S-24/2009

Mál þetta, sem dómtekið var að lokinni aðalmeðferð 26. júní er höfðað með þremur ákærum lögreglustjórans á Akureyri á hendur X.

Fyrsta ákæra er gefin út hinn 21. janúar 2009 og er „fyrir fíkniefnalagabrot, með því að hafa á heimili móðursystur sinnar, [A], að [...] í Reykjavík, haft í vörslum sínum 487 stykki af Ecstacy töflum, sem hann hafði fengið afhentar nokkrum dögum áður í Reykjavík og falið á baðherbergi íbúðarinnar, en [A] fann efnið aðfaranótt laugardagsins 27. desember 2008 og skilaði því til lögreglu.

Brot ákærða, telst varða við 2. gr., sbr. 5. gr. og 6. gr. laga um ávana- og fíkniefni, nr. 65/1974, sbr. lög nr. 60/1980, sbr. lög nr. 13/1985 og sbr. lög nr. 82/1998 og 2. gr. sbr. 14. gr. reglugerðar um ávana- og fíkniefni og önnur eftirlitsskyld efni nr. 233/2001.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar, til greiðslu alls sakarkostnaðar og að sæta upptöku á ofangreindum fíkniefnum sem tilgreind eru í efnaskýrslu lögreglu nr. 15.067, skv. 6. mgr. 5. gr. laga nr. 65/1974 og 2. mgr. 14. gr. reglugerðar nr. 233/2001.“

Önnur ákæra er gefin út 2. febrúar 2009 og er „fyrir þjófnaðarbrot, með því að hafa þriðjudaginn 20. janúar 2009, í versluninni Lyf og Heilsu, á Glerártorgi á Akureyri, stolið einu 30 ml. glasi af Hugo Boss Selection rakspíra og tveimur glösum af 30 ml. Diesel dömuilmvatni, en vörur þessar voru samtals að vermæti kr. 15.877.

Telst þetta varða við 1. mgr. 244. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Þriðja ákæra er gefin út 17. febrúar 2009 og er „fyrir fíkniefnalagabrot, með því að hafa föstudagskvöldið 9. janúar 2009, verið með í vörslum sínum 0,90 grömm af tóbaksblönduðu hassi að Þórunnarstræti [...] á Akureyri og fyrir að hafa gleypt lítilræði af hassi, þegar lögreglan knúði dyra í þeim tilgangi að handtaka hann.

Telst þetta varða við 2. gr., sbr. 5. gr. og 6. gr. laga um ávana- og fíkniefni, nr. 65, 1974, sbr. lög nr. 60, 19080, sbr. lög nr. 13, 1985 og sbr. lög nr. 82, 1998 og 2. gr. sbr. 14. gr. reglugerðar um ávana- og fíkniefni og önnur eftirlitsskyld efni, nr. 233, 2001.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar, til greiðslu alls sakarkostnaðar og til að sæta upptöku á ofangreindum fíkniefnum, sem tilgreind eru í efnaskrá nr. 15.113, samkvæmt 6. mgr. 5. gr. laga nr. 65, 1974 og 2. mgr. 14. gr. reglugerðar nr. 233, 2001.“

Málin voru sameinuð. Fyrir dómi játaði ákærði sök samkvæmt ákærum, útgefnum 2. og 17. febrúar 2009 og voru sækjandi og verjandi sammála um að sök samkvæmt þeim teldist sönnuð. Samkvæmt þeim játningum, sem fá stoð í gögnum málsins og ekki virðist ástæða til að draga í efa, er hann sannur að sök og hefur unnið sér til refsingar, en háttsemi hans í ákærum rétt færð til refsiheimilda.

Ákærði neitar sök samkvæmt ákæru, útgefinni 21. janúar 2009, og verða hér aðeins rakin atriði úr sönnunarfærslu fyrir dómi, sem þann þátt málsins varðar.

I.

Samkvæmt frumskýrslu lögreglu barst tilkynning til lögreglunnar á höfuðborgarsvæðinu hinn 27. desember 2008, um að kona hefði fundið meint fíkniefni í íbúð sinni að ... í Reykjavík. Þegar lögreglu hafi borið að garði hafi tilkynnandi, A, framvísað töflum í glærum poka, sem hún hefði fundið á hillu á baðherbergi. Er haft eftir henni að hún hafi leyft systursyni sínum er ætti heima á Akureyri, ákærða í máli þessu, að gista í íbúð sinni í um fjóra daga fyrir Þorláksmessu þar á undan. Hafi hann verið í misjöfnu ástandi inni á heimili hennar og grunaði hana, að hann væri í einhverri neyzlu, en hann hefði verið í ýmiss konar fíkniefnaneyzlu síðustu árin. Hafi tilkynnandi ásamt syni sínum farið til Akureyrar 23. desember og verið þar ásamt ákærða og fleiri ættingjum um jólin. Hafi ákærði verið órólegur á Þorláksmessu og sagzt þurfa að komast í íbúð hennar að ..., en hún hafi sagt við hann, að hún væri farin af stað úr bænum. Þá hafi ákærði hringt í son hennar, B, og sagt honum, að eitthvað væri inni á baðherbergi í íbúðinni, sem hann þyrfti að ná í, og viljað senda einhvern til að ná í það fyrir sig eins fljótt og hægt væri. Hafi tilkynnandi og sonur hennar svo fundið poka með töflum uppi á hillu inni á baðherberginu, þegar þau hafi komið aftur heim til sín 26. desember, en pokinn hafi verið þar bak við handklæði. Í pokanum hafi svo verið ætlaðar e-töflur.

Í frumskýrslu lögreglunnar á höfuðborgarsvæðinu segir meðal annars, að í fíkniefnapokanum hafi verið „um 590 töflur meintar e töflur.“ Er skýrslan tímasett 27. desember kl. 08:27. Í efnaskýrslu tæknideildar embættis lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, sem liggur fyrir í málinu, er töflunum, sem fundust í pokanum lýst sem grænleitum hringlaga töflum, miðjuskiptum með kross á annarri hlið. Séu þær 487 talsins og er efnið greint sem ecstacy. Í málinu liggur fyrir upplýsingaskýrsla þess lögregluþjóns sem ritaði áðurrakta frumskýrslu og segir þar að lögregluþjónninn rengi á engan hátt talningu tæknideildar. Segir lögregluþjónninn að sér hafi verið sagt að vigta töflurnar en engin vog hafi fundizt. Hafi hún því talið töflurnar, en sú talning hafi reynzt röng. Kveðst hún hafa verið mjög þreytt eftir næturvakt þegar þetta hafi verið.

II.

Í skýrslutöku hjá lögreglu 27. desember 2008 lýsti ákærði ferð sinni til Reykjavíkur svo, að hann hefði flogið suður til Reykjavíkur skömmu fyrir jól til að slaka á fyrir jólin og kaupa jólagjafir. Hefði hann gist á heimili móðursystur sinnar í .... Þar hefði hann umgengizt hóp, sem hann geri, þegar hann fái sér í glas, en í Reykjavík hefði hann neytt amfetamíns auk áfengis. Hefði hann og maður, sem hann vilji ekki nefna, en hefði áður átt fíkniefnaviðskipti við, tekið að ræða um skjótfenginn gróða. Hefði ákærði átt að greiða 500.000 krónur fyrir 100-200 e-töflur, en fyrir þær hefði hann látið 200.000 krónur og hvíta fólksbifreið, en kvaðst hvorki muna gerð hennar né skráningarnúmer. Hefðu töflurnar verið hugsaðar til sölu á Akureyri milli jóla og nýárs. Hefði hann talið töflurnar og verið kominn yfir 300 stk., þegar hann hefði áttað sig á, að hann hefði fengið mun fleiri töflur, en hann hefði beðið um, en honum hefði verið sagt, að hann gæti aðeins fengið töflurnar í svo stórri einingu. Þegar af honum hefði bráð hefði hann séð að sér og reynt að láta kaupin ganga til baka, sem maður þessi hefði fallizt á, en ekki hafi gengið eftir, þar sem maðurinn hafi ekki svarað síðari símtölum hans. Þá hefði ákærði falið töflurnar, grænar og í poka með rennilás, á mismunandi stöðum í ..., þar sem hann hefði stöðugt verið að færa þær úr stað. Hann hefði loks gengið frá pokanum inni á baðherberginu „uppi á bak við eitthvað, þar sem að klósettrúllur voru geymdar.“ Hvorki móðursystur hans, né frænda, sem þar hefðu átt heima, hefði verið kunnugt um þetta. Þar sem maðurinn, sem fengið hefði honum fíkniefnin, hefði ekkert samband haft við hann, hefði ákærði ákveðið að fljúga norður til Akureyrar á Þorláksmessu til að eyða jólunum með fjölskyldu sinni. Hefði hann ekkert rætt málið við þau, en nefnt það við soninn, að ef hann „myndi rekast á þetta,“ ætti hann að hafa strax símasamband við sig. Hefði ákærði ætlað sér að fljúga aftur suður til Reykjavíkur eftir jólin til að láta viðskiptin ganga til baka. Í skýrslunni er svo haft eftir honum, að „þar sem viðskiptin eru ekki gengin til baka hlýt ég að vera eignaraðili að þessu og tek fulla ábyrgð á því.“

Fyrir dómi neitaði ákærði þessum framburði með öllu og kvað hann hafa verið skáldskap sinn, spunninn á staðnum, svo sem rakið verður. Hann kvað hins vegar rétt eftir sér haft í skýrslunni.

III.

Verður nú rakinn framburður ákærða og vitna fyrir dómi eftir því sem ástæða þykir til.

Ákærði kvaðst hafa farið til Reykjavíkur og dvalið þar nokkura daga fyrir jólin. Þangað hefði hann farið til að kaupa jólagjafir og skemmta sér og hefði mikið verið drukkið. Hefði hann fengið að dvelja í íbúð móðursystur sinnar, þar sem töflurnar hefðu fundizt, en ekki gist þar allar næturnar, sem hann hafi verið í Reykjavík. Sennilega hefði hann verið fjórar af sjö nóttum Reykjavíkurferðarinnar hjá frænku sinni. Þangað hefðu heimsókt hann þrír eða fjórir menn og vinkona hans, en ákærði kvaðst ekki vilja gefa upp nöfn þeirra. Hefði einn þessara manna fengið að fara í sturtu, en allir hefðu haft aðgang að salerninu. Þá hefði B frændi hans, heimilismaður þar, ekið ákærða og félaga hans um bæinn og hefðu þeir greitt honum fimm og tíu þúsund krónur fyrir vikið, en erindin hefðu sum verið þess eðlis að þeir hefðu ekki viljað sinna þeim í leigubifreið. Ákærði hefði flogið norður með síðustu vél á Þorláksmessu kl. 17:45.

Fyrr þann dag hefði maður, sem ákærði kvaðst ekki vilja upplýsa hver væri, haft samband við sig og sagzt hafa geymt nokkuð á baðherbergi íbúðarinnar. Hefði maður þessi viljað fá það sem hann þar hefði geymt, nú þegar hann vissi ákærða á norðurleið. Hefði ákærði fyrst þarna heyrt að nokkuð væri geymt á baðherberginu. Ákærði hefði reynt að verða við þessari ósk og hefði farið að heimili frænku sinnar þegar hún og hennar fólk hefði verið að tygja sig norður. Ákærði hefði farið inn á baðherbergið og gramsað á þeim stað er „hann sagði að þær væru“. Frænka ákærða hefði þá tekið að lemja á herbergisdyrnar og næst reynt að opna þær með lykli, „þannig að ég kasta þeim frá mér þarna, bak við eitthvað drasl“ og hefði ákærði svo gengið út. Nánar spurður kvaðst ákærði þá hafa verið búinn að finna fíkniefnin og hafa kastað þeim á hillu, bak við handklæði sem þar hefðu verið. Fíkniefnin hefðu verið í poka og ákærði verið á skyrtu og gallabuxum og ekki hafa átt auðvelt með að setja hann inn á sig. Ef frænka ákærða hefði séð efnin hefði hún óðara hringt á lögregluna. Kvaðst ákærði vilja benda á, að ef hann hefði sjálfur átt „þetta magn af fíkniefnum, þá hefði ég eflaust lagt meiri metnað í að fela þau en að henda þeim upp á handklæðastand þar sem þau myndu finnast næsta dag.“

Ákærði var spurður sérstaklega hvort hann hefði þarna kastað e-töflum og svaraði því til, að þarna hefði hann kastað „poka sem ég veit ekki enn þá hvað var í.“ Ákærði hefði spurt frænku sína hvort hann mætti fara á snyrtinguna að nýju, en hún sagt þau vera á leið til Akureyrar og spurt af hverju hann færi ekki samferða þeim. Ákærði hefði þá ákveðið að fljúga síðar um daginn „því ég ætla að hjálpa þessum manni að koma þessu, ég viðurkenni það alveg. Það var af ótta, ekki neinu öðru.“

Hefði ákærði næst reynt að fá lykil að íbúðinni hjá frænda sínum, en hann hefði neitað. Hefði ákærði þá flogið norður.

