E-389/2021

Mál þetta er bótakrafa sóknaraðila sem var klofin út úr sakamáli dómsins nr. S-255/2021.

Sóknaraðili er E-kk-nf Í-kk-nf A-kk-nf, [...].

Varnaraðilar eru G-kk-nf A-kk-nf J-kk-nf, [...] og S-kk-nf G-kk-nf E-kk-nf, [...].

Kröfur sóknaraðila eru að varnaraðilar verði dæmdir til að greiða sóknaraðila skaða- og miskabætur insolidum að fjárhæð kr. 2.500.000,- auk vaxta skv. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 10. júní 2019 þar til mánuður er liðinn frá því að sakborningum var kynnt bótakrafa þessi en með dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 9. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Við aðalmeðferð kom fram hjá sóknaraðila að dráttarvaxta sé krafist frá 4. júlí 2021.

Þá er krafist greiðslu málskostnaðar insolidum úr hendi varnaraðila að mati dómara eða samkvæmt síðar framlögðum málskostnaðarreikningi, auk virðisaukaskatts á málskostnað, en áskilinn er réttur til að leggja fram málskostnaðarreikning eigi síðar en við aðalmeðferð málsins, ef til hennar kemur.

Dómkröfur varnaraðila G-kk-ef eru aðallega að hann verði sýknaður af öllum kröfum sóknaraðila, en til vara að dómkröfur sóknaraðila verði lækkaðar verulega. Í báðum tilfellum krefst þessi varnaraðili málskostnaðar úr hendi sóknaraðila.

Varnaraðili S-kk-nf hefur ekki látið málið til sín taka.

Bótakrafan var upphaflega hluti sakamálsins nr. S- 255/2021 sem þingfest var 9. september 2021, en í því þinghaldi ákvað dómari að víkja bótakröfunni til meðferðar í sérstöku einkamáli nr. E- 389/2021 við dóminn. Var það mál þingfest á reglulegu dómþingi 15. september 2021.

Varnaraðilinn S-kk-nf mætti ekki við þingfestingu sakamálsins og var hans þáttur klofinn frá því í mál nr. S- 387/2021 og var kveðinn upp dómur í því máli 22. september 2021 og honum gert að sæta fangelsi í 60 daga, en refsingin var bundin skilorði. Varnaraðilinn G-kk-nf neitaði sök í sakamálinu gegn sér og var kveðinn upp dómur í máli hans 28. janúar 2022 og ákvörðun um refsingu hans frestað skilorðsbundið.

Aðalmeðferð þessa máls fór fram 6. maí 2022 og var málið tekið til dóms að henni lokinni, en engar skýrslur voru teknar við aðalmeðferð.

Málavextir

Að morgni mánudagsins 10. júní 2019 kom til ryskinga utan dyra við veitingastaðinn Hvíta húsið við Hrísmýri á Selfossi. Voru þar sóknaraðili og báðir varnaraðilar þessa máls.

Vegna þess gaf Lögreglustjórinn á Suðurlandi út ákæru á hendur báðum varnaraðilum þann 4. júní 2021. Var þeim gefin að sök líkamsárás skv. 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa „að morgni mánudagsins 10. júní 2019, utandyra við Hrísmýri á Selfossi, báðir veist að A-kk-þgf Í-kk-þgf A-kk-þgf, [...], G-kk-nf A-kk-nf hrint honum og slegið hann í andlit þannig að hann féll í götuna og svo þar sem hann lá haldið honum niðri og kýlt hann endurtekið með krepptum hnefa í andlit og líkama, og S-kk-nf G-kk-nf í beinu framhaldi veist að A-kk-þgf Í-kk-þgf, kýlt hann endurtekið í efri hluta líkama, andlit og höfuð, sparkað í fætur hans og hrint honum þannig að hann féll í götuna; allt framangreint með þeim afleiðingum að E-kk-nf Í-kk-nf hlaut bólgur og mar yfir nefi og á höku, sár í andliti og á hnjám, þreifieymsli á brjóstkassa, baki, mjaðmagrind og kvið, heilahristing og tannbrot.“

Auk þess var varnaraðili S-kk-nf ákærður fyrir hótanir í garð sóknaraðila, sbr. 233. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, en innihald þeirra skiptir engu máli fyrir þetta mál enda bótakrafan ekki byggð á hótunum.

Eins og áður greinir var jafnframt höfð uppi bótakrafa sóknaraðila í framangreindri ákæru.

Varnaraðili S-kk-nf sótti ekki þing við þingfestingu sakamálsins og var hans þáttur klofinn frá og dæmdur sér þann 22. september 2021. Var varnaraðili S-kk-nf sakfelldur skv. ákæru og gert að sæta fangelsi í 60 daga, en fullnustu refsingarinnar var frestað skilorðsbundið. Við þingfestingu sakamálsins var bótakrafan jafn framt klofin frá sakamálinu og vikið til hliðar í þessu einkamáli, eins og að ofan greinir.

Varnaraðili G-kk-nf neitaði sök í sakamálinu og var kveðinn upp dómur í málinu hvað hann varðaði þann 28. janúar 2022 og var ákvörðun um refsingu hans frestað skilorðsbundið í 2 ár.

Fyrir liggur samkvæmt framangreindum dómum í sakamálinu að báðir varnaraðilar hafa verið sakfelldir fyrir misgjörðir gagnvart sóknaraðila. Eins og áður segir var varnaraðili S-kk-nf sakfelldur samkvæmt ákæru. Í dómi í sakamálinu gagnvart varnaraðila G-kk-þgf segir að með „hliðsjón af framansögðu er hafið yfir skynsamlegan vafa að ákræði[sic.] hefur gerst sekur um þá háttsemi sem í ákæru greinir.

Samkvæmt framlögðu læknisvottorði og vottorði tannlæknis, sem og að virtum framburði læknisins Á-kk-ef og tannlæknisins Þ-kk-ef, er hafið yfir skynsamlegan vafa að í þeirri atburðarás sem varð umrætt sinn hlaut brotaþoli þá áverka sem greinir í ákæru. Brotaþoli hefur sjálfur lýst því að hann telji líklegast að tannbrotið og meiri hluti þeirra áverka sem hann hlaut hafi verið tilkominn vegna háttsemi S-kk-ef G-kk-ef, en að virtum dómi Héraðsdóms Suðurlands í máli S-kk-ef G-kk-ef má slá því föstu að háttsemi hans hafi verið eins og greinir í ákæru. Þessu til viðbótar hefur komið fram í framburði í þessu máli að S-kk-nf G-kk-nf hafi veitt brotaþola högg í andlit með svokölluðu hnésparki. Þá liggur fyrir að fyrst urðu átök milli ákærða og brotaþola, en þegar þeim var lokið urðu átökin á milli brotaþola og S-kk-ef G-kk-ef, en á þeim ber ákærði ekki ábyrgð. Að þessu virtu er ekki hafið yfir skynsamlegan vafa að brotaþoli hafi hlotið tannbrot og heilahristing vegna háttsemi ákærða og verður hann ekki sakfelldur fyrir þær afleiðingar. Verður því brot hans heimfært undir 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði hefur borið fyrir sig og lýst því rækilega að brotaþoli hafi átt upptökin að atvikum milli þeirra tveggja með því að rífa kjaft og að brotaþoli hafi jafnframt átt fyrsta höggið. Brotaþoli hefur sjálfur kannast við að hafa verið mjög æstur þetta kvöld og nýtur þetta stuðnings í framburði vitna og sést auk þess á myndbandinu. Þykir ekki unnt að útiloka að brotaþoli hafi a. m. k. átt jafnan þátt í því og ákærði að átök urðu milli þeirra enda sést brotaþoli á myndbandinu koma höggi á ákærða, sbr. 3. mgr. 218. gr. c almennra hegningarlaga nr. 19/1940.“

Í málinu hefur verið lagt fram vottorð A tannlæknis, dags. 29. júní 2020, þar sem fram kemur að sóknaraðili hafi komið til A 27. ágúst 2019 vegna atviksins 10. júní 2019. Hafi verið greindur áverki á tönn 21, sem er vinstri framtönn efri góms, og hafi tannkróna verið brotin. Frekari skoðun á hugsanlegum öðrum áverkum á tönnum þyrfti að fara fram í ágúst 2020 þegar sóknaraðili sé væntanlegur frá útlöndum. Þá segir að tönn 21 hafi löguð til bráðabirgða 27. ágúst 2019. Hafi verið sett plastfylling sem teljist ekki fullnaðarviðgerð. Skoða þurfi sóknaraðila betur með tilliti til áverka. Tönn 21 hafi góðar framtíðarhorfur, en oftast þurfi að laga postulínskrónur á tennur með svona áverka.

Þá hefur í málinu verið lagður fram samskiptaseðill hjúkrunar vegna brotaþola þar sem fram kemur að sóknaraðili hafi komið á bráðamóttöku snemma morguns 10. júní 2019. Segir þar að hann hafi fengið spörk í andlitið, kviðinn og bakið. Hann hafi lent í götunni og verið dreginn eftir gólfinu. Sé sóknaraðili með áverka á báðum hnjám og segir að varnaraðili G-kk-nf hafi verið einn af gerendum, en að 5 manns hafi ráðist á hann. Jafn framt að sóknaraðili kvarti mest um verki í kvið og baki. Um skoðun á sóknaraðila segir að bólga og mar sé á nefi og þreifieymsli yfir nefbeinum. Mar og bólga á höku og þreifieymsli þar. Brotnað hafi úr hægri framtönn. Þreifieymsli séu yfir eða á hægri mjaðmakambi. Töluverð þreifieymsli í kvið. Aðeins aumur við þrýsting á mjaðmagrind. Sár á báðum hnéskeljum og yfirborðsáverkar á hnúum hægri handar.

Málsástæður og lagarök sóknaraðila

Í bótakröfu sóknaraðila segir að um sé að ræða líkamsárás samkvæmt 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sem hafi haft í för með sér miskatjón sem sakborningur beri ábyrgð á skv. 26. gr. skaðabótalaga, nr. 50/1993.

Kveður sóknaraðili að bætur fyrir miskatjón skv. 26. gr. skaðabótalaga skuli ákvarðast eftir því sem sanngjarnt þykir og við mat á fjárhæð bóta beri almennt að líta til fjögurra þátta: Í fyrsta lagi hversu alvarlegt brotið er, í öðru lagi til sakarstigs, í þriðja lagi til huglægrar upplifunar brotaþolans og í fjórða lagi til umfangs tjónsins.

Kveður sóknaraðili ljóstað um alvarlegt brot séað ræða, en brot sakbornings falli ótvírætt undir 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga, nr. 19/1940, en um sé að ræða meiriháttar líkamsárás þar sem meðal annars tennur brotaþola hafi brotnað. Samkvæmt fyrrgreindu ákvæði skuli hver sá sem vísvitandi hefur valdið öðrum manni tjóni á líkama eða heilbrigði með líkamsárás, þar sem afleiðingar árásarinnar verða taldar honum til sakar vegna ásetnings eða gáleysis, sæta fangelsi allt að þremur árum eða sektum, ef sérstakar málsbætur eru.

Vísar sóknaraðili til þess að við mat á miskabótum beri að hafa í huga að sakborningur hafi ráðist að sóknaraðila án nokkurs tilefnis og virðist ásetningur sakbornings hafa verið einbeittur. Þá beri við fjárhæð bóta að líta til alvarleika brotsins og þess að hér sé um meiriháttar líkamsárás að ræða, þar sem meðal annars tennur brotaþola hafi brotnað. Árás sem þessi sé til þess fallin að valda þeim sem fyrir henni verður andlegu tjóni, og geti það haft alvarlegar afleiðingar í för með sér.

Kveður sóknaraðili að afleiðingum árásarinnar sé lýst í læknisvottorðum Þ-kk-ef P-kk-ef tannlæknis og Á-kk-ef J-kk-ef læknis, sem finna megi í gögnum málsins.

Í vottorði B, sérfræðilæknis á slysa- og bráðadeild, komi fram að við árásina hafi verið endurtekið sparkað í höfuð sóknaraðila, brjóstkassa, bak og kvið hans sem hafi misst meðvitund eftir hnéspark í höfuðið. Við skoðun hafi sóknaraðili fundið fyrir ógleði, verki í nefi og höku auk þess sem hann hafi veriðmeð verk í hægri síðu yfir neðstu rifjum og í ofanverðum hægri kvið. Þá hafi sóknaraðili einnig fundið mikið til yfir neðstu brjósthryggjarliðum. Í vottorðinu komi fram að við skoðun hafi sést bólga yfir vinstra nefi og neðri höku auk þess sem sóknaraðili hafi verið með skrapsár í andliti sem og það hafi brotnað af framtönn. Hann hafi verið með mikil eymsli við þreifingu yfir neðanverðum vinstri brjóstkassa og í efri hluta hægra megin í kvið. Þá komi fram í vottorðinu að við skoðun hafi sóknaraðili verið með þreifieymsli umhverfis brjósthryggjarliði og hryggjarvöðvasvæði þar umhverfis.

Í samantekt vottorðsins komi fram að sóknaraðili hafi hlotið heilahristing eftir höfuðhögg auk yfirborðsáverka ýmist á andliti, brjóstkassa, kvið og útlimi. Þá komi jafnframt framað um alvarlega líkamsárás hafi verið að ræða.

Þá vísar sóknaraðili til þess að í vottorði A tannlæknis komi fram að afleiðingar atlögunnar væru brot á tannkrónu á tönn 21 (vinsti framtönn efri góms). Í vottorðinu k omifram að tönnin hafi verið löguð til bráðabirgða og að sett hafi verið plastfylling sem teljist ekki fullnaðar viðgerð. Þá komi jafnframt fram að almennt ástand tanna brotaþola hafi verið mjög gott fyrir árásina.

Kveður sóknaraðili að líkamstjón sitt sé varanlegt og hyggi stafla mats á varanlegum afleiðingum atlögunnar þegar það teljist tímabært að mati meðferðarlæknis. Að svo stöddu sé krafist miskabóta skv. a. lið 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga að fjárhæð 2.500.000 kr.

Sé því gerð krafa um greiðslu skaða- og miskabóta úr hendi sakbornings, auk vaxta og málskostnaðar.

Um lagarök vísar sóknaraðili til skaðabótalaga nr. 50/1993, 173. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og III. og IV. kafla vaxtalaga nr. 38/2001. Varðandi málskostnaðarkröfu er vísað til 3. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008.

Málsástæður og lagarök varnaraðila G-kk-ef

Varnaraðili G-kk-nf vísar fyrst og fremst til þess að sóknaraðili hafiekki lagt fram lögfulla sönnun þess að hinir meintu áverkar og meiðsl sem hann segist finna fyrir séu af völdum varnaraðila G-kk-ef. Í þeim læknisvottorðum sem lögð hafi verið fram segi að 6 manns hafi ráðist á sóknaraðila og að hann hafi fengið ítrekuð spörk í höfuð og andlit. Varnaraðili G-kk-nf hafi ekki veitt sóknaraðila nein spörk í höfuð eða andlit. Varnaraðili G-kk-nf hafi slegið 2 - 3 [svo] til sóknaraðila, eftir að sóknaraðili hafði slegið til varnaraðila G-kk-ef og brotið sólgleraugu hans. Það hafiþví einungis verið í sjálfsvörn sem varnaraðili G-kk-nf hafi slegið til sóknaraðila og hafi það ekki verið ætlun hans að veita honum áverka af neinu tagi, heldur einungs að fá hann til að hætta árás á sig. Hugur varnaraðila G-kk-ef sjáist vel í því að þegar varnaraðili S-kk-nf hafi ráðist á sóknaraðila þá hafi varnaraðili G-kk-nf komið sóknaraðila til aðstoðar og varið hann fyrir árás varnaraðila S-kk-ef G-kk-ef og komið honum inní bifreið.

Varnaraðili G-kk-nf kveður það aldrei hafa verið ásetning sinn að valda s óknaraðilatjóni eða miska, hann hafi einfaldlega varið sig þegar sóknaraðili hafi ráðist á hann og kýlt hann með þeim afleiðingum að sólgleraugu varnaraðila hafi brotnað. Í raun megi telja báða aðila heppna að ekki hafi farið verr þegar sóknaraðili hafi brotið sólgleraugun á andliti varnaraðila, hæglega hefði brot úr gleraugunum getað valdi varnaraðila óafturkræfu augntjóni.

Þá bendir varnaraðili G-kk-nf á að þau gögn sem sóknaraðili hefur lagt fram og sýni fram á meinta áverka hans og meiðsl séu öll einhliða aflað og því sé ekki á þeim mark takandi. Þá komi jafnframt fram í áðurnefndum vottorðum að 5- 6 manns hafi veist að sóknaraðila og hafi hann fengið ítrekuð spörk í andlit og höfuð. Varnaraðili G-kk-nf hafi ekki veit sóknaraðila neitt spark og séu yfirgnæfandi líkur á því að meiðsl sóknaraðila séu af annarra völdum en varnaraðila G-kk-ef og þá sér í lagi af völdum varnaraðila S-kk-ef, sem þegar hafi hlotið dóm fyrir verknaðinn. Þar sem búið sé að dæma varnaraðila S-kk-þf í öðru máli fyrir sama verknað sé þegar af þeirri ástæðu ekki hægt að fella bótaskyldu á varnaraðila G-kk-þf, enda fengi þá sóknaraðili meint tjón sitt bætt tvisvar.

Þá vísar varnaraðili til þess að sóknaraðili hafi engin gögn lagt fram sem rökstyðji miskabótakröfu hans, þannig hafi t. a. m ekki komið fram í hverju miski sóknaraðila sé fólgin. Í b. lið 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 segi að heimilt sé að láta þann sem ábyrgð ber á ólögmætri meingerð gegn frelsi, friði, æru eða persónu annars manns greiða miskabætur til þess sem misgert var við greiða miskabætur. Ásetningur varnaraðila hafi ekki verið sá að valda sóknaraðila andlegum miska og enn síður líkamstjóni. Þá séekkert fram komið í gögnum málsins sem bendi til þess að sóknaraðili hafi orðið fyrir andlegu tjóni.

Varakröfu sína um lækkun dómkröfu styður varnaraðili við það að samkvæmt dómaframkvæmd séu bætur í málum þar sem sakfellt er að fullu fyrir líkamsárás skv. 217. gr. almennra hegningarlaga, ekki nema um 150- 250 þúsund krónur, en þáttur varnaraðila geti aldrei flokkast undir annað en 217. gr. almennra hegningarlaga, þar sem hann hafi hvorki beitt áhöldum né hafiárásinveriðvísvitandi, heldur einungis í sjálfsvörn og ekki í samvinu við annan mann.

Krafa varnaraðila um málskostnað er reist á 129. og 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Varnaraðili vekur athygli á því að hann sé ekki virðisaukaskattskyldur aðili og sé því nauðsynlegt að taka tillit til þess við ákvörðun kostnaðar og er krafa um virðisaukaskatt á málskostnað reist á lögum nr. 50/1988.

Varnaraðili reisir kröfur sínar um sýknu á lögum um meðferð einkamála, nr. 91/1991. Varakrafa stefnda er byggð á sömu lögum. Þá byggir varnaraðili einnig á 12. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Forsendur og niðurstöður

Í máli þessu gerir sóknaraðili kröfur sínar á hendur varnaraðilum um að þeir greiði sér insolidum skaða- og miskabætur að fjárhæð kr. 2.500.000 með vöxtum og dráttarvöxtum eins og nánar greinir í dómkröfukafla hér að ofan.

Í bótakröfu sóknaraðila er einungis vísað til „sakbornings“ í eintölu og er þar engin grein gerð fyrir því hver „sakborningur“ er og enn síður að um sé að ræða 2 „sakborninga“ eða varnaraðila.

Í bótakröfu sóknaraðila er því lýst að um hafi verið að ræða meiriháttar líkamsárás skv. 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og er vísað til tiltekinna afleiðinga, en þar sem um er að ræða bótakröfu úr sakamáli verður ekki dæmt um aðrar afleiðingar og annað tjón en það sem lýst er í ákæru.

Sóknaraðili krefst bóta insolidum. Af gögnum málsins verður þó ráðið að um tvær aðskildar atburðarásir hafi verið að ræða, þ. e. fyrst hafi komið til ryskinga milli sóknaraðila og varnaraðila G-kk-ef, sem varnaraðili S-kk-nf hafi engan þátt átt í, en eftir það hafi komið til ryskinga milli sóknaraðila og varnaraðila S-kk-ef, sem varnaraðili G-kk-nf hafi ekki átt neinn þátt í. Kemur því ekki til álita að fallast á það með sóknaraðila að möguleg bótaábyrgð varnaraðila geti verið sólidarisk, en líta verður á þátt hvors þeirra fyrir sig án tillits til þáttar hins.

Fyrir liggur að varnaraðili S-kk-nf hefur verið sakfelldur með dómi fyrir allt það sem greinir í ákæru lögreglustjóra gagnvart honumog hefur sá dómur fullt sönnunargildi um það sem þar greini rum þennan varnaraðila, sbr. 4. mgr. 186. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, enda hafa ekki verið færðar fram neinar sönnur um hið gagnstæða, en eins og áður segir hefur varnaraðili S-kk-nf ekki látið málið til sín taka. Verður því fallist á kröfu sóknaraðila um miskabætur, en miskabætur til sóknaraðila úr hendi varnaraðila S-kk-ef eru hæfilega ákveðnar kr. 500.000 og skulu bera vexti og dráttarvexti eins og nánar greinir í dómsorði. Í málinu hefur sóknaraðili ekki lagt fram gögn um hvenær sóknaraðili sannanlega lagði fram þær upplýsingar sem þörf var á til að meta tjónsatvik og fjárhæð bóta og verður því upphaf dráttarvaxta miðað við mánuð eftir þingfestingu þessa máls þann 15. september 2021.

Um varnaraðila G-kk-þf og bótaskyldu hans er það að segja að með framangreindum dómi Héraðsdóms Suðurlands í málinu nr. S- 255/2021 var hann sakfelldur fyrir misgjörðir gagnvart sóknaraðila. Eins og að ofan greinir var þar talið sannað að varnaraðili G-kk-nf hafi gerst sekur um þá háttsemi sem greinir í ákæru og hann sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, en alvarlegustu afleiðingarnar sem greinir í ákæru, þ. e. tannbrot og heilahristingur, ekki taldar vera á ábyrgð hans. Hafa engar sönnur verið færðar af hálfu sóknaraðila um að þáttur varnaraðila G-kk-ef hafi verið meiri en greinir í téðum dómi í sakamálinu. Verða því miskabætur sem varnaraðili G-kk-nf greiði sóknaraðila hæfilega ákveðnar kr. 20 0.000 og skulu bera vexti og dráttarvexti eins og nánar greinir í dómsorði. Í málinu hefur sóknaraðili ekki lagt fram gögn um hvenær hann sannanlega lagði fram þær upplýsingar sem þörf var á til að meta tjónsatvik og fjárhæð bóta og verður því upphaf dráttarvaxta miðað við mánuð eftir þingfestingu þessa máls þann 15. september 2021.

Að þessari niðurstöðu fenginni ber að dæma varnaraðila báða til að greiða sóknaraðila málskostnað. Að virtu umfangi málsins, sem og niðurstöðunni, er hæfilegt að varnaraðili G-kk-nf greiði sóknaraðila kr. 6 00.000 í málskostnað, en varnaraðili S-kk-nf kr. 200.000.

S-kk-nf G. G-kk-nf dómstjóri kveður upp dóm þennan.

Dómsorð:

Varnaraðili G-kk-nf A-kk-nf J-kk-nf greiði sóknaraðila, A-kk-þgf Í-kk-þgf A-kk-þgf, kr. 2 0 0.000 með v öxtumskv. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 10. júní 2019 til 15. október 2021, en með dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 9. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Varnaraðili G-kk-nf greiði sóknaraðila kr. 6 00.000 í málskostnað.

Varnaraðili S-kk-nf G-kk-nf E-kk-nf greiði sóknaraðila, A-kk-þgf Í-kk-þgf A-kk-þgf, kr. 500.000 með vöxtum skv. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 10. júní 2019 til 15. október 2021, en með dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 9. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Varnaraðili S-kk-nf greiði sóknaraðila kr. 2 00.000 í málskostnað.

S-kk-nf G. G-kk-nf