E-44/2008

Mál þetta, sem tekið var til dóms að loknum munnlegum flutningi 8. maí sl., var höfðað 28. febrúar sl. af J-x-x Z-x-x, Víðigrund 58, Sauðárkróki, á hendur Lofn ehf., Norðurbraut, Hofsósi.

Dómkröfur

Stefnandi krefst þess að stefnda verði gert að greiða honum 742.110 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla laga nr. 38/2001 af 206.576 krónum frá 15. mars 2007 til 30. mars 2007, af 160.576 krónum frá þeim degi til 15. apríl 2007, af 351.307 krónum frá þeim degi til 30. apríl 2007, af 182.307 krónum frá þeim degi til 15. maí 2007, af 475.247 krónum frá þeim degi til 11. júní 2007, af 435.247 krónum frá þeim degi til 15. júní 2007, af 683.089 krónum frá þeim degi til 18. júní 2007, en af 742.110 krónum frá þeim degi til greiðsludags. Stefnandi krefst sjóveðréttar fyrir tildæmdum kröfum sínum í Skvettu SK-7, skipaskrárnúmer 1482. Loks krefst stefnandi málskostnaðar að skaðlausu úr hendi stefnda að teknu tilliti til virðisaukaskatts.

Stefndi krefst aðallega sýknu af kröfum stefnanda en til vara að kröfur stefnanda verði stórlega lækkaðar. Þá krefst stefndi málskostnaðar úr hendi stefnanda en til vara að málskostnaður verði látinn niður falla.

II

Málsatvik

Stefnandi lýsir málavöxtum á þann hátt að hann hafi ráðið sig til stefnda með munnlegum samningi. Hann hafi hafið störf hjá félaginu í febrúar 2007 og unnið hjá því þar til í júní það ár. Þ-kk-nf Ó-kk-nf U-kk-nf, sambýlismaður forsvarsmanns stefnda, hafi annast samningsgerðina fyrir hönd stefnda en stefnandi kveðst hafa talið hann útgerðarmann og eiganda bátsins Skvettu SK-7. Samið hafi verið um að stefnandi yrði skipverji á nefndum bát og honum hafi verið lofað að laun yrðu ekki lægri en 170.000 krónur á mánuði auk húsnæðis fyrir hann og eiginkonu hans gegn vægu endurgjaldi. Loks skyldi stefndi greiða kostnað af komu stefnanda og eiginkonu hans til landsins. Stefnandi kveðst hafa komið til landsins ásamt eiginkonu sinni í lok janúar 2007. Í fyrstu hafi þau hjónin dvalið á heimili fyrirsvarsmanns stefnda en þar hafi nefndur Þ-kk-nf Ó-kk-nf einnig búið. Stefnandi segir að skömmu síðar hafi hann flutt að Fornósi 4 í húsnæði sem honum hafi verið sagt að Þ-kk-nf Ó-kk-nf ætti þó að það væri skráð eign sambýliskonu hans. Leigusamningur hafi ekki verið gerður við hann og þá hafi hann ekki verið krafinn um greiðslu flugfargjalda fyrr en eftir að hann leitaði fulltingis stéttarfélagsins Öldunnar vegna vanefnda stefnda. Stefnandi kveðst í fyrstu hafa starfað við að hreinsa vöruskemmu stefnda í Hofsósi. Þá hafi hann unnið við bátinn Skvettu SK-7 og beitt í þágu stefnda. Þegar báturinn var orðinn haffær hafi hann farið á sjó ásamt Þ-kk-þgf Ó-kk-þgf.

Stefnandi lýsir því í málavaxtalýsingu sinni að launagreiðslur til hans hafi verið takmarkaðar á starfstímanum og honum hafi eingöngu verið greiddar 255.000 krónur í laun á liðlega fimm mánaða tímabili sem hann starfaði í þágu stefnda. Þá hafi hann eingöngu fengið þrjá launaseðla og á þeim hafi komið fram að reiknuð heildarlaun hans hafi verið 266.397 krónur. Stefnandi segist hafa verið óánægður með kjör sín og drátt á launagreiðslum og krafist leiðréttingar. Hann hafi í framhaldi af þessu leitað til stéttarfélagsins Öldunnar sem hafi ritað stefnda bréf og minnt hann á skyldur hans sem atvinnurekanda. Stefndi hafi svarað þessu bréfi og mótmælt því að stefnandi ætti inni laun. Stefndi hafi einnig brugðist við með því að krefja stefnanda um háa húsaleigu og endurgreiðslu flugmiða. Þá hafi hann haldið því fram að húsaleiga stefnanda tæki mið af því hversu háar húsaleigubætur Þ-kk-nf Ó-kk-nf fengi vegna húsnæðisins.

Stefndi lýsir málavöxtum þannig að Þ-kk-nf Ó-kk-nf U-kk-nf hafi samið við stefnanda um að hann gæti farið með honum í róðra á bátnum Skvettu SK-7 þar til hann fengi aðra vinnu. Stefnandi hafi á þessum tíma verið með ráðningarsamning við Hamravik ehf og því hafi hann verið lausráðinn í hvern farinn róður og um það hafi verið samið með skýrum og ótvíræðum hætti að áhöfn bátsins skipti jafnt á milli sín afrakstri hverrar veiðiferðar. Undir rekstri málsins kom fram að báturinn Skvetta SK-7 var á þessum tíma kvótalaus. Útgerð bátsins hafi gengið út á að fá leigðan kvóta fyrir þeim afla sem landað var en fiskmarkaður sá sem aflanum var landað hjá hafi haft milligöngu um að fá leigðan kvóta. Andvirði aflans að frádregnum kostnaði, þar með talinn kostnaður á leigu kvóta, hafi síðan verið lagt inn á reikning útgerðarinnar. Þessari fjárhæð hafi í framhaldi af því verið skipt þannig að útgerðin hafi fengið helming fjárhæðarinnar en áhöfnin skipt á milli sín hinum helmingnum. Stefndi segir rangt að stefnanda hafi verið lofað ákveðnum lágmarkslaunum og sama hafi átt við um aðra skipverja. Stefndi kveðst hafa staðið við samninga sem gerðir voru við stefnanda og greitt honum laun í samræmi við það. Stefndi bendir á að í nokkrum þeirra veiðiferða sem stefnandi fór hafi skipverjar verið þrír. Stefndi segir að stefnandi hafi fyrst farið í róður hinn 12. mars 2007 en fyrir þann tíma hafi hann ekki unnið í þágu stefnda en stefnandi haldi því ranglega fram að hann hafi unnið við bátinn Skvettu SK-7. Báturinn hafi farið í slipp strax eftir róður hinn 23. maí 2007 og eftir það hafi stefnandi ekkert gert í þágu stefnda. Stefndi heldur því fram að á tímabilinu mars til maí 2007 hafi Þ-kk-nf Ó-kk-nf U-kk-nf aðstoðað stefnanda við að finna aðra vinnu, enda ljóst að vinna hans á Skvettu SK-7 væri til bráðabirgða. Loks segir stefndi að stefnandi hafi ekki gert neinar athugasemdir við laun sín fyrr en eftir að hann hætti að vinna hjá stefnda. Af gögnum málsins má ráða að Skvetta SK-7 fór í 14 dagróðra á því tímabili sem um ræðir í þessu máli.

III

Málsástæður og lagarök

Stefnandi byggir kröfu sína á útreikningi Sjómannasambands Íslands en útreikningur sambandsins taki mið af upplýsingum frá Fiskistofu um afla Skvettu SK-7 á ráðningartíma stefnanda hjá stefnda og upplýsingum Verðlagsstofu skiptaverðs um sölu á afla bátsins. Stefnandi heldur því fram að þrátt fyrir að ekki hafi verið gerðir kjarasamningar um laun skipverja í þeim flokki báta sem Skvetta SK-7 fellur í hafi skapast hefðir varðandi hlutaskipti sjómanna á þessum bátum. Hefðir þessar sæki viðmið í kjarasamning Sjómannasambands Íslands og Landssambands íslenskra útvegsmanna. Í samræmi við það gerir stefnandi kröfu um lágmarkskauptryggingu háseta sér til handa. Krafan miðist við 5. febrúar 2007 en þann dag hafi stefnandi byrjað að vinna í landi í þágu stefnda. Þann tíma sem bátnum var róið og hafi stefnandi að auki unnið við beitningu og af þeim sökum sé, til viðbótar við kauptryggingu, gerð krafa um laun sem nema 6,15% af heildarverðmæti aflans að frádregnum 5% af söluverðmæti þar sem afli var seldur á markaði. Þá er gerð krafa um fæðispeninga í samræmi við ákvæði kjarasamnings. Stefnandi sundurliðar kröfu sína þannig:

5. febrúar til 11. mars 2007

Kauptrygging í 35 daga 187.507 krónur

Orlof 10,17% 19.069 krónur

12. til 31. mars 2007

Kauptrygging 107.147 krónur

Laun fyrir beitningu 6,15% af aflaverðmæti 54.577 krónur

Fæðispeningar 20 dagar x 570 11.400 krónur

Orlof 10,17% 17.607 krónur

Apríl 2007

Kauptrygging 160.720 krónur

Laun fyrir beitningu 6,15% af aflaverðmæti 88.078 krónur

Fæðispeningar 31 dagur x 570 17.100 krónur

Orlof 10,17% 27.042 krónur

Maí 2007

Kauptrygging 160.720 krónur

Laun fyrir beitningu 6,15% af aflaverðmæti 46.573 krónur

Fæðispeningar 31 dagur x 570 17.670 krónur

Orlof 10,17% 22.879 krónur

1. til 10. júní 2007

Kauptrygging í 10 daga 53.573 krónur

Orlof 10,17% 5.448 krónur

Samtals 997.110 krónur

Stefnandi segir stefnda hafa greitt inn á kröfuna samtals 255.000 krónur þannig að hinn 30. mars 2007 voru greiddar 46.000 krónur, hinn 30. apríl 2007 169.000 krónur og hinn 11. júní 2007 40.000 krónur. Að frádregnum þessum innborgunum sé skuld stefnda við stefnanda 742.110 krónur auk vaxta og kostnaðar. Gjalddagar kröfunnar séu samkvæmt kjarasamningi 15. dagur næsta mánaðar á eftir hverri launagreiðslu í samræmi við ákvæði 1.12 í kjarasamningi Sjómannasambands Íslands og Samtaka atvinnulífsins vegna Landssambands íslenskra útvegsmanna. Loks tekur stefnandi fram að launakröfur sjómanna njóti sjóveðréttar samkvæmt 197. gr. siglingalaga nr. 34/1985 og því sé krafist staðfestingar á þeim rétti.

Stefnandi vísar kröfum sínum til stuðnings til ráðningarsamnings aðila og réttar hans til launa samkvæmt þeim viðmiðum sem gilt hafa um sambærileg störf. Þá vísar hann einnig til meginreglna samningaréttar um skyldu til að efna gerða samninga. Stefnandi heldur því fram að stefnda hafi verið skylt að gera við hann skriflegan ráðningarsamning og vísar í því sambandi til 6. gr. sjómannalaga nr. 35/1985. Auk þessa hafi stefndi ekki tilkynnt ráðninguna til Útlendingastofnunar en það hafi honum borið að gera samkvæmt ákvæðum 110. gr. reglugerðar nr. 53/2003, sbr. 54. gr. laga um útlendinga. Vanefndir stefnda á þessum skyldum sínum leiði til þess að allan ágreining um inntak ráðningarsamningsins verði að túlka stefnanda í hag.

Stefnandi heldur því fram að Þ-kk-nf Ó-kk-nf U-kk-nf hafi haft umboð til að binda stefnda en í því sambandi vísar stefnandi til yfirlýsingar forsvarsmanns stefnda sem fram kom í máli hennar á hendur stefnda og eiginkonu hans. Í þeirri yfirlýsingu komi fram að Þ-kk-nf Ó-kk-nf hafi gert samninga við stefnanda fyrir hönd stefnda. Einnig komi þar fram að kjör stefnanda byggðust á því að hann tæki þátt í kostnaði af kvótakaupum og uppboðskostnaði en fengi hlut eftir að sá kostnaður útgerðarinnar hefði verið dreginn frá launum hans. Þá skyldi stefndi greiða fæðiskostnað stefnanda á sjó og í landi. Stefnandi heldur því fram að þessi meintu kjör verði ekki lögð til grundvallar í máli þessu, enda hafi þessi kjör í aðalatriðum verið ólögmæt. Samkvæmt 1. gr. laga nr. 24/1986, sem eigi við um smábáta sem önnur fiskiskip, skuli skiptaverðmæti afla til hlutaskipta og aflaverðlauna vera 75% af heildarverðmæti þess sem útgerð fær fyrir aflann. Þá sé ekki heimilt að draga frá heildarverðmæti afla kostnað við kaup á veiðiheimildum. Þetta leiði til þess að samningur þess efnis að stefnandi skyldi bera kostnað af kvótakaupum var ólögmætur og að engu hafandi.

Stefnandi segist hafa verið ráðinn á bát stefnda, Skvettu SK-7, en sá bátur sé undir 15 tonnum og falli því í flokk smábáta. Þrátt fyrir að ekki hafi verið gerðir sérstakir kjarasamningar um kjör sjómanna á slíkum bátum hafi í tímans rás skapast hefðir varðandi launagreiðslur til skipverja á slíkum bátum. Viðmið hafi verið sótt í kjarasamninga Sjómannasambands Íslands og Landssambands íslenskra útvegsmanna. Í samræmi við þann samning hafi tíðkast að greiða þeim sem beita í landi sömu kjör og hásetum sem fá hlut. Einnig hafi skipverjum á minni bátum almennt verið tryggt lágmarkskaup á mánuði sem nemur sömu fjárhæð og kauptrygging samkvæmt fyrrnefndum kjarasamningi. Byggir stefnandi á því að þessi kjör séu almenn og byggist á hefð sem skapast hefur í þessu sambandi. Mikill munur hafi verið á þeim launum sem stefnandi fékk greidd og því sem honum bar miðað við það sem áður er nefnt og því beri stefnda að greiða honum það sem á vantar miðað við útreikninga Sjómannasambands Íslands.

Stefnandi byggir kröfu sína um fæðiskostnað á loforði stefnda sem fram komi í yfirlýsingu hans, sem fram hefur verið lögð í málinu, og ákvæði kjarasamninga um lágmarksgreiðslur. Krafa um orlof á launum er reist á ákvæðum orlofslaga nr. 30/1987 en samkvæmt 1. gr. þeirra laga eigi allir sem vinna í þágu annarra rétt til orlofs og orlofslauna. Lágmarksorlof samkvæmt 7. gr. laganna sé 10,17%.

Krafa um sjóveðrétt er reist á 197 gr. laga nr. 34/1985 en þar komi fram að skipverjar njóti sjóveðréttar í skipi og að til þess réttar stofnist um leið og launakrafa verður gjaldkræf.

Hvað lagarök varðar vísar stefnandi til þeirra laga sem þegar hafa verið nefnd og auk þess til meginreglna samningaréttar um skyldu til að efna samninga og meginreglna vinnuréttar um efndir ráðningarsamninga, til laga nr. 55/1980 um starfskjör launafólks og skyldutryggingu lífeyrisréttinda, laga nr. 80/1938 um stéttarfélög og vinnudeilur og laga nr. 96/2002 um útlendinga. Kröfur um vexti og vaxtavexti eru reistar á lögum nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu. Krafa um málskostnað úr hendi stefnda er reist á 130. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991. Krafa um virðisaukaskatt á málflutningsþóknun er byggð á lögum um virðisaukaskatt nr. 50/1987.

Málsástæður og lagarök stefnda

Stefndi heldur því fram að stefnandi hafi með munnlegum samningi verið ráðinn til að vinna ákveðið verk gegn ákveðnu endurgjaldi og við þann samning hafi verið staðið af hálfu stefnda og stefnanda greitt í samræmi við samninginn. Við stefnanda hafi verið gerður tímabundinn ráðningarsamningur en stefndi hafi hafnað því að vinna frekar fyrir stefnda eftir að Skvetta SK-7 kom úr slipp í júní 2007.

Stefndi heldur því fram að grundvöllur kröfu stefnanda sé rangur. Engir kjarasamningar hafi verið til á þessum tíma varðandi laun fyrir þá stærð báta sem Skvetta SK-7 falli í. Þá hafi engar skuldbindandi hefðir skapast varðandi skiptingu aflahlutar á bátum af þessari stærð. Stefndi heldur því fram að stefnandi beri sönnunarbyrði fyrir tilvist slíkrar hefðar. Þá heldur stefndi því fram að hann eigi ekki aðild að þeim kjarasamningi sem stefnandi vísar til og því sé hann ekki bundinn af honum.

Stefndi reisir sýknukröfu sína einnig á því að á tímabilinu mars til maí 2007 hafi oftar en ekki verið þrír menn í áhöfn Skvettu SK-7 en ekki tveir eins og stefnandi heldur fram. Stefndi heldur því og fram að stefnandi hafi ekkert unnið í hans þágu nema í þeim sjóferðum sem farnar voru en stefnandi verði að sanna fullyrðingar sínar um annað. Stefnandi hafi ekkert unnið fyrir stefnda í febrúar eða júní 2007 en fyrsta veiðiferðin hafi verið farin hinn 12. mars 2007 og hin síðasta 23. maí 2007.

Stefndi vísar kröfum sínum til stuðnings til samningalaga nr. 7/1936 og þeirrar meginreglu að gerða samninga skuli halda. Krafa um málskostnað úr hendi stefnanda er reist á 91. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

IV

Niðurstaða

Verulegur ágreiningur er með aðilum málsins um hvernig málavöxtum er háttað. Stefnandi heldur því fram að hann hafi verið ráðinn af stefnda til að róa með Þ-kk-þgf Ó-kk-þgf U-kk-þgf á bátnum Skvettu SK-7 en stefndi heldur því hins vegar fram að stefnandi hafi eingöngu farið nokkrar veiðiferðir meðan hann var að leita sér að annarri vinnu. Þá greinir aðila einnig á um hvort stefnandi vann einhver önnur störf í þágu stefnda. Stefnandi kveðst hafa unnið fyrir stefnda frá því að hann kom til landsins í byrjun febrúar 2007 en stefndi segir stefnanda eingöngu hafa farið með honum í róðra en ekki unnið annað fyrir útgerðina.

Fyrir liggur að stefndi réð, á einhverjum tímapunkti, stefnanda til starfa á sjó. Í kjarasamningi milli Landssambands íslenskra útvegsmanna og Sjómannasambands Íslands kemur fram í grein 2.08 hver kjör þeirra sem fara í einstaka róðra með línu skuli vera. Er þannig beinlínis gert ráð fyrir að unnt sé að ráða menn í einstaka róðra. Í 1. gr. sjómannalaga nr. 35/1984 er mælt fyrir um að lögin gildi um alla sjómenn á íslenskum skipum. Samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laganna er það skylda útgerðarmanns að gera skriflegan ráðningarsamning við skipverja. Það var því í verkahring stefnda að gera ráðningarsamning við stefnanda. Stefndi hlutaðist þannig ekki til um að gera samning við stefnanda um einstaka róðra eða fyrir ákveðið tímabil eins og honum var skylt. Af þeim sökum ber stefndi hallann af sönnunarskorti varðandi það sem um var samið milli aðila og snýr að starfi stefnanda sem sjómanns. Þar sem ráðningarsamningur liggur ekki fyrir verður að leggja til grundvallar að stefnandi hafi ekki verið ráðinn til að fara einstakar veiðiferðir eins og stefndi heldur fram heldur hafi hann verið ráðinn til skips í lengri tíma. Fyrir liggur að ekki er til kjarasamningur sem tekur til báta af þeirri stærð sem Skvetta SK-7 er. Hins vegar þykir rétt að miða laun stefnanda við kauptryggingu eins og hún var ákveðin með kjarasamningi þeim sem nefndur er hér að framan en ljóst er að aflabrögð voru með þeim hætti að hlutur skipverja fór ekki fram úr kauptryggingu.

Aðila greinir á um hver átti frumkvæði að því að stefnandi kom til Íslands 31. janúar 2007. Stefnandi og eiginkona hans báru að Þ-kk-nf Ó-kk-nf U-kk-nf hafi ákveðið dagsetninguna en Þ-kk-nf Ó-kk-nf og S-kvk-nf H-kvk-nf P-kvk-nf, fyrirsvarsmaður stefnda, segja stefnanda og eiginkonu hans hafa þrýst mjög á um að koma til landsins. Í bréfi, dagsettu 7. desember 2007, sem liggur frammi í málinu, kemur fram hjá stefnanda að hann og eiginkona hans hafi hætt störfum sínum í Lettlandi í nóvember 2006. Þessi fullyrðing stefnanda stangast nokkuð á við kröfugerð sem hann hefur uppi í öðru máli sem rekið er hér fyrir dómi en þar krefst hann þess að greidd séu fyrir hann lífeyrissjóðsiðgjöld vegna vinnu sem hann innti af hendi hér á landi fyrstu vikuna í nóvember 2006. Ljóst er að Skvetta SK-7 fór ekki til veiða fyrr en 12. mars 2007 þá liggur fyrir að ekki var búið að útvega stefnanda og eiginkonu hans húsnæði þegar þau komu til landsins heldur bjuggu þau fyrstu tvær vikurnar í einu herbergi á heimili forsvarsmanns stefnda. Í þessu sambandi þykir einnig rétt að horfa til þess að í nefndu bréfi stefnanda frá 7. desember 2007 kemur ekkert fram hjá stefnanda í þá veru að hann hafi unnið fyrir stefnda strax eftir að hann kom til landsins. Þvert á móti getur stefnandi þess að hann hafi í fyrstu aðstoðað Þ-kk-þf Ó-kk-þf við að gera upp íbúðarhúsnæði í hans eigu. Þá lýsir stefnandi í þessari sömu yfirlýsingu störfum sínum í þágu stefnda. Þegar horft er til fjölda veiðiferða, sem farnar voru meðan stefnandi starfaði hjá stefnda, og greinargóðs framburðar vitnisins P-kk-ef J-kk-ef, sem bar að stefnandi hafi ekkert komið að viðhaldi bátsins, verður ekki annað ráðið en að stefnandi ýki í nefndu bréfi mjög vinnuframlag sitt. Þykir allt þetta benda til þess að stefnandi hafi átt frumkvæði að því að hann kom til landsins 31. janúar 2007 líkt og stefndi heldur fram. Að teknu tilliti til þessa þykir rétt að miða við að ráðningarsamningur stefnanda hafi tekið gildi 1. mars 2007 og lokið 10. júní það ár er stefnandi neitaði að fara til veiða.

Stefnandi gerir kröfu um laun fyrir beitningu. Í því sambandi vísar hann til hefðar sem hann telur hafa skapast í þeim tilvikum er skipverjar vinna einnig við beitningu í landi. Endurgjald fyrir beitninguna miðar stefnandi við sama hlut háseta. Í bréfi vitnisins H-kk-ef J-kk-ef, sem hann ritaði fyrir hönd Sjómannasamtaka Íslands hinn 9. janúar sl., kemur fram að algeng hlutaskipti á smábátum, miðað við tvo menn á sjó, hafi verið 28% af 90% aflaverðmætisins og síðan sé beitningarkostnaður dreginn frá. Miðað sé við að jafnmargir menn sinni beitningu og eru á sjó en önnur tilbrigði þekkist einnig. Fram hefur komið að á þeim tíma sem stefnandi starfaði hjá stefnda fór hann 14 dagróðra á um 100 dögum. Þykir því ekki óvarlegt að miða við að í þessu tilfelli hafi verið gert ráð fyrir að áhafnarmeðlimir beittu línu án þess að það hafi verið gert upp á hlut. Hér verður ekki hjá því komist að horfa einnig til þess að Skvetta SK-7 var á þessum tíma án aflamarks og því alls ekki víst að hefðir þær sem vitnið H-kk-nf telur að séu til staðar eigi við í tilviki sem þessu. Verður kröfu stefnanda um greiðslu fyrir beitingu því hafnað.

Stefnandi krefst greiðslu fæðispeninga sem tekur mið að nefndum kjarasamningi. Í grein 1.09 kemur fram að skipverjar greiði fæði sitt sjálfir. Þeim er síðan tryggð greiðsla upp í fæðiskostnað frá útgerðarmanni eftir ákveðnum reglum sem einkum taka mið af stærð skipa. Á skipum sem eru 12 til 100 rúmlestir að stærð nam greiðsla útgerðar 570 krónum á dag en við þá fjárhæð miðar stefnandi í kröfugerð sinni. Hér er til þess að líta að fæðispeningar miðast við lögskráningardaga en ekki er skylt að lögskrá áhafnir báta í þeim stærðarflokki sem Skvetta SK-7 tilheyrir. Í framburði forsvarsmanns stefnda kom fram að útgerðin hafi séð áhöfninni fyrir fæði þá daga sem róið var og þá daga sem unnið var við beitningu. Þessu var ekki mótmælt af hálfu stefnanda. Að teknu tilliti til þessa þykja ekki efni til að taka kröfu stefnanda um fæðisfé til greina.

Stefnandi á í samræmi við ákvæði laga um orlof rétt á orlofi sem nemur 10,17% af launum hans.

Með vísan til þess sem að framan er rakið á stefnandi rétt á launum úr hendi stefnda sem nemur kauptryggingu fyrir mars, apríl, maí og 1. til 10. júní 2007. Kauptrygging var á þessum tíma 160.720 krónur. Samtals námu laun stefnanda því 590.217 en þá hefur orlof að fjárhæð 54.480 krónur verið lagt við kauptrygginguna. Frá þessari fjárhæð dragast greiðslur til stefnda að fjárhæð 255.000 krónur. Í samræmi við kröfugerð stefnanda eru gjalddagar launa stefnanda 15. dag næsta mánaðar eftir lok uppgjörstímabils. Krafan ber vexti og frá henni dragast innborganir eins og í dómsorði greinir.

Dæmdar fjárkröfur stefnanda njóta sjóveðréttar í Skvettu SK-7 samkvæmt 197. gr. siglingarlaga og verður sú krafa því tekin til greina.

Með hliðsjón af niðurstöðu málsins þykir rétt að stefndi greiði stefnanda 250.000 krónur í málskostnað.

Af hálfu stefnanda flutti málið B-kvk-nf I-kvk-nf héraðsdómslögmaður en af hálfu stefnda S-kk-nf Ó-kk-nf hæstaréttarlögmaður.

H-kk-nf H-kk-nf dómstjóri kveður upp dóm þennan. Dómsuppsaga hefur dregist vegna anna dómarans en fyrir uppkvaðningu dómsins var gætt ákvæða 1. mgr. 115. gr. laga um meðferð einkamála.

DÓMSORÐ

Stefndi, Lofn ehf., greiði stefnanda, J-x-x Z-x-x, 335.217 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga um vexti og verðtryggingu, af 131.065 krónum frá 15. apríl 2007 til 30. mars 2007, af 139.130 frá 15. maí 2007 til 11. júní 2007, af 99.130 krónum frá þeim degi til 15. júní 2007, af 276.195 frá þeim degi til 15. júlí en af 335.217 krónum frá þeim degi til greiðsludags.

Stefndi greiði stefnanda 250.000 krónur í málskostnað.

Stefnandi hefur lögveðrétt í Skvettu SK-7, skipaskrárnúmer 1428, fyrir kröfum sínum.

H-kk-nf H-kk-nf