S-164/2015

Mál þetta, sem dómtekið var miðvikudaginn 22. júní sl., er höfðað með ákæru, útgefinni 25. nóvember 2015, á hendur L-kk-þgf R-kk-þgf E-kk-þgf, Stekkjarholti 13, Ólafsvík, fyrir brot framin að kvöldi föstudagsins 5. júní 2015 í Ólafsvík:

1. Brot gegn lögreglulögum og umferðarlögum, með því að hafa við akstur bifreiðarinnar YZ-214 óhlýðnast fyrirmælum og merkjagjöf lögreglu um að nema staðar á akstursleið um Ólafsbraut, Grundarbraut, Borgarholt, Grundarbraut og Engihlíð uns akstri lauk við Stekkjarholt 13.

2. Brot gegn valdstjórninni, með því að hafa á heimili sínu að Stekkjarholti 13 veist með ofbeldi að H-kvk-þgf S-kvk-þgf, lögreglumanni, sem var við skyldustörf, með því að grípa um báða upphandleggi hennar og reyna að þvinga hana úr húsinu og með því að grípa um háls hennar og annan upphandlegg og ýta henni til svo hún lenti á hurðarkarmi og vegg uns hún féll á gólfið, með þeim afleiðingum að hún hlaut eymsli og mar á hægri lófa og eymsli og mar á aftanverðum vinstri upphandlegg og sár yfir vinstri olnboga.

3. Brot gegn valdstjórninni, með því að hafa stuttu síðar á sama stað og greinir í 2. ákærulið, veist með ofbeldi að E-kvk-þgf D-kvk-þgf Ó-kvk-þgf, lögreglumanni, sem var við skyldustörf, með því að slá hana hnefahögg í andlitið, með þeim afleiðingum að hún hlaut bólgu yfir vinstri augabrún og niður í vinstra augnlok og eymsli vinstra megin á nefi.

Telst 1. ákæruliður varða við 19. gr., sbr. 41. gr. lögreglulaga nr. 90/1996 og 5. gr., sbr. 1. mgr. 100. gr., umferðarlaga nr. 50/1987. Teljast 2. og 3. ákæruliðir varða við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 11. gr. laga nr. 101/1976 og 1. gr. laga nr. 25/2007.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Ákærði krefst þess að hann verði sýknaður af 3. tölulið ákæru en að öðru leyti verði honum gerð svo væg refsing sem lög leyfa. Þá krefst ákærði þess að sakarkostnaður verði að öllu leyti eða hluta felldur á ríkissjóð.

Ákæruliður 1

Ákærði hefur skýlaust játað sakargiftir samkvæmt þessum lið ákærunnar. Með vísan til játningar hans, sem samrýmist öðrum gögnum málsins, er sannað að hann hafi gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök og er brot hans rétt heimfært til refsiákvæða í ákæru að þessu leyti.

Ákæruliður 2

Ákærði hefur skýlaust játað sakargiftir samkvæmt þessum lið ákærunnar. Með vísan til játningar hans, sem samrýmist öðrum gögnum málsins, er sannað að hann hafi gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök og er brot hans rétt heimfært til refsiákvæða í ákæru að þessu leyti.

Ákæruliður 3

Málsatvik

Samkvæmt frumskýrslu lögreglu barst lögreglu tilkynning þess efnis að maður væri að aka ölvaður í Ólafsvík. Kom fram að ökumaðurinn héti L-kk-nf R-kk-nf E-kk-nf, ákærði í þessu máli. Seinna um kvöldið sáu tvær lögreglukonur á vakt hvar bifreið ákærða var lagt fyrir utan sölustaðinn ÓK við Ólafsbraut. Lögðu þær í stæði skammt frá og skömmu síðar sáu þær að bifreiðinni var ekið framhjá og að ákærði var undir stýri. Hófu þær þá þegar eftirför og gáfu ákærða merki um að stöðva bifreiðina. Ákærði sinnti ekki stöðvunarmerkjum og ók áfram þar til hann lagði bifreiðinni í bifreiðastæði við Stekkjarholt 13. Þegar lögreglukonurnar komu þar að steig ákærði, sem var einn í bifreiðinni, út úr henni, ökumanns megin. Samkvæmt skýrslunni gekk ákærði rakleiðis inn um útidyrnar að Stekkjarholti 13 og neitaði að tala við lögreglukonurnar. Hafi þær þá elt hann inn í forstofu hússins en ákærði þá sagst ætla að henda þeim út ef þær færu ekki sjálfviljugar. Hafi þær beðið ákærða um að koma með þeim svo að hægt yrði að kanna áfengismagn í andardrætti hans. Hafi hann þá ráðist á aðra lögreglukonuna, H-kvk-þf S-kvk-þf, og reynt að henda henni út. Hann hafi tekið um upphandlegg hennar og ýtt henni í átt að dyrunum en hún hafi hins vegar náð að halda í útidyrahurðina. Ákærði hafi þá sett aðra höndina um háls hennar og tekið í vinstri upphandlegginn og hent henni inn í forstofuna. Samkvæmt skýrslunni reyndi hin lögreglukonan, E-kvk-nf D-kvk-nf Ó-kvk-nf, þá að koma til aðstoðar en ákærði hafi þá veitt henni högg á vinstra augað. Lögreglukonurnar hafi þá hörfað út úr íbúðinni og ákærði lokað dyrunum á eftir þeim. Þar sem lögreglan hafi vitað að ákærði væri skráður fyrir haglabyssu og væri í mjög annarlegu ástandi hafi verið kallað eftir aðstoð sérsveitar lögreglu. Lögreglumenn hafi svo rætt við ákærða símleiðis í þeim tilgangi að fá hann til að koma út með góðu. Í fyrstu hafi hann neitað því en svo loks komið út. Hafi hann þá verið handtekinn og færður á lögreglustöðina í Ólafsvík.

Lögreglukonurnar leituðu samdægurs til vakthafandi læknis vegna meiðsla sinna. Í fyrirliggjandi læknisvottorði vegna skoðunar á E-kvk-þgf D-kvk-þgf segir meðal annars: „Við skoðun er mögulega væga bólgu að sjá yfir vinstri augabrún og niður í vinstra augnlok. Að minnsta kosti er asymmetría (ósamhverfa) milli hliða. Aum við þreifingu. Enginn dofi í andliti.“ Þá segir að E-kvk-nf D-kvk-nf hafi komið aftur tveimur dögum síðar, eða 7. júní, og við skoðun þann dag hafi engin áverkamerki verið að sjá.

Skýrslur ákærða og vitna fyrir dómi

Ákærði skýrði svo frá fyrir dómi að hann hefði ekki verið undir áhrifum áfengis umrætt kvöld og myndi vel eftir atburðum. Hann hefði fyrst orðið var við lögregluna er hún braust inn í húsið. Kom fram hjá honum að eftir að lögreglukonan H-kvk-nf hefði verið komin inn hafi hann ætlað að koma henni út. Hefði hann lyft henni og tekið undir hægri handlegg hennar og dottið við það. Kvaðst ákærði ekki hafa haft nein samskipti við lögreglukonuna E-kvk-þf D-kvk-þf. Hann hefði ekki orðið var við að hún væri að koma H-kvk-þgf til aðstoðar. Kvaðst hann aldrei hafa komið við E-kvk-þf en hún hefði kannski rekist í hann eða hurðina. Aðspurður kvaðst ákærði aldrei hafa slegið lögreglukonuna með krepptum hnefa, eins og honum er gefið að sök í ákæru. Kvaðst hann hafa verið illa fyrirkallaður og hafi það bitnað á lögreglukonunum.

H-kvk-nf S-kvk-nf lögreglukona bar á þann veg að hún og E-kvk-nf D-kvk-nf hefðu veitt ákærða eftirför vegna gruns um ölvunarakstur. Er þær komu inn á planið við heimili ákærða hefði ákærði komið út úr bifreiðinni og gengið inn. Þær hefðu farið á eftir honum og beðið hann um að blása í áfengismæli. Ákærði hefði neitað að gefa sýni og sagst ekki þurfa að hlíta tilmælum lögreglu. Hefði hann ætlað að henda þeim út en hún hefði þá haldið sér í útidyrahurðina. Ákærði hefði þá hent henni inn í íbúðina og þar hafi hún lent illa með höndina á dyrakarmi. E-kvk-nf D-kvk-nf hefði svo komið þar að og kvaðst vitnið hafa séð einhver átök milli ákærða og E-kvk-ef án þess að sjá nákvæmlega hvað gerðist. Eftir þetta hefðu þær hörfað út úr íbúðinni og þegar þær komu út hefði E-kvk-nf sagst hafa fengið högg í andlitið. Aðspurt kvaðst vitnið ekki hafa séð ákærða slá E-kvk-þf umrætt sinn.

E-kvk-nf D-kvk-nf Ó-kvk-nf lögreglukona skýrði frá því að hún og H-kvk-nf hefðu ekið á eftir bifreið ákærða umrætt sinn og lagt fyrir aftan hana við heimili hans. Hefði ákærði verið á leið út úr bifreiðinni þegar þær hefðu komið að honum og beðið hann um að blása í áfengismæli. Ákærði hefði sagt við þær að hann væri ekki fullur og hefði ekki verið að keyra og eftir það farið inn í anddyrið heima hjá sér. Hefðu þær farið á eftir honum og hann þá sagst myndu henda þeim út ef þær færu ekki sjálfar. Kvaðst hún hafa farið út í lögreglubifreiðina til að ná í talstöð og á leiðinni þangað hefði hún tekið eftir átökum við útidyrahurðina. Kvaðst vitnið þá hafa hlaupið að útidyrunum og séð ákærða henda H-kvk-þgf á gólfið í forstofunni en hún kvaðst þá hafa hrint honum að veggnum á móti útidyrahurðinni. Ákærði hefði þá slegið vitnið, en hún kvaðst þó ekki geta sagt til um hvort hann hefði slegið sig með flötum lófa eða kýlt sig. Höggið hefði lent á svæðinu í kringum augað á henni. Nánar aðspurt kvaðst vitnið telja að höggið hefði komið um svipað leyti og hún ýtti ákærða á vegginn. Hún gæti hins vegar ekki sagt til um í hvaða líkamsstöðu ákærði var þegar hún fékk höggið eða hvort hann hefði þá snúið að henni eða frá. Spurð hvort um hefði verið að ræða fast högg kvaðst vitnið alveg hafa fundið fyrir því, en hún kvaðst ekki geta metið hvort ákærði hefði slegið hana viljandi eða óviljandi. Eftir þetta hefðu þær hörfað út úr íbúðinni og ákærði lokað á eftir þeim.

Auk framangreindra gaf skýrslu við aðalmeðferð málsins lögreglumaðurinn J-kk-nf Þ-kk-nf E-kk-nf, sem lýsti aðkomu sinni að málinu.

Niðurstaða

Ákærða og vitnum ber í öllum meginatriðum saman um aðdraganda þess atburðar sem er tilefni saksóknar á hendur ákærða. Hefur ákærði viðurkennt að hafa beitt H-kvk-þgf S-kvk-þgf ofbeldi er hún sinnti skyldustörfum umrætt sinn, en hins vegar alfarið neitað að hafa slegið brotaþolann, E-kvk-þf D-kvk-þf, hnefahögg í andlitið. Kvaðst hann telja að áverkarnir á henni gætu hafa komið til við það að hún hefði annaðhvort rekist í hann sjálfan eða á hurð þegar hann var í átökum sínum við H-kvk-þf. Brotaþoli bar hins vegar á þann veg að hún hefði hrint ákærða er hann var í átökum við H-kvk-þf, og hefði hann þá slegið hana á móti. Hún kvaðst þó ekki geta sagt til um hvort ákærði hefði slegið hana með flötum lófa eða kýlt. Þá gat hún hvorki sagt til um hvort ákærði hefði þá snúið að henni eða frá né hvort hann hefði slegið hana viljandi eða óviljandi. Vitnið H-kvk-nf hefur borið fyrir dómi að hún hafi ekki séð hvað gerðist á milli ákærða og E-kvk-ef umrætt sinn.

Fram kemur í fyrirliggjandi áverkavottorði læknis, sem skoðaði brotaþola strax í kjölfar atviksins, að brotaþoli hafi þá mögulega verið með væga bólgu yfir vinstri augabrún og niður á vinstra augnlok, en við endurkomu tveimur dögum síðar hafi engin áverkamerki verið á henni að sjá.

Eins og rakið er að framan hefur ákærði neitað að hafa slegið E-kvk-þf D-kvk-þf hnefahögg í andlitið, svo sem honum er gefið að sök í ákæru. Tilvitnaður framburður E-kvk-ef, um að hún gæti ekki borið um hvort ákærði hefði slegið hana viljandi eða óviljandi, styður ekki beinlínis þær sakargiftir heldur verður af honum ráðið að ákærði gæti fyrir slysni hafa rekið sig í hana þegar hún ýtti við honum umrætt sinn.

Fram kemur í 18. gr. almennra hegningarlaga að refsiverður verknaður samkvæmt lögunum sé ekki saknæmur nema hann sé unninn af ásetningi eða gáleysi og að fyrir gáleysisbrot verði aðeins refsað að sérstök heimild sé til þess í lögum. Slíka heimild er ekki að finna í 106. gr. almennra hegningarlaga. Samkvæmt því, og með vísan til þess sem að framan hefur verið rakið, verður ekki talið að ákæruvaldinu hafi tekist sönnun þess að ákærði hafi gerst sekur um brot það sem lýst er í þessum lið ákærunnar. Verður ákærði því sýknaður af þeim sakargiftum.

Ákvörðum viðurlaga o.fl.

Samkvæmt fyrirliggjandi sakavottorði hefur ákærði ekki áður gerst sekur um refsiverðan verknað. Sú háttsemi sem hann hefur nú verið sakfelldur fyrir samkvæmt 2. ákærulið var háskaleg, en með framferði sínu stofnaði hann í hættu heilsu lögreglukonu sem var við skyldustörf. Að þessu virtu þykir refsing ákærða, sem tiltekin verður eftir reglum 77. gr. almennra hegningarlaga, hæfilega ákveðin fangelsi í þrjá mánuði. Í ljósi sakaferils hans þykir fært að skilorðsbinda refsinguna með þeim hætti er í dómsorði greinir.

Með vísan til niðurstöðu dómsins um sýknu ákærða að hluta, og að því virtu að verulegur hluti málatilbúnaðar hans laut að þeim sakargiftum, þykir rétt, sbr. og ákvæði 1. mgr. 218. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, að 2/3 hlutar þóknunar og ferðakostnaðar skipaðs verjanda greiðist úr ríkissjóði. Þykir þóknun hans hæfilega ákveðin, svo sem í dómsorði greinir, að virðisaukaskatti meðtöldum. Ákærði greiði útlagðan sakarkostnað vegna 2. ákæruliðar að fjárhæð 32.032 krónur, en annar útlagður sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði.

Á-kk-nf M-kk-nf dómstjóri kveður upp dóm þennan.

Dómsorð:

Ákærði, L-kk-nf R-kk-nf E-kk-nf, sæti fangelsi í þrjá mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar, og hún falla niður að liðnum þremur árum frá birtingu dóms þessa, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði 1/3 hluta af 717.687 króna þóknun og 55.500 króna ferðakostnaði skipaðs verjanda síns, P-kk-ef K-kk-ef hdl., sem að öðru leyti greiðist úr ríkissjóði. Ákærði greiði og 32.032 krónur í útlagðan sakarkostnað, en annar útlagður sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði.

Á-kk-nf M-kk-nf