S-98/2015

Mál þetta, sem dómtekið var að lokinni aðalmeðferð þriðjudaginn 10. nóvember, er höfðað með ákæru lögreglustjórans á Norðurlandi eystra, útgefinni 8. september 2015, á hendur X,

„fyrir líkamsárás með því að hafa, að kvöldi miðvikudagsins 17. júní 2015, ýtt við fyrrverandi sambýliskonu og barnsmóður sinni, [A], þannig að hún hrökklast út um [útidyr] á lögheimili þeirra að [...] og um leið sparkað aftan í hægra læri hennar, með þeim afleiðingum að hún hlaut eymsl á hægra læri

Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Ákærði krefst sýknu en til vara vægustu refsingu sem lög leyfi. Verjandi hans krefst málsvarnarlauna úr ríkissjóði.

Málavextir

Samkvæmt lögregluskýrslu barst lögreglu klukkan 22:08 hinn 17. júní 2015 tilkynning um að konu hefði verið „hent út úr [...]“ á [...] og væri hún stödd á ... . Lögregla hafi farið á vettvang og rætt þar við A, sem hafi verið í „töluverðu uppnámi“. Hún hafi ætlað að sækja barnaföt í íbúðina en þar hitt ákærða, „sem hefði verið drukkinn og þau farið að rífast sem svo þróaðist í handalögmál sem endaði með því að [ákærði] henti [brotaþola] úr íbúðinni og sparkaði í hægra lærið á henni.“ Er jafnframt haft eftir henni í skýrslunni að þau ákærði hafi verið „búin að búa saman í íbúðinni síðastliðna tvo mánuði en hún hefði verið á daginn hjá foreldrum sínum og rétt í íbúðinni yfir nóttina.“ Lögregla hafi farið að íbúðinni, ítrekað hringt dyrabjöllu, en ekkert svar fengið.

Skýrslur fyrir dómi

Ákærði sagði að brotaþoli hefði komið í íbúðina og byrjað að safna barnafötum saman og bera út í bifreið. Hann hefði talið nóg komið af slíku því einhver föt þyrfti hann að hafa fyrir börnin. Að lokum hefði hann ýtt henni út um dyrnar og lokað á eftir henni. Í þessu hefði ekkert ofbeldi verið og hann hefði ekki hrint henni og hún hvorki hrasað né misst jafnvægi.

Ákærði kvaðst hafa verið búinn að drekka tvo eða þrjá bjóra. Hann sagði að lögreglan hefði hringt hjá sér dyrabjöllunni en hann ekki farið til dyra og bæri sér engin skylda til slíks.

A kom fyrir dóm. Hún kaus að nýta sér rétt sinn til að svara ekki spurningum um sakarefnið.

Vitnið B lögregluþjónn sagðist hafa tekið skýrslu af brotaþola hinn 18. júní. Hefði hún sagt hafa komið til „orðahnippinga“ milli sín og ákærða sem hefði lokið með því að ákærði hefði kastað henni á dyr og sparkað á eftir henni. Sparkið hefði komið á fót hennar.

Vitnið C, íbúi á ..., kvaðst hafa farið út úr húsi sínu og þá heyrt brotaþola kalla „hættu þessu“. Hefði hún hljómað „svona hálfskælandi“. Hefði vitnið þá litið yfir að ... og séð ákærða hrinda eða stjaka við brotaþola og loka svo dyrunum. Brotaþoli hefði hrasað en ekki dottið.

Vitnið kvaðst ekki hafa séð ákærða sparka. Runnar hefðu verið í sjónlínunni svo hún hefði ekki séð slíkt spark. Hún hefði séð fólkið frá höfði og tæplega niður að mitti.

Vitnið D lögregluþjónn staðfesti lögregluskýrslu sína.

Þá kom fyrir dóm E en ekki þykir ástæða til að rekja framburð hans.

Niðurstaða

Ákærða er gefið að sök að hafa ýtt við brotaþola og að hafa sparkað í læri hennar. Hann kveðst ekki hafa sparkað í hana og engu ofbeldi hafa beitt hana, þótt hann hafi lagt hönd á líkama hennar og þannig ýtt henni um opnar dyr.

Brotaþoli kaus að svara ekki spurningum um sakarefnið fyrir dómi. Lögregluskýrslum, þar sem haft er eftir henni hvernig atvik hafi orðið, verður ekki jafnað til skýrslugjafar fyrir dómi.

Fyrir dóm kom vitnið C er sá ákærða og brotaþola umrætt sinn. Hún kvaðst ekki hafa séð ákærða sparka, en tók fram að vegna gróðurs sem byrgt hefði sjónlínu að hluta hefði hún ekki séð sparkið, ef það hefði átt sér stað.

Fyrir dómi hefur enginn borið um að hafa séð ákærða sparka í brotaþola og engin gögn eru um áverka á brotaþola. Með vísan til þess sem hér hefur verið rakið þykir ekki hafa verið sannað í málinu að það hafi hann gert.

Vitnið C ber að ákærði hafi hrint eða stjakað við brotaþola sem hafi hrasað en ekki dottið. Ljóst má vera að ákærði hefur lagt hönd sína á líkama brotaþola. Þegar á allt er horft þykir hins vegar vera slíkur vafi á eðli þeirrar athafnar og þess ásetnings ákærða sem að baki henni hefur búið, að ekki hafi verið sannað í málinu að hann hafi með henni brotið gegn 217. gr. almennra hegningarlaga.

Með vísan til framanritaðs verður ákærði sýknaður af ákærunni. Sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun A-kk-ef S-kk-ef hdl., skipaðs verjanda hans, 219.945 krónur og er virðisaukaskattur innifalinn.

Af hálfu ákæruvaldsins fór A-kvk-nf B-kvk-nf B-kvk-nf ftr. með málið.

Þ-kk-nf D-kk-nf kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð

Ákærði, X, er sýkn af ákæru í máli þessu.

Sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans, A-kk-ef S-kk-ef hdl., 219.945 krónur.