E-4262/2012

I.

Mál þetta var höfðað 13. desember 2012 og dómtekið 4. desember 2013 að loknum munnlegum málflutningi.

Stefnandi er Hagar hf., Hagasmára 1, Kópavogi, en stefnda er E-kvk-nf T-x-x T-x-x N-x-x, til heimilis að Fellsmúla 7, Reykjavík.

Dómkröfur stefnanda eru eftirfarandi:

„Að staðfest verði með dómi kyrrsetningargerð sem fram fór hjá sýslumanninum í Reykjavík hinn 13. nóvember 2012, í máli nr. K-35/2012, þar sem kyrrsetning var gerð í réttindum gerðarþola, E-kvk-ef T-x-x T-x-x N-x-x, samkvæmt samningum hennar við Ergo fjármögnunarþjónustu vegna bifreiðanna DU-297 og PY-935 ásamt kyrrsetning í eignarhluta gerðarþola, E-kvk-ef T-x-x T-x-x N-x-x, í fasteign að Fellsmúla 7, fnr. 201-5484, í Reykjavík.

Að stefnda E-kvk-nf T-kvk-nf T-x-x N-x-x verði dæmd til þess að greiða stefnanda skaðabætur að fjárhæð kr. 5.871.734.-, eða lægri fjárhæð að mati dómsins, auk vaxta samkvæmt 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu, nr. 38/2001, frá þeim degi er hið bótaskylda atvik átti sér stað, eða hinn 25. október 2011, og til 5. október 2012 en síðan dráttarvaxta, sbr. 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. laga um vexti og verðtryggingu, nr. 38/2001, frá þeim degi til greiðsludags.“ Þá krefst stefnda málskostnaðar.

Stefnda krefst þess að synjað verði staðfestingar á kyrrsetningargerð nr. K-35/2012, sem fram fór hjá Sýslumanninum í Reykjavík hinn 13. nóvember 2012, þar sem kyrrsetning var gerð í réttindum gerðarþola, stefndu, samkvæmt samningum hennar við Ergo fjármögnunarþjónustu vegna bifreiðanna DU-297 og PY-935 ásamt kyrrsetningu í eignarhluta gerðarþola í fasteign að Fellsmúla 7, fnr. 201-5484, í Reykjavík.

Þá krefst stefnda þess aðallega að kröfum stefnanda verði vísað frá dómi og að stefnandi verði dæmdur til að greiða stefndu málskostnað samkvæmt framlögðum málskostnaðarreikningi eða samkvæmt mati dómsins, að teknu tilliti til virðisaukaskatts.

Til vara krefst stefnda þess að verða sýknuð af öllum kröfum stefnanda. Þá krefst stefnda málskostnaðar.

Til þrautavara er þess krafist að dómkröfur stefnanda verði lækkaðar verulega og að málskostnaður verði felldur niður.

II.

Í máli þessu eru deilt annars vegar um kyrrsetningargerð nr. K-35/2012, sem fram fór hjá Sýslumanninum í Reykjavík þann 13. nóvember 2012, þar sem kyrrsetning var gerð í réttindum og eignum stefndu. Hins vegar er deilt um skaðabótaskyldu stefndu gagnvart stefnanda þ.e.a.s. fjárhæð og umfang þess tjóns sem stefnandi telur sig hafa orðið fyrir vegna þjófnaðar stefndu úr verslunum stefnanda.

Atvik málsins eru þau að með dómi Héraðsdóms Reykjavíkur í máli nr. S-492/2012, dags. 27. september 2012, var stefnda dæmd fyrir þjófnað úr ýmsum verslunum í Kringlunni og Smáralind. Samkvæmt dómsorði var stefnda dæmd í 15 mánaða fangelsi, þar af 12 mánuði skilorðsbundna til þriggja ára frá dómsuppsögu. Auk þess var hún dæmd til að sæta upptöku á kannabisplöntu og kannabislaufi. Stefnandi lagði fram skaðabótakröfu þar sem m.a. var á því byggt að vörurnar sem fundust hjá stefndu væru ósöluhæfar. Í niðurstöðum dómsins kemur fram að lítið sjáist á vörunum, sem hald hafi verið lagt á, eða jafnvel ekkert. Verði af þeim sökum að telja að veruleg óvissa sé um raunverulegt tjón félagsins af broti stefndu. Kröfurnar sé mjög óljósar að þessu leyti og beri því að vísa þeim frá dómi.

Við rannsókn málsins tók lögregla saman lista yfir þær vörur sem fundust við húsleitir hjá stefndu og myndaði. Að lokinni skráningu var vörunum pakkað í svarta poka og komið fyrir í birgðageymslu lögreglunnar.

Samkvæmt matsgerð dómkvadds matsmanns, B-kvk-ef I-kvk-ef fatahönnuðar, dags. 3. júní 2013, sem óskað var eftir að beiðni stefnanda, kemur fram að það sé almenn venja að verslanir rými fyrir nýrri vöru í lok sölutímabils, sem sé yfirleitt sex mánuðir. Sumarvara berist í lok febrúar og fari á útsölu í júlí. Vetrarvara berist í ágúst og fari á útsölu í janúar. Matsmaður tók fram að sérleyfissamningar væru mismunandi og að ekki væri óalgengt að seljandi gerði samning þess efnis að hann mætti skila óseldri vöru. Framleiðendur sjái þá sjálfir um sölu á eldri vöru, þannig tryggi þeir best hag sinn gegn því að smásalar blandi ekki saman eldri og nýrri vöru og eyðileggi þannig ímynd merkisins í huga neytanda.

Um ástand þeirra vara sem tilgreindar eru í bótakröfu stefnanda, tók matsmaður fram að þó svo að ekkert sæist á vörum, þ.e.a.s. að vara væri algerlega ónotuð væri það réttur neytanda að fá að vita að vara sé tveggja til þriggja ára gömul. Neytandi sé að kaupa meira en fatnað, hann sé oft á tíðum að kaupa vissa staðalímynd, sem verði að vera rétt.

Um söluhæfi varanna kemur fram í matsgerðinni að vörurnar séu búnar að missa verðgildi sitt í huga neytandans og mjög áhættusamt fyrir smásöluaðila að blanda saman nýrri og gamalli vöru bæði út af samningum við birgja og í rekstrarlegu tilliti. Telur matsmaður ekki koma til greina að tveggja ára vara fari inn í verslanir. Þá telur matsmaður engu máli skipta við hvaða aðstæður vara hafi verið geymd og þó að ekki sjáist á henni. Varan sé verðlaus og megi ekki fara í umferð.

Um möguleika á endursölu þeirra vara sem tilgreindar voru í bótakröfu stefnanda, tók matsmaður fram að hún væri ekki sérfróð um snyrtivörur, en tók fram að það væru ákveðnar vetrar- og sumarlínur í litavali. Helst væri hægt að endurselja ilmvötn ef verslanir væru með sama merki og umbúðir eins og á nýjustu afhendingu frá framleiðanda. Á móti kæmi að það gæti verið áhættusamt að taka inn vörur sem væru til í verslunum og engin þörf væri því á.

Þá taldi matsmaður það ekki samrýmast góðum og eðlilegum viðskiptaháttum að bjóða vörur, sem tilgreindar væru í bótakröfu til sölu á ný í verslunum sem ónotaðar og ógallaðar vörur.

Við aðalmeðferð málsins gáfu vitnaskýrslur, H-kvk-nf I-kvk-nf, fyrrum rekstrarstjóri Sólhafnar ehf., I-kvk-nf S-kvk-nf, rekstrarstjóri Zöru á Íslandi, K-kvk-nf B-x-x, rekstrarstjóri Debenhams, H-kk-nf M-kk-nf, rekstrarstjóri Útilífs, og B-kvk-nf I-kvk-nf fatahönnuður.

III.

1. Helstu málsástæður og lagarök stefnanda

Kröfu sína um staðfestingu kyrrsetningar byggir stefnandi á því að honum hafi verið nauðsynlegt að tryggja hagsmuni sína með því að kyrrsetja þær eignir sem voru í eigu stefndu. Með kyrrsetningargerð, nr. K-35/2012, hafi Sýslumaðurinn í Reykjavík framkvæmt kyrrsetningu í réttindum stefndu, samkvæmt samningum hennar við Ergo fjármögnunarþjónustu vegna bifreiðanna DU-297 og PY-935 ásamt kyrrsetningu í eignarhluta stefndu, í fasteign að Fellsmúla 7, fnr. 201-5484, í Reykjavík. Stefnandi byggir á því að öll skilyrði fyrir kyrrsetningu séu fyrir hendi, sbr. 5. gr. laga nr. 31/1990, um kyrrsetningu, lögbann o.fl. Telur stefnandi að nauðsynlegt hafi verið að leita þessa úrræðis þar sem stefnda hafi verið dæmd fyrir stórfelldan þjófnað. Í sakamálinu hafi stefnda verið ákærð fyrir þjófnað fyrir um 14 milljónir króna. Stefnandi hafi átt stærstu kröfuna eða bótakröfu að fjárhæð 6.439.793 krónur. Væru fjárhagslegir hagsmunir verulegir og miklar líkur á því að aðrir kröfuhafar leituðust við að innheimta kröfur sínar eftir atvikum með höfðun einkamáls. Hefði stefnandi talið hættu á undanskoti eigna.

Kröfu sína um skaðabætur byggir stefnandi á almennum reglum skaðabótaréttar. Tjón stefnanda sé að rekja til skaðabótaskyldrar háttsemi stefndu vegna þjófnaðar úr verslunum stefnanda.

Stefnandi byggir bótakröfu sína á því að umræddar vörur séu ósöluhæfar og að stefnanda hafi ekki verið unnt að grípa til ráðstafana til þess að takmarka tjón sitt umfram það sem gert hefði verið.

Stefnandi bendir á að hann hafi framkvæmt ýmsar ráðstafanir til hagsbóta fyrir stefndu, sem hafi haft í för með sér að krafa hans um skaðabætur væri lægri en ella. Í málinu liggi fyrir upplýsingar um smásöluverð varanna eða eftir atvikum útsöluverð. Það sé sú fjárhæð sem stefnandi krefji stefndu um. Við afmörkun á umfangi tjóns hafi stefnda verið látin njóta vafans og kröfur verið lækkaðar verulega miðað við raunverulegt tjón stefnanda. Ef vara hefur verið verðmerkt, hafi það verð verið lagt til grundvallar og einnig þegar um væri að ræða lækkað útsöluverð. Þá sé ekki gerð krafa um að stefnda greiði skaðabætur vegna kostnaðar við þá vinnu sem starfsmenn stefnanda hafi lagt í við að afmarka tjónið, svo sem að fara yfir hverja vöru fyrir sig hjá lögreglu, flokka vörur eftir verslunum, finna út og skrá niður verð vara o.fl. Þá hafi ekki verið gerð krafa um greiðslu bóta þegar vara sem sannanlega hafi tilheyrt stefnanda hafi ekki fundist í vöru- og kassakerfi stefnanda. Þá hafi stefnandi til einföldunar lækkað kröfur sínar um 327.329 krónur til samræmis við fjárhæðir í ákæru.

Ekkert sé vitað um meðhöndlun varanna á meðan þær voru í vörslum stefndu. Gögn lögreglu sýna að þær væru geymdar víðs vegar í íbúð stefndu. Þá hafi farið fram kannabisræktun í sömu íbúðum og vörunar voru, en stefnda hafi verið dæmd fyrir vörslu á fíkniefnum. Eftir að vörunar hafi verið færðar í vörslu lögreglu í árslok 2011, hafi þær verið geymdar í svörtum pokum.

Stefnandi bendir á að hlutaðeigandi verslanir starfi samkvæmt ströngum stöðlum sérleyfisgjafa, svo sem Zara, Karen Millen, Topshop o.fl. Samkvæmt umræddum stöðlum beri verslanir ábyrgð á ástandi vara meðan þær eru til sölu í hlutaðeigandi verslun og þar til hún er seld. Í því felist m.a. að vörur þurfi að vera í fullnægjandi og söluhæfu ástandi, svo sem ónotaðar, hreinar, rétt merktar o.s.frv. Jafnan sé óheimilt að taka við tilteknum tegundum vara eftir að umbúðir þeirra hafa verið opnaðar eða meðhöndlaðar á ákveðinn hátt, til dæmis ef umbúðir eða verðmiðar eru löskuð. Kostnaður við sölu á umræddum vörum, svo sem að hreinsa þær og verðmerkja, yrði auk þess langt umfram andvirði vörunnar.

Stefnandi telur að miða beri tjón hans við smásöluverð varanna. Þá sé 25,5% virðisaukaskattur innifalinn og álagning enda hafi stefnandi greitt virðisaukaskatt og önnur gjöld vegna innflutnings á umræddum vörum ásamt því að hafa fengið innskattinn endurgreiddan frá ríkinu. Vilji stefnandi standa skil á útskatti á móti. Þá krefst stefnandi þess að fá tapaða álagningu bætta þar sem umræddar vörur verði aldrei seldar í verslunum stefnanda.

Um sundurliðun á bótakröfu stefnanda vísar stefnandi til yfirlits um einstakar vörur og fjárhæðir þeirra sem lagt var fram í sakamálinu. Tekur stefnandi fram að sundurliðun dómkrafna sé til samræmis við ákæru og skiptingu ákæruliða. Vegna ákæruliðar I.I 3.388.887 krónur og vegna ákæruliðar I.II 2.482.847 krónur eða samtals 5.871.734 krónur með virðisaukaskatti. Fjárhæð án virðisauka nemi 4.678.673 krónum.

Stefnandi byggir kröfur um greiðslu vaxta á 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu, nr. 38/2001. Upphafsdagur vaxta, skv. 8. gr. laganna, sé sá dagur er síðari húsleit var gerð hjá stefndu í Fellsmúla og Álftamýri, eða hinn 25. október 2011 og til 5. október 2012, eða mánuði eftir að ákæra var þingfest og birt. Kröfu um dráttarvexti byggir stefnandi á 9. gr. sömu laga, sbr. 1. mgr. 6. gr. laganna. Upphafsdagur dráttarvaxta er 5. október 2012, eða að liðnum mánuði frá því að ákæra og bótakrafa var birt við þingfestingu málsins og frá þeim degi til greiðsludags.

2. Helstu málsástæður og lagarök stefndu

Stefnda krefst þess að synjað verði staðfestingar á kyrrsetningargerð sem fram fór hjá Sýslumanninum í Reykjavík þann 13. nóvember 2012. Telur stefnda skilyrði 5. gr. laga nr. 31/1990 ekki hafa verið uppfyllt og því beri að synja með dómi staðfestingu á kyrrsetningargerðinni. Byggir stefnda í fyrsta lagi á því að ekki hafi verið um lögvarða kröfu stefnanda að ræða enda stefnandi ekki réttur aðili til sóknar í máli þessu. Þá hafi stefnanda ekki tekist að sanna tjón sitt og þar með lögvarða hagsmuni sína. Í öðru lagi byggir stefnda á því að stefnandi hafi hvorki rökstutt nægjanlega né sýnt fram á nauðsyn kyrrsetningargerðarinnar með sönnunargögnum. Stefnda hafi ekki sýnt nein merki þess að hún reyni að koma eignum undan. Þá sé kyrrsetning neyðaraðgerð og beri einungis að láta kyrrsetningu fara fram þegar brýna nauðsyn beri til vegna hagsmuna kröfueiganda.

Samkvæmt 2. mgr. 5. gr. laga nr. 31/1990 skuli synja um kyrrsetningu ef ætla verði af fyrirliggjandi gögnum að gerðarbeiðandi eigi ekki þau réttindi sem hann hyggst tryggja. Byggir stefnda á því að stefnandi sé ekki og geti ekki verið réttur aðili að málinu. Af þeim sökum og með vísan til 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991 beri að sýkna stefndu. Á grundvelli sömu málsástæðna telur stefnda ljóst að ekki sé um lögvarða kröfu stefnanda að ræða í skilningi 1. mgr. 5. gr. laga nr. 31/1990. Þá mótmælir stefnda því að hún hafi viðurkennt kröfu stefnanda er hún játaði brot sín í sakamálinu. Telur stefnda að umræddar verslanir hafi ekki orðið fyrir neinu tjóni enda liggi umræddar vörur fyrir. Byggir stefnda á því að sýslumaður hafi átt að synja um kyrrsetningu þar sem stefnandi væri ekki réttur aðili til sóknar í máli þessu. Þá væru önnur skilyrði kyrrsetningarlaga ekki uppfyllt. Kyrrsetning sýslumanns hafi samkvæmt því verið ólögmæt frá upphafi.

Svonefnda varakröfu sína um sýknu byggir stefnda í fyrsta lagi á aðildarskorti stefnanda, sbr. 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991. Ljóst sé af gögnum málsins að stefnandi sé ekki sá rétthafi kröfunnar. Byggi bótakrafa stefnanda á því að hann hafi orðið fyrir tjóni vegna þjófnaðar stefndu úr verslunum sem séu í eigu stefnanda, nánar tiltekið „vörur úr verslunum Karen Millen, Warehouse, Oasis, Jane Norman, Saints, Zara, Útilíf, TopShop og Debenhams“, líkt og fram komi í stefnu. Byggir stefnda á því að stefnandi sé ekki og geti ekki talist vera réttur aðili að málinu þar sem greindar verslanir séu reknar af sjálfstæðum rekstrar- og lögaðilum sem hafi aðildarhæfi skv. 1. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991, enda skráð einkahlutafélög með sérstaka kennitölu, fyrirsvar og varnarþing. Lögaðilinn Sólhöfn ehf. reki t.a.m. verslanirnar Karen Millen, Warehouse, Jane Norman og Topshop. Lögaðilinn Noron ehf. reki verslunina Zara. Þá reki lögaðilinn DBH á Íslandi ehf. verslunina Debenhams. Réttir aðilar til sóknar í þessu máli væru því framangreindir lögaðilar en ekki stefnandi. Breyti þar engu um þótt umræddir lögaðilar séu í eigu stefnanda, þ.e. móðurfélagsins Haga hf. Máli sínu til stuðnings vísar stefnda til þess að á heimasíðu stefnanda segi að öll fyrirtæki Haga séu „rekin sem sjálfstæð fyrirtæki og hafa þess vegna ólík rekstrarform og ólíka menningu“. Þá byggir stefnda á því að stefnandi geti ekki sótt málið og gert kröfu gagnvart stefndu vegna þjófnaðar úr verslununum Oasis og Saints. Samkvæmt frétt af heimasíðu stefnanda, hafi rekstraraðilinn Sólhöfn ehf. selt verslanirnar Oasis og Saints. Því sé ljóst að hvorki stefnandi né Sólhöfn ehf. hafi forræði yfir réttindum og skyldum téðra verslana.

Stefnda byggir sýknukröfu sína í öðru lagi á því að stefnandi hafi ekki orðið fyrir neinu tjóni vegna háttsemi stefndu. Þær vörur sem stefnandi krefst skaðabóta fyrir liggi allar fyrir og geti dótturfélög stefnanda ein gert tilkall til varanna. Þá liggi fyrir að vörurnar séu ónotaðar og að lítið sjáist á þeim.

Kröfu sína um sýknu byggir stefnda í þriðja lagi á almennum meginreglum skaðabótaréttarins um sönnun tjóns. Stefnandi beri alfarið sönnunarbyrði fyrir fjárhæð hins meinta tjóns. Er á því byggt að stefnandi hafi ekki sannað eða gert líklegt að hann hafi orðið fyrir tjóni.

Í fjórða lagi er á því byggt að stefnandi hafi ekki gert neinar ráðstafanir til að takmarka tjón sitt, s.s. með því að koma fyrirliggjandi vörum í verð. Stefnandi geti ekki neitað að taka við vörunum aftur og á sama tíma krafist fullra bóta fyrir þær. Með því skapi stefnandi sitt eigið tjón.

Þrautavarkröfu byggir stefnda á því að skaðabætur verði lækkaðar verulega. Í vörunum, sem séu eign stefnanda, séu fólgin ákveðin verðmæti. Verðmæti sem beri að draga frá heildarkröfu stefnanda. Þá er því mótmælt að miða bótakröfu stefnanda við smásöluverð líkt og gert er í stefnu, þ.e.a.s. verð varanna með virðisaukaskatti og álagningu. Ljóst sé að tjón stefnanda geti aldrei orðið meira en endurkaupsverð/innkaupsverð hlutar.

Þá mótmælir stefnda því sem röngu og ósönnuðu að meintir staðlar sérleyfisgjafa leiði til þess að umræddar vörur séu verðlausar. Meintir staðlar liggi ekki fyrir í gögnum málsins.

Þá er á því byggt að lækka eigi bótafjárhæðina eða fella hana alfarið niður á grundvelli 1. mgr. 24. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993.

Stefnda mótmælir vaxtakröfu stefnanda. Ekki verði séð af rökstuðningi í stefnu eða af þeim gögnum málsins hvers vegna krafist sé vaxta frá 25. október 2011 eða hvers vegna 5. október 2012 sé upphafsdagur dráttarvaxta. Byggir stefnda á því að ekki sé hægt að miða upphafsdag vaxta, skv. 8. gr. vaxtalaga við ákveðnar rannsóknaraðgerðir lögreglunnar. Þá er upphafsdegi dráttarvaxta mótmælt. Stefnandi hafi ekki enn lagt fram nauðsynlegar upplýsingar til að meta fjárhæð bóta, sbr. 9. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu.

Verði fallist á kröfu stefnanda að einhverju eða öllu leyti krefst stefnda þess að málskostnaður falli niður. Stefnda mótmælir sérstaklega kröfu stefnanda um greiðslu málskostnaðar vegna áður framlagðrar bótakröfu á rannsóknarstigi í sakamáli nr. 492/2012.

IV.

Sem fyrr greinir var stefnda dæmd fyrir þjófnað úr ýmsum verslunum í Kringlunni og Smáralind með dómi Héraðsdóms Reykjavíkur í máli nr. S-492/2012. Samkvæmt dómsorði var stefnda dæmd í 15 mánaða fangelsi, þar af 12 mánuði skilorðsbundna til þriggja ára frá dómsuppsögu. Í máli þessu er stefnda sótt til greiðslu skaðabóta vegna umrædds þjófnaðar. Í málinu er hvorki deilt um hvort umræddur þjófnaður hafi farið fram né til hverra vara hann tók. Þá er heldur ekki ágreiningur um að atferli stefndu var bótaskylt. Ágreiningur máls þess snýst hins vegar einkum um hvort stefnandi sé réttur aðili að stefnukröfunni og hvort eitthvert tjón hafi orðið. Að auki er deilt um réttmæti kyrrsetningar sem fram fór í eigum stefndu fyrir stefnukröfunum hjá Sýslumanninum í Reykjavík þann 13. nóvember 2012.

Stefnandi máls þessa er móðurfélag félaganna Sólhöfn ehf., DBH Ísland ehf., Noron ehf. og Haga verslana ehf. Umrædd dótturfélög reka ýmsar verslanir svo sem Warehouse og Karen Millen. Ágreiningslaust er að umræddur þjófnaður fór fram í verslunum þessara fyrirtækja. Stefnandi virðist í upphafi málsóknar þessarar og kyrrsetningarmálsins hafa stutt málshöfðunarheimild sína við svonefnt „Umboð vegna refsi- og bótakrafna í sakamálum, dags. 19. janúar“. Síðar með svonefndu samkomulagi milli sömu aðila, dags. 11. apríl 2013, hafa þó fyrrgreind dótturfélög framselt „kröfur í eigu framseljanda á hendur E-kvk-þgf T-x-x N-x-x, kt. 220769-2329.“ Með þessu verður að telja vafalaust að stefnandi sé réttur eigandi þeirra krafna sem dótturfélögin áttu á hendur stefndu. Stefnda hefur haldið því fram að Sólhöfn ehf. hafi selt tvær af tískuverslunum sínum, Oasis og Saints, samkvæmt tilkynningu 3. apríl 2012 og því eigi stefnandi ekki þær kröfur á hendur stefndu sem áttu rót að rekja til ófrjálsrar töku stefndu á vörum í þeim verslunum. Ekki verður fallist á þessa málsástæðu. Sala á rekstri einstakra verslana hefur ekki áhrif á eignarrétt til umræddrar kröfu nema sýnt sé sérstaklega fram á að svo hafi verið. Stefnda hefur ekki gert slíkt sennilegt. Verður því ekki fallist á þessa málsástæðu. Því verður hér lagt til grundvallar að stefnandi sé eigandi allra þeirra krafna sem stefnt er út af.

Við ákvörðun bóta ber að hafa í huga að umræddar vörur, sem teljast að miklu leyti til tískufatnaðar, eru nú orðnar nokkurra ára gamlar. Fallast ber á niðurstöðu matsgerðar um að vörurnar hafi nú misst verðgildi sitt að mestu leyti í huga neytenda. Því verður hér lagt til grundvallar að verðmæti þeirra sé einskis virði og þær því ekki hæfar til endursölu. Að öðru leyti verður bótafjárhæð miðuð við endurkaupsverð varanna á þeim tíma sem þær voru teknar ófrjálsri hendi. Stefnandi hefur hins vegar ekki gert grein fyrir því hvert slíkt endurkaupsverð hafi verið. Sundurliðun varanna ásamt verði frá verslun eða meðalverði fylgir með í málsskjölum. Ekki er fallist á að stefnandi eigi rétt til að fá virðisaukaskatt, álagningu eða annan slíkan kostnað, sem lagður hefur verið á vöruna, greiddan. Samkvæmt fyrrgreindum sjónarmiðum er rétt að taka stefnukröfuna til greina með 1.500.000 krónum. Þá má fallast á vaxtakröfu stefnanda eins og hún er fram sett í stefnu.

Sem fyrr segir gerði Sýslumaðurinn í Reykjavík hinn 13. nóvember 2012 kyrrsetningu í réttindum gerðarþola, stefndu í máli þessu, samkvæmt samningum hennar við Ergo fjármögnunarþjónustu vegna bifreiðanna DU-297 og PY-935 ásamt kyrrsetningu í eignarhluta gerðarþola, E-kvk-ef T-x-x T-x-x N-x-x, í fasteign að Fellsmúla 7, fnr. 201-5484, í Reykjavík fyrir stefnukröfunum. Hér að framan hefur verið komist að þeirri niðurstöðu að stefnandi sé réttur eigandi þeirra krafna sem rekja má til verknaðar stefndu umrætt sinn. Um skilyrði kyrrsetningar er fjallað í 5. gr. laga um kyrrsetningu og lögbann nr. 31/1990. Dómurinn telur að öll skilyrði hennar hafi verið fyrir hendi. Ber því að staðfesta umrædda kyrrsetningu fyrir 1.500.000 krónum ásamt vöxtum eins og krafist er.

Úrslit máls þessa eru því þau að stefnukrafan er tekin til greina með 1.500.000 krónum og með vöxtum eins og í stefnu greinir. Kyrrsetning sú sem fram fór hjá Sýslumanninum í Reykjavík þann 13. nóvember 2012 í eigum stefndu er staðfest fyrir þeirri fjárhæð.

Með vísan til 129. gr. og 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 er stefnda dæmd til að greiða stefnanda 800.000 krónur í málskostnað. Er þá tekið tilliti til þess að lýsing á aðild í stefnu hefði mátt vera skýrari og að rétt hefði verið að leggja fram við þingfestingu málsins málssóknarumboð það sem stefnandi hefur stuðst við og lagt var fram undir rekstri málsins, sbr. nánar úrskurð Héraðsdóms Reykjavíkur, dags. 4. apríl 2013 í máli þessu.

R-kvk-nf S-kvk-nf héraðsdómari kveður upp þennan dóm, ásamt meðdómsmönnunum G-kk-þgf S-kk-þgf og J-kk-þgf J. Ó-kk-þgf.

DÓMSORÐ:

Stefnda, E-kvk-nf T-x-x T-x-x N-x-x, greiði stefnanda, Högum hf., 1.500.000 krónur með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001, um vexti og verðtryggingu frá 25. október 2011 til 5. október 2012, en með dráttarvöxtum, sbr. 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Kyrrsetning sem fram fór hjá Sýslumanninum í Reykjavík þann 13. nóvember 2012 í eigum stefndu er staðfest fyrir ofangreindum fjárhæðum.

Stefnda greiði stefnanda 800.000 krónur í málskostnað.

R-kvk-nf S-kvk-nf (sign.)

G-kk-nf S-kk-nf (sign.)

J-kk-nf J. Ó-kk-nf (sign.)