E-565/2014

Mál þetta, sem dómtekið var 6. desember 2016, var höfðað 19. desember 2013 af Íslandsbanka hf., Kirkjusandi 2 í Reykjavík á hendur K-kk-þgf H-kk-þgf, Fjörugranda 4 í Reykjavík til greiðslu skuldar.

Endanlegar dómkröfur stefnanda eru þær að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnanda skuld að fjárhæð 48.642.302 krónur, ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 3. mgr. 5. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. III. kafla vaxtalaga nr. 38/2001 frá 7. janúar 2013 til greiðsludags, að frádregnum innborgunum inn á skuldina, 19.992.874 krónum þann 3. september 2015 og 14.693.993 krónum þann 11. nóvember 2015, sem dragast frá skuldinni miðað við stöðu hennar á innborgunardögum. Þá er krafist málskostnaðar að mati dómsins, auk virðisaukaskatts af málflutningsþóknun.

Endanlegar kröfur stefnda eru aðallega þær að hann verði sýknaður af öllum kröfum stefnanda og að stefnda verði tildæmdur málskostnaður úr hendi stefnanda að skaðlausu að mati réttarins. Til vara er þess krafist að stefnukröfur verði lækkaðar verulega að mati réttarins og að hvor aðili um sig beri sinn kostnað af málinu.

Í greinargerð sinni krafðist stefndi aðallega þess að málinu yrði vísað frá dómi en þeirri kröfu var hafnað með úrskurði dómsins 17. september 2015. Meðferð málsins hefur ítrekað verið frestað að beiðni aðila vegna sáttaumleitana en þær hafa ekki borið þann árangur sem að var stefnt.

Yfirlit málsatvika og ágreiningsefna

Stefndi stofnaði tékkareikning nr. 70859 við útibú stefnanda (áður BYR) 18. desember 2007. Reikningnum var lokað 30. nóvember 2012 og námu þá innistæðulausar færslur á reikninginn 48.642.302 krónum. Stefnandi höfðar mál þetta til innheimtu eftirstöðva skuldarinnar, en stefndi hefur greitt inn á skuldina í tvígang eftir höfðun málsins, 19.992.874 krónur þann 3. september 2015 og 14.693.993 krónur þann 11. nóvember 2015.

Stefndi lýsir málavöxtum svo að hann hafi ásamt systur sinni staðið að lóðaumsókn hjá Reykjavíkurborg í þeim tilgangi að reisa íbúðarhús til eigin nota fyrir þau systkini bæði eða eftir atvikum annað hvort þeirra. Systir stefnda hafi á árinu 2006 fengið úthlutað lóðinni nr. 8 við Lambasel í Reykjavík og hafi þau systkini hafist handa við undirbúning framkvæmda á lóðinni, m.a. með ráðningu hönnuða, þ. á m. arkitekts. Stefndi hafi verið í fyrirsvari við uppbyggingu á lóðinni og hafi séð um að ráða iðnaðarmenn og verktaka til verksins og hafi haft á hendi öll fjármál er tengdust húsbyggingunni. Til fjármögnunar hafi þau systkin lagt fram eigin fé, auk þess sem stefndi hafi síðla árs 2007 leitað til Byrs Sparisjóðs (áður sparisjóður Vélstjóra) um fjárhagslega fyrirgreiðslu. Stefndi hafi fengið lán hjá sparisjóðnum með veði í eigin íbúðarhúsnæði og fengið lánað veð hjá föður þeirra systkina, til frekari tryggingar. Þá hafi sparisjóðurinn fengið þinglýst tryggingarbréfi á fasteignina nr. 8 við Lambasel til tryggingar fyrirgreiðslu sinni, m.a. vegna þess yfirdráttar sem mál þetta lúti að. Náðst hafi að reisa hús á lóðinni, en stefndi kveður framkvæmdir hafa stöðvast m.a. vegna hruns á fjármála- og fasteignamarkaði síðari hluta árs 2008. Á árinu 2013 hafi kvaðir á lóðinni verið felldar niður sem skapað hafi möguleika á því að ráðstafa eigninni, eftir atvikum til uppgreiðslu og/eða uppgjörs vegna þeirrar fjárhagslegu fyrirgreiðslu sem fengin hafði verið vegna byggingar á lóðinni. Þegar lóðarleigusamningur hafi verið gerður 14. febrúar 2014, hafi stefndi og systir hans verið orðin afhuga því að ljúka við byggingu á lóðinni til þess að nýta eignina sjálf.

Stefndi kveður samkomulag sitt við Byr Sparisjóð um fjárhagslega fyrirgreiðslu hafa verið það að stefndi hefði fulla heimild til þess að greiða fyrir kostnað við uppbyggingu á lóðinni með því að nýta yfirdráttarheimild á reikningnum sem mál þetta snýst um. Enginn skriflegur samningur hafi verið gerður um kjör eða skilmála vegna heimildarinnar, en fullt samkomulag hafi verið um að stefndi mætti nýta hana þar til að af útgáfu lóðarleigusamnings gæti orðið. Þá hafi átt að gefa út skuldabréf með fyrsta veðrétti í fasteigninni sem skyldi taka til allrar þeirrar fjárhagslegu fyrirgreiðslu sem þau systkin hefðu fengið hjá Sparisjóðnum vegna framkvæmdanna. Stefndi kveður ekki hafa verið rætt um vexti eða vaxtakjör á yfirdrættinum og hafi hann verið í þeirri trú að ef til þess kæmi að greiða þyrfti vexti af yfirdrættinum þá skyldu þeir vextir vera þeir sömu og yrðu á veðskuldabréfinu sem kæmi til uppgjörs.

Ágreiningur aðila snýst í meginatriðum um það hvaða kjör skuli gilda um yfirdráttarskuld stefnda. Stefnandi reiknar yfirdráttarvexti af skuldinni samkvæmt vaxtatöflu sinni á hverjum tíma, að frátöldu tímabilinu frá 21. nóvember 2010 til 20. september 2011, en á því tímabili reiknaði stefnandi enga vexti á skuldina. Stefndi vill miða við lægri vexti og láta fasteignina mæta þeim fjárhagslegu skuldbindingum sem til hafi verið stofnað vegna hennar.

Stefndi kom fyrir dóminn og gaf skýrslu við aðalmeðferð málsins.

Málsástæður og lagarök stefnanda

Stefndi hafi stofnað tékkareikning nr. 70859 við útibú stefnanda (áður BYR) 18. desember 2007. Reikningnum hafi verið lokað 30. nóvember 2012 og þá hafi innistæðulausar færslur á reikningnum numið 48.642.302 krónum. Stefnda hafi fyrir lokun reikningsins verið send tilkynning um löginnheimtu vegna skuldarinnar og honum hafi verið sent innheimtubréf þann 7. desember 2012. Skuldin hafi ekki fengist greidd þrátt fyrir innheimtutilraunir.

Stefnandi byggi kröfur sínar á meginreglum samninga- og kröfuréttar um loforð og efndir fjárskuldbindinga.

Kröfur um dráttarvexti, þ.m.t. vaxtavexti, styðji stefnandi við reglur vaxtalaga, nr. 38/2001, kröfu um málskostnað við 1. mgr. 130. gr. laga 91/1991, um meðferð einkamála, og um varnarþing vísast til 32. gr. sömu laga. Stefnandi sé ekki virðisaukaskattsskyldur og beri honum því nauðsyn til að fá dóm fyrir virðisaukaskatti af málflutningsþóknun úr hendi stefnda og sé sú krafa reist á lögum nr. 50/1988.

Málsástæður og lagarök stefnda

Á því sé byggt til stuðnings sýknukröfu að lög um tékka, nr. 94/1933, gildi um kröfur stefnanda. Málið sé höfðað til heimtu skuldar á tékkareikningi. Samkvæmt 1. mgr. 52. gr. laganna fyrnist kröfur tékkhafa gegn framseljendum, útgefanda og öðrum tékkaskuldurum á sex mánuðum frá lokadegi sýningarfrestsins að telja. Kröfur stefnanda á hendur stefnda séu fallnar niður vegna fyrningar samkvæmt framansögðu og því beri að sýkna stefnda af öllum kröfum stefnanda.

Óumdeilt sé að stefndi hafi stofnað til fjárhagslegra skuldbindinga við Byr sparisjóð í lok árs 2007, þ. á m. þess tékkareiknings með yfirdráttarheimild sem mál þetta lúti að. Um það sé hins vegar deilt, hvort stefnda hafi borið að greiða yfirdráttarvexti/ dráttarvexti af reikningnum eða annars konar vexti. Verði komist að því að stefnda hafi borið að greiða vexti af reikningnum, þá sé um það deilt hver kjörin hafi verið, þ. á m. á hvern hátt vextir skuli reiknast, hvort heimilt sé að bæta vöxtum við höfuðstól á eins mánaðar fresti, hvort lög um neytendalán, vaxtalög, ákvæði fyrningarlaga og/eða tékkalög gildi um hinar umdeildu kröfur.

Lög nr. 121/1994, um neytendalán, hafi gilt þegar stefndi hafi stofnað til hinnar umdeildu skuldar á tékkareikningi í lok árs 2007. Samkvæmt 1. gr. laganna taki þau til lánssamninga sem lánveitandi geri í atvinnuskyni við neytendur. Í 3. gr. laganna sé m.a. kveðið á um það að í samningi um yfirdráttarheimild af tékkareikningi, svo og sambærilegum lánssamningi með breytilegum höfuðstól, skuli neytanda í upphafi slíkra viðskipta veittar upplýsingar, m.a. um takmörk lánsfjárhæðar, vaxtakjör, uppsagnarákvæði, breytingar á vaxtakjörum, árlega hlutfallstölu kostnaðar, o.s.frv. Í II. kafla laganna, 5. gr. og 6. gr., sé ítarlega fjallað um upplýsingaskyldu lánveitanda við gerð lánssamnings sem skuli vera skriflegur. Í 14. gr. laganna segi m.a.: „Nú eru vextir eða annar lántökukostnaður ekki tilgreindur í lánssamningi og er lánveitanda þá eigi heimilt að krefja neytanda um greiðslu þeirra. Að öðru leyti fer um vexti af neytendalánum samkvæmt ákvæðum vaxtalaga.“ Í 17. gr. laganna segi m.a.: „Ef lánveitandi framselur kröfurétt sinn samkvæmt láni sem veitt er samkvæmt lögum þessum til þriðja aðila getur neytandi haldið uppi sömu mótbárum við hann og upphaflegan eiganda kröfunnar.“

Verði ekki á það fallist að kröfur þessa máls falli undir tékkalög, nr. 94/1933, og séu fallnar niður vegna fyrningar og verði ekki á það fallist að stefnanda sé óheimilt að krefja stefnda um vexti af hinni umkröfðu skuld, m.a. með vísan til 14. gr. laga um neytendalán, nr. 121/1994, komi til skoðunar hvernig lög um fyrningu, nr. 14/1905, sem gilt hafi þegar til skuldbindingarinnar var stofnað, hafi áhrif á úrlausn málsins. Verði það niðurstaðan að skuldbinding, sem stefndi hafi stofnað til á tékkareikningi með yfirdráttarheimild, sé peningalán sem fyrnist á 10 árum, sbr. 4. gr. laganna, þá fyrnist þeir vextir sem kunni að falla á tékkaskuldina á fjórum árum, sbr. 2. tl. 3. gr. laganna. Stefnandi geti því aldrei öðlast lögvarða kröfu til vaxta fyrir lengra tímabil aftur í tímann en sem nemi fjórum árum, frá þingfestingardegi að telja eða frá þeim tíma að stefna var birt stefnda, verði ekki á það fallist að allar kröfur um vexti séu fallnar niður vegna fyrningar.

Ekki sé um það deilt að þegar stefndi hafi fengið fjárhagslega fyrirgreiðslu hjá Byr sparisjóði í formi yfirdráttarheimildar á tékkareikningi í lok árs 2007 hafi ekki verið gerður skriflegur samningur milli aðila þar að lútandi og ekkert verið rætt um vexti og/eða vaxtakjör. Ekki sé heldur um það deilt að stefnandi þessa máls hafi hvergi komið nærri er til skuldbindingarinnar hafi verið stofnað. Af yfirlitum verði ráðið að úttektir stefnda á hinum umdeilda tékkareikningi hafi átt sér stað sem hér segir:

2007 kr. 500.000.-

2008 kr. 24.136.569.-

2009 kr. 4.195.152.-

2010 kr. 135.-

Samtals kr. 28.831.856.-

Innborgað kr. 782.000.-

Samtals kr. 28.049.856.-

Eftir því sem stefndi best muni hafi hann aldrei fengið send yfirlit á tékkareikninginn. Yfirlitin hafi stefndi séð fyrst eftir að mál þetta var þingfest. Stefnda reki ekki minni til þess að gerður hafi verið skriflegur samningur, lánasamningur, milli stefnda og Byrs sparisjóðs, vegna þess tékkareiknings með yfirdráttarheimild sem mál þetta lúti að. Verði á það fallist að stefnandi eigi lögvarða kröfu til vaxta á úttektir stefnda, þá geti það aldrei orðið hærri vextir en almennir vextir óverðtryggðra útlána, skv. II. kafla, þ.e. 4. gr., laga um vexti og verðtryggingu, nr. 38/2001, sbr. vaxtatöflu Seðlabanka Íslands. Því sé alfarið hafnað að stefnandi geti krafið stefnda um yfirdráttarvexti/dráttarvexti með þeim hætti sem gert sé í stefnu, m.a. með hliðsjón af því að í upphafi hafi hvorki verið samið um vexti né vaxtakjör. Stefnanda sé því hvorki heimilt að bæta vöxtum mánaðarlega við höfuðstól, né vaxtavaxtareikna skuldina með því að bæta vöxtum við höfuðstól á tólf mánaða fresti. Dráttarvexti beri fyrst að reikna frá dómsuppkvaðningardegi í máli þessu, en að öðrum kosti frá þingfestingardegi. Stefnandi geti aldrei átt lögvarða kröfu um vexti fyrir lengri tíma, aftur í tímann, en sem nemi fjórum árum frá þingfestingardegi máls þessa að telja, en vextir fyrir þann tíma séu fyrndir.

Væntanlega verði málatilbúnaður stefnanda skilinn svo að til grundvallar lögskiptum aðila liggi samningur, en í stefnu komi m.a. fram að stefnandi byggi kröfur sínar „á meginreglum samninga og kröfuréttar um loforð og efndir fjárskuldbindinga“. Verði komist að þeirri niðurstöðu að samningur hafi komist á milli aðila beri að lækka kröfur stefnanda verulega og víkja kröfum stefnanda til hliðar í heild eða að hluta með vísan til 36. gr. laga um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga, nr. 7/1936.

Fyrir liggi í gögnum málsins og óumdeilt sé að stefndi hafi stofnað til fjárskuldbindinga með stofnun tékkareiknings hjá BYR sparisjóði í lok árs 2007. Mestur hluti úttektanna hafi átt sér stað á árinu 2008, 24.136.569 krónur, og á árinu 2009, 4.195.152 krónur. Ekkert liggi fyrir í gögnum málsins um að Byr sparisjóður hafi gert tilraun til þess að innheimta úttektirnar hjá stefnda, enda hafi sparisjóðurinn verið með fasteignaveð til tryggingar úttektunum. Samkvæmt málsatvikalýsingu í stefnu hafi stefnandi þessa máls hafið innheimtuaðgerðir gagnvart stefnda í lok marsmánaðar 2012, sbr. og tilkynningu um löginnheimtu frá stefnanda, dags. 27.3.2012, sbr. og innheimtubréf frá stefnanda, dags. 7.12.2012. Mál þetta hafi verið þingfest 20.2.2014, en stefnan birt 19.12.2013. Samkvæmt viðskiptareikningi /reikningaskrá sé síðasta hreyfing á reikninginn sögð vera 30.11.2012. Því sé sérstaklega mótmælt þar sem um einhliða vaxtafærslu sé að ræða af hálfu stefnanda, sem stefndi hafi ekki vitað um og hafi aldrei samþykkt. Síðasta hreyfing, þ.e. innborgun á reikninginn, hafi verið 3.2.2010 þegar 430.000 krónur hafi verið lagðar inn á reikninginn. Stefna í málinu hafi verið birt rúmum fjórum árum eftir síðustu hreyfingu/innborgun á reikninginn og tæpum fimm árum eftir að síðasta úttekt á reikninginn hafi átt sér stað. Verði ekki fallist á það að krafa um vexti hafi fyrnst þá sé á því byggt að kröfur stefnanda um vexti að öðru leyti eða að hluta hafi fallið niður vegna tómlætis.

Stefndi hafi aflað upplýsinga frá stefnanda um útreikninga vaxta samkvæmt stefnukröfum og leggi sjálfur fram aðra útreikninga kröfunnar miðað við aðrar forsendur og mismunandi grundvöll vaxta. Þeir útreikningar breytist þó þegar tekið sé mið af því að vextir/dráttarvextir fyrnist á fjórum árum, verði ekki á það fallist að vextir séu að öllu leyti fallnir niður fyrir fyrningu.

Um lagarök vísist m.a. til tékkalaga, nr. 94/1933, einkum 1. mgr. 52. gr. laganna, laga um neytendalán, nr. 121/1994, einkum 1. gr., 3. gr., 5. gr. og 6. gr., 14. gr. og 17. gr. laganna, laga um vexti og verðtryggingu, nr. 38/2001, einkum 4. gr. laganna. Jafnframt sé vísað til ákvæða laga um fyrningu, nr. 14/1905 og til ákvæða laga um samningsgerð og ógilda löggerninga, nr. 7/1936, auk ólögfestra reglna um tómlæti. Um réttarfar og málskostnað vísist m.a. til ákvæða laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála, þ. á m. 129.-130. gr. laganna.

Niðurstaða

Í máli þessu er deilt um uppgjör á skuld sem stefndi stofnaði til með yfirdrætti á tékkareikningi hjá forvera stefnanda. Stefndi heldur því aðallega fram að skuldin sé fyrnd og krefst sýknu. Ákvæði 52. gr. tékkalaga, nr. 94/1933, sem stefndi vísar til því til stuðnings, eiga ekki við um yfirdráttarskuld stefnda og um hana gildir ekki sá sex mánaða fyrningarfrestur sem á við um tékka samkvæmt ákvæðinu. Til vara hafnar stefndi því að greiða af úttektum sínum þá vexti sem stefnandi reiknar og krefur hann um og vísar til þess að staðið hafi til að endurgreiða fjármögnun byggingar með skuldabréfavöxtum þegar framkvæmdum lyki.

Óumdeilt er að stefndi aflaði fjár til byggingaframkvæmda með úttektum af tékkareikningi sem hann hafði stofnað til í því skyni hjá forvera stefnanda og hafði heimild hans til yfirdráttar á þeim reikningi. Upplýst var fyrir dómi að við stofnun reikningsins hafði stefndi annan tékkareikning með yfirdráttarheimild hjá forvera stefnanda sem hann nýtti í öðrum tilgangi og að um þann yfirdrátt giltu sömu kjör. Hefur það enga þýðingu í málinu þótt ekki hafi verið gerður skriflegur samningur um stofnun yfirdráttarheimildar á reikningnum sem mál þetta snýst um, en fyrir liggur að stefndi hagnýtti sér heimildina og mátti vera ljóst hvaða kjör lágu til grundvallar viðskiptasambandi aðila.

Stefndi hefur ekki fært að því viðhlítandi rök eða gögn, svo sem um samskipti sín við starfsmenn forvera stefnanda, sem sýni hvernig það geti hafa verið sameiginlegur skilningur aðila í upphafi að í fyrirgreiðslu sparisjóðsins fælist að greiddir yrðu lægri vextir af úttektum en almennt giltu um yfirdrátt eða að lánsféð yrði aðeins endurkræft að því marki sem verðmæti fasteignarinnar stæði undir, eins og stefndi kveðst nú hafa vænst til. Stefndi hefur ekki sýnt fram á eða gert sennilegt að samið hafi verið í upphafi munnlega um lægri vexti af yfirdrættinum en stefnandi reiknar, en með slíku samkomulagi væri vikið frá almennum reglum og skilmálum um kjör á yfirdráttarskuld. Þegar forveri stefnanda gerði síðar sérstakt samkomulag við stefnda um tímabundið frávik frá almennum vaxtakjörum, sem gengið var frá með formlegum hætti, var ekki hróflað við þeim yfirdráttarvöxtum sem lagst höfðu við skuld stefnda frá stofnun reikningsins.

Með fyrrnefndu samkomulagi stefnda og forvera stefnanda, Byrs hf., dags. 28. desember 2010, sem gilda skyldi frá 21. desember s.á. til 28. júní 2011, var ákveðið að vextir á yfirdrætti á reikningnum skyldu á því tímabili reiknaðir við uppgreiðslu lánanna en ekki mánaðarlega og yrði þá tekin staða þeirra á hverjum tíma yfir tímabilið og reiknaðir vextir á útlánin eftir á. Í skjalinu segir að við vaxtaútreikning í lok samkomulags þessa verði vextir miðaðir við vaxtaflokk E8 á yfirdrætti 1175-26-70859 og séu þeir samkvæmt vaxtatöflu Byrs hverju sinni. Upplýst er að sá vaxtaflokkur sem vísað er til gilti þá um vexti á yfirdrátt á reikningum. Stefnandi hefur lagt fram gögn um útreikning á kröfu sinni, sem er í samræmi við þetta samkomulag aðila, þó þannig að engir vextir eru reiknaðir á skuldina á tímabilinu frá 21. nóvember 2010 til 20. september 2011, stefnda til hagsbóta.

Stefndi kveðst ekki muna til þess að hafa fengið send yfirlit um stöðu reikningsins. Hann kom sjálfur fyrir dóm og kvaðst hafa fylgst með stöðu reikningsins í netbanka. Af fyrirliggjandi samkomulagi aðila frá 28. desember 2010, um sérstaka vaxtaívilnun á þar tilgreindu tímabili, verður ráðið að stefnda hafi þá mátt vera það ljóst að honum hafi til þess tíma verið lánað mánaðarlega fyrir yfirdráttarvöxtum fyrri mánaðar með vaxtafærslum til hækkunar á yfirdráttarskuldinni. Vextir voru að nýju reiknaðir mánaðarlega, lánað fyrir þeim og þeim bætt við skuldina með sama hætti og áður frá 20. september 2011 þar til reikningnum var lokað 30. nóvember 2012. Verður stefndi talinn hafa haft fulla vitneskju um hversu háir vextir voru reiknaðir, enda voru slíkir vextir lagðir mánaðarlega við yfirdráttarstöðu reikningsins samkvæmt því yfirliti sem hann kveðst hafa fylgst með.

Stefndi kveður stefnanda óheimilt að reikna yfirdráttarvexti á skuldina þar sem ekki hafi verið um slíkt samið og vísar m.a. til laga um neytendalán, nr. 121/1994. Samkvæmt framansögðu hagnýtti stefndi sér yfirdráttarheimildina, fylgdist með vaxtafærslum á yfirliti í netbanka og gerði loks framangreint tímabundið samkomulag þar sem skýrt kemur fram hvers konar vextir muni reiknast á skuldina að því loknu. Að þessu virtu þykir ekki sýnt fram á að skort hafi á upplýsingar af hálfu stefnanda um takmörk lánsfjárhæðar, vaxtakjör og aðra skilmála við stofnun reikningsins og yfirdráttarheimildarinnar, þannig að í bága fari við ákvæði laga um neytendalán, þótt ekki liggi fyrir skriflegur samningur um upphaf hennar.

Stefndi hefur greitt inn á skuldina og hefur átt í samskiptum við stefnanda um árabil um uppgjör hennar. Hafna verður málsástæðum stefnda um að stefnandi hafi glatað rétti fyrir tómlæti við tilraunir til innheimtu skuldarinnar. Þá verður ekki fallist á að skuldin hafi fyrnst áður en málið var höfðað, hvorki höfuðstóll hennar né vextir. Stenst það ekki sem stefndi heldur fram að meira en fjögur ár hafi liðið frá innborgun stefnda á reikninginn 3. febrúar 2010 þar til stefna í málinu var birt 19. desember 2013. Það árabil hefur þó enga þýðingu hér, enda voru vextir lagðir mánaðarlega við höfuðstól yfirdráttarins eins og áður er lýst. Eiga ákvæði 2. tl. 3. gr. þágildandi laga nr. 14/1905 um fyrningartíma gjaldfallinna vaxta ekki við í málinu, heldur gilti 4. gr. laganna um tíu ára fyrningartíma um reikningsskuldina. Um þá málsástæðu stefnda að óheimilt sé að reikna vaxtavexti skuldina á 12 mánaða fresti er þess að gæta að 12. gr. laga nr. 38/2001 á í máli þessu ekki við um aðra vexti en dráttarvexti af skuldinni, sem krafist er frá 7. janúar 2013 þegar mánuður var liðinn frá því stefnda var sent innheimtubréf, sbr. 3. mgr. 5. gr. laganna. Koma ekki til skoðunar í því sambandi þær röksemdir stefnda, að óheimilt sé að reikna síka vexti vegna þess að ekki hafi í upphafi verið samið um vexti og vaxtakjör.

Stefndi hefur lagt fram útreikninga á skuld sinni miðað við mismunandi forsendur til útreiknings vaxta og hefur aflað staðfestingar endurskoðenda á þeim útreikningum. Hafa þessir útreikningar enga þýðingu í málinu og hnekkja ekki þeim grundvelli að á yfirdrátt reikningsins skyldi reikna þá yfirdráttarvexti sem krafa stefnanda byggir á.

Stefndi hefur ekki sýnt fram á að skilyrði séu fyrir hendi til þess að víkja skuli kröfum stefnanda til hliðar í heild eða að hluta, með vísan til 36. gr. laga um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga, nr. 7/1936, eða stutt þá málstæðu viðhlítandi rökum.

Að framangreindu virtu verður fallist á dómkröfur stefnanda, sem stutt hefur þær viðhlítandi gögnum, og verður stefnda gert að greiða stefnanda hina umkröfðu skuld. Þá verður stefnda, með vísun til 1. mgr. 130. gr. laga um meðferð einkamála, nr. 91/1991, gert að greiða stefnanda málskostnað, sem ákveðinn er 600.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Dóm þennan kveður upp K-kvk-nf K-kvk-nf héraðsdómari.

D Ó M S O R Ð

Stefndi, K-kk-nf H-kk-nf, greiði stefnanda, Íslandsbanka hf., 48.642.302 krónur, ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. III. kafla vaxtalaga nr. 38/2001 frá 7. janúar 2013 til greiðsludags, að frádregnum innborgunum inn á skuldina, 19.992.874 krónum þann 3. september 2015 og 14.693.993 krónum þann 11. nóvember 2015, sem dragast frá skuldinni miðað við stöðu hennar á innborgunardögum.

Stefndi greiði stefnanda 600.000 krónur í málskostnað.

K-kvk-nf K-kvk-nf