S-33/2015

I

Mál þetta, sem dómtekið var í dag 16. júní 2015, höfðaði lögreglustjórinn á Vestfjörðum með ákæru 16. júní 2015 á hendur ákærðu; „L-kvk-þgf D-x-x, f. [...], og M-x-x C-x-x, f. [...], svissneskum ríkisborgurum, báðum búsettum í Sviss:

Fyrir þjófnað, með því að hafa í félagi aðfaranótt fimmtudagsins 28. maí 2015, í auðgunarskyni brotist inn í bárujárnsklæddan reykkofa, við tjaldstæðið að [...], þar sem þau dvöldu, með því að skera á snæri sem batt hurð kofans aftur og stolið þaðan reyktum rauðmaga, að verðmæti um 5.000 krónum, sem þau síðar neyttu.

Fyrir þjófnað, með því að hafa í félagi aðfaranótt föstudagsins 29. maí 2015, í auðgunarskyni brotist inn í bárujárnsklæddan reykkofa, við tjaldstæðið að [...], þar sem þau dvöldu, með því að losa hnút á snæri sem batt hurð kofans aftur og stolið þaðan reyktum rauðmaga, að verðmæti um 5.000 krónum, sem þau síðar neyttu.

Fyrir þjófnað, með því að hafa í félagi aðfaranótt þriðjudagsins 2. júní 2015, brotist inn í [...], með því að spenna upp glugga verslunarinnar, og stolið þaðan reiðufé, samtals 25.000 krónum, matvöru, gasi, lambhúshettu, hannyrðum, sokkum, garni, dömubindum, samtals að verðmæti um 100.000 krónum, sem þau báru út úr versluninni í fimm tauinnkaupapokum, merktum [...], að tjaldi sínu í [...].

Telst ofangreind háttsemi ákærðu varða við 244. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Er þess krafist að ákærðu verði dæmd til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.

II

Ákærðu mætti við þingfestingu málsins og viðurkenndu þá háttsemi sem þeim er gefin að sök í öðrum og þriðja hluta ákæru en af hálfu ákæruvalds var þá fallið frá ákæru vegna þess sakarefnis sem tilgreint er í fyrsta hluta ákærunnar. Farið var með málið samkvæmt ákvæðum 164. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og það tekið til dóms án frekari sönnunarfærslu eftir að sækjandi og verjandi ákærða höfðu tjáð sig um lagaatriði og ákvörðun viðurlaga. Af hálfu ákærðu var þess krafist að þau yrðu dæmd til vægustu refsingu er lög leyfa og að refsing verði að öllu leyti skilorðsbundin og sérstaklega bent á að ákærðu hafi verið að afla sér matar með brotum sínum. Um málavaxtalýsingu er skírskotað til ákæru. Játning ákærðu fær fulla stoð í gögnum málsins. Sannað er með játningu ákærðu og öðrum gögnum málsins að ákærðu hafi gerst sek um þá háttsemi sem þeim eru gefin að sök og eru brot þeirra rétt heimfærð til refsiákvæða í ákæru.

III

Ákærðu eru fædd árið [...]. Ekki liggur fyrir hvort þau hafi sakarferil erlendis en þau hafa ekki áður verið dæmd fyrir brot hér á landi. Við ákvörðun refsingar ákærðu er litið til 77. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, skýlausar játningar ákærðu, ungs aldurs þeirra og umfangs og eðlis brotanna. Með vísan til framangreinds þykir refsing beggja ákærðu hæfilega ákveðin fangelsi í tvo mánuði en fresta skal fullnustu refsingarinnar skilorðsbundið, eins og nánar greinir í dómsorði.

Eftir úrslitum málsins, og með vísan til 1. mgr. 218. gr. laga nr. 88/2008, verða ákærðu dæmd til greiðslu málsvarnarþóknunar skipaðs verjanda síns, K-kk-ef Ó-kk-ef Á-kk-ef hdl., sem er hæfilega ákveðinn 180.000 krónur, og hefur þá verið tekið tillit til virðisaukaskatts og vinnu verjandans á rannsóknarstigi málsins.

Dóm þennan kveður upp S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf dómstjóri.

D Ó M S O R Ð:

Ákærða, L-x-x D-x-x, sæti sæti fangelsi í tvo mánuði en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að tveimur árum liðnum haldi ákærða almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði, M-x-x C-x-x, sæti sæti fangelsi í tvo mánuði en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að tveimur árum liðnum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærðu greiði sameiginlega málsvarnarþóknun skipaðs verjanda síns, K-kk-ef Ó-kk-ef Á-kk-ef hdl., 180.000 krónur.

S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf