X-501/2010

Mál þetta er ágreiningsmál við slitameðferð varnaraðila og var beint til dómsins með bréfi varnaraðila 23. ágúst 2010, sem móttekið var 26. sama mánaðar. Vísaði varnaraðili um lagagrundvöll til 171. gr., sbr. 2. mgr. 120. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Málið var þingfest 1. október 2010 og tekið til úrskurðar 6. nóvember 2012.

Sóknaraðili er J-kk-nf B-kk-nf, Grenimel 46, Reykjavík, en varnaraðili er Glitnir hf., Sóltúni 26, Reykjavík.

Sóknaraðili krefst þess að krafa hans að fjárhæð 38.030.611 krónur verði viðurkennd sem almenn krafa samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. við slitameðferð varnaraðila. Þá krefst hann málskostnaðar.

Varnaraðili fellst á að krafa sóknaraðila að höfuðstól 7.515.973 krónur ásamt dráttarvöxtum að fjárhæð 294.932 krónur, verði viðurkennd sem almenn krafa skv. 113. gr. laga nr. 21/1991 við slitameðferð varnaraðila, en krefst þess að kröfunni verði hafnað að öðru leyti. Þá krefst hann málskostnaðar.

I

Varnaraðili er banki í slitmeðferð en sóknaraðili var starfsmaður bankans við fall hans í októbermánuði 2008. Var honum sagt upp störfum hjá varnaraðila með uppsagnarbréfi 24. október 2008, en hann mun í kjölfarið hafa horfið til starfa fyrir Nýja Glitni banka hf. Sóknaraðili lýsti upphaflega kröfu í slitabú varnaraðila að fjárhæð 67.530.320 krónur, en hefur undir rekstri málsins lækkað kröfu sína í þá fjárhæð sem að framan greinir. Þá krafðist hann þess upphaflega að krafa hans nyti stöðu í skuldaröð samkvæmt 112. gr. laga nr. 21/1991, en krefst þess nú að krafan verði viðurkennd sem almenn krafa skv. 113. gr. sömu laga. Framangreinda breytingu á kröfugerð má rekja til þess að mál sóknaraðila er eitt af mörgum sem fyrrum starfsmenn varnaraðila hafa átti í við hann þar sem tekist er á um uppgjör þeirra við starfslok og hafa fallið dómar í sambærilegum málum sem skýrt hafa réttarstöða aðila. Liggur því fyrir að í máli þessu er nú ágreiningslaust að sóknaraðili eigi ógreidd laun á uppsagnarfresti að fjárhæð 3.598.688 krónur, orlofslaun að fjárhæð 3.917.269 krónur og að af þessum kröfum skuli greiða dráttarvexti frá gjalddaga þeirra til 22. apríl 2009, samtals að fjárhæð 294.932 krónur. Ágreiningur aðila lýtur því nú að því hvort sóknaraðili eigi rétt til launaaukagreiðslu að fjárhæð 27.026.704 krónur en varnaraðili telur svo ekki vera. Ekki er þó tölulegur ágreiningur með aðilum og var um það bókað í upphafi aðalmeðferðar að yrði fallist á að sóknaraðili ætti rétt til umræddrar launaaukagreiðslu þá bæri varnaraðili ekki brigður á að fjárhæð hennar væri réttilega tilgreind, sem og fjárhæð dráttarvaxta. Verður nú gerð stuttlega grein fyrir málavöxtum eins og nauðsynlegt er í ljósi þess að sakarefni málsins lýtur eingöngu að þeim atriðum sem að framan eru rakin.

Er sóknaraðili lauk störfum var í gildi ráðningarsamningur milli aðila frá 3. mars 2008. Í samningum greinir m.a. að stefnt sé að gerð viðbótarsamnings um „árangurstengingu starfsmanns“ en að meðan nýr bónussamningur hafi ekki verið gerður gildi núverandi bónussamningur samhliða. Óumdeilt er með aðilum að hér er vísað til samnings um launaauka frá 8. október 2001. Í nefndum samningi kemur m.a. fram að starfsmaður fái greitt tiltekið hlutfall af skilgreindum tekjustofnum tveggja hluta markaðsviðskiptasviðs, þ.e. gjaldeyrismiðlunar (svonefndur FX-hluti) og verðbréfamiðlunar (svonefndur VBR-hluti). Nánari ákvæði eru í samningnum um skilgreiningu umræddra tekjustofna auk annarra ákvæða sem ekki þykir ástæða til að rekja nánar hér. Í samningnum er kveðið á um að sóknaraðili skuli fá 0,30% hlutfall af FX hluta og 0,14% af VBR hluta. Fyrrnefnd hlutföll voru síðar hækkuð og voru á þeim tíma sem hér skiptir máli 0,68% af FX hluta og 0,24% af VBR hluta. Af hálfu sóknaraðila er á því byggt að heildartekjur vegna FX hluta hafi verið 3.281.419.367 krónur vegna septembermánaðar 2008 og 139.444.868 krónur vegna októbermánaðar sama árs eða samtals 3.420.864.235 krónur. Nemur krafa sóknaraðila 23.261.877 krónur eða 0,68% af umræddri fjárhæð. Þá byggir sóknaraðili á því að tekjur vegna VBR hlutans hafi verið 676.355.301 króna vegna september og 892.322.599 krónur vegna október 2008. Nemur krafa hans 3.764.827 krónum vegna þess hluta eða 0,24% að umræddri fjárhæð. Samtals krefur sóknaraðili því varnaraðila um 27.026.704 krónur vegna launaaukagreiðslna í september og október 2008, auk þess að hluti dráttarvaxtakröfu hans er um dráttarvexti af umræddum kröfum frá gjalddaga til 22. apríl 2009. Fyrir liggur í málinu að launaaukar af þessu tagi voru greiddir út mánaðarlega með öðrum launum tveimur mánuðum eftir á. Launaauki vegna september hefði að öllu jöfnu átt að greiðast 1. nóvember en launaauki vegna október 1. desember 2008. Af hálfu varnaraðila eru bornar brigður á að nefndar tölur varðandi tekjur Markaðsviðskiptadeildar fyrir umrædda tvo mánuði séu réttar og hefur hann alla tíð hafnað umræddri kröfu sóknaraðila af þeim sökum.

Fyrir liggur að sóknaraðili var framkvæmdastjóri og þar með yfirmaður markaðsviðskiptadeildar varnaraðila á þeim tíma sem hér um ræðir. Hann hafi átt sæti í framkvæmdastjórn varnaraðila en að auki hafi hann setið í svokallaðri efnahagsnefnd (ALCO) sem hafi verið fjölskipuð nefnd sem starfað hafi á grundvelli reglna sem samþykktar hafi verið af stjórn bankans.

Fyrir liggur að samkvæmt heimild í 100. gr. a laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki, sbr. 5. gr. laga nr. 125/2008 um heimild til fjárveitingar úr ríkissjóði vegna sérstakra aðstæðna á fjármálamarkaði o.fl., tók Fjármálaeftirlitið 7. október 2008 yfir vald hluthafafundar í varnaraðila, vék stjórn hans frá og setti yfir hann skilanefnd.

Skilanefnd varnaraðila sagði sóknaraðila upp störfum með uppsagnarbréfi 24. október 2008 eins og fyrr er komið fram með vísan til þess að rekstur bankans hefði stöðvast. Uppsagnarfrestur er í bréfinu sagður samkvæmt kjarasamningi Samtaka atvinnulífsins og Samtaka starfsmanna fjármálafyrirtækja og taki hann gildi frá næstu mánaðarmótum. Ekki var krafist vinnuframlags af hálfu sóknaraðila á uppsagnarfresti. Þá var vísað til þess að vegna tilboðs Nýja Glitnis banka hf. til sóknaraðila um starf sé ekki gert ráð fyrir greiðslum til hans á uppsagnarfresti. Tekið var fram að bærist krafa frá sóknaraðila um greiðslu frá varnaraðila vegna starfslokanna áskildi varnaraðili sér rétt til að taka tillit til þeirra greiðslna sem sóknaraðila hefði þegið frá öðrum launagreiðendum á uppsagnarfresti.

Varnaraðila var 24. nóvember 2008 veitt heimild til greiðslustöðvunar með úrskurði Héraðsdóms Reykjavíkur. Með lögum nr. 44/2009, sem breytti nokkrum ákvæðum laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki, var varnaraðili tekinn til slita og skyldi upphaf þeirra miðast við 22. apríl 2009 þegar lögin öðluðust gildi. Héraðsdómur Reykjavíkur skipaði 12. maí sama ár slitastjórn sem annast meðal annars meðferð krafna á hendur bankanum. Hún gaf út innköllun til skuldheimtumanna félagsins 26. maí 2009 og lauk kröfulýsingarfresti 26. nóvember sama ár. Í samræmi við ákvæði 102. gr. laga nr. 161/2002 eins og greininni var breytt með lögum nr. 44/2009 fer að meginstefnu um meðferð krafna á hendur fjármálafyrirtæki sem er til slitameðferðar eftir ákvæðum laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl.

Sóknaraðili lýsti þann 26. nóvember 2009 kröfu að fjárhæð 67.530.320 krónur við slitameðferðina og krafðist þess aðallega að krafan nýti stöðu í réttindaröð samkvæmt 112. gr. laga nr. 21/1991.

Slitastjórn varnaraðila tilkynnti sóknaraðila með bréfi 4. desember 2009 að því væri hafnað að krafan nyti þeirrar rétthæðar sem krafist hafi verið en ekki væri tekin afstaða til þess hvort krafan yrði viðurkennd sem almenn krafa skv. 113. gr. laga nr. 21/1991. Gefinn var frestur til andmæla sem bæri í síðasta lagi að hafa uppi á skiptafundi sem ákveðinn var 17. desember 2009. Sóknaraðili mótmælti afstöðu slitastjórnar með rafbréfi 16. desember 2009 og á fundinum. Annar fundur var haldinn 24. mars 2010 til lausnar ágreinings m.a. um kröfu sóknaraðila. Kom þar fram að slitastjórn hafnaði rétthæð kröfunnar en tæki ekki afstöðu til hennar að öðru leyti. Á sama fundi var fjallað um nokkrar aðrar kröfur fyrrum starfsmanna varnaraðila. Er bókað um það í fundargerð að samkomulag væri um að bera nánar tilgreindar kröfur undir héraðsdóm, en láta aðrar bíða. Krafa sú sem hér er til meðferðar var ein af þeim sem borin var undir dóminn í kjölfar umrædds fundar og bókað um að ekki hafi reynst unnt að jafna ágreining um. Eins og fyrr greinir var ágreiningi aðila vísað til dómsins með bréfi varnaraðila 23. ágúst 2010, sem móttekið var 26. sama mánaðar.

Sóknaraðili hefur lagt fram í málinu skýrslu sem ber heitið „Viðbótargögn vegna kröfulýsingar í Glitni banka hf.“ og ber undirtitilinn „Vegna launakrafna starfsmanna Markaðsviðskipta á hendur Glitni banka hf.“. Skýrslan er dagsett 16. desember 2009. Kemur fram í formála að um sé að ræða frekari gögn vegna kröfu starfsmanna vegna vangoldinna launa fyrir september og október 2008 og eru gögnin sögð eiga við alla starfsmenn sem tilheyrt hafi Markaðsviðskiptum og fengið hafi hlutdeild í tekjum Markaðsviðskipta skv. samningum. Þá kemur fram að skýrslan sé samantekt gagna sem unnin hafi verið reglulega vegna tekjumælinga Markaðsviðskipta Glitnis banka hf. ásamt skýrslum sem unnar hafi verið í tengslum við skoðun slitastjórnar á tilurð tekna sem liggi til grundvallar útreikningi á launagreiðslum. Í skýrslunni er gerð sundurliðuð grein fyrir þeim tekjum sem mynduðu grunn til mánaðarlegra útreikninga kaupaukagreiðslna frá byrjun árs 2007 til loka októbermánaðar 2008. Þá fylgir fyrrnefndri skýrslu í viðauka skýrsla um tekjumælingar Markaðsviðskipta Glitnis en þar er útskýrt og skilgreint hvernig þær mælingar fóru nánar fram og hver viðmið var stuðst við. Ekki þykir ástæða til að rekja umrædd gögn nánar.

Þann 6. júní 2012 féll dómur í Hæstarétti í máli I-kk-ef R-kk-ef J-kk-ef gegn varnaraðila. Var þar meðal annars fjallað um fyrrnefnda tekjumælingu markaðsviðskiptadeildar varnaraðila í sömu mánuðum ársins 2008. Var í málinu hafnað sambærilegum röksemdum varnaraðila sem þar krafðist þess einnig að sambærilegri kröfu væri hafnað. Varnaraðili mun á grundvelli nefnds dóms hafa fallist á að ljúka einhverjum málum fyrrum starfsmanna sinna. Hann hefur hins vegar hafnað því að nefndur dómur eigi við um sóknaraðila þessa máls.

II

Í málinu krefst sóknaraðili nú að viðurkenndar verði kröfur hans um laun á uppsagnarfresti samtals að fjárhæð 3.598.688 krónur og orlofslaun að fjárhæð 3.917.269 krónur. Af þessum kröfum krefst sóknaraðili dráttarvaxta af nefndum fjárhæðum, sbr. það sem síðar greinir um það efni. Framangeindar kröfur sæta ekki ágreiningi eða réttur sóknaraðila til þeirra dráttarvaxta sem hann krefst vegna þeirra og þykir því ekki ástæða til að tíunda frekar þær kröfur. Þá er ekki ágreiningur um að framangreindum kröfum sóknaraðla skuli skipa í skuldaröð í samræmi við ákvæði 113. gr. laga nr. 21/1991. Það sama eigi við um kröfu um launaauka verði á þá kröfu fallist.

Í greinargerð sóknaraðila kemur fram að samkvæmt ráðningarsamningi aðila hafi samningur um svokallaðan launaauka sóknaraðila, dags. 8. október 2001, verið hluti af umsömdum launum hans, sbr. grein 4.3 í ráðningarsamningi aðila. Viðaukinn hafi því talist hluti af ráðningarsamningi sóknaraðila en hann vísi sérstaklega til þess að um hann hafi gilt að öðru leyti „[...] ákvæði fyrirliggjandi ráðningar- og launasamninga starfsmanna við bankann“.

Samkvæmt viðaukanum hafi hluti af launum sóknaraðila verið tiltekið hlutfall af skilgreindum tekjum markaðsviðskiptasviðs bankans, sem hafi annars vegar verið gjaldeyrismiðlun, svokallaður FX hluti, og hins vegar verðbréfamiðlun, svokallaður VBR hluti. Upphaflega hafi verið kveðið á um að sóknaraðili ætti rétt á 0,30% af tekjum varnaraðila fyrir gjaldeyrismiðlun (FX) og 0,14 % af tekjum bankans af verðbréfamiðlun (VBR). Hlutfallið af FX tekjum deildarinnar hafi síðar verið hækkað í 0,68% og í 0,24% af VBR tekjum deildarinnar.

Fjárhæð launa sóknaraðila hafi samkvæmt framangreindu ákvarðast að hluta á grundvelli þessara tveggja megin tekjustofna markaðsviðskiptasviðs. Það sama hafi gilt um fjölda annarra starfsmanna á sviðinu. Þetta launakerfi hafi verið tekið upp að frumkvæði mannauðssviðs varnaraðila á árinu 2001 og hafi laun sóknaraðila verið ákvörðuð athugasemdalaust á þeim grunni frá miðju ári 2001 og þar til störfum hans hjá varnaraðila hafi lokið í október 2008. Líkt og fram komi í áðurnefndum viðauka hafi þetta launakerfi tekið við af eldra kerfi sem byggt hafi verið á svokölluðum EVA útreikningum (ávöxtun eigin fjár).

Sóknaraðili telji engan vafa getað leikið á því að hann eigi kröfu til endurgjalds byggða á framangreindum launaauka vegna september og október 2008. Samkvæmt ákvæðum viðaukans komi launaauki hvers mánaðar ekki til greiðslu fyrr en fyrsta dag þarnæsta mánaðar, þ.e. launaauki vegna septembermánaðar hafi verið með gjalddaga 1. nóvember o.s.frv. Af þeim sökum hafi þessi hluti launa sóknaraðila ekki verið greiddur þegar skilanefnd hafi verið skipuð fyrir varnaraðila.

Af viðaukanum sé ljóst að sóknaraðili hafi átt skilyrðislausan rétt til greiðslu á grundvelli hans, að því gefnu að tekjur af starfsemi markaðsviðskiptasviðs næðu a.m.k. 35 milljónum króna á mánuði. Sóknaraðili hefur ekki fengið greiddan umsaminn launaauka fyrir september- og októbermánuð 2008, þrátt fyrir áskoranir og fundi með varnaraðila þar sem farið hafi verið nákvæmlega yfir starfsemi og tekjur markaðsviðskiptasviðs.

Tekjur deildarinnar umrædda mánuði hafi verið eftirfarandi:

Tekjur Glitnis af gjaldeyrismiðlun (FX)

September 2009............................................................... kr. 3.281.419.367

Október 2009................................................................... kr. 139.444.868

Samtals............................................................................ kr.3.420.864.235

Tekjur Glitnis af verðbréfamiðlun (VBR)

September 2009............................................................... kr. 676.355.301

Október 2009................................................................... kr. 892.322.599

Samtals............................................................................ kr.1.568.677.900

Rétt sé að taka fram að í kröfulýsingu sóknaraðila hafi verið byggt á útreikningum launadeildar varnaraðila. Virðist sem hlutdeild sóknaraðila í tekjum markaðsviðskiptasviðs hafi verið ofreiknuð í útreikningum launadeildar. Sóknaraðili leggi fram (dómskjali nr. 10) yfirlit yfir umræddar tekjur en þar sé jafnframt að finna úttekt á tekjum deildarinnar á árunum 2007 og 2008 og þær sundurliðaðar fyrir hvern mánuð. Sú samantekt sem þar sé að finna hafi verið afhent slitastjórn varnaraðila á fundi 16. desember 2009.

Vegna framangreindra leiðréttinga lækki krafa sóknaraðila sem því nemi, eða úr 30.335.640 krónum í 27.026.704 krónur (23.261.877 krónur vegna tekna deildarinnar af FX og 3.764.827 krónur vegna VBR tekna bankans). Þessi lækkun hafi áhrif á kröfu sóknaraðila um dráttarvexti.

Krafa sóknaraðila sé að síðustu til komin vegna dráttarvaxta af framangreindum kröfuliðum frá gjalddaga hverrar kröfu fram til 22. apríl 2009. Vextir sem fallið hafi til fyrir slitameðferð varnaraðila njóta sömu stöðu í skuldaröð og hinar gjaldföllnu kröfur. Krafa um dráttarvexti byggist á 1. mgr. 5. gr. laga nr. 38/2001 vexti og verðtryggingu og nemi samtals 3.487.950 krónum.

Sóknaraðili vísar til laga um gjaldþrotaskipti o.fl., nr. 21/1991 og meginreglna kröfuréttar og samningaréttar um skuldbindingargildi samninga sem og meginreglna vinnuréttar. Krafa um málskostnað styðst við 130. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991.

Við munnlegan málflutning byggði sóknaraðili einkum á því að dómur Hæstaréttar 6. júní 2012 í máli nr. 367/2012: I-kk-nf R-kk-nf J-kk-nf gegn Glitni hf. hefði fullt fordæmisgildi um ágreining aðila í þessu máli og hefði þar verið leyst með tæmandi hætti úr þeim ágreiningi aðila sem hér sé fjallað um, en sóknaraðili hafi breytt kröfugerð sinni í samræmi við niðurstöðu dómsins en það hafi varnaraðili ekki gert.

III

Eins og áður er komið fram bókuðu lögmenn aðila um í upphafi aðalmeðferðar að ekki væri tölulegur ágreiningur í málinu, en aðeins væri tekist á um hvort sóknaraðili ætti rétt til kaupaukagreiðslna að fjárhæð 27.026.704 krónur. Ekki væri deilt um aðrar kröfur hans, en krafa um dráttarvexti tæki mið af því hver afdrif yrðu fyrrnefndrar launaaukakröfu. Varnaraðili hefur fallist á dráttarvaxtaútreikning sem sóknaraðili hefur sett fram sundurliðaðan á þegar hann lagði fram bókun um endanlegar dómkröfur sínar.

Varnaraðili kveðst í greinargerð sinni hafna alfarið kröfu sóknaraðila um ógreidd laun vegna kaupauka að fjárhæð 27.026.704. Krafa sóknaraðila um kaupauka sé vegna tekna sem sóknaraðili telji að svið hans hafi aflað í september og október 2008. Útreikningar sóknaraðila byggi á dómskjali nr. 10 sem unnið hafi verið af starfsmönnum Markaðsviðskipta en þeir hafi sjálfir séð um útreikning launaauka sinna hjá varnaraðila og hafi þannig sjálfir getað haft áhrif á útreikningana . Í samningi aðila frá 8. október 2001, sem liggi fyrir í málinu sé gerð ítarleg grein fyrir útreikningi launaauka. Þar komi fram að leggja skuli saman allar tekjur Markaðsviðskipta og reikna kaupauka út frá þeirri fjárhæð. Af þessu sjáist að taka skuli tillit til þess ef tekjur verði neikvæðar af rekstrinum. Í ljós hafi komið að þær fjárhæðir sem nefndar séu í dómskjali nr. 10 gefi ekki á neinn hátt réttar upplýsingar um tekjur Markaðsviðskipta árin 2007 og 2008. Í dómskjali nr. 29 sjáist að tap hafi orðið af verðbréfamiðlun Markaðsviðskipta í janúar 2008. Þann 15. febrúar 2008 hafi sóknaraðili síðan sent tölvupóst til launadeildar varnaraðila og greint þar frá því að við útreikning bónusa skuli færa tap verðbréfamiðlunar í 0 krónur.

Sóknaraðili haldi því fram að starfsmenn launadeildar varnaraðila hafi reiknað út launaauka. Það sé ekki rétt heldur hafi útreikningur launaauka verið unninn af sóknaraðila og starfsmönnum Markaðsviðskipta og tilkynntur til starfsmanna launadeildar sem hafi á engan hátt getað haft upplýsingar um hvernig staðið hafi verið að útreikningi og hafi ekki haft vald til að hafna samþykktum launagreiðslum sem tilkynntar hafi verið frá framkvæmdastjórum bankans. Sóknaraðili hafi, sem yfirmaður Markaðsviðskipta, því haft fullt forræði á því að ákveða launaauka sína og annarra starfsmanna sviðsins. Af þessu sjáist að gögnin séu að öllu leiti ónothæf til stuðnings kröfu sóknaraðila. Þá komi fram í dómskjali 10 í kafla um Tekjumælingar Markaðsviðskipta Glitnis að grundvöllur tekjumyndunar hafi í raun verið á huldu í september og október 2008. Jafnframt komi fram í sama kafla í dómskjali 10 að skráningar í tölvukerfi bankans hafi verið ábótavant varðandi gjaldeyrismiðlunina. Verði að telja útilokað að á þeim örfáu dögum sem varnaraðili hafi verið starfandi í október 2008 hafi tekjur Markaðsviðskipta verið um 1.000.000.000 krónur. Hvað þá að tekjur septembermánaðar hafi verið um 4.000.000.000 krónur þegar verðmæti hlutabréfa og gengi hafi hrunið. Þær reiknuðu tekjur í september og október sem sóknaraðili byggi kröfu sína á, eigi ekki rætur í hefðbundnum viðskiptum Markaðsviðskipta heldur afleiðingum bankahrunsins s.s. gengisfalli krónunnar og hruni hlutabréfa í skráðum félögum þ.m.t. bönkunum. Þessar reiknuðu tekjur hafi þannig aldrei runnið til bankans. Að mati varnaraðila hafi sóknaraðili ekki sýnt fram á grundvöll kröfu sinnar á hendur varnaraðila. Sóknaraðili beri sönnunarbyrði fyrir því að hann eigi kröfu á varnaraðila. Sönnun um það hafi ekki tekist og sé grundvöllur kröfunnar með öllu óljós Hvað þetta varði fullnægi kröfulýsing sóknaraðila ekki skilyrðum 117. gr. laga nr. 21/1991. Í ljósi ofangreinds telji varnaraðili að sóknaraðili hafi á engan hátt sýnt fram á grundvöll þessarar kröfu sinnar.

Hvað varði útreikning sóknaraðila og starfsmanna markaðsviðskipta á kröfu sóknaraðila sé jafnframt byggt á því að sóknaraðili hafi haft heimild til að leiðrétta afturvirkt útreikning sem þennan. Í þessu sambandi sé vísað ákvæðis þar að lútandi í samningi aðila frá 8. október 2001.

Varnaraðili kveðst jafnframt gera kröfu um greiðslu málskostnaðar úr hendi sóknaraðila. Byggi hann kröfu sína um málskostnað á 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, en krafa um virðisaukaskatt af málskostnaði byggi hann á lögum nr. 50/1988 um það efnis. Varnaraðili sé ekki virðisaukaskattskyldur og beri honum því nauðsyn til að fá dóm fyrir þeim skatti úr hendi sóknaraðila.

Varnaraðili kveðst vísa til laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl., laga um fjármálafyrirtæki nr. 161/2002, hlutafélagalaga nr. 2/1995, laga um ábyrgðarsjóð launa nr. 88/2003, laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 og meginreglna gjaldþrota-, samninga- og kröfuréttar. Kröfu um málskostnað styðji varnaraðili við XXI. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Krafa um virðisaukaskatt sé byggð á lögum nr. 50/1988.

Við munnlegan málflutning kvaðst varnaraðili byggja á að dómur Hæstaréttar 6. júní 2012 í máli nr. 367/2012: I-kk-nf R-kk-nf J-kk-nf gegn Glitni hf. hefði ekki fordæmisgildi í máli þessu. Vísaði hann einkum til þess að hafa þyrfti í huga að staða sóknaraðila sem yfirmanns sviðsins væri önnur en staða málsaðila í nefndu máli.

IV

Í greinargerð sinni skoraði varnaraðili á sóknaraðila að sanna fjárhæð kaupaukagreiðslu sinnar og kvað það afstöðu varnaraðila að hún eigi ekki rétt á sér. Sóknaraðili beri sönnunarbyrði fyrir ætlaðri kröfu og verði ekki séð að hann geti gert það á annan hátt en með dómkvaðningu matsmanna.

Sóknaraðili varð ekki við áskorun varnaraðila um dómkvaðningu matsmanna. Málsaðilar hafa sameiginlega lagt fyrir dóminn endurrit af skýrslugjöf vitna í máli I-kk-ef R-kk-ef J-kk-ef gegn Glitni hf. en í því máli fór fram sönnunarfærsla um grundvöll tekjumælinga Markaðsviðskiptasviðs varnaraðila. Var þar tekin skýrsla af R-kk-þgf T-kk-þgf G-kk-þgf, forstöðumanni launadeildar varnaraðila, B-kvk-þgf K-kvk-þgf M-kvk-þgf, starfsmanni á starfsmannasviði varnaraðila, F-kk-þgf R-kk-þgf S-kk-þgf, sem tók þátt í að innleiða umrætt kaupaukakerfi og K-kk-þgf F-kk-þgf, sem starfaði við tekjumælingar varnaraðila. Við aðalmeðferð þessa máls var m.a. tekin skýrsla af H-kk-þgf Þ-kk-þgf H-kk-þgf sem einnig vann við tekjumælingar ásamt K-kk-þgf F-kk-þgf.

Eftir að varnaraðili lagði fram greinargerð sína lagði sóknaraðili fram bókun með áskorunum til varnaraðila þar sem hann vísaði m.a. til þess að í greinargerð varnaraðila kæmu fram fullyrðingar sem væru órökstuddar auk þess að gögn fylgdu þeim ekki. M.a. byggi varnaraðili á því að sóknaraðila beri að leggja fram upplýsingar og gögn sem sóknaraðili hafi ekki aðgang að, en varnaraðili hafi í vörslum sínum. Sóknaraðili vísaði til þess að hann hefði lagt fram dómskjal þar sem komi fram sundurliðun tekna markaðsviðskipta vegna gjaldeyrisstýringar, gjaldeyrismiðlunar, verðbréfamiðlunar og afleiðudeildar á árunum 2007 og 2008. Þetta séu rauntölur úr tölvukerfum varnaraðila sem verið hafi grundvöllur launaauka til starfsmanna markaðsviðskipta. Varnaraðili hafi aðgang að öllum bókhaldsgögnum fyrir umrætt tímabil. Skorað sé á varnaraðila að færa fram gögn, telji hann framsetningu sóknaraðila um þetta efni ekki rétta. Þá kveður sóknaraðili að varnaraðili fullyrði í greinargerð að tekjur í september og október eigi ekki rætur í „hefðbundnum viðskiptum“ markaðsviðskipta heldur séu þær afleiðingar bankahrunsins. Kveðst sóknaraðili skora á varnaraðila að færa fram gögn umræddum fullyrðingum til stuðnings. Þá kveður sóknaraðili að varnaraðili dragi í efa að tekjur markaðsviðskipta í september og október 2008 séu þær sem sóknaraðili hafi fært fram úr tölvukerfum bankans. Sé skorað á sóknaraðila að leggja fram gögn um tekjur markaðsviðskipta umrædda mánuði.

Varnaraðili kvaðst ekki telja hafa þýðingu að leggja fram gögn varðandi tímabil sem ekki tengist ágreiningi aðila. Vísar varnaraðili til þess að dómskjal nr. 10 veiti innsýn í að honum sé ómögulegt að leggja fram réttar bókhaldstölur, en í nefndu dómskjali komi m.a. fram: „virkni bókhalds bankans var ekki til fyrirmyndar í september og október 2008 sem lýsir sér í erfiðleikum við gagnaöflun.“ Í bókun varnaraðila kveðst hann ítreka áskorun sína um að sóknaraðili fái dómkvadda matsmenn til að sanna fjárhæð kaupaukagreiðslu sinnar enda sé það afstaða varnaraðila að hún eigi ekki rétt á sér.

V

Ágreiningur aðila hér fyrir dómi lýtur eingöngu að því hvort sóknaraðili eigi rétt til launaaukagreiðslu vegna mánaðanna september og október 2008. Fyrir liggur að krafa hans um launaauka byggir á því að Markaðviðskiptadeild varnaraðila hafi haft tekjur umrædda tvo mánuði samtals að fjárhæð 1.568.677.900 krónur vegna VBR-hluta en 3.420.864.235 krónur vegna FX-hluta og honum beri samkvæmt samningi 8. október 2001, með síðari breytingu, að fá launaaukagreiðslu sem nemur 0,24% hluta af 1.568.677.900 krónum og 0,68% hluta af 3.420.864.235 krónum. Óumdeilt er með aðilum að þetta samsvarar 27.026.704 krónum sem er dómkrafa sóknaraðila í þessum lið. Ekki hefur verið sýnt fram á að fyrrnefndur samningur aðila skuli ekki hafa gildi.

Með dómi Hæstaréttar 6. júní 2012 í máli réttarins nr. 367/2012 var m.a. fjallað um sambærilega kröfu undirmanns sóknaraðila í starfi hjá Markaðsviðskiptadeild varnaraðila. Hafði sá maður gert sambærilegan samning við varnaraðila sem byggði á sömu forsendum utan að hlutfallstölur voru aðrar. Var í því máli lagt til grundvallar að tekjur markaðsviðskiptasviðs varnaraðila hafi í ágúst og september 2008 verið þær sem að framan greinir. Hefur varnaraðili ekki teflt fram neinum þeim röksemdum eða nýjum upplýsingum sem gætu gert það að verkum að litið yrði með öðrum hætti á þann kröfugrundvöll sem í því máli var viðurkenndur, eða stutt það haldbærum rökum hvers vegna sóknaraðili ætti ekki að sitja við sama borð og samstarfsmenn hans, en ekki er unnt að fallast á með varnaraðila að staða hans sem yfirmanns umræddrar deildar geti ein og sér breytt nokkru hér um. Liggur enda ekkert fyrir um að hann hafi haft afskipti af því hvernig tekjugrunnur launaaukans var ákveðinn vegna umræddra mánaða og bera vætti fyrrum starfsmanna varnaraðila þvert á móti það með sér að umræddar upplýsingar hafi verið fengnar úr tölvukerfum bankans með sama hætti og áður hafði tíðkast. Verður hér að árétta það sem fram kemur í forsendum nefnds dóms að sóknaraðili byggir kröfu sína á upplýsingum úr tölvukerfi varnaraðila og verður hann ekki að réttu látinn bera hallan af því ef skort hefur á að upplýsingum hafi þar réttilega verið haldið til haga. Verður að telja að það hefði staðið varnaraðila nær að láta framkvæma rannsókn sem rennt hefði getað stoðum undir fullyrðingar hans um að umræddum tekjuskráningarupplýsingum væri ábótavant. Má hér að sínu leyti einnig horfa til 4. mgr. 116. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, en þar greinir að dómur hafi fullt sönnunargildi um þau málsatvik sem í honum greini þar til hið gagnstæða sé sannað. Þá verður ekki séð að heimild sú sem varnaraðili vísar til að standi til endurskoðunar fjárhæða samkvæmt samingi aðila frá árinu 2001 breyti hér nokkru enda hefur varnaraðili ekki að því er séð verður endurreiknað umræddan tekjugrunn markaðsviðskiptadeildar. Er málsástæða varnaraðila í þessa veru því haldlaus. Með vísan til framangreindra röksemda, sem og á grundvelli forsendna dóms Hæstaréttar 6. júní 2012 í máli nr. 367/2012 er það niðurstaða dómsins að varnaraðila hafi ekki tekist að renna fullnægjandi stoðum undir fullyrðingar sínar um að annað skuli eiga við um sóknaraðila þess máls en um samstarfsmenn hans, sem þegar hafa fengið viðurkenndar kröfur sínar um umsamda hlutdeild í tekjum markaðsdeildar varnaraðila mánuðina september og október 2008. Að fenginni þessari niðurstöðu er ekki tölulegur ágreiningur í málinu og verður krafa sóknaraðila því tekin til greina eins og hún er fram sett.

Með hliðsjón af þessum málsúrslitum sem og atvikum öllum þykir rétt að varnaraðili greiði sóknaraðila málskostnað sem þykir hæfilega ákveðinn með þeirri fjárhæð sem nánar greinir í úrskurðarorði. Við þá ákvörðun hefur verið tekið tillit til skyldu til greiðslu virðisaukaskatts af málflutningsþóknun.

H-kk-nf B-kk-nf héraðsdómari kveður upp úrskurð þennan.

Ú R S K U R Ð A R O R Ð

Krafa sóknaraðila, J-kk-ef B-kk-ef, að fjárhæð 38.030.611 krónur er viðurkennd við slitameðferð varnaraðila, Glitnis hf. og nýtur krafan stöðu í skuldaröð sem almenn krafa samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl.

Varnaraðili greiði sóknaraðila 1.255.000 krónur í málskostnað.

H-kk-nf B-kk-nf