E-1175/2014

Mál þetta var þingfest 24. september 2014 og tekið til dóms 21. maí 2015. Stefnandi er G-kk-nf A-kk-nf Þ-kk-nf, Grundarstíg 2a, Reykjavík, en stefndi er Daco Group ehf., Hlíðarvegi 90, Reykjanesbæ.

Dómkröfur stefanda eru þær að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnanda 556.553 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 frá 17. ágúst 2013 til greiðsludags. Þá krefst stefndi málskostnaðar úr hendi stefnda.

Stefndi krefst aðallega sýknu af kröfu stefnanda en til vara sýknu að svo stöddu. Til þrautavara er þess krafist að kröfur stefnanda verði lækkaðar. Þá krefst stefndi málskostnaðar úr hendi stefnanda að viðbættum virðisaukaskatti.

I

Stefnandi er eigandi og umsjónamaður vefsíðunnar www.2fyrir1.is sem er afsláttarsíða á netinu. Með því að innrita sig á síðuna gefst viðskiptavinum kostur á að fá afláttartilboð frá ýmsum fyrirtækjum eins og verslunum, veitingahúsum, leikhúsum og kvikmyndahúsum. Framkvæmdin er sú að viðskiptavinurinn innritar sig á síðuna, velur tilboð, prentar út staðfestingu á því að hann þiggi tilboðið og framvísar síðan útprentuni hjá þeim er þjónustuna veitir. Stefnandi hefur rekið þessa starfsemi frá árinu 2008.

Fyrirsvarsmaður stefnda, D-kk-nf P-kk-nf V-kk-nf, hafði samband við stefnanda árið 2011 og kynnti fyrir honum þá hugmynd að hann gæti aukið við þjónustu á vefsíðu stefnanda með því að gera viðskiptavinum kleift að fá staðfestingar þjónustupöntunar beint í GSM- síma sína sem þeir gætu síðan sýnt þeim þjónustuaðila sem vefsíðan 2fyrir1 er í samstarfi við. Smáskilaboð, SMS-skilaboð, kæmu þá í stað útprentunar á samþykktu afsláttartilboði. Viðskipatvinurinn greiddi þá ákveðið gjald fyrir smáskilaboð sem myndi skiptast á milli þeirra.

Stefnanda leist vel á þessa hugmynd og hófu aðilar samstarf. D-kk-nf P-kk-nf sótti um leyfi í nafni Dacoda ehf. hjá Póst- og fjarskiptastofnun 13. janúar 2011 og var úthlutað númerinu 1909 fyrir smáskilaboðaþjónustu. Þann 19. janúar 2011 gerði D-kk-nf P-kk-nf í nafni D-x-x/Inno Mobile samning við Símann hf. um SMS- magnsendingar. Var samið um verð á þjónustunni, og tekjuskiptingu. Skyldi Síminn hf. fá 20% í sinn hlut en Dacoda/Inno Mobile 80%.

Þann 28. júní 2013 gekk tölvupóstur milli aðila þar sem D-kk-nf P-kk-nf sagði: „Þá er 20% cut fínt til að byrja með þá er ég að miða við að skeytið kosti 99 kr. Og ef að traffíkin verður góð eins og þú ert að teikna upp, þá endurskoðum við okkar samning.“

Aðilar eru sammála um að með þessum tölvupósti hafi komist á samningur í milli þeirra um tekjuskiptingu á þann veg að stefndi fengi í sinn hlut 20% en stefnandi 80% af hverri smáskilaboðasendingu sem kostaði 99 krónur.

Undir þessum formerkjum var viðskiptasambandi aðila hrint úr vör og þann 31. október 2011 sendi stefndi Símanum hf. reikning vegna viðskipta í júní, júlí, ágúst og september 2011 að fjárhæð 175.034 krónur. Í samræmi við fyrrgreint samkomulag um hagnaðarskiptingu greiddi stefndi stefnanda 80% upphæðarinnar en hélt efir 20% hennar.

D-kk-nf P-kk-nf segir að hann hafi staðið í þeirri trú að viðskiptasamningur hans við Símann hf. héldi en þegar leið á árið 2012 hafi farið að renna á hann tvær grímur. Komið hafi í ljós að Póst-og fjarskiptastofnun hafði úthlutað öðrum skammvalsnúmerinu1909 þar sem leyfið hafið ekki verið endurnýjað og leyfisgjöld ekki greidd. Í ljós hafi síðar komið að Síminn hf. gat ekki af þessu sökum rakið og fundið út hvaða símanúmer höfðu fengið smáskilaboð og væri því ómögulegt að innheimta umsamið gjald að fjárhæð 99 krónur.

Í gögnum málsins kemur fram að aðilar töldu Símann hf. hafa brugðist í viðskiptunum en Síminn hf. hafnaði allri ábyrgð. Þá hefur einnig komið fram að ekki varð úr frekari samvinnu aðila og sagði stefnandi í skýrslu sinni fyrir dómi að kerfið hafi ekki dugað sem skyldi og því hafi þessari þjónustu verið hætt.

II

Stefnandi útskýrir kröfu sína þannig að samkvæmt samningi aðila skyldi stefnandi fá 80% af hverjum smáskilboðum sem send voru frá 3. júní 2011 til 14. nóvember 2012 en á því tímabili hafi notendur vefsíðunnar fengið send 8.795 smáskilaboð. Hver smáskilaboð hafi verið verðlögð á 99 krónur. Stefndi skuldi stefnanda því 696.565 krónur að frádregnum 140.011 krónum sem hafi þegar verið greiddar. Eftirstöðvar séu því 556.553 krónur sem sé stefnufjárhæð málsins.

Í málflutningi byggði stefnandi á því að samningur aðila væri skýr að því leyti að stefnda bæri að greiða stefnanda umsamda fjárhæð burtséð frá því hvort stefnda tækist að innheimta kröfuna samkvæmt samningi sínum við Símann hf.

Máli sínu til stuðnings vísar stefnandi til meginreglna samningaréttarins um að samninga skuli halda. Þá vísar stefnandi til 45., 47., 51., 52. og 54. gr. laga nr. 50/2000 og til laga nr. 42/2000.

Aðalkröfu sína um sýknu styður stefndi við það að enginn innheimtanlegur hagnaður hafi skapast í tengslum við viðskiptahugmynd stefnda og stefnanda vegna vanefnda Símans hf. Stefnandi hafi því ekki eignast kröfu á hendur stefnda né hafi hann orðið fyrir fjártjóni. Stefndi telur að Síminn hf. hafi ekki vandað nægilega vel til viðskiptasamningsins sem var grundvöllur þess að árangur næðist af viðskiptahugmynd aðila. Síminn hafi verið fagaðilinn og hafi hvorki gætt að upplýsingaskyldu sinni við samningsgerð, né hafi hann sinnt eftirlits- og upplýsingaskyldu sinni þegar upp komu vandkvæði á innheimtu samkvæmt samningnum. Samningur Dacoda / Inno Mobile og Símans hf. sé útfylltur með óviðunandi hætti og standist ekki lagaákvæði um þjónustukaup nr. 42/2000. Hvað sem mögulegri bótakröfu á hendur Símanum hf. líði telur stefndi að sýkna beri hann af kröfu stefnanda á áðurnefndum grundvelli, að til einskis sé að skipta núlli. Stefndi mótmælir þeirri fullyrðingu að stefnandi eigi rétt á greiðslu vegna hvers smáskilaboðaskeytis sem sent var vegna pantana á þjónustu hjá 2fyrir1. Munnlegur samningur aðila hafi hljóðað upp á skiptingu hagnaðar. Stefndi fullyrðir að honum hafi verið ókunnugt um afleiðingar þess að leyfi til notkunar skammvalsnúmersins 1909 hafi runnið út án þess að vera endurnýjað. Stefndi bendir á að hann hafi sjálfur orðið af hagnaði vegna þessa og hann hafi eytt fjölmörgum vinnustundum og enn fleiri áhyggjukvöldum til að reyna að leysa úr þeim vanda sem skapaðist vegna þessa.

Stefndi byggir á því að efni munnlegs samnings sé einungis gilt og skuldbindandi að því leyti sem aðilar séu sammála um efni hans. Stefndi hafnar því sem röngu og ósönnu að hann hafi samið um greiðslu fyrir sérhvert smáskilaboð sem skráð voru í gagnagrunna Símans hf., Dacoda ehf. eða 2fyrir1, óháð því hvort næðist að innheimta 99 króna greiðslu af hverjum kaupanda þjónustunnar. Slíkt hefði verið alltof íþyngjandi fyrir stefnda og almenn skynsemi fyrir því að undir slíkum kringumstæðum hefði hann krafist mun hærra þóknunarhlutfalls af innheimtum fjármunum en hann gerði.

Stefndi mótmælir því harðlega að stefnandi hafi orðið fyrir einhverju fjárhagslegu tjóni. Stefndi bendir á að þjónusta sú sem um ræðir hafi verið viðbót við þá þjónustu sem 2fyrir1 þegar veitti. Er það álit stefnda að áhrif þjónustunnar hafi í raun haft þau áhrif á 2fyrir1 að viðskiptavild þess hafi aukist vegna smáskilaboðaþjónustunnar.

Komist dómurinn að þeirri niðurstöðu að hafna aðalkröfu stefnda krefst stefndi til vara sýknu að svo stöddu, sbr. 2. tölulið 26. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991. Stefndi mótmælir því ekki að fjöldi smáskilaboða hafi skráðst í gagnagrunna Dacoda ehf. og gagnagrunn 2fyrir1 og jafnvel í gagnagrunna Símans hf. Stefndi fullyrðir að ekki hafi reynst mögulegt að innheimta greiðslur vegna umtalsverðs fjölda smáskilaboða þrátt fyrir skýran vilja stefnda til þess. Stefndi bendir þó á að Síminn hf. hafi hafnað því að hann byggi yfir gögnum sem gagnast gætu við innheimtu greiðslna af viðskiptavinum 2fyrir1. Hann bendir jafnframt á að gagnagrunnar Dacoda ehf., sem hafi skráð hverja og eina pöntun hjá 2fyrir1, hafi afmáð þrjá síðustu tölustafi hvers símanúmers og það gert gagnagrunninn gagnslausan til innheimtu. Stefndi bendir á að á vefsíðunni www.2fyrir1.is sé nauðsynlegt að skrá sig og því hljóti stefnandi að búa yfir upplýsingum um hvern og einn viðskiptavin. Stefndi telur því að stefnandi hafi öll tök á því að innheimta þær kröfur sem hann hefur með stefnu þessari beint að stefnda. Stefndi telur því að skilyrði einkamálaréttarfars um sýknu að svo stöddu sé uppfyllt.

Fallist dómstóllinn hvorki á aðalkröfu stefnda né varakröfu þá gerir stefndi þá kröfu til þrautavara að krafa stefnanda verði lækkuð að tiltölu eða hún felld niður með öllu vegna tómlætis stefnanda sjálfs.

Loks heldur stefndi því fram að útreikningar stefnanda standist ekki. Stefnandi reikni sér 80% af 99 krónum og taki því ekki tillit til samningsins við Símann hf. Samkvæmt honum sé hlutur Símans í þessum 99 krónum 20% eða 19,8 krónur og því afrakstur stefnda og stefnanda 79,2 krónur. Krafa stefnanda sé því rétt reiknuð 557.251 króna. Frá þeirri fjárhæð dragast 140.011 krónur og því ætti krafan með réttu að vera 417.240 krónur.

Telur stefndi að ekki eigi að taka til greina dráttarvaxtakröfu stefnanda fyrr en frá uppkvaðningu dóms verði fallist á kröfur stefnanda.

III

Samkvæmt þeim samningi sem gerður var við Símann hf. áskildi hann sér 20% af 99 krónum áður en kæmi til skipta milli aðila. Í kröfugerð sinni gerir stefnandi ekki ráð fyrir því og er því krafa stefnanda ekki rétt reiknuð eins og stefndi bendir á. Með réttu ætti stefnukrafa að vera 417.240 krónur.

Eins og að framan er rakið var samningurinn við Póst- og fjarskiptastofnun gerður í nafni Dacoda ehf. og samningurinn við Símann hf. gerður í nafni Dacoda/Inno Mobile. Aðild varnarmegin hefur hins vegar ekki verið mótmælt og telst því Daco Group sf. rétt stefnt í málinu.

Í stefnu segir að stefnandi hafi skaðast þar sem samningar aðila héldu ekki og vegna þess að stefnandi hafi neyðst til þess að hætta með smáskilaboðaþjónustu sína. Málið hefur hins vegar ekki verið rekið sem skaðabótamál með framlagningu gagna til sönnunar á tjóni stefnanda, heldur sem almennt skuldamál á grundvelli samnings aðila.

Aðilar eru sammála um að samningur þeirra, munnlegur og skriflegur, kveði á um að tekjum af smáskilboðum skyldi skipt í hlutföllunum 80% til stefnanda og 20% til stefnda en deila um hvort það hafi verið skilyrði að hagnaður hefði myndast áður en kæmi til skipta. Telur stefnandi að stefndi sé samkvæmt samningnum skuldbundinn til að greiða stefnanda umkrafða fjárhæð miðað við fjölda smáskilaboða óháð því hvort næðist að innheimta 99 króna greiðslu af hverjum kaupanda þjónustunnar, þ.e. án þess að raunverulegur hagnaður hafi myndast. Stefndi telur aftur á móti að munnlegur samningur aðila hafi gert ráð fyrir að aðeins hagnaði yrði skipt milli aðila.

Hinn skriflegi samningur aðila er ófullkominn því að í honum segir það eitt að stefndi skyldi fá 20% til að byrja með miðað við að hver smáskilaboð kostuðu 99 kr. Túlka verður hinn skriflega hluta samningsins á þann hátt að hann segi ekki annað en að tekjur skyldu skiptast í þar tilgreindum hlutföllum miðað við að hvert smáskilboð kostaði 99 krónur. Samningurinn kveður því ekki á um að stefndi sé skuldbundinn til þess að greiða stefnanda eftir umsaminni skiptingu án tillits til þess hvort tekjur hafi myndast eða ekki. Eins og málsatvikum er háttað hefur stefnandi sönnunarbyrðina fyrir þeirri staðhæfingu sinni að svo hafi verið um samið og að stefnda beri að greiða stefnanda umkrafða fjárhæð enda þótt fyrir liggi að engar tekjur féllu til vegna samningsins við Símann hf., aðrar en þær sem stefndi hefur þegar staðið stefnanda skil á. Gegn andmælum stefnda hefur stefnanda ekki tekist sú sönnun og ber því að sýkna stefnda alfarið af kröfum stefnanda í málinu.

Eftir þessari niðurstöðu verður stefnandi dæmdur til þess að greiða stefnda málskostnað sem þykir hæfilega ákveðinn 310.000 krónur og hefur þá ekki verið tekið tillit til reglna um virðisaukaskatt.

G-kk-nf A-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

Dómsorð

Stefndi, Daco Group sf., skal vera sýkn af kröfum stefnanda, G-kk-ef A-kk-ef Þ-kk-ef, í máli þessu.

Stefnandi greiði stefnda 310.000 krónur í málskostnað.

G-kk-nf A-kk-nf