E-403/2018

Mál þetta, sem tekið var til úrskurðar um frávísunarkröfu stefnda þann 11. maí sl., er höfðað fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur með stefnu þingfestri 13. febrúar 2018 af A, [...], gegn B, [...], og Sjóvá-Almennum tryggingum hf., [...], til réttargæslu.

I.

Stefnandi krefst viðurkenningar á bótaskyldu stefnda, [B], vegna tjóns, sem hann varð fyrir í liðspeglunaraðgerð hjá honum þann 10. júní 2016.

Stefnandi krefst þess að stefnda verði gert að greiða stefnanda málskostnað að skaðlausu að mati réttarins eða samkvæmt síðar framlögðum málskostnaðarreikningi komi til aðalmeðferðar máls þessa.

Ekki eru gerðar sérstakar kröfur á hendur réttargæslustefnda Sjóvá-Almennum tryggingum hf.

Stefndi krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá dómi og að stefnandi verði dæmdur til að greiða stefnda málskostnað samkvæmt framlögðum málskostnaðarreikningi eða samkvæmt mati dómsins.

Stefndi krefst til vara sýknu af öllum kröfum stefnanda og að stefnandi verði dæmdur til að greiða stefnda málskostnað samkvæmt framlögðum málskostnaðarreikningi eða samkvæmt mati dómsins.

II.

Málsatvik

Helstu málsatvik eru þau að stefnandi mun hafa tognað í nára á knattspyrnuæfingu í desember 2015. Vegna óþæginda í nára af þeim sökum leitaði stefnandi til heimilislæknis í janúar 2016. Hann vísaði honum í sjúkraþjálfun, sem skilaði litlum árangri. Stefnandi leitaði til stefnda þann 17. mars 2016 vegna verkja í vinstri nára. Í sjúkraskrá er komunni lýst svo:

„… Var hérna fyrir tæpu ári síðan vegna sama vandamáls. Rtg. myndir þá tiltölulega eðl. en þó einhver merki um symphisitis á rtg. myndum. Viðvarandi og versnandi verkir, álagsverkir sem geta komið í hvíld, en einnig þegar hann stendur og gengur. Hefur ekkert getað æft og spilað núna í vetur. Verið hjá sjúkraþjálfara sem hefur ekki verið að hjálpa og kemur því hingað til skoðunar.

Skoðun:

Almennt ástand gott, gengur án helti. P-x-x hallar nokkuð niður til vinstri, um 2 cm munur. Trendelburg neg. og engin einkenni frá mjóbaki. Gróf taugaskoðun eðl. Ekki hægt að framkalla nein einkenni frá vöðvum við álag og fínn styrkur frá vöðvahópum. Engin þreifieymsli yfir vöðvafestum. Aumur yfir symphysu. Það er hægt að framkalla örlítinn náraverk við compression á pelvis. Væg eymsli við impingement test. Hann er stífur í innrotation og innroterar 10°en enginn endastöðuverkur. Faber neg. 20°. Öfugur Lasegue neg.

Álit:

Þannig nokkuð óljósir náraverkir. Það eina sem maður finnur við skoðun er vægt pos. impingement test og þreifieymsli yfir symphysu. Þreifa einnig upp inguinal canal og ekki hægt að framkalla nein einkenni þaðan og ekki nein þreifanleg hernia. Panta segulómskoðun af mjaðmaliðnum og symphysu, sjáum hvernig hún lítur út en líklegast diagnostisk injection næsta skref, þá annað hvort í mjaðmaliðinn eða symphysuna. Hann bókar símatíma eftir segulómskoðun.“

Þann 31. mars 2016 ræddi stefndi við stefnanda símleiðis, í sjúkraskrá er bókað:

„Búinn í segulómskoðun sem sýnir slitbreytingar í symphysu, væg rifa í labrum og einhverjar smá breytingar á labrum / brjóskmótunum. Set hann upp fyrir inj. í mjöðmina og skoðun í gegnumlýsingu.“

Stefnandi kom því næst til stefnda þann 13. apríl 2016 og var gefin sprauta í vinstri mjöðm. Bókað er í sjúkraskrá:

„… Segulómun sýnir örlitlar brjóskbreytingar og labrum rifu. Einnig einhverjar breytingar í symphysunni, einkenni hafa þó mest verið að koma frá vinstri mjöðm, hann hefur verið versnandi.

Set nú við sterial aðstæður inn 8 ml Xylocain blandað með 40 mg DepoMedroi. Sjáum hvaða áhrif þetta hefur. Bókar símatíma eftir 2-3 vikur í eftirfylgni. Skoða einnig liðinn í gegnumlýsingu, það er ekkert greinilegt CAM form að sjá. Við sjáum hvaða áhrif sprautan hefur.“

Því næst er bókað símtal milli stefnanda og stefnda þann 28. apríl 2016.

Fram kemur í sjúkraskrá:

„Fann engan mun af sprautunni. Fór út að hlaupa á meðan deyfingin varði og fann fljótlega fyrir sömu einkennum og hann hefur fundið fyrir. Því er vafasamt að þessi labrum rifa sé að valda einhverjum einkennum. Ráðlegg að hann bóki sér tíma hjá skurðlækni fyrir norðan til að meta hvort hann sé með kviðslit þó það sé ekki mikið endilega í skoðun sem bendi til þess. Set hann annars upp fyrir inj. í symphysuna til að reyna að sjá hvort einkenni geti verið að koma þaðan. Verður annars í sambandi eftir tíma hjá skurðlækninum.“

Stefnandi átti aftur símatíma hjá stefnda þann 3. maí 2016. Þá hafði hann aðeins spurningar um framhaldið. Var búinn í skoðun og engin merki sáust um kviðslit. Ákveðið var að setja sprautu í symphysuna og sjá hvaða áhrif það hefði.

1. Þann 11. maí 2016 gaf stefndi stefnanda aftur sprautu í symphysuna, eins og bókað er í sjúkraskrá.

Stefndi átti samtal við móður stefnanda í samráði við stefnanda þann 6. júní 2016. Í sjúkraskrá kemur meðal annars fram að það eina sem stefndi hafi fundið sé „labrum rifa“ sem hann ætli að skoða betur í speglun og líta þá um leið á brjóskið og meta hvort eitthvert impingement sjáist.

Þann 10. júní 2016 kom stefnandi til liðspeglunaraðgerðar á mjöðminni hjá stefnda. Í sjúkraskrá kemur fram:

„… langvarandi einkenni álagstengd, sérstaklega við fótboltæfingar og leiki. Ekkert getað spilað eða æft núna sl. ár. Rtg.rannsóknir sýna hugsanlega örlítið vægt CAM-form, það er labrumskemmd á segulómskoðun. Hann er búinn að fá inj. bæði í mjöðm og symphysu og fannst hann verða örlítið betri við inj. í mjöðmina en ekkert afgerandi. Hann er settur upp í dag fyrir fyrst og fremst diagnostiska arthroscopiu vegna langvarandi mikilla einkenna sem eru að há honum.

Svæfing, baklega, tog, gegnumlýsing, anterior og ant.lat protalar, Xylocain + Adrenalin í portala og intraarticulert. Byrjum að scopera centralt. Það er örlítil fissura á labrum-brjóskmótunum. Engin labrum ruptura, engin delamination á brjóskinu og brjoskið lítur ágætlega út a.ö.l. Færi mig því perifert og það er vægt CAM-form og þegar maður testar hann dynamiskt þá sér maður smá impingement lengst anteriort á caput-collum mótunum. Hreinsa því upp þetta svæði og forma caput collummótin upp á nýtt. Tékka síðan dynamiskt hvort það sé klemma einhvers staðar og þá hleypur c-x-x frír frá labrum við flexion-innrotation. Lýk því aðgerðinni, tæmi liðinn, Marcain + adrenalin í scopið. Saumar. Umbúðir.

Post op: Notar hækjur við meiri álag og lengri gögnur fyrstu fjórar vikurnar. NSAID í þrjá vikur. Tilvísun til sjúkraþjálfara, saumataka eftir tvær vikur. Endurkoma eftir 6-8 vikur. Post op rtg. pöntuð.“

Þann 20. júní 2016 átti stefndi símaviðtal við stefnanda. Þar kom fram að stefnandi væri með dálitla verki á kvöldin en annars engin vandamál og röntgenmyndir litu vel út. Þann 6. janúar 2017 kom stefnandi í viðtal við stefnda. Er þá skráð í sjúkraskrá:

„Hann hefur ekki fundið mikinn mun eftir aðgerðina, fann heldur engan mun eftir sprautuna hvorki í symphysuna eða í mjaðmaliðinn sjálfan. Lítið að sjá við speglun annað en örlitla rifu í labrum en engin eiginlega ruptura. Tekin örlítil CAM breyting. Mér hefur áður grunað kviðslitsvandamál en hann fór í einhverja kviðslitsrannsókn fyrir norðan sem var neikvæð en líklegast ekki verið skoðaður af neinum skurðlækni heldur bara af r-x-x. lækni. Ég mæli með því að hann fari í skoðun hjá [D] og þá í framhaldinu ómskoðun hjá [E] …“

Eins og fram er komið hafði aðgerðin slegið lítið á einkennin og ráðlagði stefndi því stefnanda að láta skoða aftur hvort um kviðslit gæti verið að ræða. Stefnandi fór þá til [D] læknis sem lét framkvæma segulómskoðun sem sýndi kviðslit.

Með bréfi dagsettu 26. júní 2017 óskaði stefnandi eftir að réttargæslustefndi stæði að örorkumati stefnanda og greiddi út bætur í samræmi við niðurstöðu þess mats. Réttargæslustefndi hafnaði bótaskyldu með tölvubréfi þann 26. september 2017 þar sem bótaskylda úr sjúklingatryggingu vegna speglunar á mjöðm væri ekki fyrir hendi.

Stefnandi skaut málinu til Úrskurðarnefndar í vátryggingamálum þann 11. október 2017. Niðurstaða nefndarinnar var sú að stefnandi ætti ekki rétt á bótum úr sjúklingatryggingu stefnda hjá réttargæslustefnda. Í áliti nefndarinnar kemur m.a. fram að engin gögn liggi fyrir í málinu sem sýni fram á að stefnandi hafi orðið fyrir tjóni í tengslum við læknismeðferð þá sem hann gekkst undir hjá stefnda, eins og áskilið sé í 1. gr. laga nr. 111/2000. Ekkert liggi heldur fyrir um það að hann hafði orðið fyrir sýkingu eða öðrum fylgikvilla sem sé meiri en svo að sanngjarnt sé að hann þoli það bótalaust, eins og mælt sé fyrir um í 4. tl. 2. gr. laganna. Þá liggi engin gögn fyrir í málinu sem geti gefið til kynna að stofnast hafi bótaréttur úr sjúklingatryggingunni á grundvelli annarra töluliða 2. gr. laganna.

III.

Málsástæður og lagarök stefnanda

Stefnandi byggi á því að hann hafi fundið fyrir miklum líkamlegum óþægindum í kjölfar aðgerðarinnar, sem framkvæmd hafi verið af stefnda á honum þann 10. júní 2016 og hafi þessi óþægindi farið versnandi. Færslur í sjúkraskrá [D] staðfesti þetta.

Í 2. gr. laga um sjúklingatryggingu nr. 111/2000, komi fram í að ekki þurfi að sanna saknæma háttsemi samkvæmt reglum skaðabótaréttarins ef einhver af fjórum töluliðum ákvæðisins við. Verði hér lagðir til grundvallar 1. og 4. tl. ákvæðisins en 1. tl. hljóðar svo:

Ætla má að komast hefði mátt hjá tjóni ef rannsókn eða meðferð við þær aðstæður sem um ræðir hefði verið hagað eins vel og unnt hefði verið og í samræmi við þekkingu og reynslu á viðkomandi sviði.

Þá hljóði 4. tl. svo:

Tjón hlýst af meðferð eða rannsókn, þ.m.t. aðgerð, sem ætlað er að greina sjúkdóm og tjónið er af sýkingu eða öðrum fylgikvilla sem er meiri en svo að sanngjarnt sé að sjúklingur þoli það bótalaust. Annars vegar skal líta til þess hve tjón er mikið og hins vegar til sjúkdóms og heilsufars sjúklings að öðru leyti. Þá skal taka mið af því hvort algengt er að tjón verði af meðferð eins og þeirri sem sjúklingur gekkst undir og hvort eða að hve miklu leyti gera mátti ráð fyrir að hætta væri á slíku tjóni.

Þá vísar stefnandi til greinargerðar með 2. gr. frumvarps þess er varð að lögum nr. 211/2000. Ljóst sé af færslu, dags. 17. mars. 2016, í sjúkraskrá stefnanda að fyrir aðgerð hafi stefnandi leitað til læknis vegna viðvarandi og versnandi verkja, sem komið hafi fram við hreyfingu jafnt og hvíldarstöðu. Þau einkenni sem þá hafi komið fram við læknisskoðun hafi verið óljósir náraverkir, vægt pos. impingement test og þreifieymsli yfir symphysu. Í færslu, dags. 13. apríl 2016, komi fram að stefnandi hafi farið í segulómun, sem sýnt hafi slitbreytingar í symphysu, væga rifu í labrum og smábreytingar á labrum/brjóskmótunum. Næsta skref hafi verið að senda stefnanda í sprautu á vinstri mjöðm. Tekið sé fram að heilsa hans hafi farið versnandi. Þá hafi stefnandi einnig fengið sterasprautu. Í færslu, dags. 28. apríl 2016, segi að sprautan hafi ekki haft nein áhrif á stefnanda, sem glími enn við sömu einkenni og áður. Það sé því ólíklegt að labrum-rifan, sem fundist hafi, valdi þessum einkennum. Á þessum tíma ráðleggi stefndi stefnanda að bóka tíma hjá skurðlækni til þess að athuga hvort kviðslit sé möguleg orsök einkenna stefnanda. Þá hafi stefndi einnig bókað stefnanda í sprautu í symphysuna til að skera úr um hvort einkennin gætu stafað þaðan. Í færslu, dags. 11. maí 2016, komi fram að stefnandi sprautu í symphysuna en hafi hún ekki nein jákvæð áhrif þurfi stefnandi mögulega að gangast undir diagnostisk arthroscopia. Í færslu, dags. 10. júní 2016, komi fram að stefnandi gangist undir framangreinda aðgerð. Í færslu, dags. 6. júní 2017, komi fram að stefnandi finni ekki mikinn mun eftir aðgerðina. Stefndi taki fram í færslunni að hann hafi áður grunað að um kviðslit væri að ræða, en einnig að líklega hafi stefnandi ekki verið skoðaður af skurðlækni, heldur röntgenlækni og það geti verið ástæðan fyrir því að hann hafi komið út neikvæður fyrir kviðsliti. Mæli hann með skoðun hjá [D] skurðlækni og, í framhaldi af því, ómskoðun, en ómskoðunin hafi sýnt bæði inguinal og femoral herniu samkvæmt færslu, dags. 22. maí 2017.

Af framansögðu megi sjá að ekkert bendi til þess að stefndi [B] bæklunarlæknir hafi kannað til hlítar hvort um kviðslit gæti verið að ræða, heldur þess í stað framkvæmt liðspeglunaraðgerð á stefnanda. Ekki sé hægt að neita því að hefði stefndi rannsakað nægilega grunað kviðslit stefnanda hefði aðgerðin með framangreindum afleiðingum líklega ekki verið framkvæmd og tjón stefnanda þar af leiðandi orðið mun minna eða jafnvel ekkert. Það sé því ljóst af lýsingum að 1. tl. 2. gr. laga nr. 211/2000 um sjúklingatryggingu,eigi við í tilviki stefnanda, þar sem rannsókn á kviðsliti stefnanda var hafi ekki verið hagað eins vel og unnt hefði verið og í samræmi við þekkingu og reynslu á viðkomandi sviði. Hvað varði 4. tl. 2. gr. fyrrgreindra laga beri að líta til þess að heilsufar stefnanda hafi, að frátöldu kviðslitinu, verið gott. Síðan aðgerðin var framkvæmd hafi líkamlegri heilsu hans hrakað svo um munar muni og erfitt sé að rekja orsakir þess til annars en aðgerðarinnar. Stefnandi hafi fundið til mikilla verkja í náranum við daglegar athafnir og þá valdi kyrrstaða honum jafnframt óþægindum. Stefnandi sé ekki nema á 21. aldursári og því bagalegt hvað þau óþægindi sem hann glími við í dag hafi víðtæk áhrif á daglegt líf hans. Þar af leiðandi sé ljóst, samkvæmt því sem hér hafi verið rakið, að hann glími við tjón, sem hafi hlotist af aðgerð, og sé meira en svo að sanngjarnt sé að hann þoli það bótalaust, líkt og 4. tl. 2. gr. laga nr. 211/2000 kveði á um.

Réttargæslustefndi, Sjóvá-Almennar tryggingar hf., hafi hafnað bótaskyldu með tölvuskeyti, dags. 26. september 2017. Höfnun vátryggingafélagsins hafi verið byggð á þeim rökum hvað varðar 1. tl. 2. gr. laga nr. 211/2000, að meðferð stefnanda vegna brjóskbreytinga og labrum-rifu á vinstri mjöðm hafi verið hagað eins vel og unnt hafi verið og í samræmi við reynslu og þekkingu á sviði bæklunarlækninga, þar sem skoðun varðandi kviðslit hafi verið neikvæð og því full ástæða verið til að framkvæma speglunaraðgerðina. Þessi röksemd verði að teljast varhugaverð í ljósi þess, líkt og áður segi, að það var ekki skurðlæknir sem sá um þessa skoðun, heldur, og sé hér vitnað í ummæli stefnda, [B] bæklunarlæknis, úr færslu læknabréfs, dags. 6. janúar 2017; „bara rtg. læknir“, en hér sé verið að vísa til röntgenlæknis. Gera megi sterklega ráð fyrir því að röntgenlæknir hefði ekki framkvæmt jafn ítarlega rannsókn í leit að kviðsliti stefnanda og skurðlæknir hefði gert, enda búi skurðlæknar yfir yfirgripsmeiri þekkingu á því sviði en röntgenlæknar. Stefndi hefði því átt að taka niðurstöðum úr röntgenmyndatöku með fyrirvara og hefði átt að hlutast betur til um rannsókn á hugsanlegu kviðsliti stefnanda og þar með fresta umræddri aðgerð. Það hefði án efa verið öruggasta leiðin þegar hagsmunir stefnanda séu hafðir í huga. Stefndi hafi hins vegar framkvæmt aðgerðina á stefnanda og það ekki verið fyrr en eftir aðgerðina sem hann hafi gert athugasemd við það að skoðunin hafi hefði verið framkvæmd af röntgenlækni en ekki skurðlækni. Það verði því að líta svo á að ekki hafi verið full ástæða til að framkvæma speglunaraðgerðina, gagnstætt því sem réttargæslustefndi, Sjóvá-Almennar tryggingar hf., haldi fram.

Þá tefli réttargæslustefndi, Sjóvá-Almennar tryggingar hf., fram þeim rökum að 4. tl. 2. gr. laga nr. 211/2000 eigi ekki við í tilviki stefnanda þar sem ekki hafi orðið neinn óvæntur, alvarlegur eða sjaldgæfur fylgikvilli af meðferðinni, sem gæti vakið bótaskyldu. Ekki sé þessi fullyrðing rökstudd frekar af tryggingafélaginu. Þeir kvillar sem stefnandi glími við séu síður en svo nokkuð sem hann hafi mátt búast við eftir umdeilda og varhugaverða aðgerð, m.t.t. til þeirra upplýsinga sem voru fyrirliggjandi. Sjúklingar að geta gengist undir aðgerðir í þeirri Blásölum 2, 201 Kópavogi vissu að læknar þeirra hafi rannsakað mál þeirra til hlítar og gengið nægilega úr skugga um hver orsök veikindanna Blásölum 2, 201 Kópavogi sé áður en þeir ráðist í aðgerðirnar. Afleiðingar aðgerðarinnar séu af alvarlegum toga, líkt og gögn málsins Blásölum 2, 201 Kópavogi beri með sér, og því sé ekki sanngjarnt að stefnandi þoli þær bótalaust. Það sé því ljóst að 4. tl. 2. gr. laga nr. 211/2000 eigi við í tilviki stefnanda.

Að lokum sé hér einnig vakin athygli á því að stefnandi hafi misst úr vinnu í kjölfar aðgerðarinnar og þar af leiðandi lækkað í tekjum. Af launaseðlum stefnanda, sem og skattframtölum, sjáist að hann hafi lækkað í tekjum sem nemi u.þ.b. 300.000 krónum milli áranna 2016 og 2017. Frá 2014 til 2016 megi sjá góðan stíganda í launum, enda stefnandi ungur og hraustur maður, en heildartekjur lækki svo 2017.

Fáist bótaskylda viðurkennd með dómi muni stefnandi leitast við að réttargæslustefndi standi með stefnda að sameiginlegu mati á afleiðingum tjónsins og að bætur verði í kjölfarið greiddar til stefnanda, í samræmi við niðurstöður þess mats.

Með hliðsjón af þeim ummælum úr sjúkraskrá stefnanda sem hér hafi verið rakin, auk þeirra atriða sem fram komi í umfjöllun um málavexti og málsástæður, liggi skýrt fyrir að stefnandi hafi orðið fyrir tjóni, í hverju það felist og hver tengsl þess við atvik máls séu.

Krafa um málskostnað styðjist við XXI. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, einkum 1. mgr. 130. gr. laganna.

IV.

Málsástæður og lagarök stefnda vegna frávísunarkröfu

Stefndi krefst þess aðallega að kröfum stefnanda verði vísað frá dómi vegna vanreifunar og þar sem málatilbúnaður hans sé svo óskýr og óljós að ekki sé unnt að leggja á hann efnisdóm. Brjóti málatilbúnaðurinn því í bága við e-lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Ekki sé unnt að átta sig fyllilega á við hvaða réttarreglur stefnandi styðji kröfur sínar né frá hvaða atvikum hann telji meint tjón sitt stafa.

Í fyrsta lagi þá krefjist stefnandi viðurkenningar á bótaskyldu stefnda vegna tjóns, sem stefnandi kveðst hafa orðið fyrir í liðspeglunaraðgerð þann 10. júní 2016. Þá sé tekið fram í málavaxtalýsingu að stefnandi telji að stefnda hafi „orðið á mistök í starfi sínu, sem hafi haft í för með sér tímabundnar sem og varanlegar afleiðingar fyrir stefnanda“. Í málsástæðum og lagarökum stefnanda sé hins vegar ekki að finna rökstuðning fyrir sakarábyrgð stefnda eins og kröfugerð, sem og tilvitnuð málsgrein í málavöxtum vísi til, heldur sé eingöngu vísað til bótaskyldu á grundvelli laga um sjúklingatryggingu. Dómkrafa stefnanda sé því í ósamræmi við málsástæður hans.

Í öðru lagi leggi stefnandi ekki fram nein gögn sem sýni fram á að hann hafi orðið fyrir raunverulegu tjóni. Málatilbúnaður stefnanda sé því með öllu vanreifaður hvað það varðar.

Stefndi telur að ágallar á málatilbúnaði stefnanda séu það verulegir að þeir uppfylli ekki skilyrði e-liðar 1. mgr. 80 gr. laga nr. 91/1991. Þá verði ekki úr þeim bætt undir rekstri málsins án þess að það valdi stefnda réttarspjöllum. Beri því að vísa málinu frá dómi.

Um lagarök vísi stefndi til laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, laga nr. 111/2000 um sjúklingatryggingu sem og reglna skaðabótaréttar um sönnun tjóns og sönnunarbyrði, orsakatengsl og sennilega afleiðingu, sem og sakarmat.

Um málskostnað sé vísað til XXI. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

IV.

Niðurstaða

Stefnandi gerir þá dómkröfu að viðurkennd verði bótaskylda stefnda vegna tjóns sem stefnandi hafi orðið fyrir í liðspeglunaraðgerð hjá honum þann 10. júní 2016. Stefnandi byggir þannig kröfugerðina á þeirri málsástæðu að stefndi hafi gert mistök með því að framkvæma aðgerðina þótt hann hefði áður haft grun um að kviðslit orsakaði verki stefnanda, það er skort hafi rannsóknir fyrir aðgerð og í því felist mistök stefnda.

Stefnandi vísar í stefnu til færslna stefnda í sjúkraskrá. Blásölum 2, 201 Kópavogi. Þar kemur fram í færslu þann 20. júní 2016, tíu dögum eftir aðgerðina, að skrifaðir séu út lyfseðlar fyrir parkódíni, stefnandi sé aðeins með verki á kvöldin en annars engin vandamál. Röntgenmyndir líti vel út. Í færslu í sjúkraskrá þann 6. janúar 2017 segir aðeins að stefnandi hafi ekki fundið mikinn mun eftir aðgerð. Hins vegar er ekkert minnst á að óþægindi hafi farið versnandi eftir aðgerðina.

2. Ekki er gerð grein fyrir ætluðu tjóni stefnanda, sem hann telur sig hafa orðið fyrir við aðgerðina, og engin gögn liggja fyrir þess efnis. Þá liggur hvorki fyrir læknisvottorð né matsgerð sem stutt geti málatilbúnað stefnanda. Af hálfu stefnanda er þannig ekki gerð grein fyrir því tjóni sem hann hafi orðið fyrir í tengslum við læknismeðferð þá sem hann gekkst undir hjá stefnda, eins og áskilið er í 1. gr. laga nr. 111/2000. Í málsástæðum og lagarökum er eingöngu vísað til bótaskyldu á grundvelli laga um sjúklingatryggingu, en þar er hins vegar ekki að finna rökstuðning fyrir sakarábyrgð stefnda og er dómkrafan því í ósamræmi við málsástæður stefnanda.

Samkvæmt e-lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála skal stefnandi greina svo glöggt sem verða má málsástæður sem hann byggir málssókn sína á, svo og önnur atvik sem þarf að greina til þess að samhengi málsástæðna verði ljóst, en þessi lýsing skuli vera gagnorð og svo skýr að ekki fari milli mála hvert sakarefnið sé. Dómurinn telur að ágallar á málatilbúnaði stefnanda séu það verulegir að þeir uppfylli ekki skilyrði e-liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 til þess að efnisdómur verði lagður á málið. Þá verði ekki úr þeim annmörkum í stefnu bætt undir rekstri málsins án þess að það valdi stefnda réttarspjöllum,.

Þegar af þeirri ástæðu ber að fallast á kröfu stefnda um að vísa málinu frá dómi.

Eftir þessari niðurstöðu ber að úrskurða stefnanda til að greiða stefnda málskostnað, sem telst hæfilega ákveðinn 600.000 kr.

Þ-kk-nf C-kk-nf Þ-kk-nf héraðsdómari kveður upp úrskurðinn.

Úrskurðarorð:

Máli þessu er vísað frá dómi.

Stefnandi, A, greiði stefnda, B, 650.000 krónur í málskostnað.

Þ-kk-nf C-kk-nf Þ-kk-nf