S-40/2008

I.

Mál þetta, sem dómtekið var 19. desember sl., er höfðað með tveimur ákærum ríkissaksóknara, dags. 8. apríl og 18. september 2008 og einni ákæru lögreglustjórans á Eskifirði, dags. 8. október s.á. Ríkissaksóknari fól lögreglustjóranum á Eskifirði að fara með mál vegna ákæra útgefnum af fyrrgreindu embætti með bréfum, dags. 8. apríl og 18. september s.á.

Málin voru sameinuð við fyrirtöku þeirra 12. nóvember s.á.

1. Ákæra ríkissaksóknara, dags. 8. apríl 2008:

Ákæran er á hendur B-kk-þgf Þ-kk-þgf K-kk-þgf, [kt.], og B-kk-þgf K-kk-þgf, [kt.] „fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás og ólögmæta nauðung, með því að hafa, aðfaranótt laugardagsins 16. febrúar 2008, að Miklagarði í geymslubili nr. 23, Höfn í Hornafirði, í sameiningu ráðist að [A], sem hér greinir:

1. Fyrir líkamsárás með því að hafa slegið [A] mörg högg í andlit og líkama með krepptum hnefa og flötum lófa og sparkað í líkama hans og ákærði B-kk-nf togað eyrnalokk úr hægra eyra [A], slegið hann í höfuðið með barefli og sveigt aftur þrjá fingur hægri handar.

Af þessu hlaut [A] mar, bólgur, eymsli og blæðingar víðsvegar um andlit, djúpan 4 sm langan skurð á hægri augabrún, kúlu á höfði, sár á hægri eyrnasnepli, mar víðs vegar á hálsi, hnakka, öxlum, framanverðum brjóstkassa, vinstri upphandlegg og vinstra hné, og bólgur á löngutöng og baugfingri hægri handar.

2. Fyrir ólögmæta nauðung, með því að hafa, meðan á ofangreindri árás stóð neytt [A] til að hlaupa nakinn um húsnæðið og hótað honum frekari líkamsmeiðingum og lífláti.

Telst brot ákærðu samkvæmt 1. ákærulið varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með síðari breytingum en samkvæmt 2. ákærulið við 225. gr. sömu laga.

Þess er krafist að ákærðu verði dæmdir til refsingar.

Af hálfu [A], [kt.], er þess krafist að ákærðu verði dæmdir til greiðslu skaðabóta að fjárhæð kr. 616.153 auk vaxta samkvæmt 8. gr. vaxtalaga nr. 38/2001 frá 16. febrúar 2008 en síðan dráttarvaxta samkvæmt III. kafla sömu laga til greiðsludags.“

2. Ákæra ríkissaksóknara, dags. 18. september 2008:

Ákæran er á hendur ákærða B-kk-þgf Þ-kk-þgf „fyrir brot gegn valdstjórninni með því að hafa, mánudaginn 16. júní 2008 í fangaklefa á lögreglustöðinni við Hverfisgötu, skallað lögreglumanninn H-kk-þf S-kk-þf Þ-kk-þf, sem þar var við skyldustörf, í ennið með þeim afleiðingum að hann hlaut bólgu og mar vinstra megin á enni.

Telst þetta varða við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 1. gr. laga nr. 25/2007.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar.“

3. Ákæra lögreglustjórans á Eskifirði, dags. 8. október 2008:

Ákæran er á hendur ákærðu báðum og K-kk-þgf K-kk-þgf, [kt.]. Ekki tókst að birta fyrirkall fyrir K-kk-þgf K-kk-þgf og verður dæmt síðar um þátt hans undir málsnúmerinu S-139/2008. Ákæran hljóðar svo:

„I.

Gegn ákærðu öllum, fyrir þjófnað, á tímabilinu 15. til 17. nóvember 2007, með því að hafa, í félagi, brotist inn í verkstæði fyrirtækisins 37 ehf., [kennitala], að Stemmu II., Álaugarvegi 19a, Höfn og stolið þaðan ýmis konar verkfærum og áhöldum, heimilistækjum, varahlutum í ökutæki, riffli af tegundinni Marlin, með eintaksnúmerið 19240304, tvíhleyptri haglabyssu af tegundinni TOZ, með eintaksnúmerið 9310988 og fleiri munum tilheyrandi verkstæðisrekstri, samtals að áætluðu verðmæti kr. 1.194.416-.

II.

Gegn ákærða B-kk-þgf K-kk-þgf, fyrir eignaspjöll og vopnalagabrot, framin meðan á ofanefndu innbroti stóð, með því að hafa, án þess að hafa fengið útgefið skotvopnaleyfi, skotið nokkrum skotum úr haglabyssu inni á verkstæðinu, á vörubifreiðina XJ-510, með þeim afleiðingum að hliðarrúða vinstra megin brotnaði, talsverðar skemmdir urðu á vinstri hurð og framrúða brotnaði.

Telst ákæruliður I. varða við 244. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Telst ákæruliður II. varða við 257. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. breytingarlög og 12., og 1. og 4. mgr. 21. gr., sbr. 36. gr. vopnalaga nr. 16/1998, sbr. breytingarlög.

Þess er krafist að ákærðu verði dæmdir til refsingar.

Þá krefst Tryggingamiðstöðin hf., [kt.], þess að ákærðu verði dæmdir til að greiða skaðabætur að fjárhæð kr. 1.000.000, sem svarar til þess tjóns sem félagið hefur bætt vegna hinnar kærðu háttsemi. Krafist er vaxta skv. 8. gr. laga nr. 38/2001 frá tjónsdegi til þess dags er dómsmál er höfðað, en dráttarvaxta skv. 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.“

Afstaða ákærðu til ákæruefna og kröfugerð:

Afstaða ákærða B-kk-ef Þ-x-x til ákæru, dags. 8. apríl 2008, er sú að hann neitar því að um árás í sameiningu hafi verið að ræða. Fyrst hafi ákærði ráðist á brotaþola og síðan meðákærði tekið við. Ákærði játaði þær sakir sem honum eru gefnar skv. fyrri lið ákærunnar, þ.e. að hafa slegið A tvö til þrjú högg í andlit og líkama með krepptum hnefa og flötum lófa og sparkað í líkama hans. Hann neitaði að hafa beitt ólögmætri nauðung eða hótunum eins og greinir í síðari lið ákærunnar.

Ákærði B-kk-nf Þ-kk-nf játaði skýlaust sök samkvæmt ákærum, dags. 18. september og 8. október 2008.

