E-1569/2019

Mál þetta, sem höfðað var með stefnu birtri 9. apríl 2019, var dómtekið 15. janúar sl. Stefnandi er Létt- Flotastjórnun ehf., Búðarvogi 1– 3 í Reykjavík. Stefndi er Bílaleigan Geysir ehf., Brekadal 1 í Reykjanesbæ.

Stefnandi krefst þess aðallega að stefndi verði dæmdur til að greiða honum (i) 48.927.390 krónur að viðbættum dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 6. desember 2018 til greiðsludags og (ii) 26.650.476 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 frá 14. nóvember 2018 til greiðsludags. Til vara krefst stefnandi þess að stefndi verði dæmdur til að greiða honum 75.577.866 krónur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 14. nóvember 2018 til 15. febrúar 2019, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr., laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags. Þá gerir stefnandi kröfu um greiðslu málskostnaðar úr hendi stefnda, bæði í aðalkröfu og varakröfu.

Stefndi krefst sýknu af öllum kröfum stefnanda og greiðslu málskostnaðar úr hendi hans.

Atvik máls og ágreiningsefni

Stefndi, sem er bílaleiga, keypti í lok maí 2018 rekstrareignir Auto Car Rental ehf., sem rekið hafði sams konar starfsemi. Síðarnefnda félagið hafði á tímabilinu 24. október 2016 til 13. október 2017 gert 13 rekstrarleigusamninga við stefnanda vegna samtals 111 bifreiða. Bifreiðarnar voru hins vegar skráðar eign Landsbankans hf. og Ergó, fjármögnunarþjónustu Íslandsbanka, sem fjármögnuðu kaup stefnanda á þessum bifreiðum.

Framangreindir rekstrarleigusamningar stefnanda við Auto Car Rental ehf. voru allir tímabundnir til 15 mánaða og óuppsegjanlegir á samningstímanum. Kveðið var á um fasta mánaðarlega leigu fyrir hverja bifreið og innifalinn í leigunni var tiltekinn fjöldi ekinna kílómetra en greiða skyldi gjald vegna hvers ekins kílómetra umfram það. Þá skyldi leigutaki sjá um viðhald bifreiðanna og standa straum af greiðslu tryggingariðgjalda vegna bæði lögboðinna trygginga og húftrygginga sem skyldu vera í gildi. Auk þess var mælt fyrir um að við lok leigutíma skyldi leigutaki greiða nauðsynlegan viðgerðarkostnað og standa straum af kostnaði leigusala við að meta ástand bifreiðanna við skil. Leigusala var heimilt að framselja rétt sinn samkvæmt samningunum en leigutaka var það óheimilt nema með skriflegu samþykki leigusala. Ekki er þörf á að rekja frekar efni framangreindra rekstrarleigusamninga.

Eftir kaup stefnda á rekstrareignum Auto Car Rental ehf. mun hann hafa tekið í notkun í rekstri sínum nánar greindar 79 af þessum 111 rekstrarleigubifreiðum og nýtt þær frá byrjun júní 2018 og þar til hann skilaði þeim til stefnanda í september sama ár.

Málatilbúnaður stefnanda er á því reistur að stefndi hafi, með kaupum á rekstrareignum Auto Car Rental ehf., tekið yfir réttindi og skyldur samkvæmt framangreindum rekstarleigusamningum, að því er varðar þær bifreiðar sem hann nýtti. Þar á meðal hafi hann tekið á sig skyldu til að greiða stefnanda mánaðarlega leigu af bifreiðunum auk viðbótargjalds vegna aksturs umfram umsamda notkun og skuldbundið sig til að skila bifreiðunum til stefnanda við lok leigutímabilsins og, eftir atvikum, greiða stefnanda bætur vegna ástands þeirra við skilin. Stefndi hafi hvorki staðið stefnanda skil á fullum leigugreiðslum fyrir það tímabil sem hann beri ábyrgð á samkvæmt framangreindu né heldur greitt viðbótargjald vegna aksturs umfram þá vegalengd sem var innifalin í leiguverðinu.

Stefnandi gerir jafnframt kröfu í máli þessu um greiðslu hluta af viðgerðarkostnaði bifreiðanna í lok leigutímans, svo sem nánar er rakið í kaflanum um málsástæður stefnanda.

Stefndi mótmælir því eindregið að hafa tekið yfir réttindi og skyldur gagnvart stefnanda á grundvelli rekstrarleigusamninga hans við Auto Car Rental ehf. Kveður hann umdeilda rekstarleigusamninga ekki hafa fylgt með í kaupum stefnda á eignum Auto Car Rental ehf. Hins vegar hafi stefndi nýtt bifreiðarnar í skamman tíma árið 2018 á grundvelli sérstaks samkomulags við Auto Car Rental ehf., með vitund og vilja stefnanda, og honum borið að greiða fyrrnefnda félaginu fyrir þau afnot, en ekki stefnanda. Stefndi hafi því aldrei undirgengist neinar skyldur samkvæmt leigusamningunum eða með öðrum hætti gagnvart stefnanda.

Við aðalmeðferð málsins gáfu aðilaskýrslur þeir M-kk-nf O-kk-nf G-kk-nf, fyrirsvarsmaður stefnanda, og G-kk-nf K V-kk-nf, fyrirsvarsmaður stefnda.

Málsástæður og lagarök stefnanda

Stefnandi byggir aðalkröfu sína á því að stefndi sé skuldbundinn samkvæmt almennum reglum samninga- og kröfuréttar til að virða gerða samninga og efna þá eftir aðalefni þeirra og greiða fjárkröfu hjá kröfuhafa eða aðila sem hann vísar á. Ekki sé um það deilt að stefndi hafi haft afnot af þeim 79 bifreiðum sem um er deilt. Þá sýni samskipti forsvarsmanna aðila í tölvupósti og SMS- skilaboðun að stefndi hafi engan fyrirvara gert um greiðsluskyldu sína. Þá liggi jafnframt fyrir að stefndi hafi tryggt bifreiðarnar í sínu nafni á meðan hann hafði afnot af þeim.

Á þessum grundvelli beri stefnda að greiða stefnanda mánaðarlega leigu og samningsbundið endurgjald fyrir umframakstur vegna afnota af 79 bifreiðum samkvæmt skilmálum rekstrarleigusamninga sem stefndi hafi þekkt og borið að virða. Á sama grundvelli beri honum að greiða stefnanda tjónabætur vegna ástands bifreiðanna við skil þeirra. Styðjist báðir hlutar aðalkröfunnar við ákvæði rekstrarleigusamninga sem stefndi hafði kynnt sér og þekkti þegar hann ákvað að kaupa rekstrareignir Auto Car Rental ehf. og hefja afnot bifreiðanna 79, sem Auto Car Rental ehf. hafði gert rekstrarleigusamninga um við stefnanda.

Stefnda hafi verið sendir reikningar 6. desember 2018 vegna mánaðarleigu og umframaksturs, en kynnt gögn um tjón á bifreiðunum í byrjun nóvember 2018. Stefndi hafi aldrei andmælt þessum fjárkröfum efnislega heldur, þvert á móti, greitt inn á skuldina sem myndaðist meðan hann notaði bifreiðarnar. Stefndi hafi vanefnt skyldur á grundvelli samninga og því beri honum að greiða dráttarvexti með þeim hætti sem krafa er gerð um varðandi einstaka liði í aðalkröfu. Skuld stefnda við stefnanda nemi samkvæmt þessu 75.577.866 krónum sem sé samanlögð fjárhæð aðalkröfu stefnanda.

Varðandi fjárhæð kröfu um viðgerðarkostnað er í stefnu vísað til þess að ástandsskoðun bifreiðanna að loknum leigutíma hafi leitt í ljós að þær hafi verið í slæmu ásigkomulagi og að áætlaður viðgerðarkostnaður næmi liðlega 131.513.000 krónum. Gerir stefnandi kröfu um að stefndi greiði 41% af þeim kostnaði. Síðar lækkaði stefnandi kröfu sína hvað þennan lið varðar og byggir á því að áætlaður heildarviðgerðarkostnaður nemi liðlega 65 milljónum og þar af hafi stefnandi þegar greitt 17.358.034 krónur.

Varakrafa stefnanda er skaðabótakrafa utan samninga og byggir á því að stefndi hafi með saknæmum og ólögmætum hætti bakað stefnanda tjón með því að nýta 79 bifreiðar, sem stefnandi hafði leigt Auto Car Rental ehf. í rekstri sínum, án þess að hafa til þess heimild frá stefnanda. Stefndi hafi haft miklar tekjur af útleigu bifreiðanna, en hvorki greitt fasta mánaðarleigu til stefnanda né greiðslu fyrir umframakstur. Bifreiðarnar hafi auk þess verið mikið eknar þegar stefndi skilað þeim, sem rýrt hafi verðmæti þeirra, og þá hafi við ástandsskoðun komið í ljós margskonar tjón. Stefndi beri ábyrgð á öllu tjóni sem stefnandi hafi orðið fyrir vegna hinnar saknæmu og ólögmætu háttsemi G-kk-ef K. V-kk-ef og annarra starfsmanna stefnda, sem að framan er lýst, á grundvelli reglna um húsbóndaábyrgð. Fjárhæð kröfunnar svari til þeirrar leigu sem stefnandi hafi orðið af, þeirra greiðslna sem honum beri fyrir umframakstur og kostnaðar við að bæta úr því tjóni sem á bifreiðunum hafði orðið þegar stefndi skilað þeim. Meðan stefndi hafi haft bifreiðarnar í sínum vörslum hafi hann ítrekað lofað stefnanda greiðslum. Því hafi engin skylda hvílt á stefnanda til að reyna að takmarka tjón sitt. Stefnandi hafi verið í góðri trú um að stefndi stæði við orð sín um greiðslu. Stefndi hafi aldrei andmælt einstökum kröfuliðum, aðeins haldið því fram að sér bæri ekki að greiða stefnanda fyrir afnot bifreiðanna 79, heldur Auto Car Rental ehf.

Verði ekki talið að stefndi beri skaðabótaábyrgð samkvæmt almennum skaðabótareglum er á því byggt að stefnda beri að greiða stefnanda umkrafðar fjárhæðir á grundvelli óskráðra reglna um ólögmæta auðgun.

Höfuðstóll aðal- og varakrafa sé jafnhár, en með ólíkum vaxtakröfum samkvæmt lögum nr. 38/2008 um vexti og verðtryggingu. Stefnandi byggir kröfu um vexti og dráttarvexti á 8. og 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu.

Málsástæður og lagarök stefnda

Stefndi krefst sýknu af öllum kröfum stefnanda. Sýknukröfu sína af aðalkröfum stefnanda reisir stefndi á aðildarskorti, sbr. 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991. Í því efni vísar stefndi til þess að hann sé ekki og hafi aldrei verið aðili að þeim samningum sem stefnandi reisir aðalkröfu sína á heldur hafi viðsemjandi stefnanda verið Auto Car Rental ehf. Stefndi mótmælir því að hann hafi með beinum eða óbeinum hætti tekið yfir skyldur þess aðila samkvæmt samningnum. Stefndi hafi keypt rekstur Auto Car Rental ehf. í maí 2018 og hafi tilteknar bifreiðar fylgt með í kaupunum, svo sem rakið sé á fylgiskjali I með kaupsamningi aðila. Í viðaukanum séu með tæmandi hætti taldar þær bifreiðar sem stefndi tók yfir við kaupin. Bifreiðar stefnanda séu ekki þar á meðal auk þess sem skilyrði 12. gr. rekstrar leigusamninganna, þar sem kveðið er á um skriflegt samþykki stefnanda fyrir skuldaraskiptum, hafi aldrei verið veitt. Það sé því bæði rangt og ósannað að stefndi sé bundinn samkvæmt samningum sem hann sé ekki aðili að.

Stefndi hafi á hinn bóginn samið um afnot í skamman tíma, mánuðina júní til september 2018, af bifreiðum stefnanda við rekstrarleiguhafa þeirra, þ. e. Auto Car Rental ehf., og greitt því félagi fyrir þau afnot. Stefndi hafi hins vegar ekki gengist undir ákvæði leigusamninganna enda hafi alltaf legið fyrir að samningsaðili stefnda væri Auto Car Rental ehf. og allar greiðslur stefnda vegna bifreiðanna hafi verið greiddar til þess félags. Stefnandi hafi í engu fært rök fyrir því hvernig meint samningssamband hafi getað myndast milli stefnanda og stefnda. Engu breyti um framangreint þótt stefndi hafi átt frumkvæði að því að skrá bifreiðarnar í vátryggingu hjá Tryggingamiðstöðinni hf. Það hafi hann gert í því eina skyni að geta boðið viðskiptavinum sínum vátryggðar bifreiðar til leigu, eins og eðlilegt sé, og fyrir þær vátryggingar hafi hann greitt gjald til Tryggingamiðstöðvarinnar. Stefndi hafnar því sem röngu og ósönnuðu að við þá ráðstöfun hafi myndast einhvers konar samningssamband milli hans og stefnanda.

Því síður hafi það eitthvað með meint samningssamband stefnda og stefnanda að gera að stefndi hafi skilaði bifreiðunum að endingu á starfsstöð stefnanda. Stefnda hafi verið kunnugt um að Auto Car Rental ehf. væri ekki eigandi bifreiðanna og hygðist ekki nota bifreiðarnar í eigin rekstri. Því hafi stefndi og Auto Car Rental ehf. samið svo um að stefndi skilaði bifreiðunum til stefnanda. Slíkt geti ekki verið grundvöllur þess að samningssamband stofnist milli aðila málsins.

Þá sé því mótmælt að stefndi hafi gengist undir greiðsluskyldu gagnvart stefnanda eða staðið honum skil á greiðslu vegna bifreiðanna. Stefndi hafi greitt leigugreiðslur til Auto Car Rental ehf. í samræmi við samkomulag við það félag og aldrei haldið öðru fram en að það félag væri viðsemjandi hans. Stefnanda sé því og hafi ávallt verið ljóst að réttur skuldari kröfu hans samkvæmt rekstarleigusamningunum sé það félag enda hafi stefnandi lýst þeirri kröfu í bú Auto Car Rental ehf. þegar félagið hafi verið tekið til gjaldþrotaskipta. Með því hafi stefnandi viðurkennt í verki að það félag sé réttur skuldari krafna hans. Jafnframt hafi sá aðili sem tók að sér viðgerð bifreiðanna fyrir stefnanda, Ný- sprautun ehf., lýst kröfum vegna vinnu sinnar í þrotabú þess félags. Krafa um greiðslu þeirra reikninga sé meðal krafna stefnanda á hendur stefnda nú.

Af öllu framangreindu leiði að eini samningsaðili stefnanda sé Auto Car Rental ehf. sem sé eini aðilinn sem borið geti ábyrgð á greiðslu skuldbindinga samkvæmt leigusamningunum. Grundvallaratriðið í málinu sé að Auto Car Rental ehf. hafi beinlínis verið óheimilt að framselja aðild að leigusamningunum til stefnda og því hafi það ekki verið gert. Aðalkröfum stefnanda sé því ranglega beint að stefnda og því beri að sýkna hann á grundvelli 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991.

Þá hafnar stefndi því að hann hafi valdið stefnanda nokkru tjóni og krefst sýknu af skaðabótakröfu stefnanda. Byggir hann á því að stefnandi hafi ekki orðið fyrir neinu tjóni sem stefndi beri skaðabótaábyrgð á samkvæmt almennum reglum skaðabótaréttar utan samninga. Þá sé algerlega vanreifað og ósannað í hverju ætlað tjón stefnanda felist. Ekki hafi verið lögð fram gögn sem varpi ljósi á ætlaðar skemmdir á umdeildum bifreiðum, viðgerðarkostnað vegna þeirra og gögn sem sýni að skemmdir stafi af notkun stefnda. Stefnandi hafi ekki aflað matsgerðar og heldur ekki nýtt heimild í rekstrarleigusamningum til að kalla bifreiðarnar inn til skoðunar né heldur látið fara fram skoðun á þeim eftir að þeim var skilað til hans.

Lok sé auðgunarkröfu stefnanda mótmælt þar sem hún sé með öllu vanreifuð og ekki studd neinum gögnum.

Að endingu mótmælir stefndi dráttarvaxtakröfu stefnanda og upphafstíma vaxtanna.

Niðurstaða

Ágreiningur máls þessa á rætur að rekja til rekstrarleigu samninga vegna 79 bifreiða sem bílaleigan Auto Car Rental ehf. gerði við stefnanda. Í málinu liggja fyrir samningar um 111 bifreiðar, sem leigðar voru til fimmtán mánaða. Samningarnir eru flestir gerðir á tímabilinu október 2016 til apríl 2017 og runnu því út á tímabilinu janúar til júlí 2018. Einn þessara samninga var gerður í október 2017 og rann út í lok janúar 2019. Þótt það komi ekki skýrt fram í stefnu er ekki ágreiningur um það að þær 79 bifreiðar sem deilt er um í þessu máli séu hluti þeirra bifreiða sem samningar þessir fjalla um.

Svo sem rakið er í atvikalýsingu dómsins seldi Auto Car Rental ehf. rekstur sinn til stefnda í lok maí 2018. Málatilbúnaður í stefnu er á því reistur að með þeim samningi hafi stefndi tekið yfir réttindi og skyldur samkvæmt framangreindum rekstrarleigusamningum að því er 79 nánar greindar bifreiðar varðar. Er aðalkrafa stefnanda á því reist að stefnda beri að greiða honum vangreiddar leigugreiðslur og greiðslur fyrir akstur umfram þann sem innifalinn er í leigunni, svo sem kveðið er á um í 3. gr. samninganna. Auk þess felst í aðalkröfu stefnanda krafa um greiðslu bóta á grundvelli 7. gr. samninganna þar sem fram kemur að leigutaki beri ábyrgð á og skuli bæta leigusala allt það tjón sem kunni að verða á ökutækinu þar til því hafi verið skilað með formlegum hætti.

Jafnvel þótt ekki sé um það deilt að stefndi hafi haft afnot 79 bifreiða í eigu stefnanda á tímabilinu júní til september 2018 hefur stefnanda ekki, gegn mótmælum stefnda, tekist sönnun þess að stefndi hafi tekið yfir skyldur samkvæmt leigusamningi stefnanda við Auto Car Rental ehf.

Í fyrsta lagi liggur ekki fyrir neinn skriflegur samningur milli aðila um aðilaskipti að leigusamningunum, svo sem kveðið er á um í 12. gr. samninganna að sé forenda fyrir aðilaskiptum að því er leigutaka varðar. Þá verður ekki séð af þeim gögnum sem stefndi hefur lagt fram, varðandi viðskipti hans við Auto Car Rental ehf., að leigusamningar þess félags við stefnanda hafi verið meðal þess sem samið var um að stefndi tæki yfir með kaupum á félaginu. Í þessu efni skiptir jafnframt máli að allir leigusamningarnir sem lagðir hafa verið fram í málinu eru tímabundnir til fimmtán mánaða og voru samkvæmt efni sínu runnir út þegar kaupsamningur stefnda og Auto Car Rental ehf. var gerður. Þá liggur ekki fyrir að stefnandi hafi gefið út reikninga á hendur stefnda vegna mánaðarlegra leigugreiðslna fyrr en með einum reikningi 6. desember 2018 vegna leigu allra bifreiðanna í ýmist tvo eða þrjá mánuði. Hins vegar virðist stefnandi hafa gefið útreikninga á gjalddögum leigunnar á hendur Auto Car Rental, samkvæmt yfirliti yfir hreyfingar lánardrottna þess félags á árinu 2018. Loks er ekki fallist á það með stefnanda að fyrir liggi skýr skrifleg yfirlýsing fyrirsvarsmanns stefnda um að félagið takist á hendur samningsskyldur leigutaka samkvæmt samningunum. Í því efni vísar stefnandi til tölvupóstsamskipta og smáskilaboða sem fóru á milli G-kk-ef K. V-kk-ef, stjórnarformanns stefnda, og M-kk-ef O-kk-ef G-kk-ef, framkvæmdarstjóra stefnda, og milli einstakra annarra starfsmanna félaganna í ágúst og fram í nóvember 2018. Af þeim samskiptum má ráða að M-kk-nf hefur þrýst mjög á að greiðslur bærust frá stefnda vegna þeirra bifreiða sem deilt er um í málinu. Og á sama hátt gefa samskiptin til kynna að G-kk-nf hafi litið svo á að stefnda bæri að greiða fyrir afnot þeirra. Hins vegar koma þessi samskipti, ásamt greiðslukvittunum vegna millifærslna stefnda til Auto Car Rental ehf., heim og saman við staðhæfingar stefnda um að hann hafi greitt því félagi fyrir afnot af bifreiðunum og það félag svo aftur greitt stefnanda, að svo miklu leyti sem félagið stóð í skilum við stefnanda. Þannig staðfestir G-kk-nf að minnsta kosti þrisvar sinnum í nefndum tölvupóstsamskiptum að hafa innt tiltekna greiðslu af hendi sem svarar til fjárhæðar sem millifærð var af reikningi stefnda til Auto Car Rental ehf. á sama degi. Ekkert í samskiptum aðila, eða gögnum um greiðslur, bendir til þess að stefndi hafi verið í beinu viðskiptasambandi við stefnanda. Þvert á mót verður ekki annað ráðið af gögnum málsins en að þær greiðslur sem stefndi innti af hendi vegna umdeildra bifreiða hafi borist leigutaka þeirra.

Með vísan til þess sem að framan er rakið er því ósannað að stefndi hafi tekist á hendur samningsskyldur samkvæmt rekstrarleigusamningum stefnanda við Auto Car Rental ehf., hvort heldur litið yrði svo á að stefndi hefði tekið við skyldum upphaflegs skuldara eða fallist á að bera óskipta ábyrgð með honum á kröfum stefnanda. Verður kröfum á grundvelli þeirra samninga því ekki með réttu beint að stefnda og ber að sýkna hann af aðalkröfum stefnanda vegna aðildarskorts, sbr. 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991.

Varakrafa stefnanda er krafa um skaðabætur utan samninga. Fjárhæð kröfunnar, sem er jafnhá samtölu aðalkrafna, felur í sér bætur sem samsvara föstum mánaðarlegum leigugreiðslum bifreiðanna auk greiðslna fyrir umframakstur og kostnaðar af lagfæringum bifreiðanna við lok leigutíma. Í stefnu er krafan sundurliðuð þannig að leigugreiðslur nemi 33.595.001 krónu, umframakstur 15.332.389 krónum og viðgerðarkostnaður 54.444.000 krónum. Við aðalmeðferð málsins lækkaði stefnandi síðasta liðinn í 26.650.476 krónur. Viðgerðarkostnað kveður stefnandi vera 41% af heildarkostnaði af viðgerð þeirra bifreiða sem stefndi notaði.

Skilyrði þess að skaðabótaskylda stofnist er að tjónvaldur hafi valdið tjónþola tjóni með ólögmætum og saknæmum hætti. Stefnandi ber sönnunarbyrði fyrir því að þetta skilyrði sé fyrir hendi og jafnframt ber honum að sanna umfang tjóns síns og orsakatengsl þess við háttsemi stefnda. Stefnandi hefur ekki fært fram sönnun fyrir neinu þessara skilyrða fyrir skaðabótaskyldu stefnda.

Fyrir liggur og er óumdeilt að stefndi notaði 79 bifreiðar í eigu stefnanda í rekstri sínum sumarið 2018, þ. e. í júní til ágúst og að litlu leyti í byrjun september og skilaði þeim til stefnanda síðar í þeim mánuði. Af gögnum málsins verður vafalaust dregin sú ályktun að stefnanda var fullkunnugt um þau afnot og hreyfði ekki andmælum við þeim. Enda virðast not stefnda af bifreiðunum og greiðsla fyrir þau afnot til Auto Car Rental ehf. hafa verið til þess fallin að gera því félagi kleift að standa við skuldbindingar sínar gagnvart stefnanda, þótt ekki liggi fyrir hvort eða að hve miklu leyti það gekk eftir. Er því ekki fallist á það með stefnanda að hagnýting stefnda á bifreiðum hans hafi verið saknæm og ólögmæt eða án hans samþykkis. Þá eru þeir liðir í bótakröfu stefnanda sem byggja á akstri umfram það sem innifalið var í leigugreiðslum og viðgerðarkostnaði ósannaðir með öllu. Stefnandi hefur ekki fært sönnur á það hve mikið bifreiðunum var ekið eftir að stefndi hóf að nota þær en stefndi mótmælir sönnunargildi yfirlits, sem stafar frá stefnanda, yfir stöðu kílómetramæla bifreiðanna sem stefnandi hefur lagt fram. Því liggur ekkert fyrir í málinu um að hagnýting stefnda á bifreiðunum hafi valdið stefnanda tjóni að þessu leyti, auk þess sem miða verður við að stefnandi hafi átt rétt til leigugreiðslna frá leigutaka, bæði fastra greiðslna og greiðslna vegna umframaksturs í hverjum mánuði. Þá er jafnframt með öllu ósannað að bifreiðar stefnanda hafi skemmst í meðförum stefnda auk þess sem kostnaður af viðgerð þeirra er ekki studdur viðhlítandi gögnum. Hvað viðgerðarkostnað varðar hefur stefnandi annars vegar lagt fram ástandsskoðun Frumherja á öllum bifreiðunum og mat á viðgerðarkostnaði frá Ný-sprautun ehf., byggt á þeirri ástandsskoðun. Auk þessa hefur stefnandi lagt fram eigið yfirlit yfir kostnað sem hann kveðst hafa haft af viðgerð hluta bifreiðanna og áætlaðan kostnað af viðgerð þeirra sem enn hafi ekki verið lagfærðar. Framangreind gögn varpa engu ljósi á ætlaðar skemmdir sem kunna að hafa orðið á bifreiðunum á því um það bil þriggja mánaða tímabili sem þær voru í vörslum stefnda auk þess sem a. m. k. átta af framlögðum skoðunarvottorðum Frumherja voru gerð áður en stefndi tók bifreiðarnar í sínar vörslur. Því geta framangreind gögn hvorki varpað ljósi á það hvort og þá hvaða skemmdir urðu á bifreiðunum á meðan þær voru í vörslum stefnda né hver kostnaðurinn var sem kann að hafa tengst þeim skemmdum. Er því hvorki komin fram sönnun í málinu um það hver raunverulegur viðgerðarkostnaður vegna bifreiðanna var eða muni verða, né heldur sönnun þess að stefndi beri ábyrgð á tilteknu hlutfalli af þeim kostnaði, svo sem þessi liður í skaðabótakröfu stefnanda byggist á.

Varakrafa stefnanda er jafnframt á því reist að stefnda beri að greiða stefnanda umkrafða fjárhæð á grundvelli óskráðra reglna um ólögmæta auðgun. Engan rökstuðning er að finna í stefnu eða gögnum málsins fyrir því hvernig þær reglur geti leitt til þess að varakrafa stefnanda verði tekin til greina. Kemur þessi málsástæða því ekki til frekari skoðunar.

Með vísan til þess alls þess sem að framan er rakið verður stefndi sýknaður af öllum kröfum stefnanda. Samkvæmt 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 ber stefnanda að greiða stefnda málskostnað sem telst hæfilega ákveðinn 1.100.000 krónur.

I-kvk-nf Þ-kvk-nf héraðsdómari kvað upp þennan dóm.

Dómsorð :

Stefndi, Bílaleigan Geysir ehf., er sýkn af kröfum stefnanda, Létt- flotastjórnunar ehf. Stefnandi greiði stefnda 1.100.000 krónur í málskostnað.

I-kvk-nf Þ-kvk-nf