E-2263/2019

D Ó M U R

Héraðsdóms Reykjavíkur 4. júní 2020 í máli nr. E2263/2019

A

(H-kk-nf H-kk-nf H-kk-nf lögmaður) gegn Verði tryggingum hf.

(E-kvk-nf B-kvk-nf H-kvk-nf lögmaður)

I. Kröfur

Málið sem hér um ræðir var þingfest 21. maí 2019 en tekið til dóms 7. maí sl. að lokinni aðalmeðferð. Stefnandi málsins er A að [...] en stefndi Vörður tryggingar hf., Borgartúni 25 í Reykjavík.

Stefnandi krefst þess að stefnda verði gert að greiða honum 4.906.949 kr. með 4,5% ársvöxtum af 555.875 kr. frá 27. október 2014 til 27. janúar 2015, af 4.906.946 kr. frá þeim degi til 20. janúar 2018, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst stefnandi málskostnaðar úr hendi stefnda. Stefndi krefst þess að verða sýknaður af kröfu stefnanda, auk málskostnaðar.

II. Atvik málsins.

Samkvæmt gögnum málsins varð stefnandi fyrir slysi 27. október 2014 þegar hann ók lögreglubifreiðinni R7B04 á leið í útkall. Stefnandi var að störfum sem lögreglumaður þennan dag en slysið mun hafi orðið þannig að annarri bifreið var ekið í veg fyrir lögreglubifreiðina með þeim afleiðingum að hún varð óökufær. Fyrir liggur að bifreiðin var tryggð slysatryggingu hjá stefnda, sbr. 92. gr. þágildandi umferðarlaga.

Í lögregluskýrslu um slysið sem rituð var daginn eftir kemur fram að ökumaður bifreiðarinnar sem lenti í árekstri við lögreglubifreiðina sem stefnandi ók, [...], hafi slasast og fengið höfuðáverka. Segir í skýrslunni að [...] hafi verið fluttur með sjúkrabifreið til skoðunar en hann hafi óskað eftir aðstoð þegar heim var komið. Í skýrslunni er hins vegar haft eftir stefnanda að hann hafi ekki kennt sér neins meins á slysvettvangi. Þá verður ekki ráðið með neinum hætti af skýrslunni að stefnandi hafi orðið fyrir líkamstjóni í slysinu.

Í gögnum málsins kemur fram að stefnandi hafi þremur dögum eftir slysið farið til heimilislæknis. Samkvæmt lýsingu læknis í sjúkraskrá sem fyrir liggur í málinu var stefnandi þá með verki í baki. Sagði jafnframt að stefnandi hefði fengið töluverðan slink á sig og tognað í neðanverðu baki og öxl, líklega eftir beltið. Þá sagði að sennilega gengju einkenni til baka en aðeins tíminn myndi leiða það í ljós.

Stefnandi fór síðan aftur til heimilislæknis 12. janúar 2015 þar sem hann lýsti eymslum í paraspinalvöðvum (hryggjarvöðvum) neðarlega í mjóbaki. Hann fékk þá verkjalyf og aftur 3. febrúar 2015. Kemur fram í sjúkraskrá að stefnandi hafi fengið lyfin vegna bakverkja og hann hafi fundið fyrir því að honum versnaði aftur þegar hann hætti að taka lyfin. Ekki er fjallað aftur um bakverki stefnanda í sjúkraskrá hans árið 2015 þrátt fyrir nokkrar komur til læknis. Í færslu 7. apríl 2016 kemur fram að stefnandi hafi leitað til læknis vegna vöðvabólgu og fengið ný verkjalyf, en auk þess verið sagt að koma aftur til læknis ef honum batnaði ekki. Í samskiptaseðli hjúkrunar á Heilsugæslunni í [...] 26. október 2016 er því síðan lýst að stefnandi hafi mikla vöðvabólgu sem leiði upp í hnakka. Kemur fram að hann hafi tekið verkjalyf, notað heita bakstra og gert teygjur en hafi ekki náð sér góðum með því.

Í samskiptaseðli læknis 10. febrúar 2017 kemur síðan fram að stefnandi vilji láta skrá einkenni mjóbakstognunar sem hann hafi átt í síðan haustið 2014 og að hann hafi verið „verri af lumbago undanfarið“. Er því lýst að stefnandi sé á þessum tíma „aumur yfir paravert. vöðvum“ (hryggjarvöðvum), auk þess sem frambeygja sé nokkuð skert en „rotatio“ (snúningshreyfing) síður. Í vottorði L-kvk-ef K-kvk-ef heimilislæknis, dags. 10. febrúar 2017, koma umrædd atriði fram og er stefnandi greindur þar með tognun á lendhrygg og við öxl.

Ekki er ágreiningur um að stefnda barst lögregluskýrsla vegna slyssins 25. nóvember 2014, þar sem tildrögum slyssins er lýst og greint frá nöfnum þeirra sem lentu í slysinu. Ekki liggur hins vegar fyrir í gögnum málsins hver sendi félaginu skýrsluna eða hver veitti skýrslunni viðtöku fyrir hönd félagsins.

Með tölvupósti til stefnda, dags. 6. febrúar 2017, óskaði lögmaður stefnanda eftir því að stefndi afhenti honum afrit af gögnum félagsins vegna slyss sem orðið hefði í „sept/október 2014“ og upplýsti um leið að stefnandi hefði leitað til lögmanns vegna afleiðinga slyssins. Í tölvupóstinum sagði að stefnandi hefði verið ökumaður lögreglubifreiðar sem lenti í slysi í forgangsakstri en bifreiðin hefði verið tryggð hjá stefnda. Með tölvupóstinum fylgdi umboð lögmanns.

Stefndi staðfesti móttöku umboðsins og sendi til baka afrit af lögregluskýrslu vegna slyssins með tölvupósti 8. febrúar 2017. Útfyllt tjónstilkynning var svo send til stefnda með tölvupósti 8. febrúar 2017 að beiðni stefnda og tilkynnti stefndi um að hann hefði móttekið tilkynninguna í tölvupósti 10. febrúar 2017.

Með tölvupósti 13. júní 2017 sendi stefnandi síðan matsbeiðni til stefnda til samþykktar. Stefndi svaraði tölvupóstinum 28. júní 2017 og vakti athygli á því að félagið hefði ekki samþykkt bótaskyldu vegna slyssins og teldi líklegt að tilkynningarfrestur hefði verið útrunninn þegar tilkynning barst félaginu í febrúar 2017. Í tölvupóstinum var þó samþykkt að stefndi tæki þátt í mati á varanlegum afleiðingum slyssins og greint frá því að stefndi hygðist leggja spurningu fyrir matsmenn um það hvenær þeir teldu tjónþola hafa mátt gera sér grein fyrir varanlegum afleiðingum slyssins.

S-kk-nf B-kk-nf læknir og I-kk-nf S-kk-nf lögmaður voru fengnir til að meta varanleg einkenni stefnanda. Þeir skiluðu matsgerð 20. desember 2017, þar sem talið var að tímabundið atvinnutjón stefnanda væri ekkert og tímabil þjáningabóta sömuleiðis ekkert. Varanlegur miski vegna slyssins var hins vegar metinn til fimm stiga og varanleg örorka 5%. Heilsufar stefnanda var talið stöðugt 27. janúar 2015. Þá var það niðurstaða matsmanna að stefnandi hefði, að ári liðnu frá slysinu, mátt gera sér grein fyrir að um væri að ræða varanleg einkenni af völdum slyssins.

Lögmaður stefnanda sendi stefnda kröfubréf vegna slyssins 20. desember 2017, þar sem sérstaklega var vísað til þess að stefndi hefði fengið lögregluskýrslu fljótlega í kjölfar slyssins og stefnda hefði því borist tilkynning um vátryggingaratburð með öðrum hætti en með tilkynningu tjónþola sjálfs. Því væru ekki forsendur til að hafna bótaskyldu á grundvelli 124. gr. laga nr. 30/2004.

Stefndi hafnaði hins vegar bótaskyldu vegna slyssins með tölvupósti 5. janúar 2018. Í tölvupóstinum var vísað til þess að félagið hefði móttekið lögregluskýrslu vegna slyssins 25. nóvember 2015 og í henni væri rakinn framburður stefnanda sem endaði á orðunum „[A] kenndi sér ekki meins við höggið“. Í tölvupóstinum er tekið fram að stefndi „hafi haft upplýsingar um tjónsatvikið“, en þar sem félaginu hefði ekki borist tilkynning eða upplýsingar um líkamstjón stefnanda fyrr en með umboði og tilkynningu í febrúar 2017, þá teldi það að tilkynningarfrestur væri útrunninn. Lögregluskýrslan hefði því að mati stefnda ekki rofið tilkynningarfrest hvað varðaði kröfu um bætur vegna líkamstjóns stefnanda.

Stefnandi kærði synjun félagsins til úrskurðarnefndar í vátryggingamálum, sem staðfesti synjun félagsins með úrskurði, dags. 13. mars 2018.

Stefnandi gaf aðilaskýrslu við meðferð málsins fyrir dómi. Aðspurður um læknisvottorð sem gefin voru út til stefnanda vegna náms í lögregluskólanum og vegna reykköfunar árin 2015 og 2016 og hvort þau einkenni sem hann lýsti í málsgögnum hefðu ekkert háð honum þá kvaðst stefnandi hafa rætt þau við lækna og þeir hefðu talið að einkennin væru vöðvabólga. Þá kvaðst stefnandi einungis hafa sótt tvær reykköfunaræfingar á ári. Að sögn stefnanda voru óþægindi hans ekki stöðug heldur kæmu þau og færu. Stefnandi kvaðst enn fremur hafa borgað allar heimsóknir til lækna, nudd og sjúkraþjálfun úr eigin vasa. Aðspurður hvenær hann hefði fyrst gert sér grein fyrir því að einkenni hans væru varanleg sagði stefnandi að hann hefði rætt við starfsbróður sinn árið 2017 og í kjölfarið leitað til sjúkraþjálfara sem hefði sagt honum að einkenni hans væru varanleg.

III. Málsástæður aðila

Málsástæður stefnanda

Stefnandi byggir kröfu sína á XIII. kafla umferðarlaga nr. 50/1987, sbr. einkum 92. gr., um slysatryggingu ökumanns, sem og á ákvæðum skaðabótalaga nr. 50/1993.

Stefnandi telur að ákvörðun stefnda um að hafna bótaskyldu á grundvelli 124. gr. laga nr. 30/2004 sé ekki á rökum reist. Telur stefnandi ljóst samkvæmt ákvæðinu að tilkynning til tryggingafélags um vátryggingaratburð sem berst til félagsins með öðrum hætti en með tilkynningu tjónþola sjálfs rjúfi tilkynningarfrestinn. Vísar stefnandi þá til þess að í málinu sé óumdeilt að stefndi fékk afrit af lögregluskýrslu vegna umferðarslyssins sem stefnandi lenti í og einnig sé óumdeilt að lögregluskýrslan hafi borist stefnda innan þess 12 mánaða frests sem tilgreindur sé í ákvæðinu.

Stefnandi mótmælir þeirri afstöðu stefnda að ekki hafi borist fullnægjandi upplýsingar með lögregluskýrslunni þar sem stefnandi sé ekki tilgreindur sem slasaður í lögregluskýrslu, og þar sérstaklega tekið fram að „hann hafi ekki kennt sér meins við höggið“. Bendir stefnandi í því samhengi á að orðalag 124. gr. sé skýrt um að tilkynning um „vátryggingaratburð“ sé nægjanleg til að rjúfa tilkynningarfrest. Ekki sé gert að sérstöku skilyrði að tilkynningin feli í sér upplýsingar um líkamstjón tjónþola eða umfang þess. Stefnandi bendir á að hugtakið vátryggingaratburður sé skilgreint í flið 2. gr. sömu laga, „sem atvik sem samkvæmt vátryggingarsamningi veldur því að til greiðslu bóta getur komið“.

Með hliðsjón af því að skilgreiningin tiltekur sérstaklega að um „atvik“ sé að ræða sem veldur því að til greiðslu bóta getur komið telur stefnandi ljóst að þar sé átt við slysið sjálft, þ.e. umferðarslysið. Ekki sé sérstaklega átt við líkamstjón hvers og eins tjónþola í slysinu og hvenær það raungerist. Stefnandi bendir á að það sé algengt að líkamstjón tjónþola komi ekki í ljós strax á slysdegi, heldur jafnvel löngu eftir slys.

Stefnandi telur að skilgreiningin í flið 2. gr. laganna vísi enn fremur til þess að atvikið sem um ræðir valdi því samkvæmt „vátryggingarsamningi“ að til greiðslu bóta geti komið. Í 2. gr. skilmála félagsins vegna slysatryggingar ökumanns og eiganda er gildissvið tryggingarinnar skilgreint með þeim hætti að henni sé ætlað að greiða bætur fyrir tjón vegna „umferðarslyss“ sem ökumaður verður fyrir við stjórn ökutækis, sbr. 92. gr. umferðarlaga. Það sé því umferðarslysið sjálft sem valdi því samkvæmt skilmálum félagsins að til greiðslu bóta geti komið. Að mati stefnanda sé því ljóst að hugtakið vátryggingaratburður verði túlkað með þeim hætti að þar sé átt við slysatvikið sjálft. Þ.a.l. sé nægjanlegt samkvæmt ákvæðinu að félaginu hafi borist tilkynning um að umferðarslysið hafi gerst.

Stefnandi telur ótækt að lokamálsliður 124. gr. laga nr. 30/2002 verði túlkaður með þrengjandi hætti þannig að hugtakið „vátryggingaratburður“ verði aðeins talið taka til líkamstjóns sem verður í viðkomandi slysi. Að mati stefnanda gengur slík túlkun beint gegn beinni merkingu ákvæðisins ef tekið er mið af almennum lögskýringarsjónarmiðum og almennri túlkun hugtaksins vátryggingaratburður, sem jafnan er talið vísa til slyss eða atviks sem veldur tjóni, í þessu tilviki umferðarslyssins 27. október 2014. Hafi slík nálgun verið markmiðið þegar ákvæðið var sett í lög hefði löggjafanum verið í lófa lagið að orða ákvæðið með þeim hætti að það væri einskorðað við upplýsingar um líkamstjón viðkomandi. Þar sem tekin var meðvituð ákvörðun hjá löggjafanum um að orða ákvæðið með þessum hætti telur stefnandi að vilji löggjafans hafi staðið til þess að nægjanlegt væri að tryggingafélaginu hefði borist tilkynning um slysatburðinn sem slíkan til þess að tilkynningarfrestur samkvæmt ákvæðinu teldist vera rofinn.

Stefnandi telur að við túlkun hugtaksins vátryggingaratburður í lokamálslið 124. gr. laga nr. 30/2004 verði að líta til þeirrar merkingar sem hugtakinu er gefin í öðrum ákvæðum laganna. Almennt sé viðurkennt að skýra skuli lagaákvæði og hugtök sem þar koma fram í samræmi við þá merkingu sem hugtökunum sé gefin í öðrum ákvæðum viðkomandi laga, með svokallaðri innri samræmisskýringu.

Stefnandi bendir á að hugtakið „vátryggingaratburður“ komi fyrir í allmörgum ákvæðum laga nr. 30/2004, fyrir utan skilgreininguna í 2. gr. sem nefnd var hér að framan. Þannig komi hugtakið fram í 125. gr. laganna, sem fjallar um fyrningu krafna vegna líkamstjóns. Þar sé sérstaklega tekið fram að krafa vegna vátryggingarfjárhæðar í höfuðstólstryggingum fyrnist í síðasta lagi á 20 árum, en aðrar kröfur á 10 árum, eftir lok þess almanaksárs sem „vátryggingaratburður“ varð. Þetta ákvæði hafi verið túlkað þannig í framkvæmd að upphaf fyrningarfrests samkvæmt ákvæðinu, þ.e. endanlegs fyrningarfrests, miðist við slysdagsetningu, en ekki við það tímamark þegar líkamstjón kemur fram. Þá sé hugtakið vátryggingaratburður túlkað með sambærilegum hætti í 92. gr. laganna.

Stefnandi vísar enn fremur til 90. gr. laga nr. 30/2004. Ákvæðið felur í sér að mati stefnanda að gerð séu skýr skil milli vátryggingaratburðar og afleiðinga hans, þ.e. að hugtakið vátryggingaratburður taki til slyssins sjálfs, þ.e. atviksins, en ekki hvenær afleiðingar þess komu fram.

Stefnandi telur að taka verði mið af ætluðum tilgangi tilkynningarfrests 124. gr. laga nr. 30/2004 við mat á því hvort ákvæðið á við eða ekki. Ákvæðinu er ætlað að tryggja að bótauppgjör vegna slysa dragist ekki úr hófi fram, þannig að gagnaöflun eða sönnun geti reynst illmöguleg. Stefnandi telur að þessu markmiði sé náð fái félagið tilkynningu um tjónsatburð skömmu eftir að hann gerist, eins og um sé að ræða í þessu tilviki.

Stefnandi telur ljóst að bótauppgjör í máli hans hafi ekki dregist úr hófi fram og gagnaöflun eða sönnun geti ekki talist illmöguleg, þannig að það hafi valdið félaginu vandkvæðum með einhverjum hætti. Að mati stefnanda er því ljóst að markmið ákvæðisins er uppfyllt þótt fallist verði á kröfu stefnanda um upphaf tilkynningarfrests. Stefnandi bendir enn fremur á að markmið setningar laga nr. 30/2004 hafi verið að rýmka tilkynningarfrest tjónþola þegar um líkamstjón væri að ræða. Þannig hafi verið fallið frá því skilyrði sem sett var í lögum nr. 20/1954 um að upphaf tilkynningarfrests skyldi miðast við vátryggingaratburðinn sjálfan og þess í stað miðað við það tímamark þegar tjónþoli hafði vitneskju um þau atvik sem krafa hans var byggð á. Séu þessar breytingar í takt við markmið laganna eins og þau koma fram í greinargerð með frumvarpinu sem síðar varð að lögum, sem hafi m.a. verið að stuðla að aukinni neytendavernd og því tryggja hag tjónþola gagnvart tryggingafélögum. Verði túlkun stefnda á ákvæðinu ofan á telur stefnandi ljóst að sú niðurstaða gangi gegn þessu markmiði laganna og ákvæðisins eins og það kemur fram í lögskýringargögnum.

Verði ekki fallist á framangreindar röksemdir stefnanda byggir hann á því að hann hafi ekki getað gert sér grein fyrir varanlegum afleiðingum tjóns síns á því tímamarki sem stefndi miðar við. Við mat á varanlegum afleiðingum slyssins hafi stefndi óskað sérstaklega eftir því við matsmenn að þeir legðu mat á það tímamark hvenær stefnandi hefði mátt gera sér grein fyrir varanlegum afleiðingum slyssins.

Stefnandi telur að niðurstaða matsmanna í umræddri matsgerð, um að hann hefði átt að geta gert sér grein fyrir því ári eftir slys að hann væri með varanleg einkenni vegna slyssins, sé ekki í samræmi við þau gögn sem liggja fyrir og í raun algjörlega órökstudd. Hann bendir á að við mat á því hvert sé upphaf tilkynningarfrests samkvæmt 124. gr. laga nr. 30/2004 verði að taka mið af raunverulegri vitneskju tjónþola sjálfs um ástandið, þ.e. að líkamstjónið hafi haft varanlegar afleiðingar fyrir hann, en ekki sé nægilegt að hann hafi mátt vita um það. Slíkt mat verði þó einnig að byggjast á læknisfræðilegum gögnum og miðist ekki við batahvörf/stöðugleikapunkt nema í undantekningartilfellum. Varðandi túlkun ákvæðisins vísar stefnandi til dómaframkvæmdar Hæstaréttar Íslands og bendir á að það sé á endanum í höndum dómstóla að meta upphafstíma tilkynningarfrests samkvæmt 124. gr. laga nr. 30/2004, um vátryggingarsamninga. Við það mat skuli miða upphaf frestsins samkvæmt ákvæðinu við það tímamark þegar sá sem orðið hefur fyrir varanlegu líkamstjóni hafi raunverulega gert sér grein fyrir að það hefði varanlegar afleiðingar fyrir hann.

Stefnandi bendir á að það tímamark sem matsmenn miða við í matsgerð sinni frá 20. desember 2017, þar sem lagt er til grundvallar að stefnandi hafi áttað sig á varanlegum afleiðingum slyssins um ári eftir slys, eigi sér ekki stoð í þeim læknisfræðilegu gögnum sem liggja fyrir. Á þeim tíma, í október 2015 eða haustið það ár, hafi stefnandi ekki leitað til læknis vegna einkenna slyssins og engin sérstök læknismeðferð hafi verið í gangi á þeim tímapunkti. Á því tímabili hafði honum verið ráðlagt að sækja nudd og ávísað verkjalyfjum, þar sem talið var að um vöðvabólgu væri að ræða. Sú greining sé staðfest í sjúkraskrá vegna heimsóknar hans til heimilislæknis 26. október 2016, þar sem enn sé ávísað verkjalyfjum og honum vísað til nuddmeðferðar.

Fljótlega eftir þá heimsókn hafi stefnandi farið að átta sig á því að einkennin sem hann glímdi við væru í raun ekki vöðvabólga, heldur afleiðingar baktognunar vegna umferðarslyssins og að þau myndu ekki ganga til baka. Það sé svo ekki fyrr en við komu til heimilislæknis 10. febrúar 2017 sem í raun sé staðfest að stefnandi sé með varanleg einkenni í baki vegna mjóbakstognunar. Fram að því tímamarki hafi stefnandi talið að um tímabundin einkenni væri að ræða enda hafði hann alltaf fengið þær upplýsingar hjá læknum að hann væri með vöðvabólgu sem hægt væri að vinna bug á með lyfjagjöf og sjúkranuddi.

Stefnandi telur að þessi niðurstaða matsmanna í matsgerðinni sé haldin miklum ágöllum, enda sé hún algjörlega órökstudd. Þá taki matsmenn ekkert tillit til huglægrar afstöðu stefnanda varðandi einkennin og þess hvernig hann hefði átt að geta áttað sig á því að einkenni hans væru varanleg og að hvað miklum hluta þau gætu gengið til baka. Stefnandi ítrekar að það er á endanum hlutverk dómstóla að meta hvert upphaf tilkynningarfrests telst vera samkvæmt 124. gr. laga nr. 30/2004, út frá öllum fyrirliggjandi gögnum og dómaframkvæmd um túlkun og beitingu ákvæðisins.

Stefnandi telur því að hann hafi ekki haft raunverulega vitneskju um varanlegar afleiðingar slyssins fyrr en í fyrsta lagi við það tímamark þegar einkenni hans séu staðfest með heimsókn til læknis 10. febrúar 2017. Verði ekki fallist á það tímamark telur stefnandi að miða eigi við það tímamark þegar hann fór til læknis 26. október 2016, en í kjölfar þess fór hann að átta sig á að einkenni hans gætu talist varanleg. Fram að þeim tíma hafi stefnandi talið að einkenni hans væru vegna vöðvabólgu sem stafaði af álagi og einkenni hans myndu tvímælalaust ganga til baka.

Stefnandi kveðst engar upplýsingar hafa fengið frá læknum um að einkenni hans gætu verið varanleg fyrr en hann leitaði til læknis 10. febrúar 2017. Hann hafi því enga vitneskju haft um varanleika einkenna sinna fyrr en á því tímamarki. Því hafi tilkynningarfrestur samkvæmt 124. gr. laga nr. 30/2004 ekki verið liðinn þegar tilkynning barst stefnda í febrúar 2017.

Krafa stefnanda um skaðabætur byggist á ákvæðum skaðabótalaga nr. 50/1993 og niðurstöðum fyrirliggjandi matsgerðar, dags. 20. desember 2017. Um bótakröfu vegna varanlegs miska vísar stefnandi til 4. gr. skaðabótalaga. Samkvæmt fyrirliggjandi matsgerð sé varanlegur miski stefnanda af völdum slyssins 5 stig. Grunnfjárhæð miska, með vísan til 2. mgr. 4. gr. skaðabótalaga og m.t.t. aldurs stefnanda á slysdegi, er 11.117.500. Vegna þessa þáttar er því krafist samtals 555.875 kr. (11.117.500 x 5 stig).

Kröfu um bætur vegna varanlegrar örorku reisir stefnandi á 5.–7. gr. skaðabótalaga. Samkvæmt fyrirliggjandi matsgerð sé varanleg örorka stefnanda vegna slyssins, sbr. 5. gr. skaðabótalaga, 5%. Með vísan til aldurs stefnanda á þeim degi er heilsufar hans í kjölfar slyssins telst stöðugt er margfeldisstuðull hans samkvæmt 6. gr. skaðabótalaga 15,002.

Stefnandi byggir útreikning tekjuviðmiðs á 1. mgr. 7. gr. skaðabótalaga og miðar við meðaltekjur sínar sl. þrjú ár fyrir slysið. Tekjur hans voru 3.676.796 kr. árið 2011, 4.283.793 kr. árið 2012 og 5.606.813 kr. árið 2013. Að teknu tilliti til launavísitölu og 11,5% framlags í lífeyrissjóð, sbr. 1. mgr. 7. gr., eru viðmiðunartekjur samtals 5.800.659 kr. Verða bætur fyrir varanlega örorku því samtals 4.351.074 kr. (5.800.659 x 15.002 x 5%) og er gerð krafa þar um.

Kröfur vegna miska og örorku beri vexti eftir 1. mgr. 16. gr. skaðabótalaga. Krafa vegna varanlegs miska ber vexti frá tjónsdegi, 27. október 2014, samkvæmt ákvæðinu en krafa vegna varanlegrar örorku frá upphafsdegi metinnar örorku, þ.e. frá 27. janúar 2015. Um dráttarvexti er vísað til 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001, um vexti og verðtryggingu. Upphafstími dráttarvaxta miðast við þann dag er mánuður var liðinn frá því að kröfubréf var sent stefnda, eða við 20. janúar 2018, sbr. 9. gr. vaxtalaga.

Stefnandi telur að krafa hans sé ófyrnd samkvæmt 99. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, enda liggi fyrir að stefnandi hafi ekki áttað sig á afleiðingum slyssins fyrr en við komu til heimilislæknis 10. febrúar 2017, sbr. fyrri umfjöllun. Samkvæmt 99. gr. umferðarlaga fyrnist bótakröfur á fjórum árum frá lokum þess almanaksárs sem kröfuhafi fékk vitneskju um kröfu sína og átti þess fyrst kost að leita fullnustu hennar. Af þeim sökum geti krafa stefnanda ekki talist fyrnd samkvæmt ákvæðinu. Því til viðbótar bendir stefnandi á að slys stefnanda átti sér stað 27. október 2014 og því gæti umræddur fyrningarfrestur í fyrsta lagi hafa liðið um áramótin 2018/2019. Stefndi hafi með tölvupósti 17. desember 2018 gefið yfirlýsingu um að félagið myndi ekki bera fyrir sig fyrningu kröfu stefnanda um áramótin 2018/2019. Stefndi sé bundinn við þessa yfirlýsingu og krafa stefnanda sé því ekki fyrnd.

Málsástæður stefnda

Stefndi telur stefnanda hafa glatað rétti til bóta sökum tómlætis, þar sem hann hafi ekki tilkynnt stefnda um kröfu sína innan lögboðins frests samkvæmt 1. mgr. 124. gr. laga nr. 30/2004. Samkvæmt lagaákvæðinu glati sá sem ekki gerir kröfu um bætur innan árs frá því að hann fékk vitneskju um þau atvik sem bótakrafan er reist á rétti til bóta úr slysatryggingu.

Stefndi telur það liggja fyrir að stefnandi hafi mátt vita um kröfu sína í síðasta lagi ári eftir slysið, samkvæmt matsgerð I-kk-ef S-kk-ef og S-kk-ef B-kk-ef. Þeirri niðurstöðu hafi ekki verið hnekkt. Stefndi bendir á að á því ári hafi stefnandi leitað læknishjálpar, strax í kjölfar slyssins, og farið síðan ítrekað bæði til læknis og sjúkraþjálfara. Því sé ljóst að stefnandi hafi bæði haft ástæðu og upplýsingar til þess að virða hinn lögmælta frest en kosið að gera það ekki. Það leiði til missis bótaréttar samkvæmt lagaákvæðinu.

Stefndi telur að niðurstaða matsmanna um það hvenær stefnanda hafi mátt vera ljóst að hann ætti mögulega bótakröfu veita honum umtalsvert svigrúm og það tímamark sé löngu eftir að svo kölluð batahvörf voru ákveðin þann 27. janúar 2015, eða þremur mánuðum eftir slysið. Þrátt fyrir það hafi stefnandi enga tilkynningu sent um kröfu sína fyrr en 8. febrúar 2017 sem er rúmum fimmtán mánuðum eftir að honum hafi í síðasta lagi mátt vera krafa sín ljós og tuttugu og sjö mánuðum eftir slysið. Fresturinn sé því ekki bara liðinn heldur löngu liðinn. Stefndi ítrekar að fresturinn er lögmæltur og tómlæti hafi í för með sér missi bótaréttar. Því beri að sýkna stefnda af kröfum stefnanda.

Stefndi mótmælir málatilbúnaði stefnanda um að afrit af lögregluskýrslu teljist vera tilkynning um vátryggingaratburð hans í skilningi ákvæðis 1. mgr. 124. gr. laga nr. 30/2004. Ekki síst þar sem fram komi í lögregluskýrslunni og sé haft eftir stefnanda, á bls. 7, að hann hafi ekki kennt sér meins við höggið.

Stefndi byggir á því að í 1. mgr. 124. gr. laga um vátryggingarsamninga sé vátryggingaratburður skilgreindur sem atvik sem krafa er reist á og vátryggingaratburður teljist hafa orðið þegar þau atvik séu orðin ljós. Vísast jafnframt til orðalags gliðar 70. gr. laganna þar sem talað er um frest til þess að tilkynna um vátryggingaratburð þegar hann hefur orðið, sbr. 1. mgr. 124. gr. laganna.

Af hálfu stefnda er vísað til þess að í framkvæmd hafi túlkun ákvæðisins byggst á því að vegna slysa byrji sá frestur að líða þegar vátryggðum verði ljóst að hann búi við tímabundnar eða varanlegar líkamlegar afleiðingar sem geti orðið grundvöllur að kröfu samkvæmt vátryggingarsamningi. Atvik sem ekki valdi líkamlegum áverkum sé ekki vátryggingaratburður í slysatryggingum, enda hafi þá ekkert slys í skilningi vátryggingaréttar orðið. Þar sé ófrávíkjanlegt skilyrði að atburður hafi valdið meiðslum á líkama vátryggðs.

Stefndi telur að í ljósi þessa geti lögregluskýrsla þar sem í engu er getið um afleiðingar fyrir stefnanda ekki talist til tilkynningar hans um vátryggingaratburð í slysatryggingu í skilningi 1. mgr. 124. gr. laga nr. 30/2004. Stefndi hafnar með öllu þeim málatilbúnaði stefnanda að skilgreina beri hugtakið vátryggingaratburð svo þröngt að með því sé alltaf og eingöngu átt við frumorsök eða grunnatvik sem leiði til tjóns án nokkurs samhengis við afleiðingar. Slík nálgun eigi sér ekki stoð í meginreglum vátryggingaréttar. Þess vegna getur afrit lögregluskýrslu þar sem þess er sérstaklega getið að atburður hafi ekki haft í för með sér afleiðingar ekki talist til tilkynningar í skilningi ákvæðis 1. mgr. 124. gr. laga nr. 30/2004.

Þótt ákvæði laganna geri ekki sérstakar formkröfur til tilkynninga leiðir af eðli máls að í tilkynningu þurfi að minnsta kosti að koma fram hver sé vátryggingartaki, hvers konar vátryggingu um ræðir og hver vátryggingaratburðurinn sé þannig að félagið geti áttað sig á hvaða hagsmunir eru í húfi. Annars væri verið að gera þær kröfur til vátryggingafélaga að yfirfara allar lögregluskýrslur og bera saman við alla gilda vátryggingarsamninga, jafnvel þótt tekið sé fram að atvik hafi ekki leitt til tjóns. Sú niðurstaða getur að mati stefnda aldrei talist tæk. Komi þær upplýsingar ekki fram í tilkynningu eða lögregluskýrslu geti tilkynningin ekki talist fullnægjandi.

Stefndi bendir á að lögregluskýrslan sem stefnandi byggir á að hafi falið í sér tilkynningu um slys hans upplýsir aðeins um það eitt hver vátryggingartaki sé en gefur hvorki tilefni til að ætla að um sé að ræða atvik sem kunni að verða bótaskylt út slysatryggingu ökumanns né veiti hún nokkrar upplýsingar sem tengja megi við vátryggingaratburð í þeirri tryggingu. Þvert á móti. Stefnandi sé í skýrslunni ekki tilgreindur sem slasaður heldur einmitt haft beint eftir honum að hann hafi ekki kennt sér meins eftir slysið. Skýrslan geti því ekki talist til tjónstilkynningar í neinum skilningi þess orðs. Skýrslan uppfylli þannig engan veginn þær lágmarkskröfur sem gera verði til tilkynningar um vátryggingaratburð. Stefndi útbýr sérstök tilkynningareyðublöð til þess að aðstoða vátryggingartaka við að tilkynna slys með fullnægjandi hætti. Eyðublöðin eru aðgengileg á vefsíðu félagsins og starfstöð. Stefnandi fyllti út slíkt eyðublað og sendi þann 8. febrúar 2017. Þá var fresturinn samkvæmt lagaákvæðinu hins vegar löngu liðinn. Tilkynningin staðfesti jafnframt að stefnandi sjálfur hafi ekki litið svo á að tjónið hefði verið tilkynnt.

Niðurstöðu matsmanna hefur ekki verið hnekkt:

Stefnandi byggir jafnframt á því að niðurstaða matsmanna um það hvenær stefnandi hafi mátt gera sér grein fyrir varanlegum afleiðingum slyssins sé röng. Að mati stefnda séu engar forsendur til þess að telja niðurstöðu matsmanna ranga eða að líta beri til annars tímamarks en þess sem matsmenn telji rétt að miða við. Stefndi bendir á að matsmenn hafi ekki sett þetta tímamark við batahvörf eða stöðugleikapunkt, sem var ákveðinn þremur mánuðum eftir slys. Niðurstaða matsmanna veiti þannig stefnanda umtalsvert svigrúm til þess að tilkynna innan lögmælts frests. Stefndi bendir á að málsaðilar stóðu saman að öflun matsgerðarinnar og hafi niðurstöðum hennar ekki verið hnekkt.

Stefndi bendir á að sú spurning sem var lögð fyrir matsmenn laut sérstaklega að því álitaefni hvenær tilkynningarfrestur samkvæmt ákvæði 1. mgr. 124. gr. laga um vátryggingarsamninga hefði byrjað að líða. Niðurstaða matsmanna byggist á læknisfræðilegum gögnum ásamt viðtali og skoðun á matsfundi. Svo virðist sem stefnandi geri aðallega athugasemdir við niðurstöðu matsmanna á þeim forsendum að ekki hafi verið tekið tillit til huglægrar afstöðu hans hvað varðar einkennin. Þessu hafnar stefndi. Þá telur stefndi ótækt með öllu að tímamarkið verði alfarið og nánast eingöngu byggt á frásögn stefnanda um það hvenær hann segist hafa gert sér grein fyrir varanlegum afleiðingum slyssins. Meta verði sönnunargildi frásagnar stefnanda í samhengi við önnur gögn málsins. Þá bendir stefndi á að stefnandi hafi lýst einkennum sínum og þróun þeirra á matsfundi og verði að ætla að sú frásögn hafi haft vægi í niðurstöðu matsmanna enda sé tímamarkið sett mun aftar en batahvörfin sjálf. Sé því augljóst að afstaða og frásögn stefnanda hafi haft áhrif á matsmenn varðandi niðurstöðu þeirra.

Í ljósi alls framangreinds var eins árs tilkynningarfrestur samkvæmt 1. mgr. 124. gr. laga nr. 30/2004 löngu liðinn þegar lögmaður stefnanda sendi stefnda tilkynningu um slysið í lok október 2015. Gögn málsins benda til þess að stefnandi hafi haft vitneskju um stöðu sína fljótlega eftir slysið og í síðasta lagi ári eftir slysið. Með því að stefnandi hafi ekki tilkynnt stefnda um tjónið innan lögmælts frests sé bótaréttur stefnanda niður fallinn og beri því að sýkna stefnda af kröfum stefnanda í málinu.

IV. Niðurstaða

Mál þetta snýst um það hvort stefnandi hafi gert kröfu um bætur til stefnda innan árs frá því að hann fékk vitneskju um þau atvik sem bótakrafa hans í málinu byggist á og jafnframt hvort stefnda hafi ekki borist tilkynning um vátryggingaratburð með öðrum hætti.

Í 1. mgr. 124. gr. laga nr. 30/2004, um vátryggingarsamninga, er kveðið á um að sá sem rétt á til bóta samkvæmt slysatryggingu glati þeim rétti ef krafa er ekki gerð um þær til vátryggingafélagsins „innan árs frá því að hann fékk vitneskju um þau atvik sem hún er reist á eða því hefur ekki borist tilkynning um vátryggingaratburð með öðrum hætti“.

Samkvæmt þessu er unnt að rjúfa tilkynningarfrest vegna slysatrygginga, eins og þeirrar sem mál þetta varðar, með tvenns konar hætti. Fyrri leiðin miðast við að tilkynningarfrestur rofni með því að krafa um bætur sé gerð innan árs frá því að viðkomandi fékk vitneskju um þau atvik sem eru tilefni kröfunnar. Er þetta efnislega sama regla og mælt er fyrir um í 51. gr. laga nr. 30/2004 sem varðar skaðatryggingar, en í athugasemdum við 51. gr. í frumvarpi því sem varð að lögum nr. 30/2004 og vísað er til í athugasemdum við 124. gr. er vísað til þess að vátryggingafélög hafi mikla hagsmuni af því að kröfur komi fram sem fyrst, auk þess sem það hafi samfélagslega þýðingu að ljúka málum án óþarfa dráttar. Ætlast verði til þess að vátryggður hafi vara á sér og sé það „á hans ábyrgð ef hann gerir sér ekki grein fyrir að atvikin sem hann hefur fengið upplýsingar um veita honum rétt til vátryggingabóta“. Í ákvæðinu eru ekki gerðar kröfur um form tilkynningar og þar eru ekki fyrirmæli um það hvers efnis tilkynning skal vera að öðru leyti en því að tilkynna á um „kröfu“ viðkomandi.

Síðari leiðin sem gert er ráð fyrir í 1. mgr. 124. gr. er sú að ársfresturinn samkvæmt ákvæðinu rofni hafi „tilkynning um vátryggingaratburð“ borist „með öðrum hætti“, en þessum texta var bætt við 1. mgr. 124. gr. með lögum nr. 15/2015. Þessi hluti ákvæðisins var felldur inn í frumvarp það sem varð að lögunum með breytingartillögu efnahagsog viðskiptanefndar við umfjöllun nefndarinnar um frumvarpið. Í áliti nefndarinnar kemur fram að breytingartillagan eigi rætur að rekja til umsagnar Alþýðusambandsins og að henni hafi verið ætlað að koma til móts við bókun við kjarasamninga á almennum vinnumarkaði þar sem óskað hafi verið eftir lagabreytingu svo að engum vafa yrði undirorpið að tilkynning vinnuveitanda um vátryggingaratburð jafngilti skyldum vátryggðs í skilningi laganna.

Málatilbúnaður stefnanda í málinu byggist í fyrsta lagi á því að hann hafi ekki fyrirgert rétti sínum samkvæmt 1. mgr. 124. gr. þar sem lögregluskýrsla vegna slyssins sem hann varð fyrir 27. október 2014 hafi borist stefnda 25. nóvember 2014 og þar með hafi stefnda borist „tilkynning um vátryggingaratburð með öðrum hætti“ í skilningi 1. mgr. 124. gr. Af hálfu stefnda er þessari málsástæðu mótmælt og þá einkum með vísan til þess að ekki hafa verið unnt að ráða af skýrslunni að stefnandi hefði orðið fyrir tjóni sem leitt gæti til bótaskyldu stefnda.

Ágreiningur aðila lýtur samkvæmt framangreindu í reynd að túlkun orðanna „tilkynning um vátryggingaratburð með öðrum hætti“ í 1. mgr. 124. gr. laga nr. 30/2004. Snýr ágreiningurinn nánar tiltekið að því hvort nægilegt hafi verið fyrir stefnanda að tilkynna um frumorsök tjónsins sem bótakrafa hans byggist á, sjálft slysið 27. október 2014, eða hvort gera verði þá kröfu samkvæmt ákvæðinu að tilkynning samkvæmt ákvæði 1. mgr. 124. gr. þurfi að bera með sér að tjón hafi orðið vegna slyss, eins og málatilbúnaður stefnda byggist á.

Telja verður ljóst að með þeirri tilkynningarskyldu sem lögð er á tjónþola samkvæmt 1. mgr. 124. gr. laga nr. 30/2004 sé ætlunin að vátryggingafélag sé upplýst um hver vátryggingaratburður sé þannig að það geti áttað sig á því hvaða hagsmunir eru í húfi. Þegar horft er til orðalags 1. mgr. 124. gr. verður ekki um villst að úrlausn um ágreining aðila veltur í raun réttri á afmörkun hugtaksins „vátryggingaratburður“ samkvæmt ákvæðinu. Við túlkun þess hugtaks er, með hliðsjón af sjónarmiðum um innbyrðis samræmi í ákvæðum laga nr. 30/2004, nauðsynlegt að horfa til 15. tölul. 2. gr. laga nr. 30/2004, en þar er hugtakið „vátryggingaratburður“ skilgreint sem „atvik sem samkvæmt vátryggingarsamningi veldur því að til greiðslu bóta getur komið“.

Af þessu leiðir að úrlausn þess hvort lögregluskýrslan sem stefnda var send í málinu geti talist tilkynning um vátryggingaratburð í skilningi 1. mgr. 124. gr. laga nr. 30/2004 ræðst af þeim vátryggingarsamningi sem stefnandi byggir á kröfu sína um greiðslu úr tryggingu stefnda og því hvaða atvik geti leitt til bótaskyldu samkvæmt samningnum.

Sá vátryggingarsamningur hefur hins vegar ekki verið lagður fram í málinu. Hefur dómurinn þar af leiðandi ekki forsendur til að taka afstöðu til þess hvort málsástæða stefnanda um að hann hafi tilkynnt um vátryggingaratburð í tæka tíð eigi við rök að styðjast. Í ljósi þess að stefndi hafði þegar fyrir höfðun málsins borið því við að stefnandi hefði glatað bótarétti sínum vegna tómlætis á grundvelli 1. mgr. 124. gr. verður að telja að það hafi staðið stefnanda nær að sýna fram á að tilkynningarskyldu hefði verið fullnægt og leggja fram gögn í því skyni. Með vísan til þessa og annarra sjónarmiða um túlkun 1. mgr. 124. gr. sem rakin eru hér að framan er hafnað málsástæðum stefnanda um að lögregluskýrslan sem send var stefnda 25. nóvember 2014 hafi getað talist „tilkynning um vátryggingaratburð“ í skilningi ákvæðisins.

Eftir stendur þá að taka afstöðu til þess hvort stefnandi hafi samkvæmt 1. mgr. 124. gr. laga nr. 30/2004 glatað rétti til bóta samkvæmt slysatryggingu á þeim forsendum að hann hafi ekki gert kröfu um bætur til stefnda innan árs frá því að hann fékk vitneskju um þau atvik sem hún er reist á. Í samræmi við orðanna hljóðan hefur þessi hluti ákvæðisins verið skýrður á þann veg í dómaframkvæmd að þegar krafist er bóta vegna varanlegs líkamstjóns beri að miða upphaf eins árs frestsins við það hvenær sá sem orðið hefur fyrir slíku tjóni hafi raunverulega gert sér grein fyrir að það hefði varanlegar afleiðingar fyrir hann., sjá hér meðal annars dóma Hæstaréttar 22. október 2009 í máli nr. 7/2009 og 21. maí 2015 í máli nr. 10/2015.

Varnir stefnda í málinu að þessu leyti byggjast á niðurstöðu dómkvaddra matsmanna sem lýst er í matsgerð um að stefnandi hefði, að ári liðnu frá slysinu, mátt gera sér grein fyrir að um væri að ræða varanleg einkenni að völdum slyssins. Samkvæmt því hafi stefnandi haft vitneskju um þau atvik sem krafa hans er reist á 27. október 2015 en miðað við það tímamark hafi frestur hans til að tilkynna um tjón runnið sitt skeið 27. október 2016. Stefnda hafi aftur á móti ekki borist viðunandi tjónstilkynning fyrr en með tölvupósti 8. febrúar 2017, en þá hafi fresturinn verið liðinn.

Stefnandi hefur byggt á því í málinu að hann hafi ekki getað gert sér grein fyrir varanlegum afleiðingum tjóns vegna umferðarslyssins á því tímamarki sem stefndi miðar við, enda hafi það ekki verið fyrr en við heimsókn til heimilislæknis 10. febrúar 2017, þar sem í raun hafi verið staðfest að stefnandi væri með varanleg einkenni í baki vegna mjóbakstognunar. Skýrsla stefnanda fyrir dómi var á sama veg um að hann hefði fyrst gert sér grein fyrir því á árinu 2017 við heimsókn til sjúkraþjálfara að einkenni hans vegna slyssins væru varanleg. Þessi skýrsla samrýmist öðru því sem fram er komið í málinu, svo sem vottorði heimilislæknis stefnanda og upplýsingum úr sjúkraskrá, sem rakið er í lýsingu málsatvika í II. kafla þessa dóms.

Á tímabilinu frá 3. febrúar 2015 til 10. febrúar 2017 er ekkert að finna í sjúkraskrá stefnanda um einkenni þeirrar mjóbakstognunar sem hefur verið metin varanleg afleiðing umferðarslyssins 27. október 2014.

Að því er varðar þá fullyrðingu dómkvaddra matsmanna að stefnandi hafi haft vitneskju um þau atvik sem krafa hans er reist á 27. október 2015, þá fær dómurinn, sem skipaður er sérfróðum meðdómanda, ekki séð hvernig sú ályktun verður dregin af gögnum málsins sem liggja fyrir dóminum og matsmenn hafa haft undir höndum. Bendir dómurinn í því samhengi á að ályktun matsmanna um þetta atriði er á engan hátt rökstudd í matsgerðinni en matsmennirnir voru heldur ekki kallaðir fyrir dóminn til að svara spurningum um þetta atriði. Með vísan til þessara annmarka á matsgerðinni og þess sem fram er komið í fyrirliggjandi gögnum um sjúkrasögu stefnanda verður að leggja til grundvallar að sá ársfrestur sem kveðið er á um í ákvæði 1. mgr. 124. gr. hafi ekki verið liðinn þegar stefnandi tilkynnti stefnda um vátryggingaratburðinn 8. febrúar 2017.

Stefndi hefur að öðru leyti ekki hreyft mótmælum við kröfugerð stefnanda um skaðabætur eins og hún er fram sett en krafan er í samræmi við niðurstöður fyrirliggjandi matsgerðar. Af þeim sökum er fallist á að stefndi greiði stefnanda 4.906.949 kr. með 4,5% ársvöxtum af 555.875 kr. frá 27. október 2014 til 27. janúar 2015, af 4.906.946 kr. frá þeim degi til 20. janúar 2018, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 frá þeim degi til greiðsludags.

Í samræmi við þessa niðurstöðu verður stefnda gert að greiða stefnanda kostnað af rekstri málsins sem, miðað við umfang þess og efni, telst hæfilega ákveðinn 744.000 kr. að teknu tilliti til virðisaukaskatts. Dómurinn telur rétt að benda á að í vinnuskýrslu lögmanns sem lögð var fram til stuðnings málskostnaðarkröfu kemur fram að sjö vinnustundir hafi komið til vegna kæru til úrskurðarnefndar í vátryggingamálum. Fær dómurinn ekki séð að slíkur kostnaður falli undir málskostnað í skilningi 1. mgr. 129. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála, enda er þar ekki um að ræða kostnað sem stafar beinlínis af máli, sbr. glið 1. mgr. 129. gr.

K-kk-nf B-kk-nf B-kk-nf héraðsdómari, sem gegnir hlutverki dómsformanns, kveður upp þennan dóm ásamt héraðsdómaranum L-kk-þgf K-kk-þgf og H-kk-þgf B-kk-þgf lækni sem sérfróðum meðdómanda.

Dómsorð:

Stefndi, Vörður tryggingar hf., skal greiða stefnanda, [A], 4.906.949 kr. með 4,5% ársvöxtum af 555.875 kr. frá 27. október 2014 til 27. janúar 2015, af 4.906.946 kr. frá þeim degi til 20. janúar 2018, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 frá þeim degi til greiðsludags. Þá skal stefndi greiða stefnanda 744.000 krónur í málskostnað.

K-kk-nf B-kk-nf B-kk-nf

L-kk-nf K-kk-nf H-kk-nf B-kk-nf fram er komið í fyrirliggjandi gögnum um sjúkrasögu stefnanda verður að leggja til grundvallar að sá ársfrestur sem kveðið er á um í ákvæði 1. mgr. 124. gr. hafi ekki verið liðinn þegar stefnandi tilkynnti stefnda um vátryggingaratburðinn 8. febrúar 2017.

Stefndi hefur að öðru leyti ekki hreyft mótmælum við kröfugerð stefnanda um skaðabætur eins og hún er fram sett en krafan er í samræmi við niðurstöður fyrirliggjandi matsgerðar. Af þeim sökum er fallist á að stefndi greiði stefnanda 4.906.949 kr. með 4,5% ársvöxtum af 555.875 kr. frá 27. október 2014 til 27. janúar 2015, af 4.906.946 kr. frá þeim degi til 20. janúar 2018, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 frá þeim degi til greiðsludags.

Í samræmi við þessa niðurstöðu verður stefnda gert að greiða stefnanda kostnað af rekstri málsins sem, miðað við umfang þess og efni, telst hæfilega ákveðinn 744.000 kr. að teknu tilliti til virðisaukaskatts. Dómurinn telur rétt að benda á að í vinnuskýrslu lögmanns sem lögð var fram til stuðnings málskostnaðarkröfu kemur fram að sjö vinnustundir hafi komið til vegna kæru til úrskurðarnefndar í vátryggingamálum. Fær dómurinn ekki séð að slíkur kostnaður falli undir málskostnað í skilningi 1. mgr. 129. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála, enda er þar ekki um að ræða kostnað sem stafar beinlínis af máli, sbr. glið 1. mgr. 129. gr.

K-kk-nf B-kk-nf B-kk-nf héraðsdómari, sem gegnir hlutverki dómsformanns, kveður upp þennan dóm ásamt héraðsdómaranum L-kk-þgf K-kk-þgf og H-kk-þgf B-kk-þgf lækni sem sérfróðum meðdómanda.

Dómsorð:

Stefndi, Vörður tryggingar hf., skal greiða stefnanda, [A], 4.906.949 kr. með 4,5% ársvöxtum af 555.875 kr. frá 27. október 2014 til 27. janúar 2015, af 4.906.946 kr. frá þeim degi til 20. janúar 2018, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 frá þeim degi til greiðsludags. Þá skal stefndi greiða stefnanda 744.000 krónur í málskostnað.

K-kk-nf B-kk-nf B-kk-nf

L-kk-nf K-kk-nf H-kk-nf B-kk-nf