S-107/2009

I.

Mál þetta, sem dómtekið var að aflokinni aðalmeðferð 28. apríl sl., er höfðað með ákæru ríkissaksóknara, útgefinni 9. febrúar 2009, á hendur A-kk-þgf S-kk-þgf S-kk-þgf, kennitala 000000-0000, Réttarholtsvegi 97, Reykjavík, „fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 31. ágúst 2008, á bifreiðastæði við Strandgötu í Sandgerði, kastað rúmlega 3,5 kg steypuklumpi í höfuð S-kk-ef S-kk-ef, með þeim afleiðingum að hann hlaut um 4 sentimetra skurð á enni og skrámur á nef.

Telst þetta varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20/1981.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.”

Einkaréttarkrafa á hendur ákærða:

Af hálfu S-kk-ef S-kk-ef, kennitala 000000-0000, er krafist skaðabóta úr hendi ákærða að fjárhæð kr. 717.462 með vöxtum af kr. 393.228 skv. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu 31. ágúst til 6. nóvember 2008, en síðan með dráttarvöxtum skv. IV. kafla, 9. gr., sbr. III. kafla sömu laga.”

Við aðalmeðferð málsins var höfuðstóll bótakröfunnar lækkaður í 665.042 krónur, en krafa um vexti og dráttarvexti eins og í ákæru greinir áréttuð.

Af hálfu ákærða er krafist vægustu refsingar sem lög leyfa og að hún verði höfð skilorðsbundin. Þá er þess krafist að bótakrafan verði lækkuð verulega. Loks er krafist málsvarnarlauna samkvæmt framlögðu yfirliti.

II.

Málavextir.

Samkvæmt frumskýrslu lögreglu var óskað eftir lögreglu að Hafnargötu/Víkurbraut í Sandgerði um kl. 04.44 aðfaranótt 31. ágúst 2008 vegna manns, sem fengið hefði grjót í höfuðið. Lögreglumenn sem voru við samkomuhúsið í Sandgerði fóru þegar á vettvang og segir í skýrslunni að á vettvangi, þ.e. á Strandgötu í Sandgerði, hafi brotaþoli legið á mölinni framan við gamla Miðneshúsið og hjá honum hópur fólks, þ.e. V-kk-nf H-kk-nf V-kk-nf, M-kk-nf S-kk-nf M-kk-nf, G-kvk-nf K-kvk-nf G-kvk-nf, Ó-kk-nf I-kk-nf Ó-kk-nf og A-kk-nf A-kk-nf. Brotaþoli hafi verið með greinilega höfuðáverka, sem talsvert hafi blætt úr, en með meðvitund. Ekki hafi verið hægt að ræða við brotaþola, en hann hefði bara umlað þar sem hann lá. Í skýrslunni segir að brotaþoli hafi verið fluttur með sjúkrabifreið á Heilbrigðisstofnun Suðurnesja þar sem vakthafandi læknir gerði að sárum hans. Hafi þurft að sauma hann 12 sporum fyrir ofan enni og nef hans verið talsvert bólgið. Hann hafi þó verið talinn óbrotinn.

Í skýrslunni segir að A-kk-nf, vinur ákærða, hafi tjáð lögreglu að hann hefði lent í útistöðum við brotaþola. Þá hefði ákærði komið aftan að A-kk-þgf með stein í hendi og hent steininum yfir A-kk-þf og í höfuð brotaþola. Eftir þetta hefði ákærði horfið af vettvangi ásamt G-kvk-þgf. Önnur vitni á vettvangi hafi sagt hið sama. A-kk-nf tjáði lögreglu að þeir ákærði þekktu ekki brotaþola, en hann hefði bara verið þarna á göngu með öðrum manni.

Þá segir í skýrslunni að A-kk-nf hafi komið með lögreglumönnum í lögreglubifreiðina til að leita að ákærða og G-kvk-þgf. Eftir talsverða leit hafi sést til ákærða á gangi við Víkurbraut í Sandgerði ásamt G-kvk-þgf. A-kk-nf hafi yfirgefið lögreglubifreiðina og ákærði og G-kvk-nf tekin inn í hana til viðræðna. Ekið hafi verið með þau á lögreglustöðina við Hringbraut í Keflavík og fyrir S-kk-þf T-kk-þf aðalvarðstjóra. Þar hafi ákærði tjáð lögreglu að A-kk-nf hefði lent í útistöðum við einhvern gamlan karl, en þess gamli karl hefði einnig verið að skipta sér af G-kvk-þgf. Ákærði hafi viðurkennt að hafa tekið upp stein og kasta honum í höfuð gamla karlsins. Þegar hann hefði áttað sig á því hvað hann hafði gert hefði hann orðið hræddur og lagt á flótta og G-kvk-nf farið með honum. Ákærði var handtekinn og vistaður í fangaklefa. Hann var látinn blása í áfengismæli sem sýndi að hann væri undir áhrifum áfengis. Í skýrslunni segir að engir sjáanlegir áverkar hafi verið á ákærða.

G-kvk-nf hafi tjáð lögreglu að hann hún hefði ekki séð hvað gerðist. Hún hefði verið í fylgd ákærða og A-kk-ef og verið hrint í mölina af einhverjum gömlum karli. Sagðist hún hvorki hafa séð né vitað hvað gerðist síðan á milli ákærða og þessa gamla karls.

Í skýrslunni kemur fram að umræddur steinn, sem A-kk-nf benti á, hafi verið haldlagður og vigtaður á lögreglustöðinni. Hann hafi reynst vera 3,7 kg að þyngd.

Hinn 3. september 2008 mætti brotaþoli hjá rannsóknardeild lögreglunnar á Suðurnesjum og lagði fram kæru á hendur ákærða vegna framangreindrar líkamsrárásar. Kvaðst brotaþoli hafa verið að á leið heim til sín fótgangandi frá skemmtistaðnum Vitanum í Sandgerði þar sem hann hefði verið að skemmta sér. Kvaðst mætti hafa verið búinn að neyta áfengis en þó ekki í miklum mæli. Hann hefði gengið fram á grátandi unglingsstúlku, sem verið hefði á fjórum fótum og með bert á milli laga svo sést hefði í undirfatnað. Hefði hann spurt stúlkuna hvort hún þyrfti aðstoð og hún svarað því játandi. Yfir stúlkunni hefði staðið maður á sama reki og sagði brotaþoli að sér hefði skilist að það væri kærasti stúlkunnar. Kvaðst brotaþoli hafa ýtt þessum manni til hliðar og af því hefðu hlotist smá stympingar á milli hans, kærasta stúlkunnar og félaga hans. Hefðu stympingarnar endað með slagsmálum og kvaðst brotaþoli hafa haft mann þennan undir. Hefði hann slegið manninn utan undir og sagt honum að svona kæmu menn ekki fram við stúlkur. Maður þessi hefði kallað á vini sína og tjáð þeim að brotaþoli hefði kýlt sig. Kvaðst brotaþoli þá hafa staðið upp og átt í orðaskiptum við „þessa stráka og þar á meðal Ó-kk-þf.“ Slagsmálin hefðu verið yfirstaðin en menn hefðu enn verið að rífast. Sagðist brotaþoli þá hafa heyrt einhvern í hópnum kalla: „Nei, nei, nei !“ og síðan hefði hann misst meðvitund. Það næsta sem hann myndi væri að hann hefði heyrt í áðurnefndum Ó-kk-þgf, sem hefði haldið um sár hans, en úr því hefði blætt mikið. Sagðist hann telja að Ó-kk-nf hefði bjargað lífi hans. Lögregla og sjúkrabifreið hefðu síðan komið á staðinn og sjúkraliðsmenn flutt hann á heilsugæslustöðina á Suðurnesjum.

Meðal gagna málsins er vottorð B-kvk-ef Ó-kvk-ef læknis á Heilbrigðisstofnun Suðurnesja, dags. 9. september 2008. Þar segir:

„Þann 31. ágúst 2008 kom þessi maður, S-kk-nf S-kk-nf (000000-0000) á bráðamóttöku HSS með sjúkrabíl þar sem undirrituð tók á móti. Skv. S-kk-þgf var hann sleginn í höfuðið með steini. Við komu er S-kk-nf nokkuð ölvaður og í uppnámi yfir liðnum atburðum. Við skoðun sést skurður á miðju enni við hárlínu. Skurðurinn mælist uþb. 4-5 cm og er djúpur og óreglulegur. Við komu hefur blæðing stöðvast að mestu. Skurðurinn er deyfður og saumaður saman með 12 sporum. Á nefi sjást skrámur, ekki merki um nefbrot. Við skoðun er S-kk-nf áttaður þrátt fyrir ölvun, augnsteinar svara eðlilega ljósi og hann kvartar ekki undan ógleði. Eftirfylgjandi sólarhring er S-kk-nf slæmur af heilahristingseinkennum, ógleði og höfuðverk, einnig finnur hann til í hálsi og herðum. Ákveðið er að fá tölvusneiðmynd af höfði til að útiloka innri áverka og beinbrot. Tölvusneiðmyndin reyndist eðlileg. Ljóst er að um alvarlega líkamsárás er að ræða þar sem varanlegur líkamlegur skaði hefði getað hlotist af þótt ómögulegt sé að meta hvort svo verði á núverandi stundu.“

Meðal gagna málsins er einnig skýrsla lögreglunnar á Suðurnesjum vegna rannsóknar á steypuklump, sem notaður var við árásina og er skýrslan dags. 2. október 2008. Í skýrslunni segir steypuklumpurinn sé úr sementssteypu með fínni möl. Hugsanlega sé um að ræða hluta úr gangstéttarbrún eða vegg, en klumpurinn sé málaður að hluta. Þá segir að klumpurinn sé 34 sm langur og þyngd hans 3.565 kg. Í skýrslunni getur að líta tvær ljósmyndir af steypuklumpinum.

Loks eru meðal gagna málsins fimm ljósmyndir af áverkum á andliti og höfði brotaþola.

Verður nú rakinn framburður ákærða og vitna fyrir dóminum og hjá lögreglu eftir því sem þurfa þykir:

Ákærði játaði sök. Hann sagðist hafa verið að skemmta sér með kærustuparinu, A-kk-þgf A-kk-þgf og G-kvk-þgf K-kvk-þgf G-kvk-þgf, í Sandgerði umrætt kvöld. Þau hefðu verið fótgangandi á heimleið af skemmtistað þegar G-kvk-nf hefði reynt að stinga þá A-kk-þf af. Þeir hefðu síðan fundið G-kvk-þf og þau A-kk-nf og G-kvk-nf farið að rífast. Þegar þau hefðu verið orðin sátt og ætlað að halda áfram hefði G-kvk-nf dottið. A-kk-nf hefði beygt sig yfir hana og ætlað að hjálpa henni á fætur. Brotaþoli hefði þá komið hlaupandi að þeim og næst hefði hann séð brotaþola ofan á A-kk-þgf að berja hann í andlitið. Sagðist hann hafa reynt að ná brotaþola af A-kk-þgf en ekki tekist það. Hann sagðist síðan hafa reynt að finna vini A-kk-ef, Ó-kk-þf og V-kk-þf, og fundið þá hjá sjoppunni. Sagðist hann hafa sagt við þá að það væri verið að ráðast á A-kk-þf og beðið þá um að koma. Þeir hefðu allir hlaupið af stað og þegar þeir hefðu komið að A-kk-þgf hefði hann allur verið í blóði. Einnig hefðu menn verið að rífast. Hann sagði að A-kk-nf hefði öskrað að honum: „Þú ert aumingi, þú getur ekki hjálpað mér! Þú ert enginn vinur!“ Sagðist ákærði hafa orðið sár og ekki vitað hvað hann ætti að gera. Einnig hefðu verið læti í kringum hann og brotaþoli hefði öskrað og verið ógnandi. Sagðist ákærði hafa sagt brotaþola að fara og láta þá í friði en brotaþoli hefði ekki farið. Hefði hann öskrað og sagt við hann: „Þú getur ekkert! Þú ert bara og aumingi og getur ekki hjálpað vini þínum!“ Sagðist ákærði þá hafa ætlað að sýna A-kk-þgf að hann væri vinur hans og tekið upp grjót og kastað því svo að það lenti á höfðinu á brotaþola. Sagðist hann hafa séð brotaþola detta í jörðina. Því næst hefðu þeir hringt á sjúkrabíl og sagðist ákærði síðan hafa hlaupið í burtu.

Aðspurður sagði ákærði að honum hefði fundist sér ógnað og einnig hefði hann verið að verja vin sinn. Sagðist hann hafa hlaupið í burtu því hann hefði verið hræddur og ekki vitað hvað hann ætti að gera. Hann sagði að honum hefði liðið mjög illa eftir atvikið og séð mjög eftir þessu. Sagðist hann hafa ákveðið að fara í áfengismeðferð í kjölfar atburðarins og sagðist nú lifa eðlilegu lífi og vera í fastri vinnu. Þá ætti hann von á barni.

Brotaþoli, S-kk-nf S-kk-nf, sagðist hafa verið að koma af skemmtistað í umrætt sinn þegar hann hefði tekið eftir áflogum á milli kærustupars. Stúlkan hefði legið undir drengnum í grjótinu og hann verið að lúskra á henni og tuska hana til. Fleiri krakkar hefðu verið þarna í kring en enginn hefði hjálpað stúlkunni. Sagðist hann hafa spurt hana að því hvort hún vildi að hann hjálpaði henni og hún sagt já. Sagðist brotaþoli hafa tekið A-kk-þf ofan af henni og þeir lent í smá stympingum. Á tímabili hefði annar strákur einnig verið í stympingum við hann, en hann hefði hætt þegar brotaþoli hefði verið kominn með A-kk-þf undir sig. Sagðist hann hafa gefið A-kk-þgf löðrung og sagt að hann ætti ekki að haga sér svona. Þeir A-kk-nf hefðu síðan hætt átökunum og staðið upp og allt verið orðið rólegt í kringum þá þótt nokkur orð hefðu verið látin fjúka. Hefðu þeir staðið andspænis hvor öðrum og talað saman, en þá hefði einhver hefði kallað upp: „Nei, nei, nei !“ Hann hefði þá litið við og séð steini kastað, sem lent hefði beint í andlitinu á honum. Sagðist brotaþoli hafa misst meðvitund um stund og þegar hann hefði rankað við sér hefði einn strákanna haldið við sárið til að koma í veg fyrir frekari blæðingu. Sagði brotaþoli að mikið hefði blætt úr sér þar sem hann væri á blóðþynningarlyfjum. Skömmu síðar hefði lögregla og sjúkrabifreið komið á staðinn.

Sérstaklega aðspurður sagðist brotaþoli ekki telja að hann hefði misskilið aðstæður, enda hefði strákurinn setið klofvega yfir grátandi stúlkunni, haldið henni niðri og verið að lúskra á henni. Þá sagðist hann hafa spurt stúlkuna að því hvort hún vildi að hann hjálpaði henni. Hann sagðist ekki hafa orðið var við ákærða á vettvangi og neitaði því að hafa beint orðum sínum að honum. Sagði ákærði að sér hefði virst ákærði koma með steininn í hendinni á milli tveggja manna, sem stóðu fyrir framan hann, og lemja brotaþola með steininum, þ.e.a.s. ákærði hefði ekki kastað steininum heldur lamið brotaþola með steininum. Hann neitaði því að A-kk-nf hefði fengið blóðnasir af hans völdum.

Brotaþoli sagðist hafa verið bólginn eftir árásina og hafa verið frá vinnu í þrjár til fjórar vikur, en hann sagðist vinna sem vélvirki í smiðju. Sagðist hann enn vera með kúlu á höfðinu eftir árásina. Þá sagði hann að sér fyndist að minni sínu hefði hrakað eftir árásina og að læknar teldu að það gæti verið af völdum höfuðhöggsins.

A-kk-nf A-kk-nf sagðist hafa verið að skemmta sér ásamt kærustu sinni, G-kvk-þgf K-kvk-þgf og ákærða, á Sandgerðisdögum 31. ágúst sl. Hann sagði að ákærði hefði verið vinur sinn og kærustu sinnar. Þau hefðu verið á leið heim til Ó-kk-ef vinar hans þar sem þau hefðu ætlað að gista um nóttina. Hann sagðist hafa gengið fremstur en ákærði og G-kvk-nf fyrir aftan hann. Honum á hægri hönd en örlitlu fjær hefðu tveir eldri menn verið á göngu. Sagðist hann hafa heyrt læti fyrir aftan sig, litið við og séð kærstu sína liggja í mölinni við götuna. Sagðist hann gruna að ákærði hafi rekist utan í G-kvk-þf eða hrint henni. Sagðist hann hafa farið til G-kvk-ef og beygt sig yfir hana til að hjálpa henni á fætur. Hann hefði þá fundið að hann var keyrður niður í jörðina með þeim afleiðingum að hann hefði dottið á hnén og skollið með andlitið í mölina við hliðina á G-kvk-þgf. Hann sagði að brotaþoli hefði legið ofan á honum og sagðist vitnið hafa misst andann. Sagðist hann hafa reynt að róa brotaþola en fengið létt högg í hnakkann, rekist ofan í mölina og vankast lítillega. Það næsta sem hann myndi eftir væri að hann hefði setið í mölinni og séð ákærða halda á grjótinu, en V-kk-nf hefði staðið á milli ákærða og brotaþola. Áður en hann vissi af hefði brotaþoli legið í jörðinni og ákærði tekið á rás í burtu. Hann sagði að mikil spenna hefði verið í loftinu og ákærði hefði verið mjög æstur og líklega hræddur.

Aðspurður sagðist hann hafa verið undir talsverðum áfengisáhrifum í umrætt sinn. Hann sagðist telja að miðað við fjarlægðina á milli ákærða og brotaþola hefði steininum verið hent frekar en að brotaþoli hefði verið laminn með honum. Hann sagði að V-kk-nf hefði öskrað á ákærða og einnig sagðist hann hafa sagt eitthvað við ákærða, en ekki muna hvað það var. Hann sagði að ekki væri rétt hjá brotaþola að hann hefði verið að lúskra á G-kvk-þgf, heldur hefði hann verið að aðstoða hana. Sagðist hann telja að brotaþoli hefði algjörlega misskilið aðstæður. Eftir átökin hefði hann verið með rispur í andliti, með kúlur á hnakkanum og annað hnéð hefði verið bólgið. Hann sagði að ekki hefði blætt úr andliti hans.

Hann sagðist ekki vera í miklu sambandi við ákærða í dag, en sagðist vita að hann hefði farið í meðferð og ekki drukkið áfengi síðan. Aðspurður sagði hann að þau G-kvk-nf væru enn kærustupar.

G-kvk-nf K-kvk-nf G-kvk-nf sagðist hafa verið með A-kk-þgf A-kk-þgf og ákærða í Sandgerði aðfaranótt 31. ágúst sl. Sagðist hún hafa dottið nokkuð harkalega í mölina. A-kk-nf hefði hlaupið til hennar og kropið yfir henni og ætlað að hjálpa henni, en þá hefði komið að þeim maður og ráðist aftan að A-kk-þgf. Hefði A-kk-nf fengið mikinn þunga á sig og átt erfitt með að standa upp. Sagðist hún hafa staðið á fætur og gengið í burtu. Þegar hún hefði komið til baka hefðu slagsmálin verið yfirstaðin en mikil spenna í loftinu. Hefðu allir viðstaddir staðið í nokkurri fjarlægð hver frá öðrum og verið æstir á svip og að rífast. Sagðist hún hafa spurt að því hver hefði ráðist á A-kk-þf, en ekki fengið nein svör. Sagðist hún hafa heyrt A-kk-þf segja: „Hvað ertu að gera?“ Hefði ákærði þá haldið á steini í brjósthæð. Sagðist hún hafa litið í kringum sig til að athuga hvert hann ætlaði að kasta steininum og á meðan hún leit undan hefði ákærði kastað steininum. Næst hefði hún séð brotaþola liggja í jörðinni. Sagðist hún strax hafa dregið þá ályktun að ákærði hefði kastað steininum í brotaþola. Loks kvaðst hún hafa flúið af vettvangi ásamt ákærða.

Aðspurð sagði hún hvorki rétt að A-kk-nf hefði verið að lúskra á henni né að hún hefði beðið brotaþola um að hjálpa sér. Hún sagðist telja að brotaþoli hefði misskilið aðstæður. Hún kannaðist ekki við að þau A-kk-nf hefðu rifist umrætt kvöld. Þá sagði hún að A-kk-nf hefði meiðst á hné við árásina og orðið fyrir einhverjum höggum. Einnig hefði hann verið með skrámur í andliti, en ekki verið blóðugur. Hún sagðist ekki vera í miklu sambandi við ákærða nú, en sagðist vera um það kunnugt að ákærði hefði orðið fyrir miklu áfalli við atburðinn og verið haldinn miklu samviskubiti og vanlíðan áður en hann fór í meðferð.

Ó-kk-nf I-kk-nf Ó-kk-nf sagðist hafa verið staddur í Sandgerði aðfaranótt 31. ágúst sl. Hann sagðist þekkja A-kk-þf, en ekki hafa þekkt ákærða á þessum tíma. Sagðist hann hafa verið staddur fyrir utan skemmtistaðinn Mamma mia ásamt V-kk-þgf og hefði verið komið að lokun staðarins. Ákærði hefði komið hlaupandi til þeirra og tjáð þeim að einhver hasar væri í gangi varðandi A-kk-þf. Sagðist hann hafa hlaupið strax af stað og þegar hann hefði komið á staðinn hefðu engin slagsmál verið í gangi, en menn hefðu verið að kýta. Sér hefði skilist að einhver misskilningur hefði átt sér stað á milli brotaþola og A-kk-ef. Sagðist hann hafa talað við þá tvo og M-kk-þf, sem hefði verið í fylgd með brotaþola og brotaþoli og A-kk-nf hefðu verið að útskýra hvers vegna komið hefði til átaka á milli þeirra. Sagðist hann minna að fram hefði komið að brotaþoli og M-kk-nf hefðu haldið að A-kk-nf hefði verið að misþyrma G-kvk-þgf, en það hefði verið misskilningur. Allt hefði hins vegar verið orðið rólegt á milli þeirra þegar hann kom á staðinn og engin alvarleg orðaskipti átt sér stað. Allt í einu sagðist hann hafa heyrt V-kk-þf hrópa upp og kalla eitthvað í áttina að ákærða. Um leið og hann hefði litið upp hefði hann séð ákærða henda steininum, sem lent hefði í höfði brotaþola. Sagðist hann hafa lagst niður hjá brotaþola og hlúð að honum, en mikið hefði blætt úr brotaþola. Því næst hefði lögregla og sjúkrabifreið komið á staðinn.

Aðspurður staðfesti hann að hafa sagt hjá lögreglu að ákærði hefði komið til þeirra V-kk-ef og tjáð þeim að ráðist hefði verið á A-kk-þf. Hann sagðist ekki muna eftir því nú að A-kk-nf hefði verið með blóðnasir, en sagðist telja að hann hefði munað þetta betur þegar hann gaf skýrslu um málið hjá lögreglu.

M-kk-nf S-kk-nf M-kk-nf sagðist hafa verið á gangi í Sandgerði aðfaranótt 31. ágúst sl. Sagðist hann hafa verið undir töluverðum áhrifum áfengis. Þegar hann hefði verið að ganga eftir Hafnargötunni hefði hann séð tvo menn liggja í jörðinni hinum megin við götuna og hefði annar setið klofvega yfir hinum. Sagðist hann hafa rölt yfir götuna og þekkt brotaþola í sjón, en hann hefði setið klofvega yfir hinum. Hann sagði að brotaþoli hefði hins vegar ekki verið að berja á A-kk-þgf og sagði að ekkert hefði séð á A-kk-þgf. Ó-kk-nf hefði síðan komið aðvífandi og hefði hann farið að ræða við hann og snúið baki í brotaþola og A-kk-þf. Sagðist hann því næst hafa heyrt einhvern hávaða, en þá hefðu brotaþoli og A-kk-nf verið staðnir á fætur og skyndilega hefði brotaþoli fallið niður. Hann sagðist hins vegar ekki hafa séð hvað gerðist, þ.e.a.s. hann sagðist ekki hafa séð að steini væri kastað. Ó-kk-nf hefði athugað með brotaþola og hringt á neyðarlínuna. Sagðist hafa rölt til brotaþola og haldið utan um höfuðið á honum þar til lögregla og sjúkralið kom á staðinn.

V-kk-nf H-kk-nf V-kk-nf sagðist hafa verið á Sandgerðisdögum aðfaranótt 31. ágúst sl. Sagðist hann hafa verið staddur fyrir utan skemmtistaðinn Mamma mia ásamt Ó-kk-þgf I-kk-þgf þegar G-kvk-nf hefði komið grátandi á móti þeim og tjáð þeim að A-kk-nf og ákærði væru í einhverjum slagsmálum. Ó-kk-nf hefði hlaupið á undan honum, en hann haldið áfram að tala við G-kvk-þf. Þau hefðu síðan gengið fyrir hornið og séð ákærða og A-kk-þf ásamt hóp manna. Ekkert hefði verið að gerast, en þeir hefðu verið að ræða málin og einhver æsingur í gangi. Fram hefði komið að brotaþoli og annar maður hefðu séð A-kk-þf rífast við kærustuna sína og viljað að aðstoða hana, en A-kk-nf hefði tekið því illa. Hann sagði að Ó-kk-nf hefði staðið við hliðina sér og þeir verið að tala við annan manninn, en brotaþoli hefði staðið á ská á móti sér. Ákærði hefði hins vegar staðið beint fyrir aftan brotaþola og verið kominn með stórt grjót fyrir ofan höfuðið á sér og ætlað að þrusa aftan í hnakkann á brotaþola. Sagðist hann þá hafa öskrað upp og ýtt brotaþola aftur fyrir sig. Sagðist hann hafa spurt ákærða að hvort hann væri geðveikur. Hann sagðist síðan hafa litið í kringum sig til að athuga hvar ákærði væri og hefði ákærði þá verið rétt fyrir aftan hann. Hann sagði að ákærði hefði fært steininn niður í mittishæð og sagðist hann þá hafa haldið að þetta væri búið. Sagðist hann síðan hafa snúið sér við og þegar hann hefði litið á ný aftur við hefði hann séð hönd ákærða við höfuðið á sér, en þá hafði ákærði grýtt steininum yfir hann. Sagðist hann hafa litið á brotaþola og séð hann falla í jörðina. Sagðist hann þá hafa litið aftur við og öskrað á ákærða: „Hvað hefurðu eiginlega gert?“ Hann hefði síðan sagt ákærða að koma sér í burtu og því næst hringt á lögregluna. Hann sagði að ákærði hefði yfirgefið vettvanginn ásamt G-kvk-þgf.

Aðspurður kvaðst hann halda ákærði hefði staðið í um þriggja til fjögurra metra fjarlægð frá brotaþola þegar hann kastaði steininum. Hann sagðist telja að rétt væri svo sem fram kæmi í lögregluskýrslu hans að ákærði hefði komið hlaupandi til þeirra Ó-kk-ef I-kk-ef og sagt þeim að verið væri að ráðast á A-kk-þf. Hann sagði að rétt væri að A-kk-nf hefði verið mjög æstur og grenjandi, en það hefði aðallega verið vegna rifrildisins við kærustuna hans. Hann sagðist ekki hafa séð neina áverka á A-kk-þgf.

III.

Niðurstaða

Ákærði hefur játað háttsemi þá er í ákæru greinir. Með játningu ákærða, sem á sér stoð í framburðum vitna og gögnum málsins, þykir sannað að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi sem ákært er fyrir og er brot ákærða rétt heimfært til refsiákvæða í ákærunni.

Ákærði er fæddur 1988. Hinn 6. júní 2005 og 14. ágúst 2006 gekkst undir greiðslu sektar hjá lögreglustjóra vegna brota gegn ávana- og fíkniefnalöggjöfinni og í síðara skiptið einnig vegna ölvunaraksturs en þá gekkst ákærði jafnframt undir sviptingu ökuréttar. Hinn 28. mars 2007 gekkst ákærði undir viðurlagaákvörðun dómara, sekt og sviptingu ökuréttar, fyrir ýmis umferðarlagabrot, þ.á m. ölvunarakstur og akstur sviptur ökurétti. Síðast var ákærði hinn 1. júlí 2008 dæmdur í 30 daga fangelsi, skilorðsbundið í 2 ár, fyrir þjófnað.

Með broti því, sem ákærði er nú sakfelldur fyrir, hefur hann rofið skilorð dómsins frá 1. júlí 2008. Ber því með vísan til ákvæða 60. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 að taka þann dóm upp og gera ákærða refsingu í einu lagi fyrir bæði brotin, sbr. ákvæði 77. gr. sömu laga.

Af hálfu ákærða er á því byggt að refsilækkunarsjónarmið 3. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga nr. 19/940 eigi við í málinu með því að brotaþoli hafi fyrirfaralaust ráðist á vin hans. Af hálfu ákærða hefur og verið bent á að við ákvörðun refsingar beri að hafa hliðsjón af 2. og 4.-8. tl. 70. gr. og 4. tl. 74. gr. sömu laga, en brotið hafi verið framið í geðshræringu, m.a. vegna þess að brotaþoli og vitnið A-kk-nf hafi hreytt ónotum í ákærða skömmu áður en hann lét til skarar skríða.

Af framburði ákærða og vitnanna A-kk-ef og G-kvk-ef er ljóst að brotaþoli réðst í greint sinn á vitnið A-kk-þf, en ekki ákærða í máli þessu. Fær þetta jafnframt stuðning í framburði vitnisins M-kk-ef. Ákærði hefur borið um að það hann hafi reynt að ná brotaþola af A-kk-þgf en ekki tekist það og þá farið í burtu og sótt tvo vini A-kk-ef. Fær þetta einnig stuðning í framburði brotaþola, en hann sagði að á tímabili hefði hann einnig verið í stympingum við annan mann, en sá hefði hætt þegar hann hefði verið kominn með A-kk-þf undir sig. Þá er ljóst af framburði ákærða og þeirra vitna sem komu fyrir dóminn að þegar ákærði sneri aftur á vettvang voru átökin á milli A-kk-ef og brotaþola yfirstaðin. Mikil spenna hefði þó enn verið í loftinu og menn hefðu skipst á orðum og þeir brotaþoli og A-kk-nf hefðu deilt um hvers vegna komið hefði til átaka á milli þeirra. Þá er ljóst að engin átök áttu sér stað á milli ákærða og brotaþola eftir að ákærði sneri til baka og vitni hafa ekki borið um það að þeir hafi skipst á orðum. Með hliðsjón af framangreindu er ekki unnt að fallast á að árás ákærða hafi verið unnin í áflogum eða átökum við brotaþola og þykir 2. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga því ekki eiga við í málinu. Með sömu rökum þykir 4. tl. 1. mgr. 74. gr. sömu laga ekki heldur eiga við í málinu.

Við ákvörðun refsingar er höfð hliðsjón af því að ákærði hefur frá upphafi gengist greiðlega við broti sínu og sýnt mikla og einlæga iðrun. Þá er litið til þess að ákærði er ungur að árum, en hann var aðeins tvítugur þegar brotið var framið. Jafnframt er litið til þess að ákærði hefur nú snúið við blaðinu, farið í meðferð og tekið upp nýja og betri lífshætti. Allt er þetta virt ákærða til refsimildunar. Á hinn bóginn ber að líta til þess að aðferð ákærða, þ.e. að kasta þungum steypuklumpi með skörpum brúnum í höfuð brotaþola, var stórhættuleg og til þess fallin að valda brotaþola stórfelldu og varanlegu líkamstjóni. Þykir ljóst að hending ein réð því að ekki hlaust alvarlegri skaði af árás ákærða en raun varð á. Þá hefur komið fram hjá vitninu V-kk-þgf að hann reyndi að fá ákærða ofan af því að kasta steininum, en þrátt fyrir það lét ákærði til skarar skríða. Þykir það bera vott um einbeittan ásetning ákærða á verknaðarstundu. Með hliðsjón af framangreindu og ákvæðum 77. gr. almennra hegningarlaga þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í 6 mánuði. Ákærði hefur ekki áður gerst sekur um ofbeldisbrot. Hann hefur sýnt mikla og einlæga iðrun í verki með því að fara í áfengismeðferð og taka upp nýja og betri lífshætti. Með því að ákærði er ungur að árum og afplánun fangelsisrefsingar kynni að raska virðingarverðum áformum hans um að snúa lífi sínu til betri vegar þykir rétt með heimild í 60. gr. almennra hegningarlaga að fresta fullnustu refsingarinnar og ákveða að hún falli niður að liðnum 3 árum frá uppkvaðningu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

Af hálfu brotaþola, S-kk-ef S-kk-ef, er þess krafist að ákærði verði dæmdur til greiðslu skaðabóta að fjárhæð 665.042 krónur með vöxtum og dráttarvöxtum af 393.228 krónum eins og í ákæru greinir. Af hálfu brotaþola er kröfugerðin sundurliðuð með eftirfarandi hætti, að teknu tilliti til þeirrar lækkunar sem gerð var á kröfunni við aðalmeðferð málsins:

Miskabætur 375.000 krónur

Útlagður kostnaður 18.2228 krónur

Vinnutap 174.735 krónur

Lögmannsaðstoð 77.975 krónur

Virðisaukaskattur 19.104 krónur

Samtals 665.042 krónur

Í framlagðri kröfugerð segir að krafan um miskabætur styðjist við 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 og dómafordæma Hæstaréttar. Krafa vegna launataps er sögð byggð á 2. gr. skaðabótalaga, en vegna meiðsla sinna hafi brotaþoli orðið af vinnulaunum að fjárhæð 174.735 krónum vegna fjarvista frá vinnu á tímabilinu 31. ágúst til 12. september 2008. Í kröfugerðinni segir að krafa um útlagðan kostnað styðjist við framlagðar greiðslukvittanir vegna komugjalda, myndatöku af höfði, læknisvottorðs, fatahreinsunar og ferðakostnaðar. Er þar vísað til almennra reglna skaðabótaréttarins og dómafordæma Hæstaréttar þar sem viðurkenndur hafi verið bótaréttur vegna útlagðs kostnaðar. Loks er krafa um kostnað vegna lögmannsaðstoðar sögð styðjast við 4. tl. 172. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála og um vaxtakröfu er vísað til laga nr. 38/2001, einkum 8., 9., 6. og 4. gr. laganna.

Við árás ákærða, sem var fyrirvaralaus og stórhættuleg, varð brotaþoli fyrir líkamlegu tjóni. Um ólögmæta meingerð gegn persónu brotaþola var að ræða, sem er til þess fallin að valda honum andlegum þjáningum. Er ákærði bótaskyldur samkvæmt 26. gr. skaðabótalaga. Með hliðsjón af dómafordæmum þykja miskabætur til brotaþola hæfilega ákveðnar að fjárhæð 250.000 krónur.

Þá er fallist á útlagðan kostnað að fjárhæð 18.228 krónur með vísan til 1. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 og dómaframkvæmdar.

Samkvæmt vottorði H-kk-ef Ó-kk-ef læknis á dskj. nr. 8 var brotaþoli óvinnufær með öllu frá 31. ágúst til 12. september 2008. Á brotaþoli því rétt á bótum vegna tekjutaps þann tíma, sem með hliðsjón af framlögðum launaseðli brotaþola fyrir júlí 2008 þykja hæfilega ákveðnar að fjárhæð 130.000 krónur. Loks á ákærði rétt á bótum vegna kostnaðar við að halda fram kröfu sinni og er sú krafa tekin til greina að fullu, þ.e. 97.079 krónur. Samtals er ákærði gert að greiða brotaþola skaðabætur að fjárhæð 495.307 krónur með vöxtum og dráttarvöxtum eins og í dómsorði greinir.

Ákærði greiði 238.104 krónur í sakarkostnað, þar af málsvarnarlaun skipaðs verjanda sína, G-kk-ef B-kk-ef hdl., sem þykja hæfilega ákveðin 223.104 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Dóm þennan kveður upp R-kvk-nf B-kvk-nf héraðsdómari.

Dómsorð:

Ákærði, A-kk-nf S-kk-nf S-kk-nf, sæti fangelsi í 6 mánuði, en fullnustu refsingarinnar er frestað og skal hún falla niður að liðnum 3 árum frá uppkvaðningu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði brotaþola, S-kk-þgf S-kk-þgf, skaðabætur að fjárhæð 495.307 krónur með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/1001 um vexti og verðtryggingu af 250.000 krónum frá 31. ágúst 2008 til 6. nóvember 2008, en frá þeim degi með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga af 393.228 krónum til greiðsludags.

Ákærði greiði sakarkostnað að fjárhæð 238.104 krónur, þ.m.t. málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, G-kk-ef B-kk-ef hdl., 223.104 krónur.

R-kvk-nf B-kvk-nf

Rétt endurrit staðfestir.

Héraðsdómur Reykjaness 28.5.2009