E-2184/2017

Mál þetta, sem dómtekið var 1. desember sl., er höfðað með stefnu, birtri 27. júní 2017.

Stefnandi er XX Reykjavík, en stefndi er Vátryggingafélag Íslands hf., Ármúla 3, einnig í Reykjavík.

Stefnandi krefst þess að viðurkenndur verði með dómi réttur hennar til heimtu skaðabóta úr ábyrgðartryggingu LF6 ehf. hjá stefnda vegna líkamstjóns sem hún varð fyrir 1. mars 2013. Þá krefst stefnandi málskostnaðar úr hendi stefnda að mati dómsins.

Stefndi krefst sýknu af kröfum stefnanda, auk málskostnaðar að mati dómsins.

Málsatvik og ágreiningsefni

Þann 1. mars 2013 varð stefnandi fyrir slysi á þáverandi vinnustað sínum, A á 6. hæð í húsinu við ... í Reykjavík. Varð slysið með þeim hætti að stefnandi, sem starfaði sem .., hugðist ganga inn á skrifstofu lögmanns og tók í handfang á glerhurð til að opna dyrnar. Við það brotnaði glerhurðin í smáeindir. Mun stefnandi hafa fengið hurðarpumpuna í höfuðið og féll við og bar fyrir sig vinstri hönd. Stefnandi var flutt á slysadeild í kjölfar slyssins með skurð á hendi, sem var saumaður. Þá hafði hún óþægindi í höfði og hálsi vegna hálstognunar.

Lögregla var ekki kölluð á vinnustaðinn í kjölfar slyssins og var slysið fyrst tilkynnt til Vinnueftirlitsins af hálfu vinnuveitanda stefnanda 7. mars 2013.

LF6 ehf., sem var dótturfélag Landfesta ehf., var eigandi umræddrar fasteignar, en A leigutaki. Að ósk leigutaka hafði húseigandi látið endurnýja hæðina þar sem A var árið 2011, m.a. með uppsetningu á glerveggjum og glerhurðum frá Samverki ehf., þ. á m. þeirri sem brotnaði. Glerhurðirnar voru úr hertu 12 mm öryggisgleri sem var þeim eiginleikum búið að það kurlaðist ef það brotnaði, svo sem gögn málsins sýna að var tilfellið með hurðina sem brotnaði umrætt sinn. Verktakafyrirtækið Þarfaþing hf. hafði annast verkið fyrir fasteignareigandann og Verkfræðistofa Þorgeirs og Benedikts annaðist eftirlit með verkinu. Engin fyrirmæli fylgdu frá Samverki ehf. um uppsetningu eða eftirlit og viðhald glerhurðanna á skrifstofu vinnuveitanda stefnanda.

LF6 ehf. hafði keypt húseigendatryggingu atvinnuhúsnæðis hjá stefnda og tók tryggingin til húsnæðisins sem hýsti starfsemi vinnuveitanda stefnanda. Giltu um trygginguna vátryggingarskilmálar stefnda nr. GF-10. Segir þar í kafla C um ábyrgðartryggingu, 17. gr., að vátryggingin bæti „beint líkams- eða munatjón þriðja manns vegna skaðabótaábyrgðar vátryggðs sem fellur á hann sem eiganda húseignar eða húseignarhluta sem tilgreindur er í vátryggingarskírteini eða endurnýjunarkvittun vegna skaðabótaábyrgðar samkvæmt íslenskum lögum“.

Þann 20. mars 2013 var fundur haldinn á skrifstofu A. í því skyni að kanna orsakir slyss stefnanda og hvað mætti gera til varnar því að hurðargler gæti brotnað. Til fundarins mættu, auk starfsmanna A, fulltrúar frá Landfestum ehf., Samverki ehf. og arkitektastofnunni Yrki. Í samantekt fundarins, sem tekin var saman í tölvubréfi frá starfsmanni A, kemur fram að um einstakt tilfelli sé að ræða og að líklegasta skýringin á því sem gerðist sé að hurðarlamirnar hafi sigið undan þunga hurðarinnar, en hver hurð vegi um 70 kg., og hafi hurðin því skekkst í falsinu. Hafi þetta komið í ljós við nánari athugun á því hvernig hurðin féll í hurðarfalsið þegar henni var lokað. Ákveðið var að Landfestar ehf. gerðu úttekt og færi yfir allar lamir og glerhurðir á hæðinni, hertu lamir og stilltu af allar glerhurðir. Eftirleiðis skyldi slík úttekt framkvæmd árlega af hálfu húseiganda. Í kjölfarið var gerð úttekt á glerhurðunum.

Í gögnum málsins kemur fram að A hafi fengið Þarfaþing hf. til að gera frekari úttekt á öllum glerhurðum á hæðinni í maí 2013. Niðurstaða þeirrar úttektar hafi verið að hurðirnar væru allt of nálægt gólfi þannig að ekki mætti neitt út af bera ef hurðirnar færu að síga. Eins væru hurðarlamirnar ekki á réttum stað fyrir svo þungar hurðir, æskilegt væri að tvær efri lamirnar væru fyrir ofan miðju en ekki með jöfnu millibili eins og raunin væri.

Með bréfum til Landfesta ehf. 8 nóvember 2013 og til stefnda í ágúst 2014 lýsti stefnandi yfir bótaábyrgð húseiganda og ábyrgðartryggjanda á slysinu. Með bréfi 8. ágúst 2014 hafnaði stefndi bótaskyldu með þeim rökum að ekkert í gögnum málsins benti til þess að slysið væri að rekja til saknæmrar og ólögmætrar háttsemi húseiganda eða annarra atvika eða aðstæðna, sem hann bæri skaðabótaábyrgð á. Stefnandi skaut málinu til úrskurðarnefndar í vátryggingamálum, sem skilaði áliti 24. september 2015. Niðurstaða þess var sú að slysið var ekki talið bótaskylt úr ábyrgðartryggingunni hjá stefnda.

Í stefnu er greint frá því að Tryggingamiðstöðin hf. hafi á grundvelli matsgerðar 13. febrúar 2015 viðurkennt bótarétt stefnanda úr launþegatryggingu vinnuveitanda stefnanda. Hafði endurhæfingarlæknir metið varanleg meiðsl stefnanda til 10% varanlegrar örorku.

Við upphaf aðalmeðferðar gaf stefnandi skýrslu fyrir dóminum. Þá hafði stefnandi, með heimild í XII. kafla laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála, óskað heimildar til að leita sönnunar um umrætt slys og ástæður þess með vitnaleiðslum fyrir dóminum, og fóru vitnaleiðslur fram 22. mars 2016. Gáfu þá skýrslur G-kk-nf Y-kk-nf P-kk-nf, verkefnastjóri hjá Landfestum ehf., J-kk-nf G-kk-nf J-kk-nf, rekstrarstjóri hjá Landfestum ehf., T-kk-nf G-kk-nf, sölustjóri hjá Samverki ehf., og E-kk-nf H-kk-nf, verkstjóri hjá Þarfaþingi hf.

Málsástæður stefnanda og lagarök

Krafa stefnanda byggist á því að LF6 ehf., sem eigandi fasteignarinnar og umsjónaraðili með uppsetningu og viðhaldi glerhurðanna, beri skaðabótaábyrgð á því líkamstjóni sem hún hlaut í slysinu 1. mars 2013. Tjón hennar sé því bótaskylt úr ábyrgðartryggingu LF6 ehf., sem var í gildi hjá stefnda á tjónsdegi.

Stefnandi vísar til þess að á eigendum fasteigna hvíli rík aðgæsluskylda til að rækja viðhald og umhirðu með fasteign til að koma í veg fyrir að þeir sem eigi þangað erindi eða starfi þar verði fyrir tjóni. Gerðar séu ríkar kröfur til athafnaskyldu fasteignaeigenda að þessu leyti og byggir stefnandi á að í umþrættu tilviki megi gera enn ríkari kröfur til eigandans, sem sé fyrirtæki sem leigi út fasteignir í atvinnuskyni og hafi haft umsjón með uppsetningu og viðhaldi glerhurðarinnar. Einnig sé sú krafa gerð til eiginleika fasteignar að hún hæfi þeirri starfsemi sem þar sé rekin. Umbúnaður þungra glerhurða á skrifstofu verði að vera þannig að hurðin þoli hefðbundna notkun án þess að slys verði. Af dómaframkvæmd megi ráða að nokkuð ríkar kröfur séu gerðar til þess að eigendur fasteigna tryggi öryggi þeirra sem leið eigi um fasteignina og að enn ríkari kröfur séu gerðar til að tryggja að umbúnaður glers sé nægilega tryggur til að ekki stafi hætta af. Þá verði að gera þá kröfu til fasteignareiganda að hann hugi að viðhaldi eignarinnar og hafi eiganda borið að sjá til þess að dyraumbúnaðurinn væri traustur og hættulaus. Búnaður glerhurðarinnar, þ. á m. lamirnar, hafi ekki verið eins traustur og hættulaus og til hafi mátt ætlast af hurð á skrifstofu. Stefnandi hafi ekki sýnt af sér gáleysi þegar hún opnaði dyrnar, enda hvergi getið um slíkt. Hafi stefnandi mátt gera þá kröfu og treysta því að hurðin þyldi þá hefðbundnu notkun að dyrnar yrðu opnaðar.

Stefnandi byggir á því að slysið megi rekja til þess að lamir á hurðinni hafi sigið undan þunga hennar og hurðin því skekkst í falsinu, en hurðin hafi vegið um 70 kíló. Ljóst sé að annaðhvort hafi rangar lamir verið notaðar eða þær ekki þolað álag til lengri tíma. Hvernig sem á það sé litið sé um skaðabótaskylda háttsemi að ræða af hálfu fasteignareiganda, enda hafi fyrirtækinu borið að tryggja að ekki skapaðist slysahætta vegna eiginleika hurðarinnar, m.a. með því að tryggja að lamir þyldu þyngd hennar, svo og að eftirlit og viðhald væri haft með henni. Þyngd hurðarinnar hafi kallað á sérstakt viðhald með lömunum. Þetta hafi fasteignareigandinn hins vegar vanrækt með öllu. Niðurstaða rannsóknar og vinnu sem hafi farið af stað í kjölfar slyssins hafi m.a. orðið til þess að fasteignareiganda var gert að framkvæma úttekt á öllum hurðum á hæðinni, fara yfir lamir og herða þær, svo og stilla af allar glerhurðir og í einhverjum tilvikum að stytta þær. Samkvæmt skýrslu um atvikið eigi að framkvæma slíka yfirferð árlega í kjölfar slyssins. Um sé að ræða yfirferð sem sé í senn einföld og kostnaðarlítil leið til að fyrirbyggja slys. Telur stefnandi ljóst að hefði slík úttekt verið framkvæmd fyrir slysið hefði mátt fyrirbyggja það. Vanræksla á jafn eðlilegu, einföldu og kostnaðarlitlu viðhaldi leiði til þess að fasteignareigandinn beri skaðabótaábyrgð á tjóni stefnanda. Þá telur stefnandi að eins og atvikum sé hér háttað hljóti það að koma í hlut stefnda að sanna að tjóninu hafi ekki verið valdið af gáleysi.

Stefnandi byggir loks á því að frágangur glerhurðarinnar hafi ekki verið í samræmi við ákvæði laga nr. 46/1980, um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum, og vísar þá sérstaklega til V. og VI. kafla laganna. Hafi því verið brotið gegn skráðum hátternisreglum.

Samkvæmt framanrituðu er á því byggt að vanbúnaður hafi verið á frágangi og viðhaldi glerhurðarinnar og háttsemi og/eða athafnaleysi fasteignareiganda því saknæm og ólögmæt. Viðurkennt sé í íslenskum rétti að rík ábyrgð hvíli á fasteignareiganda og að strangt sakarmat eigi við, megi rekja líkamstjón til vanbúnaðar fasteignar.

Um lagarök er vísað til skaðabótalaga nr. 50/1993, auk almennra ólögfestra reglna skaðabótaréttar um sök og ólögfestra reglna um ríka ábyrgð og strangt sakarmat á fasteignaeigendum. Jafnframt er vísað til laga nr. 30/2004, um vátryggingarsamninga, laga nr. 46/1980, um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum, svo og ákvæða laga nr. 26/1994, um fjöleignarhús. Um heimild til að hafa uppi viðurkenningarkröfu er vísað til 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála, en málskostnaðarkrafan byggist á XXI. kafla sömu laga, einkum 1. mgr. 130. gr. þeirra.

Málsástæður stefnda og lagarök

Stefndi byggir kröfu sína um sýknu á því að um bótaábyrgð í málinu fari eftir sakarreglunni og að ósannað sé að húseigandi eigi sök á umræddu slysi. Þannig sé ósannað hver hafi verið raunveruleg orsök þess að glerhurðin brotnaði umrætt sinn, sem og sú staðhæfing stefnanda að slysið megi rekja til þess að lamir á hurðinni hafi sigið undan þunga hennar og því skekkst í falsinu eða rekist í gólfið við opnun. Hinu sama gegni um fullyrðingar stefnanda um að annaðhvort hafi ekki verið notaðar réttar lamir eða þær ekki þolað álag til lengri tíma. Því sé slysið ekki bótaskylt úr húseigandatryggingunni hjá stefnda, sbr. gr. 17.1 í tryggingaskilmálum stefnda. Sönnunarbyrði um meinta sök vátryggingartaka hvíli á stefnanda.

Stefndi tekur fram að húseigandi hafi á árinu 2011 látið endurnýja 6. hæð hússins að ..., þar sem slysið varð, með uppsetningu á nýjum glerveggjum og glerhurðum frá glerverksmiðjunni Samverki ehf., þ.m.t. glerhurðinni sem brotnaði umrætt sinn. Hurðirnar hafi verið úr hertu 12 mm öryggisgleri. Verktakafyrirtækið Þarfaþing hf. hafi annast uppsetningu á hurðunum og eftirlit með verkinu af hálfu húseiganda hafi verið í höndum Verkfræðistofu Þorgeirs og Benedikts. Sjálfur hafi húseigandi ekkert komið að hönnun, smíði og uppsetningu á glerhurðunum eða eftirliti með uppsetningu þeirra. Hafi þar einhverju verið ábótavant, sem slysið verði rakið til, beri húseigandi þannig ekki ábyrgð á því, heldur framangreindir verktakar.

Engin fyrirmæli hafi verið gefin af Samverki ehf. um uppsetningu á glerhurðunum eða viðhald á þeim. Þá hafi hvorki Samverk ehf., Þarfaþing hf. né Verkfræðistofa Þorgeirs og Benedikts gefið húseiganda tilefni til þess að ætla að hurðirnar gætu verið varasamar undir einhverjum kringumstæðum eða þyrftu sérstakt viðhald eða reglulegt eftirlit af einhverjum ástæðum, t.d. vegna þunga. Glerhurðir af þessum toga séu algengar í atvinnuhúsnæði í borginni. Þá mótmælir stefndi því sem ósönnuðu að réttar lamir hafi ekki verið notaðar á hurðirnar eða að þær hafi verið rangt staðsettar á hurðunum og því ekki þolað álagið. Í öllu falli mótmælir stefndi að húseigandi beri ábyrgð á afleiðingum slyssins á grundvelli sakarreglunnar, enda hafi hann ekki með nokkru móti getað vitað eða séð fyrir eða komið í veg fyrir slysið.

Stefndi leggur áherslu á að aðeins tvö ár hafi verið liðin frá því hurðirnar voru settar upp þar til slysið varð. Nýjar innréttingar þyrftu ekki viðhald innan svo skamms tíma. Því til staðfestingar vísar stefndi til framburðar G-kk-ef Y-kk-ef P-kk-ef verkefnastjóra, fyrir dómi 22. mars 2016. Verði húseiganda því ekki metið til sakar að hafa ekki framkvæmt eða látið framkvæma úttekt og yfirferð á hurðunum áður en slysið varð. Þess utan sé ósannað að árleg úttekt og yfirferð hefði komið í veg fyrir umrætt slys, þar sem glerhurðin hefði getað brotnað óháð því hvort hún hafi sigið eða ekki, t.d. ef smásteinn hefði komist undir hana eða brotþol hennar minnkað vegna þess að hún hefði áður orðið fyrir höggi eða kvarnast úr jaðri hennar. Þá sé ósannað að frágangur hurðarinnar hafi ekki verið í samræmi við ákvæði laga nr. 46/1980, um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum, einkum V. og VI. kafla, svo sem stefnandi haldi fram. Engin ákvæði þeirra laga og/eða ákvæði byggingarlaga eða byggingarreglugerðar hafi verið brotin við uppsetningu glerhurðanna, svo vitað sé.

Loks mótmælir stefndi þeirri staðhæfingu stefnanda, að það komi í hlut stefnda að sanna að tjóninu hafi ekki verið valdið af gáleysi. Hér séu engin efni til að snúa við sönnunarbyrði í málinu. Húseigandi hafi ekki verið vinnuveitandi stefnanda og var honum því hvorki rétt né skylt að tilkynna slysið lögreglu og Vinnueftirliti ríkisins samkvæmt 2. mgr. 81. gr. laga nr. 46/1980. Að rannsókn þessara aðila á slysinu fórst fyrir sé ekki húseiganda að kenna. Því verði húseiganda ekki gert að sanna sakleysi sitt.

Um lagarök vísar stefndi til reglna skaðabótaréttar um skaðabótaábyrgð fasteignareigenda, sakarreglunnar og 4. mgr. 44. laga nr. 30/2004, um vátryggingarsamninga.

Niðurstaða

Áður en mál þetta var höfðað óskaði stefnandi, á grundvelli XII. kafla laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála, eftir heimild dómsins til vitnaleiðslna í því skyni að leita sönnunar um umrætt slys og ástæður þess. Fóru vitnaleiðslur fram 22. mars 2016 og gáfu þá skýrslur G-kk-nf Y-kk-nf P-kk-nf, verkefnastjóri hjá Landfestum ehf., J-kk-nf G-kk-nf J-kk-nf, rekstrarstjóri hjá Landfestum ehf., T-kk-nf G-kk-nf, sölustjóri hjá Samverki ehf. og E-kk-nf H-kk-nf, verkstjóri hjá Þarfaþingi hf.

Í máli þeirra kom fram að eigandi hússins að ... hefði ráðist í endurbætur á 6. hæð hússins á árinu 2011, sem einkum fólust í því að sett voru upp glerveggir og glerhurðir til að stúka af skrifstofur fyrir leigutaka. Bæði glerveggir og glerhurðir voru frá glerverksmiðjunni Samverki ehf., en verktakafyrirtækið Þarfaþing hf. annaðist uppsetningu þeirra fyrir húseiganda. Eftirlit með verkinu hafði Verkfræðistofa Þorgeirs og Benedikts. Bæði G-kk-nf Y-kk-nf P-kk-nf og T-kk-nf G-kk-nf lýstu því yfir að búnaður glerhurðarinnar sem brotnaði og um er fjallað í máli þessu hefði verið traustur og hættulaus. Þeir töldu þó ekki útilokað að hurðarlamirnar hefðu sigið undan þunga hurðarinnar, slíkt gæti gerst af ýmsum ástæðum og væri ekkert óeðlilegt. Vitnið T-kk-nf taldi ástæðuna á hinn bóginn ekki vera þá að hurðarlamirnar væru of veikar eða að þeim hefði ekki verið komið fyrir á réttum stöðum. Við skoðun eftir umrætt slys kvaðst sama vitni hafa séð að einhverjar hurðir höfðu lítillega hreyfst, en engin hefði þó staðið föst eða rekist neins staðar í. Þá sagði vitnið J-kk-nf G-kk-nf að húseigandi hefði brugðist við ef fólk hefði tekið eftir því að hurðirnar væru farnar að skekkjast. Hins vegar hafi húseigandi ekki talið ástæðu til sérstaks eftirlits með hurðunum, þær hafi tiltölulega nýlega verið settar upp og engin fyrirmæli hafi verið um slíkt af hálfu framleiðanda. Öll vitnin bentu á að ástæða þess að umrædd glerhurð brotnaði í umrætt sinn gæti allt eins hafa verið að steinvala á gólfi skrifstofunnar hafi rekist undir hana þegar dyrnar voru opnaðar. Kjarni glerhurða úr hertu gleri væri mun veikari en ytra byrði þeirra.

Eins og áður segir var lögreglan ekki kölluð á vettvang í kjölfar slyss stefnanda 1. mars 2013 og var slysið fyrst tilkynnt Vinnueftirliti ríkisins af hálfu vinnuveitanda stefnanda 7. mars það ár. Engin hlutlaus rannsókn fór því fram á ástæðum þess að umrædd glerhurð brotnaði. Ekki var heldur aflað matsgerðar til að leggja mat á orsök slyssins. Meðal gagna málsins eru hins vegar tvö tölvubréf frá starfsmönnum Juris slf. lögmannsstofu, þar sem fjallað er um slys stefnanda og aðgerðir í kjölfar þess. Hið fyrra er dagsett 20. mars 2013 og er samantekt af fundi starfsmanna lögmannsstofnunnar með áðurnefndum G-kk-þgf Y-kk-þgf P-kk-þgf og T-kk-þgf G-kk-þgf, auk fulltrúa frá Yrki arkitektastofu. Þar segir m.a. svo: „Líklegasta skýringin á því sem gerðist er að lamirnar hafi sigið undan þunga hurðarinnar, en hver hurð vegur um 70 kg, og hurðin því skekkst í falsinu. Þetta kom í ljós við nánari athugun á því hvernig hurðin féll í hurðarfalsið þegar henni var lokað.“ Í síðara tölvubréfinu, sem dagsett er 7. september 2015 og sent til lögmanns stefnanda, segir síðan: „Eftir fyrstu skoðun í mars 2013 var talið að skýringin væri sú að hurðin hefði sigið vegna álagsþunga á lamirnar og þar af leiðandi færst of nálægt gólfinu. Komist var að þeirri niðurstöðu eftir að hafa skoðað fleiri hurðir sem voru sjáanlega skakkar í falsinu. Aðilar frá Samverki og fulltrúar húseiganda komu að þeirri skoðun. Strax um vorið var sett ný hurð í stað þeirrar sem brotnaði.“

Að frátöldum ofangreindum tölvubréfum liggur ekkert fyrir um ástæður þess að umrædd glerhurð brotnaði. Reyndar er þar aðeins sett fram tilgáta, sem hugsanleg skýring á slysi stefnanda, eftir skoðun á öðrum glerhurðum á skrifstofunni. Á hinn bóginn er ekki að sjá að nokkur skoðun hafi farið fram á hurðarlömum þeirrar hurðar sem brotnaði. Að því gættu er ekki unnt að draga þá ályktun að þær hurðarlamir hafi einnig sigið undan þunga hurðarinnar og hurðin því skekkst í falsinu. Athygli vekur þó að þetta hafi komið í ljós „við nánari athugun á því hvernig hurðin féll í hurðarfalsið þegar henni var lokað“, eins og segir í fyrra tölvubréfinu. Er í því sambandi minnt á að glerhurðin mölbrotnaði í smáeindir eins og sjá má af ógreinilegri ljósmynd, sem einnig er meðal gagna málsins. Í þessu ljósi verður að telja ósannað að slys stefnanda megi rekja til þess að hurðarlamirnar hafi sigið undan þunga hurðarinnar og hún því skekkst í hurðarfalsinu eða rekist í gólf við opnun og brotnað.

Fram er komið að þegar stefnandi varð fyrir því slysi sem hér er fjallað um voru aðeins tvö ár liðin frá því glerhurðir voru settar upp á þáverandi vinnustað hennar. Ekki hefur verið sýnt fram á að uppsetning hurðanna, frágangur þeirra, búnaður eða eftirlit hafi á neinn hátt verið í andstöðu við ákvæði laga nr. 46/1980, um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum, né annarra skráðra reglna. Óumdeilt er einnig að húseigandi var ekki upplýstur um að þörf væri sérstaks viðhalds eða eftirlits með glerhurðunum, hvorki af hálfu framleiðanda þeirra né þess aðila er annaðist uppsetningu þeirra. Þá liggur ekkert fyrir um að leigutaki eða starfsmenn Juris slf. hafi nokkru sinni komið á framfæri við húseiganda athugasemdum, kvörtunum eða beiðnum um lagfæringar vegna umræddra glerhurða. Fyrir vikið gat húseigandi ekki vitað eða séð fyrir að eitthvað væri athugavert við glerhurðirnar eða einhverra lagfæringa kynni að vera þörf.

Stefnandi byggir m.a. á því að í máli þessu beri að snúa sönnunarbyrði við og beita ströngu sakarmati gagnvart húseiganda. Eins og atvikum er hér háttað og reifuð hafa verið hér að framan þykja þó engin efni til slíks. Þess í stað verður sakarreglan lögð til grundvallar við úrlausn málsins og hvílir sönnunarbyrðin um meinta sök húseiganda á herðum stefnanda. Þar sem stefnanda hefur ekki tekist að færa sönnur á að slys hennar verði rakið til vanbúnaðar eða galla á oftnefndum hurðarlömum, uppsetningar glerhurðarinnar, viðhalds eða eftirlits, eða annarra atvika sem húseigandi ber bótaábyrgð á, verður stefndi sýknaður af kröfum stefnanda.

Þrátt fyrir ofangreinda niðurstöðu þykir rétt að hvor aðila beri sinn kostnað af rekstri málsins.

I-kk-nf E-kk-nf héraðsdómari kvað upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð:

Stefndi, Vátryggingafélag Íslands hf., er sýkn af kröfum stefnanda, X, í máli þessu.

Málskostnaður fellur niður.

I-kk-nf E-kk-nf (sign)