X-126/2010

Mál þetta var þingfest 28. júní 2010 og tekið til úrskurðar 18. október sl.

Sóknaraðili er H-kk-nf H-kk-nf, Ásbúð 67, Garðabæ.

Varnaraðili er Landsbanki Íslands hf., Austurstræti 16, Reykjavík.

Dómkröfur sóknaraðila eru þær aðallega að krafa hans að fjárhæð 4.729 Bandaríkjadalir verði viðurkennd sem sértökukrafa samkvæmt 109. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl., og að krafa vegna innheimtukostnaðar, að fjárhæð 500 Bandaríkjadalir, verði viðurkennd sem almenn krafa samkvæmt 113. gr. sömu laga. Til vara krefst sóknaraðili þess að höfuðstóll kröfu hans verði viðurkenndur sem forgangskrafa samkvæmt 112. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl., sbr. 102. gr. laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki. Þá krefst sóknaraðili málskostnaðar úr hendi varnaraðila að teknu tilliti til virðisaukaskatts.

Dómkröfur varnaraðila eru þær að öllum kröfum sóknaraðila verði hafnað. Þá krefst varnaraðili málskostnaðar úr hendi sóknaraðila.

Upphaflega áttu einnig aðild að máli þessu tveir hópar kröfuhafa sem komu fram undir heitunum Bayerische Landesbank o.fl. og CIG & co. o.fl. Í þinghaldi hinn 18. apríl sl. féllu þeir kröfuhafar sem tilheyrðu fyrrnefnda hópnum frá aðild sinni að málinu. Í þinghaldi hinn 27. júní sl. féllu þeir kröfuhafar sem tilheyrðu síðarnefnda hópnum einnig frá aðild sinni að málinu.

I

Samkvæmt gögnum málsins gerði sóknaraðili 19. september 2008 samning við varnaraðila um kaup á hlutabréfum í Citigroup Inc., sem auðkenndur er nr. 11389-4. Í skriflegri staðfestingu á samningnum er í A-kafla samningnum lýst. Þar kemur m.a. fram að ,,samningsfjárhæð“ samningsins sé 13.058 Bandaríkjadalir, gjalddagi sé 26. nóvember 2008 og ,,afhendingardagur“ sé gjalddagi samningsins. Í B-kafla staðfestingarinnar koma fram ákvæði samningsins. Þar segir m.a. í lið (i) að varnaraðili skuldbindi sig til að selja sóknaraðila framangreind hlutabréf á gjalddaga og að afhenda sóknaraðila sama dag framangreint nafnverð hlutabréfa. Í lið (ii) segir að á gjalddaga skuli sóknaraðili leggja samningsfjárhæðina inn á tilgreindan viðskiptareikning varnaraðila.

Hinn 6. október 2008 hafði sóknaraðili samband við varnaraðila og krafðist þess að samningurinn yrði gerður upp og honum greiddur hagnaður hans af samningnum, að fjárhæð 4.729 Bandaríkjadalir. Daginn eftir, 7. október sama ár, fékk sóknaraðili staðfestingu frá varnaraðila um að uppgjör hefði farið fram en sóknaraðili fékk hins vegar ekki greitt í samræmi við uppgjörið.

Sama dag tók Fjármálaeftirlitið yfir starfsemi varnaraðila samkvæmt heimild í 100. gr. a laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki, sbr. 5. gr. laga nr. 125/2008. Fjármálaeftirlitið skipaði þá skilanefnd til að taka við stjórn varnaraðila. Nýi Landsbanki Íslands hf. (nú NBI hf.) var stofnaður og voru innlendar eignir varnaraðila og helstu eignir hans sem tengdust innlendri starfsemi hans fluttar yfir til nýja bankans með ákvörðun Fjármálaeftirlitsins frá 9. október 2008. Með ákvörðun Fjármálaeftirlitsins 12. október s.á. var kveðið á um að NBI hf. tæki ekki við réttindum og skyldum varnaraðila samkvæmt afleiðusamningum. Þá ákvað Fjármálaeftirlitið 19. október 2008 að NBI hf. skyldi standa varnaraðila skil á sérgreindum tryggingum viðskiptamanna eftir því sem við ætti vegna kröfuréttinda og afleiðusamninga sem ekki flyttust yfir til NBI hf.

Hinn 5. desember 2008 veitti Héraðsdómur Reykjavíkur varnaraðila greiðslustöðvun að beiðni skilanefndar varnaraðila. Með gildistöku laga nr. 44/2009 hinn 22. apríl 2009 hófst slitameðferð varnaraðila. Slitameðferðin var kennd við greiðslustöðvun meðan varnaraðili hafði heimild til greiðslustöðvunar á grundvelli laga nr. 129/2008. Hinn 29. apríl 2009 var varnaraðila skipuð slitastjórn. Tilhögun laga nr. 44/2009 var breytt að nokkru leyti með lögum nr. 132/2010, sem tóku gildi 17. nóvember 2010 og var samkvæmt því nauðsynlegt að kveðinn yrði upp dómsúrskurður þess efnis til að slitameðferð yrði haldið áfram. Hinn 22. nóvember 2010 var varnaraðili tekinn til slitameðferðar með úrskurði Héraðsdóms Reykjavíkur.

Sóknaraðili lýsti kröfu í bú varnaraðila að fjárhæð 5.229 Bandaríkjadalir, sem móttekin var 30. október 2009 af slitastjórn varnaraðila. Sóknaraðili lýsti kröfu að fjárhæð 4.729 Bandaríkjadalir sem sértökukröfu sem skipað skyldi í réttindaröð samkvæmt 109. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl., en til vara krafðist hann þess að krafan yrði samþykkt sem forgangskrafa sem skipað skyldi í réttindaröð samkvæmt 112. gr. sömu laga. Einnig lýsti sóknaraðili kröfu að fjárhæð 500 Bandaríkjadalir vegna innheimtukostnaðar frá og með 23. apríl 2009 sem skipað skyldi í réttindaröð samkvæmt 113. gr. sömu laga.

Kröfuhafafundur var haldinn 24. febrúar 2010 um skrá yfir lýstar kröfur og afstöðu slitastjórnar varnaraðila til viðurkenningar þeirra. Þar kom m.a. fram sú afstaða slitastjórnarinnar til kröfu sóknaraðila að hafnað væri að viðurkenna hana sem sértökukröfu samkvæmt 109. gr. laga nr. 21/1991 eða forgangskröfu samkvæmt 112. gr. sömu laga. Krafan væri hins vegar samþykkt sem almenn krafa samkvæmt 113. gr. sömu laga að því frátöldu að kröfuliður vegna kostnaðar eftir 22. apríl 2009 teldist eftirstæð krafa samkvæmt 114. gr. laganna, en ekki væri tekin afstaða til slíkra krafna. Af hálfu sóknaraðila var afstöðu slitastjórnar mótmælt á kröfuhafafundum. Hinn 29. mars 2010 var haldinn fundur vegna ágreinings aðila málsins um viðurkenningu á kröfu sóknaraðila. Ekki tókst að jafna ágreininginn á þeim fundi. Með bréfi slitastjórnar varnaraðila, dagsettu 5. maí 2010 og mótteknu 12. maí sama ár, var ágreiningi málsaðila um kröfuna beint til Héraðsdóms Reykjavíkur til úrlausnar, sbr. 171. gr. laga nr. 21/1991.

II

Sóknaraðili kveðst byggja aðalkröfu sína á því að óumdeilt sé að hann hafi skipað varnaraðila hinn 6. október 2008 að gera upp samning hans og að hagnaður yrði greiddur inn á bankareikning hans, sem og að daginn eftir hafi hann fengið staðfestingu á uppgjöri samningsins, svo sem staðfest sé í bréfi varnaraðila frá 1. október 2009.

Sóknaraðili byggi á því að engar forsendur séu til annars en að sömu reglur gildi um uppgjör þessarar tegundar fjármálagernings og gildi um önnur verðbréfaviðskipti, svo sem þegar gefin séu fyrirmæli um innlausn í peningamarkaðssjóðum, skráðum hlutabréfum og öðrum gerningum sem varnaraðili miðli. Skipun um lokun afleiðusamningsins hafi verið ákvöð sem sé skuldbindandi fyrir varnaraðila á þeim tímapunkti þegar hún berist starfsmanni hans, nánar tiltekið 6. október 2008. Fyrir vikið hafi varnaraðila verið skylt að afhenda umrædda fjárhæð á bankareikning sóknaraðila 6. október 2008. Þessa skyldu hafi varnaraðili ekki staðið við og hafi því á óréttmætan hátt haft í vörslu sinni eign sóknaraðila. Á þessum grundvelli eigi krafa hans að njóta forgangs samkvæmt 109. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. og innheimtukostnaður að njóta rétthæðar sem almenn krafa á grundvelli 113. gr. laganna.

Sóknaraðili setji varakröfu sína fram þar sem varnaraðili telji að krafa hans njóti ekki stöðu samkvæmt 109. gr. laga nr. 21/1991 þar sem umrædd eign sé ekki sérgreinanleg frá öðrum eignum varnaraðila. Sóknaraðila sé ekki kunnugt um hvernig farið hafi verið með það fé sem átt hafi að greiða á reikning hans. Af þeim sökum megi vera að eign hans sé ekki nægilega sérgreinanleg frá öðrum eignum varnaraðila til að njóta forgangs samkvæmt því ákvæði. Þrátt fyrir það sé ljóst að þegar Fjármálaeftirlitið hafi tekið yfir vald hluthafafundar varnaraðila 7. október 2008 hafi varnaraðili átt að vera búinn að greiða umrædda fjárhæð á bankareikning sóknaraðila. Þess í stað hafi eign sóknaraðila á ólögmætan hátt verið í vörslum varnaraðila þann dag. Varnaraðili hafi þannig valdið sóknaraðila tjóni eftir að skilanefnd hafi tekið yfir vald hluthafafundar hans. Vegna þessa beri að fallast á varakröfu sóknaraðila þess efnis að krafa hans sé viðurkennd sem forgangskrafa samkvæmt 112. gr. laga nr. 21/1991.

Sóknaraðili styðji aðalkröfu sína við lög nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Varakrafa sóknaraðila sé einnig studd með vísun til þeirra laga, auk laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki. Krafa um málskostnað byggi á 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Krafa um virðisaukaskatt byggi á lögum nr. 50/1988 um virðisaukaskatt.

III

Varnaraðili kveðst mótmæla því að krafa sóknaraðila verði viðurkennd sem sértökukrafa sem njóti stöðu samkvæmt 109. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Hann vísi til þess að 25. júlí 2007 hafi sóknaraðili undirritað ,,Almenna skilmála fyrir markaðsviðskipti hjá Landsbanka Íslands hf.“ Skilmálarnir hafi samkvæmt 1. gr. þeirra gilt um öll markaðsviðskipti milli aðila, svo sem skammtímalánveitingar, gjaldeyrisviðskipti, afleiðuviðskipti og kaup og sölu verðbréfa. Í kjölfar undirritunar skilmálanna hafi sóknaraðili stundað afleiðuviðskipti við varnaraðila eins og ráða megi af framlögðu hreyfingaryfirliti. Sóknaraðili hafi gert framvirkan samning um kaup á hlutabréfum við varnaraðila 9. nóvember 2007, sem auðkenndur hafi verið nr. 11389-0. Með samningnum hafi varnaraðili skuldbundið sig til að selja sóknaraðila hlutabréf í Citigroup Inc. á gjalddaga samningsins sem hafi verið ákveðinn 15. febrúar 2008 gegn greiðslu samningsfjárhæðarinnar frá sóknaraðila. Þann dag hafi samningurinn verið framlengdur á framvirka genginu 34,6790 og hafi sá samningur verið auðkenndur nr. 11389-1. Samningurinn hafi svo aftur verið framlengdur 16. maí 2008 með samningi sem auðkenndur sé nr. 11389-2 á framvirka genginu 34,8640 og enn 26. ágúst 2008 með samningi nr. 11389-3 á framvirka genginu 34,8386. Samningurinn hafi loks verið framlengdur 19. september 2008 með samningi auðkenndum nr. 11389-4 á framvirka genginu 13,0580, með gjalddaga 26. nóvember 2008.

Varnaraðili telji að skilyrði 109. gr. laga nr. 21/1991 séu ekki uppfyllt í málinu. Hann andmæli því að sóknaraðili eigi sérgreint fé í höndum varnaraðila í formi peningaseðla, sem sannanlega tilheyri sóknaraðila, eða á annan hliðstæðan hátt. Af þessum sökum geti sóknaraðili ekki samkvæmt 1. mgr. 109. gr. laga nr. 21/1991 krafist afhendingar umkrafinnar fjárhæðar frá varnaraðila í skjóli eignarréttar yfir peningum í vörslum varnaraðila. Sóknaraðili hafi engin gögn lagt fram sem sýnt geti fram á að 109. gr. laga nr. 21/1991 eigi hér við. Þetta fái einnig stoð í málatilbúnaði sóknaraðila enda krefjist hann afhendingar kröfu utan skuldaraðar en ekki afhendingar ákveðinna peningaseðla. Varnaraðili mótmæli því að í bréfi hans til sóknaraðila frá 1. október 2009 felist viðurkenning hans á málatilbúnaði sóknaraðila. Þá sé því mótmælt að bréfið hafi nokkurt sönnunargildi um hvort sóknaraðili eigi eignarrétt að ákveðnum peningaseðlum í vörslu varnaraðila. Varnaraðili byggi á því að ríkar kröfur beri að gera, um sönnun þess að 109. gr. laga nr. 21/1991 eigi við, til þeirra sem á henni byggi. Sóknaraðila hafi ekki lánast sú sönnun. Slitastjórn varnaraðila hafi þegar viðurkennt að sóknaraðili eigi almenna kröfu á hendur varnaraðila samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991. Varnaraðili mótmæli því að í eignarrétti á kröfu felist sértökuréttur í skilningi 109. gr. laga nr. 21/1991. Væri fallist á slíkan málatilbúnað myndu allar samþykktar kröfur við gjaldþrotaskipti eða slitameðferðir teljast til sértökukrafna.

Samkvæmt málatilbúnaði sóknaraðila hafi hann óskað eftir því 6. október 2008 að samningi aðila yrði lokað fyrir gjalddaga og hann gerður upp. Varnaraðili byggi á því að afhending verðmæta samkvæmt framvirkum samningum um hlutabréf fari fram þremur virkum dögum eftir að beiðni um lokun samnings komi fram. Þetta komi fram á framlögðu hreyfingaryfirliti samninga en þar segi að lokunardagur samningsins sé 9. október 2008. Þetta komi einnig fram í uppgjöri á samningi aðila, þar sem segi að uppgjörstímabil sé frá 19. september 2008, þ.e. samningsdegi, til 9. október 2008. Fjármálaeftirlitið hafi tekið yfir vald hluthafafundar varnaraðila 7. október 2008, vikið stjórn hans frá og skipað honum skilanefnd. Af þeim sökum hafi uppgjör á grundvelli samningsins ekki farið fram 9. október 2008. Framangreint fái einnig stoð í málatilbúnaði sóknaraðila þar sem á því sé byggt að 7. október 2008 hafi hann fengið staðfestingu á uppgjöri samnings frá varnaraðila. Varnaraðili byggi einnig á því að jafnvel þótt talið verði að honum hafi borið að framkvæma uppgjör samningsins 6. október 2008 breyti það eitt og sér ekki eðli og efni kröfunnar. Meint vanefnd varnaraðila á uppgjöri samnings breyti ekki kröfu sóknaraðila um uppgjör afleiðuviðskipta í sérgreindan eignarrétt sóknaraðila á ákveðnum peningaseðlum í vörslu varnaraðila. Að öðru leyti kveðst varnaraðili mótmæla málsástæðum sóknaraðila fyrir kröfu um greiðslu kröfunnar utan skuldaraðar sem ósönnuðum og/eða tilhæfulausum.

Varnaraðili kveðst einnig hafna því að varakrafa sóknaraðila um stöðu í réttindaröð samkvæmt 112. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl., sbr. 102. gr. laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki, verði tekin til greina. Hann mótmæli því að sóknaraðili eigi innstæðukröfu í skilningi 3. mgr. 102. gr. laga nr. 161/2002 á hendur varnaraðila, sbr. 3. mgr. 9. gr. laga nr. 98/1999 um innstæðutryggingar og tryggingakerfi fyrir fjárfesta, og/eða að aðrir töluliðir 1. mgr. 112. gr. laga nr. 21/1991 geti átt við um kröfu sóknaraðila. Varnaraðili telji óljóst á hvaða grunni sóknaraðili krefjist forgangs samkvæmt 112. gr. laga nr. 21/1991. Sóknaraðili vísi ýmist til 3. mgr. 102. gr. laga nr. 161/2002, þ.e. að um innstæðu sé að ræða, eða til þess að varnaraðili hafi valdið honum tjóni eftir að skilanefnd hafi tekið yfir vald hluthafafundar. Varnaraðili andmæli þessum málatilbúnaði sem órökstuddum, ósönnuðum og/eða tilhæfulausum. Varakrafa sóknaraðila sé vanreifuð og ógerningur sé fyrir hann að taka til varna gegn kröfunni með góðu móti. Varnaraðili mótmæli því að meint vanefnd á uppgjöri afleiðuviðskipta breyti eðli kröfunnar úr því að verða krafa á grundvelli afleiðuviðskipta í innstæðukröfu. Óumdeilt sé að uppgjör viðskipta aðila hafði ekki farið fram þegar Fjármálaeftirlitið hafi tekið yfir starfsemi varnaraðila og skipað honum skilanefnd 7. október 2008. Þá byggi varnaraðili á því að krafa sóknaraðila falli ekki undir skilgreiningu á innstæðu í 3. mgr. 9. gr. laga nr. 98/1999.

Þá krefst varnaraðili þess að hafnað verði kröfu sóknaraðila um að innheimtukostnaður kröfunnar að fjárhæð 500 Bandaríkjadalir verði viðurkenndur sem almenn krafa samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991. Um sé að ræða kröfu vegna innheimtukostnaðar frá og með 23. apríl 2009. Í 1. tölulið 114. gr. laga nr. 21/1991 komi fram að að baki öllum kröfum samkvæmt 109. til 113. gr. komi kröfur um vexti, verðbætur, gengismun og kostnað af innheimtu kröfu samkvæmt 112. eða 113. gr. sem hafi fallið til eftir að úrskurður gekk um að búið væri tekið til gjaldþrotaskipta. Að mati varnaraðila hafi lög nr. 21/1991 ekki tekið gildi í tilfelli varnaraðila fyrr en með gildistöku laga nr. 44/2009, þ.e. 22. apríl 2009. Úrskurðardagur í skilningi töluliðarins hafi því verið 22. apríl 2009, sbr. 2. tölulið II. bráðabirgðaákvæðis laga nr. 44/2009. Þegar af þeirri ástæðu sé því mótmælt að krafa sóknaraðila um innheimtukostnað frá 22. apríl 2009 geti talist almenn krafa í skilningi 113. gr. laga nr. 21/1991, sbr. gagnályktun frá 1. tölulið 114. gr. laga nr. 21/1991. Umræddur kröfuliður teljist eftirstæð krafa samkvæmt 1. tölulið 114. gr. Með vísan til 1. mgr. 119. gr. sömu laga hafi slitastjórn varnaraðila ekki tekið afstöðu til eftirstæðra krafna þar sem fullvíst þyki að ekki geti komið til greiðslu þeirra að neinu leyti við slitameðferðina.

Varnaraðili vísar til laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl., laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki og laga nr. 108/2007 um verðbréfaviðskipti. Málskostnaðarkrafa hans byggist á 129. og 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 2. mgr. 178. gr. laga nr. 21/1991.

IV

Sóknaraðili gerði samning við varnaraðila um afleiðuviðskipti 19. september 2008. Fyrir liggur að hann krafðist uppgjörs samkvæmt samningnum 6. október 2008 og hagnaður hans var þá 4.729 Bandaríkjadalir. Skyldi fjárhæðin leggjast inn á bankareikning hans. Ekki hafði þó orðið af því næsta dag þegar Fjármálaeftirlitið tók yfir starfsemi varnaraðila samkvæmt heimild í 100. gr. a laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki, sbr. 5. gr. laga nr. 125/2008. Ágreiningur málsaðila snýst um það hvar í skuldaröð krafa sóknaraðila skuli standa við slitameðferð varnaraðila.

Sóknaraðili byggir aðalkröfu sína, um að krafa hans verði viðurkennd sem sértökukrafa samkvæmt 109. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl., á því að varnaraðili hafi staðfest uppgjör samningsins og verið skylt að leggja hagnaðinn inn á reikning hans 6. október 2008. Þá vísaði sóknaraðili til þess í munnlegum málflutningi að afleiðusamningur sóknaraðila hafi færst yfir til nýja bankans þann 7. október 2008 við yfirtöku Fjármálaeftirlitsins. Frá þeim tíma hafi verið um sérgreinda eign að ræða sem nýja bankanum hafi borið að greiða, en með ákvörðun Fjármálaeftirlitsins 12. október sama ár hafi afleiðusamningar aftur verið fluttir til varnaraðila. Varnaraðili hafnaði þessari málsástæðu sem rangri og mótmælti henni jafnframt sem of seint fram kominni. Samkvæmt 5. mgr. 101. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991 skulu málsástæður og mótmæli koma fram jafnskjótt og tilefni verður til. Að öðrum kosti má ekki taka slíkar yfirlýsingar til greina nema gagnaðili samþykki eða aðili hefur þarfnast leiðbeininga dómara en ekki fengið þær. Kemur þessi málstæða því ekki til álita í málinu.

Samkvæmt 109. gr. laga nr. 21/1991 skal afhenda eign eða réttindi í vörslum þrotabús þriðja manni ef hann sannar eignarrétt sinn að þeim. Öðrum rétthöfum skal með sama hætti afhenda eignir eða réttindi sem þrotabúið á ekki tilkall til. Í framkvæmd hafa verið sett tiltölulega þröng hlutlæg skilyrði fyrir afhendingu eignar úr þrotabúi á grundvelli þessarar lagagreinar. Þegar um peningafjárhæðir er að ræða hefur þannig verið talið að tvö skilyrði þurfi að uppfylla til að ákvæðið eigi við. Í fyrsta lagi þarf sá sem krefst peningafjárhæðarinnar að sýna fram á eignarrétt að henni. Í öðru lagi þarf féð að liggja sérgreint í vörslum búsins. Krafa sóknaraðila lýtur að afhendingu fjármuna, hagnaðar af viðskiptum hans við varnaraðila, sem átti að leggja inn á reikning hans, en var ekki gert. Ljóst þykir að það fé sem sóknaraðili krefst afhendingar á uppfyllir ekki það skilyrði að vera sérgreint í vörslum búsins í formi peningaseðla, eða á annan sambærilegan hátt, sem sannanlega tilheyri sóknaraðila. Eru því engin skilyrði til þess að fallast á að hann geti, á grundvelli 1. mgr. 109. gr. laga nr. 21/1991, krafist afhendingar fjárins frá varnaraðila á grundvelli eignarréttar yfir peningum í vörslum hans. Verður aðalkröfu sóknaraðila því hafnað.

Til vara krefst sóknaraðili þess að krafa hans verði viðurkennd sem forgangskrafa samkvæmt 112. gr. laga nr. 21/1991 við slitameðferð varnaraðila. Þótt fallast megi á það með varnaraðila að málatilbúnaður sóknaraðila sé ekki skýr og glöggur, að því er varakröfu hans varðar, má ráða að hann byggi kröfuna á því að hún skuli njóta forgangs sem innstæða, sbr. 3. mgr. 102. gr. laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki. Eins og að framan greinir var hagnaður sóknaraðila samkvæmt uppgjöri á afleiðusamningi hans ekki lagður inn á reikning hans hjá varnaraðila. Verður málflutningur sóknaraðila skilinn svo að líta eigi þannig á að um innstæðu sé að ræða þar sem varnaraðila hafi verið skylt að leggja fjárhæðina inn á reikning hans. Honum hafi ekki verið kunnugt um viðmiðunarreglu sem varnaraðili vísi til um að afhending verðmæta samkvæmt framvirkum samningum um hlutabréf fari fram þremur dögum eftir lokun samnings, sé samningi lokað fyrir gjalddaga hans. Tilkynning hans um uppgjör samningsins hafi verið ákvöð sem bindi varnaraðila frá móttöku hennar.

Samkvæmt 3. mgr. 102. gr. laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki skulu kröfur um innstæður samkvæmt lögum um innstæðutryggingar og tryggingakerfi fyrir fjárfesta jafnframt teljast til krafna sem njóta rétthæðar samkvæmt 1. og 2. mgr. 112. gr. laga um gjaldþrotaskipti o.fl. Í 3. mgr. 9. gr. laga nr. 98/1999 um innstæðutryggingar og tryggingakerfi segir að með innstæðu sé átt við innstæðu sem tilkomin sé vegna innláns eða millifærslu í hefðbundinni almennri bankastarfsemi og viðskiptabanka eða sparisjóði beri að endurgreiða samkvæmt skilmálum er gildi samkvæmt lögum eða samningum. Krafa sóknaraðila uppfyllir ekki þessi skilyrði og getur því ekki notið verndar samkvæmt lögum nr. 98/1999. Önnur ákvæði 112. gr. laga nr. 21/1991 eiga ekki við um kröfuna. Getur krafa sóknaraðila því ekki notið rétthæðar samkvæmt 112. gr. laga nr. 21/1991.

Krafa um innheimtukostnað eftir 22. apríl 2009 telst eftirstæð krafa, sbr. 1. tölulið 114. gr. laga nr. 21/1991.

Samkvæmt öllu framangreindu verður kröfum sóknaraðila á hendur varnaraðila hafnað.

Eftir þessum úrslitum verður sóknaraðila gert að greiða varnaraðila málskostnað sem þykir, eftir atvikum og með hliðsjón af umfangi málsins, vera hæfilega ákveðinn 300.000 krónur.

B-kvk-nf B-kvk-nf, settur héraðsdómari, kveður upp þennan úrskurð.

Ú R S K U R Ð A R O R Ð:

Kröfum sóknaraðila, H-kk-ef H-kk-ef, á hendur varnaraðila, Landsbanka Íslands hf., er hafnað.

Sóknaraðili greiði varnaraðila 300.000 krónur í málskostnað.