S-350/2007

Ár 2007, miðvikudaginn 18. apríl, er dómþing Héraðsdóms Reykjavíkur háð í Dómhúsinu við Lækjartorg af J-kk-þgf J-kk-þgf héraðsdómara og dómur kveðinn upp í máli nr. S-350/2007: Ákæruvaldið gegn J-kk-þgf Æ-kk-þgf, sem dómtekið var 16. apríl að loknum munnlegum málflutningi.

Lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu höfðaði málið með ákæru útgefinni 26. febrúar 2007 á hendur ákærða, J-kk-þgf Æ-kk-þgf, kt. 090687-3799, Þverholti 5, Reykjanesbæ, fyrir umferðarlagabrot, „með því að hafa laugardaginn 16. desember 2006 ekið bifreiðinni JÚLLI (MJ-770) með 143 km hraða á klst. vestur Sæbraut í Reykjavík ekki sinnt stöðvunarmerkjum lögreglu heldur ekið hratt áfram eftir Sæbraut að Holtavegi beygt þar til hægri og svo til vinstri inn á Vatnagarða og loks norður Sægarða þar sem ákærði stöðvaði bifreiðina, og að hafa í þessum hraðakstri verið með fimm farþega í bifreiðinni sem er skráð fyrir fjóra farþega“.

Í ákæru er háttsemin talin varða við 1. mgr. 5. gr., 1., sbr. 3. mgr. 37. gr. og 2. mgr. 73. gr., sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 og þess krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar. Jafnframt er krafist sviptingar ökuréttar samkvæmt 1. og 2. mgr. 101. gr. umferðarlaga með áorðnum breytingum og 8. gr., sbr. 7. og 10. gr. reglugerðar nr. 431/1998 um ökuferilsskrá og punktakerfi vegna umferðarlagabrota, en ákærði eigi 7 staðfesta punkta í ökuferilsskrá og fái 6 til viðbótar vegna framangreindra brota.

Við munnlegan málflutning lýsti ákæruvaldið því yfir að sakargiftir lúti eingöngu að hraðakstri á Sæbraut samkvæmt radarmælingu, 143 kílómetrar á klukkustund (km/klst.) að teknu tilliti til vikmarka og að fjölda farþega í nefndri bifreið. Ákærði játar síðarnefnt brot, en krefst sýknu af hinu fyrra og þar með af sviptingu ökuréttar.

I.

Samkvæmt frumskýrslu lögreglumannanna Á-kk-ef J-kk-ef og H-kk-ef H-kk-ef voru þeir á leið austur Sæbraut í lögreglubifreið aðfaranótt laugardagsins 16. desember 2006 og staddir skammt vestan gatnamóta við Holtaveg þegar þeir veittu blárri Subaru Ipreza bifreið athygli kl. 00:54, þar sem henni var ekið mjög hratt vestur Sæbraut og mældu með radar hraða hennar 148 km/klst., á vegarkafla þar sem leyfður hámarkshraði var 60 km/klst. Segir í skýrslunni að lögreglumennirnir hafi þegar kveikt „forgangsljós“ til að gefa ökumanni merki um að stöðva og því næst ekið á eftir Subaru bifreiðinni vestur Sæbraut, um Holtaveg og Vatnagarða, uns hún hefði horfið sjónum þeirra á móts við Holtagarða. Sökum ísingar á akbraut hafi þeir séð greinileg hjólför eftir bifreiðina og fylgt slóð hennar um Vatnagarða og áfram norður Sægarða, þar sem hjólförin hafi endað við bifreiðina MJ-770, sem bar einkanúmerin „JÚLLI“ og var kyrrstæð við athafnasvæði Eimskipa, nyrst á Sægörðum. Ákærði og fimm aðrir karlmenn hafi staðið við bifreiðina. Aðspurðir hafi þeir ýmist sagt að enginn hefði ekið bifreiðinni eða þeir allir ekið henni. Voru mennirnir handteknir og færðir á lögreglustöð. Loks segir að radarmælitækið hafi verið prófað fyrir og eftir nefnda hraðamælingu. Er í skýrslunni ljósmynd af skjá tækisins, sem sýnir töluna 148.

Á lögreglustöð greindi A, 16 ára, frá því að ákærði hefði ekið Subaru bifreiðinni „eitthvað hratt og varð hissa þegar við sáum lögreglubílinn“. B, 22 ára, kvað ákærða hafa verið við stýri bifreiðarinnar, jafnvel ekið með allt að 160 km/klst. og við Holtagarða sagt að hann ætlaði að stinga lögregluna af. C, 23 ára, bar að ákærði hefði ekið bifreiðinni og C fundið fyrir miklum hraða. D, 25 ára, kvaðst ekkert muna eftir atburðarás vegna ölvunar. Ekki var tekin skýrsla af E, 16 ára.

Ákærði gekkst við akstri bifreiðarinnar, kvaðst hafa ekið henni með 100-110 km/klst. eftir Sæbraut, aldrei hafa tekið eftir lögreglubifreið á þeirri leið, því ekki séð nein stöðvunarmerki og hann stöðvað bifreið sína á áðurnefndum stað í þeim tilgangi að leyfa farþegum að reykja.

II.

Fyrir dómi viðurkenndi ákærði að hafa ekið bifreiðinni MJ-770 umrætt sinn, þá leið sem rakin er í ákæru og með fimm farþega innanborðs. Hann kvaðst hafa fylgst með hraðamæli bifreiðarinnar á leiðinni vestur Sæbraut og hafi mælirinn ávallt sýnt töluna 90-100 km/klst. Borinn var undir ákærða framburður hans hjá lögreglu um töluna 100-110 km/klst. og sagði hann „ókei þar á milli“. Hann kvaðst aldrei hafa orðið var við aðvörunar- eða forgangsljós lögreglubifreiðarinnar og kvartaði undan því að hafa ekki verið sýnd mæld tala á vettvangi. Ákærði kannaðist þó við að hafa þrætt fyrir akstur bifreiðarinnar á sama vettvangi og gaf þá skýringu að hann hefði ætlað að vera „kúl fyrir framan félagana“. Hann kvað umræddan Subaru vera „kvartmílubíl“, með 300 hestafla vél.

B bar að hann hefði verið ölvaður umrætt sinn og setið í aftursæti bifreiðarinnar, en hópurinn hefði verið á leið niður í miðbæ Reykjavíkur. Hann kvaðst ekkert geta borið um hraða bifreiðarinnar og sagðist ekki hafa tekið eftir aðvörunarljósum lögreglubifreiðarinnar. B þrætti ekki fyrir frásögn sína hjá lögreglu, vildi þó ekki staðfesta réttmæti hennar og sagðist hafa verið „fullur og vitlaus“ þegar skýrslan var gefin og hann greint svo frá til að losna úr haldi lögreglu. B gat ekki útskýrt af hverju hópurinn hefði leynt því hver ekið hefði bifreiðinni.

C bar að hann hefði setið í aftursæti bifreiðarinnar og fundið fyrir hröðun hennar, þegar ákærði hefði „svolítið verið að gefa inn“, en kvaðst þó ekki vita hversu hratt hann hefði ekið á greindri leið. C kvaðst hafa séð út um hliðarglugga hvar kveikt hefði verið á bláum aðvörunarljósum lögreglubifreiðarinnar og bar að þetta hefði eitthvað verið rætt í bifreið ákærða. Hann kvað hópinn hafa verið á leið niður í miðbæ og ekki vita af hverju ákærði hefði stöðvað bifreiðina á Sægörðum. C þrætti ekki fyrir að hafa leynt því hver ekið hefði bifreiðinni og bar fyrir sig að hann hefði verið „fullur og stressaður“.

Á-kk-nf J-kk-nf og H-kk-nf H-kk-nf báru með sama hætti og fram kemur í áðurnefndri frumskýrslu. Þeir kváðu hina bláu Subaru Impreza bifreið hafa verið ekið sýnilega mun hraðar en öðrum bifreiðum á leið vestur Sæbraut og því væri enginn vafi í þeirra huga að hraðamælingin 148 km/klst. gæti einungis átt við hana. Að sögn lögreglumannanna hefðu þeir kveikt á bláum aðvörunarljósum um það leyti er Subaru bifreiðin hefði farið framhjá, H-kk-nf ekið yfir umferðareyju og þeir því næst hafið eftirför vestur Sæbraut. Á-kk-nf taldi einsætt að viðkomandi ökumaður hefði séð aðvörunarljósin er bifreiðarnar mættust, en H-kk-nf treysti sér ekki til að fullyrða um sama atriði. Þeir kváðust báðir hafa misst sjónar á Subaru bifreiðinni skamma stund við Holtagarða, á móts við fyrrum verslun Ikea, en hefðu fylgt slóð hennar í ísingu á akbrautinni og sú slóð leitt þá að bifreiðinni MJ-770 á Sægörðum. Þar hefðu sex karlmenn staðið fyrir utan og enginn þeirra viljað kannast við akstur bifreiðarinnar. Sökum þessa hefði ekki verið unnt að sýna ökumanni hina læstu tölu á skjá radarmælitækisins. Á-kk-nf kvað vafalaust að um sömu Subaru bifreið væri að ræða og þeir hefðu hraðamælt skömmu áður, vísaði þar til blás litar hennar og benti á að ekki hefði verið um nein önnur hjólför að tefla. H-kk-nf tók í sama streng og sagði bifreiðina hafa verið auðþekkjanlega, en auk þess hefði hann tekið eftir einkanúmerum þegar hraðamælingin hefði farið fram.

III.

Í málinu liggur fyrir að ákærði ók blárri Subaru Impreza bifreið, MJ-770, vestur Sæbraut aðfaranótt laugardagsins 16. desember 2006, langt yfir lögleyfðum hámarkshraða, 60 km/klst., þegar nefndir lögreglumenn framkvæmdu hraðamælingu með radarmælitæki kl. 00:54 og læstu töluna 148 á skjá tækisins. Með vísan til niðurstöðu hraðamælingarinnar og samhljóða vitnisburðar lögreglumannanna um að blárri Subaru Impreza bifreið hafi verið ekið mun hraðar en öðrum bifreiðum á vettvangi, að sama bifreið hafi aðeins horfið sjónum þeirra skamma stund við Holtagarða og þeir fylgt hjólförum hennar að bifreiðinni MJ-770, er sannað, svo hafið sé yfir allan skynsamlegan vafa, að umrædd mæling eigi við bifreið ákærða. Ber því að sakfella hann samkvæmt ákæru fyrir brot á 1., sbr. 3. mgr. 37. gr. umferðarlaga nr. 50/1987.

Með hliðsjón af vitnisburði sömu lögreglumanna um að þeir hafi kveikt á bláum aðvörunarljósum lögreglubifreiðarinnar í það mund er þeir mættu bifreið ákærða á Sæbraut, vætti C um að rætt hafi verið um aðvörunarljósin í bifreið ákærða, vætti B um að ákærði hafi haft á orði að stinga lögregluna af og loks því að engin skynsamleg skýring hefur fengist á akstri ákærða af Sæbraut, norður Holtaveg, um Vatnagarða og úr alfaraleið að athafnasvæði Eimskipa, nyrst á Sægörðum, þegar för hópsins var heitið niður í miðborgina, er lögfull sönnun einnig fram komin um að ákærði hafi vanrækt að hlíta stöðvunarmerkjum lögreglu, svo sem honum er gefið að sök í ákæru, en þau voru gefin til kynna með hinum bláu aðvörunarljósum.

Slík vanræksla er lýst refsiverð í 3. mgr. 5. gr. umferðarlaga, sem gildir framar öðrum leiðbeiningum fyrir umferð samkvæmt 1. mgr. Þótt heimfærsla til refsiákvæða sé að þessu leyti ónákvæm í ákæru þykir engu síður mega refsa ákærða fyrir brot sitt á grundvelli téðrar 3. mgr., enda er háttsemislýsing ákæru skýr og varð vörn ákærða ekki áfátt fyrir vikið, sbr. 1. mgr. 117. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Ber á þeim grunni að sakfella ákærða.

Með játningu ákærða fyrir dómi, sem samrýmist rannsóknargögnum málsins, er sannað að hann hafi heimilað fimm farþegum að taka sér far með bifreiðinni umrætt sinn, þrátt fyrir að hún væri aðeins skráð fyrir fjóra farþega. Er hann því einnig sannur að broti gegn 2. mgr. 73. gr. umferðarlaga.

IV.

Með greindri háttsemi hefur ákærði unnið til refsingar samkvæmt 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga. Við ákvörðun refsingar verður tekið mið af reglugerð nr. 930/2006 um sektir og önnur viðurlög vegna brota á umferðarlögum og reglum settum samkvæmt þeim, sbr. 4. mgr. 100. gr. umferðarlaganna, sem og sakaferli ákærða og atvikum að brotum hans nú.

Ákærði er 19 ára. Hann var sviptur ökurétti 1. desember 2004 í fimm mánuði og gerð 80.000 króna sekt fyrir hraðakstursbrot og fyrir að virða ekki stöðvunarmerki lögreglu. Í kjölfar þessa var hann tvívegis, 6. og 16. júní 2005, sektaður um 60.000 krónur fyrir sviptingarakstur. Þá var ákærði uppvís að of hröðum akstri 20. júlí, 12. október og 25. nóvember 2005, sem og 9. júní 2006 og gerð sekt vegna þeirra brota. Hann á nú 7 uppsafnaða punkta í ökuferilsskrá vegna hraðakstursbrota. Umrædda nótt ók ákærði hraðskreiðri fólksbifreið eftir fjölfarinni götu, vel yfir tvöföldum, löglegum hámarkshraða og með fimm farþega innanborðs, sem var til þess fallið að auka enn meir á hættuna, sem fylgdi ofsaakstri hans. Að öllu þessu gættu þykir refsing hæfilega ákveðin 180.000 króna sekt í ríkissjóð, sem ákærði greiði innan fjögurra vikna frá dómsuppsögu, en sæti ella fangelsi í fjórtán daga.

Að kröfu ákæruvaldsins ber að svipta ákærða ökurétti á grundvelli 1. mgr. 101. gr. umferðarlaga, enda er hann sekur um mjög vítaverðan akstur umrædda nótt og þykir varhugavert með hliðsjón af því framferði að hann stjórni vélknúnu ökutæki. Þá ber einnig að verða við kröfu ákæruvaldsins um sviptingu ökuréttar á grundvelli 2. mgr. 101. gr., sbr. 4. gr. laga nr. 57/1997, enda hefur ákærði með hinum nýju brotum hlotið samtals 13 punkta í ökuferilsskrá, sbr. 7., 8. og 10. gr. reglugerðar nr. 929/2006 um ökuferilsskrá og punktakerfi vegna umferðarlagabrota, sem tók gildi 1. desember 2006 og leysti af hólmi samnefnda reglugerð nr. 431/1998, en slík svipting skal nema þremur mánuðum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. Þegar virt eru öll atvik að brotum ákærða títtnefnda nótt þykir svipting ökuréttar hæfilega ákveðin sjö mánuðir frá dómsuppsögu að telja og frestar áfrýjun dóms ekki framkvæmd hans að þessu leyti.

J-kk-nf H-kk-nf fulltrúi lögreglustjóra sótti málið af hálfu ákæruvaldsins, en ákærði annaðist málsvörn sína.

DÓMSORÐ:

Ákærði, J-kk-nf Æ-kk-nf, greiði 180.000 króna sekt í ríkissjóð innan fjögurra vikna frá dómsuppsögu, en sæti ella fangelsi í fjórtán daga.

Ákærði er sviptur ökurétti í sjö mánuði frá dómsuppsögu að telja og frestar áfrýjun ekki framkvæmd dóms að því leyti.

J-kk-nf J-kk-nf

Rétt endurrit staðfestir.

Skrifstofu Héraðsdóms Reykjavíkur, 18. apríl 2007.