S-297/2016

Mál þetta er höfðað með ákæru útgefinni af Lögreglustjóranum í Vestmannaeyjum þann 21. nóvember 2016, á hendur F-kk-þgf A-kk-þgf, Staðarhrauni 32, Grindavík

„fyrir hótanir

með því að hafa að kvöldi laugardagsins 14. maí 2016 sent A eftirfarandi skilaboð í gegnum samskiptaforritið Facebook sem voru til þess fallin að vekja hjá honum ótta um líf og velferð sína:

1. „ertu með 'dauðaósk??“

2. „viltu að ég komi og gangi endanlega frá þér, helvítis fáviti?“

3. „ÉG DREP ÞIG ÞEGAR ÉG SÉ ÞIG!!“

(Mál nr. 319-2016-1674)

Telst framangreint brot ákærða varða við 233. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með síðari breytingum.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Málið var þingfest 8. desember 2016.

Ákærði neitar sök.

Fór aðalmeðferð málsins fram 8. febrúar 2017 og var málið dómtekið að heni lokinni.

Af hálfu ákæruvalds eru þær kröfur gerðar sem að ofan greinir.

Af hálfu ákærða er aðallega krafist sýknu af öllum kröfum ákæruvalds, en til vara að ákærða verði ekki gerð refsing, en til þrautavara að ákærða verði dæmd vægasta refsing sem lög leyfa og að hún verði bundin skilorði. Þá er krafist hæfilegra málsvarnarlauna úr ríkissjóði.

Málavextir

Samkvæmt rannsóknargögnum lögreglu eru tildrög máls þessa að þann 19. maí 2016 kom A á lögreglustöð í Vestmannaeyjum og lagði fram kæru á hendur ákærða fyrir líflátshótanir. Kvaðst hann hafa fengið slíka hótun frá ákærða þegar hann hafi verið staddur úti á sjó við vinnu sína. Kvaðst kærandi hafa fengið hótunina gegnum Facebook og hafa tekið hana alvarlega. Krafðist kærandi þess að höfðað yrði sakamál á hendur ákærða vegna þessa.

Kvaðst kærandi vera hræddur um að ákærði léti verða af hótuninni þar sem hann væri mjög sérstakur og aldrei að vita hverju hann tæki upp á.

Lýsti kærandi því að hann hafi verið á Facebook umræddan dag og þá sett inn athugasemd í gríni varðandi merki íþróttafélagsins Þórs í Vestmannaeyjum, en sjálfur sé kærandi stuðningsmaður íþróttafélagsins Týs í Vestmannaeyjum. Þá hafi ákærði komið með athugasemd um börn týrara og það hafi farið fyrir brjóstið á honum. Hafi þá kærandi svarað ákærða og minnst þar á að ákærði væri dæmdur fyrir vörslur á barnaklámi. Þá hafi ákærði sent sér einkaskilaboð þar sem hann hóti að drepa hann þegar hann sjái hann næst.

Með kærunni fylgdi útprentun af síðu Facebookhópsins Heimaklettur þar sem framangreind samskipti kæranda og ákærða sjást. Eru þau eftirfarandi:

Kærandi: „Flott svið með ljótu merki sem prýðir þar.“

Ákærði: „Ljótu merki? Börn týrsara eru aldrei fögur, FACE!!“.

Kærandi: „Hvað er þetta 25 facebook accountinn þinn? Dóttir mín er barn týsara og er hun mikið fallegri en þú utan sem og innan“

Ákærði: „já, dæturnar eru það yfirleitt...“

Kærandi: „Er það ekki eitthvað sem þú fýlar ungt og saklaust?“

Ákærði: „nei“

Kærandi: „Samnt með dóm a bakinu fyrie vörslu a barnaklámi. Urðu nu margar her i sundinu fyrir þer i eyjum a sinum tima, en allt var kæft niður þér i hagnað“

Í framhaldi af þessum samskiptum sendi ákærði einkaskilaboð til kæranda á sama samskiptamiðli þar sem segir „ertu að reyna að pikka fæt?? ertu með 'dauðaósk?? viltu að ég komi og gangi endalega frá þér, helvítis fáviti? helvítis hommadjöfull??“ Þessu svarar kærandi með því að segja „Hahahahaha Haltu kjafti Helvitis auminginn þinn“ og þá sendir ákærði til baka skilaboðin „ÉG DREP ÞIG ÞEGAR ÉG SÉ ÞIG!!“

Í lögregluskýrslu sem tekin var af ákærða vegna þessa kannaðist hann við samskiptin. Kvað ákærði að sér hefði sárnað við ummæli kæranda og látið þetta falla í hita leiksins. Hann hafi verið heima hjá sér þegar þetta hafi verið. Kvaðst ekki þekkja kæranda. Kvaðst ákærði vilja biðjast afsökunar á þessu og sjá eftir þessu.

Ekki eru efni til að gera frekari grein fyrir rannsókn málsins.

Forsendur og niðurstaða

Við aðalmeðferð skýrði ákærði frá því að hafa verið á opinni Facebook síðu sem heiti Heimaklettur og þeir hafi verið að tala um íþróttafélögin Þór og Tý. Kannaðist hann við þau samskipti sem að ofan er lýst. Kvaðst sjá mikið eftir þessu. Hafi þetta verið skrifað í fljótfærni. Hann hafi ekki ætlast til þess að kærandi yrði hræddur við sig eða neitt þannig. Skilaboðin hafi verið ætluð kæranda. Aðspurður kvaðst ákærði vita að það væri refsivert að svipta annan mann lífi. Aðspurður um hvort hann teldi þessi skilaboð hafa verið til þess fallin að vekja hjá kæranda ótta um eigið líf og velferð kvaðst ákærði bara hafa ætlað að hræða kæranda. Hann myndi aldrei gera neitt svona eins og hann hafi verið að hóta. Sér hafi ekki fundist í lagi að kærandi væri að tala um þetta á opinni síðu hvort ákærði væri fyrir ungar stelpur. Kvaðst ákærði ekki hafa dottið í hug að þetta færi svona langt, en sér hafi dottið í hug að kærandi yrði hræddur.

Aðspurður kvaðst ákærði ekki þekkja kæranda neitt persónulega. Aldrei gefið honum ástæðu til að óttast sig og aldrei ráðist á hann með ofbeldi eða í orðum. Ekki heldur ráðist á einhvern honum nákominn með ofbeldi eða í orðum. Fyrir þessi samskipti hafi hann aldrei haft nein samskipti við kæranda. Þetta hafi verið rígur milli íþróttafélaga. Sér hafi brugðið og liðið illa og orðið óttasleginn þegar kærandi hafi spurt á opinni síðu hvort ákærði fílaði ungt og saklaust. Hann hafi ekki talið kæranda hafa ástæðu til að óttast sig. Hann hafi ekki beint ætlað að reyna að hræða hann, heldur frekar viljað að þeir töluðu saman í einkaskilaboðum. Hann eigi það til að skrifa á facebook án þess að hugsa.

Vitnið A, kærandi í málinu, kom fyrir dóminn við aðalmeðferð og kannaðist við ofangreind samskipti og lýsti þeim. Fyrst hafi þetta verið saklaust en svo farið svona. Öll samskiptin hafi átt sér stað á stuttum tíma, bara nokkrum mínútum. Kvaðst vitnið ekki hefði kippt sér upp við þetta ef þetta hefði komið frá einhverjum öðrum. Kvaðst ekki treysta ákærða. Lýsti vitnið því að hann svæfi alltaf með læstar útidyr og hafi byrjað á því eftir þetta. Fannst vitninu þetta hafa verið líflátshótanir og kvaðst hafa óttast um líf sitt og velferð í kjölfarið. Kvaðst hafa óttast að ákærði léti verða af hótun sinni. Kvaðst vitnið muna eftir því þegar ákærði hafi búið í Vestmannaeyjum, en kvaðst ekki þekkja hann persónulega. Þegar vitnið hafi verið drengur hafi ákærði verið að ráðast á hann. Það hafi verið þegar vitnið hafi verið á að giska í fimmta bekk. Þá hafi ákærði tekið sig og haldið sér upp að vegg með því að taka um hálsinn á vitninu. Sér sé þetta minnisstætt. Hann hafi ekki átt í neinum sérstökum deilum við ákærða að öðru leyti og ekki hafi orðið önnur atvik á milli þeirra. Honum hafi fundist ákærði móðga sig með því að segja að börn týrara væru aldrei fögur. Það hafi beinst að vitninu og dóttur þess. Vitnið hafi ekki ætlað að móðga ákærða með því að segja að þórsmerkið væri ljótt. Aðspurður kvaðst vitnið finnast í lagi að spyrja ákærða á opinni facebook síðu hvort hann „fíli ungt og saklaust“, enda viti hann að ákærði hafi verið dæmdur fyrir kynferðisbrot. Þá finnist vitninu í lagi að hafa ýjað að því að ákærði hafi gerst brotlegur um slíkt í sundlauginni í Vestmannaeyjum, enda viti hann það fyrir víst. Vitnið kvaðst hafa orðið smá smeykur þegar hann hafi vitað að ákærði væri í Vestmannaeyjum.

Með framburði ákærða og vitnisins A, ásamt framlögðum gögnum, er hafið yfir skynsamlegan vafa að ákærði sendi kæranda þau skilaboð sem greinir í ákæru og er þar rétt lýst. Ljóst er að í hluta skilaboðanna, þ.e. orðunum „ÉG DREP ÞIG ÞEGAR ÉG SÉ ÞIG!!“ felst hótun um að fremja refsiverðan verknað, en hins vegar verður ekki talið að í fyrsta og öðrum lið skilaboðanna felist slík hótun. Með hliðsjón af efni skilaboðanna og að virtum framburði vitnisins A er jafnframt hafið yfir skynsamlegan vafa að hótunin var til þess fallin að vekja hjá A ótta um líf, heilbrigði eða velferð sína. Hefur ákærði með þessu gerst sekur um brot gegn 233. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Samkvæmt framlögðu sakavottorði ákærða hefur hann tvívegis áður verið sakfelldur fyrir refsiverðan verknað, fyrst á árinu 2011 þegar hann var dæmdur í 5 mánaða skilorðsbundið fangelsi fyrir brot gegn 4. mgr. 210. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og svo á árinu 2015 þegar hann var dæmdur í 2 ára fangelsi fyrir brot gegn 2. mgr. 202. gr. og 1. mgr. 210. gr. a. og 2. mgr. 218. gr. sömu laga.

Við ákvörðun refsingar þykir mega líta til þess að skv. framlögðum gögnum hefur hegðun ákærða og framkoma í núverandi afplánun verið með ágætum. Þá verður litið til þess að ákærði hefur látið í ljós iðran sína, sem og þess að hann hefur skýrt hreinskilnislega frá málavöxtum þó hann hafi neitað sök, sem og því hver var aðdragandi þess að ákærði setti fram hótun sína. Þykir rétt að ákærði sæti fangelsi í 30 daga, en ekki eru efni til þess að færa refsinguna niður úr hinu almenna lágmarki eða láta hana falla niður sbr. 74. og 75. gr. almennra hegingarlaga nr. 19/1940. Þá eru ekki efni til að skilorðsbinda refsinguna.

Samkvæmt 218. gr. laga nr. 88/2008 verður ákærða gert að greiða sakarkostnað. Ekki er um að ræða annan sakarkostnað en málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, S-kk-ef S-kk-ef hdl., sem eru ákveðin kr. 268.770 að teknu tilliti til virðisaukaskatts, auk aksturskostnaðar og útlagðs kostnaðar verjandans, kr. 66.130.

S-kk-nf G. G-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð :

Ákærði, F-kk-nf A-kk-nf, sæti fangelsi í 30 daga.

Ákærði greiði sakarkostnað kr. 334.900 samtals, þ.m.t. málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef S-kk-ef hdl., kr. 268.770 að meðtöldum virðisaukaskatti, auk aksturskostnaðar og útlagðs kostnaðar verjandans, kr. 66.130.

S-kk-nf G. G-kk-nf