Endanleg afstaða ákærða B-kk-ef til ákæruefnis samkvæmt ákæru, dags. 8. apríl 2008, kom fram við fyrirtöku málsins 12. nóvember sl. Þá kvað hann meðákærða B-kk-þf Þ-kk-þf hafa fyrst ráðist á A og hafi ákærði engan þátt ætlað að eiga í þessari árás. Hann viðurkenndi hins vegar að hafa, eftir að A hafi látið óviðurkvæmileg orð falla um móður ákærða, slegið A þrjú högg í andlit með krepptum hnefa, togað eyrnalokk úr hægra eyra A og sveigt aftur þrjá fingur hægri handar hans, eins og greinir í fyrri lið ákærunnar. Að því er síðari lið ákærunnar varðar neitaði ákærði því að hafa beitt ólögmætri nauðung en viðurkenndi að hafa sagt brotaþola að fara úr fötunum og hlaupa nakinn um húsnæðið. Hann kvaðst hins vegar ekki viðurkenna að hafa hótað honum frekari líkamsmeiðingum og lífláti.

Ákærði B-kk-nf gerði við fyrirtöku málsins þær athugasemdir við ákæru, dags. 8. október 2008, að hann kannaðist ekki við að hafa tekið heimilistæki, samkvæmt fyrri lið ákærunnar, og hann ræki ekki minni til þess að hafa hleypt af nema einu skoti, sbr. síðari lið ákærunnar. Af hálfu ákæruvaldsins var því þá lýst yfir að fallið væri frá háttsemislýsingu varðandi það að hleypt hafi verið af fleiru en einu skoti. Játaði ákærði þá sök samkvæmt ákæru þannig breyttri.

Af hálfu beggja ákærðu er þess krafist að þeir verði sýknaðir af öðrum lið ákærunnar frá 8. apríl 2008, en að þeim verði dæmd vægasta refsing sem lög leyfa vegna annarra ákæruefna. Hvað bótakröfur varðar krefjast ákærðu þess aðallega að bótakröfu Tryggingamiðstöðvarinnar hf. verði vísað frá dómi en til vara að sýknað verði af henni og til þrautavara að hún verði lækkuð verulega. Hvað bótakröfu A varðar fallast ákærðu á að greiða sinn helming hvor af 17.460 krónum vegna útlagðs lækniskostnaðar, en krefjast þess að miskabótakrafa hans verði lækkuð verulega og að öðrum liðum bótakröfunnar verði vísað frá dómi. Þá krefjast verjendur ákærðu hæfilegra málsvarnarlauna að mati réttarins og greiðslu útlagðs kostnaðar.

II.

Ákæra á hendur B-kk-þgf Þ-kk-þgf, dags. 18. september 2008:

Um málavaxtalýsingu er skírskotað til ákæru. Ákærði játaði skýlaust sök samkvæmt þessari ákæru eins og að ofan er rakið. Samræmist játning ákærða gögnum málsins og var málið tekið til dóms án frekari sönnunarfærslu, sbr. 125. gr. laga um meðferð opinberra mála nr. 19/1991. Verður ákærði samkvæmt framangreindu sakfelldur fyrir þá háttsemi sem í ákæru þessari greinir og er þar réttilega heimfærð til refsiákvæða.

III.

Ákæra á hendur báðum ákærðu, dags. 8. október 2008:

Um málavaxtalýsingu er skírskotað til ákæru, eins og henni var breytt undir rekstri málsins af hálfu ákæruvaldsins. Ákærði B-kk-nf Þ-kk-nf játaði skýlaust sök samkvæmt þessari ákæru eins og að framan greinir. Ákærði B-kk-nf játaði einnig skýlaust sök samkvæmt þessari ákæru, að teknu tilliti til áður raktra breytinga sem gerðar voru á háttsemislýsingunni af hálfu ákæruvalds. Var málið því tekið til dóms án frekari sönnunarfærslu, sbr. 125. gr. laga um meðferð opinberra mála nr. 19/1991.

Játning ákærðu samræmist gögnum málsins og uppfyllt er skilyrði 4. mgr. 257. gr. almennra hegningarlaga um að fyrir liggi refsikrafa þess sem misgert er við. Verða ákærðu því sakfelldir fyrir þá háttsemi sem þar greinir. Brot ákærðu samkvæmt fyrri lið ákærunnar er réttilega heimfært til 244. gr. almennra hegningarlaga og samkvæmt síðari lið hennar til 1. mgr. 257. gr. almennra hegningarlaga og 1. mgr. 12. gr. og 1. og 4. mgr. 21. gr., sbr. 36. gr., vopnalaga, með áorðnum breytingum.

Um bótakröfu Tryggingamiðstöðvarinnar hf. verður fjallað í niðurstöðu dómsins.

IV.

Ákæra á hendur báðum ákærðu, dags. 8. apríl 2008:

Samkvæmt frumskýrslu lögreglunnar á Eskifirði barst lögreglu tilkynning gegnum fjarskiptamiðstöð lögreglu um að maður hefði verið barinn illa og sætt hótunum, m.a. í garð fjölskyldu. Lögregla hitti manninn, A, fyrir á heimili hans. Í skýrslunni segir að hann hafi virst nokkuð ölvaður og verið með miklar bólgur í andliti, mjög áberandi glóðarauga og skurð á hægri augnbrún. Hafi hann verið fluttur á heilsugæslustöðina á Höfn til skoðunar og aðhlynningar. Á heimili sínu hafi A skýrt í grófum dráttum frá tilkomu áverka sinna. Hafi hann sagst hafa verið í snóker í „Miklagarði“ ásamt m.a. ákærðu, en af öðrum rannsóknargögnum sést að vettvangur er geymslubil í húsalengju þar sem komið hefur verið upp afþreyingaraðstöðu. Í frumskýrslu er haft eftir A að þegar liðið hafi á nóttina hafi hann orðið einn eftir ásamt ákærðu og hafi þeir gengið í skrokk á honum, meðal annars með barefli. Einnig hafi þeir beitt hann hótunum, án þess að það hafi verið ítarlegar tilgreint hvers konar hótanir, og jafnframt hafi þeir þvingað hann til að afklæðast í því skyni að niðurlægja hann. Hafi A kvaðst ætla að kæra verknaðinn.

Rætt hafi verið við lækni um eðli áverka A, sem hafi kvaðst hafa grunsemdir um brot í höfuðkúpu, við gagnauga, og í kjálkabeini, en sökum bólgu og áverka yrði ekki hægt að slá því föstu fyrr en að nokkrum dögum liðnum. Í þágu rannsóknar málsins hafi verið lagt hald á blóðugan fatnað sem A klæddist.

Þá hafi lögregla farið að heimili ákærða B-kk-ef og hafi sambýliskona hans komið til dyra og sagt hann vera nýkominn heim, en þetta hafi verið kl. 09.30 um morguninn. Ákærði B-kk-nf hafi verið handtekinn og kynnt réttarstaða sín og hann færður á lögreglustöð þar sem skýrsla hafi verið tekin af honum. Jafnframt hafi hann verið beðinn leyfis til að ljósmynda áverka sem hann hafi verið með á hnúum hægri handar og kjúkum, sem hann hafi sagt vera tilkomna þegar hann hafi verið í steypuvinnu heima hjá sér tveimur dögum fyrr. Í skýrslunni segir að áverkarnir hafi virst ferskir og að blætt hafi úr einhverjum rispanna á höndum hans. Hafi ákærði í fyrstu neitað að leyfa myndatöku en fallist á það að lokum

Eftir þetta hafi lögregla farið að heimili ákærða B-kk-ef Þ-kk-ef þar sem foreldrar ákærða, sem kunnugt var um tilefnið, hafi vakið hann þar sem hann svaf. Ákærða hafi verið kynnt réttarstaða sín og hafi hann óskað eftir að lögregla tilnefndi honum verjanda. Á leið á lögreglustöð hafi ákærði verið spurður út í atvik næturinnar. Hafi ákærði viðurkennt aðild sína að árás á A en ekki greint frá því í smáatriðum hvernig hún hafi farið fram, nema að því leyti að hann hafi kýlt, slegið með flötum lófa og sparkað í árásarþola. Aðspurður hafi hann sagt að ákærði B-kk-nf hafi einnig beitt A ofbeldi en ekki útlistað það nánar. Einnig hafi komið fram hjá ákærða að hann og B-kk-nf hafi að einhverju leyti þrifið eða skolað blóð af gólfinu áður en þeir hafi yfirgefið vettvang.

Fyrir skýrslutöku á lögreglustöð hafi ákærði B-kk-nf Þ-kk-nf ráðfært sig við verjanda sinn í gegnum síma en verjandinn hafi jafnframt hlýtt á skýrslutökuna. Við skýrslutökuna hafi hann kosið að tjá sig ekki meðan ekki lægi fyrir kæra. Á lögreglustöð hafi hendur ákærða verið ljósmyndaðar. Á þeim hafi verið blóðkám en engir áverkar. Einnig hafi verið blóðkám í flíspeysu ákærða sem hann hafi kvaðst hafa klæðst um nóttina og hafi peysan verið haldlögð.

Eftir skýrslutöku af ákærða B-kk-þgf Þ-kk-þgf hafi vettvangur verið skoðaður og ljósmyndaður og tekin þrjú sýni í bómullarpinna af blóðslettum sem fundist hafi á vettangi. Þá hafi verið haldlögð tvö blóðug áhöld, snókerkjuði og framlenging á kjuða, sem til greina var talið koma að hefðu verið notuð sem vopn.

Loks kemur fram í skýrslum lögreglu að báðir ákærðu hafi gefið öndunarpróf í S-D2 mæli fyrir skýrslutökur og hafi niðurstaða úr sýni ákærða B-kk-ef reynst 0,65‰ og ákærða B-kk-ef 0,15‰.

Í málinu liggur fyrir vottorð B-kk-ef S-kk-ef, læknis á Heilbrigðisstofnun Suðausturlands, Höfn, dags. 8. mars 2008, þar sem fram kemur að áverkar A hafi verið skoðaðir um kl. 08.15 þann 16. febrúar 2008. Hafi A skýrt frá því að hafa orðið fyrir höggum í andlit og efri hluta líkama um nóttina á tímabili frá miðnætti fram til um kl. 6 um morguninn.

Áverkum hans er lýst svo í vottorðinu að hann hafi verið verulega bólginn á vinstri andlitshelmingi og eitthvað einnig hægra megin. Blæðing hafi verið í neðra augnloki vinstra megin og svo mikil bólga í kringum augað að hann hafi ekki getað opnað það. Vinstra augað (hvítan) hafi verið blóðhlaupið og marið „lateralt“. Nefið hafi ekki virst brotið, en töluverð eymsli yfir „Maxillaris, Zygomaticus og Mandibular vinkilinn v megin“ og hann verið það bólginn og aumur þar að ekki hafi verið unnt að útiloka brot. Einhver eymsli og bólga hafi verið yfir kinnbeini, kjálka og Zygomaticus hægra megin en mun minna en vinstra megin og enginn grunur um brot þar. Myndarleg „kúla“ eða „subcutant hæmatom“, um 4x4 sm, hafi verið vinstra megin „temporalt“ en ekki grunur um höfuðkúpubrot. Á hægri augabrún „lateralt“ hafi verið 2 sm langt, nokkuð djúpt sár sem hafi verið saumað. Blóð hafi verið í kringum eyrnalokk í hægri eyrnasnepli en heilt í kringum gatið. Að sögn A hafi verið reynt að toga hringinn úr eyrnasneplinum.

Þá hafi áverkamerki/mar verið víðs vegar á hálsi, hnakka, öxlum, framan- og ofanverðum brjóstkassanum, á innanverðum vinstri upphandlegg, vinstra hné og lítið sár framan á hægra hné, sem allt hafi litið út fyrir að vera ferskt og geti samrýmst höggum og barsmíðum, jafnvel með einhverjum tólum. Þetta hafi fyrst og fremst verið svokallað „blunt trauma“ en húðin hvergi rofin nema á hægri augabrún og hægra hné. Ekki hafi fundist merki um dýpri skaða undir þessum áverkamerkjum, svo sem beinbrota- eða liðbandaskaða og ekki merki um innvortis skaða. Ekki hafi fyllilega verið unnt að meta hvort A hafi hlotið heilahristing af áverkum sínum vegna ölvunar hans en hann hafi verið við fulla meðvitund og ekki verið með höfuðverk eða ógleði.

Þá hafi A sagst finna til í fingrum sem hann hafi sagt hafa verið brettir óeðlilega langt aftur á bak. Hann hafi verið bólginn á fingrum 3 og 4 hægri handar og aumur við passiva hreyfingu fingranna, en ekki grunur um brot á þeim.

Röntgenmyndir hafi verið teknar af áverkum A 18. febrúar 2008 og hafi þá ekki tekist að útiloka brot eða blæðingu í „vi sinus Maxillaris“. Myndir hafi verið sendar sérfræðingi á Domus Medica til greiningar en niðurstaða þeirra hafi verið sú að brot greindust ekki.

Við eftirlit 4. mars 2008 hafi A enn verið mjög aumur yfir vinstra kinnbeini og hafi þá greinilega fundist ójafna eða misfella á mótum „vi maxillaris og zygomaticus“ og eymsli „lateralt í orbitakantinum“. A hafi enn verið aumur í fingrum 3 og 4 hægri handar og átt erfitt með að taka nokkuð í með þessum fingrum. Nýjar röntgenmyndir hafi verið teknar af andliti og fingrum og sendar Domus Medica til úrlesturs. Niðurstaða hans hafi verið að engin brot greindust. Síðasta eftirlit hafi farið fram 12. mars s.á. og hafi eymslin vinstra megin í andliti enn verið til staðar, en minni en áður, og enn nokkuð aumur í fingrum 3 og 4 hægri handar, en þar sé sennilega um tognunaráverka að ræða.

