S-60/2006

Mál þetta, sem var dómtekið 17. apríl sl., höfðaði sýslumaðurinn á Ísafirði 21. nóvember 2006 gegn J-x-x D-kk-þgf M-kk-þgf, kt. ....., Arnarflöt 7, Súðavík, og E-kvk-þgf C-kvk-þgf M-x-x R-x-x, kt. ....., sama stað,

„fyrir fíkniefnalagabrot framin að Arnarflöt 7, Súðavík, svo sem hér greinir:

1. fyrir sölu og dreifingu fíkniefna, með því að hafa í félagi á tímabilinu september 2005 til 5. janúar 2006, selt óþekktum einstaklingum allt að 100 grömm af hassi gegn greiðslu kr. 3000 fyrir hvert gramm.

2. fyrir að hafa þann 5. janúar 2006, í félagi haft í vörslum sínum 49,80 grömm af hassi ætlað til sölu og dreifingar, sem lögregla fann við húsleit.

Telst þetta varða við 2. gr., sbr. 5. og 6. gr., laga um ávana- og fíkniefni nr. 65, 1974, sbr. lög nr. 13, 1985 og lög nr. 68, 2001, og 2. gr., sbr. 1. mgr. 14. gr., reglugerðar um ávana- og fíkniefni og önnur eftirlitsskyld efni nr. 233, 2001, sbr. reglugerð nr. 848, 2002.

Þess er krafist að ákærðu verði dæmd til refsingar og jafnframt að gerð verði upptæk 49,80 g af hassi, sem lagt var hald á, samkvæmt 6. mgr. 5. gr. laga nr. 65, 1974 og 2. mgr. 14. gr. reglugerðar nr. 233, 2001. Þá er þess jafnframt krafist með vísan til 7. mgr. 5. gr. laga nr. 65, 1974 og 2. mgr. 14. gr. reglugerðar nr. 233, 2001, að gerðir verði upptækir peningar að fjárhæð kr. 110.000 sem er ágóði fíkniefnasölu, sbr. 1. lið ákæru, og áhöld til fíkniefnaneyslu sem fundust við framangreinda húsleit.“

Undir rekstri málsins breytti ákæruvaldið tilgreindu magni hass í 1. tl. ákæru í 60 grömm.

Þann 7. febrúar sl. var þáttur J-kk-ef D-kk-ef M-kk-ef skilinn frá málinu og dæmdur sér í lagi í máli nr. S-31/2007. Þá voru dæmd upptæk efni, áhöld og peningar eins og krafist var og er sú krafa ekki höfð frekar uppi af ákæruvaldinu.

Ákærða neitar sök. Hún krefst þess aðallega að verða sýknuð af kröfum ákæruvaldsins, til vara krefst hún þess að ákvörðun refsingar verði frestað, en til þrautavara að refsing verði dæmd svo væg sem lög frekast heimila.

I.

Þann 5. janúar 2006 gerði lögregla húsleit á heimili ákærðu og sambýlismanns hennar, fyrrnefnds J-kk-ef D-kk-ef. Fannst þar framangreint hass, sbr. 2. tl. ákæru, fáein grömm þar af í dragkistuskúffu í svefnherbergi að tilvísan ákærðu. Afgangurinn fannst inni á baðherbergi í þvottaduftspakka. Hafði þeim hluta verið skipt í 45 einingar, sem hver var vafin í glæra plastfilmu. Í nefndri dragkistuskúffu fundust peningaseðlar í plastpoka, klemmdir í tvö búnt, 54.000 krónur í öðru og 53.000 krónur í hinu. Þrjú þúsund krónur í seðlum lágu ofan á pokanum. Samtals voru þetta 110.000 krónur. Í seðlaveski ákærðu fannst miði sem hún hafði ritað á. Efst á honum stendur talan 16830.- undirstrikuð. Þar fyrir neðan er ritað:

5000 = 40.000

\

500 = 13.000 = 107.000

/

1000 = 54.000

Neðst á miðann er rituð talan 35 og hringur dreginn um hana.

