S-195/2020

Dómur

Mál þetta, sem dómtekið var að lokinni aðalmeðferð 16. desember, er höfðað með ákæru lögreglustjórans á Suðurnesjum, útgefinni 20. janúar 2020, á hendur X

, kt.

000000

0000

, […]

, fyrir „húsbrot, með því að hafa þriðjudaginn 10. september 2019, í heimildarle ysi ruðst inn í íbúð […]

, kt.

000000

0000

, að […]

, […]

, með því að opna hurð íbúðarinnar og stigið inn í anddyrið í heimildarleysi, en farið út úr íbúðinni óbeðin.

Telst háttsemi þessi varða við 231. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar“.

Ákærði neitar sök og krefst sýknu.

Til vara krefst hann vægustu refsingar og að hún verði bundin skilorði.

Sakarkostnaður verði greiddur úr ríkissjóði.

Málavextir

Ákærði,

X

, og brotaþoli,

A

, áttu í sambandi um nokkurt skeið.

Fyrir dómi sagði ákærði að þau hefðu verið að hittast, brotaþoli sagði þau hafa verið saman. Brotaþoli segist hafa verið búin að slíta sambandinu þegar atvik málsins hafi orðið, ákærði telur það ofmælt.

Samkvæmt lögregluskýrslu kom brotaþoli til lögreglu hinn 8. október 2019 og kærði þar ákærða. Í samantekt lögreglu er meðal annars haft eftir brotaþola að þau ákærði „hafi verið að hittast „on og off“ í rúm eitt og hálft ár.“ Um mánaðamótin ágúst september hafi brotaþoli slitið sambandi þeirra. Hinn 10. september hafi hún fengið vinnufélaga sinn, B

, í heimsókn til aðstoðar við tengingu heimilistækja. Þau hafi setið í stofunni og þá tekið eftir að einhver leit inn um eldhúsglugga og hringdi svo dyrabjöllu. Brotaþoli hafi sagt B að fara inn í herbergi. Þá hafi ákærði sent henni skilaboð og spurt hvort tíminn væri óhentugur. Næst hafi hann hringt dyrabjöllunni, svo opnað útidyrnar og stigið inn í anddyrið. Brotaþoli hafi spurt hann hvað hann væri að gera og svo ýtt honum með afli úr íbúðinni, lokað og læst. Ákærði hafi þá sparkað ítrekað í hurðina en gengið svo burt.

Ákærði gaf skýrslu hjá lögreglu 14. október 2019. Lýsti hann þar atvikinu þannig að hann hefði komið að heimili brotaþola og séð inn um glugga að hún hefði setið hjá manni og vel farið á með þeim. Ákærði hefði hringt dyrabjöllu og bankað en enginn svarað. Hann hefði í geðshræringu tekið í hurðarhúninn og þá verið ólæst.

Brotaþoli hefði rokið fram, spurt hvað hann væri að gera þarna, lokað og læst.

Í málinu liggja útprentuð skilaboð sem brotaþoli mun hafa sent ákærða 17. september. Þar segir meðal annars: „Mér brá ekkert smá þegar þú varst allt í einu mættur á hurðina og ég panikkaði afþví ég vissi ekki hvernig þú myndir bregðast við.

Það sem þú gerðir var langt yfir strikið, mæta til mín óboðinn, opna hurðina og sparka í hana ítrekað.“ Í framhaldi af þessu segir brotaþoli meðal annars að sér þyki mjög leiðinlegt hvernig „þetta endaði allt saman hjá okkur“, en hún hefði viljað hafa „allt í góðu“. Hún segir að sér muni alltaf þykja vænt um ákærða en hún viti að farsælast sé að hvort fari í sína átt.

Í málinu liggja útprentuð skilaboð milli ákærða og C

, vinkonu ákærða og brotaþola. Skilaboðin eru ekki dagsett en í einu skeyta ákærða kemur fram að hann eigi að fara í skýrslutöku vegna málsins næsta mánudag. Í einu skeytanna segir C

„Eg veit þu forst ekki inn“ og í öðru skeyti segir hún „Hun sagði líka að þu hafir ekki farið inn“.

Skýrslur fyrir dómi

Ákærði sagðist hafa verið „að hitta“ brotaþola og hafa verið farinn að skynja að hún væri farin að efast um að samskipti þeirra héldu áfram. Hann hefði farið heim til hennar og ætlað að tala við hana. Hann hefði komið heim til hennar „með sama hætti einum eða tveimur dögum áður“. Í það skipti hefði hann hringt í hana þegar hann hefði verið fyrir utan, hún hleypt honum inn og þau spjallað saman.

Ákærði sagðist hafa komið að húsinu og þá komið „að henni þar se m hún er í einhverjum ástaratlotum með öðrum manni“. Þetta hefði verið „eins og að vera kýldur í magann“. Húsið hefði verið nýbygging með opnum stigagangi. Inngangurinn hefði verið ólæstur og ákærði getað gengið beint inn, „maður labbaði bara beint upp“. H ann hefði séð „þau inn um glugga, eldhúsglugga, sitja þarna úti í horni“. Ákærði hefði orðið „ósáttur“ og hefði knúið dyra, „dinglaði, bankaði, ekkert svar, þau hlaupa tvö inn í herbergi“. Brotaþoli hefði verið staðin að verki og skiljanlega verið brugðið.

Ákærði sagði að sig hefði áður verið farið að gruna „að hún væri farin að tala við annan mann“. Ákærði hefði séð „þau labba þarna inn í herbergi til vinstri“. Ákærði sagðist hafa verið „í taugaveiklun og geðshræringu yfir þessari sjón“. Hann hefði verið „ í algjöru sjokki yfir því sem maður hefði séð.“ Ákærði hefði gripið í hurðarhúninn, „það er opið, hurðin opnast upp á gátt, og þá rýkur [brotaþoli] fram og segir ‚hvað ertu að gera hérna?‘, lokar og læsir. Allan tímann stend ég bara fyrir utan, alveg frosinn og kem ekki upp orði. Eftir það banka ég kannski einu sinni eða tvisvar, held svo bara á braut.“

Ákærði sagði að eftir þetta hefði hann hringt í C

, sameiginlega vinkonu sína og brotaþola, og rætt málið við hana. Hann hefði bent lögreglu á að rétt væri að taka skýrslu af C en það hefði ekki verið gert.

Ákærði var spurður um merkingu þess, í hans huga, að þau brotaþoli hefðu verið „að hittast“. Hann sagði þau hafa verið „búin að vera að tala saman í einhverja tvo þrjá mánuði“, en hefðu ekki verið par. Sér hefði hins vegar verið farið að þykja mjög vænt um brotaþola og hefði verið farinn að sjá fyrir sér að meira yrði úr þessu hjá þeim.

Ákærði sagði að hann hefði ekki litið svo á umrætt sinn að samskiptum þeirra brotaþola hefði verið slitið. Hugsanlega hefði brotaþoli litið svo á en hann hefði viljað „spjalla við hana um hvernig málin stæðu“. Hann hefði aldrei ætlað sér að ryðjast óboðinn inn og hefði ekki gert það.

Ákærði sagði að þegar hann hefði horft inn um dyrnar hefði hann ekki séð vitnið B . Inn um glugga hefði ákærði áður séð brotaþola reka B inn í herbergi og eftir það hefði ákærði ekki séð hann.

B hefði aldrei séð ákærða.

A brotaþoli sagði þau ákærða hafa verið saman.

Brotaþoli sagðist hafa verið heima hjá sér þegar hún hefði heyrt mann „banka og dingla“. S-kk-nf hefði strax grunað að ákærði væri kominn. Á „einhverjum tímapunkti“ hefði ákærði sent sér skilaboð og spurt hvort illa stæði á. Hefði það orðið sér staðfesting þess að það væri ákærði sem væri fyrir utan. Brotaþoli hefði verið mjög hrædd og ekki vitað hvað hún ætti að gera og hefði því farið „inn í herbergi“. Úr því herbergi sæist anddyrið ekki. Eftir það hefði hún heyrt „hurðina opnast og fer fram og þá sé ég bara andlitið á honum og fótinn í anddyrinu.“ Ákærði hefði þá spurt hvort hann hefði hitt illa á og brotaþoli hefði spurt hvað hann væri að gera. „Eina sem ég hugsaði bara, var ‚hann má ekki komast hérna inn‘ af því að [...] ég vissi ekkert hvað hann mundi gera ef hann kæmist alla leið inn. Eina sem ég þurfti að gera var bara að loka og læsa hurðinni og þegar ég næ að gera það þá sparkar hann tvisvar eða þrisvar í hurðina og kallar nafnið mitt og svo er hann bara farinn.“

Nánar spurð sagði brotaþoli að hún hefði séð annan fót ákærða í anddyrinu.

Hún sagðist ekki hafa snert ákærða en hafa ýtt „á hurðina og hann streitist á móti á hurðinni.“ Ákærði hefði ekki verið velkominn í íbúð hennar og það hafi honum verið ljóst.

Brotaþoli sagði að ákærða hefði á þessum tíma átt að vera ljóst að sambandi þeirra væri lokið. Það hefði verið rætt daginn áður, þegar hann hefði komið óboðinn til brotaþola en hún hleypt honum inn og þau talað lengi saman.

Brotaþoli sagði að þegar ákærði hefði komið hefði maður að nafni B verið staddur í íbúðinni. Brotaþoli sagðist ekki vera viss hvar í íbúðinni B hefði verið, þegar atvikið hefði orðið. Hugsanlega hefði hann fylgt henni yfir í herbergið en það myndi hún ekki. Eftir atvikið hefðu þau B rætt það og hann sagt að hann hefði ekki séð neitt.

Brotaþoli sagðist hafa rætt atvikið við vinkonu sína, C . Brotaþoli sagði aðspurð að hún hefði ekki sagt við hana að ákærði hefði ekki komið inn í íbúðina.

Vitnið

C sagðist vera vinur beggja, ákærða og brotaþola. Bæði hefðu talað um atvikið við sig, mjög stuttu eftir það. Ákærði hefði fyrst haft samband og verið í uppnámi. Samkvæmt frásögn hans hefði hann tekið í hurðarhúninn en ekki farið inn í íbúðina. Stuttu síðar hefðu vitnið og brotaþoli talað saman og brotaþoli þá lýst atvikum þannig að ákærði hefði komið í miklu uppnámi, hann hefði lamið á hurðina, opnað en brotaþoli hefði ko mið og „náð að loka hurðinni á hann og þar með er það búið.“ Spurt hvort brotaþoli hefði talað um hvort ákærði hefði stigið inn í íbúðina svaraði vitnið: „Hún sagði bara ‚hann komst ekki inn í íbúðina, ég náði að stöðva það‘.“

Vitnið

B kvaðst hafa verið vinnufélagi brotaþola á þessum tíma. Brotaþoli hefði verið nýbúin að kaupa íbúð og hefði leitað til vinnufélaga sinna, þar á meðal til vitnisins, eftir aðstoð við að „standsetja“ hana. Vitnið hefði farið til hennar til þess.

Þegar vitnið hefði verið þar hefði brotaþoli orðið þess vör „að það kemur einhver“.

Vitnið hefði aldrei séð manninn, „en vissulega, það kom einhver þarna, inn stigaganginn og ber að dyrum“. Brotaþoli hefði farið í uppnám og beðið vitnið um að fara inn í herbergi og vitnið hefði farið þangað. „Svo heyri ég að það gengur eitthvað á frammi“, hugsanlega hefðu dyrnar verið opnaðar. „Mögulega kom hann inn í smá stund og [brotaþoli] biður manninn um að fara og hann verður við því, þetta tekur kannski tuttugu, þrjátíu sekúndur.“

Vitnið sagðist ekki geta staðfest að maðurinn hefði komið inn í íbúðina.

Lögregluþjónar 1, 2 og 3 staðfestu skýrslur sínar.

Niðurstaða

Í ákæru er ákærða gefið að sök húsbrot, sem hann hafi framið með því að ryðjast í heimildarleysi í íbúð brotaþola, að […]

, […]

, „með því að opna hurð íbúðarinnar og stigið inn í anddyrið í heimildarleysi, en farið út úr íbúðinni óbeðinn.“

Ljóst er af framburði ákærða og brotaþola að ákærði kom að heimili brotaþola umrætt sinn. Ber ákærða og brotaþola í meginatriðum saman um atburðarásina að frátöldu því atriði hvort ákærði hafi stigið inn í íbúð brotaþola. Ákærði kveðst hafa tekið um hurðarhún og dyrnar hafi þá orðið opnar . Hann hafi hins vegar ekki stigið inn í íbúðina. Brotaþoli hafi svo komið að, sagt nokkur orð, lokað og læst. Brotaþoli segist hafa séð dyrnar opnar og ákærða kominn með fót inn í anddyrið. Hún hefði farið að og náð að loka og læsa þrátt fyrir mótspyrnu ákærða.

Ákærði og brotaþoli hafa um þetta atriði verið sjálfum sér samkvæm frá upphafi málsins. Hvort um sig var eindregið í sinni frásögn fyrir dómi.

Á vettvangi var vitnið

B . Fyrir dómi kvaðst vitnið ekki hafa séð ákærða umrætt sinn og ekki geta staðfest að hann hefði komið inn í íbúðina.

Önnur vitni voru ekki á vettvangi og geta ekki borið af eigin sjón eða heyrn um þ að sem þar gerðist. Vitnið C bar um hvað ákærði og brotaþoli hefðu hvort um sig sagt sér af atburðum kvöldsins. Sú frásögn sem vitnið hafði eftir ákærða er á sömu lund og ákærði bar fyrir dómi. Eftir brotaþola hafði vitnið að ákærði hefði ekki náð að komast inn í íbúðina.

Er það í samræmi við það sem vitnið sagði í skeyti til ákærða og verður að ætla að skeytið hafi verið sent áður en ákærði gaf skýrslu hjá lögreglu í október 2019.

Ef frásögn vitnisins fyrir dómi er skilin bókstaflega yrði af henni ráðið að ákærði hefði ekki stigið inn í íbúðina.

Þau orð sem vitnið hefur eftir brotaþola, „hann komst ekki inn í íbúðina, ég náði að stöðva það“, þykja hins vegar ekki svo afdráttarlaus að í þeim hljóti að felast að ákærði hafi ekki komið einum fæti inn í anddyrið áður en brotaþoli hafi náð að loka dyrunum. Fyrir dómi sagði brotaþoli að hún hefði ekki sagt vitninu að ákærði hefði ekki komið inn í íbúðina. Að öllu samanlögðu þykir skýrsla C ekki ráða úrslitum í málinu , þótt vissulega sé hún málstað ákærða fremur í hag.

Í málinu liggja skilaboð sem brotaþoli mun hafa sent ákærða 17. september.

Þar segir hún að hann hafi komið óboðinn, opnað dyrnar og sparkað ítrekað í hurðina.

Hún nefnir ekki sérstaklega að ákærði hafi stigið inn í anddyrið.

Skilaboðin eru þegar af þeirri ástæðu því ekki sérstaklega til stuðnings að það hafi hann gert. Á hinn bóginn þykir sem ekki megi draga of miklar ályktanir af þessu atriði. Þótt brotaþoli taki ekki sérstaklega fram að ákærði hafi stigið

öðrum fæti sínum inn í anddyrið þykir ekki v erða sjálfkrafa af því dregin sú ályktun að það hafi hann ekki gert.

Þótt það, hvort ákærði hafi stigið fæti í anddyrið, sé þýðingarmikið við úrlausn sakamáls þar sem honum er gefið að sök húsbrot, er ekki þar með sagt að brotaþoli hefði hlotið að taka það fram sérstaklega í skeyti sem þessu.

Að því leyti sem orðalag skeytis brotaþola skiptir máli, er það þó málstað ákærða til stuðnings í m álinu.

Um það atriði hvort ákærði hafi stigið inn í anddyrið á heimili brotaþola stendur orð gegn orði. Er ekki fyrir að fara í málinu vitnisburði neins annars sjónarvotts en ákærða og brotaþola um það atriði. Engin sönnunargögn önnur liggja fyrir sem skipt geti máli til stuðnings ákærunni . Meginregla er í sakamálaréttarfari að skynsamlegur vafi skal skýrður ákærða í hag og sönnunarbyrði um allt sem ákærða er í óhag hvílir á ákæruvaldinu. Þegar á allt framanritað er horft hefur ákæruvaldið ekki fært í málinu fram lögfulla sönnun fyrir því að ákærði hafi umrætt sinn farið í óleyfi inn í íbúð brotaþola og samkvæmt því ber að sýkna hann af ákærunni og gera ríkissjóði að greiða sakarkostnað málsins, þar á meðal málsvarnarlaun verjanda ákærða, B-kk-ef E-kk-ef lögmanns, 1.124.060 krónur með virðisaukaskatti. Gætt var 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88/2008. Af hálfu ákæruvaldsins fór D-kk-nf R-kk-nf saksóknarfulltrúi með málið .

Þ-kk-nf D-kk-nf kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð

Ákærði,

X

, er sýkn af ákæru í máli þessu.

Sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin 1.124.060 króna málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, B-kk-ef E-kk-ef lögmanns.

Þ-kk-nf D-kk-nf

Rétt endurrit staðfestir,

Héraðsdómur Reykjaness 10.02.2021. sjónarvotts en ákærða og brotaþola um það atriði. Engin sönnunargögn önnur liggja fyrir sem skipt geti máli til stuðnings ákærunni . Meginregla er í sakamálaréttarfari að skynsamlegur vafi skal skýrður ákærða í hag og sönnunarbyrði um allt sem ákærða er í óhag hvílir á ákæruvaldinu. Þegar á allt framanritað er horft hefur ákæruvaldið ekki fært í málinu fram lögfulla sönnun fyrir því að ákærði hafi umrætt sinn farið í óleyfi inn í íbúð brotaþola og samkvæmt því ber að sýkna hann af ákærunni og gera ríkissjóði að greiða sakarkostnað málsins, þar á meðal málsvarnarlaun verjanda ákærða, B-kk-ef E-kk-ef lögmanns, 1.124.060 krónur með virðisaukaskatti. Gætt var 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88/2008. Af hálfu ákæruvaldsins fór D-kk-nf R-kk-nf saksóknarfulltrúi með málið .

Þ-kk-nf D-kk-nf kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð

Ákærði,

X

, er sýkn af ákæru í máli þessu.

Sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin 1.124.060 króna málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, B-kk-ef E-kk-ef lögmanns.

Þ-kk-nf D-kk-nf

Rétt endurrit staðfestir,

Héraðsdómur Reykjaness 10.02.2021.