S-1616/2021

Mál þetta, sem dómtekið var 18. nóvember sl., var höfðað með ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu 16. mars 2021, á hendur: „X, kt. [...], [...], Reykjavík [f]yrir brot í nánu sambandi, með því að hafa, þriðjudaginn 5. febrúar 2019, veist með ofbeldi að þáverandi kærustu sinni A, kt. [...], á heimili sínu að [...] í Reykjavík, beygt vinstri þumal hennar aftur, slegið hana með flötum lófa í andlit, togað í hár hennar, tekið hana kverkataki og skellt henni utan í vegg, allt með þeim afleiðingum að hún hlaut vægan roða í koki beggja vegna, húðblæðingu á hálsi við barkakýli og fremri hálsvöðva, mar við hægra viðbein innanvert, mar á vinstri upphandlegg og framhandlegg og þreifi eymsli yfir vöðvum beggja vegna hryggsúlu á brjóstbaki.

(Mál nr. [...])

Telst brot þetta varða við 1. mgr. 218. gr. b. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkrafa:

Þá gerir Ó-kvk-nf H-kvk-nf G-kvk-nf lögmaður, f. h. A, kt. [...], kröfu um að ákærði verði dæmdur til greiðslu miskabóta að fjárhæð kr. 4.000.000,-, auk vaxta skv. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, sbr. 16. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, frá 7. febrúar 2019, en með dráttarvöxtum skv. 9. gr. vaxtalaga, sbr. 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi er mánuður er liðinn frá því að bótakrafa þessi er birt til greiðsludags.

Einnig er þess krafist að ákærða verði gert að greiða málskostnað að mati dómsins eða samkvæmt síðar framlögðum málskostnaðarreikningi, að viðbættum virðisaukaskatti á málflutningsþóknun.“

Ákærði krefst þess aðallega að hann verði sýknaður af öllum kröfum ákæruvaldsins, til vara að honum verði ekki gerð sérstök refsing en til þrautavara að hann verði dæmdur til vægustu refsingar er lög leyfa. Einnig krefst hann þess að einkaréttarkröfu brotaþola verði vísað frá dómi en til vara að fjárhæð hennar verði lækkuð verulega. Loks krefst verjandi ákærða hæfilegra málsvarnarlauna að mati dómsins sem greiðist úr ríkissjóði og að sakarkostnaður verði einnig greiddur úr ríkissjóði.

I

Málsatvik

Samkvæmt frumskýrslu lögreglu barst henni að morgni þriðjudagsins 5. febrúar 2019 tilkynning um hugsanlegt heimilisofbeldi að [...], [...]. Kom fram að brotaþoli, A, hefði vegna ofbeldis flúið frá unnusta sínum sem þar byggi. Lögreglumenn nr. [...] og [...] komu á vettvang og ræddu við ákærða og brotaþola. Rætt var við brotaþola á heimili nágranna sem hafði tilkynnt málið til lögreglu. Brotaþoli kvað ákærða hafa sakað sig um framhjáhald og viljað fá að skoða síma hennar. Hún hefði neitað því og ákærði þá veist að henni og tekið hana kverkataki og snúið upp á vinstri handlegg hennar og ýtt henni upp að vegg og haldið henni þar. Hún hefði náð að losa takið og fara yfir til nágranna. Kvaðst hún ekki hafa verið með neina áverka eftir ákærða.

Ákærði sagði lögreglu að hann hefði vaknað um nóttina við það að brotaþoli hefði verið að ræða við karlmann í síma. Hann hefði spurt hana við hvern hún væri að tala en hún ekki viljað segja honum það. Þau hefðu síðan tekist á eftir að brotaþoli veittist að ákærða og þau átök endað með því að ákærði hefði gripið í úlpu brotaþola og ýtt henni frá sér og upp að vegg. Hefði brotaþoli viljandi rifið úlpu ákærða og í kjölfar þess farið út og til nágranna.

Brotaþoli gaf skýrslu hjá lögreglu sama dag. Kvaðst hún hafa komið með flugi frá [...] 31. janúar, þar sem hún væri búsett, og hefði ákærði keypt miða fyrir hana fram og til baka. [...]Ákærði hefði viljað hafa við hana samfarir en vegna aðstæðna hefði hún ekki viljað það en hann engu að síður haft samfarir við hana nokkrum sinnum. Þau hefðu rifist mikið og ákærði öskrað á hana og sagt að hún væri að halda fram hjá honum. Kvaðst hún hafa vaknað snemma um morguninn og viljað komast í burtu en ákærði ekki viljað að hún færi. Hún hefði beðið hannað láta sig hafa símann sinn sem hefði verið í úlpuvasa ákærða og ætlað að hringja og biðja um að verða sótt. Kvaðst hún hafa sett höndina í vasann en hann reynt að stoppa hana af og sagt að hún fengi ekki símann nema að hún opnaði hann fyrir honum. Þau hefðu tekist á þegar hún reyndi að ná símanum og hefði hann reynt að brjóta þumalfingur vinstri handar hennar með því að þvinga fingurinn aftur. Hann hefði bæði löðrungað hana og reynt að kyrkja hana vegna þess að úlpuvasinn rifnaði. Nánar um höggið sagði brotaþoli að ákærði hefði slegið hana með flötum lófa á hægri kinn og á meðan togað í hár hennar. Einnig hefði hann haldið henni kverkataki þangað til hún gat ekki andað og þá sleppt henni. Hún hefði þá staðið á fætur en hann þá kastað henni í vegg með bakið og hefði myndarammi dottið af veggnum og jólatré oltið um koll. Ákærði hefði sagt að hann ætlaði að drepa hana og hún þá hlaupið út og til nágranna sem hefði hringt í lögreglu. Brotaþoli kvaðst vera 151 cm á hæð og 40 kíló á þyngd og sagði ákærða vera um 190 cm á hæð og 76 til 80 kg. Hún kvaðst hafa fengið roða á vinstri handlegg og úlnlið eftir að ákærði ýtti henni þegar hún var að reyna að ná símanum og roða báðum megin á háls eftir að hann hefði reynt að kyrkja hana. Kvaðst hún nú finna fyrir eymslum báðum megin á barkanum og hafa einnig fundið fyrir verkjum í baki og kvið meðan á þessu stóð.

Brotaþoli var flutt á Neyðarmóttöku fyrir þolendur kynferðisofbeldis og voru þar teknar myndir af áverkunum sem brotaþoli reyndist vera með og liggja þær fyrir í málsgögnum. Þá liggur fyrir skýrsla starfsmanna Neyðarmóttöku um komu brotaþola. Brotaþoli lýsti þar atvikum og kemur fram í skýrslunni að hjúkrunarfræðingur hafi metið það svo að brotaþoli væri ekki sjáanlega undir áhrifum áfengis. Hún hafi talað ensku, sem sé ekki móðurmál hennar, verið skýrmælt en átt erfitt með að segja frá. Segir í skýrslu hjúkrunarfræðings að brotaþoli hafi verið með sjáanlegan roða á hálsi en að öðru leyti er vísað til skoðunar brotaþola á slysadeild hvað varðar áverka.

Ákærði var samdægurs handtekinn vegna málsins og var húsleit gerð á heimili hans. Einnig gekkst hann undir réttarlæknisfræðilega skoðun og liggja fyrir gögn um hana. Við handtöku var ákærði í svartri úlpu frá 66 gráðum norður og reyndist hægri vasi framan á henni vera rifinn. Fyrir liggur ljósmynd af úlpunni þar sem rifan sést. Þá liggja fyrir ljósmyndir af vettvangi sem teknar voru við húsleit á heimili ákærða. Má þar sjá að skreytt jólatré lá á hlið á gólfinu og skraut hafði dottið af því og brotnað.

Samkvæmt framlögðu vottorði B læknis, dagsettu 22. maí 2019, leitaði brotaþoli á bráðamóttöku 5. febrúar 2019. Kemur þar fram að brotaþoli hafi þá lýst því að hún hefði orðið fyrir árás fyrr um daginn af hálfu ákærða. Hann hefði tekið hana hálstaki og skellt henni upp við vegg. Við skoðun hefði verið mjög vægur roði aftur í koki beggja vegna en engin merki um punktblæðingar eða önnur áverkamerki. Á hálsi hefði verið húðblæðing vinstra megin við barkakýli eða milli barkakýlis og fremri hálsvöðva fyrir um það bil miðjum hálsi, um þriggja cm löng. Á brjóstkassa hefði verið um tveggja cm nýlegur marblettur við hægra viðbein innanvert, á miðjum vinstri upphandlegg utanverðum tveggja til þriggja cm mar sem hefði litið út fyrir að vera ferskt, eins cm mar á miðjum vinstri framhandlegg og þreyfieymsli yfir vöðvum beggja vegna hryggsúlu á brjóstbaki. Í vottorðinu kemur fram að læknirinn telur að áverkamerki á hálsi geti samrýmst því að brotaþoli hafi verið tekin hálstaki. Við frekari skoðun háls-, nef- og eyrnalæknis hafi ekki sést frekari áverkamerki utan lítils háttar roða og bjúgs vinstra megin í hálsi nálægt raddböndum.

Skýrsla var tekin af ákærða sama dag og atvik gerðust. Kvaðst hann hafa verið í sambandi með brotaþola síðan í mars 2018. Hann hefði þessa nótt vaknað um fjögurleytið við það að hún hefði verið að tala við einhvern karlmann í síma og spurt hana við hvern hún væri að tala. Hún hefði þá sagt að hún væri að tala við vin sinn en neitað að segja nafn hans. H ann hefði spurt hana beint hvort hún væri að halda fram hjá honum en hún neitað því. Þá hefði hann séð að það voru hjörtu í skilaboðum sem gengið höfðu á milli hennar og mannsins. Hefði hann þá beðið brotaþola að aflæsa símanum svo hann gæti séð hvað væri í gangi, annars myndi hann afbóka flugið hennar austur sem hann hafði borgað fyrir. Hún hefði þá orðið „trítilóð“ og slegið hann og verið með svívirðingar og leiðindi við hann. Síðan hefði hún rifið úlpuna hans og hann þá hótað að kalla til lögreglu. Hún hefði þá reynt að toga fastar en hann þá rifið í hennar úlpu og ýtt henni frá sér og upp að vegg. Um leið og hann sleppti henni hefði hún rykkt niður vasann á úlpunni hansog síðan hlaupið grátandi út.

Nánar spurður sagði ákærði að brotaþoli hefði einnig togað í hár hans og slegið hann, örugglega um tíu sinnum, með flötum lófa. Hann hefði þó fyrst orðið pirraður þegar hún reif úlpuna hans. Þá hefði hann tekið fast í úlnlið þeirrar handar sem var á úlpunni og sagt henni að nú væri nóg komið. Brotaþoli hefði verið „trítilóð“ og hann þá tekið í úlpuna hennar og haldið henni með hægri hendi upp að veggnum í um þrjár sekúndur. Hún hefði rifið vasann á úlpunni hans um leið og hann sleppti henni. Kvaðst hann hafa tvisvar haldið henni upp við vegginn og í fyrra skiptið notað báðar hendur. Útilokaði ákærði ekki að hann hefði eitthvað þrengt að hálsi brotaþola þegar hann hélt henni uppað veggnum. Hann hefði sagt brotaþola að hún yrði að borga úlpuna sem hún reif og einnig dót, þ. á m. jólaskraut, sem hún hefði skemmt heima hjá honum. Ákærði sagði það rangt að hann hefði verið með símann hennar í vasanum og tekið hana kverkataki. Roðinn gæti hafa komið þegar hann reif í hana. Hvað varðaði áverka á vinstri úlnlið hennar sagði ákærði að hann hefði tekið um úlnliðinn þegar hún reif í vasann.

Við rannsókn málsins voru einnig teknar skýrslur af vitnunum C og D, [...]ákærða, en ekki er ástæða til að rekja efni þeirra.

II

Framburður ákærða og vitna fyrir dómi Verður nú gerð grein fyrir framburði ákærða og vitna fyrir dómi að því marki sem nauðsynlegt er til úrlausnar málsins.

Ákærði sagði að hann og brotaþoli hefðu hist um einu sinni í mánuði þar sem þau bjuggu langt hvort frá öðru. Þau hefðu verið kærustupar og sofið saman og hún orðið þunguð eftir hann. Hún hefði komið með flugi suður og daginn sem atvik gerðust hefðu þau farið út að borða og hefði [...] ákærða, vitnið D, ekið þeim. Þau hefðu síðan farið heim og farið að sofa en hann vaknað um nóttina og heyrt að brotaþoli var að tala við einhvern mann og séð „hjarta skilaboð“ í símanum hennar. Sagði hann brotaþola hafa skellt á manninn um leið og hann vaknaði og lokað símanum. Kvaðst hann hafa spurt brotaþola við hvern hún hefði verið að tala og hún þá farið í mikla vörn og ekki viljað segja honum það. Hefði honum fundist þetta vera skrítið og sagt að ef hún ætlaði að láta svona myndi hann afbóka flugið hennar og hún gæti bara farið. Brotaþoli hefði orðið mjög pirruð og slegið hann með hálfkrepptum hnefa fast í ennið og togað í hárið á honum. Hann hefði reynt að opna símann hennar tvisvar eða þrisvar en það ekki tekist og spurt hana hvort hún vildi sýna honum í símann en hún ekki viljað það og hann þá hent símanum á sófann. Hann hefði síðan haldið sínum síma fyrir framan sig og sagt við brotaþola að annað hvort „útskýrði hún“ eða hann afbókaði flugið. Hann hefði síðan sagt henni að „drulla sér út“ og hefði hún þá gripið í úlpuna hans og hann heyrt „ rifhljóð“ í úlpunni. Hann hefði þá gripið í hálsmálið á hennar úlpu með annarri hendi og haldið henni í um þrjár sekúndur og fleygt henni frá sér og byrst sig og sagt henni að hætta og að hann vildi að hún færi. Hún hefði ekki lent á neinu og sýndi ákærði hvernig hann hefði ýtt henni af sér með því að ýta vinstri framhandlegg frá sér. Kvaðst hann ekki hafa skellt henni utan í vegg og ekki muna eftir að hafa sagt það hjá lögreglu. Þau hefðu setið í sófanum og hann ýtt henni upp að sófanum beint aftur á bak og sleppt henni. Hann hefði síðan hringt í lögreglu og beðið hana að fjarlægja brotaþola. Stuttu seinna hefði brotaþoli farið út og lögreglan komið og handtekið hann. Þegar brotaþoli reif vasann á úlpunni hans hefðu þau hins vegar staðið og hefði hann tekið þéttingsfast í hendurnar á henni og haldið um báða úlnliði eða hendur hennar fyrir framan sig, nógu fast til að hún gæti ekki slegið hann aftur. Hann hefði sleppt takinu þegar hún sagði honum að sleppa. Ákærði kvaðst ekki hafa beygt fingur brotaþola meðan á þessu stóð og ekki slegið hana. Hann hefði tekið í hálsmálið á úlpu brotaþola, framan á bringunni, og ýtt henni frá sér. Hann hefði hvorki tekið hana kverkataki né togað í hár hennar. Úlpan gæti hafa nuddast við hálsinn á henni og útilokaði hann ekki að það gæti hafa þannig þrengt að hálsi brotaþola. Ákærði sagði að brotaþoli hefði haldið áfram að ráðast á hann og slegið hann ítrekað, m. a. í höfuðið, og hefði höggið verið eins og það högg sem hann hefði áður lýst. Sjálfur hefði hann ekki fengið áverka en verið með sogblett á hálsinum eftir brotaþola. Hann hefði ekki séð áverka á brotaþola og sagði, eftir að hafa verið kynntir þeir áverkar sem brotaþoli er talin hafa verið með samkvæmt ákæru, að hún ætti ekki að hafa fengið áverka. Ákærði sagði að hann væri 190 cm á hæð og hefði þegar atvik gerðust verið um 70- 75 kg á þyngd. Brotaþoli sé um 150 cm á hæð og nái honum upp á miðjan brjóstkassa. Giskaði hann á að hún hefði verið um 40 kg á þyngd.

Ákærði sagði að þau brotaþoli hefðu verið búin að hittast í nokkra mánuði þegar þetta gerðist og gæti verið að þau hefðu byrjað saman í mars 2018. Hún hefði verið búin að koma tvisvar til þrisvar sinnum til hans og hann einu sinni austur. Eftir þetta hefðu þau rætt málin og endað með því að sofa saman og hefðu þau þá átt von á barni. Sonur þeirra hefði látist en þau ættu saman um fimm mánaða gamla stúlku. Spurður um ástæðu þess að hann hefði verið kominn í úlpu sagðist ákærði hafa ætlað út og í burtu. Hann hefði farið út að reykja eftir að hann sá skilaboðin og áður en hann spurði brotaþola um þau og þá hefði hann farið í úlpu. Þegar hann kom inn aftur hefði hann sest inn í stofu. Ákærði sagði að hann og brotaþoli væru ekki saman í dag.

Brotaþoli, A, sagði að þau ákærði hefðu verið búin að vera saman í um ár þegar atvik gerðust. Samband þeirra hefði verið ýmist gott eða slæmt og á þessum tíma hefðu verið erfiðleikar í sambandinu. Vitnið kvaðst hafa verið ólétt eftir ákærða [...] þegar hún var hjá ákærða. [...] Ákærði hefði haldið því fram að hún væri að halda framhjá honum. Hún hefði ætlað að fara en ákærði tekið af henni símann og viljað fá að skoða í hann en hún ekki verið tilbúin til að láta hann fá aðgangsorðið. Ákærði hefði því ráðist á hana og þá beygt vinstri þumalfingur hennar. Síðan hefði hann gripið um háls hennar, hent henni á sófann og löðrungað hana. Hann hefði ýtt henni niður og haldið henni fastri og hún reynt að berjast á móti. Þau höfðu verið standandi enhann fært hana í áttina að sófanum og heimtað að hún léti hann fá aðgangsorðið. Þegar þetta gerðist hefði ákærði verið í úlpu og hún vitað að síminn hennar væri í vasanum á úlpunni. Hún hefði reynt að ná símanum og þá orðið átök á milli þeirra og úlpa ákærða rifnað. Ákærði hefði þá gripið um úlpuna hennar, og sýndi brotaþoli það með báðum höndum hvernig hann hefði gripið um hana ofarlega framan á bringu hennar, og síðan hent henni á vegginn. Þetta hefði gerst allt í einu í ferli og endað með því að hún lenti á sófanum. Kvaðst hún hafa reynt að ná símanum á sama tíma og hún reyndi að verja sig. Ákærði hefði gripið með báðum höndum um háls hennar og haldið henni þannig, hent henni á vegginn og slegið hana.

Brotaþoli sagði ákærða hafa gripið um háls hennar með báðum höndum og hefði henni fundist takið vera kröftugt. Hún hefði öskrað á meðan á þessu stóð en hann reynt að þagga niður í henni. Kverkatakið hefði þrengt að og hún átt erfitt með að anda ogverið eftir þetta sár í hálsinum og með verk í baki. Einnig hefði hann reynt að hefta för hennar þegar hún reyndi að fara. Hann hefði haldið utan um hana aftan frá þegar hún reyndi að komast út en áður hefði hann haldið henni fastri með því að halda um báða úlnliði hennar og síðan í báða framhandleggi til að ná betra taki. Eftir það hefði hann haldið utan um líkama hennar til að koma í veg fyrir að hún kæmist út. Brotaþoli kvaðst hafa fengið áverka vegna árásarinnar, henni hefði t. d. verið illt í hálsi, höfði, þumalfingri og mjöðmum og síðar hefðu sést marblettir á hand- og fótleggjum. Kvaðst hún hafa rætt um árásina við lögreglu og nágranna ákærða. Brotaþoli kvaðst ekki hafa haft neina getu til að verjast ákærða sem sé miklu stærri en hún. Kvaðst hún vera um 150 cm á hæð en ákærði 187 cm. Þá hefði hún verið um 45 kg á þyngd þegar atvik gerðust en ákærði 80-85 kg. Hún hefði orðið hrædd þegar ákærði veittist að henni og þá gripið disk á borði og hent í áttina að ákærða en diskurinn lent á veggnum. Þá kvaðst hún ekki hafa slegið ákærða á meðan á þessu stóð eða togað í hár hans en ákærði togaði í hár hennar á meðan þau rifust um símann. Brotaþoli kvaðst ekki hafa verið að tala í símann þegar hún vaknaði eða um nóttina en eftir að þetta byrjaði hefði hún reynt að ná sambandi við einhvern sem gæti sótt hana. Kvaðst hún ekki hafa viljað láta ákærða hafa símann en hann hefði áður komist í hann og þá skrifað ljót skilaboð sem fólk hefði haldið að væru frá henni. Kvaðst hún ekki hafa vitað að ákærði hefði ætlað að afpanta flug hennar til [...]. Var brotaþola kynnt að hjá lögreglu hefði hún sagt að ákærði hefði um leið og hún kom tekið af henni símann og greiðslukortið og það væri ástæða þess að hún hefði ekki getað hringt á meðan hún var þar. Brotaþoli sagði að hann hefði tekið símann þegar hún sagði honum að hún vildi fara. Hann hefði orðið reiður og talið að hún væri að fara að hitta einhvern annan.

Brotaþoli sagði að eftir þetta hefði sér liðið illa vegna þessara atvika. Hún hefði á þessum tíma talið ákærða vera kærasta sinn, þau hist annað slagið en ekki búið saman. Þau hefðu ekki flutt saman eftir þetta en hefðu hist og hún búið áfram á [...] en hann á [...]. Þau hefðu síðan þá eignast tvö börn en misst annað þeirra og ættu nú saman sex mánaða gamalt barn. Spurð hvort samband þeirra hefði breyst frá því í júní 2018 sagði brotaþoli að ákærði hefði sannfært hana um að hann hefði tekið á sínum málum og hún ákveðið að gefa honum annað tækifæri.

C sagði að brotaþoli hefði bankað upp á hjá honum að [...] og hefði hún greinilega verið í áfalli og verið grátandi. Hún hefði beðið hannað hringja á lögreglu þar sem ákærði, sem væri kærasti hennar, hefði veist að henni. Hann hefði hringt og brotaþoli beðið hjá honum eftir lögreglu og sagt honum á meðan frá því sem hafði gerst. Hann hefði lýst frásögn hennar í skýrslu sem hann gaf hjá lögreglu og þá munað atvik betur. Minntist hann þess ekki að hafa séð áverka á brotaþola eða að hún hefði kveinkað sér. Staðfesti vitnið að hafa sagt lögreglu að brotaþoli hefði sagt honum að ákærði hefði sakað hana um framhjáhald og tekið af henni símann. Þá minntist hann þess að hún hefði talað um að vera í heimsókn en búa fyrir austan og hafa komið suður með flugi og eiga hér ekki í önnur hús að vernda. Hún hefði óttast að missa af flugi sem hún átti þennan sama dag. Þá myndi hann ekki hvort flugmiðinn var í símanum sem var tekinn af henni. Þau hefðu talað saman á ensku og hann skilið að mestu það sem hún sagði en hún hefði verið í uppnámi og farið um víðan völl. Kvaðst hann ekki minnast þess að hún hefði sagt að flugmiðinn hefði verið afpantaður.

Lögreglumaður nr. [...] sagði að tilkynning hefði borist vegna mögulegs heimilisofbeldis og þau farið á vettvang. Þar hefðu þau hitt ákærða og brotaþola og rætt við þau sitt í hvoru lagi. Brotaþoli hefði komið með þeim á lögreglustöð og rætt við rannsóknarlögreglumann sem tók við málinu. Fram hefði komiðað hún ætti pantað flug til [...]samdægurs. Minntist vitnið þess ekki að það hefði verið eitthvert vandamál með flugið. Brotaþoli hefði sagt að hún væri ekki með áverka eftir ákærða. Kvaðst vitnið minnast þess að tjón hefði orðið á úlpu ákærða.

Lögreglumaður nr. [...] sagði að þau hefðu farið í útkall vegna heimilisofbeldis og hefði brotaþoli verið komin til nágranna þegar þau komu en ákærði verið heima. Þau hefðu rætt við brotaþola og hefði hún sagt að átök hefðu orðið á milli sín og ákærða. Hefði vitnið og annar lögreglumaður talað saman við þau bæði, fyrst hana hjá nágranna en síðan ákærða heima hjá honum. Vitnið kvaðst ekki muna hvernig ástand brotaþola eða ákærða var en hafa á hvorugu þeirra séð áverka. Ákærði hefði talað um að tjón hefði orðið á úlpunni hans og sakað brotaþola um framhjáhald.

Lögreglumaður nr. [...] kvaðst hafa rætt við brotaþola á lögreglustöð. Þegar grunur vaknaði um að hún hefði orðið fyrir kynferðisofbeldi hefðu hann og annar rannsóknarlögreglumaður farið með hana á Neyðarmóttöku og kynferðisbrotadeild tekið við málinu. Mundi hann ekki hvað hún sagði um atvik og vísaði í skýrslu sína hvað það varðaði. Hún hefði verið með áverka sem þeir tóku myndir af og hún hefði sagt þá vera eftir ákærða. Brotaþoli hefði verið í uppnámi og átti erfitt með að lýsa atvikum. Kvaðst hann hafa talað við hana á ensku. Hún hefði átt pantað flug til [...] sama dag og þess vegna hefði verið komið með hana á lögreglustöðina. Upphaflega hefði verið stefnt að því að hún kæmist í flugið en svo hefði það breyst eftir að í ljós kom grunur um kynferðisbrot.

Lögreglumaður nr. [...] kvaðst hafa komið að málinu sem rannsóknarlögreglumaður vegna gruns um líkamsárás og kynferðisbrot á milli tengdra aðila. Þau hefðu farið á vettvang og hefði ákærði verið handtekinn. Brotaþoli hefði verið flutt á lögreglustöð þar sem vitnið tók skýrslu af henni og starfsmenn tæknideildar skoðuðu vettvang og tóku myndir. Þegar þau komu hefði ákærði verið æstur vegna afskipta lögreglu en róast síðan niður. Kvaðst vitnið ekki hafa séð áverka á honum. Blóðugt lak og handklæði hefðu fundist í íbúðinni sem var innréttuð í bílskúr og minnti vitnið að þar hefði verið einhver óreiða. Ákærði hefði verið í úlpu ogsagt brotaþola hafa rifið vasann á henni í átökunum og hefðu myndir verið teknar af úlpunni.

Lögreglumaður nr. [...] kvaðst hafa starfað í tæknideild og sinnt vettvangsrannsókn vegna málsins. Lagt hefði verið hald á nokkra muni og hann tekið myndir á vettvangi og verið viðstaddur réttarlæknisfræðilega rannsókn á ákærða. Einn marblettur hefði reynst vera á hálsi ákærða og hann sagt það vera sogblett. Þ að hefði verið nokkuð snyrtilegt í stofu nema nokkrar brotnar jólakúlur og vísaði hann hvað varðaði aðstæður að öðru leyti í myndaskýrslu. Meint blóð hefði verið á nokkrum stöðum og blóðugur fatnaður, sængurföt og handklæði.

B læknir kvaðst hafa ritað vottorð, dagsett 22. maí 2019, vegna komu brotaþola á slysadeild. Fram hefði komið hjá brotaþola aðhún væri í sambandi við árásarmanninn. Framan á hálsi brotaþola, aðeins vinstra megin við barkakýli, hefði verið roði eða nudd blettur. Slíkur blettur myndist þegar húð verður fyrir núningsáverkum en þá verði vægar húðblæðingar. Komi svona blettir fljótt fram en verði öðruvísi þegar á líður en liturinn breytist þegar blóðið eldist. Hefði bletturinn litið út fyrir að vera innan við sólarhrings gamall. Einnig hefði verið lítill nýlegur marblettur við hægra viðbein álíka gamall. Hefði brotaþoli einnig verið með áverka á upphandlegg vinstra megin. Þá hefði háls-, nef- og eyrnalæknir skoðað háls brotaþola með speglunartækni. Samkvæmt því sem hann sagði hefði þar ekkert verið að sjá utan lítils roða í hálsi en ekkert hefði sést sem benti til áverka. Áverkarnir hefðu verið vægir en getað samrýmst því að það hefði orðið þrýstingur við hálsinn. Ekkert áberandi einkenni hefði fundist sem hægt væri að tengja við aðferð. Gæti þetta komið af hverju sem er, eins og t. d. fatnaði sem flæktist. Spurður hvort roði í hálsi segði eitthvað um áverka utan frá sagði vitnið að svona roði gæti komið við ýmis tilvik og væri oft til staðar án þess að nokkuð væriað hjá sjúklingi. Vitnið sagði h áls-, nef- og eyrnalækninn ekki hafa talið þetta vera áverkamerki eins og vitnið skildi skýrslu hans. Kvaðst vitnið telja að áverkarnir samrýmist frásögn brotaþola og m. a. geta orðið við það að hún hefði verið tekin hálstaki.

E, sérfræðilæknir á Neyðarmóttöku, sagði brotaþola hafa verið búsetta á [...]og hafa staðið í skilnaði en gist hjá ákærða, sem hefði verið kærasti hennar. [...]Hefði hún sagt ákærða hafa ítrekað neytt sig til samræðis dagana á undan. Einnig hefði hann beitt hana frekara ofbeldi, t. d. tekið hana hálstaki. Brotaþoli hefði komið til vitnisins um klukkan tólf en áður farið til slysa- og bráðalæknis, sem hefði metið líkamlega áverka, og háls-, nef- og eyrnalæknis. Brotaþoli hefði gefið ágæta sögu og talað bæði um þetta brot og sína fyrri sögu. Hefði henni fundist erfitt að láta skoða sig og kjökrað og verið hrædd um að fá verki við skoðun enda einnig [...].

F læknir kvaðst hafa framkvæmt réttarlæknisfræðilega skoðun á ákærða í kjölfar atvika. Eina áverkamerkið á honum hefði verið marblettur á hálsi hægri megin sem hefði virst vera gamall og útskýrði ákærði hann sem sogblett. Teldi vitnið að það gæti verið rétt og tengdist hann ekki því atviki sem ákært væri út af. Þessi hefði verið eins og gamall marblettur og taldi vitnið að það hefðu verið nokkrir dagar síðan ákærði fékk hann. Minntist vitnið þess ekki að ákærði hefði tekið það fram að hann væri með áverka. Ákærði hefði verið rólegur og eðlilegur, komiðv el fyrir og verið samvinnuþýður. Hannhefði verið vel hærður og ekki reynst vera með auma bletti í hársverði sem vitnið kvaðst hafa þreifað.

D, [...]ákærða, kvaðst oft hafa séð ákærða og brotaþola á þessum tíma, í byrjun febrúar 2019, og oft hafa sótt þau í [...], en vitnið kvaðst vera leigubifreiðastjóri. Kvaðst hann hafa skutlað þeim í Smáralind en þar hefðu þau ætlað að borða og hefðu þau þennan dag virst vera mjög „góð“ og virtist brotaþoli ánægt þegar þau komu aftur inní bifreiðina eftir matinn. Kvaðst hann hafa verið að aka þeim flesta daga og hvorki hafa séð áverka á ákærða né brotaþola. Þá hefði ákærði aldrei sagt honum frá átökum eða ofbeldi á milli þeirra. Mundi vitnið ekki hvort hann hefði hitt þau daginn eftir aðþau voru í Smáralind.

III

Niðurstaða

Ákærði er ákærðurf yrir brot í nánu sambandi, með því að hafa veist með ofbeldi að þáverandi kærustu sinni, brotaþola, á heimili ákærða, beygt þumal vinstri handar hennar aftur, slegið hana með flötum lófa í andlit, togað í hár hennar, tekið hana kverkataki og skellt henni utan í vegg, allt með þeim afleiðingum að hún hlaut vægan roða í koki beggja vegna, húðblæðingu á hálsi við barkakýli og fremri hálsvöðva, mar við hægra viðbein innanvert, mar á vinstri upphandlegg og framhandlegg og þreifieymsli yfir vöðvum beggja vegna hryggsúlu á brjóstbaki. Er brotið í ákæru talið varða við 1. mgr. 218. gr. b í almennum hegningarlögum nr. 19/1940. Ákærði neitar sök.

Samkvæmt 1. mgr. 218. gr. b skal hver sá sem endurtekið eða á alvarlegan hátt ógnar lífi, heilsu eða velferð núverandi eða fyrrverandi maka síns eða sambúðaraðila, niðja síns eða niðja núverandi eða fyrrverandi maka síns eða sambúðaraðila, áa síns, eða annarra sem búa með honum á heimili eða eru í hans umsjá, með ofbeldi, hótunum, frelsissviptingu, nauðung eða á annan hátt, sæta fangelsi allt að sex árum. Ef brot er stórfellt getur það varðað fangelsi allt að sextán árum.

Sönnunarbyrði um sekt ákærða og atvik sem telja má honum í óhag hvílir á ákæruvaldinu og metur dómari hverju sinni hvort nægileg sönnun, sem ekki verði vefengd með skynsamlegum rökum, sé fram komin um hvert það atriði sem varðar sekt og ákvörðun viðurlaga við broti, sbr. 108. og 109. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Samkvæmt 111. gr. sömu laga skal dómur reistur á sönnunargögnum sem færð eru fram við meðferð máls fyrir dómi.

Í athugasemdum með frumvarpi til laga nr. 23/2016 segir um 4. gr. laganna að við mat á grófleika verknaðar skuli sérstaklega líta til þess hvort þolandi hafi beðið stórfellt líkams- eða heilsutjón eða bani hlotist af. Enn fremur beri að líta til þess hvort brot hafi verið framið á sérstaklega sársaukafullan eða meiðandi hátt, hafi staðið yfir í langan tíma eða hvort gerandi hafi misnotað freklega yfirburðastöðu sína gagnvart þolanda. Með því að háttsemi sé endurtekin er vísað til þess að hún hafi staðið yfir í lengri eða skemmri tíma þannig að telja megi að viðvarandi ógnarástand hafi skapast. Þó sé ekki útilokað að einstakt brot geti fallið undir ákvæðið ef það nær tilteknu alvarleikastigi. Minni háttar brot sem ekki nái því stigi geti eftir sem áður varðað við vægari refsiákvæði eins og 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga.

Ákærði byggir varnir sínar m. a. á því að ekki séu uppfyllt skilyrði framangreinds lagaákvæðis hvað varðar tengsl hans og brotaþola. Í athugasemdum með frumvarpinu segir einnig hvað varðar 4. gr. laganna að réttarvernd ákvæðisins sé þó ekki bundin við þá sem þar eru sérstaklega nefndir heldur geti eftir atvikum einnig tekið til annarra sem búa með geranda á heimili eða eru í hans umsjá, svo sem systkina, fósturforeldra og fósturbarna. Einnig segir þar að rétt sé að taka fram að hugtakið sambúðarmaki í skilningi ákvæðisins verði ekki túlkað svo þröngt að nauðsynlegt sé að sambúð hafi formlega verið skráð hjá yfirvöldum svo ákvæðið komi til skoðunar. Áréttað er jafnframt að þótt flest brot í nánum samböndum eigi sér stað innan veggja heimilisins þá hafi brotavettvangur ekki sérstaka þýðingu fyrir beitingu ákvæðisins.

Af framburði ákærða og brotaþola verður ekki annað ráðið en að samband þeirra hafi staðið í um ellefu mánuði þegar atvik gerðust. Skilgreindu þau sig sem par en áttu hvort sitt heimilið, hún á [...]og ákærði á höfuðborgarsvæðinu. Þá var framburður þeirra samhljóða á þann veg að þau hefðu hist um einu sinni í mánuði. Ákærði var með dómi Landsréttar í máli nr. 253/2020, sem kveðinn var upp 12. mars 2021, dæmdur í þriggja ára og sex mánaða fangelsi, m. a. fyrir nauðgun gagnvart brotaþola sem talin var hafa átt sér stað 29. júní 2018. Segir í dómnum að samband ákærða og brotaþola hafi staðið stutt þegar brotin voru framin, en byggt var á því að þau hefðu kynnst í mars 2018. Síðan er þar rakið að þau hafi ekki verið makar eða sambúðaraðilar í skilningi 218. gr. b ogaf því sem fyrir liggi í málinu verði ekki lagt til grundvallar að samband þeirra hafi að öðru leyti verið orðið svo náið að það ákvæði eigi við. Var brotið því ekki talið varða við nefnt lagaákvæði. Ákærði er talinn hafa framið brot það sem greinir í ákæru 5. febrúar 2019 eða um sjö mánuðum síðar. Eftir að þau atvik gerðust sem greinir í dómi Landsréttar varð brotaþoli þunguð af völdum ákærða eins og rakið er hér að framan. Verður af framburði þeirra ráðið að samband þeirra hafi frá þeim tíma og þar til atvik gerðust 5. febrúar 2019 annars verið í svipuðum farvegi, m. a. varðandi búsetu og það hversu oft þau hittust. Með lögfestingu á 218. gr. b var ætlunin að þyngja refsingu vegna háttsemi sem felld verður undir ákvæðið væri samband geranda og þolanda með tilteknum hætti. Er ákvæðið þannig íþyngjandi fyrir ákærða hvað varðar ákvörðun refsingar en einnig hvað varðar gildissvið þess. Verður því, með vísan til 108., sbr. 109. gr. laga nr. 88/2008, allur vafi hvað þetta varðar túlkaður ákærða í hag. Með vísan til framangreinds erþað mat dómsins að ósannað sé að samband ákærða og brotaþola hafi uppfyllt skilyrði 1. mgr. 218. gr. b þegar atvik gerðust.

Þá byggir ákærði varnir sínar að mestu á því að framburður brotaþola sé ótrúverðugur. Það hafi verið hún sem veittist að honum og hann ekki gert annað en að halda henni. Útiloki ekki að hafa þrengt að hálsi hennar þegar hann tók í úlpu hennar.

Ákærði og brotaþoli eru ein til frásagnar um atvik. Bæði gáfu þau skýrslu vegna atvika hjá lögreglu og fyrir dómi. Hjá lögreglu sagði ákærði að brotaþoli hefði veist að sér með höggum þegar hann sagði henni að hann myndi afbóka flug hennar ef hún hleypti honum ekki í símann. Hún hefði slegið hann allt að tíu sinnum meðan á atvikum stóð auk þess að toga í hár hans. Hann hefði tvisvar haldið henni upp að vegg með því að halda í úlpu hennar, í fyrra skiptið með báðum höndum og því síðara með annarri. Í því tilviki hefði hann tekið í úlpu hennar með hægri hendi og haldið henni upp að veggnum. Um leið og hann sleppti brotaþola hefði hún rifið vasann á úlpunni hans og hann þá tekið í hendur hennar. Útilokaði hann ekki að hafa eitthvað þrengt að hálsi brotaþola og staðfesti ákærði það einnig í framburði sínum fyrir dómi. Neitaði hann því þá að hafa ýtt brotaþola að veggnum en kvaðst hafa tekið um hálsmálið á úlpu hennar þar sem hún sat í sófa og einnig hafa tekið um hendur hennar, eins og hann lýsti hjá lögreglu. Samkvæmt framangreindu hefur framburður ákærða að hluta verið á reiki. Framburður brotaþola hefur í meginatriðum verið stöðugur í gegnum meðferð málsins. Er lýsing atvika í ákæru í samræmi við framburð hennar hjá lögreglu og var hann á sama veg fyrir dómi. Þó var misræmi hvað varðaði það hvenær ákærði tók af henni símann, en brotaþoli kannaðist ekki við þá frásögn sem bókuð var eftir henni hjá lögreglu; að ákærði hefði tekið símann þegar hún kom til hans 31. janúar. Er hér, eins og málið er lagt fyrir dóminn, um aukaatriði að ræða sem hefur ekki áhrif við mat dómsins á sönnunargildi framburðar brotaþola.

Af gögnum málsins og framburði ákærða og brotaþola má ráða að vasi á úlpu ákærða rifnaði í átökunum, diskur brotnaði, en brotaþoli kvaðst hafa kastað honum í áttina að ákærða, og skraut á jólatré brotnaði. Styðja þessi atriði að átök hafi orðið umrætt sinn. Þá liggur fyrir að mikill stærðarmunur er á ákærða og brotaþola og var jafnframt mikill þyngdarmunur á þeim þegar atvik gerðust. Ekkert er fram komið um að ákærði hafi hlotið áverka vegna meintrar atlögu brotaþola að honum en hann gekkst undir réttarlæknisfræðilega skoðun í kjölfar atvika. Eini áverkinn sem ákærði reyndist vera með var gamall sogblettur. Um þessa atlögu er ekki annað fram komið en framburður ákærða og orð brotaþola um að hún hafi reynt að verjast ákærða. Þá er óumdeilt að brotaþoli var að ganga í gegnum [...] að mati þess hjúkrunarfræðings er ræddi við hana á Neyðarmóttöku. Í ljósi aðstæðna umrætt sinnog þess gríðarlega aðstöðumunar sem var á milli þeirra þegar atvik gerðust og þess misræmis sem áður hefur verið rakið hvað varðar framburð ákærða er það mat dómsins að hann sé ótrúverðugur. Verður niðurstaða málsins ekki á honum byggð að því marki sem hann er í andstöðu við annað sem fram er komið í málinu.

Framburður brotaþola fær stoð í framburði vitnisins C sem brotaþoli flúði til í kjölfar atvika. Bar hann um að brotaþoli hefði þá verið í uppnámi og sagt að ákærði hefði ráðist á hana. Lögreglumenn sem komu á vettvang og læknir sem skoðaði brotaþola í kjölfar atvika báru um það sama. Með vottorði sínu og vætti fyrir dómi staðfesti læknirinn að brotaþoli hefði verið með þá áverka sem lýst er í ákæru og að þeir samrýmdust frásögn brotaþola af atvikum utan þess að roði í hálsi verður ekki talinn staðfesta kverkatak og áverkar utan á hálsi séu fremur vegna núnings. Fær framburður brotaþola að öðru leyti stoð íþeim gögnum sem rakin hafa verið auk þess sem hann hefur verið stöðugur um þau atriði sem máli skipta og trúverðugur þegar litið er heildstætt til atvika. Verður niðurstaða málsins á honum byggð.

Hvað varðar meint kverkatak ákærða þá hefur ákærði viðurkennt að hafa tekið í úlpu brotaþola við hálsinn en hann neitaði því alfarið að hafa tekið um háls hennar með báðum höndum. Af vottorði og sérstaklega vætti þess læknis er skoðaði brotaþola í kjölfar árásarinnar verður ráðið að áverkarnir séu fremur til komnir vegna núnings, eins og rakið hefur verið. Verður vafi um hættueiginleika taksins metinn ákærða í hag. Engu að síður telur dómurinn sannað að ákærði hafi þrengt að hálsi brotaþola en ósannað að um kverkatak hafi verið að ræða. Að öllu þessu virtu og með vísan til alls framangreinds telur dómurinn nægilega sannað, sbr. 108. og 109. gr. laga um meðferð sakamála, að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi sem lýst er í ákæru.

Eins og rakið hefur verið telur dómurinn að ekki séu uppfyllt skilyrði 1. mgr. 218. gr. b hvað varðar samband ákærða og brotaþola. Kemur því til skoðunar hvort forsendur séu til að heimfæra háttsemi ákærða undir 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga. Fyrningarfrestur vegna brots gegn lagaákvæðinu er tvö ár, sbr. 81. gr. sömu laga. Fyrningarfrestur brots ákærða telst frá þeim degi er refsiverðum verknaði hans lauk, sbr. 1. mgr. 82. gr. almennra hegningarlaga. Samkvæmt 4. mgr. 82. gr. laganna rofnar fyrningarfrestur þegar rannsókn sakamáls hefst fyrir rannsóknara gegn manni sem sakborningi. Samkvæmt 2. málslið 5. mgr. greinarinnar rýfur rannsókn samkvæmt 4. mgr. ekki fyrningarfrest ef rannsóknari hættir henni eða hún stöðvast um óákveðinn tíma, með þeim fyrirvara að sakborningur hafi ekki komið sér undan rannsókninni. Rannsókn málsins hófst 5. febrúar 2019 og var málið rannsakað samhliða öðrum brotum. Var rannsókninni haldið áfram óslitið fram til þess tíma er málið var sent héraðssaksóknara til meðferðar 22. apríl 2020. Málið var síðan endursent lögreglustjóra 4. nóvember 2020 eftir að önnur meint brot ákærða en það sem greinir í ákæru höfðu verið felld niður. Var ákæra gefin út 16. mars 2021. Er það mat dómsins að meðferð málsins hafi verið fram haldið með hæfilegum hraða og telst brot ákærða ekki fyrnt. Þar sem vörnum ákærða varð í engu áfátt þótt háttsemi hans hefði í ákæru verið talin varða við annað hegningarlagaákvæði er hann sakfelldur fyrir líkamsárás samkvæmt 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga enda var málflytjendum gefinn kostur á að flytja málið með hliðsjón af því að háttsemin gæti varðað við þá lagagrein í stað 218. gr. b.

IV

Ákærði er fæddur í [...]. Samkvæmt framlögðu sakavottorði, dagsettu 9. mars 2021, hefur hann nokkrum sinnum sætt refsingu vegna umferðarlagabrota og brota gegn lögum um ávana- og fíkniefni. Þá var ákærði með dómi Landsréttar í máli nr. 253/2020, sem kveðinn var upp 12. mars 2021, sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 194. gr. og 226. gr. almennra hegningarlaga, einnig vegna brota gegn brotaþola í máli þessu. Var ákærði dæmdur í fangelsi í þrjú ár og sex mánuði. Telst brot ákærða nú vera hegningarauki vegna dóms Landsréttar, sbr. 78. gr. almennra hegningarlaga.

Við ákvörðun refsingar verður, auk framangreinds, litið til þess að samkvæmt framlögðum gögnum olli háttsemi ákærða brotaþola líkamlegum áverkum auk andlegrar vanlíðanar, sbr. 1. og 2. tölulið 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga. Þá lítur dómurinn einnig, til þyngingar, til 3. og 7. töluliðar 1. mgr. og 3. mgr. sama lagaákvæðis vegna þeirra nánu tengsla sem voru á milli þeirra og þess að með háttsemi sinni braut ákærði gróflega gegn trúnaðarskyldu sinni gagnvart brotaþola sem var í einstaklega viðkvæmri stöðu þegar atvik gerðust, en ákærða var fullkunnugt um að hún var [...]. Loks er litið til 5. töluliðar lagaákvæðisins þar sem ákærði hafði um sjö mánuðum áður framið brot það sem hann var síðar sakfelldur fyrir með dómi Landsréttar í máli nr. 253/2020. Ákærði á sér engar málsbætur en málsgögn bera ekki með sér að upphaf átaka megi rekja til brotaþola. Réttlæta undanfarandi samskipti þeirra ekki á nokkurn hátt árás ákærða né heldur eru forsendur til þess að líta til þeirra til refsilækkunar. Rúmlega tvö ár liðu frá því að atvik gerðust þar til rannsókn málsins hófst og þar til ákæra var gefin út og verður ákærða ekki um þann drátt kennt. Verður að nokkru litið til þessa við ákvörðun refsingar. Með hliðsjón af framangreindu og sakarefni málsins þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í 60 daga. Vegna sakarferils ákærða eru ekki efni til að skilorðsbinda refsinguna.

Afhálfu brotaþola er þess krafist að ákærða verði gert að greiða henni 4.000.000 króna í miskabætur. Ákærði hefur verið sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga gagnvart brotaþola. Er háttsemi ákærða til þess fallin að valda brotaþola miska auk þess sem ráða má af málsgögnum að háttsemi ákærða hefur valdið henni vanlíðan. Hefur ákærði því með háttsemi sinni bakað sér bótaábyrgð á grundvelli 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Þykir fjárhæð miskabóta hæfilega ákveðin, með hliðsjón af atvikum og dómafordæmum, 500.000 krónur, auk vaxta og dráttarvaxta eins og nánar greinir í dómsorði. Er upphafstími dráttarvaxta ákveðinn með hliðsjón af því að ákærða var birt bótakrafan með fyrirkalli 14. apríl 2021.

Ákærði greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, B-kk-ef J-kk-ef lögmanns, 625.000 krónur, og þóknun réttargæslumanns brotaþola, E-kvk-ef D-kvk-ef P-kvk-ef lögmanns, 450.000 krónur, ferðakostnað hennar, 114.037 krónur, og dagpeninga 13.000 krónur, og þóknun Ó-kvk-ef H-kvk-ef G-x-x lögmanns, sem tilnefnd var og síðan skipuð réttargæslumaður brotaþola á fyrri stigum málsmeðferðarinnar, 400.000 krónur. Hefur þá verið tekið tillit til virðisaukaskatts og, eftir atvikum, verið litið til vinnu lögmannanna á rannsóknarstigi. Þá greiði ákærði 123.088 krónur í annan sakarkostnað í samræmi við framlagða reikninga.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið K-kvk-nf Ó-kvk-nf E-kvk-nf aðstoðarsaksóknari.

S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði, X, sæti fangelsi í 60 daga.

Ákærði greiði A 500.000 krónur auk vaxta samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 7. febrúar 2019 til 14. maí 2021, en með dráttarvöxtum samkvæmt 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, B-kk-ef J-kk-ef lögmanns, 625.000 krónur, og þóknun, ferðakostnað og dagpeninga réttargæslumanns brotaþola, E-kvk-ef D-kvk-ef P-kvk-ef lögmanns, samtals 577.037 krónur, og þóknun réttargæslumanns brotaþola, Ó-kvk-ef H-kvk-ef G-kvk-ef lögmanns, 400.000 krónur, og 123.088 krónur í annan sakarkostnað.

S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf (sign)