S-1240/2013

Mál þetta, sem dómtekið var 5. febrúar síðastliðinn, var höfðað með ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, útgefinni 26. nóvember síðastliðinn, á hendur G-kk-þgf Þ-kk-þgf G-kk-þgf, kt. 000000-0000, Heiðnabergi 1, Reykjavík, „fyrir líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 17. febrúar 2013, inni á veitingastaðnum Búálfinum í Hólagarði, Lóuhólum 2-6 í Reykjavík, slegið A, kt. 000000-0000, hnefahöggi í andlit, og skömmu síðar, þar utandyra, slegið A tveimur hnefahöggum í andlit og í kjölfarið lagt hann í jörðina og sparkað í bringu hans, allt með þeim afleiðingum að A hlaut nefbeinabrot, mar á augnknetti og augntóftarvefjum, auk slímhúðarblæðingu í hægra auga.

Telst brot þetta varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20/1981.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkrafa:

Þá gerir A, kt. 000000-0000, kröfu um að ákærði greiði bætur að fjárhæð kr. 1.000.000, auk vaxta skv. 1. mgr. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 17.02.2013 þar til mánuður er liðinn frá birtingu kröfunnar, en síðan dráttarvexti skv. 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. sömu laga, frá þeim degi til greiðsludags.“

Ákærði neitar sök og krefst sýknu. Þess er krafist að sakarkostnaður verði greiddur úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun verjanda ákærða. Þá er þess krafist að bótakröfunni verði vísað frá dómi.

II

Málavextir eru þeir að lögreglan var kvödd að nefndum skemmtistað á framangreindum tíma. Þar var brotaþoli fyrir, áberandi ölvaður, blóðugur í andliti og með áverka á nefi. Hann sagði lögreglumönnum að maður hefði veist að sér inni á staðnum, slegið sig og sparkað í sig. Kvaðst brotaþoli hafa farið út en maðurinn elt sig og haldið áfram að berja sig og sparka í sig. Dyraverðir upplýstu að ákærði væri ætlaður árásarmaður.

Brotaþoli kærði ákærða til lögreglu mánudaginn 18. febrúar og skýrði þá svo frá að maður hefði komið að sér á skemmtistaðnum í þetta sinn, kallað sig „barnaperra“ og slegið sig að minnsta kosti tvö högg, annað á nefið og hitt á kjálkann. Við síðara höggið kvaðst brotaþoli hafa fallið í jörðina og rotast í nokkrar sekúndur. Hann kvaðst hafa farið til læknis og hefði komið í ljós að hann var nefbrotinn. Einnig hefði blætt inn á hægra augað. Samkvæmt læknisvottorði var brotaþoli marinn og bólginn á nefi auk þess sem æð hafði sprungið í hvítu hægra auga. Hann var greindur með nefbeinabrot, mar á augnknetti og augntóttarvefjum.

Lögreglan yfirheyrði ákærða sem neitaði sök.

III

Við aðalmeðferð kannaðist ákærði við að hafa verið á nefndum skemmtistað á þeim tíma sem í ákæru greinir. Hann ítrekaði neitun sína og kvaðst ekki kannast við ákæruefnið. Ekki hefði komið til átaka milli hans og brotaþola, hann hefði engin samskipti haft við hann.

Brotaþoli bar að hann hefði verið á nefndum skemmtistað þessa nótt. Hann taldi að það hefði átt að vísa sér út og hafi hann verið við útidyrnar. Þá hafi ákærði komið að honum og öskrað á sig að hann væri „barnaperri“. Brotaþoli kvaðst muna það síðast að ákærði hefði staðið beint fyrir framan sig og öskrað þetta. Það næsta sem brotaþoli kvaðst muna hafi verið að hann hefði legið úti á stétt, en hann hefði fengið högg á nefið. Hann kvaðst ekki geta lýst þessu nánar, enda hefði allt gerst svo snöggt. Við höggið hefði hann vankast og þegar hann hefði rankað við sér hefði hann verið aumur á kinnbeininu og væri það eins og eftir spark. Hann kvað lækni hafa talið að sparkað hefði verið í sig, en sjálfur myndi hann ekki eftir spörkum. Hann kvaðst heldur ekki muna eftir átökum inni á staðnum, heldur hefði hann fengið höggið í útidyrunum. Hann kvaðst ekki muna eftir höggum eða spörkum utandyra.

Brotaþoli kvaðst hafa beðið dyraverði að kalla til lögreglu en þeir hefðu sagt honum að gera það sjálfur. Hann hefði gert það og hefðu lögreglumenn ekið sér á slysadeild. Þar hefði komið í ljós að hann var nefbrotinn.

Dyravörður á skemmtistaðnum bar að hann hefði séð átök ákærða og brotaþola en hann myndi ekki eftir þeim. Hann kvaðst „vera með blöðru í hausnum og detta út og myndi ekki eftir hlutum“, eins og hann orðaði það. Hann kvaðst muna eftir að hafa farið í skýrslutöku hjá lögreglu en ekki muna vel eftir henni. Hjá lögreglu hafði dyravörðurinn skýrt svo frá að hann hefði séð ákærða kýla brotaþola niður. Ákærði hefði slegið brotaþola einu höggi. Þegar dyravörðurinn var beðinn að lýsa högginu svaraði hann að hann gæti það ekki, hann hefði ekki alveg séð höggið. Starfsfélagi hans hefði tekið ákærða en sjálfur hefði hann farið með brotaþola út. Hann kvaðst síðar hafa séð ákærða úti og þá vera í brotaþola eins og það er orðað í skýrslunni.

Annar dyravörður bar að hafa komið þar að sem brotaþoli hafði dottið niður og hefði ákærði staðið fyrir framan brotaþola. Dyravörðurinn kvaðst hafa staðið fyrir aftan brotaþola og því ekki séð högg. Hann kvaðst hafa snúið sér að ákærða og reynt að róa hann niður en það hefði ekki tekist. Dyravörðurinn kvaðst því hafa snúið hann niður og haldið honum niðri. Á meðan hefði hinn dyravörðurinn farið út með brotaþola. Dyravörðurinn kvaðst hafa ætlað að setja ákærða út en brotaþoli hafði verið fyrir utan og vildi ekki fara eins og dyraverðirnir höfðu beðið hann um. Ákærði hafi þó verið settur út enda hefðu dyraverðirnir ekki getað haldið honum föstum nema stutta stund. Þegar ákærði var kominn út hefði hann ráðist á brotaþola og náð honum niður. Kvað dyravörðurinn ákærða hafa sparkað tvisvar í brotaþola meðan hann lá í jörðinni og hefði hann því látið kalla á lögregluna.

Barþjónn á skemmtistaðnum kvaðst ekki hafa séð átök heldur séð brotaþola liggja í gólfinu. Þá hefðu dyraverðirnir verið komnir og höfðu tekið ákærða og haldið honum. Hún kvað sér hafa verið sagt að ákærði hefði slegið brotaþola en hún hefði ekki séð það.

Starfsstúlka á skemmtistaðnum bar að hafa séð brotaþola liggja á gólfinu og að dyraverðir hefðu verið að ræða við ákærða. Hún kvaðst ekki hafa séð brotaþola sleginn eða séð önnur átök.

Læknir, sem ritaði framangreint vottorð um brotaþola, staðfesti það. Hann kvað hugsanlegt að áverkar brotaþola hefðu orsakast af einu höggi ef árásarmaður hefði hitt nef og augnknött samtímis. Þá hefði höggið þurft að vera kröftugt. Honum fannst þó líklegra að áverkar brotaþola hefðu hlotist af fleiri höggum.

Þá kom augnlæknir fyrir dóm. Hún hafði ritað vottorð um brotaþola og staðfesti að hann hefði haft slímhúðarblæðingu í hægra auga. Þetta hafi verið lítil blæðing og gæti hafa orsakast af höggi eða sparki.

IV

Ákærði neitar sök en brotaþoli ber að hann hafi slegið sig einu hnefahöggi inni á skemmtistaðnum. Þessi framburður brotaþola fær stuðning í framburði vitna sem rakinn var. Samkvæmt þessu telur dómurinn sannað að ákærði hafi slegið brotaþola einu hnefahöggi í andlitið á skemmtistaðnum eins og honum er gefið að sök. Ákærði er einnig ákærður fyrir árás á brotaþola utan dyra og neitar hann sök sem fyrr. Brotaþoli gat ekkert um þetta borið. Dyravörður bar að vísu að hann hefði séð ákærða sparka tvisvar í brotaþola þar sem hann lá í jörðinni fyrir utan skemmtistaðinn, en gegn eindreginni neitun ákærða er ósannað að svo hafi verið.

Samkvæmt framanrituðu verður ákærði sakfelldur fyrir framangreint hnefahögg en sýknaður af ákærunni að öðru leyti. Með vísun til læknisvottorðs og framburðar læknisins, er það ritaði, er sannað að brotaþoli hlaut nefbeinabrot af högginu en óvarlegt er að telja sannað að aðrir áverkar hans geti stafað af þessu eina höggi. Brot ákærða varðar við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga.

Ákærða hefur ekki áður verið refsað og er refsing hans hæfilega ákveðin 60 daga fangelsi sem bundin skal skilorði eins og í dómsorði segir.

Miskabætur til brotaþola eru hæfilega ákveðnar 250.000 krónur og verður ákærði dæmdur til að greiða þær með vöxtum eins og í dómsorði segir. Það athugast að ekki verður séð að ákærða hafi verið birt bótakrafan fyrr en við birtingu fyrirkalls og miðast upphaf dráttarvaxta við þann dag þegar liðnir voru 30 dagar frá birtingardeginum.

Ákærði er dæmdur til að greiða 45.600 krónur í sakarkostnað. Með vísun til úrslita málsins verður hann dæmdur til að greiða málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns að meðtöldum virðisaukaskatti að hálfu en að hálfu skulu þau greidd úr ríkissjóði.

A-kk-nf Í-kk-nf héraðsdómari kvað upp dóminn.

D ó m s o r ð :

Ákærði, G-kk-nf Þ-kk-nf G-kk-nf, sæti fangelsi í 60 daga, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum 2 árum frá deginum í dag að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði A 250.000 krónur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 frá 17. febrúar 2013 til 10. janúar 2014 en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði greiði 45.600 krónur í sakarkostnað og málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, G-kk-ef S-kk-ef hrl., 188.250 krónur að hálfu en að hálfu skulu þau greidd úr ríkissjóði.

A-kk-nf Í-kk-nf