E-6342/2007

Mál þetta, sem dómtekið var 26. nóvember sl., er höfðað með stefnu birtri 20. september 2007.

Stefnandi er Æ-kk-nf F-kk-nf, Þrastarhöfða 29, Mosfellsbæ.

Stefndi er Matstofa Vesturbæjar ehf., Hávallagötu 29, Reykjavík.

Dómkrafa stefnanda er sú, að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnanda 813.447 krónur auk dráttarvaxta frá 15. maí 2007 til greiðsludags og allan málskostnað.

Dómkröfur stefnda eru þær, að hann verði sýknaður af öllum kröfum stefnanda og að stefnandi verði dæmdur til að greiða stefnda málskostnað.

Stefnandi lýsir atvikum, málsástæðum og lagarökum sínum svo að hann hafi um nokkurt skeið verið starfsmaður stefnda sem kokkur. Hann hafi síðan sagt upp þessu starfi sínu og starfsskyldum hans hafi lokið þann 15. maí 2007 samkvæmt uppsögninni. Hafi hann þá átt að fá greidd umsamin laun sem svo ekki hafi orðið, og hafa eftirgangsmunir hans við stefnda komið fyrir ekki.

Umrædd krafa stefnanda á hendur stefnda sundurliðast svo:

1. Laun maí 2007 kr. 300.046

2. Laun júní 2007 kr. 300.046

3. Orlofsuppbót 2007 kr. 23.000

4. 1/2 desemberuppbót kr. 20.900

5. 1,36 dagar áunnið orlof orlofsárið

2007-2008 kr. 19.432

6. 1/2 mánuður ógreidd veikindalaun 2007 kr. 150.023

Samtals kr. 813.447

Fyrstu fimm töluliðirnir séu í samræmi við kjarasamninga og um þá sé ekki ágreiningur milli aðila. Varðandi sjötta töluliðinn kveðst stefnandi hafa verið frá vinnu í fjórar vikur vegna fótaaðgerðar, en einungis fengið greiddar tvær vikur af þessum fjarvistum. Hinar tvær hafi verið dregnar af sumarleyfi hans og þær eigi hann að fá greiddar.

Stefnandi hafi sent stefnda innheimtubréf, dags. 25. júní 2007, og krafið hann meðal annars um greiðslu framangreindrar fjárhæðar auk dráttarvaxta frá 15. maí 2007 og innheimtukostnaðar innan 7 daga að viðlagðri málsókn ella. í bréfi lögmanns stefnda, dags. 2. júlí 2007, er kröfum stefnanda í raun hafnað. Sé því málssókn þessi nauðsynleg.

Stefnandi styður kröfu sína við ráðningarsamning aðila og viðkomandi kjarasamning eftir því sem við á. Hann byggir á meginreglum vinnu-, kröfu- og samningaréttar um efndir fjárskuldbindinga og samninga. Vaxtakrafan styðjist við lög um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001. Stefnandi skírskotar til 129. - 130. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991 hvað varðar kröfuna um málskostnað. Málskostnaðarreikningur verður lagður fram undir rekstri málsins.

Af hálfu stefnda er málavöxtum og málsástæðum lýst svo að stefnandi hafi unnið sem matreiðslumaður hjá stefnda, fyrst að Tæknigarði, þar sem stefndi rak matstofu a.m.k. árin 2004 og 2005, en flutti síðan starfsemi sína í Þjóðarbókhlöðuna í byrjun árs 2006.

Við starfsemina í Tæknigarði muni stefnandi hafa annast þrif á veitingastaðnum í aukavinnu og fengið það greitt með kr. 30.000 á mánuði, sú greiðsla hafi að sjálfsögðu fallið niður við flutning í Bókhlöðuna, enda hafi stefnandi engin aukastörf annast þar.

Stefnandi kveðist hafa fengið frá upphafi starfs síns kr. 30.000 á mánuði og viðurkenni þar með að hafa greitt sér úr svokölluðum Eldhúskassa allt árið 2006 og janúar og febrúar 2007 kr. 30.000 á mánuði eða samtals í 14 mánuði kr. 420.000, sem ekki séu laun og krafist sé skuldajafnaðar á.

Kassastrimlar, eða kvittanir stefnanda muni hafa horfið eftir að hann hafi sagt upp.

Samkvæmt upplýsingum stefnanda sjálfs í hafi hann tekið út vörur til síns heimilis hjá Stórkaupum (þ.e. verslun Baugs til úttektar fyrir atvinnufyrirtæki), a.m.k. að fjárhæð kr. 20.000 á mánuði frá ársbyrjun 2006 til og með febrúar 2007, samtals 14 mánuði, alls kr. 280.000. Stefnandi telji að þetta hafi verið kaupuppbót og með samþykki forsvarsmanns stefnda. Stefndi mótmælir því, en ef hann hafi vitað af einhverjum úttektum stefnanda hafi hann litið svo á að stefnandi væri að leitast við að fá betra verð og hafi ætlast til að stefnandi endurgreiddi fyrirtækinu.

Þessum 2 úttektarliðum stefnanda er mótmælt, enda hafi hann verið á mjög háu kaupi og ekkert réttlætt aukagreiðslur. Hann hafi yfirleitt unnið sem svarar 75% vinnu, þ.e. frá kl. 8- 9 að morgni til kl um 14 e.h., aðeins á virkum dögum.

Varðandi ógreidd veikindalaun 2007 ( á sennilega að vera 2006), geti það ekki staðist, því hann hafi fengið full laun bæði árin 2005 og 2006, og ekkert dregið af honum. Ef hann hafi ruglað saman sumarleyfi sínu við veikinda tímabilið sé það hans ákvörðun. Ekki muni heimilt að flytja greiðslur fyrir veikindaleyfi milli ára. Stefnandi hafi aldrei framvísað læknisvottorði.

Samkvæmt framansögðu hafi stefnandi skammtað sér út úr fyrirtækinu á 14 mánuðum kr. 700.000 og séu þá vextir ekki taldir, en stefnufjárhæðin sé kr. 663.424 þegar dregin hafi verið frá krafa um veikindaleyfi. Úttektum þessum er mótmælt sem heimildarlausum og krafist skuldajafnaðar við stefnukröfuna, enda muni heimilt að skuldajafna launakröfum við skuldir hjá atvinnurekanda við starfslok.

Að lokum skal þess getið, að stefnandi var ekki í neinu stéttarfélagi og ekki voru af honum dregin félagsgjöld né greitt fyrir hann sjúkratryggingargjald og því enginn ráðningarsamningur í samræmi við kjarasamning.

NIÐURSTAÐA

Stefnandi krefst dráttarvaxta án þess að afmarka kröfuna nánar, en í kafla um lagarök í stefnu er vísað til laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu. Samkvæmt d. lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála skal í stefnu greina svo glöggt sem verða má dómkröfur þar á meðal um vexti. Sambærilegt ákvæði eldri laga var skýrt svo að dráttarvextir verði ekki dæmdir nema vaxtafótur sé tilgreindur í stefnu, sbr. dóm Hæstaréttar í máli nr. 216/1982, sem birtur var í dómasafni 1983 bls. 2200. Í 11. gr. laga nr. 38/2001 er að finna heimild sem víkur frá þessum kröfum en þar kemur meðal annars fram að sé krafist dráttarvaxta samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laganna megi dæma slíka vexti, enda þótt hundraðshluti þeirra sé ekki tilgreindur í stefnu. Þar sem dráttarvaxtakrafa gagnáfrýjanda er hvorki mörkuð með því að tilgreina ákveðinn vaxtafót né með vísun til 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 verður ekki hjá því komist að vísa henni frá héraðsdómi án kröfu.

Af hálfu stefnda er því ekki mótmælt að stefnandi eigi ógreidd laun hjá stefnda samkvæmt liðum 1-5 í stefnu samtals 663.424 krónur. Hins vegar er því haldið fram að stefnandi skuldi stefnda vegna úttekta á matvöru og peningaúttektar úr kassa. Þá er því mótmælt að stefnandi eigi kröfu til launa í veikindum á árinu 2006. Enn fremur að stefndi hafi ekki skilað fullri vinnuskyldu.

Fram kom hjá vitninu H-kvk-þgf M-kvk-þgf S-kvk-þgf stefnanda væri greiddar 30.000 krónur úr kassa án þess að frekari grein væri gerð fyrir því og að hann hefði heimild til að taka út vörur að andvirði 20.000 krónur. Vitnið J-x-x T-kvk-nf bar á sömu lund um kjör stefnanda hvað þetta varðar. Verður því ekki fallist á það með stefnda að hann eigi kröfu á hendur stefnanda vegna úttekta þessara. Þá liggja engin gögn fyrir um viðveru stefnanda á vinnustað sem styðja staðhæfingar um að hann hafi ekki skilað fullri vinnuskyldu.

Á hinn bóginn liggja ekki fyrir gögn um veikindi og læknismeðferð stefnanda vegna kröfu hans um laun vegna veikinda í orlofi á árinu 2006 og er því þessum kröfulið stefnanda hafnað.

Samkvæmt öllu framansögðu verða úrslit málsins þau að stefndi verður dæmdur til að greiða stefnanda 663.424 krónur.

Eftir úrslitum málsins verður stefndi dæmdur til að greiða stefnanda 250.000 krónur í málskostnað.

DÓMSORÐ

Kröfu stefnanda um dráttarvexti er vísað frá dómi.

Stefndi, Matstofa Vesturbæjar ehf., greiði stefnanda, Æ-kk-þgf F-kk-þgf, 663.424 krónur.

Stefndi greiði stefnanda 250.000 krónur í málskostnað.

A-x-x V. M-kk-nf