E-319/2013

Mál þetta, sem var dómtekið 28. október sl., er höfðað 25. nóvember 2013. Aðalstefnandi er A. Gagnstefnandi er B.

Gagnsök var höfðuð 16. janúar 2014 og sameinuð aðalsök.

Aðalstefnandi krefst þess í aðalsök að gagnstefnandi verði dæmdur til að greiða sér 12.750.000 krónur, með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 frá 13. mars 2013 til greiðsludags, að frádregnum 4.000.000 króna sem greiddar voru 11. febrúar 2013 og 4.000.000 króna sem greiddar voru 6. maí 2013. Þá er krafist málskostnaðar.

Gagnstefnandi krefst sýknu í aðalsök og málskostnaðar.

Í gagnsök krefst gagnstefnandi þess að aðalstefnandi verði dæmdur til að greiða sér 9.245.754 krónur, með dráttarvöxtum frá 16. janúar 2014 til greiðsludags og málskostnað.

Aðalstefnandi krefst sýknu í aðalsök og málskostnaðar.

I

Aðalstefnandi seldi gagnstefnanda hópferðabifreiðina [...]. Mun hafa samist um kaupin í janúar 2013, en jafnframt hafa verið samið um að aðalstefnandi hefði bifreiðina til afnota eitthvað áfram. Tilkynning um eigendaskipti barst Umferðarstofu 19. mars 2013. Mun bifreiðin þá hafa verið afhent. Reikningur fyrir kaupverðinu, að fjárhæð 12.750.000 krónur er dagsettur 12. mars 2013.

Er kaupin gerðust mun hafa verið búið að aka bifreiðinni um 1.300.000 kílómetra. Aðalstefnandi kveðst aðeins hafa verið búinn að nota hana til um 6.000 kílómetra aksturs, er vél hennar bilaði 10. júní 2013. Bifreiðin var færð til viðgerðar hjá C. Kom í ljós að vélin var úrbrædd. Í minnisblaði D þjónustustjóra hjá C, dagsettu 15. ágúst 2013, segir að næg smurolía hafi verið á henni. Olíuverk hafi verið sent í athugun og hún leitt í ljós að verkið læki niður í smurrými. Smurolíusýni hafi verið sent í greiningu. Niðurstaða hennar hafi verið að ekki væri hráolía í smurolíunni. Þetta stangist á.

Gert hafi verið rennslispróf á smurolíunni sem hafi komið af vélinni og borið saman við nýja olíu. Teknir hafi verið 60 ml í sprautu og látið renna niður um sprautugatið. Hafi 10 ml af nýrri olíu verið 12 sekúndum lengur að renna en 10 ml af þeirri gömlu.

Einnig hafi verið komið slag í öxla forþjappna, sem bendi til að smurningur hafi ekki verið nógu góður.

Í minnisblaðinu kemur fram að skipt var um vél, olíuverk og forþjöppur.

Að lokum segir þar að sjaldgæft sé að svona vélar bræði úr sér. Það gerist ekki að ástæðulausu. Ekki hafi verið skoðaðar allar stangarlegur og ekki höfuðlegur. Ekkert hafi sést athugavert við smurdælu eða ventla í smursíuhúsi.

Niðurstaða framangreindrar prófunar E liggur frammi í málinu, svo og orðsending frá starfsmanni F, þar sem fram kemur að við prófun á olíuverki við 2-3 bara þrýsting hafi það lekið um það bil hálfum lítra á klukkustund niður í kambásrýmið.

Þá liggur fyrir ítarleg vinnuskýrsla G bifvélavirkjameistara, dagsett 15. ágúst 2013 og stíluð á H, stjórnanda hjá gagnstefnanda. G starfaði þá hjá I, sem mun vera að verulegu leyti í eigu H. Segir í skýrslunni að hann hafi verið sendur á verkstæði C 4. júlí 2013 til að byrja undirbúning að vélarskiptum. Segir G í lokaorðum skýrslunnar að með henni sé verið að varpa ljósi á það sem hafi valdið því að vélin bræddi úr sér. Sér finnist einkennilegt að ekki hafi mælst eldsneyti í smurolíunni sem var send E til rannsóknar, þar sem greinilega hafi komið fram að olíuverkið hafi lekið eldsneyti niður í neðri hluta þess, sem sé smurður með mótorolíu. Ef til vill megi segja að ekki hafi verið staðið alveg rétt að töku sýnis, þar sem olían hefði staðið á tunnu í nokkra daga og hefði þurft að hræra upp í henni áður en sýnið var tekið. Hins vegar sé það þannig með vélar með lokaða sveifarhúsöndun, að eldsneytisolían geti gufað upp, sér í lagi ef sé undirþrýstingur á sveifarhúsönduninni. Við þetta minnki smurgildi og þrýstiþol smurolíunnar. Ekki hafi enn farið fram nánari skoðun á vélinni. Sé ekki hægt að slá neinu föstu fyrr en búið sé að framkvæma gaumgæfilega skoðun á vélarblokkinni. Það sem fundist hafi að sé að sínu mati næg ástæða og ekki hafi komið til greina að setja leka olíuverkið á nýju vélina, því þá hefði mátt reikna með tjóni eftir skamman tíma. Því hafi ekki verið eytt meiri tíma í skoðun á þessu.

II

Aðalsök er höfðuð til heimtu eftirstöðva kaupverðs vélarinnar. Segir í stefnu að samið hafi verið um að það skyldi greiðast í þrennu lagi. Eftirstöðvar hafi ekki fengist greiddar. Er vísað til meginreglu kröfuréttar um efndir fjárskuldbindinga, sem fái m.a. stoð í 45. gr., 47. gr. og 50. gr. laga nr. 50/2000 og lögum nr. 42/2000. Um gjalddaga er einkum vísað til meginreglu 49. gr. laga nr. 50/2000.

Gagnstefnandi byggir kröfu um sýknu í aðalsök á því að bifreiðin hafi verið gölluð. Hann hafi þurft að láta gera við hana með verulegum tilkostnaði og tapað tekjum á meðan. Eigi hann rétt á afslætti af kaupverðinu sem nemi hærri fjárhæð en hann sé krafinn um í aðalsök. Vísar hann til 38. gr. laga nr. 50/2000, en verði ekki fallist á kröfu um afslátt eigi hann rétt til skaðabóta samkvæmt 40. gr. laganna, sem nemi hærri fjárhæð en eftirstöðum kaupverðsins. Um umfang kröfugerðar kveðst hann vísa til 67. gr. laga nr. 50/2000.

Gagnstefnandi kveðst telja ljóst að bifreiðin hefði bilað með sama hætti hjá aðalstefnanda og því hafi hann komið kostnaði eða verðmætisrýrnun vegna bilunarinnar yfir á sig að ósekju. Beinn kostnaður vegna viðgerða hafi numið 7.067.754 krónum.

Byggt sé á því að aðalstefnanda hafi mátt vera það ljóst að bifreiðin væri haldin slíkum annmörkum að það hefði veruleg áhrif á verðmæti hennar og að þær upplýsingar, hefðu þær legið fyrir þegar fulltrúar gagnstefnanda skoðuðu hana, hefðu haft áhrif á ákvörðun um kaupin. Þá kveðst gagnstefnandi byggja á því að aðalstefnandi hafi sem sérfræðingur á sviði hópferðabifreiða mátt gera sér grein fyrir því að slælegt viðhald bifreiðarinnar byði heim hættu á því að vél hennar gæfi sig. Aðalstefnandi hafi því ekki sinnt upplýsingaskyldu sinni.

Gagnstefnandi hafi ekki fengið aðrar upplýsingar frá aðalstefnanda við skoðun á bifreiðinni en að hún væri í góðu ástandi og að viðhaldi hennar hefði verið sinnt með hefðbundnum hætti. Aðalstefnandi reki verkstæði og sjái sjálfur um allt viðhald á sínum bifreiðum. Annmarka hafi ekki verið unnt að sjá við venjulega skoðun. Ein af ákvörðunarástæðum við kaupin hafi verið fullyrðing um að viðhald bifreiðarinnar hefði verið gott.

Kaupandi geti krafist afsláttar samkvæmt 38. gr. laga nr. 50/2000 ef hlutur sé gallaður, líkt og telja verði óumdeilt í þessu máli. Samkvæmt 17. gr. laganna teljist hlutur gallaður ef hann uppfylli ekki skilyrði 1. mgr. og 2. mgr. greinarinnar. Hin selda bifreið hafi ekki fullnægt þeim kröfum sem kaupandi hafi haft réttmætar væntingar um að hún uppfyllti. Kröfur sem kaupandi hafi gert og seljanda verið kunnugt um hafi verið að bifreiðin væri í því ástandi að hún þyrfti ekki að fara inn á verkstæði til gagngerra viðgerða og endurbóta þremur mánuðum eftir afhendingu og eftir aðeins 6.000 km akstur. Hafi gagnstefnandi mátt ætla að viðhald og þjónusta aðalstefnanda á bifreiðinni hefði verið með þeim hætti að hún væri í nothæfu standi og stefndi gæti haft af henni venjuleg afnot. Kveðst gagnstefnandi í þessu samhengi einnig vísa til sjónarmiða 18. gr. lausafjárkaupalaga.

Þá kveðst gagnstefnandi byggja á því að með vísan til 2. mgr. 21. gr. sömu laga beri aðalstefnandi ábyrgð á gallanum þrátt fyrir að áhættuskipti hafi átt sér stað þegar hans hafi fyrst orðið vart, enda sé um að ræða vanefnd af hálfu aðalstefnanda. Hafi slælegt viðhald og skortur á almennu eftirliti með bifreiðinni verið til þess fallið að auka verulega líkur á atvikum líkum þeim sem hér sé fjallað um. Megi nefna að g-kk-þgf hafi orðið ljóst fljótlega eftir afhendingu bifreiðarinnar að olíu- og síuskiptum hefði ekki verið sinnt frá því að aðalstefnandi eignaðist bifreiðina árið 2010. Hafi gagnstefnandi þegar skipt um olíur og síur í bifreiðinni eftir afhendingu.

Gagnstefnandi hafi reynt að takmarka tjón sitt eftir mætti og því þegar látið gera við bifreiðina. Haft hafi verið samband við fyrirsvarsmenn aðalstefnanda og gerðar ýmsar tillögur að uppgjöri, en þeim hafi verið hafnað.

Þá kveðst gagnstefnandi byggja á því að aðalstefnandi beri ábyrgð á gallanum og tjóni sem rakið verði til hans á grundvelli reglu um stjórnunarábyrgð, sem sé hlutræn ábyrgðarregla í kaupum, sbr. 30. gr. laga nr. 50/2000 og 40 gr. sömu laga. Fyrir utan beint tjón hafi gagnstefnandi orðið fyrir afleiddu tjóni vegna afnotamissis og tapaðra viðskipta.

Verði ekki fallist á afsláttar- og/eða skaðabótakröfu gagnstefnanda kveðst hann byggja á því að víkja beri samningnum til hliðar í heild sinni, sbr. 36. gr. laga nr. 7/1936. Við mat á því hvort sanngirnissjónarmið þeirrar greinar eigi við, beri að horfa til þess að um sé að ræða atvik sem hafi komið upp eftir afhendingu og gagnstefnanda verði ekki um kennt.

Þá beri að líta til þess að við samningsgerðina hafi ekkert komið fram um ástand bifreiðarinnar, viðhald eða þjónustu, sem hafi gefið gagnstefnanda til kynna að hann yrði að viðhafa aukna skoðun, umfram þá sem hann hafi gert og talist geti eðlileg. Þá sé á því byggt að við samningsgerðina hafi verðmæti hins selda tekið mið af því að um væri að ræða ógallaðan söluhlut og verðið í samræmi við almennt markaðsvirði sambærilegra bifreiða.

Gagnstefnandi kveðst vísa til almennra reglna samningaréttar og kröfuréttar um réttar efndir samninga. Þá kveðst hann vísa til laga nr. 50/2000, einkum 17. gr., 18. gr., 21. gr., 30. gr., 38. gr., 40. gr. og 67. gr., auk almennra sjónarmiða og meginreglna kauparéttar um vanefndaúrræði kaupanda. Þá kveðst hann vísa til 36. gr. laga nr. 7/1936.

III

Kröfur í gagnsök kveðst gagnstefnandi byggja á því að hann eigi rétt á skaðabótum og/eða afslætti úr hendi aðalstefnanda vegna galla á hinni seldu bifreið sem hafi verið til staðar þegar kaup og afhending hafi farið fram og hafi komið fram eftir afhendingu. Vísar hann til meginreglu um stjórnunarábyrgð seljanda.

Gagnstefnandi kveðst hafa látið gera við bifreiðina fyrir 7.067.754 krónur og tjón vegna afnotamissis hafi numið 2.178.000 krónum samkvæmt nánari útlistun. Samtala þessara fjárhæða nemi bótakröfunni, sbr. 67. gr. laga nr. 50/2000.

Gagnstefnandi telur eins og áður er rakið að bifreiðin hafi verið haldin annmörkum við afhendingu og að ástæður bilunarinnar verði raktar til atvika sem sér verði ekki kennt um. Sé á því byggt að aðalstefnanda hafi verið ljóst eða mátt vera ljóst að bifreiðin væri gölluð. Verði orsakir bilunarinnar raktar aftur fyrir tímamark afhendingar og áhættuskipta. Aðalstefnandi hafi átt bifreiðina frá árinu 2010 og sinnt sjálfur viðhaldi hennar. Eðlilegu viðhaldi og þjónustu hafi verið ábótavant. Þannig hafi starfsmaður gagnstefnanda séð límmiða í bifreiðinni sem hafi gefið til kynna að vél hafi ekki verið smurð eða skipt um olíusíur frá árinu 2010, þrátt fyrir að fyrirsvarsmaður aðalstefnanda hafi lýst yfir við skoðun að að allt viðhald og þjónusta hafi verið í góðum farvegi, verið sinnt reglulega og að bifreiðin væri í fullkomnu lagi. Annað hafi komið á daginn og beri aðalstefnandi á því skaðabótaábyrgð. Hafi hann sýnt af sér vítavert gáleysi og framferði hans ekki verið í samræmi við heiðarleika og góða trú.

Gagnstefnandi telur að líta verði svo á að a-kk-þgf hafi verið ljóst að ástand vélar væri ekki í samræmi við það sem hafi mátt vænta. Þannig liggi fyrir að orsök þeirrar bilunar sem varð megi rekja til þess að hráolía hafi lekið saman við smurolíu. Liggi fyrir að þetta hafi verið lengi að gerast og sé eitthvað sem a-kk-þgf hefði mátt vera ljóst, hefði hann sinnt eðlilegu viðhaldi. Sé ljóst að um sé að tefla galla sem ekki sé sök gagnstefnanda og hafi verið kominn til fyrir afhendingu bifreiðarinnar. Vísar gagnstefnandi til meginreglna kröfuréttar um gildi loforða og almenn sjónarmið um eðli fjárskuldbindinga og samningaréttar um efndir samninga. Þá sé vísað til meginreglna laga um lausafjárkaup, nr. 50/2002, einkum og sér í lagi til ákvæða IV. kafla laganna, 30. gr. – 40. gr. og X kafla.

IV

Aðalstefnandi tekur fram varðandi gagnsök að hann hafi skipt um olíu og síur á bifreiðinni. Hafi hann gert það á starfstöð sinni. Hann reki ekki bifreiðaverkstæði, en hafi hefðbundna starfsaðstöðu bifreiðafyrirtækis, þar sem starfsmenn sínir sjái um allt viðhald bifreiða, en enginn þeirra sé þó bifvélavirki að mennt. Gagnstefnandi virðist hafa skipt um olíu og síur eftir afhendingu.

J, eigandi og starfsmaður aðalstefnanda hafi verið staddur á verkstæði C fyrir tilviljun þegar bifreiðin var dregin þangað inn. Hann hafi fylgst með þegar fyrstu skref hafi verið tekin við að kanna ástand hennar og m.a. séð legur og stangir teknar úr vélinni. Hafi verið unnt að greina bláma á stöngunum, sem bendi til að lítil olía hafi verið á vélinni. Honum hafi ekki verið gerð nein grein fyrir gangi mála og ekki boðin nein aðkoma að viðgerð á vélinni.

Aðalstefnandi kveðst enga ábyrgð bera á biluninni. Tveir eigenda gagnstefnanda hafi skoðað bifreiðina og litist vel á hana. Hún sé smíðuð árið 2000 og hafi henni verið ekið um 1.300.000 kílómetra. Hafi hvílt sérstök aðgæslu- og skoðunarskylda á kaupanda svo mikið notaðrar bifreiðar. Hafi komið í ljós að viðhaldi hafi verið ábótavant hvað varðaði olíu- og síuskipti, hafi honum borið að tilkynna aðalstefnanda það þá þegar.

Aðalstefnandi bendir á að ekki hafi mælst nein eldsneytisolía í smurolíusýni sem sent var E til greiningar. Þá hafi seigja smurolíunnar verið meiri en seigja nýrrar smurolíu. Sé því útilokað að eldsneytisolía hafi blandast smurolíunni.

Í niðurstöðum E sé lagt til að skipt verði um olíu og síur hið fyrsta. Kveðst aðalstefnandi byggja á því að gagnstefnandi beri ábyrgð á því ef olíu- og síuskipti hafi á einhvern hátt verið illa unnin.

Þá kveðst aðalstefnandi gera athugasemdir við það að reikningar vegna vinnu og efnis virðist koma frá I, sem reki bifreiðaverkstæðið I á Akureyri. Kvittanir og reikningar sem gagnstefnandi leggi fram virðist vera stílaðir á I, en hvergi komi fram að gagnstefnandi hafi greitt þá. Þá veiki það sönnunargildi minnisblaða og skýrslna sem hafi verið lögð fram, að H, framkvæmdastjóri og stjórnarmaður í I, sé einnig meðstjórnandi í stjórn gagnstefnanda. G sé starfsmaður við I, eftir því sem best verði séð. I og gagnstefnandi eigi sama lögheimili. Bendi þannig margt til þess að gagnstefnandi hafi mikil tengsl við eitt öflugasta vörubifreiða- og vinnuvélaverkstæði landsins. Megi leiða líkur að því að hann hafi verið í kjöraðstöðu til að kanna ástand bifreiðarinnar mjög vel. Styrki þetta málsástæðu aðalstefnanda um að gagnstefnandi hafi stöðu sérfræðings í skilningi laga um lausafjárkaup og því hafi hvílt á honum ríkari skoðunarskylda.

Þá hafi aðalstefnanda ekki verið gefinn kostur á að bæta úr meintum galla. Sé það í ósamræmi við 36. gr. laga um lausafjárkaup.

Þá mótmælir aðalstefnandi fjárhæð gagnkröfunnar. Sé hún að hluta byggð á reikningum sem ekki sé ljóst að gagnstefnandi hafi greitt, þar sem þeir séu ekki stílaðir á hann. Að öðru leyti sé byggt á afleiddu rekstrartjóni og reiknað með 55% framlegð, án þess að það sé gögnum stutt. Sé krafan því vanreifuð. Einnig mótmælir hann þeirri forsendu að viðskiptamaður gagnstefnanda hefði nýtt bifreiðina í 50 daga að lágmarki. Hafi ekkert slíkt verið fast í hendi fyrir gagnstefnanda og geti það því ekki verið grundvöllur kröfu hans.

Aðalstefnandi vísar til laga um lausafjárkaup nr. 50/2000, samningalaga nr. 7/1936 og almennra reglna kröfuréttar og samningaréttar.

V

Við meðferð málsins gáfu skýrslur fyrir dómi J, framkvæmdastjóri aðalstefnanda, H og K, báðir stjórnendur hjá gagnstefnanda, G bifvélavirkjameistari, L, starfsmaður hjá gagnstefnanda og M, sem var ökumaður er vél bifreiðarinnar bilaði.

Kröfur gagnstefnanda í aðal- og gagnsök eru á því byggðar að vél bifreiðarinnar hafi verið gölluð við afhendingu í mars 2013. Samkvæmt 1. mgr. 13. gr. laga nr. 50/2000 fluttist áhætta af henni yfir til gagnstefnanda við það tímamark. Samkvæmt 12. gr. laganna fellur skylda hans til að greiða kaupverðið ekki niður þótt hún hafi eftir það skemmst, ef það telst vera vegna atvika sem ekki verða rakin til aðalstefnanda. Ber gagnstefnandi sönnunarbyrði af því að bifreiðin hafi verið haldin galla er hún var afhent.

Samkvæmt skýrslum J og K var um venjulega skoðun að ræða áður en kaupin gerðust. Hinn fyrrnefndi kvaðst hafa lýst því fyrir K og N, sem hefði skoðað bifreiðina ásamt K í janúar 2013, hvað hann hefði gert til viðhalds og nefndi vatnsdælu og vatnskassa. J kvaðst hafa skipt um olíu tvisvar á ári, síðast milli jóla og nýárs.

Gagnstefnandi hefur ekki rennt stoðum undir fullyrðingar sínar um að viðhaldi bifreiðarinnar hafi verið ábótavant meðan hún var í eigu aðalstefnanda. Verður ekki lögð ábyrgð á aðalstefnanda með vísan til þess, eða þess að hann hafi vitað eða mátt vita að henni væri að einhverju leyti áfátt og því vanrækt upplýsingaskyldu.

G tók fram í skýrslu sinni fyrir dómi að skýrsla sín til H hefði verið hugsuð sem vinnuplagg. G staðfesti efni þessarar skýrslu og gat þess m.a. að óútskýrt væri hvers vegna smurolía hefði greinst óblönduð af eldsneytisolíu, þrátt fyrir að olíuverk hefði greinst lekt. Hann kvaðst helst hafa getið sér þess til að ekki hefði verið tekið sýni af smurolíu sem raunverulega hefði verið tappað af vélinni. Þá taldi hann að olíuverkið hefði farið að leka vegna þess að element hefði sprungið, en sagði ekki mögulegt að giska á hvenær það hefði gerst. Unnt væri að aka alllengi með lekt olíuverk, ef það læki ekki of mikið. Ekki hefði verið kannað hvort eitt eða fleiri element hefðu verið búin að gefa sig.

Við mat á sönnunargildi skýrslu G verður að líta til þess að hann var ráðinn til þess af aðalstefnanda að vinna að viðgerð á vélinni. G er kunnáttumaður á þessu sviði, en ráðið verður af skýrslu hans að hann gerði einkum þær athuganir sem hann taldi þurfa til að tryggja að viðgerð yrði fullnægjandi, og lét sér í því sambandi nægja tilgátu um að smurolíusýni, sem sent var til rannsóknar, hefði ekki verið tekið réttilega. Í málinu liggja ekki fyrir fullnægjandi gögn um mögulegar orsakir þess að vélin bræddi úr sér og ekki liggur fyrir, sé það rétt tilgáta að leku olíuverki sé um að kenna, hvenær það fór að leka og hvers vegna. Er því ósannað að bifreiðin hafi verið gölluð þegar hún var afhent gagnstefnanda, sbr. 1. mgr. 21. gr. laga nr. 50/2000. Þá hefur ekki verið sýnt fram á að bilunin verði rakin til vanefnda af hálfu aðalstefnanda, eða að hann hafi ábyrgst bifreiðina með þeim hætti sem kveðið er á um í 2. mgr. 21. gr. laga nr. 50/2000.

Samkvæmt þessu eru skilyrði skaðabóta eða afsláttar ekki uppfyllt. Þá eru engin skilyrði til að beita heimild 36. gr. laga nr. 7/1936 með áorðnum breytingum til að víkja samningi aðila til hliðar að einhverju leyti eða öllu.

Eftir þessu verður aðalstefnandi sýknaður af kröfum gagnstefnanda í gagnsök. Þar sem ekki hefur verið fallist á að skilyrði skaðabóta eða afsláttar séu uppfyllt, eða að samningi aðila verði vikið til hliðar eða breytt, verður gagnstefnandi dæmdur til að greiða eftirstöðvar kaupverðsins, svo sem krafist er í aðalsök.

Í stefnu er þess getið að samið hafi verið um að kaupverð greiddist í þrennu lagi og að gagnstefnandi hafi greitt fyrstu tvær greiðslurnar, hina fyrri 11. febrúar og þá næstu 6. maí. Þess er ekki getið hvenær inna hafi átt lokagreiðslu af hendi. Dráttarvaxtakrafa aðalstefnanda er ekki í samræmi við þetta. Því var haldið fram við munnlegan málflutning að samningurinn hefði verið háður því að greiðslur yrðu inntar af hendi á réttum tíma, ella yrði skuldin gjaldfelld miðað við dagsetningu reiknings. Þessi málsástæða kemur ekki fram í stefnu. Á hinn bóginn er upphafstíma dráttarvaxta ekki mótmælt í greinargerð í aðalsök. Þykir því verða að miða við þessa staðhæfingu aðalstefnanda, en ekki þykir þurfa að dæma gagnstefnanda til að greiða fjárhæð sem hann hafði þegar innt af hendi er reikningur var gefinn út og draga hana síðan frá höfuðstól á ný. Verður tekið tillit til þess að 4.000.000 króna höfðu verið greiddar fyrir þann tíma sem dráttarvaxtakrafa aðalstefnanda er miðuð við.

Málskostnaður ákveðst í einu lagi í aðal- og gagnsök, 750.000 krónur.

Dóminn kveður upp E-kk-nf S-kk-nf héraðsdómari. Gætt var ákvæðis 1. mgr. 115. gr. laga nr. 91/1991.

DÓMSORÐ:

Aðalstefnandi, A. er sýkn af kröfum gagnstefnanda, B í gagnsök.

Gagnstefnandi greiði aðalstefnanda 8.750.000 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 frá 13. mars 2013 til greiðsludags, allt að frádreginni innborgun að fjárhæð 4.000.000 króna þann 6. maí 2013 og 750.000 krónur í málskostnað.