S-89/2005

Mál þetta, sem var dómtekið 4. þ.m., höfðaði sýslumaðurinn á Ísafirði 10. ágúst 2005 gegn J-kk-þgf E-kk-þgf S-kk-þgf, kt. 000000-0000, þá til heimilis að Brekkugötu 30, Þingeyri, en nú til heimilis að Sæbóli 5, Grundarfirði,

„fyrir líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt laugardagsins 1. janúar 2005, á veitingahúsinu Tóka munki, Þingeyri, skallað H-kk-þf A-kk-þf, kt. 000000-0000, fyrirvaralaust í andlitið með þeim afleiðingum að hann hlaut skekkju á nefi, fleiður á nefbryggju, bólgur á nefi og skemmdir á húðtaugum í nefi.

Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20/1981 og 110. gr. laga nr. 82/1998.“

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu sakarkostnaðar.

Í ákæru er einnig höfð uppi bótakrafa H-kk-ef A-kk-ef á hendur ákærða skv. XX. kafla laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Hann krefst þess að ákærða verði gert að greiða sér 133.862 krónur auk dráttarvaxta frá 1. júní 2005 til greiðsludags.

Ákærði krefst þess að hann verði sýknaður af öllum kröfum ákæruvaldsins og sakarkostnaður felldur á ríkissjóð. Til vara gerir hann kröfu um að verða dæmd vægasta refsing sem lög frekast heimila og tekur fram að þar sé með talin krafa um að sér verði ekki gerð sérstök refsing. Þá gerir hann kröfu um að bótakröfu verði vísað frá dómi, en ella dæmd lægri en krafist er.

I.

Klukkan 04:53 á nýársnótt 2005 var óskað eftir aðstoð lögreglu vegna slagsmála á veitingastaðnum Tóka munki á Þingeyri, þar sem H-kk-nf A-kk-nf og ákærði áttu að hafa verið að slást. Þegar lögreglu bar að var hvorugur þeirra á staðnum. Lögreglumenn fóru að heimili H-kk-ef og ræddu við hann og hugsanleg vitni. H-kk-nf gaf sig fram við lögreglu daginn eftir og kærði ákærða fyrir líkamsárás. Kvaðst hann hafa verið skallaður fyrirvaralaust í andlitið af ákærða og hlotið áverka af.

Fyrir liggur að um nóttina veittu sjúkraflutningamenn H-kk-þgf aðhlynningu, en hann mun ekki hafa leitað læknis fyrr en daginn eftir. Í málinu liggur frammi áverkavottorð H-kvk-ef M. E-kvk-ef læknis, dagsett 12. apríl 2005. Þar segir að samkvæmt komunótu á slysadeild á nýársdag 2005 hafi komið í ljós við skoðun að H-kk-nf var með þrjú grunn fleiður ofarlega hægra megin á enni og lítið fleiður á nefbryggju. Þá segir að erfitt hafi verið að meta „klíniskt“ hvort nef væri brotið, en það hafi verið aumt og dofi á nefbroddi. Þá var mar vinstra megin á hálsi H-kk-ef og eymsli vinstra megin í brjóstkassa. Þá segir að samkvæmt nótu frá 7. janúar hafi ekki sést nefbrot á mynd, en enn hafi verið dofi fremst á nefbroddi og nokkur eymsli enn til staðar. Hafi H-kk-þgf verið ráðlagt að leita til sérfræðings í háls-, nef- og eyrnalækningum og segir í lok vottorðsins að sú ráðlegging hafi verið ítrekuð 12. apríl símleiðis, en þá hafi H-kk-nf enn verið með dofa á nefbroddi og hafi hann væntanlega hlotið varanlegan skaða á húðtaugum nefs hið minnsta. Þá er eftir honum haft að sér hafi verið tjáð að nef hans sé skakkt.

Hér fyrir dómi kvaðst H-kk-nf ekki hafa farið að því ráði að leita til sérfræðings. Hann var spurður um það hvort hann kenni ennþá til afleiðinga höggsins. Kvaðst hann fá blóðnasir oftar en áður og enn sé dofi á nefbroddi.

Lögregla tók skýrslur af mörgum vitnum við rannsókn málsins. Ekki er ástæða til að rekja efni skýrslna þeirra fyrir lögreglu umfram það sem gert er í einstökum tilvikum hér á eftir.

II.

Ákærði gaf skýrslu fyrir dómi og lýsti atvikum þannig að hann hefði verið að skemmta sér á Tóka munki á nýársnótt 2005 ásamt konu sinni. Hann hafi, er til samskipta þeirra H-kk-ef kom, setið við borð ásamt dætrum H-kk-ef, B-x-x H-kvk-þgf og E-kvk-þgf H-kvk-þgf. H-kk-nf hafi komið ofan stiga af efri hæðinni og gengið til ákærða. Segir ákærði að H-kk-nf hafi rifið í öxlina á sér og sagt eitthvað á þessa leið: „Ertu að eiga við dætur mínar helvítið þitt?“ og hrist sig eitthvað til. Ákærði kveðst hafa staðið upp og gripið í fatnað H-kk-ef. Við þetta hafi þeir fallið á gólfið. Aðrir gestir hafi skilið þá að. Ákærði kveðst hafa verið búinn að neyta áfengis en muna atvik nokkuð vel.

Vitnið H-kk-nf A-kk-nf kom fyrir dóm og kvaðst hafa verið að yfirgefa veitingastaðinn ásamt konu sinni. Þau hafi verið að ganga ofan stigann og hafi hann þá séð hvar ákærði sat við borð ásamt B-kvk-þgf H-kvk-þgf og E-kvk-þgf H-kvk-þgf. H-kk-nf kveðst hafa gengið til ákærða, lagt höndina á öxl hans og sagt við hann í gríni: „Er nokkuð verið að eiga við dætur mínar?“ Við það hafi ákærði staðið upp. H-kk-nf segir að sig minni að hafa sagt sem svo: „Hvað á að gera núna?“ Þá hafi ákærði skallað sig fyrirvaralaust í andlitið. H-kk-nf tók það fram að hann hefði verið í þeirri trú að þeir ákærði væru ágætis kunningjar og þess vegna hafi hann leyft sér að gantast við ákærða með þessum hætti og að árásin hafi verið tilhæfulaus með öllu. Eftir árásina kveðst H-kk-nf hafa fallið í gólfið og líklega misst meðvitund að einhverju leyti, því hann muni næstu atvik ekki vel, en hann hafi orðið æstur og viljað svara fyrir sig en ekki hafi komið til þess þar sem fólk hafi skilið þá ákærða að. H-kk-nf kveðst hafa verið eitthvað ölvaður en muna framangreind atvik nokkuð vel.

Vitnið B-kvk-nf H-kvk-nf H-kvk-nf kvaðst hafa setið við enda borðs með systur sinni. Ákærði hafi sest hjá þeim og spjallað eitthvað við þær. Þau hafi ekki setið við borðið, heldur framan við enda þess og setið gegnt stiganum. Faðir hennar hafi komið niður stigann, gengið að þeim, lagt aðra höndina á ákærða og hina á E-kvk-þf H-kvk-þf og sagt: „Ertu eitthvað að eiga við dætur mínar?“ Þá hafi ákærði staðið á fætur. B-kvk-nf H-kvk-nf kveðst hafa tekið um handlegg ákærða því hún hafi verið hrædd um að hann ætlaði að ráðast á föður hennar. Ákærði hafi gripið með vinstri hendi í föt föður hennar og skallað hann í andlitið. Við það hafi hann fallið aftur fyrir sig. Í skýrslu B-kvk-ef fyrir lögreglu kom fram að hún var ekki undir áhrifum áfengis þessa nótt.

Vitnið Í-kk-nf M-kk-nf V-kk-nf gaf skýrslu símleiðis. Hann kveðst hafa verið á Tóka munki umrætt kvöld og setið við sama borð og ákærði. Hann kveðst hafa séð H-kk-þf rífa í ákærða og vera eitthvað að ræða við hann og upp úr því hafi byrjað slagsmál. Í-kk-nf kveðst ekki hafa séð ákærða skalla H-kk-þf og ekki hver átti upptökin en segir að þeir hafi fallið báðir í gólfið og verið í einhverjum handalögmálum þangað til þeim var stíað í sundur á gólfinu.

Vitnið L-kvk-nf B-kvk-nf S-kvk-nf gaf skýrslu símleiðis. Hún tók sérstaklega fram í byrjun að hún myndi ekki vel eftir atvikum lengur. Er hún var beðin að skýra sjálfstætt frá atvikum eins og hún minntist þeirra kvaðst hún hafa verið á T-kk-þgf munki umrætt kvöld, og staðið við barborðið. Hún hafi séð H-kk-þf koma að ákærða þar sem hann sat á tali við B-kvk-þf H-kvk-þf og E-kvk-þf H-kvk-þf. Hún hafi séð ákærða skalla H-kk-þf sem hafi fallið á gólfið. L-kvk-nf B-kvk-nf minnist þess ekki að það hafi komið til frekari ryskinga þeirra á milli og ekki að hafa séð ákærða falla í gólfið, fremur að það hafi komið einhverjir að honum og dregið hann í burtu.

Vitnið T-kk-nf J-kk-nf kveðst hafa setið við næsta borð við borðið þar sem ákærði, B-kvk-nf H-kvk-nf og E-kvk-nf H-kvk-nf, sem er eiginkona vitnisins, sátu. Hann kveðst hafa séð tengdaföður sinn koma niður stiga af efri hæðinni, ganga til ákærða og dætra sinna og segja eitthvað sem vitnið heyrði ekki. Ákærði hafi staðið á fætur. Þeir H-kk-nf hafi haldið hvor í annan og í því hafi ákærði skallað H-kk-þf sem hafi fallið aftur fyrir sig. Síðan hafi þeir ást eitthvað við á gólfinu en vitnið kveðst þegar hafa farið til eiginkonu sinnar og fylgt henni frá átakasvæðinu.

Vitnið E-kvk-nf H-kvk-nf H-kvk-nf greindi frá því að hún hafi setið með systur sinni og ákærða við borð að spjalla. H-kk-nf hafi komið að og lagt aðra höndina á öxl ákærða og sagt að henni fannst í gríni: „Ert þú að eiga við dætur mínar?“ Ákærði hafi reiðst, staðið á fætur, tekið í jakka H-kk-ef og reitt aðra höndina upp til höggs. B-kvk-nf hafi tekið um þá hönd en E-kvk-nf kveðst hafa reynt að losa hina höndina, þá sem ákærði hélt með í jakka H-kk-ef. Því næst hafi ákærði skallað H-kk-þf í andlitið svo hann féll við. Þá hafi T-kk-nf komið og fylgt sér á brott og hún ekki orðið vitni að frekari atvikum.

III.

Ákærði hefur staðfastlega neitað að hafa skallað H-kk-þf A-kk-þf í andlitið, eða veitt honum með öðrum hætti þá áverka sem í ákæru er lýst. Hér að framan er rakinn framburður ákærða um samskipti þeirra H-kk-ef og aðdraganda þeirra. Ber ákærði að hvor um sig hafi tekið í föt hins og síðan hafi þeir fallið í gólfið og verið skildir að eftir það.

Andspænis þessari frásögn ákærða stendur framburður H-kk-ef um að ákærði hafi skallað sig fyrirvaralaust í andlitið. Framburður hans er að meginefni í samræmi við vætti dætra hans, tengdasonar og L-kvk-ef S-kvk-ef. Öll lýsa þau aðdraganda að atburðinum á sama hátt og eru öll sammála um að ákærði hafi skallað H-kk-þf í andlitið. Vitnið Í-kk-nf V-kk-nf sá ekki að ákærði skallaði H-kk-þf, en sá að þeir féllu báðir í gólfið og einhver slagsmál áttu sér stað eftir það.

Þegar sérstaklega er litið til þess að vitnið L-kvk-nf B-kvk-nf S-kvk-nf bar eindregið fyrir lögreglu að ákærði hefði skallað H-kk-þf í andlitið og að hér fyrir dómi var framburður hennar sama efnis, er hún rifjaði atvik upp fyrir sér í sjálfstæðri frásögn, verður talið sannað með framburði hennar, H-kk-ef sjálfs, dætra hans og tengdasonar, að ákærði hafi skallað H-kk-þf í andlitið. Í ákæru er staðhæft að meðal afleiðinga þess hafi verið að H-kk-nf hafi fengið skekkju á nefi. Í framangreindu áverkavottorði er nefnt að honum hafi verið tjáð að nef hans sé skakkt, en þetta er ekki stutt frekari gögnum. Verður ekki talið sannað með þessu að nef H-kk-ef hafi skekkst vegna árásarinnar. Í sama vottorði er tekið fram að skoðun hafi sýnt lítið fleiður á nefbryggju og nef verið aumt og dofi á nefbroddi og að 7. janúar 2005 hafi H-kk-nf enn verið dofinn fremst á nefbroddi og nokkur bólga og eymsli verið enn til staðar. Með vísan til þessa verður fallist á að árásin hafi valdið fleiðri á nefbryggju, bólgu og skemmdum á húðtaugum eins og ákæra greinir.

Háttsemi ákærða varðar við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga, nr. 19/1940, með síðari breytingum.

Samkvæmt framburði ákærða lét H-kk-nf falla við hann orðin: „Ertu að reyna við dætur mínar helvítið þitt?“ eða eitthvað á þá leið. Virðist þetta hafa orðið tilefni árásarinnar, ásamt því að ákærði ber að H-kk-nf hafi jafnframt tekið í föt hans. H-kk-nf og dætur hans skýra öll frá því að H-kk-nf hafi látið orð af þessu tagi falla, að undanskildu blótsyrðinu, en einnig kemur fram í framburði þeirra að þetta hafi verið sagt í gamni.

Ekki er ástæða til að mæla því bót að ásaka kvæntan mann um kvennafar, en það er ekki unnt að telja sannað að raunveruleg ásökun um þetta hafi falist í orðum H-kk-ef við ákærða og að í þeim og framsetningu þeirra hafi falist áreiti eða erting sem réttlætt geti árás ákærða eða afsakað hana. Er ekki unnt að leggja til grundvallar að orð H-kk-ef hafi verið sögð með þeim hætti að þau væru tilefni frekari viðbragða en í mesta lagi orðhefndar. Þá verður ekki lagt til grundvallar að hann hafi tekið svo fast í föt ákærða að árás ákærða verði réttlætt þess vegna. Eru því ekki efni til að beita refsilækkunarheimild 3. mgr. 218. gr. b. almennra hegningarlaga, sbr. 12. gr. laga nr. 20/1981 og 4. gr. laga nr. 83/2005.

Samkvæmt fyrirliggjandi sakavottorði hefur ákærði ekki sætt refsingum. Líta verður til þess að árás hans var án afsakanlegs eða réttlætanlegs tilefnis og almennt verður talið alvarleg atlaga að skalla mann í andlit. Af málsgögnum má ráða að brotaþola blæddi töluvert eftir árásina og nef hans var fleiðrað og bólgið samkvæmt áverkavottorði. Við aðalmeðferð málsins lýsti hann því að hann fengi fremur blóðnasir en áður og að nefbroddurinn væri enn dofinn, eins og lýst er í vottorði um áverka. Þegar þetta er allt virt verður ákærði dæmdur til að sæta 30 daga fangelsi, sem rétt er að skilorðsbinda eins og greinir í dómsorði. Við ákvörðun skilorðstíma er haft í huga að meðferð málsins dróst hér fyrir dómi án þess að ákærða verði um það kennt.

Í ákæru er höfð uppi bótakrafa H-kk-ef A-kk-ef. Gerð er krafa um 8.862 krónur vegna útlagðs kostnaðar af sjúkrabifreið og læknisvitjunum. Þessi liður er studdur gögnum og verður tekinn til greina. Þá er gerð krafa um 5.000 krónur vegna ferðakostnaðar frá Þingeyri til Ísafjarðarbæjar vegna tveggja læknisvitjana. Þessi liður er ekki studdur gögnum og verður ekki dæmdur. Krafist er 20.000 króna vegna aðstoðar lögmanns. Þessi liður þykir ekki vera úr hófi fram og verður dæmdur eins og krafist er. Krafist er 100.000 króna miskabóta. Brotaþoli þykir eiga rétt til miskabóta úr hendi ákærða, sem ákveðast 50.000 krónur. Samtals verður ákærði því dæmdur til að greiða 78.862 krónur með dráttarvöxtum eins og nánar greinir í dómsorði. Upphafstími þeirra miðast við það tímamark er mánuður var liðinn frá því að ákærða var kynnt bótakrafan.

Dæma ber ákærða til að greiða sakarkostnað, sem er 10.800 krónur á rannsóknarstigi og á dómstigi ferðakostnað skipaðs verjanda, 19.140 krónur, og málsvarnarlaun hans sem ákveðast eins og greinir í dómsorði, að virðisaukaskatti meðtöldum.

Dóminn kveður upp E-kk-nf S-kk-nf, dómstjóri.

Dómsorð:

Ákærði, J-kk-nf E-kk-nf S-kk-nf, sæti fangelsi í 30 daga, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún falla niður að liðnu einu ári frá uppsögu þessa dóms að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði H-kk-þgf A-kk-þgf 78.862 krónur, með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 frá 21. júlí 2005 til greiðsludags.

Ákærði greiði 191.292 krónur í sakarkostnað, þ.m.t. málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef H-kk-ef hrl., 161.352 krónur.

E-kk-nf S-kk-nf