S-70/2020

1 Mál þetta, sem dómtekið var 24. nóvembersl., var höfðað með ákæru Lögreglustjórans á Norðurlandi eystra 28. febrúar 2020, sem birt var 24. júlí 2020, á hendur X, kt. [...], [...], [...], „fyrir líkamsárás með því að hafa aðfaranótt laugardagsins 18. maí 2019, inni á veitingastaðnum Gamla Bauk, Hafnarstétt 9 á Húsavík, veist að Y, kt. [...] og slegið til hans og ýtt við honum með þeim afleiðingum að hann fellur í gólfið og meiðist á hægra hné, þannig að það slitnaði fremra krossband í hnéinu, tognaðist á innra hliðar liðbandinu og innri liðþófi rifnaði.

Telst þetta varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20/1981.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu sakarkostnaðar.

Einkaréttarkrafa:

Í málinu gerir Y, kt. [...], [...], [...], bótakröfu á hendur ákærða að fjárhæð kr. 2.712.480-, auk vaxta af 462.480 krónum samkvæmt 16. gr. skaðabótalaga nr. 50/1994 og af 2.250.000 krónum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001, um vexti og verðtryggingu frá 18. maí 2019 til 6. desember 2019, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga af 2.562.480 frá þeim dagi til greiðsludags. Þá er krafist málskostnaðar samkvæmt mati dómsins eða samkvæmt síðar framlögðum málskostnaðarreikningi.

2 Ákærði krefst sýknu af kröfum ákæruvaldsins en til vara vægustu refsingar sem lög leyfa. Þá krefst ákærði þess að sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þ. m. t. málsvarnarlaun verjanda hans. Loks krefst ákærði frávísunar einkaréttarkröfu, en til vara verulegrar lækkunar.

Málsatvik. Rannsókn. Sönnunarfærsla.

3 Samkvæmt lögregluskýrslu hafði brotaþoli samband við lögreglu miðvikudaginn 22. maí 2019 og tilkynnti um líkamsárás sem hann kvaðst hafa orðið fyrir aðfaranótt laugardagsins 18. maí sama ár á skemmtistaðnum Gamla- Bauk á Húsavík. Hann hafi verið staddur þar ásamt kærustu sinni og tengdafjölskyldu, en þau flest verið farin, en hann setið eftirvið barinn ásamt systur kærustu sinnar, A, er ákærði hafi veist að honum að tilefnislausu. Hafi brotaþoli ýtt ákærða frá sér, en í kjölfarið hafi ákærði ásamt fleiri aðilum veist harkalega að honum með höggum og spörkum. Við þetta hafi hann snúið illa upp á hægra hné og síðar komið í ljós að krossbönd og liðbönd væru slitin í hnénu og liðþófi rifinn. Hafi brotaþoli verið í samskiptum við ákærða eftir atvikið og fengið fatnað, sem rifnaði í átökunum, bættan úr hendi ákærða. Þá hafi hins vegar ekki verið komið í ljós hversu alvarlegir áverkarnir á hnénu hafi verið. Samkvæmt skýrslunni voru eftirlitsmyndavélar á staðnum ekki í gangi þegar atvikið átti sér stað.

Framburður ákærða fyrir dómi, vitnisburðir og önnur gögn um málsatvik.

4 Ákærði neitaði sök fyrir dómi. Að sögn ákærða var hann staddur nálægt barnum á Gamla Bauk er til rifrildis hafi komiðá milli hans og brotaþola, sem leitt hafi til stympinga sem varað hafi í nokkrar sekúndur. Man ákærði hvorki efni rifrildisins né tilefni átakanna. Kveðst hafa hann legið í gólfinu og tekist á við brotaþola. Aðspurður um hvernig þeir hafi endað í gólfinu kvaðst hann telja þá hafa fallið saman eftir að til átaka kom. Hann hafi hvorki kýlt né sparkað til brotaþola. Hins vegar hafi vinur hans, B, viðurkennt að hafa slegið brotaþola. Í gólfinu hafi einnig verið fleiri og tekist á. Dyravörður hafi snarlega komið, stöðvað átökin og vísað ákærða út. Atburðarásin öll hafi staðið yfir í nokkrar sekúndur.

5 Vitnið Y, brotaþoli, kvaðst hafa komið á staðinn á Gamla Bauk um miðnætti umrætt kvöld. Hann hafi verið allsgáður, en neytt bjórs í litlu magni með tengdafjölskyldu sinni. Um þrjúleytið hafi allir í fjölskyldunni verið farnir aðrir en vitnið og A, systir kærustu vitnisins, en þau hafi setið tvö við borð í salnum þegar ákærði hafi komið og farið að angra sigmeð því að ýta sífellt í sig og röfla eitthvað. Vitnið hafi reynt að leiða þetta hjá sér, en ákærði ekki hætt og endað með því að slá vitnið í hnakkann. Vitnið hafi þá staðið upp og beðið ákærða að hætta, en ákærði hafi þá ráðist að vitninu. Vitnið hafi reynt að verja sig með því að ýta ákærða frá sér. Ákærði hafi reynt að slá til sín, en vitnið náð að verjast högginu. Ákærði hafi þá „keyrt“ í sig og þeir fallið báðir í gólfið. Vitnið kvað stekki muna nákvæmlega hvernig hann féll, en það hafi gerst eftir að ákærði réðist að honum. Vitnið man ekki hvort ákærði féll einnig með honum eða hvort hann náði að standa þetta af sér. Ákærði hafi hins vegar átt upptökin, en einhverjir kunningjar hans hafi einnig tekið þátt í árásinni. Vitnið kvaðst fyrir dómi vita að B, kunningi ákærða, hafi slegið sig í andlitið er hann lá í gólfinu. Fleiri hafi slegið vitnið í gólfinu, en vitnið viti ekki hverjir það voru. Dyravörður hafi stöðvað átökin og vísað ákærða út. Ákærði hafi eftir árásina viðurkennt að hafa ráðist á brotaþola og fallist á að greiða honum bætur fyrir skemmdir á leðurjakka. Kvaðst brotaþoli hafa farið á Læknavaktina til skoðunar á miðvikudeginum eftir árásina vegna mikilla verkja í hné. Hann hafi samt fundið til strax eftir fallið í gólfið, en verkirnir hafi ágerst um helgina. Aðspurður hvernig það komi heim og saman að hann hafi verið staddur á Gamla Bauk að skemmta sér aftur daginn eftir atburðarásina, hafi hann verið illa haldinn af verkjum, kvaðst hann hafa getað haltrað og einungis farið og hitt þar fólk en ekki verið að drekka. Hann hafi hlíft fætinum. Aðspurður hví hann hafi ekki leitað fyrr til læknis kvaðst hann hafa vonast til að þetta myndi lagast, en þegar verkirnir höfðu ekki lagast eftir helgina hafi hann farið og látið skoða hnéð og þá hafi komið í ljós að krossbönd og liðbönd væru slitin í hnénu og liðþófi rifinn. Hann hafi þurft að fara í tvær aðgerðir vegna þess og verið óvinnufær í um ár. Enn sé fullur hreyfanleiki ekki kominn í hnéð. Þetta hafi einnig tekið mikið á andlega. Hann hafi misst vinnuna vegna meiðslanna, þar sem vinnuveitandi hans hafi orðið að ráða mann í sinn stað.

6 Vitnið D, bæklunarskurðlæknir, staðfesti vottorð sitt fyrir dómi. Kvað hann áverka ákærða samræmast því að hann hafi stungið við fæti við fall í gólfið, en algengast væri að áverkar sem þessi yrðu við það að slinkur kæmi á fótinn. Misjafnt væri eftir einstaklingum og eðli áverkanna hve miklir verkir fylgdu, en alveg gæti verið mögulegt að stíga í fótinn. Meiðsl sem þessi væru algeng í íþróttum.

7 Vitnið E dyravörður á Gamla Bauk, lýsti því að hann hafi verið kallaður að til að stöðva átök inni á staðnum. Er hann hafi komið að hafi nokkrir menn legið í hrúgu á gólfinu. Hann hafi skakkað leikinn og vísað ákærða út ásamt félaga hans. Hann kvaðst ekki hafa séð átökin sjálf, né heldur geta vitnað um hvort brotaþoli hafi sýnt einkenni þess að hafa meiðst í átökunum.

8 Vitnið A, mágkona brotaþola og frænka ákærða, kvað ákærða hafa verið að angra brotaþola í 2 – 3 mínútur með orðum og banki í bakið á honum. Á endanum hafi brotaþoli orðið argur, staðið upp og beðið ákærða að hætta, en það ekki borið árangur. Hún hafi séð þá liggjandi í gólfinu í áflogum ásamt fleiri mönnum, en hún hafi ekki séð ákærða ráðast að brotaþola eða hvernig það kom til að þeir féllu í gólfið. Staðfesti hún að brotaþoli hafi verið lítið ölvaður. Kvað hún brotaþola ekki hafa kvartað undan verkjum í fætinum fyrr en daginn eftir átökin.

9 Vitnið B, kunningi ákærða, kvaðst hafa hitt ákærða á Gamla Bauk fyrir tilviljun. Þeir hafi setið að drykkju og spjallað ásamt fleirum. Hann hafi verið talsvert ölvaður og muni óljóst eftir kvöldinu. Hann muni eftir að ákærði og brotaþoli hafi verið í átökum og hann hafi reynt að stía þeim í sundur. Hann muni ekki hvernig þeir féllu í gólfið eða hvers vegna til átaka kom. Vitnið kvaðst ekki muna til þess að hafa slegið brotaþola.

Niðurstaða

10 Dómurinn telur ljóst af gögnum málsins, lýsingu brotaþola og framburði vitna, aðákærði hafi átt upptökin að útistöðum við brotaþola með því að angra hann á veitingahúsinu Gamla Bauk. Brotaþoli hafi staðið upp, beðið ákærða um að hætta þessu ónæði og ýtt við honum er ákærði lét sér ekki segjast. Til átaka hafi komið á milli ákærða og brotaþola, sem leitt hafi til þess að þeir féllu báðir í gólfið og tókust þar á ásamt öðrum mönnum þar til dyravörður kom og skakkaði leikinn. Í þessari atburðarás virðist brotaþoli hafi hlotið framangreindan áverka á hné, en bæði hann og mágkona hans báru um að hann hafi kennt sér meins daginn eftir atburðinn. Er ekki ástæða til að draga þá staðhæfingu brotaþola í efa, þó hann hafi ekki leitað til læknis fyrr en fjórum dögum síðar. Þá liggur fyrir að ákærði bætti brotaþola jakka sem skemmdist í átökunum, en ákærði kvaðst hafa skammast sín fyrir hvernig hann hafi látið með því að ónáða brotaþola og viljað bæta fyrir það með því að greiða fyrir jakkann sem honum hafi verið tjáð að skemmst hafi í átökunum. Í því hafi ekki falist viðurkenning á því að hafa hrint eða slegið brotaþola, en á kærði hefur staðfastlega neitað að hafa slegið brotaþola eða hrint honum í gólfið. Eru engin vitni, önnur en brotaþoli sjálfur, til frásagnar um það hvernig það atvikaðist að hann féll í gólfið. Aðspurður fyrir dómi kvaðst hann ekki muna nákvæmlega hvernig það gerðist, en ákærði hafi „keyrt í sig“ og hann fallið í gólfið við það. Þetta hafi allt gerst snöggt og hann muni ekki smáatriðin. Hann kvað fleiri menn en ákærða hafa slegið sig, en viti ekki hverjir það voru, að undanskildum J-kk-þgf P-kk-þgf sem hafi slegið sig í andlitið. Þó framburður brotaþola sé í sjálfu sér trúverðugur er hann ekki fyllilega skýr um atburðarásina. Með vísan til meginreglunnar um að allan vafa um sekt ákærða eigi að skýra honum í hag, nægir framburður brotaþola ekki að mati dómsins til þess að hægt sé að slá því föstu, gegn staðfastri neitun ákærða, að ákærði hafi hrint honum með þeim afleiðingum að slinkur hafi komið á hnéð sem valdið hafi umræddum meiðslum.

11 Er samkvæmt framansögðu óhjákvæmilegt að sýkna ákærða af kröfum ákæruvaldsins í máli þessu. Einkaréttarkröfu er vísað frá dómi, sbr. 2. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

12 Sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, H-kk-ef J-kk-ef lögmanns, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið E-kk-nf Þ-kk-nf aðstoðarsaksóknari.

H-kk-nf J-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan. Dómarinn tók við málinu 10. júní sl. en hafði enga aðkomu að því fyrir þann tíma.

Dómsorð:

Ákærði er sýkn af kröfum ákæruvaldsins.

Einkaréttarkröfu er vísað frá dómi.

Sakarkostnaður málsins greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun skipaðs verjanda ákærða, H-kk-ef J-kk-ef lögmanns, 471.200 krónur að virðisaukaskatti meðtöldum.