S-299/2007

Mál þetta, sem var dómtekið 16. þ.m., höfðaði sýslumaðurinn á Akureyri hér fyrir dómi þann 20. september sl., á hendur X;

„fyrir líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt laugardagsins 2. september 2006, á Strandgötu í miðbæ Akureyrar, slegið [A], föstu hnefahöggi í andlitið og ráðist síðan að honum þannig að þeir féllu báðir í götuna, með þeim afleiðingum að [A] átti í erfiðleikum með að opna munninn og það var bólga yfir kjálkanum vinstra megin, hann átti í erfiðleikum með að bíta saman og bit passaði ekki, blæðandi sár var á innanverðri vinstri kinn við innsta jaxl og það var laus tönn í neðri gómi hægra megin, þá var hann með brot í gegnum kjálka hægra megin á milli 2. og 3. tannar og einnig brot í gegnum kjálkann aftan við endajaxlinn vinstra megin.

Telst þetta varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20, 1981.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar.

Í málinu gerir Á-kk-nf H-kk-nf J-kk-nf hdl. fyrir hönd [A], bótakröfu á hendur ákærða að fjárhæð kr. 1.133.713,- og vísar til 1. mgr. 1. gr. skaðabótalaga nr. 50, 1993 og 1. mgr. 26. gr. sömu laga.“

Ó-kk-nf R-kk-nf Ó-kk-nf hdl. fer nú með nefnda bótakröfu fyrir hönd tjónþola.

Ákærði hefur komið hér fyrir dóm og játað sök. Með játningu hans, sem ekki er ástæða til að efa að sé sannleikanum samkvæm, er nægilega sannað að hann hafi framið þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru og þar er rétt heimfærð til laga. Verður lagður dómur á málið án frekari sönnunarfærslu með heimild í 125. gr. laga nr. 19, 1991.

Ákærði hefur ekki sætt refsingum ef frá er talin ein sekt fyrir umferðarlagabrot.

Með tilliti til árásar ákærða og afleiðinga hennar, eins og þeim er í ákæru lýst, þykir refsing hans hæfilega ákveðin fangelsi í fjóra mánuði, en með tilliti til sakaferils ákærða er rétt að skilorðsbinda refsinguna eins og nánar greinir í dómsorði.

Ákærði mótmælir bótakröfu sem höfð er uppi í ákæru. Ákærði er bótaskyldur samkvæmt ólögfestri almennri skaðabótareglu og 26. gr. laga nr. 50, 1993, sbr. 13. gr. laga nr. 37, 1999.

Við þingfestingu málsins benti lögmaður tjónþola á það að samlagningarskekkja hefði orðið við gerð bótakröfu, þannig að í heildarfjárhæðina vanti sjúkrakostnað, 175.556 krónur; því hljóði bótakrafan í heild um 1.309.269 krónur. Nefndur kröfuliður er ítarlega sundurliðaður í bótakröfunni sjálfri og þykir ekki ástæða til að vísa honum frá dómi af þessum sökum, enda rúmast heildarfjárhæð bóta, sem hér verða dæmdar, innan þeirrar fjárhæðar sem ákæra hljóðar um. Í nefndri sundurliðun er að finna liðinn „Tannlæknir, aðgerð og fleira“ að fjárhæð 93.320 krónur. Honum er sérstaklega mótmælt sem vanreifuðum af hálfu ákærða. Þessi liður er studdur ítarlega sundurliðuðum reikningi tannlæknis. Við athugun á reikningnum má sjá a.m.k. einn lið sem ekki er líklegt að sé vegna afleiðinga árásar ákærða, þ.e. kostnað við tannhreinsun. Verður ekki loku fyrir það skotið að svo kunni að vera um fleiri liði. Þykir ekki unnt að leggja efnislegan dóm á þennan lið án frekari gagnaöflunar gegn mótmælum ákærða. Ber því að vísa honum frá dómi. Aðrir liðir í þessum kröfulið eru nægilega studdir gögnum. Verður þessi kröfuliður því tekinn til greina að öðru leyti og ákærði dæmdur til að greiða ferða- og lækniskostnað, samtals að fjárhæð 82.236 krónur.

Gerð er krafa um miskabætur að fjárhæð 1.000.000 króna. Er hún byggð á því að árás ákærða hafi verið tilefnislaus með öllu og valdið tjónþola miklum þjáningum, eymslum og ama í margar vikur á meðan afleiðingar árásarinnar gengu yfir. Er meðal annars tekið fram að tjónþoli hafi þurft að leita til kjálkasérfræðings í Reykjavík og kjálkar hans hafi verið víraðir saman í 30 daga með tilheyrandi óþægindum og hafi hann enn þann dag í dag ekki hlotið fullan bata eða tilfinningu í kjálkanum og hinu skaðaða svæði.

Meðal rannsóknargagna eru ljósmyndir sem tjónþoli framvísaði þar sem sést að kjálkar hans hafa verið víraðir saman og er ekki ástæða til að efa að kjálkabein hans hafi þurft 30 daga til að gróa nægilega. Staðhæfing um að hann hafi ekki enn hlotið fullan bata er bótakrafa var rituð er ekki studd gögnum.

Tjónþoli á rétt til miskabóta úr hendi ákærða samkvæmt 26. gr. skaðabótalaga nr. 50, 1993 með síðari breytingum eins og áður greinir. Með tilliti til afleiðinga árásarinnar, eins og þeim er í ákæru lýst, og þess að meðal afleiðinga var að tjónþoli þurfti að ganga með kjálkana víraða saman í einn mánuð verður fjárhæð þeirra ákveðin 400.000 krónur.

Loks er krafist bóta vegna lögmannskostnaðar að fjárhæð 133.713 krónur. Tjónþoli á rétt til bóta vegna kostnaðar af að halda fram kröfu sinni, þ.m.t. kostnaðar vegna lögmannsaðstoðar, sbr. 4. mgr. 172. gr. laga nr. 19/1991. Ákveðast þær 50.000 krónur.

Samtals verður ákærði því dæmdur til að greiða tjónþola 532.236 krónur. Vaxta er ekki krafist og verða þeir því engir dæmdir. Þá verður ákærði dæmdur til að greiða þóknun verjanda og annan sakarkostnað á rannsóknarstigi, 62.923 krónur, og þóknun skipaðs verjanda síns, G-kk-ef S-kk-ef hrl., vegna meðferðar málsins hér fyrir dómi, sem ákveðst eins og nánar greinir í dómsorði að virðisaukaskatti meðtöldum.

Dóminn kveður upp E-kk-nf S-kk-nf héraðsdómari.

D Ó M S O R Ð :

Ákærði, X, sæti fangelsi í fjóra mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppsögu þessa dóms að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22, 1955.

Ákærði greiði A 532.236 krónur.

Ákærði greiði 102.923 krónur í sakarkostnað, þ.m.t. þóknun skipaðs verjanda síns, G-kk-ef S-kk-ef hrl., 40.000 krónur.