S-740/2020

D Ó M U R

Héraðsdóms Reykjaness 6. júlí 2020 í máli nr. S740/2020:

Ákæruvaldið

(V-kk-nf R-kk-nf Þ-kk-nf aðstoðarsaksóknari) gegn

V-kk-þgf Á-kk-þgf G-kk-þgf

(S-kk-nf A-kk-nf S-kk-nf lögmaður)

Mál þetta, sem dómtekið var 10. júní sl., höfðaði lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu með ákæru 10. mars sl. á hendur ákærða, V-kk-þgf Á-kk-þgf G-kk-þgf, kt. 0000000000, […]

„fyrir líkamsárás með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 17. júní 2018, fyrir utan skemmtistaðinn B5, Bankastræti 5, Reykjavík, ráðist með ofbeldi á A, kt. 0000000000, með því að koma aftan að A, taka utan um hann, lyfta honum upp og skella honum í jörðina með þeim afleiðingum að A hlaut viðbeinsbrot og mar aftan á eyra.

Telst háttsemi þessi varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkrafa:

Vegna málsins gerir R-kk-nf B-kk-nf lögmaður f.h. A, kt. 0000000000, hér eftir nefndur brotaþoli, þá kröfu að ákærði verði dæmdur til að greiða brotaþola kr. 2.879.462 auk vaxta samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, frá 16.6.2018 þar til mánuður er liðinn frá birtingu kröfunnar, en síðan dráttarvexti samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Jafnframt er vísað til 16. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Jafnframt er krafist greiðslu málskostnaðar vegna þessa þáttar málsins.“

Ákærði krefst þess aðallega að hann verði sýknaður af kröfum ákæruvaldsins og að bótakröfu verði vísað frá dómi. Til vara krefst hann vægustu refsingar sem lög leyfa og að bætur til brotaþola verði umtalsvert lægri en krafa brotaþola miðast við. Í 2 báðum tilvikum krefst ákærði þess að allur sakarkostnaður verði greiddur úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda.

I

Tildrög málsins eru þau að brotaþoli var úti að skemmta sér aðfaranótt 17. júní 2018. Ákærði starfaði á umræddum tíma sem dyravörður á skemmtistaðnum B5 í Bankastræti í Reykjavík. Hann mun ekki hafa verið á vakt umrætt kvöld en kveðst hafa verið beðinn um aðstoð af vinnufélaga. Fyrir liggur að brotaþola var vísað út af skemmtistaðnum af öðrum dyravörðum. Af fyrirliggjandi myndbandsupptöku úr öryggismyndavél verður ráðið að stuttu seinna gerði brotaþoli sig líklegan til að stofna til handalögmála við óþekkta aðila fyrir utan skemmtistaðinn. Ákærði kom þá aftan að ákærða og greip utan um hann og lyfti honum upp. Ákærði neitar því aftur á móti að hann hafi skellt brotaþola í jörðina eins og haldið er fram í ákæru. Þess í stað hafi hann tekið brotaþola taki í starfi sínu sem dyravörður en síðan misst brotaþola.

Í lögregluskýrslu, dags. 18. júní 2018, kemur fram að lögregla hafi kl. 3:49 aðfaranótt 17. júní 2018 verið upplýst um að maður lægi fyrir utan skemmtistaðinn B5. Þar hafi verið um brotaþola að ræða. Á vettvangi hefðu einstaklingar tjáð lögreglu að brotaþoli hefði rotast eftir átök.

Í málinu liggur fyrir vottorð B, sérfræðilæknis á Landspítala, um komu brotaþola á bráðadeild kl. 4:20 aðfaranótt 17. júní 2018. Fram kemur að brotaþoli hafi kvartað yfir verk vinstra megin í hálsi og í miðlínu. Þá hafi hann einnig fundið fyrir verk í vinstri öxl og brjóstkassa. Blóð hafi verið talið sjást fyrir aftan hljóðhimnu, sérstaklega vinstra megin. Brotaþoli hafi ekki virst alveg áttaður. Fram kemur að röntgenmynd af vinstra viðbeini hafi sýnt þverbrot um mitt viðbein. Dálítið misgengi hafi verið í brotinu.

Þá liggur fyrir læknisvottorð C, sérfræðings í heimilislækningum, dags. 9. júlí 2018. Um er að ræða vottorð til atvinnurekanda vegna fjarvista. Fram kemur að brotaþoli sé léttadrengur og hafi verið og verði áfram óvinnufær með öllu á tímabilinu 17. júní 2018 til 16. júlí 2018.

Hinn 26. júní 2018 fór brotaþoli ásamt foreldrum sínum á fund lögreglu. Lagði hann þá fram kæru vegna meints brots ákærða í málinu. Brotaþoli gaf skýrslu hjá lögreglu samdægurs.

Hinn 21. nóvember 2019 gaf ákærði skýrslu hjá lögreglu. Neitaði hann alfarið sök í málinu. 3

Við rannsókn málsins tók lögregla eins og áður segir skýrslur af ákærða og brotaþola. Einnig voru teknar skýrslur af F, æskuvini ákærða og dyraverði á B5, H, vini ákærða og yfirdyraverði á B5, J, K og L.

Við aðalmeðferð málsins gáfu skýrslu fyrir dómi ákærði, brotaþoli, F, E, dyravörður á B5, G, M, sem var á vettvangi þegar meint árás ákærða á að hafa átt sér stað, H og I, sem var gestur á B5 umrætt kvöld.

II

Ákærði neitar sök í málinu. Í skýrslu sinni fyrir dómi kvaðst hann hafa starfað sem dyravörður á ýmsum skemmtistöðum með hléum frá árinu 2007. Hann lýsti atvikum máls á þann veg að hann hefði starfað á B5 á umræddum tíma, enda þótt hann hefði ekki átt að vera á vakt umrætt kvöld. Hann hefði síðan verið beðinn um aðstoð af öðrum dyraverði. Nánar tiltekið hefði ákærða verið falið að fylgja ungum manni út af skemmtistaðnum sem ekki hefði þorað að yfirgefa hann einsamall vegna hótana brotaþola í hans garð.

Ákærði kvaðst vita til þess að brotaþola hefði síðan verið vísað út af staðnum og að hann hefði streist mikið á móti og meðal annars kýlt tvo dyraverði. Fyrir utan skemmtistaðinn hefði ákærði upplifað að enginn væri að taka stjórn á ástandinu. Hann hefði því ákveðið að grípa inn í. Hann hefði rykkt brotaþola upp, sem hefði síðan spriklað þannig að ákærði hefði misst takið á honum með þeim leiðinlegu afleiðingum sem í ákæru greinir. Ákærði sagði að hann hefði ákveðið að láta reyna á það að stöðva brotaþola. Aðspurður um hvort til greina hefði komið að kalla til lögreglu svaraði ákærði því til að þetta hefði gerst hratt en slíkt hefði verið næsta skref í málinu. Hann hefði viljað taka brotaþola „niður“ og hringja síðan á lögreglu. Aðspurður um hvort þetta hefði verið þekkt tak meðal dyravarða sem hann beitti umrætt sinn svaraði ákærði því til að hann hefði ekki verið búinn að fara á námskeið fyrir dyraverði á þessum tíma. Þetta hefði þó gengið áður hjá honum án þess að hann missti menn til jarðar. Ekkert óeðlilegt hefði verið við takið. Í kjölfar þess að brotaþoli hefði lent á gangstéttinni hefði ákærði aðeins staðið yfir honum. Brotaþoli hefði legið með augun opin og muldrað. Ákærði hefði síðan farið aftur inn á skemmtistaðinn og kannað hvort eitthvert vesen væri þar á ferð. Síðan hefði hann yfirgefið staðinn og farið heim. Áður hefði hann þó verið í símasambandi við L sem hefði tjáð honum að ekkert amaði að brotaþola á grundvelli samtals téðs L við lögreglu á vettvangi.

4

III

Brotaþoli bar fyrir dómi að hann hefði verið að skemmta sér í miðbæ Reykjavíkur umrætt kvöld ásamt vinum sínum. Hann hefði verið […] ára á þessum tíma. Vinahópurinn hefði farið á skemmtistaðinn B5. Kvaðst hann minnast þess að hafa átt í ágreiningi við pilt inni á veitingastaðnum en sagði að ekki hefði komið til handalögmála þeirra í milli. Hann hefði ekki átt í neinum samskiptum við ákærða inni á skemmtistaðnum. Að öðru leyti kvaðst brotaþoli ekkert muna eftir málsatvikum þar sem hann hefði rotast eftir að honum hefði verið vísað út af staðnum. Aðspurður kvaðst brotaþoli ekki hafa þekkt til ákærða. Hvað varðar ástand brotaþola umrætt kvöld sagðist hann hafa verið ölvaður en „ekkert út úr því“. Hugsanlega hefði hann litið út fyrir að vera „agressífur“ og gengið upp að einhverjum, en hann kvaðst telja ólíklegt að hann hefði verið að slá einhvern, enda væri hann ekki ofbeldismaður. Aðspurður um afleiðingar atviksins svaraði brotaþoli því til að hann hefði viðbeinsbrotnað og hlotið heilahristing.

Vitnið E, dyravörður á B5, bar fyrir dómi að hann og ákærði væru félagar sem hefðu unnið saman. Hann hefði verið sjónarvottur að umræddu atviki. Hann hefði starfað sem dyravörður á svokölluðu útisvæði skemmtistaðarins. Ákærði hefði verið á „frívakt“ en vitnið hefði heyrt af því að ákærði hefði verið beðinn um aðstoð á staðnum. Vitnið hefði ekki séð vel hvað átt hefði sér stað fram að átökunum fyrir utan skemmtistaðinn. Vitnið taldi sig þó vita að brotaþola hefði verið vísað út af skemmtistaðnum og að hann hefði kýlt dyravörðinn F í andlitið og slegið til annars dyravarðar. Brotaþoli hefði verið mjög ógnandi og stöðugt með kreppan hnefa. Í raun hefði ekkert óeðlilegt verið við takið sem ákærði beitti. Ákærði hefði verið að reyna að snúa brotaþola niður. Vitnið sagði að ákærði hefði greinilega misst brotaþola þar sem hinn síðarnefndi hefði orðið æstari eftir að gripið hefði verið í hann. Vitnið sagði einnig að ákærði hefði verið þekktur að góðum og fagmannlegum vinnubrögðum í starfi. Þetta hefði verið leiðinlegt slys.

Vitnið F, dyravörður á B5, bar fyrir dómi að hann hefði þekkt ákærða alla ævi og þeir væru æskuvinir. Vitnið kvaðst hafa hent brotaþola út af skemmtistaðnum. Eftir að út hefði verið komið hefði brotaþoli kýlt vitnið í hálsinn og slegið einn eða tvo aðra dyraverði til viðbótar. Brotaþoli hefði haldið áfram að vera „agressífur“. Á þessum tíma hefði vitnið starfað sem dyravörður í eitt og hálft ár. Brotaþoli hefði verið mjög fullur og ekki með réttu ráði. Ákærði hefði aftur á móti verið allsgáður. Aðspurt kvaðst vitnið hafa séð ákærða taka utan um brotaþola og lyfta honum upp og síðan 5 missa hann niður. Ekkert óvenjulegt hefði verið við það tak sem ákærði hefði beitt umrætt sinn.

Vitnið G bar fyrir dómi að það hefði verið að koma út af skemmtistaðnum B5 umrætt sinn. Vitnið þekkti til brotaþola en kvaðst lítið muna eftir málsatvikum. Aðspurt um ummæli sem höfð væru eftir vitninu í frumskýrslu lögreglu um að rætt hefði verið við vitnið á vettvangi, sem sagt hefði að árásarmaður hefði komið aftan að brotaþola og skellt honum í götuna, kvaðst vitnið ekkert muna eftir þessu.

Vitnið H bar fyrir dómi að hann væri góður vinur ákærða. Vitnið hefði verið starfandi yfirdyravörður á skemmtistaðnum B5 á umræddum tíma og hefði þá starfað þar í um átta ár. Vitnið hefði haft afskipti af brotaþola fyrr um kvöldið inni á skemmtistaðnum og beðið hann um að haga sér eins og maður. Kvartanir hefðu borist vegna brotaþola, þ.e. um að hann hefði hótað fólki. Ákveðið hefði verið að gefa brotaþola „séns“ en þetta hefði endað á því að vinnufélagar vitnisins hefðu reynt að fylgja brotaþola út. Í kjölfarið hefði ákærði komið að málinu en vitnið hefði ekki séð þau átök. Aðspurt um störf ákærða almennt svaraði vitnið því til að ákærði hefði verið til fyrirmyndar í störfum sínum. Ákærði hefði komið á bifreið umrætt kvöld og verið allsgáður. Ákærði hefði verið beðinn um að aðstoða á staðnum. Aðspurt um ástand brotaþola sagði vitnið brotaþola hafa verið ölvaðan inni á veitingastaðnum en virst taka „sönsum“ þegar rætt hefði verið við hann. Aftur á móti hefði brotaþoli haldið áfram að haga sér illa inni á staðnum. Úti fyrir hefði vitnið séð brotaþola þegar hann hefði legið meðvitundarlaus á gangstéttinni og fólk hefði verið farið að hópast í kringum hann. Fyrrnefnd beiðni til ákærða um aðstoð hefði tengst því að fylgja öðrum manni út af staðnum. Síðan hefði brotaþola verið vísað út af staðnum og þá hefðu ákærði og brotaþoli víst hist þar. Algengt væri að dyraverðir sem ekki væru á vakt væru beðnir um aðstoð svo fremi sem þeir væru allsgáðir. Aðspurt um aðferðina sem ákærði var sagður hafa beitt í málinu þá svaraði vitnið því til að þetta væri þekkt aðferð sem ætlað væri að takmarka hreyfingu handa. Aðferðin kallaðist úlnliðslás utan um aðila. Róuðust menn ekki við þetta væri hægt að leggja þá í jörðina. Ekki kannaðist vitnið þó við að þessi aðferð fæli það í sér að lyfta þeim manni sem haldið væri. Aðspurt kvaðst vitnið hafa frétt af því að brotaþoli hefði veist að öðrum dyravörðum. Líklega hefði það verið F sem hefði tjáð vitninu þetta. Vitnið kvaðst hafa rætt við ákærða í kjölfar atviksins. Ákærði hefði verið miður sín og sagt að þetta hefði verið slys. Ákærða hefði augljóslega verið mjög brugðið. 6

Vitnið I bar fyrir dómi að hann þekkti aðeins til brotaþola en minntist ekki sérstakra samskipta við hann umrætt kvöld. Vitnið hefði beðið ákærða um að aðstoða sig við að komast klakklaust út af staðnum og inn í bíl vegna ótta um öryggi sitt. Sá ótti tengdist öðrum mönnum en brotaþola. Vitnið kvaðst hafa verið undir áhrifum áfengis og ekki muna hvað átt hefði sér stað fyrir utan skemmtistaðinn umrætt kvöld.

IV

Ákærða er eins og áður segir gefin að sök líkamsárás aðafaranótt sunnudagsins 17. júní 2018 með því að hafa ráðist með ofbeldi á brotaþola með því að koma aftan að honum, taka utan um hann, lyfta honum upp og skella honum í jörðina með þeim afleiðingum að brotaþoli hlaut viðbeinsbrot og mar aftan á eyra. Samkvæmt ákæru er brot ákærða talið varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Ákærði neitar sök, enda þótt hann viðurkenni að hafa tekið utan um brotaþola og lyft honum upp. Byggir ákærði á því að brotaþoli hafi tekið að sprikla með þeim afleiðingum að ákærði missti hann þannig að hann féll í gangstéttina. Um óhappatilvik hafi því verið að ræða og þar með sé ekki við ákærða að sakast.

Að mati dómsins má fallast á þann framburð ákærða, sem studdur er vætti dyravarðanna E og H og að hluta til vætti I, sem var gestur á skemmtistaðnum umrætt kvöld, um að ákærði hafi verið beðinn um að ganga í störf dyravarðar umrætt kvöld, en fyrir liggur að hann hafði gegnt slíkum störfum áður. Þá telur dómurinn sannað að brotaþoli hafi átt í ágreiningi við menn inni á skemmtistaðnum sem leiddi til þess að honum var vísað út af staðnum, sbr. framburð dyravarðanna F og H auk myndbandsupptöku sem vikið er að hér á eftir, en þar sést greinilega að brotaþoli yfirgaf skemmtistaðinn ekki sjálfviljugur.

Enda þótt framburður vitnisins E, sem starfaði eins og áður segir með ákærða og kvaðst auk þess vera félagi hans, sé á sömu leið og framburður ákærða um að hann hafi misst brotaþola í gangstéttina umrætt sinn þá verður ekki fram hjá því litið að vitnið stóð a.m.k. í fimm metra fjarlægð frá brotaþola umrætt sinn og af fyrirliggjandi myndbandsupptöku úr öryggismyndavél sést að á milli þeirra stóðu nokkrir einstaklingar. Telur dómurinn því varhugavert að leggja framburðinn til grundvallar að því marki sem hann stangast á við skýra myndbandsupptöku af atvikinu, eins og vikið er að hér á eftir. Sömu sjónarmið eiga að þessu leyti við um framburð vitnisins F, sem starfaði einnig með ákærða og kvaðst auk þess vera æskuvinur hans. 7

Eins og áður greinir liggur fyrir myndbandsupptaka í gögnum málsins af atvikum fyrir utan skemmtistaðinn B5 umrætt kvöld. Kannaðist ákærði við sig á myndbandinu, en myndgæði þess eru skýr. Á myndbandinu sést að brotaþola er vísað út af skemmtistaðnum, en ákærði átti ekki hlut að þeim verknaði heldur stóð þá við útidyr skemmtistaðarins. Á myndbandinu sést að brotaþoli lendir nær tafarlaust í ágreiningi við óþekkta menn í Bankastræti. Brotaþoli ýtir einum mannanna harkalega frá sér. Ákærði stendur utan við þann hóp en gengur síðan í hálfan hring í kringum hópinn og kemur þar aftan að brotaþola. Því næst sést ákærði beygja sig í hnjánum, grípa með báðum höndum utan um brotaþola rétt fyrir neðan brjóstkassa hans, lyfta honum snögglega upp og til hliðar og sveifla honum harkalega til jarðar þannig að ákærði lendir á hvolfi á gangstéttinni. Brotaþoli liggur samstundis óvígur og hreyfingarlaus eftir á jörðinni. Ákærði staldrar ekki við heldur gengur rakleiðis upp tröppurnar á skemmistaðnum B5 þar sem hann virðist eiga orðastað við einn dyravarðanna áður en hann heldur inn á skemmtistaðinn. Fólk hópast í kringum brotaþola sem liggur áfram á gangstéttinni, að því er virðist meðvitundarlaus. Á myndbandinu sést stuttu síðar lögreglubifreið sem ekið er niður Bankastræti. Þá sjást lögreglumenn stíga út úr bifreiðinni og ræða við sjónarvotta á vettvangi en ákærði snýr ekki aftur á vettvang.

Af umræddu myndbandi verður ráðið að frásögn ákærða á þann veg að brotaþoli hafi farið að sprikla og að það hafi orðið til þess að ákærði missti hann í gangstéttina fær ekki staðist. Af myndbandinu verður enda ekki ráðið að nokkurt hik hafi komið á ákærða þegar hann lyfti brotaþola upp og sveiflaði honum síðan af krafti til jarðar. Þá ber ákærði þess engin merki að hafa verið við það að missa jafnvægi eða að hann hafi reynt að draga úr falli brotaþola. Auk þess samræmist framburður ákærða fyrir dómi, á þá leið að hann hafi staðið yfir brotaþola eftir atvikið og séð hann muldra eitthvað, illa því sem birtist á myndbandinu því að þar sést greinilega að ákærði staldrar ekki við til að gæta frekar að ástandi brotaþola eftir að hann lendir á gangstéttinni heldur gengur rakleiðis upp tröppurnar á skemmistaðnum B5. Brotaþoli virðist auk þess hafa misst meðvitund samstundis þegar hann skall í gangstéttina því að hann liggur alveg hreyfingarlaus eftir atvikið, en þessi ályktun fær einnig stoð í framburði brotaþola og yfirdyravarðarins H, sem bar fyrir dómi að hann hefði séð brotaþola meðvitundarlausan á gangstéttinni þegar fólk hefði verið farið að hópast í kringum hann. Eftirfarandi hegðun ákærða grefur loks undan trúverðugleika framburðar hans um að hann hafi misst brotaþola og að hér hafi verið um óhappatilvik að ræða, enda 8 yfirgaf ákærði vettvang samstundis eftir að hann sá að brotaþoli lá óvígur eftir í stað þess að huga að ástandi brotaþola eða kalla eftir aðstoð, en slíkt hefði verið nærtækast ef um óviljaverk hefði verið að ræða. Telst framburður ákærða um atvikið heilt á litið ótrúverðugur af þessum sökum. Verður ekki önnur ályktun dregin en að ákærði hafi með athæfi sínu ætlað sér að skella brotaþola harkalega til jarðar. Verður háttsemi ákærða þannig ekki felld undir 219. gr. almennra hegningarlaga eins og verjandi byggði á ef svo færi að ekki yrði fallist á fyrrgreinda málsvörn ákærða.

Að öllu framangreindu virtu telst lögfull sönnun komin fram um að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru og þar er rétt heimfærð til refsiákvæðis.

V

Ákærði er fæddur árið […]. Samkvæmt sakavottorði ákærða hefur hann ekki áður gerst sekur um refsiverða háttsemi. Til refsiþyngingar horfir 1. töluliður 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga. Af hálfu ákærða er byggt á því að verði hann talinn sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök þá eigi 3. mgr. 218. gr. c almennra hegningarlaga við um háttsemi hans, sem áhrif hafi við ákvörðun refsingar. Samkvæmt fyrrgreindu ákvæði er meðal annars heimilt að lækka refsingu ef líkamsárás er unnin í áflogum eða átökum milli þess, sem henni veldur, og þess, sem misgert er við. Hið sama eigi við ef sá sem verði fyrir tjóni, hafi átt upptök að átökum með árás, ertingum eða líku. Að mati dómsins er ekki unnt að líta svo á að um hafi verið að ræða áflog eða átök milli ákærða og brotaþola. Þá er ekki unnt að fallast á það með ákærða að skilyrði séu til að beita 2. málslið 3. mgr. 218. gr. c almennra hegningarlaga í málinu, enda þótt háttsemi brotaþola hafi ekki verið vítalaus umrætt sinn. Aftur á móti verður litið til þess við ákvörðun refsingar að afleiðingar árásar ákærða verða metnar honum til gáleysis, en hann virðist hafa ætlað sér að stilla til friðar í starfi sínu sem dyravörður þegar hann skellti brotaþola harkalega til jarðar umrætt sinn.

Að öllu framangreindu virtu þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í 45 daga. Í ljósi hreins sakaferils ákærða og óútskýrðs dráttar á meðferð málsins hjá ákæruvaldinu þykir unnt að fresta fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. 9

Brotaþoli krefst þess að ákærði verði dæmdur til að greiða sér 2.879.462 krónur ásamt vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, frá 16. júní 2018 þar til mánuður er liðinn frá birtingu kröfunnar, þ.e. 21. desember 2019 í þessu tilviki, en síðan dráttarvexti samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr., sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Þar af nemi miskabætur 2.500.000 krónum, bætur vegna tekjumissis 357.780 krónum og útlagður kostnaður 21.682 krónum. Loks sé krafist greiðslu málskostnaðar.

Með þeirri saknæmu og ólögmætu háttsemi sem greinir í ákæru hefur ákærði bakað sér skaðabótaábyrgð gagnvart brotaþola. Þykja miskabætur hæfilega ákveðnar 400.000 krónur. Krafa um kostnað vegna tekjutaps og útlagðs kostnaðar er studd haldbærum gögnum og verður hún því einnig tekin til greina. Gegn andmælum ákærða getur krafa brotaþola þó ekki borið vexti frá 16. júní heldur fyrst frá 17. júní þegar atvikið átti sér stað. Þá verður fallist á að miða beri upphaf dráttarvaxta við 21. desember 2019, enda var þá liðinn mánuður frá því að bótakrafan var birt ákærða, sbr. 9. gr. laga nr. 38/2001. Einnig verður ákærða gert að greiða brotaþola málskostnað, sbr. 3. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008, sem ákveðinn er með virðisaukaskatti í dómsorði.

Loks verður ákærði dæmdur til að greiða sakarkostnað, þ.m.t. málsvarnarþóknun skipaðs verjanda síns en sú þóknun er ákveðin að meðtöldum virðisaukaskatti í dómsorði.

Dóm þennan kveður upp A-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði, V-kk-nf Á-kk-nf G-kk-nf, sæti fangelsi í 45 daga, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði A 779.462 krónur ásamt vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 17. júní 2018 til 21. desember 2019 en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr., sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Ákærði greiði A einnig 252.340 krónur í málskostnað.

Ákærði greiði þóknun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef lögmanns, 573.500 krónur. Ákærði greiði 35.920 krónur í annan sakarkostnað.

9

Brotaþoli krefst þess að ákærði verði dæmdur til að greiða sér 2.879.462 krónur ásamt vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, frá 16. júní 2018 þar til mánuður er liðinn frá birtingu kröfunnar, þ.e. 21. desember 2019 í þessu tilviki, en síðan dráttarvexti samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr., sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Þar af nemi miskabætur 2.500.000 krónum, bætur vegna tekjumissis 357.780 krónum og útlagður kostnaður 21.682 krónum. Loks sé krafist greiðslu málskostnaðar.

Með þeirri saknæmu og ólögmætu háttsemi sem greinir í ákæru hefur ákærði bakað sér skaðabótaábyrgð gagnvart brotaþola. Þykja miskabætur hæfilega ákveðnar 400.000 krónur. Krafa um kostnað vegna tekjutaps og útlagðs kostnaðar er studd haldbærum gögnum og verður hún því einnig tekin til greina. Gegn andmælum ákærða getur krafa brotaþola þó ekki borið vexti frá 16. júní heldur fyrst frá 17. júní þegar atvikið átti sér stað. Þá verður fallist á að miða beri upphaf dráttarvaxta við 21. desember 2019, enda var þá liðinn mánuður frá því að bótakrafan var birt ákærða, sbr. 9. gr. laga nr. 38/2001. Einnig verður ákærða gert að greiða brotaþola málskostnað, sbr. 3. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008, sem ákveðinn er með virðisaukaskatti í dómsorði.

Loks verður ákærði dæmdur til að greiða sakarkostnað, þ.m.t. málsvarnarþóknun skipaðs verjanda síns en sú þóknun er ákveðin að meðtöldum virðisaukaskatti í dómsorði.

Dóm þennan kveður upp A-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði, V-kk-nf Á-kk-nf G-kk-nf, sæti fangelsi í 45 daga, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði A 779.462 krónur ásamt vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 17. júní 2018 til 21. desember 2019 en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr., sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Ákærði greiði A einnig 252.340 krónur í málskostnað.

Ákærði greiði þóknun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef lögmanns, 573.500 krónur. Ákærði greiði 35.920 krónur í annan sakarkostnað.