S-136/2008

Mál þetta, sem dómtekið var 22. desember sl., er höfðað með ákæru lögreglustjórans á Eskifirði, útgefinni 30. september 2008, á hendur R-kk-þgf Æ-kk-þgf F-kk-þgf, [kt.], Hala, Sveitarfélaginu Hornafirði, „fyrir hegningar- og umferðarlagabrot í Sveitarfélaginu Hornafirði, með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 27. maí 2007, undir áhrifum áfengis, ekið bifreiðinni SX-682, frá Kirkjubæjarklaustri áleiðis í Suðursveit, án nægilegrar aðgæslu, með þeim afleiðingum að skammt austan við bæinn Kvísker í Öræfum missti hann stjórn á bifreiðinni, sem lenti við það utan vegar og valt. Við þetta hlaut farþegi í aftursæti bifreiðarinnar, A, [kt.], mar á lifur, liðhlaup í hægri mjöðm, mar og tognanir á vinstra hné og brot á hægri ristarbeinum. Vínandamagn í blóði kærða mældist 1,17‰.

Telst þetta varða við 219. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. breytingarlög og 1., sbr. 2. mgr. 45. gr., sbr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, sbr. breytingarlög.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til sviptingar ökuréttar skv. 101. og 102. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, sbr. breytingarlög.“

Af hálfu ákærða er þess krafist aðallega að ákvörðun refsingar hans verði frestað skilorðsbundið, en til vara vægustu refsingar sem lög leyfa og verði hún ákveðin fangelsi verði það skilorðsbundið. Þá krefst hann þess að skipuðum verjanda hans verði ákveðin þóknun.

I.

Ákærði hefur hér fyrir dómi játað skýlaust þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru. Er játning hans í samræmi við sakargögn og verður hann því sakfelldur fyrir þá háttsemi sem í ákæru greinir og er þar réttilega heimfærð til refsiákvæða, en vínandamagn í blóðsýni sem tekið var úr ákærða skömmu eftir að akstri hans lauk reyndist vera 1,17 ‰ að teknu tilliti til reiknaðs fráviks.

II.

Ákærði hefur með broti því, sem hann er nú sakfelldur fyrir, unnið sér til refsingar samkvæmt framangreindum lagaákvæðum.

Ákærði hefur ekki áður sætt refsingu svo kunnugt sé.

Með þeirri háttsemi sem ákærði hefur játað og er hér sakfelldur fyrir hefur hann gerst sekur um brot á 219. gr. almennra hegningarlaga. Til stuðnings þeirri kröfu að ákvörðun refsingar yrði frestað skilorðsbundið byggði verjandi ákærða á að ákærði hafi aðeins verið 17 ára og þriggja mánaða þegar brotið hafi átt sér stað. Hann hafi einnig iðrast mjög, eins og vottorð frá áfallamiðstöð Landsspítala Fossvogi dag. 19. desember 2008 beri með sér. Þá hafi rannsókn máls þessa tekið óheyrilega langan tíma en ákæra hafi verið gefin út 16 mánuðum eftir brotið. Ákærði hafi frá fyrstu tíð játað brot sitt hreinskilnislega og verið til fullrar samvinnu um að upplýsa málið. Þá taldi verjandi að við ákvörðun refsingar yrði að hafa í huga að fram komi í gögnum málsins að farþeginn A hefði ekki verið í öryggisbelti þegar slysið varð og hefði það vafalítið átt verulegan þátt í að hún slasaðist svo illa sem raun bar vitni, en gögn málsins beri með sér að hún hafi kastast út úr bifreiðinni. Þá mótmælti verjandi því að ákærða yrði gert að greiða að fullu þann lið yfirlits sakarkostnaðar sem lýtur að áverkavottorðum, samtals að fjárhæð 67.000 krónur, en í gögnum málsins sé aðeins reikningur fyrir áverkavottorðum A að fjárhæð 16.000 krónur og B að fjárhæð 15.000 krónur. Taldi verjandinn að ekki væru efni til að dæma ákærða til frekari greiðslu vegna þessa liðar sakarkostnaðar en 16.000 króna vegna fyrrnefnda vottorðsins. Fulltrúi ákæruvalds kvaðst ekki geta gefið skýringar á þeim drætti sem orðið hefði á framgangi málsins og kvaðst heldur ekki hafa undir höndum önnur gögn um sakarkostnað en lögð hefðu verið fram í málinu.

Ekki er unnt að fallast á með ákærða að hugsanleg eigin sök brotaþola eigi að hafa áhrif á ákvörðun refsingar eins og hér stendur á. Fyrir liggur að meginorsök slyssins var óvarlegur akstur ákærða. Kemur fram í gögnum málsins að ákærði hafi teygt sig aftur í bifreiðina og við það hafi hún sveigt af leið á veginum og í kjölfarið hafi hann misst stjórn á bifreiðinni þannig að hún fór út af veginum. Verður að telja þessa háttsemi ákærða einstaklega óvarlega, einkum í ljósi þess að hann var undir verulegum áhrifum áfengis við aksturinn, en áfengismagn í blóði hans mældist 1,17‰. Eru að mati dómsins ekki efni til að fresta ákvörðun refsingar ákærða skilorðsbundið eins og verjandi hans krefst og telst refsing hans hæfilega ákveðin 30 daga fangelsi. Á grundvelli þess að ákærði var ungur að árum þegar brotið átti sér stað, hann hefur hreinskilnislega játað brot sitt og verið til samvinnu við rannsóknaraðila, sem og að gögn málsins bera með sér að ákærði hafi iðrast mjög þykir unnt að skilorðsbinda þá refsingu. Eins og að framan greinir var brot ákærða framið 27. maí 2007, en ákæra var gefin út 30. september 2008. Ekki reyndist unnt að þingfesta málið fyrir fyrr en 22. desember sl. þar sem ákærði var við nám erlendis, en dráttur á rannsókn og meðferð þess er að öðru leyti óútskýrður. Með hliðsjón af framangreindu en þó aðallega þeim óhæfilega og óútskýrða drætti sem að framan er lýst þykir hæfilegt að skilorðstími fangelsisrefsingar ákærða verði eitt ár og falli refsingin niður að þeim tíma liðnum haldi hann almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Með vísan til 4. mgr. 77. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 2. mgr. 57. gr. sömu laga, verður ákærða auk framangreinds gerð refsing fyrir ölvunarakstursbrot sitt sem þykir hæfilega ákveðin, í ljósi þess áfengismagns sem mældist í blóði hans umrætt sinn, 110.000 króna sekt, sem honum ber að greiða í ríkissjóð innan fjögurra vikna frá dómsbirtingu en sæta ella 8 daga fangelsi.

Þá ber að svipta ákærða ökurétti í 10 mánuði frá birtingu dóms þessa að telja.

Samkvæmt yfirliti sækjanda nemur sakarkostnaður alls 99.274 krónum og sundurliðast þannig að 31.574 krónur eru vegna sýnatöku og rannsóknar sýna, 700 krónur vegna sendingar og 67.000 krónur vegna áverkavottorða. Reikningar liggja fyrir vegna kostnaðar við sýnatöku og rannsókn og sendingarkostnaði er ekki mótmælt. Tveir reikningar liggja fyrir vegna áverkavottorða, annars vegar reikningur að fjárhæð 16.000 krónur fyrir vottorð B-kk-ef Þ-kk-ef S-kk-ef læknis á Heilbrigðisstofnun Suðausturlands vegna áverka brotaþola og hins vegar reikningur að fjárhæð 15.000 krónur vegna áverka B, sem var farþegi í bifreiðinni umrætt sinn. Áverkavottorð vegna B er þó ekki lagt fram í málinu og ákærða er ekki gefið að sök að hafa valdið henni áverkum. Samkvæmt framanrituðu verður ákærði dæmdur til að greiða 48.274 krónur af kostnaði samkvæmt yfirliti sækjanda og að auki ber ákærða að greiða þóknun skipaðs verjanda síns J-kk-ef J-kk-ef hdl. sem þykir hæfilega ákveðin að meðtöldum virðisaukaskatti 99.351 króna (79.800+19.551). Alls ber ákærða því að greiða 147.625 krónur vegna sakarkostnaðar. Annar sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði.

H-kk-nf B-kk-nf dómstjóri kvað upp dóm þennan.

D ó m s o r ð

Ákærði, R-kk-nf Æ-kk-nf F-kk-nf, sæti fangelsi í 30 daga, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún falla niður að liðnu einu ári haldið ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1991.

Ákærði greiði 110.000 krónur í sekt til ríkissjóðs innan fjögurra vikna frá birtingu dómsins að telja en sæti ella, 8 daga fangelsi.

Ákærði er sviptur ökurétti í 10 mánuði frá dómsbirtingu.

Ákærði greiði sakarkostnað að fjárhæð 147.625 krónur og er þar meðtalin þóknun skipaðs verjanda hans, J-kk-ef J-kk-ef héraðsdómslögmanns, sem þykir hæfilega ákveðin að meðtöldum virðisaukaskatti 99.351 króna.

Annar sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði.

H-kk-nf B-kk-nf