S-330/2010

Mál þetta, sem dómtekið var 20. 1., er höfðað með ákæru lögreglustjórans á Akureyri, útgefinni 5. nóvember 2010, á hendur X,

„fyrir brot gegn lögum um brunavarnir, með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 21. febrúar 2010, með [svo] skemmtistaðinn Sjallann, Geislagötu opinn fyrir almennt skemmtanahald, með brunavarnir á skemmtistaðnum í miklum ólestri, en ákærði er aðaleigandi og forráðamaður hans, en þegar slökkviliðsstjórinn á Akureyri skoðaði eldvarnir hússins að beiðni lögreglu, kom í ljós að meðal annars eftirtaldir [svo] ágallar á brunavörnum, til dæmis hafði neyðarútgangur á suðaustur horni hússins verið skrúfaður fastur og aðrar flóttaleiðir voru ýmist bilaðar, eða hindraðar með stólum, bjórkútum, snjó o.fl. og slökkt hafði verið á brunavarnarkerfinu.

Telst þetta varða við 2. mgr. 23. gr., sbr. 1. mgr. 34. gr. laga nr. 75, 2000, um brunavarnir og 2.1 gr. 2. kafli [svo] reglugerðar nr. 200, 1994, um eigið eftirlit eigenda og forráðamanna með brunavörnum í atvinnuhúsnæði.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar“

Ákærði kom fyrir dóm og játaði þar sök samkvæmt ákæru. Með játningu sinni er hann sannur að sök samkvæmt ákæru og hefur unnið sér til refsingar, en háttsemi hans er í ákæru rétt færð til refsiheimildar. Fyrir dómi var af hálfu ákærða tekið fram að hann hefði ekki verið á staðnum umrætt kvöld og hefði ekki vitað hvernig þá hefði verið staðið að eldvörnum. Eins hefði hann ekki vitað að þetta kvöld hefði eldgleypir skemmt í húsinu. Þá hefði verið orðið við öllum kröfum slökkviliðs um úrbætur og því verið lokið á örfáum dögum. Kæmu eldvarnareftirlitsmenn reglulega á skemmtistaðinn. Ákæruvaldið mótmælti ekki þessum sjónarmiðum og verður horft til þeirra, játningar ákærða og þess að hann hefur ekki sakaferil. Á hinn bóginn telur dómurinn ekki unnt að líta fram hjá því að alvörumál sé að reka skemmtistað, þar sem þess má vænta að gestir séu meira og minna ölvaðir, og standa þannig að brunavörnum eins og gert var umrætt kvöld. Skiptir þar mestu að neyðarútgangur var skrúfaður aftur og kemur fram í gögnum málsins að er slökkviliðsstjóri athugaði málið á vettvangi þessa nótt, tókst honum ekki að sparka upp hurðinni, þótt hann reyndi. Alvarleiki málsins minnkar ekki þegar horft er til þess að meðal skemmtiatriða í húsinu umrætt kvöld var eldgleypir. Samkvæmt 2. mgr. 23. gr. laga nr. 75/2000 um brunavarnir ber eigandi mannvirkis ábyrgð á brunavörnum þar, og því að þær séu virkar. Breytist ábyrgð ákærða ekki við það að hann hafi ekki verið á staðnum umrætt kvöld.

Þegar á allt er horft verður ákærði dæmdur til greiðslu 400.000 króna sektar í ríkissjóð og komi 28 daga fangelsi í stað sektarinnar verði hún ekki greidd innan fjögurra vikna frá birtingu dómsins.

Ákærði verður dæmdur til að greiða málsvarnarþóknun skipaðs verjanda síns, Á-kk-ef P-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 62.250 krónur, og hefur þá verið litið til reglna um virðisaukaskatt.

Af hálfu ákæruvaldsins fór E-kk-nf Þ-kk-nf fulltrúi sýslumanns með málið.

Þ-kk-nf D-kk-nf kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði, X, greiði 400.000 króna sekt í ríkissjóð en 28 daga fangelsi komi í stað sektarinnar verði hún ekki greidd innan fjögurra vikna frá birtingu dómsins.

Ákærði greiði málsvarnarþóknun skipaðs verjanda síns, Á-kk-ef P-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 62.250 krónur.