S-866/2009

I.

Mál þetta, sem dómtekið var að aflokinni aðalmeðferð 21. janúar sl., er höfðað með ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, útgefinni 10. nóvember 2009, á hendur A, kt. […], […], „fyrir líkamsárás, með því að hafa, að kvöldi föstudagsins 22. ágúst 2008, í anddyri veitingastaðarins […] (svo) að […], tekið utan um háls B og síðan tekið með báðum höndum utan um brjóstkassa B í því skyni að bera hann út af veitingastaðnum, en við þetta missti B meðvitund, og síðan sleppt takinu með þeim afleiðingum að B féll fram fyrir sig á gangstétt. Við þetta hlaut B 2,5 sm breitt sár á höku sem sauma þurfti fimm sporum, fleiður á tungu og hægri fótlegg og tognun í framanverðum hálsvöðvum auk þess sem brotnaði úr tveimur tönnum.

Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940., sbr. 10. gr. laga nr. 29/1981 og 110. gr. laga nr. 82/1998.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Af hálfu B, f. […], er þess krafist að ákærða verði gert að greiða honum skaðabætur að fjárhæð kr. 2.734.519,- ásamt vöxtum skv. 8. gr. vaxtalaga nr. 38/2001 frá 7. júní 2009 til 14. október 2009 en með dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Þá er krafist lögmannsþóknunar að fjárhæð kr. 184.260,-, þ.m.t. virðisaukaskattur, en að mati dómara komi síðar til aðalmeðferðar málsins.

Af hálfu ákærða er krafist sýknu, að bótakröfu verði vísað frá dómi og að allur sakarkostnaður, þ.m.t. málsvarnarlaun, verði lagður á ríkissjóð.

II.

Málavextir.

Föstudaginn 22. ágúst 2008 kl. 21.27 barst lögreglu tilkynning um slagsmál í anddyri veitingastaðarins […]. Frumskýrsla lögreglu vegna málsins er dagsett sama dag. Þar kemur fram að þegar lögregla hafi komið á vettvang hafi brotaþoli, B, setið inni í anddyrinu og haldið um andlit sitt. Hafi hann verið blóðugur á höndum og í kringum munn og á höku hans hafi verið skurður. Þá hafi virst blæða úr gómi hans. Hugsanlega hafi einnig verið brotið upp úr tönnum en erfitt hafi verið að sjá það greinilega vegna blóðs. Brotaþoli hafi hins vegar verið handviss um að nokkrar tennur væru brotnar. Í skýrslu lögreglu segir að C, eiginkona brotaþola, hafi staðið skammt frá honum, en ákærði hafi verið við útidyrnar á anddyrinu.

Lögregla ræddi við ákærða á vettvangi og tjáði hann lögreglu að brotaþoli og eiginkona hans hefðu verið að borða á veitingastaðnum. Að loknum málsverði hefðu þau farið fram á að fá fría heimkeyrslu með vísan til auglýsingar þar um á auglýsingapésa sem þau hefðu verið með meðferðis. Sagðist ákærði hafa tjáð þeim að auglýsingapésinn væri fyrir löngu fallin úr gildi og að þessi þjónusta væri ekki lengur í boði. Kvað hann hjónin hafa orðið ósátt við þessi svör og neitað að fara. Sagðist ákærði hafa boðist til að sýna þeim hvar strætisvagn stoppaði og hvar hægt væri að fá leigubíl. Þau hefðu ekki viljað það. Brotaþoli hefði síðan farið aftur inn á veitingastaðinn. Þar hefði hann tekið upp á því að ónáða aðra matargesti og kvaðst ákærði þá hafa ákveðið að vísa brotaþola út af staðnum. Kvaðst hann hafa tekið utan um brotaþola með öðrum handleggnum og sagt honum að fara út. Brotaþoli hafi þá byrjað að sparka í sköflunginn á ákærða og gert sig líklegan til að kýla ákærða. Brotaþoli hefði náð að kýla ákærða í öxlina og kvaðst ákærði þá hafa gripið utan um brotaþola með báðum höndum. Nánar tiltekið kvaðst ákærði hafa tekið utan um brjóstkassa brotaþola og gengið þannig með hann að útidyrunum. Kvaðst ákærði telja að brotaþoli hefði verið vakandi allan tímann því hann hefði reynt að slá og sparka í ákærða á meðan. Þegar hann hefði sleppt takinu á brotaþola fyrir utan staðinn hefði brotaþoli látið sig falla í gangstéttina.

Lögregla ræddi einnig við brotaþola og eiginkonu hans á vettvangi og í lögreglubíl á leiðinni á slysadeild. Tjáði brotaþoli lögreglu að þau eiginkona hans hefðu verið úti að borða á veitingastaðnum eftir að hafa farið í útreiðartúr. Þau hjónin hefðu talið að þau ættu að fá frítt far heim á hótel að loknum málsverði á […], en það hefði komið fram í auglýsingapésa á hótelinu. Kváðust þau hafa haft samband við […] símleiðis og hefði sá sem þar varð fyrir svörum staðfest það sem stóð í auglýsingapésanum. Þegar þau hefðu innt eftir þessu eftir málsverðinn hefði þeim verið tjáð að þetta væri ekki lengur í boði og sögðust þau hafa orðið ósátt við þau svör. Brotaþoli sagði að þegar hann hefði verið að fara út af staðnum hefði ákærði tekið á honum. Hann hefði þá reynt að losa sig en ákærði hefði tekið hann hálstaki og ýtt honum þannig út á undan sér. Kvaðst brotaþoli hafa reynt að losa sig með öllum ráðum því hann hefði u.þ.b. verið að missa rænu vegna hálstaksins, en þá hefðu þeir verið við innri dyr anddyrisins. Sagðist hann muna næst eftir sér fyrir utan húsið við anddyrið með andlitið í gangstéttinni. Sagðist hann ekkert muna eftir sér á milli innri og ytri dyra á anddyrinu og kvaðst því hafa misst rænu í smástund. C, eiginkona brotaþola, sagðist hafa verið inni á staðnum og séð ákærða draga brotaþola út.

Á meðal gagna málsins er ljósrit af áðurnefndum auglýsingapésa þar sem eftirfarandi kemur fram: Free pick-up at your hotel or guest house seven days a week. Enjoy a three course „Viking dinner“ including one beer and one schnapps of „Black death“ for ISK 6.200 including transfer within the Reykjavik area.

Í málinu liggur frammi vottorð S-kk-ef S-kk-ef, læknis á Landspítala-háskólasjúkrahúsi, vegna komu brotaþola á slysa- og bráðadeild sjúkrahússins kl. 22.28 hinn 22. ágúst 2008. Þar segir eftirfarandi um skoðun á brotaþola:

„Við skoðun er B rólegur og liggur á sjúkrabekk. Hann er greinilega samt í tilfinningalegu uppnámi og getur ekki ráðið við grát öðru hvoru. Hann er mjög samvinnuþýður og gefur vel sögu. Á höku er 2,5 sm breitt sár, örlítið skeifulaga. Á tungu er hann með smá fleiður sitt hvoru megin sem er hætt að blæða úr. Öftustu jaxlarnir í efri kjálka beggja vegna eru eins og dálítið brotnir aftan af þeim en ekki er víst að það sé nýtilkomið og hann er jafnframt aumur í næstsíðasta jaxlinum í efri kjálka. Fjórða tönn í efri góm til vinstri er aum og sú þriðja hægra megin í efri góm er með dálítið brot úr glerjungnum (svo). Í neðri kjálka er þriðja tönn hægra megin með 3 x 4 mm broti úr glerjungnum (svo) og er hann mjög aumur og viðkvæmur þar undir. Ekki finnast sár í gómnum sjálfum og engin tönn er laus. Í kringum barkann utanvert er hann dálítið þreifiaumur og á hálsvöðva (sternocleidomasteodeus) beggja vegna er hann með góða hreyfingu um hálsinn og aðeins væg eymsli um aftanverðan háls og hálshrygg. Hann er ekki með þreifieymsli í baki en það er dálítill roði og yfirborðs áverki á hæ. hnéskel. Þar eru þó eðlilegar hreyfingar og engin eymsli í liðböndum hæ. hnés.“

Greining læknisins var sár á andliti, fleiðursár á hálsi, tognun í framanverðum hálsvöðvum, fleiður á hægri fótlegg og brotinn hluti úr tönn.

Í vottorðinu segir að sárið á hökunni hafi verið saumað með fimm sporum. Ekki hafi þurft sérstaka meðferð fyrir tennurnar, en í vottorðinu segir að brotaþoli gæti þó þurft aðhlynningu tannlæknis við heimkomu í […]. Þá segir að brotaþoli hafi fengið verkja- og bólgueyðandi lyf og ráðgjöf.

Með bréfi, dags. 22. apríl 2009, tilkynnti lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu ákærða og brotaþola að rannsókn málsins væri lokið og það sem fram hefði komið við rannsókn málsins þætti ekki nægjanlegt eða líklegt til sakfellis, sbr. 145. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Málið væri því fellt niður.

Með bréfi, dags. 11. maí 2009, kærði brotaþoli til ríkissaksóknara þá ákvörðun lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu að fella málið niður. Hinn 16. júní 2009 ákvað ríkissaksóknari að fella framangreinda ákvörðun lögreglustjórans úr gildi og var fyrir hann lagt að gefa út ákæru á hendur kærða.

Verður nú rakinn framburður ákærða og vitna fyrir dóminum og hjá lögreglu eftir því sem þurfa þykir:

Ákærði neitaði sök. Hann kvaðst hafa heyrt brotaþola ræða við þjón á staðnum um einhvern „pick-up-miða“, sem brotaþoli hefði verið með meðferðis. Sagðist ákærði hafa heyrt þjóninn skýra út fyrir brotaþola að í „pick-up-þjónustu“ felist það að sækja fólk á staðinn en ekki að keyra fólk heim. Sagðist ákærði halda að brotaþoli og þjóninn hefðu rökrætt um þetta í um 10-15 mínútur. Ákærði sagðist ekki hafa komið að málinu fyrr en brotaþoli hefði verið farinn að hækka róminn, en þjóninn hefði komið til hans og sagt honum að hann væri búinn að gefast upp á því að ræða við manninn. Sagðist ákærði þá hafa farið til brotaþola, sem staðið hefði við barinn, og reynt að skýra fyrir honum að þarna væri engin heimkeyrsla í boði. Brotaþoli hefði verið farinn að hækka róminn talsvert og nálægir gestir á staðnum farnir að gefa honum gaum. Ákærði kvaðst hafa bent brotaþola á það að hann gæti tekið leigubíl eða strætisvagn og bent honum á hvar strætisvagninn stoppaði.

Ákærði sagði að brotaþoli hefði sveiflast talsvert í skapi. Hann hefði verið mjög æstur á meðan hann talaði við þjóninn en síðan hefði hann róast aðeins þegar ákærði talaði við hann. Þegar ákærði hefði hins vegar sýnt honum hvar strætisvagninn stoppaði hefði brotaþoli greinilega litið á það sem móðgun og byrjað að vera með háreysti og gengið aftur að borðinu, sem þau hjón höfðu setið við um kvöldið. Ákærði sagði að dóttir sín hefði verið að hreinsa af umræddu borði og að undirbúa komu næstu gesta. Brotaþoli hefði nú hótað því að borga ekki reikninginn og sagðist ákærði þá hafa bent honum á að eiginkona hans væri þá þegar búin að ganga frá greiðslu á honum. Hefði brotaþoli þá sagt að þar sem hún hefði borgað með greiðslukorti gæti hann alltaf afturkallað greiðsluna. Brotaþoli hefði síðan sest við borðið, sett fætur upp á borðið og hrópað og kallað yfir gesti í veitingasalnum að þarna væri óætur matur í boði og tómir lygarar og aumingjar o.s.frv. Ákærði sagði að dóttir sín hefði sagt við brotaþola að hann gæti ekki sett fætur upp á borð og hefði brotaþoli þá ekki vandað henni kveðjurnar heldur. Sagðist ákærði þá hafa ákveðið að taka í taumana og reka manninn út þar sem hann hefði ekki verið húsum hæfur. Sagðist hann hafa gengið að brotaþola og sagt honum að nú yrði hann að hætta þessu annars yrði hann að fara út með góðu eða illu. Brotaþoli hefði þá virst skilja alvöru málsins og róast. Sagðist ákærði hafa haldið í öxlina á brotaþola og hann staðið upp án nokkurs mótþróa. Brotaþoli hefði síðan gengið samhliða honum frá borðinu í um tveggja til þriggja metra fjarlægð. Allt í einu hefði brotaþoli hlaupið út undan sér og sparkað í ökklann á ákærða. Sagðist ákærði þá hafa tekið í handlegginn á brotaþola, haldið honum í nokkurri fjarlægð og dregið hann út, en ákærði sagðist lítið hafa haft fyrir þessu þar sem brotaþoli væri ekki stórvaxinn maður. Ákærði sagði að á staðnum væri bæði fordyri og anddyri og þegar þeir hefðu komið að innri hurðinni hefði brotaþoli reynt að kýla hann og sagðist ákærði hafa vikið sér undan og brotaþoli kýlt hann í öxlina. Sagðist ákærði þá hafa lyft manninum upp með því að taka utan um bringspalirnar á honum og halda honum fyrir framan sig. Á leiðinni að innri dyrunum hefði brotaþoli reynt að sparka í hann og skalla hann. Til að koma brotaþola heilum í gegnum innri dyrnar, sem voru lokaðar, sagðist ákærði hafa lagt brotaþola niður við hlið sér og tekið utan um hálsinn á honum með vinstri hendinni til að geta opnað dyrnar með hægri hendinni. Þannig hefði hann farið með brotaþola í gegnum dyrnar til að passa á honum höfuðið. Ákærði sagðist ekki hafa kreppt að hálsi brotaþola því hann hefði ekki veitt svo kröftuga mótspyrnu. Um leið og þeir voru komnir í gegnum dyrnar sagðist ákærði hafa tekið brotaþola sömu tökum og áður, þ.e. borið brotaþola út spriklandi í fanginu. Á leiðinni að útidyrunum hefði brotaþoli reynt að sparka í hann aftur og skalla hann. Ákærði sagði að þetta hefði tekið allt mjög skamman tíma eða þrjár til fjórar sekúndur. Á meðan á þessu stóð hefði brotaþoli spriklað í höndum hans, skallað hann í ennið með hnakkanum o.s.frv. Sagðist hann hafa sett brotaþola niður við útidyrnar en þær hefðu staðið opnar. Hann sagði að brotaþoli hefði staðið í fæturna í smá tíma eftir að hann sleppti honum, en síðan hefði brotaþoli dottið niður eins staur eða spýta, en brotaþoli hefði borið fyrir sig hendurnar. Sagðist ákærði fyrst hafa haldið að maðurinn hefði fengið hjartaslag eða eitthvað í þá veru. Sagðist hann hafa athugað ástand brotaþola og hann reynst vera með fulla meðvitund. Sagðist ákærði ekki hafa séð blóð framan í honum á þeim tímapunkti. Hann sagði að brotaþoli hefði andað eðlilega og verið með opin augu, en hann hefði hins vegar verið drukkinn. Sagðist ákærði hafa gengið aftur inn, lokað útidyrunum og hringt á lögregluna því hann hefði óttast að brotaþoli myndi taka æðiskast. Ákærði sagði að brotaþoli hefði reynt að skalla hann, sparka í hann og þá hefði hann spriklað allan tímann á meðan hann bar hann út. Sagðist ákærði því alls ekki hafa búist við því að maðurinn myndi detta niður eins og spýta þegar hann setti hann niður við útidyrnar.

Ákærði gaf skýrslu hjá lögreglu 27. nóvember 2008, sem er í öllum meginatriðum í samræmi við skýrslu hans fyrir dómi.

Brotaþoli, B, sagði að þennan umrædda dag hefðu þau hjón verið í löngum útreiðartúr og fundist við hæfi að enda daginn á málsverði í […]. Hann sagði að þau hefðu verið búin að panta borð á staðnum daginn áður og í bæklingi, sem legið hefði fyrir á hótelinu þar sem þau gistu, hefði verið gefið til kynna að akstur til og frá staðnum væri innifalinn. Sagðist hann hafa haft samband við veitingastaðinn til að spyrjast fyrir um það hvort ekki væri öruggt að hægt væri að nýta sér akstursþjónustuna einungis frá staðnum. Sá sem orðið hefði fyrir svörum á veitingastaðnum hefði sagt að það væri ekkert mál. Þau hefðu því pantað borð á staðnum kl. 18.00. Um kl. 21.00 um kvöldið hefðu þau gert upp reikninginn og spurst fyrir um akstursþjónustuna frá veitingastaðnum. Þeim hefði þá verið tjáð að þessi þjónusta væri ekki í boði. Þau hefðu þau þá sýnt starfsfólkinu áðurnefndan bækling. Þau hefðu einnig beðið um að fá að tala við eiganda eða framkvæmdastjóra veitingastaðarins svo hægt væri að leysa málið. Þjónninn hefði síðan komið til baka og tjáð þeim að þetta væri gamall bæklingur og þessi þjónusta væri ekki lengur í boði. Sagðist brotaþoli þá hafa endurtekið ósk sína um að fá að tala við eiganda eða framkvæmdastjóra veitingastaðarins. Ákærði hefði þá komið til þeirra og það fyrsta sem hann hefði sagt við þau hefði verið: „Komið ykkur í burtu, pantið leigubíl.“ Þeim hjónum hefði verið brugðið og sagði brotaþoli að þau hefðu óskað eftir að haft yrði samband við lögreglu. Þau hefðu síðan sest niður og beðið eftir lögreglunni. Ákærði hefði þá dregið hann úr stólnum og byrjað að ýta honum út. Sagðist brotaþoli hafa lyft lófum sínum í axlarhæð og sagt: „Allt í lagi, ég skal fara út og bíða þar.“ Ákærði hefði þá hætt að ýta við honum. Sagðist hann hafa litið snöggt í augun á konu sinni og gefið henni til kynna að hann myndi bíða fyrir utan veitingastaðinn. Einnig sagðist hann hafa gefið konu sinni til kynna að taka farangur, sem þau voru með meðferðis. Þegar þeir ákærðu hefðu gengið út úr veitingastaðnum hefðu þeir gengið fyrir horn og fyrirkomulagið væri með þeim hætti á veitingastaðnum að þar væru tvennar dyr, þ.e. anddyri og inngangur. Þegar þeir hefðu gengið af stað hefði hann snúið baki í ákærða og ákærði verið tveimur til þremur skrefum fyrir aftan hann. Ákærði hefði því ekki komið við hann þarna í byrjun. Um leið og þeir hefðu komið inn í anddyrið þar sem enginn sá til hefði ákærði gripið hann hálstaki aftan frá. Á ensku væri þetta kalla „sleeper hold“ eða kyrkingartak og talið mjög hættulegt. Sagðist hann hafa barist um til að losna en ekki tekist. Sagðist brotaþoli t.d. halda að hann hefði sparkað í ákærða aftur fyrir sig til þess að losna, en það hefði ekki tekist. Sagðist brotaþoli síðan hafa misst meðvitund og rankað við sér fyrir utan staðinn og hefði andlit hans vísað niður. Mikið hefði blætt úr andliti hans, tungan hefði verði bólgin og skorin og hann hefði spýtt blóði og lausum tönnum. Brotaþoli sagði að sér hefði verið mjög brugðið við þetta. Eiginkona hans hefði síðan komið út og skömmu síðar hefði lögreglan birst.

Aðspurður sagðist brotaþoli ekki kannast við að ákærði hefði tekið utan um brjóstið á honum, lyft honum upp og borið hann þannig út. Þá sagðist hann ekki kannast við að hafa sparkað í ákærða á leiðinni út áður en ákærði tók hann hálstaki.

Brotaþoli lýsti afleiðingum árásarinnar. Hann sagði að sauma hefði þurft sár á hökunni, tíu tennur hefðu skaddast og þá hefði hann fundið til eymsla í hálsi í marga daga eftir atburðinn. Einnig sagðist ákærði hafa átt við kvíðaköst að stríða eftir atburðinn og sagðist hann enn fá martraðir þar sem ákærði kæmi við sögu. Þá sagðist ákærði eiga erfitt með einbeitingu og fá endurtekin kvíðaköst. Óhætt væri að segja að hann væri með öll einkenni áfallastreituröskunar. Jafnframt að þessi líðan hefði haft áhrif á frammistöðu hans í vinnu.

Brotaþoli sagðist aðspurður hafa drukkið nokkra bjóra og deilt einu snafsglasi með konu sinni um kvöldið. Hann sagðist hins vegar ekki hafa verið drukkinn eða ölvaður, en viðurkenndi að hafa fundið til áfengisáhrifa. Sagðist brotaþoli þó hafa verið í ástandi til að aka bifreið. Brotaþoli kannaðist ekki við að hafa neitað að yfirgefa staðinn eða að athugasemdir hefðu verið gerðar við hegðun hans á veitingastaðnum. Aðspurður sagðist hann hafa marist framan á hálsi eftir hálstakið. Hann sagði að búið væri að gera við allrar tennurnar, en hann sagðist enn finna til þegar hann mataðist. Þá sagðist hann ekki hafa getað neytt fastrar fæðu í nokkrar vikur eftir atburðinn. Hann sagði að kostnaður, sem hann hefði orðið fyrir vegna atviksins, kæmi fram á framlögðum reikningi frá A-x-x R-x-x S-x-x tannlækni.

Brotaþoli gaf skýrslu hjá lögreglu 25. ágúst 2008, sem er í megindráttum í samræmi við skýrslu hans fyrir dóminum. Í lögregluskýrslu bar brotaþoli þó um það að hann hefði gengið á undan ákærða út úr veitingasalnum og í gegnum innri dyr að útidyrahurð og sagðist halda að innri dyrnar opnuðust og lokuðust sjálfkrafa. Þegar innri dyrnar hefðu lokast á eftir honum og hann hefði nálgast útidyrnar hefði ákærði gripið hann hálstaki aftan frá. Þá sagði hann að þegar hann hefði rankað við sér fyrir utan veitingastaðinn hefði þar verið íslenskur maður, sem hefði hjálpað honum að standa á fætur. Sagðist hann hafa reykt með þessum manni fyrir utan staðinn fyrr um kvöldið.

C, eiginkona brotaþola, sagði að þau brotaþoli hefðu farið á veitingastaðinn eftir að hafa séð bækling á hótelinu um staðinn. Í bæklingnum hefði komið fram að í boði væri akstur til og frá staðnum. Hún sagði að þau hefðu hringt í veitingastaðinn daginn áður og pantað borð. Í leiðinni hefðu þau spurt hvort ekki væri í boði að fá akstur eingöngu frá veitingastaðnum og á hótelið. Maðurinn sem hefði orðið fyrir svörum í símanum hefði ekki átt í neinum vandræðum með að skilja hana og tjáð henni að það yrði ekkert mál að aka þeim heim á hótelið eftir matinn. Hún sagði að þau hefðu komið snemma á veitingastaðinn og notið góðs kvöldverðar og tók fram að allur viðurgjörningur hefði verið mjög góður.

Að loknum kvöldverði hefðu þau staðið upp og gengið frá reikningnum. Þau hefðu látið vita að þau væru tilbúin til að fá akstur heim á hótel. Þjónninn hefði ekki vitað um hvað þau væru að tala og þau hefðu því sagt honum frá símtalinu daginn áður og sýnt honum bæklinginn. Þjónninn hefði ekki kannast við að þessi þjónusta væri í boði og hefðu þau þá óskað eftir að fá að tala við framkvæmdastjórann. Þjónninn hefði farið með bæklinginn til eiganda og framkvæmdastjóra staðarins, ákærða í máli þessu. Ákærði hefði síðan komið til þeirra og strax verið mjög grófur og dónalegur við þau. Hann hefði tjáð þeim að þetta væri gamall bæklingur og þau ættu að koma sér út og taka leigubíl. Ekki hefði verið mögulegt að rökræða þetta við ákærða og því hefðu þau óskað eftir að hringt yrði í lögreglu og sagði hún að brotaþoli hefði sest niður til að bíða eftir lögreglunni. Ákærði hefði þá gripið í öxl brotaþola þar sem hann sat og sagt honum að hann yrði að fara. Þarna hefðu þau gert sér grein fyrir að það yrði ekki við neitt ráðið og hefði brotaþoli lyft lófum sínum upp til að gefa til kynna uppgjöf. Sagðist hún hafa séð brotaþola ganga í áttina að dyrunum og heyrt hann segja að hann vildi fara í friðsemd. Hún sagði að sér hefði sýnst ákærði ýta við öxl brotaþola, en síðan hefðu þeir horfið henni sjónum og sagðist hún ekki hafa séð neinu afli beitt. Brotaþoli hefði gefið sér merki um að taka farangur þeirra, sem hún hefði og gert. Þá hefði hún beðið þjóninn um að panta leigubíl. Í framhaldinu hefði hún gengið í áttina að útgöngudyrum og þegar hún hefði gengið út um innri dyrnar hefði hún séð eiginmann sinn sitja á jörðinni fyrir utan staðinn. Hún sagði að það hefði blætt úr andliti hans og niður á skyrtuna og buxurnar. Aðspurð sagði hún að þau brotaþoli hefðu drukkið einn eða tvo drykki á meðan þau voru á staðnum, en hún neitaði því að brotaþoli hefði verið ölvaður.

Vitnið gaf skýrslu hjá lögreglu 25. ágúst 2008, sem er í megindráttum í samræmi við símaskýrslu vitnisins fyrir dómi.

D, dóttir ákærða, kvaðst hafa verið að vinna á veitingastaðnum umrætt kvöld og hafa fylgst með því þegar brotaþoli ræddi við þjóninn Þ-kk-þf um svokallaða „pick-up-þjónustu“. Hún sagði að brotaþoli hefði reiðst þegar honum hefði verið neitað um þjónustuna og því hefði hann sest aftur við borðið í salnum og sett fætur upp á borð. Sagðist hún hafa verið að hreinsa af borðinu og beðið brotaþola um að setja fæturna niður og reynt að ýta við fótum hans. Framkoma brotaþola hefði verið mjög dónaleg því aðrir gestir hefðu verið að bíða eftir borðinu. Hún sagði að brotaþoli hefði öskrað upp að þetta væri ömurlegur veitingastaður og að þau væru þjófar og að fólk ætti að fara eitthvað annað. Þegar brotaþoli hefði verið búinn að láta svona í nokkurn tíma hefði ákærði komið og reynt að róa hann niður og beðið hann um að hætta þessu. Jafnframt hefði ákærði reynt að útskýra fyrir brotaþola að þessi þjónusta væri ekki lengur í boði og beðið hann um að hætta að vera svona dónalegur fyrir framan aðra gesti staðarins. Hún sagði að ákærði hefði reynt að tala um fyrir brotaþola í nokkurn tíma og loks hefði hann tekið í handlegginn á brotaþola og beðið hann um að koma með sér út. Brotaþoli hefði þá staðið upp og virst ætla að ganga samsíða ákærða út. Skyndilega hefði eitthvað átt sér stað og hefði brotaþoli ætlað að streitast á móti og ganga aftur inn. Ákærði hefði þá togað í handlegginn á brotaþola, lyft honum upp og haldið á honum fyrir framan sig. Brotaþoli hefði reynt að sparka aftur fyrir sig í fæturna á ákærða, en ákærði hefði hins vegar ekki látið það stöðva sig heldur haldið áfram að bera brotaþola út. Þegar þeir hefðu komið að anddyrinu hefðu þeir horfið henni sjónum, en eftir nokkrar sekúndur sagðist hún hafa gengið fram til að athuga málið. Sagðist hún hafa haft áhyggjur af því að maðurinn myndi lemja einhvern því hann hefði virst alveg klikkaður. Sagðist hún þá hafa séð ákærða á leið inn aftur og brotaþola sitja á stéttinni fyrir utan staðinn. Sagðist hún þá hafa gengið á eftir föður sínum inn á skrifstofu þar sem hann hefði verið að hringja á lögreglu. Nánar aðspurð sagði hún að mikill ófriður hefði verið af brotaþola inni á veitingastaðnum og engu tauti hefði verið við hann komandi.

Vitnið gaf skýrslu hjá lögreglu 21. nóvember 2008, sem er í megindráttum í samræmi við skýrslu vitnisins fyrir dómi.

E, dóttir ákærða, sagðist hafa verið í eldhúsinu umrætt kvöld þegar hún hefði heyrt einhver læti frammi. Sagðist hún hafa farið fram og séð og heyrt brotaþola ræða um „pick-up-þjónustu“ og hefði brotaþoli sífellt hækkað róminn. Ákærði hefði síðan komið og rætt við brotaþola og sagðist hún þá hafa farið aftur inn í eldhús. Næst hefði hún séð að ákærði var sestur niður við borð fyrir aftan barinn og síðan hefði hann staðið upp við hlið ákærða. Sagðist hún halda að ákærði hefði haldið aðeins í brotaþola og sagði að þeir hefðu gengið út hlið við hlið. Ákærði og brotaþoli hefðu síðan gengið fyrir horn og því hefði hún ekki fylgst með þeim alla leið. Hún sagðist hins vegar hafa haft áhyggjur af látunum í manninum og farið á eftir föður sínum og brotaþola þegar þeir voru komnir í gegnum innri dyrnar. Sagðist hún þá hafa séð föður sinn standa fyrir aftan brotaþola með útréttar hendur og henni hefði sýnst ákærði vera búinn að sleppa brotaþola, sem staðið hefði í fæturna. Í sama mund hefði brotaþoli dottið stífur niður. Hún sagðist ekki hafa tekið eftir hvort brotaþoli bar hendurnar fyrir sig.

Vitnið gaf skýrslu hjá lögreglu 24. nóvember 2008, sem er í megindráttum í samræmi við skýrslu vitnisins fyrir dómi.

F sagðist hafa reynt að útskýra fyrir brotaþola, á meðan verið var að gera upp reikninginn, að bæklingur, sem brotaþoli var með, væri ekki lengur í gildi. Þegar brotaþoli var farinn að hækka róminn hefði ákærði komið og rætt við brotaþola. Hann sagði að mikið hefði verið að gera á staðnum og hann hefði því haldið áfram að sinna gestunum. Næst hefði hann tekið eftir að brotaþoli var sestur aftur við borðið eftir að hafa rætt við ákærða. Hann sagði að brotaþoli hefði sett fætur upp á borð og kallað og hrópað yfir salinn að þarna væri bæði léleg þjónusta og vondur matur og að fólk ætti að fara eitthvað annað. Sagðist vitnið hafa hugsað með sér að maðurinn væri ekki húsum hæfur. Hann hefði því verið feginn þegar hann sá manninn standa upp þegar ákærði kom til hans og sér hefði virst brotaþoli ætla að ganga út af staðnum með ákærða. Sagðist vitnið því hafa haldið áfram að sinna sínu starfi og ekki fylgst með þessu frekar. Sagðist hann því ekki hafa séð hvað fór á milli ákærða og brotaþola eftir þetta.

Vitnið gaf skýrslu hjá lögreglu 25. nóvember 2008, sem er í góðu samræmi við skýrslu vitnisins fyrir dómi.

E-kk-nf H-kk-nf Ó-kk-nf sagðist hafa komið á veitingastaðinn með hópi fólks umrætt kvöld til að borða. Hann sagði að hópurinn hefði sest við borð vinstra megin í salnum og andspænis barnum. Sagðist hann sjálfur hafa setið við borð nálægt holinu þar sem gengið væri út. Á næsta borði hefði setið erlendur maður, sem snúið hefði baki í barinn, en konan hans hefði setið upp við vegginn. Í fyrstu hefði allt farið vel fram, en þegar líða tók á sagðist vitnið hafa tekið eftir því að maðurinn var orðinn drukkinn og lét einkennilega. Þjónustustúlka hefði síðan komið til þeirra og einhverjar rökræður átt sér stað á milli þeirra. Maðurinn hefði síðan verið farinn að hækka róminn og verið leiðinlegur. Þjónustustúlkan hefði síðan farið burt og fólkið staðið upp frá borðinu og staðið við barinn, sennilega að gera upp. Þar hefðu átt sér stað frekari rökræður og maðurinn verið farinn að láta mjög illa. Maðurinn hefði síðan sest aftur við borðið, sett fætur upp á borð og látið mjög ófriðlega. Þjónustustúlka hefði verið að þurrka af borðinu og hefði hún beðið manninn um að fara með fæturna af borðinu. Hann sagði að stemningin hefði verið orðin mjög pínleg. Loks hefði eigandi staðarins komið þarna að og reynt að ræða við manninn, en mikið hefði verið búið að reyna að tjónka við hann. Maðurinn hefði hins vegar öskrað og látið öllum illum látum. Hann hefði m.a. öskrað til gestanna að þetta væri nú ljóti veitingastaðurinn o.frv. Maðurinn hefði þó á endanum staðið upp og eigandinn haldið laust í upphandlegg mannsins. Hann sagði að þetta hefði alls ekki gerst með neinum látum og eigandinn hefði sagt eitthvað á þá leið „komdu, vinur, nú ferð þú bara út“. Hefði maðurinn virst átta sig á því að honum væri ekki lengur til setunnar boðið og hann gengið rólega með eigandanum í áttina að dyrunum. Maðurinn hefði síðan virst gera eitthvað við dyrnar þannig að eigandinn hefði orðið að ýta við honum til að koma honum út. Nánar tiltekið sagði hann að eigandinn hefði verið fyrir aftan manninn og tekið utan um hann. Vitnið sagðist síðan ekki hafa sé hvað gerðist eftir það.

S-kk-nf S-kk-nf H-kk-nf lögreglumaður staðfesti efni frumskýrslu lögreglu frá 22. ágúst 2008 og undirskrift sína undir hana.

S-kk-nf S-kk-nf læknir staðfesti vottorð sitt, útgefið 19. nóvember 2008, vegna komu brotaþola á slysa- og bráðadeild hinn 22. ágúst 2008. Hann sagði að brotaþoli hefði verið með sár á höku, sem sauma hefði þurft saman. Þá hefði brotnað upp úr glerungi á tönnum. Hann sagðist ekki hafa getað greint hvort brot úr jöxlum í efri góm væru nýtilkomin eða ekki. Þá hefði brotaþoli verið aumur framan og aftan á hálsi og hefði verið um meðalslæma tognun á aftanverðum hálsi að ræða. Einnig hefði brotaþoli verið með örlítinn roða eða fleiður framanvert á hálsi. Þá hefði brotaþoli marist á hnéskel. Loks hefði brotaþoli orðið fyrir tilfinningalegu áfalli.

Vitnið sagði að hálstak gæti valdið meðvitundarleysi, þ.e. ef þrengt væri að blóðrás upp í höfuðið þannig að hún stöðvaðist og hálstakið varaði í nokkurn tíma. Blóðrásin þyrfti þó ekki að stöðvast alveg því taugaviðbragð vegna sársauka geti einnig haft áhrif á blóðþrýsting og ýtt undir yfirlið. Í hálsæðunum væru mjög viðkvæmir tauganemar, sem gætu skilað þessum viðbrögðum, þ.e. hægt á hjartslætti og lækkað blóðþrýsting. Þetta tvennt, þ.e. sársauki og þrenging að hálsi, gæti því vel komið af stað yfirliði á 10 til 30 sekúndum. Hálstak gæti einnig valdið tognun í hálsvöðvum, bæði að aftan og framan. Hann sagði að áverkar brotaþola samræmdust frásögn brotaþola af atburðarás. Aðspurður sagði hann að fall framan á hökuna hefði einnig getað valdið eymslum framan og aftan á hálsi og ekki væri hægt að fullyrða hvort þessir áverkar væru vegna hálstaksins eða fallsins. Aðspurður sagði hann að sú lýsing að brotaþoli hefði dottið stífur fram fyrir sig gæti samræmst því að hann hefði verið meðvitundarlaus.

III.

Niðurstaða

Í máli þessu er ákærða gefið að sök að hafa, í því skyni að bera brotaþola út af veitingastað sínum, tekið utan um háls brotaþola og síðan með báðum höndum utan um brjóstkassa hans en við þetta hafi brotaþoli misst meðvitund. Því næst að hafa sleppt takinu á brotaþola með þeim afleiðingum að hann féll fram fyrir sig á gangstétt. Við þetta hafi ákærði hlotið þá áverka sem greinir í ákæru.

Ákærði hefur frá upphafi málsins staðfastlega neitað sök. Hefur hann borið um að ákærði hafi að loknum málsverði neitað að yfirgefa staðinn, verið með háreysti, sett fætur upp á borð og haft uppi svívirðingar um eigendur og starfsfólk veitingastaðarins og þá þjónustu sem þar væri í boði. Jafnframt hefur ákærði borið um að aðrir gestir á staðnum hafi verið farnir að gefa framkomu brotaþola gaum og að hann hafi í stuttu máli ekki verið húsum hæfur. Þessi lýsing ákærða á framkomu brotaþola er í samræmi við framburð vitnanna, E-kk-ef H-kk-ef Ó-kk-ef og S-kk-ef Þ-kk-ef S-kk-ef, en sá fyrrnefndi var gestur á staðnum umrætt kvöld og sá síðarnefndi var við störf á staðnum sem þjónn. Sagði S-kk-nf Þ-kk-nf að brotaþoli hefði ekki verið húsum hæfur og E-kk-nf H-kk-nf nefndi að stemningin á staðnum hefði verið orðin mjög pínleg vegna framkomu brotaþola. Sagði hann að brotaþoli hefði látið mjög ófriðlega, öskrað og látið öllum illum látum. Framburður þessara vitna var skýr og greinargóður. Þá er fullt samræmi á framburði vitnisins S-kk-ef Þ-kk-ef hjá lögreglu og hér fyrir dómi, en vitnið E-kk-nf H-kk-nf gaf ekki eiginlega skýrslu hjá lögreglu. Þykir framburður þessara vitna mjög trúverðugur.

Framburður ákærða um framkomu brotaþola á veitingastaðnum er og í samræmi við framburð dætra hans, D og E, sem báðar voru við vinnu á staðnum umrætt kvöld. Þrátt fyrir náin tengsl vitna þessara við ákærða þykir framburður þeirra trúverðugur, enda samræmist hann í öllum aðalatriðum trúverðugum framburði vitnanna S-kk-ef Þ-kk-ef og E-kk-ef H-kk-ef.

Með hliðsjón af framangreindu þykir ljóst að framkoma brotaþola á veitingastaðnum var með þeim hætti að ekki var um annað að ræða en að vísa honum af staðnum, enda ljóst að hann var til mikillar truflunar fyrir aðra gesti.

Ákærði hefur borið um það að hann hafi reynt að róa brotaþola og fá hann til að yfirgefa staðinn með góðu. Er það í samræmi við framburð vitnisins E-kk-ef H-kk-ef en hann sagði að ákærði og starfsfólkið hefðu reynt mikið til þess að fá manninn til að yfirgefa staðinn með því að ræða við hann. Þá bar vitnið D um að ákærði hefði reynt að róa brotaþola niður og útskýra fyrir honum að veitingastaðurinn byði ekki upp á þá þjónustu að aka gestum heim. Þá hefði ákærði beðið hann um að láta af óviðeigandi hegðun sinni fyrir framan aðra gesti staðarins.

Ákærða og vitnunum, E-kk-þgf H-kk-þgf, S-kk-þgf Þ-kk-þgf, D og E, ber saman um að ákærði hafi að lokum staðið upp frá borðinu án mótþróa og gengið samsíða ákærða í átt að innri dyrum. Er það og í samræmi við framburð brotaþola og eiginkonu hans, C

Að öðru leyti er framburður brotaþola um það sem gerðist að afloknum málsverði ekki í samræmi við trúverðugan framburð vitnanna, E-kk-ef H-kk-ef, S-kk-ef Þ-kk-ef, D og E. Þannig hefur brotaþoli ekki kannast við að gerðar hafi verið athugasemdir við hegðun hans á veitingastaðnum eða að hann hafi neitað að yfirgefa staðinn. Þá kannast hann ekki við að hafa veitt mótspyrnu á leiðinni út úr veitingasalnum. Jafnframt hefur hann ekki kannast við að ákærði hafi tekið utan um brjóstið á honum, lyft honum upp og borið hann þannig út af staðnum. Þá samrýmast fullyrðingar brotaþola og eiginkonu hans, um að ákærði hafi frá byrjun verið mjög grófur og dónalegur í þeirra garð, ekki framburði annarra vitna og er þá sérstaklega vísað til framburðar vitnisins E-kk-ef H-kk-ef. Loks þykir lýsing brotaþola á afleiðingum umrædds atburðar ýkjukennd og lítt trúverðug. Með hliðsjón af framangreindu og því að fram hefur komið að brotaþoli var undir talsverðum áhrifum áfengis þegar atvik málsins áttu sér stað þykir framburður brotaþola í heild sinni ótrúverðugur.

Ákærði hefur borið um það að á leiðinni út hafi brotaþoli allt í einu hlaupið út undan sér og sparkað í ökklann á honum. Hann hafi þá tekið í handlegginn á brotaþola, haldið honum í nokkurri fjarlægð og dregið hann út. Þegar þeir hafi komið að innri dyrunum hafi brotaþoli reynt að kýla hann og hafi hann þá lyft brotaþola upp með því að taka utan um brjóst hans og halda honum fyrir framan sig. Er þetta í góðu samræmi við framburð vitnanna E-kk-ef H-kk-ef og D. Sagði E-kk-nf H-kk-nf að brotaþoli hefði virst gera eitthvað við dyrnar þannig að ákærði hefði orðið að ýta við honum til að koma honum út. Nánar tiltekið hefði ákærði verið fyrir aftan brotaþola og tekið utan um hann. Sagðist vitnið ekki hafa séð hvað gerðist eftir það. Vitnið D sagði að á leiðinni frá borðinu hefði skyndilega eitthvað átt sér stað og hefði brotaþoli byrjað að streitast á móti og ætlað að ganga aftur inn. Ákærði hefði þá togað í handlegginn á brotaþola, lyft honum upp og haldið á honum fyrir framan sig. Sagði hún að brotaþoli hefði sparkað aftur fyrir sig í fætur ákærða en ákærði hefði þó ekki látið það stöðva sig. Þeir hefðu síðan horfið henni sjónum þegar nær dró anddyrinu.

Þegar hér er komið sögu eru ekki aðrir til frásagnar um það sem gerðist þar til ákærði sleppti takinu á brotaþola fyrir utan veitingastaðinn. Ákærði hefur borið um að á leiðinni að innri dyrum hafi brotaþoli reynt að sparka í hann og skalla hann og er það í samræmi við framburði vitnisins D og fær stuðning í framburði vitnisins E-kk-ef H-kk-ef um að brotaþoli hafi sýnt viðspyrnu á leiðinni út. Ákærði sagði að við innri dyrnar hefði hann sett brotaþola niður og tekið um hálsinn á honum með annarri hendi til að opna innri dyrnar með hinni hendinni. Þannig hefði hann síðan farið með brotaþola í gegnum innri dyrnar til að passa á honum höfuðið. Sagðist ákærði ekki hafa kreppt að hálsi brotaþola, enda hefði hann ekki veitt það öfluga mótspyrnu. Eftir það hefði hann tekið brotaþola sömu tökum og áður, þ.e. borið hann spriklandi út í fanginu. Á leiðinni að útidyrunum hefði brotaþoli aftur reynt að í sparka hann og skalla hann. Allt hefði þetta tekið mjög skamma tíma eða þrjár til fjórar sekúndur.

Brotaþoli hefur hins vegar borið um það að um leið og þeir ákærði hefðu verið komnir inn í anddyrið og úr augsýn annarra hefði ákærði gripið hann hálstaki aftan frá og beitt svonefndu kyrkingartaki. Sagðist brotaþoli halda að hann hefði sparkað aftur fyrir sig í ákærða til þess að losna en án árangurs. Eftir það hefði hann misst meðvitund og ekki rankað við sér fyrr en fyrir utan veitingastaðinn.

Ákærði hefur borið um að brotaþoli hafi spriklað í höndum hans á meðan hann bar hann út og einnig hafi hann reynt að sparka í hann og skalla hann. Sagðist hann síðan hafa sett brotaþola niður við útidyrnar og sagði að brotaþoli hefði staðið í fæturna í smá tíma eftir að hann sleppti honum. Síðan hefði brotaþoli dottið niður eins og staur eða spýta. Fær þetta stuðning í framburði vitnisins E en hún sagðist hafa farið á eftir ákærða og brotaþola eftir að þeir voru komnir í gegnum innri dyrnar. Sagðist hún þá hafa séð ákærða standa fyrir aftan brotaþola með útréttar hendur og sýnst ákærði vera búinn að sleppa brotaþola, sem staðið hefði í fæturna. Í sama mund hefði brotaþoli dottið stífur niður.

Brotaþoli hefur borið um að hafa rankað við sér fyrir utan veitingastaðinn og hafi andlit hans þá vísað niður. Samkvæmt læknisvottorði var brotaþoli með sár á höku, smá fleiður sitt hvorum megin á tungu og þá hafði kvarnast úr tönnum. Þykir það samrýmast framburði ákærða og vitnisins E um að brotaþoli hafi fallið beint fram fyrir sig á gangstéttina fyrir utan veitingastaðinn.

Af framburði vitnanna D og E, svo og framburði eiginkonu brotaþola, C, þykir ljóst að atburðarásin frá því að brotaþoli stóð upp frá borðinu og þar til ákærði sleppti takinu á honum fyrir utan veitingastaðinn tók mjög skamman tíma eða aðeins nokkrar sekúndur. Brotaþoli hefur viðurkennt að hafa sparkað aftur fyrir sig eftir að ákærði tók hann tökum og samræmist það framburði ákærða um að brotaþoli hafi spriklað í fangi hans á leiðinni út. Í ljósi hins skamma tíma sem atburðarásin tók þykir með öllu ósannað að brotaþoli hafi verið búinn að missa meðvitund áður en ákærði sleppti honum við útidyrnar. Er því ósannað að ákærða hafi hlotið að vera ljóst að þegar hann sleppti taki á brotaþola hlyti hann að detta. Með hliðsjón af framangreindu og trúverðugum framburði vitnisins E um að brotaþoli hafi dottið stífur fram fyrir sig fyrir utan staðinn, svo og áverkum brotaþola, þykja hins vegar allar líkur standa til þess að brotaþoli hafi misst meðvitund í sama mund eða skömmu eftir að ákærði sett hann niður og sleppti taki á honum.

Vitnið S-kk-nf S-kk-nf læknir bar um það hér fyrir dómi að það að detta beint fram fyrir sig á hökuna gæti valdið eymslum framan og aftanvert á hálsi. Sagði hann að ekki væri hægt að fullyrða hvort þessir áverkar brotaþola væru vegna hálstaksins eða fallsins. Með hliðsjón af framangreindu þykir ósannað að ákærði hafi valdið áverkum þessum með því að herða að hálsi brotaþola.

Með hliðsjón af öllu framangreindu þykir ósannað að ásetningur ákærða hafi staðið til þess að valda brotaþola líkamstjóni. Ber því að sýkna ákærða af broti gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga og þar með af refsikröfu ákæruvalds.

Með vísan til niðurstöðu málsins og 2. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008 er bótakröfu B vísað frá dómi.

Allur sakarkostnaður, þ.m.t. málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, B-kk-ef N-kk-ef hrl., sem þykja hæfilega ákveðin 276.100 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti, greiðist úr ríkissjóði.

Dóm þennan kveður upp R-kvk-nf B-kvk-nf héraðsdómari. Uppkvaðning dómsins hefur dregist vegna embættisanna dómara.

Dómsorð:

Ákærði, A er sýkn af refsikröfu ákæruvalds.

Bótakröfu B er vísað frá dómi.

Allur sakarkostnaður, þ.m.t. málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, B-kk-ef N-kk-ef hrl., 276.100 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti, greiðist úr ríkissjóði.

R-kvk-nf B-kvk-nf

Rétt endurrit staðfestir

Héraðsdómur Reykjaness 2.3. 2010.