S-557/2014

Mál þetta, sem þingfest var 19. nóvember sl. og dómtekið 19. janúar sl., er höfðað með ákæru lögreglustjórans á Suðurnesjum, 27. október 2014, á hendur Ö-kk-þgf H-kk-þgf, kt. 000000-0000, „Fyrir eignaspjöll, líkamsárás og heimilisofbeldi, með því að hafa, aðfaranótt laugardagsins 23. febrúar 2013, á heimili þáverandi kærustu sinnar, B, kt. 000000-0000, að [ ... ], ráðist á B, með því að slá hana í andlitið með flötum lófa. Meðan á árásinni stóð sparkaði ákærði í glerborð sem brotnaði við sparkið auk þess sem ákærði eyðilagði síma B, að gerðinni Iphone 4S, með því að kasta honum í gólfið. Er áætlað verðmæti glerborðsins og símans samtals kr. 150.000-. Voru afleiðingar háttsemi ákærða m.a. þær að B hlaut mar á hægra eyra, aftan við eyrað, í hársverði aftan við eyrað og á hnakka. Þá hlaut B bólgu yfir vinstra gagnauga og kinnbeinsboga auk eymsla yfir nefrót og við tungubein.

Telst þessi háttsemi ákærða varða við 1. mgr. 217. gr. og 1. mgr. 257. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. lög nr. 20/1981.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Í málinu krefst B, kt. 000000-0000, þess að ákærði Ö-kk-nf H-kk-nf, kt. 000000-0000, verði dæmdur til að greiða B kr. 655.370- ásamt vöxtum af fjárhæð kr. 555.600- skv. 8. gr., sbr. 4. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 23. febrúar 2013 til þess dags er liðinn verður mánuður frá því að krafan var kynnt ákærða en frá þeim degi með dráttarvöxtum skv. IV. kafla laga nr. 38/2001, sbr. 9. gr. laganna af fjárhæð kr. 671.411- allt til greiðsludags.“

Ákærði kom fyrir dóminn við þingfestingu málsins og óskaði eftir fresti til að taka afstöðu til ákærunnar. Ákærði kom aftur fyrir dóminn 3. desember sl. og neitaði sök og mótmælti bótakröfunni. Fór aðalmeðferð fram þann 19. janúar sl. og var málið dómtekið að málflutningi loknum.

Málsatvik.

Samkvæmt frumskýrslu lögreglu fór hún á heimili aðila vegna tilkynningar um heimilisofbeldi klukkan 03:01, aðfaranótt 23. febrúar 2013, að [ ... ]. Fóru þrír lögreglumenn á vettvang. Þá var brotaþoli kominn í aðra íbúð samkvæmt tilkynningu FMR. Í samtali við brotaþola á staðnum kvað hún ákærða hafa lamið sig og vildi að hann færi úr íbúðinni. Var brotaþoli með yngri son sinn með sér en hún kvað eldri son sinn vera sofandi í íbúðinni. Kvað hún ákærða og sig hafa rifist og ákærði í framhaldi sparkað í glerborð sem hafi brotnað. Ákærði hafi lamið hana þrisvar sinnum, hægra megin í höfuð og andlit með þeim afleiðingum að hún hafi fengið blóðnasir. Ákærði hafi lamið hana bæði með krepptum hnefa og flötum lófa. Hafi hún verið með yngri son sinn í fanginu þegar þetta var og fallið með hann í fanginu á gólfið.

Þegar lögreglan hafði afskipti af ákærða hafi hann greinilega verið undir áhrifum áfengis en þó vel viðræðuhæfur. Sjá mátti glerbrot á víð og dreif um íbúðina. Lýsti ákærði atvikum svo á vettvangi að aðilar hafi verið að drekka áfengi og hann búinn að drekka átta til tíu stóra bjóra. Þau hafi farið að rífast, ákærði sparkað í glerborð sem hafi brotnað en það hafi verið óvart. Brotaþoli hafi þá orðið brjáluð og slegið ákærða nokkrum sinnum. Ákærði hafi orðið mjög reiður og slegið hana á móti, hann hafi slegið hana tvisvar til þrisvar sinnum með flötum lófa. Í framhaldi var ákærði handtekinn og færður á lögreglustöð.

Í gögnum málsins liggur fyrir læknisvottorð þar sem segir að brotaþoli hafi komið 23. febrúar 2013 á [ ... ] og lýst því svo að ákærði hafi ráðist að henni og tekið hana hálstaki þannig að þrengt hafi að öndun. Ákærði hafi veitt henni hnefahögg hægra megin á höfuð þannig að hún hafi skollið í gólfið, svo að áverkar hafi komið á vinstra gagnauga. Við skoðun kemur fram að mar hafi myndast á hægra eyra, aftan við hægra eyra og í hársverði aftan við eyra og á hnakka. Blámi sé á eyrnasneplinum sjálfum og eyrnablöðkunni. Bólga sé til staðar yfir vinstra gagnauga og yfir kinnbeinsboganum. Enga aflögun sé að finna á undirliggjandi andlitsbeinum. Augnhreyfingar séu óheftar og engin kvörtun um tvísýni. Hún kvarti um eymsli yfir nefrót án þess að mar sé sjáanlegt þar. Eymsli séu við þreifingu yfir tungubeini og fái hún verk við kyngingu. Ekki sé að sjá mar framan á hálsi. Engir áverkar séu sjáanlegir á vinstri efri útlim. Á hægri framhandlegg séu til staðar marblettir rétt neðan við olnboga, nánar tiltekið á beygjuhlið framhandleggs, ca 4-5 cm í þvermál. Á hægra læri framanvert séu marblettir staðsettir fyrir miðju læri. Einn marblettur þar sé mest áberandi, ca 3 cm í þvermál. Í samantekt segir að brotaþoli hafi verið með áverka á hægra eyra og í hársverði hægra megin eftir hnefahögg. Á vinstra gagnauga og kinnbeini sé mar og bólga eftir fall á parketlagt gólf í kjölfar höfuðhöggs. Þolandi kvarti um verki í hálsi og særindi við kyngingu eftir kyrkingartak. Ekki sé að sjá áverka á húð þar. Marblettir séu á hægri framhandlegg og hægra læri eftir átökin. Brotaþoli hafi leitað aftur á HSS 4. mars 2013. Hafi hún þá verið með verk framan til í hálsi. Þá hafi hún aftur leitað á heilsugæsluna 13. mars 2013 vegna eymsla í hálsi. Ljósmyndir af brotaþola og ákærða liggja fyrir í málinu þar sem áverkar á þeim báðum eru augljósir.

Skýrslur fyrir dómi.

Ákærði lýsti því svo fyrir dóminum að aðilar hafi verið að drekka áfengi um kvöldið sem hafi endað með því að þau rifust. Ákærði hafi reiðst, farið í skó og byrjað að pakka niður dóti frá sér og fötum. Ákærði hafi sparkað í sófaborð úr gleri, máli sínu til áréttingar, og borðið brotnað við það. Það hafi þó ekki verið ásetningur ákærða að brjóta borðið en hann hafi ekki áttað sig á því að skórnir voru með stáltá. Brotaþoli hafi fyrst setið í sófanum gagnstætt ákærða þar sem hann stóð fyrir framan sófaborðið. Einhver glerbrot hafi farið upp í loft en ákærði vissi ekki til að brotaþoli hafi fengið yfir sig glerbrot. Borðið hafi brotnað eins og bílrúða, farið í smáar agnir. Brotaþoli hafi reiðst við það, staðið upp og tekið drenginn í fangið, komið að ákærða og kýlt hann utan undir í framhaldi. Ákærði hafi þá farið inn í eldhús en brotaþoli elt hann með yngri drenginn í fanginu og slegið ákærða aftur með krepptum hnefa nokkur högg í hnakkann og eyrað. Ákærði hafi beðið hana um að hætta, sem hún hafi ekki gert. Ákærði hafi þá misst stjórn á sér og slegið hana til baka, alla vega einu sinni og jafnvel tvisvar. Það hafi verið með flötum lófa á hægri kinn. Brotaþoli hafi ekki misst jafnvægi við það högg. Ákærði kvaðst ekki muna til þess að brotaþoli hafi dottið við það í gólfið. Brotaþoli hafi ætlað að hringja í lögreglu og ákærði slegið í síma hennar, sem hafi farið í gólfið. Brotaþoli hafi hlaupið út með yngri drenginn í fanginu. Ákærði hafi þá hringt sjálfur í lögreglu og sagt að um heimiliserjur væri að ræða. Ákærði hafi síðan sópað glerbrotunum saman og lögreglan komið um svipað leyti. Ákærði kvaðst hafa rætt við brotaþola daginn eftir og hann sagt henni að hann myndi bæta henni tjónið, m.a. með því að setja bifreið á hennar nafn. Ákærði hafi skrifað undir nafnabreytingu á bifreiðinni daginn eftir en jafnframt fengið bílinn lánaðan til að flytja dótið sitt burtu. Þau hafi rætt um það að þeir fjármunir, sem ákærði hafi verið búinn að leggja í bifreiðina til að koma honum í gegnum skoðun, og hlutur ákærða í sófa, sem þau hafi keypt, yrðu bætur fyrir tjónið. Ákærði ætlaði að auki að greiða henni peninga til viðbótar. Af því hafi þó ekki orðið. Ákærði kvað þau hafa verið saman sem par í um sjö mánuði. Þau hafi þó að vísu bara hist um helgar lengst af en síðustu mánuði hafi ákærði búið hjá brotaþola. Ákærði kvaðst hafa fengið áverka á bak við eyra eftir högg brotaþola en hann hafi ekki leitað til læknis vegna þess. Ákærði kvaðst hafa leitað sér aðstoðar eftir þetta og farið í nokkra tíma í „Karlar til ábyrgðar“. Ákærði kvaðst ekki geta gefið skýringar á áverkum brotaþola sem lýst sé í áverkavottorði en þeir áverkar gætu varla stafað af einu eða tveimur höggum á kinn með flötum lófa.

Vitnið B kvað fyrir dóminum atvik vera þau að þau hafi verið heima að spila og drengurinn hennar vaknað. Vitnið hafi tekið hann fram og verið með drenginn í fanginu þegar aðilar fóru að rífast. Vitnið hafi beðið ákærða að fara út og hafi hann klætt sig í skó, sem séu með stáltá. Ákærði hafi sparkað í sófaborðið sem hafi brotnað og glerbrot farið yfir vitnið og drenginn. Vitnið hafi staðið upp, beðið ákærða að fara út og jafnframt tekið upp símann til að hringja á lögregluna. Ákærði hafi þá rifið símann úr höndum vitnisins og hent honum í gólfið. Vitnið hafi staðið þar áfram og ákærði þá slegið vitnið, sem hafi við það dottið í gólfið með drenginn í fanginu. Vitnið hafi skriðið út og bankað hjá nágrannakonu og beðið hana um að hringja til lögreglunnar. Vitnið kvað aðila ekki hafa búið saman en þau hafi verið par í nokkra mánuði. Sambandið hafi verið ágætt. Aðilar hafi farið niðrandi orðum um hvort annað umrætt sinn. Aðspurt lýsti vitnið því að það hafi verið staðið upp með drenginn, vinstra megin í fanginu, þegar ákærði sló vitnið. Mundi vitnið ekki hversu oft ákærði sló til þess né hvar. Þó lýsti vitnið því að höggin hefðu lent á hægri kinn þess og vitnið við það dottið á vinstri hlið en náð að skýla barninu. Vitnið kvaðst þó ekki visst um hvar ákærði sló það. Vitnið kvaðst hafa sagt ákærða að það ætlaði að hringja í lögregluna og ákærði við það rifið símann af vitninu og hent honum í gólfið. Vitnið kvað sér hafa liðið illa og talið sig vera í hættu og ekki átt aðra kosti en að komast út yfir glerbrotin og skriðið út með drenginn í fanginu til að fá hjálp. Vitni taldi þó ógnunina ekki hafa beinst að börnum sínum. Vitnið hafi farið í nærliggjandi íbúð þar sem hringt hafi verið í lögregluna. Vitnið kvað ákærða hafa viljað í framhaldi halda sambandi þeirra áfram, sem vitnið hafi ekki viljað. Þá kvað vitnið rétt að ákærði hafi sagt sér að ef vitnið kærði ákærða þá myndi ákærði jafnfram kæra vitnið til lögreglu. Vitnið kvað ákærða ekki hafa greitt fyrir tjónið, hann hafi sagt sér að hann ætlaði að kaupa nýjan síma en ekki gert það. Þá sé rangt hjá ákærða að hann hafi látið vitni hafa bifreið, vitnið hafi sjálf keypt umrædda bifreið fyrir sitt fé. Þau hafi bara ákveðið að bifreiðin yrði skráð á ákærða. Ákærði hafi heldur ekki látið hana hafa sófa upp í tjónið, þau hafi átt sófann í sameiningu og keypt hann saman. Síðar í skýrslutökunni kvað brotaþoli ákærða hafa keypt sófann á þrjátíu þúsund krónur og skilið hann eftir þegar upp úr slitnaði. Aðspurt um framburð ákærða þess efnis að vitnið hafi slegið ákærða í höfuð umrætt sinn, kvað vitnið rangt að það hafi ráðist á ákærða en það gæti vel verið að það hafi reynt að verja sig. Vitnið kvaðst í framhaldi af atvikinu hafa flutt til móður sinnar með börnin þar sem því hafi ekki liðið vel í íbúðinni. Þá hafi drengurinn átt erfitt með svefn á nóttunni eftir þetta og mikið þurft að ræða atvikið. Vitnið kvaðst ekki vita hvort það hafi veitt ákærða þá áverka sem voru á honum. Vitnið kvaðst ekki geta útskýrt misræmi í framburði sínum fyrir lögreglu og hjá lækni. Þá kvaðst vitnið ekki geta skýrt það hvers vegna það hafi ekki minnst á hálstak strax hjá lögreglu og við fyrstu komu hjá lækni. Vitnið kvaðst hafa drukkið nokkra bjóra umrætt kvöld.

Vitnið C kom fyrir dóminn og kvað brotaþola hafa bankað upp á hjá sér umrædda nótt. Hafi vitnið hleypt brotaþola inn, sem hafi verið með dreng í fanginu. Vitnið hafi kallað á mann sinn og beðið hann að hringja á lögreglu, sem hann hafi gert. Brotaþoli hafi verið hjá sér þar til lögreglan kom og þær þá farið inn í íbúð brotaþola. Brotaþoli hafi verið grátandi þegar hún kom og greinilega hrædd. Vitnið kvaðst hafa séð áverka á brotaþola í andliti, smáskurð á vinstri kinn, minnti vitnið. Kvað vitnið brotaþola hafa sagt sér að ákærði hafi ráðist á sig.

Vitnið D kom fyrir dóminn og lýsti því að það hafi vaknað um miðja nótt við að brotaþoli kom á heimili þess. Hafi brotaþoli verið í miklu uppnámi og beðið þau um að hringja í lögregluna. Brotaþoli hafi sagt þeim að hún hafi orðið fyrir árás. Vitnið hafi síðan haft ofan af fyrir drengnum á meðan lögreglan var á svæðinu.

Vitnið E lögreglumaður kom fyrir dóminn og kvaðst hafa farið í útkall á heimili brotaþola umrætt sinn. Kvaðst vitnið ekki muna vel eftir atvikum, langt væri síðan. Vitnið kvaðst ekki hafa rætt við brotaþola en inni í íbúðinni hafi verið óreiða og brotið glerborð. Vitnið kvaðst væntanlega hafa rætt við ákærða á vettvangi en mundi ekki eftir því. Vitnið kvaðst muna eftir því að áverkar hafi verið á ákærða.

Vitnið F lögreglumaður kom fyrir dóminn og kvaðst hafa farið í útkall á heimili brotaþola umrætt sinn. Kvaðst vitnið lítið muna eftir atvikum, langt væri síðan. Vitnið mundi þó eftir brotnu borði á staðnum. Brotaþoli hafi verið í uppnámi og grátandi.

Vitnið G lögreglumaður gaf símaskýrslu fyrir dóminum og kvað lögregluna hafa fengið tilkynningu um heimilisofbeldi. Á vettvangi hafi fyrst verið farið í nærliggjandi íbúð þar sem brotaþoli var og síðan farið í íbúð brotaþola þar sem ákærði var. Vitnið hafi þó ekki rætt við ákærða. Í íbúðinni hafi verið glerbrot úti um allt. Brotaþoli hafi verið með blóð á bringu en vitnið mundi ekki eftir fleiri áverkum. Brotaþoli hafi lýst því að ákærði hafi slegið sig í andlit og hafi hún þá verið með drenginn í fanginu. Eftir það hafi brotaþoli hlaupið út úr íbúðinni.

Vitnið H læknir kom fyrir dóminn og staðfesti að brotaþoli hafi komið á Heilbrigðisstofnun Suðurnesja umrætt sinn. Brotaþoli hafi lýst því fyrir vitninu hvað hafi gerst og hafi það verið skráð í vottorð vitnisins. Brotaþoli hafi verið vakandi og skýr og vel áttuð. Kvað vitnið áverkana sem lýst sé í vottorðinu koma heim og saman við lýsingu brotaþola um árásina. Taldi vitnið frásögn brotaþola hafa verið trúverðuga. Vitnið kvað aðspurt þá áverka sem lýst er í vottorðinu vel geta samrýmst frásögn brotaþola. Meðal annars að hún hafi verið tekin hálstaki. Samrýmist það óþægindum yfir tungubeini. Þá hafi brotaþoli komið aftur á heilsugæslustöðina vegna óþæginda í hálsinum.

Forsendur og niðurstöður.

Ákærði játaði fyrir dóminum að hafa slegið brotaþola með flötum lófa einu sinni til tvisvar á hægri kinn en neitar að afleiðingar þess hafi orðið svo sem lýst er í ákærunni. Þá játaði ákærði að hafa sparkað í sófaborðið með þeim afleiðingum að það brotnaði auk þess að hafa slegið símann úr hendi brotaþola. Fyrir liggur að síminn skemmdist við þetta en í gögnum málsins liggja fyrir ljósmyndir af honum. Ákærði hefur haldið því fram að sófaborðið og síminn hafi skemmst vegna óhapps en enginn ásetningur hafi staðið til að skemma þá hluti. Í ákæru er afleiðingum þess að hafa slegið brotaþola í andlitið með flötum lófa lýst þannig að brotaþoli hafi verið með mar á hægra eyra, aftan við eyrað, í hársverði aftan við eyrað og á hnakka. Þá hafi hún fengið bólgu yfir vinstra gagnauga og kinnbeinsboga auk eymsla yfir nefrót og við tungubein. Læknisvottorð og ljósmyndir liggja frammi í málinu þessu til stuðnings. Lýsti vitnið H því að eymsli við þreifingu yfir tungubeini samrýmdust frásögn brotaþola um að hún hafi verið tekin hálstaki. Ekki er ákært fyrir það. Ákærði verður ekki sakfelldur fyrir aðra hluti en honum eru gefnir að sök í ákæru. Ákærði játar að hafa slegið brotaþola í andlitið með flötum lófa eins og lýst er í ákæru. Verður ákærði sakfelldur fyrir þá háttsemi en hún er réttilega heimfærð til refsiákvæðis. Þá samrýmast áverkar á hægri kinn, í hársverði og aftan við hægra eyra því að brotaþoli hafi fengið högg á hægri hlið andlits eins og ákærði lýsir. Telur dómurinn aðrar afleiðingar sem lýst er í ákæru, þ.e. að brotaþoli hafi fengið bólgu yfir vinstra gagnauga og kinnbeinsboga auk eymsla yfir nefrót og við tungubein, ekki samrýmast þeirri háttsemi sem ákært er fyrir og ákærði hefur verið sakfelldur fyrir.

Óumdeilt er að ákærði hafi sjálfur hlotið blæðandi áverka bak við vinstra eyra umrætt sinn og liggja ljósmyndir frammi því til staðfestu. Kvað ákærði þá áverka vera eftir högg frá brotaþola. Brotaþoli kvaðst fyrir dóminum örugglega hafa reynt að verja sig en neitaði því að hafa slegið ákærða að fyrra bragði eins og ákærði heldur fram. Telur dómurinn því ósannað hvort þeirra hóf atlöguna. Telur dómurinn, að þessu virtu, mega líta til 3. mgr. 218. gr. b laga nr. 19/1940 við ákvörðun refsingar.

Fyrir liggur að glerborð og farsími skemmdust í átökum aðila og hefur ákærði viðurkennt að hafa sparkað í borðið og slegið síma brotaþola úr hendi hennar. Kvað ákærði að um óhapp hafi verið að ræða. Að virtum öllum atvikum telur dómurinn að ákærða hafi mátt vera ljóst að glerborðið myndi brotna ef hann sparkaði í það í skóm með stáltá. Þá mátti ákærða einnig vera ljóst að síminn myndi skemmast væri honum fleygt í gólfið. Skiptir ekki máli hvort ákærði þreif símann úr hendi brotaþola áður en hann henti honum í gólfið eða sló hann úr hendi hennar. Verður að líta svo á að ákærða hafi mátt vera ljóst í báðum tilvikum að um eignaspjöll var að ræða. Verður þeirri málsástæðu hans að um óhappatilvik hafi verið að ræða hafnað. Verður ákærði því sakfelldur fyrir þá háttsemi og er hún réttilega heimfærð til refsiákvæðis í ákæru. Ákærði kvaðst hafa bætt brotaþola tjónið með viðgerð á bifreið og sófa. Brotaþoli neitaði því að ákærði hafi lagt út fé til viðgerða á bifreiðinni en játaði fyrir dóminum að ákærði hafi skilið eftir sófa sem hann hafði greitt fyrir. Verður litið til þess við ákvörðun refsingar.

Sakaferill ákærða hefur ekki áhrif við ákvörðun refsingar í málinu.

Brotið var framið 23. febrúar 2013. Var rannsókn málsins lokið 14. mars 2013. Bótakrafa kom fram 3. júlí 2013 og var ákæra gefin út 27. október 2014. Á ákærði ekki sök á þessum drætti, sem engin skýring hefur verið gefin á. Er refsing ákærða að öllu ofangreindu virtu ákveðin fangelsi í einn mánuð en rétt þykir að skilorðsbinda refsinguna og skal hún niður falla að liðnu einu ári, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

Að þessum málalokum virtum verður ákærði dæmdur til að greiða allan sakarkostnað, sem er samkvæmt yfirliti 28.000 krónur vegna læknisvottorðs og málflutningsþóknun skipaðs verjanda ákærða, U-kk-ef V-kvk-ef hdl., sem þykir hæfilega ákveðin 465.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti, auk ferðakostnaðar, 9.600 krónur. Þá verður ákærði dæmdur til að greiða þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, M-kvk-ef R-kvk-ef hdl., sem er ákveðin hæfileg 279.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Í málinu gerir brotaþoli kröfu um að ákærði verði dæmdur til að greiða henni 655.370 krónur ásamt vöxtum af 555.600 krónum, skv. 8. gr., sbr. 4. gr., laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 23. febrúar 2013 til þess dags er liðinn er mánuður frá því að krafan var kynnt ákærða en frá þeim degi með dráttarvöxtum skv. IV. kafla laga nr. 38/2001, sbr. 9. gr. laganna, af 671.411 krónum, allt til greiðsludags. Ekki er tilgreint í ákærunni um hvers konar kröfu er að ræða né á hvaða lagagrundvelli hún byggir. Í greinargerð með kröfunni segir í kaflanum „Málsástæður og lagarök“ að um miskabætur sé að ræða að fjárhæð 400.000 krónur, bætur vegna munatjóns, 150.000 krónur, bætur vegna útlags kostnaðar, 5.600 krónur, lögmannsaðstoð, 92.280 krónur, og virðisaukaskattur af lögmannskostnaði, 23.531 króna, eða samtals 671.411 krónur. Ekki er í greinargerð tilgreint á hvaða lagagrundvelli ofangreindar bætur byggjast utan að vísað er til almennra reglna skaðabótaréttarins og dómaframkvæmdar Hæstaréttar þar sem viðurkenndur sé bótaréttur vegna útlags kostnaðar. Engin haldbær gögn hafa verið lögð fram sem sýna fram á tjón brotaþola. Eru skilyrði 173. gr. laga nr. 88/2008 að þessu leyti ekki uppfyllt. Úr þessu var ekki bætt undir rekstri málsins. Ber því að vísa bótakröfunni frá dómi.

Á-kvk-nf G-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð :

Ákærði, Ö-kk-nf H-kk-nf, skal sæta fangelsi í einn mánuð, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún niður falla að einu ári liðnu, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði allan sakarkostnað, samtals 493.000 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, U-kvk-ef V-kvk-ef hdl., 465.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Ákærði greiði skipuðum réttargæslumanni brotaþola, M-kvk-þgf R-kvk-þgf hdl., þóknun að fjárhæð 279.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Bótakröfu B er vísað frá dómi.

Á-kvk-nf G-kvk-nf.

Rétt endurrit staðfestir

Héraðsdómur Reykjaness 27.1.2015.