S-1474/2006

Mál þetta, sem dómtekið var 1. þ.m., er höfðað með ákæru ríkissaksóknara útgefinni 27. október 2006 á hendur X, kt. 000000-0000, pólskum ríkisborgara, [heimilisfang], „fyrir kynferðisbrot, með því að hafa, aðfaranótt sunnudagsins 15. maí 2006, á víðavangi sunnan við [A-götu] [á B-stað], þröngvað [Y] með ofbeldi til samræðis og annarra kynferðismaka, og sumpart notfært sér að hún gat ekki spornað við háttseminni sökum ölvunar, en ákærði sleikti á [Y] kynfæri og endaþarm, stakk fingrum sínum í leggöng hennar, káfaði á endaþarmsopi hennar, og hafði við hana samræði um leggöng.“

Er þessi háttsemi í ákæru talin varða við 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar. Af hálfu Y, kennitala 000000-0000, er krafist miskabóta að fjárhæð kr. 1.500.000 auk vaxta samkvæmt 8. gr., sbr. 4. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, frá 14. maí til 23. september 2006, en með dráttarvöxtum frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði neitar sök og krefst aðallega sýknu af refsikröfu en til vara að honum verði gerð sú vægasta refsing sem lög leyfa. Varðandi bótakröfu krefst ákærði aðallega frávísunar, til vara sýknu, en að því frágengnu að krafan sæti lækkun.

Við upphaf aðalmeðferðar leiðrétti ákæruvaldið dagsetningu í ákæru en hið ætlaða brot mun hafa átt sér stað aðfaranótt sunnudagsins 14. maí 2006.

Ákærði hefur sætt farbanni vegna málsins frá 18. maí sl.

I.

Atburðir þeir er mál þetta snýst um gerðust í kjölfar skemmtunar sem haldin var í C-húsi á B-stað laugardagskvöldið 13. maí 2006, en óumdeilt er í málinu að ákærði og ætlaður brotaþoli sóttu umrædda skemmtun. Kom ákærði á skemmtunina með nokkrum ættingjum sínum og mökum þeirra, en vitnið Y var á skemmtuninni í fylgd með vinkonum sínum, þar á meðal vitninu D.

Fyrir dóminn komu til skýrslugjafar, auk þeirra sem að framan er getið, E, F og G, en þau tengjast ákærða fjölskylduböndum, með þeim hætti að ákærði er bróðursonur H, móður vitnisins E og hefur frá því hann kom til Íslands búið á heimili H. Vitnið G er kvæntur vitninu E og vitnið F er kvæntur systur hennar. Vitnin voru með ákærða á skemmtuninni. Þá gaf vitnaskýrslu I, en hann var í fyrirsvari fyrir umræddri skemmtun og sá til vitnisins Y og karlmanns, eftir að skemmtuninni lauk. Benti I lögreglu á hugsanleg tengsl umrædds manns við vitnið E, sem aftur leiddi til handtöku ákærða. Fyrir dóminn komu einnig vitnið J og lögreglumennirnir K og L, en vitnið J kom, ásamt þremur öðrum, að vitninu Y um sexleytið að morgni 14. maí og nefndir lögreglumenn komu fyrstir á vettvang í kjölfarið. Þá gáfu skýrslu A-kk-nf H-kk-nf, læknir á neyðarmóttöku og Þ-kvk-nf F-kvk-nf sálfræðingur.

Ekkert framangreindra vitna sem komu fyrir dóminn og fóru með ákærða á umrædda skemmtun gátu borið um samskipti hans við aðra en þau á skemmtuninni. Vitnunum bar saman um að ákærði hefði verið drukkinn, en gátu ekki sagt hversu mikið.

Vitnið D kvaðst hafa farið á umrædda skemmtun með vinkonu sinni Y. Mundi vitnið eftir útlendum manni sem hefði komið að borði þeirra vinkvennanna og hafi verið að reyna að tala við þær. Vitnið kvað þær lítið hafa sinnt því enda að tala við fólk, sem þær hefðu verið með. Vitnið kvaðst ekki hafa séð Y hafa samskipti við karlmenn á samkomunni utan einn, sem hún hafi rætt við nokkra stund, en sá hafi verið íslenskur. D kvaðst hafa yfirgefið skemmtunina á undan Y og hafi Y þá staðið við barinn á tali við fólk. Aðspurð taldi hún að bæði hún og Y hefðu verið verulega drukknar og kvaðst hún ekki hafa séð Y svona drukkna áður. Hún gat ekki tímasett það hvenær hún fór af staðnum. Við skýrslutöku hjá lögreglu var D spurð að því hvort hún teldi sig geta þekkt fyrrnefndan útlending af mynd og taldi hún svo vera. Ekkert kemur fram í rannsóknargögnum um að mynd af ákærða hafi síðar verið borin undir vitnið. Vitnið taldi aðspurt fyrir dómi að það væri möguleiki að ákærði væri sá maður sem komið hafi að borði þeirra vinkvenna en treysti sér ekki til að fullyrða það.

Vitnið I kvaðst fyrir dómi hafa verið í forsvari fyrir umræddri skemmtun. Hann minntist þess að hafa talað við Y fyrir miðnætti um kvöldið og þá hafi virst allt í lagi með hana, en hún hafi ef til vill verið nokkuð drukkin. Þá kvaðst hann hafa þurft að fara af samkomunni og skreppa til [...] um miðnætti, en hann hafi komið aftur, líklega um þrjú leytið um nóttina, en þá hafi verið komið að lokum skemmtunarinnar. I minntist þess að hafa séð Y í hópi fólks fyrir utan húsið á þessum tíma, en kvaðst ekki hafa átt orðastað við hana. Þá kvaðst I hafa verið að loka húsinu og ganga frá. Hafi verið nokkur fjöldi fólks fyrir utan húsið og hafi hann ekið tvær þrjár ferðir með fólk til síns heima. Hann kvaðst síðast hafa ekið frá húsinu um klukkan hálf fimm um morguninn. Þá hafi allir verið farnir utan eitt par og hafi hann þekkt þar Y ásamt manni, sem hann þekkti ekki. Hafi þau verið í einhvers konar faðmlögum, hallað sér upp að girðingu, við húsið að M, og haldið hvort utan um annað. Kvaðst I hafa verið að aka bifreið sinni til suðurs eftir N-götu og hafi hann rennt bifreið sinni upp að þeim skrúfað niður rúðu og kallað „lögreglan er á leiðinni“. Kvaðst I hafa haft það einhvernveginn á tilfinningunni að það væri ágætt að þau drifu sig bara heim. I kvaðst telja, eftir á að hyggja, að ef eitthvað hefði verið að hefði Y þarna haft tækifæri til að kalla eftir aðstoð. I var sérstaklega spurður hvort eitthvað í fari eða framkomu fólksins hefði bent til þess að aðstoðar lögreglu væri þörf og taldi hann það alls ekki hafa verið svo. Taldi hann að ekki hefðu verið nein átök í gangi, þau hafi verið í faðmlögum og haldið hvort utan um annað og ekki hægt að merkja að einhver þvingun væri að eiga sér stað. Nánar aðspurður um þau faðmlög sem hann hefði séð milli Y og mannsins kvað hann að þau hafi staðið upp við rafmagnskassa, sem þarna sé. Maðurinn hafi haldið utan um Y og hún utan um hann og þau hafi snúið hvort að öðru.

Í skýrslu sinni fyrir dómi kvaðst ákærði hafa komið til Íslands 18. apríl 2006 og hafi hann búið hjá frænku sinni H síðan. Hann kvaðst ekki áður hafa dvalið eða búið á Íslandi. Kvaðst ákærði hafa farið út að skemmta sér með ættingjum sínum í kjölfar samkvæmis heima hjá dóttur H. Þau hafi drukkið bjór og fólkið hafi farið heim eitt af öðru og síðast H. Það hafi verið gaman að vera þarna og þau hafi drukkið mikinn bjór og hann hafi dansað við margar konur, sem þarna hafi verið og líka við frænku sína. Síðan hafi H farið heim en hann hafi verið áfram. Síðan kvaðst ákærði muna eftir því að hann og einhver kona með ljóst hár hafi verið að kyssast á klósettinu. Kvaðst hann muna að þau hafi verið þarna inni í húsinu og hafi farið saman út, þegar ballið hafi verið að klárast. Kvað ákærði þau hafa gengið út og hafi þau farið í áttina heim til ákærða en hann kvaðst ekki þekkja vel til. Þau hafi verið að reyna að tala saman en það hafi ekki gengið. Þau hafi verið að ganga og það hafi komið fyrir að þau hafi dottið vegna ölvunar. Ákærði kvaðst hafa drukkið mikið en hafa vitað hvað var að gerast í kring um sig. Kvaðst ákærði hafa byrjað að drekka um fjögur leytið um daginn í samkvæminu og hafa verið að drykkju þangað til á ballið kom. Þau hafi gengið saman þrjú til fjögurhundruð metra og hafi síðan beygt út af veginum og setið á túni og byrjað að kyssast. Síðan hafi þau farið að afklæðast og hún hafi opnað buxur hans og hann hennar. Þau hafi klætt hvort annað úr fötunum. Þau hafi legið í grasinu og ákærði verið að kyssa brjóst hennar og hún faðmað hann og sagt já, já. Kvað ákærði að sér hefði fundist að konunni líkaði þetta og honum hafi fundist að hún hafi viljað það sama og hann. Hann kvaðst ekki gera sér grein fyrir hvað þau hafi verið þarna lengi. Síðan hafi þau klætt sig og konan farið í átt að götunni og hann hafi haldið heim á leið. Er ákærði var beðinn að lýsa kynmökum þeirra nánar kvað hann þau hafa reynt að hafa kynmök en hann kvaðst ekki vera fullviss um að þau hafi getað það, þar sem hann hafi verið undir áhrifum áfengis og því getulítill. Ákærði kvaðst þó muna eftir að hafa sett liminn í leggöng hennar. Hún hafi legið í grasinu, hann ofan á henni og inn í henni og hún hafi verið að faðma hann. Síðan hafi þau reynt aftanfrá en það hafi ekki gengið. Ákærði kvaðst ekki telja sig hafa reynt samfarir í endaþarm eða munnmök, en kvaðst muna að hann hafi kysst brjóst hennar. Hann kvaðst ekki hafa getað fundið fyrir neinni óánægju af hennar hálfu með það sem hafi verið að gerast. Ákærði kvaðst ekki muna eftir að hafa stungið fingri í leggöng hennar. Eins og hann hafi sagt hafi þau klætt sig og hún hafi farið í átt að götunni og hann heim. Nánar tiltekið kvaðst ákærði hafa farið þangað sem hann hafi verið í samkvæmi fyrr um kvöldið og hafi þar hringt dyrabjöllu. Enginn hafi svarað og þá kvaðst hann hafa haldið heim á leið og það hafi verið um sexleytið. Frænka hans, H, hafi opnað fyrir honum og hann hafi farið að sofa. Ákærði kvaðst aðspurður viss um að Y hefði klætt sig og hann hafi aldrei séð hana grátandi. Borið var undir ákærða að komið hefði verið að Y buxnalausri í miklu uppnámi og hann spurður hvað hann hefði um það að segja. Ákærði ítrekaði að þegar leiðir þeirra skildu hafi hún verið klædd og ekki grátandi. Ákærði neitaði því aðspurður að hann hefði tekið Y hálstaki og ýtt henni aftur til baka ofan í grasið og kvað ekkert slíkt hafa átt sér stað. Þá kvaðst hann, einnig aðspurður, hafa skynjað áhuga hennar til samfara á því að hún hafi faðmað hann og kysst og hefði opnað buxnaklauf hans og það hafi hann talið benda til áhuga hennar á samförum. Þá kvaðst ákærði ekki skilja það hvers vegna konan bæri hann sökum um gróft ofbeldi eða hvers vegna hann væri ákærður. Hann kveðst ekki reka minni til þess að einhver hafi séð til þeirra, en kvaðst hafa séð í málskjölum að einhver hafi talið sig sjá þau saman. Ákærði kvaðst hafa verið klæddur í gallabuxur, svarta skó og skyrtu og hafa verið í svörtum jakka. Þá kvað hann aðspurður að hann hefði ekki neytt áfengis frá því hann hafi farið heim af skemmtuninni og þar til blóðprufa var tekin af honum kvöldið eftir. Ákærði var beðinn um að lýsa ölvunarástandi konunnar og kvað hann hana vissulega hafa verið undir áhrifum áfengis en hún hafi ekki verið áberandi drukkin. Þau hafi verið að detta saman en það hafi fremur verið af því að þau hafi verið að ganga saman í faðmlagi. Hann kvaðst ekki hafa reynt að spyrja konuna út í hennar persónulegu hagi.

Fyrir dómi skýrði vitnið Y frá því að hún væri frá O-landi en hefði verið búsett á Íslandi, nánar tiltekið á B-stað, um tveggja ára skeið fyrir umræddan atburð. Í kjölfar atburðarins hafi hún flutt á ný til O þar sem hún búi nú. Hún kvaðst hafa farið með nágranna sínum, D, og vinkonu hennar á konukvöld í C-húsi á B-stað. Hún kvaðst hafa fengið freyðivín í fordrykk þegar í C-hús var komið, síðan hafi þær fengið kvöldverð og eftir það hafi hún keypt sér tvo drykki á barnum, vodka og kók og síðar drukkið einn bjór. Hún kvaðst ekki hafa drukkið neitt áður en hún kom á samkomuna, enda hafi ekki verið upphaflega ætlun hennar að fara þangað. Hún kvaðst hafa verið þreytt, en hún hefði ekki borðað annað um daginn, en matinn sem boðið var uppá á samkomunni. Hún kvaðst hafa setið við borð ásamt D og vinkonu hennar, fólk hafi komið og farið og þarna hafi verið skemmtiatriði. Hún kvaðst ekki hafa dansað en verið á ferðinni og spjallað og heilsað upp á fólk. Í framhaldinu hafi hún orðið fyrir algeru minnistapi því hún muni ekki eftir að hafa farið frá C-húsi. Hún kvaðst ekki muna eftir að hafa hitt einhvern karlmann á klósettinu og ekki að hafa haft samskipti við einhvern karlmann á kynferðislegum nótum. Ekki hafi verið neitt slíkt í gangi. Hún kvaðst muna eftir að hafa talað við fólk og síðan muni hún ekki meira. Síðasta minning hennar innnandyra sé að hún hafi verið að spjalla við D. Hún kvaðst næst muna eftir að hafa verið komin út á götu og hafi hún gert sér grein fyrir að hún hafi ekki verið á leið heim til sín. Hún hafi ekki áttað sig á því alveg strax en svo hafi runnið upp fyrir henni að það væri karlmaður með henni og hafi hann haldið í hendina á henni. Hún kvaðst hafa fundið að hún hafi ekki verið alveg með sjálfri sér. Maðurinn hafi haldið í handlegginn á henni og leitt hana áfram. Í rauninni hafi hún ekki veitt mótspyrnu, því í huga hennar hafi hún verið á heimleið og ekki hvarflað að henni að eitthvað gæti komið fyrir hana. Eftir stutta stund hafi maðurinn orðið ákveðnari en hún stoppað til að reyna að ná áttum. Þá kvaðst Y aftur hafa orðið fyrir algeru minnistapi og það næsta sem hún muni sé að hún komi til sjálfrar sín og liggi þá í grasi. Hafi hún áttað sig á því að búið hafi verið að toga upp föt hennar og maðurinn hafi verið að kyssa brjóst hennar og strjúka þau. Y kvaðst hafa brostið í grát og hafi engan veginn áttað sig á því hvað var í gangi. Maðurinn hafi losað um buxur hennar og dregið þær niður og reynt að koma höndunum milli læra hennar. Hún hafi reynt að streitast á móti og halda saman lærunum. Hún hafi grátið og sagt nei, líklega á norsku. Maðurinn hafi snert og strokið kynfæri hennar. Kvaðst Y þá hafa reynt að koma sér upp. Maðurinn hafi legið vinstra megin við hana og hún hafi reynt að snúa sér frá og þegar hér hafi verið komið sögu hafi hann verið nakinn frá mitti og niðrúr. Kvaðst Y hafa fengið það á tilfinninguna að maðurinn vildi hafa við hana hand eða munnmök og hann hafi togað hana niður að sér en hún hafi reynt að snúa sér í burtu. Hún kvaðst ekki gera sér grein fyrir því hvort hann hafi þá verið orðinn nakinn en kveðst muna eftir að hafa horft upp í himinninn og hugsað hvað væri að gerast. Hún hafi verið orðin skelfingu lostin. Það hafi ekki verið fyrr en hún hafi snúið sér að hún hafi séð að hann hafi verið nakinn frá mitti. Kvað hún það sem hafi gerst hafi verið að maðurinn ýtti henni og togaði samtímis höfuð hennar í áttina að mitti sínu og þar fyrir neðan. Því næst hafi henni tekist að snúa sér á hægra hné og skríða í burt og hafi hún skriðið á grasinu til að komast í burtu. Þá hafi maðurinn gripið í buxurnar sem þegar hefi verið fráhnepptar og dregnar niður og hafi hann þá dregið buxurnar alveg niður. Hann hafi komið á eftir henni og tekið að sleikja kynfæri hennar og svæðið við endaþarm. Þá hafi hann tekið um mittið á henni og undir hana og lagst yfir hana að aftan og hafið samfarahreyfingar og frá honum hafi komið viðbjóðsleg hljóð. Þegar hér hafi verið komið sögu hafi limur hans ekki verið inni í henni. Kvað Y þetta hafa verið meira svona harðar grófar samfarahreyfingar aftanfrá. Hann hafi gripið með höndum í kynfæri hennar eins og hann hafi ætlað að koma limnum inn, en hún hafi gripið aftur fyrir sig um liminn. Hugsun hennar hafi verið sú að hann héldi kannski að henni líkaði þetta og héldi að hann væri kominn með liminn inn í leggöngin. Þetta hafi tekið nokrar sekúndur en þá hafi henni orðið flökurt. Síðan kvaðst Y hafa fengið algert minnistap. Það síðasta sem hún muni sé að hún haldi utan um liminn á manninum til að fá hann til að halda að hann væri kominn inn í hana og myndi ljúka þessu af. Hún kvaðst ekki hafa gefið til kynna með hljóðum að henni hafi þótt þetta gott en hún kynni að hafa hreyft sig til þess að hann teldi hugsanlega að henni líkaði þetta. Y kvað það möguleika að hún hafi stunið og hafi hreyft sig á einhvern hátt til að þetta myndi hætta. Hún kvaðst ekki muna meira af þeirra kynferðislegu samskiptum en það hafi verið svona sem þetta hafi gerst. Hún kvað ofarlega í huga sér skelfingu, sem hafi gripið hana og ógleði sem hún hafi fundið fyrir. Það sem hún kvaðst muna næst er að hún hafi staðið á gangstétt en hún muni ekki hvort hún hafi verið í buxum eða ekki. Þar sem hún hafi staðið þarna muni hún að maðurinn hafi komið að henni frá vinstri og það hafi slegið í huga hennar hræðslu og vonleysi og hún hafi hugsað hvort hún gæti ekki komið sér burt. Maðurinn hafi talað hörkulega til hennar og notað orð aftur og aftur sem hún muni ekki hvert er. Hann hafi talað reiðilega til hennar. Það sem næst hafi gerst sé að hann hafi komið aftan að henni og hún hafi áttað sig á að hún hafi meitt sig á ökla en viti ekki hvernig það hafi gerst. Kvaðst Y hafa bent honum á öklann og hafa sagt „á, á“. Svo kvaðst Y ekki muna meira og það næsta sem hún muni sé að hún hafi verið komin í grasið aftur. Hún hafi séð og fundið að maðurinn hafi verið þarna við hliðina á henni og að þá hafi hún farið að hugsa rökrétt og hafi byrjað að æpa. Hún hafi hrópað sífellt hærra og hærra og kallað á hjálp. Kvaðst hún ekki vita hvort hún hefði skriðið burtu eða á annan hátt gengið en muni að hún hafi verið komin þarna út á götu og að það hafi verið hlið þarna og síðan hafi hún séð að það hafi komið fólk. Hún kvaðst muna að hún hafi verið nakin neðan mittis en hafi verið með buxur sínar í hendinni, en hún kvaðst ekki vita hvernig hún hafi fengið þær.

Nánar aðspurð kvaðst hún muna að maðurinn hafi tekið hana hálstaki þegar hún hafi staðið á malbikinu og hún hafi verið að reyna að koma honum í skilning um að hún væri meidd á ökla. Kvað hún manninn hafa tekið mjög fast um hálsinn á sér, ekki samt eins og hann væri að reyna að kyrkja hana. Hann hafi talað mjög hörkulega og hún kvaðst hafa fundið að hann hafi verið mjög reiður. Kvað Y aðspurð að þegar hún hafi rankað við sér fyrst hafi maðurinn ekki haldið henni fastri, en henni hafi fundist eins og hún hefði lamast og líkaminn væri einhvern veginn ekki þarna, en hún kvaðst hafa grátið. Y kvaðst telja að manninum hafi verið ljóst að hún hafi ekki viljað hafa samfarir við hann. Aðspurð kvaðst Y ekki kannast við að hafa verið að kyssa mann á salerni á skemmtuninni. Hún kvaðst telja að ákærði væri maðurinn sem um ræddi, þó hún hefði ekki skýra mynd af honum í huga sér. Y kvaðst aldrei hafa opnað buxnaklauf ákærða og aldrei hafi hún sagt já eða gefið til kynna að hún vildi þetta. Varðandi samfarir þegar ákærði hafi legið ofan á henni kvað hún að hann hlyti að hafa gert þetta þegar hún hafi verið meðvitundarlaus því hún muni ekki eftir þessu. Y kvaðst muna að kona hafi komið að henni og hún kvaðst hafa veinað og beðið konuna um að kalla á lögregluna. Lögreglan hafi komið á staðinn, en á þeim tíma hafi fleiri verið komnir þarna að. Farið hafi verið með hana á neyðarmóttöku með sjúkrabíl. Aðspurð kvaðst Y ekki muna hvernig hún hafi meitt sig á fæti. Nánar aðspurð kvaðst Y ekkert kunna í pólsku en taldi sig geta skynjað ógn frá manninum og reiði vegna þess hvernig hann hafi sagt hlutina og kvaðst hún hafa getað heyrt reiðina í röddinni. Y var spurð nánar út í upphrópanir sam hafðar voru eftir henni í frumskýrslu lögreglu og einnig hafðar eftir vitninu J. Kvaðst hún ekki muna eftir þessu og ekki geta gefið skýringar á því. Var hún einnig spurð um þann framburð vitnisins J að Y hefði sagst hafa verið að koma úr partýi í heimahúsi. Kvað Y umrædda kona hafa kallað á sig aftur og aftur hvað hefði gerst og hún hafi ekki getað svarað henni þar sem hún hafi grátið svo mikið og kannaðist Y ekki við að hafa sagt henni annað en að kalla á lögregluna.

Vitnið J gaf skýrslu fyrir dómi en vitnið var í heimsókn hjá bróður sínum, að A-götu, B-stað, ásamt vinkonu sinni og fleira fólki umræddan morgun. Vitnið kvað sig, bróður sinn og vinkonu vera frá Póllandi en einnig hafi verið í samkvæminu tveir portúgalskir menn. Skýrði J svo frá að um morguninn hafi vinkona hennar verið á leiðinni heim. Þegar vinkonan hafi farið út hafi hún tekið eftir hálfklæddri konu og hafi hún því komið til baka og náð í vitnið. J kvaðst hafa farið út og nálgast viðkomandi konu og spurt hvað hafi gerst. Þá kvað vitnið að með þeim hafi verið fyrrgreindir tveir portúgalir. Kvað J konuna hafa sagt að henni hefði verið nauðgað og hafi beðið hana um að hringja á lögregluna. Konan hafi verið í leðurjakka og peysu, að því er vitnið minnti, en í engu að neðan. Andlegt ástand hennar hafi verið þannig að hún hafi litið hrikalega út. Hafi J fyrst haldið að konan væri bara drukkin, en svo áttað sig á því að hún hafi að auki verið í miklu andlega áfalli. Þegar konan hafi heyrt J tala við vinkonu sína hafi hún sagt að maðurinn hafi verið pólskur. J kvað hafa verið erfitt að tala við konuna þar sem hún hafi öskrað og stöðugt verið að spyrja: Hvers vegna gerði hann þetta? Samtalið hafi átt sér stað á ensku. J staðfesti það sem haft var eftir henni í lögregluskýrslu um það sem konan hefði sagt við hana. En í skýrslu sinni fyrir lögreglu greindi hún frá því að konan hefði viðhaft eftirfarandi ummæli á ensku:„He fucked me in the ass“ og „He kicked my leg, why did he do this“ og „He wanted to kill me“. Einnig hafi konan sagt: „I was with him in the party“ og „Why did he do this to me“. Kvað vitnið konuna hafa grátið og öskrað til skiptis. J kvað sig hafa talað við vinkonu sína á pólsku og þá hafi konan sagt: „He is from Poland. I can hear it when you talk to your friend.“ Hún kvað ekki hafa liðið langan tíma þar til lögregla hafi komið á staðinn.

Í frumskýrslu lögreglu kemur fram að tilkynning hafi borist um klukkan 6:20 að morgni sunnudagsins 14. maí 2006 um að á A-götu á C-stað væri kona nakin neðan mittis sem æpti og öskraði. Þá var og tilkynnt að grunur væri um að að konan hefði orðið fórnarlamb nauðgunar. Er lögreglumenn hafi komið á staðinn hafi þeir komið að Y og hafi hún verið ber neðan mittis og haldið á svörtum buxum til að skýla nekt sinni. Hafi lögreglumenn reynt að ræða við hana en hún hafi verið áberandi ölvuð og í miklu uppnámi. Ekki hafi verið unnt að fá frá henni hvað gerst hefði vegna andlegs ástands hennar og hafi lögreglumenn engin svör getað fengið um hver hún væri, hvar hún hefði verið eða með hverjum. Ekki hafi verið unnt að koma henni inn í lögreglubifreiðina þar sem hún hafi kvartað undan eymslum í fótum. Hafi því verið kallað eftir aðstoð sjúkrabifreiðar til að flytja konuna. Á vettvangi hafi lögreglumenn hitt fyrir vitnið J, sem kvaðst hafa orðið konunnar vör þar sem hún hafi staðið á götunni nakin neðan mittis. Hafi vitnið talið af samtali við konuna að hún hefði orðið fyrir nauðgun. Þá kvað vitnið að konan hefði sagt að pólskur maður hefði nauðgað henni. Í skýrslunni er þess getið að Y hafi ekki svarað spurningum lögreglumanna en hafi hins vegar sagt á ensku „he did put his penis in my ass“ og „he is so mean he kick me in my legs“. Þegar hún hafi verið spurð hver hafi gert henni þetta þá hafi hún grátið, öskrað og lamið til lögreglumannanna. Lögreglumennirnir K og L sem komu á vettvang í umrætt skipti komu fyrir dóminn og staðfestu þá lýsingu sem að framan greinir. Taldi vitnið K að Y hefði verið sýnilega ölvuð en vitnið hafi hins vegar talið að hið mikla uppnám sem Y hafi verið í hafi verið mun meira áberandi en ölvunin. Vitnið staðfesti að fyrr tilvitnuð orð á ensku hefðu verið sögð en kvað ekki hafa verið um eiginlega frásögn í samhengi að ræða. Y hafi æpt og öskrað og framangreindar tilvitnanir hafi einfaldlega staðið upp úr annars samhengislítilli frásögn. Vitnið kvað þá lögreglumennina engu sambandi hafa náð við konuna hún hafi grátið og verið æst og það hafi mátt sjá á útgangi hennar og klæðaburði að eitthvað hefði gengið á. Vitnið L bar á sama veg um andlegt ástand konunnar. Taldi hann konuna hafa verið áberandi ölvaða en ekki hafi verið hægt að ná sambandi við hana vegna andlegs ástands hennar. Hann kvað konuna hafa sagt að henni hefði verið nauðgað.

Fyrir liggur að Y var ekið með sjúkrabifreið á neyðarmóttöku vegna nauðgana á Landspítalanum í Fossvogi og var gerð skýrsla um réttarlæknisfræðilega skoðun. Samkvæmt skýrslunni var Y við skoðun sögð stokkbólgin á vinstri ökkla, hrufluð á lófastóru svæði neðan hægra hnés og örlítið hrufl en miklu minna, sagt vera á vinstra hné. Ástæða þótti til myndatöku af vinstri ökla þar sem hann var mjög bólginn. Reyndist hins vegar ekki um brot að ræða. Ekki komu fram aðrir áverkar og ekki fundust sæðisfrumur. Í skýrslunni er þess getið að framkvæma hafi átt rannsókn á alkóhólmagni í blóði. Það er hins vegar upplýst í málinu að annað hvort var það ekki gert eða að blóðsýni hefur misfarist. Liggja því ekki fyrir upplýsingar um alkóhólmagn í blóði Y. A-kk-nf H-kk-nf læknir á neyðarmóttöku staðfesti umrædda skýrslu fyrir dómi og taldi að þeir áverkar sem um ræðir og áður er lýst gætu samræmst því að Y hafi hruflast við núning við grófan jarðveg eða að hún hefði dottið. Þá kom fram í vitnisburði hans að þegar Y hafi komið hafi hún verið vel ölvuð og nokkuð æst. Þegar hún hafi róast hafi saga hennar komið nokkuð skilmerkilega. Í umræddri skýrslu er frásögn Y rakin undir fyrirsögninni frásögn sjúklings. Segir þar að konan sé talsvert drukkin og muni ekki nákvæmlega hvað hafi gerst en að hún reyni að setja söguna saman eins vel og hún muni hana. Hafi hún verið í C-húsi með mörgum vinum og hafi verið að skemmta sér og drukkið talsvert. Hafi hún fundið að hún hafi verið drukkin og hafi viljað komast heim. Hafi hún gengið heim á leið ca. 400 metra. Maður hafi elt hana og hún muni að hann hafi verið pólskur. Hún trúi ekki illu um fólk og hafi hún því hugsað að hann væri bara fullur svo hún hafi reynt að ganga hraðar en hann. Svo hafi hann verið að ýta í hana og hún hafi fundið að hann hafi togað í síðbuxur hennar og hafi dregið þær niður og þegar þau hafi komið að húsi þar sem hún viti að pólverjar búi, hafi hann farið að ýta fastar á hana og hún hafi meitt sig á hægra fæti og snúið sig illa svo hún hafi átt erfitt með að ganga og sárt hafi verið að stíga í fótinn. Manninum hafi tekist að koma henni á bak við húsið en hún muni að hún hafi sagt að hún þyrfti að komast heim en hann hafi sagt eitthvað á pólsku og hafi dregið hana til baka og þar sem hún hafi verið meidd á fæti hafi hún ekki getað komist undan. Segir hún að hann hafi komið henni á bakið og tekið hana úr að neðan og verið að fitla við hana að neðan og hún hafi munað að hann hafi verið að eiga við hana og að hún hafi verð hrædd og óttast um líf sitt. Hún muni ekki hvort hann hafi komist inn í hana en hún muni að hún hafi sagt aftur og aftur að hún vildi þetta ekki. Hann hafi sagt aftur og aftur við hana eitthvað á pólsku. Hann hafi reynt að kyssa hana. Hann hafi einnig reynt að setja liminn upp í hana en hún hafi sagt að hún vildi það ekki og hún hafi munað að honum hafi ekki staðið virkilega en hafi stöðugt haft í frammi samfarahreyfingar og svo hafi hann reynt að koma henni upp á fjóra fætur og hafi reynt að komast inn í hana og telur hún að það hafi honum tekist að minnsta kosti tvisvar.

Við aðalmeðferð málsins kom fyrir dóminn sem vitni Þ-kvk-nf F-kvk-nf sálfræðingur. Kvaðst vitnið hafa haft Y í viðtalsmeðferð í kjölfar framangreinds atburðar og taldi hún hana sýna merki um áfallastreitu og lýsti því nánar að slík merki kæmu ekki fram nema menn hafi orðið fyrir verulegu áfalli. Ekki væri unnt að rugla þessum einkennum saman við afleiðingar skilnaðar eða venjulegra persónulegra áfalla. Kvaðst Þ-kvk-nf hafa hitt Y fimm sinnum, en það hafi verið frekar stopult og að þær hafi ekki náð mikilli úrvinnslu úr því sem gerðist. Taldi Þ-kvk-nf að þau einkenni sem Y hafi sýnt í viðtölum við hana væru trúverðug og ekki væri auðvelt að gera sér þau upp. Samræmdust einkennin þekktum einkennum þeirra sem yrðu fyrir verulegum áfalli og upplifðu lífshættu og/eða bjargarleysi af einhverju tagi. Kvaðst Þ-kvk-nf hafa reynt að leggja fyrir Y sálfræðipróf en hún hafi ekki haft eirð í sér til að svara spurningalistum og því liggi ekki fyrir niðurstöður slíkra prófana.

Y bar fyrir dómi að eftir umræddan atburð hafi hún fengið mikla sektarkennd og liðið ákaflega illa. Hún hafi búið á fámennum stað þar sem allir vissu allt um alla. Þá hafi hún verið mjög hrædd því að hún hafi ekki munað eftir andliti mannsins og hafi varla þorað út í búð að versla af ótta við að hitta hann á götu. Þegar hún hafi farið með börn sín á leikskólann og séð fólk koma á móti sér, sem minnt hafi hana á manninn, hafi hún fært sig yfir götuna til að forðast að hitta það. Hún hafi farið til sálfræðings, sem hafi sagt henni að hún þjáðist af áfallastreitu. Síðan þetta gerðist geti hún ekki sofið nema nota svefnlyf.

Þá hafi ýmislegt gerst í einkalífi hennar. Sambýlismaður hennar hafi yfirgefið hana. Það hafi ekki verið beinlínis út af þessu, því fyrst á eftir hafi hann sýnt henni skilning. Hann hafi hins vegar átt erfiðara með það þegar lengra hafi liðið að umbera þær persónuleikabreytingar sem orðið hafi á henni og á endanum hafi hann gefist upp. Hún kvaðst í kjölfarið hafa flutt aftur til O-lands og búi þar ein ásamt þremur börnum sínum.

III.

Í 45. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála er mælt fyrir um þá meginreglu, að sönnunarbyrði um sekt sakbornings og atvik, sem telja má honum í óhag, hvíli á ákæruvaldinu. Skal dómari samkvæmt 46. gr. sömu laga meta hverju sinni hvort nægileg sönnun, sem ekki verði vefengd með skynsamlegum rökum, sé fram komin um hvert það atriði sem varðar sekt og ákvörðun viðurlaga við broti, þar á meðal hvaða sönnunargildi skýrslur ákærða hafi, vitnisburðir, mats- og skoðunargerðir, skjöl og önnur sýnileg sönnunargögn. Þá skal dómur reistur á sönnunargögnum sem færð eru fram við meðferð máls fyrir dómi, sbr. 1. mgr. 48. gr. laganna.

Í máli þessu liggur fyrir vitnisburður ætlaðs brotaþola, Y, ásamt vitnisburði þeirra sem komu að henni í kjölfar hins ætlaða brots. Ber vitnunum saman um að Y hafi grátið og öskrað og greinilega verið í miklu uppnámi. Hafi hið mikla uppnám skyggt á ölvunarástand hennar, sem að sögn sömu vitna var verulegt. Um hina ætluðu nauðgun nýtur hins vegar aðeins framburðar Y. Í framburði sínum fyrir dómi lýsti hún áfengisneyslu sinni þannig að hún hefði fengið sér fordrykk, tvisvar sinnum tvöfaldan vodka í kók og einn bjór er líða tók á kvöldið. Hún kvaðst hins vegar hafa verið þreytt og lítið hafa borðað um daginn. Vitnið D, vinkona Y, lýsti því svo að þær vinkonur hafi verið verulega drukknar og kvaðst vitnið ekki hafa séð Y svona drukkna áður. Fær það einnig stoð í framburði annarra vitna að Y hafi verið með umtalsverðum áfengisáhrifum, en eins og fyrr er rakið nýtur ekki við í málinu upplýsinga um magn alkóhóls í blóði hennar.

Af niðurstöðu rannsóknar á blóðsýni, sem tekið var úr ákærða kvöldið eftir umræddan atburð, má ætla að hann hafi verið verulega drukkinn þegar atvik áttu sér stað.

Lýsing Y á samskiptum sínum við ákærða er mjög brotakennd og nær aðeins til hluta þess tíma sem ætla má að þau hafi eytt saman. Má ráða af vitnisburði I að Y og ákærði hafi um hálf fimm umræddan morgun verið stödd í nágrenni við C-hús. Lýsti vitnið því svo að þau hefðu verið í einhvers konar faðmlögum. Hafi ákærði haldið utan um Y og hún utan um hann. Fyrir liggur að lögregla var kölluð til um tuttugu mínutur yfir sex um morguninn þar sem vitnið J, ásamt þremur öðrum, hafði orðið Y vör þar sem hún stóð nakin neðan mittis og grátandi á A-götu á B-stað. Verður samkvæmt þessu að ætla að tæplega tvær klukkustundir hafi liðið frá því vitnið I sá til Y og ákærða og þar til lögregla hafði afskipti af henni í kjölfar símtals frá vitninu J. Má sjá af uppdráttum sem liggja fyrir í málinu að nokkur spölur er frá þeim stað sem vitnið I sá til ákærða og Y og til þess staðar sem komið var að Y, eða á að giska 350 til 400 metrar. Má af gögnum málsins ráða að ætlaður vettvangur brotsins er stuttan spöl frá þeim stað þar sem komið var að Y samkvæmt framansögðu.

Eins og að framan greinir hefur ákærði lýst því svo að hann hafi veitt Y athygli á skemmtuninni og hafi þau síðan hist á salerni og farið að kyssast. Þá hafi verið komið að lokum skemmtunarinnar og hafi þau farið saman út og gengið, að því er ákærði hélt, í átt að heimili hans. Þau hafi farið hægt yfir þar sem þau hafi verið í faðmlögum og verið að kyssast en eftir um tuttugu mínútna gang hafi þau farið út af götunni og inn á grasi vaxið svæði bak við eitthvert hús. Þar hafi þau farið að kyssast og fært hvort annað úr fötum. Hafi hann þar haft samfarir við hana. Ekki hafi verið um munnmök að ræða og kannaðist ákærði ekki heldur við að hafa verið að reyna að hafa samfarir við Y í endaþarm. Kvað ákærði engu ofbeldi hafa verið beitt. Hann kvaðst hafa verið getulítill vegna ölvunarástands síns. Þegar samförum þeirra hafi lokið hafi þau klætt sig og haldið hvort sína leið. Framburður ákærða hefur frá fyrstu tíð verið með sama hætti, utan það að fyrir lögreglu bar hann að hann hefði haft samfarir við Y aftan frá um leggöng en fyrir dómi vék hann frá þeim framburði með þeim hætti að hann teldi að þau hefðu reynt að hafa samfarir aftan frá en það hefði ekki tekist sökum ölvunarástands hans. Þá bar ákærði fyrir dómi að hann væri ekki viss um að hvaða marki þeim hafi tekist að hafa samfarir en kvaðst þó muna að hann hafi legið ofan á Y og hafi hann þá verið með lim sinn í leggöngum hennar.

Vitnið Y lýsti því svo að hún myndi ekki vel það sem gerðist umrædda nótt. Muni hún síðast eftir sér á skemmtuninni að tala við vinkonu sína, vitnið D. Næst kvaðst hún muna eftir að hafa verið utandyra og að maður hefði verið með henni. Hann hafi verið að toga og ýta í hana og hún þá áttað sig á að hún væri ekki á leiðinni heim til sín. Hún kvaðst ekki hafa upplifað neina ógn af þessu þar sem hún hafi ekki trúað að neitt gæti komið fyrir sig. Þá kvaðst hún næst muna eftir sér liggjandi á grasi og að maður hafi verið að draga fötin hennar upp fyrir brjóst og hafi farið að sleikja á henni brjóstin. Maðurinn hafi einnig dregið niður buxur hennar og reynt að strjúka á henni kynfærin en hún hafi klemmt saman lærin og sagt nei, nei og loks farið að gráta. Hún kvaðst hafa náð að snúa sér við og hafi hún reynt að skríða í burtu en maðurinn hafi náð taki á buxum hennar og hafi dregið þær alveg af henni. Þá hafi maðurinn komið á eftir henni og farið að sleikja hana um kynfæri og endaþarm. Þá hafi hann komið aftan að henni og hafið samfarahreyfingar án þess að vera kominn inn í leggöng hennar. Hún hafi þá teygt sig aftur fyrir sig og hafi náð taki á getnaðarlim hans og hafi hann ekki verið í fullri reisn. Hafi hún talið að hún gæti látið hann halda að hann hefði komist inn í leggöng hennar og þá lyki hann sér hugsanlega af. Þá kvaðst hún hins vegar fljótlega hafa fundið til mikillar ógleði og muni að hún hafi verið komin með hendurnar fram fyrir sig aftur og hafi hún þá verið á fjórum fótum. Þá kvaðst hún ekki muna meira og næst muni hún eftir sér standandi á malbiki og hafi hún séð manninn koma að sér frá vinstri og hafi hann talað reiðilega til hennar, gengið að henni, tekið hana hálstaki og dregið hana aftur niður í grasið. Þá kvaðst hún hafa eins og komið til sjálfrar sín og farið að æpa. Hún hafi æpt hærra og hærra og muni næst eftir að fólk hafi komið að henni. Hún kvaðst ekki muna hvernig hún hefði orðið fyrir áverkum á fótum og gat ekki gefið skýringar á þeim upphrópunum sem vitni höfðu eftir henni á vettvangi og raktar eru hér að framan í frásögn af vitnisburði J og lögreglumanna þeirra sem komu á staðinn.

Samkvæmt framansögðu er það sem Y man af samskiptum sínum við ákærða mjög brotakennt og getur ekki talist ná til nema lítils hluta þeirra tæpu tveggja klukkustunda sem telja má að þau hafi verið samvistum. Af framburði vitnisins I má hin vegar ráða að ákærði og Y hafi verið í faðmlögum eftir að skemmtuninni lauk og kvað vitnið engin merki hafa verið um átök eða þvingun þegar hann hafi séð til þeirra. Getur þetta samræmst framburði ákærða um upphaf samskipta sinna við Y. Áður er því lýst að Y man ekkert eftir þessum hluta atburðarásarinnar. Eins og framan greinir lýsti ákærði því að hann og Y hefðu haft samfarir og síðan kvað ákærði þau hafa klætt sig og hafi Y gengið í átt að götunni en ákærði haldið í átt að húsi þar sem hann hafi verið í samkvæmi áður en skemmtunin hófst. Var ákærði ítrekað spurður um það hvort hann væri viss um að Y hefði klætt sig áður en leiðir þeirra skilda og kvað hann svo hafa verið. Þegar leiðir þeirra hafi skilið hafi hún verið í buxum og ekki grátandi. Hafnaði hann því alfarið að hafa beitt Y ofbeldi og hann hafi aldrei tekið hana hálstaki, eins og hún lýsi. Fyrir liggur hins vegar að þegar að var komið var Y nakin neðan mittis, hélt á buxum sínum í hendinni og sýndi viðbrögð sem bent geta til þess að hún hafi orðið fyrir miklu áfalli. Hefur sálfræðingurinn Þ-kvk-nf F-kvk-nf borið að Y hafi í viðtölum við hana sýnt merki áfallastreitu.

Eins og að framan er rakið lýsir framburður Y ekki samfelldri atburðarás og hann var um margt óljós. Þá hefur það óhjákvæmilega þýðingu við sönnunarmat í málinu að frásögn hennar, eins og hún er skráð eftir henni á neyðarmóttöku, samræmast ekki vel framburði hennar fyrir dómi. Er framburður hennar fyrir dómi þó í fullu samræmi við skýrslu sem hún gaf hjá lögreglu daginn eftir atvikið.

Að mati dómsins er ekki unnt að byggja á því í málinu að Y hafi verið með svo miklum áfengisáhrifum þegar atburðurinn átti sér stað að hún hafi af þeim sökum ekki getað spornað við því sem fram fór. Hefur því enda verið lýst hér að framan að blóðsýnistaka misfórst af einhverjum ástæðum þegar Y gekkst undir réttarlæknisfræðilega skoðun. Breytir minnisleysi Y um stóran hluta atburðarásar engu í þessum efnum.

Samkvæmt framangreindu og einkum með vísan til þess brotakennda framburðar Y, sem að framan er rakinn, þykir ekki unnt að leggja til grundvallar í málinu, að klæðleysi hennar og bágt ástand, þegar að henni var komið umræddan morgun og eftirfarandi sálrænir erfiðleikar hennar, stafi af því að ákærði hafi beitt hana því ofbeldi sem lýst er í ákæruskjali. Verður þá einnig að hafa í huga að af gögnum málsins og vitnisburðum verður ekki fullyrt hversu langur tími leið frá því að ákærði fór af vettvangi og þar til komið var að Y í því ástandi sem áður er lýst, en fram kom hjá vitninu J að hún hafi ekki orðið neins karlmanns vör þegar hún kom að Y umræddan morgun.

Að því virtu sem nú hefur verið rakið og með sérstakri vísan til þeirra ákvæða í lögum nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála, sem gerð hefur verið grein fyrir, er það niðurstaða dómsins að varhugavert sé að telja það sannað í refsimáli þessu að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi sem saksókn á hendur honum tekur til. Verður ákærði því sýknaður af kröfu ákæruvaldsins í máli þessu.

Með hliðsjón af framangreindum málsúrslitum ber samkvæmt 3. mgr. 172 gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála að vísa bótakröfu Y frá dómi.

Allur sakarkostnaður verður lagður á ríkissjóð, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, Á-kk-ef J-kk-ef héraðsdómslögmanns, sem þykja, að teknu tilliti til virðisaukaskatts, hæfilega ákveðin 498.000 krónur. Þá greiðist og úr ríkissjóði þóknun skipaðs réttargæslumanns Y, Á-kvk-ef Ó-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, sem þykir hæfilega ákveðin, 186.750 krónur og er virðisaukaskattur þar meðtalinn.

H-kk-nf B-kk-nf settur héraðdsómari dæmir mál þetta ásamt meðdómsmönnunum A-kvk-þgf E-kvk-þgf héraðsdómara og Þ-kk-þgf I-x-x N-kk-þgf héraðsdómara.

D ó m s o r ð :

Ákærði, X, er sýknaður af kröfu ákæruvalds í málinu.

Skaðabótakröfu Y er vísað frá dómi.

Allur sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, Á-kk-ef J-kk-ef héraðsdómslögmanns, 498.000 krónur og þóknun skipaðs réttargæslumanns, Y, Á-kvk-ef Ó-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, 186.750 krónur.

H-kk-nf B-kk-nf

A-kvk-nf E-kvk-nf

Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf