S-348/2007

Mál þetta, sem dómtekið var 11. september sl., er höfðað með ákæru ríkissaksóknara dagsettri 28. mars 2007, gegn Þ-kk-þgf J-kk-þgf E-kk-þgf, kt. 000000-0000, Austurvegi 23, Reyðarfirði, „...fyrir fíkniefnalagabrot og brot gegn barnaverndarlögum, með því að hafa þriðjudaginn [...] og miðvikudaginn [...] 2006, í íbúð sem ákærði hafði til umráða að [...], afhent stúlkunni B, þá 14 ára, fíkniefni og hvatt hana til vímuefnaneyslu og lauslætis. Ákærði sótti stúlkuna B á umferðarmiðstöðina í Vatnsmýri, þótt honum væri kunnugt um að hún ætti að fara í vímuefnameðferð, fór með hana í íbúðina, þar sem stúlkan dvaldi fram á næsta dag er lögregla kom og sótti hana. Á meðan á dvölinni stóð neytti stúlkan fíkniefna, þar á meðal efna sem ákærði afhenti henni, og þá hafði ákærði samræði við hana.

Telst þetta varða við 2. gr., sbr. 5. og 6. gr. laga um ávana- og fíkniefni nr. 65/1974, sbr. lög nr. 13/1985 og lög nr. 68/2001 og 2. gr., sbr. 1. mgr. 14. gr. reglugerðar um ávana- og fíkniefni og önnur eftirlitsskyld efni nr. 233/2001, sbr. reglugerð nr. 848/2002 og 2. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar.

Einkaréttarkrafa:

Af hálfu B, kt. 000000-0000, er þess krafist að ákærði verði dæmdur til að greiða henni miskabætur að fjárhæð kr. 1.000.000 með dráttarvöxtum skv. 9. gr. vaxtalaga nr. 25/1987 frá þeim degi til þess dags er mánuður var liðinn frá því að bótakrafan var kynnt sakborningi, en skv. sömu lögum frá þeim degi til greiðsludags.“

Af hálfu ákærða er aðallega krafist sýknu af öllum kröfum ákæruvaldsins en til vara er þess krafist að honum verði gerð vægasta refsing sem lög leyfa. Jafnframt er þess krafist að skaðabótakröfunni verði vísað frá dómi eða að ákærði verði sýknaður af henni. Þá krefst verjandi ákærða málskostnaðar.

Málsatvik.

Þann 6. júlí 2006 lagði [...] fram kæru hjá lögreglunni á [...] vegna kynferðisbrots sem ólögráða dóttir hennar, B, fædd [...] 1991, hefði orðið fyrir [...] sama ár kl. 13:00. B verður hér eftir nefnd brotaþoli. Kærandi kvað brotaþola hafa farið í helgarleyfi frá meðferðarheimilinu að Hvítárbakka í Borgarfirði [...] 2006 og þá komið til Reykjavíkur. Kærandi hefði ekið henni á Umferðarmiðstöðina þriðjudaginn [...] þar sem stúlkan hefði átt að taka rútu upp í Borgarnes. Brotaþoli hefði hins vegar farið út að reykja og síðan horfið. Að sögn kæranda hefði brotaþoli hitt mann umrætt sinn en stúlkan hefði síðan fundist [...] í [...] og verið flutt þaðan að Hvítárbakka.

Nokkrum dögum síðar hefði S-kk-nf, forstöðumaður á Hvítárbakka, hringt í kæranda og sagt henni að brotaþoli hefði greinst með klamydíu og þyrfti þess vegna að gangast undir lifrarbólgu- og alnæmispróf. Brotaþoli hefði síðar sagt frá því að hún hefði haft kynferðislegt samneyti við mann um þrítugt þegar hún strauk ofangreint sinn. Þá hefði stúlkan lítið viljað gera úr þessu máli og sagst hafa verið samþykk hinu kynferðislega samneyti við manninn en kærandi taldi þó að stúlkunni hefði fundist hún vera tilneydd til þess „því annars hafi henni fundist eins og eitthvað slæmt myndi gerast“. Hefði kæranda skilist á brotaþola að hún hefði fengið fíkniefni frá manninum eftir að hún strauk umrætt sinn. Kærandi kunni ekki deili á framangreindum manni en sagði brotaþola hafa sagt að annar maður, sem kallaður væri S-kk-nf svarti eða S-kk-nf litli frá Keflavík, hefði verið viðstaddur þegar stúlkan og maðurinn áttu kynferðislegt samneyti sem að því er virtist hefði átt sér stað í heimhúsi.

Í málinu liggur frammi myndbandsspóla með upptöku af skýrslutöku af brotaþola sem fram fór [...] 2006. Við aðalmeðferð málsins var upptakan sýnd.

Verður nú rakinn framburður ákærða og vætti vitna fyrir dóminum.

Ákærði hefur neitað sök. Hann kvaðst hafa kynnst brotaþola í gegnum [...] en þá síðarnefndu hefði einhverju sinni, þegar þau ákærði og S-kk-nf Þ-kk-nf, félagi ákærða, voru í bíltúr, langað til að hitta brotaþola. Þau hefðu því farið út á [...] að hitta stúlkuna og ekið um í um það bil hálftíma þangað til ákærði skilaði henni heim aftur. Eftir þetta hefðu ákærði og brotaþoli verið í sms-sambandi. Spurður um aðdraganda þess að hann hefði sótt stúlkuna á Umferðarmiðstöðina umrætt sinn, kvað ákærði [...] hafa spurt sig hvort hann gæti sótt brotaþola þangað. Þá kvaðst ákærði minnast þess að brotaþoli hefði einnig sent sér sms-skilaboð og beðið sig um að sækja sig. Kvaðst ákærði ekki hafa vitað í hvaða erindum brotaþoli var á Umferðarmiðstöðinni umrætt sinn.

Ákærði kvað þau S-kk-þf, [...] og brotaþola hafa farið í íbúð, sem hann hafði afnot af í [...], og þar hefðu þeir S-kk-nf hafið bjórdrykkju. Ákærði kvaðst hafa verið með smávegis af spítti með sér til einkanota og þá hefði S-kk-nf haft með sér hass sem ákærði hefði náð í fyrir hann. Hins vegar kvaðst ákærði ekki hafa átt neitt hass sjálfur enda notaði hann það aldrei. Þá mundi ákærði ekki eftir því að stúlkurnar hefðu neytt fíkniefna umrætt sinn og kvaðst hann hvorki hafa boðið brotaþola fíkniefni né hefði hann hvatt hana til fíkniefnaneyslu. Sérstaklega aðspurður kvaðst ákærði hvorki hafa orðið var við fíkniefnaneyslu né áfengisneyslu brotaþola á meðan hún dvaldi í íbúðinni hjá honum.

Aðspurður lýsti ákærði aðdraganda kynferðislegra samskipta þeirra brotaþola umrætt sinn á þann veg að hann hefði upp úr miðnætti sagst ætla inn í herbergi að leggja sig en brotaþoli hefði um það bil tíu mínútum síðar komið þangað á eftir honum. Þau hefðu síðan í raun bæði átt frumkvæðið að kynmökunum. Ákærði kvaðst hafa verið undir áhrifum áfengis og amfetamíns umrætt sinn og gat ekki upplýst hvort þau brotaþoli voru enn í stofunni þegar kynferðisleg samskipti hans og brotaþola hófust. Ákærði kvaðst hafa spurt brotaþola að því, áður en til kynmaka kom, hvort hann ætti að nota smokk en hún hefði neitað því. Ekkert hefði verið rætt um það fyrirfram hvar brotaþoli ætti að sofa um nóttina en í íbúðinni væru tvö svefnherbergi og ein stofa og hefði ákærði sofið í öðru herberginu en þau S-kk-nf og [...] í hinu. Kannaðist ákærði ekki við þann aðdraganda að kynmökum þeirra brotaþola sem kom fram í skýrslu hennar fyrir dómi. Ákærði kvaðst ekki hafa verið ágengur við brotaþola enda hefði hann setið í stól í stofunni en brotaþoli setið annars staðar. Aðspurður kvaðst ákærði aldrei hafa fengið kynsjúkdóm en hann kvaðst ekki hafa látið kanna það sérstaklega áður en þau brotaþoli höfðu samfarir umrætt sinn.

Ákærði kvaðst ekki hafa haft hugmynd um hversu gömul brotaþoli var og kvaðst ekki hafa spurt stúlkurnar um aldur þeirra en hann hefði hins vegar talið að [...] væri 16 eða 17 ára. Hefði hann álitið stúlkurnar vera á svipuðum aldri. Sérstaklega aðspurður kannaðist ákærði ekki við að hafa vitað hversu gömul brotaþoli var þegar hann hitti hana fyrr uppi á [...]. Taldi ákærði brotaþola vera þroskaða miðað við aldur og því hefði aldrei hvarflað að honum að velta því fyrir sér hversu gömul hún var. Kvað ákærði rangt að [...] hefði upplýst hann um að brotaþoli væri 14 ára.

Ákærði lýsti því að lögregla hefði komið á staðinn í leit að stúlku og síðan haft [...] á brott með sér. Skömmu síðar hefðu lögreglumennirnir komið aftur og náð í brotaþola. Kvaðst ákærði hafa vitað að [...] hefði strokið af heimili sínu en var hins vegar ekki viss um að hún hefði sagt honum að brotaþoli væri á leið í meðferð þegar þau sóttu hana.

Að beiðni lögreglustjórans í Reykjavík og með vísan til a-liðar 1. mgr. 74. gr. a laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála, sbr. 23. gr. laga nr. 36/1999, var þann [...] 2006 tekin skýrsla í sérútbúnu herbergi í Dómhúsinu við Lækjartorg af brotaþola í máli þessu, en skýrslutakan fór fram undir umsjón dómara. Verður vitnisburður stúlkunnar nú rakinn.

Brotaþoli kvaðst hafa strokið frá meðferðarheimilinu í leit að dópi en hún hefði verið auralaus. Umrætt sinn, u.þ.b. einum og hálfum mánuði áður en skýrslan var tekin, hefði hún verið á leið úr heimfararleyfi og hefði hún hringt í [...], sem einnig hefði strokið úr meðferð, en hún hefði vitað um stað þar sem þær gætu dvalið. [...] hefði ásamt ákærða og manni, sem kallaður var S-kk-nf, komið og sótt hana á Umferðarmiðstöðina og þau hefðu öll farið í íbúð ömmu ákærða í [...]. Kvaðst brotaþoli ekki þekkja ákærða en einungis vita að hann sé þrítugur og hafi á þessum tíma búið í íbúð ömmu sinnar í [...]. Kvöldið áður en þetta gerðist, hefði ákærði sent henni sms-skilaboð og spurt hana hvað hún væri að gera og hún hefði svarað því til að hún væri að horfa á sjónvarp. Ákærði hefði þá spurt hvort hana langaði ekki til þess að hitta þau af því að hann langaði svo til þess að hitta hana. Hún hefði svarað því til að ef þau vildu, gætu þau sótt hana á Umferðarmiðstöðina daginn eftir af því að hún ætlaði hvort eð er ekki að fara aftur á meðferðarheimilið.

