S-52/2007

Mál þetta, sem var dómtekið 4. júlí sl., höfðaði sýslumaðurinn á Ísafirði þann 4. maí sl. gegn G-kk-þgf I-kk-þgf I-kk-þgf, kt. ..... , Sunnuholti 4, Ísafirði,

„fyrir eftirtaldar líkamsárásir framdar á árinu 2006:

1) Fimmtudaginn 3. ágúst, að Hnífsdalsvegi 10, Hnífsdal, skallað og slegið Á-kk-þf G-kk-þf Á-kk-þf, kt. ......, í andlitið, með þeim afleiðingum að hann hlaut mar á nefi og umhverfis vinstra auga.

2) Aðfaranótt laugardagsins 16. september, að Austurvegi 1, Ísafirði, skallað og slegið I-kk-þf T-kk-þf J-kk-þf, kt. ....., í andlitið, með þeim afleiðingum að hann hlaut mar umhverfis vinstra auga með undirliggjandi vefjablæðingum í vinstri augnlokum.

Teljast brot þessi varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20/1981 og 110. gr. laga nr. 82/1988.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu sakarkostnaðar.“

Ákærði játar sök samkvæmt fyrri lið ákæru, en krefst sýknu af sakargiftum í síðari lið hennar.

I.

Þann 16. september 2006, skömmu eftir hádegi, kom I-kk-nf T-kk-nf J-kk-nf á lögreglustöð og kærði líkamsárás. Hann greindi lögreglu svo frá að hann hefði verið gestkomandi í gleðskap að Austurvegi 1, Ísafirði nóttina áður, eftir að skemmtistöðum var lokað. Hann hefði verið að fara úr stofu á leið á salerni er hann hitti ákærða í anddyri. Ákærði hefði byrjað að reyna að espa hann og kallað hann ræfilslegan og aumingja. Síðan hefði ákærði ýtt sér í átt að stofunni og í framhaldi af því „skallað“ sig og slegið sig. Ó-kk-nf G-kk-nf R-kk-nf hefði komið aftan að sér og haldið höndum sínum föstum aftan við bak, meðan ákærði hefði haldið áfram að slá sig í andlitið. Síðan hefði hann hætt og Ó-kk-nf G-kk-nf sleppt. Hinn síðarnefndi hefði farið inn í stofu en ákærði leitað sátta og beðið sig að kæra ekki, því að hann mætti ekki við því. Kvaðst I-kk-nf T-kk-nf loks hafa tekið í hönd ákærða til að losna við hann og sagst ekki myndu kæra hann. Þá hefði ákærði farið inn í stofu og sest hjá Ó-kk-þgf. I-kk-nf T-kk-nf kvaðst hafa farið inn í stofu sjálfur, dvalið í veislunni í um 25 mínútur en þá yfirgefið hana. Þá hefðu þeir ákærði og Ó-kk-nf G-kk-nf verið farnir fyrir u.þ.b. 10 mínútum.

Í skýrslu lögreglu er þess getið að vinstra auga I-kk-ef T-kk-ef hafi verið mikið bólgið og sokkið og er sú lýsing í góðu samræmi við ljósmynd sem lögregla tók og liggur frammi í málinu. Honum var bent á að fara á sjúkrahús og fá vottorð um áverkann. Liggur vottorðið frammi í málinu og er því lýst þar að mar hafi verið umhverfis vinstra auga með undirliggjandi vefjablæðingu í vinstri augnlokum svo efra augnlokið hafi verið blóðhlaupið og loki vinstra auga. Augað sjálft hafi verið eðlilegt. Við skoðun á heilataugum hafi vaknað grunur um skerta starfsemi annars meginstofns 5. heilataugar vinstra megin, með afleiddum dofa yfir vinstra efra kjálkabeini. Þá hafi einnig verið spurning um væga máttminnkun sem gæti samsvarað áverka á neðri greinum 7. heilataugar vinstra megin. Rispur hafi verið á hálsi eftir hálskeðju hægra megin á mótum háls og hægri axlar. Í lok vottorðs segir að talið sé ólíklegt að varanlegt líkamlegt tjón leiði af völdum líkamsárásar sem I-kk-nf T-kk-nf hafi greint frá.

II.

Við rannsókn málsins, hvað varðar háttsemi sem ákærða er gefin að sök í síðari ákærulið, voru ákærði og Ó-kk-nf G-kk-nf yfirheyrðir sem sakborningar. Þá voru yfirheyrð þrjú vitni og lögregla ræddi við fimm möguleg vitni símleiðis. Ekki þykir ástæða til að rekja sérstaklega efni þessara skýrslna, umfram það sem gert verður síðar í þessum kafla.

Ákærði segir svo frá hér fyrir dómi að þeir I-kk-nf T-kk-nf hafi ýst eitthvað á og því lokið með því að Ó-kk-nf G-kk-nf hafi tekið I-kk-þf T-kk-þf eitthvað í burtu. Um tildrög þess segir hann að hann hafi staðið við vegg milli salernis og eldhúss og I-kk-nf T-kk-nf gengið til sín, þeir farið að rífast og síðan ýtast á. Hafi I-kk-nf T-kk-nf m.a. spurt hvort ákærði þyrði í sig. Hann hafi verið að reyna að ná hálstaki á I-kk-þgf T-kk-þgf þegar Ó-kk-nf G-kk-nf hafi tekið hann frá. Ákærði kveðst þá hafa sest inn í stofu. Ákærði kveðst hafa verið búinn að drekka nokkra bjóra en ekki verið verulega ölvaður.

Vitnið I-kk-nf T-kk-nf J-kk-nf ber hér fyrir dómi að hafa verið mjög ölvaður þessa nótt. Hann hafi verið á leið á salerni og farið að tala við ákærða. Hann muni ekki um hvað var talað. Hann muni ekki að hafa slegið til ákærða. Ákærði hafi slegið sig. Leikurinn hafi borist inn í stofuna. Þar hafi annar maður haldið sér og ákærði slegið sig. Þessu hafi síðan lokið. Hann hafi dvalið þarna í um hálfa klukkustund en þá yfirgefið samkvæmið.

Vitnið Ó-kk-nf G-kk-nf R-kk-nf ber að ákærði og I-kk-nf T-kk-nf hafi verið að ýtast eitthvað á. Hann hafi tekið um I-kk-þf T-kk-þf og fært hann frá. Hafi ýtingum þeirra ákærða lokið með því.

Vitnið K-kk-nf K-kk-nf P-kk-nf skýrir svo frá fyrir dómi að hann hafi setið við borð og séð á ganginum einhverjar ýtingar, en Ó-kk-nf G-kk-nf hafi stöðvað þær og þeim þar með lokið. Þetta vitni bar fyrir lögreglu samkvæmt lögregluskýrslu um framburð hans, að hafa séð ákærða kýla eða skalla I-kk-þf T-kk-þf. Er þetta var borið undir vitnið, kvaðst það ekki hafa sagt þetta, a.m.k. ekki beint, en hugsanlega verið að hafa eitthvað eftir öðrum. Sagði vitnið ekki um að ræða sína frásögn. Vitnið kannaðist við að hafa undirritað skýrsluna, en yfirleitt ekki lesa slíkar skýrslur yfir, því að hann sé hálf lesblindur og eigi erfitt með lestur. Spurður hvers vegna hann hefði ekki óskað eftir að skýrslan yrði lesin fyrir sig kvaðst hann ekki hafa viljað leggjast svo lágt. Varð ekki annað skilið á vitninu en að yfirheyranda og votti að undirritun hefði ekki getað orðið ljóst að hann ætti örðugt með að lesa skýrslu sína yfir áður en hann staðfesti hana. Staðhæfir vitnið að framburður sinn hafi misskilist eins og hann er hafður eftir í skýrslunni.

Nánar spurður um „ýtingar“ lýsti vitnið þeim svo að menn hefðu tekið hvor í annan og öskrað eitthvað.

Vitnið V-kk-nf Ö-kk-nf P-kk-nf kveðst hafa verið inni í svefnherbergi þegar atvik eigi að hafa gerst, og ekki geta borið neitt um þau.

Vitnið B-kk-nf P-kk-nf H-kk-nf bar að hafa verið í þessum gleðskap, en hljóti að hafa verið farinn þegar atvik eigi að hafa gerst. Hann kveðst ekki muna hvenær hann yfirgaf samkvæmið, en hann hafi ekki orðið vitni að meintri árás.

Vitnið A-kvk-nf J-kvk-nf A-kvk-nf kveðst hafa verið í gleðskapnum, en verið undir áfengisáhrifum og auk þess hafi athygli sín beinst að öðru en hugsanlegum átökum. Helst minnti hana að einhver hefði dottið á sófa og eitthvert rifrildi hafi verið inni á gangi. Lögregla ræddi við þetta vitni 27. október 2006, símleiðis. Segir í skýrslu um símtalið að hún hafi séð ákærða slá I-kk-þf T-kk-þf í andlitið. Vitnið kveðst ekki kunna skýringu á þessu misræmi. Hún tók fram að hún hefði hitt I-kk-þf T-kk-þf með glóðarauga og hann hafi þá sagst hafa verið sleginn.

S-kk-nf B-kk-nf rannsóknarlögreglumaður var kallaður fyrir dóm til skýrslugjafar. Staðfesti hann að hafa skráð framburð K-kk-ef K-kk-ef eins og hann hljóðaði. Hefði það vitni lesið skýrsluna og staðfest hana. Minntist S-kk-nf þess ekki að komið hefði fram að K-kk-nf K-kk-nf ætti erfitt með lestur og kveðst ekki hafa áttað sig á því að svo gæti verið.

Vitnið I-kk-nf T-kk-nf J-kk-nf ber hér fyrir dómi að hafa verið mjög ölvaður þessa nótt. Hann hafi verið á leið á salerni og farið að tala við ákærða. Hann muni ekki um hvað var talað. Hann muni ekki að hafa slegið til ákærða. Ákærði hafi slegið sig. Leikurinn hafi borist inn í stofuna. Þar hafi annar maður haldið sér og ákærði slegið sig. Þessu hafi síðan lokið. Hann hafi dvalið þarna í um hálfa klukkustund en þá yfirgefið samkvæmið.

IV.

Með játningu ákærða, sem ekki er ástæða til að efa að sé sannleikanum samkvæmt er nægilega sannað að hann hafi framið brot sem honum er gefið að sök í fyrri lið ákæru og þar er rétt heimfært til refsiákvæðis.

Hér að framan er rakinn framburður vitnanna K-kk-ef K-kk-ef P-kk-ef og Ö-kvk-ef J-kvk-ef A-kvk-ef hér fyrir dómi og skýrslur lögreglu um frásögn þeirra á rannsóknarstigi málsins. Misræmi, sem verulegt er, er hugsanlegt að skýrist af því að þau hafi haft eftir sögusagnir við lögreglu, en lögregla skilið svo að þau væru að lýsa atvikum af eigin raun. Verður þetta ekki prófað, þar sem ekki er unnt að yfirfara spurningar lögreglunnar og svör vitnanna eins og þau hljóðuðu orðrétt. Verður að telja varhugavert að slá því föstu að vitnin skýri ósatt frá hér fyrir dómi. Verður því að miða við framburð þeirra hér fyrir dómi, en ekki verður ráðið af honum að ákærði hafi slegið I-kk-þf T-kk-þf. Engin önnur vitni bera í þá veru, nema I-kk-nf T-kk-nf, sem sakar ákærða um að hafa valdið glóðarauga sem áður er lýst. Hann var mjög ölvaður. Gegn eindreginni neitun ákærða þykir varhugavert að telja nægilega sannað með framburði hans eins að ákærði hafi valdið þessum áverka í þeim „ýtingum“, sem ákærði kannast við að orðið hafi milli þeirra. Ber því að sýkna ákærða af sakargiftum í síðari lið ákærunnar.

V.

Ákærði sætti þann 1. júní 2005 sekt samkvæmt viðurlagaákvörðun fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga. Þann 8. september 2006 var hann dæmdur í tveggja mánaða fangelsi, skilorðsbundið í tvö ár, fyrir brot gegn 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga. Brot það sem ákærði er hér sakfelldur fyrir framdi hann áður en sá dómur var kveðinn upp. Ber því að taka upp skilorðsbundna refsingu samkvæmt honum og dæma ákærða refsingu í einu lagi, samkvæmt 78. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 60. gr. sömu laga, sbr. 7. gr. laga nr. 22/1955. Ákveðst hún fangelsi í þrjá mánuði, en rétt þykir að skilorðsbinda hana eins og nánar greinir í dómsorði.

Ákærði greiði 15.400 krónur í sakarkostnað sem er kostnaður á rannsóknarstigi vegna brots sem greinir í fyrri lið ákæru. Annar sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þ.m.t málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, H-kk-ef I-kk-ef hrl., sem ákveðast eins og greinir í dómsorði að virðisaukaskatti meðtöldum. Ferðakostnaður greiðist þeim til viðbótar samkvæmt reikningum. Við ákvörðun málsvarnarlauna er litið til þess að aðalmeðferð málsins var háð í tvennu lagi vegna þess að tjónþoli gegndi ekki kvaðningu um að koma fyrir dóm og varð verjandinn af þeim sökum að verja tvöfalt meiri tíma til hennar en ella.

Dóm þennan kveður upp E-kk-nf S-kk-nf dómstjóri. Dómsuppsaga hefur dregist nokkuð vegna anna dómara.

Dómsorð:

Ákærði, G-kk-nf I-kk-nf I-kk-nf, sæti fangelsi í þrjá mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún falla niður að liðnum þremur árum frá uppsögu þessa dóms að telja, haldi hann almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði 15.400 krónur í sakarkostnað. Annar sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þ.m.t. málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, H-kk-ef I-kk-ef hrl., 199.200 krónur.

E-kk-nf S-kk-nf