S-426/2008

Með ákæru útgefinni af lögreglustjóranum á Selfossi 26. ágúst 2008 á hendur S-kk-þgf M-kk-þgf, kt. 000000-0000, Sambyggð 12, Þorlákshöfn, I-kk-þgf Þ-kk-þgf Þ-kk-þgf, kt. 000000-0000, Heinabergi 8, Þorlákshöfn, og B-kk-þgf Þ-kk-þgf R-kk-þgf, kt. 000000-0000, Eyjahrauni 11, Þorlákshöfn, var ákærðu gefið að sök að hafa aðfaranótt fimmtudagsins 27. desember 2007, fyrir utan skemmtistaðinn Hvíta húsið á Selfossi, sameiginlega veist harkalega að B-kk-þgf S-kk-þgf Á-kk-þgf, kt. 000000-0000, slegið hann ítrekað í höfuð og andlit þannig að hann féll í jörðina þar sem ákærðu börðu og spörkuð í B-kk-þf, m.a. í höfuð hans, allt með þeim afleiðingum að B-kk-nf nefbrotnaði, hlaut mikil eymsli við nefrót, blóðnasir, skrámur á enni og eymsli í hægri olnboga.

Er brot þetta talið varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20/1981.

Þess er krafist að ákærðu verði dæmdir til refsingar.

Einkaréttarkrafa

Í málinu gerir Ó-kk-nf S-kk-nf hrl., f.h. brotaþola, kröfu um að ákærðu verði gert að greiða samtals 1.395.676 krónur í skaðabætur auk vaxta samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 frá 27. desember 2007 til 7. febrúar 2008, en dráttarvaxta samkvæmt 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr., sömu laga, frá þeim degi til greiðsludags.

Af hálfu ákærða S-kk-ef er þess krafist að hann verði sýknaður af því að hafa sparkað í kæranda liggjandi en að öðru leyti verði honum gerð vægasta refsing sem lög leyfi. Þá krefst hann sýknu af bótakröfu en annars að henni verði vísað frá dómi. Loks er krafist hæfilegrar málflutningsþóknunar.

Af hálfu ákærða I-kk-ef Þ-kk-ef er krafist sýknu en að öðrum kosti vægustu refsingar sem lög leyfi. Þá er þess krafist að bótakröfu verði vísað frá dómi. Loks er krafist hæfilegra málsvarnarlauna úr ríkissjóði.

Af hálfu ákærða B-kk-ef Þ-kk-ef er krafist sýknu og að bótakröfu verði vísað frá dómi. Þá er krafist hæfilegra málsvarnarlauna úr ríkissjóði.

Málavextir

Samkvæmt frumskýrslu lögreglu voru lögreglumennirnir R-kk-nf O-kk-nf og J-kvk-nf E-kvk-nf á eftirlitsferð um Hrísmýri á Selfossi, aðfaranótt fimmtudagsins 27. desember 2007, kl. 03.35, er þau sáu þrjá menn ráðast þar á þann fjórða. Kemur fram að þau hafi séð mennina kýla hann í það minnsta fjórum sinnum í andlitið þannig að hann féll til jarðar. Árásarmennirnir hafi svo látið höggin dynja á manninum og sparkað í hann liggjandi. Hafi þau greinilega séð þegar ákærði S-kk-nf M-kk-nf sló og sparkaði í höfuð mannsins. Hafi þau handtekið hann þegar þau komu á staðinn en hinir tveir hafi náð að hlaupast á brott. Hafi S-kk-nf verið blóðugur á hnúum og með blóðbletti á buxum. Hafi hann verið áberandi ölvaður og viðurkennt að hafa verið í slagsmálum. Hafi hann gefið upp nöfn þeirra sem með honum voru, en það hafi verið ákærðu I-kk-nf Þ-kk-nf Þ-kk-nf og B-kk-nf Þ-kk-nf R-kk-nf. Kemur og fram að aðrir lögreglumenn hafi rætt við árásarþolann, B-kk-þf S-kk-þf Á-kk-þf, á staðnum.

B-kk-nf S-kk-nf lagði fram kæru hjá lögreglu um hádegisbil sama dag og lýsti hann því þá að ákærðu hefðu allir ráðist á sig og bæði slegið og sparkað í sig hvað eftir annað þar til lögreglan kom á staðinn.

Fram kemur í fyrirliggjandi vottorði frá Heilbrigðisstofnun Suðurlands að B-kk-nf hafi leitað þar á bráðamóttöku aðfaranótt fimmtudagsins 27. desember 2007 og hafi J-kvk-nf V-kvk-nf V-kvk-nf skoðað hann. Segir svo í vottorðinu um þá áverka sem greindust á B-kk-þgf við skoðun: „... mikil eymsli við nefrót, nefið var ekki talið teljandi skakkt og öndun gekk greiðlega. Nefslímhúðir með roða og storknað blóð í báðum nösum, ekki skekkja í septum nasale eða miðnesi. Greinilega blóðnasir sem hafa átt sér stað en voru hættar á þessari stundu. Það mátti sjá skrámur á enninu. Viðkomandi talað um eymsli við skoðun yfir ytri hluta hægri olnboga, við skoðun var ekki grunur um brot. J-kvk-nf læknir sendi hann í röntgen af andlitsbeinum og mátti sjá nefbrot sem var ekki úr lagi gengið. Viðkomandi var upplýstur um þetta og honum sagt að þetta myndi gróa og ekki þyrfti að gera að þessu broti enda góð lega. Ofannefndur var sem sagt nefbrotinn og getur áverkinn alveg passað við lýsingar hans þessa nóttina.“ Þá segir svo: „Þann 10. janúar í eftirlit, greinir viðkomandi frá því að hann hafi náð sér þokkalega en finni af og til fyrir höfuðverk sem afleiðingu slyssins. Væntanlega mun ofannefndur ná sér að fullu eftir þetta slys.“

Skýrslur ákærðu og vitna

Ákærði S-kk-nf lýsti því að hann hefði í umrætt sinn verið, ásamt meðákærðu I-kk-þgf Þ-kk-þgf og B-kk-þgf Þ-kk-þgf, fyrir utan Hvíta húsið á Selfossi þegar B-kk-þgf hefði verið hrint á sig. Við það hefði B-kk-nf snúið sér við og slegið til ákærða í leiðinni. Kvaðst ákærði þá hafa misst stjórn á sér og ráðist á hann. Hafi hann slegið hann á vangann og í kviðinn „bara eitthvað“. Beðinn um að lýsa höggunum nánar sagði hann: „Ja, ég bara veit ekkert hvar ég var að slá hann, þar er vandamálið í þessu.“ Hefði þetta endað með því að B-kk-nf féll í jörðina. Í framhaldi hefðu einhverjir farið að sparka í B-kk-þf. Spurður nánar út í það sagði ákærði að félagar hans og meðákærðu, I-kk-nf Þ-kk-nf og B-kk-nf Þ-kk-nf, hefðu þar átt hlut að máli. Hefði hann séð þá báða sparka í B-kk-þf. Sjálfur hefði hann hins vegar ekki sparkað í B-kk-þf. Spurður hvort rétt sé sem lýst er í lögregluskýrslu að hann hafi verið blóðugur á báðum hnúum kvaðst hann ekki muna það fullkomlega en hann drægi það ekki mikið í efa. Spurður nánar út í framburð sinn sagði ákærði að meðákærðu hefðu báðir sparkað í B-kk-þf nokkrum sinnum, bæði í kvið og höfuð.

Ákærði I-kk-nf Þ-kk-nf kvaðst hafa verið að koma út af balli í Hvíta húsinu með meðákærða B-kk-þgf þegar hann hefði séð B-kk-þf þar fyrir utan. Kvaðst hann hafa spurt hann hvort hann vissi hvar strákur sem héti B-kk-nf væri. Hefði B-kk-nf þá strax spurt á móti: „Hvað ætlar þú að gera við B-kk-þf, ef þú kemur við B-kk-þf þá lem ég þig.“ Hefði B-kk-nf svo ýtt við honum með báðum höndum. Kvaðst ákærði þá hafa ýtt honum á móti og síðan hefði B-kk-nf eitthvað hrint honum eitthvað. Í sömu andrá hefði meðákærði S-kk-nf allt í einu komið þar að. Hefði hann stokkið á B-kk-þf og byrjað eitthvað að kýla hann. Hefðu þeir svo eitthvað verið að kljást þarna í framhaldi og kvaðst ákærði þá einnig hafa blandað sér í átökin og „fór eitthvað og kýldi B-kk-þf svona tvisvar, þrisvar, um það bil, bara svona aftan í hann, þú veist, axlirnar og kannski var eitt aftan í hausinn á honum, en ekkert í andlitið á honum“. Eftir þetta hefðu þeir hætt og S-kk-nf þá gengið í burtu. Hefði B-kk-nf, sem þá hefði enn verið uppi standandi, kallað á eftir honum eitthvað á þá leið að hann ætti eftir að sjá eftir þessu. Hefði þá S-kk-nf snúið til baka, stokkið á B-kk-þf og byrjað að kýla hann. Hefði hann kýlt hann í jörðina og eftir það hefði hann kýlt hann, meðal annars í andlit hans, og sparkað í hann liggjandi. Taldi ákærði að S-kk-nf hefði slegið B-kk-þf þá um tuttugu sinnum. Spurður nánar um þetta sagði ákærði að hann hefði ekki beinlínis séð S-kk-þf sparka í B-kk-þf heldur hefði hann gefið honum hnéspark. Spurður nánar út í þátt meðákærða B-kk-ef Þ-kk-ef í þessu sambandi sagði ákærði að hann hefði lítið komið að þessu, í raun hefði hann einungis ýtt B-kk-þgf í upphafi átakanna. Kannaðist hann við að B-kk-nf hefði á þessum tíma verið í göngugifsi. Hefði hann því ekki átt auðvelt með að hlaupa en hann hefði þó alveg getað skokkað. Hins vegar væri ekki rétt að þeir hefðu flúið þegar lögreglan kom á vettvang eins og kæmi fram í lögregluskýrslu.

