S-67/2016

Mál þetta, sem var dómtekið 10. júní síðastliðinn, er höfðað með ákæru héraðssaksóknara, útgefinni 18. febrúar 2016, á hendur S-kk-þgf H. S-kk-þgf K-kk-þgf, kennitala [...], [...], Hafnarfirði, „fyrir eftirtalin brot framin á árinu 2014:

1. Fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt mánudagsins 13. október í íbúð á [...] í fjölbýlishúsi við Bríetartún 36, Reykjavík, ítrekað slegið með krepptum hnefa og sparkað í og stappað á höfði A þar sem hann lá sofandi á dýnu, með þeim afleiðingum að hann missti meðvitund og hlaut margúl og hruflsár vinstra megin á enni, glóðarauga undir vinstra auga og sár á neðri vör og dreifð þreifieymsli yfir öllum andlitsbeinum og yfir mjúkpörtum beggja vegna aftan á hálsi.

Telst brot þetta varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

2. Fyrir líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt laugardagsins 8. nóvember í íbúð [...] í fjölbýlishúsi við Hestavað 1, Reykjavík, ítrekað slegið með krepptum hnefa í höfuð B og síðar sömu nótt, eftir að lögregla kom á vettvang, slegið B með krepptum hnefa í andlitið, allt með þeim afleiðingum að hún hlaut nefbrot, heilahristing og dreifð þreifieymsl, yfir gagnaugasvæði vinstra megin, yfir bein í kringum vinstra auga, yfir nefi, yfir hryggjatindum, beggja vegna á hálsi og yfir barka og tungubeini.

Telst brot þetta varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

3. Fyrir fíkniefnalagabrot, með því að hafa miðvikudaginn 8. október haft í vörslum sínum utandyra á móts við pósthúsið að Hafnarbraut 19, Hólmavík, 49,46 g af amfetamíni sem lögregla lagði hald á og 5,54 g af maríhúana sem lögregla fann við öryggisleit á ákærða.

Telst brot þetta varða við 2. gr., sbr. 5. og 6. gr. laga um ávana- og fíkniefni nr. 65/1974, með áorðnum breytingum og 2. gr. sbr. 1. mgr. 14. gr. reglugerðar um ávana- og fíkniefni og önnur eftirlitsskyld efni nr. 233/2001 með síðari breytingum.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar. Þá er þess krafist með vísan til 6. mgr. 5. gr. laga um ávana- og fíkniefni og 2. mgr. 14. gr. reglugerðar um ávana- og fíkniefni og önnur eftirlitsskyld efni að haldlögð fíkniefni verði gerð upptæk.“

Ákærði krefst vægustu refsingar sem lög leyfa og að sakarkostnaður verði greiddur úr ríkissjóði. Byggir ákærði á því að háttsemi hans samkvæmt 1. tölulið ákæru verði heimfærð undir 217. gr. almennra hegningarlaga og hafnar því að sú háttsemi hans að hafa ýtt undir höku brotaþola með fætinum og slegið hann einu sinni flötum lófa eigi undir 218. gr. laganna. Krefst ákærði vægustu refsingar af sakargiftum samkvæmt 2. tölulið ákærunnar. Hann gengst við því að hafa slegið brotaþola einu hnefahöggi, en krefst sýknu vegna annarra högga sem honum eru gefin að sök í ákæru. Þá krefst ákærði sýknu af sakargiftum samkvæmt 3. tölulið ákærunnar.

Sakarefni málsins er skipt í þrjá þætti og verður hér á eftir fjallað um hvern þeirra fyrir sig.

I

A.

Ákærða er í 1. tölulið ákærunnar gefin að sök sérstaklega hættuleg líkamsárás með því að hafa aðfaranótt mánudagsins 13. október 2014 að Bríetartúni 36 í Reykjavík ítrekað slegið með krepptum hnefa og sparkað í og stappað á höfði A þar sem hann lá sofandi á dýnu.

Samkvæmt frumskýrslu lögreglu var lögregla send að Bríetartúni 36 í Reykjavík mánudaginn 13. október 2014, klukkan 04:39, vegna tilkynningar frá brotaþola, A, sem sagðist hafa orðið fyrir líkamsárás af hendi ákærða sem væri farinn af vettvangi. Er lögregla kom á vettvang tók C húsráðandi á móti lögreglunni og vísaði á A þar sem hann sat í sófa með áberandi áverka í andliti. Í fyrstu var haldið að hann væri í annarlegu ástandi sökum vímuefna þar sem hann átti í erfiðleikum með að tjá sig, var sljór og gat ekki staðið óstuddur. Hafði hann að eigin sögn aðeins neytt lítilræðis af kannabisefni fyrr um kvöldið. Miðað við ástand A var ákveðið að kalla á sjúkrabíl með forgangi. Sagði A ákærða og D, systur sína, hafa ráðist á sig því að þau héldu að hann hefði stolið einhverju frá sér, án þess að vita hvað það hefði verið. C kvaðst ekki hafa orðið vitni að árásinni. Hann hafi verið sofandi inni í herberginu sínu, en vaknað við einhvern hávaða og séð D koma inn í herbergið og taka frá honum gamlan Nokia-farsíma. Hafi hún og ákærði fljótlega farið út úr íbúðinni. Þá segir að A hafi fengið að gista í íbúðinni, en C væri þar húsráðandi. Hin tvö, ákærði og D, hefðu verið gestkomandi hjá A. Loks segir að A hafi verið fluttur á slysadeild Landspítalans í Fossvogi.

Í áverkaskýrslu sem E lögreglumaður ritaði sama dag kemur fram að hann hafi hitt A á slysadeildinni, rætt við hann klukkan 07:25 og fengið frá honum upplýsingar um áverka. Hafi A verið ringlaður og átt mjög erfitt með að tjá sig. Haft er eftir A að hann hafi verið sofandi í íbúðinni og vaknað upp við það að verið var að slá hann. Hafi hann ekki getað sagt til um það með vissu hve oft hann hafi verið sleginn, en það hafi líka verið sparkað í hann. Ákærði hafi verið gerandinn og verið í klossum en hann gæti ekki sagt til um hvernig þeir hefðu verið. Þá kvaðst A ekki geta sagt til um það hvort systir hans hefði einnig slegið hann. Þá segir í skýrslunni að við skoðun á áverkum A hafi komið í ljós klórfar á bak við hægra herðablað, það er þrjú stutt för. Í andliti var sár á enni vinstra megin, bólga á vinstra kinnbeini og undir auga vinstra megin. Á vörum voru áverkar og bólga og sár í munnholi innanvert við varir sem ætla megi að hafi verið eftir tennur og komið eftir högg. Ekki hafi verið sjáanlegir áverkar á höndum A.

Brotaþoli lagði fram kæru á hendur ákærða fyrir líkamsárás 17. október 2014. Kvað hann ákærða hafa stappað ofan á höfðinu á honum og andliti hans án þess að hann vissi hversu oft það hefði verið gert, þar sem hann hefði misst meðvitund. Ákærði hafi verið í klossum. Tekin var skýrsla af ákærða hjá lögreglu 29. desember 2014. Þá greindi ákærði frá því að hann hefði lamið brotaþola og veitt honum þá áverka sem á honum voru. Þá neitaði ákærði því að hafa sparkað ítrekað í höfuð brotaþola með tréklossum, en gekkst við því að hafa sparkað undir höku brotaþola, en annars hafi hann notað hnefann. Vitnið D gaf skýrslu hjá lögreglu 19. janúar 2015.

B.

Í læknisvottorði F 14. október 2014 segir að brotaþoli hafi verið með 6-7 cm langt hrúðsár á enni vinstra megin ofan við augnbrúnina, vægt glóðarauga undir vinstra auga og sprungna neðri vör. Hann geti ekki bitið kjálka almennilega saman að eigin sögn og sé með verk í hálsi við allar hreyfingar, það er „rotatio hæ og vinstri, flexio og ext og einnig lateral flexio beggja vegna.“

Í læknisvottorði G sérfræðings 17. janúar 2015 segir að við skoðun hafi brotaþoli verið vakandi og með stöðug lífsmörk, en hafi virkað fremur sljór í samtölum. Við skoðun á höfði hafi margúll og hrufl sést vinstra megin á enni og blóð á neðri vör. Við skoðun á munni hafi brotaþoli getað opnað og bitið saman án erfiðleika. Hann hafi verið með dreifð þreifieymsli yfir öllum andlitsbeinum og aumur á hálsi við þreifingu yfir mjúkpörtum beggja vegna aftan á hálsinum, en hreyfingar á hálsi hafi verið eðlilegar. Líkamsskoðun hafi að öðru leyti verið án athugasemda. Í vottorðinu segir að áverkamerki samrýmist því áverkaferli sem lýst sé.

C

Ákærði kvaðst fyrir dómi hafa komið að Bríetartúni 36 ásamt D, systur brotaþola, og hafi brotaþoli verið með áverka, marbletti og hruflað skinn. Sagist ákærði hafa týnt marijúana poka í íbúðinni og verið að leita að honum og ýtt aðeins við ákærða með tánni þar sem hann sat á móti ákærða glaðvakandi og var að malla fíkniefni ákærða. Kvaðst ákærði hafa verið að ná athygli brotaþola og sett tána upp undir hökuna á honum, en það hefði ekki verið högg. Ákærði kvaðst einnig hafa slegið ákærða einu sinni með flötum lófa. Eftir það hafi ákærði og vinkona hans farið af vettvangi. Aðspurður kannaðist ákærði ekki við að brotaþoli hafi legið sofandi á dýnu í íbúðinni. Hann kannaðist heldur ekki við það að hafa verið í skóm inni í íbúðinni. Ákærði kannaðist við það að hafa verið reiður við brotaþola, enda hefði hann viljað stunda kynlíf með systur sinni, kærustu ákærða. Spurður kvaðst ákærði hafa verið þreyttur, en ekki undir áhrifum áfengis eða fíkniefna. Brotaþoli hafi verið í slæmu ástandi og allur lurkum laminn og lítill í sér, án þess að ákærði vissi af hverju. Ákærði sagði brotaþola hafa verið með meðvitund þegar þau fóru úr íbúðinni.

Vitnið A, brotaþoli, gaf skýrslu fyrir dómi og skýrði frá því að ákærði og systir hans, D, hefðu verið að skemmta sér að Bríetartúni sem endaði með því að vitnið sofnaði en hafi rankað við sér við það að ákærði var að stappa ofan á andlitinu á honum og sparka í andlitið þegar hann var sofandi. Þau hafi talið að vitnið hefði stolið einhverju frá þeim. Kvaðst vitnið hafa farið úr kjálkalið og ætti hann erfitt með að borða. Vitnið C, sem búi á staðnum, hafi ekki þorað að koma fram. Kvaðst vitnið hafa misst meðvitund eftir árásina. Aðspurt neitaði vitnið því að það hefði verið með áverka í andliti fyrir árásina. Þá sagði vitnið að ákærði hefði hvorki kýlt hann né slegið, heldur aðeins notað fæturna. Kvaðst vitnið hafa rétt rankað við sér og sest upp og þá séð ákærða koma hlaupandi að honum og sparka í andlitið á vitninu, sem hafi verið hálf meðvitundarlaust eftir það, en skynjað að ákærði hafi stappað á andlitinu á vitninu. Vitnið sagði ákærða hafa verið í svörtum klossum með þykkum botni. D hafi orðið vitni að atvikinu. Vitnið kvaðst ekki hafa verið með meðvitund þegar ákærði og D fóru af vettvangi og ekki rankað við sér fyrr en lögregla var komin á staðinn. Aðspurt neitaði vitnið því að hafa verið að skemmta sér dagana fyrir árásina, en það hefði þá verið að taka sig á og tekið þátt í „heilsuorku“ á vegum Félagsmálastofnunar, farið í sund og fleira. Aðspurt sagði vitnið að bæði ákærði og D hefðu ráðist á sig og hefði D kýlt vitnið einu sinni. Aðspurt sagðist vitnið ekki muna hvort ákærði hefði kýlt hann en hann rámaði í það, en gat ekki fullyrt hvort ákærði eða D hefði kýlt hann. Vitnið kvaðst geta staðfest með vissu að ákærði hefði sparkað og slegið vitnið þegar það var liggjandi. Vel gæti verið að ákærði hefði slegið vitnið ítrekað, en það gæti hann ekki fullyrt þar sem hann var meðvitundarlaus.

Vitnið C gaf skýrslu fyrir dómi og greindi frá því að hann hefði verið sofandi þegar árásin átti sér stað. Brotaþoli hafi vakið hann. Hafi brotaþoli verið með áverka í andliti, sem hann hafi ekki haft áður en vitnið fór að sofa, en vitnið kvaðst hafa sofið í nokkra klukkutíma. Brotaþoli hefði sagt vitninu að ákærði hefði sparkað í hann meðan hann var sofandi. Vitnið kvaðst hafa talað við lögreglu, sem komið hafi á staðinn, og síðan farið að sofa aftur.

Vitnið D gaf skýrslu fyrir dómi og greindi frá því að ákærði hefði ekki slegið brotaþola. Brotaþoli hefði verið með áverka þegar hún kom á staðinn og hefði hann verið glaðvakandi. Hann hefði reynt við vitnið og hefði ákærði ekki verið hrifinn af því. Vitnið kvaðst hafa brugðið sér frá í stutta stund og farið inn í herbergi til C.

Vitnið G, læknir á bráðamóttöku Landspítala staðfesti framlagt ákverkavottorð sitt í málinu. Hann greindi frá því að brotaþoli hefði haft þá frásögn við komu á bráðamóttökuna að hann hefði verið sofandi heima hjá vinafólki þegar hann hafi fengið spark í höfuðið og hefði hann misst meðvitund og kastað upp. Við skoðun hafi brotaþoli verið með margúl eða blæðingu undir húð á höfði, hrufl vinstra megin á enninu, blóð á neðri vörinni og dreifð eymsli yfir öllu andlitinu við þreifingu. Við skoðun á hálsi voru eymsli aftan á hálsi yfir mjúkpörtum, en með eðlilegar hálsþreifingar. Að öðru leyti hafi skoðunin verið án athugasemda. Áverkarnir gætu samrýmst því að hann hefði fengið högg í andlit eða á höfuð. Áverkar brotaþola, bæði á enni og á munni, bentu til þess að sparkað hefði verið oftar en einu sinni í brotaþola, en ekki væri hægt að greina á milli þess hvort brotaþoli hefði fengið spark eða hann verið kýldur eða sleginn í höfuðið, nema skófar sæist eða eitthvað slíkt.

E lögreglumaður gaf skýrslu við aðalmeðferð málsins og greindi frá því að hann hefði rætt við brotaþola á slysadeild Landspítala í Fossvogi og tekið litljósmyndir af honum. Staðfesti vitnið þá skýrslu. Fram kom hjá vitninu að það hefði skoðað hendur brotaþola, en ekki hefðu verið áverkar á þeim.

Vitnið H lögreglumaður greindi frá því fyrir dómi að það hefði ritað skýrslu um aðkomu lögreglu að Bríetartúni 36 þar sem brotaþoli hefði verið með áverka í andliti og átt erfitt með að tjá sig sökum sljóleika, en hafi tjáð lögreglu að ákærði og vitnið D hefðu ráðist á sig, án þess að geta gert grein fyrir ástæðunni. Vitnið kvaðst muna takmarkað annað en að hafa komið á staðinn og að ástandið á brotaþola hefði verið slæmt. Kallað hafi verið á sjúkrabíl. Einnig hafi verið rætt við húsráðanda sem sagði D hafa stolið síma frá sér.

D

Sem fyrr segir neitar ákærði sök, en kveðst hafa ýtt undir höku brotaþola til að ná athygli hans og slegið hann einu sinni flötum lófa. Brotaþoli ber um það að hann hafi verið sofandi, en vaknað við það að ákærði hafi stappað ofan á andlitinu á honum og sparkað í andlit hans í svörtum klossum með þykkum botni. Spurður sagðist brotaþoli ekki muna hvort ákærði eða D hefði kýlt hann, en sagðist geta staðfest með vissu að ákærði hefði sparkað og slegið sig. Þá sagði brotaþoli að vel gæti verið að ákærði hefði slegið hann ítrekað, en það gæti hann ekki fullyrt enda hefði hann verið meðvitundarlaus. Vitnin D og C sáu ekki þau atvik sem ákært er út af, en í vitnisburði þess síðarnefnda, sem bjó á þessum tíma í íbúðinni ásamt brotaþola, kom fram að engir áverkar hafi verið á brotaþola fyrr um kvöldið eða nóttina þegar vitnið gekk til náða. Ákærði og brotaþoli eru einir til frásagnar um það sem gerðist. Að mati dómsins er framburður brotaþola um atvik málsins nokkuð á reiki og ekki að öllu leyti trúverðugur. Þá er framburður hans óskýr og á reiki um það hvernig atlaga ákærða að honum hafi verið, en hann ber því við að hafa fyrst verið sofandi og síðan misst meðvitund vegna ætlaðrar árásar á hann af hendi ákærða. Ákærði fullyrðir að hann hafi aðeins ýtt í höfuð brotaþola og slegið hann einu sinni. Óupplýst er í málinu hvernig ákærði var klæddur umrædda nótt og hvort hann var í klossum eða ekki. Fyrir liggur að ákærði gekkst við því hjá lögreglu að hafa slegið brotaþola í umrætt sinn og valdið honum þeim áverkum sem hann var með. Samkvæmt 1. mgr. 111. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála skal dómur reistur á sönnunargögnum sem færð eru fram við meðferð máls fyrir dómi. Beri ákærði á annan hátt fyrir dómi en hjá lögreglu er dómara heimilt samkvæmt 1. og 2. mgr. 109. gr. laganna, að taka tillit til þess sem fram kemur í lögregluskýrslu, ef hann telur breyttan framburði fyrir dómi ótrúverðugan, en sakfelling verður hins vegar ekki reist á skýrslugjöf hjá lögreglu, einni og sér. Í vottorði um áverka á brotaþola segir að brotaþoli hafi við komu á slysadeild verið með 6-7 cm langt hrúðsár á enni, vægt glóðarauga á vinstra auga, sprungna neðri vör og verk í hálsi. Fyrir dómi greindi G læknir á bráðamóttöku Landspítalans frá því að áverkar á brotaþola gætu samrýmst því að hann hefði fengið högg á andlit eða á höfuð, en ekki væri hægt að greina á milli þess hvort sparkað hafi verið í brotaþola eða hann kýldur eða sleginn í höfuðið. Að því virtu sem nú hefur verið rakið er það mat dómsins að ákæruvaldinu hafi ekki tekist að færa ótvíræðar sönnur á það, sbr. 108. gr. og 109. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, gegn staðfastri neitun ákærða, að hann hafi sparkað í og stappað á höfði brotaþola. Á hinn bóginn og með vísan til framanritaðs telst hafið yfir skynsamlegan vafa að ákærði hafi veist að brotaþola með því að kýla hann í andlit og höfuð með þeim afleiðingum sem í ákæru greinir. Er samkvæmt þessu sannað að ákærði hafi gerst sekur um brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga.

II

A

Í 2. tölulið ákæru er ákærða gefin að sök líkamsárás með því að hafa aðfaranótt laugardagsins 8. nóvember 2014 í íbúð að Hestavaði 1 í Reykjavík, ítrekað slegið með krepptum hnefa í höfuð B og síðar, eftir að lögregla kom á vettvang, slegið B með krepptum hnefa í andlitið með þeim afleiðingum sem lýst er í ákærunni.

Í frumskýrslu lögreglu segir að lögregla hafi verið kvödd að Hestavaði 1 vegna tilkynningar um að par hefði ráðist á húsráðanda og gesti hans og hefði parið læst sig inni á salerni. Þegar lögregla kom hafi mikill æsingur verið á vettvangi, öskur og læti. Höfðu ákærði og D læst sig inni á salerni, en voru frammi á gangi þegar lögregla kom og voru að rífast við I, húsráðanda, B og Í. Var ákærði mjög æstur og ógnandi og virtust hann og D vera í annarlegu ástandi. Þegar lögregla hafi reynt að róa ástandið hafi ákærði orðið æstari og kallað B illum nöfnum, ráðist á hana og kýlt hana með krepptum hnefa í andlitið fyrir framan lögregluna. Var ákærði handtekinn klukkan 04:45 grunaður um líkamsárás og eignaspjöll. Við öryggisleit á honum fannst svartur vasahnífur í hægri rassvasa sem var haldlagður. Var ákærði fluttur á lögreglustöðina við Hverfisgötu og vistaður í fangaklefa. Í skýrslunni er haft eftir J húsráðanda að ákærði og D hafi verið lengi inni á baðherberginu og því hafi B bankað á hurðina til þess að reka á eftir þeim. Hafi ákærði opnað dyrnar, öskrað á þau og skellt hurðinni aftur. B hafi þá bankað aftur á hurðina og hafi ákærði þá opnað á ný og ýtt harkalega við B og kýlt hana. Sama frásögn er höfð eftir B í skýrslu lögreglu, en einnig að þegar hún hafi reynt að verja sig hafi ákærði kýlt hana í andlitið þannig að blætt hafi úr nefinu.

B

Í læknisvottorði K, sérfræðings á slysa- og bráðadeild Landspítala, segir meðal annars að brotaþoli, B, hafi komið á bráðamóttöku 8. nóvember 2014, klukkan 07:41, vegna líkamsárásar sem hún hafi orðið fyrir. Hafi hún kvartað yfir höfuðverk og slæmum verkjum kringum vinstra auga og í nefbrúninni. Einnig verkjum bæði framan og aftan í hálsi. Henni hafi verið óglatt og hún kastað upp. Þá segir að tölvusneiðmynd hafi verið tekin af höfði sem ekki hafi sýnt neinar sjúklegar breytingar. Í andliti hafi mátt sjá brot í nefbeini vinstra megin með vægri skekkju en ekki önnur brot. Í hálshrygg hafi mátt sjá svolítið kúpta stöðu á liðbolum en ekki sjáist nein brot og barki og brjósk á bak við skjaldkirtil hafi verið eðlileg. Var brotaþoli greind með nefbrot, heilahristing og yfirborðsáverka á höfði og á hálsi. Einnig segir í vottorðinu að brotaþoli hafi átt í nokkrum erfiðleikum með bata eftir líkamsárásina og haft bæði einkenni frá taugakerfi og stoðkerfi.

C

Í skýrslu sinni fyrir dómi neitaði ákærði því að hafa slegið brotaþola ítrekað. Ákærði bar að honum og kærustu hans, D, hefði verið boðið í gleðskap að Hestavaði. D hafi spurt hvort hún mætti fara í bað og hafi það ekki verið neitt mál. Ákærði kvaðst hafa verið inni á baðherberginu með D. Eftir um 10 mínútur hafi einhver komið og barið á baðherbergishurðina eins og vitleysingur. Kvaðst ákærði hafa opnað dyrnar og þá hafi B verið þarna fyrir framan, en ákærði hafi lokað á hana og sagt D að drífa sig í fötin. Eftir 2-3 mínútur hafi hurðin verið brotin upp og ráðist á þau og þau lamin. Hafi D átt fullt í fangi með að koma sér upp úr baðinu, en sem betur fer hafi lögreglan komið. Spurður sagðist ákærði hafa varist eins og hann hafi getað en ekki kýlt frá sér. Kvaðst ákærði hafa ýtt fólkinu frá sér og reynt að verjast þannig. Um ástæðu þess að hann hafi slegið brotaþola fyrir framan lögreglu sagði hann það hafa verið vegna þess að hún hafi komið í áttina til hans og hefði slegið ákærða ef hann hefði ekki slegið á undan. Spurður kvaðst ákærði hafa slegið brotaþola með hnefanum eins fast og hann hafi getað. Neitaði ákærði því aðspurður að brotaþoli hefði verið blóðug í framan áður en þetta gerðist, en hann hefði nefbrotið hana fyrir framan lögregluna og þá hefði hún orðið blóðug. Ákærði sagði ranga þá lýsingu brotaþola í kæruskýrslu hennar hjá lögreglu að hann hefði kýlt hana mörg högg í höfuðið með krepptum hnefa og að blætt hafi úr nefinu og eftir að lögregla hafi komið hafi ákærði kýlt hana aftur

Brotaþoli B skýrði frá því fyrir dómi að hún hefði verið stödd að Hestavaði að drekka áfengi með vinafólki þegar maður hafi komið á heimilið. Þau hafi verið nýkomin úr bænum. Um kl. 04:00 hafi ákærði komið með kærustu sína og farið inn á klósett. Eftir um 20 mínútur hafi vitnið bankað á klósettdyrnar og sagt þeim að fara út úr íbúðinni. Ákærði hafi þá opnað dyrnar og kýlt vitnið í andlitið og ætlað að loka dyrunum aftur, en vitnið kvaðst hafa náð að setja fótinn á milli stafs og hurðar. I og Í hafi þá komið til aðstoðar við að opna dyrnar. Eigandi íbúðarinnar hafi hringt á lögregluna sem hafi komið um 20 mínútum síðar. Vitnið kvað ákærða hafa kýlt sig fyrir framan lögregluna og nefbrotið. Þá kom fram hjá vitninu að ákærði hefði margoft kýlt það áður en lögreglan kom á vettvang. Margoft hafi ákærða verið sagt að stoppa og bíða eftir lögreglunni, en ákærði hafi gjörsamlega verið út úr heiminum. Sagði vitnið að ákærði hefði kýlt hana margoft inni á klósettinu. Kvaðst vitnið halda að það hafi ekki fengið neina áverka af fyrri höggum. Afleiðingar árásarinnar hafi verið heilahristingur, mígreni og stífleiki í hnakka. Þá hafi blætt mikið úr nefinu eftir síðasta höggið en ekki fyrr.

Vitnið D sagði fyrir dómi að ákærða og henni hefði verið boðið í gleðskap í íbúðinni að Hestavaði. Vitnið kvaðst hafa fengið leyfi til að fara í bað og verið nýkomin ofan í baðið þegar brotist hafi verið inn í herbergið. Ákærði hafi reynt að halda fólkinu úti, en brotaþoli og maður hennar hafi ráðist að ákærða sem var að vernda vitnið. Lögreglan hafi komið og þá hafi ákærði slegið brotaþola einu sinni, en ekki fyrir þann tíma.

Vitnið L gaf skýrslu við aðalmeðferð málsins og skýrði frá því að ákærði hefði komið á heimili hans að Hestavaði og hefði hann verið með fullt af töskum meðferðis og farið beint inn á klósett. Það hafi verið eins og hann væri að flytja inn. Brotaþoli hafi byrjað að banka á klósetthurðina en ákærði hafði neitað að opna. Þá hafi þau opnað dyrnar og ákærði ráðist á brotaþola og slagsmál orðið. Ákærði hafi kýlt brotaþola um leið og hann hafi opnað dyrnar. Vitnið kvaðst hafa staðið inni á herbergisgangi í um 4-5 metra fjarlægð frá klósettinu og séð ákærða kýla brotaþola oftar en einu sinni. Vitnin I og Í hafi einnig séð þegar ákærði kýldi brotaþola í klósettdyrunum. Þá kom fram hjá ákærða að hann hefði sagt lögreglu ósatt til að losna við lögregluna og því borið rangt um það að hann hefði verið úti og ekki orðið vitni að atvikum málsins.

Vitnið I gaf skýrslu fyrir dómi og greindi frá því að hún myndi atburði illa, en sagðist muna að ákærði hefði komið á heimili hennar að Hestavaði og læst sig inni á klósetti með einhverri stelpu. Brotaþoli hafi bankað á hurðina til að fá hann til að opna. Slagsmál hafi brotist út. Aðspurt sagðist vitnið ekki hafa séð ákærða slá brotaþola áður en lögreglan kom á staðinn. Eftir að lögregla var komin á staðinn sá vitnið ákærða kýla brotaþola í andlitið. Vitnið kvaðst hafa snúið baki í ákærða en brotaþoli hafi snúið andlitinu að vitninu og verið mjög brugðið þegar það sá ákærða kýla brotaþola. Vitnið kvaðst ekki muna hvar höggið lenti á brotaþola og heldur ekki hvort brotaþoli hafi verið komin með einhverja áverka fyrir. Vitnið kvaðst hafa munað atburði betur við skýrslugjöf hjá lögreglu en núna.

Vitnið M lögreglumaður staðfesti skýrslu sem hún gerði vegna líkamsárásar að Hestavaði. Hún sagði brotaþola hafa sagt við lögreglu á vettvangi að ákærði hefði kýlt hana í átökum áður en lögregla kom á vettvang. Vitnið kvaðst hafa farið í útkall að Hestavaði, rætt við húsráðanda á staðnum og hafa reynt að róa ástandið þangað til aðstoð bærist, sem hafi verið mjög erfitt. Ákærði hafi verið mjög æstur á staðnum og lent í orðaskaki við brotaþola og hafi kýlt hana með hnefanum í andlitið. Vitnið kvaðst ekki muna hvort brotaþoli hafi verið með sýnilega áverka fyrir höggið.

Vitnið N lögreglumaður staðfesti fyrir dómi skýrslu sem vitnið vann í málinu. Vitnið kvaðst minnast þess að málið hafi verið tilkynnt sem hnífaútkall. Mikil læti hafi verið í fyrstu en ástandið hafi lagast fljótlega. Vitnið kvaðst hafa séð ákærða kýla konu fyrir framan nefið á lögreglumönnunum. Vitnið kvaðst ekki muna hvort brotaþoli hefði verið blóðug fyrir höggið frá ákærða og kvaðst í því sambandi vísa í skýrsluna.

Vitnið O gaf skýrslu fyrir dómi við aðalmeðferð málsins. Vitnið kvaðst hafa verið á staðnum og sagði ákærða ekki hafa kýlt brotaþola og ekkert ofbeldi verið á milli ákærða og brotaþola. Einhver slagsmál, tusk eða ýtingar, hafi verið á staðnum án þess að vitnið myndi það nánar að öðru leyti en því að ákærði hefði ekki verið að berja neinn á staðnum. Það væri það eina sem vitnið gæti sagt.

Vitnið Í, unnusti brotaþola, gaf skýrslu fyrir dómi og skýrði frá því að hann hefði verið á staðnum þegar sex lögreglumenn komu og skildu að brotaþola og ákærða sem voru að deila. Hafi einn þeirra haft á orði við brotaþola að hún sýndi hugrekki með því að verja heimili vinar síns. Ákærði hafi verið ævareiður og rutt sér leið að brotaþola fram hjá lögreglumönnum og kýlt hana í andlitið. Höggið var það þungt að vitnið kvaðst hafa heyrt bein brotna í andliti hennar. Þegar vitnið kom að virtist ákærði vera að kýla brotaþola. Ákærði hafi ýtt við brotaþola og reynt að kýla brotaþola, en það tókst ekki. Vitnið kvaðst hafa staðið utandyra og verið að reykja sígarettu þegar það hafi heyrt hávaða og þrýstihljóð frá slagsmálum áður en ákærði kýldi brotaþola. Aðspurt sagðist vitnið ekki hafa séð áverka á brotaþola áður en vitnið sá ákærða kýla brotaþola.

Vitnið K læknir skýrði frá því að brotaþoli hefði komið á bráðamóttöku eftir að hafa verið kýld í andlit og var með mar yfir nefrót og marin og aum yfir vinstra gagnauga og á beinsvæði í kringum augntóftina vinstra megin. Þá var hún með eymsli aftan í hálsi, í hálshryggnum yfir hryggjartindum hálsins og vöðvunum sitt hvorum megin. Einnig aum að framanverðu á móts við barkann, þar sem hún hafði orðið fyrir hálstaki. Lýsti brotaþoli því að kona hefði tekið hana hálstaki og rífið í hár brotaþola. Brotaþoli hafði kastað upp sem væri merki um heilahristing. Gerðar hafi verið rannsóknir og frekari greiningar. Gerð var tölvusneiðmynd af höfði og efri andlitsbeinum. Í nefrótinni vinstra megin var lítið tilfært nefbrot. Slíkir áverkar gætu alls ekki hafa verið eftir aðeins eitt högg í andlit. Áverkar væru yfir nefrót og yfir gagnauga. Þurft hefði nokkur högg og einnig átak á hálsinn þar sem brotaþoli var meidd að framan, þannig að minnsta kosti fjögur högg eða álag á líkamann hafi þurft til að slíkir áverkar hlytust af. Högg á nefið geta verið lífshættuleg og hreinlega drepið fólk ef nefbein kýlast upp í bakið á höfuðkúpunni. Þá kom fram að brotaþoli hafi komið aftur 12 dögum síðar og lýsti höfuðverk og uppköstum, sem væru einkenni heilahristings.

D

Svo sem fram er komið hefur ákærði gengist við því að hafa kýlt brotaþola eftir að lögreglan var komin að Hestavaði 1. Hins vegar neitar ákærði því að hafa kýlt brotaþola í andlitið áður en lögregla kom, en honum er gefið að sök að hafa „ítrekað slegið með krepptum hnefa í höfuð“ brotaþola, B. Fyrir dómi sagði brotaþoli ákærða hafa kýlt sig í andlitið þegar hann opnaði baðherbergishurðina. Framburður vitnisins J styður þennan framburð brotaþola en hann greindi frá því fyrir dómi að hann hefði staðið í um 4-5 metra fjarlægð frá brotaþola og séð þegar ákærði kýldi brotaþola oftar en einu sinni. Þá hafði lögreglumaðurinn M það eftir brotaþola á vettvangi að ákærði hefði kýlt hana í átökum áður en lögregla hefði komið á vettvang. Í læknisvottorði K segir að brotaþoli hafi verið greind með nefbrot, heilahristing og yfirborðsáverka á höfði og á hálsi. Fyrir dómi greindi K frá því að áverkar á brotaþola gætu ekki hafa verið eftir aðeins eitt högg í andlit. Samkvæmt þessu verður að telja að hafið sé yfir skynsamlegan vafa að ákærði hafi slegið brotaþola í höfuð einu sinni og síðar kýlt hana í andlitið með krepptum hnefa með þeim afleiðingum að hún nefbrotnaði. Verður ákærði sakfelldur fyrir þá háttsemi sem er í ákæru réttilega heimfærð til 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

III

A

Í 3. tölulið ákærunnar er ákærða gefið að sök fíkniefnalagabrot með því að hafa miðvikudaginn 8. október 2014 haft í vörslum sínum utandyra á móts við pósthúsið að Hafnarbraut 19 á Hólmavík 49,46 g af amfetamíni sem lögregla lagði hald á og 5,54 g af marijúana, sem lögregla fann við öryggisleit á ákærða.

Í skýrslu sem P lögregluvarðstjóri ritaði vegna málsins 28. desember 2014 segir meðal annars að lögreglu hafi borist tilkynning um par í annarlegu ástandi sem væri villuráfandi um götur Hólmavíkur, en hafi komið þangað með O. Þeim hafi sinnast og hafi O skilið þau eftir á Hólmavík á leið sinni til Ísafjarðar. Við handtöku hafi ákærði kastað aftur fyrir sig pakka sem lögregla hafi tekið í sínar vörslur. Við öryggisleit á ákærða hafi fundist lítilræði af kannabis í hægri buxnavasa ákærða sem ákærði hafi viðurkennt að eiga. Þá hafi ákærði einnig viðurkennt að eiga 50 g af amfetamíni sem hann hafi hent frá sér við handtöku til að losna við vandræði.

Í svonefndri vettvangsskýrslu lögreglu sem gerð var 8. október 2014, klukkan 14:45, er haft eftir ákærða að hann hafi átt efnið sem sé um 50 grömm. Hann hafi neytt hluta af efninu en ætlað að selja sem mest af því. Þá segir að ákærði afsali sér efninu. Ritar ákærði undir skýrsluna.

Samkvæmt efnaskýrslu tæknideildar lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu 19. nóvember 2004 greindust fyrrgreind fíkniefni við rannsókn og prófun sem 49,46 grömm af amfetamíni og 5,54 grömm af marijúana.

B

Ákærði kvaðst í skýrslu sinni fyrir dómi ekki hafa verið með nein fíkniefni á sér á Hólmavík þegar hann var handtekinn. Ákærði kvaðst muna eftir því að hafa verið handtekinn á Hólmavík, ásamt D, en hann hafi verið þar á fylleríi og orðið viðskila við félaga sinn. Kvaðst ákærði minnast þess að þegar D hafi verið handtekin hafi lögreglumaður labbað yfir götuna og tekið upp eitthvað sem lá þar. Spurður um það hvort ákærði hafi gengist við því hjá lögreglu að hafa átt efnin, sem voru um 50 g af amfetamíni, kvaðst ákærði ekki muna það. Þá kannaðist ákærði við það fyrir dómi að hafa undirritað vettvangsskýrslu í gögnum málsins, en hann hefði verið út úr ruglaður á þessum tíma og ekki gert sér grein fyrir staðreyndum og ekkert vitað hvað hann var að gera. Spurður kvaðst ákærði ekki eiga marijúana sem hafi fundist á honum við öryggisleit. Sagði ákærði að það hefði aldrei verið leitað á honum á Hólmavík, hvorki í vösum eða annars staðar. Til marks um það þá hefði hann verið með tvo hnífa á sér í lögreglubílnum sem hann hefði tekið upp úr vasa sínum á leiðinni til Reykjavíkur og framvísað til lögreglu.

Vitnið D kvaðst aðspurð ekki kannast við að ákærði hefði verið með fíkniefni á sér á Hólmavík og vitnið O kvaðst hvorki hafa séð fíkniefni hjá ákærða né D.

Vitnið R, fyrrverandi lögreglumaður gaf skýrslu fyrir dómi og skýrði frá því að hann hefði haft afskipti af pari sem tilkynnt hefði verið um í mjög annarlegu ástandi á Hólmavík. Vitnið kvaðst hafa handtekið parið fyrir framan pósthúsið á staðnum og fært þau inn í lögreglubifreiðina. Ákærði hafi reynt að kasta frá sér fíkniefnum en vegfarandi, sem kom þarna að, benti á efnin. Parið var fært á lögreglustöðina og kallaði vitnið út annan lögreglumann sér til aðstoðar. Rætt hafi verið við parið aðskilið. Vitnið kvaðst hafa rætt við stúlkuna, en annar lögreglumaður, P, við ákærða. Eftir því sem vitnið mundi best þá gekkst ákærði ekki við því að eiga fíkniefnin. Aðspurt sagðist vitnið ekki hafa séð það með eigin augum að ákærði hafi kastað frá sér fíkniefnum, en vegfarandi hefði sagt lögreglu frá því að ákærði hefði kastað frá sér pakka við handtökuna. Var vitninu bent á pakkann á jörðinni með þeim orðum að ákærði hefði kastað honum frá sér. Vitnið kvaðst muna eftir því að marijúana hafi fundist án þess að vitnið myndi hvenær það var eða hvort það hafi fundist á ákærða. Þá kom fram hjá vitninu að lögregla hefði keyrt ákærða og D frá Hólmavík og á leiðinni hefði ákærði dregið upp lítinn hníf í bifreiðinni og framvísað honum til lögreglu. Vitnið sagði að hnífurinn hefði fundist á ákærða ef nákvæm líkamsleit hefði verið framkvæmd á honum. Sagði vitnið aðspurt að nákvæm leit hefði ekki verið framkvæmd á ákærða.

Vitnið P lögregluvarðstjóri skýrði frá því að það hefði haft afskipti af ákærða og D. Hringt hefði verið í vitnið og greint frá pari í annarlegu ástandi sem var að ráfa um í þorpinu. Þau hafi fundist við pósthúsið á staðnum, verið handtekin og færð í lögreglubifreið. Vitnið kvaðst hafa tekið við stjórn málsins á lögreglustöðinni. Fram kom hjá vitninu að það hefði hitt S, íbúa á [...] á Hólmavík, sem hafi sagt vitninu að hann hafi séð lögreglumann á tali við fólkið og séð að karlmaðurinn, væntanlega ákærði, hafi tekið vöndul úr vasa sínum og hent honum aftur fyrir sig. Hafi R lögreglumaður tekið vöndulinn í vörslur lögreglu. Parið hafi verið í slæmu ástandi vegna neyslu fíkniefna og erfitt að eiga vitrænt samtal við þau. Vitnið kvað ákærða hafa gengist við því að eiga pakkann og að hafa keypt efnin. Vitnið sagði að lögreglumaðurinn R hefði framkvæmt öryggisleit á ákærða inni á lögreglustöðinni og þá hafi fundist marijúana í rassvasa á buxum ákærða. Vitnið kvaðst hafa yfirheyrt ákærða og gert um það sérstaka skýrslu. Þá kom fram að vitnið ók parinu frá Hólmavík áleiðis til Reykjavíkur. Á leiðinni hafi ákærði framvísað hnífi til lögreglu. Vitnið kvaðst hafa treyst því að framkvæmd hefði verið öryggisleit á ákærða, en rétt sunnan við Búðardal hafi ákærði dregið upp hníf og látið hann af hendi. Nánar aðspurt sagði vitnið að amfetamínið hefði komið í leitirnar þegar verið var að færa parið í lögreglubifreiðina. R hafi séð vöndulinn við kantsteininn og tekið hann. Vitnið staðfesti skýrslu sem það vann um málið, svo og vettvangsskýrslu sem gerð var á lögreglustöðinni og undirrituð af ákærða.

Vitnið S gaf skýrslu fyrir dómi og greindi frá því að hann hefði séð lögreglu handtaka mann og konu við pósthúsið á Hólmavík. Þegar konan var að fara upp í lögreglubifreiðina þá hafi lögreglumaðurinn snúið sér undan manninum sem þá hafi hent hvítum vafningi yfir götuna sem lenti rétt hjá ljósastaur hinum megin við götuna. Vitnið kvaðst hafa bent lögreglumanninum svo til strax á þetta. Hann hafi kinkað kolli til vitnisins, lokið við að koma fólkinu í bílinn og ekið í burtu án þess að taka upp vafninginn. Vitnið kvaðst halda að lögreglan hefði náð í vafninginn stuttu seinna. Vitnið kvaðst einnig hafa sagt P frá þessu síðar.

C

Ákærði neitaði því fyrir dómi að hafa haft fyrrgreind fíkniefni í sínum vörslum. Í svonefndri vettvangsskýrslu lögreglu, sem rituð var 8. október 2014, eða sama dag og ákærði var handtekinn á Hólmavík, er haft eftir ákærða að hann hafi átt þau fíkniefni sem lögregla lagði hald á við rannsókn á málinu. Skýrsla þessi var undirrituð af ákærða og staðfesti hann það í skýrslu sinni við aðalmeðferð málsins. Framburður ákærða fyrir dómi um það að hann hafi ekki haft fyrrnefnd fíkniefni í sínum vörslum þykir í meira lagi ótrúverðugur og verður ekki á honum byggt í málinu. Með framburði vitnisins S, P lögregluvarðstjóra og R, fyrrverandi lögreglumanns, telst að mati dómsins sannað, þannig að hafið er yfir skynsamlegan vafa, að ákærði hafi við handtöku á Hólmavík 8. október 2014, haft í vörslum sínum 49,65 g af amfetamíni og 5,54 g af marijúana. Verður ákærði sakfelldur fyrir fyrir brot gegn 2. gr., sbr. 5. og 6. gr. laga nr. 65/1974 um ávana- og fíkniefni, sbr. 1. mgr. 14. gr. reglugerðar nr. 233/2001.

IV

Ákærði, sem er fæddur [...], á að baki sakaferil sem nær allt aftur til ársins 1993. Hér á eftir er rakinn sakaferill ákærða samkvæmt upplýsingum á sakavottorði hans, einkum að því er varðar ofbeldisbrot og önnur brot gegn almennum hegningarlögum. Þann 17. september 1993 var ákærði dæmdur í 30 daga varðhald, skilorðsbundið í tvö ár, fyrir brot gegn almennum hegningarlögum, umferðarlögum og lögum um skotvopn og sprengiefni. Var sá dómur dæmdur upp árið eftir en með dómi 7. mars 1994 var ákærði dæmdur í tveggja mánaða fangelsi, skilorðsbundið í tvö ár, fyrir þjófnað. Þann 2. desember 1994 var ákærði dæmdur í fjögurra mánaða fangelsi, þar af tvo mánuði skilorðsbundna í tvö ár, fyrir brot gegn 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Þá hlaut ákærði dóm 22. febrúar 1999, 15 mánaða fangelsi fyrir brot gegn 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Með dómi 30. september 1999 hlaut ákærði þriggja mánaða fangelsi fyrir þjófnað. Þann 4. október 2001 var ákærði dæmdur til að sæta öryggisgæslu samkvæmt 62. gr. almennra hegningarlaga fyrir brot gegn 1. mgr. 106. gr. og 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Næst hlaut ákærði dóm fyrir ofbeldisbrot 15. júlí 2013, en þá var ákærða gert að sæta fangelsi í 12 mánuði, þar af níu mánuði skilorðsbundið, fyrir brot gegn 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Þá var ákærða með dómi héraðsdóms 16. október 2014 gert að sæta 12 mánaða fangelsi fyrir brot gegn 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Var sá dómur staðfestur með dómi Hæstaréttar Íslands 26. mars 2015. Var skilorðshluti fyrrnefnds dóms frá 15. júlí 2013 dæmdur upp. Með dómi 18. febrúar 2015 var ákærða gert að sæta fangelsi í þrjá mánuði fyrir brot gegn 244. og 248. gr. almennra hegningarlaga. Loks hlaut ákærði með dómi 5. júní 2015 fjögurra ára fangelsi fyrir brot gegn 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga.

Brot þau sem ákærði er nú sakfelldur fyrir, sem framin voru í október og nóvember 2014, eru hegningarauki við þrjár fyrrgreinda dóma, uppkveðna 18. febrúar, 26. mars og 5. júní 2015, þar sem ákærða var samtals gert að sæta fangelsi í fimm ár og þrjá mánuði. Refsing ákærða verður ákveðin í einu lagi fyrir öll brotin, sbr. 77. og 78. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Samkvæmt þessu og að því virtu sem að framan segir, einnig að því virtu að ákærði hefur fimm sinnum áður verið sakfelldur fyrir ofbeldisbrot er refsing ákærða nú ákveðin fangelsi í 12 mánuði.

Samkvæmt 6. mgr. 5. gr. laga nr. 65/1974 og 2. mgr. 14. gr. reglugerðar nr. 233/2001 um ávana- og fíkniefni og önnur eftirlitsskyld efni eru gerð upptæk til ríkissjóðs 49,46 g af amfetamíni og 5,54 g af marijúana sem lögregla lagði hald á við rannsókn á máli ákærða.

V

Með vísan til 1. mgr. 218. gr. laga nr. 88/2008 verður ákærði dæmdur til að greiða allan sakarkostnað málsins, 40.000 krónur, og 48.000 krónur vegna læknisvottorða, og þóknun skipaðs verjanda síns, V-kk-ef H-kk-ef V-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 716.100 krónur að virðisaukaskatti meðtöldum, og 11.600 krónur í aksturskostnað.

Dóm þennan kveða upp héraðsdómararnir J-kk-nf H-kk-nf, sem dómsformaður, G-kk-nf A-kk-nf og Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf dómstjóri.

D ó m s o r ð:

Ákærði, S-kk-nf H. S-kk-nf K-kk-nf, sæti fangelsi í 12 mánuði.

Upptæk eru gerð til ríkissjóðs 49,46 g af amfetamíni og 5,54 g af marijúana.

Ákærði greiði þóknun skipaðs verjanda síns, V-kk-ef H-kk-ef V-kk-ef hrl., 716.100 krónur og 11.600 krónur í aksturskostnað og 88.000 krónur í annan sakarkostnað.

J-kk-nf H-kk-nf

G-kk-nf A-kk-nf

Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf