S-27/2008

Mál þetta, sem dómtekið var hinn 17. desember 2008, er höfðað með ákæru sýslumannsins á Sauðárkróki, útgefinni 4. febrúar 2008, á hendur Þ-kk-þgf Ó-kk-þgf U-kk-þgf, kt. 280465-4029, Fornósi 4, Sauðárkróki, „fyrir eftirtalin skilasvikabrot:

I.

Með því að hafa skömmu áður en nauðungaruppboð átti að fara fram á fiskiskipi í eigu ákærða, Hafdísi SK-147, ásamt fylgifé skipsins, þann 6. júní 2006, þar sem skipið lá í Hofsóshöfn, fjarlægt með undanskoti mastur af skipinu auk aðalvélar skipsins af gerðinni Volvo-penta árg. 2004, og þannig skert rétt lánardrottna sinna til þess að öðlast fullnustu í veðandlaginu þar sem ekki var unnt að ljúka uppboðinu af þessum sökum, en umræddir hlutir fundust við húsleit lögreglu á Hofsósi daginn eftir hið fyrirhugaða uppboð, eða þann 7. júní 2006, í húsnæði sem ákærði hafði afnot af.

Telst þetta varða við 4. tölul. 1. mgr. 250. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

II.

Með því að hafa sem þrotamaður í gjaldþrotamáli tvívegis gefið rangar upplýsingar við skýrslutöku hjá skiptastjóra, og þannig miðað að því að vélsleðarnir TO-827 og YI-039, sem skráðir voru á nafn ákærða, kæmu kröfuhöfum þrotabúsins ekki að gagni, en vélsleðarnir fundust við húsleit þann 7. júní 2006 í húsnæði sem ákærði hafði til afnota. Fyrri yfirlýsingin, sem ákærði gaf hjá skiptastjóra þann 19. september 2003, var á þá leið að hann ætti ekki nein ökutæki fyrir utan bifreiðina TZ-236, en seinni yfirlýsinguna gaf ákærði þann 21. júlí 2004, og var hún á þá leið að framangreindir tveir vélsleðar væru ónýtir.

III.

Með því að hafa sem þrotamaður í gjaldþrotamáli staðfest með undirritun sinni á tvær afskráningarbeiðnir sem hann skilaði inn til Umferðarstofu 3. september 2004, að framangreindir vélsleðar, YI-039 og TO-827, væru týndir, og þannig miðað að því að vélsleðarnir kæmu ekki kröfuhöfum þrotabúsins að gagni, en ákærði var úrskurðaður gjaldþrota 4. september 2003.

Brot samkvæmt liðum II. og III. teljast varða við 3. tölul. 1. mgr. 250. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar.“

Við munnlegan málflutning féll ákæruvaldið frá ákærulið III.

Ákærði neitar sök og krefst sýknu. Til vara krefst hann vægustu refsingar sem lög leyfa og að hún verði bundin skilorði. Verjandi hans krefst málsvarnarlauna úr ríkissjóði í báðum tilfellum.

Málavextir

Ákæruliður I

Samkvæmt lögregluskýrslu er liggur fyrir í málinu kom Á-kvk-nf Á-kvk-nf, þá héraðsdómslögmaður, til lögreglu hinn 6. júní 2006 og kærði til refsingar, fyrir hönd Tengils ehf., Þ-kk-þf Ó-kk-þf U-kk-þf, ákærða í þessu máli, fyrir skilasvik. Hefði fyrr þann sama dag átt að bjóða upp bátinn Hafdísi SK-147 og hefði Á-kvk-nf mætt þar fyrir hönd veðhafans Tengils ehf. Um morguninn hefði frétzt að vél bátsins og jafnvel fleira hefði verið fjarlægð úr honum og hefði um miðnætti, kvöldið áður, sézt til manna hífa eitthvað úr bátnum þar sem hann hefði legið í Hofsósshöfn. Væri talið að þar hefði verið um bátsvélina að ræða og jafnvel fleira. Hefðu hlutir þessir verið settir á gráleita pallbifreið. Þá er haft eftir Á-kvk-þgf í skýrslunni að laugardaginn 3. júní hefði báturinn verið skoðaður og vélin þá verið í honum. Þegar komið hafi verið að uppboðinu hafi Á-kvk-nf farið fram á að því yrði frestað og hafi K-kk-nf B-kk-nf fulltrúi sýslumanns orðið við því. Þá er haft eftir Á-kvk-þgf að hún hafi fengið ábendingu um að vélin kynni að vera geymd í húsnæði er ákærði hefði afnot af á Hofsósi eða þá á heimili barnsmóður hans.

Í málinu liggur fyrir afrit handskrifaðs skjals sem ber með sér að vera úr gerðabók sýslumannsins á Sauðárkróki. Segir þar að þriðjudaginn 6. júní 2006 hafi K-kk-nf B-kk-nf fulltrúi sýslumanns tekið fyrir nauðungarsölubeiðni nr. 021-2006-0005 og tekið fyrir að að selja Hafdísi SK-147. Hafi gerðarbeiðandi verið Sveitarfélagið Skagafjörður en gerðarþoli ákærði. Segir í skjalinu: „Á-kvk-nf Á-kvk-nf hdl. lögmaður veðhafa Tengils ehf. fór fram á að uppboðinu verði frestað þar sem ljóst sé að hlutir hafi verið fjarlægðir úr bátnum. Fulltrúi sýslumanns samþykkir að uppboðinu verði frestað um ótiltekinn tíma.“

Að fengnum úrskurði héraðsdóms Norðurlands vestra, hinn 7. júní 2006, gerði lögreglan á Sauðárkróki húsleit í fiskverkunarhúsi Hamravíkur við Suðurbraut á Hofsósi, en stjórnarformaður þess fyrirtækis var Þ-kk-nf U-kk-nf, bróðir ákærða. Samkvæmt leitarskýrslu lögreglu fannst í húsnæðinu bifreiðin PF 040 og var á palli hennar bátsvél af Volvo Penta gerð og var lagt hald á hvort tveggja, bifreið og vél. Síðar sama dag gerði lögregla leit í húsnæði Lofnar ehf. við Norðurbraut á Hofsósi og samkvæmt leitarskýrslu fannst þar mastur Hafdísar SK-147 ásamt ljósum og tækjabúnaði á því, og björgunarbátur merktur H-kvk-þgf. Þá hafi í línubala og fiskkassa fundizt hlutir merktir bátnum, og loks hafi fundizt ýmis siglingatæki svo sem talstöð, hluti sjálfstýringar, dýptarmælir og staðsetningartæki. Samkvæmt gögnum úr fyrirtækjaskrá, er liggja fyrir í málinu, dagsett 7. júní 2006, var fyrirsvarsmaður Lofnar ehf. þá S-kvk-nf H-kvk-nf P-kvk-nf.

Í málinu liggur fyrir afrit veðskuldabréfs, útgefins hinn 31. desember 2003, þar skuldari er Útg. og fiskv.fél. Bergeyjan ehf. en kröfuhafi Tengill ehf., og er skuldabréfið upphaflega að fjárhæð 600.000 krónur. Til tryggingar greiðslu er sett að veði á 1. veðrétti Hafdís SK-147. Segir í 7. gr. skilmála bréfsins að eignin sé sett að veði í því ástandi sem hún þá er í, eða síðar kunni að verða með öllum endurbótum og viðaukum. Á bréfið er skráð sú athugasemd að undanþegin veðsetningunni séu skráð réttindi til grásleppuveiða. Samkvæmt stimpli sýslumanns var bréfið móttekið til þinglýsingar hinn 28. janúar 2004 og innfært í þinglýsingabók degi síðar.

Þá liggur fyrir í málinu afrit veðskuldabréfs, útgefins hinn 31. desember 2003, þar skuldari er Útg. og fiskv.fél. Bergeyjan ehf. en kröfuhafi Vélsmiðja Sauðárkróks ehf., og er skuldabréfið upphaflega að fjárhæð 1.100.000. Til tryggingar greiðslu er sett að veði á 2. veðrétti Hafdís SK-147. Segir í 7. gr. skilmála bréfsins að eignin sé sett að veði í því ástandi sem hún þá er í, eða síðar kunni að verða með öllum endurbótum og viðaukum. Á bréfið er skráð sú athugasemd að undanþegin veðsetningunni séu skráð réttindi til grásleppuveiða. Samkvæmt stimpli sýslumanns var bréfið móttekið til þinglýsingar hinn 28. janúar 2004 og innfært í þinglýsingabók degi síðar.

Í málinu liggur fyrir upplýsingaskýrsla lögreglunnar á Sauðárkróki, dagsett 7. júní 2006. Segir þar meðal annars: „Samkvæmt upplýsingum frá Brimborg var vélin sem seld var í Hafdísi SK 147 sk.nr.6087 af gerðinni Volvo Penta D5-128 grindarnúmer: 5300854395, gírnúmer: ZF-HS458A.“

Ákæruliður II.

Við áðurnefnda leit lögreglu í húsnæði Lofnar ehf. fundust samkvæmt leitarskýrslu þrír snjósleðar sem lögreglu hafi þegar grunað að væru í eigu ákærða „og tengdust gjaldþrotamáli hans frá árinu 2004“. Hafi verið lagt hald á snjósleðana enda hafi lögreglu grunað að þeir væru „andlag ætlaðra skilasvika Þ-kk-ef Ó-kk-ef í tengslum við gjaldþrotamálið“. Hafi tveir sleðanna ekki verið á númerum en í skýrslunni segir að komið hafi í ljós að tveir þeirra hafi verið skráð eign ákærða og einn sleðanna merktur stórum stöfum með áletruninni „Ó-kk-nf U-kk-nf og L-kvk-nf G-kvk-nf“.

Með úrskurði héraðsdóms Norðurlands vestra hinn 4. september 2003 var bú ákærða tekið til gjaldþrotaskipta og var M-kvk-nf M-kvk-nf S-kvk-nf, þá héraðsdómslögmaður, skipuð skiptastjóri.

Í málinu liggur fyrir endurrit úr gerðabók M-kvk-ef M-kvk-ef S-kvk-ef. Segir þar að hinn 19. september 2003 hafi verið tekin skýrsla af ákærða sem þrotamanni og að honum hafi verið kynnt réttaráhrif gjaldþrotsins og að refsivert væri að gefa skiptastjóra ranga skýrslu. Er haft eftir ákærða að hann eigi engar eignir, en á nafn hans sé skráð tiltekin bifreið sem sé í raun eigin dóttur hans og veðsett langt yfir söluverðmæti, og hlutabréf í tilteknu fyrirtæki sem hafi verið úrskurðað gjaldþrota. Að öðru leyti sé hann eignalaus.

Hinn 24. febrúar 2004 veitti héraðsdómur Norðurlands vestra M-kvk-þgf M-kvk-þgf S-kvk-þf lausn frá skiptastjórn í þrotabúi ákærða að hennar ósk, en skipaði í hennar stað B-kvk-þf S-kvk-þf, þá héraðsdómslögmann.

Í málinu liggur fyrir útprentun úr ökutækjaskrá Umferðarstofu um ökutækin YI-039 og TO-827. Er ákærði skráður eigandi beggja ökutækjanna, vélsleða af Polaris-gerð, YI-039 frá 16. október 1997 og TO-827 frá 17. janúar 2001. Þá segir í skránni að verksmiðjunúmer YI-039 sé 2065100 en verksmiðjunúmer TO-827 sé 3359516.

Í málinu liggur fyrir bréf B-kvk-ef S-kvk-ef skiptastjóra til sýslumannsins á Sauðárkróki, dagsett 20. júlí 2004, þar sem segir að samkvæmt veðmálabókum séu tiltekin fimm ökutæki eign þrotabús ákærða. Auk bifreiðar og bifhjóla tilgreinir skiptastjóri tvo Polaris vélsleða, TO-827 og YI-852, og er þess krafizt í bréfinu að tilkynningu skiptastjóra verði þinglýst.

Þá liggur fyrir í málinu bréf skiptastjóra til sýslumannsins á Sauðárkróki, dagsett 21. júlí 2004, þar sem krafizt er nauðungarsölu á ofangreindum vélsleðum, léttu bifhjóli og dráttarvél.

Í málinu liggur fyrir skjal sem ber með sér að vera endurrit úr gerðabók B-kvk-ef S-kvk-ef skiptastjóra. Segir þar að hinn 21. júlí 2004 hafi skiptastjóri tekið símaskýrslu af ákærða sem þrotamanni. Hafi hann, áminntur um sannsögli, sagzt engin ökutæki eiga. Vélsleðana TO-827 og YI-039 hafi hann sagt báða ónýta og hafi TO-827 oltið á Dalvík árið 1997. Meðal þess sem að öðru leyti er haft eftir ákærða er að fyrri skiptastjóri hafi lofað að enduropna launareikning hans og gjaldeyrisreikning í eigu barna ákærða.

Í málinu liggur fyrir bréf B-kvk-ef S-kvk-ef skiptastjóra til sýslumannsins á Sauðárkróki þar sem hún kærir ákærða fyrir skilasvik. Segir í bréfi skiptastjóra að við skýrslutöku þrotamanns hinn 19. september 2003 hafi ákærði ekki sagzt eiga önnur ökutæki en nánar greinda bifreið sem síðar hafi verið seld nauðungarsölu. Við aðra skýrslutöku, hinn 21. júlí 2004, hafi hann aðspurður sagt sleðana TO-827 og YI-039 vera ónýta. Hafi skiptastjóri sama dag farið fram á nauðungarsölu á sleðunum en við vörzlusviptingaraðgerðir í janúar 2005 hafi sleðarnir hvergi fundizt, en síðar hafi komið á daginn að ákærði hefði hinn 4. september 2004 tilkynnt þá týnda til Umferðarstofu. Með því ekkert uppboðsandlagt hefði verið finnanlegt hefði skiptastjóri afturkallað uppboðsbeiðni sína og skiptum verið lokið með úthlutunargerð hinn 23. marz 2005. Segir skiptastjóri í bréfi sínu að nú hafi umræddir sleðar fundizt fyrir tilviljun við húsleit og hafi skipti því verið endurupptekin.

Hinn 21. júlí 2006 fór sýslumaðurinn á Sauðárkróki þess á leit við B-kk-þf H-kk-þf F-kk-þf að hann, sem sérfróður á sviði bifvélavirkjunar, skoðaði greinda vélsleða og gæfi álit sitt á því, hvort værið gæti að sleðarnir væru samsettir úr hlutum úr fleiri en einum sleða, þar á meðal einum „tjónasleða“, eða hvort líklegt væri að sleðarnir væru „upprunalegir“.

Í svari, dagsettu 25. júlí 2006, kveðst B-kk-nf hafa skoðað sleðana og telji, eftir nákvæma skoðun á þeim, ekkert benda til þess að um samsetta vélsleða sé að ræða, en „bæði boltar og hnoð sem vélsleðinn er samsettur með bera ekki með sér að hafa verið [hreyfð] undanfarin ár og trúlega aldrei“. Segir í skriflegu svari B-kk-ef meðal annars: „Fastnúmer vélsleðanna er YI 039, og TO 827,

YI 039 er með verksmiðjunúmerið 2065100 og vélanúmerið er 9209255

TO 827 er með verksmiðjunúmerið 3359516 og vélanúmerið 9804521.

Bæði verksmiðjunúmer og vélanúmer eru áberandi og augljós og bera saman við fastnúmer og skráningarskírteini viðkomandi vélsleða.“

Þá liggur fyrir í málinu afrit handritaðs skjals sem ber með sér að vera úr gerðabók sýslumannsins á Sauðárkróki. Segir þar að hinn 18. maí 2007 hafi, að kröfu þrotabús ákærða, farið fram uppboð á ökutækjunum TO-827 og YI-039. Hafi hvort um sig verið slegið hæstbjóðanda, TO-827 fyrir 200.000 krónur en YI-039 fyrir 40.000 krónur.

Verður nú rakinn framburður ákærða og vitna fyrir dómi eftir því sem ástæða þykir til, en eins og áður var getið féll ákæruvaldið frá ákærulið III og er því ekki ástæða til að rekja framburð er eingöngu snýr að honum.

Ákæruliður I

Ákærði kvaðst hafa fjarlægt vélina úr Hafdísi SK-147 en ekki muna hvenær hann hefði gert það. Trémaðkur hefði verið í bátnum og hætta á að hann sykki og ákærði hefði því tekið úr honum allt dót til að bjarga því. Hann hefði hins vegar ekki haft aðstæður til að taka bátinn á þurrt. Ákærði hefði staðið einn að þessu verki. Tilgangur sinn hefði ekki verið að koma vélinni undan uppboði enda hefði ákærði látið K-kk-þf sýslumannsfulltrúa vita, að minnsta kosti viku fyrr, að báturinn yrði vélarlaus og vél þá, er heyrði bátnum til, væri að finna í vélsmiðju Sauðárkróks. Hefði þar verið um að ræða vél þá er verið hefði í bátnum áður, og hefði hún verið nothæf og væri raunar í notkun nú. Skýringin á því að síðar hefði verið sett önnur vél í bátinn hefði verið sú, að ákærði hefði verið að gera tilraunir með vélarskipti en ákærði hefði breytt bátnum. Ákærði var spurður hvernig á því stæði að tryggingar hefðu bætt eldri vél ef hún hefði ekki verið ónýt og svaraði hann því til að tryggingarféð hefði runnið til B-kvk-ef en ekki sín og hefði ekki runnið til vélarkaupa.

Ákærði kvaðst hafa fjarlægt mastur H-kvk-ef en það hefði verið með viðkvæmum siglingatækjum. Mastrið hefði hann geymt í geymsluhúsnæði Lofnar.

Ákærði kvaðst hafa sett vélina, er hann tók úr H-kvk-þgf, á bifreið og inn í hús. Á þessum tíma hefðu mál litið svo út sem ákærði væri í skuld við Þ-kk-þf bróður sinn og þá verið rætt um að hann fengi vélina í pant upp í skuldina, en síðar hefði annað komið í ljós um skuldamál bræðranna. Ákærði var spurður hvernig sú ráðagerð, að vélin gengi til Þ-kk-ef, fengi samrýmzt því að hún fylgdi bátunum á uppboð, og svaraði hann því til að aldrei hefði staðið til af sinni hálfu að báturinn yrði boðinn upp. Sama gilti um mastur bátsins, en hefði báturinn verið boðinn upp hefði mastrið fylgt honum. Ákærði kvaðst hafa verið í sambandi við sýslufulltrúann og samið við kröfuhafann á Akureyri, uppboðinu hafi verið frestað hinn 6. júní og ákærði greitt um leið og hann hefði getað. Ákærði kvaðst ekki hafa verið viðstaddur uppboðið og ekki geta svarað því hvers vegna því hefði verið frestað. Eftir uppboðið hefðu engir veðhafa reynt að innheimta hjá ákærða.

Ákærði sagði að eftir frestun uppboðsins hefði enginn innt sig eftir því hvar vél og mastur bátsins væri. Hann hefði verið staddur á Akureyri þegar í sig hefði verið hringt og sér sagt að fjöldi manns væri kominn fyrir utan heimili ákærða og veiðarfærageymslu en meira hefði hann ekki fengið að vita. Hið næsta sem hann hefði vitað var er hann hefði komið sjálfur á staðinn og þá séð að farið hefði verið ránshendi um veiðarfærageymsluna og allt fjarlægt sem hægt hefði verið. Gluggi hefði verið brotinn og hurð skemmd og hefði þetta tjón ekki verið bætt.

Ákærði kvaðst ekki hafa talið sig hafa rýrt hagsmuni veðhafa með því að fjarlægja umrædd verðmæti úr honum, enda hefði hann verið veðsettur með engu í. Vélin, sem ákærði hefði fjarlægt, hefði aldrei verið veðsett með bátnum. Sú vél, sem hefði átt að fara á uppboð, hefði verið sú sem geymd hafi verið í Vélsmiðju Sauðárkróks. K-kk-nf sýslufulltrúi hefði vitað það.

Vitnið Þ-kk-nf U-kk-nf, bróðir ákærða, kvaðst ekki hafa komið nálægt því að fjarlægja vélina úr H-kvk-þgf. Hefði ákærði notað bifreið Hamravíkur í óleyfi við þá framkvæmd. Ákærði hefði einungis haft heimild til að nota bifreiðina við löndun úr bátnum en ekki til að fjarlægja vél úr báti fyrir uppboð. Vitnið kvaðst í framhaldi þessa hafa skipt um skrár að vinnsluhúsnæðinu og forboðið ákærða allan aðgang þar að.

Vitnið sagði ákærða hafa á þessum tíma, og raunar enn, hafa verið í skuld við sig. Hefði svo samizt milli þeirra bræðra að vitnið fengi bátsvél frá ákærða upp í skuldina. Ekki hefði hins vegar komið til tals hvaða vél það yrði.

Vitnið F-kk-nf J-kk-nf kvaðst hafa farið út á altan heima hjá sér, eftir miðnætti hvítasunnunætur, til að fylgjast með mönnum sem verið hefðu í Hofsósshöfn að skera beitu. Hefði vitnið tekið eftir að þeir hefðu horft yfir á aðra bryggju og þar hefði vitnið, gegnum sjónauka, séð H-kvk-þf liggja. Eftir einhverjar mínútur hefði vél verið hífð úr bátnum og þrjár manneskjur verið þar við. Hefði vitnið þekkt þar ákærða og einnig hefði þar verið kona eina, sem ynni á hárgreiðslustofu á Sauðarárkróki, en vitnið vissi ekki nafn hennar. Þriðja manninn treysti vitnið sér ekki til að nafngreina og ekki heldur hvert þeirra þriggja hefði híft vélina úr bátnum. Vélin hefði verið hífð á bílpall sem síðan hefði verið ekið burt.

Vitnið sagði að dagana á undan hefði báturinn talsvert komið til tals manna á meðal og haft við orð að verið væri að fækka tækjum í stýrishúsinu.

Vitnið kannaðist við skýrslu sína fyrir lögreglu og undirritun sína og kvað allt rétt eftir sér haft.

Vitnið V-kk-nf J-kk-nf E-kk-nf sagðist hafa komið í höfn úr róðri um miðnæturbil hinn 6. júní 2006. Þegar vitnið hefði ætlað að sigla undir krana hefði þar verið annar bátur fyrir, Hafdísin, og verið að hífa dót úr bátnum. Hefðu þar verið á ferð ákærði, H-kvk-nf kona hans og Þ-kk-nf U-kk-nf; ákærði í bátnum, Þ-kk-nf á krananum og H-kvk-nf hér og þar þeim til aðstoðar. Hefði vél bátsins verið hífð upp á gráa pallbifreið af Toyota-gerð sem hefði verið í eigu ákærða. Þetta hefði tekið drjúgan tíma en að þessu loknu hefðu þau dregið bátinn yfir í smábátahöfnina, en svo ekið burt á pallbifreiðinni.

Vitnið kvaðst hafa búið á Hofsósi í tuttugu ár og hafa þekkt þetta fólk lengi.

Vitnið K-kk-nf B-kk-nf fyrrverandi sýslufulltrúi, kvaðst hafa mætt til uppboðs á Hafdísi og hefði sér þá komið gjörsamlega á óvart að báturinn væri vélarlaus. Ákærði hefði ekkert tilkynnt sér um slíkt fyrir uppboðið.

Uppboðinu hefði verið frestað þegar í ljós hefði komið að verðmæti hefðu verið fjarlægð úr bátnum, en gert hefði verið ráð fyrir því að vél bátsins og mastur yrðu uppboðsandlag rétt eins og báturinn sjálfur. Kvaðst vitnið minna að frestunin hefði verið að kröfu Á-kvk-ef Á-kvk-ef héraðsdómslögmanns. Vitnið kvaðst ekki muna hverjir hefðu á uppboðinu komizt að vélarleysi bátsins.

Vitnið kvaðst ekki muna hvort ákærði hefði leitað eftir frestun uppboðsins, en ekkert hefði verið samið um slíka frestun.

Ákæruliður II

Ákærði kvaðst hafa hinn 19. september 2003 lýst því yfir fyrir skiptastjóranum M-kvk-þgf M-kvk-þgf S-kvk-þgf að hann ætti engin önnur ökutæki en bifreiðina TZ-236. Hefðu þær upplýsingar verið réttar á þeim tíma eftir því ákærði hefði bezt vitað. Sér hefði ekki verið kunnugt um að á sínu nafni væru þá skráð önnur ökutæki; ónýt bifreið, dráttarvél, létt bifhjól og snjósleðar. Hefði ákærði ekki vitað betur en þessi tæki hefðu öll verið ónýt. Þessi tæki hefði ákærði öll „hreinsað út“.

Ákærði sagði að vélsleðar þeir sem sæjust á myndum, sem liggja fyrir í málinu, litu allt öðru vísi út en þeir sleðar sem hann hefði átt. Í matsskýrslu í málinu segi að annar sleðinn sé svartur, en það sjáist ekki á myndunum.

Ákærði kvaðst aldrei hafa rætt við B-kvk-þf S-kvk-þf lögmann, sem tekið hefði við skiptastjórn af M-kvk-þgf M-kvk-þgf. Einu samskipti þeirra hefðu verið þau að ákærði hefði skrifað henni og farið þess á leit að hún veitti honum aðgang að launareikningi sínum og gjaldeyri sem hefði verið í eigu barna ákærða. Því bréfi hefði B-kvk-nf ekki svarað. Ákærði neitaði því sérstaklega að B-kvk-nf hefði tekið af sér símaskýrslu.

Ákærði bar, að þeir snjósleðar, sem fundizt hefðu við rannsókn málsins, hefðu verið eign Þ-kk-ef bróður ákærða, en ákærði hefði gefið honum sleðana. Ákærði kvaðst ekki muna hvenær hann hefði gefið Þ-kk-þgf sleðana, en það hefði verið allnokkuru fyrir gjaldþrot sitt. Hefði minni sleðinn, sá svarti, þá verið úrbræddur, en hinn stærri verið brotinn og beyglaður eftir veltu. Þ-kk-nf hefði ætlað að tjasla sleðunum saman, en ákærði hefði talið sleðana ónýta. Undir ákærða voru bornar myndir af snjósleðum sem liggja fyrir í málinu. Ákærði bar að hlífðargler er sæist á bláum og fjólubláum sleða væri komið af svörtum sleða er ákærði hefði átt, en ákærði vissi ekki hvað Þ-kk-nf hefði gert við sleðana eftir að ákærði hefði gefið honum þá. Ákærði hefði átt vélar sleðanna, samkvæmt verksmiðjunúmerum. Þá þekkti ákærði „opna sleðann“, en eins manns sleði væri nú gjörbreyttur og tveggja manna. Hefði sá sleði verið úrbræddur er ákærði hefði gefið Þ-kk-þgf hann.

Ákærði kvaðst hafa talið ástæðulaust að skrá sleðana á nafn Þ-kk-ef þar eð þeir hefðu verið ónýtir. Hefði Þ-kk-nf lokið viðgerð sleðanna og skráð þá hefðu þeir farið á hans nafn. Þegar lögregla hefði verið komin í spilið hefði ákærði kynnt sér málin og séð hvað á sig væri skráð og hefði hann þá farið til Frumherja og fengið ráð hjá þeim. Hefði starfsstúlka Frumherja fyllt út eyðublað sem ákærði hefði skrifað undir.

Ákærði kvað verð það, er fengizt hefði fyrir sleðana, hafa komið til vegna endurbóta Þ-kk-ef á sleðunum, en ekki vegna verðmætis þeirra þegar þeir hefðu verið í eigu ákærða. Matsgerð um sleðana, er liggur fyrir í málinu, væri ekki rétt, en verulegar endurbætur hefðu verið gerðar á sleðunum.

Undir ákærða voru borin ummæli sem eftir honum eru höfð í lögregluskýrslu, að hann hefði aldrei verið skráður eigandi umræddra sleða. Ákærði kvað rétt eftir sér haft en hann hefði ekki vitað til þess að hann hefði verið skráður eigandi sleðanna en bætti við að hann bæri „ekki á móti vélarnúmerunum sem að koma þarna fram og er sagt að sé mín eign, ef að það er skráð á mig.“ Hins vegar hefðu sleðarnir ekki litið út fyrir að vera sín eign og allt annar litur verið á sleðunum. Hefði ákærði ekkert vitað hver umsvif Þ-kk-ef hefðu verið í snjósleðamálum.

Ákærði var spurður hvort hann hefði keypt sleðann YI-039 af Þ-kk-þgf K-kk-þgf og kvaðst hann ekki kannast við nafnið. Hins vegar myndi hann ekki einstök skráningarnúmer vélsleða en hefði átt einn sleða af árgerð 1993 og annan af árgerð 1998. Alls hefði ákærði átt þrjá snjósleða um dagana, alla með fyrrverandi konu sinni. Þá var ákærði spurður um sleðann TO-827 sem samkvæmt skráningu hefði komið frá Hjálparsveit skáta í Hveragerði 17. janúar 2001 og staðfesti hann að hafa keypt svartan og rauðan sleða af sveitinni. Þá hefði ákærði keypt einn sleða af mági sínum, S-kk-þgf B-kk-þgf.

Vitnið M-kvk-nf M-kvk-nf S-kvk-nf, umboðsmaður barna, kvaðst hafa, sem skiptastjóri í þrotabúi ákærða, tekið af honum skýrslu þrotamanns. Hefði hann þar lýst yfir eignaleysi sínu, en þó getið um eina bifreið sem hann hefði sagt eign dóttur sinnar. Aldrei hefði verið minnzt á neina vélsleða. Vitnið kvaðst hafa farið yfir það með ákærða að rangur framburður væri refsiverður og hefði ákærði undirritað skýrsluna.

Vitnið kvaðst hafa beðið B-kvk-þf S-kvk-þf um að taka við skiptastjórninni af sér þegar vitnið hefði tekið við starfi framkvæmdastjóra jafnréttisstofu.

Vitnið B-kvk-nf S-kvk-nf hæstaréttarlögmaður kvaðst hafa, sem skiptastjóri í þrotabúi ákærða, tekið af honum símaskýrslu hinn 21. júlí 2004. Í málinu hefði legið fyrir eldri skýrsla hans, sem fyrri skiptastjóri hefði tekið, en vitnið hefði viljað afla frekari upplýsinga og hefði því hringt í ákærða. Hefði ákærði þar verið spurður um vélsleðana og hefði hann sagt þá báða ónýta. Sleðanum TO-827 hefði hann velt á Dalvík en að öðru leyti hefði hann ekki tjáð sig um örlög sleðanna. Vitnið kvaðst hafa áminnt ákærða um sannsögli og kvaðst ætíð upplýsa þrotamenn um refsiábyrgð sem fylgdi röngum framburði.

Vitnið kvaðst ekki muna í hvaða símanúmer það hefði hringt.

Vitnið kvaðst muna vel eftir samtalinu við ákærða, sem hefði farið mikinn í ásökunum á hendur fyrri skiptastjóra, það er þann er hefði farið með bú hans á undan vitninu M-kvk-þgf M-kvk-þgf, og hefði ákærða orðið tíðrætt um fé sem hann hefði talið sig eiga inni, meðal annars á launareikningi sem vitnið M-kvk-nf M-kvk-nf hefði lokað.

Vitnið var spurt hvernig það gæti verið visst að það hefði í raun verið ákærði sem talaði við vitnið í símanum og svaraði það því til, að það hefði getað ráðið það af samtalinu, en viðmælandinn hefði svarað ýmsum spurningum er vitnið hefði lagt fyrir hann atvik málisins. Hefði engin ástæða verið til að efast um að um ákærða hefði verið að ræða. Vitnið kvaðst ekki hafa átt önnur samskipti við ákærða og ekki muna til að hafa fengið hjá honum upplýsingar bréfleiðis.

Vitnið Þ-kk-nf U-kk-nf var spurt um umrædda tvo vélsleða og kvað vitnið þá sér óviðkomandi. Hefði vitnið aldrei átt sleðana en ákærði hefði alltaf haft óskoruð yfirráð yfir þeim. Vitnið hefði geymt í húsnæði Lofnar artic-cat snjósleða er það hefði átt, og „slátur“, eða varahluti, af tveimur sleðum og hefði vitnið hugsað sér að smíða sér sleða úr varahlutunum. Eftir húsleit lögreglu hefðu varahlutir sínir ekki sézt en hins vegar hefði sleði sinn fundizt ásamt tveimur sleðum í eigu ákærða. Hefði vitnið fengið sleða sinn afhentan eftir húsleitina.

Vitnið var spurt um þá kröfu um afhendingu þriggja sleða, sem eftir því er höfð í lögregluskýrslu hinn 9. júní 2006. Vitnið sagði að áðurnefnd sleða-„slátur“hefðu verið gamlir sleðar er hefðu skemmzt og hefði það ætlað að gera úr þeim tvo góða sleða. Ákærði hefði sagzt eiga varahluti í þá sem vitnið gæti gert sér mat úr. Hefði vitnið haldið, er það gaf skýrslu hjá lögreglu, að í húsinu hefðu verið fimm sleðar, einn heill frá sér, umrædd tvö „slátur“ og svo tveir í eigu ákærða, en svo hefði komið á daginn að í húsinu hefðu aðeins verið þrír sleðar, og sín „slátur“ og annað tilheyrandi „greinilega löngu farið úr húsinu“. Hafði vitnið eftir H-kvk-þgf, eiganda Lofnar ehf., að hún hefði aldrei séð umrætt dót vitnisins í húsinu.

Vitnið sagði að vélsleða-„slátur“ sín hefðu aldrei verið í eigu ákærða. Annað hefði vitnið fengið frá „K-kk-þgf á Akureyri“ og hitt frá „M-kvk-þgf á Dalvík“. Vitnið hefði aldrei fengið vélsleða frá ákærða, hvorki í heilu lagi né einstökum hlutum.

Vitnið kvaðst telja framburð ákærða, þess efnis að ákærði hefði gefið sér sleða, vera kominn til af því að ákærði hefði verið að reyna að koma eignum undan gjaldþrotaskiptum.

Vitnið kvað litla vinsemd vera milli þeirra bræðra og hafa verið í nokkur ár. Það kvað það engin áhrif hafa á framburð sinn sem væri allur sannleikanum samkvæmt.

Vitnið B-kk-nf H-kk-nf F-kk-nf kvað matsgerð sína hafa snúizt um að kanna hvort um væri að ræða þá sleða sem skráningarnúmerin segðu til um. Hefði vinna sín einkum verið að bera saman verksmiðjunúmer hvors sleða og vélarnúmer. Jafnframt hefði vitnið skoðað hvort eitthvað benti til þess að sleðarnir væru samsettir úr fleiri sleðum. Niðurstaða sín hefði verið augljós, sleðarnir hefðu borið „verksmiðjunúmer samkvæmt skráningarnúmeri og þessum verksmiðjunúmerum bar líka saman við vélarnúmerið sem var á vél í viðkomandi sleða“ sem vitninu hefði þókt „undirstrika að um sama, réttan, vélsleða væri að ræða og hann væri ekki samsettur að hluta til úr einhverjum fleiri en einum sleða“. Vitnið taldi að ekki hefði verið hróflað við sleðunum, þeir teknir sundur og settir saman aftur, ekki hefði mátt sjá að hreyft hefði verið við „hnoðum eða öðru“. Annað mál væri að vélsleðaskíði væru endurnýjuð reglulega og engin leið væri að segja hvort skipt hefði verið um beltisgang. Þá væri hugsanlegt að skipt hefði verið um húdd og sæti. Eins hefði ekki sézt hvort vélin hefði verið tekin upp.

Vitnið sagði að sleðarnir hefðu verið heillegir og litið vel út. Þá hefði vélin litið mjög vel út og ekkert sem benti til bilunar eða þess að þeir hefðu orðið fyrir hnjaski. Vitnið hefði hins vegar ekki sett sleðana í gang.

Að loknum vitnisburði ofangreindra vitna gaf ákærði skýrslu að nýju. Kvaðst hann einhvern tíma hafa skráð ofangreinda sleða á sitt nafn, en síðar hefði hann farið til Frumherja og afskráð þá, sem týnda, enda hefðu þeir verið ónýtir og ekki til í sínum huga.

Þá mótmælti ákærði þeim orðum vitnisins B-kvk-ef að hann hefði sagzt hafa velt sleða við Dalvík, það hefði hann aldrei gert. Ítrekaði ákærði að hann hefði aldrei átt við vitnið B-kvk-þf það símasamtal er hún sagði frá.

Niðurstaða.

Ákæruliður I.

Samkvæmt 31. gr. laga nr. 75/1997 um samningsveð er þeim er veðsetur skip rétt að semja svo um að skipinu skuli fylgja, auk venjulegs fylgifjár, annað lausafé sem ætlað er til nota á skipinu, svo sem olíubirgðir þær sem í skipinu eru hverju sinni, veiðarfæri, skipsbúnaður og önnur áhöld. Grein þessi er sama efnis og 2. mgr. 6. gr. eldri veðlaga nr. 18/1887 svo sem henni hafði verið breytt með lögum nr. 46/1933 og í athugasemdum með frumvarpi til þeirra laga kemur fram að allt venjulegt fylgifé fylgi með veðinu og sé þar átt við þá hluti sem nauðsynlegir séu til að skip geti farið sinna ferða, þar með talin vél þess.

Sannað er með framburði ákærða, sem fær stoð í framburði vitnanna F-kk-ef og V-kk-ef J-kk-ef, að hann hafi, áður en kom til uppboðs á Hafdísi SK-147, fjarlægt úr bátnum mastur hans og vél. Þykir ekki skipta máli um niðurstöðu máls þessa hvort barnsmóðir hans, H-kvk-nf, og bróðir, vitnið Þ-kk-nf, tóku þátt í þeirri framkvæmd með honum, eins og vitnið V-kk-nf J-kk-nf ber og fær stuðning í vitnisburði F-kk-ef, en bræðurnir ákærði og vitnið Þ-kk-nf mótmæla.

Þó ákærði viðurkenni að hafa fjarlægt umrædd verðmæti úr bátnum neitar hann sök og kveðst ekki hafa verið að koma verðmætum undan uppboði. Skýrir hann það með því, að hann hafi, fyrir uppboð, upplýst K-kk-þf B-kk-þf fulltrúa sýslumanns um þessar ráðstafanir sínar og hafi sýslumannsfulltrúanum verið vel kunnugt um það að báturinn yrði vélarlaus á uppboðsstund. Segist ákærði hafa með aðgerðum sínum hafa ætlað að forða verðmætum frá skemmdum, en hann hafi óttazt að báturinn sykki þar sem hann lá í Hofsósshöfn. Þá segir ákærði að hann hafi átt í samningaviðræðum við kröfuhafa og af sinni hálfu hafi aldrei staðið til að til uppboðs kæmi.

Eins og áður var rakið segir í skilmálum þeirra tveggja veðskuldabréfa er á bátnum hvíldu, að báturinn væri settur að veði í því ástandi sem hann hafi verið við veðsetningu, ásamt öllum þeim viðbótum er síðar yrðu gerðar. Er ekki kveðið á um aðrar undantekningar en réttindi til grásleppuveiða. Telja verður ótvírætt að ætlazt hafi mátt til þess að vél bátsins fylgdi honum á uppboð. Ákærði hefur, sem áður segir, borið að hann hafi fjarlægt vél og mastur bátsins til að forða þeim frá tjóni og hafi það verið í fullu samráði við K-kk-þf B-kk-þf fulltrúa sýslumanns, er annaðist uppboðið af hálfu embættisins. K-kk-nf bar vitni í málinu og kannaðist engan veginn við þá lýsingu eða að hann hefði gefið leyfi fyrir slíku. Bar vitnið K-kk-nf að sér hefði komið gersamlega í opna skjöldu er báturinn hefði reynzt vélarlaus á uppboðinu. Hefði ákærði ekkert sagt sér af því fyrirfram og hefði vitnið gert ráð fyrir því að vél og mastur yrðu hluti uppboðsandlags. Áður rakið ljósrit úr gerðabók sýslumanns styður heldur ekki framburð ákærða, en ætla má, að þar hefði komið fram, ef fulltrúa sýslumanns hefði verið kunnugt um að umrædd verðmæti hefðu verið fjarlægð þeim til björgunar vegna hugsanlegs ófarnaðar bátsins í höfninni. Af ljósritinu er ekkert sem bendir til þess að fulltrúa sýslumanns hafi verið kunnugt um brotthvarf tækjanna eða hvar þeirra væri að leita.

Ákærði hefur borið að hann hafi ætlað sér að semja um skuldir sínar og koma þannig í veg fyrir að til uppboðs kæmi. Eins og sést af áðurröktu ljósriti úr gerðabók sýslumanns gekk það ekki eftir, heldur hófst uppboð á tilsettum tíma. Þá bar vitnið K-kk-nf að aldrei hefði verið samið um slíka frestun og myndi vitnið ekki til þess að ákærði hefði farið fram á hana.

Liggur samkvæmt framanrituðu fyrir, að skömmu fyrir boðað uppboð á Hafdísi SK-147, sem veðsett hafði verið með öllum tækjum og tólum, fjarlægði ákærði mastur hennar og vél. Sú staðhæfing hans, að með samþykki fulltrúa sýslumanns hafi sér verið sú aðgerð heimil, hefur engan stuðning fengið í málinu og þykir hún í ljósi framburðar vitnisins K-kk-ef og framgangs mála á uppboðsstað að engu hafandi. Sama má segja um þann framburð ákærða að hann hafi í raun ætlað aðra vél, er geymd hafi verið í Vélsmiðju Sauðárkróks, í bátinn. Ákærði fjarlægði vél bátsins úr honum, skömmu fyrir uppboð, og var báturinn vélarlaus við upphaf uppboðsins. Varð að fresta uppboðinu sökum þess að uppboðsandlagið hafði verið skert með þessum hætti og hefur ekkert komið fram í málinu sem styður það að ákærði hafi haft heimild til þessara aðgerða sinna. Þykir ákærði með þessu hafa skert möguleika lánardrottna sinna til að fá fullnustu krafna sinna í veðandlaginu og því hafa gerzt sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákærulið I og þar er rétt færð til refsiheimildar.

Ákærða er í þessum ákærulið gefið að sök brot gegn 4. tl. 1. mgr. 250. gr. almennra hegningarlaga. Samkvæmt 3. mgr. sömu greinar skal mál vegna þess töluliðar aðeins höfðað að þess hafi krafizt sá er misgert var við. Í máli þessu liggur fyrir kæra til refsingar á hendur ákærða frá Á-kvk-þgf Á-kvk-þgf héraðsdómslögmanni fyrir hönd Tengils ehf., en fyrirtækið átti, sem áður greinir, 1. veðrétt í H-kvk-þgf. Þegar uppboði var frestað varð fyrirtækið af því tækifæri til að fá þá fullnustu krafna sinna með nauðungarsölu veðandlagsins og þykir uppfyllt skilyrði 3. mgr. 250. gr. almennra hegningarlaga, en brot ákærða þykir hafa verið fullframið er ekki mátti ganga að veðandlaginu á uppboðsdegi.

Ákæruliður II.

Með framburði ákærða og vitnisburði vitnisins M-kvk-ef M-kvk-ef er sannað að ákærði hafi hinn 19. september greint M-kvk-þgf M-kvk-þgf S-kvk-þgf skiptastjóra í þrotabúi sínu svo frá að hann ætti engin önnur ökutæki en bifreiðina TZ-236. Eins og áður er rakið var ákærði á þeim tíma skráður eigandi vélsleðanna TO-827 og YI-039. Þó ákærði gangist við því að hafa gefið skiptastjóra þessar upplýsingar neitar hann sök og segir að í sínum huga hafi upplýsingarnar verið réttar, hann hafi talið þessa sleða ónýta. Ákærði bar að þeir sleðar sem fundust við húsleit lögreglu hefðu verið eign Þ-kk-ef bróður hans og hefði ákærði gefið honum sleðana allnokkuru fyrir gjaldþrot sitt. Þá væru þeir sleðar sem sæjust á myndum, er liggja fyrir í gögnum málsins, með öðrum lit en sleðar ákærða hefðu verið.

Þ-kk-nf U-kk-nf, bróðir ákærða, bar vitni í málinu og kvaðst aldrei hafa fengið vélsleða að gjöf frá ákærða, hvorki heila né í hlutum, hvorki þá er fundust við rannsókn málsins né aðra. Bar Þ-kk-nf að sleðar þeir er fundust í húsnæði Lofnar ehf. hefðu þvert á móti verið eign ákærða.

Eins og áður er rakið voru sleðarnir seldir nauðungarsölu eftir að þeir fundust við greinda húsleit.

Hér háttar því svo til, að sannað er að ákærði greinir skiptastjóra frá því í september 2003 að hann eigi ekki önnur ökutæki en tiltekna bifreið, á sama tíma og hann er skráður eigandi tveggja snjósleða. Sleðar finnast svo við húsleit í júní 2006 og samkvæmt vitnisburði vitnisins B-kk-ef báru þeir „verksmiðjunúmer samkvæmt skráningarnúmeri og þessum verksmiðjunúmerum bar líka saman við vélarnúmerið sem var á vél í viðkomandi sleða“, sem vitnið kvað „undirstrika að um sama, réttan, vélsleða væri að ræða og hann væri ekki samsettur að hluta til úr einhverjum fleiri en einum sleða“. Þau verksmiðjunúmer sem koma fram í skráningu umferðarstofu eru hin sömu og koma fram í niðurstöðu vitnisins B-kk-ef. Þykir dóminum sannað að vélsleðarnir sem fundust við húsleitina hinn 6. júní hafi verið vélsleðarnir TO-827 og YI-039.

Eins og áður segir hafnar vitnið Þ-kk-nf því algerlega að hafa fengið sleða frá bróður sínum og bætir því raunar við að hann telji framburð ákærða vera vegna þess að hann hafi reynt að koma sleðunum undan gjaldþrotaskiptunum. Að mati dómsins verður að skoða vitnisburð Þ-kk-ef í ljósi þess að augljós óvild er milli bræðranna, þó sú staðreynd leiði ekki ein og sér til þess að litið verði fram hjá vitnisburði vitnisins Þ-kk-ef. Allt að einu er ljóst, að sú staðhæfing ákærða að sleðarnir hafi farið úr hans eigu í eigu vitnisins Þ-kk-ef fær engan stuðning hjá vitninu Þ-hk-þgf. Verður því ekki talið að hinni opinberu skráningu Umferðarstofu hafi verið hnekkt og ber því að miða við að hún sé rétt og umræddir sleðar hafi verið í eigu ákærða frá þeim tíma er greinir í skráningunni og hafi verið í eigu hans er bú hans var tekið til gjaldþrotaskipta. Sleðarnir fundust svo með þeim hætti sem áður greinir og ekkert hefur komið fram sem rennir stoðum undir þá fullyrðingu að sleðarnir hafi farið úr eignarumráðum ákærða. Er óhjákvæmilegt að líta svo á, að ákærði hafi, þegar hann gaf skýrslu sína hjá skiptastjóra í raun verið eigandi umræddra vélsleða. Með fyrr greindum framburði sínum hinn 19. september 2003 hafi hann því að þessu leyti gefið skiptastjóra rangar upplýsingar um eignastöðu sína og hafi þannig miðað að því að umræddir vélsleðar kæmu kröfuhöfum þrotabúsins ekki að notum.

Þá er ákærði í ákærulið II sakaður um skilasvik með því að hafa í símaskýrslu fyrir B-kvk-þf S-kvk-þf skiptastjóra fullyrt að fyrrgreindir vélsleðar væru ónýtir. Hér háttar svo til, að ákærði neitar harðlega að hafa gefið nokkura símaskýrslu fyrir B-kvk-þf. Vitnið B-kvk-nf kvaðst vel muna eftir símtalinu og hefði ákærði farið mikinn í því. Vitnið kvaðst hafa ráðið af ýmsum svörum viðmælandans að hann væri í raun ákærði, þó það myndi ekki nú í hvaða númer það hefði hringt. Þá nefndi vitnið að viðmælandi sinn hafi rætt um launareikning sinn og gjaldeyrisreikning barna sinna, en ákærði bar fyrir dómi að þau atriði hefði hann rætt í bréfi til skiptastjórans. Vitnið B-kvk-nf man hins vegar ekki eftir bréfi frá ákærða.

Samkvæmt 108. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála hvílir sönnunarbyrði um sekt ákærða og þau atriði, sem honum eru í óhag, á ákæruvaldinu, en samsvarandi ákvæði var í 1. mgr. 45. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Telur dómurinn ekki verða fram hjá því horft, að hér stendur orð á móti orði og í sakamáli þessu ber að skýra vafa ákærða í hag. Þykir dóminum sem, gegn eindreginni neitun ákærða, hafi ákæruvaldinu ekki tekizt sönnun þess að ákærði hafi hinn 21. júlí 2004 gefið símaskýrslu fyrir skiptastjóra þrotabús síns og þar fullyrt svo sem greinir í ákærulið II. Verður ákærði sýknaður af þessum hluta ákæruliðarins.

Að öðru leyti er ákærði hins vegar sannur að sök samkvæmt ákærulið II og hefur unnið sér til refsingar, en sú háttsemi, sem hann er sakfelldur fyrir, er þar rétt færð til refsiheimildar.

Sakaferill ákærða hefur ekki áhrif á refsiákvörðun en honum hefur ekki áður verið gerð refsing fyrir auðgunarbrot almennra hegningarlaga. Þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í tvo mánuði og þykir rétt að fresta fullnustu hennar og falli hún niður að liðnum tveimur árum haldi ákærði almennt skilorð. Ákærði verður dæmdur til að greiða málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef Þ-kk-ef Ó-kk-ef hæstaréttarlögmanns, sem alls ákveðast 342.375 krónur og hefur þá verið litið til reglna um virðisaukaskatt. Annar sakarkostnaður féll ekki til.

Þ-kk-nf D-kk-nf kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð

Ákærði, Þ-kk-nf Ó-kk-nf U-kk-nf, sæti fangelsi í tvo mánuði. Fullnustu refsingarinnar skal frestað og niður skal hún falla að liðnum tveimur árum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 samanber 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef Þ-kk-ef Ó-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 342.375 krónur.