E-2410/2020

D Ó M U R

Héraðsdóms Reykjavíkur 21. desember 2020 í máli nr. E2410/2020:

A

(G-kk-nf N-kk-nf M-kk-nf lögmaður) gegn

SjóváAlmennum tryggingum hf.

(S-kk-nf Á-kk-nf lögmaður)

Mál þetta, sem var dómtekið 3. desember sl., var höfðað 14. apríl sl.

Stefnandi er A, [...,...].

Stefndi er SjóváAlmennar tryggingar hf., Kringlunni 5 í Reykjavík.

Stefnandi krefst þess að viðurkenndur verði réttur hans til greiðslu bóta úr frjálsri ábyrgðartryggingu hjá stefnda vegna slyss sem stefnandi varð fyrir við vinnu sína sem hlaðmaður hjá IGS ehf. 27. mars 2016. Þá er krafist málskostnaðar úr hendi stefnda eins og málið væri eigi gjafsóknarmál.

Stefndi krefst sýknu og málskostnaðar.

I

Stefnandi hóf störf sem hlaðmaður hjá IGS ehf. 16. maí 2005. Hinn 27. mars 2016 varð hann fyrir slysi við störf sín í svokölluðum töskusal á Keflavíkurflugvelli. Stefnandi lýsir slysinu þannig að hann hafi verið að ganga frá töskukerru. Beisli á kerrunni hafi verið uppi en þegar stefnandi hafi gengið fram hjá kerrunni og í átt frá henni hafi beislið af óþekktum orsökum fallið niður og lent aftan á hægri fæti stefnanda, rétt fyrir ofan ökkla.

Í gögnum málsins er að finna tilkynningu vinnuveitanda stefnanda til Vinnueftirlitsins, dags. 27. mars 2016. Þar er tildrögum slyss stefnanda lýst með eftirfarandi hætti: „Var að ganga frá töskukerrum inni í töskusal og setur beislið á einni kerrunni upp (til þess að setja hana í bremsu) en beislið festist ekki og dettur og lendir aftan á hægri fæti, rétt ofan við ökkla, er maðurinn var að labba burt frá kerrunni.“ Í tölvubréfi Vinnueftirlitsins til lögmanns stefnanda 8. júní 2018 kom fram að slysið hefði ekki verið rannsakað af stofnuninni. Slysið hafi ekki verið tilkynnt þegar það hafi átt sér stað. Skrifleg tilkynning hafi borist stofnuninni 6. apríl 2016.

Í skýrslu vinnuveitanda stefnanda, dags. 25. maí 2016, til stefnda vegna vinnuslyssins kemur fram að stefnandi hafi verið að ganga frá farangurskerru í töskusal og krækt beisli upp til að setja kerruna í bremsu. Er hann hafi gengið frá kerrunni hafi virst sem beislið hafi losnað úr krækjunni og fallið á fót stefnanda, þ.e. 2 fyrir ofan ökkla á hægri fæti. Fram kemur að vinnuveitandinn telji að orsök slyssins sé sú að beislið hafi losnað úr festingunni, en svo virðist sem krækjan hafi ekki verið í lagi. Fram kemur loks að lögregla hafi ekki verið kölluð á staðinn og að Vinnueftirlitið hafi ekki komið á vettvang. Í dálk um það hvort stefnandi hafi sjálfur átt sök á slysinu er ritað „nei“. Fram kemur loks í skjalinu að C hafi verið sjónarvottur að slysinu.

Stefnandi mun hafa leitað læknisaðstoðar á slysdegi. Hinn 22. nóvember 2016 skoðaði bæklunarlæknir síðan stefnanda og komst að þeirri niðurstöðu að sennilegt væri að svokallað aukabein aftan á völubeini hefði losnað við slysið. Aukabeinið var síðar fjarlægt með speglunartækni. Í vottorði læknisins, dags. 29. október 2017, kemur fram að nokkrum vikum eftir aðgerðina hafi stefnandi komið í hefðbundna endurkomu og bati hafi þá verið með eðlilegum hætti. Hann hafi síðan komið aftur í október 2017 og enn kennt sér meins.

Að beiðni málsaðila mat B bæklunarskurðlæknir í kjölfarið afleiðingar vinnuslyss stefnanda. Í matsgerð hans, dags. 25. apríl 2018, er komist að þeirri niðurstöðu að tímabundinn missir starfsorku stefnanda hafi verið frá slysdegi og fram til 16. júní 2017, en sá dagur sé jafnframt stöðugleikatímamark. Varanleg læknisfræðileg örorka teljist vera 5%.

Vinnuveitandi stefnanda hafði keypt frjálsa ábyrgðartryggingu í atvinnurekstri af stefnda og er ágreiningslaust að sú trygging var í gildi á slysdegi. Með bréfi, dags. 15. janúar 2019, krafðist stefnandi viðurkenningar á bótaskyldu samkvæmt tryggingunni. Með bréfi, dags. 24. maí 2019, hafnaði stefndi bótaskyldu.

Við upphaf aðalmeðferðar fór fram vettvangsganga þar sem umrædd töskukerra var skoðuð af dómara og lögmönnum.

Engar skýrslutökur fóru fram fyrir dómi við aðalmeðferð málsins.

II

Stefnandi kveðst telja afstöðu stefnda til bótaskyldu með öllu ótæka, enda hvíli rík skylda á vinnuveitanda til að tryggja að gætt sé fyllsta öryggis og góðs aðbúnaðar og hollustuhátta á vinnustað. Af málsatvikum sé ljóst að kröfum laga nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum hafi ekki verið fullnægt í starfsemi vinnuveitanda stefnanda, þar sem ekki hafi verið tryggt að aðstæður á vinnustaðnum fullnægðu viðunandi kröfum um öryggi.

Samkvæmt 79. gr. laga nr. 46/1980 skuli atvinnurekandi án ástæðulausrar tafar tilkynna Vinnueftirliti ríkisins um öll slys þar sem starfsmaður deyr eða verður óvinnufær í a.m.k. einn dag auk slysdags. Enn fremur skuli tilkynna slys, þar sem líkur eru á að starfsmaður hafi orðið fyrir langvinnu eða varanlegu heilsutjóni, eigi síðar en innan sólarhrings svo að vettvangsrannssókn geti farið fram. Slysin skuli auk 3 þess tilkynnt Vinnueftirliti ríkisins skriflega innan viku á þar til gerðu tilkynningarblaði.

Allt að einu hafi umrætt slys stefnanda ekki verið tilkynnt til Vinnueftirlits ríkisins fyrr en 6. apríl 2016. Þá hafi verið liðin meira en vika frá slysdegi. Þess vegna hafi orsakir slyssins ekki verið rannsakaðar af hálfu Vinnueftirlitsins í samræmi við 1. og 2. mgr. 81. gr. laga nr. 46/1980. Telja verði þessa vanrækslu á tilkynningarskyldu afar ámælisverða. Sinnuleysi um lögbundna tilkynningarskyldu hafi þannig komið í veg fyrir að Vinnueftirlit ríkisins eða lögregla kannaði tildrög slyssins. Það liggi í hlutarins eðli að slík könnun hafi verið afar mikilvæg í ljósi þess hvernig slysið atvikaðist, þ.e. vegna vanbúnaðar á vinnustað og þess að um gæti verið að ræða slysagildru fyrir fleiri starfsmenn á vinnustaðnum. Stefnandi beri ekki ábyrgð á vanrækslu þessari.

Í samræmi við dómafordæmi Hæstaréttar beri stefndi hallann af skorti á sönnun um málsatvik sem telja verði að leiða hefði mátt í ljós með rannsókn Vinnueftirlits ríkisins eða lögreglu, sbr. 81. gr. laga nr. 46/1980. Á hinn bóginn hafi Vinnueftirliti ríkisins ekki gefist færi á rannsókn, þrátt fyrir lagaskyldu til þess, sbr. 79. gr. sömu laga, vegna athafnaleysis vinnuveitanda stefnanda. Það sé því alfarið á ábyrgð vinnuveitanda að tilkynna viðkomandi yfirvöldum þegar slys beri að höndum á vinnustað og beri vinnuveitandi stefnanda allan halla af því að slysið hafi ekki verið rannsakað.

Einsýnt sé að orsök slyssins geti í raun aðeins átt sér tvær mögulegar skýringar. Í fyrsta lagi sé sá möguleiki að einhver starfsmaður IGS hafi sýnt af sér saknæmt aðgæsluleysi, t.d. með því að festa ekki umrætt beisli með fullnægjandi hætti eða með því að hlaða of miklum farangri á kerruna sem sett hafi óeðlilega mikið álag á beislið. Þetta hafi valdið stefnanda tjóni. Í öðru lagi sé sá möguleiki fyrir hendi að búnaðurinn hafi einfaldlega verið bilaður þegar slysið hafi átt sér stað. Skýrsla vinnuveitanda frá 25. maí 2016 renni stoðum undir síðari skýringuna. Í skýrslunni svari vinnuveitandi því hverja hann telji orsök slyssins vera, en hann svari því til að orsök slyssins megi rekja til þess að: „Beislið losnaði úr festingunni. Svo virðist sem krækjan hafi ekki verið í lagi.“

Í ljósi ofangreinds verði að telja að vinnuveitandi stefnanda hafi borið ábyrgð á tjóni stefnanda í báðum tilvikum, á grundvelli meginreglunnar um vinnuveitandaábyrgð og samkvæmt sakarreglunni. Beint orsakasamhengi sé á milli saknæmrar hegðunar vinnuveitanda og líkamstjóns stefnanda. Þá hafi líkamstjón stefnanda verið sennileg afleiðing af háttsemi vinnuveitanda. Þannig beri vinnuveitandi bótaábyrgð í málinu samkvæmt almennum reglum skaðabótarréttarins um skaðabætur utan samninga. Vinnuveitandi stefnanda hefði átt að hlutast til um að umrætt beisli og búnaður væri í lagi og þannig úr garði gerður að ekki stafaði hætta af. 4

Þessu hafi vinnuveitandi stefnanda aftur á móti í engu sinnt og þurfi hann því að bera ábyrgð á því.

Með vísan til alls framangreinds geti stefnandi með engu móti fallist á þá niðurstöðu stefnda að hafna bótaskyldu úr ábyrgðartryggingu IGS. Af þessum sökum sér hann ekki aðra leið færa en að stefna félaginu til viðurkenningar á bótaskyldu.

Um lagarök kveðst stefnandi vísa til almennra ólögfestra reglna skaðabótaréttarins, einkum sakarreglunnar og reglunnar um vinnuveitandaábyrgð. Þá sé vísað til laga nr. 46/1980, einkum til 13., 37. og 42. gr. laganna.

III

Stefndi kveðst byggja á því að stefnandi eigi ekki rétt til greiðslu skaðabóta úr frjálsri ábyrgðartryggingu sem vátryggingartaki hafi keypt hjá stefnda og í gildi hafi verið á slysdegi. Stefndi telji að slysið sé ekki að rekja til saknæmrar háttsemi vátryggingartaka eða starfsmanna hans og því séu skilyrði bótaábyrgðar ekki uppfyllt.

Stefndi hafni þeirri lýsingu stefnanda að aðeins tvær mögulegar skýringar séu á orsökum slyssins, þ.e. annars vegar að einhver starfsmaður vátryggingartaka hafi sýnt af sér saknæmt aðgæsluleysi eða hins vegar að búnaður töskukerrunnar hafi verið bilaður. Af gögnum málsins verði ráðið að stefnandi hafi umrætt sinn sjálfur verið að ganga frá töskukerrum í töskusal flugstöðvarinnar og hafi hann sett beisli á einni töskukerrunni upp til að setja kerruna í bremsu. Beislið hafi ekki náð að festast og því fallið niður á hægri fót stefnanda þegar hann hafi verið að ganga frá kerrunni. Vísast til lýsingar á tildrögum slyssins í tilkynningu til Vinnueftirlitsins. Að mati stefnda hafi stefnandi því ekki gætt að sér við frágang á kerrunni og ekki gengið nægilega úr skugga um að beislið læstist í uppréttri stöðu. Þá liggi ekkert fyrir um að töskukerran hafi verið hlaðin umrætt sinn eða að ofhleðsla hennar hafi valdið óeðlilegu álagi á beislið. Þvert á móti hafi töskukerran verið tóm samkvæmt lýsingum sjónarvotts. Jafnframt liggi ekki annað fyrir í málinu en að búnaður töskukerrunnar hafi verið í lagi.

Stefnandi hafi starfað hjá vátryggingartaka við framangreind störf í tæp 11 ár á slysdegi. Hann hafi því verið alvanur störfum í tengslum við töskukerrur, hafi umgengist þær í langan tíma og verið kunnugt um hvernig þær virkuðu. Búnaður töskukerra sé einfaldur og þarfnist ekki sérstakrar kennslu, enda læsist hann strax sé hann settur upp með tryggilegum hætti. Í ljósi þessa hafi stefnanda því borið að ganga úr skugga um að beislið væri fast áður en hann gekk frá töskukerrunni og hafi stefnandi mátt vita að ef beislið næði ekki að festast tryggilega gæti það fallið niður af þunga. Að þessu virtu byggi stefndi á því að orsök slyss stefnanda megi alfarið rekja til aðgæsluleysis hans sjálfs. Hafi stefnanda því ekki tekist sönnun um að vátryggingartaki eða aðrir starfsmenn fyrirtækisins hafi valdið tjóninu með 5 saknæmum hætti. Þá sé því hafnað að vátryggingartaki hafi vanrækt að virða ákvæði laga nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum hvað varði búnað og aðstöðu á vinnustaðnum.

Í ljósi mjög langrar starfsreynslu stefnanda og þess að um einfalt verk hafi verið að ræða hafi stefnandi sýnt af sér stórkostlegt gáleysi sem leiði til þess að stefndi þurfi að bera tjón sitt sjálfur, sbr. 23. gr. a skaðabótalaga nr. 50/1993.

Stefndi geti ekki fallist á þá málsástæðu stefnanda að stefndi skuli bera hallann af því að ekki hafi farið fram rannsókn á vegum Vinnueftirlitsins í kjölfar slyssins. Vátryggingartaki hafi tilkynnt um slysið til Vinnueftirlitsins í samræmi við skyldu sína samkvæmt lögum nr. 46/1980. Auk þess hafi tilkynningin verið send þegar ljóst var að stefnandi myndi ekki mæta á næstu vakt en í fyrstu hafi verið talið að um minni háttar meiðsl væri að ræða. Þrátt fyrir þá tilkynningu hafi Vinnueftirlitið ekki sinnt því að rannsaka vettvang slyssins og geti stefndi ekki borið ábyrgð á því. Þær aðstæður séu ekki uppi í þessu máli að sérstaka þýðingu hafi haft að rannsókn færi fram strax í kjölfar slyssins. Aðstæður hafi verið óbreyttar þegar tilkynning hafi verið send og ekkert liggi fyrir um að ekki hafi verið unnt að rannsaka atvik að slysinu með fullnægjandi hætti þó tilkynning hafi borist Vinnueftirlitinu rétt rúmri viku eftir slysið.

Með vísan til alls framangreinds sé skilyrðum bótaábyrgðar því ekki fullnægt í málinu og því beri að sýkna stefnda af kröfum stefnanda.

Í öllu falli byggi stefnandi á því að aðeins sé tilefni til að viðurkenna bótaskyldu úr frjálsri ábyrgðartryggingu vátryggingartaka hjá stefnda að miklum minnihluta. Af atvikum öllum sé ljóst að stefnandi hafi verið meðábyrgur fyrir slysi sínu þar sem hann hafi ekki gætt nægilega að sér við störf sín við að læsa beisli töskukerrunnar. Eins og fyrr segir hafi stefnandi um 11 ára reynslu af þessum störfum og hafi verið vel kunnugur aðstæðum, sbr. 23. gr. a laga nr. 50/1993 varðandi stórkostlegt gáleysi stefnanda.

Um lagarök sé vísað til vátryggingarskilmála stefnda um frjálsa ábyrgðartryggingu. Enn fremur vísist til laga nr. 50/1993, laga nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga og meginreglna vátrygginga og skaðabótaréttar. Þá vísist til meginreglna samningaréttar, svo sem um skuldbindingargildi samninga.

IV

Stefnandi krefst, eins og áður segir, viðurkenningar á rétti til bóta úr ábyrgðartryggingu hjá stefnda vegna slyss sem stefnandi varð fyrir þegar hann var við störf sín 27. mars 2016 á Keflavíkurflugvelli. Ágreiningslaust er að stefnandi var að ganga frá svokallaðri töskukerru á vinnustað sínum þegar umrætt slys varð. Aftur á móti greinir aðila á um nánari tildrög slyssins. Í fyrrnefndri tilkynningu vinnuveitanda stefnanda til Vinnueftirlitsins, dags. 27. mars 2016, kemur fram að stefnandi hafi verið 6 að ganga frá umræddri kerru og sett beisli hennar upp í því skyni að setja hana í bremsu en beislið hafi ekki fest uppi heldur fallið niður og lent aftan á hægri fæti stefnanda þegar hann hugðist ganga í átt frá kerrunni. Skýrsla vinnuveitanda stefnanda, dags. 25. maí 2016, til stefnda er á sama veg hvað þetta varðar. Leggur stefndi þessa atvikalýsingu til grundvallar en stefnandi byggir meðal annars á því að hugsanlega hafi samstarfsmaður stefnanda séð um að festa uppi beisli kerrunnar.

Samkvæmt 13. gr. laga nr. 46/1980 skal atvinnurekandi tryggja að gætt sé fyllsta öryggis og góðs aðbúnaðar og hollustuhátta á vinnustað, sbr. einnig 1. mgr. 37. gr. laganna. Í 2. mgr. 37. gr. segir að fylgja skuli viðurkenndum stöðlum, ákvæðum laga og reglugerða, svo og fyrirmælum Vinnueftirlitsins að því er varðar aðbúnað, hollustuhætti og öryggi. Kveðið er á um það í 1. mgr. 42. gr. sömu laga að vinnustaður skuli þannig úr garði gerður að þar sé gætt fyllsta öryggis og góðs aðbúnaðar og hollustuhátta.

Samkvæmt 2. mgr. 79. gr. laga nr. 46/1980 skal atvinnurekandi innan viku tilkynna Vinnueftirlitinu skriflega um slys. Þó skal tilkynna slys innan sólarhrings ef líkur eru á að starfsmaður hafi orðið fyrir langvinnu eða varanlegu heilsutjóni, sbr. 1. mgr. 79. gr. laganna.

Af gögnum málsins verður ráðið að ekki varð samstundis ljóst að stefnandi hefði orðið fyrir varanlegu líkamstjóni. Þannig kemur fram í matsgerð B bæklunarskurðlæknis, dags. 25. apríl 2018, þar sem sjúkrasaga stefnanda í tengslum við slysið er rakin, að stefnandi hafi leitað á bráðamóttöku Heilbrigðisstofnunar Suðurnesja í beinu framhaldi af slysinu. Tekin hafi verið röntgenmynd af ökkla og fæti stefnanda en ekki hafi sést brot eða önnur áverkamerki. Næsta dag hafi stefnandi aftur leitað á bráðamóttökuna og hafi þá bólga verið áberandi yfir utanverðum ökkla. Stefnandi hafi síðan leitað á heilsugæslustöð 5. apríl 2016 til að óska eftir segulómrannsókn vegna viðvarandi verkja. Fram kemur að þá hafi ekki verið talið tilefni til slíkrar rannsóknar. Hafi slík rannsókn ekki farið fram fyrr en í kjölfar komu stefnanda á heilsugæslustöð 20. apríl 2016.

Að öllu þessu virtu verður að telja að vinnuveitanda stefnanda hafi verið rétt að líta svo á að tilkynna bæri Vinnueftirlitinu um slysið innan viku, sbr. 2. mgr. 79. gr. laga nr. 46/1980. Fyrirliggjandi tilkynning vinnuveitandans er dagsett á slysdegi, þ.e. 27. mars 2016, en virðist ekki hafa borist Vinnueftirlitinu fyrr en 6. apríl 2016, sbr. upplýsingar í tölvubréfi stofnunarinnar til lögmanns stefnanda 8. júní 2018. Voru þannig liðnir 10 dagar frá slysinu þegar stofnuninni barst tilkynningin.

Samkvæmt 1. mgr. 81. gr. laga nr. 46/1980 skal Vinnueftirlitið rannsaka orsakir slysa sem tilkynnt er um samkvæmt 79. gr. laganna. Í 2. mgr. 81. gr. sömu laga segir að þegar stofnuninni hafi borist tilkynning skuli starfsmenn hennar fara á staðinn 7 án ástæðulauss dráttar til að hefja vettvangskönnun. Ágreiningslaust er að engin rannsókn á slysinu fór fram af hálfu Vinnueftirlitsins.

Stefnandi byggir á því að þar sem Vinnueftirlitinu hafi ekki borist tilkynning vinnuveitanda um slysið fyrr en 10 dögum eftir að það átti sér stað þá sé rétt að snúa sönnunarbyrði í málinu við þannig að stefndi beri hallann af skorti á sönnun um málsatvik sem telja verði að leiða hefði mátt í ljós með rannsókn stofnunarinnar.

Í dómaframkvæmd hefur því verið slegið föstu að við ákveðnar aðstæður geti komið til þess að sönnunarbyrði verði lögð á vinnuveitanda eða vátryggjanda hans um aðstæður á vettvangi slyss ef vinnuveitandinn hefur látið hjá líða að tilkynna Vinnueftirlitinu um slys eða ef tilkynning berst svo seint að um seinan reynist að rannsaka vettvang slyssins, svo sem vegna breytinga á honum. Aftur á móti verður einnig ráðið af dómaframkvæmd að þegar aðstæður á vinnustað eru óbreyttar þegar tilkynning er send Vinnueftirlitinu og ekkert liggur fyrir um að ekki hafi verið unnt að rannsaka atvik að slysi með fullnægjandi hætti, enda þótt tilkynning hafi ekki verið send á réttum tíma, þá sé ekki sjálfgefið að síðbúin tilkynning vinnuveitanda hafi áhrif við mat á sönnun, sbr. til hliðsjónar dóm Hæstaréttar 10. febrúar 2011 í máli nr. 433/2010.

Í hinu fyrirliggjandi máli greinir málsaðila á um orsök þess að beisli á svokallaðri töskukerru féll niður og lenti á hægri fæti stefnanda. Við aðalmeðferð var gengið á vettvang og umrædd kerra skoðuð. Um er að ræða einfaldan búnað þar sem beisli er lyft upp til að festa það í lóðréttri stöðu. Krækja heldur þá beislinu. Að mati dómsins verður ekki séð að aðstæður á slysstað eða tæknilegir þættir sem varða umrædda kerru hafi með nokkru móti valdið því að það kæmi að sök þótt slysið yrði ekki rannsakað af Vinnueftirlitinu fyrr en 10 dögum eftir að það átti sér stað. Auk þess varðveitti vinnuveitandi stefnanda umrædda kerru sem síðar var unnt að skoða við vettvangsgöngu í málinu. Í samræmi við allt þetta er ekki unnt að fallast á það með stefnanda að stefndi skuli við mat á sönnun um málsatvik bera hallann af því að Vinnueftirlitið lét hjá líða að rannsaka slysið, sbr. skyldu stofnunarinnar í þeim efnum samkvæmt 2. mgr. 81. gr. laga nr. 46/1980.

Í undirbúningsþinghaldi fyrir aðalmeðferð upplýsti lögmaður stefnanda að hann hygðist leiða fyrir dóminn stefnanda og B bæklunarskurðlækni. Auk þess væri ekki útilokað að tvö vitni til viðbótar gæfu skýrslu fyrir dómi. Með tölvubréfi 1. október 2020 til dómsins og lögmanns stefnda var upplýst af hálfu lögmanns stefnanda að auk stefnanda yrðu tvö vitni leidd fyrir dóm við aðalmeðferð, þ.e. D, sem var sá starfsmaður vinnuveitanda stefnanda sem undirritaði tilkynningu til Vinnueftirlitsins, og C en þess er getið í skýrslu vinnuveitandans til stefnda, dags. 25. maí 2016, að sá maður hafi orðið vitni að slysi stefnanda. Við upphaf aðalmeðferðar upplýsti lögmaður stefnanda fyrirvaralaust að horfið væri frá þeirri fyrirætlan að leiða 8 fyrrgreind vitni fyrir dóminn og að þau hefðu því ekki verið boðuð á dómþing. Þá myndi stefnandi ekki gefa aðilaskýrslu í málinu. Fóru því engar skýrslutökur fram fyrir dómi.

Stefnandi ber sönnunarbyrði fyrir því að slys hans megi rekja til saknæmrar háttsemi vinnuveitanda hans eða einstakra manna á vegum vinnuveitandans. Þá mátti stefnanda vera ljóst að nokkur ágreiningur væri um málsatvik, meðal annars þar sem stefndi hafði í greinargerð sinni eftir „sjónarvotti“ að umrædd kerra hefði verið tóm og því ekki ofhlaðin, eins og stefnandi byggði á að raunin kynni að hafa verið. Jafnframt byggði stefndi á því að ljóst væri að stefnandi hefði verið sá starfsmaður sem sett hefði upp beislið á umræddri kerru. Stefnandi byggði aftur á móti á því að hugsanlega hefði samstarfsmaður stefnanda sett upp beislið umrætt sinn. Að þessu leyti er málatilbúnaður stefnanda í andstöðu við fyrirliggjandi gögn, þ.e. áðurnefndar tilkynningar vinnuveitanda stefnanda til Vinnueftirlitsins og til stefnda. Þrátt fyrir allt þetta hefur stefnandi ekki leitt fyrir dóminn sjónarvott að slysinu, sem hann hafði áður upplýst að kallaður yrði fyrir dóminn, og engar viðhlítandi skýringar gefið á breyttri afstöðu sinni til sönnunarfærslu í málinu. Slys stefnanda verður rakið til notkunar á einföldum búnaði sem hann var þaulvanur að starfa með, enda hafði hann gegnt umræddu starfi í tæplega 11 ár á slysdegi. Þá komu engir annmarkar í ljós við skoðun á umræddri töskukerru við vettvangsgöngu dómsins.

Að öllu framangreindu virtu telst ósannað að vinnuveitandi stefnanda eða menn á vegum vinnuveitandans hafi brotið gegn 13. gr., 37. gr. eða 1. mgr. 42. gr. laga nr. 46/1980 eða á annan hátt sýnt af sér saknæma háttsemi sem hafi orðið til þess að stefnandi varð fyrir umræddu slysi 27. mars 2016. Eins og atvikum öllum er háttað geta getgátur samstarfsmanns stefnanda, sem ritaði fyrrnefnda tilkynningu vinnuveitandans til stefnda, dags. 25. maí 2016, um hugsanlega bilun krækju á umræddri kerru ekki hróflað við þessari niðurstöðu.

Í samræmi við þetta eru ekki uppfyllt skilyrði fyrir greiðsluskyldu stefnda úr ábyrgðartryggingu vinnuveitanda stefnanda. Ber því að sýkna stefnda af kröfum stefnanda.

Eftir atvikum þykir rétt að málskostnaður falli niður. Stefnandi nýtur gjafsóknar í málinu samkvæmt gjafsóknarleyfi, dags. 13. nóvember 2019. Allur gjafsóknarkostnaður stefnanda greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns hans eins og nánar greinir í dómsorði, en sú þóknun er í samræmi við dómvenju ákveðin án tillits til virðisaukaskatts.

Af hálfu stefnanda flutti málið G-kk-nf N-kk-nf M-kk-nf lögmaður.

Af hálfu stefnda flutti málið S-kk-nf Á-kk-nf lögmaður. 9

A-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

Dómarinn tók við meðferð málsins 3. september sl., en hafði fram til þess engin afskipti haft af meðferð þess.

D Ó M S O R Ð:

Stefndi, SjóváAlmennar tryggingar hf., er sýkn af kröfum stefnanda, A.

Málskostnaður fellur niður.

Gjafsóknarkostnaður stefnanda greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns hans, G-kk-ef N-kk-ef M-kk-ef, sem þykir hæfilega ákveðin 800.000 krónur.

A-kk-nf H-kk-nf.

9

A-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

Dómarinn tók við meðferð málsins 3. september sl., en hafði fram til þess engin afskipti haft af meðferð þess.

Stefndi, SjóváAlmennar tryggingar hf., er sýkn af kröfum stefnanda, A.

Málskostnaður fellur niður.

Gjafsóknarkostnaður stefnanda greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns hans, G-kk-ef N-kk-ef M-kk-ef, sem þykir hæfilega ákveðin 800.000 krónur.

A-kk-nf H-kk-nf.