S-916/2013

Mál þetta, sem dómtekið var 15. janúar 2014, er höfðað með ákæru ríkissaksóknara, útgefinni 21. október 2013, á hendur Æ-kk-þgf J-kk-þgf, kennitala 000000-0000, [...], fyrir eftirtalin brot, framin aðfaranótt laugardagsins 24. nóvember 2012 í Garðabæ.

I.

Fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás með því að hafa, að Smiðsbúð 3, ráðist með ofbeldi að A, slegið A hnefahöggi vinstra megin í andlitið og skömmu síðar slegið hann í höfuðið með glerflösku, með þeim afleiðingum að flaskan brotnaði. Við þetta hlaut A kinnbeinsbrot vinstra megin, brot í beingólfi undir vinstra auga og skurð á höfði, auk áverka á taug sem gengur út úr höfuðkúpunni, með þeim afleiðingum að hann hlaut varanlegan dofa í vinstri kinn.

Telst þetta varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

II.

Fyrir brot gegn valdstjórninni með því að hafa, síðar sömu nótt, við Dalsbyggð 5, ráðist með ofbeldi að lögreglumönnunum B og C, sem þar höfðu afskipti af ákærða vegna skyldustarfa sinna, eins og hér greinir:

1. Slegið hnefahöggi í átt að andliti B en B tókst að víkja sér undan högginu.

2. Reynt að skalla C í höfuðið en C tókst að víkja sér undan högginu.

Telst þetta varða við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkrafa vegna ákæruliðar I.

Af hálfu A, kennitala 000000-0000, er þess krafist að ákærða verði gert að greiða honum skaða- og miskabætur samtals að fjárhæð kr. 915.920, ásamt vöxtum samkvæmt 8. gr., sbr. 4. gr., laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 af kr. 915.920, frá 24. nóvember 2012 til þess dags þegar mánuður er liðinn frá því bótakrafan er kynnt ákærða, en dráttarvöxtum eftir þann dag skv. 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr., sömu laga til greiðsludags. Þá er þess krafist að ákærða verði gert að greiða brotaþola málskostnað að skaðlausu, skv. mati dómara eða síðar framlögðum málskostnaðarreikningi að viðbættum 25,5% virðisaukaskatti á málflutningsþóknun, vegna kostnaðar við að halda fram bótakröfu sinni í málinu.

Af hálfu ákærða er aðallega krafist sýknu og að sakarkostnaður, þ.m.t. hæfileg málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, greiðist úr ríkissjóði. Til vara er krafist vægustu refsingar sem lög leyfa og að refsing verði að öllu leyti skilorðsbundin. Þá er krafist frávísunar bótakröfu en til vara verulegrar lækkunar bóta.

I

Málavextir í ákærulið I.

Þann 26. nóvember 2012 mætti A, brotaþoli þessa máls, á lögreglustöð og gaf skýrslu. Í þeirri skýrslu kemur fram að hann hafi verið staddur í afmælisveislu í Smiðsbúð 3 í Garðabæ aðfaranótt laugardagsins 24. nóvember 2012. Þar hafi hann farið upp á efri hæð hússins að hitta vin sinn sem þar býr. Á staðnum, í svonefndu reykherbergi, hafi verið ákærði þessa máls og hafi hann verið orðinn nokkuð ölvaður. Einhver orðaskipti munu hafa átt sér stað milli þeirra og stúlku sem þar var stödd, um hvort þau hafi þekkt nafngreindan aðila. Að sögn brotaþola hafi ákærði þá komið og „neglt“ hann í andlitið, í vinstra kinnbein. Í framhaldi af því hafi ákærði reynt að lemja hann frekar en brotaþoli reynt að verja sig, en í þeim átökum hafi ákærði náð tökum á vinstri handlegg hans. Hann hafi síðan ekki vitað hvað gerðist en handleggurinn hafi brotnað. Í framhaldi af þessu hafi slagsmálin verið stöðvuð en ákærði hafi í framhaldi af því einhvern veginn náð í vínflösku og lamið brotaþola í höfuðið með henni og hann fengið skurð eftir það. Hann hafi þá farið á slysadeild til skoðunar og þar komið í ljós að hann væri handleggs- og, kinnbeinsbrotinn auk þess sem taug í kinn væri sködduð. Einnig kom fram að hann hafi farið í aðgerð 25. nóvember 2012, þar sem sett hafi verið járnplata í vinstri hluta andlit hans og járnteinn í handlegg.

Málavextir í ákærulið II.

Í frumskýrslu lögreglu kemur fram að þann 24. nóvember 2012, kl. 03:53, hafi verið tilkynnt um mann úti á götu sem hefði brotið rúðu. Hann væri blóðugur, berfættur og ber að ofan. Fram kom að ekki hafi verið hægt að hafa vitræn samskipti við hann vegna vímuástands hans. Er lögreglan reyndi að fá hann út úr farangursrými bifreiðar, sem honum hafi verið boðið inn í, hafi hann skyndilega slegið þungu hnefahöggi að andliti lögreglumanns nr. 8829 en hann hafi náð að víkja sér undan en síðan lent í átökum við hann. Í þeim átökum hafi ákærði einnig reynt að skalla lögreglumann nr. 0908 í andlitið. Hann hafi síðan verið handtekinn og færður á lögreglustöð þar sem engin vitræn samskipti hafi verið hægt að hafa við hann. Fram kom að 150 metrum frá handtökustað hafi verið brotin rúða við hlið útidyrahurðar í Iðnbúð 3 í Garðabæ, en vitni mun hafa verið að því er rúðan var brotin og mun þar hafa verið einn maður á ferð, berfættur og ber að ofan. Einnig kom fram að blóðslettur hafi verið á gleri og ákærði allur smáskorinn á höndum og blóðugur.

II

Hér verða eftir þörfum raktir framburðir ákærða og vitna fyrir dómi og lögreglu.

Ákæruliður I.

Fyrir dómi neitaði ákærði sök. Hann bar við minnisleysi vegna drykkju. Hann mundi eftir því að hafa farið að Smiðsbúð 3 í Garðabæ og drukkið mikið, m.a. staupað sig með Vodka en man lítið eftir það. Þannig mundi hann ekki eftir því að hafa átt orðaskipti við brotaþola um einhvern L-kk-þf. Hann mundi ekki eftir því að hafa slegið brotaþola í andlitið né slegið hann með flösku. Hann sagðist ekki geta útilokað að þetta hafi gerst en gat ekki skýrt það frekar með vísan til fyrri framburðar. Á sama hátt gat hann ekki tjáð sig um læknisvottorð um áverka brotaþola. Ákærði upplýsti að hann hafi farið á bráðamóttöku sjálfur fljótlega eftir þetta kvöld af því að honum hafi verið illt í nefi og bólginn á síðu. Hann gat ekki svarað því hvernig hann hafi fengið þessa áverka vegna minnisleysis um atburði þessa nótt.

Ákærði lýsti högum sínum þannig fyrir dómi að hann ætti þrjú börn, tvö búi heima hjá honum, fjögurra ára strákur og sjö ára stelpa, og ein stelpa væri á leiðinni í maí. Þá væri konan hans óvinnufær vegna veikinda og því sé hann eina fyrirvinnan en hann sé fyrirtækjarekandi, reki bifreiðaverkstæði. Ákærði lýsti því að áfengisneysla hans væri engin um þessar mundir því að hann vildi ekki lenda í þessu aftur.

Ákærði bar fyrir lögreglu að hann myndi lítið eftir þessu kvöldi vegna óhóflegrar áfengisdrykkju og þegar liðið hafi á kvöldið hafi hann verið „hálf rænulaus“. Hann sagðist ekki muna eftir neinu reykherbergi og gæti því ekki teiknað það upp. Þá sagðist hann ekki muna eftir því að hafa verið að spyrja þar um einhvern L-kk-þf. Aðspurður sagðist hann ekki muna eftir því að hafa lent í slagsmálum við brotaþola þetta kvöld. Þá muni hann ekki eftir því að hafa slegið hann með flösku í höfuðið.

Vitnið A, brotaþoli í máli þessu bar fyrir dómi að hafa setið í stól í reykherbergi þegar ákærði hafi komið að honum og D og farið að spyrja um einhvern L-kk-þf. Hann hafi þá spurt ákærða á móti: „Hver er þessi L-kvk-nf“. Þá hafi ákærði gengið upp að honum og „neglt“ hann vinstra megin í andlitið algjörlega að ástæðulausu enda hafi hann ekki haft nein afskipti af honum fyrir þann tíma. Brotaþoli vitnaði um að höggið hafi verið mjög þungt. Aðspurður sagði hann að D hafi séð þetta og að hann væri viss um að fleiri hafi séð þetta. Í framhaldi af þessu hafi hann staðið upp en ákærði tekið í vinstri hönd hans og snúið upp á hana, hann hafi ekki getað losað sig og ýtt ákærða í sófa án þess að geta losað höndina. Síðar hafi hann náð að komast ofan á ákærða og slegið hann, að hann minnti, einu sinni í andlitið. Eftir þetta hafi hann staðið upp en ákærði þá gripið aftan í hann, náð í flösku og brotið hana hægra megin aftan á höfði hans og hafi hann fengið skurð á höfuðið. Brotaþoli upplýsti að hann hafi verið það reiður að hann hafi kýlt í vegg eftir þetta. Um afleiðingar alls þessa upplýsti hann að hafa verið óvinnufær í tæplega tvo mánuði. Hann væri með járnplötu í andliti, fái oft höfuðverk, verk í augað og sé með dofa vinstra megin í andliti. A upplýsti að á fimmtudegi eftir að þetta gerðist, hafi ákærði hringt í hann og beðið hann afsökunar á þessu.

Vitnið D bar fyrir dómi að hún þekkti ekki ákærða þessa máls. Hún upplýsti að hún og brotaþoli væru kærustupar, hafi þekkst í fimm ár en byggju ekki saman. Fram kom að brotaþoli hafi sest niður við borð og hún á hné hans þar sem ekki hafi verið annað pláss. Fljótlega hafi ákærði komið og farið að spyrja hana um einhvern L-kk-þf. Hún hafi ekki vitað um hvern hann var að tala og ekki skilið hann og því spurt brotaþola hvort hann vissi eitthvað um þennan mann sem hann var að tala um. Þá hafi það gerst að ákærði hafi slegið brotaþola hnefahöggi. Höggið hafi næstum hitt hana en lent á vinstri hlið á andliti brotaþola. Í framhaldi af þessu hafi ákærði tekið flösku og slegið brotaþola í höfuðið með henni og hafi flaskan brotnað og blætt úr höfði hans. Aðspurð sagði D að flaskan hafi lent framarlega á höfði brotaþola. Hún sagði að í framhaldi af þessu hafi brotaþoli ráðist á ákærða til að verja sig. Aðspurð sagði hún að það hafi verið eftir að ákærði sló brotaþola með flöskunni. Aðspurð taldi hún að brotaþola hafi kýlt ákærða í þessum slagsmálum en hafi ekki séð það. Aðspurð sagði hún að allir sem voru þarna inni hafi séð þegar ákærði sló brotaþola, enda sé herbergið lítið.

Í skýrslu fyrir lögreglu upplýsti vitnið D að atvik hefðu verið með svipuðum hætti og hún bar fyrir dómi, að ákærði hafi verið að spyrja um einhvern L-kk-þf en allt í einu og fyrirvaralaust slegið brotaþola vinstra megin í andlitið með krepptum hnefa. Hún hafi setið á hné brotaþola og því greinilega séð hvað gerðist. Í framhaldi af því hafi ákærði tekið glerflösku og slegið brotaþola í höfuðið og hafi flaskan brotnað á höfði hans og í framhaldi af því hafi þeir farið að slást.

Vitnið E bar fyrir dómi að hún þekkti ákærða og brotaþola lítið. Hún upplýsti að í herberginu hafi verið hún, F, G, D, brotaþoli, ákærði og H. Hún upplýsti að maður hafi ítrekað verið að kalla nafnið L-kk-þf, hún hafi hins vegar ekki skilið annað sem fram fór á íslensku. Allt í einu hafi ákærði og brotaþoli farið að slást, hún viti ekki af hverju eða hvor gerði hvorum hvað. Hún hafi ekki verið að fylgjast með heldur að reyna að bjarga glösum sem hún átti á borðinu. Hún kvaðst ekki hafa séð ákærða slá brotaþola og ekki hafa séð hann slá brotaþola í höfuðið með flösku. Aðspurð kvaðst hún ekki hafa heyrt glerflösku brotna. Aðspurð kvaðst hún hafa séð áverka á báðum, blætt hafi úr báðum. Hún mundi eftir að hafa sett blautt handklæði á höfuð brotaþola og benti á kollvik sín um staðsetningu áverka brotaþola. Jafnframt hafi hann verið með bólgur og blóð undir auga, að hana minnti hægra megin í andliti. Aðspurð kvaðst hún hafa séð þá kýla hvorn annan og brotaþoli hafi sparkað í ákærða liggjandi í gólfinu.

Í skýrslu fyrir lögreglu upplýsti vitnið E að hún byggi á annarri hæð hússins að Smiðsbúð 3 í Garðabæ ásamt H og hafi ákærði verið þar í heimsókn en ákærði og H munu vinna saman. Hún kvaðst hafa heyrt að ákærði var að spyrja D um einhvern L-kk-þf og á þeim tíma hafi brotaþoli setið í stól. Eftir það hafi hún heyrt mikil læti og þá séð hvar ákærði og brotaþoli voru að toga í hvor annan, þeir hafi síðan fallið á gólfið og hún reynt að forða glösum og í framhaldi af því hafi hún séð brotaþola kýla og sparka í ákærða. Aðspurð kvaðst E ekki hafa séð hvort brotaþoli hafi verið sleginn með flösku en hann hafi hins vegar verið blóðugur á höfði og með blóðpoka undir öðru auganu.

Vitnið G bar fyrir dómi ekki hafa nein tengsl við ákærða eða brotaþola. Hún sagðist lítið muna eftir atburðum. Hún kvaðst muna eftir því að það hafi verið slagsmál en hún muni ekki hvað gerðist eða hver gerði hverjum hvað. Aðspurð kvaðst hún muna að bæði ákærði og brotaþoli hafi verið blóðugir. Hún mundi að það blæddi úr höfði brotaþola hægra megin. Aðspurð mundi hún eftir því að það hafi blætt úr nefi ákærða. Aðspurð kvaðst hún hafa séð brotaþola sparka í ákærða.

Í skýrslu fyrir lögreglu kvaðst vitnið G hafa heyrt að ákærði hefði verið að tala um einhvern L-kk-þf en ekki skilið hann að öðru leyti. Aðspurð kvaðst hún ekki hafa séð hvernig átök milli ákærða og brotaþola hafi byrjað en þegar hún hafi áttað sig á slagsmálunum hafi hún séð brotaþola sparka í ákærða. G kvaðst ekki hafa séð hvort brotaþoli hafi verið sleginn með flösku né hver gerði það, en hún hafi hins vegar séð sár á ofanverðu höfði hans hægra megin.

Vitnið F upplýsti fyrir dómi að hann þekkti ekki ákærða en hann vissi að brotaþola væri vinur nágrannakonu hans. Hann upplýsti að ákærði hefði verið að leita að einhverjum L-kk-þgf, en ekki verið að spá í það, en þá hafi ákærði slegið brotaþola hnefahöggi í andlit eða höfuð A. Einnig hafi brotaþoli fengið flösku í höfuðið. Eftir þetta hafi þeir slegist. Aðspurður sagði hann að ákærði og brotaþoli hafi verið að rífast og á einhverju tímaskeiði hafi brotaþoli fengið flöskuna í höfuðið, hann muni hins vegar ekki hvort hafi komið fyrst, flaskan eða hnefinn, en hann geti verið að rugla þessu saman. Hann bar að flaskan hafi brotnað við höggið. Aðspurður taldi hann að þessi árás ákærða hafi verið að tilefnislausu en hann hafi ekki skilið hvað þeir voru að tala um. Hann sagði að brotaþoli hefði ekki veist að ákærða, ákærði hafi átt upptökin að þessu. Aðspurður sagði hann brotaþola hafa verið með blóð á höfði, hafa verið marinn og að það hafi þurft að fjarlægja glerbrot úr höfðinu á brotaþola. Aðspurður sagðist hann ekki geta sagt hvort brotaþoli hafi kýlt ákærða. Aðspurður um skýrslu sína hjá lögreglu og hvort hann teldi að hann myndi atburði betur þá eða nú, taldi F að hann hafi munað atburði betur þá. Aðspurður um að í skýrslu lögreglu komi fram að hann hafi ekki séð ákærða slá brotaþola í höfuðið með flösku, upplýsti hann að hann hafi talið svo vera en hann hafi ekki séð það, hann hafi heyrt brothljóð og glerbrot kastast um herbergið.

Í skýrslu fyrir lögreglu upplýsti vitnið F að hann hafi sjálfur setið í stól í sama herbergi og brotaþoli, sem hafi setið í öðrum stól úti í horni, og hafi ákærði setið í sófa á móti brotaþola. Allt í einu hafi hann séð ákærða slá eða kýla brotaþola, hann viti ekki hvort. Brotaþoli hafi þá staðið upp og hafi þeir slegið hvor annan en að lokum fallið í sófann. Hann taldi að slagsmálin hafi staðið yfir í 10-15 sekúndur. Aðspurður sagðist hann hins vegar ekki hafa séð hvort ákærði hafi slegið brotaþola með flösku en hann hafi hins vegar séð glerbrot hægra megin í hárinu á honum. Aðspurður sagðist F ekki hafa séð hvort brotaþoli hafi sparkað í ákærða.

Vitnið H bar fyrir dómi að hann væri vinur ákærða en líka vinur brotaþola. Hann sagðist hafa séð þá berja hvor annan, þeir hafi síðan dottið í rúmið og hann þá skilið þá að. Hann sagðist ekki hafa séð hvernig slagsmálin hafi byrjað eða hvort ákærði hafi lamið brotaþola eða slegið hann með flösku. Aðspurður um upptök slagsmálanna sagði hann að þeir hafi verið orðljótir hvor við annan. Hann sagðist hafa séð gler á gólfi og að honum hafi verið sagt að ákærði hafi slegið brotaþola með flösku. Aðspurður sagðist hann hafa séð að báðir voru blóðugir. Það hafi verið mar og blóð á andliti brotaþola og sár á höfði og einnig blóð á ákærða. Aðspurður sagðist hann hafa séð brotaþola liggja ofan á ákærða og slá hann í andlitið og síðar sparka í hann en ekki séð hvar sparkið lenti.

Í skýrslu fyrir lögreglu upplýsti vitnið H að brotaþoli hafi setið í stól og D setið á hné hans eða á stólarminum. Aðspurður kvaðst H hafa verið að tala við F og ekki séð þegar slagsmálin byrjuðu en síðar séð slagsmál þeirra og hafi þeir lent í sófanum en síðan endað á gólfinu og hafi slagsmálin ekki staðið lengur en eina til tvær mínútur. Hann hafi þá hlaupið til og hafi brotaþoli þá verið ofan á ákærða og verið að slá hann með krepptum hnefanum. Eftir að hann hafi skilið þá að hafi brotaþola náð að komast að ákærða og sparka í hægri síðu hans. H sagðist hafa spurt þá í sitthvoru lagi hvor hefði hafið slagsmálin og hafi þeir vísað hvor á annan.

Vitnið I, sérfræðingur á bráðadeild Landspítala í Fossvogi, gaf símaskýrslu fyrir dómi og bar að maður hefði komið til sín á bráðadeild með áverka á höfði og handlegg og ljóst að hann hafi verið mikið slasaður, með miklar bólgur vinstra megin á andliti sem lýstu broti og einnig hafi brotaþoli talað um mikinn dofa. Þá hafi einnig verið greinilega sigið munnvik vinstra megin auk eymsla í hendi. Aðspurð um hvort nefndir áverkar gætu samræmst þeirri lýsingu sem brotaþoli gaf á atburðum, upplýsti vitnið að hann hefði ekki gefið upp mikla að öðru leyti en því að hann hafi verið kýldur. Aðspurð um hvort hún hefði ekki sett upplýsingar í vottorð sitt um áverka á höfði brotaþola, taldi vitnið það mjög líklegt ef hún hefði vitað af því. Oftast sé upplýst um saumaskap og annað þessháttar, en hún vildi þó ekki útiloka það hafi átt sér stað, sérstaklega ef mikið hafi verið að gera á umræddum tíma.

Vitnið J, sérfræðingur á háls- nef og eyrnadeild Landspítalans í Fossvogi, gaf símaskýrslu fyrir dómi og sagði að brotaþoli hafi komið til sín og verið með slæma áverka í andliti, andlitsbrot, kinnbeinsbrot vinstra megin, mjög innfallinn í andliti, hafi illa getað opnað munninn vegna brotsins, verið dofinn í kinn og tanngarði og í nefinu út af áverka á taug út af brotinu. Vegna ástands brotaþola hafi hann þurft að gera aðgerð á honum tveimur dögum síðar þar sem brotið hafi verið rétt, settar hafi verið títaníumplötur til að halda brotunum á sínum stað auk þess að setja plötu undir augað til þess að halda því á sínum stað líka. Hann upplýsti að hafa hitt brotaþola í apríl 2013, þá hafi hann verið búinn að jafna sig nokkuð vel hvað þetta varðar en hafi ennþá verið með dofa í kinn, en þar sem ekki hafi verið liðið ár frá atburði, sé óvíst um framhaldið. Upplýstur um að brotaþoli hefði sagt að dofinn væri enn til staðar sagði vitnið að þá væri dofinn kominn til að vera en hann gæti ekki fullyrt um það, þar sem hann hefði ekki séð hann sjálfur núna ári eftir aðgerðina. Vitnað sagðist ekki hafa ekki komið að því að gera að skurði á höfði brotaþola. Vitnið sagði aðspurt að þeir áverkar sem fram kæmu í læknisvottorði samræmdust þeirri lýsingu sem brotaþoli hefði sjálfur gefið á atburðum. Vitnið taldi að höggið hafi verið mjög þungt með tilliti til þess að brotaþoli sé stór og stæðilegur og það hafi þurft mikið högg til að kinnbeinið brotnaði með þessum hætti. Þá taldi hann að brotaþoli muni alltaf verða með ör á andlitinu eftir aðgerðina.

Niðurstaða:

Í máli þessu er einkum þrennt sem kemur til skoðunar við mat á því hvort brot hafi átt sér stað með þeim hætti sem greinir í ákæru. Í fyrsta lagi aðdragandi málsins og upptök slagsmála, í öðru lagi slagsmálin sjálf og í þriðja lagi afleiðing atburða.

Sönnunarbyrði um sekt ákærða og atvik, sem telja má honum í óhag hvílir á ákæruvaldinu, sbr. 108. gr. laga nr. 88/2008, um meðferð sakamála og metur dómari hverju sinni hvort nægileg sönnun, sem ekki verði vefengd með skynsamlegum rökum, sé fram komin um hvert það atriði sem varðar sekt og ákvörðun viðurlaga við broti, þar á meðal hvaða sönnunargildi skýrslur ákærða hafi, vitnisburður, mats- og skoðunargerðir, skjöl og önnur sýnileg sönnunargögn, sbr. 109. gr. sömu laga.

Um upphaf slagsmálanna er ekki ágreiningur um að þau hafi átt sér stað að Smiðsbúð 3 í Garðabæ, í svonefndu „reykherbergi“. Hins vegar hefur ekkert komið fram um það, hvað varð til þess að slagsmálin hófust. Ákærði og brotaþoli þekktu hvor annan lítið og ekkert hefur komið fram um að óvinskapur hafi verið með þeim. Þá hefur ekki verið leitt í ljós að þeir hafi hist eða átt nein samskipti áður en nefndir atburðir gerðust. Brotaþoli og D báru að ákærði hafi verið að spyrja þau um einhvern L-kk-þf sem þau hafi ekki þekkt. H sagði að brotaþoli og ákærði hafi verið orðljótir hvor við annan og vitnið F bar að þeir hafi verið að rífast, án þess að það væri skýrt nánar. Vitnisburður annarra er á þann veg að ákærði hafi ítrekað verið að kalla nafn L-kk-ef, sem styður þannig vitnisburð brotaþola og D að þessu leyti. Brotaþoli bar að ákærði hefði án frekari orðalenginga slegið sig með krepptum hnefa. D kvaðst vera vitni að þessu, enda kvaðst hún hafa setið á hné brotaþola, og fær sá framburður hennar stoð í vitnisburði H fyrir lögreglu. Vitnisburður annarra um upphaf slagsmálanna er á þann veg að þau hafi ekki séð hvernig slagsmálinu byrjuðu og hafi ekki séð ákærða slá brotaþola. Vitnið F bar þó bæði fyrir lögreglu og fyrir dómi að hafa séð þegar ákærði sló eða kýldi í andlit brotaþola og vitnið H sagði að það hafi verið mar og blóð á andliti brotaþola.Vitnið E sagði að brotaþoli hafi verið með bólgur og blóð undir auga, að hana minnti hægra megin í andliti.

Það er mat dómsins að það sé hafið yfir skynsamlegan vafa, að upptök atburða hafi verið með þeim hætti að ákærði hafi slegið brotaþola hnefahöggi í vinstri hluta andlits að tilefnislausu að því er virðist.

Um slagsmálin sjálf, sem upphófust eftir þetta, eru vitni ekki á einu máli. Brotaþoli segir sjálfur í skýrslu fyrir lögreglu að í framhaldi af þessu hafi ákærði náð taki á handlegg hans sem hafi endað með því að hann handleggsbrotnaði. Eftir að slagsmálin hafi verið stöðvuð hafi ákærði tekið glerflösku og slegið í höfuð hans. Brotaþoli bar með svipuðum hætti fyrir dómi nema að hann sagðist hafa slegið ákærða þar sem hann lá í gólfinu, en eftir að hann hafi staðið upp hafi ákærði tekið flösku og slegið henni hægra megin í höfuð hans. D sagði að eftir að ákærði hafði slegið brotaþola hafi ákærði tekið flösku og slegið hann í höfuðið með henni og hafi flaskan brotnað og blætt úr höfði hans. Aðspurð sagði D að flaskan hafi lent framarlega á höfði brotaþola. Hún sagði að í framhaldi af þessu hafi brotaþoli ráðist á ákærða til að verja sig. Engum öðrum vitnum er til að dreifa um að ákærði hafi slegið brotaþola með flösku. Einhver vitni heyrðu gler brotna og glerbrot munu hafa verið á gólfi. Vitnið F sá glerbrot í höfði brotaþola og taldi að það hefði verið eftir að hann var sleginn með flösku og vitnið H hafði heyrt það að ákærði hefði slegið brotaþola með flösku. Vitnið E mundi eftir því að hafa sett blautt handklæði á höfuð brotaþola og benti á kollvik sín vinstra megin um staðsetningu áverka brotaþola. Vitnið G mundi eftir að hafa séð sár á ofanverðu höfði brotaþola, hægra megin. H bar að það hafi verið sár á höfði brotaþola. Ljóst er að brotaþoli og D eru ein til vitnis um að ákærði hafi brotið flösku á höfði brotaþola. Frásögnum þeirra af atburðum ber alls ekki saman. D bar að ákærði hafi slegið flöskunni í brotaþola strax eftir að hann sló hann í andlitið. Brotaþoli sjálfur segir að þetta hafi ekki átt sér stað fyrr en í lok slagsmálanna eða þegar þeim var lokið. Það verður að telja líklegt að vitni hafi frekar séð ákærða slá brotaþola í höfuðið þegar slagsmálum var að ljúka en þegar þeim var lokið. Þá hafa vitni borið á misjafnan hátt um hvar blætt hafi úr höfði brotaþola. Þannig bera t.d. D og E að áverkinn hafi verið framan til á höfði hans, en samkvæmt framlagðri mynd í málinu, er áverkinn við hvirfil. Í málinu voru lögð fram læknisvottorð. Í þeim er ekki að finna neitt um umræddum áverka annað en að í öðru þeirra kemur fram eftirfarandi: „Einnig var hann með skurð á höfði sem þurfti að sauma“.

Miðað við framburð vitna er margt óljóst um þau slagsmál sem áttu sér stað. Vitni hafa borið að þau hafi ekki séð það sem fram fór, þau hafi verið ölvuð og langt sé síðan atburður átti sér stað. Þá hafa vitnin borið að brotaþoli hafi slegið og/eða sparkað í ákærða og brotaþoli hefur sjálfur borið að hafa slegið í ákærða og að hafa slegið í vegg eftir að atburðir áttu sér stað. Þá er stór spurning hvers vegna ekkert er fjallað um handleggsbrot það sem brotaþoli bar að hann hefði orðið fyrir af völdum ákærða í þessum slagsmálum.

Þegar framangreint er virt, þykir ekki hafa verið leitt í ljós að ákærði hafi veist að brotaþola og slegið brotaþola í höfuðið með glerflösku, með þeim afleiðingum að flaskan brotnaði.

Um afleiðingar þess að ákærði sló brotaþola hnefahöggi er fjallað í ákæru og vitnisburði lækna fyrir dómi. Brotaþoli hlaut kinnbeinsbrot vinstra megin, brot var í beingólfi undir vinstra auga auk áverka á taug. Vegna þessa þurfti að gera aðgerð þar sem brotið var rétt, settar voru títaníumplötur til að halda brotunum á sínum stað auk þess sem setja þurfti plötu undir augað til þess að halda því á sínum stað. Ljóst er af vitnisburði lækna að afleiðingar eru miklar og hafa valdið brotaþola miklum þjáningum. J sérfræðingur bar að brotaþoli bæri ör í andliti til frambúðar eftir aðgerðina. Hins vegar gat sami læknir ekki fullyrt að dofi í andliti væri kominn til að vera, þó að honum þætti það líklegt út frá lýsingu brotaþola sjálfs, þar sem hann hefði ekki skoðað brotaþola sjálfan núna ári eftir aðgerðina.

Það er mat dómsins að þar sem ekki teljist sannað að flaska hafi verið brotin á höfði brotaþola þá eigi framangreind háttsemi ekki undir 2. mgr. 218.gr. almennra hegningarlaga, heldur beri að heimfæra hana undir 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Fær þessi niðurstaða samrýmst meginreglu 1. mgr. 180. gr. laga nr. 88/2008 þótt háttsemi ákærða hafi ekki verið þannig færð til refsiákvæða í ákæru, enda var málið reifað með hliðsjón af þessu og ekki verður séð að vörn ákærða hafi af þessum sökum orðið áfátt.

Ákæruliður II.

Ákærði bar fyrir dómi að hann gæti ekki lýst atvikum, hann myndi ekkert eftir því sem átti að hafa gerst, að hann hafi verið nánast „lost“ þegar hann hafi vaknað morguninn eftir á lögreglustöðinni og hafi því ekkert um framburð lögreglunnar að segja.

Ákærði sagði fyrir lögreglu, að hann hafi setið að drykkju kvöldinu áður með félaga sínum og eiginkonu hans sem búa í Smiðsbúð, en síðan hafi hann farið þaðan. Aðspurður um hvort hann hafi brotið rúðu að Iðnbúð 3 í Garðabæ sagðist hann kannast við það, en gat ekki gefið frekari skýringu á því. Aðspurður vissi hann ekki hve mikið áfengi hann hefði drukkið umrætt kvöld en það hefði verið talsvert magn. Ákærði vildi hins vegar ekki tjá sig um það fyrir lögreglu hvort hann hafi slegið þungu hnefahöggi í átt að andliti lögreglumannsins B og auk þess reynt að skalla lögreglumanninn C í andlitið.

B lögreglumaður bar fyrir dómi að reynt hafi verið að ræða við ákærða á vingjarnlegum nótum og reynt að fá hann út úr bifreið þeirri sem hann var í þegar þá bar að. Þegar ákærði hafi síðan komið út hafi hann strax reynt að slá til hans þungu og kraftmiklu höggi sem hafi beinst að höku hans, en sem betur fer hafi það misheppnast. Hann taldi að það hafi bjargað honum að hann sé hávaxinn. Hann hafi hins vegar ekki orðið vitni að því þegar ákærði hafi reynt að skalla annan lögreglumann.

Í skýrslu hjá lögreglu sagði B lögreglumaður að hann hafi verið á vakt ásamt tveimur öðrum lögreglumönnum, C og K, þegar þeir hafi fengið beiðni vegna manns sem var blóðugur, berfættur og ber að ofan. Ákærði hafi verið mjög æstur og helst mátt ætla að hann hafi verið á örvandi efnum. Þegar ákærði hafi komið út úr bifreið hafi hann slegið með hægri hendi þungu höggi í áttina að sér en hann náð að víkja sér undan, en ekki hafi mátt muna nema örlitlu að hann fengi hnefahöggið frá ákærða.

C lögreglumaður bar fyrir dómi, að lögreglan hefði fengið beiðni um að aðstoða mann sem væri frekar klæðalítill. Á vettvangi hafi maðurinn verið aftan í jeppa. Eftir að hann hafi verið kominn út úr bílnum hafi þeir reynt að ræða við hann og gengið nokkur skref en þá hafi ákærði reynt að kýla þungu höggi til B lögreglumanns, sem hafi náð að víkja sér undan. Aðspurður sagði hann að höggið hafi stefnt í höfuð B og að ákærði hafi lagt mikinn kraft í höggið. Aðspurður um nánari skýringu á þessu sagði hann höggið hafa stefnt í andlit B, allavega í höfuðhæð, en hann gat ekki útskýrt það nákvæmlega, en það mætti lýsa því með því að höggið hafi verið eins og krókur. Eftir þetta hafi þeir fært hann að lögreglubíl en ákærði þar reynt að skalla hann.

Í skýrslu hjá lögreglu sagði C lögreglumaður að hann og B lögreglumaður hafi stutt ákærða út úr bílnum sem hann var í. C upplýsti að hann hefði staðið hægra megin við ákærða. Hafi þeir síðan gengið 3-4 skref en þá hafi ákærði snúið sér að B og reynt að kýla hann í andlitið með krepptum hnefa en B hafi hins vegar getað forðað sér undan högginu. Eftir þetta hafi ákærði verið færður upp að lögreglubílnum þar sem til stóð að setja hann í handjárn. C kvaðst hafa haldið í vinstri hönd hans en þá hafi ákærði reynt að skalla hann, en ekki tekist.

K lögreglumaður bar fyrir dómi að lögreglan hafi við kölluð til vegna manns í annarlegu ástandi. Þegar ákærði hafi komið út úr skotti þeirrar bifreiðar sem hann hafi verið í hafi hann strax reynt að kýla B lögreglumann. Hann upplýsti að höggið hafi stefnt í andlit hans. Klárlega hafi verið ásetningur og mikill þungi lagður í höggið. Aðspurður sagðist hann halda að ákærði hafi kýlt beint að andliti B en hann mundi það ekki nákvæmlega. Ákærði hafi síðan reynt að skalla annan lögreglumann, C. Hann sjálfur hafi haldið í hægri höndina á ákærða en C í þá vinstri og þannig hafi ákærði reynt að skalla þá til hliðar. Hann hafi verið nánast sturlaður á þessum tímapunkti. Aðspurður taldi K að ef hann hefði ekki haldið í hönd ákærða, hefði ákærði náð að skalla C.

Í skýrslu hjá lögreglu sagði K lögreglumaður að greinilegt hafi verið að ákærði hafi verið undir áhrifum áfengis eða einhvers annars. Hann bar að ákærði hafi strax þegar hann kom út úr bílnum, reynt að kýla lögreglumanninn B, en hann hafi náð að víkja sér undan högginu. Hafi ákærði verið með krepptan hnefann og lagt þunga í höggið. Hann ásamt C hafi þá fært ákærða að lögreglubílnum þar sem ákærði reyndi síðan að skalla C í höfuðið.

Niðurstaða.

Ákærða er gefið að sök að hafa slegið hnefahöggi í átt að lögreglumanninum B, en honum hafi tekist að víkja sér undan högginu og ákærði hafi einnig reynt að skalla C lögreglumann í höfuðið, en honum hafi tekist að víkja sér undan. Í málinu liggur fyrir vitnisburður þriggja lögreglumanna sem allir vitna á þann hátt að ákærði hafi reynt að slá og skalla nefnda lögreglumenn eins og að framan greini. Ákærði bar fyrir dómi að hann gæti ekki lýst atvikum, hann myndi ekkert eftir því sem átti að hafa gerst, og hafi því ekkert um framburð lögreglunnar að segja. Ekki er öðrum vitnum eða gögnum til að dreifa. Lögreglumennirnir lýstu ekki allir með sama hætti hvenær ákærði reyndi að slá til B og einnig var lýsing þeirra á því hvernig ákærði bar sig að við höggið og hvert það stefndi ekki á einn veg. Í verknaðarlýsingu í ákæru er ákært fyrir að hafa slegið hnefahögg í átt að andliti lögreglumannsins. Ekki skiptir öllu máli í þessu sambandi hvernig vitni bera að ákærði hafi borið sig að við það högg eða hvert þeim fannst höggið stefna að andliti lögreglumannsins.

Með vísan til framangreinds, telst sannað að ákærði hafi brotið gegn valdstjórninni með þeirri háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru og varðar við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

IV

Ákærði er fæddur árið 1981. Með dómi héraðsdóms Reykjaness dags. 17. febrúar 2009 var ákærði dæmdur í 45 daga fangelsi skilorðsbundið í tvö ár, fyrir brot gegn 1. mgr. 217. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Brot það sem hér um ræðir er ítrekun á nefndum dómi. Í 1.mgr. 218.gr. b. í almennum hegningarlögum segir að hafi sá, sem dæmdur er sekur um brot á [217., 218. eða 218. gr. a], áður sætt refsingu samkvæmt þeim greinum eða honum hefur verið refsað fyrir brot, sem tengt er að öðru leyti við vísvitandi ofbeldi, megi hækka refsingu allt að helmingi. Í niðurstöðum málsins var ekki annað leitt í ljós en að ákærði hafi átt upptök þeirra atvika sem ræðir í ákæru og eiga ákvæði 3. mgr. 218.gr. b. almennra hegningarlaga því ekki við. Við ákvörðun refsingar ákærða ber að horfa til nefnds lagaákvæðis auk þess sem atlagan olli umtalsverðu heilsutjóni hjá brotaþola. Einnig ber að líta til þess að ákærða réðst að lögreglumönnum við skyldustörf sem ber að líta alvarlegum augum, þó ekki hafi orðið tjón í því tilviki. Til þess ber að horfa að ákærði kveðst hafa tekið á neysluvanda sínum og ekki neytt áfengis frá því atburðir gerðust. Með hliðsjón af framangreindu og 77. gr. almennra hegningarlaga, þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í níu mánuði. Ekki þykja skilyrði til að skilorðsbinda refsinguna.

Ákærði hafnaði bótakröfu. Réttargæslumaður brotaþola gerði grein fyrir bótakröfunni á þann hátt að hún skiptist í skaðabætur og miska. Skaðabætur væru reiknaðar vegna vinnutaps, 1.680 kr. á dag í 57 daga eða samtals 95.760 krónur, en miskabótakrafan væri 800.000 krónur og tæki mið af dæmdum miskabótum í sambærilegum málum hjá dómstólum. Fram kom að bótakrafan hafi fyrst verið birt ákærða með fyrirkalli þann 14. nóvember 2013 og miðast upphaf dráttarvaxta við þann dag.

Samkvæmt 26.gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 og með hliðsjón af þeim gögnum sem liggja fyrir um afleiðingar brotsins, er það mat dómsins að fram komin krafa um skaðabætur sé hæfileg ásamt vöxtum eins og í dómsorði greinir.

V

Með vísan til 1. mgr. 218. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála ber að dæma ákærða til að greiða allan sakakostnað fyrir þau brot sem hann er sakfelldur fyrir, sem er samkvæmt yfirliti 62.800 krónur. Ákærði skal greiða þóknun skipaðs verjanda síns fyrir dóminum, V-kk-ef H-kk-ef V-kk-ef, hrl., 376.500 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar getur um í dómsorði auk þóknunar skipaðs réttargæslumanns brotaþola, B-kk-ef J-kk-ef hæstaréttarlögmanns að fjárhæð 272.563 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Dóm þennan kveður upp B-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari.

D ó m s o r ð:

Ákærði, Æ-kk-nf J-kk-nf, skal sæta fangelsi í níu mánuði.

Ákærði greiði A, kt. 000000-0000, skaðabætur að fjárhæð 895.760 krónur ásamt vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001, frá 24. nóvember 2012 til 14. desember 2013, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr., sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði greiði sakarkostnað sem eru málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans fyrir dóminum, V-kk-ef H-kk-ef V-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 376.500 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti auk þóknunar skipaðs réttargæslumanns brotaþola B-kk-ef J-kk-ef hæstaréttarlögmanns að fjárhæð 272.563 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Ákærði greiði 62.800 krónur í annan sakarkostnað.

B-kk-nf H-kk-nf

.