E-2889/2011

Mál þetta, sem dómtekið var 10. maí sl., er höfðað fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur af Túnþökuvinnslunni Grasvöllum ehf., Krummahólum 6, Reykjavík, gegn Verkfræðistofu F.H.G. ehf., Baughúsum 49, Reykjavík, með stefnu birtri 24. júní 2011.

Stefnandi gerir þær dómkröfur að stefndi verði dæmdur til þess að greiða stefnanda skuld að fjárhæð 524.977 kr. ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. III. kafla laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 1. mars 2011 til greiðsludags.

Þá er þess krafist að stefndi verði dæmdur til greiðslu málskostnaðar samkvæmt framlögðum málskostnaðarreikningi.

Stefndi gerir aðallega þá kröfu að hann verði sýknaður af öllum kröfum stefnanda en til vara að kröfur stefnanda verði lækkaðar og að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnanda 101.655 kr.

Þá krefst stefndi þess í báðum tilvikum að stefnandi verði dæmdur til þess að greiða stefnda málskostnað samkvæmt framlögðum málskostnaðarreikningi.

Stefndi gerði upphaflega þá aðalkröfu að málinu yrði vísað frá dómi en með úrskurði dagsettum 16. janúar 2012 var frávísunarkröfunni hafnað.

Málavextir

Fyrir liggur að stefndi geymdi þrjár gáma á lóðinni Vallakór 2, Kópavogi, a.m.k. frá því í byrjun desember 2008 þar til í lok desember 2009 en þá hafi stefnandi flutt gámana þaðan og að Borgareyrum, Rangárþingi eystra, án vitundar stefnda.

Stefnandi byggir kröfu sína á reikningi, dagsettum 14. febrúar 2011, að fjárhæð 524.977 kr. vegna afnota stefnda af lóð sem stefnandi hafi haft til afnota samkvæmt samningi við lóðareiganda og einnig vegna flutnings stefnanda á þremur gámum af lóðinni Vallakór 2 austur að Borgareyrum.

Málsaðilar lýsa atvikum hvor á sinn veginn.

Stefnandi lýsir atvikum á þann veg í stefnu að fyrir liggi að stefndi hafi komið gámunum fyrir á umræddum stað í heimildarleysi, hann hafi ekki haft fyrir því að kanna hver ætti umrædda lóð og hafi aldrei haft samband við lóðareiganda. Hann vísar einnig til þess að í dagbók lögreglu komi glögglega fram hvernig málsatvik hafi verið. Þar hafi verið bókað að þann 29. desember 2009, kl. 12.52, hafi lögreglu borist tilkynning frá S-kk-þgf Þ-kk-þgf G-kk-þgf, eiganda lóðarinnar Vallakór 2 (áður Vatnsendablettur 226), þar sem hann hafi upplýst að hann ætlaði að taka gáma sem væru á lóðinni og honum væri ókunnugt um hver ætti og flytja þá austur á jörðina Borgareyrar. Fram hafi komið að vegna samningsbundinnar skyldu hafi honum verið nauðsynlegt að fjarlægja gáma og annað á lóðinni eins og kveðið hafi verið á um í samkomulagi sem gert hafi verið við Kópavogskaupstað og dagsett er 12. október 2009.

Í dagbók lögreglu komi einnig fram að S-kk-nf Þ-kk-nf hafi lagt mikla vinnu í að reyna að hafa uppi á þeim sem ætti umrædda gáma. Þar er bókað að hinn 22. janúar 2010, kl. 14.30 hafi F-kk-nf H. G-kk-nf forsvarsmaður stefnda hringt á lögreglustöðina í Kópavogi og tilkynnt að þremur gámum hafi verið stolið. Fram kemur að umræddur F-kk-nf hafi verið upplýstur um að gámarnir hafi verið fluttir í burtu og hvert þeir hafi verið fluttir.

Af hálfu stefnda er málsatvikum lýst svo í greinargerð að stefndi hafi keypt tvo gáma og lausafjármuni af þrotabúi Stafnáss ehf. með kaupsamningi dagsettum 10. júlí 2008, sem og gám af fyrirtækinu Stöfnum ehf. Stefndi hafi fengið heimild skiptastjóra þrotabús Stafnáss ehf. til að geyma gámana, með lausafénu í, tímabundið á lóð þrotabúsins við Vindakór 2-8, Kópavogi. Stefndi hafi fjarlægt gámana áður en þrotabúið hafi selt húseign sína við Vindakór þann 8. desember 2008, en nákvæmari tímasetning liggi ekki fyrir. Stefndi hafi þá komið gámunum fyrir á lóðinni að Vallakór 2 í Kópavogi en þar hafi stefndi komið að byggingarframkvæmdum sem þá voru í undirbúningi. Aðkoma stefnda að hinum fyrirhuguðu byggingarframkvæmdum hafi verið þannig tilkomin að systurfélag stefnda, þ.e. Stafnar ehf. (síðar YA785 ehf.), hafi átt 50% eignarhlut í Vallakór ehf. en það félag hafi keypt Molann ehf. og sameinast því síðar. Molinn ehf. hafi verið lóðarhafi Vallakórs 2, samkvæmt þinglýstum lóðarleigusamningi við Kópavogsbæ. Þar sem Vallakór ehf. hafi verið yfirtökufélagið í samrunanum hafi Molinn ehf. verið brottskráður úr hlutafélagaskrá þann 6. maí 2009 og orðið að Vallakór ehf. og lóðarhafi Vallakórs 2 eftir það.

Þann 22. janúar 2010 hafi forsvarsmaður stefnda uppgötvað að áðurgreindir gámar væru horfnir af lóðinni. Forsvarsmaður stefnda hafi fengið upplýsingar um það frá sjónarvottum að flutningabíll hefði nokkrum dögum áður ekið með gámana á brott. Stefndi hafi strax haft samband við lögreglu þar sem hann taldi að gámunum hefði verið stolið. Lögreglan hafi gert forsvarsmanni stefnda grein fyrir því að hún væri með símanúmer manns sem hún teldi hafa flutt gámana á brott. Þegar forsvarsmaður stefnda hafi hringt í það númer hafi áðurnefndur S-kk-nf Þ-kk-nf svarað en hann hafi vísað á föður sinn og forsvarsmann stefnanda, G-kk-þf Þ-kk-þf J-kk-þf. Hafi stefnda þá verið skýrt frá því að gámarnir hefðu verið fjarlægðir og þeim komið fyrir á bænum Borgareyrum fyrir austan Hvolsvöll.

Þann 23. mars 2010 hafi stefndi sent gámaflutningabíl að bænum Borgareyrum til að ná í gámana en afhendingu þeirra hafi verið neitað nema gegn greiðslu kostnaðar vegna flutnings og geymslu þeirra. Þar sem stefndi hafi hvorki beðið um flutning né geymslu á gámunum hafi hann hafnað þeirri kröfu umsvifalaust enda hafi hann talið að hvorki G-kk-nf Þ-kk-nf J-kk-nf, Túnþökuvinnslan Grasvellir ehf., né nokkur annar aðili hefði haft heimild til að flytja gáma sína á brott.

Hinn 6. júlí 2010 sendi lögmaður stefnda G-kk-þgf Þ-kk-þgf bréf með kröfu um skil á umræddum gámum. Í greinargerð stefnda kemur fram að af hans hálfu hafi verið ætlunin að sækja gámana að Borgareyrum en honum hafi verið bent á að á gámunum væri kostnaður vegna flutnings og geymslu sem standa yrði skil á, áður en afhending færi fram. Stefndi hafi hafnað því að greiða þann kostnað. Kröfunni hafi verið beint að G-kk-þgf Þ-kk-þgf þar sem hann hafi verið sá aðili sem forsvarsmaður stefnda hafi verið í sambandi við og hafi ítrekað neitað að afhenda gámana nema gegn greiðslu flutnings- og geymslukostnaðar. Hafi stefndi því talið að G-kk-nf Þ-kk-nf væri sá sem aftraði honum frá því að neyta réttar síns að gámunum, sbr. 1. mgr. 78. gr. laga um aðför nr. 90/1989.

Þann 10. ágúst 2010 hafi lögmaður stefnda sent aðfararbeiðni til Héraðsdóms Reykjavíkur þar sem fyrirséð hafi verið að stefndi fengi gámana og lausafjármunina ekki afhenta.

Með úrskurði Héraðsdóms Reykjavíkur uppkveðnum 29. apríl 2011 hafi niðurstaðan orðið sú að ofangreint lausafé skyldi tekið úr vörslum G-kk-ef Þ-kk-ef með beinni aðfarargerð og fengið stefnda. Úrskurðurinn hafi verið kærður til Hæstaréttar Íslands sem með dómi sínum, dagsettum 30. maí 2011, sneri við úrskurði héraðsdóm og hafnaði innsetningu í gámana þar sem gerðinni bæri að beina að þeim sem hefur umráð muna en G-kk-nf Þ-kk-nf væri ekki eigandi jarðarinnar þar sem gámarnir voru heldur SÞ Guðmundsson ehf.

Í kjölfar niðurstöðu Hæstaréttar hafi stefndi beint kröfu sinni um afhendingu áðurgreindra gáma og lausafjár að SÞ Guðmundssyni ehf. og hafi aðfararbeiðni þegar verið send héraðsdómi í þeim tilgangi að fá munina afhenta.

Við meðferð málsins upplýstist að stefndi hefur nú fengið umráð gámana.

Málsástæður og lagarök stefnanda

Stefnandi byggir kröfu sína á reikningi nr. 1040, dagsettum 14. febrúar 2011, að fjárhæð 524.977 kr. Reikningurinn er vegna afnota stefnda af lóð, sem stefnandi hafði í afnotum samkvæmt samningi við lóðareiganda og einnig vegna flutnings stefnanda á þremur gámum af lóðinni austur að Borgareyrum til geymslu. Stefndi mun hafa án heimildar komið fyrir þremur gámum á lóðinni nr. 226 við Vatnsendablett í Kópavogi í 30 mánuði.

Reikningurinn hljóðar svo:

Flutningur á 40 feta gám 103.570 kr. en með 20% afslætti 82.856 kr.

Flutningur á 20 feta gám 72.745 kr. en með 20% afslætti 58.196 kr.

Geymsla á gámum í 30 mánuði @ 8.100 kr. en með 20% afsl. 194.400 kr.

Upphæð án vsk. 418.308 kr.

Vsk. upphæð 106.669 kr.

Samtals með vsk. 524.977 kr.

Stefnandi byggir á því að fyrir liggi að stefndi hafi komið umræddum þremur gámum fyrir í heimildarleysi á lóðinni við Vallakór 2, Kópavogi, á árinu 2008. Stefndi hafði ekki fyrir því að kanna hver ætti umrædda lóð og hafi aldrei haft samband við lóðareiganda. Sé því óumdeilt, að staðsetning umræddra gáma var hvoru tveggja í algjöru heimildarleysi og án vitundar lóðareiganda um eignaraðild að umræddum gámum.

Stefnandi vísar til áðurnefndrar útprentunar úr dagbók lögreglu þar sem fram komi að hinn 29. desember 2009 hafi S-kk-þgf Þ-kk-þgf G-kk-þgf eiganda lóðarinnar Vallakór 2 (áður Vatnsendablettur 226, Kópavogi) tilkynnt lögreglu að hann tæki gáma, sem væru á lóðinni og honum væri ókunnugt um hver ætti og flytti þá austur á jörðina Borgareyrar. Kom fram að vegna samningsbundinnar skyldu væri honum nauðsynlegt að fjarlægja gáma og annað á lóðinni eins og kveðið er á um í samkomulagi við Kópavogskaupstað, dagsettu 12. október 2009, A-lið 1.tl.

Þá vísar stefnandi til þess sem einnig kemur fram í dagbók lögreglu að S-kk-nf Þ-kk-nf hafi sagt að hann hefði lagt mikla vinnu í að reyna að komast að því hver ætti umrædda gáma og að þann 22. janúar 2010 hafi F-kk-nf H. G-kk-nf forsvarsmaður stefnda hringt á lögreglustöðina og tilkynnt að þremur gámum hefði verið stolið. Fram kemur að umræddur F-kk-nf var upplýstur um að gámarnir hefðu verið fluttir í burtu og hver talið væri að vissi um það nánar.

Hinn 6. júlí 2010 barst G-kk-þgf Þ-kk-þgf J-kk-þgf starfsmanni Túnþökuvinnslunnar ehf. bréf lögmanns stefnanda, dagsett sama dag, með kröfu um skil á umræddum gámum. Var því um hálft ár liðið frá því að stefndi vissi um geymslustað umræddra gáma. Stefndi hafi ætlað að sækja gámana að Borgareyrum en verið bent á að á gámunum væri kostnaður hvoru tveggja vegna flutnings og geymslu sem standa yrði skil á, áður en afhending færi fram. Í bréfi stefnda kemur fram að kröfu um greiðslu þess kostnaðar hafi hann hafnað umsvifalaust.

Fyrir liggur að stefndi viðurkenndi að hann hefði komið gámum fyrir á lóð, sem hann tilgreinir sem Vallakór nr. 2 í Kópavogi á árinu 2008 og vísar stefnandi hvað þetta varðar til framlagðrar útprentunar úr dagbók lögreglu frá 29. desember 2009. Stefnandi hafði afnot af umræddri lóð og hagnýtti sér fyrir geymslu á vinnutækjum og vélum. Stefnanda bar að flytja á brott allt sem var á lóðinni, að kröfu eiganda, þar sem rétti til afnota var lokið. Að kröfu eiganda rýmdi stefnandi lóðina og þar með fjarlægði hann einnig gámana. Voru þeir fluttir eins og fyrir liggur að Borgareyrum.

Stefnandi krafði stefnda um flutnings- og geymslugjald samkvæmt reikningi en stefndi endursendi frumritið án skýringa.

Stefnandi telur að stefnda beri að greiða fyrir geymslu og flutning á umræddum gámum og vísar til þess að rétt sé og eðlilegt að greitt sé fyrir afnot af geymslusvæði eins og stefnandi sjálfur, sem varð að útvega sér annað svæði til geymslu á sínum tækjakosti hafi gert. Á höfuðborgarsvæðinu eru sérstök svæði ætluð til geymslu um lengri eða skemmri tíma gegn gjaldi. Þá hafi stefnandi neyðst til að fjarlægja gámana eins og áður greinir og ekki haft í annað hús að venda en að Borgareyrum þar sem gámunum var komið fyrir í geymslu.

Stefnandi hefur lagt fram tölvupóst frá Et flutningsaðila þar sem fram koma upplýsingar um verð á geymslu og flutningskostnaði til samanburðar. Krafa stefnanda er miðuð við þá gjaldskrá en með 20% afslætti.

Stefnanda er nauðugur einn kostur að innheimta kröfuna en stefndi leitar ekki samkomulags við stefnanda um greiðslu enda telur hann að hann eigi ekki að greiða neitt, hvorki vegna geymslu á gámunum né fyrir flutning á gámunum að Borgareyrum.

Um lagarök vísar stefnandi til meginreglna kröfuréttarins og samningaréttarins um efndir fjárskuldbindinga og skuldbindingargildi loforða. Enn fremur vísar hann til laga um lausafjárkaup nr. 50/2000, VI. kafla, aðallega 45., 47. og 48. gr. Krafa um dráttarvexti er meðal annars studd við 1. mgr. 6. gr. III. kafla laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001. Um málskostnað vísar stefnandi til 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Málsástæður og lagarök stefnda

Stefndi byggir sýknukröfu sína einkum á því að hann hafi haft heimild til að geyma gámana á lóðinni við Vallakór 2, Kópavogi, og að stefnandi hafi ekki haft heimild til að flytja gámana í burtu. Stefnandi geti því ekki krafið stefnda um greiðslu kostnaðar sem af því hlaust.

Eins og að ofan er rakið var áðurgreindum gámum og lausafé komið fyrir á lóðinni Vallakór 2, þegar stefndi vann að undirbúningi byggingaframkvæmda, en fengist hafði samþykki fyrir byggingu fjölbýlishúss á lóðinni. Einnig kom fram að forsvarsmaður stefnda var jafnframt forsvarsmaður og eigandi Stafna ehf., en það félag átti 50% hlut í félaginu Vallakór ehf. sem var lóðarleiguhafi lóðarinnar að Vallakór 2. Stefndi vissi því nákvæmlega hver var leiguhafi þeirrar lóðar þar sem umræddir gámar voru og hafði hann fulla heimild til þess að geyma þá þar.

Stefnandi heldur því fram að S-kk-nf Þ-kk-nf G-kk-nf hafi átt ,,lóðina Vallakór 2 (áður Vatnsendablettur 226)“ eins það er orðað í stefnu og er lagt fram þríhliða samkomulag milli umrædds S-kk-ef, K-kvk-ef O-kvk-ef og Kópavogsbæjar, dagsett 12. október 2009, því til sönnunar. Í umræddu samkomulagi er ekkert fjallað um meintan eignarrétt S-kk-ef Þ-kk-ef að lóðinni Vallakór 2. Samkomulagið fjallar hins vegar um lóðirnar Dalaþing 25, landnúmer 203838, Dalaþing 27, landnúmer 203829 og landskika að Vatnsendabletti 226, landnúmer 116759. Hvergi er minnst á Vallakór 2, landnúmer 197780, lóðina sem stefndi geymdi gámana á. Stefnandi hefur ekki lagt fram nein gögn sem sýna fram á að umræddir gámar hafi nokkurn tímann staðið á lóðinni Vatnsendabletti 226, Kópavogi. Stefndi hefur haldið því fram frá upphafi að gámarnir hafi verið á annarri lóð og að stefnandi hafi ekki haft neina heimild til að fjarlægja þá þaðan. Þá virðist ofangreint samkomulag ganga út á það að Kópavogsbær leysi til sín tvær lóðir gegn greiðslu skaðabóta og að S-kk-nf Þ-kk-nf yfirgefi landskikann að Vatnsendabletti 226 gegn því að Kópavogsbær falli frá útburðarmáli sem bærinn hafði höfðað gegn honum. Liður í þessu samkomulagi virðist jafnframt vera að S-kk-nf Þ-kk-nf fjarlægi ýmsa muni sem hann hafði geymt á landskikanum og fái í staðinn leigða lóð við Heimsendahverfi í Kópavogi. Ekki er hægt að sjá að samkomulagið hafi veitt S-kk-þgf Þ-kk-þgf heimild (eða kveðið á um skyldu hans) til þess að fjarlægja lausafé í annarra manna eigu sem staðsett var á lóðinni Vallakór 2, sem bærinn hafði tæpum þremur árum áður leigt Molanum ehf./Vallakór ehf.

Stefndi byggir sýknukröfu sína einnig á aðildarskorti. Stefnandi kveðst hafa fjarlægt umrædda gáma að kröfu S-kk-ef Þ-kk-ef G-kk-ef, vegna meintrar samningsbundinnar skyldu S-kk-ef við Kópavogsbæ. Ef svo er ætti kröfum stefnanda um greiðslu flutningskostnaðar með réttu að vera beint að S-kk-þgf Þ-kk-þgf, en flutningur gámanna og geymsla virðist hafa verið að hans beiðni og í hans þágu. Túnþökuvinnslunni Grasvöllum ehf. bar engin skylda til að hreinsa Vatnsendablett 226 samkvæmt áðurnefndu samkomulagi við Kópavogskaupstað. Stefndi bað aldrei um flutning eða geymslu umræddra gáma og hefur mótmælt þeim gerningi síðan hann frétti af honum. Stefndi hafði heldur enga hagsmuni af því að umræddir gámar yrðu fluttir að Borgareyrum, enda vildi stefndi aldrei að þeir yrðu fluttir af lóðinni.

Þá hefur stefnandi ekki lagt fram nein gögn sem sýna fram á heimild hans til að krefjast leigugreiðslna vegna geymslu gámanna að ,,lóðinni nr. 226 við Vatnsendablett í Kópavogi í 30 mánuði“. Stefnandi hefur ekki lagt fram nein gögn sem sýna fram á eignar- eða afnotarétt stefnanda að lóð nr. 226 við Vatnsendablett, eða slíkan rétt áðurnefnds S-kk-ef Þ-kk-ef. Umrædd lóð og þær fasteignir sem á henni standa hafa eins og áður segir verið þinglýstar eignir Kópavogsbæjar frá árinu 2005. Það eina sem stefnandi hefur lagt fram í máli þessu reikningi sínum til stuðnings er samkomulag S-kk-ef Þ-kk-ef og K-kvk-ef O-kvk-ef við Kópavogsbæ. Það samkomulag getur ekki talist fullnægjandi eignarheimild umræddra aðila að þeim lóðum sem þar eru tilgreindar. Og þó fallist væri á það að S-kk-nf hafi haft eignarrétt að umræddri lóð þá hafa engin gögn verið lögð fram sem sýna fram á heimild stefnanda til afnota af lóðinni eða heimild hans til innheimtu geymslukostnaðar vegna hennar.

Varakrafa stefnda byggir á því að þó svo að dómurinn kæmist að þeirri niðurstöðu að stefndi þurfi að greiða stefnanda geymslugjöld vegna geymslu gámanna að Vatnsendabletti 226 þá er tilgreining á mánaðafjölda á reikningi og í stefnu röng. Stefndi eignaðist gámana ekki fyrr en í júlí árið 2008 og gat geymt þá við Vindakór 2-8 fram til 8. desember 2008, og vísar þar um til framlagðar yfirlýsingar skiptastjóra þrotabús Stafnáss ehf. Ekki er á hreinu nákvæmlega hvenær stefndi færði gámana yfir á lóðina við Vallakór 2 og verður að skýra allan vafa á því stefnda í vil. Þá byggir stefnandi á því að hann hafi fjarlægt gámana af lóð sem hann telur vera Vatnsendablett 226 í lok árs 2009. Stefndi verður því í mesta lagi krafinn um greiðslu fyrir tímabilið 8. desember 2008 til 29. desember 2009, eða í u.þ.b. 12,5 mánuði. Ekki er að sjá af stefnu málsins eða þeim reikningi sem hún grundvallast á að gerð sé krafa um greiðslu geymslugjalda vegna annarrar staðsetningar en að Vatnsendabletti 226. Þótt dómurinn kæmist að þeirri niðurstöðu að stefnanda hafi verið heimilt að fjarlægja umrædda gáma, þá er ekki hægt að fallast á að stefnda sé þ.a.l. skylt að greiða háar fjárhæðir í flutningskostnað fyrir flutning gámanna að Borgareyrum í Rangárþingi eystra. Eins og fram kemur í stefnu þessa máls eru fjölmörg svæði á höfuðborgarsvæðinu ætluð til geymslu fyrir lausafé til skemmri eða lengri tíma og var stefnanda í lófa lagið að koma umræddum gámum fyrir í geymslu á slíkum svæðum. Þá kemur fram í áðurnefndu samkomulagi S-kk-ef Þ-kk-ef og Kópavogsbæjar að við gerð samkomulagsins fái S-kk-nf Þ-kk-nf leigða 1.500 m2 lóð við Heimsendahverfi í Kópavogi. Í ljósi þess skilur stefndi ekki þörfina á því að fjarlægja gámana og flytja þá rúmlega 100 km leið austur á Borgareyrar. Í ljósi alls framangreinds ætti stefnda ekki undir neinum kringumstæðum að vera gert skylt að greiða fyrir flutning gámanna og krafan á hendur stefnda vegna geymslukostnaðar ætti í mesta lagi að vera fyrir 12,5 mánuði, eða 81.000 kr. auk virðisaukaskatts (6.480 kr.*17,5), eða alls 101.655 kr. ef byggt er á útreikningum stefnanda.

Hvað varðar kröfu stefnda um sýknu á grundvelli aðildarskorts vísar stefndi til 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991, en varðandi sýknukröfu stefnda að öðru leyti, sem og varakröfu, vísar stefndi til almennra reglna kröfuréttarins og til ákvæða samningalaga nr. 7/1936. Kröfu um málskostnað byggir stefndi á ákvæðum XXI. kafla laga nr. 91/1991.

Niðurstaða

Í máli þessu er stefndi krafinn um greiðslu skuldar að fjárhæð 524.977 kr. vegna reiknings fyrir geymslu þriggja gáma í 30 mánuði á lóðinni að Vatnsendabletti 226 í Kópavogi og flutnings á gámunum þaðan að Borgareyrum í Rangárþingi eystra, og er reikningurinn nánar sundurliðaður hér að framan.

Stefnandi byggir kröfu sína á því að stefndi hafi í heimildarleysi verið með gámana á lóðinni en stefnandi hafi verið með afnot lóðarinnar og hafi honum borið að rýma hana. Stefnandi hafi mikið reynt að finna eiganda gámanna áður en þeir voru fluttir á brott, stefndi hafi viðurkennt að hafa komið gámunum fyrir á lóðinni og að rétt og eðlilegt sé að greitt sé fyrir geymslu gámanna.

Stefndi byggir sýknukröfu sína annars vegar á því að hann hafi haft heimild til að geyma gámana á umræddum stað og hins vegar á aðildarskorti.

Stefnandi byggir á því að hann hafi geymt gámana í 30 mánuði að Vallakór 2. Gámunum hafi verið komið fyrir þar á árinu 2008 og verið þar þangað til um áramótin 2009 til 2010. Varakrafa stefnda um lækkun kröfunnar byggir á því að hann hafi eignast gámana í júlí 2008 og hafi getað geymt þá að Vindakór 2-8 fram til 8. desember 2008 en viti ekki nákvæmlega hvenær hann flutti gámana að Vallakór 2. Vafa um þetta verði að skýra stefnda í hag þannig að hann verði í mesta lagi krafinn um greiðslu fyrir tímabilið frá 8. desember 2008 til 20. desember 2009 eða í u.þ.b. tólf og hálfan mánuð. Meðal gagna málsins er yfirlýsing frá skiptastjóra þrotabús Stafnáss ehf. þar sem því er lýst yfir að búið hafi selt stefnda tvo gáma og hafi þeir a.m.k. verið farnir af lóð þrotabúsins að Vindakór 2-8 þann 8. desember 2008. Með hliðsjón af þessu telur dómarinn að hægt sé að slá því föstu að gámarnir hafi í mesta lagi verið á lóðinni um þrettán mánuði.

Fyrir liggur samkomulag, dagsett 12. október 2009, milli Kópavogsbæjar og S-kk-ef Þ-kk-ef G-kk-ef. Þar kemur m.a. fram að hann muni afhenda Kópavogsbæ landskika sem hann hafi haft til umráða að Vatnsendabletti 226, Kópavogi. Fram kemur í samkomulaginu að greiðslur til hans séu að hluta til háðar því að hann fjarlægi af lóðinni hús, gáma og gróður sem þar eru. Í samkomulaginu segir að við undirritun þess falli úr gildi samkomulag aðila dagsett 31. mars 2005. Það samkomulag hefur ekki verið lagt fram í máli þessu né heldur önnur gögn til nánari skýringar á heimildum S-kk-ef Þ-kk-ef yfir lóðunum að Vatnsendabletti 226 eða Vallakór 2.

Fyrir liggur afnotasamningur, dagsettur 1. janúar 2003, milli S-kk-ef Þ-kk-ef, þá þinglýsts eiganda lóðarinnar, annars vegar og stefnanda hins vegar, þar sem stefnanda eru heimiluð afnot af lóðinni að Vatnsendabletti 226, frá dagsetningu samnings til 1. janúar 2015. Í samningunum kemur fram að þurfi eigandi að nýta lóðina eða ráðstafa með öðrum hætti ljúki afnotum með fjögurra vikna fyrirvara og að stefnandi ábyrgist að lóðin sé hreinsuð og án tækja og geymslumuna við lok afnota.

Stefnandi lagði einnig fram leigusamning, dagsettan 1. janúar 2007, milli S.Þ.G. ehf. annars vegar og stefnanda hins vegar vegna leigu stefnanda á jörðinni Borgareyrum. Leigutími er frá dagsetningu samningsins til 1. janúar 2015.

Stefndi byggir sýknukröfu sína á því að hann hafi haft heimild til að vera með gámana á lóðinni að Vallakór 2 og hafi komið að byggingaframkvæmdum sem þar voru í undirbúningi á vegum Molans ehf. Af hálfu stefnda var lagður fram lóðarleigusamningur Kópavogsbæjar við Molann ehf., dagsettur 22. mars 2007, þar sem Molanum ehf. er leigð lóðin í því skyni að byggja á henni. Stefndi lýsir því í greinargerð sinni að systurfélag stefnda, Stafnar ehf., síðar YA785 ehf., hafi átt 50% eignarhlut í Vallakór ehf. sem síðar hafi keypt Molann ehf. og sameinast því félagi síðar. Þar sem Vallakór ehf. hafi verið yfirtökufélagið í samrunanum hafi Molinn ehf. verið brottskráður úr hlutafélagaskrá þann 6. maí 2009 og var Vallakór ehf. lóðarhafi Vallakórs 2 eftir það.

Við meðferð málsins deildu aðilar um hvort Molinn ehf. hefði verið kominn með byggingarleyfi að Vallakór 2. Stefnandi lagði fram tölvupóst dagsettan 30. nóvember 2011 frá G-kk-þgf N-kk-þgf byggingarfulltrúa í Kópavogi þar sem fram kemur að ekki hafi verið samþykkt byggingarleyfi á lóðinni Vallakór 2 og aldrei hafi verið gefið út stöðuleyfi fyrir gáma á þar. Einnig liggur fyrir tölvupóstur dagsettur 2. febrúar 2012 þar sem hann staðfestir að bókað hafi verið í fundargerð byggingarnefndar Kópavogs að teikningarnar hafi verið samþykktar sumarið 2008 en aldrei hafi átt að samþykkja þær, það hafi verið mistök. Teikningarnar hafi aldrei verið stimplaðar eða bréf sent út í þá veru. Skýrsla var tekin af G-kk-þgf við aðalmeðferð málsins og kom þá fram í framburði hans að gera hefði þurft smávægilegar breytingar á teikningunum og því hafi ekki átt að samþykkja þær. Bóka hefði átt leiðréttingu um þetta í næstu fundargerð.

Fyrir liggur útprentun úr fasteignaskrá dagsett 7. september 2009 þar sem fram kemur að lóðin Vatnsendablettur 226, landnúmer 116759, og sumarbústaður og geymsluskúr sem á lóðinni standa séu þinglýstar eignir Kópavogsbæjar og hafi verið það frá árinu 2005. Einnig liggur fyrir útprentun úr fasteignaskrá sem dagsett er sama dag þar sem fram kemur að lóðin Vallakór 2, landnúmer 197780, sé eign Kópavogsbæjar.

Meðal gagna sem lögð voru fram í málinu af hálfu stefnanda er útprentun úr dagbók lögreglu þar sem bókað er eftir S-kk-þgf að gámarnir hafi verið á lóðinni að Vindakór 4 áður Vatnsendablettur 226, en ekki Vallakór 2 eins og segir í stefnu. Málatilbúnaður hans byggir á því að þeir hafi verið að Vatnsendabletti 226.

Af hálfu stefnanda var lögð fram loftmynd samsett með grunnkorti af Vatnsenda, m.a. Vatnsendabletti 226, sem sögð er tekin á árinu 2008. Á myndinni má sjá að Vallakór 2 og Vindakór 1-3 og 5-7 eru hluti af þeirri lóð sem áður var Vatnsendablettur 226 og einnig hluti lóðarinnar að Vindakór 2–4. Myndin sýnir að á árinu 2008 voru þegar risnar byggingar á lóðunum að Vindakór 1–3, 2-4 og 5-7. Við málflutning byggði stefnandi á því að á myndinni mætti sjá a.m.k. tvo stærri gámana við Vallakór við aðkeyrslu inn í hringtorg við gatnamót við Þingmannaleið. Stefndi mótmælti loftmyndinni og því að sjá mætti gámana á henni.

Fyrirsvarsmaður stefnda, F-kk-nf H. G-kk-nf, sagði í framburði sínum við aðalmeðferð málsins að gámarnir hefðu verið fluttir á svæðið þar sem þeir voru að hefja framkvæmdir þar en um hafi verið að ræða sérútbúna gáma með rafmagnstöflu o.fl. Dráttur hafi orðið á framkvæmdum og allt hafi stoppað 2008. Gámarnir hafi verið áfram á lóðinni en horfið 2010. Varðandi staðsetningu gámanna sagði hann þá hafa verið langt frá sumarbústaðnum. Einu sinni hafi þeir þurft að færa gámana aðeins vegna framkvæmda á gangstétt en þá hafi verið haft samband við þá af hálfu Kópavogsbæjar og þeir beðnir um að færa þá. Hann taldi að þeir hefðu verið með leyfi fyrir stöðu gámanna frá Kópavogsbæ. Við meðferð málsins hefur ekkert komið fram sem bendir til þess að slíkt leyfi hafi verið fengið en stefndi hefur lýst tengslum sínum við þá aðila sem fengið höfðu úthlutað lóðinni við Vallakór 2.

Af fyrirliggjandi gögnum má ráða að S-kk-nf Þ-kk-nf hafi áður verið eigandi að Vatnsendabletti 226. Af hálfu stefnanda hafa engin gögn verið lögð fyrir dóminn sem sýna að stefnandi eða S-kk-nf Þ-kk-nf hafi verið eigandi eða lóðaleiguhafi að Vatnsendabletti 226 eða Vallakór 2 á þessum tíma né heldur hvaða rétt S-kk-nf Þ-kk-nf hafi átt til lóðarinnar frá 2005 en í samkomulaginu kemur einungis fram að hann hafi haft Vatnsendablett 226 til umráða. Eins og rakið hefur verið er þar vísað í annað samkomulag frá 31. mars 2005 en samkvæmt útprentun út fasteignaskrá eignaðist Kópavogsbær lóðina þann dag.

Það er mat dómarans með hliðsjón af framlögðum gögnum að gámarnir hafi verið staðsettir á lóðinni að Vallakór 2 eða Vindakór 4 á umræddu tímabili.

Af áðurnefndum lóðarleigusamningi við Molann ehf. má ráða að Kópavogsbær hafi a.m.k. frá 2007 haft heimildir til að leigja öðrum lóðina að Vatnsendabletti 226, a.m.k. þann hluta sem varð að Vallakór 2. Samningurinn milli stefnanda og S-kk-ef er hins vegar frá 2003, það er áður en S-kk-nf og Kópavogsbær gerðu með sér samkomulagið 2005. Um lóðina að Vindakór 4 hafa hins vegar ekki verið lögð fram önnur gögn en yfirlýsing skiptastjóra Stafnáss ehf. þar sem fram kemur að þrotabú félagsins hafi verið afsalshafi að öllum íbúðum í fjölbýlishúsunum að Vindakór 2–8 og stefndi hafi haft heimild til að hafa gámana þar áður en íbúðirnar voru seldar þann 8. desember 2008. Af þessum má ráða að Kópavogsbær hafði einnig leigt lóðina að Vindakór 4 til annars aðila.

Eins og rakið hefur verið byggir samkomulagið frá 2009 á því að S-kk-nf Þ-kk-nf hreinsi lóðina að Vatnsendabletti 226 við lok umráða. Í samkomulaginu er tilgreint að lóðin hafi landnúmerið 116759. Vallakór var þá kominn með annað landnúmer eins og áður hefur verið rakið.

Ekki hafa verið lögð fram fyrir réttinn gögn sem sýna fram á heimild S-kk-ef Þ-kk-ef til þessara tveggja lóða frá því í desember 2008 til ársloka 2009. Stefnandi leiðir rétt sinn af þeim samningi sem hann gerði við S-kk-þf Þ-kk-þf 1. janúar 2003 sem er áður en stefndi eignaðist gámanna og áður en lóðin að Vallakór var leigð Molanum ehf.

Með hliðsjón af ofangreindu er það mat dómarans að ekki hafi verið sýnt fram á að S-kk-nf Þ-kk-nf hafi haft þau umráð yfir lóðunum á þessum tíma að hann gæti leigt þær til annars aðila þar sem eigandi lóðarinnar hefði þegar verið búinn að leigja þær öðrum. Þar af leiðandi gat S-kk-nf Þ-kk-nf ekki veitt stefnanda nein réttindi yfir þeim. Með hliðsjón af þessu, með vísan til 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991, er stefndi sýknaður af kröfu stefnanda um leigugreiðslur.

Hvað varðar kröfu um greiðslu flutningskostnaðar þá liggur fyrir að í samkomulagi S-kk-ef Þ-kk-ef og Kópavogsbæjar frá 12. október 2009 tók S-kk-nf að sér að fjarlæga m.a. gáma af lóðinni Vatnsendabletti 226. S-kk-nf fól stefnanda síðan að fjarlæga gámana og sagði í skýrslu sinni fyrir dóminum að hann hefði komið því á framfæri að rýma þyrfti lóðina til að hann gæti gert upp við Kópavogsbæ. Samkvæmt skýrslu fyrirsvarsmanns stefnanda við aðalmeðferð málsins taldi hann að það hentaði stefnanda best að flytja gámana á lóð sem hann hafði til umráða að Borgareyrum en að hann óttaðist að þurfa að bera geymslukostnað færi hann með gámana á geymslusvæði á höfuðborgarsvæðinu.

Á meðan gámarnir voru á lóðinni var Molinn ehf., og síðar Vallakór ehf., eftir samruna félaganna, leigutaki lóðarinnar að Vallakór 2 og byggði stefndi rétt sinn til að geyma gámana á lóðinni á því. Rétt stefnda til að geyma gámanna á lóðinni að Vindakór 4 rakti hann til þrotabúsins sem seldi honum gámana. Flutningur gámana var ekki að beiðni stefnda heldur S-kk-ef Þ-kk-ef og framkvæmdur í því skyni að gæta hagsmuna hans. Með hliðsjón af ofangreindu verður stefndi ekki talinn bera ábyrgð á greiðslu kostnaðar vegna flutningsins. Ber því einnig að sýkna hann af þessari kröfu vegna aðildarskorts, sbr. 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991.

Eftir þessari niðurstöðu og með vísan til 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 ber að dæma stefnanda til greiðslu málskostnaðar sem telst hæfilega ákveðinn 700.000 kr. og hefur þá verið tekið tillit til virðisaukaskatts og þess að málið hefur áður verið flutt um frávísunarkröfu.

Vegna anna dómara hefur uppkvaðning dóms dregist fram yfir frest samkvæmt 1. mgr. 115. gr. laga nr. 91/9119. Aðilar og dómari málsins töldu að ekki væri vegna þess þörf á því að málið yrði flutt að nýju.

Af hálfu stefnanda flutti mál þetta S-kk-nf S-kk-nf hrl. og af hálfu stefnda flutti málið Ó-kk-nf H-kk-nf Ó-kk-nf hdl.

S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf, settur héraðsdómari, kvað upp dóminn.

D Ó M S O R Ð

Stefndi, Verkfræðistofa F.H.G. ehf., er sýkn af kröfum stefnanda, Túnþökuvinnslunnar Grasvöllum ehf.

Stefnandi greiði stefnda 700.000 kr. í málskostnað.

S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf