S-1/2007

Mál þetta, sem þingfest var þann 8. febrúar sl. og dómtekið 10. apríl sl., var höfðað með ákæru útgefinni af lögreglustjóranum á Hvolsvelli, dagsettri 15. desember 2006, á hendur S-kk-þgf V-kk-þgf, kt. 000000-0000, Hlíðarbóli, 861 Hvolsvelli,

„fyrir umferðarlagabrot, með því að hafa að kvöldi laugardagsins 29. apríl 2006 ekið bifreiðinni PI-409 suður Langasand og austur Dynskála undir áhrifum áfengis (vínandamagn í blóði 1,54‰) uns akstur hans var stöðvaður við gatnamót Fossöldu og Dynskála.

Telst háttsemin varða við 1. sbr. 3. mgr. 45. gr. sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, sbr. 1. gr. laga nr. 48/1997 og 186. gr. laga nr. 82/1998.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til að sæta sviptingu ökuréttar samkvæmt 101. og 102. gr. umferðarlaga, sbr. 25. gr. laga nr. 44/1993 og 2. gr. laga nr. 23/1998.“

Ákærði neitar sök. Krefst verjandi hans að ákærði verði sýknaður af kröfum ákæruvalds og að sakarkostnaður, þ.m.t. málsvarnarlaun, verði greidd úr ríkissjóði.

Málsatvik:

Í frumskýrslu lögreglu sem liggur frammi í málinu segir að þann 29. apríl 2006 hafi lögreglan veitt athygli hvar bifreið var beygt til vinstri af Langasandi á Hellu inn á Dynskála og ekið á móti lögreglubifreiðinni. Segir að lögreglumennirnir hefðu þekkt bifreið ákærða en skömmu áður hefði lögreglan haft afskipti af honum í hesthúsi hans vegna líkamsárásar sem ákærði kvaðst hafa orðið fyrir af hálfu sambýliskonu sinnar. Hefði ákærði verið ölvaður þegar lögreglan hafði afskipti af honum í hesthúsunum. Segir í lögregluskýrslunni að ákærða hefði verið gefið stöðvunarmerki á móts við gatnamót Fossöldu og þegar nær var komið hefði lögreglan séð ákærða undir stýri. Hefði hann verið einn í bifreiðinni. Ákærði hefði stigið undan stýri en lögreglumaður farið út úr lögreglubifreiðinni og tekið á móti ákærða sem hafi verið fylgt út í lögreglubifreiðina. Hefði mikla áfengislykt lagt frá vitum ákærða. Þá segir í skýrslunni að ákærði hefði verið með áverka á vinstri augabrún sem blætt hefði úr en ákærði hefði skömmu áður kallað til lögreglu að hesthúsunum vegna ósættis ákærða og sambýliskonu hans. Þá segir í lögregluskýrslunni að farið hefði verið með ákærða á heilsugæslustöðina á Hvolsvelli og á leiðinni hefði ákærði hringt í föður sinn. Þá hefði verið tekið blóðsýni úr ákærða en hann hefði verið mjög ósáttur við það. Þá kemur fram að ekki hefði þótt ráðlegt að taka skýrslu af ákærða vegna ölvunarástands hans. Samkvæmt lögregluskýrslu var ákærði stöðvaður af lögreglunni klukkan 22.43 og blóðsýni tekið klukkan 23.05.

Skýrslur fyrir dómi.

Ákærði kom fyrir dóminn og viðurkenndi að hafa ekið bifreiðinni í umrætt sinn. Kvaðst ákærði ekki hafa verið ölvaður við aksturinn. Ákærði kvað Smirnoff-vodkapela hafa verið á milli sæta í bifreiðinni og hefði hann drukkið úr honum eftir að lögreglan stöðvaði hann. Ákærði kvað afskipti lögreglunnar upphaflega hafa verið vegna átaka sem hefði verið í hesthúsi hans. Sambýliskona hans hefði gengið í skrokk á honum og rotað hann og sennilega hafi hann fengið heilahristing því hann hefði kastað upp eftir að hann kom heim til sín um nóttina. Þá hefði hann viðbeinsbrotnað en það hafi ekki komið í ljós fyrr en við læknisskoðun í ágúst sl. Ákærði kvaðst hafa tvívegis hringt í Neyðarlínuna þá um kvöldið og óskað eftir aðstoð en lögreglan hefði ekki sinnt þeirri beiðni. Aðspurður um það hvort skýrsla lögreglu um afskipti af honum í hesthúsunum væri röng kvaðst ákærði þá ekki muna hversu langur tími hefði liðið frá því hann óskað eftir lögreglu þar sem síminn hans hefði eyðilagst, hann hefði ekki getað hringt í föður sinn og ekki vitað hvað tímanum leið. Ákærði kvaðst hafa verið í mjög miklu sjokki, hann hefði staðið eftir einn alblóðugur, í andliti og á fötum. Aðspurður kvaðst ákærði ekki muna til þess að lögreglan hefði boðist til að aka honum til læknis þegar hún hafði afskipti af honum í hesthúsunum. Ákærði hvað sambýliskonu sína hafa gengið aftur í skrokk á sér eftir að lögreglan fór af vettvangi og þá hefði síminn hans eyðilagst og því hefði ákærði ekki getað hringt það sem hann hefði þurft að hringja. Aðspurður um það hvort ákærði hefði óttast um heilbrigði sitt kvaðst hann ekki vita það, hann hefði aldrei lent í slíkum aðstæðum áður. Aðspurður um það hvort ákærði hefði neytt áfengis í hesthúsunum kvað hann nei við. Ákærði kvaðst ekki hafa leitað til annarra til að aðstoða sig, hann hefði ekki leitað inn í íbúðabyggð þó að stutt hefði verið í hana eða um fimm hundruð metrar. Ákærði kvaðst aðspurður ekki geta skýrt út hvers vegna hann hefði sest undir stýri í umrætt sinn. Ákærði kvaðst ekki hafa mælt sér mót við lækni þegar lögreglan hafði afskipti af honum og aðspurður kvaðst hann ekki geta sagt til um það á hvaða leið hann var þegar lögreglan stöðvaði hann, hann kvaðst ekki hafa verið viss um hvert ferðinni væri heitið. Ákærði neitaði því aðspurður að hafa neytt áfengis fyrr um daginn eða í hesthúsunum umrætt kvöld. Ákærði kvað lækni þann sem tók blóð úr honum í umrætt sinn hafa neitað að gera að sárum hans þrátt fyrir að ákærði hefði óskað eftir því en ákærði hefði verið alblóðugur í andliti og bæði skyrta og buxur hans hefðu verið alblóðug. Aðspurður um það hvers vegna ákærði hefði drukkið úr vodkapelanum eftir að lögreglan stöðvaði hann, kvaðst ákærði ekki getað skýrt það en lögreglan hefði ekið á móti honum gegn akstursstefnu. Aðspurður um síma ákærða kvaðst hann vera með þrjá farsíma á sér og fjóra síma á sínu nafni og hann hefði verið með síma úti í bifreið sinni og þurft að fara þangað til þess að geta hringt eftir árásina. Ákærði kvaðst ekki muna ástæðu þess að hann ók af stað. Ákærði kvaðst hafa verið kominn til Hvolsvallar þegar hann hringdi til föður síns en hann hefði verið með farsíma í jakkavasa sínum þá, sem hann hefði hringt úr.

Vitnið K-kk-nf G-kk-nf, kt. 000000-0000, lögreglumaður, kom fyrir dóminn. Sagði vitnið að upphaf afskipta lögreglunnar af ákærða hefði verið vegna þess að ákærði óskaði eftir aðstoð út af ósætti hans og sambýliskonu hans í hesthúsum við Hellu. Þegar lögreglan hefði komið á staðinn hefði allt verið með ró en ákærði, sambýliskona hans og þriðji aðili, sem var á vettvangi, hefðu verið greinilega drukkin og greinileg áfengislykt verið í hesthúsinu. Áverki hefði verið í andliti ákærða sem ákærði kvað hafa fengið eftir högg frá sambýliskonu sinni. Ákærða var þá boðið að honum yrði ekið heim til að koma í veg fyrir frekari ósætti, sem hann þáði ekki. Ákærði hefði einnig verið inntur eftir því hvort hann vildi að honum yrði ekið til læknis en ákærði þá sagst ætla að hringja til föður síns og gera ráðstafanir í samráði við hann. Í framhaldi hefði lögreglan yfirgefið staðinn þar sem sambýliskona ákærða hefði verið farin af staðnum og lögreglan hefði þá ekið þriðja aðila í burtu. Næstu afskipti lögreglu af ákærða urðu þegar lögreglan sá ákærða aka bifreið sinni á Hellu. Kvaðst vitnið, alveg frá því að það sá bifreið ákærða og fram að því að lögreglan ræddi við ákærða, stöðugt hafa haft ákærða í sjónlínu. Vitnið kvað útilokað að ákærði hefði getað drukkið áfengi eftir að lögreglan gaf honum merki um að stöðva bifreiðina og þar til lögreglan ræddi við hann, það hefðu eingöngu verið augnablik frá því að ákærði stöðvaði bifreiðina og þar til hann steig út, en ákærði hefði strax stigið út úr bifreiðinni og gengið í átt að lögreglubifreiðinni áður en lögreglan hefði farið út úr henni. Engin leit hefði verið gerð í bifreið ákærða að vínföngum. Vitnið kvað að ákærði hefði sýnt þá hegðun í upphafi, eins og hann sæi eftir því að hafa ekið undir þessum kringumstæðum. Hins vegar hefði ákærði verið ósáttur við að blóðsýni hefði verið tekið úr honum á heilsugæslustöðinni og sýnt það bæði í orði og æði. Vitnið mundi að ákærði hefði verið með sár á enni eða augabrún þegar lögreglan hafði afskipti af honum í seinna skiptið en hann hefði hafnað því á heilsugæslustöðinni að læknir liti á sárið eftir að töku blóðsýnis var lokið.

Vitnið V-kk-nf P-kk-nf, kt. 000000-0000, Hlíðarbóli, Fljótshlíð, kom fyrir dóminn en vitnið er faðir ákærða. Vitnið kvað ákærða hafa hringt í sig þegar verið var að færa ákærða til töku blóðsýnis. Vitnið kvaðst hafa hitt ákærða eftir að búið var að taka blóðsýni úr ákærða. Lýsti vitnið því svo að það hefði verið ósátt við vinnubrögð lögreglu og læknis. Vitnið kvað að blóð hefði lekið niður kinn ákærða þegar það kom út frá lækninum en vitnið mundi ekki á hvorri augabrúninni áverkarnir voru á ákærða. Vitnið mundi ekki eftir frekari áverkum.

Vitnið G-x-x J-kk-nf, kt. 000000-0000, lögregluvarðstjóri, gaf símaskýrslu fyrir dóminum. Vitnið kvað tildrög fyrstu afskipta lögreglu af ákærða vera að Neyðarlínan hefði haft samband við lögregluna þar sem beiðni hefði komið frá ákærða um aðstoð. Þegar lögreglan kom á staðinn hefðu allir verið rólegir og yfirvegaðir en áverki hefði verið í andliti ákærða sem ákærði kvað vera af völdum sambýliskonu sinnar. Þá hefði ákærða verið boðið að honum yrði komið til læknis eða heim til sín en hann hefði ítrekað hafnað því og kvaðst myndu sjá um það sjálfur. Ákærði hefði verið vel áttaður og ekkert sem benti til þess að honum hafi verið lífsnauðsynlegt að komast undir læknishendur. Vitnið kvað lögregluna hafa ekið þriðja aðila af vettvangi og ekið honum á skemmtistað á Hellu og á leið þeirra til baka hefðu þeir hitt sambýliskonu ákærða sem þeir hefðu einnig ekið í heimahús. Þegar lögreglan kom frá því þá hefði hún mætt ákærða akandi á bifreið sinni. Vitnið kvað ákærða hafa verið ölvaðan við fyrri afskipti af honum og greinileg áfengislykt hefði þá verið af honum. Vitnið kvað ákærða stöðugt hafa verið í augnlínu við lögregluna frá því að þeir sáu hann aka bifreiðinni og þar til hann steig út úr bifreið sinni og útilokað væri að ákærði gæti hafa drukkið úr flösku á þeim tíma. Um nokkrar sekúndur væri að ræða frá því að ákærði stöðvaði bifreið sína og þar til hann steig út úr bifreiðinni. Ákærði hefði síðan hringt í föður sinn úr sínum eigin síma á leiðinni til Hvolsvallar. Þá hefði ákærða verið boðið að litið yrði á sár hans á augabrún eftir að læknir hafði tekið blóðsýni úr honum en ákærði ekki þegið það og þá brugðist hinn versti við. Hefði ákærði haft uppi ljót orð í garð vitnisins. Vitnið kvað ákærða ekki hafa haft aðra áverka í andliti en þá sem voru á honum þegar lögreglan hafði afskipti af honum í hesthúsunum fyrr um kvöldið. Þá kvað vitnið aðspurt, ákærða hafa verið vel áttaðan þegar lögreglan stöðvaði akstur hans, ekkert hefði bent til þess að hann væri illa áttaður vegna höfuðhöggs. Kvaðst vitnið hafa mikla reynslu af því að eiga við aðila sem hafa fengið höfuðhögg en ekkert hefði bent til þess að ákærði ætti við erfiðleika að stríða vegna þess. Vitnið kvaðst hafa tekið ákærða inn í lögreglubifreiðina þegar afskipti voru höfð af ákærða við hesthúsin og þá hefði vitnið fundið áfengislykt af ákærða. Því hefði vitnið vitað að ákærði var undir áhrifum áfengis þegar það sá ákærða aka bifreið sinni.

Vitnið S-kk-nf S-kk-nf, kt.000000-0000, heilsugæslulæknir, gaf símaskýrslu fyrir dóminum. Vitnið kvaðst hafa verið á vakt umrætt sinn og tekið blóðsýni frá ákærða. Vitnið kvað ákærða ekki hafa haft samband við vitnið áður en hann kom á heilsugæsluna. Vitnið gat ekki borið um ölvunarástand ákærða en hann hefði verið ölvaður. Vitnið kvað ákærða ekki hafa farið fram á frekari læknisaðstoð af sinni hálfu en kvað ákærða hafa verið ósáttan við blóðtökuna og einnig eftir að blóðtakan hafði farið fram og samskiptin við ákærða því ekki verið á venjubundin hátt. Vitnið kvaðst ekki muna sérstaklega eftir því að ákærði hefði verið með áverka í andliti, alla vega ekki þannig að læknir hefði þurft að hafa frekari afskipti af.

Niðurstöður.

Ákærði hefur neitað því að hafa ekið undir áhrifum áfengis en hann segist hafa drukkið úr vodkapela eftir að lögreglan stöðvaði akstur hans. Sé það skýringin á því að alkóhól mældist í blóði hans. Ákærði bar fyrir dóminum að hann hefði verið í miklu áfalli eftir líkamsárás sem hann varð fyrir í hesthúsum á Hellu. Þegar lögreglan hafði afskipti af ákærða í fyrra skiptið í hesthúsunum var ákærði með sömu áverka og voru á honum þegar hann var stöðvaður við akstur. Ákærði hefur borið að eftir að lögreglan yfirgaf hesthúsin hefði sambýliskona hans komið aftur og ráðist að honum, veitt honum rothögg og við það hafi sími hans eyðilagst. Því hefði hann ekki getað hringt eftir aðstoð. Síðar kvaðst ákærði hafa haft síma í bifreið sinni og líklega hefði ákærði ætlað að hringja eftir aðstoð úr þeim síma en í stað þess ekið af stað. Í lok skýrslutöku fyrir dómi kvaðst ákærði hafa hringt í föður sinn úr lögreglubifreiðinni á leið til blóðtöku en þann síma hefði ákærði haft í vasa sínum. Ákærði neitaði því að hafa verið undir áhrifum áfengis fyrr um kvöldið þegar lögreglan hafði afskipti af honum og heldur því fram að hann hafi drukkið áfengi eftir að lögreglan gaf honum merki um að stöðva bifreið sína.

Vitnin K-kk-nf og G-kk-nf hafa báðir staðfest fyrir dómi að ákærði hefði verið sýnilega drukkinn þegar lögreglan hafði afskipti af honum í hesthúsunum fyrr um kvöldið. Þá kom fram hjá ofangreindum vitnum að ekkert athugavert hefði verið sjáanlegt við heilsufar ákærða þegar þeir höfðu afskipti af honum í hesthúsunum. Hann hafi ekki verið illa áttaður eða ruglaður þannig að þeim hefði fundist heilsu hans svo háttað að nauðsynlega hefði þurft að koma honum undir læknishendur.

Frásögn ákærða hefur í öllum atriðum verið á reiki og mótsagnarkennd og því ekki trúverðug. Frásögn ákærða um skort á símtæki fær enga stoð í gögnum málsins enda kvaðst hann sjálfur hafa verið með síma í vasanum þegar hann hringdi í föður sinn úr lögreglubifreiðinni. Fullyrðing ákærða um að hann hafi drukkið úr einum vodkapela frá því að lögreglan gaf honum merki um að stöðva og þar til hann steig út úr bifreiðinni er ótrúverðug og fær enga stoð í staðföstum vitnisburði tveggja lögreglumanna sem báðir segjast hafa haft ákærða í beinni sjónlínu frá því að sást til hans við akstur og þar til hann fór út úr bifreið sinni, en frá því að hann stöðvaði akstur og þar til hann kom út úr bifreiðinni hefðu einungis liðið nokkrar sekúndur. Þá er sú fullyrðing ákærða um að hann hafi ekki verið meðvitaður um það hvað hann var að gera vegna höfuðáverka ekki trúverðug, þar sem tveir lögreglumenn staðfesta að um sama áverka hafi verið að ræða á ákærða í bæði skiptin sem höfð voru afskipti af honum. Þykir sú frásögn ákærða að sambýliskona hans hafi komið aftur í hesthúsin og rotað sig eftir að lögreglan yfirgaf hesthúsin ótrúverðug. Þá taldi læknir, sem tók blóðsýni úr ákærða, hann ekki hafa verið þannig á sig kominn að ákærða hafi ekki verið sjálfrátt utan að hann hafi verið ölvaður.

Að öllu ofansögðu þykir, svo hafið sé yfir allan skynsamlegan vafa, lögfull sönnun fram komin um að ákærði hafi ekið í umrætt sinn undir þeim áhrifum áfengis eins og greinir í ákæru. Verður ákærði því sakfelldur fyrir þá háttsemi og er háttsemin réttilega færð til refsiákvæða.

Samkvæmt sakavottorði ákærða hefur hann ekki hlotið refsingu sem skiptir máli við ákvörðun refsingar nú. Þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin 130.000 króna sekt til ríkissjóðs sem ákærða ber að greiða innan fjögurra vikna frá uppkvaðningu dóms að telja en sæti ella fangelsi í tíu daga.

Ákærði skal sviptur ökurétti í tólf mánuði frá birtingu dóms að telja.

Með vísan til 164. sbr. 165. gr. laga um meðferð opinberra mála nr. 19/1991 skal ákærði dæmdur til að greiða allan sakarkostnað, sem eru málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, H-kk-ef I-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 149.400 krónur, auk aksturskostnaðar, 16.864 krónur, og kostnaðar vegna blóðrannsóknar 25.392 krónur.

K-kvk-nf Þ-kvk-nf fulltrúi flutti mál þetta fyrir hönd ákæruvaldsins.

Á-kvk-nf G-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

Dómsorð.

Ákærði, S-kk-nf V-kk-nf, greiði 130.000 króna sekt til ríkissjóðs frá birtingu dóms að telja en sæti ella fangelsi í tíu daga.

Ákærði skal sviptur ökurétti í tólf mánuði frá birtingu dóms þessa að telja.

Ákærði greiði allan sakarkostnað, samtals 191.656 krónur, þar af eru málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans, H-kk-ef I-kk-ef hæstaréttar-lögmanns, 166.264 krónur. Hefur þá verið tekið tillit til virðisaukaskatts.

Á-kvk-nf G-kvk-nf