S-503/2010

Ár 2010, þriðjudaginn 30. nóvember, er á dómþingi héraðsdóms Reykjavíkur, sem háð er í Dómhúsinu við Lækjartorg af P-kk-þgf G-kk-þgf, héraðsdómara, kveðinn upp dómur í sakamálinu nr. 503/2010: Ákæruvaldið (R-kvk-nf B-kvk-nf) gegn [...] (K-kk-nf J-kk-nf hdl.) sem tekið var til dóms hinn 16. nóvember sl. að aflokinni aðalmeðferð, tekið upp til framhaldsmeðferðar 30. sama mánaðar og þá dómtekið að nýju.

Málið er höfðað með ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, dagsettri 13. júlí sl. á hendur ákærða, [...], kt. 000000-0000, [...], „fyrir líkamsárás, með því að hafa í eftirgreind skipti á árunum 2007 og 2008, veist að þáverandi sambýliskonu sinni A:

I.

Fimmtudaginn 20. desember 2007, inni í bifreið sem var kyrrstæð við K í Reykjavík, slegið A í andlit og, utandyra á sama stað, slegið hana í bringu, rifið í hár hennar og sparkað í sköflung hennar og hné, með þeim afleiðingum að hún hlaut sprungu á efri vör, marbletti á handleggjum og fótleggjum og eymsli yfir bringubeini.

Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20/1981 og 110. gr. laga nr. 82/1998.

II.

Þriðjudaginn 19. febrúar 2008 á heimili þeirra að K, Reykjavík, snúið upp á hægri hendi A og slegið og sparkað í líkama hennar, með þeim afleiðingum að hún hlaut brot á miðhandarbeini, bólgu, mar og eymsli aftanvert á vinstri upphandlegg og eymsli yfir vinstri mjöðm.

Telst þetta varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20/1981 og 111. gr. laga nr. 82/1998.

III.

Aðfaranótt sunnudagsins 9. mars 2008, á heimili þeirra að K, Reykjavík, skallað A í andlitið með þeim afleiðingum að hún hlaut skurð innan við hægri augabrún.

Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20/1981 og 110. gr. laga nr. 82/1998.

IV.

Aðfaranótt mánudagsins 26. maí 2008, í íbúð þeirra að K, Reykjavík, slegið víðsvegar á líkama A og bitið í hægri kinn hennar með þeim afleiðingum að hún hlaut eymsli á hálsi, herðum og víðar um líkamann, bitfar á kinn og mar á vinstri upphandlegg.

Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20/1981 og 110. gr. laga nr. 82/1998.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Af hálfu A, kennitala 000000-0000, er þess krafist að ákærði verði dæmdur til greiðslu skaðabóta samtals að fjárhæð kr. 1.000.000.- ásamt vöxtum skv. 8. gr., sbr. 4. gr., vaxtalaga nr. 38/2001, frá 20. desember 2007, til þess dags þegar liðinn var mánuður frá því að kærða var birt skaðabótakrafan en með dráttarvöxtum skv. 9. gr. sbr. 6. gr. laga nr. 38/2001, frá þeim degi til greiðsludags.“

Málavextir

Fimmtudaginn 22. janúar 2009 kom á lögreglustöðina við Hverfisgötu í Reykjavík A og kærði yfir því að fyrrum sambýlismaður hennar, ákærði í máli þessu, hefði beitt hana ofbeldi og hótunum meðan á sambúð þeirra stóð. Sagði hún samband þeirra hafa byrjað haustið 2007 og staðið fram á næsta vor um hvítasunnu. Hefði fljótlega komið í ljós að ákærði var mjög afbrýðisamur og fékk hamslaus reiðiköst með ofbeldi og hótunum, jafnvel um líflát. Lýsti hún nokkrum tilvikum og gat þess jafnframt að hún hefði leitað til læknis með áverka af völdum ákærða. Fyrir dómi hefur hún aðspurð sagt að hún hafi ekki kært fyrr vegna þess að hún hafi verið mjög hrædd við ákærða vegna líflátshótana hans. Hafi það tekið langan tíma að ákveða að hún ætlaði að kæra hann. Þá segir hún engin vitni hafa verið að átökum milli þeirra ákærða. Hún segir það rangt sem ákærði segi að hún hafi kastað hamri í fótinn á honum. Hún segir þau hafa keypt saman íbúð í janúar 2008.

Ákærði var yfirheyrður um málið 6. febrúar 2009 að viðstöddum verjanda sínum. Hann neitar sök nálega að öllu leyti. Fyrir dómi hefur hann sagt að samband þeirra hafi einkennst af rifrildi og afbrýðisemi á báða bóga. Inn á milli hafi þó sambandið verið gott. Þegar þau fóru út á meðal fólks hafi allt farið á verri veg milli þeirra. Sé það ekki honum að kenna frekar en henni. Hafi hún verið hrædd um að missa hann og verið orðin háð honum. Þegar þau rifust hafi hún mikið velt sér upp úr því að hann hefði verið með hinum og þessum konum. Hann segir A hafa fengið það í gegn að þau trúlofuðust eftir að hafa verið saman í mánuð. Þá hafi hann keypt íbúð en svo hafi hún viljað flytja til útlanda. Þá hafi hún sífellt viljað vera að kaupa eitthvað eða gera eitthvað.

Vitnið B-kvk-nf G-kvk-nf hefur skýrt frá því fyrir dómi að A hafi komið að finna hana eftir að eitthvað hafði í skorist með þeim ákærða. Hafi hún verið marin á læri og handleggjum og spurt sig ráða hvað hún ætti að gera, hvort hún ætti að fara og láta lækni líta á þetta og fá vottorð. Hafi þær svo farið á slysadeild. Ekki muni hún hvenær þetta gerðist. Þá segist hún aldrei hafa orðið vitni að ofbeldi ákærða í garð A.

B, móðir A hefur skýrt frá því fyrir dómi að hún hafi farið að merkja breytingar á A eftir að hún tók saman við ákærða. Hafi hún orðið dauf í fasi en áður hefði hún verið hrókur alls fagnaðar. Virtist henni stúlkan byrgja eitthvað inni. Kveðst hún hafa spurt hana hvort ekki væri allt í lagi og stúlkan sagt svo vera. Seinna þegar hún fór að segja frá sambandi þeirra ákærða hafi hún m.a. aðspurð sagt ákærða hafa snúið upp á höndina á henni fyrir aftan bak svo að hún brotnaði. Eins hafi hún sagt frá því að ákærði hefði skallað hana. Þá hefur vitnið skýrt frá því að eftir að dóttir hennar flutti heim til hennar eftir að þau slitu samvistir, hún og ákærði, hafi hún orðið vottur að símtali stúlkunnar og ákærða. Hafi ákærði hringt og þegar stúlkan svaraði hafi hún farið öll að titra og skjálfa, eins og hún átti til þegar hann hringdi. Hafi hún sagt við ákærða í símann að hún ætlaði að kæra hann. Hafi hún fengið að hlusta á samtalið með henni og heyrt ákærða segja að hann myndi þá ganga frá henni og láta hana hverfa, drepa hana.

A-kk-nf Þ-kk-nf Þ-kk-nf, vinur ákærða, hefur komið fyrir dóm og skýrt frá því að hann hafi oft orðið vitni að rifrildi ákærða og A. Nefnir hann til að eitt sinn er hann var í heimsókn ásamt H-kvk-þgf, kærustu sinni, hjá ákærða, eftir að ákærði hafði hent A út, hafi hún komið inn óboðin og farið að öskra á ákærða og skipað þeim H-kvk-þgf að koma sér út. Hafi þau heyrt í henni öskrin þegar þau fóru út. Hafi hann orðið vitni að slíku í annað sinn einnig.

T-kvk-nf E-kvk-nf, systir ákærða, hefur skýrt frá því að hún hafi orðið þess vör að samband þeirra ákærða og A væri stormasamt. Hafi A verið mjög afbrýðisöm. Hafi þau hvorugt virst vera í andlegu jafnvægi í þessu sambandi. Hún hafi hins vegar aldrei orðið vitni að neinum átökum eða ofbeldi. Hún segir A hafa talað mjög mikið við sig og móður þeirra ákærða. hafi komið fram að hún væri miður sín yfir því að ákærði væri að tala við aðrar stúlkur. Hafi hún átt erfitt með að sætta sig við að sambandi þeirra væri lokið.

Vegna rannsóknar málsins hefur verið aflað læknisvottorða um áverka á A og verður gerð grein fyrir þeim í samhengi við hvern ákærulið fyrir sig hér á eftir.

I.

Í skýrslu sinni hjá lögreglu um atvikið sem lýst er í I. kafla ákærunnar sagði A að hún hefði þá búið hjá vinkonu sinni í Hjaltabakka. Hefðu þær og ákærði setið þar í eldhúsinu eitt kvöldið og dreypt þar á víni eða bjór. Hefði ákærði sagst vera orðinn þreyttur og vildi fara í rúmið. Hefði hann beðið hana að koma með sér en hún viljað spjalla meira við vinkonuna. Hefði hann reiðst mjög og sagt hana sýna sér vanvirðingu með þessu. Hefði hann klætt sig og rokið út og sest út í bíl sinn. Hann hefði svo komið út úr bílnum aftur og öskrað að annað hvort skyldi hún hleypa sér inn aftur eða koma út og tala við sig. Hefði hún farið út og þau sest inn í bílinn og hann öskrað á hana og rekið hnefann í andlit hennar. Hefði hún flýtt sér út úr bílnum og á brott en hann á eftir henni. Hefði hann rifið í hárið á henni, haldið um hendur hennar og sagt að hann myndi brytja hana niður og grafa hana svo hún fyndist aldrei. Hefði hann viljað fara með hana með sér heim í herbergi sem hann leigði þarna en hún ekki viljað það og hefði hann þá sparkað í sköflunginn á henni og hnén svo að hún féll við. Hefði hún staðið á fætur og haldið sér fast við ljósastaur en gengið svo áfram með honum einhvern spöl. Hefði hann æst sig upp aftur og slegið hana hnefahöggi í bringuna svo að hún féll við. Hefði hún farið að gráta en svo ekki þorað annað en að fylgja honum heim til hans. Þar hefði hann kýlt í spegil á veggnum fyrir aftan hana þar sem hún sat og hefði spegillinn brotnað í mél. Hann hefði svo brostið á grát og borið sig illa og fyllst sjálfsvorkunn. Tveimur dögum eftir þetta hefði hún leitað læknis með áverkana að áeggjan vinkonu sinnar.

Ákærði sagðist ekki kannast við þetta atvik þegar hann var spurður um það í yfirheyrslu hjá lögreglunni.

Í málinu er staðfest vottorð Þ-kk-ef G. Ó-kk-ef, yfirlæknis á Læknavaktinni, Smáratorgi 1 í Kópavogi. Þar kemur fram að A hefði leitað þangað 21. desember 2007 og er haft eftir henni að maður hennar hefði ráðist á hana kvöldið áður, kýlt hana í andlitið svo að sprakk fyrir á efri vör og að hann hefði svo sparkað í hnén á henni svo að hún féll. Hefði hún borið fyrir sig vinstri höndina svo að hún hlaut af eymsli í höndina. Hefði hann rifið hana á fæturna aftur og kýlt hana í bringuna. Segir í vottorðinu að við skoðun hefði sést mar á utanverðum hægri upphandlegg, tveir 2-3 cm stórir marblettir á vinstri framhandlegg og 5-6 cm marblettur innanvert á miðjum vinstri fótlegg. Þá hafi hún kvartað um eymsli yfir bringubeini og vöðvafestum þar en ekki var þar mar að sjá og ekki merki um rifbrot. Ekki er þess getið í vottorðinu að konan hafi verið með sprungna vör eða borið þess merki að rifið hafi verið í hár hennar.

Aðalmeðferð

Ákærði neitar því að hafa beitt A ofbeldi í þessu tilviki. Hann kveður sig ráma í þetta atvik. Hann kannast við að hafa verið „pirraður“ þetta kvöld og hafa farið út. Hafi hann verið búinn að drekka eitthvað lítilsháttar, e.t.v. einn eða tvo bjóra. Hafi fokið eitthvað í hann, enda sé hann fremur óþolinmóður maður, en hún hafi viljað verða eftir. Hann hafi lagt af stað gangandi heim til sín, og þau bæði, eftir að þau höfðu sest inn í bílinn. Engin átök hafi orðið með þeim. Kveðst hann ekki geta skýrt áverkana á A.

A hefur skýrt frá því að í umrætt sinn hafi komið upp rifrildi á milli þeirra heima hjá vinkonu hennar í Hjaltabakka. Hafi hann rokið út úr íbúðinni og sest út í bíl sinn. Hafi hún farið á eftir honum og sest í bílinn hjá honum. Hafi orðið rifrildi á milli þeirra og hann kýlt hana á munninn með krepptum hnefanum þar sem hún sat við hlið hans. Hafi hún þá hraðað sér út úr bílnum og hann komið á eftir henni og náð henni. Á leiðinni upp í Seljahverfi hafi hann hótað henni. Þegar þau höfðu farið yfir gatnamót á Seljabraut hafi hann sparkað í sköflunginn á henni svo að hún missti fótanna og datt. Þaðan hafi þau haldið áfram upp Seljabraut og hann þá kýlt hana í brjóstkassann með hnefanum svo að hún féll við. Hafi þau svo haldið heim til hans þar sem hann kýldi í spegil svo að hann brotnaði. Hún kveðst hafa fengið áverka á sköflunginn og bólgna vör af þessu.

