S-539/2009

Málið, sem dómtekið var 5. október sl., er höfðað með ákæru ríkissaksóknara, útgefinni 8. maí 2009 á hendur „B-x-x H-x-x J-x-x, kt. 000000-0000, Melalind 12, Kópavogi, fyrir umferðar- og hegningarlagabrot, framin í Reykjavík aðfaranótt laugardagsins 28. október 2006, sem hér greinir:

1. Umferðarlagabrot með því að hafa ekið bifreiðinni RT-958 undir áhrifum áfengis (alkóhólmagn í blóði 0,76 °/oo).

Telst þetta varða við 1. mgr., sbr. 2. mgr. 45. gr., sbr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987.

2. Brot gegn valdstjórninni og líkamsárás með því að hafa í lögreglubifreið, í kjölfar atviks þess er lýst er í 1. ákærulið, slegið B-kk-þf Ó-kk-þf M-kk-þf, lögreglumann, með hægri olnboga í hægri síðu og spyrnt með hægri öxl í hægri síðu hans þannig að líkami lögreglumannsins klemmdist milli lofts farþegarýmis lögreglubifreiðarinnar og axlar ákærða, með þeim afleiðingum að hann rifbeinsbrotnaði og hlaut tognun á fingri.

Telst þetta varða við 1. mgr. 106. gr. og 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar. Þá er þess einnig krafist að ákærði verði sviptur ökurétti samkvæmt 101. og 102. gr. nefndra umferðaralaga, sbr. 25. gr. laga nr. 44/1993 og 18. gr. laga nr. 66/2006.“

Ákærði játar sök samkvæmt 1. lið ákæru, en neitar sök í 2. lið og krefst sýknu af honum. Þess er krafist að sakarkostnaður, þar með talin málsvarnarlaun, verði greiddur úr ríkissjóði.

II

Lögreglumenn á eftirlitsferð veittu framangreindri bifreið eftirtekt á ferð sinni um Þingholtin aðfaranótt laugardagsins 28. október 2006. Þeir reyndu að stöðva hana en ökumaðurinn sinnti ekki stöðvunarmerkjum heldur ók um götur hverfisins allt þar til hann stöðvaði bifreiðina á Mímisvegi og hljóp á brott. B-kk-nf Ó-kk-nf hljóp hann uppi og reyndist ökumaður vera ákærði. B-kk-nf skipaði honum að koma með sér að lögreglubifreiðinni, en þegar ákærði neitaði því tók B-kk-nf hann föstu taki og færði hann í vinstra aftursæti lögreglubifreiðarinnar. Skipaði B-kk-nf nú ákærða að afhenda sér lykil bifreiðar sinnar en ákærði neitaði því. Þegar B-kk-þgf þótti sýnt að ákærði myndi ekki afhenda lykilinn kallaði hann til aðstoð, en B-kvk-nf M-kvk-nf lögreglumaður, er var með B-kk-þgf hafði í nógu að snúast með að halda farþega ákærða í skefjum. Áður en aðstoð barst ákvað B-kk-nf að færa ákærða í handjárn og sagði honum það. Síðan segir í skýrslu B-kk-ef: „Reyndi undirritaður að tryggja B-x-x með því að sveigja vinstri handlegg hans aftur. Þegar það svo ekki tókst þá þrýsti undirritaður B-x-x fram og þurfti til þess að fara inn í farþegarými bifreiðarinnar. Streittist B-x-x harkalega á móti, greip í handleggi undirritaðs og spyrnti á móti honum. Færði þá undirritaður hægri handlegg yfir hægri öxl B-kk-ef og reyndi að ná gripi við vinstra brjóst hans. B-x-x var íklæddur þykkri og víðri peysu og gerði það undirrituðum ómögulegt að ná þar föstu taki. Reyndi undirritaður, er þarna var komið og undirrituðum var ljóst að honum yrði ekki unnt að færa B-x-x í handjárn, að halda B-x-x þar til aðstoð bærist. Sló þá B-x-x með hægri olnboga undirritaðan í hægri síðuna og þá spyrnti hann af krafti á móti undirrituðum með hægri öxl í hægri síðu undirritaðs með þeim afleiðingum að búkur undirritaðs klemmdist á milli lofts farþegarýmis og axlar B-x-x. Við það síðastnefnda fann undirritaður að small í rifbeini hans.“ Í framhaldinu missti B-kk-nf takið á ákærða sem komst út úr lögreglubifreiðinni og hljóp á brott en var handtekinn skömmu síðar af B-kk-þgf og lögreglumönnum er komið höfðu honum til aðstoðar.

Ákærði var færður á lögreglustöð til töku á blóðsýni. Niðurstaða rannsóknar á sýninu sýndi að í því var 0,76°oo alkóhóls.

B-kk-nf leitaði til slysadeildar um morguninn þennan sama dag. Samkvæmt vottorði þaðan var hann rifbrotinn og tognaður á fingri. Ákærði leitaði læknis síðdegis daginn eftir og segir í vottorði læknisins að ákærði hefði lent „í slagsmálum í gærmorgun – var drukkinn. Versnandi verkir í hálsi og herðum frá því þá. Skoðun: Eymsli yfir háls- og herðavöðvum – Hress. Á enni – vinstra nef – 2 rispur.“ Þá hefur ákærði lagt fram mynd af sér sem sýnir fleiður á svæðinu upp frá vinstra auga og gagnauga.

III

Ákærði viðurkenndi við aðalmeðferð að hafa ekið bifreið undir áhrifum áfengis eins og honum er gefið að sök í 1. lið ákærunnar. Hann kvað lögreglumann hafa handtekið sig og hafi hann sest inn í lögreglubifreiðina að aftan. Lögreglumaðurinn hafi krafið sig um lykilinn að bifreið sinni en hann hafi viljað vita af hverju hann þurfti lykilinn. Lögreglumaðurinn hafi svarað „komdu með lykilinn“ og síðan tekið sig hálstaki. Ákærði kvaðst þá hafa setið í bifreiðinni en lögreglumaðurinn staðið, haldið sér í hálstaki og reynt að ná í lykilinn úr vasa sínum. Ákærði neitaði því að hafa slegist við lögreglumanninn, hvorki slegið hann né spyrnt í hann. Hann kvaðst hafa verið rólegur og ekki sýnt mótþróa. Hann hafi bara viljað vita af hverju lögreglumaðurinn vildi fá lykilinn, en ekki fengið svar við því heldur verið tekinn hálstaki. Ákærði kvaðst þó hafa reynt að losa sig og komist út úr bifreiðinni með því að opna hurðina. Hann hafi svo hlaupið á brott. Ákærði kvaðst hafa fengið fleiðrið, sem sést á myndinni, þegar hann hafi smeygt sér úr hálstakinu og þá nuddast við föt lögreglumannsins. Hann kvaðst ekki hafa tekið um handlegg lögreglumannsins.

