S-13/2023

I. Málsmeðferð, ákæruskjal og dómkröfur aðila 1. Mál þetta er höfðað með ákæru héraðssaksóknara, útgefinni 5. janúar 2023, á hendur X..., kt....,...,....

2. Í ákæruskjali segir að málið sé höfðað gegn ákærða „fyrir líkamsárás með því að hafa, miðvikudaginn 30. mars 2022, við... Akranesi, veist með ofbeldi að A... og ítrekað slegið hann í höfuðið og bringu með þeim afleiðingum að A... hlaut 1 cmskurð á hnakka og 3 cm skurð á ytri blöðku vinstra eyra og verk í baki.

Telst brot ákærða X... í 1. lið ákærunnar varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og þá telst brot ákærða A... í 2. lið ákærunnar varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærðu verði dæmdir til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkrafa

Í málinu gerir A-kk-nf K-kk-nf V-kk-nf lögmaður þá kröfu f. h. A... að X... verði gert að greiða honum skaða- og miskabætur að fjárhæð samtals kr. 1.000.000,-, með vöxtum skv. 1. mgr. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 30. mars 2022, en með dráttarvöxtum skv. 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. sömu laga, að liðnum mánuði frá birtingu kröfu þessarar til greiðsludags. Einnig er þess krafist að ákærða X... verði gert að greiða brotaþola réttargæsluþóknun eða málskostnað að skaðlausu, skv. síðar framlögðum málskostnaðarreikningi eða mati réttarins, að viðbættum virðisaukaskatti, fyrir að halda bótakröfu sinni fram í málinu.“

4. Ákærði neitar sök og krefst sýknu á grundvelli þess að hann hafi í umrætt sinn sannanlega lent í áflogum við brotaþola og slegið hann einu sinni, en beitt lögmætri neyðarvörn. Ef kemur til sakfellingar krefst ákærði vægustu refsingar sem lög leyfa. Þá krefst ákærði þess að sakar-kostnaður, þar með talin málsvarnarlaun, verði greiddur úr ríkissjóði. Ákærði krefst þess að einkaréttarkröfu brotaþola verði vísað frá dómi en ella verði hann sýknaður af kröfunni.

5. Málið var upphaflega höfðað gegn bæði ákærða og A..., brotaþola í þessu máli. Þar sem ákærði A... hefur einnig neitað sök var ákveðið í samræmi við ákvæði 169. gr. laga nr. 88/2008 að kljúfa þátt A... frá og dæma í öðru máli.

6. Aðalmeðferð málsins fór fram 8. desember 2023, með skýrslutökum af ákærða og vitnum. Að loknum munnlegum málflutningi var málið dómtekið.

II. Málsatvik

7. Samkvæmt frumskýrslu lögreglu barst tilkynning um slagsmál á... og fór lögregla þá á vettvang. Á vettvangi voru tveir menn, brotaþoli sem var blóðugur með áverka á vinstra eyra og aftan á hnakka, og B... sem hafði orðið vitni að umræddum átökum. Vitnið lýsti því í samtali við lögreglu að brotaþoli hefði verið staddur í... er ákærði hefði komið að... í bifreið. Ákærði hefði gengið að brotaþola og þeir átt orðaskipti sem síðan hefðu þróast yfir í slagsmál milli þeirra, þar sem þungur steinn hefði verið notaður. Kvaðst vitnið hafa farið á milli þeirra og hringt eftir lögreglu.

8. Í skýrslu kemur fram að í viðtali við lögreglu hefði brotaþoli tjáð að ákærði hefði komið á staðinn í þeim tilgangi að ráðast á hann. Hann hefði því verið tilbúinn með stein í hendinni er ákærði kom á staðinn. Hefði ákærði haldið á einhverju í hendinni er hann kom út úr bifreiðinni. Kvaðst hann hafa notað steininn til að verjast árás, ákærði hefði verið með vopn í hendinni og reynt að stinga hann í andlitið en aðeins náð að stinga hann í eyrað. Hefði brotaþoli lýst því að fleiri væru á leiðinnitil að ráðast á hann. Hann var fluttur á sjúkrahús til skoðunar. Þar var honum tilkynnt að hann væri handtekinn og þyrfti ekki að tjá sig um málið nema hann kysi. Blóðugur steinn fannst í rassvasa hans við leit.

9. Er því lýst að ákærði hefði verið í sjúkrarúmi á HVE er lögregla hefði komið þangað. Hefði hann verið með mörg sjáanleg sár á höfði og hjúkrunarfólk hefði verið að hlúa að honum og mynda hann. Eftir það hefði hann verið handtekinn og fluttur á lögreglustöð, hefði ákærði ekki skilið hvers vegna hann væri handtekinn eftir að hafa verið laminn með steini í höfuðið. Á ákærða fannst lyklakippa í vasa hans.

III. Skýrslur fyrir dómi

10. Ákærði gaf skýrslu fyrir dómi og lýsti atvikum þannig að brotaþoli hefði verið með þráhyggju fyrir kærustu frænda hans og hefði verið með alls konar hótanir. Hann hefði verið orðinn reiður og pirraður á þessu, sérstaklega þar sem hann hefði einnig þurft að standa í þessu sjálfur gagnvart brotaþola með sína eigin konu, en brotaþoli hefði eitthvað verið að hrella hana líka. Hann hefði farið á staðinn til að ræða við brotaþola, farið út úr bílnum og spurt brotaþola hvort þetta væri ekki orðið bara gott, en það hefði ekki náð neitt lengra því brotaþoli hefði slegið hann með steini í hausinn. Hann hefði síðan rankað við sér og gripið það fyrsta sem hann fann í vasa sínum til að reyna að slá brotaþola af sér. Síðan hefði hann farið upp í bíl og ekið að sjúkrahúsinu. Aðspurður um brotaþola kvað hann alla í bæjarfélaginu vita hver brotaþoli er og hann sé þekktur fyrir að ásækja konur. Kvaðst hann ekki kalla hann vin sinn en þeir hefðu verið kunningjar, hann hefði litið framhjá göllum brotaþola þar til að hann hefði farið að hrella konuna hans. Hann hefði vorkennt brotaþola til að byrja með. Aðspurður um hótanir brotaþola í garð kærustu frænda hans lýsti hann því að brotaþoli hefði verið að hrella hana í marga mánuði. Hann hefði lagt bifreið sinni fyrir utan heimili hennar og hótað strákum sem hefðu þekkt hana. Síðan hefði brotaþoli farið að elta og sitja fyrir frænda ákærða og hóta honum. Kvaðst hann hafa átt í orðaskiptum við brotaþola áður en umrætt atvik átti sér stað og brotaþoli sagt honum að koma og hitta sig. Kvað hann þá báða hafa hótað hvor öðrum ofbeldi þá en það hefðu þeir gert oft áður. Aðspurður um skilaboð sem hann sendi á brotaþola þess efnis að hann myndi lemja brotaþola ef hann myndi ekki hætta að hóta frænda hans kvaðst hann hafa sent þau þar sem hann hefði verið orðinn mjög reiður. Kvaðst hann telja að brotaþoli hefði verið hræddur er hann kom á staðinn og hefði slegið hann fyrirvaralaust. Kvaðst hann hafa labbað rólega að brotaþola umrætt sinn og ekki verið hótandi. Hann hefði fundið að honum var að blæða er hann rankaði við sér og gripið, að hann minnti, bíllyklana og slegið brotaþola einu höggi til að komast í burtu. Aðspurður um hvort gæti hafa verið rúðubrjótur á lyklakippunni kvað hann það vel geta verið. Aðspurður kvaðst hann ekki vera viss um með hverju brotaþoli hefði slegið sig fyrst en hann hefði séð brotaþola með grjót í hendinni þegar hann rankaði við sér. Hann hefði upplifað sig í hættu umrætt sinn. Aðspurður kvaðst hann ekki hafa verið undir áhrifum þegar atvik gerðust.

11. Brotaþoli gaf skýrslu fyrir dómi og lýsti því að umrætt sinn hefði hann átt samskipti við ákærða áfacebook, í kjölfarið hefði ákærði komið á bifreið að... þar sem hann var staddur, stigið út úr bifreiðinni og sagt: „Er þetta ekki komið gott?“ Ákærði hefði verið með eitthvað í höndunum sem hann hafði fyrst talið að gæti mögulega verið vopn. Hann hefði sagt við ákærða:„ F yrst það er komið að þessu þá skulum við bara láta verða af þessu.“ Kvaðst hann ekki vera viss um hver hefði átt fyrsta höggið, hann hefði ýtt við ákærða en svo hefði komið hnefi og svo spark frá ákærða sem hefði ekki hitt hann. Kvaðst hann ekki muna hvort ákærði hefði hitt með hnefanum, hann hefði fundið fyrir áverkum daginn eftir. Hann hefði verið með mold og lauf í vinstri hendinni og tilbúinn með steypuklump, sem hann hefði svo lamið ákærða með í höfuðið. Þeir hefðu tekist á, fallið báðir til jarðar og þannig báðir fengið þungt högg við það að lenda á jörðinni. Þar hefðu átökin haldið áfram, hann hefði slegið ákærða nokkrum sinnum til að geta sloppið í burtu og risið upp aftur. Hann hefði slegið ákærða 3– 5 högg í höfuðið, en reynt að slá ekki í augu ákærða. Þá hefði hann heyrt B... kalla; „stopp, stopp, stopp“, snúið sér í áttina að B... og svo aftur að ákærða en þá hefðihann verið rokinn inn í bíl og hefði ekið í burtu. Eftir þetta hefði hann fengið hringingu í gegnum facebook frá D... sem hefði hótað honum. B..., vinur hans, hefði þá viljað hringja á lögregluna sem þeir hefðu gert. Aðspurður um tengsl við ákærða kvaðst hann þekkja hann í gegnum barnsmóður hans, þeir væru kunningjar. Lýsti hann því að ákærði hefði hótað honum í samskiptum áfacebook áður en þetta atvik átti sér stað. Kvaðst hann sjálfur kannast við að hafa hótað frænda ákærða, en sagt þau orð í fljótfærni og reiði. Aðspurður kvaðst hann hafa verið með steypuklumpinn á sér til öryggis, hann hefði tekið hann upp þegar hann vissi að ákærði væri á leiðinni. Hann hefði óttast hann og talið að hann væri að koma að berja sig. Lýsti hann því að ákærði hefði verið yfirvegaður en ógnvekjandi umrætt sinn. Hann sjálfur hefði verið orðinn mjög reiður og fundið að hannværi æstur með adrenalínið í botni. Kvaðst hann hafa verið hræddur um líf sítt, það sé mjög auðvelt að deyja í þessu lífi, hann hefði þekkt fyrri brotasögu ákærða og hefði verið viðbúinn. Kvaðst hann hafa fengið einhver símtöl í kjölfarið en ekki svarað þeim, gert ráð fyrir að það væru hótanir. Lýsti hann því að hann hefði fengið skurði á eyra eftir hlut á lyklakippu ákærða og áverka á öxl. Kvaðst hann hafa farið á sjúkrahúsið eftir atvikið og verið mánuð frá vinnu eftir þetta.

12. B... gaf vitnaskýrslu fyrir dómi og lýsti því að umrætt sinn hefði hann verið að koma á... á leið til vinnu. Hann hefði verið í símanum, brotaþoli hefði þegar verið staddur á biðstöðinni. Það hefðu verið einhver læti þarna milli ákærða og brotaþola en allt hefði gerst svo snöggt. Þeir hefðu verið að slást og hann stíað þeim í sundur, ýtt brotaþola frá og ætlað að hjálpa ákærða upp úr jörðinni, en hann hefði þá verið staðinn upp. Ákærði hefði svo farið inn í bíl og ekið af stað. Brotaþoli hefði þá kastað einhverju frá sér sem hann hefði verið með í hendinni, steypuklumpi eða einhverju. Lýsti hann því að hann hefði þarna verið að vinna með brotaþola á sama vinnustað en í annarri deild, þeir hefðu einnig verið í sama grunnskóla. Aðspurður kvaðst hann ekkert muna hvað ákærði og brotaþoli sögðu hvor við annan, hann hefði verið 60– 80 metra frá þeim. Aðspurður um hvort honum hafi fundist vera jafnræði milli aðila kvaðst hann ekki vita það, hinn (brotaþoli) hefði alveg haft yfirhöndina og verið með eitthvað í hendinni og svo verið farinn að sparka í ákærða þar sem hann lá á jörðinni er vitnið hefði stoppað átökin. Hann hefði sagt við ákærða að fara upp á sjúkrahús og síðan hringt á lögregluna.

13. Lögreglumaður nr. 1319 gaf vitnaskýrslu fyrir dómi og lýsti því að borist hefði tilkynning um slagsmál við.... Þeir hefðu farið á vettvang og hitt þar brotaþola og B.... Brotaþoli hefði lýst því að ákærði hafði komið á staðinn til að ráðast á sig en hann hefði tekið á móti honum. Hefði brotaþoli lýst því að ákærði hefði reynt að stinga hann. Sjúkrabíll hefði komið á staðinn og sótt brotaþola, og þá hefði lögregla heyrt af því aðákærði væri staddur á sjúkrahúsinu. Er þeir hefðu séð áverka á ákærða hefði verið tekið ákvörðun um að handtaka bæði ákærða og brotaþola. Lýsti hann því að áverkar hefðu verið á báðum aðilum, brotaþoli hefði verið mjög hátt uppi og ætlað fyrst að fara bara í vinnuna, en svo samþykkt að fara með sjúkrabílnum. Hefðu þeir lítið getað rætt við ákærða á þeim tíma þar sem verið var að gera að sárum hans og fá af honum myndatökur og þess háttar. Lýsti hann því að í fórum ákærða hefði verið lyklakippa og á henni hefði verið oddmjótt stykki, sem hann viti sjálfur ekki hvað er. Kvaðst hann ekki muna sérstaklega eftir að hafa séð blóð á þessu stykki, ákærði hefði allur verið mjög blóðugur. Staðfesti hann skýrslu sína fyrir dómi.

14. Lögreglumaður nr. H- 1594 gaf vitnaskýrslu fyrir dómi og lýsti því að umrætt sinn hefði borist tilkynning um slagsmál við.... Þeir hefðu farið á vettvang og þar hefðu staðið tveir menn við..., brotaþoli og B.... Hann hefði farið beint að ræða við B... og fengið upplýsingar frá honum. B... hefði lýst því að maður hefði komið að staðnum á bifreið, komið út úr bifreiðinni og þá hefðu brotist út slagsmál. Hefði hann lýst því að steinn hefði verið notaður í átökunum og verið í miklu uppnámi. Næst hefðu þeir farið á sjúkrahúsið og hann staðið hjá ákærða meðan hann var í rannsóknum. Ákærði hefði svo verið handtekinn og fluttur á lögreglustöð. Aðspurður kvaðst hann ekkert hafa rætt við brotaþola umrætt sinn og muni ekki hvort hann hafi verið með sjáanlega áverka. Aðspurður um áverka á ákærða lýsti hann því að hann hefði verið með mikla áverka á andliti og höfði og verið mikið blóðugur. Hefðu brotaþoli og ákærði báðir verið í uppnámi.

15. E... læknir gaf símaskýrslu fyrir dómi og staðfesti að hafa skoðað brotaþola umrætt sinn og gefið út áverkavottorð sem liggur frammi í málinu. Lýsti hún því að brotaþoli hefði komið til skoðunar eftir slagsmál, hann hefði verið með 1 cm skurð á hnakka, 3 cm skurð á ytri blöðku vinstra eyra og kvartað um verki í baki en ekki verið með sjáanleg áverkamerki á baki. Aðspurð um hvort umræddir áverkar geti átt við þá áverkalýsingu sem brotaþoli gaf umrætt sinn kvað hún svo vel geta verið. Aðspurð kvað hún þessa áverka alveg hugsanlega geta komið eftir lykil en hún geti ekki staðhæft um það.

IV. Niðurstaða

16. Ákærða er gefin að sök líkamsárás með því að hafa miðvikudaginn 30. mars 2022, við... á Akranesi, veist með ofbeldi að A... og ítrekað slegið hann í höfuðið og bringu með þeim afleiðingum að A... hlaut 1 cm skurð á hnakka og 3 cm skurð á ytri blöðku vinstra eyra og verk í baki.

17. Allt bendir til þess að ákærði hafi komið á vettvang umrætt sinn til að jafna sakir við brotaþola. Hins vegar verður ekki ráðið af sakargögnum að ákærði hafi slegið brotaþola ítrekað í höfuð og bringu eins og greinir í ákæru. Þetta fær ekki stuðning frá framburði brotaþola fyrir dómi eða vitnisburði sjónarvotts sems tóð enda nokkuð fjarri og sá ekki vel upphaf átakanna. Þá fær þetta ekki nægan stuðning í öðrum sakargögnum. Brotaþoli lýsti því að ákærði hefði reynt að sparka í hann og kýla en ekki tekist.

18. Ákærði játaði hins vegar að hafa slegið einu sinni til brotaþola, líklega með lyklakippu, til að koma sér úr aðstæðum og sleppa undan frekari árás brotaþola sem á þeim tíma virðist hafa veitt ákærða nokkur högg með múrsteini, m. a. í höfuð.

19. Þá má slá því föstu að átök hafi orðið milli aðila umrætt sinn þannig að báðir féllu í jörðina. Ekki er útilokað og fremur líklegt að áverki á hnakka brotaþola sem lýst er í framlögðu áverkavottorði hafi orðið vegna þeirra átaka, en fremur mætti ætla að áverki á vinstra eyra verði rakinn til höggs frá ákærða, þótt engu verði í raun slegið föstu í þeim efnum.

20. Burtséð frá því hvaða ásetning ákærði hafði þegar hann gerði sér ferð til að hitta á brotaþola telur dómurinn að allar slíkar fyrirætlanir ákærða, ef einhverjar voru, hafi ekki raungerst í ljósi þess að sannað þykir að brotaþoli beitti samstundis gegn ákærða brotatæki og aðferð sem ollu því að ákærði náði mjög líklega engri atlögu að brotaþola á þeirri stundu, hafi ásetningur hans staðið til þess.

21. Þeir áverkar sem brotaþoli hlaut umrætt sinn samræmast því að þeir hafi orðið í átökum aðila og eftir atvikum af höggi frá ákærða. Að því leyti er meint brot ákærða réttilega heimfært til 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga. Kemur þá til skoðunar hvort þessi atlaga hafi hins vegar verið honum refsilaus á grundvelli þess að um neyðarvörn hafi verið að ræða eins og byggt er á. 22. Neyðarvörn er samkvæmt 12. gr. almennra hegningarlaga lögmæt réttarvörsluathöfn einstaklings, sem felur í sér nauðsynlega beina valdbeitingu gegn manni til þess að verjast eða afstýra ólögmætri árás á þann sem neyðarvörninni beitir, eða á einhvern annan mann. Þá ber við neyðarvarnarverk að gæta þess að beita ekki vörnum sem séu augsýnilega hættulegri en árásin og tjón það sem af henni mátti vænta gaf ástæðu til. Í 13. gr. er kveðið á um að það verk sé refsilaust, sem nauðsyn bar til að unnið væri í þeim tilgangi að vernda lögmæta hagsmuni fyrir yfirvofandi hættu, þótt með því séu skertir aðrir hagsmunir, sem telja verður að miklum mun minni.

23. Sú regla gildir gagnstætt þeirri ríku sönnunarbyrði sem hvílir á ákæruvaldinu um sekt sakbornings samkvæmt 108. gr. laga nr. 88/2008 að það stendur upp á ákærða að sýna fram á að skilyrði neyðarvarnar séu uppfyllt svo leiði til refsileysis, sbr. t. d. dóma Hæstaréttar í málum nr. 248/2000 og 233/2014. Gerðar eru strangar kröfur í þessum efnum um sönnun, enda hér í raun um einstaklingsbundna réttarvörslu að ræða, sbr. umfjöllun í 9. lið dóms Landsréttar í máli nr. 8 74/2019.

24. Málsvörn ákærða byggir á því að við honum hafi blasað á verknaðarstundu að hann væri í mikilli hættu. Með vísan til málsatvika og aðdraganda málsins, sem og þeirra ríku krafna sem gerðar verða til þess að líkamsárás verði talin refsilaus þeim er beitir, telur dómurinn ekki nægjanleg gögn styðja að slíkar aðstæður hafi verið uppi umrætt sinn og að efni séu til að sýkna ákærða af sakargiftum þegar af þeirri ástæðu. Við mat á því athugist og að talsverður munur er á ákærða og brotaþola aðstærð og að því er virðist styrk og má vænta þess að ákærði hefði mátt koma sér úr aðstæðum jafnvel fyrr og án þess að slá brotaþola, að öllum líkindum með lyklakippu.

25. Á hinn bóginn er, líkt og að framan er rakið, með öllu ósannað að ákærði hafi veist að brotaþola með þeim ítrekaða hætti sem í ákæru greinir. Hins vegar er sannað að hann hafi veitt ákærða í það minnsta eitt högg og að brotaþoli hafi hlotið þá áverka sem lýst er í framlögðum gögnum málsins í þessum átökum.

26. Á hinn bóginn telur dómurinn rétt út frá heildarmati á atvikum öllum að gera ákærða ekki refsingu vegna þessa atviks. Verður þar horft til 3. mgr. 218. gr. c, en einnig til þess að þótt ekki hafi verið fallist á refsilausa neyðarvörn ákærða umrætt sinn leikur ekki vafi á því að honum var hætta búin við þær aðstæður sem þarna sköpuðust og ekki hægt að finna honum mikið til lasts að hafa brugðist við með þeim hætti sem hann sjálfur lýsti fyrir dómi og fær stuðning frá öðrum gögnum. Vísast hér því jafnframt til 1. tl. 1. mgr., sbr. 2. mgr., 75. gr. almennra hegningarlaga.

27. Ákærði hefur krafist sýknu af bótakröfu undir sakfellingu. Dómurinn telur að þrátt fyrir að ákærði kunni að hafa verið ógnandi og vakið ótta hjá brotaþola bendir ekkert í málinu til annars en að brotaþoli hafi sjálfur átt upptök líkamlegra átaka umrætt sinn, m. a. framburður hans sjálfs. Þá er ekki hægt að slá því föstu hvaða áverka á brotaþola megi rekja til beinnar atlögu ákærða og hvað megi rekja til áfloga aðila og varnarviðbragða ákærða. Í ljósi þessa telur dómurinn að ekki séu uppfyllt skilyrði til að dæma brotaþola miskabætur á grundvelli þess að ákærði hafi valdið honum með stórkostlegu gáleysi eða ásetningi miska sem bæta eigi á grundvelli 26. g r. skaðabótalaga nr. 50/1993 og verður ákærði sýknaður af bótakröfu brotaþola. Verður ákærði þegar af þeirri ástæðu einnig sýknaður af kröfu um þóknun lögmanns hans við að halda uppi þeirri kröfu.

28. Með vísan til úrslita málsins og 1. mgr. 235. gr. laga nr. 88/2008 verður ákærða gert að greiða helming málsvarnarlauna skipaðs verjanda ákærða, G-kk-ef S-x-x R-kk-ef lögmanns. Heildarfjárhæð málsvarnarlauna verður ákveðin samtals 6 00.000 krónur, en innifalin í þóknun er greiðsla fyrir störf lögmannsins í þágu ákærða við rannsókn málsins. Tekið er tillit til virðisaukaskatts við ákvörðun þóknunar lögmanns. Aksturskostnaður verjanda skal greiddur úr ríkissjóði, sbr. nánar í dómsorði.

29. Samkvæmt yfirliti sem lagt hefur verið fram um annan sakarkostnað í málinu verður ekki annað séð en að stærstur hluti þess kostnaðar sé ótengdur því broti sem hér er til umfjöllunar. Þá er ekki greint nægjanlega á milli kostnaðar vegna þessa máls og máls sem ákæruvaldið hefur höfðað gegn brotaþola sbr. framangreint. Með vísan til úrslita málsins og framangreinds óskýrleika verður allur annar sakarkostnaður í málinu felldur á ríkissjóð.

30. V-kk-nf R-kk-nf Þ-kk-nf aðstoðarsaksóknari flutti málið fyrir dómi af hálfu ákæruvalds.

3 1. Dóm þennan kveður upp L-kk-nf K-kk-nf héraðsdómari á Vesturlandi.

DÓMSORÐ

Refsing ákærða, X..., fellur niður.

Ákærði er sýknaður af bótakröfu A....

Ákærði greiði helming af 600.000 kr. þóknun verjanda síns, G-kk-ef S-x-x R-kk-ef lögmanns, en hinn helmingur þóknunar verjandans skal greiddur úr ríkissjóði. Þá greiðist úr ríkis-sjóði aksturskostnaður verjanda, 3 2.994 krónur. Annar sakarkostnaður skal greiddur úr ríkissjóði.

L-kk-nf K-kk-nf