E-1861/2012

Mál þetta sem dómtekið var 9. apríl 2013 var höfðað fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur 24. maí 2012 af Sportköfunarskóla Íslands slf., Hólmaslóð 2, Reykjavík, á hendur Straumhvarfi hf., Laugavegi 11, Reykjavík.

Kröfur aðila

Stefnandi krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða honum skuld að fjárhæð 183.131 króna ásamt dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 af 125.531 krónu frá 25. júlí 2011 til 21. september 2011 en af 183. 131 krónu frá þeim degi til greiðsludags, allt að frádregnum 58.093 krónum, sem greiddar hafi verið inn á skuldina 19. október 2011. Þá krefst stefnandi málskostnaðar samkvæmt mati dómsins auk virðisaukaskatts af málsflutningsþóknun. Þess er krafist að við ákvörðun málskostnaðar verði tekið tillit til innheimtukostnaðar fyrir löginnheimtu í samræmi við heimildir.

Af hálfu stefnda er þess krafist að krafa stefnanda verði lækkuð verulega og stefnandi verði dæmdur til að greiða málskostnað samkvæmt framlögðum málskostnaðarreikningi eða samkvæmt mati dómsins.

Atvik máls

Stefnandi tók að sér viðgerð á þurrbúningum til köfunar (köfunarbúningum) fyrir stefnda í júní 2011 en stefndi rekur ferðaþjónustufyrirtæki, sem m.a. sinnir köfun. Stefnandi gerði stefnda, í framhaldi af viðgerðinni, reikning að fjárhæð 125.531 króna og var hann dagsettur 9. júlí 2011. Gjalddagi var tilgreindur 25. júlí. Ágreiningur reis með aðilum um fjárhæð reikningsins og taldi stefndi vinnustundir oftaldar. Þá taldi stefndi að viðgerðin hefði náð til þriggja kafarabúninga en ekki fjögurra eins og reikningur stefnanda tilgreindi. Hefðu fjórir búningar verið afhentir stefnda en einn tekinn aftur, áður en viðgerð hefði farið fram. Stefnandi gerði stefnda reikning 6. september 2011 að fjárhæð 57.600 krónur vegna sölu á blauthönskum. Stefndi greiddi stefnanda 19. október 2011, 58.093 krónur, og mun sú greiðsla, sem innt var af hendi í gegnum heimabanka stefnda, hafa verið ætluð til greiðslu á reikningnum frá 6. september.

Málsástæður stefnanda og tilvísun til réttarheimilda

Stefnandi byggir málatilbúnað sinn á hendur stefnda á tveimur reikningum dagsettum 9. júlí og 6. september 2011, vegna sölu á vöru og þjónustu til stefnda, og sé fyrri reikningurinn að fjárhæð 125.531 króna en sá síðari 57.600 krónur. Samanlögð fjárhæð reikninganna samsvari stefnufjárhæð málsins. Stefndi hafi greitt inn á skuldina 19. október 2011, 58.093 krónur, en eftirstöðvar skuldarinnar ekki fengist greiddar þrátt fyrir innheimtutilraunir. Stefnandi byggi kröfur sínar á reglum samninga- og kröfuréttar um loforð og efndir fjárskuldbindinga. Kröfur um dráttarvexti styðji stefnandi við lög um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001. Krafa um málskostnað styðjist við 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Krafa um virðisaukaskatt af málflutningsþóknun sé reist á lögum nr. 50/1988. Stefnandi sé ekki virðisaukaskattskyldur og beri honum því nauðsyn til að fá dóm fyrir skatti þessum úr hendi stefnda. Varðandi varnarþing sé vísað til laga nr. 91/1991.

Málástæður stefnda og tilvísun til réttarheimilda

Stefndi byggir á því að krafa stefnanda á hendur honum sé vegna viðgerða á fjórum kafarabúningum en hið rétta sé að þeir hafi eingöngu verið þrír. Fjórir búningar hafi verið afhentir stefnanda í byrjun en einn fljótlega afturkallaður enda hafi hann verið óskemmdur. Þá sé umkrafin þóknum vegna viðgerða of há. Reikningur stefnanda frá 6. september 2011 hafi verið greiddur í október með greiðslu að fjárhæð 58.093 krónur. Stefndi hafi ítrekað reynt að ná samkomulagi við stefnanda um skuldina en án árangurs. Um lagarök vísi stefndi til meginreglna samninga- og kröfuréttar. Um málskostnað sé vísað til XXI. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, einkum 129. gr. og 130. gr. Þá sé vísað til laga nr. 40/2002 um þjónustukaup, einkum 13. og 17. gr. laganna.

Forsendur og niðurstaða

Ágreiningur aðila snýst um fjárhæð reiknings, sem stefnandi gerði stefnda 9. júlí 2011 fyrir þjónustu og efni vegna viðgerða á kafarabúningum. Óumdeilt er að aðilar sömdu ekki um verð fyrir þjónustu stefnanda áður en verkið hófst.

Um ágreining aðila fer eftir þeirri meginreglu kröfuréttar, sem meðal annars kemur fram í 45. gr. laga um lausafjárkaup nr. 50/2000, að leiði kaupverð þjónustu ekki af samningi skuli kaupandi greiða það gangverð sem sé á samskonar þjónustu við samningsgerðina en sé slíkt gangverð ekki til staðar skuli hann greiða það verð sem seljandi setur upp nema telja megi það ósanngjarnt. Lög um þjónustukaup nr. 42/2000 koma ekki til sérstakrar skoðunar við úrlausn á ágreiningi aðila enda er stefndi hvorki einstaklingur eða neytandi í merkingu 3. mgr. 1. gr. laganna.

Stefndi hefur til stuðnings því að umkrafið endurgjald stefnanda, samkvæmt reikningi hans frá 9. júlí 2011, sé hærra en gangverð fyrir sambærilega þjónustu, lagt fram reikninga frá Viking Björgunarbúnaði ehf. Kveður stefndi þessa reikninga sýna að fjöldi umkrafinna vinnustunda, samkvæmt reikningi stefnanda, sé stórlega oftalinn enda hafi stefnandi krafið hann um endurgjald fyrir 5 klst. vinnu við hvern köfunarbúning, miðað við að búningarnir hafi verið þrír, en Viking Björgunarbúnaður ehf. um endurgjald fyrir 4. klst. vinnu við tíu köfunarbúninga. Í báðum tilvikum hafi verið um að ræða sambærilega viðgerðarþjónustu. Stefnandi mótmælir því að reikningur Viking Björgunarbúnaðar ehf. feli í sé sönnun fyrir gangverði sömu þjónustu og stefnandi hafi veitt stefnda og endurgjalds sé krafist fyrir samkvæmt reikningi hans frá 9. júlí 2011.

Stefnda hefur ekki tekist að sýna fram á að tímafjöldi samkvæmt reikningi stefnanda frá 9. júlí 2011 sé oftalinn miðað við þá þjónustu sem stefnandi lét honum í té og reikningurinn af þeirri ástæðu hærri en gangverð sambærilegrar þjónustu. Verður að leggja sönnunarbyrði á stefnda hvað þetta varðar. Reikningur Viking Björgunarbúnaðar ehf. felur, gegn mótmælum stefnanda, ekki í sér sönnum í þessum efnum en reikningsútgefandi var ekki kallaður til skýrslugjafar í málinu, markashlutdeild hans í viðgerð á köfunarbúningum liggur ekki fyrir og upplýst var af fyrirsvarsmanni stefnda, við aðalmeðferð málsins, að vegna áralangra viðskipta stefnda og Viking Björgunarbúnaðar ehf., nyti stefndi hagstæðra viðskiptakjara hjá fyrirtækinu. Af hálfu stefnanda er staðhæft að umrædd viðgerð hafi náð til fjögurra köfunarbúninga, líkt og reikningur stefnanda sýni. Starfsmaður sá er annaðist viðgerðina af hálfu stefnanda gaf skýrslu fyrir dómi og fullyrti að viðgerð hefði farið fram á fjórum búningum. Liggur handskrifuð verklýsing hans fyrir í málinu því til staðfestu. Hefur henni ekki verið hrundið af stefnda. Verður því lagt til grundvallar dómi í máli þess að viðgerð stefnanda hafi náð til fjögurra köfunarbúninga. Á stefnda hvílir sönnunarbyrði fyrir því að endurgjald það sem stefnandi krefur hann um samkvæmt reikningi stefnanda frá 9. júlí 2011 megi telja ósanngjarnt. Stefndi hefur ekki fær sönnur fyrir því að svo sé.

Við aðalmeðferð málsins staðfesti stefnandi að reikningur hans frá 6. september 2011, að fjárhæð 57.600 krónur, hefði verið að fullu greiddur með greiðslu stefnda hinn 19. október 2011.

Með vísan til alls framangreinds verður stefndi dæmdur til að greiða stefnanda 125.531 krónu. Rétt þykir að skuldin beri dráttarvexti samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 25. júlí 2011 til greiðsludags, sbr. 1. mgr. 5. gr. laganna. Með vísan til þessarar niðurstöðu og 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála verður stefndi dæmdur til að greiða stefnanda 188.250 krónur í málskostnað og hefur þá verið tekið tillit til virðisaukaskatts.

Þ-kk-nf S. G-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

Dómsorð:

Stefndi, Straumhvarf hf., greiði stefnanda, Sportköfunarskóla Íslands slf., 125.531 krónu með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 25. júlí 2011 til greiðsludags. Stefndi greiði stefnanda 188.250 krónur í málskostnað.

Þ-kk-nf S. G-kk-nf