S-2297/2006

Mál þetta, sem dómtekið var 10. maí sl., er höfðað með ákæru útgefinni af lögreglustjóranum á höfuðborgarsvæðinu 28. desember 2006 á hendur Þ-kk-þgf R-kk-þgf, kt. 000000-0000, Langholtsvegi 137, Reykjavík, fyrir líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt laugardagsins 15. apríl 2006, í Tryggvagötu í Reykjavík, slegið H-kk-þf J-kk-þf, kt. 000000-00000, hnefahögg í andlitið með þeim afleiðingum að H-kk-nf nefbrotnaði.

Þetta er talið varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20/1981 og 111. gr. laga nr. 82/1998.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar. Nefndur H-kk-nf J-kk-nf krefst þess að ákærði verði dæmdur til greiðslu bóta að fjárhæð 362.636 kr. auk vaxta samkvæmt 7. gr. vaxtalaga frá 15. apríl 2006 en síðan með dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla vaxtalaga.

Ákærði kom fyrir dóminn við þingfestingu málsins hinn 25. janúar 2007 og neitaði sök vegna ákæru dags. 28. desember 2006.

Við upphaf aðalmeðferðar hinn 14. mars sl. var sakamálið nr. S-284/2007 sameinað þessu máli en þar er ákærða gefið að sök, með ákæru útgefinni af lögreglustjóranum á höfuðborgarsvæðinu 26. febrúar sl., umferðarlagabrot, með því að hafa ekið bifreiðinni TG-603, aðfaranótt laugardagsins 27. janúar 2007, undir áhrifum áfengis (vínandamagn í blóði 0,79‰) og sviptur ökurétti frá bifreiðastæði við Mjóddina í Reykjavík, uns lögregla stöðvaði aksturinn við Breiðholtsbraut.

Er þetta talið varða við 1. mgr., sbr. 2. mgr., 45. gr. og 1. mgr. 48. gr., sbr. 1. mgr. 100. gr., umferðarlaga nr. 50/1987, sbr. 1. gr. laga nr. 48/1997.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til sviptingar ökuréttar skv. 101. og 102. gr. nefndra umferðarlaga, sbr. 25. gr. laga nr. 44/1993, 2. gr. laga nr. 23/1998, 8. gr. laga nr. 84/2004 og 18. gr. laga nr. 66/2006.

Ákærði játaði sök vegna framangreindrar ákæru dags. 26. febrúar 2007.

Af hálfu ákærða er þess krafist að ákærði verði sýknaður af ákæru, dags. 28. desember 2006, en að öðru leyti hljóti hann vægustu refsingu sem lög leyfi, ef til sakfellingar komi, og að hún verði þá bundin skilorði. Þá er þess krafist að bótakröfum H-kk-ef J-kk-ef verði vísað frá dómi en til vara að þær verði lækkaðar. Loks er þess krafist að sakarkostnaður verði greiddur úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun að viðbættum virðisaukaskatti.

Ákæra dags. 28. desember 2006.

Málavextir og skýrslur fyrir dómi.

Samkvæmt frumskýrslu lögreglu hinn 20. apríl 2006 var lögreglan kvödd að Tryggvagötu um kl. 05.50 vegna líkamsárásar. Er lögreglumenn komu á vettvang hafi þeir séð hvar ákærði og J-x-x S-x-x voru að rífast. Skömmu síðar hafi H-kk-nf J-kk-nf og Ó-kk-nf S-kk-nf komið þar að og hafi þeir skýrt frá því að ákærði hefði lamið H-kk-þf í andlitið án nokkurs tilefnis. Kemur fram að lögreglumennirnir hafi rætt við ákærða og hafi hann þá viðurkennt að hafa lamið H-kk-þf í andlitið þar sem hann hafi verið að skipta sér af samræðum ákærða við kærustuna, J-x-x. Kemur loks fram í skýrslunni að nef H-kk-ef hafi verið út á hlið, trúlega brotið, auk þess sem hann hafi verið með sár í munni. Hafi lögreglumennirnir því ekið honum á slysadeildina til aðhlynningar.

H-kk-nf lagði fram kæru hjá lögreglu 18. maí 2006 og sagði þá frá með sama hætti og fyrr.

Er skýrsla var tekin af ákærða hjá lögreglu 11. desember 2006 kvaðst hann muna eftir að hann og sambýliskona hans hefðu verið að rífast umrædda nótt á bílastæðinu hjá Bæjarins bestu þegar lögreglan kom þar að og hafði tal af þeim en að öðru leyti kvaðst hann ekkert muna eftir því sem þarna gerðist vegna þess hversu drukkinn hann hafi verið. Hann gæti því ekkert sagt um hvort hann hefði ráðist á H-kk-þf í greint sinn. Sambýliskona ákærða, J-x-x, kvaðst við skýrslutöku hjá lögreglu hafa verið mjög drukkin umrætt sinn og muna lítið eftir atburðum. Hún myndi þó eftir rifrildi við ákærða en að því loknu hefði hún gengið í burtu og ekki séð „ hvað hann var að gera á meðan“.

Í málinu liggur fyrir læknisvottorð T-kk-ef F-kk-ef, sérfræðings á slysa- og bráðasviði Landspítala-háskólasjúkrahúss, dagsett 5. júní 2006, þar sem fram kemur að ákærði hafi leitað til slysadeildar 15. apríl 2006 kl. 06.11. Segir þar meðal annars svo: „Við skoðun var bólga yfir nefrótinni og virtist vera með nokkuð klára skekkju á miðnesi og nefbryggju yfir til vinstri. Ekki að sjá blæðingu undir slímhúð í miðnesi. Storkið blóð í báðum nösum. Það var bjúgur og bólga á efri vör og hrufl innan á efri vör. Sennilega glerungsafrifur á innanverðum framtönnum að neðan. Slíkt er þó erfitt að greina en fólk finnur slíkt yfirleitt mjög vel sjálft. Greining deildarinnar voru nefbrot, mar á vör, sár í munni, brotnar tennur.“ Síðar í vottorðinu segir svo: „Samkvæmt afgreiðslukerfi spítalans leitaði H-kk-nf á HNE-deild þann 19.04. sl., og verið skoðaður þar en hins vegar er engin nóta um þá komu í sjúkraskrá og því ekki vitað hvað var gert en miðað við útlitið á SBD hefur þurft að gera einhverja réttingu. Þessir áverkar ættu að gróa og jafna sig á nokkrum vikum hið mesta þó er alltaf möguleiki að einhver útlitsbreyting verði eftir nefbrot.“

Ákærði sagði svo frá fyrir dómi að hann myndi eftir því umrædda nótt að hafa verið staddur við einhvern grjótgarð og verið þar að rífast við konu sína þegar lögreglan kom og hafði tal af þeim. Kvaðst hann ekki minnast þess að hafa slegið H-kk-þf J-kk-þf í andlitið eins og honum er gefið að sök í ákæru. Hljóti það annað hvort að stafa af því að hann hafi gleymt þessu sökum ölvunar eða að hann hafi ekki átt þarna hlut að máli. Er ákærði var spurður út í þá umsögn sem fram kemur í frumskýrslu lögreglu, að hann hefði viðurkennt fyrir lögreglumönnum sem komu á vettvang að hafa slegið H-kk-þf í andlitið, sagðist hann ekki minnast þessa enda kvaðst hann ekki muna eftir því sem honum og lögreglumönnunum fór í milli.

Vitnið, J-x-x S-x-x, sambýliskona ákærða, kvaðst ekki muna eftir því að ákærði hefði lent í átökum í umrætt sinn. Kvaðst hún muna mjög lítið eftir atvikum þessa nótt vegna ölvunar en kvaðst þó minnast þess að hafa lent í rifrildi við ákærða og í framhaldi hafi lögreglan ekið henni heim.

Vitnið H-kk-nf J-kk-nf skýrði frá því að umrætt sinn hefði hann gengið ásamt félaga sínum Ó-kk-þgf S-kk-þgf eftir Tryggvagötu þegar þeir heyrðu einhver óp og öskur berast frá bílastæði sem þarna sé, á móts við Bæjarins bestu. Er þeir litu við hafi þeir séð hvar maður var að „hlaupa niður“ einhverja stelpu og hafi hún verið hrópandi og kallandi. Hafi þeir þá stöðvað og snúið sér að fólkinu og hafi ákærði þá sagt þeim að koma sér í burtu. Vitnið kvaðst þá hafa svarað að hann teldi sig hafa fullan rétt á að standa þar sem þeir væru. Hafi þá engum togum skipt að ákærði hafi ráðist á sig og kýlt sig eitt svakalegt högg í andlitið. Að svo búnu hafi ákærði gengið í burtu. Kvaðst vitnið hafa staðið upp eftir það. Hafi þeir hringt á lögreglu og óskað eftir að hún kæmi á vettvang. Ákærði og stúlkan hafi hins vegar gengið áfram í áttina að Sæbraut og kvaðst ákærði hafa fylgst með þeim allan tímann. Hafi hann svo séð að lögreglubifreið kom og stöðvaði hjá þeim. Kvað vitnið þá Ó-kk-þf hafa gengið í áttina að lögreglubifreiðinni og er þeir komu þar að hafi ákærði staðið fyrir utan bifreiðina í samræðum við lögreglumennina en stúlkan hafi þá verið komin inn í hana.

