S-713/2021

Mál þetta, sem dómtekið var 10. júní sl., er höfðað með ákæru, útgefinni af héraðssaksóknara 4. febrúar 2021, á hendur X, kt. [...], [...], Reykjavík, „fyrir eftirtalin brot:

I.

Fyrir brot gegn valdstjórninni, með því að hafa, aðfaranótt laugardagsins 30. desember 2017, í lögreglubifreið fyrir utan heimili hans að [...] í Reykjavík, sparkað í hægra hné lögreglukonunnar [...] með þeim afleiðingum að hún hlaut af væga bólgu, eymsli og mar framanvert neðarlega á hné við neðri brún hnéskeljar og yfir neðri hnéskeljarsin.

Telst þetta varða við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

M. [...]

II.

Fyrir líkamsárás með því að hafa, aðfaranótt sunnudagsins 16. desember 2018, á dansgólfi í Hvíta húsinu við Hrísmýri 6 á Selfossi, veist að A, kt. [...], og skallað hann í andlitið með þeim afleiðingum að A hlaut nefbrot innkýlt vinstra megin.

Telst háttsemi ákærða varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

M. [...]

III.

Fyrir líkamsárás með því að hafa, aðfaranótt laugardagsins 6. júlí 2019, innandyra á Draugasetrinu, Hafnargötu 9 á Stokkseyri, veist að B, kt. [...], og ýtt henni með báðum höndum með þeim afleiðingum að hún féll aftur fyrir sig og á borð, sem þar stóð, í sömu andrá veist að C, kt. [...], slegið hana í andlitið með þeim afleiðingum að C-x-x roða á andlit og skömmu síðar veist að D, kt. [...], slegið hann í andlitið með þeim afleiðingum að D hlaut roða á kinn.

Telst háttsemi ákærða varða við 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

M. [...]

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Með framhaldsákæru dagsettri 20. maí 2021, sem lögð var fram við upphaf aðalmeðferðar, var gerð viðbót við ákæru frá 4. febrúar 2021 með eftirfarandi einkaréttarkröfu:

„ Af hálfu A, kt. [...], er þess krafist að ákærði verði dæmdur til að greiða honum 2.0 00.000 krónur með vöxtum skv. 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 16. desember 2018 til þess dags er mánuður er liðinn frá birtingu bótakröfu fyrir ákærða, en með dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. frá þeim degi til greiðsludags. Þá er þess jafnframt krafist að ákærða verði gert að greiða brotaþola málskostnað að skaðlausu, samkvæmt framlagðri tímaskýrslu eða að mati dómsins.“

Verjandi ákærða krefst vægustu refsingar er lög leyfa vegna I. og III. kafla ákæru. Þá krefst hann sýknu af I I. kafla en til vara vægustu refsingar er lög leyfa. Einnig krefst hann hæfilegra málsvarnarlauna sér til handa.

I.

I. og III. kafli ákæru

Ákærði hefur skýlaust játað brot sín samkvæmt ofangreindum köflum ákæru. Sannað er með játningu ákærða og öðrum gögnum málsins að ákærði er sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök og eru brot hans rétt heimfærð til refsiákvæða í ákæru.

II.

II. kafli ákæru

Þann 20. desember 2018 kom brotaþoli á lögreglustöðina á Selfossi og lagði fram kæru á hendur ákærða fyrir líkamsárás gegn sér á skemmtistaðnum Hvíta húsinu þann 16. desember 2018. Kvaðst hann hafa átt í orðaskiptum við ákærða og hafa síðan gengið burt. Ákærði hafi hins vegar nokkrum sekúndum síðar skallað hann í andlitið. Kvaðst brotaþoli hafa fengið blóðnasir og leitað á sjúkrahús bæjarins. Hafi þá komið í ljós að hann var nefbrotinn og aðgerð fyrirhuguð til að rétta nefið. Brotaþoli kvaðst ekki þekkja ákærða en framvísaði mynd af honum og kvað hana vera af geranda.

Tekin var skýrsla af ákærða þann 11. apríl 2019. Hann kannaðist við að hafa átt í orðaskiptum við brotaþola en kvaðst ekki muna eftir því að hafa skallað hann. Kvað hann brotaþola hafa átt upptökin með því að rífast við sig. Kvaðst ákærði hafa orðið smeykur þegar brotaþoli gerði sig líklegan til átaka við ákærða. Hafi ákærði þá „sett höfuðið fram“. Hann hafi hitt brotaþola eftir atvikið og hafi hann sagt að ákærði hefði nefbrotið sig.

Meðal gagna málsins er læknisvottorð dagsett 20. janúar 2019. Þar kemur fram að brotaþoli hafi leitað aðhlynningar á bráðamóttöku að næturlagi 16. desember 2018. Hann hafi greint frá því að maður hefði skallað sig beint á nefið á skemmtistað. Segir í vottorðinu að nef brotaþola hafi verið skakkt til hægri, innkýling vinstra megin og aðeins blætt. Ekki væri merki um önnur andlitsbrot en nefið þyrfti að rétta af háls-nef- og eyrnalækni. Hafi það verið gert 21. desember 2018. Töluvert mar hafi verið undir húð á nefi og nefrót. Brotið hafi verið rétt í svæfingu og hafi gengið auðveldlega að koma nefbeinum í réttar skorður.

III.

Verður nú gerð grein fyrir framburði ákærða, brotaþola og annarra vitna við aðalmeðferð málsins, að því marki sem nauðsynlegt þykir til úrlausnar þess.

Ákærði lýsti því að hann hefði verið með vinum sínum á skemmtistaðnum Hvíta húsinu en þar hefði verið ball. Vinur hans E hafi lent í rifrildi á salerninu og hafi ákærði verið viðstaddur. Þegar út af salerninu var komið hefði brotaþoli verið þar fyrir utan. Þeir hafi farið að rífast og þurft að tala í eyra hvor annars til þess að heyra orðaskil en mikill hávaði hafi verið þarna inni. Ákærði hafi síðan ætlað að hætta rifrildinu og ganga í burtu en þá hafi brotaþoli öskrað á eftir honum. Ákærði hafi snúið sér við, gengið að brotaþola og ætlað að tala við hann aftur. Hafi þeir komið á móti hvor öðrum og taldi ákærði hugsanlegt að brotaþoli hefði misskilið ætlun hans og talið sig hafa „ætlað í hann“. Hafi ákærði farið með andlitið í áttina að brotaþola og þannig hafi höfuð þeirra „farið saman“. Aðspurður kvað hann þetta hafa verið svolítið harkalegan árekstur en þeir hefðu þó ekki tekið „sprettinn“ hvor á móti öðrum. Vinir ákærða hafi síðan komið og dregið hann í burtu. Nánar spurður kvað hann hafa verið pirring í þeim báðum og þeir æstir. Ákærði kvað miður falleg orð hafa verið látin falla án þess að muna orðaskiptin efnislega.

Ákærði kvaðst ekkert hafa þekkt brotaþola en taldi líklegt að upptökin hefði mátt rekja til þess sem gerðist á salerninu. Kvaðst ákærði ekki hafa haft ásetning til að ráðast á brotaþola heldur hefði verið um óhapp að ræða. Borinn var undir ákærða framburður hans hjá lögreglu þar sem ákærði greinir frá því að honum hafi fundist eins og brotaþoli hafi ætlað í slagsmál og að hann hefði orðið smeykur ogfarið fram með höfuðið. Skýrði ákærði það svo að brotaþoli hefði verið að öskra á hann og eðlilega yrði maður smeykur þó að maður héldi áfram að tala við viðkomandi.

Ákærði kvaðst hafa verið áfram á skemmtistaðnum en svo hefði rifrildið haldið áfram og hiti verið í mönnum. Systir ákærða hafi síðan haft uppi á honum og verið að taka af honum myndir og myndbönd. Hafi hann verið dreginn í burtu af félögum sínum. Eftir það hafi hitnað í kolunum og dyraverðir hafi komið og hann hafi rifist við þá, sem varð til þess að hann var tekinn tökum og vísað út af staðnum. Kvaðst ákærði hafa verið ósáttur við að vera vísað út og talið sig ekki hafa til þess unnið.

Ákærði kvaðst hafa heyrt næst af málinu þegar hann hitti brotaþola í bænum. Þá hafi brotaþoli komið upp að honum og verið með stæla. Hafi hann m. a. sagt sér að hann hefði kært ákærða til lögreglu. Í síðasta skiptið sem ákærði hitti brotaþola hefðu þeir beðið hvor annan afsökunar á því sem gerðist.

Aðspurður kvaðst ákærði hafa drukkið talsvert þegar hann var yngri. Hann teldi sig ekki vera ofbeldisfullan en þegar hann neytti áfengis hefði komið fyrir að hann yrði það, eins og ákæran bæri með sér. Kvaðst hann hafa tekið þá ákvörðun að hætta að drekka fyrir um ári. Hann væri nú í fastri vinnu sem honum væri umhugað um að halda en vinnan hefði verulega þýðingu fyrir hann.

Brotaþoli kvaðst ekki muna hver hefði verið aðdragandi þess sem gerðist umrætt sinn. Hann kvaðst ekkert hafa þekkt ákærða fyrir en þeir hefðu gengið hvor á móti öðrum á dansgólfi staðarins en þar hefði verið mjög þröngt. Hafi þeir rekist hvor í annan og í framhaldi af því átt orðaskipti. Aðspurður kvaðst brotaþoli ekki muna hver þau voru en þau hlytu að hafa verið óvinsamleg. Þá kvaðst brotaþoli ekki sérstaklega muna á hvaða hátt þeir hefðu rætt saman, þ. e. hvort þeir hefðu þurft að halla sér hvor að öðrum til að heyra hvað sagt væri. Brotaþoli kvaðst hafa gengið í burtu en ákærði komið á eftir honum, tekið utan um axlir hansog við það hefði brotaþoli snúið sér við og hefði ákærði þá skallað hann í andlitið. Kvaðst brotaþoli hafa drukkið áfengi þetta kvöld en ekki verið ofurölvi. Kvað hann högg ákærða hafa verið mjög fast og alls ekki óviljaverk. Hafi hann strax beygt sig niður og farið afsíðis. Hafi blætt úr nefinu og skömmu síðar hafi hann farið upp á spítala. Hafi komið í ljós að hann væri nefbrotinn og það verið lagað í kjölfarið. Aðspurður kvaðst brotaþoli ekki muna eftir því að hafa hitt ákærða eftir atvikið.

F kvaðst vera besti vinur brotaþola og hefði hann staðið við hlið hans þegar atvikið átti sér stað. Hafi ákærði og brotaþoli rekist hvor á annan. Einhver ágreiningur hefði orðið á milli ákærða og brotaþola við þetta en vitnið kvaðst ekki hafa heyrt orðaskipti. Hins vegar hafi þeir augljóslega verið að „kýta“. Þeir hafi staðið mjög nálægt hvor öðrum en mikil læti hafi verið á staðnum og ekki unnt að greina orðaskil. Hafi þeir virst hætta aðeins og byrjað aftur en þetta hafi allt gerst mjög hratt. Virtist vitninu sem brotaþoli hefði móðgað ákærða og hann hefði reiðst. Hafi þetta endað með því að ákærði skallaði brotaþola með krafti. Brotaþoli hafi gripið um nefið og litið niður. Taldi vitnið útilokað að um óhapp hefði verið að ræða þar sem höggið hefði verið fast. Engin snerting hafi verið þeirra á milli fram að þessu. Vitnið og brotaþoli hafi farið afsíðis saman og hafi komið í ljós að brotaþoli hafði nefbrotnað. Vitnið kvaðst ekki muna eftir blóði en nef brotaþola hefði verið mjög skakkt. Brotaþoli hefði farið stuttu síðar en vitnið kvaðst hafa orðið eftir og látið henda ákærða út af staðnum. Borinn var undir vitnið framburður hans hjá lögreglu, þar sem m. a. kemur fram að ákærði og brotaþoli hafi virst tala niður hvor til annars. Ákærði hafi virst ætla að ganga í burtu en brotaþoli sagt eitthvað að lokum upp við eyra hans. Hafi ákærði gengið aðeins í burtu og virst ætla að fara en gengið síðan upp að brotaþola og skallað hann einu sinni í andlitið. Aðspurður taldi vitnið að hann hefði munað atvik betur þegar hann gaf skýrslu sína hjá lögreglu og rámaði hann í þá lýsingu sem þar er gefin.

G kvaðst hafa verið vinur ákærða um árabil. Hann hafi verið á dansgólfinu þegar hann hafi séð ákærða og brotaþola tala eitthvað saman. Þeir hafi hvíslað í eyru hvor annar. Brotaþoli hafi öskrað á ákærða og ákærði komið aftur og ætlaði að hvísla meira. Höfuðið á ákærða hafi síðan „lent framan í“ brotaþola. Brotaþoli hafi snúið höfðinu og hafi höfuð ákærða þá lent á honum. Nánar spurður kvaðst vitnið þó ekki hafa séð þetta greinilega en hann hafi verið um 15– 20 metra frá ákærða og brotaþola, sem hafi staðið við barinn. Staðfesti vitnið að mikill hávaði hefði verið á staðnum og margir á dansgólfinu. Þá hafi verið dimmt inni en bjart yfir svæðinu þar sem ákærði og brotaþoli stóðu.

E kvaðst vera æskuvinur ákærða. Annaðhvort ákærði eða brotaþoli hafi rekist utan í hinn og hafi þeir farið að rífast. Vitnið kvaðst ekki hafa fylgst frekar með þessu en hann hefði verið um fimm metra frá þeim. Á skemmtistaðnum hafi verið hávaði og „stappað“. Þá hafi verið blikkljós og dimmt.

H kvaðst vera kunningi ákærða. Hann hefði séð ákærða og brotaþola tala saman út í horni og fundist eins og þeir ætluðu að slást. Kvaðst vitnið hafa skynjaði æsing í þeim. Vitnið kvaðst hafa staðið langt frá en þekkt ákærða. Mikill hávaði hafi verið á staðnum og þeir talað í eyru hvor annars. Hann og A-kk-nf hafi síðan tekið ákærða út fyrir en þá hafi dyraverðir verið komnir í spilið. Taldi vitnið líklegt að þetta hefði gerst eftir atvikið á dansgólfinu. Kvað hann hafa verið „pakkað hús“ og margir á staðnum en að auki hefði verið dimmt. Aðspurður kvaðst vitnið ekki geta staðfest að ákærði hefði umrætt sinn verið að rífast við brotaþola.

I læknir fór yfir helstu atriði læknisvottorðs síns. Kvað hann brotaþola hafa greint frá því að hann hefði verið skallaður. Nefið hafi verið innkýlt til vinstri og vísað til hægri. Um venjulegt nefbrot hafi verið að ræða og það komið heim og saman við lýsingu brotaþola á tilkomu áverkans. Honum hafi í kjölfarið verið vísað til háls- nef-og eyrnalæknis sem rétti nefið og hefði það gengið vel. Vitnið kvað þurfa talsvert högg til að svona áverki kæmi til. Taldi hann afskaplega ólíklegt að nefbrot sem þetta hlytist eftir létt samstuð.

Einnig komu fyrir dóminn J og K en ekki þykir ástæða til að rekja framburð þeirra hér.

IV.

Niðurstaða

Ákærða er gefið að sök að hafa skallað brotaþola eins og nánar er lýst í ákæru. Hvorugur þeirra man aðdraganda þess vel en vitni bera um að hafa séð þá eiga í orðaskaki á dansgólfi staðarins í kjölfar þess að þeir rákust saman, að því er virðist vegna þrengsla. Ákærði og brotaþoli muna hvorugur hvað þeim fór í milli. Báðir hafi þeir ætlað að láta staðar numið, snúa sér við og ganga burt. Ber framburður þeirra og vitna þess merki að langt er liðið frá atvikum auk þess sem fyrir liggur að flestir voru undir áhrifum áfengis.

Brotaþoli hefur staðfastlega borið um að ákærði hafi skallað hann með einu föstu höggi. Bar hann um árásina á slysadeild þá um nóttina og í skýrslutöku hjá lögreglu. Ákærði neitar sök. Kvað hann það ekki hafa verið ásetning sinn að skaða brotaþola heldur hefði verið um óhapp að ræða þegar hann hefði „farið fram með höfuðið“. Greindi hann svo frá fyrir dómi að báðir hefðu verið æstir og pirraðir eftir orðaskiptin og sennilega hefði brotaþoli misskilið tilætlun hans þegar ákærði sneri við eftir að brotaþoli öskraði á eftir honum og gekk í átt að brotaþola. Skýring hans hjá lögreglu var á annan veg en þar gaf hann í skyn að sér hefði fundist eins og hann hefði mátt vænta árásar af hálfu brotaþola og orðið smeykur eða „panikkað“ eins og hann komst þar að orði.

Vitnið F staðfesti framburð sinn hjá lögreglu um að ákærði hefði virst ætla að ganga í burtu eftir að brotaþoli sagði, að því er hann teldi, „eitthvað móðgandi“ við hann, en hefði síðan gengið upp að brotaþola og skallað hann einu sinni í andlitið. Þannig fær framburður ákærða um að hann hafi ætlað að láta staðar numið stoð af framburði vitnisins. Framburður vitnisins var trúverðugur að mati dómsins. Önnur vitni í málinu voru ekki í aðstöðu til þess að sjá meinta líkamsárás.

Dómurinn fellst ekki á það með ákærða að um óhappatilvik hafi verið að ræða. Þegar litið er til afdráttarlauss framburðar brotaþola sem fær stoð af trúverðugum vitnisburði F og þess að ákærði hefur hvorki gefið trúverðugar skýringar á því hvernig atvikið átti sér stað né skýrt misræmi í framburði sínum á rannsóknarstigi og hér fyrir dómi telur dómurinn sannað að ákærði hafi haft ásetning til þess að veitast að ákærða með þeim hætti sem hann gerði. Þá þykir sannað að sá ásetningur hafi komið upp eftir að brotaþoli átti síðasta orðið, en eins og áður segir er óupplýst hvað sagt var. Með háttsemi sinni hefur ákærði gerst sekur um brot gegn 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Þá er sannað með gögnum málsins og vitnisburði brotaþola, F og I að afleiðingar árásarinnar hafi verið þær sem þar getur.

V.

Refsiákvörðun og einkaréttarkrafa

Ákærði hefur verið sakfelldur fyrir brot gegn valdstjórninni og tvær líkamsárásir. Hann er fæddur [...] og á ekki að baki sakaferil en útgáfu ákæru var frestað skilorðsbundið í tvö ár með ákvörðun héraðssaksóknara 4. janúar 2019, vegna þeirra atvika sem um ræðir í I. kafla ákæru. Ákærði var ekki orðinn fullra 18 ára er hann framdi það brot. Ekki verður annað séð en að dráttur á rannsókn hjá lögreglu hafi tafið ákvörðun héraðssaksóknara. Ákærði rauf skilyrði frestunarinnar og var ákæra því gefin út.

Brot þau sem ákærði er sakfelldur fyrir eru ofbeldisbrot en slík brot ber að líta alvarlegum augum. Hann játaði brot sín samkvæmt I. og III. kafla ákæru skýlaust. Ákærði kvaðst fyrst og fremst tengja ofbeldisfulla háttsemi sína við áfengisdrykkju, en nokkuð er síðan hann hætti að drekka. Þá kvaðst hann hafa lagt sig fram við að breyta líferni sínu og hafa fundið tilgang eftir að hann hóf störf á núverandi vinnustað sínum. Liggur fyrir vottorð vinnuveitanda hans sem gefur honum afar góð meðmæli en þar segir m. a; „Af reynslu minni af störfum [...] sem og af persónulegum kynnum mínum af honum er ég því staðfastur í því að [...] sé vandaður ungur maður og ég tel að sú reynsla sem hann hefur áunnið sér í starfi að [...] ásamt þeim áskorunum sem hann hefur þurft að takast á við á lífsleiðinni hafi og muni áfram skila sér í auðmjúkum og betri manni, sem og starfsmanni hjá okkur í [...].

Skýringar ákærða á ofbeldisfullri hegðun sinni í tengslum við áfengisneyslu fá stoð í gögnum málsins. Það er því mikilvægt fyrir hann að halda sig frá áfengisneyslu, eins og hann hefur áform um. Þá telur dómurinn að sú starfsemi sem fer fram á vinnustað ákærða kunni að hafa verulegt uppeldislegt gildi fyrir hann takist honum vel til áfram.

Langt er liðið frá því að ákærði framdi brot sín, en atvik áttu sér stað 30. desember 2017, 16. desember 2018 og 6. júlí 2019. Ákæra var gefin út af Héraðssaksóknara 4. febrúar 2021. Málin drógust verulega hjá lögreglu og ákæruvaldi af ástæðum sem ákærða verður ekki kennt um.

Þegar litið er til framangreinds, breyttra aðstæðna ákærða og ungs aldurs hans þykir rétt að fresta ákvörðun refsingar skilorðsbundið í tvö ár og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá birtingu dómsins að telja haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þá telur dómurinn ástæðu til þess að binda frestunina sérstökum skilyrðum samkvæmt 1., 2. og 3. tl. 3. mgr. 57. gr. almennra hegningarlaga. Skal hann því ekki neyta áfengis né deyfilyfja á skilorðstímanum og sæta umsjón og fyrirmælum Fangelsismálastofnunar sem annast eftirlit samkvæmt 1. mgr. 83. gr. laga nr. 15/2016 um fullnustu refsinga. Samkvæmt lögunum hefur stofnunin heimildir til þess að krefjast þess að dómþoli undirgangist rannsókn á öndunarsýni- eða blóð- og þvagrannsókn ef ástæða er til að ætla að hann hafi brotið gegn skilyrði 3. tl. 3. mgr. 57. gr. almennra hegningarlaga.

Við upphaf aðalmeðferðar samþykkti ákærði að einkaréttarkrafa kæmist að í málinu eftir útgáfu ákæru. Einkaréttarkrafan kom fram á rannsóknarstigi en það láðist að færa hana inn í ákæruna. Ákærða hafði áður verið kynnt krafan með tölvubréfi og aftur við upphaf aðalmeðferðar.

Af hálfu A er krafist miskabóta að fjárhæð 2.000.000 króna. Brotaþoli á rétt á miskabótum með vísan til 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Þykja miskabætur hæfilega ákveðnar 200.000 krónur ásamt vöxtum eins og í dómsorði greinir. Upphafstími dráttarvaxta er mánuði eftir birtingu kröfunnar við aðalmeðferð málsins. Þá greiði ákærði brotaþola málskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Með vísan til 1. mgr. 235. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008 ber að dæma ákærða til að greiða allan sakarkostnað. Ákærði greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, H-kk-ef J. A-x-x lögmanns, og annan sakarkostnað málsins samkvæmt framlögðu yfirliti sækjanda, eins og nánar greinir í dómsorði. Við ákvörðun þóknunar er tekið tillit til virðisaukaskatts.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið F-kk-nf S-kk-nf B-kk-nf aðstoðarsaksóknari.

S-kvk-nf H-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

Dómsorð :

Ákvörðun um refsingu ákærða, X, skal frestað og fellur hún niður að liðnum tveimur árum frá birtingu dómsins að telja haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þá telur dómurinn ástæðu til þess að binda frestunina sérstökum skilyrðum samkvæmt 1., 2. og 3. tl. 3. mgr. 57. gr. almennra hegningarlaga.

Ákærði greiði A 213.400 krónur auk vaxta samkvæmt 8. gr. vaxt alaga nr. 38/2001 frá 1 6. desember 2018 til 8. júlí 2021 en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. sömu laga, frá þeim degi til greiðsludags og 180.000 krónur í málskostnað.

Ákærði greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, H-kk-ef J. A-x-x en lögmanns, 495.000 krónur, og 57.784 krónur í annan sakarkostnað.

S-kvk-nf H-kvk-nf