E-11/2011

Mál þetta, sem var þingfest 12. janúar sl., var höfðað af T-kk-þgf Á-kk-þgf, kt. 000000-0000, Furugrund 42, Kópavogi, með birtingu stefnu 17. desember 2010 gegn Þ-kk-þgf M. M-kk-þgf, Suðurhvammi 11, Hafnarfirði.

I.

Dómkröfur stefnanda eru að stefnda verði gert að greiða stefnanda 582.410 krónur ásamt 4,5% vöxtum skv. 16. gr. laga nr. 50/1993 af 511.610 krónum frá 21. janúar 2008 til 21. febrúar 2008 og vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. vaxtalaga nr. 38/2001 af 70.800 krónum frá 21. janúar 2008 til 21. febrúar 2009, en með dráttarvöxtum af allri stefnufjárhæðinni samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr., laga nr. 38/2001 frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst stefnandi málskostnaðar að skaðlausu úr hendi stefnda auk virðisaukaskatts á málflutningsþóknun.

Stefndi krafðist þess í greinargerð í fyrsta lagi að málinu yrði vísað frá dómi og til vara að stefndi yrði sýknaður af kröfu stefnanda og til þrautavara að stefnufjárhæðin yrði lækkuð verulega. Þá var í öllum tilvikum krafist málskostnaðar úr hendi stefnanda ásamt virðisaukaskatti. Fór munnlegur málflutningur fram þann 27. apríl sl. um frávísunarkröfu stefnda og var málið tekið til úrskurðar að málflutningi loknum. Við munnlegan flutning um frávísunarkröfuna gerði stefndi þá kröfu að málinu yrði vísað frá dómi að öllu leyti en til vara að hluta.

II.

Stefnandi í máli þessu kveður málsatvik vera þau að stefnandi hafi orðið fyrir líkamsárás þann 22. janúar 2005 af hálfu stefnda á veitingastaðnum Áttunni í Hafnarfirði. Málið hafi verið rannsakað af lögreglunni. Með bréfi lögmanns stefnanda þann 28. febrúar 2005 hafi lögreglunni í Hafnarfirði verið send skaðabótakrafa vegna líkamsárásarinnar fyrir hönd stefnanda, þ.e. krafa vegna þjáninga, miska skv. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 og lögfræðikostnaðar auk virðisaukaskatts. Í bréfinu hafi komið fram að af hálfu stefnanda væri gerður skýr áskilnaður um það að lagðar yrðu fram á síðari stigum málsins breyttar kröfur ef fram kæmi frekara tjón hjá stefnanda. Ákæra hafi verið gefin út á hendur stefnda þann 22. júní 2005 fyrir að hafa skallað stefnanda í andlitið og sparkað í andlit stefnanda þar sem hann lá á gólfinu, með þeim afleiðingum að hann nefbrotnaði og hlaut bólgur í efri vör. Með dómi Héraðsdóms Reykjaness þann 20. desember 2005 hafi stefndi verið dæmdur til refsingar samkvæmt framangreindri ákæru og til að greiða stefnanda 140.200 krónur auk vaxta og dráttarvaxta eins og nánar greini í dómsorði. Hafi þar verið um að ræða 75.000 krónur í miskabætur skv. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, þjáningabætur að fjárhæð kr. 5.200 og lögmannskostnað, auk virðisaukaskatts, að fjárhæð kr. 60.000. Málinu hafi verið áfrýjað til Hæstaréttar sem með dómi, dags. 15. júní 2006, í málinu nr. 37/2006 staðfesti dóm Héraðsdóms Reykjaness. Lögmanni stefnanda eða honum sjálfum hafi ekki verið kynnt sérstaklega niðurstaða Hæstaréttar.

Með matsgerð S-kk-ef S-kk-ef læknis, dags. 19. maí 2006, hafi líkamstjón stefnanda vegna framangreindrar líkamsárásar verið metið samkvæmt ákvæðum skaðabótalaga nr. 50/1993 með síðari breytingum. Sé það niðurstaða matsmannsins að stefnandi hafi vegna líkamsárásarinnar hlotið 100% tímabundna örorku í þrjá mánuði, tímabil þjáningabóta sé metið tveir mánuðir án rúmlegu og miskastig 7 stig. Engin varanleg örorka sé talin hafa hlotist af árásinni. Stöðugleikatímapunktur var metinn 22. mars 2005.

Með bréfi lögmanns stefnanda þann 1. febrúar 2007 til bótanefndar skv. lögum nr. 69/1995 hafi verið gerð krafa um greiðslu skaðabóta vegna líkamsárásarinnar. Með bréfi bótanefndar þann 17. ágúst 2007 var lögmanni stefnanda send ákvörðun nefndarinnar nr. 53/2007, en nefndin hafi hafnað umsókn stefnanda um greiðslu skaðabóta. Vísaði nefndin í þessu tilliti til þess að í 2. mgr. 6. gr. laga nr. 69/1995 kæmi fram að umsókn um bætur skyldi berast bótanefnd innan tveggja ára frá því að brot ætti sér stað. Í 3. mgr. 6. gr. væri að finna undanþáguákvæði frá þessu skilyrði ef veigamikil rök mæltu með því. Byggði nefndin ákvörðun sína um höfnun greiðslu skaðabóta á því að umsókn til nefndarinnar hefði ekki borist innan tveggja ára frá því að árásin átti sér stað. Þá var ekki fallist á að undanþáguákvæði 3. mgr. 6. gr. laga nr. 69/1995 ætti við um umsókn stefnanda.

Vegna ákvörðunar bótanefndar hafi stefnda verið sent bréf þann 21. janúar 2008 þar sem hann hafi verið krafinn um greiðslu skaðabóta vegna líkamsárásarinnar. Hafi annars vegar verið gerð krafa um greiðslu skaðabóta að fjárhæð 140.200 krónur ásamt vöxtum og dráttarvöxtum, sem stefndi hafði verið dæmdur til að greiða stefnanda, en hins vegar hafi verið gerð krafa um greiðslu skaðabóta skv. ákvæðum laga nr. 50/1993 á grundvelli matsgerðar S-kk-ef S-kk-ef læknis, auk vaxta og dráttarvaxta. Þá hafi verið gerð krafa um greiðslu útlagðs kostnaðar vegna matsgerðar og greiðslu lögmannskostnaðar, samtals var krafan að fjárhæð 981.015 krónur. Stefndi hafi greitt upphæð að fjárhæð 235.088 kr. til lögmanns stefnanda þann 22. febrúar 2008, en upphæðin hafi verið til greiðslu þeirrar fjárhæðar sem stefndi var dæmdur til að greiða samkvæmt framangreindum dómum héraðsdóms og Hæstaréttar, auk vaxta og dráttarvaxta af þeirri fjárhæð til 28. janúar 2008. Með innheimtubréfum, þann 1. mars 2008 og 27. mars 2008, hafi stefndi verið krafinn um eftirstöðvar kröfunnar en innheimta reynst árangurslaus. Sé mál þetta því höfðað til greiðslu eftirstöðva skaðabóta og fjártjóns stefnanda vegna líkamsárásar stefnda þann 22. janúar 2005.

III.

Stefnandi byggir á því að stefndi hafi verið dæmdur til refsingar og greiðslu skaðabóta vegna líkamsárásarinnar þann 22. janúar 2005, en háttsemin hafi verið talin varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Greiðsla skaðabóta hafi verið dæmd skv. heimild 3. gr. þágildandi laga um meðferð opinberra mála nr. 19/1991. Byggir stefnandi á því að stefnda beri samkvæmt meginreglum skaðabótaréttar og kröfuréttar sem og ákvæðum skaðabótalaga nr. 50/1993 að bæta stefnanda að fullu það tjón, líkamlegt og fjárhagslegt, sem hann hlaut af árásinni, sbr. 1. og 2. mgr. 1. gr. laganna, þar sem kveðið er á um það að sá sem bótaábyrgð ber á líkamstjóni skuli greiða skaðabætur fyrir atvinnutjón, sjúkrakostnað og annað fjártjón sem af því hlýst og enn fremur þjáningabætur. Þá skuli, ef líkamstjón hefur varanlegar afleiðingar, einnig greiða bætur fyrir miska, sbr. 4. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Í skaðabótakröfu stefnanda til lögreglu hafi verið gerður skýr áskilnaður um það að frekari kröfur yrðu hafðar frammi gegn stefnda kæmi í ljós frekara tjón stefnanda af árásinni sem eðli málsins samkvæmt hafi ekki legið fyrir á þeim tíma sem skaðabótakrafan var send lögreglu.

Stefnandi byggir á því að hann hafi hlotið varanlegt líkamstjón í árásinni sem sýnt hafi verið fram á með matsgerð S-kk-ef S-kk-ef læknis, dags. 19. mars 2006. Þá sé sýnt fram á útlagðan kostnað með reikningum.

