E-7315/2007

Mál þetta, sem dómtekið var 3. júní sl., var höfðað af Ó-kk-þgf V-kk-þgf S-kk-þgf, Efstasundi 62, Reykjavík gegn íslenska ríkinu, Arnarhvoli við Lindargötu Reykjavík með stefnu birtri 1. nóvember 2007.

Dómkröfur stefnanda eru þær að stefnda verði gert að greiða 5.888.870 krónur auk 4,5% vaxta samkvæmt 16. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 af kr. 1.472.355 frá 18. október 2004 til 1. febrúar 2005, þá af kr. 1.725.491 frá þeim degi til 1. mars 2005, þá af kr. 1.733.847 frá þeim degi til 1. apríl 2005, þá af kr. 1.681.744 frá þeim degi til 1. maí 2005, þá af kr. 1.703.713 frá þeim degi til 1. júní 2005, þá af kr. 1.779.842 frá þeim degi til 1. júlí 2005, þá af kr. 1.844.201 frá þeim degi til 1. ágúst 2005, þá af kr. 1.938.683 frá þeim degi til 1. desember 2005, þá af kr. 2.273.834 frá þeim degi til 1. janúar 2006, þá af kr. 2.516.594 frá þeim degi til 1. febrúar 2006, þá af kr. 2.766.855 frá þeim degi til 1. mars 2006, þá af kr. 3.053.676 frá þeim degi til 1. apríl 2006, þá af 3.388.827 frá þeim degi til 8. apríl 2006 en með dráttarvöxtum skv. III. kafla laga nr. 38/2001 af þeirri fjárhæð frá þeim degi til 1. maí 2006 en af kr. 3.589.917 frá þeim degi til 9. júní 2007.

Að auki sé krafist vaxta samkvæmt 16. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 af kr. 2.198.794 frá 18. apríl 2006 til 9. júní 2007 en með dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla laga nr. 38/2001 af þeirri fjárhæð til 9. júní 2007.

Sé og krafist vaxta samkvæmt 8. gr. vaxtalaga nr. 38/2001 af kr. 100.159 frá 6. mars 2007 til 9. júní 2007.

Krafist sé dráttarvaxta af samtölu stefnufjárhæðar kr. 5.888.870 frá 9. júní 2007 til greiðsludags.

Til frádráttar komi 858.148 krónur sem greiddar hafi verið frá Sjóvá-Almennum tryggingum hf. vegna slysatryggingar sjómanna.

Loks sé krafist málskostnaðar samkvæmt framlögðum málskostnaðarreikningi auk álags er nemi virðisaukaskatti.

Stefndi krefst þess aðallega að verða sýknaður af öllum kröfum stefnanda og að stefnandi verði dæmdur til að greiða honum málskostnað að mati réttarins. Til vara krefst stefnandi þess að stefnukrafa verði lækkuð verulega og að málskostnaður verði látinn falla niður.

I.

Stefnandi, sem starfaði sem háseti um borð í skipi Hafrannsóknarstofnunar, Árna Friðrikssyni RE-200, féll um grandaravíra sem lágu ófrágengnir á þilfari skipsins hinn 18. október 2004. Í fallinu bar hann fyrir sig höndina en meiddist við það á úlnlið. Var talið að hann hefði handleggsbrotnað í fallinu. Ekki var þó siglt með stefnanda í land heldur var úthaldi skipsins haldið áfram. Komst stefnandi fyrst undir læknishendur 11 dögum síðar, eða 29. október 2004.

Vegna meiðsla, sem stefnandi hlaut við fallið, gekkst hann undir aðgerðir hinn 11. febrúar 2005 og svo aftur 10. febrúar 2006. Stefnandi hefur ekki komið aftur til vinnu hjá Hafrannsóknarstofnun. Var hann frá vinnu í u.þ.b. 9 mánuði og síðar aftur í u.þ.b. 6 mánuði en mun síðan hafa unnið sjómannsstörf.

Stefnandi óskaði eftir mati tveggna sérfræðinga á afleiðingum slyssins 3. janúar 2007. Til þess verks voru fengnir M-kk-nf P-kk-nf A-kk-nf bæklunarskurðlæknir, með sérhæfingu í handarskurðlækningum, og Ö-kk-nf H-kk-nf hæstaréttarlögmaður. Skiluðu þeir matsgerð sem dagsett er 5. mars 2007. Var niðurstaða þeirra sú að stefnandi hafi orðið fyrir tímabundnu tjóni í skilningi 2. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 frá 29. október 2004 til 3. ágúst 2005 og svo aftur frá 6. nóvember 2005 til 18. apríl 2006. Þá eigi stefnandi rétt á þjáningabótum skv. 3. gr. laganna fyrir sama tímabil auk þess sem varanlegur miski hans vegna slyssins, sbr. 4. gr. laganna, sé 15 stig og varanleg örorka skv. 5. gr. sé 15%. Loks komust matsmennirnir að þeirri niðurstöðu að stefnandi byggi við 15% hefðbundna læknisfræðilega örorku.

Eftir að niðurstaða matsmanna lá fyrir sendi lögmaður stefnanda bréf til stefnda, dags. 9. maí 2007, þar sem gerð var grein fyrir fjárkröfu stefnanda er varðaði aðra liði en hluta tímbundins tjóns sem stefndi hafði bætt stefnanda. Af hálfu stefnda var bótakröfu stefnanda hafnað með bréfi, dags. 13. ágúst 2007. Var þar vísað til þess að slysið hefði verið „óhappatilviljun“ og yrði hvorki rakið til vanbúnaðar né saknæmra mistaka annarra skipverja á Árna Friðrikssyni.

II.

Stefnandi kveður greiðslukröfu sína reista á ótvíræðri samningsskuldbindingu stefnda. Stefndi hafi, f.h. Hafrannsóknarstofnunar, staðið að gerð kjarasamnings við Sjómannafélag Reykjavíkur vegna þeirra skipverja sem sinni störfum hjá stofnuninni, sbr. lög nr. 94/1986 um kjarasamninga opinberra starfsmanna og lög nr. 80/1938. Í gildandi kjarasamningi sé kveðið á um tryggingar í kafla 7. Hafi um langt árabil verið í kjarasamningi ákvæði þess efnis að bótaskylda byggðist á 172. gr. siglingalaga nr. 34/1985 sem kveði á um hlutlæga ábyrgð með lögákveðnu hámarki bótafjárhæðar. Um hækkun á þeirri fjárhæð hafi svo verið samið í kjarasamningum. Hvort einstaklingur ætti rétt á fullum bótum, færi tjón hans fram yfir þessa umsömdu fjárhæð, hefði síðan farið eftir atvikum. Hefði það ráðist af því hvort tjón hans yrði rakið til atvika sem atvinnurekandinn bæri ábyrgð á samkvæmt ólögfestum ábyrgðarreglum skaðabótaréttar, einkum sakarreglunni.

Frá þessu umsamda hámarki bótafjárhæðar hefði verið vikið árið 2001, hvað varði skipverja í starfi hjá Hafrannsóknarstofnun, með sama hætti og afráðið hefði verið með sjómenn á fiskiskipaflotanum. Allt frá því ári hafi verið kveðið skýrt á um það að bætur þessar eigi að ákvarðast á grundvelli reglna skaðabótalaga nr. 50/1993, sbr. nú grein 7.1.2 í kjarasamningi. Með þeirri umsömdu breytingu hafi ákvörðunaraðferð bóta skv. 7. kafla kjarasamningsins eðlisbreyst. Í stað þess að vera í eðli sínu summutrygging miði tryggingin að því að tjónþoli fái fullar bætur fyrir allt tjón sitt svo sem skaðabótalög frekast tryggi það. Á þessum umsamda grundvelli sé krafa stefnanda fram sett. Gerð sé krafa til þess að stefndi greiði stefnanda vangreiddar bætur í samræmi við ákvæði skaðabótalaga á grundvelli greinar 7.1.2 í skilmálum tryggingarinnar, en að frádregnum þeim bótum sem Sjóvá-Almennar tryggingar hf. hafi greitt vegna keyptrar slysatryggingar. Sundurliðist krafan með eftirgreindum hætti:

1) Bætur fyrir tímabundið tjón.

Krafist sé bóta í samræmi við 2. gr. laga nr. 50/1993 enda úr því leyst af hálfu

matsmanna hvert tímabil tímabundinnar örorku stefnanda hafi verið en á engu stigi hafi

tímabil þetta verið vefengt af hálfu stefnda. Verði það því lagt til grundvallar, enda í

samræmi við læknisfræðileg gögn um afleiðingar slyss stefnanda. Frá dragist greiðslur frá

stefnda og öðrum aðilum. Byggt sé á meðaltalslaunum í starfi hjá stefnda síðustu 3

mánuði fyrir slys, 335.151 krónur að lágmarki, miðað við skilgreiningu matsmanna á

tímabili tjóns.

Árið 2004 sé fullbætt (36. gr. sjóml).

Árið 2005:

Jan. 335.151 kr. - 82.015 kr. 253.136 kr.

feb. 335.151 kr. - 326.795 kr. 8.356 kr.

mars 335.151 kr. - 387.254 kr. -52.103 kr.

apríl 335.151 kr. - 313.182 kr. 21.969 kr.

maí 335.151 kr. - 259.022 kr. 76.129 kr.

júní 335.151 kr. - 270.792 kr. 64.359 kr.

júlí 335.151 kr. - 240.669 kr. 94.482 kr.

nóv. 335.151 kr. - 0 kr. 335.151 kr.

des. 335.151 kr. - 92.391 kr. 242.760 kr.

Árið 2006:

jan. 335.151 kr. - 84.490 kr. 250.261 kr.

feb. 335.151 kr. - 48.330 kr. 286.821 kr.

mars 335.151 kr. - 0 kr. 335.151 kr.

18 dagar í apríl 201.909 - 0 kr. 201.090 kr.

Samtals tímabundið tjón 2.117.562 kr.

2)Þjáningabætur.

Vegna rúmlegu í 2 daga 4.200 kr.

Batnandi 441 dagur. 498.330 kr.

3) Bætur vegna varanlegs miska.

Krafan sé í samræmi við matsgerð tilkvaddra matsmanna og gerð með vísan til 3. gr. laga nr. 50/1993, að teknu tilliti til lögákveðinna aðferða við verðlagsbreytingar lögfestra fjárhæða, sbr. 15. gr. sömu laga.

15 stig x 6.428.000 969.825 kr.

4) Krafa vegna varanlegrar örorku.

Krafa þessi byggi að sama marki á matsgerðinni og ákvæðum laga nr. 50/1993.

15% 2.198.794 kr.

5) Krafa vegna útlagðs kostnaðar.

Að mati stefnanda falli tjón vegna útlagðs kostnaðar undir hugtaksskilyrði 1. gr. laga nr. 50/1993 um annað fjártjón.

Ljósrit framtala 1.430 kr.

Örorkumatskostnaður 98.729 kr.

Samtals 5.888.870 kr.

Vextir af tímabundnu tjóni séu með þeim hætti að krafist sé 4,5% vaxta frá gjalddögum hverrar launagreiðslu sem teljist til tímabundins tjóns, allt fram til 8. apríl 2006, en dráttarvaxta af samtölu þess tjóns frá þeim degi, að undanskildu tjóni vegna aprílmánaðar 2006, en krafist sé dráttarvaxta af þeirri fjárhæð frá 1. maí 2006 enda þá þegar fyrirliggjandi vanskil greiðslna tímabundins tjóns. Krafist sé 4,5% vaxta af fjárhæðum vegna þjáningabóta og varanlegs miska frá slysdegi 18. október 2004 til 9. júní 2007 en dráttarvaxta af þeirri fjárhæð frá þeim degi. Sömu vaxta sé krafist af fjárhæð bóta vegna varanlegrar örorku frá þeim degi sem ekki hafi verið frekari bata að vænta, 18. apríl 2006 til 9. júní 2007, en með dráttarvöxtum skv. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu af tjóni vegna útlagðs kostnaðar frá 6. mars 2007 til 9. júní 2007 en dráttarvaxta frá þeim degi.

Mótbárur stefnda, er lúti að því að sakarábyrgð hafi ekki verið til að dreifa og því ekki greiðsluskyldu, sé mótmælt sem málinu algerlega óviðkomandi. Sakarábyrgð komi ekki til álita í máli þessu og hafi á engu tímamarki verið byggt á henni af hálfu stefnanda. Stefndi hafi þegar viðurkennt skuldbindingu sína í þeim efnum sem hér sé um fjallað. Stefnda sé ekki unnt að víkjast undan henni nú, síst á grundvelli reglna skaðabótaréttarins um saknæmi. Því beri, með vísan til ótvíræðrar kjarasamningsskuldbindingar stefnda, að taka kröfu stefnanda til greina.

Um lagarök kveðst stefnandi vísa til meginreglu vinnuréttar og samningaréttar um skuldbindingargildi kjarasamninga. Þá sé um skuldbindingu stefnda einnig vísað til ákvæða laga nr. 80/1938, laga nr. 55/1980 og laga nr. 94/1986. Um fjárhæð bóta stefnanda vísist til ákvæða skaðabótalaga nr. 50/1993. Vaxtakrafa og forsendur hennar eigi sér skírskotun til 16. grein skaðabótalaganna nr. 50/1993 og laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu. Kröfur um vexti, aðra en bótavexti, byggist á III. kafla laga nr. 38/2001. Krafan um málskostnað styðjist við 130. gr. laga nr. 91/1991 og krafan um virðisaukaskatt á málflutningsþóknun styðjist við lög nr. 50/1988. Stefnandi sé ekki virðisaukaskattsskyldur og beri honum því nauðsyn til að fá dóm fyrir skatti þessum úr hendi stefnda.

III.

Af hálfu stefnda er vísað til þess að skv. grein 7.1.1 í kjarasamningi ríkisins og Sjómannafélags Reykjavíkur vegna Hafrannsóknarstofnunar skuli stofnunin tryggja hvern þann mann sem samningurinn taki til í samræmi við ákvæði 172. gr. siglingalaga nr. 34/1985. Ríkið hafi þessa slysatryggingu í eigin áhættu en Hafrannsóknarstofnun hafi auk þess tryggt áhöfn Árna Friðrikssonar líf- og slysatryggingu hjá Sjóvá-Almennum tryggingum hf. og hafi stefnandi fengið greiddar frá tryggingarfélaginu alls 858.148 krónur.

Samkvæmt grein 7.1.2 í kjarasamningnum skuli bætur úr vátryggingu ákvarðast á grundvelli reglna skaðabótalaga nr. 50/1993, með síðari breytingum, og um hana skuli að öðru leyti gilda almennir skilmálar fyrir slysatryggingu sjómanna hjá aðildarfélögum Sambands íslenskra tryggingarfélaga. Í skilmálum þessum sé orðið „slys“ skilgreint á þann veg að átt sé við skyndilegan, utanaðkomandi, atburð, sem valdi meiðslum á líkama þess sem tryggður sé, og gerist sannanlega án vilja hans.

Meiðsli þau sem stefnandi hafi orðið fyrir hinn 18. október 2004 hafi ekki orsakast af skyndilegum utanaðkomandi atburði heldur hafi hann fallið um grandaravíra sem legið hafi á þilfari skipsins. Það að hrasa um grandaravíra sé ekki slys í skilningi greindra skilmála. Ósannað sé að nokkuð annað en hreyfing stefnanda hafi valdið því að hann hafi fallið eða hrasað um þá. Þar sem nýbúið hafi verið að skipta um vírana hafi verið nauðsynlegt að stefnandi sýndi aðgæslu. Hann hafi búið yfir mikilli reynslu af sjómannsstörfum og því mátt vita að honum bæri að gæta varúðar þegar hann færi um þilfarið. Að mati stefnda hafi stefnandi ekki sýnt þá aðgæslu sem krefjast verði af vönum sjómanni og sé á því byggt að atvikið verði ekki talið slys með vísan til kjarasamnings, framangreindra skilmála eða 172. gr. laga nr. 34/1985. Ekkert bendi til þess að atvikið megi rekja til vanbúnaðar af hálfu stofnunarinnar, gáleysislegrar háttsemi eða saknæmra mistaka af hálfu annarra skipverja eða óforsvaranlegrar vinnutilhögunar annarra en stefnanda.

Mótmælt sé þeirri staðhæfingu stefnanda að óumdeilt sé að hann hafi slasast í starfi hjá Hafrannsóknarstofnun sem leiði til bótaskyldu. Sönnunarbyrði í því efni hvíli á stefnanda. Þá sé einnig mótmælt staðhæfingum hans um að stefndi hafi viðurkennt skuldbindingu til greiðslu miðað við þær aðstæður sem uppi séu í málinu og að ákvæði 172. gr. siglingalaga nr. 34/1985 kveði á um hlutalæga ábyrgð.

Stefndi segir varakröfu sína byggjast á því að skaðabótakrafa stefnanda vegna tímabundins tjóns sé of há. Þannig sé viðmiðunarfjárhæð launa mótmælt sem of hárri og því jafnframt mótmælt að miðað sé við tekjur síðustu þriggja mánaða fyrir umrætt atvik enda gefi tekjurnar á því tímabili ekki rétta mynd af launum stefnanda. Hann hafi haft mjög óreglulegar tekjur og sé slíkt viðmið því allsendis óraunhæft. Réttara sé, fram að atvikinu 18. október 2004, að miða við meðaltalslaun stefnanda á árinu 2004, 1.648.909 krónur, að meðtöldum janúar og maímánuði 2004, þar sem ekki verði séð að stefnandi hafi fengið greidd laun þá mánuði. Séu meðaltalslaun stefnanda á þessu tímabili því 219.855 krónur á mánuði (1.648.909/7,5) og tímabundið tjón þá 664.833 krónur (12x 219.855+131.913 (18d)=2.770.173-2.105.340). Viðmiðunartímabil stefnanda sé heldur ekki nákvæmt því stefnandi hafi ekki reiknað laun nákvæmlega 3 mánuði fyrir atvikið heldur ca 2 og ½ mánuð fyrir og ½ mánuð eftir framangreint atvik. Þessu sé mótmælt.

Dráttarvaxtakröfum stefnanda fyrir tímabil fyrir 9. júní 2007 sé mótmælt en að mati stefnda séu ekki skilyrði til að dæma dráttarvexti fyrr en í fyrsta lagi 9. júní 2007.

IV.

Ekki sýnist um það ágreiningur að úlnliðsmeiðsl stefnanda megi rekja til þess atviks er stefnandi féll í greint sinn um grandaravíra sem lágu á þilfari Árna Friðrikssonar RE-200 og meiddist við það á úlnlið og að bótaskylda stefnda gagnvart stefnanda ráðist af túlkun á ákvæðum 7. kafla kjarasamnings Hafrannsóknarstofnunar og Sjómannafélags Íslands.

Samkvæmt gr. 7.1.1 í kjarasamningnum skal Hafrannsóknarstofnun tryggja hvern þann mann sem samningurinn tekur til í samræmi við ákvæði 172. gr. siglingarlaga nr. 34/1985. Liggur fyrir að stefndi hefur þessa slysatryggingu í eigin áhættu og beinast kröfur stefnanda því að honum. Samkvæmt 1. mgr. nefndrar 172. gr. ber útgerðarmaður svonefnda hlutlæga ábyrgð á lífs- eða líkamstjóni vegna slysa á mönnum, sem ráðnir eru í skiprúm hjá honum og staddir eru á skipi hans eða að vinnu í beinum tengslum við rekstur þess, en lækka má fébætur eða láta þær niður falla ef hinn slasaði sýndi vítavert gáleysi sem leiddi til slyssins eða tjónsins. Þá kemur fram í gr. 7.1.2 í samningnum að bætur skuli ákvarðast á grundvelli reglna skaðabótalaga nr. 50/1993 og að um hana skuli gilda að öðru leyti almennir skilmálar fyrir slysatryggingu sjómanna hjá aðildarfélögum Sambands íslenskra tryggingarfélaga (SÍT). Af gögnum má ráða, að á þeim tíma sem umræddur tjónsatburður átti sér stað eða síðar, hafi ekki verið í gildi sameiginlegir skilmálar fyrir slysatryggingu sjómanna hjá SÍT. Hins vegar liggja fyrir leiðbeinandi skilmálar SÍT fyrir slysatryggingu launþega frá árinu 2000 og er óumdeilt að ákvæði þeirra beri að leggja til grundvallar sem gildandi skilmála vegna kröfu stefnanda. Í gr. 1.1 í þessum skilmálum kemur fram að með orðinu slys sé átt við skyndilegan utanaðkomandi atburð, sem valdi meiðslum á líkama þess sem tryggður sé og gerist sannanlega án vilja hans. Hefur orðið slys í 172. gr., sem og í skilmálum slysatryggingar eins og þeirri er hér um ræðir, verið talið horfa til þess er skipverji verður fyrir líkamstjóni vegna ákomu eða áhrifa utan að. Hefur í þessu tilliti verið talið nægja að líkami tjónþolans sé það eina sem sé á hreyfingu þegar atburður á sér stað.

Stefnandi féll í greint sinn um grandaravíra á þilfari skipsins Árna Friðrikssonar. Eins og óhapp þetta bar að verður að telja að um skyndilegan og utanaðkomandi atburð hafi verið að ræða sem teljist slys í skilningi skilmála slysatryggingarinnar. Verður stefnda því gert að greiða stefnanda bætur á grundvelli gr. 7.1.2 í greindum kjarasamningi. Þar sem ekkert liggur fyrir um stefnandi hafi sýnt af sér slíkt vítavert gáleysi að leiða eigi til lækkunar bóta í samræmi við 2. málslið 1. mgr. 172. gr. siglingalaganna er kröfu stefnda þar um hafnað.

Af hálfu stefnda hafa ekki verið gerðar neinar athugasemdir við þær niðurstöður matsmanna sem stefnandi leggur til grundvallar bótakröfum sínum vegna slyssins. Þá hefur stefndi ekki gert aðrar athugasemdir við bótaútreikninga stefnanda en þær að viðmiðunarfjárhæð launa vegna útreiknings á tímabundnu atvinnutjóni hans hefur verið mótmælt sem of hárri. Skírskotar stefndi í því sambandi til þess að óeðlilegt sé að leggja launatekjur stefnanda síðustu þrjá mánuðina fyrir slysið til grundvallar þar sem hann hafi haft mjög óreglulegar tekjur.

Ekki liggur skýrlega fyrir í gögnum málsins hversu lengi stefnandi hafði starfað sem háseti á hafrannsóknarskipinu Árna Friðrikssyni er slysið varð hinn 18. október 2004. Þó er haft eftir honum í matsgerð að hann hafi þá starfað á skipinu í 7 til 8 mánuði. Af útprentunum úr staðgreiðsluskrá, er sýna laun stefnanda á árinu 2004, verður ráðið að hann hafi fengið greidd út laun frá Fjársýslu ríkisins í samtals átta mánuði, miðað við slysdag, sé októbermánuður meðtalinn. Fékk hann þannig 77.838 krónur í febrúar, 126.715 krónur í mars, 195.858 krónur í apríl, 101.237 krónur í júní, 293.837 krónur í júlí, 304.718 krónur í ágúst, 320.664 krónur í september og 380.071 krónu fyrir allan októbermánuð. Stefnandi hefur því hvorki fengið greidd út laun vegna maímánaðar né janúarmánaðar það ár. Enda þótt gera megi ráð fyrir að stefnandi hafi fyrst hafið störf hjá Hafrannsóknarstofnun í febrúar 2004 liggja ekki fyrir neinar skýringar af hans hálfu á því hvernig vinnu hans og starfshlutfalli hjá stofnuninni var háttað á fyrrgreindu tímabili. Þá hefur hann ekki fært nein rök fyrir því að meðaltalslaunagreiðslur hans frá stofnuninni hefðu í reynd orðið meiri á árinu 2005 en á fyrrgreindu tímabili. Að þessu virtu, og þegar jafnframt er höfð í huga krafa stefnda, sem rakin hefur verið að framan, um að í þessu tilliti verði lagt til grundvallar að meðaltalslaun stefnanda hafi verið 219.855 krónur á mánuði, verður á það fallist með stefnda að miðað skuli við að óbætt tímabundið tjón stefnanda sé alls 664.833 krónur.

Við aðalmeðferð málsins leiðrétti lögmaður stefnanda kröfu sína um bætur fyrir varanlegan miska í 964.200 krónur. Er ekki tölulegur ágreiningur um þann útreikning eða að þjáningabætur teljist 502.530 krónur, bætur fyrir varanlega örorku 2.198.794 krónur og útlagður kostnaður alls 100.159 krónur.

Verður stefnda því gert að greiða stefnanda samtals 4.430.516 krónur ásamt vöxtum eins og greinir í dómsorði. Til frádráttar komi greiðsla til stefnanda 15. maí 2007 frá Sjóvá-Almennum tryggingum hf. vegna slysatryggingar sjómanna að fjárhæð 858.148 krónur.

Að fenginni þessari niðurstöðu verður stefnda gert að greiða stefnanda 650.000 krónur í málskostnað.

Dóm þennan kveður upp Á-kk-nf M-kk-nf héraðsdómari.

D ó m s o r ð:

Stefndi, íslenska ríkið, greiði stefnanda, Ó-kk-þgf V-kk-þgf S-kk-þgf, 4.430.516 krónur ásamt 4,5% vöxtum skv. 16. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 af 1.466.730 krónum frá 18. október 2004 til 1. febrúar 2005, af 1.604.570 krónum frá þeim degi til 1. mars sama ár, af 1.497.630 krónum frá þeim degi til 1. apríl sama ár, af 1.466.730 krónum frá þeim degi til 1. janúar 2006, af 1.473.305 krónum frá þeim degi til 1. febrúar 2006, af 1.608.270 krónum frá þeim degi til 1. mars sama ár, af 1.779.795 krónum frá þeim degi til 1. apríl sama ár, af 1.999.965 krónum frá þeim degi til 18. apríl sama ár en af 2.131.563 krónum frá þeim degi til 5. mars 2007 en af 4.330.357 krónum frá þeim degi til 9. júní 2007 en með dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 4.430.516 krónum frá þeim degi til greiðsludags, allt að frádreginni innborgun frá Sjóvá-Almennum tryggingum hf. á 858.148 krónum hinn 15. maí 2007.

Stefndi greiði stefnanda 650.000 krónur í málskostnað.

Á-kk-nf M-kk-nf.