S-611/2014

Mál þetta, sem dómtekið var 20. október síðastliðinn, var höfðað með ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, dagsettri 1. júlí sl., á hendur S-kk-þgf F-kk-þgf K-kk-þgf, Reykjavík, „fyrir líkamsárás með því að hafa aðfaranótt föstudagsins 7. mars 2014, á skemmtistaðnum Rúbín, Reykjavík, skallað A í andlitið og kýlt hann einu höggi í andlitið, með þeim afleiðingum að vinstri framtönn efri góms færðist inn, hann hlaut mar á tannholdi á framtannasvæði efri góms og mar á vörum.

Telst brot þetta varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 111. gr. laga nr. 82/1998.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Einkaréttarkrafa:

Framangreindur brotaþoli krefst þess að ákærði verði dæmdur til að greiða sér skaðabætur að fjárhæð 1.163.928 krónur auk vaxta samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001, frá 7. mars 2014 til 14. júní 2014 en dráttarvaxta samkvæmt 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. vaxtalaga frá þeim degi til greiðsludags. Þá er krafist málskostnaðar.

Ákærði neitar sök og krefst sýknu en til vara vægustu refsingar. Þess er krafist aðallega að bótakröfunni verði vísað frá dómi en til vara að hún verði lækkuð. Þess er krafist að sakarkostnaður, þar með talin laun verjanda, verði greiddur úr ríkissjóði.

II

Málavextir eru þeir að brotaþoli kom til lögreglu og kærði ákærða fyrir líkamsárás þá er í ákæru getur. Hann kvaðst hafa verið á þeim stað er í ákæru getur umrædda nótt og verið að ræða við kærustu sína og annan mann. Ákærði hafi þá komið og skallað vin sinn og síðan hefði hann skallað sig og kýlt sig á munninn. Brotaþoli kvaðst hafa farið á slysadeild og þar hefði komið í ljós að vinstri framtönn í efri góm hefði losnað. Hann leitaði einnig til tannlæknis og í vottorði hans segir að vinstri framtönn efri góms hafi færst inn. Tannholdið hafi verið blæðandi og marið á framtannasvæði efri góms auk þess sem varir hafi verið marðar.

Ákærði var yfirheyrður af lögreglu og neitaði hann að hafa slegið brotaþola. Hann kvað hafa verið ýtt við sér og hefði hann ýtt á móti. Við það hefði hann misst jafnvægið og þá getað rekist utan í brotaþola.

III

Ákærði kvaðst hafa verið á nefndum skemmtistað þessa nótt. Hann neitaði að hafa skallað eða kýlt brotaþola viljandi eins og hann orðaði það. Ákærði kvað brotaþola og B hafa verið að rífast. Hann kvaðst hafa staðið upp og gengið til þeirra til að róa þá. Þeir hefðu staðið saman í hóp og svo bakkað. Þá hefði verið ýtt við sér og þá hefði hann annaðhvort rekið höndina eða hausinn í brotaþola. Eftir það kvaðst ákærði hafa dottið í gólfið. Hann kvaðst hafa staðið á fætur en þá hefði öryggisvörður komið að og vísað sér út. Ákærði kvaðst ekki þekkja brotaþola og enga ástæðu hafa haft til að ráðast á hann.

Brotaþoli kvaðst hafa séð kærustu sína vera að ræða við B og farið til þeirra. Hann kvaðst hafa sagt kærustunni að þau ættu að fara enda væri sá maður kominn er ætlaði að sækja þau. B hefði þá sagt eitthvað við sig og hefðu þeir í framhaldinu farið að rífast léttilega eins og brotaþoli orðaði það. Síðan hefðu menn farið að ýta hver við öðrum en ekki hafi verið um slagsmál að ræða. Ákærði hefði nú komið og skallað C í andlitið. C hefði ætlað að fara í ákærða en brotaþoli kvaðst hafa sagt honum að róa sig og gera ekki málið verra. Ákærði hefði nú snúið sér að brotaþola, tekið í föt hans og skallað sig í andlitið og kýlt sig. Brotaþoli kvaðst hafa farið í sjokk enda hefði hann talið að tennur sínar hefðu brotnað. Hann hefði verið tekinn afsíðis þar sem sjúkraliði hefði litið á sig. Brotaþoli kvað útilokað að ákærði hefði hrasað á sig.

Kærasta brotaþola bar að hafa setið við hlið B er brotaþoli hafi komið að. Hún kvað sig og brotaþola hafa ætlað að fara en hann og B hafi farið að ræðast við. Þeir hafi ekki virst pirraðir. Hún kvað nú hafa verið hringt í sig og ætlað að ná í brotaþola en þá séð hann í stórri hrúgu af mönnum. Hún kvaðst hafa reynt að stöðva lætin en öryggisverðir hafi komið og stöðvað þau. Hún kvaðst ekki hafa séð þegar ráðist var á brotaþola. Þá kvaðst hún hafa það eftir B á Fésbók að ákærði hefði veitt brotaþola áverka.

D, sem var á skemmtistaðnum þessa nótt, bar að hafa séð ákærða og brotaþola ræðast við og eins hefði B verið hjá þeim. D kvaðst hafa séð ákærða skalla brotaþola allt í einu. Eftir það kvaðst D hafa tekið brotaþola og komið honum afsíðis enda hefði hann verið vankaður. Hann kvað greinilegt að ákærði hefði gert þetta viljandi. Hann kvað ákærða hafa tekið í föt brotaþola áður en hann skallaði hann. Þá kvað D ákærða fyrst hafa kýlt brotaþola í andlitið áður en hann skallaði hann.

B bar að hafa verið að ræða við brotaþola sem hafi verið eitthvað pirraður út í sig. Hann kvaðst hafa verið kýldur og þegar hann hefði litið upp hefðu allir verið í hrúgu eins og hann orðaði það. Skömmu síðar hefðu öryggisverðir komið að og skakkað leikinn. Hann kvað ákærða hafa verið á meðal þeirra er voru í hrúgunni. B staðfesti það sem eftir honum er haft í lögregluskýrslu að ákærði hefði skallað C og hann þá kýlt sig en ákærði hefði gengið að brotaþola. Meira kvaðst B ekki hafa séð.

C bar að ákærði hefði skallað og kýlt brotaþola umrædda nótt. Hann kvaðst hafa staðið við hlið brotaþola sem hefði verið að spjalla við kærustu sína og B. Ákærði hefði komið að og verið eitthvað „upptrekktur“ og hin hafi sagt honum að slaka á. C kvaðst einnig hafa sagt honum að slaka á og við það hefði ákærði skallað sig. Brotaþoli hefði nú sagt ákærða að hætta þessu og fara burt. Við það hefði ákærði skallað brotaþola og svo kýlt hann á munninn með hnefanum. Eftir þetta hefðu öryggisverðir komið og skakkað leikinn. C kvað greinilegt að um viljaverk hafi verið að ræða hjá ákærða.

E bar að brotaþoli og B hefðu verið að rífast. Ákærði hefði komið að og skallað brotaþola. Hann kvað þetta ekki hafa verið óviljaverk og ákærði hefði ekki dottið. E kvaðst ekki hafa séð ákærða kýla brotaþola. Hann kvað öryggisverði hafa leitt ákærða út eftir þetta.

F bar að hann og framangreindir piltar hefðu staðið saman á skemmtistaðnum þessa nótt. Hann kvaðst hafa séð B kýldan en ekki vissi hann hver hefði gert það. Þessu næst hafi honum verið hent niður í sófa og hefði hann því ekki séð meira. Öryggisverðir hefðu svo komið og skakkað leikinn.

Tannlæknir sem brotaþoli leitaði til og ritaði vottorð, sem er meðal gagna málsins og að framan var rakið, staðfesti það. Hann kvað áverka brotaþola benda til þess að hann hefði fengið umtalsvert högg í andlitið, enda hefðu tennur hans verið spengdar. Bein í kringum tönnina hefði brotnað, annars hefði hún ekki færst úr stað. Hann kvað tönnina hafa verið alveg heila fyrir atburðinn.

Annar tannlæknir, tannréttingasérfræðingur, skoðaði brotaþola og ritaði vottorð, sem er meðal gagna málsins. Hann staðfesti það. Hann kvað brotaþola hafa verið í tannréttingu hjá sér og lokið þeirri meðferð 14. febrúar 2014. Þá kvað hann gífurleg högg hafa þurft til að tönn færðist til eins og gerðist hjá brotaþola. Hann hefði verið með þykkan og mikinn stoðboga eftir tannréttinguna. Boginn hefði verið bak við tennurnar, sem hefðu tapast við höggið hefði boginn ekki verið til staðar. Þá kvað tannlæknirinn tönnina hafa „drepist“ og því hefði þurft að rótfylla hana.

IV

Ákærði neitar sök en hann kvaðst hafa rekist utan í brotaþola eins og rakið var. Hér að framan var rakinn framburður brotaþola og annarra vitna sem bera að ákærði hafi bæði skallað og kýlt brotaþola eins og honum er gefið að sök í ákærunni. Samkvæmt þessu telur dómurinn sannað, gegn neitun ákærða, að hann hafi slegið og skallað brotaþola eins og honum er gefið að sök í ákærunni og með þeim afleiðingum sem þar greinir. Brot ákærða er rétt fært til refsiákvæðis í ákærunni.

Ákærði hefur ekki áður sætt refsingu. Refsing hans er hæfilega ákveðin 60 daga fangelsi er bundin skal skilorði eins og í dómsorði segir.

Bótakrafa brotaþola sundurliðast sem hér segir: Krafist er 663.928 króna vegna tannlæknakostnaðar og 500.000 króna í miskabætur. Þá er krafist málskostnaðar. Reikningar hafa verið lagðir fram vegna tannlæknakostnaðar og verður sá liður tekinn til greina. Miskabætur eru hæfilega ákveðnar 400.000 krónur. Samkvæmt þessu verður ákærði dæmdur til að greiða brotaþola 1.063.928 krónur með vöxtum eins og í dómsorði greinir. Það athugast að ákærða var birt bótakrafan við þingfestingu málsins og miðast upphafsdagur dráttarvaxta við þann dag er liðnir voru 30 dagar frá þingfestingardegi. Þá verður ákærði dæmdur til að greiða brotaþola málskostnað eins og í dómsorði greinir.

Loks verður ákærði dæmdur til að greiða sakarkostnað og málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði segir.

A-kk-nf Í-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóminn.

D ó m s o r ð :

Ákærði, S-kk-nf F-kk-nf K-kk-nf, sæti fangelsi í 60 daga, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum 2 árum frá deginum í dag að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði A 1.063.928 krónur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 frá 7. mars 2014 til 16. október sama ár, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags og 263.530 krónur í málskostnað.

Ákærði greiði 25.100 krónur í sakarkostnað og málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, Ó-kk-ef K-kk-ef hdl. 351.400 krónur.

A-kk-nf Í-kk-nf