T-4/2014

I.

Með bréfi, dagsettu 23. október 2014, sem barst dóminum 28. sama mánaðar, bar sóknaraðili úrlausn þinglýsingarstjóra hjá sýslumanninum í Hafnarfirði, nú á höfuðborgarsvæðinu, 2. október 2014 undir héraðsdóm með heimild í 3. gr. þinglýsingalaga nr. 39/1978. Staðfest ljósrit gagna og endurrit úr þinglýsingabók, sbr. 3. mgr. 3. gr. áðurgreindra laga, bárust dóminum 9. febrúar 2015. Málið var þingfest 17. febrúar 2015 og tekið til úrskurðar 25. sama mánaðar.

Sóknaraðili er Íslandsbanki hf., kt. 000000-0000, Kirkjusandi 2, Reykjavík.

Varnaraðili er B-kk-nf H-kk-nf, kt. 000000-0000, Daltúni 38, Kópavogi.

Sóknaraðili krefst þess að felld verði úr gildi ákvörðun sýslumannsins í Hafnarfirði um að synja kröfu sóknaraðila um afmáningu skuldskeytingar, dagsettrar 31. desember 2009, úr fasteignabók, þinglýsingarnúmer X005090/2011, sem þinglýst var á fasteignina Lyngás 12, fastanúmer 207-1451, hinn 6. desember 2011 og að sýslumanninum á höfuðborgarsvæðinu verði gert að afmá skjalið úr þinglýsingabók. Þá krefst sóknaraðili málskostnaðar að mati dómsins.

Varnaraðili krefst þess að héraðsdómur hafni framkominni kröfu sóknaraðila.

Þá krefst varnaraðili málskostnaðar úr hendi sóknaraðila að mati dómsins og að viðbættum virðisaukaskatti.

II.

Samkvæmt framlögðum gögnum eru málavextir þeir að hinn 19. desember 1989 gaf Stálverk hf. út skuldabréf að fjárhæð 2.800.000 krónur til H-kk-ef S-kk-ef með veði í fasteigninni að Lyngási 12. Lánstíminn var 12 ár, fjöldi afborgana 40 og gjalddagar fjórir á ári. Fyrsti gjalddagi var samkvæmt ákvæðum bréfsins 15. desember 1991. Samkvæmt því var síðasti gjalddagi bréfsins 15. september 2001.

Sóknaraðili kveður að forveri sinn, Byr sparisjóður, hafi samkvæmt veðbandayfirlitum frá 5. febrúar 2010 og 30. maí 2013 átt tryggingarbréf, sem hvílt hafi á 2.-5. veðrétti fasteignarinnar, öll útgefin 20. september 2007. Hinn 31. desember 2009 hafi verið útbúið skjal vegna skuldabréfsins á fyrsta veðrétti sem beri yfirskriftina „Skuldskeyting“. Efnislega feli skjalið þó einnig í sér breytingar á skilmálum skuldabréfsins, þ.e. lengingu og breytingu á vaxtaákvæði þess. Skjali þessu hafi verið þinglýst á fasteignina 6. september 2011 eða tæpum tveimur árum eftir undirritun þess og án þess að samþykkis síðari veðhafa hafi verið aflað. Sóknaraðili kveðst hafa eignast fasteignina að Lyngás 12 með afsali, útgefnu 31. maí 2013, sem þinglýst hafi verið 16. júlí sama ár.

Sóknaraðili kveðst fyrst hafa fengið vitneskju um raunverulegt efni áðurgreindrar skuldskeytingar hinn 5. mars 2014 er honum hafi borist tölvupóstur frá lögmanni varnaraðila þess efnis að sérstakt samkomulag hefði verið gert 31. desember 2009 og að fyrsti gjalddagi skuldabréfsins væri 15. september 2015. Sóknaraðili kveðst í kjölfarið hafa sent þinglýsingarstjóra bréf 30. september 2014 og krafist þess að umrædd skilmálabreyting yrði afmáð af eigninni þar sem samþykki síðari veðhafa hafi skort fyrir þinglýsingu þess. Bréfið hafi verið móttekið af sýslumanni 2. október sl. og samdægurs hafi þinglýsingarstjóri ritað á það ákvörðunarorð um að þar sem engir síðari veðhafar væru lengur til staðar væri „skjali“ kæranda vísað frá. Í kjölfarið hafi sóknaraðili haft samband við þinglýsingarstjóra með tölvupósti og einnig símleiðis. Borist hafi svar frá þinglýsingastjóra með tölvupósti þess efnis að fyrri ákvörðun væri áréttuð og kröfu sóknaraðila um afmáningu skjalsins væri hafnað þar sem búið væri að bæta úr þeim ágöllum sem hefðu verið til staðar við þinglýsingu skjalsins. Á þeim forsendum væri ekki ástæða til að afmá skjalið. Í kjölfarið kveðst sóknaraðili hafa ákveðið að bera framangreinda ákvörðun þinglýsingarstjóra undir héraðsdóm.

Varnaraðili kveðst hafa hinn 10. janúar 2012 eignast skuldabréf það sem áður er lýst. Með skuldabréfinu hafi fylgt áðurgreind skuldskeyting, þar sem upphaflegum skilmálum skuldabréfsins hafði verið breytt. Undir þá skuldbreytingu hafi ritað upphaflegur skuldari, Stálverk ehf., og sá sem yfirtekið hafi skuldina, Setur ehf., sem og eigandi bréfsins á þeim tíma, S-kk-nf H-kk-nf. Með framsali 14. janúar 2010 hafi kröfuhafi, S-kk-nf H-kk-nf, framselt bréfið til Steinvegar ehf., sem síðan hafi framselt varnaraðila bréfið 10. janúar 2012. Þessara framsala allra sé getið á skuldabréfinu.

Framangreindri skuldskeytingu hafi verið þinglýst 6. september 2011. Auk áðurnefnds komi fram í skuldskeytingunni að skuld sú sem skuldari sé í við kröfuhafa sé að fjárhæð 4.500.000 krónur, sem skuldari, Setur ehf., hafi lofað að greiða handhafa bréfsins með tíu jöfnum afborgunum á sex mánaða fresti, í fyrsta skipti 30. júní 2015. Þá segi að skuldin sé verðtryggð og beri 7,25% ársvexti. Þess sé jafnframt getið að fyrsti vaxtadagur sé 1. janúar 2010.

Varnaraðili kveður sér ekki vera kunnugt um hvaða lán hvíldu á eigninni þegar gengið var frá skuldskeytingunni né hvaða lán hafi hvílt á henni þegar skuldskeytingunni var þinglýst, enda hafi þessir gerningar átt sér stað áður en varnaraðili eignaðist skuldabréfið.

Samkvæmt því sem fram komi í greinargerð sóknaraðila hafi lán frá Byr hvílt á eigninni á þessum tíma og að borið hafi að leita samþykkis þeirrar lánastofnunar fyrir skuldskeytingunni svo að hún hefði gildi gagnvart þeim. Varnaraðili kveðst ekki vita hvort kröfuhafi og skuldari hafi leitað eftir slíku samþykki. Hvað sem því líði hafi skuldskeytingin verið lögð inn til sýslumannsins í Hafnarfirði og innfærð í fasteignabók 6. september 2011, án athugasemda af hálfu þinglýsingarstjóra.

Varnaraðili kveðst ekki kannast við þá aðila sem tilteknir séu sem kröfuhafar eða skuldarar samkvæmt skuldskeytingarskjalinu.

Eftir þingfestingu þessa máls hinn 17. febrúar sl. kveðst varnaraðili hafa óskað eftir upplýsingum frá sýslumanni, nú sýslumanninum á höfuðborgarsvæðinu, um kaupsamninga og afsöl um eignina að Lyngási 12, Garðabæ. Hafi honum þá verið afhent afsal, útgefið 31. maí 2013, þar sem fyrirtækið Töggur ehf. seldi sóknaraðila fasteignina að Lyngási 12, Garðabæ. Kaupsamningi hafi ekki verið þinglýst. Í afsalinu komi hins vegar skýrt fram að kaupandi, sóknaraðili þessa máls „[...] tekur yfir áhvílandi lán og lánasamninga er standa að baki áhvílandi tryggingabréfum sbr. veðbókavottorð er liggur frammi við afsal og ber seljandi ekki ábyrgð á greiðslu þeirra eða vanskilum sem kunna að vera á þeim.“

Í afsalinu er sérstakur liður undir heitinu „Veðbókavottorð“. Þar er áréttað að „Við undirritun afsals liggur frammi veðbókavottorð um eignina og hefur afsalshafi kynnt sér það.“

Þótt varnaraðili geti ekki fullyrt hver samdi afsalið verði að telja líklegt að sóknaraðili eða einhver á hans vegum hafi samið það. A.m.k. liggi fyrir að tveir þar til bærir aðilar rituðu undir afsalið fyrir hönd sóknaraðila og lögfræðingur bankans vottaði það.

Lögmaður varnaraðila kveðst hafa sent lögmanni Íslandsbanka hf. tölvupóst í tilefni þess að bankinn hafði sett eignina í sölumeðferð og boðið sóknaraðila að kaupa bréfið. Þeim pósti hafi verið svarað á þann veg að málið væri í skoðun.

III.

Sóknaraðili byggir á því að vísa hefði átt hinu umdeilda skjali frá þinglýsingu með vísan til 2. mgr. 7. gr. þinglýsingalaga, sbr. einkum 12. gr. laganna, enda sé skjalið þess eðlis að samþykki síðari veðhafa hefði þurft til áður en því var þinglýst. Þar sem samþykki síðari veðhafa hafi skort verði að telja að um augljós mistök sé að ræða í skilningi 1. mgr. 27. gr. þinglýsingalaga sem þinglýsingarstjóra hafi borið að leiðrétta með því að afmá skjal nr. X-005090/2011 úr veðbók fasteignarinnar að Lyngási 12.

Sóknaraðili kveður forvera sinn hafa verið síðari veðhafa á þeim tíma sem skjalinu var þinglýst. Engu breyti þótt nú séu engir síðari veðhafar til staðar þar sem öllum áhvílandi veðskulda- og tryggingabréfum hafi verið aflýst af eigninni, nema veðskuldabréfi því sem mál þetta snúist um. Raunar komi fram í tölvupósti frá þinglýsingarstjóra, þar sem ákvörðun þinglýsingarstjóra hafi verið áréttuð, að vísa hefði átt skjalinu frá þinglýsingu þar sem samþykki síðari veðhafa hafi skort. Þinglýsingarstjóri hafi hins vegar komist að þeirri niðurstöðu að þar sem búið væri að bæta úr þeim ágöllum, sem upphaflega hafi verið til staðar, sé ekki ástæða til að afmá skjalið. Sóknaraðili kveðst vera þessu ósammála, enda sé þessari niðurstöðu ekki að finna stoð í ákvæðum þinglýsingalaga. Á þeim tíma er viðkomandi skjali var þinglýst hafi sóknaraðili sannanlega verið síðari veðhafi og því hafi samþykki hans fyrir þinglýsingunni verið nauðsynlegt.

Kröfu sinni til stuðnings kveðst sóknaraðili vísa til þinglýsingalaga nr. 39/1978, einkum 12. gr. og 1. mgr. 27. gr. laganna. Hvað varðar kæruheimild er vísað til 1. mgr. 3. gr. sömu laga.

IV.

Varnaraðili bendir á að sóknaraðili byggi kröfu sína í málinu á því að ákvörðun sýslumannsins í Hafnarfirði, nú sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu, um þinglýsingu skuldskeytingarinnar hafi verið ógild frá upphafi þar sem samþykki síðari veðhafa hafi skort og að sýslumanni hafi borið að afmá hana úr þinglýsingabókum þegar sóknaraðili fór fram á það. Bendir varnaraðili á að samkvæmt veðbókarvottorði viðkomandi fasteignar liggi nú fyrir að eina veðið sem hvíli á eigninni sé umrætt skuldabréf varnaraðila. Þá liggi einnig fyrir að sóknaraðila hafi verið fullkunnugt um skuldskeytinguna þegar hann eignaðist fasteignina með afsali, útgefnu 31. maí 2013. Á þeim tíma hafi hann skuldbundið sig til, hvort tveggja í senn, sem kaupandi og einnig sem síðari veðhafi, að yfirtaka þessa skuld, a.m.k. hafi hann engan fyrirvara gert um annað í afsalinu. Afsalinu hafi síðan verið þinglýst athugasemdalaust 15. júlí 2013, enda skilningur sýslumanns sá að sóknaraðili sem eigandi fasteignarinnar hefði tekið yfir allar áhvílandi skuldir, hvort sem þær væru eigin skuldir eða skuldir við aðra veðhafa. Hafi sýslumaður mátt treysta því að sóknaraðili hefði kynnt sér veðbókarvottorð eignarinnar eins og sérstaklega sé tilgreint í afsalinu að hann hafi gert.

Þrátt fyrir að sóknaraðila hafi á þeim tíma er hann tók yfir eignina, þ.e. á vormánuðum 2013, verið fullkunnugt um skuldabréfið á fyrsta veðrétti og skuldbreytinguna, sbr. orðalag afsalsins, hafi hann engan reka gert að því að fá bréfinu aflétt af eigninni á grundvelli þess að skort hefði samþykki síðari veðhafa. Raunar hafi hann þvert á móti skuldbundið sig gagnvart seljanda eignarinnar með undirritun sinni undir afsalið til að greiða öll áhvílandi lán, þ.á m. lán varnaraðila. Það hafi ekki verið fyrr en með bréfi til sýslumanns 30. september 2014, þegar sóknaraðili hafði aflétt veðskuldum sínum af eigninni, að hann hafi sett fram kröfu sína um aflýsingu skilmálabreytingarinnar. Sýslumaður hafi ekki getað gert annað en að hafna beiðninni þegar af þeirri ástæðu að sóknaraðili sem síðari veðhafi hafi ekki lengur haft lögvarða hagsmuni af því að fá úr þessu skorið, enda búinn að aflétta veðum sínum af eigninni.

Eins og málatilbúnaði sóknaraðila sé háttað fyrir héraðsdómi reki hann málið sem eigandi eignarinnar en ekki sem síðari veðhafi. Sem eigandi hafi hann vissulega hagsmuni af því að losna undan þeirri skuldbindingu sem hann hafi tekið á sig með afsalinu, þ.e.a.s. að greiða lán varnaraðila. Hins vegar verði ekki með nokkru móti fallist á það að þeir hagsmunir séu lögvarðir og að hann sem kaupandi eignarinnar geti borið fyrir sig atvik sem orðið hafi til fyrir hans tíð sem eiganda. Þannig hljóti aðili að vera skuldbundinn af þeim atvikum sem til staðar hafi verið og þeim forsendum sem hann hafi gengið að er hann keypti eignina. Í því tilviki sem hér um ræði sé fullkomlega ljóst að skuldabréfið hafi verið til staðar og hvílt á eigninni, óháð tildrögum þess. Raunar sé krafa sóknaraðila ótrúleg og engin efnisleg rök að baki henni. Hér sé einfaldlega verið að fara fram á afmáningu réttinda til þess að komast hjá því að greiða fullkomlega löglega kröfu.

Málflutningur sóknaraðila beri þess því fullkomlega merki að vera síðari tíma skýringar þar sem reynt sé að hnýta í smáatriði sem ekki eigi lengur við vegna breyttra forsendna.

Varnaraðili kveðst jafnframt byggja á því að sá frestur sem mælt sé fyrir um í 3. gr. þinglýsingalaga nr. 39/1978 sé liðinn. Í greininni segi nánar tiltekið að heimilt sé að bera úrlausn þinglýsingarstjóra um þinglýsingu undir héraðsdómara og skuli það gert áður en fjórar vikur séu liðnar frá þinglýsingunni eða frá þeim tíma er aðili fékk vitneskju um hana. Að mati varnaraðila sé ljóst að miða eigi þennan frest við þinglýsingu skuldskeytingarinnar hinn 6. september 2011, ellegar í síðasta lagi við það tímamark þegar sóknaraðila varð um hana kunnugt, þ.e. við undirritun afsals hinn 31. maí 2013. Varnaraðili sé því alfarið ósammála sóknaraðila um það að miða beri tímamarkið samkvæmt greininni við þann dag er þinglýsingarstjóri hafnaði kröfu hans um að afmá skuldskeytinguna úr veðmálabókum.

Fyrir liggi að bæði sóknaraðila sem veðhafa og síðar sem kaupanda eignarinnar var kunnugt um skilmálabreytinguna eigi síðar en við undirritun afsalsins 31. maí 2013. Í afsalinu sem sóknaraðili hafi undirritað komi skýrt fram að veðbókarvottorð hafi legið frammi við afsalsgerðina. Í veðbókavottorðinu sé sérstaklega tilgreind skuld við H-kk-þf S-kk-þf að fjárhæð 2.800.000 krónur á fyrsta veðrétti. Undir liðnum „önnur þinglýst skjöl“ komi fram með skýrum hætti að þinglýst hafi verið skuldskeytingu, útgefinni 31. desember 2009, sem móttekin hafi verið til þinglýsingar 5. september 2011. Hafi þessi athugasemd í veðbókarvottorði bæði gefið kaupanda og eftir atvikum síðari veðhöfum sérstakt tilefni til að skoða það skjal og með hvaða hætti það gæti haft áhrif á þá skuldbindingu sem kaupandi hafi verið að undirgangast. Í raun sé það ótrúlegt að sóknaraðili sem fjármálastofnun hafi undirritað afsalið án þess að láta fara fram athugun á þessu skjali sem svo kirfilega sé getið á veðbókarvottorðinu. Þá bendi allt til þess að lögmaður sóknaraðila hafi samið afsalið og þá hafi kaupin á eigninni farið í gegnum fullnustudeild bankans sem fáist við kaup og sölu fullnustueigna og hafi fjölda lögfræðinga á sínum snærum sem séu sérfræðingar á þessu sviði. Því verði að leggja sérstaka ábyrgð á stofnunina að standa rétt að skjalagerð og óhæft sé að bankinn reyni að fella niður veðsetningar eftir á sem þeir hafi undirgengist. Þeim staðhæfingum verði því að vísa á bug sem settar séu fram í greinargerð sóknaraðila að hann hafi fyrst hinn 5. mars 2014 fengið vitneskju um skuldskeytinguna þegar lögmaður varnaraðila hafi sent lögmanni sóknaraðila tölvupóst. Þá sé vakin á því athygli að bréf sóknaraðila til sýslumanns sé dagsett 30. september, þ.e. sex mánuðum eftir að sóknaraðili kveðst hafa móttekið tölvupóst varnaraðila. Sá frestur sem fram komi í 3. gr. þinglýsingalaga nr. 39/1978 hafi þá löngu verið liðinn.

Tómlæti sóknaraðila verði að túlka sóknaraðila í óhag. Í þessu sambandi sé enn fremur rétt að geta þess að varnaraðili sé fullkomlega grandlaus um það sem á undan hafði gengið er hann eignaðist bréfið á árinu 2012. Hafi hann þá fengið frumrit veðskuldabréfsins í hendurnar sem veðbókarvottorð eignarinnar hafi borið með sér að vera í fullu gildi.

Skilja megi áritun þinglýsingarstjóra þannig að rétt hefði verið að gera athugasemdir við skuldskeytinguna á sínum tíma eða vísa henni frá þinglýsingu þar sem samþykki síðari veðhafa hafi skort. Það sé jafnframt hans túlkun á ákvæðum þinglýsingalaga að skjalið standi óhaggað og ekki komi til álita að hrófla við því nema að kröfu aðila sem hafi lögmætra hagsmuna að gæta og sýni fram á að þinglýsing skjalsins hafi leitt til skerðingar á beinum eða óbeinum réttindum hans til eignarinnar. Hafi þinglýsingarstjóri hafnað því að sóknaraðili sé slíkur hagsmunaaðili og hafnað erindi hans, þ.e. að afmá skjalið af eigninni. Varnaraðili kveðst telja að ákvörðun þinglýsingarstjóra sé rétt og að önnur niðurstaða hefði ekki verið í samræmi við ákvæði þinglýsingalaga.

V.

Fyrir liggur að með skjali, dagsettu 31. desember 2009, tók Setur ehf. yfir með samþykki þáverandi kröfuhafa skuld Stálverks ehf. samkvæmt veðskuldabréfi, útgefnu 19. desember 1989, sem hvíldi á 1. veðrétti fasteignarinnar að Lyngási 12 í Garðabæ. Fasteignin var þá í eigu Seturs ehf. Jafnframt var samið um þær breytingar á skilmálum veðskuldabréfsins að skuldin skyldi greidd með tíu jöfnum afborgunum á sex mánaða fresti, í fyrsta skipti 30. júní 2015, hún skyldi vera bundin vísitölu neysluverðs og bera fasta 7,25% vexti. Í skjalinu segir og að Stálverk ehf. viðurkenni gagnvart kröfuhafa að krafan sé ekki fyrnd og að hún sé að fjárhæð 4.500.000 krónur. Þá kemur fram í skjalinu að um sé að ræða ógreiddar eftirstöðvar veðskuldabréfsins, en lokagjalddagi þess hafi verið 15. september 2001.

Þá liggur fyrir að á 2.-5. veðrétti fasteignarinnar að Lyngási 12 hvíldu fjögur tryggingarbréf Byrs sparisjóðs, útgefin 20. september 2007 og móttekin til þinglýsingar sama dag, öll í erlendri mynt og hvert um sig að fjárhæð 41.835.050 krónur.

Jafnframt liggur fyrir að áðurgreint samkomulag um skuldskeytingu og breytingu á skilmálum veðskuldabréfsins á fyrsta veðrétti var móttekið til þinglýsingar 5. september 2011 og innfært í þinglýsingabók daginn eftir. Var skjalinu þinglýst án athugasemda þrátt fyrir að samþykki síðari veðhafa, Byrs sparisjóðs, fyrir skilmálabreytingunni hafi ekki legið fyrir. Fram kemur í tölvupósti þinglýsingarstjóra 7. október sl. til lögmanns varnaraðila að vísa hefði átt skjalinu frá þinglýsingu á sínum tíma, en þar sem búið væri að aflýsa öllum síðari veðskuldabréfum og tryggingarbréfum væru engir síðari veðhafar lengur til staðar. Bætt hefði því verið úr þeim ágöllum, sem til staðar hefðu verið 6. september 2011, og því væri hafnað að afmá áðurgreint skjal á þeim forsendum að samþykki síðari veðhafa hafi skort.

Eins og fram hefur komið eignaðist sóknaraðili áðurgreinda fasteign með afsali, útgefnu 31. maí 2013, sem þinglýst var 16. júlí sama ár. Seljandi fasteignarinnar var Töggur ehf., sem keypt hafði fasteignina af Setri ehf. Í afsalinu er tekið fram að kaupandi taki yfir áhvílandi lán og lánssamninga er standi að baki áhvílandi tryggingarbréfum og beri seljandi ekki ábyrgð á greiðslu þeirra eða vanskilum. Þá er tekið fram að kaupandi hafi kynnt sér veðbókarvottorð fasteignarinnar, sem legið hafi frammi við undirritun afsals. Liggur fyrir að í kjölfar kaupanna á fasteigninni aflýsti sóknaraðili áðurgreindum tryggingarbréfum á 2.-5. veðrétti fasteignarinnar og samkvæmt framlögðu veðbókarvottorði, dags. 3. febrúar 2015, hvílir nú aðeins á fasteigninni áðurgreint veðskuldabréf, útgefið 19. desember 1989, á 1. veðrétti.

Með bréfi, dags. 30. september 2014, krafðist sóknaraðili þess að þinglýsingarstjóri afmáði umrætt skjal af eigninni þar sem samþykki síðari veðhafa hafi skort fyrir þinglýsingu þess. Með áritun, dags. 2. október 2011, á áðurgreint bréf sóknaraðila hafnaði þinglýsingarstjóri því að afmá skjalið með áðurlýstum rökum og var sú afstaða þinglýsingarstjóra áréttuð í tölvupósti 7. október 2014.

Með bréfi, dags. 23. október 2014, sem barst dóminum 28. sama mánaðar, hefur sóknaraðili borið áðurgreinda ákvörðun þinglýsingarstjóra undir dóm innan fjögurra vikna frests samkvæmt 1. mgr. 3. gr. þinglýsingalaga, en samkvæmt ákvæðinu hefur hver sá sem hefur lögvarinna hagsmuna að gæta heimild til að bera ákvarðanir þinglýsingarstjóra undir dóm.

Eins og fram hefur komið hefur tryggingarbréfum Byrs sparisjóðs á 2.-5. veðrétti fasteignarinnar nú verið aflýst, en sóknaraðili tók yfir lánssamninga sem stóðu þeim að baki við kaup á fasteigninni. Samkvæmt framangreindu er síðari veðhöfum, þ.e. veðhöfum sem standa aftar í veðröð en veðskuldabréfið á 1. veðrétti, ekki lengur til að dreifa. Hagsmunir síðari veðhafa, sem nú eru ekki lengur fyrir hendi, geta því ekki leitt til þess að taka beri til greina kröfu sóknaraðila.

Þá ber og að líta til þess að umræddu skjali, sem ber þinglýsingarnúmerið X-005090/2011, hafði verið þinglýst á fasteignina tæpum tveimur árum áður en sóknaraðili festi kaup á henni og er skuldskeytingarinnar getið á veðbókarvottorði sem lá frammi við kaupin, sbr. afsal 31. maí 2013. Þá verður ekki annað ráðið af áðurgreindu afsali en að sóknaraðili hafi greitt kaupverð fasteignarinnar með yfirtöku lánsins og þeirra lánssamninga sem stóðu að baki áhvílandi tryggingarbréfum. Með hliðsjón af öllu framangreindu verður því ekki séð að sóknaraðili geti nú sem eigandi fasteignarinnar krafist þess að skjalið verði afmáð úr fasteignabók, enda verður hvorki talið að færslan sé efnislega röng né horfi sóknaraðila til réttarspjalla.

Samkvæmt þessu ber að hafna beiðni sóknaraðila í máli þessu.

Með hliðsjón af málsúrslitum er sóknaraðila gert að greiða varnaraðila 200.000 krónur í málskostnað. Við ákvörðun málskostnaðar hefur verið tekið tillit til virðisaukaskatts.

R-kvk-nf B-kvk-nf héraðsdómari kveður upp úrskurðinn.

Úrskurðarorð:

Hafnað er kröfu sóknaraðila, Íslandsbanka hf., um að fella úr gildi þá ákvörðun þinglýsingarstjóra að hafna kröfu sóknaraðila um að afmá skuldskeytingu 31. desember 2009 úr fasteignabók vegna fasteignarinnar að Lyngási 12 í Garðabæ.

Sóknaraðili greiði varnaraðila, B-kk-þgf H-kk-þgf, 200.000 krónur í málskostnað.

R-kvk-nf B-kvk-nf