S-23/2014

I

Mál þetta, sem dómtekið var 9. september sl., höfðaði ríkissaksóknari með ákæru 16. apríl 2014 á hendur ákærða; „G-kk-þgf U-kk-þgf H-kk-þgf, kennitala [...], [...], fyrir brot gegn valdstjórninni, með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 2. febrúar 2014, í Hafnarstræti við Hrannargötu, Ísafjarðarbæ, veist með ofbeldi að A, lögreglumanni, sem var við skyldustörf, með því að nálgast hana aftan frá og slá hana einu höggi á rassinn og stuttu síðar með því að beita líkamlegum aflsmunum og rífa sig lausan frá A og veita henni högg í andlitið með olnboga svo hún hlaut skurð við hægri augabrún.

Telst þetta varða við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 11. gr. laga nr. 101/1976 og 1. gr. laga nr. 25/2007.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Ákærði krefst þess aðallega að hann verði sýknaður af öllum kröfum ákæruvalds, en til vara að hann verði dæmdur til vægustu refsingar er lög leyfa og að málskostnaður verði lagður á ríkissjóð. Þá gerir verjandi ákærða kröfu um hæfileg málsvarnarlaun að mati dómsins.

II

Samkvæmt frumskýrslu lögreglu, sem rituð er af B lögreglumanni, var hann við störf ásamt A lögreglumanni, aðfaranótt sunnudagsins 2. febrúar 2014, þegar tilkynning barst um slagsmál fyrir utan skemmtistaðinn Húsið við Hafnarstræti á Ísafirði. Þegar þau voru að fara á brott af vettvangi eftir að hafa sinnt verkefninu hafi A verið slegin í rassinn. Hún hafi þá snúið sér við og tekið í höndina á viðkomandi og spurt hvað honum gengi til. Þá hafi maðurinn, sem síðar kom í ljós að var ákærði, orðið æstari og reynt að losa sig og tekist það með því að slá höndum til A. Ákærði hafi verið með bognar hendur við olnboga og slegið þeim upp á við. Við það hafi virst sem vinstri olnbogi hans hafi farið í andlit A. Í kjölfar þess hafi ákærði hlaupið á brott en skýrsluritari náð honum og handtekið. Þá hafi skýrsluritari tekið eftir því, þegar hann var að handtaka ákærða, að A var orðin blóðug í framan, með skurð lóðrétt á milli augnanna.

Fyrir liggur greinargerð A lögreglumanns, dagsett 4. febrúar 2014. Þar lýsir hún því að borist hafi tilkynning um slagsmál fyrir utan skemmtistaðinn Húsið. Hún hafi farið á vettvang, ásamt framangreindum B, og verið á leið til baka að lögreglubifreiðinni þegar slegið var í rassinn á henni. Hún hafi þá snúið sér við og strax áttað sig á því hver gerði þetta og tekið í vinstri upphandlegg ákærða og spurt hann hvað honum hefði gengið til. Hún hafi síðan ætlað að fá persónuupplýsingar frá honum en þá hafi hann orðið æstur og lyft vinstri olnboganum snöggt upp og losað sig frá henni með þeim afleiðingum að hún hafi fengið högg í andlitið. Ákærði hafi hlaupið í burtu en B náð taki á honum. Ákærði hafi náð að losa sig aftur og hafi hún þá náð aftur taki á honum og í kjölfar þess hafi þau náð að handjárna ákærða. Hún hafi þá áttað sig á því að hún var með skurð á höfði og blóðug í andliti. Áverkarnir hafi verið ljósmyndaðir og síðan hafi hún farið á slysadeild þar sem saumuð hafi verið fimm spor í hægri augabrún hennar. Þá segir í greinargerðinni að mikill höfuðverkur hafi fylgt áverkunum fyrst um sinn og telji hún sig hafa vankast örlítið við höggið.

Fyrir liggur áverkavottorð C læknis, dagsett 7. febrúar 2014. Þar kemur fram að A hafi komið á slysadeild aðfaranótt 2. febrúar 2014 og þar lýst því að hún hafi hlotið áverkana við að fá olnbogaskot í ennið þegar hún tók í handlegg ákærða eftir að hann hafði slegið í rass hennar. Síðan segir í vottorðinu að við skoðun hafi verið að sjá lóðréttan skurð við „medial“ enda hægri augabrúnar og hafi sárið borið þess merki að hafa sprungið upp við högg eða „blunt force trauma“, þ.e. skurðsárið hafi verið ögn stjörnulaga. Hún hafi einnig kvartað undan eymslum við vinstri olnboga, þar hafi verið að sjá hruflsár og hugsanlega byrjun á mari. Síðar sömu nótt hafi A í samtali við lækninn kvartað undan eymslum í báðum hnjám.

Þá liggur fyrir niðurstaða rannsóknar Rannsóknastofu í lyfja- og eiturefnafræði vegna blóðsýnis sem tekið var úr ákærða eftir að hann var handtekinn en áfengismagn í blóðsýninu reyndist vera 2,42‰.

Skýrsla var tekin af ákærða hjá lögreglu 4. febrúar 2014. Hann kvaðst hafa drukkið mikið áfengi þessa nótt og því væri minni hans um atvik gloppótt. Hann kvaðst muna eftir að hafa farið á skemmtistaðinn en ekkert muna eftir atvikum þegar hann fór þaðan, hvorki eftir því að hafa lamið hendi í rass lögreglukonunnar, að högg frá honum hafi hafnað í andliti hennar eða að hann hafi hlaupið undan lögreglu. Hann muni næst eftir sér þegar hann vaknaði um morguninn.

D sagði í skýrslu sinni hjá lögreglu að hann hafi verið fyrir utan skemmtistaðinn þegar atvik gerðust. Hann hafi séð þegar ákærði lamdi hendi í rass A en ekki séð hann veita henni áverka í andlit en séð að A var með áverka í andliti eftir afskipti sín af ákærða.

E kvaðst hafa verið fyrir utan skemmtistaðinn þegar atvik gerðust. Hún hafi séð ákærða slá lítillega í rass lögreglukonu sem hafi þá gripið í höndina á ákærða en misst takið og hafi ákærði þá hlaupið í burtu. Lögreglukonan hafi svo ásamt fleiri lögreglumönnum handtekið ákærða. Hún kvaðst ekki hafa séð ákærða veita lögreglukonunni áverka í andlit en séð að það var blóð í andliti hennar eftir að hún hafði handtekið ákærða. Hún kvaðst ekki vita hvort áverkarnir hafi komið þegar ákærði reif sig lausan eða þegar lögreglumennirnir voru með hann í jörðinni.

F kvaðst hafa verið fyrir utan skemmtistaðinn þegar atvik gerðust en hvorki hafa séð ákærða slá í rass lögreglukonunnar né veita henni áverka í andlit. Hún hafi þó séð að lögreglukonan var með blóðrönd niður eftir andliti eftir að handtöku lauk.

III

Verður nú rakinn framburður ákærða og vitna fyrir dómi.

Ákærði lýsti því í framburði sínum fyrir dómi að þegar hann kom út af Húsinu hafi honum fundist fólk vera óþarflega æst. Í einhverjum aulalegum fíflagangi hafi hann tekið þá ákvörðun, og þannig ætlað að vera fyndinn, að slá lögreglukonuna í rassinn. Á þessu augnabliki hafi honum fundist þetta vera fyndið en ekki áttað sig á því að þetta gæti verið móðgun. Hann hafi gengið að lögreglukonunni og slegið hana með flötum lófa upp undir rasskinnina og farið svo í burtu. Aðspurður kvaðst hann telja að þetta hafi verið létt snerting og ekki hafi verið ætlun hans að meiða heldur hafi þetta verið einhver aulalegur húmor. Lögreglukonan, A, hafi þá gripið dálítið þétt í hann og hann þá spurt hvort þau ætluðu að handtaka hann. A hafi þá rifið meira í hann og hafi hann þá orðið ósáttur en hún hafi verið komin með hann aðeins niður og farin að tosa hann aftur. Hann hafi þá lyft upp höndum, rifið sig lausan, risið snöggt upp og gengið ákveðið í burtu. Hann hafi síðan snúið sér við þegar A hafi kallað eitthvað og séð að hún hélt höndum fyrir andlitið. Eftir það var hann handtekinn.

Þá lýsti ákærði því fyrir dóminum hvernig hann haldi að hann hafi lyft upp báðum höndum; ekki alveg upp að öxlum og snúið sér og þannig losað sig. Aðspurður sagði ákærði að hann væri 198 sm á hæð og hafi verið um 100 kg þegar atvik gerðust og líkamlega hraustur. Ákærði kvaðst ekki hafa orðið var við að hann hafi veitt A högg á andlitið með olnboga. Hann kvaðst hafa byrjað áfengisneyslu milli átta og níu um kvöldið og hætt henni rétt áður en atvik gerðust. Aðspurður af hverju hann muni atvik betur nú en þegar hann gaf skýrslu hjá lögreglu kvaðst hann hafa verið búinn að leggjast yfir þetta og atvik hafi að hluta rifjast upp fyrir honum. Aðspurður hvort A hefði þurft að taka hann í tök eftir að hann sló hana í rassinn svaraði ákærði: „já og nei“, en kvaðst ekki hafa haft neinn ásetning til að veita henni áverka í andlit. Þá sagði ákærði A hafa verið einkennisklædda og hann ekki hafa verið í vafa um að hún var lögreglumaður. Aðspurður um þá lýsingu í ákæru að hann hafi beitt líkamlegum aflsmunum og rifið sig lausan frá A og hvort hann hafi gert það viljandi kvaðst hann hafa verið ósáttur við tökin hjá A. Honum hafi ekki fundist þetta rétt, ákafinn í henni hafi verið mikill og hafi hann ætlað að labba í burtu frá henni. Aðspurður hvort hann hafi beitt miklum kröftum kvaðst hann hafa snúið sér og ætlað af stað. Hann kvaðst telja líklegt að A nái honum upp í axlir. Honum hafi fundist hún taka hressilega á honum að ástæðulausu og því rifið sig lausan. Þá kvaðst hann ekki muna eftir átökum þegar hann var handtekinn. Hann kvaðst muna eftir því að hafa legið og beðið eftir að þau væru búin að þessu.

A kvaðst umrætt sinn hafa verið við Húsið, ásamt vitninu B lögreglumanni, vegna slagsmála. Þau hafi fljótlega leyst upp slagsmálin og þau hafi verið á leiðinni til baka að lögreglubifreiðinni þegar hún var slegin í rassinn. Hún hafi þá snúið sér við og tekið í hönd og bringu ákærða sem hafi streist á móti og reynt að losa sig. Hún sagði að ákærði væri miklu hærri en hún og hafi hann farið með olnbogann upp og við það hafi hún fengið högg á andlitið en ákærði hlaupið á brott. Vitnið taldi sig sennilega hafa náð ákærða upp að öxlum. Olnbogi ákærða gæti hafa verið í axlarhæð á henni. Hún hafi þá sagt við B að það ætti að handtaka ákærða. Hún kvaðst ítrekað hafa sagt ákærða að nema staðar og loks náð taki á honum en misst það. B hafi síðan náð ákærða og tókst þeim loks að handtaka hann.

Vitnið kvaðst hafa verið einkennisklætt þegar atvik gerðust. Hún sagði atvik hafa gerst hratt og að höggið sem ákærði sló hana á rassinn hafi verið þéttingsfast, en kvaðst ekki muna á hvora rasskinn það var. Ákærði hafi hlegið þegar hann sló hana og fundist þetta vera fyndið. Hann hafi brugðist illa við þegar hún greip í hann og reynt að losa sig og við það beitt svo miklum aflsmun að hún fékk þungt högg í andlitið og stóran skurð hægra megin á andlitið, við augabrún. Sagði vitnið að sér hafi fundist ákærði vera líkamlega sterkur. Þegar ákærði losaði sig lyfti hann olnboga upp, snéri sér við og hljóp í burtu. Hún kvaðst hafa reynt að tálma því að hann færi í burtu og ítrekað gefið honum fyrirmæli um að stansa. Vitnið sagði ákærða hafa verið mjög ölvaðan. Honum hafi ekki verið kynnt réttarstaða sín fyrr en á lögreglustöð og sagði hann ekki hafa verið í ástandi fyrr til að skilja hana. Vitnið kvaðst hafa verið frá vinnu í þrjá daga vegna áverkanna. Hún hafi verið með höfuðverk og glóðarauga báðum megin. Aðspurt kvaðst vitnið ekki vita hvort ákærði hafi ætlað að rífa sig lausan eða gefa vitninu viljandi olnbogaskot en sagði hann hafa átt að hlýða fyrirmælum lögreglu. Ekki sé ásættanlegt að maður slái á rassinn á konu úti í bæ, hvað þá lögreglumanni, og því hafði hún afskipti af honum. Þar sem hann sýndi þessi viðbrögð var ekki annað í stöðunni en að handtaka hann. Þá kvaðst vitnið ekki hafa verið búið að kynna sér skýrslu vitnisins B áður en það ritaði greinargerð sína vegna málsins. Aðspurt kvaðst vitnið hafa upplifað höggið á rassinn sem móðgun.

B lögreglumaður sagði sig og A hafa komið að Húsinu vegna tilkynningar um slagsmál. Þegar það mál hafi verið leyst og þau verið að ganga í burtu, hann aðeins á undan A, hafi hann heyrt högg eins og verið væri að slá einhvern. Hann hafi þá snúið sér við og séð að ákærði var hlæjandi og ætlaði í burtu. Aðspurður sagði hann A ekki hafa verið æsta en spurt hvað gengi á og um leið haldið í ákærða sem hafi reynt að losa sig og slegið höndunum upp og hafi olnbogi farið í andlit hennar. Þá hafi A ætlað að grípa í hann aftur en misst takið og sagt vitninu að ná ákærða niður fyrir sig sem hann hafi gert. Eftir það hafi hann fyrst séð að það blæddi úr andliti A.

Aðspurt af hverju ákærði hafi lyft upp höndunum taldi vitnið að hann hafi ætlað að koma sér í burtu en A gripið í hann til að varna því. Hann sagði A hafa staðið beint fyrir framan ákærða og haldið í hann þegar ákærði sló höndunum upp til að losa sig og síðan hafi hann snúið sér, að hann telur til hægri frá sér, þannig að olnbogar fóru til hægri þegar höggið fór í andlit A. Aðspurt kvaðst vitnið ekki hafa séð greinargerð A áður en vitnið ritaði skýrslu vegna málsins og taldi að það hafi ritað hana áður en A ritaði greinargerðina. Hann kvaðst hafa verið búinn að ræða eitthvað við hana vegna málsins áður en hann ritaði skýrsluna.

C læknir sagðist hafa skoðað A um nóttina og þeir áverkar sem hún var með geti samrýmst því að hún hafi orðið fyrir árás eins og hún lýsti þá. Hann kvaðst gera ráð fyrir að skurðurinn sem A reyndist vera með gréri á einni til tveimur vikum og mögulegt væri að hann skildi eftir sig ör. Hann kvaðst ekki muna eftir því að hún hafi kvartað undan höfuðverk en sagði hugsanlegt að hann hefði komið síðar. Þá sagði hann að glóðarauga væri einnig hugsanleg afleiðing árásar sem þessarar. Aðspurður um það orðalag í vottorði að A hafi talið að hún hafi fengið olnbogaskot í enni kvaðst hann hafa notað orðið „talið“ þar sem hún hafi ekki verið alveg viss um þetta en talið þetta vera líklegustu atburðarásina.

D, [...] A, kvaðst hafa verið að skemmta sér á Húsinu umrædda nótt. Þegar hann kom út hafi hann séð tvo lögreglumenn og hafi A verið annar þeirra. Síðan hafi hann séð ákærða veitast að A og í framhaldi af því heyrt hana spyrja hvað honum gengi til. Maðurinn hafi þá slegið hana og hlaupið í burtu. Vitnið hafi svo séð þegar lögreglumennirnir náðu manninum. Nánar aðspurður um atvik kvaðst vitnið hafa séð ákærða slá einu sinni í rassinn á A en ekki vita hvort það var laust eða fast. Þetta hafi verið í upphafi þeirrar atburðarásar sem hann sá. Sjálfur hafi hann verið í um 20 metra fjarlægð frá þeim og heyrt orðaskil. Hann kvaðst ekki muna hvort A hafi haldið í ákærða en hafi séð að ákærði hljóp í burtu. Vitnið kvaðst hafa séð þegar ákærði sló A í andlitið, með því að reka olnboga í hana, en geti ekki lýst því nánar hvernig það gerðist. Hann taldi þetta hafa gerst í atburðarásinni þegar ákærði var snúinn niður en sé ekki viss. Aðspurður kvaðst hann hafa verið undir áhrifum áfengis en muna nokkuð vel eftir atvikum. Honum hafi virst ákærði vera töluvert mikið ölvaður. Hann kvaðst hafa séð ákærða rífa sig lausan frá A og hafi það verið þegar hann hljóp í burtu. Taldi hann ákærða þá hafa beitt töluverðu afli. Borinn var undir vitnið framburður þess hjá lögreglu um að vitnið hafi ekki séð þegar olnbogi ákærða fór í andlit A og að það vissi ekki hvort ákærði hefði veitt henni áverkana. Hann kvaðst ekki geta gefið skýringar á þessum breytta framburði sínum.

F kvaðst hafa verið á Húsinu og þegar hún kom þaðan út hafi verið búið að handjárna ákærða. Hún kvaðst ekki hafa séð ákærða reka olnbogann í A en séð þegar lögreglumenn voru að koma ákærða í jörðina og hafi fundist það vera harkalegt. Þá hafi hún einnig séð að það blæddi úr A.

E kvaðst hafa verið fyrir utan skemmtistaðinn og séð ákærða lemja aðeins í rassinn á A í gamni og hlaupa svo í burtu. Vitnið hafi talið þetta vera létt djók og fundist A gera fullmikið úr þessu. A hafi síðan hlaupið á eftir ákærða en kvaðst aðspurð ekki muna eftir því að hún hafi gripið í hann eða að ákærði hafi sýnt mótþróa þegar lögregla var að tala við hann. Þá kvaðst hana ráma í að hafa séð að lögreglukonan var með skurð. Þá kvaðst vitnið muna almennt lítið eftir atvikum en hafa munað þetta betur þegar hún gaf skýrslu hjá lögreglu skömmu eftir að atvik gerðust.

Vitnið staðfesti þann framburð sem hafður var eftir því í lögregluskýrslu, að hafa séð ákærða slá lítillega í rass lögreglukonu sem hafi í kjölfarið gefið honum fyrirmæli um að nema staðar en hann ekki hlýtt fyrirmælum hennar. Lögreglukonan hafi gripið í hönd ákærða en misst takið og ákærði hlaupið í burtu. Þá staðfesti hún einnig þann framburð sinn úr skýrslunni að þegar A tók í höndina á ákærða hafi hann rifið sig snögglega lausan og snúið sér við um leið og hlaupið í burtu. Í kjölfarið hafi ákærði verið yfirbugaður af lögreglu og handtekinn. Þá staðfesti hún einnig að hafa fyrst þá séð að lögreglukonan var með áverka á andliti og að hafa ekki vitað hvenær í atburðarásinni hún hafi fengið áverkana. Loks staðfesti hún að henni hafi fundist handtakan vera harkaleg eins og haft var eftir henni í skýrslu hennar hjá lögreglu.

Þ-kk-nf S-kk-nf kvaðst kannast við ákærða og að hafa séð hann fyrir utan Húsið um nóttina og hafi ákærði þá verið orðinn frekar ölvaður. Lögregla hafi þá verið að reyna að fá hann til að róa sig niður og hafi það endað með því að hann var tekinn niður af lögreglu. Vitnið kvaðst hvorki hafa séð ákærða veitast að lögreglukonunni né séð áverka á henni. Hann hafi séð ákærða reyna að bakka í burtu frá lögreglu og síðan séð hann veltast eitthvað um ásamt lögreglumönnunum.

S-kk-nf A-kk-nf G-kk-nf rannsóknarlögreglumaður kvaðst hafa rannsakað málið. Aðspurður sagði hann ákærða hafa virst muna atvik illa þegar skýrsla var tekin af honum og ekki hafa náð að setja í samhengi það sem gerðist um nóttina. Ákærði hafi sagt að hann hafi drukkið mikið, sem gæti hafa skýrt þetta. Vitnið sagði að talað hafi verið við alla sem til greina komu sem vitni.

IV

Ákærði neitar sök. Hann byggir sýknukröfu sína m.a. á því að ekki verði byggt á framburði A og B vegna ágalla á rannsókn málsins. Hann telur að taka hefði átt formlegar skýrslur af þeim á lögreglustöð í samræmi við VIII. kafla laga um meðferð sakamála nr. 88/2008 en ekki að fá fram framburð þeirra með greinargerð. Þá telur ákærði að einhvers konar samvinna hafi verið á milli þeirra um að samræma texta greinargerða sinna og vísar því til stuðnings til þess að orðalag þeirra, m.a. þar sem fram kemur lýsing á atvikum, sé mjög sambærilegt. Þá hafi rannsókn málsins verið í höndum samstarfsmanna vitnanna. Loks byggir ákærði sýknukröfu sína á því að lögreglu hafi skort heimild til líkamlegrar valdbeitingar og vísaði því til stuðnings til 13. og 14. gr. lögreglulaga nr. 90/1996.

B lögreglumaður, sem var á vettvangi ásamt A lögreglumanni, skrifaði frumskýrslu vegna málsins. Þá ritaði A greinargerð þar sem hún lýsti atvikum. Framhald rannsóknarinnar var í höndum rannsóknardeildar lögreglunnar á Vestfjörðum en A og B starfa þar í almennri deild. Loks var gefin út ákæra vegna málsins af ríkissaksóknara. Skýrsla B er dagsett 2. febrúar 2014 en greinargerð A tveimur dögum síðar eða 4. febrúar. Ekkert hefur komið fram sem staðfestir að lögreglumennirnir hafi haft hliðsjón af skrifum hvors annars eins og ákærði heldur fram. Þá er orðalag þeirra ekki eins nema að litlu leyti og hafa verður í huga að þau eru bæði að lýsa sömu atvikum. Framangreind skýrsla og greinargerð eru í samræmi við 1. mgr. 56. gr. laga um meðferð sakamála. Þá samrýmist framlagning þessara gagna 2. mgr. 134. gr. laganna. Verður því ekki talið að framangreint leiði til þess að ágallar verði taldir vera á rannsókn málsins, enda verður dómur reistur á sönnunargögnum sem fram eru færð við meðferð máls fyrir dómi, sbr. 1. mgr. 111. gr. laga um meðferð sakamála en ekki á lögreglurannsókn umfram það sem heimilað er í 3. mgr. 111. gr. sömu laga. Þá verður ekki talið að rannsókn lögreglunnar á Vestfjörðum fari gegn lögum um meðferð sakamála, sbr. dóm Hæstaréttar í máli nr. 583/2010, þrátt fyrir að A starfi þar sem lögreglumaður. Verður því ekki fallist á það með ákærða að á rannsókninni hafi verið slíkir ágallar að ekki verði byggt á framburði vitnana fyrir dómi.

Ákærði viðurkenndi við aðalmeðferð málsins að hafa slegið A eitt högg með flötum lófa í rassinn þegar hún var að sinna skyldustörfum sínum. Hann kvaðst halda að honum hafi, þegar atvik gerðust, þótt þetta vera fyndið en ekki geta sagt nú til um það hvað honum gekk til. Þá kvaðst hann ekki hafa orðið var við að A fengi högg í andlitið þegar hann snéri sig lausan frá henni. Framburður ákærða fyrir dómi var nokkuð á annan veg en hjá lögreglu en þá mundi hann ekki eftir þeim atvikum sem ákært er fyrir. Ákærði gaf þá skýringu á breyttum framburði að atvik hafi rifjast upp fyrir honum. Dómurinn metur framburð ákærða fyrir dómi ótrúverðugan að því leyti sem hann er bæði breyttur frá því sem ákærði lýsti hjá lögreglu og í ósamræmi við framburð vitna.

Fyrir dómi bar vitnið D um að hann hafi bæði séð þegar ákærði sló í rass A og þegar olnbogi hans lenti í andliti hennar. Þessi framburður vitnisins er ekki í fullu samræmi við það sem fram kom í framburði hans hjá lögreglu en þá kvaðst hann einungis hafa séð þegar ákærði sló í rass hennar. Þá gat vitnið ekki gefið skýringu á þessum breytta framburði. Vitnið er [...] A og er óhjákvæmilegt að meta breyttan framburð vitnisins með hliðsjón af þeim tengslum.

A bar um það í framburði sínum fyrir dómi að ákærði hafi slegið í rasskinn hennar í umrætt sinn og er sá framburður í samræmi við greinargerð hennar í rannsóknargögnum. Þá er þessi framburður hennar í samræmi við framburð ákærða auk þess að fá stoð í framburði vitnisins E og einnig í framburði vitnisins D en fullt samræmi var í framburði hans um þetta atriði. Framburður vitna um það hversu fast höggið var er misvísandi og verður því ákærði látinn njóta vafans um það, sbr. 108. gr. laga um meðferð sakamála. Með vísan alls framangreinds telur dómurinn sannað að ákærði hafi slegið A í rassinn eins og lýst er í ákæru og er þá við það miðað að um laust högg hafi verið að ræða.

Í ákæru er sú háttsemi ákærða að slá í rass A talin varða við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Samkvæmt ákvæðinu skal hver sem ræðst með ofbeldi eða hótunum um ofbeldi á opinberan starfsmann, þegar hann er að gegna skyldustarfi sínu eða út af því, og eins hver sá, sem á sama hátt leitast við að hindra framkvæmd slíks starfa eða neyða starfsmanninn til þess að framkvæma einhverja athöfn í embætti sínu eða sýslan, sæta fangelsi allt að sex árum. Beinist brotið að opinberum starfsmanni, sem að lögum hefur heimild til líkamlegrar valdbeitingar, má beita fangelsi allt að 8 árum. Óumdeilt er að A var að sinna skyldustarfi sínu þegar atvik gerðust. Í dómaframkvæmd hefur hugtakið ofbeldi samkvæmt 1. mgr. 106. gr. verið túlkað rúmt. Ákvæðinu er ætlað vernda framkvæmd opinberra starfa. Verknaður ákærða var bein atlögu að líkama lögreglukonu meðan hún var að sinna störfum sínum og telur dómurinn ótvírætt að ákærði hafi með háttsemi sinni raskað framangreindum hagsmunum.

Ákærði byggir sýknukröfu sína, hvað varðar þá háttsemi að hafa veitt A högg í andlit með olnboga, á því að hann hafi skort ásetning til brotsins og að ætlun hans hafi verið sú að losa sig úr ólögmætu taki. Þá hafi lögregla ekki haft ástæðu til að bregðast við á þann hátt sem gert var heldur hefði dugað að ræða við ákærða.

Framburður A hefur frá upphafi verið staðfestur um að hún hafi fengið högg á andlitið þegar ákærði losaði sig frá henni eftir að hún greip í hann í kjölfar þess að hann sló í rass hennar. Samkvæmt framburði bæði B og A stóð b við hlið A þegar atvik gerðust og sá samskipti A og ákærða þegar ákærði losaði sig frá henni. Þá er lýsing B í samræmi við framburð A, þ.e. að ákærði hafi slegið höndunum upp þegar A hélt honum og náð þannig að losa sig úr taki hennar. Þá fær framburður A einnig stuðning í framburði vitnisins E, auk þess sem þetta samrýmist lýsingu ákærða sem kvaðst hafa lyft upp höndum og snúið sér til að losa sig frá A og síðan farið á brott. Ekkert þeirra vitna sem komu fyrir dóminn sáu þó að A var komin með blæðandi sár í andlit fyrr en eftir að ákærði hafði verið handtekinn. Framburður D um þetta atriði, sem rakinn er hér að ofan, er nokkuð óljós en hann gat ekki lýst því á hvern hátt hún varð fyrir högginu, auk þess sem framburðurinn er í andstöðu við framburð hans hjá lögreglu. Verður sönnun í málinu því ekki byggð á framburði hans. Þá ber einnig að líta til þess að ákærði bar sjálfur um það í framburði sínum að hann hafi litið til baka til A eftir að hann hafði losað sig frá henni og þá séð að hún hélt um andlit sér. Loks ber að líta til þess að A lýsti atvikum á sambærilegan hátt við skoðun á slysadeild eins og fram kemur í vottorði og framburði C læknis hér að framan. Dómurinn telur að varkárni læknisins í orðalagi í vottorði verði ekki til þess að draga úr trúverðugleika framburðar A þar sem framburður hennar fyrir dómi er í fullu samræmi við framburð þeirra vitna sem sáu atvik. Fram er komið að ástæða afskipta lögreglu umrætt sinn hafi verið sú að ákærði hafi áður slegið lögreglukonuna í rassinn. Þá hefur skýrt komið fram að hálfu ákærða að ætlun hans hafi verið sú að koma sér á brott þegar A ætlaði að hafa tal af honum og að hann hafi mátt gera sér grein fyrir ástæðu afskipta lögreglu. Af framburði A og B má ráða að ákærði hafi sýnt í verki þá ætlun sína að losa sig frá A og fara í burtu. Verður því talið að lögregla hafi gætt meðalhófs er hún hafði afskipti af ákærða í umrætt sinn. Fyrir liggur að ákærði er um tveir metrar á hæð en A um 170 sm. Ákærði hafði fulla yfirsýn yfir lögreglukonuna þegar hún hélt honum, en hún stóð þá andspænis honum, og mátti ákærða vera ljóst að hann gæti skaðað hana með háttsemi sinni en engu að síður sló hann sló höndunum upp og snéri sér. Verður því að telja að ákærði hafi a.m.k. látið sér í léttu rúmi liggja hverjar yrðu afleiðingar af háttsemi hans. Með vísan til þessa telur dómurinn að sönnun sé fram komin um að fullnægt sé kröfu 18. gr. almennra hegningarlaga um ásetning ákærða. Eftir framangreindu telur dómurinn sannað að ákærði hafi með því að beita líkamlegum aflsmunum rifið sig lausan frá A og veitt henni högg í andlitið með olnboga með þeim afleiðingum sem lýst er í ákæru.

Með vísan til framangreinds telur dómurinn að hafið sé yfir skynsamlegan vafa að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi sem lýst er í ákæru og er háttsemin þar réttilega heimfærð til refsiákvæða.

V

Ákærði er fæddur árið 1983. Samkvæmt vottorði sakaskrár ríkisins hefur hann ekki verið dæmdur til refsingar. Við ákvörðun refsingar ákærða er litið til þess, ákærða til málsbóta, að hann er með hreint sakavottorð og þess að hann hefur að einhverju leyti sýnt iðrun vegna háttsemi sinnar, sbr. 8. tl. 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Til refsiþyngingar er litið til þeirra afleiðinga sem urðu af þeirri háttsemi hans að setja olnboga í andlit A og þess að það gerðist þegar hann var að reyna að komast undan því að svara fyrir að hafa áður veist að henni, sbr. 2. og 7. tl. framangreinds ákvæðis. Með vísan til þess sem hér hefur verið rakið þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í tvo mánuði en fresta skal fullnustu refsingarinnar skilorðsbundið og falli hún niður að tveimur árum liðnum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

VI

Eftir úrslitum málsins, sbr. 1. mgr. 218. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008, ber að dæma ákærða til greiðslu alls sakarkostnaðar en til hans teljast málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, K-kk-ef Ó-kk-ef Á-kk-ef hdl., sem eru hæfilega ákveðinn 400.000 krónur, og hefur þá verið tekið tillit til virðisaukaskatts, og annar sakarkostnaður er til féll við rannsókn málsins, samtals 92.239 krónur.

Af hálfu ákæruvalds flutti mál þetta D-kk-nf K-kk-nf saksóknari.

Dóm þennan kveður upp S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf dómstjóri.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði, G-kk-nf U-kk-nf H-kk-nf, sæti fangelsi í tvo mánuði en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að tveimur árum liðnum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði allan sakarkostnað málsins, 492.239 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, K-kk-ef Ó-kk-ef Á-kk-ef hdl., 400.000 krónur.

S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf