E-1457/2012

Mál þetta, sem var dómtekið 15. nóvember sl., er höfðað fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur af Advania hf., Sætúni 10, Reykjavík á hendur Advance ehf., Ármúla 18, Reykjavík, með stefnu birtri 23. apríl 2012.

Endanlegar dómkröfur stefnanda eru eftirfarandi:

Aðallega að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnanda skaðabætur að fjárhæð 1.235.324 kr., ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu með síðari breytingum, frá 23. apríl 2012 til greiðsludags.

Til vara er þess krafist að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnanda skaðabætur að fjárhæð 1.037.868 kr., ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu með síðari breytingum, frá 23. apríl 2012 til greiðsludags.

Til þrautavara er þess krafist að stefndi verði dæmdur til greiðslu hæfilegra skaðabóta að mati dómsins, ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu með síðari breytingum, frá 23. apríl 2012 til greiðsludags.

Í öllum tilvikum er krafist málskostnaðar.

Stefndi krefst sýknu af kröfum stefnanda en til vara lækkunar á kröfum hans. Þá er krafist málskostnaðar.

Stefndi gerði upphaflega kröfu um frávísun málsins og var þeirri kröfu hafnað með úrskurði 26. september 2012.

Málavextir

Stefndi er alhliða ráðgjafafyrirtæki sem stofnað var árið 2008. Kjarna starfsemi félagsins hefur verið ráðgjöf á sviði upplýsingatækni, fjármálastarfsemi og fjarskiptastarfsemi og stærstu viðskiptavinir félagsins verið á þessu sviði. Hinn 2. nóvember 2009 fékk stefndi skráð vörumerkið Advance.

Í janúar 2012 kynnti stefnandi nýtt nafn og auðkenni félagsins, Advania, en var áður Skýrr. Fyrirsvarsmaður stefnda mun hafa haft samband við fyrirsvarsmann stefnanda og bent á að hann teldi nöfn félaganna afar lík, um væri að ræða samkeppnisaðila þar sem annar (stefnandi) væri margfalt stærri en hinn (stefndi). Hinn 19. janúar 2012 og fram að hádegi hinn 20. janúar s.á., mun stefndi hafa ítrekað mótmæli sín og reynt að fá stefnanda ofan af því taka upp ofangreint nafn, en án árangurs. Samdægurs lagði stefndi fram lögbannsbeiðni hjá Sýslumanninum í Reykjavík.

Hinn 25. janúar 2012 var beiðnin tekin fyrir hjá Sýslumanninum í Reykjavík. Við fyrirtöku málsins lagði stefnandi fram greinargerð sína sem og álitsgerð Árnason Faktor um líkindi merkja stefnanda og stefnda. Hinn 26. janúar 2012 hafnaði sýslumaður kröfu stefnda og í niðurstöðu sýslumanns segir: „Þegar 4., 12., og 14. gr. vml. og athugasemdir við þær greinar, í greinargerðinni með lögunum, eru skoðaðar í samhengi er ekki hægt að fallast á rök gerðarbeiðanda um að vörumerki aðila séu svo lík að villast megi á þeim.“ Ákvörðunin var ekki kærð til Héraðsdóms Reykjavíkur.

Stefnda var gert að leggja fram tryggingu til sýslumanns vegna mögulegs tjóns stefnanda í tengslum við beiðnina og hefur sýslumaður nú umráð þeirra fjármuna.

Samhliða máli þessu hefur stefndi höfðað mál á hendur stefnanda fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur (málið nr. e-628/2012) til að fá stöðvaða notkun stefnanda á nafninu, firmaheitinu og vörumerkinu Advania í atvinnustarfsemi sinni.

Stefnandi telur sig hafa orðið fyrir fjárhagslegu tjóni vegna lögbannsbeiðni stefnda og gerir kröfu um endurgreiðslu þess útlagða kostnaðar sem hann varð fyrir vegna málsins, úr tryggingu þeirri sem stefndi lagði fram hjá Sýslumanninum í Reykjavík.

Málsástæður og lagarök stefnanda

Stefnandi vísar til 1. mgr. 42. gr. laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl. en þar segir að falli lögbann niður vegna sýknu af þeirri kröfu sem gerðinni hafi verið ætlað að tryggja þá skuli gerðarbeiðandi bæta þann miska og það fjártjón, þar á meðal spjöll á lánstrausti og viðskiptahagsmunum, sem telja megi að gerðin hafi valdið. Einnig sé kveðið þar á um að heimilt sé að dæma skaðabætur eftir álitum ef ljóst þyki að fjárhagslegt tjón hafi orðið en ekki sé unnt að sanna fjárhæð þess.

Krafa stefnanda sé byggð á framangreindri grein. Stefnandi krefst þess að fá bættan þann útlagða kostnað sem hann hafi orðið fyrir vegna kröfu stefnda um lögbann en lögbannsbeiðnin hafði einnig í för með sér töluverð óþægindi fyrir stefnanda. Að baki vali stefnanda á nýju auðkenni félagsins hafi legið mikil vinna og stefnanda hafi því verið mikið í mun að ekki yrði fallist á lögbannskröfu stefnda. Stefnandi hafi því ráðið Advel lögmenn slf. til að liðsinna sér vegna málsins og Árnason Faktor til þess að útbúa álitsgerð með mati á líkindum merkjanna sem deilt hafi verið um í lögbannsmálinu. Tjón stefnanda byggist því fyrst og fremst á reikningum frá Advel lögmönnum og Árnason Faktor en um sé að ræða reikninga vegna sérfræðiaðstoðar tengdrar málinu.

Aðalkrafa stefnanda byggist á reikningum frá Árnason Faktor, samtals að fjárhæð 465.500, og reikningum frá Advel lögmönnum vegna tímabilsins 20. janúar til 8. febrúar 2012, að fjárhæð 769.824 kr. (vsk. ekki innifalinn.) Samtals sé aðalkrafa að fjárhæð 1.235.324 kr.

Varakrafan er að fjárhæð 1.037.868 sem sundurliðast þannig að reikningurinn frá Árnason Faktor er að fjárhæð 465.500 kr. og reikningur frá Advel lögmönnum vegna tímabilsins 20. janúar til 26. janúar 2012 er að fjárhæð 572.368 kr.

Reikningar frá Advel lögmönnum byggjast á vinnu lögmanna stofunnar vegna málsins, svo sem vegna funda með fyrirsvarsmönnum stefnanda, upplýsingaöflunar, greinargerðarskrifa, mætinga við fyrirtöku málsins hjá sýslumanni, tölvupóstsamskipta og allra annarra viðvika í tengslum við málið eins og nánar sé tilgreint í tímaskýrslu lögmanna.

Reikningar frá Árnason Faktor byggist á vinnu lögmanna stofunnar við álitsgerð sem stefnandi hafi óskað eftir að yrði útbúin vegna málsins og hafi verið lögð fram við fyrirtöku beiðninnar. Vinna þessi sé nánar skilgreind í tímaskýrslum lögmanna Árnason Faktor.

Þar sem lögbannsbeiðni stefnda hafi verið hafnað af sýslumanni beri stefnda að bæta stefnanda það fjártjón sem hann hafi orðið fyrir. Stefnandi eigi því ótvíræða bótakröfu á hendur stefnda. Stefnandi byggir kröfu sína um greiðslu bóta á 43. gr., sbr. 42. gr. laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu og lögbann. Á grundvelli 43. gr. laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu og lögbann höfði stefnandi þannig þetta mál til heimtu skaðabóta vegna þess fjárhagslega tjóns sem hann hafi orðið fyrir.

Málsástæður og lagarök stefnda

Stefndi byggir á því að skilyrði til greiðslu skaðabóta sé ekki til staðar skv. 1. mgr. 42. gr. laga nr. 31/1990 eða almennum reglum. Stefndi byggir á málsástæðum sem hafðar voru uppi í frávísunarþætti málsins að svo miklu leyti sem þær kunni að leiða til sýknu. Byggir stefndi á því að alls ósannað sé að stefnandi hafi orðið fyrir nokkru tjóni vegna lögbannskröfu hans. Bendir stefndi á því til staðfestingar að ekki hafi verið lagðar fram neinar staðfestingar á því að þeir reikningar sem um ræði í málinu hafi verið greiddir, sem sé forsenda þess að um raunverulegt fjártjón hafi verið að ræða.

Byggir stefndi á því, líkt og að ofan greini, að allar líkur séu á því stefnandi hafi ekki látið af hendi fjármuni vegna lögbannsmálsins og hafi fyrrgreindir reikningar einungis verið gefnir út til þess að búa stefnanda stöðu gagnvart stefnda. Þar af leiði að stefnandi hafi ekki orðið fyrir tjóni. Bendir stefndi á að á fundi sem haldinn hafi verið með fyrirsvarsmönnum stefnanda og stefnda hafi komið fram í máli G-kk-ef G. G-kk-ef að yrði stefnandi fyrir tjóni vegna málsins þá yrði því tjóni varpað á þá sérfræðinga sem að málinu hafi komið en fyrir liggur að stefnandi hafi nú eytt tugum milljóna í sérfræðiaðstoð.

Þá ítreki stefndi mótmæli sín varðandi meint tjón stefnanda vegna kostnaðar við ætlaða „sérfræðiskýrslu“ sem er skýrsla sem sé unnin af lögmönnum stefnanda. Í fyrsta lagi hafði sú skýrsla ekkert gildi við úrlausn málsins hjá sýslumanni og því alfarið á ábyrgð og áhættu stefnanda að afla hennar. Stefndi telur í raun að fari aðilar ágreiningsmála út í þarflausa sönnunarfærslu sé það á þeirra ábyrgð og áhættu og því þeirra að bera þann kostnað en ekki gagnaðila.

Stefndi bendir á að réttaröryggi væri stórlega skert ef stórfyrirtæki, líkt og stefnandi, geti með ógnvekjandi tilburðum komið í veg fyrir að lítill samkeppnisaðili verndi hagsmuni sína. Bent sé á að skv. ársreikningi stefnanda fyrir árið 2011 velti stefnandi 24 milljörðum króna. Telur stefndi að kröfugerð stefnanda endurspegli engan veginn ætlað tjón hans heldur sé hún fyrst og fremst sett fram til þess að ógna stefnda og til þess að fá hann til að fella niður mál nr. E-628/2012. Enn fremur vísar stefndi til þess að rekið sé mál fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur nr. E-628/2012, sem lúti að því að stefndi sé að krefjast þess að stefnanda verði bannað að nota nafnið Advania í atvinnustarfsemi sinni. Fyrir liggi að falli dómur í því máli stefnda í vil hafi hann öðlast viðurkenningu á þeim rétti sem kröfu hans um lögbann hafi verið ætlað að tryggja. Af því leiði að stefnandi ætti ekki rétt til bóta úr hendi stefnda vegna tjóns af lögbannsgerðinni. Um þetta vísar stefndi til sjónarmiða í dómi Hæstaréttar nr. 53/1995.

Verði talið að stefnandi hafi orðið fyrir tjóni telur stefndi að fyrir liggi að tjón stefnanda sé hvergi nærri stefnufjárhæð málsins. Stefndi byggir á málsástæðum sem hafðar hafi verið uppi vegna frávísunarkröfu og sýknukröfu að svo miklu leyti sem þær kunni að eiga við varðandi kröfu um lækkun kröfu stefnanda.

Í fyrsta lagi, líkt og fyrr greini, getur stefnandi aldrei varpað ábyrgð á sýnilega þarflausri „sérfræðiskýrslu“ á stefnda, því þýðing hennar fyrir málið sé í mesta lagi engin. Það að stefnandi hafi kosið að afla þeirrar skýrslu þrátt fyrir engan sýnilegan tilgang sé alfarið á ábyrgð og áhættu stefnanda og þar af leiðandi á hans kostnað. Stefndi telur að það myndi stefna réttaröryggi í mikla hættu ef stórfyrirtæki, líkt og stefnandi, gætu aflað endalausra, dýrra og óþarfra sönnunargagna og varpað kostnaði vegna þeirra á litla samkeppnisaðila sína sem séu sekir um það eitt að reyna af veikum mætti að verja hagsmuni sína fyrir yfirgangi stórfyrirtækisins. Fyrir liggi að „sérfræðiskýrslur“ sem þessar hafi enga þýðingu að íslenskum rétti, en ætli aðili að færa sönnur á atriði sem dómari leggi ekki mat á skuli það gert með matsgerðum dómkvaddra matsmanna, sbr. IX. kafla laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála.

Fyrir utan þetta sé tímaskráning lögmanna stefnanda úr hófi og í engu samræmi við þá hagsmuni sem verið sé að verja. Bent sé á í því samhengi að lögmenn hafi mætt tvisvar hjá sýslumanni og að öðru leyti hafi stefnandi skilað greinargerð til sýslumanns. Á tímaskýrslu viðhangandi reikningana komi fram að unnið hafi verið við málið á tímabilinu 20. – 26. janúar 2012. Á því tímabili sé því haldið fram að lögmenn stefnda hafi unnið 26,25 tíma við málið. Sé þeim tímafjölda deilt upp í ætlað fjártjón stefnanda (1.082.450/26,25) þá jafngildi það 41.236 kr. á tímann. Stefndi telur alveg ljóst að óþekkt sé í íslenskum rétti að lögmenn taki sér slíka þóknun og séu stórfyrirtæki tilbúinn að greiða slíka fjárhæð sé það á þeirra ábyrgð og áhættu.

Þá bendir stefndi á að inná tímaskýrslu stefnanda, séu tímar sem séu málinu alls óviðkomandi, en fyrir liggi að lögbannsmálið hafi verið höfðað hinn 20. janúar 2012 og því lokið 26. janúar 2012. Þannig krefji stefnandi stefnda um bætur vegna tjóns vegna vinnu sem hann eigi að hafa unnið utan nefnds tímabils. Meðal annars sé krafist greiðslu vegna „minnisblaðs fyrir Framtakssjóðinn“, en stefndi sjái ekki hvers vegna stefnandi sé að kosta minnisblöð fyrir þann sjóð og sé hann að gera það hvers vegna stefndi eigi að bera kostnað af slíku örlæti stefnanda.

Bendir stefndi aftur á að hann hafi höfðað mál fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur nr. E-628/2012. Í því máli hafi stefnandi skilað greinargerð sem sé nánast orðrétt sama greinargerð og stefndi hafi skilað hjá sýslumanni. Verði stefndi dæmdur til greiðslu bóta vegna þess sé eins víst að hann verði látinn greiða ætlaðan kostnað stefnanda við að rita sömu greinargerðina tvisvar tapi hann því máli. Telur stefndi að stefnandi væri þannig með ólögmætum og óréttmætum hætti að auðgast á kostnað stefnda, en stefnandi geri kröfu um málskostnað í því máli einnig.

Þá mótmælir stefndi endanlegri dómkröfu stefnanda sem lögð var fram í þinghaldi 12. október 2012. Hann telur að varakrafan og þrautavarakrafan séu nýjar kröfur, byggðar á nýjum málsástæðum.

Niðurstaða

Eins og að framan greinir krafðist stefndi þess að lagt yrði lögbann við því að stefnandi myndi nota nafnið Advania í atvinnustarfssemi sinni. Sýslumaður hafnaði lögbannsbeiðninni. Þessari niðurstöðu var ekki skotið til héraðsdóms og gerir stefnandi því kröfur um bætur fyrir það fjártjón sem hann hefur orðið fyrir vegna málsins og byggir kröfuna á 6. mgr., sbr. 1. mgr. 42. gr. laga um kyrrsetningu, lögbann o.fl. nr. 31/1990.

Samkvæmt stefnu málsins er krafist 1.666.652 kr. með dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 26. janúar 2012 til greiðsludags. Til grundvallar kröfunni liggja tveir reikningar frá Árnason Faktor, samtals að fjárhæð 584.202 kr., og tveir reikningar frá Advel lögmönnum, samtals að fjárhæð 1.082.450 kr. Stefndi krafðist frávísunar málsins meðal annars vegna vanreifunar. Henni var hafnað. Í fyrstu fyrirtöku eftir að úrskurðurinn var kveðinn upp lagði stefnandi fram nýja kröfugerð og skjöl og lækkaði dómkröfur sínar. Stefndi hafnaði nýjum kröfum og málsástæðum sem of seint fram komnum og taldi að varakrafan og þrautavarakrafan væru nýjar kröfur og málsástæður þeim til stuðnings væru einnig nýjar. Þessum sjónarmiðum stefnda er hafnað þar sem breyting stefnanda fólst í því að lækka hana og byggir hún á sömu málsástæðum og lagarökum og koma fram í stefnu málsins. Þá getur stefnandi komið með nýja varakröfu og þrautavarakröfu undir rekstri málsins svo lengi sem hún rúmast innan marka stefnukröfunnar og byggist á sömu málsástæðum svo sem raun er á í máli þessu.

Aðalkrafa stefnanda er að fjárhæð 1.235.324 kr. Henni til stuðnings er vísað til vinnu lögmannsstofunnar Advel á tímabilinu 20. janúar 2012 til 8. febrúar 2012 samtals 44 klst., það eru 6,25 klst. vegna vinnu eiganda og 37,37 vegna vinnu fulltrúa. Lögbannsmálinu lauk 26. janúar 2012 og koma því ekki til skoðunar þær klukkustundir sem krafið er um eftir þann tíma. Varakrafan, að fjárhæð 1.037.868 kr., miðar við vinnu lögmannsstofunnar á tímabilinu 20. janúar til 26. janúar 2012.

Þá hefur stefndi véfengt í greinargerð sinni að stefnandi hafi greitt reikning þennan og byggir meðal annars frávísunarkröfu sína á því. Samtímis því að stefnandi lækkaði dómkröfuna lagði hann fram tölvupóst frá skrifstofustjóra Advel lögmanna, en sú lögmannsstofa sér um mál þetta fyrir hönd stefnanda, um að reikningurinn væri greiddur, án þess að fram komi hvenær það hafi verið eða með hvaða hætti. Tölvupóstur þessi hefur ekki verið staðfestur fyrir dómi. Þegar á allt er litið verður ekki talið að lögfull sönnun liggi fyrir um það að reikningarnir hafi verið greiddir.

Til grundvallar kröfu sinni vísar stefnandi einnig til þess að hann hafi þurft vegna lögbannsmálsins að fá álitsgerð frá Árnason Faktor um samanburð á auðkennum Advania og Advance. Sú álitsgerð hafi kostað 465.500 kr. Hér liggur fyrir staðfesting frá Árnason Faktor um að stefnandi hafi þegar greitt fyrir álitsgerð þessa, án þess að það komi fram hvenær það hafi verið gert. Líta verður svo á að stefnanda hafi ekki borið nauðsyn til að afla álitsgerðar þessarar fyrir lögbannsmálið. Sá fulltrúi sýslumanns sem úrskurðaði í lögbannsmálinu hefði sjálfur getað metið það hvort nöfn aðila séu sláandi lík og að ruglingshætta sé til staðar. Því er kröfu stefnanda, um að stefndi greiði stefnanda andvirði álitsins, hafnað.

Með vísan til þess sem að framan greiðir er aðal- og varakröfu stefnanda hafnað. Þrátt fyrir það er ljóst að stefnandi hefur orðið fyrir fjártjóni vegna lögbannsmálsins og þykja bætur til hans hæfilega metnar að álitum 400.000 kr. Í stefnu málsins er dráttarvaxta krafist frá 26. janúar 2012 en í endanlegri dómkröfu er miðað við 23. apríl 2012. Með vísan til 9. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 með síðari breytingum ber að greiða dráttarvexti frá dómsuppkvaðningu.

Með vísan til 131. gr. laga um meðferð einkamála ber stefnda að greiða stefnanda málskostnað sem þykir hæfilega ákveðinn 250.000 kr. Við ákvörðun hans er tekið tillit til þess að verulega skorti á skýrleika málatilbúnaðarins í stefnu málsins þótt það hafi ekki leitt til frávísunar málsins, en málatilbúnaðurinn var lagfærður við meðferð málsins.

S-kvk-nf G-kvk-nf héraðsdómari kvað upp dóm þennan.

DÓMSORÐ

Stefndi, Advance ehf., greiði stefnanda, Advania hf., 400.000 krónur ásamt dráttarvöxtum frá dómsuppkvaðningu málsins og 250.000 kr. í málskostnað.

S-kvk-nf G-kvk-nf