E-1126/2017

Mál þetta sem höfðað var 17. febrúar sl. var dómtekið eftir aðalmeðferð þess 2. nóvember sl. Stefnandi er RA 5 ehf.[...] og stefndi er Reppro ehf., [...]

I.

Stefnandi krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða honum 326.033 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. vaxtalaga nr. 38/2001, sbr. III. kafla. af 2.725 krónum frá 31. júlí 2016 til 1. ágúst 2016, af 45.998 krónum frá þeim degi til 31. ágúst 2016, af 48.723 krónum frá þeim degi til 1. september 2016, af 123.819 krónum frá þeim degi til 30. september 2016, af 126.544 krónum frá þeim degi til 1. október 2016, af 169.827 krónum frá þeim degi til 31. október 2016, af 172.552 krónum frá þeim degi til 1. nóvember 2016, af 216.043 krónum frá 1. nóvember 2016 til 11. nóvember 2016, af 227.301 krónu frá þeim degi til 30. nóvember 2016, af 231.221 krónu frá þeim degi til 1. desember 2016, af 274.712 krónum frá þeim degi til 31. desember 2016, af 278.632 krónum frá þeim degi til 1. janúar 2017, af 322.113 krónum frá þeim degi til 31. janúar 2017, af 326.033 krónum frá 31. janúar 2017 til greiðsludags, allt að frádregnum innborgunum 11. ágúst 2016, 43.273 krónum, 12. september 2016 43.134 krónum, 10. október 2016, 43.283 krónum, 15. nóvember 2016, 43.491 krónum, 13. desember 2016, 43.491 krónum, 21. janúar 2017, 43.481 krónu, eða alls 260.153 krónum.

Stefnandi krefst málskostnaðar úr hendi stefnda.

Stefndi krefst sýknu og málskostnaðar úr hendi stefnanda.

II.

Starfsemi stefnanda er útleiga húsnæðis en stefnandi leigði stefnda húsnæði að Skipholti 21, Reykjavík, nánar tiltekið 40 fm bil í kjallara. Stefndi gerði í upphafi leigusamning við Íslandsbanka hf. 4. apríl 2013, en síðar tók RA 6 ehf. við sem leigusali og loks stefnandi, sem tók yfir réttindi og skyldur leigusala 2. júní 2015. Um var að ræða ótímabundinn húsaleigusamning en uppsegjanlegan af beggja hálfu með þriggja mánaða fyrirvara. Samningnum var sagt upp með bréfi 29. júní 2016 og með samkomulagi varð úr að stefndi yfirgaf húsnæðið 31. janúar 2017.

Umsamdar leigugreiðslur skyldu greiðast fyrir fram 1. hvers mánaðar og leigufjárhæð vera 40.000 krónur á mánuði bundið vísitölu neysluverðs með grunnvísitölu í mars 2013. Þá bar stefnda samkvæmt leigusamningi enn fremur og til viðbótar við leigugreiðslur að standa straum af kostnaði vegna vatns-, hita- og rafmagns og kostnaði vegna ræstingar.

Stefndi hefur greitt leigugjald vegna hins leigða, sbr. innborganir sem getið er í stefnukröfum, en hafnað því að greiða svokallaðan hússjóð, en af gögnum málsins verður ráðið að þar er um að ræða kostnað vegna hita og að stefndi hafi verið meðvitaður um það. Forsvarsmaður stefnda fullyrti við aðalmeðferð málsins að áður en stefnandi hafi tekið við sem leigusali hafi stefndi ekki greitt í svokallaðan hússjóð.

III.

Stefnandi vísar til meginreglna samninga- og kröfuréttar um skuldbindingargildi samninga og efndir fjárskuldbindinga en reglur þessar fái stoð í lögum nr. 7/1936, um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga, og lögum nr. 50/2000, um lausafjárkaup. Ágreiningslaust sé að í gildi var húsaleigusamningur milli aðila og að samkvæmt honum beri stefnda að greiða hitakostnað. Stefnandi kveður að tillit verði tekið til innborgana við uppgjör kröfunnar, sbr. kröfugerð.

Kröfu um dráttarvexti, þ.m.t. vaxtavexti, styður stefnandi við reglur III. kafla vaxtalaga nr. 38/2001 með síðari breytingum, sbr. 6. gr. og 12. gr. laganna. Málskostnaðarkrafa stefnanda er bótakrafa hans og í samræmi við XXI. kafla laga nr. 91/1991 og 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála.

IV.

Í greinargerð sinni byggir stefndi á því að þar sem ekki sé minnst á hússjóð í leigusamningi þeim sem lá til grundvallar séu kröfur um slíka greiðslu sjálfkrafa ólögmætar og því beri að sýkna hann. Einnig að dómkröfur séu fráleitar og vísar stefndi þeim á bug. Stefndi vísaði í málflutningi einnig til þess að fyrir tíð stefnanda hafi ekki verið gerð krafa um þessar greiðslur og því sé réttur til þeirra niður fallinn fyrir tómlæti. Einnig sé um að ræða rými að hluta sem stefndi hafði ekki á leigu.

V.

Við aðalmeðferð málsins, sem fram fór 2. nóvember sl., mótmælti stefnandi öllum öðrum málsástæðum stefnda en þeim sem fram komu í greinargerð hans til dómsins, sem of seint fram komnum. Dómurinn telur að fallast verði á þessi sjónarmið, sbr. 5. mgr. 101. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991, og að stefndi geti því einungis byggt á þeirri málsástæðu að ekki sé minnst á hússjóð í leigusamningnum og því beri að sýkna stefnda. Dómari útskýrði fyrir ólöglærðum forsvarsmanni stefnda við aðalmeðferð, að í leiðbeiningarskyldu dómara fælist ekki skylda til að benda aðila á ef skortir á að hafðar séu uppi málsástæður sem til greina kæmu heldur einungis leiðbeina aðila um formhlið máls ef nauðsyn krefur, sbr. 4. mgr. 101. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála. Er það reyndar síðan svo varðandi málsástæður um tómlæti að engin gögn eru lögð fram í málinu um hver tilhögun á þessari innheimtu var áður en stefnandi yfirtók húsaleigusamning aðila í júní 2015.

Í húsaleigusamningi aðila segir um viðhalds- og rekstrarkostnað m.a. að leigutaki skuli greiða kostnað af notkun vatns, rafmagns og hitunar í hinu leigða samkvæmt mæli, einnig í sameign, svo og kostnað við ræstingu og aðra sameiginlega umhirðu í fjöleignarhúsi. Af gögnum málsins verður ráðið að krafan sé vegna hita þó hún hafi verið skýrð hússjóður, og að þetta hafi forsvarsmanni stefnda verið kunnugt.

Meginreglan samkvæmt húsaleigulögum nr. 36/1994 er sú, þegar um íbúðarhúsnæði er að ræða að leigusali greiðir m.a. hitunarkostnað vegna sameignar. Frá því er þó hægt að víkja enda sé þess getið í samningi. Það er og svo að samkvæmt 2. mgr. 2. gr. laganna eru ákvæði þeirra um atvinnuhúsnæði frávíkjanleg.

Af framangreindu ákvæði í húsaleigusamningi aðila verður ekki annað ráðið en að þann kostnað sem krafist er greiðslu á beri stefnda, leigutaka, að greiða. Eins og áður segir er, burtséð frá síðbúnum málsástæðum, þess að geta að ósannað er í málinu að stefndu hafi ekki greitt þann kostnað sem krafist er greiðslu á fram til yfirtöku stefnanda á leigusamningnum, auk þess sem ósannað verður að telja fyrir hvaða rými greiðslu er krafist.

Er því óhjákvæmilegt að fallast á dómkröfur stefnanda eins og þær eru fram settar en sú framsetning er með tíðkanlegum hætti. Þá er óhjákvæmilegt að dæma stefnda til greiðslu málskostnaðar sem þykir hæfilegur að meðtöldum virðisaukaskatti 150.000 krónur.

P-kk-nf M-kk-nf J-kk-nf héraðsdómslögmaður flutti málið af hálfu stefnanda og af hálfu stefnda T-kk-nf K-kk-nf, ólöglærður stjórnarformaður stefnda.

L-kk-nf K-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð

Stefndi Reppro ehf. greiði stefnanda RA 5 ehf., 326.033 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. vaxtalaga nr. 38/2001, sbr. III. kafla, af 2.725 krónum frá 31. júlí 2016 til 1. ágúst 2016, af 45.998 krónum frá þeim degi til 31. ágúst 2016, af 48.723 krónum frá þeim degi til 1. september 2016, af 123.819 krónum frá þeim degi til 30. september 2016, af 126.544 krónum frá þeim degi til 1. október 2016, af 169.827 krónum frá þeim degi til 31. október 2016, af 172.552 krónum frá þeim degi til 1. nóvember 2016, af 216.043 krónum frá 1. nóvember 2016 til 11. nóvember 2016, af 227.301 krónu frá þeim degi til 30. nóvember 2016, af 231.221 krónu frá þeim degi til 1. desember 2016, af 274.712 krónum frá þeim degi til 31. desember 2016, af 278.632 krónum frá þeim degi til 1. janúar 2017, af 322.113 krónum frá þeim degi til 31. janúar 2017, af 326.033 krónum frá 31. janúar 2017 til greiðsludags, allt að frádregnum innborgunum 11. ágúst 2016, 43.273 krónum, 12. september 2016 43.134 krónum, 10. október 2016, 43.283 krónum, 15. nóvember 2016, 43.491 krónu, 13. desember 2016, 43.491 krónu, 21. janúar 2017, 43.481 krónu, eða alls 260.153 krónum.

Stefndi greiði stefnanda 150.000 krónur í málskostnað.

L-kk-nf K-kk-nf