X-495/2010

Mál þetta, sem tekið var til úrskurðar 17. maí sl., var þingfest 21. október 2010.

Sóknaraðili er H-kvk-nf S-kvk-nf V-kvk-nf, Stekkjarflöt 5, Garðabæ.

Varnaraðili er Kaupþing banki hf., Reykjavík.

Sóknaraðili krefst þess að launakrafa hennar verði samþykkt eins og henni var lýst samkvæmt kröfulýsingu dags. 2. júlí 2009.

Þá krefst sóknaraðili málskostnaðar úr hendi varnaraðila samkvæmt mati dómsins.

Varnaraðili krefst þess að öllum kröfum sóknaraðila verði hafnað. Auk þess krefst hann greiðslu málskostnaðar að viðbættum virðisaukaskatti að mati dómsins, úr hendi sóknaraðila.

Málsatvik

Sóknaraðili var ráðinn til starfa við söluver varnaraðila með ráðningarsamningi dagsettum 17. maí 2005. Í samningi þessum er svohljóðandi starfslýsing: 1. Starfsmaðurinn annast sölu og þjónustu á afurðum Kaupþings Búnaðarbanka, þ.m.t. sölu á lífeyrissparnaði. 2. Ýmis önnur störf í samráði við yfirmann.

Um laun er getið í 4. gr. samningsins. Þar segir: Laun eru greidd í samræmi við selda þjónustu samkvæmt samkomulagi við yfirmann. Öll laun innifela orlof, orlofs- og desemberuppbót. Starfsmaður afsalar sér öllum almennum launahækkunum.

Um gildistíma samnings er getið í 5. gr. samningsins. Þar segir: Gildir frá fyrsta starfsdegi 2005. Gagnkvæmur uppsagnarfrestur er ein vika.

Sóknaraðili vann fyrst í stað í 20% starfshlutfalli, en frá nóvember 2006 og fram að falli varnaraðila í október 2008 vann hún í 66,7% starfshlutfalli.

Hinn 6. október 2008 skipaði Fjármálaeftirlitið varnaraðila skilanefnd í samræmi við þágildandi ákvæði 100. gr. a laga nr. 161/2002, eins og þeim hafði verið breytt með 5. gr. laga nr. 128/2008. Hinn 23. eða 24. október s.á. var sóknaraðili leyst undan vinnuskyldu sinni fyrir varnaraðila og í kjölfarið var henni sagt upp störfum hjá varnaraðila með bréfi dagsettu 27. október s.á. Í kjölfarið fékk sóknaraðili greidd laun fyrir októbermánuð og laun í uppsagnarfresti. Þótt óljóst sé af greinargerð sóknaraðila hvaða útreikningar liggja til grundvallar kröfufjárhæð um laun í uppsagnarfresti, má ráða af kröfulýsingu hennar að hún telji að við útreikning launa í uppsagnarfresti hafi átt að reikna meðaltal heildarlauna á tímabilinu janúar til september 2008.

Varnaraðila var veitt heimild til greiðslustöðvunar 24. nóvember 2008 og hinn 25. maí 2009 var skipuð slitastjórn í samræmi við 4. mgr. 101 gr. laga nr. 161/2002, sbr. 5. gr. laga nr. 44/2009 og 4 tölulið bráðabirgðaákvæðis II við þau lög. Varnaraðili gaf út innköllun til kröfuhafa sem birtist fyrra sinni í Lögbirtingablaði hinn 30. júní 2009 og rann kröfulýsingarfrestur út 30. desember sama ár. Með kröfulýsingu 1. júlí 2009 lýsti sóknaraðili forgangskröfu fyrir slitastjórn varnaraðila að fjárhæð 862.527 krónur og krafðist vangreiddra launa og orlofs. Í kröfulýsingu er kröfunni lýst svo: Með vísan til gjaldþrotaúrskurðar fyrirtækisins þann 25. 05.2009, lýsi ég inn eftirfarandi kröfu ofangreinds umbjóðanda míns á hendur þrotabúinu að fjárhæð kr. 862.527, auk dráttarvaxta skv. vaxtalögum, innheimtuþóknun kr. 89.036 og kröfulýsingarkostnaði kr. 12.552 + 24,5% vsk. af kröfulýsingarkostnaði kr. 3.075, samtals kr. 15.267.

Krafan sundurliðast þannig:

Laun undir lágm.kjörum, vegna mars 2006 321

Laun undir lágm.kjörum, vegna ágúst 2006 5.369

Laun undir lágm.kjörum, vegna desember 2006 5.485

Orlof (10,17%) á laun undir lágm.kjörum 1.136

Orlof á laun frá 1. júní 05 – 30. nóv. 2008 – 10,17% 775.920

Mism. á launum í upps.fresti 39.296

Orlof á laun í upps.fresti, 10,17% (kr. 344.148*10,17) 35.000

Kröfunni er lýst sem forgangskröfu í búið sbr. 112. gr. laga nr. 21/1991.

Slitastjórn varnaraðila hafnaði kröfunni með bréfi 10. janúar 2010 og var afstöðunni mótmælt. Ekki tókst að jafna ágreining á fundi með aðilum og var því leitað úrlausnar um ágreininginn, sem stendur í fyrsta lagi um það hvort orlofsgreiðslur hafi verið innifaldar í launum sóknaraðila, í öðru lagi um forsendur útreiknings launa í uppsagnarfresti og í þriðja lagi um hvort laun fyrir mars, ágúst og desember 2006 hafi verið vangreidd.

Málsástæður og lagarök sóknaraðila

Sóknaraðili vísar til þess að samkvæmt 1. gr. laga nr. 55/1980 um starfskjör launafólks og skyldutryggingu lífeyrisréttinda séu kjarasamningar sem aðildarsamtök vinnumarkaðarins semji um, samningar um lágmarkskjör og séu samningar um lakari kjör ógildir. Greidd laun í uppsagnarfresti samkvæmt reiknuðu meðaltali varnaraðila sé undir lágmarkstaxta miðað við unnið vinnuframlag á tímabilinu, auk þess sem þrjár launagreiðslur árið 2006 séu einnig undir lágmarkstaxta kjarasamnings.

Samkvæmt fyrirliggjandi tímaskýrslum hafi sóknaraðili verið í föstu og reglubundnu 66,7% starfshlutfalli síðustu mánuðina, þar sem hún hafi unnið alla virka daga frá kl. 9 til 13, nema einu sinni í viku til kl. 14. Þá hafi hún einu sinni í viku, yfirleitt á mánudögum, unnið frá kl. 17:30 til 21:30. Sé tekið meðaltal af unnum tímum frá 1. janúar 2006 til starfsloka hafi sóknaraðili verið að meðaltali í 71,5% starfshlutfalli (alls 2.477,41 klst./452 daga = 5,363 tímar á dag / 7,5 klst. sem sé 100% dagvinna samkvæmt kjarasamningi VR og Samtaka atvinnulífsins.

Sóknaraðili byggir á því að fara verði eftir því vinnuhlutfalli sem hún hafi verið í við ráðningarlok. Sé þess því krafist að laun verði gerð upp með réttum hætti og henni verði greiddur mismunur á launum sem hún hafi fengið greidd samkvæmt launaseðli útgefnum 1. mars 2009 og launum samkvæmt lágmarkstaxta kjarasamnings VR og SA. Sóknaraðili hafi fengið greidd laun í uppsagnarfresti að fjárhæð 304.883 krónur (101.628 krónur á mánuði x 3. mánuðir), en hefði átt að fá 344.148 krónur samkvæmt lágmarkstaxtanum. Lágmarkslaun samkvæmt umræddum kjarasamningi séu 171.988 krónur á mánuði eftir meira en þriggja ára starf hjá sama fyrirtæki x 66,7% starfshlutfall x þrír mánuðir = 344.148 krónur. Mismunur sé því 39.296 krónur auk orlofs.

Í mars 2006 hafi vantað 321 krónu upp á lágmarkslaun, 5.369 krónur hafi vantað í ágúst 2006 og 5.485 krónur í desember 2006, miðað við unna tíma samkvæmt tímaskýrslum, auk orlofs.

Samkvæmt grein 1.9. í kjarasamningi VR og SA, sem gildi frá febrúar 2008, eigi laun að greiðast fyrsta dag eftir að þeim mánuði ljúki sem laun séu greidd fyrir. Að auki skuli vinnuveitandi greiða áunnið orlof til launþega við lok ráðningarsambands samkvæmt 8. gr. laga nr. 30/1987 um orlof.

Af hálfu varnaraðila sé því haldið fram að allar launagreiðslur til sóknaraðila á starfstíma hennar hafi falið í sér orlofsgreiðslur. Þrátt fyrir að framangreint sé tekið fram í grein 4.2. í ráðningarsamningi aðila, verði að telja slíkt ákvæði brjóta í bága við lög um orlof, lög nr. 55/1980, svo og kjarasamning VR og SA sem gerður hafi verið í febrúar 2008, einkum gr. 1.9.1 um launaseðla. Auk þess hafi varnaraðili ekki sýnt fram á að orlofslaun hafi verið greidd.

Í lögum um orlof sé skýrt tekið fram að orlof skuli leggjast ofan á laun. Markmið laganna sé að tryggja að launþegar fari í orlof og hafi orlofsfé til ráðstöfunar þegar orlof er tekið. Samningar um að orlof sé innifalið í launum brjóti í bága við ákvæði orlofslaga svo og ákvæði laga nr. 55/1980, sem kveði á um að samningar lakari samningskjörum séu ógildir. Hafi varnaraðila því verið óheimilt að semja um að orlof væri innifalið í launum. Þá hvíli sú skylda á atvinnurekendum að sundurliða á launaseðli laun, til að launþegar geti áttað sig á starfskjörum sínum, sbr. grein 1.9.1 í kjarasamningi VR og SA. Gera verði þá kröfu að sundurliðun á launaseðli sé skýr og að launþegi geti áttað sig á sundurliðun launa, m.a. með tilliti til orlofs. Á fyrirliggjandi launaseðlum komi slík sundurliðun launa hvergi fram og því sé ósannað að orlof hafi verið greitt.

Því sé þess krafist að orlofslaun sóknaraðila verði gerð upp í samræmi við orlofslög nr. 30/1987. Lágmarksorlof sem sé 10,17% af launum sóknaraðila á starfstíma hennar hjá varnaraðila, þ.e. frá maí 2006 til og með nóvember 2008 séu 775.920 krónur. Þá sé einnig vangoldið orlof af vangreiddum launum sóknaraðila að fjárhæð 1.136 krónur auk orlofs á laun sóknaraðila í uppsagnarfresti að fjárhæð 35.000 krónur. Vangoldið orlof sóknaraðila nemi því 812.056 krónum.

Varnaraðili hafi ranglega haldið því fram að laun á uppsagnarfresti sóknaraðila og orlof á starfstíma hennar hafi verið greidd. Hið rétta sé að varnaraðili hafi einungis greitt hluta launakröfu sóknaraðila en frekari launagreiðslur hafi ekki átt sér stað, þrátt fyrir ítrekaðar innheimtutilraunir.

Um lagarök vísar sóknaraðili til laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti, laga nr. 30/1987 um orlof, laga nr. 55/1980 um starfskjör launafólks og skyldutryggingu lífeyrisréttinda og til meginreglna vinnuréttar. Krafa um málskostnað byggir á ákvæðum 129. og 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Málsástæður og lagarök varnaraðila

Varnaraðili hafnar því að launauppgjör í uppsagnarfresti eigi að taka mið af meðaltali heildarlauna á tímabilinu janúar til september 2008. Að mati varnaraðila eigi uppgjörið þvert á móti að miðast við meðaltal af tímakaupi sóknaraðila á framangreindu tímabili þar sem sóknaraðili hafi ekki átt rétt á sölubónusum ofan á laun í uppsagnarfresti. Laun starfsmanna í söluveri hafi fyrst og fremst tekið mið af tímakaupi, en ofan á þau laun hafi getað komið sölubónusar, ef sala á fjármálaafurðum varnaraðila hafi verið fyrir hendi, sbr. 4. gr. ráðningarsamnings aðila. Varnaraðili bendir á að engin sala hafi átt sér stað á fjármálaafurðum varnaraðila eftir fall bankans, enda hafi söluverinu verið lokað 23. október vegna sérstakra aðstæðna á fjármálamarkaði. Að mati varnaraðila beri að miða uppgjör á launum í uppsagnarfresti við meðaltal af vinnuframlagi sóknaraðila á tímabilinu janúar til september 2008, enda sé það í samræmi við ráðningarsamning aðila. Þegar hafi verið gert upp við sóknaraðila á framangreindum forsendum en sóknaraðili hafi fengið greidd laun í uppsagnarfresti að fjárhæð 304.883 krónur en þau taki mið af meðaltali tímakaups/vinnuframlagi sóknaraðila á framangreindu tímabili. Framangreint launauppgjör sé fullnaðaruppgjör þar sem það sé í fullu samræmi við meginreglu vinnuréttar þess efnis að greiða skuli umsamin laun í samræmi við gildandi ráðningarsamning. Varnaraðili hafnar því alfarið að vera skylt að greiða frekari laun í uppsagnarfresti að fjárhæð 39.296 krónur.

Varnaraðili mótmælir þeirri fullyrðingu sóknaraðila að kjör hennar hafi verið undir lágmarkskjörum samkvæmt kjarasamningi milli VR og Samtaka atvinnulífsins í mars, ágúst, og desember 2006 samtals að fjárhæð 11.175 krónur. Samkvæmt þeim kjarasamningi sem hafi verið í gildi árið 2006 hafi lágmarkskjör fyrir marsmánuð verið 121.278 krónur og 136.278 krónur fyrir ágúst og desember. Framangreindar fjárhæðir séu lágmarkstekjur fyrir fullt starf, þ.e. fullar 171,15 unnar stundir á mánuði (39,5 stundir á viku) samkvæmt grein 1.2.3 í gildandi kjarasamningi milli VR og Samtaka atvinnulífsins. Varnaraðili bendir á að sóknaraðili hafi aldrei unnið fullt starf í þágu varnaraðila. Sóknaraðili hafi fyrst unnið í 20% starfshlutfalli en frá nóvembermánuði 2006 hafi hún unnið í 66,7% starfshlutfalli. Miðað við starfshlutfall sóknaraðila á þessum tíma hafi lágmarkskjör hennar samkvæmt kjarasamningi numið 24.256 krónum fyrir mars og 90.897 krónum fyrir ágúst og desember 2006. Varnaraðili bendir á að heildarlaun sóknaraðila fyrir mars 2006 hafi verið 30.500 krónur og fyrir desember s.á. 112.800 krónur. Af framangreindu sé ljóst að laun sóknaraðila fyrir framangreinda mánuði hafi ekki verið undir lágmarkskjörum samkvæmt þeim kjarasamningi sem á þeim tíma hafi verið í gildi. Varnaraðili hafnar því einnig að laun sóknaraðila fyrir ágústmánuð 2006 að fjárhæð 13.400 krónur (tíma- og sölulaun) hafi verið undir lágmarkskjörum samkvæmt kjarasamningi þótt fjárhæðin sé undir framangreindum lágmarksfjárhæðum. Varnaraðili leggur sérstaka áherslu á að vinnuframlag sóknaraðila hafi verið mjög mismunandi milli mánaða og vinnutími sveigjanlegur. Vinnuframlag sóknaraðila í ágústmánuði 2006 hafi aðeins verið um 14% (24,41 klukkustund yfir mánuðinn). Að mati varnaraðila hafi launagreiðslan verið í samræmi við vinnuframlag og ráðningarsamning milli aðila þar sem launagreiðslan hafi tekið mið af vinnuframlagi og sölubónus yfir mánuðinn. Sóknaraðili hafi ekki verið með fastan vinnutíma og því eðlilegt að laun til hennar væru mishá milli mánaða. Varnaraðili bendir jafnframt á að sóknaraðili hafi ekki gert athugasemdir við launagreiðslurnar, hvorki við útborgun eða síðar. Að mati varnaraðila hafi launagreiðslurnar ekki brotið í bága við ákvæði kjarasamnings heldur þvert á móti verið í samræmi við umsamin laun milli aðila samkvæmt ráðningarsamningi. Greiðsluskyldu á 11.175 krónum sé því alfarið hafnað.

Varnaraðili bendir enn fremur á að launauppgjör við sóknaraðila á ofangreindu tímabili hafi verið í samræmi við réttindi hennar samkvæmt gildandi ráðningarsamningi. Telji varnaraðili mjög óeðlilegt að sóknaraðili eigi rétt á háum sölubónusum ofan á launauppgjör alveg óháð því hvort raunveruleg sala hafi átt sér stað. Að mati varnaraðila leiði slíkt til þess að launauppgjör sóknaraðila feli í sér sölubónusa sem hann hafi ekki átt rétt á samkvæmt ráðningarsamningi og verði þar með betur settur umfram aðra kröfuhafa sem sé andstætt meginreglu laga um gjaldþrotaskipti nr. 21/1991 um jafnræði kröfuhafa.

Þá er bent á að öll laun sem sóknaraðili hafi fengið greidd eftir fall bankans eigi réttilega að dragast frá þeirri fjárhæð sem henni kann að verða dæmd í máli þessu.

Varðandi kröfu um orlofsgreiðslur ofan á laun, hafnar varnaraðili því alfarið að sóknaraðili eigi rétt á slíkum greiðslum fyrir októbermánuð og í uppsagnarfresti, samtals að fjárhæð 35.000 krónur. Varnaraðili bendir á að samkvæmt grein 4.2 í ráðningarsamningi milli aðila feli launagreiðslur í sér orlof og orlofs- og desemberuppbót. Sóknaraðili hafi því fengið orlof greitt samhliða launagreiðslum á framangreindu tímabili. Beri því að hafna kröfunni, enda reiknist orlofslaun ekki af orlofslaunum samkvæmt 5. mgr. 7. gr. laga um orlof nr. 30/1987.

Varnaraðili hafnar fullyrðingu sóknaraðila þess efnis að ráðningarsamningur milli aðila sé í andstöðu við ákvæða laga um orlof nr. 30/1987 og gildandi kjarasamning milli VR og SA. Varnaraðili telur að þrátt fyrir ákvæði laga um orlof sé heimilt að semja um að launagreiðslur feli í sér bæði vinnulaun og orlofsgreiðslur. Þá bendir varnaraðili á að samningurinn hafi tryggt sóknaraðila rétt til orlofsgreiðslna, sem sé í fullu samræmi við markmið og efni laga um orlof, sem og gildandi kjarasamning. Þá mótmælir varnaraðili þeirri fullyrðingu sóknaraðila að ráðningarsamningur milli aðila sé ógildur þar sem hann sé í andstöðu við lög nr. 55/1980 um starfskjör launafólks og skyldutryggingu lífeyrisréttinda. Varnaraðili bendir á að ráðningarsamningurinn hafi tryggt sóknaraðila laun sem endurgjald fyrir vinnu, en þar að auki hafi samningurinn tryggt sóknaraðila orlofsgreiðslur og orlofs- og desemberuppbót. Samkvæmt gildandi kjarasamningi sé framangreint hluti af lágmarkskjörum sóknaraðila og hafi ráðningarsamningurinn tryggt allt framangreint. Leggja beri ráðningarsamninginn til grundvallar við launauppgjör sóknaraðila. Varnaraðili mótmælir einnig fullyrðingu sóknaraðila þess efnis að launaseðlar varnaraðila hafi verið í andstöðu við ákvæði 1.9.1 í kjarasamningi milli VR og SA. Bent er á að ákvæðið skyldi varnaraðila til að gefa út launaseðla samhliða útborgun og að í launaseðli séu sundurliðaðar greiðslur og frádráttur. Það sé gert í launaseðlum sem sóknaraðili hafi lagt fram í máli þessu.

Verði ekki fallist á framangreint telur varnaraðili að orlof skuli aðeins reiknað ofan á tímakaup varnaraðila á framangreindu tímabili, en ekki heildarlaun, enda hafi sóknaraðili ekki átt rétt á sölubónusum ofan á laun í uppsagnarfresti.

Varðandi laun á tímabilinu júní 2005 til nóvember 2008, bendir varnaraðili á að þau hafi falið í sér orlofsgreiðslur og hafnar því að sóknaraðili eigi rétt á orlofsgreiðslum tvö ár aftur í tímann, samtals að fjárhæð 775.920 krónur. Varnaraðili ítrekar að öll laun samkvæmt ráðningarsamningi hafi falið í sér orlofsgreiðslur og eigi sóknaraðili því ekki frekari kröfur um orlof á hendur varnaraðila, sbr. 5. mgr. 7. gr. laga um orlof nr. 30/1987. Sóknaraðili hafi hvorki verið með fastan vinnutíma né föst mánaðarlaun og hafi því ekki unnið sér inn orlofsréttindi sem lög um orlof kveði á um.

Jafnframt bendir sóknaraðili á að af 13. gr. laga um orlof nr. 13/1987 leiði að árlegur réttur sóknaraðila til orlofs og orlofsgreiðslna sé niður fallinn. Framangreint ákvæði verði ekki skilið á annan veg en þann að réttur til orlofsgreiðslna falli niður við lok hvers orlofsárs, nema sérstakar ástæður leiði til annars. Sóknaraðili hafi ekki sýnt fram á að hún eigi ótekið orlof sem ekki sé fallið niður þrátt fyrir framangreint ákvæði í lögum um orlof og bendir á að við starfslok sóknaraðila hafi hún ekki átt ótekið orlof. Þá komi langvarandi tómlæti sóknaraðila í veg fyrir að hann geti sótt orlofsgreiðslur aftur í tímann.

Verði ekki fallist á framangreint, telur varnaraðili að sóknaraðili geti aðeins átt rétt á orlofsgreiðslu ofan á tímakaup fyrir orlofsárið 1. maí 2007 til 30. apríl 2008, ef fallist verði á að sóknaraðili eigi áunnin orlofsréttindi aftur í tímann og þann tíma sem sóknaraðili var við vinnu í þágu varnaraðila, þ.e. á tímabilinu frá 1. maí 2008 til október 2008.

Um lagarök er vísað til laga nr. 30/1987 um orlof, laga nr. 55/1980 um starfskjör launafólks og skyldutryggingu lífeyrisréttinda og laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Krafa um málskostnað er reist á XXI. kafla laga um meðferð einkamála nr. 91/1991. Krafa um virðisaukaskatt á málflutningsþóknun er byggð á lögum nr. 50/1988 um virðisaukaskatt.

Niðurstaða

Ágreiningur máls þessa er þríþættur. Í fyrsta lagi er deilt um rétt sóknaraðila til þess að fá greidd laun í uppsagnarfresti er miðast við meðaltal heildarlauna sóknaraðila frá janúar 2008 til og með september 2008, þar með talið greiðslur sem voru tengdar árangri og afköstum sóknaraðila við sölu á ,,fjármálaafurðum“ varnaraðila.

Í öðru lagi er deilt um rétt sóknaraðila til greiðslu orlofs á laun, en af hálfu varnaraðila er því haldið fram að orlofslaun hafi falist í þeim launum sem sóknaraðila voru greidd.

Í þriðja lagi er deilt um það hvort sóknaraðili hafi fengið greidd lágmarkslaun fyrir mars, ágúst og desember 2006.

Af ráðningarsamningi sóknaraðila frá maí 2005 og framlögðum launaseðlum hennar verður ráðið að laun hennar fólu annars vegar í sér greiðslur vegna ,,tímalauna í söluveri“ og hins vegar greiðslur vegna ýmiss konar sölu á svokölluðum fjármálaafurðum varnaraðila. Ljóst er af framlögðum launaseðlum, að heildarlaun voru mjög mismunandi eftir mánuðum, eftir því hverjum árangri sóknaraðili náði við söluna. Laun í uppsagnarfresti sem varnaraðili hefur greitt sóknaraðila, tóku mið af greiðslum vegna ,,tímalauna í söluveri“, þ.e. greiddir voru þeir tímar sem sóknaraðili vann.

Sóknaraðila var sagt upp störfum hjá varnaraðila í kjölfar þess að Fjármálaeftirlitið skipaði varnaraðila skilanefnd 6. október 2008 í samræmi við þágildandi ákvæði 100. gr. a laga nr. 161/2002. Söluveri varnaraðila var lokað í kjölfarið og ljóst að engin sala á ,,fjármálaafurðum“ varnaraðila færi fram eftir að varnaraðili var kominn í slitameðferð. Jafnvel þótt sóknaraðili hefði unnið út októbermánuð og jafnframt unnið allan uppsagnarfrest, í nóvember og desember 2008 og janúar 2009, er ljóst samkvæmt framangreindu, að eftir að varnaraðila var skipuð skilanefnd gat sóknaraðili ekki búist við því að fá nokkur árangurstengd laun greidd, þar sem sala á ,,fjármálaafurðum“ varnaraðila var þá ekki lengur raunhæf. Sá kostur sem hún áður hafði til að drýgja laun sín með árangurstengdum ,,sölubónusum“ var ekki fyrir hendi eftir að Fjármálaeftirlitið skipaði varnaraðila skilanefnd.

Er því ekki fallist á að sóknaraðili eigi kröfur á hendur varnaraðila um greiðslu launa í uppsagnarfresti, er taka skuli miða af heildarlaunum sóknaraðila frá janúar 2008 til og með september 2008.

Í grein 4.6. í ráðningarsamningi sóknaraðila kemur fram að launagreiðslur sóknaraðila feli í sér orlof. Samkvæmt ákvæðum 1. gr. laga nr. 30/1987 eiga allir þeir sem starfa í þjónustu annarra gegn launum, rétt á orlofi og orlofslaunum samkvæmt reglum laganna og er samningur um minni rétt til handa launþegum en lögin ákveða, ógildur. Sóknaraðili bendir á að varnaraðili hafi ekki sýnt fram á að orlofslaun hafi verið greidd. Sá háttur á greiðslu orlofs, sem greinir í ráðningarsamningi sóknaraðila, hefur verið hafður á allt frá undirritun ráðningarsamnings sóknaraðila á árinu 2005 og verður ekki ráðið af gögnum málsins að því hafi nokkurn tíma verið andmælt af hálfu sóknaraðila að orlofslaun fælust í launagreiðslum. Verður því ekki lagt á varnaraðila að sýna fram á nú að orlofslaun hafi verið greidd í samræmi við ráðningarsamning sóknaraðila, en hvorki ákvæði 2. mgr. 2. gr. laga nr. 30/1987, laga nr. 55/1980 um starfskjör launafólks og skyldutryggingu lífeyrisréttinda, né kjarasamningur VR og SA standa því í vegi að samið sé í einu lagi um ákveðna heildarfjárhæð endurgjalds fyrir vinnu og orlof, svo fremi sem orlofslaun séu greidd.

Varnaraðili hefur samkvæmt framangreindu fengið greidd orlofslaun vegna þeirra mánaða er hún starfaði hjá varnaraðila og vegna launa í uppsagnarfresti.

Forsendur og útreikningur kröfu sóknaraðila sem byggir á því að hún hafi ekki fengið greidd lágmarkslaun fyrir mars, ágúst og desember 2006 eru ekki reifaðar í greinargerð sóknaraðila. Ráða má af kjarasamningi VR og Samtaka atvinnulífsins, sem í gildi var frá 16. apríl 2004 til ársloka 2007, að byrjunarlaun frá og með 1. janúar 2006 skyldu nema 121.278 krónum og frá og með 1. júlí 2006 136.278 krónum. Í mars 2006 var sóknaraðili í 20% starfi hjá varnaraðila og skyldu lágmarkslaun hennar því vera 24.256 krónur. Samkvæmt launaseðli fyrir mars 2006 voru ,,tímalaun í söluveri“ 30.000 krónur. Í desember 2006 var sóknaraðili í 66,7% starfi hjá sóknaraðila og skyldu lágmarkslaun hennar því vera 90.897 krónur. Samkvæmt launaseðli fyrir desember 2006 voru ,,tímalaun í söluveri“ 112.800 krónur. Þegar af þessum ástæðum verður ekki séð að sóknaraðili hafi fengið greitt undir lágmarkslaunum fyrir mars og desember 2006. Sóknaraðili gerir kröfu um 5.369 krónur vegna vangreiddra launa í ágúst 2006. Hvorki er að finna útreikning á þessum kröfulið sóknaraðila í kröfulýsingu né greinargerð sóknaraðila. Er krafa sóknaraðila um vangoldin laun vegna ágúst 2006 því vanreifuð og ber því að vísa þeim kröfulið frá dómi án kröfu.

Að öllu framangreindu virtu verður öðrum kröfum sóknaraðila á hendur varnaraðila hafnað. Þegar litið er til atvika málsins þykir þó rétt að hvor aðili greiði sinn kostnað af málinu.

Af hálfu sóknaraðila flutti málið G-kk-nf B. Ó-kk-nf hæstaréttarlögmaður og af hálfu varnaraðila flutti málið S-kvk-nf D-kvk-nf J-kvk-nf héraðsdómslögmaður.

I-kvk-nf E-kvk-nf héraðsdómari kveður upp þennan úrskurð.

Ú r s k u r ð a r o r ð:

Kröfu sóknaraðila, H-kvk-ef S-kvk-ef V-kvk-ef, á hendur varnaraðila, Kaupþings banka hf., vegna vangoldinna launa í ágúst 2006, er vísað frá dómi án kröfu.

Öðrum kröfum sóknaraðila á hendur varnaraðila er hafnað.

Málskostnaður fellur niður.

I-kvk-nf E-kvk-nf