S-59/2014

Mál þetta, sem dómtekið var 21. nóvember sl., er höfðað af lögreglustjóranum á Vestfjörðum með ákæru 21. október 2014 á hendur ákærða; „S-kk-þgf B-kk-þgf B-kk-þgf, kennitala [...], [...], fyrir hegningar- og umferðarlagabrot, með því að hafa að morgni sunnudagsins 12. janúar 2014, ekið bifreiðinni [...], austur Strandgötu á Patreksfirði, án nægjanlegrar aðgæslu og ófær um að stjórna henni örugglega vegna áhrifa áfengis og ávana- og fíkniefna (vínandamagn í blóði mældist 3,1‰ og amfetamín í blóði mældist 45 ng/ml), með þeim afleiðingum að hann ók á A, kt. [...], til móts við hús nr. 62 við Aðalstræti, þar sem A var á gangi meðfram Strandgötu sunnanmegin, og hlaut A brot á báðum beinum vinstri fótleggs, tognun í baki og dreifða ytri áverka um allan líkama.

Telst brot þetta varða við 219. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 5. gr. laga nr. 83/2005, og 1. mgr. 4. gr., 1. mgr. 26. gr., 1., sbr. 3. mgr. 45. gr. og 1., sbr. 2. mgr. 45. gr. a, sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, ásamt síðari breytingum.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar, sviptingar ökuréttar skv. 101. og 102. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, ásamt síðari breytingum, og greiðslu alls sakarkostnaðar.“

A, kennitala [...], gerir þá kröfu að ákærði verði dæmdur til að greiða honum 750.000 krónur með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001, um vexti og verðtryggingu, frá 12. janúar 2014 til birtingardags ákæru en frá þeim degi með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga til greiðsludags. Þá er krafist málskostnaðar að skaðlausu, ásamt virðisaukaskatti, samkvæmt málskostnaðarreikningi eða að mati dómsins.

I

Farið var með mál þetta samkvæmt ákvæðum 164. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og málið tekið til dóms án frekari sönnunarfærslu en ákæranda og verjanda ákærða var gefinn kostur á að tjá sig sérstaklega um lagaatriði og ákvörðun viðurlaga. Ákærði hefur skýlaust játað brot sitt. Játning ákærða er í samræmi við önnur gögn málsins. Telst því sannað að ákærði hafi gerst sekur um brot það sem honum er gefið að sök í ákæru og er það þar réttilega heimfært til refsiákvæða.

II

Ákærði er fæddur árið 1993. Samkvæmt vottorði sakaskrár ríkisins gekkst hann undir undir greiðslu sektar og var sviptur ökurétti í 12 mánuði með sektargerð lögreglustjórans á Vestfjörðum 17. janúar 2012 vegna brota gegn 1., sbr. 2. mgr. 44. gr. og 1. sbr. 3. mgr. 45. gr. umferðarlaga nr. 50/1987. Telst brot ákærða nú því vera ítrekað og verður litið til þess við ákvörðun refsingar. Þá er litið til þess að brot ákærða er alvarlegt vegna þess mikla magns áfengis og fíkniefna sem mældist í blóði ákærða og þeirra afleiðinga sem brot hans hafði í för með sér fyrir brotaþola, sbr. 2. tl. 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Einnig er litið til skýlausrar játningar ákærða og þess að ákærði fór í áfengismeðferð eftir að atvik gerðust.

Með hliðsjón af framangreindu og 77. gr. almennra hegningarlaga þykir refsing ákærða nú hæfilega fangelsi í þrjá mánuði en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að tveimur árum liðnum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Í 3., sbr. 1. mgr. 101. gr. umferðarlaga er mælt fyrir um að svipta skuli mann ökurétti ævilangt m.a. ef sakir eru miklar. Þá segir í 6. mgr. 102. gr. sömu laga að hafi stjórnandi vélknúins ökutækis áður brotið gegn ákvæðum 45. gr. eða 45. gr. a eða neitað að veita atbeina sinn við rannsókn máls samkvæmt 3. mgr. 47. gr. og hann gerist sekur um eitthvert þessara brota skuli svipting ökuréttar vara eigi skemur en tvö ár og allt að fimm árum eftir alvarleika brots og magni vínanda eða ávana- og fíkniefna í ökumanni við síðara brotið. Varði síðara brotið við 3. mgr. 45. gr. skal svipting ökuréttar eigi vara skemur en þrjú ár. Með vísan framangreinds er ákærði sviptur ökurétti í fjögur ár frá birtingu dóms þessa að telja.

Af hálfu A er, með vísan til 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, krafist miskabóta að fjárhæð 750.000 krónur. Samkvæmt ákvæðinu er það skilyrði fyrir greiðslu miskabóta að líkamstjóni hafi verið valdið af ásetningi eða stórkostlegu gáleysi. Ákærði hefur viðurkennt bótaskyldu. Af málsatvikum öllum og fyrirliggjandi vottorðum má ráða að A hafi orðið fyrir miska vegna brots ákærða þó svo að enn liggi ekki fyrir endanlega hverjar afleiðingar brotsins verða. Þykir hann því eiga rétt á miskabótum á grundvelli 26. gr. skaðabótalaga og eru þær hæfilega ákveðnar 400.000 krónur auk vaxta eins og í dómsorði greinir. Gerð er krafa um greiðslu dráttarvaxta frá birtingardegi ákæru sem samkvæmt birtu fyrirkalli var 21. október 2014. Þann dag var liðinn meira en mánuður frá því ákærða var birt bótakrafa og verður því upphafstími dráttarvaxta miðaður við það tímamark, sbr. 9. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu. Þá greiði ákærði A 200.000 krónur í málskostnað og hefur við ákvörðun hans verið tekið tillit til virðisaukaskatts.

Með vísan til 218. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála er ákærði dæmdur til að greiða málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hrl., er teljast hæfilega ákveðinn 100.000 krónur, og hefur þá verið tekið tillit til virðisaukaskatts.

Ákærði greiði annan sakarkostnað, samtals 300.380 krónur.

Dóm þennan kveður upp S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf dómstjóri.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði, S-kk-nf B-kk-nf B-kk-nf, sæti fangelsi í þrjá mánuði en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að tveimur árum liðnum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði er sviptur ökurétti fjögur ár frá birtingu dóms þessa að telja.

Ákærði greiði A 400.000 krónur með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 frá 12. janúar 2014 til 31. október 2014, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags og 200.000 krónur í málskostnað.

Ákærði greiði allan sakarkostnað málsins, 400.380 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hrl., 100.000 krónur.

S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf