S-142/2016

Mál þetta, sem dómtekið var 25. ágúst sl., er höfðað með ákæru sem gefin var út af ríkissaksóknara 6. apríl 2016 á hendur ákærða, X, kt. [...], [...], [...];

„fyrir kynferðisbrot, framin á tímabilinu mars til og með september [...], gegn stúlkunni A, sem þá var 14 ára gömul:

1. Með því að hafa í gegnum samskiptamiðlana „facebook” og „snapchat“, áreitt A með því að ræða ítrekað við hana á kynferðislegan hátt og biðja hana um að hitta sig í því skyni að hafa við hana kynferðismök, svo og senda henni með rafrænum hætti mynd af kynfærum hans og fá hana til að senda honum með rafrænum hætti kynferðislegar myndir af henni.

2. Með því að hafa mælt sér mót við stúlkuna í kynferðislegum tilgangi og hitt hana í a.m.k. þrjú skipti, þar af hafi hann í eitt skipti sótt hana til [...], ekið með hana á afvikinn stað og haft við hana samræði í aftursæti bifreiðarinnar og í tvö skipti hafi hann sótt hana til [...], farið með hana á heimili hans og haft þar við hana samræði.

Telst ákæruliður 1 varða við 2. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 40/2003 og 11. gr. laga nr. 61/2007. Telst ákæruliður 2 varða við 1. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 40/2003 og 11. gr. laga nr. 61/2007, en til vara við 4. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/2040, sbr. 4. gr. laga nr. 58/2012.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Endanlegar kröfur brotaþola, A, eru þær að ákærða verði gert að greiða henni 400.000 krónur í miskabætur ásamt vöxtum af þeirri fjárhæð samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 28. mars 2013, en dráttarvöxtum samkvæmt 9. gr. sömu laga að liðnum mánuði frá birtingu kröfunnar til greiðsludags. Þá gerir réttargæslumaður brotaþola kröfu um þóknun sér til handa að mati dómara.

Kröfur ákærða í málinu eru þær að honum verði ekki gerð sérstök refsing. Þá krefst ákærði þess jafnframt að miskabótakrafa brotaþola verði lækkuð.

I

Ákærði játaði brot sín samkvæmt ákæru ríkissaksóknara við þingfestingu máls þessa. Í ljósi þess ákvað dómari að fara með málið samkvæmt 164. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og taka málið til dóms án frekari sönnunarfærslu er sækjanda og verjanda ákærða hafði verið gefinn kostur á að tjá sig um lagaatriði og ákvörðun viðurlaga. Þá var réttargæslumanni brotaþola og verjanda jafnframt gefinn kostur á að tjá sig um bótakröfu brotaþola.

Játning ákærða samrýmist framlögðum gögnum og teljast brot hans því sönnuð. Brot ákærða samkvæmt 1. tölulið ákæru varðar við 2. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, en brot samkvæmt 2. tölulið við 1. mgr. 202. gr. sömu laga.

Við ákvörðun refsingar ákærða verður ekki framhjá því litið að hann er í málinu sakfelldur fyrir ítrekuð kynferðisbrot gegn 14 ára stúlku. Ákærða til málsbóta horfir hins vegar skýlaus játning hans og einnig ungur aldur hans er brotin voru framin, en hann var þá 17 ára gamall. Þá liggur fyrir að ákærða hefur ekki áður verið gerð refsing.

Samkvæmt síðari málslið 1. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga má lækka refsingu eða láta hana falla niður ef gerandi og þolandi voru á svipuðum aldri eða þroskastigi. Ákærði er þremur árum eldri en brotaþoli. Í málinu liggja frammi gögn sem bera með sér að ákærði hafi verið seinþroska og mun hann ávallt hafa verið bekk á eftir jafnöldrum sínum, þ.e. börnum fæddum [...], í grunnskóla. Í ljósi þessa telur dómurinn rétt að beita fyrrnefndri lækkunarheimild við ákvörðun refsingar ákærða. Samkvæmt því og að öllum brotum ákærða heildstætt virtum þykir refsing hans réttilega ákveðin, eftir fyrirmælum 77. gr. almennra hegningalaga, fangelsi í sex mánuði.

Samkvæmt framlögðum gögnum hófst rannsókn lögreglu 13. nóvember 2013. Skýrsla var hins vegar ekki tekin af ákærða fyrr en 31. júlí 2014. Skýrsla var síðan tekin af brotaþola fyrir dómi, sérstaklega vegna þessa máls, í Barnahúsi 29. janúar 2015 og mun tímasetning þeirrar skýrslutöku hafa ráðist af tregðu stúlkunnar til þess að gefa skýrslu vegna málsins. Mál þetta var síðan höfðað með útgáfu ákæru ríkissaksóknara 6. apríl 2016 samkvæmt áðursögðu. Í ljósi þessa langa málsmeðferðartíma og ungs aldurs ákærða er hann framdi brot sín þykir ekki annað koma til álita en fresta fullnustu refsingar hans og skal refsingin falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

II

Brotaþoli, A, á rétt til miskabóta úr hendi ákærða vegna þeirrar ólögmætu meingerðar sem í brotum hans fólst, sbr. b-lið 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Brot af því tagi sem hér um ræðir eru almennt til þess fallin að valda þeim sem fyrir verður sálrænum erfiðleikum. Að því gættu og í ljósi atvika málsins þykja miskabætur til handa brotaþola réttilega ákveðnar 300.000 krónur. Um vexti og dráttarvexti af kröfunni fer svo sem í dómsorði greinir, en bótakrafa brotaþola var birt ákærða í upphaflegri mynd 31. júlí 2014.

Við þingfestingu málsins var G-kvk-nf B-kvk-nf B-kvk-nf hrl. skipuð réttargæslumaður brotaþola í málinu. Eru því ekki lagaskilyrði til þess að dæma brotaþola málskostnað úr hendi ákærða, sbr. ákvæði 3. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, heldur verður réttargæslumanni brotaþola ákveðin þóknun samkvæmt ákvæði 1. mgr. 48. gr. sömu laga.

III

Á grundvelli sakfellingar ákærða, sbr. 1. mgr. 218. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, verður honum gert að greiða allan sakarkostnað málsins. Ákærði dæmist því til að greiða þóknun skipaðs verjanda síns, A-kk-ef Þ-kk-ef S-kk-ef hrl., sem eftir umfangi málsins þykir, vegna vinnu verjanda á rannsóknarstigi og eftir höfðun málsins hér fyrir dómi, hæfilega ákveðin, að virðisaukaskatti meðtöldum, 306.900 krónur. Þá greiði ákærði einnig þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, G-kvk-ef B-kvk-ef B-kvk-ef hrl., sem hæfilega þykir ákveðin, að virtu umfangi málsins og vinnu réttargæslumanns á rannsóknarstigi og eftir höfðun þess hér fyrir dómi, að virðisaukaskatti meðtöldum, 204.600 krónur. Kostnaður við þýðingu þriggja dómskjala telst ekki til sakarkostnaðar, sbr. ákvæði 2. mgr. 216. gr. laga um meðferð sakamála. Ákærða verður því ekki gert að greiða þann kostnað.

Dóm þennan kveður upp K-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði, X, sæti fangelsi í sex mánuði en fresta skal fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði þóknanir skipaðs verjanda síns, A-kk-ef Þ-kk-ef S-kk-ef hrl., 306.900 krónur, og réttargæslumanns brotaþola, G-kvk-ef B-kvk-ef B-kvk-ef hrl., 204.600 krónur, sem svo eru ákveðnar að virðisaukaskatti meðtöldum. Ákærði greiði því samtals 511.500 krónur í sakarkostnað.

Ákærði greiði brotaþola, A, 300.000 krónur ásamt vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 30. september 2013 til 31. ágúst 2014, en dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

K-kk-nf H-kk-nf