E-314/2018

Mál þetta, sem var dómtekið 29. nóvember 2018, var höfðað 26. janúar 2018 af K-kk-þgf S-kk-þgf, […], gegn Vátryggingafélagi Íslands hf., Ármúla 3 í Reykjavík.

Stefnandi krefst þess að viðurkennd verði bótaskylda stefnda úr slysatryggingu sjómanna, sem FISK-Seafood ehf. var með hjá stefnda, vegna slyss sem stefnandi varð fyrir um borð í skipinu Arnari HU-1 hinn 19. júlí 2015. Þá er krafist málskostnaðar úr hendi stefnda.

Stefndi krefst sýknu og málskostnaðar úr hendi stefnanda.

I

Mál þetta á rætur að rekja til þess að stefnandi slasaðist þegar hann var við störf um borð í skipinu Arnari HU-1 að kvöldi 19. júlí 2015. Skipið var á þeim tíma við makrílveiðar á jökulgrunni í námunda við Eldeyjarbakka. Stefnandi var að vinna að pökkun á millidekki skipsins og var að setja pönnu neðst í frystitæki þegar hann meiddist í mjóbaki og féll niður. Í kjölfar slyssins var stefnandi borinn í sjúkraklefa á sjúkrabörum og var svo farið með hann í land til aðhlynningar. Hann var í kjölfarið fluttur á slysadeild Landspítalans í Fossvogi. Þeir Ó-kk-nf B-kk-nf H-kk-nf og K-kk-nf B-kk-nf, sem voru við störf á sama stað og stefnandi, urðu vitni að atvikinu. Vinnuveitandi stefnda, FISK-Seafood ehf., var á þessum tíma með slysatryggingu sjómanna samkvæmt 172. gr. siglingalaga nr. 34/1985 hjá stefnda og giltu um hana vátryggingarskilmálar nr. SS25.

Í skipsbók frá þeim degi er atvikið átti sér stað var að finna eftirfarandi skráningu skipstjóra: „Sama stað veiði nokkuð góð. Í kvöld var K-kk-nf S að setja pönnu í tæki 5. Fékk mikinn sting í bakið borinn á börum í sjúkraklefann sárkvalinn gefið Parkodin Forte, Veður N 10 m […].“ Í tjónstilkynningu til stefnda 8. mars 2014, sem er undirrituð af vinnuveitanda stefnanda, var atvikinu lýst með eftirfarandi hætti: „KS var að vinna í pökkun á millidekki þegar hann var að setja pönnu neðst í frystitæki númer 5, þegar small í mjóbakinu með miklum sársauka og hann skall máttlaus á dekkið, sóttar voru sjúkrabörur og hann borinn upp í sjúkraklefa.“ Tilkynning um slys á sjómanni var send til Sjúkratrygginga Íslands 15. janúar 2016 og var atvikinu þar lýst með sama hætti. Tilkynningin var undirrituð af vinnuveitanda stefnanda og skipstjóra skipsins, en síðargreind undirritun ber með sér að hafa verið gerð 19. júlí 2015. Á tilkynningunni er jafnframt að finna undirskrift stefnanda og segir fyrir ofan hana að með undirskrift sinni veiti slasaði Sjúkratryggingum heimild til að afla nauðsynlegra upplýsinga frá skattyfirvöldum og nauðsynlegra læknisfræðilegra upplýsinga. Jafnframt liggur fyrir skýrsla lögreglu frá 22. júlí 2015 og sagði þar: „Ekki var um slasaðan sjómann að ræða heldur fékk hann í bakið er hann var að raða pönnu í frystitækið um borð. Færður að SLD til aðhlynningar með sjúkrabifreið. G-kk-nf skipstjóri var búinn að tilkynna atvikið til viðeigandi aðila. Atvikið kom upp fyrir tveimur dögum og mun K-kk-nf hafa verið í koju síðan en mjög gott var í sjóinn þegar atvikið kom upp en skipið (Arnar SU) var statt á Jökulgrunni við makrílveiðar.“ Stefnandi kveðst ekki hafa talað við lögreglu eftir atvikið og fram kom í skýrslu skipstjórans fyrir dómi að hann ræki ekki minni til þess að hafa rætt við lögreglu, en að það gæti vel verið.

Fyrir liggur að stefnandi hefur margsinnis leitað á heilsugæslu vegna verkja eftir atburðinn og meðal gagna málsins eru ýmsar skráningar heilbrigðisstarfsfólks. Ástæðu komu hans á heilsugæslu 22. júlí 2015 var lýst með eftirfarandi hætti: „30 ára hraustur kk var úti á sjó fyrir 2-3 dögum og var að beygja sig og snúa sér með 30 kg pönnu þegar fékk skyndilega mjög slæmt tak í bakið.“ Þá var að finna eftirfarandi lýsingu í samskiptaseðli frá. 29. júlí 2015: „[…] fékk tak í bakið og féll niður [...].“ Vegna komu 26. ágúst 2015 var skráð: „Leitar hingað vegna verkja í baki. Byrjaði fyrir um 6 vikum síðan. Hefur sögu um brjósk útbungun og langvarandi bakverki tengdu því sem tók nokkra mánuði að lagast. Var núna staddur á sjó og var að beygja sig með um 30 kg í fanginu þegar eitthvað gaf sig og hann gat ekki staðið í fæturna.“ Þá var skráð vegna komu stefnanda 27. nóvember 2015: „Verkir neðst í mjóbaki síðan í júlí, fékk þá tak við að lyfta 30 kg pönnu á sjónum.“ Að sama skapi sagði í göngudeildarnótu vegna komu stefnanda 3. mars 2016: „Í júlí í fyrra, var úti á sjó, var að bograst með 30 kg pönnu, lyfti henni upp, snéri uppá líkamann á leiðinni og lýsir því hvernig hann fékk gríðarlegan sársauka í bakið og dofnaði allur upp og þurfti að bera hann í koju.“

Meðal gagna málsins er læknisvottorð S-kk-ef D-kk-ef frá 25. janúar 2017. Þar kom meðal annars fram að stefnandi hefði tognað á lendhrygg við atvikið og væri ekki að vænta frekari bata. Þá sagði orðrétt: „K-kk-nf varð fyrir meiðslum í vinnuslysinu 19.07.2015. Ekkert kemur fram í gögnum um öldugang þegar K-kk-nf meiðist. En eins og hann lýsir atburðinum þá kveðst hann hafa verið með bogið bakið með 30 kg þunga pönnu í fanginu þegar stefni skipsins skall niður og við það fengið smell í bakið og dottið niður með slæma verki í bakinu. Samkvæmt þessum lýsingum hans þá gæti öldugangur hafa valdið því að hann hafi hlotið tognun á lendhrygg.“ Jafnframt liggur fyrir yfirlýsing frá 27. mars 2017 sem er undirrituð af Ó-kk-þgf B-kk-þgf H-kk-þgf og er hún svohljóðandi: „Ég undirritaður, Ó-kk-nf B-kk-nf H-kk-nf, lýsi því hér með yfir að hafa verið vitni að því er K-kk-nf S-kk-nf, kt. 060785-3339, slasaðist um borð á skipinu Arnari HU 1, þann 19. júlí 2015. Slysið var með þeim hætti að K-kk-nf var að vinna í pökkun á millidekki á hélt á pönnu þegar stefnið skall skyndilega niður vegna hreyfingar á skipinu. Við það féll K-kk-nf niður.“

Með bréfi stefnanda til stefnda 27. febrúar 2017 var þess krafist að bótaskylda úr slysatryggingu sjómanna yrði viðurkennd vegna atviksins. Stefndi hafnaði bótaskyldu 17. mars með vísan til þess að ekki hefði verið um slys að ræða í skilningi vátryggingarskilmála. Stefnandi skaut málinu til úrskurðarnefndar í vátryggingamálum 18. júlí 2017. Í úrskurði nefndarinnar 12. september sama ár var ekki talið sýnt fram á að líkamstjón stefnanda væri að rekja til slyss í skilningi umræddrar tryggingar, heldur væri það að rekja til innra líkamlegs ástands hans. Var því ekki fallist á bótarétt stefnanda.

II

Málsástæður og lagarök stefnanda

Stefnandi byggir á því að hann hafi orðið fyrir slysi og eigi rétt á bótum úr slysatryggingu sjómanna, sbr. 1. mgr. 172. gr. siglingalaga nr. 34/1985 og skilmála umræddrar vátryggingar. Fyrir liggi læknisfræðileg gögn sem sýni að hann hafi orðið fyrir varanlegu líkamstjóni og geti hann því krafist viðurkenningar á bótaskyldu stefnda, sbr. 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Við túlkun á hugtakinu „slys“, sem sé skilgreint í 3. gr. vátryggingarskilmálanna, beri að hafa í huga að skilmálinn hafi verið saminn einhliða af stefnda og því sé rétt að túlka óskýrleika stefnanda í hag. Hafi höfuðorsök líkamstjóns stefnanda verið utanaðkomandi veltingur eða hreyfing á skipinu sem hafi leitt til þess að hann hafi misst jafnvægið með þungan hlut í fanginu. Vegna þessa hafi stefnandi orðið fyrir líkamstjóni. Lögð er áhersla á að slysahugtak siglingalaga hafi í seinni tíð verið túlkað með rýmkandi hætti, en það sé í samræmi við þá hættu sem fylgi störfum á sjó.

Rekja megi slys stefnanda til skyndilegs fráviks sem hann hafi ekki mátt vænta, en hann hafi unnið sams konar vinnu í fjölmörg skipti án þess að verða fyrir tjóni. Þá hafi hann unnið vinnuna í samræmi við fyrirmæli vinnuveitanda síns. Í umrætt sinn hafi orðið brot á skipinu vegna öldugangs með þeim afleiðingum að stefni skipsins rak niður í skamma stund og við það hafi stefnandi orðið fyrir áhrifum og ákomu utan frá. Við mat á orsökum slyssins verði að gera greinarmun á áhrifum utanaðkomandi veltings á skipinu á stefnanda og þeirrar staðreyndar að hann hélt á þungum hlut. Hafi stefnandi staðið uppréttur með pönnuna í fanginu þegar hin utanaðkomandi áhrif urðu og við það hafi þyngd pönnunnar færst til og hann misst jafnvægið. Hafi meginorsök slyssins því verið hin skyndilegu utanaðkomandi áhrif, en aðeins sé nauðsynlegt að hluti orsaka slyssins verði rakinn til skyndilegra utanaðkomandi áhrifa. Ljóst sé að skip hreyfist ekki með sama hætti eða sama takti, heldur gangi það til og frá með ójöfnum hætti og geti hreyfst skyndilega þegar öldur skelli á því. Fylgi starfi aukin áhætta á líkamstjóni, líkt og eigi við um sjómannsstarfið, hafi smávægilegt frávik frá venjulegri framkvæmd verið talið nægilegt svo að um slys sé að ræða. Þá geti staðsetning aðila á skipi skipt miklu máli með hliðsjón af krafti utanaðkomandi áhrifa, en stefnandi hafi verið að vinna fremst í skipinu og því fundið mun meira fyrir hinum skyndilega veltingi.

Stefnandi vísar jafnframt til þess að vitni að atvikinu hafi staðfest lýsingu hans á því hvernig hann slasaðist. Hafi það til að mynda verið staðfest í fyrirliggjandi yfirlýsingu skipverjans Ó-kk-ef B-kk-ef H-kk-ef frá 27. mars 2017. Þá liggi fyrir gögn um aðstæður á vettvangi, svo sem veðurfar, sem styðji að óvæntur veltingur hafi getað myndast á skipinu í umrætt sinn. Jafnframt liggi fyrir staðfesting læknis um að mögulegt sé að líkamstjón stefnanda verði rakið til þeirra atvika sem bótaskylda stefnda sé reist á. Í ljósi eðlis líkamstjóns stefnanda sé lýsing hans því sennileg og trúverðug og beri stefndi sönnunarbyrði um hið gagnstæða. Lögð er áhersla á að samkvæmt meginreglum vátryggingaréttar beri stefndi sönnunarbyrði fyrir því að slysið hafi orðið með þeim hætti að bótaskylda stofnist ekki, svo sem vegna atvika innan líkama stefnanda.

Þá hafi stefnandi ekki komið að gerð tilkynninga um tjónið og séu lýsingar þar ekki hans frásögn eða staðfesting á tildrögum slyssins. Hafi hann til að mynda ekki samþykkt eða undirritað fyrirliggjandi tilkynningu til stefnda eða verið viðstaddur skýrslutöku af skipstjóra skipsins hjá lögreglu. Því er alfarið hafnað að breyting hafi orðið á frásögn stefnanda af tildrögum slyssins. Fyrstu lýsingar á slysinu feli í sér almennar lýsingar, en síðari og nákvæmari frásögn stefnanda rúmist fyllilega innan þeirra. Þá séu lýsingar í læknisfræðilegum gögnum afar almennar og síðari lýsingar á tildrögum slyssins byggðar á fyrstu lýsingu. Það sé rétt að stefnandi hafi haldið á þungri pönnu og fengið tak í bakið eins og lýst sé í umræddum gögnum, en hann hafi ekki verið spurður nánar út í það af heilbrigðisstarfsmönnum hvað hafi orsakað þetta og hafi ekki talið slíkar skýringar hafa þýðingu fyrir læknisfræðilega meðferð hans.

Málsástæður og lagarök stefnda

Stefndi vísar til þess að samkvæmt 1. gr. skilmála þeirrar slysatryggingar sem um ræðir greiði stefnandi bætur vegna „slyss“ og sé með því átt við skyndilegan utanaðkomandi atburð sem valdi meiðslum á líkama þess sem tryggður sé og gerist án vilja hans, sbr. 3. gr. skilmálanna. Sé um að ræða hefðbundna skilgreiningu á slysahugtakinu í íslenskum vátryggingarétti, en þetta sé ekki undanþáguákvæði líkt og stefnandi virðist halda fram. Það sé meginregla vátryggingaréttar að tjónþoli beri sönnunarbyrðina fyrir því að meint slys hafi orðið með þeim hætti sem hann haldi fram og að það uppfylli skilyrði skilmálanna. Þurfi stefnandi því að sýna fram á að hann hafi án alls vafa slasast við það að stefni skipsins skall niður, hann við það misst jafnvægið, dottið og hlotið við það þau meiðsl sem lýst sé í stefnu.

Stefndi telur fyrirliggjandi gögn ekki sýna fram á að atvik hafi verið með þeim hætti sem stefnandi haldi fram. Því til stuðnings er vísað til þess að í skipsbók hafi ekkert verið skráð um að slys hafi orðið með þeim hætti sem stefnandi lýsi, en þar hafi hins vegar verið lýst atviki þar sem stefnandi hafi fengið mikinn slink á bakið þegar hann var að setja pönnu í frystitæki. Ekki sé þar minnst einu orði á að stefnandi hafi misst jafnvægið við að stefni skipsins steyptist niður vegna veltings og hann við það fallið og meiðst í baki. Í reglum nr. 138/1986 um skipsbækur komi meðal annars fram að skrá skuli þar sérstaklega hvert það slys eða tjón sem verða kunni á mönnum og geta þess hvað hafi valdið því. Lögð er áhersla á sönnunargildi skipsbókar, sem og skyldu skipverja til að upplýsa um atvik sem snúa að þeim svo skipstjóri geti sinnt skyldu sinni. Þá komi fram í lögregluskýrslu, sem hafi verið gerð þremur dögum eftir atvikið, að ekki hafi verið um að ræða slasaðan sjómann heldur hafi hann fengið í bakið þegar hann hafi verið að raða pönnu í frystitæki um borð. Jafnframt komi fram í skýrslunni að mjög gott hafi verið í sjóinn þegar atvikið átti sér stað. Þá sé í fyrirliggjandi tilkynningum til stefnda og Sjúkratrygginga Íslands ekki minnst á að eitthvað í tengslum við velting skipsins hafi leitt til þess að stefnandi meiddist í baki. Verði þvert á móti að skilja lýsingar á atvikum í tilkynningunum þannig að ekki hafi nokkuð utanaðkomandi og skyndilegt átt hlut að máli, heldur hafi meiðsl stefnanda eingöngu stafað af því hvernig hann bar sig sjálfur að við vinnuna. Síðargreind tilkynning stafi frá stefnanda þar sem hún hafi verið undirrituð af honum og vinnuveitanda hans. Jafnframt liggi fyrir ýmis læknisfræðileg gögn um komur stefnanda á heilsugæslu og til lækna vegna bakáverka. Lýsingar á atvikum sem þar sé að finna hljóti að vera komnar frá stefnanda sjálfum og beri þær allar með sér að ástæðu meiðslanna sé eingöngu að rekja til hreyfinga stefnanda sjálfs og þá einhvers innan líkama hans. Sé talað um að hann hafi fengið tak í bakið og að eitthvað hafi gefið sig þar þegar hann beygði sig.

Sönnunargildi yfirlýsingar Ó-kk-ef B-kk-ef H-kk-ef, lýsingu í læknisvottorði S-kk-ef D-kk-ef, sem og lýsingu í stefnu um atvik er mótmælt. Síðari tíma lýsingar, sem eru verulega breyttar, geti ekki talist sönnun um atvik. Samtímagögn, sem og gögn sem hafi orðið til skömmu eftir atvik, séu líklegri til að vera rétt, eins og úrskurðarnefnd vátryggingarmála hafi talið. Beri fyrirliggjandi gögn með sér að atvik hafi orðið með þeim hætti sem lýst sé í tilkynningum til stefnda og Sjúkratrygginga Íslands. Samkvæmt því hafi stefnandi verið að setja pönnu í frystitæki þegar small í mjóbakinu með miklum sársauka og hann skall máttlaus á dekkið. Sambærileg lýsing sé í skipsbók og vottorði um komu á bráðamóttöku þremur dögum síðar. Af þessum lýsingum sé ljóst að skilyrði slysahugtaks umræddrar tryggingar séu ekki uppfyllt, enda hafi skyndilegur og utanaðkomandi atburður ekki valdið því að stefnandi meiddist í baki. Sé tjón stefnanda því ekki að rekja til ákomu eða áhrifa utan frá, heldur til hans eigin hreyfinga og hvernig hann bar sig að við vinnuna. Sú athöfn að lyfta þungum hlut geti ekki talist hinn skyndilegi og utanaðkomandi atburður sem þurfi að verða til að um slys sé að ræða.

Stefndi hafnar því að hreyfingar skipsins hafi átt þátt í því sem gerðist og þá sérstaklega því að skipið hafi skollið niður vegna veltings og það orsakað bakmeiðslin. Sé hvergi minnst á slíkt í fyrirliggjandi gögnum fyrr en löngu eftir að atvikið varð og standist ekki að leggja síðar tilkomnar skýringar til grundvallar. Þá verði að telja velting skips á sjó venjulegt ástand sem komi engum á óvart, hvað þá að það geti talist skyndilegt frávik eins og stefnandi haldi fram. Þá liggi ekkert fyrir um að veltingur hafi verið óvenjulegri eða meiri en almennt sé. Samkvæmt gögnum málsins hafi ekki verið mikill vindur, en skráð sé í skipsbók að það hafi verið norðan 10 metrar á sekúndu og jafngildi það fimm vindstigum sem teljist vera kaldi. Verði því að teljast ólíklegt að veltingur hafi verið slíkur að geti talist óvæntur og skyndilegur þannig að uppfyllt séu skilyrði slysahugtaksins.

III

Niðurstaða

Aðila greinir á um hvort stefnandi eigi rétt á bótum úr slysatryggingu sjómanna vegna atviks sem varð þegar hann var að setja pönnur í frystitæki í skipinu Arnari HU 1 hinn 19. júlí 2015. Í samræmi við 1. og 2. mgr. 172. gr. siglingalaga hafði vinnuveitandi stefnanda fest kaup á slysatryggingu sjómanna hjá stefnda og er bótaréttur bundinn við að stefnandi hafi orðið fyrir slysi í skilningi skilmála vátryggingarinnar. Þar segir í þriðju grein að með hugtakinu „slysi“ sé átt við „skyndilegan utanaðkomandi atburð sem veldur meiðslum á líkama vátryggðs og gerist án vilja hans“.

Stefnandi byggir á því að tildrög þess að hann meiddist hafi verið brot sem hafi orðið á skipinu vegna öldugangs þannig að stefni skipsins hafi rekið niður í skamma stund og hafi stefnandi, sem var með þunga pönnu í fanginu, fallið niður og meiðst. Af hálfu stefnda er aftur á móti byggt á því að líkamstjón stefnanda verði eingöngu rakið til hans eigin hreyfinga og líkamsbeitingar við störf sín. Samkvæmt þessu er ágreiningur aðila einskorðaður við það hvort líkamstjón stefnanda verði rakið til skyndilegs utanaðkomandi atburðar í skilningi slysatryggingarinnar.

Fram kom í skýrslu Ó-kk-ef B-kk-ef H-kk-ef, sem var að störfum með stefnanda þegar slysið varð, að hann hefði orðið vitni að atvikinu. Hann staðfesti að lýsing á atvikum í fyrrgreindri yfirlýsingu frá 27. mars 2017 stafaði frá honum og væri í samræmi við upplifun hans. Þar kom meðal annars fram að slysið hefði orðið með þeim hætti að stefnandi, sem var að vinna í pökkun á millidekki og hélt á pönnu, hefði fallið „þegar stefnið skall skyndilega niður vegna hreyfingar á skipinu“. Hann tók fram fyrir dómi að veður hefði verið tiltölulega slæmt miðað við árstíma þegar atvikið varð. Þá stampi skipið og höggvi mest fremst þar sem þeir hafi verið við störf. Væri „pottþétt“ að atvikið hefði orðið vegna hreyfingar á skipinu. Fram kom í skýrslu K-kk-ef B-kk-ef að hann hefði verið við störf um þremur metrum frá stefnanda þegar atvikið varð. Hann lýsti því svo að stefnandi hefði verið að „setja pönnur í frystitæki, beygir sig og þá stampar skipið eða gefur svona á bátinn og við það þá náttúrulega þyngist það sem hann heldur á það margfaldast í þyngd og það er bara eins og hann sé skotinn með byssukúlu og hann dettur í gólfið […]“. Hann tók fram að veður hefði verið fremur slæmt miðað við árstíma og að áhrif af öldugangi, sem og veltingi, væru mest fremst í skipinu þar sem þeir hefðu verið við störf. Önnur vitni urðu ekki að slysinu, en fram kom í skýrslu skipstjórans, G-kk-ef G-kk-ef, að hann hefði fengið upplýsingar um það frá öðrum hvorum þeirra skipverja sem hefðu verið að vinna með stefnanda. Hann hefði skráð upplýsingar í skipsbók, líklega á grundvelli lýsingar frá stefnanda og öðrum hvorum skipverjanna. Þá hefði veður ekki verið slæmt, en samkvæmt skipsbók hafi verið norðan 10 metrar á sekúndu og við þær aðstæður sé ekki mikil hreyfing á skipinu.

Samkvæmt framangreindu fær sú lýsing stefnanda að atvikið verði rakið til hreyfinga skipsins, sér í lagi skyndilegrar hreyfingar þar sem stefni skipsins fór niður, stoð í framburði þeirra tveggja skipverja sem urðu vitni að atvikinu. Þá fær þessi lýsing einnig stoð í framburði vitnanna, þess efnis að áhrif hreyfinga og veltings séu mest fremst í skipinu þar sem þeir voru við störf. Verður framburður þeirra skilinn með þeim hætti að um hafi verið að ræða hreyfingu á skipinu umfram hefðbundinn velting á sjó. Af hálfu stefnda hefur verið lögð áhersla á að í skipsbók, tjónstilkynningu til stefnda og tilkynningu til Sjúkratrygginga hafi ekki verið minnst á að öldugangur eða hreyfingar skipsins væru orsök atviksins. Þar hafi hins vegar komið fram að stefnandi hefði fengið sting í bakið eða smollið í baki hans þegar hann var að setja pönnu í frystitæki og hann við það fallið niður. Fái lýsing stefnanda ekki heldur stoð í fyrirliggjandi lögregluskýrslu eða gögnum sem varði komur hans á heilsugæslu eftir atvikið. Til þess er að líta að í umræddum gögnum er því lýst að stefnandi hafi meiðst á baki þegar hann var að setja pönnu í frystitæki og að hann hafi við það fallið niður. Sú lýsing er ekki í beinu ósamræmi við málatilbúnað stefnanda líkt og stefndi virðist telja, en í stefnu er tildrögum meiðslanna aftur á móti lýst með nákvæmari hætti. Hvað þetta varðar skal jafnframt tekið fram að stefnandi kom ekki að gerð tjónstilkynningar og var hún ekki borin undir hann. Að sama skapi liggur ekki fyrir að stefnandi hafi komið að skráningu í skipsbók eða að færslan hafi grundvallast á frásögn hans þó að skipstjórinn telji það líklegt. Þá fyllti stefnandi ekki út tilkynningu til Sjúkratrygginga, heldur bar skipstjóra og útgerðarmanni að gera það í samræmi við 6. gr. laga nr. 68/2000 um rannsókn sjóslysa. Stefnandi ritaði aftur á móti undir tilkynninguna og er ljóst af texta fyrir ofan undirritun hans að með því veitti hann Sjúkratryggingum heimild til að afla upplýsinga frá skattyfirvöldum og læknum vegna atviksins. Að teknu tilliti til þessa er að mati dómsins ekki unnt að líta svo á að umrædd færsla í skipsbók og tilkynningar stafi frá stefnanda eða hafi að geyma hans frásögn af slysinu, enda liggur ekkert fyrir um að texti þeirra hafi verið borinn sérstaklega undir hann. Að sama skapi ræddi stefnandi ekki við lögreglu og staðfesti ekki þá lýsingu sem er að finna í fyrirliggjandi lögregluskýrslu. Þá verður með engu móti fallist á að lýsingar í gögnum sem varða komu stefnanda á heilsugæslu sýni að atvik hafi ekki verið með þeim hætti sem hann byggir á, en til þess er að líta að stefnandi leitaði sér læknisfræðilegrar aðstoðar vegna meiðsla og hafði ekki sérstaka ástæðu til að lýsa tildrögum atviksins með nákvæmum hætti fyrir heilbrigðisstarfsfólki.

Samkvæmt framangreindu hefur að mati dómsins verið leitt nægilega í ljós, einkum í ljósi skýrslna fyrrgreindra vitna, að meiðsl stefnanda verði rakin til skyndilegrar hreyfingar skipsins þegar stefni þess fór niður á meðan hann var að flytja þunga pönnu í frystitæki. Verður því lagt til grundvallar að stefnandi hafi orðið fyrir slysi í skilningi greinar 3 í skilmálum þeirrar slysatryggingar sem um ræðir og fallist á kröfu stefnanda um viðurkenningu á bótaskyldu stefnda.

Eftir þessum úrslitum og í samræmi við 1. gr. 130. gr. laga nr. 91/1991 verður stefndi dæmdur til að greiða stefnanda málskostnað sem telst hæfilega ákveðinn 1.000.000 króna.

Dóm þennan kveður upp Á-kvk-nf R-kvk-nf héraðsdómari.

D Ó M S O R Ð:

Viðurkenndur er réttur stefnanda, K-kk-ef S-kk-ef, til bóta úr slysatryggingu sjómanna, sem FISK-Seafood ehf. tók hjá stefnda, Vátryggingafélagi Íslands hf., vegna líkamstjóns sem stefnandi hlaut í slysi 19. júlí 2015.

Stefndi greiða stefnanda 1.000.000 króna í málskostnað.

Á-kvk-nf R-kvk-nf

Rétt endurrit staðfestir,

Héraðsdómi Reykjavíkur, 20. desember 2018.

Gjald kr. 2,000.- Greitt.