S-52/2013

I

Mál þetta, sem dómtekið var 11. febrúar sl., höfðaði lögreglustjórinn á Vestfjörðum með ákæru 3. september 2013 á hendur ákærðu; „M-kvk-þgf S-kvk-þgf J-kvk-þgf, kennitala [...],[...], fyrir líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt laugardagsins 22. september 2012, fyrir utan aðaldyr veitingastaðarins Hússins á Ísafirði, veist að A, kt. [...], með þeim hætti að slá hana í andlit og ýta við henni á þann hátt að hún féll aftur fyrir sig niður sex tröppur hússins og lenti hún með hnakka og bak í trépalli sem liggur á gangstétt fyrir neðan, allt með þeim afleiðingum að hún missti meðvitund í nokkrar mínútur, hlaut glóðarauga á vinstra auga, mar á aftanverðum hægri upphandlegg og í hægri holhönd, eymsli í mjóbaki og í neðstu lendhryggjarliðum og í vöðvafestum í hnakka, hlaut svima og kúlu aftan í hnakka.

Telst þetta varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, ásamt síðari breytingum, en til vara 1. mgr. 217. gr. sömu laga.

Þess er krafist að ákærða verði dæmd til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Af hálfu A, kennitala [...], er gerð krafa um að ákærðu verði gert að greiða henni miskabætur að fjárhæð 484.923 krónur auk vaxta samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá tjónsdegi, 22. september 2012, til þess dags er mánuður er liðinn frá því bótakrafan er birt ákærðu, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Með ákæru sama lögreglustjóra 19. nóvember 2013 var ákærða ákærð; „fyrir eftirgreind þjófnaðarbrot á árinu 2013 í Reykjavík, með því að hafa:

1. Þriðjudaginn 27. ágúst stolið hring, að söluandvirði kr. 1.295, úr versluninni SIX í verslunarmiðstöðinni Kringlunni.

2. Á sama stað og í kjölfar þjófnaðarins samkvæmt 1. lið farið inn í verslunina Sparks og stolið þaðan Harlem buxum, að söluandvirði kr. 4.995.

Teljast brot samkvæmt báðum ákæruliðum varða við 1. mgr. 244. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærða verði dæmd til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Aðalmeðferð málsins fór fram 11. febrúar 2014 og var málið tekið til dóms að henni lokinni. Ákærða krefst þess aðallega að hún verði alfarið sýknuð af þeirri háttsemi sem henni er gefið að sök samkvæmt ákæru dagsettri 3. september 2013, til vara að brot hennar verði heimfært undir 217. gr. almennra hegningarlaga og að henni verði ekki gerð sérstök refsing og til þrautavara að ákvörðun refsingar verði frestað með vísan til a-liðar 1. mgr. 57. gr. sömu laga eða að ákærðu verði gerð vægasta refsing er lög frekast heimila og að sú refsing verði eingöngu í formi sektar. Hvað varðar ákæru frá 19. nóvember 2013 er aðallega gerð sú krafa að ákærðu verði ekki gerð sérstök refsing en til vara að ákvörðun refsingar verði frestað með vísan til a-liðar 1. mgr. 57. gr. almennra hegningarlaga eða að ákærðu verði gerð sú vægasta refsing er lög frekast heimila og verði hún þá eingöngu í formi sektar. Þá krefst ákærða þess aðallega að einkaréttarkröfu A verði vísað frá dómi, til vara að hún verði sýknuð af kröfunni og til þrautavara að hún verði lækkuð verulega. Þá er gerð krafa um hæfileg málsvarnarlaun er greiðist úr ríkissjóði auk virðisaukaskatts á málsvarnarlaun.

II

Samkvæmt frumskýrslu lögreglu voru lögreglumenn staddir á veitingastaðnum Húsinu við Hrannargötu á Ísafirði aðfaranótt laugardagsins 22. september 2012 við lokun staðarins. Þeir hafi skyndilega heyrt læti á palli við aðalinngang veitingastaðarins og séð að B dyravörður var þar að stilla til friðar. Lögreglumennirnir hafi farið af stað til að aðstoða dyravörðinn og þegar þeir hafi nálgast útidyrahurðina hafi þeir heyrt að einhver féll niður tröppurnar. Þegar út var komið hafi þeir séð að brotaþoli, A, lá meðvitundarlaus á bakinu fyrir neðan tröppurnar. Hún hafi komist til meðvitundar skömmu síðar og þá fundið til sársauka í hnakka og hálsi. Hún hafi lýst atvikum svo að stúlka sem hún þekkti ekki hafi ráðist á sig og hrint sér niður tröppurnar. Brotaþoli var flutt á Heilbrigðisstofnun Vestfjarða til aðhlynningar. B lýsti atvikum svo að brotaþoli, ákærða, C, unnusti ákærðu og D hafi ásamt fleirum staðið á pallinum. Brotaþoli hafi misstigið sig í efstu tröppunni þannig að hún missti jafnvægið og rakst í ákærðu sem hafi þá reiðst snögglega, kýlt brotaþola ítrekað í andlitið og ýtt henni þannig að hún féll aftur fyrir sig niður tröppurnar. Samkvæmt skýrslunni var ákærða þetta kvöld klædd í svartan jakka og C, sem þá var með henni, klæddur í rauðar íþróttabuxur, svartan bol með rauðum stöfum og svartri renndri hettupeysu.

Brotaþoli lagði fram kæru vegna málsins 25. september 2012. Hún lýsti atvikum svo að hún hafi misstigið sig þar sem hún var í dyragættinni á veitingastaðnum og þá rekist utan í einhverja stúlku. Stúlkan hafi þá snúið sér að henni og farið að rífast og hafi það endað með því að stúlkan hrinti henni niður tröppurnar. Hún kvaðst ekki geta lýst stúlkunni en sagði kærasta hennar hafa verið í rauðum Adidas-buxum.

Skýrsla var tekin af ákærðu 19. október 2012 og neitaði hún alfarið sakargiftum. Einnig var tekin skýrsla af vitninu E sem var með brotaþola í umrætt sinn og lýsti hún því að hún hafi séð þegar brotaþola var hrint niður tröppurnar af stúlku sem hafi verið skolhærð og með tagl í hárinu.

Þá var tekin skýrsla af vitninu B. Hann kvaðst hafa verið dyravörður á veitingastaðnum þetta kvöld. Hann hafi séð brotaþola detta við útidyrnar og heyrt hana segja fyrirgefðu eftir háreysti milli hennar og einhverrar stúlku. Hann hafi síðan séð stúlkuna berja brotaþola og þá farið af stað til að skakka leikinn en þá hafi stúlkan hrint brotaþola þannig að hún datt niður tröppurnar.

Vitnið F sagði í skýrslu sinni að hann hafi séð þegar ákærða hljóp á eftir brotaþola út um útidyrnar í kjölfar samskipta sem hafi verið milli þeirra inni á staðnum.

Fyrir liggur vottorð G læknis, dagsett 6. nóvember 2012. Vottorðið er ritað eftir gögnum H læknis sem þá skoðaði brotaþola. Samkvæmt vottorðinu kom brotaþoli á slysadeild í sjúkrabifreið og er ástandi hennar við komu lýst svo að hún hafi verið vel vakandi en verulega ölvuð. Hún hafi grátið en svarað spurningum greiðlega og hafi hún aðallega fundið til í höfði aftanverðu, þ.e. hnakka, en einnig í báðum öxlum, meira vinstramegin og í miðju baki. Við þreifingu á baki hafi ekki verið að finna nein klár eymsli en veruleg eymsli yfir hnakka. Taugaskoðun hafi verið eðlileg og ekkert sérstakt sem benti til hryggbrots eða hálsbrots. Vegna verulegrar ölvunar og hugsanlegs heilahristings hafi hún verið lögð inn til eftirlits yfir nótt. Þá hafi brotaþoli komið til skoðunar á heilsugæslu 24. september 2012. Hún var þá með glóðarauga vinstra megin á neðra augnloki og mar á aftanverðum hægri upphandlegg og í hægri holhönd. Einnig var hún með eymsli í mjóbaki og við þreifingu nokkuð aum yfir neðstu lendhryggjarliðum. Hún kvartaði undan miklum svima eftir þetta. Loks var hún hvellaum við þreifingu á vöðvafestum í hnakka og með litla kúlu aftan á hnakka.

Þá liggur fyrir upptaka af símtali frá 3. október 2013 er fram fór vegna rannsóknar annars máls er ekki varðar ákærðu. Samkvæmt skýrslu lögreglu er talið að þar ræði saman ákærða og vitnið I. Þar má heyra ákærðu spyrja I hvort þær geti ekki bara haldið sig við þá sögu að I hafi komið komið að sækja hana. Einnig segir hún: „Þú segir bara að þú hafir komið að sækja mig og þá hafi ekki verið kominn sjúkrabíll, bara eins og þetta hafi verið nokkrum mínútum fyrr. Ég ætla að segja að hún var á risastórum skóm, blindfull og hafi dottið niður tröppurnar hún getur ekki farið að bleima mig fyrir það.“ Þá kom fram í lok símtalsins að þær ætli að tala saman síðar og ákærða láta I vita hvað hún eigi að segja þegar hún bæri vitni vegna málsins.

Loks liggja fyrir ljósmyndir af vettvangi. Þar má sjá að fyrir framan útidyr veitingastaðarins er trépallur og frá honum liggja sex tröppur niður á annan trépall sem nær að gangstétt fyrir framan veitingastaðinn, við Hafnarstræti.

III

Verður nú rakinn framburður ákærðu og vitna fyrir dómi.

Ákærða sagði í skýrslu sinni við aðalmeðferð málsins að hún teldi að brotaþoli hafi dottið þegar hún missti jafnvægið. Sjálf hafi hún verið á leiðinni niður tröppurnar og verið ofarlega í þeim, að ganga fram hjá brotaþola sem þá hafi verið við hlið hennar hægra megin, þegar brotaþoli hafi dottið utan í ákærðu, og þá gripið í hana. Hún kvaðst halda að brotaþoli hafi dottið í framhaldi af þessu. Hafi hún sjálf verið við það að missa jafnvægið og hafi þurft að rétta sig við. Hún hafi þá litið á viðkomandi og séð að þetta var sama stelpa og hún hafði talað við inni á veitingastaðnum fyrr um kvöldið, um klukkutíma áður. Ákærða sagði að brotaþoli hafi þá verið að reyna við kærasta hennar, C. Ákærða hafi beðið hana um að láta C í friði. Hún sagði brotaþola hafa verið á háum skóm og hafa fyrr um kvöldið átt erfitt með að halda jafnvægi. Ákærða kvaðst ekki hafa séð brotaþola detta en búist við því að hún hafi dottið þarna og haldi að hún hafi dottið á bakið. Sjálf hafi hún ekki verið að fylgjast nákvæmlega með brotaþola eða hvar hún lenti, hún sjái hana ekki beinlínis detta en „búist við“ að hún hafi dottið þarna. Síðar í skýrslu sinni sagði ákærða að hún hafi ekki séð brotaþola lenda fyrir neðan tröppurnar. Þá sagði hún að engin samskipti hafi verið á milli hennar og brotaþola á stigapallinum áður en þetta gerðist og hún hafi ekki ýtt brotaþola. Aðspurð neitaði hún því alfarið að hafa slegið brotaþola eða hrint henni niður tröppurnar. Hún sagði I hafa komið og sótt hana og hafa beðið eftir henni í bifreið sem hafi verið staðsett fyrir neðan tröppurnar. Borið var undir ákærðu símtal frá 3. október 2013 þar sem talið var að hún og vitnið I væru að tala saman og staðfesti hún það. Aðspurð neitaði hún því að hafa í símtalinu verið að reyna að hafa áhrif á framburð I í málinu. Hún sagði þær hafa talað saman aftur eftir þetta símtal og þá hafi hún sagt I að segja nákvæmlega það sem gerðist. I hafi þá sagt: „Á ég bara að segja að hún hafi dottið þarna inn í þvöguna,“ og hafi hún sagt henni að segja það. Ákærða sagðist búast við því að I hafi séð atvik frá bifreiðinni.

Brotaþoli, A, lýsti því í framburði sínum að þegar hún var að fara út af veitingastaðnum hafi hún hrasað um þröskuld í útidyrunum og dottið utan í ákærðu. Ákærða hafi þá hrint henni aftur á bak niður stigann og hafi hún dottið utan í vinkona sína og síðan dottið beint á hnakkann. Þær hafi verið á pallinum fyrir framan útidyrnar þegar þetta gerðist. Fyrst hafi þær rifist, en hún muni ekki um hvað, en líklega hafi ákærða verið reið af því að hún datt utan í ákærðu. Síðan hafi ákærða hrint henni með því að ýta, að því er hana minni, á bringuna og þá hafi hún dottið. Ákærða hafi þá staðið fyrir framan hana og hafi hún fallið beint aftur á bak og þess vegna haldi hún að ákærða hafi staðið á móti henni. Þegar henni var hrint hafi hún gengið einhvern veginn aftur á bak niður stigann og síðan dottið á hnakkann en ekki flogið niður allar tröppurnar. Aðspurð kvaðst brotaþoli hafa verið í fylltum háum skóm en þó ekki hafa verið völt. Þegar hún hrasaði um þröskuldinn hafi það líklega verið vegna þess að þröskuldurinn var hár og vegna troðnings þar sem margir hafi verið að fara út um leið og hún. Hún kvaðst ekki muna eftir því að hafa verið slegin en sagði að verið gæti að það hefði gerst, þar sem hún hafi síðar reynst vera með glóðarauga. Brotaþoli kvaðst ekki muna eftir því að hafa haft samskipti við ákærðu fyrr um kvöldið og ekki vita hver hafi verið kærasti ákærðu en muna að hann hafi verið í rauðum Adidas-buxum. Hún lýsti því að þeir áverkar sem hún hafi hlotið hafi verið glóðarauga, mar bak við eyra, mikil eymsli í höfðinu í margar vikur eftir að þetta gerðist, auk þess sem hún hafi verið með mjög mikinn svima í þrjá mánuði eftir atvikið og taldi hún það vera vegna bólgu sem hún hlaut. Hún taldi að hún hafi vankast eða a.m.k. dottið út þar sem hún muni ekkert fyrr en hún var komin í sjúkrabifreiðina. Hún hafi á þessum tíma verið í fæðingarorlofi með ungt barn og hafi maðurinn hennar þurft að taka sér frí frá vinnu í 12 daga til að annast barnið á meðan hún var að jafna sig. Aðspurð kvaðst hún ekki hafa dottið niður tröppurnar eftir að hún hrasaði um þröskuldinn og utan í ákærðu. Loks lýsti brotaþoli því að vinkona hennar, J, hafi fengið send svohljóðandi SMS-skilaboð 25. október 2013, klukkan 21.32: „Er A vinkona þín, skilaðu til hennar að hún sé að fokka í vitlausu fólki.“ Hún sagði að skilaboðin hafi borið með sér að hafa verið send frá Facebook-síðu ákærðu.

Vitnið B kvaðst hafa verið að vinna sem dyravörður á veitingastaðnum umrætt kvöld. Hann hafi verið inni þegar hann heyrði læti og hafi séð að ákærða og brotaþoli voru að rífast en ekki heyrt orðaskil. Nánar aðspurður sagði hann að brotaþoli hafi dottið á ákærðu eftir að hafa sparkað í þröskuldinn á útidyrahurðinni þegar hún var á leið út. Þær hafi staðið á pallinum fyrir framan húsið og hafi brotaþoli snúið með bakið í tröppurnar eða að götunni og ákærða hafi verið beint fyrir framan hana. Þar hafi þær farið að öskra hvor á aðra. Hann hafi þá ætlað að ganga á milli þeirra en þegar hann kom að þeim hafi hann séð ákærðu hrinda brotaþola niður tröppurnar. Hún hafi dottið aftur fyrir sig og rotast við höggið. Vitnið minnti að ákærða hafi ýtt á brjóstkassann á brotaþola sem hafi lent á neðri trépallinum. Hann sagði brotaþola ekki hafa dottið beint í framhaldi af því að hún hrasaði á ákærðu heldur hafi í millitíðinni farið einhver orð á milli þeirra. Eftir þetta hafi ákærða ásamt fleirum farið inn í horn við hlið Hússins. Hann minnti að hann hafi síðan séð ákærðu ásamt kærasta sínum, sem hafi verið í rauðum Adidas-buxum, fara gangandi af vettvangi, upp Bæjarbrekkuna, en verið gæti að einhver hafi stoppað fyrir þeim fyrir framan sjúkrahúsið. Þá kvaðst hann ekki muna eftir því að hafa séð ákærðu slá brotaþola en kvaðst hafa munað það betur þegar hann gaf skýrslu hjá lögreglu. Þegar borinn var undir vitnið framburður hans annars vegar á vettvangi, þar sem hann sagði ákærðu ítrekað hafa slegið brotaþola, og hins vegar hjá lögreglu, þar sem hann sagði ákærðu hafa slegið hana en viti ekki hvort það var með krepptum hnefa eða flötum lófa, kvaðst hann ekki muna nú hvort ákærða hafi slegið hana en man eftir að ákærða ýtti henni.

Vitnið E kvaðst hafa verið með brotaþola á veitingastaðnum. Hún og brotaþoli hafi verið að fara þegar atvik gerðust. Brotaþoli hafi farið á undan henni út og hafi staðið á stigapallinum þegar vitnið kom út og gekk framhjá brotaþola og niður í tröppu. Þar hafi vitnið snúið sér við og sagt við brotaþola: „Ætlarðu að koma“. Um leið hafi hún séð ákærðu hrinda brotaþola svo að brotaþoli datt niður stigann og lenti á hnakkanum. Brotaþoli hafi snúið baki í tröppurnar þegar hún féll. Vitnið kvaðst hafa séð þegar ákærða var að sleppa eftir að hafa ýtt brotaþola með báðum höndum, framan á hana. Vitnið sagðist ekki hafa vitað til þess að ágreiningur hafi verið á milli þeirra fyrir þetta atvik. Hún kvaðst ekki hafa tekið eftir því, þegar hún gekk fram hjá brotaþola, hvort hún væri að rífast eða hvort hún væri komin með áverka á andlitið. Eftir atvikið kvaðst hún hafa séð ákærðu og kærasta hennar. Sérstaklega aðspurð kvaðst hún ekki hafa séð þau fara inn í bifreið fyrir utan veitingastaðinn. Þá kvaðst hún ekki hafa séð neina áverka á brotaþola fyrr um kvöldið.

Vitnið F kvaðst hafa verið við störf sem dyravörður á veitingastaðnum þegar atvik gerðust. Hann hafi verið staðsettur við útidyrnar en hans sjónarhorn hafi verið þannig að hann sá ekki allt sem gerðist og kvaðst aldrei í allri atburðarásinni hafa séð framan í ákærðu. Hann kvaðst fyrst hafa séð ákærðu og brotaþola innandyra og þá heyrt að ákærða sagði eitthvað við brotaþola sem hann taldi að hafi verið um kærasta ákærðu og hafi brotaþoli þá flissað. Taldi hann þó að þessi samskipti hafi ekki verið á góðum nótum. Brotaþoli hafi síðan farið út og ákærða, sem hann hafi þá ekki vitað hvað heitir, hafi farið hratt á eftir henni. Það næsta sem vitnið hafi séð er að brotaþoli lá á jörðinni, á pallinum. Hann hafi næst séð ákærðu ganga á brott frá veitingastaðnum, í átt að kirkjunni, að hann minni með einhverjum strák. En einhver hafi sagt honum að þetta hafi verið sú sem hrinti brotaþola.

Þá gáfu skýrslu lögreglumennirnir K, L, M og N. Samkvæmt framburði þeirra voru þeir allir innandyra á veitingastaðnum þegar atvik gerðust en fóru út eftir að brotaþoli hafði dottið í tröppunum og hafi hún þá legið fyrir neðan tröppurnar. L og K báru um að hafa þá farið að hlúa að brotaþola og kalla eftir sjúkrabifreið. L lýsti því að brotaþoli hafi verið meðvitundarlaus þegar hann kom að en hafi fljótt komið til meðvitundar á ný og kvartað undan verkjum. M og N báru um að þeim hafi verið sagt að brotaþoli hafi verið meðvitundarlaus. M lýsti því að dyravörður hafi sagt honum að brotaþola hafi verið hrint og benti honum á tvær manneskjur, sem voru að labba í burtu og voru þá komnar að kirkjunni, og sagt að þetta væru ákærða og kærastinn hennar. Annað vitni hafi einnig bent honum á ákærðu sem þá var að ganga í burtu. Á sama veg var framburður vitnisins N, hann kvaðst hafi rætt við vitnið F sem hafi verið brjálaður yfir því að ákærða væri að labba í burtu. Hann hafi einnig talað við vinkonu brotaþola, E, sem sagði að ákærða hefði hrint brotaþola niður tröppurnar. Allir lögreglumennirnir kváðust þekkja vitnið I í sjón en enginn þeirra hafi séð hana á vettvangi eða í hvítri bifreið utan við veitingastaðinn.

Vitnið G læknir kvaðst hafa séð brotaþola tveimur dögum eftir atvikið og staðfesti það sem fram kemur í vottorði hans um áverka hennar. Hann sagði að litur á mari á auga gæti samrýmst því að hún hefði orðið fyrir áverkum tveimur dögum fyrir komuna. Þá taldi hann að þeir áverkar sem voru á brotaþola gætu samrýmst því að hún hefði fallið aftur á bak niður tröppurnar, fyrir utan mar sem var á augnloki. Áverkar á holhönd gætu samrýmst því að brotaþoli hafi verið með höndina yfir handriðinu þegar hún datt.

Vitnið H læknir kvaðst hafa tekið á móti brotaþola við komu á slysadeild. Hún hafi verið ölvuð, erfitt hafi verið að meta hana og hafi hún virst vera illa haldin af verkjum. Því hafi verið ákveðið að leggja hana inn yfir nótt og einnig til að kanna með hugsanlegan heilahristing. Óttast hafi verið að eitthvað alvarlegt amaði að brotaþola, m.a. hryggáverkar. Aðspurður sagði hann að fall eins og það sem hér er fjallað um væri almennt ekki hættulegt fyrir unga konu eins og brotaþola. Hún hafi hins vegar lent á höfðinu og ekki hafi verið alveg ljóst hvað hafði komið fyrir. Högg á hnakka geti verið hættulegt en almennt ekki högg á hrygg. Borinn var undir vitnið framburður brotaþola um að hún teldi að svimi, sem hún hafi þjáðst af í þrjá mánuði eftir atvikið, hafi stafað af bólgum vegna áverkana. Hann kvaðst telja að svimi væri frekar einkenni frá hálsi og fylgdi oft hálsliðatognun en brotaþoli hafi ekki komið til hans með þau einkenni. Hann taldi hugsanlegt að hún hafi hlotið heilahristing. Hann kvaðst ekki muna eftir að brotaþoli hafi verið með glóðarauga en benti á að það kunni að hafa tekið einhver tíma að myndast. Þá taldi hann að sú lýsing sem gefin var á glóðarauga tveimur dögum eftir atvikið geti samrýmst því að hún hafi fengið áverka á augað í umrætt sinn.

Vitnið I kvaðst ekki hafa verið á veitingastaðnum þetta kvöld og ekki orðið vitni að líkamsárásinni. Hún kvaðst hafa sótt ákærðu rétt eftir atvikið en ekki muna hvert. Hún hafi verið á hvítri Toyota-bifreið. Taldi hún líklegt að það hafi verið fyrir tilviljun að hún hafi séð ákærðu þá en ekki fyrirfram ákveðið að hún mundi sækja hana. Vitnið kvaðst ekkert hafa rætt við ákærðu um framburð vitnisins í málinu. Þegar spilað var fyrir vitnið símtal frá því í október sl. milli hennar og ákærðu kvaðst hún kannast við að símtalið væri milli hennar og ákærðu og sagði að eins og heyrðist þar vissi hún ekkert um þetta en ákærða hafi verið að biðja hana um að segja eitthvað sem hún viti ekkert um.

IV

Ákærða neitar sök. Hún byggir sýknukröfu sína aðallega á því að brotaþoli hafi sjálf hrasað og líklegast sé að hún hafi fallið niður tröppurnar í kjölfar þess. Brotaþoli hafi verið óstöðug, bæði hafi hún verið ölvuð og á háum skóm. Þá telur ákærða að afleiðingar ætlaðs brots séu slíkar að brotið verði ekki heimfært undir 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og verði brotið talið varða við 1. mgr. 217. gr. sömu laga þá hafi ekki verið sýnt fram á að ákærða hafi haft ásetning jafnt til árásarinnar og afleiðinga hennar.

Ákærða neitaði því að hafa slegið brotaþola eins og lýst er í ákæru. Vitnið B sagði við lögreglu á vettvangi að ákærða hafi ítrekað kýlt brotaþola í andlitið áður en hún hrinti henni. Hann dró úr þessum framburði í skýrslu hjá lögreglu og sagði ákærðu hafa barið hana en mundi ekki eftir því hvort það var með krepptum hnefa eða flötum lófa. Fyrir dómi mundi vitnið ekki eftir því að hafa séð ákærðu slá brotaþola. Brotaþoli man sjálf ekki eftir því að hafa verið slegin en gögn málsins bera með sér að hún hafi verið töluvert ölvuð þegar atvik gerðust. Samkvæmt fyrirliggjandi læknisvottorði var brotaþoli með glóðarauga tveimur dögum eftir atvikið. Þá bar G læknir um að útlit glóðaraugans þá gæti samrýmist því að hún hafi hlotið áverkana tveimur dögum fyrr. Framburður eina vitnisins sem borið hefur um að ákærða hafi slegið brotaþola, B, hefur verið á reiki um þetta undir meðferð málsins, eins og rakið er hér að ofan. Verður því ekki byggt á framburði hans hjá lögreglu um þetta atriði gegn staðfastri neitun ákærðu. Þrátt fyrir að ráða megi af læknisvottorði og framburði G læknis og af framburði brotaþola að brotaþoli hafi hlotið glóðarauga þetta kvöld þá verður ekki talið sannað að það hafi verið af völdum ákærðu. Að þessu athuguðu og gegn neitun ákærðu verður að telja ósannað að hún hafi kýlt brotaþola eins og lýst er í ákæru. Er því ákærða sýknuð af þessum hluta ákærunnar.

Ákærða er einnig ákærð fyrir að hafa ýtt við brotaþola þannig að hún féll niður tröppurnar. Framburður ákærðu um að brotaþoli hafi líklega dottið í stiganum þegar hún var við hlið ákærðu þegar ákærða var á leið niður stigann, fær ekki stuðning í öðrum gögnum málsins. Verður að telja að þessi framburður ákærðu sé einnig mjög ótrúverðugur með hliðsjón af símtali sem hér að framan hefur verið lýst milli hennar og vitnisins I. Fyrirliggjandi gögn benda til þess að tvisvar hafi komið til orðaskipta milli ákærðu og brotaþola áður en árásin átti sér stað. Af framburði ákærðu og vitnisins F má ráða að ákærðu og brotaþola hafi fyrst lent saman fyrr um kvöldið, inni á veitingastaðnum, vegna kærasta ákærðu. Í seinna skipti var það eftir að brotaþoli datt utan í ákærðu þegar hún hrasaði um þröskuld útidyrahurðar. Þetta má ráða af framburði brotaþola og vitnisins B og einnig að ákærða hafi tekið því illa þegar brotaþoli datt á hana. Brotaþoli kvaðst vera viss um að ákærða hafi hrint henni niður tröppurnar þrátt fyrir að geta ekki gefið nákvæma lýsingu á atvikum. Þessi frásögn hennar fær stuðning í framburði B sem hefur staðfastlega borið um það frá upphafi að ákærða hafi hrint brotaþola niður tröppurnar. Á sama veg er framburður vitnisins E. Eins og rakið hefur verið má af framburði brotaþola og B ráða að brotaþoli og ákærða hafi rifist á stigapallinum áður en brotaþoli féll niður tröppurnar. Með vísan til þessa telur dómurinn að sýnt hafi verið fram á að það hafi verið í framhaldi af orðaskiptum milli ákærðu og brotaþola á stigapallinum sem ákærða ýtti brotaþola niður tröppurnar. Ekki liggur fyrir að skóbúnaður brotaþola eða ölvunarástand hennar hafi valdið því að hún féll niður tröppurnar. Með vísan til framangreinds telur dómurinn sannað að ákærða hafi ýtt brotaþola niður tröppurnar eins og lýst er í ákæru.

Samkvæmt framlögðu læknisvottorði reyndist brotaþoli vera með þá áverka sem lýst er í ákæru þegar hún kom á slysadeild skömmu eftir atvikið og tveimur dögum síðar til læknis. Þá bar vitnið L um að hún hafi við fallið misst meðvitund og vitnin N og M báru um að hafa heyrt á vettvangi að hún hafi misst meðvitund. Brotaþoli bar um það í framburði sínum að hún hafi fundið til svima í þrjá mánuði eftir árásina vegna afleiðinga hennar. Samkvæmt læknisvottorði kvartaði hún fyrst undan svima tveimur dögum eftir árásina. H læknir sagði í framburði sínum að hann teldi ekki líklegt að svimi væri einkenni þeirra áverka sem brotaþoli hlaut í umrætt sinn. Vegna framangreinds framburðar H verður ekki talið að sýnt hafi verið fram á að sviminn sé afleiðing árásarinnar. Þá hefur ekki verið sýnt fram á að brotaþoli hafi fengið glóðarauga sem afleiðingu af fallinu. Með læknisvottorðinu, framburði G læknis og framburði H læknis um að áverkarnir, að öðru leyti en hér að framan hefur verið rakið, samrýmist því að brotaþoli hafi fallið aftur fyrir sig niður stigann, þykir dóminum sannað, að áverkarnir séu afleiðing af háttsemi ákærðu. Áverkar þessir eru ekki þess eðlis að brot ákærðu verði heimfært undir 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga.

Ákærða byggir sýknukröfu sína á því að ekki hafi verið sýnt fram á að ásetningur hennar hafi staðið bæði til þess verknaðar að hrinda brotaþola niður tröppurnar og þeirra afleiðinga sem urðu af árásinni. Samkvæmt framburði vitnanna B og E og samkvæmt framburði brotaþola var hún stödd á stigapallinum og snéri baki í tröppurnar þegar ákærða hrinti henni. Ákærðu gat ekki annað en verið ljóst vegna aðstæðna á vettvangi og ástands brotaþola að verknaður hennar var til þess fallinn að valda brotaþola áverkum. Með vísan til þessa verður ekki fallist á það með ákærðu að ásetning hafi skort til afleiðinga verknaðar. Dómurinn telur sannað svo hafið sé yfir allan vafa að ákærða hafi gerst sek um líkamsárás með því að ýta við brotaþola þannig að hún féll niður tröppurnar með þeim afleiðingum sem raktar voru hér að framan. Þykir brot ákærðu varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga.

V

Ákærða er fædd árið 1991. Samkvæmt vottorði sakaskrár ríkisins hefur hún þrisvar gengist undir sektargerð, fyrst 27. september 2010 vegna brots gegn 244. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 en síðan tvær sektargerðir 8. nóvember 2012 annars vegar vegna brots gegn lögum um ávana- og fíkniefni nr. 65/1974 og hins vegar vegna brots gegn 1., sbr. 2. mgr. 45. gr. a. umferðarlaga nr. 50/1987. Við ákvörðun refsingar er litið til þess að um ítrekun er að ræða hvað varðar þjófnaðarbrotið, sbr. 1. mgr. 71. gr. almennra hegningarlaga. Þá er litið til 1. mgr. 77. gr. og 2. og 3. töluliðar 1. mgr. 70. gr. sömu laga. Þykir refsing ákærðu vera hæfilega ákveðin fangelsi í tvo mánuði en með vísan til ungs aldurs hennar er fullnustu refsingar frestað skilorðsbundið og fellur hún niður að tveimur árum liðnum haldi ákærða almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

VI

Af hálfu A er krafist miskabóta að fjárhæð 484.923 krónur. Ósamræmi er á milli greinargerðar lögmanns bótakrefjanda og ákæru hvað það varðar að í greinargerð er krafist skaðabóta, þ. á m. miskabóta, en í ákæru er einungis getið um miskabætur og vísað til heildarfjárhæðar í bótakröfu. Þá leiðrétti lögmaður bótakrefjanda þá misritun að fjárhæð kröfu um miskabætur sé 400.000 krónur, eins og samtala kröfunnar ber með sér, en ekki 300.000 krónur eins og fram kemur í sundurliðun kröfunnar í greinargerð. Telur dómurinn að í báðum þessum tilvikum sé um augljósa misritun af ræða, eins og ráða má af greinargerð bótakrefjanda samkvæmt 2. mgr. 173. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Brotaþoli byggir kröfu sína á 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 og vísar sérstaklega til afleiðinga árásarinnar, m.a. þess að hún hafi verið ófær um að sinna barni sínu í fjóra daga eftir árásina sem hafi verið algjörlega tilefnislaus og sérstaklega hættuleg. Ákærða hefur verið sakfelld fyrir líkamsárás gagnvart brotaþola og ber því samkvæmt almennri sakarreglu skaðabótaréttar ábyrgð á tjóni brotaþola. Krafa brotaþola sundurliðast í útlagðan kostnað að fjárhæð 10.000 krónur, miskabætur og lögmannskostnað. Engin gögn hafa verið lögð fram til stuðnings framangreindri kröfu um útlagðan kostnað og er ákærða því sýknuð af greiðslu þess kostnaðar. Með hliðsjón af eðli brotsins og þeim afleiðingum sem það hafði fyrir brotaþola er ákærða dæmd til greiðslu miskabóta að fjárhæð 150.000 krónur. Hvað varðar kröfu um lögmannskostnað þá er annars vegar gerð krafa um að ákærða verði dæmd til greiðslu lögmannskostnaðar vegna gerðar bótakröfunnar að fjárhæð 74.923 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti og hins vegar til greiðslu málskostnaðar að mati dómsins vegna þeirrar vinnu sem innt hefur verið af hendi vegna kröfunnar eftir að hún var sett fram. Samkvæmt 3. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008 má dæma ákærðu til greiðslu málskostnaðar vegna bótakröfu eins og um einkamál væri að ræða. Til þess að svo geti farið verður þó kröfuhafi að hafa gert kröfu um málskostnað í greinargerð sinni samkvæmt 2. mgr. 173. gr. laga nr. 88/2008. Þar var ekki sett fram frekari krafa en hér að ofan er rakið og takmarkast krafa um lögmannskostnað við þá fjárhæð. Er sá liður bótakröfunnar tekinn til greina að fullu og dæmist ákærða til að greiða lögmannskostnað að fjárhæð 74.923 krónur. Dæmdar skaðabætur bera vexti eins og greinir í dómsorði.

VII

Eftir úrslitum málsins, sbr. 1. mgr. 218. gr. laga nr. 88/2008, er ákærða dæmd til greiðslu 2/3 hluta sakarkostnaðar en til hans telst þóknun skipaðs verjanda ákærðu, B-kk-ef J-kk-ef hrl., sem er hæfilega ákveðin 400.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti, útlagður kostnaður hans, 31.832 krónur, og annar sakarkostnaður málsins, 25.000 krónur, vegna öflunar læknisvottorðs.

Af hálfu ákæruvalds flutti mál þetta B-kvk-nf Ó-kvk-nf J-kvk-nf fulltrúi.

Dóm þennan kveður upp S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf dómstjóri.

D Ó M S O R Ð:

Ákærða, M-kvk-nf S-kvk-nf J-kvk-nf, sæti fangelsi í tvo mánuði en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærða almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærða greiði A, kennitala [...] krónur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, frá 22. september 2012 en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. sömu laga frá 10. nóvember 2013 til greiðsludags.

Ákærða greiði 2/3 hluta alls sakarkostnaðar málinu sem er alls 456.832 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærðu, B-kk-ef J-kk-ef hrl., 400.000 krónur.

S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf