E-5655/2019

D Ó M U R

Héraðsdóms Reykjavíkur, miðvikudaginn 27. maí 2020, í máli nr. E5655/2019:

I-kk-nf Þ-kk-nf R-kk-nf

(Þ-kk-nf E-kk-nf lögmaður) gegn

Vátryggingafélagi Íslands hf.

(G-kk-nf Ö-kk-nf R-kk-nf S-kk-nf lögmaður)

Þetta mál, sem var tekið til dóms 12. maí 2020, er höfðað af I-kk-þgf Þ-kk-þgf R-kk-þgf, kt. [...], Þrastarási 44, Hafnarfirði, með stefnu birtri 10. október 2019, á hendur Vátryggingafélagi Íslands hf., kt. 6906892009, Ármúla 3, Reykjavík, til viðurkenningar á bótaskyldu.

Stefnandi krefst þess að viðurkennd verði með dómi bótaskylda úr slysatryggingu launþega Íslandsbanka hjá stefnda, Vátryggingafélagi Íslands hf., vegna tjóns sem stefnandi hlaut 15. febrúar 2018 er hann slasaðist á hné í körfuknattleik.

Stefnandi krefst málskostnaðar að skaðlausu úr hendi stefnda auk álags er nemi virðisaukaskatti á málflutningsþóknun.

Stefndi krefst sýknu af öllum kröfum stefnanda.

Hann krefst jafnframt málskostnaðar úr hendi stefnanda.

Málsatvik

Í þessu máli er einvörðungu ágreiningur um málsatvik. Stefnandi starfar hjá Íslandsbanka hf. Bankinn hafði keypt af stefnda slysatryggingu launþega fyrir starfsmenn sína og gilti hún allan sólarhringinn.

Það er óumdeilt að stefnandi var í körfuknattleik með vinnufélögum sínum 15. febrúar 2018 þegar hann slasaðist alvarlega á hægra hné. Hins vegar er deilt um það hvernig slysið bar að.

Stefnandi var fluttur með sjúkrabíl á bráðamóttöku Landspítalans í Fossvogi. Í bráðamóttökuskrá spítalans, dagsettri 15. febrúar 2018, segir: 44 ára maður sem kemur hér með sjúkrabíl eftir áverka í körfubolta. Stekkur upp á hlaupum og finnur fyrir tilfærslu á hné til hægri og finnst það svo skreppa aftur til baka. Verkir innanvert á hné yfir medial collateral liðbandi. Stígur ekki í vegna verkja.

Læknar á bráðamóttöku töldu að bæði liðband og krossband hefðu slitnað og sendu bæklunarlækni beiðni um segulómun. Niðurstaða ómskoðunarinnar, sem er rakin í matsgerð dags. 24. júní 2019, var að fremra krossband væri rifið, það væru 2 skemmdir í miðlæga hliðarbandinu og báðum liðþófum og rifa á hnéskeljarhafti. Samkvæmt matsgerðinni eru varanlegar afleiðingar slyssins fyrir stefnanda 10 stiga miski.

Í myndgreiningarsvari sem fylgdi bráðamóttökuskrá og er dagsett sama dag er slysinu lýst þannig: Körfuboltaslys, sá tilfærslu á hné til hægri er hann kom niður úr stökki.

Stefnandi tilkynnti stefnda tjónið með því að fylla út tjónstilkynningu 6. mars 2018. Í henni lýsir stefnandi atvikum þannig: Var í körfubolta með vinnufélögum. Stökk upp af hægri löpp en hún gaf sig um leið og varð fyrir miklum meiðslum á hné. Fluttur með sjúkrabíl á bráðamóttöku.

Vörður tryggingar tók 13. mars 2018 við tilkynningu stefnanda um slys vegna bóta úr heimilistryggingu þar sem segir: Meiddist illa á hné í körfubolta í hádegi. Fluttur með sjúkrabíl á bráðamóttöku.

Stefnandi veitti lögmanni umboð 27. september 2018, rúmum sjö mánuðum eftir slysið. Með bréfi til stefnanda 2. október 2018 hafnaði stefndi bótaskyldu úr slysatryggingunni sem Íslandsbanki hf. hafði keypt fyrir starfsmenn sína. Afstaða félagsins byggðist á því hvernig stefnandi lýsti tildrögum slyssins í tjónstilkynningu og áverkavottorði. Félagið taldi að samkvæmt þeim gögnum væri slysahugtak 8. kafla vátryggingarskilmála nr. SÞ20 ekki uppfyllt þar eð enginn utanaðkomandi atburður hefði valdið því að stefnandi meiddist á hné.

Eftir að stefndi hafnaði bótaskyldu vegna atviksins sendi lögmaður stefnanda stefnda bréf 4. október 2018, þar sem óskað var eftir því að stefndi endurskoðaði afstöðu sína til bótaskyldunnar. Í bréfinu kom fram að stefnandi hefði ekki vitað að sú stutta lýsing sem hann gaf á slysi sínu á tjónstilkynningunni og við fyrstu komu hjá lækni myndi hafa áhrif á niðurstöðu málsins.

Í bréfinu var aðdraganda óhappsins svo lýst í lengra máli en stefnandi hafði áður gert. Þar segir að slys stefnanda hafi borið að á þann hátt að lið hans hefði verið í sókn. Hann hafi verið vinstra megin við körfuna með boltann og hafi rakið boltann (dripplað) að miðju vítateigs. Þar hafi verið nokkrir leikmenn og smá barningur. Hann hafi tekið boltann upp og tekið stökk upp í loftið, frá körfunni. Þegar hann var í loftinu hafi hann lent í samstuði við annan mann sem hafi ýtt á vinstri hlið hans. Við það hafi stefnandi misst jafnvægið og lent með allan þungann á hægri fæti. Þegar hann hafi reynt að stökkva upp aftur hafi hann fundið fyrir afleiðingunum. Við þetta hafi stefnandi hlotið alvarlega áverka á hné. Sex samstarfsmenn stefnanda rituðu undir bréf lögmanns stefnanda til stefnda og staðfestu þá atvikalýsingu sem þar kom fram.

Þrátt fyrir ítarlegri lýsingu atvika í bréfi lögmanns stefnanda taldi stefndi ekki ástæðu til þess að breyta afstöðu sinni og taka aðra ákvörðun um bótaskyldu vegna tjóns stefnanda heldur taldi sem fyrr að styðjast yrði við fyrstu frásögn sem kom fram í áverkavottorði og tjónstilkynningu. 3

Stefnandi skaut afstöðu tryggingafélagsins til úrskurðarnefndar í vátryggingamálum. Með úrskurði 29. nóvember 2018 komst nefndin að þeirri niðurstöðu að stefnandi ætti ekki rétt á bótum úr slysatryggingu launþega hjá stefnda.

Í rökstuðningi fyrir niðurstöðu sinni tók nefndin fram að nokkuð bæri á milli í frásögn stefnanda af tildrögum slyssins annars vegar í tjónstilkynningu hans til stefnda og hins vegar í málskoti. Þá sé atvikum lýst með sama hætti við komu á bráðadeild Landspítalans og í tjónstilkynningunni. Nefndin taldi að ekki yrði hjá því komist að leggja frásögn stefnanda í tjónstilkynningu og læknisvottorði til grundvallar þegar lagt yrði mat á það hvort stefnandi hefði hlotið umrædd meiðsli af völdum slyss, eins og það sé skilgreint í skilmálum slysatryggingarinnar, enda hefði síðari lýsing á atvikinu komið fram eftir að stefndi hafnaði bótaskyldu. Taldi nefndin staðfestingu sex einstaklinga sem voru viðstaddir umrætt sinn ekki breyta því hvernig slysið bar að höndum. Niðurstaða nefndarinnar var því sú að stefnandi ætti ekki rétt á bótum úr slysatryggingu launþega hjá stefnda.

Stefnandi sætti sig ekki við þessi málalok og höfðaði þetta mál með stefnu birtri 10. október 2019.

Málsástæður og lagarök stefnanda

Krafa stefnanda um viðurkenningu á bótaskyldu stefnda byggist á því að tjón hans verði rakið til atviks sem uppfylli það hugtaksskilyrði slysahugtaks vátryggingaréttar að hafa orðið af völdum skyndilegs utanaðkomandi atburðar. Tjón stefnanda sé því bótaskylt úr slysatryggingu launþega Íslandsbanka hjá stefnda sem var í gildi á tjónsdegi.

Sá utanaðkomandi atburður sem hafi valdið slysinu sé það þegar andstæðingur stefnanda í leiknum hafi ýtt við honum í loftinu. Af þeim sökum hafi hann misst jafnvægið og lent illa á gólfinu þegar hann kom niður úr stökkinu og hlotið við það áverka á hægra hné. Þessu til stuðnings vísar stefnandi til staðfestinga vitna á tildrögum slyssins ásamt myndgreiningu sem gerð var samdægurs og tilheyri áverkavottorði þar sem segi: Körfuboltaslys, sá tilfærslu á hné til hægri er hann kom niður úr stökki.

Stefnandi bendir á að málsatvikalýsing í tilkynningu hans til stefnda um tjón og í áverkavottorði sé nokkuð takmörkuð og gefi ekki skýra mynd af því sem raunverulega gerðist. Í þessum skjölum sé því ekki ítarleg og viðhlítandi lýsing á slysi stefnanda.

Stefnandi tekur fram að hann sé ekki að breyta atvikalýsingu sinni heldur veiti hann ítarlegri lýsingu á atvikum máls auk þess sem fyrir liggi staðfesting vitna um að slysið hafi borið að á þann hátt sem stefnandi gerði betur grein fyrir í bréfi lögmanns hans til stefnda 4. október 2018.

Stefnandi hafi farið í aðgerð 4. maí 2018. Í henni hafi rifur í liðþófum verið 4 hreinsaðar burt og fremra krossbandið hreinsað því það var innslegið og lá í kuðli framan til í hnénu, sbr. vottorð B-kk-ef J-kk-ef bæklunarlæknis, dags. 24. janúar 2019. Að auki segi í vottorðinu að áverki á hægra hné stefnanda hafi verið alvarlegur og hann hafi þurft langvarandi meðferð, fyrst án aðgerðar og síðan með aðgerð sem hafi tekist vel. Hugsanlega þurfi hann síðar að fara í krossbandaaðgerð.

S-kk-nf T-kk-nf læknir hafi metið afleiðingar slyssins til 10 stiga miska með matsgerð sinni, dags. 24. júní 2019. Stefnandi telji sig því hafa lögvarða hagsmuni af því að höfða þetta mál, sbr. 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991. Í matsgerðinni sé slysinu lýst þannig að stefnandi hafi verið að drippla boltanum inni í teig er varnarmaður ýtti við honum í loftinu og hann lenti illa og hlaut við það áverka á hægra hnénu.

Þá segi einnig í matsgerðinni að vegna eðlis áverkanna verði að taka mið af því að auknar líkur séu á ótímabærri þróun slitgigtar í liðnum. Matsmaðurinn geri ráð fyrir slíkri þróun. Af þeim sökum verði að gera ráð fyrir að síðar verði settur gerviliður í hné stefnanda.

Miðað við áverkann sem stefnandi hlaut í slysinu telur hann augljóst að orsök slyssins hafi ekki verið sú að hann hafi verið einn á hlaupum og tekið stökk upp í loftið án þess að einhver annar kæmi við hann. Tjónið sé svo mikið að það gefi auga leið að stefnandi hafi ekki haft fullt vald á líkama sínum til þess að geta lent rétt eftir samstuðið í loftinu.

Í ljósi alls framangreinds telur stefnandi einsýnt að tjón hans sé bótaskylt úr slysatryggingu launþega Íslandsbanka hf. sem var í gildi hjá stefnda á slysdegi.

Málsástæður og lagarök stefnda

Sýknukrafa stefnda byggist á því að þær afleiðingar sem stefnandi býr nú við og eru grundvöllur bótakröfu hans verði ekki raktar til slyss í skilningi slysahugtaks í gr. 8 í vátryggingaskilmálum stefnda fyrir slysatryggingu launþega nr. SÞ20, sbr. einnig slysahugtak vátryggingaréttar.

Atvikalýsing sem leggja ber til grundvallar Stefndi mótmælir nýrri lýsingu stefnanda á málsatvikum sem rangri, enda samræmist hún ekki samtímagögnum um atvikið. Í málsatvikakafla sé rakið hvernig atvikinu sé lýst í fyrstu gögnum málsins og hvernig atvikalýsing stefnanda hafi breyst í grundvallaratriðum eftir að stefndi hafnaði bótaskyldu vegna atviksins. Stefndi leggur áherslu á að rétt atvikalýsing sé lögð til grundvallar í málinu. Breytt lýsing atvika eigi ekki að hafa þýðingu við úrlausn þess.

Stefndi hafnar því sérstaklega sem röngu að stefnandi hafi ekki breytt atvikalýsingu sinni, heldur gefi hann nú ítarlegri lýsingu, sem sé studd undirritun vitna. 5

Stefndi telur það rangt og að það standist ekki skoðun þegar lýsingarnar séu bornar saman. Hann hafnar því jafnframt alfarið að síðar tilkomin atvikalýsing stefnanda rúmist innan upphaflegrar lýsingar. Þvert á móti gangi síðar tilkomin atvikalýsing mun lengra en sú upphaflega og lýsi aðdraganda óhappsins og óhappinu sjálfu á allt annan hátt en í upphafi.

Sú atvikalýsing sem stefnandi vilji leggja til grundvallar hafi ekki komið fram fyrr en eftir að stefndi hafnaði bótaskyldu og lögmaður stefnda hafði fengið umboð í málinu. Fram að því hafi ekkert bent til þess að atvikið hefði gerst á þann hátt sem stefnandi byggi núna á.

Stefndi hafnar því að það hafi einhverja þýðingu fyrir þetta mál að stefnandi hafi ekki vitað að fyrstu lýsingar hans á atvikinu myndu hafa áhrif á niðurstöðu málsins, eins og haldið sé fram í bréfi lögmanns stefnanda til félagsins, dags. 4. október 2018, og í málskoti til úrskurðarnefndar í vátryggingamálum. Því til stuðnings bendir stefndi á eftirtalin atriði:

Í fyrsta lagi sé í eyðublaði fyrir tjónstilkynningu til stefnda óskað eftir því að slysinu sé lýst á „ítarlegan hátt“. Stefnandi hafi sjálfur fyllt út tjónstilkynninguna og ritað undir hana og verði því að gera ráð fyrir að tjónsatvikið hafi gerst á þann hátt sem hann lýsi því í henni.

Í öðru lagi hafi upphaflegar lýsingar á tjónsatvikinu verið gefnar hvor af sínu tilefni. Stefnandi hafi annars vegar lýst atvikinu hjá lækni vegna fyrirhugaðrar læknismeðferðar, sbr. bráðamóttökuskrá, og hins vegar lýst því í tjónstilkynningu til þess að sækja vátryggingarbætur úr hendi stefnda. Þetta styrki enn frekar þá niðurstöðu að þessar lýsingar á atvikum séu réttar og að þær beri að leggja til grundvallar við meðferð málsins og niðurstöðu í því.

Í þessu sambandi bendi félagið á að samkvæmt 19. gr. laga um heilbrigðisstarfsmenn nr. 34/2012 beri heilbrigðisstarfsmönnum að gæta varkárni, nákvæmni og óhlutdrægni við útgáfu vottorða, álitsgerða, faglegra yfirlýsinga og skýrslna og votta það eitt er þeir viti sönnur á og sé nauðsynlegt í hverju tilviki. Því verði að gera ráð fyrir því að sú atvikalýsing sem sé skráð eftir stefnanda og komi fram í bráðamóttökuskrá sé rétt enda sé hún í samræmi við atvikalýsingu í fyrstu tjónstilkynningu til stefnda.

Í þriðja lagi telur stefndi ótrúverðugt að stefnandi hafi upphaflega af einhverjum ástæðum ekki gefið réttar lýsingar á atvikinu, hvorki í tjónstilkynningu til stefnda né hjá lækni við komu á bráðamóttöku strax eftir slys. Ekkert í gögnum málsins útskýri hvers vegna stefnandi hafi gefið ranga lýsingu á atvikinu í upphafi þegar ekkert hindraði hann í að gefa rétta lýsingu á því. Stefndi leggi einnig áherslu á að þær lýsingar sem hann telji rétt að byggja á, fyrstu atvikalýsingarnar í tjónstilkynningu og bráðamóttökuskrá, sem séu gefnar þegar skemmstur tími var liðinn frá atvikinu, styðji 6 enn frekar þá afstöðu að leggja beri þær til grundvallar.

Stefndi hafnar því alfarið að undirritun vinnu og körfuboltafélaga stefnanda undir lýsingu á því hvernig atvikið vildi til hafi þýðingu fyrir málið. Þetta fólk sé tengt stefnanda í gegnum störf sín og spili körfuknattleik saman. Því sé ótækt að leggja vitnisburð þess til grundvallar í málinu. Þetta fólk hafi ekki skýrt sjálfstætt frá atvikinu heldur riti undir atvikalýsingu í bréfi lögmanns stefnanda rituðu að liðnum tæpum átta mánuðum frá tjónsatvikinu. Stefndi telji vitnisburð þess því hafa afar takmarkað gildi og í raun ekkert þegar hliðsjón sé höfð af atvikum málsins og samtímagögnum þess.

Stefndi hafnar því sérstaklega að lýsing í myndgreiningarsvari Landspítalans, staðfesti að atvikið hafi gerst á þann hátt sem stefnandi leggur til grundvallar. Í þessari lýsingu komi fram að stefnandi hafi séð tilfærslu á hné til hægri er hann kom niður úr stökki. Það að stefnandi hafi séð aflaga hné er hann kom niður úr stökkinu breyti hér engu og styðji umrædd lýsing fremur þá lýsingu sem stefndi telji rétt að leggja til grundvallar enda sé þess ekki getið í þessari lýsingu í myndgreiningarsvari að stefnandi hafi lent í samstuði eða andstæðingur ýtt við honum í loftinu.

Loks hafnar stefndi alfarið sem rangri og ósannaðri þeirri fullyrðingu stefnanda að alvarleiki meiðsla hans og umfang tjónsins sé slíkt að það hefði ekki getað gerst ef stefnandi hefði verið einn á hlaupum og tekið stökk upp í loftið án þess að einhver snerti hann. Þessar staðhæfingar stefnanda séu ekki byggðar á neinum gögnum og ekki verði séð að efast sé um upphaflega atvikalýsingu í fram lögðum læknisvottorðum. Það að eitthvað gefi sig inni í hnénu við það að tæplega 45 ára karlmaður stökkvi upp á hlaupum í körfuknattleik geti að mati stefnda varla verið svo fjarstæðukennt að það teljist útilokað án þess að einhverjir utanaðkomandi þættir hafi komið til.

Til stuðnings því sem rakið hafi verið byggi stefndi á því að ráða megi af bæði fræðiskrifum og dómaframkvæmd að strangar kröfur séu gerðar til þess þegar viðurkenna eigi síðar tilkomna atvikalýsingu sem stangist á við fyrri atvikalýsingu. Helst kæmi til greina að styðjast við síðar tilkomna atvikalýsingu sem gæti rúmast innan upphaflegrar atvikalýsingar og/eða þegar fram kæmu gögn sem gætu sannað aðra atvikalýsingu. Hvorugt eigi við í þessu tilviki. Því styðji ekkert það að leggja til grundvallar síðar framkomna atvikalýsingu stefnanda.

Hugtakið slys – skilyrði slysahugtaksins ekki uppfyllt Stefndi vísar til þess að hugtakið slys sé skilgreint á sambærilegan hátt í skilmálum þeirra tryggingarfélaga sem veita slysatryggingar af þessu tagi hér á landi. Í þeim skilmálum sem þetta mál varðar, Slysatrygging launþega – vátryggingarskilmálar nr. SÞ20, sé slysahugtakið skilgreint þannig í grein 8:

Með hugtakinu slys er átt við skyndilegan utanaðkomandi atburð sem veldur meiðslum á líkama þess sem vátryggður er og gerist án vilja hans. 7

Þessi skilgreining samræmist einnig skilgreiningu slysahugtaksins í vátryggingarétti og þurfi að uppfylla þau skilyrði sem talin eru upp í ákvæðinu svo að tjónsatvik geti flokkast sem slys og falli undir gildissvið tryggingarinnar.

Stefndi byggir á því að atvikið 15. febrúar 2018 verði ekki heimfært undir slysahugtakið og því geti stefnandi ekki átt rétt á bótum úr þeirri tryggingu sem hér eigi við. Að mati stefnda er ósannað að utanaðkomandi atburður hafi valdið tjóni stefnanda. Stefnandi hafi meiðst þegar hægra hné hans gaf sig um leið og hann stökk upp á hlaupum. Engum utanaðkomandi atburði sé lýst í aðdraganda tjónsatviksins eða þegar það gerðist. Þá bendi stefndi á að sú atvikalýsing sem hann telji rétt að leggja til grundvallar feli ekki í sér óvænt frávik frá þeirri atburðarás sem búast hafi mátt við í umrætt sinn.

Stefndi leggur áherslu á að meiðslin hafi orðið við það að stefnandi stökk upp á hlaupum en ekki þegar hann lenti á gólfinu aftur, jafnvel þótt hann tæki þá fyrst eftir meiðslunum. Það sé því ljóst að hnéð hafi gefið sig þegar stefnandi setti kraft í stökkið með þeim afleiðingum sem fram kemur í fyrirliggjandi læknisfræðilegum gögnum málsins.

Með vísan til þess sem að framan greini verði því ekki annað ráðið en að frumorsök óhappsins sé komin til vegna ofáreynslu, innra álags eða innri veiklunar sem teljist ekki vera utanaðkomandi atburður í skilningi slysahugtaksins.

Af öllu framangreindu sé ljóst að stefnanda hafi ekki tekist að sýna fram á að meiðslin sem hann hlaut í íþróttahúsi Breiðabliks 15. febrúar 2018 geti talist til slyss í skilningi laga og vátryggingarskilmála stefnda. Af þeim sökum sé réttur stefnanda til bóta úr slysatryggingu launþega Íslandsbanka hjá stefnda ekki fyrir hendi og því beri að sýkna stefnda.

Niðurstaða

Stefnandi meiddist þegar hann var í körfuknattleik með samstarfsfólki sínu. Varanlegar afleiðingar slyssins hafa verið metnar til 10 stiga miska. Það er ágreiningsefni þessa máls hvort meiðslin verði rakin til slyss eins og það hugtak er skilgreint í þeirri slysatryggingu sem stefnandi var tryggður með á slysdegi/tjónsdegi.

Með hugtakinu slys er átt við skyndilegan utanaðkomandi atburð sem veldur meiðslum á líkama þess sem vátryggður er og gerist án vilja hans.

Ágreiningurinn varðar einkum það hvort meiðsli stefnanda verði rakin til skyndilegs utanaðkomandi atburðar. Afstaðan til þess ræðst af mati á því hvort leggja beri til grundvallar þá lýsingu sem stefnandi gaf upphaflega þegar hann leitaði sér læknisaðstoðar og tilkynnti stefnda tjón sitt eða hvort leggja beri til grundvallar viðbótarlýsingu sem hann gaf á slysinu eftir að hann hafði leitað aðstoðar lögmanns. Gerð er grein fyrir þessum lýsingum í kaflanum um málsatvik. 8

Stefnandi bar fyrir dómi að hann hefði verið í vikulegum körfuknattleik sem vinnuveitandi hans, Íslandsbanki, hefði boðið starfsmönnum sínum að taka þátt í. Lið stefnanda hafi verið í sókn. Hann hafi fengið boltann vinstra megin við körfuna við vítateiginn. Hann hafi ætlað sér að rekja boltann hér um bil í kringum vítateigslínuna, snúa sér til vinstri og skjóta beint á körfuna. Hann hafi lagt af stað með vinstri hlið að körfunni og verið með varnarmann í sér. Hann hafi nálgast þann stað þar sem hann hafi ætlað sér að taka stökkskot og stokkið upp en þegar hann hoppaði upp til þess að fara að skjóta á kröfuna hafi verið brotið hressilega á honum. Hann hafi þá misst jafnvægið og lent mjög illa. Vegna þess að hann hafi verið að snúa sér í loftinu til vinstri til þess að vísa að körfunni hafi allur þunginn lent á hægri fæti hans. Hann hafi heyrt að eitthvað gaf sig í hnénu og hafi jafnvel haldið að eitthvað hefði brotnað. Ef allt hefði verið eðlilegt hefði hann spyrnt sér frá gólfinu aftur en vegna þess hversu illa hann hafi lent hafi hann ekki getað spyrnt sér aftur upp.

Stefnandi bar að hann hefði starfað hjá Íslandsbanka í meira en 20 ár. Starfsfólki hefði ítrekað verið sagt að það væri vel tryggt með slysatryggingu sem bankinn hefði keypt hjá stefnda fyrir starfsmenn sína. Stefnandi hefði því ekki haft áhyggjur af neinu og hefði meira að segja haldið að bankinn myndi sækja bæturnar fyrir hann. Starfsmaður bankans hafi boðað hann á fund og sagt að hann þyrfti formsins vegna að fylla út tjónstilkynningu. Þeir hafi spjallað saman á meðan hann fyllti út tilkynninguna. Um það bil tveimur vikum síðar hafi starfsmaður bankans sent honum tölvuskeyti og sagt að tryggingafélagið vildi ekki greiða bætur vegna þess hvernig slysinu hefði verið lýst í tjónstilkynningunni.

Stefnandi bar að hefði hann grunað að orðalag í tjónstilkynningunni hefði þýðingu fyrir það hvort hann fengi bætur eða ekki hefði hann sannarlega lýst atvikinu mun ítarlegar en þá hefði eyðublaðið einnig þurft að veita meira svigrúm til ítarlegrar lýsingar. Hann hafi gengið út frá því að hann fengi bætur óháð því hvernig slysið hefði viljað til.

Stefnandi bar að vegna þeirrar sannfæringar að hann væri vel tryggður, óháð því hvernig tjónið vildi til, hefði hann ekki sætt sig við að fá ekki bætur. Hann hefði að ráðleggingu vinar leitað til lögmanns. Þegar starfsmaður lögmannsstofunnar hafi farið að spyrja hann ítarlega út í atvikið hafi hann fyrst áttað sig á því að óvæntur utanaðkomandi atburður væri skilyrði fyrir bótunum. Þar eð ástæða meiðsla hans hafi verið slíkur atburður, því ýtt hefði verið við honum í uppstökkinu, hafi hann fengið lögmannsstofuna til þess að reyna að leiðrétta misskilning tryggingafélagsins.

Sex af vinnufélögum stefnanda sem tóku þátt í leiknum 15. febrúar 2018 gáfu skýrslu fyrir dómi. H-kk-nf G-kk-nf Þ-kk-nf bar að lið stefnanda hefði verið í sókn. Stefnandi hafi verið með boltann og hafi verið kominn inn í teig. Þar hafi verið varnarmenn að reyna að hindra för hans að körfunni, hann hafi hoppað upp en í loftinu hafi 9 verið menn að reyna að verjast honum. Þegar stefnandi hafi lent eftir uppstökkið hafi hann fallið öskrandi í gólfið. Vitnið kvaðst hafa staðið nálægt stefnanda en ekki kom fram hvort vitnið var í vörn eða sókn.

Vitnið D-kk-nf F-kk-nf A-kk-nf bar að stefnandi hefði gripið boltann vinstra megin á vellinum rétt hjá þriggja stiga línunni. Hann hafi rakið boltann í átt að vítateigslínunni um miðjan teig. Hann hafi stokkið upp og lent í samstuði í loftinu á vinstri hlið, hann hafi náð að „slæda“ fætinum undir sig til þess að lenda ekki á hliðinni á gólfinu. Hann hefði lent ankannalega á „löppinni“. Stefnandi hafi líkast til ætlað að reyna annað uppstökk eða aðra hreyfingu en hafi þess í stað hrunið í gólfið og gripið um hnéð á sér og það hafi heyrst vel að hann hefði meiðst. Leikurinn hafi stöðvast og fólk hafi farið að hlúa að stefnanda.

Vitnið kvaðst hafa verið í vörn og hafa staðið rétt innan við þriggja stiga línuna hægra megin á vellinum en samt ekki langt frá stefnanda þegar hann stökk upp.

Vitnið B-kk-nf H-kk-nf bar að stefnandi hefði verið í sókn og verið kominn inn í teiginn og verið að taka sitt „signature move“ og hafi hoppað upp frá körfunni. Þegar hann hafi tekið þetta hopp sitt hafi einn eða tveir varnarmenn verið í honum og hann hafi því ekki lent á báðum fótum, heldur fallið í gólfið og emjað af sársauka. Vitnið kvaðst ekki muna hvort hann hefði verið í sókn með stefnanda þegar atvikið varð eða í vörninni.

Vitnið S-kk-nf B-kk-nf M-kk-nf bar að stefnandi hefði verið í sókn og verið kominn með boltann inn í teiginn en þar hefði verið kraðak og barningur og klárlega snerting. Stefnandi hafi sótt að körfunni og hoppað upp. Hann hafi virst koma illa niður úr uppstökkinu og lendi eitthvað skakkt og slasist við það. Þá komi öskur og stefnandi hrynji niður. Vitnið kvaðst ekki geta dæmt um það hvort stefnandi hefði misst jafnvægið við það að ýtt hefði verið við honum. Vitnið kvaðst muna vel eftir atvikinu, hann hefði verið inni í teignum og í vörn en þó ekki einn þeirra sem rakst í stefnanda.

Vitnið D-kvk-nf G-kvk-nf kvaðst hafa verið eina konan á þessum æfingum. Hún hafi því stundum veigrað sér við að fara mitt inn í átökin undir körfunni. Hún hafi því staðið rétt á miðjum vellinum þegar stefnandi hefji hraðaupphlaup, hann keyri með boltann upp, hitt liðið sé mætt í vörn og stefnandi fari inn í þvöguna og stökkvi upp til þess að skjóta á körfuna, lendi þar í samstuði og síðan heyri hún óskaplegan hávaða þegar stefnandi lendi með miklum kvölum. Þetta hafi hún séð gerast fyrir framan sig en hún hafi verið komin nær þegar stefnandi féll í gólfið en hún var þegar hann hóf hraðaupphlaupið. Vitnið kvaðst ekki muna hversu margir leikmenn hefðu verið á vellinum. Þau hafi yfirleitt verið átta en aldrei fleiri en tíu. Það hafi ýmist verið fjórir og fjórir í liði eða fimm og fimm.

Vitnið A-kk-nf B-kk-nf B-kk-nf bar að þegar nokkuð hefði verið liðið á leiktím10 ann hefði stefnandi verið kominn inn í vítateig andstæðingsins og verið að gera sig tilbúinn til þess að skjóta. Hann hafi stokkið upp og lent í samstuði eða „klapsi“ og slasast þegar hann lenti á gólfinu eftir það. Vitnið kvaðst hafa verið með stefnanda í liði.

Lýsing stefnanda í tjónaskýrslu var borin undir vitnið. Vitnið kvað þá lýsingu ekki samræmast því sem hann hefði séð því meiðslin hefðu ekki orðið við það að stefnandi stökk upp til að skjóta á kröfuna heldur við það að lenda illa eftir samstuð. Vitnið kvaðst ekki hafa séð neitt gefa sig í hné stefnanda en hafa heyrt öskrin þegar stefnandi lenti í gólfinu.

Sé stefnandi með talinn hafa sjö manns borið að atvik hafi verið þau sem lýst var í bréfi lögmanns hans 4. október 2018. Vitnið D-kvk-nf bar að þau hefðu yfirleitt verið átta í leiknum en aldrei fleiri en tíu. Enginn þeirra sex sem báru vitni fyrir dómi kvaðst hafa verið sá sem rakst í vinstri hlið stefnanda. Þau hafi öll séð að einn eða tveir menn hafi verið utan í stefnanda eða upp við hann, hann hafi lent í samstuði í loftinu og fallið til jarðar með miklum sársaukahljóðum.

Dómurinn telur að það geti ekki liðið nokkrum manni úr minni hafi hann stjakað þannig við öðrum leikmanni að sá stórslasist sekúndu síðar og emji svo af sársauka að það sé öðrum leikmönnum ógleymanlegt. Dómurinn telur að það hljóti einnig að vera stefnanda minnisstætt hver stjakaði við honum með þessum afleiðingum. Dómurinn telur því að það hljóti að liggja fyrir hver sá leikmaður var. Hann hefur engu að síður ekki verið leiddur fyrir dóminn og stefndi hefur ekki krafist þess.

Daginn sem stefnandi slasaðist eru hafðar eftir honum tvær lýsingar á slysinu. Í bráðamóttökuskrá segir að hann hafi stokkið upp á hlaupum og hafi fundið fyrir tilfærslu á hné til hægri og finnist það svo skreppa til baka. Í myndgreiningarsvari segir að hann hafi séð tilfærslu á hné til hægri þegar hann kom niður úr stökki. Sjálfur segir stefnandi að hann geti ekki munað hvað hann sagði læknunum enda hafi hann verið viðþolslaus af verkjum. Við fyrstu sýn virðast þessar lýsingar ósamrýmanlegar en þær kunna þó að samrýmast. Þegar litið er til þess við hvaða aðstæður þær eru ritaðar eftir stefnanda þykir dóminum rétt að veita hvorugri þeirra nokkurt sönnunargildi.

Eins og fram er komið taldi stefnandi að tryggingin sem bankinn hafði keypt fyrir starfsfólk sitt, meðal annars á meðan það stundaði íþróttir sem bankinn bauð því upp á í hádeginu, bætti allt tjón sem starfsmennirnir kynnu að verða fyrir, burtséð frá því hvernig aðdragandi tjónsins væri. Það hafi haft áhrif á það hvernig hann lýsti tjónsatvikinu í tjónstilkynningunni.

Með framburði vitna fyrir dómi telur dómurinn nægjanlega í ljós leitt að aðdragandi slyssins hafi verið sá sem stefnandi greindi frá fyrir dómi og er einnig lýst í bréfi lögmanns hans til stefnda 4. október 2018. Dómurinn telur að við lestur á lýsingu stefnanda í tjónstilkynningu megi taka tillit til þess að stefnandi taldi að það væri 11 einungis formsatriði að færa einhverja lýsingu í tilkynninguna en hann þyrfti ekki að greina þar í smáatriðum hvernig tjón hans vildi til. Dómurinn telur því að ekki sé unnt að leggja hana eina og sér til grundvallar niðurstöðu í málinu. Þess í stað verði að leggja til grundvallar mun ítarlegri lýsingu sem stefnandi gaf síðar og vitni staðfestu.

Dómurinn telur því að leggja beri til grundvallar að ástæða þess að stefnandi slasaðist í körfuknattleik með vinnufélögum sínum á vinnutíma hafi verið sú að andstæðingur stefnanda í leiknum ýtti við honum í loftinu þegar hann hugðist skjóta ofan í körfu andstæðingsins. Stefnandi hafi af þeim sökum misst jafnvægið í loftinu og fallið niður með allan þungann á hægri fæti og hlotið þau meiðsl á hægra hné sem áður er lýst.

Meðal gagna málsins er vottorð heimilislæknis stefnanda þar sem hann staðfestir að hafa farið yfir sjúkraskrá stefnanda allt frá nóvember 2000. Læknirinn staðfestir jafnframt að í sjúkraskránni sé ekkert tilgreint um líkamlegt ástand stefnanda sem hafi getað haft áhrif á afleiðingar slyssins sem stefnandi varð fyrir 15. febrúar 2018. Stefnandi hafi verið við ágæta heilsu í gegnum tíðina og hafi lítið þurft að leita lækna.

Dómurinn telur því næg gögn liggja fyrir um það að orsök meiðslanna sé ekki innri veikleiki í hné stefnanda.

Að mati dómsins er því uppfyllt það skilyrði greinar 8 í vátryggingarskilmálum nr. SÞ20, sem gilda um þá tryggingu sem tryggði stefnanda bætur vegna slyss á tjónsdegi, að meiðsli stefnanda verði rakin til skyndilegs utanaðkomandi atburðar.

Dómurinn hefur því fallist á málsástæður stefnanda og kröfur hans. Af þeim sökum verður, með vísan til 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991, að dæma stefnda til þess að greiða honum málskostnað. Þegar litið er til umfangs málsins þykir málflutningsþóknun, að teknu tilliti til virðisaukaskatts, hæfilega ákveðin 800.000 krónur.

I-kvk-nf L-kvk-nf héraðsdómari kveður upp þennan dóm.

D Ó M S O R Ð

Viðurkennt er að á stefnda, Vátryggingafélagi Íslands hf., hvíli bótaskylda úr slysatryggingu launþega Íslandsbanka hjá stefnda vegna tjóns sem stefnandi, I-kk-nf Þ-kk-nf R-kk-nf, hlaut 15. febrúar 2018 er hann slasaðist á hné í körfuknattleik.

Stefndi greiði stefnanda 800.000 krónur í málskostnað.

I-kvk-nf L-kvk-nf

11 einungis formsatriði að færa einhverja lýsingu í tilkynninguna en hann þyrfti ekki að greina þar í smáatriðum hvernig tjón hans vildi til. Dómurinn telur því að ekki sé unnt að leggja hana eina og sér til grundvallar niðurstöðu í málinu. Þess í stað verði að leggja til grundvallar mun ítarlegri lýsingu sem stefnandi gaf síðar og vitni staðfestu.

Dómurinn telur því að leggja beri til grundvallar að ástæða þess að stefnandi slasaðist í körfuknattleik með vinnufélögum sínum á vinnutíma hafi verið sú að andstæðingur stefnanda í leiknum ýtti við honum í loftinu þegar hann hugðist skjóta ofan í körfu andstæðingsins. Stefnandi hafi af þeim sökum misst jafnvægið í loftinu og fallið niður með allan þungann á hægri fæti og hlotið þau meiðsl á hægra hné sem áður er lýst.

Meðal gagna málsins er vottorð heimilislæknis stefnanda þar sem hann staðfestir að hafa farið yfir sjúkraskrá stefnanda allt frá nóvember 2000. Læknirinn staðfestir jafnframt að í sjúkraskránni sé ekkert tilgreint um líkamlegt ástand stefnanda sem hafi getað haft áhrif á afleiðingar slyssins sem stefnandi varð fyrir 15. febrúar 2018. Stefnandi hafi verið við ágæta heilsu í gegnum tíðina og hafi lítið þurft að leita lækna.

Dómurinn telur því næg gögn liggja fyrir um það að orsök meiðslanna sé ekki innri veikleiki í hné stefnanda.

Að mati dómsins er því uppfyllt það skilyrði greinar 8 í vátryggingarskilmálum nr. SÞ20, sem gilda um þá tryggingu sem tryggði stefnanda bætur vegna slyss á tjónsdegi, að meiðsli stefnanda verði rakin til skyndilegs utanaðkomandi atburðar.

Dómurinn hefur því fallist á málsástæður stefnanda og kröfur hans. Af þeim sökum verður, með vísan til 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991, að dæma stefnda til þess að greiða honum málskostnað. Þegar litið er til umfangs málsins þykir málflutningsþóknun, að teknu tilliti til virðisaukaskatts, hæfilega ákveðin 800.000 krónur.

I-kvk-nf L-kvk-nf héraðsdómari kveður upp þennan dóm.

D Ó M S O R Ð

Viðurkennt er að á stefnda, Vátryggingafélagi Íslands hf., hvíli bótaskylda úr slysatryggingu launþega Íslandsbanka hjá stefnda vegna tjóns sem stefnandi, I-kk-nf Þ-kk-nf R-kk-nf, hlaut 15. febrúar 2018 er hann slasaðist á hné í körfuknattleik.

Stefndi greiði stefnanda 800.000 krónur í málskostnað.

I-kvk-nf L-kvk-nf