S-397/2017

Mál þetta, sem dómtekið var að lokinni aðalmeðferð 9. febrúar 2018, er höfðað með ákæru lögreglustjórans á Suðurnesjum, útgefinni 6. nóvember 2017, á hendur S-kk-þgf H-kk-þgf, kt. 000000-0000, [...], fyrir líkamsárás, með því að hafa, föstudaginn 17. júlí 2015, á tjaldsvæði við Krókarmýri, Reykjanesfólksvangi ráðist á X, kt. 000000-0000, með því að ýta í bakið á X þannig að hún féll af palli sem þau stóðu upp á og lenti á vinstri olnboga og vinstri hné, með þeim afleiðingum að X brotnaði á vinstri öxl, [og hlaut] cortival rof i collum scapula,

Telst háttsemi þessi varða við 1. mgr. 217. gr. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20/1981 og 110. gr. laga nr. 82/1998.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkröfur:

Af hálfu X, er þess krafist að ákærði verði dæmdur til að greiða henni bætur að fjárhæð kr. 800.000 með vöxtum skv. 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 17. júlí 2015 til þess dags er mánuður er liðinn frá birtingu bótakröfu þessarar en með dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags. Verði brotaþola ekki skipaður réttargæslumaður gerir hann auk þess kröfu um að ákærði verði dæmdur til greiðslu málskostnaðar vegna lögmannsaðstoðar brotaþola að skaðlausu að meðtöldum virðisaukaskatti, samkvæmt málskostnaðarreikningi sem lagður verður fram á síðari stigum málsins eða samkvæmt mati dómsins.“

Ákærði neitar sök og krefst sýknu. Hann krefst þess að einkaréttarkröfu verði vísað frá dómi. Til vara krefst hann vægustu refsingar sem lög leyfi og að bótakrafa verði lækkuð. Verjandi hans krefst málsvarnarlauna úr ríkissjóði.

Málavextir

Samkvæmt lögregluskýrslu kom X brotaþoli á lögreglustöð hinn 6. apríl 2016 og kærði líkamsárás sem hún hefði orðið fyrir við Krossmýri í Reykjanesfólkvangi kl. 23:30 hinn 17. júlí 2015. Er í skýrslunni haft eftir henni að hún hafi þar verið í útilegu með frænku sinni, B, og tveimur börnum. Þar hafi þær hitt mann nokkurn, S-kk-þf H-kk-þf, ákærða í máli þessu, og spjallað nokkuð við hann. Ákærði hafi verið ölvaður. Bjór, er ákærði hafi ætlað að drekka, hafi hellzt niður og ákærði orðið afar reiður við það. Brotaþoli hafi verið með hund með sér og hafi ákærði sagt að hann ætlaði að drepa hundinn. Hann hafi ætlað að rjúka í hundinn en brotaþoli náð að koma dýrinu undan og hafi verið á flótta þegar ákærði hafi náð brotaþola og ýtt í bakið á hanni þannig að hún hafi fallið fram af palli. Hún hafi borið vinstri hönd og vinstri fót fyrir sig og lent á vinstri olnboga og vinstra hné. Daginn eftir hafi hún verið hrufluð á hnénu og fundið fyrir eymslum í öxl. Verkurinn í öxlinni hafi aukizt dag frá degi og einhverjum dögum síðar hafi hún verið hætt að geta sofið vegna þeirra. Hafi hún leitað á slysadeild vegna þessa.

Í málinu liggur útprent úr bráðamóttökuskrá bráðadeildar Landspítalans, dags. 27. ágúst 2015. Er efni þess rakið í vottorði H, dags. 4. apríl 2016.

Í málinu liggur vottorð G heimilislæknis, dags. 24. nóvember 2016. Segir þar að brotaþoli hafi leitað til læknisins vegna einkenna í öxl hinn 8. september 2015. Hafi hún lýst því að í útilegu í júlí hafi ölvaður maður ýtt hrint sér fram af palli og hún borið fyrir sig vinstri hendi, hlotið mar á hné og haltrað fyrst á eftir. Í samantekt í lok vottorðsins segir læknirinn: „Samantekið er hér um að ræða 44 ára gamla konu sem var hrint þann 17. 07. 2015. Nokkru síðar fór hún að finna fyrir einkennum frá vi. öxl og leitaði á slysadeild rúmum mánuði síðar vegna þeirra einkenna. Kom í kjölfarið til undirritaðs og sýndi sig við myndgreiningu vera bólga í supraspinatus sin og þroti í subacromial bursu. En við byltuna hafði hún lent m.a. á vi. hendi. Ég tel sterkar líkur á því að umræddar breytingar í öxl og einkenni megi rekja til umræddrar byltu þann 17. 07. 2015.“

Í málinu liggur vottorð I læknis, dags. 11. september 2017. Þar segist læknirinn hafa hitt brotaþola hinn 10. júlí 2017 vegna verkja í öxl. Hafi brotaþoli sagt sér hafa verið hrint hinn 17. júlí 2015 og þá fengið áverka á vinstri öxl. Í vottorðinu segir meðal annars að brotaþoli hafi greint frá því að hún hefði í september 2015 greinzt með heilaæxli og farið í aðgerð þess vegna. Hafi „öll athygli og meðferð verið á það í kjölfarið og öxlin hálfpartinn gleymst. Var síðan orðin það slæm að hún gat sig varla hreyft eða gert nokkurn skapaðan hlut út af verkjum í öxlinni. Síðan á meðan hún var í endurhæfingu á Grensás (febrúar – júní 2016) eftir fyrrnefnda aðgerð var hún að sögn greind með frozen shoulder. Fékk þá í tvígang sprautu í öxlina án þess að verða mikið betri. Hafði auk þess verið í stífri sjúkraþjálfun og var orðin töluvert betri í öxlinni en alls ekki góð. Stöðugt með einhvern verk og bæði með skerta hreyfigetu og verki við hreyfingar.“ Í niðurlagi vottorðsins segir læknirinn: „Þannig áverki á vinstri öxl fyrir rúmlega tveimur árum sem erfiðlega hefur gengið að meðhöndla og ná bata í. Verið með stöðuga verki sem yfirleitt versna við álag og hreyfingar og líklegt þykir að muni halda áfram. Þau óþægindi sem [brotaþoli] lýsir geta passað við þann áverka sem hefur orðið og þau einkenni sem er að finna við skoðun. [Brotaþoli] hefur verið í sjúkraþjálfun til að byggja upp styrk, jafnvægi og koordination, en oft er hægt að draga úr óþægindum með betri styrk og jafnvægi. Það er hins vegar vitað að hluti sjúklinga sem hljóta áverka á öxl [getur] átt á hættu að stríða við verki og óþægindi til frambúðar.“

Í málinu liggur vottorð H læknis, dags. 4. apríl 2016. Þar segir að brotaþoli hafi komið í meðferð á dagdeild Grensásdeildar þann 9. febrúar 2016 vegna verkjaástands í öxl sem reynzt hafi þrálátt. Segir svo meðal annars: „Var hrint af ölvuðum einstaklingi sumarið 2015 og lenti hún á vinstra hné og olnboga og þar með höggleiðslu upp í [vinstri] öxl. Farið versnandi af verkjum eftir það, var orðin illa haldin í ágúst og leitaði af þessum sökum á bráðamóttöku Landspítala í Fossvogi þann 27. ágúst 2015. Þar er skráð: „Verkur í vinstri öxl. Verið slæm sl 3 daga. Byrjaði fyrir um 2 mánuðum þegar henni var hrint, lenti ma. á vinstri hendi og hefur verið með eymsli í öxlinni síðan, til að byrja með verkir við ákveðnar hreyfingar en nú sl daga stöðugur verkur og verkur við allar hreyfingar af öxlinni. Svaf ekki í nótt fyrir verkjum. Skoðun: Engin bólga að sjá í vi öxl. Engin þreifieymsli í claviculu, axlarlið eða acromion. Fær verk við allar hreyfingar af vi öxl. Hreyfir öxl mest 90gr í flexicon og abduction. Verkur við áreynslu á infraspinatus, supra- og subscapularis. Impingement test posit.““ Þá segir í vottorðinu: „Til samanburðar er rannsókn af þessari sömu öxl 12. 09. 15. Þá sáust ekki nein merki um mjúkvefjakalkanir og dálitlar skerpingar voru neðanvert á acromion. Engar aðrar breytingar sáust við eldri rannsóknina. Í dag er beðið um TS rannsókn af öxl og spurt um kalkanir í mjúkvefjum. Slíkt sést ekki við rannsókn í dag fremur en við fyrri rtg. rannsókn. Engar áberandi slitbreytingar eða annað sjúklegt.“ Loks segir í vottorðinu og sagt viðbót eftir morgunfund sem haldinn hafi verið 18. febrúar 2016: „Það sést cordoialt rof í collum scapula. Þetta er algjörlega óhliðrað brot og brotlínan sést tiltölulega stutt í beininu. Útlitið gæti samrýmst broti eftir áverka frá miðju síðasta ári eins og virðist vera í sögu.“

Í málinu er annað vottorð H læknis, dags. 28. marz 2017. Er þar, eins og í vottorði dags. 4. apríl, rakin skráning í bráðamóttökuskrá Landspítala 27. ágúst 2015. Þá segir í vottorðinu að brotaþoli hafi leitað á bráðamóttöku 12. september 2015 vegna nýrra einkenna frá vinstri handlegg og hafi þá komið í ljós fremur stórt góðkynja æxli hægra megin í framheila sem hafi verið fjarlægt í aðgerð 21 september. „Bati varð nokkur eftir aðgerð með minni einkennum í vinstri líkamshelmingi ef frá er talinn axlarverkurinn sem heldur færðist í aukana“ og vegna hans hafi brotaþola verið vísað á endurhæfingardeild. Í niðurlagi vottorðsins segir meðal annars: „Í þessu máli er um að ræða tvo aðskilda sjúkdómsferla, annars vegar afleiðingar af góðkynja æxli í hægri framheila sem valdið hafði einkennum í vinstri líkamshelmingi frá 2014 og hins vegar afleiðingar áverka við fall með áhrifum á vinstri öxl sem smám saman varð að erfiðu, en vel þekktu ástandi sem kallast frosin öxl. Frosin öxl er ástand sem einkennist af hreyfiskerðingu í lið til allra átta sem oftast getur varað allt frá 6 mánuðum upp í 24 mánuði, getur komið í kjölfar áverka en einnig í tengslum við ýmsa sjúkdóma en líka án þekktrar orsakar. Brotlína í vinstra herðablaði rétt neðan axlarliðarins sem uppgötvaðist við endurskoðun röntgenmynda þann 18. 02. 2016 er talin geta samrýmst tímalega þeim áverka sem [brotaþoli] hefur greint frá. Í þessu tilviki liggur fyrir tímalegt samband áverka við verkjaástand í vinstri öxl og verður að telja að áverkinn sé líklegasta skýring á þróun verkjaástandsins í það að verða frosin öxl.“

Í málinu liggur matsgerð sem J sérfræðingur í heila- og taugasjúkdómum og mati á líkamstjóni vann að beiðni brotaþola og tryggingafélags, dags. 23. október 2017. Í matsgerðinni kemur fram að læknirinn var meðal annars beðinn miska og varanlega örorku „af völdum líkamsárásarinnar“. Í matsgerðinni segir læknirinn stöðugleikapunkti hafa verið náð 20. júlí 2017. Tímabundin óvinnufærni teljist engin. Varanlegur miski brotaþola sé átta stig en „varanleg örorka [brotaþola] af völdum árásarinnar hæfilega metin 15%“.

Skýrslur fyrir dómi

Ákærði sagðist hafa komið á svæðið á föstudegi, til helgardvalar, með hesta sína og hundtík. Á göngu þar hefði hann hitt litla stúlku sem hann hefði þekkt sem dóttur frænda síns og spjallað við hana. Stúlkan hefði sagt að hún væri á svæðinu með móður sinni og fleira fólki. Fljótlega hefði hann hitt samferðafólk stúlkunnar og kynnt sig fyrir því. Þar hefðu verið tvær konur að drekka áfenga drykki, „svona breezer á flösku“. Eftir stutt spjall við þær hefði ákærði farið í tjald sitt eftir áfengi og komið til baka með nokkura bjóra og rauðvínsflösku sem hann hefði lagt til og hefðu konurnar drukkið úr flöskunni. Þau hefðu spjallað um tíma og vel farið á með þeim. Konur þessar hefðu verið með rakka með sér, bundinn við stól, og hefði ákærði látið þess getið að tík sín væri lóða og að hann vildi ekki að fundum þeirra bæri saman.

Ákærði sagði að einhverju síðar, milli klukkan tíu og ellefu um kvöldið, hefðu hann og konurnar verið stödd á eða við pall við salernisaðstöðu svæðisins, rétt hjá tjöldunum. Þar hefðu þau staðið og spjalla í tíu til fimmtán mínútur þar til ákærði hefði séð að hundurinn kvennanna laus og „að reyna að fara á tíkina“ og hefði það farið „ekkert of vel“ í sig. Ákærði hefði reynt að „hlaupa hundinn uppi og fæla hann frá tíkinni“ og „leggja áherzlu á að þetta væri ekki í boði, því ég var búinn að biðja þær um að passa hundinn“. Ekkert hefði gerzt annað en að ákærði hefði hastað á hundinn „og þær panikeruðu, þær héldu að ég ætlaði eitthvað að meiða hundinn“, sem alls ekki hafi verið ætlun ákærða. „En eftir það atvik, þegar ég hasta svona á hundinn, þá sá ég að þetta var nú eiginlega búið spil að spjalla meira við þær og rölti í mitt tjald“. Skömmu eftir miðnætti hefði bróðir ákærða svo komið til hans. Daginn eftir, um hádegi, hefðu þeir bræður séð brotaþola og hina konuna á göngu langt uppi í fjalli.

Ákærði sagði að alls engar stympingar hefðu orðið milli sín og brotaþola. Hann hefði ekki séð brotaþola detta. Þegar hann hefði rokið af pallinum hefðu konurnar staðið fyrir aftan sig.

Ákærði sagðist hafa drukkið fjóra litla bjóra eða svo um kvöldið en ekki hafa orðið ölvaður.

Ákærði sagði að daginn eftir hefði landvörður haft orð á því við sig að læti með hunda gætu farið illa í gesti á svæðinu. Landvörðurinn hefði sagt ákærða hafa verið með ógnandi tilburði og landverði ekki líkað. Þetta hefði ekki verið alvarlegt samtal.

Ákærði sagði að löngu eftir þetta hefði barnsfaðir brotaþola haft eftir brotaþola að konurnar hefðu drukkið bæði „breezer“ og rauðvín ákærða þarna um kvöldið.

Brotaþoli sagðist hafa farið með bróðurdóttur sinni, B, og barni hvorrar um sig á svæðið, tjaldað þar og grillað. Þær hefðu haft með sér tvo hunda. Þær hefðu séð ákærða ganga þar að sem stúlkurnar hefðu verið að leik og hefði ákærði faðmað dóttur brotaþola. Brotaþoli hefði þá farið til þeirra. Ákærði hefði kynnt sig og greint frá að hann væri frændi stúlkunnar og hefði brotaþoli áður heyrt hann nefndan sem frænda hennar. Ákærði hefði verið með bjór og boðið konunum með sér en þær afþakkað. Ákærði hefði verið með stóra tík með sér en hundur sá er brotaþoli hefði verið með hefði verið mjög lítill. Eftir nokkurt spjall hefði ákærði farið en spurt hvort hann mætti koma aftur. Það hefði verið samþykkt og hann komið aftur síðar og þá með rauðvín. Börnin hefðu farið að sofa en fullorðna fólkið talað saman. Tík ákærða hefði verið laus og alltaf í kring um hund ákærða.

Brotaþoli og frænka hennar hefðu þegið hjá ákærða sitt rauðvínsglasið hvor, en annars hefðu þær ekkert áfengi verið með. „Breezer“ drykki brotaþoli ekki og kæmi raunar ekki niður. Þegar brotaþoli hefði verið búinn að taka fáa sopa úr rauðvínsglasinu hefði ákærði rekið sig í glasið þannig að úr því helltist. Ákærði hefði þá verið orðinn nokkuð hávær auk þess sem læti hefðu verið í hundunum og þau hefðu því gengið aðeins burt svo börnin gætu sofið.

Brotaþoli sagði að þau ákærði hefðu setið á bekk en B staðið hjá, spjallað og skemmt sér við að fylgjast með hundunum en fyndið hefði verið að sjá örlítinn hund mjög spenntan „fyrir risastórri tík sem hann náði ekki hálfa leið upp á“.

Ákærði hefði misst bjór sinn og við það hrópað „Ertu ekki að grínast?“. Brotaþoli hefði eitthvað hlegið við en ákærði hefði þá reist sig við, „orðinn eins og geðveikur í framan“ og haldið áfram að hrópa hið sama. „Svo byrjaði hann að veina á mig“ og enn hrópað „Ertu ekki að grínast?“. Næst hefði ákærði hrópað að hann ætlaði að drepa hund brotaþola. Ákærði hefði stokkið af stað „og ég reyni að flýja með hundinn og ég náttúrlega var með hundinn í bandi, sem togar eitthvað á móti, og hann kemur á eftir mér og þegar ég er að flýja með hundinn þá hrindir hann mér fram [...] bara dúndrar í bakið á mér og ég dett fram af palli, þessum palli sem við vorum á, og ég lendi á vinstra hné og svona vinstri olnboga, ég ber þetta svona fyrir mig af því að hundurinn er fyrir neðan, [...] undir mér“. Við þetta hefði B stokkið til og rifið í ákærða „þannig að hann kemur ekki á eftir mér niður af þessum palli [...] og þá tekur hann í úlpuna hennar og keyrir hana upp að þessum salernum [...] og þar stendur hann froðufellandi.“ Brotaþoli hefði brölt á fætur, „öskrandi og veinandi“ og verið mjög hrædd. Brotaþoli hlaupið þangað sem verið hefðu erlendir ferðamenn og beðið þá um hjálp en enginn sinnt því. Ákærði hefði verið „geðveikur, öskrandi upp í andlitið“ á B sem hefði verið róleg. Skömmu síðar hefði B hrint ákærða frá sér og hefði hann hrasað eitthvað við það. Næst hefði hann staðið úti í túni, „bókstaflega froðufellandi“.

Brotaþoli sagði að daginn eftir hefðu þær farið í gönguferð. Hefði brotaþoli þá verið marin á öðru hnénu og fundið til í því, en ekki svo að erfitt hafi orðið með gang. Þær hefðu hitt landvörð að máli og sagt honum frá atvikinu. Landvörðurinn hefði ætlað að tala við ákærða, en hann hefði greinilega vitað hver hann var. Landvörðurinn hefði farið og talað við ákærða og komið til baka og sagt ákærða hafa gert lítið úr málinu og sagt þær fara með ýkjur. Hefðu þær af þessu dregið þá ályktun að ekki væri óhætt að vera lengur á svæðinu og hefðu farið heim.

Brotaþoli sagðist hafa fengið mar á hné og sköflung við atvikið. Löngu síðar hefði komið í ljós að bein hefði brotnað í herðablaði og valdið því sem kallað væri „frosin öxl“. Þá hefði atvikið valdið sér uppnámi og óþægindum.

Brotaþoli sagðist hafa leitað læknis á bráðamóttöku 27. ágúst 2015 en áður hefði hún reynt að komast til heimilislæknis en þar verið löng bið. Hefði brotaþoli þá verið komin með mikla verki í vinstri hönd og öxl.

Brotaþoli sagði að komið hefði í ljós hjá sér góðkynja heilaæxli og vegna þess hefði hún þurft að gangast undir skurðaðgerð og taka inn stera og verkjalyf. Hefði sér jafnframt verið sagt að hugsanlega skýrði æxlið verkina í öxlinni. Verkirnir hefðu hins vegar komið aftur og þá verri, þegar meðferðinni vegna æxlisins hefði verið lokið. Ekkert annað en atvik málsins gætu skýrt áverka brotaþola.

Vitnið B sagði þær brotaþola hafa farið á svæðið með börnum sínum. Um kvöldmatarleyti hefðu börnin verið að leik og þær brotaþoli hefðu séð ákærða ganga til barnanna. Ákærði hefði gefið sig á tal við dóttur brotaþola en hann væri frændi hennar. Eftir þetta hefði ákærði komið og spjallað við vitnið og brotaþola en síðar farið að eigin tjaldi eftir meira áfengi, rauðvíni og einhverjum bjór. Hann hefði svo snúið aftur til þeirra og þau spjallað áfram. Ákærði hefði gefið vitninu og brotaþola rauðvín og verið áfram um það. Börnin hefðu farið að sofa en fullorðna fólkið spjallað áfram. Börnin hefðu svo kvartað yfir hávaða en ákærði hefði verið farinn að tala nokkuð hátt. Fullorðna fólkið hefði því fært sig nær salernunum svo börnin gætu sofnað. Hundar hefðu verið með þeim, ákærði hefði verið með tík og brotaþoli lítinn rakka. Tík ákærða hefði verið laus og lóða en rakkinn í bandi. Ákærði og brotaþoli hefðu setið á bekk en vitnið staðið fyrir framan. Ákærði hefði rekið sig í bjór sinn sem hefði dottið. Ákærði hefði staðið upp og beygt sig eftir bjórnum og í framhaldi af því tekið að segja „Ertu að grínast?“ og endurtekið það aftur og aftur með hækkandi rödd. Eftir það hefði hann tekið að „ógna hundinum“ og tala um að hundurinn væri að „reyna að komast upp á tíkina“. Vitnið og brotaþoli hefðu fyrst tekið þessu sem gríni en svo hefði þetta orðið alvarlegra hjá ákærða. Brotaþoli hefði orðið hrædd og byrjað „að bakka“. Ákærði hefði gengið ógnandi að henni og verið með „læti“, jafnvel talað um að drepa hundinn. Brotaþoli hefði haldið áfram að bakka á pallinum en ákærði ýtt henni „þegar hún er að verða kominn að endanum og hún dettur [...] niður og reynir að bera sig einhvern veginn þannig að hún lendi ekki ofan á hundinum því hann var á undan henni. Og þá verð ég reið og ríf eitthvað í hann [...] og hann verður eitthvað reiður og rífur í og nær að snúa sko upp á úlpuna mína svona við hálsinn og tekur mig í rauninni hálstaki þannig [...] og ég er eitthvað að reyna að slást við hann en næ því ekki því hann er sterkari en ég og náði takinu“. Nánar spurt sagði vitnið að brotaþoli hefði lent á sitjandanum. Sjálft hefði vitnið ekki séð brotaþola bera hönd fyrir sig við fallið, en hafa þá lýsingu eftir brotaþola.

Vitnið sagðist hafa gengið upp að húsinu og þar hefði ákærði ógnað vitninu og haft hönd á lofti. Vitnið hefði spurt ákærða hvort hann ætlaði að berja sig en þá hefði ákærði sleppt vitninu og bakkað. Vitnið hefði ýtt í ákærða og sagt honum að fara. Ákærði hefði áfram verið með leiðindi og „dólg“ en vitnið ýtt honum áfram í átt að tjaldi hans. Brotaþoli hefði á þessum tíma verið mjög hrædd og hrópað á hjálp en þarna hefðu verið ferðamenn sem ekkert hefðu gert með hjálparbeiðni hennar. Vitnið hefði áfram ýtt við ákærða sem hefði við það dottið. Að lokum hefði ákærði farið í tjald sitt en vitnið og brotaþoli farið í sitt.

Vitnið sagði, spurt um ölvun ákærða, að þegar þær brotaþoli hefðu fyrst hitt ákærða hefði hann verið „góður á því“. Undir lokin hefði hann verið orðinn valtur. Vitnið og brotaþoli hefðu ekkert áfengi haft með sér. Sérstaklega spurt neitaði vitnið að þær hefðu haft með sér „breezer“-a. Drykki vitnið ekki slíkt.

Vitnið sagði að pallurinn væri alls ekki hár, aðeins ein trappa upp á hann. Ekkert handrið væri á honum.

Vitnið sagðist ekki vita til þess að neitt annað hefði komið fyrir brotaþola sem valdið gæti verkjum í hönd.

Vitnið D sagðist hafa verið starfsmaður Reykjanesfólkvangs og komið sem slíkur á svæðið. Þar hefði vitnið hitt tvær konur með börn. Önnur þeirra hefði sagt sér að kvöldið áður hefði ákærði gripið um háls sér og „ýtt sér upp að hurðinni“. Hefði vitnið farið og talað við ákærða og sagt honum að óheimilt væri að áreita gesti svæðisins en hann svarað því til að atburðarásin hefði verið önnur en lýst hefði verið. Vitnið hefði snúið aftur til kvennanna og sagt þeim þetta og þær sagt að þær ætluðu að fara af svæðinu.

Vitnið sagði að ákærði hefði verið „mjög þunnur“.

Vitnið sagðist þekkja vel til ákærða og aldrei haft afskipti af honum áður.

Hvorug konan hefði nefnt meiðsli við sig.

Vitnið E, barnsfaðir brotaþola og frændi ákærða, sagði að löngu eftir atvikið hefði dóttir vitnisins og brotaþola sagt sér að hún hefði hitt ákærða í útilegu. Hafi því lokið þannig að brotaþoli segði ákærða hafa ýtt sér þannig að hún hafi meitt sig í öxl.

Vitnið F, bróðir ákærða, sagðist hafa komið á Krókamýri skömmu eftir miðnætti. Einhverju síðar hefðu þeir farið í útreiðartúr sem tekið hefði þrjár klukkustundir eða svo en eftir það farið að sofa í tjaldi ákærða. Ákærði hefði verið allsgáður. Ákærði hefði farið af svæðinu um klukkan þrjú, daginn eftir.

Vitnið G læknir staðfesti vottorð sitt. Vitnið sagði að brjósklos sem brotaþoli hefði glímt við ætti við um allt annað svæði líkamans en getið er í ákæru.

Vitnið H læknir staðfesti vottorð sitt, dags. 28. marz 2017. Vitnið sagði ákverkamerki hafa sézt á öxl brotaþola sem gætu komið heim og saman við frásögn hennar.

Vitnið I læknir staðfesti vottorð sitt.

Niðurstaða

Óumdeilt er að fundum ákærða og brotaþola bar saman á tjaldsvæðinu við Krókarmýri í Reykjanesfólksvangi á þeim tíma sem getið er um í ákæru. Brotaþoli ber að þar hafi ákærði hrint sér svo hún hafi fallið og fengið áverka en hann neitar því. Framburður brotaþola fær mikla stoð í framburði vitnisins B, þótt þær séu frænkur. Brotaþoli kveðst hafa sagt vitninu D landverði frá atvikinu daginn eftir. Vitnið D bar fyrir dómi að önnur konan hefði sagt sér að ákærði hefði gripið um háls sér og „ýtt sér upp að hurðinni“ og í framhaldi af því hefði vitnið rætt við ákærða um að óheimilt væri að óreita gesti á svæðinu. Vitnið D, sem kvaðst þekkja ákærða vel, sagði að hann hefði verið „mjög þunnur“ er þeir hefðu talað saman. Þegar á framanritað er horft, og þá sérstaklega til þeirrar stoðar sem framburður vitnisins B veitir framburði brotaþola, þykir sannað í málinu gegn neitun ákærða að hann hafi umrætt sinn hrint brotaþola þannig að hún hafi fallið af palli þeim sem hún hafi staðið á.

Með vottorðum H læknis er sannað að brotaþoli hafi fengið þá áverka sem raktir eru í ákæru, þótt vottorðin taki ekki af tvímæli um hvenær það hafi gerzt.

Brotaþoli ber að áverkar og ástand axlar hennar sé tilkomið af þessu atviki. Ekkert annað sé þar til skýringar. Fyrir liggur að hún leitaði bráðamóttöku hinn 27. ágúst 2015 og vísaði þá til þess að sér hefði verið hrint um tveimur mánuðum áður, hún hafi lent á vinstri hendi og verið með eymsli síðan. G læknir segir í vottorði sínu „sterkar líkur á að umræddar breytingar í öxl og einkenni megi rekja til umræddrar byltu þann 17. 07. 2015.“ Læknarnir I og H telja í vottorðum sínum ástand brotaþola geta komið heim og saman við frásögn hennar. J dregur það ekki í efa í matsgerð sinni. Virðist af þessu ljóst að það fall, sem sannað telst að brotaþoli hafi fengið fyrir tilverknað ákærða, sé til þess fallið að valda þeim áverkum sem raktir eru í ákæru. Ekkert í málinu gefur tilefni til að ætla að þeir séu komnir til af öðrum orsökum. Að öllu samanlögðu þykir óhætt að leggja til grundvallar að brotaþoli hafi við atvikið hlotið þá áverka sem raktir eru í ákæru.

Samkvæmt því sem hér hefur verið rakið er ákærði sannur að sök samkvæmt ákæru og hefur unnið sér til refsingar og verður háttsemi hans heimfærð undir 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga svo sem gert er í ákæru. Í marz 2013 var ákærði dæmdur til tveggja mánaða fangelsisvistar fyrir brot gegn 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga, 6. mgr. 45. gr. umferðarlaga og 19. sbr. 41. gr. lögreglulaga, en fullnustu refsingarinnar frestað skilorðsbundið í tvö ár. Ákærði stóðst það skilorð. Ákæra var gefin út meira en tveimur árum eftir að brotið var framið og verður ákærða ekki kennt um þann drátt. Refsing ákærða verður ákveðin fangelsi í tvo mánuði en fullnustu hennar frestað og niður falli hún að liðnum tveimur árum haldi ákærði almennt skilorð. Ákærði hefur framið ólögmæta meingerð gagnvart brotaþola og ber bótaábyrgð vegna hennar. Verður ákærði dæmdur til að greiða brotaþola 500.000 krónur í miskabætur og 113.307 krónur vegna útlagðs kostnaðar hennar. Loks verður honum gert að greiða brotaþola 400.000 krónur í málskostnað. Bótakrafa var birt 15. júlí 2016. Ákærði verður dæmdur til greiðslu málsvarnarlauna skipaðs verjanda síns, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef lögmanns, 632.400 króna með virðisaukaskatti, en gögn málsins greina ekki frá öðrum sakarkostnaði sem fallið hafi til. Gætt var 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88/2008.

Af hálfu ákæruvaldsins fór S-kvk-nf B-kvk-nf F-kvk-nf saksóknarfulltrúi með málið. Þ-kk-nf D-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð

Ákærði, S-kk-nf H-kk-nf, sæti fangelsi í tvo mánuði. Fullnustu refsingarinnar skal frestað og niður skal hún falla að liðnum tveimur árum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði X, 613.307 krónur ásamt vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 17. júlí 2015. til 15. ágúst 2016, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags, og 400.000 krónur í málskostnað.

Ákærði greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef lögmanns, 632.400 krónur.

Þ-kk-nf D-kk-nf