E-2125/2007

Mál þetta er höfðað 16. mars 2007 og dómtekið 17. september sama ár. Stefnandi er B-kvk-nf Þ-kvk-nf, Arnartanga 67, Mosfellsbæ. Stefndi er sveitarfélagið Mosfellsbær, Þverholti 2, Mosfellsbæ.

Dómkröfur stefnanda, eins og þær voru leiðréttar við aðalmeðferð málsins, eru þær að stefndi verði dæmdur til að greiða henni 754.307 kr. með dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 149.295 kr. frá 31. október 2005 til 28. febrúar 2005, en þá af 298.590 kr. frá þeim tíma til 31. mars 2005, en þá af 447.885 kr. frá þeim tíma til 30. apríl 2005, en þá af 597.180 kr. frá þeim tíma til 31. maí 2005, og þá af 754.307 kr. frá þeim tíma til greiðsludags.

Þá krefst stefnandi málskostnaðar að mati dómsins ásamt virðisaukaskatti. Dómkröfur stefnda eru aðallega þær að hann verði sýknaður af kröfum stefnanda og að honum verði dæmdur málskostnaður úr hendi stefnanda. Til vara er þess krafist að stefnukrafa verði lækkuð verulega og að málskostnaður verði felldur niður.

I.

Í ráðningarsamningi stefnanda, dags. 26. ágúst 2003, kemur fram að hún var ráðin sem starfsmaður hjá stefnda á leikskólanum Hlíð í Mosfellsbæ frá 11. ágúst sama ár. Um ráðningu var að ræða til frambúðar í fullt starf. Í samningnum kemur fram að hann sé gerður samkvæmt kjarasamningi STAMOS sem mun vera starfsmannafélag Mosfellsbæjar.

Í september 2004 fékk stefnandi verk vinstra megin í kvið og gat vegna þess ekki stundað vinnu sína. Fyrir liggur læknisvottorð A-kk-ef H-kk-ef læknis, dags. 22. september 2004, þar sem fram kemur að stefnandi væri óvinnufær með öllu frá 13. september til óákveðins tíma. Einnig liggja fyrir tvö læknisvottorð G-kvk-ef G-kvk-ef. Annað þeirra er dagsett 25. október 2004 og er það vegna óvinnufærni stefnanda á tímabilinu 1. október til 10. nóvember. Hitt vottorðið er frá 18. nóvember 2004 og er það vegna tímabilsins 10. nóvember til 10. janúar. Stefnandi var einnig óvinnufær eftir þann tíma en læknisvottorð liggur ekki fyrir um það.

Með bréfi J-kvk-ef S. H-kvk-ef leikskólastjóra, dags. 1. febrúar 2005, var stefnanda sagt upp störfum „með þriggja mánaða fyrirvara frá og með 1. febrúar 2005“. Stefnandi kom ekki aftur til starfa á uppsagnartímanum.

Í bréfi H-kvk-ef S-kvk-ef, launafulltrúa stefnda, dags. 7. desember 2005, segir að stefnandi hafi verið óvinnufær vegna veikinda frá 10. september 2004. Hún hafi átt 133 daga í veikindarétt (frá 10. september 2003) en af honum hefði hún þegar nýtt 28 daga. Veikindaréttur hennar hafi því náð til 23. desember 2004 og hélt hún launum til þess tíma.

Stefnandi greiddi í stéttarfélagið Eflingu og fékk laun samkvæmt launaflokki 111 í kjarasamningi Launanefndar sveitarfélaga við Starfsgreinafélag Íslands, sem mun meðal annars hafa samið fyrir hönd stéttarfélagsins Eflingar. Mánaðarlaun hennar voru fyrst í stað 115.779 kr. og hækkuðu á tímabilinu samkvæmt ákvæði í samningnum. Samningurinn var í gildi til 30. apríl 2005, en síðan var gerður kjarasamningur milli Launanefndar sveitarfélaga og Eflingar, með gildistíma frá 1. maí 2005 til 30. nóvember 2008.

Með bréfi lögmanns stefnanda, dags. 2. ágúst 2006, var þess krafist að henni yrðu greidd full laun frá 1. janúar til loka apríl 2005 vegna ólögmætrar uppsagnar. Með bréfi stefnda, dags. 4. september 2006, var erindinu hafnað.

II.

Í málatilbúnaði sínum vísar stefnandi til þess að hún hóf störf hjá stefnda 11. ágúst 2003 og var þá ráðin til frambúðar samkvæmt ákvæði ráðningarsamnings. Stefnandi hafi hlotið fastráðningu þar sem hún hefði gegnt starfi vel á annað ár, er henni var sagt upp störfum.

Þá vísar stefnandi til þess að samkvæmt ákvæði 11.1.1. í kjarasamningi segi að uppsagnarfrestur skuli vera 3 mánuðir. Uppsögn skuli vera skrifleg og miðast við mánaðamót og sé óheimilt að segja manni upp án málefnalegra ástæðna samkvæmt ákvæði ráðningarsamnings og ákvæði 11.2.1. í kjarasamningi. Stefnandi telur að ómálefnalegar ástæður hafi ráðið uppsögn hennar og að brotið hafi verið gegn henni með því að sniðganga kjarasamninginn.

Stefnandi telur að stefndi hafi ekki farið að ákvæðum kjarasamnings né lögum um réttindi og skyldur launþega og vinnuveitanda. Stefnda hafi borið að tilgreina ástæðu uppsagnar. Það hafi hann ekki gert og ekki gefið viðvörun eða gefið vísbendingu um að hún sinnti ekki nægilega starfinu. Stefndi hafi borið að veita stefnanda áminningu áður en henni var sent uppsagnarbréf. Það hafi hann ekki gert en það megi ætla að skylt sé samkvæmt kjarasamningum leikskólakennara og verklagsreglum starfsmannafélags Mosfellsbæjar varðandi bæjarstarfsmenn. Hafi stefnanda verið misboðið með framkomu stefnda, en hann hafi m.a. ekki gert henni grein fyrir að hún ætti rétt á þriggja mánaða launum á uppsagnarfresti. Stefnandi telur að stefndi hafi brotið gróflega gegn sér varðandi aðdraganda að uppsögn, uppsögninni sjálfri og réttinum til launa á uppsagnartíma.

Stefnandi telur að stefndi hafi brotið gegn 13. gr. stjórnsýslulaga, sem mæli fyrir um andmælarétt, auk annarra almennra reglna svo sem rannsóknarreglunni, jafnræðisreglunni og meðalhófsreglunni. Stefnandi bendir sérstaklega á að hún hafi ekki átt kost á að tjá sig um ástæður uppsagnar, hvað þá áminningu fyrir uppsögn. Hún hafi átt rétt á að gera athugasemdir og tjá sig um veikindaréttartímabil sitt samkvæmt kjarasamningum en ekki fengið. Stefnandi hafi enga hugmynd haft um réttarstöðu sína gagnvart stefnda, sem hafi nýtt sér yfirburði sína sem opinbert stjórnvald til að brjóta á veikindarétti stefnanda og komist síðan upp með að greiða ekki laun á uppsagnarfresti. Þannig hafi andmælaréttur stefnanda verið gróflega brotinn.

Stefnandi tekur fram að hún hafi verið í stöðugu símasambandi við J-kvk-þf S. H-kvk-þf leikskólastjóra á veikindatímanum og veitt henni upplýsingar um heilsufar sitt viku- og mánaðarlega frá september 2004 til janúar/febrúar 2005. Stefnda hafi því allan þann tíma verið kunnugt um heilsufar stefnanda.

Stefnandi kveðst ekki hafa sýnt af sér tómlæti. Þvert á móti hafi hún haldið stefnanda upplýstum um ástand sitt en hún hafi að sjálfsögðu ekki getað ráðið eða ákveðið tímalengd veikindanna. Stefnandi hafi hvorki rift né slitið ráðningarsambandi sínu við stefnda. Þvert á móti hafi það verið stefndi sem sleit ráðningasamningnum með ólögmætri og fyrirvaralausri uppsögn.

Stefnandi segir að sér hafi borist uppsagnarbréf 4. febrúar 2005, sem hafi ekki tekið gildi fyrr en hinn fyrsta næsta mánaðar eða hinn 1. mars 2005 og gildi næstu 3 mánuði eða út maí 2005. Þann tíma hafi hún átt að fá greidd laun. Stefndi hafi ekki greitt laun fyrir janúar 2005 þrátt fyrir að stefnandi hafi átt rétt til launa fyrir þann mánuð enda fastráðin.

Stefnandi segir að grundvöllur kröfugerðar hennar sé sá að stefndi efni ráðningarsamning er hann hafi ritað undir. Samkvæmt kjarasamningi sé hann skuldbundinn til að greiða laun fyrir janúar og febrúar 2005 og síðan laun á uppsagnarfresti fyrir mánuðina mars, apríl og maí 2005. Stefnandi hafi verið tilbúin að vinna út uppsagnartímann ef hún hefði haft heilsu til, en á þessu tímabili hafi hún verið veik, eins og læknisvottorð beri með sér. Laun stefnanda hafi samkvæmt kjarasamningi hækkað um 1,75% hinn 1. janúar 2005 þannig að föst dagvinnulaun stefnanda hafi farið í 121.339 kr. fyrir hvern mánuð.

Í stefnu eru kröfur vegna launa fyrir hvern mánuð sundurliðaðar þannig:

Janúar 2005

Föst laun janúar 2005 121.339

Persónuálag dagvinna 10% samkvæmt kjarasamningi 12.133

Orlof á laun 13,04% 15.823

Samtals 149.295

Febrúar 2005

Föst laun febrúar 2005 121.339

Persónuálag dagvinna 10% samkvæmt kjarasamningi 12.133

Orlof á laun 13,04% 15.823

Samtals 149.295

Mars 2005

Föst laun mars 2005 . 121.339

Persónuálag dagvinna 10% samkvæmt kjarasamningi 12.133

Orlof á laun 13,04% 15.823

Samtals 149.295

Apríl

Föst laun apríl 2005 121.339

Persónuálag dagvinna 10% samkvæmt kjarasamningi 12.133

Orlof á laun 13,04% 15.823

Samtals 149.295

Maí

Föst laun maí 2005 121.339

Persónuálag dagvinna 10% samkvæmt kjarasamningi 12.133

Orlof á laun 13,04% 15.823

Samtals 146.727

Orlofsuppbót samkvæmt kjarasamningi Eflingar 1.3.2. 10.400

Samtals 159.695

Alls samtals 756.875

Krafa stefnanda var leiðrétt við aðalmeðferð málsins vegna samlagningarvillu í ofangreindri sundurliðun. Krafa stefnanda er 754.307 kr., en ekki 756.875 kr. eins og fram kemur í stefnu. Stefnandi segir að launin hafi átt að greiða eftir á í lok hvers mánaðar, þannig að gjalddagi og eindagi hafi verið í lok þess mánaðar er þau skyldu innt af hendi. Reiknist dráttarvextir frá hverjum eindaga í samræmi við það og til greiðsludags.

Þá sé reiknað með persónuálagi í hverjum mánuði upp á 10% eins og fram komi á launaseðlum og um hafi verið samið milli aðila.

Orlof skyldi greiðast á hver mánaðarlaun samkvæmt ákvæði 4.3.1. í kjarasamningi sem nemi 13,04 % eftir 38 ára aldur.

Orlofsuppbót skyldi greiðast 1. júní 2005 til þeirra sem hafi verið í starfi til 30. apríl 2005 næst á undan. Greiða skyldi miðað við starfshlutfall og starfstíma. Fyrir árið 2005 skyldi greiða 10.400 kr. sem sé föst fjárhæð. Stefnandi hafi verið fastráðinn starfsmaður og á uppsagnafresti til loka maí 2005. Hún eigi einnig rétt á orlofsuppbót fyrir árið 2005 eftir ákvæði 1.3.2. í kjarasamningi Eflingar og launanefndar sveitarfélaga.

Stefnandi vísar til þess að stefnda hafi verið sent innheimtubréf 2. ágúst 2006 og því hafi verið hafnað með bréfi 4. september 2006. Stefnanda sé því nauðsyn að fá dóm fyrir kröfu sinni.

Um lagarök er vísað til almennra reglna samningaréttarins og þess að gagnkvæma samninga skuli halda, auk reglna íslensks vinnuréttar. Þá er vísað til ráðningarsamnings, dags. 26. ágúst 2003, og kjarasamnings Launanefndar sveitarfélaga og Starfsgreinasambands Íslands sem gilti frá 1. febrúar 2001 til 30. apríl 2005. Einnig er bent á lög nr. 19/1979 um rétt verkafólks til uppsagnarfrests frá störfum og til launa vegna sjúkdóms og slysaforfalla. Stefnandi byggir og á 10. gr., 11. gr., 12. gr., 13. gr., 14. gr. og 15. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993.

Varðandi kröfur um dráttarvexti er vísað til III. kafla laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu og um málskostnað er bent á 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð opinberra mála. Um virðisaukaskatt er vísað til laga nr. 50/1988 en stefnandi sé ekki virðisaukaskattskyld og eigi að vera skaðlaus af málaferlum við stefnda.

III.

Um rök fyrir aðalkröfu sinni um sýknu byggir stefndi á því að uppsögn stefnanda hafi í öllu tilliti verið í samræmi við ráðningarsamning, kjarasamning og lög um réttindi og skyldur launþega og vinnuveitenda. Stefnandi bendir á að samkvæmt 57. gr. sveitarstjórnarlaga nr. 45/1998 sé gert ráð fyrir því að um réttindi og skyldur starfsmanna sveitarfélaga fari eftir ákvæðum kjarasamninga hverju sinni og/eða ákvæðum ráðningarsamninga. Athugun á gildandi ráðningarsamningi og kjarasamningi milli aðila, þegar til uppsagnar kom, leiði í ljós að stefndi hafi uppfyllt að öllu leyti skyldur sínar samkvæmt framangreindum samningum.

Í þessu sambandi vekur stefndi athygli á því að stefnandi hafi verið á fullum launum á tímabilinu 10. september til 23. desember 2004, eða eins lengi og veikindaréttur hennar hafi náð samkvæmt ákvæði 8.2.1. í kjarasamningi. Stefnandi hafi því hvorki átt rétt á launum í janúar og febrúar 2005 né á uppsagnarfresti, enda hafi stefnandi þá fullnýtt áunninn veikindarétt sinn. Stefnanda hafi hins vegar verið frjálst að mæta til vinnu á uppsagnartímanum og ávinna sér þannig frekari rétt til launagreiðslna, en það hafi hún ekki gert.

Stefndi bendir á að stefnandi hafi leitað til launadeildar Mosfellsbæjar 7. desember 2005 til þess að fá yfirlýsingu um tímabil veikindaréttar síns. Hvorki þá né á fyrri stigum málsins hafi stefnandi gert athugasemdir við útreikning á veikindarétti, vangreidd laun eða ólögmæta uppsögn. Stefndi mótmælir því að hafa nýtt sér yfirburði sem opinbert stjórnvald til þess að brjóta á veikindarétti stefnanda. Þessi fullyrðing stefnanda sé með öllu órökstudd og tilefnislaus. Á hinn bóginn telur stefndi að gera verði þær lágmarkskröfur til launþega að þeir kynni sér helstu réttindi sín samkvæmt kjarasamningi og komi á framfæri athugasemdum án tafar telji þeir sig hlunnfarna.

Stefndi segir að stefnanda hafi verið sagt upp skriflega með þriggja mánaða uppsagnarfresti hinn 1. febrúar 2005. Stefndi telur að framkvæmd uppsagnarinnar hafi því alfarið verið í samræmi við gildandi ráðningar- og kjarasamning milli aðila. Texti framangreindra samninga sé afar knappur um framkvæmd uppsagnar. Þar sé t.d. ekki mælt fyrir um skyldu vinnuveitanda til að tilgreina ástæðu uppsagnar eða áminna starfsmann áður honum er sagt upp störfum. Stefndi telur að um þessi atriði hafi því fyrst og fremst gilt almennar reglur vinnuréttar. Í þessu sambandi stoði lítt fyrir stefnanda að vísa í kjarasamning leikskólakennara eða verklagsreglur starfsmannafélags Mosfellsbæjar, enda hafi stefnandi verið félagi í stéttarfélaginu Eflingu.

Stefndi mótmælir því að ómálefnalegar ástæður hafi ráðið uppsögn stefnanda. Þvert á móti hafi stefnanda verið sagt upp störfum vegna brota á starfsskyldum hennar. Í fyrsta lagi hafi brot stefnanda falist í því að mæta ekki til vinnu og láta ekki frá sér heyra að loknu veikindaleyfi hinn 10. janúar 2005. Þá hafi stefnandi í kjölfarið ekki sinnt tilmælum um að mæta til starfa á ný og í engu svarað hvort og þá hvenær væri von á henni til starfa. Hafi þetta komið sér illa fyrir starfsemi leikskólans þar sem aukinn þungi hafi færst yfir á aðra starfsmenn sem hafi borið sig illa undan álagi, enda fjarveran staðið alllengi. Í öðru lagi hafi stefnandi ekki framvísað læknisvottorði um óvinnufærni eins og óskað hafi verið eftir og stefnanda hafi borið skylda til samkvæmt ákvæði 8.1.3. í kjarasamningi. Framlagning læknisvottorðs um óvinnufærni hefði reyndar í engu breytt því áunnir veikindadagar hafi verið fullnýttir og því hefði um launalaust veikindaleyfi verið að ræða, en framlagning læknisvottorðs á þessum tíma hefði þó lögmætt fjarveru stefnanda.

Stefndi telur því í ljósi alls ofangreinds að stefnandi hafi með tómlæti sínu, þ.e. með því að mæta ekki til vinnu að loknu veikindaleyfi þrátt fyrir tilmæli þar um, svara engu um það hvort og hvenær væri von á henni til starfa og sinna ekki skyldu sinni til að framvísa læknisvottorði, brotið gegn starfskyldum sínum. Stefndi lítur svo á að með framferði sínu hafi stefnandi slitið ráðningarsambandi sínu við stefnda og uppsagnarbréf stefnda hafi aðeins verið staðfesting þar á.

Stefndi bendir á að stefnandi hafi starfað sem ófaglærður starfsmaður á leikskóla hjá Mosfellsbæ og verið félagsmaður í stéttarfélaginu Eflingu, en það félag sé aðili að Starfsgreinasambandi Íslands sem sé aðili að Alþýðusambandi Íslands. Um réttindi og skyldur stefnanda hafi farið samkvæmt kjarasamningi Launanefndar sveitarfélaga við Starfsgreinafélag Íslands, sem hafi meðal annars samið fyrir hönd stéttarfélagsins Eflingar. Með vísan til framangreinds, og með hliðsjón af 57. gr. sveitarstjórnarlaga nr. 45/1998, megi ljóst vera að stefnandi hafi hvorki verið opinber starfsmaður né í opinberu stéttarfélagi sem heyrði undir gildissvið laga nr. 94/1986 um kjarasamninga opinberra starfsmanna. Um ráðningarsamning stefnanda giltu því fyrst og fremst lög og reglur íslensks vinnuréttar auk ákvæða í gildandi kjarasamningi.

Stefndi byggir á því að ákvörðun um uppsögn hafi á engan hátt farið í bága við reglur stjórnsýsluréttar. Sérstaklega er því mótmælt að brotið hafi verið gegn rannsóknarreglu, meðalhófsreglu eða andmælareglu stjórnsýsluréttar. Þá mótmælir stefndi því að ómálefnaleg sjónarmið hafi verið lögð til grundvallar þeirri ákvörðun stefnda að segja stefnanda upp störfum. Í þessu sambandi bendir stefndi á að ráðningarsamningi stefnanda hafi ekki verið rift jafnvel þótt hún hafi vanefnt verulega starfsskyldur sínar. Þess í stað hafi verið valið vægara úrræði, þ.e. uppsögn, sem hafi haft í för með sér að stefnandi hafi átt þess kost að mæta til starfa á uppsagnartímanum. Áður en til þessa hafi komið, eða seinnipartinn í janúar 2005, hafi J-kvk-nf S. H-kvk-nf leikskólastjóri gert stefnanda grein fyrir því að hún myndi neyðast til þess að segja stefnanda upp störfum, ef hún bætti ekki ráð sitt. Þessi aðvörun hafi hins vegar engan árangur borið. Í kjölfarið hafi stefnandi hvorki sinnt tilmælum um að mæta til vinnu, né heldur framvísað læknisvottorði um óvinnufærni. Stefnda hafi því verið nauðugur einn sá kostur að segja stefnanda upp störfum. Stefndi leggur áherslu á að brot stefnanda á starfsskyldum sínum hafi verið alvarlegs eðlis og í reynd réttlætt fyrirvaralausa riftun á ráðningarsamningi hennar án undanfarandi áminningar.

Stefndi byggir auk þess á því að kröfur stefnanda séu of seint fram komnar og niður fallnar fyrir tómlæti, þ.e. hafi hún á einhverjum tímapunkti átt rétt á frekari launagreiðslum. Að því er þetta varðar er vísað til þess að stefnanda hafi verið sagt upp hinn 1. febrúar 2005. Hvorki á þeim tímapunkti né á síðari stigum hafi hún mótmælt uppsögninni eða gert athugasemd um vangreidd laun. Það hafi ekki verið gerð krafa um frekari launagreiðslur af hálfu stefnanda fyrr en með innheimtubréfi lögmanns stefnanda hinn 2. ágúst 2006, eða um einu og hálfu ári síðar. Að þessu virtu sé ljóst að stefnandi hafi sýnt verulegt tómlæti og þar með hafi hún fyrirgert rétti sínum til frekari launagreiðslna. Stefndi leggur áherslu á að áhrif tómlætis séu mikil í vinnurétti, sbr. t.d. Hrd. 1991:70 og Hrd. 1980:998.

Um rök fyrir varakröfu um lækkun dómkrafna vísar stefndi til sömu málsástæðna og um aðalkröfu eftir því sem við eigi. Þá vísar stefndi til læknisvottorðs G-kvk-ef G-kk-ef, sérfræðings í lyfja- og gigtarlækningum, frá 5. apríl 2006, en þar komi fram að hún hafi sótt um endurhæfingarlífeyri fyrir stefnanda hinn 4. maí 2005. Stefndi krefst þess að allar tekjur stefnanda á umræddu tímabili komi til frádráttar stefnukröfu hennar.

Varðandi málskostnaðarkröfu er vísað til 1. mgr. 130. gr., sbr. 4. mgr. 129. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Um lagarök að öðru leyti vísast til umfjöllunar um málsástæður.

IV.

Stefnandi var ófaglærður starfsmaður hjá stefnda á leikskólanum Hlíð er henni var sagt upp störfum í febrúar 2004 eftir að hafa unnið hjá stefnda í yfir eitt ár. Samkvæmt 1. mgr. 57. gr. sveitarstjórnarlaga nr. 45/1998 fer um starfskjör, réttindi og skyldur starfsmanna sveitarfélaga, eftir ákvæðum kjarasamninga hverju sinni og/eða ákvæðum ráðningarsamninga. Ákvæðið samsvarar 73. gr. eldri laga nr. 8/1986 þar sem sagði að starfsmenn við stjórnsýslu sveitarfélaga hafi réttindi og skyldur opinberra starfsmanna. Um starfskjör annarra starfsmanna fari eftir kjarasamningum.

Samkvæmt ráðningarsamningi stefnanda var hún ráðin samkvæmt kjarasamningi STAMOS en ekkert liggur fyrir í málinu um þann samning. Hins vegar er ágreiningslaust að hún var í stéttarfélaginu Eflingu og tók laun samkvæmt kjarasamningi Launanefndar sveitarfélaga og Starfsgreinasambands Íslands. Er því lagt til grundvallar að sá kjarasamningur gildi um starfskjör stefnanda. Hvorki verður séð að hún hafi verið opinber starfsmaður eða að um kjör hennar fari eftir kjarasamningi sem gerður var á grundvelli laga um kjarasamning opinberra starfsmanna nr. 94/1986. Var samningssamband aðila því einkaréttarlegs eðlis og uppsögn hennar ekki stjórnvaldsákvörðun í skilningi 2. mgr. 1. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993.

Í ákvæði 8.1. í áðurnefndum kjarasamningi var kveðið á um lausn starfsmanns frá störfum vegna endurtekinnar eða langvarandi óvinnufærni vegna veikinda eða slysa. Þannig mátti leysa hann frá störfum vegna heilsubrests ef hann var óvinnufær vegna veikinda eða slysa svo mánuðum skiptir á hverju ári um fimm ára tímabil og ekki væri skýlaust vottað að hann hefði fengið heilsubót sem ætla mætti varanlega. Fyrir liggur að stefnandi varð óvinnufær í september 2004. Samkvæmt framburði stefnanda og J-kvk-ef S. H-kvk-ef leikskólastjóra fyrir dómi kom fram í samtali sem þær áttu í janúar 2005 að óvíst væri hvort og hvenær stefnandi kæmi aftur til starfa. Langvinn veikindi hennar og óvissa um áframhaldandi störf hljóta óhjákvæmilega að hafa komið sér illa fyrir starfsemi leikskólans. Telst uppsögn stefnanda því vera byggð á málefnalegum ástæðum og í samræmi við kjarasamninginn. Uppsögnin var dagsett 1. febrúar og tók því gildi næstu mánaðamót á eftir og uppsagnarfresti lauk því í lok maí 2005.

Í ákvæði 8.2 í kjarasamningi var kveðið á um veikindarétt. Þar sagði að starfsmaður skuli eftir eitt ár í starfi halda launum svo lengi sem veikindadagar hans verði ekki fleiri en 133 á hverjum 12 mánuðum. Veikindadaga átti að telja í almanaksdögum, en ekki bara virkum dögum. Eins og áður segir veiktist stefnandi í september 2004. Launaseðlar stefnanda liggja ekki fyrir nema hluta af síðustu 12 mánuðum og verður því að leggja til grundvallar upplýsingar stefnda um að hún hafi verið búin að nýta sér 28 daga af 133 dögum er hún varð óvinnufær 10. september 2004. Eftirstöðvar veikindadaga voru því 105 dagar. Veikindadagar í september voru 21, í október 31 dagur, í nóvember 30 dagar og náði veikindaréttur því til 23. desember 2004. Átti hún því eftir það ekki rétt til frekari launa og ber því að sýkna stefnda af kröfum hennar.

Eftir atvikum þykir rétt að málskostnaður falli niður.

Af hálfu stefnanda flutti málið M-kk-nf B-kk-nf B-kk-nf hdl. og af hálfu stefnda flutti málið H-kk-nf Þ-kk-nf Þ-kk-nf hdl.

Dóm þennan kveður upp S-kvk-nf B-kvk-nf, settur héraðsdómari.

D ó m s o r ð:

Stefndi, Mosfellsbær, er sýkn af kröfum stefnanda, B-kvk-ef Þ-kvk-ef.

Málskostnaður fellur niður.

S-kvk-nf B-kvk-nf