S-118/2007

Mál þetta, sem dómtekið var 16. október sl., er höfðað með ákæru lögreglustjórans á Eskifirði, útgefinni 7. ágúst 2007, á hendur L-kk-þgf S-kk-þgf K-kk-þgf, kt. 000000-0000, Austurvegi 7, Reyðarfirði “fyrir líkamsárás á Reyðarfirði, með því að hafa, aðfaranótt sunnudagsins 1. apríl 2007, utandyra á Búðareyri, skammt frá heilsugæslustöðinni, sparkað í hægri síðu J-kk-ef B-x-x L-x-x kt. 000000-0000, þar sem honum var haldið liggjandi, með þeim afleiðingum, að hann hlaut eymsl í hægri síðu, yfir rifbeinum 8 og 9.

Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. breytingarlög.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar.”

Af hálfu ákærða er þess krafist að honum verði dæmd vægasta refsing sem lög leyfa og að hún verði skilorðsbundin. Þá er þess krafist að verjanda verði ákvörðuð lágmarksþóknun.

Um málavaxtalýsingu er skírskotað til ákæru.

Ákærði játaði brot sitt skýlaust fyrir dóminum eins og því er lýst í ákæru. Þykir með játningu ákærða sem á sér stoð í gögnum málsins sannað að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi sem ákært er fyrir og er brot ákærða rétt heimfært til refsiákvæða í ákærunni.

Hinn 4. júlí 2001 gekkst ákærði undir greiðslu sektar og sviptingu ökuréttar vegna nytjastuldar, ölvunaraksturs og aksturs án ökuréttinda. Hinn 5. nóvember 2002 gekkst ákærði aftur undir greiðslu sektar og sviptingu ökuréttar vegna ölvunaraksturs. Hinn 25. september 2006 var ákærði dæmdur í 30 daga fangelsi, skilorðsbundið í 2 ár vegna brots gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga. Loks gekkst ákærði undir greiðslu sektar hinn 5. október sama ár vegna brots gegn ávana- og fíkniefnalöggjöf.

Með broti sínu nú hefur ákærði rofið skilorð dómsins frá 25. september 2006. Ber því samkvæmt 60. gr. almennra hegningarlaga að taka þann dóm upp og ákvarða ákærða refsingu í einu lagi fyrir bæði málin með hliðsjón af reglu 77. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Við ákvörðun refsingar er litið til þess að ákærða hefur játað brot sitt. Þá er litið til þess að árás ákærða var ekki alvarleg og af henni hlutust ekki miklir áverkar. Er þetta virt ákærða til refsimildunar. Á hinn bóginn verður að líta til þess að ákærði hefur áður gerst sekur um líkamsárás, sem hefur ítrekunaráhrif í þessu máli. Í ljósi framangreinds, en þó sérstaklega með hliðsjón af því hversu litlir áverkar hlutust af verknaði ákærða, þykir refsing hans vegna beggja málanna hæfilega ákveðin fangelsi í 45 daga. Eftir atvikum þykir rétt að fresta fullnustu refsingarinnar og ákveða að hún falli niður að liðnum 2 árum frá uppkvaðningu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærða greiði sakarkostnað að fjárhæð 68.525 krónur, þar af málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, E-kvk-ef D-kvk-ef P-kvk-ef hdl., að fjárhæð 56.025 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Dóm þennan kveður upp R-kvk-nf B-kvk-nf dómstjóri.

Dómsorð:

Ákærði, L-kk-nf S-kk-nf K-kk-nf, sæti fangelsi í 45 daga en fullnustu refsingarinnar er frestað og skal hún falla niður að liðnum 2 árum frá uppkvaðningu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði sakarskostnað að fjárhæð 68.525 krónur, þar af málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, E-kvk-ef D-kvk-ef P-kvk-ef hdl., að fjárhæð 56.025 krónur.

R-kvk-nf B-kvk-nf