S-1148/2006

Mál þetta, sem dómtekið var 29. janúar sl., er höfðað með ákæruskjali Ríkissaksóknara frá 14. ágúst 2006 á hendur X, kt. ..., ..., Reykjavík, ,,fyrir kynferðisbrot með því að hafa, að morgni sunnudagsins 25. júní 2006, í fjölbýlishúsinu að ..., haft samræði við Z, gegn vilja hennar, en ákærði notfærði sér það að Z gat ekki spornað við verknaðinum sökum ölvunar og svefndrunga “.

Telur ákæruvaldið háttsemi ákærða varða við 196. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 40/1992, og krefst þess að ákærði verði dæmdur til refsingar.

Af hálfu Z, kennitala ..., er krafist miskabóta að fjárhæð 1.500.000 krónur auk vaxta og dráttarvaxta samkvæmt III. kafla laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 25. júní 2006 til greiðsludags og greiðslu kostnaðar vegna þóknunar við réttargæslu.

Önnur ákæra lögreglustjórans í Reykjavík var gefin út 18. september 2006, á hendur ákærða, fyrir umferðarlagabrot, með því að hafa ekið bifreiðinni SU-598, að morgni miðvikudagsins 2. ágúst 2006, undir áhrifum áfengis (vínandamagn í blóði 2,29‰) um Rauðarárstíg og Flókagötu í Reykjavík.

Telur ákæruvaldið þessa háttsemi varða við 1. mgr., sbr. 3. mgr., 45. gr., sbr. 1. mgr. 100. gr., umferðarlaga nr. 50/1987, sbr. 1. gr. laga nr. 48/1997.

Ákæruvaldið krefst þess að ákærði verði dæmdur til refsingar og til sviptingar ökuréttar skv. 101. og 102. gr. nefndra umferðarlaga, sbr. 25. gr. laga nr. 44/1993, 2. gr. laga nr. 23/1998 og 8. gr. laga nr. 84/2004.

Voru ofangreind tvö mál sameinuð.

Af hálfu ákærða er krafist sýknu af ákæru frá 14. ágúst 2006, en til vara vægustu refsingar sem lög leyfa. Þá er þess krafist að bótakröfu verði vísað frá dómi, en til vara að hún verði lækkuð. Ákærði játar þá háttsemi sem greinir í ákæru frá 18. september sl. og krefst vægustu refsingar sem lög leyfa vegna þeirrar háttsemi. Þá krafðist verjandi ákærða hæfilegra málsvarnarlauna.

Málsatvik.

Samkvæmt frumskýrslu lögreglunnar í Reykjavík fór lögreglan að Hverfisgötu 37, 25. júní sl., vegna tilkynningar um nauðgun. Kærandi, Z, tók þar á móti lögreglu og tjáði lögreglu að hún hefði verið að skemmta sér kvöldið áður og hitt mann sem kallaður sé S, á skemmtistaðnum Amsterdam. Hún kvaðst ekki vita nein frekari deili á S en hún hefði hitt hann áður. Z kvaðst hafa drukkið talsvert af áfengi um kvöldið og um nóttina. Hún hafi farið heim með S, ásamt öðrum manni sem hún taldi heita B, en S byggi í .... Hún kvaðst ekki muna hvort þau hefðu tekið leigubíl þangað. Hún kvað þau þrjú hafa setið inni í stofu hjá S að spjalla saman og drekka áfengi. Hún hafi síðast munað eftir sér um klukkan 10 um morguninn en svo hafi hún lognast út af í sófanum. Hún hafi rankað við sér og hafi B þá verið ofan á henni í sófanum, en S hefði einnig setið í sófanum. Hafi hún þá verið komin úr annarri buxnaskálminni og verið nakin að neðan og hafi getnaðarlimur ,,B“ verið inni í sér. Taldi hún að ,,B“ hefði náð að koma fram vilja sínum. Kvaðst hún þá hafa farið inn á salerni og lokað hurðinni. S hafi bankað á hurðina og óskað eftir að komast inn og ræða við hana. Z kvaðst hafa hleypt honum inn og hafi hann reynt að róa hana niður, en hún hafi verið í miklu uppnámi. S hafi þá sagt við hana ,,ég vissi ekki að hann myndi gera þetta“. S og ,,B“ hafi svo boðist til að aka henni heim en hún hafi afþakkað það. Kvaðst hún svo hafa farið út úr íbúðinni og gengið að leikskóla í nágrenninu og hringt á leigubifreið.

Z lagði fram kæru hjá lögreglu 27. júní 2006 fyrir kynferðisbrot að ... að morgni sunnudagsins 25. júní 2006. Hún skýrði frá atburðum á sama hátt og hún hafði gert á vettvangi. Hún kvað þau S aldrei hafa sofið saman. Hún kvað þau þrjú, þ.e. S, hana og einhvern mann hafa setið saman í stofunni hjá S og verið að ræða um daginn og veginn. Hún og S hafi setið í sama sófa en meintur gerandi hafi setið á móti þeim í sófa eða stól. Hún hafi svo lognast út af en vaknað við það að eitthvað var verið að eiga við kynfæri hennar. Hafi hún þá gert sér grein fyrir því að þessi ókunni maður var að hafa samfarir við hana. Hún kvaðst telja að sófinn hafi verið ljós og hún hafi legið á bakinu í honum, en S setið fullklæddur á bríkinni í miðjum sófanum og snúið baki í hana. Hinn maðurinn hafi hins vegar kropið fyrir framan hana við enda sófans. Hún hafi ekki áttað sig alveg á því strax hvað hafi verið í gangi og ókunni maðurinn hafi staðið upp og farið í burtu en S setið áfram og snúið í hana baki. Hún hafi síðan áttað sig á því að hún hafi ekki verið í annarri buxnaskálminni og búið hafi verið að klæða hana úr nærbuxum öðrum megin. Hún hafi risið upp og spurt mennina hvað þeir hafi eiginlega verið að gera henni og hlaupið inn á salernið. S hafi þá komið á eftir henni að salerninu og sagt ,,ég vissi ekki að hann ætlaði að gera þetta“. Svo hafi hún verið ein smástund á salerninu að þrífa sig en komið svo fram í stofu og sagt við þá ,,hvers vegna gerið þið mér þetta?“ Síðan hafi hún farið út og gengið að leikskóla þarna skammt frá og hringt á leigubíl. Á meðan hún hafi verið að bíða eftir bílnum hafi S og þessi maður komið á bíl og S spurt ítrekað hvort þeir ættu ekki að keyra hana heim en hún hafi sagst ekki vilja sjá þá. Hún kvaðst hafa sagt leigubílstjóranum frá því á leiðinni heim hvað hefði gerst.

Hún kvað það af og frá að hún hafi verið í einhvers konar ástaratlotum við S-kk-þf þetta kvöld og hún minntist þess ekki að hafa talað opinskátt um kynlíf við mennina.

Ákærði, X, gaf skýrslu hjá lögreglu 26. júní 2006. Kvað hann S hafa hringt í sig um klukkan 8.30 um morguninn og spurt hann hvort hann gæti komið til sín. Þegar hann hafi komið í íbúðina til hans hafi S og Z setið saman í sófa inni í stofu fullklædd og verið að tala um að þau ættu ekkert að drekka. Þau hafi verið búin að ,,djamma“ og vantað eitthvað að drekka. S hafi svo hringt í einhvern vin sinn sem hafi komið með vodkaflösku til hans stuttu seinna. Kvaðst ákærði ekki vita nein deili á þessum vini hans. Kvað hann Z ekki hafa verið illa ölvaða og hafi hún verið vel viðræðuhæf og hafi hann talað lengi við hana. Z hafi m.a. talað opinskátt um kynlíf. Ákærði kvaðst svo hafa farið um klukkan 11 í sjoppu þar skammt frá og keypt tvo sígarettupakka. Þegar hann hafi komið til baka hafi S eitthvað verið að eiga við Z í öðrum sófanum. Ákærði kvaðst þá hafa tyllt sér niður í hinn sófann og farið að horfa á sjónvarpið. Ákærði kvað S hafa verið að kela við Z og m.a. verið með fingur í leggöngum hennar, en hún hafi strokið honum um axlir og bak á meðan. S hafi síðan sagt við ákærða ,,sjáðu hvað hún er flott“ og hafi ákærði þá farið að fylgjast með þessu. Ákærði kvaðst hafa æst upp við þetta og tekið þátt í þessu og haft samfarir við Z. Á meðan hann hafi haft samfarir við hana hafi S verið að kyssa og nudda á henni brjóstin. Ákærði kvað Z hafa legið á bakinu í sófanum og að hann hafi lagst ofan á hana en S verið þá til hliðar við sófann á meðan. Ákærði kvaðst ekki hafa fengið sáðlát og hafi hætt, því honum hafi fundist svo mikill hamagangur í S, og sest í sófann á móti. S hafi haldið áfram en svo sest upp í sófann og þau fengið sér að reykja. Þegar Z hafi verið búin með sígarettuna hafi komið fýlusvipur á hana og hún rokið upp. S hafi þá spurt hana hvað væri að, en hún hafi rokið inn á klósett og farið að snökta. S hafi farið á eftir henni og farið að tala við hana þar inni og kvaðst ákærði hafa heyrt S nokkrum sinnum spyrja hvað væri að og hvað væri eiginlega í gangi. Z hafi komið fram og farið að fikta í farsíma sínum. Hafi S sagt við hana að þeir gætu skutlað henni heim vegna þess að ákærði væri allsgáður og á bíl. Hún hafi verið eitthvað miður sín og tárfellt og sagst bara hringja á leigubíl. Ákærði hafi sagt að hann gæti vel ekið henni heim. Hún hafi þá rokið út, en S reynt að stoppa hana, en hún hafi hringt á leigubíl á meðan hún var í íbúðinni. Ákærði kvað þá hafa farið út á eftir henni til að reyna að komast til botns í þessu en það hafi ekkert þýtt. Hún hafi svo stokkið upp í leigubíl þegar hann kom.

Vitnið, S, félagi ákærða, gaf skýrslu hjá lögreglu 26. júní 2006 kl. 10.31. Hann kvað ákærða hafa komið heim til sín umræddan morgun. Þau hafi öll verið að kjafta þar saman og hafi þau Z verið að drekka vodka. Allt í einu hafi ,,slokknað“ á honum, en síðan hafi hann vaknað við að ákærði hafi sagt að Z væri farin út. Hafi hann farið á eftir henni og spurt hvað hefði gerst, en hún ekki svarað neinu. Síðan hafi hún sagt: ,,Þú gerðir ekki neitt, hann gerði það“. Hann kvaðst ekki hafa orðið var við neitt kynferðislegt milli Z og ákærða og kvað ekki heldur neitt kynferðislegt hafa átt sér stað milli sín og hennar. Hann kvaðst ekki hafa haft áhuga á slíku með henni. Vitnið gaf aftur skýrslu hjá lögreglu 26. júní kl. 12.32. Var hann þá spurður um hvort hann hefði verið að eiga við Z kynferðislega um morguninn og sett fingur í leggöng hennar. Svaraði þá vitnið þannig að hann myndi ekki eftir því og að hann hlyti að muna eftir því ef það hefði gerst. Hann kvaðst ekkert hugsa um kynlíf þegar hann væri fullur og að þessi kona höfðaði ekki til sín kynferðislega. Hann ítrekaði síðar í skýrslunni að hann teldi sig hafa munað það ef hann hefði verið í einhverju ,,keleríi“ við þessa konu og kvaðst aldrei hafa haft neinar kynferðislegar tilfinningar til hennar.

Í málinu liggur frammi læknisvottorð, dagsett 25. júní 2006, undirritað af R-kvk-þgf P-kvk-þgf. Þar kemur fram að Z hafi komið á Neyðarmóttöku í fylgd lögreglu. Haft var eftir Z að hún hafi farið í bæinn aðfaranótt 25. júní 2006. Hún hafti hitt S, sem hún hafi verið málkunnug, og farið með honum heim. Stuttu síðar hafi ,,B “ komið, en hann hafi ekki verið drukkinn. Hún hafi fengið sterkt bland í glas sem hún hafi ekki klárað. Hún hafi sofnað í fötunum, en þó ekki í jakka. Hún hafi vaknað um kl. 13.00 við það að ,,B“ var að hafa við hana samfarir um leggöng. S hafi setið á sófanum, en hún hafi legið á bakinu. Búið hafi verið að klæða hana úr annarri buxnaskálminni og einnig að hluta úr nærbuxum. Hún hafi orðið hrædd, rifið sig lausa og farið fram á salerni. Þar hafi hún þurrkað sér að neðan og kastað af sér þvagi. Hún hafi farið að hágráta og andað hratt og grunnt og fengið hjartslátt. Hún hafi ekki viljað þiggja að þeir ækju henni heim og hafi hún sjálf hringt á leigubíl. Hún hafi svo farið heim og hringt í son sinn sem hafi hvatt hana til að hafa samband við lögreglu.

Í niðurstöðum læknis segir að Z hafi verið leið og döpur og virst sem hún hafi orðið fyrir áfalli. Líkamlegir áverkar hafi ekki sést og óvíst væri hversu mikið hún hefði drukkið. Hafi hún sofnað í fötunum en vaknað, klædd úr fötum, að hluta. Hún hafi sagst vera í losti og grátið mikið og fyrri áföll rifjast upp. Ekki hafi sést sæðisfrumur við smásjárskoðun. Tekin hafi verið blóðsýni fyrir áfengismælingu og mælingu fyrir eiturefnum í blóði og þvagi. Þá hafi verið tekin sýni fyrir kynsjúkdómum og hafi hún fengið sýklalyf og neyðargetnaðarvörn.

Þá liggur frammi í málinu matsgerð J-kk-ef K-kk-ef dósents, þar sem fram kemur að alkóhól í blóði Z reyndist 1,64 ‰ og 2,54 ‰ í þvagi. Niðurstöður sýndu að hún var undir miklum áhrifum áfengis þegar blóðsýnið var tekið og að hlutfall alkóhóls í blóði og þvagi benti til þess að styrkur þess í blóði hafi verið hærri en 2 ‰ fáeinum klukkustundum áður en blóðsýni var tekið.

Þá kemur fram í rannsóknargögnum að óskað hafi verið eftir lífsýnaleit í koddaveri og ullarteppi er lágu í leðursófa, sem var ætlaður vettvangur brotsins. Þá var gerð rannsókn á sýnum frá leggöngum, spöng og endaþarmi Z, svo og á fötum hennar. Þar sem ákærði hefur játað að hafa haft samræði við hana, þykir ekki nauðsynlegt að rekja niðurstöður þeirra rannsókna.

Verður nú rakinn framburður ákærða og vitna fyrir dómi.

Ákærði, X, kvaðst hafa komið til S umræddan morgun eftir að S hafði hringt í hann. Þau þrjú, þ.e. ákærði, S og Z, hafi setið og spjallað saman, en þau hafi bæði verið að ,,þynnast upp“. S hafi útvegað vín sem einhver vinur hans kom með heim til hans. Svo hafi ákærði náð í tóbak handa S og þegar hann kom til baka hafi þau S og Z verið byrjuð að kela. Ákærði hafi sest niður, en hann kvaðst áður hafa séð til S og kvað að þetta framferði hans hefði ekki komið sér á óvart. Dágóð stund hafi liðið áður en ákærði ,,kom að þessu“, en ákærði kvað Z alveg hafa vitað hvað var að gerast, enda hafi hún verið glaðvakandi þegar ákærði hafði við hana samfarir. Ákærði kvað Z hafa talað frjálslega um kynlíf fyrr um kvöldið. Hann kvað að sér hefði ekki virst Z mikið ölvuð, en S hafi hins vegar verið nokkuð ölvaður. Sjálfur kvaðst ákærði hafa verið allsgáður. Ákærði kvaðst hafa spjallað heilmikið við Z og hafi hún verið vel viðræðuhæf. Ákærði kvað kynmökin hafa farið þannig fram að Z hafi verið með sæng yfir sér í sófanum og þar hafi S verið að kyssa á henni brjóstin. Þegar hún hafi séð ákærða hafi hún hent af sér sænginni og verið alveg ber að neðan. Hún hafi fært lærin í sundur og horft á ákærða. Hún hafi ekkert sagt við ákærða, en ákærði hafi tekið því þannig að hún væri að biðja hann að koma. Enginn mótþrói hafi verið af hennar hálfu. Á meðan á samförunum stóð hafi S verið krjúpandi við hliðina á sófanum og hafi hann verið að gæla við Z. Ákærði kvaðst ekki hafa lent í því áður að vera í svona kynmökum, þar sem tveir karlmenn og ein kona kæmu við sögu og hafi hann því misst áhugann fljótlega og hætt. Hafi honum ekki orðið sáðlát. Stuttu eftir það hafi S staðið upp og gengið fram í eldhús. Þá hafi Z sest upp og fengið sér sígarettu. Hún hafi virst hálffúl og síðan hafi hún rokið fram og inn á salerni. Hún hafi farið að snökta þar og S eitthvað verið að ræða við hana. Hún hafi ætlað að hringja á leigubíl, en S sagt að það væri óþarfi, þar sem hægt væri að aka henni heim. Hafi hún ekki viljað það og gengið út og hringt á leigubíl. Hún hafi alls ekki viljað koma inn í bílinn til ákærða. Er borinn var undir ákærða framburður S fyrir lögreglu um að ekkert kynferðislegt hefði verið milli þeirra Z, kvað ákærði það ekki rétt, ,,það hljóti að vera kynferðisleg háttsemi að kyssa á henni brjóstin“.

Spurður um það hvort hann hefði rætt þessa atburði við S, kvaðst hann rétt aðeins hafa imprað á því við S hvað gerst hefði þetta kvöld og spurt hann að því hvernig stæði á því að framburður þeirra væri svo ólíkur. Hann kvaðst hafa sagt við S-kk-þf kvöldið áður en ákærði gaf vitnisburð sinn fyrir dómi, að hann yrði að segja hlutina eins og þeir væru.

Vitnið, Z, kvaðst hafa hitt S annaðhvort inni á skemmtistaðnum Amsterdam eða fyrir utan hann. Hún hafi áður hitt hann nokkrum sinnum á þessum stað og einu sinni farið með honum í partí. Kvað hún ekkert hafa verið á milli þeirra. Eftir að hún hafi farið heim með honum umrætt sinn hafi hún sest í eldhúsið inni hjá honum og hann farið að laga kaffi og svo hafi þau sest inn í stofu með kaffið. Minnti hana að stuttu seinna hafi ákærði komið. S hafi boðið henni mjög sterkan drykk í glas sem hún mundi ekki hvort hún hefði klárað. Þau þrjú hafi svo verið að spjalla saman en hún kvaðst ekki muna um hvað. Kvaðst hún ekki minnast þess að neitt kynferðislegt hafi verið í gangi á milli þeirra eða að þau hafi verið að ræða opinskátt um kynlíf. Kvaðst vitnið síðast hafa munað eftir sér þegar klukkan var 10 og hún hefði hugsað að hún þyrfti að fara að koma sér heim. Þegar hún rankaði við sér hafi hún fundið að verið var að eiga við kynfæri hennar og hafi hún fundið fyrir lim inni í sér. Hún hafi legið í sófa og verið með fæturna fram af sófanum. S hafi setið hægra megin við hana á bríkinni í sófanum og verið vakandi en ákærði hafi kropið fyrir framan sófann og hafði samfarir við hana. Hann hafi svo hætt snögglega og hún hafi risið upp. Hún kvaðst ekki vita hvort ákærði hafi fengið sáðlát. Hún hafi tekið eftir að hún var klædd úr annarri buxnaskálminni og verið nakin að neðan. Hún hafi þá spurt hvað þeir hafi verið að gera sér. Svo hafi hún farið inn á salerni, en haldið í aðra buxnaskálmina. S hafi þá bankað á hurðina og kvað vitnið að sig minnti að hann hefði sagt ,,ég vissi ekki að hann ætlaði að gera þetta“. Hún hafi haldið áfram að klæða sig, farið fram og spurt þá aftur hvers vegna þeir hafi gert sér þetta. Hún hafi gengið út úr íbúðinni og farið að leikskóla sem var þar rétt hjá og hringt á leigubíl. Á meðan hún hafi verið að bíða eftir leigubílnum hafi ákærði og S komið akandi inn á planið. S hafi komið út úr bílnum og sagt að hann hefði ekki vitað að ákærði ætlaði að gera þetta. Hafi hún þá sagt að hún ætlaði að kæra manninn. S hafi þá sagt henni að koma inn í bílinn því þeir skyldu skutla henni heim. Hún hafi ekki tekið það í mál, heldur farið inn í leigubílinn sem kom þar að. Vitnið kvaðst hafa sagt leigubílstjóranum frá þessu þar sem hún hafi verið í sjokki. Hann hafi þá spurt hana hvort hann ætti ekki að aka henni á neyðarmóttöku eða slysadeild en hún hafi sagt honum að hún vildi fara heim. Þegar þangað var komið hafi hún hringt í son sinn sem hafi hvatt hana til að hringja á lögregluna, sem hún hafi og gert. Lögreglan hafi svo komið og keyrt hana upp á neyðarmóttöku.

Spurð um áfengisdrykkju sína þessa nótt, kvaðst hún hafi verið búin að drekka nokkra bjóra áður en hún fór á veitingastaðinn um kvöldið. Svo hafi hún fengið sér eitt staup af hot & sweet á Amsterdam og einn vodka í appelsín. Þá hafi hún drukkið eitthvað heima hjá S. Hún kvaðst ekki hafa drukkið neitt áfengi eftir að hún kom heim til sín.

Kvaðst hún hafa leitað til sálfræðings eftir þetta atvik og hafi henni liðið mjög illa og verið ein taugahrúga. Hún kvaðst hafa fengið svimaköst, uppköst og niðurgang og haldi ekki mat niðri. Þá kvað hún atvikið hafa haldið fyrir sér vöku og hafi hún þá annað slagið fengið grátköst. Hún var spurð um það hvort hún hefði einhvern tíma fengið óminni eftir áfengisdrykkju og kvað hún svo vera.

Vitnið, E, bar svo fyrir dómi að hann hafi sótt Z að leikskólanum í Frostafold. Þegar þangað var komið hafi hún gengið rakleitt í áttina að leigubílnum en menn, sem vitnið sá standa þarna nálægt, verið að fara inn í annan bíl. Hafi Z tjáð vitninu að hún hefði orðið fyrir nauðgun í húsi skammt frá. Hún hefði verið sofandi og vaknað við þetta. Hún hafi sagt vitninu að hún hefði þekkt einhverja menn þarna sem hún hefði álitið vera vini sína. Hann kvað hana hafa talað um einn geranda. Hún hefði beðið hann um að fara með sig á Hverfisgötu. Vitnið kvaðst hafa hvatt hana til að leita sér aðstoðar og spurt hana hvort hann ætti að aka henni á neyðarmóttöku en hún ekki viljað það heldur viljað hugsa sinn gang. Kvað vitnið hana hafa verið niðurbrotna og gráti nær og hafi hún átt erfitt með að tjá sig. Vitnið kvaðst ekki hafa séð ölvun á henni.

Vitnið, R, sonur Z, bar svo fyrir dómi að móðir hans hefði hringt í hann grátandi og sagt honum að henni hefði verið nauðgað. Hann hafi farið beint til hennar og hafi hún þá enn verið í miklu uppnámi. Hann kvað hana hafa verið undir einhverjum áhrifum enda hefði hún verið að drekka kvöldið áður. Hann kvaðst ekki hafa tekið eftir að hún neytti áfengis meðan hann staldraði við hjá henni. Vitnið kvaðst ekki hafa tekið eftir að móðir hans ætti við áfengisvandamál að stríða en hún fengi sér oft í glas um helgar. Hann kvaðst ekki hafa vitað til þess að hún ætti það til að falla í óminni vegna drykkju. Hann hefði hvatt hana til að hringja á lögreglu og hafi hún gert það. Vitnið kvaðst ekki hafa rætt þennan atburð við hana síðar.

Vitnið, H-kvk-nf B-kvk-nf M-kvk-nf lögreglumaður, bar svo fyrir dómi að lögreglan hefði verið send á heimili Z vegna tilkynningar um hugsanlega nauðgun. G hafi tekið á móti þeim og verið í miklu uppnámi og verið grátandi. Vitnið kvað hana hafa verið undir einhverjum áhrifum áfengis og áfengislykt hafi verið af henni. Vitnið kvaðst ekki halda að hún hafi verið að drekka heima hjá sér þegar lögreglan kom. Hún hafi sagt þeim að hún hafi verið í miðbænum um nóttina og hitt tvo menn. Hún hefði kannast lítillega við annan þeirra, en ekki við hinn. Hún hefði farið heim til mannsins sem hún þekkti fyrir. Þar hefðu þau setið við drykkju, en hún liðið út af. Hún hefði svo rankað við sér við það að maðurinn sem hún þekkti ekkert var ofan á henni og með getnaðarlim sinn inni í henni. Hún hefði komist í burtu og farið inn á salerni, en síðan rokið út og tekið leigubíl heim.

Vitnið, R-kvk-nf P-kvk-nf læknir, kvaðst hafa skoðað Z á neyðarmóttöku og hafi hún verið í miklu uppnámi og grátið mikið. Hefði vitninu virst eins og gömul áföll rifjuðust einnig upp fyrir henni. Vitnið kvaðst ekki hafa tekið eftir því að hún hafi verið undir áhrifum áfengis en áfengismæling hafi farið fram í lok skoðunar. Hún kvað einu áverkana sem sáust á henni hafa verið klórmerki á annarri öxlinni og hafi Z sagt að hún hefði verið klædd úr fötum. Vitnið taldi veika svörun í sæðisprófi tæknideildar geta gefið til kynna að sæðisvökvi hafi verið í leggöngum Z.

Vitnið, J-kk-nf K-kk-nf dósent, sem undirritaði matsgerð þá sem liggur fyrir um áfengismagn í þvagi og blóði Z, kvað um mikla ölvun viðkomandi hafa verið að ræða. Erfitt sé þó að segja til um meðvitundarástand viðkomandi enda sé það mjög misjafnt og einstaklingsbundið. Vitnið kvað að þol gegn sýnilegum áhrifum áfengis geti verið mjög breytilegt og að menn gætu öðlast þol gegn ytri einkennum ölvunar. Vitnið kvað það vel þekkt að skapast gæti óminni þannig að menn myndu ekki hvað gerst hefði við mikil áfengisáhrif. jafnvel þótt lítil áfengisáhrif sæjust á þeim.

Vitnið, S, kvað Z ekki hafa verið mjög ölvaða umrætt kvöld. Þau hafi farið heim til hans um sjö- eða áttaleytið um morguninn. Þau hafi setið saman inni í stofu og hafi vitnið hringt í ákærða þar sem hann vantaði sígarettur. Í millitíðinni hafi félagi hans komið með flösku heim til hans. Er vitnið var beðið að skýra breytingu á framburði sínum frá lögregluskýrslu, þar sem vitnið lýsti því fyrir lögreglu að hann myndi ekki eftir því að einhver hefði komið með flösku heim til hans umrætt sinn, kvaðst vitnið ekki muna hvort ákærði hefði farið eftir flöskunni, eða hvort einhver annar hefði komið heim. Vitnið kvaðst hafa verið ölvaður þennan morgun og myndi atburði gloppótt. Vitnið var spurt um það hvort eitthvað kynferðislegt hefði verið í gangi milli hans og Z fyrr um kvöldið og kvað vitnið ,,ekkert svoleiðis“ hafa verið milli þeirra. Vitnið kvað ákærða ekki hafa ,,nauðgað þessari kellingu fyrir fimm aura“. Það hafi legið vel á Z og hafi hún verið að klæmast við þá félaga. Er vitnið var spurt hvers vegna hann hefði ekki borið um það fyrir lögreglu kvaðst vitnið ekki hafa munað eftir því, en nú hafi hann farið að hugsa um þetta og það sé ,,helvíti lélegt ef bara einhver kelling útí bæ getur bara og maður fer heim með henni og kyssir hana mömmukoss og svo bara kærir hún mann fyrir nauðgun“. Spurður um það hvenær hann hefði fyrst munað eftir því að Z hefði verið að klæmast við þá kvað vitnið að hann hefði verið handtekinn um kvöldið og yfirheyrður hálfellefu næsta morgun og þá hefði ,,heilabúið kannski ekki alveg verið í lagi“. Ítrekað spurður um hvenær hann hefði fyrst munað eftir því kvað vitnið það hafa verið eftir að hann fór að hugsa málið. Vitnið kvað að eitthvað rámaði sig í að hafa rætt þessi mál við ákærða og rifjað þetta upp. Vitnið var spurður um það hvort eitthvað kynferðislegt hefði átt sér stað milli þeirra Z og kvað hann að þau ,,hefðu eitthvað verið í sófanum“, en þau hafi ekki verið í samförum þar. Hann kvaðst þó hafa verið að kyssa Z. Spurður um það hvers vegna hann hefði áður borið um að ekkert kynferðislegt hefði átt sér stað milli þeirra, kvað vitnið að ,,hann kalli það nú ekki kynferðislegt þótt hann hafi verið að kyssa hana“. Vitnið kvaðst ekki muna eftir því að hafa verið að sleikja á henni brjóstin, en það hefði þó getað verið.

Hann kvaðst ekki muna til þess að eitthvað kynferðislegt hefði átt sér stað milli Z og ákærða. Er vitninu var skýrt frá því að ákærði hefði sagt að hann hefði haft við Z kynmök kvað vitnið að hann, þ.e. vitnið, hlyti þá bara að hafa dottað. Vitnið kvaðst ekki muna atvik vel. Vitnið kvaðst halda að Z hefði ekki verið sofandi. Spurður um það hvernig vitnið geti vitað það, kvaðst vitnið einungis hafa dottað augnablik. Ákærði hafi svo vakið sig og þá hafi Z verið á leiðinni út. Vitnið kvaðst hafa farið á eftir henni ásamt ákærða, en hún hafi verið eins og ,,geðsjúklingur“, eins og hún væri ekki í lagi. Hann hafi spurt hana ,,hvur djöfullinn væri í gangi“, en hún hafi ekkert viljað við þá tala. Vitnið kvaðst hafa vitað að hún ætti ekki peninga og ætlað að aka henni niður í bæ, en hún hafi ekki viljað það.

Vitnið kvaðst vera félagi ákærða. Spurður um það hversu oft þeir talist við, kvað vitnið þá ekki ræða oft saman og nokkuð sé síðan þeir hafi síðast ræðst við. Nánar aðspurður kvað vitnið nokkrar vikur vera liðnar frá því að þeir ræddu síðast saman. Spurður um hvort þeir hefðu ekki ræðst við kvöldinu áður, eins og ákærði hefur borið, kvað vitnið að sig rámaði í það. Þeir hefðu rætt um það að vitnið ætlaði að mæta fyrir dóminn í dag, en vitnið kvað þá ekki hafa rætt um framburð vitnisins.

Spurður um ölvunarástand Z kvað vitnið að hún hefði ekki virst áberandi ölvuð að sjá. Vitnið kvað það ,,alveg geta passað“ að hann hafi verið að eiga við Z og kyssa á henni brjóstin þegar ákærði kom aftur úr sjoppunni, eins og ákærði bar sjálfur fyrir dómi. Spurður um það hvernig hann skýri þessa breytingu á fyrsta framburði sínum um að ekkert kynferðislegt hefði átt sér stað milli þeirra Z, kvað vitnið að hann hefði ekki munað þetta fyrr og kvaðst gangast við því að hann hafi verið að eiga kynferðislega við Z umrætt sinn. Þá var hann spurður um það hvers vegna hann hefði ekki borið um þetta er hann var yfirheyrður hjá lögreglu kvað ákærði að hann hefði þá verið í afar slæmu ástandi. Vitnið kvað að sig rámaði í að hafa séð Z fækka fötum, en kvaðst ekki muna þetta alveg. Hann kvað Z hafa verið í kjól umrætt sinn og kvað að sig minnti að hún hefði verið farin úr kjólnum þegar hann sá til hennar. Þá kvað vitnið að teppi hafi verið í sófanum, en vitnið kvaðst ekki muna hvort hún var með það yfir sér. Vitnið kvaðst ekki muna í hverju hún var þegar vitnið var að kyssa á henni brjóstin.

Vitnið, G-kvk-nf R-kvk-nf R-kvk-nf sálfræðingur, kvaðst hafa haft Z í sálfræðimeðferð, en henni hafi verið vísað til vitnisins af neyðarmóttöku. Hún hafi komið í 15 viðtöl til vitnisins. Vitnið kvað að henni hefði liðið mjög illa og borið öll einkenni þess að hafa orðið fyrir áfalli. Hún hafi verið á varðbergi er hún fór út úr húsi og verið hrædd við að rekast á meintan geranda. Hún hafi verið óörugg er hún var ein, og einnig í samskiptum við aðra. Í nóvember sl. hafi einkennin komið aftur og hún hafi kviðið réttarhöldunum. Lagður hafi verið fyrir hana sjálfsmatskvarði sem mæli afleiðingar áfalla. Í upphafi hafi hún mælst með viðmiðunartölu langt fyrir ofan hættumörk. Í janúar sl. hafi hún svo verið komin niður fyrir hættumörk og kvað vitnið Z vera á réttri leið. Vitnið kvað viðbrögð hennar eflaust hafa orðið sterkari við því sem gerðist, vegna fyrri áfalla, en það orsaki hins vegar ekki þá andlegu erfiðleika sem hún glími við nú. Vitnið kvað Z áður hafa orðið fyrir kynferðisbroti, en það hafi verið allsendis ólíkt þessu. Vitnið kvað lýsingar Z ávallt hafa verið á sama veg, hún hafi verið samkvæm sjálfri sér um það að hún hafi vaknað upp við háttsemi ákærða og hafi þá ákærði hætt samförunum. Vitnið kvað Z hafa verið algerlega vissa um að hún hafi verið sofandi meðan á samförunum stóð. Vitnið kvað Z gera sér far um að vera heiðarleg og sannsögul en hún sé ekki sterk manneskja og eigi auðvelt með að láta undan.

Niðurstaða.

Ákærði hefur neitað sök og kvað samfarir við Z hafa verið með fullum vilja hennar og hefði hún verið glaðvakandi meðan á þeim stóð. Kvað ákærði að hann hefði ekki merkt mikil ölvunaráhrif á Z. Ákærði lýsti aðdraganda kynmakanna hjá lögreglu á þann hátt að félagi ákærða, S, hefði verið að kela við hana og m.a. verið með fingur í leggöngum hennar og að ákærði hefði æst upp við það og hafið samfarir við hana. Félagi hans hafi verið að kyssa á henni brjóstin og nudda þau á meðan.

Fyrir dómi bar ákærði að Z hefði verið með sæng yfir sér, en félagi hans S, hefði verið að kyssa á henni brjóstin. Hún hefði skyndilega svipt sænginni af sér og hefði hún þá verið nakin að neðan. Hefði þá ákærði hafið við hana samfarir.

Er vitnið S var fyrst yfirheyrður hjá lögreglu bar hann að ekkert kynferðislegt hefði átt sér stað milli þeirra Z og á sama veg bar hann er hann var fyrst yfirheyrður um það fyrir dómi. Er það í samræmi við frásögn Z, sem hefur alveg neitað því að nokkuð kynferðislegt hafi átt sér stað milli þeirra S. Síðar í skýrslutökunni breytti hann framburði sínum í þá átt sem framburður ákærða hneig og kvað það vel geta hugsast að hann hefði kysst brjóstin á Z. Hann gat þó ekki lýst því hvort Z hefði að einhverju leyti verið klædd er hann var að kyssa á henni brjóstin. Þá bar hann fyrir dómi að hann hefði ekki orðið var við að þau ákærði og Z væru að hafa samfarir, en kvað hugsanlegt að hann hefði ,,dottað“ og því ekki orðið var við það.

Ákærði hefur haldið því fram að Z hafi svipt af sér ,,sænginni“ er hún lá í sófanum og þá hafi hann hafið við hana samfarir. Samkvæmt rannsóknargögnum málsins var teppi í sófanum og samræmist það frásögn vitnisins S.

Þegar litið er til fyrsta framburðar vitnisins S hjá lögreglu um meint kynferðisleg samskipti hans og Z, og framburðar hans um það fyrir dóminum, sem tók miklum breytingum eftir því sem á skýrslutökuna leið og varð sífellt óljósari, er það mat dómsins að framburður vitnisins um aðdraganda kynmakanna sé mjög ótrúverðugur og renni engum stoðum undir frásögn ákærða af því hvernig kynmökin hófust.

Við mat á trúverðugleika framburðar ákærða ber að líta til þess að hann hefur ekki verið samhljóða fyrir lögreglu og fyrir dómi um aðdraganda kynmakanna og hefur ekki átt sér samhljóm í framburði vitnisins S, nema að því leyti sem vitnið S breytti framburði sínum ítrekað við yfirheyrslu fyrir dómi. Þá er ljóst af framburði ákærða að þeir S ræddu saman um framburð þeirra beggja, kvöldið áður en þeir gáfu skýrslu fyrir dómi. Allt framangreint varpar rýrð á trúverðugleika framburðar ákærða.

Að mati dómsins var framburður Z á hinn bóginn skýr, greinargóður og borinn fram af einlægni. Frásögn hennar var lágstemmd og laus við ýkjur. Rennir það stoðum undir framburð hennar að hún hefur ávallt sagt frá atburðum á sama veg, allt frá því að hún tók leigubifreið fyrir utan íbúð S og tjáði leigubifreiðarstjóranum E hvað gerst hefði og síðar lögreglumanninum H-kvk-þgf B-kvk-þgf M-kvk-þgf, sem bar fyrir dómi að Z hefði verið í miklu uppnámi er lögregla kom á vettvang. Þá bar læknirinn sem tók á móti henni á neyðarmóttöku að hún hefði verið í miklu uppnámi er hún kom þangað og samrýmist sú frásögn sem hún gaf þar þeirri frásögn er hún gaf fyrir dómi

G-kvk-nf R-kvk-nf R-kvk-nf sálfræðingur bar einnig fyrir dómi að Z hefði ávallt verið samhljóða í frásögn sinni og henni væri mikið í mun að vera heiðarleg og segja satt og rétt frá. Hún bæri greinileg merki áfalls sem ekki væri unnt að rekja til annars en hegðunar ákærða.

Þeim Z, S og ákærða sjálfum ber öllum saman um að eftir að ákærði lét af háttsemi sinni hafi Z komist í uppnám. Lýsti ákærði því svo að hún hefði orðið ,,hálffúl“ og rokið fram. Vitnið S lýsti því svo að hún hefði orðið eins og ,,geðsjúklingur“ en síðan ekkert viljað ræða við þá. Lýstu þeir því báðir að hún hefði aftekið með öllu að ákærði æki henni heim.

Í málinu liggur frammi matsgerð J-kk-ef K-kk-ef dósents um alkóhólmagn í blóði og þvagi meints brotaþola, Z, umræddan morgun, en það reyndist vera 1,64 ‰ í blóði og 2,54 ‰ í þvagi. Hann kvað að niðurstöður bentu til að hún hefði verið mjög ölvuð og samrýmist það framburði Z um að hún hefði drukkið mikið áfengi um nóttina og haldið áfram drykkju heima hjá S.

Þegar litið er til trúverðugs framburðar meints brotaþola, sem hefur verið á sömu lund allt frá því að hún sagði vitninu E frá því sem gerst hafði, viðbragða hennar í kjölfar meintrar háttsemi ákærða, ótrúverðugs framburðar ákærða, andlegrar vanlíðanar hennar í kjölfar háttsemi ákærða og framlagðrar matsgerðar um ölvunarástand Z, er að mati dómsins hafið yfir skynsamlegan vafa að ákærði hafi notfært sér að Z gat ekki spornað við verknaði hans sökum ölvunar og svefndrunga og haft samræði við hana gegn hennar vilja. Verður hann sakfelldur fyrir þá háttsemi sem í ákæru greinir og er þar réttilega heimfærð til refsiákvæða.

Ákærði hefur játað þá háttsemi sem greinir í ákæru frá 18. september 2006 og er hann sakfelldur fyrir þá háttsemi sem er í ákæru réttilega heimfærð til refsiákvæða.

Viðurlög.

Samkvæmt sakavottorði ákærða hlaut hann 35 daga varðhaldsdóm 22. febrúar 1985, fyrir brot gegn 2., sbr. 4. mgr. 35. gr. og 1. mgr. 27. gr. umferðarlaga og 1. mgr. 259. gr. almennra hegningarlaga. Einnig hlaut hann þá 14.000 króna sekt og var sviptur ökurétti ævilangt. Ákærði gekkst undir 30.000 króna sektargerð hjá lögreglustjóranum í Reykjavík 28. september 2001 fyrir brot gegn 1., sbr. 2. mgr. 45. gr. umferðarlaga og var þá sviptur ökurétti í 2 mánuði frá 10. júlí 2001. Síðast hlaut ákærði 2 mánaða fangelsisdóm, 14. júlí 2004, skilorðsbundinn í 2 ár fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga.

Með broti því sem ákærði hefur verið sakfelldur fyrir samkvæmt ákæru frá 14. ágúst 2006 hefur hann rofið skilorð dómsins frá 14. júlí 2004. Ber því með vísan til 60. gr. almennra hegningarlaga að taka upp skilorðsdóminn og ákveða refsingu ákærða í einu lagi, sbr. 78. gr. almennra hegningarlaga. Þá ber einnig að hafa hliðsjón af 77. gr. almennra hegningarlaga við ákvörðun refsingar, þar sem ákærði hefur verið sakfelldur fyrir fleiri en eitt brot, annars vegar kynferðisbrot og hins vegar umferðarlagabrot. Af framburði sálfræðingsins G-kvk-ef R-kvk-ef má ráða að kynferðisbrot ákærða hefur haft miklar andlegar afleiðingar í för með sér fyrir brotaþola. Verður litið til þess við ákvörðun refsingar, en einnig þess að brot ákærða fól í sér trúnaðarbrot, þar sem hann notfærði sér ölvunarástand brotaþola til að koma fram vilja sínum.

Ákærði hefur áður verið sakfelldur fyrir ölvunarakstur og hefur það áhrif á ákvörðun refsingar vegna umferðarlagabrotsins sem ákærði hefur verið sakfelldur fyrir í máli þessu.

Þegar allt framangreint er virt, er refsing ákærða ákveðin fangelsi í 18 mánuði.

Með vísan til 101. og 102. gr. umferðarlaga er ákærði sviptur ökurétti í 3 ár frá birtingu dómsins að telja.

Skaðabótakrafa.

Af hálfu brotaþola, Z, hefur verið lögð fram skaðabótakrafa að fjárhæð 1.500.000 krónur, auk vaxta samkvæmt III. kafla laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 25. júní 2006 til greiðsludags.

Byggt er á því að ákærði hafi notfært sér ölvunarástand brotaþola, sem ekki hafi getað spornað við verknaði ákærða. Brot ákærða hafi haft mikil áhrif á andlega og líkamlega heilsu brotaþola. Til stuðnings kröfu sinni vísar brotaþoli til XX. kafla laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála og til 26. gr. laga nr. 50/1993. Málskostnaðarkröfu sína byggir brotaþoli á 4. mgr. 172. gr. laga nr. 19/1991.

Ákærði hefur verið sakfelldur fyrir kynferðisbrot og er skaðabótaskyldur samkvæmt 26. gr. laga nr. 50/1993. Með hliðsjón af atvikum í máli þessu og dómvenju á þessu sviði þykja þær hæfilega ákveðnar 800.000 krónur auk vaxta eins og í dómsorði greinir.

Sakarkostnaður.

Samkvæmt 1. mgr. 165. gr. laga nr. 19/1991 ber ákærða að greiða sakarkostnað málsins, 626.013 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, B-kk-ef E-kk-ef héraðsdómslögmanns, 297.804 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti og þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, Þ-kvk-ef B-kvk-ef héraðsdómslögmanns, 220.863 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti. Við ákvörðun þóknunar réttargæslumanns var tekið tillit til vinnu hennar á rannsóknarstigi og við meðferð málsins fyrir dómi.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti mál þetta S-kvk-nf F-kvk-nf saksóknari.

D ó m s o r ð:

Ákærði, X, sæti fangelsi í 18 mánuði.

Ákærði er sviptur ökurétti í 3 ár frá birtingu dómsins að telja.

Ákærði greiði Z 800.000 krónur auk vaxta samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu frá 25. júní 2006 til 25. ágúst 2006, en frá þeim degi með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga til greiðsludags.

Ákærði greiði sakarkostnað málsins, 626.013 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, B-kk-ef E-kk-ef héraðsdómslögmanns, 297.804 krónur, og þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, Þ-kvk-ef B-kvk-ef héraðsdómslögmanns, 220.863 krónur.

I-kvk-nf E-kvk-nf

Á-kk-nf M-kk-nf

S-kvk-nf J. H-kvk-nf