E-301/2005

Mál þetta, sem tekið var til dóms 16. október sl., er höfðað með birtingu stefnu 25. nóvember 2005.

Stefnandi er P-x-x A-x-x P-x-x, kt. 000000-0000, Maricourt Avenue 8, Blackburn, Englandi.

Stefndi er Arnarfell ehf., kt. 000000-0000, Sjafnarnesi 2-4, Akureyri.

Endanlegar dómkröfur stefnanda eru þær að stefndi greiði honum vangoldin laun að fjárhæð 2.481.754 krónur með dráttarvöxtum af 81.795 krónum frá 1. nóvember 2004 til 1. desember sama ár, en af 320.021 krónu frá þeim degi til 1. janúar 2005, en af 554.214 krónum frá þeim degi til 1. febrúar sama ár, en af 778.322 krónum frá þeim degi til 1. mars sama ár, en af 1.002.430 krónum frá þeim degi til 1. apríl sama ár, en af 1.226.538 krónum frá þeim degi til 1. maí sama ár, en af 1.854.146 krónum frá þeim degi til 1. júní sama ár, en af 2.481.754 krónum frá þeim degi til greiðsludags.

Þá krefst stefnandi málskostnaðar úr hendi stefnda að mati dómsins.

Stefndi krefst sýknu af öllum kröfum stefnanda og að stefnanda verði gert að greiða honum málskostnað.

Endanlegar dómkröfur stefnanda, sem eru örlítið hærri en upphaflegar dómkröfur hans, sættu ekki mótmælum af hálfu stefnda.

Stefndi krafðist frávísunar málsins og var úrskurður um þá kröfu hans kveðinn upp 9. maí sl. Kröfu stefnda var hafnað að öðru leyti en því að kröfu stefnanda um að stefnda yrði gert skylt með dómi að standa þar til bærum aðilum skil á öllum sköttum og launatengdum gjöldum af launum stefnanda sem launþega, bæði vegna þess hluta launa sem hann hefur fengið greiddan, sem og af þeim hluta launa sem ógreiddur væri, var vísað frá dómi.

Málsatvik.

Hinn 14. október 2004 hóf stefnandi störf hjá stefnda sem flokksstjóri við jarðgangagerð í svonefndum Ufsaveitum við Kárahnjúka. Óumdeilt er að á framlögðu skjali þingmerktu nr. 3, sem ber yfirskriftina “Contract of Employment” sé að finna skilyrði eða skilmála þá, sem stefnandi setti fyrir ráðningu sinni hjá stefnda, en þeir voru sendir fyrirsvarsmanni stefnda í tölvupósti hinn 27. september 2004. Svar fyrirsvarsmanns stefnda er dags. 3. október 2004, en þar tekur fyrirsvarsmaðurinn fram að fyrstu þrjá mánuðina í starfi verði stefnandi að gefa út reikninga fyrir vinnu sinni þar sem “visa application is taken að long time in process”. Þeir skilmálar, sem til athugunar koma í máli þessu kveða í fyrsta lagi á um árslaun að fjárhæð 45.000 bresk pund “free of Icelandic taxes”, sem greiða skyldi þannig að mánaðarlega væru 3.750 pund lögð á bankareikning stefnanda í Bretlandi. Í öðru lagi skyldi stefnandi eiga rétt á tveggja vikna leyfi á fullum launum á þriggja mánaða fresti og jafnframt skyldi stefndi greiða ferðakostnað stefnanda til og frá Bretlandi. Í þriðja lagi skyldi stefndi sjá stefnanda fyrir læknisþjónustu honum að kostnaðarlausu og í fjórða lagi skyldi stefndi annast greiðslu allra skatta og annarra launatengdra gjalda á Íslandi, en stefnandi skyldi annast sjálfur greiðslu þessara gjalda í Bretlandi. Í fimmta lagi skyldi stefndi annast gerð skriflegs vinnusamnings málsaðila í samræmi við íslensk lög og loks er í sjötta lagi tekið fram að uppsagnarfrestur sé einn mánuður. Í tölvupósti dags. 1. október 2004 tók stefnandi fram að hann féllist á að fyrstu þrjá mánuðina í starfi væri aðeins eins dags uppsagnarfrestur, en að liðnum þeim tíma væri uppsagnarfresturinn einn mánuður. Stefnandi kveður að svo hafi um samist að fyrstu þrír starfsmánuðir stefnanda yrðu reynslutími og að honum loknum yrði gengið frá skriflegum starfssamningi.

Óumdeilt er að stefnandi starfaði óslitið við jarðgangagerð hjá stefnda til 20. desember 2004 er hann hélt til Englands í jólafrí, en kom til baka 4. janúar 2005 og starfaði óslitið til 24. mars 2005, en þá hélt hann í tveggja vikna samningsbundið leyfi til síns heima. Einnig er óumdeilt að stefndi lagði umsamda fjárhæð hinn á bankareikning stefnanda mánaðarlega í samræmi við framangreinda skilmála. Stefnandi kveðst hins vegar hafa þurft að heyja harða baráttu til að fá laun sín greidd í hverjum mánuði frá upphafi starfs síns og að hann hafi gert ítrekaðar athugasemdir við það að þau væru ævinlega greidd út of seint. Samkomulag hafi verið með aðilum að endanlegur skriflegur samningur yrði gerður milli aðila eftir þriggja mánaða reynslutíma, en stefndi hafi síðar reynst ófáanlegur til að gera slíkan samning.

Stefndi heldur því fram að samkomulag hafi verið um að stefnandi gæfi út reikninga mánaðarlega að fjárhæð 3.750 pund og hafi stefndi ætíð gengið út frá því að stefnandi kæmi að verkinu sem verktaki, a.m.k. þar til hugsanlega yrði gerður samningur um annað að loknum reynslutíma en til þess hafi aldrei komið.

Eftir að stefnandi hafi haldið utan hinn 24. mars 2005 kveðst hann hafa sent þrjú bréf og tvo reikninga til stefnda þar sem hann hafi óskað sjálfsagðra skýringa á grundvelli samnings aðila um launagreiðslur og framhald starfa sinna fyrir stefnda. Hann hafi ekki enn fengið svar við spurningum sínum og samningsbundinn réttur hans til launa frá 1. apríl 2005 hafi ekki verið virtur. Í bréfi dagsettu 1. apríl 2005 til stefnda hafi stefnandi tekið fram að ef hann hefði ekki fengið svör frá stefnda um áframhald starfa hans fyrir 15. apríl 2005 myndi hann líta svo á að vinnuframlags hans væri ekki lengur óskað af hálfu stefnda. Samningsbundnum eins mánaðar uppsagnarfresti stefnanda hafi lokið 31. maí 2005. Krafist sé launa til þess tíma.

Stefnandi kveðst telja að stefndi hafi ekki skilað lögbundnum sköttum og gjöldum af launum sínum samkvæmt íslenskum reglum. Samningur aðila hafi lotið að því að stefnandi fengi útborguð laun að fjárhæð 3.750 bresk pund á mánuði en stefndi stæði skil á sköttum og launatengdum gjöldum samkvæmt íslenskum lögum og reglum. Skattar og gjöld í heimalandi stefnanda yrðu hins vegar alfarið á hans ábyrgð. Að beiðni stefnda hafi stefnandi skilað reikningum til stefnda fyrir hvern mánuð sem numið hafi umsaminni útborgunarfjárhæð. Stefndi hafi ekki skilað stefnanda neinu launayfirliti eða öðrum gögnum varðandi launakjör hans, skattgreiðslur né önnur afgjöld. Fram kom hjá fyrirsvarsmanni stefnda hér fyrir dómi að stefndi hefði ekki skilað sköttum eða öðrum launatengdum gjöldum vegna vinnu stefnanda hér á landi.

Málsástæður og lagarök.

Málsástæður stefnanda.

Stefnandi kveðst byggja kröfu sína um greiðslu vangoldinna launa á samningi aðila í dskj. nr. 3, sem staðfestur hafi verið í raun af hálfu stefnda með launagreiðslum og uppfyllingu ýmissa annarra skyldna er komi fram í þeim samningi. Stefndi hafi ekki staðið við gefin loforð um að gera nýjan skriflegan starfssamning að loknu þriggja mánaða reynslutímabili. Stefnandi telji því að samningurinn á dskj. nr. 3 sé ígildi fullgilds ráðningarsamnings, sem staðfestur hafi verið af stefnda með því að stefnandi hafi starfað án athugasemda í samræmi við samninginn frá 14. október 2004 til 24. mars 2005 er hann hafi haldið utan í samningsbundið leyfi. Er um þetta atriði vísað til 6.mgr. 1. gr. og 10. gr. l. nr. 19/1979 um rétt verkafólks til uppsagnarfrests.

Stefnandi kveðst byggja kröfu sína á því að hann eigi eins mánaðar uppsagnarfrest samkvæmt samningi aðila og að sá réttur sé gagnkvæmur. Stefnandi líti svo á að stefndi hafi, með því að virða hann ekki ítrekað svars við bréflegum fyrirspurnum, ekki óskað eftir því að hann kæmi til starfa eftir að hann hélt utan í leyfi hinn 24. mars 2005. Því leyfi hafi átt að ljúka hinn 7. apríl samkvæmt samningi aðila. Kveðst stefnandi því miða við að samningslok hafi verið þann 31. maí 2005 og geri kröfu til launa samkvæmt samningi aðila til þess dags.

Stefnandi kveðst telja að hann hafi ráðið sig sem launþega samkvæmt samningi aðila um “Annual salary GBP 45.000 (free of Icelandic taxes)...” og að stefnda hafi því borið að standa íslenskum yfirvöldum og öðrum skil á lög- og samningsbundnum greiðslum vegna starfa hans hér á landi. Stefnanda séu ókunnar reglur íslenskra skattalaga og vinnuréttar og því hafi hann samið við stefnda um þá fjármuni er hann skyldi fá útborgaða á mánuði, en stefndi skyldi sjá um skattgreiðslur og öll önnur launatengd gjöld og tryggingar starfsmannsins. Stefnandi kveðst telja að hann hafi verið ráðinn sem launþegi hjá stefnda og í samningi aðila á dskj. nr. 3 sé skýrt tekið fram um “annual salary”. Þar komi fram í 2. og 3. gr. að stefndi samþykki að greiða stefnanda 3.750 bresk pund í laun á mánuði inn á reikning stefnanda í Englandi, en stefndi muni sjá um skatta og tryggingargreiðslur.

Stefnandi kveður stefnukröfuna reiknaða út á gengi breska pundsins 15. nóvember 2005, sem þá hafi verið 107.60 íslenskar krónur. Heildarlaun stefnanda séu reiknuð út samkvæmt reiknivél ríkisskattstjóra og miðað við að útborguð laun nemi 3.750 breskum pundum á mánuði og nemi heildarlaun því 637.693 krónum fyrir mánuðina október, nóvember og desember 2004, en 627.608 krónum á mánuði fyrir mánuðina janúar til og með maí 2005. Í dómkröfu sé ekki tekið tillit til þess hvaða skattlagningaraðferð beri að beita við útreikning skatta hans, en laun hans og skattar séu reiknuð út eins og um ótakmarkaða skattskyldu væri að ræða.

Að beiðni stefnda hafi stefnandi skilað reikningum til hans fyrir hvern mánuð og hafi það fyrirkomulag átt að gilda innan við þrjá mánuði “....subject to the Visa application”, sbr. dskj. nr. 6. Þar sem stefndi hafi ekki gengið frá starfssamningi við stefnanda þrátt fyrir ítrekuð loforð þar um hafi stefnandi haldið áfram að gefa út bráðabirgðareikninga til þess að fá laun sín greidd allt fram til maímánaðar 2005. Vegna vanþekkingar á íslenskum lagareglum hafi stefnandi aðeins gert reikning fyrir launum til 7. maí 2005, en samkvæmt ákvæðum 6. mgr. 1. gr. laga nr. 19/1979 beri að miða uppsögn við mánaðamót og því sé uppsagnarfrestur stefnanda frá 1. til 31. maí 2005. Stefnandi kveðst telja að hann hafi verið ráðinn sem launþegi hjá stefnda, en hann hafi gefið út fyrrnefnda reikninga að beiðni stefnda, en ekki vegna þess að hann hafi verið undirvertaki hjá honum. Í bréfum aðila á dskj. nr. 6 komi fram að stefndi samþykki að greiða stefnanda 3.750 bresk pund í laun á mánuði fyrir utan skatta.

Stefnandi kveðst byggja kröfu sína á samningi aðila á dskj. nr. 3. Það sé meginskylda launagreiðanda að greiða starfsmanni laun fyrir vinnu hans. Laun starfsmanns er byggi á ráðningarsamningi aðila teljist eign launamannsins samkvæmt 72. gr. stjórnarskrárinnar nr. 33/1944. Um starfskjör stefnanda samkvæmt áðurgreindum samningi sé ekki vísað til ákveðins kjarasamnings á Íslandi. Stefnandi hafi unnið við verkstjórn við jarðgangnagerð og telji hann að umsamin laun hans hafi ekki verið lægri en laun fyrir sambærilega vinnu samkvæmt íslenskum kjarasamningum.

Stefndi hafi ekki gengið frá nýjum ráðningarsamningi við stefnanda eins og hann hafi ítrekað lofað við lok þriggja mánaða reynslutímans. Stefnandi byggi því kröfu sína á framkvæmd þess starfssamnings sem gilt hafi milli aðila og þar með hafi stefnandi framlengt ákvæðin um fyrirkomulag launagreiðslna og gagnkvæman eins mánaðar uppsagnarfrest. Stefnandi hafi ekki skilað skattframtali hér á landi vegna vinnu sinnar hér og hafi ekki fengið uppgjör frá stefnda til þess að leggja grunn að skattskilum hér, en stefnandi sé skattskyldur hér á grundvelli 3. gr. laga um tekju- og eignarskatt nr. 90/2003.

Stefnandi kveðst byggja kröfu sína á því að starfi hans hafi lokið við lok samningsbundins leyfis hans hinn 7. apríl 2005 og beri honum eins mánaðar uppsagnarfrestur frá og með næstu mánaðamótum þar á eftir, þ.e. frá 1. maí til 31. maí 2005.

Stefnandi kveðst byggja á almennum reglum vinnuréttar, samningaréttar og kröfuréttar um rétt manna til launa fyrir störf sín í annarra þágu. Þá vísar stefnandi til 6. mgr. 1. gr. og 10. gr. l. nr. 19/1979 um rétt verkafólks til uppsagnarfrests og 72. gr. stjórnarskrár lýðveldisins Íslands nr. 33/1944. Varðandi varnarþing er vísað til ákvæða 38. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991 og um aðild stefnanda er byggt á 1. tl. 16.gr. sbr. 2. tl. 17. gr.l. nr. 91/1991. Stefnandi kveður kröfu um dráttarvexti byggða á III. kafla laga nr. 38/2001 um verðtryggingu og vexti og kröfu um málskostnað á ákvæðum 129.gr. og 130. gr. l. nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Málsástæður stefnda.

Stefndi kveður stefnanda hafa unnið sem undirverktaki hjá sér. Vísar stefndi til þess að stefnandi hafi gefið út reikninga vegna starfa sinna í þágu stefnda sem hafi verið greiddir. Stefnandi hafi verið sjálfstæður í störfum og ekki lotið boðvaldi stefnda á nokkurn hátt heldur tekið að sér verkefni og skilað þeim af sér. Sem verktaki hafi stefnandi ekki átt rétt á uppsagnarfresti og aðeins átt rétt á greiðslu á meðan hann hafi tekið að sér verk hjá stefnda.

Jafnvel þótt litið væri svo á að um launþegasamband væri að ræða milli aðila eigi stefnandi enga kröfu á hendur stefnda vegna vinnu sinnar. Ítrekað sé stefndi hafi greitt hina umsömdu fjárhæð fyrir tímabilið 14. október 2004 til 31. mars 2005, en stefnandi hafi þá einhliða sagt upp samstarfi við stefnda og ekki mætt til vinnu aftur. Sé því ekki hægt að líta svo á að stefnandi hafi verið í vinnu hjá stefnda frá 1. til 7. apríl 2005 þó svo að hann hafi upphaflega ætlað að snúa aftur 7. apríl 2005. Af þeim sökum sé ekki heldur hægt að fallast á greiðsluskyldu stefnda vegna reiknings dags. 1. maí 2005 þar sem krafist sé greiðslu á 861 bresku pundi vegna 1. til 7. apríl 2005.

Jafnvel þótt talið yrði að stefnandi ætti rétt á greiðslu vegna tímabilsins 1. til 7. apríl , eftir að hann hafði sent stefnda bréf þar sem frekara samstarfi hafi verið slitið, þá eigi hann ekki átt rétt á launum á meintum uppsagnarfresti þar sem honum hafi borið að skila vinnuframlagi á uppsagnarfresti eða gefa eftir með skýrum hætti rétt sinn til vinnuframlagsins. Um þetta hafi ekki verið samið heldur hafi stefndi horfið af braut og því ekki fengið laun sín vegna þessa tímabils. Hér verði að hafa í huga að það sé frumskylda starfsmanns að mæta til vinnu á meðan vinnusambandi standi. Öll frávik frá þessu geti réttmætt fyrirvaralausa riftun vinnusamnings af hálfu vinnuveitanda. Þar sem stefndi hafi ekki mætt aftur til vinnu að loknu fyrirfram ákveðnu leyfi verði að líta svo á að samningssambandi aðila hafi lokið í allra síðasta lagi þegar stefnandi mætti ekki aftur til vinnu að loknu leyfi sínu eða 7. apríl 2005.

Stefndi kveðst byggja sýknukröfu sína aðallega á meginreglum samninga- og kröfuréttar. Þá kveður hann kröfu um málskostnað styðjast aðallega við 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Niðurstaða.

Eins og að framan er rakið snýst ágreiningur aðila um það hvort greiðslur stefnda til stefnanda hafi verið laun eða verktakagreiðslur. Stefnandi hefur lagt fram útprentun af tölvupósti, sem hann sendi fyrirsvarsmanni stefnda, S-kk-þgf K-kk-þgf, 27. september 2004 og ber yfirskriftina “Contract of Employment”. Fyrirsvarmaður þessi kom fyrir dóminn og viðurkenndi að um væri að ræða skilyrði þau, sem stefnandi hefði sett fyrir ráðningu sinni í starfið ef til fastráðningar kæmi. Af hálfu stefnda hefur því verið haldið fram að samið hafi verið um þriggja mánaða reynslutíma og á meðan á honum stæði væri stefnandi svokallaður verklagsráðgjafi og undirverktaki stefnda, en að honum liðnum yrði stefnandi hugsanlega fastráðinn sem launþegi. Stefnandi heldur því hins vegar fram að hann hafi ráðið sig í vinnu hjá stefnda sem launþegi og að stefndi hafi lofað því að gerður yrði skriflegur ráðningarsamningur að þriggja mánaða reynslutíma liðnum.

Ljóst þykir að samningsdrög á dskj. nr. 3, sem eins og að framan greinir hafa að geyma skilyrði þau sem stefnandi setti fyrir ráðningu sinni í starf hjá stefnda, beri öll einkenni vinnusamnings. Í fyrsta lagi ber skjalið yfirskriftina “Contract of Employment” eða vinnusamningur. Í öðru lagi bera efnisatriði samningsins öll keim af vinnusamningi, þ.e. samið er um árslaun, “annual salary”, sem greiða skyldi þannig að 3.750 pund væru lögð mánaðarlega inn á bankareikning stefnanda í Bretlandi. Þá er kveðið á um að umrædd greiðsla skuli vera “free of Icelandic taxes”, þ.e. nettógreiðsla eftir greiðslu skatta. Einnig er kveðið á um það í samningsdrögunum að stefndi skuli standa yfirvöldum hér landi skil á sköttum og öðrum launatengdum gjöldum og tryggingum vegna stefnanda, en stefnandi skuli sjálfur standa skil á þessum sömu greiðslum gagnvart breskum yfirvöldum. Loks er tekið fram að stefnandi eigi rétt á tveggja vikna leyfi á þriggja mánaða fresti á fullum launum og að stefndi skuli greiða ferðir stefnanda til og frá Bretlandi.

Stefndi heldur því fram að þar sem stefnandi hafi gefið út reikninga vegna vinnu sinnar sé ljóst að um vertakasamning hafi verið að ræða en ekki vinnusamning. Fram kemur hins vegar í svarbréfi fyrirsvarsmanns stefnda til stefnanda dags. 3. október 2004 að þar sem afgreiðsla umsóknar um dvalarleyfi eða “visa application” taki langan tíma verði stefnandi að gefa út reikninga fyrir vinnu sinni fyrstu þrjá mánuðina. Þá bar stefnandi hér fyrir dómi að umræddir reikningar hefðu verið útbúnir á skrifstofu stefnda og hefur fyrirsvarsmaður stefnda staðfest það að starfsmaður á skrifstofu stefnda hafi aðstoðað stefnanda við að útbúa reikningana. Í umræddum reikningum er krafist ráðgjafarþóknunar eða “consulting fee” að fjárhæð 3.750 bresk pund vegna hvers mánaðar og tekið fram að þóknunin sé án íslenskra skatta en orðrétt segir “The above fee is nett of Icelandic taxes.” Fyrirsvarsmaður stefnda gat ekki svarað því hér fyrir dómi hvers vegna ekki hefði verið gert ráð fyrir virðisaukaskatti ofan á þóknun stefnanda á framlögðum reikningum.

Óumdeilt er að stefnandi hóf störf hjá stefnda 14. október 2004 og hélt utan í samningsbundið leyfi 24. mars 2005. Í millitíðinni hafði hann farið í jólaleyfi til síns heima Hafði stefnandi þá starfað hjá stefnda í rúma fimm mánuði og var umsaminn reynslutími því liðinn. Ljóst er að greiðslur stefnda til stefnanda voru í samræmi við áðurgreind samningsdrög, þ.e. greidd voru 3.750 bresk pund inn á reikning stefnanda mánaðarlega. Einnig er ómótmælt að stefnandi hélt í samningsbundið tveggja vikna leyfi hinn 24. mars 2005 og að stefndi greiddi ferð hans heim. Þá er ljóst að stefnandi fékk greidda fulla þóknun eða 3.750 bresk pund fyrir marsmánuð þrátt fyrir að hann hafi samkvæmt framangreindu verið í leyfi síðustu vikuna í mars, sbr. dskj. nr. 22. Þá hefur komið fram að stefnandi hélt einnig heim í jólaleyfi, en þrátt fyrir það var stefnanda greidd full þóknun eða 3.750 bresk pund í desember og janúar, sbr. dskj. nr. 15 og 16. Einnig þykir ljóst að gert hafi verið ráð fyrir persónulegu vinnuframlagi stefnanda þannig að honum hafi verið óheimilt að fela öðrum framkvæmd verksins, en fyrirsvarsmaður stefnda hefur borið að bent hafi verið á stefnanda sem heppilegan starfsmann í umrætt verkefni vegna sérhæfðrar reynslu hans á þessu sviði. Þá er ljóst að vegna eðlis starfs stefnanda sem flokksstjóra við jarðgangagerð hafi stefndi haft yfirumsjón með verkum stefnanda og kom fram í skýrslu fyrirsvarsmanns stefnda hér fyrir dómi að stefnandi vann á vöktum og að hann og B-x-x F-x-x fylgdu vaktaliði stefnda eftir bæði nótt og dag. Þá upplýsti fyrirsvarsmaður stefnda hér fyrir dómi að stefndi hefði séð stefnanda fyrir húsnæði og uppihaldi á verkstað, en það er og í samræmi við skilmála í fyrrgreindum samningsdrögum og önnur gögn málsins. Ennfremur hefur fyrirsvarsmaður stefnda borið hér fyrir dómi að stefndi hafi greitt stefnanda fulla þóknun í veikindaforföllum hans, svo og á meðan á leyfum hans stóð. Loks hefur fyrirsvarmaður stefnda borið að ekki hafi verið gerður skriflegur verksamningur við stefnanda.

Þegar allt þetta er virt þykir samband málsaðila hafa öll einkenni vinnusamnings. Þykir og í ljós leitt að samningsdrög þau, sem getur að líta á dskj. nr. 3, hafi komið strax til framkvæmda og að starfskjör stefnanda hafi miðast við samningsdrögin. Ber því að telja að stefnandi hafi verið ráðinn til starfa hjá stefnda sem launþegi og að umsamin mánaðarleg fjárhæð hafi miðast við útborguð laun eftir skatta og önnur launatengd gjöld hér á landi. Þykir engu breyta í þessu sambandi þótt stefnandi hafi gefið út reikninga fyrir vinnu sinni, en komið hefur fram að það hafi verið gert að beiðni stefnda með aðstoð starfsfólks á skrifstofu stefnda. Þá er ljóst að stefnandi hélt áfram störfum hjá stefnda eftir að þriggja mánaða reynslutíma lauk og verður því að telja að ráðning stefnanda hafi eftir það verið ótímabundin.

Fram er komið að þegar stefnandi hélt heim í tveggja vikna leyfi hinn 24. mars 2005 var honum ekki sagt upp störfum. Líta verður hins vegar svo á að með því að stefndi gerði engan reka að því að panta eða greiða fargjald stefnanda til landsins að afloknu umsömdu leyfi stefnanda hinn 7. apríl 2005, en þá skyldu hafði stefndi tekist á herðar samkvæmt samningi aðila, og svaraði hvorki né sinnti ítrekuðum fyrirspurnum stefnanda um áframhaldandi störf hans hjá fyrirtækinu hafi stefndi lýst því yfir að hann óskaði ekki eftir vinnuframlagi stefnanda áfram. Verður því að telja að þessi háttsemi stefnda hafi jafngilt uppsögn á ráðningarsamningnum. Með vísan til 6. mgr. 1. gr. laga nr. 19/1979 tók uppsögn stefnda gildi um næstu mánaðamót þar á eftir eða 1. maí 2005.

Samkvæmt samningsdrögum málsaðila á dskj. nr. 3 átti stefnandi rétt á eins mánaðar uppsagnarfrest að þriggja mánaða reynslutímabili loknu. Með vísan til þess og alls framangreinds er því fallist á dómkröfu stefnanda, en henni hefur ekki verið mótmælt tölulega af hálfu stefnda.

Með hliðsjón af úrslitum málsins verður stefnda gert að greiða stefnanda málskostnað, sem þykir hæfilega ákveðinn 250.000 krónur.

Uppkvaðning dómsins hefur dregist vegna embættisanna dómarans.

R-kvk-nf B-kvk-nf dómstjóri kveður upp dóminn.

Dómsorð:

Stefndi, Arnarfell ehf., greiði stefnanda, P-x-x A-kk-þgf P-x-x 2.481.754 krónur með dráttarvöxtum af 81.795 krónum frá 1. nóvember 2004 til 1. desember sama ár, en af 320.021 krónu frá þeim degi til 1. janúar 2005, en af 554.214 krónum frá þeim degi til 1. febrúar sama ár, en af 778.322 krónum frá þeim degi til 1. mars sama ár, en af 1.002.430 krónum frá þeim degi til 1. apríl sama ár, en af 1.226.538 krónum frá þeim degi til 1. maí sama ár, en af 1.854.146 krónum frá þeim degi til 1. júní sama ár, en af 2.481.754 krónum frá þeim degi til greiðsludags.

Stefndi greiði stefnanda málskostnað að fjárhæð 250.000 krónur.

R-kvk-nf B-kvk-nf