E-4327/2020

Mál þetta, sem dómtekið var að lokinni aðalmeðferð þess, þann 7. janúar sl., var höfðað með stefnu, birtri þann 24. júní 2020, af stefnanda, Geri allt slf., [...], á hendur stefnda, H-kk-þgf G-kk-þgf, [...].

Stefnandi gerir þær dómkröfur að stefndi verði dæmdur til að greiða honum skuld að fjárhæð 2.342.837 krónur, ásamt dráttarvöxtum samkvæmt ákvörðun Seðlabanka Íslands á hverjum tíma um grunn dráttarvaxta og vanefndaálags, sbr. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001, af 2.342.837 krónum frá 9. febrúar 2019 til greiðsludags, að frádregnum innborgunum, að upphæð 1.000.000 krónur þann 28. janúar 2019 og 650.000 krónur þann 15. febrúar 2019, sem dragast skulu frá skuldinni miðað við stöðu hennar á innborgunardegi. Þá er krafist vaxtavaxta samkvæmt 12. gr. sömu laga. Stefnandi krefst málskostnaðar úr hendi stefnda að teknu tilliti til virðisaukaskatts Stefndi krefst sýknu af eftirstandandi dómkröfum stefnanda.

Þá krefst stefndi málskostnaðar af stefnanda að teknu tilliti til virðisaukaskatts.

Ágreiningsefni og málsatvik

Ágreiningur í málinu snýst um greiðslur vegna framkvæmda á baðherbergi fasteignarinnar að [...], með fastanúmer [...]. Stefnandi er pípulagnafyrirtæki og óskaði stefndi eftir vinnu hans við [...] í Reykjavík, sbr. framlagður reikningur í málinu. Um er að ræða einn reikning, dags. 9. febrúar 2019, að fjárhæð 2.342.837 krónur, sem er stefnufjárhæð málsins, en þó að frádregnum innborgunum, eins og nánar greinir í framangreindri dómkröfu stefnanda.

Ágreiningur snýr einkum að því hvort stefnandi hafi gert bindandi tilboð í umrætt verk, en einnig um í þágu hvers verkið var unnið, en fyrir liggur að umrædd íbúð, þar framkvæmdir áttu sér stað, er í eigu eiginkonu stefnda, S-kvk-ef M-kvk-ef.

Fyrirsvarsmaður stefnanda, D-kk-nf S-kk-nf, telur að ekki hafi hér verið um að ræða tilboð hans í umrætt verk heldur reikningsviðskipti stefnanda við verkbeiðanda, stefnda H-kk-þf. Vísar stefnandi til þess að áður en hann hafi tekið að sér verkið hafi hann upplýst stefnda í tölvupósti, dags. 2. janúar 2019, að hann gerði ekki föst tilboð í verk nema öll hönnun lægi fyrir. Þá kveðst hann einnig hafa tekið sérstaklega fram að efni væri ekki hluti af kostnaðaráætlun. Þá hafi einnig legið fyrir af hálfu stefnanda að málari væri ekki hluti af þeirri kostnaðaráætlun sem lögð hafi verið fram af hálfu stefnanda og hafi stefndi því ekki getað gert ráð fyrir því að svo væri. Stefnandi hafi nú þegar gefið eftir vissan efniskostnað en leggur fram tölvupósta um samskipti aðila. Þá telur stefnandi ótvírætt að stefndi hafi verið verkbeiðandi og verkkaupi í málinu.

Stefndi vísar hins vegar til þess, að 2. janúar 2019 hafi S-kvk-nf eiginkona hans haft samband við stefnanda og þá óskað eftir því að hann gerði tilboð í framkvæmdir sem hún hygðist láta vinna á baðherbergi í umræddri fasteign hennar. Fyrirsvarsmaður stefnanda hafi svarað í tölvupósti og sagst geta gert fast tilboð ef búið væri að „hanna allt og akveða flisar [svo], tæki og allt sem þarf í verkið“; en að öðrum kosti gæti hann gert kostnaðaráætlun vegna verksins. Stefndi hafi svo óskað eftir því með tölvupósti, dags. 8. janúar 2019, að fyrirsvarsmaður stefnanda kæmi og skoðaði baðherbergið og gerði þeim tilboð. Þau hafi þá verið búin að kaupa öll tæki og flísar sem þau hafi viljað að sett yrðu upp í herberginu. Þremur dögum síðar hafi aðilar hist á heimili stefnda og eiginkonu hans, þar sem fyrirsvarsmaður stefnanda hafi skoðað aðstæður og í kjölfar gert munnlegt tilboð í verkið upp á 1.500.000 krónur, ósundurliðað. S-kvk-nf hafi sama kvöld sent tölvupóst til stefnanda og sagst myndu taka „tilboði upp á 1.5“.

Eftir að framkvæmdir hófust hafi stefndi óskað eftir því að settar yrðu hitalagnir í gólf baðherbergins og samdi sérstaklega munnlega við fyrirsvarsmann stefnanda um það aukaverk, gegn 150.000 króna viðbótargreiðslu. Þá hafi verið ákveðið að færa raflögn og ljósrofa á baðherberginu, sem ekki hafði verið gert ráð fyrir í upphaflegu tilboði, án þess að sérstaklega væri samið um greiðslu fyrir það verk. Þann 25. janúar hafi stefndi greitt 1.000.000 króna inn á verkið, án þess að gefinn væri út reikningur.

Þann 9. febrúar 2019 hafi stefnandi gefið út reikning vegna verksins, að fjárhæð 2.342.837 krónur, stílaðan á stefnda. Stefnda og konu hans hafi verið nokkuð brugðið við þá upphæð, enda hafi hún verið rúmlega 40% hærri en það verð sem rætt hefði verið (það eru 1.500.000 krónur í upphafi og 150.000 krónur fyrir viðbótarverkið). Óskuðu þau því eftir nánari skýringum frá stefnanda og fengu þau svör að upphaflegt tilboð hefði aðeins tekið til vinnu, en við það hefðu bæst aðrir kostnaðarliðir vegna efniskaupa, aksturs, förgunar, o. fl. auk þess sem utanaðkomandi verktaki hefði verið fenginn til þess að mála og það þyrfti að greiða sérstaklega. Þessu gátu stefndi og kona hans ekki unað, enda hafi aldrei annað komið til tals í þeirra skilningi en að upphaflegt tilboð skyldi ná til alls verksins. Engin sundurliðun eða skýringar hafi fylgt tilboði stefnanda og það verið sett fram án nokkurra fyrirvara eða skilyrða. Þá komi ekkert fram í samskiptum stefnanda við stefnda eða eiginkonu hans um hugsanlegan viðbótarkostnað vegna efniskaupa, förgunar, aksturs o. fl., hvorki við upphaflega tilboðsgerð né á meðan verkinu stóð. Loks hafi aðkoma utanaðkomandi málara ekki verið borin undir þau, né upplýst að þeim verkþætti fylgdi auka kostnaður. Það hafi því ekki legið neitt annað fyrir við samningsgerðina en að allir framangreindir kostnaðarliðir rúmuðust innan þess sem af hálfu stefndu er talið vera tilboð stefnanda.

Stefndi og kona hans hafi engu að síður reynt að ná sáttum um greiðslur til stefnanda, en án árangurs. Hafi þau óskað eftir því að sjá nótur eða reikninga fyrir því sem stefnandi hvað vera útlagðan eða utanaðkomandi kostnað, vegna efniskaupa, slits á tækjum, sendibíl vegna förgunar og vinnu málara, en stefnandi hafi ekkert slíkt lagt fram. Eina sundurliðunin sem þau hafi fengið afhenda sé excelskjal, sem fyrirsvarsmaður stefnanda hafi sjálfur tekið saman og sagt yfirlit um útlagðan kostnað vegna efniskaupa. Samtala fjárhæða í þeirri samantekt stemmi þó ekki við þá upphæð sem stefnandi hafi skráð á útgefinn reikning, en það hafi stefnandi skýrt þannig að ekki væri krafist greiðslu fyrir allt efni samkvæmt skjalinu þar sem hluti þess væri innifalið í öðrum liðum reiknings, þ. e. rukkaðir væru sem ein ósundurliðuð summa.

Stefndi og kona hans hafi ekki getað sætt sig við þessar skýringar og talið útgefinn reikning stefnanda ekkert gildi hafa. Þau hafi því greitt eftirstöðvar þess verðs sem samið hafði verið um fyrir verkið, 650.000 krónur, til stefnanda þann 15. febrúar 2019. Stefnandi hafi þá sent eftirstöðvar hins útgefna reiknings í innheimtu hjá Inkasso ehf. og stefndi fengið tvö innheimtubréf, dags. 21. febrúar og 4. mars 2019. Með tölvupóstum, dags. 14. og 15. febrúar 2019, hafi innheimtuaðili verið upplýstur um tilurð reikningsins og ástæður þess að stefndi teldi sér ekki skylt að greiða hann. Kveður stefndi að innheimtufyrirtækið muni þá hafa óskað eftir fullnægjandi gögnum á bak við kröfu stefnanda, en þeirri innheimtu hafi svo í öllu falli verið hætt í kjölfarið, en síðan hafi málið hafist að nýju með stefnu og málsókn þeirri sem hér um ræðir.

Málsástæður og lagarök stefnanda

Stefnandi sé pípulagnafyrirtæki og hafi stefndi óskað eftir vinnu hans við íbúð að [...] í Reykjavík sem nánar sé tilgreint í reikningi í málinu aðfjárhæð 2.342.837 krónur á gjalddaga 9. febrúar 2019. Séu því 2.342.837 krónur stefnufjárhæð málsins, að frádregnum innborgunum, sbr. í dómkröfu. Ekki hafi verið um tilboð í umrætt verk að ræða af hálfu stefnanda, eins og stefndi hafi haldið fram, en áðuren stefnandi hafi tekið að sér verkið hafi skýrt komið fram í fyrirliggjandi tölvupósti, frá 2. janúar 2019, að stefnandi gerði ekki föst tilboð í verk nema öll hönnun lægi fyrir. Þá hafi fyrirsvars-maður stefnanda tekið sérstaklega fram að efni væri ekki hluti af kostnaðaráætlun og svo hafi því ekki verið í því verki sem um ræðir. Þá hafi einnig legið fyrir að málari væri ekki hluti af þeirri kostnaðaráætlun sem lögð hafi verið fram af hálfu stefnanda og stefndi því ekki getað gert ráð fyrir að svo væri. Vísað sé til framlagðs reiknings og efnislista um nánari sundurgreiningu á verkinu og efniskostnaði en vakin sé á því athygli að á efnislistanum megi finna byggingarefni sem ekki hafi ratað á útgefinn reikning og hafi stefnandi lýst því yfir að hann gefi það eftir, sbr. tölvupóst frá 12. febrúar 2019. Þá séu einnig lögð fram tölvupóstsamskipti aðila fyrir og eftir verkið.

Þá fallist stefnandi ekki á það að stefndi sé ekki réttur viðsemjandi hans í málinu.

Vísist til meginreglna kröfuréttar og samningaréttar um skuldbindingargildi samninga. Kröfur um dráttarvexti, þ. m. t. vaxtavexti, styðji stefnandi við ákvörðun Seðlabanka Íslands á hverjum tíma um grunn dráttarvaxta og vanefndaálags, sbr. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001. Krafa um málskostnað styðjist við 130. og 131. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, en um varnarþing vísast til 33. gr. þeirra laga.

Málsástæður og lagarök stefnda

Sýknukrafa stefnda sé í fyrsta lagi á því byggð að hann eigi enga aðild að málinu. Fasteign sú sem vinna stefnanda varðaði sé ekki í eigu stefnda, heldur eiginkonu hans, S-kvk-ef M-kvk-ef. Það hafi jafnframt verið S-kvk-nf sem hafi óskað eftir þjónustu stefnanda og samþykkti tilboð í framkvæmdirnar, með tölvupósti 11. janúar 2019. Hún hafi ein staðið að samningi við stefnanda um framkvæmdir á eign sinni, þó stefndi eiginmaður hennar hafi að nokkru haft milligöngu um samskiptin við starfsmenn stefnanda og kaup á tækjum. Reikningur stefnanda, dags. 9. febrúar 2019, hafi ranglega verið gefinn út á nafn stefnda og hafi ekkert gildi í málinu, enda hvorki stílaður á réttan aðila né í samræmi við samning S-kvk-ef við stefnanda. Greiðslur stefnda til stefnanda, dags. 25. janúar og 15. febrúar 2019, hafi verið inntar af hendi samkvæmt þeim samningi sem komist hafi á með samþykki S-kvk-ef á tilboði stefnanda í tölvupósti, dags. 11. janúar 2019, auk munnlegs samnings um greiðslu fyrir fyrrgreint viðbótarverk að fjárhæð 150.000 krónur. Þær greiðslur feli ekki í sér viðurkenningu á kröfum samkvæmt reikningi stefnanda, dags. 9. febrúar 2019, hvorki að hluta né í heild. Eftir standi að stefnandi eigi enga kröfu á hendur stefnda, enda ekkert samningssamband þeirra á milli. Beri því að sýkna stefnda vegna aðildarskorts. Verði engu að síður talið að stefndi eigi aðild að samningi eiginkonu sinnar og stefnanda, þá byggir sýknukrafa hans á því að samningurinn hafi verið efndur að fullu, með greiðslum stefnda á 1.000.000 króna þann 25. janúar og 650.000 krónum þann 15. febrúar 2019. Stefndi byggir á því að stefnandi hafi gert munnlegt, ósundurliðað tilboð í verkið að upphæð 1.500.000 krónur þann 11. janúar 2019, sem eiginkona stefnda hafi samþykkt með tölvupósti síðar þann sama dag. Með því hafi komist á skuldbindandi samningur milli aðila, sem stefndi hafi efnt fyrir sitt leyti. Þá hafi aðilar jafnframt gert með sér munnlegan samning um viðbótarverk, við lagningu hita í gólf, gegn greiðslu 150.000 króna til viðbótar, en um aðrar greiðslur hafi ekki verið samið.

Stefndi hafni því að sú upphæð er samið hafi verið um við stefnanda 11. janúar 2019 hafi aðeins verið kostnaðaráætlun vegna vinnu við verkið. Í upphaflegum samskiptum stefnanda við eiginkonu stefnda hafi komið fram að það væri forsenda þess að stefnandi gerði fast tilboð í verk, að búið væri að hanna allt, ákveða flísar, tæki og allt sem þurfi í verkið, „enda væri ekki gert ráð fyrir vinnu við hönnun og efnisútvegun nema fyrsta daginn í verkinu“. Þegar fyrirsvarsmaður stefnanda hafi svo komið og skoðað baðherbergið hafi stefndi þegar verið búinn að kaupa öll tæki og flísar. Öll hönnun og tæki hafi því legið fyrir við tilboðsgerðina og ekki þörf á neinni hönnunarvinnu eða efnisútvegun af hálfu stefnanda. Eftir að hafa skoðað aðstæður og rætt við stefnda og konu hans um framkvæmdina hafi fyrirsvarsmaður stefnanda gert þeim verðtilboð, án þess að gera nokkurn fyrirvara um að tilteknir kostnaðarliðir væru utan þess tilboðs. Verði því að leggja það til grundvallar að sú upphæð hafi verið heildarverð og að allir kostnaðarliðir rúmist innan þeirrar upphæðar.

Stefndi hafni því að fram hafi komið í samskiptum hans við fyrirsvarsmann stefnanda, þá við samningsgerð eða síðar, að tilboðið næði aðeins til vinnu við verkið. Allar fullyrðingar stefnanda þess efnis séu ósannaðar. Beri öll skrifleg samskipti aðila við samningsgerðina með sér að um hafi verið að ræða eina, fasta upphæð fyrir allt verkið, enda sé þar hvergi vikið að öðrum kostnaði. Stefnandi beri sönnunarbyrði fyrir að stefnda eða konu hans hafi verið greint frá því að viss kostnaður væri utan tilboðs. Samkvæmt meginreglum samninga- og kröfuréttar beri verktaki ríkari ábyrgð en viðsemjandi hans á því að sanna efni munnlegs samnings og verði verktaki að bera hallann af því ef slíkur samningur sé óskýr. Það hafi staðið upp á stefnanda að gæta þess að skýrt kæmi fram hvað væri innifalið í því tilboði sem hann hafi gert í verkið og hvaða viðbótarkostnaður, ef einhver, kynni að falla til. Þess hafi stefnandi ekki gætt og verði að því leyti að skýra samning aðila á þann hátt sem hagfelldara sé fyrir viðsemjanda hans, sbr. almennar skýringarreglur samninga- og verktakaréttar.

Stefnandi virðist halda því fram að það sé e. k. viðskiptavenja við framkvæmdir af þessu tagi að greitt sé sérstaklega fyrir þætti á borð við akstur, förgun og vélagjald. Stefndi kannast ekki við slíkt en m. v. sönnunarreglur beri stefnandi sönnunarbyrði fyrir slíku, en hafi engan reka gert að því. Einnig beri stefnandi því við að tilteknir kostnaðarliðir á reikningi séu vegna útlagðs kostnaðar en hann hafi þó engin gögn lagt fram til stuðnings því. Þá hafi stefnandi ekki sýnt fram á að það verðtilboð sem hann hafi gert stefnda, þann 11. janúar 2019, hafi á einhvern hátt verið óeðlilegt eða óvenju hagstætt, þannig að stefndi hafi mátt ætla að það innifæli aðeins í sér hluta kostnaðar. Þó eðlilegt geti talist að sundurliða reikning, þannig að kostnaður sé að hluta til skráður vegna vinnu, að hluta vegna aksturs, förgunar eða annarra gjalda, þá hafi stefndi mátt gera ráð fyrir því að sú sundurliðun rúmaðist innan verðtilboðsins.

Verði ekki fallist á að stefnandi hafi gert stefnda og eiginkonu hans fast verðtilboð þann 11. janúar 2019 verði að leggja til grundvallar að í samskiptum þeirra við samningsgerðina hafi stefnandi gefið upp verðáætlun, í skilningi 29. gr. laga nr. 42/2000 um þjónustukaup, sem eiginkona stefnda hafi samþykkt. Heildarfjárhæð reikningsins sem stefnandi hafi gefið út sé rúmlega 50% umfram þá áætlun (40% að teknu tilliti til kostnaðar við viðbótarverk, er stefndi samþykkti). Svo verulegt frávik frá verðáætlun sé andstætt áðurgreindu lagaákvæði. Þá hafi stefnanda borið að tilgreina sérstaklega í verðáætlun ef hann hugðist gera sérstaka kröfu um akstur, slit á tækjum, förgun eða aðra tilgreinda kostnaðar- eða verkþætti. Það hafi stefnandi ekki gert og verði hann að bera hallann af því að hafa enga slíka fyrirvara sett.

Loks sé byggt á því, teljist ekki hafa verið samið um verð fyrir þjónustu stefnanda, að hann hafi engu að síður þegar greitt það verð er telja megi sanngjarnt með hliðsjón af eðli og umfangi vinnunnar, sbr. 28. gr. laga nr. 42/2000. Við mat á sanngjörnu endurgjaldi fyrir þjónustu stefnanda telji stefndi nauðsynlegt að litið verði m. a. til þess að stefndi hafi tekið að sér ýmsa snúninga til að liðka fyrir framvindu verksins, ásamt því að frágangi á flísalögn sé ábótavant og verkið að því leyti til gallað. Hvað einstaka kostnaðarliði hins umdeilda reiknings varðar geri stefndi eftirfarandi athugasemdir:1. Vinna samkvæmt tilboði - 1.500.000 krónur.

Þessa fjárhæð hafi stefndi þegar greitt, það er 1.000.000 króna þann 25. janúar 2019 og 500.000 krónur þann 15. febrúar 2019. Stefndi árétti þó að þær greiðslur feli ekki í sér viðurkenningu á réttmæti reikningsins, eða þessum kostnaðarlið sérstaklega, heldur hafi með þeim verið greitt fyrir heildarverkið, samkvæmt samningi aðila.

2. Breyting á raflögnum- 35.000 krónur.

Stefndi fallist á það að samið hafi verið um þetta aukaverk eftir að framkvæmdir hafi hafist. Stefnandi hafi þó aldrei tilgreint kostnað við verkið og raunar gefið til kynna að vinna við þetta væri svo óveruleg að hún rúmaðist innan upphaflegs tilboðs. Eftir útgáfu reikningsins hafi stefndi óskað eftir sundurliðun á kostnaði við þetta aukaverk, þ. e. um fjölda vinnustunda og efniskostnað. Við því hafi stefnandi ekki orðið. Stefnda sé ekki skylt að greiða kostnað við þetta umrædda verk fyrr en slík sundurliðun liggi fyrir, sbr. 2. mgr. 34. gr. laga nr. 42/2000.

3. Förgun á rusli - 45.000 krónur.

Stefnandi beri við að þessi kostnaður sé samkvæmt reikningi frá sendibílastöð. Þann reikning hafi stefnandi ekki lagt fram og kostnaður því ósannaður. Þá mótmæli stefndi því að þessi kostnaður eigi að vera utan tilboðs, enda hafi enginn slíkur fyrirvari verið settur af hálfu stefnanda við samningsgerð. Þá mótmælir stefndi því að kostnaður sem þessi sé utan tilboðs samkvæmt venju, enda hafi stefnandi ekki fært sönnur á tilvist slíkrar venju. Þessi kostnaðarliður sé hluti af heildartilboði stefnanda.

4. Akstur vinnubíls innanbæjar - 60.000 krónur.

Stefnandi haldi því fram að venja sé um að iðnaðarmönnum sé greitt sérstaklega fyrir akstur, án þess að sá kostnaður komi fram í verðtilboði. Þessu hafni stefndi sem ósönnuðu. Enginn fyrirvari hafi verið gerður í tilboði stefnanda um það að fyrir akstur skyldi greiða sérstaklega. Þessi kostnaðarliður sé hluti af heildartilboði stefnanda.

5. Málari - 90.000 krónur.

Að sögn stefnanda sé þessi kostnaður samkvæmt reikningi frá sjálfstæðum undirverktaka. Reikninginn hafi stefnandi ekki lagt fram og kostnaður því ósannaður. Þá hafi stefnda aldrei verið greint frá því að ætlunin væri að fá utanaðkomandi verktaka til verksins, með tilheyrandi viðbótarkostnaði. Með hliðsjón af 4. og 8. gr. laga nr. 42/2002 hafi stefnanda verið skylt að upplýsa stefnda og veita honum færi á að taka afstöðu til þess hvort samið yrði við undirverktaka um að taka að sér þennan verkþátt. Það hafi stefnandi ekki gert og sé stefndi því ekki skuldbundinn til að greiða þennan kostnað. Kostnaður við aðkomu málara sé því hluti af heildartilboði stefnanda.

6. Gólfhitasögun með rörum - 150.000 krónur.

Stefndi hafi þegar greitt fyrir þetta verk 15. febrúar 2019 sem sé í samræmi við munnlegt samkomulag aðila og feli ekki í sér viðurkenningu á þessum lið reikningsins.

7. Vélagjald - 50.000 krónur.

Stefnandi haldi því fram að venja sé að rukka sérstaklega fyrir viðhald véla og endurnýjun íhluta á borð við sagarblöð og bora. Sú venja sé ósönnuð. Ekki hafi verið samið um slíkt gjald né fyrirvari gerður um það í tilboði stefnanda. Með vísan til 2. mgr. 4. gr. laga nr. 42/2000 verði að telja þennan kostnað innifalinn í tilboði stefnanda.

8. Byggingarefni - 412.837 krónur.

Samkvæmt stefnanda sé ofangreind fjárhæð útlagður kost naður vegna kaupa á ýmis konar efni til framkvæmdanna. Stefnandi hafi þó enga reikninga lagt fram vegna þessa kostnaðar, né stutt hann öðrum gögnum, en vísi aðeins til yfirlits í excelskjali sem fyrirsvarsmaður stefnanda hafi tekið saman. Kostnaðurinn sé því ósannaður. Eins og fram hafi komið hafi ekki verið samið sérstaklega um að kostnaður við efni væri utan þess tilboðs sem stefnandi hafi gert 11. janúar 2019. Þá hafni stefndi því að það sé viðskiptavenja að innheimta sérstaklega efniskostnað af þessu tagi, en samkvæmt yfirliti stefnanda sé m. a. um að ræða kostnað við skrúfur, rær, tengi, kítti, lím, sprey, vinnuvettlinga og fleira smálegt. Slíkur efniskostnaður rúmist innan þess sem gera verði ráð fyrir að seljandi þjónustu leggi til, sbr. 2. mgr. 4. gr. laga nr. 42/2000, nema um annað sé sérstaklega samið. Þá hafi komið fram hjá stefnanda að sams konar efniskostnaður sé innifalinn í öðrum liðum reikningsins, vegna gólfhitalagnar og raflagnar, en það bendi eindregið gegn því að venja sé að innheimta slíkan kostnað sérstaklega. Verði þó talið að stefnandi eigi kröfu á hendur stefnda vegna þessa beri að miða við efniskostnað án virðisaukaskatts enda muni reikningar vegna efniskaupa hafa verið gefnir út á lögaðila sem geti nýtt þá til innsköttunar við skattauppgjör.

Með vísan til alls framangreinds telji stefndi ljóst að stefnandi eigi engar kröfur á hendur honum vegna samnings um umræddar framkvæmdir að [...]. Stefndi hafi í fyrsta lagi ekki aðild átt að umræddum samningi, en jafnframt sé samningurinn þegar að fullu efndur af hálfu viðsemjanda stefnanda og því beri að sýkna stefnda.

Stefndi byggi á meginreglum samningaréttar og kröfuréttar, einkum reglum um skuldbindingargildi samninga og efndir fjárskuldbindinga, ásamt lögum nr. 42/2000, þá einkum 4. gr. og 8. gr., auk VII. kafla laganna. Krafa um málskostnað byggi á XXI. kafla laga nr. 91/1991, en um virðisaukaskatt vísist til laga nr. 50/1988.

Niðurstaða

Í málinu snýr ágreiningur málsaðila í fyrsta lagi að meintum aðildarskorti stefnda. En að því frágengnu í öðru lagi því hvort og þá hvers lags samningur hafi komist á í umræddum viðskiptum aðila m. t. t. ætlaðs tilboðs. Þá í þriðja lagi því hvort stefnanda beri að greiða eftirstandandi kröfuliði sem stefnandi vísar til en stefndi telur ósannaða. Fyrir dómi hafa gefið skýrslur fyrirsvarsmaður stefnanda, D-kk-nf S-kk-nf, stefndi, H-kk-nf G-kk-nf, sem og eiginkona stefnda, S-kvk-nf M-kvk-nf.

Varðandi aðild þá liggur fyrir, meðal annars í framburði stefnda sjálfs fyrir dómi, að þótt eiginkona hans eigi umrædda íbúð, þá sé um að ræða heimili þeirra beggja og að með þeim sé slík samstaða eftir 40 ára hjónaband að þau standi saman án sérstakrar aðgreiningar þegar um viðskipti sem hér um ræðir sé að ræða. Af þeim ástæðum hafi fyrirliggjandi greiðslur til stefnanda stafað frá stefnda í málinu. Verður með hliðsjón af framburði stefnda sjálfs, sem og öðrum atvikum málsins, því að telja vera nægilega sýnt fram á að stefndi H-kk-nf hafi líka verið viðsemjandi stefnanda í umræddum viðskiptum og stefnanda því verið rétt að fara þá leið að beina dómkröfum að honum.

Hvað varðar þá ágreining aðila um umfang ætlaðs tilboðs, þá gefa málsgögn það ekki afdráttarlaust til kynna hvort það hafi einungis snúið að vinnulið við verkið, sem er skilningur stefnanda, eða að verkinu í heild, sem er skilningur stefnda og konu hans. Að mati dómsins verður, eins og á stendur, að túlka þann óskýrleika stefnanda í óhag, en stefndu hafi mátt ætla að tilboðið hafi tekið til alls verksins eins og það þá lá fyrir. Sé litið til einstakra tilgreindra verkþátta og kostnaðarliða af hálfu stefnanda, þá telst vinna hans a. m. k. þegar hafa verið að fullu greidd af hálfu stefnda, sem og það viðbótarverk sem fólst í gólfhitasögun með rörum. Þá verður að telja það eðlilegt að stefndi greiði við svo búið sérstaklega fyrir framangreinda breytingu á raflögnum sem var tvírætt ekki hluti upphaflegs tilboðs og verður ekki talið sýnt að 35.000 krónur sé óhófleg krafa af hálfu stefnanda fyrir þá framkvæmd. Ekki verður þá annað ráðið af gögnum máls en að af hálfu stefnda hafi komið til álita að greiða fyrir málningarvinnu undirverktaka á baðherberginu og skilja verður framburð eiginkonu stefnda fyrir dómi þannig að þau hafi ekki álitið þann verkþátt inni í tilboðinu. Þar sem ekki hefur verið gerður tölulegur ágreiningur um þennan kröfulið og vinnan fór sannarlega fram í þágu stefnda verður honum gert að greiða þennan kröfulið eins hann liggur fyrir málinu.

Enn fremur liggur fyrir í gögnum málsins tölvupóstur sem staðfestir að stefndi og eiginkona hans hafi gert sér grein fyrir því að viss kostnaður myndi bætast við eftir því sem verkinu myndi vinda fram og við skýrslutökur upplýstist að átt var við spars log lím sem stefnandi hafi talið rétt að nota í stað þess er stefndi hafði útvegað til verksins. Ekki liggur fyrir sundurliðað hversu stór þáttur þetta er í þeim stóra kostnaðarliði sem stefnandi tilgreinir sem byggingarefni, og er sundurliðað í skjali sem stafar frá honum sjálfum, en stefnandi hefur útskýrt að efni taki hann úr stærri birgðum sem hann kaupi. Að mati dómsins verður því að meta þetta að álitum og þykir hæfilega áætlað 50.000 krónur. Loks tilgreinir stefnandi kostnaðarliðina förgun á rusli, aksturskostnað og vélagjald, sem ósannað er að tíðkanlegt sé að rukka viðskiptavini sérstaklega fyrir í viðskiptum af því tagi sem hér um ræðir, nema að slíkt sé skýrlega tilgreint í upphafi. Svo virðist ekki hafa verið gert hér, auk þess sem ekki hefur verið sýnt fram á að þessi kostnaður, eða annað tilgreint sem byggingarefni, hafi ekki átt að vera innan tilboðs.

Með hliðsjón af öllu framangreindu stendur eftir að fallast ber á kröfu stefnanda um 35.000 krónur fyrir breytingu á raflögnum í baðherberginu, 90.000 krónur fyrir málun þar, 50.000 krónur fyrir viðbótar byggingarefni umfram ætlað samþykkt tilboð, auk kröfuliða fyrir vinnu og gólfhitasögun með rörum, sem stefndi hefur staðið skil á með innborgunum. Verður fallist á dómkröfuna að þessu marki, og dráttarvaxtakröfur m. t. t. þess, enda þeim hér ekki sérstaklega mótmælt, en vaxtavextir eru lögákveðnir. Eins og mál þetta er vaxið þykir rétt að málskostnaður á milli aðila falli niður.

Málið fluttu E-kk-nf G-kk-nf lögmaður fyrir stefnanda, en J-kk-nf Þ-kk-nf J-kk-nf lögmaður fyrir stefnda.

P-kk-nf D-kk-nf L-kk-nf héraðsdómari kvað upp dóminn.

Dómsorð :

Stefndi, H-kk-nf G-kk-nf, greiði stefnanda, Geri allt slf., 1.825.000 krónur, ásamt dráttarvöxtum, samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001, af 1.825.000 krónum frá 9. febrúar 2019 til greiðsludags, en þó að frádregnum innborgunum, að upphæð 1.000.000 krónur, þann 28. janúar 2019, og 650.000 krónur, þann 15. febrúar 2019, sem dragast skulu frá skuldinni miðað við stöðu hennar á innborgunardegi.

Málskostnaður fellur niður.

P-kk-nf D-kk-nf L-kk-nf(sign.)