E-28/2011

Mál þetta, sem dómtekið var 31. maí sl., höfðaði stefnandi, Skaftfell ehf., Sundaborg 1, Reykjavík, hinn 4. apríl 2011 gegn stefnda, Gleri og lásum ehf., kt. ..., Eyrargötu 3, Suðureyri, Ísafjarðarbæ.

Dómkröfur stefnanda eru að stefnda verði dæmt til að greiða stefnanda 476.242 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt ákvörðun Seðlabanka Íslands á hverjum tíma um grunn dráttarvaxta og vanefndaálags, sbr. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, af 341.619 krónum frá 2. nóvember 2006 til 26. nóvember 2006, en af 476.242 krónum frá þeim degi greiðsludags. Einnig krefst stefnandi vaxtavaxta skv. 12. gr. sömu laga er leggist við höfuðstól á tólf mánaða fresti, auk málskostnaðar.

Stefnda krefst þess aðallega að félagið verði sýknað af kröfum stefnanda, en til vara að dómkröfur stefnanda verði lækkaðar verulega. Í báðum tilvikum krefst stefnda málskostnaðar úr hendi stefnanda.

I.

A.

Stefnandi lýsir málsatvikum svo að kröfur félagsins byggi á tveimur reikningum. Annars vegar reikningi að fjárhæð 341.619 krónur, dagsettum 2. nóvember 2006, og hins vegar reikningi að fjárhæð 134.623 krónur, dagsettum 26. sama mánaðar. Reikningarnir séu þannig til komnir að stefnda hafi óskað eftir tilboði frá stefnanda í öryggiskerfi í iðnaðarhúsi við Skemmuveg í Kópavogi sumarið 2006. Stefnandi hafi gert tvö tilboð í verkið, 11. júlí og 21. ágúst 2006, samtals að fjárhæð 512.332 krónur. Innifalið í tilboðunum hafi verið myndþjónn, vídeókort, þrjár myndavélar, stjórnstöð, stjórnstöðvarkassi, hreyfiskynjari, hnappaborð og linsa, auk annars efnis. Þá hafi vinna við uppsetningu fallið undir tilboðið. Stefnda hafi tekið tilboði stefnanda og í kjölfarið hafi stefnandi hafið uppsetningu öryggiskerfisins.

Meðan á verkinu stóð hafi stefnda óskað eftir viðbótum við kerfið, meðal annars aukamyndavél, þremur vatnsskynjurum, fjarstýringu og leifturljósi. Lítill fyrirvari hafi jafnan verið á óskum stefnda og hafi starfsmenn stefnanda því þurft að vera á ferðinni við að ná í þá aukahluti sem óskað var eftir. Þá hafi stefnda gert breytingu á forsendum tilboðsins á þann hátt að í stað þess að kerfið yrði tengt inn í skrifstofu í miðju rýminu hafi hann óskað eftir því að kerfið yrði tengt inn í kaffistofu, en hún sé innst inni í rýminu. Þetta hafi leitt til meiri vinnu en upphaflega hafi verið gert ráð fyrir.

B.

Stefnda segir málsatvik hins vegar þau að sumarið 2006 hafi forsvarsmaður félagsins óskað eftir tilboði frá stefnanda í efni og uppsetningu á myndavéla- og viðvörunarkerfi. Stefnandi hafi í kjölfarið gert stefnda tilboð (nr. 177) í verkið 11. júní 2006 að fjárhæð 445.514 krónur. Stefnda hafi samþykkt tilboðið og í framhaldi af því hafi stefnandi hafið vinnu við uppsetningu á myndavéla- og viðvörunarkerfi í húsnæði stefnda að Skemmuvegi 20 í Kópavogi.

Um miðjan ágúst 2006 hafi forsvarsmaður stefnda óskað munnlega eftir því við stefnanda að til viðbótar yrðu settir upp vatnsskynjarar, aukamyndavél, viðvörunarbjalla og rautt ljós í glugga. Stefnandi hafi gert stefnda viðbótartilboð (nr. 176) vegna þessara atriða 21. ágúst 2006 að fjárhæð 56.818 krónur. Stefnda hafi samþykkt tilboðið og hafi stefnandi haldið áfram vinnu sinni við verkið í samræmi við tilboðin.

Stefnandi hafi gefið út tvo reikninga vegna verksins, annars vegar reikning nr. 9838, dagsettan 3. október 2006, að fjárhæð 274.555 krónur, og hins vegar reikning nr. 9896, dagsettan 31. október 2006, að fjárhæð 260.056 krónur. Við verklok í nóvember 2006 hafi stefnandi afhent stefnda einhvers konar lokatilboð/kvittun vegna verksins sem verið hafi að öllu leyti samhljóða upphaflegum tilboðum stefnanda í verkið að því frátöldu að í síðari tilboðunum, dagsettum 2. nóvember 2006, hafi komið fram nafn stefnda, kennitala hans og heimilisfang en fyrri tilboðin hafi verið með yfirskriftinni „STAÐGREIÐSLUSALA“ og „Satael þjófaviðvörunarkerfi“.

Stefnda hafi greitt stefnanda reikning nr. 9838 20. október 2006 og reikning nr. 9896 20. nóvember sama ár, samtals 534.856 krónur, eða 32.524 krónum hærri fjárhæð en tilboð stefnanda til stefnda hafi kveðið á um. Hafi stefnda greitt reikningana í trausti þess að um fullnaðargreiðslu væri að ræða, þ.m.t. vegna samþykktra viðbótarverka.

Í nóvember 2006 hafi stefnda síðan borist þeir reikningar sem dómkröfur stefnanda byggist á. Annars vegar reikningur nr. 9944, dagsettur 2. nóvember 2006, að fjárhæð 341.619 krónur, og hins vegar reikningur nr. 9950, dagsettur 26. nóvember 2006, að fjárhæð 134.623 krónur. Reikningar þessi séu ógreiddir, enda eigi þeir ekki rétt á sér og hafi stefnda því alfarið hafnað greiðsluskyldu vegna þeirra.

C.

Fyrir liggur að stefnandi höfðaði mál á grundvelli reikninga nr. 9944 og 9950 með birtingu stefnu hinn 10. desember 2008. Málið var þingfest fyrir Héraðsdómi Vestfjarða 21. janúar 2009. Með úrskurði dómsins 29. apríl 2009 var málinu vísað frá dómi að kröfu stefnda vegna annmarka sem dómurinn taldi á málatilbúnaði stefnanda.

Stefnandi höfðaði nýtt mál vegna ofangreindra tveggja reikninga með birtingu stefnu 11. desember 2010. Með úrskurði Héraðsdóms Reykjavíkur 24. mars sl. var því máli vísað frá dómi þar sem dómurinn taldi varnarþingsreglur laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála ekki heimila rekstur málsins fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur. Í kjölfarið höfðaði stefnandi mál þetta hér fyrir dómi 4. apríl sl. samkvæmt áðursögðu.

II.

Stefnandi kveður kröfur sínar byggja á tveimur fyrrnefndum reikningum, dagsettum 2. og 26. nóvember 2006. Stefnandi kveðst hafa lokið umsömdu verki á fullnægjandi hátt og gefið út fjóra reikninga sem byggðir hafi verið á þeirri vinnu og því efni sem félagið hafi lagt til. Hafi verið um að ræða efni og vinnu samkvæmt tilboði, sem og efni og vinnu er óskað hafi verið eftir á staðnum. Reikningar hafi verið gefnir út eftir því sem verkinu vatt fram og af þeim sökum hafi ekki verið gefnir út aðskildir reikningar vegna tilboðsins annars vegar og hinna síðar tilkomnu aukaverka hins vegar. Stefnda hafi greitt tvo fyrstu reikningana að fjárhæð 274.555 krónur og 260.056 krónur.

Stefnandi segir stefnda hafa verið ósátt við síðari reikningana tvo og talið að miða ætti við tilboðið. Stefnandi hafi svarað stefnda með greinargóðum hætti í janúar 2007, en í svari sínu hafi félagið tilgreint allt efni og unnin verk. Stefnda hafi brugðist við með því að kalla eftir áliti frá Meton ehf. Það félag hafi skilað áliti sínu 19. mars 2007 og hafi stefnandi svarað því 25. apríl sama ár. Nokkrum dögum síðar hafi borist bréf frá stefnda þar sem hann hafi fallist á kröfu stefnanda.

Þegar ekki hafði borist greiðsla frá stefnda rúmu ári síðar kveðst stefnandi hafa misst þolinmæðina og sent kröfuna til innheimtu. Momentum innheimtustofa hafi sent stefnda bréf 20. ágúst 2008 sem þáverandi lögmaður stefnda hafi svarað 1. september sama ár. Í því bréfi hafi stefnda hafnað greiðsluskyldu. Stefnandi hafi því ekki átt annan kost en höfða mál til innheimtu kröfunnar og hafi fyrirsvarsmanni stefnda verið birt stefna 10. desember 2008. Með birtingunni hafi stefnandi rofið fyrningu kröfunnar og hafi málið verið þingfest við Héraðsdóm Vestfjarða 21. janúar 2009. Stefnda hafi tekið til varna fyrir dómi og aðallega gert kröfu um frávísun málsins. Með úrskurði 29. apríl 2009 hafi dómurinn fallist á þá kröfu stefnda.

Þar sem engin efnisleg afstaða liggi fyrir með frávísunarúrskurðinum hafi stefnandi talið rétt að stefna málinu aftur fyrir dóm. Stefnan eigi fullan rétt á sér þar sem útgefnir reikningar séu byggðir á raunverulegri vinnu og efnisútlátum.

Dráttarvaxtakröfu sína segir stefnandi byggja á gjalddögum þeirra, 2. nóvember 2006 og 26. sama mánaðar.

Af hálfu stefnanda er tekið fram að hann hafi þingfest málið (sic) fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur 16. desember 2010. Ástæða þess hafi verið að stefnandi og stefndi séu báðir með starfsemi í Reykjavík og því hafi stefnandi talið eðlilegast að mál þeirra á milli væri þar rekið. Auk þess hefði fyrirsvarsmaður stefnda kosið að gefa símaskýrslu fyrir dómi er málið (sic) var flutt hjá Héraðsdómi Vestfjarða í mars 2009 sem staðfesti að áliti stefnanda að fyrirsvarsmaður stefnda hafi hvorki búsetu né starfsemi á skráðu lögheimili. Stefndi hafi hins vegar tekið til varna og krafist frávísunar á þeim grundvelli að varnarþing stefnda væri hjá Héraðsdómi Vestfjarða og því bæri að reka málið þar. Dómari hafi fallist á þau sjónarmið stefnda og vísað málinu frá með úrskurði 24. mars sl. Stefnandi hafi því ekki annan kost en að þingfesta málið (sic) að nýju fyrir Héraðsdómi Vestfjarða.

Fallist dómurinn á kröfur stefnanda kveðst hann gera kröfu um álag á málskostnað í ljósi þess að stefnda hafi reynt að koma í veg fyrir það í tvígang að málið fengi efnislega meðferð fyrir dómi, þrátt fyrir að hafa viðurkennt kröfu stefnanda með bréfi í apríl 2007. Þetta hafi haft í för með sér gríðarlegan kostnað fyrir stefnanda sem taka verði tillit til við ákvörðun málskostnaðar.

Til stuðnings kröfum sínum vísar stefnandi til meginreglna kröfu- og samningaréttar, sem lagastoð hafi í kaupalögum og lögum um þjónustukaup. Stefnandi vísar einnig til fyrningarlaga og laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þá segir hann kröfu sína um málskostnað studda við 1. mgr. 130. gr. og 2. mgr. 131. gr. laga nr. 91/1991.

III.

Sýknukröfu sína reisir stefnda fyrst og fremst á því að krafa stefnanda sé fyrnd. Í því sambandi kveðst stefnda vísa til ákvæða 11. gr. laga nr. 14/1905 um fyrningu skulda og annarra kröfuréttinda, en þau lög gildi um kröfu stefnanda þar sem nýrri lög um fyrningu, nr. 150/2007, gildi eingöngu um kröfur sem stofnast hafi eftir gildistöku laganna, sbr. 28. gr. þeirra. Í 11. gr. laga nr. 14/1905 segi að sé máli vísað frá dómi eða það fellt niður af öðrum ástæðum, án þess að dómur gangi um kröfuna, hafi kröfueigandi rétt til, þó fyrningarfrestur sé liðinn, að höfða nýtt mál gegn varnaraðila í hinu fyrra máli, eða þeim sem komið hefur í hans stað, innan sex mánaða frá því málinu var frávísað eða það var á annan hátt fellt niður.

Reikninga þá sem mál þetta taki til kveður stefnda hafa verið gefna út 2. og 26. nóvember 2006 og sé dráttarvaxta krafist í stefnu frá þeim dögum, eða frá því krafan varð gjaldkræf, sbr. 1. mgr. 5. gr. laga nr. 14/1905. Fyrningarfrestur kröfunnar sé fjögur ár, sbr. 1. tölulið 1. mgr. 3. gr. nefndra laga, og því sé ljóst að krafan sé fyrnd, enda gjalddagi reikninganna sá sami og útgáfudagur þeirra. Stefnandi hafi vísað til þess að hann hafi rofið fyrningu með birtingu stefnu í fyrsta málinu, en sú stefna hafi verið birt fyrirsvarsmanni stefnda 10. desember 2008. Rétt sé að fyrningu verði slitið með málsókn á hendur skuldara, en málsókn teljist hafin með birtingu stefnu. Hins vegar komi skýrt fram í 11. gr. laga nr. 14/1905 að hafi máli verið vísað frá dómi hafi kröfueigandi rétt til að höfða nýtt mál þó svo fyrningarfrestur sé liðinn ef það sé gert innan sex mánaða frá því að málinu var vísað frá. Þar sem meira en fjögur ár séu liðin frá því að krafan varð gjaldkræf og þar sem tæpir tuttugu mánuðir séu liðnir frá því Héraðsdómur Vestfjarða vísaði málinu frá dómi 29. apríl 2009 og þar til stefnandi höfðaði að nýju mál vegna kröfunnar fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur með birtingu stefnu fyrir forsvarsmanni stefnda 11. desember 2010, verði ekki annað séð en krafa stefnanda sé fyrnd.

Réttaráhrif fyrningar segir stefnda vera að krafa falli niður og kröfuhafi glati rétti sínum til efnda. Það sama eigi einnig við um vexti og aðrar viðbótargreiðslur tengdar kröfunni. Því beri að sýkna stefnda af kröfum stefnanda í málinu.

Sýknukröfu sína kveðst stefnda einnig byggja á því að félagið hafi nú þegar greitt stefnanda umsamið verkkaup vegna efnis og vinnu stefnanda í þágu stefnda. Fyrir liggi að stefnandi hafi gert stefnda tvö bindandi tilboð í uppsetningu og efni vegna myndavéla- og viðvörunarkerfis, þ.m.t. vegna samþykktra viðbótarverka. Við það hafi komist á samningur milli stefnanda og stefnda þess efnis að stefnandi tæki að sér verkið fyrir þá fjárhæð sem tilboðin hafi kveðið á um. Með þessu hafi skýrt verið kveðið á um það verk sem stefnda óskaði eftir að stefnandi ynni og það endurgjald sem greiða bæri fyrir verkið. Stefnandi beri hallann af sönnunarskorti fyrir því að umrædd tilboð hafi ekki verið lokatilboð í verkið, sem stefnda hafi gengið að. Hafi tilboðin að einhverju leyti verið ófullkomin af hálfu stefnanda verði hann sjálfur að bera hallann af því.

Stefnda segist hafa, sem kaupandi þjónustu á grundvelli tilboðs fagaðila í uppsetningu myndavéla- og viðvörunarkerfa, mátt treysta því að í tilboðum stefnanda fælust allir nauðsynlegir verk- og efnisliðir, enda tilboðið forsenda samþykkis stefnda. Ótækt sé að láta stefnda bera hallann af því hafi kostnaður við verkið orðið meiri en stefnandi ráðgerði í upphafi.

Af hálfu stefnda er einnig til þess vísað að stefnandi hafi aldrei tilkynnt félaginu meðan á verkinu stóð að kostnaður við það yrði meiri en samkvæmt tilboðum stefnanda. Það sé í andstöðu við meginreglu laga nr. 50/2000 um lausafjárkaup og þá grundvallarreglu verktaka- og kauparéttar að verkkaupi eigi val um það hvort ráðist sé í dýrari útfærslu eða veigameiri framkvæmdir en upphaflega hafi staðið til. Þá sé ljóst að kostnaður við verkið hafi verið forsenda þess að stefnda hafi ákveðið að kaupa umrædda þjónustu af stefnanda. Forsenda þess að stefnda hafi ákveðið að óska eftir þjónustu stefnanda hafi verið að ekki þyrfti að greiða hærra verð fyrir hana en samkvæmt tilboðunum. Ljóst sé að stefnda hefði aldrei gengið til samninga við stefnanda fyrir hærra verð en tilboð hans hafi kveðið á um, svo ekki sé nú talað um rúmlega 100% hærra verð eins og raunin hafi orðið.

Hvað sýknukröfu sína varðar vísar stefnda að lokum til þess að stefnandi hafi tekið umrætt verk að sér fyrir fast verð, 502.332 krónur. Stefnda hafi greitt stefnanda að fullu fyrir verkið á grundvelli fyrirliggjandi tilboða með greiðslu á tveimur reikningum, nr. 9838 og 9896. Samkvæmt því og öðru framangreindu beri að sýkna stefnda af kröfum stefnanda.

Fallist dómurinn ekki á sýknukröfu stefnda kveðst félagið krefjast þess til vara að kröfur stefnanda verði lækkaðar verulega. Í því sambandi vísi stefnda til sömu röksemda og málsástæðna og fram komi í kröfu félagsins um sýknu að breyttu breytanda.

Þá sé einnig á því byggt af hálfu stefnda að reikningar stefnanda vegna verksins séu allt of háir, sbr. skýrslu Meton ehf. frá 19. mars 2007 og tölvupóst forsvarsmanns stefnanda frá 29. nóvember 2006 þar sem hann viðurkenni í raun að of margar vinnustundir hafi verið skráðar á verkið.

Stefnda tekur og fram að félagið hafi ítrekað bent stefnanda á að hlíf vantaði á viðvörunarbjöllu, auk þess sem bjallan hringdi ekki. Þær ábendingar stefnda hafi ekki leitt til neinna viðbragða af hálfu stefnanda en ljóst sé að ekki sé hægt að krefja stefnda um greiðslu fyrir viðvörunarbjöllu sem aldrei hafi virkað.

Að lokum vísar stefnda til þess að með greiðslu á reikningum nr. 9398 og 9896 hafi félagið greitt stefnanda 32.524 krónur umfram það sem tilboð stefnanda í verkið hafi kveðið á um. Þá hafi fyrirsvarsmaður stefnanda fallið frá kröfu um dráttarvexti vegna hinna umstefndu reikninga í tölvupósti til forsvarsmanns stefnda 12. desember 2008.

Varðandi lagarök vísar stefnda sérstaklega til ákvæða laga nr. 14/1905 um fyrningu skulda og annarra kröfuréttinda, einkum 3., 5. og 11. gr. laganna. Stefnda vísar jafnframt til laga nr. 150/2007 um fyrningu kröfuréttinda, ákvæða laga nr. 50/2000 um lausafjárkaup og til almennra reglna í verktakarétti. Að endingu vísar félagið til meginreglna samninga- og kröfuréttar um loforð, réttar efndir og skuldbindingargildi samninga.

IV.

Um stefnukröfuna fer samkvæmt ákvæðum laga nr. 14/1905 um fyrning skulda og annarra kröfuréttinda þar sem lög um fyrningu kröfuréttinda, nr. 150/2007, gilda eingöngu um kröfur sem stofnast hafa eftir gildistöku laganna 1. janúar 2008, sbr. 28. gr. þeirra.

Skv. 1. mgr. 1. gr. laga nr. 14/1905 fellur skuld eða önnur krafa, sem ekki hefir verið viðurkennd eða lögsókn heimt innan þeirra tímamarka, er ákveðin eru í lögunum, úr gildi fyrir fyrning.

Ágreiningslaust er í málinu, sbr. kröfugerð stefnanda og innheimtubréf félagsins frá 10. nóvember 2008, að ætlaðar kröfur stefnanda samkvæmt hinum tveimur umdeildu reikningum hafi gjaldfallið annars vegar 2. nóvember 2006 og hins vegar 26. sama mánaðar. Fyrningarfrestur krafnanna telst frá gjalddögum þeirra, sbr. 1. mgr. 5. gr. laga nr. 14/1905. Þá er ljóst að fyrningarfrestur krafnanna er fjögur ár, sbr. 1. tölulið 3. gr. laga nr. 14/1905.

Hér þykir rétt, þó svo stefnandi hafi í málatilbúnaði sínum ekki sérstaklega byggt á ákvæði 6. gr. laga nr. 14/1905, að víkja stuttlega að ákvæðinu og mögulegum áhrifum þess á niðurstöðu málsins. Í ákvæðinu segir meðal annars að viðurkenni skuldunautur skuld sína við kröfueiganda annaðhvort með berum orðum eða á annan hátt, t.d. með því að lofa borgun eða greiða vexti, eftir þann tíma er fyrningarfrest ella hefði átt að telja frá, hefjist nýr fyrningarfrestur frá þeim degi, er viðurkenningin átti sér stað. Stefnda vék að ákvæðinu í munnlegum málflutningi í samhengi við bréf fyrirsvarsmanns félagsins frá 29. apríl 2007, en í bréfinu segir meðal annars svo:

Sannarlega vona ég að okkur takist að ljúka þessu máli sem fyrst. ...

... Mismunur á þessari upphæð og því sem búið er að greiða er kr. 326.695 m/vsk (861.306-534.611=326.695). Vil ég gjarnan reka endahnútinn á málið með því að leggja til við þig að ég greiði þessar kr. 326.695 sem fyrst og málinu ljúki án frekari eftirmála.

Áður en greiðslan verður gerð fer ég fram á að gengið verði frá þeim verkum sem ég hef nefnt áður að er ólokið. Hlíf vantar utan um síenu/útibjöllu (sic) sem m.o.o. hringir ekki og fara þarf yfir vatnsviðvörunarkerfið sem virkar ekki. Slík krafa hjá verkkaupa er alls ekki ósanngjörn enda yfirleitt venja í viðskiptum að verktaki ljúki við verk áður en hann rukkar fyrir það.

Að lokum vil ég nefna að ég hef lært dýrmæta en sársaukafulla lexíu af þessum viðskiptum mínum við Skaftfell. Lexían er sú að ganga frá öllu stóru sem smáu skriflega og treysta engum.

Við mat á mögulegu gildi bréfsins verður í fyrsta lagi að líta til þess að í því leggur fyrirsvarsmaður stefnda til að félagið greiði stefnanda fjárhæð sem er um það bil 150.000 krónum lægri en höfuðstóll stefnufjárhæðarinnar og enn fremur að með þeirri greiðslu ljúki málinu „... án frekari eftirmála.“ Ljóst er að stefnandi gekk ekki að þessari tillögu stefnda. Jafnframt er í bréfinu að finna áskilnað stefnda um frekari vinnu af hálfu stefnanda, áður en greiðsla verði innt af hendi. Þá þykja lokaorð bréfsins vart benda til þess að með því sé stefnda að viðurkenna réttmæti krafna stefnanda. Að öllum þessum atriðum virtum verður ekki talið að í bréfi fyrirsvarsmanns stefnda hafi falist viðurkenning á ætluðum kröfum stefnanda samkvæmt hinum umdeildu reikningum í skilningi 6. gr. laga. nr. 14/1905. Lagaákvæðið þykir því ekki eiga við í málinu.

Skv. 1. mgr. 11. gr. laga nr. 14/1905 telst málsókn byrjuð áður en fyrningarfrestur er liðinn ef stefna er birt innan nefnds tíma. Nú er máli vísað frá dómi eða það fellur niður af öðrum ástæðum, án þess að dómur gangi um kröfuna, og hefur þá kröfueigandi rétt til, þótt fyrningarfrestur sé liðinn, að höfða nýtt mál gegn varnaraðilja í hinu fyrra máli, eða þeim, er komið hefir í hans stað, innan sex mánaða frá því málinu var frávísað.

Svo sem rakið er í kafla I C höfðaði stefnandi fyrst mál til innheimtu hinna tveggja umþrættu reikninga, þ.e. reikninga nr. 9944 og 9950, með birtingu stefnu hinn 10. desember 2008. Ljóst er að við höfðun þess máls voru ætlaðar kröfur stefnanda ekki fyrndar. Málið var þingfest fyrir Héraðsdómi Vestfjarða 21. janúar 2009. Með úrskurði dómsins 29. apríl 2009 var málinu síðan vísað frá dómi að kröfu stefnda vegna annmarka sem dómurinn taldi vera á málatilbúnaði stefnanda.

Samkvæmt áðursögðu höfðaði stefnandi nýtt mál vegna reikninganna með birtingu stefnu 11. desember 2010. Þá voru liðin ríflega fjögur ár frá gjalddögum reikninganna og tæpir tuttugu mánuðir frá frávísunarúrskurði Héraðsdóms Vestfjarða. Með úrskurði Héraðsdóms Reykjavíkur 24. mars sl. var því máli vísað frá dómi þar sem dómurinn taldi varnarþingsreglur laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála ekki heimila rekstur málsins fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur. Í kjölfarið höfðaði stefnandi mál þetta hér fyrir dómi 4. apríl sl. samkvæmt áðursögðu. Með þeirri málshöfðun var stefnandi langt innan sex mánaða frests 1. mgr. 11. gr. laga nr. 14/1905 til höfðunar nýs máls eftir frávísun Héraðsdóms Reykjavíkur. Það sem hér ræður hins vegar úrslitum er sú staðreynd að þegar stefnandi höfðaði mál vegna reikninganna öðru sinni 11. desember 2010 voru liðin ríflega fjögur ár, sbr. 1. tölulið 3. gr. laga nr. 14/1905, frá því að fyrningarfrestur krafna hans samkvæmt reikningunum tók að líða, sbr. það sem áður var rakið og ákvæði 1. mgr. 5. gr. laga nr. 14/1905. Af því leiðir að stefnukrafa máls þessa er fallin úr gildi fyrir fyrningu, sbr. 1. mgr. 1. gr. laga nr. 14/1905, og ber því þegar af þeirri ástæðu að sýkna stefnda af öllum kröfum stefnanda í málinu.

Eftir úrslitum málsins, sbr. 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, skal dæma stefnanda til að greiða stefnda málskostnað sem að málsatvikum öllum virtum þykir hæfilega ákveðinn svo sem í dómsorði greinir.

Dóm þennan kveður upp K-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari. Fyrir uppkvaðningu dómsins var gætt fyrirmæla 1. mgr. 115. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

D Ó M S O R Ð:

Stefnda, Gler og lásar ehf., kt. ..., skal sýkn af öllum kröfum stefnanda, Skaftfells ehf., í máli þessu.

Stefnandi greiði stefnda 90.000 krónur í málskostnað.

K-kk-nf H-kk-nf