E-4920/2007

Mál þetta, sem tekið var til dóms 4. desember sl., er höfðað af S-kvk-þgf D-kvk-þgf R-kvk-þgf, Kleifarseli 18, Reykjavík á hendur N1 hf., Dalvegi 10-14, Kópavogi.

Stefnandi krefst þess að stefndi greiði stefnanda kr. 1.378.559.- með dráttarvöxtum af kr. 117.650.- frá 1. nóvember 2006 til 1. desember 2006, frá þeim degi af kr. 294.124.- til 1. janúar 2007, frá þeim degi af kr. 470.598.- til 1. febrúar 2007, frá þeim degi af kr. 652.190.- til 1. mars 2007, frá þeim degi af kr. 833.782.- til 1. apríl 2007, frá þeim degi af kr. 1.015.374.- til 1. maí 2007, frá þeim degi af kr. 1.196.967.- til 1. júní 2007 og frá þeim degi af kr. 1.378.559.- til greiðsludags.

Þá krefst stefnandi málskostnaðar úr hendi stefnda, samkvæmt málskostnaðarreikningi eins og málið sé eigi gjafsóknarmál.

Stefndi krefst sýknu af öllum kröfum stefnanda og málskostnaðar úr hendi stefnanda.

Málsatvik.

Stefnandi réði sig til starfa sem launþegi hjá stefnda í ágúst 2005, en gerður var ráðningarsamningur við hana 28. október sama ár.

Þar kemur fram að stefnandi sé ráðin til vaktavinnu á mismunandi vinnustöðum, að um fullt starf sé að ræða og að ráðningin sé tímabundin.

Stefnandi var ráðin til starfa á grundvelli sérkjarasamnings Samtaka atvinnulífsins og Eflingar. Fyrsta árið starfaði hún á þrískiptum vöktum. Á þessum vöktum starfaði stefnandi í eitt ár, allt til ágúst 2006, er hún var flutt yfir á næturvaktir að eigin ósk, en stefnandi hefur haldið því fram að það hafi verið vegna eineltis vaktstjóra á vinnustað hennar. Í næturvöktunum fólst að hún þurfti að vinna 7 vaktir í röð og fékk því næst 7 daga frí. Samkvæmt yfirliti úr tímaskráningarkerfi stefnda, svonefndum ,,bakverði“, mætti stefnandi ekki til vinnu á árinu 2006, sem hér segir: 14. og 15. janúar, 1., 2., 8. og 9. mars, 10., 11., 17., 18., 22. og 23. apríl, 24. maí, 20. júní, 4. ágúst, 5. ágúst og 6. ágúst. Þessa daga átti stefnandi samkvæmt vaktaskipulagi að vera í vinnu, en tilkynnti ekki veikindi. Stefnandi tilkynnti hins vegar um veikindi á árinu 2006 sem hér segir: 7. mars., 21.apríl, 19. júní, 23. júní, 24. júní og 25. júní., 1. júlí, 2. júlí, 3. júlí og 4. júlí, en hluti þessara daga er merktur sem VL. Samkvæmt vitnisburði S-kvk-ef G-kvk-ef launafulltrúa merki VL að launþegi eigi ekki inni veikindadag.

Eftir að stefnandi var flutt yfir á næturvaktir í ágúst 2006, mætti stefnandi ekki til vinnu eftirgreinda daga og tilkynnti ekki um veikindi eða aðra ástæðu fjarvista: 18. ágúst, 22. ágúst, 23. ágúst, 1., 2., og 3., 15., 16., 17., 18., 19. og 20. september.

Í júlí 2006 varð stefnandi barnshafandi og tilkynnti hún það yfirmanni sínum, S-kvk-þgf L-kvk-þgf S-kvk-þgf.

J-kk-nf P-kk-nf stöðvarstjóri á starfsstöð stefnanda boðaði hana á sinn fund, 29. september 2006, þar sem stefnanda var afhent svokölluð „viðvörun“. Þar kemur fram að henni sé veitt skrifleg viðvörun vegna brota á reglum um tilkynningu fjarvista og veikinda. Þar segir einnig að ef slíkt endurtaki sig neyðist stefndi til að segja henni upp störfum án frekari fyrirvara og án greiðslu launa í uppsagnarfresti. Í viðvöruninni er einungis tiltekið að stefnandi hafi ekki mætt til vinnu og ekki tilkynnt forföll 24. júní 2006 og 1. júlí 2006. Viðvörun þessi er undirrituð af stefnanda og J-kk-þgf P-kk-þgf.

Stefnanda var gert að mæta á morgun- og kvöldvaktir í byrjun október. Bar henni að mæta 2. október 2006 á sína fyrstu kvöldvakt í 7 daga vaktahrinu. Samkvæmt ,,bakverði“, þ.e. tímaskráningarkerfi stefnda, mætti stefnandi ekki aftur til vinnu eftir 30. september 2006.

Stefnandi var boðuð á fund J-kk-ef P-kk-ef stöðvarstjóra 10. október 2006 og var henni þar afhent uppsagnarbréf. Í bréfinu kemur fram að henni sé sagt upp störfum án fyrirvara og án launa í uppsagnarfresti. Ástæða uppsagnar var tilgreind sem ítrekuð brot á starfsskyldum samkvæmt kjara- og ráðningarsamningi.

Stefnandi leitaði til Eflingar, stéttarfélags, í kjölfar uppsagnarinnar og sendi félagið stefnanda bréf, dags. 24. október 2006, þar sem stefnda var bent á að fyrirvaralaus uppsögn sé óheimil, nema starfsmaður hafi brotið alvarlega af sér í starfi. Enn fremur var stefnda bent á að óheimilt væri að segja upp starfi barnshafandi konu. Þá var skorað á stefnda að fara að lögum og ákvæðum kjarasamninga um uppsögn. Í svari stefnda við bréfi Eflingar frá 2. nóvember 2006, segir að ástæða uppsagnarinnar hafi verið ítrekuð veikindi stefnanda og það að hún hafi ekki látið vita af sér. Þá er þar vísað í fyrrgreinda ,,viðvörun“ stefnda, uppsögninni til stuðnings. Í bréfi stefnda segir ennfremur að stefnandi hafi, að eigin ósk, verið flutt til í starfi, tímabundið, af dag- og kvöldvöktum yfir á næturvaktir. Þá er tekið fram í bréfinu að uppsögn stefnanda tengist á engan hátt þungun hennar, heldur einungis brotum á kjara- og ráðningarsamningi.

Í málinu liggur frammi bréf Samtaka atvinnulífsins frá 28. mars 2007, til lögmanns stefnanda, þar sem kröfum stefnanda er hafnað.

Fyrir dóminn komu og gáfu skýrslur stefnandi og vitnin S-kvk-nf G-kvk-nf, B-kk-nf A-kk-nf, S-kvk-nf L-kvk-nf S-kvk-nf og J-kk-nf P-kk-nf.

Málsástæður og lagarök stefnanda.

Stefnandi kveður að samkvæmt 30. gr. laga nr. 95/2000 um fæðingar- og foreldraorlof sé óheimilt að segja þungaðri konu upp störfum nema gildar ástæður séu fyrir hendi og skuli þá skriflegur rökstuðningur fylgja uppsögninni. Af hálfu stefnanda er því haldið fram að engar gildar eða knýjandi ástæður hafi legið að baki uppsögn hennar og ekki hafi verið skilyrði til fyrirvaralausrar uppsagnar. Þá telur stefnandi að forsendur uppsagnarinnar hafi ekki verið gildar, einkum í ljósi þess að yfirmönnum hennar var kunnugt um að hún væri barnshafandi. Stefnandi kannast ekki við þau brot á starfsskyldum sínum sem hún er sökuð um í uppsagnarbréfi, dags. 10. október 2006. Þá bendir stefnandi á að samkvæmt 1. mgr. 24. gr. laga um jafna stöðu og jafnan rétt kvenna og karla nr. 96/2000 sé atvinnurekendum óheimilt að mismuna starfsmönnum þegar að uppsögn komi. Sérstaklega séu gerðar strangar kröfur þegar um uppsögn þungaðra kvenna er að ræða. Fyrirvaralaus uppsögn barnshafandi konu teljist því án efa brot gegn fyrrnefndum ákvæðum laga um fæðingar- og foreldraorlof nr. 95/2000 sem og jafnréttislaga.

Sé það enn fremur mat stefnanda að svokölluð „viðvörun“ sem henni var veitt 29. september 2006 hafi ekki átt neinn rétt á sér, enda hún þar ávítt fyrir meint brot á mætingarskyldu sem samkvæmt bréfinu áttu sér stað þremur mánuðum áður. Umrædd „viðvörun“ hafi eingöngu verið veitt til málamynda og í því skyni að réttlæta fyrirvaralausa uppsögn hennar 11 dögum síðar.

Stefnandi hafi samið við yfirmann sinn hjá stefnda að breyta starfsfyrirkomulagi sínu þannig að hún færi af dag- og kvöldvöktum og yfir á næturvaktir. Hafi umrædd breyting verið gerð með munnlegum samningi og hafi því, skv. meginreglum samningaréttar, fullt gildi gagnvart aðilum. Tilvist þess samnings hefur ekki verið mótmælt af hálfu stefnda enda starfaði stefnandi samkvæmt honum í tæpa tvo mánuði. Stefndi hafi hins vegar haldið því fram að umræddur samningur hafi verið tímabundinn, sbr. bréf stefnda til Eflingar stéttarfélags, en gegn andmælum stefnanda hafi stefndi ekki sannað að svo hafi verið.

Það sem fram komi í bréfi Samtaka atvinnulífsins, að óeðlilegt væri að stefnandi starfaði lengur á næturvöktum vegna þungunar sinnar sé enn fremur úr lausu lofti gripið enda hafi stefnandi sjálf óskað eftir breytingum á vinnutíma sínum vegna áreitis sem hún hafi orðið fyrir af hálfu starfsmanns á dag- og kvöldvöktum á vinnustað sínum. Það hafi því stefnanda verið síður en svo fyrir bestu þegar stefndi ætlaði sér að breyta vinnutíma stefnanda einhliða aftur yfir á dag- og kvöldvaktir. Vert sé að benda á í þessu sambandi að það sé meginregla í vinnurétti að aðilar ráðningarsambands þurfi ekki gegn vilja sínum að sæta því að vera fluttir til í starfi eða að starfsfyrirkomulagi þeirra sé breytt. Hafi því ekki verið um brot á ráðningarsamningi að ræða af hálfu stefnanda þegar hún ákvað að una ekki einhliða breytingu stefnda á vinnufyrirkomulagi sínu.

Það sem fram komi í bréfi Samtaka atvinnulífsins um mætingar stefnanda, sé ekki rétt. Hið rétta sé að stefnandi hafi mætt á allar þær næturvaktir sem henni hafi verið úthlutaðar á því tímabili sem hún starfaði á næturvöktum, þ.e. frá 4. ágúst til 30. september 2006. Tilvísun Samtaka atvinnulífsins í vinnuyfirlit sem stafi frá stefnda feli ekki í sér sönnun hins gagnstæða enda verði að teljast líklegt að stefndi hefði gert grein fyrir slæmri mætingu stefnanda á næturvaktir í umræddri „viðvörun“ frá 29. september 2006, enda hafi hún verið gefin þegar stefnandi hafði starfað í tæpa tvo mánuði á næturvöktum. Í „viðvörun“ sé hins vegar einungis minnst á tvo daga þar sem því er haldið fram að stefnandi hafi ekki mætt til vinnu og ekki tilkynnt forföll, þ.e. þann 24. júní og 1. júlí 2006.

Af hálfu stefnanda er því haldið fram að yfirlýsing yfirmanna stefnanda, dags. 23. mars 2007, sem í er vísað í bréfi Samtaka atvinnulífsins, hafi ekkert gildi í máli þessu, annars vegar á þeim grundvelli að hún hafi verið gefin út í tengslum við svar Samtaka atvinnulífsins við kröfubréfi lögmanns stefnanda og eftir að ágreiningur kom upp milli aðila. Hins vegar sé hún hvorki í samræmi við ,,viðvörun” þá sem uppsögn stefnanda byggðist á, né eigi hún við um atvik sem hafi átt sér stað eftir að umrædd ,,viðvörun” var afhent stefnanda. Að lokum er gildi hennar mótmælt á þeim grundvelli að hún hafi verið gefin út rúmum 5 mánuðum eftir að stefnanda var sagt upp störfum hjá stefnda og 7 mánuðum eftir að meint brot stefnanda samkvæmt yfirlýsingunni hafi átt sér stað og geti því ekki talist sönnun á þeim meintu brotum sem þar séu talin.

Stefnandi telji því að uppsögn hennar úr starfi hjá stefnda hafi verið ólögleg og eigi hún rétt á skaðabótum úr hendi stefnda sem nema launum frá þeim tíma sem henni var sagt upp starfi fram til þess tíma sem hún eignaðist rétt á töku fæðingarorlofs, en hann stofnast skv. 2. mgr. 8. gr. laga nr. 95/2000 um fæðingar- og foreldraorlof, við fæðingu barns.

Á grundvelli meginreglu vinnuréttar og 1. gr. laga nr. 19/1979 um rétt verkafólks til uppsagnarfrests frá störfum o.fl. beri starfsmanni eins mánaðar uppsagnarfrestur, miðað við mánaðamót, eftir samfellt eins árs starf innan sömu starfsgreinar og eigi stefnandi því, til viðbótar við laun fram að fæðingartíma barns síns, rétt á launum í einn mánuð á uppsagnarfresti.

Krafa stefnanda sundurliðast með eftirfarandi hætti:

Meðaltalslaun stefnanda síðustu þrjá mánuði í starfi hafi verið 176.474 krónur eins og launaseðlar, sbr. dómskjal nr. 10, beri með sér. Þann 1. janúar 2007 hafi tekið gildi 2,90% hækkun launa skv. kjarasamningi Eflingar og hafi verið tekið tillit til hennar við kröfugerð. Krafa stefnanda sundurliðast á eftirfarandi hátt:

1) Krafa vegna launa frá uppsagnardegi þann 10. október 2006 til fæðingardags barns stefnanda þann 1. maí sl. (6 mánuðir og 20 dagar) nemur 1.196.967 kr.

2) Krafa um laun í uppsagnarfresti nemur launum stefnanda í einn mánuð, 181.592 kr.

Samtals er krafa stefnanda því 1.378.559 kr. auk dráttarvaxta sem nánar hefur verið gerð grein fyrir í dómkröfum stefnanda. Ekki sé unnt að gera jafn strangar kröfur til barnshafandi kvenna og annarra starfsmanna um að þær takmarki tjón sitt með því að ráða sig á ný til starfa og því eigi stefnandi rétt á fullum skaðabótum úr hendi stefnda.

Stefnandi byggir kröfu sína um greiðslu launa fram að fæðingartíma barns síns, m.a. á 31. gr., sbr. 30. gr., laga nr. 95/2000 um fæðingar- og foreldraorlof. Um stofnun réttar til fæðingarorlofs vísar stefnandi m.a. til 2. mgr. 8. gr. sömu laga.

Þá er einnig bent á 28. gr., sbr. 1. mgr. 24. gr. laga nr. 96/2000 um jafna stöðu og jafnan rétt kvenna og karla auk 3. mgr. 24. gr og 3. mgr. 22. gr. sömu laga.

Um kröfu um laun á uppsagnarfresti vísar stefnandi aðallega til 1. mgr. 1. gr. laga um rétt verkafólks til uppsagnarfrests o.fl., nr. 19/1979, meginreglna íslensks vinnuréttar um rétt launa í uppsagnarfresti, sem og almennra reglna samningaréttar um skuldbindingargildi samninga.

Krafa um dráttarvexti byggist á III. kafla laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu.

Varðandi málskostnað er vísað til ákvæða XXI. kafla laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála.

Krafa um virðisaukaskatt byggist á ákvæðum laga nr. 50/1988.

Málsástæður og lagarök stefnda.

Stefndi byggir sýknukröfu sína á því að honum hafi verið fullkomlega heimilt að segja stefnanda upp starfi fyrirvaralaust og án launa í uppsagnarfresti 10. október 2006, þar sem stefnandi hafi vanefnt vinnuskyldur sínar verulega.

Skilyrði þess að heimilt sé að víkja starfsmanni fyrirvaralaust úr starfi sé að vanefnd starfsmannsins sé veruleg. Meginskylda vinnuveitanda í ráðningarsamningi séu launagreiðslur og meginskylda launþega sé vinnuframlag. Það að mæta ekki til vinnu, líkt og stefnandi hafi gert óumdeilanlega í byrjun október 2006, sé veruleg vanefnd á þessari frumskyldu starfsmanns og megi í raun segja að stefnandi hafi sjálf gerst sek um brotthlaup úr starfi án þess að segja upp með samningsbundnum uppsagnarfresti. Færa megi rök fyrir því að stefnanda beri að greiða skaðabætur til stefnda vegna vanefnda.

Skýrlega komi fram í ráðningarsamningi að stefnandi hafi verið ráðin í vaktavinnu og felist það í eðli vaktavinnu að vaktir geti verið mismunandi og unnar á mismunandi tímum sólarhrings. Þá komi fram í kjarasamningi Samtaka atvinnulífsins og Eflingar o.fl. vegna afgreiðslu og þjónustustarfa á bensínafgreiðslustöðvum, að vinnuveitanda sé heimilt að gera breytingar á reglubundnum vöktum. Stefnandi hafi verið ráðin til vaktavinnu og til að vinna á mismunandi vinnustöðum líkt og skýrt sé tiltekið í ráðningarsamningi hennar. Stefnda hafi því verið heimilt að breyta vaktafyrirkomulagi hennar og hefði í raun jafnframt verið heimilt að flytja hana á milli vinnustaða. Því sé mótmælt að um einhliða tilfærslu í starfi hafi verið að ræða sem brjóti í bága við meginreglu réttar að aðilar ráðningarsambands þurfi ekki gegn vilja sínum að sæta því að vera fluttir til í starfi eða starfsfyrirkomulagi þeirra sé breytt, líkt og segi í stefnu. Í aðalkjarasamningi Samtaka atvinnulífsins og Eflingar sé fjallað um tilfærslu í starfi í grein 12.4., en þar segi: ,,Sé starfsmaður, sem ráðinn hefur verið til ákveðins starfs, eða hefur starfað að því a.m.k. eitt ár samfellt, færður í nýtt starf, sem greitt er með lægri kauptaxta en það, sem hann var ráðinn til, skal hann halda fyrri kauptaxta eins og uppsagnarfrestur hans segir til um, nema tilfærslan hafi verið tilkynnt honum með þeim fyrirvara. Þetta gildir ekki um störf, sem greidd séu með mismunandi tövxtum og menn fluttir milli starfa samkvæmt venjum á vinnustaðnum og eðli vinnunnar.“ Breyting á starfsfyrirkomulagi stefnanda hafi einungis falist í því að hún hafi verið færð á næturvaktir tímabundið að eigin beiðni og síðan aftur yfir á þær vaktir sem hún hafði áður starfað á. Ekki hafi verið um að ræða neina breytingu á starfi hennar eða launakjörum.

Með því að mæta ekki til vinnu samfellt frá 30. september til 10. október hafi stefnandi brotið svo verulega gegn vinnuskyldum sínum að það hefði réttlætt fyrirvaralausa uppsögn án undanfarandi áminningar.

Í tilviki stefnanda hafi henni hins vegar verið veitt áminning stuttu áður, eða 29. september 2006. Áminningin eða viðvörunin hafi verið skrifleg og undirrituð um móttöku af stefnanda sjálfri. Í áminningunni sé tekið skýrt fram hvaða afleiðingar áframhaldandi brot á skyldum stefnanda hefðu í för með sér. Einungis sé getið tveggja dagsetninga í áminningunni, þar sem stefnandi mætti ekki til vinnu og boðaði ekki forföll. Í áminningunni sé ekki getið nýjustu brota stefnanda á vinnuskyldum sínum. Það hefði vissulega aukið á skýrleika áminningarinnar ef tiltekin hefðu verið öll þau skipti sem stefnandi mætti ekki til vinnu og tilkynnti ekki um forföll. Það breyti ekki því að áminning var gefin, hún hafi verið sannanlega birt fyrir stefnanda og í henni var greint frá því hvaða afleiðingar frekari brot á vinnuskyldu myndu hafa. Þá hafi áminningunni verið fylgt eftir skömmu síðar með uppsögn þar sem brotum á starfsskyldu hafi ekki linnt.

Stefndi byggi varakröfu sína um lækkun bótafjárhæðar í fyrsta lagi á því að það sé fjarstæðukennt og algerlega úr lausu lofti gripið að stefnanda hafi verið sagt upp störfum vegna þess að hún var barnshafandi. Stefndi mótmælir því harðlega að sú vitneskja hafi haft nokkuð með uppsögn hennar í október 2006 að gera. Þvert á móti hafi sú vitneskja fremur haft þau áhrif að stefnanda hafi verið gefin fleiri tækifæri, þrátt fyrir að brjóta vinnuskyldur sínar ítrekað. Stefna í málinu styðji í raun þessi mótmæli stefnda, enda sé þar í engu vikið að því eða það rökstutt að þungun stefnanda hafi verið orsök uppsagnarinnar. Samkvæmt 30. gr. laga nr. 95/2000 um fæðingar- og foreldraorlof sé óheimilt að segja þungaðri konu upp störfum, nema gildar ástæður séu fyrir hendi og skuli þá skriflegur rökstuðningur fylgja uppsögn. Skriflegur rökstuðningur hafi fylgt uppsögn og telja verði að gild ástæða uppsagnar hafi verið fyrir hendi, þar sem um ítrekuð brot á vinnuskyldu stefnanda hafi verið ræða, hún hafi ekki tilkynnt um forföll og neitað að mæta til vinnu og rækja starf sitt.

Þá beri einnig að líta til þess að hér hafi verið ætlunin að færa barnshafandi konu af næturvöktum og yfir á dag- og kvöldvaktir, en ekki öfugt, en í 6. gr. reglugerðar nr. 931/2000 um ráðstafanir til að auka öryggi og heilbrigði á vinnustöðum fyrir konur sem eru þungaðar, hafa nýlega alið barn eða hafa barn á brjósti, sé sérstaklega tekið fram að óheimilt sé að skylda starfsmenn til að vinna að næturlagi á meðgöngutíma. Einnig sé rétt í þessu sambandi að benda á að í bréfi sem stéttarfélagið Efling hafi sent til stefnda sé einungis farið fram á bætur sem næmu launum í uppsagnarfresti. Óumdeilt sé að almennur uppsagnarfrestur hafi verið einn mánuður, hefði ekki komið til alvarlegra vanefnda í starfi og fyrirvaralausrar uppsagnar í kjölfar þess.

Í öðru lagi byggir stefndi kröfu sína um lækkun bótafjárhæðar á því að þau meðallaun sem stefnandi leggi til grundvallar séu of há. Stefnandi leggi til grundvallar meðaltalslaun stefnanda síðustu þrjá mánuði í starfi. Séu launaseðlarnir hins vegar skoðaðir megi sjá að um sé að ræða launaseðla fyrir mánuðina apríl, maí, og júní, en ekki júlí, ágúst og september. Þá beri einnig að líta til þess að launin fyrir júní (sem stefnandi hafi tekið sem septemberlaun) hafi verið um 100.000 kr. hærri en fyrir næstu tvo mánuði þar á undan, og skýrist það af því að þann mánuð hafi jafnframt verið greitt út uppsafnað sumarfrí, orlofsuppbót og desemberuppbót. Það gefi því ekki rétta mynd af launum stefnanda að leggja þessa þrjá mánuði til grundvallar. Séu síðustu þrír mánuðir stefnanda í starfi lagðir til grundvallar, líkt og stefnandi ætlaði, myndu fást meðalmánaðartekjur upp á 114.164 krónur.

Um lagarök vísar stefndi einkum til meginreglna vinnuréttar. Þá er vísað til laga um fæðingar- og foreldraorlof nr. 95/2000, einkum 30. gr.

Niðurstaða.

Samkvæmt 30. gr. laga nr. 95/2000 um fæðingar- og foreldraorlof er óheimilt að segja þungaðri konu upp störfum nema gildar ástæður séu fyrir hendi og skal þá skriflegur rökstuðningur fylgja uppsögn. Stefnanda var sagt upp störfum með uppsagnarbréfi í október 2006. Fylgdi sá rökstuðningur uppsögn að um ítrekuð brot á starfsskyldum samkvæmt kjara- og ráðningarsamningi væri að ræða.

Stefnandi hefur sjálf lýst því fyrir dóminum hvernig vaktafyrirkomulagi hennar var háttað og samrýmist það ráðningarsamningi sem við hana var gerður og framburði vitnanna S-kvk-ef L-kvk-ef S-kvk-ef og J-kk-ef P-kk-ef.

Í málinu hafa verið lagðir fram launaseðlar stefnanda, auk útprentunar úr tímaskráningarkerfi svonefnds ,,bakvarðar”, en þar er skráður sá tími er stefnandi stimplar sig inn til vinnu og stimplar sig út. Samkvæmt yfirliti úr tímaskráningarkerfi vegna stefnanda mætti stefnandi ekki til vinnu á árinu 2006, sem hér segir: 14. og 15. janúar, 1., 2., 8. og 9. mars, 10., 11., 17., 22., 23. apríl, 24. maí, 20. júní, 4. ágúst, 5. ágúst og 6. ágúst. Þessa daga átti stefnandi samkvæmt vaktaskipulagi að vera í vinnu, en tilkynnti ekki veikindi. Stefnandi tilkynnti hins vegar um veikindi á árinu 2006 sem hér segir: 7. mars., 21. apríl, 19. júní, 23. júní, 24. júní og 25. júní, 1. júlí, 2. júlí, 3. júlí og 4. júlí, en hluti þessara daga er merktur sem VL. Samkvæmt vitnisburði S-kvk-ef G-kvk-ef launafulltrúa merki VL að launþegi eigi ekki inni veikindag.

Eftir að stefnandi var flutt yfir á næturvaktir í ágúst 2006, mætti stefnandi ekki til vinnu eftirgreinda daga og tilkynnti ekki um veikindi eða aðra ástæðu fjarvista: 18. ágúst, 22. ágúst, 23. ágúst, 1., 2., og 3., 15., 16., 17., 18., 19 og 20. september.

Stefnandi hefur haldið því fram að þær vinnustundir hennar sem fram koma í tímaskráningarkerfi séu vantaldar. Ekkert er fram komið í málinu sem styður þá fullyrðingu hennar. Þvert á móti rennir vitnisburður þeirra S-kvk-ef L-kvk-ef S-kvk-ef, J-kk-ef P-kk-ef og B-kk-ef A-kk-ef stoðum undir að vinnustundir hennar samkvæmt útprentun úr tímaskráningarkerfi séu réttar. Þá hefur stefnandi sjálf borið fyrir dómi, að hún hafi engar athugasemdir gert við stefnda, varðandi frádrátt á launum sem skýrlega kemur fram á launaseðlum hennar vegna óskráðra veikinda. Verður samkvæmt framangreindu að leggja til grundvallar að vinnustundir stefnanda samkvæmt tímaskráningarkerfi stefnda séu rétt taldar.

Tíu dögum áður en stefnanda var sagt upp starfi sínu, var henni veitt ,,viðvörun”. Í viðvörun þessari kemur fram að henni sé veitt skrifleg viðvörun vegna brota á reglum um tilkynningu fjarvista og veikinda. Þar segir einnig að ef slíkt endurtaki sig neyðist stefndi til að segja henni upp störfum án frekari fyrirvara og án greiðslu launa í uppsagnarfresti. Í viðvöruninni er einungis tiltekið að stefnandi hafi ekki mætt til vinnu og ekki tilkynnt forföll 24. júní 2006 og 1. júlí 2006.

Jafnvel þótt telja megi að skýrara og nákvæmara hefði verið að tilgreina alla þá daga, sem stefnandi mætti ekki til vinnu og tilkynnti ekki veikindi, í viðvörun þessari, verður að telja að hún fullnægi þeim skilyrðum sem til slíkrar viðvörunar eru gerðar samkvæmt vinnurétti, enda verður glögglega af henni ráðið að sú vanefnd stefnanda að rækja ekki vinnuskyldur sínar hafi verið tilefni viðvörunarinnar.

Stefnandi hefur sjálf borið fyrir dómi að henni hafi verið tilkynnt er hún fékk í hendur títtnefnda viðvörun 29. september 2006, að henni bæri að mæta á dag- og kvöldvaktir að þremur dögum liðnum, en jafnframt liggur fyrir samkvæmt tímaskráningarkerfi að stefnandi gerði það ekki. Stefnandi hefur haldið því fram að um brot á ráðningarsamningi hennar hafi verið að ræða þegar hún var flutt aftur yfir á dag- og kvöldvaktir gegn hennar vilja.

Samkvæmt ráðningarsamningi aðila var stefnandi ráðin í vaktavinnu og var stefnda heimilt að breyta vaktafyrirkomulagi hennar og færa hana aftur yfir á þær vaktir sem hún hafði áður starfað á, enda var ekki um að ræða neina breytingu á starfi hennar og launakjörum. Réttlætti sú breyting sem stefndi gerði á vaktafyrirkomulagi stefnanda með engu móti að stefnandi hyrfi fyrirvaralaust úr starfi.

Þegar allt framangreint er virt er það mat dómsins að vanefndir stefnanda á ráðningarsamningi hafi verið svo verulegar að réttlætt hafi uppsögn stefnanda og ekkert fram komið í málinu annað en að ástæður uppsagnar stefnanda hafi verið vanhöld stefnanda á að rækja sína vinnuskyldu samkvæmt ráðningarsamningi aðila. Stefndi er því sýknaður af kröfu stefnanda.

Rétt er, í ljósi atvika málsins, að hvor aðili greiði sinn kostnað af málinu. Stefnandi fékk með leyfi dóms- og kirkjumálaráðuneytisins gjafsókn í málinu 6. júní 2007. Greiðist gjafsóknarkostnaður hennar úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns stefnanda, O-kk-ef E-kk-ef héraðsdómslögmanns, 650.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

D ó m s o r ð:

Stefndi, N1 hf., er sýkn af kröfum stefnanda.

Málskostnaður fellur niður milli aðila.

Gjafsóknarkostnaður stefnanda, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hennar, O-kk-ef E-kk-ef, hdl., 650.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði.

I-kvk-nf E-kvk-nf.