Aðspurt um afleiðingar árásarinnar kvaðst vitnið hafa nefbrotnað við árásina og að kvarnast hefði úr efri og neðri tönnum. Hafi hann þurft að bíða í nokkra daga eftir aðgerð til að lagfæra nefið og við það misst úr nokkra daga í vinnu. Síðan hafi komið í ljós að aðgerðin hefði ekki tekist sem skyldi og því hafi hann þurft að gangast undir aðra aðgerð til að lagfæra það.

Vitnið, Ó-kk-nf S-kk-nf, skýrði frá því að umrætt sinn hefði hann verið á gangi með H-kk-þgf J-kk-þgf nálægt pylsuvagninum þegar þeir heyrðu stelpu öskra. Hafi þeir þá litið við og séð að maður var þar að tukta til stúlku og reyna að þvinga hana inn í bifreið. Hafi þeir gengið eitthvað áfram og hafi stúlkan þá kallað hvort þeir ætluðu ekki að hjálpa henni. Er maðurinn hafi séð að eitthvert hik kom á þá hafi hann kallað til þeirra og sagt þeim að „drulla sér í burtu“. H-kk-nf hafi þá svarað að þeir hefðu fullan rétt á að standa þarna. Við þetta hafi maðurinn rokið til og kýlt H-kk-þf einu sinni í andlitið en gengið að svo búnu aftur til stúlkunnar. Vitnið kvaðst þá hafa tekið upp símann og hringt til lögreglunnar. Á meðan á þessu stóð hafi stúlkan gengið í átt að Sæbrautinni og maðurinn á eftir. Vitnið sagði þá H-kk-þf hafa gengið á eftir þeim og fylgst með þeim á meðan þeir biðu eftir aðstoð lögreglu. Á meðan þeir biðu kvaðst vitnið hafa stöðvað lögreglubifreið sem þarna kom og hafi hann bent lögreglumönnunum á parið og sagt frá því sem gerst hefði. Hafi lögreglumennirnir ekið til parsins og þeir H-kk-nf hafi síðan komið þar á staðinn. Hafi lögreglan í framhaldi ekið þeim á slysadeildina þar sem H-kk-nf hafi leitað sér aðstoðar.

Niðurstaða.

Ákærði hefur neitað sök. Kvaðst hann fyrir dómi ekki minnast þess að hafa slegið H-kk-þf J-kk-þf í andlitið eins og honum er gefið að sök í ákæru. Hljóti það annað hvort að stafa af því að hann hafi gleymt því sökum ölvunar eða að hann hafi ekki átt þar hlut að máli. Hann minntist þess þó að hafa verið á staðnum og lent þar í rifrildi við sambýliskonu sína, J-x-x.

Vitnisburður kærandans, H-kk-ef, hefur frá upphafi verið mjög skýr og eindreginn á þann veg að ákærði hafi gengið að sér og slegið sig í andlitið. Framburður hans fær mjög eindreginn stuðning í vitnisburði Ó-kk-ef S-kk-ef. Skýrði hann frá því, bæði hjá lögreglu og fyrir dómi, að ákærði hefði gengið að H-kk-þgf og kýlt hann eitt högg í andlitið. Skýrðu bæði H-kk-nf og Ó-kk-nf svo frá að þeir hefðu fylgst með ákærða allt þar til lögreglan kom á staðinn. Telur dómurinn að nægilega sé sannað, með vitnisburði þeirra tveggja og með hliðsjón af öðrum gögnum málsins, að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi sem í ákæru greinir. Með hliðsjón af þeim afleiðingum sem árás hans olli telst brot hans réttilega varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákæra dags. 26. febrúar 2007.

Með skýlausri játningu ákærða sem er í samræmi við gögn málsins teljast brot hans samkvæmt ákæru þessari nægilega sönnuð og verður hann því sakfelldur fyrir þau með vísan til þeirra refsiákvæða er þar greinir.

Ákvörðun refsingar o.fl.

Ákærði er fæddur í maí 1981. Samkvæmt framlögðu sakavottorði var ákærði dæmdur í 30 daga skilorðsbundið varðhald 20. mars 1998 fyrir brot gegn 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Á sama ári gekkst hann með lögreglustjórasátt undir að greiða 20.000 króna sekt fyrir hraðakstur. Með lögreglustjórasátt hinn 3. mars 2000 gekkst hann undir að greiða 45.000 króna sekt og að verða sviptur ökurétti í 8 mánuði fyrir ölvunarakstur. Hinn 19. apríl 2005 gekkst hann síðan með lögreglustjórasátt undir að greiða sekt vegna vörslu fíkniefna. Þá var honum gert, með viðurlagaákvörðun 13. maí 2005, að greiða 220.000 króna sekt og að verða sviptur ökurétti í 2 ár frá 13. maí 2005 fyrir ölvunarakstur, vörslu fíkniefna og vopnalagabrot. Með lögreglustjórasátt 2. október 2006 gekkst ákærði undir að greiða 100.000 króna sekt vegna hraðaksturs og fyrir að aka sviptur ökurétti. Loks var hann dæmdur í 30 daga fangelsi og 60.000 króna sekt fyrir ölvunarakstur og akstur sviptur ökurétti. Þá var hann og sviptur ökurétti ævilangt.

Ákærði hefur í máli þessu verið fundinn sekur um líkamsárás samkvæmt 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga og akstur bifreiðar þrátt fyrir að vera undir áhrifum áfengis og sviptur ökurétti. Við ákvörðun refsingar hans nú verður til þess litið að hann hefur áður verið fundinn sekur um líkamsárás. Þá telst ölvunarakstur hans nú vera ítrekað brot þriðja sinni og sviptingarakstur hans ítrekaður. Líkamsárásarbrot ákærða var framið fyrir uppkvaðningu dómsins frá 4. október sl. og sáttarinnar frá 2. október sl. og ber því að ákvarða refsingu hans að því leyti sem hegningarauka við greindar refsiákvarðanir skv. 78. gr. almennra hegningarlaga. Samkvæmt þessu og með vísan til 77. gr. almennra hegningarlaga þykir refsing hans hæfilega ákveðin fangelsi í 4 mánuði sem að hluta verður bundin skilorði sem í dómsorði greinir. Þá skal ákærði og greiða 100.000 króna sekt í ríkisjóð innan fjögurra vikna frá birtingu dómsins en sæta ella fangelsi í 8 daga. Áréttuð er ævilöng ökuréttarsvipting ákærða.

H-kk-nf J-kk-nf hefur krafist þess að ákærða verði gert að greiða honum skaðabætur að fjárhæð samtals 362.636 krónur og sundurliðast krafa hans þannig:

Miskabætur skv. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993....kr. 300.000.

Útlagður kostnaður á LSH .......................................... “ 8.636.

Vinnutap í 3 daga, 16.4, 19.4 og 20.4 ....................... “ 54.000.

Samtals kr. 362.636-.

Þá krefst ákærði vaxta af kröfunni frá tjónsdegi til greiðsludags.

Með vísan til þess sem hér að framan er rakið er það niðurstaða dómsins að með broti sínu gagnvart H-kk-þgf J-kk-þgf hafi ákærði valdið honum miska. Á H-kk-nf því rétt á miskabótum vegna háttsemi ákærða með vísan til 26. gr. skaðabótalaga. Þykja þær hæfilega ákveðnar 150.000 krónur. Þá er krafan um útlagðan kostnað samkvæmt 2. tl. að fjárhæð 8.636 krónur studd gögnum og verður hún því tekin til greina. Vegna ónógra og óljósra gagna þykir verða að vísa frá kröfu ákærða í 3. tl. vegna vinnutaps. Samkvæmt þessu verður ákærði dæmdur til að greiða H-kk-þgf J-kk-þgf 158.636 krónur ásamt vöxtum eins og greinir í dómsorði.

Ákærði greiði útlagðan sakarkostnað, samtals að fjárhæð 95.821 króna, og málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, H-kk-ef I-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 136.950 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

D ó m s o r ð:

Ákærði, Þ-kk-nf R-kk-nf, sæti fangelsi í 4 mánuði. Fresta skal fullnustu tveggja mánaða af refsivistinni og sá hluti hennar falla niður að liðnum 3 árum frá birtingu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði 100.000 króna sekt í ríkisjóð innan fjögurra vikna frá birtingu dómsins en sæti ella fangelsi í 8 daga.

Ákærði er sviptur ökurétti ævilangt.

Ákærði greiði H-kk-þgf J-kk-þgf 158.636 krónur með vöxtum af 150.000 krónum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 15. apríl 2006 til 11. janúar 2007 en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga af 158.636 krónum frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði greiði 232.771 krónu í sakarkostnað, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, H-kk-ef I-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 136.950 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Á-kk-nf M-kk-nf