S-59/2014

Mál þetta, sem dómtekið var 19. maí 2014, er höfðað með ákæru lögreglustjórans á Akureyri 14. mars 2014 á hendur X og Z;

„fyrir eftirtaldar líkamsárásir

I.

A.

Gegn ákærðu báðum, fyrir að hafa í sameiningu aðfaranótt sunnudagsins 18. mars 2012 á dansgólfi veitinga- og skemmtistaðarins Sjallans að Geislagötu 14 á Akureyri, veist að [A], en ákærða [Z] sló hana hægra megin í andlitið og ákærða [X] reif í hár hannar og dró hana niður á dansgólfið, þar sem ákærðu lömdu og/eða spörkuðu í hana liggjandi.

Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20, 1981.

B.

Gegn ákærðu [X], fyrir að hafa skömmu eftir fyrri árásina ráðist aftur að [A] á dansgólfi skemmtistaðarins, með því að rífa í hár hennar og þannig þvingað hana til að leggjast á gólfið, þar sem hún sló og sparkaði í hana liggjandi.

Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20, 1981.

C.

Gegn ákærðu [X], fyrir að hafa nokkru eftir árásina sem lýst er í B lið ákærunnar aftur ráðist að [A] og nú í stiga milli annarrar og fyrstu hæðar á skemmtistaðnum og rifið í hár hennar.

Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20, 1981.

Afleiðingar þessara líkamsárása fyrir brotaþola [A] voru þær að hún hlaut 3-4 cm. kúlu á vinstra enni, marbletti á vinstri mjöðm, mar á báðum hnjám, skrámur í hársverði, marbletti á hægri ökkla og marblett á hægri upphandlegg.

II.

Gegn ákærðu [X], fyrir að hafa aðfaranótt sunnudagsins 19. maí 2013 í félagsheimilinu á Blönduósi, Húnabraut 6, Blönduósi, slegið [B], hnefahöggi í andlitið, með þeim afleiðingum að nef hennar brotnaði, nefið bólgnaði og hún hlaut blóðnasir.

Telst þetta varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20, 1981.

Þess er krafist að ákærðu verði dæmdar til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Í ákæru er tekin upp einkaréttarkrafa C, sem hún gerir í máli þessu fyrir hönd ólögráða dóttur sinnar B, sbr. II. kafli ákæru. Við flutning málsins var af hálfu lögmanns bótakrefjanda, Á-kk-ef A-kk-ef B-kk-ef héraðsdómslögmanns, tiltekið að endanlega kröfugerð miðaðist við miskabætur að fjárhæð 500.000 krónur og vegna útlagðs kostnaðar að fjárhæð 51.052 krónur. Að auki var krafist greiðslu kostnaðar vegna lögmannsaðstoðar að fjárhæð 150.000 krónur eða samkvæmt mati dómsins, auk virðisaukaskatts. Þá var krafist vaxta frá tjónsdegi, 19. maí 2013, samkvæmt 8. gr. vaxtalaga nr. 38, 2001, en dráttarvaxta samkvæmt 1. mgr. 6. gr. og 9. gr. sömu laga að liðnum einum mánuði frá birtingu kröfunnar fyrir ákærðu, hinn 22. desember 2013, til greiðsludags.

Skipaður verjandi ákærðu X, J-kk-nf A-kk-nf S-kk-nf hæstaréttarlögmaður, krefst þess að hún verði sýknuð af öllum kröfum í máli þessu. Til vara krefst verjandinn að ákærða verði dæmd til vægustu refsingar sem lög leyfa og að fullnustu refsingarinnar verði frestað. Ennfremur hafnar verjandinn bótakröfu samkvæmt II. kafla ákærunnar, en krefst til vara að hún verði stórlega lækkuð. Loks krefst verjandinn hæfilegra málflutningslauna, en einnig útlagðs ferðakostnaðar.

Skipaður verjandi ákærðu Z, S-kk-nf Ó-kk-nf hæstaréttarlögmaður, hefur fyrir hönd ákærðu krafist sýknu af kröfum ákæruvalds samkvæmt I. kafla A liðar ákæru, en til vara krefst hann að ákærða verði dæmd til vægustu refsingar sem lög leyfa. Þá krefst verjandinn hæfilegra málflutningslauna og ferðakostnaðar.

I.

Málsmeðferð.

Að því er varðar sakarefni I. kafla ákæru, A, B og C lið, var af hálfu brotaþola, A, lögð fram kæra hjá lögreglustjóranum/sýslumanninum á Sauðárkróki hinn 19. mars 2012 og gaf hún í beinu framhaldi af því skýrslu um kæruefnið, frá klukkan 10:59-11:55. Að auki var þá yfirheyrt vitnið D, sem var í fylgd brotaþola, frá klukkan 11:59-12:28. Við upphaf rannsóknar lá fyrir að brotaþoli hafði þegar leitað til læknis og var vottorðs þar um aflað af hálfu lögreglu. Ákærðu, X og Z, voru yfirheyrðar um sakarefnið hjá lögreglustjóranum/sýslumanninum á Blönduósi 18. og 19. desember sama ár. Samkvæmt rannsóknargögnum voru eftir það kvaddir til skýrslutöku hjá lögreglunni á Sauðárkróki vitnin E og F, þann 23. apríl og 21. maí 2013, en loks var brotaþolinn, A, yfirheyrð á ný um kæruefnið hjá sama embætti 22. desember sama ár.

Að því er varðar sakarefni II. kafla ákæru barst kæruerindi til lögreglustjórans/sýslumannsins á Blönduósi 19. maí 2013 og var brotaþoli, B, í beinu framhaldi af því yfirheyrð um kæruefnið. Daginn eftir var ákærða, X, yfirheyrð um kæruefnið, en í framhaldi af því var tekin skýrsla af vitninu G þann 12. júní sama ár. Af hálfu lögreglu var viðeigandi áverkavottorða aflað, en þau eru dagsett 24. mars og 8. október 2013. Skaðabótakrafa í málinu er dagsett 17. október, en hún var birt ákærðu 22. nóvember 2013.

Samkvæmt gögnum tilkynnti lögreglustjórinn á Blönduósi í bréfi til ríkissaksóknara, sem dagsett er 28. janúar 2014, um ætlað vanhæfi sitt til að fara með saksókn þess máls sem vísað er til I. kafla ákæru. Í sama bréfi vísaði lögreglustjórinn til þess að til rannsóknar væri það sakarefni sem greint er frá í II. kafla ákæru.

Með bréfi ríkissaksóknara, dagsettu 14. febrúar 2014, var lagt fyrir lögreglustjórann á Blönduósi að ljúka rannsókn sinni í nefndum sakamálum, en að því loknu var lagt fyrir hann að senda rannsóknargögnin til lögreglustjórans á Akureyri, sem jafnframt var falin viðeigandi meðferð þeirra.

Frekari skýrslutökur af hálfu lögreglu fóru ekki fram.

Þann 17. febrúar 2014 sendi lögreglustjórinn á Blönduósi lögreglustjóranum á Akureyri nefnd mál til meðferðar, en eins og áður er rakið gaf sá síðarnefndi út ákæru þann 14. mars 2014.

II.

Sakarefni I. kafla ákæru, A, B og C liður.

1. Samkvæmt rannsóknargögnum lögreglu, frásögn ákærðu og framburði vitna, var haldinn almennur dansleikur í skemmtistaðnum Sjallanum á Akureyri aðfaranótt sunnudagsins 18. mars 2012. Á meðal gesta voru m.a. ákærðu í máli þessu, X og Z, en einnig nokkrar vinkonur þeirra, svo og bróðir þeirra fyrst nefndu, en öll voru þau á þessum tíma búsett á .. . Fyrir liggur að brotaþolinn A var á dansleiknum, en hún var þar í fylgd vina og kunningja sinna, þeirra D, E og F, sem höfðu ekið frá ... þá um kvöldið. Er óumdeilt að ákærðu hittu A fyrst að máli á jarðhæð Sjallans skömmu eftir að þær komu allar á skemmtistaðinn og að orðræðan varðaði samskipti A við kærasta ákærðu X u.þ.b. hálfu ári áður.

Af gögnum verður ráðið að nokkur kynni hafi verið með nefndum ungmennum frá Blönduósi og Sauðárkróki, m.a. vegna skólagöngu þeirra í Fjölbrautarskólanum á Norðurlandi vestra.

Óumdeilt er í máli þessu að A varð fyrir áverkum á dansleiknum í Sjallanum umrædda nótt.

2. Samkvæmt rannsóknargögnum lögreglu leitaði brotaþolinn A til Heilsugæslustöðvarinnar á Sauðárkróki sunnudaginn 19. mars 2012 vegna áverka sem hún kvaðst hafa orðið fyrir í Sjallanum á Akureyri þá um nóttina. Liggur fyrir vottorð þar um, sem ritað er af H, en það er dagsett 22. mars sama ár. Í upphafsorðum vottorðsins segir að brotaþoli hafi lýst því að hún hefði orðið fyrir árás í þrígang á fyrrnefndum skemmtistað þá um nóttina og jafnframt að þar hefðu átt hlut að máli fjórar stúlkur, en þar af hefði hún nafngreint tvær þeirra. Skráð er að A hafi greint frá því að sparkað hafi verið ítrekað í höfuð hennar og líkama, en að auki hafi hún verið slegin í höfuðið og líkamann og loks hafi hún verið dregin á hárinu eftir gólfinu. Er skráð að A hafi ekki barist á móti heldur reynt að halda fyrir munninn til að vernda tennur sínar. Í vottorðinu er sýnilegum áverkamerkjum brotaþola A lýst þannig: „1. Kúla vinstra megin á enni við hárfesti um 3 - 4 sentimetrar í diameter, marblettur. 2. Marblettur á vinstri mjöðm að utanverðu (4 til 5 sentimetrar í þvermál). 3. Lítið mar á vi. hné. 4. Einstaka skrámur í hársverði parietalt. 5. Lítið mar á hæ. hné. 6. Marblettir á hæ. ökkla bæði latralt og medialt. 7. Línulaga marblettur mitt á hæ. upphandlegg um fjórir sentimetra langur. Eymsli í hársverði, en neitar annars verkjum við skoðun. Kemur vel fyrir og gefur góða sögu.“

Tekið er fram að brotaþoli hafi umrædda nótt ekki leitað til slysadeildar vegna áverka sinna heldur farið beint til síns heima. Þá er sagt að hún hafi ekki þurft að nota verkjalyf, en aftur á móti er staðhæft að hún hafi við skoðun verið með eymsli víða en ekki opin sár né blæðingu úr nefi eða munni.

3. Ákærða, X, skýrði frá því við fyrrnefnda lögregluyfirheyrslu 18. desember 2012 að hún hefði ásamt meðákærðu Z og fleiri kunningjum verið á dansleik í Sjallanum á Akureyri aðfaranótt 18. mars sama ár. Á meðal gesta kvaðst hún hafa þekkt fyrir brotaþolann A. Og aðspurð af rannsakanda hvort að hún ásamt meðákærðu hefði gengið í skrokk á A svaraði ákærða: „Ég reif í hárið og kannski sló hana en ég sparkaði ekki í hana. [Z] gerði ekki neitt. Ég vil taka það fram að það var fullt af fólki þarna í kring þegar þetta gerðist og það gæti einhver annar hafa sparkað í [A].“

Nánar skýrði ákærða frá því við skýrslutöku lögreglu að atvik máls hefðu gerst á dansgólfi Sjallans, en einnig í stiga á milli hæða. Um tilefni lýstra gjörða sagði ákærða að háttsemi hennar ætti rót sína að rekja til þess að A hefði átti í nánum samskipum við kærasta hennar, en það hefði sært hana mjög tilfinningalega.

Fyrir dómi játaði ákærða X að hafa veist að A á umræddum dansleik í Sjallanum. Ákærða játaði þannig að hafa rifið í hár A á dansgólfinu, eins og lýst er A-lið, I. kafla ákæru, en að auki játaði ákærða að hafa viðhaft sama athæfi er A var á leið niður stiga á milli annarrar og fyrstu hæðar (jarðhæðar) skemmtistaðarins, sbr. C-lið, I. kafli ákæru, en ætlaði að sá atburður hefði gerst skömmu eftir þann atburð sem lýst er í A-lið ákærukaflans. Loks játaði ákærða að hafa rifið í hár A þriðja sinnið og bar að það hefði einnig gerst á dansgólfi skemmtistaðarins, en í það skiptið hefði hún jafnframt þvingað A til að leggjast á gólfið, sbr. I. kafli B-liðar ákæru. Ákærða staðhæfði að tímaröð atburða væri þannig ekki alveg rétt í ákæru. Fyrir dómi neitaði ákærða sök um aðra þætti I. kafla ákærunnar.

Fyrir dómi lýsti ákærða, X, atvikum máls með líkum hætti og hún hafði áður gert hjá lögreglu og hér að framan var að nokkru rakið, þ.á.m. varðandi kynni og upphaf samskiptanna við A á umræddum dansleik. Ákærða kvaðst eftir fyrstu orðaskiptin við A hafa fylgt vinkvennahópnum á dansgólfið á annarri hæðinni og staðhæfði að allt að tíu stúlkur hefðu á tímabili staðið í kringum brotaþola og nafngreindi hún þrjár þeirra. Sjálf kvaðst hún hafa fylgst með málum úr um tveggja metra fjarlægð. Ákærða bar að umræddar stúlkur hefðu átt orðastað við A vegna fyrrnefnds strákamáls, en hún lýsti atvikum að öðru leyti nánar þannig: „... ég stend aðeins í burtu frá og ég sé bara að þær eru eitthvað að tala við hana eða eitthvað og svo sé að einhver slær svona, svona í ennið á henni þannig að þú veist, þetta er ekki högg en henni svona bregður svolítið ... ég sá ekki hver gaf henni höggið út af því þær standa fyrir mér eiginlega ... það er eiginlega bara svona snert, svona ýtt í hausinn á henni, það er ekki slegið í hana, þetta er ekki beint högg. Ég sé þetta mjög greinilega sko.“ Nánar aðspurð kvaðst ákærða ekki ætla að brotaþoli hefði fengið áverka vegna þessa athæfis.

Ákærða staðhæfði að meðákærða Z hefði verið á vettvangi er þessi fyrstu viðskipti við A áttu sér stað á dansgólfinu. Nánar aðspurð kvaðst ákærða ekki hafa veitt því eftirtekt hver það var sem ýtti á enni brotaþola með lýstum hætti, en bar að hún hefði rætt við meðákærðu daginn eftir atburðinn og þá heyrt frásögn hennar um að það hefði verið hún sem átti þar hlut að máli.

Ákærða X staðhæfði að um svipað leyti og ýtt var í höfuð brotaþola, A, eins og hér að framan var lýst, hefði hún veitt því eftirtekt að henni var veitt högg í andlitið, en staðhæfði að þar hefði meðákærða ekki átt hlut að máli. Ákærða X bar að í raun hefði hún aldrei séð meðákærðu, Z, veitast með barsmíðum, höggum eða spörkum að brotaþola á umræddum dansleik.

Ákærða bar að hún hefði ekki átt orðastað við A er ofangreind atvik gerðust, en vísaði til þess að hún hefði verið undir lítilsháttar áfengisáhrifum og þar sem hún hefði borið þungan hug til brotaþola vegna fyrrnefnds strákamáls hefði hún farið að henni og rifið í hár hennar. „Hún datt ekki niður, ég hélt henni samt niðri á hárinu, en hún var ekki í gólfinu, hún stóð í lappirnar.“

Eins og fyrr sagði neitar ákærða því sakarefni að hafa slegið til brotaþola í greint sinn eða að hafa sparkað eða lamið í hana, líkt og lýst er í A-lið I. kafla ákæru. Þá áréttaði ákærða frásögn sína um að hún hefði ekki séð meðákærðu Z veitast að brotaþola með þeim hætti og þá ekki aðra þá dansgesti sem voru á vettvangi. Ákærða sagði að vinur brotaþola, vitnið F, hefði verið á vettvangi og bar að hann hefði fljótt brugðist við og tekið hana hálstaki og því hefði hún sleppt taki sínu á hári brotaþola. Eftir það hefði A farið af dansgólfinu ásamt F, en hún fylgt þeim á eftir og veist að brotaþola með þeim hætti sem lýst er í C-lið I. kafla ákæru.

Fyrir dómi skýrði ákærða frá því að allnokkru eftir ofangreind atvik, hefði hún á nýjan leik séð brotaþola á dansgólfinu, þar sem hún hefði verið að dansa ásamt vinum sínum, E og D. Játaði ákærða að hafa gengið að brotaþola og rifið í hár hennar og þannig fellt hana á gólfið. Ákærða neitaði að öðru leyti sakarefni B-liðar I. kafla ákæru, þ.e. að hafa gengið í skrokk á A með hnefahöggum og spörkum þar sem hún lá á gólfinu. Ákærða bar að í þessum síðustu viðskiptum hefði bróðir hennar blandað sér í málið og hefði hann farið með hana út af skemmtistaðnum, en eftir það kvaðst hún hafa farið til síns heima.

Fyrir dómi vísaði ákærða til þess að alllangur tími væri liðinn frá lýstum atburðum og sagði að af þeim sökum væri minni hennar ekki óbrigðult um atvik máls eða um tímaröð. Aðspurð treysti ákærða sér ekki til að segja til um hvort að brotaþoli hefði fengið áverka vegna lýsts athæfis hennar en nefndi helst að það hefði getað gerst er hún reif ítrekað í hár hennar, en einnig þegar hún þvingaði hana niður á dansgólfið.

Fyrir dómi lýsti ákærða yfir iðran vegna gjörða sinna og kvaðst hún hafa leitað sér aðstoðar hjá sálfræðingi.

Ákærða Z skýrði frá því við yfirheyrslu hjá lögreglu 19. desember 2012, að á umræddum dansleik í Sjallanum hefði hún verið undir lítilsháttar áfengisáhrifum. Hún lýsti tilefni illinda vinkonu sinnar, ákærðu X, og brotaþolans A með sama hætti og hér að framan var rakið, en einnig upphafi samskipta þeirra á dansleiknum. Ákærða bar að atvik máls hefði síðar gerst á dansgólfi skemmtistaðarins, en ætlaði að þar hefði meðákærða X í þvögu fólks veist að A með því að rífa í hár hennar. Ákærða kvaðst hafa blandað sér í atganginn, en hún lýsti athæfi sínu nánar þannig hjá lögreglu: „Það er rétt ég ýtti við henni (brotaþola, A) með flötum lófa í andlitið, en sló hana ekki með krepptum hnefa. Það er rangt að ég hafi sparkað í [A]. [A] og [X] voru eitthvað að tuskast“.

Fyrir dómi áréttaði ákærða Z efnislega framburð sinn hjá lögreglu, en vísaði jafnframt til þess að langt væri um liði frá því að atvik gerðust. Ákærða sagði að eftir upphafssamskiptin við A á jarðhæðinni hefðu það ekki verið samantekin ráð að eiga frekari samskipti við hana á dansgólfinu. Ákærða kvaðst heldur ekkert hafa átt sökótt við A, en hún lýsti framhaldinu þannig: „..það eru allir að tala saman og þú veist rífast og það eru bara svona einhverjar ýtingar ... þetta er bara svona þvaga eiginlega á gólfinu ... það eru allir eitthvað að tala saman og síðan er hún (A) að segja eitthvað ljótt ... að láta yfir flakka þarna yfir hópinn.. ..hún var ekkert beint að segja þetta við mig, hún var að segja eitthvað um [X] eða eitthvað svona, ég man ekki alveg hvað það var .... en ég man ekki hvað hún var að segja, þetta er mjög langur tími“. „...það voru svona tveir þrír metrar á milli okkar örugglega og ég svona lyfti hendinni upp svona yfir tvo - þrjá, þannig að ég hefði aldrei getað kýlt hana, ég lyfti hendinni svona upp og ýti henni svona ... ég ýti í andlitið á henni, hægra megin ... svona í kinnina á henni“...„þetta var ekki létt snerting ... ég svona lagði höndina upp, á kinnina á henni og ýtti henni“. „það voru margar stelpur þarna ... það voru allir að gera eitthvað ... það getur alveg verið að hún (A) hafi fengið högg eða eitthvað frá einhverjum, einhverri annarri ... mér finnst það alveg líklegt ...“. Eftir greinda atburði kvaðst ákærða hafa litið á eigið athæfi sem ranga hegðan.

Nánar aðspurð fyrir dómi neitaði ákærða Z sakarefni A-liðar I. kafla ákæru. Ákærða kvaðst þannig aldrei hafa slegið brotaþola og þá ekki lamið eða sparkað til hennar liggjandi. Þá kvaðst ákærða enga trú hafa á því að A hefði hlotið áverka af lýstu afhæfi hennar og áréttaði frásögn sína og sagði: „ég kýldi hana ekki neitt, ég bara svona ýtti svona í andlitið á henni, hægra megin“.

Um atvik máls að öðru leyti kvaðst ákærða Z eiga erfitt með að lýsa þeim atvikum sem síðar gerðust á dansleiknum. Hún kvaðst þó minnast þess að hafa séð vitnið F taka meðákærðu X hálstaki, og kvaðst hún þá hafa brugðist við og reynt að losa tak hans og tekist það að lokum. Um ástæðu þessa atgangs F kvaðst ákærða ekki geta borið enda aðeins heyrt það í samræðum við meðákærðu X síðar að það hefði gerst eftir að meðákærða hafði rifið í hárið á A. Nánar aðspurð kvaðst ákærða ekki hafa séð það atvik og heldur ekki að aðrir nærstaddir veittust að A. Kvaðst ákærða þannig ekki hafa séð brotaþola verða fyrir öðrum ákomum umrædda nótt á dansleiknum og þ. á m. ekki séð hana hárreytta eða verða fyrir höggum eða spörkum.

Brotaþolinn A, fædd 1993, gaf eins og fyrr sagði tvær skýrslur hjá lögreglunni á Sauðárkróki, þann 19. mars 2012 klukkan 10:59 til 11:55 og 22. desember 2013, en í síðari skýrslunni staðfesti hún í raun efni fyrri skýrslunnar. Brotaþoli kvaðst á umræddum dansleik í Sjallanum hafa verið undir lítilsháttar áfengisáhrifum. Hún lýsti upphafi samskiptanna við ákærðu X með líkum hætti og áður er rakið, en staðhæfði jafnframt að ein vinkvenna ákærðu hefði þá krafið hana um afsökunarbeiðni vegna sambands hennar við kærasta ákærðu X um sex mánuðum fyrr. Er haft eftir A í lögregluskýrslunni að hún hefði orðið við þeim tilmælum, en í framhaldi af því farið á dansgólfið ásamt vinkonu sinni D. Haft er eftir A að á dansgólfinu hefðu fyrrnefndar stúlkur og þar á meðal ákærða Z komið að henni og hafi hún þá á ný verið krafin um afsökunarbeiðni, en þá samhliða hefðu verið höfð uppi hótunarorð um barsmíðar. Í lögregluskýrslunni staðhæfir A að við þessar aðstæður hefði ákærða Z slegið til hennar og að höggið hefði komið á hægra gagnaugað. Eftir barsmíðina kvaðst hún ásamt vinkonunni D hafa fært sig til á dansgólfinu og dansað þar við E, en þá hefði ákærða X komið aftan að henni og dregið hana niður á hárinu þannig að hún hefði fallið á dansgólfið. Staðhæfði A að eftir fallið á gólfið hefðu ákærðu, X og Z, sparkað og lamið í líkama hennar, en hún þá einbeitt sér að því að verja höfuð sitt og því ekki séð vel til hvað gerðist í raun og veru, en að bróðir ákærðu X hafi loks komið á vettvang og skakkað leikinn.

Í lögregluskýrslunni er haft eftir brotaþola, A, að skömmu eftir atganginn á dansgólfinu hefði hún verið á leið niður stigann frá annarri hæðinni niður á jarðhæðina ásamt vitninu F þegar ráðist hafi verið að henni og hún dregin niður á hárinu. Hafi F brugðist við og stöðvað árásaraðilann, ákærðu X, en hún í raun aldrei séð hver átti hlut að máli, en veitt því eftirtekt eftir árásina að F hélt á hárbrúsk úr hári hennar.

Við nefnda skýrslugjöf hjá lögreglu kom fram að brotaþoli hefði leitað til læknis að morgni 19. mars 2012 vegna áverka sinna, en við yfirheyrsluna vísaði hún til þess að hún væri bólgin fyrir ofan hægra gagnaugað og með sár í hársverði. Að auki hafi hún lýst aumleika og verið með marbletti víðsvegar á líkamanum. Í niðurlagi skýrslunnar er haft eftir brotaþola að vilji hennar með kærunni standi ekki til þess að leggja fram bótakröfu, aðeins að hinir kærðu aðilar fari að lögum í samskiptum sínum við annað fólk.

Brotaþoli, A, áréttaði fyrir dómi í aðalatriðum framburð sinn hjá lögreglu, en vísaði til þess að langt væri um liðið frá atvikum máls. Hún kvaðst í greint sinn hafa verið í fylgd vina sinna, vitnanna D, E og F, en jafnframt kvaðst hún hafa þekkt til ákærðu í máli þessu. Fyrir dómi kvaðst A í raun hafa takmarkaða sýn á það sem gerðist á umræddum dansleik í Sjallanum og þá m.a. hver hefði átt í hlut að einstökum atvikum. Þar um vísaði A til þess að hún hefði m.a. ítrekað verið rifin niður á hárinu aftan frá. Þá kvaðst hún hafa fengið ákomur á líkamann eftir að hún hafði verið felld á dansgólfið. Um nánari atvik vísaði hún til frásagnar vinkonu sinnar, vitnisins D, og bar að þær hefðu rætt um atvik máls daginn eftir atburðinn og staðfesti jafnframt að þær hefðu farið saman á lögreglustöðina á Sauðárkróki og gefið skýrslur, en þar kvaðst hún m.a. hafa hlýtt á skýrslugjöf vinkonunnar.

Fyrir dómi lýsti brotaþoli upphafi samskiptanna við ákærðu og vinkonur þeirra á jarðhæð skemmtistaðarins Sjallans með líkum hætti og hún hafði áður gert hjá lögreglu. Hún kvaðst þannig hafa verið að skemmta sér ásamt nefndum vinum sínum, en hitt ákærðu X og Z fyrir á jarðhæðinni. Eftir þau viðskipti kvaðst hún hafa farið á dansgólfið á annarri hæðinni ásamt D og að hún ætlaði einnig E. Hún kvaðst hafa dansað við vini sína og bar að þar hefðu ekki verið sérstök þrengsli, en ætlaði að í dansinum hefðu þau borist að ákærðu og vinkonum þeirra. Atvikum máls eftir það lýsti A nánar þannig: „...svo kemur [Z] að mér og lemur mig hérna í ennið ... svona ofarlega á enninu ... með alveg sveiflu sko, alveg þannig að mig svimar sko, ég fer frá ... Þetta er högg, ég fékk marblett ...“. Nánar aðspurð kvaðst A ekki hafa hlotið annan áverka vegna athæfis Z. Og ítrekað aðspurð vegna misræmis í lögregluskýrslu vísaði brotaþoli til þess að langt væri um liðið og treysti hún sér því ekki til að segja til um hvort að handarhögg ákærðu Z hefði komið á enni hennar eða á gagnaugað. Vísaði brotaþoli m.a. til þess að í þeim atgangi sem á eftir fór hefði hún fengið fleiri högg á höfuðið, en einnig spörk.

Fyrir dómi lýsti A framhaldinu þannig að hún hefði ákveðið, þrátt fyrir lýst athæfi ákærðu Z, að láta það ekki slá sig út af laginu. Hún hefði þannig afráðið að halda áfram að skemmta sér ásamt vinum sínum, en sagði að fljótlega þar á eftir, um hálfri mínútu, hefðu ákærðu, Z og X, veist að henni á nýjan leik. Staðhæfði hún að ákærðu hefðu þá komið aftan að henni og rifið hana niður á gólfið á hárinu, en að eftir það hefðu aðrar vinkonur þeirra einnig staðið hjá og yfir henni. Og þar sem hún hafi legið á gólfinu hefði hún orðið fyrir höggum. Hún kvaðst hafa varið sig með því að halda um höfuðið og því í raun ekki séð hver átti hlut að máli. Sagði hún að þessum atgangi hefði lokið er bróðir ákærðu X hefði komið á vettvang og fært systur sína frá, en eftir það kvaðst hún hafa fengið aðstoð annarra dansgesta sem hefðu reist hana á fætur og síðan staðið á milli hennar og ákærðu, en þær þá farið frá. Í framhaldi af því, en einnig síðar kvaðst hún hafa heyrt nánar um atvik máls og þ. á m. að ákærðu hefðu báðar átt hlut að máli. Þar um vísaði hún helst til vitnisburðar áðurnefndrar vinkonu, vitnisins D. Brotaþoli áréttað fyrri frásögn um áverka vegna lýsts athæfis, en vísaði jafnframt til þess að hún hefði í þriðja skiptið mátt þola atlögu í Sjallanum, þ.e. þegar hún hefði verið rifin niður á hárinu á leið niður stigann. Vegna þessa athæfis kvaðst hún hafa fengið enn frekari áverka í hársvörðinn. Er síðasta atvikið gerðist kvaðst hún hafa verið í fylgd vitnisins F.

Brotaþoli kvaðst fljótt hafa náð fullum bata eftir þessa óskemmtilegu lífsreynslu.

Vitnið F, fædd 1993, lýsti við meðferð málsins, hjá lögreglu og fyrir dómi, ferð sinni ásamt áðurnefndum ungmennum frá Sauðárkróki, og þar á meðal brotaþolanum og vinkonunni A, í Sjallann á Akureyri á nefndan dansleik, með líkum hætti og hér að framan hefur verið rakið. Vitnið lýsti einnig fyrstu samskiptum þeirra við ákærðu og vinkonur þeirra á jarðhæð skemmtistaðarins, eins og áður er rakið, en fram kom að vitnið hafði þekkt vel til ákærðu Z fyrir þennan atburð, en að auki kannast við ákærðu X í sjón. Við fyrrnefnda lögregluyfirheyrslu á Sauðárkróki daginn eftir nefndan atburð, þann 19. mars 2012, lýsir vitnið atvikum máls eftir nefnd samskipti á jarðhæðinni á þá leið að það hefði fylgt A á dansgólfið á annarri hæð Sjallans. Þar hefði ákærða Z komið að þeim og ,,slegið [A] í höfuðið“. Eftir barsmíðina kvaðst vitnið hafa ,,farið með [A] á annan stað á dansgólfinu en þá hafi [X] komið og dregið [A] niður á hárinu“. Haft er eftir vitninu í skýrslu hjá lögreglu að eftir hártogið hefðu ákærðu báðar gengið í skrokk á A þar sem hún hafi legið á dansgólfinu. Vitnið kvað ákærðu þannig hafa staðið yfir A og sparkað í líkama hennar og bar að atgangur þeirra hefði litið þannig út að þeim hefði verið alveg sama hvar spörkin komu á líkamann. Á meðan á þessu stóð hefðu tvær vinkonur ákærðu staðið fyrir vitninu líkt og þær vildu koma í veg fyrir að það gæti blandað sér í málið. Í lögregluskýrslunni er haft eftir vitninu að eftir þennan atgang ákærðu hefði það komið A af dansgólfinu, og hefðu þær í framhaldi af því sest niður hjá félaga þeirra E, sem reynt hafi að hughreysta brotaþola. Í skýrslu vitnisins segir að eftir smátíma hefðu þau þrjú farið aftur út á dansgólfið, en ákærða X þá enn komið aftan að A og togað hana niður á hárinu og byrjað að sparka í hana. Haft er eftir vitninu að þessum síðasta atgangi hefði lokið á þann veg, að bróðir ákærðu X hefði komi á vettvang og haldið aftur af systur sinni, en þau E í framhaldi af því fylgt A af dansgólfinu. Um það leyti kvaðst vitnið hafa séð að vinkonur ákærðu X „gefa hvor annarri „high five“ og hlegið“ en vitnið kvað ákærðu ekki hafa verið í þeim hópi.

Í niðurlagi yfirheyrsluskýrslu lögreglu er þess getið að vitnið D hefði lagt fram útskrift af fésbókar síðu sinni. Er staðhæft að þar hefði mátt sjá samskipti vitnisins og ákærðu X sunnudaginn 18. mars 2012, en þar hefði m.a. eftirfarandi komið fram af hálfu ákærðu: „Ég er nokkuð viss um að ég hef nú gert aðeins meira en að rífa í hárið á henni.“

Samkvæmt rannsóknargögnum var vitnið D yfirheyrð á ný um málsatvik af lögreglunni á Sauðárkróki 12. desember 2013. Var henni þá sérstaklega kynntar skýrslur ákærðu, sem þær höfðu gefið við yfirheyrslur hjá lögreglunni á Blönduósi. Skráð er eftir D í skýrslunni að hún staðfesti að öllu leyti fyrri framburð sinn hjá lögreglu. Hún áréttar þannig að hún hafi séð ákærðu X draga A á hárinu niður á dansgólfið, en í framhaldi af því hafi hún fylgst með því er ákærða X ásamt meðákærðu Z stóðu sitt hvoru megin við A og spörkuðu ítrekað í hana. Nánar aðspurt treysti vitnið sér ekki til að segja nákvæmlega hvar spörk ákærðu höfnuðu á líkama A í greint sinn.

Vitnið D lýsti atvikum máls fyrir dómi með líkum hætti og hún hafði áður gert hjá lögreglu, og þar á meðal að því er varðaði atvikið á jarðhæð Sjallans. Vitnið bætti því við að þar hefði ónafngreind vinkona ákærðu viðhaft hótunarorð við A og staðhæfði jafnframt að stúlkan hefði endurtekið þau orð sín eftir að öllum atganginum var lokið á dansgólfi skemmtistaðarins á annarri hæðinni allnokkru síðar. Vitnið áréttaði að eftir þessi fyrstu samskipti aðila á jarðhæðinni hefði hún farið ásamt A á dansgólfið á annarri hæðinni og lýsti það atgangi ákærðu X og síðan athæfi ákærðu Z nánar þannig: „...hún (ákærða X) kemur sem sagt aftan að henni (A) og tekur í hárið á henni og bara rífur hana niður ... og dregur hana á hárinu ... ekki meira en tvo metra sko ... og svo byrja þær báðar að sparka í hana ... þú veist, þær eru að sparka út um allt ... þær eru báðar bara að sparka á fullu ... í líkamann og sko hún heldur um andlitið, eða hún hélt, ... um spangirnar og var að reyna að verja spangirnar sínar og verja hausinn sinn, og var bara svona á grúfu og þú veist þær spörkuðu bara í höfuðið á henni og hendurnar á henni og í líkamann á henni ... ég svona man skýrt ... þegar ég sé [A] í gólfinu og bara [X] er að draga hana á hárinu og síðan eru þær að sparka í hana, [X] og [Z], og þessar tvær vinkonur þeirra, sem ég þekki ekki .. standa þarna hjá ... “.

Vitnið bar að það hefði verið í eins til tveggja metra fjarlægð frá vettvangi er lýst atvik gerðust á dansgólfinu og sagði að ekkert hefði hindrað sjónlínu þess að A, enda þótt „slatti af fólki“ hefði verið á dansgólfinu. Vitnið bar að atgangur ákærðu hefði ekki varað lengi, en áréttaði að þrátt fyrir það hefði A fengið mörg spörk á líkamann frá þeim. Vitnið sagði að aðrar stúlkur eða nærstaddir dansgestir hefðu ekki tekið þátt í atlögunni og þá ekki fyrrgreindar vinkonur ákærðu. Vitnið sagði að félagi þess E hefði verið á vettvangi og ennfremur að bróðir ákærðu X, en bar að hann hefði í fyrstu staðið upp við sviðið, en síðan brugðist við og tekið í systur sína og fært hana af vettvangi. Vitnið minntist þess ekki hvort að einhver nærstaddur hefði haft afskipti af ákærðu Z í greint sinn. Eftir atganginn kvaðst vitnið hafa veitt því eftirtekt að A var með marblett í andlitinu og nefndi í því sambandi ennið, en að auki hefði hún verið með sýnilegar ákomur í hársverðinum. Einnig kvaðst vitnið hafa séð að A var bólgin og með marbletti á hendi, einnig með sýnilega marbletti víðar á A yrði fyrir frekari árásum þessa nótt, aðeins heyrt frásögn um að slíkt hefði gerst í stiga Sjallans og að þar hefði ákærða X átt hlut að máli.

Vitnið staðfesti að það hefði gefið áðurrakta skýrslu sína hjá lögreglunni á Sauðárkróki þann 19. mars. 2012, að viðstaddri A, þrátt fyrir að skýrslur þeirra hefðu verið teknar sitt í hvoru lagi. Og nánar aðspurð fyrir dómi um atvik máls kvaðst vitnið ekki hafa séð ákærðu Z slá til A á umræddum dansleik, og sagði þar um; „nei ég tók ekki eftir því, ég var þarna, en ég tók ekki eftir því“. Vegna þessara orða var vitninu kynnt efnisatriði áðurrakinnar framburðar-skýrslu hjá lögreglu. Staðhæfði vitnið að rétt væri eftir því haft í skýrslunni, en vísaði til minnisglapa um atvik máls sökum þess hversu langt væri um liðið. Og ítrekað aðspurð um upphafssamskipti ákærðu og A á dansgólfinu í greint sinn og um þátt ákærðu Z sérstaklega áréttaði vitnið að það myndi ekki eftir upphafshöggi frá henni, en sagði: „... ég man bara eftir því að hafa leitt [A] í burtu, ég man ekki eftir því að hafa séð það gerast ... henni var illt, en ég man ekki eftir að hafa séð höggið .... hún var náttúrulega búin ... að lemja hana einhvers staðar, einhvers staðar hérna ofarlega á andlitið ... ég veit ekki nákvæmlega hvort það var hægri megin eða vinstra megin.“ Ítrekað aðspurt um atvik máls eftir greind samskipti áréttaði vitnið að það hefði séð báðar ákærðu, X og Z, sparka í A þar sem hún lá á dansgólfinu, þ.e. eftir að ákærða X hafði með áður lýstum hætti dregið hana niður á hárinu. Þá staðhæfði vitnið að rétt væri eftir því haft í lögregluskýrslunni, að um tvö sjálfstæð tilvik hefði verið að ræða á dansgólfinu þar sem ákærða X hefði komið við sögu, en þriðja tilvikið hefði þá verið vegna upphafshöggsins frá ákærðu Z, en sagði um það atvik; „ég man ekki lengur eftir að hafa séð höggið“.

Fyrir dómi staðhæfði nefnt vitni að fljótlega eftir lýsta atburðarrás hefði það ásamt áðurnefndum vinum sínum haldið heim, enda hefði A liðið mjög illa; „hún leit líka bara mjög illa út. Hún grét mikið eftir þetta“.

Vitnið F, fæddur 1993, lýsti ferð sinni í Sjallann í umrætt sinn í yfirheyrslu hjá lögreglunni á Sauðárkróki þann 23. apríl 2013, ásamt með síðast nefndu vitni og brotaþola og var frásögn þess með líkum hætti og hér að framan var rakið, en fyrir liggur að vitnið var ökumaður í ferðinni. Í skýrslunni greinir vitnið frá því að A hefði haldið sig nærri því á dansleiknum og bar að það hefði komið til af því að henni hefði verið hótað af ákærðu X og vinkonum hennar. Vitnið greindi frá því að það hefði m.a. verið með A og D á dansgólfinu, og að þar hefðu komið að þeim ákærðu, X og Z, og einhverjar vinkonur þeirra. Vitnið bar að í framhaldi af því hefði hafist rifrildi milli stúlknanna, en það kvaðst ekki minnast orðræðunnar. Um atvik máls eftir þetta segir í skýrslu vitnisins hjá lögreglu: „...allt í einu hafi [Z] slegið [A]. M-kk-nf (vitnið) segir að það hafi verið greinilegt högg sem kom á höfuð [A]. M-kk-nf segir að upp frá því hafi [X] ráðist á [A]og þá hafi m-kk-nf stokkið til og tekið í hendi [X] og reynt að losa hana frá [A]. M-kk-nf segist ekki hafa munað hvort að sparkað hafi verið í [A] en m-kk-nf segist að eftir að hafa losað tök [A] að þá hafi hann reist [A] upp og farið með hana af dansgólfinu... [F] segir að seinna um kvöldið hafi hann verið á ferð (með) [A] og voru þau á leið niður á fyrstu hæð þegar að [X] kom aftan að þeim og reif í hár [A] og togaði hana niður. M-kk-nf segist hafa losað tak [X] og þá tekið eftir því að hann var með hárbrúsk úr höfði [A] í höndum sér. Eftir þessa árás hafi þau fljótlega farið heim.“

Vitnið F bar fyrir dómi að það hefði fyrst veitt því eftirtekt á umræddum dansleik í Sjallanum að A sýndi hræðslumerki og var hálf grátandi, og bar að hún hefði haft á orði að ákærðu Z og X hefðu haft uppi hótanir að lemja hana. Fyrir dómi kvaðst vitnið ennfremur minnast þess að hafa verið á dansgólfinu ásamt A, en treysti sér ekki til að fullyrða um hvort vitnið D hefði þá verið með þeim. Við þær aðstæður kvaðst vitnið ekki almennilega hafa átta sig á hvað gerðist fyrr en það hefði séð að ákærða X virtist rífa A niður og sagði; „...hún reif í hárið á henni ... hún virtist allavega fara niður á hnén a.m.k. ... ég bara næ að stía þeim í sundur og gríp í höndina á [X] og reyni að losa hana úr hárinu á [A] þangað til að það tekst.“ Vitnið kvaðst ekki minnast þess að A hefði hlotið áverka af þessum sökum. Fyrir dómi kvaðst vitnið auk greindra atvika minnast þess að eitthvað hefði gerst í stiga í Sjallanum þessa nótt og þá á milli A og ákærðu X, en treysti sér ekki til að lýsa því atviki nánar að öðru leyti en því að það hefði verið á vettvangi. Nánar aðspurt kvaðst vitnið ekki minnast þess að ákærða Z hefði komið við sögu í lýstum atgangi og sagði; „Nei, ekkert sem að ég get í rauninni sagt til um að ég muni.“ Vitnið kvaðst ekkert hafa rætt greind atvik frekar fyrr en það gaf skýrslu hjá lögreglu þann 23. apríl 2013 og taldi ekki ósennilegt að það hefði þá munað betur eftir atvikum máls. Fyrir dómi var vitninu af þessu tilefni sérstaklega kynnt efni áðurrakinnar skýrslu þess hjá lögreglu. Eftir yfirlestur staðfesti vitnið efni skýrslunnar og bar að atvik máls hefðu skolast til í huga þess sökum þess hversu langt var um liðið frá umræddum atburðum í Sjallanum. Og aðspurt um ætlaða háttsemi ákærðu Z umrædda nótt sagði vitnið: „Já sko ég man að það var slegið í höfuðið eða sem sagt slegið í hana [A] á dansgólfinu í þessum átökum.“ Og nánar um háttsemi ákærðu Z sagði vitnið ennfremur; „... þá virðist hún teygja sig yfir, yfir einhvern eða svona á milli...“ Vitnið kvaðst ekki getað sagt hvar högg ákærðu Z kom á líkama A en vísaði þar um til lögregluskýrslunnar. Vitnið kvaðst raunar ekki minnast nánari atvika og heldur ekki A hefði sætt sérstökum hótunum eða að hún hefði átt í rifrildi við ákærðu á dansgólfinu. Vitnið kvaðst hins vegar standa við það sem að stæði í lögregluskýrslunni og þar á meðal um að ákærða X hefði ráðist að A og að það hefði í framhaldi af því reynt að losa tök hennar, og jafnframt að A hefði þá annaðhvort verið krjúpandi eða liggjandi á gólfinu. Vitnið áréttað fyrir dómi að langt væri um liðið og treysti sér ekki til að segja til um hvort að það hefði séð með eigin augum að sparkað var í líkama A í greint sinn og sagði; „það eina sem ég man, að það talaði einhver um það, en ég get ekkert svarið fyrir hver það var eða hvernig það hefði verið.“ Vitnið bar að þegar atvik gerðust á dansgólfinu hefði E verið á vettvangi og bar að hann hefði gengið á milli stúlknanna. Vitnið kvaðst ekki minnast þess að fleiri atvik hefðu gerst á dansgólfinu og þá ekki þannig að um tvö aðskilin tilvik hefði verið að ræða.

Samkvæmt rannsóknargögnum var vitnið E, sem fæddur er árið 1991, yfirheyrt af lögreglunni á Sauðárkróki í síma um greind atvik máls í Sjallanum, þann 21. maí 2013. Í skýrslunni er haft eftir vitninu að það hefði verið að skemmta sér umrædda nótt og verið lítilsháttar undir áhrifum áfengis. Haft er eftir vitninu að það hafi verið að dansa við A og D á dansgólfinu þegar ákærða X hefði komið að A og rifið hressilega í hár hennar og dregið hana niður á gólfið. Haft er eftir vitninu að í framhaldi af þessu athæfi ákærðu X hefðu vinkonur hennar komið á vettvang og látið einhver högg dynja á A. Haft er eftir vitninu að það hafi strax einbeitt sér að því að reyna að losa tak ákærðu X, en af þeim sökum hefði það ekki séð nákvæmlega hvar höggin komu á líkama A, en ætlað að þau hefðu ekki verið mjög þung. Haft er eftir vitninu að atgangur þessi gagnavart A hefði ekki staðið lengi yfir og vísaði það til þess að ákærða X og vinkonur hennar hefðu fljótlega látið sig hverfa af dansgólfinu.

Nefnt vitni E áréttaði fyrir dómi frásögn sína hjá lögreglu í megin atriðum. Kvaðst vitnið þannig minntist þess að hafa verið með nefndum vinkonum sínum, D og A, á umræddum dansleik í Sjallanum á Akureyri aðfaranótt 18. mars 2012, og var það ætlan vitnisins að F hefði ekið þeim frá Sauðárkróki. Vitnið bar að er atvik gerðust hefði það þekkt ágætlega til ákærðu í máli þessu, X og Z.

Vitnið skýrði frá því fyrir dómi að það hefði dansað við A og D meiri hlutann af þeim tíma sem það dvaldi í Sjallanum. Vitnið kvaðst og minnast þess að þau hefðu verið innarlega á dansgólfinu, en þó miðsvæðis þegar atvik máls gerðust og sagði; „... ég man eftir að hafa séð X og Z í hóp af stelpum ... ég þekkti ekki hinar stelpurnar, koma aftan að A, grípa í hár hennar ef að ég man rétt, ... ég fraus þarna í byrjun, en mig minnir að ég hafi reynt að grípa undir, sem sagt þær voru að grípa í endann á hárinu ... ég gríp á móti til þess að taka spennuna af hársverðinum... og síðan reyndi ég að fjarlægja stelpurnar og já síðan hverfa þær, en síðan aftur seinna um kvöldið þá koma þær aftan að henni (A) aftur ... rífa hana niður í jörðina og láta höggin dynja á henni ... ég sá ekki hverjar lömdu eða hvað gerðist þannig, en ég sá bara að hún var allt í einu komin niður í jörðina og hópur yfir henni. Þetta er náttúrlega tvö ár síðan, ég get ekki sagt að ég muni mikið betur.“

Nánar aðspurt um atvik máls áréttaði vitnið að í huga þess hefði verið um tvö árásartilvik að ræða á dansgólfinu gagnvart A, en ætlaði jafnframt að lítill tími hefði liðið þar á milli og nefndi í því sambandi um 15 mínútur. Og nánar aðspurt um fyrra tilvikið og atvik málsins í heild áréttaði vitnið að þar hefði komið við sögu fjórar stúlkur, en það aðeins þekkt ákærðu X og Z. Þá sagði vitnið ennfremur: „Ég get ekki sagt nákvæmlega hvað hver gerði þarna, ég man að það var X sem reif í hárið á henni.“ Vitnið staðhæfði að um harkalegt tak hefði verið að ræða af hálfu ákærðu X og taldi líklegt að A hefði hlotið áverka í hársverðinum af takinu. Nánar aðspurt kvaðst vitnið ekki minnast þess að ákærða X og þá ekki Z eða hinar stúlkurnar hefðu beitt sér frekar í fyrra tilvikinu gegn A. Vitnið kvaðst þannig ekki hafa séð nein högg og þá ekki að A hefði fallið á dansgólfið. Og sérstaklega aðspurt um athæfi ákærðu Z gagnvart brotaþola í greint sinn bar vitnið að það hefði ekki orðið vart við annan atgang hennar en þann að hún hefði tekið þátt í að hrópa að A; „Þær náttúrulega þrengdu allar að henni ... ég myndi ekki segja að það hafi verið fleiri sem hefðu gripið í eða ráðist að henni allavega í fyrra atvikinu.“

Vitnið lýsti síðari atlögu ákærðu gagnvart A á þá leið að það hefði verið að dansa við stúlkurnar er það gerðist, og sagði síðan: „...síðan snéri ég mér við og þá var hún [A] komin í jörðina og ég sé stelpuhóp yfir henni að láta högg koma á hana ... og það var Z og X, en hinar hafði ég aldrei séð áður ... ég sá högg sem sagt með hnefum, og það stóðu ... þrjár eða fjórar yfir henni, ég man ekki töluna á þeim í hópnum ... ég man ekki eftir að hafa séð spörk, en ... þegar er hópur yfir manneskju liggjandi í jörðinni þá gæti það vel verið að það hafi gerst ... um leið og ég sá þetta þá fórum við í vinahópnum okkar að reyna að slíta þær af henni ... eftir minni bestu getu, [D] og ég ... þetta endaði með því að við komum henni eða komum þeim af henni og hjálpuðum henni upp.“

Vitnið kvaðst ekki hafa séð áverka á A eftir nefndar atlögur.

Nánar aðspurt hver hefði veist að brotaþola með höggum þar sem að hún lá á dansgólfinu bar vitnið að það væri nokkuð öruggt um að ákærða X hefði átt þar hlut að máli. Vísaði vitnið þar um til þess að hún hefði í upphafi rifið A niður á gólfið á hárinu, en síðan sleppt því taki og eftir það verið í þeim stelpnahópi sem stóðu yfir henni. Aðspurt kvaðst vitnið helst minnast þess að ákærða Z hefði einnig tekið þátt í síðari atlögunni gegn A, en án þess að það gæti alveg fullyrt um það. Vitnið vísaði til þess að langt væri um liðið frá þessum atburði og af því leyti mætti ætla að símaskýrsla þess hjá lögreglu væri réttari, en skýrsla þess fyrir dómi. Engu að síður kvaðst það helst ætla að um tvo atburði hefði verið að ræða á dansgólfinu í Sjallanum umrædda nótt, sem beinst hefðu að brotaþola, A.

I, lögregluvarðstjóri á Sauðárkróki, gaf skýrslu fyrir dómi. Hann staðfesti m.a. að brotaþolinn A og vitnið D hefðu við upphaf rannsóknar þann 19. mars 2012 komið á lögreglustöðina á Sauðárkróki. Í framhaldi af því kvaðst hann hafa tekið skýrslur af stúlkunum og ætlaði að þær hefðu þá ekki hlýtt á frásögn hvorar annarrar, en hann gæti þó ekki fullyrt um að svo hefði ekki verið þar sem langt væri um liðið. Það væru þó ekki tíðkanleg vinnubrögð. Hann kvað lögreglurannsókn málsins hafa tafist og vísaði m.a. til þess að rannsóknargögn hefði verið sent til annarra lögregluembætta og þar á meðal til lögreglustjóranna á Blönduósi og á Akureyri.

Niðurstaða.

Af gögnum málsins verður ráðið að upphaf samskipta annars vegar brotaþolans A, sem var í fylgd vinkonu sinnar D og hins vegar ákærðu, X og Z, og ónefndra vinkvenna þeirra í Sjallanum hafi verið á jarðhæð skemmtistaðarins aðfaranótt 18. mars 2012 og að tilefnið og illindin hafi verið vegna samskipta þeirra fyrstnefndu við þáverandi unnusta ákærðu X u.þ.b. hálfu ári áður. Liggur fyrir að vegna þessa kom til einhverra orðaskipta stúlknanna og að þau samskipti hafi að einhverju leyti haldið áfram eftir að stúlkurnar höfðu fært sig á dansgólfið á annarri hæðinni nokkru síðar. Verður ráðið að þar hafi helst komið við sögu, a.m.k. í fyrstu, ákærða Z, en síðar einnig ákærða X. Af framburði vitna verður ráðið að nokkur fjöldi gesta hafi verið á dansgólfinu er atvik gerðust og þ. á m. að minnsta kosti tvær ónefndar vinkonur ákærðu, en einnig vinir brotaþola, vitnin D, E og F, og undir lokin bróðir ákærðu X, sem virðist hafa skakkað leikinn og m.a. fært systur sína af vettvangi.

Nokkur áhöld er um tímaröð þeirra ætluðu atburða sem lýst er í ákæru, en af gögnum verður helst ráðið að þeir hafi allir gerst á tímabilinu frá 02:00 til 03:00 umrædda nótt. Af framburði ákærðu og vitna verður ráðið að nokkur tilfinningahiti og æsingur hafi verið á vettvangi vegna áðurnefndra samskipta, en einnig liggur fyrir að flestir sem við sögu komu höfðu neytt áfengis.

Ákærða Z hefur fyrir dómi neitað refsiverðri sök að því er varðar sakarefni A-liðar I. kafla ákæru.

Af gögnum verður ráðið að ákærða Z hafi verið í fylgd meðákærðu X og að minnsta kosti tveggja fylgdarkvenna þeirra er þær áttu fyrst samskipti við brotaþolann A á dansgólfinu á annarri hæð Sjallans. Af framburði vitnanna D og F verður ráðið að þau hafi verið á vettvangi þegar þessi samskipti áttu sér stað, en af frásögn þess síðarnefnda, sem dómurinn metur trúverðugt, verður lagt til grundvallar að rifrildi hafi verið með stúlkunum og að hópur annarra dansgesta hafi fylgst með þeirri orðræðu.

Við meðferð málsins fyrir dómi vísuðu þau vitni sem komu fyrir dóminn ítrekað til þess að minni þeirra um atvik máls væri ekki sem skyldi sökum þess hversu langt væri um liðið og er það orð að sönnu.

Samkvæmt 111. gr. laga nr. 88, 2008 um meðferð sakamála skal dómur reistur á sönnunargögnum sem færð eru fram við meðferð máls fyrir dómi. Er til þess að líta að við meðferð málsins fyrir dómi var því beint til ákæruvalds að freista þess að leiða fleiri vitni fyrir dóminn, en yfirheyrð höfðu verið á rannsóknarstigi hjá lögreglu, sbr. ákvæði 110. gr. sömu laga, en við því var ekki orðið.

Samkvæmt 108. gr. og 109. gr. laga nr. 88, 2008 um meðferð sakamála hvílir sönnunarbyrðin um atvik sem telja má sakborningi í óhag á ákæruvaldinu. Gerð er sú krafa að komin sé fram nægjanleg sönnun sem ekki verði véfengd með skynsamlegum rökum, um hvert það atriði sem varðar sekt sakbornings.

Fyrir dómi hefur ákærða Z staðfest að hún hafi á dansgólfinu fylgst með áðurgreindum samskiptum brotaþolans A og meðákærðu og fleiri stúlkna. Hefur hún játað að hafa við þær aðstæður teygt sig að brotaþola og ýtt með annarri hendinni í hægri kinn hennar. Bar hún að ekki hefði verið um létta snertingu að ræða, en hún neitaði því að hafa kýlt eða að brotaþoli hefði hlotið skaða af, en hún kvaðst í raun ekkert hafa átt sökótt við hana. Fyrir dómi staðfesti vitnið F frásögn hjá lögreglu að það hefði fylgst með því er ákærða Z sló brotaþola skyndilega í andlitið. Að þessu leyti er frásögn vitnisins til styrktar framburði brotaþola, A, þrátt fyrir að frásögn hennar sé ekki fyllilega stöðug um höfuðhöggið, en hún hefur aftur á móti borið að hún hafi hlotið marblett vegna höggs ákærðu Z. Í því viðfangi er til þess að líta að brotaþoli hefur einnig borið að í þeim atgangi sem á eftir fór hafi hún fengið fleiri höfuðhögg. Fyrir liggur að A var samkvæmt áverkavottorði með kúlu á höfði, en einnig marblett.

Að ofangreindu virtu er að mati dómsins ekki nægjanlega sannað af hálfu ákæruvalds að lýst atferli ákærðu Z hafi haft greindar afleiðingar. Með játningu ákærðu og nefndum vitnisburðum þykir hins vegar nægjanlega sannað hún hafi veist að höfði brotaþola með nefndum handarslætti, en ekki þykir sannað að hún hafi unnið athæfið í samverknaði með meðákærðu. Verður ákærða Z því sakfelld fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga, en ekki er skilyrði fyrir beitingu ákvæðisins að sannað sé að líkamsárás hafi leitt til beinna líkamsáverka þess sem verður fyrir árás samkvæmt dómafordæmum Hæstaréttar Íslands.

Gegn eindreginni neitun ákærðu Z og að virtum framburði vitna hefur ákæruvaldinu að mati dómsins ekki sannað að hún hafi lamið og/eða sparkað í brotaþola, eins og lýst er í nefndum A-lið I. kafla ákæru. Verður hún því sýknuð af þeirri háttsemi.

Fyrir dómi hefur ákærða X skýlaust játað að hafa veist að brotaþola A á umræddum dansleik í Sjallanum. Hefur ákærða þannig játað að hafa rifið í hár A á dansgólfinu, eins og lýst er A-lið, I. kafla ákæru, en að auki hefur hún játað að hafa viðhaft sama athæfi er A var á leið niður stiga á milli annarrar og fyrstu hæðar (jarðhæðar) skemmtistaðarins, sbr. C-lið, I. kafli ákæru. Loks hefur ákærða játað að hafa rifið í hár A þriðja sinnið og sagt að það hafi hún einnig gert á dansgólfi Sjallans og í það sinni einnig þvingað brotþola til að leggjast á gólfi, sbr. B-lið I. kafli ákæru. Að þessu leyti er játning ákærðu í samræmi við framburð áðurgreindra vitna fyrir dómi, en einnig brotaþola að öllu verulegu. Fyrir dómi vék ákærða að því að tímaröð hinnar saknæmu háttsemi í ákæru væri í hennar huga ekki alveg nákvæm en bar að það væri þó ekki óyggjandi, enda væri langt um liðið frá þessum atburðum. Að virtum gögnum málsins þykir þetta atriði ekki breyta neinu og heldur ekki misfellur við lögregluyfirheyrslur, sbr. ákvæði 3. mgr. 62. gr. laga nr. 88, 2008, í ljósi ofangreinds svo og skilmerkilegra vitnisburða ákærðu fyrir dómi. Er því sýknukrafa ákærðu sem byggð er á þessu atriði hafnað. Að þessu virtu þykir sök ákærðu X um nefnd sakaratriði nægjanlega sönnuð og þykir hún með háttseminni hafa brotið gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga.

Fyrir dómi hefur ákærða neitað sakarefni A- og B-liðar I. kafla ákæru um að hafa annars vegar í samverknaði við meðákærðu Z; ,,lamið og/eða sparkað í brotaþola liggjandi eða slegið eða sparkað í brotaþola liggjandi.“

Brotaþoli hefur borið fyrir dómi að hún hafi vegna hárreytinga ákærðu X fallið á dansgólfið en að í framhaldi af því hafi verið gengið í skrokk á henni með höggum og spörkum. Hún hefur lýst því að á meðan á þessum atgangi stóð hafi hún reynt að verja höfuð sitt og því ekki fyllilega getað gert sér grein fyrir hver átti í hlut að öðru leyti en því að þar hafi verið um að ræða báðar ákærðu en einnig ónefndar fylgdarkonur þeirra.

Þegar gögn málsins eru virt og áðurgreindir framburðir er ekki fyllilega ljóst hvort brotaþoli sé að lýsa fleiri en einu tilviki af þeim toga sem hér um ræðir. Að mati dómsins er frásögn áðurnefndra vitna einnig misvísandi að þessu leyti, en leggja verður til grundvallar að fleiri aðilar en ákærða X hafi komið við sögu þegar brotaþoli varð fyrir ákomum á líkama sinn við greindar aðstæður. Að þessu og öðrum áðurröktum gögnum virtum er að mati dómsins, og gegn eindreginni neitun ákærðu X, ósannað að hún hafi lamið, slegið eða sparkað í brotaþola eins og lýst er í A- og B-lið I. kafla ákæru. Ber því að sýkna ákærðu af þeim sakaratriðum.

III.

Sakarefni II. kafla ákæru.

Samkvæmt rannsóknargögnum lögreglu, frásögn ákærðu X og brotaþola og annarra vitna var haldinn ungmennadansleikur í Félagsheimilinu á Blönduósi, aðfaranótt 15. maí 2013. Á meðal gesta á dansleiknum voru auk ákærðu og brotaþolans B, stjúpsystir ákærðu J, sem fædd er ... 1997 og K, sem fædd er ... 1997. Dyravörður á dansleiknum var vitnið G.

Af gögnum verður ráðið að atvik máls hafi átt rót að rekja til þess að brotaþoli hafði sett tiltekna mynd af nefndri stjúpsystur ákærðu á facebook-síðu sína og að af þeim sökum hafi sprottið upp neikvæð umræða í garð stúlkunnar. Óumdeilt er að brotaþoli fjarlægði myndina af facebook-síðu sinni eftir að hún hafði verið beðið um það. Þá liggur fyrir að brotaþoli hafði beðið stúlkuna afsökunar á myndbirtingunni og að þær höfðu sæst þegar umræddur dansleikur var haldinn. Af gögnum verður ráðið að ákærðu hafi mislíkað mjög umrædd myndbirting, en fyrir liggur að henni var kunnugt um fyrrnefnda sátt er hún hitti brotaþola á dansleiknum í Félagsheimilinu á Blönduósi, nærri fatahengi og snyrtingum, og átti þar orðastað við hana. Ágreiningslaust er að þau samskipti leiddu til þess að áðurnefndur dyravörður var kvaddur á vettvang, og að hann sá ástæðu til að ganga á milli þeirra. Í kjölfar þeirra afskipta varð brotaþoli, B fyrir höfuðhöggi, og fór í framhaldi af því, inn á kvennasnyrtingu, en ákærða hélt til síns heima. Fyrir liggur að ákærða og brotaþoli voru báðar lítilsháttar undir áhrifum áfengis er atvik máls gerðust í félagsheimilinu.

Samkvæmt gögnum mætti brotaþoli á lögreglustöðina á Blönduósi daginn eftir ofangreint atvik, þann 19. maí 2013, ásamt forráðamanni sínum og fulltrúa barnaverndarnefndar og bar fram kæru á hendur ákærðu fyrir líkamsárás, en hún hafði þá þegar leitað til læknis vegna nefáverka. Ákærða var yfirheyrð um málsatvik af lögreglu 20. maí 2013, en að auki var nefndur dyravörður yfirheyrður þann 12. júní sama ár. Lögreglan aflaði áverkavottorða frá heilsugæslulækni og sérfræðilækni um greinda áverka, en að auki lagði brotaþoli fram skaðabótakröfu á hendur ákærðu, sem dagsett er 17. október 2013. Var krafan birt ákærðu 22. nóvember sama ár.

Við meðferð málsins fyrir dómi hefur ákærða neitað refsiverðri sök.

2. Samkvæmt læknisvottorði L, læknis við Heilsugæslustöðina á Blönduósi, sem dagsett er 24. maí 2013, leitaði brotaþolinn, B til læknis hinn 19. maí sama ár. Í upphafsorðum vottorðsins segir að læknirinn hafi ekki sjálfur annast brotaþola við komu, og er um ástand brotaþola vísað til sjúkraskrár. Skráð er í vottorðinu að brotaþolinn hefði haft orð á því að hún hefði nóttina áður, á umræddum dansleik, fengið hliðlægt högg hægra megin á nefið með þeim afleiðingum að hún bólgnaði upp og fékk blóðnasir í um 15 mínútur. Í vottorðinu segir nánar um skoðun á brotaþola; „Nef nokkuð bólgið, sérstaklega yfir vinstri hlið og ofaná. Engin sár á húð. Erfitt var að meta hvort að brot sé til staðar en nef sveigðist örlítið til hægri. Nefhol hægra megin: Án athugasemdar, miðnes í miðlínu. Vinstra megin: Þó nokkur bólga til staðar. Frír öndunarvegur í neðsta hluta nefholsins. Erfitt að meta miðsnes. Kinnbein: Einungis eymsli til staðar í nefrót. Kinnbein án athugasemda. Álit og plan: Líklegast einungis bólgur til staðar. Ráðlögð var ný skoðun eftir um vikutíma. Hugsanlega talið að þyrfti að gera rtg mynd af andlitsbeinum þá.“

Þá liggur fyrir í málinu vottorð M háls- nef- og eyrnalæknis, sem dagsett er 8. október 2013. Í vottorðinu segir að brotaþoli hafi komið til skoðunar hjá lækninum 26. júní nefnt ár og lýst því að hún hefði sex vikum áður verið á dansleik og fengið högg á andlitið. Af þeim sökum hefði hún fengið blóðnasir og mikla bólgu í andlitið og leitað til Heilsugæslunnar daginn eftir og síðan aftur þremur dögum síðar, en þá hefði verið tekin röntgenmynd af nefi; „og það ekki túlkað sem brot.“ Í vottorðinu segir að brotaþoli hafi lýst mikilli óánægju með útlit sitt þar sem henni hafi fundist nef sitt ekki vera eins og það var fyrir áverkann, en síðan segir: „Við skoðun var greinilegt að nefið var ósamhverft þannig að um hliðrun á nefbeinum til vinstri var að ræða, bæði var dæld hægra megin og brún til vinstri. Ekki voru teljandi missmíðar á innri útliti nefs. Skoðun að öðru leyti eðlileg. Það verður að teljast klárt að nefbein hefur brotnað og kemur saga [B](brotaþola) heim og saman við það sem að finnst í skoðun. Þó að rtg mynd hafi ekki bent til brots á nefi þá er slík rannsókn ekki afgerandi í greiningu á nefbrotum. [B]þarf nú að gangast undir aðgerð á nefinu þar sem það verður brotið upp og rétt til að reyna að ná fyrra útliti nefsins. Verður að teljast miður að ekki var fengið álit hne læknis einni til tveimur vikum eftir áverkann en þá hefði mátt forða tilvonandi aðgerð sem bæði er kostnaðarsamari og erfiðari fyrir sjúkling.“

3. Ákærða X, lýsti í áðurnefndri yfirheyrslu hjá lögreglu tilefni samskipta sinna við brotaþola eins og hér að framan var rakið. Ákærða bar og að hún hefði verið reið og sár vegna myndbirtingar brotaþola af yngri stjúpsystur sinni nokkru áður, en samskiptunum við brotaþola á umræddum dansleik lýsti hún nánar þannig í skýrslunni: „... þar byrjaði rifrildi okkar í milli. [B] ýtti mér frá sér tvisvar sinnum en svo þegar að hún ætlaði að ganga í burtu þá hélt ég henni. Þá kom einhver og greip í mig, en á sama tíma þá sveiflaði ég handleggnum í átt að [B] og lenti höndin í andliti hennar. Mér fannst það ekki mikið eða merkilegt högg.“ Við yfirheyrsluna bar ákærða að hún hefði á verknaðarstundu ætlað að brotþoli hefði ekki fengið alvarlega áverka og vísaði hún m.a. til þess að brotaþoli hefði eftir lýst samskipti haldið áfram skemmtan sinni á dansleiknum, en einnig farið í hóf þar á eftir.

Fyrir dómi lýsti ákærða aðdraganda greindra samskipta með sama hætti og hér að framan hefur verið rakið. Ákærða kannaðist við að á nefndum dansleik hefði hún rifist við brotaþola í hliðargangi nærri snyrtingum félagsheimilisins þegar G starfandi dyravörður kom þar að þeim og stíaði þeim í sundur. Atvikum þar á eftir lýsti hún nánar þannig; „.. hann tekur mig til hliðar þannig að ég sný svona hring og með vinstri hendi ætla ég að reyna að stoppa hana (brotaþola) ... af því að hún ætlar að labba í burtu og við vorum að ræða mál ... þetta átti ekki að vera högg í andlitið á henni ... hún er lágvaxnari en ég, þannig að þegar að ég set höndina svona þá lendir þetta í andlitinu hennar ... þá er ég með hálfkrepptan hnefann, þetta var bara svona flýtiverk, þannig að þetta gerðist bara ... mér fannst þetta vera kinnin á henni, sem sagt hægri kinnin, hægri vanginn ... ég sé ekki hvar höggið lendir akkúrat.“

Brotaþolinn B, fædd 1997, lýsti í kæruskýrslu hjá lögreglu aðdraganda samskipta hennar við ákærðu og þar á meðal vegna fyrrnefndrar myndbirtingar á facebook af stjúpsystur ákærðu, eins og hér að framan var rakið. Um samskiptin við ákærðu á nefndum dansleik er síðan skráð eftirfarandi í kæruskýrslunni: „Ég sagði henni að ég hefði beðið [J] afsökunar og við værum að jafna ágreining sem að á milli okkar væri og allt væri í góðu. Svo ætlaði ég að labba í burtu en [X] meinaði mér að komast frá. Vinkona mín fór þá og sótti dyravörð sem heitir [G] og hann kom þarna að. Hann tekur í [X] og ætlaði að ýta henni frá en um leið og ég ætlað að labba í burtu þá slær [X] mig skyndilega í andlitið. Höggið kom aðallega á nefið og var mjög sárt. Ég missti aðeins andann, fór inn á salerni og þar grét ég. Þar fossaði blóð úr nefinu á mér í góða stund. Þegar að ég var búin að jafna mig þá fór ég bara heim til mín.“ Í niðurlagi lögregluskýrslunnar er tekið fram að brotaþoli hefði leitað til læknis daginn eftir að atvik máls þessa gerðust.

Fyrir dómi lýsti B samskiptum sínum við stjúpsystur ákærðu með líkum hætti og hér að framan var rakið. Um nánari atvik umrædda nótt bar B, að hún hefði farið á umræddan dansleik ásamt unnusta sínum. Hún staðhæfði að langt hefði verið liðið á dansleikinn þegar hún átti fyrrgreind samskipti við ákærðu og staðfesti að það hefði verið nærri snyrtingum félagsheimilisins. Hún kvað orðræðu þeirra hafa varðað fyrrnefnda myndbirtingu af stjúpsystur ákærðu á facebook og kannaðist við að ákærða hefði lýst óánægju sinni með athæfið, en hún á móti upplýst hana um að sátt hefði tekist í málinu. B bar að þrátt fyrir þessar upplýsingar hefði ákærða ekki látið segjast og meðal annars ýtt við henni þegar að hún hefði sýnt vilja til að ganga á brott. Af þeim sökum kvað hún nærstadda aðila hafa gert dyraverðinum G viðvart. Og eftir að dyravörðurinn var kominn á vettvang kvað hún atvik máls hafa gerst þannig: „Hann tók hana (ákærðu) og ætlaði að labba með hana í burtu en þá einhvern veginn snéri hún sér við og fór með höndina í nefið á mér ... hún sveiflaði hendinni ... hún snýr sér einhvern veginn og slær mig í nefið.“ B vísaði til þess að eftir að G var kominn á vettvang hefði hún í fyrstu aðeins verið fyrir aftan hann og ákærðu, en síðan hafi ætlan hennar staðið til þess að ganga framhjá þeim, og fara fram í anddyrið og í danssalinn. Við þessar aðstæður kvaðst hún hafa fengið höggið í andlitið frá ákærðu, og staðhæfði að ekki hefði verið um óviljaverk að ræða af hennar hálfu. B sagði að strax eftir höggið hefði hún farið inn á snyrtinguna enda hefði fossblætt úr nefi hennar. Var það ætlan hennar að hún hefði dvalið um hálfa klukkustund á snyrtingunni, en sagði að að þeim tíma liðnum hefði hún farið aftur á dansleikinn og dvalið þar í um það bil 15 mínútur, en þá farið til síns heima ásamt unnustanum, en að auki litið í stuttan tíma við í sumarbústað í kauptúninu sem unnustinn var með á leigu umrædda helgi. Daginn eftir atburðinn kvaðst hún hafa leitað til læknis vegna nefáverkans, en lýsti að öðru leyti læknismeðferðinni í samræmi við áður rakin vottorð.

Vitnið G greindi frá því við skýrslugjöf hjá lögreglu að hann hefði verið að störfum á nefndum dansleik í Félagsheimilinu á Blönduósi og staðfesti einnig að hann hefði verið kvaddur til þegar til rifrildis kom á milli ákærðu, X, og B nærri snyrtingunum. Vitnið lýsti atvikum máls að öðru leyti þannig: „Ég fór til að biðja þær að hætta þessu rifrildi en þær hættu ekki og ef eitthvað er þá bara versnaði það. Þá tók ég [X] frá [B] og færði hana vel til hliðar og [B] var þá hinum megin við mig. Þá sveiflaði [X] hendinni til [B] og lenti höggið á vinstri hliðinni á andliti [B]... [X] sló hana með lokuðum lófa vinstri handar. Höggið lenti á vinstri vanga [B], en [B] snéri baki í [X] ... þá sagði [N] við mig að hún ætlaði bara að fara út og fór út af ballinu og kom ekki inn aftur. [B] fór inn á klósettið eftir það. Um cirka 40 mínútum síðar sá ég að [B] var komin út af klósettinu og var farin að skemmta sér á ballinu aftur. Ég spurði hana hvort ekki væri í lagi með hana, þá sagði hún mér að það væri allt í lagi með sig ... mig minnir að hún hafi verið með þeim síðustu sem ég rak út af ballinu.“

Fyrir dómi bar vitnið G að ákærða X og B hefðu verið í æstu skapi þegar það kom fyrst á vettvang, nærri salernisaðstöðu Félagsheimilisins; „..allavega [X] var mjög æst ... já hún er þarna eitthvað að öskra á hana“. Það var ætlan vitnisins að atvik þessa máls hefðu gerst á tímabilinu frá 01:30 til 02:00 og sagði að auk nefndra stúlkna hefðu verið á vettvangi J, stjúpsystir ákærðu, en einnig stúlkan K. Vitnið sagði að er það kom á vettvang hefði ákærða X snúið baki að því, en brotaþolinn B staðið andspænis henni. Aðgerðum sínum á vettvangi lýsti vitnið nánar þannig: „Ég bara bið hana (ákærðu X) um að hætta og svo fer ég á milli þeirra bara þannig að það gerist ekki neitt og svo reynir [X] sem sagt að fara svona framhjá mér þannig að ég tek hana bara svona til hliðar ... ég var svona að reyna að beina henni frá henni sko og koma henni út ... ég bara held þarna utan um axlirnar á henni og er að ýta henni út í rauninni ... og sný henni bara við ... svo erum við byrjuð að labba af stað, ég er byrjaður að ýta henni út í rauninni og þá kemur [B] vinstra megin við okkur, og [X] sem sagt slær svona bak við, þannig að lófinn á henni lendir á hliðinni á andlitinu, sem sagt vinstri lófinn, vinstra megin á andlitinu hennar, ég hélt fyrst að hún hefði lamið hana í eyrað, en svo var þetta örlítið framar í rauninni, þetta er sem sagt á milli eyrans og augans, gagnaugað. Hún sem sagt ætlaði bara náttúrlega að slá hana, frá mínu sjónarhóli leit þetta þannig út.“ Nánar aðspurt kvaðst vitnið vera öruggt um að þegar ákærða sló frá sé með greindum hætti hefði hún séð til ferða B þar sem að hún hefði verið að reyna að skjóta sér framhjá þeim. Vitnið bar að eftir greint atvik hefði B strax farið inn á kvennaklósettið, en það kvaðst aftur á móti hafa fylgt ákærðu út úr félagsheimilinu. Um það bil 15 mínútum síðar kvaðst vitnið hafa gætt að B, frá dyragættinni á kvennasalerninu, en þá ekki veitt því eftirtekt að hún væri með blóðáverka. Þá kvaðst vitnið hafa fylgst með því að B fór ekki af dansleiknum fyrr en undir lok hans, og ætlað að þá hefði klukkan verið um 03:00 eða rúmlega það.

Vitnið K, fædd 1997, kvaðst fyrir dómi hafa fylgst með rifrildi ákærðu og B á umræddum dansleik. Nánar tiltekið kvaðst vitnið hafa verið nærri snyrtingum í Félagsheimilisins á Blönduósi er atvik gerðust, en það kvaðst um síðir hafa talið ástæðu til að kalla til stjúpsystur ákærðu, vitnið J, en einnig dyravörð. Atvikum máls lýsti vitnið nánar þannig: „... dyravörðurinn fer þarna eitthvað og reynir að toga þær í sundur og [B] svona labbar svona eiginlega í burtu, eiginlega við hliðina á dyraverðinum og þá snýr [X] sér einhvern veginn ... teygir hún sig einhvern veginn með höndina og ber hana (B) í andlitið ... einhvern veginn í nefið ... líklega á nefið, fyrst að blæddi úr nefinu á henni ... ég er samt ekki viss af því að ég sá þetta ekki alveg nákvæmlega ... það fór allavega nálægt nefinu ... ég var samt fyrir framan þetta. Og svo labbaði [B] inn á klósett og ég fór með henni og þá lak blóð niður nefið...“ Vitnið bar að lýst athæfi ákærðu gagnvart [B] hefði gerst með snöggum hætti. Lét vitnið það álit í ljós að ekki hefði verið um óviljaverk að ræða af hálfu ákærðu; „hún reyndi það alveg.“ Vitnið kvaðst hafa verið hjá B þegar hún þurrkaði blóðáverkann allt þar til hann hætti, en hins vegar ekki fylgst með gjörðum hennar eftir það.

Vitnið J, fædd 1997, stjúpsystir ákærðu X, gaf vitnaskýrslu fyrir dómi, en áður hafði henni verið kynntur undanþáguréttur vegna skyldleikans. Vitnið kvaðst hafa fylgst með orðræðu og deilum ákærðu og B nærri snyrtingum Félagsheimilisins umrædda nótt. Bar vitnið að tilefni illindanna hefði verið fyrrnefnd myndbirting og það álit ákærðu að með þeirri gjörð hefði B komið illa fram við það. Vitnið sagði að rifrildi ákærðu og B hefði staðið yfir í alllangan tíma og staðhæfði, að af þeim sökum hefði vitnið K óskað eftir aðstoð dyravarðar. Vitnið kvaðst hafa verið á vettvangi þegar dyravörðurinn kom og hafði afskipti af ákærðu og B. Vitnið lýsti atvikum máls nánar þannig: „Og hann fer og tekur þær í sundur og er að vísa [X] út, og já [X] slær hendinni svona eins og mér fannst, ég sá það þannig að þetta væri svona afturfyrir sig einhvern veginn.. eins og hún væri einhvern veginn að reyna að losa sig eða eitthvað svoleiðis og náttúrlega fer með höndina mjög hratt og fast út sko ... þetta gerðist allt mjög hratt og hún slær hendinni einhvern veginn aftur fyrir sig og lendir á Á-kvk-þgf ... ég sá ekki framan í neinn, ég sá ekki framan í [G] eða [X] eða [B].“ Vitnið bar að sjónlína þess hefði í raun verið skert þar sem að það hefði verið aftast eða innst í röðinni. Eftir greint atvik kvaðst vitnið hafa fylgst með því er B hvarf inn á kvennaklósettið en jafnframt séð að ákærða fór út af skemmtuninni. Vitnið kvaðst hafa farið til þeirrar fyrrnefndu og reynt að eiga orðastað við hana þar sem hún hafði læst sig inni á klósetti, en bar að skömmu síðar hefði hún opnað og þá kvaðst það hafa séð að hún var grátandi og með blóðnasir. Var það álit vitnisins að nefáverkinn hefði orsakast af fyrrgreindu andlitshöggi ákærðu. Vitnið kvaðst hafa dvalið lengi með B inn á snyrtingunni og ætlaði að um hálf til ein klukkustund hefði verið eftir af ballinu þegar að þær fóru þaðan út. Vitnið kvaðst á þeirri stundu hafa álitið að áverki B hefði ekki verið alvarlegur og vísaði til þess að hún hefði haldið áfram að skemmta sér á dansleiknum, en að auki kvaðst það hafa haft af því spurnir að hún hefði farið í hóf í sumarbústað eftir dansleikinn.

Vitnið L heilsugæslulæknir, staðfesti fyrir dómi efni áðurrakins vottorðs, en áréttaði jafnframt að það hefði ekki séð B við komu á Heilsugæslustöðina á Blönduósi þann 19. maí 2013. Vitnið greindi frá því að við síðari komu B á heilsugæslustöðina hefði verið tekin röntgenmynd af andlitsbeinum hennar, sem ekki hefðu sýnt óyggjandi merki um brot á nefbeini. Vitnið hafði þann fyrirvara á þeirri greiningu að gæði myndarinnar hefði ekki verið góð. Aðspurt um misræmi í gögnum að því er varðaði hliðrunarstefnu ætlaðs brots á nefbeini brotaþola bar vitnið að skýringin gæti einfaldlega verið röng skráning á Heilsugæslustöðinni á Blönduósi í upphafi.

Vitnið M, háls- nef- og eyrnalæknir staðfesti fyrir dómi efni áðurrakins sérfræðivottorðs. Vitnið staðfesti að B hefði verið nefbrotin við skoðun og jafnframt að ekki hefði verið um alveg nýtt brot að ræða. Nefndi vitnið í því sambandi fjórar til sex vikur. Vitnið bar að nefáverkinn hefði verið í samræmi við frásögn brotaþola og áréttaði að langlíklegast væri að nefið hefði brotnað við það högg sem að hún greindi frá við skoðun. Vitnið lét það álit í ljós að brotaþoli myndi ná fullum bata.

Niðurstaða.

Ákærða neitar sök, en brotaþoli og vitni hafa borið að hún hafi slegið brotaþola, með hálfkrepptum hnefa, eins og henni er gefið að sök í ákæru. Liggur að mati dómsins fyrir að háttsemin var með vilja hennar, en hún var með athæfinu að reyna að hindra brotaþola að komast leiðar sinnar. Mátti ákærðu vera fyllilega ljóst að af barsmíðinni gátu hlotist meiðsl. Verður hún því sakfelld fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940.

IV.

Ákærða, Z, sem er fædd 1992, hefur samkvæmt sakavottorði ekki áður sætt refsingu. Ber m.a. að líta til þess við ákvörðun refsingar hennar, en einnig til þess að hún hefur skýrt hreinskilningslega frá við alla meðferð málsins, að alvarlegar afleiðingar hlutust ekki af verknaði hennar, að hún hefur lýst yfir iðran og loks til þess hve langur tími er liðin frá broti. Þykir að þessu virtu rétt að fresta ákvörðun um refsingu hennar í eitt ár frá dómsuppsögu, sbr. a lið 1. mgr. 57. gr. almennra hegningarlaga, og skal hún falla niður að þeim tíma liðnu haldi ákærða almennt skilorð 3. mgr. 57. gr. sömu laga.

Ákærða, X, sem fædd er 1994, hefur samkvæmt sakavottorði ekki áður sætt refsingu. Við ákvörðun refsinga ákærðu ber m.a. að horfa til þess að atlaga hennar að brotaþolanum A var harkaleg og endurtekin. Þá olli atlaga hennar að brotaþolanum B, sem var 15 ára þegar atburðurinn gerðist, talsverðu heilsutjóni, sbr. 1. mgr. 70. gr. hegningarlaganna. Ber að ákvarða refsingu hennar með hliðsjón af 1. mgr. 77. gr. hegningarlaganna. Á hinn bóginn þykir mega horfa til þess að alllangur tími er liðin frá brotunum og að ákærðu verður ekki kennt um þann drátt sem varð á málarekstri lögreglu og ákæruvalds. Loks hefur ákærða lýst yfir iðran vegna háttseminnar og virðist vera einlæg í að leita sér viðeigandi aðstoðar. Að öllu þessu virtu svo og ungs aldurs ákærðu þykir refsing hennar hæfilega ákveðin fangelsi í tvo mánuði, sem bundin verður skilorði með þeim hætti er í dómsorði greinir.

Í ákæru er tekin upp einkaréttarkrafa samkvæmt ákæru. Við flutning málsins var af hálfu lögmanns bótakrefjanda, Á-kk-ef A-kk-ef B-kk-ef héraðsdómslögmanns, tiltekið að endanlega kröfugerð miðaðist við miskabætur að fjárhæð 500.000 krónur og vegna útlagðs kostnaðar að fjárhæð 51.052 krónur. Að auki var krafist bóta vegna kostnaðar vegna lögmannsaðstoðar að fjárhæð 150.00 krónur eða samkvæmt mati dómsins, auk virðisaukaskatts. Þá var krafist vaxta frá tjónsdegi, 19. maí 2013, samkvæmt 8. gr. vaxtalaga nr. 38, 2001, en dráttarvaxta samkvæmt 1. mgr. 6. gr. og 9. gr. sömu laga að liðnum einum mánuði frá birtingu kröfunnar fyrir ákærðu, hinn 22. desember 2013, til greiðsludags.

Samkvæmt framangreindu hefur C, með aðstoð lögmanns, krafist skaðabóta fyrir hönd ólögráða dóttur sinnar B, sbr. II. kafli ákæru. Bótakrafan var fyrst lögð fram hjá lögreglu, en hún er dagsett 17. október 2013 og var hún birt ákærðu, X, eins og fyrr var rakið, 22. nóvember sama ár. Endanleg krafa brotaþola var lögð fram við flutning málsins, 19. maí sl., að fjárhæð 701.052 krónur, og var hún þá rökstudd frekar, m.a. með nýjum gögnum og reikningum.

Krafan er sundurliðuð. Er í fyrsta lagi um að ræða miskabætur að fjárhæð 500.000 króna, í öðru lagi er krafist endurgreiðslu á fimm reikningum vegna læknisaðgerða, samtals að fjárhæð 51.052 krónur, og í þriðja lagi er krafist kostnaðar vegna lögmannsþjónustu að fjárhæð 150.000 krónur, auk virðisaukaskatts.

Bótakröfunni er mótmælt af hálfu ákærðu m.a. sem of hárri.

Ákærða X hefur verið sakfelld fyrir líkamsárás gagnvart brotaþola, B. Ber ákærða bótaábyrgð samkvæmt almennri sakarreglu skaðabótaréttar á tjóni brotaþola.

Fallist er á að ákærða hafi bakað sér skyldu til að greiða miskabætur samkvæmt 26. laga nr. 50, 1993 um skaðabætur. Ákveðast þær eftir atvikum 350.000 krónur. Um vexti fer sem í dómsorði greinir.

Að ofangreindu virtu verður fallist á að ákærða verði dæmd til að greiða reikninga brotaþola vegna læknisaðgerða sem hún hefur þegar gengist undir og hlaust af barsmíð ákærðu, samtals að fjárhæð 51.052 krónur.

Þá verður ákærða dæmd til að greiða brotaþola málskostnað að meðtöldum virðisaukaskatti, eins og í dómsorði greinir.

Ákærða X greiði eftir þessum málsúrslitum hluta sakarkostnaðar samkvæmt sakarkostnaðaryfirliti, 48.000 krónur, en ákærðu greiði óskipt hluta útlagðs ferðakostnaðar vitnis 33.845 krónur. Ákærðu greiði hvor um sig hluta málsvarnarlaun skipaðra verjanda sinna, að teknu tilliti til virðisaukaskatts, eins og í dómsorði greinir. Hluti málskostnaðar greiðist úr ríkissjóði eins og segir í dómsorði.

Málið flutti E-kk-nf Þ-kk-nf fulltrúi af hálfu ákæruvalds, J-kk-nf A-kk-nf S-kk-nf hrl. skipaður verjandi ákærðu X, S-kk-nf Ó-kk-nf hrl. skipaður verjandi Z og Á-kk-nf Ö-kk-nf B-kk-nf hdl. lögmaður brotaþolans B.

Gætt var ákvæða 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88, 2008.

Dóm þennan kveður upp Ó-kk-nf Ó-kk-nf héraðsdómari.

D Ó M S O R Ð:

Frestað er ákvörðun refsingar ákærðu Z skilorðsbundið í eitt ár frá uppsögu dómsins að telja og falli hún niður að þeim tíma liðnum, haldi hún almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22, 1955.

Ákærða, X, sæti fangelsi í tvo mánuði, en fresta skal fullnustu refsingar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppsögu dómsins að telja, haldi hún almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22, 1955.

Ákærða X greiði C, fyrir hönd ólögráða dóttur sinnar B 401.052 krónur í miska- og skaðabætur með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38, 2001, af 350.000 krónur frá 19. maí 2013 til 22. desember sama ár, af 373.652 krónum frá þ.d. til 19. maí 2014, af 401.052 krónum frá þ.d. til 19. júní 2014 en með dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Þá greiði ákærða X, C 125.500 krónur í málskostnað.

Ákærða Z greiði 1/3 hluta málsvarnarlauna skipaðs verjanda síns S-kk-ef Ó-kk-ef hrl., sem ákveðst 326.300 og sama hluta af ferðakostnaði verjandans, sem ákveðst 34.800 krónur. 2/3 hluta þessa kostnaðar greiðist úr ríkissjóði.

Ákærða X greiðir ½ hluta málsvarnarlauna skipaðs verjanda síns J-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hrl., sem ákveðst 407.875 krónur og sama hluta af ferðakostnaði verjandans, sem ákveðst 39.300 krónur. ½ hluti kostnaðarins greiðist úr ríkissjóði.

Ákærða X greiði ½ hluta annars sakarkostnaðar, sem samkvæmt sakarkostnaðaryfirliti er 48.000 krónur, en ½ hluti hans greiðist úr ríkissjóði.

Ákærðu greiði ofangreindan hlut útlagðs ferðakostnaðar og vinnutaps vitna 66.410 krónur ásamt ríkissjóði í sama hlutfalli og að ofan var rakið.