S-41/2006

Mál þetta, sem dómtekið var 19. maí sl., er höfðað samkvæmt ákæru útgefinni af ríkissaksóknara 4. janúar 2006 á hendur A, fyrir kynferðisbrot, aðfaranótt fimmtudagsins 27. janúar 2005, gegn X, sem var farþegi í bifreið sem ákærði ók frá Akureyri til Reykjavíkur, með því að hafa á leiðinni klipið í brjóst stúlkunnar, káfað á lærum hennar og kynfærum utan klæða og, eftir að hafa stöðvað bifreiðina í Borgarnesi, káfað á kynfærum stúlkunnar innan klæða og sett hönd hennar á nakinn getnaðarlim sinn.

Telur ákæruvaldið þessa háttsemi varða við 209. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. lög nr. 40/1992 og lög nr. 82/1998.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar.

Af hálfu X er krafist skaðabóta að fjárhæð 400.000 krónur auk vaxta samkvæmt 8. gr., sbr. 4. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 27. janúar 2005 til 8. janúar 2006, en síðan með dráttarvöxtum samkvæmt 9. gr., sbr. 6. gr. sömu laga.

Af hálfu ákærða er þess aðallega krafist að ákærði verði sýknaður af refsikröfu ákæruvalds og að bótakröfu verði þá vísað frá dómi. Til vara er þess krafist að ákærða verði einungis gerð vægasta refsing sem lög frekast leyfa og að hann verði þá sýknaður af bótakröfu. Í báðum tilvikum er þess krafist að sakarkostnaður, þar á meðal málsvarnarlaun, greiðist úr ríkissjóði.

Málavextir.

Upphaf rannsóknar máls þessa má rekja til þess að barnaverndaryfirvöld í Keflavík, heimabæ X, tilkynntu til lögreglu 12. september 2005 að þeim hefði borist vitneskja um að X, sem dvalist hefði á meðferðarheimilinu Laugalandi síðan í september 2004, hefði orðið fyrir kynferðislegu áreiti 27. janúar 2005. Með bréfinu fylgdi „frásögn X af stroki sínu þann 27/1 2005 frá Laugalandi og samskiptum sínum við bílstjóra stroksins“ sem B-kvk-nf S-kvk-nf, fjölskylduráðgjafi á Laugalandi, kvaðst hafa skráð niður eftir samtal við X hinn 25. maí 2005. Kemur þar fram að X, ásamt Z og Y, hafi strokið frá Laugalandi. Á Akureyri hafi þær hitt ökumann amerískrar bifreiðar sem kvaðst heita A. Hafi þær beðið hann um að aka sér til Reykjavíkur og hafi hann fallist á það gegn 25.000 króna greiðslu þegar þangað væri komið. Hafi X setið í framsætinu við hlið bílstjórans, Y hafi setið fyrir aftan hana og Z við hlið hennar. Hafi ökumaðurinn fljótlega á leiðinni farið að snerta á X lærið og sett höndina undir brjóst hennar og ýtt þeim upp. Einnig hafi hann reynt að fara með höndina ofan í buxurnar. Sagðist hún í fyrstu hafa haldið á móti og stoppað káfið með því taka um hönd hans og þegar hann hafi reynt að fara undir buxurnar hafi hún ýtt hönd hans til hliðar. Kvaðst X hafa sofnað og vaknað þar sem þau hefðu stöðvað í Borgarnesi. Hafi ökumaðurinn þá verið búinn að hneppa frá tveimur tölum á buxum hennar og kominn með höndina í klofið á henni og verið að fitla þar við hana. Hafi hann jafnframt verið búinn að setja hönd hennar í klofið á honum. Hafi hún strax dregið hönd sína að sér og hafi hann þá gert slíkt hið sama og farið út úr bílnum. Hafi hann ekki káfað frekar á henni það sem eftir var ferðarinnar til Reykjavíkur.

Er tekin var skýrsla af ákærða hjá lögreglu 26. september 2005 kvaðst hann kannast við að hafa ekið þremur stúlkum frá Akureyri til Reykjavíkur en taldi að það hefði gerst í desember 2004 en ekki í janúar 2005. Hafi þær komið til sín þegar hann var staddur við bifreiðastöð BSO og beðið sig um að aka sér til Reykjavíkur. Hafi þær lofað að greiða honum 25.000 krónur vegna kostnaðar en það hafi þær að vísu aldrei gert. Hafi hann ekkert stoppað á leiðinni nema til að taka bensín í Borgarnesi. Hann hafi að vísu reynt að taka bensín í Staðarskála og Brú en ekki gengið. Í Borgarnesi hafi hann stoppað í 5 til 10 mínútur en síðan hafi hann ekið áfram til Reykjavíkur. Kvaðst hann ekki minnast þess að hafa haft í frammi einhverja kynferðislega tilburði gagnvart stúlkunum á leiðinni eða káfað á þeim. Hafi þær sofið mestan hluta ferðarinnar til Reykjavíkur. Þegar þau voru að koma til Reykjavíkur hafi komið í ljós að stúlkurnar hefðu strokið frá Laugalandi.

Þegar lögregluskýrsla var tekin af ákærða á ný hinn 23. nóvember 2005 var hann upplýstur um að komið hefði ljós við athugun lögreglu að debetkort hans hefði verið notað í Borgarnesi á þeim tíma sem stúlkurnar struku frá Laugalandi og fóru til Reykjavíkur eða 27. janúar 2005. Kvað hann þá að vel gæti verið að umrædd ferð hefði verið farin á þeim tíma. Hins vegar neitaði hann því sem fram hafði komið hjá X fyrir dómi um að hann hefði á leiðinni alltaf verið að koma við hana, þar sem hún sat við hlið hans í bílnum, klipið í brjóst hennar og farið með höndina á maga hennar. Vildi hann ekki tjá sig um þann framburð X að þegar hún vaknaði í Borgarnesi hefði hann verið búinn að hneppa frá henni og hefði þá verið kominn með höndina inn á kynfæri hennar. Loks neitaði hann því að hann hefði sett hönd hennar á kynfæri hans.

Í málinu liggur fyrir greinargerð Ó-kvk-ef Á-kvk-ef F-kvk-ef, uppeldis- og afbrotafræðings hjá Barnahúsi, og byggðist hún á viðtalsmeðferð í sex skipti á tímabilinu frá 26. október 2005 til 19. apríl 2006. Kemur þar meðal annars fram að atburðinum skjóti oft upp í huga X og að hún hafi reynt ýmsar leiðir til að forðast að vera með stöðugar hugsanir tengdar honum. Hafi hún verið mikið á verði á meðan hún bjó fyrir norðan og einnig forðast að tala um bílferðina suður. Kemur og fram að nokkurs ótta hafi gætt hjá henni við meintan geranda og hafi hún fyllst hræðslutilfinningu þegar hún taldi sig sjá hann eða menn sem líktust honum. Þá segir svo í lok greinargerðarinnar: „X hefur átt við erfiðleika að stríða í sínu lífi en hefur náð mjög langt í eigin bata og líður henni vel í dag en ofangreint mál hefur þó enn verið að setja nokkurt strik í reikninginn hvað varðar líðan hennar.“

Framburðir ákærða og vitna fyrir dómi.

Ákærði hefur neitað sök. Hann kannaðist við að hafa ekið stúlkunum þremur í umrætt sinn frá Akureyri til Reykjavíkur. Hafi þær gefið sig á tal við hann, þegar hann beið á rauðu ljósi í bifreið sinni rétt hjá bifreiðastöð BSO, og spurt hvort hann væri til í að aka þeim suður til Reykjavíkur. Kvaðst hann í fyrstu ekki hafa verið reiðubúinn til þess en þær hafi samt sest inn í bifreið hans. Hann hafi síðan ekið á bensínstöð þarna rétt hjá og hafi þær þá enn ítrekað við hann fyrri ósk og hafi hann þá loks fallist á að aka þeim suður gegn því að þær greiddu honum 25.000 krónur í peningum. Hann kvaðst ekkert hafa hugleitt, né hafi það komið upp í samræðum þeirra, hvað stúlkurnar væru gamlar en útlit þeirra hafi bent til að þær gætu hafa verið 16 til 17 ára. Ekki hafi heldur á þessu stigi verið rætt um hvaða ferðalag væri á þeim. Hins vegar hafi þær haft orð á því þegar þau voru í þann mund að koma til Reykjavíkur að þær hefðu verið að strjúka úr vist. Aðspurður um hvað hefði verið rætt á leiðinni til Reykjavíkur og hvort hann hefði eitthvað snert stúlkuna sem sat í framsætinu við hlið hans sagði ákærði að hann hefði ekkert rætt við stúlkurnar en þær hefðu eitthvað verið að ræða um að hitta einhverja stráka þegar þau væru komin suður. Þegar þau hafi verið komin á móts við Brú hafi stúlkan við hlið hans haft orð á því að henni væri kalt. Hafi hann þá tekið með hægri hendi um hendur hennar sem hún hafi haft í kjöltu sér og sagt við hana að sér væri ekkert kalt og hvort hann ætti að hlýja henni. Hafi honum virst sem hún væri sátt við það og hafi hún tekið um hönd hans á móti. Hafi hann síðan haldið með þessum hætti um hendur hennar alla leið í Borgarnes en alla þá leið hafi hann stýrt bifreiðinni með vinstri hendi. Kvaðst hann ekki hafa veitt því athygli hvort hún svæfi á þessum tíma eða væri vakandi og ekki kannaðist hann við að hafa snert brjóst hennar, læri eða kynfæri. Hafi hann eitthvað snert brjóst hennar og læri hafi það þá verið óvart. Kannaðist ákærði ekki við að stúlkan hafi ýtt hönd hans frá. Þegar í Borgarnes var komið kvaðst ákærði hafa stöðvað til að taka bensín á bensínstöð nálægt brúnni. Minntist hann þess ekki að hafa rætt neitt við hana eða hafa haft einhver önnur samskipti við hana á þessum tímapunkti. Mótmælti hann því og eindregið að hafa káfað á kynfærum stúlkunnar innan klæða og sett hönd hennar á nakinn getnaðarlim sinn og kvaðst hann ekki kunna neina skýringu á því hvers vegna hún hafi haldið þessu fram. Eftir að hafa tekið bensín á bílinn í Borgarnesi kvaðst ákærði hafa ekið til Reykjavíkur og minntist hann þess ekki sérstaklega að stúlkan við hlið hans og stúlka í aftursætinu hafi haldist í hendur á leiðinni. Þegar til Reykjavíkur var komið hafi stúlkurnar farið úr á tveimur stöðum og hafi þær þá sagst ætla að gera upp við hann vegna ferðarinnar seinna um daginn og að þær myndu þá hringja í hann. Það hafi hins vegar ekki gengið eftir.

Eftir að vitni höfðu gefið sínar skýrslur fyrir dóminum var ákærði spurður hvort hann hefði borið kennsl á þær Z og Y sem tvær þeirra stúlkna sem hann ók til Reykjavíkur umrætt sinn. Kvaðst hann ekki kannast við þær og gæti hann ekkert sagt til um hvort um sömu stúlkurnar væri að ræða. Hann myndi þó að útlitslega hefðu tvær þeirra virst íslenskar en ein þeirra virst erlend.

Vitnið, X, skýrði frá því að hún hefði strokið frá meðferðarheimilinu að Laugalandi umrætt sinn ásamt þeim Y og Z. Hafi þær farið hjólandi til Akureyrar og komið þangað um miðnættið. Hafi þær komið þar á leigubílastöð BSO og hitt ákærða þar rétt hjá. Hafi hann tekið þær upp í á rúntinum og í framhaldi samþykkt að aka þeim til Reykjavíkur gegn 25.000 króna greiðslu. Á leiðinni kvaðst vitnið hafa setið í framsætinu við hlið bílstjórans, Y hafi setið beint fyrir aftan hana, en Z hafi setið fyrir aftan bílstjórann. Nokkrum sinnum á leiðinni hafi ákærði þreifað á lærum hennar og reynt að komast inn á magann og jafnvel nálgast þar kynfæri hennar. Í einhver skipti, þegar hann hafi verið kominn alveg inn á magann á henni, þá hafi hún tekið hönd hans og fært hana aðeins frá, eða á hnéð. Hafi henni fundist þetta óþægilegt og hafi hún ekki alveg vitað hvað hún ætti að gera. „Setti höndina alltaf bara þú veist svona, ég tók hana ekki af, ég þorði ekki að taka hana burtu, þá var ég svo hrædd um að hann myndi vera eitthvað, þá setti ég hana alltaf bara hérna einhvern veginn, það fannst mér ekkert kynferðislegt.“ Kvaðst henni hafa fundist þetta bæði kynferðislegt og óþægilegt og liðið asnalega út af þessu. Þá skýrði vitnið og frá því að ákærði hefði einhvern tímann á leiðinni klipið í brjóst hennar, utan yfir peysuna. Sagði hún að stelpurnar hafi þá báðar verið vakandi og séð þetta og að þær hafi líka séð þegar ákærði var byrjaður að strjúka henni að öðru leyti. Þær hafi síðan einhvern tímann á leiðinni sofnað og eins kvaðst hún sjálf hafa sofnað áður en þau komu í Borgarnes. Kvaðst hún minnast þess að hún hafi verið að sofna og hafi ákærði þá verið að reyna að taka bensín á bílinn í Staðarskála, Brú og víðar en ekki tekist þar sem dælurnar hafi annað hvort verið lokaðar eða bilaðar. Vitnið kvaðst síðan hafa vaknað þegar þau voru komin í Borgarnes og hafi ákærði þá verið búinn að „hneppa frá hjá mér og var með höndina inn á mér og hann var búinn að hneppa frá hjá sér og ég var með höndina hjá honum.“ Nánar aðspurð sagði hún hönd hans hafa verið á kynfærum sínum þegar hún vaknaði og þá hafi hann verið búinn að setja hönd hennar á typpið á honum og hafi typpið hans verið hart. Kvaðst hún þá hafa kippt hendinni til sín. Hafi hann þá brosað „perralega“, farið út úr bílnum og tekið þar bensín á bílinn. Sjálf hafi hún þá vakið stelpurnar og sagt þeim þetta og hafi þær orðið alveg brjálaðar. Hafi Y sagst ætla að lemja ákærða vegna þessa en vitnið kvaðst hafa dregið úr því, enda væri þá ekki víst að þær kæmust til Reykjavíkur. Hins vegar kvaðst hún hafa verið „geðveikt hrædd við hann“ og hafi því sett hönd sína aftur fyrir sig og haldið í hönd Y á leiðinni til Reykjavíkur. Þegar þau komu til Reykjavíkur hafi ákærði fyrst ekið þeim á vinnustað kærasta Z og hafi hún orðið eftir þar en að því búnu hafi hann ekið þeim til kærasta vitnisins og hafi leiðir þeirra og ákærða skilist þar.

Vitnið, Y, kvaðst muna ógreinilega eftir umræddu ferðalagi. Kvaðst hún þó minnast þess að hafa, ásamt þeim X og Z, verið stödd á Akureyri eftir að þær höfðu yfirgefið vistina á Laugalandi, og að þær hefðu þar stöðvað ökumann bifreiðar og spurt hann hvort hann gæti ekki ekið þeim til Reykjavíkur gegn greiðslu. Hafi hann fallist á það eftir nokkrar umræður um endurgjald en þær hafi þó aldrei ætlað að borga honum neitt. Sagði vitnið að þær Z hefðu sofið í aftursæti bílsins mestan hluta leiðarinnar. Kvaðst hún minnast þess að X hefði vakið þær þegar þau voru stödd á bensínstöð sem hún vissi ekki hvar var. Hafi ökumaðurinn þá verið staddur utan bílsins og hafi X vakið þær með þeim orðum að hann hefði verið inni á henni. Hafi hún og sagt þeim að maðurinn hefði einnig tekið hönd hennar og sett inn á sig. Kvaðst hún hafa skilið þetta þannig að maðurinn hefði farið undir nærbuxurnar á X. Kvaðst vitnið aðspurt ekkert hafa orðið sjálf vör við að maðurinn væri að snerta X eða að hann héldi um hönd hennar. Vitnið sagði að fyrst eftir að X hefði sagt þeim frá þessu hafi hún virst í smá sjokki en síðan kvaðst vitnið ekki hafa orðið vör við að þetta hefði haft mikil áhrif á hana. Hafi frekar virst sem henni væri alveg sama. Hún kvaðst minnast þess að X hefði beðið sig um að sitja í bílnum fyrir miðju og framarlega, líklega hafi hún gert það svo hún gæti betur fylgst með þeim. Kvaðst hún hafa setið svona mestan hluta leiðarinnar til Reykjavíkur en hún hafi ekki orðið vör við að maðurinn snerti X á þeim tíma. Þegar þau komu til Reykjavíkur hafi þau stöðvað smá stund svo Z gæti náð í lykla hjá kærasta sínum og hafi maðurinn þá snert vitnið og strokið henni um lærin en hætt því þegar vitnið sagði honum að hætta. Borin var undir vitnið umsögn sem höfð var eftir henni í lögregluskýrslu um að hún hefði sjálf séð, áður en þau komu á umrædda bensínstöð, að ákærði káfaði á lærum X og reyndi að setja hönd sína í klof hennar en hún hefði ýtt hönd hans frá. Svaraði vitnið því að hún hefði í raun ekki séð þetta sjálf með eigin augum. Þetta væri frekar eitthvað sem X hefði sagt henni. Hún hefði sofið alla leiðina og ekki vaknað fyrr en X vakti hana á bensínstöðinni. Vitnið kvaðst ekki bera kennsl á ákærða þar sem hann sat í dómsalnum, sem ökumann bifreiðarinnar.

Vitnið, Z, kvaðst ekki muna greinilega eftir umræddri ferð til Reykjavíkur. Hafi hún, ásamt X og Y, farið hjólandi frá Laugalandi til Akureyrar. Þar hafi þær hitt ökumann bifreiðar og beðið hann um að aka þeim til Reykjavíkur gegn greiðslu. Hafi þær Y setið í aftursætinu en X setið í framsætinu. Kvaðst vitnið fljótlega hafa sofnað og hafi hún sofið mestan hluta ferðarinnar. Hún minntist þess að hún hefði vaknað einhvers staðar á leiðinni og hafi ökumaðurinn þá líklega verið kominn út úr bílnum. Hafi X þá sagt við sig brosandi að buxnaklaufin hafi verið opin þegar hún vaknaði. Minntist hún þess ekki að X hefði talað eitthvað um að ökumaðurinn hefði verið að káfa á henni. Sjálf kvaðst vitnið ekki hafa orðið vör við að ökumaðurinn væri eitthvað að strjúka X eða áreita hana með öðrum hætti. Hún kvaðst hafa heyrt í X símleiðis í tvígang eftir þetta en þetta atvik hafi þá ekki borist í tal. Vitnið bar ekki kennsl á ákærða þar sem hann sat í dómsalnum, sem umræddan ökumann.

Vitnið, B-kvk-nf S-kvk-nf, fjölskylduráðgjafi á Laugalandi, kvaðst hafa tekið viðtal við X, sem liggur fyrir í málinu, vegna stroks hennar þaðan. Hafi viðtalið verið tekið um fjórum mánuðum eftir að stúlkurnar þrjár fóru í umrædda ferð. Hafi verið ákveðið að láta tímann aðeins líða til að skýra hvort líklegt væri að hún væri að segja satt varðandi áreiti bílstjórans. Hafi starfsfólkið jafnvel talið mögulegt í byrjun að hún kynni að vera að breiða yfir strokið með því að segja þá sögu. Hafi málið verið skoðað í víðara samhengi og meðal annars rætt við foreldra hennar í því skyni að skýra málið frekar. Jafnframt hafi komið í ljós að hún hafi verið eitthvað miður sín í kjölfarið og hafi oft minnst á þetta. Hafi virst eins og hún hafi fyrst á eftir, eða í um tvo mánuði, svolítið misst fótanna í meðferð þeirri sem hún var í á Laugalandi. Hafi hún grátið meira en áður og jafnvel einangrað sig inni á herbergi. Kvaðst vitnið hafa sannfærst um að frásögn stúlkunnar af þessum atburði hafi verið sönn og að atburðurinn hefði haft talsverð áhrif á hana.

Vitnið, Ó-kvk-nf Á-kvk-nf F-x-x, kvaðst hafa haft X í viðtalsmeðferð í sex skipti. Sagði hún að eftir þessa meðferð hafi sér virst sem helstu afleiðingar umrædds atburðar væru þær að í X sæti einhver hræðsla og óttatilfinning. Að vísu hefði komið fram að stúlkan hefði áður orðið fyrir kynferðisbroti en vitnið kvaðst ekki telja að þessi hræðsla verði rakin til þess atburðar heldur miklu fremur beint til þess atburðar sem hér er til meðferðar. Hafi þetta og komið skýrt fram hjá stúlkunni sjálfri.

Niðurstaða.

Ákærði hefur staðfastlega neitað að hafa brotið gegn X í umræddri ferð til Reykjavíkur með þeim hætti sem lýst er í ákæru. Kannast hann við að hafa haldið um hendur hennar, sem hún hafi haft í kjöltu sér, í því skyni að hlýja henni og kvaðst ekki minnast þess að stúlkan hefði ýtt hönd hans frá vegna þessa.

Samkvæmt vitnisburðum þeirra Y og Z fyrir dómi þá sváfu þær meginhluta ferðarinnar. Sagði Y að X hefði vakið þær með þeim orðum að ökumaðurinn hefði „verið inni á henni“. Hafi þær þá verið staddar á bensínstöð sem hún vissi ekki hvar var og hafi ökumaðurinn þá verið fyrir utan bílinn. Hafi hún og sagt þeim að maðurinn hefði einnig tekið hönd hennar og „sett inn á sig“. Kvaðst vitnið ekki hafa sjálf orðið vör við að maðurinn væri að snerta X eða að hann héldi um hönd hennar. Vitnið sagði að fyrst eftir að X hafi sagt þeim frá þessu hafi hún virst í smá sjokki en síðan kvaðst vitnið ekki hafa orðið vör við að þetta hefði haft mikil áhrif á hana. Hafi frekar virst sem henni væri alveg sama. Z minntist þess að hún hefði vaknað einhvers staðar á leiðinni og hafi ökumaðurinn þá líklega verið kominn út úr bílnum. Hafi X þá sagt við sig brosandi að buxnaklaufin hefði verið opin þegar hún vaknaði. Minntist hún þess ekki að X hefði talað um að ökumaðurinn hefði verið að káfa á henni. Sjálf kvaðst vitnið ekki hafa orðið vör við að ökumaðurinn væri eitthvað að strjúka X eða áreita hana með öðrum hætti. Hún kvaðst hafa heyrt í X símleiðis í tvígang eftir þetta en þetta atvik hafi þá ekki borist í tal.

Samkvæmt því sem hér hefur verið rakið er X ein til frásagnar um að ákærði hafi klipið í brjóst hennar, káfað á lærum utan klæða og kynfærum, utan klæða sem innan, og sett hönd hennar á nakinn getnaðarlim sinn, eins og lýst er í ákæru. Sú frásögn Y að X hafi talað um að ákærði hefði „farið inn á sig“ og að hann hefði sett hönd hennar „inn á hann“ verður, með hliðsjón af því hversu óskýr hún er, ekki talin veita þeim staðhæfingum stúlkunnar, sem framangreind verknaðarlýsing ákæru byggist á, þá stoð að á verði byggt við sönnunarfærslu í málinu.

Dómarar hafa skoðað myndbandsupptöku af skýrslu X fyrir dómi. Er það mat dómsins að framburður hennar sé út af fyrir sig ekki ótrúverðugur en nokkur atriði í skýrslu hennar stangast á við vitnisburð þeirra Y og Z og rýra þannig trúverðugleika hennar. Hefur hér áður verið minnst á fullyrðingar X um að hinar stúlkurnar hefðu orðið vitni að kynferðislegri háttsemi ákærða í hennar garð sem ganga þvert á þeirra framburð. Sama marki er brennd lýsing hennar á viðbrögðum þeirra og hins vegar lýsingar þeirra beggja á svipbrigðum hennar þegar þær ræddu saman um meinta kynferðislega háttsemi ákærða á bensínstöðinni í Borgarnesi. Þá er framburður X, um að hún hafi verið „geðveikt hrædd“ við ákærða, í nokkru ósamræmi við lýsingu hinna stúlknanna á hegðun hennar eftir að hún vaknaði.

Þegar framangreint er virt, og þar sem framburður stúlkunnar nýtur takmarkaðs stuðnings í gögnum málsins, verður ekki talið, gegn neitun ákærða, að fram sé komin sönnun, sem ekki verður vefengd með skynsamlegum rökum, um sekt hans. Verður hann því sýknaður af ákæru í máli þessu.

Að fenginni þessari niðurstöðu verður bótakröfu X vísað frá dómi með vísan til 3. mgr. 172. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Sakarkostnaður máls þessa, 367.290 krónur, greiðist úr ríkissjóði, þar með talin réttargæslu- og málsvarnarlaun A-kk-ef C-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 250.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti, og réttargæsluþóknun Á-kvk-ef Ó-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, skipaðs réttargæslumanns X, 70.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Af hálfu ákæruvaldsins var málið flutt af R-kvk-þgf H-kvk-þgf vararíkissaksóknara.

D ó m s o r ð

Ákærði, A, er sýknaður af kröfum ákæruvaldsins.

Bótakröfu X er vísað frá dómi.

Sakarkostnaður máls þessa, 367.290 krónur, greiðist úr ríkissjóði, þar með talin réttargæslu- og málsvarnarlaun A-kk-ef C-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 250.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti, og réttargæsluþóknun Á-kvk-ef Ó-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, skipaðs réttargæslumanns X, 70.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Á-kk-nf M-kk-nf

G-kk-nf S-x-x M-kk-nf

I-kvk-nf E-kvk-nf