S-251/2006

Mál þetta höfðaði ríkissaksóknari með ákæru 6. júlí 2006 á hendur ákærða, S-kk-þgf E-kk-þgf, kt. ..., Ólafsbraut 2 í Ólafsvík. Málið var dómtekið 15. janúar 2007.

Í ákæruskjali segir að málið sé höfðað gegn ákærða „fyrir brot gegn valdstjórninni með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 7. maí 2006, á bifreiðastæði við Hótel Ólafsvík, Ólafsbraut 20, Ólafsvík, ráðist aftan að H-kk-þgf K-kk-þgf, lögreglumanni, sem þar var að sinna skyldustörfum, tekið hann hálstaki og ýtt upp að bifreið sem stóð á bifreiðastæðinu.

Telst þetta varða við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. lög nr. 101/1976 og lög nr. 82/1998.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar.“

Ákærði krefst þess aðallega að hann verði sýknaður en til vara að honum verði gerð svo væg refsing sem lög frekast leyfa. Þá er þess krafist að sakarkostnaður verði felldur á ríkissjóð.

I.

Aðfaranótt sunnudagsins 7. maí 2006, um kl. 1.30, barst lögreglunni í Ólafsvík ósk um aðstoð frá Hótel Ólafsvík vegna manns sem komið hefði þangað mjög ölvaður og neitaði að yfirgefa Hótelið. Var þess farið á leit að lögregla vísaði manninum út.

Þegar tveir lögreglumenn komu á vettvang var þeim vísað á manninn, sem reyndist vera ákærði, og sat hann í stól í anddyri Hótelsins. Hjá starfsfólki Hótelsins kom fram að ákærða hefði vegna ölvunar verið synjað um afgreiðslu á vínstúku Hótelsins, en við því hefði hann brugðist reiður og neitað að fara. Lögreglumenn fóru þess árangurslaust á leit við ákærða að hann yfirgæfi Hótelið og var hann því tekinn með afli og færður út. Fyrir framan Hótelið yfirgáfu svo lögreglumennirnir ákærða liggjandi á stéttinni. Þegar lögreglumennirnir voru komnir að lögreglubifreiðinni er ákærða gefið að sök að hafa veist að öðrum lögreglumannanna, eins og nánar greinir í ákæru málsins. Í kjölfarið var ákærði handtekinn og vistaður í fangaklefa á lögreglustöðinni í Ólafsvík.

II.

Fyrir dómi lýsti ákærði atburðum þannig að hann hefði komið ölvaður á Hótel Ólafsvík og verið meinað um afgreiðslu. Tveir lögreglumenn hefðu síðan komið og fært sig út og skilið eftir fyrir utan Hótelið. Þar sagði ákærði að annar lögreglumanna, H-kk-nf K-kk-nf, hefði kallað sig ræfil og aumingja. Ákærði tók einnig fram að hann hefði áður átt í útistöðum við H-kk-þf. Þetta sagði ákærði hafa valdið pirringi hjá sér og kannaðist hann við að hafa veist að lögreglumanninum. Nánar aðspurður vefengdi ákærði ekki að hafa tekið H-kk-þf hálstaki og ýtt upp að kyrrstæðri bifreið. Loks sagði ákærði að H-kk-nf hefði sagt við sig að hann yrði ekki kærður fyrir atferlið, en það hefði valdið því að ákærði aflaði ekki áverkavottorðs um meiðsl, sem hann hlaut vegna atgangs lögreglu við handtökuna.

III.

Vitnið H-kk-nf K-kk-nf, lögreglumaður, kom fyrir dóm og sagði málavexti vera þá að lögreglu hefði borist beiðni um aðstoð frá Hótel Ólafsvík vegna ákærða, sem var þar drukkinn. Á vettvangi sagði vitnið að reynt hefði verið árangurslaust að tala ákærða til en að lokum hefði hann verið færður út af Hótelinu. Þegar út var komið hefði maður að nafni Ó-kk-nf B-kk-nf S-kk-nf boðist til að fylgja ákærða heim og því hefði ekki verið talin ástæða til frekari aðgerða af hálfu lögreglu. Þegar H-kk-nf var kominn að lögreglubifreiðinni bílstjóramegin sagði hann að E-kk-nf R-kk-nf R-kk-nf, starfsfélagi sinn, hefði kallað til sín. Í þeirri andrá kvaðst vitnið hafa litið við og séð ákærða koma og taka sig hálstaki. Jafnframt sagði vitnið að ákærði hefði togað sig aftur í takinu, en fljótlega hefði E-kk-nf komið og losað ákærða af sér. Í kjölfarið hefði ákærði verið handtekinn. Aðspurt kvaðst vitnið ekki hafa troðið neinar illsakir við ákærða. Einnig sagðist vitnið ekki vita til þess að ákærði hefði orðið fyrir meiðslum við handtökuna.

Vitnið E-kk-nf R-kk-nf R-kk-nf, lögreglumaður, lýsti aðdraganda málsins á sama veg og starfsfélagi sinn. Þeir hefðu síðan verið að ganga að lögreglubifreiðinni þegar ákærði hefði komið á hlaupum og keyrt H-kk-þf upp að bifreið, sem stóð við hlið lögreglubifreiðarinnar. Vitnið kvaðst þegar hafa brugðist við og komið til aðstoðar. Fyrir dómi mundi vitnið ekki hvort ákærði hefði tekið H-kk-þf hálstaki. Vitnið staðfesti hins vegar frumskýrslu sem það ritaði, en þar er fullyrt að ákærði hafi veist að H-x-x með því móti.

Vitnið Þ-kvk-nf H-kvk-nf, sem starfar á Hótel Ólafsvík, sagði að ákærði hefði í umrætt sitt komið á Hótelið og óskað eftir að fá afgreitt áfengi. Því hefði verið synjað þar sem búið væri að loka, en það hefði ákærði ekki sætt sig við og neitað að fara. Því hefði lögregla verið kvödd til og fært ákærða út fyrir. Þegar þetta var afstaðið hefði ákærði tekið á rás og stokkið á annan lögreglumanninn og ýtt honum upp að bifreið, sem hótelgestur hefði lagt næst lögreglubifreiðinni. Nánar aðspurð sagði Þ-kvk-nf að ákærði hefði tekið lögreglumanninn hálstaki.

Vitnið Ó-kk-nf B-kk-nf S-kk-nf var í för með ákærða þegar þeir fóru inn á Hótelið, en ákærði er kvæntur tengdamóður vitnisins. Fyrir dómi lýsti vitnið því að ákærði hefði ekki verið velkominn á Hótelinu, en þaðan hefði hann neitað að fara. Þeir lögreglumenn, sem höfðu afskipti af ákærða, hefðu reynt að tala hann til með góðu, en þegar það gekk ekki hefði ákærði verið tekinn út með valdi. Fyrir utan Hótelið hefðu lögreglumennirnir yfirgefið ákærða og haldið á brott, en ákærði hefði hlaupið að öðrum þeirra, sem stóð bílstjóramegin við lögreglubifreiðina, og ýtt honum á undan sér með höndunum. Þá hefði hinn lögreglumaðurinn komið til aðstoðar og ákærði verið lagður í götuna. Að lokum hefði hann verið færður inn í lögreglubifreiðina og verið ekið á brott. Aðspurt sagðist vitnið ekki hafa tekið eftir að ákærði hefði tekið lögreglumanninn hálstaki.

IV.

Fyrir dómi hefur ákærða og vitnum borið saman um aðdraganda málsins. Þá hefur ákærði ekki vefengt að hann hafi tekið H-kk-þf K-kk-þf, lögreglumann, hálstaki og ýtt honum upp að bifreið, sem stóð á bifreiðastæðinu við Hótel Ólafsvík.

Öll þau vitni sem um geta borið hafa lýst því að ákærði hafi komið á ferð og veist að H-kk-þgf K-kk-þgf á bifreiðastæðinu. Vitnin H-kk-nf og Þ-kvk-nf H-kvk-nf hafa með greinargóðum og samhljóða framburði lýst því að ákærði hafi tekið H-kk-þf hálstaki og ýtt honum upp að bifreið. Framburður vitnisins E-kk-ef R-kk-ef R-kk-ef fyrir dómi og frásögn hans í frumskýrslu lögreglu er í samræmi við þetta. Þá breytir engu í þessu tilliti þótt vitnið Ó-kk-nf B-kk-nf S-kk-nf hafi ekki tekið eftir að ákærði tæki H-kk-þf hálstaki. Samkvæmt þessu er sannað að ákærði hafi ráðist að umræddum lögreglumanni, sem var að gegna skyldustarfi sínu, með því að taka hann hálstaki og ýta upp að bifreið sem stóð á bifreiðastæðinu. Með þessu hefur ákærði gerst sekur um brot gegn valdstjórninni og varðar það við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga, nr. 19/1940.

Samkvæmt sakavottorði hefur ákærði ekki áður framið brot sem áhrif hefur við ákvörðun refsingar.

Að virtum atvikum þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í 30 daga, en rétt þykir að fresta fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að 2 árum liðnum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

Með vísan til 1. mgr. 165. gr. laga um meðferð opinberra mála, nr. 19/1991, verður ákærði dæmdur til að greiða útlagðan vitnakostnað dómsins og málsvarnarlaun verjanda, sem þykja hæfilega ákveðin að meðtöldum virðisaukaskatti, svo sem í dómsorði greinir.

B-kk-nf B-kk-nf, héraðsdómari, kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði, S-kk-nf E-kk-nf, sæti fangelsi í 30 daga, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að 2 árum liðnum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

Ákærði greiði 184.608 krónur í sakarkostnað, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, P-kk-ef K-kk-ef, héraðsdómslögmanns, 149.400 krónur.

B-kk-nf B-kk-nf