X-8/2009

Með bréfi skiptastjóra í þrotabúi Tækja, tóla og byggingarvara ehf., mótteknu 20. febrúar 2009, var ágreiningsefni máls þessa skotið til úrlausnar dómsins. Málið var þingfest 6. mars 2009 og tekið til úrskurðar 3. nóvember sl.

Sóknaraðili er Liebherr-Mischtecknik GmbH, Im Elchgrund 12 12, Bak Schussenried, Þýskalandi.

Varnaraðili er þrotabú Tækja, tóla og byggingarvara ehf.

Sóknaraðili krefst þess að viðurkennt verði eignarhald sóknaraðila gagnvart varnaraðila á eftirfarandi vörum og að sértökukrafa sóknaraðila gagnvart varnaraðila um afhendingu varanna nái fram að ganga og varnaraðila verði gert að afhenda vörurnar án tafar.

Vörurnar eru allar úr framleiðslu sóknaraðila:

Þá krefst sóknaraðili málskostnaðar.

Af hálfu varnaraðila eru gerðar eftirtaldar kröfur:

1. Að kröfu sóknaraðila um viðurkenningu á eignarhaldi að nefndum vörum verði hafnað.

2. Að sértökukröfu sóknaraðila um afhendingu á vörunum verði hafnað.

3. Jafnframt krefst varnaraðili málskostnaðar.

I

Málavextir eru þeir að með úrskurði Héraðsdóms Reykjavíkur, uppkveðnum 30. júlí 2008, var bú Tækja, tóla og byggingarvara ehf. tekið til gjaldþrotaskipta. Sama dag var S-kvk-nf G-kvk-nf hrl. skipuð skiptastjóri búsins. Af hálfu sóknaraðila var lýst sértökukröfu í búið sem var hafnað af hálfu skiptastjóra með bréfi 22. október 2008. Sóknaraðili mótmælti afstöðu skiptastjóra með bréfi og á skiptafundum. Með heimild í 120., sbr. 171. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl., beindi skiptastjóri ágreiningnum til úrlausnar Héraðsdóms Reykjavíkur.

Sóknaraðili kveður fyrirtækið Mest ehf., seinna Tæki, tól og byggingarvörur ehf., hafa keypt ofangreinda muni af sóknaraðila, en reikningar eru taldir í greinargerð sóknaraðila, að fjárhæð samtals 305.906,35 evrur, að meðtöldum sex reikningum til viðbótar þeim sem taldir eru upp í dómkröfum. Sóknaraðili kveður fyrsta vaxtadag fyrsta reiknings hafa verið 7. janúar 2008 en síðasta vaxtadag 9. júlí 2008. Hann segir hlutina hafa verið pantaða af Mest ehf., og afhendinguna hafa verið FCA, free carrier, sem merki að varan sé afhent tilbúin til tollafgreiðslu í hendur flutningsaðila sem kaupandi tilgreini. Kostnaður við flutning hafi í öllum tilfellum verið greiddur af kaupanda og jafnframt hafi ábyrgð á vörunum verið hjá kaupanda frá afhendingu. Reikningarnir hafi verið gefnir út um leið og afhending átti sér stað eða varan var send af stað en vaxtalaus greiðslufrestur á þeim hafi að jafnaði verið 30 dagar. Allar vörurnar hafi verið seldar með eignarréttarfyrirvara samkvæmt almennum sölu- og sendingarskilmálum sóknaraðila.

Greiðsluerfiðleikar hafi blasað við hjá varnaraðila sumarið 2008. Greindir reikningar, hafi þá verið í vanskilum og ágreiningi um sértökukröfu loks vísað til dómsins svo sem fyrr greinir.

II

Sóknaraðili byggir á því að eignarréttur að vörunum hafi alla tíð verið sóknaraðila og hann hafi aldrei færst yfir til Mest ehf., eða þrotabúsins. Vörurnar hafi verið seldar með eignarréttarfyrirvara samkvæmt svissneskum reglum sem feli í sér að seljandi eigi vörurnar þar til kaupverð sé að fullu greitt. Kaupverðið hafi verið í vanskilum.

Sóknaraðili kveðst byggja á því að um réttarsamband milli sóknaraðila og Mest ehf. hafi farið eftir svissneskum réttarreglum.

Almenna söluskilmála sóknaraðila hafi verið að finna á bakhlið reikningseyðublaðs. Skilmálarnir hafi því verið aðgengilegir og skráðir á áberandi stað. Samkvæmt svissneskum rétti ríki formfrelsi, sbr. 11. gr. viðbótarákvæða við svissnesk einkamálalög SR 220, og almennt sé viðurkennt að birting almennra viðskiptaskilmála á reikningseyðublöðum fullnægi skilyrðum laga, sbr. 1. gr. nefndra viðbótarákvæða. Með því að mótmæla ekki skilmálunum láti kaupandi vilja sinn um gildi þeirra í ljós með þegjandi hætti. Fyrirkomulag um almenna viðskiptaskilmála sé mjög algengt í verslunarsamböndum um alla Evrópu. Almennu söluskilmálarnir teljist því hluti samningsins milli sóknaraðila og Mest ehf.

Í almennu söluskilmálunum, tl. 6.2 hafi verið samið um lagaval. Þar komi fram að farið skuli eftir reglum UNCITRAL-samkomulagsins þegar það á við en í öðrum tilvikum eigi svissneskur réttur að gilda. Slíkir samningar um lagaval séu viðurkenndir í svissneskum og íslenskum rétti.

Formkröfur um samninginn samkvæmt 124. gr. svissneskra laga um alþjóðlegan einkamálarétt SR 119 séu uppfylltar þar sem formkröfur annars hvors landsins séu það. Svissnesk lög geri almennt ráð fyrir formfrelsi og sé ákvæðið um lagaval því formlega gilt. Samningurinn um lagaval hafi því verið gildur milli sóknaraðila og Mest ehf. og samkvæmt því skuli farið eftir ákvæðum í tl. 6.2. í almennum söluskilmálum. Í UNCITRAL samkomulaginu séu engin ákvæði um eignarréttarfyrirvara og eigi svissneskur réttur því við í máli þessu.

Krafa sóknaraðila byggi á eignarréttarfyrirvara sem stofnast hafi yfir öllum hlutum sem seldir voru, samkvæmt 4. tl. söluskilmála sóknaraðila. Hann hafi stofnast með löglegum hætti samkvæmt svissneskum réttarreglum. Samningsaðilar hafi samið um eignarréttarfyrirvarann í almennum söluskilmálum sóknaraðila sem hafi orðið hluti kaupsamningsins með tilvísun til þeirra á reikningseyðublaði sóknaraðila. Kaupandinn, Mest ehf., hafi samþykkt þá með þögn sinni. Með því sé fullnægt ákvæðum 1. gr. viðbótarákvæða við svissnesk einkamálalög, SR 220.

Þar sem um viðskipti milli landa sé að ræða eigi ákvæði svissneskra laga um alþjóðlegan einkamálarétt, SR 291, við, en í 103. gr. laganna sé gert ráð fyrir að eignarréttarfyrirvari geti stofnast við kaup á hlutum sem ætlaðir séu til útflutnings. Í slíkum tilfellum gildi reglur þess lands sem viðkomandi hlutur sé fluttur til um fyrirvarann, en hér sé um algenga reglu alþjóðlegs samningaréttar að ræða.

Litið sé svo á að eignarréttarfyrirvari stofnist strax við afhendingu viðkomandi munar og þurfi því að vera samið um hann fyrirfram. Í því tilfelli sem hér um ræði hafi afhending átt sér stað EXW, es works, sem þýði að kaupandinn Mest ehf. hafi fengið umráð vöru þegar er sóknaraðili lét þær af hendi. Eignarréttarfyrirvarinn hafi stofnast um leið.

Eins og fram komi hafi það verið vilji aðila að stofna til eignarréttarfyrirvara. Réttaráhrif samkomulagsins um eignarréttarfyrirvara séu þau að kaupandinn öðlist rétt til að eignast vörur samkvæmt kaupsamningnum, en hann verði þó ekki eigandi fyrr en kaupverðið sé greitt að fullu. Mest ehf. hafi fengið vörurnar afhentar en ekki eignast þær strax heldur fengið umráð þeirra auk þess að eiga tilkall til varanna með greiðslu kaupverðs. Afleiðingin af fyrirvaranum hafi verið sú að eignarhald gat ekki færst frá seljanda til kaupanda nema með greiðslu kaupverðs.

Vörurnar hafi verið fluttar til Íslands en sóknaraðili telur enga breytingu hafa orðið á eignarhaldi þeirra með flutningi til landsins. Málið hafi aðeins snert kaupandann, Mest ehf., og sóknaraðila innbyrðis en engan þriðja aðila, tilvitnaðir lagavalsskilmálar séu í fullu gildi, vilji aðila komi skýrt fram í samningstexta og eignarréttarfyrirvarinn gildi áfram. Inntak réttinda hafi ekki breyst með flutningi varanna milli landa, aðeins beiting réttindanna geti verið takmörkuð samkvæmt 103. gr. svissneskra laga um alþjóðlegan einkamálarétt, SR 291.

Við gjaldþrot Tækja, tóla og byggingarvara ehf., hafi þrotabúið tekið við öllum skyldum og réttindum félagsins og tilkallsréttur færst frá félaginu til þrotabúsins.

Sóknaraðili sem áður hafi eignast ótakmarkaðan eignar- og ráðstöfunarrétt yfir vörunum hafi verið knúinn til að beina kröfu sinni um afhendingu að þeim aðila sem hafði umráð yfir þeim, með því að lýsa kröfu í þrotabúið.

Sóknaraðili vísar til 72. gr. stjórnarskrár Íslands nr. 33/1944, um friðhelgi eignarréttar, en ákvæðið verði að skýra með hliðsjón af 1. gr. samningsviðauka nr. 1 við mannréttindasáttmála Evrópu.

Jafnframt vísar sóknaraðili til svissneskra lagareglna, SR 220 um viðbótarákvæði við svissnesk einkamálalög, einkum 1. og 11. gr. varðandi samninga, og til 107., 108. og 109. gr. varðandi riftun, til 8. gr. samkeppnislaga nr. SR 241 varðandi almenna viðskiptaskilmála og til laga nr. SR 291 um alþjóðlegan einkarétt, einkum 103. gr. varðandi eignarréttarfyrirvara, til 116. gr. varðandi lagaval og 124. gr. varðandi form samninga.

Þá er vísað til laga um lagaskil á sviði samningaréttar nr. 43/2000 einkum 1. mgr. 3. gr. laganna og til laga um lausafjárkaup nr. 50/2000, einkum 41. gr., og reglna samnings Sameinuðu þjóðanna frá 1980 um alþjóðleg lausafjárkaup. Sóknaraðili styður málskostnaðarkröfu sína við 1. mgr. 130. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991.

III.

Varnaraðili fellst ekki á að svissneskur réttur hafi gilt í viðskiptum aðila eða að varan hafi verið seld með eignarréttarfyrirvara. Ekki verði séð að gerður hafi verið sérstakur samningur milli aðila og ekkert í gögnum málsins sýni að umrædd ákvæði hafi verið kynnt varnaraðila sérstaklega áður en viðskiptin áttu sér stað. Einhliða ákvæði í sölu- og sendingarskilmálum sóknaraðila nægi ekki til að eignaréttarfyrirvari stofnist. Ástæða þess að varnaraðili mótmælti skilmálunum ekki sérstaklega sé ekki sú að fallist hafi verið á ákvæði skilmálanna heldur sú að varnaraðili hafi ekki vitað af þeim, að minnsta kosti ekki fyrr en of seint.

Ágreiningur aðila varði rétthæð krafna á hendur þrotabúi sem fari eftir XVII. kafla laga um gjaldþrotaskipti nr. 21/1991, sbr. 171. gr. laganna. Varnaraðili sé íslenskt félag, gjaldþrotaskiptin fari fram á Íslandi og um skiptin gildi íslenskar réttarreglur. Við mat skiptastjóra á rétthæð kröfu á hendur þrotabúi verði fyrst og fremst að hafa í huga hagsmuni annarra kröfuhafa og meginreglur íslensks gjaldþrotaréttar varðandi jafnræði kröfuhafa. Varnaraðili telji það ekki vera á forræði aðila að semja á þá leið að erlendar réttarreglur gildi við mat á því hvort krafa eigi að njóta sértökuréttar við gjaldþrotaskipti. Um slíkt gildi íslensk gjaldrotaskiptalög.

Varnaraðili krefst þess að sértökukröfu sóknaraðila verði hafnað þar sem krafan uppfylli ekki skilyrði 109. gr. laga um gjaldþrotaskipti. Ákvæðið sé undantekning frá meginreglu gjaldþrotalaganna um jafnræði kröfuhafa og sett séu þröng hlutlæg skilyrði fyrir afhendingu verðmæta úr þrotabúi utan skuldaraðar, til að tryggja jafnræði kröfuhafa við gjaldþrotaskipti. Vörurnar hafi ekki verið sérgreindar í vörslum varnaraðila og skilyrði ákvæðis 109. gr. fyrir sérgreiningu séu því ekki uppfyllt. Ákvæðið verði að túlka mjög þröngt þar sem um forgangskröfu sé að ræða. Þar sem sóknaraðili hafi hvorki sýnt fram á eignarrétt né sérgreiningu sé um kröfuréttindi að ræða en ekki eignarrétt. Kröfuréttindi njóti ekki sérstöðu á hendur þrotabúi og njóti krafa sóknaraðila því aðeins stöðu almennrar kröfu á hendur þrotabúinu.

Í 109. gr. gjaldþrotalaganna séu sett skilyrði fyrir sönnun á eignarrétti svo krafa sé afhent utan skuldaraðar en samkvæmt ákvæðinu skuli afhenda eign eða réttindi sem séu í vörslum þrotabús þriðja manni ef hann sannar eignarrétt sinn að þeim. Varnaraðili telur að sóknaraðili hafi ekki sýnt fram á eignarrétt sinn að vörunum með fullnægjandi hætti. Almennir söluskilmálar sóknaraðila uppfylli ekki skilyrði 35. gr. laga um samningsveð nr. 75/1997, sbr. 1. tl. 38. gr. laganna sem geri það að skilyrði að söluveðssamningur sé gerður skriflega um hver einustu kaup sem söluveð eigi að gilda um. Varnaraðili telur það koma skýrt fram í 2. tl. 38. gr. laga um samningsveð að söluveðssamningur verði að tiltaka sérstaklega þau verðmæti sem sett séu að söluveði og að samið hafi verið um slíkt með tilgreiningu hvers munar. Sóknaraðili hafi ekki tilgreint hvern mun við hverja sölu í söluveðssamningi heldur sé vísað til almennra söluskilmála sem gildi um margskonar viðskipti. Varnaraðili telur þetta ekki uppfylla skilyrði 38. gr. laga um samningsveð og telur ákvæðið bera það skýrt með sér að ekki sé nóg að vísa til almennra söluskilmála heldur verði að sérgreina alla þá muni sem lagðir séu að söluveði og það verði að vera fyrir hendi söluveðssamningur fyrir hverja sölu ella sé söluveðið ekki gilt.

Til vara byggir varnaraðili á því, verði talið að svissneskur réttur gildi við mat á því hvort um sérstökukröfu sé að ræða, að íslensku lögin um samningsveð eigi við. Fram komi í greinargerð sóknaraðila að samkvæmt 103. gr. svissnesku laganna fari um framkvæmd eignarréttarfyrirvara eftir þeim lögum sem gildi í því landi sem hlutur sé fluttur til ef um viðskipti milli landa sé að ræða. Ákvæði 103 gr. sé þó öllu afdráttarlausara en lýst sé í greinargerð, en í því segi að löggjöf þess lands sem lausafjármunur sé fluttur til gildi um eignarréttarfyrirvara. Sóknaraðili vísar til þess að um algenga reglu alþjóðlegs samningaréttar sé að ræða. Varnaraðili telur samkvæmt þessu, að þótt fallist yrði á að svissneskar réttarreglur giltu um réttarsamband aðila, ættu ákvæði íslensku samningsveðlaganna að gilda um eignarréttarfyrirvara þar sem varan hafi verið flutt hingað til lands.

Í kröfulýsingu sóknaraðila á hendur þrotabúinu komi fram að gerður hafi verið almennur viðskiptasamningur milli Merkúr hf. (sem hafi sameinast Mest samsteypunni) og Liebherr í desember 2003 og að þar sé að finna almenna söluskilmála sóknaraðila í 4. tl. fylgiskjals nr. 1 við samkomulagið. Samkvæmt samningnum hafi vörurnar verið afhentar með eignarréttarfyrirvara og þýskur réttur eigi að gilda um réttarsamband aðila. Varnaraðili telur að slíkur samningur milli sóknaraðila og Merkúr ehf. nægi ekki til að talið verði að varnaraðili hafi samið um að þýskar réttarreglur gildi í viðskiptum aðila. Ekkert komi fram í gögnum málsins um að varnaraðila hafi verið kynntur samningurinn eða efni hans sérstaklega. Varnaraðili hafi á þessum tíma einnig átt í viðskiptum við önnur félög í Liebherr samsteypunni. Þeim sjónarmiðum sóknaraðila sem fram komi í kröfulýsingu hans sé alfarið hafnað, þ.e. að samið hafi verið um að þýskur réttur ætti að gilda um viðskipti aðila, þar sem slíkt hafi ekki verið kynnt varnaraðila sérstaklega. Þetta sé einnig í andstöðu við greinargerð sóknaraðila. Umræddur samningur hafi ekki verið lagður fram og því áskilji varnaraðili sér rétt til að koma að frekari athugasemdum ætli sóknaraðili að byggja á þessum atriðum á síðari stigum málsins.

Varnaraðili kveðst samkvæmt framangreindu ekki fallast á að sóknaraðili hafi sýnt fram á eignarrétt að þeim vörum sem um sé að ræða né sérgreiningu þeirra hjá varnaraðila. Verði því ekki fallist á að sóknaraðili eigi sértökurétt utan skuldaraðar. Að öllu framangreindu virtu telji varnaraðili ljóst að krafa sóknaraðila á hendur þrotabúinu njóti ekki stöðu sértökukröfu samkvæmt 109. gr. gjaldþrotaskiptalaga, heldur sé almenn krafa samkvæmt 113. gr.

Varnaraðili vísar til laga um gjaldþrotaskipti o.fl. nr. 21/1991 og þeirra meginreglna sem gildi um rétthæð krafna á hendur þrotabúi sbr. XVII kafla laganna. Einnig vísar varnaraðili til laga um samningsveð nr. 75/1997, einkum ákvæða 35., 36. og 38. gr. varðandi söluveð. Málskostnaðarkröfu reisir varnaraðili á XXI kafla laga um meðferð einkamála nr. 91/1991.

IV

Sóknaraðili byggir kröfu sína á því að hann hafi selt varnaraðila vörurnar sem deilt er um, með eignarréttarfyrirvara. Í málflutningi vísaði sóknaraðili til 109. gr. laga um gjaldþrotaskipti nr. 21/1991 um sértökurétt, en samkvæmt 109. gr. skal afhenda eign eða réttindi úr vörslum þrotabús þriðja manni ef hann sannar eignarrétt sinn að þeim. Óumdeilt er að reikningarnir fengust ekki greiddir. Sóknaraðili byggir kröfu sína á fyrirvara um eignarrétt sem gerður er í almennum söluskilmálum á baksíðu reikningseyðublaða sóknaraðila.

Upplýst er að munirnir sem um ræðir í þessu máli eru allir hlutar steypustöðvar, en telja verður að þeir séu þannig sérgreinanlegir. Í gjaldþrotalögum er mælt fyrir um að kröfuhafi eigi sértökukröfu sanni hann eignarrétt sinn. Deilt er um það hvort beita beri íslenskum reglum eða svissneskum við mat á því hvort stofnast hafi gildur eignarréttarfyrirvari. Sóknaraðili telur að samningurinn um eignarréttarfyrirvara sé gildur að svissneskum rétti en samist hafi svo um að beita skyldi svissneskum réttarreglum. Varnaraðili telur ekki eiga að beita svissneskum lögum. Skilmálarnir sem fram komi á bakhlið reikninganna séu ekki gildir sem grundvöllur söluveðs þar sem þeir uppfylli ekki skilyrði laga nr. 75/1997 fyrir stofnun slíks veðs.

Um lagaval gilda íslenskar lagaskilareglur, sbr. lög nr. 43/2000 um lagaskil á sviði samningaréttar. Í hinum umdeildu skilmálum er mælt fyrir um að svissneskar reglur eigi við um þau atriði sem sáttmáli UNCITRAL mæli ekki fyrir um. Ekki er sérstaklega getið um eignarréttarfyrirvara í sáttmálanum, eða vísað til hans af hálfu aðilanna. Samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 43/2000 gilda svissneskar reglur samningsákvæðið um lagaval. Lögð hefur verið fram þýðing á svissneskum lagaákvæðum en í ákvæðunum segir meðal annars að til að samningur komist á þurfi báðir samningsaðilar að láta í ljós samhljóða vilja sinn, en unnt sé að láta viljann í ljós með þegjandi hætti. Þá segir um form samninga almennt, að ekki séu gerðar sérstakar formkröfur. Þessi gögn styðja það að samningur um lagaval skuli vera gildur og svissneskum réttarreglum beitt, sbr. og 1. mgr. 3. gr. laga nr. 43/2000.

Sóknaraðili byggir á ákvæðum úr svissneskum lögum um alþjóðlegan einkamálarétt þar sem minnst er á eignarréttarfyrirvara. Samkvæmt ákvæðunum skal um fyrirvarann gilda löggjöf lands þess sem lausamunur er fluttur til, sé munurinn ætlaður til útflutnings. Hins vegar liggur ekkert frammi um reglur svissnesks réttar að öðru leyti um eignarréttarfyrirvara eða söluveð. Samkvæmt 2. mgr. 44. gr. laga nr. 91/1991 hvílir á sóknaraðila að leiða í ljós tilvist og efni svissneskra réttarreglna, sem hann ber fyrir sig. Verður ekki talið að honum hafi tekist að sýna fram á að eignarréttarfyrirvarinn sem getið er um á reikningum sóknaraðila sé gildur að svissneskum rétti. Sóknaraðili hefur lagt fram þýðingu á þýskum lagareglum, en munirnir voru afhentir í Þýskalandi. Sóknaraðili er ekki talin hafa sannað að fyrirvarinn sé gildur að þýskum rétti.

Sóknaraðili vísar í greinargerð sinni til almennra skilmála á baksíðu reikningseyðublaðsins. Í kröfulýsingu er getið um samning milli aðila frá árinu 2003 en ekki er byggt á honum í greinargerðinni, hann liggur ekki frammi í málinu og kemur því ekki til skoðunar. Varnaraðili telur að hinir almennu skilmálar sem sóknaraðili vísi til uppfylli ekki skilyrði 35. og 1. og 2. tl. 38. gr., eða 36. gr. laga um samningsveð.

Í athugasemdum við frumvarp til laga nr. 75/1997 um samningsveð er hugtakið söluveð skilgreint sem veðréttur í hinu selda til tryggingar láni sem seljandi eða annar lánveitandi hefur veitt til kaupa. Fyrst og fremst sé átt við þau tryggingarréttindi sem hingað til hafi verið talin felast í eignarréttarfyrirvara í lausafjárkaupum, söluveð sé þannig nýtt heiti á þekktum réttindum. Ekki skipti máli, svo ákvæði kaflans eigi við, hvort aðilar hafi kosið að kalla samninginn samning um eignarréttarfyrirvara eða samning um söluveð, sbr. 42. gr. laganna.

Til þess að samningur um söluveð njóti réttarverndar eru gerðar ákveðnar kröfur til forms hans. Skal samningurinn gerður skriflega og í síðasta lagi samtímis afhendingu söluhlutarins til kaupanda, sbr. 1. mgr. 38. gr. laga nr. 75/1997. Fram kemur í athugasemdum með lögunum að krafan um skriflegan samning feli það í sér að samningur sé undirritaður af báðum aðilum. Einhliða áskilnaður seljanda um söluveð geti ekki bundið kaupanda eða þann sem leiði rétt sinn frá honum. Eignarréttarfyrirvari sóknaraðila á bakhlið reikninga þeirra sem um ræðir telst því ekki vera samningur um söluveð í skilningi laga nr. 75/1997. Hefur sóknaraðili því ekki sýnt fram á eignarrétt sinn að mununum. Að öllu þess virtu verður það niðurstaða málsins að hafnað verður öllum kröfum sóknaraðila og þannig staðfest afstaða skiptastjóra til kröfu sóknaraðila.

Eftir atvikum þykir rétt að málskostnaður falli niður.

C-x-x L. B-x-x hdl. flutti málið af hálfu sóknaraðila og F-kvk-nf L. Ó-kvk-nf hdl. af hálfu varnaraðila.

A-kvk-nf M. K-kvk-nf, settur héraðsdómari, kveður upp úrskurðinn.

Ú r s k u r ð a r o r ð :

Kröfu sóknaraðila um að viðurkennt verði eignarhald hans á tilgreindum vörum, er hafnað. Kröfu sóknaraðila um afhendingu varanna á grundvelli sértökuréttar er hafnað.

Málskostnaður fellur niður.

A-kvk-nf M. K-kvk-nf