S-412/2010

Mál þetta, sem dómtekið var að lokinni aðalmeðferð 29. júní sl., er höfðað samkvæmt ákæru útgefinni af lögreglustjóranum á höfuðborgarsvæðinu 17. maí 2010 á hendur E-kvk-þgf B-kvk-þgf H-kvk-þgf, kt. 000000-0000, Vesturgötu 46 a, Reykjavík, fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás með því að hafa, aðfaranótt föstudagsins 28. ágúst 2009, á veitingastaðnum Prikinu, Bankastræti 12, Reykjavík, kastað glasi í andlit S-kvk-ef S-kvk-ef S-kvk-ef, með þeim afleiðingum að glasið brotnaði og S-kvk-nf S-kvk-nf hlaut 3 sm skurð á efri vör sem sauma þurfti saman með fjórum sporum.

Telst þetta varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærða verði dæmd til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Af hálfu S-kvk-ef S-kvk-ef S-kvk-ef, kt. 000000-0000, er krafist miskabóta að fjárhæð 500.000 krónur og 99.600 krónur vegna lögmannskostnaðar, samtals að fjárhæð 599.600 krónur, auk vaxta samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 28. ágúst 2009 til þess dags er mánuður er liðinn frá því að krafan er birt E-kvk-þgf B-kvk-þgf. Frá þeim degi er krafist dráttarvaxta samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. sömu laga til greiðsludags.

Verjandi ákærðu krefst aðallega sýknu af ákæru, en til vara að ákærða verði dæmd til vægustu refsingar sem lög leyfa og að refsingin verði að öllu leyti skilorðsbundin. Jafnframt er þess krafist að bótakröfu verði vísað frá dómi, en til vara að bætur verði lækkaðar verulega.

Málsatvik

Þann 31. ágúst 2009 mætti S-kvk-nf S-kvk-nf S-kvk-nf á lögreglustöð og lagði fram kæru á hendur ákærðu vegna líkamsárásar á skemmtistaðnum Prikinu við Bankastræti, aðfaranótt föstudagsins 28. sama mánaðar. S-kvk-nf skýrði svo frá að hún hefði verið á skemmtistaðnum ásamt vinkonu sinni, E-kvk-þgf A-kvk-þgf, og hefði E-kvk-nf lent í orðaskaki við par við salerni skemmtistaðarins. S-kvk-nf sagðist hafa rétt fram hönd sína á milli E-kvk-ef og parsins til að forða slagsmálum. Pilturinn hefði þá komið upp að andliti hennar og hún brugðist við með því að slá hann. Þá hefði stúlkan sem með honum var hellt yfir hana bjór. Sagðist S-kvk-nf hafa tekið í stúlkuna, en hún hefði náð að losa sig. Hefði stúlkan því næst kastað bjórglasi í andlit hennar, sem hefði brotnað við þetta. S-kvk-nf sagðist hafa leitað á slysadeild í kjölfarið. Hún sagðist ekki þekkja þetta fólk, en vinkona hennar hefði vitað á þeim deili og sagt henni nafn ákærðu.

Ákærða gaf skýrslu hjá lögreglu 25. september 2009. Sagðist hún ekki hafa ætlað að kasta bjórglasi í S-kvk-þf, hún hefði verið að verja sig. Ákærða sagðist hafa verið á skemmtistaðnum með S-kk-þgf E-kk-þgf vini sínum og hefðu þau verið stödd á salerni á efri hæð. Hefði fólk sem beið fyrir utan farið að berja að dyrum og sagt þeim að koma út og viðhaft ýmis niðrandi ummæli í því sambandi. Þegar þau opnuðu dyrnar hefði S-kvk-nf staðið þar fyrir utan og hefði komið til orðaskipta á milli þeirra S-kk-ef. Hefði S-kvk-nf ráðist á S-kk-þf og klórað hann. Ákærða sagðist hafa reynt að fá S-kvk-þf til að hætta að veitast að S-kk-þgf, en þau hefðu haldið áfram að rífast. S-kk-nf hefði hlaupið á brott til að sækja dyraverði. Þá hefði S-kvk-nf ráðist á ákærðu, slegið hana hnefahögg í andlit og sparkað í fót hennar. Ákærða sagðist hafa hellt bjór yfir S-kvk-þf, sem hefði þá ráðist aftur að henni, slegið hana hnefahögg og rifið í hár hennar. Sagðist ákærða þá hafa kastað bjórglasi í áttina að S-kvk-þgf, en glasið hefði lent í andliti hennar, sem ekki hefði verið ætlunin. Ákærða sagðist hafa hlaupið á brott eftir þetta, en hún hefði verið mjög hrædd og ekki vitað hvernig hún ætti að bregðast við ítrekuðum árásum S-kvk-ef.

Samkvæmt vottorði J-kk-ef B-kk-ef, yfirlæknis á slysa- og bráðadeild Landspítala-háskólasjúkrahúss, dagsettu 9. október 2009, leitaði S-kvk-nf S-kvk-nf S-kvk-nf á slysadeild kl. 00:57 aðfaranótt 28. ágúst 2009. Sagðist hún hafa verið á skemmtistað í miðbænum og um klukkan 00:20 hefði hún verið slegin með glasi í andlitið. Hún var með skurð hægra megin á efri vör, sem náði í gegnum vörina. Skurðurinn var u.þ.b. 3 sm á lengd, en sárbarmar lögðust vel saman. Aðeins var byrjandi mar í kringum skurðinn, en ekki var að greina aðra áverka á andlitinu. Var sárið saumað með 4 sporum. Í vottorðinu kemur fram að áverki eins og þessi geti hafa hlotist af ofbeldi eins og því sem sjúklingur skýrði frá við komu á slysadeild.

Meðal gagna málsins er upptaka úr öryggismyndavél skemmtistaðarins, þar sem m.a. sést til tveggja stúlkna sem virðast takast á. Myndskeiðið er ógreinilegt og sést þar ekki að bjórglasi sé kastað.

Ákærða neitaði sök fyrir dómi. Hún viðurkenndi að hafa kastað glasi eins og lýst er í ákæru, en sagði það ekki hafa verið ásetning sinn að kasta því í S-kvk-þf. Ákærða sagði þau S-kk-þf hafa verið að ræða ýmis trúnaðarmál í umrætt sinn. Þessar umræður hefðu verið æsispennandi og til þess að þurfa ekki að gera hlé á þeim hefði S-kk-nf komið með henni þegar hún þurfti að fara á salerni. Stúlkur sem þarna voru hefðu séð þau fara saman inn á salernið og hefði þeim virst mislíka það. Hefðu þau heyrt til stúlknanna þar sem þær voru fyrir utan salernisdyrnar og hefðu þær verið að dylgja eitt og annað um það hvað þau væru að aðhafast inni á salerninu. S-kk-nf hefði opnað dyrnar og sagt við stúlkurnar að ekkert væri hæft í þessum dylgjum. Þær hefðu ekki verið sáttar við þetta og hefði ein þeirra ráðist á S-kk-þf og klórað hann. Ákærða sagðist hafa komið fram af salerninu, stigið á milli S-kk-ef og stúlknanna og reynt að stilla til friðar. Það hefði ekki tekist og hefði komið til orðaskipta þeirra á milli. S-kk-nf hefði farið að leita að dyraverði til að láta vísa þessum stúlkum út. Hún hefði verið ein eftir og hefðu stúlkurnar verið að öskra á hana, rífa í hárið á henni, kýla og sparka í hana. Ákærða sagðist ekki hafa vitað hvað hún ætti að gera, svo að hún hefði hellt bjórnum sínum yfir stúlkuna sem var að ráðast að henni. Stúlkan hefði ekki róast við þetta og sagðist ákærða þá hafa „endað óvart á því að kasta glasinu framan í hana“. Það hefði komið henni á óvart að glasið lenti í andliti stúlkunnar, það hefði ekki verið ætlun hennar. Hún hefði aðeins ætlað að kasta glasinu frá sér og koma sér svo í burtu. Ákærða sagði stúlkuna hafa staðið í um 2 ½ metra fjarlægð frá henni þegar hún kastaði glasinu. Spurð hvort eitthvað hefði hindrað hana í að komast í burtu sagði ákærða að mikil umferð fólks hefði verið upp og niður stigann þar sem þær stóðu. Hún hefði staðið við stigahandriðið og hefði henni fundist hún vera króuð af. Þá hefði henni fundist eins og stúlkurnar myndu ekki leyfa henni að fara.

Ákærða sagði að það hefðu verið þær S-kvk-nf og E-kvk-nf sem veittust að þeim S-kk-þgf. Sagðist hún ekki vera viss hvor þeirra klóraði S-kk-þf í upphafi. Hún sagðist fyllast ofsahræðslu þegar hún yrði vitni að slagsmálum og þarna hefði hún verið komin í slíka stöðu sjálf. Hún hefði kastað frá sér glasinu án þess að gera sér grein fyrir því hvert það stefndi og hlaupið í burtu. Þetta hefði verið stórt bjórglas.

Vitnið S-kvk-nf S-kvk-nf S-kvk-nf sagðist hafa verið á veitingastaðnum ásamt vinkonum sínum. Hefði ein þeirra, E-kvk-nf A-kvk-nf, farið á salernið og þegar ekkert bólaði á henni hefði hún farið að athuga málið. E-kvk-nf hefði þá beðið við salernið og hefði hún sagt strák og stelpu vera búin að vera lengi inni. Þær hefðu barið að dyrum og hefðu ákærða og S-kk-nf þá komið út og verið þeim reið. Ákærða hefði öskrað á þær. Þá hefði S-kk-nf veist að E-kvk-þgf, öskrað á hana og rifið í hár hennar. S-kvk-nf sagðist hafa stíað þeim í sundur og rétt út höndina á milli þeirra. Hún hefði sagt S-kk-þgf að færa sig og ýtt við honum þegar hann gerði það ekki. S-kk-nf hefði reiðst enn frekar og gengið þétt upp að henni. Hún hefði þá slegið hann í andlitið. Þá hefði ákærða komið aðvífandi og hellt yfir hana bjór úr stóru glasi. S-kvk-nf sagðist hafa rifið í hár ákærðu og ýtt henni frá sér. Hún hefði þá séð ákærðu stíga aftur á bak, reisa upp höndina með glasinu og kasta því beint í áttina að andlitinu á henni. Glasið hefði lent í andliti hennar og byrjað að blæða. Síðan hefði dyraverði borið að og hún hefði yfirgefið veitingastaðinn og farið á slysadeild. Hún væri enn í dag með ör á efri vör eftir þetta. S-kvk-nf sagði að sér hefði fundist eins og ákærða ætlaði að kasta glasinu í andlitið á henni. Um 2 metrar hefðu verið á milli þeirra þegar hún kastaði glasinu.

Vitnið H-kvk-nf B-kvk-nf S-kvk-nf sagðist hafa beðið með vinkonum sínum í röð við klósettið. Margir hefðu verið að bíða og hefði einhver haft á orði að par væri inni á salerninu. Þær hefðu bankað á dyrnar og sagt fólkinu sem var inni að hætta þessu og koma út. Þá hefði strákurinn komið út og gengið þétt upp að E-kvk-þgf. Hún hefði ýtt honum frá sér, en hann þá rifið í hár hennar. S-kvk-nf hefði gengið á milli þeirra, en hann þá snúið sér að henni. Hefðu þau ákærða farið að rífast við S-kvk-þf, en strákurinn jafnframt verið að ræða við E-kvk-þf. H-kvk-nf sagðist hafa horft í aðra átt, en snúið sér við og þá séð ákærðu kasta glasinu, sem hefði flogið í andlit S-kvk-ef. Hefði S-kvk-þgf síðan verið fylgt út af staðnum. Eftir þetta hefði ákærða komið til H-kvk-ef og sagt við hana að hún hefði aldrei gert neitt svona fyrr, eins og hún hefði ætlað að gera þetta, en sæi nú eftir því. H-kvk-nf sagði að mikið af fólki hefði verið þarna, en henni hefði virst sem ákærða hefði ætlað að kasta glasinu í S-kvk-þf. Hún hefði ekki beint því að neinu öðru. Henni hefði ekki fundist ákærða vera króuð af þegar þetta gerðist. Um það bil 1 ½ metri hefði verið á milli ákærðu og S-kvk-ef þegar þetta gerðist.

Vitnið E-kvk-nf A-kvk-nf sagðist hafa beðið lengi í röð utan við salerni veitingastaðarins eftir að piltur og stúlka fóru saman þangað inn. Hefði S-kvk-nf komið til hennar og þær farið að banka og ræða um stelpa og strákur væru saman á salerninu. Þá hefði pilturinn komið fram, gengið þétt upp að henni og verið mjög dónalegur. Hún hefði ýtt honum frá sér, en hann þá rifið í hár hennar. S-kvk-nf hefði stíað þeim í sundur og sett höndina á milli þeirra. Þá hefði pilturinn snúið sér að S-kvk-þgf og sagt eitthvað dónalegt, en S-kvk-nf þá slegið hann. E-kvk-nf sagðist þá hafa séð ákærðu hella bjór yfir S-kvk-þf. Hún hefði ekki séð almennilega hvað gerðist eftir það. Hún hefði næst séð til S-kvk-ef þegar dyravörður var að fylgja henni niður stigann.

Vitnið S-kk-nf E-kk-nf sagði þau ákærðu hafa verið saman á Prikinu og hefði hann farið með henni á salerni þar sem þau hefðu verið „í miðri sögu“. Þegar þau voru þar inni hefði S-kvk-nf bankað hryssingslega á dyrnar. S-kk-nf sagðist hafa opnað og sagt að þau væru að verða búin. S-kvk-nf hefði þá látið að því liggja að eitthvað kynferðislegt væri að eiga sér stað á milli þeirra ákærðu inni á salerninu. S-kk-nf sagðist hafa farið út af salerninu og sagt S-kvk-þgf að hann væri „maður homosexual“ og því ekkert slíkt í gangi. Hefði S-kvk-nf verið æst og þau farið að rífast. Ákærða hefði komið fram og reynt að stía þeim í sundur, en S-kvk-nf hefði klórað hann í andlitið. Hann hefði farið til að hafa uppi á dyravörðum, þar sem S-kvk-nf og vinkonur hennar hefðu verið orðnar mjög æstar. Það síðasta sem hann hefði séð til stúlknanna var að vinkonurnar þrjár voru að ýta við ákærðu, en hann hefði ekki séð glasi kastað.

Vitnið J-kk-nf B-kk-nf, sérfræðingur í bráðalækningum, kom fyrir dóminn sem vitni og staðfesti læknisvottorð sitt. Ekki er ástæða til að reifa framburð vitnisins.

Niðurstaða

Ákærða neitar sök. Hún viðurkennir að hafa kastað glasi eins og lýst er í ákæru, en segir það ekki hafa verið ásetning sinn að kasta því í S-kvk-þf S-kvk-þf S-kvk-þf. Glasið hafi „óvart“ lent í andliti S-kvk-ef. S-kvk-nf S-kvk-nf S-kvk-nf sagði ákærðu hafa stigið aftur á bak, reist höndina með glasinu og kastað því í átt að andliti hennar. Hefði henni fundist sem ákærða ætlaði að kasta glasinu í andlit hennar. Þá sagði H-kvk-nf B-kvk-nf S-kvk-nf að sér hefði virst sem ákærða hefði ætlað að kasta glasinu í S-kvk-þf, hún hefði ekki beint því að neinu öðru.

Ákærða hefur borið að S-kvk-nf hafi staðið í um 2 ½ metra fjarlægð þegar hún kastaði glasinu. S-kvk-nf og H-kvk-nf segja fjarlægðina hafa verið um 1 ½ til 2 metra. Af framburði ákærðu og vitnanna tveggja verður því ráðið að ákærða kastaði glasinu að S-kvk-þgf úr miklu návígi. Gat henni ekki dulist að yfirgnæfandi líkur væru á því að glasið lenti í andliti S-kvk-ef, sem raunin varð. Ekkert er komið fram í málinu sem bendir til þess að atlaga ákærðu hafi verið nauðsynleg til þess að verjast eða afstýra ólögmætri árás, sbr. 12. gr. almennra hegningarlaga, svo sem haldið hefur verið fram af hennar hálfu. Verður ákærða sakfelld samkvæmt ákæru og telst háttsemin þar rétt færð til refsiákvæða.

Ákærða er fædd í september 1986. Sakaferill hennar hefur ekki áhrif á refsingu. Ákærða er sakfelld fyrir hættulega líkamsárás, en hending gat ráðið því að ekki hlutust alvarlegri áverkar af atlögunni en raun varð á. Fram er komið að ákærða og félagi hennar höfðu lent í orðaskaki við S-kvk-þf S-kvk-þf S-kvk-þf og vinkonur hennar og hafði komið til stympinga á milli S-kvk-ef og þeirra. Verður því litið til 3. mgr. 218. gr. b. við ákvörðun refsingar ákærðu. Þykir refsing ákærðu hæfilega ákveðin fangelsi í fimm mánuði, en rétt þykir að fresta fullnustu refsingar hennar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærða almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

S-kvk-nf S-kvk-nf S-kvk-nf hefur krafist miskabóta úr hendi ákærðu að fjárhæð 500.000 krónur með vöxtum. Samkvæmt læknisvottorði hlaut S-kvk-nf 3 sm skurð á efri vör, og ber hún ör eftir það. Á hún rétt á miskabótum úr hendi ákærðu, sbr. a-lið 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, sbr. lög nr. 37/1999, sem þykja hæfilega ákveðnar 250.000 krónur, auk vaxta sem í dómsorði greinir. A-kk-nf Þ-kk-nf S-kk-nf hdl. var skipaður réttargæslumaður brotaþola við dómsmeðferð málsins. Ákvörðun þóknunar fyrir réttargæslu tekur mið af kostnaði við gerð bótakröfu og vinnu við dómsmeðferð málsins. Verður ákærða því ekki jafnframt dæmd til að greiða bætur vegna lögmannskostnaðar.

Ákærða verður dæmd til að greiða þóknun verjanda síns sem henni var tilnefndur á rannsóknarstigi málsins, G-kvk-ef S-kvk-ef A-kvk-ef hrl., 62.750 krónur, og þóknun réttargæslumanns brotaþola, A-kk-ef Þ-kk-nf S-kk-ef hdl., 150.600 krónur. Þóknun lögmanna er ákvörðuð með virðisaukaskatti. Þá verður ákærða dæmd til að greiða 42.600 krónur í annan sakarkostnað. Skipaður verjandi ákærðu, J-kk-nf B-kk-nf hdl., hefur afsalað sér málsvarnarlaunum.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið H-kvk-nf M-kvk-nf S-kvk-nf aðstoðarsaksóknari.

R-kvk-nf H-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð :

Ákærða, E-kvk-nf B-kvk-nf H-kvk-nf, sæti fangelsi í 5 mánuði, en fullnustu refsingarinnar er frestað og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dómsins haldi ákærða almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

Ákærða greiði S-kvk-þgf S-kvk-þgf S-kvk-þgf miskabætur að fjárhæð 250.000 krónur, með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 28. ágúst 2009 til 7. júlí 2010, en með dráttarvöxtum samkvæmt 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. sömu laga, frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærða greiði þóknun verjanda síns á rannsóknarstigi málsins, G-kvk-ef S-kvk-ef A-kvk-ef hrl., 62.750 krónur, og þóknun réttargæslumanns brotaþola, A-kk-ef Þ-kk-nf S-kk-ef hdl., 150.600 krónur. Ákærða greiði 42.600 krónur í annan sakarkostnað.

R-kvk-nf H-kvk-nf