S-1720/2006

Mál þetta, sem dómtekið var 8. þ.m., er höfðað með ákæru ríkissaksóknara, útgefinni 14. desember 2006, á hendur M-kk-þgf Þ-kk-þgf S-kk-þgf, kt. 000000-0000, Furuhjalla 10 í Kópavogi „fyrir eftirfarandi umferðar- og hegningarlagabrot:

1. Umferðarlagabrot, með því að hafa þriðjudaginn 26. apríl 2005 ,,ekið bifreiðinni TR-226, undir áhrifum áfengis [...] frá Flugstöð Leifs Eiríkssonar, áleiðis til Reykjavíkur uns lögregla stöðvaði akstur ákærða við Rósaselstorg á Reykjanesbraut.”

Telst þetta varða við 1. sbr. 2. mgr. 45. gr., sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, með áorðnum breytingum.

2. Brot gegn valdstjórninni, með því að hafa síðar sama dag, fyrir utan varðstofu lögreglunnar á Keflavíkurflugvelli ráðist með ofbeldi á lögreglumanninn Þ-kk-þf Þ-kk-þf, sem þar var að sinna skyldustörfum sínum við handtöku ákærða, og sparkað í höfuð hans þannig að lögreglumaðurinn hlaut mar og yfirborðsáverka á andlit.

Telst þetta varða við 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.“

Í ákæru er þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til sviptingar ökuréttar.

I.

Samkvæmt frumskýrslu lögreglunnar á Keflavíkurflugvelli, sem J-kk-nf S-kk-nf H-kk-nf lögreglumaður ritaði, barst síðdegis þriðjudaginn 26. apríl 2005 tilkynning frá varðstofu lögreglunnar í Keflavík um hugsanlegan ölvunarakstur ökumanns bifreiðarinnar TR-226 sem væri á leið frá Flugstöð Leifs Eiríkssonar. Var J-kk-nf S-kk-nf þá staddur á varðstofu lögreglunnar á Keflavíkurflugvelli. Hefðu hann og S-kk-nf A-kk-nf L-kk-nf lögreglumaður þegar í stað brugðist við þessari tilkynningu og stöðvað akstur bifreiðarinnar á Reykjanesbraut þar sem henni var ekið til austurs frá flugstöðinni. Ökumaðurinn, ákærði M-kk-nf Þ-kk-nf S-kk-nf, hafi verið tekinn tali og þá greint frá því að hann hefði drukkið tvo bjóra og auk þess þrjár litlar rauðvínsflöskur fyrr um daginn. Lögreglumenn frá Keflavík, þau Þ-kk-nf Þ-kk-nf og B-kvk-nf S-kvk-nf A-kvk-nf, hefðu komið þeim J-kk-þgf S-kk-þgf og S-kk-þgf A-kk-þgf til aðstoðar á vettvangi. Hafi ákærða verið ekið í lögreglubifreið að varðstofu lögreglunnar á Keflavíkurflugvelli og Þ-kk-nf ekið bifreið hans þangað. Þegar þangað var komið hafi lögregla ætlað að leiða ákærða inn á varðstofu, en hann þá gengið að eigin bifreið, þar sem faraþegi hafi setið með bjórdós í hendi. Þegar ákærði hugðist fá sér sopa úr dósinni hefðu lögreglumenn komið í veg fyrir það með því að slá dósina úr höndum hans. Ákærði hefði brugðist illa við þegar lögregla hindraði að hann drykki bjórinn og hafi komið til átaka á milli hans og lögreglumannanna. Í þeim hafi ákærði sparkað í vinstra gagnauga Þ-kk-ef Þ-kk-ef lögreglumanns þannig að hann marðist.

II.

Ákærði hefur skýlaust viðurkennt að hafa gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í fyrri lið ákæru. Telst sannað með þeirri játningu, sem er í samræmi við framlögð sakargögn, að ákærði hafi, þriðjudaginn 26. apríl 2005, ekið bifreiðinni TR-226 undir áhrifum áfengis þá leið sem í ákæru greinir. Er brot ákærða réttilega heimfært til refsiákvæða í ákæru, en vínandamagn í blóðsýni sem tekið var úr honum í kjölfar þess að akstri hans lauk reyndist að teknu tilliti til reiknaðs fráviks vera 0,61 0/00.

III.

Ákærði neitar sök samkvæmt seinni lið ákæru. Byggist neitun hans á því að ásetningur hans hafi í öllu falli ekki staðið til þess að sparka í lögreglumann. Það geti þó vel verið að eitthvað slíkt hafi gerst í þeim átökum sem þarna urðu, en það hafi þá verið óviljaverk.

Ákærði gaf skýrslu hjá lögreglu að morgni 27. apríl eftir dvöl í fangaklefa. Er þar meðal annars bókað eftir honum að hann muni ekki eftir að hafa sparkað í andlitið á lögreglumanni.

S-kk-nf A-kk-nf L-kk-nf lögreglumaður kvaðst við skýrslugjöf hjá lögreglu 23. september 2006 muna vel eftir því sem þarna gerðist. Þegar ekið var með ákærða til Keflavíkur, það er í kjölfar atviksins sem ákært er fyrir í seinni lið ákæru, hafi hann spurt í hvern hann hefði sparkað. Þ-kk-nf hafi svarað því til að hann hefði orðið fyrir sparkinu. Ákærði hafi þá spurt hvort hann hefði meitt Þ-kk-þgf, sem hafi svarað því neitandi og sagt „að þetta hafi verið ræfilslegt“. Þá skýrði S-kk-nf A-kk-nf svo frá augljóst hefði verið að ákærði hefði sparkað frá sér í því eina augnamiði að hitta fyrir einhvern lögregluþjónanna sem staðið hefðu að handtöku hans og tilviljun hafi ráðið því að Þ-kk-nf varð fyrir sparkinu.

Í skýrslu hjá lögreglu 18. september 2006 skýrði Þ-kk-nf Þ-kk-nf svo frá að hann hafi verið að reyna að hefta fætur ákærða þegar hann hafi fengið spark í höfuðið. Nokkuð hörð átök hefðu verið í gangi á milli ákærða og lögreglumanna sem þarna voru staddir og hafi ákærði sparkað frá sér meðan á þeim stóð. Það hafi greinilega verið ætlun ákærða að sparka í einhvern lögreglumannanna, en tilviljun hafi ráðið því að Þ-kk-nf varð fyrir sparki. B-kvk-nf S-kvk-nf A-kvk-nf bar að þessu leyti á sama veg við skýrslugjöf hjá lögreglu 8. september 2006.

Samkvæmt vottorði útgefnu á Heilbrigðisstofnun Suðurnesja, dagsettu 3. júní 2005, kom Þ-kk-nf Þ-kk-nf lögreglumaður þangað 26. apríl 2005. Segir í vottorðinu að hann hafi verið bólginn fyrir ofan vinstri kjálkalið.

Fyrir dómi rakti ákærði upphaf þeirra átaka sem urðu í umrætt sinn til þess að hann hafi teygt sig í bjórdós sem kærasta hans, Á-kvk-nf O-kvk-nf, hélt á. Hefðu lögreglumennirnir reynt að handjárna hann í kjölfar þessa. Það hafi ekki tekist þar sem hann hafi verið með gifs upp að olnboga á hægri hendi vegna úlnliðsbrots. Lögreglumennirnir hefðu lagst ofan á hann og haldið honum niðri í nokkrar mínútur að því er hann taldi á meðan leitað var annarra leiða til að koma böndum á hann. Hann hafi legið á maganum og veitt mótspyrnu meðan á þessu stóð, ekki síst vegna sársauka. Hann hafi þó ekki verið óeðlilega æstur. Þá kvaðst hann ekki muna eftir að hafa sparkað í lögreglumann, en hugsanlegt sé að hann hafi rekist í einhvern þeirra. Það hafi þá gerst eftir að lögreglumennirnir höfðu lagt hann á jörðina. Þá kannaðist hann ekki við að hafa spurt um það í lögreglubifreiðinni í hvaða lögreglumann hann hafi sparkað. Hann hafi rætt við lögreglumann á varðstofu lögreglunnar í Keflavík og sá hefði sagt að hann hefði sparkað í sig. Engir áverkar hafi verið sjáanlegir á þessum lögreglumanni. Taldi ákærði að sá lögreglumaður sem hér átti í hlut hafi verið Þ-kk-nf Þ-kk-nf.

Þ-kk-nf Þ-kk-nf skýrði svo frá fyrir dómi að aðkoma hans að málinu hafi í fyrstu verið sú að aka bifreið ákærða að varðstofu lögreglunnar á Keflavíkurflugvelli, þar sem fyrir hefðu verið lögreglumennirnir S-kk-nf A-kk-nf L-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf H-kk-nf. Í þeim átökum sem þar urðu hafi hann fengið spark frá ákærða í vinstra gagnaugað og smávægileg bólga myndast þar, höggið hafi ekki verið þungt. Ákærði hafi þá að því er Þ-kk-nf taldi legið á hliðinni og lögreglumennirnir S-kk-nf og J-kk-nf verið að reyna að halda höndunum á honum. Vel megi þó vera að ákærði hafi legið á maganum. Ákærða hafi verið að streitast á móti og sparka út í loftið. Hann hafi verið mjög æstur meðan á átökunum stóð og ætlun hans hafi greinilega verið sú að meiða lögreglumennina og koma í veg fyrir að hann yrði handtekinn. Erfitt hafi verið að koma böndum á ákærða og ætlun Þ-kk-ef hafi verið að „læsa“ fótum hans með sérstökum tökum til þess að hindra það að hann gæti sparkað frá sér. Kvaðst Þ-kk-nf hafa verið að reyna það þegar ákærði hafi sparkað í hann. Hann hafi verið kominn með hné ofan á annan fót ákærða þegar þetta gerðist.

S-kk-nf A-kk-nf L-kk-nf lögreglumaður kvaðst í skýrslu sinni fyrir dómi hafa haft afskipti af ákærða í umrætt sinn vegna meints ölvunaraksturs og verið kominn með hann að lögregluvarðstofunni á Keflavíkurflugvelli þegar til átaka kom. Undanfari átakanna hafi verið sá að ákærði hafi gengið frá lögreglubifreiðinni sem flutti hann þangað og að bifreiðinni sem hann hafði skömmu áður verið að aka, teygt sig þar eftir bjórdós og ætlað að fá sér sopa. Lögreglumenn hefðu komið í veg fyrir að honum tækist það og tekið hann tökum. Nokkur átök hafi orðið í kjölfar þessa og ákærði þá sparkað í lögreglumann. Sjálfur kvaðst S-kk-nf hafa verið að einbeita sér að því að halda höndum ákærða, hann hafi verið handleggsbrotinn. Annar lögreglumaður hafi líka haldið í hendur ákærða og sá þriðji hafi reynt að ná tökum á fótum hans. Ákærði hafi „baðað út löppunum“ og sparkað frá sér með þeim. Hins vegar kvaðst S-kk-nf A-kk-nf ekki minnast þess að hafa séð ákærða sparka í lögreglumann, hann hafi verið með hugann við það að ná að hemja ákærða. Í lögreglubifreiðinni á leið til Keflavíkur hefði tal manna þó borist að því að ákærði hefði sparkað í lögreglumann í þeim atgangi sem þarna var. Þannig hafi ákærði spurt í hvern hann hefði sparkað. Þ-kk-nf hafi svarað því til að hann hefði sparkað í sig. Þá hafi ákærði spurt hvort hann hefði meiðst og hafi Þ-kk-nf sagt svo ekki vera, sparkið hefði verið „voðalega ræfilslegt“. Kvaðst S-kk-nf A-kk-nf hafa metið það svo út frá þessu tali að um viljaverk af hálfu ákærða hafi verið að ræða.

J-kk-nf S-kk-nf H-kk-nf lögreglumaður lýsti því í skýrslu sinni fyrir dómi er lögregla hafi stöðvað bifreið ákærða á Reykjanesbraut, rétt norðan við flugstöðina vegna gruns um ölvunarakstur. Þegar komið var að lögreglustöðinni á Keflavíkurflugvelli hafi ákærði gengið aftur fyrir lögreglubifreiðina og að eigin bifreið. Þar hafi setið stúlka með bjórdós í hendi og hafi ákærði teygt sig eftir henni og gert sig líklegan til að drekka úr henni. Lögreglan hafi getað komið í veg fyrir það. Í kjölfar þess hafi orðið átök, sem bárust í átt að lögegluvarðstofunni. Ákærði hafi streist á móti og að lokum legið í götunni. Kvaðst J-kk-nf ekki hafa orðið vitni að sparki ákærða, en verið sagt að Þ-kk-nf hefði fengið spark. Þá tók hann fram að í átökunum hafi ákærði verið mjög æstur.

B-kvk-nf S-kvk-nf A-kvk-nf lögreglumaður kvaðst í skýrslu fyrir dómi hafa farið á vettvang á Reykjanesbraut í umrætt sinn ásamt Þ-kk-þgf Þ-kk-þgf. Hún hafi ekið lögreglubifreiðinni að varðstofu lögreglunnar á Keflavíkurflugvelli en Þ-kk-nf hafi ekið bifreið ákærða þangað. Þegar hún kom að varðstofunni hefðu átök á milli lögreglumanna og ákærða verið hafin. Hún hafi ekki hafa fylgst með þeim svo nokkru nemi þar sem henni hafi verið falið það verkefni að útvega bensli til nota á ákærða þar sem ekki hafi verið hægt að handjárna hann. Allt hafi gengið hratt fyrir sig, ákærði hafi verið mjög æstur og sparkað frá sér í þeim tilgangi að hitta einhvern lögreglumannanna en þó ekki einhvern sérstakan. Hún kvaðst vita að Þ-kk-nf hefði fengið högg í andlitið, hún hafi ekki orðið vitni að því en séð roða í andliti Þ-kk-ef og heyrt hina lögreglumennina tala um þetta. Hún gæti samkvæmt þessu ekkert borið um sparkið sjálft.

Á-kvk-nf O-kvk-nf unnusta ákærða gaf skýrslu fyrir dómi við aðalmeðferð málsins. Kvaðst hún hafa fylgst með hluta þeirra átaka sem urðu í umrætt sinn á milli ákærða og lögreglumannanna. Á meðan hún sá til hafi ákærði aldrei sparkað í lögreglumann.

Niðurstaða.

Í málinu liggur það fyrir að til átaka kom á milli ákærða og lögreglumanna við varðstofu lögreglunnar á Keflavíkurflugvelli þriðjudaginn 26. apríl 2005. Hafði ákærði verið handtekinn skömmu áður vegna gruns um ölvunarakstur og var verið að færa hann á varðstofuna af því tilefni. Um aðdraganda átakanna er það upplýst að ákærði hafði uppi tilburði í þá átt að neyta áfengis þegar hann var á leið að varðstofunni. Er um þetta vísað til þess sem fram kom við dómsmeðferð málsins og áður er rakið. Hindraði lögreglumaður þessa fyrirætlan ákærða og kom til átakanna í kjölfarið. Þeir fjórir lögreglumenn sem að málinu komu hafa allir skýrt svo frá að erfitt hafi reynst að hemja ákærða. Þá hafa þrír þeirra borið á þann veg með skýrum og afdráttarlausum hætti að ákærði hafi sparkað frá sér meðan á þessum atgangi stóð. Einn þeirra, Þ-kk-nf Þ-kk-nf, skýrði svo frá aðkomu sinni að það hafi verið ætlun hans að „læsa“ fótum ákærða með sérstökum tökum til þess að hindra það að hann gæti sparkað frá sér. Meðan hann var að reyna það hafi ákærði sparkað í hann og höggið lent á vinstra gagnauga. Það að Þ-kk-nf hafi orðið fyrir sparki frá ákærða styðst ekki með beinum hætti við framburð annars vitnis. Vitnisburður Þ-kk-ef um þetta fær á hinn bóginn fyllilega samrýmst lýsingu hinna lögreglumannanna á því sem þarna gerðist, svo og vætti S-kk-ef A-kk-ef L-kk-ef lögreglumanns um það sem fram kom í samtali sem ákærði hafi átt við lögreglumennina skömmu eftir að átökin voru afstaðin. Þá er í ljós leitt að við læknisskoðun síðar þennan sama dag reyndist Þ-kk-nf vera bólginn í andliti. Segir í framlögðu læknisvottorði að sést hafi bólga fyrir ofan vinstri kjálkalið. Að framangreindu virtu telst nægilega sannað að ákærði hafi í umrætt sinn sparkað í andlit Þ-kk-ef Þ-kk-ef lögreglumanns og með þeim afleiðingum sem getið er í vottorði læknis.

Réttmæti þeirrar aðgerðar lögreglu að koma í veg fyrir að ákærði neytti áfengis verður ekki dregið í efa svo sem á stóð. Urðu viðbrögð ákærða við þeirri íhlutun lögreglu til þess að til átaka kom. Enda þótt ósannað sé að beinlínis hafi vakað fyrir ákærða að sparka í Þ-kk-þf Þ-kk-þf verður háttsemi hans virt á þann veg að ásetningur hans hafi staðið til þess að sparka í einhvern þeirra lögreglumanna sem tóku þátt í því að hemja hann. Má um þetta auk vitnisburðar Þ-kk-ef sjálfs vísa til vættis B-kvk-ef S-kvk-ef A-kvk-ef fyrir dómi. Verður háttsemi ákærða því metin sem ásetningsverknaður sem varðar við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þá stendur verknaðarlýsing í ákæru því ekki í vegi að ákærði verði sakfelldur fyrir brot gegn ákvæðinu. Í þeim efnum breytir þannig engu þótt fyrir liggi að ákærði framdi brot sitt þegar hann átti í átökum við lögreglu. Hið sama á við að því er varðar tilgreiningu á þeim áverka sem Þ-kk-nf Þ-kk-nf hlaut, en þar um hefur í ákæru verið stuðst við almenna lýsingu á honum í læknisvottorði. Þannig er áverkinn skilgreindur í vottorðinu með orðunum „mar og yfirborðsáverkar á andliti“, en þar sýnist vera um að ræða yfirheiti samkvæmt tilteknum kóða sem fjöldi nánar afmarkaðra andlitsáverka getur fallið undir. Í vottorðinu, sem er á stöðluðu formi, er síðan gert ráð fyrir því að nánari lýsing á áverka sé sett fram í þar til gerðum reit. Til samræmis við þetta segir í vottorðinu að sést hafi „bólga fyrir ofan vinstri kjálkalið“. Þótt fallast megi á það með ákærða að rétt hefði verið að lýsa þeim áverka sem Þ-kk-nf Þ-kk-nf hlaut í umrætt sinn með þessum orðum stendur þessi ónákvæmni því ekki í vegi að sakaráfall samkvæmt framansögðu verði dæmt.

IV.

Ákærði er samkvæmt framangreindu sakfelldur fyrir ölvunarakstur og brot gegn 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Um ákvörðun refsingar hans fer eftir ákvæðinu eins og það hljóðaði fyrir þá breytingu sem á því var gerð með lögum nr. 25/2007, en með 1. gr. þeirra var refsihámark ákvæðisins hækkað úr allt að sex ára fangelsi í allt að 8 ára fangelsi þegar um er að ræða brot gegn opinberum starfsmanni sem hefur að lögum heimild til líkamlegrar valdbeitingar, svo sem hér á við.

Enda þótt sá verknaður ákærða sem seinni liður ákæru tekur til hafi einvörðungu leitt til smávægilegra áverka telst brot hans alvarlegt þegar til þess er litið að það fólst í sparki í höfuð. Samkvæmt sakavottorði ákærða hefur honum tvívegis verið gerð sekt fyrir brot gegn lögum um ávana- og fíkniefni, í seinna skiptið með dómi 14. febrúar 2007. Öðrum refsingum hefur hann ekki sætt. Að þessu virtu og að teknu tilliti til dómafordæma og 78. gr. almennra hegningarlaga þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í tvo mánuði. Skal sú refsing bundin skilorði eins og nánar greinir í dómsorði. Þá verður ákærða jafnframt gert að greiða 50.000 krónur í sekt til ríkissjóðs. Verði sektin ekki greidd innan fjögurra vikna frá birtingu dóms þessa skal ákærði í hennar stað sæta fangelsi í 4 daga.

Með vísan til 1. mgr. 102. gr. umferðarlaga verður ákærði sviptur ökurétti í fjóra mánuði frá dómsbirtingu að telja.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan sakarkostnað málsins samkvæmt yfirliti sækjanda um sakarkostnað og ákvörðun dómsins um málsvarnarlaun verjanda ákærða, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti, eins og nánar greinir í dómsorði.

Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf héraðsdómari kvað upp dóm þennan.

D ó m s o r ð :

Ákærði, M-kk-nf Þ-kk-nf S-kk-nf, sæti fangelsi í tvo mánuði. Fresta skal fullnustu þeirrar refsingar og hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði 50.000 krónur í sekt til ríkissjóðs og komi fangelsi í 4 daga í sektar stað, verði hún eigi greidd innan fjögurra vikna frá birtingu dómsins.

Ákærði er sviptur ökurétti í fjóra mánuði frá birtingu dóms þessa að telja.

Ákærði greiði sakarkostnað málsins, 142.407 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, H-kk-ef I-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 124.500 krónur.

Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf