S-2952/2021

Mál þetta, sem dómtekið var 14. september sl., var höfðað með ákæru héraðssaksóknara 27. maí 2021, á hendur: „D-kk-þgf F-kk-þgf G-kk-þgf, kennitala [...], [...], Reykjavík, fyrir tilraun til sérstaklega hættulegrar líkamsárásar, með því að hafa fimmtudaginn 30. janúar 2020 við [...] í [...], veist að A, kt. [...], með hamri og slegið til hans, en A náði að verjast högginu með því að bera fyrir sig vinstri hendi og við það hlaut A stífleika og þreifieymsli á vinstri framhandleggsvöðva.

Telst þetta varða við 2. mgr. 218. gr., sbr. 20. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Ákærði krefst þess aðallega að hann verði dæmdur til vægustu refsingar er lög leyfa og að dæmd refsing verði að öllu leyti skilorðsbundin. Þá krefst hann hæfilegra málsvarnarlauna að mati dómsins sem greiðist úr ríkissjóði.

I

Málsatvik

Samkvæmt rannsóknargögnum hófst rannsókn málsins eftir að brotaþoli, A, gaf skýrslu hjá lögreglu vegna atvika og lagði fram formlega kæru vegna málsins. Þar kemur fram að þar sé tekinn beint upp texti sem brotaþoli sendi lögreglu 30. janúar 2020 á netfangið abendingar@lrh. is. Textinn ber það hins vegar með sér að vera bókaður eftir frásögn brotaþola, en hann staðfesti í skýrslu sinni fyrir dómi að hafa upphaflega tilkynnt um málið símleiðis en sent mynd í tölvupósti. Í skýrslunni kemur fram að brotaþoli hafi hringt og sagt frá því að hann hefði orðið fyrir árás á bifreiðastæði við [...]í [...] þennan sama dag um kl. 17:20. Ökumaður bifreiðarinnar [...], sem reyndist vera ákærði, hefði „svínað fyrir hann“ á Hafnarfjarðarvegi og hann þá blikkað ákærða. Ákærði hefði síðan elt hann heim að [...] og stigið þar út úr bifreiðinni með hamar. Ákærði hefði síðan sveiflað hamrinum einu sinni í áttina að honum og svo farið. Framangreindar upplýsingar staðfesti brotaþoli í skýrslutöku hjá lögreglu og kvaðst hafa sent mynd á netfangið abendingar@lrh. is. Nánar um atvik sagði hann bifreið sína hafa verið kyrrstæða á rauðu ljósi á Reykjavíkurvegi en bifreiðin [...] hefði þá verið stöðvuð við hlið hans bifreiðar. Ákærði hafi skrúfað niður rúðu á bifreið sinni og hann gert það sama. Ákærði hefði ekkert sagt en virst vera mjög reiður, í annarlegu ástandi og froðufellandi. Síðan hefði hann allt í einu kastað tómri dós sem lenti inni í bifreið brotaþola. Kvaðst hann hafa sagt við ákærða: Gefa menn ekkert stefnuljós og svína á mann? Hann hafi síðan haldið för sinni áfram og talið að málinu væri lokið en ákærði þá elt hann að heimili hans að [...]. Þar hefði ákærði komið út úr bifreiðinni með hamar í hægri hendi og ráðist að honum. Brotaþoli kvaðst hafa náð að bera fyrir sig vinstri hönd og hefði hamarinn lent á hendinni. Ákærði hefði síðan komið að honum og ýtt honum harkalega og hefði hann við það lent illa á bifreið sinni. Kvaðst hann hafa fengið slink á bakið og vera stífur í vöðvum á vinstri upphandlegg eftir atvikið. Sagði brotaþoli að B hefði orðið vitni að atvikum.

Fyrir liggur ljósmynd af bifreiðinni [...].

Samkvæmt framlögðu vottorði C læknis, dagsettu 7. maí 2020, skoðaði hann brotaþola á Læknavaktinni daginn eftir að atvik gerðust. Þar kemur fram að brotaþoli hafi lýst því að hann hefði orðið fyrir árás þann dag um kl. 17:20. Bifreið hefði verið svínað fyrir hans bifreið og hann þá blikkað ökumann bifreiðarinnar. Hefði hann síðan tekið eftir því að bifreiðinni var ekið á eftir honum heim til hans. Þegar hann var að stíga úr bifreiðinni hefði ökumaður hinnar bifreiðarinnar komið aðvífandi að honum með hamar og slegið til hans. Hafi maðurinn miðað högginu að höfði brotaþola sem hafi borið fyrir sig vinstri handlegg og hafi handleggur mannsins lent á framhandlegg hans. Hafi brotaþoli því ekki fengið högg af hamrinum. Eftir þetta hefði brotaþoli runnið til í hálkunni og skollið utan í bifreið sína og við það fengið slink á bakið. Síðan segir í vottorðinu: Við skoðun var stífleiki og eymsli við þreifingu á vinstri framhandleggsvöðva um efri þriðjung ulnart. Ekki var sjáanlegt mar. Engin áverki á hnúum. Vægur stífleiki og þreifieymsli paravertebralt hægra megin um lendhrygg og eymsli við iliolumbal festu hægra megin. Gaf skýra sögu. Honum var sjáanlega nokkuð brugðið við þetta.

Skýrsla var tekin af ákærða 24. febrúar 2020. Kvaðst hann umrætt sinn hafa verið með hamar til að verja sig en brotaþoli sé mun stærri en hann. Hafi hann ekki slegið eða ógnað brotaþola með hamrinum. Ákærði kaus að svara ekki spurningum er vörðuðu aðdraganda atviksins og neitaði að tjá sig um það hvort hann kannaðist við mann sem sæti undir stýri bifreiðarinnar [...] á framlagðri ljósmynd af henni og sagði hann ekki sjást. Spurður kvaðst ákærði hafa „rétt ýtt“ við brotaþola á bifreiðastæðinu. Brotaþoli hefði ekki haggast mikið við það og hefði hann verið að ýta brotaþola frá sér. Þegar þetta gerðist hefði brotaþoli verið alveg uppi við bifreiðina og kannski farið utan í hana en þetta hefði ekki verið harkalegt. Kvaðst hann hafa haldið að hann og brotaþoli gætu talað um ágreining sinn en brotaþoli hefði verið brjálaður. Þá neitaði ákærði að tjá sig um það hvert ágreiningsefni þeirra var.

Við rannsókn málsins var einnig tekin skýrsla af vitninu B en ekki er ástæða til að rekja efni hennar sérstaklega.

II

Framburður ákærða og vitna fyrir dómi Verður nú gerð grein fyrir framburði ákærða og vitna fyrir dómi að því marki sem nauðsynlegt er til úrlausnar málsins.

Ákærði kvaðst hafa verið að aka frá Aktu- Taktu í Garðabæ áleiðis til [...] og verið á hægri akrein. Hann hefði litið yfir á vinstri akrein en ekki séð neina bifreið þar og síðan beygt yfir á þá akrein án þess að gefa stefnuljós. Þá hefði hann séð að bifreið kom á ofsaferð fyrir aftan bifreið hans og verið komin alveg upp við hana. Ökumaður bifreiðarinnar, sem reyndist vera brotaþoli, hefði blikkað hann og síðan ekið fram úr honum. Á næsta rauða ljósi hefðu þessar tvær bifreiðar beðið hlið við hlið. Brotaþoli hefði kallað eitthvað til hans en hann þá sagt honum að halda áfram. Hefði brotaþoli þá kallað hann rottu og hann kastað tómri flösku að brotaþola. Kvaðst hann hafa elt bifreiðina sem síðan hefði verið stöðvuð inni á bifreiðastæði. Brotaþoli hafi orðið fyrri til að fara út úr bifreið sinni og gengið hratt að hans bifreið, byrjað að öskra og verið mjög æstur. Sjálfur hafi hann einnig farið út úr sinni bifreið. Ákærði sagði þá hafa öskrað hvor á annan og þegar brotaþoli gekk að honum hefði hann lyft upp hamrinum með hægri hendi og hefðu verið læti í þeim.

Ákærði kvaðst hafa verið með hamar vegna vinnu sinnar og tekið hann með þegar hann fór út úr bifreiðinni til að verja sig en brotaþoli sé stærri en hann og stæltur. Sjálfur sé hann um 170 cm á hæð en brotaþoli 195 til 200 cm á hæð. Hann hafi lyft hamrinum upp með hægri hendi en aldrei slegið með honum. Sýndi ákærði hvernig hann lyfti hamrinum í axlarhæð og aðeins aftur fyrir öxlina og kvaðst hann hafa haldið hamrinum þannig í smástund en ekki beint hamrinum að höfði eða líkama brotaþola. Brotaþoli hefði verið kominn nálægt honum. Hann hefði ýtt á brjóstkassann á brotaþola með vinstrihendi og síðan hefði þetta verið búið og hann farið burt. Hafi þeir verið komnir að bifreið brotaþola þegar þetta gerðist og var hurðin á bifreiðinni opinn. Brotaþoli hafi lent á hurðinni þegar hann ýtti við honumen viti hann ekki hvort brotaþoli fékk áverka við það.

Ekki hefði verið ætlunin að nota hamarinn nema til að verjast. Þegar hann hefði séð að brotaþoli var ekki að fara að gera neitt hefði hann látið hamarinn síga niður. Hann hefði ekki engt með hamrinum og ekki tekið sveiflu með honum. Kvaðst ákærði hafa upplifað ógn af brotaþola og þess vegna tekið hamarinn og farið á móti honum. Þá kvaðst hann hafa séð manneskjur sem voru töluvert frá honum þegar hann var að fara en annars ekki hafa séð fólk á vettvangi.

Ákærða var kynnt að hann hefði í framburði sínum hjá lögreglu sagt að hann hefði aldrei lyft upp hamrinum. Sagði ákærði þá að hann hefði verið með hann í axlarhæð. Þegar hann sagði þetta hjá lögreglu hefði hann átt við að hann hefði aldrei ógnað brotaþola með hamrinum eins og brotaþoli bar um. Þá var ákærða kynnt að brotaþoli og vitni hefðu sagt að hann hefði lyft hamrinum upp og ógnað með honum og sagði brotaþoli að það væri ekki rétt. Einnig var honum kynnt að brotaþoli hefði sagt að hann hefði borið fyrir sig framhandlegg og fengið áverka þar. Kvaðst ákærði ekki vita hvernig þeir áverkar væru til komnir. Eina snertingin milli þeirra hefði verið þegarhann hrinti brotaþola með vinstri hendi og þá hefði brotaþoli ekki borið fyrir sig vinstri framhandlegg. Þá hefði hann verið með hamarinn í hægri hendi. Brotaþoli hefði verið með hendurnar niður með síðunum og aldrei lyft þeim upp.

Spurður hvers vegna hann hefði elt brotaþola sagði ákærði það líklega hafa verið til að rífast við hann af því að hann hefði kallað hann rottu og vegna aksturs brotaþola. Kvaðst hann ekki hafa þekkt brotaþola áður en atvik gerðust. Hann hefði verið smá reiður þegar hann fór út úr bifreiðinni en þó meira hissa á brotaþola sem hefði verið mjög æstur. Þá var ákærða kynnt sú lýsing vitnisins B á atvikum í skýrslu sem hún gaf hjá lögreglu að ákærði hafi verið með hamar eða járnstykki í hægri hendi sem hann hélt uppi en höndin hefði síðan farið niður í áttina að brotaþola. Sagði ákærði að þetta væri ekki nákvæmlega það sem gerðist. Hún hefði verið vinstra megin við hann og hann niðri með hamarinn að setja hann alveg niður. Hann hefði ekki verið beint á móti brotaþola og teldi hann að vitnið hefði ekki séð atvik.

Brotaþoli, A, kvaðst hafa verið akandi í umferð á vinstri akrein á leið úr vinnu. Ákærði hafi verið á hægri akrein og hann svínað fyrir brotaþola sem hafi þá gefið honum háu ljósin. Ákærði hefði síðan snarhemlað og þar af leiðandi hefði hann þurft að nauðhemla aftur. Kvaðst vitnið hafa verið að aka í gegnum Garðabæ og fært sig yfir á hægri akrein og haldið síðan áfram og stöðvað á rauðu ljósi. Hafi bifreið ákærða þá verið komin við hlið hans. Ákærði hafi þá verið öskrandi og hefðu þeir báðir skrúfað niður bílrúðurnar og ákærði hent dós inn í bifreið hans. Kvaðst hann hafa spurt ákærða hvað væri að honum eða eitthvað álíka en ekki kallað hann neinum nöfnum. Síðan hefði hann ekið áfram þangað sem hann bjó að [...] og ákærði elt hann og hann stöðvað á stæðinu við [...] og ákærði fyrir aftan hann. Vitnið kvaðst hafa verið veikur þennan dag og hægur á sér. Þegar hann komút úr bifreiðinni hefði ákærði verið kominn að honum með hamar á lofti og hefði hann sett höndina fyrir og hann síðan henst í bifreiðina. Ákærði hefði síðan sagt eitthvað sem hann náði ekki og hefði þetta þá verið búið. Ákærði hefði hlaupið inn í bifreið sína og kvaðst brotaþoli þá hafa tekið mynd af honum. Hefði hann séð að þarna var kona sem varð vitni að þessu. Hann hefði síðan hringt á lögreglu og honum verið sagt að koma í skýrslutöku.

Brotaþoli sagði hamarinn hafa verið með svörtu handfangi og hefði verið um aðræða silfurlitaðan venjulegan hamar sem ákærði hefði haldið á með hægri hendi. Sagði hann ákærða hafa lyft upp hamrinum og sýndi brotaþoli það með því að halda hægri hendi út frá öxl og til hliðar við öxlina. Þá sýndi brotaþoli hvernig hann hélt framhandlegg fyrir framan sig og sagði að þetta hefði allt gerst mjög hratt. Hann hefði ýtt aðeins frá sér en ákærði síðan hlaupið inn í sína bifreið. Hamarinn hefði farið a. m. k. upp fyrir höfuð ákærða en hann vissi ekki hversu hátt, en hann væri hærri en ákærði. Taldi hann ákærða hafi beint hamrinum í augnhæð eða fyrir ofan axlirnar á sér. Ákærði hefði ógnað honum með hamrinum og hann sett höndina fyrir, tekið á móti högginu. Brotaþoli kvaðst hafa farið til læknis sem hefði greint hann með bólgur og stífleika á framhandlegg. Brotaþoli sagði ákærða augljóslega hafa verið undir áhrifum einhverra efna og hefði hann verið mjög æstur. Kvaðst brotaþoli hafa rekist í bifreiðina og fengið högg á bakið. þegar hann fór út úr bifreiðinni en þá hefði ákærði verið alveg kominn í andlitið á honum með hamarinn. Taldi brotaþoli að höggið hefði getað farið í andlitið á honum m. v. hvernig ákærði miðaði hamrinum. Þá kannaðist hann ekki við að ákærði hefði ýtt við honum. Kvaðst hann ekki geta lýst því nákvæmlega hvernig hann fékk höggið en hann hefði tekið á móti hendinni sem var með hamarinn á loft og fengið högg. Kvaðst hann telja að hann hefði farið inn í sveifluna hjá ákærða þegar hann fékk höggið en ekki á móti honum og ekki vita hvort skaftið eða handarbakið á ákærða hefði lent á honum.

Brotaþola var kynnt að hann hefði hjá lögreglu sagt að hann hefði borið fyrir sig vinstri höndina og hefði hamarinn þá lent á hendinni og kynnt að framburður hans hefði verið á annan veg fyrir dómi. Kvaðst brotaþoli standa við þann framburð sem hann gaf hjá lögreglu og telja sig hafa munað atvik betur þá. Borið var undir brotaþola fyrirliggjandi læknisvottorð þar sem fram kom að framhandleggur ákærða hefði lent á framhandlegg hans. Sagði brotaþoli þá að hann gæti illa greint milli þess hvort höggið hefði komið frá hamri, skafti eða hendi. Vitnið staðfesti að hafa fyrst hringt í lögreglu og síðan gefið skýrslu hjá lögreglu. Einnig hefði hann sent mynd á netfang lögreglu sem hann tók af bifreið ákærða. Brotaþoli kvaðst hafa þekkt vitnið B þegar hann var barn og staðfesti að hafa sent henni skilaboð á Messenger síðar um daginn og spurt hana hvort hún hefði séð eitthvað.

B kvaðst hafa verið að koma út úr stigagangi að [...] þegar hún sá að tveimur bifreiðum var ekið á mjög miklum hraða inn á bifreiðastæðið og þær stöðvaðar þar. Maður hefði komið út úr annarri bifreiðinni með eitthvað langt í hendinni sem hún sá ekki hvað var og farið að hinum manninum. Kvaðst hún þá hafa kallað „hey“ eða „halló“ og þeir síðan báðir farið aftur inn í bifreiðar sínar. Sagði hún manninn hafa verið með hlutinn fyrir ofan höfuð og slegið a. m. k. í áttina að hinum manninum og sýndi vitnið hvernig ákærði gerði þetta. Þeir hefðu þá staðið nálægt hvor öðrum við aftari bifreiðina og hamrinum verið miðað í áttina að brotaþola. Kvaðst hún ekki geta giskað á hve langt var á milli hennar og þeirra en sjálf hefði hún verið fyrir utan stigaganginn. Vitnið kvaðst hafa verið með brotaþola í skóla þegar hún var 16 eða 17 ára gömul en ekki hafa áttað sig á því að þetta var hann fyrr en hann sendi henni skilaboð síðar. Kvaðst hún ekki hafa séð andlit mannanna en séð það sem maðurinn var með í hendinni. Hún hefði heyrt öskur og það orðið til þess að hún veitti mönnunum athygli. Borinn var undir vitnið framburður hennar hjá lögreglu um að maðurinn í fremri bifreiðinni hefði hlaupið út úr bifreiðinni og að hinum. Játaði vitnið því og sagðist halda að brotaþoli hefði verið í aftari bifreiðinni og taldi rétt það sem hún sagði við lögreglu. Sá sem kom að honum hefði beitt hamrinum.

C heimilislæknir staðfesti að hafa skoðað brotaþola og útbúið vottorð vegna komu hans. Sagði hann brotaþola hafa kvartað yfir verk í framhandlegg „ulnart“. Það samrýmdist því að hann hefði borið fyrir sig hönd og fengið högg á höndina. Við skoðun hefði hann verið með eymsli samsvarandi þessu, í handleggnum. Þá hefði brotaþoli hrasað í hálku og skollið utan í bifreið sína og kvartaðyfir verk í bakiog hefði hann verið með eymsli hliðlægt við hryggjarsúlu hægra megin við lendhrygg og í lendarfestunum hægra megin. Borið var undir vitnið að í vottorði komi fram að brotaþoli hafi borið fyrir sig vinstri hönd og það hafi verið handleggur hins aðilans sem lenti á honum en ekki hefði verið um að ræða högg af hamri. Sagði vitnið þetta rétt haft eftir brotaþola. Brotaþoli hefði lýst því að hamrinum hefði verið stefnt að höfði hans og hann borið fyrir sig hönd og fengið á hana högg af hendi ákærða.

III

Niðurstaða

Ákærði er ákærðurfyrir tilraun til sérstaklega hættulegrar líkamsárásar, með því að hafa veist að brotaþola með hamri og slegið til hans, en brotaþoli náði að verjast högginu með því að bera fyrir sig vinstri hönd og við það hlaut hann stífleika og þreifieymsli á vinstri framhandleggsvöðva. Brot ákærða er í ákæru talið varða við 2. mgr. 218. gr., sbr. 20. gr., almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði neitar sök. Hann byggir sýknukröfu sína á því ósannað sé að hann hafi veist að brotaþola eins og lýst er í ákæru. Lýsingar ákærða og brotaþola af atvikum eru nokkuð samsvarandi hvað það varðar að þeir hafi orðið varir hvor við annan þegar þeir óku um Garðabæ áleiðis til [...]. Þau samskipti hefðu leitt til þess að ákærði elti brotaþola inn að bifreiðastæði við [...]. Þá er framburður þeirra samhljóða hvað það varðar að þeir hafi þá báðir farið út úr bifreið sinni og ákærði þá verið með hamar í hendi. Þá greinir hins vegar á um það hvor hafi gengið að hinum. Brotaþoli sagði ákærða hafa komið að sér þar sem hann hefði verið að fara út úr bifreið sinni og atvik hefðu gerst við bifreið hans. Ákærði sagði brotaþola hafa farið á undan út úr bifreið sinni og gengið að sér en þeir svo endað við bifreið brotaþola. Þá bar hann einnig um að hurð á bifreið brotaþola hefði enn verið opin þegar þeir voru við bifreiðina.

Ákærði kvaðst hafa tekið hamarinn með sér út úr bifreiðinni sér til varnar og vísaði til þess að brotaþoli væri stærri en hann. Samkvæmt framburði þeirra beggja og vitnisins B áttu atvik sér stað við bifreið brotaþola, eins og rakið hefur verið. Brotaþoli sagði ákærða hafa verið kominn að sér þegar hann stóð upp úr bílstjórasætinu. Af framburði þeirra allra verður dregin sú ályktun að atvik hafi gerst mjög hratt auk þess sem ekkert annað er fram komið en framburður ákærða fyrir dómi um að samskipti þeirra hafi byrjað annars staðar en við bifreið brotaþola. Af þessu verður ráðið að ekki hafi verið svigrúm fyrir ákærða til að átta sig á stærðarmun hans og brotaþola áður en hann fór út úr bifreið sinni. Telur dómurinn þetta draga úr vægi framburðar ákærða um að hann hafi tekið hamarinn með sér til að verjast brotaþola.

Fram kom hjá brotaþola, í skýrslu sem hann gaf hjá lögreglu, að ákærði hefði ýtt við honum og er það í samræmi við framburð ákærða fyrir dómi en vitnið B lýsti atvikum ekki á þennan hátt. Fyrir dómi bar brotaþoli um að hafa lent utan í bifreiðinni og fengið þá högg á bakið en taldi ákærða ekki hafa ýtt sér. Staðfesti læknir sem brotaþoli leitaði til daginn eftir að hann hefði kvartað yfir verk í baki eftir að hafa runnið í hálku á bifreiðina.

Brotaþoli lýsti því að ákærði hefði slegið til hans með hamri en ákærði kvaðst einungis hafa haldið hamrinum á lofti út frá öxl sinni en ekkert beitt honum. Framburður vitnisins B er í samræmi við framburð brotaþola hvað það varðar að ákærði hafi slegið með áhaldi í áttina að brotaþola. Þá liggur fyrir að ákærði hlaut áverka á hendi vegna höggsins en framburður brotaþola hefur verið misvísandi hvað það varðar hvort það hafi verið skaft hamarsins eða handleggur brotaþola sem lenti á framhandlegg hans. Við rannsókn málsins taldi hann hamarinn hafa lent þar og skýrði einnig þannig frá við komu til læknis daginn eftir atvik og staðfesti læknirinn það í vætti sínu fyrir dómi. Þá kom fram hjá honum að áverkar brotaþola samrýmdust lýsingu hans á atvikum.

Sönnunarbyrði um sekt ákærða og atvik sem telja má honum í óhag hvílir á ákæruvaldinu og metur dómari hverju sinni hvort nægileg sönnun, sem ekki verði vefengd með skynsamlegum rökum, sé fram komin um hvert það atriði sem varðar sekt og ákvörðun viðurlaga við broti, sbr. 108. og 109. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Samkvæmt 111. gr. sömu laga skal dómur reistur á sönnunargögnum sem færð eru fram við meðferð máls fyrir dómi. Verður misræmi í skráningu lögreglu á því hvort fyrsta lýsing brotaþola á atvikum hafi borist þeim símleiðis eða í tölvupósti ekki talin hafa áhrif við mat á sönnun enda er efni hennar ekki vefengt. Þá liggur fyrir upptaka af skýrslu vitnisins B hjá lögreglu sem er efnislega í samræmi við framburð hennar fyrir dómi. Í sömu skýrslu staðfesti vitnið framburð sinn sem var efnislega eins og hún hafði áður gefið símleiðis. Er ekkert fram komið sem bendir til þess að ekki hafi verið farið að ákvæðum laga um meðferð sakamála við öflun framburðar hennar.

Ákærði er ákærður fyrir tilraunabrot. Hann hefur viðurkennt að hafa verið á vettvangi með hamar í hendi sem hann hélt á lofti frá öxl. Framburður brotaþola hefur í gegnum alla meðferð málsins verið stöðugur um það að ákærði hafi slegið til hans með hamri. Þá taldi hann í framburði sínum fyrir dómi að hamarinn hefði farið í andlit hans ef hann hefði ekki náð að bera fyrir sig höndina. Vitnið B bar um að ákærði hefði verið með áhaldið fyrir ofan höfuð og slegið í áttina að brotaþola. Með framburði brotaþola og B telur dómurinn sannað að ákærði hafi slegið til brotaþola með hamrinum. Einnig telur dómurinn, með framburði brotaþola, sem fær stoð í vottorði og vætti þess læknis sem skoðaði hann daginn eftir atvik, sannað að brotaþoli hafi fengið högg á vinstri hönd þegar hann bar höndina fyrir sig og við það hlotið þá áverka sem í ákæru greinir. Dómurinn metur framburð ákærða trúverðugan jafnt sem framburð brotaþola en framburður þess síðarnefnda fær hins vegar stoð í þeim gögnum sem hér að framan hafa verið rakin. Verður niðurstaða málsins því á honum byggð. Leggur dómurinn til grundvallar að ákærði hafi beitt hefðbundnum hamri umrætt sinn eins og brotaþoli lýsti honum en ekki liggja fyrir nein önnur gögn um stærð eða gerð hans. Telst hamar vera hættulegt vopn sérstaklega sé honum beint á að andliti eða höfði einstaklings. Að öllu þessu virtu telur dómurinn nægilega sannað, sbr. 108. og 109. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi sem lýst er í ákæru og er brot ákærða þar réttilega heimfært til refsiákvæða.

Ákærði er fæddur í [...]. Samkvæmt framlögðu sakavottorði, dagsettu 26. maí 2021, hefur hann nokkrum sinnum gengist undir greiðslu sektar með sektargerðum lögreglustjóra. T elst dæmd refsing ákærða nú vera hegningarauki, sbr. 78. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, vegna sektargerða frá 28. apríl 2020 og 25. mars 2021. Þá var ákærði með dómi héraðsdóms 24. maí 2013 dæmdur í fjögurra mánaða fangelsi skilorðsbundið í tvö ár vegna brots gegn 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga.

Við ákvörðun refsingar er litið til þess að broti ákærða var beint gegn lífi og heilsu brotaþola og mildi þykir að ekki hlaust af frekara líkamstjón, sbr. 1. og 2. tölulið 1. mgr. 70. gr. laga nr. 19/1940. Þá verður ekki litið svo á að undanfarandi samskipti þeirra réttlæti á atlögu ákærða. Með hliðsjón af framangreindu og sakarefni málsins þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í fjóra mánuði en frestað skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. laga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, Ó-kk-ef V-kk-ef G-kk-ef, 550.000 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti og hefur þá verið litið til vinnu verjandans á rannsóknarstigi. Þá greiði ákærði 18.300 krónur í sakarkostnað samkvæmt framlögðu yfirliti ákæruvaldsins.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið S-kvk-nf R-x-x n A-kvk-nf aðstoðarsaksóknari.

S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði, D-kk-nf F-kk-nf G-kk-nf, sæti fangelsi í fjóra mánuði en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, Ó-kk-ef V-kk-ef G-kk-ef lögmanns, 550.000 krónur, og 18.300 krónur í annan sakarkostnað.

S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf (sign)