E-1091/2016

Mál þetta, sem tekið var til dóms 9. maí sl., var höfðað 30. nóvember 2016.

Stefnandi er A, [...], [...].

Stefnda er B, [...], [...].

Stefnandi gerir aðallega þá dómkröfu að stefnda greiði honum 5.143.175 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 11. ágúst 2015 til greiðsludags, að frádreginni innborgun að fjárhæð 1.692.119 krónur 7. febrúar 2017. Til vara gerir stefnandi kröfu um að stefnda greiði honum 1.892.119 krónur með vöxtum samkvæmt II. kafla laga nr. 38/2001 af 1.500.000 krónum frá 1. október 2012 til 4. janúar 2013, af 3.500.000 krónum frá þeim degi til 7. nóvember 2016 [sic], af 3.423.640 krónum frá þeim degi til 15. nóvember 2013, af 2.649.373 krónum frá þeim degi til 16. desember 2013 og af 1.892.119 krónum frá þeim degi til 1. október 2014 en með dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla laga nr. 38/2001 frá þeim degi til greiðsludags, að frádreginni innborgun að fjárhæð 1.692.119 krónur 7. febrúar 2017. Þá er krafist málskostnaðar.

Stefnda krefst aðallega sýknu af kröfum stefnanda en til vara að kröfur stefnanda verði lækkaðar. Þá er krafist málskostnaðar.

I

Aðilar málsins hófu sambúð í febrúar eða mars 2012 er stefnandi flutti til stefndu í íbúð í hennar eigu að [...] í [...] en áður hafði stefnandi búið í leiguhúsnæði. Við upphaf sambúðarinnar átti stefnandi Toyota Land Cruiser bifreið, árgerð 2004, en var að öðru leyti eignalaus og kom með óverulegt innbú inn í sambúðina.

Með kaupsamningi 4. janúar 2013 festi stefnda kaup á raðhúsi að [...] í [...] fyrir 38.500.000 krónur. Kaupsamningi um eignina var þinglýst 23. janúar sama ár og var stefnda ein skráð eigandi eignarinnar. Sama dag seldi stefnda fasteignina að [...] fyrir 35.650.000 krónur. Við söluna voru áhvílandi skuldir á fasteigninni á milli 33.300.000 og 34.000.000 króna.

Aðila greinir á um þátttöku stefnanda í greiðslu kaupverðs fasteignarinnar. Stefnandi heldur því fram að hann hafi greitt 2.000.000 króna af kaupverði [...] en vegna óvissu um ábyrgðarskuldbindingar stefnanda hafi það verið sameiginleg ákvörðun aðila að stefnda yrði ein þinglýstur eigandi fasteignarinnar. Þá hafi endurbætur á neðri hæð hússins í kjölfar kaupanna, fyrir um 4.000.000 til 5.000.000 króna, verið greiddar sameiginlega af aðilum og með þeim hafi verðgildi fasteignarinnar aukist verulega. Stefnda mótmælir þessu og kveðst hafa greitt kaupverðið ein með andvirði sölu á fasteigninni að [...] og með lánsfé, þar á meðal hafi stefnandi lánað henni 2.000.000 króna til að greiða útborgunargreiðslu. Frá upphafi hafi legið fyrir að hún yrði að endurgreiða það lán, sem komið hafi frá [...] sf. í eigu stefnanda, að mestu fyrir lok sama árs er félagið yrði að standa skil á virðisaukaskatti að svipaðri fjárhæð. Hafi endurgreiðsla lánsins farið fram í þrennu lagi með greiðslum stefndu beint til sýslumanns vegna skattsins, að fjárhæð 76.360 krónur 7. nóvember 2013, 774.267 krónur 15. sama mánaðar og 757.254 krónur 16. desember sama ár, samtals 1.607.881 króna. Stefnda kveður það aldrei hafa staðið til að stefnandi yrði eigandi að fasteigninni að hluta enda hafi sambúð aðila þá staðið stutt yfir og stefnda viljað vera örugg um að eiga húsaskjól fyrir börn sín. Hún hafi farið ein í greiðslumat, verið ein skráð fyrir öllum skuldum er eigninni tengdust og ein verið þinglýstur eigandi. Þá kveður stefnda framkvæmdir á eigninni hafa verið fjármagnaðar með yfirdráttarláni sem hún hafi ein verið í ábyrgð fyrir og með sölu hlutabréfa í sinni eigu. Yfirdráttarskuldina hafi stefnda að mestu greitt upp með andvirði skuldabréfaláns að fjárhæð um 6.900.000 krónur, tryggðu með veði í fasteigninni. Hún hafi ein verið í ábyrgð fyrir efndum skuldabréfsins.

Fyrir liggur að frá maí 2012 greiddi stefnandi stefndu að jafnaði 80.000 krónur á mánuði. Við flutninga í [...] í febrúar 2013 hækkaði sú fjárhæð í 120.000 krónur og aftur frá og með september 2013 í 145.000 krónur. Samkvæmt gögnum málsins var um að ræða greiðslu á um helmingi kostnaðar vegna afborgana íbúðalána, þar á meðal á áðurnefndu framkvæmdaláni, fasteignagjalda, trygginga, bifreiðagjalda, hita, rafmagns, síma og sjónvarps. Við sambúðarslit í september 2014 flutti stefnandi í leiguhúsnæði og bjó stefnda eftirleiðis ein í fasteigninni og greiddi allan kostnað af rekstri hennar.

Fasteignin að [...] var seld með kaupsamningi 11. ágúst 2015 fyrir 47.000.000 króna. Námu áhvílandi skuldir þá um 38.500.000 krónum.

Hvað varðar aðrar eigur hefur komið fram af hálfu stefndu að aðilar hafi í sameiningu ákveðið að festa kaup á fellihýsi af gerðinni Fleetwood E1 23. maí 2012 að fjárhæð 1.750.000 krónur. Þegar á reyndi hafi stefnandi ekki átt peninga til að greiða fyrir fellihýsið og því hafi stefnda greitt kaupverðið ein og verið skráð eigandi þess. Fellihýsið hafi þau notað saman næstu sumur en það verið henni ónothæft í kjölfar sambúðarslitanna þar sem hún hafi ekki átt bifreið til að draga það. Fellihýsið hafi staðið í um tvö ár á bílasölu áður en það seldist í ágúst 2016 fyrir 1.200.000 krónur en afföllin hafi stefnda borið ein. Þá keypti stefnda bifreið af gerðinni Hyundai i30, skráningarnúmer [...], 3. september 2012 að fjárhæð 3.250.000 krónur, en í málinu er óumdeilt að stefnandi lagði fram 1.500.000 krónur af kaupverði bifreiðarinnar. Við sambúðarslit aðila kom bifreiðin í hlut stefndu sem seldi hana stuttu síðar á 2.600.000 krónur.

Svo sem áður segir höfðaði stefnandi mál þetta 30. nóvember 2016. Þann 8. febrúar 2017 greiddi stefnda stefnanda 1.692.119 krónur. Féllst stefnda þar með á vararkröfu stefnanda í málinu en dró frá fjárhæðinni 200.000 krónur sem hún kvað stefnanda skulda sér í ógreidda leigu á sambúðartímanum.

II

Stefnandi byggir aðalkröfu sína í málinu á því að sameiginleg eignamyndun á sambúðartíma hans og stefndu skuli skiptast miðað við framlög aðila. Fasteignin að [...] hafi verið keypt á 38.500.000 krónur en verið seld á 47.000.000 króna. Telur stefnandi sig eiga rétt til helmings þess söluhagnaðar, eða 4.250.000 króna, þar sem fasteignin hafi í raun verið sameign aðila og fjármögnuð af þeim sameiginlega. Að auki gerir stefnandi kröfu um að stefnda endurgreiði honum 1.500.000 krónur, eða þá fjárhæð sem hann hafi lagt til við kaup á bifreiðinni [...], sem stefnda hafi haldið eftir við samvistarslitin. Að frádregnum helmingi stimpil- og umsýslukostnaðar, og sölukostnaðar vegna [...], nemi aðalkrafa hans samtals 5.143.175 krónum. Þá sé gerð krafa um dráttarvexti af kröfunni frá söludegi fasteignarinnar.

Varakrafa stefnanda byggist á viðurkenningu stefndu á skuld við stefnanda. Stefnandi vísar til þess að þann 26. ágúst 2015, eða skömmu eftir sölu [...], hafi hann krafið stefndu um uppgjör vegna sambúðarslita aðila. Í bréfi stefndu 16. september 2015 hafi stefnda viðurkennt að stefnandi hafi greitt 2.000.000 króna við kaup á fyrrgreindri fasteign. Endurgreiðsla hafi farið fram með þeim hætti að stefnda hafi greitt fyrir stefnanda skattskuld í þrennu lagi eða 76.360 krónur 7. nóvember 2013, 774.267 krónur 15. nóvember 2013 og 757.254 krónur 16. desember 2013. Í sama bréfi hafi stefnda jafnframt viðurkennt að stefnandi hafi lánað henni 1.500.000 krónur til kaupa á bifreiðinni [...]. Stefnda viðurkenni því skuld við stefnanda að fjárhæð 1.892.119 krónur. Gerir stefnandi kröfu um dráttarvexti af varakröfunni frá sambúðarslitadegi 1. október 2014 til greiðsludags. Þá mótmælir stefnandi því að stefnda eigi gagnkröfur til skuldajafnaðar á hendur sér vegna ógreiddra leigugreiðslna.

Um lagarök vísar stefnandi til meginreglu kröfu- og samningaréttar um efndir fjárskuldbindinga og meginreglu um að sameiginleg fjármunamyndun á sambúðartíma skuli skipt miðað við framlög aðila til eignamyndunar. Kröfur um dráttarvexti styður stefnandi við III. kafla laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu. Þá er krafa um málskostnað studd við 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

III

Stefnda byggir sýknukröfu sína á því að stefnandi eigi ekki lögvarða fjárkröfu á hendur henni. Stefnda tekur fram að enginn hagnaður hafi orðið af viðskiptum með fasteignirnar að [...] og [...] og því hafi engin eignamyndun orðið á sambúðartíma aðila. Hvað sem því líði eigi stefnandi ekki tilkall til hlutdeildar í eignamyndun enda hafi framlag stefnanda takmarkast við eðlilega hlutdeild í kostnaði við húsnæði og rekstur þess, kostnaði sem hann hefði þurft að standa straum af hvar annars staðar sem hann hefði búið við sambærilegar aðstæður.

Stefnda kveðst hafa keypt [...] á 38.500.000 krónur í janúar 2013 og selt eignina á 47.000.000 króna í ágúst 2015, eða á 8.500.000 króna hærra verði. Mismuninn kveður stefnda fyrst og fremst stafa af því að verð fasteigna á markaði hafi almennt hækkað á tímabilinu. Fasteignin hafi ekki hækkað umfram það, nema að því leyti sem fjárfest hafi verið í endurbótum á húsinu en þær framkvæmdir hafi stefnda fjármagnað.

Stefnda byggir á því að til að komast í sömu stöðu og fyrir sölu á íbúð sinni að [...], hafi hún, á þeim tíma sem sala á [...] hafi farið fram, þurft að greiða 45.300.000 krónur fyrir eignina samkvæmt mati fasteignasala. Verðmunur á eignunum tveimur hafi því einungis verið um 1.700.000 krónur þegar sala á [...] hafi farið fram. Hafi einhver raunveruleg eignamyndun orðið af viðskiptunum á sambúðartíma hafi þeim fjármunum þegar verið ráðstafað enda hafi sölukostnaður vegna [...] verið 757.550 krónur og vegna [...] 998.750 krónur, eða samtals 1.574.300 krónur. Þá hafi stimpil- og umsýslukostnaður vegna [...] verið 214.900 krónur. Stefnda hafi ein staðið straum af þessum kostnaði. Með þessu hafi meintum söluhagnaði af viðskiptunum þegar verið ráðstafað og ríflega það.

Þá bendir stefnda á að á því tímabili sem leið frá því að stefnandi flutti af heimilinu hafi hún greitt 2.307.279 krónur í afborganir af áhvílandi lánum og 351.443 krónur í fasteignagjöld. Hafi stefnandi átt tilkall til einhverrar eignamyndunar í fasteigninni á þessum tíma, hafi honum borið að greiða helming þessa kostnaðar á móti stefndu. Þá hafi framkvæmdir við húsið verið fjármagnaðar með yfirdrætti á tékkareikningi sem stefnda hafi stofnað sérstaklega vegna þeirra. Að þeim loknum hafi yfirdráttarskuldin verið greidd upp með andvirði láns sem hún hafi tekið með veði í fasteigninni að fjárhæð 6.900.000 krónur. Stefnda byggir á því að af framangreindu megi ljóst vera að hallað hafi verulega á stefndu í þessum fasteignaviðskiptum enda hafi við sölu á [...] ekki staðið eftir eign til þess að hún gæti keypt aðra fasteign í hennar stað. Við söluna hafi hún samið við nýja eigendur um leigu á húsnæðinu og síðar flutt í annað leiguhúsnæði. Engin eign hafi myndast í viðskiptunum og jafnvel þó að svo hefði verið þá hafi stefnandi ekki átt tilkall til hlutdeildar í henni. Stefnandi hafi aldrei áskilið sér réttindi í viðskiptunum, enga ábyrgð borið og enga áhættu tekið. Þá hafi mánaðarlegar greiðslur stefnanda til stefndu, sem runnið hafi til að greiða afborganir af húsnæðislánunum, ekki verið umfram það sem hann hefði þurft að bera í húsnæðiskostnað annars staðar. Þá beri jafnframt að hafa í huga að tvær dætur stefnanda hafi búið löngum stundum í húsinu.

Stefnda byggir á því að hún hafi þegar greitt stefnanda fjárhæð sem sé mun hærri en nemi eðlilegri endurgreiðslu vegna þeirra fjárhæða sem stefnandi hafi lagt til við bílakaup og útborgun í húsinu. Stefnandi hafi því fengið alla þá fjárhæð sem hann hafi lagt til endurgreidda, að frádreginni ógreiddum leigugreiðslum vegna apríl og ágúst 2013. Stefnda vísar til þess að stefnandi hafi flutt til hennar á [...] í mars 2012 og um leið hætt að greiða leigu fyrir fyrri íverustað. Stefnandi hafi ekki átt rétt á að búa frítt hjá stefndu enda viðurkenndi hann það í verki með því að greiða henni flesta mánuði fjárhæð sem nam eðlilegum húsnæðiskostnaði. Stefnda bendir á að sú fjárhæð sem hún hafi greitt stefnanda taki ekki mið af afföllum á því fellihýsi sem aðilar hafi í sameiningu ákveðið að kaupa og notað í þrjú sumur, né afföllunum af bifreiðinni [...], sem stefnandi hafi verið hvatamaður að því að kaupa. Hafi hún því í raun greitt stefnanda hærri fjárhæð en henni hafi borið. Stefnda telji ljóst að stefnandi eigi engar frekari kröfur á hendur henni.

Þá mótmælir stefnda vaxta- og dráttarvaxtakröfum stefnanda. Er til þess vísað að aðilar hafi aldrei samið um né áskilið sér vexti af þeim framlögum sem þau hafi veitt hvort öðru. Kveðst stefnda ávallt hafa lagt út fyrir útgjöldum aðila, hvort sem þau hafi lotið að húsnæðinu og rekstri þess eða neyslu, svo sem ferðalögum. Stefnandi hafi greitt hlutdeild sína við uppgjör hvers mánaðar og aldrei greitt vexti af þeim fjármunum. Stefnda kveðst ávallt hafa verið reiðubúin til þess að ræða við stefnanda um uppgjör vegna bílsins og þess láns sem hún hafði fengið við kaup á [...]. Stefnandi hafi hins vegar ávallt haft allt aðrar og mun hærri kröfur á lofti og ekki léð máls á viðræðum um neitt annað. Stefnda byggir á því að stefnandi eigi ekki tilkall til vaxta eða dráttarvaxta af fjárhæðum sem unnt hefði verið að semja um og ganga frá fyrir löngu, ef stefnandi hefði haft vilja til þess. Jafnframt beri að horfa til þessa við mat á kröfu stefnanda um kostnað vegna málsins.

Um lagarök vísar stefnda til meginreglna íslensks eignaréttar, ákvæða þinglýsingalaga nr. 39/1978 og reglna kröfuréttar um stofnun loforða og efndir þeirra. Jafnframt vísar stefnda til 3. og 7. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu. Þá styðst málskostnaðarkrafa stefndu við 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

IV.

Í máli þessu, sem er höfðað vegna ágreinings í kjölfar sambúðarslita, gerir stefnandi kröfu um að stefnda greiði honum helming af söluhagnaði fasteignarinnar [...] í [...]. Áður er rakið að fasteignin, sem keypt var í janúar 2013, tæpu ári eftir að aðilar hófu sambúð, var skráð eign stefndu í þinglýstum eignarheimildum. Byggir stefnandi á því að fasteignin hafi þrátt fyrir þá skráningu verið í sameign aðila. Máli sínu til stuðnings vísar stefnandi til þess að hann hafi innt af hendi 2.000.000 króna af kaupverði fasteignarinnar, kostað við endurbætur á eigninni að fjárhæð 4.000.000 til 5.000.000 króna, til jafns á við stefndu, og greitt mánaðarlega helming af föstum kostnaði vegna heimilisrekstrar aðila.

Við fjárskipti við lok óvígðrar sambúðar gildir sú meginregla að hvor aðili taki þær eignir sem tilheyrðu honum við upphaf sambúðar eða hann eignaðist meðan á sambúðinni stóð og beri ábyrgð á skuldum sem honum tilheyri. Eftir almennum reglum fjármunaréttar gildir sú meginregla að þinglýst eignarheimild yfir fasteign veitir líkindi fyrir eignarrétti. Leiðir af þeirri reglu að sá sem heldur því fram að í slíkri skráningu felist ekki réttar upplýsingar um eignarrétt ber sönnunarbyrði fyrir þeirri staðhæfingu.

Stefnda hefur ekki andmælt því að hafa fengið 2.000.000 króna frá stefnanda til að greiða hluta útborgunargreiðslu við fasteignarkaupin en heldur því á hinn bóginn fram að um lán hafi verið að ræða. Fjármunina, sem komið hafi frá [...] sf., í eigu stefnanda, kveðst stefnda hafa endurgreitt að mestu í nóvember og desember 2013 með því að greiða skattskuldir félagsins. Í aðilaskýrslu fyrir dómi staðfesti stefnandi að fjármunirnir hefðu komið frá nefndu félagi. Enn fremur staðfesti stefnandi að staðið hefði verið skil á skattgreiðslum félagsins með greiðslu af bankareikningi stefndu. Stefnandi mótmælti því allt að einu að um lán hefði verið að ræða í tilvikinu. Gaf stefnandi þá skýringu á greiðslum stefndu á sköttum félagsins [...] sf., að vegna fyrrgreindrar ráðstöfunar hefði hann ekki átt fyrir skattgreiðslum og því hefðu þær verið greiddur úr „raunverulega sameiginlegum fjárhag“ aðila.

Sambúð aðila stóð í um tvö og hálft ár og var stefndi að mestu eignalaus í upphafi hennar en stefnda átti fasteign að [...] í [...]. Stefnandi hefur engin gögn fært fram því til stuðnings að fjárhagsleg samstaða hafi verið með aðilum á sambúðartímanum. Þvert á móti benda gögn í málinu, og annað það sem fram er komið, fremur til þess að fjárhagur aðila hafi að mestu verið aðskilinn. Með hliðsjón af því sem rakið hefur verið um uppruna umþrættrar útborgunargreiðslu og tilhögun greiðslna á sköttum [...] sf., verður stefnandi ekki talinn hafa fært sönnur fyrir því að hann hafi lagt fram fjármuni við kaupin til eigin eignamyndunar. Er þá jafnframt til þess horft að kaupverð fasteignarinnar, 38.500.000 krónur, var að öllu öðru leyti greitt með söluandvirði íbúðar stefndu og lánsfé sem stefnda ein lagði til.

Stefnandi hefur jafnframt byggt kröfu um eignarhlutdeild í fasteigninni á því að hann hafi greitt kostnað vegna framkvæmda við eignina til jafns á við stefndu auk þess að leggja fram umtalsverða vinnu við þær framkvæmdir. Til stuðnings kröfu sinni hefur stefnandi lagt fram samantekt yfir greiðslur vegna málningarkostnaðar sem hann kveðst hafa innt af hendi, samtals 188.058 krónur, og sundurliðun á greiðslum með Visa korti hans á sambúðartímanum. Engir reikningar hafa á hinn bóginn verið lagðir fram eða öðrum gögnum til að dreifa um framlag stefnanda til endurbótanna. Upplýst er í málinu að stefnda tók lán í nóvember 2013, að fjárhæð 6.897.200 krónur, sem notað var til að greiða upp yfirdráttarskuld á reikningi stefndu vegna umræddra framkvæmda. Samkvæmt gögnum málsins var staða þess láns við sölu á fasteigninni í ágúst 2015 5.780.203 krónur. Að mati dómsins hefur stefnandi ekki fært fyrir því haldbær rök að hann hafi innt af hendi slík fjárframlög til eignarinnar eða vinnu að fallast megi á að honum beri eignarhlutur í fasteigninni. Á það sama við um greiðslur stefnanda vegna reksturs heimilis aðila.

Samkvæmt öllu framansögðu hefur stefnandi ekki sýnt fram á eignarhlutdeild í fasteigninni að nokkru leyti. Verður aðalkröfu hans í málinu því hafnað.

Til vara gerir stefnandi kröfu um að stefndu verði gert að greiða honum 1.892.119 krónur með nánar tilgreindum vöxtum. Fram er komið að eftir höfðun málsins greiddi stefnda stefnanda 1.692.119 krónur af kröfunni. Féllst stefnda þar með á varakröfu stefnanda en dró þó frá kröfunni 200.000 krónur sem hún kvað stefnanda hafa skuldað sér í ógreidda leigu á sambúðartímanum, annars vegar 80.000 krónur vegna apríl 2012 og hins vegar 120.000 krónur vegna ágúst 2013.

Stefnandi mótmælir gagnkröfum stefndu á hendur sér. Hvað fyrri greiðsluna varðar byggir stefnandi á því að í greinagerð stefndu geri hún kröfu um ógreidda leigu vegna apríl 2013 en ekki apríl 2012. Þá byggir stefnandi á því að reglulegar greiðslur hans til stefndu hafi hafist 1. maí 2012. Stefnda eigi ekki kröfu á hendur honum vegna fyrra tímabils. Hvað varði greiðslu vegna ágúst 2013 þá hafi sú greiðsla farið fram með öðrum hætti en millifærslu inn á reikning stefndu.

Svo sem áður segir flutti stefnandi til stefndu í febrúar eða í mars 2012. Í upphafi hvers mánaðar millifærði stefnandi á reikning stefndu fjárhæð sem nam um helmingi af rekstrarkostnaði heimilisins, í fyrsta skipti 1. maí 2012. Að mati dómsins hefur stefnda ekki sýnt fram á að hún hafi áskilið sér greiðslu úr hendi stefnanda vegna sambúðar aðila fyrir það tímamark. Verður því ekki fallist kröfu stefndu um leigugreiðslu úr hendi stefnanda vegna apríl 2012. Á hinn bóginn verður talið, í ljósi þess að föst venja var á tilhögun greiðslna stefnanda til stefndu, að það standi stefnanda nær að sýna fram á að hann hafi innt af hendi greiðslu vegna ágúst 2013 með öðrum hætti en millifærslur á reikning stefndu. Þar sem stefnandi hefur með engu móti gert grein fyrir því í hverju greiðsla hans hafi falist verður fallist á kröfu stefndu vegna þess mánaðar.

Samkvæmt því sem nú er fram komið verður fallist á varakröfu stefnanda í málinu, að frádreginni kröfu stefndu á hendur stefnanda, að fjárhæð 120.000 krónur, sem kemur til skuldajafnaðar. Stefnda mótmælir vaxtakröfum stefnanda. Samkvæmt 3. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu skal því aðeins greiða almenna vexti af peningakröfu að það leiði af samningi, venju eða lögum. Varakrafa stefnanda í málinu er komin til af sambúð aðila. Hefur stefnandi ekki sýnt fram á að honum beri að fá dæmda almenna vexti af kröfunni. Rétt þykir að virtum atvikum málsins að krafan beri dráttarvexti frá höfðun málsins 30. nóvember 2016 til greiðsludags, sbr. 4. mgr. 5. gr. laga nr. 38/2001.

Eftir framangreindum málsúrslitum og með vísan til 3. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála skal hvor aðili bera sinn kostnað af málinu.

J-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan. Fyrir uppkvaðningu dómsins var gætt fyrirmæla 1. mgr. 115. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

D ó m s o r ð:

Stefnda, B, greiði stefnanda, A, 1.772.119 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 30. nóvember 2016 til greiðsludags, allt að frádreginni innborgun að fjárhæð 1.692.119 krónur 8. febrúar 2017.

Málskostnaður fellur niður.

J-kk-nf H-kk-nf