E-2985/2012

Mál þetta var höfðað 12. september 2012 og dómtekið að lokinni aðalmeðferð 6. mars 2013. Stefnandi er Stapi lífeyrissjóður, Strandgötu 3, Akureyri. Stefndi er Fjármálaeftirlitið, Höfðatúni 2, Reykjavík.

Stefnandi gerir aðallega þá kröfu að felld verði úr gildi ákvörðun stjórnar stefnda 15. ágúst 2012 um að kostnaður að fjárhæð 935.100 krónur við störf ráðgjafarnefndar um hæfi stjórnarmanna á árinu 2011, vegna mats á hæfi stjórnarmanna stefnanda, skuli lagður á stefnanda. Til vara er gerð krafa um að „ákvarðað eftirlitsgjald verði önnur fjárhæð og lægri en samkvæmt ákvörðun stjórnar stefnda dags. 15. ágúst 2012“. Stefnandi krefst einnig málskostnaðar.

Stefndi krefst sýknu af kröfum stefnda auk málskostnaðar.

Málsatvik

Atvik málsins eru ágreiningslaus.

Samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 87/1998 um opinbert eftirlit með fjármálastarfsemi er það hlutverk stefnda að fylgjast með því að starfsemi eftirlitsskyldra aðila sé í samræmi við lög sem um starfsemina gilda og að starfsemin sé að öðru leyti í samræmi við heilbrigða og eðlilega viðskiptahætti. Einn liður í eftirlitshlutverki stefnda er að leggja mat á hvort stjórnarmenn eftirlitsskyldra aðila uppfylli þau hæfisskilyrði sem kveðið er á um í sérlögum sem taka til viðkomandi aðila. Ágreiningslaust er að stefnandi telst til eftirlitsskyldra aðila.

Í lögum nr. 99/1999 um greiðslu kostnaðar við opinbert eftirlit með fjármálastarfsemi er fjallað um gjöld sem ætlað er að standa straum af kostnaði við rekstur stefnda, sbr. 1. gr. laganna. Í lögunum er annars vegar kveðið á um álagningu gjalds sem ætlað er að taka mið af áætlun stefnda um rekstrarkostnað næsta árs, sbr. 2. gr. laganna. Í 4. gr. laganna er fjallað um álagningarstofn gjaldsins og í 5. gr. eru taldir upp gjaldskyldir aðilar og það hlutfall af álagningarstofni sem þeim ber að greiða. Er ágreiningslaust að stefndi telst til gjaldskyldra aðila, sbr. 9. tölulið 1. mgr. greinarinnar. Í 7. gr. laganna er fjallað um greiðslur fyrir sértækar aðgerðir. Segir í 1. mgr. greinarinnar að telji stefndi að eftirlit með einstökum eftirlitsskyldum aðila sé umtalsvert kostnaðarsamara og krefjist meiri mannafla en áætlun um reglubundið eftirlit geri ráð fyrir skuli það gera stjórn stefnda grein fyrir því. Stjórn stefnda geti þá ákveðið að viðkomandi eftirlitsskyldum aðila verði gert að greiða samkvæmt reikningi fyrir nauðsynlegt umframeftirlit. Í 4. mgr., sbr. 4. gr. laga nr. 139/2009 segir að gjaldskrá fyrir eftirlit skv. 1. mgr. skuli samþykkt af stjórn Fjármálaeftirlitsins og birt í Stjórnartíðindum.

A

Í kjölfar efnahagshrunsins haustið 2008 var verklag stefnda við mat á hæfi stjórnarmanna í eftirlitsskyldum aðilum endurskoðað, en ágreiningslaust er að stefndi telst til eftirlitsskyldra aðila. Hinn 10. febrúar 2010 var kynnt nýtt verklag við mat á hæfi stjórnarmanna eftirlitsskyldra aðila sem ætlað var að stuðla að bættu og hertu eftirliti og tryggja að stjórnarmenn væru vel meðvitaðir um hvaða þekkingar væri krafist og hvaða ábyrgð fylgdi stjórnarstörfum. Í hinu nýja verklagi fólst að sett var á stofn þriggja manna ráðgjafarnefnd, skipuð sérfróðum aðilum, sem veita skyldi umsögn um hæfi stjórnarmanna sem hafa átti til hliðsjónar við ákvörðun stefnda um hæfi stjórnarmanna. Í verklagslýsingunni kom fram að stefnda bæri að teknu tilliti til umfangs á starfsemi viðkomandi eftirlitsskylds aðila, þar á meðal starfsleyfis, reksturs og markaðshlutdeildar að ákveða hvort óskað yrði eftir umsögn ráðgjafarnefndarinnar. Þegar umsagnar væri krafist yrðu stjórnarmenn kallaðir til fundar við ráðgjafarnefndina til viðtals um þau efnisatriði sem vörðuðu þekkingu og viðhorf viðkomandi stjórnarmanns á starfsemi eftirlitsskylda aðilans og ábyrgð stjórnar.

Ráðgjafarnefndin tók til starfa um sama leyti og hið nýja verklag var gefið út. Voru á sama tíma gefnar út starfsreglur nefndarinnar, þar sem fram kom að nefndin starfaði á grundvelli eftirlitsskyldu stefnda samkvæmt 8. gr. laga nr. 87/1998. Nefndin var skipuð tveimur utanaðkomandi sérfræðingum og einum sérfræðingi sem var starfsmaður stefnda. Í greinargerð stefnda segir að ekki hafi verið talið nægjanlegt af hálfu stefnda að herða og bæta eftirlit með hæfisskilyrðum nýrra eða verðandi stjórnarmanna heldur yrði einnig að gera sérstaka athugun á því hvort starfandi stjórnarmenn í tilteknum eftirlitsskyldum aðilum uppfylltu hæfisskilyrði laganna. Um hafi verið að ræða aðal- og varamenn í stjórnum nýju viðskiptabankanna þriggja og eignarhaldsfélaga þeirra, aðalmenn í stjórnum fjögurra vátryggingafélaga og aðalmenn í stjórnum þriggja lífeyrissjóða, þar á meðal stjórnarmenn stefnanda. Það sem ráðið hafi mati stefnda hafi fyrst og fremst verið markaðshlutdeild þessara eftirlitsskyldu aðila og kerfislæg áhætta þeirra á íslenskum fjármálamarkaði, auk þess sem í einhverjum tilvikum hafi leikið vafi á sjálfstæði stjórnarmanna gagnvart framkvæmdastjóra. Þá er því lýst í greinargerð stefnda að ráðgjafarnefndin hafi tekið til starfa í febrúar 2010 og sinnt þessu verkefni til ársloka 2011 án þess að sinna öðrum verkefnum.

B

Með bréfi 7. janúar 2011 tilkynnti stefndi stefnanda að hann hefði í hyggju að taka hæfi stjórnarmanna stefnanda til athugunar samkvæmt nánari ákvæðum laga nr. 87/1998 um opinbert eftirlit með fjármálastarfsemi. Í bréfinu kom fram að samkvæmt 3. gr. starfsreglna ráðgjafarnefndar um hæfi stjórnarmanna 10. febrúar 2010 gæti stefndi óskað eftir umsögn ráðgjafarnefndar um hæfi stjórnarmanns, ef ástæða þætti til, að teknu tilliti til umfangs á starfsemi viðkomandi eftirlitsskylds aðila. Þá var tekið fram að sértæk athugun á hæfi fæli í sér kostnað fyrir stefnda, sem ekki hafi verið gert ráð fyrir í rekstraráætlun stefnda. Stefndi teldi að verkefnið væri afmörkuð aðgerð af hálfu stefnda og fæli í sér nauðsynlegt umframeftirlit, en allur tilfallandi kostnaður vegna starfa ráðgjafarnefndarinnar skyldi greiddur af einstökum eftirlitsskyldum aðilum, sbr. 11. gr. starfsreglna ráðgjafarnefndar um hæfi stjórnarmanna. Í bréfinu var jafnframt vísað til 7. gr. laga nr. 99/1999 um greiðslu kostnaðar við opinbert eftirlit með fjármálastarfsemi og gjaldskrár fyrir nauðsynlegt umframeftirlit og aðrar sértækar aðgerðir nr. 900/2010. Var stefnanda gefið færi á að tjá sig um efni bréfsins áður en stefndi tæki ákvörðun um málið. Undir bréfið rituðu tveir nafngreindir starfsmenn stefnda.

Stefnandi brást við bréfi stefnda með bréfi 21. janúar 2011 þar sem hann lýsti þeirri skoðun sinni að ekki væri lagastoð fyrir innheimtu kostnaðar úr hendi stefnanda vegna mats á hæfi stjórnarmanna stefnanda. Vísaði hann til þess að mat á hæfni stjórnarmanna eftirlitsskyldra aðila væri ekki sértækt eftirlit en einnig til þess að ekki hefði verið tekið sérstakt gjald fyrir mat á hæfi framkvæmdastjóra sömu aðila. Enn fremur að verklag og reglur um hæfismatið bæru með sér umgjörð um hvernig standa bæri að slíku mati almennt til framtíðar og í víðu samhengi. Væri verið að útvíkka reglubundið eftirlit og ekki að sjá að stefnandi skæri sig úr með þeim hætti að eftirlit með honum væri umtalsvert kostnaðarsamara en með öðrum lífeyrissjóðum.

Með bréfi 17. febrúar 2012 tilkynnti stefndi að hæfismat stjórnarmanna stefnanda gæti hafist í aprílmánuði þar ár, þó með þeim fyrirvara að stefndi sendi beiðni til ráðgjafarnefndar sem stýrði sjálf verklagi sínu. Í bréfinu var upplýst að kostnaður sem félli á stefnanda myndi felast í greiðslu kostnaðar fyrir þóknun tveggja nefndarmanna ráðgjafarnefndarinnar sem færi eftir 2. gr. gjaldskrár nr. 900/2010. Sagði í bréfinu að með þessu teldi stefndi sig gæta meðalhófs við þá sérstöku gjaldtöku sem af framkvæmd hæfismatsins leiddi. Þá var gerð nánari grein fyrir framkvæmd hæfismatsins og tilgreindir þeir stjórnarmenn sem boðaðir yrðu til viðtals. Undir bréfið rituðu sömu starfsmenn stefnda og ritað höfðu undir bréfið 7. janúar 2010. Stefnandi svaraði bréfi stefnda með bréfi 11. mars 2010 þar sem ítrekuð var afstaða hans í bréfi hans 21. janúar 2010 og þess getið að hann myndi láta reyna á hvort gjaldtakan stæðist lög.

Meðal gagna málsins eru reikningar ásamt tímaskýrslum frá tveimur nafngreindum aðilum sem munu eiga sæti í fyrrgreindri ráðgjafarnefnd stefnda. Bera þessi gögn með sér að vinna ráðgjafarnefndarinnar hafi farið fram í október til desember 2010. Í munnlegum málflutningi var því jafnframt lýst yfir af lögmanni stefnda að í tilefni af athugun stefnda hefði einn stjórnarmaður ákveðið að hætta störfum að eigin frumkvæði. Þá hefðu verið gerðar athugasemdir við hæfi eins stjórnarmanns. Engin gögn liggja fyrir í málinu um þessi atriði.

Stefndi sendi stefnanda bréf 24. apríl 2012 þar sem fram kom ítarlegur rökstuðningur fyrir því að heimilt væri að krefja stefnanda um kostnað vegna starfa ráðgjafarnefndarinnar. Kom þar fram að störf nefndarinnar teldust sértæk aðgerð í skilningi 7. gr. laga nr. 99/1999, enda beindist aðgerðin ekki með jöfnum hætti að öllum eftirlitsskyldum aðilum. Aðgerðin hefði í för með sér töluverða vinnu og kostnað fyrir stefnda sem ekki hefði verið gert ráð fyrir í rekstraráætlun eftirlitsins vegna ársins 2011. Verkefnið væri afmörkuð aðgerð af hálfu stofnunarinnar sem fæli í sér nauðsynlegt umframeftirlit. Það væri umtalsvert kostnaðarsama og mannaflsfrekara en áætlun um reglubundið eftirlit gerði ráð fyrir og gæti því ekki talist eðlilegt að jafna kostnaði vegna verkefnisins á alla eftirlitsskylda aðila með almennu eftirlitsgjaldi. Að þessu virtu hefði stefndi í hyggju að taka ákvörðun um að stefnandi greiddi þann kostnað sem til hefði fallið árið 2011 vegna starfa ráðgjafarnefndar um hæfismat í tengslum við stjórnarmenn hans. Að lokum sagði í bréfinu að hjálagt fylgdi greiðsluseðill vegna starfa ráðgjafarnefndarinnar á árinu 2011 að upphæð 935.100 krónur. Bréfið var undirritað af tveimur starfsmönnum stefndu og fylgdi því útgefinn greiðsluseðill frá stefnda til stefnanda með gjalddaga 24. apríl 2012 og eindaga 9. maí 2012.

Stefnandi gerði athugasemdir við innheimtuna og bréfið frá 24. apríl með bréfi sínu 27. apríl 2012 og benti á að ósamræmi væri á milli þess að stefnandi hefði í hyggju að leggja gjald á stefnda, og þess að senda greiðsluseðilinn sem bæri með sér að búið væri að taka ákvörðun. Fór stefnandi fram á skýringar frá stefnda í fjórum töluliðum. Var m.a. farið fram á frekari rökstuðning og að sendur yrði löglegur reikningur þar sem fram kæmi sundurliðun á einstaka gjaldaliðum og í hverju vinnan væri fólgin, hvenær hún hefði verið unnin og af hverjum og fjöldi tíma og tímagjald.

Stefndi svaraði erindi stefnanda með bréfi 16. ágúst 2012 þar sem ítrekuð voru sjónarmið stefnda um að skilyrði væru að lögum til þess að krefja stefnanda um gjald vegna umframeftirlits. Í niðurlagi bréfsins var svo gerð grein fyrir því að stjórn stefnda hefði á fundi 15. ágúst 2012 tekið ákvörðun, í samræmi við 1. mgr. 7. gr. laga nr. 99/1999, um að kostnaður við störf ráðgjafarnefndarinnar á árinu 2011 vegna stefnanda, skyldi lagður á stefnanda. Ekki væri þó krafist sérstaks gjalds vegna starfa eins af þremur nefndarmanna, þar sem hann væri starfsmaður stefnda. Þá sagði að stefndi tæki undir athugasemdir stefnanda þess efnis að ekki hefði verið rétt að láta reikning og greiðsluseðil fylgja með bréfi stefnda 24. apríl 2012 þar sem stjórn Fjármálaeftirlitsins hefði ekki verið búin að taka ákvörðun um álagningu umframeftirlitsgjaldsins. Baðst stefndi velvirðingar á þeim óþægindum sem stefnandi hefði orðið fyrir vegna þessa. Þá sagði að í framhaldinu myndi stefndi ógilda umræddan reikning og senda stefnanda nýjan reikning, samkvæmt birtri gjaldskrá stefnda. Með bréfinu fylgdi nýr greiðsluseðill með gjalddaga 16. ágúst 2012 og eindaga 31. ágúst 2012 að sömu fjárhæð og fyrri greiðsluseðill.

Ekki er ástæða til að rekja frekar samskipti aðila fyrir höfðun málsins.

Ekki var um að ræða munnlegar skýrslur við aðalmeðferð málsins.

Málsástæður og lagarök stefnanda

Dómkröfur sínar byggir stefnandi annars vegar á málsástæðum er varða formskilyrði og hins vegar er varða efnisskilyrði.

Stefnandi telur að stefndi hafi ekki gætt réttra reglna við meðferð málsins og ákvörðun um gjaldtöku. Starfsmenn stefndu hafi tekið ákvörðun um að kalla eftir þjónustu ráðgjafarnefndar og stofna til viðbótarkostnaðar. Kostnaðurinn hafi þegar verið fallinn 24. apríl 2012 án þess að samþykki stjórnar hafi legið fyrir og hafi ekki verið unnt að færa hann yfir á stefnanda síðar með ákvörðun stjórnar í krafti 7. gr. laga nr. 99/1999.

Stefnandi byggir á því að 1. mgr. 7. gr. laga nr. 99/1999 beri að túlka þannig að starfsmenn stefnda skuli gera stjórn viðvart fyrir fram, ef eftirlit með einstaka eftirlitsskyldum aðila verði umtalsvert kostnaðarsamara eða krefjist meiri mannafla en áætlun um reglubundið eftirlit gerir ráð fyrir. Orðalag lagagreinarinnar feli í sér að þá geti stjórn stefnda ákveðið að eftirlitsskyldum aðila verði gert að greiða samkvæmt reikningi fyrir nauðsynlegt umframeftirlit. Telur stefnandi að lögskýringargögn, þ. á m. umræður á Alþingi, styðji þessa niðurstöðu, enda sé það á ábyrgð stjórnar að stofnunin haldi sig innan fjárheimilda.

Stefnandi vísar einnig til þess að gjaldskrá sé ekki í samræmi við lög og tímagjald sé því ólögmætt. Þannig sé 3. gr. gjaldskrár stefnda nr. 900/2010 eyðuákvæði sem feli ekki í sér hámark eða takmörkun á gjaldinu. Fari útfærsla þessa ákvæðis á skjön við lagafyrirmæli 4. mgr. 7. gr. laga nr. 99/1999 og sé ekki í samræmi við löggjafarsjónarmið og lögskýringargögn að mati stefnanda. Það geti ekki talist gjaldskrá að ákveða að gjald skuli taka mið af útlögðum kostnaði stefnda vegna kaupa á sérfræðiaðstoð. Gjaldlagning sé af þessum ástæðum ólögmæt og skipti þá engu hvort tímagjald það sem innheimt er í málinu teljist eðlilegt eða sanngjarnt.

Stefnandi telur einnig að efnisskilyrði skorti fyrir téðri ákvörðun stefnda. Innheimta gjaldsins fái ekki stoð í 7. gr. laga nr. 99/1999 heldur eigi kostnaður vegna hæfismatsins að falla undir almennan eftirlitskostnað, sbr. 5. gr. laga nr. 99/1999. Þessu til stuðnings vísar stefnandi til þeirra sjónarmiða sem hann lýsti í bréfi sínu til stefnda 21. janúar 2011. Hann bendir þó á að stefndi hafi sjálfur fallist á þessi sjónarmið þar sem fram hafi komið í gögnum frá stefnda að frá og með árinu 2012 sé kostnaður vegna ráðgjafarnefndarinnar innheimtur með hinu almenna eftirlitsgjaldi.

Stefnandi telur að athugun á hæfi stjórnarmanna eftirlitsskyldra aðila geti aldrei verið sértækur kostnaður eða umframeftirlit. Breyti þar engu hvort rekstaráætlun geri ráð fyrir slíkum kostnaði eða verkefnum. Eftirlit með hæfi stjórnarmanna eftirlitsskyldra aðila hljóti alltaf að vera hluti af almennu eftirliti. Telur stefnandi að sömu sjónarmið gildi um stjórnarmenn eins og framkvæmdastjóra eftirlitsskyldra aðila, en athugun á hæfi framkvæmdastjóra hafi stefndi fellt undir almennt eftirlit og ekki gert eftirlitsskyldum aðilum sérstaka reikninga af þeim sökum. Hann vísar til þess að í 1. mgr. 7.gr. laga nr. 99/1999 sé vísað til eftirlits með eftirlitsskyldum aðila í eintölu. Þannig sé verið að vísa til eftirlitsaðgerða sem beinist að tilteknum aðila og leiði til umtalsverðs kostnaðar. Ekki verði séð að undir ákvæðið geti fallið aðgerðir sem beinist almennt að hópi aðila svo sem um hafi verið að ræða í málinu. Stefnandi vísar einnig til 2. mgr. 9. gr. laga nr. 87/1998 um opinbert eftirlit með fjármálastarfsemi um það hvernig staðið verði að athugunum á tilteknum þáttum eða að öðru leyti sértæku eftirliti með eftirlitsskyldum aðila.

Stefnandi áréttar að það hafi ekkert gildi við túlkun 7. gr. laga nr. 99/1999 að stefndi geri ekki ráð fyrir í rekstraráætlun sinni að fram fari hæfismat stjórnarmanna eftirlitsskyldra aðila. Bendir hann á að í 3. gr. laga nr. 99/1999 sé beinlínis gert ráð fyrir því að munur geti verið á áætluðum útgjöldum vegna eftirlitsins og raunverulegri rekstrarniðurstöðu og sé svo beri að taka tillit til þess við rekstraráætlun næsta árs.

Stefnandi telur gögn málsins bera með sér að hæfismat stjórnarmanna stefnanda á árinu 2011 hafi ekki verið sértækt eða umframeftirlit. Af gögnum málsins viðvíkjandi nýju verklagi við hæfismat 10. febrúar 2010 og starfsreglum ráðgjafarnefndar sem og lögbundnu hlutverki stefnda almennt verði ráðið að stefndi hafi ákveðið að skipa málum um hæfismat stjórnarmanna til frambúðar með fyrir fram ákveðnum og skilgreindum hætti. Stefnandi telur einnig að löggjafinn hafi með lögum nr. 122/2011 sem breyttu 31. gr. laga nr. 129/1997 um skyldutryggingu lífeyrisréttinda og starfsemi lífeyrissjóða, staðfest að hæfismat er almenn og regluleg eftirlitsaðgerð, sbr. niðurlag 8. mgr. núgildandi 31. gr. laga nr. 129/1997. Stefnandi vísar einnig þessu til stuðnings til stefnu stefnda frá 2010. Samkvæmt þessu sé ekki hægt að líta á athugun á hæfi stjórnarmanna stefnanda sem sértæka eftirlitsaðgerð eða umframeftirlit í skilningi 7. gr. laga nr. 99/1999 og beri því að taka kröfu stefnanda til greina.

Stefnandi byggir enn fremur á því að umkrafin fjárhæð viðbótarkostnaðar sé svo lág að hún geti ekki fallið undir lagaskilyrði heimildarákvæðis 7. gr. laga nr. 99/1999 um að vera umtalsvert hærri en áætlun um reglubundið eftirlit geri ráð fyrir. Stefnandi bendir á að hann hafi greitt eftirlitsgjald sem hafi numið 10.454.000 krónum vegna ársins 2011 og hafi kostnaður vegna hæfismatsins þannig einungis numið 8,95% umfram álögð gjöld á stefnanda.

Stefnandi vísar einnig til þess að fullt tilefni hafi verið til þess að gera ráð fyrir umræddri athugun í rekstraráætlun stefnda 2011 með hliðsjón af því að ákvörðun um þetta var tekin um mitt ár 2010. Ekki verði lögð á stefnanda sérstök viðbótareftirlitsgjöld með því að stefndi láti hjá líða að gera ráð fyrir höfuðþáttum í starfsemi sinni í rekstaráætlun. Stefnandi vísar einnig til þess að svo virðist sem kostnaður við mat á hæfi nýrra stjórnarmanna sé ekki talið til sértæks eftirlits og sé þá um að ræða misræmi í framkvæmd stefnda.

Varakröfu sína byggir stefnandi á því að stefndi hafi ekki lagt fram rökstuddan og sundurliðaðan reikning vegna álagðs tímagjalds, svo sem krafist var í bréfi stefnanda til stefnda 27. apríl 2012. Hafi stefndi ekki rökstutt hvernig það gjald samræmist kröfum um gjaldskrá né hver sé grundvöllur tímagjaldsins. Þá liggi ekki fyrir hvaða vinna það sé sem liggi að baki tímafjölda, hvenær og hvaða vinna var innt af hendi. Hafi stefndi því, þrátt fyrir kröfu stefnanda, ekki rökstutt reikning sinn nægjanlega og því sé óhjákvæmilegt fyrir stefnanda að höfða mál þetta.

Stefnandi byggir málatilbúnað sinn á lögum nr. 99/1999 um greiðslu kostnaðar við opinbert eftirlit með fjármálastarfsemi, einkum 5., 7. og 9. gr. laga nr. 87/1998 um opinbert eftirlit með fjármálastarfsemi, og lögum nr. 129/1997 um skyldutryggingu lífeyrisréttinda og starfsemi lífeyrissjóða, einkum 31. gr., sbr. 2. gr. laga nr. 122/2011 um breytingu á lögum nr. 129/1997.

Málsástæður og lagarök stefnda

Stefndi vísar til þess að það sé liður í eftirlitshlutverki stefnda að annast mat á hæfi stjórnarmanna lífeyrissjóða, sbr. 8. gr. laga nr. 87/1998 og 31. gr. laga nr. 129/1997 um skyldutryggingu lífeyrisréttinda. Framkvæmd hæfismats sé liður í daglegri starfsemi stefnda sem forstjóri stofnunarinnar beri ábyrgð á, sbr. 5. gr. laga nr. 87/1998 og 1. gr. reglna um störf stjórnar stefnda frá 18. apríl 2012. Stjórn stefnda taki því ekki ákvörðun um framkvæmd hæfismats þótt henni sé kunnugt um það verklag um mat á hæfi stjórnarmanna sem í gildi sé á hverjum tíma. Nýtt verklag við mat á hæfi framkvæmdastjóra og stjórnarmanna eftirlitsskyldra aðila hafi þannig verið kynnt fyrir stjórn stefnda 12. febrúar 2010. Stjórn stefnda taki aftur á móti ákvarðanir um að eftirlitsskyldir aðilar greiði fyrir eftirlit samkvæmt reikningi á grundvelli 7. gr. laga nr. 99/1999, sbr. einnig 3. gr. reglna um störf stjórnar stefnda frá 18. apríl 2012. Á fundi stjórnar stefnda 15. ágúst 2012 hafi verið tekin ákvörðun um að stefnanda yrði gert að greiða fyrir nauðsynlegt umframeftirlit og hafi honum verið gerður reikningur í kjölfarið.

Stefndi bendir á að andstætt því sem stefnandi haldi fram hafi ekki verið gert ráð fyrir kostnaði vegna athugunar á hæfi stjórnarmanna í rekstraráætlun fyrir árin 2010 og 2011, þar sem stefndi taldi að kostnaður við störf ráðgjafarnefndar vegna athugunar á hæfi starfandi stjórnarmanna tiltekinna eftirlitsskyldra aðila gæti ekki fallið undir almennt eftirlitsgjald samkvæmt 5. gr. laga nr. 99/1999. Málefnalegt hafi verið að stjórnarmenn þessara tilteknu aðila gengjust undir frekara hæfismat sökum þess að þeir töldust kerfislega mikilvægir. Ekki hafi hins vegar verið talið málefnalegt að jafna kostnaðinum vegna þessa viðbótarmats á alla eftirlitsskylda aðila.

Stefndi telur að stefnandi hafi haft næg tækifæri til að koma á framfæri sjónarmiðum sínum og hafi raunar gert það með með bréfi 27. apríl 2010. Stefndi hafnar túlkun stefnanda á 1. mgr. 7. gr. laga nr. 99/1999 um að gera skuli stjórn stefnda viðvart fyrir fram ef eftirlit með einstaka eftirlitsskyldum aðila verður umtalsvert kostnaðarsamara og krefst meiri mannafla en áætlun um reglubundið eftirlit geri ráð fyrir. Hvorki orðalag ákvæðisins né lögskýringargögn gefi tilefni til að túlka ákvæðið með þeim hætti. Eðli og umfang umframeftirlits samkvæmt 1. mgr. 7. gr. laga nr. 99/1999 geti verið breytilegt frá einni athugun til annarrar. Í einhverjum tilvikum liggi kostnaðurinn fyrir áður en eftirlitið er framkvæmt. Í öðrum tilvikum liggi kostnaðurinn ekki fyrir fyrr en að eftirliti loknu. Sú hafi einmitt verið raunin í tilviki stefnanda. Kostnaður vegna starfa ráðgjafarnefndarinnar í tengslum við hæfismat stjórnarmanna stefnanda hafi ekki legið fyrir fyrr en að viðtölum loknum. Vísar stefndi til þess að tveir af sex stjórnarmönnum stefnanda hafi farið í tvö viðtöl hjá ráðgjafarnefndinni, þar sem nefndin taldi þekkingu þeirra að loknu fyrra viðtali ekki fullnægjandi. Ómögulegt hafi verið að kynna stefnanda fyrirhugaða álagningu umframeftirlitsgjalds fyrr en heildarkostnaður lá fyrir. Stefnandi hafi hins vegar verið upplýstur fyrir fram um fyrirhugað hæfismat, framkvæmd þess og efni starfsreglna ráðgjafarnefndarinnar.

Stefndi vísar til þess að verkefni sem heimilt sé að innheimta kostnað fyrir á grundvelli 1. mgr. 7. gr. laga nr. 99/1999 geti verið tvíþætt. Annars vegar geti verið um verkefni að ræða sem stefndi sinnir en ekki þyki eðlilegt að jafna á eftirlitsskylda aðila með því að fella kostnaðinn undir hið almenna eftirlitsgjald. Hins vegar geti eftirlit orðið umtalsvert kostnaðarsamara og krafist meiri mannafla en áætlun um reglubundið eftirlit geri ráð fyrir. Störf ráðgjafarnefndar á árunum 2010 og 2011 sé dæmi um verkefni sem falli undir fyrrnefnda tilvikið. Málefnalegt hafi verið að taka kerfislega mikilvæga aðila út þegar verklagi var breytt og ekki eðlilegt að slíkur kostnaður legðist jafnt á alla eftirlitsskylda aðila.

Stefndi telur að 3. gr. gjaldskrár stefnda nr. 900/2010 fyrir nauðsynlegt umframeftirlit og aðrar sértækar aðgerðir sé í fullu samræmi við lög, sbr. einkum áðurgreinda 1. og 4. mgr. 7. gr. laga nr. 99/1999. Gjaldskráin hafi verið samþykkt af stjórn stefnda 10. nóvember 2010 og birt í B-deild Stjórnartíðinda 24. sama mánaðar. Í ákvæðinu sé skýrt kveðið á um að stefnda sé einungis heimilt að innheimta gjald til að standa straum af þeim kostnaði sem hljótist af því að annast það eftirlit sem gjaldtökuheimildin nái til, það er umframeftirlits, svo sem sérfræðikostnaðar, og miði ákvæðið þannig að því að afmarka þá kostnaðarliði sem felldir verða undir viðkomandi gjaldtökuheimild. Eðli og umfang eftirlits samkvæmt 1. mgr. 7. gr. laga nr. 99/1999 sé mjög breytilegt frá einni athugun til annarrar og krefjist mismunandi sérfræðiþekkingar. Stefndi telur því að ómöguleiki komi í veg fyrir að í 3. gr. gjaldskrár nr. 900/2010 sé kveðið nánar á um kostnað þann sem eftirlitsskyldur aðili kunni að þurfa að greiða samkvæmt reikningi.

Þá sé í 3. gr. gjaldskrár nr. 900/2010 kveðið skýrt á um að útlagður kostnaður samkvæmt reikningi fyrir aðkeypta sérfræðiþjónustu skuli liggja til grundvallar útreikningi á fjárhæð þess þjónustugjalds sem þannig er innheimt. Stefndi telur að slíkt þjónustugjald uppfylli ávallt skilyrði þess að vera gjald fyrir beinan kostnað eða kostnað sem er í nánum og efnislegum tengslum við þá þjónustu sem sérstaklega er tilgreind í 3. gr. gjaldskrárinnar, það er útlagðan kostnað samkvæmt reikningi. Eðli og umfang umframeftirlits hverju sinni geti verið það breytilegt að ómögulegt sé að mati stefnda að ákveða fyrir fram heildarfjárhæð þess gjalds sem almennt hljótist af því að veita umrædda þjónustu. Til dæmis er ekki útilokað að stefndi geti þurft að leita til erlendra sérfræðinga, sem að jafnaði taka hærra tímagjald fyrir þjónustu sína en íslenskir sérfræðingar. Þess beri að geta að í tengslum við umsamið endurgjald til utanaðkomandi sérfræðinga miði stefndi við rammasamninga Ríkiskaupa fyrir þjónustu íslenskra sérfræðinga, nánar tiltekið flokkana Endurskoðun og reikningshald (RK 14.21) og Lögfræðiráðgjöf (RK 14.20) í hæfnisflokki C. Gerð sé krafa um hæfni í hæsta gæðaflokki og að viðkomandi sé talinn sérfræðingur á sínu sviði.

Stefndi telur að ákvörðun stjórnar um álagningu gjalds hafi verið í fullu samræmi við 1. mgr. 7. gr. laga nr. 99/1999 og þau viðmið sem kveðið sé á um í 3. gr. téðrar gjaldskrár. Um hafi verið að ræða greiðslu fyrir 61,5 tíma, þar af hafi verið 51 tími, sem greitt var fyrir 15.000 krónur, og 10,5 tímar, sem greitt var fyrir 16.200 krónur. Um hafi verið að ræða tímagjald nefndarmanna að frádregnum virðisaukaskatti, sem stefndi fékk endurgreiddan samkvæmt 5. tölulið 12. gr. reglugerðar nr. 248/1990 um virðisaukaskatt af skattskyldri starfsemi opinberra aðila. Enginn útlagður kostnaður hafi fallið til vegna starfa þriðja nefndarmannsins, þar sem hann hafi verið starfsmaður stefnda og fái ekki greitt sérstaklega fyrir nefndarsetuna.

Að því er lýtur að efnisskilyrðum 1. mgr. 7. gr. laga nr. 99/1999 telur stefndi að ákvörðun stjórnar stefnda 15. ágúst 2012 sé í fullu samræmi við þá lagaheimild sem fram kemur í málsgreininni. Stefndi bendir á að samkvæmt 5. gr. laga nr. 99/1999 eigi eftirlitsskyldir aðilar að greiða árlegt eftirlitsgjald í tilteknum hlutföllum og stærðum og sé kveðið á um skyldu lífeyrissjóða til greiðslu gjaldsins í 9. tölulið 1. mgr. 5. gr. laganna. Í greinargerð með frumvarpi því er hafi orðið að lögum nr. 99/1999 komi fram að undir sértækar aðgerðir samkvæmt 1. mgr. 7. gr. laganna falli einnig verkefni sem stefndi framkvæmi sem ekki sé eðlilegt að jafna á eftirlitsskylda aðila með því að standa undir þeim með hinu almenna eftirlitsgjaldi. Í slíkum tilvikum sé rétt að heimila stefnda að krefjast greiðslu samkvæmt reikningi, enda geti stefndi meðal annars rökstutt kostnaðinn með fullnægjandi hætti.

Stefndi bendir á að almennt sé kostnaður stefnda vegna mats á hæfi stjórnarmanna innheimtur með almennu eftirlitsgjaldi samkvæmt 5. gr. laga nr. 99/1999. Slíkt mat fari venjulega fram við upphaf stjórnarsetu eða þegar félagi er veitt starfsleyfi. Sú athugun sem framkvæmd hafi verið árin 2010 og 2011 hafi hins vegar verið afmörkuð aðgerð af hálfu stefnda og falið í sér nauðsynlegt umframeftirlit. Hún hafi ekki beinst jafnt að öllum eftirlitsskyldum aðilum, heldur eingöngu þeim sem töldust kerfislega mikilvægir. Hún hafi því verið í eðli sínu sértæk aðgerð, sem tekin var á málefnalegum forsendum, sem beindist ekki með jöfnum hætti að öllum eftirlitsskyldum aðilum. Því hafi ekki verið eðlilegt að jafna kostnaði vegna hennar á alla eftirlitsskylda aðila með hinu almenna eftirlitsgjaldi samkvæmt 5. gr. laga nr. 99/1999. Þar af leiðandi hafi ekki verið gert ráð fyrir kostnaði vegna starfa ráðgjafarnefndarinnar á árunum 2010 og 2011 í rekstraráætlun stefnda fyrir þau ár heldur hafi heimildinni í 7. gr. laganna verið beitt. Öllum eftirlitsskyldum aðilum sem athugunin beindist að hafi verið gert að greiða kostnað vegna starfa ráðgjafarnefndarinnar við mat á hæfi stjórnarmanna þeirra á grundvelli 1. mgr. 7. gr. laga nr. 99/1999. Sé stefnandi eini aðilinn sem ekki hafi unað því.

Í byrjun árs 2012 hafi þessari sértæku aðgerð lokið og reynsla verið komin á hið nýja verklag. Frá og með árinu 2012 hafi kostnaður vegna starfa nefndarinnar verið tilgreindur í rekstraráætlun stefnda og sé nú innheimtur samkvæmt 5. gr. laga nr. 99/1999. Störf nefndarinnar beinist nú með jöfnum hætti að öllum eftirlitsskyldum aðilum og því sé rétt að dreifa kostnaðinum vegna starfa hennar á eftirlitsskylda aðila með hinu almenna eftirlitsgjaldi. Stefndi mótmælir því að þessi breyting styðji málatilbúnað stefnanda. Hann bendir einnig á að það eftirlit sem nú fari fram beinist að nýjum stjórnarmönnum eða komi til við veitingu starfsleyfis.

Stefndi telur að ekki standist að bera fjárhæð kröfunnar saman við heildartekjur stefnda af eftirlitsgjaldi vegna ársins 2011. Umframeftirlitið á árinu 2011 hafi sannarlega falið í sér umtalsverðan kostnað sem ekki hafi verið getið um í áætlun um reglubundið eftirlit fyrir stefnanda, enda hafi að mati stefnda ekki verið um reglubundið eftirlit að ræða heldur sértæka aðgerð.

Stefndi mótmælir varakröfu stefnanda og vísar til þess að reikningur til stefnanda 16. ágúst 2012 hafi haft að geyma allar nauðsynlegar upplýsingar, svo sem tímafjölda, einingaverð og heildarverð. Við gerð sölureikningsins hafi stefndi haft til hliðsjónar ákvæði 4. gr. reglugerðar nr. 50/1993 um bókhald og tekjuskráningu virðisaukaskattsskyldra aðila. Þá hafi komið fram í bréfi til stefnanda sama dag að um væri að ræða útlagðan kostnað vegna þóknunar tveggja nefndarmanna ráðgjafarnefndar, en kostnaður vegna starfa þriðja nefndarmannsins væri ekki innheimtur sérstaklega, eins og áður er lýst. Stefndi mótmælir því þar af leiðandi að reikningur hans hafi ekki verið nægjanlega rökstuddur.

Um lagarök vísar stefndi einkum til laga nr. 87/1998 um opinbert eftirlit með fjármálastarfsemi og laga nr. 99/1999 um greiðslu kostnaðar við opinbert eftirlit með fjármálastarfsemi.

Niðurstaða

Samkvæmt fyrri málslið 1. mgr. 7. gr. laga nr. 99/1999 um greiðslu kostnaðar við opinbert eftirlit með fjármálastarfsemi skal gera stjórn stefnda grein fyrir því ef talið er að eftirlit með einstökum eftirlitsskyldum aðila sé umtalsvert kostnaðarsamara og krefjist meiri mannafla en áætlun um reglubundið eftirlit gerir ráð fyrir. Stjórn stefnda getur þá ákveðið að viðkomandi eftirlitsskyldum aðila verði gert að greiða samkvæmt reikningi fyrir nauðsynlegt umframeftirlit, sbr. síðari málslið málsgreinarinnar. Umrædd ákvæði verður að skýra með hliðsjón af öðrum fyrirmælum laganna sem gera ráð fyrir því að almennu eftirlitsgjaldi sé hagað þannig að það standi straum af kostnaði við rekstur stefnda, m.a. þannig að ráðherra eigi frumkvæði að breytingum á hundraðshluta eftirlitsgjaldsins ef skýrsla stefnda um áætlaðan rekstrarkostnað gefur tilefni til, sbr. 2. gr. laganna. Eins og einnig kemur fram í athugasemdum við það frumvarp sem varð að fyrrgreindum lögum eru efnisskilyrði ákvæðisins þannig byggð á þeim jafnræðisrökum að verulegur kostnaður sem hlýst af eftirliti með einstökum eftirlitsskyldum aðila og fellur utan reglulegs eftirlits eigi að greiðast af viðkomandi aðila en ekki af því almenna gjaldi sem ætlað er að standa undir almennri starfsemi stefnda. Samkvæmt þessu er álagning sérstaks eftirlitsgjalds samkvæmt 1. mgr. 7. gr. laga nr. 99/1999 einungis heimil þegar um er að ræða aðgerðir sem ekki falla undir reglulegt eftirlit stefnda samkvæmt lögum, viðtekinni framkvæmd eða eðli máls og jafnframt fela í sér verulegan kostnað fyrir stefnda.

Af orðalagi 1. mgr. 7. gr. laga nr. 99/1999 verður dregin sú ályktun að starfsmönnum stefnda beri að gera stjórn stefnda grein fyrir því fyrir fram ef þeir telja að efnisskilyrðum ákvæðisins til umframeftirlits sé fullnægt. Er það þá lagt í vald stjórnar stefnda að ákveða hvort viðkomandi eftirlitsskyldum aðila verði gert að greiða samkvæmt reikningi fyrir nauðsynlegt umframeftirlit. Við þá ákvörðun er stjórnin hins vegar bundin af því efnisskilyrði, sem leiðir af fyrri málslið málsgreinarinnar og áður er gerð grein fyrir, auk þess sem stjórninni ber að gæta að reglum stjórnsýslulaga nr. 37/1993 við málsmeðferð sína og ákvörðun. Jafnframt verður slík ákvörðun aðeins tekin með vísan til gjaldskrár sem sett er samkvæmt 4. mgr. 7. gr. laganna, sbr. 4. gr. laga nr. 139/2009.

Með hliðsjón af meginreglum um fjármál ríkisstofnana verður almennt að gera ráð fyrir því að ákvörðun stjórnar um greiðslu umframkostnað sé forsenda þess að unnt sé að ráðast í umframeftirlit og stofna til kostnaðar umfram áætlanir sem af umframeftirliti hlýst. Umrætt ákvæði gerir hins vegar ekki fortakslausa kröfu um samþykki stjórnar stefnda við ákvörðun um að hefja hvers kyns umframeftirlit sem mögulega getur fullnægt skilyrði til að heimila stjórn að taka ákvörðun um heimtu umframkostnaðar.

A

Meðal gagna málsins er skjalið „Mat á hæfi framkvæmdastjóra og stjórnarmanna fjármálafyrirtækja, vátryggingafélaga, vátryggingamiðlana og lífeyrissjóða – Verklag við hæfismat“ sem dagsett er 10. febrúar 2010. Í inngangi skjalsins kemur fram að því sé ætlað að leysa af hólmi skjal með sama heiti dagsett 7. nóvember 2005 og sé tilefnið spurningar sem vaknað hafi um hæfi stjórnenda í fjármálafyrirtækjum, hlutverk þeirra, ábyrgð og frammistöðu, í tilefni af þeim aðstæðum, sem sköpuðust á fjármálamarkaði 2008. Segir þar jafnframt að til þess að stuðla að bættu og hertu eftirliti feli reglurnar í sér breytta framkvæmd við mat á hæfi stjórnarmanna. Hafi stefndi þannig sett á stofn þriggja manna ráðgjafarnefnd um hæfi stjórnarmanna sem skipuð sé sérfróðum aðilum og sé ætlað að veita umsögn sem höfð verði hliðsjón af við ákvörðun stefnda um hæfi stjórnarmanns. Þá segir að hinu nýja verklagi sé ætlað að taka gildi frá og með 10. febrúar 2010.

Í málinu liggja enn fremur fyrir starfsreglur ráðgjafarnefndar um hæfi stjórnarmanna og eru þær einnig dagsettar 10. febrúar 2010. Samkvæmt 2. gr. reglnanna tilnefnir stefndi þriggja manna ráðgjafarnefnd um hæfi stjórnarmanna og jafnframt formann hennar til eins árs í senn. Í 11. gr. reglnanna er því slegið föstu að allur tilfallandi kostnaður vegna starfa nefndarinnar skuli greiddur af einstökum eftirlitsskyldum aðilum á grundvelli nauðsynlegs umframeftirlits, sbr. 7. gr. laga nr. 99/1999 um greiðslu kostnaðar við opinbert eftirlit.

Samkvæmt fundargerð stjórnar stefnda var fyrstgreinda skjalið lagt fram til kynningar á fundi stjórnar stefnda 12. febrúar 2010 og mun endurrit téðra starfsreglna hafa fylgt því skjali sem viðhengi. Umræddar starfsreglur bera með sér að hafa verið undirritaðar af forstöðumanni stefnda og aðstoðarforstöðumanni. Hins vegar liggur hvorki fyrir samþykkt stjórnar stefnda um skjalið né starfsreglurnar.

Af framangreindum skjölum verður ekki dregin önnur ályktun en sú að hinn 10. febrúar 2010 hafi stefndi ákveðið að breyta verklagi sínu við mat á hæfi framkvæmdastjóra og stjórnarmönnum eftirlitsskyldra aðila, meðal annars þannig að ákveðið var að koma á fót viðvarandi nefnd til ráðgjafar stefnda. Einnig verður að skilja athafnir stefnda á þá leið að ákveðið hafi verið í eitt skipti fyrir öll að kostnaður vegna starfa nefndarinnar skyldi skilgreindur sem kostnaður vegna umframeftirlits samkvæmt 7. gr. laga nr. 99/1999. Fólst þannig í hinu nýja verklagi fyrirætlun um að þeim aðilum sem eftirlit beindist að yrði gert að greiða þann kostnað sem hlytist af störfum téðrar ráðgjafarnefndar í stað þess að kostnaðurinn yrði andlag almenns eftirlitsgjalds. Með þessu var því loku fyrir það skotið að unnt væri að meta í hverju og einu tilviki hvort skilyrðum væri fullnægt til að heimta gjald fyrir umframeftirlit. Að mati dómsins var þessi tilhögun í beinni andstöðu við fyrirmæli 1. mgr. 7. gr. laga nr. 99/1999 sem gerðu ráð fyrir því að stjórn stefnda tæki afstöðu til þess, að undangenginni tilkynningu starfsmanna stefnda til stjórnarinnar, hvort rétt væri að innheimta kostnað vegna umframeftirlits í ákveðnu tilviki.

B

Í minnisblaði sem lagt var fyrir fund stjórnar stefnda 17. júlí 2012 kemur fram að á árinu 2010 hafi stjórnarmenn „viðskiptabankanna þriggja, sem og stjórnarmenn félaga sem áttu virkan eignarhlut í bönkunum“ farið í viðtal hjá ráðgjafarnefnd stefnda. Þá segir að á fyrri hluta ársins 2011 hafi ráðgjafarnefndin tekið stjórnarmenn vátryggingafélaga í viðtal og um haustið hafi stjórnarmenn lífeyrissjóða verið boðaðir í viðtöl. Í munnlegum málflutningi gaf lögmaður stefnda enn fremur nokkrar frekari skýringar á því hvaða aðilar hefðu sætt sambærilegri skoðun stefnda og á hvaða tíma.

Að slepptum framangreindum upplýsingum, sem eru almenns eðlis, hefur stefndi ekki leitast við að sýna fram á að sérstakt tilefni hafi verið til þess að kanna hæfi stjórnarmanna stefnanda eða gert grein fyrir því hvort athugunin hafi helgast af ástæðum sem vörðuðu stefnanda umfram aðra eftirlitsskylda aðila. Þvert á móti hefur stefndi vísað til þess í greinargerð sinni að ákvörðun um að taka hæfi stjórnarmanna stefnanda til athugunar hafi fyrst og fremst ráðist af markaðshlutdeild og kerfislægri þýðingu stefnanda á íslenskum fjármálamarkaði. Þá liggja engin gögn fyrir í málinu um þá athugun sem hér um ræðir.

Samkvæmt framangreindu er ekkert komið fram í málinu sem getur varpað nánara ljósi á eðli umræddrar aðgerðar stefnda. Að síðustu hefur stefndi engin gögn lagt fram um áætlanir sínar um kostnað vegna reglulegs eftirlits árin 2010 og 2011 þannig að unnt sé að staðreyna að sú eftirlitsaðgerð, sem hér um ræðir, hafi verið umfram áætlun hans um reglubundið eftirlit eða að umrætt eftirlit með stjórnarmönnum stefnda hafi verið umtalsvert kostnaðarsamara eða krafist meiri mannafla en áætlun um reglubundið eftirlit gerði ráð fyrir þannig að fullnægt sé fyrrgreindum efnisskilyrðum 1. mgr. 7. gr. laga nr. 99/1999.

C

Þegar litið er til þess sem áður er rakið er það álit dómsins að ekkert sé fram komið í málinu sem renni stoðum undir þá afstöðu stefnda að í athugun hans á hæfi stjórnarmanna stefnanda á árinu 2010 hafi fullnægt efnisskilyrðum 1. mgr. 7. gr. laga nr. 99/1999 þannig að heimilt væri að gera stefnanda að greiða fyrir eftirlitsaðgerð stefnda að hluta eða í heild. Með hliðsjón af því að ákvörðun stjórnar stefnda 15. ágúst 2012 var samkvæmt þessu í andstöðu við fyrrgreind fyrirmæli laga verður aðalkrafa stefnanda um ógildi ákvörðunarinnar tekin til greina, eins og nánar greinir í dómsorði. Er þá ekki þörf á á því að fjalla um málsástæður stefnanda viðvíkjandi málsmeðferð stefnanda eða grundvelli og fjárhæð umkrafins kostnaðar.

Eftir úrslitum málsins verður stefndi dæmdur til að greiða málskostnað sem ákveðst hæfilegur eftir umfangi þess 500.000 krónur og hefur þá verið tekin afstaða til virðisaukaskatts.

Af hálfu stefnanda flutti málið Ó-kk-nf R-kk-nf Ó-kk-nf hrl.

Af hálfu stefnda flutti málið F-kvk-nf R-kvk-nf Þ-kvk-nf hdl.

S-kk-nf M-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóminn.

Dómsorð

Ákvörðun stefnda, Fjármálaeftirlitsins, 15. ágúst 2012 um að kostnaður að fjárhæð 935.100 krónur skuli lagður á stefnanda, Stapa lífeyrissjóð, er felld úr gildi.

Stefndi greiði stefnanda 500.000 krónur í málskostnað.

S-kk-nf M-kk-nf