S-147/2014

Mál þetta, sem dómtekið var að lokinni aðalmeðferð föstudaginn 6. marz, er höfðað með ákæru lögreglustjórans á Akureyri, út gefinni 27. ágúst 2014, á hendur X,

„fyrir líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 6. apríl 2014, á veitingastaðnum Græna Hattinum, Hafnarstræti 96 á Akureyri ýtt við og eða hrint [A], þannig að hún lenti utan í vegg á veitingastaðnum og handleggsbrotnaði.

Telst þetta varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20, 1981.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkrafa. Í málinu gerir [A], bótakröfu á hendur ákærða að fjárhæð kr. 800.000-, með vöxtum samkvæmt 8. gr., sbr. 4. gr. vaxtalaga nr. 38, 2001 frá 6. apríl 2014, en síðan dráttarvöxtum skv. 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá 25. júlí 2014 til greiðsludags. Jafnframt er krafist lögmannsþóknunar úr hendi sakbornings, brotaþola að skaðlausu samkvæmt mati dómsins eða samkvæmt síðar framlögðum málskostnaðarreikningi að viðbættum virðisaukaskatti.“

Ákærði neitar sök og krefst sýknu, en til vara vægustu refsingu.

Gengið var á vettvang 26. febrúar 2014.

Málavextir

Samkvæmt lögregluskýrslu kom A, brotaþoli í máli þessu, til lögreglu hinn 9. apríl 2014 og kærði líkamsárás er hún hefði orðið fyrir aðfaranótt 6. apríl. Hefði hún verið stödd á skemmtistaðnum Græna hattinum ásamt B og C og hefðu þær, í rými fyrir framan snyrtingu staðarins, hitt þrjá menn, D, E og X, ákærða í máli þessu. Til einhverra orðaskipta hefði komið milli fólksins en „allt verið í góðu“. Þær hefðu verið með „einhvern fíflaskap“ við mennina og ein lyft upp bol eins þeirra og spurt hvort maðurinn neytti stera. Þessu hefði lokið með því að ákærði hefði skyndilega hrint henni svo hún hefði fallið á vegg og handleggsbrotnað. Kærði brotaþoli ákærða fyrir líkamsárás og krafðist þess að honum yrði refsað.

Í málinu er áverkavottorð Sjúkrahússins á Akureyri og segir þar að brotaþoli hafi komið á slysa- og bráðamóttöku klukkan 00:52 um morgun í fylgd vina. Hafi hún verið „almennt verkjuð að sjá“, haldið um vinstri handlegg og þá verið greinileg „aflögun á vinstri únliðnum.“ Hafi hún ekkert getað hreyft úlnliðinn og fengið verki við að hreyfa fingur. Röntgen-mynd hafi sýnt „þverbrot á distala radius og var fragmentið dorsal vinklað um næstum því 40°. Ulnan var heil.“ Þá segir í vottorðinu að „brotinu [hafi verið] reponerað“ og „náðist legan í um 12° dorsal vinklun“. Brotaþoli hafi komið aftur hinn 14. apríl og þá hafi verið tekin Röntgen-mynd „og þá hafði brotið sigið og var dorsal angulation komin í um 20°“ og hafi þá verið ákveðið að gera aðgerð, sem framkvæmd hafi verið daginn eftir og „lögð var volarplata“. Undir vottorðið ritar F deildarlæknir.

Hinn 11. apríl yfirheyrði lögregla vitnið C. Í samantekt er haft eftir henni að þær vinkonur hefðu verið ásamt ákærða og vinum hans fyrir framan snyrtingarnar á Græna hattinum. Segir svo í samantekt: „[C] segir að þetta hafi endað með því að [ákærði] hrinti [brotaþola], sem hafi farið í loftköstum og lent á vegg við klósettin. Hún hafi staðið fyrir aftan [ákærða] þegar þetta gerist. Þetta hafi gerst fyrirvaralaust og án ástæðu að henni finnst. Það hafi enginn verið að ýta í einn eða neinn. [Ákærði] og [E] hafi farið að tala um að hún hafi tekið í bolinn [hjá ákærða] en hún hafi ekki séð það. [C] sagði að [brotaþoli] hafi staðið upp og hafi farið að gráta og haldið um hendina og öskrað á [ákærða] að hann hafi brotið handlegginn á henni. [Ákærði] hafi ekki haggast og ekki skipt um svip.“

Skýrsla ákærða og framburður vitna fyrir dómi

Ákærði sagðist hafa verið með tveimur vinum sínum á Græna hattinum. Þar hefðu konurnar þrjár einnig verið, öll undir áhrifum áfengis nema ákærði sem hefði verið allsgáður. Fyrir framan snyrtingar staðarins hefðu þau svo staðið öll og þá hefðu konurnar farið að ræða hvort þeir félagarnir neyttu stera, sem þeir hefðu neitað. Þær hefðu spurt E „hvort hann væri ekki með sterabólur“ og hefðu byrjað að reyna að taka hann úr bolnum. Því hefði lokið með því að E hefði sjálfur klætt sig úr bolnum. Því næst hefðu þær snúið sér að ákærða „og ætla að gera það sama við mig þar sem að [C] stendur fyrir framan mig og [brotaþoli] fyrir aftan mig og ætla sem sagt að lyfta mér eða sem sagt taka mig úr bolnum. Ég bið þær að hætta þarna og spyr hvað þær séu að gera og segi þeim að hætta, og það bara láta mig vera þannig að ég losa hendurnar af, eða sem sagt á [C], af bolnum og sný mér svo við og ætla að gera það við [brotaþola] og við það þá bara dettur hún aftur á bak upp að vegg sem að við stöndum þarna við, og dettur svo til hliðar og setur hendina fyrir sig og já stendur svo, eða er þarna, öskrar svo að ég hafi brotið á henni hendina þegar að hún stendur upp þarna og ég bara spurði bara hvort að ég eigi ekki að skutla henni þá upp á slysó“. Hún hefði verið á báðum áttum en svo ekki viljað fara með ákærða á slysadeildina.

Nánar spurður sagði ákærði að hann hefði verið búinn að biðja brotaþola að sleppa takinu á fötum sínum. Hann hefði snúið sér hratt við, brotaþoli hefði tekið „skref aftur á bak í leiðinni eða eitthvað af því að hún hangir í mér“, og misst jafnvægið. Brotaþoli hefði verið frekar drukkin og á háum hælum. Þau hefðu verið um tvo metra frá veggnum þegar þetta gerðist. Ákærði sagðist ekki hafa haft neinn ásetning til að meiða brotaþola.

Brotaþoli sagðist hafa verið með vinkonum sínum á Græna hattinum og þar hefðu þær hitt ákærða og vini hans. Öll hefðu verið stödd fyrir framan snyrtingarnar og þar hefði orðið einhver fíflaskapur, á léttum nótum, þar sem steranotkun og bólur hefðu komið til tals. Brotaþoli hefði staðið milli D og ákærða og snúið baki í vegg sem væri milli karlasnyrtingar og kvennasnyrtingar. Þau hefðu verið þarna mjög stutta stund, enginn ágreiningur hefði verið og ekkert rifrildi milli manna, en „svo veit ég ekki af mér fyrr en ég bara komin alveg út í vegg þá bara [ákærði] hrindir mér og ég flýg alveg út í vegginn, þar er alveg örugglega hátt í einn tveir metrar í vegginn, sko það er alveg á hreinu að ég flaug alveg í vegginn. ... Slengist í vegginn og veit bara af mér sitjandi á gólfinu.“ Eftir þetta hefði hún farið á sjúkrahúsið og þar komið í ljós að hún hefði verið illa handleggsbrotin.

Brotaþoli sagði ákærða hafa hrint sér með annarri hönd, sem hann hefði lagt á bringu sér, en kvaðst ekki muna hvor höndin það hefði verið. Hún kvaðst ekki muna til þess að ákærði hefði verið búinn að biðja neinn um að taka ekki í bol sinn eða á annan hátt að láta sig vera.

Brotaþoli sagði að C hefði eitthvað verið að lyfta bol E, en kvaðst ekki vita til þess að sjálf hefði hún gert slíkt. Hún kvaðst hafa verið undir áhrifum áfengis en ekki hafa verið mjög ölvuð. Hún hefði verið í skóm með „fylltum hæl“ og stöðug á fótum.

Vitnið C lýsti atvikum fyrir framan snyrtingarnar þannig að þar hefðu þær vinkonurnar verið „eitthvað að bögga þá, við erum að segja að þeir séu á sterum og með bólur á bakinu og já ég reif upp bolinn hjá [E] og svo, svo man ég ekki hvort að ég fór og böggaði [ákærða], en alla veganna ég held að ég hafi gert það líka.“ Hún sagðist hafa staðið einhvers staðar nálægt ákærða „og er að labba í burtu örugglega aftur að tala við [E], hann er hinum megin, og svo lít ég við [og] þá er [brotaþoli] í gólfinu og ég man að ég var bara hissa á því, bara að hún væri grenjandi, ég skildi það ekkert.“ Vitnið sagðist ekki hafa séð hvernig það hefði viljað til að brotaþoli fór í gólfið. Hún sagðist ekkert hafa séð og ekkert heyrt milli ákærða og brotaþola. Sjálf hefði hún verið mjög drukkin. Allar hefðu vinkonurnar verið undir áhrifum áfengis, en vitnið mestum. Hún kvaðst ekki muna til þess að brotaþoli hefði verið völt á fótum.

Undir vitnið var borin samantekt framburðar hennar hjá lögreglu. Hún sagði rétt vera eftir sér haft, en að þetta rifjaði ekkert upp fyrir sér um málið. Hún hefði ekki séð brotaþola kastast í vegginn heldur muna eftir henni í gólfinu. Á þessum tíma hefði vitnið oft fengið „black out“.

Vitnið B sagði að þær vinkonur hefðu verið að tala við ákærða og vini hans, fyrir framan snyrtingarnar á Græna hattinum. Vitnið og C hefðu staðið við kvennasnyrtinguna en E til hliðar. Brotaþoli hefði snúið baki í vegginn og ákærði staðið „svona aðeins á móti henni“. Steranotkun hefði eitthvað verið nefnd, en vitnið kvaðst ekki muna það nákvæmlega. „Þetta gerðist þá bara á örskammri stundu, og ég sé, er ekki beint að horfa til þeirra en ég sé svona út undan mér að [brotaþola] er greinilega hrint, og ég lít, bara þegar ég lít við þá sé ég hana fljúga í loftinu, lenda á veggnum á milli hurðanna og slengjast í gólfið og við sáum strax að hún var brotin, hendin á henni var þannig löguð.“ Fyrir dómi benti vitnið á ákærða og sagði: „Þegar þetta gerist þá vissum við öll þarna, að ég hélt, að hann hefði hrint henni“, en brotaþoli hefði öskrað á ákærða þegar hún hefði lent í gólfinu. Ákærði hefði verið mjög rólegur og boðið að aka brotaþola á sjúkrahús. Hann hefði sagt að sér fyndist leiðinlegt að hafa slasað brotaþola, sem vitnið hefði skilið sem viðurkenningu þess að hann hefði hrint henni. Þegar vitnið var nánar spurð hvort hún hefði séð ákærða ýta brotaþola sagði hún: „Ég sá hendina á honum, ég sá þetta svona út undan mér og hann stóð náttúrulega hérna á móti henni og [D] hérna, þannig að þetta gat ekki verið hendin á [D].“ Hún hefði séð „hendi hrinda henni, þeir stóðu tveir þarna á móti henni, [D] svona meira til hliðar.“

Vitnið E lýsti samskiptum fólksins fyrir framan snyrtingarnar þannig að konurnar hefðu farið að gefa til kynna að þeir félagarnir neyttu stera og hefðu viljað sjá hvort þeir hefðu bólur á bakinu. Þetta hefði átt að vera eitthvert grín eða fíflalæti, en þær hefðu tekið „að toga upp á mér bolinn og [ákærða], önnur er fyrir framan hann og togar bolinn og hann bandar henni frá sér, svona losar hana og biður þær að hætta.“ Síðan hefði verið „hin fyrir aftan hann að reyna að toga upp bolinn, hann biður hana um að hætta og svo snýr hann sér við og þá fellur hún í raun og veru í jörðina“, og bætti vitnið því svo við að hún hefði líklega fyrst farið í vegginn en svo í jörðina.

Vitnið sagðist hafa séð að ákærði hefði ekki hrint brotaþola. Ákærði hefði snúið sér við og hún dottið. Engar ýtingar hefðu verið. Kvaðst vitnið fullviss um þetta. „Ég er viss um þetta, ég stóð og horfði beint á þetta, þetta var fyrir framan mig“, bætti vitnið við.

Vitnið D lýsti atvikum fyrir framan snyrtingarnar þannig að C hefði farið „að toga bolinn upp hjá [E], af því að það er búið að vera að setja út á líkamsburði hjá okkur, eða svona verið að tala um þá, og hún togar bolinn nánast upp um hann sem endar svo með því að hann fer sjálfur úr bolnum, og það er voða fyndið hjá þeim, og svo er byrjað að... farið í [ákærða] og byrjað að toga upp bolinn hjá honum og manneskjan sem stendur fyrir framan hann, hún heldur áfram og hann losar hendurnar á henni, snýr sér við til þess að losa hjá [brotaþola] sem stendur fyrir aftan hann þarna, og hún fellur við það að hann snúi sér og dettur í gólfið.“

Vitnið sagðist geta fullyrt að ákærði hefði ekki ýtt við brotaþola. „Ég stóð við hliðina á [brotaþola], þá hefði ég séð það“, bætti hann við.

Þá bar vitni fyrir dómi G læknir, en ekki þykir ástæða til að rekja vitnisburð hans sérstaklega hér.

Niðurstaða

Óumdeilt er að sex einstaklingar voru umrætt kvöld saman komnir fyrir framan snyrtingarnar á Græna hattinum umrætt sinn, ákærði og vinir hans E og D, og brotaþoli og vinkonur hennar, C og B. Þá er ljóst að brotaþoli handleggsbrotnaði þar þótt deilt sé um tildrög þess.

Í ákæru er ákærða gefið að sök að hafa „ýtt við og eða hrint“ brotaþola þannig að hún hafi lent á vegg og handleggsbrotnað. Þegar metið er hvort sannað sé, svo hafið sé yfir skynsamlegan vafa, að þetta hafi hann gert, er fyrst og fremst við framburð þeirra sjálfra og annarra vitna að styðjast. Við mat á framburði vitnanna verður að horfa til tengsla þeirra við ýmist ákærða eða brotaþola.

Bæði brotaþoli og ákærði hafa frá upphafi verið sjálfum sér samkvæm í öllum aðalatriðum. Framburður brotaþola fær stoð í framburði vitnisins B fyrir dómi. Hjá lögreglu bar vitnið C á svipaða lund en fyrir dómi kvaðst hún ekki hafa séð hvernig það hefði borið til að brotaþoli fór í gólfið. Þegar horft er til framburðar hennar fyrir dómi þykja ekki efni til að byggja á framburði hennar hjá lögreglu við úrlausn málsins.

Vitnin E og D voru fyrir dómi eindregin í þeim framburði að ákærði hefði ekki hrint brotaþola og lýstu vitnin atvikinu mjög á sömu leið og ákærði. Kváðust bæði vitnin hafa séð atvikið mjög vel. Vitnin eru báðir vinir ákærða og verður að skoða framburð þeirra í því ljósi, rétt eins og sínu leyti framburð vitnisins B sem er vinkona brotaþola. Þrátt fyrir þetta er það mat dómsins að framburður þeirra E og D veiti framburði ákærða töluverða stoð. Þegar á allt framanritað er horft telur dómurinn að ekki hafi verið sannað, svo hafið sé yfir skynsamlegan vafa, gegn neitun ákærða sem fær stoð í framburði E og D, að ákærði hafi ýtt við brotaþola eða hrint, svo hún hafi þess vegna fallið í vegg og hlotið áverka sem í ákæru greinir. Verður því að sýkna ákærða af ákærunni en dæma að sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, G-kk-ef K-x-x B-kk-ef hdl., 496.000 krónur og er virðisaukaskattur innifalinn og 75.600 króna ferðakostnaður hans. Einkaréttarkröfu verður vísað frá dómi.

Af hálfu ákæruvaldsins fór með málið E-kk-nf Þ-kk-nf ftr.

Þ-kk-nf D-kk-nf kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð

Ákærði, X, er sýkn af ákæru í máli þessu.

Einkaréttarkröfu A er vísað frá dómi.

Sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði og þar með talin 496.000 króna málsvarnarlaun G-kk-ef K-x-x B-kk-ef hdl. verjanda ákærða, og 75.600 króna ferðakostnaður hans.