S-107/2013

Mál þetta, sem dómtekið var 12. ágúst sl. er höfðað með ákæru ríkissaksóknara, útgefinni 8. júlí 2013, á hendur X;

„fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 2. júní 2013 í íbúð að [...], stungið [A] með hnífi í síðuna vinstra megin og tvisvar sinnum í vinstri upphandlegg, með þeim afleiðingum að [A] hlaut 2 mm sár á brjóstkassa vinstra megin og 2,5 cm og 1 cm breið stungusár á vinstri upphandlegg sem sauma þurfti saman.

Telst þetta varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkrafa:

Af hálfu [A], kennitala 000000-0000, er þess krafist að ákærði verðir dæmdur til að greiða honum skaða- og miskabætur að fjárhæð kr. 1.000.000, auk vaxta skv. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 2. júní 2013 þar til mánuður er liðinn frá birtingu skaðabótakröfunnar en með dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 9. gr. laga nr. 38/2001 frá þeim degi til greiðsludags. Einnig er þess krafist að ákærða verði gert að greiða þóknun vegna réttargæslu að mati dómsins eða skv. síðar framlögðum málskostnaðarreikningi, að viðbættum virðisaukaskatti á réttargæsluþóknun.“

Ákærði heldur uppi vörnum. Krefst verjandi ákærða, Ö-kk-nf H-kk-nf J-kk-nf héraðsdómslögmaður, að hann verði sýknaður af refsikröfu ákæruvalds, en til vara að hann verði dæmdur til vægustu refsingar sem að lög leyfa. Verjandinn krefst þess jafnframt að bótakröfu verði vísað frá dómi, en til vara að hún verði stórlega lækkuð. Loks krefst verjandinn hæfilegra málsvarnarlauna.

I.

1. Samkvæmt frumskýrslu og öðrum rannsóknargögnum barst lögreglunni á Húsavík tilkynning sunnudagsmorguninn 2. júní sl., kl. 08:03 um líkamsárás að ... Kom fram í tilkynningunni að maður hefði verið stunginn með hnífi, að brotaþoli hefði slegið árásaraðilann í rot og að sjúkrabifreið hefði verið kvödd á vettvang.

Í frumskýrslu B lögregluvarðstjóra segir að hann hafi farið á ætlaðan brotavettvang ásamt C lögreglumanni og hafi þeir komið þangað á sama tíma og sjúkrabifreið, klukkan 08:12. Í skýrslunni er aðgerðum lögreglu og aðstæðum á vettvangi, að ..., á efri hæð, að nokkru lýst. Segir frá því að lögreglumennirnir hafi fyrst hitt fyrir brotaþolann A ásamt vitninu D í forstofu fasteignarinnar. Hafi A verið ber að ofan en með hvíta skyrtu vafða um vinstri upphandlegginn. Þá hafi hann verið með sýnilegan skurðáverka á vinstri síðu. Tekið er fram að þeir læknar sem komu á vettvang, E og F, hafi strax hlúð að brotaþola, en í framhaldi af því hafi hann verið fluttur með sjúkrabifreið á sjúkrahús, Heilbrigðisstofnun Þingeyinga. Greint er frá því að lögreglumennirnir hafi hitt brotaþola á sjúkrahúsinu eftir að fyrstu aðgerðum þeirra á vettvangi lauk og hafi þeir þá m.a. tekið myndir af áverka hans en einnig lagt hald á blóðuga skyrtu sem hann hafði klæðst. Segir í skýrslunni að skyrtan hafi verið með rifur eftir ætlaðar hnífstungur. Þá segir frá því að er lögreglumennirnir hafi ekið brotaþola til síns heima þá um morguninn hafi hann haft orð á því að hann hefði ekki vitneskju um nafn árásaraðilans, en þekkt hann í sjón og nefnt í því sambandi að hann væri að líkindum samlandi hans. Lögreglan boðaði brotaþola til formlegrar skýrslutöku síðar þennan dag.

Í frumskýrslu lögregluvarðstjórans er aðgerðum lögreglu í íbúðinni að ... nánar lýst eftir að brotaþoli hafði verið fluttur af vettvangi með sjúkrabifreið. Segir um það nánar í skýrslunni: „Við héldum svo inn í íbúðina á efri hæðinni. Þar tóku á móti okkur G og D. Þeir vísuðu okkur í herbergi inn af eldhúsinu, þar mátti sjá X þar sem hann lá á gólfinu aftan við rúm. X virtist rotaður en rankaði við sér þegar að hreyft var við honum. X var sýnilega mikið ölvaður, sjá mátti lítið blóð á vör og lítinn skurð á fingri á hægri hendi sem lítillega hafði blætt úr. Þá var bólga við hægra auga. Aðrir áberandi áverkar voru ekki sýnilegir.“ Í skýrslunni er skráð frásögn vitnisins [D], þannig: „Sagði hann [X] hafa ráðist að [A] með hníf í hendi og stungið í tvígang til [A]. Aðspurður um hvar hnífinn væri að finna vísaði [D] á rúmið í herberginu. Þar fannst hnífur með bláu haldi sem hald var lagt á. Um er að ræða eldhúshníf, 33 sentimetra (cm) að lengd og með 20 cm blaðlengd. Búið var að vefja bláu einangrunarlímbandi um hald hnífsins, sjá mátti blóð á haldinu sem og á blaðinu.“

Samkvæmt gögnum var ákærði, X, handtekinn á vettvangi og færður á lögreglustöð eftir að læknir hafði gætt að áverkum hans. Hann var vistaður í fangaklefa, klukkan 08:38.

Í frumskýrslunni er greint frá því að nefndir lögreglumenn hafi einir annast rannsókn málsins. Segir frá því að eftir að þeir höfðu flutt ákærða á lögreglustöð hafi þeir farið á ný á brotavettvang klukkan 09:30, m.a. í þeim tilgangi að taka ljósmyndir og ræða frekar við fyrrnefnd vitni, G-x-x og D.

Í skýrslunni segir að vitnið D hafi átt erfitt með að gera sig skiljanlegan en hann hafi sagt eitt og eitt orð á íslensku eða ensku. Hann hafi aftur á móti notað látbragð/leiklist til að sýna það sem átt hafði sér stað. Er frekari frásögn vitnisins skráð þannig í skýrslunni: „Hann sagðist hafa séð eina atlögu [X] í stofunni þar sem hann lagði til [A] með hníf. Síðan lýsti hann því að [X] hefði veist að [A] í svefnherberginu og tvisvar í röð stungið hnífnum í áttina að [A]. [D] hafi kallað til [X] og sagt honum að nota ekki hnífinn. Eftir atlöguna hafi [A] áttað sig á að hann væri skorinn. Litið niður á sárin. Í kjölfarið hafi hann sparkað í [X]sem dottið hafi aftur fyrir sig, síðan hafi [A] stokkið á [X] þar sem að hann lá og kýlt hann. [D] sagðist hafa kallað á [A] og sagt honum að hætta.“ Segir í skýrslunni að af greindri frásögn og látbragði vitnisins hafi lögregluvarðstjórinn dregið þá ályktun að vitnið hafi er atvik gerðust staðið í dyragættinni að svefnherbergi ákærða, en að þar rétt fyrir innan hafi brotaþolinn A verið og því snúið baki að vitninu. Þá hafi ákærði staðið andspænis brotaþola og nærri rúmgaflinum.

Í frumskýrslu lögreglu er einnig skráð frásögn vitnisins G, og er henni svo lýst.: „Sagðist hafa verið sofandi en vaknað við læti. [G] sagðist hafa séð [X] og [A] standandi í stofunni hvor á móti öðrum og hafi [X] þá lagt til [A] með hníf fyrir miðjum búk. Hafi hnífurinn líklega ekki hitt [A] en [G] sagði hnífinn líklega hafa rifið skyrtuna sem [A] var í. Hafi D náð hnífnum og rétt [G] tvo hnífa og beðið hann um að fela þá. Hann vísaði á tvo hnífa sem að hann hafði falið inni í skáp í einu herberginu í húsinu. Sagðist [G] ekki vita hvorn hnífinn [X] hafði notað. Hald var lagt á þessa tvo hnífa, annarsvegar var um að ræða mjóan flökunarhníf, 29 sentimetra á lengd og með 15 sentimetra löngu blaði. Hins vegar tenntan brauðhníf, 33 sentimetra að lengd og með 20 sentimetra löngu blaði. [G] sagðist síðan ekki hafa séð það sem fram fór í svefnherberginu inn af eldhúsinu.“

Í niðurlagi frumskýrslunnar segir að nefnd vitni, G og D, hafi upplýst lögreglu um að ákærði og brotaþoli væru vinir og að þeir hefðu auk þess um tíma unnið hjá sama fiskverkanda í bænum.

2. Eins og áður sagði tóku lögreglumennirnir ljósmyndir á brotavettvangi, en einnig af ákærða og brotþola, svo og af þeim hnífum sem haldlagðir voru. Með myndunum er áritaður texti til frekari skýringar.

Myndir á vettvangi sýna m.a. anddyri íbúðarinnar á efri hæðinni að ... . Þá má sjá að inn af forstofunni er gangur með fimm hurðum. Fyrir enda gangsins er setustofa, en þar má sjá tvo sófa, stofuborð og hundabúr. Fyrir liggur að nær miðjum ganginum var leiguherbergi vitnisins G, en þar skáhallt á móti er gengið inn í eldhúsið. Inn af eldhúsinu er herbergi ákærða, og er sagt í myndtexta að þar hafi ætlaður verknaður átt sér stað. Í texta sem fylgir myndum af herbergi ákærða segir að ákærði hafi við komu lögreglu legið á gólfinu, nánar tiltekið á milli sjónvarpsborðs og rúms og hafi höfuð hans verið nærri herbergisglugganum, en fæturnir við skáphorn, nærri hurðinni. Í texta sem fylgir myndum sem sýna rúm ákærða segir að þar hafi legið hnífur með bláu skafti og að blóð hafi verið á hnífsendanum, en einnig á haldinu. Þá segir í textanum: „Ástæðan fyrir því að hann (hnífurinn) var ekki myndaður þar sem hann var er sú að hann var fjarlægður áður en reynt var að vekja [X] þar sem að hann lá. Sjá mátti blóðbletti á enda rúmsins undir glugganum en einnig blóðslettur á gólfi og í (hunda)skál fyrir neðan gluggann.“ Í texta sem fylgir ljósmyndum af herbergishurð ákærða segir m.a.: „Sjá má að búið var að brjóta upp læsinguna af hurðinni. Einnig má sjá kám á miðri hurðinni. Ekki er vitað hvort að það sé eftir skó þar sem að það var mjög ógreinilegt ... læsingin úr hurðinni lá á gólfinu.“

Í texta sem fylgir ljósmyndum af hvítri skyrtu, segir að um sé að ræða flík sem brotaþoli íklæddist í greint sinn. Skyrtan er blóðlituð á vinstri ermi, ekki síst að aftanverðu. Margar nærmyndir eru af vinstri erminni og segir í texta að þar megi sjá þrjú göt, m.a. tveggja sentimetra langt gat á miðjum upphandlegg, ofarlega á upphandlegg, en einnig er vísað til þess að gat hafi verið neðan við handarkrikann.

Í texta sem fylgir ljósmyndum sem teknar voru af áverkum brotaþola á sjúkrahúsinu á Húsavík segir m.a. að á þeim megi sjá þrjú sár í líkama hans, tvö á vinstri upphandlegg og eitt á síðunni vinstra megin. Tekið er fram að sárin á upphandleggnum hafi verið saumuð tveimur eða þremur sporum, en ekki sárið á síðunni.

Loks eru á meðal rannsóknargagna ljósmyndir sem teknar voru af ákærða eftir að hann hafði verið færður á lögreglustöð. Segir í myndtexta að sjá megi að ákærði hafi verið með blóðáverka og skurð á vísifingri hægri handar, en einnig blóðkám á löngutöng. Í myndtexta með ljósmyndum sem teknar voru af höfði ákærða segir að þar megi sjá að bólga hafi myndast á hægri vanga og kringum augu hans.

Við aðalmeðferð málsins fór dómari á vettvang ásamt sakflytjendum.

3. Í vottorði E læknis, sem dagsett er 25. júní 2013, er áverkum brotaþola við komu á sjúkrahús lýst, en einnig er þar vikið atvikum máls. Í vottorðinu segir m.a.:

„Farið var í útkall á neyðarbíl 02.06.13. vegna meldingar um hnífsstungu. Farið með [A] á spítalann á neyðarbílnum, til að gera að sárum hans sem hann hafði hlotið, eftir hnífsstungu að sögn. Þegar hann var spurður um atvikið, var erfitt að fá ítarlega sögu af atvikinu, hann sagðist lítið muna. [A] hafði verið á sjómannadagsballinu á hótelinu að sögn. Skv. [A] var maður sem vildi drepa hann og réðist á hann á ... þar sem hann var sóttur á sjúkrabílnum. Hann kvaðst ekki vita hver þetta var. Nánari atvik í atburðarrásinni var erfitt að fá fram, þrátt fyrir að spurt væri endurtekið. Sagðist hann vera stunginn með hníf.

Skoðun 02.06.13. Hann er vakandi, vel áttaður. Aftan á v-upphandlegg proximalt við miðju, er 2,5 cm breitt stungusár, um 2 cm á dýpt, fer í gegnum dermis og subcutis, ekki sýnilegur vöðvaskaði. Blæðing lítil. Um 5 cm ofanvið fyrrnefnt sár, er annað minna stungusár, um 1 cm að breidd, dýpt um 1 cm, fer í gegnum subcutis. Á brjóstkassa lateralt v-megin, u.þ.b. 7 cm neðan við axillusvæðið er minna sár, um 2 mm, sem nær í gegnum demis, en ekki subcutis, dýpt um 1 mm. Gert var að sárum hans og þau saumuð.

Sárunum/áverkunum sem lýst er hér að ofan samsvara áverka eftir hnífstungu.“

4. Við lögreglurannsókn málsins sunnudaginn 2. júní sl. var vitnið D yfirheyrt klukkan 15:25 til 16:50, vitnið G klukkan 17:42 til 18:46 og brotaþoli klukkan 19:46 til 21:14. Þá var ákærði yfirheyrður klukkan 21:51 til 22:59, að viðstöddum tilnefndum verjanda. Að lokinni yfirheyrslu var ákærði leystur úr haldi lögreglu.

Við yfirheyrslurnar var kallaður til túlkur, líkt og við meðferð málsins fyrir dómi.

Við yfirheyrslur lögreglu var nokkur samhljómur með frásögn ákærða og brotaþola, en einnig vitnisins D, en þeir kváðust hafa komið til Húsavíkur nokkrum misserum áður en atvik þessa máls gerðust og verið vinnufélagar hjá sama fiskverkverkandanum. Þeir kváðust þekkjast vel og bar brotaþoli m.a. að hann hefði nokkrum sinnum hafa farið í heimsókn að ... . Vitnið D bar að hann hefði um hríð leigt herbergi ásamt ákærða að ..., en verið fluttur er atvik máls gerðust. Þá kvaðst vitnið G hafa gerst leigjandi í íbúðinni í byrjun árs 2013.

Auk ofangreinds skýrðu ákærði og brotaþoli frá því hjá lögreglu að þeir hefðu farið á sjómannadagsdansleik laugardagskvöldið 1. júní sl. og eftir dansleikinn kváðust þeir ásamt D og tveimur Pólverjum og Íslendingi hafa farið í leiguíbúð ákærða og G að ... . Nefndir aðilar lýstu því að þeir hefðu verið undir áhrifum áfengis, og haldið áfram drykkjunni eftir að Pólverjarnir tveir og Íslendingurinn höfðu horfið á braut eftir tiltölulega stutta viðveru, en þá að viðstöddu vitninu G.

II.

Ákærði, X, bar fyrir dómi, líkt og hann hafði gert hjá lögreglu, að hann gæti lítt greint frá atvikum máls vegna nær algjörs minnisleysis um gjörðir sínar aðfaranótt 2. júní sl., en þar um vísaði hann til eigin ölvunarástands.

Við lögregluyfirheyrslu greindi ákærði frá því að hann hefði neytt mikils áfengis laugardagskvöldið 1. júní sl., en að öðru leyti verið í góðu ástandi, liðið vel og verið sjálfum sér líkur. Þá um kvöldið kvaðst hann hafa farið á sjómannadagsdansleik, en kannaðist ekki við að hafa átt í árekstrum við aðra samkomugesti. Hann kvaðst einnig minnast þess að eftir dansleikinn hefði hann haldið hóf á heimili sínu og bar að þar hefðu verið brotaþoli, vitnin G og D, en einnig um tíma þrír aðrir vinnufélagar hans. Nánar aðspurður af lögreglu kvaðst ákærði ekki minnast þess að hafa átt í þrætum eða rifrildi á heimilinu og ætlaði helst að hann hefði verið að skemmta sér ásamt nefndum vinum sínum og félögum og sagðist m.a. minnast þess að þeir hefðu hlustað á tónlist og neytt áfengis.

Við meðferð málsins, fyrir dómi og hjá lögreglu, skýrði ákærði frá því að hann og brotaþoli hefðu verið góðir vinir og kannaðist ekki við að misklíð hefði verið með þeim og þá ekki í tengslum við fyrrgreindan dansleik aðfaranótt 2. júní sl. Ítrekað aðspurður hjá lögreglu kvaðst ákærði ekki geta greint frekar frá gjörðum sínum umrædda nótt. Hann kvaðst þannig fyrst hafa komið til sjálfs sín um morguninn, en þá kvaðst hann hafa legið á gólfinu, en lögreglumenn og vitnið D staðið yfir honum. Aðspurður hafði ákærði engar skýringar á þeim áverkum sem hann bar í andliti og er kæruefnið var borið undir hann við lögregluyfirheyrslu kvaðst hann ekkert geta tjáð sig um það vegna minnisglapanna. Nánar aðspurður hafði ákærði heldur enga skýringu á því hvers vegna hurð að svefnherbergi hans var brotin við komu lögreglu. Við yfirheyrsluna kvaðst hann hins vegar þekkja flökunarhnífinn með bláa handfanginu og bar að hann hefði verið geymdur í eldhúsinu í leiguíbúð hans að ... .

Fyrir dómi ítrekaði ákærði nær algert minnisleysi sitt um atvik máls aðfaranótt 2. júní sl. og vísaði þar um til fyrrgreindrar áfengisdrykkju. Ákærði skýrði frá því að hann hefði hafið áfengisneyslu skömmu eftir hádegið laugardaginn 1. júní sl., en hann kvaðst hafa drukkið mismunandi tegundir, m.a. létt vín og sterka drykki. Hann kvaðst hafa haldið áfram áfengisneyslu sinni á sjómannadagsdansleiknum, en einnig eftir að heim var komið, í hófinu með vinum sínum, brotaþola og vitninu D, og þremur öðrum gestum. Kvað hann þá hafa setið saman í setustofu íbúðarinnar. Að öðru leyti minntist ákærði ekki gjörða sinna þá um nóttina, og kvaðst aðeins minnast þess er lögreglan var að handjárna hann, en hann kvaðst þá hafa verið uppistandandi í herbergi sínu í íbúðinni.

Ítrekað aðspurður fyrir dómi kvaðst ákærði ekki minnast þess að til ágreinings hefði komið á heimili hans og bar að atburðarrásin umrædda nótt hefði ekkert rifjast upp fyrir sér þrátt fyrir að hann hefði kynnt sér rannsóknargögn lögreglu.

Fyrir dómi voru ákærða sýndir fyrrnefndir hnífar sem lögreglan hafði lagt hald á á brotavettvangi. Ákærði kvaðst þekkja hnífinn með bláa skaftinu og áréttaði að hann hefði verið geymdur í eldhúsinu, líka hnífarnir tveir með svarta skaftinu. Aðspurður um áður lýstar skemmdir á hurð að svefnherbergi hans og þann kámblett sem var nærri henni miðri upplýsti ákærði að enginn lykill hefði verið að hurðarlásnum og af þeim sökum hefði hann ekki getað læst að sér. Nánar aðspurður minntist ákærði þess ekki að hurðin hefði verið brotin fyrir umrætt kvöld, en kvaðst þó ekki geta útilokað það. Kvaðst ákærði helst ætla að hurðin hefði brotnað þessa nótt, og þá eftir að hann kom heim þá um nóttina. Ákærði kvaðst vegna ástands síns í raun ekkert geta tjáð sig um þetta atriði, en kvaðst helst ætla að brotnað hefði úr hurðinni í átökum. Aðspurður um þýðingu orðsins „davai“ sagði ákærði að um rússneskt orð væri að ræða og þýddi helst „að nálgast“/„nálgastu mig“/„komdu“. Sagði ákærði að orðið væri bæði notað er að menn ættu í átökum en einnig í öðrum tilvikum.

Fyrir dómi lýsti ákærði yfir iðran sinni vegna þess sem gerst hafði, en ítrekaði minnisleysi sitt um nánari atvik málsins. Þá kvaðst hann ítrekað en án árangurs hafa reynt að ná tali af brotþola eftir að hann var leystur úr haldi lögreglu.

Brotaþolinn, A, skýrði frá því við meðferð málsins að hann hefði kynnst vitninu D í Póllandi tveimur til þremur árum áður en hann kom til Íslands í atvinnuleit árið 2012 og litið á hann sem vin sinn. Eftir að til Íslands kom kvaðst brotaþoli hafa kynnst ákærða og bar að þeir, líkt og vitnið D, hefðu starfað hjá sama vinnuveitanda. Brotaþoli kvaðst hafa litið á ákærða sem kunningja sinn og sagði að þeir hefðu stundum hist utan vinnu og m.a. kvaðst hann í nokkur skipti hafa farið í heimsókn til ákærða, en þannig hefði hann einnig kynnst vitninu G.

Fyrir dómi áréttaði brotaþoli frásögn sína hjá lögreglu um að hann hefði ásamt ákærða farið á sjómannadagshátíð, en að afloknum dansleik aðfarnótt 2. júní sl., um klukkan 4, hefði hann farið í boði ákærða á heimili hans. Bar hann að þá hefði verið með þeim vitnið D, en einnig tveir Íslendingar og annar Pólverji. Brotaþoli bar að þar á heimilinu hefðu þeir setið um stund í setustofunni og drukkið létt vín. Hann kvaðst er atvik gerðust ekki hafa verið ölvaður og af þeim sökum kvaðst hann minnast þess vel sem síðar gerðist. Hann kvað ákærða hafa verið mjög ölvaðan þessa nótt, en einnig vitnið D og ætlaði að sá síðarnefndi hefði drukkið áfengi kvöldið áður. Brotaþoli sagði að nokkrum tíma liðnum hefðu íslensku gestirnir ásamt Pólverjanum yfirgefið samkvæmið, en aðrir verið um kyrrt, en sagði að fljótlega upp úr því hefði komið til ágreinings milli hans og ákærða. Sagði hann að tilefni hans hefðu verið athugasemdir hans í garð ákærða vegna framkomu hans á dansleiknum fyrr um nóttina og nefndi í því sambandi að ákærði hefði verið ögrandi í framkomu gagnvart öðrum dansgestum. Hann kvað ákærða hafa tekið athugasemdunum illa og hefði það leitt til rifrildis þeirra í millum, en hann hefði svarað ákærða fullum hálsi. Brotaþoli bar að orðasenna þeirra hefði átt sér stað í fyrrnefndri setustofu, að viðstöddum vitninu D, en einnig meðleigjanda ákærða, vitninu G, er þá hefði verið kominn á vettvang. Brotaþoli sagði að rifrildið hefði færst í aukana og bar að ákærði hefði að lokum sagt: „Ertu svona sterkur, sjáum til hvað þú gerir ef ég næ í hníf.“ Brotaþoli kvaðst ekki hafa tekið þessi orð ákærða alvarlega í fyrstu enda ætlað að um fylliríisraus væri að ræða. Hann kvaðst hins vegar hafa fylgst með því er ákærði fór úr setustofunni og inn í eldhúsið. Hefði honum brugðið vegna þessa og á þeirri stundu hugleitt hvort að ákærði ætlaði að gera alvöru úr hótun sinni og því elt hann inn í eldhúsið. Er þangað kom kvaðst hann hafa séð hvar ákærði hafði tekið fram stóran kjöthníf, en treysti sér ekki til að lýsa honum nánar. Brotaþoli bar að við þessar aðstæður hefði ákærði hrópað að honum; „Og hvað gerir þú nú ef að ég drep þig“, en að auki sagt „davai, davai“. Brotaþoli kvaðst á þessari stundi ekki hafa gert sér grein fyrir hversu alvarlegt ástandið var orðið og því reynt að róa ákærða og m.a. marg beðið hann um að leggja frá sér hnífinn ásamt því að benda honum á að þeir væru vinir eða kunningjar. Hann lýsti þessu nánar þannig fyrir dómi; „Eins og ég sagði, ég reyndi að róa hann en hann byrjaði að veifa hnífnum og stinga í áttina að mér. Þá áttaði ég mig á því að ég væri í lífshættu.“ Ítrekað aðspurður staðhæfði brotaþoli að greind samskipti hans við ákærða hefðu átt sé stað í eldhúsinu. Hann sagði að er þetta gerðist hefði vitnið D einnig verið þar á vettvangi, en staðið fyrir aftan hann. Brotaþoli ætlaði að vitnið G hefði aftur á móti haldið kyrru fyrir í setustofunni.

