E-5410/2019

Dómur

Mál þetta, sem dómtekið var 10. september 2020, höfðaði A, [...], hinn 1. október 2019, á hendur Tryggingamiðstöðinni hf., nú TM hf., [...9.

Stefnandi krefst viðurkenningar á bótarétti sínum úr slysatryggingu starfsmanna B kt. [...] hjá Tryggingamiðstöðinni hf. og bótaskyldu Tryggingamiðstöðvarinnar hf. vegna afleiðinga vinnuslyss þann 18.11.2016.

Þá krefst stefnandi málskostnaðar, en til vara þess að málskostnaður verði felldur niður.

Stefndi krefst sýknu af dómkröfum stefnanda. Þá er krafist málskostnaðar, en til vara þess að málskostnaður verði látinn niður falla.

I

Málsatvik

Stefnandi var við vinnu sína sem starfsmaður B að hnoða brauðdeig í starfsmannamötuneyti félagsins að [...] Reykjavík, föstudaginn 18. nóvember 2016, er atvik máls þessa áttu sér stað. Stefnandi lýsir því svo í stefnu að hann hafi staðið við álborð og hnoðað í höndum deig í stóran brauðhleif þegar deigið rann til á borðinu svo hann missti jafnvægið og hnaut fram fyrir sig á borðið með þeim afleiðingum að hægri höndin bögglaðist undan líkamsþunga hans. Við það hafi komið óeðlileg sveigja á úlnliðinn og heyrði stefnandi greinilega smell frá úlnliðnum við fallið og fann fyrir miklum sársauka.

Stefnandi leitaði til læknis 21. s.m. og var þá greindur með mjúkvefjaáverka, en rannsókn leiddi ekki í ljós beináverka.

Stefnandi var samkvæmt læknisvottorðum að fullu óvinnufær frá atburði þessum og út ágúst 2017, eða í rúma níu mánuði.

Atvinnurekandinn tilkynnti Sjúkratryggingum Íslands (SÍ) um slys stefnanda 5. janúar 2017 og Vinnueftirlitinu 12. janúar 2017. Lögmaður stefnanda sendi SÍ tilkynningu með ítarlegri lýsingu á slysinu 3. mars s.á. og 5. s.m. til stefnda.

Stefndi hafnaði bótaskyldu með tölvubréfi 18. ágúst 2017 til þáverandi lögmanns stefnanda. Þar var vísað til mismunandi lýsinga á atvikum í framangreindum tilkynningum til SÍ og til þess sem fram kom í læknabréfi og myndgreiningarsvari frá 21. nóvember 2016. Teldi félagið að leggja bæri fyrri tilkynninguna og læknisfræðilegu gögnin til grundvallar sem samtímagögn. Vísað var til greinar 1.4 í skilmálum slysatryggingar launþega félagsins þar sem hugtakið „slys“ er skilgreint og tekið fram að félagið gæti ekki fallist á að utanaðkomandi atburður hefði valdið meiðslum stefnanda Stefnandi skaut ágreiningnum til úrskurðarnefndar í vátryggingamálum 16. nóvember 2017. Úrskurðarnefndin komst að þeirri niðurstöðu 20. desember 2017 að stefnandi ætti ekki rétt á bótum úr slysatryggingu launþega hjá stefnda. Taldi nefndin að þegar litið væri til sönnunargildis gagna sem lægju fyrir um atvikið og heildarmats á því hvaða afleiðingar þau umdeildu atvik höfðu væri ósannað að líkamsmeiðsl stefnanda væri að rekja til utanaðkomandi atburðar í skilningi gr. 1.4 í vátryggingarskilmálum stefnda, heldur væri „eins líklegt að slík meiðsl komi fram vegna sjúkdóms eða innra ástands“ stefnanda, en hann yrði að bera hallann af sönnunarskorti um utanaðkomandi atburð.

