S-917/2013

Mál þetta, sem tekið var til dóms 5. mars síðastliðinn, er höfðað með ákæru útgefinni af lögreglustjóranum á höfuðborgarsvæðinu 29. október síðastliðinn á hendur G-kk-þgf B. B-kk-þgf, kt. 000000-0000, Engihjalla 25, Kópavogi, „fyrir áfengislagabrot, með því að hafa að Engihjalla 25, íbúð 2e, í Kópavogi, framleitt 24.750 millilítra af landa og átt sérhæfð áhöld til að eima áfengi án leyfis, en lögregla lagði hald á áfengið og áhöldin mánudaginn 15. júlí 2013“ og þannig brotið gegn a-lið 2. mgr. 4. gr., sbr. 2. mgr. 6. gr. og 7. gr., sbr. 1. mgr. 27. gr. áfengislaga nr. 75/1998, sbr. 2. gr. laga nr. 40/2005. Í ákærunni er þess krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar. Jafnframt er krafist upptöku á 24.750 millilítrum af landa, einu eimingartæki, þremur plastfötum með lokum, þremur glerkútum, níu glerflöskum og sex kg af sykri, sem hald var lagt á, samkvæmt 1. mgr. 28. gr. áfengislaga nr. 75/1998.

Þann 28. nóvember síðastliðinn var mál nr. S-928/2013, sem höfðað var á hendur ákærða með ákæru ríkissaksóknara útgefinni 25. október síðastliðinn, sameinað þessu máli með heimild í 1. mgr. 169. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Þar er ákærða gefið að sök „brot gegn valdstjórninni, með því að hafa að kvöldi fimmtudagsins 27. desember 2012, við Engihjalla 25 í Kópavogi, bitið lögreglumanninn A í hægri framhandlegg, þar sem hann var við skyldustörf, með þeim afleiðingum að A hlaut mar á framhandlegg. Ákærði hrækti einnig á A og hótaði honum lífláti“. Í ákæru er þessi háttsemi heimfærð til 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þar er þess jafnframt krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.

Ákærði játar sök hvað varðar brot samkvæmt ákæru útgefinni af lögreglustjóranum á höfuðborgarsvæðinu 29. október síðastliðinn og fellst á upptökukröfu samkvæmt þeirri ákæru. Ákærði neitar hins vegar að hafa gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök samkvæmt ákæru útgefinni af ríkissaksóknara 25. október síðastliðinn.

Af hálfu ákærða er þess aðallega krafist að ákæru ríkissaksóknara 25. október 2013 verði vísað frá dómi. Til vara að ákærði verði sýknaður af sakargiftum samkvæmt þeirri ákæru og til þrautavara að ákærði sæti vægustu refsingu sem lög leyfa og að refsing verði skilorðsbundin. Af hálfu ákærða kom framangreind krafa um frávísun fyrst fram við munnlegan málflutning málsins við aðalmeðferð 5. mars síðastliðinn. Vegna ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu 29. október 2013 er þess krafist af hálfu ákærða að ákærði sæti vægustu refsingu sem lög leyfa og að refsing fari ekki fram úr sektum, verði einungis sakfellt fyrir það brot. Þá er þess krafist að sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talið málsvarnarlaun verjanda.

I

Þann 27. desember 2012 fóru tveir lögreglumenn, B og brotaþoli, A, að Engihjalla 25 í Kópavogi vegna líkamsárásar. Fyrirliggjandi frumskýrsla lögreglu var rituð af lögreglumanninum B. Í upphafi skýrslunnar eru dagsetning og tími skýrslugerðar tilgreind fimmtudaginn 27. desember 2012, kl. 22:25. Í skýrslunni segir meðal annars frá því að þegar lögreglumenn hafi komið á vettvang hafi þeir hitt fyrir C, formann húsfélagsins, sem hafi staðið utandyra við læsta hurð af ótta við ákærða sem staðið hafi í stigagangi. Þar hafi einnig verið D, ásamt nokkrum öðrum íbúum fyrstu hæðar. Fram hafi komið hjá þeim tveimur að ákærði hafi veist að C og slegið hann í tvígang. Jafnframt hafi D greint frá því að ákærði hafi hent jólatré á stigaganginum á hliðina og sagt við hana að hann myndi „vona að hún dræpist fljótlega“. Aðspurður hafi ákærði greint svo frá að hann myndi ekkert og vissi ekkert, annað hafi hann ekki haft um málið að segja. Ákærði hafi augljóslega verið undir áhrifum áfengis. Mikinn áfengisþef hafi lagt af honum, hann verið ruglingslegur í framburði og óskýr í tali. Að loknum viðræðum við alla aðila hafi lögreglumennirnir viljað að ákærði færi inn í íbúð sína og hafi honum verið fylgt þangað til að koma í veg fyrir frekari átök við íbúa stigagangsins. Hann hafi neitað að fara þangað þrátt fyrir ítrekaðar beiðnir þess efnis og hafi honum þá verið gert ljóst að myndi hann ekki hlýða þeim fyrirmælum lögreglu, yrði hann færður í fangageymslu. Það hafi ákærði samþykkt og verið færður í handjárn.

Þegar ákærða hafi verið fylgt að lögreglubifreið hafi hann byrjað að hafa í hótunum og æsast allur. Hann hafi bitið brotaþola í hægri framhandlegg þegar að lögreglubifreiðinni hafi komið, þar sem brotaþoli hafi lagt hönd sína á topp bifreiðarinnar til að opna hana. Þá hafi ákærði alfarið neitað að setjast inn í bifreiðina þrátt fyrir ítrekaðar beiðnir þess efnis og hafi lögreglumennirnir ekki með neinu móti getað komið honum inn í bifreiðina. Á meðan á þessu hafi staðið hafi ákærði hótað lögreglumönnunum tveimur lífláti, sem í kjölfarið hafi brugðið á það ráð að óska eftir stórri lögreglubifreið til að flytja ákærða. Á þessum tímapunkti hafi tveir aðrir lögreglumenn verið komnir til aðstoðar og þar sem ákærði hafi legið á jörðinni í lögreglutökum hafi hann hrækt á buxur annars þeirra lögreglumanna og á ermi brotaþola. Stuttu síðar hafi ákærði verið fluttur burt af áhöfn þriðju lögreglubifreiðarinnar, sem komin hafi verið á staðinn.

Í lok skýrslunnar segir orðrétt: „Eftirfarandi texti er úr upplýsingaskýrslu A-0783: Er við komum að lögreglubifreiðinni náði G-kk-nf að bíta í hægri framhandlegg A-0783. Var fataefni á milli þannig að ekki hlaust af skurður en mar var eftir. G-kk-nf neitaði með öllu að setjast inn í lögreglubifreiðina og ekki var hægt að koma fótum hans inn í lögreglubifreiðina 07-227 þrátt fyrir ítrekaðar tilraunir. Þar hótaði G-kk-nf lögreglumönnunum 0783 og 1109 aftur lífláti. G-kk-nf sparkaði frá sér og var ákveðið að færa G-kk-þf út úr lögreglubifreiðinni og leggja hann í jörðina við hliðina á lögreglubifreiðinni. G-kk-nf streittist á móti og endaði það með því að hann ásamt A-0783 féllu í jörðina þar sem úti var mikil hálka. Lítillega blæddi úr vör eða augabrún G-kk-ef eftir fallið. Okkur til aðstoða (sic.) kom á höfn (sic.) á lögreglubifreiðinni 07-284. G-kk-nf hrækti á buxur E-1114 og á handlegg A-0783. Við óskuðum eftir að fá áhöfn lögreglubifreiðarinnar 07-104 til okkar á vettvang til að flytja G-kk-þf á lögreglustöðina að Hverfisgötu til vistunar. Á leið á lögreglustöð var breitt teppi yfir andlit G-kk-ef svo hann gæti ekki hrækt á okkur á leiðinni.“ Þá segir sömuleiðis í lok skýrslunnar að til sé upptaka af samskiptum lögreglumannanna B og brotaþola inni í lögreglubifreiðinni 07-227 þegar þau hafi reynt að koma ákærða inn í bifreiðina og að á lögreglustöðinni að Hverfisgötu hafi ekki verið unnt að kynna ákærða upplýsingablað fyrir handtekna menn sökum ástands hans. Jafnframt að brotaþoli hafi ásamt lögreglumanninum B farið á slysadeild til að láta skoða bitsár brotaþola. Undir skýrsluna ritar lögreglumaðurinn B og við undirritunina kemur fram: „Dags. 28.05.2013 12:34“.

Upplýsingaskýrsla brotaþola er einnig á meðal rannsóknargagna málsins. Í upphafi skýrslunnar eru dagsetning og tími skýrslugerðar tilgreind fimmtudaginn 27. desember 2012, kl. 21:35. Meðal þess sem fram kemur í skýrslunni er að brotaþoli hafi verið ásamt lögreglumanninum B að Engihjalla 25 vegna líkamsárásar á húsvörð. Ákveðið hafi verið að handtaka ákærða þar sem hann hafi verið ölvaður og ekki hægt að ræða við hann. Einnig hafi hann hótað húsverði og umræddum lögreglumönnum fyrir afskipti þeirra. Ákærði hafi verið handtekinn og færður í handjárn. Þá segir orðrétt: „Er við færum hann út að lögreglubifreið æsist G-kk-nf mjög. Er við komum að lögreglubifreiðinni náði G-kk-nf að bíta í hægri hendi undirritaðs lögreglumanns 0783. Var fataefni á milli þannig að ekki hlaust af skurður en mar var eftir. G-kk-nf neitaði með öllu að setjast inn í lögreglubifreiðina og ekki var hægt að koma fótum hans inn í lögreglubifreina (sic.) 07-227 þrátt fyrir ítrekaðar tilraunir. Þar hótaði G-kk-nf lögreglumönnunum 0783 og 1109 aftur lífláti. G-kk-nf sparkaði frá sér og var ákveðið að færa G-kk-þf út úr lögreglubifreiðinni og leggja hann í jörðina við hliðina á lögreglubifreiðinni. G-kk-nf streittist á móti og endaði það með að hann ásamt undirrituðum féll í jörðina þar sem úti var mikil hálka. Lítillega blæddi úr vör eða augabrún G-kk-ef eftir fallið. Undirritaður slasaðist ekki við ofangreind átök. Okkur til aðstoða (sic.) kom á höfn (sic.) á lögreglubifreið 07-284. G-kk-nf hrækti á buxur lögreglumanns 1114 og á handlegg undirritaðs 0783.“ Þá greinir jafnframt frá því að óskað hafi verið eftir aðstoð lögreglubifreiðar 07-104 ti að flytja ákærða á lögreglustöð til vistunar og að á leið á lögreglustöð hafi verið breitt teppi yfir andlit ákærða svo hann gæti ekki hrækt á lögreglumenn á leiðinni. Jafnframt að brotaþoli hafi farið á slysadeild til að láta skoða bitsár á hægri hendi eftir að hafa ritað upplýsingaskýrsluna og að brotaþoli krefðist að ákærða „verði refsað fyrir framangreint lögum samkvæmt“. Undir skýrsluna ritar brotaþoli og við undirritunina kemur fram: „Dags. 07.01.2013 22:56“.

Þá er á meðal gagna málsins mynddiskur með upptökum þetta kvöld úr öryggismyndavélakerfi fjölbýlishússins að Engihjalla 25 í Kópavogi. Einnig mynddiskur með framangreindri upptöku sama kvöld úr „eyewitness“ búnaði lögreglubifreiðarinnar 07-277, sem var sú bifreið sem brotaþoli og samstarfsmaður hans óku að Engihjalla 25 um kvöldið. Um er að ræða myndbandsupptöku, án hljóðs. Á upptökunni sést ákærði sitja í hægra aftursæti bifreiðar, með fæturna úti, og lögreglumaðurinn B ákærða á vinstri hönd. Þá virðist sem annar lögreglumaður standi utan bifreiðarinnar, við opnar dyr hennar, við fætur ákærða. Á upptökunni sést ákærði ræða við lögreglumennina og í lokin sést hvar ákærði er færður úr bifreiðinni. Í málinu liggur sömuleiðis fyrir læknisvottorð F, sérfræðings á slysa- og bráðamóttöku Landspítala Háskólasjúkrahúss í Fossvogi, dagsett 25. apríl 2013. Fram kemur í vottorðinu að það byggist á sjúkragögnum bráðadeildar sjúkrahússins. Í vottorðinu segir um ástæðu komu á bráðadeild að brotaþoli hafi verið að sinna skjólstæðingi á lögreglustöðinni í Kópavogi sem þá hafi ráðist á hann og bitið í hægri framhandlegg. Brotaþoli hafi verið í eldtefjandi lögreglugalla, líklega úr bómull. Bitið hafi því ekki náð gegnum gallann, en brotaþoli sé með töluvert mar á hendinni og hafi verið ráðlagt að leita á bráðadeild til frekara mats. Ekki sé opið sár eða smitleið eftir áverkann. Um skoðun á brotaþola segir að á hægri framhandlegg sé mar sem líti út eins og bitfar. Ekki sé neitt rof á húð og gallinn sé algjörlega heill. Þannig sé ekki rof gegnum efnið. Einstaklingurinn sem bitið hafi brotaþola hafi ekki sögu um neina smitsjúkdóma svo vitað sé, ekki hafi orðið stærri áverki en yfirborðsmar.

Ákærði var yfirheyrður næsta dag, 28. desember 2012, kl. 15:25. Við yfirheyrsluna bar ákærði meðal annars um að hann hafi neitað að fara inn í íbúð sína á því augnabliki sem lögreglumenn hafi beðið hann um það. Hann neitaði að svara því hvort hann hafi hótað C, formanni húsfélagsins, og lögreglumönnunum lífláti fyrir afskipti þeirra af ákærða. Jafnframt neitaði ákærði að svara spurningu um hvort hann hafi bitið í hægri hönd brotaþola, hvort hann hafi hótað lögreglumönnum lífláti við lögreglubifreiðina og um hvort hann hafi hrækt á lögreglumenn. Þá kvaðst ákærði ekki vera haldinn sjúkdómum. Um afstöðu til mögulegra refsi- og bótakrafna í málinu, kvaðst ákærði munu taka afstöðu til slíkra krafna þegar þær bærust honum.

II

Ákærði skýrði svo frá fyrir dómi að hann hafi verið undir áhrifum áfengis umrætt kvöld og átt í baráttu við íbúana fyrir ofan sig vegna hávaða. Þegar lögregla hafi komið á vettvang, hafi ákærði átt í útistöðum við íbúana í húsinu, meðal annars velt við jólaskrauti. Þetta hafi endað þannig að hann hafi verið settur í handjárn í anddyri hússins og færður í lögreglubíl og keyrður í fangageymslu. Ákærði kvaðst aðspurður ekki hafa hringt á lögreglu og að hann hafi ekki vitneskju um hver hafi gert það. Aðspurður um hvernig komið hafi til þess að hann hafi verið handtekinn bar ákærði að hann hafi verið settur í handjárn og færður út í lögreglubifreið, það hafi gerst fljótlega eftir að lögregla hafi komið á staðinn. Ákærði kvaðst kannast við að lögregla hafi sagt honum að fara inn í íbúðina sína, annars yrði hann handtekinn fyrir að fara ekki að fyrirmælum lögreglu. Ákærði kvaðst halda að tveir lögreglumenn hafi verið á vettvangi og fært hann út í lögreglubifreiðina.

Aðspurður um samskipti sín og lögreglumannanna tveggja þegar út fyrir húsið hafi verið komið bar ákærði að samskiptin hafi ekki verið eðlileg þar sem hann hafi verið undir áhrifum áfengis. Hann kvað sig ráma í atvikin. Aðspurður um hvort hann myndi eftir að hafa bitið lögreglumann, kvað ákærði svo ekki vera. Aðspurður um það sem fram komi í áverkavottorði um að brotaþoli hafi hlotið mar á handlegg og hvort ákærði gæti hafa valdið þeim áverka, kvað ákærði þann áverka ekki eftir sig. Aðspurður um hvort hann telji sig hafa getað bitið lögreglumanninn þannig að maráverkinn hafi komið, kvað ákærði sig ekki líkamlega færan um að gera það vegna slæmrar tannheilsu. Hann hefði borið einhvern skaða af því að bíta lögreglumann í framhandlegginn gegnum alla þessa búninga sem lögreglumenn klæðist. Hann hefði brotið einhverjar tennur þar sem tennur í honum séu lausari en í flestum öðrum. Hann hafi einungis fjórar tennur í efri gómi. Tannheilsa hans hafi verið slík þegar atvik málsins hafi gerst.

Borið var undir ákærða það sem fram kemur í skýrslum lögreglu að ákærði hafi hrækt á sama lögreglumann og hótað honum lífláti, og kvaðst ákærði ekki minnast þess að hafa hrækt á einn eða neinn. Ef lögreglumaðurinn hafi tekið það til sín að ákærði hafi hótað honum lífláti, þá hafi ýmis orð fallið í hita leiksins og ákærði verið undir áhrifum áfengis og búinn að ganga í gegnum ýmislegt áður en til þessa hafi komið. Það að þessi lögreglumaður hafi verið „ákkúrat“ á þessum stað þegar þessi orð hafi fallið, hafi eiginlega bara verið afleiðing einhvers annars sem gerst hafi áður. Það hafi örugglega ekki beinst að brotaþola persónulega, ef hann hafi tekið því sem líflátshótun, þá sé það algjörlega misskilningur af hans hálfu. Ákærði kvaðst aðspurður kannast við það að einhver orð hafi fallið, það falli alltaf einhver orð milli fólks sem eigi í svona atvikum. Aðspurður um hvort einhver meining hafi verið að baki ætluðum líflátshótunum, eða einhverju „í áttina að svoleiðis hótunum“, kvað ákærði svo ekki vera. Aðspurður um hvort hann myndi eftir því sem fram komi í lögregluskýrslu að teppi hafi verið sett yfir andlit hans til að koma í veg fyrir að hann hrækti á lögreglumenn, kvað ákærði það rétt að teppi hafi verið sett yfir hann. Ekki í bílnum sem hann hafi fyrst verið settur inn í, heldur í stórri bifreið sem síðar hafi komið á vettvang, teppi hafi ekki verið lagt yfir andlit hans, hann hafi verið lagður á magann og teppi sett yfir höfuð hans. Aðspurður um hvort mikill æsingur hafi verið á vettvangi greindi ákærði svo frá að hann hafi verið undir áhrifum áfengis og verið búinn að vera undir miklu áreiti af hálfu nágranna sinna og þá leiði það af sjálfu sér að eitthvert uppnám hafi verið í gangi.

Aðspurður um hvernig þessu hafi lyktað, bar ákærði að farið hafi verið með hann á Hverfisgötu þar sem hann hafi gist fangaklefa. Hann kannist við að hafa verið yfirheyrður af hálfu lögreglu næsta dag. Aðspurður um persónulega hagi, kvaðst ákærði búa einn að Engihjalla, hann hafi búið þar síðan 1980. Hann hafi verið í vinnu á þeim tíma sem um ræði í málinu, en sé ekki í vinnu í dag.

Brotaþoli, A, er lögreglumaður. Fyrir dómi greindi hann svo frá aðkomu sinni og lögreglumannsins B, að þau hafi verið send á vettvang vegna líkamsárásar á húsvörð í húsinu að Engihjalla 25. Að því er brotaþola hafi skilist, hafi ákærði átt að hafa slegið eða kýlt til hans. Þegar á vettvang hafi verið komið, hafi húsvörðurinn verið búinn að loka sig út úr húsinu og haldið hurðinni, hann hafi ekki viljað hleypa ákærða út. Þau hafi rætt við hann, ákærða og vitni. Ákærði hafi verið mjög ölvaður og viðskotaillur, hafi ekkert viljað segja um málið eða ræða við lögreglu, verið mjög ógnandi við lögreglu og íbúa sem verið hafi á stigaganginum. Hann hafi nálgast lögreglu, talað hátt, með hendur á lofti líkt og hann hafi gert sig líklegan til að beita þeim gegn lögreglu eða íbúunum. Lögregla hafi ætlað að koma ákærða inn í íbúðina sína til að sofa úr sér, en það hafi ekki gengið þar sem hann hafi ekki viljað fylgja þeim fyrirmælum. Ef brotaþoli muni rétt, þá hafi þetta endað með því að ákærði hafi hótað lögreglumönnum og það ítrekað. Þá hafi verið ákveðið að handtaka ákærða og færa hann í fangageymslur til að sofa úr sér. Svo yrði hann yfirheyrður af einhverju viti þegar víman yrði runnin af honum.

Aðspurður kvað brotaþoli ákvörðun um að handtaka ákærða hafa verið tekna inni í húsinu. Hann hafi verið fluttur út að lögreglubifreiðinni, gríðarleg hálka hafi verið á bifreiðastæðinu. Þegar að bifreiðinni hafi komið þá hafi brotaþoli sett höndina upp á þak bifreiðarinnar. Ákærði og brotaþoli hafi báðir staðið fyrir utan bifreiðina. Ákærði hafi legið upp að bifreiðinni, á meðan brotaþoli hafi reynt að ná lyklum bifreiðarinnar úr beltinu hjá sér og það næsta sem brotaþoli viti er að hann hafi verið bitinn í hægri framhandlegg. Lögreglugallaefni hafi verið á milli þannig að ekki hafi hlotist af skurður, en mar hafi komið og seinna marblettur. Hann hafi svo farið upp á slysadeild og látið skoða hvort hann þyrfti að fá einhverjar sprautur út af sýkingarhættu eða einhverju slíku. Þegar þau hafi reynt að koma ákærða inn í lögreglubifreiðina, sem verið hafi fólksbifreið, hafi ákærði gert sig stífan og ekki viljað fara inn í bifreiðina. Brotaþoli kvað sig og lögreglumanninn B hafa verið einu lögreglumennina á vettvangi. Þau hafi þá reynt að leggja ákærða í jörðina og setja hann í tök, því að hann hafi verið orðinn mjög æstur þegar þetta hafi gerst. Við það hafi ákærði og brotaþoli fallið í jörðina vegna hálku og ákærði slasast lítillega. Vel hafi gengið að koma honum í tök. Þegar þetta hafi gerst hafi þau verið búin að kalla á aðstoð og að hafi komið áhöfn lögreglubifreiðar 284, sem séu E og annar lögreglumaður sem brotaþoli muni ekki hver hafi verið. Þeir hafi veitt aðstoð við að halda ákærða þangað til stór bíll kæmi, sem hægt væri að flytja ákærða á, með því að leggja hann inn í afturhluta bifreiðarinnar. Þeir hafi, ef brotaþoli muni rétt, komið á vettvang þegar hann og ákærði hafi verið nýdottnir í jörðina. Aðspurður um hvort hann telji B hafa séð þegar ákærði hafi bitið brotaþola, kvaðst hann telja það mjög líklegt. Hún hafi haldið í hina höndina á ákærða. Borið var undir brotaþola að ákærði hafi borið að hann hefði einungis fjórar tennur í efri dómi og var brotaþoli spurður um hvort hann teldi bit ákærða hafa verið fast. Hann kvaðst ekki telja að um fast bit hefði verið að ræða, enda hafi ekki hlotist miklir áverkar af aðrir en mar. Hann hefði fundið fyrir því, það hafi verið sársaukafullt.

Þegar ákærði hafi verið í jörðinni og E hafi aðstoðað brotaþola við að halda honum, hafi hann hrækt ítrekað, meðal annars á ermi hjá brotaþola og á buxur og skó eða eitthvað slíkt hjá E. Því hafi þau sótt teppi inn í lögreglubifreið og breitt yfir höfuð ákærða svo að þau myndu ekki fá hráka í andlit eða vit. Aðspurður kvaðst brotaþoli ekki muna á hvorri erminni hrákinn hafi lent, hann þyrði ekki að fullyrða það. Ákærði hafi hrækt eftir að þau hafi fengið aðstoð. Hann kvaðst heldur ekki muna til þess að hráki hafi lent á fleiri stöðum á sér en á ermi. Það hafi allavega verið á ermi hjá sér og svo hafi það örugglega verið á buxnaskálm hjá lögreglumanninum E. Stór bifreið hafi komið og flutt ákærða á Hverfisgötu. Þá hafi aðkomu brotaþola og lögreglumannsins B að málinu verið lokið, þau hafi ekki farið með á Hverfisgötu, þrír lögreglumenn hafi verið á stóru bifreiðinni. Aðspurður um hvort hann hafi haft einhver frekari afskipti af ákærða við yfirheyrslur daginn eftir, kvað brotaþoli aðkomu sína að ákærða hafa lokið um kvöldið á vettvangi.

Aðspurður um hvað ákærði hafi sagt þegar hann hafi haft í hótunum, kvaðst brotaþoli ekki muna það. Það hafi verið ítrekaðar hótanir varðandi líflát og eitthvað slíkt en brotaþoli þori ekki að fara með það orðrétt hvað það hafi verið. Um það verði brotaþoli að vísa í frumskýrslu eða eigin skýrslu, þar hljóti það að koma fram. Brotaþoli kvaðst hafa upplifað orð ákærða sem hótanir. Aðspurður um það á hvaða tímapunkti ákærði hafi haft í hótunum við hann, greindi brotaþoli frá því að fyrst hafi það verið inni í húsnæðinu þegar þau hafi reynt að koma honum inn í íbúðina sína. Ef hann muni rétt, þá aftur ítrekað á leiðinni út og aftur ítrekað við lögreglubifreiðina eftir að ákærði hafi verið búinn að bíta hann eftir að þeir hafi legið í jörðinni og ákærði verið mjög æstur. Hann kvað ákærða hafa barist um, sérstaklega með fótum þar sem hann hafi verið kominn í handjárn. Aðspurður um hvað það hafi verið við hótanir ákærða, orð eða háttalag, sem fengið hafi brotaþola til að taka hótanirnar alvarlega, kvað brotaþoli lögreglumenn oft fá hótanir, bæði beinar og óbeinar. Þetta hafi verið beinar hótanir sem beint hafi verið gegn lögreglumönnunum. Miðað við það hvað ákærði hafi verið heiftúðlegur hafi brotaþoli tekið þessu sem hótunum gagnvart sér og sinni samstarfsmanneskju þetta kvöld. Aðspurður um hvernig brotaþoli hafi upplifað ölvunarástand hans, kvað brotaþoli mikla áfengislykt hafa lagt frá ákærða, ef hann muni rétt, og hann hafi upplifað hann sem mjög ölvaðan. Illa hafi verið hægt að ræða við hann og hann hafi verið á mörkum þess að geta gengið um og staðið án þess að þurfa að fylgja veggjum, hann hafi verið mjög ölvaður. Hann hafi allt að því verið ofurölvi. Aðspurður kvað brotaþoli að samt hafi verið ástæða til að taka þessar hótanir alvarlega. Aðspurður um hvort brotaþoli hafi búið yfir upplýsingum um ákærða, um að hann hefði einhverja sögu að baki sem ofbeldismaður, kvaðst brotaþoli aldrei hafa hitt ákærða og engar upplýsingar hafa haft um hann.

Aðspurður um almennt samstarf brotaþola og lögreglumannsins B, kvað brotaþoli hana hafa byrjað í lögreglunni árið 2011. Þau vinni á valfrjálsu kerfi þannig að það komi tarnir sem þau vinni mikið saman, en stundum lítið. Þau vinni á sömu stöðinni og oft saman þegar þau séu saman á vakt. Hann kvaðst hafa verið í lögreglusamfestingi umrætt kvöld sem eigi að þola mikið hnjask og vera með eldtefjandi efni. Aðspurður um hvenær hann hafi farið á slysadeild, kvað brotþoli þau hafa farið þangað, ef hann muni rétt, strax eftir að þau hafi farið af vettvangi. Hann muni ekki hvort þau hafi komið fyrst við á lögreglustöð. Kannski hafi þetta verið um klukkustund síðar, það hafi verið sama kvöldið. Aðspurður um upplýsingaskýrslu sína og dagsetningar í skýrslunni, sem annars vegar sé fremst dagsett 27. desember 2012, en í lokin 7. janúar 2013, kvaðst brotaþoli ekki muna hvernig standi á þessum tveimur dagsetningum. Til staðar séu reglur hjá lögreglu um að ef lögreglumenn lendi í árás, þá eigi sá sem sé með skýrsluna að rita sérskýrslu, en sá sem lendi í árásinni riti svo sína hlið á málinu. Það geti vel verið að brotaþoli hafi ekki gert það strax og svo hafi verið óskað eftir því af rannsakara að hann gerði það einhverju seinna. Aðspurður nánar út í þessar tvær mismunandi dagsetningar í skýrslu sinni kvað brotaþoli annan möguleika sem skýrt gæti síðari dagsetninguna vera þann að hans yfirmönnum hafi þótt eitthvað vanta inn í, „einhver belti eða eitthvað“ og hann hafi svo mögulega lagað hana. Brotaþoli geti ekki fullyrt þetta, hann muni ekki hver ástæðan sé að baki þessu. Aðspurður um það sem fram komi í skýrslunni að brotaþoli hafi leitað á slysadeild eftir að hafa ritað skýrsluna og hvort það rifji upp þetta samhengi, bar hann regluverk lögreglunnar gera ráð fyrir að þessi skýrsla sé rituð strax. Hann sé ekki alveg öruggur á því hvenær hann hafi ritað skýrsluna. Aðspurður um það sem fram komi í skýrslunni að hann hafi leitað á slysadeild eftir að hafa ritað skýrsluna, þá greindi hann frá því að hafa væntanlega ritað skýrsluna strax og farið svo á slysadeild, klárað málið og svo fengið að lagfæra hana. Hins vegar myndu fylgja skýringar í lögreglukerfinu, ef brotaþoli hefur lagfært hana. Hægt sé að sjá hvenær skýrslan sé upphaflega rituð og hvað sé svo lagfært. Aðspurður um hvort hann og samstarfskona hans hafi farið saman af vettvangi kvað brotaþoli svo vera. Aðspurður um hvort þau hafi rætt þetta atvik sérstaklega kvað brotaþoli þau náttúrulega hafa gert það. Þau hafi viðrað þetta og farið yfir hvort eitthvað hafi mátt betur fara líkt og oft sé gert þegar slík mál komi upp. Samt ekkert sérstaklega annað en að þau þyrftu að rita skýrslu og fara svo upp á slysadeild. Brotaþoli greindi svo frá því að ef hann myndi rétt þá hafi B tekið einhvern „stubb“ upp úr skýrslu brotaþola og vitnað inn í sína skýrslu. Það segi kannski það að brotaþoli hafi ritað skýrsluna strax, því að ef hún hafi ritað skýrsluna strax um nóttina, sem þurfi að gera þar sem ákærði hafi verið handtekinn, rannsakari þurfi að yfirfara skýrsluna hennar áður en ákærði sé yfirheyrður, þá hafi brotaþoli verið búinn að rita sína skýrslu, en þá geti hann ekki skilgreint síðari dagsetninguna í sinni skýrslu. Þá var brotaþola kynnt að skýrsla samstarfskonu hans sé dagsett 28. maí 2013. Ákærði kvaðst ekki hafa skýringar á þeirri dagsetningu, en skýrslan hafi náttúrulega löngu verið rituð þá. Hún hafi klárlega verið gerð strax eftir atvikið.

Vitnið B lögreglumaður lýsti fyrir dómi aðkomu hennar og brotaþola svo að þegar þau hafi komið inn í anddyrið að Engihjalla 25 hafi ákærði og fleiri íbúar af fyrstu hæðinni verið þar. Þegar þeim hafi verið hleypt inn í stigaganginn hafi húsvörðurinn staðið utan dyra. Þau hafi komið að og hleypt honum inn, en hann hafi verið utan dyra af ótta við ákærða. Inni hafi legið jólaskraut um allt og jólakúlur verið brotnar. Aðspurð um hvort þau hafi rætt við viðstadda kvað vitnið þau hafa rætt við konu sem hafi sagt að ákærði hafi sagt eitthvað ljótt við hana og að hún hafi séð hann slá húsvörðinn. Æsingur hafi verið á staðnum, sem verið hafi tilefni útkallsins. Aðspurð um viðræður þeirra við ákærða kvaðst hún ekki muna hvað þau hafi sagt við ákærða, en þau hafi ætlað að ljúka málinu þannig að ákærði færi inn í sína íbúð. Á þessum tímapunkti hafi ekkert tilefni verið til handtöku. Ákærði hafi ekki viljað fara inn í íbúðina, þau hafi ætlað að „jarða“ málið með því að tvístra fólkinu. Þá hafi honum verið gefnir þeir kostir að annaðhvort færi hann inn í íbúðina eða hann yrði handtekinn og hann hafi viljað síðari kostinn.

Þegar þau hafi komið út „hafi farið að æsast í honum“. Aðspurð um lýsingar á samskiptum við ákærða eftir að þau hafi verið komin út, bar hún svo að þegar þau hafi verið komin út að bílnum, brotaþoli ákærða á hægri hönd og hún ákærða á vinstri hönd, hafi brotaþoli lagt höndina upp á þak bifreiðarinnar, því að hann hafi ætlað að opna hana. Þau hafi verið með ákærða í járnum á milli sín og brotaþoli hafi leitað að lyklum bifreiðarinnar sem hafi verið læst. Við þetta hafi ákærði bitið brotaþola í handlegginn. Aðspurð kvað vitnið hann hafa bitið brotaþola í hægri handlegginn. Síðan hafi bifreiðin opnast og þau ætlað að setja ákærða inn, en það hafi ekki gengið, ákærði hafi orðið eins og spýtukarl. Hana minni að ákærði hafi verið sestur inn í bifreiðina, en verið með fæturna úti. Ekki hafi verið með nokkru móti hægt að koma honum inn og hafi þau óskað eftir aðstoð. Hún muni þó ekki hvort aðstoðin hafi þá þegar verið komin. Þá hafi komið tveggja manna áhöfn annars bíls. Aðspurð um hvort hún telji að bit ákærða hafi verið fast kvaðst hún ekki gera sér grein fyrir því. Hún muni eftir að brotaþoli hafi hrópað. Aðspurð um það sem fram komi í lögregluskýrslu hennar að til sé upptaka af samskiptum hennar og brotaþola við ákærða inni í lögreglubifreiðinni kvað hún upptökuna vera úr litlu bifreiðinni, sem þau hafi fyrst reynt að koma ákærða inn í.

Þegar ekki hafi gengið að koma ákærða inn í bílinn, hafi þau tekið hann út. Hann hafi verið farinn að hrækja og láta öllum illum látum þannig að þau hafi lagt hann í jörðina. Það hafi verið hálka og ákærði og brotaþoli hafi dottið saman. Aðspurð um á hvaða tímapunkti það hafi verið sem ákærði hafi verið farinn að hrækja kvað hún sig minna að það hafi verið þegar hann hafi verið lagstur. Svo hafi þau óskað eftir stórum bíl til að flytja ákærða. Nánar aðspurð út í það að ákærði hafi verið farinn að hrækja kvað hún hann hafa hrækt þar sem hann hafi legið á jörðinni. Hrákinn hafi lent á buxunum hjá strákunum. Þeir hafi staðið við hann en hann hafi legið á jörðinni. Þeir sem hafi komið þeim til aðstoðar hafi verið lögreglumennirnir E og G. Aðspurð kvaðst hún ekki muna hvort hráki hafi lent á ermi hjá brotaþola. Eitthvert slef geti hafa verið þar, en hún muni ekki eftir að ákærði hafi hrækt þar.

Aðspurð hvort hún muni hvað ákærði hafi sagt þegar hann hafi legið á jörðinni, kvað hún hann hafa verið með hótanir, líflátshótanir, en hún muni ekki orðrétt hvað hann hafi sagt. Hún hafi lesið í skýrslunni að hann hafi verið með líflátshótanir og hafi hún skrifað það á þessum tímapunkti með þetta í fersku minni, þá hafi hún ekki logið til um það. Aðspurð um hvar hótanirnar hafi átt sér stað kvað hún það hafa gerst á leiðinni út á bílastæði, þá hafi ákærði allur æst sig og farið í þennan ham. Aðspurð hvort ástæða hafi verið til að taka þessar hótanir alvarlega kvað hún sér hafa staðið stuggur af ákærða í þessum ham og þessu ástandi. Hún viti ekki hvort ástæða hafi verið til að taka þessar hótanir alvarlega, en þarna hafi hún verið í sinni vinnu og henni verið hótað lífláti af manni sem hún þekki ekki neitt. Aðspurð um hvort eitthvað sérstakt hafi verið í hans fari, eða hvort vitnið hafi haft einhverjar upplýsingar um ákærða sem hafi gefið henni tilefni til að taka ákærða alvarlega, þá kvað hún svo ekki vera, en hana minni að þegar þau hafi komið á stöðina og kíkt á hans feril, þá hafi einhvern tímann verið ástæða til að óttast hann, eitthvað hafi verið inni í íbúðinni hans sem ekki hafi átt að vera þar. Beðin að lýsa ölvunarástandi ákærða, kvað hún hann hafa verið undir þónokkuð miklum áhrifum, en hann hafi gengið út í lögreglubifreiðina. Aðspurð um hvernig þessu hafi lyktað, kvaðst hún hafa farið „með þarna niður úr, niður á Hverfis, með hann“. Þegar hún var spurð að því hvort hún muni eftir að hafa farið á slysadeild svaraði hún: „Já, A fór á slysadeild“.

Aðspurð um hvort hún og brotaþoli hafi starfað mikið saman á þessum tíma og eftir það kvað vitnið svo vera. Aðspurð um hvort þau tvö hafi farið í hvort í sínu lagi af vettvangi kvað vitnið það hljóta að hafa verið þannig að brotaþoli hafi tekið litla bílinn og að hún sjálf hafi farið með í stóra bílnum. Brotaþoli hljóti að hafa sótt hana á Hverfisgötu því að hún muni eftir því að þau hafi farið á slysadeild, þannig að hann hafi keyrt á eftir þeim. Aðspurð um hvort hún muni hvort þau hafi rætt atvikið eða farið yfir hvað hafi gerst þetta kvöld, greindi hún svo frá að hún hafi gert skýrsluna og hann hafi gert sína upplýsingaskýrslu. Auðvitað hafi þau rætt þetta. Aðspurð um hvort hún myndi hvenær brotaþoli hafi farið á slysadeild kvað hún það hafa verið í framhaldi af því að farið hafi verið með ákærða í fangageymslu. Aðspurð út í tvær mismunandi dagsetningar í frumskýrslu sem hún hafi ritað, annars vegar 27. desember 2012, þar sem tilgreindur væri tími skýrslugerðar, og hins vegar 28. maí 2013 við undirritun skýrslunnar, kvað hún skýringuna á þessum tveimur dagsetningum vera þá að rannsakarinn hafi „pikkað í hana“ og sagt henni að hún mætti ekki taka texta úr upplýsingaskýrslu brotaþola, upp í skýrsluna sína. Hún hafi verið ný í starfi og ekki vitað það, hann hafi sagt henni að hún yrði að segja frá eins og málið hafi horft við henni, út frá hennar eigin upplifun á því hvað hafi komið fyrir. Fram kom hjá henni að hún hafi talið sig hafa tekið þann texta út. Aðspurð um hvort rétt væri að hún hafi tekið textann upp úr upplýsingaskýrslu brotaþola og síðan bætt við eigin frásögn að framan, greindi hún frá því að upphaflega hafi hún gert sína frumskýrslu, auk þess sem hún hafi bætt við texta frá brotaþola. Í maí hafi henni svo verið bent á að hún mætti ekki taka orð brotaþola beint úr hans upplýsingaskýrslu, heldur yrði hún að segja frá sinni upplifun á orðum brotaþola. Þá hafi hún breytt frumskýrslunni að beiðni rannsakara.

Nánar aðspurð um hvort hún hafi verið búin að skrifa sína lýsingu kvaðst hún hafa tekið texta frá brotaþola út og sett sinn inn í staðinn um þetta atvik þegar brotaþoli hafi verið bitinn. Aðspurð um það sem segi í hennar skýrslu: „Eftirfarandi texti er úr upplýsingaskýrslu A-0783:“ greindi hún svo frá að það sé eins og hún hafi gleymt að taka út „þessa einu línu“ þegar texti brotaþola hafi verið tekinn út úr skýrslunni. Því næst var borinn undir hana sá hluti skýrslunnar sem lesa mætti af skýrslunni að væri frá brotaþola. Aðspurð kvaðst hún í kjölfarið hafa skrifað þann texta og að textinn væri frá henni kominn. Texti brotaþola hafi litið öðruvísi út og ef textinn í skýrslu hennar væri lesinn, þá sé hún greinilega sjálf að segja frá. Aðspurð kvaðst vitnið kannast við að hafa ritað skýrsluna og að atvik hafi verið henni í fersku minni þegar skýrslan hafi verið rituð. Þar sem ákærði hafi verið fangelsaður, hafi orðið að skrifa skýrsluna áður en honum hafi verið hleypt út daginn eftir. Hún hafi skrifað skýrsluna á þessari vakt. Aðspurð um hvort það væri verklag hjá lögreglunni að gera svo greindi hún frá því að ef aðili er handtekinn og vistaður þá skuli rita skýrsluna fyrir vaktalok því að rannsakari þurfi að vera með eitthvað í höndunum þegar viðkomandi sé tekinn úr klefa. Hún greindi frá því að miðað við það sem fram komi í skýrslunni, að hún hafi verið rituð klukkan 22:25, 27. desember 2012, þá hafi skýrslan verið rituð undir vaktalok sem hafi verið klukkan 23:00. Hún kvað allan texta skýrslunnar hafa verið unninn þetta kvöld, fyrir utan síðasta hlutann sem vitnið hafi unnið í maí 2013. Aðspurð um tímasetninguna 20:23, sem fram kæmi í skýrslunni, kvað hún það hafa verið útkallstímann. Hún kvaðst ætla að þau hafi verið um fimmtán mínútur inni í húsinu og svo um aðrar fimmtán mínútur þar fyrir utan. Hana minni að brotaþoli hafi farið á slysadeild eftir að þau hafi farið frá lögreglustöðinni að Hverfisgötu, einhvern tímann fyrir klukkan 22:25 þegar vitnið hafi ritað skýrsluna sína. Aðspurð kvaðst vitnið ekki þora „að fara með það“ að hún hafi farið með brotaþola á slysadeild eða ekki, en þegar borið var undir hana að fram kæmi í skýrslu hennar að þau hafi farið saman á slysadeild, kvað hún það vera rétt. Hún setji ekkert í skýrslu nema það hafi verið nákvæmlega þannig. Sá hluti skýrslunnar þar sem það komi fram hafi verið ritaður tveimur tímum eftir atvikin þetta kvöld, en hinn hlutinn hafi verið ritaður í maí 2013.

Vitnið F, sérfræðingur á slysa- og bráðamóttöku Landspítala Háskólasjúkrahúss, gaf skýrslu fyrir dómi gegnum síma. Hann staðfesti að hann hafi ritað læknisvottorð, dagsett 25. apríl 2013, vegna komu brotaþola á slysa- og bráðadeild. Aðspurður um hvað skoðun á brotaþola hafi leitt í ljós greindi hann frá því að hann gæti staðfest það sem stæði í vottorðinu, skoðun hafi leitt í ljós að brotaþoli hafi sagt að hann hafi verið á lögreglustöðinni í Kópavogi og þar hafi komið til átaka og sá sem brotaþoli hafi átt við hafi bitið hann í framhandlegginn. Brotaþoli hafi verið í galla. Sjáanlegt mar hafi verið á framhandleggnum sem svarað hafi til þess sem brotaþoli hafi sagt, að hann hafi verið bitinn. Ekkert rof hafi verið á húðinni. Aðspurður um það sem fram kæmi í vottorðinu að marið hafi litið út eins og bitfar, kvað hann það passa. Borið undir hann það sem fram kæmi í vottorðinu að slysdagur hafi verið 27. desember 2012 og hvort það hafi líka verið komudagur, bar hann að samkvæmt upplýsingum úr bráðasjúkrasögu hafi brotaþoli komið á bráðadeildina kl. 22:24, 27. desember 2012. Aðspurður um það sem ákærði hafi borið um að hann ætti erfitt með að bíta mann þar sem hann væri einungis með fjórar tennur í efri gómi kvaðst vitnið aldrei hafa hitt ákærða þannig að hann geti ekkert sagt um það. Aðspurður um hvort hann hafi skoðað brotaþola kvað hann deildarlækni á vakt hafa skoðað brotaþola, sá læknir hafi farið í „gegnum þetta allt saman“ með sér. Hann hafi sjálfur hitt brotaþola mjög stuttlega, hann hafi verið sérfræðingurinn á vakt svo að allt sem gert sé, sé á hans ábyrgð. Hann hafi ekki persónulega skoðað brotaþola, en hann treysti sínu starfsfólki. Vottorðið væri ritað á grundvelli fyrirliggjandi bráðasjúkragagns. Aðspurður um það sem fram kæmi í vottorðinu að marið liti út eins og bitfar, staðfesti hann að það væru orð úr þessum bráðasjúkragögnum. Aðspurður kvað hann ekki vera myndir í bráðasjúkragögnunum. Það væri hans mat, byggt á frásögn læknisins sem skoðað hafi brotaþola, að marið liti út eins og bitfar. Hann hafi enga ástæðu til að véfengja það.

Vitnið E lögreglumaður skýrði svo frá fyrir dómi að þegar hann hafi komið á vettvang minni hann að búið hafi verið að „járna“ ákærða. Hann hafi farið og aðstoðað, ákærði hafi verið mjög erfiður og með mikinn mótþróa og hrækjandi. Ákærði hafi hrækt á buxur vitnisins, hann hafi legið í tökum þegar hann hafi hrækt. Aðspurður kvaðst hann ekki muna eftir orðaskiptum. Hann muni ekki eftir hótunum á vettvangi. Aðspurður um tilefni þess að hann og samstarfsmaður hans hafi mætt á staðinn, kvað hann það hafa verið það að þeir lögreglumenn sem verið hafi á staðnum hafi kallað á aðstoð og þeir hafi mætt á staðinn til hjálpar. Beðinn um að lýsa mótþróa ákærða kvað hann ákærða hafa barist um og verið ósamvinnuþýðan. Hann hafi verið ósáttur við aðstöðuna. Hann kvaðst hafa verið var um sig með það hvert ákærði myndi hrækja. Ekki hafi verið stórmál að ákærði hrækti á buxur. Aðspurður kvaðst hann ekki hafa verið í þeim bíl sem ekið hafi ákærða á lögreglustöð, hans afskiptum hafi lokið á vettvangi. Aðspurður um hvort hann hafi frétt af því á vettvangi að ákærði hafi bitið brotaþola, kvað hann brotaþola hafi greint sér frá því að hann hefði verið bitinn. Aðspurður um líkamsstöðu brotaþola þegar vitnið hafi komið á vettvang og ákærði hafi legið á jörðinni, greindi hann frá því að hann telji að brotaþoli hafi verið á hnjánum með ákærða í tökum. Hann hafi verið á öðru hnénu og yfir brotaþola. Aðspurður um hvort hann hafi séð að hrækt hafi verið á brotaþola kvaðst hann ekki muna það, hann muni eftir að hrækt hafi verið á hans eigin buxur.

Vitnið G lögreglumaður lýsti því aðspurður fyrir dómi að hann hafi verið kallaður til þar sem eitthvað mikið hafi gengið á. Hann muni ekki vel eftir þessu, en muni til þess að hafa farið á staðinn, en ekki stoppað lengi. Þá var borið undir hann að fram kæmi í lögregluskýrslu vitnisins B lögreglumanns að hann og lögreglumaðurinn E, sem verið hafi með honum í áhöfn lögreglubifreiðar þetta kvöld, hafi komið að þegar ákærði hafi legið á jörðinni í lögreglutökum. Kvaðst hann ekki geta sagt að hann muni þetta. Brotaþoli hafi svo sagt honum þegar þeir hafi komið á lögreglustöð að hann hefði verið bitinn, en hann hafi ekki vitað það fyrr en þá. Aðspurður kvaðst hann ekki muna eftir hegðun ákærða á vettvangi eða hvort hann hafi átt í einhverjum samskiptum við hann.

III

Ákærði hefur skýlaust játað brot það sem hann var ákærður fyrir með ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu útgefinni 29. október 2013. Þar er ákærða gefið að sök áfengislagabrot á heimili sínu að Engihjalla 25 í Kópavogi, en að öðru leyti er varðandi málavexti vísað til þeirrar ákæru. Játning ákærða verður ekki dregin í efa. Sannað þykir með játningu ákærða, sem á sér stoð í gögnum málsins, að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi sem þar er ákært fyrir. Þá eru brot ákærða þar réttilega heimfært til refsiákvæða. Ákærði hefur því með þeirri háttsemi sinni unnið sér til refsingar.

Þá hefur ákærði fallist á þar tilgreinda kröfu ákæruvalds um upptöku á áfengi og munum, eins og henni er lýst í ákæru. Samkvæmt því og með vísan til 1. mgr. 28. gr. áfengislaga nr. 75/1998 er sú krafa tekin til greina.

IV

Líkt og að framan greinir, er þess aðallega krafist af hálfu ákærða að ákæru ríkissaksóknara 25. október 2013 verði vísað frá dómi og kom sú krafa hans fyrst fram við munnlegan málflutning málsins við aðalmeðferð 5. mars síðastliðinn. Til vara er þess krafist af hans hálfu að ákærði verði sýknaður af sakargiftum samkvæmt þeirri ákæru og til þrautavara að ákærði sæti vægustu refsingu sem lög leyfa og að refsing verði skilorðsbundin.

Krafa ákærða um að vísa beri frá dómi ákæru ríkissaksóknara 25. október 2013 byggist á því að annmarkar séu á rannsókn lögreglu. Um það er meðal annars vísað til þess að rannsókn málsins hafi verið ófullnægjandi og ekki í samræmi við áskilnað laga og hlutlæg hafi vinnubrögð skort. Brotaþoli og lykilvitni í málinu hafi með frum- og upplýsingaskýrslum, rannsakað brot sem beinst hafi að brotaþola og ekki sé unnt að átta sig á því hvað komi frá hverjum í þessum skýrslum. Texti úr upplýsingaskýrslu brotaþola hafi verið tekinn upp í frumskýrslu. Jafnframt að rannsókn máls skuli fara fram áður en mál sé höfðað, ekki dugi að taka fyrst skýrslur af vitnum fyrir dómi og því sé jafnræði aðila fyrir borð borið. Ekki sé unnt að bæta úr framangreindu fyrir dómi.

Samkvæmt 1. mgr. 53. gr. laga nr. 88/2008 er markmið rannsóknar að afla allra nauðsynlegra gagna til þess að ákæranda sé fært að ákveða að henni lokinni hvort sækja skuli mann til sakar, svo og að afla gagna til undirbúnings málsmeðferð fyrir dómi. Samkvæmt fyrri málslið 2. mgr. sömu greinar skulu þeir sem rannsaka sakamál vinna að því að hið sanna og rétta komi í ljós og gæta jafnt að þeim atriðum sem horfa til sýknu og sektar. Samkvæmt 2. mgr. 57. gr. laganna getur ákærandi mælt fyrir um frekari rannsóknaraðgerðir af hálfu lögreglu ef hann telur þess þörf, sbr. 3. mgr. 21. gr. og 4. mgr. 23. gr. Samkvæmt 145. gr. sömu laga athugar ákærandi, þegar hann hefur fengið gögn máls í hendur og gengið úr skugga um að rannsókn sé lokið, hvort sækja skuli mann til sakar eða ekki. Telji hann það sem fram er komið nægilegt eða líklegt til sakfellis höfði hann mál á hendur sakborningi samkvæmt 152. gr. laganna, sbr. þó 146. gr. sömu laga. Við þá ákvörðun ber að gæta jafnræðis svo sem ótvírætt leiðir af 142. gr. laganna. Enn fremur tekur ákærandi ákvörðun um það á grundvelli 154. gr. laganna og hvaða gögn verði lögð fram af hálfu ákæruvaldsins og hvaða vitni verða leidd, en ákærða er einnig heimilt að leggja fram gögn af sinni hálfu og tilgreina vitni sem hann vill að verði leidd í málinu.

Framangreindar ákvarðanir ákæranda eru hluti af meðferð hans á þar tilgreindum valdheimildum samkvæmt lögum um meðferð sakamála nr. 88/2008. Ljóst er að um er að ræða matskenndar ákvarðanir sem ráðast af atvikum hverju sinni. Meðal þess sem ákærði bar fyrir dómi er að tannheilsa sín væri og hefði verið slík, að ástæða hafi verið til að rannsaka frekar hvort hann hafi getað valdið þeim áverka sem honum er gefið að sök hafa valdið. Meðal annars af þeirri ástæðu lægi fyrir að á hlutlæg vinnubrögð hafi skort. Þessar upplýsingar komu fyrst fram af hálfu ákærða fyrir dómi og er ekkert fram komið sem rennir frekari stoðum undir þær eða gefur ástæðu til að ætla að tilefni hafi verið fyrir lögreglu að rannsaka þær frekar, en af hálfu ákærða var tækifæri til að koma fram með þær fyrr og eftir atvikum afla gagna þeim til stuðnings, sbr. 1. mgr. 110. gr. laga nr. 88/2008. Það mat ákæruvaldsins að mál þetta hafi, að lokinni þeirri rannsókn sem fram fór, verið í því horfi að það sem fram væri komið væri nægilegt eða líklegt til sakfellis, getur í eðli sínu ekki sætt endurskoðun dómsins. Ákærandi hefur metið rannsókn málsins fullnægjandi og á grundvelli hennar gefið út ákæru í málinu.

Enn fremur er ekkert fram komið sem styður þá staðhæfingu af hálfu ákærða að lögreglumenn sem fyrst höfðu afskipti af ákærða á vettvangi, A og B, og síðar rituðu sem lögreglumenn frum- og upplýsingaskýrslur sem fyrir liggja meðal rannsóknargagna, hafi komið að rannsókninni þannig að brjóti gegn hæfisreglum sakamálaréttarfars.

Þá er það svo, að dómur verður reistur á sönnunargögnum sem færð eru fram við rekstur máls fyrir dómi, sbr. 111. gr. laga nr. 88/2008. Það leiðir af þeirri meginreglu að þó svo að annars vegar vitni, sem ekki gáfu skýrslu við rannsóknina, hafi síðar gefið skýrslu fyrir dómi og hins vegar sá málatilbúnaður af hálfu ákærða, að standa hefði mátt betur að framsetningu og gerð fyrirliggjandi frum- og upplýsingaskýrslna, væri að einhverju leyti réttur, þá gæti það eitt ekki leitt til frávísunar, en kann eftir atvikum, eins og rannsóknin og afrakstur hennar að öðru leyti, að koma til skoðunar við sönnunarmat dómsins. Með vísan til framangreinds verður því ekki fallist á að vísa beri ákæru ríkissaksóknara 25. október 2013 frá dómi.

Fyrir dómi kvað ákærði samskipti sín og lögreglumannanna tveggja þegar út fyrir húsið hafi verið komið ekki hafa verið eðlileg þar sem hann hafi verið undir áhrifum áfengis. Hann kvað sig ráma í atvikin. Hann kvaðst ekki muna eftir að hafa bitið eða hrækt á lögreglumann að kvöldi 27. desember 2012. Aðspurður um það sem fram komi í áverkavottorði um að brotaþoli hafi hlotið mar á handlegg og hvort ákærði gæti hafa valdið þeim áverka, kvað ákærði þann áverka ekki eftir sig. Bar hann fyrir dómi að tannheilsa sín væri og hefði verið slík að hann hafi ekki getað valdið þeim áverka sem honum er gefið að sök hafa valdið. Ákærði kannaðist við að ýmis orð hafi fallið af hans hálfu í hita leiksins, en hann hafi verið undir áhrifum áfengis og búinn að ganga í gegnum ýmislegt áður en til þessa hafi komið. Orð hans hafi ekki beinst að brotaþola persónulega og það sé misskilningur af hálfu brotaþola hafi hann tekið þeim sem líflátshótun. Hann hafi ekkert meint með ætluðum líflátshótunum, eða einhverju „í áttina að svoleiðis hótunum“.

Framburður brotaþola og vitnisins B lögreglumanns fyrir dómi var samhljóða um öll meginatvik þetta kvöld. Bæði báru þau á þann veg að eftir að þau höfðu handtekið ákærða og hugðust færa hann í þá lögreglubifreið sem þau störfuðu á þá um kvöldið, hafi ákærði bitið brotaþola í hægri framhandlegg. Lýstu þau því atviki á sama hátt. Brotaþoli bar fyrir dómi að hann telji að bitið hafi ekki verið fast, enda hafi ekki hlotist miklir áverkar af aðrir en mar. Hann hefði fundið fyrir því, það hafi verið sársaukafullt. Enn fremur báru bæði brotaþoli og B að þau hafi farið saman á slysadeild síðar um kvöldið, en mundu hvorugt nákvæmlega hvenær kvöldsins það hafi verið. Þær afleiðingar er ákæra tilgreinir eru í samræmi við læknisvottorð og vitnisburð F, sérfræðings á slysa- og bráðamóttöku Landspítala Háskólasjúkrahúss fyrir dómi. Hann bar um það að brotaþoli hafi þetta sama kvöld komið á slysadeild. Hann hafi ekki skoðað brotaþola persónulega, en hitt hann mjög stuttlega. Hann kvaðst treysta mati þess deildarlæknis sem skoðað hafi brotaþola. Vottorðið væri ritað á grundvelli fyrirliggjandi bráðasjúkragagns. Aðspurður um það sem fram kæmi í vottorðinu að marið liti út eins og bitfar, staðfesti hann að það væru orð úr þessum bráðasjúkragögnum. Sjáanlegt mar hafi verið á framhandleggnum, sem svarað hafi til þess sem brotaþoli hafi sagt, að hann hafi verið bitinn. Þá er einnig til þess að líta að vitnin E og G lögreglumenn, sem komu á vettvang eftir meint bit ákærða, báru báðir á þann veg að brotaþoli hafi síðar um kvöldið sagt þeim frá bitinu; E við störf þeirra á vettvangi og G þegar þeir hafi komið á lögreglustöð. Að öllu framangreindu virtu er að mati dómsins fram komin lögfull sönnun um þá lýsingu sem nánar greinir í ákæru að ákærði hafi bitið brotaþola í hægri framhandlegg með þeim afleiðingum að hann hafi hlotið mar á framhandlegg.

Þá báru bæði brotaþoli og vitnið B lögreglumaður fyrir dómi á þann veg að ákærði hafi hrækt á brotaþola. Voru þau samhljóða um hvar og hvenær ákærði hafi hrækt á brotaþola, eða fyrir utan lögreglubifreiðina sem upphaflega átti að færa ákærða í fangageymslur, eftir að ákærði var kominn í lögreglutök hjá brotaþola. Brotaþoli kvað ákærða hafa hrækt þegar hann var í jörðinni og að vitnið E lögreglumaður hafi aðstoðað hann við að halda honum. Hann hafi hrækt ítrekað, meðal annars á ermi hjá sér og á buxur og skó eða eitthvað slíkt hjá E. Því hafi þau sótt teppi inn í lögreglubifreið og breitt yfir höfuð ákærða svo að þau myndu ekki fá hráka í andlit eða vit. Brotaþoli kvaðst ekki muna til þess að hráki hafi lent á fleiri stöðum á sér en á ermi, en það hafi allavega verið á ermi hjá sér og svo hafi það örugglega verið á buxnaskálm hjá lögreglumanninum E. Aðspurð hvar hráki úr ákærða hafi lent, bar B hann hafa lent á buxunum hjá strákunum, þeir hafi staðið við ákærða, en hann hafi legið á jörðinni. Hún kvaðst aðspurð ekki muna hvort hráki hafi lent á ermi hjá brotaþola, en eitthvert slef geti hafa verið þar. Þá bar vitnið E lögreglumaður um að þegar hann hafi komið á vettvang minni hann að búið hafi verið að „járna“ ákærða, hann hafi verið mjög erfiður, með mikinn mótþróa og hrækjandi þar sem brotaþoli hafi verið með ákærða í tökum. Hann hafi verið var um sig með það hvert ákærði myndi hrækja, ákærði hafi hrækt á buxur vitnisins, en hann muni ekki hvort hann hafi séð hrækt á brotaþola. Sem fyrr segir kvaðst ákærði ekki muna eftir að hafa hrækt á lögreglumann að kvöldi 27. desember 2012. Framburður brotaþola og vitnisins B um þetta atvik er samhljóða um að ákærði hafi hrækt á brotaþola, þegar brotaþoli var með ákærða í lögreglutökum utan við lögreglubifreiðina og fær sá framburður stoð í framburði vitnisins E um það að ákærði hafi á þessum tímapunkti og á þessum stað verið hrækjandi. Með vísan til alls framangreinds verður talið hafið yfir skynsamlegan vafa að ákærði hafi hrækt á brotaþola eins og greinir í ákæru.

Þá báru bæði brotaþoli og vitnið B fyrir dómi um að ákærði hafi ítrekað hótað þeim lífláti. Fyrir dómi hefur ákærði gengist að hafa beint einhverjum orðum að brotaþola, en jafnframt að hann hafi ekkert meint með ætluðum líflátshótunum, eða einhverju „í áttina að svoleiðis hótunum“. Báru brotaþoli og B ákærða ítrekað hafa hótað þeim lífláti, þegar ákærði hafi verið færður frá húsnæðinu að Engihjalla 25 út í lögreglubifreiðina sem þau hafi starfað á þetta kvöld og eftir það. Brotaþoli kvaðst fyrir dómi hafa upplifað orð ákærða sem hótanir. Meðal þess sem fram kom hjá brotaþola var að um hafi verið að ræða beinar hótanir sem beint hafi verið gegn lögreglumönnunum. Miðað við það hvað ákærði hafi verið heiftúðlegur hafi brotaþoli tekið þessu sem hótunum gagnvart sér og sinni samstarfsmanneskju þetta kvöld. Að þessu virtu og að öðru leyti með hliðsjón af framburði ákærða, brotaþola og B fyrir dómi, sem raktir hafa verið í meginatriðum að framan, er ákærði einnig sakfelldur fyrir að hafa hótað brotaþola lífláti.

Með vísan til framangreinds þykir sannað að ákærði hafi brotið gegn valdstjórninni með því að hafa að kvöldi fimmtudagsins 27. desember 2012, við Engihjalla 25 í Kópavogi, bitið lögreglumanninn A í hægri framhandlegg, þar sem hann var við skyldustörf, með þeim afleiðingum að A hlaut mar á framhandlegg. Einnig að ákærði hafi hrækt á A og hótað honum lífláti. Háttsemi ákærða varðar við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og er því réttilega heimfærð til þess refsiákvæðis í ákæru.

V

Ákærði er fæddur í september 1954 og hefur samkvæmt framlögðu sakavottorði ekki áður sætt refsingu. Hann er nú annars vegar sakfelldur fyrir áfengislagabrot þar sem hann hefur skýlaust játað sök og samþykkt upptökukröfu og ber við ákvörðun refsingar að virða honum það til málsbóta. Einnig hefur ákærði verið sakfelldur fyrir brot sem beindist að lögreglumanni við skyldustörf og ber að líta slík brot alvarlegum augum, en jafnframt að hafa í huga að ekki hlutust miklar afleiðingar af. Með vísan til alls framangreinds og með hliðsjón af 77. gr. almennra hegningarlaga, þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í þrjá mánuði, en rétt þykir að skilorðsbinda refsinguna og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga. Með vísan til 4. mgr. 77. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, skal ákærði jafnframt greiða 150.000 krónur í sekt til ríkissjóðs, innan fjögurra vikna frá birtingu þessa dóms, en sæta ella fangelsi í tólf daga.

Þá hefur ákærði fallist á kröfu ákæruvalds um upptöku á áfengi og munum, eins og henni er lýst í ákæru útgefinni af lögreglustjóranum á höfuðborgarsvæðinu 29. október síðastliðinn. Samkvæmt því og með vísan til 1. mgr. 28. gr. áfengislaga nr. 75/1998 er sú krafa tekin til greina.

Með vísan til 218. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála ber að dæma ákærða til að greiða sakarkostnað, 55.338 krónur vegna matsgerðar Rannsóknastofu í lyfja- og eiturefnafræði, 30.400 krónur vegna læknisvottorðs og málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, B-kk-ef H-kk-ef hrl., á rannsóknarstigi og fyrir dómi, sem eru hæfilega ákveðin 263.550 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti.

H-kk-nf Þ-kk-nf, settur héraðsdómari, kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð:

Ákærði, G-kk-nf B. B-kk-nf, sæti fangelsi í þrjá mánuði, en fresta skal fullnustu refsingar og skal hún niður falla að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði skal jafnframt greiða 150.000 krónur í sekt til ríkissjóðs, innan fjögurra vikna frá uppkvaðningu dóms þessa, en sæta ella fangelsi í tólf daga.

Ákærði sæti upptöku á 24.750 millilítrum af landa, einu eimingartæki, þremur plastfötum með lokum, þremur glerkútum, níu glerflöskum og sex kg af sykri, sem hald var lagt á.

Ákærði greiði 349.288 krónur í sakarkostnað, þar með talin 263.550 króna málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, B-kk-ef H-kk-ef hæstaréttarlögmanns.

H-kk-nf Þ-kk-nf