S-210/2018

Mál þetta, sem dómtekið var 12. október sl., er höfðað með ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu 30. apríl 2018 á hendur ákærða, Y-kk-þgf Á-kk-þgf, kt. […], […], […];

„fyrir fjárdrátt með því að hafa á tímabilinu 4. maí 2011 til og með 28. ágúst 2015 dregið sér og tileinkað hjólhýsi af gerðinni […], árgerð 2008, með fastanúmerinu […] í eigu Íslandsbanka hf., áður Glitni fjármögnunar ehf., sem ákærði fékk vörslur á með kaupleigusamningi, dags. 28. febrúar 2008. Samningnum var rift af hálfu eiganda þann 4. maí 2011 vegna stórfelldra vanskila ákærða og þess krafist að hjólhýsinu yrði þegar í stað skilað, en ákærði fékkst aldrei til að skila hjólhýsinu, þrátt fyrir að félagið hafi þann 19. október 2011 aflað úrskurðar Héraðsdóms Reykjaness þess efnis að hjólhýsið skyldi tekið úr vörslum ákærða og fengið félaginu með beinni aðfarargerð, og sem ákærða var kunnugt um. Með þessari háttsemi tileinkaði ákærði sér hjólhýsið, sem samkvæmt kaupleigusamningnum var að andvirði kr. 4.000.000.

Telst þetta varða við 247. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Kröfur ákærða:

Ákærði krefst þess í málinu að hann verði sýknaður af kröfum ákæruvalds og sakarkostnaður felldur á ríkissjóð. Þá krefst skipaður verjandi ákærða hæfilegrar þóknunar sér til handa.

I

Með samningi 28. febrúar 2008 tók ákærði á kaupleigu af Glitni hf. hjólhýsi af gerðinni […], með fastanúmerið […]. Umsaminn leigutími var frá 28. febrúar 2008 til 3. apríl 2015. Kaupverð hjólhýsisins var í samningnum sagt vera 4.000.000 króna. Ákærði greiddi 784.477 króna innborgun við undirritun samningsins. Í samningnum var einnig kveðið á um greiðslu lántökukostnaðar, umsýslukostnaðar söluaðila og vaxta til fyrsta reglulega vaxtadags, samtals 50.385 krónur. Samningsfjárhæðin var þessu til samræmis 3.265.908 krónur.

Með bréfi 2. nóvember 2015 kærði Íslandsbanki hf., vegna Ergo fjármögnunarþjónustu Íslandsbanka, sem þá var orðinn eigandi fyrrgreinds hjólhýsis, ákærða til lögreglu vegna meints auðgunarbrots. Krafðist bankinn þess að lögregla rannsakaði hver afdrif hjólhýsisins hefðu orðið. Í kæru Íslandsbanka hf. var til þess vísað að vanskil hefðu orðið á greiðslum og í kjölfarið hefði kaupleigusamningnum við ákærða verið rift. Bankinn hefði leitað atbeina dómstóla til þess að fá hjólhýsið í sínar hendur en án árangurs. Þá hefði ákærði ekki svarað ítrekuðum símtölum bankans.

Hinn 16. nóvember 2015 var skýrsla tekin af ákærða vegna málsins hjá lögreglu. Ákærði kannaðist þá við að hafa gert áðurlýstan kaupleigusamning um hjólhýsið. Hann hefði greitt af hjólhýsinu um tíma en síðan hætt því vegna peningaleysis. Ákærði kvaðst hafa notað hjólhýsið í nokkurn tíma en síðan komið því fyrir til geymslu á túni við skemmu á jörðinni […] skammt frá […]. Ákærði sagðist ekki hafa getað skilað hjólhýsinu þar sem hann hefði ekki haft yfir bifreið að ráða til það draga það. Veturinn 2014-2015 hefði hjólhýsinu síðan verið stolið. Það hefði verið horfið þegar ákærði kom að […] í endaðan mars 2015. Ákærði sagði systur sína hafa kært þjófnaðinn til lögreglunnar á […] samhliða því að kæra innbrot á heimili sitt.

Með bréfi 15. desember 2015 tilkynnti lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu ákærða „... að það sem fram hefur komið við rannsókn málsins þykir ekki nægjanlegt eða líklegt til sakfellis ...“, sbr. 145. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Málið væri því fellt niður. Íslandsbanki hf. kærði þá ákvörðun lögreglustjóra til ríkissaksóknara sem felldi hana úr gildi 8. mars 2016. Lagði ríkissaksóknari fyrir lögreglu að ljúka rannsókn málsins og gefa út ákæru í því sem lögreglustjóri síðan gerði.

II

Ákærði kom fyrir dóm við þingfestingu málsins og neitaði sök. Við aðalmeðferð málsins ítrekaði hann þá afstöðu sína.

Fyrir dómi staðfesti ákærði að hann hefði keypt hjólhýsi það sem tilgreint væri í ákæru. Umsamdar greiðslur hans vegna kaupanna sagði hann hafa farið í vanskil einhvern tímann á árunum 2009 eða 2010. Hjólhýsinu hefði síðan verið stolið þar sem það stóð úti á túni við […], skammt austan […], en þar hefði ákærði geymt hjólhýsið. Áður en hjólhýsinu var stolið hefði það verið búið að standa óhreyft á túninu í nokkur ár. Ákærði hefði ekkert notað hjólhýsið frá árinu 2011.

Inntur eftir skýringum á því af hverju hann hefði ekki skilað hjólhýsinu eftir að hann hætti að greiða af því svaraði ákærði því til að hann hefði ekki haft yfir að ráða bifreið til þess að draga hjólhýsið. Ákærði kvaðst engar ráðstafanir hafa gert til þess að koma hjólhýsinu til eiganda þess. Spurður um hvort hann hefði upplýst eiganda hjólhýsisins um hvar það væri niður komið svaraði ákærði því neitandi.

Ákærði bar aðspurður að honum hefði ekki verið kunnugt um úrskurð Héraðsdóms Reykjaness í máli nr. A-[…]. Fullyrti ákærði að hann hefði ekki mætt í þinghald undir rekstri þess máls.

III

Fyrir liggur að með samningi 28. febrúar 2008 tók ákærði á kaupleigu af Glitni hf. hjólhýsi af gerðinni […], með fastanúmerið […]. Umsaminn leigutími var frá 28. febrúar 2008 til 3. apríl 2015. Kaupverð hjólhýsisins var 4.000.000 króna. Ákærði greiddi 784.477 króna innborgun við undirritun samningsins. Í honum var einnig kveðið á um greiðslu lántökukostnaðar, umsýslukostnaðar söluaðila og vaxta til fyrsta reglulega vaxtadags, samtals 50.385 krónur. Samningsfjárhæðin var þessu til samræmis 3.265.908 krónur.

Upplýst er að vanskil urðu á greiðslum samkvæmt kaupleigusamningnum og sendi Íslandsbanki hf. ákærða tilkynningu um vanskil og aðvörun um riftun 26. apríl 2011. Bankinn rifti síðan kaupleigusamningnum með símskeyti 4. maí sama ár sem móttekið var af ákærða kl. 19:56 þann dag.

Samkvæmt gögnum málsins gerði Íslandsbanki hf. í kjölfarið tilraunir til þess að fá hjólhýsið afhent. Þannig sendi bankinn Héraðsdómi Reykjaness aðfararbeiðni þar sem krafist var dómsúrskurðar um að hjólhýsið yrði tekið úr vörslum ákærða með beinni aðfarargerð. Ákærða var birt boðun í þinghald til fyrirtöku beiðninnar 12. september 2011, kl. 19:29. Samkvæmt endurriti úr þingbók Héraðsdóms Reykjaness mætti ákærði til þinghalds þar sem beiðnin var tekin fyrir 19. september 2011 og óskaði eftir fresti. Var ákærða veittur frestur til 19. október 2011. Í þinghaldi þann dag varð útivist af hálfu ákærða og var úrskurður kveðinn upp í þinghaldinu þess efnis að hin umbeðna gerð mætti fara fram. Úrskurðinum var fylgt eftir með aðfararbeiðni til sýslumannsins í Kópavogi, sem tók beiðnina fyrir 20. febrúar 2012. Ákærði mætti ekki til gerðarinnar og þar sem ekki lágu fyrir upplýsingar um hvar hjólhýsið væri niður komið ákvað fulltrúi sýslumanns að fresta gerðinni um óákveðinn tíma, eða þar til frekari upplýsinga hefði verið aflað. Það fór síðan svo, eins og rakið er í kafla I hér að framan, að með bréfi 2. nóvember 2015 kærði Íslandsbanki hf. ákærða til lögreglu vegna meints auðgunarbrots og krafðist þess að lögregla rannsakaði afdrif hjólhýsisins.

Ákærði neitar sök í málinu. Hann hefur frá upphafi borið því við að hjólhýsinu hafi verið stolið þar sem það stóð úti á túni við […], skammt austan […], en þangað hefði hann farið með hjólhýsið til geymslu. Áður en hjólhýsinu var stolið hefði það staðið óhreyft á túninu í nokkur ár en ákærði kvaðst ekkert hafa notað það frá árinu 2011. Ákærða sé samkvæmt þessu ókunnugt um hvar hjólhýsið sé nú niður komið.

Samkvæmt framansögðu fékk ákærði hjólhýsið til umráða á grundvelli kaupleigusamnings við Íslandsbanka hf. snemma árs 2008. Vegna vanskila ákærða rifti Íslandsbanki hf. kaupleigusamningnum með símskeyti sem ákærði móttók 4. maí 2011. Svo sem áður var rakið krafðist Íslandsbanki hf. þess eftir það tímamark að ákærði afhenti bankanum hjólhýsið og leitaði bankinn bæði til Héraðsdóms Reykjaness og sýslumannsins í Kópavogi til að fylgja þeirri kröfu eftir. Fram kemur í endurriti úr þingbók Héraðsdóms Reykjaness að ákærði mætti til fyrirtöku aðfararbeiðni Íslandsbanka hf. 19. september 2011. Samkvæmt öllu framangreindu liggur fyrir að ákærða var þá fullljóst að bankinn hafði rift kaupleigusamningnum um hjólhýsið og vildi fá eign sína afhenta. Af rannsóknargögnum málsins og framburði ákærða má skýrlega ráða að ákærði aðhafðist ekkert til þess að skila hjólhýsinu til eiganda þess. Sú skýring ákærða að hann hafi á umræddum tíma ekki haft yfir að ráða bifreið til þess að draga hjólhýsið er haldlaus, enda augljóst að ákærði gat gripið til ýmissa annarra úrræða til að koma hjólhýsinu til eiganda þess.

Með vísan til alls framangreinds telur dómurinn upplýst að ákærði hafði, gegn betri vitund, haldið hjólhýsinu frá eiganda þess í vel á fjórða ár þegar því var, að hans sögn, stolið af túni við bæinn […], en af framburði ákærða, bæði fyrir dómi og hjá lögreglu, og einnig rannsóknargögnum málsins, þykir mega ráða að meintur þjófnaður á hjólhýsinu eigi að hafa átt sér stað á árinu 2015. Þannig sinnti ákærði hvorki kröfu bankans um að afhenda hjólhýsið né stuðlaði að því með öðrum hætti að bankinn fengi eign sína í sínar vörslur. Samkvæmt þessu og öðru framangreindu telur dómurinn sannað, svo ekki verði vefengt með skynsamlegum rökum, sbr. 1. mgr. 109. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, að ákærði hafi löngu áður en hinn meinti þjófnaður átti sér stað dregið sér og tileinkað sér hjólhýsið með þeim hætti sem honum er gefið að sök í ákæru. Með þeirri háttsemi sinni braut ákærði gegn 247. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, svo sem réttilega er vísað til í ákæru.

IV

Samkvæmt vottorði sakaskrár ríkisins hefur ákærða ekki áður verið gerð refsing. Samkvæmt því og að broti ákærða virtu þykir refsing hans hæfilega ákveðin þriggja mánaða fangelsi. Eftir atvikum þykir mega fresta fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Á grundvelli sakfellingar ákærða, sbr. 1. mgr. 235. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, verður honum gert að greiða sakarkostnað málsins. Ákærði dæmist því til að greiða þóknun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef S-kk-ef lögmanns, sem þykir hæfilega ákveðin, eftir umfangi málsins og að teknu tilliti til þess að verjanda hefur áður verið ákvörðuð þóknun af dómnum vegna þeirra atvika sem mál þetta varða svo, sem í dómsorði greinir.

Dóm þennan kveður upp K-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari. Fyrir uppsögu dómsins var gætt 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði, Y-kk-nf Á-kk-nf, sæti fangelsi í þrjá mánuði en fresta skal fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði þóknun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef S-kk-ef lögmanns, 252.960 krónur að virðisaukaskatti meðtöldum.

K-kk-nf H-kk-nf