S-875/2012

Mál þetta, sem dómtekið var þriðjudaginn 5. febrúar 2013, er höfðað með ákæru, útgefinni 27. nóvember 2012, á hendur ákærða, G-kk-þgf J-kk-þgf E-kk-þgf, kt. 000000-0000, Stelkshólum 6, Reykjavík, fyrir hegningarlagabrot framin aðfaranótt laugardagsins 27. mars 2010 við skemmtistaðinn Hverfisbarinn á horni Smiðjustígs og Hverfisgötu í Reykjavík:

1. Fyrir líkamsárás, með því að hafa slegið A ítrekað í andlitið, með þeim afleiðingum að hann féll í götuna. Við þetta hlaut A glóðarauga vinstra megin í andliti og tognun og ofreynslu á fingri.

2. Fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás, með því að hafa stuttu eftir líkamsárásina sem lýst er í 1. ákærulið, ráðist að B og slegið hann af afli í andlitið með spýtu, með þeim afleiðingum að B hlaut bólgu á nefi, glóðarauga hægra megin í andliti, kinnbeinsbrot hægra megin og brot í augntóftargólfi.

Telst háttsemi ákærða samkvæmt 1. ákærulið varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, en samkvæmt 2. ákærulið við 2. mgr. 218. gr. sömu laga.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Af hálfu A, kt. 000000-0000, er gerð sú krafa að ákærði verði dæmdur til að greiða honum skaðabætur að fjárhæð 593.015 krónur með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, af 581.900 krónum frá árásardegi þann 27. mars 2010 til 4. apríl 2010, af 588.727 krónum, frá þeim degi til 20. apríl 2010, og af 593.015 krónum, frá þeim degi og þar til mánuður er liðinn frá því að bótakrafan er birt ákærða, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. laga nr. 38/2001 frá þeim degi til greiðsludags. Þá er einnig krafist málskostnaðar vegna lögmannsaðstoðar við að hafa bótakröfuna uppi.

Af hálfu B, kt. 000000-0000, er gerð sú krafa að ákærði verði dæmdur til að greiða honum miska- og skaðabætur að fjárhæð 959.348 krónur með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 af 954.900 krónum frá árásardegi þann 27. mars 2010 til 8. júní 2010, af 959.348 krónum, frá þeim degi og þar til mánuður er liðinn frá því að bótakrafan er birt ákærða, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. laga nr. 38/2001 frá þeim degi til greiðsludags. Af hálfu B er þess einnig krafist að ákærði verði dæmdur til að greiða honum þjáningabætur, bætur vegna varanlegs miska og varanlegrar örorku, samtals að fjárhæð 4.194.039 krónur, með 4,5% ársvöxtum samkvæmt 16. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, af 941.390 krónum frá árásardegi þann 27. mars 2010 til 27. september 2010, af 4.194.039 krónum, frá þeim degi og þar til mánuður er liðinn frá því að bótakrafan er birt ákærða, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. laga nr. 38/2001 frá þeim degi til greiðsludags. Þá er einnig krafist málskostnaðar vegna lögmannsaðstoðar við að hafa bótakröfuna uppi.

Verjandi ákærða krefst þess að ákærði verði sýknaður af kröfum ákæruvalds, en til vara að honum verði dæmd vægasta refsing er lög leyfa, sem jafnframt verði bundin skilorði. Þá er þess aðallega krafist að bótakröfum verði vísað frá dómi, en til vara að bætur verði stórlega lækkaðar. Loks krefst verjandi hæfilegra málsvarnarlauna sér til handa, að mati dómsins, sem greiðist úr ríkissjóði.

Málsatvik

Mánudaginn 29. mars 2010 mætti A hjá lögreglu og lagði fram kæru á hendur ákærða, G-kk-þgf J-kk-þgf E-kk-þgf, vegna líkamsárásar við skemmtistaðinn Hverfisbarinn við Hverfisgötu í Reykjavík, aðfaranótt laugardagsins 27. sama mánaðar. A kvað ákærða hafa slegið sig með flötum lófa í andlit inni á skemmtistaðnum. Hann kvaðst síðan hafa farið út fyrir, en þar hefðu ákærði og félagar hans, u.þ.b. fimm talsins, veist að honum og slegið hann margsinnis svo að hann féll í götuna. A kvaðst hafa forðað sér af vettvangi og hefði hann rekist á B á Laugavegi. Þeir hefðu snúið til baka að skemmtistaðnum, en þar hefðu ákærði og félagar hans verið fyrir og ráðist að þeim. A kvaðst hafa séð ákærða taka upp spýtu og slá henni í átt að B, en ekki hafa séð hvar höggið lenti. Eftir þetta hefðu tveir menn komið að og stöðvað slagsmálin. B mætti hjá lögreglu hinn 30. sama mánaðar og lagði fram kæru á hendur ákærða vegna líkamsárásar í umrætt sinn. Hann kvaðst hafa hitt A á Laugaveginum og hefði hann verið blóðugur og marinn í andliti og sagt sér að ráðist hefði verið á hann á Hverfisbarnum. Þeir hefðu farið saman að skemmtistaðnum til að sækja félaga sinn, Þ-kk-þf I-kk-þf K-kk-þf, en þegar þangað kom hefði hann séð ákærða hlaupa aftan að A og slá hann í vinstri kinn. B kvaðst þá hafa slegið ákærða í andlitið, með þeim afleiðingum að hann féll í götuna. Hefði ákærði tekið upp spýtu og risið á fætur, en félagar hans haldið B og kýlt og sparkað í hann. Hann hefði síðan fengið mikið högg á hægri kinn og þegar hann leit upp hefði ákærði staðið í um meters fjarlægð og haldið á spýtunni. Hann hefði kinnbeinsbrotnað við þetta og augnbotn brotnað, með þeim afleiðingum að hægri hluti andlitsins hefði lamast að hluta til.

Ákærði var yfirheyrður af lögreglu 10. janúar 2011. Hann kvað A hafa nálgast sig á Hverfisbarnum og sakað sig um að hafa lamið hann um síðastliðna verslunarmannahelgi. Ákærði kvaðst hafa beðið A um að hafa sig á brott, en hann hefði ekki orðið við því. Kvaðst ákærði þá hafa slegið hann einu eða tveimur höggum með flötum lófa á vangann. Um hálftíma síðar hefði hann séð út um glugga að slagsmál höfðu brotist út fyrir utan skemmtistaðinn. Ákærði vísaði því alfarið á bug að hafa veist að A og B eins og þeir hefðu lýst.

Meðal gagna málsins eru læknisvottorð J-kk-ef H. S-kk-ef, sérfræðings við slysa- og bráðamóttöku Landspítala, dagsett 6. apríl 2010, þar sem kemur fram að A og B hafi leitað á slysadeild í kjölfar líkamsárása aðfaranótt 27. mars 2010. Í vottorði vegna A kemur fram að hann hafi sagst hafa verið laminn af manni sem hann þekkti lítillega, en síðan hefði hann verið kýldur vinstra megin í andlit og sparkað í hann liggjandi. Við skoðun hafi hann reynst vera með glóðarauga vinstra megin og tognaður á fingri. Í vottorði vegna B kemur fram að hann hafi verið kýldur í andlit, sparkað í hann liggjandi og hann laminn með spýtu. Hann hafi orðið fyrir líkamsárásinni eftir að hafa reynt að koma félaga sínum til hjálpar og árásarmennirnir verið fjölmargir. Kemur fram að hann hafi verið með fleiður á báðum handarbökum og roða á vinstri framhandlegg. Nef hafi verið bólgið og hann hafi verið með glóðarauga hægra megin. Þá hafi hann verið með 15 cm langt mjótt mar á hægra læri, sem geti verið eftir högg með spýtu. B hafi komið aftur á slysadeild daginn eftir og þá verið dofinn í efri vör og efri góm. Sneiðmynd af andlitsbeinum hafi sýnt brot í efri kjálka og í botni augntóftar. Þá liggur fyrir læknisvottorð E-kk-ef K. H-kk-ef, sérfræðings á háls-, nef- og eyrnadeild, dagsett 9. janúar 2012, þar sem kemur fram að B hafi 28. mars 2010 gengist undir aðgerð vegna kinnbeinsbrots og brots í augntóft.

Við aðalmeðferð málsins kvaðst ákærði hafa verið að skemmta sér á Hverfisbarnum nóttina sem um ræðir ásamt hópi fólks, vinum sínum og vinnufélögum, auk þess sem kona hans og bróðir hefðu verið á staðnum. Þau hefðu setið við nokkur borð á efri hæð skemmtistaðarins. Ákærði kvaðst hafa verið á barnum þegar A hefði borið þar að. Kvaðst ákærði hafa kannast lítillega við A, sem hefði einhverju sinni borið á hann að hafa ráðist á sig á Akureyri um verslunarmannahelgi. Hefði A verið ógnandi þegar þeir hittust þarna og farið að ásaka hann um eitthvað sem hann hefði ekki gert. Ákærði kvaðst þá hafa slegið hann lausu höggi með flötum lófa í andlitið. Síðan hefði dyraverði borið að og fylgt A út af staðnum. Ákærði neitaði því að hafa farið út á eftir A og lent þar í átökum við hann. Þá neitaði hann að hafa slegið B með spýtu í andlitið.

Vitnið, A , kvaðst hafa tekið eftir því að ákærði var að gefa honum auga inni á skemmtistaðnum. Hann kvaðst hafa gengið fram hjá ákærða, sem hefði risið á fætur, slegið hann utan undir með annarri hendinni og kýlt hann í andlit með hinni. Hefðu félagar ákærða staðið upp frá borðum og búið sig undir að veitast að honum. A kvaðst hafa flúið út, en ákærði og félagar hans, fimm eða sex talsins, hefðu fylgt á eftir, veist að honum fyrir utan skemmtistaðinn og kýlt hann ítrekað uns hann féll í jörðina. Hann kvaðst hafa legið í hnipri og haldið um andlitið, en fengið fimm til tíu spörk í líkamann þar sem hann lá. Flest höggin hefðu lent í andliti hans, en spörkin í baki og maga. Hann hefði fengið högg frá ákærða í andlitið. A kvaðst síðan hafa náð að rísa á fætur og hlaupið upp á Laugaveg. Þar hefði hann hitt B og hefðu þeir snúið aftur að Hverfisbarnum til að sækja félaga sinn, Þ-kk-þf I-kk-þf K-kk-þf, en þeir þrír hefðu verið saman að skemmta sér fyrr um kvöldið. Þegar þeir komu að skemmtistaðnum hefðu ákærði og félagar hans enn verið þar fyrir utan og hefði ákærði veist að A og slegið hann eitt högg til viðbótar aftan frá. B hefði reynt að koma honum til hjálpar, en hópurinn þá farið að veitast að honum. Kvaðst A hafa séð ákærða taka upp spýtu, sem hefði fallið úr grindverki sem þarna var, og slá í átt að B. Hann hefði ekki séð hvar höggið lenti, en B hefði fallið við svo að hann teldi nokkuð víst að höggið hefði lent á honum. Kvaðst A aðeins hafa verið í um meters fjarlægð frá þeim þegar þetta gerðist. Stuttu eftir þetta hefði átökunum lyktað með því að tveir þreknir karlmenn gengu á milli og aðstoðuðu þá B að komast undan. Þeir hefðu farið á slysadeild eftir að hafa rætt við lögreglu sem kom á vettvang. A neitaði því að hafa verið ógnandi við ákærða inni á skemmtistaðnum. Hann kvað ákærða áður hafa veist að sér, en það hefði verið á Akureyri um verslunarmannahelgi. Hann hefði þá komið að ákærða í slagsmálum við einhvern og reynt að stöðva þau, en ákærði þá snúið sér að honum og ætlað að veitast að honum líka. Hann hefði hins vegar náð að komast undan ákærða.

Vitnið, B, kvaðst hafa hitt A á Laugavegi og hefði hann verið bólginn, lemstraður og blóðugur í framan. A hefði sagt honum að ráðist hefði verið á hann á Hverfisbarnum, en þeir hefðu verið þar saman fyrr um kvöldið ásamt Þ-kk-þgf I-kk-þgf, félaga sínum. Þeir hefðu farið að Hverfisbarnum til að sækja Þ-kk-þf I-kk-þf og staðið þar í röð fyrir utan, þegar ákærði hefði komið hlaupandi aftan að A og kýlt hann í andlitið. B kvaðst hafa hlaupið að ákærða og reynt að kýla hann, en ákærði hefði fleygt honum í jörðina. Síðan hefðu ákærði og félagar hans slegið hann hnefahögg. B kvaðst hafa legið á jörðinni þegar hann hefði fengið „svakalegt“ högg á hægri kinn. Hann hefði litið upp og þá séð ákærða standa nálægt sér með spýtu í hendi. Hann kvaðst telja að þetta mikla högg hefði stafað frá spýtunni, en það hefði hæft stærra svæði á andlitinu en hann teldi að hnefahögg myndi gera. Hann kvaðst þess fullviss að ákærði hefði veitt honum þetta högg, en ákærði hefði staðið beint fyrir framan hann með spýtuna í hendinni. Félagar ákærða hefðu ekki staðið þeim megin við hann sem höggið kom frá. B kvaðst hafa náð að rísa á fætur í sömu mund og menn bar að sem aðstoðuðu þá A að komast undan.

Vitnið, K-kvk-nf L-kvk-nf, kvaðst hafa verið með A, B og Þ-kk-þgf I-kk-þgf á Hverfisbarnum þetta kvöld. Hefði hún orðið vitni að því að ákærði var með einhver leiðindi við A inni á staðnum og veitti honum högg eða ýtti við honum svo að hann féll við. Þau hefðu ákveðið að fara út af staðnum eftir þetta, en ákærði hefði elt þau út og byrjað að kýla A í andlitið. Vitnið kvaðst hafa reynt að stöðva þetta, en félagar ákærða hefðu hindrað hana í því. Hefði hún séð ákærða slá A mörg högg. A hefði síðan fallið í jörðina og þrír eða fleiri strákar sparkað í hann liggjandi áður en hann náði að hlaupa í burtu. Síðar um nóttina hefði hún séð nokkra menn veitast að B, en geti ekki lýst þeim átökum.

Vitnið, Þ-kk-nf I-kk-nf K-kk-nf, sem var með A og B á Hverfisbarnum þetta kvöld, kvaðst hafa séð ákærða kýla A a.m.k. þrjú högg utan við skemmtistaðinn, með þeim afleiðingum að hann féll í jörðina. Þá hefði B komið A til hjálpar, en fimm eða sex menn þá veist að þeim báðum. Vitnið kvaðst síðan hafa séð að ákærði var með spýtu í hendi sem hann sló B með, en B hefði þá legið í jörðinni. Hann kvaðst hafa séð að B varð fyrir höggi, en ekki geta fullyrt hvar það lenti. Vitnið kvaðst hafa verið að ræða við bróður sinn í farsíma þegar þetta gerðist og hefði hann beðið hann um að koma. Ákærði hefði heyrt þetta og slegið vitnið með spýtunni í gagnauga vinstra megin. Síðan hefði lögreglan komið á vettvang. Vitnið kvaðst hafa farið aftur inn á skemmtistaðinn ásamt bróður sínum eftir að A og B voru fluttir á slysadeild og hefði hann séð að ákærði og félagar hans voru komnir þangað inn aftur.

Vitnið, Ó-kk-nf K-kk-nf, kvaðst hafa komið á vettvang eftir að Þ-kk-nf I-kk-nf, bróðir hans, hringdi til hans. Þeir Þ-kk-nf hefðu farið inn á Hverfisbarinn eftir að A og B voru fluttir á slysadeild og hefði bróðir hans bent honum á árásarmanninn þar inni.

Vitnin, K-kvk-nf H-kvk-nf Á-kvk-nf, sambýliskona ákærða, V-kk-nf K-kk-nf, bróðir ákærða, H-kk-nf R-kk-nf, E-kk-nf Ö-kk-nf E-kk-nf og V-kk-nf S-kk-nf, kváðust hafa verið með ákærða á Hverfisbarnum þessa nótt. Vitnin kváðust ekki hafa orðið vör við að ákærði færi út af skemmtistaðnum og lenti þar í átökum.

Vitnin, J-kk-nf H. S-kk-nf og E-kk-nf K. H-kk-nf, staðfestu læknisvottorð sín fyrir dóminum. J-kk-nf kvað A hafa verið með dæmigerða áverka eftir hnefahögg. Að því er varðar áverka sem komu fram við læknisskoðun B kvað vitnið mar á læri geta samrýmst því að vera eftir högg með spýtu, en brot í kjálka og botni augntóftar væntanlega stafa af þungu hnefahöggi. Kom fram hjá vitninu að ef slegið hefði verið með barefli í andlit hefði líklega komið sár þar sem höggið lenti. Þótt ekki væri hægt að útiloka að barefli hefði valdið áverkum í andliti B, væri líklegra að þeir stöfuðu af hnefahöggi. E-kk-nf K. H-kk-nf lýsti brotum í andlitsbeinum B og sagði að um væri að ræða dæmigerðan áverka eftir þungt hnefahögg. Hann taldi þó ekki útilokað að áverkinn gæti hafa stafað af höggi með áhaldi, s.s. spýtu, en tók fram að líkur væru á því að húðin hefði sprungið við slíka ákomu.

Loks kom fyrir dóminn sem vitni L-kk-nf K-kk-nf rannsóknarlögreglumaður, sem gerði grein fyrir rannsókn málsins. Ekki eru efni til að rekja framburð vitnisins.

Niðurstaða

Ákærði neitar sök í málinu og kveðst ekki hafa lent í átökum utan við skemmtistaðinn eins og honum er gefið að sök í ákæru. Með framburði A og B, sem fær stoð í framburði vitnanna K-kvk-ef L-kvk-ef, Þ-kk-ef I-kk-ef K-x-x og læknisfræðilegum gögnum í málinu, telst sannað að ákærði hafi veist með ofbeldi að A og B utan við skemmtistaðinn í umrætt sinn. Hefur framburður annarra sem voru á skemmtistaðnum, og báru við aðalmeðferð málsins um að þau hefðu ekki orðið vitni að átökum, ekki áhrif á þá niðurstöðu.

Svo sem rakið hefur verið greindi A frá því að ákærði hefði elt hann út af skemmtistaðnum og slegið hann þar ítrekað hnefahögg í andlitið. Hafi félagar ákærða einnig veist að honum með hnefahöggum og atlögunni lyktað með því að hann féll í jörðina og árásarmennirnir hefðu sparkað í hann liggjandi. Þá hafi ákærði veist að honum á ný þegar hann sneri til baka að skemmtistaðnum stuttu síðar, komið aftan að honum og slegið hann eitt högg í andlit til viðbótar. K-kvk-nf L-kvk-nf lýsti því að ákærði hefði elt þau A út af skemmtistaðnum og hefði hún séð hann slá A mörg hnefahögg fyrir utan uns hann féll í jörðina og hefðu félagar ákærða þá sparkað í hann liggjandi. Þá hefur B lýst síðari atlögu ákærða með sama hætti og A. Með framburði vitnanna þriggja þykir sannað að ákærði hafi veist að A og slegið hann ítrekað í andlitið svo að hann féll í jörðina, eins og í ákæru greinir. Þótt fram sé komið að fleiri en ákærði hafi átt þátt í fyrri atlögunni verður ráðið af framburði vitnanna að ákærði var upphafsmaður hennar og hafði sig mest í frammi. Þykir ekki óvarlegt að álykta að áverkar, sem lýst er í læknisvottorði og í ákæru greinir, hafi verið af hans völdum. Verður ákærði sakfelldur samkvæmt 1. ákærulið og er háttsemi hans þar rétt færð til refsiákvæða.

B greindi frá því að ákærði og félagar hans hefðu veist að honum með hnefahöggum og hefði hann fallið í jörðina við atlöguna. Kvaðst hann þá hafa fengið mikið högg á hægri kinn, litið upp og séð ákærða standa hjá sér með spýtu í hendi, sem hann taldi ákærða hafa slegið sig með. Þá kváðust A og Þ-kk-nf I-kk-nf K-kk-nf hafa séð ákærða slá til B með spýtunni, en gátu ekki fullyrt um hvar höggið lenti. Svo sem rakið hefur verið báru læknarnir J-kk-nf H. S-kk-nf og E-kk-nf K. H-kk-nf að líklegra væri að brot í andlitsbeinum B stöfuðu af þungu hnefahöggi en höggi með barefli. Kom jafnframt fram hjá J-kk-þgf H. S-x-x að maráverki á læri brotaþola, sem lýst er í læknisvottorði, geti samrýmst því að vera eftir högg með spýtu. Að öllu þessu virtu þykir ekki vera hafið yfir skynsamlegan vafa að ákærði hafi slegið B með spýtu í andlit, eins og í ákæru greinir, með þeim afleiðingum sem þar er lýst. Verður ákærði, með vísan til 108. gr. og 109. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008, sýknaður af kröfum ákæruvalds samkvæmt 2. ákærulið.

Ákærði er fæddur árið 1990 og hefur ekki sætt refsingu svo að vitað sé. Við ákvörðun refsingar ákærða verður litið til þess að atlaga hans að A var tilefnislaus og gróf. Þá framdi ákærði brot sitt í félagi með öðrum, sbr. 2. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga. Á hinn bóginn er til þess að líta að nærri þrjú ár eru liðin síðan brotið var framið. Þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í 60 daga, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

A hefur krafist skaðabóta að fjárhæð 593.015 krónur auk vaxta og málskostnaðar, sem sundurliðast þannig:

Miskabætur 450.000 krónur

Útlagður kostnaður v/læknisþjónustu 16.015 krónur

Áætlaður kostnaður v/læknisþjónustu 100.000 krónur

Bætur v/farsíma 27.000 krónur

Með vísan til 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 verða brotaþola dæmdar miskabætur sem þykja hæfilega ákveðnar 200.000 krónur. Krafa um útlagðan kostnað vegna læknisþjónustu er studd viðhlítandi gögnum og verður hún dæmd eins og hún er fram sett. Krafa um bætur vegna frekari læknisþjónustu er byggð á áætlun, en engum gögnum studd. Er henni vísað frá dómi. Þá eru ekki gögn um það í málinu að farsími brotaþola hafi orðið fyrir skemmdum af völdum ákærða og er kröfu um bætur þar að lútandi vísað frá dómi. Þá verður ákærði dæmdur til að greiða brotaþola 100.000 krónur í málskostnað, vegna lögmannsaðstoðar við að halda kröfunni fram. Bætur beri vexti sem í dómsorði greinir.

Eftir úrslitum málsins verður að vísa skaðabótakröfu B frá dómi, sbr. 2. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008.

Ákærði verður dæmdur til að greiða helming málsvarnarlauna skipaðs verjanda síns, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hrl., 188.250 krónur, en helmingur málsvarnarlauna, 188.250 krónur, greiðist úr ríkissjóði. Við ákvörðun málsvarnarlauna hefur verið tekið tillit til virðisaukaskatts. Þá verður ákærði dæmdur til greiðslu 84.075 króna í annan sakarkostnað, en 53.450 krónur greiðist úr ríkissjóði.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið Ó-kk-nf I-kk-nf Ó-kk-nf aðstoðarsaksóknari.

R-kvk-nf H-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóminn.

Dómsorð:

Ákærði, G-kk-nf J-kk-nf E-kk-nf, sæti fangelsi í 60 daga, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði A 216.015 krónur, með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 27. mars 2010 til 12. janúar 2013, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. laga nr. 38/2001, frá þeim degi til greiðsludags, og 100.000 krónur í málskostnað.

Skaðabótakröfu B er vísað frá dómi.

Ákærði greiði helming málsvarnarlauna skipaðs verjanda síns, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hrl., 188.250 krónur, en helmingur málsvarnarlauna, 188.250 krónur, greiðist úr ríkissjóði. Ákærði greiði 84.075 krónur í annan sakarkostnað, en 53.450 krónur greiðist úr ríkissjóði.

R-kvk-nf H-kvk-nf