B-kk-nf Ó-kk-nf M-kk-nf bar að hafa fært ákærða inn í lögreglubifreiðina, í vinstra aftursæti. Hann kvaðst þá hafa haldið við vinstri handlegg ákærða og um leið beðið B-kvk-þf um að halda farþega ákærða frá lögreglubifreiðinni. Farþeginn hafi ekki sinnt þessu og veist að B-kvk-þgf. B-kk-nf kvað B-kvk-þf hafa sagt sér að ákærði væri með lykilinn að bifreið sinni og hafi hann þá beðið ákærða að afhenda sér lykilinn en hann hafi ekki sinnt því. Þá kvaðst B-kk-nf hafa kallað á aðstoð og margítrekað við ákærða að afhenda sér lykilinn, en ákærði hafi ýmist sagt að hann væri ekki með hann eða spurt af hverju? og afhenti ekki lykilinn. B-kk-nf kvaðst nú hafa ákveðið að færa ákærða í handjárn og sagt honum það. B-kk-nf kvað ákærða hafa setið í bifreiðinni er hann hafi tekið um vinstri handlegg hans til að undirbúa hann fyrir að vera handjárnaðan, en ákærði hafi þá spyrnt á móti, snúið að honum og reynt að grípa í handlegg hans. Við þetta kvaðst B-kk-nf hafa fært sig inn í bílinn og reynt að ýta ákærða niður á magann. Ákærði hafi áfram spyrnt á móti og B-kk-nf ætlað að reyna að ná taki á honum, en ákærði hafi verið í þykkri og víðri peysu og hafi B-kk-þgf veist erfitt að ná taki á honum. Hann hafi því tekið þá ákvörðun að halda honum niðri þar til aðstoð bærist. Ákærði hafi þá snúið sér yfir á vinstri hlið og samtímis gefið B-kk-þgf olnbogaskot í síðuna og um leið spyrnti hann í gólf bifreiðarinnar þannig að B-kk-nf þrýstist upp í loft hennar. Um leið kvaðst B-kk-nf hafa heyrt smell og fundið um leið fyrir sársauka. Í framhaldinu hafi ákærða tekist að komast út úr bifreiðinni, enda hafi hann klætt sig úr peysunni en þar hafði B-kk-nf tak á honum. Um svipað leyti kom liðsauki og var ákærði handtekinn. Undir B-kk-þf var borinn framburður ákærða um hálstakið og kvað hann ákærða ekki hafa verið tekinn hálstaki, enda hefði hann ekki haft tök á því í þrengslunum sem þarna voru. Nánar spurður hvaða tökum B-kk-nf tók ákærða kvaðst hann hafa haldið við vinstri handlegg ákærða og sagt honum að hann ætlaði að handjárna hann og til þess hafi hann þurft að færa vinstri handlegg hans aftur fyrir bak og þá þurft að þrýsta niður á öxlina á honum til að ná honum niður á magann og síðan ná hægri handlegg ákærða undan bringu hans. Þetta tókst ekki því ákærði hafi snúið sér yfir á bakið og reynt að spyrna í gólfið með fótunum og reynt að grípa með handleggjunum utan um handleggi B-kk-ef. Þá kvaðst B-kk-nf hafa gripið utan um vinstri öxl ákærða yfir höfuðið til að reyna að koma honum niður á magann. Þetta tókst heldur ekki og kvaðst B-kk-nf þá hafa reynt að halda ákærða föstum en þá gerði ákærði það sem lýst var að framan og varð þess valdandi að B-kk-nf rifbeinsbrotnaði. B-kk-nf kvaðst hafa séð áverka á ákærða á lögreglustöðinni og kvað hann líklega hafa fengið þá í átökum þeirra.

B-kvk-nf M-kvk-nf bar að hafa verið með B-kk-þgf á vettvangi á sínum tíma. Hún kvaðst hafa rætt við farþega ákærða meðan B-kk-nf færði ákærða í lögreglubifreiðina. Þegar hún kom þar að voru þeir að ræða saman og var B-kk-nf að reyna að fá lykilinn að bifreið ákærða hjá honum. B-kvk-nf kvaðst hafa séð hreyfingar inni í bifreiðinni en hún hafi komið að honum ökumannsmegin. B-kk-nf hafi setið þeim megin en ákærði farþegamegin. B-kvk-nf kvað B-kk-þf hafa verið að reyna fá lykilinn og hafi hún útskýrt það fyrir ákærða, bæði á íslensku og ensku. Ákærði hafi virst skilja hvað hún sagði og hafi róast en þá hafi félagi ákærða komið að og hún þurft að fara að ýta honum í burtu. Það næsta sem B-kvk-nf kvaðst hafa séð var að ákærði komst út úr bifreiðinni og hljóp burtu. Hún kvaðst ekki hafa séð B-kk-þf taka ákærða hálstaki og ekki séð átök þeirra á milli.

A-x-x N-x-x var farþegi í bifreið ákærða. Hann bar að ákærði hefði verið handtekinn og færður í lögreglubifreiðina. A-x-x kvaðst hafa komið að lögreglubifreiðinni og séð lögreglumann ofan á ákærða, en hann hefði ekki séð átök þeirra á milli, enda hefði honum verið vísað á brott af lögreglukonu. Hann kvaðst hafa verið vinstra megin við lögreglubifreiðina þegar hann sá þetta. Hann kvaðst ekki hafa heyrt orðaskipti milli ákærða og lögreglumannsins og ekki séð lögreglumanninn taka ákærða hálstaki.

Ó-kk-nf R-kk-nf I-kk-nf læknir staðfesti vottorð sitt og einnig að B-kk-nf hefði rifbeinsbrotnað og tognað á fingri. Hann kvað áverka B-kk-ef samrýmast því að ýtt eða sparkað hefði verið í hann.

IV

Ákærði hefur viðurkennt að hafa ekið bifreið undir áhrifum áfengis eins og honum er gefið að sök í 1. lið ákærunnar. Játning hans styðst við önnur gögn málsins og verður hann því sakfelldur fyrir brotið en það er rétt fært til refsiákvæðis í ákærunni.

Ákærði neitar sök í 2. lið ákærunnar og ber að hann hafi ekki slegist við lögreglumanninn og hvorki slegið hann né spyrnt í hann. Ákærði viðurkenndi þó að hafa reynt að losa sig og komast út úr lögreglubifreiðinni. Af framburði B-kk-ef Ó-kk-ef, B-kvk-ef og A-x-x N-x-x er þó ljóst að til átaka kom milli ákærða og B-kk-ef Ó-kk-ef. Hér að framan var rakin lýsing B-kk-ef á því hvaða tökum hann tók ákærða og hver viðbrögð ákærða voru. Eftir átök þeirra var B-kk-nf meiddur eins og lýst var í ákærunni. Meiðsli B-kk-ef koma heim og saman við það að ýtt hafi verið við honum og/eða sparkað í hann. Það er niðurstaða dómsins að það sé hafið yfir skynsamlegan vafa að B-kk-nf hafi hlotið þessa áverka í átökunum við ákærða. Ákærði verður því sakfelldur fyrir að hafa ráðist á B-kk-þf eins og honum er gefið að sök í ákæruskjalinu, enda ljóst að hann gekk lengra í mótþróa sínum en að reyna að sleppa undan lögreglumanninum. Brot ákærða er rétt fært til refsiákvæða í ákæruskjalinu.

Á árinu 2004 var ákærði sektaður og sviptur ökurétti fyrir ölvunarakstur. Refsing hans nú er hæfilega ákveðin 4 mánaða fangelsi. Ákærði framdi brot sín fyrir nærri 3 árum. Engin skýring er á þessum drætti og ekki hefur hann sætt refsingum á þessum tíma. Að þessu athuguðu skal fresta fullnustu refsingar ákærða og hún falla niður að liðnu 1 ári frá birtingu dómsins fyrir ákærða haldi hann almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

Þar sem hér er um annað brot ákærða að ræða á 45. gr. umferðarlaga verður nú að svipta hann ökurétti í 2 ár frá birtingu dómsins fyrir honum að telja, sbr. 6. mgr. 102. gr. umferðarlaga.

Loks verður ákærði dæmdur til að greiða sakarkostnað og málsvarnarlaun verjanda síns eins og nánar greinir í dómsorði.

A-kk-nf Í-kk-nf héraðsdómari kvað upp dóminn.

D Ó M S O R Ð :

Ákærði, B-x-x H-x-x J-x-x, sæti fangelsi í 4 mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar í eitt ár frá birtingu dómsins og skal hún falla niður að þeim tíma liðnum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

Ákærði er sviptur ökurétti í 2 ár frá birtingu dómsins fyrir honum að telja.

Ákærði greiði 23.892 krónur í sakarkostnað, málsvarnarlaun verjanda síns E-kk-ef Þ-kk-ef G-kk-ef hdl., 99.600 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

A-kk-nf Í-kk-nf