S-52/2015

Mál þetta, sem dómtekið var 2. mars síðastliðinn, var höfðað með ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, útgefinni 27. janúar síðastliðinn, á hendur T-kvk-þgf G-kvk-þgf, Garðabæ og Í-kvk-þgf J-kvk-þgf, Reykjavík,

I.

„Gegn ákærðu báðum fyrir tilraun til fjársvika með því að hafa í félagi, laugardagskvöldið 4. júní 2011, sett á svið umferðarslys við Norðurlandsveg um Holtavörðuheiði, í því skyni að svíkja út vátryggingabætur á grundvelli húftryggingar og lögboðinna ökutækjatrygginga, það er ábyrgðartryggingar og slysatryggingar, hjá Tryggingamiðstöðinni hf. Annars vegar vegna skemmda á bifreiðinni VI-521, sem M, sambýlismaður ákærðu T-kvk-ef var skráður umráðamaður að, en bifreiðinni var vísvitandi ekið utan vegar og yfir grjót með þeim afleiðingum að ákoma kom á undirvagn, vélarhlíf hennar beygluð og rispuð sem og hægri fram- og afturhurð auk þess sem hliðarrúður að framan voru brotnar. Hins vegar vegna líkamstjóns beggja ákærðu m.a. vegna skurðar á enni sem þær höfðu af ásetningi valdið sér. Báðar ákærðu veittu síðar lögmönnum sínum umboð til að semja um og móttaka bætur vegna hins meinta slyss.

Telst háttsemi þessi varða við 248. gr., sbr. 1. mgr. 20. gr., almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

II.

Gegn ákærðu báðum fyrir hegningarlagabrot með því að hafa í félagi, í kjölfar þess atviks sem lýst er í ákærukafla I, gabbað lögreglu og annað neyðarlið er ákærða Í-kvk-nf hringdi í Neyðarlínuna 112 og óskaði eftir sjúkrabíl þar sem þörf væri á skjótri neyðaraðstoð vegna alvarlegs bílslyss en hún gerði viðmælanda sínum sérstaklega kunnugt um að ákærða T-kvk-nf væri barnshafandi og gat þess m.a. að það væri farið „að blæða út um allt“. Á meðan á símtalinu stóð létu báðar ákærðu sem þær væru í mikilli geðshræringu af völdum slyssins. Tvær lögreglubifreiðar voru sendar á staðinn, önnur frá Blönduósi og hin frá Hvammstanga auk þess sem tvær sjúkrabifreiðar voru sendar af stað, annars vegar frá Hvammstanga og hins vegar frá Búðardal. Öllum framangreindum neyðarbifreiðum var ekið með forgangi vegna alvarleika tilkynningarinnar. Þar sem ákærða T-kvk-nf var barnshafandi, ákvað læknir á vettvangi að kalla til þyrlu Landhelgisgæslunnar, sem stödd var á Vesturlandi, til að flýta fyrir flutningi á slysadeild.

Telst háttsemi þessi varða við 120. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærðu verði dæmdar til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Ákærðu neita sök og krefjast sýknu. Þær krefjast þess að sakarkostnaður, þar með talin málsvarnarlaun verjenda þeirra, verði greiddur úr ríkissjóði.

II

Málavextir eru þeir að klukkan 22.00 laugardaginn 4. júní 2011 var tilkynnt til lögreglu um umferðaróhapp á norðanverðri Holtavörðuheiði. Samkvæmt tilkynningunni hafði bifreið oltið og hefðu tvær konur verði í henni, önnur þeirra barnshafandi. Skömmu síðar var tilkynnt að þetta hefði verið útafakstur, en ekki velta. Lögregla og sjúkralið komu á staðinn. Læknir óskaði eftir aðstoð þyrlu og flutti hún konurnar, sem voru ákærðu í málinu, á slysadeild í Reykjavík.

Í skýrslu lögreglunnar er vettvangi lýst og aðstæðum er lögreglumaður kom á slysstað, en þá höfðu ákærðu verið fluttar á slysadeild. Lögreglumaðurinn hafði því ekki tal af þeim heldur vitni er komið hafði að slysinu og hafði rætt við ökumann, ákærðu T-kvk-þf. Eftir vitninu er haft að ákærða hefði sagt því að hún hefði verið að aka til suðurs á 90 km hraða. Á móti henni hefði verið ekið rauðri bifreið á miðjum vegi. Grjót hefði skotist undan bifreiðinni og það farið í gegnum hliðarrúðu bifreiðar ákærðu ökumannsmegin og út um hliðarrúðu farþegamegin. Ákærða hefði sagst hafa misst meðvitund og ekki muna meira.

Samkvæmt skýrslunni varð slysið rétt norðan við brúna yfir Miklagil og hafði bifreiðinni verið ekið í suðurátt yfir heiðina. Á þessum stað er þjóðvegurinn 8 metra breiður og honum skipt með brotinni línu. Hægra megin við veginn er malarrampur, 17,3 metra langur og 5,6 metra breiður. Síðan segir í skýrslunni: „Bifreiðin VI-521 var utan vegar fyrir ofan og til hægri við rampinn. Sneri framendi hennar til suðvesturs. Var bifreiðin 11,5 metra fyrir utan rampinn. Mjög ógreinileg för voru eftir bifreiðina í grasinu og mosanum. Greinilegt var að bifreiðin hafði ekið yfir grjót sem var í kanti rampsins. Við nánari skoðun sést að grjótið hefur lent undir framhluta bifreiðarinnar vinstra megin. För voru eftir grjótið eftir öllum undirvagni vinstra megin, alveg að vinstra afturhjóli. Þar gekk afturhöggvari til, þ.e. þegar grjótið kom undan bifreiðinni. Báðar hliðarrúður voru brotnar. Öll hægri hlið bifreiðarinnar var dælduð og þá var dæld á miðri vélarhlíf. Engar rispur voru sjáanlegar á lakki bifreiðarinnar og þá mátti greina tvö fótspor í dæld á framhurð farþegamegin. Öryggispúðar blésu ekki út. Blóðlitaðar tuskur og fatnaður var í bílnum, bæði í framsæti og aftursæti. Blóðslettur voru á hliðarhurðum, sætum og mælaborði bæði ökumanns- og farþegamegin. Þrjár dósir af Viking light bjór voru í framsæti en engar tómar dósir sjáanlegar. Örlítið af glerbrotum voru á víð og dreif í bílnum. Miðað við framburð vitnis um aðdraganda óhappsins er ekki með nokkru móti hægt að sjá að nokkuð í umhverfi staðarins hafi getað valdið þessum sjáanlegu skemmdum á VI-521.

Brot úr hliðarrúðum voru á miðjum rampnum. Ekki var betur séð en að bifreiðin hafi verið stopp þegar rúðurnar brotnuðu. Kurlið frá þeim var nánast allt á tveimur stöðum, þ.e. með bílbreidd á milli. Spólför voru á miðjum rampnum sem pössuðu við framhjól en engin hemlaför sjáanleg. Rétt við þann stað, þar sem kurlið úr rúðunum var, fannst lítill bleikur plasthnífur með mjög beittu járnblaði. Var blóð bæði á handfangi og blaði. Fjarlægðin frá spólförum á rampinum og að framhjólum VI-521 eða þar sem bifreiðin stöðvaðist mældist 25,3 metrar. Í kantinum á rampnum fundust tvö lófastór grjót sem pössuðu ekki inn í umhverfið en á grjótinu voru blettir sem hugsanlega voru eftir lakk.

Miðað við fyrrgreindar upplýsingar um að bifreiðinni hafi verið ekið á 90 km/klst. er með ólíkindum að engin hemla- eða skransför séu eftir hana. Mjög ógreinileg för voru eftir bifreiðina, þ.e. frá spólförum á rampinum og þar sem hún síðan fer út af honum niður lítinn kant, lendir á grjóti og stöðvast. Heildarvegalengd er 25,3 metrar. Engar vitrænar skýringar eru á þeim skemmdum sem voru á hægri hlið eða vélarhlíf bifreiðarinnar. Svo virðist sem grjót hafi verið notað til að dælda hana. Þá var stór dæld á farþegahurð að framan með tveimur fótsporum í.“

Bíltæknirannsókn var unnin á bifreiðinni og í niðurstöðum hennar segir að skemmdir hafi verið á vélarhlíf og báðum hurðum hægra megin auk þess sem rúður í báðum framhurðum hafi verið brotnar. Þá hafi verið ákomur eftir grjót á botni bifreiðarinnar vinstra megin. Þær hafi myndast er bifreiðinni hafi verið ekið yfir grjót. Síðan segir orðrétt: „Verulegar líkur eru á að dældin og rispurnar á vélarhlífinni hafi myndast eftir högg þar sem grjóti með hvössu yfirborði eða málmhlut með hvössu yfirborði hafi verið beitt. Skemmdirnar á vélarhlífinni eru á afmörkuðu svæði þannig að verulegar líkur eru á að það sem lenti á hlífinni hafi strokist með takmörkuðum hætti til hliðar við höggið. Verulegar líkur eru á að dældirnar og rispurnar á hurðunum hægra megin hafi myndast eftir högg þar sem grjóti með hvössu yfirborði eða málmhlut með hvössu yfirborði hafi verið beitt. Skemmdirnar á hurðunum hafa komið eftir högg ofan frá og frá vinstri til hægri. Verulegar líkur eru á að skóförin á framhurðinni séu eftir skósóla á kvenskó. Ljóst er að skemmdirnar á vélarhlífinni og hurðunum hægra megin stafa ekki af árekstri við annað ökutæki eða bílveltu. Ein ákoma olli skemmdinni á vélarhlífinni en margar ákomur, nálægt tuttugu, ollu skemmdunum á hurðunum hægra megin. Verulegar líkur eru á að um skemmdarverk af mannavöldum sé að ræða.“

Meðal gagna málsins eru myndir sem teknar voru af bifreiðinni, bæði á vettvangi og eins eftir að hún hafði verið flutt þaðan, og samrýmast þær þeim lýsingum er raktar hafa verið úr skýrslu lögreglu og skýrslu um bíltæknirannsókn.

Eins og áður sagði voru ákærðu fluttar á slysadeild í Reykjavík. Þar hafði rannsóknarlögreglumaður tal af þeim. Í skýrslu hans segir að á slysadeildinni hefði hann hitt unnusta ákærðu T-kvk-ef en hann væri skráður umráðamaður bifreiðarinnar. Í skýrslunni segir að unnustinn hefði spurt hvernig vettvangur hefði litið út og hvað lögreglan væri að gera, en hann hefði ekki spurt um líðan ákærðu. Þá er í skýrslunni haft eftir lækni að ákærðu væru báðar með svipaða skurði og að þeir væru ekki í samræmi við atvikalýsingu. Liti frekar út sem þeir hefðu verið skornir en að högg hefði valdið þeim. Skurðirnir væri beinir og hreinir en ekki tættir eins og eðlilegra væri ef þeir hefðu myndast við högg. Lögreglumaðurinn sá skurðinn á ákærðu T-kvk-þf og kvað hann hafa verið þráðbeinan og hreinlegan.

Í vottorði frá slysadeild um ákærðu T-kvk-þf segir að hún hafi verið með 5 cm skurð á enni og kvartað um verki í brjóstkassa. Hún var ekki með aðra áverka. Ákærða var barnshafandi og sýndi ómskoðun að hjartsláttur fóstursins var eðlilegur. Í vottorði um ákærðu Í-kvk-þf segir að hún sé með 5 cm beinan skurð á enni hægra megin og liggi sárabarmar ágætlega saman. Þá er tekið fram að ekki sjáist mar eftir bílbelti, en í vottorðinu er haft eftir ákærðu að þær hafi báðar verið í bílbelti.

Lögreglan spurði lækninn, sem skoðaði ákærðu á slysadeild, hvort skurðirnir á enni ákærðu hefðu verið eftir högg eða eggvopn. Í svari læknisins segir að skurðirnir hafi verið „beinir og eins og eftir eitthvað egghvasst en ekki mar í kringum þá. Ekki var heldur að sjá stungusár eins og gjarnan sést í kringum bílveltur þar sem að bílrúður brotna og glerbrotum rignir yfir viðkomandi. Sem sagt, það var ekki að sjá þess háttar áverka og heldur ekki að sjá mar í kringum sárið eins og gjarnan sést þegar höfuð kastast til við veltur og fólk fær jafnvel mar í kringum sárabarma. Þannig að þessi sár voru meira eins og eftir eitthvað egghvasst. Það má geta þess að það er ekki skráð að sést hafi mar á þeim eða undan bílbelti. En rétt er að taka fram að það er ekki algilt að það sjáist mar undan bílbeltum eftir bílveltur.“

Ákærða T-kvk-nf gaf lögmanni umboð 19. júní 2011 „til þess að afla allra gagna fyrir mína hönd frá lögreglu, tryggingarfélögum, læknum og meðferðaraðilum og frá skattayfirvöldum sem og að semja um kröfuna og móttaka greiðslu fyrir mína hönd.“ Í umboðinu segist ákærða hafa fengið áverka á stoðkerfi og í andliti og hafi hún verið til meðferðar hjá læknum.

Ákærða Í-kvk-nf gaf lögmanni umboð 29. september 2011 „til þess að annast fyrir mína hönd afleiðingar umferðarslyss sem ég varð fyrir í júní 2011. Veitt er umboð til þess að tilkynna viðeigandi aðilum atburðinn, óska eftir og móttaka öll gögn er málið kunna að varða, semja um og móttaka bætur.“

Meðal gagna málsins eru gögn um samskipti lögmanna ákærðu og tryggingafélaga um undirbúning að kröfugerð vegna slyssins. Ekki er þörf á að rekja efni þeirra frekar eins og ákæru er háttað.

Eins og að framan getur fannst á vettvangi lítill, bleikur plasthnífur með mjög beittu járnblaði. Var blóð bæði á handfangi og blaði hnífsins. Sýnishorn af blóðinu voru send til rannsóknar í Svíþjóð ásamt samanburðarsýnum frá ákærðu. Niðurstaða DNA rannsóknar sýndi að blóð úr báðum ákærðu var á hnífnum.

Ákærðu voru yfirheyrðar af lögreglu og neituðu báðar sök. Þær kváðu bifreið hafa komið á móti þeim á Holtavörðuheiðinni á röngum vegarhelmingi og það hefði orsakað útafaksturinn.

III

Ákærða T-kvk-nf kvaðst hafa ekið bifreiðinni nefndan dag og hefði meðákærða setið í farþegasæti fram í. Hraðinn hefði verið um 80 km. Hún kvaðst muna illa hvað hefði gerst, bæði væri langt síðan og eins hefði hún verið á sterkum svefnlyfjum. Þá hefði hún orðið fyrir miklu áfalli í slysinu. Hún kvaðst þó minnast þess að bifreið hefði komið á móti sér á röngum vegarhelmingi. Við það hefði hún ekið út af en síðan hefði allt orðið svart eins og hún orðaði það. Hún kvaðst síðast muna eftir sér utan vegar. Næst kvaðst hún muna eftir fólki er komið hefði þeim til aðstoðar en þá hefði meðákærða verið fyrir utan bifreiðina og verið að hringja í Neyðarlínuna. Þá hefði hún verið búin að fá skurð á enni. Hún kvaðst ekki muna eftir að greina frá samskiptum sínum við fólk á vettvangi en það hefði þó verið að hughreysta sig.

Ákærða kvaðst ekki geta svarað því hvernig rúðurnar í bifreiðinni hefðu brotnað. Þá kvaðst hún heldur ekki geta útskýrt af hverju skóför voru á hurð bifreiðarinnar. Undir ákærðu voru bornar myndir af ákomum á bifreiðinni og kvaðst hún ekki geta útskýrt þær. Hún ítrekaði að hún gæti ekki gert grein fyrir hvað hefði gerst. Þá var borin undir hana niðurstaða bíltæknirannsóknar um það hvernig ákomurnar væru til komnar en hún kvaðst ekki geta skýrt þetta frekar.

Ákærða kannaðist við augnhárasköfu er fannst á vettvangi og að framan er nefnd bleikur plasthnífur. Hún kvaðst eiga sköfuna og hafa gengið með hana. Þetta gæti þó hafa verið skafa meðákærðu. Hún kvaðst ekki muna hvort hún hefði notað sköfuna þennan dag þannig að undan blæddi. Þá var síðara vottorð læknis á slysadeild borið undir ákærðu. Hún benti á að hún hefði bara verið skoðuð í framhaldi af slysinu og ekki aftur. Þess vegna gæti læknirinn ekki um það borið hvort hún hefði verið marin eða ekki. Hún neitaði hins vegar alfarið að hafa skorið sig sjálf.

Ákærða kvað bifreiðina hafa verið eign sambýlismanns síns og hefði hún ekki vitað um stöðu láns, er hvíldi á bifreiðinni, þegar slysið varð. Síðar hefði komið í ljós að á þeim degi hefði lánið verið í óverulegum vanskilum. Hún kvaðst ekki hafa leitað eftir bótum vegna tjóns á bifreiðinni. Þá kvaðst hún ekki hafa orðið fyrir öðru líkamstjóni en skurðinum auk þess að hafa verið með höfuðverk í nokkra daga. Hún kvað ekki hafa staðið til að sækja um bætur vegna slyssins. Undir ákærðu var borið framangreint umboð hennar til lögmanns. Hún kvaðst ekki hafa ætlað að sækja um tryggingabætur heldur í mesta lagi bætur fyrir skurðinn. Ákærða kannaðist við að hafa veitt lögmanninum umboð og kannaðist við að hafa skrifað undir það. Hún kvaðst hins vegar ekki muna eftir samskiptum við lögmanninn. Hún kvaðst ekki muna eftir samskiptum við lækna eða tryggingafélag um bætur. Þá kvaðst ákærða ekki hafa áhuga á að fá bætur vegna slyssins.

Ákærða kvað meðákærðu hafa hringt í Neyðarlínuna. Hún var spurð um óp sem heyrast á upptöku af samtalinu og kvað hún þau hafa verið í sér enda hefði enginn annar verið í bifreiðinni. Hún kvað þær ekki hafa verið að gabba sjúkralið og lögreglu til að koma á staðinn.

Ákærða Í-kvk-nf kvað þær ákærðu hafa verið á leið frá Akureyri til Reykjavíkur. Hún kvað bifreið hafa komið á móti þeim á þeirra vegarhelmingi. Að öðru leyti gat hún lítið um slysið borið, enda hefði hún verið að senda kærasta sínum smáskilaboð á sama tíma. Þá kom og fram hjá henni að hún hefði verið undir áhrifum lyfja í þetta sinn. Ákærða kvaðst hafa misst meðvitund og þegar hún vaknaði hefði hún „fríkað út“ enda allt verið í blóði. Þá kvaðst hún hafa farið út um glugga bifreiðarinnar og hringt í Neyðarlínuna. Ákærða kvað allt vera frekar óljóst fyrir sér varðandi slysið, enda langt um liðið. Hún var spurð um skóför á bifreiðinni og kvaðst hún ekki vita hvort hún hefði sparkað í bifreiðina en hún kvaðst muna eftir að hafa sagt það við lögreglu. Ákærða var spurð hvort bifreiðin hafi verið kyrrstæð þegar rúðurnar brotnuðu og kvaðst hún ekki geta svarað því. Þá kvaðst hún heldur ekki geta svarað því hvernig ákomur á vélarhlíf hefðu komið. Hún neitaði að ákærðu hefðu valdið skemmdum á bifreiðinni. Þá var ákærða spurð um augnhárasköfu sem fannst á vettvangi. Hún kvaðst nota svona verkfæri en ekki vita hvor þeirra ákærðu hefði átt hana. Þá kvaðst hún ekki geta skýrt af hverju blóð úr ákærðu báðum hefði fundist á sköfunni og heldur ekki af hverju skafan hefði fundist utan við bifreiðina. Þá neitaði ákærða að hún eða meðákærða hefðu sjálfar skorið sig. Ákærða kvaðst hafa fengið skurð í andliti og eins hefði henni versnað bakverkur og hefðu það verið afleiðingar slyssins.

Ákærða neitaði að til hafi staðið að fara fram á bætur vegna slyssins, hvorki vegna tjóns á bifreiðinni né vegna líkamstjóns. Undir ákærðu var borið framangreint umboð hennar til lögmanns og kvaðst hún hafa viljað láta laga örið sem komið hafi eftir skurðinn í andlitinu. Hún kvað móður sína hafa sagt sér að leita til lögmanns vegna slyssins. Ákærða kannaðist við undirritun sína á umboðinu en kvaðst ekki muna mikið eftir fundi með lögmanninum. Þó kvaðst hún muna eftir að hafa ekki minnst á bakverkinn við lögmanninn. Ákærðu var bent á að í tjónstilkynningu lögmannsins sé aðeins minnst á bakverki og hafði hún ekki skýringar á því.

Kona, sem kom á vettvang, bar að hafa séð bifreið utan vegar. Hún og samferðafólk hennar hefði farið að athuga með hana og séð hreyfingu. Þá kvaðst hún hafa séð stúlku, sem setið hafði farþegamegin að framan, vera að staulast út úr bifreiðinni. Hún hefði komið út um dyrnar. Konan kvaðst hafa hlaupið til hennar og þá séð að hún var með sár á höfði. Konan kvaðst hafa stöðvað blæðingu úr sárinu. Faðir konunnar hefði hugað að ökumanni. Einnig hefði borið að annan ökumann. Konan kvaðst hafa beðið eftir lögreglu. Hún kvað ákærðu báðar hafa verið í mikilli geðhræringu og litlar upplýsingar að fá frá þeim um orsök slyssins, nema hvað þær hefðu sagt að bifreið hefði komið á töluverðri ferð á móti þeim og ekið yfir á þeirra vegarhelming. Þá hefði grjót kastast undan þeirri bifreið og farið í gegnum framhliðarrúður bifreiðar ákærðu.

Faðir framangreindrar konu bar að hafa hugað að ökumanni og hlúð að henni. Hann kvað hana hafa sagt sér að steinn hefði lent í rúðunni. Hann kvaðst hafa reynt að stöðva blæðingu úr andliti ökumanns. Hann kvað ökumanninn hafa verið í uppnámi og við það að gráta. Á tímabili hefði verið eins og ökumaðurinn væri við það að líða út af.

Sonur framangreinds manns kvað þau þrjú hafa komið að slysinu. Það hafi blætt mikið úr ökumanni og hefði faðir hans reynt að stöðva blæðinguna. Hann kvað systur sína hafa sinnt farþeganum en sjálfur hefði hann hringt í Neyðarlínuna en fengið þær upplýsingar að búið væri að hringja. Þau hefðu síðan hlúð að ökumanni og farþega þar til lögregla kom á staðinn. Hann kvað þau hafa rætt við ákærðu og hefðu þær sagt að bifreið hefði komið á móti þeim og undan henni hefði kastast steinn í gegnum rúðuna og í höfuðið á ökumanni og svo í gegnum hina rúðuna. Hann kvað sig, systur sína og föður einnig hafa verið á suðurleið og hefðu þau mætt tveimur bílum er báðir hefðu verið af minni gerðinni. Þá kvaðst hann hafa reynt að leita að steini er gæti hafa farið í gegnum tvær rúður en ekki fundið. Hann kvað sér ekki hafa fundist þessi saga trúverðug, enda hefðu glerbrotin verið fyrir utan en ekki hefðu glerbrot verið inni í bifreiðinni að nokkru marki. Hann kvað ökumann hafa verið í miklu uppnámi. Þá kvað hann það hafa verið nauðsynlegt að kalla til lögreglu og sjúkralið.

Maður, sem kom á vettvang, bar að ákærðu hefðu gefið þær skýringar á óhappinu að þær hefðu mætt annarri bifreið á heiðinni sem hefði farið yfir á öfugan vegarhelming og með því neytt þeirra bifreið út í kant. Þegar bifreiðarnar hefðu mæst hefði heyrst hvellur og kvað maðurinn sig og aðra á vettvangi hafa metið það svo að grjót hefði kastast inn um hliðarrúðuna, í höfuðið á báðum ákærðu og svo út um hina hliðarrúðuna.

Sambýlismaður ákærðu T-kvk-ef kannaðist við að hafa lánað henni bifreiðina en gat að öðru leyti ekki borið um málavexti. Hann kvað móður ákærðu hafa sagt sér af slysinu og hefði hann þá farið á slysadeild. Hann kvaðst hafa átt bifreiðina og hefði hún verið keypt á lánum. Þegar slysið varð hefði verið um smávægileg vanskil að ræða á láninu.

Lögreglumaður, sem kom á vettvang og ritar frumskýrslu málsins sem rakin var hér að framan, staðfesti skýrsluna. Hann bar að upphaflega hefði verið tilkynnt um bílveltu við Miklagil á Holtavörðuheiði en síðar hefði það verið leiðrétt og sagt að um útafkeyrslu hefði verið að ræða. Þegar hann kom á vettvang hefði verið búið að flytja ákærðu á brott með þyrlu. Hann kvaðst hafa fengið upplýsingar frá einu af framangreindum vitnum um framburð ákærðu. Lögreglumaðurinn kvað sér fljótt hafa orðið ljóst að ummerki á vettvangi hefðu verið í ósamræmi við upplýsingar vitnisins. Hann hefði því skoðað vettvang mjög nákvæmlega. Vitnið hefði haft eftir ákærðu T-kvk-þgf að bifreið hefði komið á móti henni á röngum vegarhelmingi og steinn hefði skotist undan hjólbarða hennar og í gegnum hliðarrúðu. Steinninn hefði síðan farið út um hina hliðarrúðuna en áður lent í ákærðu sem hefði misst meðvitund við það. Lögreglumaðurinn kvað sér hafa fundist þetta ótrúleg saga. Hann kvaðst hafa séð glerbrot á vettvangi. Þetta hafi verið tvær hrúgur og hafi verið bílbreidd milli þeirra. Þetta hefði sagt sér að líklegast hefði bifreiðin verið kyrrstæð þegar rúðurnar brotnuðu. Bifreiðinni hefði síðan verið ekið út fyrir veginn um það bil 25 metra. Þá kvað hann ákomur hafa verið á vélarhlíf og hægri hlið en ekkert á vettvangi benti til þess að óhappið hefði getað orsakað þessar ákomur. Helst leit út fyrir að þessum ákomum hefði verið valdið með barefli, líklegast grjóti. Þá kvaðst hann hafa fundið blóðugan hníf á þeim stað er bifreiðin virtist hafa staðið. Þessi hnífur hafi fylgt gögnum málsins. Inni í bifreiðinni voru blóðugar tuskur og eitthvað af glerkurli. Þá kvað hann öryggispúða bifreiðarinnar ekki hafa blásið út.

Yfirlögregluþjónn, sem stýrði rannsókn málsins, kom fyrir dóm og gerði grein fyrir rannsókn málsins.

Rannsóknarlögreglumaður, sem hafði tal af ákærðu á slysadeild, staðfesti skýrslu sína sem að framan var rakin.

Sérfræðingur lögreglunnar staðfesti gögn um DNA rannsókn á blóðsýnum sem fundust á bleika plasthnífnum, augnhárasköfunni, sem að framan greinir.

Bifvélavirkjameistari, sem vann framangreinda bíltæknirannsókn, staðfesti hana. Hann kvað dældirnar á bifreiðinni hafa myndast með mörgum ákomum. Þær hafi ekki komið við veltu. Þá kvað hann hurðir bifreiðarinnar hafa verið alveg óskemmdar þar sem rúðurnar voru. Umbúnaður um rúðurnar hafi ekki verið aflagaður. Þá kvað hann augljóst að bifreiðin hefði verið kyrrstæð þegar rúðurnar brotnuðu. Um það vitnaði glersallinn sem legið hefði í hrúgum á jörðinni eins og sjáist á myndum af vettvangi. Bifvélavirkjameistarinn var spurður hvort það gæti staðist að steinn hefði kastast inn um aðra hliðarrúðuna og út um hina eins og fram hefur komið. Hann kvað að bifreið sem ekið er á 90 km fari um 25 metra á sekúndu og til að þetta gæti gerst þyrfti steinninn að koma þvert á rúðuna og á mjög mikilli ferð til að ná í gegn. Steinn, sem hefði komið inn um hliðarrúðuna, hefði átt að lenda aftur í bifreiðinni og áður lent í ökumanni. Hann kvað það sitt mat að rúðurnar hefðu brotnað þegar bifreiðin var kyrrstæð.

Læknir, sem kom á vettvang, bar að þegar hún kom á vettvang hefðu ákærðu setið í bifreiðinni. Ákærða T-kvk-nf hefði verið með skurð á enni sem mikið hefði blætt úr. Hún kvaðst ekki hafa séð áverka á ákærðu Í-kvk-þgf. Hins vegar kvaðst læknirinn ekki hafa getað gengið úr skugga um hvort um dulin meiðsli hefði verið að ræða. Ákærða T-kvk-nf hefði sagt sér að hún væri barnshafandi og þess vegna hefði hún sett upp vökva hjá henni. Þá kvaðst hún hafa beðið lækni í Borgarnesi að koma á annarri sjúkrabifreið, enda hefði hún ekki viljað að ákærða Í-kvk-nf þyrfti að sitja meðan hún væri flutt á sjúkrahús. Læknirinn kvað óljóst um hvaða meiðsli hefði verið að ræða og þess vegna hefði þyrla einnig verið kölluð til.

Læknir, sem skoðaði ákærðu á slysadeild og ritaði framangreind vottorð og bréf, staðfesti þessi gögn.

IV

Ákærðu, sem neita báðar sök, er gefið að sök að hafa sviðsett umferðarslys í því skyni að svíkja út tryggingabætur eins og þeim er gefið að sök í I. kafla ákærunnar. Í köflunum hér að framan hefur verið gerð grein fyrir skýrslum lögreglu um vettvang slyssins og útlit bifreiðarinnar. Einnig var þar rakin niðurstaða bíltæknirannsóknar svo og læknisvottorð. Með þessum gögnum, og framburði vitna, sem rakinn hefur verið, er sannað, gegn neitun ákærðu, að þær hafi sviðsett umferðarslysið eins og þeim er gefið að sök.

Engin gögn eru í málinu um að ákærðu hafi reynt að fá greiddar bætur úr húftryggingu bifreiðarinnar og verða þær því sýknaðar af þeim þætti ákærunnar. Hins vegar eru meðal gagna málsins framangreind umboð þeirra beggja til lögmanna. Með þessum umboðum var lögmönnunum falið að afla gagna vegna slyssins og semja um bætur til handa ákærðu. Með þessu reyndu ákærðu að fá greiddar bætur vegna slyssins sem þær höfðu sviðsett og gerðust þar með sekar um tilraun til fjársvika eins og þeim er gefið að sök í ákærunni.

Í II. kafla ákæru er ákærðu gefið að sök að hafa gabbað lögreglu og annað neyðarlið í framhaldi af hinu sviðsetta umferðarslysi. Hér að framan var komist að þeirri niðurstöðu að ákærðu hefðu sviðsett umferðarslysið og meðal annars vitnað í læknisvottorð. Í þeim vottorðum kemur fram að ákærðu höfðu ekki slasast og eini áverkinn sem þær báru var skurður á enni hvorrar þeirra. Skurðirnir líktust ekki skurðum er menn fá í slysum heldur var eins og þeir hefðu verið skornir með hníf eða einhverjum öðrum egghvössum hlut. Samkvæmt þessu er sannað að ákærðu hringdu í Neyðarlínuna að þarflausu og göbbuðu með því lögreglu og annað neyðarlið á vettvang eins og þeim er gefið að sök í þessum kafla ákærunnar.

Ákærðu verða því sakfelldar samkvæmt framansögðu og eru brot þeirra rétt færð til refsiákvæða í ákærunni. Ákærða Í-kvk-nf hefur ekki áður gerst brotleg og sakaferill ákærðu T-kvk-ef skiptir ekki máli við ákvörðun refsingar nú. Refsing ákærðu er hæfilega ákveðin 6 mánaða fangelsi sem bundin skal skilorði eins og í dómsorði segir. Þá verða ákærðu dæmdar til að greiða óskipt sakarkostnað eins og í dómsorði greinir. Loks verða þær dæmdar til að greiða málsvarnarlaun verjenda sinna að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

A-kk-nf Í-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóminn.

D ó m s o r ð :

Ákærðu, T-kvk-nf G-kvk-nf og Í-kvk-nf J-kvk-nf, skulu, hvor um sig, sæta fangelsi í 6 mánuði en fresta skal fullnustu refsinganna og falli þær niður að liðnum 2 árum frá deginum í dag að telja, haldi ákærðu almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærðu greiði óskipt 667.121 krónu í sakarkostnað.

Ákærða T-kvk-nf greiði málsvarnarlaun verjanda síns, V-kk-ef H-kk-ef V-kk-ef hrl., 245.520 krónur, og ákærða Í-kvk-nf greiði málsvarnarlaun verjanda síns, G-kk-ef D-kk-ef S-kk-ef hdl., 245.520 krónur.

A-kk-nf Í-kk-nf