E-1102/2007

I.

Mál þetta, sem dómtekið var 8. janúar sl. að lokinni aðalmeðferð, er höfðað fyrir dómþinginu 8. maí 2007 af I-kk-þgf Þ. Þ-kk-þgf, Vogatungu 99, Kópavogi, á hendur M-kvk-þgf T-kvk-þgf, Hvolsvegi 9, Hvolsvelli og með sakaukastefnu 31. maí 2007 á hendur E-kk-þgf V. T-kk-þgf, Miðdal, Mosfellsbæ.

Dómkröfur stefnanda eru þær aðallega að stefndu verði dæmd in solidum til að greiða stefnanda skuld að fjárhæð 1.500.000 krónur, ásamt dráttarvöxtum skv. III. kafla laga nr. 38/2001 af 1.500.000 frá 13. mars 2006 til greiðsludags. Þá er krafist vaxtavaxta skv. 12. gr. sömu laga er leggist við höfuðstól á 12 mánaða fresti í fyrsta sinn 13. mars 2007 en síðan árlega eftir þann dag. Til vara krefst stefnandi þess að stefndu verði dæmd til að greiða stefnanda lægri fjárhæð að mati dómsins. Loks krefst stefnandi málskostnaðar úr hendi stefndu samkvæmt framlögðum málskostnaðarreikningi.

Stefndu krefjast sýknu af öllum kröfum stefnanda. Þá krefjast stefndu málskostnaðar úr hendi stefnanda að mati dómsins eða samkvæmt síðar framlögðum málskostnaðarreikningi auk álags er nemi virðisaukaskatti á málflutningsþóknun.

II.

Margt ber í milli hjá aðilum málsins hvað málavaxtalýsingu varðar. Stefnandi kveður málavexti þá að sumarið 2005 hafi hann tekið að sér að reyna að stuðla að sölu á um 2.038 hektara landsvæði á Miðdalsheiði, sem sé hluti Mosfellsheiðar. Land þetta hafi verið til sölu um langt skeið en án árangurs. Verkefnið hafi stefnandi tekið að sér að munnlegri beiðni tengdasonar síns, stefnda E-kk-ef og stefndu M-kvk-ef, systur hans, sem var skráð eigandi landsins.

Kveðst stefnandi hafa lagt mikla vinnu í leit að kaupanda og kynningu málsins og m.a. kynnt þá hugmynd sem fram hafði komið um að á Miðdalsheiði mætti koma fyrir nýjum Reykjavíkurflugvelli ef til þess kæmi að hann yrði fluttur. Í kjölfarið og fyrir beina milligöngu G-kk-ef H. G-kk-ef, verkfræðings hjá Reykjavíkurborg, sem stefnandi hafði kynnt málið fyrir, hafi hugmyndin komist inn í umræður um flugvöllinn í borgarstjórn Reykjavíkur, á Alþingi og í fjölmiðla haustið 2005. Stefnandi telur að þessi kynning hafi haft verulega þýðingu fyrir væntanlega sölu landsvæðisins.

Stefnandi kveður viðleitni sinni til sölu á landspildunni hafa lokið með því að hann lagði málið fyrir J-kk-þf G-kk-þf, fasteignasala í Fasteignamarkaðnum ehf., sem hafi talið sig hafa kaupanda að eigninni. Í framhaldi af því hafi J-kk-nf haft samband við stefndu og þau falið honum sölumeðferð á landinu sem hafi lokið með því að það seldist á 270 milljónir króna.

Stefnandi kveðst ekki hafa gert skriflegan samning við stefndu um væntanlega þóknun fyrir vinnu sína en talið handsal nægja þar sem í hlut áttu tengdasonur hans og systir tengdasonarins. Meðan á þessu ferli stóð, hafi stefndi E-kk-nf boðið stefnanda fyrir hönd þeirra systkina og að fyrra bragði, eina milljón króna í þóknun ef stefnanda tækist að finna kaupanda að landspildunni. Stefnandi hafi talið það tilboð nokkuð lágt þar sem um mikil verðmæti væri að ræða, eins og komið hafi í ljós, og einnig vegna þess að fyrri sölutilraunir þeirra hefðu reynst árangurslausar. Þóknun hafi hins vegar ekki verið rædd frekar á þessu stigi málsins. Stefnandi hafi síðan óskað eftir því við stefndu að fá greidda þóknun fyrir vinnuframlag sitt og fyrir að hafa tengt nafn sitt við málið sem lokið hafi með því að kaupandi fannst. Stefndu hefðu hins vegar neitað því með vísan til þess að stefnandi hefði á engan hátt stuðlað að sölunni og ætti því ekki rétt á greiðslu.

Stefnandi kveðst hafa falið lögmanni sínum að ganga til uppgjörs við stefndu um umsamda og eðlilega þóknun fyrir vinnuframlag hans og fyrir þátt hans í því að koma sölunni á. Með bréfi lögmanns stefnanda dagsettu 13. mars 2006 til stefndu hafi verið farið þess á leit að gengið yrði til uppgjörs við stefnanda. Með bréfi lögmanns stefnanda, dagsettu 14. sept. 2006 hafi ósk hans um samkomulag og fjárhagslegt uppgjör verið ítrekuð. Ekkert svar hafi fengist við ítrekun þessari og sé því stefnanda nauðugur einn kostur að höfða mál þetta.

Stefndu kveða málavexti vera þá að stefnda M-kvk-nf hafi verið eigandi umræddrar landspildu. Um nokkurt skeið hefði staðið til að reyna að selja landið og hafi stefndi E-kk-nf haft veg og vanda að ýmis konar rannsóknum og athugunum á landkostum þess í því skyni enda bæði staðkunnugur og starfandi arkitekt. Fyrirætlanirnar hafi þó ekki komist til framkvæmda en stefndu mótmæla sem röngum fullyrðingum stefnanda um að sala landsins hafi verið reynd árangurslaust um langa hríð áður en stefnandi hóf afskipti sín. Aðkoma stefnda E-kk-ef hafi eingöngu verið í því skyni að aðstoða systur sína við hugsanlega sölu landsins.

Stefndu kveða stefnanda hafa sagst þekkja til hjá Orkuveitu Reykjavíkur og hafi hann boðist til þess að fyrra bragði að kynna landið fyrir starfsmönnum fyrirtækisins með hugsanleg kaup þess í huga. Stefndu hafi samþykkt það en ekkert hafi orðið úr kaupum Orkuveitunnar. Þar með hafi hlutverki stefnanda átt að ljúka enda hvorki samið sérstaklega um þóknun fyrir störf hans né gengið frá annars konar samkomulagi. Allt að einu hafi þó ekki verið útilokað af hálfu stefndu M-kvk-ef að stefnanda yrði greidd einhver þóknun ef honum tækist að selja landið Orkuveitunni og hafi það verið skilyrði fyrir greiðslu þóknunar.

Þegar ljóst var að sala landsins til Orkuveitunnar gengi ekki eftir, virðist stefnandi hafa beðið J-kk-þf G-kk-þf, löggiltan fasteignasala, um að taka við sölu landsins. Til þess hafi stefnandi ekki haft umboð. Fasteignasalinn hafi síðan haft beint samband við stefndu M-kvk-þf og óskað eftir söluumboði lögum samkvæmt og hún samþykkt það. Sala landsins hafi tekist nokkru síðar og hafi stefnda M-kvk-nf greitt fasteignasalanum rífleg sölulaun en hvergi í söluferlinu hafi verið minnst á það með nokkrum hætti að einnig ætti að greiða stefnanda þóknun.

Í greinargerð stefndu er því alfarið mótmælt, sem haldið er fram af hálfu stefnanda, að hann hafi komið því til leiðar að umræður hafi hafist um hugsanlegan flugvöll á landspildunni. Sú hugmynd hefði verið til umræðu lengi og raunar stafað frá stefnda E-kk-þgf sem einn af fjölmörgum hugsanlegum nýtingarmöguleikum landsins. Á vegum Flugmálastjórnar hefðu um árabil verið stundaðar verðurfarslegar rannsóknir á svæðinu og þessi möguleiki verið alkunnur. Fjölmiðlaumfjöllun um hugmyndina hafi komið til án athafna stefnanda og mótmæla stefndu sönnunargildi tveggja framlagðra yfirlýsinga, annars vegar yfirlýsingar G-kk-ef H. G-kk-ef stjórnarmanns í Samtökum um betri byggð og hins vegar yfirlýsingu útibússtjóra í Melaútibúi KB banka hf.

III.

Stefnandi byggir kröfur sínar á því að samkomulag hafi verið milli málsaðila um þóknun honum til handa vegna vinnu hans í þágu stefndu við að koma á sölu á landi stefndu. Þá byggir stefnandi á því að vegna vinnu sinnar, m.a. við kynningu á landinu, hafi vaknað áhugi á kaupum þess en stefndu hefðu lengi haft það til sölumeðferðar án árangurs. Stefnandi byggir kröfur sínar einnig á því að hann hafi haft milligöngu um söluna, m.a. með því að koma á sambandi stefndu og þess fasteignasala sem síðan hafði milligöngu um sölu á landinu. Stefnandi eigi lögvarða kröfu um sanngjarna þóknun fyrir störf sín og vísar því á bug að um óbeðinn erindisrekstur hans hafi verið að ræða.

Um lagarök vísar stefnandi til meginreglu kröfuréttarins um efndir fjárskuldbindinga, en regla þessi fái m.a. lagastoð í VI. og VII. kafla laga nr. 50/2000 um lausafjárkaup. Um gjalddaga kröfunnar er einkum vísað til meginreglu 49. gr. sömu laga. Kröfur um dráttarvexti, þ.m.t. vaxtavexti, styður stefnandi við reglur III kafla vaxtalaga nr. 38/2001 með síðari breytingum. Kröfu um málskostnað styður stefnandi við 1. mgr. 130. gr. laga 91/1991 um meðferð einkamála. Varðandi varnarþing er vísað til 32. gr. laga nr. 91/1991.

IV.

Stefndi E-kk-nf byggir sýknukröfu sína fyrst og fremst á aðildarskorti með vísan til ákvæða 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991. Krafa stefnanda sé vegna vinnu við sölu á landi sem var í eigu stefndu M-kvk-ef eins og stefnandi hafi viðurkennt og eigi stefndi E-kk-nf eigi því ekki aðild að kröfunni eins og hún sé upp byggð, þar sem krafist sé þóknunar vegna sölu á landinu og krafa stefnanda beinlínis tengd þeim gerningi. Stefndi E-kk-nf hafi heldur hvorki skuldbundið sig beint né óbeint til að greiða stefnanda þóknun fyrir athafnir hans og stefnandi hafi enga þjónustu innt af hendi í þágu stefnda E-kk-ef. Enn fremur hafi stefnandi ekki áskilið sér fyrirfram þóknun úr hendi stefnda E-kk-ef. Af þessu leiði að stefndi E-kk-nf geti ekki borið ábyrgð á kröfunni samhliða stefndu M-kvk-þgf. Þá kemur fram í greinargerð að verði ekki fallist á þessar málsástæður stefnda E-kk-ef og hann talinn eiga aðild að kröfu stefnanda, byggi hann á sömu málsástæðum og stefnda M-kvk-nf.

Stefndu kveða stefnanda ekki hafa áskilið sér sérstaka þóknun fyrir athafnir sínar. Um sé að ræða nátengdan aðila innan fjölskyldunnar, sem boðist hafi til að nýta tengsl sín við tiltekna menn innan Orkuveitu Reykjavíkur og hafi umboð hans eingöngu náð til þess. Þegar neikvæð afstaða Orkuveitunnar lá fyrir, hafi afskiptum stefnanda að málinu átt að ljúka. Málatilbúnaður stefnanda verði ekki skilinn á annan hátt en þann að hann hafi ætlað sér þóknun ef honum tækist að selja landið, með sama hætti og gildi um fasteignasölu almennt. Ljóst sé að stefnanda hafi ekki tekist að selja landið og þar með hafi fallið niður réttur hans til þóknunar.

Engu breyti þótt stefnandi hafi, að stefndu M-kvk-þgf forspurðri, beðið J-kk-þf fasteignasala um að kanna málið. Stefndu byggja á því að eftir að fasteignasalinn hafði samband við stefndu M-kvk-þf hafi orðið til nýr samningur um sölumeðferð á landinu milli hennar og fasteignasalans og stefnandi sé á engan hátt aðili að slíkum samningi. Stefnanda hafi borið skylda til þess að áskilja sér með skýrum, afdráttarlausum og sannanlegum hætti þóknun, ef þriðja manni tækist að selja landið. Það hafi hann hins vegar ekki gert enda í hæsta máta óeðlileg krafa eins og mál þetta sé vaxið.

Þá er á því byggt að stefnda M-kvk-nf hefði getað falið hvaða löggilta fasteignasala sem var að selja landið og á engan hátt sé hægt að halda því fram að sala landsins hefði ekki tekist með slíkum hætti. Þar sem umræddur fasteignasali hafði að fyrra bragði samband við stefndu M-kvk-þf hafi orðið úr að hann fengi leyfi til að selja eignina. Fáheyrt sé að krafist sé þóknunar fyrir það eitt að biðja fasteignasala að taka eign til sölumeðferðar. Slík krafa stefnanda sé í senn afar ósanngjörn og fjarstæðukennd.

Enn fremur mótmæla stefndu því að stefnandi hafi átt einhvers konar frumkvæði að því að almenn umræða skapaðist um hugsanlegt flugvallarstæði á landspildunni. Breyti hér engu þótt stefnandi hafi rætt við aðra um hugmyndir, sem voru frá stefnda E-kk-þgf komnar og búnar að vera til athugunar hjá flugmálayfirvöldum árum saman. Jafnframt byggja stefndu á því að jafnvel þótt sýnt yrði fram á tengsl milli athafna stefnanda að þessu leyti og almennrar umræðu um þennan möguleika, þá breyti það heldur engu um réttmæti kröfu stefnanda. Ósannað sé að það eitt hafi aukið sölulíkur landsins, hvað þá að það hafi beint eða óbeint stuðlað að þeirri sölu sem stefnandi byggi nú á að eigi að tryggja honum umkrafða þóknun. Í greinargerð stefndu er loks áréttað að stefnandi hafi ekki haft sérstakt umboð til að stunda þessa óumbeðnu og meintu kynningarstarfsemi og hafi engin þóknun verið áskilin fyrir það, hvorki beint né óbeint.

Stefndu benda á að reglur um þóknun vegna sölu fasteigna í ákvæðum laga nr. 99/2004 gildi ekki berum orðum um stefnanda þar sem hann sé ekki löggiltur fasteignasali. Hins vegar megi hafa þær til hliðsjónar. Í ljósi þess og einkum með tilliti til 9. gr. laganna byggja stefndu á því að það hafi staðið stefnanda nær að tryggja sér, með sérstökum og skýrum samningi við stefndu, að hann ætti rétt á þóknun með þeim hætti sem hann krefst í málinu. Almenn rök og grunnreglur kröfuréttar leiði til sömu niðurstöðu. Alkunna sé að þóknun við sölu fasteigna sé almennt bundin við árangur, eins og stefnandi sjálfur byggir á, og greiðist þar með eingöngu ef sá sem tekur að sér sölu eignar sjái um sölu hennar.

Stefndu kveða tilvísun stefnanda til meginreglu kröfuréttar um efndir fjárskuldbindinga, sbr. einnig VI. og VII. kafli laga um lausafjárkaup nr. 50/2000, varla eiga rétt á sér þar sem það grunnskilyrði skorti að stofnað hafi verið til fjárskuldbindingar. Þá byggja stefndu á því að leggja verði á stefnanda sönnun þess að til fjárskuldbindingar hafi stofnast í raun. Stefndu mótmæla því alfarið að samkomulag hafi tekist um þóknun stefnanda. Eins eru áréttuð mótmæli við því að aðkoma stefnanda hafi með einhverjum hætti verið ráðandi eða á annan hátt stuðlað að sölu landsins.

Þá segir í greinargerð að telji dómurinn að til greina komi að dæma stefnanda einhvers konar þóknun úr hendi stefndu, mótmæli stefndu umkrafinni þóknun sem allt of hárri. Stefnandi hafi hvorki gefið út reikning né lagt fram önnur gögn sem sýnt geti vinnuframlag hans og umfang þess í tíma enda séu engin slík gögn til. Þegar af þeirri ástæður skorti allar forsendur til að meta hæfilegt endurgjald fyrir vinnu stefnanda í skilningi meginreglu 45. gr. laga um lausafjárkaup nr. 50/2000. Einnig byggja stefndu á því að tenging þóknunar við verð fasteignarinnar sé fráleit og engu breyti í raun hvers virði eignin hafi verið. Ekki hafi verið samið um slíka hagsmunatenginu. Verði lagt mat á hæfilega þóknun stefnanda, beri að taka tillit til þeirra atriða sem tilgreind séu í framangreindu lagaákvæði sem leiði til umtalsvert lægri fjárhæðar en krafist sé. Verði þóknunin þá að vera í skynsamlegu samhengi við þá litlu vinnu sem stefnandi innti af hendi.

Verði ekki fallist á neitt framanritað, byggja stefndu á framburði stefnandi sjálfs um að honum hafi verið boðnar 1.000.000 krónur í þóknun og að frekari umræður hafi ekki orðið um það. Burt séð frá ágreiningi um hvort þessi fjárhæð hafi verið nefnd eða ekki, sé ljóst að stefnandi hafi samþykkt þessa tölu í verki og geti því ekki gert kröfu um hærri þóknun.

Stefndu mótmæla kröfu stefnanda um dráttarvexti. Engin gjaldkræf krafa í skilningi 49. gr. laga um lausafjárkaup nr. 50/2000 hafi verið gerð fyrr en í fyrsta lagi við höfðun máls þessa, sbr. einnig 3. mgr. 5. gr., og til hliðsjónar 9. gr. vaxtalaga nr. 38/2001. Þá byggja stefndu á því að krafa stefnanda hafi verið svo óviss og óljós og greiðsluskylda stefndu bundin svo miklum vafa, að dráttarvextir verði ekki lagðir á hana fyrr en frá dómsuppsögu í fyrsta lagi.

Um lagarök vísa stefndu einkum til meginreglna kröfuréttar og ákvæða laga nr. 50/2000, laga nr. 7/1936, laga nr. 42/2000, laga nr. 99/2004 eftir því sem við á og laga nr. 38/2001. Um réttarfar, málskostnað og sýknu vegna aðildarskorts byggja stefndu á ákvæðum laga nr. 91/1991. Krafa um virðisaukaskatt er byggð á lögum nr. 50/1988.

V.

Ágreiningur er með málsaðilum um það hvort stefnanda beri þóknun úr hendi stefndu vegna vinnu sem hann kveðst hafa unnið við sölumeðferð landspildu í eigu stefndu M-kvk-ef og að sú vinna hafi leitt til sölu á eignarhlutanum. Umrætt land er talið vera 2.038 hektarar og er óumdeilt og sýnt fram á með gögnum að stefnda M-kvk-nf var i eigandi þess á umræddum tíma en ekki stefndi E-kk-nf. Samkvæmt kaupsamningi dagsettum 14. september 2005 keypti A-kk-nf H. G-kk-nf spilduna af stefndu M-kvk-þgf og var kaupverð eignarinnar 270.000.000 krónur.

Stefnandi og stefndu gáfu aðilaskýrslu við aðalmeðferð málsins. Enn fremur báru vitni G-kk-nf H. G-kk-nf, verkfræðingur hjá Framkvæmdasviði Reykjavíkurborgar og stjórnarmaður í Samtökum um betri byggð, G-kk-nf M-kk-nf, sviðsstjóri hjá Orkuveitu Reykjavíkur, og sölumaður landspildunnar, J-kk-nf G-kk-nf fasteignasali.

Stefnandi kvaðst í skýrslu sinni fyrir dóminum hafa gert munnlegan samning við stefnda E-kk-þf um að finna kaupendur að umræddri landspildu og hefði það umboð ekki verið takmarkað við ákveðinn kaupanda. Hann hefði hins vegar aldrei rætt málið við stefndu M-kvk-þf enda hefði hann ekki vitað að hún væri eigandi spildunnar. Kvað stefnandi stefnda E-kk-þf hafa nefnt við sig að hann fengi 1.000.000 króna ef landið seldist.

Þá kvaðst stefnandi hafa rætt við G-kk-þf M-kk-þf hjá Orkuveitu Reykjavíkur en þegar ljóst hafi verið að fyrirtækið var fráhverft kaupunum, hefði hann unnið áfram í málinu og m.a. rætt við G-kk-þf H. G-kk-þf hjá embætti borgarverkfræðings og sýnt honum gögn um landið sem stöfuðu frá stefnda E-kk-þgf. Þegar sölutilraunir hans hafi reynst árangurslausar hefði hann spurst fyrir um sölumöguleika hjá J-kk-þgf G-kk-þgf fasteignasala án þess að ræða það sérstaklega við stefnda E-kk-þf. Sérstaklega aðspurður kvaðst stefnandi ekki geta fullyrt að vinna hans að málinu hafi leitt til þess að landspildan seldist.

Stefndi E-kk-nf kvað stefnanda hafa rætt við sig um að honum gæti hugsanlega gengið betur en stefndu að selja Orkuveitunni landspilduna þar sem stefnandi þekkti menn í fyrirtækinu. Þau stefndu hafi rætt um að greiða stefnanda 1.000.000 króna ef stefnanda tækist að selja því fyrirtæki landið. Framburður stefndu M-kvk-ef var á sama veg að þessu leyti og fullyrtu stefndu bæði að greiðslan hefði verið bundin því skilyrði að Orkuveitan yrði kaupandi. Að þessu virtu verður hvorki talið sannað að stefnandi hafi haft umboð til sölu á framangreindri landspildu umfram það sem fram er komið í framburði stefndu né að með þeim hafi tekist samningar um greiðslu fyrir vinnuframlag stefnanda að þessu leyti. Er enda engum öðrum gögnum til að dreifa í málinu sem styðja framburð stefnanda að þessu leyti.

Þar sem kröfur stefnanda má einungis rekja til tilrauna hans til sölu á landspildu stefndu M-kvk-ef verður hvorki séð með hvaða hætti stefndi E-kk-nf getur borið ábyrgð á greiðslu söluþóknunar stefnanda til handa né að hann eigi með formlegum hætti aðild að málinu. Gegn neitun stefnda E-kk-ef og þar sem engin gögn liggja fyrir til stuðnings framburði stefnanda um að tekist hafi með þeim sérstakur samningur eins og lýst er að framan, verður að telja þá staðhæfingu stefnanda ósannaða. Verður því þegar af þeirri ástæðu með vísan til 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, að sýkna stefnda E-kk-þf af kröfum stefnanda í málinu.

Ágreiningslaust er í málinu að J-kk-nf G-kk-nf löggiltur fasteignasali á fasteignasölunni Fasteignamarkaðnum ehf., annaðist sölumeðferð eignarinnar, en hann hafði fengið skriflegt umboð stefndu M-kvk-ef dagsett 8. júlí 2005 til að leita eftir tilboðum í eignina og semja kaupsamning og aðra þá löggerninga sem tengdust sölu hennar. Þóknun fyrir vinnu hans við söluna var 6.734.205 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

J-kk-nf bar fyrir dómi að hann hefði fundið kaupanda að eigninni, enda væri hann með hóp fjárfesta á sínum snærum sem hefðu áhuga á slíkum eignum. Hann hafi að öllu leyti séð um söluna og hefði stefnandi ekki nefnt það við sig að hann teldi sig eiga rétt á hluta söluþóknunar ef sala á landspildunni tækist. Aðspurður kvað vitnið hugsanlegt flugvallarstæði á Hólmsheiði ekki hafa komið til tals milli hans og A-kk-ef H. G-kk-ef sem keypti landið.

Eins og að framan er rakið, byggir stefnandi á því að munnlegur samningur hafi komist á milli hans og stefndu um að hann fengi einhvers konar þóknun vegna vinnu sinnar í þágu stefndu við að koma á sölu á landspildunni. Stefndu hafa fyrir dómi borið að ætlunin hafi verið að greiða stefnanda 1.000.000 króna ef honum tækist að selja Orkuveitu Reykjavíkur landið og að umboð hans til að sölunnar hafi verið bundið því skilyrði að Orkuveitan yrði kaupandi. Þannig hafi verið samið um árangurstengda greiðslu. Það hafi hins vegar ekki gengið eftir og því beri stefnanda ekki greiðsla fyrir verkið.

Í ljósi þessa er ósannað í málinu að stefnandi hafi fengið nokkurt umboð í orði eða verki frá stefndu eftir að sala til Orkuveitu Reykjavíkur gekk ekki eftir, til að bjóða landspildu stefndu M-kvk-ef til sölu fyrir hennar hönd. Verður stefnandi að bera hallann af því að hafa ekki tryggt sér sönnun um það. Þótt ljóst sé að stefnandi hafi með atbeina sínum sumarið 2005 stuðlað að því að J-kk-nf G-kk-nf fasteignasali og stefnda M-kvk-nf komust að samkomulagi um að eignin skyldi seld hjá Fasteignamarkaðnum ehf., hefur ekki verið sýnt fram á að komist hafi á réttarsamband milli málsaðila, þ.e. stefndu M-kvk-ef og stefnanda, sem heimilað geti stefnanda að krefja stefndu M-kvk-þf um söluþóknun vegna viðskipta hinnar síðarnefndu við kaupanda landspildunnar. Þá verður ekki séð að stefnandi hafi á annan hátt komið á sölu landsins. Verður stefnda M-kvk-nf því sýknuð af kröfum stefnanda í málinu.

Eftir niðurstöðu málsins verður stefnanda gert að greiða stefndu málskostnað hvoru fyrir sig, sbr. 2. mgr. 132. gr. laga nr. 91/1991. Þykir málskostnaður hæfilega ákveðinn 165.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti fyrir hvorn stefndu um sig.

A-kvk-nf E-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

DÓMSORÐ

Stefndu, E-kk-nf V. T-kk-nf og M-kvk-nf T-kvk-nf, skulu vera sýkn af kröfum stefnanda, I-kk-ef Þ. Þ-kk-ef, í málinu.

Stefnandi greiði hvorum stefndu 165.000 krónur í málskostnað að meðtöldum virðisaukaskatti.

A-kvk-nf E-kvk-nf

Rétt endurrit staðfestir.

Héraðsdómi Reykjaness 25.01.2008