E-300/2005

Mál þetta, sem tekið var til dóms 16. október sl., er höfðað með birtingu stefnu 25. nóvember 2005.

Stefnandi er B-x-x F-x-x G-x-x F-x-x, kt. 000000-0000, Adolf-Ey-Strasse 17, 38678, Clausthal-Zellerfeld, Þýskalandi.

Stefndi er Arnarfell ehf., kt. 000000-0000, Sjafnarnesi 2-4, Akureyri.

Stefnandi krefst þess aðallega að stefndi greiði honum vangoldin laun að fjárhæð 7.365.315 krónur með dráttarvöxtum af 255.907 krónum frá 1. desember 2004 til 1. janúar 2005, en af 511.815 krónum frá þeim degi til 1. febrúar sama ár, en af 756.915 krónum frá þeim degi til 1. mars sama ár, en af 1.002.015 krónum frá þeim degi til 1. apríl sama ár, en af 1.247.115 krónum frá þeim degi til 1. maí sama ár, en af 1.926.915 frá þeim degi til 1. júní sama ár, en af 2.606.715 krónum frá þeim degi til 1. júlí sama ár, en af 3.286.515 krónum frá þeim degi til 1. ágúst sama ár, en af 3.966.615 krónum frá þeim degi til 1. september sama ár, en af 4.646.115 krónum frá þeim degi til 1. október sama ár, en af 5.325.915 krónum frá þeim degi til 1. nóvember sama ár, en af 6.005.715 krónum frá þeim degi til 1. desember sama ár, en af 6.685.515 krónum frá þeim degi til 1. janúar 2006, en af 7.365.315 krónum frá þeim degi til greiðsludags.

Til vara krefst stefnandi þess að stefndi greiði honum vangoldin laun að fjárhæð 2.606.715 krónur með dráttarvöxtum af 255.907 krónum frá 1. desember 2004 til 1. janúar 2005, en af 511.815 krónum frá þeim degi til 1. febrúar sama ár, en af 756.915 krónum frá þeim degi til 1. mars sama ár, en af 1.002.015 krónum frá þeim degi til 1. apríl sama ár, en af 1.247.115 krónum frá þeim degi til 1. maí sama ár, en af 1.926.915 frá þeim degi til 1. júní sama ár, en af 2.606.715 krónum frá þeim degi til greiðsludags.

Þá krefst stefnandi málskostnaðar úr hendi stefnda að mati dómsins.

Stefndi krefst sýknu af öllum kröfum stefnanda og að stefnanda verði gert að greiða honum málskostnað.

Stefndi krafðist frávísunar málsins og var úrskurður um þá kröfu hans kveðinn upp 9. maí sl. Kröfu stefnda var hafnað að öðru leyti en því að kröfu stefnanda um að stefnda yrði gert skylt með dómi að standa þar til bærum aðilum skil á öllum sköttum og launatengdum gjöldum af launum stefnanda sem launþega, bæði vegna þess hluta launa sem hann hefur fengið greiddan, sem og af þeim hluta launa sem ógreiddur væri, var vísað frá dómi.

Málsatvik.

Hinn 1. nóvember 2004 hóf stefnandi störf hjá stefnda sem flokksstjóri við jarðgangagerð í svonefndum Ufsaveitum við Kárahnjúka. Óumdeilt er að á framlögðu skjali þingmerktu nr. 3, sem ber yfirskriftina “Employment Contract as a tunnel Foreman” sé að finna skilyrði eða skilmála þá, sem stefnandi setti fyrir ráðningu sinni hjá stefnda. Skilmálar þessir eru í 12 liðum og er skjalið áritað af hálfu fyrirsvarsmanns stefnda. Þeir skilmálar, sem til athugunar koma í máli þessu kveða í fyrsta lagi á um skyldu stefnda til að gera vinnusamning eða “contract of employment” í samræmi við íslensk lög. Í öðru lagi skyldi stefnandi fá greiddar 6000 evrur mánaðarlega inn á bankareikning sinn í Þýskalandi “free of Iceland Taxe” og í þriðja lagi skyldi stefndi annast greiðslu allra skatta og launatengdra gjalda á Íslandi, en stefnandi í Þýskalandi. Stefnandi kveður að svo hafi um samist að fyrstu þrír starfsmánuðir hans yrðu reynslutími og að honum loknum yrði gengið frá skriflegum starfssamningi með eins mánaðar gagnkvæmum uppsagnarfresti.

Óumdeilt er að stefnandi starfaði við jarðgangagerð hjá stefnda til 23. mars 2005, en þá hélt hann í tveggja vikna samningsbundið frí til Þýskalands. Einnig er óumdeilt að stefndi greiddi 6.000 evrur inn á reikning stefnanda í Þýskalandi mánaðarlega fyrir tímabilið 1. nóvember 2004 til 31. mars 2005 eða samtals 24.000 evrur.

Stefnandi kveðst hafa þurft að heyja harða baráttu til að fá laun sín greidd í hverjum mánuði frá upphafi starfs síns og að hann hafi gert ítrekaðar athugasemdir við það að þau væru ævinlega greidd út of seint. Stefnandi kveður að stefndi hafi krafist þess í byrjun að til bráðabirgða gæfi stefnandi út reikning fyrir útborgunarhluta launa hans fyrir hvern starfsmánuð sem honum yrði síðan greitt eftir. Samkomulag hafi verið með aðilum að endanlegur skriflegur samningur yrði gerður milli aðila eftir þriggja mánaða reynslutíma, en stefndi hafi komið sér undan því að gera slíkan samning þrátt fyrir ítrekaðar beiðnir stefnanda þar um.

Stefndi heldur því fram að samkomulag hafi verið um að stefnandi gæfi mánaðarlega út reikninga að fjárhæð 6.000 evrur og hafi stefndi ætíð gengið út frá því að stefnandi kæmi að verkinu sem verktaki, a.m.k. þar til hugsanlega yrði gerður samningur um annað að loknum reynslutíma en til þess hafi aldrei komið.

Stefnandi kveðst ekkert hafa heyrt í stefnda eftir að hann hélt til síns heima í frí í lok mars 2005, en samkvæmt fyrrgreindum samningsskilmálum hafi stefndi átt að greiða allan ferðakostnað vegna heimferða í leyfum. Kveðst stefnandi hafa sent fyrirsvarsmanni stefnda netpóst í byrjun apríl og spurst fyrir um framhaldið. Hann hafi fengið svar frá fyrirsvarsmanninum 8. apríl þar sem hann hafi lýst því yfir að hann væri óánægður með störf hans en vildi að þeir hittust til að ræða málið. Af þeim fundi hafi ekki orðið og kveðst stefnandi ekki enn hafa fengið svör við spurningum sínum. Þá hafi honum hvorki borist uppsagnarbréf né fengið nein önnur viðbrögð frá stefnda varðandi framhald starfa hans í þágu stefnda. Af hálfu stefnda er því hins vegar haldið fram að ekki hafi náðst samkomulag um áframhaldandi störf stefnanda í þágu stefnda.

Stefnandi kveðst telja að stefndi hafi ekki skilað lögbundnum sköttum og gjöldum af launum sínum samkvæmt íslenskum reglum. Samningur aðila hafi lotið að því að stefnandi fengi útborguð laun að fjárhæð 6.000 evrur á mánuði en stefndi stæði skil á sköttum og gjöldum af launum hans samkvæmt íslenskum lögum og reglum. Skattar og gjöld í heimalandi stefnanda yrðu hins vegar alfarið á hans ábyrgð. Að beiðni stefnda hafi stefnandi skilað reikningum til stefnda fyrir hvern mánuð sem numið hafi umsaminni útborgunarfjárhæð. Stefndi hafi ekki skilað stefnanda neinu launayfirliti eða öðrum gögnum varðandi launakjör hans, skattgreiðslur né önnur afgjöld. Fram kom hjá fyrirsvarsmanni stefnda hér fyrir dómi að stefndi hefði ekki skilað sköttum eða öðrum launatengdum gjöldum vegna vinnu stefnanda hér á landi.

Stefnandi kveðst vera búsettur í Þýskalandi. Honum hafi boðist störf við fag sitt, m.a. í Víetnam og Pakistan í byrjun maí 2005, en hann ekki getað tekið þeim störfum, þar sem stefndi hafi engin svör veitt varðandi áframhald starfa hans og stefnandi talið sig bundinn af samningi aðila. Stefnanda hafi ekki boðist önnur störf síðan og hafi hann því í raun verið atvinnulaus frá því að hann fór til Þýskalands þann 23. mars sl. Kveðst stefnandi telja að stefndi hafi bakað sér verulegt tjón þar sem hann hefur verið án launa allt þetta tímabil. Atvinnuleysi sé mikið í Þýskalandi og honum hafi ekki tekist að fá vinnu að nýju sem hann þó hafi reynt til þess að takmarka tjón sitt.

Málsástæður og lagarök.

Málsástæður stefnanda.

Stefnandi kveðst byggja kröfu sína um greiðslu vangoldinna launa á samningi aðila í dskj. nr. 3, sem staðfestur hafi verið í raun af hálfu stefnda með launagreiðslum og uppfyllingu ýmissa annarra skyldna er fram komi í þeim samningi. Stefndi hafi ekki staðið við gefin loforð um að gera nýjan skriflegan starfssamning að loknu þriggja mánaða reynslutímabili. Stefnandi telji því að samningurinn á dskj. nr. 3 sé ígildi fullgilds ráðningarsamnings, sem staðfestur hafi verið af stefnda með því að stefnandi hafi starfað án athugasemda í samræmi við samninginn frá 1. nóvember 2004 til 23. mars 2005 er hann hafi haldið utan í samningsbundið frí. Samningi aðila hafi ekki verið sagt upp af hálfu aðila fyrr en stefnandi hafi sagt upp samningnum upp með höfðun máls þessa. Er um þetta atriði vísað til 6.mgr. 1. gr. og 10. gr. l. nr. 19/1979 um rétt verkafólks til uppsagnarfrests.

Stefnandi kveðst byggja aðalkröfu sína á því að hann eigi eins mánaðar uppsagnarfrest samkvæmt samningi aðila og að sá réttur sé gagnkvæmur. Stefnandi líti svo á að þar sem stefndi hafi ekki sagt honum upp störfum með formlegum hætti og ekki svarað fyrirspurnum hans um stöðu sína sem starfsmanns beri honum að greiða stefnanda umsamin laun þar til samningi hafi verið sagt upp með formlegum hætti, sem hann hafi nú gert sjálfur með eins mánaðar fyrirvara. Gildi því samningur aðila til loka desember 2005.

Stefnandi telur að hann hafi ráðið sig sem launþega samkvæmt samningi aðila á dskj. nr. 3 sem beri yfirskriftina “Employment Contract...”. Þar segi í lið 1: “Contract of Employment drawn by the Company in accordance with the laws of Iceland”. Í lið 2 segi svo: 2: “Annual salary of 72.000 Euro, free of Iceland Taxe, paid in 12 rates of 6.000 Euro every month to my german account.” Samkvæmt þessu telji stefnandi að stefnda hafi borið, auk framangreindra launagreiðslna, að standa íslenskum yfirvöldum og öðrum skil á lög- og samningsbundnum greiðslum vegna starfa hans hér á landi. Stefnanda séu ókunnar reglur íslenskra skattalaga og vinnuréttar og því hafi hann samið við stefnda um þá fjármuni er hann skyldi fá útborgaða á mánuði, en stefndi skyldi sjá um skattgreiðslur og öll önnur launatengd gjöld og tryggingar starfsmannsins. Stefnandi kveðst telja að hann hafi verið ráðinn sem launþegi hjá stefnda og í samningi aðila á dskj. nr. 3 sé skýrt tekið fram um “annual salary”. Þar komi fram í 2. og 3. gr. að stefndi samþykki að greiða stefnanda 6.000 evrur í laun á mánuði inn á reikning stefnanda í Þýskalandi, en stefndi muni sjá um skatta og tryggingargreiðslur.

Stefnandi kveður stefnukröfuna reiknaða út á gengi evru 15. nóvember 2005, sem þá hafi verið 72.45 íslenskar krónur. Heildarlaun stefnanda séu reiknuð út samkvæmt reiknivél ríkisskattstjóra og þar miðað við að útborguð laun nemi 6.000 evrum á mánuði og því nemi heildarlaun 690.607 krónum fyrir mánuðina nóvember og desember 2004, en 679.800 krónum á mánuði fyrir allt árið 2005. Í dómkröfu sé ekki tekið tillit til þess hvaða skattlagningaraðferð beri að beita við útreikning skatta hans, en laun hans og skattar séu reiknuð út eins og um ótakmarkaða skattskyldu væri að ræða.

Stefnandi kveðst byggja kröfu sína á samningi aðila á dskj. nr. 3. Það sé meginskylda launagreiðanda að greiða starfsmanni laun fyrir vinnu hans. Laun starfsmanns er byggi á ráðningarsamningi aðila teljist eign launamannsins samkvæmt 72. gr. stjórnarskrárinnar nr. 33/1944. Um starfskjör stefnanda samkvæmt áðurgreindum samningi sé ekki vísað til ákveðins kjarasamnings á Íslandi. Stefnandi hafi unnið við verkstjórn við jarðgangnagerð og telji hann að umsamin laun hans hafi ekki verið lægri en laun fyrir sambærilega vinnu samkvæmt íslenskum kjarasamningum.

Stefndi hafi ekki gengið frá nýjum ráðningarsamningi við stefnanda eins og hann hafi ítrekað lofað við lok þriggja mánaða reynslutímans. Stefnandi byggi því kröfu sína á framkvæmd þess starfssamnings sem gilt hafi milli aðila og hafi ekki verið sagt upp fyrr en við höfðun máls þessa, og þar með hafi stefnandi framlengt ákvæðin um fyrirkomulag launagreiðslna og gagnkvæman eins mánaðar uppsagnarfrest.

Stefnandi kveðst byggja varakröfu sína á því að verði talið að starfi hans hafi lokið við lok samningsbundins leyfis hans, er ljúka hafi átt hinn 6. apríl, beri honum eins mánaðar uppsagnarfrestur frá og með næstu mánaðamótum þar á eftir, þ.e. frá 1. maí til 31. maí 2005.

Stefnandi kveðst byggja á almennum reglum vinnuréttar, samningaréttar og kröfuréttar um rétt manna til launa fyrir störf sín í annarra þágu. Þá vísar stefnandi til 6. mgr. 1. gr. og 10. gr. l. nr. 19/1979 um rétt verkafólks til uppsagnarfrests og 72. gr. stjórnarskrár lýðveldisins Íslands nr. 33/1944. Varðandi varnarþing er vísað til ákvæða 38. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991 og um aðild stefnanda er byggt á 1. tl. 16.gr. sbr. 2. tl. 17. gr.l. nr. 91/1991. Stefnandi kveður kröfu um dráttarvexti byggða á III. kafla laga nr. 38/2001 um verðtryggingu og vexti og kröfu um málskostnað á ákvæðum 129.gr. og 130. gr. l. nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Málsástæður stefnda.

Stefndi kveður stefnanda hafa unnið sem undirverktaki hjá sér. Vísar stefndi til þess að stefnandi hafi gefið út reikninga vegna starfa sinna í þágu stefnda sem hafi verið greiddir. Stefnandi hafi verið sjálfstæður í störfum og ekki lotið boðvaldi stefnda á nokkurn hátt heldur tekið að sér verkefni og skilað þeim af sér. Sem verktaki hafi stefnandi ekki átt rétt á uppsagnarfresti og aðeins átt rétt á greiðslu á meðan hann hafi tekið að sér verk hjá stefnda.

Jafnvel þótt litið væri svo á að um launþegasamband væri að ræða milli aðila eigi stefnandi enga kröfu á hendur stefnda vegna vinnu sinnar. Ítrekað sé stefndi hafi greitt hina umsömdu fjárhæð fyrir tímabilið 1. nóvember 2004 til 31. mars 2005, en stefnandi hafi þá hætt störfum og yfirgefið landið. Hafi hann sagt einhlið upp starfi sínu án þess að mæta til vinnusvæðisins aftur. Sé því ekki hægt að líta svo á að stefnandi hafi verið í vinnu hjá stefnda eftir að hann fór af landi brott 23. mars 2005. Af þeim sökum sé ekki heldur hægt að fallast á greiðsluskyldu stefnda vegna apríl og maí 2005, enda hafi stefnandi enga reikninga gert vegna þessa tímabils.

Jafnvel þótt talið yrði að stefnandi eigi rétt á greiðslu launa eða þóknunar fram að þeim tíma, sem hann hafi sjálfur lýst því yfir að hann myndi ekki mæta aftur til starfa, geti hann ekki átt rétt á launum á uppsagnarfresti þar sem honum hafi borið að skila vinnuframlagi á uppsagnarfresti eða gefa eftir með skýrum hætti rétt sinn til vinnuframlagsins. Um þetta hafi ekki verið samið heldur hafi stefndi horfið af braut og því ekki fengið laun sín vegna þessa tímabils. Hér verði að hafa í huga að það sé frumskylda starfsmanns að mæta til vinnu á meðan vinnusambandi standi. Öll frávik frá þessu geti réttmætt fyrirvaralausa riftun vinnusamnings af hálfu vinnuveitanda. Þar sem stefndi hafi ekki mætt aftur til vinnu verði að líta svo á að samningssambandi aðila hafi lokið í allra síðasta lagi þegar stefnandi mætti ekki aftur til vinnu að loknu leyfi sínu eða 6. apríl 2005.

Stefndi kveðst byggja sýknukröfu sína aðallega á meginreglum samninga- og kröfuréttar. Þá kveður hann kröfu um málskostnað styðjast aðallega við 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Niðurstaða.

Eins og að framan er rakið snýst ágreiningur aðila um það hvort greiðslur stefnda til stefnanda hafi verið laun eða verktakagreiðslur. Stefnandi hefur lagt fram ljósrit af samningsuppkasti í 12 liðum, sem ber yfirskriftina “Employment Contract af tunnel Foreman” og er áritað af fyrirsvarsmanni stefnda, S-kk-þgf K-kk-þgf. Fyrirsvarmaður þessi kom fyrir dóminn og viðurkenndi að um væri að ræða skilyrði þau, sem stefnandi hefði sett fyrir ráðningu sinni í starfið ef til fastráðningar kæmi. Af hálfu stefnda hefur því verið haldið fram að samið hafi verið um 3 mánaða reynslutíma og á meðan á honum stæði væri stefnandi svokallaður verklagsráðgjafi og undirverktaki stefnda, en að honum liðnum yrði stefnandi hugsanlega fastráðinn sem launþegi. Stefnandi heldur því hins vegar fram að hann hafi ráðið sig í vinnu hjá stefnda sem launþegi og að stefndi hafi lofað því að gerður yrði skriflegur ráðningarsamningur að 3 mánaða reynslutíma liðnum.

Ljóst þykir að uppkast að samningi á dskj. nr. 3, sem eins og að framan greinir hefur að geyma skilyrði þau sem stefnandi setti fyrir ráðningu sinni í starf hjá stefnda, beri öll einkenni vinnusamnings. Í fyrsta lagi ber skjalið yfirskriftina “Employment Contract as tunnel Foreman” eða “Vinnusamningur sem flokksstjóri í jarðgangagerð”. Í öðru lagi bera efnisatriði samningsins öll keim af vinnusamningi, þ.e. samið er um árslaun, “annual salary”, sem greiða skyldi í 12 jöfnum hlutum, þ.e. mánaðarlega inn á bankareikning stefnanda í Þýskalandi. Þá er kveðið á um að umrædd greiðsla skuli vera “free of Iceland Taxe”, þ.e. nettógreiðsla eftir greiðslu skatta. Einnig er kveðið á um það í samningsdrögunum að stefndi skuli standa yfirvöldum hér landi skil á sköttum og öðrum launatengdum gjöldum og tryggingum vegna stefnanda, en stefnandi skuli sjálfur standa skil á þessum sömu greiðslum gagnvart þýskum yfirvöldum. Ennfremur er kveðið á um að stefnandi skuli vinna á vöktum frá mánudegi til laugardags. Loks er tekið fram að stefnandi eigi rétt á tveggja vikna leyfi á þriggja mánaða fresti á fullum launum og að stefndi skuli greiða heimferðir stefnanda.

Stefndi heldur því fram að þar sem stefnandi hafi gefið út reikninga vegna vinnu sinnar, sbr. dskj. nr. 14-17, sé ljóst að um vertakasamning hafi verið að ræða en ekki vinnusamning. Stefnandi bar hér fyrir dómi að hann hefði orðið var við það í desember að allir íslenskir starfsmenn stefnda hefðu fengið greidd laun í nóvember en ekki hann. Hann hefði spurt fyrirsvarsmann stefnda hvernig á þessu stæði og fyrirsvarsmaðurinn tjáð honum að hann yrði að gefa út reikninga til að fá greitt. Þá sagði stefnandi að umræddir reikningar hefðu verið útbúnir á skrifstofu stefnda og hefur fyrirsvarsmaður stefnda staðfest hér fyrir dómi að starfsmaður á skrifstofu stefnda hafi aðstoðað stefnanda við að útbúa reikningana. Í umræddum reikningum er krafist ráðgjafarþóknunar eða “consulting fee” að fjárhæð 6.000 evrur vegna hvers mánaðar og tekið fram að þóknunin sé án íslenskra skatta en orðrétt segir “The above fee is nett of Icelandic taxes.” Fyrirsvarsmaður stefnda gat ekki svarað því hér fyrir dómi hvers vegna ekki hefði verið gert ráð fyrir virðisaukaskatti ofan á þóknun stefnanda á framlögðum reikningum.

Óumdeilt er að stefnandi hóf störf hjá stefnda 1. nóvember 2004 og hélt utan í samningsbundið leyfi 23. mars 2005. Hafði stefnandi þá starfað hjá stefnda í tæpa fimm mánuði og var umsaminn reynslutími því liðinn. Ljóst er að greiðslur stefnda til stefnanda voru í samræmi við áðurgreind samningsdrög, þ.e. greiddar voru 6.000 evrur inn á reikning stefnanda mánaðarlega. Einnig er ómótmælt að stefnandi hélt í samningsbundið leyfi að hinn 23. mars 2005 og að stefndi greiddi ferð hans heim. Þá er ljóst að stefnandi fékk greidda fulla þóknun eða 6.000 evrur fyrir marsmánuð þrátt fyrir að hann hafi samkvæmt framangreindu verið í leyfi síðustu vikuna í mars, sbr. dskj. nr. 17. Þá hefur komið fram að stefnandi hélt einnig heim í jólaleyfi, en þrátt fyrir það var stefnanda greidd full þóknun eða 6.000 evrur í desember og janúar, sbr. dskj. nr. 14 og 15. Einnig þykir ljóst að gert hafi verið ráð fyrir persónulegu vinnuframlagi stefnanda þannig að honum hafi verið óheimilt að fela öðrum framkvæmd verksins, en fyrirsvarsmaður stefnda hefur borið að bent hafi verið á stefnanda sem heppilegan starfsmann í umrætt verkefni vegna sérhæfðrar reynslu hans á þessu sviði. Þá er ljóst að vegna eðlis starfs stefnanda sem flokksstjóra við jarðgangagerð hafi stefndi haft yfirumsjón með verkum stefnanda og má sjá af samningsdrögum á dskj. nr. 3 að samið hefur verið um að stefnandi ynni á vöktum frá mánudegi til laugardags. Einnig kom fram í skýrslu fyrirsvarsmanns stefnda hér fyrir dómi að ætlunin hafi verið að stefnandi og P-x-x P-x-x fylgdu vaktaliði stefnda eftir bæði nótt og dag. Þá upplýsti fyrirsvarsmaður stefnda hér fyrir dómi að stefndi hefði séð stefnanda fyrir húsnæði og uppihaldi á verkstað, en það er og í samræmi við skilmála í fyrrgreindum samningsdrögum. Ennfremur hefur fyrirsvarsmaður stefnda borið hér fyrir dómi að stefndi hafi greitt stefnanda fulla þóknun í veikindaforföllum hans, svo og á meðan á leyfum hans stóð. Loks hefur fyrirsvarmaður stefnda borið að ekki hafi verið gerður skriflegur verksamningur við stefnanda.

Þegar allt þetta er virt þykir samband málsaðila hafa öll einkenni vinnusamnings. Þykir og í ljós leitt að samningsdrög þau, sem getur að líta á dskj. nr. 3, hafi komið strax til framkvæmda og að starfskjör stefnanda hafi miðast við samningsdrögin. Ber því að telja að stefnandi hafi verið ráðinn til starfa hjá stefnda sem launþegi og að umsamin mánaðarleg fjárhæð hafi miðast við útborguð laun eftir skatta og önnur launatengd gjöld hér á landi. Þykir engu breyta í þessu sambandi þótt stefnandi hafi gefið út reikninga fyrir vinnu sinni, en komið hefur fram að það hafi verið gert að beiðni stefnda með aðstoð starfsfólks á skrifstofu stefnda. Þá er ljóst að stefnandi hélt áfram störfum hjá stefnda eftir að þriggja mánaða reynslutíma lauk og verður því að telja að ráðning stefnanda hafi eftir það verið ótímabundin.

Fram er komið að þegar stefnandi hélt heim í tveggja vikna leyfi hinn 23. mars 2005 var honum ekki sagt upp störfum. Líta verður hins vegar svo á að með því að stefndi gerði engan reka að því að panta eða greiða fargjald stefnanda til landsins að afloknu umsömdu leyfi stefnanda hinn 6. apríl 2005, en þá skyldu hafði stefndi tekist á herðar samkvæmt samningi aðila, og svaraði hvorki né sinnti ítrekuðum fyrirspurnum stefnanda um áframhaldandi störf hans hjá fyrirtækinu hafi stefndi lýst því yfir að hann óskaði ekki eftir vinnuframlagi stefnanda áfram. Verður því að telja að háttsemi stefnda hafi jafngilt uppsögn á ráðningarsamningnum. Með vísan til 6. mgr. 1. gr. laga nr. 19/1979 tók uppsögn stefnda gildi um næstu mánaðamót þar á eftir eða 1. maí 2005. Í samningsdrögum málsaðila á dskj. nr. 3 er ekki samið um gagnkvæman uppsagnarfrest, en því hefur hins vegar ekki verið mótmælt af hálfu stefnda að stefnandi kunni að eiga rétt á uppsagnarfresti ef niðurstaða málsins væri sú að um vinnusamning á milli málsaðila hefði verið að ræða. Stefnandi hefur krafist launa á uppsagnarfresti í einn mánuð. Með hliðsjón af starfsreynslu stefnanda og því að hann sinnti mjög sérhæfðu flokksstjórastarfi hjá stefnda þykir eins mánaðar uppsagnarfrestur á vinnusamningi málsaðila hóflegur.

Með hliðsjón af öllu framangreindu er því fallist á varakröfu stefnanda, en henni hefur ekki verið mótmælt tölulega af hálfu stefnda.

Með hliðsjón af úrslitum málsins verður stefnda gert að greiða stefnanda málskostnað, sem þykir hæfilega ákveðinn 250.000 krónur.

Uppkvaðning dómsins hefur dregist vegna embættisanna dómarans.

R-kvk-nf B-kvk-nf dómstjóri kveður upp dóminn.

Dómsorð:

Stefndi, Arnarfell ehf., greiði stefnanda, B-x-x F-x-x G-x-x F-x-x, 2.606.715 krónur með dráttarvöxtum af 255.907 krónum frá 1. desember 2004 til 1. janúar 2005, en af 511.815 krónum frá þeim degi til 1. febrúar sama ár, en af 756.915 krónum frá þeim degi til 1. mars sama ár, en af 1.002.015 krónum frá þeim degi til 1. apríl sama ár, en af 1.247.115 krónum frá þeim degi til 1. maí sama ár, en af 1.926.915 frá þeim degi til 1. júní sama ár, en af 2.606.715 krónum frá þeim degi til greiðsludags.

Stefndi greiði stefnanda málskostnað að fjárhæð 250.000 krónur.

R-kvk-nf B-kvk-nf