S-117/2005

Mál þetta, sem dómtekið var 21. desember sl., höfðaði lögreglustjórinn á Patreksfirði með ákæru 14. september 2005 á hendur ákærðu, K-kk-þgf S-kk-þgf, kt. ..........., Langholtsvegi 128, Reykjavík, og Ó-kk-þgf B-kk-þgf R-kk-þgf, kt. .............., Esjugrund 84 á Kjalarnesi;

„fyrir nytjastuld og ölvunarakstur með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 6. júlí 2003 tekið bifreiðina RD 848 í heimildarleysi við Aðalstræti 83 á Patreksfirði, en þaðan ók Ó-kk-nf bifreiðinni undir áhrifum áfengis (vínandamagn í blóði 0,80‰) inn Patreksfjörð eftir þjóðvegi nr. 62 inn í Vatnsfjörð og þaðan áfram þjóðveg nr. 60 þar sem K-kk-nf tók við akstri bifreiðarinnar og ók henni undir áhrifum áfengis (vínandamagn í blóði 0,78‰) þangað til hann missti vald á bifreiðinni efst í sunnanverðum Ódrjúgshálsi, í Djúpadal, Reykhólahreppi, bifreiðin lenti utan vegar og fór margar veltur niður snarbratta hlíðina.

Telst þetta varða við 1. mgr. 259. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, og 1. mgr. sbr. 2. mgr. 45. gr., sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, sbr. 1. gr. laga nr. 48/1997 og 186. gr. laga nr. 82/1998.

Þess er krafist að ákærðu, K-kk-nf og Ó-kk-nf, verði dæmdir til refsingar og til sviptingar ökuréttar samkvæmt 101. og 102. gr. umferðarlaga, sbr. 25. gr. laga nr. 44/1993, 4. gr. laga nr. 57/1997 og 2. gr. laga nr. 23/1998.“

Ákærði Ó-kk-nf B-kk-nf krefst þess sérstaklega að hann verði sýknaður af ákæru um ölvunarakstur. Að öðru leyti krefjast ákærðu þess að refsing þeim til handa verði ákveðin svo væg sem lög frekast leyfa.

I.

Að morgni sunnudagsins 6. júlí 2003 kom lögreglan á Patreksfirði á vettvang umferðarslyss á sunnanverðum Ódrjúgshálsi í Djúpadal í Reykhólahreppi. Hafði bifreið af Nissan Sunny Wagon gerð, með fastanúmerið RD-848, farið út af Vestfjarðavegi efst á hálsinum og oltið margar veltur niður snarbratta hlíðina. Í bifreiðinni voru þá tveir menn, ákærðu í máli þessu. Reyndist bifreiðin ónýt eftir slysið.

Vegna gruns um ölvun við akstur voru blóðsýni tekin úr ákærðu í þágu rannsóknar málsins. Samkvæmt niðurstöðu alkóhólrannsóknar Rannsóknarstofu í lyfja- og eiturefnafræði á blóðsýni, sem tekið var úr ákærða K-kk-þgf, var alkóhólmagn í blóði hans 0,78‰. Alkóhólmagn í blóði ákærða Ó-kk-ef B-kk-ef reyndist vera 0,80‰.

Mánudaginn 7. júlí 2003 kom L-kvk-nf B-kvk-nf I-kvk-nf á lögreglustöðina á Patreksfirði og lagði fram kæru vegna þjófnaðar á bifreið hennar RD-848. Bifreiðinni sagði kærandi hafa verið stolið frá heimili hennar við Aðalstræti 83 á Patreksfirði þá um nóttina.

II.

A.

Ákærði K-kk-nf kom fyrir dóm 22. október 2005 og játaði þau brot sem honum eru gefin að sök í ákæru.

Ákærði kom að nýju fyrir dóm við aðalmeðferð málsins og gaf þá skýrslu um málsatvik. Hann tók fram í upphafi að hann myndi atvik máls illa. Ákærði kvaðst þó muna að umrædda nótt hefði hann farið á dansleik á Patreksfirði. Eftir dansleikinn hefðu hann og meðákærði Ó-kk-nf B-kk-nf þvælst eitthvað um bæinn. Sagði ákærði þá báða hafa verið undir áhrifum áfengis.

Fram kom hjá ákærða að hann myndi óljóst eftir sér og meðákærða í bifreið síðar um nóttina og að hann myndi jafnframt eftir því þegar hann missti stjórn á bifreiðinni með þeim afleiðingum að hún valt.

Ákærði kvaðst ekki muna eftir því að hafa rætt við lögreglu á slysstað og sagðist yfir höfuð ekkert muna eftir lögreglu þar. Vefengdi ákærði hins vegar ekki að þangað hefði lögregla komið.

Fyrir dómi var borin undir ákærða frumskýrsla lögreglu í málinu. Sagðist ákærði enga skýringu geta gefið á því „rugli“ sem fram kæmi í skýrslunni. Sérstaklega aðspurður sagðist ákærði ekki minnast þess að meðákærði hefði nokkru sinni verið undir stýri bifreiðarinnar þessa nótt.

B.

Ákærði Ó-kk-nf B-kk-nf kom fyrir dóm 22. október 2005 og játaði að hafa tekið bifreiðina RD-848 í heimildarleysi á þeim stað og tíma er í ákæru greinir. Hann neitaði hins vegar að hafa ekið bifreiðinni.

Við aðalmeðferð málsins lýsti ákærði málsatvikum svo að hann og meðákærði K-kk-nf hefðu komið að landi á Bíldudal 5. júlí 2003. Þeir hefðu ákveðið að fá sér í glas og endað á dansleik á Patreksfirði.

Á dansleiknum, eða að honum loknum, sagði ákærði þá félaga hafa frétt að skip þeirra væri farið úr höfn á Bíldudal og þeir því orðnir strandaglópar. Ákærðu hefðu þá ákveðið að taka bifreið ófrjálsri hendi og eftir nokkra leit hefðu þeir fundið bifreið með lykli í kveikjulásnum. Þeir hefðu sest inn í bifreiðina og meðákærði ekið af stað.

Ákærði kvaðst lítið muna eftir ökuferðinni sem hann sagði hafa endað með því að bifreiðin hefði farið út af veginum og oltið margar veltur niður brekku. Eftir slysið sagðist ákærði hafa verið í talsverðu sjokki og hann setið í bifreiðinni í þó nokkrar mínútur. Þeir meðákærði hefðu síðan náð að ganga að nálægu sumarhúsi, en ekkert símasamband hefði verið á slysstað. Var á ákærða að skilja að í sumarhúsinu hefðu þeir hitt fyrir fólk sem ekið hefði þeim á nærliggjandi sveitabæ. Skömmu síðar hefði sjúkrabifreið komið og kvaðst ákærði lítið muna hvað gerðist eftir það.

Aðspurður kvaðst ákærði ekki minnast þess að hafa talað við lögreglu skömmu eftir slysið, áður en hann var fluttur á sjúkrahús til aðhlynningar.

Fyrir dómi var borin undir ákærða frumskýrsla lögreglu í málinu. Kvaðst ákærði ekki muna eftir þeim samræðum sem þar væru bókaðar. Áréttaði ákærði í því sambandi að hann hefði verið í sjokki eftir slysið.

III.

Þ-kk-nf Þ-kk-nf lögreglumaður skýrði svo frá fyrir dómi að umræddan morgun, um kl. 07:00, hefði lögreglu borist tilkynning um bílveltu og kvaðst vitnið hafa farið á vettvang ásamt starfsfélaga sínum, S-kk-þgf S-kk-þgf.

Þegar lögregla hefði komið á staðinn sagði vitnið tvo menn hafa verið komna inn í sjúkrabifreið. Hefði vitnið rætt stuttlega við tvímenningana á meðan beðið var eftir þyrlu sem flytja átti þá á sjúkrahús. Vitnið sagði mennina, sem reynst hefðu yfir mörkum við blástur í SD-2 áfengismæli, báða hafa viðurkennt akstur. Framburð mannanna kvað vitnið hafa verið nokkuð samhljóða og þeir sagst hafa skipst á að keyra bifreiðina.

Fyrir dómi var frumskýrsla lögreglu í málinu borin undir vitnið. Samkvæmt efni skýrslunnar var lokið við gerð hennar og hún undirrituð af vitninu 8. júlí 2003. Staðfesti vitnið að hafa unnið skýrsluna.

IV.

A.

Svo sem áður hefur verið rakið kom ákærði K-kk-nf fyrir dóm 22. október 2005 og játaði þau brot sem honum eru gefin að sök í ákæru. Játning ákærða er í samræmi við gögn málsins. Brot hans teljast því nægjanlega sönnuð og varða þau við tilgreind lagaákvæði í ákæru.

Samkvæmt vottorði sakaskrár ríkisins gekkst ákærði K-kk-nf undir sektargerð lögreglustjóra 1. júlí 2002 vegna hraðaksturs. Þá gekkst hann að nýju undir sektargerð 23. nóvember 2005 þess efnis að hann greiddi 50.000 króna sekt og sætti sviptingu ökuréttar í fjóra mánuði vegna ölvunaraksturs.

Ölvunarakstursbrot það sem ákærði K-kk-nf hefur nú verið sakfelldur fyrir framdi hann áður en hann gekkst undir síðastnefnda sektargerð. Refsingu ákærða skal því ákveða að teknu tilliti til ákvæðis 78. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Við ákvörðun refsingar ákærða þykir jafnframt verða að horfa til þess að hegningarlagabrot sitt framdi hann í félagi við annan mann. Ákærða til málsbóta þykir hins vegar mega virða að undir rekstri málsins gerðu hann og meðákærði dómsátt við eiganda bifreiðarinnar RD-848 um að þeir greiddu skaðabætur vegna tjóns þess sem varð á bifreiðinni. Ákærði játaði ennfremur skýlaust sök í málinu. Þá liggur fyrir að rekstur málsins hefur dregist verulega án þess að ákærða sé um að kenna. Að öllu þessu virtu þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin 30 daga fangelsi og 50.000 króna sekt til ríkissjóðs og komi fjögurra daga fangelsi í stað sektarinnar verði hún ekki greidd innan fjögurra vikna frá birtingu dómsins. Eftir atvikum þykir rétt, með heimild í 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, að fresta fullnustu fangelsisrefsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Þá þykir rétt, svo sem krafist er í ákæru og með vísan til 101. og 102. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, að svipta ákærða ökurétti í fjóra mánuði frá birtingu dóms þessa að telja.

B.

Ákærði Ó-kk-nf B-kk-nf kom fyrir dóm 22. október 2005 og játaði að hafa tekið bifreiðina RD-848 í heimildarleysi á þeim stað og tíma sem í ákæru greinir. Er sú játning ákærða í samræmi við gögn málsins. Telst umrætt brot hans því nægjanlega sannað og varðar það við 1. mgr. 259. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði Ó-kk-nf B-kk-nf hefur aftur á móti neitað að hafa ekið bifreiðinni RD-848 undir áhrifum áfengis svo sem honum er gefið að sök í ákæru. Meðákærði K-kk-nf kvaðst aðspurður fyrir dómi ekki minnast þess að ákærði Ó-kk-nf B-kk-nf hefði nokkru sinni verið undir stýri bifreiðarinnar umrædda nótt.

Ákæruvaldið byggir mál sitt að þessu leyti á því sem Þ-kk-nf Þ-kk-nf lögreglumaður hefur eftir ákærðu í málinu. Samkvæmt framburði Þ-kk-ef fyrir dómi ræddi hann stuttlega við ákærðu á meðan beðið var eftir þyrlu á vettvang til að flytja þá á sjúkrahús eftir að bifreiðin RD-848 fór út af veginum á Ódrjúgshálsi og valt. Lögreglumaðurinn sagði ákærðu, sem reynst hefðu yfir mörkum við blástur í SD-2 áfengismæli, báða hafa viðurkennt akstur. Framburð þeirra kvað hann hafa verið nokkuð samhljóða og þeir sagst hafa skipst á að keyra bifreiðina. Bókaði lögreglumaðurinn um þessi orðaskipti sín við ákærðu í frumskýrslu málsins.

Svo sem rakið hefur verið ræddi fyrrgreindur lögreglumaður stuttlega við ákærðu í sjúkrabifreið nærri vettvangi að morgni 6. júlí 2003. Upplýst er að ákærðu voru þá báðir undir áhrifum áfengis. Af efni frumskýrslu þeirrar er lögreglumaðurinn vann vegna málsins verður ekki ráðið að ákærðu hafi verið kynnt réttindi sakaðra manna samkvæmt lögum nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála áður en við þá var rætt. Að þessu og öðru framangreindu virtu er öldungis ljóst að ákæruvaldinu hefur ekki tekist að færa á það sönnur, svo hafið verði yfir skynsamlegan vafa, sbr. 45. og 46. gr. laga nr. 19/1991, að ákærði Ó-kk-nf B-kk-nf hafi umrædda nótt ekið bifreiðinni RD-848 undir áhrifum áfengis. Verður hann því sýknaður af því ákæruatriði.

Samkvæmt vottorði sakaskrár ríkisins gekkst ákærði Ó-kk-nf B-kk-nf 18. apríl 2001 undir viðurlagaákvörðun fyrir dómi þess efnis að hann greiddi 20.000 króna sekt vegna eignaspjalla.

Við ákvörðun refsingar ákærða Ó-kk-ef B-kk-ef þykir verða að horfa til þess að hegningarlagabrot sitt framdi hann í félagi við annan mann. Ákærða til málsbóta þykir hins vegar mega virða að undir rekstri málsins gerðu hann og meðákærði dómsátt við eiganda bifreiðarinnar RD-848 um að þeir greiddu skaðabætur vegna tjóns þess sem varð á bifreiðinni. Þá liggur fyrir að rekstur málsins hefur dregist verulega án þess að ákærða sé um að kenna. Að öllu þessu virtu þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin 30 daga fangelsi. Eftir atvikum þykir rétt, með heimild í 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, að fresta fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

C.

Fyrir liggur að tilefni aðalmeðferðar í málinu voru sakargiftir á hendur ákærða Ó-kk-þgf B-kk-þgf um ölvunarakstur og afstaða hans til þeirra. Með vísan til niðurstöðu dómsins um að sýkna ákærða af greindu ákæruatriði þykir rétt, sbr. 165. og 166. gr. laga nr. 19/1991, að allur kostnaður sakarinnar, annar en kostnaður að fjárhæð 31.390 krónur vegna töku og rannsókna á blóð- og þvagsýnum úr ákærða K-kk-þgf, greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hrl., sem hæfilega þykja ákveðin svo sem í dómsorði greinir að virðisaukaskatti meðtöldum.

Dóm þennan kveður upp E-kk-nf S-kk-nf héraðsdómari.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði K-kk-nf S-kk-nf sæti fangelsi í 30 daga en fresta skal fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði K-kk-nf greiði 50.000 krónur í sekt til ríkissjóðs og komi fjögurra daga fangelsi í stað sektarinnar verði hún ekki greidd innan fjögurra vikna frá birtingu dómsins.

Ákærði Ó-kk-nf B-kk-nf R-kk-nf sæti fangelsi í 30 daga en fresta skal fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði K-kk-nf er sviptur ökurétti í fjóra mánuði frá birtingu dóms þessa að telja.

Ákærði K-kk-nf greiði 31.390 krónur í sakarkostnað. Allur annar kostnaður sakarinnar greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærðu, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hrl., 178.200 krónur.

E-kk-nf S-kk-nf