S-275/2009

Mál þetta, sem þingfest var 4. júní sl. og dómtekið 11. júní sl., er höfðað með ákæru ríkissaksóknara, dagsettri 13. maí 2009, á hendur S-x-x S-x-x, kt. 000000-0000, Oddabraut 15, Þorlákshöfn,

„fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás, með því að hafa miðvikudaginn 18. febrúar 2009, í Fjölbrautarskóla Suðurlands, Tryggvagötu 25, Árborg, slegið D-kk-þf G-kk-þf E-kk-þf, kennitala 000000-0000, ítrekað með grjóthnullungi í höfuðið, með þeim afleiðingum að hann hlaut eymsli og bólgu vinstra megin á hvirfli og langvarandi höfuðverk næstu vikur á eftir.

Telst brot þetta varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19,1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20/1981.

Þess er krafist að ákærðu verði dæmdir til refsingar og til greiðslu sakarkostnaðar.

Einkaréttarkrafa:

Af hálfu E-kk-ef G-kk-ef G-kk-ef, kt. 000000-0000, fyrir hönd ólögráða D-kk-ef G-kk-ef G-kk-ef, kt. 000000-0000, er krafist skaðabóta að fjárhæð kr. 478.893.“

Með bréfi ríkissaksóknara, dagsettu 13. maí sl., var lögreglustjóranum á Selfossi falið að fara með málið af hálfu ákæruvaldsins fyrir Héraðsdómi Suðurlands.

Ákærði komu fyrir dóminn við þingfestingu málsins og fékk frest til að kynna sér gögn málsins. Ákærði kom aftur fyrir dóminn 11. júní sl. og játaði sök. Farið var með málið samkvæmt ákvæðum 164. gr. laga nr. 88/2008 og var það tekið til dóms án frekari sönnunarfærslu er sækjanda og verjanda ákærða hafði verið gefinn kostur á að tjá sig um lagaatriði og ákvörðun refsingar. Ákærði krafðist vægustu refsingar. Kvaðst hann hafa í umrætt sinn verið reittur til reiði vegna kynþáttafordóma. Þá mótmælti ákærði framkominni bótakröfu sem allt of hárri. Verjandi ákærða kveður brot ákærða vera ranglega heimfært til 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Brotið eigi heima undir 217. gr. sömu laga þar sem um lítinn stein hafi verið að ræða og afleiðingarnar litlar.

Játning ákærða er í samræmi við önnur gögn málsins og verður hann því sakfelldur fyrir brot sitt. Í ákæru er brot ákærða fært undir 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Í áverkavottorði, sem liggur frammi í gögnum málsins, segir að brotaþoli hafi verið að ganga með félaga sínum fyrir utan Vallaskóla, miðvikudaginn 18. febrúar. Annar strákur, sem líka sé nemandi í Fsu, hafi gengið að honum án ástæðu og farið að koma við hann. Brotaþoli hafi orðið fúll yfir þessu og sagt eitthvað við ákærða sem hafi svarað á pólsku. Klukkutíma síðar hafi brotaþoli verið staddur á 3. hæð skólans með einum vini sínum. Ákærði hafi þá komið með tveimur vinum sínum og sest við hliðina á brotaþola. Ákærði hafi farið í burtu og komið aftur og byrjað að lemja hann með lófastórum steini í höfuðið vinstra megin, átta til tíu sinnum. Við komu á heilsugæslustöðina hafi brotaþoli kvartað yfir verk vinstra megin í hvirfli, það væru eymsli og bólga og vægur roði en engin blæðing. Gæti þetta passað við nýlegt högg. Þann 22. febrúar hefði brotaþoli leitað aftur til V-kk-ef Ó-kk-ef. Hefði hann við skoðun kvartað yfir talsverðum verk í höfðinu. Enginn dofi, sjóntruflun eða lömun hafi verið. Enginn slappleiki eða syfja en hann fengi verk þegar hann reisti sig snögglega upp. Við skoðun hafi hann verið þreifiaumur vinstra megin þar sem hann hafi verið sleginn en ekki annars staðar. Þann 30. mars sl. hafi brotaþoli komið aftur til skoðunar og hafi þá verið orðinn einkennalaus fyrir utan smáeymsli við þreifingu vinstra megin á hvirflinum. Kveðst brotaþoli hafa verið búinn að vera með höfuðverk í tvær vikur eftir áverkana og sé með risastóra kúlu vinstra megin á hvirflinum. Hann hafi aldrei fundið fyrir ógleði eða uppköstum, svima né sjóntruflunum. Hann hafi farið strax í skólann daginn eftir atvikið. Við skoðun þann 30. mars sl. sé brotaþoli einkennalaus.

Af skýrslu ákærða fyrir lögreglu kemur fram að ákærði hafi talið sig vera áreittan og hafi það verið ástæða árásarinnar. Verður það þó ekki metið ákærða til refsilækkunar. Samkvæmt 2. mgr. 218. gr. varðar brotið þeirri refsingu, sem þar er tiltekin, ef af hlýst stórfellt líkams- eða heilsutjón eða ef brot er sérstaklega hættulegt vegna þeirrar aðferðar, þ. á m. tækja, sem notuð er. Áverkarnir á brotaþola geta ekki talist vera slíkir að þetta ákvæði eigi við. Þá er steinninn sem ákærði beitti við brotið um 180 grömm að þyngd og rúmast vel í lófa. Þó svo að það hefði mátt valda meiri áverkum með steininum þá var honum ekki beitt svo að hefði auðveldlega getað valdið stórkostlegum áverkum eða jafnvel bana. Eins og ákærði beitti steininum þykir brot hans ekki hafa verið sérstaklega hættulegt í skilningi 2. mgr. 218. gr. Þykir líkamsárás ákærða því réttilega heimfærð til 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga.

Við ákvörðun refsingar verður að líta til þess að ákærði játaði brot sitt greiðlega fyrir lögreglu og dómi. Þá var ákærði sautján ára þegar árásin átti sér stað. Þá hefur ákærða ekki verið gerð refsing áður. Hins vegar var um einbeittan ásetning ákærða að ræða og er ekkert sem má reikna honum til refsilækkunar utan þess sem að ofan segir.

Þykir refsing ákærða því hæfilega ákveðin fangelsi í einn mánuð en með vísan til þess að ákærði játaði brot sitt greiðlega fyrir lögreglu og dómi svo og ungs aldurs hans þykir rétt að skilorðsbinda refsinguna og skal hún niður falla að liðnum tveimur árum, haldi ákærði almennt skilorð 60. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Í málinu gerir E-kk-nf G-kk-nf G-kk-nf, fyrir hönd brotaþola, kröfu um að ákærði verði dæmdur til að greiða honum skaðabætur að fjárhæð 478.893 krónur sem sundurliðast þannig:

Miskabætur samkvæmt 26. gr. skaðabótalaga 400.000 krónur.

Þjáningabætur samkvæmt 3. gr. skaðabótalaga

í 14 daga 19.880 krónur.

Lögmannskostnaður ( 3 x 15.800) auk VSK 59.013 krónur.

Samtals 478.893 krónur.

Miskabótakrafan er rökstudd með vísan til 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 og vísað til grófleika árásarinnar og einbeitts vilja ákærða til að valda tjóni og þess að ákærði hafi beitt hættulegu vopni sem hefði getað valdið heilaskaða. Með vísan til 26. gr. skaðabótalaga á brotaþoli rétt á miskabótum vegna árásarinnar, sem var bæði fyrirvaralaus og háskaleg. Þykja miskabætur til hans hæfilega ákveðnar að fjárhæð 100.000 krónur. Krafan um þjáningabætur er studd upplýsingum úr læknisvottorði. Ekki liggur annað fyrir en að brotaþoli hafi farið í skólann strax daginn eftir árásina og verður ekki litið svo á að hann hafi verið veikur án þess að vera rúmliggjandi þrátt fyrir að hann hafi haft ákveðin óþægindi í kjölfar árásarinnar. Því er krafan um þjáningabætur ekki studd neinum gögnum og vanreifuð að því leyti og ber því að vísa henni frá dómi. Samkvæmt 3. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008 á brotaþoli rétt á bótum vegna kostnaðar við að halda fram kröfu sinni í málinu og þykir sá liður hæfilega ákveðinn að fjárhæð 62.250 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti. Samtals er ákærða því gert að greiða brotaþola, skaðabætur að fjárhæð alls 162.250 krónur. Í ákæru er ekki gerð krafa um að ákærði verði dæmdur til greiðslu dráttarvaxta og verða þeir því ekki dæmdir.

Þá ber að dæma ákærða til að greiða allan sakarkostnað, sem er þóknun skipaðs verjanda ákærða, S-kk-ef J-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 100.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Mál þetta sótti G-kk-nf Ö-kk-nf J-kk-nf, fulltrúi sýslumannsins á Selfossi.

Á-kvk-nf G-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð :

Ákærði S-x-x S-x-x sæti fangelsi í einn mánuð en fresta skal fullnustu refsingar og skal hún niður falla að liðnum tveimur árum, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22, 1955.

Ákærði greiði allan sakarkostnað, sem er þóknun skipaðs verjanda hans, S-kk-ef J-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 100.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Ákærði greiði E-kk-þgf G-kk-þgf G-kk-þgf, fyrir hönd D-kk-ef G-kk-ef G-kk-ef, skaðabætur að fjárhæð 162.250 krónur.

.

Á-kvk-nf G-kvk-nf.