S-134/2013

Mál þetta, sem dómtekið var 28. janúar sl., höfðaði lögreglustjórinn á Akureyri hér fyrir dómi með ákæru, útgefinni 26. ágúst 2013 á hendur X;

„fyrir líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 16. desember 2012, á veitingastaðnum [...] bar, [...], slegið [A], eitt hnefahögg í andlitið, með þeim afleiðingum að tvær framtennur í efri góm brotnuðu og hann hlaut sár á bæði efri og neðri vör fyrir miðju.

Telst þetta varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20, 1981.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkrafa

Í málinu gerir [A], bótakröfu á hendur ákærða að fjárhæð kr. 632.145-, með vöxtum skv. 8. gr., sbr. 4. gr. laga nr. 38, 2001, um vexti og verðtryggingu, frá 16. desember 2012 til þess dags er krafa þessi er kynnt ákærða, en síðan dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. sömu laga til greiðsludags. Auk þess er krafist lögmannsþóknunar úr hendi sakbornings, brotaþola að skaðlausu samkvæmt mati dómsins eða samkvæmt síðar framlögðum málskostnaðarreikningi, að viðbættum virðisaukaskatti.“

Við meðferð málsins fyrir dómi féll fulltrúi ákæruvalds frá þeirri verknaðarlýsingu í ákæru að afleiðingar hnefahöggs ákærða hefðu verið þær að tvær tennur í efri góm A hefðu brotnað. Að öðru leyti hélt fullrúinn fast við verknaðarlýsingu ákærunnar, en vísaði um heimfærslu brotsins til 1. mgr. 117. gr. hegningarlaganna.

Fulltrúi ákæruvalds féll frá einkaréttarkröfu með vísan til þess að við meðferð málsins fyrir dómi tókst með ákærða og brotaþola, með aðstoð lögmann þeirra, full sátt um kröfuna.

Skipaður verjandi ákærða Á-kk-nf Ö-kk-nf B-kk-nf hdl. krafðist vægustu refsingar til handa ákærða og að hún yrði skilorðsbundin. Jafnframt krafðist hann þess að málskostnaður og þ. á m. málsvarnarlaun hans féllu að hluta til á ríkissjóð.

I.

Ákærði hefur fyrir dómi skýlaust játað sakargiftir, líkt og ákærunni var breytt við meðferð málsins fyrir dómi og hér að framan var lýst.

Með játningu ákærða, sem ekki er ástæða til að efa að sé sannleikanum samkvæm, sem og gögnum málsins, er nægjanlega sannað, að ákærði hafi gerst sekur um að hafa slegið brotaþola eitt hnefahögg í andlitið með þeim afleiðingum að hann hlaut sár í bæði efri og neðri vör. Að þessu virtu þykir háttsemi ákærða varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, líkt og fulltrúi ákæruvalds miðaði við fyrir dómi. Verður lagður dómur á málið að þessu virtu án frekar sönnunarfærslu, sbr. heimildarákvæði 164. gr. laga nr. 88, 2008.

Að þessu öllu virtu verður ákærði sakfelldur fyrir þá háttsemi sem hér að ofan er lýst.

Ákærði, sem er fæddur 1978 var þann 19. október 2012 dæmdur í 45 daga skilorðsbundið fangelsi til tveggja ára fyrir líkamsárás samkvæmt 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga.

Með því broti sem að ákærði hefur í máli þessu verið sakfelldur fyrir hefur hann rofið skilorð nefnds dóms og ber með vísan til 60. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940 að taka hann upp og ákveða refsingu ákærða í einu lagi, sbr. 77. gr. sömu laga.

Við ákvörðun refsingar er til þess að líta að ákærði er á ný fundinn sekur um líkamsárás og ber að virða honum það til þyngingar, sbr. m.a. ákvæði 1. tl. 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga. Til refsilækkunar horfir að ákærði hefur játað brot sitt hreinskilningslega, en hefur jafnframt náð fullum sáttum við brotaþola um skaðabætur. Að auki þykir mega líta til þess að brot ákærða var framið í kjölfar atgangs sem varð á umræddum veitingastað og brotaþoli var viðriðinn, þar sem m.a. virðist hafa hallað á náið ættmenni ákærða. Að öllu þessu virtu og með hliðsjón af 8. tl. 1. mgr. 70 gr. og 4. tl. og 8. tl. 1. mgr. 74. gr. hegningarlaganna, þykir refsing ákærða hæfilega ákvörðuð fangelsi í þrjá mánuði, en dómurinn telur rétt að binda refsinguna skilorði eins og í dómsorði segir.

Með vísan til 218. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88, 2008 þykir í ljósi málsúrslita, en einnig með hliðsjón af því að nokkrar misfellur virðast hafa orðið við túlkun á rannsóknarstigi sem leiddi til aukinna starfa skipaðs verjanda ákærða eftir að málið var þingfest, þykir rétt að ákærði greiði helming sakarkostnaðar en að helmingur falli á ríkissjóð. Er um að ræða málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, Á-kk-ef A-kk-ef B-kk-ef héraðsdómslögmanns sem ákvarðast 389.050 krónur, með virðisaukaskatti, en útlagður kostnaður ákæruvalds eru 9.500 krónur.

Ó-kk-nf Ó-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð :

Ákærði, X, sæti fangelsi í þrjá mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og skal hún niður falla að liðnum þremur árum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22, 1955.

Ákærði greiði helming sakarkostnaðar, sem er 398.550 krónur, þ.m.t. þann hluta málsvarnarlauna skipaðs verjanda síns Á-kk-ef A-kk-ef B-kk-ef hdl. 389.050 krónur. Helmingur sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði.