S-282/2007

Mál þetta, sem tekið var til dóms 8. janúar sl., er höfðað með ákæru lögreglustjórans í Vestmannaeyjum, dagsettri 13. júlí 2007 á hendur S-kk-þgf E-kk-þgf V-kk-þgf, kt. 000000-0000, Vesturvegi 23b, Vestmannaeyjum,

„fyrir líkamsárás með því að hafa snemma morguns laugardags 1. apríl 2006 í gleðskap að Bröttugötu 23 í Vestmannaeyjum innandyra sem utan veist að Á-kk-þgf K-kk-þgf I-kk-þgf, kt. 000000-0000, slegið hann tvö hnefahögg í andlitið, rifið í vinstra auga hans og bitið í vinstra læri með þeim afleiðingum að hann hlaut glóðarauga á vinstra auga, eymsli yfir kjálka, bitfar og stórt mar á innanvert vinstra æri og mar og rispur í holhöndum og á herðum.“

Ákæruvaldið telur háttsemi ákærða varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1941, sbr. 10. gr. laga nr. 20/1981 Þess er krafist af hálfu ákæruvaldsins að ákærði verði dæmdur til refsingar.

Á-kk-nf K-kk-nf I-kk-nf hefur krafist þess að ákærði verði dæmdur til þess að greiða honum skaðabætur að fjárhæð 182.770 krónur auk vaxta samkvæmt 16. gr. laga nr. 50/1993 frá 1. apríl 2006 en síðan dráttarvöxtum samkvæmt 9. gr. laga nr. 38/2001 frá 13. nóvember 2006 til greiðsludags.

Ákærði mætti ekki við þingfestingu málsins 12. september s.l. en hann mætti fyrir dómi 14. nóvember s.l. og játaði þá sök að öðru leyti en því að hann kannaðist ekki við að hafa bitið í læri kæranda. Aðalmeðferð málsins fór fram 8. janúar s.l. Þrátt fyrir játningu að hluta krefst verjandi ákærða aðallega sýknu en til vara vægustu refsingar sem lög leyfa. Þá er krafist málsvarnarlauna. Lögmaður kæranda, H-kk-nf B-kk-nf, hdl., flutti málið fyrir skjólstæðing sinn og krafðist þóknunar fyrir þann starfa sinn til viðbótar þeirri þóknun sem innifalin er í skaðabótakröfu.

Málavextir:

Í skýrslu lögreglu og dagbókarfærslu kemur fram að kærandi, Á-kk-nf K-kk-nf I-kk-nf, hafi komið á lögreglustöðina í Vestmannaeyjum laugardaginn 1. apríl kl. 07:26 í því skyni að bera fram kæru vegna líkamsárásar sem hann hefði orðið fyrir þá um morguninn. Hann vissi á þessu stigi ekki nafn árásarmannsins en kvaðst hafa verið í samkvæmi þar sem þeim hefði lent saman innandyra. Hefði þeim báðum verið vísað út en lent aftur saman á lóðinni fyrir utan. Hafi maðurinn potað í vinstra auga sér og slegið sig vinstra megin á kjálkann. Þá kvaðst hann hafa fengið högg á vinstri síðu. Fram kemur í lögregluskýrslu að kærandi hafi verið ölvaður og hafi honum verið bent á að leita læknis og óska eftir áverkavottorði. Þá var honum einnig bent á að staðfesta kæruna þegar hann væri ekki undir áhrifum áfengis. Í dagbókarfærslu kemur fram að kærandi hafi komið á lögreglustöðina kl. 16:06 sama dag, staðfest kæruna og nefnt nafn tiltekins manns sem árásarmanns. Þá er bókað að ákærði hafi komið samdægurs á stöðina kl. 21:45 og kvaðst hann hafa sakað rangan mann um að hafa lamið sig. Kvað kærandi ákærða hafa lamið sig.

Kærandi gaf skýrslu 11. apríl 2006 og kvaðst hafa verið staddur að Bröttugötu 23 undir morgun þegar ákærði hafi ráðist á hann. Hafi ákærði gengið að honum og slegið sig eitt högg í andlitið sem lent hafi á vinstri kjálka. Kvaðst kærandi hafa verið að ganga inn í eldhús þegar ákærði hafi ráðist á hann aftur og gripið sig kverkataki. Hafi þeim þá verið vísað út en þegar út var komið hafi ákærði ráðist á hann aftur og þá m.a. rifið í vinstra auga og bitið hann í lærið. Kvaðst kærandi þá hafa bitið ákærða í fingur og hafi hann þá sleppt takinu og þeir ekki lent í frekari átökum.

Fram kemur í læknisvottorði Á-kk-ef Ó-kk-ef G-kk-ef, læknis, dagsettu 27. apríl 2006, að kærandi hafi leitað til læknis daginn eftir árásina. Segir í vottorðinu að hann hafi verið bitinn í vinstra læri innanvert og hafi sést bitfar og stórt mar á stærð við mandarínu. Talsvert mar og rispur í holhöndum beggja vegna og á herðum, glóðarauga á vinstra auga og væg eymsli yfir kjálka en ekki grunur um andlitsbrot. Þar sem sjúklingur hafi verið talsvert marinn og einnig með stórt bitfar á læri telur læknirinn þetta áverka í alvarlegri kantinum. Þá segir að ekki sé vitað að sjúklingur hafi verið frá vinnu í lengri tíma vegna árásarinnar.

Ákærði var yfirheyrður hjá lögreglu 5. maí 2006. Hann kannaðist við að hafa lent í átökum við kæranda en kvaðst muna lítið eftir orsökum þeirra, enda hafi hann verið undir áhrifum áfengis og minni hans því gloppótt af þeim sökum. Hann kvaðst muna eftir því að kærandi hafi bitið hann í puttann og hafi hann þá slegið kæranda í því skyni að fá hann til að losa takið á fingrinum. Ákærði kannaðist ekki við að hafa rifið í vinstra auga kæranda og þá kannaðist hann ekki við að hafa bitið hann í lærið.

Framburður ákærða og vitna fyrir dómi.

Ákærði skýrði svo frá fyrir dómi að hann myndi lítið eftir atvikum en hann mundi eftir átökum við kæranda inni í anddyri hússins sem hafi haldið áfram fyrir utan húsið eftir að þeim hafi verið vísað út. Hann kannaðist við að hafa kýlt kæranda í andlitið sem þá hafi tekið sig hálstaki og bitið sig í puttann. Hann kannaðist ekki við að hafa bitið kæranda í lærið. Hann taldi að þeir hefðu verið skildir að, enda hafi verið fullt af fólki í kringum þá. Ákærði kvaðst sáttur við að greiða kæranda bætur en fannst krafa hans of há.

Kærandi skýrði svo frá fyrir dómi að ákærði hafi ráðist á sig með höggum í andlit inni í húsinu honum að óvörum. Þeir hafi verið skildir að en skömmu síðar hafi þeim lent aftur saman í anddyri hússins. Þeim hafi þá verið vísað út og kvaðst kærandi þá hafa klemmt fætur sína utan um ákærða sem þá hafi bitið sig í lærið. Ákærði hafi sett fingur í augað á kæranda og þá kvaðst kærandi hafa bitið ákærða fast í puttann til þess að fá hann til að sleppa lærinu. Hafi ákærði ekki sleppt takinu fyrr en kærandi hafi verið búinn að bíta nokkuð lengi í puttann á honum.

Vitnið S-kk-nf B-kk-nf, kt. 000000-0000, skýrði svo frá fyrir dómi að ákærði hafi ráðist á kæranda með höggum, fyrst í anddyri hússins og síðan fyrir utan. Hann kvaðst hafa séð ákærða bíta kæranda í lærið og hafi átökunum lokið skömmu síðar. Hann kvað ákærða hafa verið í vörn og hafa haldið höndum fyrir andliti sínu. Hann kvaðst hafa séð kæranda bíta ákærða í fingurinn í þeim tilgangi að fá ákærða til að losa um lærið.

Niðurstöður:

Ákærði hefur viðurkennt að hafa veist að kæranda með þeim hætti er í ákæru greinir að öðru leyti en því að hann kannast ekki við að hafa bitið hann í læri. Hafa ber í huga að ákærði ber við gloppóttu minni sökum áfengisneyslu sinnar umrætt sinn. Samkvæmt læknisvottorði var kærandi með bitfar á vinstra læri og kærandi og vitnið S-kk-nf bera báðir að ákærði hafi bitið ákærða í lærið. Er því að mati dómsins fram komin lögfull sönnun fyrir hegðun ákærða að þessu leyti. Er háttsemi ákærða rétt færð til refsiákvæða í ákæruskjali.

Samkvæmt sakavottorði ákærða var hann sektaður um 40.000 krónur fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga árið 1997 og árið 2000 var hann sektaður um 180.000 krónur fyrir brot gegn 1. mgr. 218. gr. sömu laga. Þá var hann dæmdur í 150.000 króna sekt árið 2004 fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. sömu laga.

Við ákvörðun refsingar ákærða ber að hafa í huga sakaferil hans, en honum hefur á tíu árum þrívegis verið refsað fyrir líkamsárásir, síðast fyrir þremur árum. Þá verður að hafa í huga að brot ákærða var framið 1. apríl 2006 en rannsókn málsins virðist hafa lokið í júnímánuði sama ár. Bótakrafa er lögð fram 20. september sama ár og er hún birt ákærða 13. október sama ár. Ákæra var hins vegar ekki gefin út fyrr en 9 mánuðum síðar.

Refsing ákærða þykir hæfilega ákveðin fangelsi í 2 mánuði en með hliðsjón af drætti málsins þykir mega ákveða að fullnustu hennar skuli fresta og hún falla niður að liðnum þremur árum frá birtingu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

Ákærði hefur lýst sig reiðubúinn að greiða kæranda bætur en telur kröfu hans of háa. Krafa kæranda er þannig sundurliðuð að krafist er þjáningabóta skv. 3. gr. skaðabótalaga að fjárhæð 15.540 krónur, miskabóta skv. 26. gr. sömu laga að fjárhæð 100.000 krónur og lögmannsþóknun að meðtöldum virðisaukaskatti, 67.230 krónur. Þá hefur talsmaður kæranda, H-kk-nf B-kk-nf, hdl., krafist þóknunar vegna meðferðar málsins hér fyrir dómi. Kröfu kæranda þykir í hóf stillt og verður hún tekin til greina að viðbættri þóknun talsmanns hans, sem þykir hæfilega ákveðin 49.800 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Samkvæmt 1. mgr. 165. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála skal dæma ákærða til að greiða allan sakarkostnað, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, J-kk-ef I-kk-ef H-kk-ef, hdl., 112.050 krónur að teknu tilliti til virðisaukaskatts.

K-kk-nf G-kk-nf H-kk-nf sýslumaður í Vestmannaeyjum sótti málið.

H-kk-nf O. A-kk-nf, dómstjóri, kveður upp dóm þennan. Dómsuppsaga hefur dregist vegna embættisanna.

Dómsorð:

Ákærði, S-kk-nf E-kk-nf V-kk-nf, sæti fangelsi í 2 mánuði en fullnustu refsingarinnar skal fresta og fellur hún niður að liðnum þremur árum frá birtingu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

Ákærði greiði Á-kk-þgf K-kk-þgf I-kk-þgf, kt. 000000-0000, 182.770 krónur í skaðabætur auk vaxta samkvæmt 16. gr. laga nr. 50/1993 frá 1. apríl 2006 en síðan dráttarvöxtum samkvæmt 9. gr. laga nr. 38/2001 frá 13. nóvember 2006 til greiðsludags auk þóknunar talsmann bótakrefjanda, H-kk-ef B-kk-ef, hdl., 49.800 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Ákærði greiði allan sakarkostnað, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns J-kk-ef I-kk-ef H-kk-ef, hdl., 112.050 krónur að teknu tilliti til virðisaukaskatts.

H-kk-nf O. A-kk-nf.