S-224/2017

Mál þetta, sem dómtekið var 29. síðasta mánaðar, var höfðað með ákæru útgefinni af lögreglustjóranum á Suðurnesjum 13. júní síðastliðinn, á hendur S-x-x E-x-x O-x-x, fæddum [...], nígerískum ríkisborgara, „fyrir skjalafals, með því að hafa föstudaginn 2. júní 2017, er ákærði var í vegabréfaskoðun í flugstöð Leifs Eiríkssonar, framvísað við lögreglu í blekkingarskyni, spænsku vegabréfi nr. [...], ánafnað A, f.d. [...], með gildistíma frá 23.05.2017 til 23.05.2027“ og að hafa þannig brotið gegn 1. mgr. 157. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Samkvæmt ákæru er þess krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.

Um málsatvik er skírskotað til ákæru.

Ekki var sótt þing af hálfu ákærða og ekki voru boðuð forföll af hans hálfu, en í fyrirkalli sem gefið var út 14. júlí síðastliðinn og var birt 27. sama mánaðar samkvæmt 3. mgr. 156. gr. laga nr. 88/2008, kom meðal annars fram að sækti ákærði ekki þing mætti hann búast við að fjarvist hans yrði metin til jafns við það að hann viðurkenndi að hafa framið það brot sem hann væri ákærður fyrir og að dómur yrði lagður á málið að honum fjarstöddum, sbr. 1. mgr. 161. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008.

Dómurinn telur þannig sannað, með vísan til ofanritaðs og gagna málsins að öðru leyti, að ákærði hafi framið þá háttsemi sem ákært er út af, að því gættu að það brot það sem lýst er í verknaðarlýsingu ákæru varðar misnotkun ófalsað skjals, en ekki skjalafals. Er brotið réttilega heimfært til refsiákvæðis í ákærunni. Brotið framdi ákærði er hann var á leið í flug til Kanada. Gögn málsins bera með sér að hann hafi nú farið af landi brott og ekki er vitað hvar hann dvelst. Hann sótti um hæli hérlendis í kjölfar skýrslugjafar hjá lögreglu sama dag og hann kom til landsins, 2. júní síðastliðinn. Við skýrslugjöfina játaði hann brot sitt og greindi meðal annars frá því að hann hafi sótt um hæli á Spáni árið 2012, en að þeirri umsókn hans hafi verið hafnað. Að framangreindu gættu og að öðru leyti með vísan til gagna málsins, liggur ekkert fyrir í málinu um að aðstæður hans séu með þeim hætti sem fallið geti að skilgreiningu 1. mgr. 32. gr. laga nr. 80/2016, eða ákvæðum alþjóðasamnings um stöðu flóttamanna, sem íslenska ríkið gerðist aðili að 30. nóvember 1955, sbr. auglýsing nr. 74/1955, þannig að leitt geti af þeirri eða öðrum ástæðum til refsileysis. Hefur ákærði því unnið sér til refsingar.

Engra gagna nýtur við um að ákærði hafi áður gerst sekur um refsiverða háttsemi. Eftir framansögðu og með hliðsjón af dómaframkvæmd þykir refsing hans samkvæmt 1. mgr. 157. gr. laga nr. 19/1940, réttilega ákveðin fangelsi í þrjátíu daga. Til frádráttar refsingunni komi með fullri dagatölu gæsluvarðhald sem ákærði sætti frá 3. júní 2017 til 9. sama mánaðar.

Með vísan til 1. mgr. 218. gr. laga nr. 88/2008 er ákærði dæmdur til að greiða sakarkostnað málsins. Sá kostnaður er þóknun tilnefnds verjanda hans á rannsóknarstigi, H-kvk-ef A-kvk-ef héraðsdómslögmanns, sem þykir, með hliðsjón af málsgögnum og tímaskýrslu, hæfilega ákveðin 174.960 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti. Annan sakarkostnað leiddi ekki af meðferð málsins.

H-kk-nf Þ-kk-nf, aðstoðarmaður dómara, dæmir mál þetta.

D ó m s o r ð:

Ákærði, S-x-x E-x-x O-x-x, fæddur [...], sæti fangelsi í þrjátíu daga, en til frádráttar refsingunni komi gæsluvarðhald sem ákærði sætti frá 3. júní 2017 til 9. júní 2017.

Ákærði greiði þóknun verjanda síns á rannsóknarstigi H-kvk-ef A-kvk-ef héraðsdómslögmanns, 174.960 krónur.

H-kk-nf Þ-kk-nf