S-18/2012

Mál þetta, sem dómtekið var 17. apríl sl., höfðaði lögreglustjórinn á Vestfjörðum með ákæru 23. mars 2012 á hendur ákærða, S-kk-þgf D-kk-þgf, ... Þingeyri;

„fyrir brot gegn dýraverndunarlögum og brot gegn reglugerð um aðbúnað og umhirðu gæludýra og dýrahald í atvinnuskyni, með því að hafa, á tímabilinu 5. til 8. desember 2011, bundið hundinn K-kk-þf (áður þekktan undir nafninu D-x-x), sem er með örflögunúmer 352206000067479, á fram- og afturfótum, fest tvö bíldekk af gerðinni Federal Fermoza, sem voru á álfelgum, við dýrið og komið því í sjóinn við vegbrú í botni Dýrafjarðar, með þeim afleiðingum að dýrið drukknaði.

Telst þetta varða við 2. gr., sbr. 1. mgr. 19., gr. laga nr. 15/1994, um dýravernd, ásamt síðari breytingum, og 8. gr., sbr. 30. gr., reglugerðar nr. 1077/2004.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar, að ákærði verði sviptur heimild til að hafa dýr í umsjá sinni, versla með þau eða sýsla með þau með öðrum hætti, í samræmi við 20. gr. laga nr. 15/1994, og greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Kröfur ákærða í málinu eru að honum verði gerð sú vægasta refsing sem lög leyfa.

I.

Ákærði kom fyrir dóm 17. apríl sl. og játaði þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru. Játning ákærða samrýmist gögnum málsins. Brot hans teljast því sönnuð og varða þau við tilgreind laga- og reglugerðarákvæði í ákæru. Samkvæmt þessu þykja vera efni til að leggja dóm á málið á grundvelli 1. mgr. 164. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

II.

Við ákvörðun refsingar verður til þess að líta að ákærði ákvað ekki einungis að aflífa dýrið sjálfur í bága við skýr fyrirmæli 8. gr. reglugerðar nr. 1077/2004 heldur viðhafði hann aðferð sem telja verður í hrópandi andstöðu við ákvæði 2. gr. laga nr. 15/1994 um dýravernd, og einnig fyrirmæli 1. mgr. 14. gr. sömu laga. Var ásetningur ákærða einbeittur, sbr. ákvæði 6. töluliðar 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þær skýringar sem ákærði gaf fyrir lögreglu á háttsemi sinni, og vörðuðu áhyggjur hans af velferð ungbarns á heimilinu, geta í ljósi allra atvika málsins hvorki leyst hann undan refsiábyrgð né talist honum til málsbóta. Hins vegar ber að virða ákærða til málsbóta hreinan sakaferil hans og skýlausa játningu fyrir dómi, sbr. 5. og 8. tölulið 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga.

Að öllu framangreindu virtu, sem og dómafordæmum, þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin 30 daga fangelsi. Þar sem ákærði gerðist með háttsemi sinni sekur um tvenns konar brot þykir heimilt og rétt, eins og hér stendur á, að gera honum jafnframt sektarrefsingu, sbr. heimildarákvæði 4. mgr. 77. gr. almennra hegningarlaga. Þykir fésekt ákærða hæfilega ákveðin 100.000 krónur og komi átta daga fangelsi í stað sektarinnar verði hún eigi greidd innan fjögurra vikna frá birtingu dómsins.

Í ljósi játningar ákærða og þess að honum hefur ekki áður verið gerð refsing verður fullnustu fangelsisrefsingar hans frestað og skal sá hluti refsingarinnar falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Í ákæru er þess krafist að ákærði verði sviptur heimild til að hafa dýr í umsjá sinni, versla með þau eða sýsla með þau með öðrum hætti. Byggst krafan á 20. gr. laga nr. 15/1994 um dýravernd. Fyrir dómi mótmælti ákærði þessari kröfu ekki sérstaklega.

Upplýst er í málinu að á heimili ákærða hefur undanfarin misseri verið rekin hundagæsla í einhverjum mæli, gegn gjaldi, og mun ákærði hafa tekið nokkurn þátt í þeirri starfsemi. Að mati dómsins verður að telja brot ákærða á lögum nr. 15/1994 um dýravernd stórfellt í skilningi nefndrar 20. gr. laganna, þrátt fyrir að það hafi eingöngu beinst að einu dýri, í ljósi þess hversu einbeittur ásetningur ákærða var samkvæmt áðursögðu og þeirrar aðferðar sem hann viðhafði við að svipta dýrið lífi. Verður því fallist á umrædda kröfu ákæruvaldsins og ákærði sviptur heimild til að hafa dýr í umsjá sinni, versla með þau eða sýsla með þau með öðrum hætti í fimm ár frá birtingu dóms þessa að telja.

Skv. 1. mgr. 218. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála skal dæma ákærða til greiðslu alls sakarkostnaðar. Verður ákærði því dæmdur til að greiða þóknun skipaðs verjanda síns, E-kk-ef S. S-kk-ef hrl., er hæfilega þykir ákveðin svo sem í dómsorði greinir að meðtöldum virðisaukaskatti, að teknu tilliti til þess að verjandi mætti ekki með ákærða við fyrirtöku málsins fyrir dómi. Kostnaður sá sem tilgreindur er á sakarkostnaðaryfirliti lögreglu fellur hins vegar ekki undir ákvæði 216. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 1. mgr. 56. gr. sömu laga, og verður ákærða því ekki gert að greiða þann kostnað.

Dóm þennan kveður upp K-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði, S-kk-nf D-kk-nf, sæti 30 daga fangelsi en fresta skal fullnustu þeirrar refsingar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði 100.000 króna sekt til ríkissjóðs og komi átta daga fangelsi í stað sektarinnar verði hún eigi greidd innan fjögurra vikna frá birtingu dómsins.

Ákærði er sviptur heimild til að hafa dýr í umsjá sinni, versla með þau eða sýsla með þau með öðrum hætti, í fimm ár frá birtingu dóms þessa að telja.

Ákærði greiði 37.650 krónur í sakarkostnað.

K-kk-nf H-kk-nf