E-11360/2009

Mál þetta, sem tekið var til úrskurðar 21. desember 2009, var höfðað 18. september 2009. Stefnandi er Avant hf., Suðurlandsbraut 12, Reykjavík, en stefndi er J-kk-nf K-kk-nf L-kk-nf, Látraströnd 36, Seltjarnarnesi.

Dómkröfur stefnanda eru að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnanda skuld að fjárhæð 40.864 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 38/2001 frá 20. nóvember 2008 til greiðsludags. Þá krefst stefnandi málskostnaðar að viðbættum virðisaukaskatti.

Dómkröfur stefnda eru aðallega að málinu verði vísað frá dómi. Til vara krefst hann þess að hann verði sýknaður af öllum kröfum stefnanda. Þá krefst stefndi málskostnaðar úr hendi stefnanda en til vara að málskostnaður verði felldur niður.

Hinn 21. desember 2009 fór fram munnlegur málflutningur um frávísunarkröfu stefnda og er einungis sá afmarkaði þáttur málsins hér til úrlausnar. Dómkröfur stefnanda í þessum þætti málsins eru þær að frávísunarkröfunni verði hafnað.

II

Samkvæmt því sem fram kemur í stefnu byggir stefnandi kröfur sínar á reikningi, útgefnum 20. nóvember 2008 með gjalddaga sama dag, að fjárhæð 40.864 krónur. Kveðst stefnandi reka lánastarfsemi og fleira og starfa sem slíkur í Reykjavík samkvæmt ákvæðum laga. Séu kröfur stefnanda vegna kaskótryggingar af BZ-095 fyrir tímabilið frá 1. júní 2008 til 1. júní 2009 samkvæmt tryggingarskírteini nr. 887148. Hafi krafan verið framseld frá Sjóvá til stefnanda sem hafi greitt Sjóvá kröfuna. Kveður stefnandi að þrátt fyrir innheimtutilraunir hafi skuldin ekki fengist greidd.

Um lagarök vísar stefnandi til meginreglna kröfuréttarins um efndir fjárskuldbindinga, en regla þessi fái meðal annars lagastoð í VI. og VII. kafla laga nr. 50/2000. Um gjalddaga kröfunnar sé einkum vísað til meginreglu 49. gr. laga nr. 50/2000. Kröfu sína um málskostnað styður stefnandi við 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og kröfu um virðisaukaskatt á málflutningsþóknun styður hann við lög nr. 50/1988 um virðisaukaskatt en stefnandi sé ekki virðisaukaskattskyldur. Varðandi varnarþing vísar stefnandi til 33. gr. laga nr. 91/1991. Að auki vísar stefnandi til staðlaðs samnings aðila, ákvæða umferðarlaga og ákvæða laga um vátryggingasamninga nr. 30/2004.

III

Stefndi kveður kröfu stefnanda lýst þannig að hún sé vegna kaskótryggingar á bifreiðinni BZ-095 fyrir árið 2008-2009 samkvæmt nánar tilgreindu vátryggingarskírteini og hafi stefnandi greitt kröfuna og fengið hana framselda. Hvorki liggi fyrir í málinu afrit vátryggingarskírteinis þess sem vísað sé til né lagt fram formlegt framsal kröfunnar milli stefnanda og Sjóvá.

Stefndi kveðst hafa keypt bifreiðina BZ-095 hinn 2. júní 2006 og hafi hann selt hana 30. ágúst 2007. Hafi bifreiðin verið tryggð hjá Sjóvá almennum tryggingum hf. Kveðst stefndi ekki kannast við að hafa óskað eftir kaskótryggingu bifreiðarinnar. Þá verði af kvittun þeirri sem stefnandi byggi málatilbúnað sinn á ráðið að kaskótrygging vegna bifreiðarinnar BZ-095 sé greidd og því sé vart hægt að framselja hana. Þá komi ekki fram á kvittuninni hver hafi stimplað á hana: „Krafan framseld til Avant“

Stefndi byggir aðalkröfu sína um frávísun málsins á því að málatilbúnaður stefnanda uppfylli almennt ekki skilyrði d-, e- og f-liða 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Fyrir liggi að kröfunni sé lýst eins og um framselda kröfu sé að ræða. Það fari ekki saman við að krafan hafi verið greidd eins og gögn málsins beri með sér auk þess sem ekkert liggi fyrir um formlegt framsal kröfunnar og/eða réttmæti hennar gagnvart stefnda. Þá liggi ekkert fyrir um að Sjóvá hafi átt lögvarða kröfu á hendur stefnda fyrir hið meinta framsal. Kröfu ljúki við greiðslu hennar og bendi gögn málsins ekki til annars en að upphafleg iðgjaldaskuld sé greidd.

Sé hér um slíkt ósamræmi milli gagna og málatilbúnaðar og skort á skýringum á kröfu að ræða að málatilbúnaður stefnanda samrýmist ekki ákvæðum laga nr. 91/1991 um skýran málatilbúnað.

IV

Stefnandi kveðst byggja kröfur sínar á reikningi en í gögnum málsins er ekki að finna slíkan reikning. Af málatilbúnaði stefnanda hins vegar verður ráðið að hann byggi kröfur sínar á greiðslukvittun, sem stíluð er á stefnda og útgefin af Sjóvá 20. nóvember 2008. Samkvæmt kvittun þessari er um að ræða greiðslu á kaskótryggingu ökutækis vegna tímabilsins 1. júní 2008 til 1. júní 2009, og eru samtals greiddar 40.864 krónur og eftirstöðvar sagðar 0 krónur. Þá er stimplað á kvittunina „Krafan framseld til Avant“. Þá kemur fram á kvittun þessari að númer vátryggingaskírteinis sé 887148.

Kveðst stefnandi hafa fengið kröfuna framselda frá Sjóvá og hafi stefnandi greitt Sjóvá kröfuna.

Í stefnu kemur fram að stefnandi reki lánastarfsemi og fleira en í stefnu eru engar viðhlítandi skýringar gefnar á því hvernig starfsemi hans tengist þeim viðskiptum sem hann telur búa að baki þeirri greiðslukvittun sem hann byggir kröfur sínar á, s.s. hvers vegna hann hafi greitt þá kröfu sem hann hafi fengið framselda, hvers vegna kvittunin sé þá ekki stíluð á stefnanda eða hvenær hann fékk kröfuna framselda. Þá er óljóst hvaða krafa það er sem á að hafa verið framseld en umrædd kvittun ber með sér að krafan sé greidd og eftirstöðvar 0 krónur. Eins og stefnandi hefur lagt mál þetta fyrir dóminn hefur hann samkvæmt framansögðu ekki gefið viðhlítandi skýringar á þeim lögskiptum sem eiga að hafa búið að baki þeirri greiðslukvittun sem hann byggir kröfur sínar á og verður lítið sem ekkert ráðið um þau lögskipti af stefnu eða framlögðum gögnum.

Samkvæmt 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála skal í stefnu greina svo glöggt sem verða má nánar tilgreind atriði sem talin eru upp í stafliðum a-k. Í e-lið ákvæðisins segir að greina skuli málsástæður sem stefnandi byggi málsókn sína á svo og önnur atvik sem þarf að greina til þess að samhengi málsástæðna verði ljóst og skal þessi lýsing vera gagnorð og svo skýr að ekki fari milli mála hvert sakarefnið sé.

Af því sem að framan er rakið er ljóst að stefnandi hefur í stefnu sinni ekki fullnægt þeim áskilnaði sem getur í e-lið 80. gr. Þá verður að gera athugasemdir við tilvísun stefnanda til lagaraka, en hann vísar meðal annars til staðlaðs samnings aðila, sem ekki verður séð að liggi meðal gagna málsins, ákvæða umferðarlaga og ákvæða laga um vátryggingarsamninga án þess að séð verði hvernig þau lagaákvæði tengist málatilbúnaði hans.

Þegar til framangreinds er litið þykir stefnandi ekki hafa lagt málið upp með nægilega skýrum hætti og hefur stefnandi með málatilbúnaði sínum ekki lagt þann grundvöll að málinu sem nauðsynlegur er til þess að efnisdómur verði á það lagður. Þá þykir málatilbúnaður stefnanda vera mjög til þess fallinn að takmarka möguleika stefnda á að halda uppi vörnum í málinu. Að þessu virtu þykir ekki hjá því komist að vísa máli þessu frá dómi.

Samkvæmt því verður stefnanda gert að greiða stefnda málskostnað sem þykir hæfilega ákveðinn 100.000 krónur.

Af hálfu stefnanda flutti málið E-kk-nf G-kk-nf hdl. en af hálfu stefnda flutti málið H-kk-nf Þ. B-kk-nf hrl.

G-kvk-nf B-kvk-nf héraðsdómari kveður upp úrskurðinn

Ú R S K U R Ð A R O R Ð

Máli þessu er vísað frá dómi.

Stefnandi, Avant hf. greiði stefnda J-kk-þgf K-kk-þgf L-kk-þgf, 100.000 krónur í málskostnað.

G-kvk-nf B-kvk-nf