S-46/2018

A.

1. Mál þetta, sem dómtekið var 22. maí sl., er höfðað með ákæru lögreglustjórans á Austurlandi, útgefinni 6. desember 2018, á hendur Ó-kk-þgf Þ-kk-þgf G-kk-þgf, kt. […], […], […], og S, kt. […], […]: „fyrir eftirtaldar líkamsárásir í Fjarðabyggð, með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 29. október 2017, skömmu eftir miðnætti, í og við rútubifreið, sem stóð við skemmtistaðinn […], […], […], veist að A, kt. […].“

Í ákærunni er líkamsárás ákærða Ó-kk-ef, í II. kafla ákærunnar, lýst á þann veg að hann hafi veist að brotaþola skömmu eftir að atvik máls gerðust samkvæmt I. kaflanum, en þá fyrir utan umrædda rútubifreið, og að þar hafi hann:

„slegið A hnefahögg með vinstri hendi sem kom á andlit hans hægra megin, með þeim afleiðingum að neðri kjálki hans brotnaði hægra megin aftarlega.

Telst þetta varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. breytingarlög.

Þess er krafist að ákærðu verði dæmdir til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkrafa: Af hálfu A er þess krafist að ákærði Ó-kk-nf Þ-kk-nf G-kk-nf verði dæmdur til greiðslu skaða og miskabóta að fjárhæð kr. 1.285.100, auk vaxta skv. 8. gr. vaxtalaga nr. 38/2001, frá 29. október 2017, en síðan með dráttarvöxtum skv. 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr., sömu laga, frá þeim tíma er mánuður er liðinn frá því að krafan er birt ákærða til greiðsludags. Þá er krafist málskostnaðar að mati dómsins eða samkvæmt síðar framlögðum málskostnaðarreikningi að viðbættum 24% virðisaukaskatti.“

Í ákærunni er líkamsárás ákærða S lýst í I. kafla ákærunnar á þann veg að hann hafi veist að brotaþola:

„með því að hafa, inni í rútubifreiðinni, slegið A hnefahöggi beint framan á andlitið með hægri hendi, með þeim afleiðingum að nefbein hægra megin brotnaði.“

Í ákærunni er háttsemi ákærða S talin varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, en þar er og tekin upp einkaréttarkrafa brotaþolans A gegn S.

2. Við meðferð málsins fyrir dómi, þann 13. febrúar sl., var að ósk aðila ákveðið að skilja þátt meðákærða S frá þætti ákærða Ó-kk-ef, sbr. heimildarákvæði 2. mgr. 169. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, Í nefndu þinghaldi játaði ákærði S skýlaust sakarefni I. kafla ákærunnar, en með dómi þann 20. febrúar sl. var hann sakfelldur fyrir nefnda háttsemi og dæmdur, m.a. með hliðsjón af ákvæðum 1., 3. og 8. tl. 1. mgr. 70. gr. og 3. mgr. 218. gr. c í almennum hegningarlögum, í 30 daga skilorðsbundið fangelsi. Að auki var hann dæmdur til greiðslu skaðabóta svo og til að greiða hluta sakarkostnaðar, og þar á meðal málflutningslaun skipaðs verjanda síns.

3. Fyrir dómi hefur ákærði Ó-kk-nf neitað sakarefni II. kafla ákærunnar, þ. á m. við þingfestingu málsins, þann 11. janúar sl., líkt og síðar við aðalmeðferð málsins. Þá hefur hann hafnað bótaskyldu og þar með áðurgreindri einkaréttarkröfu, sem lögmaður brotaþola rökstuddi nánar fyrir dómi.

Skipaður verjandi, E-kvk-nf D-kvk-nf P-kvk-nf lögmaður, krefst þess að ákærði Ó-kk-nf verði sýknaður af öllum kröfum ákæruvalds, en til vara að hann verði dæmdur til vægustu refsingar sem lög leyfa og að hún verði skilorðsbundin. Þá krefst verjandinn þess aðallega að lýstri einkaréttarkröfu verði vísað frá dómi, en til vara að fjárhæð kröfunnar verði lækkuð verulega, og jafnframt að kröfu um þjáningarbætur verði alfarið vísað frá dómi vegna vanreifunar. Loks krefst verjandinn þess að allur sakarkostnaður verði felldur á ríkissjóð, þ. á m. hæfileg málflutningslaun hennar við alla meðferð málsins, á rannsóknarstigi og fyrir dómi.

B.

Helstu málsatvik.

1. Með framburði ákærðu og brotaþola, en einnig skýrslum vitna svo og rannsóknargögnum lögreglu, er upplýst að ákærði Ó-kk-nf og brotaþolinn A voru á meðal fjölda starfsmanna […], sem lögðu leið sína að kveldi laugardagsins 28. október 2017 með hópferðabifreið frá […] á skemmtistaðinn […]. Tilefni þessa mun hafa verið „vertíðarslútt í frystihúsinu,“ og var áfengi haft um hönd.

Óumdeilt er að eftir að starfsmenn […]. voru komnir í […], nokkru fyrir miðnættið, átti brotaþoli í útistöðum við nafngreinda stúlku, en samkvæmt rannsóknarskýrslum lögreglu sló stúlkan hann með flötum lófa í andlitið. Verður ráðið af gögnum að viðskipti þeirra hafi endað á þann veg að þau hafi hrasað og þá með þeim afleiðingum að þau rákust á meðákærða S, sem þar varð á vegi þeirra. Liggur fyrir að er þetta gerðist hafi S haldið á glerglasi. Verður helst ráðið að þau þrjú hafi síðan öll fallið í gólfið og að eftir það hafi komið til skammvinns atgangs með þeim piltum áður en nærstaddir aðilar gripu í taumana. Eftir þetta mun hafa komið í ljós að brotaþoli var með blóðáverka á hægri augabrún. Vegna þessa lagði brotaþoli leið sína á Fjórðungssjúkrahúsið í Neskaupstað, kl. 23:00, þar sem áverkinn var saumaður með þremur sporum.

Af rannsóknargögnum lögreglu verður ráðið að til nokkurs atgangs hafi komið í og við nefnda hópferðabifreið er starfsmannahópurinn var að búa sig til heimferðar frá […] rétt um miðnættið aðfaranótt sunnudagsins 29. október nefnt ár og að þar hafi að einhverju leyti komið við sögu brotaþoli, en einnig vinur hans, vitnið B.

Ráðið verður af gögnum að nokkur ölvun hafi verið á meðal nefndra starfsmanna og hafi svo verið með brotaþola og vitnið B. Benda gögn til þess að brotaþoli hafi átt í einhverjum útistöðum við erlendan vinnufélaga, en áhöld virðast vera um það hvort nefndur B hafi einnig átt í einhverjum útistöðum við brotaþola.

Nokkur töf virðist hafa orðið á brottför hópferðabifreiðarinnar frá […] vegna lýsts atgangs og hafi m.a. þurft að kalla eftir aðstoð lögreglu, en þá helst vegna hegðunar B, sem hafi að lokum verið handtekinn. Verður ráðið að lögreglan hafi síðar þessa nótt ekið B til V og hafi hann því ekki komið frekar við sögu varðandi þá atburði sem gerðust síðar þessa nótt.

Er ró var komin á starfsmannahópinn ók hópferðabifreiðin sem leið lá aftur til […]. Samkvæmt gögnum mun brotaþoli að mestu hafa haldið kyrru fyrir í sæti sínu í ökuferðinni, en hann mun þá hafa setið við hlið vitnisins C, þáverandi starfsmanns í gæðaeftirliti […]. Verður helst ráðið að þau hafi setið miðsvæðis í hópferðabifreiðinni, líkt og meðákærði S, en að ákærði Ó-kk-nf hafi verið í sæti nokkru aftar, ásamt fleira fólki, þ. á m. systur sinni.

Samkvæmt rannsóknargögnum lögreglu stansaði hópferðabifreiðin við […], nánar tiltekið við veitingastaðinn […], en þar mun starfsmannahópnum hafa verið hleypt út, og þá m.a. um svokallaðan miðútgang. Nokkur þröng hafi myndast við útganginn, en við þessar aðstæður hafi meðákærði S gefið sig að brotaþola og þá í ljósi þess sem gerst hafði þeirra í millum í […] fyrr um kvöldið. Benda gögn málsins til þess að brotaþoli hafi firrst við þessari afskiptasemi og hrint S frá sér, en jafnframt slegið til hans, með þeim afleiðingum að S hafi hrökklast til og rekist þá á nærstadda og þar á meðal á systur ákærða Ó-kk-ef.

Meðákærði S hefur við alla meðferð málsins, hjá lögreglu og fyrir dómi, skýlaust játað að vegna lýstra viðbragða hafi hann slegið brotaþola eitt hnefahögg á mitt andlitið, sbr. sakarefni I. kafla ákæru og áðurgreinda dómsniðurstöðu, en í framhaldi af því hafi hann farið út úr hópferðabifreiðinni og lítið fylgst með atburðarásinni eftir það.

Ágreiningslaust er að þegar farþegar hópferðabifreiðarinnar, þ. á m. ákærði Ó-kk-nf og brotaþoli, voru komnir út voru þeir „fyrir aftan“ nefndan veitingastað, og að þar hafi fundum þeirra tveggja borið saman skömmu síðar, þ.e. nokkrum metrum frá framenda bifreiðarinnar og því skammt frá veitingastaðnum.

Við alla meðferð málsins, við skýrslugjöf hjá lögreglu og fyrir dómi, hefur ákærði Ó-kk-nf játað að hafa við lýstar aðstæður slegið brotaþola með vinstri hendi eitt laust högg í höfuðið, á ennið eða gagnaugað. Þá hefur hann jafnframt borið að brotaþoli hafi í beinu framhaldi af högginu fallið á jörðina.

2. Samkvæmt staðfestri frumskýrslu D lögreglumanns barst aðalstöð lögreglunnar á Austurlandi tilkynning frá Fjarskiptamiðstöð um líkamsárás við nefnt veitingahús sunnudaginn 29. október 2017, kl. 00:40. Fram kemur í skýrslunni að strax hafi verið brugðist við og segir frá því að „aftan“ við […] hafi vakthafandi lögreglumenn fundið brotaþola þar sem hann hafi legið á bakinu á grasbala, en þá verið alblóðugur í andliti. Einnig segir frá því að nokkrir vinnufélagar brotaþola hafi verið á vettvangi og að þeir hafi reynt að hlúa að honum, en einnig haft á orði að brotaþoli hafi verið „rotaður/meðvitundarlaus í smá stund.“

Greint er frá því í lögregluskýrslunni að við komu lögreglumanna á vettvang hafi brotaþoli verið með meðvitund, en „bersýnilega nokkuð ölvaður.“ Er vísað til þess í skýrslunni að af hinum sýnilegu áverkum hafi lögreglumennirnir ályktað að brotaþoli hafi verið kýldur í andlitið. Tekið er fram að á vettvangi hafi enginn sjónarvottur gefið sig fram, en skráð er að orðrómur hafi verið um að ákærði Ó-kk-nf hafi komið við sögu, en að auki hafi lögreglu verið gerð grein fyrir áðurlýstri atburðarás í […] og þar með tilkomu þess áverka sem brotaþoli var með á hægri augabrún. Fram kemur og að lögreglan hafi veitt því eftirtekt að brotaþoli var með nýlegan skurðáverka á nefi.

3. Í frumskýrslu lögreglu segir frá því að brotaþoli hafi strax á vettvangi kvartað undan miklum eymslum í kjálka og haft orð á því að hann ætti erfitt með tal. Tekið er fram að brotaþoli hafi ekki verið vel áttaður og að hann hafi ekki getað skýrt frá því hver hefði valdið honum lýstum áverkum; „eða hver hefði kýlt hann.“ Þá er haft eftir brotaþola að nafngreind stúlka hefði löðrungað hann í […] og enn fremur að fjöldi manns hefði veist að honum eftir það.

4. Í frumskýrslu lögreglu segir frá því að brotaþoli hafi verið færður á Heilsugæslustöðina á […], þar sem læknir hafi skoðað hann, og að þá hafi komið í ljós að mesta blæðingin hafi komið frá litlum en djúpum skurði á nefi hans. Greint er frá því að skurðurinn hafi náð að beini, og hafi verið saumaður saman.

Í lögregluskýrslunni er sýnilegum áverkum brotaþola nánar lýst. Segir m.a. frá því að brotaþoli hafi verið með sár á innanverðum vörum, þeirri efri og neðri, en einnig vinstra megin við miðju. Er ályktað af þessu að brotaþoli hafi fengið högg á andlitið og að varaáverkinn hafi myndast þegar varir brotaþola hafi klemmst milli „hnefa/hnúa geranda og tanna“ brotaþola. Þá segir að bólga hafi verið sýnileg á hægri kinn brotaþola, en einnig er áréttað að hann hafi kvartað undan miklum eymslum í kjálka. Fram kemur að vegna hins síðastgreinda áverka hafi heilsugælsulæknir ályktað að brotaþoli væri kjalkabrotinn og jafnvel kinnbeinsbrotinn. Loks segir í skýrslunni að læknirinn hafi greint blæðingu á bak við hljóðhimnu hægra eyra. Af öllu framangreindu er ályktað að brotaþoli hafi mátt þola fleiri en eitt högg í andlitið.

Greint er frá því að samkvæmt öndunarpófi lögreglu hafi alkóhólmagn í brotaþola mælst 1,4 prómill.

5. Í frumskýrslu lögreglu segir frá því að brotaþoli hafi að lokinni læknisskoðun á […] verið færður á Fjórðungssjúkrahúsið í Neskaupstað til frekari rannsóknar. Á meðal rannsóknargagna er áverkavottorð E, svæfingalæknis á nefndu sjúkrahúsi. Er það dagsett 24. nóvember 2017. Í vottorðinu greinir læknirinn frá komum brotaþola á sjúkrahúsið, þann 28. og 29. október nefnt ár. Segir þar eftirfarandi um áverka brotaþola í stuttri sjúkrasögu:

„Fyrst þann 28.10. kl. 23:00 vegna sárs á hægri augabrún sem saumað var saman með þremur sporum. Að eigin ósk fékk hann svo að fara heim til sín... Gaf ekki upp ástæður áverkans, var undir áhrifum áfengis.

Kom aftur slasaður frá […] um kl. 02:00 með áverkasvæði á hægri kjálka.

Staðfest var með tölvusneiðmynd að hægri kjálkaálma var brákuð án þess þó að vera gengin úr liði og að nefbein væri líklega brákað hægra megin. Tölvusneiðmynd sýndi einnig skútabólgu í vinstri kinnkjálka.

Í þetta skiptið voru samskiptin við sjúklinginn erfið, væntanlega vegna áverkans og áfengisvímu.

Ekkert annað líkamstjón nema minniháttar hrufl á húð og andlitssárið sem saumað hafði verið áður, taugafræðileg athugun sýndi engin frávik önnur en áfengisvímu.

Lögreglunni var gert viðvart vegna þess að áverkarnir voru afleiðing barsmíða og að morgni hins 29.10.2017 ræddi lögreglumaður við sjúklinginn.

Eftir viðræður við lækni á bráðamóttöku LSH var sjúklingurinn sendur þangað með sjúkraflugi til frekari meðferðar (skurðaðgerðar á kinnkjálka)....

Niðurstaða skoðunar og rannsóknar:

Ekki varð vart við neina blæðingu eða mar inni í höfuðkúpu.

Staðfest að álma neðri kjálka hægra megin var brákuð aftarlega á kjálkabarði án þess þó að hafa gengið úr liði.

Önnur andlitsbein virtust ósködduð.

Kjálkaliðir báðum megin hreyfast eðlilega.

Nefbein hægra megin virðist hafa brákast þannig að það beygðist líklega aðeins inn á við.

Loftbólur greindust hliðlægt og fremst, á neðri kjálkanum hægra megin.

Bólga greindist í mjúkum vef hægri augntóttar.

Skúti í vinstri kinnkjálka greindist ógagnsær og vökvafylltur að hluta. Vökvinn er ekki eins þéttur í sér og blóð líklega skútabólga.

Meðferð/batahorfur: … Skoðun/eftirlit, meðferð við verkjum....“

6. Samkvæmt gögnum hófst rannsókn lögreglu á framangreindum aðgerðum, en á síðari stigum var m.a. aflað áðurrakins læknisvottorðs, en einnig ljósmynda. Þá var meðákærði S yfirheyrður um kæruefnið, þann 30. október 2017, en þann sama dag voru einnig yfirheyrðir þáverandi vinnufélagar brotaþola og ákærða í […], vitnin F og G.

Samkvæmt gögnum lagði brotaþoli fram formlega kæru þann 2. nóvember 2017 og gaf hann þá jafnframt skýrslu um málsatvik.

Þann 14. sama mánaðar var ákærði Ó-kk-nf Þ-kk-nf G-kk-nf yfirheyrður um ætlaða líkamsárás, að viðstöddum tilnefndum þeim verjanda sem síðar var skipaður til starfans. Þá var ákærða Ó-kk-þgf kynnt bótakrafa lögmanns brotaþola þann 2. janúar 2018.

Í framhaldi af nefndum yfirheyrslum voru fleiri vitni yfirheyrð um málsatvik. Þann 7. desember 2017 var m.a. vitnið H yfirheyrt, en á tímabilinu frá 30. október til 9. desember sama ár leitaði lögreglan einnig upplýsinga hjá um tíu nafngreindum einstaklingum.

7. Samkvæmt gögnum óskaði lögreglustjórinn á Austurlandi, með rafpósti dagsettum 13. júní 2018, eftir áliti dr. I, læknis og réttarmeinafræðings við Landspítalann, á tilkomu áðurgreindra áverka brotaþola, en þá að gefnum tilteknum forsendum. Sérfræðingurinn ritaði skýrslu um álitaefnið, sem dagsett er 18. sama mánaðar. Verður vikið að efni hennar síðar.

C.

Framburður ákærða og vitna.

1. Ákærði hefur fyrir dómi neitað refsiverðri sök, en jafnframt hefur hann hafnað einkaréttarkröfu brotaþola.

Ákærði lýsti atvikum máls fyrir dómi með líkum hætti og hann hafði áður gert hjá lögreglu. Ákærði kvaðst þannig hafa tekið þátt í umæddu teiti starfsmanna […], en að þar á meðal hefði verið brotaþoli, sem hann kvaðst lítillega hafa þekkt þegar atvik máls gerðust.

Ákærði kvaðst ekki hafa verið í neinum samskiptum við brotaþola í […] og þá ekki heldur fylgst með samskiptum hans og meðákærða S þar innandyra. Þá kvaðst ákærði ekki hafa verið í samskiptum við brotaþola í hópferðabifreiðinni þá um nóttina, og í raun aðeins veitt því athygli, í upphafi heimferðarinnar, að hann hafi verið með einhver læti og verið „ofurölvi“.

Ákærði kvaðst hafa setið aftast í hópferðabifreiðinni á heimleiðinni ásamt systur sinni. Hann kvaðst hafa veitt því eftirtekt að brotaþoli sat miðsvæðis og hafi verið þar við hlið samstarfsmanns þeirra. Ákærði áréttaði að hann hefði ekki veitt brotaþola sérstaka athygli, en nánar aðspurður kvaðst hann þó minnast þess að hafa séð skurð á augabrún brotaþola og orðaði hann það svo að hann hefði verið „alveg lemstraður í andlitinu sko þegar við fórum frá […].“ Ákærði kvaðst ekki hafa velt þessu sérstaklega fyrir sér, enda sjálfur verið að skemmta sér og verið „hress, en ekkert ofurölvi eða þannig.“

Ákærði skýrði frá því að eftir að hópferðabifreiðin hafði staðnæmst á […] hafi myndast þröng fyrir miðri rútunni þegar farþegarnir voru á leiðinni út, og bar að einnig hefði verið þröng þar fyrir utan. Við nefndar aðstæður kvaðst ákærði hafa veitt því athygli að brotaþoli og meðákærði S hafi báðir haldið kyrru fyrir í sætum sínum, en að sá fyrrnefndi hafi þó kropið. Við þessar aðstæður kvaðst ákærði hafa veitt því athygli að brotaþoli og meðákærði S hafi byrjað að rífast, en í framhaldi af því fylgst með því er brotaþoli hrinti S frá sér með þeim afleiðingum að hann rakst á systur hans þar sem hún hafi staðið í þvögunni við útganginn. Ákærði bar að hann hefði vegna þessa snöggreiðst brotaþola. Nánar aðspurður svaraði ákærði því til að systir hans hefði ekki hlotið meiðsli vegna þessa atviks, en staðhæfði að hann hefði þó ekki haft vitneskju um það þegar atburðurinn gerðist.

Ákærði Ó-kk-nf skýrði frá því að í kjölfar ofannefnds atgangs hafi hann séð meðákærða S bregðast við, og lýsti hann þeim viðbrögðum hans nánar þannig að hann,,svaraði með þungu höggi í andlitið á brotaþola,... hægri höggi... ekkert framan á nefið, en ég get svo sem ekkert, ég var aftast og þetta var fyrir miðju, þannig að ég get svo sem ekkert bent á ákveðinn stað, en mér sýndist (höggið) hafi farið svona miðsvæðis … fyrir neðan nefið sko... svona vottur af hnefanum í nefið.“ Ákærði ætlaði að hann hefði verið u.þ.b. 8 m frá brotaþola þegar atburður þessi gerðist og sagði að inniljósin í bifreiðinni hefðu verið kveikt. Ákærði bar að aðstæður hefðu nánar verið þannig að andlitið á brotaþola hefði snúið að honum, og hafi hann því séð á bakið á S. Hann sagði að við nefnt hnefahögg meðákærða S hefði brotaþoli hallast aftur í sætinu. Aðspurður kvaðst ákærði ekki minnast þess að hafa séð áverka á brotaþola eftir barsmíðina, og sagði: „Ég man ekki eftir að hafa verið mikið að svona pæla í því á þeim tíma sko.“

Ákærði skýrði frá því að í kjölfar ofannefnds atgangs hefði komið til mikils múgæsings inni í hópferðabifreiðinni, og hafi brotaþoli og S verið skildir að, en síðan leiddir út úr bifreiðinni. Var það ætlan hans að fyrst hefði verið farið út með meðákærða S.

Ákærði skýrði frá því að eftir að hann hafði farið út úr hópferðabifreiðinni hefði hann veitt brotaþola athygli. Hann staðfesti að á þeirri stundu, sbr. frásögn hans við yfirheyrslu hjá lögreglu, hefði hann verið brjálaður í skapi gagnvart brotaþola og þá vegna áðurlýstrar framkomu við systur hans og sagði: „... ég var mjög reiður já.“ Ákærði lýsti atvikum utan bifreiðarinnar og aðstæðum eftir þetta þannig: „Hann (brotaþoli) er bara með einhver djöfulsins læti og öskur þarna og ég labbaði upp að honum og sé andlitið á honum.“,,Hann var allur þrútinn og var blóðugur sko.“ „Hann virtist mjög svona, búinn á því einhvern veginn, hann var náttúrulega allur útataður í blóði og þrútinn í andliti.“ Ákærði staðhæfði að útlititið á brotaþola fyrir utan hópferðabifreiðina í greint sinn hefði verið mun verra en áður hafði verið og sagði: „Það var munur á brotaþola inn í rútunni og eftir höggið frá S sko.“,,Hann (brotaþoli) hreytir einhverju á mig... þetta var ekki... eitthvað vinalegt sko... en ég man ekki nákvæmlega orðin.“

Fyrir dómi var það ætlan ákærða Ó-kk-ef að þegar hann hafi fyrst komið að málum utandyra hafi einhver aðili verið í viðræðum við brotaþola og hafi þessi aðili staðið milli hans og broaþola, en sagði síðan: „… þannig að ég slæ sem sagt … framhjá viðkomandi, en ég man ekki hver það var eða hvort að það var karl eða kona.“ Ákærði sagði að fyrir höggið hefði átt sér stað fyrrgreind orðræða millum hans og brotaþola og sagði hann nánar þar um: „... við eigum einhver orðaskipti, okkar á milli, þegar ég dangla síðan hendinni, sem sagt vinstri hendi, ég er rétthentur, dangla með hálfkrepptum hnefa í gagnaugað, eða fyrir ofan gagnaugað … þetta var hálfgert klapp, þetta var mjög laust högg, eiginlega laflaust ég sveiflaði hendinni laflaust … hann dettur bara í jörðina … kjögraðist einhvern veginn svona niður, bara datt ekkert eins og timbur, bara fer beint niður í jörðina eitthvað … og ég sný mér við, þannig að ég var svo sem ekkert þannig séð að veita því svo mikla athygli hvernig hann hrundi í jörðina … og ég er furðulostinn yfir því og sný mér við í hálfgerðu, einhverju svona sjokki, hálfpartinn, yfir því að hann hefði dottið, en veitti því ekkert svona meiri athygli, … en fór svo bara inn á […].“ Ákærði lét þess getið að hann væri enginn „boxari“ og í raun hefði hann aldrei á ævinni áður slegið til einstaklings. Ákærði lýsti barsmíð sinni í greint sinn nánar og áréttaði að hann hefði sveiflað hendinni í boga að brotaþola.

Ákærði áréttaði að högg hans hefði verið laust og neitaði hann því eindregið og ítrekað að það hefði getað valdið þeim áverkum sem lýst er í ákæru og gögnum málsins og sagði: „Ég tel það gjörsamlega útilokað.“ Ákærði kvaðst ekki minnast þess að nærstaddir aðilar hafi brugðist við þegar hann fór af vettvangi og þá ekki þannig að þeir hafi verið að stumra yfir brotaþola.

Ákærði kvaðst ekki minnast þess að hafa verið í samskiptum við neinn sérstakan aðila eftir að hann fór inn á […], en taldi það þó ekki ólíklegt, en kannaðist á hinn bóginn ekki við að hann hefði við þær aðstæður lýst greindum samskiptum sínum við brotaþola. Ákærði kvaðst ekki hafa fengið neins konar áverka í greint sinn og þ. á m. ekki á höndum.

2. Brotaþolinn A kvaðst hafa drukkið þrjá stóra bjóra umrætt kvöld áður en hann fór inn á skemmtistaðinn […] með samstarfsfólki sínu hjá […], en eftir það kvaðst hann hafa drukkið tvo stóra bjóra. Vegna þessa hafi hann verið undir áhrifum áfengis og þar á meðal þegar hann hafi verið að dansa við besta vin sinn, vitnið B. Brotaþoli sagði að þegar þeir félagarnir hefðu brugðið sér af dansgólfinu hafi B gefið sig á tal við nafngreinda stúlku og er hann hafi reynt að fá B aftur út á gólfið hefði stúlkan orðið ósátt og slegið hann utanundir. Við fyrrnefnda lögregluyfirheyrslu staðhæfði brotaþoli að stúlkan hefði slegið hann með flötum lófa á vinstri kinnina, en hann þá brugðist við og hrint henni frá sér. Fyrir dómi lýsti brotaþoli yfir nokkru minnisleysi um atvik máls, en staðfesti frásögn sína hjá lögreglu um að hann hefði við nefndar aðstæður fallið við og þá með þeim afleiðingum að hann hefði rekist á meðákærða S.

Við lögregluyfirheyrslu skýrði brotaþoli frá því að S hefði strax brugðist við þessu og þá með því að berja hann með krepptum hnefa á nefið, og hann við þann atgang fallið á gólfið. Jafnframt staðhæfði brotaþoli við yfirheyrsluna að við lýstar aðstæður hefði S sparkað í höfuð hans, nánar tiltekið í hægri augabrúnina. Fyrir dómi bar brotaþoli að eftir að hann féll við hefði hann fengið skurðáverkann, en að það hefði gerst þannig að S hefði slegið hann með glasi; „fyrir ofan hægri augabrún … og hann þá fallið á gólfið … fólk hópast að...“ Kvað brotaþoli sér hafa skilist á umræðunni síðar að við þessar aðstæður hefði hann einnig verið kýldur, en sagði nánar þar um: „… en ég er ekki alveg viss á því sko... og ég man ekki eftir neinum öðrum höggum.“ Nánar aðspurður fyrri dómi kvaðst brotaþoli helst minnast þess, að eftir að hann féll á gólfið hefði hann fengið sprak í andlitið og sagði það geta verið skýring þess að hann hefði verið með minni háttar nefáverka þegar hann fór á sjúkarhús skömmu síðar. Nánar aðspurður treysti brotaþoli sér ekki til þess að fullyrða neitt um þetta síðastgreinda atriði og þá ekki hvort meðákærði S hafi átt þar hlut að máli. Fyrir dómi staðhæfði brotaþoli jafnframt að S hefði sennilega ekki slegið hann hnefahöggi í greint sinn.

Fyrir dómi skýrði brotaþoli frá því að vegna nefnds skurðáverka á augabrúninni hefði hann leitað aðstoðar á sjúkrahúsi bæjarins, og bar að fyrrnefndur vinur hans, B, hefði farið með honum til aðstoðar, en þar hefði og augbrúnin verið saumuð saman. Eftir nefnda aðgerð kvað brotþoli þá félagana hafa hraðað sér aftur að […] og þá í þeim tilgangi að komast aftur með hópferðabifreiðinni til […]. Brotaþoli bar að við komu þeirra hefði komið til atgangs og lýsti hann atvikum nánar þannig:,,Svo byrja einhver átök þegar ég er að labba inn í rútuna … þá er einhver gæi sem að slær mig utanundir,... á hægri kinn... þetta var klapp... ekki mikið afl, alls ekki, og ég vissi ekki einu sinni hver þetta var... en það endar með því að ég ríf af honum (gæjanum) gleraugun og hendi þeim í gólfið og þá náttúrulega byrjar allt að æsast upp og öllum hent út úr rútunni og tala fólk til og svona, og mér skilst að B hafi verið tekinn af löggunni.“

Nánar aðspurður kannaðist brotaþoli ekki við að hafa átt í annars konar eða fleiri ryskingum í greint sinn og þar á meðal ekki við B fyrir utan hópferðabifreiðina áður en lagt var af stað frá […], og orðaði hann það svo: „Nei, ég myndi ekki segja það … hann (B) var svolítið bara svona brjálaður yfir öllu því sem var að gerast við mig og var svolítið að reyna að vernda mig.“ Brotaþoli kvaðst hafa veitt því eftirtekt að B átti í útistöðum við einhverja aðila, en að auki kvaðst hann hafa heyrt af því síðar að B hefði átt hlut að máli þegar ein rúða í hópferðabifreiðinni brotnaði.

Fyrir dómi staðhæfði brotaþoli að þegar hópferðabifreiðin ók loks af stað frá […] hefði hann ekki verið með áverka umfram fyrrnefnda áverka á augbrúninni.

Fyrir dómi, líkt og við fyrrnefnda skýrslugjöf hjá lögreglu, kvaðst brotaþoli hafa átt í átökum við S inni í hópferðabifreiðinni. Hann staðhæfði að sá atburður hefði gerst áður en lagt var af stað frá […]. Lýsti brotaþoli atvikinu á þá leið að S hefði komið að honum þar sem hann hafi setið í sæti sínu við hlið vitnisins C. Kvaðst brotþoli við þessar aðstæður hafa gert tilraun til þess að slá til S. Hann kvað S hafa svarað á sama hátt og lýsti hann atburðarásinni þannig: „... hann kýlir mig til baka... það var beint hérna á nefið, en það hérna hitti ekki það vel held ég, og það var bara svona smá skráma í rauninni … þetta var bara mjög laust högg.“ Við fyrrnefnda lögregluyfirheyrslu staðhæfði brotaþoli að S hefði kýlt hann með hægri hendi og að höggið hefði lent beint framan á andliti hans eða vinstra megin. Fyrir dómi staðhæfði brotaþoli að hann hefði ekki hlotið neinn skaða af þessu höggi S, en bar að vegna þessa atviks hefði komið til uppþots á meðal starfsmannanna í hópferðabifreiðinni um tíma.

Fyrir dómi greindi brotaþoli frá því að það síðasta sem hann myndi frá nefndri ökuferð væri það að hann hefði verið í samræðum við fyrrnefnt vitni, C. Hin næsta minning hefði varðað það þegar lögreglumenn hefðu verið að aðstoða hann á […], en hann hefði þá verið á gangi nærri gististað hans í bænum og því ekki verið fjarri veitingastaðnum […]. Við þessar aðstæður kvaðst brotaþoli hafa gert sér grein fyrir því að ekki var allt með felldu, en þar á meðal hefði skyrtan hans verið blóðug. Brotaþoli kvaðst minnast þess að hafa verið fluttur á sjúkrahús þar sem andlitsáverkar hans hefðu komið í ljós. Nánar aðspurður kvaðst brotaþoli ekkert geta sagt til um hvernig hann hlaut kjálkaáverkann, en bar að daginn eftir hefði sá áverki verið slíkur að hann hafi ekki getað „hreyft munninn mjög mikið og ekki notað varirnar … og ég gat varla talað … og var mjög bólginn í andlitinu.“

Við fyrrnefnda lögregluyfirheyrslu lýsti brotaþoli áverkum sínum frekar og þá til viðbótar því sem áður hefur verið rakið. Hann kvaðst þannig hafa verið með tvær tennur brotnar, en að auki kvað hann æð í hægra auga hans hafa verið sprungin.

Fyrri dómi lét brotaþoli það álit í ljós að hann hefði ekki hlotið þá kjálkaáverka, sem lýst er í vottorðum lækna í ofanlýstum viðskiptum við meðákærða S, í […] eða í hópferðabifreiðinni. Vísaði brotaþoli m.a. til þess, þessum orðum sínum til stuðnings, að hann hefði ekki átt í erfiðleikum með tal, þ. á m. þegar hann var í fyrrnefndum samræðum við vitnið V.

Fyrir dómi skýrði brotaþoli frá því að hann hefði með tímanum náð góðum bata, en sagði að helsta afleiðing kjálkaáverkans væri brak í kjálkaliðnum, en að auki ætti hann erfitt með svefn þegar hann lægi á hægri vanganum. Brotaþoli kvaðst ekki hafa orðið fyrir útgjöldum vegna þessa atburðar, fyrir utan kostnað vegna sjúkraflugs til Reykjavíkur.

3. Vitnið B greindi frá því að hann hefði er atvik máls gerðust verið góður vinur brotaþola, auk þess sem þeir hefðu þá verið vinnufélagar, líkt og það samferðafólk sem farið hefði með þeim í ferðina til […] laugardagskvöldið 28. október 2017, og þá m.a. ákærðu í máli þessu, Ó-kk-nf og S.

Vitnið sagði að kastast hefði í kekki með honum og brotaþola eftir að þeir voru komnir inn á veitingastaðinn […] og bar að brotaþoli hefði af því tilefni ýtt við honum.

Vitnið kannaðist aðspurt ekki við að komið hefði til handalögmála þeirra í millum og þá ekki síðar um nóttina, fyrir utan hópferðabifreiðina, skömmu áður en ekið var á nýjan leik til […]. Vitnið bar að vegna lýstrar framkomu brotaþola í upphafi hefði það ekki fylgst með samskiptum hans og nafngreindrar stúlku í […] og þá ekki heldur með viðskiptum brotaþola og meðákærða S þar innandyra. Vitnið kvaðst engu að síður hafa fylgt brotaþola á sjúkrahúsið í Neskaupstað þar sem hann hafi verið með skurðáverka á augabrún, sem hann hafði hlotið, og bar að af þeim sökum hefði verið blóð í fötum hans. Vitnið sagði að á þeirri stundu hefðu þeir félagarnir haft í hyggju að fara aftur með hópferðabifreiðinni til […], en þegar til hafi komið kvaðst það hafa veitt því eftirtekt að mikill pirringur hafi verið í garð brotaþola á meðal annarra starfsmanna. Vísaði vitnið til þess að skömmu fyrir brottför bifreiðarinnar hefði einhver karlmaður ýtt við brotaþola. Vitnið kvað sér hafa mislíkað þessi framkoma í garð brotaþola, og sagði að í kjölfar nefnds atburðar hefði komið til öngþveitis. Vitnið sagði að við þessar aðstæður hefði það óvart brotið rúðu í bifreiðinni, sem það hefði síðar greitt fyrir, en vegna þessa tiltekna tilviks hefði það verið tekið afsíðis. Vitnið staðhæfði jafnframt að við greindar aðstæður hefði það orðið vitni að því er ákærðu S og Ó-kk-nf hafi tekið harkalega á brotaþola, en þó ekki þannig að brotaþoli hefði hlotið áverka af þeim sökum og þá til viðbótar við þá sem hann hafði áður fengið á augabrúnina. Vitnið sagði að þessi atgangur allur hefði að lokum leitt til þess að lögreglumenn hefðu komið á vettvang, en í framhaldi af því hefði vitnið verið handtekið og því hefði það ekki farið með hópferðabifreiðinni til […] þá um nóttina.

Fyrri dómi kvaðst vitnið hafa hitt brotaþola daginn eftir nefnda atburði, á sjúkrahúsi, og bar að hann hefði þá verið afmyndaður og nær óþekkjanlegur. Brotaþoli hefði þannig verið mjög bólginn í andliti, kjákabrotinn og með skurð á nefinu, en að því leyti hefði verið töluverður munur á útliti hans miðað við það sem verið hafði við viðskilnað þeirra þá um nóttina.

4. Meðákærði, S, kvaðst hafa verið í umræddri skemmtiferð starfsfólks […], og bar að hann hefði þá átt í útistöðum við brotaþola. Hann lýsti upphafi þessa atgangs í staðfestri yfirheyrsluskýrslu lögreglu á þá leið að hann hefði verið í […] með glas í hendi þegar brotaþoli hefði skyndilega komið fljúgandi á hann. Í beinu framhaldi af þessu atviki kvaðst hann hafa fylgst með því er brotaþoli var í áflogum á gólfinu við nafngreinda stúlku, en af þeim sökum hafi hann afráðið að grípa í taumana og tekið í brotaþola, en þá veitt því eftirtekt að brotaþoli var allur blóðugur í andlitinu. Hann sagði að brotaþoli hefði strax brugðist við þessum afskiptum og kýlt til hans með nokkrum höggum, en hann þá reynt að skýla sér með öxlinni, en að auki kvaðst hann hafa náð að henda brotaþola á gólfið og síðan náð að halda honum þar með aðstoð nærstadds aðila. Eftir á að hyggja kvaðst S hafa velt því fyrir sér hvort brotaþoli hefði getað fengið blóðáverkann af glasinu, sem hann hafði áður haldið á í greint sinn, enda hefði hann séð glerbrot á gólfinu. S kvaðst sjálfur hafa fengið áverka á vinstri augabrún, en einnig smááverka á hnúa hægri handar.

Við nefnda lögregluyfirheyrslu greindi S enn fremur frá því að skömmu fyrir brottför hópferðabifreiðarinnar frá […] hefðu orðið mikil læti í brotaþola og vitninu B og bar að lögreglan hefði þurft að handtaka þann síðarnefnda eftir að hann hafði brotið rúðu í bifreiðinni. S lýsti framkomu brotaþola á þá leið að hann hefði verið ölvaður, blóðugur og brjálaður, en að auki hefði hann verið með hótanir um barsmíðar. Þá staðhæfði S að brotaþoli hefði í eitt skipti gert tilraun til þess að grípa í hann þegar bifreiðin hafði staðnæmst á leiðinni. S kvaðst hins vegar aldrei hafa séð brotaþola og þá ekki B beita barsmíðum í eða við hópferðabifreiðina.

S áréttaði að brotaþoli hefði í upphafi heimferðarinnar verið í æstu skapi og bar að hann hefði öskrað og verið með „munnræpu“. Við lok ferðarinnar, við […] á […], kvaðst S hafa veitt því eftirtekt að brotaþoli virtist hafa róast, en af þeim sökum hafi hann afráðið að rétta honum höndina til sátta, en hann hafi þá verið á leiðinni út úr bifreiðinni. S kvað brotaþola hafa brugðist við með því að taka hann tökum og lemja frá sér með hægri hendi. Vegna þess kvaðst S hafa fengið höggin vinstra megin í andlitið og á öxlina. Hann hafi reynt að verjast, jafnframt því sem hann hefði hörfað frá brotaþola, en samhliða því kvaðst hann hafa slegið brotaþola einu höggi með vinstri hendi. S kvað högg sín hafa komið á mitt andlit brotaþola, á nefið, en í beinu framhaldi af því kvaðst hann hafa veitt því eftirtekt að blóðdropar komu frá miðju nefinu, þ.e. frá sári á höggstaðnum. Við lögregluyfirheyrsluna lýsti S nefndu höggi nánar og staðhæfði að það hefði ekki verið fast, en að auki kvaðst hann ekki geta sagt til um hvort hann hefði beitt krepptum hnefa í greint sinn. Hann kvaðst ekki hafa veitt því eftirtekt hvort nef brotaþola skekktist við höggið, en af þeim sökum treysti hann sér ekki til að segja til um hvort brotaþoli hefði nefbrotnað. Vegna nefnds ákomustaðar andmælti S því að hann væri ábyrgur fyrir öðrum áverkum brotaþola, og þá ekki lýstu kjálkabroti.

S áréttaði ofangreinda frásögn fyrir dómi, en einnig lét hann það álit í ljós að brotaþoli hefði ekki verið með kjálkaáverka þegar hann átti í framangreindum samskiptum við hann, og hafi hann engin merki séð sem bentu til þess.

S kvað meðákærða Ó-kk-þf enn hafa verið á vettvangi þegar ofangreind atburðarás gerðist í hópferðabifreiðinni, þ.e. undir lok umræddrar ferðar. Var það því ætlan hans að ákærði hefði fylgst með því sem gerðist.

S kvað brotaþola eftir hnefahögg hans hafa hætt öllum atgangi. Þá kvaðst hann hafa fylgst með því er brotaþoli gekk út úr bifreiðinni, en síðan veitt því eftirtekt að hann staðnæmdist þar skammt frá. S kvaðst hafa gripið tækifærið og gengið fram hjá brotaþola, en í framhaldi af því lagt leið sína inn á […]. S kvaðst ekki hafa séð frekar til ferða brotaþola, en heyrt orðræðu ákærða Ó-kk-ef skömmu síðar um að hann hefði rotað brotaþola.

Eins og áður er fram komið játaði S skýlaust fyrir dómi sakargiftir samkvæmt I. kafla ákærunnar, og var hann dæmdur til refsingar fyrir háttsemina.

5. Vitnið C, fyrrverandi starfsmaður […], kvaðst hafa verið í fylgd samstarfsmanna umrætt kvöld, en ekki orðið vitni að þeim atgangi sem varð í […], aðeins veitt því eftirtekt að glas var brotið þar á vettvangi.

Vitnið skýrði frá því að á heimleiðinni þá um nóttina hefði það setið í hópferðabifreiðinni við hlið brotaþola, en vitnið kvaðst hafa gert það til þess að halda honum rólegum. Vitnið sagði að það hefði tekist að mestu og bar að þau hefðu m.a. rætt saman á leiðinni, þrátt fyrir að ákærði hefði verið undir áhrifum áfengis. Vitnið tók fram að bifreiðin hefði verið troðfull af ungu fólki í greint sinn og bar að nokkur atgangur hefði verið í bifreiðinni, en þar á meðal hefði piltum eitthvað lent saman, en sagði að ekki hafi verið nokkur leið að sjá hver þeirra hefði slegið fyrsta höggið. Vitnið kvaðst jafnframt minnast þess að einhverjir samferðamannanna hefðu reynt að espa brotaþola upp.

Vitnið lét það álit í ljós að brotaþoli hefði ekki verið kjálkabrotinn þann tíma sem það var í samskiptum við hann í nefndri ökuferð. Þá kvaðst vitnið ekki hafa séð mikið blóð á brotaþola og bar að viðbrögð hans hefðu verið góð og hann m.a. ekki átt í erfiðleikum með að ræða málin. Lét vitnið það álit í ljós að brotaþoli hefði fyrst fengið þá áverka sem það hefði síðar séð á honum eftir að hópferðabifreiðin var komin á áfangastaðinn á […]. Vísaði vitnið til þess að komið hefði til átaka inni í hópferðabifreiðinni, en síðan kvaðst það hafa séð brotaþola þar sem hann hafi legið á jörðinni þar fyrir utan og þá verið hálfmeðvitundarlaus. Vitnið ætlaði að þetta hefði það séð innan við 5 mínútum eftir að bifreiðin staðnæmdist. Vitni kvaðst ekki hafa séð brotaþola verða fyrir barsmíðum í greint sinn, en staðhæfði að ástandið á honum utan bifreiðarinnar hefði verið allt annað og verra en áður hafði verið. Hann hafi þannig verið blóðugur, en af þeim sökum hefði það kallað til lögreglu. Vitnið kvaðst minnast þess að þegar þetta gerðist hefði vitnið H verið á vettvangi.

6. Vitnið J kvaðst hafa verið í umræddri starfsmannaferð […] og að einhverju leyti fylgst með þeim atgagni sem varð í […]. Vitnið kvaðst þannig hafa veitt því eftirtekt er nafngreind stúlka og brotaþoli fóru að rífast og enn fremur séð stúlkuna skvetta vatni á brotaþola. Í framhaldinu kvaðst það hafa séð þau bæði falla á meðákærða S, og bar að eftir það hefði orðið nokkur atgangur. Þá kvaðst vitnið hafa veitt því eftirtekt að brotaþoli var með skurðáverka. Vitnið kvað sig helst minna að brotaþoli og S hefðu átti í átökum, en þó ekki í raun séð nákvæmlega hvað gerðist þeirra í millum, og aðeins haft vitneskju um að brotaþoli hefði þurft að fara á sjúkrahús til aðhlynningar.

Vitnið bar að brotaþoli hefði á ný verið kominn á vettvang þegar ökumaður hópferðabifreiðarinnar, sem ók starfsmönnunum í greint sinn, var að undibúa brottförina frá […]. Vitnið bar að þá hefði ástandið verið orðið þannig að fólk hefði verið orðið „brjálað í skapinu“ en vitnið kvað sig og helst minna að við þessar aðstæður hefðu brotaþoli og meðákærði S tekist á, en að auki hefði rúða í bifreiðinni brotnað.

Vitnið kvaðst aðspurt ekki hafa séð átök millum brotaþola og B í greint sinn og staðfesti að því leyti ekki það sem haft hafði verið eftir því í óformlegri skýrslugjöf lögreglu við rannsókn málsins. Vitni bar að fyrir utan fyrrnefndan augabrúnaráverka brotaþola hefði það ekki betur séð en að hann hafi verið líkamlega heill, þ.e. þegar ekið hafi verið af stað áleiðis til […]. Þegar þangað var komið kvaðst vitnið hafa hraðað sér til síns heima og því aldrei séð þann atgang sem þar varð. Vitnið kvaðst hafa heimsótt brotaþola á sjúkrahúsið daginn eftir og bar að þá hefði líkamlegt ástand hans verið allt annað og verra en það hafði verið þá um nóttina.

7. Vitnið F kvaðst fyrir dómi hafa farið í umrædda vinnustaðaferð til […]. Vitnið skýrði frá því að komið hefði til óláta við barinn í […] á milli brotaþola og stúlku eftir að sá fyrrnefndi hafði fengið yfir sig bjór. Vitnið bar að brotaþoli hefði í kölfarið ráðist á stúlkuna og bar að þá hefðu orðið mikil læti, en sá atgangur hefði þó fljótlega verið stöðvaður. Vitnið kvaðst ekki hafa séð neinar barsmíðar í greint sinn og minntist þess ekki að meðákærði S hefði komið við sögu, en vísaði til þess að langt væri um liðið. Fyrir dómi var borin undir vitnið skýrsla sem það hafði gefið hjá lögreglu þann 30. október 2017. Vitnið staðfesti efni hennar, og þar á meðal að meðákærði S hefði átt hlut að máli, og að það hefði á verknaðarstundu ályktað að S hefði í lýstum atgangi rekið glas, sem hann hafði haldið á, í ógati í brotaþola og hann þannig fengið skurðáverkann á augabrúnina. Vitnið bar að félagi brotaþola, vitnið B, hefði eftir þetta farið með hann út af skemmtistaðnum og þá til aðhlynningar á sjúkrahúsinu. Vísaði vitnið til þess að þegar þetta gerðist hafi brotaþoli verið mjög æstur og sagði að hann hefði í raun verið „bjálaður í skapinu og róaðist eiginlega ekkert eftir að það …“

Vitnið staðhæfði að brotaþoli hefði enn verið mjög æstur og „upptjúnaður“ þegar ökumaður hópferðabifreiðarinnar, sem flutti nefnda samstarfsmenn, var að búa sig til heimferðar. Orðaði vitnið það sem svo að brotaþoli hafi gert sig líklegan til að „hjóla í alla sem voru í kringum hann og þá sem nálguðust hann“ auk þess sem vitnið hefði heyrt af því að hann hefði brotið rúðu innandyra í bifreiðinni. Vitnið sagði að félagi brotaþola, vitnið B, hefði reynt að skerast í leikinn og bar að þeim tveimur hefði þá m.a. lent saman. Vitnið kvað fleiri aðila hafa tekið þátt í þessum atgangi. Aðspurt kvaðst vitnið aldrei hafa séð hnefahögg ganga á milli manna, en bar að lögreglan hefði að lokum komið og skakkað leikinn.

Vitnið kvaðst hafa setið miðsvæðis í hópferðabifreiðinni í heimleiðinni til […] og bar að brotaþoli hefði ekki setið þar fjarri. Vitnið staðfesti fyrir dómi efnisatriði fyrrnefndrar lögregluskýrslu um að það hefði er þarna var komið sögu ekki séð aðra áverka á brotaþola en fyrrnefndan áverka við augabrúnina.

Vitnið kvaðst hafa veitt því athygli eftir að hópbifreiðin hafði staðnæmst á áfangastað, á […], og eftir að fólkið var farið að tínast út, að brotaþoli var á ný farinn „að espa alla upp með því að vera að böggast og hreyta í fólk og ógna því og eitthvað.“ Við þessar aðstæður kvaðst vitnið hafa séð meðákærða S slá brotaþola í andlitið og sagði: „… þetta var alvega svona... massívt högg.“ Nánar aðspurt fyrir dómi kvaðst vitnið ekki minnast þess hvar nefnt högg S hafnaði nákvæmlega á andliti brotaþola. Þá minntist vitnið þess ekki að hafa séð mikið blóð á brotaþola, en þar um vísaði vitnið m.a. til framlagðrar myndar, dskj. 15, mynd 6, sem lögreglan hafði aflað og sýndi minni háttar blóðáverka á nefinu á milli augna brotaþola. Vitnið kvaðst hins vegar sérstaklega minnast hljóðsins þegar höggið var gefið. Nánar aðspurt staðfesti vitnið það sem haft var eftir því við yfirheyrslu hjá lögreglu um greindan atburð og bar að þar væri um að ræða raunsanna lýsingu á því sem gerðist. Lýsing vitnisins er svofelld: „Hún sagði að eftir að (brotaþoli) hafi slegið S, hafi S … slegið frá sér í sjálfsvörn eitt högg. Hún sagði að hann hafi slegið með líklega hægri hendi og hafi höggið verið fast. Hún sagði að höggið hafi komið í andlitið á (brotaþola) og hann hafi verið vankaður eftir höggið. Hún sagðist þá hafa séð að nefið á honum (brotaþola) hafi verið stokkbólgið og það hafi myndast blóðlína við nefrótina. Hún sagði að hún teldi áverkann hafi komið eftir höggið þar sem blóð var að byrja að leka.“

Vitnið kvaðst skömmu eftir ofangreindan atburð hafa verið sjónarvottur að því sem gerðist fyrir utan hópferðabifreiðina. Vitnið sagði að þar hefði brotaþoli haldið uppteknum hætti, og þá með því að hreyta að fólki orðum og viðhaft dónaskap. Og því sem næst gerðist lýsti vitnið þannig fyrir dómi: „Á þessu tímapunkti voru allir orðnir rosalega þreyttir á, bara áreitinu í honum (brotaþola), og þarna, og þá er Ó-kk-nf (ákærði) og einhver annar sem standa þarna fyrir aftan […], og ég, og ég man ekki hverjir voru með mér, en þá sá ég akkúrat að (brotaþoli) var eitthvað að böggast, og hvort að hann hafi ýtt í Ó-kk-þf eða hvernig það var, en þá kom högg frá Ó-kk-þgf í (brotaþola)... þá vankaðist, þetta var bara eins og síðasti dropinn í mælinn sko, þá var hann búinn að fá nógum mikið af höggum til þess að vankast sko. Þetta var ekki þannig högg að að ég geti trúað því að þetta hafi verið rothögg sko eða neitt svoleiðis … hann vankaðist allavegana … og hann datt niður. Höggið sem var í rútunni var miklu öflugra, miklu öflugra högg heldur en þetta. Þetta var meira bara eins og, ég horfði einhvern veginn á þetta gerast og þetta var engin sveifla, og það voru allir orðnir mjög drukknir þarna og (brotaþoli) var búinn að taka á sig fullt af höggum.“

Nánar aðspurt kvaðst hún hafa séð aftan á ákærða Ó-kk-þf þegar hann sló til brotaþola í greint sinn og sagði: „… og ég held að það hafi lent vinstra megin á andlitinu á honum.“ Vitnið treysti sér ekki til að segja til um hvort ákærði Ó-kk-nf hefði slegið brotaþola með vinstri eða hægri hendi og vísaði til þess að það hefði verið undir áfengisáhrifum þegar atburður þessi gerðist.

Fyrrir dómi staðfesti vitnið einnig frásögn sína hjá lögreglu um hinn síðastgreinda atburð og þar á meðal að hún hefði verið um einn metra frá brotaþola og óþekktum aðila þegar ákærði hefði komið þar að, en brotaþoli hefði þá hreytt einhverjum orðum í hann. Í lögregluskýrslunni lýsti vitnið atvikinu nánar þannig: „… og um leið hafi Ó-kk-nf slegið hann (brotaþola) einu höggi með vinstri hendi … það hefði verið í boga og komið hægra megin í andlitið … (brotaþoli) hafi … fallið aftur fyrir sig … steinlegið í jörðina eins og hann hafi verið rotaður. Hún sagði að þetta högg hafi ekki verið mjög fast. … virkað áreynslulaust. … Hún sagði að þegar höggið hafi komið frá Ó-kk-þgf … hafi verið um hálft skref á milli hans og (brotaþola) … Hann hafi síðan legið þarna, en aðeins hreyft hendur að andliti sínu en virkað hálf meðvitundarlítill.“

Fyrir dómi áréttaði vitnið að umrædda nótt hefði brotaþoli fengið á sig fleiri högg og vísaði til þess að hann hefði nánast verið í „slagsmálum bara allt kvöldið.“ Í því sambandi nefndi vitnið helst fyrrnefnd slagsmál hans við stúlkuna í […] svo og við vitnið B og bar að þá hefðu gengið högg á milli þeirra síðastnefndu. Það kvaðst þó ekki hafa séð hvar þau högg lentu á líkama brotaþola. Vitnið sagði að höggið sem meðákærði S veitti brotaþola hefði verið það þyngsta sem það beinlíns varð vitni að. Vitnið kvað brotaþola einnig hafa vankast við höggið frá ákærða Ó-kk-þgf við […], en það lét það álit í ljós að engar líkur hafi verið til þess að brotaþoli hefði kjálkabrotnað vegna þeirrar barsmíðar, en sagði einnig: „… ekki nema að hann hafi þá, að það hafi verið komin sprunga í beinið eða eitthvað áður sko, af því bara höggið var ekki þannig, nema þá að hann hafi fengið kjálkabrotið þegar hann lenti í jörðinni eða eitthvað sko, en höggið sjálft var ekki til þess að hann myndi kjálkabrotna sko.“ Vitnið bar að blóðið og blóðkámið á vinstri hluta andlits brotaþola hefði verið mun meira á andliti brotaþola eftir högg ákærða Ó-kk-ef en áður hafði verið og vísaði vitnið þar um til ljósmyndar lögreglu, sbr. dskj. 15, bls. 3.

8. Vitnið H kvaðst hafa séð atgang brotaþola og stúlku í […] umrætt kvöld. Bar vitnið að aðdragandinn hafi verið með þeim hætti að stúlkan hefði slegið glasi í höfuðið á brotaþola með þeim afleiðingum að það brotnaði. Vitnið kvaðst síðar hafa veitt því eftirtekt, þá er samstarfsfólk þess var komið í hópferðabifreiðina og verið var að undirbúa heimferðina til […], að brotaþoli var kominn með sáraumbúðir á aðra augabrúnina. Á sama tíma kvaðst vitnið hafa veitt því eftirtekt að vinur brotaþola var með ólæti fyrir utan bifreiðina og bar að hann hefði verið handtekinn af lögreglu. Jafnframt kvaðst vitnið hafa veitt því eftirtekt að erlendur samstarfsmaður hafi verið að atast í brotaþola. Loks kvaðst vitnið hafa fylgst með rifrildi brotaþola og meðákærða S í bifreiðinni áður en lagt var af stað. Kvaðst það m.a. hafa heyrt að sá fyrrnefndi viðhafði svigurmæli í garð þess síðarnefnda. Vitnið sagði að S hefði brugðist við þessu með því að kýla brotaþola, að það ætlaði vinstra megin á andlitið og þá með hægri hendi. Loks kvaðst vitnið minnast þess að til nokkurs atgangs hafi komið inni í bifreiðinni eftir að hún var komin til […]. Vitnið sagði að í það sinnið hefði brotaþoli verið með læti og „að atast í fólki.“ Vitnið kvaðst minnast þess að meðákærði S hefði þá enn verið þarna á vettvangi, en það kvaðst ekki hafa séð neinar barsmíðar. Vitnið tók fram að það hefði verið mjög ölvað þegar þetta gerðist, auk þess sem langt væri um liðið frá þessum atburði.

Vitnið greindi frá því fyrir dómi að eftir að það hafði yfirgefið hópferðabifreiðina á […] hefði það að nokkru fylgst með samskiptum brotaþola og frænda þess, ákærða Ó-kk-ef, nánar tiltekið fyrir „aftan“ […], en þá úr 710 metra fjarlægð. Vitnið kvaðst þarna hafa séð ákærða Ó-kk-þf slá til brotaþola, en það lýsti barsmíðinni nánar þannig: „… það var ekki fast... og ég myndi segja að þetta hefði meira verið löðrungur heldur en högg sko.“ Vitnið kvaðst ekki minnast þess með hvorri hendinni ákærði Ó-kk-nf sló og þá ekki hvar ákoman kom á líkama brotaþola. Vitnið kvaðst hafa séð brotaþola falla á jörðina við ákomuna, en sagði að hann hefði ekki rotast og vísaði til þess að hann hefði eftir fallið mælt orð frá vörum. Vitnið sagði að fleiri aðilar hefðu verið á vettvangi þegar atburður þessi gerðist. Vitnið kvað lögreglumenn hafa komið á vettvang u.þ.b. fimm mínútum eftir þennan atburð og haft brotaþola á brott með sér.

9. Vitnið G kvaðst fyrir dómi hafa verið í umræddri starfsmannaferð, en ekki orðið vitni að þeim atgangi sem varð inni í […] og raunar ekki haft vitneskju um að brotaþoli hefði komið þar við sögu.

Vitnið kvaðst aðspurt ekki hafa séð átök á milli brotaþola og vitnisins B skömmu fyrir heimferð hópferðabifreiðarinnar, aðeins heyrt af þeim og bar að hann hefði verið pirraður vegna þeirra tafa sem orðið hafði á brottför bifreiðarinnar frá […]. Vitnið kvaðst því hafa tekið þátt í því að róa bæði brotaþola og B og þá í þeim tilgangi að hraða brottför bifreiðarinnar. Nánar aðspurt kvaðst vitnið í raun ekki hafa séð nein eiginleg átök er þetta gerðist, hvorki fyrir utan né inni í bifreiðinni, en sagði að brotaþoli hefði um tíma verið „aktívur“ og hreyft sig mikið.

Vitnið skýrði frá því að það hefði eftir þetta fylgst með samskiptum brotaþola og meðákærða S, en staðhæfði að þau hefðu átt sér stað eftir að hópferðabifreiðinni hafði verið ekið á áfangastaðinn á […], nærri veitingastaðnum […]. Vitnið kvaðst er þetta gerðist hafa setið í sæti sem hafi verið á milli brotaþola og S „þegar þeir fóru í slag.“ Vitnið sagði að atburður þessi hefði gerst þegar farþegarnir voru á leiðinni út úr bifreiðinni, en það lýsti atvikum nánar þannig: „Ég sat við hliðina á S, hann var þarna við gluggann … og ég var við... ganginn... svolítið framarlega í rútunni... þegar (brotaþoli) kom og þeir voru eitthvað að rífast,... fóru eiginlega strax að rífast... ég var ekkert að hlusta á það... en ég var búinn að heyra það að (brotaþoli) var búinn að vera ruglaður nánast allt kvöldið og búinn að lenda í mikið af rifrildum … ég var bara að reyna að komast út, síðan var ég eitthvað að reyna að róa þá, en þeir voru alveg komnir með andlitið á hvor öðrum, hausinn á mér var bókstaflega fastur á milli magann á þeim báðum eða bringunnar... meðan þeir voru að rífast. Síðan held ég að brotaþoli hafi annað hvort hrint eða kýlt S og S byrjaði að berja hann... allavegana eitt ef ekki tvö. Þá stóð ég alveg upp... og hann, S, lamdi mig reyndar líka, alveg óvart, þegar ég stóð upp og hellingur af fólki, sem sagt dró þá frá hvor öðrum.“

Vitnið sagði að umrætt hnefahögg S gegn brotaþola hefði verið „á mitt andlit … trúlega á nefið.“ Vitnið staðfesti frásögn sína hjá lögreglu um að höggið hefði verið „nokkuð þungt og trúlega veitt með hægri hendi.“ Fyrir dómi var borin undir vitnið skráð frásögn þess við nefnda lögregluyfirheyrslu og þá um hvort hnefahögg S hefði haft einhverjar afleiðingar og að hann hefði svarað því til að svo hafi vel getað verið þar sem hann hafi veitt því eftirtekt að blóð hefði lekið úr skurði á nefi brotaþola, þó svo að hann hafi ekki viljað fullyrða að sá áverki hefði komið til vegna nefnds höggs. Vitnið staðfesti þessa frásögn sína og vísaði til þess að stutt hefði verið liðið frá nefndum atburði þegar það gaf skýrsluna, en vitnið kvaðst þó hafa verið undir áhrifum áfengis í greint sinn. Vitnið kvaðst ekki minnast þess að hafa séð blóðrennsli frá brotaþola í greint sinn, en lét aftur á móti það álit í ljós að eftir nefnda barsmíð hefði brotaþoli ekki verið vel í stakk búinn til þess að verja sig og vísaði þar um til þess sem síðar gerðist. Að því er varðaði kjálkaáverka brotaþola kvaðst vitnið ekkert geta fullyrt um hvort hnefahögg S hefðu getað orsakað slíkan áverka. Vísaði vitnið til þess að til slíks gæti hafa komið, en þar um vísaði vitnið til þess að í greint sinn hefði brotaþoli fengið nokkur högg á sig frá S, og að S hefði er atvik gerðust klárlega miðað á andlitið á honum.

Vitnið skýrði frá því að þegar hinn síðastgreindi atburður gerðist, í hópferðabifreiðinni, hefði ákærði Ó-kk-nf verið þar nærri. Vitnið staðhæfði að ákærði Ó-kk-nf hefði virkað frekar reiður á þeirri stundu og minntist þess að hann hefði haft orði á því að hann væri alveg brjálaður og langaði til að lemja brotaþola. Vitnið bar að þegar þessi orð féllu hafi verið búið að draga brotaþola út úr hópferðabifreiðinni. Nánar sagði vitnið fyrir dómi um þetta atriði: „… ég var alveg búinn að heyra og finna fyrir pirringnum í sem sagt Ó-kk-þgf, hann talaði um það að hann vildi lemja hann (brotaþola) eða berja hann, „smetta“ hann eða eitthvað svoleiðis... í andlitið … ég man ekki nákvæmlega hvað hann sagði.“

Vitnið ætlaði helst að það hefði í raun verið samferða meðákærða S út úr hópferðabifreiðinni í greint sinn og bar að þeir hefðu eftir það gengið áleiðis að […], en á þeirri leið hafi það séð til brotaþola og ákærða Ó-kk-ef. Vitnið kvað sér hafa á þeirri stundu fundist sem brotaþoli væri „svolítið svona... vankaður eða eitthvað sko og náttúrulega örugglega blindfullur líka... Þegar ég sá hann úti þá var hann meira svona eins og hann væri með svima eða eitthvað, svo að það hefur örugglega verið auðveldrar að berja hann eða hitta hann í andlitið þá heldur en í rútunni... en ég veit það ekki.“

Vitnið kvaðst ekki hafa séð átök utan hópferðabifreiðarinnar í greint sinn, en á hinn bóginn séð hvar brotaþoli lá á jörðinni og að ákærði Ó-kk-nf „… stóð eitthvað yfir honum, var eitthvað að tala við hann, ég veit það ekki, en ég sá hann ekkert lemja hann eða neitt svoleiðis. Ég heyrði bara annað fólk hafa sagt það að hann hefði verið kýldur í andlitið, en ég sá hann ekki sem sagt í rauninni ekki lemja hann, en það var samt sem áður frekar augljóst að eitthvað gerðist.“

Vitnið kvaðst hafa verið forvitið um hina síðastgreindu atburðarás, en af þeim sökum hafi það spurt ákærða Ó-kk-þf um nánari atvik þegar þeir hittust skömmu síðar á […], þ.e. „hvort að hann hefði kýlt (brotaþola) …hann svona vildi ekkert beint svara... en mig minnir að hann hafi kýlt hann einu sinni í andlitið eða sagt það eftir að ég var að forvitnast í honum,... hann var svona held ég smá að forðast spurninguna.“ Að þessu leyti staðfesti vitnið lokaorðin í nefndri lögregluyfirheyrsluskýrslu, þ.e. að „Ó-kk-nf hafi þá sagt honum að hann hefði slegið (brotaþola) einu hnefahöggi með þeim afleiðingum að (brotaþoli) missti meðvitund.“

10. Vitnið D lögreglumaður staðfesti fyrir dómi efni áðurrakinnar frumskýrslu, en einnig þær ljósmyndir sem teknar höfðu verið af brotaþola. Vitnið áréttaði að brotaþoli hafi verið með meðvitund við komu lögreglu á vettvang, en verið mjög blóðugur í andliti og auk þess ölvaður. Vitnið sagði að það blóð sem var á brotaþola hefði komið frá nefáverka hans, en að auki hafi hann kvartað undan sársauka í kjálka, þó svo að sá áverki hafi ekki verið sýnilegur. Vitnið bar að nafn ætlaðs geranda hefði strax komið fram, en að hann hafi þá verið farinn af vettvangi.

Lögreglumennirnir K, L, M og N staðfestu einnig áðurrakin rannsóknargögn lögreglu, þ. á m. ljósmyndir í myndamöppu.

10. Vitnið O skoraðist undan því að gefa skýrslu fyrir dómi, sbr. heimildarákvæði bliðar 1. mgr. 117. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, en hún er systir ákærða Ó-kk-ef.

D

1. Vitnið E, svæfingalæknir á Fjórðungssjúkrahúsinu í Neskaupstað, staðfesti fyrir dómi áðurrakið læknisvottorð, dagsett 24. nóvember 2017, sbr. kafla B5 hér að framan. Vitnið áréttaði að einu áverkarnir sem brotaþoli hafi verið með við komu á sjúkrahúsið laugardagskvöldið 28. október nefnt ár, kl. 23, hafi verið þeir sem voru sýnilegir á hægri augabrún, en af þeim sökum hefði engin þörf verið á tölvusneiðmyndatöku. Vitnið bar að óhreinindi hafi verið í sári brotaþola, auk þess sem talsvert hafi blætt þar úr, sem væri algengt með slíka áverka. Hafi í raun verið um minni háttar áverka að ræða. Aðspurt útilokaði vitnið að við nefnda komu hafi brotaþoli verið með áverka á kjálka. Vísaði vitnið til þess að brotaþoli hafi talað áreynslulaust og ekki kvartað um neinn sársauka í hægri kjálka. Þannig hafi engin einkenni verið um slíkan áverka.

Vitnið bar að fyrir komu brotaþola síðar um nóttina hafi hann fengið orðsendingu frá heimilislækninum á […]. Vitnið sagði að við komu brotaþola hafi áverkar hans á hægri kjálka m.a. hamlað kjálkahreyfingu hans. Vitnið sagði að nefndur áverki hefði ekki verið vel sýnilegur, en að tölvusneiðmynd hefði staðfest brot á kjálkabeininu. Þá hafi slík mynd einnig gert það líklegt að um brot væri að ræða á hægra nefbeini. Auk þessa hafi brotaþoli verið með smá húðáverka í andliti. Vitnið sagði að það blóð sem hafi verið á brotaþola við komu hafi aðallega komið frá nefi hans, en einnig etv. líka frá fyrrnefndum augabrúnaáverka. Á hinn bóginn hafi ekkert blóð komið frá kjálkabrotinu, enda um lokaðan áverka að ræða. Vitnið lét það álit í ljós að nefndir brotáverkar hefðu að líkindum ekki komið á sama tíma, en þó væri sá möguleiki fyrir hendi ef sparkað hefði verið í andlit brotaþola. Vitnið taldi líklegra að um tvær ákomur hefði verið að ræða og að þær hefðu verið veittar með höndum.

2. Eins og áður hefur verið rakið óskaði lögreglustjórinn á Austurlandi, með rafpósti dagsettum 13. júní 2018, eftir áliti dr. I, læknis og réttarmeinafræðings við Landspítalann, á tilkomu áðurgreindra áverka brotaþola, en þá að gefnum þeim forsendum að brotaþoli hefði orðið fyrir „tveimur árásum á skömmu tímabili“ og þá þannig: „Fyrst af hendi grunaðs A, sem hefur viðurkennt að hafa kýlt sjúklinginn með krepptum hnefa á nefið, og að nefið hafi strax byrjað að blæða. (Beint hægri handar högg). Aðeins fáeinum mínútum síðar af hendi grunaðs B, sem kýldi sjúklinginn með krepptum vinstri hnefa hægra megin í andlit sjúklingsins (vinstri krókur) sem varð til þess að sjúklingurinn féll við og missti meðvitund.“

Með nefndri beiðni fylgdu ellefu tölusettar litljósmyndir, sbr. dskj. nr. 15, sem sýna andlit brotaþola aðfaranótt 29. október 2017.

Af hálfu lögreglustjóra er tiltekið að hann leit svara við eftirfarandi spurningu:

„Er hægt að ákveða með einhverri vissu hvort árásin sem grunuðu A eða B ollu hafi valdið meiðslum á nefi eða kjálka sjúklingsins, samkvæmt hjálagðri athugasemd læknis?“

3. Nefndur sérfræðingur ritaði skýrslu um álitaefnið, sem dagsett er 18. júní 2018. Þar er í upphafi farið yfir nefndar ljósmyndir og því lýst sem þar má sjá, en síðan er gerð svofelld athugasemd: „Sumar myndanna eru óskýrar og enginn kvarði var notaður. Á flestum myndunum er andlitið og meiðslin hvert um sig þakin blóði og ekki hægt að meta þau. Möguleg meiðsl innan á hægri augabrún sjúklingsins er þakin plásturefni og því ekki hægt að meta.

Sjúklingurinn er með skegg sem hefði getað falið möguleg meiðsl á kjálkasvæðinu.“

Í sérfræðiskýrslunni er rakin sjúkraskrá Fjórðungssjúkrahússins í Neskaupstað, dagsett 24. nóvember 2017, vegna komu brotaþola í tvígang, þann 28. og 29. október, sbr. það sem rakið var í kafla B5 hér að framan, en í skýrslunni segir nánar:

„Komið var tvisvar með sjúklinginn á sjúkrahúsið. Í fyrra skiptið 28. október klukkan 23.00 vegna sársins á hægri augabrúninni, lagað með þremur saumsporum... Tilgreindi ekki við hvaða aðstæður sárið kom til, var undir áhrifum áfengis.

Birtist aftur um klukkan 2:00 frá […] eftir meiðsl, með áverkasvæði á hægri kjálka og staðfest í sneiðmyndatöku brot í hægri kjálkaálmu án liðhlaups, líklega brotið hægra nefbein... Í þetta sinn var erfitt að ná sambandi við sjúklinginn, líklega vegna áverka og áfengisvímu.

Engir aðrir áverkar utan minni háttar skrámur á húð og andlitssár sem áður var saumað...“

Í álitskafla sérfræðiskýrslunnar segir:

„Samkvæmt framlögðum myndum ásamt sjúkránni, ber A, fæddur […], (með) merki um marga sljóa áverka á andliti sínu.

Skurðsárin á nefi hans og vör, ásamt samsvarandi bólgu á mjúkvef og broti á nefbeini eru afleiðingar sljórra áverka og líklegast til komnir vegna hnefahögga í andlitið. Miðað við staðsetningu, lögun og hve voldug meiðslin eru hafa þau átt sér stað í að minnsta kosti tveimur aðskildum áverkatilvikum. Annað höggsvæðið var efri miðja miðandlitsins (nefið) og hitt höggsvæðið var neðra vinstra miðsvæði andlitsins (munnurinn). Höggin voru af miðlungs til miklu afli.

Auk þessa sýnir sjúkraskýrsla brot á hægra kjálka. Meiðslin eru vegna öflugra sljórra áverka og hafa líklegast orðið vegna hnefahöggs á neðri hluta andlitsins hægra megin. Á því svæði sést bólga í mjúkvef án samsvarandi meiðsla á húð.

Samkvæmt sjúkraskýrslu fékk A einnig skurð inni á hægri augabrún. Þau meiðsl eru vegna sljórra áverka og gætu verið vegna snertingar við hart yfirborð, hlut eða líkamshluta. Þar sem, samkvæmt framlögðum myndum, meiðslin eru þakin plásturefni, er frekara mat ekki mögulegt.“

Í skýrslunni er samanteknar niðurstöður svohljóðandi:

„1. Meiðsl sem tengja má nýlega atvikinu

* Brot á nefbeini.

* Skurðsár á efri hluta nefbeina sem og á efri og neðri vör.

* Bólgur í mjúkvefjum í nefi og efri vör.

* Bólgur í mjúkvefjum neðarlega á hægri kinn.

* Roði vinstra megin á hökunni.

2. Meiðsl sem kunna að vera tengd nýlega atvikinu * Brot á horni kjálkans hægra megin.

3. Meiðsl sem tengjast ekki nýlega atvikinu * Bólga og margúlar á hægra efra augnloki og umhverfis hægri augntótt.

* Skurðsár inni á hægri augabrún.“

Í niðurstöðukafla skýrslunnar er álitaefni lögreglustjóra svarað þannig:

„Niðurstaðan er að halda má því fram að A, … hafi orðið fyrir að minnsta kosti tveimur sljóum áverkum (líklegast hnefahöggum) vinstra megin á andlitinu og einnig að minnsta kosti tveimur sljóum áverkum (líklegast hnefahöggum) á hægri hluta andlitsins.

Ef gert er ráð fyrir að skýrslur grunaðra A og B séu réttar: er líklegast að grunaður A hafi valdið skurðinum á nefi fórnarlambsins ásamt brotinu á nefbeininu. En það hlýtur að hafa verið annað högg til að skýra bæði meiðslin, á nefinu og vörinni.

Líklegt er að grunaður B hafi valdið brotinu á vinstra kjálkanum.

En þar sem merki voru um sljóa áverka á hægri hlið fórnarlambsins í fyrri heimsókn hans á spítalann þann 28. október 2017 klukkan 23:00, er ekki hægt að útiloka að brotið á kjálkanum sem síðar var greint hafi þegar verið til staðar í fyrri heimsókninni og hefði þá geta átt sér stað áður en umrætt tilvik átti sér stað.

Í sjúkraskýrslunni kom ekkert fram sem gaf til kynna að sjúklingurinn hafi misst meðvitund. Ekki var greint frá afturvirku óminni, flökurleika eða uppköstum, sem hefði gefið til kynna heilahristing.

Öll meiðsl sem greind voru á framlögðum myndum voru ný þegar myndirnar voru teknar og höfðu komið til innan síðustu 410 klukkustunda.

Engar vísbendingar voru um neinar lífshættulegar aðstæður.

Ekki voru öll líkamssvæði sýnd á myndunum sem lagðar voru fyrir sérfræðiráðgjafann. Því er skýrsla þessi takmörkuð og háð endurtúlkun ef fram koma breytingar í niðurstöðum lögreglurannsóknar.“

4. Fyrir dómi staðfesti dr. I efni ofangreindrar sérfræðiskýrslu og áréttaði hann að allir áverkar brotaþola hefðu getað verið tilkomnir á tímabilinu frá kl. 23 til 02, en vitnið vísað þó til þess að það hefði aldrei séð brotaþola.

Vitnið staðfesti að það hefði m.a. byggt niðurstöður sínar í skýrslunni á fyrrnefndum forsendum lögreglustjóra og þá þannig að vinstri hnefi gerandans hefði verið krepptur. Að því leyti vísaði vitnið til þess að máli gæti skipt hvernig staða gerandans og brotaþola hafi verið rétt fyrir barsmíðina. Vitnið lét það álit í ljós að útilokað væri að kjálkaáverki brotaþola hafi orsakast af falli þar sem ytri áverkar hefðu ekki verið til staðar, en á hinn bóginn væri mögulegt að spark í brotaþola hefði orsakað áverkann að því gefnu að um mjúkan skósóla hefði verið að ræða.

Vitnið lét það álit í ljós að högg með hálfkrepptum hnefa á milli ennis og gagnauga hefði ekki getað orskað kjálkabrot brotaþola og staðhæfði að slík ákoma þyrfti að koma á kjálkasvæðið.

Vitnið áréttaði að ekki hafi verið merki um meðvitundarleysi brotaþola samkvæmt gögnum málsins, þ.e. heilamar, heilabjúg eða uppköst.

Vitnið áréttaði enn fremur að helstu áverkar brotaþola hafi samkvæmt gögnum verið: húðáverkar á nefinu og brot á nefbeini, bólgur á hægri kinn og með undirliggjandi broti á kjalkabeini, húðáverkar á hægri augabrún og húðáverkar á efri og neðri vör.

Vitnið lét það álit í ljós að útilokað hefði verið að valda bæði nefbrotinu og kjalkabrotinu með einu og sama högginu þar sem of mikil fjarlægð væri á milli þeirra andlitshluta. Af þeim sökum hlyti að hafa verið um að ræða a.m.k. tvö högg. Vitnið lét að lokum það álit í ljós að mikla höggþyngd þyrfti til þess að valda kjálkabroti, um 1 kílónewton, en að eitthvað veikara högg þyrfti til að koma vegna nefnbrots, en í því sambandi nefndi það viðmiðið 0,5 kílónewton.

E.

Niðurstaða.

Í máli þessu er ákærða Ó-kk-þgf gefið að sök að hafa veist að brotaþolanum A með því að slá hann hnefahöggi með vinstri hendi á andlit hægra megin, með þeim afleiðingum að neðri kjálki brotaþola brotnaði hægra megin aftarlega. Í ákærunni er ákærði sakaður um að hafa með þessum verknaði gerst sekur um líkamsárás, en um lagaákvæði er vísað til 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði hefur við meðferð málsins neitað refsiverðri sök. Byggir ákærði á því að ósannað sé að það högg sem hann veitti brotaþola fyrir utan tilgreindan veitingastað á […] og nærri hópferðabifreið, sem þeir höfðu ferðast í skömmu áður, ásamt samstarfsfólki, eftir kvöld og næturskemmtan, hafi leitt til þeirra áverka sem lýst er í II. kafla ákærunnar. Ákærði vísar máli sínu til stuðnings m.a. til eigin frásagnar, þ. á m. um höggþyngd og höggstað svo og til framburðar vitna, en einnig áðurrakinna sérfræðiskýrslna. Ákærði vísar einnig til þess að fyrir liggi í máli þessu að brotaþoli hafi fyrir högg hans hlotið fjölmörg föll og högg og því sé ekki komin fram lögfull sönnun um sök hans, sbr. ákvæði m.a. 109. gr., sbr. 108. gr., laga nr. 88/2008.

Helsu málavöxtum er lýst í kafla B hér að framan. Þá hafa ákærði, brotaþoli og vitni lýst atvikum máls við meðferð málsins, en einnig liggja fyrir læknisvottorð, álitsgerð réttarmeinafræðings og rannsóknargögn lögreglu, en þar á meðal eru fjölmargar litljósmyndir af brotaþola.

Árgreiningslaust er að brotaþoli hafði er atvik gerðust rétt lokið við skemmtiferð sem hann hafði farið í með allmörgu samverkafólki kvöldið áður og þá um nóttina. Verður lagt til grundvallar að nokkur ölvun hafi verið í þessari ferð. Það er og áliti dómsins að skýrslur fyrir dómi, líkt og við rannsókn málsins, beri þessu glöggt merki, en við úrlausn málsins verður heldur ekki horft fram hjá þeim tengslum sem voru með aðilum og vitnum.

Að virtum framburði brotaþola, en einnig skýrslum vitna, en þá helst vitnanna F og J, verður lagt til grundvallar að skömmu eftir komu starfsmannahópsins í veitingastaðinn […] hafi brotaþoli átt í útistöðum við tvo samstarfsmenn sína, fyrst við nafngreinda stúlku, en síðan við meðákærða S og að hann hafi í þeim sviptingum fengið kinnhest, en einnig fallið á gólfið. Óumdeilt er að brotaþoli fékk við þessar aðstæður skurðáverka á hægri augabrún. Að áliti dómsins er framburður brotaþola, en einnig að nokkru framburður vitna, harla misvísandi og reikull um nánari atvik þessa atburðar. Að virtu læknisvottorði E og skilmerkilegu vætti hans fyrir dómi verður á hinn bóginn lagt til grundvallar að nefndur áverki brotaþola hafi í raun verið minni háttar, þrátt fyrir að nokkuð hafi blætt úr honum og þá á föt brotaþola. Liggur þannig ekkert fyrir um að brotaþoli hafi verið með áverka á neðri kjálka hægri vanga eða á nefi eftir þessi viðskipti. Að virtum gögnum og vætti fyrrnefndra vitna verður að telja að ekki sé ólíklegt að brotaþoli hafi fengið í þeim skammvinna atgangi sem þarna varð minni háttar húðáverka í andlit, sbr. að því leyti fyrrnefnt læknisvottorð.

Af framburði vitna, en þá helst J, F og G verður ráðið að allnokkur órói og æsingur hafi verið á meðal nefndra samverkamanna skömmu fyrir brottför hópferðabifreiðar, að lokinni skemmtan í […], og að þar hafi ekki síst átt hlut að máli brotaþoli og vinur hans, vitnið B, og þeir hafi þarna verið með nokkurn fyrirgang og háreysti. Hefur brotaþoli borið um að hann hafi við þessar aðstæður fengið löðrung frá ónefndum starfsmanni, en að sú ákoma hafi ekki haft sérstakar afleiðingar. Frásögn vitna er að áliti dómsins misvísandi um það sem þarna gerðist, en að þessu leyti verður þó að áliti dómsins m.a. ekki horft fram hjá trúverðugu vætti G. Að því virtu og þá ekki síst að virtu vætti vitnisins C, en einnig fyrrnefndrar F, verður lagt til grundvallar að brotaþoli hafi eftir að þessum atgangi lauk, og þá á akstursleiðinni frá […] til […], ekki verið með aðrar ákomur en áðurnefndan áverka við hægra augað, sem búið hafði verið um á sjúkrahúsi nokkru áður. Þykir þetta enn fremur hafa stoð í frásögn ákærða Ó-kk-ef svo og frásögn brotaþola.

Ágreiningslaust er að brotaþoli átti í alvarlegum útistöðum við meðákærða S í hópferðabifreiðinni eftir að staðnæmst hafði verið skammt frá tilgreindum veitingastað á […]. Liggur fyrir að viðskiptum þessum lauk eftir að brotaþoli hafði hrint og slegið til S, sem þá hafi svarað með sama hætti, en þá með því að slá brotaþola hnefahöggi í andlitið. Hefur meðákærði S borið að um eitt hnefahögg hafi verið að ræða, á nef brotaþola, sbr. sakarefni I. kafla ákæru. Verður í þessu viðfangi horft til frásagnar ákærða Ó-kk-ef, svo og vitnisburðar F og G um að þessi barsmíð meðákærða S hafi verið nokkuð þung og að ákoman hafi verið á nefsvæði brotaþola og þar fyrir neðan. Af vætti þeirra og skýrslum verður ráðið að aðeins minni háttar blóðáverki hafi hlotist af, a.m.k. í fyrstu, og verður það lagt til grundvallar, en jafnframt að nefsvæði brotaþola og svæðið þar fyrir neðan hafi þó fljótlega bólgnað upp. Að þessu virtu og áðurröktu vottorði E, þar sem vísað er til tölvusneiðmyndar, en einnig með hliðsjón af sérfræðiáliti dr. I réttarmeinafræðings, verður lagt til grundvallar að nefbein brotaþola hægra megin hafi brákast vegna lýstrar háttsemi meðákærða S, sbr. að því leyti niðurstöðu fyrrnefnds dómsmáls frá 20. febrúar sl., mál nr. S 3/2019.

Með vætti nefndra vitna verður lagt til grundvallar að brotaþoli hafi orðið miður sín, en einnig vankast við barsmíð meðákærða S og að hann hafi verið þannig á sig kominn er hann yfirgaf hópferðabifreiðina, líkt og áðurnefndir samstarfsmenn hans. Verður ráðið af gögnum að brotaþoli hafi eftir þetta, og þrátt fyrir að hafa viðhaft illt orðbragð við nærstadda, haft frekar kjurt um sig í næsta nágrenni bifreiðarinnar og nefnds skemmtistaðar.

Brotaþoli hefur lýst yfir algjöru minnisleysi er hér var komið sögu um atvik máls og verður niðurstaða dómsins því ekki byggð á frásögn hans.

Af frásögn ákærða Ó-kk-ef, en einnig vitnisburði áðurnefndra vitna, F og G, verður ráðið að fremur fáir hafi verið á ferli á vettvangi utandyra. Og þegar þarna hafi verið komið sögu hafi brotaþoli borið augljós merki um barsmíðar meðákærða S.

Fyrir dómi og við lögregluyfirheyrslu hefur ákærði Ó-kk-nf lýst hugarástandi sínu vegna þeirrar ákomu sem systir hans varð fyrir í upphafi atgangs brotaþola í hópferðabifreiðinni skömmu fyrir barsmíð meðákærða S, þ.e. að hann hafi verið honum mjög reiður. Í þessu viðfangi verður ekki horft fram hjá trúverðugu vætti G og að nokkru meðákærða S að því er varðar þann hug sem hann bar til brotaþola á þeirri stundu er hann fór út úr hópferðabifreiðinni skömmu á eftir brotaþola.

Fyrir dómi hefur ákærði Ó-kk-nf staðhæft að hann hafi við ofanlýstar aðstæður farið að brotaþola og sveiflað vinstri hendi sinni, þrátt fyrir að hann sé rétthentur, að honum, en þannig hafi hann farið fram hjá þeim aðila sem stóð þar hjá. Með þessum hætti hafi hann slegið brotaþola með hálfkrepptum hnefa í gagnaugað eða á svæðið þar fyrir ofan. Hefur ákærði Ó-kk-nf staðhæft að um laflausa ákomu hafi verið að ræða. Þá hefur hann neitað því að þessi barsmíð hans hafi valdið þeim kjálkaáverka sem lýst er í ákæru og gögnum málsins.

Fyrir liggur að er atburður þessi gerðist var nefnt vitni, F, á vettvangi og fast hjá brotaþola. Í staðfestri skýrslu hjá lögreglu lýsti vitnið háttsemi ákærða Ó-kk-ef á þann veg að hann hafi slegið brotaþola með vinstri hendi einu höggi. Þannig hafi handarsveifla ákærða verið í boga og hafi högg hans komið hægra megin í andlitið á brotaþola. Hafi brotaþoli fallið aftur fyrir sig og raunar steinlegið í jörðinni líkt og hann hefði verið rotaður, a.m.k. hafi hann verið hálfmeðvitundarlítill. Vitnið lýsti hins vegar höggþyngdinni á sama veg og ákærði og efaðist um að brotaþoli hefði hlotið þann áverka sem lýst er í ákæru.

Eins og fram er komið lá brotaþoli flatur á grasflöt við komu lögreglumanna örfáum mínutum eftir að lýst atvik gerðist, en skráð er í frumskýrslu að nærstaddir aðilar hafi upplýst um að brotaþoli hafi verið með skerta meðvitund fyrst eftir fallið. Við komu lögreglu kvaraði brotaþoli strax um verk í kjálka.

Samkvæmt áðurröktu læknisvottorði E var brotaþoli með áverka við komu á Fjórðungssjúkrahúsið í Neskaupstað umrædda nótt. Því er lýst að hann hafi m.a. verið með brákaða álmu aftarlega á barði neðri kjálka hægra megin, en þó án þess að það hafi gengið úr liði. Þá er tekið fram að kjálkaliðir beggja vegna hafi hreyfst eðlilega, en einnig er tekið fram að til staðar hafi verið loftbólur fremst á hægri kjálka.

Í nefndu vottorði er einnig fjallað um aðra andlitsáverka brotaþola, en m.a. er talið líklegt að hann hafi verið með brákað nefbein hægra megin og þá þannig að það hafi að líkindum beygst aðeins inn á við, skútabólgu í vinstri kjálka, minni háttar hrufl á húð, en einnig hafi hann verið með bólgu við hægri augntóft. Í vottorðinu er sagt að áverkar þessir hafi verið afleiðing barsmíða, en nefndur læknir fullyrti, eins og áður hefur komið fram, að við fyrri komu brotaþola, nærri miðnætti, hafi hann ekki verið með aðrar ákomur en áverkann á hægri augabrún og fyrrnefnt hrufl á andlitshúð. Að álit dómsins verður að þessu leyti að líta til áðurrakins álits dr. I, læknis og réttarmeinafræðings, og vitnisburðar hans fyrir dómi, að í ljósi staðsetningar, lögunar og hversu voldug meiðsl brotaþola voru í greint sinn, hafi höggsvæðið m.a. verið hægra megin á andlitinu, sem hafi orsakað bólgur í mjúkvefjum neðarlega á hægri kinn og áðurgreindum áverka á kjálka.

Þegar ofangreint er metið heildstætt, þ.e. nefndir vitnisburðir og hin læknisfræðilegu gögn, og að virtum ákvæðum XVI. kafla laga nr. 88/2008 er að mati dómsins ekki varhugavert að telja sannað að ákærði Ó-kk-nf hafi í greint sinn og þá með barsmíð sinni valdið því að álma aftarlega á barði neðri kjálka brotaþola, hægra megin, bráðkaðist. Hafi ákærði þannig gerst sekur um líkamsárás gegn brotaþola og þá með þeim hætti sem lýst er í II. kafla ákæru. Er háttsemi hans rétt heimfærð til refsiákvæða.

F.

Ákærði, Ó-kk-nf Þ-kk-nf G-kk-nf, sem er 27 ára, hefur ekki áður sætt refsingum samkvæmt vottorði sakaskrár ríkisins.

Við ákvörðun refsingar verður litið til þess að ákærði Ó-kk-nf hefur í máli þessu gerst sekur um líkamsárás, sem heimfærð er undir 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga, sbr. að því leyti 1. og 3. tl. 1. mgr. 70. gr. sömu laga.

Þykir refsing ákærða Ó-kk-ef eftir atvikum hæfilega ákveðin þriggja mánaða fangelsi, sem fært þykir að skilorðsbinda eins og nánar segir í dómsorði.

G.

A-kk-nf Þ-kk-nf G-kk-nf lögmaður lagði fram einkaréttarkröfu við lögreglurannsókn málsins og er henni að nokkru lýst hér að framan. Krafan er dagsett 29. desember 2017, en hún var birt ákærða Ó-kk-þgf þann 2. janúar 2018. Þá var krafan rökstudd nánar fyrir dómi.

Ákærði Ó-kk-nf hefur í máli þessu verið sakfelldur fyrir líkamsárás gagnvart brotaþola og ber hann bótaábyrgð samkvæmt almennri sakarreglu skáðabótaréttar á tjóni hans.

Eins og áður er rakið hefur ákærði andmælt kröfunni, en einnig krafist frávísunar að hluta, og loks lækkunar fjárhæðar.

Áverkum brotaþola er m.a. lýst í nefndum gögnum, en fyrir liggur að hann hlaut einnig aðra alvarlega áverka á höfði, sem ekki tengjast lýstri háttsemi ákærða Ó-kk-ef.

Ákærði Ó-kk-nf hefur með háttsemi sinni að áliti dómsins bakað sér bótaábyrgð gagnvart brotaþola og þykja miskabætur, sbr. ákvæði 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, líkt og krafist er, og að virtum dómafordæmum, hæfilega ákveðnar 550.000 krónur, ásamt vöxtum eins og í dómsorði greinir.

Í rökstuddri bótakröfu er einnig krafist þjáningarbóta, en þar um er vísað til ákvæða 3. gr. skaðabótalaganna. Krafa þessi er engum gögnum studd og er því óhjákvæmilegt að vísa þessum bótalið frá dómi, og þá í ljósi andmæla ákærða.

Ákærði Ó-kk-nf verður auk nefndra bóta dæmdur til að greiða brotaþola málskostnað sökum þess að hann varð að halda kröfu sinni fram, og þykir sá kostnaður, eftir atvikum, hæfilega ákveðinn 286.2000 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti, auk ferðakostnaðar fulltrúa lögmanns hans að fjárhæð 61.230 krónur.

Að kröfu ákæruvalds og með vísan til 1. mgr. 235. gr. laga nr. 88/2008 ber að dæma ákærða Ó-kk-þf til þess að greiða sakarkostnað. Er þar um að ræða helming sakarkostnaðar lögreglu, líkt og krafist er, að fjárhæð 69.558 krónur, og loks hluta vitnaskostnaðar, að fjárhæð 38.767 krónur, sbr. dskj. nr. 17. Að virtum andmælum ákærða verður honum ekki gert að greiða ferðakostnað vitnis sem ekki mætti til aðalmeðferðar málsins, líkt og sækjandi gerði kröfu um, og er þeirri kröfu því hafnað. Loks ber að dæma ákærða til að greiða málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns við alla meðferð málsins, fyrir lögreglu og fyrir dómi, að fjárhæð 653.380 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti, en einnig útlagðan ferðakostnað verjandans að fjárhæð 6.820 krónur, Af hálfu lögreglustjóra fór með málið H-kk-nf J-kk-nf aðstoðarsaksóknari.

Gætt var ákvæði 184. gr. laga nr. 88/2008 fyrir uppsögu dómsins.

Ó-kk-nf Ó-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

Dómsorð:

Ákærði, Ó-kk-nf Þ-kk-nf G-kk-nf, sæti þriggja mánaða fangelsi, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að tveimur árum liðnum frá dómsuppsögu að telja, haldi hann almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði brotaþola, A, 550.000 krónur í miskabætur, ásamt vöxtum skv. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, frá 29. október 2017 til 2. febrúar 2018 að telja, en með dráttarvöxtum samkvæmt 9. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags, sbr. 6. gr. sömu laga. Að auki greiði ákærði brotaþola málskostnað að fjárhæð 347.430 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti. Ákærði greiði sakarkostnað að fjárhæð 708.525 krónur, þar með taldin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, E-kvk-ef D-kvk-ef P-kvk-ef lögmanns, 653.380 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti, en einnig útlagðan ferðakostnað verjandans að fjárhæð 6.820 krónur,