S-191/2005

Mál þetta, sem dómtekið var 6. mars sl., er höfðað með ákæru lögreglustjórans á Eskifirði, útgefinni 14. desember 2005, á hendur S-kk-þgf Ó-kk-þgf A-kk-þgf, kt. 000000-0000, Bakkastíg 9a, Eskifirði, “fyrir stórfellda líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 5. júní 2005, á skólavelli við Strandgötu á Eskifirði, slegið K-kk-þf F-kk-þf, kennitala 000000-0000, hnefahögg í andlitið með þeim afleiðingum að hann hlaut tilfært brot á hægri augnbotni og taugaskaða, sem leiddi til langvarandi tvísýni og dofa hægra megin í andliti.

Telst þetta varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19,1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20,1981.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar.

Af hálfu K-kk-ef F-kk-ef er þess krafist að ákærða verði gert að greiða honum skaða- og miskabætur að fjárhæð kr. 675.304 með vöxtum samkvæmt 8. gr. vaxtalaga nr. 38,2001 frá 5. júní 2005, en síðan með dráttarvöxtum samkvæmt 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. vaxtalaga.

Af hálfu ákærða er aðallega krafist sýknu af öllum kröfum ákæruvalds og að sakarkostnaður verði lagður á ríkissjóð, þ.m.t. hæfileg málsvarnarlaun. Til vara er þess krafist að ákærða verði dæmd vægasta refsing, sem lög heimila, þ.e. að hún verði ákveðin skilorðsbundin og að háttsemin verði felld undir 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Í því tilviki verði sakarkostnaði skipt á milli ákærða og ríkissjóðs.

II.

Málavextir

Samkvæmt lögregluskýrslu dags. 30. júní 2005 kom Þ-kk-nf H-kk-nf á lögreglustöðina á Eskifirði kl. 2.08 aðfaranótt sunnudagsins 5. júní 2005 ásamt K-kk-þgf F-kk-þgf. Fram kemur að K-kk-nf hafi verið töluvert ölvaður. Áverkar hafi verið á andliti K-kk-ef, blætt úr nefi hans og bólgið og þá hafi bólga verið á hægri kinn og við hægra auga. K-kk-nf hafi sagt að einhver hefði lamið hann, en ekki vita hver það hefði verið. Farið var með K-kk-þf á heilsugæslustöðina á Eskifirði þar sem hlúð var að honum.

Hinn 6. júlí 2005 mætti K-kk-nf að eigin frumkvæði á lögreglustöðina á Eskifirði og lagði fram kæru á hendur þeim, sem hefði veitt honum áverka við Valhöll á Eskifirði umrædda nótt. Hann skýrði svo frá að hann hefði verið á dansleik í Valhöll og verið nokkuð ölvaður en þó ekki dauðadrukkinn. Hann hefði byrjað að neyta áfengis um hádegi og drukkið svolítið yfir daginn. Hann hefði verið inni á dansleiknum og verið að tala þar við Þ-kk-þf H-kk-þf, sem þar hefði verið að skemmta sér. Í framhaldi af því hefði hann ætlað á salernið, en þar sem þar hefði verið löng biðröð hefði hann ákveðið að fara út að pissa. Sagðist kærandi muna eftir því að hann fór einn síns liðs út úr Valhöll og ekki muna eftir neinum sérstökum utan við húsið. Hann hefði ætlað að fara á bak við húsið til að pissa, en ekki vita meira um ferðir sínar fyrr en hann rankaði aðeins við sér á lögreglustöðinni og síðan ekki meira fyrr en heima hjá sér daginn eftir. Hann sagðist ekki muna eftir því að hafa farið til læknis um nóttina.

Kærandi sagðist hafa heyrt víða að honum hefði verið hrint þarna utan við Valhöll og að síðan hefði verið sparkað í hann liggjandi. Þetta væri umtalað. Þarna hefði átt vera hópur af krökkum á aldrinum 15 til 18 ára, sem orðið hefði vitni að þessu. K-kk-nf sagðist þó ekki geta nafngreint vitni að atburðinum. Hann benti þó á Þ-kk-þf H-kk-þf, K-kk-þf B-kk-þf H-kk-þf og K-kk-þf R-kk-þf B-kk-þf, en sagðist þó ekki vita hvað þeir vissu um málið. Sagðist kærandi hafa heyrt að tveir aðilar hefðu staðið að árásinni, þ.e. S-kk-nf og strákur, sem líklega heiti A-kk-nf, en þeir séu báðir frá Eskifirði.

Í málinu liggur fyrir upplýsingaskýrsla F-kk-ef M-kk-ef lögreglumanns, dags. 7. júlí 2005 þar sem segir að kl. 2.40 aðfaranótt 5. júní 2005 hafi hann og tveir aðrir lögreglumenn farið á leikvöllinn fyrir utan íþróttahúsið á Eskifirði vegna óláta í fólki þar. Nokkurn tíma hafi tekið að róa fólk niður og stilla til friðar. Hinir lögreglumennirnir hafi gripið til þess ráðs að fylgja einum aðila á lögreglustöðina til að ræða við hann þar. Hafi hann ákveðið að fylgja þeim eftir á stöðina, en þá hafi ákærði stöðvað hann og viljað ræða við hann. Hefði hann sagt honum að K-kk-nf hefði verið að atast í stelpum, sem setið hefðu í rólunum og þær ekki verið hrifnar af því. Hefði ákærði sagt að hann hefði einfaldlega lamið K-kk-þf og bara vilja að hann vissi af því, eins og það er orðað í skýrslunni.

Verður nú rakinn framburður ákærða og vitna hér fyrir dómi og hjá lögreglu eftir því sem þurfa þykir.

Ákærði neitaði sök. Hann sagðist aðspurður ekki hafa verið mjög drukkinn í umrætt sinn. Hann sagðist ekki þekkja kæranda. Ákærði sagðist hafa setið uppi á skólavellinum við Grunnskólann á Eskifirði umrædda nótt. Hefði þá vinkona hans, H-kvk-nf, kallað á hann grátandi og beðið um hjálp. Hefði kærandi þá haldið í H-kvk-þf og hún verið að reyna að losa sig frá honum. Eftir á hefði H-kvk-nf sagt honum að hún hefði verið hrædd um að kærandi ætlaði að nauðga sér. Kærandi og H-kvk-nf hefðu verið rétt hjá flaggstöng, sem sé þarna á vellinum, og honum virst þau vera á leiðinni út af vellinum. Ákærði sagðist hafa farið til þeirra til að hjálpa vinkonu sinni og sagðist hann hafa reynt að losa hana frá kæranda, en hann hefði ekki sleppt henni. Sagðist ákærði hafa staðið á milli þeirra og að lokum náð að rífa H-kvk-þf frá kæranda. Því næst hefði hann snúið sér að kæranda og sagt honum að róa sig og hefði kærandi þá slegið til hans. Um mjög laust högg hefði verið að ræða, en kærandi hefði þó reynt að kýla hann í andlitið, sem ekki hefði tekist. Sagðist ákærði þá hafa slegið kæranda á móti, en það högg hefði verið álíka laust og högg kæranda. Sagðist hann hafa staðið beint á móti kæranda og því hlyti höggið að hafa lent vinstra megin í andlitinu á kæranda þar sem hann væri rétthentur. Aðspurður sagðist ákærði ekki hafa slegið til ákærða með krepptum hnefa. Sagðist ákærði hafa verið að verja sig þar sem kærandi hefði reynt að kýla hann. Eftir þetta sagðist ákærði hafa hrint kæranda og kærandi dottið í jörðina. Hann sagði að kærandi hefði ekki dottið við það að hann sló til hans, en kærandi hefði komið aftur að honum og þá hefði hann hrint honum í burtu. Þá hefði kærandi dottið í jörðina, þ.e. á hliðina og með höndina undir sér. Að svo búnu hefði hann farið með H-kvk-þgf í burtu. Hann sagðist ekki hafa séð neina áverka á kæranda eftir þetta. Þegar hann hefði verið að ganga í burtu sagðist hann hafa séð að kærandi reyndi að standa upp og þá hefði hann séð vin sinn, A-kk-þf, hlaupa fram hjá sér og að kæranda og sparka einu sinni í bakið á kæranda. Hann sagði að kærandi hefði verið mjög ölvaður. Hann sagðist ekki vita hvað orðið hefði um kæranda eftir þetta. Hann sagði aðspurður að auk sín, kæranda og H-kvk-ef, hefðu G-kvk-nf, H-kvk-nf og Í-kvk-nf verið þarna á vellinum. Aðspurður sagðist hann kannast við að hafa talað við F-kk-þf M-kk-þf lögreglumann um nóttina og sagt honum frá atburðinum.

Ákærði bar í megindráttum á sömu leið hjá lögreglu 10. nóvember 2005.

Kærandi, K-kk-nf F-x-x, sagðist hafa verið þó nokkuð drukkinn umrætt kvöld, en þó muna eitthvað eftir kvöldinu. Hann sagðist hafa verið nýkominn á ballið þegar hann hefði farið út að pissa og hefði klukkan líklega verið á milli kl. tólf og eitt um nóttina. Hann sagðist ekki muna eftir sér eftir að hann fór út af dansleiknum og hafa fyrst rankað við sér heima hjá sér daginn eftir. Hann sagðist ekkert muna eftir að hafa farið á lögreglustöðina eða heilsugæslustöðina um nóttina. Hann sagðist hafa frétt að sparkað hefði verið í andlitið á honum og sagði hann að eina atvikið, sem hann myndi eftir væri að hann hefði legið á jörðinni og haldið fyrir andlitið á sér. Hann sagðist muna eftir að hafa fengið högg á líkamann og eitt þungt högg í höfuðið, en hann sagðist ekki gera sér grein fyrir því hvar. Við það högg hefði slokknað á honum og hann steinrotast. Aðspurður um þá áverka, sem hann hefði hlotið um nóttina sagði kærandi að skipta hefði þurft um bein í andlitinu á honum, eins og hann orðaði það, og að hann væri tilfinningalaus og með dofa hægra megin í andliti. Þá fylgdi annað augað ekki með þegar hann liti niður þannig að hann sæi óskýrt þegar hann liti niður. Þessi einkenni hefðu þó gengið eitthvað til baka. Hann sagði að þessir áverkar háðu sér á þann hátt að hann væri viðkvæmur fyrir kulda vegna dofans í andlitinu og afleiðingar áverkans á auganu háðu honum við lestur.

Aðspurður um hvar hann hefði frétt að það hefði verið sparkað í höfuðið á honum sagði kærandi að það hefðu allir talað um það daginn eftir. Aðspurður sagðist hann ekki muna eftir því að hafa áreitt unglingsstelpur fyrir utan staðinn og ekki muna eftir neinum stelpum þarna fyrir utan. Hann sagðist hafa byrjað að drekka áfengi um miðjan dag. Aðspurður um það hvers vegna hann greindi ekki frá því hjá lögreglu að hann myndi eftir því að hafa fengið á sig högg þar sem hann lá á jörðinni, þar af eitt þungt á höfuðið, sagði kærandi að þessi glefsa hefði rifjast upp fyrir honum síðar.

H-kvk-nf Þ-kvk-nf R-kvk-nf sagðist hafa verið búin að drekka þrjá bjóra þegar atvik máls þessa áttu sér stað. Hún sagði að kærandi hefði komið upp á skólavöllinn og byrjað á því að reka hana úr rólunni, sem hún sat í. Til að losna við kæranda hefði Í-kvk-nf vinkona hennar hefði sagt við hana hvort þær ættu ekki drífa sig, en þær hefðu verið skíthræddar við kæranda. Hefðu þær gengið í burtu, en kærandi tekið í öxlina á vitninu og sagt: “Þið eruð ekki að fara neitt, þið eruð focking ekki að fara neitt.” Sagðist vitnið þá hafa séð ákærða og kallað á hann hágrátandi, enda hefði hún verið hrædd um að kærandi reyndi að nauðga henni þar sem hann hefði verið blindfullur. Hún taldi ekki loku fyrir það skotið að hún hefði orðað þennan ótta sinn á einhvern hátt þegar hún kallaði á ákærða. Hún sagði að ákærði hefði komið þarna að og hrint kæranda, þ.e. hann hefði hlaupið að kæranda og ýtt við honum. Kærandi hefði ekki dottið við þetta. G-kvk-nf hefði síðan komið þarna að og leitt hana í burtu og hefði hún ekki séð meira af átökum ákærða og kæranda. Þá sagðist hún aðspurð ekki hafa séð A-kk-þf hafa nein afskipti af kæranda þarna. Þetta atvik hefði gerst um kl. 2 til 3 um nóttina. Hún sagðist hafa frétt að K-kk-nf hefði farið inn á dansleikinn eftir þetta, en sagðist sjálf ekki hafa orðið vitni að því

Vitnið bar í megindráttum á sömu leið hjá lögreglu.

S-kvk-nf H-kvk-nf sagðist hafa verið undir áhrifum áfengis þegar atvik málsins gerðust, en þó ekki ofurölvi. Hún hefði staðið við bílastæðið við Pizza 67 og séð átök ákærða og kæranda tilsýndar. Hún hefði verið þarna á tali við einhvern og sá hinn sami hefði litið upp og sagt: “Hvað er að gerast ?”og þá hefði hún litið við og séð ákærða slá einu sinni til kæranda. Hún sagðist hafa staðið nokkuð langt frá og því ekki séð hvort ákærði sló með krepptum hnefa, en höggið hefði lent vinstra megin í andlitinu á kæranda. Hún sagðist ekki geta svarað því hvort um þungt högg hefði verið að ræða eða ekki og sagðist ekki vera viss um hvort kærandi datt aftur fyrir sig við höggið. Framburður hennar um atvikið hjá lögreglu þar sem hún lýsir því að ákærði hefði kýlt kæranda einu sinni af miklu afli hægra megin í andlitið og að hún hefði séð þetta greinilega og brugðið mjög mikið, var borinn undir hana og hún beðin um að skýra það ósamræmi, sem væri á framburði hennar um atvikið hjá lögreglu og hér fyrir dómi. Sagði hún þá hún hefði farið að hugsa betur um þetta þegar hún vissi að hún yrði að bera vitni fyrir dómi og hún teldi núna að höggið hlyti að hafa lent vinstra megin á andliti kæranda. Hún sagðist sjá þetta þannig fyrir sér núna eftir að hún væri búin að velta þessu betur fyrir sér. Hún sagðist hafa verið stressuð í skýrslutökunni hjá lögreglu og gæti hafa ruglast á hægri og vinstri. Hún var beðin um að lýsa högginu nánar og sagði hún þá að ákærði hefði kýlt kæranda upp fyrir sig. Hún sagði að kærandi hefði ekkert gert á hlut ákærða, en sagðist hafa heyrt að kærandi hefði gert eitthvað við vinkonu ákærða. Hún sagði að kærandi hefði verið mjög ölvaður og verið orðinn mjög ölvaður og óstöðugur á fótunum löngu áður en atvikið gerðist. Aðspurð sagðist hún hafa séð A-kk-þf B-kk-þf sparka til kæranda þó nokkuð oft eftir atlögu ákærða. Henni hefði fundist högg hans lenda á kvið kæranda. Hún hefði að vísu staðið langt fyrir neðan þá í u.þ.b. 3-40 metra fjarlægð og því væri hún ekki viss. A-kk-nf B-kk-nf hefði a.m.k. sparkað í kæranda liggjandi. Hún sagðist ekki vita hvort eitthvað af þessum spörkum lentu í andlitinu á kæranda. Hún sagðist hafa heyrt það um kvöldið að kærandi hefði verið að áreita H-kvk-þf. Vitnið var spurð hvort hún gæti staðfesti eftirfarandi framburð sinn hjá lögreglu: “Þegar K-kk-nf var að reyna að komast á fæturna þá sveigði S-kk-nf sig aftur á bak og kýldi K-kk-þf eitt högg af miklu afli hægra megin í andlitið. Ég sá þetta greinilega og kallaði upp fyrir mig, ó, nei!” Hún sagðist geta staðfest að hafa sagt þetta við yfirheyrslu hjá lögreglunni. Hún sagðist hins vegar ekki hafa verið viss í sinni sök um þetta þá frekar en nú. Þetta hefði kannski sýnst vera frekar þungt högg, en þar sem hún hefði staðið neðar en ákærði og kæranda og verið ölvuð gæti hún ekki verið alveg viss um að það hefði verið þungt. Þetta hefði ekki sýnst vera neitt “bitch-slap”, eins og vitnið orðaði það, heldur hefði þetta virst vera högg.

Vitnið gaf skýrslu hjá lögreglu 21. júlí 2005. Þar sagðist hún hafa hlaupið upp á völlinn eftir að hún sá ákærða kýla kæranda, en þar hefði verið fullt af fólki, sem umkringdi kæranda. Hún hefði farið að spyrjast fyrir um atvikið og þá hefðu einhverjir kallað upp að kærandi hefði nauðgað H-kvk-þgf R-kvk-þgf, fyrrverandi kærustu ákærða. Einhverjir aðrir hefðu hins vegar sagt að þetta væri bara bull. Einhver æsingur hefði verið í fólki þarna og þegar farið hefði að róast um hefði hún séð inn á milli þegar A-kk-nf B-kk-nf V-kk-nf sparkaði þrisvar sinnum í magann á ákærða þar sem hann lá jörðinni.

H-kvk-nf D-kvk-nf V-kvk-nf sagði að kærandi hefði verið utan í tveimur stelpum, Í-kvk-þgf og H-kvk-þgf, og hefði önnur þeirra orðið hrædd og kallað á ákærða. Ákærði hefði komið til þeirra og sagt eitthvað og því næst hefði hún séð ákærða taka í kæranda og ýta honum niður. Hún sagðist hafa staðið fyrir aftan ákærða og því hefði hún ekki séð hvernig hann hrinti kæranda. Ákærði hefði síðan sagt eitthvað við kæranda og farið að svo búnu í burtu. Sjálf hefði hún farið til kæranda og sagt honum að fara að skemmta sér. Hún sagði að kærandi hefði verið mjög drukkinn. Aðspurð sagðist hún vera nágranni ákærða og ágætis vinur hans. Eftirfarandi framburður vitnisins hjá lögreglu var borinn undir hana: “Ég sá þá hvar S-kk-nf hrinti K-kk-þgf í jörðina en ég var stödd aftan við hann. S-kk-nf sveigði síðan hægri höndina aftur fyrir sig og kýldi K-kk-nf eitt högg hægra megin í höfuðið, en ég sá ekki nákvæmlega hvar höggið lenti. Ég tók eftir að K-kk-nf var blóðugur á nefinu á eftir.” Vitnið sagði að þetta væri ekki rétt. Rætt væri að kærandi hefði verði blóðugur hægra megin á nefinu, en hún hefði aldrei sagt að ákærði hefði kýlt hann í höfuðið. Aðspurð sagði hún að skýrslan hefði verið lesin upp fyrir hana og hún skrifað undir hana. Eftir að hafa lesið yfir skýrsluna í dóminum sagðist hún kannast við undirskrift sína undir henni og að hafa gefið skýrsluna. Hún hefði þó ekki sagt að ákærði hefði kýlt kæranda í höfuðið. Það væri rangt eftir henni haft.

F-kk-nf M-kk-nf, sagðist hafa verið að vinna í lögreglunni á þessum tíma og verið á “ballvakt” umrætt kvöld. Eftir að dansleiknum lauk hefðu verið læti á skólavellinum og einhver æsingur í kringum strák að nafni G-kk-nf. Hann og tveir aðrir lögreglumenn hefðu verið að stilla til friðar og hefðu hinir lögreglumennirnir tveir ákveðið að fara með fyrrnefndan G-kk-þf niður á stöð og ræða við hann þar. Hann hefði sjálfur verið eftir uppi á skólavellinum. Þar hefði ákærði komið til hans og sagt honum að eigin frumkvæði að kærandi hefði verið að áreita stelpur á róluvellinum. Jafnframt hefði ákærði sagt honum að hann hefði kýlt hann, þ.e. kæranda.

Á-kk-nf V-kk-nf S-kk-nf sagðist hafa verð dyravörður í Valhöll umrætt kvöld. Hann sagðist hafa séð kæranda koma blóðugan inn í Valhöll, sennilega þegar svolítið var liðið á dansleikinn, kannski um eitt til tvö um nóttina. Hann hefði verið mjög drukkinn og eins og í annarlegu ástandi. Hann hefði staldrað stutt við á dansleiknum í þetta sinn, kannski í korter. Hann sagðist ekki hafa orðið var við að kærandi lenti í átökum inni á dansleiknum, en hann sagði að þó svo hefði verið hefði hann ekki orðið var við það þar sem hann hefði verið í dyrunum og því ekki fylgst með inni á dansleiknum. Hann sagði að sig minnti að einhver hefði komið með kæranda inn á ballið og að fleiri Reyðfirðingar hefðu farið með honum út af dansleiknum aftur, en hann sagðist ekki muna hverjir það voru. Hann sagðist ekki muna hvaða áverkar voru á kæranda þegar hann kom inn í húsið; aðeins muna eftir að hann var með áverka. Hann var spurður um þann framburð sinn hjá lögreglu að kærandi hefði verið alblóðugur og líklega með skurð á augabrún og sagðist hann staðfesta þann framburð. Hann sagðist ekki geta svarað því hvort kærandi var með sömu áverkana þegar hann kom inn og þegar hann fór út af dansleiknum.

Þ-kk-nf H-kk-nf sagðist hafa séð kæranda með áverka í kaffisalnum í Valhöll um tvöleytið umrædda nótt. Hann hefði farið með kæranda beint á lögreglustöðin eftir að hann sá hann. Aðspurður sagðist hann hafa orðið var við einhver átök inni í kaffisalnum í Valhöll, þ.e. hann hefði séð þau svona út undan sér. Eftir það hefði hann séð kæranda koma úr þeirri átt alblóðugur í andlitinu. Hann hefði því ályktað sem svo að kærandi hlyti að hafa lent þarna í átökum, en svo hefði víst ekki verið. Hann sagðist sjálfur ekki hafa séð kæranda í áflogum inni á staðnum. Þá virtist sem enginn annar en hann hefði séð átök þarna. Hann sagði að hann hefði einn fylgt kæranda út af staðnum og á lögreglustöðina. Engir Reyðfirðingar hefðu verið með í för og hann væri sjálfur ekki Reyðfirðingur. Hann lýsti áverkum þeim sem voru á kæranda þannig að andlitið hefði verið stokkbólgið og alblóðugt öðru megin, en hann mundi ekki hvorum megin það var. Þá hefði kærandi verið ölvaður og vankaður. Varla hefði verið hægt að tala við hann, en hann hefði þó verið uppistandandi. Hann sagði að kærandi og hann væru góðir félagar og ástandið á honum hefði verið með þeim hætti að honum hefði ekki fundist annað koma til greina en að fara með hann á lögreglustöðina. Aðspurður sagðist hann ekki hafa orðið vitni að neinum átökum fyrir utan Valhöll

Vitnið bar í megindráttum á sömu leið hjá lögreglu.

K-kk-nf B-kk-nf H-kk-nf sagðist hafa séð kæranda inni í Valhöll umrædda nótt um miðnætti eða kannski upp úr klukkan eitt. Kærandi hefði þá ekki verið með neina áverka. Aðspurður sagðist hann hafa hitt A-kk-þf V-kk-þf eftir að dansleiknum lauk og hefði A-kk-nf montað sig af því að hafa sparkað í kæranda. Þá hefði A-kk-nf sagt að einhverjir hefðu tekið í kæranda þarna fyrir utan. Hann sagði að vel gæti verið að rétt væri eftir honum haft í lögregluskýrslu, þótt hann myndi það ekki nú, að A-kk-nf hefði sagt honum að hann, A-kk-nf, hefði komið þar að sem ákærði hefði verið að taka kæranda í gegn. Þá sagði hann að rétt væri, sem fram kæmi í lögregluskýrslu, að A-kk-nf hefði sagt honum að hann hefði sparkað í kæranda og þar á meðal í höfuðið á honum. Hann staðfesti undirskrift sína undir lögregluskýrslunni. Aðspurður sagðist hann þekkja kæranda og vera í skóla með ákærða og að þeir væru vinir.

G-kvk-nf E-kvk-nf sagði að kærandi hefði farið eitthvað með H-kvk-þgf og annari stelpu, en síðan hefði H-kvk-nf komið grátandi til baka til hennar og ákærða og verið hrædd við kæranda. Kærandi hefði þá komið að þeim og hefði ákærði þá ýtt við eða hrint kæranda og hann dottið í jörðina. Síðan hefði ákærði komið til hennar og H-kvk-ef. Hefðu þá komið þarna að tveir strákar, sem hefðu sparkað í kæranda. Sagðist hún halda að þeir hefðu sparkað í magann og höfuðið á kæranda, en sagðist þó ekki vera viss. Hún sagðist aðspurð hafa verið kærasta ákærða, en þau væru nú vinir. Hún sagði að kærandi hefði verið mjög ölvaður. Hún sagðist halda að kærandi hefði verið að reyna við H-kvk-þf, en fyrr um daginn hefði hann verið dauðadrukkinn að reyna við stelpur í sjoppunni. Hún sagðist ekki hafa séð ákærða slá til kæranda með krepptum hnefa. Aðspurð sagði hún að lögreglustöðin væri beint á móti skólavellinum, en hinum megin við götuna.

A-kk-nf V-kk-nf sagðist hafa séð strák liggja á jörðinni þegar hann kom upp á skólavöllinn umrædda nótt. Hann sagðist hafa gengið þarna að og spurt hvað hefði gerst. Hann hefði heyrt margar sögur, gengið að stráknum, ýtt í bakið á honum með fætinum og farið í burtu. Hann sagðist ekki muna hvað klukkan var þegar þetta gerðist. Hann hefði ekki séð áverka á kæranda. Þá sagðist hann hafa séð ákærða á staðnum, en verið dreginn í burtu þannig að hann hefði ekki séð mikið og muni ekki allt. Hann sagðist aðspurður hafa verið ölvaður. Hann sagðist ekki hafa séð ákærða veitast að kæranda. Hann var spurður hvers vegna hann hefði verði dregið í burtu og sagði hann þá að fyrst hefði honum verið sagt að kærandi hefði reynt að nauðga tveimur vinkonum hans, en síðan hefði honum verið sagt að það væri ekki rétt. Hann hefði ekki verið sáttur við það að honum hefði ekki verið sagt rétt frá. Einhverjir Reyðfirðingar hefðu dregið hann í burtu. Aðspurður sagðist hann hafa heyrt að kærandi hefði lent í átökum inni í Valhöll, bæði að einhver hefði stokkið á hann þar og líka að hann hefði dottið á klósettsetu og fundist þar. Hann sagði að sig minnti að kærandi hefði legið á maganum þegar hann kom að honum og verið að standa upp. Þegar hann hefði verið að standa upp hefði hann ýtt á bakið á honum þannig að hann hefði dottið aftur. Hann hefði síðan staðið upp aftur með hjálp tveggja vina sinna, að hann minnti. Hann staðfesti skýrslu, sem hann gaf hjá lögreglu og undirritun sína undir henni.

Vitnið bar í megindráttum á sömu leið hjá lögreglu.

E-kvk-nf G-kvk-nf, augnlæknir, sagðist hafa sé brotaþola síðast í október 2005 og þá hefði hann þá séð aðeins tvöfalt þegar hann horfði niður á við. Við skoðun hefði hægra augað staðið aðeins hærra en það vinstra og sé tvísýnina að rekja til þess. Þessi tvísýni truflaði brotaþola aðeins við lestur. Hún sagði að þetta hefði aðeins lagast frá fyrri skoðun í júlí 2005, en ekki væri hægt að segja til um það hvort ástandið væri orðið stöðugt. Hún sagðist ekki geta svarað því hvort líkur væru á því að tvísýnin myndi lagast alveg þar sem alveg eins væri líklegt að þetta yrði varanlegt. Hún staðfesti að hafa gefið út vottorð dags. 15. nóvember 2005 vegna brotaþola að beiðni lögreglunnar.

B-kk-nf A-kk-nf B-kk-nf, fyrrverandi deildarlæknir á háls-, nef- og eyrnadeild Landspítala Háskólasjúkrahúss. Hann sagðist sjálfur ekki hafa skoðað eða talað við brotaþola heldur unnið framlagt læknisvottorð upp úr sjúkraskrá, sem annar læknir skráði. Báðir læknarnir, sem gert hefðu aðgerðina á brotaþola, hefðu ekki lengur verið við störf á Landspítalanum þegar vottorðið var unnið. Það hefði því komið í hlut einhvers læknis á deildinni að gera vottorðið. Hann sagðist telja að honum hefði verið falið að gera vottorðið þar sem hann hefði aðstoðað við aðgerðina á brotaþola. Hann sagðist hins vegar hvorki hafa séð brotaþola fyrir aðgerðina né annast eftirlit með honum eftir hana. Hann sagði að samkvæmt sjúkraskrá hefði ekki staðið til að brotaþoli kæmi í frekara eftirlit á háls-, nef- og eyrnadeild spítalans. Hins vegar hefði verið gert ráð fyrir að hann yrði í eftirliti hjá augnlækni. Aðspurður sagði hann að samkvæmt sjúkraskránni væri hugsanleg að brotaþoli hafi orðið fyrir varanlegum skaða á skyntaugagrein, sem liggi eftir augnbotninum og taugavæddi kinnina, hálft nefið, efri vörina og góminn öðrum megin. Skyntaugagreinin skaddaðist oft við brot á augnbotni og oft væri það varanlegt, en stundum kæmi tilfinning til baka á hálfu til einu ári. Eftir þann tími væri ástandið orðið stöðugt. Dofi og tilfinningaleysi á þessum stað hefði fyrst og fremst óþægindi í för með sér í kulda. Þá hefði þetta svæði ekki skyn og væri því útsettara fyrir bruna. Fyrst og fremst væri þetta hins vegar óþægileg upplifun. Hann taldi ósennilegt að þessi einkenni færu versnandi, en annað hvort væri skaðinn varanlegur eða gengi til baka. Hann sagði að þessi áverki gæti komið af hvers konar höggi á auga, bæði hnefahöggi og sparki og sagðist hann hafa séð dæmi um hvorutveggja. Hann staðfesti að hafa gefið út framlagt vottorð dags. 27. febrúar 2006 vegna brotaþola.

III.

Niðurstaða

Fram hefur komið að hópur fólks, flest allt ungmenni allt frá 14 ára aldri, var saman kominn á skólavelli til hliðar og ofan við samkomuhúsið á Valhöll á Eskifirði umrædda nótt, en í samkomuhúsinu fór fram dansleikur í tilefni sjómannadagsins. Þá er fram komið að kærandi fór út af dansleiknum og upp á fyrrnefndan skólavöll. Ljóst er að kærandi var mjög ölvaður, enda búinn að vera við drykkju frá því fyrr um daginn. Jafnframt er upplýst að kærandi hafði tal af tveimur ungum stúlkum á vellinum og hefur önnur þeirra, H-kvk-nf, borið að hún hafi verið hrædd um að hann ætlaði að nauðga henni. Þó virðist kærandi ekkert hafa aðhafst sem gat gefið það til kynna. Hefur komið fram að hún kallaði, hágrátandi, á hjálp ákærða og sagði hún hér fyrir dómi að ekki væri útilokað að hún hefði kallað upp nauðgun eða eitthvað í þá áttina. Vegna þessara sterku viðbragða H-kvk-ef brást ákærði skjótt við og kom vinkonu sinni til aðstoðar með því að slíta hana frá kæranda. Hefði kærandi þá reynt að kýla hann í andlitið en ekki tekist og hefur ákærði viðurkennt að hafa slegið kæranda til baka. Hann hefði staðið beint á móti kæranda og því hlyti höggið að hafa lent vinstra megin í andlitinu á kæranda. Um laust högg hefði verið að ræða.

Kærandi bar fyrir lögreglu 6. júlí 2005 að hann myndi ekkert eftir sér eftir að hann fór út af dansleiknum fyrr en á lögreglustöðinni á Eskifirði og síðan ekki fyrr en heima hjá sér daginn eftir. Hér fyrir dómi kvaðst kærandi ekkert muna eftir sér eftir að hann fór út af dansleiknum og þar til hann rankaði við sér heima hjá sér daginn eftir. Tók hann fram að hann myndi ekkert eftir því að hafa farið á lögreglustöðina eða á heilsugæslustöðina um nóttina. Þá sagði kærandi að hann hefði frétt það síðar að sparkað hefði verið í andlitið á honum, en það hefði verið altalað á Eskifirði daginn eftir. Í framhaldi af því sagði hann að eina atvikið, sem hann myndi eftir var að hann hefði legið á jörðinni og haldið um andlitið á sér. Þá sagðist hann muna eftir að hafa fengið högg á líkamann, þar af eitt þungt högg á höfuðið, en við það hefði hann steinrotast. Sagði hann að þessi glefsa hefði rifjast upp fyrir sér síðar og því hefði hann ekki greint frá þessu í lögregluskýrslu. Kærandi sagðist hins vegar ekki muna eftir að hafa átt einhver samskipti við stúlkur á skólavellinum eða að hafa lent í átökum við ákærða.

Framburður kæranda um að hann muni nú eftir að hafa legið á jörðinni og fengið á sig högg, þar á meðal í höfuðið, þykir bera keim af þeim almannarómi, sem kærandi kveður hafa verið á Eskifirði eftir árásina, þ.e. að sparkað hafi verið í höfuð hans. Þykir ótrúverðug sú frásögn kæranda að hann muni eftir því að slokknað hafi á honum við það að hann fékk þungt högg á höfuðið með hliðsjón af því að kærandi hefur borið að hann muni ekkert eftir sér eftir að hann fór út af dansleiknum og þar til hann vaknaði heima hjá sér daginn eftir. Þá bar kærandi ekkert um þetta atvik við yfirheyrslu hjá lögreglu. Með vísan til framangreinds þykir þessi framburður kæranda um þetta atriði ótrúverðugur.

Vitnin, S-kvk-nf H-kvk-nf og H-kvk-nf D-kvk-nf V-kvk-nf, lýstu átökum ákærða og kæranda á mjög svipaðan hátt fyrir lögreglu. S-kvk-nf sagði að ákærði hefði sveigt sig aftur á bak og kýlt kæranda einu sinni af miklu afli hægra megin í andlitið, en H-kvk-nf D-kvk-nf sagði að ákærði hefði sveigt hægri höndina aftur fyrir sig og kýlt kæranda einu sinni hægra megin í höfuðið. Hún hefði þó ekki séð nákvæmlega hvar höggið lenti. Hér fyrir dómi kvaðst S-kvk-nf hins vegar hafa séð ákærða slá kæranda einu sinni og að höggið hefði lent vinstra megin í andlitinu. Hún sagðist ekki geta sagt til um hvort höggið var þungt eða laust. Hér fyrir dómi kvaðst H-kvk-nf D-kvk-nf hafa séð ákærða hrinda kæranda en sagðist ekki hafa séð hvernig hann gerði það þar sem hún hefði staðið fyrir aftan hann. Hún sagði að rangt væri eftir sér haft í lögregluskýrslu að hún hefði séð ákærða kýla kæranda einu sinni í höfuðið, en staðfesti hins vegar að kærandi hefði verði blóðugur á hægra megin á nefinu eftir árás ákærða. Þá staðfesti hún að lögregluskýrslan hefði verið lesin upp fyrir hana áður en hún undirritaði hana hjá lögreglu. Fyrir dóminum kannaðist hún við undirskrift sína og að hafa gefið umrædda skýrslu, en sagði að rangt væri eftir henni haft um þetta eina atriði.

Vitnið, S-kvk-nf, þykir ekki hafa gefið trúverðuga skýringu á því ósamræmi, sem er á framburði hennar hjá lögreglu og hér fyrir dómi og virðist framburður hennar fyrir dóminum um að höggið hefði lent vinstra megin í andlitinu á kæranda byggjast á getgátum hennar eftir á. Þá þykir framburður H-x-x D-kvk-ef um að kærandi hefði verið blóðugur hægra megin á nefinu eftir atlögu ákærða benda til þess að hann hafi fengið á sig högg þeim megin í andlitinu. Þá þykir þessi framburður hennar ekki samrýmast því að ákærði hafi aðeins hrint kæranda. Skýringar hennar á því ósamræmi, sem er á framburði hennar fyrir lögreglu og hér fyrir dómi, þykja ekki trúverðugar. Framburð þessara vitna verður og að meta með hliðsjón af því að önnur þeirra sagðist vera nágranni og góður vinur ákærða og hin er jafnaldri og fyrrverandi skólafélagi hans og sagðist jafnframt vera ágætis vinur hans. Þykir allt benda til þess að þær séu vilhallar ákærða.

Með vísan til framburðar ákærða um að hann hafi slegið kæranda í andlitið, framburðar vitnisins, S-kvk-ef, um að hún hafi séð ákærða slá kæranda einu sinni í andlitið og nánast samhljóða framburðar hennar og H-kk-ef D-kk-ef hjá lögreglu um að ákærði hafi sveigt sig aftur á bak og/eða hægri höndina aftur fyrir sig og kýlt kæranda einu sinni í andlitið hægra megin, samanber og það, sem að framan greinir um ótrúverðugt afturhvarf H-kk-ef D-kk-ef frá þessum framburði sínum, þykir sannað að ákærði hafi slegið kæranda hnefahögg í andlitið. Framburður H-kk-ef D-kk-ef hér fyrir dómi um að kærandi hafi verið blóðugur hægra megin á nefinu eftir atlögu ákærða þykir renna stoðum undir það að högg ákærða hafi komið hægra megin í andlit kæranda, en það er einnig í samræmi við framburð hennar og H-kk-ef D-kvk-ef hjá lögreglu, en einnig er vísað til þess, sem að framan greinir um ótrúverðugar skýringar þeirra á ósamræmi því, sem er á framburði þeirra hér fyrir dómi og hjá lögreglu.

Samkvæmt læknisvottorði var hægra auga kæranda mikið bólgið við komu hans á heilsugæslustöðina á Eskifirði umrædda nótt. Ekki er getið um aðra áverka á kæranda. Síðar komu í ljós breytingar á augnbotni við röntgenmyndatöku. Á mynd, sem tekin var af kæranda skömmu eftir að komið var með hann á lögreglustöðina, má sjá að kærandi er blár og marinn á hægra auga og að blóð hefur vætlað úr hægri nös. B-kk-nf B-kk-nf, læknir, bar hér fyrir dómi að áverkar af því tagi, sem kærandi hlaut, þ.e. brot á augnbotni, gætu hlotist bæði af hnefahöggi og sparki og sagðist hann hafa séð dæmi um hvorutveggja. Með vísan til þessa framburðar og með hliðsjón af áverkum kæranda þykja þeir geta samrýmst því að kærandi hafi hlotið eitt högg hægra megin í andliti. Með því að ekkert vitnanna eða ákærði hefur borið um það með trúverðugum hætti að hafa séð A-kk-þf B-kk-þf eða einhvern annan á staðnum sparka í andlit kæranda þar sem hann lá á jörðinni og með því að áverkar kæranda samrýmast því að um eitt hnefahögg geti verið að ræða þykir sýnt að ákærði hafi valdið þeim áverkum á kæranda, sem greinir í ákæru. Þá hefur ekkert komið fram um það í málinu að ákærði hafi lent í átökum eða orðið fyrir áverkum inni á dansleiknum eftir árás ákærða, en Á-kk-nf V-kk-nf S-kk-nf, sem sinnti dyravörslu á dansleiknum, bar fyrir dóminum að hann hefði séð kæranda koma blóðugan og með áverka inn í samkomuhúsið þegar nokkuð hafi liðið verið á dansleikinn eða um kl. eitt til tvö um nóttina. Hefði hann virkað eins og hann væri í annarlegu ástandi, en það getur samrýmst því að kærandi hafi vankast við högg ákærða. Þá rakst Þ-kk-nf H-kk-nf á kæranda inni í Valhöll blóðugan og bólginn í andliti um tvöleytið, en fram hefur komið hjá vitnum að átök ákærða og kæranda áttu sér stað um tvöleytið um nóttina.

Að öllu framangreindu virtu þykir dóminum nægjanlega sannað, svo hafið verði yfir skynsamlegan vafa, að ákærði hafi aðfaranótt sunnudagsins 5. júní 2005, á skólavelli við Strandgötu á Eskifirði, slegið kæranda í andlitið með þeim afleiðingum, sem greinir í ákæru.

Brot ákærða verður ekki metið sérstaklega hættulegt í skilningi 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga, en þegar virtar eru afleiðingar af háttsemi hans fyrir heilsu kæranda, sem hlaut brot á augnbotni og taugaskaða, sem leiddi til tvísýni og dofa í andliti, þykir hún réttilega heimfærð undir það lagaatriði. Er það álit E-kvk-ef G-kvk-ef, augnlæknis og B-kk-ef B-kk-ef, deildarlæknis, sem komu fyrir dóminn, að alls óvíst sé hvort kærandi hljóti fullan bata. Að öllu þessu virtu þykir verða að meta áverka kæranda sem stórfellt líkams- eða heilsutjón, en áverkalýsing í ákæruskjali fær stoð í framlögðum læknisvottorðum. Brot ákærða er því réttilega heimfært í ákæruskjali undir 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga.

Ákærði hefur ekki áður gerst sekur um refsiverða hegðun.

Með vísan til alls framangreinds og með hliðsjón af ungum aldri ákærða, en hann var tæplega 17 ára þegar hann framdi verknaðinn, þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í tvo mánuði. Með hliðsjón af því að hann hefur ekki áður gerst sekur um refsiverðan verknað þykir rétt að fresta fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum þremur árum frá uppkvaðningu dóms þessa, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði sakarkostnað að fjárhæð 384.880 krónur, þ.m.t. málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, G-kk-ef A-kk-ef hdl., sem þykja hæfilega ákveðin 219.120 krónur og er þar með talinn virðisaukaskattur og þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, G-kk-ef S-kk-ef hdl., sem þykir hæfilega ákveðin 149.56 krónur og er þar með talinn virðisaukaskattur.

Bótakrafa:

Af hálfu brotaþola, K-kk-ef F-kk-ef, er þess krafist að ákærða verði gert að greiða honum skaða- og miskabætur að fjárhæð 675.304 krónur með vöxtum samkvæmt 8. gr. vaxtalaga nr. 38/2001 frá 5. júní 2005, en síðan með dráttarvöxtum samkvæmt 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. vaxtalaga.

Í kröfugerð sinni sundurliðar brotaþoli bótakröfu sína með eftirfarandi hætti:

1. Þjáningabætur í 90 daga, kr. 1.020 á dag

sbr. 3. gr. skaðabótalaga, samtals 91.800 kr.

2. Miskabætur skv. 26. gr. skaðabótalaga 500.000 kr.

3. Lögfræðikostnaður með virðisaukaskatti 83.504 kr.

Samtals 675.304 kr.

Af hálfu brotaþola er krafa um þjáningabætur rökstudd með því að brotaþoli hafi verið illa farinn eftir árásina vegna áverka á höfði. Samkvæmt 3. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 skuli greiða þjáningabætur fyrir tímabilið frá því að tjón verður og þar til heilsufar tjónþola er orðið stöðugt. Ljóst sé að heilsufar brotaþola sé ekki enn orðið stöðugt. Því sé, til að byrja með, gerð krafa um þjáningabætur í þrjá mánuði.

Varðandi kröfu um miskabætur er vísað til þess hversu ófyrirleitin þessi tilefnislausa árás á brotaþola var, sem hefði verði að skemmta sér á dansleik í umrætt sinn. Miðað við dómafordæmi sé um hóflega kröfu að ræða.

Varðandi kröfu um lögfræðikostnað sundurliðist kostnaður, sem brotaþoli hafi haft af því að halda fram bótakröfu sinni í málinu þannig: a) þóknun lögmanns 67.072 krónur, b) virðisaukaskattur af þóknun 16.433 krónur.

Um lagarök er vísað til reglna skaðabótalaga nr. 50/1993, einkum 3. og 26. gr. þeirra um þjáninga- og miskabætur, en einnig er vísað til óskráðra reglna skaðabótaréttarins um greiðslu bóta fyrir ólögmæta og saknæma háttsemi.

Samkvæmt 1. mgr. 3. gr. skaðabótalaga getur tjónþoli krafist bóta fyrir þjáningar vegna líkamstjóns á tímabilinu frá því að tjónið varð og þar til heilsufar hans er orðið stöðugt. Því skilyrði verður einnig að vera fullnægt að tjónþoli hafi verið veikur á umræddu tímaskeiði. Um það verður að taka mið af læknisfræðilegu mati á líkamlegu ástandi tjónþola, samanber dómafordæmi Hæstaréttar. Í málinu nýtur ekki við læknisfræðilegra gagna um að kærandi geti hafa talist veikur í skilningi 1. mgr. 3. gr. skaðabótalaga í kjölfar árásar ákærða. Verður því að telja kröfu kæranda um þjáningabætur vanreifaða og er henni því vísað frá dómi.

Að því er varðar kröfu um miskabætur samkvæmt 26. gr. skaðabótalaga verður á það að líta að ákærði réðst harkalega og af litlu tilefni á brotaþola. Samkvæmt læknisvottorði hlaut ákærði við árásina alvarlega áverka og varð m.a. að gangast undir aðgerð vegna þeirra. Gerðist ákærði með þessari háttsemi sekur um ólögmæta meingerð gegn frelsi, friði og persónu brotaþola. Er þannig fullnægt skilyrðum 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 til að dæma ákærða til að greiða brotaþola miskabætur, sem þykja hæfilega ákveðnar 300.000 krónur.

Samkvæmt 4. tl. 172. gr. laga um meðferð opinberra mála á brotaþoli rétt á bótum vegna kostnaðar, sem hann hefur haft af því að halda fram kröfu sinni í málinu. Bætur vegna þessa þykja hæfilega ákveðnar 60.000 krónur

Samkvæmt ofangreindu ber ákærða því að greiða brotaþola skaðabætur að fjárhæð samtals 360.000 krónur með vöxtum eins og greinir í dómsorði.

Dóm þennan kveður upp R-kvk-nf B-kvk-nf dómstjóri. Uppkvaðning dómsins hefur dregist vegna embættisanna dómarans.

Dómsorð:

Ákærði, S-kk-nf Ó-kk-nf A-kk-nf, sæti fangelsi í tvo mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún falla niður að liðnum þremur árum frá uppkvaðningu dóms þessa, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði sakarkostnað að fjárhæð 384.880 krónur, þar af málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, G-kk-ef A-kk-ef hdl., að fjárhæð 219.120 krónur og þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, G-kk-ef S-kk-ef hdl., að fjárhæð 149.560 krónur.

Ákærði greiði brotaþola, K-kk-þgf F-kk-þgf, skaðabætur að fjárhæð 360.000 krónur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 5. júní 2005 til 3. desember 2005, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

R-kvk-nf B-kvk-nf