S-20/2020

Mál þetta, sem dómtekið var að lokinni aðalmeðferð 5. maí, er höfðað með ákæru lögreglustjórans á [...], útgefinni 6. janúar 2020, á hendur X, kt. 000000- 0000, óstaðsettum í hús, fyrir stórfellt ofbeldisbrot í nánu sambandi gegn þáverandi sambýliskonu sinni, Y, kt. 000000- 0000, með því að hafa endurtekið og á alvarlegan hátt að [...] við [.....] í [...] ógnað lífi, heilsu og velferð Y, á árunum 2015- 2017, með sérstaklega sársaukafullum og meiðandi líkamsmeiðingum, hótunum og andlegu ofbeldi, svipt hana frelsi sínu og með háttsemi sinni misnotað freklega yfirburðastöðu sína gagnvart Y, sem hér nánar greinir;

1. Þann 8. október 2015 ráðist að Y á þáverandi heimili þeirra á [...], með þeim afleiðingum að miðhandarbein litlafingurs brotnaði.

2. Þann 19. desember 2016 á þáverandi heimili þeirra á [...], slegið hana í andlitið og gripið um vinstri upphandlegg og sparkað í vinstri síðu hennar. Urðu afleiðingar háttsemi ákærða þær að Y hlaut mar yfir vinstra kinnbeini og kinn og uppá gagnauga, marbletti á vinstri upphandlegg og var hvellaum yfir rifbeinum út undir vinstri síðu og sterkur grunur um rifbrot þar.

3. Með því að hafa, á tímabilinu 16. júní 2017 til 18. júní 2017 svipt Y frelsi sínu og haldið henni nauðugri að [...] við [...]í [...]og á þeim tíma endurtekið og með alvarlegum hætti beitt hana ofbeldi með sérstaklega sársaukafullum og meiðandi hætti, sem stóð yfir með með hléum allan tímann, en ákærði dró Y á hárinu um húsið, snéri hana niður, lamdi hana ítrekað, kýldi hana víðsvegar í líkamann og andlitið, lyft henni upp og kastaði í gólfið, barði í baugfingur vinstri handar með kúluhamri og með háttsemi sinni ógnaði hann lífi hennar, heilsu og velferð auk þess að hóta henni öðrum líkamsmeiðingum og lífláti og beitt hana andlegu ofbeldi, sem hér nánar greinir;1. Með því að hafa þann 17. júní 2017, kýlt Y í gagnaugað og undir herðablaðið með krepptum hnefa, felldi hana í gólfið, tuskað hana- og henti til, sparkað í hana og þrengdi með fótum sínum að hálsi hennar svo henni lá við köfnun.

2. Með því að hafa þann 17. júní ráðist að Y og hótað henni að ganga frá henni, lyft henni þversum upp í höfuðhæð og skellt henni á bakið á stofugólfið og ítrekað lamið og sparkað í líkama hennar. Einnig þrýsti ákærði hnénu á bringu hennar þannig að henni lá við köfnun, beit hana í nefið og hægri kinn, kýldi hana í bringuna, undir rifbeinin og sló hana utanundir með höndunum.

3. Með því að hafa, að morgni 18. júní 2017, beitt Y sérstaklega grófu ofbeldi, ráðist að henni með hamri og hótað henni líkamsmeiðingum með hamrinum, og slegið til hennar með hamrinum og hafi eitt höggið hæft hana í vinstri höndina.

Urðu afleiðingar árása ákærða á tímabilinu 16. til 18. júní 2017 þær að Y hlaut marbletti á handleggjum, höndum og bol auk ganglima, sár í hársverði, stirðar og sárar hreyfingar í hálsi, báðum öxlum og baki og mjög auman blett á neðsta hluta brjóstbein og beinbrot í baugfingri vinstri handar.

Telst þessi háttsemi ákærða varða við 1. og 2. mgr. 218. gr. b. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Ákærði kveðst hafa, sbr. 2. tl. ákæruliðar 3, „lyft brotaþola langsum og smellt henni niður á gólf.“ Að öðru leyti neitar ákærði sök. Hann krefst vægustu refsingar sem lög leyfi samkvæmt ákærulið 3, en sýknu að öðru leyti. Sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði.

Úrskurður héraðsdóms um að ákærða yrði gert að víkja úr sal meðan brotaþoli gæfi skýrslu var felldur úr gildi með úrskurði Landsréttar í máli nr. [...].

Málavextir

Ákærði og brotaþoli voru í sambandi um nokkurra ára skeið. Mun upphaf þess hafa verið haustið 2014 eða 2015 en því lokið í júní 2017. Munu þau hafa verið í sambúð, fyrst á [...]en svo á [...]. Eftir sambandsslit í júní 2017 flutti brotaþoli til [...]og þangað mun ákærði hafa flutt til hennar snemma árs 2018 og þau þar búið saman í einhverja mánuði.

Samkvæmt frumskýrslu lögreglu var óskað aðstoðar lögreglu á [...]hinn 19. júní 2017 vegna áverka á konu. Lögregla kom þangað kl. 14:00 og greindi læknir þá frá því að konan, Y, brotaþoli í málinu, væri búin í skoðun en eftir væri að taka röntgen- myndir. Vildi konan ræða við lögreglu áður en það yrði gert. Lögregla hitti brotaþola sem var með syni sínum, A. Í frumskýrslunni segir að lögregla hafi séð áverka í andliti brotaþola. Er haft eftir brotaþola í skýrslunni að áverkar á henni væru eftir X, ákærða í máli þessu; áverki hægra megin í andliti væri eftir að ákærði hefði bitið hana, áverki vinstra megin í andliti væri eftir að hann hefði kýlt hana, hrufl á á hálsi væri eftir hálstak, mar á fram- og upphandlegg væri eftir barsmíðar en þær hefðu verið svo miklar að brotaþoli gæti ekki gert grein fyrir einstökum atriðum. Hún viti ekki hvernig hún hafi orðið fyrir áverka á baki en líklega hafi hún lent utan í einhverju. Haft er eftir brotaþola að þau ákærði hafi verið par en hafi verið að slíta samvistum. Þau hafi tæmt hús sitt á [...] og brotaþola vantað samastað um eina nótt. Ákærði hafi boðið gistingu hjá vinkonu sinni í [...] og í framhaldinu hafi ákærði náð í brotaþola og farið með til [...]. Eftir að þangað hafi komið hafi hann tekið að berja brotaþola, lyfta henni upp og kasta í gólfið, kýla í líkama og andlit og hafi barið á baugfingur vinstri handar með kúluhamri. Hafi hann hótað henni líkamsmeiðingum og lífláti. Á meðan á þessu hefði staðið hefði vinkona ákærða, B, verið heima en þær tvær nær ekkert mátt tala saman. Ákærði hafi alltaf þurft að vita hvar í húsinu brotaþoli væri og hafi hann haldið henni þar nauðugri frá 16. til 18. júní þegar hún hafi náð að sleppa út og komast til vinafólks, „E “og D, og hafi dóttir brotaþola náð í hana þangað. Í skýrslunni er haft eftir brotaþola að ákærði hafi oft gengið í skrokk á henni í sambandi þeirra. Þá er haft eftir henni að B eigi heima [...]nálægt [...]. Brotaþoli viti ekki frekari deili á henni.

Í skýrslunni kemur fram að varðstjóri [...], lögregluþjónn 2, hafi kannað málið og í ljós hafi komið að vettvangur væri íbúðarhúsið [...] í [...]. Þar á heima B. [...]. Í skýrslunnisegir að lögregluþjónninn hafi rætt við B sem hafi lýst atvikum með nokkuð svipuðum hætti og brotaþoli. Í skýrslu segir að kl. 17:15 hafi verið farið með B á lögreglustöð í [...].

Samkvæmt lögregluskýrslu kom brotaþoli á lögreglustöðina í [...]kl. 16:34 hinn 19. júní og kærði ákærða „fyrir líkamsárás, frelsissviptingu, hótanir og heimilisofbeldi gagnvart sér í [...] í [...] dagana 16.- 18. júní 2017.“ Daginn eftir kom hún að nýju til skýrslutöku og var tilefni þess það, að í skýrslutökunni daginn áður hafði henni verið gerð grein fyrir efni 65. en ekki 117. gr. laga um meðferð sakamála. Var henni kynnt efni síðarnefndu greinarinnar og kvaðst brotaþoli vilja standa við framburð sinn.

Ákærði gaf skýrslu hjá lögreglu 11. febrúar 2019. Í samantekt lögreglu segir að ákærði hafi verið spurður um afstöðu sína til málsins og er haft eftir honum: „þetta er svolítið mikið, þetta var ekki svona.“ Spurður um afstöðu til meintrar líkamsárásar er haft eftir honum að hann hafi „hrist [brotaþola] og tuskað hana svolítið til fyrir framan B “, en hann hafi verið ásáttur við brotaþola, þar sem hún hafi farið til vinkonu sinnar í [...], D. [...]. Ákærði og brotaþoli hefðu fengið að gista hjá B og ákærði hefði orðið mjög reiður [...] vegna samskipta brotaþola við D. Er haft eftir ákærða að hann hafi hlaupið á sig, hann hafi tuskað brotaþola til og öskrað á hana og hann hafi ekki átt að gera það. Þá segir í samantektinni að ákærði hafi sagt að hann hafi tekið í föt brotaþola að framanverðu, hrist hana og lagt í gólfið. B hafi setið og horft á þetta. Sjái hann mjög eftir þessu og sé þetta ömurlegt. Spurður hvað hann hafi öskrað á brotaþola hafi hann svarað að hann myndi það ekki, þegar desibelin færu yfir 170 missti hann dómgreindina.

Í málinu er upptaka af skýrslutökunni. Kemur þar fram að ákærði er spurður um hugsanlegt ofbeldi gagnvart brotaþola áður. Ákærði vísar til þess að hann hafi slegið brotaþola utanundir og segir að slíkt sé ofbeldi. Hann er spurður hvort hann hafi gert eitthvað annað en það og svarar að hann sé „bara eitt ofbeldis stykki“ og þetta hafi verið „erfiðir tímar“. Nánar spurður um orðalag sitt, að hann sé ofbeldis stykki, segirhann: „nei ég segi svona“, hún sé[...] en hann sjálfur [...], hann hafi verið kærður fyrir ofbeldi og væri skapmikill. Þegar þau færu að rífast og yrðu ósátt og brotaþoli færi á bak við hann gerðust svona hlutir þó þeir ættu ekki að gerast. Hann væri mjög leiður yfir því. Í framhaldi af þessu var ákærði spurður hvaða ofbeldi hann hefði beitt brotaþola áður og svarar að hann hafi tvívegis rekið henni kinnhest „og einu sinni í öxl“ en ekki annað.

Í skýrslutökunni var ákærði mældur og vigtaður. Í fötum og skóm var hann [...].

Við rannsókn málsins afhenti E lögreglu síma sinn í þágu rannsóknarinnar. Samkvæmt rannsókn á símagögnum hringdi ákærði í síma E kl. 22:42 hinn 16. júní og tíu mínútum síðar hringdi E í ákærða. Tíu mínútum eftir það hringdi ákærði í E. Hinn 17. júní hringdi ákærði tvisvar í númer E, klukkan 16:59 og kl. 18:23. Þá kemur fram að kl. 13:28 hinn 18. júní var hringt úr síma F í símanúmer E.

Á umræddum tíma áttu E og D heima á [...]í [...]. Samkvæmt gögnum lögreglu er bein loftlína milli þess heimilis og [...]metrar.

Tæknideild lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu rannsakaði vettvang og hófst rannsóknin 19. júní kl. 17:40. Í niðurstöðum rannsóknarinnar segirmeðal annars: „Ekki fundust blóðug ummerki á vettvangi við vettvangsrannsókn tæknideildar. Slíkt útilokar ekki að líkamsmeiðingar af einhverju tagi og/eða frelsissvipting hafi farið þar fram. Á vettvangi fannst úlpa brotaþola og í henni blóðblettir á nokkrum stöðum.“ Í gögnum kemur fram að blettirnir voru sjáanlegir á hettu og hægri ermi ofarlega, og vinstri ermi neðarlega. Þá hafi mátt sjá rauðleita bletti á innanverðri hettu og á bakhlið hægri ermi. Sýni voru send til dna- greiningar og niðurstaðan var sú að sýnin höfðu sama snið og samanburðarsýni úr brotaþola.

Í gögnum tæknideildar er að finna myndir af bletti á gólfi og bletti á vegg við inngang að eldhúsi og kemur fram í skýringar texta að grunur hafi leikið á að væru blóðblettir. Niðurstaða rannsóknar hafi hins vegar orðið sú að svo væri ekki.

Í málinu liggur upplýsingaskýrsla lögreglu, dags. 18. desember 2017. Kemur þar fram að lögregla hafi rætt við nafngreindan lögmann, sem tilnefndur hafi verið réttargæzlumaðu r brotaþola. Hafi lögmaðurinn upplýst að brotaþoli hafi sérstaklega óskað eftir að ekki yrði lögð fram skaðabótakrafa í málinu. Þá er í málinu ljósrit ódagsetts skjals, undirritað af sama lögmanni og brotaþola. Segir þar að brotaþoli hafi óskað eftir við lögmanninn að fallið yrði frá lögreglurannsókn á hendur ákærða og falli brotaþoli frá framburði sínum fyrir lögreglu.

Í málinu liggur vottorð um brotaþola, dags. 19. júní 2017, undirritað af G lækni, sem þá starfaði á [...] en er nú látinn. Þar segir um brotaþola: „Varð fyrir áverkum af fyrrum sambýlismanni sem tók hana nauðuga inn á heimili sitt í [...] og hélt henni þar 16. júní til 18. en þá komst hún út. Hafði hún þá mátt þola 2 árásarlinnur aðra 16. og hina 17. þar sem hann lamdi hana, sparkaði og hrinti auk þess að sitja og liggja ofan á henni. [...]. Ekki beitt hana kynferðislegu ofbeldi. Við skoðun eru víða marblettir á handleggjum, höndum og bol auk ganglima. Sjá nánar af ljósmyndum teknum af lögreglu. Hún er með hálfgróið sár í hársverði framarlega á hnakka vi megin. Hún er með stirðar og sárar hreyfingar í hálsi, báðum öxlum og baki. Mjög aumur blettur á neðsta hluta brjóstbeins og sárt að draga djúpt andann. Hún hefur engin taugalæknisfræðileg brottfallseinkenni. Lungnahlustun er eðlileg.“

Í málinu liggur upplýsingaskýrsla lögreglu, dags. 18. desember 2017, undirrituð af lögregluþjóni 3. Í skýrslunni segir: „Við rannsókn málsins aflaði lögreglan sér upplýsingar um niðurstöðu á röntgenmyndatöku sem [brotaþoli] hafði farið í á [...]þann 19. júní vegna þessa máls. Niðurstaðan leiddi í ljós beinbrot í baugfingri vinstri handar.“

Í málinu liggur skjal, stílað á G lækni, dags. 19. júní 2017, og ber með sér að vera vegna brotaþola. Í skjalinu er ritað: „Sjúkrasaga – spurning: Var tekin harkalega upp og fleygt á bakið fyrir tveimur dögum. Einnig mikið mar og verkir í baugfingri vinstri handar. ?brot ?annað“. Þá er skráð í skjalið: „RTG VINSTRI HÖND, FINGUR Það er ódislocerað comminuted brot í caput á distal fjórða phalangs.“ Loks er skráð á skjalið að úrlestur og staðfesting sé H.

