E-897/2018

Mál þetta, sem var dómtekið 26. mars 2019, er höfðað fyrir Héraðsdómi Reykjaness með stefnu birtri 18. september 2018.

Stefnandi er Strókur ehf., kt. 000000-0000, Grásteini, 851 Hellu.

Stefndi er ISO-Tækni ehf., kt. 000000-0000, Dalshrauni 9, 220 Hafnarfirði

Stefnandi gerir þær dómkröfur að stefndi greiði honum 3.330.640 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 af 620.000 krónum frá 15. janúar 2018 til 15. mars 2018 en frá þeim degi af 3.330.640 krónum til greiðsludags. Þá krefst stefnandi málskostnaðar úr hendi stefnda að mati réttarins að teknu tilliti til framlagðs málskostnaðaryfirlits.

Stefndi krefst þess aðallega að hann verði sýknaður af kröfum stefnanda. Þá krefst hann ríflegs málskostnaðar úr hendi stefnanda að mati dómsins, að teknu tilliti til greiðslu virðisaukaskatts. Til vara er gerð sú krafa að dómkröfur stefnanda verði verulega lækkaðar og að málskostnaður falli niður.

I

Málsatvik

Stefnandi er eigandi að lóðinni Einhellu 6 í Hafnarfirði, og stefndi er eigandi að samliggjandi lóð að Einhellu 4 í Hafnarfirði. Um er að ræða lóðir fyrir iðnaðar- og atvinnustarfsemi, og þegar málsatvik urðu var jarðvinnu lóðanna ólokið.

Í september 2017 komst á einhvers konar munnlegur samningur eða samkomulag milli málsaðila, þegar fyrirsvarsmaður stefnanda hringdi í fyrirsvarsmann stefnda þegar sá síðargreindi var erlendis. Stefnandi ber að samningur hafi orðið um að hann myndi flytja efni af sinni lóð og frá annarri lóð yfir á lóð stefnda, auk þess að jafna efninu út og þjappa. Sjálf framkvæmdin hafi ekki verið rædd en ekki hafi verið hægt að gera þetta með öðrum hætti. Hafi hann mikla reynslu af jarðvegsframkvæmdum og stefndi samþykkt að greiða honum bæði fyrir efni og vinnu, en hann myndi ekki hvort verð hafi þá verið rædd. Stefndi ber hins vegar að hann hafi af greiðasemi samþykkt að stefnandi mætti færa efni af sinni lóð og yfir á lóð hans án endurgjalds, enda alvanalegt að efni sem félli til á þessu svæði væri afhent öðrum lóðarhöfum án endurgjalds, og kæmust aðilar með þeim hætti hjá því að greiða fyrir losun þess. Hafi engin verð verið rædd, hvorki hafi legið fyrir hæðarmæling eða burðarþol lóðarinnar á þessum tíma og stefndi sjálfur ætlað að fylla upp í lóðina. Stefnandi kallaði til mælingarmann við upphaf verksins, og liggur fyrir afrit reiknings frá Landmælingum J.G. ehf. um mælingu á lóð þann 14. september 2017.

Upplýst er að stefnandi hóf fljótlega eftir símtal aðila framkvæmdir og þegar fyrirsvarsmaður stefnda kom heim nokkrum dögum síðar var stefnandi búinn að flytja verulegt magn af efni yfir á lóð stefnda, ýta út og kvaðst hafa þjappað allt nema efsta lag þess. Stefndi stöðvaði frekari framkvæmdir stefnanda á lóðinni, sem hann taldi hafa verið í óleyfi. Engin gögn liggja fyrir um efni samnings eða samkomulags aðila, og stendur því orð gegn orði í þeim efnum.

Skömmu eftir þetta munu fyrirsvarsmenn aðila hafa hist í þeim tilgangi að ræða málið. Ber stefndi að honum hafi þótt eðlilegt að greiða stefnanda fyrir vélavinnu, og samkomulag hafi orðið um að ljúka málinu með greiðslu á þremur milljónum króna auk virðisaukaskatts. Stefnandi hafnar því að það samkomulag hafi verið gert. Engin gögn eða vitnisburður óháðs vitnis liggur fyrir um það samkomulag. Stefndi greiddi stefnanda þann 20. október 2017 1.000.000 króna, 6. nóvember 2017 500.000 krónur, 21. nóvember 2017 360.000 krónur og 12. janúar 2018 1.860.000 krónur, eða samtals 3.720.000 krónur. Stefndi gaf út tvo reikninga 31. október 2017 og 23. nóvember 2017, hvorn að fjárhæð 1.860.000 krónur, þar sem fram kemur: „Vinna við jarðvinnu.“ Stefndi ber að um sé að ræða greiðslur og reikninga í samræmi við framangreint samkomulag. Stefnandi ber að reikningarnir hafi verið gefnir út sem innborgun stefnda á verkið. Af reikningunum sjálfum verður hvorugt ráðið, og engin önnur gögn lögð fram því til stuðnings.

Þann 20. október 2017 fór fram „Þjöppun með plötuprófi“ á lóð stefnda sem framkvæmd var af Rannsóknarstofu Mannvits að beiðni stefnda. Var stefnandi viðstaddur þá prófun. Niðurstaða prófana sem gerðar voru á þremur stöðum á lóðinni var sú að lóðin stæðist ekki kröfur.

Stefnandi lagði fram yfirlit, dags. 27. nóvember 2017, sem hann kveðst hafa sent stefnda, þar sem fram kemur rúmmetramagn efnis og kostnaður, 1.800 krónur á hverja einingu auk vélavinnu, og að teknu tilliti til innborgana séu eftirstöðvar 3.238.880 krónur. Stefndi kvaðst fyrir dómi ekki hafa fengið nefnt yfirlit, enda hafi það verið sent á rangt tölvupóstfang.

Stefnandi gaf út reikninga málsins þann 15. janúar 2018 að fjárhæð 620.000 krónur og þann 15. mars 2018 að fjárhæð 2.710.640 krónur, sem nema stefnufjárhæð málsins. Þá kveðst stefnandi hafa afhent stefnda blað, dags. 15. mars 2018, sem sýndi uppgjör/stöðu skuldar á þeim tíma. Stefndi kvaðst ekki hafa fengið það blað.

Í tölvupósti stefnda, dags. 6. apríl 2018, til stefnanda kemur fram að ekki hafi staðið til „að setja strax svona mikið efni í lóðina á þessum tíma.“ Taldi stefndi að stefnandi hefði komið aftan að sér meðan hann var erlendis, og hann talið að einungis yrði greitt fyrir aksturinn en ekki efnið. Lagði stefndi það til að málið yrði leyst milli aðila. Sættir tókust ekki með aðilum þrátt fyrir tilraunir þar um.

Í málinu liggja fyrir framangreindir reikningar og yfirlit, þjöppupróf, reikningur sem stefnandi gaf út til eiganda þeirrar lóðar þar sem efni var tekið og flutt á lóð stefnda, gögn um kaup stefnda á vörubifreið, yfirlit um verð á grús/fyllingarefni, yfirlýsing jarðvegsverktaka um verð í fyllingar á Hellnasvæði í Hafnarfirði, 2.000-2.400 krónur án vsk. útýtt og þjappað í lögum, auk tölvupóstsamskipta lögmanna.

Aðilaskýrslur fyrir dómi gáfu M-kk-nf S-kk-nf og Ó-kvk-nf K-kvk-nf B-kvk-nf fyrir hönd stefnanda, og G-kk-nf F-kk-nf fyrir hönd stefnda. Vitnaskýrslur gáfu S-kk-nf Á-kk-nf frá Mannviti, S-kvk-nf A-kvk-nf starfsmaður, stefnda, og J-kk-nf Þ-kk-nf S-kk-nf fyrir hönd Teknís.

II

Málsástæður og lagarök stefnanda

Stefnandi byggir á því að samkomulag hafi komist á milli hans og stefnda um að stefnandi léti af hendi bæði vinnu og efni til uppfyllingar jarðvegsefna í lóð stefnda. Hafi stefndi viðurkennt að hafa beðið um þjónustuna samkvæmt því sem fram komi í tölvupósti stefnda, dags. 6 apríl 2018, og enn fremur að hann hafi með fyrirvaralausum greiðslum sínum samþykkt bæði gæði og verð verksins. Vísar stefnandi til þess að staðreynt sé að stefndi hafi þegar í nóvember 2017 haft uppgjörsskjal undir höndum þar sem fram komi eftirstöðvar skuldar hans við stefnanda og að stefndi hafi eftir þann tíma innt af hendi greiðslur, bæði 21. nóvember 2017 og 12. janúar 2018.

Stefnandi byggir á því að bæði efni og vinna sem hann lét í té hafi verið vönduð og gallalaus, sbr. 17. gr. laga nr. 50/200 um lausafjárkaup. Af því leiði að stefndi eigi rétt á endurgjaldi því sem krafið sé um í málinu og hafnar stefnandi því að það sé á nokkurn hátt óeðlilegt eða ósanngjarnt, sbr. 45. gr. laga um lausafjárkaup.

Stefnandi hafnar öllum andmælum stefnda um að verkið hafi á einhvern hátt verið gallað, m.a. með tilliti til þjöppuprófana. Ekki hafi verið komið að slíkum frágangi, þar sem enn vantaði og vantar enn í dag upp á hæð í lóð stefnda. Þá bendir stefnandi á að skv. 32. gr. laga um lausafjárkaup beri að tilkynna um meinta galla án ástæðulauss dráttar svo sem segi í ákvæðinu, og ef fallist yrði á að um galla væri að ræða ætti stefnandi rétt á því að fá tækifæri til úrbóta, sbr. 30. gr. s.l. Eins og fram sé komið vanti enn á hæð í lóð stefnda og vegna vanskila hafi verkinu ekki að fullu verið lokið. Öllum athugasemdum stefnda og mótbárum hans, sé hafnað sem röngum og ósönnuðum.

Um málskostnað gerir stefnandi þá kröfu að honum verði dæmdur málskostnaður auk álags á málskostnað svo sem kveðið sé á um í 131. gr. laga nr. 91/1991. Svo sem aðdragandi þessa máls beri með sér hafi umtalsverðri vinnu verið kostað til til að ná sátt í málinu utan réttar og slíkar sættir tekist með það fyrir augum að spara báðum aðilum bæði tíma og kostnað við að leysa úr málinu fyrir dómstólum. Stefndi hafi hins vegar með ófyrirleitnum hætti hafnað því að efna það samkomulag sem hann átti sjálfur frumkvæði að kæmist á, og hefði leitt til lausnar utan réttar. Telur stefnandi að í þessu ljósi sé það lögmætt, rétt og eðlilegt að stefnda verði gert að greiða álag á málskostnað vegna þessa dráttar sem hann hafi valdið í málinu og sé þess valdandi að stefnanda sé nauðsyn að höfða mál þetta.

Um lagarök vísar stefnandi til meginreglna samninga- og kröfuréttar um skuldbindingargildi samninga og efndir fjárskuldbindinga, en þær reglur fái m.a. lagastoð í lögum nr. 50/2000 um lausafjárkaup og lögum nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Kröfu um dráttarvexti styður stefnandi við vaxtalög nr. 38/2001 með síðari breytingum. Málskostnaðarkrafa stefnanda er bótakrafa hans og í samræmi við XXI. kafla laga nr. 91/1991. Krafan um málskostnað styðst við 1. mgr. 130. gr. og 131. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Um varnarþing er vísað til 33. gr. laga nr. 91/1991.

III

Málsástæður og lagarök stefnda

Stefndi byggir á því að stefnandi hafi hvorki afhent nothæft fyllingarefni í lóðina Einhellu 4, Hafnarfirði, né gengið frá lóðinni í það horf að jarðvegsframkvæmdir stefnanda á lóðinni stæðust plötupróf. Nefnt próf sé forsenda þess að lóð teljist hæf til byggingar mannvirkja, sbr. m.a. gr. 3.7.5 í byggingarreglugerð nr. 112/2012. Plötupróf skulu tekin út af eftirlitsaðilum í áfangaúttektum, og án fullnægjandi plötuprófs verði engum byggingarframkvæmdum við komið á lóð stefnda. Það sé venja að sá sem taki að sér að keyra jarðveg í byggingarlóð skili henni þannig að hún standist plötupróf.

Stefndi bendir á að vilji hans til að greiða vélagjald fyrir það, sem í upphafi hafi verið framkvæmt í óleyfi, hafi grundvallaðast á þeirri forsendu að stefnandi myndi láta stefnda í té byggingarhæfa lóð sem taka mætti út af eftirlitsaðilum. Í því hafi jafnframt falist að stefndi skyldi ekki kosta meira til jarðvegsframkvæmda á lóðinni.

Stefndi bendir á að fyrir liggi að jarðvegsframkvæmdir stefnanda á lóðinni hafi ekki staðist plötupróf sem framkvæmt hafi verið. Ástæðan sé fyrst og fremst sú að jarðvegurinn sem stefnandi hafi sett í lóðina sé ónothæfur sem jarðfyllingarefni í byggingarlóð. Það hafi stefnanda verið kunnugt um, enda flutt efnið frá nærliggjandi lóð að Breiðhellu 22 í Hafnarfirði og eigin lóð, vegna þess að það taldist vera ónothæft og sett það í lóð stefnda, vitandi um að efnið væri ónothæft.

Með framangreindri háttsemi hafi stefnandi sýnt af sér framferði sem ekki teljist vera í samræmi við heiðarleika og góða trú. Stefnandi hafi blekkt stefnda og sé bersýnilegt að verkið sé gallað og veiti stefnda rétt til að krefja stefnanda um skaðabætur. Vegna galla hafi stefndi þurft að láta vinna verkið upp á nýtt og af þeim sökum orðið fyrir tjóni sem nemi hærri fjárhæð en krafa stefnanda. Stefnandi eigi því engar frekari kröfur á hendur stefnda. Þá hafi stefndi margítrekað skorað á stefnanda að bæta úr göllum á verkinu en án árangurs.

Stefndi byggir á því að hið umkrafða verð fyrir jarðvegsframkvæmdirnar sé bersýnilega of hátt og ósanngjarnt. Fyrir liggur að stefnandi hafi flutt jarðefnið án vitundar og heimildar stefnda. Til að leysa stöðu sem upp var komin hafi stefndi fallist á að greiða fyrir verkið á grundvelli vélagjalds. Það fái stoð í reikningum stefnanda, sbr. tilgreining þjónustunnar í þeim reikningum stefnanda sem stefndi greiddi. Þar sé þjónustan tilgreind: „Vinna við jarðvinnu ... jarðvinna í lóð Einhellu 4, Hafnarfirði“. Það sé tíðkanlegt að greiða fyrir slíka vinnu sem vélagjald þegar efni sé tekið úr lóðum en ekki keypt sérunnið úr námu og flutt þaðan um langan veg. Það sem stefndi hafi þegar greitt stefnanda teljist að hans mati vera fullnægjandi greiðsla fyrir ógallað verk sem verðlagt sé á framangreindum forsendum.

Stefndi bendir á að í útgefnum reikningum stefnanda sé hvergi minnst á rúmmetragjald. Það sé fyrst í lok nóvember 2017, eftir að stefnandi telji sig hafa lokið verkinu, að stefnandi upplýsir um að hann verðleggi þjónustu sína miðað við rúmmálsverð. Ekki hafi þó verið gerð grein fyrir því hvernig rúmmálsverðið sem slíkt væri ákveðið. Engin forsenda hafi verið fyrir samningi um rúmmálsverð eins og áður segi, þar sem forsendur slíkra samninga séu magnmælingar í upphafi og lok verks. Þær hafi ekki verið framkvæmdar eðli málsins samkvæmt. Með vísan til þess magns sem stefnandi hafi keyrt úr Breiðhellu 22 í lóð stefnda, sem hafi verið 1.135 rúmmetrar, sé ósannað að stefnandi hafi keyrt 2.868 rúmmetra í lóð stefnda. Þá sé sannað að það efni sé ekki burðarhæft og er ekki söluvara yfirleitt.

Stefndi byggir einnig á því ef ekki verði talið að stefndi hafi þegar greitt að fullu fyrir ógallað verk, þá verði hann ekki krafinn um annað en sanngjarnt sé um eftirstöðvar, „miðað við eðli hlutar, gæði hans og atvik að öðru leyti“, sbr. 45. gr. kaupalaga.

Krafa stefnda um sýknu byggist enn fremur á því að stefnandi hafi frá upphafi blekkt stefnda. Stefnandi upplýsti stefnda ekki um að það jarðefni sem hann keyrði í lóð hans, væri ónothæft og að stefnandi hefði þegið greiðslur fyrir að fjarlægja það af nærliggjandi byggingarlóð. Stefnanda hafi verið eða mátt vera það ljóst að þessir annmarkar á jarðefni myndu hafa veruleg áhrif á afstöðu stefnda og stefnanda því borið skylda til að skýra stefnda frá þeim. Stefnandi hafi látið hjá líða að veita þessar upplýsingar og verði að meta framferði stefnanda svo að hann hafi haft svik í frammi gagnvart stefnda eða í það minnsta að háttsemi hans sé andstæð góðri viðskiptavenju.

Stefndi gerir kröfu um skaðabætur úr hendi stefnanda verði ekki fallist á sýknu eða afslátt, á þeim grundvelli að verkið hafi verið gallað og valdið stefnda tjóni. Stefnanda hafi verið tilkynnt án ástæðulauss dráttar um galla á verkinu. Hafi fyrirsvarsmaður stefnanda upplýst stefnda munnlega um að efnið hefði verið sett á rangan stað á lóðinni. Þá hafi stefnandi verið viðstaddur þegar sérfræðingur Mannvits hafi lagt mat á það hvort efnið stæðist þjöppunarpróf. Þá sé á því byggt að stefnandi hafi sýnt af sér óheiðarlega háttsemi og vitað eða mátt vita af galla á gæðum efnis þess sem hann nýtti í lóð stefnda og að honum hafi mátt vera ljóst að framangreindir gallar myndu hafa veruleg áhrif á afstöðu stefnda til viðskiptanna, og stefnanda hafi því borið skylda til að skýra stefnda frá þeim.

Stefndi hafnar öllum kröfum og málsástæðum stefnanda og byggir á því að aldrei hafi komist á samningur milli aðila fyrir tilstuðlan lögmanna þeirra. Aðilar hafi byrjað samningaviðræður og stefndi lokið þeim þegar honum hafi orðið ljóst að jarðefni það sem stefnandi hafði flutt í lóð hans hefði allt verið ónothæft burðarefni tekið úr nærliggjandi lóðum.

Til vara gerir stefndi þá kröfu, verði talið af einhverjum ástæðum að stefndi beri greiðsluskyldu gagnvart stefnanda, að kröfur stefnanda verði lækkaðar verulega þar sem stefndi hafi nú þegar greitt meira en sanngjarnt þykir vegna vinnu stefnanda, og sé um það vísað til málsástæðna um aðalkröfu. Þá mótmælir stefndi dráttarvöxtum stefnanda frá fyrri tíma en dómsuppsögudegi.

Um lagarök vísar stefndi til meginreglna samninga- og kröfuréttar, laga nr. 50/2000 um lausafjárkaup og laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Um málskostnað vísast til XXI. kafla laga nr. 91/1991, sbr. 131. gr. Um virðisaukaskatt á málskostnað vísast til laga nr. 50/1998. Um varnarþing vísast til 33. gr. laga nr. 91/1991.

IV

Forsendur og niðurstaða

Engin gögn liggja fyrir í málinu um efni samnings eða samkomulags þess sem aðilar gerðu munnlega með sér í september 2017, en upplýst er að stefnandi hafði heimild til þess að setja jarðvegsefni á lóð stefnda. Stendur orð gegn orði um það hversu mikið magn heimildir stóðu til, hvernig verkið skyldi unnið og hvort stefnda hafi borið að greiða fyrir.

Stefndi telur að stefnandi hafi beitt hann blekkingum. Ljóst er að misskilningur var milli aðila um nánast allt sem snýr að hinni umdeildu framkvæmd. Hins vegar er ósannað í málinu að stefnandi hafi viðhaft saknæma og ólögmæta háttsemi við þá framkvæmd.

Stefndi kveðst eftir að hann stöðvaði verkið hafa léð máls á því við stefnanda að greiða sanngjarnt verð fyrir efnið gegn því að jarðvegurinn uppfyllti gæðakröfur og þjöppupróf. Þá hafi hann samþykkt að greiða fyrir vélavinnu, og samkomulag hafi orðið um að hann greiddi 3.720.000 krónur fyrir þá vinnu. Gegn þeirri greiðslu hafi stefndi talið málinu lokið. Engin gögn liggja heldur fyrir um það samkomulag, og gegn neitun stefnanda telst það því ósannað. Hins vegar verður af þessu og öðrum gögnum málsins ráðið, að hvað sem líði efni upphaflegs samkomulags hafi stefndi síðar fallist á verkið gegn nefndum skilyrðum, og viðræður þá átt sér stað um verð.

Stefndi byggir á því að verkið sé gallað og að hann eigi rétt á skaðabótum eða afslætti af umkrafinni kröfu. Beri honum ekki að greiða annað verð en það sem sanngjarnt er, sbr. 45. gr. laga nr. 50/2000 um lausafjárkaup. Við mat á því hvort verð sé sanngjarnt ber að miða við eðli hlutar, gæði og atvika að öðru leyti. Stefndi ber sönnunarbyrði þess að verkið sé gallað, og hvað sé sanngjarnt verð.

Ágreiningur er um það hversu mikið magn efnis var flutt á lóð stefnda, en helsti ágreiningurinn er þó um gæði þess efnis sem fyllingarefni, og hvort það standist þjöppupróf. Staðreynt er að þrír prófunarstaðir stóðust ekki þjöppupróf. Stefnandi byggir á því að hann hafi ekki verið búinn að ljúka við þjöppun þegar verkið var stöðvað af stefnda. Úttektarmaður prófsins bar fyrir dómi að hann þekkti ekkert til verksins en ástæða þessarar útkomu gæti verið ónóg þjöppun, mögulega væri eitthvað undir fyllingunni, en margt gæti spilað þar inn í eins og gæði efnisins.

Engar úttektir eða matsgerðir eru í málinu um þá vinnu sem framkvæmd var, né um magn eða tegund þess efnis sem flutt var á lóð stefnda, hvort efnið var fullþjappað eða um gæði efnisins sem fyllingarefni. Eins og mál þetta er lagt fyrir dóminn telst því ósannað að verkið hafi verið gallað.

Upplýst var að það tíðkaðist á því svæði sem um ræðir að þeir sem hefðu afgangsefni á lóð sinni létu það frítt til annarra. Stefnanda var þessi venja ljós en ekki verður séð að hann hafi afhent stefnda efnið frítt. Stefnandi byggir hins vegar á því að hann hafi boðið stefnda góð kjör með því að innheimta aðeins 1.800 krónur á rúmmetra, meðan aðrir verktakar væru að taka 2.000-2.400 krónur. Stefndi telur hið umkrafða verð allt of hátt.

Eins og fram er komið liggja engin gögn fyrir af hálfu stefnda um magn, eðli eða gæði þess fyllingarefnis sem flutt var á lóð hans. Eru því engar forsendur, skv. 45. gr. laga nr. 50/2000 um lausafjárkaup, til þess að kveða á um hvað sé sanngjarnt verð fyrir það efni.

Með vísan til framangreinds verður að fallast á kröfu stefnanda og verður stefnda gert að greiða stefnanda 3.330.640 krónur. Reikningar málsins voru gefnir út þann 15. janúar 2018 og 15. mars 2018, og ekki er annað fram komið en að kröfur vegna þeirra reikninga hafi verið stofnaðar í heimabanka stefnda á sama tíma. Verður stefnda því gert að greiða stefnanda dráttarvexti eins og krafist er samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001, af 620.000 krónum frá 15. janúar 2018 til 15. mars 2018, en frá þeim degi af 3.330.640 krónum til greiðsludags.

Eftir framangreindum málsúrslitum og með vísan til 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála verður stefnda gert að greiða stefnanda málskostnað, sem þykir hæfilega ákveðinn 992.000 krónur. Ekki þykja forsendur til að beita álagi á málskostnað.

B-kk-nf H-kk-nf kveður upp dóm þennan.

Dómsorð:

Stefndi, ISO-Tækni ehf., greiði stefnanda, Stróki ehf., 3.330.640 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001, af 620.000 krónum frá 15. janúar 2018 til 15. mars 2018, en frá þeim degi af 3.330.640 krónum til greiðsludags.

Stefndi greiði stefnanda 992.000 krónur í málskostnað.

B-kk-nf H-kk-nf