Vitnið R-kvk-nf L-kvk-nf B-kvk-nf hefur skýrt frá því að þau hafi verið þrjú frammi í eldhúsi að tala saman og dreypt á áfengi, en á þessum tíma hafi A búið hjá henni. Ákærði hafi svo farið inn í herbergi. Þaðan hafi hann svo kallað í A en svo komið fram trylltur að sjá og hafi hann rokið út. A hafi hraðað sér út á eftir honum og næst muni hún að ákærði og A hafi sest inn í bíl og hann ekið stuttan spöl og numið staðar. Hafi hún séð aftan á bílinn úr glugganum hjá sér og að hendur gengu á milli framsætanna. Hafi A svo rokið úr bílnum og gengið í hvarf frá vitninu fyrir horn á Írabakka. Ekki hafi hún séð meira til ákærða. Daginn eftir hafi þær hist aftur og kveðst vitnið hafa séð maráverka einhvers staðar á A, á fætinum að hana minni, sem hún hafi sagt að væru eftir fall eða eitthvað þvílíkt. Vitnið minnir að A hafi komið aftur til baka um nóttina til þess að sækja bílinn og þá hafi hún sagt allt vera í góðu lagi.

Niðurstaða

Ákærði neitar hér sök. A hefur á hinn bóginn verið staðföst í framburði sínum og metur dómurinn hann trúverðugan. Þá er í málinu læknisvottorð sem styður frásögn hennar og loks er að nefna frásögn vitnisins R-kvk-ef L-kvk-ef af því sem hún sá til ákærða og A úti í bílnum. Telst vera sannað gegn neitun ákærða að hann hafi veist að stúlkunni í umrætt sinn með höggum og spörkum svo að hún marðist á handleggjum og fótleggjum og varð aum yfir bringubeini. Þar sem ekki er getið um áverka á vör í læknisvottorði þykir ósannað að sprungið hafi þar fyrir þegar ákærði sló hana í andlitið í bílnum. Þá kemur ekki fram í vottorðinu að merki hafi verið um það að konan hefði verið dregin á hárinu. Telst það vera ósannað í málinu. Hefur ákærði með þessu athæfi sínu gerst sekur um brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga.

II.

A greindi frá því í skýrslu sinni hjá lögreglu, 22. janúar 2009, að eitt sinn, þegar þau ákærði voru heima, hefði ákærði verið í tölvunni hennar og hefði þá séð skilaboð frá strák sem hún hafði verið í kynnum við. Hefði hann fyllst bræði við þetta og ráðist á hana, hrakið hana út í horn og kýlt hana í kviðinn og víðar um líkamann. Hefði hún látið sig falla í gólfið til þess að verjast höggunum en hann þá tekið hana hálstaki og dregið inn í svefnherbergi og sparkað þar í hana. Þá hefði hann tekið af henni lampa sem hún vildi verja sig með og hefði hann barið hana með lampanum. Hann hefði svo tekið um hönd hennar þar sem hún lá á rúminu, sveigt handlegginn aftur fyrir bak og snúið upp á hana þar til hún handarbrotnaði. Hann hefði ekið henni eftir þetta á slysadeild en þó hótað henni á leiðinni og eftir að á deildina kom að hann myndi drepa hana ef hún segði frá því hvernig þetta gerðist.

Ákærði sagði í skýrslu sinni hjá lögreglu 6. febrúar 2009 að A hefði slegið hendinni í þykka borðplötu í afbrýðiskasti og handarbrotnað við það. Hefði þetta gerst í rifrildi milli þeirra en hann myndi ekki nánar eftir tilefninu. Hann tók þó fram að stúlkur hefðu sóst eftir kynnum við hann og hann sífellt að fá skilaboð frá stúlkum.

Í málinu er staðfest vottorð H-kk-ef A-kk-ef, sérfræðilæknis á slysadeild Fossvogsspítala. Þar segir að A hafi komið þangað á deildina 19. febrúar 2008 og sagt að maður hennar hefði snúið upp á hönd hennar og glennt sundur á henni fingurna. Þá hefði hann slegið hana með lampa í höfuðið og tekið hana hálstaki og dregið hana um húsið. Hefði hún kvartað um verk í vinstri upphandlegg, baki og hægri hendi. Bólga og eymsli hafi verið yfir miðhandarbeini og beinið verið brotið undir, svo að líktist „boxarabroti“. Hafi konan aðspurð neitað því að hafa kýlt frá sér. Þá hafi verið bólga, mar og eymsli aftanvert á vinstri upphandlegg. Þá hafi konan kvartað um eymsli á vinstri mjöðm.

Aðalmeðferð

Ákærði hefur skýrt frá því að í þetta sinn hafi hann staðið inni í stofu í íbúð þeirra og verið að „draga í vegg“ sem hann hafði eyðilagt þegar hann var að taka af honum einhverjar plötur. Sími hans, sem var frammi á eldhúsborði, hafi hringt og A hafi orðið vör við þetta og að það var stelpa að hringja í hann sem hann hafði „verið að hitta aðeins áður“. Hafi fokið í hana og hún sópað öllu af borðinu og hent símanum í hann og jafnframt hafi hún kýlt í borðið með krepptum hnefa. Þetta sé það eina sem hann geti sagt um þennan ákærulið og geti hann því ekki skýrt aðra áverka á henni en handarbrotið. Hann neitar því að hafa slegið eða sparkað í líkama konunnar.

A hefur skýrt frá því að í þetta sinn hefði hún verið að koma úr baði en ákærði verið frammi í tölvunni. Hafi hann orðið mjög æstur yfir því að þar voru skilaboð til hennar frá manni sem hún hafði þekkt áður. Hafi hann sett hana út í horn og kýlt hana þar í líkamann með krepptum hnefa. Hafi hann svo dregið hana inn í herbergi og slegið hana með lampa. Loks hafi hann tekið um hönd hennar, sett hana aftur fyrir bak og snúið upp á hana svo að hún brotnaði. Hún segir það rangt hjá ákærða að hún hafi slegið í borðplötu. Ákærði hafi svo ekið henni á slysadeildina. Hún segist auk handarbrotsins hafa verið með áverka og aum á annarri síðunni.

Vitnið R-kvk-nf L-kvk-nf B-kvk-nf hefur skýrt frá því að hafa hitt A eftir að hún handarbrotnaði. Hafi hún þá sagst hafa dottið á tröppu. Seinna, rétt fyrir afmæli A í maí hafi þær verið saman á ferð í bíl og hafi hún þá farið að segja alla söguna um ofbeldi ákærða, þar á meðal hvernig hann hafi handarbrotið hana. Minni hana að A hafi sagt ákærða hafa kastað glasi í höndina á henni svo að hún brotnaði.

H-kk-nf A-kk-nf læknir hefur komið fyrir dóm og sagt um handarbrotið að svonefnd „boxarabrot“ verði langoftast við það að slegið sé með hnefa í vegg eða eitthvað annað. Þá sé einnig til að slíkt brot komi til af því að fólk fái högg á handarbakið svo sem við fall eða annað. Þá geti slík brot í þriðja lagi komið til af ýmsum orsökum. Sé ekki útilokað að slíkt brot hljótist af því að snúið sé upp á höndina þótt hann, eftir eigin reynslu, álíti það mjög ólíklegt.

Niðurstaða

Ákærði neitar hér sök að öllu leyti. Hann kannast við atvikið en hefur staðfastlega borið að A hafi slegið í borðplötuna í bræði og hljóti handarbrotið að stafa af því. A hefur að sínu leyti borið um þetta atriði á sama veg bæði hjá lögreglu og fyrir dómi og jafnframt hefur hún lýst frekari atlögum ákærða að henni í þetta sinn. Vottorð H-kk-ef A-kk-ef er ritað í júní 2009, þ.e.a.s. eftir að ákærði kom fram með skýringu sína á handarbrotinu en skýring hans er í samræmi við það álit læknisins að langlíklegast sé brotið komið til af því að konan hafi slegið með hendinni í eitthvað, svonefnt „boxarabrot“. Enda þótt framburður A sé í sjálfu sér trúverðugur um þetta atvik þykir, vegna álits læknisins, verða að láta ákærða njóta vafans að þessu og telja það ósannað að hann beri ábyrgð á handarbrotinu. Á hinn bóginn styður læknisvottorðið skýrslur A um það að hann hafi slegið hana og sparkað í hana. Telst þannig sannað gegn neitun hans að hann hafi veist að henni með þeim hætti og valdið því að hún hlaut bólgu, mar og eymsli aftanvert á vinstri upphandlegg og eymsli yfir vinstri mjöðm. Hefur ákærði þannig orðið sekur við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga.

III.

A skýrði frá því í skýrslunni hjá lögreglu að eftir að þau hefðu verið á árshátíð hefði kastast í kekki með þeim heima. Hefði ákærði tekið um höfuð hennar og skallað hana í andlitið svo að sprakk fyrir við augabrún og blæddi úr.

Ákærði neitaði því alfarið í skýrslu hjá lögreglu 16. nóvember 2009 að hafa gert þetta á hlut A

Í málinu er staðfest vottorð Þ-kk-ef G. Ó-kk-ef, yfirlæknis á Læknavaktinni, Smáratorgi 1 í Kópavogi. Þar kemur fram að A hefði leitað þangað 9. mars 2008 og sagt að maður hennar hefði skallað hana í andlitið nóttina áður. Í vottorðinu segir að innan við hægri augabrún hafi verið lóðréttur skurður.

Aðalmeðferð

Ákærði kveðst muna eftir atvikinu sem þessi ákæruliður varðar. Hafi þau komið heim saman af skemmtun þar sem þau höfðu neytt áfengis. Þau hafi rifist, eins og jafnan þegar þannig stóð á. Hafi hún öskrað á hann en hann beðið hana um að hætta því. Hafi hún þá öskrað enn hærra og bilast. Hafi hann reynt að halda henni og þeim lent saman, þannig að hann hafi „eiginlega“ skallað hana. Hafi komið grunnur skurður á andliti hennar. Daginn eftir hafi þau farið upp á slysadeild og rætt við lækninn, enda hafi hann verið virkilega miður sín yfir þessu. Hafi hann gert sér grein fyrir að þetta væri „náttúrulega ekki eðlilegt“. Hafi læknirinn bent honum „á einhvern sálfræðing eða eitthvað“. Hann kveðst þó ekki hafa gert neitt í þessu meðan þau voru í sambúð. Kveðst hann játa það sem honum er gefið að sök í þessum ákærulið.

A hefur skýrt frá því að í þetta sinn hefðu þau verið saman á árshátíð. Þar hefði hún fengið sms-boð frá mjög góðum vini sínum og ákærði reiðst því mjög. Í leigubílnum á heimleiðinni hafi hann tekið símkortið úr síma hennar og fleygt því. Þá hafi hann, þegar heim var komið, rutt glösum af borðum svo að þau brotnuðu á gólfinu. Hafi hann hrint henni í gólfið í eldhúsinu. Þegar hún var staðin á fætur hafi hann tekið um höfuð hennar þar sem hún var hágrátandi og skallað beint í andlitið svo að sprakk fyrir við hægri augabrún.

Vitnið B-kvk-nf G-kvk-nf hefur skýrt frá því að A hafi löngu eftir þetta atvik sagt sér frá því að þau ákærði hefðu rifist og að hann hefði skallað hana svo að far kom á augabrún hennar.

Niðurstaða

Með játningu ákærða sem studd er vætti A og læknisvottorðinu telst vera sannað að hann hafi skallað hana í andlitið svo að sprakk fyrir við vinstri augabrún. Hefur ákærði með þessu orðið brotlegur við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga.

IV.

Í kæruskýrslunni 22. janúar 2009 sagði A frá því að eitt sinn eftir að hún var flutt heim til móður sinnar hefði ákærði hringt í hana og sagst myndu brjóta allar rúður í húsinu og drepa hana ef hún kæmi ekki út að tala við hann. Kvaðst hún hafa farið út og hann þá tekið í hana og hrist hana til og svo hrint henni svo hún féll. Hún hafi ekið honum heim á bílnum hans, enda hann verið blindfullur. Hefði hún farið inn með honum í íbúðina sem þau áttu. Þar hafi hann grátið og beðið hana að taka sig í sátt en hún neitað því. Hafi hann ráðist á hana inni í herbergi og margkýlt hana og svo reynt að kæfa hana með kodda á rúminu. Hún hafi getað rifið sig lausa og komist út frá honum út í verslun þarna skammt frá og hringt í móður sína sem hefði komið og sótt hana. Ekki er getið um í skýrslunni að ákærði hefði bitið hana í kinnina.

Ákærði sagðist í skýrslu hjá lögreglu 16. nóvember 2009 ekki kannast við þetta sakaratriði og væri frásögn A um það tilbúningur. Kvaðst hann ekki hafa komið heim til þeirra mæðgnanna nema einu sinni og þá til þess eins að setja „stefnubréf“ í póstlúguna.

Í málinu er staðfest vottorð Þ-kk-ef G. Ó-kk-ef, yfirlæknis á Læknavaktinni, Smáratorgi 1 í Kópavogi. Þar kemur fram að A hefði leitað þangað 26. maí 2008 og sagt að sambýlismaður hennar hefði ráðist inn á heimili hennar nóttina áður en hún komið honum út. Hefði hún svo komið honum heim til hans og þar hefði hann lagt á hana hendur og bitið hana í kinnina. Væri hún öll aum í skrokknum eftir þetta, aum í herðum. Þá segir að hálfhringlaga far hafi verið á hægri kinn, mar á innanverðum vinstri upphandlegg og minni marblettur á utanverðum hægri ökkla. Hafi hún verið miður sín og við það að bresta í grát.

Aðalmeðferð

Ákærði kveðst muna greinilega eftir atvikinu 26. maí 2008. Hafi hann verið heima hjá sér sofandi í sameiginlegri íbúð þeirra eftir að þau höfðu slitið sambúð. Hafi hann þegar hér var komið sögu viljað fá hjá henni lyklana en hún neitað því að afhenda þá. Hafi hún komið þarna inn og farið inn í eldhúsið þar sem sími hans var, myndavél og fartölva. Hafi hún farið að skoða þetta allt. Hafi hún tekið símann og læst sig inni á klósetti með hann, sett hann ofan í klósettið og eyðilagt hann með því. Hafi hún svo farið inn í svefnherbergi en hann þá misst stjórn á skapi sínu og hrint henni inn í fataskáp við dyrnar en tekið hana þaðan aftur og hrint henni fram á gang, eins og hann hafði ætlað sér að gera, og lá hún þar eftir á grúfu öskrandi. Hafi hann svo opnað útidyrnar og ýtt henni rólega fram á gang. Hafi hann verið orðinn þreyttur á endalausum heimsóknum hennar eftir að þau voru hætt að vera saman. Ákærði neitar því að hafa slegið konuna. Kveðst hann gera ráð fyrir því að hún hafi hlotið áverka af þessu, svo sem mar á „rassinn eða lappirnar“ eða jafnvel eitthvað fleira sem komi af því að detta í gólfið. Hann neitar því að hafa bitið konuna í kinnina og kveðst ekki geta skýrt það.

A hefur skýrt frá því að í þetta sinn hafi ákærði hringt í hana þar sem hún var sofandi heima hjá móður sinni en þangað hafði hún flutt eftir að þau slitu samvistir. Hafi hann sagst myndu koma og ná í hana þó hann þyrfti að brjótast inn til þess. Hann hafi svo komið þangað á eftir, drukkinn og illur í skapi, og heimtað að hún kæmi út. Hafi hún gert það til þess að reyna að róa hann og til þess að koma í veg fyrir frekari læti. Hafi hann þá tekið hana og hrint henni svo hún féll. Hafi hún reynt að róa hann niður og ekið honum í K. Þegar þangað kom hafi hann slegið hana í líkamann og einnig hafi hann reynt að kæfa hana með púða á rúminu. Ekki muni hún hvort hún hlaut áverka á kinnina. Henni hafi tekist að losa sig og komast út frá honum. Hún hafi hlaupið út í sjoppu þar hjá og hringt í móður sína sem hafi sent leigubíl þangað eftir henni. Sé það rangt hjá ákærða að hún hafi komið ein heim til hans.

B móðir A, hefur skýrt frá því að hún hafi vaknað snemma þennan morgun og þá orðið þess vör að dóttir hennar var horfin að heiman. Hafi hún hringt í hana og hún svarað að lokum hágrátandi. Hafi hún sagst vera á leið heim í leigubíl. Hefði ákærði komið heim og hún farið „upp í íbúð“. Hefði hún beðið hana að koma út að taka á móti sér þegar hún kæmi þar sem hún óttaðist að ákærði myndi veita sér eftirför. Hafi hún verið hágrátandi þegar hún kom í leigubílnum. Hefði A sagt ákærða hafa hringt fyrr um morguninn og viljað fá hana til þess að koma út og tala við sig. Hefði hann verið fullur og haft í hótunum um að brjóta allar rúður í gluggum hússins, þannig að hún hefði ekki þorað annað en að gera eins og hann heimtaði. Hefði hún sagst hafa opnað og hann þá dregið hana út hrinti henni í jörðina, þrýst andliti hennar í götuna og gengið í skrokk á henni. Hefði hún reynt að róa hann og ákveðið að aka með hann í bílnum, sem hann hafði komið á, upp í K. Þar hefði hann barið hana sundur og saman og sett kodda fyrir vit henni og reynt að kæfa hana. Hún hefði samt getað komist frá honum og út í Lóuhóla þaðan sem hún tók leigubíl heim. Hún segist ekki hafa séð áverka á dóttur sinni fyrr en seinna og þá á síðunni.

Niðurstaða

Ákærði neitaði sök í skýrslu hjá lögreglu og sagði frásögn A vera tilbúning. Fyrir dómi hefur hann aftur á móti sagst muna greinilega eftir þessu atviki en sagt frá því á talsvert annan veg en hún. A hefur aftur á móti að mestu verið stöðug í frásögn sinni af þessu atviki. Þá verður að telja að læknisvottorðið styðji frásögn hennar af atvikinu að öðru leyti en því að hún hefur í skýrslum sínum ekki sagt ákærða hafa bitið hana í kinnina, eins og læknirinn hefur eftir henni í vottorðinu og lýsti þar samsvarandi áverka. Þar sem hún hefur hvorki sagt frá bitinu hjá lögreglu né fyrir dómi verður það talið ósannað í málinu og ber að sýkna ákærða að því leyti. Aftur á móti er samræmi með frásögn A og öðrum áverkum sem læknirinn lýsir í vottorði sínu. Loks hefur frásögn hennar stuðning af því sem móðir hennar hefur borið um þetta atvik. Telst sannað að ákærði hafi veist að A og slegið hana víðs vegar í líkamann svo að hún hlaut eymsli á hálsi, herðum og víðar um líkamann og mar á vinstri upphandlegg. Hefur ákærði með þessu athæfi sínu brotið gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga.

Refsing, skaðabætur og sakarkostnaður

Ákærði var í september 2007 dæmdur í 45 daga skilorðsbundið fangelsi í héraðsdómi Reykjavíkur fyrir líkamsárás og frelsissviptingu gagnvart fyrrum unnustu sinni. Var þeim dómi áfrýjað og refsing hans þyngd í þriggja mánaða skilorðsbundið fangelsi í hæstarétti Íslands. Ákærði telst hafa rofið skilorð fyrri dómsins og ber þá að miða dómsuppsögu í héraði. Ber að dæma upp þennan dóm og gera ákærða refsingu í einu lagi. Þykir hún hæfilega ákveðin fangelsi í 6 mánuði.

Af hálfu A hefur þess verið krafist að ákærði verði dæmdur til þess að greiða A 1.000.000 króna í bætur fyrir miska auk bóta fyrir kostnað af því að halda fram kröfunni. Þá er krafist almennra vaxta samkvæmt 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38, 2001 frá 20. desember 2007 til 16. desember 2009, en frá því með dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla laganna til greiðsludags. Dæma ber ákærða til þess að greiða A 450.000 krónur í miskabætur ásamt almennum vöxtum frá 26. maí 2008 til 16. desember 2009, en eftir það með dráttarvöxtum til greiðsludags. Þá ber að dæma ákærða til þess að greiða henni 150.000 krónur í bætur vegna kostnaðar af því að halda fram kröfunni.

Málsvarnarlaun til verjanda ákærða, K-kk-ef J-kk-ef hdl., ákveðast 200.000 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti. Þá er annar kostnaður af málinu 117.477 krónur. Ber að dæma ákærða til þess að greiða þennan kostnað að ¾ hlutum en ¼ hluta sakarkostnaðarins ber eftir úrslitum málsins að leggja á ríkissjóð.

DÓMSORÐ:

Ákærði, [...], sæti fangelsi í 6 mánuði.

Ákærði greiði A 450.000 krónur í miskabætur ásamt almennum vöxtum frá 26. maí 2008 að telja til 16. desember 2009, en eftir það með dráttarvöxtum til greiðsludags. Þá greiði ákærði A 150.000 krónur í bætur fyrir kostnað af því að halda fram kröfunni.

Málsvarnarlaun verjanda síns, K-kk-ef J-kk-ef hdl., 200.000 krónur, og annan sakarkostnað, 117.477 krónur, greiði ákærði að ¾ hlutum en ¼ hluti sakarkostnaðar greiðist úr ríkissjóði.

P-kk-nf G-kk-nf