S-61/2013

Mál þetta, sem dómtekið var 7. júní sl., hefur lögreglustjórinn á Akureyri höfðað hér fyrir dómi með ákæru, útgefinni 11. apríl sl., á hendur X,

„fyrir þjófnað, með því að hafa þriðjudaginn 26. mars 2013, stolið handtösku að verðmæti 14.999- úr versluninni Ice in a bucket á Glerártorgi á Akureyri.

Telst þetta varða við 1. mgr. 244. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940.

Þess er krafist að ákærða verði dæmd til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Fyrir dómi hefur ákærða neitað sök. Skipaður verjandi, I-kk-nf M-kk-nf héraðsdómslögmaður, hefur haft uppi þær dómkröfur í málinu, að ákærða verði alfarið sýknuð, en til vara að hún verði dæmd til vægustu refsingar sem lög leyfa. Þá krefst verjandinn hæfilegra málsvarnarlauna.

I.

Samkvæmt frumskýrslu Ö lögreglumanns, sem dagsett er 27. mars sl., og öðru því sem kom fram við meðferð málsins fyrir dómi, eru helstu atvik máls þessa þau að mánudaginn 25. mars sl. fóru ákærða, X, og vinkona hennar, vitnið A, á bifreið þeirrar fyrrnefndu í verslunarmiðstöðina Glerártorg á Akureyri. Lá leið þeirra í verslunina Ice in a bucket, en þar keypti ákærða handtösku. Um klukkustund eftir viðskiptin veitti starfsmaður verslunarinnar, vitnið B, því eftirtekt að lítil handtaska sem hafði verið á veggrekka ásamt öðrum töskum var horfin. Eftir að hafa gætt að myndefni í eftirlitsmyndavél verslunarinnar við lok vinnudags vöknuðu grunsemdir vitnisins um að töskunni hefði verið stolið. Liggur fyrir að starfsmaðurinn fór þriðjudaginn 26. mars sl., að fyrirlagi eiganda verslunarinnar, á lögreglustöðina á Akureyri og kærði þjófnaðinn, en afhenti við sama tækifæri nefndum lögreglumanni afrit á mynddiski, sem dagsett er sama dag með efni úr eftirlitsmyndavél verslunarinnar frá 25. mars sl. Er diskurinn á meðal gagna sem ákæruvaldið lagði fram við meðferð málsins fyrir dómi.

Samkvæmt lögregluskýrslunni skoðaði nefndur lögreglumaður efni mynddisksins og taldi eftir það tilefni til að hafa tal af ákærðu. Liggur fyrir að lögreglumaðurinn hringdi í ákærðu og tilkynnti henni um framkomna kæru og að hann hefði undir höndum fyrrnefndan mynddisk. Er símtalið átti sér stað var ákærða í verslunarleiðangri á Oddeyrinni ásamt fyrrnefndri vinkonu sinni. Er og óumdeilt að ákærða féllst á boð lögreglumannsins um að koma á lögreglustöðina og skoða efni mynddisksins og gera grein fyrir máli sínu. Í lögregluskýrslunni er atvikum nánar lýst þannig: „X kom síðan á lögreglustöð og átti samtal við undirritaðan. X var gerð grein fyrir réttarstöðu hennar og að hún gæti átt von á að verða kærð fyrir þjófnaðinn og hverjar afleiðingarnar gætu hugsanlega orðið.

Frásögn X: X sagðist sjá eftir því að hafa stolið handtöskunni, hún hefði fengið einhverja óstjórnlega löngun til að stela töskunni og ætlað að vita hvort hún kæmist upp með það. X var sýnt myndbandið af þjófnaðinum og kvaðst hún ekki bera á móti því að hafa stolið töskunni. X sagðist ætla í framhaldi að ræða við verslunarstjórann og biðjast afsökunar á hegðan sinni. X sagði að er hún tók töskuna hefði vinkona hennar A verið vitni að því. X vonaðist eftir því að verða ekki kærð fyrir þjófnaðinn ef hún bæðist afsökunar á verknaðinum. Handtöskunni svartri að lit með járngöddum bæði á hliðum svo og á handfangi var skilað í versluninni Ice in a bucket af lögreglu, verð töskunnar er 14.999.....“

Ákærða staðfesti ekki efni skýrslunnar með nafnritun sinni og ekki er hún vottfest. Skýrslan er hins vegar dagsett 30. mars 2013 og undirrituð af nefndum lögreglumanni.

Fyrir útgáfu ákæru var af hálfu lögreglu og ákæruvalds ekki aflað frekari gagna.

II.

Framburður ákærðu og vitna fyrir dómi.

Við aðalmeðferð málsins neitaði ákærða sakargiftum og staðhæfði að málið væri allt byggt á misskilningi. Ákærða staðfesti að hún hefði farið í verslunina Ice in a bucket fyrrgreindan dag, ásamt vinkonu sinni, A, og sagði að tilefnið hefði verið kaup á handtösku, og að það hefði gengið eftir. Ákærða greindi frá því að fyrir kaupin hefði hún skoðað þrjár til fjórar töskur og m.a. þá tösku, sem lýst er í ákæru. Ákærða staðhæfði að er atvik gerðust hefði hún verið mjög utan við sig, og vísaði til þess að skömmu fyrir kaupin hefði hún orðið fyrir alvarlegu áfalli […].

Fyrir dóm kvaðst ákærða í raun ekki geta sagt til um hvernig það atvikaðist að umrædd taska var í vörslum hennar daginn eftir ofangreindan verslunarleiðangur, þ.e. hvort hún hefði óvart tekið töskuna eða að taskan hefði á einhvern hátt flækst með henni út úr versluninni. Vísaði ákærða til þess að taskan væri frekar lítil, en sérstök útlits enda alsett göddum: „svona box með hnúajárni á“. Kvaðst ákærða í raun ekki hafa áttað sig á því að taskan var í vörslum hennar fyrr en daginn eftir er lögreglumaður hafði símasamband við hana, en hún kvaðst á þeirri stundu hafa verið að setjast í framfarþegasæti bifreiðar sinnar við tiltekna verslun á Oddeyrinni. Ákærða kvað sér hafa brugðið vegna símtalsins og lýsti viðbrögðum sínum m.a. þannig: „... og þá spurði ég lögreglumanninn og hvað á ég að gera ef ég er með þessa tösku og þá sagði hann mér að koma og skila henni og ég sagði má ég þá ekki bara skila henni niður í búð af því þetta er allt misskilningur...“. Ákærða sagði að meðan á símtalinu stóð hefði hún veitt handtöskunni athygli þar sem hún hefði legið á milli framsætanna í bifreiðinni, en líkt og daginn áður hefði fyrrgreind vinkona hennar ekið bifreiðinni. Nánar aðspurð treysti ákærða sér ekki til að segja til um hvernig taskan rataði á milli framsætanna, en ítrekaði að hún vefengdi það ekki að handtaskan hefði á einhvern hátt borist með henni út úr nefndri verslun á Glerártorgi.

Ákærða skýrði frá því að umrædd gadda-taska væri mun minni en sú sem hún hafði keypt í versluninni í greint sinn, en hún kvaðst fyrst hafa veitt henni eftirtekt og skoðað hana daginn fyrir verslunarleiðangur hennar á Glerártorgið. Ákærða áréttaði að málið væri allt á misskilningi byggt, enda hefði hún ekki tekið töskuna með vilja og ætlaði helst að um óhappatilvik hefði verið að ræða og sagði m.a.: „... ég hefði alveg getað keypt hana (töskuna) ef ég hefði ætlað að kaupa hana.“

Fyrir dómi kannaðist ákærða ekki við að hafa gefið skýrslu á lögreglustöðinni á Akureyri. Hún staðhæfði á hinn bóginn að fyrrnefndur lögreglumaður hefði beðið hana í fyrrnefndu símtali að koma á lögreglustöðina og skila töskunni, en auk þess hafi hann haft orð á því að hann ætlaði að sýna henni myndskeið úr eftirlitsmyndavél verslunarinnar Ice in a bucket.

Ákærða kvaðst hafa horft á umrætt myndskeið á lögreglustöðinni ásamt lögreglumanninum. Ákærða kvaðst hafa þekkt sig á myndskeiðinu, en kannaðist ekki við að þar hefði m.a. mátt sjá að hún handléki margnefnda gadda-tösku. Þá andmælti ákærða efni frumskýrslu lögreglu að öðru leyti og þar á meðal því sem þar er haft eftir henni. Ákærða kvaðst hafa afhent lögreglumanninum gadda-töskuna á lögreglustöðinni, að viðstaddri vinkonu sinni, A.

Vitnið A, vinkona ákærðu, lýsti fyrir dómi atvikum máls með líkum hætti og ákærða. Vitnið kannaðist þannig við að hafa ekið ákærðu að Glerártorgi og fylgt henni í umrædda verslun. Vitnið bar að þar hefði ákærða keypt handtösku, og sagði: „Ég gaf henni þúsund kall einmitt upp í hana, hún hélt að hún kostaði aðeins minna.“ Nánar aðspurt kvaðst vitnið ekki hafa séð ákærðu handleika þá tösku sem mál þetta varðar. Vitnið bar að lögreglumaður hefði haft símasamband við ákærðu daginn eftir verslunarferð þeirra á Glerártorg og tjáð henni að til væri myndskeið er sýndi að hún hefði gerst sek um þjófnað á handtösku. Vitnið bar að ákærða hefði orðið undrandi á þessari ásökun og ekki kannast við verknaðinn, en jafnframt lýst yfir vilja til að sjá myndskeiðið. Vitnið kvaðst minnast þess að ákærða hefði spurt lögreglumanninn í símtalinu hvaða afleiðingar það hefði fyrir hana ef umrædd taska væri í bifreið hennar og jafnframt heyrt hana segja að það hefði ekki verið ætlan hennar að stela henni. Eftir símtalið kvaðst vitnið hafa ekið ákærðu á lögreglustöðina, en aðspurt hvenær ákærða hefði veitt umræddri gadda-handtösku athygli ætlaði vitnið að það hefði verið á sama tíma og það hefði séð hana, þ.e. er þær sátu saman í bifreiðinni fyrir utan lögreglustöðina. Vitnið staðhæfði að það hefði a.m.k. gerst áður en ákærða fór inn á lögreglustöðina til að horfa á myndskeiðið. Vitnið kvaðst hafa fylgt ákærðu eftir, en beðið í afgreiðslu lögreglustöðvarinnar er ákærða fylgdi lögreglumanninum inn fyrir í þeim tilgangi að horfa á margnefnt myndskeið. Vitnið kvaðst því ekki hafa fylgst með samskiptum ákærðu og lögreglumannsins nokkra stund, en á hinn bóginn hlýtt á orðræðu þeirra eftir að ákærða hafði horft á myndskeiðið, og lýsti þeim þannig: „Hún spurði bara hvað myndi gerast ef taskan væri úti í bíl. Af því að taskan var úti í bíl og hún ætlaði ekki að taka hana, hvernig sem hún komst þangað. ... Hann segir bara, það er bara best að skila þessu.“ Vitnið sagði að eftir þessi orðaskipti hefði ákærða farið í bifreiðina og náð í töskuna, en lögreglumaðurinn hefði neitað boði ákærðu um að skila henni í fyrrnefnda verslun á Glerártorgi.

Vitnið kvaðst ekki hafa séð umrædda tösku í vörslum ákærðu fyrir símhringingu lögreglumannsins og lét það álit í ljós að á einhvern hátt hefði taskan flækst í förum ákærðu í versluninni á Glerártorgi og þannig borist með henni í bifreiðina. Vitnið bar að ákærða hefði verið í þykkri dúnkápu er atvik máls gerðust.

Fyrir dómi bar vitnið að ákærða hefði orðið fyrir áfalli […] og því ekki treyst sér til að aka bifreið.

Vitnið B, fyrrverandi starfsmaður verslunarinnar Ice in a bucket, lýsti atvikum máls fyrir dómi með líkum hætti og greint er frá í frumskýrslu lögregluskýrslu. Vitnið kvaðst þannig hafa veitt því eftirtekt að umrædd taska var horfin, og bar að grunsemdir þess hefðu beinst að ákærðu og vinkonu hennar eftir að hafa horft á myndskeiðið úr eftirlitsmyndvél verslunarinnar. Vitnið minntist þess að ákærða hefði keypt aðra tösku fyrir um 4.990 krónur. Vitnið kvaðst ekki minnast þess að ákærða hefði komið óeðlilega fyrir þann tíma sem hún var í versluninni. Vitnið sagði að þvert á móti hefði ákærða verið eðlileg í framkomu og spjallað og á engan hátt virst vera miður sín eða undir áhrifum lyfja.

Vitnið Ö lögreglumaður lýsti atvikum máls fyrir dómi efnislega á mjög sama veg og í áðurrakinni lögregluskýrslu og staðfesti efni hennar. Vitnið kvaðst minnast þess að ákærða hefði fallist á að kom á lögreglustöðina eftir að hann hafði rætt við hana stutta stund í síma og bar að það hefði gengið eftir. Vitnið bar jafnframt að eftir að það hafði sýnt ákærðu umrætt myndskeið úr versluninni hefði hún viðurkennt þjófnað á handtösku. Vitnið bar að verknaður ákærðu hefði og legið í augum uppi samkvæmt myndskeiðinu, og sagði: „... hún sér það á myndbandinu, ég sé það á myndbandinu, að hún tekur töskuna, hún stendur fyrir framan töskuna og hún þarf að teygja sig í töskuna til þess að setja hana í. Það sést allt á myndbandinu.“ Vitnið kvaðst hafa farið fram á það við ákærðu að hún skilaði töskunni og hún hlýtt því, en hann í framhaldi af því skilað töskunni til eiganda.

Nánar aðspurt kvaðst vitnið í hinu stutta símtali hafa gert ákærðu grein fyrir því að hún væri grunuð um þjófnað á tösku úr fyrrnefndri verslun. Vitnið kvað ákærðu í fyrstu ekki kannast við verknaðinn, og hafa sagt: „Ég gerði ekkert.“ Vegna þessa kvaðst vitnið hafa upplýst ákærðu um að til staðar væri myndskeið úr eftirlitsmyndavél verslunarinnar. Hafi þá ákærða lýst yfir vilja til að fá að sjá myndefnið með eigin augum, en af þeim sökum hefði vitnið boðið henni að koma lögreglustöðina.

Vitnið áréttaði að eftir að ákærða hafði horft á myndskeiðið í tví- eða þrígang hefði hún viðurkennt þjófnaðinn á töskunni, en sagði um það eftirfarandi: „... ég man ekki orðrétt hvað okkur fór á milli, en hún viðurkennir að hafa tekið töskuna, eftir að hafa séð myndbandið. En hvort hún sagðist hafa stolið henni, tekið hana eða í misgripum eða hvað, það man ég ekki.“ Nánar aðspurt kvaðst vitnið ekki minnast þess að ákærða hefði haft orð á að henni hefðu orðið á einhver mistök. Vitnið áréttaði að það hefði litið svo á að málið lægi ljóst fyrir, þ.e. með lýstri játningu ákærðu og efni myndskeiðsins úr eftirlitsmyndavél verslunarinnar og því gert ákærðu grein fyrir að rituð yrði frumskýrsla, eins og venja væri með mál af þessu tagi.

Vitnið sagði að ekkert hefði verið athugavert við ástand eða framkomu ákærðu á lögreglustöðinni og bar að hún hefði verið kurteis og samvinnuþýð og engin orð haft um að hún hefði orðið fyrir áfalli.

Vitnið áréttaði að það hefði gert ákærðu grein fyrir réttarstöðu sinni þegar hún kom á lögreglustöðina og í framhaldi af því skráð frásögn hennar, en endanlega lokið við gerð frumskýrslunnar þremur dögum síðar, eftir að hafa aflað upplýsinga um verðmæti þýfisins, og þá jafnframt undirritað skýrsluna eigin hendi.

Vitnið Æ, heimilislæknir, bar fyrir dómi […].

II

Samkvæmt framansögðu er ákærða sökuð um þjófnað á lítilli handtösku úr versluninni Ice in a bucket á Glerártorgi þann 26. mars sl. Samkvæmt áðurgreindum gögnum og frásögn ákærðu er upplýst að hún lagði leið sína í nefnda verslun, ásamt vinkonu sinni, þann 25. mars sl. og verður við þá tímasetningu miðað, sbr. ákvæði 1. mgr. 180. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88, 2008.

Af hálfu ákæruvalds er saksóknin gegn ákærðu einkum byggð á áðurrakinni frumskýrslu lögreglumannsins Ö og myndskeiði úr eftirlitsmyndavél nefndrar verslunar. Liggur fyrir að lögregluskýrslan var rituð eftir að lögreglumaðurinn hafði kynnt ákærðu sakargiftir í stuttu símtali, og í beinu framhaldi af því að ákærða hafði kynnt sér efni myndskeiðsins.

Samkvæmt skýrslu lögreglumannsins, sem hann staðfesti fyrir dómi, var ákærðu við komu á lögreglustöð gerð grein fyrir réttarstöðu sinni, en fyrir liggur að hann var einn síns liðs er hann átti í samskiptum við ákærðu og skráði frásögn hennar. Eins og áður er rakið ritaði ákærða ekki nafn sitt á skýrsluna, og ekki var frásögn hennar hljóðrituð. Var að þessu leyti ekki fylgt ákvæðum VIII. kafla laga nr. 88, 2008 um meðferð sakamála, einkum 66. gr.

Fyrir dómi hefur ákærða neitað sök, en enn fremur andmælt efni lögregluskýrslunnar í veigamiklum atriðum. Á hinn bóginn hefur ákærða ekki véfengt að hún hafi tekið handtöskuna í sínar vörslur, en staðhæft að það hafi hún ekki gert af ásetningi. Þvert á móti hafi taskan á einhvern hátt borist með henni út úr versluninni og í framhaldi af því fallið á milli framsætanna í bifreið hennar. Heldur ákærða því fram í málinu að vörslur hennar á töskunni hafi því ekki verið viljaverk, og helst nefnt í því sambandi ógát eða óhappatilviljun.

Dómurinn hefur við meðferð málsins farið yfir margnefnt myndskeið úr eftirlitsmyndavél verslunarinnar Ice in a bucket, líkt og ákærða og sakflytjendur. Er ekki ágreiningur um að á myndskeiðinu megi sjá ákærðu og vitnið A athafna sig í versluninni þann 25. mars sl., rétt um kl. 16:00.

Umrætt myndskeið er 3:03 mínútur á lengd. Má þar m.a. sjá hvar ákærða gengur, íklædd úlpu, inn í verslunina kl. 16:01:04, og fer rakleitt að vegg þar sem nokkrar handtöskur hanga. Sé talið að ofan og frá hægri og niður má sjá að þriðja og fjórða taskan hanga á veggnum klukkan 16:01:04. Liggur fyrir að þriðja taskan er sú sem ákærða keypti í greint sinn, en fjórða taskan er sú sem ákærðu er að gefið að sök að hafa stolið.

Klukkan 16:01:07 má sjá hvar vitnið A, gengur inn í verslunina. Stefnir vitnið í fyrstu í átt að ákærðu, þar sem hún virðist vera að skoða töskur. Vitnið breytir hins vegar um stefnu klukkan 16:01:12, og gengur þá í mót myndavélinni en hverfur síðan úr sjónlínu. Klukkan 16:01:36 má sjá hvar ákærða er að handfjatla þá tösku sem hún endaði á að kaupa, og svo aðra tösku sem hún skilar aftur frá sér. Klukkan 16:01:59 má sjá vitnið A á ný þar sem hún gengur til ákærðu þar sem hún stendur enn við vegginn þar sem töskurnar hanga.

Klukkan 16:02:14 má sjá hvar ákærða teygir sig í tösku og má þá jafnframt greinilega sjá að taskan sem ákærðu er gefið að sök að hafa stolið hangir á veggnum. Klukkan 16:02:19 má sjá hvar ákærða lítur ítrekað í kringum sig, en einnig að hún lítur á vegginn þar sem töskurnar hanga. Er þetta gerist snýr ákærða hægri hlið sinni að veggnum og stendur fyrir framan töskuna sem henni er gefið að sök að hafa stolið. Klukkan 16:02:32 færir ákærða sig ögn frá veggnum og má þá sjá að umrædd taska er horfin af veggnum. Eftir það má sjá að ákærða lítur ítrekað í kringum sig, en klukkan 16:02:50 má sjá að hún er með handahreyfingu með hægri hendi, þ.e. þeirri sem snýr að veggnum. Klukkan 16:03:01 snýr ákærða sér í átt að myndavélinni og má þá sjá að hún er með báðar hendur fyrir framan sig, en vitnið A stendur þá andspænis henni. Klukkan 16:03:29 má sjá vitnið A afhenda ákærðu þá tösku sem hún keypti í versluninni, en eftir það halda þær áfram að skoða töskur. Klukkan 16:03:55 má sjá að sú taska sem varðar sakarefnið í þessu máli er ekki á veggnum. Eftir það má sjá ákærðu skoða fleiri töskur og að hún notar báðar hendur sínar við þá iðju. Klukkan 16:04:04 má sjá hvar ákærða og nefnt vitni víkja frá umræddum vegg.

Í frumskýrslu lögreglunnar er eins og áður er rakið tekið fram að ákærðu hafi verið gerð grein fyrir réttarstöðu sinni við komu á lögreglustöð, en fyrir liggur að ákærða var ekki boðuð formlega til skýrslutöku, sbr. 66. gr. laga nr. 88, 2008 um meðferð sakamála. Fyrir dómi hefur nefndur lögreglumaður staðfest efni lögregluskýrslunnar og lýst samskiptum sínum við ákærðu.

Í 108. gr. laga nr. 88, 2008 um meðferð sakamála er skýrt kveðið á um að sönnunarbyrði um sekt ákærðs manns, og hvaðeina annað sem talið yrði honum í óhag, hvíli á ákæruvaldinu en ekki hinum ákærða. Þá ber að skýra skynsamlegan vafa ákærða í hag, sbr. 109. gr. laganna. Eru þetta meginreglur í íslensku sakamála-réttarfari, sbr. og 2. mgr. 70. gr. stjórnarskrárinnar.

Eins og hér að framan hefur verið rakið hefur ákærða ekki véfengt að hafa tekið umrædda tösku, en borið að þær vörslur hafi ekki verið með hennar vilja. Hefur ákærða gefið þá skýringu að taskan hafi á einhvern hátt og í ógáti borist með henni út úr versluninni. Fyrir liggur að taskan hefur frekar lítið ummál og er nokkuð sérstök í útliti. Ákærða heldur því jafnframt fram að hún hafi fyrst gert sér grein fyrir því að taskan var í bifreið hennar eftir að lögreglumaður hafði símasamband við hana vegna ætlaðs þjófnaðar og upplýsti hana um að til grundvallar lægi fyrrgreint myndskeið úr eftirlitsmyndavél. Frásögn ákærðu hefur að nokkru leyti stoð í framburði þess vitnis sem var með henni í versluninni og er lögreglumaður tilkynnti henni um lýstar grunsemdir. Liggur fyrir að ákærða fór eftir þetta á lögreglustöð í þeim tilgangi að kynna sér efni myndskeiðsins sem lögreglumaðurinn hafði vísað til í símtali þeirra. Fyrir liggur að ákærða hafði ekki fyrir því við komu á lögreglustöðina að afhenda töskuna og gerði hún það fyrst eftir að hún hafði rætt við lögreglumanninn og kynnt sér efni myndskeiðsins. Samkvæmt nefndri lögregluskýrslu játaði ákærða þjófnaðarbrotið. Ákærða hefur fyrir dómi andmælt efni skýrslunnar og frásögn lögreglumannsins í öllum meginatriðum, og neitað sök.

Við úrlausn málsins verður að meta hvaða sönnunargildi greind lögregluskýrsla hefur, líkt og að henni var staðið, og þá með hliðsjón af efni framlagðs mynddisks úr eftirlitsmyndavél, og enn fremur með hliðsjón af því sem fram kom við meðferð málsins fyrir dómi.

Af lýstu myndskeiði úr eftirlitsmyndavél nefndrar verslunar er að áliti dómsins ljóst að ákærða handfjatlar fleiri en eina tösku með báðum höndum eftir að sú taska sem hún er sökuð um að hafa tekið ófrjálsri hendi var horfin af þeim vegg sem hún hafði verið á til sýnis. Í þessu ljósi og þegar þær athafnir ákærðu sem áður er lýst og sjá má á myndskeiðinu eru virtar í heild velkist dómurinn ekki í vafa um að ákærða hafi tekið þá tösku sem mál þetta fjallar um skömmu áður en hún snéri sér að og handlék aðrar töskur, ásamt vitninu A. Verður helst ráðið að ákærða hafi stungið töskunni í úlpuvasa sinn ellegar hulið hana með öðrum hætti innanklæða.

Að ofangreindu virtu og með hliðsjón af skýrri og eindreginni frásögn lögreglumannsins Ö, en ótrúverðugri frásögn ákærðu, og atvikum máls að öðru leyti, er það niðurstaða dómsins að ákæruvaldið hafi í máli þessu fært nægjanlegar sönnur fyrir sekt ákærðu um að hafa tekið umrædda tösku einhliða og með leynd. Var þessi háttsemi ákærðu ólögmæt og því rétt heimfærð til refsiákvæðis í ákæru.

III.

Ákærða, sem er tuttugu og átta ára, hefur áður gerst sek um auðgunarbrot, en þann 31. október 2012 gerði hún sátt við sýslumanninn á Akureyri vegna þjófnaðarbrots og var henni þá gert að greiða 30.000 krónur í sekt til ríkissjóðs.

Við ákvörðun refsingar verður m.a. að líta til þess að ákærða hefur nú í annað sinn gerst sek um auðgunarbrot á stuttum tíma. Á hinn bóginn ber að horfa til þess að afrakstur þjófnaðarbrots ákærðu var harla rýr og að þýfið komst til skila til eigenda strax á frumrannsókn málsins. Að þessu virtu og með hliðsjón af viðeigandi ákvæðum 70. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940 þykir refsing ákærðu hæfilega ákveðin fangelsi í 30 daga. Eftir atvikum þykir fært að skilorðsbinda refsinguna með þeim hætti sem í dómsorði greinir.

Í ljósi málsúrslita ber að dæma ákærðu til að greiða allan sakarkostnað. Enginn kostnaður féll til af hálfu ákæruvalds. Dæma ber ákærðu til að greiða málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, I-kk-ef M-kk-ef héraðsdómslögmanns, 228.450 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti, en einnig útlagðan kostnað hans að fjárhæð 6.840 krónur svo og ferðakostnað, sem að álitum þykir hæfilega ákveðinn 40.000 krónur.

Gætt var ákvæða 184. gr. laga nr. 88, 2008 fyrir uppsögu dómsins.

Ó-kk-nf Ó-kk-nf héraðsdómari kvað upp dóminn.

D Ó M S O R Ð :

Ákærða, X, sæti fangelsi í 30 daga, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún niður falla að liðnum tveimur árum frá uppsögu dómsins að telja, haldi hún almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22. 1955.

Ákærða greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, I-kk-ef M-kk-ef héraðsdómslögmanns, 228.450 krónur, auk 6.840 króna vegna útlagðs kostnaðar og 40.000 króna vegna ferðakostnaðar hans.