til að stjórna bifreiðinni örugglega vegna áhrifa tetrahýdrókannabínóls.

Telst brot ákærða varða við 1. mgr., sbr. 2. mgr. 45. gr. a. umferðarlaga nr. 50,1987, sbr. 1. mgr. 100. gr. nefndra umferðarlaga.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar, til að sæta sviptingu ökuréttar, samkvæmt 101. og 102. gr. umferðarlaga nr. 50, 1987 með áorðnum breytingum og til greiðslu alls sakarkostnaðar.”

Ákærði mætti við þingfestingu málsins þann 21. nóvember 2013 og var S-kk-nf S-kk-nf hdl., skipaður verjandi að ósk ákærða. Ákærði neitaði sök í framangreindu þinghaldi. Aðalmeðferð málsins fór fram þann 2. janúar sl., og var málið dómtekið að loknum munnlegum málflutningi.

Ákærði krefst aðallega sýknu af öllum kröfum ákæruvalds í málinu. Til vara er krafist vægustu refsingar sem lög leyfa komi til sakfellingar. Þá krefst verjandi málsvarnarlauna að mati dómsins.

Málavextir

Í frumskýrslu lögreglu kemur fram að lögreglumennirnir B og C stöðvuðu akstur bifreiðarinnar [...] á Langholti, rétt við Erlurima, á Selfossi föstudagskvöldið 17. maí 2013. Ökumaður bifreiðarinnar var ákærði í máli þessu, A, og með honum í för var ung dóttir hans. Í frumskýrslu lögreglu kemur fram að lögreglan hafi orðið vör við akstur bifreiðarinnar í F og ákveðið að stöðva bifreiðina og kanna ástand ökumannsins, en fyrr um kvöldið hafi lögreglu borist tilkynning um að ákærði kynni að vera undir áhrifum fíkniefna. C ræddi við ákærða og segir í frumskýrslu að strax hafi vaknað grunur um að ákærði væri undir áhrifum fíkniefna. Orðrétt segir. „A var mjög ör og sjáöldur voru þanin.“ Samþykkti ákærði að fara með lögreglu á lögreglustöðina á Selfossi og gefa þvagsýni, sem hann gat þó ekki þær rúmu tvær klukkustundir sem hann dvaldi þar. Þá hafi ákærði rætt við lögmann í gegnum síma klukkan 23:45.

Í gögnum málsins kemur fram að um klukkan 01:15 hafi ákærða verið tilkynnt að hann væri handtekinn, grunaður um akstur undir áhrifum ólöglegra fíkniefna. Í skýrslu um handtökuna kemur fram að sjáöldur ákærða hafi verið útvíkkuð, jafnvægi stöðugt og framburður greinargóður. Þá liggur fyrir að blóðsýni var tekið úr ákærða í þágu rannsóknar málsins klukkan 01:25 aðfaranótt laugardagsins 18. maí 2013 og var ákærði frjáls ferða sinna að blóðtöku lokinni.

Meðal rannsóknargagna er matsgerð Rannsóknarstofu í lyfja- og eiturefnafræði vegna rannsóknar á blóðsýni. Í matsgerð segir: „Í blóðsýni nr. 68038 mældist eftirfarandi: Tetrahýdrókannabínól: 0,8 ng/ml*“ Um hið stjörnumerkta efni segir í matsgerðinni: „Efnið er í flokki ávana- og fíkniefna, sem óheimil eru á íslensku forráðasvæði. Ökumaður telst því hafa verið óhæfur til þess að stjórna ökutæki örugglega þegar sýnið var tekið, sbr. 2. mgr. 45. gr. a umferðarlaga nr. 50/1987 m. síðari breytingum.“

Fyrir liggur að ákærða var boðið að ljúka máli þessu með sektargerð lögreglustjóra sem ákærði hafnaði þann 13. september 2013.

Framburður ákærða og vitna fyrir dómi.

Ákærði, sem neitar sök, kvaðst ekki hafa verið undir áhrifum fíkniefna við akstur bifreiðinni [...] í umrætt sinn. Skýring á niðurstöðu matsgerðar Rannsóknarstofu í lyfja- og eiturefnafræði hljóti því að vera afleiðing þess að hann hafi, „í einhverju fáti“ rétt áður en lögregla hafði afskipti af akstri hans á Selfossi, gleypt aðskotahlut sem hann hafi orðið var við í bifreiðinni [...] fyrr umræddan dag, nánar tiltekið þegar hann ók bifreiðinni frá Keflavíkurflugvelli, en ákærði kvaðst hafa komið til landsins fyrr umræddan dag. Ákærði kvað umrætt efni hafa verið vafið í sellófan (gegnsæ eldhúsrúlla) og þannig hafi hann gleypt efnið. Auðvelt hafi verið að gleypa efnið, sem hafi verið mjúkt og grænleitt, tæplega á stærð við fingurbjörg. Ákærði tók fram að hann hafi ekki vitað um hvers konar efni hafi verið að ræða en dregið þá ályktun, byggða á því að hann hafi fyrir [...] árum síðan notað fíkniefni, að umrætt efni myndi ekki „þola skoðun“ lögreglu, eins og ákærði orðaði það. Hann hafi ekki viljað að lögregla fyndi efnið í bifreiðinni og því gleypt það. Fram kom að margir aðrir hefðu haft afnot af bifreiðinni [...] fyrir umræddan atburð og ítrekaði ákærði að hann hafi fyrr um daginn verið að koma frá útlöndum eftir þriggja daga ferð og verið þreyttur.

Ákærði kvaðst hafa gleypt umrætt efni áður en lögreglan kom að bifreið hans, þ.e. um leið og hann stöðvaði bifreiðina [...] eftir að hann varð var við lögreglubifreið með blá blikkandi ljós fyrir aftan bifreið sína. Aðspurður hvenær efnið hafi gengið niður af honum kvaðst ákærði ekkert hafa orðið var við það og hvorki fundið fyrir áhrifum né óþægindum.

Ákærði kvaðst ekki hafa greint lögreglu frá því að hafa gleypt umrætt efni eftir að akstri lauk enda hafi hann hvorki verið spurður um neyslu né hafi honum þótt líklegt að inntakan myndi hafa nokkur áhrif. Ákærði kvaðst ekki vilja tjá sig um það sem fram kemur í frumskýrslu lögreglu að sjáöldur hans hafi verið þanin sem og önnur einkenni, sem að mati lögreglu, hafi bent til þess að ákærði hafi verið undir áhrifum fíkniefna, en tók fram að engin skoðun hafi farið fram af hálfu lögreglu að þessu leyti.

Ákærði kvað lögreglu hafa óskað eftir að hann gæfi þvagsýni og því hafi hann óskað eftir að fá eitthvað að drekka. Ákærði taldi sig hafa drukkið eitt vatnsglas sem bætt hafi verið í einu sinni eða tvisvar, e.t.v samtals um 700 millilítra. Ákærði kvaðst hafa gert ítrekaðar tilraunir til að hafa þvaglát án árangurs. Fram kom hjá ákærða að hann eigi almennt erfitt með að hafa þvaglát í viðurvist annarra og þannig hafi háttað til í umrætt sinn. Ákærði kannaðist ekki við að hafa haft þvaglát fyrir utan lögreglustöðina eftir blóðtöku eftir að honum hafði verið sleppt úr haldi lögreglu.

Vitnið D, deildarstjóri hjá Rannsóknarstofu í lyfja- og eiturefnafræði, gaf skýrslu í gegnum síma og staðfesti matsgerð í máli þessu, dags. 13. júní 2013. Vitnið var spurt um líkur þess að kannabisefni vafið í sellófan, sem ákærði kvaðst hafa tekið inn um klukkan 23:12, hafi skilað sér út í blóð á þeim tíma sem leið frá inntöku þar til blóðsýni var tekið úr ákærða klukkan 01:25. Fram kom hjá vitninu að hafi sellófan verið vafið þétt um efnið sé ólíklegt að svo hafi verið, en vitnið tók fram að um það gæti hún þó ekki fullyrt. Greindi vitnið frá því að rannsóknir hafi sýnt fram á að frásog kannabisefna úr meltingarvegi sé tiltölulega lítið og mun minna en þegar efni sé reykt. Sé kannabis neytt í gegnum munn mælist það því ekki hátt í blóði. Vitnið tók fram að hún gæti ekki tjáð sig um frásog í þessu ákveðna tilviki og þá hefði það haft áhrif á niðurstöðu mælingarinnar ef plastið hefði rofnað. Niðurstaða mælingarinnar, 0,8 ng/ml, hafi verið tiltölulega lág, en mæliþröskuldur rannsóknarstofunnar sé 0,5 ng/ml. Fram kom hjá vitninu, að hafi frásog átt sér stað, án tillits til þess hvernig inntöku hefði verið háttað, hefði efnið átt að hafa slævandi eða sljóvgandi áhrif á miðtaugakerfi viðkomandi. Aðspurt um áhrif neyslu allt að 700 millilítra af vatni eftir inntöku efnisins taldi vitnið það ekki hafa áhrif á frásog.

Aðspurt hvort skýring á því hve lítið mældist af efni í blóði ákærða geti legið í því að frásog sé lítið við inntöku í gegnum meltingarveginn, kvaðst vitnið ekki geta útilokað að svo hafi verið enda liggi hvorki fyrir upplýsingar um styrkleika þess efnis sem neytt var né magn. Nánar aðspurt hvort það hafi áhrif í máli þessu að efnisins hafi verið neytt u.þ.b. klukkan 23:12 og blóðsýni tekið klukkan 01:25, kom fram hjá vitninu að kannabis, eða tetrahýdrókannabínól, hverfi fljótt úr blóði, þ.e. svokallaður helmingunartími efnisins sé stuttur, eða nokkrar klukkustundir. Hafi frásog átt sér stað í umrætt sinn sé ekki hægt að útiloka að inntaka hafi farið fram á áðurgreindum tíma. Hins vegar sé kannabis, eða tetrahýdrókannabínólsýra, lengur í þvagi, eða allt upp í tvær vikur, og ef neysla sé stöðug og mikil, allt upp í 4-6 vikur. Mælist tetrahýdrókannabínólsýra í þvagi sé það sönnun þess að efnisins hafi verið neytt einhverja daga fyrir sýnistöku.

Vitnið E, deildarstjóri hjá Rannsóknarstofu í lyfja- og eiturefnafræði gaf skýrslu í gegnum síma og staðfesti matsgerð í máli þessu, dags. 13. júní 2013. Vitnið lýsti frásogi kannabis þegar inntaka fer fram í gegnum meltingarveg

með sama hætti og vitnið D, en tók fram að algengt frásog lífræna efna við þessar aðstæður sé um 70% en tímalengd þess fari eftir því hvað mikið sé af mat í maga viðkomandi. Að öllu jöfnu taki frásog 1-3 klukkustundir, hugsanlega lengri tíma, hafi efni verið varið. Auk þess sé frásogsferli við neyslu um meltingarveg flatari og því verði ekki til toppar eins og þegar efni er reykt. Vitnið kvaðst ekki hafa þekkingu á því hvort magasýrur eða hreyfingar maga hefðu getað eytt eða losað um sellófan eða plast, væri kannabis vafið í slíkt fyrir inntöku eins og ákærði heldur fram. Vitnið kvað áhrif á miðtaugakerfi þau sömu hvort heldur kannabis sé neytt í gegnum meltingarveg eða reykt að öðru leyti en því að áhrif væru líklega ekki eins mikil vegna þess að toppar myndist ekki.

Vitnið C, lögreglumaður, kvaðst í framhaldi af tilkynningu þess efnis að ákærði væri hugsanlega undir áhrifum fíkniefna hafa farið að svipast um eftir ákærða ásamt B, lögreglumanni, sem ekið hafi lögreglubifreiðinni. Þau hafi ekið að heimili móður ákærða og þá séð í baksýnisspegli ákærða setjast undir stýri umræddrar bifreiðar. B hafi snúið lögreglubifreiðinni við og ekið á eftir bifreið ákærða. Stuttu síðar hafi ákærða verið gefið merki um að stöðva bifreiðina með bláum ljósum, við Langholt. Fram kom hjá vitninu að ekkert athugavert hafi verið við ökulag ákærða, ástæða afskipta af honum hafi fyrst og fremst verið framangreind tilkynning. Vitnið kvaðst hafa farið út úr lögreglubifreiðinni og rætt við ákærða við bifreiðina eftir að honum hafði verið gefið stöðvunarmerki. Þegar vitnið hafi greint ákærða frá því að lögreglu hafi borist tilkynning um að hann væri að aka undir áhrifum fíkniefna hafi ákærði verið óöruggur og stressaður. Nánar aðspurð kvað vitnið ákærða hafa verið öran og með svolítið þanda eða svarta augasteina. Í framhaldinu hafi ákærði verið beðinn um að koma yfir í lögreglubifreiðina sem hann hafi fúslega gert. Síðan hafi dóttur ákærða, sem var farþegi í bifreiðinni, verið ekið heim áður en ákærði var fluttur á lögreglustöðina. Ákærði hafi ekki getað gefið þvagsýni þrátt fyrir að hafa drukkið nokkur glös af vatni þá rúmu tvo tíma sem hann dvaldi á lögreglustöðinni. Vitnið greindi frá því að fljótlega eftir að á lögreglustöðina kom hafi ákærði rætt við lögmann í gegnum síma. Að lokum hafi varðstjóri ákveðið að bíða ekki lengur og blóðsýni þá verið tekið úr ákærða. Að því loknu hafi ákærði verið frjáls ferða sinna og yfirgefið lögreglustöðina. Vitnið kvað áðurnefndan B hafa sagt sér að ákærði hafi haft þvaglát fyrir utan lögreglustöðina.

Aðspurt sagðist vitnið engar breytingar hafa greint á háttsemi og líðan ákærða þá rúmu tvo tíma sem hann var dvaldi á lögreglustöðinni og vitnið sá til, en vitnið upplýsti að B hafi verið hjá ákærða allan tímann. Vitnið, sem er menntaður lögreglumaður og hefur haft umsjón með fíkniefnahundi, taldi sig þekkja vel til einkenna neyslu fíkniefna. Það að ákærði var óöruggur og svolítið ör til að byrja með, hafi að mati vitnisins, bent til þess að hann hafi verið undir áhrifum fíkniefna. Vitnið tók þó fram að hún þekki ákærða ekki og viti því ekki hvernig hann sé almennt í háttum. Þegar vitninu var bent á framburð vitnisins D um að kannabis hafi sljóvgandi áhrif á miðtaugakerfið, kvað vitnið kannabisneytanda hafa sagt sér að til séu tvær tegundir kannabis, annars vegar efni sem hafi örvandi áhrif og hins vegar efni sem hafi sljóvgandi áhrif.

Vitnið B, lögreglumaður, lýsti aðdraganda og afskiptum lögreglu af ákærða með sama hætti og vitnið C og staðfesti að akstur ákærða hafi verið stöðvaður klukkan 23:12 umrætt kvöld. Minnti vitnið að C, sem var farþegi í lögreglubifreiðinni, hafi farið ein að bifreið ákærða eftir að hann stöðvaði bifreiðina á Langholti við Erlurima. Kvaðst vitnið sér hafa sýnst ákærði vera órólegur þegar C ræddi fyrst við hann og það hafi hann einnig verið þegar hann kom yfir í lögreglubifreiðina. Aðspurður hvort vitnið hafi merkt einhver einkenni um neyslu fíkniefna á ákærða kvað vitnið ómögulegt að segja til um það þar sem slíkt sjáist ekki alltaf á mönnum. Þegar á lögreglustöðina kom hafi ákærði ítrekað án árangurs reynt að gefa þvagsýni þrátt fyrir að hafa drukkið vatn. Því hafi verið kallaður til hjúkrunarfræðingur sem tekið hafi blóðsýni úr ákærða. Áður en til þess kom hafi ákærða verið formlega tilkynnt að hann væri handtekinn vegna gruns um fíkniefnaakstur og kynnt réttarstaða hans. Eftir blóðtöku hafi ákærði kastað af sér þvagi um leið og hann kom út af lögreglustöðinni. Aðspurður um hvernig ákærði hafi verið í háttum þær rúmu tvær klukkustundir sem hann dvaldi á lögreglustöðinni, sagði vitnið ákærða hafa verið kurteisan en mjög órólegan, m.a. hafi hann alltaf verið að handfjatla einhver [...] sem hann hafði meðferðis. Kvaðst vitnið hafa talið að ákærði væri undir einhverjum áhrifum og nefndi í því sambandi að ákærði hafi verið pirraður, órór og augasteinar hans verið svolítið stórir.

Niðurstaða

Ákærði neitar að hafa ekið bifreiðinni [...] undir áhrifum tetrahýdrókannabínóls eins og lýst er í ákæru. Fyrir dómi taldi ákærði skýringu þess að framangreint efni hafi fundist í blóði hans vera þá að hann hafi gleypt ótilgreint grænleitt mjúkt efni sem pakkað hafi verið inn í sellófan eftir að akstri lauk en áður en lögregla kom að bifreið hans á stöðvunarstað á Langholti við Erlurima á Selfossi. Efnið hafi hann gleypt þar sem hann taldi það, byggt á fyrri reynslu sinni af fíkniefnum, ekki þola skoðun lögreglu, eins og ákærði orðaði það.

Vitnið C, lögreglumaður og farþegi í lögreglubifreið sem ekið var eftir bifreið ákærða, bar fyrir dómi að bifreið ákærða hafi verið gefið stöðvunarmerki með bláum ljósum lögreglubifreiðar og að tilefni afskipta af akstri ákærða hafi verið tilkynning sem lögreglu hafi borist umrætt kvöld um að ákærði væri undir áhrifum fíkniefna. Vitnið kvaðst hafa farið út úr lögreglubifreiðinni og greint ákærða, sem hafi verið óöruggur, stressaður og með þanda augasteina, frá tilkynningunni. Í framhaldinu hafi ákærði komið yfir í lögreglubifreiðina og síðan verið færður á lögreglustöð.

Samkvæmt framburði vitnisins B, lögreglumanns, hófust afskipti lögreglu af ákærða klukkan 23.12 umrætt kvöld. Vitnið minnti að vitnið C hafi farið ein að bifreið ákærða eftir að hann stöðvaði bifreiðina á Langholti við Erlurima. Vitnið taldi að ákærði hafi verið undir áhrifum fíkniefna, hann hafi verið pirraður, órór og augasteinar hans svolítið stórir.

Í framburði vitnanna D og E, deildarstjóra hjá Rannsóknarstofu í lyfja- og eiturefnafræði, kom fram að rannsóknir hafi sýnt fram á að frásog kannabisefna úr meltingarvegi sé tiltölulega lítið og mun minna en þegar efnið sé reykt. Vitnið D tók fram að sé kannabis neytt í gegnum munn mælist það ekki hátt í blóði en vitnið treysti sér ekki til að tjá sig um frásog í máli þessu, m.a. þar sem ekki ekki liggi fyrir hvort sellófanið, sem ákærði bar að hafi verið vafið utan um efnið, hafi rofnað. Á sama veg bar vitnið E, sem kvaðst ekki hafa þekkingu á því hvort magasýrur eða hreyfingar maga eyði eða losi um sellófanpakkningu. E kvað frásog um meltingarveg taka að jafnaði eina til þrjár klukkustundir og vitnið D sagði frásogið taka klukkustundir, hugsanlega lengri tíma, ef efni hafi verið vafið. Kom fram hjá vitninu að hafi frásog átt sér stað í umrætt sinn sé ekki hægt að útiloka að inntaka efnisins hafi farið fram á þeim tíma sem ákærði heldur fram, þ.e. eftir að akstri lauk. Þá kom fram hjá vitninu að helmingunartími kannabis sé lengri í þvagi en blóði, en tetrahýdrókannabínólsýra mælist í allt tvær vikur í þvagi, allt upp í 4-6 vikur, ef neysla er stöðug og mikil.

Í máli þessu er í fyrsta lagi ágreiningslaust að akstur bifreiðarinnar [...], sem ákærði ók í umrætt sinn, var stöðvaður klukkan 23:12 umrætt kvöld með því að lögregla gaf ákærða stöðvunarmerki með bláum viðvörunarljósum lögreglubifreiðar sem ekið var á eftir bifreið ákærða. Í öðru lagi að í blóðsýni, sem var tekið úr ákærða klukkan 01:25 aðfaranótt laugardagsins 18. maí 2013, eða tveimur klukkustundum og þrettán mínútum eftir framangreind afskipti lögreglu af akstri ákærða, mældist 0,8 ng/ml af tetrakýdrókannabínól. Í þriðja lagi er óumdeilt að ekki fór fram rannsókn á ætluðum ólöglegum ávana- og fíkniefnum í þvagi ákærða og loks liggur fyrir að afstaða ákærða til sakarefnis var ekki könnuð á rannsóknarstigi.

Af framburði ákærða og lögreglumanna sem höfðu afskipti af ákærða í umrætt sinn verður á því byggt að mjög stuttur tími hafi liðið frá því ákærði stöðvaði bifreiðina þar til lögreglumaðurinn C kom að bifreið ákærða, eða sem nemur þeim tíma sem það hefur tekið lögreglumanninn, sem var farþegi í lögreglubifreiðinni, að stíga út úr lögreglubifreiðinni og ganga að framhluta bifreiðar ákærða þar sem vitnið átti orðaskipti við ákærða. Þó svo framburður ákærða um inntöku hins ótilgreinda efnis sé með nokkrum ólíkindum verður ekki fram hjá því litið að blóðsýni var ekki tekið úr ákærða fyrr en tveimur klukkustundum og þrettán mínútum eftir að lögregla hafði fyrst afskipti af akstri ákærða og vísast í því sambandi til framburðar vitnanna D og E um að frásog kannabis frá meltingarvegi geti tekið nokkrar klukkustundir eins og rakið er hér að framan, en vitnin treystu sér ekki til að fullyrða um áhrif þess að umrætt efni hafi verið pakkað inn í sellófan. Fyrir liggur að lítið magn tetrahýdrókannabínóls fannst í blóði ákærða í umrætt sinn. Einnig er til þess að líta að lögreglu tókst ekki að afla þvagsýnis úr ákærða þrátt fyrir að hann hafi dvalist á lögreglustöðinni í rúmar tvær klukkustundir og á þeim tíma neytt tæplega lítra af vatni. Vísast í því sambandi til framburðar vitnisins E um sönnunargildi rannsókna á þvagsýnum í málum sem þessu. Einnig er til þess að líta að lýsing vitnanna B og C á ástandi ákærða, þ.e. að ákærði hafi verið órór og ör, er ekki í samræmi við framburð vitnisins D um sljóvgandi áhrif kannabis á miðtaugakerfið. Þá verður sakfelling ákærða ekki eingöngu byggð á lýsingu lögreglumannsins C á ætluðum neyslueinkennum ákærða þegar hún ræddi við ákærða í upphafi afskipta lögreglu af akstri hans.

Samkvæmt 108. gr. og 1. mgr. 109. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, hvílir sönnunarbyrði um atvik sem telja má sakborningi í óhag á ákæruvaldinu. Gerð er sú krafa að komin sé fram í máli nægileg sönnun, sem ekki verði vefengd með skynsamlegum rökum, um hvert það atriði sem varðar sekt sakbornings. Með vísan til alls þess sem að framan er rakið og gegn eindreginni neitun ákærða er að mati dómsins ekki fram komin nægileg sönnun fyrir því að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi sem greinir í ákæru. Verður ákærði því sýknaður af öllum kröfum ákæruvaldsins í máli þessu.

Með vísan til niðurstöðu málsins, sbr. 2. mgr. 218. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008, verður allur sakarkostnaður í máli þessu, 103.166 krónur vegna blóðtöku og rannsóknar á blóðsýni, felldur á ríkissjóð, sem og málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, S-kk-ef S-kk-ef héraðsdómslögmanns, sem þykja hæfilega ákveðin 163.150 krónur að virðisaukaskatti meðtöldum.

Ó-kk-nf H-kk-nf K-kk-nf lögreglustjóri á Selfossi, flutti málið af hálfu ákæruvaldsins.

R-kvk-nf T-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð

Ákærði, A, er sýkn af öllum kröfum ákæruvaldsins.

Allur sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, S-kk-ef S-kk-ef héraðsdómslögmanns, 163.150 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

R-kvk-nf T-kvk-nf.