E-7409/2010

Mál þetta var höfðað 22. nóvember 2010 og dómtekið 14. júní sl. Stefnandi er H-kk-nf G-kk-nf, Roðasölum 14, Kópavogi og stefndu eru S-kk-nf M-kk-nf L-kk-nf og L-kk-nf A-kk-nf J-kk-nf, báðir til heimilis að Klapparbergi 17, Reykjavík.

Dómkröfur stefnanda eru þær að stefndu greiði honum óskipt skuld að fjárhæð 100.000 krónur og bankakostnað að fjárhæð 760 krónur, ásamt dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla, sbr. 1. mgr. 6. gr. vaxtalaga nr. 38/2001 af 100.000 krónum frá 15. september 2010 til greiðsludags. Þá er krafist vaxtavaxta samkvæmt 12. gr. sömu laga er leggist við höfuðstól á 12 mánaða fresti. Þá er krafist málskostnaðar samkvæmt mati dómsins og virðisaukaskatts af málflutningsþóknun.

Dómkröfur stefndu eru þær að þeir verði sýknaðir af öllum kröfum stefnanda. Auk þess krefjast þeir þess að stefnandi verði dæmdur til að greiða þeim málskostnað að skaðlausu, auk álags á málskostnað.

II

1. Málsatvik, málsástæður og lagarök stefnanda

Ágreiningur málsins lýtur að víxli nr. 134413 að fjárhæð 100.000 krónur, sem útgefinn var 15. febrúar 2010 af stefnda, L-kk-þgf A. J-kk-þgf og samþykktur til greiðslu af stefnda, S-kk-þgf M-kk-þgf L-kk-þgf. Kveður stefnandi kröfu sína vera reista á umræddum víxli. Víxillinn sé samþykktur til greiðslu í Glitni banka hf. í Reykjavík 15. september 2010 af stefnda S-kk-þgf með 100.000 krónum. Víxilinn sé án afsagnar. Skuld þessi hafi ekki fengist greidd þrátt fyrir innheimtutilraunir og því sé nauðsynlegt að höfða mál til innheimtu hennar.

Stefnandi vísar til víxillaga nr. 93/1933, einkum, 7. kafla um fullnustu vegna greiðslufalls. Málið sé rekið samkvæmt 17. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Kröfur um dráttarvexti, þ.m.t. vaxtavexti, styður stefnandi við reglur III. kafla vaxtalaga nr. 38/2001, sjá 1. mgr. 5. gr., sbr. 6. gr. með síðari breytingum. Kröfuna um málskostnað styður hann við 1. mgr. 149. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Krafa um virðisaukaskatt af málflutningsþóknun sé reist á lögum nr. 50/1988. Stefnandi sé ekki virðisaukaskattskyldur og beri honum því nauðsyn til að fá dóm fyrir skatti þessum úr hendi stefndu. Um varnarþing vísar stefnandi til 32. gr. laga nr. 91/1991.

2. Málsástæður og lagarök stefndu

Í greinargerð stefndu kemur fram að stefndi S-kk-nf hafi greitt stefnanda 100.000 krónur fyrir fram sem greiðslutryggingu vegna húsaleigu. Hann hafi haft leiguhúsnæðið til afnota frá 1. júlí 2008 til 31. júlí 2009 eða í 13 mánuði. Hann hafi jafnframt greitt stefnanda að fullu allar leigugreiðslur samkvæmt leigusamningnum og eigi stefnandi því enga réttmæta kröfu á hendur stefndu. Engin skuld sé að baki víxlinum og sé stefnandi því að innheimta skuld sem ekki sé til staðar.

Málskostnaðarkrafa stefndu, auk kröfu um álag á málskostnað, byggja þeir á því að stefnandi hafi uppi fjárkröfur í málinu sem hann viti að séu óréttmætar.

Í greinargerð stefndu kemur fram að haldi stefnandi kröfum sínum í máli þessu til streitu og stefndu verði dæmdir til að greiðslu þeirra muni þeir stefna stefnanda til endurgreiðslu og skaðabóta vegna skuldar sem ekki væri í raun skuld.

Í viðbót við greinargerð stefndu, sem lögð var fram í þinghaldi er aðalmeðferð málsins fór fram, kemur fram að þrátt fyrir að lög um meðferð einkamála nr. 91/1991 séu þess efnis að handhafi rétt útfyllts víxils sé í fullum rétti til að innleysa hann, þá eigi það ekki við í þessu tilfelli. Víxillinn hafi verið afhentur sem trygging og þar með sé hann ekki innleysanlegur nema annað af tvennu komi til, leiga sé ekki að fullu greidd eða að skemmdir hafi verið unnar á eign stefnanda.

Við munnlegan málflutning vísuðu stefndu enn fremur til þess að útgáfudagur og gjalddagi hefðu verið færðir eftir á inn á víxilinn án samráðs við stefndu.

III

Niðurstaða

Krafa stefnanda er reist á víxli, sem lagður hefur verið fram í málinu, og er það réttilega rekið samkvæmt ákvæðum XVII. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Stefnandi hefur ekki samþykkt að stefndu fái að koma að öðrum vörnum en þeim sem koma fram í 118. gr. laganna. Við aðalmeðferð málsins gerði hann þó grein fyrir nánar tilgreindri kröfu, sem stefnandi telur sig eiga á hendur stefnda S-kk-þgf vegna uppgjörs á leigusamningi, og liggi víxilkröfunni til grundvallar.

Í 118. gr. laga nr. 91/1991 segir að í víxilmáli, sem rekið sé eftir XVII. kafla laganna, geti stefndi aðeins haft uppi varnir um efni máls sem lúti að því að mál sé höfðað af röngum aðila, því sé ranglega beint að sér, að aðila hafi skort hæfi að lögum til að taka á sig skuldbindinguna eða að undirskrift á skjali sé fölsuð eða að efni skjals sé falsað. Þá megi stefndi einnig koma að vörnum sem tengjast formi og efni víxils, aðferðinni til að halda víxilkröfu í gildi og öðrum atriðum sem eru skilyrði til að koma fram víxilrétti eftir víxillögum. Þær varnir sem stefndu hafa teflt fram lúta ekki að framangreindum atriðum heldur tengjast ágreiningi aðila um hvort stefnandi eigi kröfu á hendur stefnda S-kk-þgf á grundvelli leigusamnings. Með vísan til framangreinds verður ekki fallist á að þessar varnir komist að í málinu. Þá liggur ekkert fyrir um að stefnanda hafi verið settar hömlur eða fyrirmæli um útfyllingu víxilsins, sbr. 10. gr. víxillaga nr. 93/1933, en fram er komið að hann hafi verið settur til tryggingar á efndum leigusamnings.

Stefnandi hefur ekki gert viðhlítandi grein fyrir kröfu sinni um bankakostnað og verður hún því ekki tekin til greina.

Í 12. gr. laga nr. 38/2001 segir að ef vaxtatímabil er lengra en tólf mánuðir án þess að vextirnir séu greiddir skuli þeir lagðir við höfuðstól og nýir vextir reiknaðir af samanlagðri fjárhæð. Samkvæmt þessu er óþarfi að kveða á um höfuðstólsfærslu vaxta á tólf mánaða fresti í dómsorði.

Með vísan til þess sem að framan greinir ber að taka kröfu stefnanda til greina eins og í dómsorði greinir.

Samkvæmt 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 ber stefndu að greiða stefnanda málskostnað sem þykir hæfilega ákveðinn 180.000 krónur.

Á-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð :

Stefndu, S-kk-nf M-kk-nf L-kk-nf og L-kk-nf A-kk-nf J-kk-nf, greiði óskipt stefnanda, H-kk-þgf G-kk-þgf, 100.000 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af þeirri fjárhæð frá 15. september 2010 til greiðsludags.

Stefndu greiði óskipt stefnanda 180.000 krónur í málskostnað.

Á-kk-nf H-kk-nf.