S-61/2009

I.

Mál þetta, sem dómtekið var að aflokinni aðalmeðferð 31. mars sl., er höfðað með ákæru lögreglustjórans á Suðurnesjum, útgefinni 23. janúar 2009, á hendur X, kt. 000000-0000, [heimilisfang], „fyrir líkamsárás með því að hafa 5. ágúst 2008 að [heimilisfang], ráðist á A, 17 ára gamlan son eiginkonu sinnar, K, tekist á við A, slegið hann hnefahöggum í höfuð, tekið um líkama hans og kastað honum út úr íbúð og niður tröppur þar sem A lenti á steyptu handriði, en við þetta hlaut A nefbrot, eymsli yfir kjálkalið hægra megin, fleiðusár 2x5 cm vinstra megin á hálsi og eymsli í síðuvöðvum hægra megin.

Telst þetta varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Í málinu er einkaréttarkrafa gerð fyrir hönd brotaþola, A, kt. 000000-0000, [heimilisfang] af Þ-kvk-þgf B-kvk-þgf hdl., réttargæslumanni hans., Er krafist miskabóta að fjárhæð 500.000 krónur auk vaxta og málskostnaðar sem nánar greinir í skjali nr. I-8 í gögnum málsins.“

Af hálfu ákærða er aðallega krafist sýknu og að bótakröfu verði vísað frá dómi. Til vara er þess krafist að ákærði verði dæmdur til vægustu refsingar sem lög leyfa og að hann verði sýknaður af bótakröfu eða hún lækkuð verulega. Loks er þess krafist að sakarkostnaður, þ.m.t. málsvarnarlaun, greiðist úr ríkissjóði.

II.

Málavextir.

Í frumskýrslu lögreglu, dags. 5. ágúst 2008, segir að um klukkan 21.30 þann dag hafi komið á lögreglustöðina í Y brotaþoli, A, til að tilkynna um líkamsárás, sem hann hefði orðið fyrir um 30-45 mínútum fyrr af hendi sambýlismanns móður sinnar, ákærða í máli þessu. Árásin hefði átt sér stað að [heimilisfang]. Samkvæmt frumskýrslunni sagði brotaþoli svo frá að hann hefði komið að [heimilisfang] að beiðni móður sinnar til að fara yfir meðlagsgreiðslur, sem þau ættu í deilum um. Hann hefði lent í útistöðum við móður sína vegna þess og hún hefði byrjað að ýta við sér og hann hefði þá ýtt til baka. Þannig hefðu þau færst fram í stofu en þar hefði ákærði legið hlæjandi. Ákærði hefði síðan sagt: „Ef þú snertir móður þína þá drep ég þig.“ Brotaþoli kvaðst þá hafa spurt ákærða að því hvort hann væri að hóta sér lífláti og hefði ákærði þá svarað: „Já, ég drep þig ef þú snertir móður þína.“ Brotaþoli hefði þá klappað á höfuðið á ákærða og hefði ákærði þá misst stjórn á skapi sínu og ráðist á sig.

Brotaþoli tjáði lögreglu að ákærði hefði byrjað að kýla sig með hnúanum og síðan farið að ýta sér á milli húsgagna. Hann hefði fallið í gólfið og þegar hann hefði ætlað að standa upp aftur hefði ákærði sparkað í síðuna á sér og þá hefði hann fallið í gólfið aftur. Brotaþoli sagði að ákærði hefði verið að ýta sér út og sagðist brotaþoli síðast muna eftir sér í forstofunni, en svo hefði hann rotast. Þegar hann hefði rankað við sér á stéttinni fyrir framan húsið hefði hann farið á Heilbrigðisstofnun Suðurnesja til læknisskoðunar og kvaðst brotaþoli hafa ekið þangað. Sagðist brotaþoli vera nefbrotinn að mati læknis, aumur í síðunni, hálsinum og kjálka.

Í frumskýrslunni segir að með brotaþola hafi komið á lögreglustöðina þau C og D. Er haft eftir C að hann hefði verið fyrir utan [heimilisfang] í bifreið að tengja hátalara þegar hann hefði heyrt mikil læti. Hefði hann þá séð að brotaþola var hent út úr íbúðinni að [heimilisfang] af ákærða og ýtt niður stigann út að grindverkinu. Ákærði hefði síðan opnað hliðið og ýtt brotaþola út fyrir. Brotaþoli hefði verið í roti þar sem hann hefði ekki staðið í fæturna. Kvaðst C þekkja bæði brotaþola og ákærða þar sem hann hefði búið að [heimilisfang] til margra ára. Hann sagði að þetta væri í þriðja sinn sem hann yrði vitni að átökum þeirra á milli. D kvaðst hafa verið stödd hjá C og heyrt mikil læti innan úr húsinu. Hún hefði litið í átt að húsinu og séð þá vera efst í tröppunum og þá hefði hún litið undan því hún hefði ekki viljað verða vitni að þessu. Hvorki C né D vildu að nafns þeirra yrði getið.

Samkvæmt lögregluskýrslu, dags. 6. ágúst 2008, mætti brotaþoli þann dag að eigin frumkvæði til að kæra X, fósturföður sinn, fyrir líkamsárás gegn sér daginn áður að [heimilisfang]. Sagðist brotaþoli búa hjá systur sinni í B, en hafa búið hjá móður sinni og fósturföður að [heimilisfang] fram að fermingu en þá hefði hann flutt til föður síns vegna slæmra samskipta við fósturföður sinn, ákærða í máli þessu. Hann sagði að 12 ár væru síðan foreldrar hans slitu samvistum. Hann sagði að ákærði hefði komið inn í líf sitt þegar hann var 6 ára gamall, en þeim hefði aldrei samið og þeir hötuðu hvor annan. Þá sagði hann að móðir sín tæki ákærða fram yfir börn sín.

Brotaþoli sagði að móðir hans hefði hringt í hann og beðið hann um að koma heim til sín um kl. 20.00 kvöldið áður til að skoða meðlagsbók, sem hún hefði haldið. Sagðist hann hafa farið heim til móður sinnar og þau byrjað að rífast. Móðir hans hefði byrjað að ýta við honum og hann hefði þá ýtt við henni á móti, tvisvar til þrisvar sinnum, en hún hefði þó ekki fallið við það. Brotaþoli sagði að hann og móðir hans hefðu verið í stofu hússins, en þar hefði ákærði setið í sófa. Sagðist brotaþoli hafa sagt við móður sína: „Ef þú slærð mig þá slæ ég þig niður.“ Ákærði hefði þá sagt við sig: „Þá drep ég þig.“ Sagðist brotaþoli þá hafa gengið að ákærða þar sem hann hefði legið í stofusófanum og sagt við hann: „Ertu að hóta mér ?“ Og ákærði svarað: „Já, ef þú slærð mömmu þína.“ Sagðist brotaþoli þá hafa klappað ofan á koll ákærða með flötum lófa og gengið í burtu. Ákærði hefði þá tekið í öxlina á brotaþola og dregið hann niður og sest ofan á hann. Ákærði hefði haldið vinstri hendi hans og kýlt hann 5-6 sinnum í andlitið með krepptum hnefa. Sagðist brotaþoli ekki vera viss hvar höggin lentu en kvaðst telja að þau hefðu öll lent í andlitinu. Þá hefði ákærði sparkað einu sinni í síðu hans og sagt honum að standa upp. Sagðist brotaþoli ekki hafa getað staðið upp og verið á fjórum fótum. Hann hefði reynt að komast út og legið við útidyrahurðina er ákærði hefði ýtt honum út og látið hann rúlla út með því að toga í fætur hans og látið hann rúlla aftur á bak. Sagðist hann ekki muna eftir meiru.

Brotaþoli sagðist hafa frétt það hjá C, vini sínum og nágranna, að hann hefði komið fljúgandi niður tröppurnar á [heimilisfang] og lent á stéttinni fyrir framan tröppurnar. Ákærði hefði síðan tekið hann upp og sett hann á hundagirðingu, sem sé við húsið, á meðan hann opnaði girðinguna. Ákærði hefði síðan hent honum á bifreið sína og móður brotaþola og sagt við hann: „Á ég að sparka þér lengra auminginn þinn?“ Ákærði hefði síðan hent honum á vélarhlíf bifreiðarinnar þar sem hann hefði rankað við sér. Sagðist hann þá hafa séð ákærða fara í burtu en móðir hans hefði hlaupið um svæðið. Móðir hans hefði hrópað að ákærða að hætta en hún hefði ekkert gert sjálf. Brotaþoli sagðist hafa farið upp í bifreið sína og ekið á sjúkrahúsið í Y. Þar hefði læknir tjáð sér að hann væri nefbrotinn og sagt sér að fara í sneiðmyndatöku. Sagðist brotaþoli mundu fara í slíka myndatöku innan þriggja daga.

Meðal gagna málsins er vottorð B-kk-ef Þ-kk-ef S-kk-ef læknis á Heilbrigðisstofnun Suðurnesja, dags. 13. ágúst 2008, vegna áverka brotaþola. Þar segir að brotaþoli hafi komið á bráðamóttöku kl. 20.45 hinn 5. ágúst og sagt að hann hefði verið laminn af fósturföður sínum. Einnig hafi hann sagt að það hefði gerst margoft og að móðir hans væri ávallt á bandi fósturföður. Í vottorðinu er haft eftir brotaþola að hann hefði verið kýldur margsinnis, sparkað hefði verið í hann og honum hent niður útitröppurnar. Hann hefði rankað við sér fyrir utan bílinn sinn og hljóti því að hafa misst meðvitund í einhverja stund. Með brotaþola hafi komið einstaklingur sem hafi sagst hafa orðið vitni að því þegar brotaþola var hent niður tröppurnar og að brotaþoli hefði ekki verið alveg með rænu þegar hann hefði komið að honum. Í vottorðinu segir síðan orðrétt:

„Sj finnur til í andliti, og hæ síðu. með höfuðverk.

Skoðun: áttaður á stað og stund, blóðugur í framan, lekur blóð úr nösum bilat.

Nef er verulega bólgið og skakkt til hægri hliðar, hvellaumt og má hvergi koma við, sterkur grunur um nefbrot. Fullt af blóði í báðum nösum og getur ekki andað um nasir.

Eymsli yfir kjálkalið hæ megin, bit þó ekki skakkt. ekki áverkamerki né blæðing í slímhúð í munni.

Rauðbólginn í augum, pupillur bregðast við ljósáreiti bilat.

Bolur er rifinn á öxl vi megin á hálsi er fleiðusár ca 2x5 cm

Eymsli í síðuvöðvum hæ megin.

Réttast er talið að fá sneiðmynd af höfði til að sjá hversu nef mikið brotið og ef skyldi vera sprunga í kjálka líka.

Ráðl að hitta HNE lækni á næstu 3-4 dögum.“

Samkvæmt upplýsingaskýrslu lögreglu, dags. 9. september 2008, hafði lögregla samband við B-kk-þf Þ-kk-þf S-kk-þf lækni til að ganga úr skugga um það hvort brotaþoli hefði hlotið nef- og/eða kjálkabrot vegna ætlaðrar líkamsárásar. Áðurnefndur læknir hefði þá staðfest að brotaþoli hefði sannarlega hlotið nefbrot því það hefði verið augljóst við skoðun en ekki kjálkabrot. Hann hefði rætt við brotaþola símleiðis og brotaþoli tjáð honum að hann hefði fengið högg á nefið í gamnislag við frænda sinn, en við það hefði nefið gengið til baka í eðlilegt horf eftir hina meintu líkamsárás. Læknirinn tjáði lögreglu að brotaþoli hefði ekki farið eftir tilmælum lækna um að fara í sneiðmynd af höfði og því væri ekki hægt að segja til um brot.

Verður nú rakinn framburður ákærða og vitna fyrir dóminum og hjá lögreglu eftir því sem þurfa þykir:

Ákærði neitaði sök. Hann sagði að brotaþoli hefði komið á heimilið til að ræða við móður sína, en þau hefði greint á um meðlagsgreiðslur með brotaþola. Þau hefðu farið að rífast og brotaþoli hrint og ýtt móður sinni úr eldhúshúsinu og inn í stofu. Brotaþoli hefði síðan sagt við sig: „Hvað segirðu X, ætlarðu ekki að gera eitthvað í þessu?“. Hann hefði síðan hrint móður sinni með þeim afleiðingum að hún hefði misstigið sig og þá hefði brotaþoli verið búinn að klípa í höndina á móður sinni þannig að á henni hefði séð. Sagðist ákærði þá hafa sagt við brotaþola að hann skyldi rota hann ef hann léti móður sína ekki vera. Brotaþoli hefði þá gengið að honum þar sem hann hefði legið í sófanum og slegið hann utan undir. Sagðist ákærði þá hafa staðið upp og tekið á brotaþola og ætlað að henda honum út. Viðurkenndi ákærði að hafa tekist á við brotaþola. Nánar tiltekið sagðist ákærði hafa slegið brotaþola einu sinni fyrir ofan eyrað með krepptum hnefa, en ekki hefði verið um fast högg að ræða, og síðan tekið á brotaþola og komið honum að útidyrunum þar sem brotaþoli hefði legið og ekki ætlað út. Því næst hefði hann opnað útidyrnar og tekið brotaþola upp, en þá hefði brotaþoli snúið út og haldið höndunum um dyrakarminn. Hann sagði að brotaþoli væri astmasjúklingur og að hann hefði verið orðinn mjög aðframkominn þegar þarna var komið sögu og því liðið út af. Sagðist ákærði hafa ýtt brotaþola út úr dyrunum og fram af tröppunum og sagði ákærði að brotaþoli hefði lent í fjórðu tröppu og síðan utan í steypta handriðið. Sagðist ákærði síðan hafa farið á eftir brotaþola, tekið í fötin á honum og dregið hann út fyrir grindverkið og út á götu að bíl, sem þar hefði verið. Sagðist ákærði síðan hafa farið inn.

Ákærði sagðist ekki hafa meitt brotaþola og viðurkenndi ekki að hafa veitt brotaþola þá áverka, sem lýst væri í ákæru. Hann sagði að þetta væri tómur uppspuni í brotaþola og að hann væri aðeins að reyna að ná sér í bætur til að greiða skuld, sem hann standi í við hann og móður sína. Hann sagði að ekki væri rétt svo sem fram kæmi í kæruskýrslu brotaþola að ákærði hefði sest ofan á hann og slegið hann 5-6 hnefahöggum, en ákærði sagðist á þessum tíma hafa verið tæp 100 kg. Miðað við þessa lýsingu hefði átt að sjá meira á brotaþola, en raun bar vitni. Ákærði sagðist hins vegar viðurkenna að hafa tekið á brotaþola og sagði að það hefði áreiðanlega séð á brotaþola, en það hefði einnig séð á honum sjálfum. Sagðist hann vita að ákærði hefði nefbrotnað nokkru áður í bílslysi og sagðist ákærði hafa látið laga tennurnar í brotaþola eftir það slys.

Ákærði sagðist hafa hringt í lögreglu eftir atvikið og látið hana vita hvað hefði gerst. Sagðist hann þá hafa frétt að múgur og margmenni væri á leiðinni til hans til að berja hann.

Ákærði var spurður út í framburð sinn hjá lögreglu þar sem hann viðurkenndi að hafa slegið brotaþola tvisvar sinnum í hnakkann með krepptum hnefa. Sagðist ákærði ekki muna eftir þessu nú. Hins vegar staðfesti ákærði þann framburð sinn í lögregluskýrslu að brotaþoli hefði lent með andlitið á steyptu handriðinu fyrir utan útidyrahurðina og að þá hefði byrjað að blæða úr nefi brotaþola.

Ákærði viðurkenndi að hafa lent áður í átökum við brotaþola og sagði að brotaþoli hefði áður ráðist á móður sína. Brotaþoli væri búinn að plaga þau lengi og sagðist hann telja að hann væri bara að reyna að ná peningum út úr honum og móður sinni með því að kæra hann. Aðspurður sagðist ákærði telja að um sjálfsvörn af hans hálfu hefði verið að ræða í greint sinn, enda hefði brotaþoli verið búinn að ráðast á hann og móður sína á heimili þeirra.

Ákærði gaf skýrslu hjá lögreglu 5. ágúst 2008, sem er í megindráttum í samræmi við framangreint. Þar viðurkenndi ákærði þó að hafa slegið brotaþola tvisvar sinnum í hnakkann með krepptum hnefa. Einnig sagðist hann hafa ýtt á bak brotaþola svo að hann færi út úr húsinu en þá hefði brotaþoli lent með andlitið á steyptu handriði fyrir utan útidyrahurðina. Hefði þá byrjað að blæða úr nefi brotaþola. Einnig viðurkenndi ákærði að hafa hent brotaþola niður tröppurnar með þeim afleiðingum að hann lenti á steinsteyptu handriði. Hann hefði síðan dregið brotaþola niður tröppurnar, en brotaþoli hefði þá verið svo aðframkominn að hann hefði ekki stigið í fæturna. Á þeim tímapunkti hefðu þeir verið í þriðju eða fjórðu tröppu neðan frá talið.

Brotaþoli, A, gaf skýrslu fyrir dóminum sem vitni. Hann sagði að móðir sín hefði farið með forsjá hans og hann verið með lögheimili á [heimilisfang] á þeim tíma sem atvik málsins áttu sér stað. Hann sagðist hins vegar ekki hafa búið á heimili móður sinnar og stjúpföður, ákærða í máli þessu, vegna atvika af því tagi, sem mál þetta snerist um. Sagðist hann hafa komið á heimilið að beiðni móður sinnar. Þau hefðu byrjað að rífast og hann sagt við hana: „Ef þú slærð mig, slæ ég þig til baka.“ Sagðist hann hafa sagt þetta við móður sína vegna þess að tveimur vikum fyrr hefði hún slegið sig. Sagðist hann þá hafa heyrt ákærða segja þar sem hann lá í stofusófanum hlæjandi: „Þá drep ég þig.“ Sagðist hann þá hafa gengið að ákærða og spurt hann að því hvort hann ætlaði að drepa sig. Ákærði hefði svarað: „Ef þú slærð mömmu þín þá drep ég þig.“ Sagðist brotaþoli þá hafa klappað ákærða létt á höfuðið og gengið í burtu og verið á leið út úr stofunni þegar hann hefði heyrt mömmu sína segja: „Já X, hentu honum út.“ Sagðist brotaþoli því næst hafa fengið ákærða nánast á bakið á sér og sjálfsagt verið með mótþróa eftir það sem á undan var gengið. Hann sagði að þeir ákærði hefðu tekist á og ákærða tekist að ýta honum frá sér. Því næst hefði hann hamrað hann í andlitið og við það hefði hann lent á hillusamstæðu og síðan dottið í gólfið. Næst hefði hann fengið högg í kviðinn. Þá sagðist hann muna eftir að ákærði hefði tekið hann upp frammi á gangi og hent sér niður hjá tröppunum. Þar hefði hann runnið til og lent á steyptu handriði, sem þar væri. Sagðist brotaþoli hafa verið við það að hrasa niður tröppurnar þegar hann hefði gripið í handriðið, u.þ.b. í þriðju neðstu tröppunum. Það næsta sem hann myndi væri að ákærði hefði sagt um leið og hann henti brotaþola á bílinn sinn: „Á ég að henda þér eitthvert lengra, auminginn þinn.“ Næst hefði hann rankað almennilega við sér við bíl systur sinnar. Brotaþoli sagðist hafa farið beint inn í bílinn og verið við það að fá astmakast. Sagðist hann hafa litið í baksýnisspegilinn og séð H-kk-þf og kærustuna hans vera að vinna eitthvað í bílnum sínum og séð að þau horfðu á eftir honum þegar hann ók í burtu. Brotaþoli sagðist fyrst hafa ætlað til bróður síns, en hann hefði ekki verið heima. Honum hefði verið bent á að fara upp á sjúkrahús og það hefði hann gert.

Brotaþoli sagðist telja að hann hefði fengið fleiri en eitt hnefahögg í höfuðið. Annað hefði komið beint á nefið og síðara höggið aftan á höfuðið. Sagðist hann telja að hann hefði rotast því hann myndi ekki eftir því að ákærði hefði dregið hann að bílnum. Aðspurður um afleiðingar árásarinnar og áverka sagðist brotaþoli hafa verið mjög bólginn á nefi og með blóðnasir. Þá hefði nefið skekkst. Einnig hefði hann verið með höfuðverk og verið illt í síðunni og bolurinn hefði allur verið rifinn. Hann sagðist ekki hafa látið líta aftur á nefið því frændi hans hefði gefið honum olnbogaskot skömmu síðar og þá hefði nefið rést af. Hann sagði að það hefði tekið langan tíma að jafna sig af áverkum á nefinu, en hann væri orðinn alveg góður í dag. Hann sagðist hafa nefbrotnað tveimur mánuðum fyrr, en það brot hefði verið að fullu gróið þegar hann hefði orðið fyrir árás ákærða. Hann sagðist telja að hann hefði nefbrotnað þegar ákærði hefði slegið hann hnefahöggi beint framan í andlitið.

Brotaþoli var spurður út þann framburð sinn hjá lögreglu að ákærði hefði kýlt hann í andlitið fimm til sex sinnum með krepptum hnefa. Sagði ákærði þá að þetta gæti vel verið en að hann myndi þetta ekki vel nú.

Brotaþoli sagði að samskipti sín við stjúpföður hefðu aldrei verið góð. Hann sagðist hafa verið nýbúinn að missa vinnuna þegar atvik málsins áttu sér stað og sagðist vera á atvinnuleysisbótum í dag.

K, eiginkona ákærða og móðir brotaþola, gaf skýrslu fyrir dóminum sem vitni. Sagðist hún fara með forsjá brotaþola, en hann byggi ekki á heimilinu vegna erfiðleika í samskiptum hans og ákærða um margra ára skeið. Hún sagðist hafa sent brotaþola sms-skilaboð og beðið hann um að leiðrétta það sem hann hefði tjáð föður sínum og bent honum á að hún hefði haldið bók um það hvernig hún hefði ráðstafað meðlaginu með honum. Brotaþoli hefði þá sent sms-skilaboð til baka og sagst ætla að koma til að skoða þetta. Þegar ákærði hefði komið hefði hún sýnt honum yfirlitið í bókinni, en hann hefði sýnt því lítinn áhuga og ætlað inn í stofu. Sagðist hún þá hafa gengið í veg fyrir hann og ætlað að hindra það að hann færi inn í stofu. Hún sagði að áður en þetta gerðist hefði brotaþoli verið búinn að gera þeim grikk með því að taka Visa-kortið þeirra og taka út af því 250-260.000 krónur og þau enn verið sár og reið yfir því. Sagðist hún ekki hafa viljað að ákærði og brotaþoli töluðust við. Brotaþoli hefði hins vegar ýtt sér frá og komist inn í stofu. Áður hefði ákærði verið búinn að kalla: „Vertu ekki að tala við þetta fífl.“ Brotaþoli hefði gengið að ákærða og sagt við hann: „Hvað segir X, langar þig ekki að rota mig?“ Þá hefði brotaþoli ögrað ákærða með því að slá hann létt utan undir. Sagðist hún þá hafa ætlað að vísa brotaþola út og ýta honum í átt að útidyrahurðinni, en brotaþoli hefði ekki hreyft sig. Ákærði hefði staðið upp og ætlað að taka í öxlina á brotaþola til að koma honum út, en þá hefði brotaþoli snúist til varnar og þeir endað í slagsmálum í gólfinu. Sagðist hún hafa ætlað að ganga á milli þeirra en dottið og snúið sig á fæti. Hún sagði að brotaþoli og ákærði hefðu tekist á, en sagðist ekki hafa séð högg, að því undanskildu að hún hefði séð ákærða kýla brotaþola í síðuna við útidyrahurðina. Ákærði hefði síðan opnað dyrnar og hent brotaþola út með því að taka í öxlina á honum og síðan farið sjálfur á eftir brotaþola. Hún sagðist ekki hafa séð hvað gerðist yfir utan húsið. Aðspurð sagðist hún hvorki hafa séð blóð né högg í þessum átökum. Þegar hún hefði komið út hefði brotaþoli verið farinn út um garðhliðið.

Hún sagði að samband ákærða og brotaþola hefði alltaf verið erfitt og ljót orð gengið á milli þeirra. Ákærði hefði áður tekið í brotaþola en ekkert þessu líkt. Hún sagði að ekki væri rétt að hún væri alltaf á bandi ákærða. Hún sagðist telja að ákærði hefði átt upptökin að átökunum með því að taka í öxlina á brotaþola í því skyni að koma honum út. Hún sagði að brotaþoli hefði síðar hringt í sig og sagt sér að hann ætlaði að borga henni úttektina af Visa-kortinu þegar ákærði yrði dæmdur.

Skýrsla vitnisins hjá lögreglu 12. ágúst 2008 er í megindráttum í samræmi við framangreint. Þar sagði hún að ákærði hefði reist brotaþola upp, tekið í bol brotaþola og þeytt honum niður útitröppurnar. Þá viðurkenndi hún að ákærði hefði sagt eitthvað á þá leið að ef brotaþoli héldi áfram að ýta við móður sinni myndi hann rota hann.

B-kk-nf Þ-kk-nf S-kk-nf sagði í símaskýrslu fyrir dómi að hann hefði skrifað vottorð það, sem væri meðal gagna málsins, eftir upplýsingum í rafrænni sjúkraskrá, en sagðist sjálfur ekki hafa skoðað brotaþola. Hann sagði að brotaþoli hefði hvorki farið til háls-, nef- og eyrnalæknis né í sneiðmyndatöku eftir árásina. Hann sagði að ekki hefði verið grunur um nefbrot hjá brotaþola eftir umferðarslys það, sem hann hefði orðið fyrir þann 13. júní 2008. Hann sagði að nefbrot væru meðhöndluð með þeim hætti að háls-, nef- og eyrnalæknir rétti brotið af innan viku frá því að viðkomandi brotnaði.

V-kk-nf Á-kk-nf lögreglumaður staðfesti að brotaþoli hefði komið á lögreglustöðina og kært árásina. Hefði brotaþoli sagt að sambýlismaður móður sinnar hefði ráðist á sig í kjölfar rökræðna brotaþola við móður. Hann sagði að með brotaþola hefði komið par og sagðist hann hafa skráð niður upplýsingar eftir þeim, en brotaþoli hefði ekki verið til mikillar frásagnar um að það, sem hefði gerst fyrir utan húsið. Sagðist hann hafa séð augljósa áverka á brotaþola, þ.e. bólgið nef, roða og ákomu á hálsi. Hann sagði að ákærði hefði verið handtekinn skömmu síðar.

K-kvk-nf L-kvk-nf S-x-x læknir sagðist hafa tekið á móti brotaþola á heilsugæslustöðinni í umrætt sinn og skoðað hann. Hún staðfesti lýsingu sína á áverkum brotaþola, sem fram komi í framlögðu læknisvottorði. Hún sagði að brotaþoli hefði verið alblóðugur í framan og með blóð í báðum nösum. Þá hefði nefið verið mjög bólgið og skakkt til hægri og hvellaumt viðkomu. Sagðist hún hafa greint þetta sem nefbrot og ráðlagt honum að fara í myndatöku. Sagðist hún hafa pantað myndatöku, en brotaþoli hefði ekki komið aftur í skoðun á heilsugæslustöðinni. Að hennar mati hefði nefið verið brotið en ekki væri hægt að staðfesta það nema með röntgenmynd. Hún sagðist gera fastlega ráð fyrir að nefið hefði verið brotið. Hún sagði að nefbrot væru yfirleitt meðhöndluð 3-7 dögum eftir atvikið af háls-, nef- og eyrnalækni. Hún sagði að ekki væri mögulegt að þetta hefði verið eldri áverki því hann hefði verið alveg ferskur.

C sagðist í skýrslu sinni fyrir dómi þekkja brotaþola, en þeir hefðu verið nágrannar. Einnig sagðist hann þekkja ákærða. Hann sagði að hinn 5. ágúst sl. hefði hann verið inni í bíl fyrir framan heimili sitt að vinna í honum og þá heyrt öskur og læti og ákærða og brotaþola rífast inni. Næst hefði hann séð brotaþola koma í veltugangi niður tröppurnar að [heimilisfang] og ákærða á eftir honum. Ákærði hefði haldið utan um brotaþola, ýtt honum að bílnum og sagt honum að drulla sér í burtu. Sagðist hann hafa séð blóð í andliti brotaþola. Brotaþoli hefði farið inn í bílinn og ekið í burtu og hann á eftir honum. Sagðist hann hafa farið með brotaþola á heilsugæslustöðina og þá lögreglustöðina, en þar hefði hann farið inn með brotaþola. Hann sagði að brotaþoli hefði verið svolítið vankaður fyrir utan húsið og á heilsugæslustöðinni.

Aðspurður sagði hann að frá þeim stað, sem hann var á, hefði hann aðeins séð neðsta hluta trappanna, sbr. sjónarhorn á mynd 2 á dskj. 7. Sagðist hann hafa séð brotaþola koma niður neðstu tröppurnar. Hann sagði að ekki væri rétt, svo sem fram kæmi í lögregluskýrslu, að brotaþoli hefði verið rotaður, en hann hefði verið vankaður og átt erfitt með að standa í fæturna. Hann sagðist tvisvar áður hafa orðið var við ágreining á milli ákærða og brotaþola, þ.e. einu sinni átök og einu sinni skuggalegt rifrildi.

Skýrsla vitnisins hjá lögreglu 18. ágúst 2008 er í megindráttum í samræmi við framangreint. Þar sagðist hann hafa litið í átt að húsinu nr. [heimilisfang] þegar hann heyrði læti þaðan og séð ákærða standa í neðstu tröppunni við húsið og brotaþola reyna að standa upp, en hann hefði verið vankaður og blóðugur í framan. Brotaþoli og móðir hans hefðu margsinnis beðið ákærða um að hætta þessu. Nánar aðspurður sagði hann að ákærði hefði haldið í brotaþola þegar þeir fóru niður tröppurnar og að hann hefði aðeins séð til þeirra þegar þeir hefðu átt um fjórðung eftir niður tröppurnar.

D sagði að brotaþoli væri vinur kærasta hennar, C, en sagðist ekki þekkja hann sjálf. Hún sagði að hún og C hefðu verið úti í bíl hinum megin við götuna fyrir utan heimili H-kk-ef og heyrt læti, þ.e. hróp og rifrildi. Sagðist hún hafa farið að athuga hverju þetta sætti og séð ákærða ýta brotaþola burt og hefði sér virst eins og brotaþoli gæti ekki mikið gert. Sagðist hún hafa litið undan og næst séð brotaþola fara upp í bílinn og aka burt. Þau C hefðu ekið á eftir brotaþola, en þau hefðu séð að brotaþoli var allur í blóði og þau hefðu viljað athuga með hann. Þau hefðu ekki farið inn á heilsugæslustöðina, en farið með brotaþola inn á lögreglustöðina. Aðspurð sagðist hún ekki hafa séð tröppurnar á húsinu að [heimilisfang] frá þeim stað, sem hún var á. Ekki væri rétt eftir henni haft í lögregluskýrslu að hún hefði séð ákærða og brotaþola efst í tröppunum á húsinu.

Í skýrslu vitnisins hjá lögreglu 9. ágúst 2008 kemur fram að þegar hún hefði litið í átt að húsinu nr. xx hefðu ákærði og brotaþoli verið komnir niður útidyratröppurnar og að hún hefði ekki séð hvernig brotaþoli hefði komið niður tröppurnar. Ákærði hefði ýtt á bakið á brotaþola í innkeyrslu hússins og sagt honum að fara. Hún sagði að brotaþoli hefði átt erfitt með að standa í fæturna og verið við það að falla í jörðina þegar ákærði ýtti honum áfram.

Þ-kk-nf B-kk-nf læknir kvaðst hafa skoðað brotaþola 13. júní 2008 eftir umferðarslys. Hann sagði að ákærði hefði þá verið með talsvert mikla áverka í andliti en í sjúkraskrá kæmi aðeins fram að hann hefði verið með skurð á vör og nefi, en ekki að hann hefði verið nefbrotinn.

III.

Niðurstaða

Í máli þessu er ákærða gefið að sök að hafa ráðist á 17 ára gamlan stjúpson sinn, brotaþola í máli þessu, tekist á við hann, slegið hann hnefahöggum í höfuð, tekið um líkama hans og kastað honum út úr íbúð og niður tröppur þar sem brotaþoli lenti á steyptu handriði.

Í skýrslu sinni hér fyrir dómi neitaði ákærði sök, en viðurkenndi að hafa tekist á við brotaþola og slegið hann einu sinni fyrir ofan eyrað með krepptum hnefa. Ekki hefði þó verið um fast högg að ræða. Þá viðurkenndi ákærði að hafa tekið á brotaþola og komið honum að útidyrunum þar sem brotaþoli hefði legið og ekki ætlað út. Þar hefði hann tekið brotaþola upp og ýtt honum út úr dyrunum og fram af tröppunum, þar sem brotaþoli hefði lent í fjórðu tröppu og síðan á steyptu handriði.

Með framburði ákærða, sem samrýmist framburði brotaþola og vitnisins K, þykir sannað að ákærði réðst á brotaþola og tókst á við hann í greint sinn. Með hliðsjón af framburði ákærða um að hann hafi ýtt brotaþola út úr dyrunum og fram af tröppunum með þeim afleiðingum að brotaþoli lenti í fjórðu tröppu og síðan utan í steypt handriðið þykir og ljóst að hann hafi kastað brotaþola út úr íbúðinni og niður tröppurnar eins og í ákæru greinir. Er þessi framburður og í samræmi við framburð brotaþola og vitnisins K og fær jafnframt stuðning í framburði vitnisins C. Með hliðsjón af framangreindu þykir sannað að ákærði hafi tekið um líkama brotaþola og kastað honum út úr íbúð og niður tröppur þar sem brotaþoli lenti á steyptu handriði.

Brotaþoli heldur því fram að ákærði hafi slegið sig tvisvar sinnum með krepptum hnefa í höfuð og hafi annað höggið komið aftan á höfuðið og hitt beint framan í andlitið. Telur brotaþoli að hann hafi nefbrotnað við síðarnefnda höggið. Ákærði kvaðst hins vegar hér fyrir dómi aðeins hafa slegið brotaþola einu sinni með krepptum hnefa og hafi höggið komið fyrir ofan eyra. Dró ákærði þar úr framburði sínum hjá lögreglu þar sem hann sagðist hafa slegið ákærða tvisvar sinnum í hnakkann með krepptum hnefa. Hann staðfesti hins vegar framburð sinn hjá lögreglu um að ákærði hefði lent með andlitið á steyptu handriðinu og þá hefði byrjað að blæða úr nefi hans. Vitnið K kvaðst hér fyrir dómi hvorki hafa séð blóð né högg að því undanskildu að hún hefði séð ákærða kýla brotaþola í síðuna við útidyrahurðina. Hún sagðist hins vegar ekki hafa séð hvað gerðist fyrir utan húsið. Samkvæmt þessu verður að telja ósannað að ákærði hafi slegið brotaþola fleiri en einu hnefahöggi í höfuð.

Af framburði brotaþola má ráða að hann hafi vankast við það að lenda á steyptu handriði fyrir utan útidyrnar. Getur það og samræmst framburði ákærða um að brotaþoli hafi lent með andlitið á handriðinu og að þá hafi byrjað að blæða úr nefi hans. Samræmist það og framburði vitnisins K um að hún hafi ekki séð blæða úr brotaþola á meðan hann var innandyra. Með vísan til þessa verður að leggja til grundvallar að brotaþoli hafi hlotið áverka sína á nefi við það að lenda utan í handriðinu.

Ákærði viðurkenndi ekki að hafa veitt brotaþola þá áverka, sem lýst er í ákæru, en viðurkenndi þó að hafa tekið á honum og sagði að það hefði áreiðanlega séð á brotaþola eftir átökin, eins og á honum sjálfum.

Fram hefur komið að brotaþoli fór beint til skoðunar á Heilbrigðisstofnun Suðurnesja eftir átökin við ákærða. Með hliðsjón af því, framburði vitnanna C og D um að brotaþoli hefði verið blóðugur og vankaður, lýsingu á áverkum brotaþola í framlögðu læknisvottorðs og skýrslu K-kvk-ef L-kvk-ef S-x-x læknis hér fyrir dómi þykir sannað að brotaþoli hlaut bólgur og eymsli á nefi, eymsli yfir kjálkalið hægra megin, fleiðusár 2x5 cm vinstra megin á hálsi og eymsli í síðuvöðvum hægra megin í átökum sínum við ákærða.

Í framlögðu læknisvottorði kemur fram að sterkur grunur hafi verið um nefbrot og að brotaþola hafi verið ráðlagt að fara í sneiðmyndatöku af nefi til að ganga úr skugga um hversu mikið nefið væri brotið eins og segir í vottorðinu. Í skýrslu sinni hér fyrir dómi kvaðst K-kvk-nf L-kvk-nf S-x-x læknir hafa greint áverka brotaþola á nefi sem nefbrot og ráðlagt honum að fara í myndatöku. Brotaþoli hefði ekki mætt í myndatökuna og ekki komið aftur í skoðun á heilsugæslustöðinni. Að hennar mati hefði nefið verið brotið en ekki væri hægt að staðfesta það nema með röntgenmynd. Brotaþoli hefur borið um það að frændi hans hafi skömmu eftir árásina gefið honum olnbogaskot og við það hafi nefið færst í réttar skorður. Þessi framburður brotaþola er hvorki studdur gögnum né framburði vitna.

Með vísan til framangreinds og með hliðsjón af þeirri meginreglu að allan vafa beri að meta sakborningi í hag verður að telja ósannað að brotaþoli hafi nefbrotnað í átökunum.

Fráleitt þykir að verknaður ákærða hafi verið unnin í sjálfsvörn eins og fram kom í skýrslu ákærða fyrir dóminum, enda var ekki á því byggt í vörn hans fyrir dómi.

Niðurstaða málsins er því sú að ákærði er sakfelldur fyrir líkamsárás, með því að hafa ráðist á brotaþola, tekist á við hann, slegið hann hnefahöggi í höfuð, tekið um líkama hans og kastað honum út úr íbúð og niður tröppur þar sem brotaþoli lenti á steyptu handriði með þeim afleiðingum að brotaþoli hlaut bólgur og eymsli á nefi, eymsli yfir kjálkalið hægra megin, fleiðusár 2x5 cm vinstra megin á hálsi og eymsli í síðuvöðvum hægra megin.

Með hliðsjón af framangreindu verður háttsemi ákærða heimfærð til 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Samkvæmt sakavottorði hefur ákærði ekki áður gerst sekur um refsiverðan verknað.

Við ákvörðun refsingar er litið til þess að ákærði hefur ekki áður gerst sekur um refsiverða háttsemi. Á hinn bóginn er litið til þess að ákærði réðst með mjög harkalegum hætti og af litlu tilefni á brotaþola, stjúpson sinn, sem aðeins var 17 ára gamall þegar árásin átti sér stað. Þykir ljóst að ákærði neytti mikils aflsmunar í átökum sínum við brotaþola. Þá þykir það auka á grófleika verknaðar ákærða að árás hans beindist að nánum fjölskyldumeðlim og er það virt honum til refsiþyngingar, sbr. 3. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Einnig er litið til þess að ákærði hefur borið um það að brotaþoli hafi vegna astmasjúkdóms síns verið orðinn mjög aðframkominn og við það að líða út af þegar hann kastaði honum út úr íbúðinni og niður steinsteyptar tröppur við húsið með þeim afleiðingum að brotaþoli lenti með andlitið utan í steinsteyptu handriði. Þykir hending ein að ekki hlutust alvarlegri áverkar af þessari háttsemi ákærða en raun bar vitni.

Í ljósi atvika málsins er ekki fallist á að 3. mgr. 218. gr. b eigi við í málinu.

Með hliðsjón af framangreindu þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í 60 daga. Þar sem ákærði hefur ekki áður gerst sekur um refsiverða háttsemi þykir rétt að frestað fullnustu refsingarinnar og ákveða að hún falli niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1040, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Af hálfu brotaþola er krafist miskabóta að fjárhæð 500.000 krónur með vöxtum samkvæmt III. kafla laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 5. ágúst 2008 til greiðsludags. Þá er krafist málskostnaðar að mati dómsins að viðbættum virðisaukaskatti á málflutningsþóknun.

Til stuðnings miskabótakröfunni er vísað til 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 og þess að um ólögmæta meingerð ákærða gagnvart persónu brotaþola hafi verið að ræða. Einnig er vísað til þess að árás ákærða á brotaþola hafi verið fólskuleg og brotið hafi haft slæm áhrif á andlega líðan brotaþola, m.a. vegna þess að það hafi verið framið af nákomnum ættingja.

Árás ákærða olli brotaþola líkamlegu tjóni og er til þess fallin að valda honum andlegum þjáningum. Er ákærði því bótaskyldur samkvæmt 26. gr. skaðabótalaga. Í ljósi þess að ósannað er að brotaþoli hafi nefbrotnað við árásina, en með hliðsjón af því að ákærði er nákominn brotaþola þykja miskabæturnar hæfilega ákveðnar að fjárhæð 200.000 krónur. Bótakrafan beri dráttarvexti eins og nánar greini í dómsorði.

Ákærði greiði 618.750 krónur í sakarkostnað, þar af málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, U-kk-ef S-kk-ef B-kk-ef hdl., sem þykja hæfilega ákveðin 418.320 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti, og þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, G-kvk-ef P-kvk-ef hdl., sem þykir hæfilega ákveðin 191.730 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Dóm þennan kveður upp R-kvk-nf B-kvk-nf héraðsdómari. Uppkvaðning dómsins hefur dregist vegna embættisanna dómarans.

Dómsorð:

Ákærði, X, sæti fangelsi í 60 daga, en fullnustu refsingarinnar er frestað og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði brotaþola, A, 200.000 krónur í miskabætur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá uppkvaðningu dómsins til greiðsludags.

Ákærði greiði 618.750 krónur í sakarkostnað, þar af málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, U-kk-ef S-kk-ef B-kk-ef hdl., 418.320 krónur, og þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, G-kvk-ef P-kvk-ef hdl., 191.730 krónur.

R-kvk-nf B-kvk-nf

Rétt endurrit staðfestir

Héraðsdómur Reykjaness 8.5. 2009