S-532/2009

Mál þetta er höfðað með ákæru lögreglustjórans á Selfossi dagsettri 12. nóvember sl. á hendur ákærða, X

„fyrir líkamsárás

með því að hafa, aðfaranótt sunnudagsins 14. september 2008, á skemmtistaðnum 800 Bar á Selfossi, veitt G-kk-þgf K-kk-þgf S-kk-þgf, kt. 020587-2539, þungt olnbogaskot í hægri vanga, er G-kk-nf hafði sem dyravörður á skemmtistaðnum afskipti af ákærða, með þeim afleiðingum að G-kk-nf hlaut þrýstingsverk í hægra auga, verulegar bólgur í efra og neðra augnlok, bólgu út gagnauga og höfuðverk.

Telst brot þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20/1981.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu sakarkostnaðar.

Í málinu gerir Ó-kk-nf B-kk-nf hrl. kröfu f.h. brotaþola um að ákærða verði með dómi gert að greiða skaðabætur, samtals að fjárhæð kr. 408.675 auk vaxta samkvæmt 8. gr. vaxtalaga frá tjónsdegi til þess dags er mánuður er liðinn frá dagsetningu bótakröfunnar og dráttarvaxta samkvæmt 9. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags, sbr. 6. gr. vaxtalaga.“

Ákærði krefst sýknu af ákæru, frávísunar bótakröfu og málsvarnarlauna til verjanda sem greiðist úr ríkissjóði.

Mál þetta var þingfest 3. desember sl. og aðalmeðferð málsins hófst 12. janúar sl. og var fram haldið 16. febrúar sl. og var málið dómtekið að því búnu.

Málavextir.

Málavextir eru þeir samkvæmt lögregluskýrslu að tilkynning barst um slagsmál við 800 Bar á Selfossi og þegar lögreglumenn komu á vettvang hélt dyravörður, kærandi G-kk-nf, ákærða í tökum á jörðinni. Segir í skýrslunni að ákærði hafi legið á kviðnum undir kæranda og hafi hann verið rólegur þegar lögregla aðstoðaði hann á fætur. Haft var eftir ákærða að hann honum hefði verið vísað út af skemmtistaðnum af starfsmanni sem hann hefði kallað negra og hefði ákærði gert sér grein fyrir að hann hefði ekki átt að gera það. Hefði kærandi þá ráðist aftan að ákærða, tekið hann tökum og komið honum út fyrir. Haft var eftir kæranda að ákærða hefði ítrekað verið vísað út af skemmtistaðnum vegna lokunar en hann hefði ekki farið eftir þeim fyrirmælum. Hefði kærandi þá tekið ákærða með valdi og komið honum út fyrir. Segir í lögregluskýrslu að ekki hafi komið fram hjá kæranda þá að hann væri slasaður en hann hafi skömmu síðar komið á lögreglustöðina og látið vita að hann myndi kæra ákærða þar sem hann væri bólginn í andliti eftir átökin við hann.

Kærandi leitaði samdægurs til Heilbrigðisstofnunar Suðurlands og í vottorði R-kk-ef G-kk-ef læknis segir að kærandi sé verulega bólginn eftir að hafa fengið þungt högg á hægra gagnauga. Efra og neðra augnlok séu verulega bólgin, en hann nái að opna, mikil bólga út gagnauga. Grunur sé um kinnbeinsbrot og var honum vísað á slysadeild til frekara mats og myndatöku. Kærandi leitaði aftur til læknis 7. október 2008 og segist þá ekki hafa náð sér nægilega vel. Hann kvarti um sjóntruflun en hafi reynst óbrotinn. Þá hafi ekki verið sýnt fram á heilaáverka en kærandi hafi stöðugan höfuðverk sem versni þegar hann reyni á sig. Þá hafi hann orðið fyrir svefntruflun.

Framburður ákærða og vitna fyrir dómi.

Ákærði skýrði svo frá fyrir dómi að hefði verið staddur á 800 Bar og hefði hann verið með þeim síðustu út þegar staðnum var lokað, en hann hefði verið að bíða eftir bíl. Hefði dyravörður þá komið aftan að honum, tekið undir hendurnar og ýtt honum út en ákærði kannaðist við að hann hefði ekki viljað fara út. Þegar út var komið hafi þeir misst jafnvægið á stétt eða kanti og dottið saman á jörðina, samsíða á hægri hlið. Hafi dyravörðurinn síðan lagst ofan á ákærða og hafi lögreglan komið skömmu síðar og ekið honum heim. Ákærði kvaðst ekki hafa slegið til dyravarðarins og kannaðist ekki við að hann hefði fengið olnbogaskot í hægri vanga, en mögulegt væri að það hefði gerst þegar hann tók um hendur ákærða eða þegar þeir duttu saman og ákærði reyndi að halda jafnvægi. Ákærði kvað það alls ekki hafa verið ásetning sinn að slá dyravörðinn.

Vitnið G-kk-nf K-kk-nf S-kk-nf skýrði svo frá fyrir dómi að ákærði hefði neitað að fara út eftir lokun skemmtistaðarins. Hefði annar eigendanna, Á-kk-nf S-kk-nf, reynt að koma ákærða út en ákærði hefði streist á móti og hefðu þeir tekist á. Hefði leikurinn borist út en ákærði komið inn aftur og kvaðst vitnið þá hafa spurt Á-kk-þf hvort hann ætti að skerast í leikinn og hafi Á-kk-nf svarað því játandi. Hann hafi því farið aftan að ákærða og þegar hann hafi tekið í öxl ákærða segist hann hafa fengið olnboga ákærða í gagnaugað. Kvaðst hann hafa orðið æstur, tekið undir handleggi ákærða og undir hálsinn, rifið hann niður og haldið honum. Hann kvað ákærða ítrekað hafa hótað að drepa sig. Vitnið gat ekki fullyrt að ákærði hefði ætlað að slá sig. Vitnið kvaðst ekki hafa sótt dyravarðanámskeið.

Vitnið J-kk-nf G-kk-nf S-kk-nf skýrði svo frá fyrir dómi að Á-kk-nf S-kk-nf hafi vísað ákærða út og hafi þá fokið í hann og hann gert sig líklegan til að ráðast á Á-kk-þf. Hann kvað kæranda hafa komið aftan að ákærða, tekið hann tökum og þá hafi hann séð ákærða gefa kæranda olnbogaskot í þann mund sem kærandi setti hann á jörðina. Hann kvað ákærða hafa verið spriklandi og með ýmsar meiningar og taldi hann því líklegra að ákærði hefði ætlað sér að slá kæranda.

Vitnið Á-kk-nf S-kk-nf skýrði svo frá fyrir dómi að ákærði hafi verið ofurölvi á skemmtistaðnum og hafi verið reynt að koma honum út friðsamlega eftir lokun. Einhverjar stympingar hafi orðið fyrir utan sem hafi endað með því að kærandi hafi fengið olnboga ákærða í augað, hvort sem það var viljandi eða óviljandi. Hann minnti að kærandi hefði staðið fyrir aftan ákærða og haldið honum. Hann mundi ekki málsatvik frekar en taldi ekki að ákærði hefði ætlað sér að meiða einhvern og taldi hann um gáleysi ákærða að ræða. Hann staðfesti að myndir úr eftirlitskerfi séu varðveittar í 2 mánuði en hann vissi ekki til þess að lögregla hefði kallað eftir þeim.

Vitnið R-kk-nf V-kk-nf G-kk-nf læknir gaf símaskýrslu fyrir dómi og staðfesti læknisvottorð sem lagt hefur verið fram í málinu.

Niðurstaða.

Ákærða er gefið að sök að hafa veitt kæranda þungt olnbogaskot í hægri vanga með þeim afleiðingum sem nánar greinir í ákæru. Upplýst er að ákærði var ölvaður inni á umræddum skemmtistað og þráaðist við að fara út eftir lokun. Ákærði kannaðist ekki við að hafa slegið kæranda og vissi ekki til þess að hann hefði fengið högg en taldi mögulegt að það hefði gerst þegar hann tók um hendur ákærða eða þegar þeir duttu saman og ákærði reyndi að halda jafnvægi. Kærandi segist hafa farið aftan að ákærða og þegar hann hafi tekið í öxl hans segist hann hafa fengið olnboga ákærða í gagnaugað. Hann kvaðst hafa orðið æstur, tekið undir handleggi ákærða og undir hálsinn, rifið hann niður og haldið honum. Vitnið J-kk-nf G-kk-nf kvað kæranda hafa komið aftan að ákærða, tekið hann tökum og þá hafi hann séð ákærða gefa kæranda olnbogaskot í þann mund sem kærandi setti hann á jörðina. Hann kvað ákærða hafa verið spriklandi og með hliðsjón af framkomu hans taldi hann því líklegra að ákærði hefði ætlað sér að slá kæranda. Vitnið Á-kk-nf mundi atburði illa en staðfesti að kærandi hefði fengið olnboga ákærða í augað en hann gat ekki fullyrt hvort um viljaverk af hálfu ákærða var að ræða.

Með hliðsjón af framburði vitna í máli þessu verður að telja nægilega sannað að áverkar þeir sem kærandi hlaut séu af völdum ákærða og voru áverkar hans slíkir að 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga ætti við ef sannað yrði að ákærði hefði valdið þeim af ásetningi. Ljóst er að kærandi hlaut áverkana þegar hann hugðist koma ákærða út af skemmtistaðnum með valdi og tók hann undir hendur ákærða í því skyni. Upplýst er að kærandi og ákærði duttu á jörðina í þessum fangbrögðum og telur ákærði mögulegt að kærandi hefði fengið olnbogaskot þegar hann reyndi að halda jafnvægi. Skilyrði þess að refsað verði fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga er að brot hafi verið framið af ásetningi. Þegar litið er til framburðar vitna og ákærða og annarra gagna málsins verður að telja að ekki sé komin fram lögfull sönnun um að ákærði hafi af ásetningi valdið kæranda tjóni sínu. Skilyrði þess að refsað verði fyrir líkamsmeiðingu af gáleysi, sbr. 219. gr. sömu laga, er að áverkar séu slíkir og í 218. gr. laganna getur, en þar sem þau skilyrði eru ekki uppfyllt í máli þessu verður ekki hjá því komist að sýkna ákærða af þeirri háttsemi sem honum er gefin að sök.

Í samræmi við þessi úrslit og með vísan til 2. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, ber að vísa bótakröfu kæranda frá dómi. Ó-kk-nf B-kk-nf hrl. fjallaði um bótakröfuna fyrir dómi, en hann var ekki skipaður réttargæslumaður kæranda.

Með vísan til 2. mgr. 218. gr. sömu laga ber að fella kostnað sakarinnar á ríkissjóð, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, Ó-kk-ef S-kk-ef hrl., 150.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti og kostnað vegna læknisvottorðs, 7.020 krónur.

H-kk-nf O. A-kk-nf dómstjóri kveður upp dóm þennan. Dómsuppkvaðning hefur dregist vegna embættisanna dómarans en dómari og sakflytjendur töldu ekki þörf endurflutnings, sbr. 1. mgr. 184. gr. laga um meðferð sakamála.

Dómsorð:

Ákærði, X, skal vera sýkn af öllum kröfum ákæruvaldsins í máli þessu.

Bótakröfu G-kk-ef K-kk-ef S-kk-ef er vísað frá dómi.

Allur sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, Ó-kk-ef S-kk-ef hrl.,150.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti og kostnað vegna læknisvottorðs, 7.020 krónur.

H-kk-nf O. A-kk-nf.