Ákærði var spurður hvort hann hefði ekki vitað að um fíkniefni væri að ræða, og kvaðst „alveg“ hafa gert sér „hugmynd um að þetta væru fíkniefni“.

Ákærði kvaðst hafa vera handtekinn eftir jól og hafa gefið skýrslu. Hefði hann verið tekinn fastur á heimili afa síns og ömmu og þá verið undir áhrifum lyfja, taugaveiklaður og svefnlaus. Þegar lögregluþjónar hefðu komið inn í herbergi ákærða hefði hann setið á rúminu og lesið blöðin. Ákærði kvaðst hafa vitað erindi lögregluþjónanna, en hann hefði talið víst að eitthvað hefði gerzt varðandi fíkniefnin fyrir sunnan, og beðið eftir heimsókn þeirra. Ákærði hefði talið víst að hann yrði nokkura stund með lögregluþjónunum og hefði beðið ömmu sína um að rétta sér fjórar svefntöflur, sem hún hefði gert, og hefði ákærði tekið töflurnar inn, fyrir framan lögregluþjónana. Hefði hann því, við yfirheyrslu á lögreglustöð bæði verið undir áhrifum róandi lyfja og svefntaflna.

Svör sín þar hefðu verið tilbúningur sinn, saminn á staðnum. Ákærði hefði verið stórskuldugur og heima hefði amma hans beðið grátandi. Ákærði þekkti vel vinnubrögð Akureyrarlögreglunnar og væri vanur fangaklefavist. Lögregluþjónn, sem ákærði kvaðst ekki vilja segja hver væri, hefði sagt sér að ef hann játaði ekki, yrði farið fram á einnar viku gæzluvarðhald yfir honum. Hefði ákærða verið ljóst að ef lögreglan fengi ekki að heyra það sem hún vildi heyra, þá væri fjölskylda sín í hættu og „einhver hystería“ myndi berast um alla fjölskyldu ákærða. Hefði hann því samið við rannsóknarlögreglumann, sem hann vildi ekki nafngreina, „um það að ég taki þetta á mig, segi það sem þið viljið heyra, en ég verði þá kominn út af stöðinni fyrir miðnætti.“ Þetta hefðu þeir handsalað.

Ákærði ítrekaði að öll svör sín í skýrslutökunni hefðu verið röng og bætti við að hann hefði ekki átt bifreið, sem sögð hefði verið notuð sem greiðsla í fíkniefnaviðskiptum.

Ákærði kvaðst nú vita hvernig fíkniefnin hefðu borizt á baðherbergi frænku sinnar, en það hefði hann ekki vitað á sínum tíma. Upphaflega hefði hann ætlað að vera lengur fyrir sunnan, en skyndilega ákveðið að halda jólin fyrir norðan, og hefði sér þá verið tjáð „að ákveðinn hlutur sé á ákveðnum stað í íbúðinni og ég beðinn um að nálgast hann.“

Ákærði kvað stöðu sína nú betri en áður og hefði hann sókt um inngöngu í svonefnda háskólabrú Keilis og stunda nú fjarnám til að verða gjaldgengur þar. Væri hann nú í sambúð með stúlku. Þá hefði ákærði beðið heilsugæzlulækni um að vísa sér til geðlæknis en verið synjað, þar sem hann drykki enn og neytti róandi lyfja. Ólöglegra fíkniefna neytti hann hins vegar ekki lengur. Eitthvað hefði hann tekið af afleysingatúrum á sjó, en lítið hefði verið í því að gera upp á síðkastið.

Vitnið C rannsóknarlögregluþjónn sagði að hinn 27. desember hefði verið hringt í hann frá fíkniefnadeild lögreglunnar á höfuðborgarsvæðinu og honum tilkynnt um málið og að ákærði væri þar grunaður. Hefði verið óskað eftir handtöku hans og að tekin yrði af honum skýrsla. Vitnið hefði kynnt sér gögn málsins og meðal annars rætt símleiðis við frændfólk ákærða fyrir sunnan sem hefði sagt vitninu að ákærði hefði þegar rætt við þau, og vitað að efnin væru fundin og lögregla komin í spilið. Þá hefði vitnið farið við annan lögregluþjón á dvalarstað ákærða á Akureyri og verið vísað á herbergi hans, þar sem hann hafi verið tekinn fastur um kvöldmatarleytið. Ákærði hefði verið sofandi í rúmi og hefðu lögregluþjónarnir vakið hann. Eftir það hefði ákærði verið frekar frískur og vel viðræðuhæfur og ekki undir áhrifum lyfja. Lögregluþjónarnir hefðu gætt þess eftir handtökuna að ákærði gleypti ekkert, svo sem lyf, og hefðu þeir alltaf haft hann í augsýn.

Ákærði hefði næst verið fluttur á lögreglustöð og þar hafi hann gefið skýrslu og sagt sjálfstætt frá. Þegar ákærða hefði verið tilkynnt um fíkniefnafund, en ekki greint nánar frá því, hvers kyns efni hefðu fundizt og hvorki hvar né hversu mikið magn hefði fundizt. Þá hefði honum ekkert verið sagt um umbúnað þeirra eða annað sem þau snerti, enda skyldi frásögn ákærða vera ólituð við skýrslutöku. Í skýrslutökunni hafi ákærði svo verið rólegur og skýr, vel vakandi og í góðu ástandi og sagt skýrt frá atvikum. Eftir að upphaf skýrslutökunnar hefði ákærði beðið um stutt hlé og spurt, hvað gerast myndi, ef hann greindi frá atvikum og hvort hann yrði hafður áfram í haldi, en hann hafi viljað greina frá atvikum. Hefði vitnið svarað ákærða því til, að ákvörðun um slíkt væri ekki á forræði vitnisins, en upplýsingar frá ákærða gætu vitanlega greitt fyrir rannsókn málsins. Engin loforð hefðu verið gefin um að ákærða yrði sleppt, ef hann játaði eitthvað. Eftir þetta hefði frásögn ákærða komið í nokkurri samfellu. Hefði ákærði upplýst um ferðir sínar til Reykjavíkur, um efnin, sagt e-töflur hafa verið á ferð og upplýst hvar þær hefðu verið faldar, um lit á efnunum, hvaða fjölda þeirra hann hefði talið, hvernig kaupunum hefði verið háttað og uppgjöri og hefðu þær upplýsingar, sem hann hefði gefið, komið heim og saman við gögnin, sem fyrir höfðu legið í málinu. Ákærði hefði verið skýr og vel vakandi við yfirheyrsluna og ekki undir lyfjaáhrifum, og kvaðst vitnið hafa töluverða starfsreynslu í fíkniefnarannsóknum og vera vant því að umgangast menn undir áhrifum fíkniefna og þekkja einkennin. Hefði vitnið meðal annars haft önnur afskipti af ákærða, þegar hann hefði verið undir áhrifum og þekkja einkenni hans. Þá taldi vitnið frásögn ákærða trúverðuga um fíkniefnakaupin, enda hefði ákærði haft hvíta bifreið í sinni umsjá á þessum tíma, sem hefði um þetta leyti horfið og ekki síðan sézt í bænum, en skömmu síðar hefðu „afbrotamenn í Keflavík“ verið komnir með bifreiðina í sína þjónustu.

Vitnið staðfesti skýrslu, sem það ritaði, um yfirheyrslu yfir ákærða.

Vitnið A, móðursystir ákærða, kvað ákærða hafa komið til sín nokkurum dögum fyrir jólin og gist hjá sér um það bil fjórar nætur, en hann hefði ekki gist hjá sér allar næturnar, sem hann hefði dvalið í Reykjavík. Hefði hann ekki verið með lykla að íbúðinni. Ákærði hafi einnig verið með félögum sínum og hafi einhverjir þeirra, að minnsta kosti einn, ljóshærður sem verið hefði með honum á sjónum, komið til hans í heimsókn með bilaða tölvu, og einhver hefði fengið afnot af sturtu á heimilinu, en vitnið kvaðst ekki muna, hvort það hefði verið sami maður. Svo hefði einhver stúlka komið að sækja ákærða einu sinni. Vitnið kvaðst jafnan hafa lokað að sér þegar gestagangur væri, en á þessum tíma hefði systir vitnisins búið hjá henni líka. Hefði ákærði ekki neytt áfengis á heimili vitnisins, en þó hefði vitnið einu sinni fundið bjórlykt af ákærða og einu sinni hefði hann verið undir einhverjum áhrifum, en hann hefði verið með sofandi augu, sem drukkinn væri. Á Þorláksmessu hefði vitnið og þess fólk verið að tygja sig til Akureyrar til jólahalds, en ákærði hefði þá viljað komast í íbúðina. Hefði hann fengið fara á salernið en vitnið verið mjög óþolinmótt á meðan og viljað komast á stað norður.

Skömmu síðar hefði vitnið og þess fólk lagt á stað, en ákærði ákveðið að fara með flugi síðar um daginn. Hann hefði yfirgefið íbúðina á leigubifreið skömmu á undan þeim, en hringt, þegar þau hefðu ekið spölkorn frá heimilinu og beðið um að komast í íbúðina aftur, en vitnið neitað því. Á Akureyri hefði sonur vitnisins, B, fengið upplýsingar um að það, sem ákærði hefði leitað, væri að finna á baðherberginu.

Þegar þau hefðu komið aftur heim til Reykjavíkur hefðu þau farið að leita á baðherberginu. Þar hefðu þau svo fundið fíkniefnin uppi á ljóskappa, sem þar væri milli tveggja kassa, og hefði sonur hennar fundið fíkniefnin.

Vitnið kvaðst sjálft ekki nota fíkniefni og ekki sonur hennar.

Vitnið B, frændi ákærða, kvað ákærða hafa komið skömmu fyrir jólin, en kvaðst ekki muna nákvæmlega hvenær. Ákærði hefði sofið á heimili vitnisins, en ekki allar næturnar. Hugsanlega eina eða tvær nætur hefði hann sofið annars staðar. Taldi vitnið ákærða ekki hafa verið undir áhrifum áfengis meðan hann dvaldi á heimilinu

Vitnið kvað að minnsta kosti tvo hafa menn heimsókt ákærða meðan hann dvaldi á heimili vitnisins, annar mjóvaxinn, en hinn hávaxinn. Hefði sá fyrrnefndi verið á heimilinu í um tvær til þrjár klukkustundir, en vitnið kvaðst ekki muna hversu lengi hinn hefði verið. Þá hefði hávaxni maðurinn fengið að fara í sturtu.

Vitnið kvaðst hafa keyrt ákærða nokkurum sinnum og sókt hann, stundum með félaga hans, en ekki muna hvort hann hefði fengið greitt fyrir.

Þegar fjölskyldan hefði verið að leggja af stað norður hefði ákærði viljað fara í íbúðina. Hefði ákærði farið á salernið, en vitnið staðið úti fyrir að hlaða bifreiðina. Þegar þau hefðu svo verið í þann mund að leggja á stað, hefði ákærði spurt vitnið, hvort hann gæti fengið lykil að íbúðinni en því verið neitað.

Vitnið sagði ákærða ekki hafa hringt í sig eftir þetta, til þess að fá komizt inn í íbúðina.

Fyrir norðan, þegar þau hafi verið að tygja sig suður til Reykjavíkur, hefði ákærði spurt vitnið hvort hann gæti látið mann koma og sækja eitthvað í íbúðina, sem hann hefði gleymt, og hefði ákærði boðið greiðslu fyrir. Vitnið kvaðst ekki hafa svarað þessu, en þau hafi á þessum tíma verið að tygja sig til brottfarar.

Vitnið sagði að kvöldið sem þau hefðu komið til Reykjavíkur hefðu þau fundið efnin á baðherberginu, uppi á hillu sem stæði svo hátt að nota þyrfti stól til að komast þangað. Hefði ákærði verið svo drjúgt á baðherberginu, skömmu fyrir norðurferðina, að grunur þeirra hefði beinzt að baðherberginu. Væru fáir felustaðir inni á baðherberginu.

Vitnið kvaðst ekki hafa séð ákærða koma efnunum fyrir og ekki vita hver hefði átt þau, en vitnið kvaðst sjálft hvorki neyta fíkniefna né áfengis. Þá gat hann ekki upplýst, hver ætti þau. Vitnið kvaðst ekki geta svarað um frekari gestagang á heimilinu, en móðursystir þess hefði búið þarna líka, önnur en móðir ákærða.

D, amma ákærða, kvaðst hafa verið stödd á heimili sínu, þegar þangað hefðu komið tveir lögregluþjónar að leita ákærða, og sagt hann vera riðinn við fíkniefnamál í Reykjavík. Hefði ákærði verið inni í herbergi og hefði lögregluþjónn gengið þangað inn. Næst hefði ákærði komið inn í herbergi vitnisins og spurt, hvort hann mætti fá hjá henni tvær svefntöflur, þar sem hann þyrfti líklegast að gista. Hefði vitnið rétt honum box, sem hefði geymt nokkurar svefntöflur ... og hefði vitnið séð ákærða taka einhverjar taflnanna strax inn. Á meðan hefði lögregluþjónn verið í herbergi ákærða og kvaðst vitnið ekki vita, hvort hann hafi heyrt ákærða spyrja sig um töflurnar eða séð, þegar hann hafi tekið þær inn. Vitnið kvað töflurnar ekki vera mjög sterkar ... .

IV.

Niðurstaða varðandi ákæru, út gefna 21. janúar.

Ákærði neitar hér sök. Honum er gefið að sök fíkniefnalagabrot með því að hafa haft í vörzlum sínum „487 stykki af Ecstacy töflum“ sem hann hafi nokkurum dögum áður fengið afhentar í Reykjavík. Ákærði kvaðst fyrir dómi hafa farið að geymslustað taflnanna á Þorláksmessu, að beiðni annars manns sem hann ekki nafngreindi, og hefði hann ekkert af þeim vitað fyrr en þá. Til sönnunar því að ákærði hafi fengið töflurnar afhentar er byggt á framburði ákærða sjálfs fyrir lögreglu. Þeim framburði hefur ákærði aftur hafnað fyrir dómi og sagt hann hafa verið skáldskap sinn á lögreglustöðinni, hugsaðan til þess að greiða fyrir lausn sinni af stöðinni. Jafnframt hefur ákærði borið að hann hafi þá verið undir áhrifum ýmissa lyfja. Lögregluþjónn sá sem stjórnaði yfirheyrslunni bar vitni fyrir dómi og hafnaði því eindregið að ákærða hefði verið lofað skjótri lausn gegn skýrri játningu. Kvað hann einnig ákærða hafa verið vel fyrir kallaðan og ekki undir lyfjaáhrifum. Kemur fram í yfirheyrslunni að ákærða er kynnt að játning hans þurfi ekki að leiða til lausnar hans. Var framburður lögregluþjónsins fyrir dómi skýr og trúverðugur að mati dómsins. Skýring ákærða á því fyrir dómi, hvers vegna hann hafi hjá lögreglu spunnið um sjálfan sig þá sögu, sem rakin hefur verið, hefur á sér nokkurn ólíkindablæ að mati dómsins. Hitt verður að hafa í huga, að samkvæmt 1. mgr. 111. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála skal dómur reistur á því sem fram er fært við meðferð máls fyrir dómi. Í ljósi þeirra fyrirmæla, þess að ekkert annað hefur komið fram sem beinlínis sýnir fram á að ákærði hafi í raun fengið töflurnar afhentar, svo sem í ákæru greinir, og með hliðsjón af dómi Hæstaréttar Íslands í máli nr. 90/2005, sem upp var kveðinn hinn 26. maí 2005, er það niðurstaða dómsins að þrátt fyrir umrædda lögregluyfirheyrslu yfir ákærða hafi ákæruvaldinu ekki alveg tekizt að sanna að ákærða hafi verið afhent efnin, svo sem honum er gefið að sök, en fyrir liggur að nokkurir menn hafi komið í íbúðina til fundar við ákærða, allir haft aðgang að baðherberginu og einn meira að segja farið þar í sturtu.

Verður þá í málinu miðað við þann framburð ákærða að hann hafi, eftir að hafa fengið ósk þar um, farið inn á baðherbergi ...íbúðarinnar og þar fundið poka, og kveðst hafa gert sér í hugarlund að í honum væru fíkniefni. Þykir dóminum ekki ástæða til að velkjast í vafa um að ákærða hafi verið ljóst að þarna sækti hann fíkniefni. Hann hefur viðurkennt að hafa þar haft þau undir höndum og kastað þeim í felur upp á handklæðahillu þegar frænka hans hafi komið að honum. Hann gerði engar ráðstafanir til þess að upplýsa lögreglu um efnin, sem hann hafði þannig leitað, fundið og meðhöndlað með þeim hætti sem rakið hefur verið. Hefur hann með þessu gerzt sekur um vörzlur umræddra efna.

Í ákæru er ákærða gefin að sök varzla 487 taflna. Í frumskýrslu lögreglu voru töflurnar sagðar talsvert fleiri. Við munnlegan málflutning var á þetta bent af hálfu ákærða talið til marks um ágalla á rannsókninni sem drægi mjög úr trúverðugleika hennar allrar. Rakin hefur verið sú skýring þessa, sem gefin er í upplýsingaskýrslu hlutaðeigandi lögregluþjóns. Að mati dómsins virðist ljóst að þeim lögregluþjóni hafi einfaldlega orðið á í talningu sinni, sem hafi verið leiðrétt með talningu tæknideildar lögreglunnar. Sú leiðrétting, sem þar var gerð, var ákærða í vil, en niðurstaða tæknideildar var að töflurnar hefðu verið allnokkuru færri en upphaflega hafði verið talið. Þykir dóminum sem umrædd mistök verði ekki til þess að ekki verði byggt á talningu tæknideildar lögreglunnar eða að trúverðugleiki lögreglurannsóknar málsins spillist svo nokkuru skipti.

Í ákæru er ákærða gefin að sök vörzlur 487 stykkja af „Ecstacy töflum“ og var því af hálfu ákærða haldið fram að slík útskýring væri ekki fullnægjandi, því „Ecstacy“ væri ekki það fræðiheiti efnanna sem refsivert væri að hafa undir höndum. Að mati dómsins er alkunna að með „Ecstacy töflum“ sé átt við efnið MDMA sem lýst er refisvert við vörzlur og meðferð, samkvæmt 2. sbr. 6. gr. laga nr. 65/1974 um ávana- og fíkniefni, og hafi vörn ákærða á engan hátt spillzt af þessu orðalagi ákæru, þó í óformlegra lagi sé.

Með vísan til framanritaðs er talið sannað að ákærði hafi haft umræddar töflur í sinni vörzlu þriðjudaginn 23. desember 2008. Að því gættu að ekki þykir sannað að ákærði hafi fengið töflurnar afhentar nokkurum dögum áður, er ákærði sannur að sök og hefur unnið sér til refsingar, en háttsemi hans er í ákæru rétt færð til refsiheimilda.

Eins og áður segir er ákærði sannur að sök samkvæmt öðrum ákærum í málinu og ekki um það deilt.

Engar rannsóknir liggja fyrir í málinu um styrkleika taflnanna. Vafi um hann verður við refsiákvörðun túlkaður ákærða í hag. Þá verður túlkað ákærða í hag það sem hann viðurkenndi um gerðir sínar á margræddu baðherbergi. Á hinn bóginn var um talsvert magn efna að ræða að ræða og, þrátt fyrir það sem áður segir um styrkleika efnanna, er allt að einu hættulegt fíkniefni hér á ferð. Ákærði lýsti því að hann hefði gert ráðstafanir til að hefja nám og kvaðst nú ekki neyta fíkniefna. Hefur hvorugu verið hnekkt í málinu og er litið til þess.

Sakaferill ákærða er talsverður, þrátt fyrir fremur ungan aldur hans. Frá átján ára aldri sínum hefur ákærði fjórtán sinnum verið sakfelldur, tíðum fyrir fíkniefnalagabrot, en auk þess umferðarlagabrot, eignaspjöll, auðgunarbrot og líkamsárásir. Hefur ákærði þrívegis verið sakfelldur fyrir auðgunarbrot. Hinn 24. júlí 2008 var ákærða veitt reynslulausn í eitt ár, á samtals 87 daga eftirstöðvum refsingar sem hann hafði verið dæmdur til. Hefur hann nú rofið skilorð þeirrar reynslulausnar og með vísan til 1. mgr. 65. gr. laga nr. 49/2005 um fullnustu refsinga og 77. gr. almennra hegningar laga nr. 19/1940 verður honum nú ákveðin refsing í einu lagi fyrir brot þau, sem nú er dæmt um, með hliðsjón af þeirri fangelsisrefsingu sem óafplánuð var. Verður refsing ákærða alls ákveðin fangelsi í tíu mánuði og í ljósi sakaferils ákærða er ekki unnt að binda hann skilorði. Fallast ber á gerðar upptökukröfur.

Ekki liggur fyrir að sakarkostnaður hafi fallið á við rannsókn málsins. Verður ákærði dæmdur til greiðslu málsvarnarlauna skipaðs verjanda síns, I-kk-ef Þ-kk-ef héraðsdómslögmanns, sem ákveðast 311.406 krónur og hefur þá verið litið til reglna um virðisaukaskatt. Gætt var ákvæða 184. gr. laga nr. 88/2008.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið E-kk-nf Þ-kk-nf fulltrúi lögreglustjóra.

Þ-kk-nf D-kk-nf kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð

Ákærði, X, sæti fangelsi í tíu mánuði.

Upptækar skulu gerðar 487 töflur af MDMA, ecstacy, sbr. efnaskýrslu lögreglu nr. 15.067 og 0,90 grömm af tóbaksblönduðu hassi, sbr. efnaskýrslu lögreglu nr. 15.113, sem lögregla lagði hald á við rannsókn málsins.

Ákærði greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, I-kk-ef Þ-kk-ef héraðsdómslögmanns, 311.406 krónur.