Stefnandi byggir á því að lögum nr. 69/1995 um greiðslu ríkissjóðs á bótum til þolenda afbrota hafi verið ætlað að styrkja stöðu brotaþola með þeim hætti að ríkissjóður greiði bætur fyrir líkamstjón og miska vegna tjóns sem leiðir af broti á almennum hegningarlögum nr. 19/1940. Stefnandi byggir á því að bótanefnd skv. lögum nr. 69/1995 hafi hafnað umsókn stefnanda um greiðslu skaðabóta vegna líkamsárásarinnar á þeim grundvelli að umsóknin hafi ekki borist innan þeirra tímatakmarkana sem tilgreind eru í 6. gr. laganna. Hafi hann því ekki fengið fullnustu kröfu sinnar samkvæmt ákvæðum laganna. Þrátt fyrir að það sé ekki tekið fram í ákvörðun nefndarinnar byggir stefnandi á því að umsókn hans hafi að öðru leyti uppfyllt ákvæði laganna til greiðslu bóta, t.d. skilyrði um lágmark kröfufjárhæðar. Megi því gera ráð fyrir að stefnandi hefði fengið fullnustu kröfu sinnar ef hún hefði borist innan tímatakmarkana 6. gr. laganna. Samkvæmt 19. gr. laganna eignist ríkissjóður kröfu brotaþola á hendur tjónvaldi greiði hann bætur samkvæmt lögunum. Þar sem bótanefnd hafi hafnað umsókn stefnanda sé honum nauðsynlegt að beina kröfu sinni beint að stefnda þar sem hann hafi reynt, án fullnægjandi árangurs, að innheimta kröfuna hjá honum.

Stefnandi byggir dómkröfur sínar á því að honum beri fullar skaðabætur úr hendi stefnda vegna líkamstjóns og annars fjártjóns sem hann hlaut af líkamsárásinni 22. janúar 2005. Bætur vegna líkamstjóns taki mið af matsgerð S-kk-ef S-kk-ef, dags. 19. maí 2006, og sé dómkrafa stefnanda byggð á útreikningi á grundvelli ákvæða skaðabótalaga nr. 50/1993, með síðari breytingum. Dómkrafa stefnanda sundurliðast því þannig;

Þjáningabætur: kr. 62.000.-

55 dagar á 1.120 kr. (dagar án rúmlegu)

Varanlegur miski (7 stig): kr. 449.610.-

7% x 6.423.000

Útlagður kostnaður  kr. 70.800.-

Heildarbætur: kr. 582.410.-

Þjáningabætur.

Bætur fyrir þjáningar eru reiknaðar á grundvelli 3. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, sbr. 15. gr. laganna, en í matsgerð kemur fram að tímabil þjáningabóta séu 2 mánuðir eða 60 dagar án rúmlegu. Samkvæmt dómi héraðsdóms og Hæstaréttar hafi stefndi verið dæmdur til að greiða stefnanda þjáningabætur í 5 daga, eða að fjárhæð kr. 5.200. Þar sem stefndi hafi staðið skil á þeirri greiðslu til stefnanda sé sú fjárhæð dregin frá og gerð krafa um greiðslu eftirstandandi þjáningabóta eða 62.000 kr. (60 x 1.120 kr. – 5.200 kr. = 62.000 kr.)

Miskabætur.

Bætur fyrir varanlegan miska eru reiknaðar á grundvelli 4. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, sbr. 15. gr. laganna. Samkvæmt matsgerð S-kk-ef S-kk-ef hafi miski verið metinn til 7 stiga.

Útlagður kostnaður.

Útlagður kostnaður stefnanda er kostnaður vegna matgerðar S-kk-ef S-kk-ef læknis, og byggir á fyrirliggjandi reikningum. Teljist sá kostnaður til annars fjártjóns í skilningi 1. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993.

Vextir og dráttarvextir.

Í máli þessu er gerð krafa um greiðslu vaxta samkvæmt 16. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 vegna miska og þjáninga, þ.e. af kr. 511.510 frá þeim tíma er stefnda var sent innheimtubréf vegna kröfunnar, þ.e. frá 21. janúar 2008 og til 21. febrúar 2008. Gerð er krafa um greiðslu á útlögðum kostnaði skv. 1. mgr. 8. gr. vaxtalaga nr. 38/2001 af kr. 70.800 frá 21. janúar 2008 til 21. febrúar 2008. Krafist er dráttarvaxta af allri dómkröfunni, frá þeim degi til greiðsludags, sbr. 9. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, sbr. 1. mgr. 6. gr. laganna.

Stefnandi vísar til laga nr. 69/1995 um greiðslu ríkissjóðs á bótum til þolenda afbrota, almennra hegningarlaga nr. 19/1940, skaðabótalaga nr. 50/1993 með síðari breytingum og vaxtalaga nr. 38/2001. Um aðild máls vísar stefnandi til III. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, einkum 16. gr. laganna, og um varnarþing er vísað til III. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, einkum 32. gr. Hvað varðar kröfu um málskostnað vísar stefnandi til 129. og 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Krafa um virðisaukaskatt á málflutningsþóknun byggist á ákvæðum laga nr. 50/1988.

Stefnandi telur upp í stefnu eftirfarandi gögn sem hann hyggst leggja fram við þingfestingu málsins: Stefna þessi. Skjalaskrá. Umboð lögmanns, dags. 4. febrúar 2005. Lögregluskýrsla, dags. 23. janúar 2005. Lögregluskýrsla, dags. 7. febrúar 2005. Lögregluskýrsla, dags. 8. febrúar 2005. Lögregluskýrsla, dags. 8. febrúar 2005. Lögregluskýrsla, dags. 28. janúar 2005. Lögregluskýrsla, dags. 4. febrúar 2005. Lögregluskýrsla, dags. 7. febrúar 2005. Lögregluskýrsla, dags. 7. febrúar 2005. Lögregluskýrsla, dags. 16. febrúar 2005. Áverkavottorð, dags. 8. febrúar 2005. Krafa um greiðslu skaðabóta til lögreglu, dags. 28. febrúar 2005. Bréf ríkissaksóknara, dags. 18. janúar 2006. Dómur Héraðsdóms Reykjaness í málinu nr. S-886/2005, dags. 20. desember 2005. Dómur Hæstaréttar Íslands í málinu nr. 37/2006, dags. 15. júní 2006. Matsgerð S-kk-ef S-kk-ef, dags. 19. maí 2006. Bréf til bótanefndar, dags. 1. febrúar 2007. Bréf bótanefndar ásamt ákvörðun nr. 53/2007, dags. 17. ágúst 2007. Bréf til stefnda, dags. 21. janúar 2008. Yfirlit yfir stöðu innheimtumáls, dags. 15. janúar 2008. Innheimtubréf, dags. 21. janúar 2008. Millifærslukvittun, dags. 27. mars 2008. Innheimtubréf, dags. 1. mars 2008. Áminning, dags. 27. mars 2008. Reikningur vegna matsgerðar, dags. 24. maí 2006. Reikningur vegna ritvinnslu, dags. 19. maí 2006. Útprentun úr þjóðskrá, dags. 17. desember 2010.

IV.

Sóknaraðili byggir frávísunarkröfu sína á því að dómur sé bindandi um úrslit sakarefnis milli aðila og þeirra sem koma að lögum í þeirra stað, um þær kröfur sem eru dæmdar þar að efni til, samanber 1. mgr. 116. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þessar réttarverkanir kallist Res judicata og feli í sér að krafa sem dæmd hefur verið að efni til verði ekki borin aftur undir sama eða hliðsettan dóm. Nýju máli um slíka kröfu skuli vísa frá dómi. Af hálfu stefnda er á því byggt að stefnandi sé bundinn af mati héraðsdóms í málinu S-886/2005 fyrir héraðsdómi Reykjaness þann 20. desember 2005 og staðfestur var þann 15. júní 2006 í Hæstarétti í máli nr. 37/2006 um mat á þjáninga- og miskabótum sem afleiðingu hins saknæma verknaðar. Er á því byggt að miskamat samkvæmt 26. gr. í því máli sé á sama grundvelli byggt og miskamat samkvæmt 4. gr. skaðabótalaga. Í ofangreindu máli hafi verið dæmt um þjáningabætur á grundvelli 3. gr. skaðabótalaga og miska á grundvelli 26. gr. sömu laga. Í því máli hafi verið vísað almennt til skaðabótareglna og þar undir sé 4. gr. laganna sem byggt sé á í þessu máli. Því sé búið að dæma um kröfur stefnanda áður.

Frávísunarkrafa er enn fremur á því reist að tölulegur útreikningur dómkröfunnar sé vanreifaður. Í stefnu á bls. 3 og 4 segi að hún grundvallist á ákvæðum skaðabótalaga nr. 50/2003 og matsgerð S-kk-ef S-kk-ef. Sé bótakrafan síðan sundurliðuð nánar og er samtals 582.410 krónur. Þessi krafa, sundurliðun og framsetning, sé ekki í samræmi við innheimtubréf á dskj. 23 þar sem krafið sé bæði um bætur skv. fyrirliggjandi dómi héraðsdóms og samkvæmt matsgerð S-kk-ef S-kk-ef. Krafan sé heldur ekki í samræmi við áminningarbréf á dskj. 26. Þetta ósamræmi, sem ekki sé skýrt í stefnu, leiðir til þess að grundvöllur málsins verði óskýr og í ósamræmi við réttarfarsreglur. Á bls. 4 í stefnu sé í lið 3) fjallað nánar um dómkröfur stefnanda. Sé krafan sundurliðuð í fyrsta lagi í þjáningabætur, 62.000 krónur. Í öðru lagi sé krafist bóta, 449.610 króna, vegna varanlegs miska, 7. stig eða 7% af 6.423.000 krónum án þess að skýra hvernig sú tala er fundin. Loks sé krafið um útlagðan kostnað, 70.800 krónur, sem hluta skaðabótakröfunnar, en slíkur kostnaður, ef á rökum sé reistur, teljist hluti málskostnaðar samkvæmt íslenskum rétti. Málatilbúnaður stefnanda sé vanreifaður að þessu leyti og uppfylli ekki skilyrði d-liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991.

Þá uppfylli málatilbúnaður varnaraðila ekki g- og h-lið 80. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991, né 95. gr. sömu laga. Ekki séu tilgreind í stefnu helstu gögn sem stefnandi ætli að leggja fram til sönnunar í máli sínu, né séu tilgreindir þeir sem leiða eigi sem vitni í málinu. Þá hafi öll gögn ekki verið lögð fram við þingfestingu málsins sem stefnandi byggir málatilbúnað sinn á en öflun sýnilegra sönnunargagna hafi verið lýst lokið í þinghaldi þann 3. mars 2011.

Þá sé kröfugerð stefnanda að því er varðar vexti vanreifuð. Ekki sé skýrt hvort og hvaða áhrif greiðsla stefnda á dæmdri skaðabótakröfu samkvæmt fyrirliggjandi dómum hafi á kröfu stefnanda. Að þessu leyti sé stefna ekki í samræmi við þær kröfur sem fram koma í 80. gr. eml. 91/1991 einkum d- og e-lið.

Sóknaraðili mótmælir atvikalýsingu stefnanda um frekari fjártjón hans sem rangri og ósannaðri.

V.

Varnaraðili krefst þess að frávísunarkröfu sóknaraðila verði hafnað auk þess sem hann krefst málskostnaðar úr hendi sóknaraðila. Byggir varnaraðili á því að ekki hafi áður verið dæmt um bótakröfu stefnanda á grundvelli 4. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Í greinargerð fyrir lögreglu hafi verið gerður áskilnaður um frekari kröfur sem nú séu reistar á nýjum gögnum. Ekki hafi verið dæmt um varanlegan miska áður og því sé ekki um res judicata áhrif að ræða. Í stefnu sé gerð krafa um þjáningabætur samkvæmt matsgerð sem ekki hafi legið fyrir í sakamálinu. Ekki hafi legið fyrir mat á varanlegum miska þegar dómur gekk í sakamálinu. Þá hafi ekki verið hægt að koma að nýjum kröfum í sakamálinu nema með samþykki ákærða. Svo hafi ekki verið. Varnaraðili byggir á því að 4. gr. skaðabótalaga komi til viðbótar 26. gr. laganna um ófjárhagslegt tjón. Þá sé vanreifun í stefnu mótmælt. Málsástæður séu byggðar á matsgerðinni. Þá sé ekki verið að krefja um þjáningabætur sem dæmdar hafi verið í sakamálinu. Ljóst sé í stefnu af matsgerðinni að þjáningabætur séu ákvarðaðar í 60 daga en í stefnu sé gerð krafa um 55 daga þar sem áður sé dæmt um 5 daga í þjáningabætur. Þá mótmælir varnaraðili að útlagður kostnaður sé vanreifaður. Um sé að ræða kostnað við öflun sönnunargagna og sé því hluti af tjóni hans, sbr. 1. gr. laga nr. 50/1993

VI.

Res judicata.

Sóknaraðili byggir frávísunarkröfu sína í fyrsta lagi á 2. mgr. 116. gr. laga nr. 91/1991, þar sem þegar hafi verið dæmt um kröfu varnaraðila í öðru máli. Verði sú krafa ekki tekin til greina krefst hann frávísunar að hluta þar sem þegar hafi verið dæmdar þjáningabætur í sakamáli gegn sóknaraðila með vísan til 2. mgr. 116. gr. eml.

Þann 20. desember 2005 var sóknaraðili máls þessa dæmdur til refsingar fyrir brot gegn 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga og til greiðslu skaðabóta til handa varnaraðila máls þessa að fjárhæð 140.200 krónur. Í ákæruskjali var einkaréttarkrafan orðuð þannig að gerð var krafa um að ákærði greiddi brotaþola skaðabætur að fjárhæð 458.684 krónur ásamt vöxtum frá 22. janúar 2005. Þá var gerð krafa um greiðslu á kostnaði vegna aðstoðar lögmanns við að halda bótakröfunni fram fyrir dómi. Í umfjöllun í dómi héraðsdóms um bótakröfuna í því máli segir að gerð sé krafa um þjáningabætur í 90 daga og nemi sá kröfuliður 90.090 krónum. Þá var krafist miskabóta að fjárhæð 300.000 krónur auk þess sem gerð var krafa um greiðslu á kostnaði vegna aðstoðar lögmanns við að halda bótakröfunni uppi að fjárhæð 68.594 krónur. Þá segir að fullnægt sé skilyrðum til að dæma ákærða til að greiða varnaraðila miskabætur á grundvelli a-liðar 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, sbr. 13. gr. laga nr. 37/1999. Voru miskabæturnar ákveðnar 75.000 krónur. Þá er rökstuðningur fyrir niðurstöðunni um þjáningabætur en þar segir að samkvæmt framlögðu læknisvottorði hafi varnaraðili fjórum sinnum leitað á slysadeild vegna nefbrots á tímabilinu 23. til 27. janúar 2005 en við síðustu komu hans þangað hafi nefið verið rétt. „Þyki á grundvelli þessa mega taka til greina kröfu T-kk-ef um þjáningabætur fyrir þetta 5 daga tímabil og þá þannig að hann hafi verið veikur án þess að vera rúmfastur. Krafa T-kk-ef um frekari þjáningabætur styðst hins vegar ekki við viðhlítandi gögn og er henni því hafnað.“ Voru varnaraðila á grundvelli þessa rökstuðnings dæmdar þjáningabætur fyrir 5 daga, 5.200 krónur samtals. Þá voru varnaraðila dæmdar bætur fyrir útlagðan kostnað með vísan til 4. mgr. 172. gr. laga um meðferð opinberra mála, 60.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Sóknaraðili byggir á því að þegar sé búið að dæma hann til greiðslu skaðabóta, á grundvelli 3. og 26. gr. skaðabótalaga en í upphaflegu kröfubréfi varnaraðila hafi verið vísað til almennra reglna skaðabótalaga nr. 50/1993 og óskráðra reglna skaðabótaréttarins um greiðslu bóta fyrir ólögmæta og saknæma háttsemi. Í þeirri kröfugerð hafi m.a. falist vísan til 4. gr. skaðabótalaga sem nú sé byggt á. Því sé þegar búið að dæma sóknaraðila til greiðslu þjáninga- og miskabóta í sakamálinu og verði ekki dæmt um þá kröfu aftur. Því beri að vísa máli þessu frá dómi í heild sinni með vísan til 2. mgr. 116. gr. laga nr. 91/1991.

Varnaraðili byggir kröfugerð sína um þjáningabætur á 3. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 og miskabætur á 4. gr. sömu laga. Þá byggir hann kröfu sína um greiðslu útlags kostnaðar við öflun matsgerðar á 1. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993.

Með matsgerð, undirritaðri þann 19. maí 2006 af S-kk-þgf S-kk-þgf lækni, kemur fram að hann hafi metið varanlega örorku, tímabundna örorku, miskastig, tímabil þjáningabóta og stöðugleika skv. 1. mgr. 2. gr. laga nr. 37/1999. Kemur fram í niðurstöðum matsins að varanleg örorka sé engin, tímabundin örorka teljist vera 100% í þrjár vikur, miskastig teljist vera 7 stig, tímabil þjáningabóta tveir mánuðir og þar af engin rúmlega og stöðugleikapunktur er sagður vera 22. mars 2005. Ofangreind matsgerð lá ekki fyrir þegar dómur gekk í sakamálinu 20. desember 2005.

Verður ekki tekið undir þá málsástæðu sóknaraðila að þegar hafi verið dæmt um sama efni í dómi héraðsdóms þann 20. desember 2005. Í sakamálinu lá einungis fyrir vottorð læknis um komur varnaraðila á slysadeild og voru þjáningabætur dæmdar á grundvelli þess vottorðs. Þá voru miskabætur dæmdar að álitum á grundvelli 26. gr. skaðabótalaga. Kröfugerð varnaraðila í máli þessu byggir á nýjum gögnum sem grundvallast á matsgerð sem ekki lá fyrir við sakamálið. Ekki er tekið undir þá málsástæðu sóknaraðila að með vísan til almennra reglna skaðabótalaga í kröfubréfi varnaraðila til lögreglu við rannsókn málsins, og sem lagt var fram í sakamálinu, hafi varnaraðili girt fyrir að byggja málsókn að nýju á 4. gr. skaðabótalaga, enda var ekki vikið að henni í forsendum sakamálsins en ekki var tekið efnislega á bótakröfu varnaraðila í Hæstarétti með vísan til 2. mgr. 151. gr. laga nr. 19/1991. Verður því að hafna kröfum sóknaraðila um að vísa máli þessu í heild sinni eða hluta frá dómi á grundvelli 2. mgr. 116. gr. laga nr. 91/1991.

Vanreifun.

Sóknaraðili byggir frávísunarkröfu sína í öðru lagi á vanreifun málsins í stefnu. Í stefnu séu fjárhæðir ekki útskýrðar, ekki sé getið í stefnu hver helstu gögn séu til sönnunar né þau lögð fram og þeir sem leiða eigi fram við aðalmeðferð málsins séu ekki tilgreindir, sbr. d-, g- og h-lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991. Þá hafi stefnandi ekki uppfyllt 95. gr. sömu laga. Fyrir liggi að matsmaðurinn S-kk-nf S-kk-nf hafi haft gögn undir höndum sem ekki séu lögð fram í máli þessu og því sé ekki hægt að leggja efnisdóm á kröfu stefnanda eins og málatilbúnaður hans er. Þá hafi stefnandi ekki lagt matsgerðina fram er sakamálið var tekið fyrir í Hæstarétti en hún hefði verið fram komin fyrir þann tíma. Miskabótakrafan sé vanreifuð. Miska sé krafist að 7 stigum en engin málsástæða sé í stefnu sem lúti að miskastigi 7. Þá sé í matsgerðinni frá S-kk-þgf vikið að fyrra slysi sem stefnandi hafi lent í en engin grein gerð fyrir því í stefnu né gögnum málsins. Þá sé í kröfugerð stefnanda gerð krafa um útlagðan kostnað en hann eigi að falla undir málskostnað. Þá sé ósamræmi á milli kröfugerðar í stefnu og innheimtubréfa sem áður hafi verið send sóknaraðila.

Kröfugerð varnaraðila lýtur að greiðslu þjáningarbóta í 55 daga á 1.120 krónur eða samtals 62.000 krónur. Undir liðnum „þjáningabætur“ í stefnu er kröfuliður þessi útskýrður. Er ekki tekið undir það með sóknaraðila að krafan sé vanreifuð að neinu leyti. Þá lítur kröfugerðin að varanlegum miska að 7 stigum. Er fjárhæðin reiknuð 7% af 6.423.000 krónum eða 449.610 krónur. Undir liðnum „Miskabætur“ er tekið fram að varanlegur miski sé reiknaður á grundvelli 4. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, sbr. 15. gr. laganna, og vísað til matsgerðar S-kk-ef S-kk-ef um miskastigið. Verður tekið undir það með sóknaraðila að ekki eru neinar skýringar í stefnu né útreikningur á þessum kröfulið, en hins vegar liggur fyrir að í 2. mgr. 4. gr. skaðabótalaga kemur fram út frá hvaða fjárhæðum skuli reikna miska. Má sóknaraðila vera það ljóst og er þessi vankantur í stefnu ekki svo mikill að eigi að varða frávísun málsins frá dómi. Ekki verður heldur séð að þessi vankantur hafi komið að sök við varnir sóknaraðila.

Þá mótmælir sóknaraðili því að útlagður kostnaður að fjárhæð 70.800 krónur geti verið liður í skaðabótakröfu varnaraðila þar sem útlagður kostnaður við rekstur máls skuli falla undir málskostnað. Varnaraðili vísar varðandi þennan kröfulið, sem er kostnaður vegna öflunar matsgerðar, til 1. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 þar sem tiltekið er að annað fjártjón skuli bætt samkvæmt lögunum. Í greinargerð með frumvarpinu segir að með orðunum „annað fjártjón“ í 1. mgr. 1. gr. sé átt við útgjöld sem falla á tjónþola strax eða fljótlega eftir að tjónsatvik bar að höndum en erfitt sé að færa sönnur á, t.d. með því að leggja fram reikninga. Ákvæðið um bætur fyrir „annað fjártjón“ sé einnig sett til þess að veita svigrúm til þess að ákvarða bætur fyrir tjón sem ekki telst til sjúkrakostnaðar í þröngri merkingu þess orðs. Fær þetta stoð í 4. mgr. 172. gr. þágildandi laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Þá er ekki tekið undir þá málsástæðu sóknaraðila að það varði frávísun málsins að stefnufjárhæð sé ekki í samræmi við innheimtubréf sem send voru fyrir málshöfðunina né að nauðsyn hafi verið að skýra það sérstaklega út í stefnu í hverju sá mismunur fælist. Verður kröfu sóknaraðila um að vísa beri málinu frá, þar sem skilyrðum d-liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 séu ekki uppfyllt, því hafnað.

Í stefnu er talinn upp nokkur fjöldi gagna sem málatilbúnaður varnaraðila byggir á, auk þess sem skjalaskrá var lögð fram við þingfestingu málsins. Málsforræðið er í hendi varnaraðila og breytir engu þar um þótt sóknaraðili telji að honum beri að leggja fram frekari gögn máli sínu til upplýsingar. Að þessu leyti uppfyllir stefnan skilyrði g-liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991. Er það ekki fortakslaus skylda að leggja fram öll þau gögn við þingfestingu máls, sem stefnandi ætlar að byggja mál sitt á, samanber 2. mgr. 95. gr. laga nr. 91/1991 og 5. mgr. 102. gr. sömu laga.

Sóknaraðili krefst frávísunar á máli þessu frá dómi þar sem skilyrðum h-liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 séu ekki uppfyllt. Að engu sé getið í stefnu hvaða vitni eigi að leiða við aðalmeðferð málsins. Í stefnu er áskilinn réttur til að kalla aðila og vitni til skýrslutöku fyrir dómi. Verður að telja að áskilnaður varnaraðila uppfylli skilyrði þessa ákvæðis, m.a. með hliðsjón af áralangri framkvæmd, að lögmenn tilkynni dóminum með hæfilegum fyrirvara fyrir aðalmeðferð hvaða vitni verða leidd, um hvað þau eigi að vitna og hvenær þau verði leidd fyrir dóminn. Verður frávísunarkröfu sóknaraðila því hafnað að þessu leyti.

Að lokum byggir sóknaraðili frávísunarkröfu sína á því að varnaraðila hefði borið að koma ýtrustu kröfum að fyrir Hæstarétti þegar hann fjallaði um mál sóknaraðila, en dómur hafi verið kveðinn upp fyrr en 15. júní 2006. Matsgerðin hafi legið fyrir þann 19. maí 2006 og því hefði varnaraðila borið að koma þeim gögnum að í málinu. Ekki verður tekið undir það með sóknaraðila að það varði varnaraðila réttarspjöllum að hafa ekki komið matsgerðinni og ýtrustu kröfum samkvæmt henni að fyrir Hæstarétti. Sóknaraðili hefur ekki sýnt fram á að hann hefði samþykkt auknar kröfur varnaraðila fyrir Hæstarétti eða að honum hafi verið kleift að gera hærri kröfur þar en gerðar voru fyrir héraðsdómi við meðferð sakamálsins. Auk þess var niðurstöðu héraðsdóms um bótakröfu varnaraðila ekki getið í áfrýjunarstefnu né tilkynningu sóknaraðila til Hæstaréttar og var því ekki fjallað um hana fyrir Hæstarétti. Verður málinu ekki vísað frá dómi af þessari málsástæðu.

Að öllu ofangreindu virtu verður kröfu sóknaraðila um að máli þessu verði vísað frá dómi, að öllu leyti eða hluta, hafnað.

Rétt þykir að málskostnaður bíði efnisdóms í máli þessu.

Á-kvk-nf G-kvk-nf héraðsdómari kveður upp þennan úrskurð.

ú r s k u r ð a r o r ð :

Hafnað er kröfu sóknaraðila um að vísa máli þessu frá dómi.

Málskostnaður bíður efnisúrlausnar málsins.

Á-kvk-nf G-kvk-nf

Rétt endurrit staðfestir

Héraðsdómur Reykjaness 18.5. 2011.