E-819/2019

Dómur

Mál þetta, sem dómtekið var 13. janúar 2020, höfðar A, [...], [...], á hendur Vátryggingafélagi Íslands hf., [...], [...], með stefnu birtri 22. febrúar 2019.

Stefnandi gerir eftirfarandi dómkröfur:

Stefnandi krefst þess (1) aðallega að stefndi verði dæmdur til að greiða henni skaðabætur að fjárhæð 6.710.186 kr. með 4,5% vöxtum skv. 16. gr. skbl. frá 21. febrúar 2015 til 28. apríl 2017, en með dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi og fram til greiðsludags, allt að frádreginni innborgun stefnda að fjárhæð 2.395.511 kr. þann 7. september 2017.

Stefnandi krefst þess til (2) vara að stefndi verði dæmdur til að greiða henni skaðabætur að fjárhæð 6.448.785 kr. með 4,5% vöxtum skv. 16. gr. skbl. frá 21. febrúar 2015 til 28. apríl 2017, en með dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi og fram til greiðsludags, allt að frádreginni innborgun stefnda að fjárhæð 2.395.511 kr. þann 7. september 2017.

Stefnandi krefst þess til (3) þrautavara að stefndi verði dæmdur til að greiða henni skaðabætur að fjárhæð 6.387.973 kr. með 4,5% vöxtum skv. 16. gr. skbl. frá 21. febrúar 2015 til 28. apríl 2017, en með dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi og fram til greiðsludags, allt að frádreginni innborgun stefnda að fjárhæð 2.395.511 kr. þann 7. september 2017.

Stefnandi krefst þess til (4) þrautaþrautavara að stefndi verði dæmdur til að greiða henni skaðabætur að fjárhæð 6.195.401 kr. með 4,5% vöxtum skv. 16. gr. skbl. frá 21. febrúar 2015 til 28. apríl 2017, en með dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi og fram til greiðsludags, allt að frádreginni innborgun stefnda að fjárhæð 2.395.511 kr. þann 7. september 2017.

Stefnandi krefst þess til (5) þrautaþrautaþrautavara að stefndi verði dæmdur til að greiða henni skaðabætur að fjárhæð 6.164.694 kr. með 4,5% vöxtum skv. 16. gr. skbl. frá 21. febrúar 2015 til 28. apríl 2017, en með dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi og fram til greiðsludags, allt að frádreginni innborgun stefnda að fjárhæð 2.395.511 kr. þann 7. september 2017.

Stefnandi krefst þess til (6) þrautaþrautaþrautaþrautavara að stefndi verði dæmdur til að greiða henni skaðabætur að fjárhæð 6.004.647 kr. með 4,5% vöxtum skv. 16. gr. skbl. frá 21. febrúar 2015 til 28. apríl 2017, en með dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi og fram til greiðsludags, allt að frádreginni innborgun stefnda að fjárhæð 2.395.511 kr. þann 7. september 2017.

Stefnandi krefst þess til (7) þrautaþrautaþrautaþrautaþrautavara að stefndi verði dæmdur til að greiða henni skaðabætur að fjárhæð 5.859.727 kr. með 4,5% vöxtum skv. 16. gr. skbl. frá 21. febrúar 2015 til 28. apríl 2017, en með dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi og fram til greiðsludags, allt að frádreginni innborgun stefnda að fjárhæð 2.395.511 kr. þann 7. september 2017.

Stefnandi krefst þess til (8) þrautaþrautaþrautaþrautaþrautaþrautavara að stefndi verði dæmdur til að greiða henni skaðabætur að fjárhæð 4.992.628 kr. með 4,5% vöxtum skv. 16. gr. skbl. frá 21. febrúar 2015 til 28. apríl 2017, en með dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi og fram til greiðsludags, allt að frádreginni innborgun stefnda að fjárhæð 2.395.511 kr. þann 7. september 2017.

Stefnandi krefst þess til (9) þrautaþrautaþrautaþrautaþrautaþrautaþrautavara að stefndi verði dæmdur til að greiða henni skaðabætur að fjárhæð 4.698.988 kr. með 4,5% vöxtum skv. 16. gr. skbl. frá 21. febrúar 2015 til 28. apríl 2017, en með dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi og fram til greiðsludags, allt að frádreginni innborgun stefnda að fjárhæð 2.395.511 kr. þann 7. september 2017.

Í öllum tilvikum krefst stefnandi málskostnaðar að skaðlausu úr hendi stefnda, eins og málið væri ekki gjafsóknarmál.

Stefndi gerir þá kröfu aðallega að verða sýknaður af kröfum stefnanda en til vara að stefnukröfur verði lækkaðar. Í báðum tilvikum gerir stefndi kröfu um málskostnað úr hendi stefnanda.

II

Stefnandi lenti í umferðarslysi 21. ágúst 2014 er vörubifreið ók á hana þegar hún var á leið yfir gangbraut. Á slysdegi var vörubifreiðin með í gildi ábyrgðartryggingu hjá stefnda. Í málinu er hvorki ágreiningur um bótaskyldu stefnda né metnar afleiðingar þess.

Hinn 28. mars 2017 sendi stefnandi bótakröfu þar sem við útreikning bóta fyrir varanlega örorku var tekið mið af 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 og stuðst við meðaltekjur framhaldsskólakennara á slysárinu. Stefndi taldi ekki efni til að beita sérreglunni heldur skyldi miða við lágmarkslaun, sbr. 3. mgr. 7. gr. skaðabótalaga. Hinn 7. september 2017 tók stefnandi við bótum með fyrirvara um m.a. tekjuviðmið. Stefnandi höfðaði svo mál þetta í febrúar 2019, svo sem að framan greinir.

II

Krafa stefnanda byggist á því að beita beri 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga og miða beri útreikning bóta vegna varanlegrar örorku við meðaltekjur félagsmanna í BHM (Bandalagi háskólamanna) með meistarapróf eða sambærilegt á slysárinu samkvæmt kjarakönnun BHM 2015, sem nema að teknu tilliti til launavísitölu og framlags vinnuveitanda í lífeyrissjóð 8.539.305 kr.

Stefnandi byggir á því að uppfyllt séu skilyrði 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga, það er að um óvenjulegar aðstæður sé að ræða í hennar tilviki sem og að ætla megi að annar mælikvarði sé réttari á líklegar framtíðartekjur hennar.

Á viðmiðunartímanum hafi stefnandi verið í fullu háskólanámi og sé það almennt talið nægilegt eitt og sér til þess að sýna fram á óvenjulegar aðstæður í skilningi 2. mgr. 7. gr. skbl. Stefnandi hafi þannig útskrifast með BApróf í [...] frá Háskóla Íslands í júní 2011 og MApróf í [...] frá sama skóla í febrúar 2014. Með náminu hafi stefnandi bætt við sig menntun, en fyrir hafði hún bæði [...] og [...] frá árinu 2004 og þá hafi hún verið brautskráð frá [...] árið 1994 og jafnframt frá [...] árið 1988.

Stefnandi telur ljóst að ekki beri að taka mið af lágmarksárslaunaviðmiði 3. mgr. 7. gr. skaðabótalaga við útreikning bóta vegna varanlegrar örorku heldur beri að meta árslaun sérstaklega skv. 2. mgr. 7. gr. sömu laga, enda annar mælikvarði réttari á líklegar framtíðartekjur hennar ef ekki hefði komið til slyssins.

Stefnandi eigi þrjú börn, fædd á árunum [...], [...] og [...]. Hún hafi verið lausráðinn [...] hjá [..] veturinn 1998 til 1999. Hún hafi verið heimavinnandi á árunum 1998 til 2001. Veturinn 2001 til 2002 hafi hún verið í föstu starfi sem sölufulltrúi hjá [...]. Hún hafi aftur verið heimavinnandi frá 2002 þar til hún hafi hafið háskólanám í ritlist í ársbyrjun 2009. Á þessum árum hafi hún jafnframt tekið að sér samhliða verktakastörf í [...] í takmörkuðum mæli. Stefnandi hafi haft [...] sem og [...]menntun og [...]menntun er hún hóf nám að nýju í Háskóla Íslands í ársbyrjun 2009. Markmið námsins hafi verið að auka hæfni og þar með tekjumöguleika og hafi hún stefnt á vinnu við [...] og kennslu í [...] í kjölfar þess. Ljóst sé að námið hafi verið til þess fallið að búa hana undir slík störf en jafnframt hafi það rýmkað þekkingu hennar og hæfni á þeim starfssviðum sem hún þegar hafði menntun til, þ.e. við [...] og [...], og hafi námið því aukið tekjumöguleika hennar einnig á þeim sviðum.

Er slysið átti sér stað var stefnandi nýútskrifuð eftir fyrrgreint fimm ára háskólanám og hafi ekki verið komin með vinnu. Hugur hennar hafi staðið til þess að stunda [...] og kennslu í [...] í samræmi við þá menntun sem hún hafði nýverið aflað sér. Slysið átti sér stað 21. ágúst 2014 og hafi hún í kjölfar þess verið óvinnufær þar til 21. febrúar 2015. Hafi varanlegur miski vegna slyssins verið metinn 12 stig og varanleg örorka 10%. Það sé því ljóst að slysið hafi haft mikil áhrif á stefnanda, bæði tímabundin og varanleg. Hafði slysið þannig t.a.m. óyggjandi áhrif á næstu skref í lífi stefnanda hvað atvinnuhorfur varðaði. Um haustið 2015 hafi stefnandi hafið störf sem [...] í 80–84% starfshlutfalli þar sem hún treysti sér ekki í 100% starf vegna afleiðinga slyssins. Hafi hún unnið sem [...] hjá [...] í heilt ár en vegna afleiðinga slyssins hafi hún þurft að segja sig frá þeim störfum.

Stefnandi byggir á því að við beitingu 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga í tilviki námsmanna sé almennt tekið mið af meðallaunum þeirrar starfsstéttar sem námið veitir aðgang að. Þannig hafi Hæstiréttur t.a.m. talið rétt í tilviki sálfræðinema að tekið væri mið af meðaltekjum sálfræðinga, í tilviki laganema að tekið væri mið af meðaltekjum lögfræðinga o.s.frv. Í tilviki stefnanda sé staðan hins vegar sú að töluvert mörg störf komi til greina til viðmiðunar um líklegar framtíðartekjur. Hjá stefnanda hafi staðið til að hefja [...] og kennslu í [...] í auknum mæli í kjölfar námsloka, hins vegar sé ljóst að tekjumöguleikar hennar hafi aukist á fleiri sviðum með þeirri menntun er hún hafði aflað sér. Vegna þessa og í ljósi meginmarkmiðs skaðabótalaga um að tryggja tjónþola fullar bætur fyrir raunverulegt tjón sitt sé aðalkrafa stefanda sú að við útreikning bóta vegna varanlegrar örorku séu lagðar til grundvallar meðaltekjur félagsmanna BHM með meistarapróf eða sambærilegt á slysárinu samkvæmt kjarakönnun BHM 2015, samtals 8.539.305 kr.

(2) Til vara að lögð lagðar séu til grundvallar meðaltekjur félagsmanna BHM á slysárinu samkvæmt kjarakönnun BHM 2015, samtals 8.206.650 kr.

(3) Til þrautavara að lagðar séu til grundvallar meðaltekjur félagsmanna [...] á slysárinu samkvæmt kjarakönnun BHM 2015, samtals 8.129.261 kr.

(4) Til þrautaþrautavara að lagðar séu til grundvallar meðaltekjur félagsmanna [...] Íslands sem störfuðu hjá ríkinu á slysárinu samkvæmt upplýsingum á heimasíðu fjármála og efnahagsráðuneytisins, samtals 7.884.196 kr.

(5) Til þrautaþrautaþrautavara að lagðar séu til grundvallar meðaltekjur [...] á slysárinu samkvæmt launakönnun Hagstofunnar, samtals 7.845.118 kr.

(6) Til þrautaþrautaþrautaþrautavara að lagðar séu til grundvallar meðaltekjur [...] á slysárinu samkvæmt launakönnun Hagstofu Íslands, samtals 7.641.444 kr.

(7) Til þrautaþrautaþrautaþrautaþrautavara að lagðar séu til grundvallar meðaltekjur [...] á slysárinu skv. launakönnun Hagstofu Íslands, samtals 7.457.020 kr.

(8) Til þrautaþrautaþrautaþrautaþrautaþrautavara að lagðar séu til grundvallar meðaltekjur [...] á slysárinu skv. launakönnun Hagstofu Íslands, samtals 6.353.560 kr.

(9) Til þrautaþrautaþrautaþrautaþrautaþrautaþrautavara að lagðar séu til grundvallar uppreiknaðar tekjur hennar sem [...] eftir slysið, á tímabilinu ágúst 2015–júlí 2016, samtals 5.979.878 kr.

III

Sýknukrafa stefnda byggist á því að með þegar greiddum bótum hafi stefnandi fengið tjón sitt bætt að fullu og hún eigi ekki lögvarinn rétt á frekari greiðslum úr hendi stefnda vegna slyssins. Sjónarmið stefnda sem séu rakin hér á eftir eigi við um allar kröfur stefnanda, þ.e. aðal, vara og allar þrautavarakröfurnar. Stefndi telji ekkert af þeim launaviðmiðum sem stefnandi vill nota geta átt við, enda að engu leyti í samræmi við fyrirliggjandi tekjusögu stefnanda fyrir slys, og á engan hátt sé sýnt fram á líklega framtíðartekjuöflun að þessu leyti.

Stefndi hafnar því sem röngu og ósönnuðu að aðstæður stefnanda þegar slysið varð leiði til þess að beita megi 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga. Um sé að ræða undantekningu sem beri að skýra þröngt og verði bæði skilyrðin sem nefnd séu í greininni að vera uppfyllt til að það sé heimilt. Sönnunarbyrðin um það liggi hjá stefnanda og verði hún að færa sönnur á hvort tveggja, að óvenjulegar aðstæður hafi verið fyrir hendi og að annar mælikvarði en meginregla 1. mgr. 7. gr. sé réttari fyrir líklegar framtíðartekjur hennar. Stefndi byggir á því að stefnandi hafi ekki sannað þessi atriði og því komi ekki til álita að beita undantekningunni.

Eins og fram komi í 2. mgr. 7. gr., þá eigi eingöngu að beita reglunni í sérstökum tilvikum. Reglunni megi beita þegar tekjur þrjú árin fyrir slys gefa ekki rétta mynd af tekjum sem tjónþoli hafi að jafnaði haft um ævina og muni að líkindum hafa haft í framtíðinni. Aðstæður séu þá af einhverjum ástæðum óvenjulegar á viðmiðunartímabilinu, að því er varðar tekjuöflun, og annar mælikvarði því réttari um þær.

Stefndi byggir á því að þetta eigi engan veginn við um stefnanda þar sem fyrirliggjandi gögn um tekjur, sem upplýst sé að hún hafi að jafnaði haft, bendi ekki til tekjuöflunar umfram lágmarkstekjur né liggi eitthvað fyrir um það í málinu að stefnandi muni hafa aflað frekari tekna en það í framtíðinni. Málsgögn sýni þannig á engan hátt breytingar á högum stefnanda skömmu fyrir slys í þessum skilningi.

Það að hafa óreglulegar tekjur um árabil og afla takmarkaðra tekna sé ekki óvenjulegt ástand í skilningi 2. mgr. 7. gr. að því leyti að annar mælikvarði kunni að vera réttari á líklegar framtíðartekjur.

Ef á að vera hægt að beita undantekningunni, og þá miða við meðaltekjur í tiltekinni starfsgrein, þá verði að liggja fyrir að tjónþoli hafi nýtt vinnugetu sína til að afla tekna, það verði að vera hið venjulega og eðlilega ástand. Í því tilviki að engra eða takmarkaðra tekna sé aflað um lengri tíma er ekkert til að miða við og ekkert sem bendir til að tekna verði aflað í framtíðinni með fullri atvinnuþátttöku eða að ætlunin hafi verið að gera slíkt. Nýtt nám stefnanda sé þannig engan veginn líklegt til að breyta því ástandi og tekjusögu fyrri ára. Annað sé með öllu ósannað.

Þegar um námsmenn sé að ræða hafi dómstólar almennt lagt til grundvallar að miða við lágmarkslaun 3. mgr. 7. gr., ef ekki er um tekjusögu viðmiðunarárin að ræða, og þar með hafnað því að nám teljist til óvenjulegra aðstæðna í skilningi 2. mgr. 7. gr. Dómaframkvæmd sýni að það sé eingöngu í þeim tilvikum þegar námsmenn séu komnir að námslokum og þau séu fyrirsjáanleg í nánustu framtíð að fallist hafi verið á að víkja frá lágmarkslaunaviðmiðinu. Í þeim tilvikum sé þá um að ræða nám sem veiti tiltekin starfsréttindi og því hægt að horfa til launa í þeirri starfsstétt.

Þá eigi þetta almennt við um ungt fólk, sem hafi af þeim sökum ekki langa tekjusögu. Annað eigi hins vegar við þegar um sé að ræða langa sögu um litlar tekjur, eins og í tilviki stefnanda. Þá sé ekkert tilefni til að ætla að það verði einhverjar breytingar þar á, þó um frekara nám sé að ræða, sérstaklega þegar námið sé ekki hugsað fyrir ákveðna starfsgrein og/eða gefi tiltekin starfsréttindi og því ekkert til að miða við.

Stefndi bendir á að hér sé ekki um að ræða reglu sem segi hvaða árslaun eigi að nota hjá námsmönnum þar sem námslok séu fyrirsjáanleg. Heldur sé þetta undantekningarregla sem megi beita í ákveðnum tilvikum. Hér þurfi að líta til allra atvika, og þá einnig hvernig tekjusaga stefnanda hafi almennt verið. Takmarkaðar tekjur og tekjuleysi síðustu þrjú árin fyrir slys sé því ekki óvenjulegt ástand heldur þvert á móti það sem megi telja venjulegt og eðlilegt í tilviki stefnanda, annað sé ósannað.

Beiting sérreglunnar í tilviki námsmanna miðist við að námið leiði til ákveðins starfs og komi þá til álita að miða við meðaltekjur í því tiltekna starfi. Það eigi ekki við um stefnanda enda nám hennar ekki þesslegt að það gefi færi á tilteknu starfi eða veiti tiltekin starfsréttindi, þar sem hægt sé að líta til meðallaun starfsgreinarinnar.

Þrátt fyrir að stefnandi hafi aflað sér ýmissa prófgráða og réttinda um ævina sé ekki að sjá að það endurspeglist í tekjuöflun hennar, í öllu falli ekki þau ár sem upplýst sé um tekjur, frá 2008. Það sé því ekkert sem segi til um að sú prófgráða sem stefnandi hafði lokið um hálfu ári fyrir slysið muni gera það. Heldur sé allt eins líklegt að tekjuöflunin hefði áfram verið sambærileg og fyrr. Það til hvers hugur stefnanda stóð segi ekkert um möguleika hennar til tekjuöflunar, eða að möguleikar hafi eitthvað aukist eftir námið, eins og haldið sé fram, og hafnar stefndi því alfarið að eitthvað verði á því byggt að því er varði viðmiðunartekjur við útreikning.

Þá sé ekkert sem bendi til að framtíðartekjur stefnanda hefðu verið með einhverjum öðrum hætti ef slysið hefði ekki orðið en fyrri tekjusaga sýni. Ekkert í málinu bendi til að stefnandi hafi á þessum tíma verið á leið í vinnu þar sem nám hennar nýttist og tekjuöflun yrði meiri, og það sé því ósannað. Enda hafi stefnandi ekki verið í vinnu þegar slysið varð, en það var um hálfu ári eftir að hún lauk námi, sem var í febrúar 2014.

IV

Samkvæmt

1. mgr. 7. gr. skaðabótalaga skal við ákvörðun skaðabóta vegna varanlegrar örorku að meginreglu leggja til grundvallar meðalatvinnutekjur tjónþola að meðtöldu framlagi vinnuveitanda til lífeyrissjóðs þrjú síðustu almanaksárin fyrir slysdag og skulu þær fjárhæðir framreiknaðar til samræmis við breytingar á launavísitölu til þess tíma sem heilsufar tjónþola verður stöðugt. Hvorki skal þó reikna bæturnar út með tilliti til lægri atvinnutekna en greindar eru í 3. mgr. þessarar lagagreinar né hærri tekna en segir í 4. mgr. hennar. Frá framangreindri reglu 1. mgr.

7. gr. er gerð undantekning í 2. mgr. 7. gr., þar sem mælt er svo fyrir að árslaun skuli meta sérstaklega þegar óvenjulegar aðstæður eru fyrir hendi og ætla má að annar mælikvarði sé réttari á líklegar framtíðartekjur tjónþola. Samkvæmt dómaframkvæmd ber tjónþoli, sem reisir kröfu um bætur á síðastnefndu lagaákvæði, sönnunarbyrði fyrir því að skilyrðum þess sé fullnægt .

Stefnandi byggir á því að skilyrði séu til að ákveða henni skaðabætur vegna varanlegrar örorku eftir framangreindri reglu 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga. Þegar metið er hvort aðstæður stefnanda hafi verið óvenjulegar í skilningi 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga verður að líta til þess að stefnandi er 49 ára á slysdegi og hefur því tekjusögu. Hún er menntaður [...] sem og með réttindi til [...] . Þá er hún einnig menntaður [...] . Ekkert liggur fyrir um að hún hafi starfað sem [...] fyrir slysið og gögn málsins bera það með sér að hún hafi haft tilfallandi tekjur af [...]

, og þá ekki umfram lágmarkslaun. Árin 1997

–

2009 var stefnandi aðallega heimavinnandi húsmóðir.

Stefnandi hefur því ekki haft verulegar tekjur af st

örfum sínum utan heimilis og er það ekki talið óvenjulegt ástand í skilningi 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga.

Á árunum 2009 til 2014 stundaði stefnandi nám í [...] í Háskóla Íslands og lauk

MA námi í febrúar 2014

, en slysið átti sér stað í ágústmánuði sama ár. Stefnandi var ekki í launaðri vinnu frá því að hún lauk námi sínu og þar til slysið átti sér stað. Þá leiðir nám stefnanda ekki til tiltekins starfs eða starfsréttinda þar sem hægt er að líta til meðallauna starfsgreinarinnar.

Með vísan til þess sem að framan greinir hefur stefnanda ekki tekist að sýna fram á að skilyrðum 2. mgr. 7. gr. sé fullnægt, það er að óvenjulegar aðstæður hafi verið fyrir hendi hjá stefnanda og að ætla megi að annar mælikvarði sé réttari á líklegar framtíðartekjur stefnanda en laun samkvæmt 3. mgr. 7 gr. skaðabótalaga. Því ber að sýkna stefnda af öllum kröfum stefnanda.

Rétt þykir að málskostnaður falli niður. Allur gjafsóknarkostnaður stefnanda greiðist úr ríkissjóði , þ.m.t. þóknun lögmanns hennar , svo sem greinir í dómsorði.

S-kvk-nf G-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

Dómsorð:

Stefndi, Vátryggingafélag Íslands, er sýknaður af öllum kröfum stefnanda, A.

Málskostnaður fellur niður. Gjafsóknarkostnaður stefnanda greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hennar, H-kk-ef B-kk-ef, 500.000 krónur.

S-kvk-nf G-kvk-nf

Stefnandi hefur því ekki haft verulegar tekjur af st

örfum sínum utan heimilis og er það ekki talið óvenjulegt ástand í skilningi 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga.

Á árunum 2009 til 2014 stundaði stefnandi nám í [...] í Háskóla Íslands og lauk

MA námi í febrúar 2014

, en slysið átti sér stað í ágústmánuði sama ár. Stefnandi var ekki í launaðri vinnu frá því að hún lauk námi sínu og þar til slysið átti sér stað. Þá leiðir nám stefnanda ekki til tiltekins starfs eða starfsréttinda þar sem hægt er að líta til meðallauna starfsgreinarinnar.

Með vísan til þess sem að framan greinir hefur stefnanda ekki tekist að sýna fram á að skilyrðum 2. mgr. 7. gr. sé fullnægt, það er að óvenjulegar aðstæður hafi verið fyrir hendi hjá stefnanda og að ætla megi að annar mælikvarði sé réttari á líklegar framtíðartekjur stefnanda en laun samkvæmt 3. mgr. 7 gr. skaðabótalaga. Því ber að sýkna stefnda af öllum kröfum stefnanda.

Rétt þykir að málskostnaður falli niður. Allur gjafsóknarkostnaður stefnanda greiðist úr ríkissjóði , þ.m.t. þóknun lögmanns hennar , svo sem greinir í dómsorði.

S-kvk-nf G-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

Dómsorð:

Stefndi, Vátryggingafélag Íslands, er sýknaður af öllum kröfum stefnanda, A.

Málskostnaður fellur niður. Gjafsóknarkostnaður stefnanda greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hennar, H-kk-ef B-kk-ef, 500.000 krónur.

S-kvk-nf G-kvk-nf