Við rannsókn málsins óskað lögregla eftir vottorðum vegna komu brotaþola á [...]og [...]frá 1. janúar 2014 til 19. júní 2017.

Í málinu liggur vottorð um brotaþola, dags. 7. júlí 2017, undirritað af I lækni, framkvæmdastjóra lækninga á [...]. Þar segir: „Þann 08. 10. 2015 leitaði [brotaþoli] á slysastofu [...] hér á [...] síðdegis. Sagðist hún hafa verið að ganga úti með hundinn þegar hún féll aftur fyrir sig og kom illa niður á vinstri hendi. Eftir fallið hafði hún verki í vinstri úlnlið. Við skoðun voru eymsli yfir vinstri úlnliðnum, mest yfir sveifinni. Röntgenrannsókn leiddi hins vegar í ljós aflögun á höfði miðhandarbeins litlafingurs, þ. e. við liðinn milli miðhandarbeinsins og nærkjúku. M-kk-nf var þar yfir við nánari skoðun. Eftir að hafa ráðfært sig við lækni á [...]deild [...] var ákveðið að toga í brotið og fékkst við það mun betri lega. Lagt var gips og fékk sjúklingur ávísað verkjalyfjum. Hún kom að nýju 12. 10. 2015, þ. e. fjórum dögum eftir slysið til að láta lagfæra gipsið. Hafði hún þá nokkuð aðra sögu að segja um orsakir slyssins. Sagðist hún hafa lent í ryskingum við kærasta sinn og afleiðingarnar urðu brot á handarbeini. Þann 17. 12. 2015 var tekin röntgenmynd til þess að kanna legu brotsins og kom þá í ljós aukin skekkja. Var aftur haft samband við [...]deild [.....] en ekki var aðgerðar talin þörf. Hún fékk endurkomutíma til eftirlits og gipstöku þann 13. 11. 2015, ekkert varð af þeirri komu en þ. 29. 10. 2015 leitaði hún á slysastofuna til að láta lagfæra gipsið. Síðan hefur hún ekki leitað til lækna stofnunarinnar vegna afleiðinga ofangreinds slyss.

Í málinu liggur vottorð um brotaþola, dags. 20. júlí 2017, undirritað af J, lækni á [...]. Í vottorðinu segir: „Óskað er eftir vottorði varðandi það þegar [brotaþoli] leitaði [hingað] á síðasta ári eftir ofbeldi af hendi annars manns. Um er að ræða komu [brotaþola] hingað á opna móttöku heilsug þann 23. desember 2016. [Brotaþoli] nefnir við komuna hingað í byrjun hósta en fljótlega beinist talið að kvíða, hún kvaðst vera mjög kvíðin og eins og hengd upp á þráð og undir gríðarlegu álagi og þegar maður fór að spyrja hana betur út í þetta þá kom í ljós að hún kvaðst vera í miklu ofbeldissambandi. Kvaðst hafa kynnst manni þremur til fjórum árum áður og þau hafi leigt saman hér [...]. [Brotaþoli] hafi aldrei búið [...] áður og hafi flutt hingað með þessum manni sem hún lýsir sem [...]. Hún sagði hann haldinn mikilli stjórnunaráráttu og dóminera algjörlega yfir sér og að hann hefði margoft gengið í skrokk á sér, alla vega 10 – 20 sinnum. Síðast hafi það gerst 19. desember eða 4 dögum fyrir komu hennar hingað. Hún lýsti því hvernig hann sló hana í andlitið og greip um vinstri upphandlegg og sparkaði í vinstri síðu á henni. Hún kvaðst aldrei hafa leitað til lögreglu eða kært hann. Hún kvaðst vera skíthrædd við hann og kvaðst vera eins og barinn hundur. Ég lýsi í nótu minni þarna að skv. [brotaþola] virðist hann vera mjög sjúklegur í sinni framgöngu, iðulega þegar hann er búinn að ganga í skrokk á henni þá spyr hann hana hvort hún vilji ekki að hann skutli henni til lögreglunnar svo að hún geti kært hann og hvetur hana í raun til að kæra sig. Hún sagðist alltaf segir „nei nei ég vil ekki kæra þig af hverju ætti ég að gera það“. Hún lýsti þessu hér og við sátum hér í hálftíma á meðan hún var að segja frá þessu öllu saman. Við skoðun 23. 12. 2016 var hún með greinilegt blágult mar yfir vinstra kinnbeini og kinn og upp á gagnauga ca 2- 3 x 8- 10 cm stórt. Fjóra marbletti á vinstri upphandlegg þrjá litla og 1,5 x 1,5 cm stóra og einn stærri sem var 2,5 x 5 cm þessir marblettir sitja utanvert á vinstri upphandlegg. Hún var hvellaum yfir rifbeinum út undir vinstri síðu og sterkur grunur um rifbrot þar.“

E gaf skýrslu hjá lögreglu 29. júní 2017. E féll frá [...]. Í samantekt lögregluþjóns 3 á skýrslutökunni kemur fram að E hafi sagt svo frá að ákærði hafi hinn 16. júní fengið lánaða bifreið E til að sækja brotaþola. E hafi rámað í að daginn eftir hafi brotaþoli komið heim til hans og sambýliskonu hans, D, og verið mjög hrædd. Ákærði hafi komið þangað gangandi og talið brotaþola á að koma með sér aftur. Það næsta sem E muni sé að hann hafi verið í vinnunni á sunnudeginum og D hjá honum að fá sér kaffi, og hafi þá verið hringt í hann. Hafi það verið brotaþoli, komin heim til hans að leita að D, og beðið hann um að koma. E hafi svarað að hann hefði ekki tök á að fara úr vinnunni en D kæmi. Dhafi ekið brotaþola til [...]og sagt E síðar að þá hafi brotaþoli verið öll blá og marin. D-x-x verið brugðið að sjá hvernig hún var.

Í samantektinni er haft eftir E að brotaþoli hafi, er hún hafi komið til þeirra fyrst, verið í uppnámi og hrædd. Hún hafi sagt ákærða ógna sér. Hún hafi verið með einhverja litla marbletti og einn fingur hafi verið „skakkur og ruglaður“. Þá hafi verið mar á hönd. Brotaþoli hafi sagt að hún og ákærði hefðu verið að rífast og hann ýtt við henni. Haft er eftir E að hann hafi ekki skilið þetta þannig að ákærði hefði gengið í skrokk á brotaþola, hann hafi ýtt við henni og hvað fingurinn varðaði hefði það kannski ekki verið óvart en hálfgert slys. Mun alvarlegra ástand hefði verið eftir síðasta tilvikið. Eftir E er haft að ákærði hafi hringt í hann og spurt hvort brotaþoli væri þar stödd og hafi E játað því. Ákærði hafi þá fengið að tala við brotaþola og hafi E lítið heyrt af því samtali. Í framhaldinu hafi ákærði komið á heimilið. Hann hafi skammað brotaþola og gert lítið úr henni en hún svarað honum fullum hálsi. Þau hafi svo farið saman burt. Er brotaþoli hafi komið í annað sinn hafi ákærði hringt aftur, talað við brotaþola og hún í framhaldinu farið aftur til baka. Hún hafi verið í uppnámi. Eftir E er haft að hann muni ekki hvaða áverka hún hafi verið með.

Í málinu liggja útprentuð sms- samskipti sem munu vera milli brotaþola og ákærða á árinu 2020. Hinn 30. maí kl. 22:14 er sent úr númeri sem mun hafa verið [...] númer brotaþola: „Blátt litid blóm eitt er ber nafnid gleim ei mer Ef þig langar að heira i mér eitthvern tima“. Skráð er svarið „Hver er?“ úr síma ákærða en jafnframt er skráð athugasemdin „Mistókst“. Hinn 31. maí kl. 09:45 er sent úr númeri brotaþola: „Hæ gleimdi ad segja ter no mitt tad er“ og svo er skráð [...]símanúmer. Hinn 5. júlí 2020 kl. 05:55 er sent úr númeri brotaþola: „Væri eg fleygyur fugl fligi eg til þin“. Hinn 25. júlí 2020 kl. 08:10 er sent úr númeri brotaþola: „Eg var að grinast ii þer tarna adan“. Hinn 3. september 2020 kl. 03:40 er sent úr númeri ákærða: „Hæ“.

Í málinu er útprentað tölvubréf verjanda ákærða til lögreglustjórans á [...], skráð sent 17. október 2018. Þar vísar verjandi til umboðs ákærða og fer fram á að sér verði send öll gögn málsins er varði brotaþola og sé til rannsóknar hjá embættinu. Lögregluþjónn 3 svarar daginn eftir og vísar til nánar greinds málsnúmers og segir að ákærði muni ekki fá nein gögn úr málinu á því stigi. Hins vegar sé gerð krafa um að hann gefi sig sem fyrst fram við lögreglu á Íslandi svo taka megi af honum skýrslu í málinu en ella verði óskað eftir framsali hans.

Í málinu liggur upplýsingaskýrsla lögreglu, dags. 8. maí 2019. Þar segir að B hafi komið á lögreglustöðina [...]og tilkynnt að ákærði væri búinn að reyna að hafa samband við sig símleiðis undanfarið en hún svari honum ekki. Þá hafi hann beðið nafngreinda systur B um að koma þeim skilaboðum til hennar að hún þurfi að draga framburð sinn til baka en verði fyrir barsmíðum ella. Áður hafi brotaþoli haft samband við B og beðið hana um að draga framburðinn til baka, til að bjarga sambandi brotaþola og ákærða. Í upplýsingaskýrslunni kemur fram að lögregla hafi talað við systur B og er haft eftir henni að hún muni ekki eftir að ákærði hafi talað við hana um B eða málið. Einnig er haft eftir henni að ákærði hafi aldrei beðið hana um að koma til B skilaboðum í þá veru sem rakin hafa verið.

Í málinu liggja útprentuð sms- skilaboð og eru sögð frá B til ákærða 19. september 2017. Þar segir kl. 11:58: „Ef að þú kemur nálægt systur minni eða hótar henni eitthvað meira á einhvern hátt þá skaltu fá að reyna að finna upp á nýtt hvað er lífið! !!!!!!“. Klukkan 12:10 er sent: „Ég er í þunglyndi en þegar mér er engin tillitsemi sýnd þá sýni ég klærnar í orði og verki! !!!!!! So ekki ibba gogg við mig! !! Ég gæti verið meira klikk en þig grunar! !+!“. Klukkan 12:12 er sent: „Svaraðu mér kisi! !!!!!!!!!!“Klukkan 12:19 er sent: [...]. Ákærði svarar kl. 13:40: „Eg skil ekki“. Klukkan 13:43 bætir ákærði við: „ B hringdu bara i mig.“ og kl. 14:22: „Eg vona að smsin seu æluð einhverjum öðrum en mér“.

Í málinu liggur vottorð K sálfræðings, dags. 27. október 2020. Þar segir að lögmaður brotaþola hafi haft samband í tengslum við að brotaþoli þurfi að koma fyrir dóm. Svo segir að brotaþoli hafi verið skjólstæðingur nafngreinds sálfræðings sem nýlega hafi hætt störfum vegna aldurs. Hafi sá sálfræðingur vísað máli brotaþola til K. Svo segir: „Í nýlegu viðtali við [brotaþola] og athugun á líðan hennar kom í ljós að hún hefur alvarleg einkenni áfallastreituröskunar sem rekja má til heimilisofbeldis í sambúðinni með [ákærða] og hættulegrar líkamsárásar og frelsissviptingar sem hún varð fyrir af hálfu hans í júní 2017. [Brotaþoli] hefur lifað í ótta við [ákærða] og henni stendur mikil ógn af honum. Það er því [brotaþola] verulega þungbært að þurfa að veita vitnisburð sinn sem brotaþoli að ákærða viðstöddum. Ef lögregla óskar þess í tengslum við sakamálið, þá mun undirrituð geta veitt ítarlegri upplýsingar um sálrænar afleiðingar heimilisofbeldisins og líkamsárása og frelsissviptingar hans gagnvart [brotaþola] sem hafa haft alvarleg áhrif á andlega og líkamlega heilsu og skert verulega lífsgæði hennar.“

Skýrslur fyrir dómi

Ákærði sagðist hafa verið í nánast daglegum samskiptum við brotaþola á árunum 2015 til 2017. Þau hefðu verið „kærustupar“ á þessum tíma. Sambandið hefði verið „mjög sérstakt“ og mikil notkun á kannabisefnum og áfengi. Hefði ákærði ekki þekkt kannabisnotkun áður. Sambandið hefði oft verið „fínt“, en „oft ekki.“

Ákærði sagði þau hafa hafa sambandið árið 2014 eða 2015 og hefði hann þá átt heima á [...] en brotaþoli á [...]. Ákærði hefði dvalið mikið hjá brotaþola í [...]. Þegar brotaþoli hefði misst húsnæði sitt hefðu þau farið að búa saman á [...], það hefði verið 2015 eða 2016. Þau hefðu slitið sambandi og ákærði hefði leigt [...]með félögum sínum og haldið þar til. Brotaþoli hefði flutt á [...], „ekkert langt frá þessu [...]“, og þau hefðu þá tekið upp samband að nýju. Hefði það verið „frekar stormasamt“ og mikil kannabisnotkun hjá brotaþola. Sjálfur hefði ákærði fengið sér „smá bjór af og til með strákunum á [...]“, en fíkniefni hefði hann ekki notaðað öðru leyti en því að hann hefði fengið sér „stundum að reykja með henni“ kannabis.

Y brotaþoli sagði upphaf sambands þeirra ákærða hafa verið haustið 2014 eða 2015 og hefði verið „bærilegt“ framan af. Um veturinn hefði það farið aðbreytast, „með ofbeldi“. Hún hefði verið slegin utan undir og sparkað í hana. Spurð hvort það hefði verið oft svaraði hún „já, það kom fyrir, já“. Nánar spurð sagðist hún ekki vita hversu oft þetta hefði verið. Spurð hvort það hefði verið oftar en tíu sinnum svaraði brotaþoli: „já ég hugsa það.“ Fyrsta tilvikið hefði verið í nóvember fyrsta árið og hefði ákærði þá gefið sér kinnhest. Þá hefðu brotaþoli átt heima í [...]. Síðasta skiptið hefði verið 15. til 17. júní 2017. Oftast hefði þetta verið að tilefnislausu. Nánar spurð sagðist brotaþoli ekki hafa tölu á því hversu oft ákærði hefði löðrungað sig. Hún sagði að ekki hefði verið sérstaklega mikið rifrildi milli þeirra í sambandinu. Þau hefðu eitthvað drukkið áfengi en ekki neytt annarra vímuefna.

Vitnið L, dóttir brotaþola sagði að ákærði hefði verið „mjög ofbeldisfullur“ í sambandinu við brotaþola. Vitnið sagðist mikið hafa verið í fóstri á yngri árum sínum og ekki hafa séð ákærða beita brotaþola ofbeldi. Vitnið hefði einhvern tíma séð brotaþola með glóðarauga. Þá hefðu eldri systkini vitnisins sagt því að ákærði hefði einhvern tíma handarbrotið brotaþola, en það hefði vitnið ekki séð sjálft.

Vitnið var spurt um hug sinn til ákærða og svaraði að hann væri „ógeðslegur maður“.

Vitnið sagði að brotaþoli ætti sér sögu um fíkniefnanotkun.

Ákæruliður I

Ákærði neitaði sök. Brotaþoli hefði viljað fara á sjúkrahús en hann sagðist ekki minnast þess „að það hefðu verið einhver læti, þannig.“ Hann sagðist ekki vita hvað komið hefði fyrir brotaþola, en hún hefði sagt „að það væri eitthvað í hendinni og svo kom hún til baka og var með einhverjar umbúðir.“ Hún hefði aðspurð sagt að hún væri með brákað bein. Ákærði var spurður hvort þau hefðu verið með hund á sambúðartímanum og sagðist hann hafa tekið að sér hund, [...], sem hefði komið af „slæmu heimili“. Þetta hefði verið á [...], eftir að brotaþoli hefði flutt úr [...]. Hundurinn hefði svo fylgt ákærða á [...]. Þá hefði hins vegar orðið „svo mikið rifrildi og leiðindi hjá okkur að félagi minn fór með hann í sveitina.“ Ákærði hefði ekki getað hugsað sér að hafa dýrið hjá sér á þessum tíma. Ákærði hefði verið „svona inn og út og var eiginlega bara að koma mér í burtu“. Ákærði sagði að brotaþoli hefði stundum farið út að ganga með hundinn og ekki alltaf ráðið við hann.

Ákærði sagði að á þessum tíma hefði frændi hans, M, átt heima á sama stað.

Y brotaþoli sagðiað auk ákærða hefði átt heima á heimilinu M. Vel gæti verið að hann hefði séð atvikið. M hefði kennt sér „hvernig ætti að taka niður [...].“

Brotaþoli sagðist hafa verið á leið úr svefnherbergi þeirra þegar ákærði hefði sparkað í hönd hennar og handarbrotið. Ákærði hefði þá legið í rúminu. Brotaþoli hefði farið til læknis og ákærði ekið henni þangað. Brotaþoli sagðist halda að ákærði hefði „ekkert ætlað að meiða“hana. Þetta hefðiverið „bara í einhverjum fíflagangi“. Þau hefðu verið „eitthvað að gantast“ og „sparka“. Ákærði hefði „hitt svona illa.“ Hún sagðist „efast um að hann hafi gert sér grein fyrir hvað ég var nálægt“. Hún hefði sett höndina aftur fyrir sig þegar sparkið kom. Nánar spurð sagði brotaþoli að sparkið hefði ekki verið óviljaverk og bætti við „þú sparkar ekki svona fast í einhvern án þess að það sé einhver meining á bak við það.“ Brotaþoli sagði að ekki hefðu verið leiðindi milli þeirra í undanfara sparksins. Hugsanlega hefði þetta verið misheppnuð gamansemi. Nánar spurð sagði hún að þegar hún horfði til baka sæi hún „að þetta var kannski ekkert grín af hans hálfu.“

Brotaþoli var spurð um það sem í læknisvottorði segir, að hún hafi verið úti að ganga með hund. Hún sagðist hafa verið „ekki að segja satt“. Hún hefði skammast sín fyrir að maðurinn hennar væri ofbeldismaður.

Brotaþoli sagði að þau hefðu átt hund, en ekki á þessum tíma. Hundurinn hefði komið sama haust. Brotaþoli hefði sinnt hundinum meira en ákærði. Ákærði hefði síðar látið lóga hundinum og kvaðst brotaþoli telja að það hafi verið „vegna þess að hundurinn tók afstöðu með mér gegn honum.“

Brotaþoli sagðistekki hafa verið undir áhrifum þennan dag.

Brotaþoli sagði að þegar hún hefði tjáð sig um atvikið við lögreglu hefði hún trúað að atvikið væri óhapp. Hún hefði ekki viljað trúa að neitt annað gæti verið. Spurð hvers vegna ekki hefði verið lögð fram kæra svaraði brotaþoli að hún hefði ekki ætlað að kæra, hún hefði ætlað „að láta sambandið okkar ganga.“ Hún hefði trúað að breytingar gætu orðið.

Vitnið M sagðist hafa búið með ákærða og brotaþola [...]. Samskipti þeirra væru nú nánast engin.

Vitnið sagði vel hafa farið á með ákærða og brotaþola í sambúðinni. Vitnið var spurt hvort það hefði orðið vart við ofbeldi milli ákærða og brotaþola og sagðist muna eftir einu atviki. Þau hefðu staðið andspænis hvort öðru, blætt hefði úr vör brotaþola og hún hefði sagt ‚líður þér betur núna?‘.„Og þar með var það búið.“

Vitnið sagðist ekki muna eftir því að brotaþoli hafi handarbrotnað í október 2015. Vitnið sagðist ekki muna eftir að hafa ráðlagt brotaþola í samskiptum hennar við ákærða.

Vitnið sagðist ekki muna til þess að ákærði hefði haldið hund á þessum tíma. Það gæti þó verið, oft hefðu verið „hundar þarna“. Vitnið sagðist hafa drukkið mikiðá þessum tíma. Vel mætti vera að ákærði og brotaþoli hefðu verið í óreglu á þessum tíma. Vitnið sagðist þó ekki muna það og kvaðst sjálft hafa verið mestur óreglumaðurinn á heimilinu. Vitnið var spurt hvort það hefði boðið brotaþola að kenna henni hvernig ætti að snúa [...] niður. Vitnið sagði það vel geta verið en það myndi ekki eftir því. Þ essi tími væri „í þoku“ fyrir sér.

Vitnið I læknir sagði brotaþola hafa leitað á [...] 8. október 2015. Vitnið hefði ekki hitt brotaþola en unnið vottorðið eftir upplýsingum í sjúkraskrá. Læknir sá, er sinnt hefði brotaþola, hefði verið hættur störfum á sjúkrahúsinu þegar óskað hefði verið eftir vottorðinu.

Vitnið sagði að algengasta ástæða áverka, eins og þesssem brotaþoli hafði verið með, væri „einhvers konar fall á einum fleti“. Brotaþoli hefði gefið tvær skýringar á áverkanum. Ýmsar ástæður gætu verið fyrir áverkanum og kvaðst vitnið ekki vilja vera með neinar getgátur um þær.

Ákæruliður II

Ákærði sagðist hafa slegið brotaþola „utan undir tvisvar sinnum, gefið henni kinnhest“, en kvaðst ekki muna „sérstaklega eftir því þarna.“ Annar kinnhesturinn hefði verið á [...]en hugsanlega hefði hitt skiptið verið þarna. Það hefði verið í eldhúsinu heima hjá þeim, þegar brotaþoli hefði komið heim eftir nokkurra daga skemmtanir. Hún hefði öskrað á ákærða og meinað honum að fara úr húsinu. Hann hefði slegið hana utanundir með hægri hönd á vinstri hlið andlitsins. Hann sagði höggið ekki hafa verið þungt. „Þetta bara gerðist.“ Nánar spurður sagði ákærði að þetta hefði verið „kinnhestur“, ekki „högg“. Ákærði sagðist ekki hafa séð áverka á brotaþola eftir þetta. Eftir atvikið hefði hann farið „út á [...]og svaf þar.“

Ákærði sagðist aldrei hafa sparkað í brotaþola.

Brotaþoli sagði sambúð þeirra ákærða [...]hafa gengið mjög illa.

Brotaþoli sagði ákærða hafa kýlt sig og sparkað í sig „út um allt“. Brotaþoli sagði að þetta væri ekki ljóst fyrir sér og hún myndi ekki allt. Hún kvaðst hafa reynt að rifja það upp en væri með „áfallastreituröskun á frekar háu stigi“. Hún sagðist ekki muna eins vel eftir atvikinu nú og þegar það hefði orðið.

Brotaþoli sagðist hafa farið til læknis á Þorláksmessu en ekki muna hvað hún hefði rætt við hann. Áverkar hennar hefðu verið komnir af árás ákærða. Hún hefði verið undir miklu álagi á þessum tíma. Hún hefði verið með lungnabólgu og að reyna að halda jól. Ákærði hefði orðið ósáttur við að börn hennar hefðu hætt að gefa honum jólagjöf og ekki séð að þau væru að mótmæla framkomu hans við hana. Brotaþoli sagðist standa við að mikil saga væri um ofbeldi ákærða í sinn garð.

Brotaþoli var spurð hvort hún hefði einhvern tíma í sambúð þeirra [...] reynt að varna ákærða útgöngu, og sagðist hún ekki muna það.

Vitnið L, dóttir brotaþola, sagði að einhvern tíma hefði verið svo komið að hún hefði ekki heyrt í brotaþola í nokkurar vikur og hefði slíkt verið ólíkt henni. Vitnið hefði orðið áhyggjufullt og hefði ekið [...] þar sem brotaþoli hefði þá búið með ákærða. Þar hefði ákærði staðið í dyragættinni og neitað að hleypa brotaþola út. Nokkurar tröppur hefðu verið upp að dyrunum. Þáverandi unnusti vitnisins hefði verið með í för og hefði ákærði hrint honum niður. Vitnið hefði haft samband við lögreglu og látið hana vita af þessu. Vitnið sagði að brotaþoli hefði ekki þorað út.

Vitnið N sagðist hafa farið [...]með þáverandi unnustu sinni, L, dóttur brotaþola, til að „ná í“ brotaþola vegna þess að hjá henni hefði verið „eitthvað vesen“. Þegar vitnið hefði komið hefði það knúið dyra og ákærði komið til dyra og „vill ekki hleypa mér inn og ýtir mér síðan út eða niður tvær tröppur“. Brotaþoli hefði verið fyrir aftan ákærða og „gat voða lítið gert.“ Hún hefði „örugglega ekki þorað að gera eitthvað.“ Vitnið sagðist ekki hafa séð áverka á brotaþola en hún hefði sjáanlega verið hrædd. Brotaþoli hefði ekkert sagt sem vitnið myndi. Brotaþoli hefði þó komið út „á endanum“. Vitnið kvaðst halda að þetta hefði verið árið 2017 frekar en 2016. Nánar spurt sagði vitnið að þetta hefði verið árið 2016. Spurt hvort þetta hefði verið skömmu fyrir jól sagði vitnið að það gæti alveg verið en vitnið myndi það ekki. Nánar spurt sagði vitnið að það hefði verið „dimmt yfir“ og það minnti að snjór hefði verið á. Enn frekar spurt sagði vitnið hugsanlegt að þetta hefði verið snemma árs 2017. Vitnið sagðist eiga mjög erfitt með að muna dagsetningar.

Vitnið sagðiað þau L hefðu hætt saman árið 2018.

Vitnið D, vinkona brotaþola, sagðist hafa átt heima í [...] þegar brotaþoli hefði átt heima [...]með ákærða. Brotaþoli hefði hringt í sig og fram komið hjá henni „að hann væri að leggja á hana hendur [...]“, og vitnið hefði ætlað að biðja bróður sinn um að koma brotaþola til einhverrar aðstoðar „og svo var hætt við það.“

Vitnið J læknir staðfesti vottorð sitt. Vitnið sagðist lítið muna eftir málinu en langt væri liðið frá því vitnið hitti brotaþola. Vitnið sagðist ekki muna „í hvað miklu uppnámi hún var eða hvort hún var grátandi“. Vitnið sagðist telja sig aðeins hafa hitt hana í þetta eina skipti. Vitnið hefði munað mun betur eftir málinu þegar það hefði ritað vottorð sitt. Vitnið sagðist ekki muna hvort áverkarnir hefðu verið nýir eða eldri. Mar sem væri „blágult“ væri ekki alveg ferskt. Vitnið sagðist ekki treysta sér til að svara hversu langan tíma mar þyrfti til að verða blágult, „það kannski tekur einhvern tíma, einhvern dag eða tvo eða þrjá.“

Borin var undir vitnið lýsing þess í vottorði á áverkum brotaþola. Vitnið sagði að þessir áverkar gætu komið heim og saman við lýsingu brotaþola á atvikum fjórum dögum áður. Marið gæti verið orðið gulleitt eftir fjóra daga.

Vitnið sagði að ekki hefði verið tekin röntgen- mynd vegna hugsanlegs rifbrots. Erfitt væri að greina slíkt á röntgen- mynd og þyrfti frekar tölvusneiðmynd og slíkt væri ekki gert að óþörfu, meðal annars vegna geislunar.

Ákæruliður III.

Ákærði sagði þau brotaþola hafa ákveðið að slíta samvistum „alveg“og gert þaðsvo 16. júní. Ákærði hefði tekið eigur sínar og vinafólk brotaþola hefði komið og hjálpað henni með hennar eigur. Brotaþoli hefði aðstoðað ákærða við að „bera út þvottavél og eitthvað dót“ sem hann hefði farið með. Hefðu þau þurft að bera þvottavélina út um mjög þröngar dyr og brotaþoli eitthvað meitt sig við þaðá fingri. Þegar hann hefði verið búinn að skila dótinu af sér til [...]þar sem hann hefði fengið að geyma það, hefði hann farið til [...], þar sem hann hefði fengið „herbergi hjá B “, en hana hefði hann þekkt frá unglingsaldri. Alltaf hefði verið „huggulegt“ milli þeirra, „bara sem vinir“. Brotaþoli hefði hringt í ákærða og ekki átt í nein hús að venda. Ákærði hefði spurt B hvort brotaþoli mætti koma og gista og B hefði samþykkt. Ákærði sagði að á þessum tíma hefði hann talið sig skynja að B væri ekki vel við brotaþola en í ljós hefði komið síðar að þær væru „ágætis vinkonur“. Ákærði hefði fengið lánaða bifreið hjá „E “og farið á henni að sækja brotaþola. [...]Ákærði hefði því sagt brotaþola að ef hún kæmi yrði hún aðeins hjá þeim en færi ekki yfir til E og hinnar konunnar, [...]. Ákærði sagði að brotaþoli hefði hringt til sín eftir kvöldmatartíma og þau hefðu svo verið komin til [...]fyrir miðnætti. Samskiptin hefðu verið rifrildislaus á leiðinni en ákærði hefði beðið hana [...].

Ákærði sagði að enginn hefði beðið sig um að biðja brotaþola að umgangast ekki D. [...].

Ákærði sagði að þau brotaþoli hefðu komið komið í húsið í [...]„og svo fer hún eitthvað“ og komið til baka „einhvern tímann að deginum, 17. júní“. Ákærði hefði þá verið „ósáttur við hana“ og þá orðið „öskur og læti og ég ríf í hana og skelli henni í gólfið beint fyrir framan B inni í stofu, sem ég átti náttúrulega alls ekki að gera.“ Eftir þetta hefði brotaþoli farið. Ákærði hefði eftir þetta pakkað dóti sínu saman og farið, hann hefði ekki langað „til að vera þarna lengur“. Nánar spurður um atvikið sagðist á kærði hafa orðið sár út í brotaþola fyrir að „hafa verið með þessari D [...] af því að hún ætlaði að fá að vera hjá henni B.“Ákærði sagðist hafa setið í stól „og hún kemur og ég stend upp og tek í hana [...] og smelli henni í gólfið.“Ákærði sagðist hafa gætt þess að hún lenti ekki á fjöltengi sem þarna hefði verið. Ákærði sagðist hafa „öskrað eitthvað á hana“ en ekki muna hvað, „og svo búið.“ Líklega hefði hann farið „upp í herbergi“ eftir þetta. Þarna hefði verið „æsingur“ í sér „og svo var það búið. Það er fljótt að rjúka úr mér.“

Ákærði sagði „að þegar [brotaþoli] kemur inn, áður en ég smelli henni í gólfið, þá lítur hún mjög illa út, og ég veit ekki hvers vegna.“ Hún hefði verið „dökk hérna við gagnaugun og leit bara illa út.“ Þetta væri eina skiptið sem hann hefði séð hana með mar í andliti.

Nánar spurður um merkingu þess að ‚smella í gólfið‘ sagðist ákærði hafa tekið í föt brotaþola, hugsanlega lyft henni aðeins við það, og svo sett hana á bakið í gólfið.

Ákærði sagðist ekki vita hvort brotaþoli hefði meitt sig við þetta. Hún hefði orðið hrædd við þetta, „eðlilega. Bjóst ekki við þessu.“ Brotaþola og B hefði brugðið við þetta, „og mér reyndar líka, þetta var ekki ætlunin.“

Ákærði sagði, spurður um líðan sína þessa helgi, að sér hefði liðið „náttúrulega bara skítilla, að standa í þessu.“ Þau brotaþoli hefðu verið búin að reyna að vera saman, „en það stangaðist alltaf á.“

Ákærði sagðist hafa hringt í „ E “hinn 17. júní, „til að athuga með“ brotaþola, en sagðist ekki vita hvort það hefði verið einu sinni eða oftar. Hann hefði hringt „vegna þess að síminn hennar [brotaþola] var heima hjá B,“ í stofunni. Ákærði sagðist ekki muna til þess að hafa farið heim til „E “þessa helgi. Hann hefði nokkurum sinnum komið heim til hans, en sagðist telja að hann hefði ekki gert það þessa helgi.

Ákærði var spurður hvar brotaþoli hefði sofið á heimili B umrædda helgi. „Hún gisti bara ekki neitt“, svaraði ákærði. Spurður hvar hún hefði þá verið svaraði hann: „Sjálfsagt þar, hjá D og E, heima hjá E.“ Nánar spurður bætti hann við að brotaþoli hefði verið hjá B „líklega jú seinni nóttina, þá var hún eitthvað þarna, en hún var ekki þegar ég vaknaði.“ Nánar spurður sagði ákærði að þegar hann vaknaði hefði hann heyrt í henni niðri en hún verið farin þegar hann hefði komið niður. B hefði sagt að hún hefði farið eitthvert.

Ákærði sagði að aldrei hefði staðið til að þau brotaþoli deildu rúmi um helgina.

Hefði ákærði útbúið svefnpláss fyrir hana í öðru herbergi á annarri hæð hússins. Sjálfur hefði hann sofið í hinu herbergi hæðarinnar. B hefði sofið niðri.

Ákærði sagði að B hefði verið heima alla helgina. Nánar spurður sagði ákærði mögulegt að þau hefðu farið „öll saman í búð“. B hefði eldað kvöldmat hinn 17. og þau þá öll verið á staðnum.

Ákærði sagðist aldrei hafa bannað brotaþola að yfirgefa húsið en hefði minnt hana á það sem hann hefði „beðið hana um, þegar við vorum á leiðinni á [...], um að vera kannski meira svona B - megin en ekki hjá henni D, [...]“ Engin efni hefðu verið fyrir hana að skilja líkamstjáningu hans þannig að hún gæti ekki eða mætti ekki fara.

Ákærði sagðist ekki hafa séð til þess að brotaþoli og B töluðu ekki saman einslega og aldrei bannað þeim það.

Ákærði sagðist ekki muna eftir hamri þessa helgi. Spurður um kúluhamar sagðist hann hafa átt slíkan, rauðan, en hafa tapað honum löngu fyrir þetta atvik.

Ákærði sagðist ekkert blóð hafa séð og ekki geta skýrt hvers vegna blóð hefði verið á yfirhöfn brotaþola.

Ákærði sagðist telja brotaþola hafa verið undir áhrifum þessa helgi og B hefði verið það, svo sem hún væri vön. Ákærði hefði sjálfur verið allsgáður, fyrir utan það að hann hefði að kvöldi 16. júní fengið sér „landa“ með B.

Ákærði sagðist ekki hafa skýringar á áverkum sem getið væri um á áverkavottorði brotaþola.

Ákærði sagðist aldrei hafa hótað brotaþola lífláti.

Ákærði sagðist hafa beðið bæði brotaþola og B afsökunar á framgöngu sinni um helgina. Báðar hefðu tekið vel í það. Hann hefði sérstaklega beðið B afsökunar á að „hafa verið með þessi læti heima hjá henni, fyrir framan hana, í hennar húsi.“ [...] „og þetta fer mjög illa í hana. Og ég bað hana fyrirgefningar og hún sagðist fyrirgefa mér.“ Þetta hefði verið síðar, á heimili hennar.

Ákærði var spurður hvort ofbeldi hefði verið í sambandi þeirra brotaþola, fyrir þetta tilvik, og svaraði: „Já, já, það var það sko. Eflaust svolítið andlegt ofbeldi“, en hann kvaðst ekki vita hvernig ætti að lýsa því. Það hefði oftar verið frá henni í sinn garð en á hinn veginn. Nefndi hann sem dæmi að hún hefði ekki sagt sér satt um ferðir sínar og tvívegis gefið til kynna að hún myndi fyrirfara sér. Sér hefði oft liðið „ekki vel í þessu sambandi.“ Spurður hvor hann hefði beitt hana einhverju slíku svaraði ákærði: „Já örugglega“, en hann vissi ekki hvernig.

Ákærði sagði að ekki hefðu verið nein slagsmál milli þeirra. Ákærði var spurður um læknisvottorð um áverka á brotaþola. Hann sagði brotaþoli hafa á einum tíma talaðum að hún þyrfti að fara á sjúkrahús [...], „það væri eitthvað að henni í hendinni“, og hefði hún farið á sjúkrahúsið. Hún hefði verið með „einhver eymsli í hendi“.

Ákærði sagði að fyrst eftir atvikið hefði ekkert samband verið milli þeirra brotaþola en svo hefði hún farið að hafa samband við sig. Hún hefði þá sagt að hún hefði ekki til neins annars að leita.

Ákærði sagði að brotaþoli ætti [...]sem ætti heima [...]. Ákærði hefði lagt til við brotaþola að hún flytti þangað, af því að þar gæti hún ekki neytt fíkniefna og gæti hugsað um barnabörnin. Hann myndi síðan „kíkja á hana eftir ár eða svo, og skoða með frekari samskipti“. Það hefði svo orðið úr. Ákærði hefði keypt fyrir hana flugmiða út og hún verið „alveg í skralli þá“, búin að vera með vinkonum sínum á [...]. Brotaþoli hefði verið „búin að brenna allar brýr að baki sér“.

Ákærði sagðist hafa farið til [...]og verið þar hjá brotaþola í ellefu mánuðií húsi sem hún hefði haft. Brotaþoli hefði staðið sig vel og verið allsgáð. Þetta hefði verið að beiðni brotaþola, hún hefði „margoft“ beðið hann um að fara utan til sín. Í [...] hefðu þau keypt saman bifreið. Þau hefðu verið þar sem vinir, en þau hefðu verið „ágætis félagar“.

Ákærði sagðist hafa farið út til Íslands, til að fara í skýrslutöku hjá lögreglunni í [...], í febrúar 2019, og hefði brotaþoli þá ekki viljað að hann sneri aftur. Nánar spurður sagði að ákærði að þau hefðu ætlað „að slíta þessu, og bara allt í góðu með það. Þetta var ekkert að gera sig hjá okkur. En ég ætlaði samt að koma út aftur til að ganga frá og sækja dótið mig og við ætluðum að selja þennan bíl, sem við áttum saman, en svo svaraði hún mér ekki í marga daga.“ Fyrstu einn eða tvo mánuðina hefði hann haft samband af og til, en án árangurs. Ákærði hefði spurt dóttur brotaþola hvort hún vissi hvers vegna brotaþoli svaraði sér ekki, og fengið það svar að brotaþoli hefði sagt að hún væri ekki hamingjusöm lengurog vildi ekkert meira. Ákærði sagði að brotaþoli hefði svo sent sér sms skilaboð í lok maí 2020. Hann hefði fyrst ekki svarað en einhverju síðar reynt að hringja í númer hennar en án árangurs.

Ákærði var spurður um það sem eftir honum er haft í lögregluskýrslu þess efnis að hann hefði hrist brotaþola og tuskað hana svolítið til, fyrir framan B. Ákærði sagði að þetta væri það sem hann hefði talað um, að hann hefði „smellt“henni í gólfið. Sjálfsagt hefði hann öskrað á hana líka. Hann tók fram að hann hefði ekki skellt henni „með látum“ heldur lagt hana niður „ákveðið“. Ákærði sagðist efast um að brotaþoli hefði meitt sig við þetta, hún hefði ekkert sársaukahljóð gefið frá sér eða slíkt. Hann ítrekaði að hann hefði ekki átt að gera þetta, líkamlegu ofbeldi ætti ekki að beita.

Ákærði var spurður um það sem eftir honum er haft að hann væri „eitt ofbeldis stykki“ og að þetta hefðu verði „erfiðir tímar“. Ákærði kvaðst ekki kannast við þettaog tók fram að „streita“ fylgdi því að mæta í skýrslutöku. Hann hefði sjálfsagt ekki verið með réttu ráði. Ákærði sagðist vera „fæddur skapstór“en hann hefði „engan áhuga á að meiða fólk“.

Brotaþoli sagði að ákærði hefði slitið sambandi þeirra, hann hefði verið í „framhjáhaldi og einhverju rugli“. Ákærði hefði í lokin tekið sjónvarp brotaþola og þvottavél hennar að henni forspurðri. Þvottavélina hefði hann tekið daginn sem þau hefðu flutt út, föstudaginn 16. júní. Ákærði hefði sagt upp „húsaleigunni minni að mér forspurðri þegar ég var inni á [...]“ og eigandinn fengið nýja leigjendur. Hún hefði verið „búin svo seint að pakka öllu saman“ að ákærði „bauðst til að redda mér gistingu hjá vinkonu sinni [...].“ Brotaþoli hefði hringt í hann og beðið um aðstoð. Þau hefðu verið komin til [...] frekar seint, nálægt miðnætti. Bifreiðin hefði verið í eigu kunningja brotaþola, nú látins, en hann hefði átt heima [...]. Frænka brotaþola hefði hins vegar tekið megnið af búslóð hennar.

Brotaþoli sagðist ekki hafa aðstoðað ákærða við að flytja þvottavélina. Hún hefði ekki haft neitt afl til þess, en bætti svo við: „Það getur vel verið að ég hafi hjálpað honum eitthvað með hana, ég man það ekki.“ Hún sagðist ekki muna til þess að hafa meitt sig við slíkt. Spurð hvort hún hefði meitt sig í fingri við slíkt svaraði hún: „Nei það var eftir hamar.“ Hamarinn hefði verið dæmigerður lítill kúluhamar, en hún sagðist ekki muna hvernig á litinn. Hún sagðist ekki muna hvenær helgarinnar þetta hefði verið. Hún kvaðst ekki geta lýst atvikinu og ekki hvar í húsinu, en ákærði hefði haldið á hamrinum og hamarinn farið í fingur á vinstri hönd og hefði fingurinn brotnað. Engin skýring hefði verið á þessu, en ákærði hefði sagt „að ég ætti að vera góð.“

Brotaþoli sagðist eiga „mjög erfitt með að rifja upp þessa helgi.“

Brotaþoli sagði að ákærði hefði komið með hamarinn með sér til [...]. Hann hefði þrisvar lamið sig með slíkum hamri þegar þau hefðu átt heima [...], en ekki væri víst að það væri sami hamarinn.

Brotaþoli sagðist telja að hún hefði verið dregin um á hárinu og hefði það verið í stofunni.

Brotaþoli sagði að allt hefði verið í lagi á leiðinni til [...]. Ákærði hefði gengið á undan henni inn í húsið og hefði fellt hana og tekið og lyft yfir höfuð sér. Ákærði hefði grýtt henni í gólfið svo hún hefði misst andann. Ákærði „settist klofvega yfir mig“, og „beit mig í andlitið, sló mig og ég veit ekki hversu oft.“ Brotaþoli sagðist muna „voðalega lítið um þetta.“ Þetta væri allt „blörrað“ fyrir sér. Spurð hvort hún hefði munað betur þegar atburðirnir hefðu orðið svaraði hún: „Nei, ég er búin að vera að reyna að rifja þetta upp“ og vísaði til þess að hún væri með áfallastreituröskun á frekar háu stigi.

Brotaþoli sagðist hafa náð að „flýja í burtu fráhonum“ og hlaupa til „E “og „svo skömmu síðar þá kemur hann þangað og ég kunni ekki við annað, ég vildi ekki að þau myndu lenda í einhverjum vandræðum, og þá bara þæg og góð með honum til baka.“

Þetta hefði verið á laugardeginum.

Brotaþoli sagðist hafa farið alls tvisvar úr húsinu án ákærða þessa helgi. Hún hefði farið ein í bæði skiptin. Hún var spurð hvenær hún hefði talið sig hafa verið svipt frelsi og svaraði: „Á þeim tímapunkti þegar hann lyfti mér yfir hausinn á sér og grýtti mér í gólfið og hlammaði sér klofvega yfir mig til að slá mig og bíta mig, ég hef aldrei áður verið eins lífhrædd eins og þá.“ Nánar spurð sagðist hún hafa verið ófrjáls „allan tímann, því ég mátti ekki fara út.“ Hún hefði „margoft“ reynt að fara en hún verið „tekin og hrist og lamin og sagt að koma upp í herbergi og þar átti ég bara að liggja uppi í rúmi með honum.“

Borið var undir brotaþola það sem eftir henni er haft í lögregluskýrslu, þess efnis að hún hefði tvisvar reynt að flýja og í þriðju tilraun náð að flýja. Hún sagðist ekki muna eftir þessu. Borið var undir hana hvort hún myndi eftir að ákærði hefði hringt til hennar til „ E “, í annað skipti sem hún hefði flúið þangað, og hún þá snúið aftur í húsið. Hún sagðist ekki muna eftir slíku. Brotaþoli sagðist örugglega hafa munað atvik betur þegar hún hefði gefið lögreglu skýrslu.

Brotaþoli sagði að þau ákærði hefðu gist í sama herbergi, „hann lét mig liggja uppi í rúmi við hliðina á sér eiginlega alla helgina.“ Hún hefði þó fengið að fara á snyrtingu „og það voru þau tækifæri sem ég nýtti mér til þess að komast í burtu sko, en hann náði mér alltaf.“ Sér hefði ekki liðið eins og frjálsri manneskju „þar sem ég mátti ekki fara út. Og ég mátti ekki vera niðri heldur nema þegar hann var“.

Brotaþoli var spurð hvernig ákærði hefði bannað sér að fara út og svaraði: „Hann sagði við mig að ég væri ekki að fara neitt.“Hún sagðist ekki vita hvers vegna hann hefði sagt það.

Brotaþoli sagðist ekki muna hvar sími sinn og veski hefðu verið þessa helgi. Hún kvaðst ekki hafa haft aðgangað síma og ekki hafa haft tök á að hringja eftir aðstoð. Hún var spurð hvers vegna ekki hefði verið hringt til lögreglu þegar hún hefði verið komin til „ E “. Brotaþoli sagðist ekki geta svarað fyrir aðra en sjálf hefði hún verið nýkomin inn þegar ákærði hefði verið kominn þangað. Hefði komið til tals að hringt yrði til lögreglu hefði hún sjálf „örugglega ekki viljað það“. Hún hefði aldrei viljað ákærða „neitt nema gott“ og sér væri „enginn akkur í því að honum líði illa.“

Brotaþoli sagðist hafa fengið „gat á hausinn“ og verið öll út í blóði. Það hefði verið inni í stofu. Ákærði hefði þurrkað upp blóðið. Nánar spurð sagðist hún ekki muna hvort hún hefði séð blóð á stofugólfinu. Hún hefði séð blóð á baðherberginu, „alls staðar í kring um baðið þegar hann var að skola á mér hárið.“

Brotaþoli sagði að þau hefðu ekki borðað saman kvöldmat. Hún hefði ekkert fengið að borða um helgina, en tók fram að hún myndi „ekki allt sem gerðist þessa helgi“. Hún var spurð hvort hún hefði fengið alla áverka sína af einni árás eða fleiri og sagðist „reikna með því“ að þeir hefðu komið til af einni til tveimur árásum.

Brotaþoli sagði að B hefði verið „niðri í stofu“ þegar árásirnar hefðu átt sér stað. Brotaþoli hefði talið undarlegt að B hringdi ekki á lögreglu „en svo þegar ég hugsa til baka, þá man ég eftir því að hún var bara eins og lítil mús, hún bara felur sig einhvers staðar úti í horni sko.“

Brotaþoli var spurð hvort hún hefði þekkt B áður, og svaraði að það hefði hún gert „sérstaklega bara í gegn um [ákærða].“Brotaþoli hefði áður komið í húsið. Ákærði hefði bannað sér að tala við hana en hún hefði reynt „að læðast niður til að tala við hana, hvort að hún gæti ekki skilið hurð eftir opna fyrir mig.“ Brotaþoli sagðist hafa spurt B-x-þf hurð væri opin en hún svarað að hún vissi það ekki en héldi það. B hefði verið „stjörf úr hræðslu“, því svo mikið hefði gengið á. Nánar spurð sagði brotaþoli að B hefði lofað að taka útidyrahurðina úr lás, en sjálf hefði brotaþoli ekki þorað slíku.

Brotaþoli sagði að þær B væru engar sérstakar vinkonur. Þær hefðu ekkert rætt atburðina. Brotaþoli hefði ekki hitt hana frá þessu atviki og þar til nú í dómhúsinu.

Brotaþoli sagðist hafa þekkt D lengi og samband þeirra væri „svona allt í lagi“. Þær hefðu ekki rætt þetta mál síðan það hefði komið upp. Brotaþoli hefði reynt að ræða málið ekki.

Brotaþoli var spurð hvort ákærði hefði hótað henni einhverju þessa helgi og svaraði að það hefði hann „örugglega“ gert, þar á meðal hefði hann hótað að „klára“ hana. Annars sagðist hún ekki muna þetta vel. Brotaþoli sagðist aldrei hafa verið „eins lífhrædd“ og þarna.

Brotaþoli var spurð hvernig ástandinu hefði lokið og svaraði því til að hún hefði náð „að strjúka þarna í seinna skiptið og D, þáverandi sambýliskona E, að hún var að koma á bílnum sínum heim og hún bara ‚komdu inn í bíl og við erum farin til [...].‘“Þegar brotaþoli var nánar spurð sagði hún að [...]hefðu tekið á móti sér á heimili „E “og „þau hringdu í E, ég man það núna.“ Brotaþoli sagðist „örugglega“ hafa verið á sokkunum og stuttermabol og einhverju slíku. Hún hefði ekki haft tíma til fara í skó.

Brotaþoli sagðist ekki muna til þess að hafa farið í búð með B þessa helgi.

Brotaþola var sýnd ljósmynd af yfirhöfn sem lögregla rannsakaði og fann blóðbletti á. Brotaþoli sagðist ekkert kannast við flíkina. Hefði hún verið í henni þetta sinn myndi hún það ekki.

Brotaþoli sagði að bæði hún og ákærði hefðu verið allsgáð þessa helgi. Sama ætti við um B.

Brotaþoli sagði að eftir þetta værihún afar kvíðin og treysti engum.

Brotaþoli sagði þau ákærða hafa tekið upp samband að nýju eftir atvikið í [...]. Hún hefði flutt til [...] og boðið ákærða í heimsókn. Ákærði hefði greitt fyrir sig flugmiðann en hún borgað honum það síðar. Ákærði hefði sett ýmis skilyrði fyrir því að fara til [...], þar á meðal að brotaþoli yrði allsgáð. Þegar brotaþoli var nánar spurð síðar sagði hún að ákærði hefði engin slíkt skilyrði sett, en þau hefðu rætt að skynsamlegt væri að vera allsgáð. Ákærði hefði komið snemma árs 2018 og verið áfram. Ákærða hefði líkað vel og brotaþoli hefði getað „funkerað“. Þarna hefði ákærði engu líkamlegu ofbeldi beitt, „en hann vildi ekkert frekar að ég talaði við nágrannana þarna, og ég mátti ekki kynnast fólki í kring um mig“. Þau hefðu átt saman bifreið. Sambandinu hefði lokið endanlega þegar ákærði hefði farið út til Íslands og gefið lögreglu skýrslu.

Brotaþoli sagði að ákærði hefði ekki verið lengur hjá henni en hún hefði viljað. Hann hefði verið velkominn allan tímann.

Brotaþoli sagðist ekki hafa átt við fíkniefnavandamál að stríða á þeim tíma sem málið varðar. Hún hefði farið á Vog til að fá „aðallega til að fá mér hvíld frá [ákærða]“. Spurð hvort hægt væri að komast á Vog í slíku skyni svaraði brotaþoli að hún hefði sagt að hún þyrfti „að komast inn í meðferð“.

Brotaþoli sagði að það sem fram kæmi af sinni hálfu í lögregluskýrslu væri rétt.

Brotaþoli sagðist hafa óskað eftir að draga framburð sinn hjá lögreglu til baka. Brotaþoli hefði verið „á einhverjum stað í lífinu þar sem ég taldi að [...] það væri hægt að laga það sem að, það var meira að segja eftir þetta væri hægt að laga hlutina. Og við urðum sammála um að gera það og mér fannst ekki rétt að ég væri að kæra hann fyrir eitthvað. Ég var alin upp við það að ég væri ekkert betri þó einhver annar væri verri.“ Hún hefði trúað að „einhvers staðar þarna væri maðurinn sem ég kynntist og heillaðist af.“Framburðurinn hefði ekki verið rangur.

Brotaþoli var spurð um það sem eftir henni er haft í lögregluskýrslu, þess efnis að hún hefði gripið til þess ráðs að fara til læknis til þess að „safna á hann“, en ekkert hefði verið gert með það. Brotaþoli sagðist ekki hafa sagt þetta.

Vitnið B sagðist hafa þekkt ákærða frá unglingsárum og brotaþola þekkti hún í gegn um hann. Hún hefði samskipti við hvorugt þeirra í dag. Síðast hefði hún heyrt í brotaþola þegar hún hefði haft samband og beðið sig um að draga framburð sinn til baka. Brotaþoli og ákærði hefðu þá verið tekin saman að nýju. Vitnið sagðist hafa tekið erindinu sem hótun og hefði látið lögregluna vita af því.

Vitnið sagði ákærða hafa fengið að vera hjá sér umrædda helgi en hann og brotaþoli hefðu bæði verið húsnæðislaus. Þau hefðu komið saman, „seinnipartinn“ að því er vitnið minnti. Vitnið sagði að húsið væri á tveimur hæðum og vitnið hefði leyft „þeim að hafa annað herbergið uppi“.

Vitnið sagði að sig minnti að í upphafi hefði „allt verið bara í góðu“og þau farið upp í herbergi til að sofa. Vitnið hefði verið niðri í stofu. Síðar hefði vitnið heyrt „einhver læti og svo voru þau komin niður og hún hlaupandi á undan honum og hann á eftir og stökk á hana og henti henni niður í gólfið.“ Ákærði „grýtti henni í gólfið og lagðist með fullum þunga á hana og var bara öskrandi og hótandi“. Þetta hefði gengið á „í einhvern tíma“. Vitnið hefði sjálft verið nýkomið úr „rosalegu ofbeldissambandi“ og „fraus bara“. Vitnið hefði ekki komið upp orði „allan tímann“. Nánar spurt um hótanirnar sagði vitnið að ákærði hefði hótað brotaþola lífláti og sagt að hún myndi aldrei komast undan.

Vitnið var spurt hvort þetta hefði komið fyrir einu sinni eða ítrekað og svaraði að það hefði verið „eiginlega bara samfellt sko“ um helgina. Vitnið tók fram að þau ákærði og brotaþoli hefðu farið upp á efri hæðina og vitnið vissi ekki hvað þar hefði gengið á. Þaðan hefði vitnið heyrt „brambolt“. Vitnið hefði allan tímann setið í sóffanum í stofunni og ekki getað hreyft sig.

Vitnið var spurt hvers vegna það hefði ekki hringt á lögreglu. Vitnið svarað að það hefði ekki þorað að gera neitt. Vitnið hefði haft tíma til þess en ekki þorað.

Vitnið sagði að brotaþoli hefði ekki beðið sig um aðstoð en „í restina“ hefði hún spurt hvað hún ætti að gera. Brotaþoli hefði sagt:, Hvað á ég að gera? Ég þori ekki að gera neitt.‘ Væru þetta einu orð brotaþola í þessa veru sem vitnið myndi eftir.

Vitnið var nánar spurt hvort um hefði verið að ræða eina árás eða fleiri og svaraði vitnið að það myndi þetta illa. „Það er þessi árás þarna í stofunni sem er [föst] í mér“, sagði vitnið og bætti við: „Hann réðist eitthvað á hana inni á klósetti líka“. Nánar spurt um árásina í stofunni sagði vitnið að ákærði hefði rifið í hár brotaþola og skellt henni niður á gólfið eins og „tuskudúkku“. Hann hefði svo stokkið á hana, skellt höfði hennar í gólfið „og lagðist svo með hnéð alveg hérna upp að hálsinum á henni.“ Vitnið sagðist hafa haldið „að hann myndi bara ganga frá henni.“

Vitnið var spurt hvort það hefði séð ákærða slá brotaþola eða sparka í hana. Vitnið svaraði að það myndi bara eftir því að hann hefði haldið í hár hennar og skellt höfði hennar „aftur og aftur í gólfið“. Vitnið bætti svo við: „Ég man ekki hvort hann sparkaði fyrst eða hvort hann sló með hnénu í hana fyrst eða hvort hann setti beint á, ég man bara þaðað ég sá hnéð á honum þrengja að“ hálsinum. Brotaþoli hefði verið skelfingu lostin og varla getað komið upp orði. Hún hefði varla náð andanum.

Vitnið sagðist ekki muna eftir hamri á heimilinu þessa helgi. Sérstaklega spurt sagðist vitnið ekki muna til þess að ákærði hefði notað hamar gegn brotaþola.

Vitnið sagðist ekki hafa séð ákærða draga brotaþola á hárinu um húsið. Vitnið tók fram í þessu samhengi að það hefði heyrt „einhver hljóð“ sem það gæti ekki fullyrt af hverju hefðu stafað. Einhver átök hefðu verið.

Vitnið sagðist ekki muna eftir að hafa séð ákærða bíta brotaþola.

Vitnið sagðist ekki muna hvort það hefði séð áverka á litla fingri brotaþola. Það sagðist muna eftir sprungu á höfði og blóði. Nánar spurt sagðist vitnið hafa séð áverka ofan á höfðinu og hárflyksur fara af. Vitnið sagðist ekki muna hvort það hefði séð áverka á andliti en sagði að sig minnti að mar hefði verið á handleggjum, en kvaðst ekki muna það með vissu.

Vitnið sagði ákærða og brotaþola hafa gist í sama herbergi. Brotaþoli hefði verið á heimilinu báðar næturnar og í sama herbergi og ákærði.

Vitnið sagði að fyrra kvöldið sem þau hefðu verið í húsinu hefði brotaþoli eldað fyrir þau kvöldmat. Þá hefði allt litið út fyrir að vera í lagi. Vitnið sagðist ekki muna „hvenær þetta byrjaði nákvæmlega.“ Vitnið sagðist hafa „sama og ekki neitt“ verið í samskiptum við brotaþola þessa helgi. „Þau voru mest saman uppi í herbergi.“ Vitnið sagðist lítið hafa rætt við ákærða þessa helgi.

Vitnið sagðist ekkert hafa farið á efri hæðina.

Vitnið var spurt hvers vegna ekki hefði verið hringt á lögregluog svaraði að ekki hefði verið tækifæri til þess. Sími hefði verið á heimilinu. Ákærði hefði tekið síma brotaþola og vitnið hefði ekki þorað „að gera nokkurn skapaðan hlut.“ Nánar spurt um þetta sagðist vitnið ekki hafa séð ákærða taka símann en brotaþoli hefði sagt sér síðar að hann hefði gert það. Vitnið sagði að brotaþoli hefði sagt þetta um hádegi eða miðjan dag, „daginn sem hún fór“.

Vitnið sagði að þegar brotaþoli hefði yfirgefið húsið hefði hún farið „út um svaladyrnar“ og verið „berfætt“.

Vitnið svaraði aðspurt að sig minnti ákærði hefði orðið hissa á því að brotaþoli væri farin, skólaus og símalaus. Vitnið sagði brotaþola hafa haft síma þegar hún hefði komið en kvaðst ekki muna eftir símanum að öðru leyti um helgina.

Spurt hvort brotaþoli hefði farið eitthvað út af heimilinu um helgina sagðist vitnið ekki muna eftir því en þó gæti verið „að hún hafi farið eitthvað út í sjoppu.“Hugsanlega hefðu þær farið tvær saman út, en vitnið kvaðst ekki muna það glöggt.

Vitnið sagði blóð hafa verið á stofugólfinu. Vitnið sagðist ekki hafa séð blóð á baðherberginu en ákærði hefði þurrkað eitthvað í stofunni áður en hann fór. Vitnið hefði ekki þrifið.

Vitnið sagðist hafa verið á snyrtingunni þegar ákærði hefði komið og byrjað að öskra spurningu um hvar brotaþoli væri. Vitnið hefði komið fram og brotaþoli þá verið farin. Ákærði hefði þá bölvað en vitnið kvaðst ekki muna til þess að hann hefði sagt fleira þá.

Vitnið sagðist telja að ákærði hefði yfirgefið húsið, ekki löngu á eftir brotaþola.

Vitnið var spurt um ástand ákærða og brotaþola þessa helgi og sagðist vitnið ekki vita hvernig það hefði verið. Vitnið sagðist aldrei áður hafa séð ákærða ganga fram með þeim hætti sem hann hefði gert í þetta sinn. Vitnið sagði hugsanlegt að þau hefðu hefði fengið sér í glas á föstudagskvöldið en kvaðst ekki muna eftir að fíkniefna eða lyfja hefði verið neytt.

Vitnið sagðist muna eftir að hafa farið í skýrslutöku hjá lögreglu en muna eiginlega ekki neitt eftir skýrslutökunni sjálfri. Hún hefði „örugglega“ munað þá betur eftir atvikum en nú. Vitnið sagðist telja sig hafa sagt rétt frá við lögreglu. Vitnið kvaðst staðfesta skýrslu sína.

Vitnið sagði sig og brotaþola ekki vera sérstakar vinkonur. Með þeim væru ekki samantekin ráð um framburð gegn ákærða.

Borið var undir vitnið sms- skeyti sem af hálfu ákærða er byggt á að vitnið hafi sent honum 19. september 2017. Vitnið sagðist ekki muna eftir að hafa sent skeytin en muna eftir að hafa hugsað á þá leið sem þar segir. Vitnið sagðist einnig muna eftir að hafa talað við systur sína og hún hefði verið hrædd, en ákærði hefði hótað systur vitnisins af því að vitnið „svaraði ekki símanum“. Ákærði hefði gert systur vitnisins að millilið til að ná tali af vitninu. Vitnið staðfesti að símanúmer það, sem sms- skeytin eru skráð úr, væri sitt númer.

Vitnið sagðist líta svo á að brotið hefði verið gegn friðhelgi heimilis síns með þessum atburðum. Vitnið sagði að sig rámaði í að ákærði hefði beðið sig afsökunar á atburðunum. Hann hefði einhvern tíma komið og náð í dót sem hann hefði átt hjá sér.

Borið var undir vitnið það sem segir í lögregluskýrslu að á vettvangi hafi vitnið borið um við lögreglu að ákærði hefði verið með hamar og hefði talað um að meiða brotaþola með harmi. Vitnið sagðist muna eftir að ákærði hefði hótað að fara með brotaþola niður í fjöru og berja höfði hennar þar, en kvaðst ekki muna þetta nákvæmlega. Borið var undir vitnið sem í lögregluskýrslu segir, að hún hafi tjáð lögreglu að ákærði hefði við brottför af heimilinu afhent vitninu síma brotaþola. Vitnið kvaðst ekki muna þetta.

Vitnið sagðist ekki vita af hverju dót brotaþola, þar með taldir skór, hefði verið geymt á efri hæðinni. Vitnið sagðist ekki vita hver hefði farið með dótið upp.

Vitnið L, dóttir brotaþola, sagði brotaþola hafa komið á heimili vitnisins í [...], og hafi þá verið útmarin og niðurbrotin, „eftir að henni hafði verið haldið heima hjá einhverjum í [...]í einhverja daga, náði að sleppa þaðan.“ Vitnið sagði að brotaþoli hefði sagt sér „að [ákærði] hefði kastað sér yfir herbergið og eitthvað þannig, og bara haldið sér í gíslingu“. Brotaþoli hefði verið marin í andliti, báðum höndum, öxl, fingrum og læri. Hefði brotaþoli sagt alla þessa áverka tilkomna af völdum ákærða. Vitnið hefði sjálft séð áverkana. Brotaþoli hefði gist hjá vitninu í framhaldinu og ekki hitt ákærða þá aftur. Vitnið sagði að brotaþoli hefði sagt sér að ákærði hefði haldið sér nauðugri á heimilinu.

Vitnið sagði að brotaþoli hefði ekki verið undir áhrifum en „í áfalli“.

Vitnið N, fyrrverandi unnusti L, dóttur brotaþola, sagði að brotaþoli hefði komið á heimili þeirra í júní 2017 og verið „einhvern tíma.“ Hún hefði þá verið með marbletti á ýmsum stöðum og sýnt vitninu þá. Vitnið kvaðst ekki muna nákvæmlega hvað vitnið hefði sagt um marblettina, ef eitthvað. Hún hefði ekki mikið viljað ræða það en þó sagt að ákærði „hefði valdið þessu“. Hún hefði ekki nefnt neina aðra orsök marblettanna eftir því sem vitnið myndi. Brotaþoli hefði komið fyrir sjónir sem mjög hrædd. Vitnið hefði gefið sér að það væri við ákærða.

Vitnið sagði að brotaþoli hefði verið með „kannabis á sér og bað um að fá að reykja.“

Vitnið A, sonur brotaþola, sagðist hafa reynt að sækja brotaþola, einhvern tíma þegar hún hefði átt heima á [...]. Ástandið hefði oft verið slæmt og hún verið með marbletti hér og hvar. Sumarið 2017 hefði hún sýnt vitninu áverka sem hún hefði hlotið um helgi um þjóðhátíðarleytið. Brotaþoli hefði verið með mar á hálsi, læri og „út um allt“og sagt áverkana af völdum ákærða. Brotaþoli hefði verið „titrandi“ og „skíthrædd“ og ekki viljað kæra en vitnið hvatt hana til að fara á sjúkrahús og fá áverkavottorð. Vitnið hefði þrýst á brotaþola að leita til lögreglu. Í framhaldinu hefði vitnið gert ráðstafanir til að brotaþoli færi til systur vitnisins, sem búsett væri í [...].

Vitnið kvaðst ekki hafa verið á vettvangi í [...] og aldrei hafa orðið vitni að því að ákærði réðist að brotaþola. Vitnið sagði að brotaþoli hefði sagt sér að ákærði hefði setið ofan á bringu hennar „og bara verið að leika sér í rauninni að henni, lamið hana.“ Vitnið sagðist ekki muna til þess að brotaþoli hefði talað um að ákærði hefði notað einhver áhöld. Vitnið sagði að ákærði hefði haldið brotaþola inni yfir helgi. Hún hefði náð að komast út og til vinkonu sinnar og þaðan hefði hún farið til vitnisins að því er vitnið minnti. Hugsanlega hefði hún farið fyrst til L systur vitnisins.

Vitnið sagði að samband sitt við brotaþola hefði verið „slitrótt“. Ef „hlutirnir voru í lagi“ hefði sambandið verið meira, en svo hefðu komið tímar þar sem ekki hefðu verið samskipti.

Vitnið sagðist bera „ekki góðan“ hug til ákærða. Vitnið sagðist ekki vita hvenær það hefði fyrst heyrt að ákærði hefði gert á hlut brotaþola. Vitnið hefði áður grunað það í einhvern tíma. Fyrst hefði vitnið heyrt af slíkum grunsemdum frá L systur sinni árið 2015 eða 2016. Vitnið sagðist halda að það hefði einhvern tíma spurt brotaþola um slíkt en hún gert lítið úr því.

Lögregluþjónn 1 sagðist starfa hjá tæknideild lögreglustjórans á [...]. Beiðni hefði komið frá lögreglunni á [...]um vettvangsrannsókn í húsi í [...]. Vitnið kvaðst vera blóðferlasérfræðingur og hefði verið beðið um að leita „að lífsýnum á borð við blóð.“ Húsið væri á tveimur hæðum og hefðu sérfræðingar tæknideildar rannsakað eitt herbergi í einu. Vitnið sagði að „þannig lagað“ hefði ekki verið „neitt óeðlilegt að sjá“ í húsinu en af því leiddi ekki að ekkert hefði komið fyrir. Vitnið sagði að lögregla hefði fundið blóð í úlpu á vettvangi. Í baðkari hefði lögregla fundið hár og verið tekið til rannsóknar. Vitnið sagði að gólf hefðu verið frekar óhrein og ólíklegt að þurrkað hefði verið af þeim. Ekki hefði verið að sjá ummerki um þrif á þeim. Ekkert hefði bent til að blóð hefði verið þrifið upp. Einnig hefði verið leitað að blóði á efri hæðinni. Vitnið kvaðst ekki hafa séð hárflyksur nálægt tröppum milli hæðanna.

Sérstaklega spurt sagði vitnið að stofan hefði ekki litið út sem vettvangur mikils ofbeldis.

Vitnið O, sérfræðingur hjá tæknideild lögreglustjórans á [...], sagðist hafa fengið beiðni um að rannsaka hár sem lögregla hefði fundið við vettvangsrannsókn og varðveita sýni úr úlpu. Rannsóknin á hárunum hefði leitt í ljós að þau hefðu öll „fallið eðlilega úr hársverði“. Niðurstaða dna- greiningar á blóði sem lögregla hefði fundið á úlpu hefði verið sú að öll blóðsýnin hefðu verið úr brotaþola. Í úlpunni hefðu verið „kámblettir“og spurt um merkingu þess sagði vitnið að „þá er eitthvað sem er að strjúkast við“.

Lögregluþjónn 2 sagðist starfa sem lögregluþjónn í [...]og sagði tilkynningu hafa komið frá lögreglustöðinni í [...] um að komið hefði upp líkamsárásarmál „heima hjá einhverri B “í [...]. Vitnið hefði þekkt til B og farið heim til hennar. Hún hefði verið ein heima og staðfest að ákærði og brotaþoli „hefðu verið hennar gestir dagana þar á undan“. B hafi sagt að ákærði og brotaþola hefðu komið á föstudeginum og gist tvær nætur. Ákærði hefði komið á undan en svo farið og náð í brotaþola. „Strax og þau voru komin tvö [...] þá hefði[ákærði] byrjað með ofbeldi gagnvart [brotaþola]“ og það vaxið jafnt og þétt næstu tvo dagana. B hefði sagt að ákærði „hefði lamið hana, dregið hana á hárinu um alla íbúð og hótað henni frekara ofbeldi meðal annars með hamri, kúluhamri“. Vitnið hefði farið inn í húsið og leitað ummerkja. B hefði sagt að blóðblettir hefðu verið á gólfinu sem búið væri að þrífa upp. Vitnið hefði engin ummerki séð um líkamsmeiðingar en tók fram að mjög mikið dót væri um alla íbúð. Vitnið sagðist hvorki hafa séð blóð né hárflyksur.

Vitnið sagði að tveimur árum síðar hefði B komið á lögreglustöðina og sagt að ákærði hefði reynt að koma til sín skilaboðum. Hann hefði reynt að hringja en hún ekki svarað en systir B komið með skilaboð frá honumum að ákærði vildi að B drægi skýrslu sína til baka. B hefði einnig sagt að brotaþoli hefði haft samband og beðið hana um að draga skýrsluna til baka, til að bjarga sambandi brotaþola og ákærða. Vitnið sagði að B-kvk-nf verið mikið niðri fyrir og í uppnámi þegar hún hefði sagt frá þessu. Hún hefði verið „bersýnilega eitthvað hrædd.“

Vitnið sagðist ekki hafa gert boð á undan sér þegar það hefði komið til B í upphafi. B hefði komið fyrir sjónir sem „dálítið í miklu uppnámi“. B hefði sagt að hún hefði verið „hrædd við [ákærða] allan tímann og dregið sig til hlés, ekki viljað skipta sér af uppákomunni.“

Vitnið sagðist hafa trúað frásögn B.

Lögregluþjónn 3, rannsóknarlögregluþjónn, sagðist hafa verið á bakvakt þegar tilkynning hefði komið um málið og að brotaþoli væri á sjúkrahúsinu til rannsóknar. Vitnið hefði óskað eftir að brotaþoli kæmi í framhaldinu til sín til skýrslugjafar. Þaðhefði brotaþoli gert og lagt fram kæru og greint frá atvikum. Vitnið sagðist hafa, á meðan á skýrslutökunni stóð, óskað eftir því að lögregla sækti B til skýrslugjafar og það hefði verið gert. Vitnið hefði því tekið skýrslu af B þegar eftir skýrslutökuna af brotaþola. Jafnframt hefði verið óskað eftir að ákærði yrði handtekinn. Í framhaldinu hefði verið lýst eftir ákærða og beint til allra lögregluþjóna að handtaka hann hvar sem til hans næðist. Tilraunir til að ná í ákærða hefðu ekki borið árangur. Ekki hefði verið svarað í því símanúmeri sem lögregla hefði talið hann hafa og lögregla hefði ekki vitað um dvalarstað hans. Síðar hefði lögregla frétt að ákærði væri í útlöndum og hefði þá farið í gang ferli um að fá hann í skýrslutöku þegar hann kæmi til landsins og hefði það gengið eftir með góðri samvinnu við verjanda hans.

Vitnið sagðist telja að brotaþoli og B hefðu ekki lagt á ráð um framburð sinn. Fram hefði komið hjá báðum að um helgina hefði ákærði gætt þess að þær gætu ekki talað saman þannig. Brotaþoli hefði farið af heimilinu 18. júní og verið í framhaldinu ekið til dóttur sinnar í [...]. Þaðan hefði hún farið á sjúkrahús. Alltaf hefði einhver verið hjá henni og enginn sem bæri um að þær B hefðu talað saman. Á sjúkrahúsinu hefði lögregla tekið við brotaþola.

Vitnið sagði að frásögn, áverkar og „líðan“ brotaþola í skýrslutökunni hefðu bent til að hún segði frá raunverulegri atburðarás. B hefði verið óttaslegin og sagt að á meðan á atburðunum hefði staðið hefði hún verið „það hrædd að hún hélt sig algjörlega til hlés, skipti sér ekkert af þessu, vegna þess að hún óttaðist að hún myndi fá sömu útreið og [brotaþoli].“

Vitnið sagði að lögregla hefði ekki fundið kúluhamar á vettvangi og B hefði sagt lögreglu að ákærði hefði tekið hamarinn með sér. Vitnið sagði að brotaþoli hefði lýst hamrinum mun nákvæmar en B, skafti, kúlu og lit.

Vitnið var spurt um upplýsingaskýrslur sínar, dags. 27. október 2017, sem geymasímatalaskrá og tímaröð atvika í málinu að mati vitnisins. Vitnið sagði að lögregla hefði fengið síma E afhentan og úr honum hefði verið unnin símtalaskrá. Ákærði hefði í skýrslutöku greint frá því að hann hefði haft samband við E og fengið hjá honum bifreið „fyrr um daginn“ og samkvæmt skránni hefði fyrsta hringing milli þeirra 16. júní verið kl. 22:42 frá ákærða til E. Þá hefði ekkert verið talað en E hringt til baka tíu mínútum síðar.

Vitnið sagði að ekki hefðu verið skoðuð símagögn brotaþola og B.

Vitnið staðfesti gögn málsins sem frá því stafa.

Vitnið sagðist hafa starfað sem rannsóknarlögregluþjónn frá árinu 2007 og hafa töluverða reynslu af líkamsárásarmálum.

Vitnið D sagði brotaþola vera vinkonu sína til margra ára og hefði brotaþoli einnig unnið hjá vitninu. Ákærða þekkti vitnið nánast ekki neitt og hefði ekki haft af honum önnur kynni en „þarna í [...], þar sem hann var í heimsókn hjá B.“

Vitnið sagði að brotaþoli hefði komið að heimsækja vitnið og mann þess, sem nú er látinn. „Hún var þá hjá B með [ákærða]. Og hún kemur þarna heim til okkar og spjallar eitthvað við okkur og svona“. Ákærði hefði verið búinn „að koma eitthvað þarna líka, einu sinni eða eitthvað.“ Brotaþoli hefði svo komið aftur og þá alein„og þá er hann búinn að leggja á hana hendur“. Brotaþoli hefði sýnt vitninu „og E þennan áverka og við reynum náttúrulega bara reynum að tala eitthvað við hana og svo kemur [ákærði] og nær í hana og hún fer með honum.“ Vitnið hefði síðar farið í vinnuna til manns síns og þá hefðu [...] hjón, sem leigðu hjá þeim, hringt „og segja að það sé kona á stéttinni [...] á sokkaleistum og hvort ég geti komið, hún er bara grátandi“. Vitnið hefði ekið heim og þar hefði brotaþoli verið, á sokkaleistunum og grátandi „og það sér vel á henni“. Vitnið hefði farið með henni inn til að hugga hana. Í framhaldinu hefði vitnið ákveðið að aka brotaþola til dóttur hennar sem ætti heima í [...]. Vitnið hefði sagt brotaþola að hún yrði að leggja fram kæru.

Vitnið sagði að brotaþoli hefði komið alls þrisvar umrædda helgi.

Spurt nánar um komur ákærða og brotaþola á heimilið þessa helgi sagði vitnið að ákærði hefði fyrst komið einn. Vitnið hefði komið heim og ákærði þá verið „í heimsókn hjá E “og hefði það verið í fyrsta skipti sem vitnið hitti ákærða. Næst hefði brotaþoli komið „ein í heimsókn“ og hefði það líklega verið degi síðar. Brotaþoli hefði komið „þrjá daga í röð ein“ og hefði farið ein. „Í annað sinn“ hefði hún komið ein og þá verið með „einhverja áverka“ á sér. Ákærði hefði þá hringt í hana og eitthvert rifrildi orðið milli þeirra. Í framhaldi af því hefði hann komið og náð í hana. Í þriðju komu hefði hún svo verið á sokkunum og ein á ferð. Eftir það hefði vitnið ekið brotaþola til [...]. Vitnið hefði ekki ekið henni til [...]til þess að kæra ákærða, ef vitnið hefði ekki séð á henni áverka.

Vitnið sagði að í fyrstu komu brotaþola hefðu ekki verið á henni sjáanlegir áverkar svo hún myndi. Hún hefði engu að síður talað um „að hann væri að leggja á hana hendur“.

Vitnið sagði að í þriðja skiptið hefði brotaþoli ekki verið í yfirhöfn, hún hefði verið í bol og buxum. Í hin skiptin hefði hún verið meira klædd.

Vitnið sagði, spurt um hátterni brotaþola í fyrstu heimsóknunum tveimur, að brotaþoli hefði verið „að kvarta yfir [ákærða] við okkur [...] að hann væri að leggja á hana hendur.“ Þetta hefði hún sagt „öll þessi skipti sem hún kom“, bætti vitnið við.

Vitnið var spurt um áverka brotaþola og sagðist vitnið ekki muna það alveg, en sagði áverka hafa verið á hendi og hálsi. Meiri áverkar hefðu verið á henni þegar hún hefði komið í síðasta skiptið.

Vitnið var spurt hvað brotaþoli hefði sagt af atburðum heima hjá B. Vitnið svaraði: „Þau voru heima hjá B, gistu þar, og hann hafði hent henni niður stigann og bara lamið hana og eitthvað svona.“ Nánar spurt sagði vitnið: „Hún bara sagði það að hann hefði bara verið brjálaður og hent henni bara niður stigann og lamið hana og B var bara stjörf þarna og horfði á og þorði ekki að gera neittog B var bara frosin og hún hljóp bara út, náði að hlaupa út og hlaupa út á sokkaleistunum heim til okkar.“ Þetta hefði verið inntak frásagnar brotaþola.

Vitnið var spurt hvort brotaþoli hefði sagt ákærða hafa hindrað sig í að fara úr húsinu. Vitnið sagðist ekkert vita um hvort ákærði hefði hindrað brotaþola í að fara út.

Vitnið sagði að í annað skiptið sem brotaþoli kom til þeirra hefði ákærði komið og náð í hana og verið „mjög reiður í ganginum“. Spurð hvernig reiðin hefði komið fram sagði vitnið að ákærði hefði verið „rífandi kjaft við hana í ganginum og hún bara ákvað að fara með honum. Ætlaði ekki með honum en bara fór með honum.“ Vitnið sagðist ekki muna hvað ákærði hefði sagt.

Vitnið sagði að ákærði hefði komið til þeirra „einu sinni eða tvisvar á þessum tíma sem þau voru þarna hjá B [....] en [brotaþoli] kom þrisvar.“

Vitnið sagðist telja að brotaþoli hefði verið með síma sinn með sér í fyrstu tvö skiptin en ekki síðasta skiptið sem hún hefði komið til þeirra.

Vitnið var spurt hvort E heitinn hefði lánað ákærða bifreið þessa helgi. Vitnið sagði E hafa verið heima hjá B, „og [ákærði ] kemur og nær í mig heim og við förum í ríkið og förum aftur heim til B.“ Eftir þetta hefðu vitnið og E farið heim. Vitnið sagðist ekki muna hvaða dag þetta hefði verið. Vitnið sagðist þekkja B vel en hún hefði verið vinkona manns hennar. Þá þekktust þær einnig frá fyrri árum. Kynni þeirra væru mjög góð.

Vitnið sagðist hafa rætt málið síðar við brotaþola. Vitnið hefði spurt hvers vegna hún hefði tekið saman við ákærða að nýju. Brotaþoli hefði svarað að verið hefði „andlegt ofbeldi á henni.“ Þetta hefði verið fyrir skömmu.

Vitnið sagði B hafa sagt sér af málinu fljótlega eftir þessa helgi. B hefði sagt að hún hefði orðið „stjörf af hræðslu, og hún einhvernvegin komst út hún [brotaþoli].“

Vitnið sagðist telja að frá húsi D til húss síns væri um tíu mínútna gangur.

Vitnið F sagðist ekki muna mjög vel eftir þessum degi en langt væri um liðið. Kona hefði komið á heimilið og spurt um eiganda íbúðarinnar, E, og hvort hún mætti koma inn. Eigandi íbúðarinnar hefði ekki verið á staðnum svo vitnið hefði ekki hleypt henni inn en hefði gefið konunni upp símanúmer eigandans svo hún gæti hringt í hann. Konan hefði hringt úr síma vitnisins. Eigandinn hefði komið skömmu síðar.

Vitnið sagðist ekki muna neitt eftir klæðnaði konunnar en hún hefði komið fyrir sjónir sem „eitthvað stressuð eða í uppnámi“. Þá hefði vitnið talið „að hún væri búin að gráta“. Að öðru leyti hefði vitnið ekki séð neitt sem benti til þess að hún væri búin að lenda í einhverjum hremmingum.

Vitnið var spurt hvort það hefði séð áverka á konunni og svaraði að það þyrði ekki að segja til um það. Langt væri um liðið.

Vitnið sagðist ekki muna hvort konan hefði verið í skóm og ekki hvort hún hefði verið í yfirhöfn.

Vitnið sagðist ekki hafa rætt málið við húseigandann.

Vitnið P læknir sagðist enga aðkomu hafa haft af málinu en hafa kynnt sér vottorð G læknis. Vitnið staðfesti að vottorðið samrýmdist því sem fram kæmi í upplýsingakerfi [...].

Niðurstaða

Sannað er með vottorði I læknis og skýrslu læknisins fyrir dómi að brotaþoli kom á [...]á þeim dögum sem í vottorðinu greinir, með þann áverka sem þar greinir og sagði frá með þeim hætti sem rakið er í vottorðinu.

Ákærði neitar að hafa viðhaft þá háttsemi er í ákærulið I greinir.

Vitnið M, sem átti heima á sama heimili og ákærði og brotaþoli, varð ekki vitni að því atviki sem í ákærulið I er sagt hafa orðið á heimilinu umrætt sinn. Fyrst er brotaþoli leitaði læknis kvaðst hún hafa dottið er hún hefði verið úti að ganga. Fjórum dögum síðar kom hún að nýju á [...] og gaf þá aðra sögu, að hún hefði lent í ryskingum við ákærða. Fyrir dómi skýrði hún þetta með því að hún hefði skammast sín fyrir að maðurinn hennar væri ofbeldismaður. Sú skýring hennar getur að mati dómsins verið réttog því verða ekki dregnar afgerandi ályktanir af þeirri staðreynd að í upphafi gaf brotaþoli lækni þá skýringu sem hún gaf. Engu að síður er óhjákvæmilegt að líta svo á að þetta atriði veki vissan vafa, sem líta verði til við sönnunarmatið. Fyrir dómi sagði I læknir að ýmsar ástæður gætu verið fyrir áverka, eins og þeim sem brotaþoli var með, en algengust væri fall á einum fleti. Vildi læknirinn engar getgátur hafa uppi um líklega ástæðu áverkans. Meginregla er í sakamálaréttarfari að sönnunarbyrði um sekt ákærða og annað sem honum er í óhag hvíli á ákæruvaldinu. Skynsamlegan vafa bera að túlka ákærða í hag. Þegar á allt þetta er horft verður að líta svo á að gegn neitun ákærða hafi ekki verið færð fram lögfull sönnun fyrir því að hann hafi umrætt sinn viðhaft þá háttsemi er í ákærulið I greinir.

Sannað er með vottorði J læknis og skýrslu hans fyrir dómi að brotaþoli kom til læknisins á Þorláksmessu 2016 og var þá með þá áverka sem í vottorðinu greinir og sagðist svo frá sem þar er rakið. Læknirinn sagði fyrir dómi að þeir áverkar, sem hann sá á brotaþola í viðtalinu, gætu komið heim og saman við lýsingu hennar á atvikum sem orðið hefðu fjórum dögum fyrr. Það sem hér hefur verið rakið veitir ákærulið II umtalsverða stoð.

Ákærði neitar sök en gengst hins vegar við því að hafa tvívegis rekið brotaþola kinnhest. Fyrir dómi sagði hann hugsanlegt að það hefði hann gert umrætt sinn. Samkvæmt vottorði J læknis var brotaþoli hinn 23. desember meðal annars með greinilegt mar yfir kinnbeini og upp á gagnauga auk þriggja lítilla marbletta og eins stærri á upphandlegg. Engin skýring hefur komið fram um þessa áverka önnur en sú sem brotaþoli hefur gefið.

D varð ekki vitni að neinu milli ákærða og brotaþola á [...] en bar fyrir dómi að á þeim tíma hefði komið fram hjá brotaþola í símtali þeirra að ákærði legði á hana hendur. Er það til almennt til stuðnings því að brotaþoli hafi á þeim tíma talað um ofbeldi af hálfu ákærða.

Þegar á framanritað er horft; áverka brotaþola, þá skýringu sem hún gefur lækninum á þeim, það að læknirinn telji áverkana geta komið heim og saman við frásögn hennar, það að ákærði kannast við að hafa rekið brotaþola kinnhest semgæti hafa verið á umræddum tíma, og það að engar aðrar skýringar hafa komið fram á áverkum brotaþola, þykir ákæruvaldið hafa fært fram lögfulla sönnun þess að ákærði hafi umrætt sinn veitt brotaþola áverkana. Verður að telja sannað að ákærði hafi slegið brotaþola í andlitið og gripið um vinstri upphandlegg hennar svo sem honum er gefið að sök í ákærunni. Samkvæmt vottorði var brotaþoli hvellaum yfir rifbeinum út undir vinstri síðu og sterkur grunur um rifbrot þar. Verður talið sannað að þetta hafi verið af völdum ákærða en ekki verður fullyrt hvort það hafi verið með höggi eða sparki.

Ákærði og brotaþoli slitu sambúð sinni í júní 2017 og tæmdu húsnæði sitt á [...]. Að kvöldi 16. júní mun brotaþola hafa vantað húsaskjól um nóttina og leitað til ákærða og það orðið úr að hún fengi að gista á heimili B í [...], þar sem ákærði myndi einnig gista. Er óumdeilt að ákærði hafi náð í brotaþola og ekið henni þangað og munu samskipti þeirra hafa verið vandræðalaus á leiðinni.

Sannað er með vottorði G læknis og skýrslu P læknis að brotaþoli kom á [...]19. júní 2017 og var þá með þá áverka sem í vottorðinu greinir og sagði svo frá sem þar er rakið. Engin ástæða þykir vera til að draga í efa það sem fram kemur í gögnum málsins um að röntgen- rannsókn sama dag hafi sýnt fram á beinbrot í baugfingri vinstri handar hennar. Telst það sannað í málinu.

Ljóst er að brotaþoli kom í húsið [...] og var þar eitthvað um helgina. Einnig er ljóst að hún yfirgaf húsið í einhver skipti. Það mun hún hafa endanlega gert sunnudaginn 18. júní. Brotaþoli sagði fyrir dómi að hún hefði farið heim til E og D. B sagði fyrir dómi að brotaþoli hefði yfirgefið húsið „berfætt“. D sagði fyrir dómi að hún hefði verið stödd á vinnustað E þegar [...] hjón sem leigðu hjá þeim hefðu hringt og sagt konu komna, vera á sokkaleistunum og grátandi. D hefði farið heim og fundið þar brotaþola þannig á sig komna. F sagði fyrir dómi að kona hefði komið, verið í einhverju uppnámi og eins og hún hefði grátið, og spurt eftir húsráðanda. Í framhaldinu hafi verið hringt úr síma F í húseigandann. F kvaðst ekki muna hvort konan hefði verið í skóm. Símagögn sýna að hringt var úr síma F í síma E kl. 13:28 hinn 18. júní. D, sem kvað brotaþola hafa verið á sokkaleistunum og með áverka, kvaðst hafa í framhaldinu ekið brotaþola til [...]. Samkvæmt þessu verður talið sannað í málinu að brotaþoli hafi verið komin að heimili E og D skömmu fyrir klukkan hálf tvö 18. júní og hafi ekki snúið aftur á heimili B þessa helgi.

Brotaþoli bar fyrir dómi að hún hefði umrædda helgi orðið fyrir ýmsum árásum ákærða. Sjálfur kveðst ákærði hafa tekið í brotaþola, lyft henniog skellt í gólfið. Að öðru leyti neitar hann sök. Í þessum ákærulið háttar svo til að auk ákærðu og brotaþola var á vettvangi vitnið B. Fyrir dómi lýsti B því að í upphafi dvalar brotaþola á heimilinu hefði „allt verið bara í góðu“ og ákærði og brotaþoli farið upp á efri hæð hússins en B verið niðri. Hún hefði svo heyrt einhver læti og svo hefðu þau verið komin niður. Ákærði „grýtti [brotaþola] í gólfið og lagðist með fullum þunga á hana og var bara öskrandi og hótandi“, sagði B fyrir dómi. Ákærði hefði hótað brotaþola lífláti. Nánar spurð sagði B-x-nf dómi að ákærði hefði rifið í hár brotaþola og skellt henni í gólfið, hann hefði stokkið á hana og skellt höfði hennar í gólfið „og lagðist með hnéð alveg hérna upp að hálsinum á henni“. B sagðist hafa haldið að ákærði „myndi bara ganga frá henni“. Hnéð hefði þrengt að hálsinum og brotaþoli varla náð andanum. Þessi frásögn B er ákærunni til verulegs stuðnings um þau atriði sem fram koma í frásögninni.

Af niðurstöðum rannsóknar tæknideildar lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu verður dregin sú ályktun að lítið sem ekkert blóð hafi verið að finna á vettvangi, að öðru leyti en því að blóðkám úr brotaþola fannst á yfirhöfn, sem þar með verður ætlað að brotaþoli hafi að minnsta kosti snert. Brotaþoli bar að hún hefði verið öll úti í blóði en samkvæmt niðurstöðum tæknideildarinnar og skýrslu lögregluþjóns 1 fyrir dómi verður það að teljast ósennilegt. Sama má segja um þá frásögn B að blóð hafi verið á stofugólfinu en ákærði þurrkað þar eitthvað upp, en hérmá hafa í huga að við rannsókn tæknideildar kom í ljós blettur á gólfi, sem grunur lék á að væri blóðblettur, en í ljós kom eftir rannsókn að var það ekki.

D bar fyrir dómi að brotaþoli hefði verið með einhverja áverka þegar hún hefði komið á heimili hennar í annað skipti og með meiri áverka þegar hún hefði komið í síðasta skiptið. D sagði einnig að brotaþoli hefði talað um það við þau E að ákærði væri að leggja á sig hendur. Er þetta til stuðnings því að brotaþoli hafi umrædda helgi orðið fyrir árásum ákærða í húsi B.

Þá liggur fyrir að þegar brotaþoli kom á heimili D og E í síðasta skipti var hún á sokkaleistunum, í uppnámi að mati F, grátandi að sögn D. Verður þetta metið til stuðnings því að eitthvað mikið hafi gengið á, á heimili B.

Rakin hafa verið sms skeyti sem telja verður ljóst að B hafi sent ákærða í september 2017, en fyrir dómi staðfesti B að númerið, sem skeytin eru skráð úr, væri hennar númer og á umræddum tíma hafi hún hugsað í þá veru sem í skeytunum segir. Verður að skilja skeytin þannig að B sé þeirrar skoðunar að ákærði hafi hótað systur hennar, og B hóti honum hörðu ef hann geri slíkt að nýju. Þessi skeyti sendir B þremur mánuðum eftir að lögregla talar fyrst við hana vegna málsins, og hvort sem það er rétt hjá henni eða ekki að ákærði hafi haft uppi hótanir við systur hennar, þykja þessi skeyti ekki hafa áhrif á mat á trúverðugleika þess sem B hefur efnislega borið frá upphafi málsins.

Fyrir dómi báru börn brotaþola, L og A, um áverka sem þau hefðu séð á brotaþola eftir komu hennar úr [...] og það sem hún hefði sagt sér af atburðum þar. Bæði voru augljóslega þeirrar skoðunar að ákærði hefði brotið alvarlega gegn móður þeirra og ljóst að þau bera æði neikvæðan hug til hans. Þótt skoða verði vitnisburð þeirra í því ljósi, verður að hafa í huga að ekki er við því að búast að fólk beri almennt góðan hug til þeirra sem það telur hafa brotið alvarlega gegn sínum nánustu. Voru vitnin bæði trúverðug og framburður þeirra ákæruliðnum almennt til styrktar.

Af hálfu ákærða hefur verið byggt á því að með brotaþola og B séu samantekin ráð sem hann eigi erfitt með að verjast og sé verið að koma á sig sök. Brotaþoli lýsti málavöxtum fyrir lögreglu hinn 19. júní. Lögregla gerði þegar ráðstafanir til að haft yrði tal af B og bar B á sömu leið og brotaþoli. Höfðu þær þannig ekki aðstöðu tilað samræma framburð sinn milli þess sem hvor gaf sína skýrslu, jafnvel þótt þær hefðu viljað gera svo, sem ekkert liggur fyrir um. Þá liggur ekkert fyrir um að þær hafi átt samskipti frá því brotaþoli yfirgaf heimili B og þar til brotaþoli fór á sjúkrahúsið í [...].

Brotaþoli gaf skýrslu hjá lögreglu 19. júní 2017 og liggur upptaka af skýrslutökunni fyrir í málinu. Var brotaþoli meðal annars spurð um læknisfræðileg gögn um ofbeldisatvik. Hún segir: „Já það er til eitthvað um einhver skipti, þar sem ég hef farið, ég fór svona einhvern veginn að safna á hann, að fara til læknisins þó ég gerði ekkert meira með það heldur en það“. Það að brotaþoli hafi þarna greint svo frá að hún hafi farið til lækna til að „safna á hann“, þarf ekki eitt og sér að skipta máli um mat á trúverðugleika brotaþola. Verði einstaklingur fyrir reglulegu ofbeldi af hálfu einhvers nákomins þarf ekki að vera óeðlilegt að hann vilji afla sér einhverra samtímagagna eins og læknisvottorða, þó hann hafi ekki tekið ákvörðun um kæru.

Þegar horft er á það sem hér hefur verið rakið hefur ákæruvaldið að mati dómsins dregið upp trúverðuga mynd af stórum dráttum atburðarásar. Ljóst er að brotaþoli fer af heimili B á heimili D og E, er þá í uppnámi og með áverka. D ekur henni til [...]og þar hittir brotaþoli börn sín, sem bera um áverka á henni. D og börn brotaþola bera að hún hafi sagt ákærða hafa valdið áverkum sínum. Sömu sögu segir brotaþoli á sjúkrahúsi daginn eftir og þar skoðar læknir áverkana og fingurbrot kemur fram á röntgen- mynd. B-x-x um að hafa séð ákærða ráðast ítrekað að brotaþola á heimilinu. Ákærði sjálfur kveðst hafa skellt brotaþola í gólfið.

Það sem sagt hefur verið um orð brotaþola og B um blóð úr brotaþola, og niðurstöður rannsóknar tæknideildar lögreglu, þykir þegar horft er heildstætt á málið, ekki vekja þann vafa um trúverðugleika framburðar þeirra að máli geti skipt um framburð þeirra almennt.

Þegar á allt framanritað er horft verður að telja að ákæruvaldið hafi fært fram lögfulla sönnun þess að brotaþoli hafi umrætt sinn orðið fyrir margháttuðum líkamsárásum ákærða. Um það hvernig þær árásir hafi farið fram, skiptir verulegu máli hvað B ber að hafa orðið vitni að. Verður að telja sannað að ákærði hafi tekið í brotaþola, lyft upp og látið falla í gólf, en ekki verður fullyrt hversu hátt hann hafi lyft. [...]verður ekki slegið föstu að hann hafi lyft henni í höfuðhæð eða hærra. Telja verður sannað að ákærði hafi fellt brotaþola í gólfið og þrengt með fæti sínum að hálsi hennar svo hún hafi vart náð andanum. Þá verður talið sannað með hliðsjón af framburði brotaþola og áverkum hennar að ákærði hafi lamið hana í líkama svo sem í ákæru greinir. Brotaþoli ber að ákærði hafi lamið sig með hamri svo hún hafi fingurbrotnað. Sannað er að brotaþoli var fingurbrotin við komu á sjúkrahús. Ákærði gaf á fingurbrotinu þá skýringu að það hafi komið er hún hafi hjálpað honum að bera þvottavél. Brotaþoli neitar því. Ekkert liggur fyrir til stuðnings því að brotaþoli hafi orðið fyrir slíku óhappi, svo sem að hún hafi leitað á slysamóttöku í framhaldi af slíku atviki. Þegar horft er til þess sem sannað þykir um dvöl hennar í [...] verður að telja mun líklegra að fingurbrotið sé ein afleiðing þeirra atburða. Að því er varðar beitingu hamars er hins vegar á það að líta að B kvaðst ekki hafa séð hamar umrædda helgi og sérstaklega spurð sagðist hún ekki muna til þess að ákærði hefði beitt hamri gegn brotaþola. Verður ekki slegið föstu að ákærði hafi beitt hamri umrætt sinn, en það breytir ekki því að telja verður sannað að fingur brotaþola hafi brotnað við gjörðir ákærða. B kvaðst ekki hafa séð ákærða bíta brotaþola og þótt hafa verði í huga að B kvaðst ekki hafa séð hvað farið hefði fram milli ákærða og brotaþola á efri hæðinni verður ekki slegið föstu í málinu að ákærði hafi bitið brotaþola. Sannað telst með framburði brotaþola og B að ákærði hafi hótað brotaþola lífláti.

Fyrir liggja ljósmyndir lögreglu úr húsinu og voru þær teknar daginn eftir að brotaþoli yfirgaf húsið. Er allnokkurt dót í húsinu og sums staðar þannig staflað að ekki er mikið ónotað gólfpláss. Mun þannig meðal annars hátta til í stofu. Benda myndirnar ekki sérstaklega til þess að átök hafi verið um allt hús en útiloka það ekki heldur.

B kvaðst ekki hafa séð ákærða draga brotaþola um á hárinu og verður það ekki talið sannað í málinu.

Ljóst er að brotaþoli yfirgaf húsið oftar en einu sinni og fór þá á heimili D og E, en þær D eru vinkonur. Ekki verður talin hafa verið færð lögfull sönnun fyrir því í sakamáli þessu að ákærði hafi sérstaklega svipt brotaþola frelsi sínu umrædda helgi.

Ekki þykir með öllu ljóst hvenær í atburðarásinni hvert og eitt atriði árása ákærða á brotaþola hefur farið fram. D sá enga áverka á brotaþola er hún kom fyrst, einhverja áverka er hún kom næst en umtalsverða er hún kom síðast. Breytir þetta ekki því sem talið er sannað að ákærði hafi gert gagnvart brotaþola umrætt sinn. Eins og áður segir var ákveðið hinn 16. júní að brotaþoli gisti í [...] og telja verður að hún hafi komið þangað síðla kvölds. Sjálf sagði hún fyrir dómi að þau ákærði hefðu komið fyrir miðnætti og ákærði að þau hefðu komið nálægt miðnætti. Ekki verður slegið föstu að þær árásir sem sannaðar eru í málinu hafi farið fram fyrir miðnættið. Verður að telja leitt í ljós að þær hafi farið fram 17. og 18. júní.

E féll frá meðan málið var enn í rannsókn. Hann hafði þá gefið skýrslu hjá lögreglu, en vitanlega gafst ákærða ekki kostur á að leggja þar spurningar fyrir hann. Skýrslugjöf E hjá lögreglu þykir ekki vekja efasemdir um það sem talið hefur verið sannað í málinu.

Fyrir liggur að ákærði og brotaþoli tóku saman að nýju í [...] eftir umrædda atburði. Bar brotaþoli að þá hefði ákærði ekki beitt sig líkamlegu ofbeldi og sagði að hann hefði ekki verið hjá sér lengur en hún hefði viljað. Hún hefði boðið honum til sín. Þá liggur fyrir að brotaþoli setti sig í samband við ákærða á árinu 2020 og verða skilaboð hennar skilin þannig að hún hafi þá getað hugsað sér að heyra í ákærða. Þykir þetta ekki valda vafa um þá niðurstöðu um sakargiftir í máli þessu. Fyrir liggur að ákærði og brotaþoli áttu í sambandi og þótt brotaþoli hafi ákveðið síðar að láta reyna á samband að nýju þykir það ekki gera ótrúverðugt það sem hún hefur borið um fyrra samband þeirra og stutt hefur verið gögnum og skýrslugjöf vitna.

Með hliðsjón af framanrituðu er ákærði sýknaður af þeirri háttsemi er greinir í ákærulið I en sakfelldur fyrir þá háttsemi er greinir í ákærulið II, að því athuguðu að ekki verður slegið föstu hvort um högg eða spark var að ræða í síðu brotaþola. Þá er sönnuð háttsemi ákærða samkvæmt lýsingu í ákærulið III að því frátöldu sem hér hefur verið rakið að telja verði ósannað.

Í ákæru er háttsemi ákærða heimfærð til 1. og 2. mgr. 218. gr. b laga nr. 19/1940. Umrædd lagagrein tók gildi við með lögumnr. 23/2016 sem birt voru 30. 3. 2016. T aka þau ekki, ákærðum manni í óhag, til háttsemi er kann að hafa verið framin fyrir þann tíma. Undir rekstri málsins kom fram af hálfu ákæruvaldsins að háttsemi samkvæmt ákærulið III væri heimfærð til 2. mgr. en önnur háttsemi til 1. mgr. lagagreinarinnar.

Ákærði hefur verið sakfelldur fyrir líkamsárásir gegn brotaþola sem framdar voru á árunum 2016 og 2017. Er hann meðal annars sakfelldur fyrir brot sem stóðu yfir með hléum nánar greinda helgi, þar sem þau voru gestkomandi í húsi B. Voru ákærði og brotaþoli í sambúð fyrra árið en sambúðinni mun hafa lokið einhverjum klukkustundum áður en brotin voru framin í [...] 17. og 18. júní 2017. Tekur 218. gr. b almennra hegningarlaga bæði til sambúðarfólks og fyrrverandi sambúðarfólks. Þegar horft er á það sem sannað hefur verið í málinu verður að telja ákæruvaldið hafa sýnt fram áað á árinu 2016 og 2017 hafi ákærði endurtekið ógnað heilsu og velferð brotaþola þannig að úr hafi orðið ógnarástand. Verður háttsemi ákærða heimfærð undir 1. mgr. 218. gr. b en ekki þykja efni til að heimfæra hana undir 2. mgr. greinarinnar.

Samkvæmt sakavottorði ákærða hafði honum, er hann framdi brot sín samkvæmt þessu máli, ekki verið gerð refsing fyrir annað en umferðarlagabrot. Hannvar í júní 2020 dæmdur til greiðslu 150.000 króna sektar fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. laga nr. 19/1940. Brot sín nú framdi hann fyrir uppsögu þess dóms og ber því að ákvarða refsingu ákærða sem hegningarauka. Brot hans eru alvarleg og beindust að brotaþola sem honum var nákomin, meðal annars á heimili hennar. Ákærði gekkst við því að hafa skellt brotaþola í gólfið, sbr. ákærulið 3, og kvaðst einnig hafa rekið henni kinnhesta. Brot ákærða eru framin á árunum 2016 og 2017 en ákæra er gefin út árið 2020. Hluta þess tíma dvaldist ákærði utan landsteina en þegar á allt er litið verður að líta svo á að talsverður tími hafi liðið frá atvikum málsins án þess að ákærða verði kennt um. Þegar á allt er horft ákveðst refsing ákærða fangelsi í tíu mánuði en fullnustu sjö mánaða af henni frestað og niður falli hún að liðnum þremur árum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. laga nr. 19/1940. Málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, I-kk-ef F-kk-ef Á-kk-ef lögmanns, ákveðast 3.596.000 krónur með virðisaukaskatti. Undir rekstri málsins var gerð krafa um að ákærði yfirgæfi dómsal þegar brotaþoli gæfi skýrslu, svo sem rakið hefur verið. Þegar á það er horft og málsúrslit að öðru leyti verður ákveðið að ákærði og ríkissjóður greiði málsvarnarlaunin að hálfu hvor og sama gildir um 42.864 króna ferðakostnað verjandans. Samkvæmt sakarkostnaðaryfirliti lögreglustjóra nemur annar sakarkostnaður málsins 211.242 krónum, af honum eru 15.365 krónur vegna ákæruliðar I og 21.015 krónur vegna atriða sem ekki þykja verða lögð á ákærða. Að öðru leyti verður ákærða gert að greiða sakarkostnaðinn, 174.862 krónur. Ekki er í málinu bótakrafa af hálfu brotaþola og kröfu um að ákærði yrði ekki viðstaddur skýrslugjöf hennar var hafnað með úrskurði Landsréttar. Af hálfu ákæruvalds var tekið fram við munnlegan málflutning að ekki væri rétt að ákærða yrði gert að greiða vegna starfa réttargæzlumanns og verður ríkissjóði gert að greiða þóknun hans, H-kk-ef H-kk-ef H-kk-ef lögmanns, 558.000 krónur með virðisaukaskatti. Gætt var 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88/2008. Af hálfu ákæruvalds fór A-kvk-nf H-kvk-nf J-kvk-nf aðstoðarsaksóknari með málið. Þ-kk-nf D-kk-nf kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð

Ákærði, X, sæti fangelsi í tíu mánuði. Fullnustu sjö mánaða af refsingunni skal frestað og niður skal hún falla að liðnum þremurárum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. laga nr. 19/1940.

Ákærði greiði að hálfu og ríkissjóður að hálfu 3.596.000 króna málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, I-kk-ef F-kk-ef Á-kk-ef lögmanns og 42.864 króna ferðakostnað verjandans. Ákærði greiði 174.862 króna annan sakarkostnað.

Ríkissjóður greiði 558.000 króna þóknun réttargæzlumanns brotaþola, H-kk-ef H-kk-ef H-kk-ef lögmanns.