S-500/2011

Mál þetta, sem dómtekið var 12. september 2011, er höfðað með ákæru útgefinni af lögreglustjóranum á Suðurnesjum 18. apríl 2011 á hendur X, kt. […],[…] 6, […], fyrir líkamsárás, með því að hafa mánudaginn 20. desember 2010, við […] 3, […], ráðist að A, kt. […], slegið hann að minnsta kosti einu sinni með krepptum hnefa í andlitið þannig að hann féll í götuna og í kjölfarið lagst ofan á hann og haldið honum niðri með hné sínu með þeim afleiðingum að hann hlaut blóðnasir, marblett á vinstri upphandlegg og bólgu á vinstri fæti.

Þetta er talið varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20/1981, og 110. gr. laga nr. 82/1998.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.

Af hálfu A er gerð krafa um skaða- og miskabætur að fjárhæð 792.980 krónur, með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2011 um vexti og verðtryggingu frá 20. desember 2010, en síðan með dráttarvöxtum samkvæmt 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr., laga nr. 38/2001 frá 10. febrúar 2011 til greiðsludags.

Ákærði krefst sýknu af ákæru um að hafa slegið brotaþola hnefahöggi í andlitið, en vægustu refsingar er lög leyfa hvað varðar aðra háttsemi. Jafnframt krefst ákærði þess að bótakröfu verði vísað frá dómi, en til vara þess að hann verði sýknaður af henni eða hún lækkuð. Þá krefst verjandi ákærða hæfilegrar þóknunar sér til handa.

I.

Hinn 20. desember 2010 barst lögreglu tilkynning um líkamsárás við […] 3 í […]. Í frumskýrslu lögreglu segir að er lögreglumenn komu á vettvang hefðu þeir hitt A og rætt við hann. A hefði skýrt frá því að fyrr um morguninn hefði hann haft afskipti af tveimur piltum, en annar væri stjúpsonur X, sem hefði ráðist á hann. Drengirnir hefðu verið í leyfisleysi inni á lóð A og hann beðið þá um að yfirgefa hana og ef ekki þá myndu þeir hljóta verra af. Skömmu seinna, þegar A hafi verið á leið frá heimili sínu að […] 3, hefði X komið akandi á bifreið sinni. X hefði verið mjög æstur og sagt að hann ætti ekki að hóta syni sínum. X hefði hótað að drepa hann og ráðist á hann, kýlt hann með krepptum hnefa í andlitið með þeim afleiðingum að hann hefði fallið í götuna. X hefði þá legið ofan á honum, haldið honum niðri svo hann hefði ekki getað hreyft sig og lamið hann aftur í höfuðið með hnefanum. Jafnframt segir í skýrslunni að A hafi verið blóðugur í framan og kennt til eymsla í höfði en ekki hefðu verið sjáanlegir áverkar á honum. Þá segir í skýrslunni að rætt hefði verið við vitni á vettvangi, B, sem hafi verið að bera út póst. Vitnið hefði skýrt frá því að hafa séð X liggja ofan á A, halda honum niðri og öskra á hann, en vitnið hefði ekki séð X veita A högg. Hann hefði aðeins haldið honum niðri. Enn fremur segir í skýrslunni að lögreglumenn hefðu rætt við X, ákærða í máli þessu, á heimili hans að […] 6. Hann hefði sagt að hann hefði orðið reiður vegna þess að A hefði bannað syni hans að ganga eftir göngustíg við lóð A. Göngustígurinn væri ekki á lóð A og hann gæti því ekki bannað þeim að ganga eftir honum. Ákærði hefði skýrt frá því að hann hefði gefið A högg í andlitið með þeim afleiðingum að A hefði fallið í götuna. Ákærði hefði legið ofan á A, með hnéð að hálsi hans, haldið honum í einhverja stund en svo sleppt honum lausum. Ákærði hefði svo farið í bifreið sina og ekið heim.

A lagði fram kæru á hendur ákærða hjá lögreglu 21. desember 2010 fyrir líkamsárás. Í kæruskýrslu lýsti hann atvikum þannig að hann hefði verið á leið í daglega gönguferð. Sökum kulda hafi hann verið vel klæddur og með húfu á höfði og það varnað því að hann hafi hlotið meiri áverka en raun hafi orðið. Hann hafi verið kominn á næstu lóð, við hús nr. 1 við […], þegar ákærði hefði komið akandi. Ákærði hefði rokið út úr bifreiðinni, rokið að kæranda og kýlt hann tvisvar í höfuðið með krepptum hnefa. Þá hefði ákærði sagt kæranda að skipta sér ekki af stráknum hans. Ákærði hefði svo staðið upp og kærandi legið áfram á jörðinni, enda hefði ákærði hótað honum og sagt honum að vera þarna eða hann dræpi hann. Eins hefði ákærði spurt kæranda tvisvar eða þrisvar hvað hann ætlaði að gera og kærandi í fyrstu ekki viljað svara honum en svo sagt að hann myndi hringja á lögregluna. Ákærði hefði að lokum farið aftur í bifreið sína og kærandi þá staðið upp og hringt á lögregluna.

Kærandi sagði að aðdragandi máls þessa væri tvíþættur. Það hefði átt sér stað umtal um hann, í kjölfar framboðs hans til stjórnlagaþings, en tvær konur hefðu borið upp á hann kynferðismisnotkun sem átt hefði sér stað fyrir um 40 árum. Ákærði hefði heimsótt hann vegna þessara ásakana og þeir rætt saman í dyrunum. Ákærði hefði sagt að óróleiki væri í hverfinu vegna barnaníðings og að hann ætlaði að hrekja kæranda úr hverfinu. Kærandi hefði kvatt ákærða og lokað dyrunum. Ákærði hefði þá sparkað í hurðina og spurt hvort hann ætti ekki bara að kýla hann og drepa. Seinna hefðu verið unnin spjöll hjá kæranda og steinum verið velt niður hjá honum fyrir 10 eða 11 dögum. Daginn eftir það atvik hefði kærandi séð stjúpson ákærða ásamt tveimur öðrum drengjum og hastað á þá vegna þessa.

Kærandi kvaðst hafa fengið fossandi blóðnasir við árás ákærða. Þá væri hann með mar á vinstri upphandlegg og bólgu og mar á vinstra læri. Einnig væri hann með eymsli og þyngsli við brjóstkassann.

Við yfirheyrslu hjá lögreglu 14. febrúar 2011 sagði ákærði að hann hefði sagt í geðshræringu við lögreglumenn á vettvangi að hann hefði slegið A, en hann hefði aðeins rifið hann niður og A þá fengið blóðnasir. Ákærði lýsti atvikum þannig að hann hefði verið að keyra niður götuna þegar hann hafi séð A á gangi. Ákærði hefði skrúfað niður rúðuna og beðið A vinsamlegast að hætta að hóta börnum sem gengju um göngustíg við húsið hans. A hefði rifið kjaft og gengið fram hjá bílnum. Ákærði sagði að þetta hefði verið kornið sem fyllti mælinn og ákærði farið út úr bifreiðinni, gengið að A og rifið hann niður. Ákærði neitaði því að hafa gefið A högg. Nánar um það hvernig ákærði hefði rifið A niður kvaðst hann hafa tekið í öxl hans og sópað honum niður með fótunum. Ákærði hefði haldið allan tímann í A og ekki hent honum í götuna heldur fremur lagt hann í götuna. Þá sagði ákærði að hann hefði sett hnéð í bringu A þegar hann hafi legið á bakinu. Jafnframt sagði ákærði að A hefði ekkert barist um. Nánar um ástæðu þess að ákærði hafi breytt framburði sínum um að hafa slegið A sagði ákærði að hann hefði sagt það í hita leiksins og verið mjög reiður. Ákærða hefði langað til að slá A og því sagt það, en hann væri viss um að hann hefði ekki gert það.

Þá sagði ákærði hjá lögreglu að A væri mjög sérstakur maður og aðdragandi málsins væri sá að ákærði hefði lesið reynslusögur tveggja kvenna á netinu um að A væri barnaníðingur og ákærði hefði trúað konunum. Ákærði hefði farið yfir til A og spurt hann út í þetta og A sagt ákærða að trúa ekki öllu sem hann læsi. A hefði sagt sína hlið á málinu og sagt að konurnar væru að ljúga. Ákærði hefði svarað að hann tryði konunum og A þá skellt á hann. Ákærði hefði aftur bankað á dyrnar og A komið til dyra. Ákærði hefði þá sagt að A væri ekki mjög trúverðugur og oft væri það með svona menn, þ.e. barnaníðinga, að þeir fengju að finna fyrir því. A hefði spurt hvort ákærði væri að hóta honum og hlaupið inn. Ákærði sagði að þetta hafi sennilega verið í nóvember 2010. Eftir þetta atvik hafi stjúpsonur ákærða og fleiri börn byrjað að tala um að A væri skrýtinn og hann hefði breyst. Hann væri alltaf að hóta þeim og banna þeim að ganga á göngustíg við hús hans. Drengurinn hefði m.a. skýrt frá því að A hefði hótað að slíta af þeim hausinn ef þeir gengju þarna og fleira í þeim dúr. Ákærði sagði að hann hefði ekki strax trúað drengnum og spurt hvort hann væri örugglega að ganga á göngustígnum sjálfum og drengurinn þá sagt að A hefði sagt að hann ætti göngustíginn.

II.

Í málinu liggur fyrir læknisvottorð S-kk-ef B-kk-ef, læknis á Heilsugæslu Keflavíkur, dags. 23. desember 2010. Í því segir að A hefði leitað á slysadeild Heilbrigðisstofnunar Suðurnesja 20. desember 2010. Við skoðun hafi hann verið „upprifinn“ og kvartað um máttleysi, verk í vinstra læri, vinstri upphandlegg og verið þungt fyrir brjósti. Þá hafi hann verið með blóðstorku í vinstri nös, marblett á vinstri upphandlegg og bólgu, hliðlægt á vinstra læri. Jafnframt hafi hann verið með þreifieymsli á upphandleggjum, herðum og vinstra læri. Greining hafi verið blóðnasir og mar og yfirborðsáverki á mjöðm og læri.

III.

Verður nú rakinn framburður ákærða og vitna fyrir dómi.

Ákærði sagði að aðdragandi málsins væri sá að A hefði svívirt og hótað börnum í götunni, m.a. fóstursyni ákærða sem hafi verið 8 ára gamall. A hefði m.a. hótað að taka höfuðið af þeim og svívirt þau með ljótum orðum. Ákærði hefði fyrst ekki trúað þessu upp á A og sagt við son sinn að hann myndi tala við hann næst þegar hann sæi hann. Ákærði sagði að áður hefði verið mikið fjölmiðlafár vegna A en tvær konur hefðu ásakað hann um barnaníð. Umræddan dag hefði ákærði komið akandi götuna þar sem þeir búa og séð A á gangi. Ákærði hefði beðið hann vinsamlegast um að vera ekki að hóta börnum og banna þeim að ganga á göngustíg við hús hans en A hefði brugðist við með ljótum orðum. Ákærði kvaðst hafa stöðvað bíl sinn og gengið að A og A haldið áfram að rífa kjaft. Ákærði hefði því rifið í hann og lagt hann niður og verið ofan á honum. Ákærði neitaði því að hafa veitt honum högg. Þá sagði ákærði að það hefði verið mjög kalt úti og A fengið blóðnasir þegar hann hafi verið togaður niður. Um það hvernig ákærði hefði rifið A niður kvaðst hann hafa tekið í öxl hans og sópað honum niður. Ákærði hefði allan tímann haldið í hann og hann hefði ekki hent honum niður. Jafnframt sagði ákærði að hann hefði sett hnéð ofan á bringu A og spurt hvað hann ætlaði að gera. A hefði ekkert gert og ekki streist á móti heldur sagt: „Bíddu bara, bíddu bara.“ Ákærði hefði farið af A og farið að bíl sínum. Ákærði sagði jafnframt að hann væri ekki ofbeldismaður. Þá sagði ákærði að um 10 mínútum síðar hefði lögreglumenn komið heim til hans og ákærði sagt að hann hefði m.a. kýlt hann. Þetta hefði ákærði sagt vegna þess að hann hefði verið í geðshræringu og verið rosalega vondur.

Ákærði var spurður hvernig fullyrðing hans um að hann væri ekki ofbeldismaður kæmi heim og saman við sakavottorð hans, þar sem fram kemur að hann hafi á árinu 2005 hlotið dóm fyrir brot gegn 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Ákærði svaraði því að til að hann hefði haldið að það mál hefði sjatlast og þetta verið óheppni. Þegar ákærði var nánar inntur eftir því hver aðdragandi málsins hafi verið greindi hann frá honum með sama hætti og hjá lögreglu.

Vitnið A kvaðst hafa verið á leið í göngutúr þegar X hefði komið akandi. Ákærði hefði stansað, rennt niður rúðunni og sagt að hann vildi ekki að vitnið væri að hóta stráknum hans lífláti. Vitnið hefði bara sagt við ákærða: „Haltu kjafti helvítis fíflið þitt.“ Vitnið hefði ætlað að halda áfram en þá hefði ákærði stokkið út úr bílnum, kýlt vitni tvisvar í andlitið og hrint honum niður. Þá hefði ákærði sparkað í vitnið og svo lagst ofan á hann með fullum þunga, þjarmað að honum og lamið höfði sínu niður í götuna og barið hann. Þetta hefði staðið yfir í um 10-15 mínútur og vitninu fundist þetta vera heil eilífð. Loksins hefði ákærði hætt og vitnið þá komist á fætur og hringt á lögregluna.

Aðspurt af hverju vitnið hefði sagt við ákærða að „halda kjafti helvítis fíflið þitt“ sagði vitnið að ákærði hefði fyrr í mánuðinum komið til sín og viljað fá skýringar á því af hverju umfjöllun væri um vitnið á netinu, þar sem það var kallað barnaníðingur. Vitnið hefði skýrt málið og sagt sína hlið á málinu en ákærði hefði tönglast á því að hann vildi ekki hafa svona í götunni og ekki viljað skilja hvað vitnið sagði. Vitnið hefði ekki nennt að standa í þessu við ákærða, kvatt og lokað dyrunum. Ákærði hefði þá tryllst, sparkað margsinnis í hurðina og öskrað. Vitnið hefði opnað dyrnar og spurt hver djöfullinn gengi á og hvort það ætti að hringja á lögregluna og vitnið svo gert það. Vitnið kvaðst hafa orðið undrandi á framkomu ákærða því hann hefði aldrei sýnt ákærða eða öðrum nágrönnum annað en vinsemd. Vitnið neitaði því að hafa haft í hótunum við börn sem gengju á göngustíg við hús hans en eitt sinn hefði vitnið kallað til fóstursonar ákærða, sem hefði farið inn í garð vitnisins og eyðilagt þar eitthvað, að segja krökkunum að láta garð vitnisins í friði. Drengurinn hefði svarað að hann hefði ekki gert neitt og vitnið þá sagt: „Láttu krakkana vita, annars tek ég í lurginn á þeim.“ Vitnið sagði að þetta væri algengur talsmáti og þýddi að taka í hann en það þýddi ekki líkamsmeiðingar.

Um áverka sína sagði vitnið að það hefði verið alblóðugt í andliti. Það hefði fengið blóðnasir og verið með eymsli í höfði, hálsi og vitnið hefði fengið innri meiðsli í hægri hlið sem ekki væru búin að lagast. Þá ætti vitnið enn erfitt með að lyfta hægri hendi upp í axlarhæð. Einnig ætti vitnið við minnistap og höfuðverki að stríða. Jafnframt væri vitnið haldið ótta og gæti ekki verið utandyra nema hafa vara á sér, en vitninu hefði margsinnis verið hótað lífláti og limlestingum eftir þetta. Þá sagði vitnið að það væri ekkert grín þegar 120 kg skrokkur lægi á manni og hamraði og hamaðist í 10-15 mínútur. Þá tók vitnið fram að það væri […] ára gamalt og þjáðist af háþrýstingi.

Vitnið B greindi frá því að hafa verið að bera út póst í götunni umræddan dag. Vitnið kvaðst hafa séð A liggja í götunni og ákærði verið yfir honum. Ákærði hefði ekki legið á honum heldur verið yfir honum. Vitnið kvaðst ekki hafa séð neitt annað og ekki heyrt orðaskipti þeirra að öðru leyti en því að ákærði hefði sagt að A ætti að láta krakka í friði. Vitnið sagði jafnframt að það hefði ekki séð aðdraganda málsins og það hefði ekki séð ákærða veita A högg. Nánar innt eftir því hvernig ákærði hefði tekið A niður kvaðst vitnið ekki hafa séð það nákvæmlega en það hefði samt séð að enginn hnefi hefði verið á lofti og vitnið hefði séð ef A hefði fengið högg í andlitið. Vitnið sagði að þetta hefði ekki staðið lengi yfir.

Vitnið C, sambýliskona ákærða, kvaðst hafa verið heima hjá sér ásamt vinkonu sinni, D, og heyrt læti. Vitnið hefði litið út um gluggann og séð ákærða og A. Þeir hefðu átt í einhverjum orðaskiptum og svo hefði ákærði tekið A niður, en vitnið hefði ekki séð meira þar sem bíllinn hefði verið fyrir. Þá sagði vitnið að ákærði hefði ekki kýlt A. Jafnframt sagði vitnið að aðdragandi málsins hefði verið sá að í nóvember 2010 hefðu komið upp sögusagnir um A. A hefði breyst eftir það og verið með kjaft og stæla við krakka sem gengu á göngustíg við húsið, m.a. við son vitnisins. Þetta hefði verið ástæða þess að ákærði hafi ætlað að tala við A.

Vitnið D skýrði frá því að hafa verið stödd umrætt sinn hjá C. Vitnið kvaðst hafa séð ákærða og A rífast í götunni. Svo hefðu þeir farið á bak við bíl og vitnið ekki séð hvað gerðist. Vitnið hefði ekki séð hver hefði slegið hvern en vitnið hefði séð hnefa á lofti hjá þeim báðum en svo hefðu þeir horfið á bak við bílinn. Fram kom hjá vitninu að þetta hefði staðið yfir í 2-3 mínútur.

Ekki tókst að fá vitnið E fyrir dóm en málflytjendur voru sammála um að leggja framburð vitnisins hjá lögreglu til grundvallar í málinu. Þar skýrði vitnið frá því að hafa verið á leið heiman frá sér, að […] 9. Þegar vitnið hefði verið komið út hefði það séð bíl ákærða stoppa á götunni framan við hús A. Ákærði hefði stigið út úr bílnum og A labbað frá ákærða en svo snúið sér við og vitninu hefði fundist eins og hann hefði hrækt á ákærða. Þeir hefðu svo fallið saman í götuna. Vitninu hefði fundist ákærði verða undir en bíll ákærða hefði skyggt á. Vitnið kvaðst ekki hafa séð þetta nógu vel en það hefði ekkert alvarlegt gerst og vitnið farið inn. Vitnið hefði komið út stuttu síðar og þá hefði allt verið yfirstaðið. Þetta hefði gerst nokkuð hratt og staðið mjög stutt yfir. Vitnið hefði þó séð að það hafi engin árás verið gegn A. Þegar vitnið var spurt hvort það þekkti A sagði vitnið að honum hefði lent saman við dreng vitnisins og vitnið reynt að ná tali af honum þess vegna en án árangurs. Um tengsl sín við ákærða sagði vitnið að það væri vinkona konu hans og það hefði þekkt hana lengi. Aðspurt hvort vitnið hefði séð átök á milli ákærða og A sagði vitnið: „Nei, engin högg eða neitt svoleiðis.“ Jafnframt sagði vitnið að margir hefðu reynt að ná tali af A en hann hafi brugðist illa við. A hafi haft í hótunum við börn, m.a. son vitnisins, og þess vegna hafi ákærði viljað tala við hann.

IV.

Samkvæmt því sem rakið hefur verið hér að framan er aðdragandi máls þessa sá að ákærði sá í fjölmiðlum ásakanir tveggja kvenna á hendur nágranna sínum, A, um kynferðisbrot fyrir löngu síðan. Ákærði fór til brotaþola og bar þetta upp á hann og neitaði A þessum ásökunum, en ákærði tók þá afstöðu að trúa konunum. Ákærði segir að eftir þetta hafi A farið að banna fóstursyni sínum og öðrum börnum að ganga á göngustíg við hús A og hann hafi hótað þeim limlestingum og lífláti. Annar íbúi í götunni, E, hefur einnig borið um það að A hafi haft í hótunum við börn í götunni, m.a. son hennar. A neitar þessu en segir að börn hafi valdið skemmdum í garði hans og hann hafi sagt eitt sinn við fósturson ákærða að hann myndi taka í lurginn á þeim ef þau létu garð hans ekki í friði. A neitar því að í þessu hafi falist hótun um líkamsmeiðingar þótt orðtakið þýði það að refsa einhverjum líkamlega.

Ákærði lýsir atvikum umræddan dag þannig að hann hafi verið að aka […] og séð A á gangi. Hann hafi stöðvað bíl sinn og beðið A um að láta af hótunum við börnin en A hafi brugðist við með ljótum orðum. Ákærði hefði þá farið út úr bílnum og gengið að A en hann hafi haldið áfram að rífa kjaft. Ákærði hefði þá rifið í öxl A, lagt hann á götuna og sett hnéð á bringu hans. Þegar lögregla kom á vettvang sagði ákærði að hann hefði jafnframt kýlt A en við skýrslutöku hjá lögreglu 14. febrúar 2011 og fyrir dómi neitaði ákærði að hann hefði gert það. Hann hefði langað til að slá A og hann hefði aðeins sagt að hann hefði gert það í hita leiksins. Að mati dómsins er það fremur undarlegt að ákærði hafi játað við lögreglu að hafa slegið A ef hann hefur ekki gert það. Hins vegar verður að horfa til þess að framburður A um það hvernig ákærði hafi ráðist á hann er ekki á einn veg, en fyrir dómi lýsti hann mun alvarlegri árás en hjá lögreglu, m.a. að ákærði hefði sparkað í hann og lamið höfði hans í götuna og barið hann. Einnig sagði hann fyrir dómi að afleiðingar árásarinnar væru mun alvarlegri en fram kemur í gögnum málsins. Er þetta til þess fallið að draga úr trúverðugleika hans og hefur ekkert vitni getað borið um það að ákærði hafi kýlt hann í andlitið. Þá kom enginn læknir fyrir dóm til að bera um það hvort blóðnasir sem A fékk hafi verið vegna höggs frá ákærða eða hvort önnur skýring geti verið á þeim, s.s. háþrýstingur sem A kveðst vera með. Að öllu þessu virtu verður gegn neitun ákærða að sýkna hann af ákæru um að hafa slegið A í andlitið með krepptum hnefa, en með því að rífa í öxl hans, fella hann í götuna og halda honum niðri með því að setja hné á bringu hans hefur ákærði gerst sekur um líkamsárás. Sannað er að afleiðingar árásarinnar voru þær að A hlaut marblett á vinstri upphandlegg og bólgu á vinstri fæti. Háttsemi ákærða varðar við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með síðari breytingum.

V.

Samkvæmt sakavottorði ákærða gekkst hann undir viðurlagaákvörðun á árinu 2003, 60.000 króna sekt og sviptingu ökuréttar í 2 mánuði, fyrir hraðakstur. Með dómi 23. mars 2005 var ákærði dæmdur til að greiða 100.000 króna sekt fyrir líkamsárás samkvæmt 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga og umferðarlagabrot. Einnig var hann sviptur ökurétti í 10 mánuði. Dómur þessi hefur ekki ítrekunaráhrif hér, sbr. 3. mgr. 71. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Við ákvörðun refsingar nú er til þess að líta að áverkar brotaþola voru minni háttar og brotaþoli hefur viðurkennt að hafa sagt við ákærða „haltu kjafti helvítis fíflið þitt“ og í kjölfar þess hefði ákærði stokkið út úr bíl sínum og ráðist á hann. Að þessu virtu og eins og atvikum er hér háttað þykir rétt að fresta ákvörðun refsingar ákærða skilorðsbundið í tvö ár, enda haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

VI.

Í málinu liggur fyrir skaðabótakrafa brotaþola, A, að fjárhæð 792.980 krónur, auk vaxta. Brotaþoli á rétt á miskabótum úr hendi ákærða á grundvelli a-liðar 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga, sbr. lög nr. 37/1999. Við ákvörðun bóta er til þess að líta að áverkar brotaþola sem lýst er í ákæru málsins voru minni háttar og brotaþoli erti ákærða með orðunum: „Haltu kjafti helvítis fíflið þitt“. Að þessu virtu þykja miskabætur brotaþola hæfilega ákveðnar 75.000 krónur. Dráttarvextir skulu reiknast frá 14. mars 2011 þegar liðinn var mánuður frá birtingu kröfunnar fyrir ákærða hjá lögreglu, sbr. 9. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001. Þá ber ákærða samkvæmt 3. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008, um meðferð sakamála, að greiða brotaþola málskostnað, sem þykir hæfilega ákveðinn 188.250 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti.

VII.

Eftir þessum úrslitum verður ákærði dæmdur til að greiða sakarkostnað, 24.150 krónur vegna læknisvottorðs og helming af þóknun verjanda, sem þykir hæfilega ákveðin 251.000 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti.

Dóm þennan kveður upp S-kvk-nf B-kvk-nf héraðsdómari.

D ó m s o r ð:

Ákvörðun refsingar ákærða, X, er frestað í tvö ár, enda haldi hann almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði A 75.000 krónur, ásamt vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 20. desember 2010 til 14. mars 2011, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði greiði A 188.250 krónur í málskostnað.

Ákærði greiði í sakarkostnað 24.150 krónur og helming af 251.000 króna þóknun verjanda, G-kk-ef Á-kk-ef hæstaréttarlögmanns, en hinn helmingurinn greiðist úr ríkissjóði.

S-kvk-nf B-kvk-nf