Í málinu liggja einnig fyrir ljósmyndir af áverkum A og af höndum ákærðu, ljósmyndir og uppdráttur af vettvangi og ljósmynd af ætluðu barefli, framlengingu á kjuða, en fram kemur að fingraför af því hafi ekki verið hæf til fingrafarasamanburðar.

Verður nú rakinn eftir þörfum framburður ákærðu og þeirra vitna sem komu fyrir dóminn.

Ákærði B-kk-nf Þ-kk-nf kvað atburði hafa átt sér stað að nóttu til, e.t.v. um tvöleytið, eftir að ákærði og A hafi spilað póker um stund. Kvað ákærði að honum hafi gramist við A meðan á spilinu stóð. A hafi ásakað hann um þjófnað og hafi meðákærði, B-kk-nf, þá rokið upp að A og ákærði einnig. Kvaðst ákærði hafa slegið A fyrsta höggið í andlitið. Eftir orðaskipti hafi ákærði aftur slegið A sem við það hafi fallið í gólfið. Hafi hann legið þar nokkra stund og virst rotaður. Ákærði kvaðst hafa komið A fyrir í hliðarlegu meðan hann hafi legið rotaður svo hann kafnaði ekki, en á meðan hafi meðákærði leitað að barefli og fundið framlengingu á kjuða. Um leið og A hafi raknað úr rotinu hafi meðákærði barið hann í andlitið með bareflinu. Þetta hafi ekki verið þung högg, þ.e. þeim hafi ekki verið ætlað að rota A, en þau hafi verið nokkur. Meðákærði hafi síðan beðið A að fara úr fötunum og hlaupa í kringum billiardborðið og herma eftir hænu. A hafi gert það. Aðspurður hvort meðákærði hafi beitt einhverjum hótunum til að fá A til þessa sagði ákærði að einhverjar hótanir hafi verið hafðar uppi af hálfu meðákærða, e.t.v. um frekari barsmíðar. Ákærði kvaðst ekki hafa andmælt þessu beinlínis en þó hafa reynt að hemja meðákærða sem hafi viljað berja A meira og gera ýmislegt við hann, svo sem beinbrjóta hann. Aðspurður kannaðist ákærði ekki við að rætt hafi verið um að henda A í höfnina. Ákærði kvaðst ekki minnast þess vel hvað síðan hafi gerst, en hann minntist þess að hafa sparkað í A þar sem hann lá nakinn á gólfinu eftir að hafa hlaupið hringi kringum borðið. Meðákærði hafi ekkert gert A meðan hann hafi legið þarna.

Ákærði kvaðst hafa séð meðákærða skipa A að vera grafkyrr og síðan rifið eyrnalokk úr eyra hans. Einnig hafi meðákærði skipað A að setjast í sófa og spurt hvort hann væri rétthentur eða örvhentur. Hafi A sagst vera rétthentur og rétt fram hægri hendina að skipun meðákærða. Hafi meðákærði þá sveigt aftur þrjá fingur A, einn í einu, þannig að brakað hafi í þeim.

Ákærði kvaðst að lokum hafa sagt A að hann gæti hringt á sjúkrabíl með farsíma sínum og rétt honum símann. Kvaðst hann hafa gengið úr skugga um að A væri með næga rænu til að getað hringt eða farið út. Kannaðist ákærði ekki við að þeir meðákærði hafi sagt A að hann skyldi hafa verra af ef hann hringdi í lögreglu eða að þeir hafi þvingað hann til að drekka áfengi. Þessu hafi lokið seint um nóttina, e.t.v. um sexleytið.

Ákærði kvaðst aldrei hafa hótað A neinu og ekki hafa fylgst sérstaklega með því hvort meðákærði hótaði honum einhverju. Aðspurður um fyrri samskipti þeirra A kvað ákærði þau hafa verið ágæt og engar deilur verið á milli þeirra áður, en þeir hafi þekkst í u.þ.b. ár. Honum hafi hins vegar sárnað ásakanir A um þjófnað.

Ákærði sagði A hafa verið mjög hræddan allan tímann sem þetta hafi staðið yfir og verið „í losti“.

Ákærði sagði þá framlengingu á kjuða sem ljósmynduð var af lögreglu líklega ekki vera það barefli sem meðákærði hafi notað, en fleiri framlengingar hefðu verið á staðnum.

Aðspurður hvort A hafi verið neyddur til að afklæðast sagði ákærði að meðákærði hafi skipað honum að fara úr fötunum og A ekki andmælt því heldur hlýtt. Ákærði hafi ekki verið með áverka í andliti fyrir atburði þessa. Kvaðst hann hafa veitt A skurð á andlit, hægra megin við augabrún, og áverka á kinnbeini hægra megin og líklega einhverja áverka á líkama með sparkinu.

Ákærði B-kk-nf gaf skýrslu fyrir dómi. Kvað hann A hafa ásakað meðákærða, B-kk-þf, um að stela af sér einhverjum peningum. Upp úr því hafi orðið einhver æsingur og átök hafist á milli þeirra. Eftir smá stund hafi A snúið sér að ákærða og spurt af hverju hann hjálpaði sér ekki. Hafi hann sagt ákærða jafn samviskulausan og kuldalegan og móður ákærða og eiga skilið að deyja eins og hún. Kvaðst ákærði þá hafa slegið A 2-3 högg og einhver orð hafi farið þeirra á milli sem hann geti ekki sagt nánar til um. Ákærði hafi ekki rotast en blætt hafi framan úr honum, úr nefi eða munni. Ákærði kvaðst einnig, eins og hann hefði þegar viðurkennt, hafa sveigt aftur fingur A, rifið eyrnalokk úr eyra hans og látið hann fara úr fötunum og hlaupa í kringum billiardborðið. A hafi ekkert streist á móti. Aðspurður um ástæður þess sagði ákærði A eflaust hafa verið hræddan, þar sem báðir ákærðu hafi verið búnir að slá hann.

Ákærði kvað A hafa drifið sig úr fötunum, hlaupið í kringum billiardborðið og gaggað eins og hæna, eftir að ákærði hafi sagt honum tvisvar að gera það. Ákærði hafi engu ofbeldi eða hótunum beitt til að fá A til að gera það. Eftir það hafi meðákærði þjarmað eitthvað að A.

Aðspurður sagði ákærði A hafa rotast eftir að hann hafi hlaupið um nakinn, eftir högg frá meðákærða.

Ákærði neitaði alfarið að hafa slegið A með barefli.

Aðspurður hvers vegna ákærðu neituðu að hafa framið árásina í sameiningu sagðist ákærði einungis hafa dregist inn í þetta vegna orða A um móður hans, en játaði því að þeir meðákærði hefðu síðan skipst á um að veita A áverka.

Ákærði kvaðst ekki hafa séð áverka á A fyrir atburðinn, en séð áverka á honum fljótlega á eftir.

Hann kannaðist ekki við að hafa hótað A neinu, hvorki lífláti, líkamsmeiðingum eða öðrum. Hann neitaði að hafa sparkað í A.

Taldi hann þetta hafa staðið yfir í u.þb. hálftíma eða klukkutíma, en ekki lengur en það.

Ákærði kvaðst vera í fastri vinnu hjá verktakafyrirtæki, vera með börn á framfæri sínu og skuldbindingar vegna húsnæðis.

Hann kvaðst ekki hafa orðið þess var að meðákærði reyndi að halda aftur af honum umrætt kvöld. Meðákærði hafi ekki átt þátt í því að A afklæddist. Hann kvaðst geta sagt til um hvort meðákærði hafi hótað A eða beitt framlengingu á snókerkjuða gegn honum. Eftir árásina hafi meðákærði sagt A að drekka bjór. Taldi ákærði meðákærða líklega hafa gert það í því skyni að A myndi muna síður eftir atvikum. A hafi hlýtt og drukkið líklega um þrjá bjóra. Ákærði kvaðst ekki hafa bannað A að hafa samband við lögreglu og ekki hafa heyrt meðákærða banna honum slíkt. Ákærði neitaði að hafa rætt neitt um handrukkara við A. Aðspurður hvort þeir hafi eitthvað hugað að A áður en þeir fóru kvað ákærði að er þeir hafi verið komnir út úr húsnæðinu hafi meðákærði snúið aftur inn til að huga að A.

A gaf skýrslu fyrir dómi. Hann kvaðst hafa verið að spila snóker umrætt sinn í Miklagarði ásamt fleirum, þ.á m. ákærða B-kk-þgf. Þeir hafi að lokum verið farnir að spila póker. Skömmu eftir að hann hafi verið orðinn einn eftir ásamt B-kk-þgf hafi ákærði B-kk-nf hringt í B-kk-þf og spurt hvort hann mætti koma. B-kk-nf hafi komið skömmu síðar og þeir hafi spilað. Þegar þeir hafi verið hættir að spila og á leiðinni út, en þá kvaðst A hafa spurt ákærða B-kk-þf út í peninga og dósapoka sem hafi horfið úr húsnæðinu fyrr um veturinn. Kvaðst A hafa spurt ákærða hvort það væri rétt sem sagt væri að hann hafi tekið þetta. Í því hafi ákærði B-kk-nf snúið sér að honum og tekið af honum gleraugun og svo hafi hann fengið högg frá ákærða B-kk-þgf. A kvaðst hafa sest á stól og ákærði B-kk-nf hafi sest fyrir framan hann og spurt hvort hann hafi kynnst aðferðum handrukkara, annars skyldi hann bara sína honum það. B-kk-nf hafi síðan tekið í hönd hans og farið að sveigja fingur hans aftur á bak, en það hafi verið mjög sársaukafullt. Hafi hann lítið getað beitt höndinni í nokkrar vikur á eftir. Síðan hafi B-kk-nf rifið eyrnalokk úr eyra hans en eyrnalokkurinn hafi opnast og ekki valdið miklum skaða. Taldi A ákærða hafa ætlast til þess að eyrnasnepillinn rifnaði út frá gatinu. A kvaðst ekki hafa streist á móti enda hafi hann verið ringlaður eftir höggið og ekki hafa búist við þessum viðbrögðum ákærðu.

Eftir þetta hafi ákærði B-kk-nf slegið hann hnefahögg í andlitið með og skipað honum að láta hann hafa veski sitt og síma, sem hann hafi gert. Enn hafi hann ekki streist á móti enda hafi hann verið dauðhræddur. Ákærði B-kk-nf hafi staðið yfir þeim þarna og litið út fyrir að hann myndi halda áfram árásinni. A kvaðst hafa rétt út hendina og beðið B-kk-þf að hætta þessu en hann hafi allur espast upp. Því næst hafi B-kk-nf skipað honum að afklæðast og hlaupa í kringum borðið nakinn. A kvaðst hafa hlýtt enda hafi hann verið mjög hræddur. B-kk-nf hafi ekki þurft að beita hann hótunum til að fá hann til þessa, enda hafi hann verið viss um að B-kk-nf hefði haldið áfram að beita hann ofbeldi hefði hann ekki hlýtt. Er hann hafi verið að hlaupa hafi hann fengið högg í hnakkann með spýtu eða einhverju þvílíku. Aðspurður taldi hann nokkurn kraft hafa verið lagðan í höggið en það þó ekki svo þungt að hann rotaðist eða félli. Hafi hann þó ákveðið að þykjast rotast við höggið og látið sig falla í gólfið. Kvaðst hann ekki hafa séð hvor ákærðu hafi verið þar að verki, en taldi það hafa verið B-kk-þgf þar sem B-kk-nf hafi spurt B-kk-þf hvort hann héldi að B-kk-nf hefði drepið A. Hann hafi aðeins fengið eitt högg með bareflinu. Er hann hafi legið í gólfinu hafi verið sparkað í hann. Eftir nokkurn tíma hafi hann risið upp. B-kk-nf hafi þá sett hann á stól og spurt B-kk-þf hvort ekki væri réttast að klára þetta bara, höfnin væri þarna rétt hjá. B-kk-nf hafi tekið billiardkúlu og spurt hann hvort hann vildi fá hana í ennið. Aðspurður sagði A ákærða B-kk-þf aldrei hafa hótað sér neinu. Taldi hann sig ekki hafa getað yfirgefið vettvanginn. B-kk-nf hafi verið rólegur meðan á þessu stóð. B-kk-nf hafi dregið úr B-kk-þgf og sagt að það vissu svo margir að þeir hafi verið þarna þrír saman og að ef A myndi hverfa og finnast í höfninni myndi grunur beinast að þeim. B-kk-nf hafi tekið það gilt og skipað honum að klæðast. B-kk-nf hafi síðan látið hann drekka 3 bjóra en ekki beitt hann neinum hótunum til þess. Síðan hafi honum verið sagt að bíða í korter áður enn hann færi heim og ef hann yrði spurður hvað hefði komið fyrir ætti hann bara að segja að það hefði verið ráðist á hann en ekki hverjir hefðu verið að verki. Þeir hefðu síðan farið að reyna að afmá verksummerki, skvett úr vatnflösku á gólfið til að skola blóð af því. Þeir hafi látið hann taka um vatnflöskuna svo ekki finndust á henni fingraför. Þeir hafi látið hann fá veskið hans og símann aftur. Að lokum hafi ákærði B-kk-nf sagt að ef þeir svo mikið sem fréttu af því úti í bæ hvað hefði komið fyrir myndi hann „taka hann aftur“. Hafi B-kk-nf sagst vita vel hvar A ætti heima og að hann ætti fjölskyldu.

A kvaðst ekki hafa ætlað að ögra ákærða B-kk-þgf með spurningu um peningana og dósirnar, enda hafi hann ekki verið sáttur við að ákærði hafi verið „stimplaður“ fyrir að hafa stolið þessu. Kvaðst hann hafa vitað að B-kk-nf ætti við geðræn vandamál að stríða en ekki hversu alvarleg þau væru. Hann hafi heyrt af því að B-kk-nf gæti orðið æstur mjög auðveldlega. Taldi hann árásina á sig hafa staðið frá kl. u.þ.b. 3-4 um nóttina fram undir kl. 8 en þá hafi hann verið kominn heim til sín, Rétt fyrir upphaf árásarinnar hafi hann reynt að hringja í kunningja sinn á Akureyri og hafi séð á síma sínum að þá hafi klukkan verið milli þrjú og hálf fjögur. Eftir að árásinni lauk hafi hann hringt í félaga sinn og beðið hann að sækja sig. Fljótlega eftir að hann hafi komið heim hafi hann hringt í neyðarlínuna og eigi sú tímasetning að vera skráð.

Aðspurður kvaðst A ekki hafa látið nein óviðurkvæmileg ummæli falla um móður ákærða B-kk-ef. Stuttu eftir að B-kk-nf hafi komið á staðinn hafi þeir hins vegar setið og spjallað og hafi hann þá látið falla þau ummæli að bróðir ákærða B-kk-ef hafi tekið andlát móður þeirra mjög nærri sér. Eftir að árásin hafi hafist hafi B-kk-nf spurt hann hvers vegna hann hafi ekki komið í jarðaför móður hans. Kvaðst A hafa svarað að hann færi helst ekki í jarðafarir.

A kvaðst ennþá finna til í kinnbeininu þar sem ákærði B-kk-nf hafi slegið hann. Sálrænar afleiðingar séu gífurlegar. Hann geti illa sofið. Hann hafi leitað sér áfallahjálpar hjá sálfræðingi fljótt eftir atburðinn og taldi sig á réttri leið.

A kvaðst ekki hafa reynt að yfirgefa vettvang eftir að árásin var hafin, enda hafi hann ekki talið að honum yrði leyft það. Taldi hann að ákærðu hafi verið ljóst að hann var skelfingu lostinn.

A gaf skýrslur hjá lögreglu 16. og 20. febrúar 2008 og er framburður hans þar í samræmi við framburð hans fyrir dómi í öllum aðalatriðum.

E-kk-nf S-kk-nf, lögreglumaður á Höfn, sem fyrstur kom að rannsókn málsins og gerði frumskýrslu vegna þess, gaf skýrslu fyrir dómi. Hann kvað A hafa borið þess merki að vera ölvaður þegar lögregla hitti hann fyrir á heimili hans. Hann hafi verið með sýnilega áverka á andliti, áberandi glóðarauga og miklar bólgur í andliti. Hann hafi greinilega verið miður sín. A hafi greint frá því í upphafi að hafa verið sleginn með barefli og rannsókn málsins því meðal annars beinst að því að finna það. Lagt hafi verið hald á blóðugan snókerkjuða sem síðar hafi komið í ljós að hafi ekki verið rétta bareflið. Ákærði B-kk-nf hafi síðar vísað á framlengingu á snókerkjuða á vettvangi sem því barefli sem notað hafi verið og hafi hún verið ljósmynduð. Ekki hafi verið blóð á henni og fingraför sem fundist hafi á henni hafi ekki reynst samanburðarhæf. Ekki hafi verið mikið blóð á gólfi, en í þeim blóðpollum sem fundust hafi greinilega lent vökvi. Þá hafi vatn sést á blómi sem lá á gólfinu. Hafi lögregla talið þetta benda til þess að vettvangur hafi verið þrifinn.

V.

Samkvæmt fyrri lið ákærunnar frá 8. apríl 2008 er ákærðu gefin að sök sérstaklega hættuleg líkamsárás, með því að hafa í sameiningu ráðist að A B-kk-þgf G-kk-þgf með höggum, spörkum og annars konar ofbeldi eins og greinir í fyrri lið, þ á m. slegið hann í höfuðið með barefli.

Ákærðu viðurkenna báðir að hafa ráðist á A umrætt sinn. Ákærði B-kk-nf viðurkennir að hafa slegið hann tvö til þrjú högg í andlit og líkama með krepptum hnefa og flötum lófa og sparkað í líkama hans. Ákærði B-kk-nf viðurkennir að hafa slegið hann 3 hnefahögg í andlit, togað eyrnalokk úr eyra hans og sveigt aftur fingur hans. Þeir neita því hins vegar að hafa staðið saman að árás á A. Þá neita þeir báðir að hafa beitt barefli á A.

Ákærðu og A ber saman um að tildrög árásarinnar hafi verið þau að A hafi haft orð á því við B-kk-þf hvort hann hafi við fyrra tilefni tekið peninga og dósir ófrjálsri hendi úr húsnæði því sem þeir voru staddir í. Ber A um að við þetta hafi B-kk-nf snúið sér að honum og tekið af honum gleraugun og B-kk-nf í framhaldinu slegið hann. Á framburður A sér nokkra stoð í framburði ákærða B-kk-ef sem sagði báða ákærðu hafa rokið að A við orð hans. Ákærði B-kk-nf kveðst hins vegar ekki hafa ráðist að A fyrr en síðar, eftir að hinn síðarnefndi hafi viðhaft óviðurkvæmileg ummæli um móður ákærða. Hvað sem líður upphafi árásarinnar verður ráðið af framburði ákærðu að þeir hafi skipst á um að ráðast að A með ofbeldi og ekki vikið af vettvangi eða reynt að stöðva hvorn annan meðan á árásinni allri stóð. Telur dómurinn nægjanlega sannað að ákærðu hafi staðið sameiginlega að árásinni og beri báðir ábyrgð á afleiðingum hennar.

Ákærði B-kk-nf bar um að ákærði B-kk-nf hafi slegið A nokkrum sinnum í andlitið með barefli, framlengingu á snókerkjuða. A sjálfur kvaðst hins vegar einungis vita til þess að hann hafi fengið eitt högg sem hann taldi greitt með spýtu eða þvíumlíku, en hann hafi hvorki séð bareflið né hver greiddi honum höggið, en dró þá ályktun af orðaskiptum ákærðu eftir höggið að ákærði B-kk-nf hefði verið að verki. Ekki fannst blóðkám né samanburðarhæf fingraför á framlengingu fyrir kjuða sem lögregla lagði hald á við rannsókn málsins og verður ekki talið sannað gegn neitun B-kk-ef að hann hafi slegið A með barefli.

Ákærðu hafa ekki dregið sérstaklega í efa að afleiðingar árásarinnar hafi verið þær sem í ákæru greinir, en fyrir liggur ítarlegt vottorð læknis um áverka sem sáust við skoðun þegar að morgni eftir að árásinni lauk og læknirinn taldi ferska. Ljósmyndir sýna einnig áverka hans sem samræmast vottorðinu og ákærunni. Hvorugur ákærðu kveðst hafa séð áverka á A fyrir árásina, en báðir viðurkenna að hafa séð áverka á honum fljótlega eftir árásina. Þykir sannað að áverka A, sem greindir eru í ákæru, sé að rekja til árásar ákærðu.

Í ljósi áverka A og þess að ekki telst sannað að ráðist hafi verið að honum með barefli verður brot ákærðu samkvæmt fyrri lið ákærunnar heimfært til 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga í stað 2. mgr. 218. gr. sömu laga, eins og í ákæru greinir.

Samkvæmt síðari lið ákærunnar er ákærðu gefið að sök að hafa, í sameiningu, beitt A ólögmætri nauðung með því að neyða hann til að hlaupa nakinn um húsnæðið meðan á framangreindri árás stóð og hótað honum frekari líkamsmeiðingum og lífláti. Ákærðu og A ber saman um að ákærði B-kk-nf hafi sagt A að afklæðast og hlaupa nakinn um húsnæðið og að brotaþoli hafi hlýtt því. Ákærðu neita því hins vegar að hafa beitt ólögmætri nauðung eða hótunum til að þvinga A til þessa. Ákærðu báru báðir um að A hafi verið dauðskelfdur meðan á þessu stóð, sem samræmist framburði brotaþola um hugarástand hans. A kvað ákærðu ekki hafa þurft að beita hann hótunum þar sem hann hafi talið fullvíst að hann yrði fyrir frekara ofbeldi ef hann ekki hlýddi. Fyrir liggur að A hafði áður en til þessa kom sætt ofbeldi af hendi beggja ákærðu. Í ljósi þessara aðstæðna þykir sannað að ákærðu hafi neytt A til að hlaupa nakinn um húsnæðið og að í þessu hafi falist ólögmæt nauðung í skilningi 225. gr. almennra hegningarlaga. Hins vegar þykir ekki sannað að ákærðu hafi hótað A lífláti. Telst brot ákærðu því réttilega heimfært til refsiákvæðis í ákæru. Telur dómurinn með sömu rökum og að framan voru færð fyrir samverknaði ákærðu sannað að ákærðu hafi staðið sameiginlega að þessu broti.

VI.

Ákærðu eru hér sakfelldir samkvæmt ákæru, dags. 8. apríl 2008, fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. og 225. gr. almennra hegningarlaga Þá eru þeir sakfelldir samkvæmt ákæru, dags. 8. október s.á., fyrir brot gegn 244. gr. sömu laga. Er því slegið föstu að um samverknað þeirra hafi verið að ræða, hvað báðar ákærur snertir, og að þeir áverkar hafi hlotist af sem í ákærunni frá 8. apríl greinir. Loks er ákærði B-kk-nf Þ-kk-nf sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 106. gr. sömu laga.

Samkvæmt sakavottorði ákærða B-kk-ef Þ-kk-ef, dags. 16. desember 2008, hefur hann frá árinu 2000 hlotið tólf dóma fyrir brot gegn almennum hegningarlögum, lögum um ávana- og fíkniefni og umferðarlögum, þar af átta dóma vegna þjófnaðarbrota og eitt sinn dóm fyrir líkamsárás árið 2001. Síðast hlaut hann dóm 4. nóvember 2008 vegna umferðarlagabrota og var þá dæmdur til greiðslu sektar og sviptingar ökuréttar. Þar áður hlaut hann dóm 25. janúar 2006 fyrir þjófnað og var þá dæmdur til að sæta fangelsi í 2 mánuði, óskilorðsbundið, en um var að ræða hegningarauka við 14 mánaða fangelsisdóm frá árinu fyrr vegna þjófnaðar. Var honum veitt reynslulausn frá afplánun 21.11.2006, í eitt ár og liggur ekki annað fyrir en að hann hafi staðist skilyrði reynslulausnarinnar. Dómurinn frá 2001 fyrir líkamsárás hefur ekki ítrekunaráhrif við ákvörðun refsingar hans nú en það hafa hins vegar nokkrir dómar sem hann hefur hlotið á undanförnum árum fyrir auðgunarbrot, sbr. 255. gr. almennra hegningarlaga.

Samkvæmt sakavottorði ákærða B-kk-ef, dags. 16. desember 2008, nær sakaferill hans aftur til ársins 1999 og hlaut hann frá því ári fram til ársins 2002 átta dóma fyrir brot gegn almennum hegningarlögum, umferðarlögum og lögum um ávana- og fíkniefni. Síðast hlaut hann dóm 1. október 2002 fyrir eignaspjöll og þjófnað og var þá ekki gerð sérstök refsing þar sem um hegningarauka var að ræða við dóm frá 26. ágúst s.á. þar sem hann var dæmdur til að sæta fjögurra mánaða fangelsi fyrir húsbrot, stórfelld eignaspjöll og þjófnað. Lauk hann afplánun þess dóms með samfélagsþjónustu 25. ágúst 2003 og hefur ekki hlotið dóma eða gengist undir refsingu síðan, að því er kunnugt er.

Líkamsárás sú og nauðung sem ákærðu eru hér dæmdir fyrir var fólskuleg, langvarandi og niðurlægjandi fyrir brotaþola. Olli árásin brotaþola töluverðum áverkum og enda þótt ekki liggi fyrir vottorð læknis eða sálfræðings um sálræn áhrif hennar á brotaþola telur dómurinn árásina hafa verið til þess fallna að valda honum andlegum þjáningum.

Samverknaður ákærðu horfir þeim til refsiþyngingar, sbr. 2. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga.

Ákærði B-kk-nf hefur frá upphafi að mestu játað þær sakir sem honum eru gefnar samkvæmt öllum þremur ákærum og skýrt hreinskilnislega frá atvikum. Ákærði B-kk-nf neitaði hins vegar sök í upphafi hjá lögreglu samkvæmt báðum þeim ákærum sem að honum er beint en játaði brot sín að mestu fyrir dómi. Verða játningar þeirra metnar þeim til málsbóta.

Refsing ákærða B-kk-ef verður með hliðsjón af framanrituðu og samkvæmt 77. gr. almennra hegningarlaga ákveðin fjögurra mánaða fangelsi. Með hliðsjón af því að hann hefur ekki gerst sekur um refsiverð brot frá árinu 2002 svo kunnugt sé þykir fært fresta fullnustu refsingar hans og að hún falli niður að tveimur árum liðnum haldi hann almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Refsing ákærða B-kk-ef Þ-kk-ef verður með hliðsjón af framanrituðu og samkvæmt 77. gr. almennra hegningarlaga ákveðin fimm mánaða fangelsi. Í ljósi sakaferils hans þykir ekki fært að skilorðsbinda refsinguna.

VII.

Engin bótakrafa er gerð vegna ákæru, dags. 18. september 2008.

Vegna ákæru, dags. 8. október 2008, krefst Tryggingamiðstöðin hf. þess að ákærðu verði dæmdir til endurgreiðslu þeirra bóta sem Tryggingamiðstöðin hf. hafi greitt vegna tjónsins, þ.e. 1.000.000 krónur, auk vaxta og dráttarvaxta. Báðir ákærðu hafna bótakröfu þessari sem órökstuddri og krefjast frávísunar hennar. Bótakrafan er vanreifuð og ekki studd fullnægjandi gögnum. Verður henni því vísað frá dómi.

Í ákæru, dags. 8. apríl 2008, kemur fram að af hálfu A sé þess krafist að ákærðu verði dæmdir til greiðslu skaðabóta að fjárhæð 616.153 krónur, auk vaxta og dráttarvaxta. Í bótakröfu lögmanns A, dags. 26. mars 2008, er krafa hans sundurliðuð þannig að krafist er 500.000 króna vegna miska skv. 26. gr. skaðabótalaga, 17.460 króna vegna útlagðs kostnaðar, 5.000 króna vegna stolinna peninga, 94.436 króna vegna lögmannsþóknunar og 23.137 króna vegna virðisaukaskatts af lögmannsþóknun. Ákærðu hafa fallist á að greiða sinn helming hvort af útlögðum kostnaði hans, 17.460 krónum en krefjast lækkunar á miskabótakröfu og að öðrum liðum kröfunnar verði vísað frá dómi.

Miskabætur til A þykja hæfilega ákveðnar með hliðsjón af atvikum öllum 250.000 krónur. Verða ákærðu dæmdir til að greiða A in solidum þá fjárhæð og að auki 17.460 króna vegna útlagðs kostnaðar og 50.000 krónur vegna aðstoðar lögmanns hans, að meðtöldum virðisaukaskatti. Ákærðu er í málinu ekki gefið að sök að hafa tekið peninga í eigu A. Kemur þegar af þeirri ástæðu ekki til greina að dæma bætur vegna slíkrar háttsemi. Verða ákærðu því dæmdir in solidum til að greiða A alls 317.460 krónur, með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001, um vexti og verðtryggingu, frá 16. febrúar 2008 til 28. apríl s.á., sem var mánuði eftir að ákærðu báðum var birt bótakrafan.

Samkvæmt yfirliti ákæruvalds um sakarkostnað nemur sakarkostnaður vegna ákæru, dags. 8. apríl 2008, 15.000 krónum og liggur fyrir reikningur fyrir þeirri fjárhæð. Ekki liggur fyrir að sakarkostnaður hafi hlotist af vegna ákæra dags. 18. september og 8. október s.á. Verða ákærðu dæmdir til að greiða umræddar 15.000 krónur in solidum.

Að auki verður ákærði B-kk-nf dæmdur til að greiða sakarkostnað að fjáhæð 371.400 krónur sem samanstendur af málsvarnarlaunum skipaðs verjanda hans, V-kk-ef H. V-kk-ef hdl., sem þykja hæfilega ákveðin að meðtöldum virðisaukaskatti 336.000 krónur, ásamt útlögðum kostnaði sama verjanda að fjárhæð 35.400 krónur.

Ákærði B-kk-nf skal að auki greiða sakarkostnað að fjárhæð 315.176 krónur. Þar eru innifalin málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans, G-kk-ef D-kk-ef S-kk-ef hdl., sem þykja hæfilega ákveðin að meðtöldum virðisaukaskatti 224.000 krónur og útlagður kostnaður sama verjanda, 23.600 krónur. Þá er þar einnig meðtalinn ferðakostnaður V-kk-ef H. V-kk-ef hdl. sem gætti hagsmuna ákærða við fyrirtöku málsins 12. nóvember 2008 að fjárhæð 11.800 krónur. Loks er þar einnig innifalin þóknun tilnefnds verjanda hans á rannsóknarstigi, E-kvk-ef D-kvk-ef P-kvk-ef hdl., sem þykir hæfilega ákveðin að meðtöldum virðisaukaskatti 55.776 krónur.

Dóm þennan kveður upp H-kk-nf B-kk-nf, dómstjóri.

Dómsorð:

Ákærði, B-kk-nf K-kk-nf, sæti fangelsi í 4 mánuði en en fresta skal fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum, haldi hann almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga með síðari breytingum.

Ákærði, B-kk-nf Þ-kk-nf K-kk-nf, sæti fangelsi í 5 mánuði.

Ákærðu greiði in solidum sakarkostnað að fjárhæð 15.000 krónur.

Ákærði, B-kk-nf K-kk-nf, greiði að auki sakarkostnað að fjárhæð 371.400 krónur, sem eru málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans, V-kk-ef H. V-kk-ef hdl., 336.000 krónur og útlagður ferðakostnaður sama verjanda, 35.400 krónur

Ákærði, B-kk-nf Þ-kk-nf K-kk-nf, greiði að auki sakarkostnað að fjárhæð 315.176 krónur, sem eru málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans, G-kk-ef D-kk-ef S-kk-ef hdl., 224.000 krónur, ferðakostnað sama verjanda 23.600 krónur, ferðakostnað V-kk-ef H. V-kk-ef hdl., 11.800 krónur og þóknun tilnefnds verjanda á rannsóknarstigi, E-kvk-ef D-kvk-ef P-kvk-ef hdl., 55.776 krónur.

Bótakröfu Tryggingamiðstöðvarinnar hf. er vísað frá dómi.

Ákærðu greiði in solidum A, [kt.], 317.460 krónur, með vöxtum skv. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðbætur frá 16. febrúar 2008 til 28. apríl 2008, en með dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

H-kk-nf B-kk-nf