E-2/2016

Mál þetta, sem tekið var til úrskurðar 9. september sl., er höfðað 18. janúar 2016 af E-kk-þgf Þ-kk-þgf G-kk-þgf, til heimilis að Túngötu 34, Eyrarbakka, gegn Sveitarfélaginu Árborg, Austurvegi 2, Selfossi.

Stefnandi krefst þess að viðurkenndur verði réttur hans til skaðabóta úr hendi stefnda vegna missis hagnaðar sem hann hefði notið hefði ekki komið til ákvörðunar stefnda þann 15. ágúst 2011 að hafna tilboði stefnanda vegna útboðs nr. 11229 um skólaakstur og hópferðabifreiðaþjónustu fyrir Sveitarfélagið Árborg 2011-2014. Þá krefst stefnandi málskostnaðar.

Stefndi krefst þess aðallega að kröfum stefnanda verði vísað frá dómi, en til vara að hann verði sýknaður af öllum kröfum stefnanda. Þá krefst stefndi málskostnaðar.

Stefnandi gerir kröfu um að frávísunarkröfu stefnda verði hafnað og ákvörðun um málskostnað bíði efnisdóms.

Frávísunarkrafa stefnda var tekin til úrskurðar að loknum munnlegum málflutningi þann 9. september sl., og er sá þáttur málsins hér til úrlausnar.

Helstu málavextir

Stefndi, Sveitarfélagið Árborg, bauð út skólaakstur og hópferðabifreiðaþjónustu fyrir sveitarfélagið í júlímánuði 2011. Nánar tiltekið var um að ræða útboð í þrjá verkhluta. Verkhluti I tók til skólaaksturs innan sveitarfélagins samkvæmt tímatöflu, þ.e. á Selfossi, Eyrarbakka, Stokkseyri og fyrrum Sandvíkurhreppi. Verkhluti II tók til tilfallandi aksturs með nemendur leik- og grunnskóla á Selfossi, Eyrarbakka og Stokkseyri og akstur með börn og ungmenni í tengslum við starfsemi félagsmiðstöðva á vegum sveitarfélagsins. Verkhluti III tók til reglubundins og tilfallandi aksturs fyrir ferðaþjónustu fatlaðra og dagdvöl aldraðra. Skyldi samningstími hefjast þegar stefndi hefði með formlegum hætti tekið tilboði bjóðenda. Akstur samkvæmt verkhlutum I og II skyldi hefjast að morgni 20. ágúst 2011 og ljúka síðdegis 15. júní 2014. Samkvæmt verkhluta III skyldi akstur hefjast að morgni 1. janúar 2012 og ljúka síðdegis 31. desember 2014. Í öllum tilvikum var gert ráð fyrir möguleika á framlengingu til eins eða tveggja ára.

Fjórir bjóðendur voru í hvern verkhluta. Stefnandi, sem bauð persónulega í verkið, var einn þeirra og bauð hann lægst bjóðenda í alla verkhluta. Í verkhluta I bauð stefnandi 10.388.840 krónur, í verkhluta II bauð stefnandi 3.154.200 krónur og í verkhluta III bauð stefnandi 8.104.500 krónur. Fyrir liggur að stefndi gekk til samninga við Guðmund Tyrfingsson ehf., í alla verkhluta, en fyrirtækið átti hæsta boð í verkhluta II, 4.555.000 krónur, sem og verkhluta III, 16.694.000 krónur, en næst hæsta boð í verkhluta I, 16.459.500 krónur. Tilboð voru opnuð 5. ágúst 2011.

Í útboðsskilmálum voru gerðar ákveðnar kröfur um gögn sem bjóðendur skyldu leggja fram með tilboðum sínum, sbr. útboðsgögn nr. 11229, kafla A.1.3. Þar kemur meðal annars fram að tilboðum skyldu fylgja almennar upplýsingar um bjóðanda, fyrirtæki hans og starfslið. Þá skyldi upplýsa um helstu sambærilegu verk sem bjóðandi hefði unnið síðastliðin þrjú ár. Þá skyldi leggja fram skrá yfir bifreiðar sem fyrirhugað væri að nota við verkið, sem og staðfestingu á eignarhaldi eða umráðarétti bjóðanda á bifreiðunum. Skyldu gögn og sýna fram á að bjóðandi hefði yfir að ráða nægum fjölda bifreiða. Þá skyldi og leggja fram staðfest ljósrit skattframtala, þegar um einstakling væri að ræða. Í skilmálum kom einnig fram áskilnaður stefnda um rétt hans til að ganga ekki til samninga við bjóðanda sem ekki legði fram tilskildar upplýsingar. Þá er þar áskilnaður um að hafna tilboði uppfylli bjóðandi ekki þar tilgreindar kröfur um hæfi og reynslu, sem og kröfur um eignarhald eða umráðarétt bjóðanda á hópferðabifreiðum sem uppfylla kröfur útboðsgagna. Er þar sérstaklega tiltekið það skilyrði að verktaki skuli vera eigandi og/eða hafa umráðarétt yfir nægum fjölda bifreiða til að annast akstur samkvæmt kröfum útboðsins.

Fyrir liggur að eftir opnun tilboða gáfu ráðgjafar stefnda stefnanda kost á að koma á framfæri frekari gögnum og skýringum. Í framhaldi af því funduðu áðurnefndir ráðgjafar, að viðstöddum fulltrúum stefnda, með stefnanda og lögmanni hans þann 15. ágúst 2011. Í fundargerð „skýringafundar v/skólaaksturs með E-kk-þgf G-kk-þgf“ var stefnandi meðal annars inntur eftir bifreiðum og umráðarétti yfir þeim, útbúnaði bifreiða m.t.t. hjólastólaaksturs, skýringum á skoðunarvottorðum og starfsmönnum. Með bréfi, dags. 15. ágúst 2011, var stefnanda tilkynnt að tilboði hans hafi verið hafnað með vísan til þess að „fyrirliggjandi upplýsingar og gögn eru ekki fullnægjandi með vísan til útboðsskilmála“, eins og segir í áðurnefndu bréfi stefnda til stefnanda.

Með bréfi, dagsettu 25. ágúst 2011, vísaði stefnandi málinu til kærunefndar útboðsmála. Helstu kröfur stefnanda voru þessar. Í fyrsta lagi að nefndin úrskurði að sú ákvörðun stefnda að taka tilboði Guðmundar Tyrfingssonar ehf., og hafna tilboði stefnanda hafi verið ólögmæt. Í öðru lagi var þess krafist að nefndin léti uppi álit sitt á skaðabótaskyldu stefnda gagnvart stefnanda. Í þriðja lagi var þess krafist að nefndin stöðvaði samningsgerð um stundarsakir á meðan málið væri til meðferðar hjá nefndinni. Með ákvörðun nefndarinnar 8. september 2011 hafnaði nefndin kröfu stefnanda um að stöðvuð yrði samningsgerð stefnda við Guðmund Tyrfingsson ehf. Með úrskurði nefndarinnar frá 11. nóvember 2011 var þeirri kröfu stefnanda að ógild yrði ákvörðun stefnda um að velja tilboð Guðmundar Tyrfingssonar ehf., hafnað. Þá komst nefndin að þeirri niðurstöðu að stefndi væri ekki skaðabótaskyldur gagnvart stefnanda vegna þátttöku í útboðinu.

Í stefnu segir að þar sem stefnandi hafi ekki viljað una þeirri ákvörðun stefnda að hafna tilboði stefnanda með óréttmætum hætti hafi málssókn þessi verið nauðsynleg.

Í málavaxtalýsingu í greinargerð stefnda kemur fram að með tilboði sínu í verkið hafi stefnandi skilað inn viðaukum með útboðsgögnum, en þeir hafi ekki verið útfylltir af bjóðanda eins og útboðsgögn gerðu ráð fyrir. Því hafi ekki legið fyrir þær upplýsingar sem til þurfti svo hægt væri að meta hvort stefnandi uppfyllti kröfur útboðsgagna. Þar sem engar upplýsingar hafi legið fyrir um starfsmenn stefnanda og óljóst þótti hvort stefnandi hefði umráðarétt yfir þeim bifreiðum sem hann gaf upp að yrðu notaðar til verksins hafi stefnanda verið gefinn kostur á að koma að frekari upplýsingum um bifreiðar og starfsfólk sem kæmu að verkinu. Á fundi með stefnanda hafi komið í ljós að stefnandi hafi hugsað sér að gera samninga um lán/leigu á bifreiðunum fengi hann verkið og því hafi samningar ekki verið fyrirliggjandi. Þá hafi stefnandi upplýst að hann ætlaði ekki að ráða starfsmenn fyrr en fyrir lægi hvort hann fengið verkið. Þá hafi stefnandi upplýst að hann hygðist einnig fá lánaða starfsmenn.

Að mati stefnda hafi stefnandi hvorki haft fullnægjandi umráð yfir bifreiðum né haft tiltæka starfsmenn til að vinna verkið sem átti að hefjast fimm dögum eftir skýringarfundinn. Auk þess hafi stefnandi ekki veitt upplýsingar um sambærileg verk, sbr. viðauka III, sem var hluti útboðsgagna. Stefndi hafi þá ákveðið að hafna tilboði stefnanda í ljósi þess að þær upplýsingar sem hann hafði gefið voru ekki fullnægjandi með vísan til skilmála í útboðsgögnum.

Meðal gagna málsins er kostnaðaráætlun sem stefndi kveður að hafi verið gerð áður en verkið var boðið út. Þar kemur fram að kostnaðaráætlun, miðað við kostnað á ári, vegna verkhluta I hafi verið 16.025.000 krónur, vegna verkhluta II 5.035.000 krónur og 12.875.000 krónur vegna verkhluta III. Fram kemur í greinargerð stefnda að stefnandi hafi ekki verið í samskiptum við stefnda varðandi útboðið eftir að málarekstri fyrir kærunefnd útboðsmála lauk og hafi stefndi fyrst heyrt af kröfugerð stefnanda við birtingu stefnu í máli þessu.

Helstu málsástæður og lagarök stefnanda

Stefnandi byggir á því að höfnun stefnda á tilboði stefnanda í umræddu útboði hafi verið ólögmæt. Stefnda hafi verið skylt að semja við stefnanda sem hafi átt lægsta og hagstæðasta tilboðið í verkið. Svo hafi ekki verið gert og því hafi stefnandi orðið fyrir tjóni sem felist í missi hagnaðar af verkinu og á því tjóni beri stefndi ábyrgð. Skýringar stefnda á því af hverju tilboði stefnanda hafi ekki verið tekið standist hvorki ákvæði útboðslýsingarinnar né fyrirmæli VII. kafla laga um opinber innkaup nr. 84/2007 um hæfi bjóðenda, einkum 50. gr., sem fjalli um tæknilega getu. Auk þess hafi málsmeðferðarreglur verið brotnar og ólögmæt skilyrði sett fyrir samningum.

Þá byggir stefnandi einnig á því að mikilvægt sé að blanda ekki saman hæfisskilyrðum bjóðenda og sjónarmiðum varðandi val á tilboðum. Hæfisskilyrði snúi eingöngu að því hverjir uppfylli kröfur um að mega koma til álita sem bjóðendur, en síðara atriðið komi til skoðunar þegar gild tilboð frá hæfum bjóðendum séu metin. Stefndi hafi eingöngu tilgreint sem ástæðu þess að ekki hafi verið samið við stefnanda að upplýsingar og gögn hafi ekki verið fullnægjandi með vísan til uppboðsskilmála. Þá hafi kærunefnd útboðsmála verið sömu skoðunar í úrskurði sínum frá 11. nóvember 2011.

Máli sínu til stuðnings vísar stefnandi til fyrirmæla 49. og 50. gr. laga nr. 84/2007, sérstaklega 3. mgr., og 2. mgr. 45. gr. sömu laga. Stefnandi hafi lagt fram með tilboði sínu öll þau gögn sem kveðið hafi verið á í köflum A.4.3, A.1.3 og A.4.7 í útboðsskilmálum.

Í stefnu eru talin upp þau gögn sem stefnandi hafi lagt fram og krafa var gerð til samkvæmt kafla A.1.3. í útboðsgögnum. Þar kemur meðal annars fram að stefnandi hafi lagt fram öll möguleg gögn um sig sjálfan og starfslið sem ætlunin hafi verið að myndu vinna hjá honum fengi hann verkið. Stefnandi hafi ekki lagt fram sérstakt yfirlit yfir helstu sambærileg verk sem hann hafi unnið á síðastliðnum þremur árum enda stefnda fullkunnugt um að stefnandi hafði rekið hópbifreiðaþjónustu árum saman og sem slíkur tekið að sér fjölda verkefna fyrir stefnda. Stefnandi hafi lagt fram skrá um hópferðabifreiðar sem fyrirhugað hafi verið að nota við verkið og yfirlýsingar um að hann hefði bifreiðarnar til afnota ef á þyrfti að halda. Hins vegar hafi hann ekki lagt fram lista yfir undirverktaka. Telur stefnandi að sú krafa stefnda að allar nauðsynlegar bifreiðar séu til staðar og í eigu eða umráðum bjóðanda á þeim tíma sem útboðið fór fram sé ólögmæt, í andstöðu við meðalhóf og til þess fallin að mismuna bjóðendum. Þá hafi stefnandi lagt fram afrit af almennu rekstrarleyfi sínu til fólksflutninga, yfirlýsingu banka vegna eigin viðskipta, ársreikninga síðustu tveggja ára, staðfestingu vegna opinberra gjalda og lífeyrissjóðsiðgjalda og búforræðisvottorð. Að mati stefnanda hafi hann lagt fram öll umbeðin gögn um fjárhagsgrundvöll einkafyrirtækisins síns og reynslu- og viðskiptasögu sína.

Því hafi höfnun stefnda á tilboði stefnanda með vísan til þess að hæfisskilyrði útboðsins hafi ekki verið uppfyllt, verið ólögmæt og óheimil. Auk þess hafi stefnandi á fundi með stefnda svarað öllum fyrirspurnum um tækjakost, hugsanlega undirverktaka og um stjórn verksins. Höfnun stefnda hafi legið fyrir sama dag og það brjóti gegn fyrrgreindum ákvæðum laga nr. 84/2007, sem og almennri rannsóknarskyldu stjórnvalda.

Þá byggi stefnandi einnig á þeirri meginreglu stjórnsýsluréttar að stjórnvöldum beri, hvort sem um einkaréttarlega gjörninga eða stjórnvaldsákvarðanir er að ræða, að byggja á málefnalegum sjónarmiðum. Tilvísun stefnda í bréfi til stefnanda um upplýsingar og gögn sem frá stefnanda stöfuðu væru ekki fullnægjandi hafi augljóslega verið málamyndaástæða.

Stefnandi krefjist viðurkenningar á skaðabótaskyldu og byggir á að um sé að ræða skaðabótaskyldu bæði innan og utan samninga. Samkvæmt meginreglum á því sviði beri að gera tjónþola eins settan og hin bótaskylda athöfn hafi ekki átt sér stað. Felist tjón stefnanda í því að samningur hafi ekki fengist og hafi stefnandi orðið af hagnaði. Vísar stefnandi til almennra reglna skaðabóta- og fjármunaréttar. Viðurkennt hafi verið í dómaframkvæmd að hvorki 20. gr. laga nr. 65/1993 um útboð, né 1. mgr. 101. gr. laga nr. 84/2007 takmarki rétt til að krefjast efndabóta vegna réttarbrota við framkvæmd útboða hins opinbera. Þá hafi 2. mgr. 101. gr. síðarnefndu laganna verið skýrð þannig að réttur til efndabóta geti stofnast ef almennum sönnunarkröfum hafi verið fullnægt. Stefnandi hafi átt lægsta og þar með hagkvæmasta tilboðið í verkið og engir annmarkar hafi verið á tilboðinu sem gert hafi það ógilt. Því hafi öll skilyrði hinnar almennu skaðabótareglu um huglæga afstöðu, orsakatengsl og sennilega afleiðingu verið uppfyllt. Hins vegar hafi stefndi tekið saknæma og ólögmæta ákvörðun sem hafi orðið stefnanda til fjártjóns og séu öll skilyrði efndabóta uppfyllt.

Dómkrafan byggi á 2. mgr. 25. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991, og hafi stefnandi lagt fram yfirlit yfir áætlaðan hagnaðarmissi auk þess sem það felist í eðli máls að verktakar áætli sér alltaf eðlilegan hagnað í tilboðum sínum. Telur stefnandi því nægilega sýnt fram á það í máli þessu að tilboð hans hafi innifalið hagnað af verkinu og hann því orðið fyrir tjóni þar sem ekki hafi verið samið við hann.

Um lagarök vísar stefnandi til laga nr. 84/2007 um útboð, almennra reglna um útboð, meginreglna skaðabóta-, samninga- og kröfuréttar um efndir fjárskuldbindingar. Um málskostnað vísar stefndi til 130. gr. laga nr. 91/1991.

Helstu málsástæður og lagarök stefnda vegna frávísunarkröfu

Stefndi byggir kröfu sína um frávísun málsins frá dómi á því að kröfur stefnanda séu vanreifaðar og að hann hafi ekki lögvarða hagsmuni af því að fá dóm um úrlausn á viðurkenningarkröfu sinni, sbr. 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991.

Stefnandi geri viðurkenningarkröfu í máli þessu sem virðist byggð á hagnaðarmissi stefnanda vegna tiltekins útboðsverks án þess að gerð sé nákvæm grein fyrir því hvort um nokkurt tjón stefnanda hafi verið að ræða eða í hverju það felist. Því verði samkvæmt áskilnaði 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 að vísa málinu frá dómi þar sem stefnandi hafi ekki lögvarða hagsmuni af úrlausn kröfunnar.

Kröfugerð sinni til stuðnings leggi stefnandi fram skjal, sem virðist stafa frá stefnanda sjálfum, en skjalið sé mjög einfölduð mynd af hinum ætlaða hagnaðarmissi. Þar séu tekjur af verkinu tilgreindar sem og kostnaður samkvæmt sundurliðun sem ekki sé að finna í gögnum málsins. Ætla megi að það sé grundvallaratriði þegar sýna eigi fram á hagnaðarmissi að tilgreina kostnaðarliði með nákvæmum hætti. Það hafi stefnandi ekki gert og því sé málagrundvöllur hans óljós. Hvorki í stefnu né umræddu skjali um ætlaðan hagnaðarmissi séu skýringar á þeim fjárhæðum sem tilgreindar eru sem tekjur af verkinu og virðast þær ekki vera í samræmi við þær fjárhæðir sem stefnandi bauð í verkið. Samkvæmt kostnaðaráætlun fyrir útboðsverkið, sem gerð hafi verið áður en verkið var boðið út, og stefndi hafi lagt fram, komi fram að í öllum verkliðum útboðsins hafi kostnaðaráætlun verið umtalsvert hærri en tilboð stefnanda. Því verði að teljast mjög ólíklegt að stefnandi hefði haft hagnað af verkinu ef hann hefði uppfyllt hæfisskilyrði útboðsins. Þess vegna hafi stefnandi ekki lögvarða hagsmuni af því að fá úrlausn á dómkröfu sinni í máli þessu enda óljóst hvort nokkurt tjón hafi verið um að ræða. Þá hafi stefnanda verið í lófa lagið að fá dómkvadda matsmenn til að meta hið meinta tjón á þeim rúmum fjórum árum sem liðin séu frá því útboðið fór fram.

Kröfur stefnanda séu einnig vanreifaðar. Gerð sé krafa um viðurkenningu á skaðabótaskyldu stefnda án þess að nokkuð sé getið um hver bótagrundvöllurinn sé, þ.e. á hvaða réttarheimild stefnandi byggi kröfugerð sína, en stefnandi virðist í stefnu ekki vísa til lögfestra ákvæða um skaðabótaskyldu á réttarsviði útboðsréttar.

Niðurstaða.

Samkvæmt 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, er heimilt að höfða mál til að leita viðurkenningardóms um kröfu, enda hafi aðili lögvarða hagsmuni af því að skorið sé úr um tilvist eða efni réttinda eða réttarsambands. Áskilnaður ákvæðisins um lögvarða hagsmuni hefur í fjölmörgum dómum Hæstaréttar verið skýrður svo að sá sem höfðar mál til viðurkenningar á skaðabótaskyldu verði að leiða nægar líkur að því að hann hafi orðið fyrir tjóni auk þess að gera grein fyrir því í hverju það tjón hans felist og hver tengsl þess séu við atvik máls.

Í stefnu er tengslum við atvik máls og tjóni stefnanda þannig lýst að höfnun stefnda á tilboði stefnanda í umræddu útboði hafi verið ólögmæt. Stefnandi hafi átt lægsta og hagstæðasta boð í verkið og því hafi stefnda verið skylt að semja við hann. Þar sem það hafi ekki verið gert hafi stefnandi orðið fyrir tjóni sem felist í missi hagnaðar af verkinu og á því tjóni beri stefndi ábyrgð. Þá vísar stefnandi til þess að hafa í öllu uppfyllt kröfur útboðsins um hæfi bjóðanda og tæknilega getu og að hafa lagt fram fullnægjandi gögn því til staðfestu.

Þessu hafnar stefndi og vísar til þess að krafa stefnanda virðist byggð á hagnaðarmissi stefnanda vegna tiltekins útboðsverks án þess að gerð sé nákvæm grein fyrir því hvort um nokkurt tjón stefnanda hafi verið að ræða eða í hverju það felist. Stefnandi uppfylli því ekki áskilnað 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um lögvarða hagsmuni af úrlausn kröfunnar. Í því sambandi breyti skjal um ætlaðan hagnaðarmissi stefnanda, sem virðist stafa frá stefnanda sjálfum, engu um enda sé útreikningurinn óljós og ekki studdur gögnum sem þó sé vísað til í skjalinu sjálfu. Þá telji stefndi mjög ólíklegt að stefnandi hefði haft hagnað af verkinu, hefði hann uppfyllt hæfisskilyrði útboðsins, þar sem kostnaðaráætlun stefnda hafi verið umtalsvert hærri en tilboð stefnanda.

Stefnandi krefst þess að frávísunarkröfu stefnda verði hafnað og ákvörðun um málskostnað bíði efnisdóms. Vísar stefnandi til þess að nægilegt sé að leiða líkur að því að tjón hafi orðið og það hafi stefnandi gert með framlagningu skjals sem sýni fram á hagnaðarmissi stefnanda vegna þeirrar ákvörðunar stefnda að taka ekki tilboði hans. Ákvörðun stefnda um að hafna tilboði hans, sem hafi verið órökstudd með öllu, hafi verið ólögmæt og leitt til þess að stefnandi fékk ekki verkið og varð af þeim hagnaði sem hann hefði ella notið.

Stefnandi gengur út frá því í málatilbúnaði sínum að hann hafi átt tilkall til þess að hljóta umrætt verk. Í málavaxtalýsingu hér að framan hefur verið gerð grein fyrir kröfum til bjóðenda samkvæmt útboðsgögnum, bæði hvað varðar hæfi og tæknilega getu. Í kafla A.1.3., „kröfur til bjóðanda“, kemur fram að verkkaupi áskildi sér rétt til að ganga ekki til samninga við bjóðanda sem ekki legði fram nánar tilteknar upplýsingar, sbr. viðauka I-IV. Af gögnum málsins má ráða að skort hafi á að stefnandi hafi lagt fram öll þau gögn sem áskilin voru í útboðsskilmálum, meðal annars um tæknilegt hæfi. Gögn sem uppboðsskilmálar kváðu á um að tilboðsgjafar ættu að leggja fram vörðuðu meðal annars upplýsingar um bifreiðar sem nota ætti í verkið. Vísaði stefnandi til þess á skýringafundi með stefnda að hann hefði þær bifreiðar sem á þyrfti að halda en leigusamningar hefðu ekki verið gerðir. Varðandi aðra starfsmenn en stefnanda sjálfan kvaðst hann hafa „starfsmenn í sigtinu“ og einnig ætlaði hann að fá lánaða starfsmenn ef á þyrfti að halda. Þá lagði stefnandi ekki fram skrá yfir sambærileg verk sem hann hefði unnið á síðastliðnum þremur árum en í stefnu vísaði stefnandi til þess að stefndi hafi þekkt vel til verka stefnanda. Þá bera gögn málsins ekki með sér að stefnandi hafi lagt fram staðfest ljósrit af skattaskýrslum eins og krafa var gerð um í uppboðsskilmálum þegar um væri að ræða einstakling með atvinnurekstur í eigin nafni. Er það mat dómsins að stefnda hafi verið rétt, í samræmi við áskilnað útboðsskilmála, að hafna tilboði stefnanda.

Viðurkenningarkröfu sinni til stuðnings vísar stefnandi til framlagðs exelskjals sem sýna eigi þann hagnaðarmissi sem stefnandi telur sig hafa orðið fyrir vegna þess að ekki hafi verið gengið til samninga við hann. Fyrir liggur að framangreindir útreikningar stafa einhliða frá stefnanda. Þeir eru um margt óljósir, meðal annars eru ætlaðar tekjur af verkinu ekki í samræmi við þær fjárhæðir sem stefnandi bauð í verkið. Þá var tilboð stefnanda í alla verkþætti tilboðsins talsvert lægra en kostnaðaráætlun sem stefndi gerði fyrir tilboðið.

Með vísan til þess sem að framan er rakið þykir stefnandi ekki hafa sýnt fram á að stefnda hafi verið skylt að semja við hann. Þá þykir stefnandi ekki hafa fært viðhlítandi rök fyrir því að hann hafi orðið fyrir fjárhagslegu tjóni vegna missis hagnaðar sem rekja megi til ólögmætrar ákvörðun stefnda. Samkvæmt framansögðu liggur ekki fyrir að stefnandi hafi lögvarða hagsmuni af því að fá leyst úr þeirri viðurkenningarkröfu sem hann hefur uppi í máli þessu, og ber því að vísa málinu frá dómi.

Samkvæmt 2. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála, verður stefnanda gert að greiða stefndu málskostnað, sem ákveðst hæfilegur 250.000 krónur.

R-kvk-nf T-kvk-nf settur dómstjóri kveður upp úrskurð þennan.

Ú r s k u r ð a r o r ð :

Máli þessu er vísað frá dómi.

Stefnandi, E-kk-nf Þ-kk-nf G-kk-nf, greiði stefnda, Sveitarfélaginu Árborg, 250.000 krónur í málskostnað.

R-kvk-nf T-kvk-nf.