S-18/2015

I

Mál þetta, sem dómtekið var 5. maí sl., höfðaði lögreglustjórinn á Vestfjörðum með ákæru 16. mars 2015 á hendur ákærða; „J-kk-þgf A-kk-þgf V-kk-þgf, kennitala [...], [...], fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 22. júní 2014, við [...], [...], slegið A, kennitala [...], einu höggi í mjóbakið með hafnarboltakylfu, með þeim afleiðingum að hann hlaut mar á baki.

Telst þetta varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20/1981.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Ákærði krefst þess aðallega að hann verði sýknaður af öllum kröfum ákæruvalds, en til vara að hann verði dæmdur til vægustu refsingar er lög leyfa og refsing verði þá ákveðin skilorðsbundin. Þá er þess krafist að sakarkostnaður verði lagður á ríkissjóð, þ.m.t. hæfileg málsvarnarlaun að mati dómsins auk útlagðs kostnaðar og dagpeninga verjanda.

II

Samkvæmt frumskýrslu lögreglu barst henni aðfaranótt laugardagsins 21. júní 2014 tilkynning um slagsmál utandyra að [...]. Á vettvangi var A og sagði hann ákærða hafa slegið sig í mjóbakið með hafnaboltakylfu. Samkvæmt upplýsingum vitna á vettvangi kom til slagsmála milli A og B eftir að þeim síðarnefnda og ákærða var vísað út úr íbúð að [...]. Á meðan á þeim átökum stóð hafi ákærði komið að og slegið A í bakið með kylfunni.

Samkvæmt fyrirliggjandi læknisvottorðum, dagsettum 21. júní 2014 og 27. febrúar 2015, leitaði A til slysadeildar síðar sama dag og árásin átti sér stað. Þar kemur fram að ráðist hafi verið á hann umrædda nótt og hann laminn í mjóbakið með hafnaboltakylfu. Síðan þá hafi hann verið með stöðuga verki á þeim stað sem hann hlaut höggið sem versni við hreyfingu. Þá segir í vottorðunum að farið eftir kylfuna sé dökkt roðasvæði þvert yfir mjóbakið, yfir hryggjarbol L4 og út á vöðvana hliðlægt yfir hrygginn, 18 x 3,5 sm að stærð. Þá séu eymsli yfir hryggjarbol L4 og einnig séu vöðvarnir hliðlægt aumir viðkomu.

Ákærði gaf skýrslu vegna málsins hjá lögreglu 16. janúar 2015. Þar kom fram að hann hafi ásamt félaga sínum B verið heima hjá vitninu C að [...], þegar A, [...], C, kom þangað ásamt vitnunum D og F. C hafi brugðið sér frá og á meðan hafi A sagt honum og B að fara og hafi hann meðal annars dregið undan ákærða stól þannig að hann skall með bakið og höfuðið á gólfið. Hann og B hafi þá ákveðið að fara en á leiðinni út hafi þeir haldið áfram að spyrja A hvers vegna þeir ættu að fara. Úti hafi A farið að ýta í B sem var handleggsbrotinn á þessum tíma. B hafi ýtt á móti og A síðan tæklað hann niður og lamið höfði og hendi B í malbikið. Ákærði kvaðst þá hafa tekið A af B en hann hafi þá stokkið aftur á B og hafi ákærði þá sparkað í bakið á A. A hafi ekki hætt við það og hafi ákærði þá farið inn í forstofu íbúðarinnar og náð í hafnaboltakylfu og farið með hana út og hótað A því að lemja hann með kylfunni ef hann færi ekki af B. Þá hafi A sleppt B, hann lagt kylfuna frá sér og gengið í burtu ásamt B. Hann kvaðst ekki hafa slegið A með kylfunni en sparkað í hann í neyðarvörn þar sem hann var að ráðast á B.

Vitnið D gaf skýrslu hjá lögreglu 9. október 2014. Hún lýsti því þá að hún hafi séð þegar B tók A hálstaki þegar hann stóð fyrir aftan hann en A hafi náð að losa sig og sett B í jörðina. Á meðan þetta gerðist hafi ákærði staðið við tröppurnar með hendur fyrir aftan bak. Síðan hafi ákærði slegið A með hafnaboltakylfu í bakið.

Vitnið F gaf skýrslu hjá lögreglu 7. nóvember 2014. Þar kom fram að hann hafi ekki séð árásina en hafi heyrt höggið þegar hann var í forstofunni á leið út. Ákærði hafi enn verið með kylfuna þegar hann kom út og hafi síðar ógnað vitninu með henni.

Sú kylfa sem haldlögð var vegna málsins lá fyrir við aðalmeðferð þess. Samkvæmt frumskýrslu lögreglu er um að ræða hafnaboltakylfu úr léttum málmi, sennilega áli, 76 sm langa.

III

Verður nú rakinn framburður ákærða og vitna fyrir dómi.

Ákærði kvaðst hafa verið á skemmtistaðnum [...] og hitt vitnið C sem hafi boðist til að sýna þeim íbúð sem hún hafði tekið á leigu. Hann og vitnið B hafi farið með C heim til hennar. C hafi brugðið sér afsíðis og skömmu síðar hafi vitnið A, [...] C, komið með vitnunum D og F og farið að reka hann og B út. Ákærði kvaðst þá hafa sagt að C hafi sagt þeim að bíða. A hafi þá orðið æstur og kippt stólnum undan ákærða þannig að hann lenti á bakinu og á hausnum. Ákærði kvaðst hafa orðið pirraður af því að þeim var vísað út að ástæðulausu og spurt A hvað hann væri að gera. Hann og B hafi ákveðið að fara og þegar þeir voru komnir út hafi B og A haldið áfram að rífast og farið að ýta hvor öðrum en svo hafi A tekið B niður. B hafi á þessum tíma verið handleggsbrotinn og hafi A barið höfðinu á honum og brotnu hendinni í malbikið. Ákærði kvaðst hafi reynt tvisvar eða þrisvar að taka A af B en hann hafi alltaf farið aftur á B. Ákærði kvaðst hafa sparkað tvisvar eða þrisvar sinnum, miðlungsfast, í bakið á A þegar hann var búinn að taka hann af B í annað skiptið. Hann hafi verið í Timberlandskóm og noti hann skó nr. 43 og séu þetta stórir, rúnnaðir skór, hálfgerðir fjallaskór. Þegar hann sparkaði lá A ofan á B sem var liggjandi og hélt hægri hendi B með hnénu og negldi brotnu hendinni og höfði B í götuna. A hafi farið aftur á B eftir spörkin og hafi ákærði þá hlaupið inn í forstofuna og séð þar hafnaboltakylfu og tekið hana og hótað því að berja A með henni ef hann færi ekki af B. Áður hafi hann lamið kylfunni tvisvar eða þrisvar í jörðina til að gera einhver óhljóð til að ná A af B, hræða A. Eftir hótunina hafi A farið af B og ákærði lagt frá sér kylfuna og síðan gengið í burtu. Ákærði kvaðst ekki hafa verið búinn að sjá kylfuna áður en hafi gripið það fyrsta sem hann sá í forstofunni.

Ákærði kvaðst ekki hafa séð áverka á A eftir spörkin. B hafi, þegar atvik gerðust, verið með umbúðir á hendinni og ekki getað notað hana og ekki verið fær um að verja sig sjálfur. Áverkarnir á B daginn eftir voru stór sár á hendinni, framan á handarbakinu og stór kúla á hausnum. Ákærði hafi ekki vitað hvað hann ætti að gera. Hann kvaðst telja að atlaga A að B hafi verið lífshættuleg. Hann hafi ekki ætlað að meiða A heldur koma í veg fyrir að það mundi verða einhver skaði og hann viti að það þarf ekki mikið högg á höfðuð til að það slokkni allt.

Ákærði sagði ekki rétt í lögregluskýrslu að hann hafi séð hafnaboltakylfu inni í íbúðinni, hann hafi fyrst séð hana þegar hann fór aftur inn í forstofuna að leita. Þá er borið undir ákærða að hann hafi sagt hjá lögreglu að hann hafi sparkað einu sinni í A en fyrir dómi hafi hann sagt að hann hafi sparkað tvisvar til þrisvar sinnum. Þessu svaraði ákærði svo að hann viti að hann hafi sparkað oftar en einu sinni. Þá er ákærða bent á að fyrir dómi hafi hann sagt að hann hafi lamið kylfunni tvisvar til þrisvar sinnum í jörðina en þetta hafi ekki komið fram í framburði hans hjá lögreglu og kvaðst ákærði ekki hafa munað þetta þá.

Þá var borin undir ákærða mynd af áverkum á baki A. Ákærði sagði að hann hefði tekið A af B þannig að A reistist við og þá sparkað í A. Hann hafi ekki haldið honum á meðan og hafi A þá verið á hnjánum með uppreist bak. Þá taldi ákærði að áverkarnir á myndinni gætu verið eftir spörkin frá honum.

Þá er ákærða kynnt að í framburði D hjá lögreglu komi fram að hún hafi staðið fyrir utan og séð árásina. Ákærði sagði D ekki hafa verið þarna heldur uppi. Hún hafi a.m.k. ekki verið í forstofunni þegar hann sótti kylfuna en þá hafi enginn verið þar. Þá er ákærða kynnt að í framburði F hjá lögreglu hafi komið fram að hann hafi verið í forstofunni og hafi heyrt þegar ákærði lamdi A. Þá sagði ákærði að enginn hafi verið í forstofunni. Hann kvaðst hafa fylgst með því hvort einhver væri í forstofunni og hafa snúið á móti hurðinni og séð inn í forstofuna. Hann hafi snúið baki í dyrnar þegar hann blandaði sér í átökin. Síðan hafi hann farið inn í forstofuna og þá hafi enginn verið þar. Síðan hafi hann blandað sér aftur átökin og þá hafi hann einnig snúið baki í forstofuna. Þá sagði ákærði að hann hafi talað við B í síma seinna um kvöldið og hafi hann ekki verið líkur sjálfum sér, var vankaður og pirraður. Hann kvaðst hafa verið að vernda vin sinn.

Vitnið A, brotaþoli í málinu, sagði ákærða og B hafa komið heim til C, [...], í umrætt sinn. C hafi beðið þá að fara en þeir neitað. Hann hafi síðan að beiðni C beðið þá að fara og hafi þeir þá farið að vera með skæting. Ákærði hafi setið á stól og hafi vitnið þá verið búið að segja honum nokkrum sinnum að fara. Ákærði hafi þá spurt hann hvað hann ætlaði að gera. Vitnið hafi þá ákveðið að sýna ákærða að sér væri alvara með því að kippa stólnum, sem ákærði sat á, undan honum þannig að hann datt á „bossann“. Ákærði hafi þá orðið fúll, staðið upp og farið út ásamt B. Þeir hafi svo verið með öskur og hótanir fyrir utan og hafi vitnið þá farið út og beðið þá að fara. Hann hafi gengið að B og ýtt létt í hann og sagt honum að fara en B hafi þá ráðist á hann og komið að honum aftan frá eða frá hlið, tekið hann hálstaki en hann muni ekki með hvorri hendi. Hann hafi þá tekið í höndina á B og snúið hann niður. Á meðan hafi hann fundið að hann fékk eitt fast högg í bakið frá ákærða. Hann hafi ekki séð höggið af því að hann var sleginn aftan frá en það hafi ekki farið á milli mála að hann var sleginn með kylfu. Hann kvaðst muna að það heyrðist gott bank og greinilegt að það var ekki sparkað. Hann kvaðst ekki hafa vitað það fyrr en eftir á að hann var sleginn með kylfu. Þetta hafi gerst hratt á kannski fimm til tíu sekúndum. Hann kvaðst muna eftir því að hægri hönd B hafi verið í gifsi þetta kvöld. Þeir hafi verið standandi fyrst þegar B tók hann hálstaki en hann hafi svo snúið B niður, sett hné á aðra hönd hans en haldið hinni og hausnum og verið ofan á B og stoppað hann. B sagði það ekki satt að hann hafi slegið hendi og höfði B í malbikið. B hafi „spriklað eins og ormur“ og hafi getað búist við að fá áverka vegna þess. Sjálfur var hann að verjast manni sem réðst á hann.

Vitnið kvaðst ekki muna eftir því að það hafi verið sparkað í bakið á honum, eða að hafa heyrt hótanir frá ákærða um að hann ætlaði sér að nota kylfuna, heyrt högg eins og þegar kylfu er lamið í jörð eða að ákærði hafi dregið hann af B. Hann sagði C hafa tekið hann af B þegar ákærði var farinn. Aðspurður sagði hann D vera góða vinkonu sína og þau hafi ásamt öðrum vitnum talað saman um atvik þegar þetta gerðist. Vitnið kvaðst hafa verið með bakverki næstu daga eftir atvikið. Þá muni hann að hann var með bogið bak þegar hann var sleginn og kvaðst halda að hann hafi þá verið á hreyfingu.

Vitnið D sagði þau hafa verið að koma af djamminu og hafa farið heim til C ásamt B og ákærða. C hafi beðið ákærða og B að fara og þegar þeir gerðu það ekki hafi hún beðið [...] sinn, A, að koma þeim út. C hafi síðan farið að tala í símann. A hafi svo allt í einu kippt stólnum undan ákærða. Hún hafi haldið að þetta væri grín en ákærði varð pirraður og hann og B strunsuðu út. Þegar þeir voru komnir út heyrði hún þá kalla á A og ögra honum. A hafi farið niður og hafi henni ekki litist á þetta og einnig farið niður. Hún hafi staðið í dyrunum og ákærði hafi þá staðið í horninu vinstra megin við hliðina á henni. A og B hafi farið að rífast og hafi hún séð A ýta aðeins við B og síðan snúa sér við og hafi B þá tekið hann hálstaki, að hún haldi með hægri hendi. B hafði verið að tala um að hann væri að drepast í hendinni og hafi örugglega verið með höndina í gifsi. A hafi síðan ætlað að losa B af sér og setja hann niður. Á meðan það gerðist hljóp ákærði að og sló A í bakið með kylfu og hafi hann verið með bakið aðeins bogið þegar hann hlaut höggið og enn haldið í B. Það var hátt hljóð, „ding hljóð“ eins og þegar slegið er í skilti og hafi henni brugðið mikið. Hún kvaðst hafa búist við því að A dytti niður. Höggið hafi verið mjög fast og hafi ákærði beitt afli. Þá hafi hún séð stuttu seinna að það kom bólga og mar á bak A. Vitnið kvaðst ekki hafa tekið eftir kylfunni þegar það kom út af því að ákærði stóð með hana fyrir aftan bak. A hélt B ennþá niðri eftir að hann hlaut höggið og kvaðst vitnið halda að A hafi ekki strax áttað sig á því að hann hafi verið sleginn. Vitnið kvaðst hafa farið upp og látið F og C vita og hafi F elt ákærða, sem hljóp í burtu, og náð af honum kylfunni en C hafi tekið A af B og farið á eftir honum. Það hafi verið eins og þetta væri planað hjá þeim. Kylfan var í anddyrinu, ákærði tók hana með sér út og stóð með hana fyrir utan en tók hana ekki í flýti og fór ekki aftur inn í forstofuna.

Vitnið kvaðst ekki hafa séð ákærða sparka í A og ekki hafa séð nein átök á milli þeirra nema þegar ákærði sló A með kylfu. Þá kvaðst hún ekki hafa orði vör við að ákærði hafi hótað að slá A með kylfu ef hann færi ekki af B eða heyrt hann slá með kylfunni í jörðina eða malbikið eða reyna að taka A af B. Vitnið sagði C hafa sagt sér að hún hafi séð að B reif sjálfur skyrtuna sína en vitnið hafi séð að skyrtan var rifin. Þá sagði vitnið að það hafi ekki gerst að A hafi slegið höfði B í jörðina. Aðspurt kvaðst vitnið ekki hafa hlaupið alveg upp til að ná í F og C heldur farið í stigann og kallað upp og taldi sig hafa verið fimm til sex sekúndur í burtu. Vitnið sagði að þau A væru ágætis kunningjar og hafi vitnið talað um atvikið við A. Þetta hafi verið mikið sjokk fyrir vinahópinn og hafi þau rætt þetta.

Vitnið C sagði þau hafa í umrætt sinn verið nokkur saman heima hjá vitninu á [...], vitnið, A, ákærði, F, D og B. Hún hafi svo sagt öllum að þeir ættu að fara og síðan beðið A, [...] sinn, um að koma fólkinu út, en á sama tíma hefði verið hringt í hana og hún farið í annað herbergi að tala í síma. Hún viti ekkert um atvik fyrr en D kom upp og sagði henni að A hefði verið barinn með hafnaboltakylfu. Hún hafi þá hlaupið niður og séð A og B liggjandi í götunni og var A ofan á B. Hún hafi þá tekið í A og hann hafi strax staðið upp og einnig B. Hún hafi svo mætt F sem hafi þá verið búinn að elta ákærða og taka af honum kylfuna. Hún hafi tekið við kylfunni. Hún hafi séð að B var farinn og hafi elt hann. Hann hafi hent sér í grasið við N1 og rifið bolinn sem hann var í. Þegar lögreglumenn komu hafi B gengið á móti þeim og sagt ítrekað við lögreglumennina að A hafi ekkert gert.

Aðspurð kvaðst hún ekki hafa séð A slá höfði eða hendi B í jörðina. Hún sagði B hafa verið handleggsbrotinn fyrir en ekki muna hvort hann var með umbúðir. Eftir árásina hafi hún séð sár á höndum B, þegar hann var á grasinu við N1. Það hafi ekki blætt mikið, úlnliður og hnúar hafi verið hruflaðir. Hún kvaðst einnig hafa séð áverkana á A. Þá kvaðst hún hafa verið undir áhrifum áfengis en muna þetta allt vel. Þegar borið var undir vitnið að fram hafi komið í frumskýrslu lögreglu að hún hafi verið ruglandi í framburði um nóttina kvaðst vitnið engu að síður muna eftir því sem gerðist. Hún hafi kannski verið í áfalli eftir að búið var að ráðast á [...] hennar. Þá sagði vitnið að þegar hún talaði við B eftir atvikið virtist hann vera í sjokki en ekki vankaður. Hann hafi líka verið undir áhrifum áfengis eins og allir. Vitnið sagði A hafa haldið ákærða ákveðið niðri en ekki séð að B hafi spriklað um eða skollið í malbikið af neinum orsökum.

Vitnið B sagði C hafi boðið sér og ákærða í heimsókn. Þau hafi verið búin að vera þar í fimm til tíu mínútur þegar A hafi komið ásamt F og D. C hafi sagt að hún væri þreytt og ætlaði bráðum að fara að sofa. A hafi verið eitthvað fúll út af því að þeir voru þarna og sagði að þetta væri ekki partý. Þau hafi verið að spjalla og vitnið hafi setið í stiga en ákærði setið í stól og áður en hann vissi af hafi A verið búinn að kippa stólnum undan ákærða þannig að hann lá flatur. Hafi honum verið sagt að ákærði og A hefðu verið að rífast. Það hafi fokið í vitnið. Þeir hafi ákveðið að fara út af því að A sagði þeim að fara og það var allt komið í leiðindi. Hann hafi kallað á A og viljað fá útskýringar. Þegar þeir voru komnir út hafi hann og A farið að ýta hvor í annan og hafi það endað með því að vitnið tók í A með hægri hendi, fullharkalega, en hafi ekki ætlað að ráðast á hann. A hafi brugðist við með því að snúa hann niður og lemja ítrekað höfði og hægri hendi hans, sem var brákuð frá því um helgina áður, í malbikið þar til það fór að blæða. Hann hafi lítið getað varist með brákaða höndina og alltaf þegar hann reyndi að komast upp hafi A tekið í höfuðið á honum eða í höndina þar sem hann hafi verið veikur fyrir. Áður en hann vissi af var A farinn af honum og einhverjir komnir út. Vitnið hafi þá hlaupið eitthvað í burtu en þá hafi verið búið að rífa skyrtuna hans. D hafi svo komið og sagt að ákærði hafi lamið A með hafnaboltakylfu. Síðan hafi C komið út og hafi hún hlaupið á eftir honum. Þegar lögreglan kom hafi vitnið spurt lögreglumann hvort hann væri með gat á hausnum og sagði lögreglumaðurinn að honum sýndist hann vera með smásár.

Vitnið sagði þá A hafa snúið hvor á móti öðrum þegar hann greip í A. Þegar þeir voru komnir í jörðina hafi A legið ofan á honum og verið með löppina ofan á vinstri hendi, höndina ofan á hægri hendi og hin höndin á hausnum. Þegar hann reyndi að lyfta sér upp hafi A tekið í hausinn á honum og „bombað honum“. Síðan reyndi hann að beita hendinni til að sleppa frá honum. Hann sagði að A hefði ekki ýtt honum aftur niður þegar hann var að losa sig heldur lamið hann, neglt honum ofan í jörðina. Vitnið hafi verið með vafning á hendinni en hann var farinn af og vitnið var komið með djúpa skurði. Vitnið taldi að það mundi ekki fá svona skurði við það að verið væri að halda því. Vitnið kvaðst ekki hafa orðið vart við að A hafi verið laminn í bakið. A hafi verið að lemja hausnum á honum í jörðina og hann hafi allur verið vankaður, líklega hafi hann fengið heilahristing.

Hann kvaðst hafa séð að D var að koma úr dyragættinni og var að ganga niður tröppurnar þegar hann var að standa upp og síðan séð C koma hlaupandi þegar hann var að ganga í burtu. Vitnið kvaðst hafa orðið vart við hafnaboltakylfuna áður en þeir löbbuðu út, í horni við hliðina á hurðinni og bent ákærða á kylfuna. Hann kvaðst minna að ákærði hafi gengið á eftir honum út og A hafi komið á eftir þeim nokkrum sekúndum seinna. Hann hafi ekki orðið var við að A hafi orðið fyrir höggi og ekki heyrt neinar hótanir um að kylfu yrði beitt. Þá hafi hann ekki heyrt hljóð eins og þegar kylfu er slegið í malbik. Vitnið kvaðst halda að ákærði hafi staðið hægra megin við vitnið áður en þetta byrjaði, nálægt húsinu.

Vitnið sagði að ákærði væri vinur sinn. Einnig þekki hann C og hann vissi að A væri [...] hennar. Hann kvaðst hafa verið fullur þegar atvik gerðust en muna allt sem átti sér stað nema eftir að hann varð vankaður. Þá muni hann ekki eftir því að ákærði hafi verið að skipta sér af því sem var að gerast á milli hans og A eða að hann hafi reynt að ganga á milli. Vitnið kvaðst hafa upplifað atlöguna sem frekar alvarlega. Þá kvaðst hann telja að F hafi verið í anddyri þegar þetta gerðist.

Vitnið J kvaðst hafa verið á rúntinum þegar hún sá ákærða í [...] og bauð honum far heim. Hún kvaðst hafa skutlað ákærða inn í [...] og hafi þau farið beint þangað og hafi það tekið um þrjár til fjórar mínútur. Hún sagði ákærða hafa verið drukkinn. Hann hafi verið í símanum á leiðinni en einnig hafi hann ekki verið langt frá því að sofna.

Vitnið I lögreglumaður sagði að tilkynning hefði borist um slagsmál í [...] og að þar hefði kylfu verið beitt. Þegar þeir komu á vettvang voru slagsmálin afstaðin en fjöldi fólks stóð þar fyrir utan. Vitnið kvaðst hafa rætt við C sem hafi sagt að hún hafi ekki séð árásina sjálfa en hafi fjarlægt kylfuna og komið henni í hvarf. Allir sem voru á vettvangi hafi viðurkennt að hafa drukkið áfengi og voru í uppnámi. Þá kvaðst hann hafa rætt við vitnið B sem sagðist hafa lent í slagsmálum við árásarþola en ekki séð árás á A með kylfu. Það hafi verið erfitt að ræða við hann, og taldi vitnið að hann hafi verið æstur og ölvaður eftir að hafa lent í slagsmálum. Hann sagði B hafa verið í rifinni skyrtu með yfirborðsáverka á hægri hendi. Hann hafi strax byrjað að ræða við B á þeim forsendum að hann væri sakborningur. Þá kvaðst hann ekki hafa séð áverka á höfði B. Vitnið kvaðst hafa á vettvangi séð áverka á baki A og tekið þá mynd af áverkunum er fylgdi frumskýrslu. Þá kvaðst hann ekki hafa orðið var við að ágreiningur hafi verið um það hvort kylfu hafi verið beitt eða hvort sparkað hafi verið í A. Aldrei hafi verið talað um spörk. Hvorki B né C hafi hins vegar séð kylfu beitt.

Vitnið G lögreglumaður kvaðst hafa verið á vakt þegar tilkynning barst um slagsmál og að maður væri með kylfu. Þegar þeir komu á vettvang hafi allt verið yfirstaðið en árásarþoli og einhver vitni enn á vettvangi. Þeir hafi rætt við vitni, fengið kylfuna afhenta og farið með árásarþola á sjúkrahús. Vitnið kvaðst hafa rætt við vitnin F, D og A. Öll hafi þau verið sammála um að ákærði hafi slegið A einu sinni með kylfu í bakið þegar hann var að slást við B. Framburður vitna hafi verið á þann veg að það hafi verið samkvæmi í íbúðinni þegar tveir aðilar sem áttu að fara út urðu ósáttir við það og hafi það endað í slagsmálum fyrir utan milli A og B. Síðan hafi ákærði blandað sér í þetta og slegið A einu sinni í bakið með kylfu. Aðspurt kvaðst vitnið aldrei hafa heyrt neitt um að það hefði verið sparkað í A. Þá hafi verið áverkar á baki A, beint strik á bakinu. Vitnið sagði að allir á vettvangi hafi verið drukknir og það hafi verið ruglingslegt að tala við vitnin en þau hafi alveg getað lýst því sem gerðist. B hafi komið á vettvang eftir að þeir komu og hafi verið ölvaður og æstur. Aðspurður um það hvort B hafi verið vankaður sagði vitnið að hann hefði alla vega ekki verið þannig að hann hefði áhyggjur af honum.

Vitnið F lýsti atvikum svo að umrætt sinn hafi orðið einhver kýtingur á milli strákanna sem tengdist því að ákærði og B hafi átt að fara. Þau hafi verið á efri hæð í húsinu, niðri sé smá forstofa og þaðan stigi upp. Þessi leið upp sé einungis nokkrir metrar. Ákærði, B og A hafi á endanum farið út og þá hafi orðið einhver barningur á milli þeirra og svo hafi hann „allt í einu séð kylfu á lofti“. Vitnið kvaðst hafa farið út á eftir þeim en hann hafi ekki séð þegar höggin með kylfunni dynja en heyrt þau. Hann hafi heyrt „dunk“ hljóð, frekar hátt og kvaðst miðað við það telja að höggið hafi verið frekar fast. Þetta hafi hann heyrt þegar hann var í forstofunni um fimm til sex metrum frá A og B. Þegar hann kom út hafi hann séð þá tvo liggjandi í götunni og hugsanlega hafi verið slagsmál í gangi og A þá ofan á B. Ákærði var á gangstéttinni við hliðina á þeim og hélt á kylfunni. Vitnið kvaðst halda að hann hafi stoppað þetta og ákærði hafi svo farið í burtu og hann á eftir honum og tekið af honum kylfuna. Hann kvaðst hafa spurt ákærða hvort hann ætlaði að berja sig með kylfunni. Ákærði hafi þá sett upp að hann taldi hræðslusvip, af því að hann sá eftir því sem hann var búinn að gera, og rétt honum kylfuna og farið í burtu. Aðspurður um höggin sem hann heyrði sagði vitnið að um sé að ræða járn- eða álkylfu og það heyrist allt öðruvísi í henni þegar henni er slegið í skrokk en þegar henni er slegið í skilti eða malbik. Þá sagði vitnið aðspurt að það mundi heyrast „ding“ ef kylfunni væri lamið í skilti eða malbik en þetta var meira „dunk“ hljóð og ekki eins og lamið væri með spýtu. Hann hafi talið að A hefði orðið fyrir einhverju og hafi A síðan sýnt honum farið á bakinu. Þá kvaðst vitnið hafa séð einhvern ýting á milli A og B í forstofunni. Vitnið kvaðst ekki hafa heyrt neinar hótanir frá ákærða um að hann hafi ætlað sér að beita kylfu eða séð ákærða sparka í A en minna að hann hafi heyrt A tala um spörk í tengslum við þetta atvik. Vitnið sagði að á vettvangi hafi einnig verið tvær stelpur og hafi önnur þeirra verið fyrir utan húsið þegar hann var í forstofunni og telja að hin hafi verið í forstofunni með honum. Vitninu var kynnt að í framburði hans hjá lögreglu hafi hann talað um eitt högg sem hann heyrði en nú fyrir dómi tvö. Vitnið kvaðst nú ekki vera alveg visst um fjölda högga.

Vitnið H læknir sagði A hafa lýst því við komu að hann hafi orðið fyrir árás og verið laminn með hafnaboltakylfu í bakið. Hann hafi skoðað A skömmu eftir að atvik gerðust og hafi áverkinn verið í samræmi við frásögnina. A hafi verið með verk í baki og sjáanlegt roðafar þvert yfir bakið sem gat passað við að vera eftir hafnaboltakylfu og hafi hann skráð stærð þess í vottorðið. Vitnið sagði árás með hafnaboltakylfu geta verið hættulega en það fari eftir því hve mikil orka sé í högginu. Fast högg með svona vopni geti valdið beinbroti. Þá var vitninu sýnd framlögð mynd af áverkum A og sagði vitnið þá geta verið í samræmi við áverkana þegar það skoðaði A. Aðspurt kvaðst vitnið halda að áverkarnir gætu frekar verið eftir hafnaboltakylfu en eftir tá á skó eftir spark. Hann kvaðst halda að áverkar af völdum sparks með tá mundu skilja eftir sig far sem væri jafnbreitt og táin og það væri minna far en þetta og taldi ósennilegt að þessir áverkar gætu verið eftir tvö til þrjú spörk í fjallaskóm. Áverkar vegna sparks gætu verið til viðbótar áverkum eftir hafnaboltakylfu. Aðspurður hvort sé hættulegra lífi og heilsu einstaklings eitt högg í mjóbak eða ítrekuð högg höfuðs í malbik sagði vitnið að nægilega mikil orka geti í báðum tilvikum skapað hættu fyrir þann sem fyrir verður. Í versta falli geti slæmt högg á höfuð valdið blæðingu inn í heilagúlp og jafnvel dauða en í versta falli geti högg á hrygg valdið hryggbroti með einhverjum taugaskaða. Almenn séð geti högg á hrygg valdið lömun í fótleggjum. Þá sagði vitnið að batahorfur A hafi verið góðar. Vitnið sagði að vöðvarnir hliðlægt við hrygginn hafi veitt hryggnum vissa vörn. Engu að síður sé einnig far á hryggnum. Þannig séu hugsanlegar þrjár miðjur þar sem höggið hefur lent, vöðvarnir báðum megin og hryggurinn. Áverkinn virðist vera dekkstur vinstra megin við hrygginn, mesta marið sé komið fram þar, og gæti verið að höggið hafi komið þyngst þar.

IV

Ákærði neitar sök en hann er ákærður fyrir líkamsárás með því að slá A einu höggi í mjóbakið með hafnaboltakylfu og telur ákæruvald að brotið varði við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Ákærði byggir vörn sína á því að ósannað sé að hann hafi framið brot það sem lýst er í ákæru en einungis liggi fyrir framburður vitnisins D um að ákærði hafi framið brotið og verði sá framburður ekki talinn trúverðugur, m.a. vegna tengsla hennar við A. Verði talið sannað að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi sem lýst er í ákæru er þess krafist að hann verði sýknaður vegna neyðarvarnar.

Í ákæru er líkamsárásin ranglega sögð hafa átt sér stað aðfaranótt sunnudagsins 22. júní 2014 en hið rétta er samkvæmt málsgögnum að hún átti sér stað aðfaranótt laugardagsins 21. júní 2014. Það er engu að síður mat dómara að vörn ákærða hafi ekki verið áfátt vegna þessa og hefur það því ekki áhrif við mat á því hvort ákærði verði sakfelldur samkvæmt ákæru, sbr. 1. mgr. 180. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Ákærði lýsti því bæði í framburði sínum hjá lögreglu og fyrir dómi að hann hefði sparkað í bak A en ekki slegið hann í bakið með kylfu. Misræmi er í framburði ákærða fyrir dómi og hjá lögreglu hvað það varðar að fyrir dómi kvaðst ákærði hafa sparkað þrisvar í bak A en hjá lögreglu aðeins einu sinni. Aðspurður fyrir dómi um þetta misræmi kvaðst hann vita að hann hafi sparkað oftar en einu sinni. Þá sagði ákærði að hann hafi ítrekað reynt að taka A af B og viðurkenndi hann að hafa verið með kylfuna og að hafa ógnað A með henni. Þá bar hann fyrst um það fyrir dómi að hafa lamið kylfunni í jörðina. Einungis vitnið F bar um að minnast þess að hafa heyrt A tala um spörk í tengslum við þetta atvik en sá framburður er mjög óljós og verður ekki talinn styðja framburð ákærða um að hann hafi sparkað í A. Dómurinn lítur til þess að framburður ákærða tók nokkrum breytingum frá því sem var hjá lögreglu. Þá sáu engin vitnanna ákærða hafa önnur afskipti af B og A þegar þeir voru í átökum en að slá A í bakið með kylfunni. Framburður ákærða um háttsemi sína er því að mati dómsins ótrúverðugur og verður ekki á honum byggt í andstöðu við annað sem fram er komið í málinu.

Vitnið B bar, eins og ákærði, um að A hafi slegið höfði hans og hendi í malbikið í átökunum þeirra á milli eftir að A yfirbugaði B. Sjálfur bar B um að hafa fengið kúlu á höfuðið en sá framburður fær einungis stuðning í framburði ákærða. Þá verður að telja sannað með framburði ákærða, C, I og B að B hafi hlotið áverka á hendi en óvíst er hve alvarlegir þeir eru og hvað varð til þess að hann hlaut þá áverka.

Vitnið D lýsti því í framburði sínum fyrir dómi að hún hafi séð þegar ákærði sló A í bakið með hafnaboltakylfu í umrætt sinn. Þá lýsti hún því einnig að hún hafi séð áverka á baki A strax í kjölfarið og að ákærði hafi staðið við hlið hennar áður en hann blandaði sér í átökin með því að slá A í bakið með kylfunni. Hann hafi þá þegar verið kominn með kylfuna en hafi ekki þurft að fara aftur inn að sækja hana. Framburður hennar er trúverðugur um þau atriði sem máli skipta og ekkert hefur komið fram sem bendir til þess að tengsl hennar við A hafi haft áhrif á framburð hennar. Þá er hann bæði í fullu samræmi við framburð hennar hjá lögreglu og fær ákveðinn stuðning í framburði annarra vitna. Má þar nefna framburð F sem sagði aðra af þeim stúlkum sem þarna voru hafa verið farna út á undan sér þegar hann var í forstofunni og hafi hann þá heyrt högg, eins og kylfu væri beitt. Fyrir dómi sagði hann höggin hafa verið tvö en hjá lögreglu að um eitt högg hafi verið að ræða. Þá bar hann um að hafa séð ákærða standa hjá A og B með kylfuna þegar hann kom út skömmu seinna og að ákærða hafi skömmu síðar virst vera brugðið eins og að hann sæi eftir því sem hann gerði. Þá bar B um að hafa séð F í forstofunni þegar hann losnaði frá A og að D hafi um það leyti verið að ganga niður tröppurnar. Einnig bar vitnið B um að hafa bent ákærða á kylfuna þegar þeir voru í forstofunni á leiðinni út og að ákærði hafi þá verið á eftir honum. Loks er til þess að líta að vitnið A telur sig hafa fengið högg með kylfu og hafnar því að sparkað hafi verið í hann.

Þá lítur dómurinn til þess að samkvæmt fyrirliggjandi læknisvottorðum og framburði H læknis samrýmist sá áverki sem A var með við skoðun því að hann hefði verið sleginn í bakið með hafnaboltakylfu. Þá telur læknirinn ólíklegt að áverkinn hafi hlotist af þremur spörkum. Loks báru þeir lögreglumenn sem komu á vettvang og vitnin C, D og F öll um að hafa skömmu eftir árásina séð áverka á A sem voru í samræmi við þá áverkalýsingu sem fram kemur í læknisvottorðunum.

Með vísan til framangreinds, og að teknu tilliti til þeirrar athugasemdar sem fyrr hefur verið rakin varðandi tímasetningu brots, telur dómurinn að hafið sé yfir skynsamlegan vafa að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi sem lýst er í ákæru. Þá telur dómurinn að vopn það sem ákærði beitti og atlaga hans að A hafi verið þess eðlis að telja verði að árásin eigi undir 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga og er hún því réttilega heimfærð til refsiákvæða í ákæru.

Þá kemur til skoðunar hvort árás ákærða sé honum refsilaus vegna neyðarvarnar, sbr. 12. gr. almennra hegningarlaga. Ákærði byggir á því að hann hafi verið að stöðva árás A á B. Hafi sú árás verið alvarlegri en árás ákærða á hendur A og séu því uppfyllt skilyrði 12. gr. fyrir refsileysi. Ákærði og B báru báðir um að A hafi verið með B í tökum og hafi skellt höfði hans og hægri hendi, sem hann var með eldri áverka á, í malbikið. Þessu hefur A neitað og borið því við að hafi höfuð eða hönd B skollið í malbikið sé það vegna þess að B hafi verið að „sprikla“ og hafi hann mátt vita að hann gæti hlotið af því áverka. Lýsingar á þeim áverkum sem B hlaut eru af skorunum skammti, annars vegar er lýst kúlu á höfði og hins vegar skrámum á hendi. Auk framburðar A er einungis við framburð ákærða og B, sem er vinur ákærða, að styðjast varðandi þær aðstæður sem B var í. Með hliðsjón af því og þeim áverkum sem B er talinn hafa hlotið í umrætt sinn verður ekki talið að atlaga A hafi verið slík að telja verði að sú árás sem ákært er fyrir sé ekki augsýnilega hættulegri en ætluð atlaga A og það tjón sem af henni mætti vænta gaf ástæðu til.

V

Ákærði er fæddur árið [...]. Samkvæmt vottorði sakaskrár ríkisins hefur hann ekki sætt refsingu og er við ákvörðun refsingar litið til þess ákærða til málsbóta. Þá er einnig litið til þess að árásin var alvarleg og skyndileg og hafði sá sem fyrir varð enga möguleika á að verjast atlögunni. Ákærði byggir á því að líta beri til 3. mgr. 218. gr. b. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 við ákvörðun refsingar ákærða. Samkvæmt ákvæðinu er heimilt, sé líkamsárás unnin í átökum eða áflogum milli þess sem henni veldur og þess sem misgert er við, að lækka refsingu ef sá, sem verður fyrir tjóni, á upptök að átökum með árás, ertingum eða líku. Þrátt fyrir að dómurinn telji að sá ágreiningur sem varð áður á milli ákærða, A og B hafi leitt til átakanna milli A og B er á ekki hægt að líta á það sem refsilækkunarástæðu vegna þeirrar árásar sem ákært er fyrir. Ákvæðinu verði ekki beitt nema um sé að ræða árás unna í átökum eða áflogum sem sá sem ákærður er tekur þátt í en engin átök voru milli ákærða og A þegar árásin átti sér stað. Þrátt fyrir það lítur dómurinn, til refsimildunar, til þess að ætla verður að ákærði hafi framið verknaðinn með það í huga að bjarga félaga sínum úr þeim aðstæðum sem hann var í og hann taldi vera hættulegar, sbr. 7. tl. 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga. Með vísan til þess sem hér hefur verið rakið þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í tvo mánuði en fresta skal fullnustu refsingarinnar skilorðsbundið og falli hún niður að tveimur árum liðnum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

Eftir úrslitum málsins, sbr. 1. mgr. 218. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008, ber að dæma ákærða til greiðslu alls sakarkostnaðar sem er samtals 655.900 krónur, en til hans teljast málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, Ú-kk-ef G-kk-ef hdl., sem eru hæfilega ákveðin 600.000 krónur, og hefur þá verið tekið tillit til virðisaukaskatts, einnig útlagður kostnaður verjandans, 25.100 krónur, dagpeningar verjandans, 10.800 krónur, og annar sakarkostnaður er til féll við rannsókn málsins, 20.000 krónur.

Af hálfu ákæruvalds flutti mál þetta B-kvk-nf Ó-kvk-nf J-kvk-nf fulltrúi.

Dóm þennan kveður upp S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf dómstjóri.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði, J-kk-nf A-kk-nf V-kk-nf, sæti fangelsi í tvo mánuði en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að tveimur árum liðnum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði allan sakarkostnað málsins, 655.900 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, Ú-kk-ef G-kk-ef hdl., 600.000 krónur, útlagðan kostnað verjandans, 25.100 krónur og dagpeninga hans, 10.800 krónur.

S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf