E-1682/2010

Mál þetta var höfðað með stefnu birtri 18. febrúar 2010. Það var dómtekið að loknum munnlegum málflutningi þann 27. október 2011.

Stefnandi er Arion banki hf., Borgartúni 19, Reykjavík og stefndi er IceCapital ehf., Kringlunni 4, Reykjavík.

Dómkröfur stefnanda eru þær að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnanda skuld að fjárhæð 1.736.375.000 krónur, 3.739.264,79 evrur, 403.878.720 japönsk jen, 7.325.674,30 svissneskir frankar, 1.270.158,96 bresk pund og 7.046.118,18 Bandaríkjadollarar, ásamt dráttarvöxtum sem eru samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 af 1.736.375.000 krónum frá 15. október 2008 til greiðsludags, tólf mánaða LIBOR vöxtum ásamt 11,5% álagi af 403.878.720 japönskum jenum, 7.325.674,30 svissneskum frönkum, 1.270.158,96 breskum pundum og 7.046.118,18 Bandaríkjadollurum frá 15. október 2008 til greiðsludags, tólf mánaða EURIBOR vöxtum ásamt 11,5% álagi af 3.739.264,79 evrum frá 15. október 2008 til greiðsludags, allt að frádregnum innborgunum að upphæð 702.976 krónur, 58.479,91 evrur, 3.672 japönsk jen og 1.960,67 svissneskir frankar. Þá er krafist málskostnaðar samkvæmt mati dómsins og virðisaukaskatts af málflutnings-þóknun.

Dómkröfur stefnda eru þær að hann verði sýknaður af kröfum stefnanda og að stefnandi verði dæmdur til að greiða honum málskostnað, auk virðisaukaskatts. Í þinghaldi þann 27. október sl. féll stefndi frá kröfu um sýknu. Endanleg dómkrafa stefnda er sú að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnanda 3.000.000.000 króna að höfuðstól samkvæmt lánasamningi hans og Kaupþings banka hf., dagsettum 16. október 2006, og að sú skuld beri Reibor vexti samkvæmt ákvæði 3.3 í nefndum lánssamningi frá útborgunardegi lánsins 17. október 2006 til gjalddaga þess 15. október 2008. Þá komi til frádráttar skuldinni 702,976 krónur og jafnvirði 58.479, 91 evra, 3.672 japanskra jena og 196,67 svissneskra franka, frá 15. október 2008 til dómsuppsögudags. Í máli þessu beri skuldin Reibor vexti eins og áður en dráttarvexti samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags.

Málsatvik

Hinn 12. maí 2004 gerði stefndi, sem þá hét Sund ehf., samning við Kaupþing Búnaðarbanka hf. um eignastýringu. Samningurinn sem er nr. 468888, var fjárvörslusamningur, en fjárvarsla er í samningum skilgreind sem eignastýring sem felst í þjónustu sem er veitt samkvæmt sérstökum samningi gegn endurgjaldi og fól í sér að taka við fjármunum til fjárfestingar í fjármálagerningum eða öðrum verðmætum fyrir eigin reikning viðskiptavinar. Samkvæmt samningum er merkt við „stefnu B“ sem fjárfestingarstefnu en hún fól í sér að heimilt væri að fjárfesta fyrir allt að 25% í hlutabréfum eða verðbréfasjóðum/fjárfestingarsjóðum. Að öðru leyti er fjárfest í skuldabréfum og víxlum eða verðbréfasjóðum/fjárfestingarsjóðum. Jafnframt er heimilt að ráðstafa fjármunum inn á innlánsreikninga. Í 4. kafla samningsins er fjallað um umboð og er þar tiltekið að umboð samkvæmt samningnum nái til þess að stofna reikninga í nafni viðskiptavinar hjá KB banka og að leggja inn fé og taka út vegna verðbréfakaupa, sem og ákveða vaxtakjör og aðra skilmála. Hinn 10. mars 2005 var gerð breyting á fjárfestingarstefnu sem nú var valin „stefna E“. Í henni fólst að heimilt væri að fjárfesta fyrir allt að 100% á sama hátt og fyrr. Nýr samningur um eignastýringu nr. 480833, var gerður þann 20. október 2005 sem var eins og sá fyrri og var valin fjárfestingarstefna E.

Hinn 17. október 2006 var gerður lánssamningur á milli aðila. Kveðið er á um lánsfjárhæð samningsins í grein 2.1. þar sem segir: „Lántaki lofar að taka að láni og bankinn lofar að lána að jafnvirði íslenskar krónur 3.000.000.000,- segi og skrifa krónur þrjúþúsundmilljónir 00/100 í eftirfarandi myntum: USD 15%, GBP 5%, CHF 12,5%, JPY 7,5%, EUR 10% og ISK 50%.“ Samkvæmt grein 2.2 skyldi lánið, að uppfylltum útborgunarskilyrðum, koma til útborgunar í einni greiðslu og er vísað til fylgiskjals við lánssamninginn sem er beiðni um útborgun lánsins. Þá segir í grein 2.3 að lánið greiðist inn á reikninga lántaka við bankann nr. 0329-38-100404 (USD), nr. 0329-38-200079 (GBP), 0329-38-600018 (CHF), nr. 0329-38-670045 (JPY), nr. 0329-38-710421 (EUR) og nr. 0329-26-468888 (ISK). Þá skuldbindur lántaki sig til þess að endurgreiða lánið með einni greiðslu þann 15. október 2008 samkvæmt grein 2.4. Samkvæmt grein 2.5. heimilar lántaki bankanum að skuldfæra reikning sinn nr. 0301-26-2224 (ISK) í bankanum fyrir greiðslum afborgana og vaxta samkvæmt samningnum, án undangenginnar tilkynningar til lántaka. Óski lántaki eftir breytingum á fyrirkomulagi þessu skuli hann senda bankanum skriflega beiðni þess efnis. Lánið ber, samkvæmt grein 2.7, að endurgreiða í þeim gjaldmiðlum sem það samanstendur af, en greiði lántaki afborganir, vexti, dráttarvexti eða aðrar greiðslur í íslenskum krónum sem hann skal greiða í erlendum myntum, þá skal hann greiða samkvæmt sölugengi bankans.

Um vexti er fjallað í 3. kafla samningsins. Samkvæmt greinum 3.1-3.3 skulu lánshlutar lánsins í öðrum myntum en evrum bera breytilega vexti sem eru LIBOR vextir, lánshlutar lánsins í evrum bera breytilega vexti sem eru EURIBOR vextir og lánshlutar lánsins í íslenskum krónum bera breytilega vexti sem eru REIBOR vextir. Ákvarðast vextirnir fyrir viðkomandi gjaldmiðil og vaxtatímabil, tveimur bankadögum fyrir upphaf hvers vaxtatímabils (vaxtagrunnur), að viðbættu 1,5% vaxtaálagi. Vextir reiknast frá útborgunardegi lánsins og greiðast eftir á á 12 mánaða fresti út lánstímann, í fyrsta skipti þann 15. október 2007 eins og fram kemur í grein 3.5

Vanefni lántaki skuldbindingu samkvæmt lánssamningnum ber honum samkvæmt grein 3.7. að greiða dráttarvexti af gjaldfallinni fjárhæð frá gjalddaga til greiðsludags. Vegna lánshluta lánsins í íslenskum krónum er vísað til 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu en vegna lánshluta lánsins í erlendum myntum ber að greiða dráttarvexti sem vaxtagrunn, auk viðkomandi vaxtaálags sbr. grein 3.1-3.3, að viðbættu dráttarvaxtaálagi sem skuli vera 10%. Vanefni lántaki skuldbindingu samkvæmt lánssamningnum sé bankanum heimilt að umreikna allt lánið í íslenskar krónur miðað við sölugengi bankans í þeim myntum sem lánið samanstandi af og krefja lántaka um greiðslu lánsins í samræmi við ákvæði lánssamningsins. Bankinn hafi um það val hvort krafist sé dráttarvaxta af fjárhæðinni í erlendri mynt eða af allri skuldinni breyttri í íslenskar krónur.

Í samningnum er í 4. kafla framlengingarheimild þar sem mögulegt er að fá eftirstöðvar lánsins framlengdar til eins árs að uppfylltum ákveðnum skilyrðum, allt til 15. október 2010. Þá er 5. kafli um myntbreytingu en þar segir að lántaka sé heimilt að óska eftir myntbreytingu á láninu sé það í skilum. Við myntbreytingu sé höfuðstóll lánsins umreiknaður til jafnvirðis í annarri mynt. Við útreikning á jafnvirði við slíka breytingu er notað sölugengi þeirrar myntar sem horfið er frá og kaupgengi þeirrar myntar eða mynta sem við taka.

Um tryggingar er fjallað í 6. kafla lánssamningsins en samkvæmt grein 6.1 er til tryggingar skilvísri og skaðlausri greiðslu skuldarinnar sett að handveði hlutabréf í Landsbanka Íslands hf., Straumi-Burðarási fjárfestingarfélagi hf. og Kaupþingi banka hf. og er vísað til handveðsyfirlýsingar frá 17. október 2006. Þann 13. apríl 2007 var gerður handveðssamningur á milli aðila og voru nú sett að handveði öll verðmæti hverju nafni sem þau nefnast, þ.m.t. allir fjármálagerningar og innstæður, sem voru í eignastýringarsafni hjá veðhafa, þ.e. fjárvörslusafni veðsala, eignastýringu nr. 468888, þ.m.t. innstæða á vörslureikningi nr. 0329-26-468888 og öll innstæða þess eins og hún var á hverjum tíma.

Hinn 9. október 2008 tók Fjármálaeftirlitið með stoð í lögum nr. 125/2008 þá ákvörðun að taka yfir vald hluthafafundar Kaupþings banka hf., víkja stjórn bankans og skipa skilanefnd yfir hann. Með ákvörðun Fjármálaeftirlitsins frá 22. október 2008 var ráðstöfun eigna og skulda Kaupþings banka hf. til Arion banka hf. ákveðin.

Lán stefnda hefur verið í vanskilum frá 15. október 2008. Stefnda var send lokaviðvörun þann 20. apríl 2009 og er þar tilgreindur höfuðstóll lánsins 3.000.000.000 króna auk vaxta og dráttarvaxta, samtals 3.650.904.848 krónur. Stefnda var sent innheimtubréf, dags. 2. nóvember 2009 og birt greiðsluáskorun, tilkynning um að gengið yrði að handveðsettu vörslusafni, 5. nóvember 2009. Í greiðsluáskoruninni er að finna lýsingu heimildarskjalsins, þ.e. lánssamningsins og er krafan sundurliðuð í íslenskar krónur og hina fimm erlendu gjaldmiðla sem lánið samanstóð af.

Stefnandi notaði andvirði veðandlags og greiddi inn á skuld stefnda, með vísan til ákvæða lánssamningsins og tryggingarskjala. Um er að ræða innborganir 7. desember 2009 300.000 krónur, 8. janúar 2010 I 402.976 krónur, 8. desember 2009 58.479,91 evrur, 8. desember 2009 3.672 japönsk jen og 8. desember 2009 1.960,67 svissneska franka.

Málsástæður og lagarök stefnanda

Stefnandi kveður lánið ekki hafa verið greitt á gjalddaga. Gjaldfallin skuld þann 15. október 2009 hafi numið 1.500.000.000 krónum, auk vaxta 236.375.000 krónur, 3.518.236,19 evrum, auk vaxta 221.028,60 evrur, 393.287.887 japönskum jenum, auk vaxta 10.590.833 japönsk jen, 7.004.109,08 svissneskum frönkum, auk vaxta 321.565,22 svissneskir frankar, GBP 1.178.967,22 breskum pundum, auk GBP 91.191,74 bresk pund og 6.605.019,82 bandaríkjadollurum, auk vaxta 441.098,36 Bandaríkjadollarar.

Samkvæmt ofangreindum handveðssamningi dags. 13. apríl 2007, sem settur hafi verið til tryggingar greiðslu lánssamningsins, hafi stefnda verið birt greiðsluáskorun þann 2. nóvember 2009 og í samræmi við ákvæði láns og tryggingarskjala hafi stefnandi notað andvirði veðandlagsins og greitt eftirfarandi innborganir inn á skuldina: 7. desember 2009 300.000 krónur, 8. janúar 2010 402.976 krónur, 8. desember 2009 58.479,91 evrur, 8. desember 2009 3.672 japönsk jen og 8. desember 2009 1.960,67 svissneska franka og verður tekið tillit til þeirra innborgana við uppgjör kröfunnar.

Stefnda hafi verið tilkynnt um vanskilin með innheimtuviðvörun dags. 29. desember 2008 og innheimtubréfi dags. 2. nóvember 2009. Skuldin hafi ekki fengist greidd þrátt fyrir innheimtutilraunir og er því nauðsynlegt að höfða mál til greiðslu hennar. Varðandi varnarþing vísast til gr. 16 í lánssamningi aðila.

Stefnandi heldur því fram að samkvæmt skilmálum lánssamningsins beri stefnda að greiða dráttarvexti af gjaldfallinni eða gjaldfelldri fjárhæð í erlendum myntum, sem samanstanda af LIBOR/EURIBOR vöxtum, auk viðkomandi vaxtaálags, að viðbættu dráttarvaxtaálagi sem skuli vera 10% og af gjaldfallinni eða gjaldfelldri fjárhæð í íslenskum krónum beri stefnda að greiða dráttarvexti samkvæmt ákvörðun Seðlabanka Íslands á hverjum tíma um grunn dráttarvaxta og vanefndaálags, sbr. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu.

Stefnandi byggir kröfur sínar á almennum reglum kröfuréttarins og meginreglum samningaréttarins um skuldbindingargildi loforða og skyldu til að efna samninga, en reglur þessar fá m.a. stoð í lögum nr. 7/1936. Kröfur um dráttarvexti, þ.m.t. vaxtavexti, styður stefnandi við ákvörðun Seðlabanka Íslands á hverjum tíma um grunn dráttarvaxta og vanefndaálags, sbr. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu. Krafa um málskostnað styðst við 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Krafa um virðisaukaskatt af málflutningsþóknun er reist á lögum nr. 50/1988. Stefnandi sé ekki virðisaukaskattskyldur og beri honum því nauðsyn til að fá dóm fyrir skatti þessum úr hendi stefnda.

Málsástæður og lagarök stefnda

Stefndi byggir sýknukröfu sína fyrst og fremst á því að hann hafi aldrei undirgengist að greiða stefnanda lán, sem upphaflega var að fjárhæð 3.000.000.000 króna, með 6.315.855.214 krónum eða einhverri annarri gengistryggðri fjárhæð. Hækkun á höfuðstól lánsins stafi af tengingu þess við fimm erlenda gjaldmiðla, eins og rakið sé í stefnu. Verðtrygging skuldbindinga í íslenskum krónum miðað við dagsgengi erlendra gjaldmiðla sé óheimil og hefur verið svo frá gildistöku laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu sbr. 13. og 14. gr. þeirra. Lög nr. 38/2001 geymi ófrávíkjanlegar reglur um verðtryggingu. Stefndi skuldi því stefnanda ekki 6.315.855.214 krónur, eins og dómkrafan hljóðar um. Hér sé því ekki um lögvarða kröfu að ræða. Í greinargerð byggði stefndi á nokkrum málsástæðum öðrum, m.a. þeim að forsendur hafi brostið fyrir fjárfestingum stefnda við greiðsluþrot stefnanda, að dómstólum beri með heimild í 36. gr. laga um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga, að víkja gengistryggingarskilmálum lánssamningsins til hliðar og að stefndi hafi í góðri trú gengist undir skilmála sem honum var talin trú um að væru góður kostur. Í þinghaldi þann 27. október sl. féll stefndi frá öðrum málsástæðum en þeirri fyrstnefndu þar sem dæmt hefði verið um þær málsástæður með dómi Hæstaréttar nr. 81/2011.

Stefndi mótmælir dráttarvaxtakröfu stefnanda og krefst þess að dráttarvextir, ef dæmdir verði á einhverja fjárhæð reiknist einum mánuði eftir dómsuppsögu.

Stefndi krefst þess að stefnandi verði dæmdur til greiðslu málskostnaðar, þó svo hann tapi máli þessu að einhverju leyti, þar sem stefnandi hafi í málinu haft uppi kröfur sem hann vissi eða mátti í það minnsta vita að væru haldlausar með öllu. Við ákvörðun málskostnaðar þurfi að taka tillit til þess að stefndi er ekki virðisaukaskattskyldur aðili.

Niðurstaða

Fyrir liggur samkvæmt nokkrum dómum Hæstaréttar, svo sem dómum nr. 92/2010, 153/2010, 604/2010, 30/2011 og 155/2011, að lán í íslenskri mynt, sem eru tengd gengi erlendra mynta, séu ólögmæt og brjóti í bága við lög nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu. Á hinn bóginn eru lán sem teljast vera í erlendri mynt lögleg ef til lánsskuldbindingar var stofnað á þeim tíma sem ekki voru lagðar hömlur við lánaviðskiptum í erlendri mynt, sbr. lög nr. 87/1992.

Ágreiningur í máli þessu lýtur að því hvort lánssamningur forvera stefnanda og stefnda frá 17. október 2006 feli í sér skuldbindingu stefnda í íslenskum krónum, sem sé verðtryggð með því að binda hana við gengi erlendra gjaldmiðla, eða skuldbindingu í erlendri mynt. Ræðst mat á því á túlkun á ákvæðum samningsins, hvernig aðilar efndu samningsskyldur sínar og hvort sú ráðstöfun hafi verið í takt við samninginn.

Stefnandi byggir á því að ofangreindir dómar Hæstaréttar hafi ekki fordæmisgildi í málinu og fjallaði lögmaður stefnanda sérstaklega um dóm Hæstaréttar í máli nr. 155/2011. Í því sambandi kvað hann ákvæði þess lánssamnings, sem hér er um deilt, vera frábrugðin og bera með sér að skuldbindingin væri að hálfu í erlendum gjaldmiðlum. Stefndi byggir hins vegar á því að dómar Hæstaréttar í fyrri málum er fjalla um ólögmæta gengistryggingu hafi fordæmisgildi í máli þessu og skipti ekki máli hvernig einstök ákvæði lánssamningsins séu orðuð.

Rétt þykir að draga fram helstu atriði í dómi Hæstaréttar í máli nr. 155/2011 en þar komst meirihluti Hæstaréttar að því að um væri að ræða lán sem ákveðið var í íslenskum krónum, bundið við gengi erlendra gjaldmiðla. Í samningnum sjálfum sagði að um fjölmyntalán væri að ræða til 5 ára „jafnvirði 150.000.000 í neðanskráðum myntum og hlutföllum“. Tilgreindir voru fjórir gjaldmiðlar og hlutföll þeirra og kveðið á um að fjárhæð hvers þeirra yrði ekki ákveðin fyrr en einum virkum bankadegi fyrir útborgunardag lánsins, en skuldin yrði þá eftirleiðis tilgreind með fjárhæð þeirra erlendu gjaldmiðla eða jafngildi þeirra í öðrum erlendum gjaldmiðlum. Svo virðist sem mestu hafi ráðið um niðurstöðu Hæstaréttar í fyrsta lagi að fjárhæð lánsins samkvæmt framsetningu í samningnum var „í grunninn tiltekin í íslenskum krónum“. Í öðru lagi er vísað til myntbreytingarheimildar í samningnum en „þar kom glöggt fram að hinir erlendu gjaldmiðlar voru til viðmiðunar um höfuðstól skuldarinnar“. Og í þriðja lagi hvernig samningsskyldur aðila voru efndar en „báðir samningsaðilar skyldu því efna meginskyldur sínar samkvæmt lánssamningnum með greiðslum í íslenskum krónum og gerðu það í raun“.

Lánsfjárhæð þess samnings sem hér er deilt um er tiltekin í íslenskum krónum 3.000.000.000 bæði í tölustöfum og bókstöfum. Fjárhæðin er tengd jafnvirði gengi erlendra mynta í nánar tilgreindum prósentuhlutföllum. Þá er hún að hálfu, þ.e. 50%, í íslenskum krónum. Lánið kom eins og áður segir til útborgunar í einni greiðslu og skyldi endurgreiðast tveimur árum síðar.

Aðalskylda stefnanda var efnd með útborgun lánsins en á kaupnótu má sjá hvernig lánsfjárhæðin skiptist á milli þeirra gjaldmiðla sem tilgreindir voru í lánssamningnum. Jafnframt sést á gögnum að lagt var inn á þá gjaldeyrisreikninga sem þar eru tilgreindir til samræmis við ákvæði lánssamningsins. Aðalskylda stefnda var hins vegar ekki efnd og fór því endurgreiðsla lánsins aldrei fram eins og ráð var fyrir gert í grein 2.7 í lánssamningnum, þar sem segir að „lánið beri að endurgreiða í þeim gjaldmiðlum sem það samanstendur af., en greiði lántaki afborganir, vexti, dráttarvexti eða aðrar greiðslur í íslenskum krónum sem hann skal greiða í erlendum myntum, þá skal hann greiða samkvæmt sölugengi bankans“. Í grein 2.5 er að finna heimild til að skuldfæra íslenskan tékkareikning í bankanum fyrir gjaldfallinni afborgun lánsins, auk vaxta, dráttarvaxta og alls kostnaðar af láninu.

Vaxtagreiðsla var innt af hendi af hálfu stefnda í eitt skipti en á kvittun fyrir þeirri greiðslu sem fór fram 15. október 2007, eru greiddir vextir af hverjum gjaldmiðli fyrir sig. Þetta sést einnig á yfirliti yfir hreyfingar á lássamningi, þ.e. að greitt er af láninu inn á tiltekna „leggi“ lánsins. Þá var tvívegis gengið að handveðsettum verðmætum í eigu stefnda til greiðslu dráttarvaxta, í fyrra skiptið þann 8. desember 2009. Af kvittunum sést að greitt er af svissneskum frönkum, japönsku jeni og evru og ráðstafað inn á hluta lánsins. Í seinna skiptið, þann 8. janúar 2010, sést á kvittun að heildarfjárhæðin er tilgreind í íslenskum krónum og gjaldfærð af tilteknum tékkareikningi, þó ekki þeim reikningi sem nefndur er í samningnum í grein 2.5. Einnig má sjá sundurliðun á greiðslu dráttarvaxta af lánsfjárhæð hvers gjaldmiðils fyrir sig.

Eins og rakið hefur verið fékk lántaki, þ.e. stefndi lán sem að hálfu var í fimm erlendum gjaldmiðlum. Fjárhæð í hverjum gjaldmiðli fyrir sig var lögð inn á gjaldeyrisreikninga sem stofnaðir höfðu verið. Stefnda bar skylda til að endurgreiða lánið í þessum sömu gjaldmiðlum. Í samræmi við lánssamninginn var vaxtagreiðslu og greiðslu dráttarvaxta ráðstafað að hluta til inn á hluta lánsins í hinni erlendu mynt.

Af þessu verður ekki annað séð en að lánið hafi að hálfu verið veitt í tilgreindum erlendum gjaldmiðlum og að út frá því hafi verið gengið af aðilum málsins frá upphafi. Til þess er að líta að þeir eru sérfróðir í fjármálaviðskiptum. Verður ekki fallist á með stefnda að lánið hafi verið í íslenskri mynt, tengt gengi erlendra mynta og þar með brotið í bága við VI. kafla laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu.

Stefnandi krefst dráttarvaxta sem tilgreindir eru sem hlutföll af vangoldnum fjárhæðum hinna erlendu mynta frá gjalddaga lánsins til greiðsludags. Miðað er við bæði Libor vexti og Euribor vexti sem vaxtagrunn, ásamt nánar tilgreindu álagi af hinum erlendu gjaldmiðlum. Slíkir vextir verða ekki dæmdir nema hundraðshluti þeirra sé tilgreindur í stefnu, sbr. 11. gr. laga nr. 38/2001 en um þetta hefur verið dæmt í dómi Hæstaréttar nr. 58/2010. Um dráttarvexti af vangoldinni fjárhæð í íslenskum krónum er hins vegar vísað til 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 og telst það fullnægjandi.

Að þessu virtu verður fallist á kröfu stefnanda um greiðslu skuldar eins og hún er tilgreind í stefnu en aðeins dæmdir dráttarvextir af umkrafinni fjárhæð í íslenskum krónum. Þá komi innborganir til frádráttar við uppgjör kröfunnar eins og nánar er greint í dómsorði.

Stefndi greiði stefnanda málskostnað, sem hæfilegur þykir 550.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

S-kvk-nf H-kvk-nf, settur héraðsdómari, sem hefur farið með málið frá 30. september sl., kvað upp þennan dóm.

D Ó M S O R Ð:

Stefndi, Ice Capital ehf., greiði stefnanda, Arion banka hf. 1.736.375.000 íslenskar krónur, 3.739.264,79 evrur, 403.878.720 japönsk jen, 7.325.674,30 svissneska franka, 1.270.158,96 bresk pund, 7.046.118,18 Bandaríkjadollara, ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, af 1.736.375.000 krónum frá 15. október 2008 til greiðsludags, allt að frádregnum innborgunum að upphæð 702.976 krónur, 58.479,91 evrur, 3.672 japönsk jen og 1.960,67 svissneskir frankar.

Kröfu stefnanda um dráttarvexti af hinum erlendu gjaldmiðlum er vísað frá dómi.

Stefndi greiði stefnanda 550.000 krónur í málskostnað að meðtöldum virðisaukaskatti.

S-kvk-nf H-kvk-nf, settur héraðsdómari.