S-808/2018

Mál þetta, sem dómtekið var 16. janúar sl., er höfðað með ákæru, útgefinni af lögreglustjóranum á höfuðborgarsvæðinu 27. nóvember 2018, á hendur J-kk-þgf Ó-kk-þgf H-kk-þgf, kt. [...],[...], Mosfellsbæ, fyrir líkamsárás með því að hafa, miðvikudaginn 28. desember 2016, veist með ofbeldi að A, kt. [...], fyrir utan [...] í Mosfellsbæ, slegið hann ítrekað með krepptum hnefa í andlitið með þeim afleiðingum að A hlaut sár á innanverðri neðri vör, eymsli hægra megin á enni og í kringum kjálka, roða á brjóstkassa, tognun á hálsi auk þess sem tönn í efri gómi losnaði tímabundið.

Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkrafa:

Í málinu gerir Ó-kk-nf F-kk-nf F-kk-nf hdl., kröfu fyrir hönd B, kt. [...] og ólögráða sonar hennar A, kt. [...], hér eftir nefndur kröfuhafi, að ákærði verði dæmdur til að greiða kröfuhafa skaðabætur samtals að fjárhæð kr. 38.700 og miskabætur samtals að fjárhæð 500.000 krónur, auk vaxta samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá þeim degi er hið bótaskylda atvik átti sér stað, eða hinn 28. desember 2016, og þar til mánuður er liðinn frá birtingu kröfunnar, en síðan dráttarvexti, sbr. 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001, frá þeim degi til greiðsludags. Jafnframt er krafist málskostnaðar að skaðlausu samkvæmt síðar framlögðum málskostnaðarreikningi eða að mati dómsins, að teknu tilliti til virðisaukaskatts af málflutningsþóknun.

Verjandi ákærða krefst vægustu refsingar sem lög leyfa og afsalaði sér málsvarnarþóknun undir rekstri málsins.

Farið var með mál þetta samkvæmt 164. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og var það tekið til dóms án frekari sönnunarfærslu þegar sækjanda og verjanda ákærða hafði verið gefinn kostur á að tjá sig um lagaatriði og ákvörðun viðurlaga.

Ákærði hefur skýlaust játað brot sitt. Sannað er með játningu ákærða og öðrum gögnum málsins að ákærði er sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök og er brot hans rétt heimfært til refsiákvæða í ákæru.

Ákærði er fæddur í [...]. Ákærði er í máli þessu sakfelldur fyrir líkamsárás samkvæmt 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Samkvæmt framlögðu sakavottorði, dagsettu 21. nóvember 2018, hefur ákærði ekki áður gerst sekur um refsiverða háttsemi.

Ákærði hefur svo sem fram er komið greiðlega játað þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru. Þá var hann jafnframt ungur að árum er hann framdi brotið. Með hliðsjón af framangreindu sem og sakarefni þessa máls þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í 30 daga en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá birtingu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. laga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Í ákæru kemur fram að áðurnefndur kröfuhafi hafi hlotið meiðsli þegar atvik það er lýst er í ákæru hafi átt sér stað. Af þeim sökum gerir hann kröfu á hendur ákærða um greiðslu skaða- og miskabóta, eftir ákvæðum XXVI. kafla laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, auk krafna um vexti og dráttarvexti, svo sem nánar greinir í ákæru. Kröfuskjal vegna einkaréttarkröfu er fylgir með gögnum málsins uppfyllir að mati dómsins skilyrði 2. mgr. 173. gr. laga nr. 88/2008 um greinargerð kröfuhafa og telst krafan jafnframt studd nægilegum gögnum.

Ákærði hefur í málinu verið sakfelldur fyrir framangreint hegningarlagabrot og ber hann ábyrgð á því tjóni kröfuhafa sem er að rekja til refsiverðrar háttsemi hans. Verður ákærði því dæmdur til að greiða kröfuhafa skaðabætur vegna útlagðs sjúkrakostnaðar í málinu að fjárhæð 38.700 krónur. Skulu bæturnar bera vexti og dráttarvexti eins og nánar greinir í dómsorði, en af gögnum málsins verður ekki annað ráðið en að bótakrafan hafi fyrst verið kynnt ákærða við birtingu ákæru þann 4. desember sl. Dráttarvextir af kröfunni reiknast þannig mánuði frá því tímamarki, sbr. 9. gr. vaxtalaga nr. 38/2001.

Með broti sínu hefur ákærði jafnframt gerst sekur um ólögmæta meingerð í garð kröfuhafa í skilningi 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 en samkvæmt læknisvottorði og áverkavottorði tannlæknis, sem fyrir liggja í málinu, hlaut kröfuhafi nokkra áverka af háttsemi ákærða þótt þeir teldust minni háttar. Þar kemur fram að kröfuhafi hafi tognað á hálshrygg, marist á brjóstkassa, hlotið sár í munni, auk þess sem tönn losnaði tímabundið í efri gómi. Ber ákærða því að greiða kröfuhafa miskabætur sökum þessa og þykja bæturnar hæfilega ákveðnar 250.000 krónur. Skulu bæturnar bera vexti og dráttarvexti eins og nánar greinir í dómsorði og miðast upphafstími dráttarvaxta við sama tímamark og að framan greinir.

Með vísan til 3. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála skal ákærði greiða kröfuhafa málskostnað, sem þykir hæfilega ákveðinn 150.000 krónur, að teknu tilliti til virðisaukaskatts.

Engan sakarkostnað leiddi af meðferð málsins.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið A-kvk-nf L-kvk-nf G-kvk-nf aðstoðarsaksóknari.

Þ-kvk-nf L-kvk-nf, aðstoðarmaður dómara, kveður upp dóminn.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði, J-kk-nf Ó-kk-nf H-kk-nf, sæti fangelsi í 30 daga en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá birtingu dóms þessa, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. laga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði kröfuhafa, A, 288.700 krónur í skaða- og miskabætur með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 frá 28. desember 2016 til 4. janúar 2019, en með dráttarvöxtum samkvæmt 9. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði greiði kröfuhafa 150.000 krónur í málskostnað.

Þ-kvk-nf L-kvk-nf