S-556/2009

Mál þetta, sem þingfest var 10. desember 2009 og dómtekið 11. mars sl., er höfðað með ákæru lögreglustjórans á Selfossi, dagsettri 14. nóvember 2009, á hendur B-kk-þgf B-kk-þgf Á-kk-þgf, kt. 000000-0000, Seli, Ásahreppi, H-kk-þgf E-kk-þgf K-kk-þgf, kt. 000000-0000, Birkigrund 44, Selfossi, og X, kt. 000000-0000,

„ fyrir húsbrot

með því að hafa, aðfaranótt sunnudagsins 7. september 2008, í sameiningu ruðst heimildarlaust inn í íbúðarhúsnæðið að Löngumýri 6b á Selfossi.

Telst brot þetta varða við 231. gr. almennra hegningarlaga nr. 19,1940.

Þess er krafist að ákærðu verði dæmdir til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Ákærðu H-kk-nf og B-kk-nf komu fyrir dóminn við þingfestingu málsins og neituðu sök. Í þinghaldi þann 22. janúar sl. féll sækjandi frá ákæru á hendur ákærða X. Var aðalmeðferð ákveðin þann 25. janúar sl., og fór framhald aðalmeðferðar fram þann 11. mars sl. Var málið dómtekið að loknum málflutningi.

Málsatvik.

Samkvæmt frumskýrslu lögreglu kom S-kk-nf A-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf til lögreglunnar á Selfossi þann 31. mars 2009 og vildi kæra H-kk-þf K-kk-þf fyrir líkamsárás og húsbrot í september 2008 auk þess sem hann vildi kæra tvo aðra fyrir sama brot, en hann gat ekki tilgreint þá nánar.

Kvaðst S-kk-nf hafa verið á „djamminu“ umrætt kvöld og farið heim til sín. B-kk-nf hefði hringt í hann hálfvælandi en á þessum tíma hefði S-kk-nf verið yfirmaður B-kk-ef í Bykó. B-kk-nf hefði síðan komið heim til hans. Stuttu síðar hefði verið bankað og þá hefði ákærði H-kk-nf verið fyrir utan ásamt tveimur öðrum strákum. Ákærði H-kk-nf hefði verið mjög æstur og spurt S-kk-þf hvort ekki væri í lagi með hann. Í framhaldi hefðu B-kk-nf og H-kk-nf farið. Stuttu síðar hefði verið bankað aftur og ákærði H-kk-nf þá verið fyrir utan ásamt hinum tveimur strákunum. Þeir hefðu allir ruðst inn til S-kk-ef um leið og hann opnaði dyrnar. Í hamaganginum hefði S-kk-nf dottið á skáp. Á leið inn í stofu hefði S-kk-nf verið kýldur. Á meðan ákærði H-kk-nf hefði verið fyrir framan S-kk-þf hefðu hinir tveir rótað í öllu dótinu í húsinu og hefðu meðal annars farið upp á aðra hæð. Hefðu þeir meðal annars spurt S-kk-þf hvar „efnin“ væru og borið á hann að gefa B-kk-þgf dóp og þess vegna væru þeir komnir inn í húsið. Kvaðst S-kk-nf hafa verið margsinnis kýldur og vera með áverka eftir það. Hann hefði logið að H-kk-þgf að móðir sín væri nýdáin og í framhaldi hefðu strákarnir farið. Þá kvaðst S-kk-nf ekki hafa farið til læknis eftir þetta en það hefði sést á honum í andliti, vörin sprungin og hann haltrað.

Skýrslur fyrir dómi.

Ákærði B-kk-nf kvað ákærða H-kk-þf hafa hringt í sig umrætt kvöld í þeim tilgangi að fara heim til S-kk-ef G-kk-ef en fyrr um kvöldið hefði H-kk-nf farið heim til S-kk-ef til að sækja yngri bróður H-kk-ef. Ákærði H-kk-nf hefði farið inn í húsið en ákærði B-kk-nf farið upp á efri hæð hússins til að leita að fíkniefnum sem þeir töldu að væru í húsinu en grunur þeirra beindist að því að S-kk-nf væri að gefa yngri bróður H-kk-ef fíkniefni. Aðspurður kvað B-kk-nf H-kk-þf hafa ýtt við S-kk-þgf og S-kk-nf dottið þegar þeir komu inn í húsið. Það hefði verið inni í stofu. Kvaðst B-kk-nf hafa ætlað að finna sönnunargögn í þeim tilgangi að kæra S-kk-þf. B-kk-nf kvaðst hafa áttað sig á því þegar upp var komið að nær hefði verið að tilkynna málið til lögreglu og því snúið við og yfirgefið staðinn með ákærða H-kk-þgf og X.

H-kk-nf Ö-kk-nf K-kk-nf kom fyrir dóminn 11. mars sl. og sagði atburðarásina vera þannig að hann og meðákærði ásamt X, hefðu verið á leiðinni á ball í Hvíta húsinu og B-kk-nf beðið hann um að skutla sér heim til að skipta um föt. Á leiðinni heiman frá B-kk-þgf hefðu þeir séð vin bróður H-kk-ef og tekið hann upp í bílinn. Vinurinn hefði sagt þeim að S-kk-nf A-kk-nf hefði verið að gefa bróður ákærða fíkniefni. Á þeim tíma hefði S-kk-nf verið yfirmaður bróður hans sem á þeim tíma hefði verið nýhættur með kærustu sinni. Kvaðst H-kk-nf vita að S-kk-nf hefði verið að ræða þau mál við bróður hans. Í framhaldi af þessum upplýsingum kvaðst H-kk-nf hafa farið heim til S-kk-ef og séð að bróðir hans var þar, sem hann hefði tekið og farið með í burtu. Þeir hefðu síðan sótt B-kk-þf og farið heim til S-kk-ef. Þegar S-kk-nf kom til dyra hefðu þeir farið inn og ýtt honum inn í stofu og innt hann eftir fíkniefnum sem S-kk-nf átti að hafa gefið bróður hans. S-kk-nf hefði þá tekið upp hvítt efni og rétt að ákærða sem hefði hafnað því og farið í framhaldi í burtu. Aðspurður um að hann hafi misst stjórn á skapi sínu, kvað ákærði S-kk-þf hafa opnað dyrnar en hann hefði ekki boðið þeim inn. Ákærði kvaðst ekki hafa vitað að bróðir hans hefði verið á staðnum þegar ákærði fór heim til S-kk-ef í fyrra skiptið en þá hefði tilgangurinn verið að ræða hvort hann væri að gefa bróður ákærða fíkniefni. Seinni ferðin hefði verið farin í þeim tilgangi að ræða við S-kk-þf vegna yngri bróður ákærða.

Vitnið S-kk-nf A-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf kom fyrir dóminn og kvaðst hafa verið í fögnuði hjá Bykó en vitnið síðan farið heim. Síðar hefði starfsmaður hans hringt í sig og beðið um að fá að koma heim til vitnisins. Strákurinn hefði sífellt verið að senda sms og í framhaldi hefðu einhverjir komið og sótt strákinn. Nokkru síðar hefðu þrír strákar komið og ruðst inn í íbúðina. Tveir þeirra hefðu tekið vitnið og haldið því niðri í stól á meðan einn þeirra fór og leitaði á efri hæð hússins. Ástæða seinni heimsóknarinnar hafi verið vegna komu yngri bróður eins ákærða. Þeir hafi borið að þeir væru að leita að fíkniefnum, sem ekki hafi fundist hjá vitninu. Kvaðst vitnið hafa sagt þeim að móðir sín væri nýlátin og þeir þá farið í kjölfarið. Kvaðst vitnið hafa hringt til lögreglu, lögreglan hefði komið en ekki sinnt sér sem skyldi. Hann hefði því beðið lögregluna um að yfirgefa staðinn. Vitnið kvaðst vera hrætt, það væri óstaðsett í hús vegna þessa, ekki með skráðan síma og væri með kylfu í bifreið sinni. Það væri 75% öryrki eftir atburðinn vegna þunglyndis og hefði reynt að svipta sig lífi vegna þessa. Þá kvaðst vitnið ekki hafa þorað að koma í dómhúsið af hræðslu við að ákærðu myndu ráðast á vitnið. Vitnið kvaðst ekki hafa þekkt ákærðu og ekki vitað nöfn þeirra fyrr en undir rekstri málsins. Aðspurður kvað vitnið drenginn B-kk-þf hafa verið sextán ára á þessum tíma en vitnið þrjátíu og eins árs. Hefði B-kk-nf verið með áfengi með sér og vitnið hefði einnig drukkið áfengi en vitnið ekki boðið B-kk-þgf áfengi. Aðspurður hvers vegna vitnið hafi ekki kært málið formlega til lögreglu fyrr en sjö mánuðum eftir brotið, kvað hann lögmann sinn hafa verið mjög upptekinn og ekki kært fyrr en á þessum tíma. Kvað hann engin orðaskipti hafa orðið á milli sín og ákærðu utan að ákærðu hefðu spurt sig um fíkniefni.

Vitnið S-kk-nf A-kk-nf Þ-kk-nf kom fyrir dóminn og kvaðst hafa verið með ákærðu B-kk-þgf og H-kk-þgf umrætt kvöld. Þeir hefðu verið á rúntinum og farið heim til S-kk-ef G-kk-ef. Kvaðst vitnið lítið hafa vitað um tildrög þess að farið var á staðinn. Þeir hefðu bankað, S-kk-nf opnað dyrnar og ákærðu B-kk-nf og H-kk-nf hefðu farið inn. H-kk-nf hefði ýtt við S-kk-þgf og þeir farið í framhaldi inn í stofuna. B-kk-nf hefði farið á efri hæðina til að leita að fíkniefnum en vitnið verið í anddyrinu á meðan. Taldi vitnið líklegt að S-kk-nf hefði orðið skelkaður þegar H-kk-nf ýtti við honum en S-kk-nf hefði við það fallið aftur fyrir sig. Þeir hefðu síðan yfirgefið staðinn.

Niðurstöður.

Við aðalmeðferð máls þessa játuðu ákæru B-kk-nf og H-kk-nf að hafa farið óboðnir inn í íbúð S-kk-ef A-kk-ef umrædda nótt. Hefði tilgangurinn verið að ræða við S-kk-þf um afskipti hans af yngri bróður H-kk-ef, sem hafði fyrr um kvöldið verið heima hjá S-kk-þgf, og vegna sögusagna um að S-kk-nf væri að gefa honum fíkniefni, en bróðir ákærða H-kk-ef var sextán ára á þeim tíma. Er framburður þeirra um atburðarásina heima hjá S-kk-þgf nánast samhljóða framburði hans en þeir yfirgáfu íbúðina þegar S-kk-nf kvað móður sína hafa látist skömmu áður. Ekkert er í gögnum málsins um að brotaþoli hafi meiðst þrátt fyrir frásögn S-kk-ef þar um. S-kk-nf A-kk-nf kvaðst hafa beðið mikinn skaða andlega vegna árásarinnar en engin gögn hafa verið lögð fram því til staðfestingar fyrir utan vottorð frá Tryggingastofnun ríkisins um að S-kk-nf hafi verið metinn til 75% örorku frá 1. október 2008 til 28. febrúar 2011. Ekkert liggur fyrir í málinu af hvaða orsökum S-kk-nf er metinn til örorku og því ósannað að þar sé um afleiðingar brotsins að ræða. Þá var málið ekki kært til lögreglu fyrr en rúmu hálfu ári eftir atburðinn.

Verða ákærðu sakfelldir fyrir brot sitt en það er réttilega heimfært til refsiákvæða. Við ákvörðun refsingar verður að líta til þess að ákærðu eru með hreinan sakaferil og voru sautján og átján ára er brotin áttu sér stað. Þá hafa þeir gengist við brotinu. Brotið var ekki kært til lögreglu fyrr en rúmu hálfu ári síðar eða í mars 2009. Skýrslur voru ekki teknar af ákærðu fyrr en í júní og júlí 2009 og ákæra ekki útgefin fyrr en í nóvember 2009. Verður ákærðu ekki kennt um þennan drátt á málinu. Þá verður að telja að ákærðu eigi sér nokkrar málsbætur en þeir höfðu heyrt orðróm um að brotaþoli hafi verið að gefa yngri bróður ákærða H-kk-ef fíkniefni, sem þeir vildu ræða við brotaþola. Er það staðfest af brotaþola sjálfum að það hafi verið erindi ákærðu.

Að þessu öllu virtu þykir rétt að fresta ákvörðun refsingar ákærðu og skal hún niður falla að liðnu einu ári frá uppkvaðningu dóms þessa eins og greinir í dómsorði.

Þá ber að dæma ákærðu til greiðslu alls sakarkostnaðar sem samkvæmt yfirliti er 55.776 krónur vegna starfa verjanda ákærða H-kk-ef á rannsóknarstigi, auk málsvarnarlauna skipaðs verjanda þeirra, S-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, hvors um sig 90.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Mál þetta sótti G-kk-nf Ö-kk-nf J-kk-nf fulltrúi.

Á-kvk-nf G-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð :

Ákvörðun refsingar ákærða B-kk-ef B-kk-ef Á-kk-ef er frestað og skal hún niður falla að liðnu einu ári frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði sakarkostnað, samtals 90.000 krónur, sem eru málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans, S-kk-ef S-kk-ef hrl., að meðtöldum virðisaukaskatti.

Ákvörðun refsingar ákærða H-kk-ef A-kk-ef K-kk-ef er frestað og skal hún niður falla að liðnu einu ári frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði sakarkostnað, samtals 145.776 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef S-kk-ef hrl. að meðtöldum virðisaukaskatti.

Á-kvk-nf G-kvk-nf.