S-100/2013

Mál þetta, sem þingfest var 16. apríl sl. og dómtekið 22. maí sl., var höfðað með þremur ákærum á hendur R-x-x S-x-x, kt. 000000-0000, Kirkjuvegi 52, Reykjanesbæ:

Með ákæru ríkissaksóknara, dagsettri 6. febrúar 2013, fyrir tilraun til manndráps, með því að hafa aðfaranótt föstudagsins 3. febrúar 2012, við Engihjalla [...] í Kópavogi, veist að A, með hnífi með 8 sm löngu hnífsblaði, rekið hnífinn í tvígang í framanverðan kviðinn á A og í kjölfarið stungið hann í hægri síðu, yfir neðstu rifjum við nýrnastað, með þeim afleiðingum að lífshættulegur áverki hlaust af. A hlaut 2-3 sm langan og 6-8 sm djúpan skurð þar sem hnífurinn fór á milli rifja, inn í nýrað og særði miltað með þeim afleiðingum að fjarlægja þurfti miltað og sauma nýrað. Þá hlaut A tvö grunn sár á framanverðum kviði.

Telst háttsemin varða við 211. gr., sbr. 20. gr., almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar. Þá er þess einnig krafist að hnífur af gerðinni Sheffield, sem lögregla lagði hald á undir rannsókn málsins, verði gerður upptækur samkvæmt 1. tölulið 1. mgr. 69. gr. a almennra hegningarlaga.

Einkaréttarkrafa.

Af hálfu A, kennitala 000000-0000, er þess krafist að ákærða verði gert að greiða honum skaðabætur að fjárhæð 3.257.257 krónur, með vöxtum samkvæmt 8. gr. vaxtalaga nr. 38/2001 frá 3. febrúar 2012 til greiðsludags en að mánuði liðnum frá birtingu bótakröfu er krafist dráttarvaxta skv. 6. gr., sbr. 5. gr., sömu laga til greiðsludags. Þá er gerð krafa um réttargæsluþóknun úr hendi kærða, brotaþola að skaðlausu skv. framlögðum reikningi.

Ákæra útgefin af lögreglustjóranum á höfuðborgarsvæðinu dags. 25. mars 2014, var sameinað þessu máli, sbr. heimild í 1. mgr. 169. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Þar eru ákærða gefin að sök eftirtalin þjófnaðarbrot framin á höfuðborgarsvæðinu á árinu 2014, með því að hafa:

1. Laugardaginn 18. janúar í verslun ÁTVR, Skútuvogi 2 í Reykjavík, stolið áfengisflösku af gerðinni Captain Morgan, að verðmæti 7.989 krónur. (M. 007-2014-9340).

2. Föstudaginn 24. janúar í verslun ÁTVR, Skútuvogi 2 í Reykjavík, stolið tveimur áfengisflöskum af gerðinni Captain Morgan, að verðmæti 15.978 krónur. (M. 007-2014-9342).

3. Laugardaginn 25. janúar í verslun ÁTVR, Dalvegi 2 í Kópavogi, stolið tveimur áfengisflöskum, Captain Morgan og Johnny Walker, að verðmæti 10.109 krónum. (M. 007-2014-9344).

4. Mánudaginn 27. janúar í verslun ÁTVR, Skútuvogi 2 í Reykjavík, stolið tveimur áfengisflöskum af gerðinni Captain Morgan, að verðmæti 15.978 krónur. (M. 007-2014-9343).

5. Fimmtudaginn 30. janúar í verslun ÁTVR, Skútuvogi 2 í Reykjavík, stolið tveimur áfengisflöskum af gerðinni Captain Morgan, að verðmæti 15.978 krónur. (M. 007-2014-9345).

6. Fimmtudaginn 6. febrúar í verslun ÁTVR, Skútuvogi 2 í Reykjavík, stolið tveimur áfengisflöskum af gerðinni Captain Morgan, að verðmæti 15.978 krónur. (M. 007-2014-6539).

7. Þriðjudaginn 18. febrúar í apóteki Lyfju, Nýbýlavegi 4 í Kópavogi, stolið ilmvatnsglasi af gerðinni Boss, að verðmæti 10.289 krónur. (M. 007-2014-11651).

8. Þriðjudaginn 18. febrúar, í versluninni Bónus Nýbýlavegi 4 í Kópavogi, stolið gólfmoppu að verðmæti 698 krónur. (M. 007-2014-11645).

9. Föstudaginn 14. mars í versluninni Krónunni, Skógarlind 2 í Kópavogi, stolið matvöru, að verðmæti 16.439 krónur. (M. 007-2014-13427).

Telst þetta varða við 244. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkröfur:

Í málinu gera eftirtaldir aðilar kröfur:

B, kt. 000000-0000, f.h. Lyfju hf., kt. 000000-0000 gerir þá kröfu að ákærða verði gert að greiða skaðabætur að fjárhæð 10.289 krónur, auk vaxta skv. 8. gr. vaxtalaga nr. 38, 2001 frá tjónsdegi 18. febrúar 2014, en síðan dráttarvexti skv. 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. sömu laga að liðnum mánuði frá birtingu kröfunnar til greiðsludags. (M. 007-2014-11651).

C, kt. 000000-0000, f.h. Haga hf., kt. 000000-0000, gerir þá kröfu að ákærða verið gert að greiða skaðabætur að fjárhæð 2.625 krónur, auk vaxta samkvæmt 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38, 2001, frá tjónsdegi 18. febrúar 2014, en eftir það dráttarvaxta skv. 9. gr. sömu laga að liðnum mánuði frá birtingu kröfunnar til greiðsludags, svo sem hér greinir: (M. 007-2014-11645).

D, f.h. ÁTVR, kt. 000000-0000, gerir þá kröfu að ákærða verði gert að greiða skaðabætur, svo sem hér greinir:

a. Að fjárhæð 7.989 krónur, auk vaxta samkvæmt 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38, 2001, frá tjónsdegi 18. janúar 2014 en eftir það dráttarvaxta skv. 9. gr. sömu laga að liðnum mánuði frá birtingu kröfunnar til greiðsludags. (M. 007-2014-9340).

b. Að fjárhæð 15.978 krónur, auk vaxta samkvæmt 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38, 2001, frá tjónsdegi 24. janúar 2014 en eftir það dráttarvaxta skv. 9. gr. sömu laga að liðnum mánuði frá birtingu kröfunnar til greiðsludags. (M. 007-2014-9342).

c. Að fjárhæð 10.109 krónur, auk vaxta samkvæmt 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38, 2001, frá tjónsdegi 25. janúar 2014 en eftir það dráttarvaxta skv. 9. gr. sömu laga að liðnum mánuði frá birtingu kröfunnar til greiðsludags. (M. 007-2014-9344).

d. Að fjárhæð 15.978 krónur, auk vaxta samkvæmt 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38, 2001, frá tjónsdegi 27. janúar 2014 en eftir það dráttarvaxta skv. 9. gr. sömu laga að liðnum mánuði frá birtingu kröfunnar til greiðsludags. (M. 007-2014-9343).

e. Að fjárhæð 15.978 krónur, auk vaxta samkvæmt 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38, 2001, frá tjónsdegi 30. janúar 2014 en eftir það dráttarvaxta skv. 9. gr. sömu laga að liðnum mánuði frá birtingu kröfunnar til greiðsludags. (M. 007-2014-9345).

f. Að fjárhæð 15.978 krónur, auk vaxta samkvæmt 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38, 2001, frá tjónsdegi 30. janúar 2014 en eftir það dráttarvaxta skv. 9. gr. sömu laga að liðnum mánuði frá birtingu kröfunnar til greiðsludags. (M. 007-2014-6539).

Ákæra útgefin af lögreglustjóranum á höfuðborgarasvæðinu dags. 11. apríl 2014, var sameinað þessu máli, sbr. heimild í 1. mgr. 169. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Þar eru ákærða gefin að sök eftirtalin þjófnaðarbrot framin í Kópavogi á árinu 2013, með því að hafa:

1. Föstudaginn 25. október í verslun ÁTVR, Dalvegi 2, stolið tveimur viskíflöskum af gerðinni Chivas Regal, að verðmæti 11.198 krónur. (M. 007-2013-64760).

2. Laugardaginn 9. nóvember í verslun ÁTVR, Dalvegi 2 í Kópavogi, stolið áfengisflösku af gerðinni Captain Morgan spiced rum, að verðmæti 7.890 krónum. (M. 007-2013-64753).

Telst þetta varða við 244. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkröfur:

D, f.h. ÁTVR, kt. 000000-0000, gerir þá kröfu að ákærða verði gert að greiða skaðabætur svo sem hér greinir:

a. Að fjárhæð 11.198 krónur auk vaxta samkvæmt 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38, 2001, frá tjónsdegi 25. október 2013 en eftir það dráttarvaxta skv. 9. gr. sömu laga að liðnum mánuði frá birtingu kröfunnar til greiðsludags. Að auki er krafist lögmannskostnaðar, 22.000 króna, auk vsk., en krafan um kostnað jafngildir einnar klukkustundar útseldri vinnu skv. gjaldskrá Málþings ehf. Krafan um málskostnað er byggð á 1. mgr. 130. gr., sbr. 129. gr., laga um meðferð einkamála nr. 91, 1991. Krafist er viðbótarkostnaðar komi til aukinnar vinnu undir rekstri málsins. (M. 007-2013-64760).

b. Að fjárhæð 7.890 krónur auk vaxta samkvæmt 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38, 2001, frá tjónsdegi 9. nóvember 2013 en eftir það dráttarvaxta skv. 9. gr. sömu laga að liðnum mánuði frá birtingu kröfunnar til greiðsludags. Að auki er krafist lögmannskostnaðar, 22.000 króna auk vsk., en krafan um kostnað jafngildir einnar klukkustundar útseldri vinnu skv. gjaldskrá Málþings ehf. Krafan um málskostnað er byggð á 1. mgr. 130. gr., sbr. 129. gr., laga um meðferð einkamála nr. 91, 1991. Krafist er viðbótarkostnaðar komi til aukinnar vinnu undir rekstri málsins. (M. 007-2013-64753).

I

Ákærði kom fyrir dóminn við þingfestingu málsins og játaði skýlaust þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru dags. 25. mars 2014 og ákæru dags. 11. apríl 2014 og viðurkenndi bótaskyldu.. Ákærði viðurkenndi háttsemi í ákæru dags. 6. febrúar 2013 en neitaði sök og bótaskyldu. Aðalmeðferð í þeim hluta málsins hófst þann 16. maí 2014 og var framhaldið 22. maí sl. og málið þá dómtekið.

Af hálfu ákærða er aðallega krafist sýknu, til vara er gerð krafa um refsileysi, og til þrautavara er krafist vægustu refsingar sem lög leyfa og að dómur verði skilorðsbundinn. Þá er gerð krafa um að gæsluvarðhald, sem ákærði hefur sætt vegna málsins, komi til frádráttar tildæmdri refsingu með fullri dagatölu. Krafist er þess að sakarkostnaður, þ.m.t. hæfileg málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, greiðist úr ríkissjóði. Þá er krafist frávísunar bótakröfu eða sýknu af henni en til vara verulegrar lækkunar hennar.

II

Um málavexti að því er varðar ákærur útgefnar 25. mars 2014 og 11. apríl 2014, er skírskotað til lýsinga í ákærum.

Um málsatvik varðandi ákæru útgefna 6. febrúar 2013, segir í frumskýrslu lögreglu að tilkynnt hafi verið um slagsmál þann 3. febrúar 2012 við Engihjalla [...] í Kópavogi. Fylgdi tilkynningunni að maður hefði verið stunginn í kvið. Þegar lögreglan kom á vettvang sat brotaþoli á gangstéttinni á móts við Engihjalla [...] í Kópavogi og hélt um vinstri síðu. Aðspurður kvaðst hann hafa verið stunginn nokkrum sinnum í síðuna af erlendum manni og hafi sá ásamt stúlku farið inn í íbúð þar í húsinu. Sýndi hann lögreglu áverka á vinstri síðu og sá lögregla nokkur stungusár. Var ákærði handtekinn í íbúðinni í kjölfarið. Við leit á ákærða fannst hnífur og við leit í íbúðinni fannst einnig hnífur. Lögreglan lagði hald á umrædda hnífa þar sem þeir höfðu hugsanlega verið notaðir við verknaðinn. Í umræddri íbúð í [...] í Kópavogi býr E.

Haft var eftir F á vettvangi, unnustu ákærða, að hún ásamt G, ákærða og brotaþola, hafi farið á bifreið brotaþola til Keflavíkur fyrr um daginn. Á einhverjum tímapunkti hafi G stolið bifreiðinni og skilið brotaþola eftir. F hafi síðar ekið að Engihjalla og þegar hún hafi verið búin að leggja bifreiðinni hafi brotaþoli komið og dregið hana að bifreiðinni og spurt hana um hundinn sem hafi átt að hafa verið í bifreiðinni þegar G tók hana. Til átaka hafi síðan komið milli hennar og brotaþola. Við þetta hafi ákærði komið út til að hjálpa henni enda hafi hún verið að kalla á hjálp. Hafi hún sjálf farið inn í íbúð E en ákærði komið hlaupandi á eftir henni og sagt að hann hafi stungið brotaþola og þyrfti að koma sér burt.

Fram kemur í frumskýrslu málsins athugasemd lögreglumanns um að það hafi vakið athygli hans að F hafi vitað að ákærði hafi kastað upp í anddyrinu á Engihjalla [...], áður en hún hafi verið færð út í lögreglubifreiðina, og því hugsanlegt að hún hafi verið með ákærða allan tímann. Þá hafi verið æla á handtösku hennar sem hafi verið í íbúð E.

Í frásögn E kemur fram að tíu mínútum eftir að F hafði komið á bifreið brotaþola að Engihjalla, hafi bæði F og ákærði farið út. Stuttu síðar hafi heyrst öskur frá bílastæðinu og hafi E kannast við rödd F og ákærða en ekki kannast við þriðju röddina. Hafi hún farið út á svalir og séð þar F og brotaþola þar sem brotaþoli hafi verið að hóta henni en ekki séð ákærða. Hafi hún því næst farið inn í íbúð sína sem þar dyrabjallan hafi hringt og hafi það verið F ásamt ákærða en hún hafi rekið ákærða út.

Í skýrslum lögreglu kom fram að annar íbúi í húsinu hafi orðið vitni að samskiptum nefndra aðila á bílastæðinu.

Lögregla lagði hald á hníf sem fannst á heimili E að Engihjalla [...] í Kópavogi og var DNA-sýni sent til Noregs til rannsóknar. Niðurstöður sýndu að á hnífum greindist sama DNA-snið og DNA-snið brotaþola. Liggja fyrir ljósmyndir af hnífnum og kemur fram að um sjálfskeiðung sé að ræða með svörtu skefti af gerðinni Sheffield og sé blað hnífsins eineggja og átta sentímetra langt. Mesta breidd blaðsins mælist 2,7 sm.

Þá liggja fyrir ljósmyndir af vettvangi og í gögnum málsins kom fram að ekki væri eftirlitsmyndavél við húsið.

Í málinu liggur fyrir læknisvottorð dagsett 1. febrúar 2013. Í vottorðinu segir að við komu á slysadeild þann 3. febrúar 2012 hafi brotaþoli verið með tvö grunn nokkurra millimetra löng sár framanvert á kviði aðeins vinstra megin við miðju. Það geti verið grunn stungusár eftir eitthvað oddhvasst, hníf eða slíkt. Aftanvert á hægri síðu yfir neðstu rifum, um það bil yfir nýrnastað, er hann með stungusár sem sé tveir til þrír sm á lengd. Út úr því sári standi fitusepi, sem gangi inn og út við öndun. Það beri þess merki að þar sé um dýpra sár að ræða. Á sneiðmynd sjáist að þar hafi verið stungusár sem hafi gengið inn á milli rifja, inn í nýrað og virst hafa sært miltað í kantinn. Blæðing sjáist í kringum nýra og milta. Brotaþoli hafi verið tekinn strax til aðgerðar. Talsvert sár hafi verið í milta og hafi þurft að fjarlægja það. Einnig hafi verið blæðing úr áverka á nýra sem hafi þurft að sauma. Í aðgerð hafi blætt um það bil einn lítri. Í niðurstöðum segir að um sé að ræða alldjúpt stungusár á vinstri síðu sem olli áverka á nýra og milta. Erfitt sé að fullyrða nákvæmlega hversu djúpt það sé, en miðað við það sem sjáist á sneiðmynd sé að lágmarki um að ræða sex til átta sm djúpt sár. Áverkarnir verði að teljast lífshættulegir og mun tilviljun hafa ráðið hvort þetta hefði farið í stærri æðar sem valdið hefði mikilli blæðingu og ef nýrnaslagæðin eða miltisslagæðin hefðu skorist í sundur þá hefði brotaþola getað blætt út á mjög stuttum tíma.

Þá segir í vottorðinu að brotaþoli hafi verið á gjörgæslu í tvo daga og útskrifast af spítalanum 7. febrúar 2012. Hann hafi fengið sýkingu í skurðsárið og þurft að leggjast aftur inn til sýklalyfjameðferðar en útskrifast eftir tvo daga. Líkamlegar afleiðingar þessara verka séu hugsanleg lýti af örum á kvið eftir aðgerðina og sárin. Eftir miltistöku þurfi fólk að fá bólusetningu fyrir lungnabólgubakteríum og sé alltaf hættara en öðrum við ákveðnum bakteríusýkingum. Kviðarholsaðgerðir geti valdið samvexti í kvið sem aftur geti leitt til ýmissa vandamála í viðvarandi verkjum og hugsanlega garnaflækju síðar. Brotaþoli hafi verið í miklu áfalli eftir árásina og mætt í viðtöl á vegum áfallateymis eftir útskrift á spítalanum.

Ríkissaksóknari óskaði eftir því með bréfi dags. 25. mars 2014 vegna áfrýjunar málsins til Hæstaréttar að fá svör við tveimur spurningum til þess að varpa skýrara ljósi á þá áverka sem brotaþoli hefði orðið fyrir. Óskað var annars vegar eftir lýsingu á því hvar þau líffæri sem sködduðust, þ.e. nýra og milta eru staðsett miðað við 11. rifbein þar sem hnífurinn gekk inn og var í því sambandi óskað eftir skýringarmynd sem sýndi staðsetningu umræddra líffæra. Þá var óskað eftir mati á því hver stefna hnífsins hafi verið miðað við þá áverka sem brotaþoli hlaut, þ.e. hvort hnífsblaðið hafi gengið beint inn miðað við stungusárið, snúið upp eða niður út frá læknisfræðilegum gögnum.

Í læknisvottorði H læknis, dags. 25. mars 2014 er að finna svör við ofangreindum spurningum ríkissaksóknara. Fram kom að af röntgenmyndum sem teknar hafi verið af brotaþola við komu á sjúkrahús hafi sést stungusár á móts við 10. rif og hafi hnífurinn gengið inn á milli 10. og 11. rifs, skáhallt niður á við og um 12 sm inn á við. Með vottorðinu fylgdi myndræn lýsing á áverkunum og hvernig þeir hafi komið til.

Matsgerð Rannsóknastofu í lyfja- og eiturefnafræði liggur fyrir og kemur þar fram að mælst hafi tetrahýdrókannabínól í blóði brotaþola, 1,5 ng/ml.

Ljósmyndir af fatnaði brotaþola og ákærða liggja frammi sem staðfesta blóðbletti og skemmdir vegna hnífsstungna.

Ljósmyndir af ákærða liggja fyrir þar sem sjá má ákomu á hægri sköflungi og við vinstra herðablað, rispur á vinstri úlnlið og roðabletti á enni. Þá liggur fyrir skýrsla um réttarfræðilega skoðun á ákærða, dags. 3. febrúar 2012. Segir í vottorðinu að kúla sé á miðju enni, trúlega eftir högg, ca 4 x 2,5 sm. Nef sé svolítið marið og rautt en óbrotið. Margar grunnar húðrispur séu á vinstri úlnlið lófamegin og mar og eymsli við vöðvafestu „ulnart“. Þá séu roðaför um báða úlnliði sem séu sennilega eftir handjárn. Hendur og fingur séu eðlileg að sjá og engin áverkamerki. Brjóstkassi sé eðlilegur sem og bak og rass. Vinstra megin á baki sé húðrispa, sem gæti verið eftir fingur. Fótleggir séu eðlilegir en smá yfirborðshrafl á hægra hné og framan á vinstri legg.

Í matsgerð Rannsóknastofu í lyfja- og eiturefnafræði kemur fram að í blóði ákærða hafi mælst morfín, 170 ng/ml.

Þá liggja fyrir ljósmyndir af F sem sýna áverka á henni auk þess sem skýrsla um réttarlæknisfræðilega skoðun dags. 3. febrúar 2012, liggur fyrir.

III

Ákærði kom fyrir dóminn og bar að það væri langt um liðið og erfitt væri fyrir hann að ganga í gegnum þetta aftur en að hann myndi reyna að segja nákvæmlega frá. Fram kom að hann hafi verið undir áhrifum fíkniefna og stressaður þegar þetta hafi gerst. Einnig hafi hann verið búinn að neita mikilla fíkniefna dagana og vikurnar á undan. Yfirleitt hafi þetta verið morfín. Líkamlegt ástand hans hafi því verið slæmt og hafi hann verið um 60 kíló að þyngd. Málavextir hafi verið þeir að hann og kærasta hans, F, hafi verið í partýi í Engihjalla. F hafi farið úr íbúðinni í þeim tilgangi að skila bifreið og hann hafi farið rétt á eftir. Þá hafi hann séð þennan strák vera að lemja F við bifreiðina. Hafi hann hlaupið þangað og sagt F að fara en hann hafi sjálfur lent í átökum. Hafi brotaþoli átt upptökin að átökunum og byrjað að berja hann. Hann hafi sjálfur ekki verið ógnandi gagnvart brotaþola. Áður hafi brotaþoli sýnt honum hvað bifreiðin væri skítug og að hann og F fengju að gjalda fyrir þetta og hafi hann talið að það væri með líkamlegum barsmíðum. Spurður um hvort hann vissi um hund brotaþola kvaðst ákærði ekki hafa vitað um hundinn en brotaþoli hafi verið að öskra og spyrja um hundinn sinn. Meðan á þessu hafi staðið hafi F flúið inn en þessi brotaþoli hafi byrjað að berja hann. Hann hafi reynt að flýja og hlaupið að hurðinni en brotaþoli hafi gripið hann og haldið áfram að berja hann og hafi hann dottið á gólfið. Við það hafi brotaþoli sparkað í hann. Hafi spörkin verið nokkuð mörg en hann viti ekki í hve langan tíma þetta hafi staðið yfir. Hann hafi ekki vitað hvað myndi gerast eða hvað hann hafi átt að gera, hann hafi ekki getað flúið eða komið sér burt. Hann hafi hins vegar ekki séð hvort brotaþoli hafi verið með vopn á sér. Þegar brotaþoli hafi verið að sparka í hann, hafi hann skýlt andliti sínu. Hann hafi verið með hníf í vasanum og tekið hann og hafi ætlað að stinga brotaþola í fótinn, þannig að hann myndi hætta að sparka. Hafi hann „dregið hnífinn“ og stungið hann og við það hafi brotaþoli hætt að sparka í hann og fært sig í burtu. Hafi hann sjálfur verið að verja sig en hafi ekki viljað gera honum neitt. Brotaþoli hafi byrjað að berja hann og hafi hann ekki séð aðra lausn en að nota hnífinn til þess að hann myndi láta sig í friði.

Þegar ákærði var spurður hvort hann hafi verið liggjandi á gólfinu þegar brotaþoli hafi verið að sparka í hann, bað ákærði um að fá að sýna dóminum hvernig aðstæður hafi verið. Hann sagðist hafa verið í horninu í stigaganginum og hafi verið á hækjum sér og hafi skýlt andlitinu með vinstri handlegg. Af lýsingu hans að dæma hvíldi hægra hné hans við gólf. Hafi hann tekið hnífinn, sem hann hafi keypt degi áður, úr vasanum (hægri), opnað og gert ákveðna hreyfingu með hægri hendi. Í lýsingu ákærða kom fram að hann hafi haldið á hnífnum með hægri hendi og sveiflað henni hálfboginni í 180° boga upp fyrir höfuð og fram fyrir sig. Hann hafi viljað hitta í fótinn á brotaþola svo að hann myndi hætta að sparka. Spurður hvernig hann hafi reynt að stinga í fótinn á brotaþola með því að sveifla hnífnum upp fyrir höfuð, sagðist hann hafi reynt að hitta í lærið á honum. Hafi brotaþoli verið standandi fyrir framan hann. Spurður um hvernig hann hafi haldið á hnífnum, þ.e. hvort hnífsblaðið hafi snúið niður eða upp, taldi ákærði að það hafi snúið niður úr lófanum en að hann myndi það ekki. Spurður um hversu oft hann hafi reynt að stinga sagðist hann ekki hafa verið að hugsa um það, hafi bara viljað að hann myndi hætta, en það gæti vel verið að hann hafi stungið þrisvar. Spurður hvort hann hafi stungið með miklu afli svaraði hann því neitandi. Hann hafi verið eins og að veifa hendinni en viti ekki hvað hafi gerst. Ekki hafi staðið til hjá sér að meiða eða bana brotaþola. Spurður af hverju hann hafi verið með hníf á sér, upplýsti ákærði að á þeim tíma hafi hann notað hníf í tengslum við notkun á fíkniefnum. Borin var undir ákærða ljósmynd (dskj. 28) sem sýnir stefnu hnífsins sem virðist benda niður og ákærði spurður hvort hann geti gefið skýringu á því, og gat ákærði ekki gefið skýringu á því.

Ákærði upplýsti að honum hafi verið illt víða í líkamanum í nokkra daga eftir þetta. Spörk brotaþola hafi lent í hendinni og rifbeinum en brotaþoli hafi reynt að sparka í andlit hans. Hann hafi talið sig vera í lífshættu og einnig kærasta hans, enda vissi hann ekki hvað brotaþoli myndi gera. Hafi hann talið þetta þann eina möguleika sem hann hafi haft í stöðunni og hugsanlega væri hann ekki á lífi í dag ef hann hefði ekki brugðist svona við, en hann hafi gert það sem hann gerði. Hann mundi ekki eftir því hvort hann hafi reynt að kalla á hjálp.

Eftir þetta hafi hann síðan farið inn í íbúð E og sagt F að hringja á lögregluna og hafi lögreglan komið tveimur til fimm mínútum síðar. Hafi brotaþoli farið út og sest þar niður. Ákærði neitaði því að hafa sjálfur farið út og hótað að skera brotaþola á háls. Hann hafi ekki hugað að brotaþola eftir þetta og talið að hann hafi fengið eina stungu í fótinn og að þetta væri ekki alvarlegt. Á þeim tíma sem þetta hafi gerst hafi F ekki verið í anddyrinu og hún hafi ekki verið að hvetja hann til þess að bana brotaþola. Hann hafi látið F fá hnífinn þegar hann hafi komið í íbúðina og beðið hana að fela hann, hafi hann verið mjög stressaður. Aðspurður mundi hann ekki hvort hann hafi ælt í anddyrinu, en það gæti verið en hann viti ekki hvort það hafi verið áður eða eftir að hann stakk brotaþola.

Ákærði var spurður út í skýrslutöku hjá lögreglu þar sem reynt var að fá nánari skýringu á stungunni og hvernig hann sjálfur hafi legið á gólfinu þegar sparkað var í hann og að sú lýsing komi ekki heim og saman við lýsingu hans nú þegar hann hafi sagst hafa verið á hækjum sér. Ákærði taldi að um misskilning hafi verið að ræða hjá lögreglu, enda hafi hann lýst því með sambærilegum hætti við skýrslutöku á Litla-Hrauni og hann gerði nú.

Í dag kvaðst ákærði vera í sambúð með F og eigi þau saman 10 mánaða stúlku.

Í lögregluskýrslu sem tekin var af ákærða kemur fram að hann og kærasta hans hafi náð að hlaupa inn á stigagang hússins en ekki náð að komast inn þegar brotaþoli hafi náð þeim og haldið áfram að berja þau. Ákærði hafi dottið á jörðina og brotaþoli þá sparkað í hann og einnig í höfuðið. Ákærði hafi þá tekið upp hnífinn en ekki vitað þá hvað var „úti á hnífnum“ og þau síðan farið inn. Ákærði kvaðst hafa stungið brotaþola tvisvar í fótinn með hnífnum. Ákærði hafi legið á gólfinu og reyndi hann að lýsa með látbragði fyrir lögreglu hvernig hann hafi náð með hnífnum ofar á A. Ákærði lýsti því ítrekað fyrir lögreglu að þegar hann stakk brotaþola hafi hann legið á gólfinu, brotaþoli hafi sparkað ítrekað í höfuð hans en ákærði náð í hnífinn í vasa sinn, dregið hann út eða opnað hnífinn og stungið brotaþola í fótinn í þeim tilgangi að hann hætti að sparka í sig.

F kom fyrir dóminn og bar að hún myndi lítið eftir atvikum. Hafi hún og ákærði verið búin að vera í morfínneyslu með sprautum. Hafi þau verið illa á sig komin og sérstaklega hafi ákærði ekki verið í góðu líkamlegu standi. Hún mundi að kvöldinu áður hafi hún farið á bifreið brotaþola til Keflavíkur með G. G hafi verið með bifreiðina að láni. Þær hafi farið daginn eftir að Von í Síðumúla og G farið inn til að sækja um meðferð og skilið sig og ákærða eftir með bifreiðina. Hana rámaði í að hundur hafi verið með í bifreiðinni en mundi það óljóst. Þegar G hafi verið farin, hafi hún ekki vitað hvað hún ætti að gera með bifreiðina. Brotaþoli hafi hringt í hana mjög reiður og sagt henni að koma og skila bifreiðinni. Hún og brotaþoli hafi mælt sér mót við Fíladelfíu en brotaþoli ekki komið þangað. Sími hennar hafi orðið rafmagnslaus og hún þá ekið upp í Engihjalla. Þegar þangað var komið hafi brotaþoli ráðist á hana. Hafi brotaþoli verið brjálaður og haldið að hún hafi stolið bifreiðinni hans. Hafi hún verið mjög hrædd við hann en mundi ekki eftir að brotaþoli hafi rætt um neinn hund. Brotaþoli hafi tekið aftan í hárið á henni og togað niður, sparkað eitthvað og kýlt í hana þannig að hún hafi dottið í götuna. Þegar ákærði hafi komið, hafi honum og brotaþola lent saman og ákærði skipað brotaþola að láta kærustu sína í friði. Þeir hafi byrjað að slást og hún reynt að ganga í milli. Það hafi ekki gengið og hafi hún ekki getað hringt í lögregluna þar sem síminn hennar hafi verið „batteríslaus“. Hafi hún þá hlaupið inn í íbúðina til E og sennilega hringt úr símanum hennar. Taldi hún að þeir hafi enn verið á bílaplaninu þegar þetta gerðist eða hugsanlega komnir að hurðinni í anddyrinu. Spurð um það hvort hún hafi séð frekari átök á milli ákærða og brotaþola sagðist hún ekki hafa séð sjálfa hnífsstunguna og að hún hafi ekki séð hnífinn í höndum ákærða. Aðspurð um það sem fram kæmi hjá brotaþola að hún hafi verið í anddyrinu þegar þetta hafi átt sér stað, sagðist hún vera alveg viss um að svo hefði ekki verið og að hún hafi ekki verið að hvetja ákærða til þess að ráðast á brotaþola. Spurð um ælu í anddyrinu sem hugsanlega væri eftir ákærða og að æla hafi fundist á tösku hennar, gat hún ekki gefið skýringu á því. Bar hún að ákærði hafi komið inn í íbúð E eftir þetta. Hún vissi ekki hversu langur tími hafi liðið en það hafi verið einhverjum mínútum síðar án þess að hún gæti fullyrt það en henni hafi fundist það vera langur tími. Þegar ákærði hafi komið inn hafi hann verið hræddur, hafi hann látið hana fá hníf og sagst hafa stungið brotaþola og sagt sér að fela hnífinn. Eftir þetta muni hún mjög lítið.

Borið var undir F að fram komi í lögregluskýrslu að hún hafi verið að „dingla á bjöllunni“ þegar ákærði hafi komið til hennar og sagst hafa stungið brotaþola og hafi hún ekki verið komin inn til E. Vitnið bar að það gæti vel verið að hún hafi sagt þetta, hún hafi verið í annarlegu ástandi þegar skýrslan hafi verið tekin, en hún hafi verið inni hjá E þegar ákærði hafi komið inn, enda hafi hún verið að tala við lögregluna í símanum.

A, brotaþoli þessa máls, kom fyrir dóminn og bar að hann hafi ætlað að skutla tveimur stelpum til Keflavíkur, en staðið hafi til að þær færu í meðferð. Þegar þangað hafi verið komið hafi þær hins vegar stolið frá honum bílnum hans. Í bílnum hafi verið hundurinn hans, níu ára gamall Chihuahua hundur, besti vinur hans. Hafi hann haft samband við aðila í undirheimunum og þannig getað kortlagt slóð þeirra. Um miðnætti hafi hann vitað að þau ákærði og F hafi haldið til hjá konu sem býr í Engihjalla. Hafi hann séð bíl sinn þar á planinu og byrjað að leita að hundinum sínum. Þá hafi hann séð F koma að bílnum. Hann hafi þá tekið í hnakkadrambið á henni og leitt hana að bílnum sem hafi allur verið útataður í ísklessum og búið að pikka upp hólf og spegla og brjóta ljós, auk þess sem allt hafi verið horfið úr bílnum eins og úlpan hans og dagbók en ekki síst hundurinn hans. Hann hafi verið reiður og spurt hana hvað hún væri búin að gera og taldi mögulegt að þau væru búin að selja hundinn hans. Í því hafi ákærði komið og byrjað „að ganga á hann ítrekað“ og hafi hann verið ofbeldisfullur en hann ekki skilið ákærða sem hafi ekki talað íslensku. Hafi þeir tekist eitthvað á. Hafi þau ekki viljað gefa honum upp hvar hundurinn hans væri og ætlað að fara inn eftir að hafa hent í hann lyklunum að bílnum. Hafi ákærði svarað því að hann væri búinn að selja hundinn eða éta hann og hafi hann tekið því illa. Hafi þau gengið í áttina að húsinu og E komið út og kallað á þau að vera ekki með þessi læti. Hann hafi þarna verið kolbrjálaður, enda hefðu ákærði og F verið að gera lítið úr honum auk þess að vera búin að eyðileggja bílinn hans og hundurinn hans horfinn. Hafi hann verið þess viss að hundurinn væri inni og taldi hann að hann væri kominn á sölulista og þau að fela hann fyrir sér. Vegna þessa hafi hann öskrað á þau og sagst vilja fá lögregluna á staðinn, enda hefðu þau stolið bílnum hans.

Fram kom að þegar þau hafi verið komin í anddyri Engihjalla [...] hafi hann og ákærði slegist. Hann hafi ekki verið að sparka í hausinn á ákærða eins og haldið sé fram, en þeir hafi tekist á og hann sjálfur verið ógnandi í garð ákærða og hafi það verið vegna hundsins. F hafi reynt að komast inn í íbúðina á meðan. Taldi brotaþoli að öryggismyndavél hefði verið í anddyrinu og að hún hefði getað skýrt það sem gerðist en hún muni ekki hafa verið í gangi. Fram kom hjá brotaþola að hann „hefði bara tekið hann“ því að hann hafi verið orðinn þreyttur, hann hafi verið búinn að nota mikla orku áður til þess að losna við ákærða. Spurður sagði hann það mjög sennilegt að hann hafi haldið utan um ákærða til þess að stoppa hann. Brotaþoli gat ekki nánar lýst því hvernig hann hafi haldið utan um ákærða en að þeir hafi staðið andspænis hvor öðrum og hann hafi verið að reyna að „fá ákærða niður“. Ákærði hafi hins vegar aldrei verið á gólfinu og ekki heldur á hækjum sér.

Aðspurður um frásögn hans hjá lögreglunni þar sem fram komi: „Og þá hljóp hann á eftir mér og dúf, dúff, dúff“, kvaðst brotaþoli hafa verið á gjörgæslu þegar lögreglan kom og tók skýrsluna af honum og hann undir mjög miklu álagi eftir aðgerðina. Hann viti því varla hvað hann hafi sagt lögreglunni. Ítrekað spurður fyrir dómi hvort hann hafi staðið andspænis ákærða þegar ákærði átti að hafa stungið hann eða hvort hann hafi verið á hlaupum, svaraði brotaþoli: „Ég get ekki svarað því“.

Spurður nánar um hnífsstunguna kom fram: „En svo bara vissi ég að það var búið að stinga mig, ég fann það þá, ég labbaði út, hinum megin við götuna og hringdi í konuna mína og sagðist vera búinn að finna bílinn en hundurinn væri ekki, en ég kæmi ekki heim því ég væri sennilega að fara á spítala. Svo hringdi ég í lögguna og sagði að ég hefði verið stunginn“. Brotaþoli sagðist ekki hafa séð hnífinn koma í sig, hafi bara fundið að hann hafi verið orðinn særður í hliðinni en ekki fundið fyrir stungunni. Hann hafi fundið að hliðin á honum hafi verið orðin dofin og komið blóð og hann þá vitað að hann hafi verið stunginn enda lent í því áður. Aðspurður sagðist brotaþoli hafa verið allsgáður, að hann hefði ekki neytt fíkniefna í einn og hálfan sólarhring áður en þetta gerðist. Brotaþoli bar að þau hafi verið þrjú í anddyri hússins þegar þetta hafi gerst, hann, ákærði og F. Hafi F séð þetta gerast og hvatt ákærða til þess að ganga frá honum. Hún hafi bara sagt: „Dreptu hann“. Hann mundi ekki hvort þessi hvatning frá F hafi verið áður en hann var stunginn eða á eftir. Haft var eftir brotaþola, að á meðan lögreglan hafi verið á leiðinni hafi ákærði komið út þrisvar með hnífinn eins og hann hafi ætlað að skera hann á háls og hafi nefnt það nokkrum sinnum.

Um afleiðingar árásarinnar kvaðst brotaþoli hafa farið í uppskurð en síðan fengið mikla eitrun og sýkingu og hafi hún orðið það mikil „að hún hafi rifið upp allt saman“ með þeim afleiðingum að hann sé nú með „tvo mallakúta“ og stórt ör. Hafi hann þurft að vera á pensilíni í mánuð á sjúkrahúsinu í Keflavík. Einnig hafi þetta haft andleg áhrif á hann sem lýsi sér í innilokun, félagsfælni, skapbrestum, vantrausti og reiði sem bitni mest á fjölskyldu hans. Hann sé alltaf hræddur um að eitthvað gerist og alltaf á varðbergi. Hann hafi fengið hjálp fyrst, en ekki mikla hjálp eftir það. Hann hafi fengið sálfræðimeðferð sem hafi hjálpað honum en hann ekki fylgt henni eftir. Nú sé hann í raun bara einfari og hafi vegna þessa misst alla vini sína. Hann hafi verið með hálfa skel eftir fyrri stunguna en nú sé hann með heila skel.

Í lögregluskýrslu aðspurður um atvikið inni í anddyri blokkarinnar kvaðst brotaþoli bara hafa lent í ryskingum og allt í einu hafi hann séð að hann var blóðugur. Ákærði hafi allt í einu tekið upp eitthvert ryðgað járn og sagst ætla að skera hann á háls: „I am going to cut your throat.“ Brotaþoli hafi sagt ákærða að tala íslensku, nei, engelsku og verið að „djóka“ eitthvað og þá hafi ákærði hlaupið á eftir sér og „dúf, dúff, dúff.“ Brotaþoli kvaðst hafa verið inni í stigaganginum þegar hann fann fyrir hitanum og áttaði sig á því að hann hefði verið stunginn og hafi hugsað: „Hvað er hann að kýla og svona og ég sparka hér og þar og næ einhverju svona höggi á mig og af hverju slappar hann ekki af og.“ Fram kom að ákærði og F hafi verið inni í stigaganginum þá. Ástæðan fyrir stungunni hafi verið hvatning frá F um að drepa hann. Brotaþoli kvaðst hafa sagt ákærða að láta sig vera en ákærði farið eitthvað í hann og hann tekið ákærða niður í götuna og hafi brotaþoli alltaf ýtt honum í burtu en ákærði komið aftur eins og sogskál. Brotaþoli kvað ákærða hafa átt upptökin að átökunum. Aðspurður hvort brotaþoli hafi séð hnífinn játti hann því. Um hafi verið að ræða heimatilbúinn hníf en ákærði hafi verið með tvo hnífa. Hann hafi séð annan hnífinn vel, hann hafi verið um þriggja sentímetra breiður og ákærði þá sagt: „Now I am going to cut your throat“. Þá hafi hann séð ákærða setja hinn hnífinn niður á endanum en sá hnífur hafi verið teipaður á endanum, járnstykki, ekkert sem hægt sé að kaupa, heldur heimatilbúinn.

E, íbúi að Engihjalla [...] í Kópavogi, kom fyrir dóminn og kvað ákærða og F hafa verið eitthvað heima hjá sér áður en þetta gerðist. Þau hafi verið farin út og hún þá heyrt mikil læti fyrir utan og hafi hún farið út á svalir í þeim tilgangi að þagga niður í fólkinu. Hafi hún ekki heyrt orðaskil en talið að F og ákærði hafi verið að rífast. Þegar hún hafi verið komin út á svalir, hafi hún séð F koma hlaupandi og einhver stór maður á eftir henni. Hafi hann verið öskrandi og slegið í F. Hún hafi hins vegar ekki séð ákærða þar úti. F hafi beðið hana um að fá að koma inn til þess að hringja í lögregluna en þessi stóri maður hafi þá stoppað fyrir utan svalirnar hjá henni og sagt við hana: „Þú vogar þér ekki að hleypa þeim inn, ætlarðu að hleypa þeim inn“. Hafi hún verið „skíthrædd“ við hann og svarað honum neitandi að hún myndi ekki hleypa þeim inn enda hafi hann sagst myndu senda lið á hana til þess að drepa hana ef hún opnaði. Hún hafi hins vegar opnað fyrir F þegar hún hafi hringt dyrasímanum. Vitnið upplýsti að hún hafi ekki séð neina áverka á stóra manninum þegar þetta hafi átt sér stað. Þá kom fram að hún hafi ekki séð F frá því að hún hafi staðið við svalirnar og þar til hún hafi hringt dyrasímanum, enda sé inngangur hússins á annarri hlið en svalirnar. Taldi hún að það hafi liðið skammur tími frá því að hún var úti á svölunum og þar til að hún opnaði. Hún hafi ekki séð stóra manninn þegar hún hafi opnað fyrir F. Ákærði hafi síðan komið rétt á eftir F og hafi hún ekki vitað hvar hann hafi verið. Ákærði hafi ekkert sagt við hana þegar hann hafi komið inn, nema að hann hafi beðið um að fara á klósettið sem hann hafi gert og kastað þar upp. Hafi honum virst mikið niðri fyrir. F hafi þá verið á klósettinu að hringja á lögregluna. Í framhaldi af þessu hafi lögreglan komið og handtekið ákærða frammi á gangi. Lögreglan hafi verið að leita að hníf í íbúðinni og hafi hún fundið einn hníf en það hafi ekki verið blóð á honum. Hafi F sagt að ákærði ætti þann hníf en hún sjálf kannaðist ekki við hnífinn og sá ekki þegar ákærði átti að hafa komið með hann inn.

I íbúi að Engihjalla [...] í Kópavogi, kom fyrir dóminn og bar að þessi atburður hafi átt sér stað um nótt, sennilega um eittleytið. Hún hafi heyrt hávaða úti og litið út um glugga hjá sér. Hún hafi séð þrjár manneskjur yst á bílastæðinu, einn mann stóran og kraftalegan og hjú í dökkum fötum. Hafi hún ekki séð þau almennilega en þau hafi verið svona svartklædd og lítil. Hafi þessi stóri, sem henni hafi fundist vera „rumur“, gengið í áttin að þeim litlu. Hún hafi ekki heyrt orðaskil en sennilega hafi verið um 20 til 30 metrar á milli þeirra. Svörtu hjúin hafi verið skrækróma. Hafi þau alltaf komið nær og nær húsinu og þá hafi hún heyrt eitthvað á þá leið að sá stóri hafi verið að tala um að eyðileggja bílinn fyrir sér. Hafi þau síðan komið upp að húsinu og hafi hún þá talið að sá stóri myndi lemja þau. Hafi hann verið með hnefann á lofti. Þá hafi hún heyrt að sá stóri kallaði, að hún taldi til E nágrannakonu sinnar: „Ætlarðu að hleypa þeim inn“. Hafi E svarað honum neitandi og hafi hún sennilega verið komin út á svalir. Sjálf hafi hún ekki farið út á svalir og því ekki séð meira og aldrei séð átök. Hún sagðist ekki hafa heyrt hringt á dyrabjöllu og taldi að hún myndi ekki heyra það ef hringt hefði verið hjá E. Hún hafi hins vegar heyrt skræki frammi á gangi og síðan eins og róandi karlmannsrödd sem hún taldi að hefði verið lögreglan. Aðspurð um þann tíma sem hefði liðið frá því að hún sá þau úti á bílastæðinu og þar til hún taldi að lögreglan hefði verið komin, taldi hún að það hefðu getað verið um fimm mínútur.

G kom fyrir dóminn og bar að hún og brotaþoli hafi verið búin að djamma saman. Hafi henni fundist sem brotaþoli vildi fá að sofa hjá henni og því hafi hún tekið bifreið hans í leyfisleysi þegar þau hafi verið stödd í Keflavík. Hafi F verið með henni þegar þetta gerðist. Hún hafi sjálf síðan farið upp í Von en F hafi fengið lyklana að bifreiðinni þannig að hún gæti skilað henni. Fram kom að ákærði hafi einnig verið með í bifreiðinni en hún mundi ekki hvar eða hvenær hann hefði komið. Aðspurð kvaðst hún muna eftir hundi í bifreiðinni og að hann hafi verið í bifreiðinni þegar F hafi ætlað að skila henni.

J lögreglumaður bar fyrir dómi að hafa verið kallaður til en hann starfi sem rannsóknarlögreglumaður og hafi aðeins komið að málinu á fyrstu stigum þess en hafi ekki farið með frekari rannsókn þess. Fram kom að hann hafi ekki séð áverkana á brotaþola og mundi ekki eftir því hvort hann hefði séð hníf í íbúð E eða ekki.

K lögreglumaður kvaðst fyrir dómi hafa komið á vettvang og gert frumskýrslu um atvik. Brotaþoli hafi legið á gangstéttinni norðanmegin á móti Engihjalla. Hafi þeir séð að hann hafi verið með mikla áverka og farið í það að veita honum neyðarhjálp. Hafi brotaþoli gefið þeim upplýsingar á ætluðum gerendum og hvar þeir væru. Ákærði hafi þá komið út úr íbúðinni og virst mjög æstur og í annarlegu ástandi og hafi hann verið handtekinn þar. Í framhaldi af því hafi verið farið inn í íbúðina og þar rætt stuttlega við F og E. Hafi F þá verið búin að afhenda lögreglunni hníf. Hafi þær báðar verið í vímu. Aðspurður um hvort það hafi verið rannsakað frekar það sem fram kom í athugasemdum hans í frumskýrslu að hugsanlega hefði F verið með ákærða allan tímann, kom fram að hann hefði gert frumskýrsluna en hefði ekki verið með rannsókn málsins eftir það.

L lögreglumaður sagðist hafa farið á vettvang í umrætt sinn. Hafi maður hálflegið á olnboganum fyrir framan blokkirnar númer [...] í Engihjalla sem hafi verið slasaður. Hafi þeir fyrst reynt að stoppa blæðingar, enda hafi áverkar virkað alvarlegir, en síðan hafi hann ásamt öðrum lögreglumanni farið að blokkinni og þar hafi þeir mætt manni sem svaraði lýsingu þeirri sem sá slasaði hafði gefið. Hafi hann verið handtekinn í stigaganginum og stúlka, sem sögð var hafa verið með honum, hafi verið handtekin inni í íbúðinni. Aðspurður sagðist hann hafi séð ælu í anddyrinu. Fram kom að F hefði sagst hafa verið inni í íbúðinni en þeim hafi fundist sérstakt að veskið hennar hafi verið með æluslettum. Þá kom fram að hann minnti að það hafi fundist hnífur og að hann hafi séð hann. Sérsveitarmenn hafi farið á undan inn í íbúðina og tryggt vettvang og hafi þeir tekið þennan hníf. Taldi hann að F hafi afhent þeim hnífinn og hafi verið talað um að það hafi verið hnífurinn sem hafi verið notaður.

M lögreglumaður kom fyrir dóminn og kvaðst hafa gert vettvangsskýrslu og skýrslu um hnífinn. Þegar hann hafi komið á vettvang hafi lögreglumaður afhent honum þrjá hnífa. Hann hafi ljósmyndað vettvang þar sem ekki hafi verið ljóst hvar árásin hafi átt sér stað en talið að það hafi verið utandyra. Fram kom að í anddyri og á veski F hafi fundist æla. Hún hafi ekki verið rannsökuð þar sem ekki sé hægt að rannsaka magainnihald með tilliti til DNA.

N, sérfræðingur hjá tæknideild lögreglunnar á höfuðborgarsvæðinu, kom fyrir dóminn og kvaðst hafa fengið fatnað brotaþola og ákærða til rannsóknar. Hafi verið blóð á bol og peysu brotaþola og þá hafi verið göt sem bentu til þess að þau væri eftir eggvopn, þótt erfiðara væri að meta það með peysuna. Í fatnaði ákærða hafi fundist blóðblettir í buxum hans og peysu en ekkert markvert í skónum. Ekki hafi verið rannsakað úr hverjum það blóð hafi verið. Þá hafi verið blóðsýni á hnífsblaði hnífs sem var haldlagður og samsvaraði blóði úr brotaþola.

O læknir gaf símaskýrslu fyrir dóminum og lýsti áverkum brotaþola þannig, að hann hafi verið með tvö grunn stungusár framarlega á kviði vinstra megin við miðju. Svo aftanvert á síðu yfir neðstu rifjum við nýrnastað hafi verið 2-3 sm sár og út úr því hafi komið fitusepi sem hreyfðist þegar brotaþoli hafi andað. Hafi þá strax vaknað grunur um að þetta væri djúpt sár. Hafi hann farið í sneiðmynd og hafi sú mynd sýnt að það hafi verið sár í gegnum miltað og út í nýrað. Hafi brotaþoli í framhaldi af því verið settur í aðgerð á nýra, það saumað og miltað fjarlægt. Aðspurt um tvö grynnri sárin upplýsti vitnið að þau hafi verið fersk en það hafi ekki blætt úr þeim. Grunsemdir hafi verið um að þessi sár hafi verið eftir hnífsstungu, enda benti lögun þeirra til þess að þau væri eftir hnífsodd. Fram kom að dýpri stungan hafi verið ofarlega og rétt fyrir neðan brjóstholið. Aðspurður um afleiðingar þess að fjarlægja hafi þurft milta brotaþola bar læknirinn að helsta afleiðingin gæti verið í formi sýkinga og þurfi að bólusetja fólk sérstaklega vegna þess. Ekki væri hægt að fullyrða að sýking sem brotaþoli bar að hafa fengið í sárið væri vegna þess að miltað hafi verið fjarlægt. Hann hafi sjálfur ekki haft afskipti af brotaþola eftir að hann hafi komið á slysadeildina.

H skurðlæknir gaf símaskýrslu fyrir dómi og staðfesti vottorð sitt, dags. 25. mars 2014, ásamt skýringarmynd sem fylgdi með. Bar hann að brotaþoli hafi við komu á slysadeild verið með áverka á vinstri síðu, eitthvað um 3 sm langan skurð. Við framhaldsrannsóknir hafi mátt sjá á tölvusneiðmynd hver stefna áverkans, líklega hnífsstungunnar, var og sjáist það nokkuð greinilega. Liggi áverkinn frá húð og á milli 10. og 11. rifs og niður á við, í gegnum neðri pól á miltanu og inn í efri pól á vinstra nýra. Áverkinn hafi verið í gegnum kviðvegginn, inn í kviðarhol og kviðarholslíffæri og hafi brotaþoli verið með merki um blæðingu, þ.e. virk blæðing var í gangi. Hafi brotaþoli ekki verið með merki um mikið blóðtap þegar hann kom, þ.e. lífsmark hafi verið tiltölulega stöðugt. Við aðgerð hafi komið fram blóð í kvið en ekki mikið. Fram kom að miltað væri efsta líffæri í kviðarholi og því væri áverkinn ofarlega í kviðarholi. Ákvörðun hefði verið tekin um að fjarlægja miltað í aðgerð. Fram kom að stór slagæð og bláæð gangi til miltans og stórar æðar gangi til og frá nýra. Þær hafi ekki verið í stefnu áverkans en það hafi ekki verið nema nokkrir sentimetrar eða millimetrar sem skilji á milli þess hvar hnífsstunguáverkinn hafi gengið niður og hvar stórar æðar eru. Ef þær æðar hefðu farið í sundur hefði það verið alvarlegur áverki, „alvöru blæðing“. Sem dæmi þá fari það mikið blóð í gegnum miltað, að á hverri mínútu fari allt rúmmál blóðs í líkamanum þar í gegn. Spurður hvort áverki brotaþola hafi verið lífshættulegur kom fram að brotaþoli hafi ekki verið í lífshættu þegar hann hafi komið á sjúkrahúsið, honum hafi þurft að blæða meira til þess. Kannað hafi verið með stefnu stungunnar inn á við frá stungustaðnum, meðal annars til þess að kanna hvort hún hafi náð inn í brjósthol og lungu, en það hafi verið útilokað strax með rannsóknum. Fram kom hjá lækninum að hann teldi dýpt stungunnar sem fram kæmi í rannsókn hans nokkuð nákvæma. Ástæða þess að dýpt stungunnar væri meiri en lengd hnífsins gæti verið sú að brotaþoli hafi verið hnipraður saman en einnig megi ímynda sér að hnífnum hafi verið þrýst inn. Þá gæti stutt blað gengið nokkuð langt inn en sennilega þyrfti nokkurn kraft til. Læknirinn tók þó fram að hann væri ekki réttarmeinafræðingur í þessum efnum.

P sálfræðingur gaf símaskýrslu fyrir dómi og kvaðst hafa verið með brotaþola í meðferð. Brotaþoli hafi leitað til hennar í nóvember 2012. Hafi hann greint henni frá hnífstunguárás sem hann varð fyrir árin 2004-2005. Þau einkenni sem hann lýsti þá hafi lýst einkennum áfallastreituröskunar og hafi verið byrjað að vinna með það, en við flutning brotaþola frá Litla-Hrauni á Sogn hafi meðferðin ekki verið eins reglubundin en hún hafi veitt honum nokkur símaviðtöl. Rót áfallastreituröskunar brotaþola sé fyrri árásin en síðari árásin hafi orðið til þess að festa fyrri röskun í sessi. A sé óöruggur, eigi erfitt með að treysta öðrum og finnist allir staðir óöruggir og forðist fjölmenna staði. Fram kom að hún hafi ekki haft frekari afskipti af brotaþola frá apríl 2013, en taldi að hann þyrfti á áframhaldandi meðferð að halda.

IV

Ákærði játaði sök við fyrirtöku málsins þann 16. apríl 2014 og að hafa gerst brotlegur samkvæmt ákærum útgefnum 25. mars 2014 og 11. apríl 2014. Játning ákærða verður ekki dregin í efa. Þykir sannað með játningu ákærða, sem á sér stoð í gögnum málsins, að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi sem þar er ákært fyrir. Verður ákærði sakfelldur fyrir háttsemina. Brot ákærða eru réttilega heimfærð til 244. gr. almennra hegningarlaga í nefndum ákæruskjölum.

Ákærði neitaði hins vegar sök samkvæmt ákæru útgefinni, 6. febrúar 2013 um tilraun til manndráps en viðurkenndi háttsemi. Óumdeilt er í málinu að bifreið brotaþola hafði verið tekin ófrjálsri hendi, þó ekki af ákærða þessa máls. Þá hafa bæði G og F borið að hafa munað eftir hundi brotaþola í bifreiðinni en vissu ekki um afdrif hans. Brotaþoli hefur því haft réttmætar áhyggjur af afdrifum bifreiðar sinnar en ekki síst hundsins sem að hans sögn var besti vinur hans. Ekki er þörf að rekja frekar málavexti sem áttu sér stað fram að því að brotaþoli, F og ákærði hittast við bílastæðið við Engihjalla [...] í Kópavogi. F ber að brotaþoli hafi verið mjög reiður þegar hann sá ástand bifreiðar sinnar og að hundurinn hafi ekki verið í bifreiðinni. Hafi hann tekið aftan í hárið á henni, sparkað eitthvað og kýlt í hana. Brotaþoli ber að hafa verið mjög reiður og tekið í hnakkadrambið á F og leitt hana að bílnum. Ber vitnunum því vel saman í frásögn sinni. Þó ekki verði fullyrt um ástand bifreiðar brotaþola þá virðist mega ætla að hundur brotaþola hafi ekki verið í bifreiðinni. Brotaþoli bar að vegna þessa, og síðar ögrana F og ákærða um afdrif hundsins, hafi hann orðið kolbrjálaður.

Ákærði í máli þessu hefur borið að hann hafi komið út og séð brotaþola vera að lemja F. Hafi hann beðið brotaþola að hætta en brotaþoli hafi þá byrjað að berja hann. Brotaþoli bar að ákærði hafi „gengið á hann“ ítrekað og verið ofbeldisfullur og hafi þeir tekist eitthvað á. Ekki verður ráðið af vitnisburði F hvor hafi átt upptök að þeim átökum. Framangreindur atburður átti sér stað á bifreiðastæði gegnt svölum á Engihjalla [...] í Kópavogi. Í vitnisburði E kom fram að hún hafi farið út á svalir vegna hávaða. Þegar hún hafi komið út á svalir hafi hún séð F koma hlaupandi og einhver stór maður á eftir henni. Hafi hann verið öskrandi og slegið í F en hún hafi hins vegar ekki séð ákærða. Vitnið I bar að hafa heyrt hávaða úti og litið út um gluggann. Hún hafi séð þrjár manneskjur, einn stóran mann og kraftalegan og par í dökkum fötum. Hafi þessi stóri maður, sem henni hafi fundist vera „rumur“, gengið í áttina að parinu og hafi þau alltaf komið nær og nær blokkinni. Hafi hún talið að sá stóri myndi lemja þau og hafi hann verið með hnefann á lofti. Hún sagðist hins vegar ekki hafa séð átök. Að virtum framburði E og I telur dómurinn sannað að brotaþoli hafi komið hlaupandi á eftir ákærða og F, ógnandi og með krepptan hnefa, að blokkinni og hafi þau endað inni í anddyri hússins.

Anddyri hússins snýr ekki að bílastæði þess, og um atburði eftir þetta er ekki við annan framburð að styðjast en F, ákærða og brotaþola. F bar að hún hafi hringt á dyrasíma í íbúð E. Hafi hún verið á undan ákærða og brotaþola og verið komin inn í íbúð E þegar hnífsstungurnar áttu sér stað og að hún hafi ekki séð ákærða munda hnífinn. Brotaþoli bar að F hafi verið á staðnum og hvatt ákærða til þess að drepa hann. Fram hefur komið í málinu að æla hafi verið í anddyri hússins og að æla hafi fundist á veski F. Ekki er ljóst úr hverjum þessi æla var eða hvort sama æla hafi verið á veski F, enda ekki mögulegt að rannsaka það nánar samkvæmt vitnisburði lögreglu. Ekki er því hægt að fullyrða gegn neitun F að hún hafi ekki verið komin inn í íbúð E þegar hnífsstungurnar áttu sér stað.

Framburður brotaþola og ákærða um atburði eftir þetta stangast í verulegum atriðum á. Fyrir liggur að bæði ákærði og brotaþoli voru undir áhrifum fíkniefna, þrátt fyrir neitun brotaþola þar um.

Brotaþoli bar að þeir hafi slegist og hann hafi sjálfur verið ógnandi í garð ákærða en hann hafi ekki sparkað í hann. Fram kom að hann „hafi bara tekið hann“ og sennilega haldið utan um ákærða til þess að stoppa hann. Hann gat ekki lýst því nánar en sagði að þeir hafi staðið andspænis hvor öðrum og að hann hafi reynt að fá ákærða niður. Ákærði hafi hins vegar aldrei verið á gólfinu og heldur ekki á hækjum sér. Fram kom hjá brotaþola að hann hafi ekki séð hnífinn áður en stungurnar komu, hann hafi bara fundið það að hann var orðinn særður á síðunni.

Ákærði bar að brotaþoli hafi gripið hann og byrjað að berja hann og hafi hann við það dottið í gólfið. Við það hafi brotaþoli byrjað að sparka í hann. Hafi spörkin verið nokkuð mörg. Hafi hann verið kominn út í horn og ekki getað flúið frá brotaþola og hafi ekki vitað hvað myndi gerast og því ekki séð aðra lausn en að nota hnífinn. Hafi hann verið á hækjum sér og varið sig fyrir spörkum ákærða með vinstri handlegg sem hann hélt fyrir andliti sér, meðan hann náði í hnífinn í vasann með þeirri hægri.

Í skýrslutöku hjá lögreglu lýsti brotaþoli því svo að ákærði hafi hlaupið á eftir sér og „dúf, dúff, dúff.“ Brotaþoli bar fyrir dómi að hann hafi verið á gjörgæslu þegar þessi skýrsla hafi verið tekin og hann viti varla hvað hann hafi sagt lögreglunni. Fyrir dómi, ítrekað spurður hvort hann hafi staðið andspænis ákærða þegar ákærði átti að hafa stungið hann eða hvort hann hafi verið á hlaupum, svaraði brotaþoli: „Ég get ekki svarað því“. Í skýrslutöku hjá lögreglu kom fram að brotaþoli hafi séð hnífinn hjá ákærða. Um hafi verið að ræða heimatilbúinn hníf en ákærði hafi verið með tvo hnífa. Hann hafi séð annan hnífinn vel, hann hafi verið um þriggja sentimetra breiður. Framburður brotaþola hefur því verið nokkuð á reiki um það hvort hann hafi séð hnífinn og atlöguna en ekki síst hvernig atvikum var háttað þegar hún átti sér stað, þ.e. hvort hann hafi staðið andspænis ákærða eða verið á hlaupum frá honum.

Með hliðsjón af þessu er erfitt að rengja framburð ákærða um að hann hafi verið á hækjum sér að verja sig fyrir spörkum brotaþola, enda liggur fyrir í málinu skýrsla um læknisfræðilega skoðun á ákærða gerð sama dag og atburðir áttu sér stað, þar sem er haft eftir ákærða, að hann hafi fengið spark í enni og nef og fram kom í vottorðinu að það hafi verið kúla eftir högg á miðju enni og nef marið og rautt en óbrotið.

Ákærði lýsti því fyrir dómi hvernig hann hefði verið á hækjum sér og hvernig hann hafi sveiflað hnífnum í því skyni að eigin sögn að stinga í fót eða læri brotaþola. Bar hann að brotaþoli hafi staðið fyrir framan hann en sjálfur hafi hann haldið vinstri handlegg fyrir framan andlit sitt meðan hann sveiflaði hnífnum með hægri hendi eins og hann nánar lýsti fyrir dómnum. Ekki liggja fyrir mælingar á því hversu hátt hnífurinn náði miðað við lýsingar ákærða á því hvernig hann beitti hnífnum með tilliti til þess að hann hafi reynt að stinga brotaþola í lærið. Er það mat dómsins að hafi brotaþoli staðið beint fyrir framan ákærða hefðu þessar stungur verið ofar en í lærisstað og ætla megi að a.m.k. ein stungan hafi verið gerð með mun meiri krafti en ákærði lýsti. Á hinn bóginn verður ekki fullyrt hver afstaða brotaþola var gagnvart ákærða, enda er framburður brotaþola mjög óljós í þeim efnum. Þannig er möguleiki á því að brotaþoli hafi staðið fjær ákærða eða verið að beygja sig yfir hann á sömu stundu og stungurnar komu.

Ákærði játaði fyrir dóminum að hafa stungið brotaþola og að vel gæti verið að hann hafi stungið hann þrisvar sinnum, en neitaði því að ásetningur hafi staðið til að bana honum.

Ákærði krefst sýknu. Byggir ákærði sýknukröfu sína á því að ósannað sé að hann hafi ætlað að bana brotaþola. Hann hafi ekki haft ásetning til þess að skaða brotaþola og alls ekki til að bana brotaþola. Þá sé á grundvelli 12. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 um neyðarvörn að ræða. Ákærði kveðst hafa óttast um líf sitt og unnustu sinnar en brotaþoli hafi verið miklu stærri og þyngri en ákærði. Ákærði hafi verið í slæmu ástandi vegna fíkniefnaneyslu og því ekki geta varist.

Við mat á framburði vitna, ákærða og brotaþola telur dómurinn sannað að ákærði hafi orðið fyrir árás brotaþola áður en ákærði lagði til brotaþola með hnífnum. Ákærði taldi sig vera borinn ofurliði og að árásarmaðurinn væri miklum mun stærri en hann og hafi hann verið að verjast spörkum og höggum þegar hann tók upp hnífinn og taldi lífi sínu ógnað og hafi þetta verið eini möguleiki hans í stöðunni. Fram kom í vitnisburði ákærða að hann hafi ekki séð hvort brotaþoli hafi verið með vopn á sér og þá mundi hann ekki eftir því að hafa kallað á hjálp. Áverkar ákærða voru minni háttar. Með hliðsjón af aðstæðum öllum verður að telja að ákærði hafi farið út fyrir takmörk leyfilegrar neyðarvarnar með því að beita hnífnum sér til varnar og að veita brotaþola þá áverka sem lýst er í ákæru. Verður ekki fallist á að árás brotaþola hafi gefið ákærða tilefni til svo harkalegra viðbragða sem raunin varð. Verður þessi verknaður ákærða því ekki metinn honum refsilaus með vísan til 1. eða 2. mgr. 12. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Fram kom hjá ákærða að ekki hafi staðið til að meiða eða að bana brotaþola, heldur aðeins hræða hann og að fá hann til þess að hætta að sparka í sig. Ekki er fallist á þá málsvörn ákærða að hann hafi ekki haft ásetning til þess að skaða brotaþola. Mátti ákærða vera það ljóst að langlíklegast væri að skaði myndi af hljótast af þeirri háttsemi að sveifla hníf með þeim hætti sem hann gerði í áttina að brotaþola.

Ásetningur ákærða þarf einnig að ná til afleiðinganna. Fyrir liggur í málinu að afleiðingar af hnífsstungu ákærða voru alvarlegar. Stungan fór inn í kviðarholslíffæri, fjarlægja þurfti milta brotaþola og gerð var aðgerð á nýra hans. Í vitnisburði H skurðlæknis kom fram að stórar æðar, bæði slagæðar og bláæðar, ganga til miltans og nýra. Hafi þær æðar ekki verið í stefnu áverkans en aðeins nokkrir sentimetrar eða millimetrar hafi skilið milli áverkans og þeirra. Ef hnífurinn hefði lent í þeim æðum hefði það verið „alvöru áverki“. Brotaþoli hafi hins vegar ekki verið í lífshættu þegar hann kom á sjúkrahúsið, honum hefði þurft að blæða meira til þess. Í læknisvottorði O kom fram að áverkarnir verði að teljast lífshættulegir og mun tilviljun hafa ráðið hvort þetta hefði farið í stærri æðar sem valdið hefði mikilli blæðingu og ef nýrnaslagæðin eða miltisslagæðin hefðu skorist í sundur þá hefði brotaþola getað blætt út á mjög stuttum tíma.

Við mat á því hvort ásetningur hafi staðið til hjá ákærða að bana brotaþola verður að horfa til þeirra aðstæðna sem að framan hafa verið raktar um að brotaþoli hafi ráðist á ákærða. Ákærði, sem var í vörn, hélt fyrir andlit sér með vinstri handlegg og sveiflaði hnífnum með þeirri hægri í átt að brotaþola. Aðgerðir ákærða virðast hafa verið ómarkvissar og ekki verður fullyrt gegn neitun hans sjálfs að stungur hans hafi átt að beinast gegn búk brotaþola. Virðist sem tilviljun ein hafi ráðið hvar stungurnar lentu og er varhugavert að fullyrða gegn neitun ákærða að honum hljóti að hafa verið ljóst að þær gætu leitt til dauða. Telur dómurinn því ósannað, þegar á allt er litið, að ásetningur ákærða hafi staðið til að svipta brotaþola lífi. Er því ekki unnt að sakfella hann fyrir brot gegn 211. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 20. gr. sömu laga.

Eins og að framan greinir gekk ákærði mun lengra í atlögu sinni en árásin á hann gaf tilefni til og verður ákærði því talinn sekur um líkamsárás sem varðar við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20/1981.

V

Ákærði er fæddur í maí 1987. Samkvæmt sakavottorði ákærða hefur honum fjórtán sinnum verið gerð refsing fyrir ýmis brot frá árinu 2007. Við ákvörðun refsingar nú, skipta eftirfarandi brot máli: Þann 28. september 2010 var honum gerð sekt fyrir brot gegn 244. gr. almennra hegningarlaga. Þann 10. janúar 2011 var hann dæmdur í eins mánaða fangelsi skilorðsbundið í 2 ár fyrir brot gegn 244. gr. almennra hegningarlaga. Þann 2. febrúar 2012 var hann dæmdur í 5 mánaða fangelsi fyrir brot gegn 244. gr. almennra hegningarlaga. Þann 28. nóvember 2012 var hann dæmdur í 5 mánaða fangelsi fyrir brot gegn 244. gr. almennra hegningarlaga. Þann 10. janúar 2014 var hann aftur dæmdur í 5 mánaða fangelsi fyrir brot gegn 244. gr. almennra hegningarlaga. Brot ákærða gegn ákvæðum 244. gr. almennra hegningarlaga samkvæmt ákæru dags. 11. apríl 2014, er hegningarauki skv. 78. gr. almennra hegningarlaga við dóminn frá 10. janúar 2014. Brot ákærða gegn ákvæðum 244. gr. almennra hegningarlaga samkvæmt ákæru dags. 25. mars 2014 er ítrekun skv. 255. gr. almennra hegningarlaga við framangreinda dóma. Ákærði hefur ekki orðið uppvís að ofbeldisbroti áður. Við mat á refsingu verður horft til 77. gr. almennra hegningarlaga. Að virtum atvikum öllum telur dómurinn að við ákvörðun refsingar verði einnig að horfa til 1. tl. 1. mgr. 74. gr. og 3. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Með vísan til alls þess sem að ofan er rakið þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin tveggja ára fangelsi.

VI

Ákærði neitaði bótaskyldu gagnvart brotaþola A og krafðist þess að henni yrði vísað frá dómi vegna annmarka gagnvart c og e liðum 173. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Til vara krafðist hann sýknu af kröfunni en til þrautavara verulegrar lækkunar hennar.

Réttargæslumaður brotaþola gerði grein fyrir kröfunni á þann hátt að krafist væri 3.000.000 króna í miskabætur auk réttargæsluþóknunar. Skaðabótakrafan byggðist á 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 eins og fram kæmi í skriflegri bótakröfu.

Ekki er fallist á það að kröfugerðin uppfylli ekki skilyrði c og e liði 173. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og verður málinu ekki vísað frá.

Í málinu liggur fyrir að P-kk-nf K-kk-nf hdl. var skipaður réttargæslumaður brotaþola. Samkvæmt 48. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, ber að ákveða réttargæslumanni þóknun úr ríkissjóði sem telst til sakarkostnaðar.

Fyrir liggur að brotaþoli varð fyrir andlegu og líkamlegu tjóni við atlögu ákærða. Varð að fjarlægja milta úr brotaþola og sauma nýra hans saman. Samkvæmt vitnisburði O læknis eru afleiðingar þess að missa milta aukin sýkingarhætta og því gæti verið þörf á meiri lyfjagjöf vegna þess. Þá kvað P sálfræðingur fyrir dóminum áhrif árásarinnar hafa vakið upp minningar brotaþola um árás árið 2004 sem hann hafi verið að vinna úr. Segir í greinargerð hennar: „Þar sem ljóst þykir að einkenni áfallastreituröskunar eftir seinni hnífstunguárásina styrktust enn frekar er það mat undirritaðrar að brotaþoli hafi þörf fyrir sértæka þjónustu til að vinna úr áfallatengdum þáttum. Þar sem brotaþoli hafi verið að glíma við áfallastreituröskun í áraraðir væru líkur á að sú vinna gæti tekið lengri tíma en myndi bæta lífsgæði hans til muna“. Af þessu verður ekki annað ráðið en að andlegt ástand brotaþola í dag eigi sér ekki eingöngu rætur í árásinni 2012. Hitt er annað að brotaþoli á eftir að búa við það sem eftir er að hafa misst milta og búa við afleiðingar þess. Þykja miskabætur með vísan til 26. gr. laga nr. 50/1993 hæfilega ákveðnar 1.000.000 króna. Bótakrafan var fyrst birt ákærða þann 7. mars 2012. Skal ákærði því greiða vexti samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 frá 3. febrúar 2012 til 7. apríl 2012, en dráttarvexti samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr., frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði viðurkenndi aðrar bótakröfur samkvæmt ákærum útgefnum 25. mars 2014 og 11. apríl 2014 og verður honum gert að greiða þær bætur eins og nánar getur í dómsorði.

VI

Með vísan til 1. mgr. 218. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála ber að dæma ákærða til að greiða allan sakarkostnað, sem er samkvæmt yfirliti 278.018 krónur, og málflutningslaun skipaðs verjanda ákærða fyrir dómi, U-kk-ef S-kk-ef B-kk-ef hdl., 313.750 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti, og þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, P-kk-ef K-kk-ef hdl., 200.800 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Dóm þennan kveða upp héraðsdómararnir: B-kk-nf H-kk-nf, G-kk-nf A-kk-nf og R-kvk-nf B-kvk-nf

D ó m s o r ð :

Ákærði, R-x-x S-x-x, kt. 000000-0000, skal sæta fangelsi í 2 ár.

Gæsluvarðhald, er ákærði sætti frá 3. febrúar 2012 til 9. mars 2012, að báðum dögum meðtöldum, skal koma til frádráttar refsingunni að fullri dagatölu.

Ákærði greiði allan sakarkostnað, samtals 792.568 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, U-kk-ef S-kk-ef B-kk-ef héraðsdómslögmanns 313.750 krónur og þóknun skipaðs réttargæslumanns, P-kk-ef K-kk-ef héraðsdómslögmanns 200.800 krónur.

Ákærði sæti upptöku á hníf af gerðinni Sheffield sem lögregla lagði hald á undir rannsókn málsins.

Ákærði greiði A, kt.000000-0000, 1.000.000 króna í miskabætur ásamt vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 frá 3. febrúar 2012 til 7. apríl 2012, en eftir það dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr., sömu laga til greiðsludags.

Ákærði greiði Lyfju hf., kt. 000000-0000, skaðabætur að fjárhæð 10.289 krónur, auk vaxta skv. 8. gr. vaxtalaga nr. 38, 2001 frá tjónsdegi 18. febrúar 2014 til 16. maí 2014, en eftir það dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr., sömu laga til greiðsludags.

Ákærði greiði Högum hf., kt. 000000-0000, skaðabætur að fjárhæð 2.625 krónur, auk vaxta samkvæmt 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38, 2001, frá tjónsdegi, 18. febrúar 2014, til 16. maí 2014, en eftir það dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr., sbr. 9., gr. sömu laga til greiðsludags.

Ákærði greiði ÁTVR, kt. 000000-0000, skaðabætur auk vaxta samkvæmt 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38, 2001, til 16. maí 2014, af 11.198 krónum frá 25. október 2013, af 7.890 krónum frá 9. nóvember 2013, af 7.989 krónur frá 18. janúar 2014, af 15.978 krónum frá 24. janúar 2014, af 10.109 krónum frá 25. janúar 2014, af 15.978 krónum frá 27. janúar 2014, af 15.978 krónum frá 30. janúar 2014, af 15.978 krónum frá 6. febrúar 2014, og af öllum framangreindum fjárhæðum með dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr., sömu laga frá 16. maí 2014 til greiðsludags auk lögmannskostnaðar, 44.000 króna og virðisaukaskatt af kostnaði.

B-kk-nf H-kk-nf

G-kk-nf A-kk-nf

R-kvk-nf B-kvk-nf