Stefnandi sætti sig ekki við niðurstöðu úrskurðarnefndar í vátryggingamálum og höfðaði því mál þetta.

Munnlegar skýrslur voru gefnar við aðalmeðferð málsins en til framburðar aðila og vitna verður einungis vísað eftir því sem þörf krefur í niðurstöðukafla.

II

Málsástæður stefnanda

Stefnandi byggir á því að hann hafi orðið fyrir líkamstjóni af völdum vinnuslyss 18. nóvember 2016 sem teljist bótaskylt úr slysatryggingu launþega B. Varanleg læknisfræðileg örorka stefnanda hafi ekki verið metin, en hann búi við áverka á hægri úlnlið sem staðfestur sé með læknisfræðilegum gögnum. Hann hafi því lögvarða hagsmuni af því að fá úr því skorið hvort hann eigi bótarétt úr slysatryggingunni vegna afleiðinga slyssins, tímabundinna sem og varanlegra.

Stefnandi bendir á að fyrstu lýsingu af atvikinu megi lesa úr bráðamóttökuskrá 21. nóvember 2016, en þar sé haft eftir stefnanda að hann hafi verið að hnoða deig þegar hann heyrði smell í hægri úlnliðnum. Hafi hann þá fengið greininguna vöðvatognun. Segulómun sem gerð var 23. janúar 2017 staðfesti segulskærar breytingar og fullþykktarbrjóskskemmdir á os lunatum proximalt (mánabein) á nokkuð stóru svæði. Í segulómunarsvari sé því velt upp hvort þarna sé um status eftir áverka að ræða. Einkenni þau sem stefnandi búi við séu þannig mun alvarlegri og varanlegri en eftir vöðvatognun eins og upphaflega hafi verið talið. Þá megi útiloka að mánabein í úlnlið geti skaddast með þeim alvarlegu afleiðingum sem urðu við tognunaráverka. Áverkinn styðji því þá fyllri og nákvæmari frásögn af slysinu sem fram hafi komið síðar hjá stefnanda, þ.e. að höndin hafi bögglast undir sökum líkamsþunga stefnanda þannig að small í úlnliðnum. Augljóst sé að slíkur brjóskáverki hljótist ekki af því einu að hnoða deig án þess að annað og meira komi til. Brjóskskemmdir þessar séu varanlegar, andstætt við tognunaráverka.

Stefnandi bendir á að í skilmálum tryggingarinnar sé slysahugtakið skilgreint með sama hætti og almennt þekkist í skaðabótarétti. Í þessu máli horfi slysið þannig við að hönd stefnanda hafi bögglast undir honum þegar hann var við vinnu við að hnoða brauðdeig í höndum á álborði. Nánar tiltekið hafi deigið runnið til og við það hafi hann misst jafnvægið svo að líkamsþungi hans færðist yfir á höndina án þess að hann næði að koma í veg fyrir það. Vitni að þessu atviki segi í yfirlýsingu að stefnandi hafi misst jafnvægið og snúið höndina á borðinu. Ekkert í innra ástandi stefnanda hafi valdið þessu atviki. Líkir stefnandi þessu við það að manneskja misstígi sig á göngu eftir sléttu yfirborði. Hreyfing manneskjunnar sé þá meginorsakavaldur slyssins, ásamt mögulega augnabliksaðgæsluleysi hennar sjálfrar. Slíkt yrði talið falla undir slysahugtakið að því gefnu að ástæður slyssins væri ekki að rekja til svima, sjúkdóma eða annars innra ástands í líkama tjónþola. Tilvik stefnanda falli innan skilgreiningar slysahugtaks skaðabótaréttarins eins og það hafi verið skilgreint í dómaframkvæmd.

Stefnandi gagnrýnir niðurstöðu úrskurðarnefndar í vátryggingamálum, sem byggi á að mjúkvefjabólgu í úlnlið stefnanda sé ekki hægt að rekja til utanaðkomandi atburðar í skilningi 1.4 í vátryggingarskilmálum, heldur að líkindum til sjúkdóms eða innra ástands stefnanda. Bendir stefnandi á að í nefndinni sitji aðeins löglært fólk, enginn læknir. Þá bendir stefnandi á að upphaflega hafi hann verið greindur með vöðvatognun, sem gefi til kynna tog eða óeðlilegt álag þar sem vöðvaþræðir slitna, en það gerist ekki nema við eða í hreyfingu. Þá hafi komið í ljós við segulómun á hægri úlnlið stefnanda að áverkar á höndina voru alvarlegri en tognun, þ.e. fullþykktarbrjóskskemmd á mánabeini í hægri úlnlið. Þær upplýsingar hafi ekki legið fyrir við úrskurð nefndarinnar, þeirra hafi verið aflað síðar. Bendir stefnandi á að læknir velti því fyrir sér í segulómsvari, dags. 23. janúar 2017, ekki að ástæðulausu, hvort um sé að ræða „status eftir áverka“.

Því sé krafist viðurkenningar á bótaskyldu úr slysatryggingu launþega B hjá stefnda.

Um lagarök vísar stefnandi til almennra skaðabótareglna og skaðabótalaga nr. 50/1993 með síðari breytingum. Um heimild til að hafa uppi viðurkenningarkröfu er vísað til 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Krafa um málskostnað styðjist einkum við 1. mgr. 130. gr. sömu laga og krafa um virðisaukaskatt á málskostnað er reist á lögum nr. 50/1988 um virðisaukaskatt og reglugerð nr. 562/1989, en stefnandi sé ekki virðisaukaskattsskyldur.

III

Málsástæður stefnda

Stefndi byggir á því að samkvæmt vátryggingarskilmálum hans fyrir slysatryggingu launþega sem í gildi voru í nóvember 2016, gr. 1.1, greiði félagið bætur vegna slyss sem vátryggður verður fyrir eins og nánar greinir í skilmálunum, vátryggingarskírteini eða iðgjaldskvittun. Í gr. 1.4 í skilmálunum komi fram að með orðinu „slys“ sé átt við skyndilegan utanaðkomandi atburð, sem valdi meiðslum á líkama vátryggðs og gerist sannanlega án vilja hans. Samkvæmt ákvæði þessu sé engum vafa undirorpið að til greiðslu bóta úr vátryggingunni geti því aðeins komið að líkamsmeiðsl megi rekja til skyndilegs, utanaðkomandi atburðar. Stefnandi beri sönnunarbyrði fyrir því að meiðsl hans á hægri úlnlið hafi orðið af völdum slyss, eins og það hugtak sé skilgreint í skilmálunum. Eins og mál þetta liggi fyrir hafi honum ekki tekist að sýna fram á það. Af þeim sökum eigi stefnandi ekki rétt á bótum úr slysatryggingunni og sé sýknukrafa stefnda á því reist.

Stefndi bendir á að við komu á bráðadeild Landspítalans 21. nóvember 2016 hafi stefnandi lýst atvikum svo að hann hafi verið að hnoða deig þremur dögum áður og heyrt smell í úlnliðnum. Efnislega sömu atvikalýsingu sé að finna er stefnandi leitaði til D 27. mars 2017 og í tilkynningu til Sjúkratrygginga Íslands 5. janúar 2017, sem undirrituð sé af stefnanda og vinnuveitanda hans, sem og í tilkynningu vinnuveitanda til Vinnueftirlitsins 12. sama mánaðar, þ.e. að stefnandi hafi verið að hnoða deig þegar hægri hönd snerist og bögglaðist undir og small í við hnykkinn. Þessar lýsingar á atvikinu 18. nóvember 2018 séu í innbyrðis samræmi, séu til komnar strax eða mjög fljótlega eftir atvikið og byggi á eigin lýsingu stefnanda. Sé óhjákvæmilegt að leggja þessar lýsingar til grundvallar þegar lagt sé mat á það hvort stefnandi hafi orðið fyrir meiðslum af völdum utanaðkomandi atburðar. Af þeirri lýsingu stefnanda á atvikinu sem fram komi í þessum gögnum verði ekki annað ráðið en að hægri hönd hans hafi bögglast undir er hann hnoðaði deigið, en við það hafi tognað á úlnliðnum sem virðist hafa leitt til bólgu í mjúkvefjum. Samkvæmt þessu megi ljóst vera að enginn utanaðkomandi atburður hafi orðið þess valdandi að stefnandi tognaði í úlnliðnum, heldur einungis hans eigin líkamskraftar sem hann beitti við að hnoða deigið. Hafi því ekki verið um slys í skilningi vátryggingarskilmálanna að ræða í umrætt sinn.

Stefndi mótmælir málavaxtalýsingu sem fyrst kom fram í tölvubréfi þáverandi lögmanns hans 3. mars 2017, sem rangri og ósannaðri, en þar segir að í miðju verki hafi deigið runnið til á álborðinu með þeim afleiðingum að stefnandi missti jafnvægið og datt fram fyrir sig á borðið. Hún eigi sér enga stoð í öðrum gögnum málsins. Á henni verði því ekkert byggt varðandi þann áverka sem hann varð fyrir í úlnliðnum.

Af niðurstöðu segulómskoðunar sem framkvæmd var á úlnlið stefnanda 23. janúar 2017 verði ekki ráðið að þau sjúkdómseinkenni sem hann hafði í úlnliðnum megi rekja til utanaðkomandi atburðar. Jafnvel þótt um brjóskskemmd hafi verið að ræða á mánabeini, sem þó sé alls ekki víst, sé ekkert sem gefi til kynna að slík skemmd hafi orðið við utanaðkomandi atburð. Þá sé því mótmælt að óvinnufærni stefnanda í kjölfar atviksins 18. nóvember 2016 geti að einhverju leyti verið því til sönnunar að um slys hafi verið að ræða í skilningi vátryggingarskilmálanna. Enn fremur sé því mótmælt að fyrirliggjandi vitnisburður vinnufélaga og samlanda stefnanda um atvik sanni að um slys hafi verið að ræða sem teljist bótaskylt úr slysatryggingunni. Yfirlýsingar vitnisins hafi fyrst verið aflað eftir að stefndi hafði hafnað bótaskyldu og sú niðurstaða hafði verið staðfest fyrir úrskurðarnefnd í vátryggingamálum 20. desember 2017.

Í málinu sé fyrst og síðast deilt um það hvort stefnandi hafi orðið fyrir meiðslum af völdum utanaðkomandi atburðar eins og áskilið sé samkvæmt skilmálum slysatryggingar þeirrar sem hér á í hlut. Þannig sé réttarágreiningurinn á sviði vátryggingaréttar en ekki skaðabótaréttar. Á vettvangi skaðabótaréttar geti líkamsmeiðsl af ýmsu tagi leitt til bótaskyldu að skaðabótaréttarlegum skilyrðum fullnægðum, en þau skilyrði eiga að jafnaði lítið skylt við þau skilyrði sem fullnægja þurfi svo bótaskylda sé talin vera fyrir hendi á sviði vátryggingaréttar. Mat á því hvort stefnandi hafi orðið fyrir slysi samkvæmt reglum skaðabótaréttar sé ekki til skoðunar í máli þessu. Bótaskylda í máli þessu verði því hvorki reist á almennum skaðabótareglum né heldur ákvæðum skaðabótalaga nr. 50/1993 með síðari breytingum.

Stefndi vísar til 129. gr. og 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála til stuðnings málskostnaðarkröfu sinni, bæði í aðalkröfu og varakröfu.

IV

Niðurstaða

Í máli þessu er deilt um það hvort atvik er stefnandi meiddist á úlnlið er hann var við vinnu sína að hnoða brauðdeig teljist slys í skilningi vátryggingarskilmála stefnda. Óumdeilt er að vinnuveitandi stefnanda hafði í gildi slysatryggingu launþega hjá stefnda fyrir starfsmenn sína er umræddur atburður átti sér stað. Þá er óumdeilt að stefnandi hefur lögvarða hagsmuni af því að leita viðurkenningardóms í málinu og styðjast þeir hagsmunir við læknisfræðileg gögn, þótt matsgerðar hafi ekki verið aflað.

Samkvæmt skilmálum slysatryggingar launþega hjá stefnda, grein 1.4, er með orðinu „slys“ átt við „skyndilegan utanaðkomandi atburð, sem veldur meiðslum á líkama vátryggðs og gerist sannanlega án vilja hans“. Skilmálar þessir eru í samræmi við það sem almennt tíðkast á sviði vátrygginga hér á landi, sem og almannatrygginga, sbr. 1. mgr. 5. gr. laga nr. 45/2015 um slysatryggingar almannatrygginga, og hafa sömu eða sambærilegir skilmálar margoft komið til umfjöllunar í dómsmálum hér á landi.

Fyrir dómi sýndi stefnandi handahreyfingar sínar er hann hnoðaði deigið og hvernig hægri höndin rann til og snerist þannig að handarbakið vísaði niður að borðinu. Fram kom að hveiti hefði verið haft til hliðar og notað við hnoðunina, sem fram fór á málmborði, og að töluverða krafta hefði þurft til að hnoða, enda samtals um 70 kg af deigi sem verið var að baka úr og hver deigklumpur um 1,2–1,3 kg. Aðspurður hvers vegna höndin rann sagðist hann ekki vita það en nefndi að hann hefði notað mikla krafta til að hnoða deigið. Borin var undir hann lýsing þáverandi lögmanns hans í tilkynningu til stefnda og Sjúkratrygginga Íslands, þar sem fram kemur að deigið hafi runnið til á álborðinu með þeim afleiðingum að stefnandi missti jafnvægið og datt fram fyrir sig á borðið þannig að hægri höndin varð undir líkamanum. Stefnandi tók fram að enginn túlkur hefði verið til staðar er hann lýsti þessu fyrir lögmanni sínum og e.t.v. hefði mátt orða þetta öðru vísi, en þetta væri í grunninn rétt lýsing. Aðspurður hvort deigið hefði runnið til, sagði hann að það hlyti að vera ástæðan, því annars hefði höndin ekki runnið til.

Af dómaframkvæmd verður ráðið að undir slysahugtakið í skilningi vátryggingaréttar falli það þegar þegar meiðslum er valdið af einhverju óvæntu utan líkamans, óháð því hvort sá hlutur hreyfist. Til dæmis getur harkaleg lending við fall á gólf eða stétt, eða ef sparkað er eða rekist harkalega í eitthvað sem fast er fyrir, falið í sér skyndilegan, utanaðkomandi atburð. Má hér t.d. vísa til dóma Hæstaréttar Íslands í málum nr. 289/2010 og 412/2011 þar sem í báðum tilvikum var fallist á að um slys væri að ræða. Það að misstíga sig og hrasa er ekki talið slys nema það verði vegna einhvers óvænts þar sem stigið er, sjá t.d. dóm Hæstaréttar í máli nr. 560/2017 þar sem fallist var á að um slys væri að ræða er sjómaður steig niður á brík sem soðin hafði verið við þilfar, þar sem vænta mátti slétts þilfars. Andstæð niðurstaða varð í hæstaréttarmáli nr. 47/2006 þar sem viðkomandi missteig sig við leik á sjávarströnd, en ósannað var talið að misfella, skorningur eða hola undir yfirborði vatnsins hefði átt þar hlut að máli. Þegar maður rennur til eða skrikar fótur getur það talist slys sé um óvænta hálku að ræða, þótt meiðsl verði ekki við fall á harðan flöt eða hlut. Má hér nefna dóm Hæstaréttar í máli nr. 467/1996 þar sem það var talið slys þegar manni skrikaði fótur er hann stakk sér af sundlaugarbakka, þótt meiðslin væru talin vegna „óheppilegrar álagsdreifingar við hliðarfærslu og snögga mótstöðu“ eins og sagði í vottorði læknis. Í dómi Hæstaréttar er tekið fram að frásögn mannsins um að hafa skrikað fótur í hálku á sundlaugarbakkanum var ekki vefengd af hálfu hins stefnda tryggingafélags. Meiðsl sem einungis eiga rót að rekja til álags eða rangrar líkamsbeitingar verða ekki talin til slysa, sbr. t.d. dóm Hæstaréttar í máli 37/2005, þar sem ekki var talið um slys að ræða er sjómaður fékk hnykk á bakið við að lyfta svokallaðri bakstroffu í skipi úti á rúmsjó. Af forsendum héraðsdóms, sem staðfestur var af Hæstarétti með vísan til forsendna, verður ráðið að ósannað hafi þótt að slysið hafi gerst þegar skipið féll niður í öldu og að viðvarandi ölduhreyfingar skipsins úti á rúmsjó hafi ekki verið taldar fela í sér óvænt eða skyndileg utanaðkomandi atvik.

Eins og rakið er í kafla III um málsástæður stefnda hér að framan var það fyrst í tölvubréfi þáverandi lögmanns stefnanda til stefnda 3. mars 2017 sem sú lýsing kom fram að deigið hefði runnið til er stefnandi var að hnoða það, svo hann missti jafnvægið og féll fram fyrir sig á borðið. Þeirri lýsingu mótmælir stefndi sem rangri og ósannaðri. Samkvæmt greinargerð stefnda er hins vegar óumdeild sú lýsing sem áður hafði komið fram í tilkynningum vinnuveitanda stefnanda til Sjúkratrygginga Íslands og Vinnueftirlitsins að „hægri hendi snerist og bögglaðist undir og small í við hnykkinn“ er stefnandi var að hnoða deig. Nánar tiltekið er lagt til grundvallar í greinargerð stefnda, neðarlega á bls. 3, að „hægri hönd hans hafi bögglast undir er hann hnoðaði deigið, en við það hefur tognað á úlnliðnum sem virðist hafa leitt til bólgu í mjúkvefjum“. Er þannig óumdeilt af hálfu stefnda að tognað hafi á úlnlið stefnanda við það er hönd hans „bögglaðist undir“. Orðið „bögglast“, í því samhengi sem það var notað í tilvitnuðum texta, merkir að beyglast samkvæmt íslenskri nútímamálsorðabók sem finna má á veraldarvefnum. Orðið „undir“ í tilvitnuðum texta getur vart annað en vísað til stefnanda sjálfs og líkamsþyngdar hans. Þótt þessi lýsing sé óumdeild leggur stefndi áherslu á að ósannað sé að höndin hafi bögglast undir líkama stefnanda fyrir skyndilegan utanaðkomandi atburð, heldur að því er virðist alfarið vegna krafta og líkamshreyfinga hans sjálfs.

Í dómaframkvæmd hafa síðar tilkomnar lýsingar tjónþola á atburði verið taldar hafa minna sönnunargildi en ella, sé þeim mótmælt, sbr. t.d. dóm Hæstaréttar í máli nr. 286/2017. Dómari telur það ekki ráða neinum úrslitum í máli þessu hvort fyrri tíma eða seinni tíma lýsing stefnanda verði lögð til grundvallar. Óumdeilt er að stefnandi var að hnoða deig er hann meiddist, en sú athöfn að hnoða deig felur í eðli sínu í sér að deigið er með handafli kreist um leið og því er velt um á borði sem yfirleitt er hveitistráð til að koma í veg fyrir að deigið klístrist við borðið. Deigið rennur því eðli máls samkvæmt að einhverju marki til er það er hnoðað. Ekki verður af lýsingum stefnanda, þar á meðal við aðilaskýrslugjöf hans fyrir dómi, ráðið að deigið hafi umrætt sinn runnið meira til en vænta mátti, en jafnvel þótt lýsing hans yrði skilin svo þá verður ekki annað séð en að deigið hafi þá runnið til vegna krafta sem stefnandi beitti við hnoðun á hveitistráðu borðinu.

Ekkert sérstakt er fram komið í málinu sem bendir til þess að atvikið sé að rekja til sjúkdóms, slits eða annars innra ástands stefnanda og byggir stefndi raunar ekki á því heldur einungis því að á skorti að sýnt sé fram á að einhver skyndilegur utanaðkomandi atburður hafi átt þátt í því að stefnandi meiddist.

Eins og málið liggur fyrir, hvort sem horft er til fyrstu lýsinga á atvikum eða síðari lýsinga, bendir ekkert til þess að nokkur skyndilegur, utanaðkomandi atburður hafi átt þátt í meiðslum stefnanda. Jafnvel þótt borðið kunni að hafa verið hált af hveitinu þá er ekkert sem bendir til annars en að þær aðstæður hafi þá verið viðvarandi við framkvæmd verksins, en ekki skyndilegar eða óvæntar. Enn fremur voru kraftmiklar hreyfingar stefnanda sjálfs við verkið viðvarandi, en ekki skyndilegur utanaðkomandi atburður. Atvikum þessa máls verður því ekki líkt við atvik í hæstaréttarmáli nr. 467/1996 heldur virðist fremur til hliðsjónar mega líta til hæstaréttarmáls nr. 37/2005.

Að öllu framanrituðu virtu verður stefnandi að bera hallann af því að ósannað er að atvik er hann meiddist hafi verið með þeim hætti að um slys í skilningi skilmála stefnda sé að ræða. Ber því að sýkna stefnda af dómkröfu stefnanda um viðurkenningu bótaréttar úr slysatryggingu fyrrum vinnuveitanda hans hjá stefnda.

Eftir atvikum þykir rétt að málskostnaður milli aðila falli niður, sbr. 3. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991.

H-kvk-nf B-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

Dómsorð:

Stefndi, TM hf., er sýkn af dómkröfum stefnanda, A, í máli þessu.

Málskostnaður milli aðila fellur niður.

H-kvk-nf B-kvk-nf átt þátt í meiðslum stefnanda. Jafnvel þótt borðið kunni að hafa verið hált af hveitinu þá er ekkert sem bendir til annars en að þær aðstæður hafi þá verið viðvarandi við framkvæmd verksins, en ekki skyndilegar eða óvæntar. Enn fremur voru kraftmiklar hreyfingar stefnanda sjálfs við verkið viðvarandi, en ekki skyndilegur utanaðkomandi atburður. Atvikum þessa máls verður því ekki líkt við atvik í hæstaréttarmáli nr. 467/1996 heldur virðist fremur til hliðsjónar mega líta til hæstaréttarmáls nr. 37/2005.

Að öllu framanrituðu virtu verður stefnandi að bera hallann af því að ósannað er að atvik er hann meiddist hafi verið með þeim hætti að um slys í skilningi skilmála stefnda sé að ræða. Ber því að sýkna stefnda af dómkröfu stefnanda um viðurkenningu bótaréttar úr slysatryggingu fyrrum vinnuveitanda hans hjá stefnda.

Eftir atvikum þykir rétt að málskostnaður milli aðila falli niður, sbr. 3. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991.

H-kvk-nf B-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

Stefndi, TM hf., er sýkn af dómkröfum stefnanda, A, í máli þessu.

Málskostnaður milli aðila fellur niður.

H-kvk-nf B-kvk-nf