Ákærða var handtekin og daginn eftir var hún hneppt í gæsluvarðhald til 10. janúar 2006. Liggja fyrir skýrslur lögreglu um yfirheyrslur yfir henni 5., 6. og 9. janúar. Samkvæmt þeim sagðist hún hafa talið peninga sem fundust í dragkistunni og þá ritað miðann. Sagðist hún halda utan um fjármál þeirra J-kk-ef D-kk-ef og telja vanalega alla peninga á heimilinu. Ákærða neitaði að hafa tekið þátt í fíkniefnaviðskiptum J-kk-ef D-kk-ef.

J-x-x D-kk-nf var yfirheyrður fjórum sinnum af lögreglu samkvæmt fyrirliggjandi skýrslum. Samkvæmt þeim skýrði hann svo frá þann 5. janúar 2006 að hann hefði rætt við ákærðu um tilboð sem hann hefði fengið frá manni um að selja tæp 100 grömm af hassi. Hún hefði samþykkt að hann tæki við efninu og að þau myndu reyna að hjálpast að við að selja það. Þau hefðu í sameiningu opnað poka með efninu. Hann hefði talið einingar í pokanum. Þá hefði hann komið boðum til hugsanlegra kaupenda. Allmargir hefðu hringt til hans og síðan keypt af honum. Spurður um þátt ákærðu í viðskiptunum sagði hann að hún hefði aðstoðað hann við að koma efninu út. Hefðu kaupendur ýmist hringt í síma hans eða hennar og hún stundum afgreitt efnið og tekið við peningum. Í lok skýrslu lögreglu um framburð hans segir að hann vilji taka fram að ákærða hafi fremur verið að aðstoða hann við að koma efninu út. Þetta hafi verið verkefni hans.

J-x-x D-kk-nf var yfirheyrður á ný þann 7. janúar. Hann var þá ekki spurður sérstaklega um þátt ákærðu svo séð verði, en í lok skýrslu um framburð hans segir að hann vilji taka það skýrt fram að ákærða hafi aðeins tekið lítinn þátt í dreifingu fíkniefnanna með honum, hún hafi aðeins aðstoðað hann við þetta verkefni sem hann hafi „eins og áður segir“ tekið að sér með hennar samþykki.

Enn var J-x-x D-kk-nf yfirheyrður 8. janúar 2006, án þess að þar kæmi neitt fram sem skiptir máli um þátt ákærðu.

Þann 10. janúar skýrði J-x-x D-kk-nf svo frá að hann hefði tekið við efni af ónefndum manni og talið efniseiningar. Ákærða hefði verið viðstödd. Hann hefði falið þær í dragkistuskúffu í svefnherbergi þeirra. Síðar hefði hann tekið megnið af þeim, sett í gleraugnahulstur sem ákærða eigi og falið það í þvottaduftskassa á baðherbergi. Hann myndi ekki hvort ákærða hefði afhent einhverjum efni og gæti verið að svo hefði ekki verið (svo!). Hún hafi þó vitað að hann væri að selja efnið. Peninga, sem lögregla fann í skúffunni, hefðu þau talið í sameiningu.

Meðal þeirra sem lögregla yfirheyrði við rannsókn málsins var A, sem skýrði frá því að hafa farið til Súðavíkur og keypt þar eitt gramm af hassi. Hefði honum verið leiðbeint um hvert hann ætti að fara. Stúlka sem hann þekkti ekki hefði afhent honum hassið í útidyrum og tekið við greiðslu.

II.

Ákærða skýrði dómnum svo frá að hún hafi vitað að sambýlismaður hennar seldi fíkniefni og neytti þeirra, en verið því mótfallin. Hún kveðst hafa lagt að honum að fara í meðferð og hætta. Hún kvaðst ekki hafa verið samþykk því að hann seldi efni, en lítið hefði þýtt fyrir sig að standa gegn því, þar sem hann hefði gert eins og honum sýndist. Ákærða kvaðst muna að sambýlismaður sinn hefði fengið pakka, en kvað það rangt að hún hefði opnað hann með honum. Spurð hvort hún hefði svarað símtölum sem vörðuðu fíkniefnaviðskipti kvaðst hún muna að hafa svarað símtali frá manni að nafni A. Spurð hvort hún hefði afhent þeim manni fíkniefni játaði hún því. Hún kannaðist við að hafa talið peninga sem getið er hér að framan. Spurð hvort hún neitaði því að hafa komið efninu fyrir í þvottaefnispakka kvað hún svo vera.

Ákærða lýsti atvikinu er hún afhenti nefndum A efni þannig að sambýlismaður hennar hefði þá verið heima. Hún hefði farið til dyra og rétt manninum efnið að fyrirmælum eða beiðni sambýlismannsins.

Ákærða kveðst hafa byrjað að búa með J-x-x D-kk-þgf í ágúst 2003. Þau hafi þá tekið íbúð á leigu í sameiningu. Þau séu ennþá í sambúð. Hún hafi stundað vinnu á Súðavík nær allan sambúðartímann. J-x-x D-kk-nf hafi stundað vinnu framan af, en verið atvinnulaus á árinu 2005. Hún hafi suðað í honum að hætta neyslu fíkniefna, en án árangurs. Eftir að þetta mál kom upp hafi hann hætt neyslu og farið í meðferð. Hann hafi haldið þetta bindindi og stundi nú vinnu.

Ákærða kveðst hafa orðið þess vör af tali sambýlismanns síns í síma og af heimsóknum ókunnugra að hann væri að selja fíkniefni. Hún hafi ekki viljað skipta sér mikið af þessu þar sem hann hafi ekki sinnt tilmælum hennar um að hætta. Hún hafi talið peninga hans, vegna þess að sér hafi ofboðið sinnuleysi hans um þá. Hún hafi ekki komist hjá því að vita hvar hann faldi efni. Spurð um fyrirkomulag fjárhags þeirra kvað hún þau hafa haft sinn bankareikninginn hvort og falið greiðsluþjónustu að greiða reikninga sem þau hafi staðið skil á í sameiningu.

J-x-x D-kk-nf M-kk-nf gaf skýrslu vitnis fyrir dómi og kvaðst ekki óska eftir því að verða leystur undan vitnaskyldu vegna tengsla sinna við ákærðu. Hann kvað sölu og dreifingu efnanna hafa verið alfarið á sínum vegum. Hefði hann talað ákærðu til svo að hún þyldi honum starfsemina. Hann kvaðst hafa verið atvinnulaus og skort fé, m.a. til að hafa efni á neyslu. Hann kvað ákærðu hafa verið nærstadda er hann opnaði pakka með fíkniefnum. Hann kvaðst kannast við að ákærða hefði í eitt sinn afhent kaupanda fíkniefni. Hann kvaðst oft hafa tekið fram í framburði fyrir lögreglu að hann hefði alfarið séð um dreifinguna og rangt væri eftir sér haft að ákærða hefði veitt aðstoð í fleiri en einu tilviki. Hann kvað ákærðu hafa verið mótfallna starfsemi sinni og suðað í sér að hætta neyslu. Hann kvaðst hafa gert eins og honum sýndist, burtséð frá því hvað hún sagði. Hann kvaðst ekki muna er ákærða afhenti manni fíkniefni fyrir hann, en væntanlega hefði hann verið upptekinn eða undir áhrifum. Almennt hafi ákærða ekki viljað koma nálægt þessu og hann sinnt starfseminni sjálfur. Spurður hvort það væri hugsanlegt að fleiri tilvik hafi verið þannig að ákærða hafi afhent efni og tekið við greiðslu kvaðst hann telja það ólíklegt.

J-x-x D-kk-nf var spurður hvort hann myndi tilefni þess að hann gerði athugasemdir eftir yfirlestur tveggja lögregluskýrslna um framburð sinn um þátt ákærðu. Kvaðst hann ekki muna þetta, en sagði að hann hefði haldið að „aðstoð“ fælist í því að ákærða vissi af starfsemi hans. Er hann var ítrekað spurður kvaðst hann hafa gert þessar athugasemdir vegna þess að sér hefði fundist rangt að yfirheyrendur hefðu „viljað“ hafa ákærðu inni í málinu, „eins mikið og þeir gátu.“

Vitnið A gaf skýrslu um það fyrir dómi að hann hefði eitt sinn farið til Súðavíkur og keypt þar fíkniefni í dyrum húss, af konu, sem hann hefði ekki þekkt. Sér hefði verið sagt til vegar að húsinu símleiðis, af sömu konu að hann hefði talið.

III.

Í fyrri tölulið ákæru, eins og honum hefur verið breytt af ákæruvaldinu, er ákærðu gefið að sök að hafa í félagi við sambýlismann sinn selt óþekktum einstaklingum allt að 60 grömm af hassi á tímabilinu september 2005 til 5. janúar 2006 á nánar greindu verði. Ákærða kveðst hafa vitað að sambýlismaður hennar seldi hass á þessum tíma, verið því andvíg, en hann farið sínu fram engu að síður.

Sambýlismaður ákærðu kveðst hafa stundað sölu á hassi og hafi ákærða vitað það, en salan hafi verið á hans vegum. Lögreglu skýrði hann svo frá að ákærða hefði veitt honum aðstoð við söluna. Hér fyrir dómi var framburður hans þess efnis að hann hefði þá lagt þann skilning í orðið „aðstoð“ að ákærða hefði vitað um starfsemi hans og ekki komið í veg fyrir hana, enda hefði hann kært sig kollóttan um að hún væri því mótfallin.

Í I. kafla hér að framan er nánar rakið efni skýrslna lögreglu um framburð sambýlismanns ákærðu um þátt hennar. Tvívegis gerði hann athugasemd um það, eftir yfirlestur skýrslna lögreglunnar áður en hann staðfesti framburð sinn samkvæmt þeim, að þáttur ákærðu hefði falist í aðstoð. Hvorug athugasemdin varð lögreglu þó tilefni þess, svo séð verði af skýrslum hennar, að spyrja hann þá nánar um það hvað hann ætti við og í hverju þessi aðstoð hefði verið fólgin. Vegna þessa er framburður sambýlismannsins fyrir lögreglu um þátt ákærðu ekki nægilega skýr. Þá verður að geta þess að samkvæmt skýrslu ákærðu fyrir dómi hófu þau J-x-x D-kk-nf sambúð í ágúst 2003. Eftir því að dæma höfðu þau búið saman í rúm tvö ár er lögregla yfirheyrði J-x-x D-kk-þf um þátt hennar. Honum var gerð grein fyrir því að hann hefði réttarstöðu sakbornings og hvað það þýddi, en ekki verður séð að honum hafi verið gerð sérstök grein fyrir ákvæði 51. gr. laga nr. 19/1991 er hann var spurður um þátt ákærðu, þótt samband þeirra gæfi tilefni til.

Af þessum sökum verður ekki byggt á framburði J-kk-ef D-kk-ef fyrir lögreglu að því leyti sem hann verður metinn ákærðu í óhag.

Sannað er að ákærða vissi um starfsemi sambýlismanns síns, svo sem þau hafa bæði borið um. Þá liggur fyrir að ákærða taldi peninga sem sambýlismaðurinn fékk í viðskiptum sínum og vissi hvar hann faldi efnið. Á því verður hins vegar ekki byggt að ákærða og sambýlismaðurinn hafi haft einhvers konar sameiginlegan fjárhag, eins og haldið var fram af hálfu ákæruvaldsins við munnlegan málflutning, ásamt því að í því fælist einhvers konar sönnun eða líkindi um sök ákærðu, enda liggur ekki annað fyrir um þetta en framangreind lýsing ákærðu þess efnis að þau hafi haft sinn bankareikninginn hvort og greitt að jöfnu kostnað við sameiginlegt heimilishald.

Þá liggur einnig fyrir, svo sem ákærða hefur borið um og staðreynt er með framburði vitnisins A, að hún hefur í eitt skipti afhent manni hass og tekið við greiðslu fyrir. Eins og málið liggur fyrir verður ekki á öðru byggt en að sambýlismaður hennar hafi verið raunverulegur seljandi í þessu tilviki og ákærða gert viðvikið í hans þágu.

Samkvæmt þessu verður aðeins talið sannað að ákærða hafi liðsinnt sambýlismanni sínum við brot hans gegn lögum um ávana- og fíkniefni með því að telja peninga sem hann aflaði með fíkniefnasölu og með því að afhenda einum viðskiptavini hans hass gegn greiðslu. Varðar þessi háttsemi við tilgreind refsiákvæði í ákæru, allt sbr. 1. mgr. 22. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Í öðrum tölulið ákæru er ákærðu gefið að sök að hafa haft vörslur nánar greinds magns af hassi, sem lögregla fann við húsleit á heimili hennar. Sambýlismaður ákærðu ber efnislega að hafa haft vörslur þessa hass og hafa komið því fyrir þar sem það fannst. Þótt sannað sé að ákærða vissi um felustað hass sem sambýlismaður hennar geymdi á heimili þeirra verður það ekki talið fela í sér að hún hafi haft vörslur þess í félagi við hann. Verður hún því sýknuð af sakargiftum í þessum tölulið ákærunnar.

Ákærða hefur ekki sætt refsingum. Þegar litið er til þess að hún er hér aðeins sakfelld fyrir hlutdeild í brotastarfsemi sambýlismanns síns, sem þau hafa bæði borið um að hún hafi í raun verið mótfallin og jafnframt lagt að honum að láta af, þykir rétt að fresta ákvörðun refsingar hennar skilorðsbundið eins og greinir í dómsorði.

Eftir þessum málsúrslitum verða ¾ hlutar sakarkostnaðar felldir á ríkissjóð. Ekkert yfirlit um sakarkostnað á rannsóknarstigi liggur fyrir. Við aðalmeðferð málsins gerði skipaður verjandi ákærðu hér fyrir dómi kröfu um að dómari ákvarðaði T-kk-þgf G-kk-þgf hdl., sem var verjandi ákærðu á rannsóknarstigi, þóknun fyrir þann starfa. Samkvæmt 44. gr. laga nr. 19/1991, sbr. 13. gr. laga nr. 36/1999, ber að fallast á þessa kröfu. Engin tímaskýrsla liggur fyrir af hálfu nefnds lögmanns. Samkvæmt gögnum máls var hann viðstaddur er lögregla yfirheyrði ákærðu þrívegis. Þá sótti hann dómþing er krafa um gæsluvarðhald yfir henni var tekin fyrir. Með hliðsjón af þessu ákveðst þóknun lögmannsins 155.625 krónur að virðisaukaskatti meðtöldum.

Málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærðu hér fyrir dómi, Þ-kvk-ef H-kvk-ef hdl., ákveðast 170.814 krónur að virðisaukaskatti meðtöldum.

Dóminn kveður upp E-kk-nf S-kk-nf dómstjóri.

Dómsorð:

Ákvörðun refsingar ákærðu, E-kvk-ef C-x-x M-x-x R-x-x, er frestað og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppsögu þessa dóms að telja, haldi ákærða almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærða greiði ¼ hluta þóknunar verjanda síns á rannsóknarstigi, T-kk-ef G-kk-ef hdl., sem ákveðst 155.625 krónur, og málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir dómi, Þ-kvk-ef H-kvk-ef hdl., sem ákveðast 170.814 krónur, en að öðru leyti greiðist sakarkostnaður úr ríkissjóði.

E-kk-nf S-kk-nf