Brotaþoli bar að við lýstar aðstæður hefði hann einbeitt sér að því að fylgjast með gjörðum ákærða og því ekki fylgst með D, að öðru leyti en því að hann kvaðst hafa veitt því eftirtekt að hann safnaði saman öðrum hnífum í eldhúsinu og færði þá til G. Brotaþoli bar að atburðarrásin í eldhúsinu hefði í raun gerst mjög hratt og af þeim sökum og vegna lýstra aðstæðna hefði hann ekki talið sér fært að forða sér af vettvangi. Vísaði hann í því sambandi til þess að rýmið í eldhúsinu væri takmarkað og að vitnið D hefði staðið fyrir aftan hann. Hann kvaðst því hafa metið aðstæðurnar þannig, að hann væri í einskonar sjálfsheldu og m.a. óttast að ákærði myndi stinga hann í bakið ef að hann snéri frá. Auk þessa kvaðst hann hafa haft í huga að hann gæti e.t.v. róað ákærða og bar að vitnið D hefði einnig reynt að hafa áhrif á ákærða og m.a. með því að biðja hann um að halda ró sinni og gera engum mein.

Brotaþoli staðhæfði að við lýstar aðstæður hefði ákærði veifað þeim hníf sem hann hélt á, en að auki stungið hnífnum í áttina að honum. Hann kvað hnífinn hafa verið um 20 til 30 sentimetra langan. Hann kvaðst hafa veitt því eftirtekt að blóð var komið á skyrtu hans vinstra megin, rétt við rifbeinin, en af þeim sökum kvaðst hann hafa beint orðum sínum að ákærða og sagt: „Sjáðu sagði ég, legðu hnífinn til hliðar, þú reyndir að drepa mig, sjáðu hvað gerðist.“ Kvaðst hann með þessum orðum sínum hafa reynt að ná málamiðlun við ákærða og m.a. haft í huga að hann myndi þá ekki skaða fleiri. Er hér var komið sögu kvaðst brotaþoli hafa séð það í augum ákærða að hann hafði misst alla sjálfstjórn vegna reiði og þá áttað sig á því að hann var í verulegri lífshættu. Nokkrum sekúndum eftir þetta kvað hann ákærða hafa gert atlögu með hnífnum og áréttaði að á þeirri stundu hefði hann verið í miðju eldhúsinu en ákærði staðið um einn metra frá honum, og því verið rétt við hurðina að eigin svefnherbergi. Brotaþoli bar að ákærði hefði stungið hnífnum að honum með því að rétta hendina fram en hann þá náð að snúa vinstri hliðinni að ákærða og hefði því hnífurinn stungist í handlegg hans. Brotaþoli bar að ákærði hefði gert þetta í nokkur skipti en hann jafnan varið sig með lýstum hætti, en síðan brugðist við í sjálfsvörn og sparkað í brjóstkassa ákærða. Við sparkið kvað hann ákærða hafa fallið aftur fyrir sig og inn um herbergishurðina. Í skýrslu sinni hjá lögreglu kvaðst ákærði ekki geta tjáð sig um hvort að herbergishurðin hefði verið opin eða lokuð er þetta gerðist, en fyrir dómi ætlað hann að hurðin hefði verið opin. Brotaþoli bar að ákærði hefði fyrst fallið á hillu í herberginu, en síðan á gólfið og að lokum hafnað á grúfu. Hann kvaðst hafa fylgt ákærða eftir inn í herbergið og hoppað á bak hans, en um leið gripið hnífinn úr hægri hendi hans og kastað honum frá sér. Var það ætlan brotaþola að hnífurinn hefði hafnað í rúmi ákærða og ætlaði jafnframt að vitnið D hefði ef til vill tekið hann þar.

Brotaþoli sagði að lýst atburðarrás í setustofunni, eldhúsinu og herbergi ákærða hefði gengið mjög hratt fyrir sig og nefndi í því sambandi um fimm mínútur. Nánar aðspurður treysti brotaþoli sér ekki til að lýsa þeim hníf sem ákærði handlék í greint sinn, en eftir að sækjandi hafði sýnt honum þá hnífa sem lögreglan hafði lagt hald á var það ætlan hans að hnífurinn hefði verið með bláu skafti. Hann sagði að í atlögum sínum hefði ákærði einungis notað þennan eina hníf.

Brotaþoli kvaðst hafa veitt því eftirtekt eftir að hann hafði yfirbugað ákærða með lýstum hætti, að blóðáverki var á vinstri handlegg hans. Hann kvaðst því hafa farið út úr herbergi ákærða og inn í setustofuna. Þar kvaðst hann hafa hitt fyrir vitnið G, sem hefði aðstoðað hann við að stöðva blæðinguna.

Brotaþoli sagði að fyrir greindan atburð hefði hann aldrei átt í útistöðum við ákærða og áréttaði að hann hefði litið á hann sem góðan kunningja sinn.

Fyrir dómi var brotaþola sérstaklega kynntur framburður vitna hjá lögreglu og þ. á m. að hann hefði hlotið áverka sína í herbergi ákærða. Brotaþoli áréttaði fyrri framburð sinn um að ákærði hefði ráðist að honum með hníf er þeir voru báðir í eldhúsi íbúðarinnar, og að þar hefði hann því fengið áverka sína. Hann kannaðist heldur ekki við að skyrta hans hefði rifnað í setustofunni nokkru áður, þ.e. við upphaf illdeilna hans og ákærða. Aðspurður kvaðst brotaþoli ekki hafa veitt því eftirtekt að herbergishurð ákærða hafði skemmst í lýstum atgangi og neitaði hann því að hafa sparkað hurðinni upp. Loks kvaðst hann enga áverka hafa séð í andliti á ákærða, en áréttaði að hann hefði sparkað í brjóstkassa ákærða með áður lýstum afleiðingum. Hjá lögreglu bar brotaþoli að ef til vill hefði hann rekið hné sitt í andlit ákærða eftir að hann stökk á hann í herberginu. Vísaði brotaþoli til þess að hann hefði verið í miklu uppnámi er hann var að yfirbuga ákærða.

Fyrir dómi skýrði brotaþoli frá því að eftir árás ákærða hefði hann verið andlega niðurbrotinn og af þeim sökum átt erfitt með svefn. Vegna þessa ætlaði brotaþoli að hann hefði þörf fyrir sálfræðiaðstoð. Hann kvaðst og enn finna fyrir líkamlegum verkjum í vöðvum vinstri upphandleggs, ekki síst við snöggar hreyfingar, og ætlaði að það væri afleiðing árásarinnar.

Vitnið D skýrði frá því fyrir dómi að kynni hans og brotaþola hefðu hafist í Póllandi árið 2010 eða 2011, bar að þau hefðu þróast til vinskapar þeirra í millum. Vitnið kvaðst fyrst hafa kynnst ákærða eftir að það fluttist til Íslands, fyrri hluta árs 2012, en það kvaðst m.a. hafa búið um þriggja mánaða skeið í leiguíbúð ákærða. Vitnið kvaðst auk þess hafa verið vinnufélagi ákærða og hefði kunningsskapur verið með þeim.

Vitnið skýrði frá því að það hefði verið á heimili ákærða aðfaranótt sunnudagsins 2. júní sl., en það kvaðst ekki hafa farið á dansleikinn fyrr um nóttina. Vitnið kvaðst hafa setið í setustofu íbúðarinnar ásamt ákærða, brotaþola og vitninu G, en ætlaði að þeir hefðu verið á dansleik fyrr um nóttina. Vitnið kvaðst ekki hafa verið ölvað er þetta gerðist, en það kvaðst hafa byrjað áfengisdrykkju daginn áður með ákærða. Vitnið staðhæfði að það myndi þrátt fyrir þetta þá atburðarrás sem á eftir varð í íbúðinni. Vitnið kvaðst hafa veitt því eftirtekt umrædda nótt að brotaþoli var eitthvað að neyta áfengis í íbúðinni og séð að ákærði var mjög ölvaður.

Við nefndar aðstæður kvað vitnið brotaþola hafa gert athugasemdir við framkomu ákærða á dansleiknum og þá þannig að hann hefði frekast verið að reyna að útskýra að hegðan ákærða hefði þar ekki verið ásættanleg. Vitnið kvaðst ekki hafa skynjað það svo að brotaþoli hefði verið að æsa ákærða upp, en bar að mál hefðu þróast á þann veg að ákærði hefði gengið úr stofunni og farið inn í eldhúsið en komið aftur og þá haldið á hnífi. Aðspurt ætlaði vitnið að hnífurinn hefði verið með svörtu handfangi. Nánar aðspurt og eftir að hafa séð þá hnífa sem lögreglan lagði hald á bar vitnið að það hefði séð hnífinn illa en ætlaði helst að sá hnífur sem að ákærði hélt á hefði verið með bláu skafti. Vitnið áréttaði að upphaf rifrildis ákærða og brotaþola hefði verið í setustofunni. Vitnið kvaðst hafa litið svo á er ákærði birtist með hnífinn að um gróft grín væri að ræða af hans hálfu. Vitnið sagði að ákærði hefði verið æstur er hann reifst við brotaþola, og skyndilega kvaðst það hafa veitt því eftirtekt að blóðlitur var á framanverðri skyrtu brotaþola, nærri kviðnum. Vitnið kvaðst hafa setið í sófa þegar þetta gerðist og sagði: „Þetta gerðist á ofsahraða eftir að [A] fór að segja þetta við [X]. Ég sá hann bara stinga... já því þá kom blóð á skyrtuna hans [A].“ Vitnið sagði að brotaþola hefði verið brugðið við vegna þessa og sagt: „Hvað hefur þú gert?“, en í framhaldi af því séð hvar ákærði hljóp út úr setustofunni og inn í eldhúsið, og hafi brotaþoli fylgt honum eftir. Vitnið kvaðst strax hafa fylgt þeim eftir og því farið inn í eldhúsið, en þá séð hvar ákærði hafði farið inn í herbergi sitt, inn af eldhúsinu. Vitnið kvaðst hafa séð hvar brotaþoli stóð andspænis ákærða í herberginu, en verið nærri herbergishurðinni. Við þessar aðstæður kvaðst vitnið hafa séð að ákærði hélt enn á hnífnum. Vitnið kvaðst í framhaldi af þessu margoft hafa sagt við ákærða að hann skyldi láta af athæfi sínu. Ítrekað aðspurt áréttaði vitnið að það hefði strax fylgt ákærða og brotaþola eftir er þeir fóru út úr setustofunni og staðhæfði að aðeins hefðu liðið fáeinar sekúndur þar til það var komið að þeim á ný. Vitnið bar að hurðin að herbergi ákærða hefði verið opin er það kom inn í eldhúsið. Vitnið áréttaði að við þessar aðstæður hefði það hrópað til ákærða oftar en einu sinni að hann ætti að láta hnífinn frá sér, en að endingu farið inn í herbergið og þá staðið til hliðar og aftan við brotaþola. Vitnið leiðrétti frásögn sína hjá lögreglu að því leyti að það hvað brotaþola við greindar aðstæður ekki beinlínis hafa verið í dyragættinni heldur frekar staðið inni í herberginu. Vitnið sagði að aðeins þeir þrír hefðu verið á vettvangi þar eð vitnið G hefði haldið kyrru fyrir í setustofunni. Vitnið bar að eftir þetta hefði atburðarrásin verið mjög hröð, en það kvaðst hafa séð ákærða stinga brotaþola með hnífnum og lýsti því þannig: „Já maður sá það strax því að hann var í hvítri skyrtu með löngum ermum og það sást strax. Hann fékk stungurnar vinstra megin í handlegginn því hann hafði snúið sér.“ Nánar aðspurt var það ætlan vitnisins að ef brotaþoli hefði ekki snúið sér til hliðar hefði hann líklega fengið hnífstunguna í bringuna vinstra megin. Nánar lýsti vitnið atvikum þannig: „Fyrsta stungan var auðséð, en seinni stungan var hröð. Ég get ekki skýrt nákvæmlega hvernig [A] var stunginn í annað skiptið, en ég gat séð fyrsta skiptið nákvæmlega. Ég var líka í miklu uppnámi. Ég gat varla trúað eigin augum allan tímann.“ Ítrekað aðspurt treysti vitnið sér ekki til að staðfesta framburð sinn hjá lögreglu um að það hefði í raun séð seinni hnífsstungu ákærða, en áréttaði að hún hefði átt sér stað í herbergingu og að það hefði þá verið á vettvangi, en staðið mjög nálægt dyragættinni.

Vegna fyrri búsetu sinnar í íbúðinni kvaðst vitnið hafa þekkt þar vel til og staðhæfði m.a. að ekki hefði verið hægt að læsa herbergishurð ákærða þar sem enginn lykill hefði verið í skránni.

Aðspurt bar vitnið að við fyrrnefndar aðstæður hefði það ekki séð brotaþola ógna ákærða á nokkurn hátt og vísaði m.a. til þess að hann hefði verið með hendur sínar niðri. Vitnið bar að eftir hnífsstungur ákærða hefði brotaþoli hins vegar brugðist við, tekið hálft skref afturábak en síðan sparkað í ákærða þar sem að hann hélt enn á hnífnum. Kvaðst vitnið í framhaldi af því hafa séð ákærða falla afturfyrir sig á gólfið, nánar tiltekið á milli veggjar og rúms. Við lögregluyfirheyrslu daginn eftir atburðinn bar vitnið að brotaþoli hefði fylgt sparkinu eftir og sest ofan á ákærða og barið hann einhver högg í andlitið, en fyrir dómi lýsti það framhaldinu þannig: „[A] náði að taka hnífinn af [X]. [A] kastar svo hnífnum á rúmið. Hann (hnífurinn) var svo bara í rúminu, en síðan sáum við að það voru miklar blæðingar, þá kom [G] og hann náði í bréf til að stöðva blæðingarnar. Við einbeittum okkur að því að stöðva blæðingarnar. G hringdi á lögregluna.“ Vitnið bar að ákærði hefði legið hreyfingalaus í herbergi sínu þar til lögreglumenn komu á vettvang.

Nánar aðspurt var það ætlan vitnisins að ákærði hefði einungis handleikið einn hníf í greint sinn. Þá staðhæfði vitnið að skemmd hefði verið á herbergishurð ákærða, en ætlaði að hún hefðu verið eftir hund. Vitnið kvaðst ekki hafa veitt því eftirtekt að hurðin hefði brotnað í lýstum atgangi ákærða og brotaþola þessa nótt. Þá kvaðst vitnið heldur ekki hafa heyrt brothljóð sem bentu til slíks, þ.e. áður en það fylgdi ákærða og brotaþola, og áréttaði að það hefði hann gert nær strax eftir að þeir fóru úr setustofunni. Fyrir dómi var vitninu kynnt frásögn vitnisins G um brothljóðin. Lét vitnið þá skoðun í ljós að sá hávaði sem vitnið vísaði til hefði komið er ákærði féll á gólfið eftir sparkið frá brotaþola. Vitnið kvaðst ekki geta útilokað það að brotaþoli hefði brotið upp herbergishurð ákærða, en það kvaðst ekki hafa séð það og áréttaði fyrr frásögn sína. Og aðspurt hvort ákærði hefði verið hræddur við brotaþola og hefði verið að flýja undan honum er hann fór út úr setustofunni sagði vitnið: „Nei, af hverju ætti hann að vera það ... . Það er mögulegt en ég veit ekki hvað [X] hugsaði þegar að hann fór inn í herbergið sitt. Hugsanlega áttaði hann sig á því hvað hann gerði, ég get ekki útilokað það ...“.

Vitnið G kvaðst hafa leigt herbergi um tíma hjá vini sínum, ákærða í máli þessu, að ... . Þá kvaðst vitnið hafa kynnst brotaþola vegna kynna hans við ákærða. Vitnið skýrði frá því að laugardagskvöldið 1. júní og aðfaranótt 2. júní sl. hefði það verið við áfengisdrykkju, en að lokum sofnað áfengissvefni í herbergi sínu í nefndri íbúð. Vitnið kvaðst hafa vaknað við komu ákærða, brotaþola og vitnisins D í íbúðina umrædda nótt og bar að með þeim hefðu í fyrstu verið a.m.k. tveir aðrir gestir. Vitnið kvaðst hafa ákveðið að taka þátt í gleðskapnum og því farið til þeirra í setustofuna og neytt þar áfengis með þeim. Vitnið kvaðst hafa veitt því eftirtekt að allir voru þar undir áhrifum áfengis, en jafnframt séð að ákærði var mjög ölvaður. Um síðir kvaðst vitnið hafa verið eitt í íbúðinni ásamt ákærða, brotaþola og D, en það kvaðst ekki hafa tekið þátt í samræðum þeirra vegna tungumálaörðugleika. Vitnið kvaðst hafa veitt því eftirtekt að ákærði og brotaþoli hækkuðu róminn líkt og þeir væru að rífast. Vitnið sagði að í fyrstu hefðu ákærði og brotaþoli setið í sófa en að síðan staðið upp. Vitnið kvaðst eftir þetta hafa fylgst með því er ákærði fór úr stofunni í stutta stund, en þá séð að hann hélt á með brauðhníf. Vitnið bar að eftir þetta hefðu ákærði og brotaþoli haldið áfram rifrildi sínu, og kvaðst það m.a. hafa heyrt brotaþola öskra að ákærða orðið „davai“, en um leið og bent á sjálfan sig og þrýst þeim hníf sem ákærði hélt á að sér, líkt og hann væri að segja ákærða að stinga sig. Nánar aðspurt kvaðst vitnið ekki geta útilokað það að brotaþoli hefði haldið í hendi ákærða til þess að koma í veg fyrir að ákærði myndi stinga hnífnum í hann. Við greindar aðstæður kvaðst vitnið hafa veitt því eftirtekt að skyrta brotaþola hafði rifnað, en ekki séð hvernig það gerðist. Þá kvaðst vitnið ekki hafa séð blóð á skyrtu brotaþola þann tíma sem hann var með ákærða í setustofunni. Vitnið sagði að eftir greind samskipti í setustofunni hefði ákærði gengið inn í eldhúsið. Vitnið kvaðst hafa hugleitt það síðar að með brottför sinni hefði ákærði e.t.v. verið að flýja undan brotaþola og vísaði til þess að það hefði haft vitneskju um að hann hefði hræðst brotaþola. Um 10 til 15 sekúndum eftir að ákærði hvarf úr setustofunni kvaðst vitnið hafa séð að brotaþoli fylgdi ákærða eftir. Vitnið kvaðst hafa haldið kyrru fyrir í setustofunni og því ekki séð það sem fram fór á milli ákærða og brotaþola í eldhúsinu. Vitnið sagði að um hálfri til einni mínútu eftir að brotaþoli fór úr setustofunni hefði það heyrt hávaða og af þeim sökum ályktað að hann hefði sparkað upp herbergishurð ákærða, en þar um vísaði það til þess að hurðin hefði verið óskemmd fyrr um nóttina. Vitnið bar að eftir þetta hefði vitnið D farið úr setustofunni og kannaðist það við frásögn sína hjá lögreglu um að D hefði skömmu síðar rétt honum tvo hnífa, og sagði að þeir hefðu fylgt eldhúsáhöldum íbúðarinnar. Fyrir dómi sýndi sækjandi vitninu hníf með bláu skafti, sem lögreglan hafði haldlagt, en það kvaðst ekkert kannast við hann. Vitnið staðhæfði að það hefði aldrei farið inn í eldhúsið er atvik máls gerðust, en bar að brotþoli hefði að lokum kom blóðugur aftur inn í setustofuna og haft á orði: ,,He fucking tried to kill me“.

E læknir við sjúkrahús Heilbrigðisstofnunar Húsavíkur staðfesti efni áður rakins læknisvottorðs um áverka brotaþola. Vitnið staðfesti jafnframt að það hefði farið með sjúkraflutningamönnum á vettvang að ..., og fylgt brotaþola á sjúkrahús og gert þar að sárum hans. Vitnið áréttaði að brotaþoli hefði verið með tveggja sentimetra djúpt sár aftan á vinstri upphandlegg og annað sár um 2,5 sentimetra breitt og 1 sentimetra á djúpt þar fyrir ofan, en að auki hefði hann verið með sár á búknum neðan við handarkrika, um 1 mm að dýpt. Vitnið kvaðst hafa ályktað að sárin á upphandlegg brotaþola hefði verið eftir hnífstungur en að óljósara hefði verið með sárið neðan við handarkrikann enda hefði það engri dýpt náð. Taldi vitnið hugsanlegt að það hefði komið með annarri hvorri hnífstungunni á upphandleggnum. Vitnið bar að sárið neðan við handarkrikann hefði verið límt saman en sárin á upphandleggnum verið saumuð. Vitnið bara að umrædd sár hefðu ein og sér ekki verið lífshættuleg en helst hefði verið hætta á sýkingu. Að mati vitnisins hefði e.t.v. öðru máli gegnt ef sárin á upphandlegg brotaþola hefðu verið á brjóstkassa hans þar eð þau hefðu þá getað náð að lungum og jafnvel að hjarta. Vitnið bar að síðastnefndu áverkarnir hefðu ekki náð inn að beini og taldi ekki líklegt að þeir hefðu getað valdið brotaþola fjörtjóni hefðu þeir verið á brjóstkassa hans. Vitnið kvaðst hafa rætt við brotaþola á sjúkrahúsinu, en sagði að hann hefði verið fámáll, en vitnið treysti sér ekki til að segja um hvort að það hefði verið vegna sjokks eða að annað hefði komið til. Vitnið áréttaði að frásögn brotaþola hefði verið á þá leið, að hann hefði verið að skemmta sér á hótelinu þá um nóttina, en að á brotavettvangi hefði maður sýnt vilja í verki til að bana honum. Vitnið kvaðst hafa veitt því eftirtekt að áfengislykt var af brotaþola en bar að hann hefði þó ekki verið sýnilega ölvaður og m.a. verið áttaður á stund og stað. Vitnið sagði að saumar úr sárum brotaþola hefðu verið teknir 7 dögum eftir aðgerð.

Vitnið F forstöðulæknir við Heilbrigðisstofnun Þingeyinga, kvaðst hafa komið á brotavettvang er sjúkraflutningamenn og forvaktarlæknir voru að flytja brotaþola af vettvangi. Vitnið kvaðst hafa fylgt lögreglumönnum á efri hæð hússins og hitt þar fyrir annan húsráðandann, vitnið G, en einnig aðila sem það kannaðist ekki við. Vitnið kvaðst hafa fylgt lögreglumönnunum inn í herbergi og komið þar að ákærða þar sem að hann hafi legið við fótagafl rúms. Vitnið kvaðst þegar hafa gætt að lífsmörkum ákærða en þá fundið áfengislykt af honum og sagði að nokkurn tíma hefði tekið að vekja hann vegna ölvunarástands. Vitnið sagði að ákærði hefði borið greinileg merki ölvunar, en hann hefði verið óstöðugur og nokkuð æstur til að byrja með, en ekki haft í frammi ógnunartilburði. Vitnið kvaðst hafa skoðað ákærða á vettvangi en fljótlega komist að því að hann var ekki með alvarlega áverka og hafi hann í framhaldi af því verið fluttur af vettvangi af lögreglu.

Vitnið kvaðst hafa hitt brotaþola á slysastofu sjúkrahússins, er verið var að gera að sárum hans. Vitnið kvaðst ekki hafa séð nein ölvunarmerki á honum. Aðspurt bar vitnið að áverkar brotaþola hefðu ekki verið lífshættulegir og það jafnvel þótt hann hefði ekki komist undir læknishendur. Það var og álit vitnisins að ef þeir áverkar sem brotaþoli bar á upphandlegg hefðu verið á brjóstkassa hans hefðu þeir sennilega getað náð til lungna og inn í brjóstholið, en að líkindum ekki til hjartans.

B lögregluvarðstjóri, staðfesti fyrir dómi, fyrrgreind rannsóknargögn lögreglu og lýsti aðgerðum með líkum hætti og þar er rakið. Vitnið bar að við komu á vettvang hefði brotaþoli ekki verið með áberandi ölvunareinkenni, en vísaði til þess að hann hefði nær strax verið fluttur af vettvangi með sjúkrabifreið. Vitnið kvaðst í framhaldi af því hafa rætt við vitnin D og G og bar að sá síðarnefndi hefði ekki verið áberandi ölvaður, en gert lítið úr vitneskju sinni um atvik máls. Vitnið sagði að D hefði verið í miklu uppnámi og sýnilega ölvaður og hefði hann notað leikræna tilburði til að útskýra hvað hafði gerst. Vitnið bar að þannig hefði D útskýrt að brotaþoli hefði orðið fyrir einni hnífstungu af völdum ákærða í setustofunni en síðan hefði ákærði stungið hann tvívegis í herberginu inn af eldhúsinu. Vitnið bar að þar hefði brotaþoli brugðist við og sparkað í ákærða og ráðist á hann í kjölfarið og að lokum hent hnífnum í rúmið. Vitnið bar að í beinu framhaldi af þessari frásögn hefði D náð í hníf sem var með bláu teipi á handfanginu og hefði lögreglan lagt hald á hann. Vitnið kvaðst eftir þetta hafa fært ákærða á lögreglustöð en í framhaldi af því hitt brotaþola að máli og ekið honum til síns heima. Við það tækifæri kvaðst vitnið hafa hlýtt á frásögn ákærða um að árásaraðilinn hefði verið Pólverji og hann myndi líklega þekkja hann aftur. Daginn eftir kvaðst vitnið hafa annast skýrslutökur af ákærða og nefndum vitnum, en í framhaldi af því hefði lögreglan á ný farið á vettvang og þá m.a. ljósmyndað umrædda herbergishurð og járnstykki/lás hennar. Vitnið kvaðst í ljósi aðstæðna, en einnig vegna orða ákærða og vitnisins G, hafa hugleitt hvort herbergishurð ákærða hefði verið sparkað upp þá um nóttina.

C lögreglumaður, lýsti lögregluaðgerðum í samræmi við áður rakin rannsóknargögn. Vitnið kvaðst m.a. hafa annast ljósmyndatöku á vettvangi, en einnig tekið myndir af áverkum brotaþola á sjúkrahúsi og staðfesti það verk sín. Aðspurt kvaðst vitnið hafa veitt því eftirtekt á brotavettvangi að hurð að herbergi ákærða var brotin en að auki kvaðst það hafa séð far, svarta klessu, á hurðinni í um 130 sentimetra hæð. Vitnið bar að þessi ummerki hefðu ekki verið skoðað sérstaklega eða rannsökuð frekar.

III.

Samkvæmt ákæru er ákærða, X, gefið að sök að hafa 2. júní s.l. stungið A með hnífi í síðuna vinstra megin og tvisvar sinnum í vinstri upphandlegg, með þeim afleiðingum að hann hlaut 2 mm sár á brjóstkassa vinstra megin og 2,5 cm og 1 cm breið stungusár á vinstri upphandlegg sem sauma þurfti saman.

Ákærði hefur fyrir dómi í raun neitað sök, en hann hefur vísað til minnisleysis að öllu verulegu um gjörðir sínar aðfaranótt og að morgni 2. júní vegna áfengisdrykkju.

Af hálfu rannsóknaraðila var ekki gerð alkóhólrannsókn á ákærða. Að virtum framburði ákærða við alla rannsókn málsins, en einnig með hliðsjón af framburði lögreglumanna og lækna sem afskipti höfðu af ákærða 2. júní sl., á heimili hans að ..., sem og með hliðsjón af frásögn annarra vitna, verður lagt til grundvallar að ákærði hafi verið undir verulegum áfengisáhrifum er hann var handtekinn í herbergi sínu umræddan morgun. Niðurstaða málsins verður í ljósi þessa og orða ákærða um minnisleysi ekki nema að takmörkuðu leyti byggð á frásögn hans.

Fyrir liggur í málinu að ákærði hélt hóf á heimili sínu eftir dansleik umrædda nótt ásamt félögum sínum og vinum, en þar á meðal voru brotaþolinn A, vitnið D, en einnig samleigjandi ákærða, vitnið G. Ákærði hefur greint frá því að hann hafi setið ásamt nefndum aðilum í setustofu, en þar hafi þeir hlustað á tónlist og neytt létts áfengis. Að öðru leyti hefur hann lýst yfir algjöru minnisleysi um það sem á eftir fór. Óumdeilt er að brotaþoli og nefnd vitni voru undir áhrifum áfengis, en að mati dómsins bera framburðir þeirra um atvik máls þess nokkur merki og á það sérstaklega við um vitnið G.

Fyrir dómi hefur brotaþoli, A, lýst samskiptum sínum við ákærða, umrædda nótt. Hann greindi m.a. frá því að þeir hefðu fyrir nefnt hóf í húsakynnum ákærða farið saman á dansleik. Er þetta í samræmi við frásögn ákærða fyrir dómi. Brotaþoli staðhæfði ennfremur að upphaf þess ágreinings sem varð með honum og ákærða í hófinu hafi mátt rekja til þess að hann hefði haft uppi athugasemdir vegna óheflaðrar framkomu ákærða við aðra gesti á dansleiknum. Þessi frásögn brotaþola þykir hafa nokkra stoð í frásögn vitnisins D sem hlýddi á orðræðu og síðar rifrildi brotaþola og ákærða í setustofunni. Ákæruvaldið hefur þó ekki rennt frekari stoðum undir greinda frásögn brotaþola um hegðan eða ástand ákærða á dansleiknum. Að virtum framburði brotaþola og nefnds vitnis verður á hinn bóginn það lagt til grundvallar að ákærði hafi orðið æstur í skapi vegna athugasemda brotaþola, en hann var að auki mjög ölvaður, eins og áður er fram komið.

Samkvæmt vitnisburði D og G sótti ákærði sér hníf í eldhús íbúðarinnar á meðan á deilum hans og brotaþola stóð, en hélt deilunum síðan áfram í setustofunni. Verður ráðið af framburði vitnanna að eftir þetta hafi æsingurinn með ákærða og brotaþola vaxið. Hefur vitnið D staðfastlega borið að við greindar aðstæður hafi ákærði rekið hnífinn í skyrtu brotaþola, með þeim afleiðingum að þar kom fram lítil rifa, við síðu hans, og lítils háttar blóð kom frá brotaþola. Frásögn vitnisins G styður að mati dómsins þennan framburð D, en framburður vitnisins var að öðru leyti á köflum harla óljós um atvik máls.

Við meðferð málsins hefur brotaþoli borið að hann hafi ekki orðið var við að hann hefði hlotið áverka sinn undir handarkrikanum í setustofunni. Hann hefur þvert á móti staðhæft að hann hafi fengið alla áverka sína eftir að hann hafði fylgt ákærða í eldhús íbúðarinnar skömmu eftir að viðskiptum þeirra lauk í setustofunni. Brotaþoli hefur jafnframt borið að ákærði hafi verið nærri herbergi, sem er inn af eldhúsinu, er hann beitti hnífnum gegn honum.

Samkvæmt rannsóknargögnum lögreglu var ákærði afvelta í nefndu herbergi er hann var handtekinn. Hann var þá blóðugur á fingrum hægri handar. Einnig var þar lítils háttar blóð á rúmgafli, á gólfi, en einnig á hnífi með bláleitu skafti, m.a. á hnífsoddinum. Engin slík ummerki voru í eldhúsinu.

Fyrir liggur að við komu lögreglu var fleygur brotinn úr herbergishurð ákærða, en auk þess lá lásinn úr hurðinni á herbergisgólfinu, en óumdeilt er að ekki var hægt að læsa hurðinni er atvik máls þessa gerðust. Þessi ummerki á vettvangi voru ekki rannsökuð sérstaklega af lögreglu.

Af frásögn brotaþola og vitnisins D, en einnig vitnisins G verður ráðið að atburðarásin hafi verið mjög hröð eftir að ákærði og brotaþoli fóru út úr setustofunni.

Við meðferð málsins hefur brotaþoli lýst því að vegna atgangs ákærða, eftir að þeir fóru úr setustofunni, hafi hann óttast um líf sitt. Verður ráðið af frásögn læknis sem gerði að sárum brotaþola á slysastofu að hann hafi þá verið andlega miður sín. Þeir læknar og lögreglumenn sem afskipti höfðu af brotaþola báru að hann hafi ekki verið með áberandi ölvunareinkenni. Að áliti dómsins verður m.a. að líta til greindra atriða þegar virtur er framburður brotaþola, og þar á meðal um það hvar hann var nákvæmlega staddur er hann hlaut áverka sína. Þykir frásögn hans að því leyti ekki rýra trúverðugleika hans um nákvæma framvindu atburðarásarinnar, þ.e. eftir að hann hafði fylgt ákærða út úr setustofunni.

Að áliti dómsins er framburður D skilmerkilegur og trúverðugur miðað við aðstæður, og þar á meðal um atvik í setustofu. Vitnið hefur m.a. skýrt frá því að það hafi fylgt ákærða og brotaþola eftir er þeir fóru úr setustofunni og inn í eldhúsið. Bar vitnið þannig að mjög skammur tími hefði liðið frá því að þeir fóru úr setustofunni þar til það sá til þeirra á ný, og staðhæfði vitnið að þá hefði ákærði verið kominn inn í herbergið sitt, en brotaþoli staðið andspænis honum, en verið nærri hurðagættinni. Vitnið bar að við þessar aðstæður hefði það, líkt og brotaþoli, margbeðið ákærða að láta frá sér hníf með blálituðu skafti, en án árangurs.

Við alla meðferð málsins, og þar á meðal í viðræðum við lögreglumenn á vettvangi, kvaðst vitnið við lýstar aðstæður hafa verið sjónarvottur að því er ákærði beitti fyrrnefndum hnífi gegn ákærða og þá þannig að hann fékk stunguáverka á vinstri upphandlegg. Frásögn vitnisins er að þessu leyti nær samhljóða framburði brotaþola fyrir dómi, en einnig við formlega skýrslugjöf hans hjá lögreglu að kveldi 2. júní sl.

Þegar framangreint er virt í heild, en einnig þegar litið er til rannsóknargagna lögreglu, þar á meðal lýst gögn um hníf með bláu skefti sem lögregla lagði hald á á brotavettvangi svo og læknisvottorðs vegna áverka brotaþola, þá þykir eigi varhugavert að telja sannað að ákærði hafi í umrætt sinn stungið brotaþolann A eins og lýst er í ákæru, og með þeim afleiðingum sem þar greinir. Til þess er að líta að dýpt stungusáranna á vinstri upphandlegg brotaþola voru 1 og 2 sentímetrar, en að sárið neðan handarkrikans var örgrunnt. Varðar brot ákærða að þessu virtu við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20, 1981, enda var brot hans sérstaklega hættulegt vegna þeirrar aðferðar að leggja háskalegu vopni til brotþola.

IV.

Ákærði, X, sem er 27 ára, hefur samkvæmt sakavottorði ekki áður hlotið refsingu.

Við ákvörðun refsingar ber meðal annars að líta til þess að ákærði hefur í máli þessu verið sakfelldur fyrir alvarlega líkamsárás, með því að stinga brotaþola með hnífi, sem var með 20 cm blaðlengd, og hlaust af stungu áverkar, en þó ekki lífshættulegir. Ber vegna þessa og því hversu mikil hætta var búin af verknaði ákærða að líta til 1. og 3. tl. 70. gr. almennra hegningarlaga, en samkvæmt 17. gr. laganna leysir ölvunarástand ákærða á verknaðarstundu hann á engan hátt undan refsingu.

Við meðferð málsins hefur ákærði verið samvinnuþýður og lýst yfir iðran. Þá virðist sem ákærði hafi að undanförnu tekið sig á, en hann hefur að sögn hætt áfengisneyslu. Ber að virða ákærða þetta til málsbóta.

Að öllu ofangreindu virtu þykir refsing ákærða eftir atvikum hæfilega ákveðin fangelsi í 12 mánuði, sem ekki þykir fært að skilorðsbinda.

Skipaður réttargæslumaður brotaþola, A, P-kk-nf K-kk-nf héraðsdóms-lögmaður, hefur haft uppi bótakröfu í málinu á hendur ákærða, en hún er rakin í ákæru. Krafan er dagsett 2. júlí sl., en hún var endanlega sundurliðuð og rökstudd við aðalmeðferð málsins og þá þannig: 1) útlagður sjúkrakostnaður 6.600 krónur, 2) miskabætur 993.400 krónur. Að auki var krafist vaxta, málflutningslauna og útlagðs ferðakostnaðar, m.a. vegna flugfargjalds 42.280 krónur. Um lagarök er m.a vísað til ákvæða skaðabótalaga nr. 50, 1993, 1. og 26. gr.

Ákærði hefur með líkamsárás sinni gagnvart A bakað sér skyldu til greiðslu bóta vegna þess tjóns sem af henni hlaust. Verður því ekki fallist á kröfu ákærða um að vísa beri bótakröfunni frá dómi.

Krafist er í fyrsta lagi miskabóta. Engin gögn eru miskabótakröfunni til stuðnings, en í ljósi atvika og 26. gr. skaðabótalaga þykja miskabætur hæfilega ákveðnar 500.000 krónur. Krafist er í öðru lagi kostnaðar vegna sjúkrakostnaðar, 6.600 krónur. Krafa þessi er studd gögnum og er fallast á hana að fullu. Um þóknun réttargæslumanns og ferðakostnað svo og um vexti fer eins og segir hér að neðan, sbr. og dómsorð.

Að kröfu ákæruvaldsins og í samræmi við dómsniðurstöðu verður ákærði dæmdur til greiðslu sakarkostnaðar.

Samkvæmt yfirliti lögreglustjórans á Húsavík nemur sakarkostnaður 1.031 krónu. Ber að dæma ákærða til að greiða þennan kostnað, en einnig til greiðslu réttargæslulauna og ferðakostnað skipaðs réttargæslumanns brotaþola, P-kk-ef K-kk-ef héraðsdómslögmanns, og málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, Ö-kk-ef H-kk-ef J-kk-ef héraðsdómslögmanns við lögreglurannsókn og meðferð málsins fyrir dómi svo og ferðakostnað hans, sem ákveðst eins og í dómsorði greinir, að virðisaukaskatti meðtöldum. Ferðakostnaðurinn dæmist að nokkru að álitum.

Ó-kk-nf Ó-kk-nf, héraðsdómari kveður upp dóminn.

D Ó M S O R Ð :

Ákærði, X, sæti fangelsi í 12 mánuði.

Ákærði greiði A 506.600 krónur í skaðabætur auk vaxta samkvæmt 8. gr. laga nr. 38, 2001 frá 2. júní til 18. júlí 2013, en með dráttarvöxtum frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði, greiði 758.436 krónur í sakarkostnað, þ.m.t. þóknun réttargæslumanns brotaþola P-kk-ef K-kk-ef héraðsdómslögmanns, 251.000 krónur og ferðakostnað hans 51.080 krónur, málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns Ö-kk-ef H-kk-ef J-kk-ef héraðsdómslögmanns, 395.325 krónur og ferðakostnað hans 60.000 krónur svo og útlagðan sakarkostnað lögreglustjórans á Húsavík, 1.031 krónu.