S-711/2008

Mál þetta, sem dómtekið var 27. janúar sl., höfðaði lögreglustjórinn á Suðurnesjum með ákæru útgefinni 23. júní sl. á hendur ákærða, B-kk-þgf H-kk-þgf R-kk-þgf, kt. [...], [...] [...] fyrir eftirtalin brot gegn almennum hegningarlögum og lögum um ávana- og fíkniefni aðfaranótt sunnudagsins 17. febrúar 2008:

1. Fyrir líkamsárás, með því að hafa við Mávabraut 12A, Reykjanesbæ, sparkað í andlit B-kk-ef B-kk-ef H-kk-ef, kt. [...] með þeim afleiðingum að ein tönn í B-kk-þgf brotnaði og þrjár tennur losnuðu.

Þessi háttsemi er talin varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. lög nr. 20/1981.

2. Fyrir fíkniefnalagabrot, með því að, við gatnamót Hringbrautar og Mávabrautar, Reykjanesbæ, haft í vörslum sínum 0,08 g af maríhúana sem hann henti frá sér er lögreglumenn hugðust færa hann inn í lögreglubifreið í tengslum við rannsókn máls samkvæmt 1. ákærulið.

Þessi háttsemi er talin varða við 2., sbr. 5. og 6. gr. laga um ávana- og fíkniefni nr. 65/1974, sbr. lög nr. 60/1980, sbr. lög nr. 13/1985 og lög nr. 68/2001.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til að sæta upptöku á 0,08 g af maríhúana sem lögregla lagði hald á við rannsókn málsins, samkvæmt heimild í 6. mgr. 5. gr. laga nr. 65/1974, sbr. lög nr. 68/2001, sbr. reglugerð nr. 233/2001.

Í málinu gerir B-kk-nf B-kk-nf H-kk-nf, kt. [...] bótakröfu á hendur ákærða, samtals að fjárhæð 405.541 krónur, ásamt vöxtum af 278.520 krónum samkvæmt 8., sbr. 4. gr. laga nr. 38/2001 frá 17. febrúar 2008 til þess dags er liðinn er mánuður frá því krafan er kynnt ákærða, en frá þeim degi af 405.541 krónum, með dráttarvöxtum samkvæmt IV. kafla laga nr. 38/2001, sbr. 9. gr. laganna, allt til greiðsludags. Ákærði krefst aðallega sýknu af báðum ákæruliðum og að bótakröfu verði vísað frá dómi, en til vara vægustu refsingar er lög leyfa, sem yrði skilorðsbundin að öllu leyti og að bótakrafa verði lækkuð. Ákærði samþykkir kröfu ákæruvalds um upptöku á 0,08 g af maríhúana.

I.

Aðfaranótt sunnudagsins 17. febrúar 2008 kl. 01:13 voru lögreglumenn sendir að gatnamótum Hringbrautar og Mávabrautar í Keflavík vegna slagsmála. Er þeir komu á vettvang var þar hópur fólks að rökræða sín á milli af miklum æsingi. Segir í frumskýrslu lögreglu, byggðri á frásögn vitna, að þarna hafi þeir ákærði og B-kk-nf B-kk-nf verið að deila sem hafi orðið til þess að þeim var vísað út úr samkvæmi sem þeir voru í að Mávabraut 12 A. Þeir hafi haldið áfram að rökræða fyrir utan húsið og farið að slást. Reynt hafi verið að stöðva slagsmálin og einhverjir náð að halda þeim, en þá hafi ákærði náð að sparka í andlit B-kk-ef. Er bróðir B-kk-ef, V-kk-nf, hafi séð að B-kk-nf var alblóðugur í framan hafi hann ákveðið að elta ákærða sem fór að hlaupa og náð honum við gatnamót Mávabrautar og Hringbrautar þar sem þeir hafi slegist.

Á vettvangi kvaðst lögreglan hafa séð ákærða kasta frá sér ætluðum fíkniefnum. Ákærði var handtekinn og fluttur á lögreglustöð.

Í frumskýrslu lögreglu er haft eftir ákærða að hann hafi verið í samkvæmi er B-kk-nf B-kk-nf veittist að honum vegna misskilnings kærustu hans. Þeir hafi farið út úr húsinu og hafi hann ekki vitað fyrr en hann var farinn að hlaupa undan bróður B-kk-ef og hafi hann lent í slagsmálum við hann.

Í sömu skýrslu er haft eftir B-kk-þgf B-kk-þgf að hann hafi verið að rökræða við ákærða í samkvæmi að Mávabraut 12A. Hann hafi látið í ljós óánægju sína með að ákærði væri að halda fíkniefnum að bróður hans, V-kk-þgf. Þeim ákærða hafi síðan verið vísað út úr húsinu en þeir hafi haldið áfram að rífast úti og farið að slást. Hann muni svo eftir því að hafa fengið þungt högg í andlitið og að eina tönn hafi vantað upp í hann eftir það.

Í sömu skýrslu er haft eftir T-kvk-þgf P-x-x, kærustu B-kk-ef B-kk-ef, að smámisskilningur hafi verið í gangi og svo hafi ákærði og B-kk-nf B-kk-nf farið að rífast inni í eldhúsi. Þeim hafi verið vísað út en haldið áfram að rífast úti og farið að slást. E-kk-nf Ö-kk-nf K-kk-nf og fleiri hafi náð þeim í sundur og einhverjir hafi haldið þeim. Ákærði hafi reynt að sparka í B-kk-þf en ekki tekist og þá hafi hann sparkað aftur og hitt B-kk-þf beint í andlitið svo úr andliti hans fór að blæða mikið.

Í sömu skýrslu er haft eftir V-kk-þgf F-kk-þgf H-kk-þgf að hann hafi séð ákærða og B-kk-þf slást og er hann hafi séð hvernig B-kk-nf bróðir hans var í framan eftir slagsmálin, hafi hann ekki viljað láta ákærða komast upp með það og hlaupið á eftir honum. Þeir hafi síðan slegist um stund þangað til þeim var stíað í sundur.

Í sömu skýrslu er haft eftir E-kk-þgf E-kk-þgf K-kk-þgf að hann hefði tekið eftir tveimur mönnum í slagsmálum fyrir utan Mávabraut 12 A. Hann hafi strax farið að, stíað þeim í sundur og þá séð hvar annar mannanna sparkaði í hinn. Annar mannanna hafi þá hlaupið á brott og hinn á eftir. Hann hafi hlaupið á eftir þeim og reynt að stía þeim í sundur þar sem þeir slógust á gatnamótum Mávabrautar og Hringbrautar. Þeir hafi sparkað mikið hvor í annan.

II

Samkvæmt læknisvottorði frá Heilbrigðisstofnun Suðurnesja, dagsettu 12. mars 2008, leitaði B-kk-nf B-kk-nf H-kk-nf til stofnunarinnar kl. 02:02 vegna framangreindrar líkamsárásar sem hann hafði orðið fyrir. Kemur fram í vottorðinu eftirfarandi lýsing vakthafandi læknis, [...] ,,Lenti í árás kl. 1 á hringbraut. Kemur til BM kl. 2 til að fá skýrslan. Hann var drukkin, var sparkaður á andlit. Missti niðri hægri annar inncisor tann. Missti ekki meðcitund, engin uppköst.

Skoðun. Hann er undir töluverð áhrifum áfengis, það er ca 1 cm rispur á neðri vör. Niðri hægri annar incisor tann er horfin. Hinn 3 incisor tannurnar eru svolítið laus. Engin aktiv blæðin í munnholi eða sár. Hann finnur svolti til í nefbeinum. Eigin sinusar eymsli eða aktiv. Gröf taugaskoðun er ófullnægjandi.”

III.

Í skýrslu sinni fyrir dómi kvaðst ákærði hafa verið í afmælisveislu umrætt sinn. Hann hefði gengið að salerni og ýtt á salernisdyrnar til að ræða við B-kk-þf B-kk-þf en þá hefði það hent að hurðin að salerninu lenti á tám kærustu B-kk-ef sem stóð fyrir innan dyrnar. Hann hefði beðið hana afsökunar, en B-kk-nf hefði hins vegar orðið æstur og verið ögrandi og ráðist á hann aftur og aftur í eldhúsi hússins. Kvaðst ákærði þá hafa ákveðið að fara heim. Er hann kom út hefði B-kk-nf verið þar úti með vinum sínum. Þeir hefðu spurt hann hvað hefði gerst inni. Hann hefði svarað því til að það hefði verið bull og kjaftæði. B-kk-nf hefði þá kallað: ,,Ertu að kalla mig heimskingja?” B-kk-nf hefði síðan ráðist á hann. Hann hefði reynt að rífa sig lausan til að komast burt. Hann hefði verið eltur og gengið í skrokk á honum þannig að hann slasaðist.

Ákærði kvaðst hafa fundið á sér umrætt sinn en hann hefði drukkið bjór. Ákærði kvaðst þekkja bróður B-kk-ef, H-kk-þf. Ákærði kvað B-kk-þf hafa verið verulega ölvaðan og æstan. Hann hefði átt erfitt en slæmt væri á milli bræðranna. B-kk-nf hefði verið öfundsjúkur yfir því að H-kk-nf talaði vel um ákærða.

Ákærði kvað það geta verið að hann hafi sparkað í B-kk-þf þegar honum var haldið með hendur fyrir aftan bak og hann barðist um á hæl og hnakka. Kvaðst hann hafa séð að B-kk-nf var blóðugur í framan eftir slagsmálin. Sjálfur hefði hann verið bólginn um allan líkamann og með rifinn liðþófa eftir að gengið var í skrokk á honum. Þá hefði hann verið slæmur í hálsi og baki.

Vitnið B-kk-nf B-kk-nf H-kk-nf kvað þá ákærða hafa verið að kýtast með orðum inni í húsinu. Það hefði ekki verið neitt alvarlegt. Þeim hefði verið vísað út og hefðu þeir hnoðast fram og til baka úti. Hann hefði síðan fengið spark í andlitið og þá hefði hann vaknað. Hann hefði verið undir miklum áfengisáhrifum. Hann kvað múg og margmenni hafa haldið þeim í sundur. Honum hefði verið haldið og þá hefði komið spark. Hann kvaðst ekki kunna að slást og hefði hann því ekki beitt sér sérstaklega.

Vitnið E-kk-nf Ö-kk-nf K-kk-nf kvaðst hafa stokkið á milli ákærða og B-kk-ef fyrir utan húsið umrætt sinn og reynt að stía þeim í sundur. Högg hefðu gengið á milli þeirra yfir höfði vitnisins. Ákærði hefði viljað að þessu lyki og gengið í burtu. Hann hefði þá séð menn ganga á eftir ákærða og hefði hann farið á eftir þeim. Þarna hefðu tveir aðilar verið í slagsmálum en síðan hefði B-kk-nf komið þarna að á eftir vitninu. Vitnið kvaðst aldrei hafa séð ákærða sparka í B-kk-þf. Vitnið minnti að blóð hefði verið á B-kk-þgf og að ákærði hafi allur verið tættur og blóðugur. Vitnið kvaðst ekki kannast við að hafa sagt það sem eftir honum var haft í frumskýrslu lögreglu, að ákærði hefði sparkað í B-kk-þf.

Vitnið V-kk-nf F-kk-nf H-kk-nf kvaðst hafa séð framan í B-kk-þf alblóðugan og spurt hann hvað hefði gerst. B-kk-nf hefði sagt að ákærði hefði sparkað í andlitið á honum. Vitnið kvaðst þá hafa elt ákærða og lent í áflogum við hann. Vitnið kvaðst hafa verið ölvaður og kvaðst hann ekki muna neitt sérstaklega skýrt eftir atvikum.

Vitnið J-kvk-nf K-kvk-nf S-kvk-nf kvaðst hafa séð ákærða og B-kk-þf slást fyrir utan húsið og að menn voru að reyna að stía þeim í sundur. Vitnið kvaðst ekki hafa séð ákærða sparka í B-kk-þf. Hins vegar hefði hún séð að það blæddi úr munninum á B-kk-þgf en ekki vissi hún hvernig það hefði komið til.

Vitnið G-kk-nf I-kk-nf G-kk-nf sagðist fyrir dóminum ekki muna hvort hann hefði séð spark frá ákærða lenda á andliti B-kk-ef. Í skýrslu sem vitnið gaf hjá lögreglu sagði vitnið hins vegar m.a.: ,,er veislugestir voru komnir út úr íbúðinni þá hafi B-kk-nf ráðist að B-kk-þgf fyrir utan íbúðina á bifreiðastæðinu. G-kk-nf segist hafa stíað B-kk-þgf og B-kk-þgf í sundur. G-kk-nf segist hafa dregið B-kk-þf í burtu frá B-kk-þgf en kærasta B-kk-ef hafi dregið hann í burtu. G-kk-nf segir B-kk-þf hafa kýlt B-kk-þf nokkrum sinnum með krepptum hnefa en bara hitt einu sinni en hann segist ekki vita hvar höggið lenti. G-kk-nf segist þá hafa snúið bringunni að B-kk-þgf en hann hafi kýlt yfir öxl sína. G-kk-nf segir B-kk-þf hafa vankast niður en þá hafi B-kk-nf sem hann hélt utan um farið að B-kk-þgf og sparkað í andlit hans. G-kk-nf segir B-kk-þf hafa sparkað tvisvar til þrisvar í andlit B-kk-ef en bara hitt einu sinni. G-kk-nf segir B-kk-nf hafa labbað í burtu eftir þessi spörk.”

Vitnið T-kvk-nf P-kvk-nf, kærasta brotaþola, kvaðst hafa verið inni á klósetti með B-kk-þgf og hefði ekki verið hægt að læsa. Ákærði hefði reynt að komast inn en hún haldið á móti. Hurðin hefði þá lent á fæti hennar. Ákærði hefði beðist afsökunar er þau voru komin á neðri hæðina og sagst hafa haldið að þetta hefði verið einhver gutti. B-kk-nf hefði ekki tekið því vel að hún væri kölluð gutti. Þá hefðu orðið einhver slagsmál þarna inni. Hún kvaðst ekki vita hverjir hefðu orðið fyrir höggum. Húsráðandinn H-kk-nf hefði hent öllum út úr húsi sínu en eldhúsið hefði verið í rúst eftir slagsmálin. Hún kvað þau B-kk-þf hafa staðið fyrir utan hús H-kk-ef er ákærði kom þar að og sagði eitthvað við B-kk-þf. B-kk-nf hefði þá sagt að hann nennti ekki að standa í þessu og að hann myndi ekki um hvað þeir hefðu verið að rífast inni. Ákærði og B-kk-nf hefðu þá farið að rífast. Þeir hefðu farið fyrir horn hússins, rifist og látið högg falla. Þá hefðu G-kk-nf I-kk-nf og E-kk-nf komið og hefði G-kk-nf haldið B-kk-þgf en E-kk-nf ákærða og hefðu þeir reynt að halda þeim í sundur. B-kk-nf hefði legið fram fyrir sig og hefði ákærði reynt að sparka framan í hann, en ekki hitt. Hann hefði reynt aftur og þá náð að sparka í andlitið á B-kk-þgf. Hann hefði ætlað sér að ná höggi á hann. Eftir það hefði ákærði hlaupið út götuna og V-kk-nf bróðir B-kk-ef á eftir honum. Vitnið kvaðst hafa farið á eftir þeim og séð þar V-kk-þf liggja í götunni svo og ákærða og B-kk-þf. Hún kvað B-kk-þf B-kk-þf hafa verið drukkinn sem og ákærða. Hún kvaðst ekki muna hvor átti upptök slagsmálanna inni í húsinu en átökin úti hefðu byrjað er þeir fóru aftur að rífast. Hún ítrekaði að hún hefði séð sparkið frá ákærða. Hún hefði staðið fyrir framan hann og B-kk-þf. Ákærði hefði hitt beint í andlit B-kk-ef í seinna sparkinu. Hins vegar gæti hún ekki fullyrt hvort ákærði hefði beinlínis ætlað sér að sparka í andlit B-kk-ef, en hann hefði greinilega ætlað sér að ná sparki í hann.

[...] lögreglumaður sem kvaddur var á vettvang kvaðst hafa séð ákærða henda einhverju frá sér sem þeir lögreglumennirnir hefðu tekið upp og reyndist vera fíkniefni í álpappírspakkningu. Ákærði hefði ekki verið að dusta neinu af sér. Ákærði hefði verið spurður að því hverju hann hafi verið að henda frá sér, en hann hefði ekki kannast við það. Þarna hefði verið góð lýsing.

[...] lögreglumaður var kvaddur á vettvang. Hann kvað ákærða hafa staðið úti við vegkant er þeir komu á staðinn og er þeir hafi nálgast hann hefði ákærði kastað álpappír frá sér sem reyndist innihalda hass. Það hefði hann séð. Ákærði hefði ekki kannast við þetta.

IV.

Samkvæmt því sem fram hefur komið í skýrslum ákærða og vitna í máli þessu liggur fyrir að til orðaskipta, ryskinga og áfloga kom milli ákærða og vitnisins B-kk-ef B-kk-ef er þeir voru staddir innandyra í samkvæmi að Mávabraut 12 A í Reykjanesbæ í kjölfar þess að ákærði ýtti á baðhurð á efri hæð hússins með þeim afleiðingum að hurðin lenti á fótum kærustu B-kk-ef B-kk-ef, T-kvk-ef. Vegna áfloganna var öllum gestum sem voru í samkvæminu vísað á dyr. Fyrir utan húsið kom á ný til orðahnippinga og átaka milli ákærða og B-kk-ef B-kk-ef. Komu þá til sögunnar vitnin G-kk-nf I-kk-nf G-kk-nf og E-kk-nf Ö-kk-nf K-kk-nf og reyndu vitnin að stía þeim ákærða og B-kk-þgf B-kk-þgf í sundur með því að halda þeim frá hvorum öðrum. Kom fram í vætti E-kk-ef A-kk-ef að högg hefðu gengið milli ákærða og B-kk-ef B-kk-ef yfir höfði vitnisins. Kvað vitnið ákærða síðan hafa viljað hætta þessu og hefði hann gengið í burtu og verið eltur. Vitnið B-kk-nf B-kk-nf kvaðst hafa fengið spark í andlitið er þeir ákærði voru að kýtast fyrir utan húsið. Vitnið T-kvk-nf P-kvk-nf kærasta B-kk-ef B-kk-ef bar að hún hefði staðið fyrir framan ákærða og B-kk-þf B-kk-þf er þeir rifust og létu högg ganga fyrir utan umrætt hús og var haldið af G-kk-þgf I-kk-þgf og E-kk-þgf E-kk-þgf. Vitnið kvað B-kk-þf B-kk-þf hafa legið fram fyrir sig og hefði ákærði þá reynt að sparka í andlit hans en ekki hitt. Hann hefði reynt aftur og þá hitt. Hann hefði ætlað sér að koma höggi á B-kk-þf. Nánar aðspurð kvaðst vitnið þó ekki vita hvort ákærði hafi beinlínis ætlað að sparka í andlit B-kk-ef. Vitnið G-kk-nf I-kk-nf mundi lítið eftir atvikum í skýrslu fyrir dóminum, en í skýrslu sem vitnið gaf hjá lögreglu kvaðst vitnið hafa séð ákærða sparka í andlit B-kk-ef B-kk-ef

Ákærði ber að B-kk-nf B-kk-nf hafi verið fyrir utan húsið með vinum sínum er hann kom út eftir átökin innandyra. Eftir orðaskipti úti hefði B-kk-nf ráðist á hann og honum verið haldið. Hann hefði reynt að rífa sig lausan til að komast burt og hefði hann verið eltur og gengið hefði verið í skrokk á honum. Aðspurður kvað ákærði það geta verið að hann hafi sparkað í andlit B-kk-ef B-x-x þegar honum var haldið með hendur fyrir aftan bak. Hann hefði barist um á hæl og hnakka til að reyna að losa sig. Hann kvaðst hafa séð að B-kk-nf var blóðugur í framan.

Af því sem fram er komið í málinu verður að telja lögfulla sönnun komna fram fyrir því að ákærði hafi sparkað í andlit B-kk-ef B-x-x þegar þeir áttu í átökum fyrir utan Mávabraut 12 A og reynt var að stía þeim í sundur. Ekki er unnt að fullyrða hvor átti upptök átakanna. Ákærði og B-kk-nf B-kk-nf voru í áflogum er ákærði sparkaði í andlit hans og hlaut ákærða að vera ljóst að sú háttsemi hans að sparka frá sér var til þess fallin að líkamstjón hlytist af. Ákærði lét sig það á hinn bóginn engu skipta. Telst hann því hafa haft ásetning til verknaðarins. Verður brot ákærða samkvæmt 1. ákærulið því heimfært undir 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með áorðnum breytingum.

Ákærði hefur borið því við að verknaður hans hafi verið unninn í neyðarvörn þar sem honum hafi verið haldið föstum og óttast að hópur manna réðist á hann og gengi í skrokk á honum. Verði því að telja hvað sem öðru líði að háttsemi hans sé refsilaus samkvæmt 1. mgr. 12. gr. almennra hegningarlaga. Dómurinn telur engin gögn styðja þessa málsvörn. Ekkert hefur komið fram um að yfirvofandi hafi verið árás á ákærða af öðrum gestum sem voru í umræddu samkvæmi. Þá verður að byggja á því að afskipti vitnanna G-kk-ef I-kk-ef og E-kk-ef A-kk-ef af átökum ákærða og B-kk-ef B-kk-ef hafi verið í því skyni að skilja þá að en ekki í því skyni að hindra för ákærða. Þetta hlaut ákærða að vera ljóst. Samkvæmt þessu er því ekki fallist á að sá verknaður ákærða sem í ákæru er lýst hafi verið unnin í neyðarvörn. Af sömu ástæðum kemur 2. mgr. 12. gr. almennra hegningarlaga heldur ekki til álita í málinu.

Af gögnum málsins verður ekki fullyrt hvort ákærði eða B-kk-nf B-kk-nf átti upptökin að átökum þeim sem urðu á milli þeirra. Þeir voru í áflogum er ákærði framdi verknað þann sem hann er ákærður fyrir og verður því við ákvörðun refsingar litið til 3. mgr. 218. gr. b. honum til málsbóta.

V

Eins og að framan getur er ákærði í 2. ákærulið ákærður fyrir fíkniefnalagabrot, með því að hafa, við gatnamót Hringbrautar og Mávabrautar, Reykjanesbæ, haft í vörslum sínum 0,08 g af maríhúana sem hann henti frá sér er lögreglumenn hugðust færa hann inn í lögreglubifreið í tengslum við rannsókn máls samkvæmt 1. ákærulið. Ákærði hefur staðfastlega neitað sök samkvæmt þessum ákærulið. Með vætti tveggja lögreglumanna, sem báðir segjast hafa séð ákærða kasta frá sér álpakkningu sem umrætt fíkniefni reyndist vera í, telst sannað að ákærði hafi gerst sekur um þessa háttsemi og er háttsemin réttilega færð til refsiákvæða í ákæru.

VI.

Ákærði hefur ekki áður sætt refsingu sem hefur þýðingu við ákvörðun refsingar í þessu máli. Með hliðsjón af 77. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og að teknu tilliti til 3. mgr. 218. gr. b, sömu laga, þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í 30 daga, en eftir atvikum þykir rétt að ákveða að fullnustu refsingarinnar skuli frestað og hún niður falla að liðnum tveimur árum frá uppsögu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga, sbr. lög nr. 22/1955.

Upptæk skulu gerð til ríkissjóðs 0,08 g af maríhúana sem lögregla lagði hald á. Gerð er krafa á hendur ákærða um miskabætur að fjárhæð 250.000 krónur og greiðslu útlagðs lækniskostnaðar að fjárhæð 28.520 krónur. Að auki er gerð krafa um greiðslu á kostnaði vegna aðstoðar lögmanns við að halda bótakröfunni fram fyrir dómi og nemur sá liður 102.025 krónum auk virðisaukaskatts 24.996 krónum. Fullnægt er skilyrðum til að dæma ákærða til að greiða B-kk-þgf B-kk-þgf miskabætur á grundvelli a. liðar 26. gr. skaðabótalaga. Með hliðsjón af því að brot ákærða var framið í áflogum þykja miskabætur hæfilega ákveðnar 100.000 krónur. Krafa vegna útlagðs lækniskostnaðar að fjárhæð 28.520 krónur styðst við gögn og er á hana fallist. Þá verður ákærða gert að bæta kostnað af aðstoð lögmanns vegna málsins með 100.000 krónum og er virðisaukaskattur þar með talinn. Samkvæmt framansögðu verður ákærða gert að greiða B-kk-þgf B-kk-þgf H-kk-þgf 228.520 krónur. Í bótakröfunni er um dráttarvexti hvorki vísað til ákveðins vaxtafótar eða til 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu. Verður því ekki hjá því komist að vísa dráttarvaxtakröfu frá dómi, sbr. t.d. dóma Hæstaréttar í málum nr. 207/200 og nr. 223/2007. Að öðru leyti verða vextir dæmdir eins og í dómsorði greinir.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan sakarkostnað málsins samkvæmt yfirliti sækjanda um hann og ákvörðun dómsins um málsvarnarlaun skipaðs verjanda, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

F-kk-nf H. A-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð :

Ákærði, B-kk-nf H-kk-nf R-kk-nf, sæti fangelsi í 30 daga, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppsögu dóms þess að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði B-kk-þgf B-kk-þgf H-kk-þgf 228.520 krónur ásamt vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr., sbr. 4. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 128.520 krónum frá 17. febrúar til 25. maí 2008.

Kröfu B-kk-ef B-kk-ef um dráttarvexti er vísað frá dómi.

Ákærði greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, H-kk-ef Þ-kk-ef Þ-kk-ef héraðsdómslögmanns, 250.000 krónur, og 9.000 krónur í annan sakarkostnað.

F-kk-nf H. A-kk-nf