E-1002/2022

Málsmeðferð, aðild og dómkröfur aðila

1. Mál þetta höfðaði A með stefnu birtri 23. febrúar 2020 gegn TM tryggingum hf., Katrínartúni 2 í Reykjavík. Málið var dómtekið að lokinni aðalmeðferð 25. apríl 2023. Dómarinn sem fer með málið fékk því úthlutað 31. janúar 2023 en hafði fram til þess tíma ekki haft neina aðkomu að því.

2. Stefnandi krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða honum 623.611 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þingfestingardegi til greiðsludags. Þá krefst stefnandi þess að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnanda málskostnað samkvæmt mati dómsins eins og málið væri ekki gjafsóknarmál.

3. Stefndi krefst sýknu af kröfum stefnanda og krefst þess jafnframt að stefnanda verði gert að greiða honum málskostnað að skaðlausu.

Helstu málsatvik

4. Ágreiningsefni málsins varðar rétt stefnanda til bóta úr slysatryggingu launþega hjá stefnda vegna vinnuslyss sem stefnandi kveðst hafa orðið fyrir [...] 2018, þegar hann vann að því að sprauta bíla. Hann kveðst þá hafa hrasað og slasast þegar hann steig niður af lágum palli sem hann notaði við störf sín. Stefndi telur ósannað að stefnandi hafi orðið fyrir vinnuslysi í umrætt sinn.

5. Í áverkavottorði læknis á [heilsugæslustöð], dags. 3. apríl 2020, segir að stefnandi hafi leitað þangað [...]2018. Í sjúkranótu komi fram að hann hafi verið að standa upp úr stól og misstigið sig með þeim afleiðingum að ökkli hafi fengið „dágóða inversion“. Þá er lýst miklum verkjum, bjúg og eymslum. Fram kemur að stefnandi hafi haltrað og lítið álag getað sett á fótinn. Hann hafi farið í myndrannsókn samdægurs en hún ekki leitt í ljós ferska beináverka. Læknir hafi metið það svo að líklegast væri um að ræða tognun „á medial ökkla liðböndum“. Læknirinn sem gaf út áverkavottorðið gaf skýrslu fyrir dómnum. Í framburði hans kom fram að samkvæmt sjúkraskrárkerfinu hefði samskiptaseðill verið opnaður kl. 12:44 þennan dag, þannig að stefnandi hefði þá verið kominn á heilsugæsluna. Vottorðið væri unnið upp úr skýrslu læknis. Þó kæmi e innigfram í sjúkraskrárkerfinu að hjúkrunarfræðingur, sem tók á móti stefnanda umræddan dag, hefði skráð eftir honum að hann hefði misstigið sig í vinnunni þegar hann hefði verið að stíga niður af palli sem var í stólhæð.

6. Í göngudeildarnótu bæklunarlæknis á bráða- og göngudeild Landspítala –háskólasjúkrahúss, dags. [...] 2018, er áverkunum lýst frekar og m. a. kemur fram að um sé að ræða mjög slæma tognun á ökkla. Jafnframt liggur fyrir læknisvottorð til atvinnurekanda, dags. sama dag, þar sem fram kemur að stefnandi sé óvinnufær með öllu á tímabilinu frá [...] 2018 til [...] 2019. Þá kemur fram í myndgreiningarsvari frá sama degi, [...] 2018, að um snúningsáverka sé að ræða.

7. Af hálfu stefnanda var Sjúkratryggingum Íslands tilkynnt um slysið með tilkynningu, dags. 12. desember 2019, og sótt um bætur samkvæmt lögum nr. 45/2015 um slysatryggingar almannatrygginga. Þar kemur fram að slysið hafi átt sér stað á vinnustað stefnanda [...]2018. Stefnandi hafi verið að vinna á lágum palli viðað sprauta bíla. Þegar hann hafi verið á leið í kaffi hafi hann stigið niður af pallinum, misstigið sig og fengið áverka á ökkla. Tilkynningin er undirrituð fyrir hönd stefnanda en ekki af hálfu atvinnurekanda. Með bréfi, dags. 6. maí 2021, tilkynntu Sjúkratryggingar Íslands stefnanda að slysið teldist bótaskylt samkvæmt lögum nr. 45/2015.

8. Með matsbeiðni, dags. 21. júní 2021, var af hálfu stefnanda óskað eftir að metnar yrðu afleiðingar tveggja vinnuslysa sem stefnandi hefði lent í, þ. e. annars vegar framangreinds slyss og hins vegar [síðara slyss]. Af hálfu stefnda var skrifað undir matsbeiðnina vegna síðarnefnda slyssins en ekki slyssins sem deilt er um í málinu. Í matsgerð bæklunarlæknis, dags. 26. ágúst 2021, kemur fram að varanleg læknisfræðileg örorka vegna slyssins sem hér er fjallað um sé metin 3%. Sjúkratryggingar Íslands lögðu matsgerðina til grundvallar og synjuðu umsókn stefnanda um slysabætur á þeim forsendum að ekki væri uppfyllt skilyrði þágildandi 5. mgr. 12. gr. laga nr. 45/2015, um að örorkubætur skyldu ekki greiðast ef orkutap væri metið minna en 10%, sbr. ákvörðun Sjúkratrygginga Íslands, dags. 11. janúar 2022, og bréf stofnunarinnar til stefnanda, dags. 19. sama mánaðar.

9. Fyrir liggja tölvupóstsamskipti milli fulltrúa stefnanda og stefnda um bótaskyldu vegna atviksins sem deilt er um. Með tölvupósti 10. nóvember 2020 var því lýst yfir fyrir hönd stefnanda að gagnaöflun væri lokið, tímabært væri að hann færi í örorkumat og tilnefndur var sá læknir sem gerði framangreint mat. Kallað var eftir afstöðu stefnda. Með tölvupósti 13. sama mánaðar var gerð sú athugasemd af hálfu stefnda að ekki væri stimpill eða undirskrift frá vinnuveitanda á framangreindri tilkynningu til Sjúkratrygginga Íslands. Þá kemur fram í tölvupósti stefnda 23. nóvember 2021, þ. e. rúmu ári síðar, að enn sé beðið eftir staðfestingu vinnuveitanda svo unnt verði að ljúka uppgjöri. Sama dag var því svarað til af hálfu stefnanda að samkvæmt fram komnum upplýsingum hygðist vinnuveitandinn ekki láta slíka staðfestingu í té. Í tölvupósti stefnda 29. sama mánaðar kemur síðan fram að misstig teljist ekki slys í skilningi skilmála tryggingarinnar þar sem um álagsmeiðsli sé að ræða. Þá liggi ekki fyrir nein staðfesting þess að atvikið hafi átt sér stað við vinnu. Stefndi hafni bótaskyldu.

10. Í gr. 1.1 í vátryggingarskilmálum slysatryggingar launþega hjá stefnda segir að félagið greiði bætur vegna slyss sem vátryggður verði fyrir, eins og greini í skilmálunum, vátryggingarskírteini eða iðgjaldskvittun. Þá segir í gr. 1.4 að með orðinu „slys“ sé átt við „skyndilegan utanaðkomandi atburð, sem veldur meiðslum á líkama vátryggðs og gerist sannarlega án vilja hans“. Enn fremur segir í gr. 1.5 að bætur greiðist því aðeins að slysið sé aðalorsök þess að vátryggður deyr eða missir starfsorku sína að nokkru eða öllu leyti. Í gr. 3.2 kemur fram að vátryggingin taki til slyss sem vátryggður verður fyrir við vinnu eða á eðlilegri leið frá heimili sínu til vinnustaðar og frá vinnustað til heimilis.

Helstu málsástæður og lagarök stefnanda

11. Stefnandi byggir á því að ljóst sé samkvæmt gögnum málsins að hann hafi orðið fyrir slysi umræddan dag, [...] 2018. Stefnandi hafi farið til læknis þennan sama dag og í framhaldinu fengið læknisvottorð sem staðfesti óvinnufærni hans frá þeim degi. Þá hafi stefnandi verið metinn með 3% varanlegan miska í matsgerðinni frá 26. ágúst 2021. Á grundvelli þessara gagna hafi Sjúkratryggingar Íslands samþykkt bótaskyldu.

12. Stefndi hafi ekki hafnað bótaskyldu fyrr en 29. nóvember 2021. Stefndi hafi því ekki uppfyllt skyldu sína, samkvæmt 1. mgr. 94. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga, til að tilkynna án ástæðulauss dráttar eftir að hann fékk vitneskju um atvik sem hann teldi leysa sig undan bótaskyldu að stefndi bæri fyrir sig að hann væri laus úr ábyrgð. Stefndi hafi því samkvæmt 2. mgr. sömu lagagreinar glatað rétti til að bera fyrir sig viðkomandi atvik. Ljóst sé að stefndi hafi vitað 13. nóvember 2020 um atvik málsins og að tilkynning væri ekki undirrituð af vinnuveitanda, sbr. tölvupóstsamskipti þann dag. H inn 29. nóvember 2021 hafi borist tölvupóstur frá stefnda þar sem fram hafi komið að stefndi hafnaði bótaskyldu. Fram að því hafi borist tölvupóstar frá stefnanda um að ekki væri hægt að staðfesta bótaskyldu en ekkert hafi þó komið þar fram um höfnun stefnda á henni. Því sé ljóst að stefndi hafi vitað af því að það vantaði undirritun í rúmt ár áður en bótaskyldu var hafnað og að undirritun myndi ekki berast frá vinnuveitanda, eins og komið hafi fram í tölvupóstsamskiptum 10. maí 2021.

Þá hafi stefndi einnig vitað að Sjúkratryggingar Íslands hefðu þegar samþykkt bótaskyldu.

13. Stefnandi telur að stefndi geti ekki hafnað bótaskyldu á þeim grundvelli að undirritun eða stimpil vanti á tilkynningu til Sjúkratrygginga Íslands, enda setji það slæmt fordæmi að vinnuveitandi geti komið í veg fyrir bótaskyldu vátryggingafélags síns með því einu að skrifa ekki undir tjónstilkynningu til Sjúkratrygginga Íslands.

14. Bótakrafa stefnanda byggist á grein 8.6.5 í kjarasamningi milli Samtaka atvinnulífsins annars vegar og Samiðnar – sambands iðnfélaga f. h. aðildarfélaga í málmiðnaði, byggingariðnaði og skrúðgarðyrkju hins vegar, sem hafi gilt frá 1. maí 2015 til 31. desember 2018. Samkvæmt ákvæðinu skuli bætur greiðast í hlutfalli við vátryggingarfjárhæðina, 17.200.849 krónur. Samkvæmt grein 8.6.3 í sama kjarasamningi skuli vátryggingarfjárhæðir miðast við vísitölu neysluverðs til verðtryggingar sem gildi frá 1. maí 2015 og breytast fyrsta dag hvers mánaðar í réttu hlutfalli við breytingu vísitölunnar. Grunnvísitala fjárhæðarinnar samkvæmt kjarasamningnum sé 426,4 stig en vísitala neysluverðs til verðtryggingar á þingfestingardegi er 515,3 stig. Samkvæmt fyrirliggjandi matsgerð sé læknisfræðileg örorka stefnanda vegna slyssins 3%. Kröfufjárhæð vegna varanlegrar læknisfræðilegrar örorku reiknist því með eftirfarandi hætti: 17.200.849 x 515,3 / 426,4 x 3% = 623.611 krónur.

Helstu málsástæður og lagarök stefnda

15. Stefndi byggir á því að það sé með öllu ósannað að stefnandi hafi orðið fyrir slysi við vinnu. Jafnframt telur stefndi ósannað að tjón stefnanda megi rekja til slyss í skilningi vátryggingarskilmálanna.

16. Forsenda þess að stefnandi eigi rétt til bóta úr slysatryggingu launþega sé að hann hafi orðið fyrir slysi við vinnu eða á beinni leið til eða frá vinnustað. Ósannað sé að stefnandi hafi orðið fyrir slysi á vinnutíma. Vinnuveitandi stefnanda hafi hafnað því að staðfesta atvikið með undirritun á tilkynningu stefnanda um slysið til Sjúkratrygginga Íslands eða veita að öðru leyti staðfestingu á því að slysið hefði átt sér stað. Þá hafi stefnandi ekki vísað til neinna annarra hugsanlegra vitna sem gætu staðfest það. Ekkert liggi fyrir um það nema framburður stefnanda sjálfs.

17. Mikils ósamræmis gæti í lýsingum stefnanda á aðdraganda og orsökum slyssins. Í áverkavottorðinu frá 3. apríl 2020 komi fram að í sjúkranótu sé aðdragandanum lýst á þann veg að hann hafi verið að standa upp úr stól og misstigið sig. Þá komi fram í göngudeildarnótunni frá [...] 2018 að hann hafi snúið sig á ökkla en þess sé ekki getið að hann hafi slasað sig við vinnu. Sambærileg lýsing komi einnig fram í myndgreiningarsvari frá sama degi, þ. e. að um snúningsáverka sé að ræða. Samtímagögn bendi þannig ekki til annars en að stefnandi hafi orðið fyrir meiðslum er hann stóð upp úr stól og missteig sig, án þess að fyrir lægi að það hefði gerst við vinnu. Það hafi ekkiverið fyrr en eftir að stefnandi leitaði til lögmanns og tilkynnti um atvikið, 9. desember 2019, eða rúmu ári eftir fyrstu komu til læknis, sem hann hafi borið því við að hafa slasast við að stíga niður af palli við vinnu þegar hann var á leið í kaffi. Ekki eigi að leggja breyttan framburð stefnanda til grundvallar. Enn fremur sé ósamræmi í framburði stefnanda að því leyti að í tilkynningunni til Sjúkratrygginga Íslands segi að hann hafi misstigið sig þegar hann steig niður af pallinum en í stefnu að hann hafi hrasað.

18. Samkvæmt vátryggingarskilmálunum sé með orðinu „slys“ átt við skyndilegan utanaðkomandi atburð sem valdi meiðslum á líkama vátryggðs og gerist sannanlega án vilja hans. Á því sé byggt að slysahugtak skilmálanna sé hliðstætt almennu slysahugtaki vátryggingaréttar. Ekki hafi verið sýnt fram á að tjón stefnanda verði rakið til skyndilegs utanaðkomandi atburðar og það falli þar af leiðandi ekki undir slysahugtak vátryggingarskilmálanna. Í dómaframkvæmd hafi verið lagt til grundvallar að slys sem rakið verði til eigin hreyfingar þess sem fyrir slysi verður feli það ekki í sér að utanaðkomandi atburður valdi slysi, sbr. t. d. dóma Hæstaréttar í málum nr. 485/1994, 37/2005 og 286/2017. Í dómaframkvæmd hafi jafnframt verið áréttað að það eitt að misstíga sig falli ekki undir það að vera skyndilegur utanaðkomandi atburður í skilningi slysahugtaksins, sbr. dóm Hæstaréttar í máli nr. 47/2006. Ljóst sé að orsök slyssins megi, samkvæmt framburði stefnanda sjálfs, rekja til álags sem stefnandi varð fyrir er hann stóð upp úr stól umrætt sinn 19. Stefndi telur augljóst að ákvæði 94. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga eigi ekki við í málinu þar sem það taki aðeins til þeirra ábyrgðartakmarkana sem fram komi í XIII. kafla laganna. Höfnun stefnda á bótaskyldu byggist ekki á ákvæðum XIII. kafla laganna, heldur því að ekki hafi verið sannað að tjón stefnanda verði rakið til slyss við vinnu og það falli heldur ekki undir slysahugtak vátryggingarskilmálanna.

20. Hvað sem framangreindu líður telur stefndi einnig ljóst að stefndi hafi ekki dregið það óforsvaranlega að tilkynna stefnanda um höfnun bótaskyldu. Þannig hafi gögn er vörðuðu mál stefnanda fyrst verið send stefnda með tölvupósti 10. nóvember 2020. Stefndi hafi svarað þeim tölvupósti 13. sama mánaðar og gert þar athugasemd við að tilkynning til Sjúkratrygginga Íslands væri ekki undirrituð af vinnuveitanda. Lögmaður stefnanda hafi svarað þeim tölvupósti 10. maí 2021 og greint var frá því að sú undirritun lægi ekki fyrir. Hinn 25. maí 2021 hafi stefndi ítrekað ósk sína um undirritaða tilkynningu af hálfu vinnuveitanda. Stefndi hafi aftur ítrekað ósk sína um staðfestingu frá vinnuveitanda 23. nóvember 2021. Sama dag hafi lögmaður stefnanda upplýst um að vinnuveitandi ætlaði sér ekki að veita staðfestingu á slysinu. Stefndi hafi í framhaldinu, með tölvupósti. 29. nóvember 2021, hafnað bótaskyldu á grundvelli þess að ekki væri um að ræða slys í skilningi vátryggingarskilmálanna og að ekki lægi fyrir staðfesting á því að atvikið hefði átt sér stað við vinnu.

21. Það hafi því ekki verið fyrr en 23. nóvember 2021 að endanlega lá fyrir að vinnuveitandi stefnanda hygðist ekki veita staðfestingu á slysinu. Höfnun stefnda á bótaskyldu hafi verið staðfest sex dögum síðar. Samkvæmt framangreindu sé því alfarið hafnað að nokkurs konar tafir hafi orðið af hálfu stefnda við að upplýsa stefnanda um höfnun bótaskyldu. Þvert á móti sé það mat stefnda að hann hafi sýnt stefnanda talsverða tillitssemi umfram skyldu með því að hafna ekki bótaskyldu strax og bíða þangað til útséð var um að vinnuveitandi stefnanda hygðist staðfesta hið meinta slys.

22. Stefndi byggir á því að afstaða Sjúkratrygginga Íslands til bótaskyldu sé honum óviðkomandi, enda sé bótakrafa stefnanda reist á vátryggingarsamningi vinnuveitanda hans við stefnda og stefndi taki afstöðu til bótaskyldu m. t. t. þeirra gagna sem liggi fyrir í málinu.

23. Stefndi telur enn fremur að ósannað sé að orsakatengsl séu milli meints slyss stefnanda og líkamstjóns hans. Stefnandi hafi ekki sannað að meint tjón hans verði alfarið rakið til umrædds atviks. Þannig komi fram upplýsingar um eldri áverka í framangreindu áverkavottorði frá 3. apríl 2020 og í matsgerðinni frá 26. ágúst 2021 komi jafnframt fram að á hægri ökkla sjáist ummerki um eldri áverka. Stefnandi hafi ekki lagt fram nein gögn um atvik að baki fyrra slysi eða afleiðingar þess. Þá hafi ekkert mat verið lagt á hvort hið eldra slys hafi átt þátt í atvikinu eða hvaða þýðingu það hafi fyrir núverandi heilsufar hans. Stefnandi verði að bera hallann af sönnunarskorti um þetta.

Forsendur og niðurstöður

24. Deilt er um hvort sannað sé að slysið sem stefnandi varð fyrir hafi orðið við störf hans hjá vinnuveitanda sem slysatrygging launþega hjá stefnda tók til. Óumdeilt er að stefnandi var starfsmaður hjá umræddum vinnuveitanda á þeim tíma sem um ræðir og að hann var frá vinnu frá slysdeginum, [...] 2018, til [...]2019. Þá liggur fyrir, samkvæmt framburði læknis fyrir dómnum, að það var í hádeginu umræddan dag, sem var virkur dagur, að stefnandi mætti á heilsugæslu og hjúkrunarfræðingur skráði þá eftir honum að hann hefði misstigið sig í vinnunni þegar hann hefði verið að stíga niður af palli sem var í stólhæð. Gegn því sem fram er komið um umrædda skráningu í sjúkraskrá stefnanda á slysdeginum hefur ekki heldur þýðingu þótt vinnuveitandi stefnanda hafi ekki staðfest tilkynningu stefnanda til Sjúkratrygginga Íslands um slysið. Þá kallaði stefndi ekki fulltrúa vinnuveitandans til skýrslugjafar fyrir dómnum, svo sem eðlilegt hefði verið ef stefndi vildi hrekja staðhæfingar stefnanda um að hann hefði verið við störf í umrætt sinn. Rétt er að stefndi beri hallann af skorti á sönnun um þetta. Að þessu virtu verður lagt til grundvallar að slysið hafi borið að við störf stefnanda fyrir umræddan vinnuveitanda.

25. Einnig er deilt um hvað sannað sé um hvernig slysið hafi borið að og hefur stefndi hvað það varðar byggt á því að ósamræmis gæti í lýsingum stefnanda á aðdraganda og orsökum slyssins. Fyrir dómnum lýsti stefnandi tildrögum slyssins á þann veg að hann hefði verið að stíga niður af palli sem hann notaði við vinnu sína og hefði þá misstigið sig. Pallurinn hafi verið á hæð við stól. Aðdragandanum er lýst með sambærilegum hætti í stefnu og fær lýsingin að fullu samræmst því sem læknirinn bar um fyrir dómnum að hjúkrunarfræðingur hefði skráð í sjúkraskrá stefnanda á slysdeginum. Í áverkavottorði sama læknis er þó vitnað til skráningar annars læknis í sjúkraskrána á slysdeginum, þess efnis að stefnandi hafi verið að standa upp úr stól og misstigið sig. Við samanburð á þessum lýsingum verður að mati dómsins að líta til þess að stefnandi er af erlendu bergi brotinn og mun ekki hafa haft gott vald á íslenskri tungu þegar atvikið átti sér stað. Fyrir dómnum nefndi hann að pallurinn hefði verið á hæð við stól og hjúkrunarfræðingur skráði það sama eftir honum á slysdeginum. Ekki er ósennilegt að tilgreining stefnanda á stól í þessu sambandi kunni eftir atvikum að hafa valdið misskilningi sem leiddi til ónákvæmrar skráningar á tildrögum slyssins að þessu leyti. Að því virtu að frásögn stefnanda af tildrögum slyssins er í fullu samræmi við skráningu hjúkrunarfræðings í sjúkraskrána á slysdeginum, sbr. framburð læknis þar að lútandi, verður lagt til grundvallar að stefnandi hafi misstigið sig þegar hann steig niður af umræddum palli og slasast við það.

26. Næst kemur til skoðunar hvort slys stefnanda teljist til slyss í skilningi vátryggingarskilmálanna. Í grein 1.4 í vátryggingarskilmálum slysatryggingar launþega hjá stefnda kemur fram að með orðinu „slys“ sé átt við skyndilegan utanaðkomandi atburð, sem veldur meiðslum á líkama vátryggðs og gerist sannanlega án vilja hans. Það er sama skilgreining og almennt er lögð til grundvallar í vátryggingarétti.

27. Í réttarframkvæmd hefur almennt verið litið svo á að atburðir falli ekki undir umrædda skilgreiningu ef þeir verða aðeins raktir til hreyfinga tjónþola sjálfs eða innra ástands í líkama þeirra. Öðru máli gegnir ef um er að ræða atburði sem telja má óvænta, þannig að þeir feli í sér frávik frá þeirri atburðarás sem búast mátti við, sbr. dóm Landsréttar frá 15. október 2021 í máli nr. 414/2020. Misstig hefur þannig eitt og sér ekki verið talið falla undir skilgreininguna, sbr. dóm Hæstaréttar frá 8. júní 2006 í máli nr. 47/2006. Öðru máli gegnir þó ef misstig má rekja til ytri aðstæðna, sbr. dóm Hæstaréttar frá 14. júní 2018 í máli nr. 560/2017 og dóm Landsréttar frá 16. júní 2022 í máli nr. 210/2021.

28. Í máli þessu liggur ekkert fyrir sem bendir til þess að á gólfinu sem stefnandi steig niður á af pallinum í umrætt sinn hafi verið einhvers konar misfella eða önnur fyrirstaða sem falið hafi í sér frávik frá þeirri atburðarás sem stefnandi mátti vænta þegar hann steig niður af pallinum. Raunar bar stefnandi um það fyrir dómnum að engin fyrirstaða hefði verið á gólfinu í umrætt sinn. Að þessu virtu er að mati dómsins ósannað að tjónið sem stefnandi hlaut megi rekja til skyndilegs utanaðkomandi atburðar í skilningi vátryggingarskilmálanna.

29. Stefnandi byggir á því að stefndi hafi ekki uppfyllt skyldu sína til að tilkynna án ástæðulauss dráttar að hann hafnaði bótaskyldu, sbr. 1. mgr. 94. gr. laga nr. 30/2004. Þar er kveðið á um hvernig félag skuli bera sig að ef það vill bera fyrir sig að það sé samkvæmt ákvæðum þessa kafla laust úr ábyrgð að öllu leyti eða að hluta. Skal tilkynning þar að lútandi send án ástæðulauss dráttar eftir að félagið vissi um þau atvik sem veita því heimild til að beita rétti sínum samkvæmt ákvæðunum. Ákvæði umrædds kafla laganna, þ. e. XIII. kafla, varða ekki takmörkun ábyrgðar á þeim grundvelli að ekki sé um slys að ræða í skilningi vátryggingarskilmála. Stefndi hefur því ekki glatað rétti til að bera það atriði fyrir sig.

30. Að öllu framangreindu virtu verður stefndi sýknaður af kröfu stefnanda.

31. Eins og atvikum er háttað þykir rétt að málskostnaður falli niður milli aðila. Stefnandi nýtur gjafsóknar samkvæmt gjafsóknarleyfi frá 25. nóvember 2022. Allur gjafsóknarkostnaður hans greiðist úr ríkissjóði samkvæmt 1. mgr. 127. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þar með talin er þóknun lögmanns hans, S-kk-ef G-kk-ef Þ-kk-ef, sem telst hæfilega ákveðin 9 5 0.000 krónur.

Þ-kk-nf M-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

Dómsorð:

Stefndi, TM tryggingar hf., er sýkn af kröfum stefnanda, A. Málskostnaður fellur niður. Allur gjafsóknarkostnaður stefnanda greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns hans, S-kk-ef G-kk-ef Þ-kk-ef, 950.000 krónur.

Þ-kk-nf M-kk-nf