arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
S-386/2013

Mál þetta, sem þingfest var og dómtekið þann 31. október sl., er höfðað með ákæru útgefinni af lögreglustjóranum á Selfossi, þann 25. september sl., á hendur [A], kt. [...], til heimilis að [...],

„fyrir skjalafals:

með því að hafa á heimili sínu í [B] í tvígang falsað undirskrift eiginmanns síns, [C], kt. [...], sem útgefanda á neðangreind tvo [sic] veðskuldabréf gefin út til [D] hf. kt. [...]:

a. veðskuldabréf nr. [...] útgefið 23.09.2004 að fjárhæð kr. 4.500.000,-

b. veðskuldabréf nr. [...] útgefið 17.10.2006 að fjárhæð kr. 5.000.000,-

en umrædd veðskuldabréf hafði ákærða fengið afhent við frágang þeirra hjá starfsmönnum útibús [D] hf. í [B] til að afla undirskrifta og skömmu síðar skilað veðskuldabréfunum inn til [...] sem þá greiddi andvirði þeirra út.

Telst brot ákærðu varða við 155. gr. almennra hegningarlaga nr. 19 frá 1940[.]

Þess er krafist að ákærða verði dæmd til refsingar og til greiðslu sakarkostnaðar.“

Ákærða mætti við þingfestingu málsins ásamt J-kk-þgf M-kk-þgf hrl., sem skipaður var verjandi ákærðu að hennar ósk. Ákærða viðurkenndi skýlaust að hafa gerst sek um þá háttsemi sem henni er gefin að sök í ákæru.

Með vísan til skýlausrar játningar ákærðu og þar sem dómari taldi ekki ástæðu til að draga í efa að játning hennar væri sannleikanum samkvæm, var farið með málið í samræmi við ákvæði 1. mgr. 164. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, eftir að sækjanda og verjanda ákærðu hafði verið gefinn kostur á að tjá sig um lagaatriði og ákvörðun viðurlaga.

Um málavexti vísast til ákæruskjals. Sannað er að ákærða hefur gerst sek um þá háttsemi sem henni er gefin að sök í ákæru og þar þykir rétt færð til refsiákvæða. Ákærða hefur með háttsemi sinni unnið sér til refsingar.

Samkvæmt framlögðu sakavottorði hefur ákærða ekki áður sætt refsingu .

Refsing ákærðu er hæfilega ákveðin fangelsi í 60 daga. Að virtum atvikum máls, að teknu tilliti til skýlausrar játningar ákærðu og hreins sakaferils hennar, þykir rétt að fresta fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum haldi ákærða almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með áorðnum breytingum.

Með vísan til 218. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, ber að dæma ákærðu til greiðslu alls sakarkostnaðar, sem er þóknun skipaðs verjanda hennar og er hæfilega ákveðin 90.000 krónur, að teknu tilliti til virðisaukaskatts.

S-kvk-nf I-kvk-nf, löglærður aðstoðarmaður dómara, kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð :

Ákærða, [A], sæti fangelsi í 60 daga, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum haldi ákærða almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærða greiði allan sakarkostnað, sem er þóknun skipaðs verjanda hennar, J-kk-ef M-kk-ef hrl., sem nemur 90.000 krónum að teknu tilliti til virðisaukaskatts.

S-kvk-nf I-kvk-nf.
S-432/2012

Mál þetta, sem þingfest var og dómtekið þann 10. janúar sl., er höfðað með ákæru útgefinni af lögreglustjóranum á Selfossi, dagsettri 22. nóvember 2012, á hendur A, […].

„fyrir fjársvik

með því að hafa átta sinnum á tímabilinu 1. ágúst 2012 til 20. ágúst 2012 í útibúi Arion banka […] tekið út í heimildarleysi samtals kr. 79.500,- út af veltureikningi nr. […] í eigu B […]; en ákærði blekkti starfsmenn útibússins [sic] með því að villa á sér heimildir og gefa upp kennitölu B sem sína eigin, jafnframt því sem ákærði ritaði nafn B á greiðslukvittanir vegna útektanna.

Telst háttsemi ákærða varða við 248. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940

Þess er krafist, að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Ákærði mætti við þingfestingu málsins og lýsti yfir að hann óskaði ekki eftir skipun verjanda. Ákærði viðurkenndi skýlaust að hafa gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru.

Með vísan til skýlausrar játningar ákærða og þar sem dómari taldi ekki ástæðu til að draga í efa að játning hans væri sannleikanum samkvæm var farið með málið í samræmi við ákvæði 1. mgr. 164. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, eftir að sækjanda og ákærða sjálfum hafði verið gefinn kostur á að tjá sig um lagaatriði og ákvörðun viðurlaga.

Um málavexti vísast til ákæruskjals. Sannað er að ákærði hefur gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru og þar þykir rétt færð til refsiákvæða. Ákærði hefur með háttsemi sinni unnið sér til refsingar.

Samkvæmt framlögðu sakavottorði hefur ákærði ekki áður sætt refsingu.

Samkvæmt framlögðum gögnum hefur ákærði endurgreitt hið svikna fé að fullu.

Að teknu tilliti til ungs aldur ákærða, hreins sakarferils hans og þess að ákærði hefur að fullu endurgreitt hið svikna fé, þykir rétt að fresta ákvörðun refsingar ákærða og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum haldi hann almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Engan sakarkostnað leiddi af máli þessu.

S-kvk-nf I-kvk-nf, löglærður aðstoðarmaður dómara, kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð :

Ákvörðun um refsingu ákærða, A, skal frestað og fellur hún niður að liðnum tveimur árum frá birtingu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

S-kvk-nf I-kvk-nf.
S-462/2012

Mál þetta, sem þingfest var 14. febrúar sl., og dómtekið þann sama dag, er höfðað með ákæru útgefinni af lögreglustjóranum í Vestmannaeyjum, dagsettri 19. desember 2012, á hendur A, […],

„fyrir líkamsárás

með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 29. júlí 2012 fyrir utan veitingastaðinn Volcano í Vestmannaeyjum, slegið B, kt. […], hnefahögg í andlitið með þeim afleiðingum að hann kjálkabrotnaði á neðri kjálka, tvær tennur losnuðu með beininu, þriðja tönnin færðist úr holu sinni og stoðbogi neðri góms brotnaði úr, auk þess sem hann hlaut bólgna vör og áverka á mjúkvef neðri góms.

(Mál nr. 32-2012-2381)

Telst ofangreint brot varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19 frá 1940 sbr. 11. gr. laga nr. 20 frá 1981.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Ákærði mætti við þingfestingu málsins ásamt P-kvk-þgf B-kvk-þgf hdl., sem skipuð var verjandi ákærða að hans ósk. Ákærði viðurkenndi skýlaust að hafa gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru.

Með vísan til skýlausrar játningar ákærða og þar sem dómari taldi ekki ástæðu til að draga í efa að játning hans væri sannleikanum samkvæm var farið með málið í samræmi við ákvæði 1. mgr. 164. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, eftir að sækjanda og verjanda ákærða hafði verið gefinn kostur á að tjá sig um lagaatriði og ákvörðun viðurlaga. Kom þar meðal annars fram að ákærði hefði farið í áfengismeðferð, auk þess sem hann hefði boðist til að greiða brotaþola kostnað, vegna tjóns af völdum brots síns.

Um málavexti vísast til ákæruskjals. Sannað er að ákærði hefur gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru og þar þykir rétt færð til refsiákvæða. Ákærði hefur með háttsemi sinni unnið sér til refsingar.

Samkvæmt framlögðu sakavottorði hefur ákærði einu sinni áður sætt refsingu, en þann 10. desember 2008, gekkst ákærði undir viðurlagaákvörðun, þar sem honum var gerð sekt vegna ölvunarakstur, auk þess sem hann var sviptur ökurétti tímabundið.

Refsing ákærða er hæfilega ákveðin fangelsi í tvo mánuði. Að virtum atvikum máls, skýlausri játningu ákærða og þess að ákærði hefur ekki áður gerst sekur um ofbeldisbrot, þykir rétt að fresta fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Með vísan til 218. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, ber að dæma ákærða til greiðslu alls sakarkostnaðar, 10.800 krónur samkvæmt yfirliti lögreglu, auk þóknunar skipaðs verjanda síns P-kvk-ef B-kvk-ef hdl., sem telst hæfilega ákveðin 70.000 krónur, að teknu tilliti til virðisaukaskatts.

S-kvk-nf I-kvk-nf, löglærður aðstoðarmaður dómara, kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð :

Ákærði, A, sæti fangelsi í tvo mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði allan sakarkostnað, samtals 80.800 krónur, þar af þóknun skipaðs verjanda síns, P-kvk-ef B-kvk-ef hdl., 70.000 krónur að teknu tilliti til virðisaukaskatts.

S-kvk-nf I-kvk-nf.
S-4/2013

Mál þetta, sem þingfest var 31. janúar sl., og dómtekið sama dag, er höfðað með ákæru útgefinni af lögreglustjóranum á Selfossi, dagsettri 28. desember 2012, á hendur A, […],

„fyrir þjófnað

með því að hafa, á tímabilinu frá 17. nóvember 2012 til 28. nóvember í þjófnaðarskyni brotist inn í þrjá gáma á gámasvæðinu við Reykholt í Bláskógabyggð með því að klippa í sundur hengilása er læstu gámunum, en ákærði rótaði í umræddum gámum og stal þaðan 4 plastpokum af tómum drykkjarumbúðum.

Telst brot ákærða varða við 1. mgr. 244. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, en til vara við 1. mgr. 244. gr. sbr. 1. mgr. 20. gr. nefndra hegningarlaga.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Ákærði mætti við þingfestingu málsins og lýsti því yfir að hann óskaði ekki eftir skipun verjanda. Við þingfestingu óskaði fulltrúi ákæruvalds eftir bókun um að breyting væri gerð á efni ákæru þannig að ákærða sé gefið að sök að hafa brotist inn í þrjá gáma í stað fjögurra. Ákærði viðurkenndi skýlaust að hafa gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru, eins og henni var breytt við þingfestingu málsins.

Með vísan til skýlausrar játningar ákærða og þar sem dómari taldi ekki ástæðu til að draga í efa að játning hans væri sannleikanum samkvæm var farið með málið í samræmi við ákvæði 1. mgr. 164. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, eftir að sækjanda og ákærða sjálfum hafði verið gefinn kostur á að tjá sig um lagaatriði og ákvörðun viðurlaga.

Um málavexti vísast til ákæruskjals. Sannað er að ákærði hefur gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru og þar þykir rétt færð til refsiákvæða, hvað varðar heimfærslu til 1. mgr. 244. gr. almennra hegningarlaga, en fram kom af hálfu ákærða að hann hafi stolið umræddum drykkjarumbúðum í auðgunarskyni. Ákærði hefur með háttsemi sinni unnið sér til refsingar.

Samkvæmt framlögðu sakavottorði hefur ákærði fimm sinnum áður gerst brotlegur, ýmist gegn ákvæðum almennra hegningarlaga nr. 19/1940, áfengislaga nr. 75/1998, laga nr. 65/1974 um ávana- og fíkniefni eða umferðarlaga nr. 50/1987. Þá kemur þar fram að ákærði hafi áður sætt refsingu fyrir brot gegn 244. gr. almennra hegningarlaga.

Refsing ákærða er hæfilega ákveðin fangelsi í einn mánuð. Að virtum atvikum máls þykir þó rétt að fresta fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Engan sakarkostnað leiddi af máli þessu.

S-kvk-nf I-kvk-nf, löglærður aðstoðarmaður dómara, kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð :

Ákærði, A, sæti fangelsi í einn mánuð, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

S-kvk-nf I-kvk-nf.
S-96/2013

Mál þetta, sem þingfest var og dómtekið þann 4. apríl sl., er höfðað með ákæru útgefinni af lögreglustjóranum á Selfossi, þann 27. febrúar 2013, á hendur R-kk-þgf G-kk-þgf, kt. [...], til heimilis að Eyjahrauni 6, Þorlákshöfn, fyrir líkamsárás. Við þingfestingu málsins var verknaðarlýsingu ákæru breytt þannig að ákærða er gefið að sök,

„[…] að hafa síðdegis sunnudaginn 9. desember 2012 fyrir utan Eyjahraun 6 í Þorlákshöfn veist að [C], kt. [...] tekið harkalega í hálsmálið á úlpu er hún klæddist og þannig slæmt hendi í bringuna hægra megin með þeim afleiðingum að hún hlaut eymsli og bólgur í medial enda viðbeins.

Telst brot ákærða varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940 sbr. 10. gr. laga nr. 20, 1981.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Ákærði mætti við þingfestingu málsins ásamt T-kk-þgf R. S-kk-þgf hrl., sem skipaður var verjandi ákærða að hans ósk. Ákærði viðurkenndi skýlaust að hafa gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru, eins og henni var breytt við þingfestingu.

Með vísan til skýlausrar játningar ákærða og þar sem dómari taldi ekki ástæðu til að draga í efa að játning hans væri sannleikanum samkvæm var farið með málið í samræmi við ákvæði 1. mgr. 164. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, eftir að sækjanda og verjanda ákærða hafði verið gefinn kostur á að tjá sig um lagaatriði og ákvörðun viðurlaga.

Um málavexti vísast til ákæruskjals, og ofangreindra breytinga sem gerðar voru á verknaðarlýsingu ákæru. Sannað er að ákærði hefur gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök og þykir í ákæru rétt færð til refsiákvæða. Ákærði hefur með háttsemi sinni unnið sér til refsingar.

Samkvæmt framlögðu sakavottorði hefur ákærði þrisvar sinnum áður sætt refsingu, þar af einu sinni fyrir líkamsárás. Ákærði var þann 7. júlí 2004 dæmdur til greiðslu sektar fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Að öðru leyti hefur sakaferill ákærða ekki áhrif við ákvörðun refsingar í máli þessu.

Refsing ákærða er hæfilega ákveðin fangelsi í 60 daga. Að virtum atvikum máls og að teknu tilliti til skýlausrar játningar ákærða þykir rétt að fresta fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með áorðnum breytingum.

Með vísan til 218. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, ber að dæma ákærða til greiðslu alls sakarkostnaðar, sem er þóknun skipaðs verjanda síns, sem er hæfilega ákveðin 50.000 kr. að teknu tilliti til virðisaukaskatts.

S-kvk-nf I-kvk-nf, löglærður aðstoðarmaður dómara, kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð :

Ákærði, R-kk-nf G-kk-nf, sæti fangelsi í 60 daga.

Fullnustu refsingarinnar er frestað og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði sakarkostnað, 50.000 kr., sem er þóknun skipaðs verjanda hans, T-kk-ef R. S-kk-ef hrl., að teknu tilliti til virðisaukaskatts.

S-kvk-nf I-kvk-nf.
S-98/2013

Mál þetta, sem þingfest var og dómtekið þann 4. apríl sl., er höfðað með ákæru útgefinni af lögreglustjóranum á Selfossi, dagsettri 27. febrúar 2013, á hendur M-x-x H-x-x S. F. H-x-x, kt. [...], til heimilis að Unnarsholtskoti, Hrunamannahreppi,

„fyrir áfengislagabrot

með því að hafa í [sic] frá því í júlí mánuði 2011 fram til 18. janúar 2013 á heimili sínu að Unnarholtskoti í Hrunamannahreppi framleitt 172 lítra af ólöglegu áfengi með 41% áfengisinnihaldi, en lögregla lagði hald á ofangreint áfengi við húsleit á heimili ákærða að morgni framangreinds dags[.]

Telst brot þetta varðar við 2. mgr. 4. gr. áfengislaga nr. 75, 1998 sbr. 1. mgr. 27. gr. nefndra áfengislaga.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Ákærði mætti við þingfestingu málsins og lýsti yfir að hann óskaði ekki eftir skipun verjanda. Ákærði viðurkenndi skýlaust að hafa gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru.

Með vísan til skýlausrar játningar ákærða og þar sem dómari taldi ekki ástæðu til að draga í efa að játning hans væri sannleikanum samkvæm var farið með málið í samræmi við ákvæði 1. mgr. 164. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, eftir að sækjanda og ákærða sjálfum hafði verið gefinn kostur á að tjá sig um lagaatriði og ákvörðun viðurlaga.

Um málavexti vísast til ákæruskjals. Sannað er að ákærði hefur gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru og þar þykir rétt færð til refsiákvæða. Ákærði hefur með háttsemi sinni unnið sér til refsingar.

Samkvæmt framlögðu sakavottorði hefur ákærði ekki áður sætt refsingu.

Refsing ákærða er hæfilega ákveðin 1.100.000 krónur í sekt til ríkissjóðs, sem ákærða ber að greiða innan fjögurra vikna frá uppkvaðningu dóms þessa en sæta ella fangelsi í 40 daga.

Með vísan til 218. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, ber að dæma ákærða til greiðslu alls sakarkostnaðar, sem nemur samkvæmt yfirliti lögreglu samtals 17.715 kr.

S-kvk-nf I-kvk-nf, löglærður aðstoðarmaður dómara, kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð :

Ákærði, M-x-x H-x-x S. F. H-x-x, greiði 1.100.000 krónur í sekt til ríkissjóðs innan fjögurra vikna frá birtingu dóms þessa en sæti ella fangelsi í 40 daga. Ákærði greiði allan sakarkostnað, 17.715 krónur.

S-kvk-nf I-kvk-nf.
S-99/2013

Mál þetta, sem þingfest var og dómtekið í dag, er höfðað með ákæru útgefinni af lögreglustjóranum á Selfossi, dagsettri 27. febrúar 2013, á hendur [B], kt. [...], til heimilis að [...],

„fyrir fjárdrátt

með því að hafa í nóvember 2012 er ákærði starfaði við afgreiðslu í verslun Bónus við Larsenstræti [sic] á Selfossi í 3 skipti dregið sér samtals 12.000 kr. í reiðufé úr sjóðsvél verslunarinnar.

Telst brot ákærða varða við 1. mgr. 247. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Ákærði mætti við þingfestingu málsins og lýsti yfir að hann óskaði ekki eftir skipun verjanda. Ákærði viðurkenndi skýlaust að hafa gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru.

Með vísan til skýlausrar játningar ákærða og þar sem dómari taldi ekki ástæðu til að draga í efa að játning hans væri sannleikanum samkvæm var farið með málið í samræmi við ákvæði 1. mgr. 164. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, eftir að sækjanda og ákærða sjálfum hafði verið gefinn kostur á að tjá sig um lagaatriði og ákvörðun viðurlaga.

Um málavexti vísast til ákæruskjals. Sannað er að ákærði hefur gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru og þar þykir rétt færð til refsiákvæða. Ákærði hefur með háttsemi sinni unnið sér til refsingar.

Samkvæmt framlögðu sakavottorði hefur ákærði einu sinni áður sætt refsingu, en ákærði gerði þann 21. desember 2010 sátt við sýslumanninn á Selfossi, þar sem hann gekkst við greiðslu sektar vegna brots gegn ákvæðum laga nr. 65/1974 um ávana- og fíkniefni. Sakaferill ákærða hefur ekki áhrif við ákvörðun refsingar í máli þessu.

Að teknu tilliti til ungs aldur ákærða, þess að hann hefur ekki áður gerst sekur um hegningarlagabrot og þess að ákærði hefur að fullu endurgreitt hið dregna fé, þykir rétt að fresta ákvörðun refsingar ákærða og skal hún falla niður að liðnum einu árum haldi hún almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Engan sakarkostnað leiddi af máli þessu.

S-kvk-nf I-kvk-nf, löglærður aðstoðarmaður dómara, kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð :

Ákvörðun um refsingu ákærða, [B], skal frestað og fellur hún niður að liðnum einu ári frá birtingu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

S-kvk-nf I-kvk-nf.
S-17/2013

Mál þetta, sem dómtekið var 16. mars sl., höfðaði ríkissaksóknari með ákæru 6. mars 2013 á hendur ákærða, A-kk-þgf Þ-kk-þgf I-kk-þgf, kt. ..., Fjarðarstræti 2, Ísafirði;

„fyrir brot framin aðfaranótt sunnudagsins 3. febrúar 2013 í Ísafjarðarbæ:

1. Brot gegn vopnalögum, með því að hafa borið hafnarboltakylfu sem vopn á almannafæri á Hrannargötu.

2. Brot gegn valdstjórninni, með því að hafa á lögreglustöðinni að Hafnarstræti 1, veist með hótunum um ofbeldi að X, lögregluvarðstjóra, sem var við skyldustörf, með því að hóta honum lífláti.

Telst brot samkvæmt 1. ákærulið varða við 1. mgr. 30. gr., sbr. 1. mgr. 36. gr. vopnalaga nr. 16/1998. Telst brot samkvæmt 2. ákærulið varða við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 11. gr. laga nr. 101/1976 og 1. gr. laga nr. 25/2007.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar. Þess er jafnframt krafist að ákærði sæti upptöku hafnarboltakylfu af gerðinni ALUTEC (munaskrárnúmer 96090/374220) samkvæmt 1. tölul. 1. mgr. 69. gr. a. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 2. gr. laga nr. 149/2009.“

I.

Ákærði kom fyrir dóm 4. apríl sl. og viðurkenndi brot sín eins og þeim er lýst í ákæru. Játning ákærða samrýmist gögnum málsins. Brot hans teljast því sönnuð og varða þau við tilgreind lagaákvæði í ákæru. Samkvæmt þessu þykja vera efni til að leggja dóm á málið á grundvelli 1. mgr. 164. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

II.

Ákærði hefur samkvæmt framansögðu verið sakfelldur fyrir að hafa hótað lögreglumanni sem var við skyldustörf. Hins vegar er upplýst að ákærði aðhafðist ekkert til þess að fylgja hótun sinni eftir og einnig þykir ljóst af framgöngu ákærða eftir að atvik máls gerðust, þ.m.t. fyrir dómi, að hann iðrast háttsemi sinnar. Jafnframt má virða ákærða til málsbóta að hann hefur skýlaust játað brot sín og þá er hann með hreinan sakaferil samkvæmt framlögðu vottorði sakaskrár ríkisins.

Að öllu framangreindu virtu þykir refsing ákærða, eins og hér stendur á og í samræmi við tillögu ákæruvalds þar um, hæfilega ákveðin 30 daga fangelsi. Eftir atvikum þykir með heimild í 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 mega fresta fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Með vísan til kröfugerðar ákæruvalds, gagna málsins og tilgreindra lagaákvæða í ákæru ber að gera upptæka hafnarboltakylfu þá sem lögregla haldlagði á vettvangi fyrrgreinda nótt.

Engan sakarkostnað leiddi af rannsókn og rekstri máls þessa.

Dóm þennan kveður upp K-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði, A-kk-nf Þ-kk-nf I-kk-nf, sæti fangelsi í 30 daga en fresta skal fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði sæti upptöku á hafnarboltakylfu af gerðinni ALUTEC (munaskrárnúmer 96090/374220).

K-kk-nf H-kk-nf
S-181/2013

Mál þetta höfðaði lögreglustjórinn á Akranesi með ákæru 28. október 2013 á hendur ákærða, H-kk-þgf Þ. K-kk-þgf, kt. ..., Holtsflöt 4 á Akranesi. Málið var dómtekið 21. nóvember 2013.

Í ákæruskjali segir að málið sé höfðað gegn ákærða fyrir tilraun til þjófnaðar, með því „að hafa þann 28. apríl 2013 farið án heimildar og í þjófnaðarskyni inn í bílskúr við Kirkjubraut 32 á Akranesi í eigu Íbúðarlánasjóðs, kt. 661198-3629 og verið að róta í munum er lögreglan kom á staðinn.

Telst þetta varða við 244. gr., sbr. 1. mgr. 20. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Ákærði hefur fyrir dómi skýlaust játað að hafa framið það brot sem honum er gefið að sök í ákæru og er játning hans studd sakargögnum. Eru því efni til að leggja dóm á málið samkvæmt 1. mgr. 164. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008. Samkvæmt þessu verður ákærði sakfelldur fyrir brotið, sem réttilega er fært til refsilaga í ákæru.

Áður en ákærði framdi brot þetta 28. apríl 2013 hafði hann í 24 skipti hlotið dóm á tímabilinu frá 21. nóvember 1990, þar af 20 sinnum fyrir brot gegn almennum hegningarlögum. Af dómum fyrir brot gegn almennum hegningarlögum voru 16 fyrir auðgunarbrot. Þegar litið er til sakaferils ákærða og gætt ákvæða 72. gr. og 255. gr. almennra hegningarlaga er refsing hans hæfilega ákveðin fangelsi í einn mánuð.

Engan sakarkostnað leiddi af rannsókn og rekstri málsins.

G-kk-nf S-kk-nf, aðstoðarmaður dómara, kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði, H-kk-nf Þ. K-kk-nf, sæti fangelsi í einn mánuð.

G-kk-nf S-kk-nf