S-6/2015

Mál þetta, sem dómtekið var 29. apríl sl., er höfðað með ákæru útgefinni af ríkissaksóknara 25. nóvember 2014 á hendur A, [..., ..., ...] fyrir líkamsárás fyrir utan veitingastaðinn Park, Hverfisgötu 20, Reykjavík, aðfaranótt sunnudagsins 25. maí 2014, með því að slá B af afli í bringuna svo hún féll aftur fyrir sig í götuna og bar fyrir sig hægri hendi með þeim afleiðingum að hún hlaut sprungu gegnum nærhluta 5. miðhandarbeins.

Er þetta talið varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, en til vara við 219. gr. s.l.

Er þess krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.

B gerir kröfu um að ákærði verði dæmdur til að greiða brotaþola skaðabætur að fjárhæð kr. 800.000 ásamt vöxtum, skv. 1. málslið 4. gr. laga nr. 38/2001 frá 25. maí 2014, til þess dags þegar liðinn var mánuður frá þeim degi sem ákærða var birt skaðabótakrafan en með dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Þá er krafist málskostnaðar við að halda fram kröfu þessari.

Ákærði neitar sök. Verjandi ákærða krefst sýknu og að sakarkostnaður, þ.m.t. málsvarnarlaun, verði greiddur úr ríkissjóði.

Samkvæmt skýrslu lögreglu, frá aðfaranótt sunnudagsins 25. maí 2014, var lögregla, þá nótt kl. 01.38, kvödd að veitingastaðnum Park, Hverfisgötu 20 í Reykjavík, en tilkynnt hafði verið um að maður hefði verið laminn í höfuðið með flösku. Í frumskýrslu lögreglu kemur fram að nokkur fjöldi fólks hafi verið á staðnum og þar á meðal ungur maður sem hafi verið talsvert blóðugur í andliti. Hópur fólks hafi verið að aðstoða hann. Að því er fram kemur í skýrslunni ræddi lögregla við vitni á staðnum.

Þann 29. maí 2014 lagði B fram kæru á hendur ákærða fyrir líkamsárás. Sérfræðingur í bráðalækningum á Landspítala háskólasjúkrahúsi ritaði læknisvottorð þann 28. júlí 2014 vegna komu brotaþola á slysadeild, 25. maí 2014 kl. 02.17. Í vottorðinu kemur m.a. fram að við skoðun hafi væg bólga verið á hægri hendi og mar yfir 5. miðhandarbeini. Röntgenmynd hafi sýnt sprungu í gegnum nærhluta 5. miðhandarbeins. Brotaþola hafi verið ráðlagt að þiggja úlnliðsspelku og hafa á hendinni í að minnsta kosti þrjár vikur. Hún hafi horfið af deildinni áður en hjúkrunarfræðingur hafi getað látið hana fá spelku en komið á ný, 27. maí 2014, til endurmats vegna áverkanna. Brotaþoli hafi þá m.a. fengið spelku á handarbrotið.

Við aðalmeðferð málsins gáfu ákærði og brotaþoli skýrslu fyrir dómi. Einnig komu fyrir dóminn C og D, en vitnin voru samferða brotaþola þessa nótt. Þá kom fyrir dóminn vaktstjóri af veitingastaðnum Park og samferðamaður brotaþola, C og D þessa nótt. Loks kom fyrir dóminn sérfræðilæknir á slysa- og bráðadeild Landspítala háskólasjúkrahúss, sem ritaði læknisvottorð vegna brotaþola.

Ákærði kvaðst hafa verið inni á veitingastaðnum Park umrædda nótt er vaktstjóri á staðnum hafi óskað eftir aðstoð hans. Mikil átök hafi átt sér stað fyrir utan staðinn og hafi ákærði ætlað að stilla til friðar úti. Hópur af hólki var fyrir utan og þar á meðal hafi hann m.a. séð stúlku sem hafi verið blóðug. Hann hafi gengið í gegnum hópinn og að D, sem hafi verið blóðugur og með læti. Hann hafi stíað fólkinu í sundur til að komast að D en á þeim tíma hafi slagsmálin í raun verið yfirstaðin. Ákærði viti ekki til þess að hann hafi ýtt þannig við brotaþola að hún hafi dottið, en hann hafi ekki séð neina stúlku detta þegar hann gekk í gegnum hópinn. Hann kvaðst hafa drukkið einn bjór þessa nótt og ekki fundið til áfengisáhrifa.

Brotaþoli kvað D hafa lent í átökum þessa nótt og hafi hann verið orðinn blóðugur. Þau hafi staðið saman nokkuð fjarri þeim stað er átökin hafi átt sér stað og brotaþoli verið að huga að D. Í því hafi ákærði komið æðandi og í átt að D. Hafi brotaþoli talið að ákærði ætlaði að ráðast á hann og stigið í veg fyrir ákærða. Ákærði hafi slegið brotaþola hnefahöggi í bringuna. Það sé ekki útilokað að höggið hafi verið ætlað D. Við höggið hafi brotaþoli kastast aftur á bak og borið fyrir sig hægri hönd við fallið. Hún hafi fundið fyrir sársauka í hendinni og síðar um nóttina leitað á slysadeild vegna áverkans. Brotaþoli kvaðst hafa lent í átökum fyrr þetta kvöld. Þá hafi annar maður ráðist á hana og hrint henni yfir handrið. Hún hafi hafnað á fólki sem staðið hafi í röð við handriðið. Hún hafi ekki lent á hendinni og ekki fundið til í henni. Brotaþoli kvaðst ekki hafa drukkið áfengi á þessum tíma og því ekki verið undir áfengisáhrifum. Hún kvaðst hafa verið í gifsi á hendinni um hríð eftir atvikið. Það hafi verið henni erfitt vegna vinnu hennar og hún þurft að taka það af sér er frá leið. Atvikið hafi haft mikil áhrif á brotaþola og hún verið hrædd fyrst á eftir.

C kvaðst hafa verið samferða brotaþola og D þessa nótt. C og brotaþoli hafi verið fyrir utan staðinn að ræða við dreng og hafi hann ráðist á brotaþola og kýlt hana. C hafi þá ráðist á drenginn til að ná honum af brotaþola. Við þetta hafi slagsmál brotist út, bæði inni á veitingastaðnum, sem og fyrir utan hann. D hafi komið út af staðnum og blandað sér í átökin. Í þann mund er slagsmálin hafi verið yfirstaðin hafi ákærði komið út af staðnum. Hann hafi gengið rakleitt í átt að D og brotaþola. C kvaðst hafa stokkið til hliðar til að verða ekki í vegi ákærða. Ákærði hafi kýlt brotaþola í bringuna og brotaþoli tekist á loft og skollið aftur fyrir sig og í götuna. Hafi brotaþoli sest upp og farið að gráta og sagt að hún væri að drepast í hendinni. Ekki kvaðst C geta lagt mat á hvort brotaþoli hafi gengið í veg fyrir ákærða er hann hafi ætlað að fara að D. C kvaðst hins vegar telja að ákærði hafi ekki ætlað að ráðast á brotaþola. Hann hafi örugglega ætlað að komast að drengjum sem hafi verið í átökunum en brotaþoli orðið á milli.

D kvaðst hafa verið inni á veitingastaðnum Park. D hafi verið sagt að ráðist hafi verið á kærustu hans, brotaþola í máli þessu, fyrir utan veitingastaðinn. Hann hafi farið út og veist að þeim er hann hafi talið hafa ráðist á kærustu sína. Í atganginum hafi D fengið gat á höfuðið sem talsvert hafi blætt úr. Þegar mestu lætin hafi verið um garð gengin hafi D staðið nokkuð frá staðnum ásamt brotaþola og C. Ákærði hafi komið út af veitingastaðnum og gengið rakleitt í átt að D. Á leiðinni hafi ákærði fleygt öllum frá sér til að komast að honum. Brotaþoli hafi gengið í veg fyrir ákærða til að vernda D. Hann hafi séð ákærða slá í átt að brotaþola sem fallið hafi við höggið frá ákærða. D hafi tekist aðeins á við ákærða en þeir hætt átökum er ákærði hafi séð hve mikið blæddi úr D. D kvaðst telja að ákærði hafi slegið brotaþola til að koma henni frá sér þannig að hann kæmist að honum. Brotaþoli hafi kvartað undan sársauka í hendi eftir þetta fall.

Vaktstjóri á veitingastaðnum Park kvað átök hafa byrjað fyrir utan veitingastaðinn. Vaktstjórinn hafi komið út nokkru eftir að þau byrjuðu. Hann hafi beðið ákærða um að koma út til að aðstoða sig við að stilla til friðar. Þeir hafi reynt að róa fólk fyrir utan staðinn. Brotaþoli hafi verið mjög æst og hafi ákærði ekki slegið hana. Hann hafi í mesta lagi gripið um axlir hennar og ýtt henni til hliðar. Vaktstjórinn myndi ekki eftir því hvort brotaþoli hafi dottið í jörðina við þetta.

Sérfræðilæknir á slysa- og bráðadeild Landspítala háskólasjúkrahúss, sem ritaði læknisvottorð vegna brotaþola, kvað ákverka þá sem brotaþoli hafi greinst með samrýmast því að brotaþoli hafi fallið á höndina. Ekki væri hægt að útiloka að samsvarandi áverkar gætu hafa komið við það að brotaþoli fengi spark í höndina.

Niðurstaða:

Ákærða er gefið að sök að hafa, aðfaranótt sunnudagsins 25. maí 2014, slegið brotaþola af afli í bringuna svo hún féll aftur fyrir sig í götuna fyrir utan veitingastaðinn Park við Hverfisgötu 20 í Reykjavík. Ákærði neitar sök. Kveðst hann hafa gengið í gegnum þvögu af fólki á leið sinni að D er hann hugðist hafa afskipti af honum. D hafi verið æstur eftir átök. Ætlun ákærða hafi verið að stilla til friðar. Hafi hann ýtt fólki til hliðar á leið sinni að Di.

Brotaþoli, D og C bera öll á þann veg að ákærði hafi slegið brotaþola í bringuna og hafi brotaþoli tekist á loft og fallið í jörðina. Hafi hún meitt sig á hendi við þetta. Brotaþoli kvaðst hafa stigið í veg fyrir ákærða, þar sem hún hafi talið hann ætla að ráðast á D. Vitni þessi voru öll sammála um að ekki hafi verið ætlun ákærða að ráðast á brotaþola, heldur hafi hann ætlað að hafa afskipti af D.

Brotaþoli fór á slysadeild síðar þessa nótt og greindist þá með sprungu í gegnum nærhluta hægri miðhandarbeins. Með hliðsjón af samhljóða framburðum brotaþola, D og C er sannað, að áverkar þessir hafi hlotist af því að brotaþoli féll aftur fyrir sig eftir samskipti við ákærða. Þegar það sem hér að framan greinir er virt verður ekki slegið föstu að ákærði hafi með vísvitandi líkamsárás valdið brotaþola tjóni á líkama. Dómurinn telur á hinn bóginn sannað að tjón brotaþola, sem er slíkt sem í 218. gr. laga nr. 19/1940 getur, hafi hlotist af gáleysi ákærða. Með hliðsjón af því verður ákærði sakfelldur fyrir brot gegn 219. gr. laga nr. 19/1940.

Ákærði er fæddur í janúar 1994. Hann hefur ekki áður gerst sekur um refsiverða háttsemi, svo kunnugt sé. Þykir heimilt að fresta skilorðsbundið ákvörðun refsingar ákærða í málinu, svo sem í dómsorði er nánar mælt fyrir um.

Af hálfu brotaþola er krafist miskabóta úr hendi ákærða að fjárhæð 800.000 krónur, auk vaxta. Brotaþoli krefst bóta á grundvelli 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Við ákvörðun um bætur samkvæmt nefndu ákvæði er gerður áskilnaður um að brot sé framið af ásetningi eða stórfelldu gáleysi. Ákærði hefur verið sakfelldur fyrir að valda brotaþola tjóni með gáleysislegri háttsemi sinni. Ákærði er stór og stæðilegur ungur maður. Við þær aðstæður sem voru á vettvangi bar ákærða að gæta varúðar er hann ruddi sér braut í átt að D. Ákærði sýndi með háttsemi sinni af sér stórfellt gáleysi. Samkvæmt því eru fyrir hendi skilyrði til að dæma ákærða til greiðslu bóta. Í ljósi þeirra meiðsla sem brotaþoli varð fyrir og með hliðsjón af framburði brotaþola um líðan hennar eftir atvikið verður ákærði dæmdur til að greiða brotaþola miskabætur, sem þykja hæfilega ákvarðaðar 300.000 krónur. Um vexti af fjárhæðinni fer sem í dómsorði greinir.

Ákærði greiði sakarkostnað samkvæmt yfirliti og málsvarnarlaun og þóknun skipaðs réttargæslumanns, svo sem í dómsorði greinir. Hefur þá verið tekið tillit til virðisaukaskatts.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið H-kvk-nf S-kvk-nf P-kvk-nf aðstoðarsaksóknari.

D ó m s o r ð :

Frestað er ákvörðun refsingar ákærða, A, og falli refsingin niður að liðnum tveimur árum frá birtingu dóms þessa, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði B 300.000 krónur í miskabætur, ásamt vöxtum samkvæmt 1. ml. 4. gr. laga nr. 38/2001, um vexti og verðbætur, frá 25. maí 2014 til 26. mars 2015, en með dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. laganna frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði greiði 449.660 krónur í sakarkostnað, þ.m.t. málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, H-kk-ef M-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 286.440 krónur og þóknun réttargæslumanns brotaþola, V-kk-ef H. V-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 143.220 krónur.

S-kk-nf S-kk-nf

------------

Rétt endurrit staðfestir

Héraðsdómur Reykjavíkur 8. maí 2015