S-7280/2020

Mál þetta, sem dómtekið var í dag, er höfðað með ákæru, útgefinni af lögreglustjóranum á höfuðborgarsvæðinu 3. nóvember 2020, „á hendur X, kt. [...], [...], [...], fyrir hegningar- og umferðarlagabrot með því að hafa, sunnudaginn 19. ágúst 2018, ekið bifreiðinni [...] um M í Hafnarfirði, við hús nr. [...], án nægjanlegrar tillitssemi eða varúðar, með þeim afleiðingum að farþegi bifreiðarinnar, A, kt. [...], dróst á eftir bifreiðinni og í kjölfarið ekið yfir fótlegg A en við það hlaut hún beinbrot á sköflungi og dálki og ekki sinnt skyldum sínum við umferðaróhapp heldur ekið á brott frá vettvangi.

Telst brot þetta varða við 219. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og 1., sbr. 2. mgr. 14. gr., sbr. 1. mgr. 94. gr. umferðarlaga nr. 77/2019.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkrafa:

Í málinu gerir S-kvk-nf Ý-kvk-nf J-kvk-nf lögmaður, þá kröfu f. h. A, kt. [...], hér eftir nefndur kröfuhafi, að ákærði verði dæmdur til að greiða kröfuhafa miskabætur samtals að fjárhæð kr. 5.000.000, auk vaxta samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 19. ágúst 2018, og þar til mánuður er liðinn frá birtingu kröfunnar, en síðan dráttarvexti, sbr. 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001, frá þeim degi til greiðsludags. Þá er gerð krafa um greiðslu þóknunar við réttargæslu að mati dómara eða samkvæmt síðar framlögðum málskostnaðarreikningi, að teknu tilliti til virðisaukaskatts á réttargæsluþóknun.“

Verjandi ákærða krefst aðallega sýknu en til vara vægustu refsingar sem lög leyfa.

Jafnframt krefst hún frávísunar bótakröfu en til vara lækkunar hennar. Þá er þess krafist að allur sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þ. m. t. málsvarnarlaun verjanda, en verði ákærði sakfelldur afsalar verjandi sér málsvarnarlaunum.

Málsatvik

Samkvæmt frumskýrslu lögreglu barst tilkynning um að ekið hefði verið á gangandi vegfaranda á móts við N [...]í Hafnarfirði en tilkynnandi hefði séð atvikið frá því húsi. Þegar lögregla kom á staðinn kom í ljós að atvikið varð við M en þar lá brotaþoli, A, á miðri akrein með teppi yfir sér. Blóðpollur var á akbrautinni. Mikil óhljóð komu frá henni og var ekki hægt að ræða við hana sökum kvala. Lögreglu var sagt að hún væri fótbrotin og mátti sjá aflögun á vinstri fæti hennar við ökkla. Rætt var við kærasta brotaþola, B, sem sagðist hafa tekið leigubifreið ásamt brotaþola á Skólavörðuholti og beðið um að þeim yrði ekið að M, en þaðan hefðu þau ætlað að ganga að heimili sínu að N [...]. Þegar þangað hefði komið hefði fargjaldið verið 4.500 krónur. Brotaþoli hefði ætlað að greiða með greiðslukorti en því hefði verið synjað. B hefði þá ákveðið að hlaupa heim og sækja reiðufé, en þegar hann hefði komið til baka hefði leigubílstjórinn sagt að fargjaldið væri 4.800 krónur. Hann hafði því greitt 4.500 krónur í reiðufé en brotaþoli greitt 300 krónur með greiðslukortinu. Eftir að þau hefðu greitt hefði bílstjórinn ekið af stað. Brotaþoli hefði reynt að komast út úr bifreiðinni, en á einhvern hátt verið föst og dregist um 10 metra eftir akbrautinni. Hún hefði skyndilega slitið sig lausa en þá hefði bílstjórinn ekið yfir vinstri fót hennar. Hann hefði staðið við ökumannsdyrnar er bílstjórinn hefði ekið af stað en brotaþoli setið fyrir aftan bílstjórann. Hann mundi ekki skráningarnúmer bifreiðarinnar en taldi hana hafa verið svartan O með gult Taxi- merki. Þá gaf hann lýsingu á bílstjóranum. Fram kemur í skýrslunni að ástand B hafi verið annarlegt.

Vitnið C gaf sig á tal við lögreglu á vettvangi og kvaðst hafa séð atvikið frá íbúðarglugga að N [...]. Hann hefði staðið við gluggann og séð út á M. Hann kvaðst hafa séð kærasta brotaþola standa við ökumannsdyrnar en snúa baki í bifreiðina. Brotaþoli hefði öskrað mikið áður en bifreiðinni hefði verið ekið af stað og hún hefði svo dregist á eftir bifreiðinni. Hann hefði svo séð bifreiðina lyftast upp er henni hefði verið ekið yfir fót brotaþola. Hann hefði ekki séð skráningarnúmer bifreiðarinnar en taldi vera um að ræða svartan O. Fram kemur að ástand C hafi verið annarlegt. Einnig var rætt við vitnið D sem kvaðst hafa verið að koma út úr húsinu við N [...]. Hann hefði séð leigubifreið, dökkan jeppling, hugsanlega O, stöðva við gatnamótin og séð stelpu detta út úr henni. Leigubifreiðinni hefði svo verið ekið hratt austur M með dyrnar opnar og yfir fótinn á stelpunni.

Brotaþoli var flutt á slysadeild þar sem fótbrot hennar var staðfest. Haft var samband við leigubifreiðastöðina Hreyfil til að kanna hvort um hefði verið að ræða bifreið á þeirra vegum en svo reyndist ekki vera.

Í skýrslu lögreglu frá 28. september 2018 kemur fram að haft hafi verið samband við leigubifreiðastöðvar á höfuðborgarsvæðinu og athugað hvort einhver kannaðist við að hafa ekið umræddu pari. Á mánudeginum eftir hafi ákærði haft samband og tjáð lögreglu að hann væri sá leigubílstjóri. Hann kvaðst hins vegar ekki hafa orðið var við að aka yfir fót stúlkunnar.

Í vottorði E, sérfræðings í bráðalækningum, frá 28. ágúst 2018, kemur fram að brotaþoli hafi komiðá slysadeild 19. ágúst 2018 með sjúkrabifreið. Hún hafi lýst því að vera að stíga út úr leigubifreið þegar bifreiðin hafi ekið af stað og yfir vinstri fótlegg hennar. Hún hafi greinilega verið kvalin þrátt fyrir að hafa fengið verkjalyf í sjúkrabifreiðinni. Lítið sár hafi verið framanvert á húð og hliðlægt neðst á vinstri sköflungi og beinendi hafi sést standa út úr sárinu. Röntgenmynd hafi sýnt kurlað brot á neðri hluta sköflungs og dálks. Brotaþoli hafi verið lögð inn á bæklunardeild Landspítala og gerð hafi verið aðgerð þar sem sárið hafi verið hreinsað, brotið skrúfað saman og bein hafi verið flutt frá mjaðmarkambi til að fylla í eyðu í sköflungi. Brotaþoli hafi legið inni á spítalanum til 22. sama mánaðar en þá hafi verið fyrirhugað eftirlit næstu mánuði á vegum bæklunarlækna. Um hafi verið að ræða alvarlegan áverka á útlim sem samræmist vel lýsingu brotaþola á áverkaferli. Án læknismeðferðar hefði fótleggurinn aldrei jafnað sig. Möguleiki sé á fullum bata eftir sérhæfða læknismeðferð á Landspítala en alltaf muni sitja eftir varanlega ör eftir áverkann og aðgerðina. Þá sé mögulegt að brotaþoli muni hafa varanlega verki eða færniskerðingu eftir áverkann.

Í vottorði F sérfræðilæknis, frá 14. febrúar 2020, kemur fram að brotaþoli hafi komið í eftirlit á Landspítala 4. september 2018 í sáraskoðun til að sjá hvort drep væri komið í sárið. Vægur hiti hafi verið í sárinu og aðeins hafi „vessað“ úr því en engin merki hafi verið um sýkingu. Ákveðið hafi verið að halda sýklalyfjameðferð áfram meðan sárið væri enn vott vegna áverkans á húð yfir brotasvæðinu. Næst hafi verið endurkoma 11. sama mánaðar. Skurðsárið hafi þá litið vel út og virst sem það ætlaði að gróa. Saumar hafi verið teknir og brotaþoli sett í lokað gips en áfram ekkert ástig. Við skoðun 26. sama mánaðar hafi myndir sýnt óbreytta stöðu. Engin merki hafi verið um gróanda í brotunum, hvorki í sköflungi né í dálki. Gert hafi verið ráð fyrir því að þetta væri lengi að gróa þar sem bein hafi vantað á milli beinenda á sköflungnum. Brotaþoli hafi því áfram verið óvinnufær en mátt byrja að hreyfa sig og tylla örlítið í fótinn en gert ráð fyrir að hún væri enn án ástigs í a. m. k. fjórar vikur til viðbótar. Við eftirlit 7. nóvember 2018 hafi brotaþoli getað tyllt í fótinn án mikilla verkja en ekki verið enn komin á fullt ástig. Hún hafi verið bólgin um kálfa og yfir ökkla en þó haft góða hreyfingu í ökklaliðnum. Hún hafi kvartað undan verkjum um innanverðan og neðanverðan fótinn. Sárið hafi verið þurrt og gróið. Hún hafi áfram verið óvinnufær. Við endurmat 9. janúar 2019 hafi brotaþoli verið hölt og stigið í vinstri fót með hjálp hækju. Myndir hafi sýnt að brotið hafi verið óbreytt en komin hafi verið þétting í bein á milli beinenda. Hún hafi áfram verið óvinnufær en mátt tylla í fótinn að sársaukamörkum. Þann 23. sama mánaðar hafi brotaþoli verið hækjulaus og farin að tylla í fótinn af fullum þunga. Hins vegar hafi vantað upp á hreyfingu um ökklalið. Ekki hafi verið mikil bólga eða þroti um ökklann og myndir hafi sýnt aukna þéttingu í beini. Þann 5. júní sama ár hafi myndir ennþá sýnt inn í brotakerfið bæði í sköflungi og dálki. Brotaþoli hafi gengið á þetta með fullum þunga en aldrei verið óþægindalaus. Hún hafi kvartað undan verkjum, sérstaklega á kvöldin og nóttunni. Þann 2. ágúst sama ár hafi brotaþoli leitað á slysadeild vegna verkja í vinstri fæti eftir að hafa stigið harkalega í fótinn. Komið hafi í ljós brot ofanvert í sköflungnum rétt undir miðfleti og þar hafi sést brotakerfi. Hún hafi verið sett í gipshólk sem hafi verið fjarlægður 15 sama mánaðar þar sem henni hafi liðið illa í þessu. Ástæða brotsins sé eflaust beingisnun vegna langvarandi einkenna frá broti neðar á sköflungnum og hún því orðin brothættari en ella. Brotið teljist því að nokkru leyti orsakað af eða tengt fyrra broti. Þann 4. september 2019 hafi sést að brotakerfið væri að gróa í rólegheitum. Brotaþoli hafi komið í lokaskoðun 2. október 2019. Þá hafi komið í ljós að hún væri þykkari á vinstri kálfa en þeim hægri. Hún hafi haft góða hreyfingu um ökklaliðinn en lýst doðakennd í húðinni kringum plötuna og fram á ristina hægra megin. Svo kunni að vera að húðgrein framan á fótleggnum hafi farið í sundur við áverkann og doðakenndin sé sennilega varanleg. Brotaþoli hafi einnig kvartað undan því að fá stundum taugaverki um ökkla og fót og hún finni alltaf fyrir einhverjum verkjum, ekki bara í brotinu heldur öllum fætinum. Þá hafi hún ekki treyst sér aftur til þeirrar vinnu sem hún hafi stundað áður. Læknirinn telji rétt að bíða í lengstu lög með að taka plötuna í burtu þar sem vantað hafi bein á milli beinenda um 3- 4 cm og beinið styrkist eftir því sem það grói lengur. Brotaþoli virðist hafa sloppið við áverka á ökklaliðinn en sé með taugaverki sem geti stafað af því að húðgrein framan á fótlegg kunni að hafa farið í sundur. Ekki séu ráðgerðar frekari aðgerðir að sinni.

Þá liggur fyrir vottorð G sálfræðings, frá 20. janúar 2020. Þar kemur fram að brotaþoli hafi leitað til hennar í september 2018 eftir að hafa lent í slysi í mánuðinum á undan. Auk alvarlegs fótbrots hafi brotaþoli upplifað alvarleg áfallastreituviðbrögð og óskað aðstoðar vegna þess. Hún hafi mætt átta sinnum frá 28. september til 29. ágúst 2019 og fengið ráðgjöf og meðferð vegna afleiðinga slyssins. Hún hafi í upphafi verið miður sín og í miklu uppnámi vegna slyssins og upplifað virðingarleysi af hálfu bílstjórans sem hafi ekið yfir fót hennar. Áfallastreita hennar hafi komið fram í erfiðleikum með svefn og einbeitingu, reiði, sárindum, ásæknum og endurteknum hugsunum um það sem hafi gerst og hún hafi séð fyrir sér myndir af því. Þá hafi hún lýst martröðum, kvíða, þunglyndi, depurð og vonleysi. Brotaþoli hafi lagt sig fram í meðferðinni og náð nokkrum árangri, en hafi þó enn haft þörf fyrir meðferð þegar sálfræðingurinn hafi hitt hana síðast.

Framburður ákærða og vitna fyrir dómi Ákærði kvaðst muna atburði kvöldsins vel. Það hefði verið menningarnótt og ekki mjög áliðið er par hefði veifað honum í námunda við Hallgrímskirkju. Þau hefðu viljað fara í Hafnarfjörð. Aðstæður hefðu verið góðar þetta kvöld, rökkur og hann vel hvíldur til að aka um nóttina. Parið hefði hins vegar verið í annarlegu ástandi. Ferðin hefði verið tíðindalítil en maðurinn hefði þó verið fyrirferðarmikill og látið spurningar dynja á sér. Þegar þau hefðu nálgast áfangastað hefði maðurinn kallað og skipað honum að stoppa. Hann hefði þá ekið upp á gangstétt með öll hjól bifreiðarinnar. Greiðslukort brotaþola hefði ekki farið í gegn og maðurinn hefði því hlaupið heim að sækja peninga. Það hefði vantað aðeins upp á og hún hefði greitt mismuninn með kortinu. Maðurinn hefði sent sér sneið fyrir að rukka um það sem upp á hefði vantað og svo gengið frá bifreiðinni á meðan brotaþoli hefði borgað. Hún hefði síðan sent honum leiðinlega kveðju þegar hún hefði farið út úr bifreiðinni og ekki lokað dyrunum. Hann hefði talið hana hafa gert þetta til að undirstrika kveðjuna og hefði því teygt sig aftur í og lokaðum leið og hann hefði lagt af stað. Engu að síður hefði hann sinnt aðgæsluskyldu sinni.

Enginn hefði verið í sjónlínu hans. Hann hefði séð manninn kominn aðeins frá en ekki séð hvar brotaþoli hefði verið. Hann hefði farið varlega niður af gangstéttarkantinum og ekki orðið var við neitt óvenjulegt. Hann hefði ekki ekið yfir neinn og ekki heyrt nein öskur en hann hefði haft útvarpið í gangi. Eina leiðin til þess að hann gæti hafa ekið yfir brotaþola væri ef hún hefði dottið út úr bifreiðinni. Hann hefði heldur ekki ekið hratt í burtu.

Brotaþoli kvaðst hafa verið með kærastanum sínumí bænum á menningarnótt og þau hefðu verið undir áhrifum áfengis. Þau hefðu gengið að Hallgrímskirkju til aðtaka þar leigubifreið. Þau hefðu ákveðið að stöðva á M og ganga heim. Þau hefðu ekki verið alveg sammála um leiðina og þrætt um það í bifreiðinni. Þegar hún hefði ætlað að greiða hefði ekki reynst næg inneign á greiðslukorti hennar og kærastinn hefði því hlaupið heim. Leigubílstjórinn hefði verið dónalegur við þau. Hann hefði tekið U- beygju og stöðvað bifreiðina með tvö dekk uppi á gangstétt. Kærastinn hefði komið til baka með greiðsluna en bílstjórinn hefði krafist greiðslu á 300 krónum til viðbótar. Þegar hún hefði greitt mismuninn og ætlað út úr bifreiðinni hefði hún einhvern veginn flækst undir dekkinu. Annar fóturinn hefði verið kominn út en hinn ennþá verið inni þegar bílstjórinn hefði ekið af stað. Hann hefði opnað gluggann á bifreiðinni, sett höndina út og lokað afturdyrunum. Hún kvaðst viss um að hann hefði horft á hana. Þá hefði hún öskrað svo hátt að allt hverfið hefði heyrt í henni. Hann hefði svo ekið hratt á brott. Hún kvaðst ekki muna eftir að hafa dregist eftir bifreiðinni en hún hefði fundist við næsta hús. Afleiðingar þessa hefðu verið hryllilegar. Fyrstu vikuna eftir atvikið hefði hún verið í móki vegna kvala. Hún væri öryrki og glímdi við martraðir og svefnleysi. Hún sé enn í eftirliti hjá bæklunarlækni og í sálfræðimeðferð.

Vitnið B, kærasti brotaþola, lýsti því að þau brotaþoli hefðu verið í bænum á menningarnótt og hefðu veifað leigubifreið á Skólavörðuholti til að fara í Hafnarfjörð. Greiðslukorti brotaþola hefði verið synjað í bifreiðinni og hann hefði því hlaupið inn til að ná í peninga. Ferðin hefði átt að kosta 4.500 krónur en bílstjórinn hefði haft mælinn í gangi og hann hefði verið kominn upp í 4.800 krónur er hann hefði komið til baka með peningana. Hann hefði verið ósáttur við þetta og farið frá bifreiðinni sem hefði verið upp við kant, en hann kvaðst ekki viss um hvort hún hefði verið að öllu leyti eða að hluta uppi á kanti. Hann hefði snúið baki í bifreiðina og hugað að hundinum sínum, sem hann hefði tekið með sér, þegar hann hefði heyrt að bifreiðin var farin af stað og jafnframt heyrt brotaþola öskra og falla í götuna. Þegar hann hefði snúið sér við hefði hann séð brotaþola liggjandi á götunni og bifreiðina komna af stéttinni. Hann hefði séð að dyrnar á bifreiðinni voru opnar en bílstjórinn hefði lokað þeimog svo brunað í burtu. Brotaþoli hefði legið eftir veinandi í götunni og hann hlaupið veifandi á eftir bifreiðinni. Hann kvaðst hafa verið undir áhrifum áfengis og fengið áfall við þennan atburð sem hann telji hafa skýrt annarlegt ástand sitt. Þá greindi hann frá slæmum áhrifum atviksins á brotaþola. Hún glími við kvíða og þunglyndi af þessum sökum og geti ekki gert hluti sem hún hafi áður notið, svo sem að fara í göngur.

Vitnið D kvaðst hafa verið að koma út úr húsi vinar síns, ásamt bróður sínum, er hann hafi orðið var við leigubifreið sem hefði stöðvað hinum megin við götuna um 40 metrum frá. Brotaþoli hefði virst detta út úr bifreiðinni og þar sem hún hefði legið á jörðinni hefði bifreiðin ekið yfir fót hennar. Hún hefði öskrað hátt og dyrnar á leigubifreiðinni hefðu þá verið opnar. Leigubifreiðin hefði stöðvað, dyrnar lokast og svo ekið hratt á brott.

Vitnið C kvaðst hafa verið hjá félaga sínum við [...] í Hafnarfirði. Hann hefði verið í eldhúsinu og litið út um gluggann. Hann hefði séð leigubifreið stöðva hinum megin við götuna. Það hefði verið orðið dimmt en hann séð þetta mjög vel. Hann hefði séð mann koma út úr bifreiðinni með hund og fundist það óvenjulegtogþvífylgst með. Hann hefði svo séð bifreiðina rjúka af stað og heyrt öskur brotaþola. Bifreiðin hefði ekið aðeins áfram og maðurinn hefði hlaupið öskrandi á eftir henni. Hún hefði svo stöðvast og bílstjórinn lokað dyrunum innan frá og ekið á brott. Þá hefði hann séð að stelpa lá á götunni en hún hefði líklega verið að stíga út úr bifreiðinni, flækst íog bifreiðin ekið af stað áður en hún hefði verið komin almennilega út. Annar fótur hennar hefði verið mölbrotinn. Hann hefði hlaupið út ásamt félögum sínumtil að hjálpa. Þeir hefðu hjálpað með því að stöðva umferð og hringja á neyðarlínuna. Hann taldi mjög ólíklegt að bílstjórinn hefði ekki orðið var við þetta enda hefðu öskur brotaþola borist til hans auk þess sem kærasti brotaþola hefði hlaupið á eftir bifreiðinni.

Vitnið H lögreglumaður kvaðst hafa fengið tilkynningu um að ekið hefði verið á konu í Hafnarfirði. Brotaþoli hefði legið á götunni með teppi yfir sér og tveir til þrír karlmenn hefðu verið á staðnum. Þeir hefðu strax séð að hún var fótbrotin. Blóð hefði verið á götunni nálægt henni.

Vitnið I lögreglumaður kvað tilkynningu hafa borist um að ekið hefði verið á gangandi vegfaranda. Brotaþoli hefði legið á miðri götu og hópur af fólki hefði verið í kringum hana í misgóðu ástandi. Hún hefði öskrað af sársauka og blóð hefði verið á götunni. Ekið hefði verið yfir fót hennar. Hann hefði sjálfur rætt við vitni sem hefðu verið minnst drukkin. Komið hefði fram að stúlkan hefði dottið út úr leigubifreið og ekið hefði verið yfir hana.

Vitnið J, fyrrverandi lögreglumaður, kvaðst hafa komið á vettvanginn þar sem brotaþoli hefði legið á miðri götunni. Hann hefði farið að huga að henni en félagar hans hefðu rætt við vitni. Brotaþoli hefði verið mjög kvalin og erfitt hefði verið að ræða við hana. Lítils háttar blóð hefði verið á götunni en frásögn hennar um hvað hefði gerst hefði verið slitrótt.

Vitnið K lögreglumaður kvaðst hafa komið á vettvang seint um nótt og tekið myndir. Hún hefði séð brotaþola liggjandi á götunni. Fótur hennar hefði verið aflagaður og hún hefði verið sárkvalin. Blóðpollur hefði verið á götunni.

Vitnið L lögreglumaður kvaðst hafa verið kallaður út á bakvakt en allir hefðu verið farnir af vettvangi þegar hann hefði mætt. Hann hefði farið á slysadeildina og rætt við brotaþola og kærasta hennar. Hún hefði verið á sterkum verkjalyfjum og hann í annarlegu ástandi. Hann hefði svo farið að vinna í að finna bílstjórann. Hann hefði síðan rætt við ákærða og skoðað bifreið hans. Ekkert óeðlilegt hefði komið í ljós.

Vitnið E, sérfræðingur í bráðalækningum á slysa- og bráðadeild Landspítala, greindi frá skoðun sinni á brotaþola við komu á slysadeild. Áverkinn sem brotaþoli hefði haft hefði verið þess eðlis að verulega mikið þurfi til að koma. Brotaþoli hefði lýst því að ekið hefði verið yfir fótinn. Hann hefði ekki séð aðra áverka á brotaþola og hún hefði neitað höggi annars staðará líkamann.

Vitnið F sérfræðilæknir kvað brotaþola hafa verið með opið brot á fótleggnum. Hún hafi verið mölbrotin. Brotið hafi verið um 10 cm fyrir ofan ökklalið. Þetta hafi verið mikið vandamál þar sem vantað hafi upp á bein vegna þess hve mikið brotið var. Mikla þyngd eða mikið högg þurfi til að valda svo miklum áverka. Lýsing brotaþola á atvikinu samræmis áverkunum. Þurft hafi að setja plötu og skrúfur í fótinn. Þá hafi verið tekið bein úr mjöðm brotaþola til að fá betri gróanda í þetta. Brotaþoli hafi verið mjög lengi að ná sér.

Niðurstaða

Ákærða er gefið að sök að hafa ekið leigubifreið án nægjanlegrar tillitssemi eða varúðar, með þeim afleiðingum að brotaþoli, sem var farþegi í bifreiðinni, dróst á eftir bifreiðinni, og í kjölfarið ekið yfir fótlegg hennar með þeim afleiðingum að hún hlaut beinbrot á sköflungi og dálki og ekki sinnt skyldum sínum við umferðaróhapp heldur ekið á brott frá vettvangi.

Er brotið í ákæru talið varða við 219. gr. almennra hegningarlaga nr.19/1940 og 1., sbr. 2. mgr. 14. gr., sbr. 1. mgr. 94. gr. umferðarlaga nr. 77/2019. Samkvæmt 219. gr. almennra hegningarlaga varðar það refsingu ef tjón á líkama eða heilbrigði, slíkt sem í 218. gr. eða 218. gr. a getur, hlýst af gáleysi annars manns. Þá varðar það sektum skv. 1. mgr. 94. gr. umferðarlaga að sinna ekki skyldum vegfarenda við umferðaróhapp, sbr. 14. gr. laganna, en samkvæmt því ákvæði skal vegfarandi sem á hlut að umferðarslysi eða öðru umferðaróhappi nema staðar, hvort sem hann á sök á því eða ekki. Hann skal ennfremur grípa til ráðstafana, eftir því sem við á, svo sem að veita slösuðum hverja þá hjálp sem honum er unnt, taka þátt í þeim aðgerðum til verndar umferðaröryggi sem óhappið gefur tilefni til, veita öðrum aðila sem á hlutdeild í slysinu, eða hefur orðið fyrir tjóni vegna þess, upplýsingar, samkvæmt beiðni, um nafn, kennitölu og heimilisfang, svo fljótt sem auðið er tilkynna lögreglu um atburðinn hafi vegfarandi valdið öðrum aðila minni háttar tjóni, svo fljótt sem auðið er tilkynna tjónþola eða lögreglu um tjón sem hann hefur valdið á eign eða hlut ef enginn er á staðnum sem getur tekið við upplýsingum. H afi vegfarandi látist eða slasast í umferðarslysi skal sá sem á hlut að því tilkynna lögreglunni um slysið svo fljótt sem auðið er.

Ákærði neitar sök. Hann kvaðst ekki hafa orðið þess var að hafa ekið yfir brotaþola. Hann hefði talið hana hafa farið út úr bifreiðinni án þess að loka og ekki séð til hennar er hann hefði ekið af stað og ekki heyrt neitt í henni. Hann hefði gætt fullrar aðgæslu. Brotaþoli kvaðst þess hins vegar viss að ákærði hefði séð hana á götunni. Hann hefði lokað afturdyrunum og ekið hratt í burtu. Hún hefði líka öskrað svo hátt að hann hefði átt aðheyra til hennar. Þrjú önnur vitni voru að atvikinu. Kærasti brotaþola greindi frá háværu öskri hennar og að hafa séð hana liggja á götunni. Tveir bræður sem voru handan götunnar lýstu því að hafa séð atvikið greinilega. Þeir greindu frá háværu öskri brotaþola sem hefði borist til þeirra, því að leigubílstjórinn hefði stöðvað bifreiðina eftir að hafa ekið yfir hana, lokað afturdyrunum og ekið hratt á brott.

Af framangreindum framburði vitna er ljóst að brotaþoli féll við afturdyr leigubifreiðarinnar og ákærði ók yfir fótlegg hennar. Vottorð og framburður lækna staðfestir að áverkar hennar samræmist því að ekið hafi verið yfir hana en ljóst er að mikið hefur þurft til að koma til þess að svo alvarlegur áverki hljótist af. Eins og ákærði hefur sjálfur borið var leigubifreiðinni lagt upp á kant og hann ók niður af kantinum meðan dyr bifreiðarinnar voru enn opnar. Hann kvaðst ekki hafa séð brotaþola en talið hana hafa farið út úr bifreiðinni og skilið dyrnar eftir opnar. Hann stöðvaði bifreiðina eftir að hafa ekið niður af kantinum til þess að loka dyrunum og ók svo á brott. Ákærði er atvinnubílstjóri og var við störf sín að flytja farþega sem voru undir áhrifum áfengis. Er því óhætt að fullyrða að á honum hafi hvílt rík aðgæsluskylda. Hann tók hins vegar af stað á leigubifreiðinni meðan dyr hennar voru enn opnar án þess að ganga úr skugga um að brotaþoli hefði náð að komast frá henni. Þá kveðst hann ekki hafa heyrt hávær öskur hennar fyrir útvarpinu. Verður að telja að hann hafi með þessari háttsemi ekki gætt þeirrar tillitssemi og varúðar sem vegfarendum er skylt að sína af sér í umferðinni, en m. a. er skylt að gæta sérstakrar varkárni þegar ekið er af stað frá vegarbrún. Verður að virða það honum til gáleysis að hafa ekið yfir fót brotaþola og verður hann sakfelldur fyrir brot gegn 219. gr. almennra hegningarlaga. Ekki erhins vegar sannað að brotaþoli hafi dregist með bifreiðinni, en það var ekki skýrt af framburði vitna, engin gögn liggja fyrir um það og ekki er að finna neinar upplýsingar um áverka sem gætu hafa hlotist af því. Verður ákærði því sýknaður af þeim hluta ákærunnar.

Ákærði ók af vettvangi án þess að gæta að því hvað orðið hefði um brotaþola og kvaðst ekki hafa orðið neins var þótt kærasti brotaþola hefði hlaupið á eftir honum, öskrandi og baðandi út öllum öngum. Verður hann því einnig sakfelldur fyrir að hafa ekki sinnt skyldum sínum á vettvangi umferðaróhapps. sbr. 14. gr. umferðarlaga.

Ákærði er fæddur í [...] [...]. Samkvæmt framlögðu sakavottorði, dagsettu 29. október 2020, hefur hann ekki áður gerst sekur um refsivert brot. M eð hliðsjón af framangreindu, því hve langt er um liðið frá brotinu og því tjóni sem háttsemi ákærða olli þykir refsing hans hæfilega ákveðin fangelsií 30 daga en fullnustu refsingarinnar er frestað og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. laga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Af hálfu brotaþola, A, er krafist miskabóta að fjárhæð 5.000.000 króna. Brotaþoli á rétt á miskabótum með vísan til 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Afleiðingar brotsins voru mjög alvarlegar fyrir brotaþola. Hún hefur enn ekki náð sér að fullu og ljóst er að hún mun ávallt bera einhver merki þess. Þykja miskabætur hæfilega ákveðnar 900.000 krónur ásamt vöxtum eins og í dómsorði greinir. Þá á brotaþoli rétt til málskostnaðar sem ákveðinn verður 300.000 krónur.

Skipaður verjandi ákærða, J-kvk-nf G-kvk-nf lögmaður, afsalaði sér þóknun fyrir verjandastörf sín. Ákærði greiði 13.470 krónur í annan sakarkostnað.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið G-kvk-nf R-kvk-nf S-kvk-nf aðstoðarsaksóknari.

Fyrir uppkvaðningu dómsins var gætt ákvæða 1. mgr. 184 gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008.

B-kvk-nf B-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði, X, sæti fangelsi í 30 daga en fullnustu refsingarinnar er frestað og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. laga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði A 900.000 krónur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 19. ágúst 2018 til 9. janúar 2021 en þá með dráttarvöxtum, sbr. 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr., sömu laga til greiðsludags, auk 300.000 króna í málskostnað.

Ákærði greiði 13.470 krónur í sakarkostnað.