S-201/2006

Mál þetta, sem dómtekið var 10. október sl., höfðaði sýslumaðurinn á Akranesi með ákæru 28. júní 2006 á hendur ákærðu, M-x-x W-x-x, kt. [---], Suðurgötu 16, Akranesi, og E-kk-þgf Ó-kk-þgf Æ-kk-þgf, kt. [---], Víðigrund 1, Akranesi.

„fyrir húsbrot, með því að hafa, aðfaranótt fimmtudagsins 13. apríl 2006, ruðst í heimildarleysi inn í íbúð að Esjuvöllum 9, Akranesi, sem var í eigu G-kk-ef V-kk-ef Ó-kk-ef og N-kvk-ef E-kvk-ef Ó-x-x, með því að ákærði M-x-x fór inn um opinn glugga íbúðarinnar og hleypti ákærða E-kk-þgf Ó-kk-þgf inn í gegnum útidyr íbúðarinnar en ákærðu fóru inn í þeim tilgangi að veitast að Þ-kk-þgf K-kk-þgf G-kk-þgf, syni húsráðanda.

Telst þetta varða við 231. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 sbr. 123. gr. laga nr. 82/1998.

Þess er krafist að ákærðu verði dæmdir til refsingar.“

Með ákæru 8. ágúst 2006 var opinbert mál, sem fékk númerið S-269/2006 hjá dóminum, höfðað gegn ákærða E-kk-þgf Ó-kk-þgf;

„fyrir hegningar- og umferðarlagabrot í Innri-Akraneshreppi (nú Hvalfjarðarsveit), með því að hafa, mánudaginn 13. mars 2006, ekið bifreiðinni IT-556, of hratt miðað við aðstæður og án nægilegrar aðgæslu, norður Innnesveg og inn á gatnamót Innnesvegar og Akrafjallsvegar, með fyrirhugaða akstursstefnu vestur Akrafjallsveg, án þess að virða biðskyldu, sem gefin er til kynna með umferðarmerkinu A06.11 á umferð af Innnesvegi gagnvart umferð af Akrafjallsvegi, og í veg fyrir vörubifreiðina NX-367, sem var ekið austur Akrafjallsveg, þannig að harður árekstur hlaust af, með þeim afleiðingum að farþegar í bifreið ákærða, B-kk-nf M-kk-nf B-kk-nf, kt. [---], hlaut heilahristing, tognun á hálshrygg, viðbeinsbrot og kjálkabrot og H-kk-nf M-kk-nf H-kk-nf, kt. [---], hlaut brákuð rifbein, mar og bólgur á hné og rist.

Brot ákærða þykir varða við 219. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, 1. mgr. 4. gr., 1. mgr. 5. gr., 1. mgr. sbr. 2. mgr. 25., og 1. mgr. og c-liður 2. mgr. 36. gr. sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 með áorðnum breytingum.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til sviptingar ökuréttar samkvæmt 101. gr. nefndra umferðarlaga sbr. 25. gr. laga nr. 44/1993.“

Við þingfestingu 29. ágúst sl. var mál nr. S-269/2006 sameinað máli þessu.

Við aðalmeðferð málsins lýsti sækjandi því yfir að ekki væri lengur á því byggt í málinu, af ákæruvaldsins hálfu, að H-kk-nf M-kk-nf H-kk-nf hefði hlotið brákuð rifbein við árekstur bifreiðanna tveggja, svo sem haldið er fram í ákæru. Eftir þá breytingu varða sakargiftir á hendur ákærða á grundvelli 219. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 eingöngu meiðsli B-kk-ef M-kk-ef B-kk-ef.

Ákærði gerir þær kröfur í málinu að hann verði sýknaður af sakargiftum samkvæmt ákæru frá 8. ágúst 2006, en honum að öðru leyti gerð svo væg refsing sem lög leyfa og sakarkostnaður felldur á ríkissjóð.

I.

A.

Samkvæmt framlögðum rannsóknargögnum barst lögreglunni á Akranesi tilkynning símleiðis, mánudaginn 13. mars 2006, um kl. 16:32, þess efnis að umferðarslys hefði orðið á gatnamótum Innnesvegar og Akrafjallsvegar. Svo háttar til við gatnamótin að umferð um Akrafjallsveg nýtur forgangs gagnvart umferð um Innnesveg og er það auðkennt með biðskyldumerki við gatnamótin.

Lögregla hélt þegar af stað og kom fljótlega að fólksbifreiðinni IT-556 og vörubifreiðinni NX-367, með áföstum tengivagninum RY-110, utan vegar norðan við fyrrnefnd gatnamót. Var ljóst af ummerkjum á vettvangi að harður árekstur hafði orðið með bifreiðunum og voru þær óökufærar eftir áreksturinn. Ennfremur mátti ráða að bifreiðinni IT-556 hefði verið ekið norður eftir Innnesvegi og inn á gatnamótin en vörubifreiðin NX-367 verið í akstri austur Akrafjallsveg.

Ökumaður bifreiðarinnar IT-556, ákærði í máli þessu, sat klemmdur inni í bifreiðinni og var strax ljóst að beita yrði klippum til að ná honum út. Var slökkvilið þegar kallað lögreglu til aðstoðar í þeim tilgangi. Ákærði var með meðvitund en illa áttaður. Virtist lögreglu hann talsvert slasaður og blæddi úr höfði hans.

Farþegi sem sat í framsæti bifreiðarinnar IT-556 er áreksturinn varð, H-kk-nf M-kk-nf H-kk-nf, stóð fyrir utan hana er lögreglu bar að og lýsti aðdraganda árekstursins fyrir lögreglu. Samkvæmt framlögðu áverkavottorði frá 10. ágúst 2006 hlaut H-kk-nf M-kk-nf „... mar og beltisáverka í vinstri síðu-brjóstkassa-mjaðmarspaða vi. megin ...“ og einnig mar og bólgu á hné og rist í slysinu.

Farþegi í aftursæti bifreiðarinnar IT-556, B-kk-nf M-kk-nf B-kk-nf, var meðvitundarlaus er lögregla kom á vettvang. Hins vegar voru ekki á honum sýnilegir áverkar. Var B-kk-nf M-kk-nf þegar fluttur á Slysa- og bráðadeild Landspítala-háskólasjúkrahúss í Fossvogi til aðhlynningar og rannsóknar. Þar var B-kk-nf M-kk-nf skoðaður og niðurstaða greiningar á ástandi hans sú að hann hefði hlotið heilahristing, tognun á hálshrygg, viðbeinsbrot og kjálkabrot, svo sem fram kemur í áverkavottorði G-kk-ef B-kk-ef læknis, sérfræðings á nefndri deild Landspítala-háskólasjúkrahúss frá 7. júní 2006.

Ökumaður vörubifreiðarinnar NX-367, O-kk-nf E-kk-nf E-kk-nf, kvaðst í samtali við lögreglu á vettvangi ekki kenna til neinna eymsla eftir áreksturinn. Fór hann á eigin vegum á Sjúkrahús Akraness til skoðunar.

Samkvæmt rannsóknargögnum lögreglu voru hemlaför eftir vörubifreiðina NX-367 sýnileg á vettvangi og mældust þau um 40 metra löng. Engin hemlaför voru sýnileg eftir bifreiðina IT-556. Lögregla lagði hald á ökuritaskífu vörubifreiðarinnar og er í frumskýrslu bókað að skífan gefi til kynna að vörubifreiðinni hafi verið ekið með um 80 km/klst. hraða er atvik máls gerðust.

Í rannsóknarskýrslu V-kk-ef S-kk-ef lögreglufulltrúa, frá 23. mars 2006, kemur fram að merki um árekstursstað bifreiðanna hafi verið greinileg á veginum norðan til á gatnamótunum. Dregur lögreglufulltrúinn af því þá ályktun að fólksbifreiðinni hafi verið ekið inn á gatnamótin og beygt til norðurs á móti akstursstefnu vörubifreiðarinnar.

Í skýrslu lögreglufulltrúans segir um ummerki á bifreiðunum tveimur að greinileg ákoma hafi verið á hægra framhorni vörubifreiðarinnar eftir áreksturinn. Þá hafi skýrlega mátt ráða af skemmdum á fólksbifreiðinni að aðalhöggið við áreksturinn hafi komið á vinstra framhorn.

Hluti tilvitnaðrar skýrslu lögreglufulltrúans eru ljósmyndir, meðal annars af hemlaförum, ætluðum árekstursstað og ákomum á bifreiðunum tveimur.

B.

Um málsatvik aðfaranótt fimmtudagsins 13. apríl 2006 vísast til þess sem að framan er rakið úr ákæru sýslumannsins á Akranesi frá 28. júní 2006.

II.

A.

Við aðalmeðferð málsins upplýsti ákærði E-kk-nf Ó-kk-nf að hann myndi ekkert eftir atvikum að árekstrinum 13. mars 2006. Hann sagðist síðast muna eftir sér um hádegisbilið þann dag, en það næsta sem hann muni sé er hann vaknaði á sjúkrahúsi.

Um ástand bifreiðar sinnar bar ákærði að púst hennar hefði losnað einhverju fyrir slysið og hann fest það upp með hárteygjum. Var á ákærða að skilja að sú viðgerð hefði ítrekað brugðist og pústið fallið niður.

Ákærði sagðist hafa rotast við slysið. Hann hefði fengið heilahristing og meiðsli í andliti, en sauma hefði þurft rúmlega sextíu spor í andlit hans. Þá hefði hann hlotið dofa í annan kálfann og mar á hendi. Kom fram hjá ákærða að hann væri á góðum batavegi.

B.

Ákærði M-x-x W-x-x kom fyrir dóm við þingfestingu málsins 29. ágúst sl. og játaði þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæruskjali sýslumannsins á Akranesi frá 28. júní 2006.

Ákærði E-kk-nf Ó-kk-nf kom fyrir dóm 18. september sl. og játaði þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ofangreindri ákæru. Ítrekaði ákærði þá afstöðu sína við aðalmeðferð málsins 10. október 2006.

III.

H-kk-nf M-kk-nf H-kk-nf greindi svo frá fyrir dómi að umræddan dag hefði hann verið á göngu við Shell-stöðina á Akranesi ásamt B-kk-þgf M-kk-þgf B-kk-þgf er þeir hefðu rekist á ákærða sem tekið hefði þá upp í bifreið sem hann var á. Ákærði hefði fyrst tekið stuttan rúnt innanbæjar en síðan ekið út fyrir bæinn. Á Innnesvegi hefði ákærði tekið fram úr traktor á 190 km/klst. hraða en síðan hægt ferðina fyrir beygju þá sem sé á veginum við Miðgarð. Ákærði hefði því næst stöðvað bifreiðina milli Miðgarðs og Akrafjallsvegar, í að því er vitnið taldi um 300 metra fjarlægð frá gatnamótum Innnesvegar og Akrafjallsvegar, í þeim tilgangi að sýna vitninu og B-kk-þgf M-kk-þgf „óverdrævið“ á sjálfskiptingunni. Ákærði hefði síðan ekið af stað og að gatnamótunum við Akrafjallsveg. Hann hefði ekið viðstöðulaust inn á gatnamótin og tekið beygjuna á um 60 km/klst. hraða „... og beint í veg fyrir trukkinn ...“, sem vitnið kvaðst hafa séð til áður en ákærði ók inn á gatnamótin. Sagðist vitnið hafa veitt því athygli að ökumaður vörubifreiðarinnar hemlaði áður en árekstur varð með bifreiðunum.

Sérstaklega aðspurt lýsti vitnið aksturslagi ákærða rétt fyrir slysið sem glannalegu, akstur ákærða hefði verið „hálfvitalegur“. Ökuhraðann sagði vitnið hafa verið of mikinn.

Um árekstur bifreiðanna bar vitnið að vörubifreiðin, sem lent hefði á vinstra frambretti fólksbifreiðarinnar, hefði komið „... á okkur á sko á vitlausum vegarhelmingi en við hefðum átt að vera á ...“. Fólksbifreiðin hefði við áreksturinn snúist og farið út í vegkantinn þar sem hún hefði stöðvast að hálfu leyti út af. Vörubifreiðin hefði hins vegar farið út af veginum.

Eftir áreksturinn kvaðst vitnið hafa fundið fyrir smá eymslum í hálsi og hnjám. B-kk-nf M-x-x sagði vitnið hins vegar hafa verið hreyfingarlausan í aftursæti bifreiðarinnar og hann virst eiga erfitt með andardrátt. Vitninu hefði tekist að auðvelda B-kk-þgf M-kk-þgf öndunina með því að rétta úr hálsi hans. Ákærða sagði vitnið hafa verið klemmdan inni í bifreiðinni. Hann hefði verið alblóðugur í framan en með meðvitund, að minnsta kosti fyrst eftir áreksturinn.

Vitnið O-kk-nf E-kk-nf E-kk-nf skýrði svo frá að umræddan dag hefði hann ekið vörubifreiðinni NX-367, með 70-80 km/klst. hraða, austur Akrafjallsveg. Bifreiðina sagði vitnið hafa verið án farms.

Þegar vörubifreiðin hefði nálgast gatnamót Akrafjallsvegar og Innnesvegar kvaðst vitnið hafa veitt athygli fólksbifreið sem ekið hefði verið norður Innnesveg. Vitnið sagðist alltaf hafa verið hrætt við umrædd gatnamót þar sem það hefði ítrekað lent í því að bifreiðar svínuðu fyrir það af Innnesveginum. Vitnið hefði því hægt aðeins á sér og þá séð að ökumaður fólksbifreiðarinnar gerði slíkt hið sama. Sérstaklega aðspurt kvað vitnið ökuhraða fólksbifreiðarinnar hafa verið eðlilegan og úr hraða bifreiðarinnar dregið svo langt frá gatnamótunum að stöðva hefði mátt hana áður en að þeim var komið.

Þegar vitnið hefði séð fólksbifreiðina hægja ferðina kvaðst það hafa ekið óhikað áfram. Ökumaður fólksbifreiðarinnar, sem á þeirri stundu hefði verið örfáa metra frá gatnamótunum, hefði þá gefið í og svínað fyrir vörubifreiðina. Vitnið kvaðst þá hafa nauðhemlað og beygt til vinstri. Atvik þessi sagði vitnið hafa gerst mjög snöggt og það í fyrstu talið að vörubifreiðin hefði farið yfir fólksbifreiðina. Aðspurt um hvar fólksbifreiðin hefði verið stödd á veginum þegar bifreiðarnar skullu saman kvaðst vitnið ekki geta sagt til um það með nokkurri vissu.

Um ástand vörubifreiðarinnar bar vitnið að það hefði verið „allt í lagi“. Bifreiðin hefði látið vel að stjórn og gott verið að keyra hana. Hemlana sagði vitnið hafa tekið eðlilega í og bifreiðin dregið hjól þegar það hefði stigið á bremsuna.

E-kk-nf G-kk-nf E-kk-nf lýsti málsatvikum svo að umræddan dag hefði hann verið við akstur eftir Akrafjallsvegi og þá séð til bifreiðar sem ekið var eftir Innnesvegi frá Miðgarði og í áttina að gatnamótum Innnesvegar og Akrafjallsvegar. Vitnið kvaðst ekki hafa veitt bifreiðinni sérstaka athygli fyrr en hún nálgaðist gatnamótin á fullmiklum hraða að mati vitnisins miðað við það að ökumaðurinn hygðist stöðva við þau. Bifreiðinni hefði síðan verið ekið að því er virtist viðstöðulaust inn á gatnamótin og í veg fyrir vöruflutningabifreið. Vitnið sagði ökumann flutningabifreiðarinnar hafa reynt að sveigja frá og taldi vitnið þau viðbrögð hafa bjargað því sem bjargað varð, að öðrum kosti hefði vörubifreiðin hreinlega farið yfir hina bifreiðina. Virtist vitninu sem vörubifreiðin hefði að nokkru lent framan á hinni bifreiðinni, á vélarhluta hennar, og því litið út fyrir að fólksbifreiðinni hefði verið sveigt á móti vörubifreiðinni og hún verið um það bil á miðjum veginum er áreksturinn varð.

Áætlaði vitnið að það hefði verið í um 200 metra fjarlægð frá gatnamótunum er árekstur bifreiðanna tveggja átti sér stað.

B-kk-nf M-kk-nf B-kk-nf tók fram í upphafi skýrslugjafar sinnar fyrir dómi að minni hans um málsatvik væri lítið og gloppótt.

Fram kom hjá vitninu að það hefði ásamt H-kk-þgf M-kk-þgf H-kk-þgf verið farþegi í bifreið hjá ákærða umræddan dag. Um upphaf ökuferðarinnar kvaðst vitnið ekkert geta borið. Gat vitnið heldur ekkert um áreksturinn borið.

Vitnið rak minni til þess að ákærði hefði ekið bifreiðinni á mikilli ferð fram úr dráttarvél í námunda við býli Ottesen-fjölskyldunnar fyrir utan Akranes. Vitnið kvaðst þá hafa fært sig úr miðju aftursæti bifreiðarinnar til hægri. Vitnið hefði í kjölfarið litið á hraðamæli bifreiðarinnar sem sýnt hefði í það minnsta 160 km/klst. Hefðu bæði vitnið og H-kk-nf M-kk-nf þá öskrað á ákærða að hægja á sér.

Einnig bar vitnið að mitt á milli Miðgarðs og gatnamótanna, þar sem slysið varð, hefði ákærði stöðvað bifreiðina og hann stillt eitthvað á gírstönginni.

Við slysið kvaðst vitnið hafa hlotið blæðingu inn á heila og einnig kjálka- og viðbeinsbrot. Vitnið sagðist enn þjást af miklum, viðvarandi höfuðverk og gleymsku vegna slyssins. Þá fyndi það stundum til sársauka í viðbeininu við áreynslu. Kjálkinn væri hins vegar „allt í lagi“.

E-kk-nf O-kk-nf bar að hann hefði umrætt sinn, ásamt föður sínum, riðið eftir reiðvegi við Innnesveg í námunda við Kjaranstaði er bifreið hefði verið ekið fram hjá þeim feðgum á mjög miklum hraða. Skömmu síðar hefði vitnið séð hvítan reyk stíga upp frá vegamótum Innnesvegar og Akrafjallsvegar.

H-kk-nf S-kk-nf upplýsti fyrir dómi að hann hefði átt vörubifreiðina NX-367 síðan 1996 eða 1997. Vitnið sagði vörubifreiðina hafa átt pantaðan tíma í skoðun þegar áreksturinn varð og skoðunin verið fyrirhuguð 14. mars 2006. Kom í því sambandi fram hjá vitninu að bifreiðin hefði verið sett á skrá skömmu fyrir áreksturinn eftir að hafa verið afskráð um nokkurt skeið. Þá sagði vitnið vörubifreiðina hafa verið tekna af skrá að nýju eftir áreksturinn og henni lagt. Þannig væri staðan í dag. Enn hefði ekki verið ráðist í viðgerðir á henni.

Almennt um ástand bifreiðarinnar er áreksturinn varð kvaðst vitnið ekki vita annað en það hefði verið gott.

IV.

A.

Mánudaginn 13. mars 2006 varð árekstur með fólksbifreiðinni IT-556, sem ákærði ók, og vörubifreiðinni NX-367 á gatnamótum Innnesvegar og Vesturlandsvegar í fyrrum Innri-Akraneshreppi. Svo háttar til við gatnamótin að umferð um Akrafjallsveg nýtur forgangs gagnvart umferð um Innnesveg og er það auðkennt með biðskyldumerki í eystri vegkanti Innnesvegar við gatnamótin, eins og sjá má á ljósmynd í framlagðri rannsóknarskýrslu V-kk-ef S-kk-ef lögreglufulltrúa. Um akstursskilyrði á gatnamótunum umrætt sinn segir í frumskýrslu lögreglu: „Birtuskilyrði: Dagsbirta - Færð: Þurrt - Veður: Þurrt og bjart - Yfirborð vegar: Malbikað.“

Upplýst er að þrír voru í fólksbifreiðinni; ákærði, B-kk-nf M-kk-nf B-kk-nf, farþegi í aftursæti, og H-kk-nf M-kk-nf H-kk-nf, farþegi í framsæti. Ökumaður vörubifreiðarinnar, O-kk-nf E-kk-nf E-kk-nf, var hins vegar einn í þeirri bifreið. Fyrir liggur að við áreksturinn hlaut B-kk-nf M-kk-nf heilahristing, tognun á hálshrygg og viðbeins- og kjálkabrot, sbr. áverkavottorð G-kk-ef B-kk-ef læknis, sérfræðings á Slysa- og bráðadeild Landspítala-háskólasjúkrahúss í Fossvogi, frá 7. júní 2006.

Ákærði og B-kk-nf M-kk-nf B-kk-nf gátu ekkert um það borið fyrir dómi hvernig það atvikaðist að bifreiðarnar tvær skullu saman og báru fyrir sig minnisleysi. Liggur fyrir í málinu að báðir hlutu þeir höfuðáverka við áreksturinn.

O-kk-nf E-kk-nf E-kk-nf bar fyrir dómi að hann hefði nauðhemlað og beygt til vinstri er ökumaður bifreiðarinnar IT-556 hefði gefið í og svínað fyrir vörubifreiðina. H-kk-nf M-kk-nf H-kk-nf bar líkt og O-kk-nf E-kk-nf að sá síðarnefndi hefði hemlað áður en bifreiðarnar skullu saman. Ennfremur má skýrlega ráða af framlögðum ljósmyndum og vettvangsteikningu lögreglu að ökumaður vörubifreiðarinnar hafi nauðhemlað fyrir áreksturinn. Bera þau hemlaför, sem koma fram á ljósmyndunum og vettvangsteikningunni, og mældust um 40 metra löng, með sér að vörubifreiðin hafi verið á hægri vegarhelmingi miðað við akstursstefnu hennar er ökumaður hennar tók að hemla.

H-kk-nf M-kk-nf H-kk-nf lýsti atvikum að árekstri bifreiðanna svo að ákærði hefði stöðvað bifreiðina IT-556 í um 300 metra fjarlægð frá gatnamótum Innnesvegar og Akrafjallsvegar en síðan ekið aftur af stað og að gatnamótunum. Ákærði hefði því næst ekið viðstöðulaust inn á gatnamótin og tekið beygjuna á um 60 km/klst. hraða „... og beint í veg fyrir trukkinn ...“. Vörubifreiðina, sem lent hefði á vinstra frambretti fólksbifreiðarinnar, sagði H-kk-nf M-kk-nf hafa komið „... á okkur á sko á vitlausum vegarhelmingi en við hefðum átt að vera á ...“. Eins og áður var rakið lýsti O-kk-nf E-kk-nf E-kk-nf umræddum atvikum svo að ökumaður fólksbifreiðarinnar hefði gefið í örfáum metrum frá gatnamótunum og svínað fyrir vörubifreiðina. Þá bar E-kk-nf G-kk-nf E-kk-nf að bifreiðin IT-556 hefði nálgast gatnamótin á fullmiklum hraða og bifreiðinni síðan verið ekið að því er virtist viðstöðulaust inn á gatnamótin og í veg fyrir vöruflutningabifreiðina. Sagði E-kk-nf G-kk-þf ökumann flutningabifreiðarinnar hafa reynt að sveigja frá og taldi hann þau viðbrögð hafa bjargað því sem bjargað varð. Þá taldi E-kk-nf G-kk-nf fólksbifreiðina hafa verið um það bil á miðjum veginum er bifreiðarnar rákust saman.

Með framburðum H-kk-ef M-kk-ef H-kk-ef, O-kk-ef E-kk-ef E-kk-ef og E-kk-ef G-kk-ef E-kk-ef, sem og öðru því sem hér hefur verið rakið, þykir sannað, svo ekki verði vefengt með skynsamlegum rökum, að ákærði hafi, umræddan dag, ekið bifreiðinni IT-556, án nægjanlegrar aðgæslu og án þess að virða biðskyldu, inn á gatnamót Innnesvegar og Akrafjallsvegar í veg fyrir vörubifreiðina NX-367, þannig að harður árekstur hlaust af, með þeim afleiðingum að farþegi í bifreiðinni IT-556, B-kk-nf M-kk-nf B-kk-nf, hlaut heilahristing, tognun á hálshrygg, viðbeinsbrot og kjálkabrot. Var lýst aksturslag ákærða án nokkurs vafa gálaust í skilningi 219. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Að framangreindu heildstætt virtu þykir einnig sannað að umrædd háttsemi ákærða hafi verið meginorsök árekstursins en með henni braut ákærði gegn 1. mgr. 4. gr., 1. mgr. 5. gr. og 1. sbr. 2. mgr. 25. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, sbr. 1. mgr. 100. gr. laganna, og 219. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Samkvæmt því sem að framan greinir um brot ákærða á 25. gr. umferðarlaga þykir tilvísun ákæruvalds til 36. gr. laganna hins vegar ekki eiga hér við og verður háttsemi ákærða því ekki færð undir það ákvæði

B.

Eins og rakið er að framan hafa ákærðu játað sök samkvæmt ákæru sýslumannsins á Akranesi frá 28. júní 2006. Eru játningar ákærðu í samræmi við gögn málsins. Umrætt brot þeirra telst því nægjanlega sannað og varðar það við 231. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

V.

A.

Samkvæmt vottorði sakaskrár ríkisins hefur ákærða E-kk-þgf Ó-kk-þgf ekki áður verið gerð refsing. Að brotum ákærða virtum þykir refsing hans hæfilega ákveðin þriggja mánaða fangelsi. Eftir atvikum þykir með heimild í 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 mega fresta fullnustu refsingar ákærða og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Í ákæruskjali er gerð sú krafa að ákærði E-kk-nf Ó-kk-nf verði sviptur ökurétti. Með vísan til þess sem að framan er getið um brot ákærða verður að telja akstur hans umrætt sinn mjög vítaverðan í skilningi 101. gr. umferðarlaga nr. 50/1987. Krafa ákæruvaldsins um sviptingu ökuréttar er því tekin til greina og þykir lengd sviptingartímabilsins hæfilega ákveðin sex mánuðir frá birtingu dóms þessa að telja.

B.

Samkvæmt vottorði sakaskrár ríkisins var ákærði M-x-x 8. febrúar 2006 dæmdur í tveggja mánaða fangelsi fyrir þjófnað, en fullnustu refsingarinnar frestað skilorðsbundið í tvö ár.

Með áðurgreindu húsbroti rauf ákærði skilorð dómsins frá 8. febrúar sl. Samkvæmt ákvæði 60. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 ber að taka dóm þann upp og dæma bæði málin í einu lagi að teknu tilliti til 77. gr. laganna.

Refsing ákærða M-x-x vegna beggja málanna þykir hæfilega ákveðin þriggja mánaða fangelsi. Eftir atvikum þykir með heimild í 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 mega fresta fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

C.

Engan sakarkostnað leiddi af rannsókn og rekstri þess hluta málsins er í ákæruskjali frá 28. júní 2006 greinir og varðar húsbrot beggja ákærðu. Vegna sakargifta samkvæmt ákæruskjali frá 8. ágúst sl. dæmist ákærði E-kk-nf Ó-kk-nf, sbr. 1. og 2. mgr. 165. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála, hins vegar til að greiða 20.000 krónur vegna öflunar áverkavottorðs og 5.560 krónur vegna öflunar vottorðs um veður. Að auki verður hann dæmdur til að greiða málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, I-kk-ef I-kk-ef hdl., sem hæfilega teljast ákveðin 220.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti. Ákærði E-kk-nf Ó-kk-nf greiði því sakarkostnað samtals að fjárhæð 245.560 krónur.

Dóm þennan kveður upp B-kk-nf B-kk-nf héraðsdómari, en uppkvaðning dómsins hefur dregist lítillega vegna starfsanna dómara.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði E-kk-nf Ó-kk-nf Æ-kk-nf sæti fangelsi í þrjá mánuði en fresta skal fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði M-x-x W-x-x sæti fangelsi í þrjá mánuði en fresta skal fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum þremur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði E-kk-nf Ó-kk-nf er sviptur ökurétti í sex mánuði frá birtingu dóms þessa að telja.

Ákærði E-kk-nf Ó-kk-nf greiði 245.560 krónur í sakarkostnað.

B-kk-nf B-kk-nf