S-1423/2006

Mál þetta, sem dómtekið var 18. janúar 2007, er höfðað með ákæru, útgefinni af lögreglustjóranum í Reykjavík 12. september 2006, á hendur B-kk-þgf G-kk-þgf, [...], Rauðarárstíg 7, Reykjavík, fyrir eftirtalin fjársvik framin í Reykjavík í mars 2006:

1. Hinn 12. mars pantað veitingar að andvirði 17.230 kr. á veitingastaðnum Indókína, Laugavegi 19 og neytt þeirra við annan mann án þess að geta greitt fyrir veitingarnar.

2. Hinn 13. mars fengið B-kk-þf B-kk-þf, leigubifreiðastjóra, til að aka með sig um götur í Reykjavík án þess að geta greitt ökugjaldið 3.500 kr.

Þetta er talið varða við 248. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar.

Í málinu krefjast eftirtaldir aðilar þess að ákærði verði dæmdur til greiðslu skaðabóta ásamt vöxtum samkvæmt 8. gr. vaxtalaga nr. 38/2001 frá tjónsdegi en síðan dráttarvöxtum samkvæmt 9. gr. sömu laga að liðnum mánuði frá birtingu kröfunnar til greiðsludags:

Indókína ehf. krefst skaðabóta að fjárhæð 17.230 kr. ásamt vöxtum frá 12. mars 2006.

B-kk-nf B-kk-nf, [...], krefst skaðabóta að fjárhæð 3.500 kr. ásamt vöxtum frá 13. mars 2006.

Ákærði krefst þess að hann verði sýknaður af 1. tölulið ákærunnar og að bótakröfu verði vísað frá dómi. Hvað varðar 2. tölulið ákærunnar er krafist vægustu refsingar er lög leyfa. Þá er krafist málsvarnarlauna verjanda að mati dómsins og þess að þau verði greidd úr ríkissjóði.

1. töluliður ákærunnar. Fjársvik 12. mars 2006.

I.

Hinn 12. mars 2006 var lögreglan í Reykjavík boðuð á veitingastaðinn Indókína, Laugavegi 19, þar sem aðili hafði neitað að greiða fyrir þjónustu og mat. Í frumskýrslu lögreglu kemur fram að lögreglumenn hittu þar fyrir T-kk-þf A-kk-þf sem skýrði svo frá að ákærði og B-kk-nf S-kk-nf D-kk-nf hefðu pantað mat og drykki fyrir 17.230 kr. Hefði B-kk-nf verið ógnandi þegar T-kk-nf hafi neitað honum útgöngu, en ekki hefði komið til átaka. Þá sagði T-kk-nf að hann hefði áður kært ákærða fyrir að greiða ekki fyrir mat. Fram kemur að ákærði og B-kk-nf hafi setið við borð við útgang og hafi mátt sjá að ákærði væri nokkuð ölvaður. Hefði B-kk-nf skýrt svo frá að ákærði hefði boðið sér út að borða og hann hefði ekki vitað að ákærði ætti ekki pening. Hafi ákærði staðfest það. Kvaðst ákærði ekki eiga pening fyrir matnum og var ákærði handtekinn. Fylgdi B-kk-nf með, en hann var ekki handtekinn.

Tekin var skýrsla af ákærða degi síðar í framhaldi af dvöl hans í fangageymslu. Í skýrslunni kemur fram að er ákærði var beðinn um að skýra afstöðu sína til sakarefnisins hafi hann játað sakargiftum. Þegar hann var beðinn um að skýra sjálfstætt frá málavöxtum hafi hann greint svo frá að hann hefði farið inn á veitingastaðinn ásamt B-kk-þgf. Vissi hann ekki nánari deili á B-kk-þgf. Ákærði kvaðst ekki muna nákvæmlega eftir kvöldinu þar sem hann hafi verið talsvert ölvaður. Fyrir hann var lagður reikningur I-x-ef að fjárhæð 17.230 kr. Staðfesti hann að þeir hefðu pantað þær veitingar sem þar komu fram og neytt þeirra án þess að greiða fyrir. Aðspurður hvort hann hefði boðið B-kk-þgf upp á mat og drykk á veitingastaðnum vitandi það að hann gæti ekki greitt fyrir það sagðist ákærði ekki muna það en taldi það þó líklegt. Hann kvað það rétt að hann hefði ekki verið með pening meðferðis og ekki haft möguleika á því að greiða reikninginn. Þegar komið hafi að því að greiða reikninginn hafi hann áttað sig á því að hann var peningalaus. Hann kvaðst muna eftir því að hafa verið með peningaveski á sér seinni partinn deginum áður, en líklega glatað því einhvers staðar. Aðspurður sagði hann að B-kk-nf hefði ekki vitað að hann væri peningalaus og ekki borgunarmaður fyrir veitingunum. Þá kemur fram að þegar borin var undir ákærða bótakrafa I-x-ef hafi hann haft hug á að greiða það fjárhagstjón sem af verknaði hans hafi hlotist, en sökum stopulla tekna viti hann ekki hvenær hann geti greitt kröfuna. Hann ætli að reyna að greiða hana við fyrsta tækifæri.

II.

Fyrir dómi neitaði ákærði sök samkvæmt 1. tölulið ákæru. Ákærði kvaðst hafa farið á veitingastaðinn og pantað sér að borða. Þegar reikningurinn kom hefði ákærði leitað í jakka sínum og ekki fundið veskið. Sagði ákærði að B-kk-nf, sem ákærði hafði boðið að borða, hafi ætlað að hlaupa upp til handa og fóta þarna. Komið hefði til einhverra stimpinga. Hann hefði sest aftur og lögregla verið kölluð til. Ákærði kvaðst hafa greint frá því að hann hefði boðið B-kk-þgf að borða og hann því ekki verið settur inn. Aðspurður kvaðst ákærði ekki hafa verið með veski þegar hann tók leigubíl deginum eftir, sbr. 2. tölulið ákærunnar, en sagði að hann hefði átt pening hjá bróður sínum og ætlað að hitta hann, en það brugðist. Aðspurður hvort ákærði hefði talið sig vera með veski með peningum í, þegar hann fór á veitingastaðinn, kvaðst hann hafa átt inneign á korti sínu. Hann hafi ekki haft í huga að panta veitingar án þess að eiga fyrir þeim. Um kynni sín af B-kk-þgf kvaðst ákærði ekki þekkja hann neitt, en kvaðst hafa hitt hann fyrr um kvöldið og kannast eitthvað við hann. Þeir hefðu gengið niður Laugaveginn. Fram kom að ákærði væri ekki í vinnu. Hann væri öryrki og einu tekjur hans væru vegna þess.

III.

Ákærði hefur neitað sök og kvaðst hafa uppgötvað, þegar hann ætlaði að greiða fyrir veitingarnar, að hann hefði tapað veski sínu. Hann hefði ekki haft í hyggju að komast undan því að greiða reikninginn. Í gögnum málsins kemur hins vegar fram að hann hafi játað sakargiftum hjá lögreglu. Þá kemur þar fram að veitingamaðurinn hafi sagt að ákærði hefði áður orðið uppvís að því á veitingastaðnum að greiða ekki fyrir veitingar. Breyttur framburður ákærða fyrir dómi þykir ekki trúverðugur þegar litið er til þess að ákærði bauð manni sem hann þekkti ekkert á veitingastað þrátt fyrir að vera öryrki og þannig félítill. Þá kvaðst hann muna atvik betur nú sem hann mundi ekki hjá lögreglu. Þótt ekki hafi verið leidd vitni fyrir dóminn, veitingamaðurinn eða félagi ákærða, eða lögð fram gögn, svo sem um það hvort ákærði hafi haft efni á því að bjóða ókunnugum manni út að borða, er að mati dómsins komin fram fullnægjandi sönnun um að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi sem í ákæru greinir og er þar réttilega heimfærð til refsiákvæðis.

Þar sem ákærði hefur verið sakfelldur ber honum að greiða umkrafðar skaðabætur, ásamt vöxtum, eins og nánar greinir í dómsorði. Dráttarvextir reiknast frá 24. desember 2006, en þá var liðinn mánuður frá birtingu kröfunnar fyrir ákærða í ákæru, sbr. 9. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001.

2. töluliður ákærunnar. Fjársvik 13. mars 2006.

Ákærði hefur skýlaust játað brot sitt samkvæmt 2. tölulið ákæru. Sannað er með játningu ákærða og rannsóknargögnum málsins að hann er sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök og er brot hans rétt heimfært til refsiákvæða í ákæru.

Ákærði hefur samþykkt fyrirliggjandi skaðabótakröfu. Samkvæmt því ber honum að greiða umkrafðar skaðabætur, ásamt vöxtum, eins og nánar greinir í dómsorði. Dráttarvextir reiknast frá 24. desember 2006, en þá var liðinn mánuður frá birtingu kröfunnar fyrir ákærða í ákæru, sbr. 9. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001.

Refsing og sakarkostnaður.

Ákærði er fæddur á árinu 1963. Á hann að baki langan sakaferil sem nær aftur til ársins 1983. Hefur hann hlotið 30 dóma fyrir brot á almennum hegningarlögum, aðallega þjófnað og umferðarlagabrot. Síðast var honum gerð refsing 17. mars 2005 er hann var dæmdur í þriggja mánaða fangelsi fyrir brot gegn 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Ákærði var síðast dæmdur fyrir auðgunarbrot 15. maí 2003, í 45 daga fangelsi fyrir þjófnað, og var þar um smáræði að tefla. Var þá á fimmta ár liðið frá því að ákærða var síðast gerð refsing fyrir auðgunarbrot. Refsing ákærða nú þykir í ljósi sakarferils hans og þess að um lítil verðmæti var að ræða, og með hliðsjón af ítrekunarákvæði 255. gr. almennra hegningarlaga, hæfilega ákveðin fangelsi í tvo mánuði.

Með vísan til 1. mgr. 165. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála ber að dæma ákærða til greiðslu sakarkostnaðar. Er þar um að ræða þóknun verjanda ákærða fyrir dómi, H-kk-ef I-kk-ef hrl., sem þykir hæfilega ákveðin 77.688 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið G-kk-nf M-kk-nf fulltrúi.

Dóm þennan kveður upp S-kvk-nf B-kvk-nf, settur héraðsdómari.

D ó m s o r ð:

Ákærði, B-kk-nf G-kk-nf, sæti fangelsi í tvo mánuði.

Ákærði greiði Indókína ehf. 17.230 krónur, auk vaxta samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 12. mars 2006 til 24. desember sama ár, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði greiði B-kk-þgf B-kk-þgf 3.500 krónur, auk vaxta samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 13. mars 2006 til 24. desember sama ár, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði greiði í sakarkostnað 77.688 króna málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans, H-kk-ef I-kk-ef hæstaréttarlögmanns.

S-kvk-nf B-kvk-nf