E-1186/2012

Mál þetta, sem var tekið til úrskurðar um frávísunarkröfu stefnda 27. september sl., er höfðað 23. mars 2012 af Impregilo S.p.A., Via dei Missaglia 97, Mílanó á Ítalíu, gegn Samskipum hf., Kjalarvogi 104 í Reykjavík.

Dómkröfur stefnanda eru þær að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnanda 30.095.842 krónur auk dráttarvaxta samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, „sbr. sundurliðun á dskj. 23“. Jafnframt er krafist málskostnaðar samkvæmt framlögðum málskostnaðarreikningi eða samkvæmt mati dómsins.

Stefndi krefst þess aðallega að kröfum stefnanda verði vísað frá dómi og stefnandi dæmdur til þess að greiða stefnda málskostnað samkvæmt framlögðum málskostnaðarreikningi eða samkvæmt mati dómsins. Til vara er krafist sýknu af öllum kröfum stefnanda og að hann verði dæmdur til að greiða stefnda málskostnað. Til þrautavara krefst stefndi þess að dómkröfur stefnanda verði lækkaðar verulega og að málskostnaður verði felldur niður.

Málið var flutt munnlega um frávísunarkröfu stefnda 27. september sl. og er aðeins sá þáttur málsins hér til umfjöllunar. Þar krefst stefnandi þess að frávísunarkröfu stefnda verði hafnað. Að auki krefst hann málskostnaðar.

II.

Stefnandi er ítalskt verktakafyrirtæki sem vann að gerð virkjunar við Kárahnjúka hér á landi. Stefndi er fyrirtæki sem annast bæði flutninga fyrir viðskiptavini sína á sjó og landi. Í málinu greinir aðila á um uppgjör vegna viðskipta aðila meðan stefnandi vann að gerð virkjunarinnar.

Stefnandi kveður atvik málsins vera á þann veg að aðilar hafi gert með sér samning, dags. 8. maí 2003, um flutning innan Íslands á vörum sem stefnandi hafi þurft á að halda vegna vinnu við virkjunina. Um hafi verið að ræða flutning á vörum frá ýmsum stöðum innanlands til Kárahnjúkasvæðisins. Samningurinn hafi einnig falið í sér ýmsa aðra þjónustu innanlands, s.s. leigu á gámum. Öll flutningsþjónusta fyrir stefnanda utan Íslands, þ.e. til og frá landinu, hafi verið í höndum Geodis Zust Ambrosetti S.p.A. Þegar stefndi hafi flutt vörur, sem hafi verið ætlaðar stefnanda, frá útlöndum til Íslands, hafi stefndi verið undirverktaki G-x-x Zust. Á grundvelli þessa samningssambands hafi stefnda borið að beina reikningum sínum til þess aðila sem hafi ráðið hann til verksins, en ekki stefnanda. Samningssamband stefnanda og stefnda hafi ekki tekið til flutninga milli landa. Þegar stefndi hafi sent reikninga til stefnanda, sem ekki hafi byggst á samningssambandi stefnda við stefnanda, hafi stefnandi óskað eftir leiðréttingu. Hafi stefndi gert marga kreditreikninga vegna þessara athugasemda. Stefndi hafi hins vegar ekki orðið við þeirri kröfu stefnanda að ljúka útgáfu kreditreikninga og endurgreiða stefnanda það sem stefnandi hafi sannanlega ofgreitt stefnda.

Stefnandi kveðst frá upphafi viðskipta aðila hafa greitt stefnda samtals 193.718.032 krónur og vísar þar til framlagðra skjala er sýni yfirlit yfir heildarviðskipti aðila. Þar komi einnig fram að „nettó viðskipti“ á sama tíma hafi numið 181.457.752 krónum. Stefnandi telur sig því hafa ofgreitt stefnda 12.260.280 krónur. Til viðbótar þessu hafi stefndi ekki gefið út fyrrnefnda kreditreikninga að upphæð 17.835.562 krónur sem honum sé þó skylt að gera og endurgreiða stefnanda þá fjárhæð þar sem reikningarnir styðjist ekki við viðskipti sem hafi í raun átt sér stað milli stefnda og stefnanda. Því sé nauðsynlegt að höfða mál þetta til að stefnandi fái efndir krafna sinna frá stefnda.

Stefnandi kveður nánari sundurliðun á kröfum sínum vera í málsástæðukafla í stefnu. Þar segir að í fyrsta lagi sé um að ræða 104 ranga reikninga vegna atvika er gangi almennt undir nafninu „Demurrage“, en það sé þegar aukakostnaður falli til vegna tafa á afgreiðslu gáma, þ.e. bætur sem farmeigandi eigi að greiða farmflytjanda vegna tafa við lestun og losun gáma. Heildarupphæð rangt útgefinna reikninga sem þessu tengist nemið 27.679.241 krónu. Stefndi hafi gefið út kreditreikninga fyrir 22.782.443 krónum. Því sé eftir að gefa út kreditreikninga og endurgreiða stefnanda 4.896.798 krónur. Í öðru lagi sé um að ræða reikninga sem með réttu hafi átt að gefa út til Geodis Zust. Stefnandi byggir á því að eftir sé að gefa út kreditreikninga og endurgreiða stefnanda 8.354.188 krónur vegna þessa. Einnig byggir stefnandi á því að reikningi vegna samnings stefnda við Skanska að fjárhæð 316.737 krónur hafi verið ranglega beint að sér. Því beri stefnda að gefa út kreditreikning vegna hans og endurgreiða reikningsfjárhæðina. Í þriðja lagi er á því byggt að stefndi eigi eftir að gefa út kreditreikninga og endurgreiða stefnanda „vegna villu í reikningum“. Þar vísar stefnandi til 21 athugasemdar frá stefnanda til stefnda við reikninga vegna innanlandsflutninga sem ekki hafi verið leiðréttir og nemi heildarupphæð þessa liðar 4.267.839 krónum.

Af hálfu stefnda er því haldið fram að félagið hafi, auk þeirrar þjónustu sem veitt hafi verið á grundvelli samningsins 8. maí 2003, annast inn- og útflutning á vörum fyrir stefnanda á grundvelli beiðna frá honum. Af hans hálfu er því mótmælt að innheimta hafi átt reikninga fyrir þá þjónustu hjá Geodis Zust. Þegar G-x-x Z-x-x hafi óskað eftir þjónustu stefnda hafi reikningum verið beint til félagsins. Fyrir mistök hafi einhverjir slíkir reikningar verið sendir til stefnanda en það hafi ávallt verið leiðrétt. Stefndi mótmælir málsatvikalýsingu stefnanda að því leyti sem hún fari í bága við málsatvikalýsingu hans. Þá mótmælir hann öllum einhliða útreikningum stefnanda vegna lögskipta aðila sem röngum.

III.

1. Málsástæður stefnda fyrir frávísun málsins

Aðalkrafa stefnda er sú að málinu verði vísað frá dómi vegna vanreifunar þess. Þar vísar stefndi til þeirrar meginreglu einkamálaréttarfars að dómkröfur stefnanda og málsástæður eigi að vera svo skýrar að ekki fari milli mála hvert sakarefnið sé, sbr. d- og e-lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þá þurfi framlagning gagna að vera með þeim hætti að stefndi geti tekið til varnar á grundvelli þeirra, sbr. g-lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Stefndi byggir í fyrsta lagi á því að dómkrafa stefnanda sé verulega óskýr. Grundvöllur dómkröfunnar sé óljós, enda sé þess krafist á nokkrum stöðum í stefnu að stefndi gefi bæði út kreditreikninga fyrir ákveðinni fjárhæð og endurgreiði stefnanda þá sömu fjárhæð. Ef fallist yrði á þessa skyldu yrði því um að ræða tvöfalda endurgreiðslu á þeim kröfum sem stefnandi telur sig eiga á hendur stefnda. Þá sé ekki að finna sundurliðun dráttarvaxta í stefnunni sjálfri heldur á sérstöku dómskjali. Ómögulegt sé að taka dómkröfuna efnislega upp í dómsorði eins og hún sé úr garði gerð, sérstaklega með tilliti til þess að í dómkröfunum sé vísað í rangt dómskjal.

Stefndi telur í öðru lagi að málsástæður stefnanda séu svo vanreifaðar að erfitt sé að greina samhengi þeirra og að ómögulegt sé að taka til varna þar sem málatilbúnaðurinn sé allur svo vanreifaður. Kröfur hans séu annars vegar krafa um endurgreiðslu vegna þess að stefndi hafi ekki gefið út kreditreikninga til leiðréttingar vegna útgáfu á röngum reikningum og endurgreitt stefnanda samkvæmt þeim og hins vegar krafa um endurgreiðslu ofgreidds fjár. Fyrri krafan sé í þremur liðum, þ.e. í fyrsta lagi endurgreiðsla og útgáfa kreditreikninga vegna „104 ranga [sic] reikninga vegna atvika sem ganga almennt undir nafninu „Demurrage““, samtals að fjárhæð 4.896.798 krónur. Í öðru lagi að stefndi hafi gefið „út reikninga á rangan aðila“, en krafa vegna þess nemi samtals 8.670.925 krónum. Í þriðja lagi sé krafist útgáfu kreditreikninga og endurgreiðslu upp á 4.267.839 krónur „vegna villu í reikningum“.

Hvað varði fyrstu kröfuna tekur stefndi fram að hún sé ekki sundurliðuð í stefnu heldur sé vísað til dskj. nr. 8. Kveður stefndi að engan efnislegan rökstuðning sé að finna í stefnunni fyrir þessari kröfu annan en að allur kostnaður vegna „demurrage“ eigi að falla á Geodis Zust. Um það sé vísað til samnings milli stefnanda og G-x-x Z-x-x. Sá samningur hafi hins vegar enga þýðingu fyrir réttarsamband aðila þessa máls. Ekki séu lögð fram önnur gögn, samningar, tölvupóstar eða neitt annað til að styðja þessa kröfu. Stefnda sé þannig ómögulegt að taka til varna í málinu, enda séu engin gögn lögð fram í málinu til að styðja umrædda kröfu önnur en yfirlit á dskj. nr. 8 sem engin leið sé fyrir stefnda að átta sig á. Þá vísi stefnandi til dskj. nr. 22, sem þó hafi ekki verið lagt fram við þingfestingu málsins. Loks telur stefndi að engan veginn sé hægt að átta sig á því af gögnum málsins hvort stefnandi hafi raunverulega greitt umrædda reikninga og eigi þannig kröfu á hendur stefnda. Þvert á móti virðist stefnandi vera að krefjast útgáfu kreditreikninga fyrir kröfu sem ekki sé búið að greiða. Telur stefndi því kröfuna svo verulega vanreifaða að nauðsynlegt sé að vísa henni frá.

Hvað varðar aðra kröfuna þá vísar stefndi til þess sem að framan greini varðandi þá reikninga sem stefnandi telur að beina hafi átt að Geodis Zust. Stefndi ítrekar að dskj. nr. 22 hafi ekki verið lagt fram við þingfestingu málsins. Hvað varði reikning, sem stefnandi telji að beina hafi átt að Skanska, tekur stefndi fram að þetta sé reikningur sem stefndi hafi ekki einu sinni greitt sjálfur. Stefndi hafi höfðað mál til innheimtu á umræddum reikningi, sbr. stefnu í máli nr. E-2656/2011. Fráleitt sé að stefnandi krefjist endurgreiðslu á reikningi sem hann hafi ekki sjálfur greitt.

Hvað varði þriðju kröfuna vísar stefndi einnig til þess sem fram komi um fyrstu og aðra málsástæðuna. Krafan sé hvergi sundurliðuð og stefnandi vísi einungis til einfaldra yfirlita til stuðnings kröfum sínum án þess að nokkurn efnislegan rökstuðning sé að finna fyrir kröfum stefnanda. Þá leggi stefnandi ekki fram gögn sem styðji það að hann hafi raunverulega greitt einhverja af þeim reikningum sem hann krefjist leiðréttingar á. Ekki sé heldur að finna í stefnu nokkurn rökstuðning fyrir því í hverju meintar villur í reikningunum séu fólgnar.

Stefndi tekur jafnframt fram að krafa um endurgreiðslu ofgreidds fjár að upphæð 12.260.280 krónur sé af hálfu stefnanda rökstudd með þeim hætti að hann eigi inni upphæðir hjá stefnda og að umrædd fjárhæð sé fundin út „með nákvæmari skoðun á bókahaldi stefnanda vegna viðskipta við stefnda“. Ekki sé að finna nein gögn til stuðnings kröfum stefnanda sem renni nokkrum stoðum undir þessar fullyrðingar. Einungis sé vísað til yfirlita til stuðnings kröfunni sem hafi enga efnislega þýðingu í málinu. Þá sé nauðsynlegt að benda á að stefnandi hafi ekki lagt fram dskj. nr. 22 við þingfestingu málsins. Útilokað sé því fyrir stefnda að átta sig á grundvelli útreiknings umræddrar fjárhæðar. Ekki sé reynt með neinu móti í stefnunni að færa efnislegar sönnur fyrir því að ofgreiðsla hafi raunverulega farið fram heldur sé skorað á stefnda að sýna fram á í bókhaldi sínu að um rangar tölur sé að ræða. Telja verði þessa áskorun með öllu óskiljanlega, enda hvíli sönnunarbyrðin á stefnanda að sýna fram á að hann hafi ofgreitt stefnda vegna viðskiptasambands þeirra.

Stefndi byggir enn fremur á því að framlagningu gagna sé verulega ábótavant, og að algerlega skorti á að stefnandi hafi lagt fram fullnægjandi gögn málatilbúnaði sínum til stuðnings. Hafi stefnandi með þessu brotið gegn meginreglu 1. mgr. 95. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, um að leggja eigi fram fullnægjandi skjöl strax við þingfestingu málsins. Loks megi geta þess að stefnandi greini ekki frá því í stefnu hver sé fyrirsvarsmaður hans eins og skylt sé að gera samkvæmt b-lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991. Einungis komi fram hver málflutningsmaður stefnanda sé.

Samandregið telur stefndi ljóst að mál þetta sé allt svo vanreifað að nauðsynlegt sé að vísa því frá. Þannig séu engin gögn lögð fram til stuðnings kröfum stefnanda önnur en einhliða yfirlit hans, sem enga þýðingu geti haft í málinu. Þá hafi engin gögn verið lögð fram sem renni stoðum undir það að stefnandi hafi raunverulega greitt einhverja þá reikninga sem hann krefjist lækkunar eða endurgreiðslu á. Málatilbúnaðurinn allur sé því svo vanreifaður að nauðsynlegt sé að vísa honum frá.

2. Málsástæður og lagarök stefnanda í tilefni af frávísunarkröfu stefnda

Stefnandi mótmælir því að málatilbúnaður hans sé vanreifaður. Dómkrafa hans sé skýr enda um venjulega fjárkröfu að ræða, en ekki sé krafist útgáfu kreditreikninga eins og stefndi telji. Útreikningar á vöxtum séu á sérskjali sem lagt hafi verið fram við þingfestingu. Dómskjal nr. 22 hafi ekki verið lagt fram í þessu máli, en sama dómskjal, sem eru fjórar möppur með reikningum stefnda til stefnanda, hafi legið frammi í öðru dómsmáli sömu aðila sem skarist við þetta mál. Hafi stefnandi beint fyrirspurn til lögmanns stefnda um hvort ástæða væri til að leggja alla þessa reikninga líka fram í þessu máli, en svar hafi ekki borist. Ekkert væri því til fyrirstöðu að gera það. Listar yfir reikningana liggi hins vegar fyrir í málinu. Þá mótmælir stefnandi því að málsástæður hans séu óskýrar í stefnu eða að gagnaframlagningu sé ábótavant. Í því efni leggur stefnandi áherslu á að lýsing á málsástæðum í stefnu skuli vera gagnorð og til þess ætlast að nánari rök komi fram við munnlegan málflutning. Að lokum tekur stefnandi fram að samkvæmt dómaframkvæmd leiði það ekki til frávísunar máls þó að fyrirsvarsmanns stefnanda sé ekki getið í stefnu.

IV.

Mál þetta lýtur að umfangsmiklum viðskiptum stefnanda og stefnda meðan stefnandi vann við að reisa virkjun við Kárahnjúka. Nær viðskiptasamband aðila aftur til marsmánaðar 2003, en 8. þess mánaðar var undirritaður samningur milli aðila um flutningsþjónustu innanlands. Samkvæmt yfirliti, sem stafar frá stefnanda og virðist byggjast á bókhaldi hans, gaf stefndi út alls 592 reikninga vegna viðskipta aðila. Hluti þeirra eru kredit- eða bakfærslureikningar vegna leiðréttinga. Í heild námu skuldfærðir reikningar í bókhaldi stefnanda samtals 275.371.235 krónum en bakfærðir reikningar vegna leiðréttinga 76.077.920 krónum. Mismunurinn er 199.293.315 krónur. Sama yfirlit sýnir einnig að stefnandi greiddi stefnda samtals 193.718.032 krónur með 21 greiðslu á tímabilinu. Eins og rakið hefur verið telur stefnandi að stefndi eigi eftir að gefa út fjölda kreditreikninga. Samkvæmt fyrrgreindu yfirliti nemur fjárhæð þeirra samtals 17.853.562 krónum. Að teknu tilliti til þess telur stefnandi að „nettó viðskipti“ aðila hafi numið 181.457.752 krónum.

Stefndi höfðaði 15. apríl 2011 mál gegn stefnanda til greiðslu 14.647.416 króna, mál nr. E-2656/2011. Hann reisir þá kröfu á 59 reikningum, sem gefnir voru út á tímabilinu 30. nóvember 2005 til 27. október 2009, en þeir eiga ýmist rætur að rekja til fjárkrafna vegna veittrar þjónustu eða eru kreditreikningar til leiðréttingar á áður útgefnum reikningum og koma þá til frádráttar á fyrrgreindum reikningum. Stefnandi hafði uppi gagnkröfu í því máli með gagnstefnu. Þar krafðist hann þess að gagnstefndi (stefndi í þessu máli) gæfi út kreditreikninga að fjárhæð 17.835.562 krónur og „að gagnstefnda verði gert að endurgreiða gagnstefnanda kr. 17.835.562 vegna kreditreikninga og í þriðja lagi að gagnstefnda verði gert að endurgreiða gagnstefnanda kr. 12.260.280 sem ofgreiddar voru“ eða samtals 30.095.842 krónur auk vaxta og dráttarvaxta. Með úrskurði 14. mars sl. var gagnsökinni vísað frá dómi þar sem hún var ekki höfðuð innan mánaðar frá þingfestingu aðalsakar. Frávísun gagnsakarinnar breytir því ekki að málsvörn stefnanda í því máli er að stórum hluta reist á sömu forsendum og í því máli sem hér er til umfjöllunar. Virðist stefnandi því telja að þær málsástæður, sem hann teflir fram í þessu máli til stuðnings fjárkröfum sínum, eigi einnig að leiða til sýknu hans í fyrrgreindu máli á grundvelli skuldajafnaðar, sbr. 1. mgr. 28. gr. laga nr. 91/1991.

Samkvæmt d-lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 skal í stefnu greina svo glöggt sem verða má dómkröfur stefnanda, svo sem fjárhæð kröfu og vexti ef því er að skipta. Til að vaxtakrafa fullnægi þessari kröfu verður að tilgreina í stefnu fjárhæð þá sem vextir eiga að reiknast af og það tímabil sem stefnandi miðar við auk vaxtafótar eða tilvísunar til viðeigandi ákvæðis laga nr. 38/2001, sé heimild í lögum til að gera grein fyrir vaxtakröfunni án þess að geta hundraðshluta vaxta. Í stefnukröfu í máli þessu er um dráttarvexti vísað til 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 en um sundurliðun dráttarvaxta vísað til dskj. nr. 23. Umrætt skjal varð að dskj. nr. 22 er það var lagt fram við þingfestingu málsins. Á því dómskjali eru tilgreind vaxtatímabil og fjárhæðir sem dráttarvextir reiknast af frá 1. október 2003 til greiðsludags. Þessi framsetning á kröfu stefnanda um dráttarvexti samrýmist ekki fyrrgreindum d-lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991, enda verða þessi atriði að koma fram í stefnu eins og áður greinir.

Stefnandi krefst greiðslu á 30.095.842 krónum frá hinu stefnda félagi. Ekki verður annað séð en að málatilbúnaður stefnanda sé reistur á því að hann hafi ofgreitt stefnda fyrir veitta þjónustu. Samkvæmt yfirlitum, sem eins og fyrr greinir virðast unnin úr bókhaldi stefnanda og hann hefur lagt fram í málinu, nema „nettó viðskipti“ aðila 181.457.752 krónum, eftir að tekið hefur verið tillit til allra leiðréttinga á reikningum sem stefnandi telur sig eiga rétta á, eins og rakið hefur verið. Stefnandi kveður sig hafa greitt stefnda samtals 193.718.032 krónur vegna viðskipta milli þeirra. Í stefnu er ekki gerð nein grein fyrir því á hvaða lagaforsendum stefnandi telur sig eiga hærri fjárkröfu en sem nemur mismun þessara fjárhæða. Að því leyti er grundvöllur kröfugerðar stefnanda vanreifaður í stefnu, sbr. d- og e-lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991.

Í stefnu reisir stefnandi málsástæðu sína um leiðréttingu reikninga, og þar með fjárhæð „nettó viðskipta“ aðila, meðal annars á því að gaumgæfileg athugun stefnanda á reikningum stefnda hafi leitt í ljós ýmsar villur er nemi 4.267.839 krónum. Hafi stefnandi gert lista þar sem skilmerkilega hafi verið skýrt út „hvaða verð var verið að innheimta og hvaða verð giltu skv. verðskrá sem til staðar var milli stefnanda og stefnda“. Hafi mismunur komið í ljós hafi stefndi verið beðinn um kreditreikninga. Það hafi oftast gengið greiðlega fyrir sig, „enda ekki ágreiningur um verðskrána“. Í stefnu kemur fram að krafan um leiðréttingu á þessum grundvelli sé reist á 21 athugasemd, en aðeins er gerð grein fyrir einni af þeim. Að öðru leyti er hinum ætluðu villum í reikningsgerð stefnda ekki lýst. Þar er að vísu gefið í skyn að villurnar eigi allar rætur að rekja til þess að stefndi hafi vikið frá umsömdu verði. Ekki er þó gerð nein grein fyrir því með hvaða hætti samið hafi verið um verðið eða við hvaða verð stefnandi telur að miða beri við. Þessi lýsing á málsástæðum stefnanda er óljós og fer í bága við e-lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991, þar sem gerð er krafa um að lýsing málsástæðna í stefnu skuli vera gagnorð og svo skýr að ekki fari milli mála hvert sakarefnið sé. Verður ekki úr þessum annmarka bætt undir rekstri málsins án þess að það torveldi möguleika stefnda til að grípa til varna.

Í stefnu var nafn fyrirsvarsmanns stefnanda ekki tilgreint og fer það í bága við b-lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991.

Þegar á framangreinda annmarka er litið telur dómurinn óhjákvæmilegt að líta svo á að stefnandi hafi ekki lagt þann grundvöll að málsókn sinni á hendur stefnda sem áskilið er samkvæmt 1. mgr. 80. gr. og 5. mgr. 101. gr. laga nr. 91/1991. Breytir meginregla réttarfars um munnlega málsmeðferð við aðalmeðferð málsins ekki þessu. Framangreindir annmarkar eru þess eðlis að rétt þykir að vísa málinu frá dómi.

Samkvæmt 2. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 verður stefnanda gert að greiða stefnda málskostnað sem þykir hæfilega ákveðinn 450.000 krónur.

Af hálfu stefnda flutti málið V-kk-nf S-kk-nf P-kk-nf hdl. v. L-kvk-þf J-kvk-þf hrl. Af hálfu stefnanda flutti máli H-kvk-nf K-kvk-nf hdl.

Á-kk-nf H-kk-nf kveður upp úrskurð þennan.

Ú R S K U R Ð A R O R Ð :

Máli þessu er vísað frá dómi.

Stefnandi, Impregilo S.p.A, greiði stefnda, Samskipum hf., 450.000 krónur í málskostnað.

Á-kk-nf H-kk-nf (sign.)