Fyrir dómi skýrði ákærði B-kk-nf Þ-kk-nf frá því að hann hefði verið á gangi í umrætt sinn með meðákærða I-kk-þgf Þ-kk-þgf og hefði I-kk-nf þá gengið til B-kk-ef og spurt hann hvar B-kk-nf væri. Hefði B-kk-nf þá svarað: „Ef þú ætlar að lemja hann lem ég þig.“ Hefði hann svo hrint I-kk-þgf. I-kk-nf hefði þá hrint B-kk-þgf á móti og einnig kvaðst ákærði þá hafa hrint B-kk-þgf. Hefði meðákærði S-kk-nf þá komið fyrirvaralaust og byrjað að kýla B-kk-þf á fullu. Hefði I-kk-nf og kýlt hann eitthvað, kannski tvisvar eða þrisvar. Átökin hefðu svo stöðvast í smástund og haldið svo áfram aftur og S-kk-nf þá kýlt „hann á fullu þarna og hann dettur í jörðina“. Hefði S-kk-nf verið ofan á B-kk-þf að kýla hann en þeir I-kk-nf staðið í kring án þess að taka frekari þátt í slagsmálunum. Lögreglan hefði svo komið á vettvang og tekið S-kk-þf en sjálfur hefði hann farið aftur inn á ballið og verið þar í smástund. Spurður hvar höggin frá I-kk-þgf hefðu lent á B-kk-þgf svaraði ákærði: „Bara í síðunni á honum og ég er ekki alveg með það á hreinu sko ...“ Spurður hvort I-kk-nf hefði sparkað í B-kk-þf svaraði ákærði: „Ekki svo, ég er ekki alveg viss með það sko, ég sá það ekki nógu vel.“ Ákærði neitaði því að hann hefði slegið eða sparkað í B-kk-þf. Hins vegar gæti vel verið að S-kk-nf hefði sparkað eitthvað í hann, hann hefði verið „alveg ofan á honum á fullu“. Aðspurður kvaðst ákærði telja að B-kk-nf hefði fengið blóðnasir í síðari atlögunni, en hann gæti þó engan veginn verið viss um það. Ákærði kvað ranga þá staðhæfingu lögreglu að hann hefði hlaupið af vettvangi, enda hefði hann verið fótbrotinn og í göngugifsi. Hann hefði verið á staðnum þegar S-kk-nf var handtekinn og í framhaldi hefði hann farið aftur inn á ballið.

Vitnið B-kk-nf S-kk-nf Á-kk-nf kvaðst hafa verið á dansleik í Hvíta húsinu umrætt kvöld. Hefði hann skroppið út til að reykja eina sígarettu. Þar hefðu þá staðið saman allir ákærðu í máli þessu. Kvaðst hann hafa heyrt þá vera að ræða um að þeir ætluðu að fara og drepa einhvern sem væri inni á ballinu og hefði hann sagt við þá „í jóki“: „Ætlið þið að fara að drepa einhvern á jólunum?“ Hefði ákærði S-kk-nf þá slegið hann í hnakkann og svo í andlitið. Eftir það hefði hann fengið annað högg, annaðhvort frá ákærða I-kk-þgf eða ákærða B-kk-þgf, og hefði hann þá fallið í jörðina. Eftir að hann féll til jarðar hefðu ákærðu allir sparkað í hann liggjandi og gætu spörkin hafa verið á milli 15 og 20 talsins. Hann hefði hniprað sig saman og reynt að verja höfuðið á sér, sem hefði að mestu tekist. S-kk-nf hefði auk þess reynt að kýla hann í höfuðið þar sem hann lá en það hefði ekki tekist. Rétt áður en lögreglan hefði komið á vettvang, líklega innan við 20 sekúndum eftir að hann féll í jörðina, hefðu hinir tveir, I-kk-nf og B-kk-nf, hlaupið í burtu en lögreglan hefði svo komið að og handtekið S-kk-þf. Sjálfur kvaðst vitnið hafa eftir þetta fengið að fara inn í húsið til að þrífa þar blóð úr andlitinu og síðan farið heim til sín. Hann hefði svo leitað til læknis og hefði þá, auk marbletta á líkama, greinst nefbrot. Væri sprunga í nefinu sem ekki hefði gróið og fyndi hann til í því. Að öðru leyti væri hann búinn að ná sér af afleiðingum árásarinnar. Spurður um nefbrot sem hann hefði hlotið á árinu 2006 sagði hann að það brot hefði alveg gróið, öfugt við brotið eftir árásina sem hér um ræðir. B-kk-nf var sérstaklega spurður hvort hann hefði séð hverjir spörkuðu í hann. Sagðist hann þá ekki hafa getað fylgst með því nákvæmlega hverjir spörkuðu en ekki væri neinn vafi á að það hefðu verið allir ákærðu sem þar voru að verki. Aðspurður hvenær hann teldi sig hafa fengið áverkann á nefið sagði vitnið það hafa gerst í höggi númer tvö þegar S-kk-nf hefði slegið hann í andlitið.

Lögreglumaðurinn R-kk-nf O-kk-nf kvaðst hafa verið í eftirlitsferð umrædda nótt, ásamt J-kvk-þgf E-kvk-þgf lögreglumanni. Hefðu þau lagt bifreiðinni við hús Frumherja, skáhallt á móti Hvíta húsinu. Hefðu þau þá orðið vör við slagsmál fyrir utan skemmtistaðinn. Eftir að árásarþolinn féll til jarðar hefðu allir þrír árásarmennirnir svo sparkað í manninn liggjandi. Kvaðst vitnið þá hafa, ásamt J-kvk-þgf, hlaupið á vettvang. Hefðu þá tveir árásarmannanna hlaupið í burtu en sá þriðji, ákærði S-kk-nf, hefði haldið áfram. Kvaðst vitnið hafa séð S-kk-þf sparka í höfuð þess sem lá í jörðinni og slá hann tvö högg í andlitið, allt þar til þau komu þar að og handtóku S-kk-þf. Hefði hann verið blóðugur á hnúum hægri handar og eins hefði blóð verið á skóm hans. Vitnið kvaðst ekki hafa séð hina tvo sem hefðu verið þátttakendur í árásinni á B-kk-þf þannig að hann næði að bera kennsl á þá, en þeir hefðu einnig tekið þátt í að slá og sparka í B-kk-þf. Hann hefði heldur ekki náð að greina hver gerði hvað, utan það sem hann hefði séð S-kk-þf gera þegar þau voru að koma á staðinn. S-kk-nf hefði svo gefið þeim upp nöfnin á hinum tveimur sem tekið hefðu þátt með honum í árásinni, vitneskjan um hverjir þar voru á ferðinni hefði verið frá honum komin. Vitnið kvaðst aðspurt ekki minnast þess að ákærði B-kk-nf hefði verið í göngugifsi eða eitthvað lemstraður, alla vega hefði það þá ekki heft hann mikið.

Lögreglumaðurinn J-kk-nf E-kvk-nf C-kk-nf kvaðst hafa verið stödd í lögreglubifreið, við skoðunarstöð Frumherja umrætt sinn. Hefði hún þá séð hvar þrír menn réðust á þann fjórða með höggum og spörkum þar til hann féll í jörðina. Hefði félagi hennar þá ekið lögreglubifreiðinni nær og síðan hefðu þau hlaupið í áttina að mönnunum. Þegar þau hefðu nálgast hefðu tveir árásarmannanna hlaupið í burtu en einn þeirra, ákærði S-kk-nf, hefði ekki séð þau fyrr en þau voru komin alveg að. Kvaðst hún hafa séð hann áfram sparka í B-kk-þf þar sem hann lá liggjandi. Hefði ákærði hætt árásinni þegar þau komu að en B-kk-nf þá gengið í burtu og hefðu einhverjir aðrir lögreglumenn talað við hann. Kvaðst vitnið ekki hafa borið kennsl á hina tvo sem hlaupið hefðu í burtu en ákærði S-kk-nf hefði upplýst þau um hverjir það væru.

J-kvk-nf V-kvk-nf V-kvk-nf, heimilislæknir á Selfossi, kvaðst hafa skoðað B-kk-þf er hann kom á heilsugæslustöðina daginn eftir atvikið. Hefði hann reynst vera talsvert bólginn og aumur við nefrótina og greinilega haft nefblæðingu. Þá hefði hann verið með marbletti við olnboga. Við myndatöku af andlitsbeinum hefði komið í ljós brot í nefbeininu, í nefrótinni. Brotið hefði legið mjög vel þannig að ekki hefði þurft að rétta það. Enda þótt nefbrot gæti í sjálfu sér verið lífshættulegt þá hefðu afleiðingarnar í þessu tilviki ekki verið miklar og ætti B-kk-nf því að ná sér fullkomlega af þessum meiðslum. Spurð hvort sést hefði greinilega að um nýtt brot væri að ræða, með hliðsjón af því að fyrir lægi að B-kk-nf hefði á árinu 2006 verið greindur með nefbrot eftir aðra líkamsárás, sagði hún nýtt nefbrot vera allt öðruvísi útlits en gamalt brot. Röntgenlæknir hefði lýst því þannig að um ótilfært brot væri að ræða, það er sprunga í nefrótinni. Ef um gamalt brot væri að ræða væri yfirleitt tekið fram að svo væri, enda sæjust þá merki um beinmyndun þar sem brotið hefði orðið. Fyrst ekkert hefði verið tekið fram um þetta við röntgenskoðunina þá gerði hún algjörlega ráð fyrir að um nýtt brot hefði verið að ræða. Enda þótt hún hefði skoðað röntgenmyndirnar í samvinnu við röntgenlækni hefði hún í sjálfu sér ekki skoðað þær með tilliti til hins eldra brots, enda hefði hún ekki haft neina vitneskju um það. Teldi hún hins vegar að ef um gamalt brot hefði verið að ræða þá hefði röntgenlæknir nefnt það við sig og sagt það vera gamalt brot og gróið. Hljóti brotið því að hafa litið út eins og nýtt.

Niðurstaða

Ákærði S-kk-nf játaði við þingfestingu að hafa slegið kæranda, B-kk-þf S-kk-þf Á-kk-þf, en neitaði sök að öðru leyti. Við skýrslugjöf fyrir dómi kannaðist hann við að hafa slegið B-kk-þf nokkrum sinnum í andlit og kvið, en neitaði að hafa sparkað í hann. B-kk-nf og lögreglumennirnir R-kk-nf O-kk-nf og J-kvk-nf E-kvk-nf C-kvk-nf hafa hins vegar borið að ákærði S-kk-nf hafi bæði slegið og sparkað í B-kk-þf eins og lýst er í ákæru. Þá kom einnig fram hjá meðákærða I-kk-þgf Þ-kk-þgf að S-kk-nf hefði gefið B-kk-þgf einhvers konar hnéspark og meðákærði B-kk-nf Þ-kk-nf sagði að vel gæti verið að ákærði hefði sparkað eitthvað í hann. Með játningu ákærða S-kk-ef og framburðum framangreindra vitna og meðákærðu þykir fram komin sönnun um að ákærði S-kk-nf hafi ráðist á B-kk-þf með höggum og spörkum á þann hátt sem í ákæru greinir.

Ákærðu I-kk-nf Þ-kk-nf og B-kk-nf Þ-kk-nf hafa báðir neitað sök. B-kk-nf hefur lýst höggum bæði frá ákærða S-kk-þgf og annaðhvort frá I-kk-þgf Þ-kk-þgf eða B-kk-þgf Þ-kk-þgf. Eftir að hann féll til jarðar hefðu ákærðu allir sparkað í hann liggjandi. Lögreglumennirnir R-kk-nf og J-kvk-nf hafa lýst því að þau hafi séð þrjá menn ráðast að B-kk-þgf með höggum og spörkum og að þeir hafi síðan allir sparkað í hann eftir að hann féll til jarðar. Enda þótt þau hafi aðeins séð S-kk-þf svo nálægt að þau bæru kennsl á hann hafi S-kk-nf skýrt þeim frá því strax á vettvangi að meðákærðu I-kk-nf Þ-kk-nf og B-kk-nf Þ-kk-nf hefðu tekið þátt í árásinni með honum. Þá hefur S-kk-nf, bæði við skýrslugjöf hjá lögreglu og síðan fyrir dómi, skýrt frá því að I-kk-nf Þ-kk-nf og B-kk-nf Þ-kk-nf hafi báðir sparkað í kvið og höfuð kæranda eftir að hann féll til jarðar. Við skýrslutöku hjá lögreglu skýrði I-kk-nf Þ-kk-nf frá því að eftir að S-kk-nf hefði slegið B-kk-þf nokkur högg í höfuð og andlit hefði hann sjálfur slegið B-kk-þf nokkur högg í líkama og andlit. Eftir að B-kk-nf hefði fallið til jarðar hefði B-kk-nf Þ-kk-nf farið að sparka í B-kk-þf og hann minnti að hann hefði síðan sjálfur slegið B-kk-þf nokkur högg þar sem hann lá í jörðinni. Fyrir dómi skýrði I-kk-nf Þ-kk-nf frá því að hann hefði í upphafi ýtt við B-kk-þgf, í framhaldi af því að B-kk-nf hefði ýtt við honum, og að B-kk-nf Þ-kk-nf hefði þá einnig hrint B-kk-þgf eitthvað. Eftir að S-kk-nf hefði svo stokkið á B-kk-þf og kýlt hann þá kvaðst I-kk-nf Þ-kk-nf hafa kýlt B-kk-þf tvisvar eða þrisvar, í axlir og aftan á höfuðið. Við skýrslugjöf hjá lögreglu lýsti B-kk-nf Þ-kk-nf atvikinu á þann veg að I-kk-nf Þ-kk-nf hefði ýtt við B-kk-þgf eftir að B-kk-nf hefði ýtt við honum. Í kjölfarið kvaðst B-kk-nf Þ-kk-nf einnig hafa hrint B-kk-þgf auk þess að slá hann eitt högg í bringuna. S-kk-nf hefði þá ráðist á B-kk-þf og slegið hann nokkur högg í andlit og höfuð. Hefði B-kk-nf þá fallið í jörðina og hefði þá allavega I-kk-nf Þ-kk-nf sparkað eitthvað í hann liggjandi. Sjálfur kvaðst B-kk-nf Þ-kk-nf ekki hafa slegið eða sparkað í B-kk-þf umfram þetta eina högg sem hann sló í bringuna á honum. Fyrir dómi lýsti B-kk-nf Þ-kk-nf upphafi átakanna nokkuð á sama veg og hjá lögreglu. Auk þess sem S-kk-nf hefði slegið B-kk-þf hefði I-kk-nf Þ-kk-nf kýlt hann eitthvað, kannski tvisvar eða þrisvar, og hefðu þau högg lent „... í síðunni á honum og ég er ekki alveg með það á hreinu sko ...“ Er hann var síðan spurður hvort I-kk-nf Þ-kk-nf hefði sparkað í B-kk-þf svaraði hann: „... ég er ekki alveg viss með það sko, ég sá það ekki nógu vel.“ Sjálfur neitaði B-kk-nf Þ-kk-nf að hafa slegið eða sparkað í B-kk-þf.

Þegar framangreindir framburðir ákærðu I-kk-ef Þ-kk-ef og B-kk-ef Þ-kk-ef hjá lögreglu og fyrir dómi eru virtir saman, með hliðsjón af framangreindum vitnisburði kærandans B-kk-ef, lögreglumannanna J-kvk-ef og R-kk-ef og meðákærða S-kk-ef, þykir hafið yfir skynsamlegan vafa að ákærðu hafi allir í meira eða minna mæli tekið þátt í árásinni á B-kk-þf í greint sinn. Verður hlutur hvers þeirra ekki greindur sérstaklega heldur þykir hér verða við það að miða að þeir hafi sameiginlega ráðist á B-kk-þf eins og í ákæru greinir. Verða þeir því sakfelldir fyrir þá háttsemi sem þar er lýst.

Samkvæmt fyrirliggjandi læknisvottorði Heilbrigðisstofnunar Suðurlands, dags. 4. febrúar 2008, reyndist B-kk-nf nefbrotinn í kjölfar árásarinnar. Var sú niðurstaða staðfest með framburði J-kvk-ef V-kvk-ef V-kvk-ef heimilislæknis fyrir dóminum. Tók læknirinn fram að nýtt nefbrot væri allt öðru vísi útlits en gamalt brot og fyrst röntgenlæknir hefði ekki minnst á það við röntgenskoðunina að um gamalt brot kynni að vera að ræða, eins og ákærðu hafa haldið fram, þá gerði hún algjörlega ráð fyrir að brotið hefði verið nýtt. Með hliðsjón af þessu er það niðurstaða dómsins að ákærðu hafi gerst sekir um brot gegn 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga með háttsemi sinni.

Refsiákvörðun o.fl.

Árás ákærðu var harkaleg, tilefnislaus og unnin af þremur mönnum í félagi.

Samkvæmt fyrirliggjandi sakavottorði ákærða S-kk-ef var hann með dómi hinn 13. júlí 2004 sakfelldur fyrir brot gegn 254. og 219. gr. almennra hegningarlaga, áfengislögum, umferðarlögum og lögum og reglugerðum um ávana- og fíkniefni. Var ákvörðun refsingar þá frestað skilorðsbundið í tvö ár. Með dómi Hæstaréttar uppkveðnum 25. janúar 2007 var ákærði sakfelldur fyrir brot gegn 217. gr. almennra hegningarlaga og honum gert að sæta fangelsi í fjóra mánuði, en þrír mánuðir af refsingunni voru bundnir skilorði til tveggja ára. Ákærði hefur með broti sínu nú rofið skilorð framangreinds dóms og verður það því tekið upp og dæmt með. Að framangreindu virtu þykir refsing ákærða S-kk-ef hæfilega ákveðin fangelsi í átta mánuði.

Með dómi Héraðsdóms Suðurlands uppkveðnum 19. mars 2009 var ákærði I-kk-nf Þ-kk-nf fundinn sekur um líkamsárás skv. 1. mr. 218. gr. almennra hegningarlaga og gert að sæta 30 daga fangelsi, skilorðsbundið í tvö ár. Brot það sem ákærði hefur verið sakfelldur fyrir í máli þessu var framið fyrir uppkvaðningu þess dóms. Ber því með vísan til 78. gr. almennra hegningarlaga að taka dóminn upp og ákvarða ákærða refsingu sem hegningarauka við refsingu samkvæmt greindum dómi. Að framangreindu virtu þykir refsing ákærða I-kk-ef Þ-kk-ef hæfilega ákveðin fangelsi í fjóra mánuði, sem bundin skal skilorði sem í dómsorði segir.

Samkvæmt fyrirliggjandi sakavottorði hefur ákærði B-kk-nf Þ-kk-nf ekki áður gerst sekur um refsiverðan verknað og að virtu framangreindu ákveðst refsing hans fangelsi í þrjá mánuði, sem bundin skal skilorði eins og greinir í dómsorði.

Af hálfu brotaþola B-kk-ef S-kk-ef Á-kk-ef er þess krafist að ákærðu verði dæmdir til að greiða honum in solidum skaðabætur samtals að fjárhæð 1.395.676 krónur, auk vaxta, meðal annars með vísan til matsgerðar, dags. 8. ágúst 2008, sem unnin var af B-kk-þgf D-kk-þgf lögfræðingi og S-kk-þgf D-kk-þgf lækni. Hafa allir ákærðu krafist frávísunar bótakröfunnar. Telja þeir hana almennt vanreifaða og ekki í samræmi við ákv. 170. gr. laga um meðferð opinberra mála. Þá telja þeir að fyrirliggjandi matsgerð verði ekki lögð til grundvallar við ákvörðun bóta vegna galla sem á henni séu og að hún sé óstaðfest. Á þetta verður ekki fallist. Hafa ákærðu ekki sýnt fram á slíka ágalla á matsgerðinni að á henni verði ekki byggt hvað þetta varðar. Enda þótt heppilegra hefði verið að matsmenn hefðu komið fyrir dóminn lá ekkert fyrir um það að hálfu ákærðu fyrir aðalmeðferð málsins að gildi matgerðarinnar væri dregið í efa eða að þess væri óskað að annar hvor matsmanna eða þeir báðir kæmu fyrir dóminn til skýrslugjafar. Verður matsgerðin því lögð til grundvallar niðurstöðu varðandi bótakröfu brotaþola.

Bótakrafan er sett fram með þeim hætti að í fyrsta lagi er gerð krafa um greiðslu á þjáningabótum að fjárhæð 38.850 krónur, auk vaxta, með vísan til 3. gr. skaðabótalaga og fyrirliggjandi matsgerðar. Er tekið fram að þjáningabætur reiknist í 30 daga frá árásinni, án rúmlegu. Fyrir hvern dag greiðist 1.295 krónur, eftir að fjárhæðir skv. 3. gr. skbl. hafi verið uppfærðar miðað við lánskjaravísitölu í ágúst 2008, 6.064 stig, sbr. 15. gr. skbl. Með vísan til matsgerðar verður fallist á þennan lið bótakröfunnar, enda liggur ekkert fyrir um þá staðhæfingu ákærðu að brotaþoli hafi á umræddu 30 daga tímabili verið byrjaður að vinna.

Í öðru lagi er gerð krafa um greiðslu á 369.531 krónu vegna varanlegs miska skv. 4. gr. skbl. Kemur fram að samkvæmt niðurstöðu matsgerðar hafi varanlegur miski reynst 5%. Taki fjárhæð bótanna mið af grunnfjárhæðinni 4.000.000 króna , uppfærðri miðað við lánskjaravísitölu í ágúst 2008, sbr. 15. gr. skbl., 7.390.615 krónur. Með vísan til matsgerðar er fallist á þennan lið bótakröfunnar.

Þá er í þriðja lagi gerð krafa um greiðslu miskabóta skv. a-lið 26. gr. skbl. að fjárhæð 800.000 krónur vegna andlegra áhrifa á brotaþola og þeirra óþæginda sem hann hafi orðið fyrir vegna hennar. Brotaþoli á rétt á miskabótum skv. 26. gr. skaðabótalaga úr hendi ákærðu vegna árásarinnar. Þykja þær hæfilega ákveðnar 200.000 krónur.

Þá er gerð krafa um greiðslu útlagðs kostnaðar vegna öflunar matsgerðar skv. meðfylgjandi reikningum að fjárhæð 86.450 krónur. Er fallist á þennan lið kröfugerðarinnar.

Loks er krafist bóta vegna lögmannsaðstoðar við að halda kröfunni fram og eru þær hæfilega ákveðnar 120.000 krónur.

Ákærðu brutu í sameiningu gegn brotaþola og samkvæmt framangreindu verða þeir því dæmdir til að greiða honum samtals 814.831 krónu ásamt vöxtum eins og greinir í dómsorði.

Ákærði S-kk-nf greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, G-kk-ef Á-kk-ef héraðsdómslögmanns, 300.000 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti.

Ákærði I-kk-nf Þ-kk-nf greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, Ó-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 340.000 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti, og ferðakostnað hans að fjárhæð 10.488 krónur.

Ákærði B-kk-nf Þ-kk-nf greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, H-kk-ef B-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 340.000 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti, og ferðakostnað hans að fjárhæð 20.976 krónur.

Á-kk-nf M-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

Dómsorð:

Ákærði, S-kk-nf M-kk-nf, sæti fangelsi í 8 mánuði.

Ákærði, I-kk-nf Þ-kk-nf Þ-kk-nf, sæti fangelsi í 4 mánuði, en fresta skal fullnustu refsingar og hún niður falla að 2 árum liðnum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. laga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði B-kk-nf Þ-kk-nf R-kk-nf, sæti fangelsi í 3 mánuði, en fresta skal fullnustu refsingar og hún niður falla að 2 árum liðnum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. laga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærðu, S-kk-nf, I-kk-nf Þ-kk-nf og B-kk-nf Þ-kk-nf, greiði B-kk-þgf S-kk-þgf Á-kk-þgf sameiginlega 814.831 krónu ásamt vöxtum skv. 8. gr. laga nr. 38/2001 af 608.381 krónu frá 27. desember 2007 til 26. október 2008, en með dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. sömu laga af 814.831 krónu frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði S-kk-nf greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, G-kk-ef Á-kk-ef héraðsdómslögmanns, 300.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Ákærði I-kk-nf Þ-kk-nf greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, Ó-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 340.000 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti, og ferðakostnað hans að fjárhæð 10.488 krónur.

Ákærði B-kk-nf Þ-kk-nf greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, H-kk-ef B-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 340.000 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti, og ferðakostnað hans að fjárhæð 20.976 krónur.

Á-kk-nf M-kk-nf.