S-176/2016

Mál þetta, sem dómtekið var 28. febrúar 2017, er höfðað með ákæru héraðssaksóknara, útgefinni 11. apríl 2016, á hendur S-kk-þgf H-kk-þgf, kennitala 000000-0000, Engihjalla 17, Kópavogi, „fyrir brot gegn valdstjórninni með því að hafa, aðfaranótt föstudagsins 2. október 2014 í biðstofu bráðamóttöku Landspítala Íslands í Fossvogi, er lögregla hafði afskipti af ákærða, gefið lögreglumanninum A, högg á háls hægra megin með þeim afleiðingum að hann hlaut bólgu og mar.“

Telst þetta varða við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.

Undir rekstri málsins var mál nr. S-496/2016, sameinað þessu máli skv. heimild í 1. mgr. 169. gr. laga nr. 88/2008. Í því máli sem höfðað er með ákæru héraðssaksóknara, útgefinni 22. nóvember 2016, er ákærða einnig gefið að sök valdstjórnarbrot, „með því að hafa miðvikudaginn 8. júní 2016, hótað B, starfsmanni Reykjavíkurborgar því að fara heim til hennar í þeim tilgangi að drepa hana og börnin hennar, þar sem hún var stödd að Hringbraut 121, vegna starfs síns hjá vettvangs- og ráðgjafateymi í málefnum utangarðsfólks.“

Telst þetta varða við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.

Ákærði krefst aðallega sýknu af báðum ákærum, en til vara að honum verði gerð vægasta refsing sem lög leyfa og að sú refsing verði að öllu leyti skilorðsbundin. Þá er þess krafist að allur sakarkostnaður, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, verði greiddur úr ríkissjóði.

I

Málsatvik

Um ákæru útgefna 11. apríl 2016 segir í skýrslu lögreglu að starfsfólk á slysadeild Landspítala hafi haft samband við vakthafandi lögreglumann á slysadeild þann 2. október 2014, þar sem óskað hafi verið eftir því að ákærða yrði vísað út af biðstofunni vegna ölvunar. Hafi það verið gert en ákærði komið inn aftur og verið að angra starfsfólk og sjúklinga sem þar biðu og því hafi enn þurft að vísa honum út.

Vakthafandi lögreglumaður kveðst hafa tekið í handlegg ákærða í því skyni að reisa hann upp af stól og leiða út af biðstofunni. Þegar hann hafi verið að leiða ákærða út að anddyri, hafi ákærði streist mikið á móti og á einum tímapunkti hafi ákærði af ásetningi veitt lögreglumanninum þungt högg. Lögreglumaðurinn hafi ekki séð höggið koma en taldi líklegast að ákærði hafi slegið í hann með olnboga eða upphandlegg.

Í skýrslu sem tekin var af ákærða sama dag og atburðir gerðust var haft eftir honum að hann hafi slitið sig lausan frá lögreglumanninum, en hann hafi ekki slegið til hans, og ef það hafi gerst hafi það verið fyrir slysni.

Fram kemur í skýrslu lögreglumannsins að hann hafi leitað sér læknisaðstoðar á slysadeild vegna eymsla í hálsi neðan við hægra eyra. Í málinu liggur fyrir læknisvottorð, dags. 14. mars 2015, lögregluskýrsla af ákærða og vitni auk yfirlits um sakarkostnað.

Um ákæru útgefna 22. nóvember 2016 segir í skýrslu lögreglu að brotaþoli sé starfsmaður Reykjavíkurborgar og starfi með vettvangs- og ráðgjafateymi í málefnum utangarðsfólks. Hafi hún ásamt öðrum starfsmanni Reykjavíkurborgar verið í umrætt sinn að vísa ákærða út úr íbúð sem annar skjólstæðingur Reykjavíkurborgar hafi haft til umráða og væri kærasta ákærða, en ákærða hafi ekki verið heimilt að dvelja í íbúðinni vegna fjarveru hennar. Hafi ákærði verið ósáttur við það.

Kvaðst brotaþoli í umrætt sinn hafa staðið fyrir utan húsið, og ákærði þá snúið sér að henni og sagt: „Á ég að koma heim til þín?“. Hafi brotaþoli þá spurt hvað hann ætlaði að gera heima hjá henni, og hafi ákærði þá sagt: „Að drepa þig og börnin þín.“. Í framhaldi af því hafi brotaþoli hringt í lögreglu en ákærði þá að sögn hins starfsmannsins eitthvað dregið í land með hvað hann hefði sagt og í skýrslu ákærða hjá lögreglu bar ákærði að orð hans hafi verið slitin úr samhengi.

Í málinu liggja fyrir lögregluskýrslur af brotþola, vitninu C og af ákærða.

II

Skýrslur fyrir dómi.

Ákærði kom fyrir dóminn og neitaði sök í báðum ákæruliðum. Um fyrri ákæruna, dags. 11. apríl 2016, bar ákærði að hafa verið á slysadeildinni og farið út til þess að fá sér sígarettu. Í því hafi einn lögreglumaður komið og ætlað að handtaka hann án þess að tilkynna honum að hann væri handtekinn eða þá fyrir hvað. Ákærði sagðist hafa snúið sig út úr handjárnunum og snúist í einn hring og lögreglumaðurinn hafi þá hætt við. Hann sé hins vegar saklaus af því að hafa ætlað að veita honum einhverja áverka og taldi að lögreglumaðurinn hefði bara verið móðgaður yfir því að hafa ekki getað sett hann í járn. Hann hafi hins vegar ekki veitt honum neina áverka og um sé að ræða tilbúnar sakir. Aðspurður kvaðst hann muna eftir að hönd hans hefði eitthvað snert lögreglumanninn en ekki nóg til þess að af yrði áverki.

Eftir þetta kvaðst ákærði hafa farið aftur inn á biðstofuna á slysadeildinni. Spurt hvernig ástand ákærða hafi verið, svaraði ákærði því til að hafa verið búinn að sofa úr sér þegar þetta gerðist, enda búinn að vera í fjórar klukkustundir á slysadeildinni. Þá kvaðst hann hafa átt í einhverjum samskiptum við starfsmann í afgreiðslu á biðstofu sem hefði sagt honum að hann ætti ekki að fara upp aftur og að hann ætti að fara út af biðstofunni. Hann hefði hins vegar verið búinn að fá leyfi frá öðrum starfsmanni á efri hæð spítalans til að bíða á biðstofunni á slysadeild til morguns vegna frekari lyfjagjafar.

Um seinni ákæruna, dags. 22. nóvember 2016, bar ákærði að um væri að ræða „hreina og beina lygi“. Hafi brotaþoli, þegar ákærði hafi verið að lýsa aðstæðum sínum, misskilið orð hans hrikalega og að hann hafi ekki verið að hóta brotaþola auk þess sem brotaþoli hafi bætt við einhverri lygi líka. Aðspurður kvaðst ákærði ekki hafa sagt að hann myndi koma heim til brotaþola. Þá hafi hann heldur ekki sagt að hann hafi ætlað að koma heim til hennar til þess að drepa hana og börn hennar. Hann hafi hins vegar spurt „hvernig henni liði ef að einhver kæmi og tæki hana og börnin hennar“. Hafi hann verið að lýsa sínu tilfinningalega ástandi, enda búið að taka konuna hans og henda honum út á götu. Kannski hafi hann ekki orðað þetta nægilega vel. Hann hafi sagt strax við brotaþola þegar hún hafi tekið upp símann að hann hefði ekki sagt þetta og að hún hefði verið of fljót á sér.

Aðspurður sagði ákærði að einhver maður hafi verið með brotaþola í umrætt sinn en hann hafi verið frammi á gangi og efaðist ákærði um að hann hefði heyrt eitthvað. Sjálfur hafi hann verið inni í íbúðinni að sækja lyf með leyfi starfsmanna.

Vitnið A lögreglumaður kom fyrir dóminn og gaf skýrslu um fyrri ákæru málsins. Bar vitnið að aðkoma þess að málinu hafi verið sú að hann hafi verið vakthafandi lögreglumaður á slysadeild Landspítala í umrætt sinn. Hafi ákærði verið á staðnum ölvaður og til ama fyrir starfsfólk í afgreiðslu. Hafi starfsfólk óskað eftir því við hann að ákærða yrði vísað út þar sem hann hafi verið búin að fá þá læknisþjónustu sem hann átti að fá þetta kvöld og hafi ekki átt að koma aftur fyrr en daginn eftir. Á einhverjum tímapunkti hefði ákærði farið út en komið inn aftur og haldið áfram uppteknum hætti. Hafi vitnið ítrekað gefið ákærða fyrirmæli um að ef hann héldi þessu áfram þá yrði að handtaka hann. Hafi ákærði ekki orðið við fyrirmælum hans og þá orðið ljóst að ákærði myndi ekki láta segjast og því hafi þurft að handtaka hann. Hafi hann tilkynnt ákærða að hann væri handtekinn þegar þeir voru inni á biðstofunni og tekið í annan handlegg hans og ætlað að leiða hann út en ákærði hafi brugðist við með því að veita vitninu högg sem hafi hafnað í hálsi hans. Hafi þetta gerst mjög snöggt en hann hafi fengið olnbogaskot eða högg frá framhandlegg ákærða og ákærði slegið hendinni í baksveiflu. Hafi þessu höggi fylgt ásetningur en ekki verið eitthvert fyllerísrugl, enda höggið ætlað honum. Hann hafi hins vegar ekki séð nákvæmlega þegar höggið kom þar sem hann hafi staðið við hlið ákærða og þeir verið á leiðinni út. Vitnið vísaði að öðru leyti til skýrslu sinnar, enda væri langt um liðið frá atvikum.

Vitnið D, starfsmaður á slysadeild Landspítala, kom fyrir dóminn og gaf skýrslu um fyrri ákæru málsins. Bar vitnið að ákærði hefði verið í meðferð þann dag sem atvik urðu en hafi ekki átt að vera þar um nóttina. Hafi ákærði verið dónalegur við ritara og fólk á biðstofu. Hafi hann verið undir einhverjum áhrifum og verið beðinn um að fara út en ekki gert það og því hafi vitnið haft samband við lögreglumann á vakt sem hafi ætlað að vísa honum út þar sem hann hafi ekki átt neitt erindi á slysadeild. Ákærði hafi svarað lögreglumanninum dónalega þegar hann var ítrekað beðinn um að fara út. Þegar ákærði hafi verið að standa upp hafi hann með einhverjum hætti slegið lögreglumanninn. Hafi höggið komið undir höku lögreglumannsins, en vitnið mundi ekki hvorum megin, en minnti hægra megin og hafi hún séð roða á hálsi hans. Hún hafi séð atvikið vel, enda hafi það gerst fyrir framan hana. Einnig hafi annar ritari verið viðstaddur. Aðspurt sagði vitnið að höggið hafi verið veitt vísvitandi af ákærða. Vitnið bar að langt væri um liðið og hefði það munað atvik betur ef það hefði verið spurt fyrr.

Vitnið E, sérfræðilæknir á slysa- og bráðadeild Landspítala– háskólasjúkrahúss, gaf símaskýrslu fyrir dómi og staðfesti að hafa skrifað læknisvottorð, dags. 14. mars 2015, sem liggur fyrir um fyrri ákæru málsins. Hún hafi hins vegar ekki sjálf skoðað brotaþola, heldur F læknir, en vitnið hefði gert vottorðið í samræmi við skráningu hans í sjúkraskrá þann dag. Bar vitnið aðspurt að þeir áverkar ,sem hafi verið skráðir, hafi verið maráverki og eymsli ofarlega á hálsi undir höfuðbeini, eða aftan við eyra. Hafi brotaþoli gefið þá skýringu á slysadeild að hafa fengið olnbogaskot frá manni sem hann hafi verið að yfirbuga á bráðamóttöku. Gæti lýsing á atburðum samrýmst þeim áverka sem brotaþoli hafi haft.

Vitnið B, félagsráðgjafi og brotaþoli, gaf skýrslu fyrir dómi um seinni ákæru. Bar vitnið að það starfaði hjá Reykjavíkurborg í vettvangs- og ráðgjafateymi og sé með aðstöðu í gistiskýlinu við að sinna heimilislausu fólki. Beðið um að lýsa atburðum umræddan dag, bar vitnið að þegar hún og samstarfsmaður hennar, G, hafi verið á leið út húsi þar sem kærasta ákærða ætti heimili, hafi ákærði komið upp að þeim og byrjað að tala um að hann hefði rétt á því sem gestur að vera áfram í íbúðinni. Í framhaldi af því hafi hann spurt vitnið hvort hann ætti að koma heim til hennar. Hafi vitnið þá spurt hvað hann ætlaði að gera heim til hennar, og hafi ákærði þá sagt: „að hann ætlaði að drepa mig og börnin mín“. Hafi samstafsmaður hennar orðið vitni að þessum samskiptum. Hafi hún þá tilkynnt ákærða að hún myndi hringja á lögregluna og tekið upp símann og hringt. Á meðan hafi ákærði átt einhver orðaskipti við samstarfsmann hennar en hún hafi ekki heyrt þau samskipti, en þau hafi snúist um það að ákærði hafi verið að draga úr því sem hann hefði sagt. Ekki hafi orðið frekari samskipti þeirra á milli, enda hafi ákærði heyrt að hún hafi hringt í lögreglu og farið.

Spurt hvernig hún hafi tekið þessum orðum ákærða, kvaðst vitnið hafa tekið þeim alvarlega, enda hafi henni verið hótað og börnum hennar. Hún væri ýmsu vön úr starfi sínu en þetta væri í fyrsta sinn á átta árum sem hún teldi að farið hafi verið yfir eðlileg mörk. Hún hafi upplifað hræðslu á þessum tíma og reiði, enda verið hótað. Þá kvað vitnið að ekki hafi verið hægt að misskilja orð ákærða, sem hafi verið hótun um líflát. Þá hafi ekki verið um spurningu að ræða hjá ákærða heldur svar í framhaldi af því að hún hafði spurt ákærða hvað hann ætlaði að gera heim til hennar. Hafi svar ákærða verið: „Að drepa þig og börnin þín.“ Aðspurt bar vitnið að hafa eftir þetta átt í samskiptum við ákærða, henni stæði ekki ógn af honum, enda aldrei ein með honum.

Vitnið G, starfsmaður Reykjavíkurborgar, gaf skýrslu um seinni ákæru málsins. Bar hann að þegar atvik málsins hafi gerst hafi hann ásamt ákærða og brotaþola verið saman við útidyrahurð umrædds húss. Hafi hann orðið vitni að því að ákærði sagði við brotaþola: „Viltu að ég komi heim til þín,“ og hafi brotaþoli þá spurt: „Af hverju“ og ákærði þá sagt: „Til að drepa þig og börnin þín“. Aðspurt kvaðst hann hafa heyrt orðin vel. Hafi hann og brotaþoli tekið hótunum ákærða alvarlega, enda ógeðfellt að blanda börnum brotaþola í þetta. Hann og brotaþoli væru þó ýmsu vön. Eftir þetta hafi ákærði eitthvað verið að malda í móinn þegar hann hafi séð að þeim væri alvara og hafi reynt að breyta orðum sínum eftir á. Sú útskýring ákærða hefði engan veginn getað staðist, þar sem ákærði hafi áður talað um að koma heim til brotaþola og þau þá spurt hann hvað hann ætlaði að gera þar. Þannig hafi ekki verið um neina samlíkingu að ræða hjá ákærða.

Borinn var undir vitnið framburður hans hjá lögreglu um að hann hefði þá ekki munað hvort ákærði hefði gefið það í skyn eða hvort hann sagði það beint út að hann myndi drepa börnin hennar. Vísaði vitnið til skýringa hans í sömu skýrslu og þar kæmi skýrt fram í beinu framhaldi af þessari spurningu hvað hann hefði heyrt.

III

Niðurstaða

Ákæra útgefin 11. apríl 2016.

Ákærði neitaði sök. Í skýrslu hjá lögreglu sama dag og atburðir gerðust kvaðst ákærði muna eftir því að lögreglumaður hafi verið að leiða hann út og ætlað að handtaka hann, en hann hafi slitið sig lausan. Hann hafi ekki slegið til lögreglumannsins eða slegið hann í hálsinn, en hafi það gerst hafi það verið fyrir slysni þegar hann reif sig lausan. Fyrir dómi kvaðst ákærði muna eftir að hönd hans hefði snert lögreglumanninn en ekki nóg til þess að af yrði áverki. Er framburður ákærða að þessu leyti trúverðugur. Af samhljóma vitnisburði annarra í málinu, má einnig ætla að ákærði hafi verið undir áhrifum þegar atburðir áttu sér stað.

Vitnið A lögreglumaður gaf skýrslu fyrir dómi en hann hafði einnig gefið skýrslu hjá lögreglu sama dag og atburðir gerðust. Eru skýrslur hans í meginatriðum samhljóma og að því leyti er framburður hans trúverðugur. Bar vitnið að hafa tilkynnt ákærða að hann væri handtekinn og þegar hann hafi ætlað að leiða ákærða út hafi ákærði streist á móti og af ásetningi slegið til hans.

Vitnið D, starfsmaður á slysadeild Landspítala, kom fyrir dóminn og gaf skýrslu. Hafði vitnið einnig gefið skýrslu hjá lögreglu sama dag og atburðir gerðust. Eru skýrslur vitnisins samhljóma og framburður hennar trúverðugur. Bar vitnið fyrir dómi að þegar ákærði hafi verið að standa upp, hafi hann með einhverjum hætti slegið lögreglumanninn. Hafi höggið komið undir höku hans og hafi hún séð roða á hálsi lögreglumannsins. Kvaðst vitnið hafa séð atvikið vel, enda hafi það gerst fyrir framan hana og að höggið hafi verið veitt vísvitandi af ákærða.

Brotaþoli fór í beinu framhaldi af atvikinu til skoðunar hjá lækni sem skráði frásögn hans af olnbogaskoti ákærða. Hafi sést eilítil bólga yfir höggstað, eymsli og mar hægra megin á hálsi.

Telst að mati dómsins sannað með hliðsjón af framangreindum vitnisburði ákærða, með vitnisburði starfsmanns á slysadeild Landspítala og áverkavottorði brotaþola í málinu, að ákærði hafi slegið lögreglumanninn hægra megin í hálsinn.

Ljóst er að slys getur af hlotist sé mótþrói við handtöku eins og ákærði lýsti atburðum sjálfur. Hins vegar verður að meta atvik svo að þau hafi ekki gerst þegar verið var að handjárna ákærða, heldur þegar til stóð að leiða hann út af biðstofunni og er það í samræmi við skýrslu brotaþola og vitnis fyrir dómi og skýrslu sem ákærði gaf sjálfur hjá lögreglu strax eftir að atburðir átti sér stað. Virðist brotaþoli hafa án nokkurs fyrirvara fengið högg og hefur brotaþoli borið að það hafi verið af ásetningi. Fær sá framburður brotaþola stoð í trúverðugum vitnisburði starfsmanns á slysadeild Landspítala. Kvaðst vitnið hafa séð atvikið vel, enda hafi það gerst fyrir framan hana og að höggið hafi verið veitt vísvitandi af ákærða.

Með vísan til framangreinds telst hafið yfir skynsamlegan vafa að ákærði hafi af ásetningi slegið hægra megin í háls brotaþola. Er brot hans réttilega heimfært undir 1. mgr. 106. gr. laga nr. 19/1940 um valdstjórnarbrot.

Verður ekki séð, þótt upplýst hafi verið fyrir dómi að annar ritari hafi verið viðstaddur á biðstofunni þegar atburðir gerðust að það breyti niðurstöðu málsins, og ekki gerð krafa til þess að það vitni yrði fengið fyrir dóminn.

Ákæra útgefin 22. nóvember 2016.

Ákærði neitaði sök. Ekki telst ágreiningur um málsatvik að öðru leyti en því að ákærði efaðist um að vitnið G hafi heyrt það sem fram fór á milli hans og brotaþola og þá hafi orð þau sem hann hafi látið falla verið slitin úr samhengi, hann hafi ekki verið að hóta brotaþola heldur verið að lýsa tilfinningalegu ástandi sínu. Ákærði gaf skýrslu hjá lögreglu 8. september 2016 eða nokkru eftir að atburðir gerðust. Í þeirri skýrslu kvaðst hann ekki vilja segja hvað hann hefði sagt en það sem hann hafi sagt hafi verið dæmisaga og verið slitin úr samhengi. Er framburður ákærða staðfastur að þessu leyti.

Brotaþoli gaf skýrslu fyrir dómi og var skýrsla hennar í samræmi við þá skýrslu sem hún hafði gefið hjá lögreglu þann 13. júní 2016 og er trúverðug. Brotaþoli kvaðst hafa tekið hótun ákærða alvarlega og upplifað hræðslu á þessum tíma og reiði, þrátt fyrir að vera ýmsu vön í starfi sínu.

Vitnið G gaf skýrslu hjá lögreglu þann 7. september 2016. Kvaðst vitnið þá ekki muna hvort ákærði „hafi gefið það í skyn eða hvort hann sagði það beint að hann mundi drepa börnin hennar“. Hann og brotaþoli hafi farið „í lás“ og brotaþoli sagst ætla að kæra ákærða. Hafi ákærði þá farið að afsaka sig og sagt: „Ég var ekkert að segja að ég ætlaði að koma og drepa börnin þín og var bara að spyrja hvort ég ætti að fara heim.“

Fyrir dómi bar vitnið að hafa orðið vitni að því að ákærði hafi sagt við brotaþola: „Viltu að ég komi heim til þín,“ og hafi brotaþoli þá spurt „af hverju“ og ákærði þá sagt: „Til að drepa þig og börnin þín.“ Væri ljóst, ef framburður hans hjá lögreglu væri lesinn í samhengi, að ekki væri hægt að misskilja framburð hans þar.

Þótt orðalag vitnisins sé ekki með nákvæmlega sama hætti hjá lögreglu og fyrir dómi þá þykir ljóst að efnislega er samræmi í frásögn hans, að um hótun hafi verið að ræða gagnvart brotaþola, og er vitnið því trúverðugt.

Þá þykir með sama hætti, með hliðsjón af trúverðugum framburði brotaþola og vitnis, ljóst að þau hafi ásamt ákærða verið á sama stað þegar umdeild orð voru sögð, þótt ekki liggi nákvæmlega fyrir af gögnum málsins hvar í húsinu þau voru á þeim tíma.

Í málflutningsræðu ákærða kom fram að ekki væri víst að brotaþoli væri starfsmaður Reykjavíkurborgar og því ósannað að hún væri opinber starfsmaður.

Það er almenn vitneskja að aðstoð við utangarðsfólk í Reykjavík fer fram á vegum Reykjavíkurborgar og hafi brotaþoli sinnt ákærða við þær aðstæður. Brotaþoli kemur fram í öllum skýrslum málsins sem starfsmaður Reykjavíkurborgar. Í skýrslu ákærða hjá lögreglu þann 15. september 2016 ber ákærði að brotaþoli hafi sem félagsmálafulltrúi verið að mana hann til að segja einhverja vitleysu. Ekkert í málinu bendir þannig til annars en að brotaþoli sé starfsmaður Reykjavíkurborgar og þar með opinber starfsmaður í skilningi 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Með vísan til framangreinds, sem byggist á trúverðugum framburði brotaþola og vitnis í málinu, telst hafið yfir skynsamlegan vafa að ákærði hafi hótað brotaþola með því að segjast ætla að koma heim til hennar og drepa hana og börn hennar, og hafi það valdið brotaþola ótta. Verður ákærða gerð refsing og er brot hans réttilega heimfært undir 1. mgr. 106. gr. laga nr. 19/1940 um valdstjórnarbrot.

IV

Refsing

Ákærði er fæddur í [...]. Samkvæmt sakavottorði ákærða hefur honum níu sinnum verið gerð refsing áður, í flestum tilfellum fyrir brot gegn ákvæðum laga um ávana- og fíkniefni. Með dómi Héraðsdóms Reykjaness frá 14. mars 2016 var ákærði dæmdur til fangelsisrefsingar í 90 daga, skilorðsbundið til tveggja ára, fyrir þjófnað skv. 244. gr. almennra hegningarlaga, en með þeim dómi var jafnframt dæmdur upp skilorðsdómur frá 27. ágúst 2014, þar sem ákærði hafði verið dæmdur í fangelsi í 60 daga, skilorðsbundið til tveggja ára, fyrir brot gegn ákvæðum laga um ávana- og fíkniefni. Brot ákærða nú skv. ákæru, dags. 28. apríl 2016, var framið þann 2. október 2014, og verður honum því gerður hegningarauki fyrir það brot skv. 78. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Brot gegn lögreglumönnum í starfi eru alltaf alvarleg. Verður horft til 1. tl. 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga í því sambandi. Á hinn bóginn verður einnig horft til þess að ekki hlutust af miklir áverkar í fyrra brotinu og langt er um liðið frá því broti án þess að ákærða verði kennt um stærstan hluta þess dráttar á málinu. Þá virðist brotavilji ákærða í síðara brotinu ekki hafa verið mjög sterkur eða einbeittur, enda dró hann strax í land með hvað hann hafði sagt.

Ákærða var með framangreindum dómi frá 14. mars 2016 gert að sæta fangelsi í 90 daga, skilorðsbundið til tveggja ára. Verður refsing ákærða fyrir það brot hans sem sá dómur tók til og brotin sem um ræðir í þessu máli ákveðin í einu lagi, skv. 60. gr., sbr. 77. gr. og 78. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Með hliðsjón af framangreindu þykir refsing ákærða hæfilega metin fangelsi í sex mánuði sem verður bundin skilorði eins og í dómsorði greinir.

V

Sakarkostnaður

Samkvæmt 1. mgr. 218. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála verður ákærða í ljósi niðurstöðu dómsins gert að greiða allan sakarkostnað málsins, sem er samkvæmt yfirliti ákæruvaldsins 32.000 krónur vegna læknisvottorðs. Þá verður ákærða gert að greiða málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir dóminum, V-kk-ef H. V-kk-ef hrl., sem þykja hæfilega ákveðin 491.040 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti, og þóknun fyrri verjanda, J-kk-ef E-kk-ef hrl., 204.600 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti.

Dóm þennan kveður upp B-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari.

D ó m s o r ð:

Ákærði, S-kk-nf H-kk-nf, sæti fangelsi í sex mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún niður falla að liðnum þremur árum frá uppkvaðningu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði í sakarkostnað málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, V-kk-ef H. V-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 491.040 krónur, og þóknun fyrri verjanda síns, J-kk-ef E-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 204.600 krónur.

Ákærði greiði 32.000 krónur í annan sakarkostnað.

B-kk-nf H-kk-nf