Brotaþoli kvaðst hafa dvalið í íbúðinni í [...] í sólarhring. Hún kvað hafa verið talað um það í bílnum á leiðinni þangað að þar yrði gist, borðað, reykt og dópað. Hefði komið fram að ákærði ætlaði að sjá þeim fyrir fíkniefnum enda hefði hann átt nóg af þeim og einnig mikið af sígarettum. Ákærði hefði látið hana hafa fíkniefni. Þegar þau komu að blokkinni, hefðu þær [...] sett yfir sig hettur til þess að þekkjast ekki. Síðan hefðu þau öll fjögur dvalið í íbúðinni og þar hefðu þau reykt hass og sígarettur, drukkið og horft á sjónvarpið. Ákærði hefði ítrekað beðið sig um að sitja hjá sér en hún hefði ekki viljað það því henni hefði þótt hann ógeðslegur. Ákærði hefði hins vegar haldið þessu áfram, komið við hana og spurt hana hvort hún vildi sofa hjá honum. Brotaþoli kvaðst hafa verið „útúrdópuð“ þegar þetta var, enda þá verið búin að reykja mikið af hassi en hún hefði neitað því aftur og aftur að sofa hjá honum. Loks kvaðst hún hafa svarað bón ákærða játandi enda hefði hún séð það á honum að hann ætlaði að gera það hvort sem var, „þannig bara til þess að hann mundi ekki meiða mig þá sagði ég bara já“. Þau ákærði hefðu síðan haft kynmök einu sinni og kvað brotaþoli þetta hafa verið í eina skiptið sem þau sváfu saman. Aðspurð um ástæðu þess að hún fór ekki í burtu þegar ákærði gerðist ágengur við hana, vísaði brotaþoli til þess að hún hefði ekki haft í önnur hús að venda en hún hefði strokið áður og lögreglan þá alltaf fundið hana. Brotaþoli kvað sér hafa liðið mjög illa eftir kynmökin við ákærða.

Brotaþoli kvað ákærða hafa látið sig hafa hass sem hún hefði notað en hún kvaðst ekki hafa neytt amfetamíns sem ákærði var einnig með í fórum sínum. Kvað hún ákærða hafa látið sig hafa fíkniefnin áður en til kynmaka þeirra kom en ekki eftir að þeim lauk og neitaði því aðspurð að ákærði hefði greitt henni fyrir kynmökin. Brotaþoli lýsti ástandi sínu á þann veg að hún hefði verið rugluð en þó hefði hún verið meðvituð um hvar hún var og það sem gerðist. Hún kvað ákærða hvorki hafa hótað sér né gert sig líklegan til að beita hana ofbeldi.

Aðspurð kvað brotaþoli ákærða hafa vitað af því að hún strauk af meðferðarheimilinu umrætt sinn. Fullyrti hún jafnframt að ákærði hefði einnig vitað hversu gömul hún var og lýsti því þegar þau [...], ákærði og S-kk-nf heimsóttu hana upp á [...] og fóru með hana í bíltúr. Þegar ákærði hefði í þeirri ferð verið að reyna við sig hefði [...] sagt eitthvað á þessa leið við ákærða: „Hún er bara 14 ára“.

Vitnið, [...], móðir brotaþola, kvaðst hafa frétt af þessu máli þegar lögregla hafði samband við hana einum og hálfum til tveimur sólarhringum eftir að brotaþoli hvarf af Umferðarmiðstöðinni og sagt henni að þær brotaþoli og [...] hefðu fundist í [...]. Barnaverndarfulltrúi [...] hefði síðan farið með brotaþola upp á Hvítárbakka. Kvaðst vitnið hafa heyrt að í strokinu hefði maður, sem var mun eldri en stúlkurnar, sótt brotaþola á Umferðarmiðstöðina og farið með hana í hús í [...] þar sem [...] dvaldi. Hefði fylgt sögunni að þar færi fram fíkniefnaneysla og að fyrrgreindur maður hefði misnotað stúlkurnar kynferðislega. Kvaðst vitnið ekki hafa rætt þetta í þaula við dóttur sína.

Ástand brotaþola áður en hún fór á Hvítárbakka hefði verið þannig að hún hefði tekið lyf og verið ófær um að vera í skólanum. Meðferð hennar á Hvítárbakka hefði hins vegar gengið ágætlega og hefði stúlkan sjálf beðið um hjálp. Meðferðinni hefði lokið síðastliðið vor og væri staða brotaþola nú góð.

Vitnið, [...], kvaðst lítið muna eftir umræddum atvikum. Hún kvað aðdraganda þess að hún fór ásamt ákærða á Umferðarmiðstöðina að sækja brotaþola vera þann að brotaþoli hefði hringt í sig og sagst ekki vilja fara aftur upp á Hvítárbakka. Vitnið hefði sjálf strokið úr meðferð og hefði hún á þessum tíma búið í íbúð sem ákærði hafði til umráða í [...]. Brotaþoli hefði komið með þeim þangað en þar hefði verið, auk þeirra þriggja, annar strákur sem vitnið mundi ekki hvað heitir. Þau hefðu ætlað að skemmta sér og hefðu þau öll „ruglað“ þarna, þ.e. notað fíkniefni, og minnti vitnið að það hefði verið amfetamín. Ákærði hefði útvegað þeim stúlkunum fíkniefni en vitnið kvaðst ekki vita með vissu hvort brotaþoli neytti fíkniefnanna umrætt sinn en taldi þó að það hefði hún örugglega gert.

Aðspurð um það hvort hún hefði orðið vitni að einhvers konar kynferðislegum samskiptum brotaþola og ákærða, kvaðst vitnið hafa séð þau kyssast í stofunni en brotaþoli hefði sagt vitninu að þau ákærði hefðu verið saman. Vitnið kvaðst halda að ákærði hafi vitað hvað þær brotaþoli voru gamlar og kvaðst hún halda að hún hefði sagt ákærða hvað hún sjálf væri gömul. Hins vegar hefði aldur brotaþola ekki komið sérstaklega til tals. Vitnið kvað þær brotaþola hafa sagt ákærða að þær hefðu strokið úr meðferð.

Vitnið staðfesti lögregluskýrslu sem tekin var af henni 28. október 2006 og kvaðst hafa munað atburði betur á þeim tíma. Er vætti vitnisins hér fyrir dóminum í öllum aðalatriðum í samræmi við frásögn hennar í lögregluskýrslunni.

Vitnið, S-kk-nf R-kk-nf sálfræðingur, forstöðumaður meðferðarheimilisins að Hvítárbakka, kvað brotaþola hafa dvalist á meðferðarheimilinu en hún hefði ekki skilað sér þangað eftir helgarleyfi á umræddum tíma. Hún hefði ekki fundist aftur fyrr en einum og hálfum sólarhring síðar hjá ákærða. Stúlkan hefði sagt vitninu frá því að meðan á helgarleyfinu stóð hefði hún verið í símasambandi við aðra stúlku, sem verið hafði á meðferðarheimilinu en strokið og verið í felum hjá ákærða síðan, og hefði sú stúlka í fylgd annarra sótt brotaþola á Umferðarmiðstöðina. Brotaþoli hefði síðan sagst hafa dvalið hjá ákærða í íbúð hans en vitnið mundi ekki hvar það var.

Vitnið kvað brotaþola hafa verið í tvo mánuði í meðferð þegar umrædd atvik áttu sér stað. Frá 12 ára aldri hefði hún verið í mikilli neyslu eiturlyfja og hefði sjálfsmynd hennar og sjálfstraust verið mjög brotin. Hún hefði því verið hvatvís og veik fyrir alls kyns tilboðum. Eftir eins árs meðferð hefði brotaþoli náð mjög góðum árangri og væri nú búin að vera án eiturefna í hálft ár. Hún hefði þroskast vel og tæki nú allt öðruvísi ábyrgð á eigin lífi en hún gerði áður. Aðspurður kvaðst vitnið ekki vita hvort brotaþoli hefði greinst með kynsjúkdóm eftir dvöl hennar hjá ákærða.

Niðurstaða.

Í máli þessu er ákærði borinn þeim sökum að hafa gerst sekur um fíkniefnalagabrot og brot gegn 2. mgr. 99 gr. barnaverndarlaga. Samkvæmt ákæruskjali er fyrrnefnt brot talið felast í því að afhenda brotaþola fíkniefni en ákærði er hins vegar talinn hafa gerst sekur um síðarnefnt brot með því að hafa hvatt brotaþola, sem er barn að aldri, til vímuefnaneyslu og lauslætis.

Upplýst er að brotaþoli dvaldi frá [...] til [...] 2006 í íbúð sem ákærði hafði til afnota í [...] ásamt ákærða, S-kk-þgf, félaga hans, og [...], vinkonu hennar.

Ákærði hefur neitað að hafa afhent brotaþola fíkniefni umrætt sinn. Fyrir dóminum kannaðist hann hins vegar við að þeir S-kk-nf hefðu drukkið áfengi og verið með fíkniefni til einkanota. Hann kvaðst þó ekki hafa orðið var við að brotaþoli neytti fíkniefna. Ákærði bar á annan veg í skýrslu sinni hjá lögreglu en þá lýsti hann því að í íbúðinni hefði verið stunduð áfengis- og fíkniefnaneysla og sagði ákærði þá jafnframt að verið gæti að hann hefði látið stúlkurnar hafa amfetamín þótt hann myndi það ekki. Ákærði hefur engar skýringar gefið á þessu misræmi í framburði sínum.

Í vætti vitnisins [...] fyrir dóminum kom fram að þau vitnið, ákærði, brotaþoli og S-kk-nf hefðu öll ætlað að skemmta sér saman og að þau hefðu öll notað fíkniefni umrætt sinn. Ákærði hefði útvegað henni og brotaþola fíkniefni án þess þó að vitnið treysti sér til að fullyrða að brotaþoli hefði neytt efnanna. Er vætti [...] að þessu leyti í samræmi við frásögn hennar við skýrslutöku hjá lögreglu um að ákærði hefði látið brotaþola fá hass. Í vætti brotaþola fyrir dóminum kom fram að um það hefði verið rætt í bílnum á leiðinni í [...] að þau fjögur ætluðu að „reykja þar og dópa þar“ og að ákærði hefði ætlað að sjá þeim fyrir fíkniefnunum. Þá fullyrti brotaþoli að ákærði hefði látið hana hafa fíkniefni. Þegar til framangreinds vættis þeirra [...] og brotaþola er litið og í ljósi áðurnefnds misræmis í framburði ákærða um þetta atriði, annars vegar hjá lögreglu og hins vegar hér fyrir dóminum, þykir ekki óvarlegt að telja sannað, þrátt fyrir neitun ákærða, að hann hafi afhent brotaþola fíkniefni umrætt sinn. Verður ákærði því sakfelldur fyrir fíkniefnabrot eins og honum er gefið að sök í ákæru og er brot hans þar rétt heimfært til refsiákvæða í ávana- og fíkniefnalögum.

Ákærði hefur staðfastlega neitað því að hafa vitað hversu gömul brotaþoli var þegar atvik málsins urðu en hefur borið að hann hafi talið hana vera á svipuðum aldri og [...] sem hann taldi hafa verið 16 eða 17 ára. Í skýrslu brotaþola fyrir dómi kom fram að hún hefði sjálf, nokkru fyrir umrædda atburði, sagt ákærða frá því að hún væri 14 ára auk þess sem [...] hefði einnig sagt honum það. Fyrir dóminum kvaðst vitnið [...] halda að hún hefði upplýst ákærða um sinn eigin aldur en sagði aldur brotaþola ekki hafa komið sérstaklega til tals. Í ljósi þessa verður að líta svo á að gegn neitun ákærða sé ósannað að hann hafi vitað að brotaþoli var einungis 14 ára en miða verður við framburð hans sjálfs um að hann hafi talið hana vera 16 eða 17 ára.

Ákærði hefur neitað sök að því er varðar þær sakargiftir í ákæru að hann hafi hvatt brotaþola til fíkniefnaneyslu. Eins og áður er rakið sótti ákærði brotaþola á Umferðarmiðstöðina umrætt sinn og fór með hana á dvalarstað sinn þar sem stúlkan dvaldi í tvo daga. Með vætti brotaþola um að hún hafi sagt ákærða að hún ætlaði ekki aftur á meðferðarheimilið og vætti vitnisins [...] um að þær brotaþoli hefðu sagt ákærða frá því að þær hefðu báðar strokið úr meðferð, verður að telja sannað að ákærði hafi vitað að brotaþoli átti að vera í vímuefnameðferð þegar umrædd atvik urðu en í ljós er leitt að í íbúðinni fór fram fíkniefnaneysla þá daga sem brotaþoli dvaldi þar. Þá telst sannað að ákærði hafi látið brotaþola hafa fíkniefni umrætt sinn þótt hann hafi vitað að hún var barn að aldri eins og áður er rakið. Með þessari háttsemi sinni telst ákærði hafa hvatt brotaþola til fíkniefnaneyslu og þannig gerst sekur um brot gegn ákvæðum 2. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002 eins og honum er gefið að sök í ákæru.

Ákærði hefur kannast við að hafa haft samræði við brotaþola umrætt sinn en hefur hins vegar neitað að hafa gerst sekur um að hafa hvatt hana til lauslætis. Um aðdraganda að kynmökum þeirra ákærða og brotaþola ber ákærða og brotaþola ekki saman, ákærði segir þau bæði hafa átt frumkvæðið að þeim og lýsti því að brotaþoli hefði elt hann inn í herbergi þegar hann ætlaði að fara að sofa. Brotaþoli hefur hins vegar lýst því að ákærði hafi þráfaldlega beðið hana um að sofa hjá sér en hún margoft neitað honum þar til hún hefði loks gefist upp og samþykkt bón hans. Vitnið [...] bar á þann veg fyrir dóminum að hún hefði séð þau ákærða og brotaþola kyssast í stofunni.

Eins og áður er komið fram telst sannað að ákærði hafi afhent brotaþola fíkniefni. Þá telst einnig sannað að ákærði og brotaþoli hafi haft kynmök einu sinni umrætt sinn. Hefur brotaþoli borið á þann veg fyrir dóminum að hún hafi verið „útúrdópuð“ meðan á kynmökunum stóð en kvaðst þó hafa verið meðvituð bæði um það hvar hún var og það sem fram fór.

Ákærði er ákærður fyrir að hafa hvatt brotaþola, sem er barn að aldri, til lauslætis en refsiákvæði þessa efnis er að finna í 2. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga. Nánari skilgreiningu á hinu refsiverða broti er hvorki að finna í lagaákvæðinu sjálfu né í greinargerð með lögunum. Við mat á því hvort framangreind háttsemi ákærða verði heimfærð undir tilgreint refsiákvæði, verður því að miða við almenna merkingu orðsins lauslætis sem er fjöllyndi. Í ljósi þessa verður sú háttsemi, sem lýst er í ákæruskali og ákærða er gefin að sök, ekki heimfærð undir refsiákvæðið. Þá kemur ekki til álita í málinu að taka afstöðu til þess hvort önnur ákvæði sama lagaákvæðis kunni að taka til háttsemi hans. Ákærði verður því sýknaður af þessari refsikröfu ákæruvaldsins.

Refsing.

Við ákvörðun refsingar ber að líta til þess að töluverður aldursmunur er á milli ákærða og brotaþola auk þess sem aðstæður þeirra allar voru ólíkar. Áður er fram komið að brotaþoli dvaldi í tvo daga í íbúð sem ákærði hafði til afnota og að ákærði vissi að brotaþoli hafði þá strokið úr meðferð og átti því í fá hús að venda. Þá er sannað að ákærði afhenti brotaþola fíkniefni og vissi að hún var barn að aldri. Aðstöðumunur milli ákærða og brotaþola var þannig verulegur og verður hann virtur ákærða til refsiþyngingar. Með hliðsjón af öllu framanrituðu þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í 3 mánuði. Sakavottorð ákærða hefur ekki áhrif á ákvörðun refsingar í máli þessu. Að því virtu þykir rétt að fresta framkvæmd refsivistarinnar og ákveða að hún falli niður að liðnum 2 árum, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Bótakrafa.

Í málinu liggur frammi krafa [...], kt. 000000-0000, fyrir hönd ólögráða dóttur hennar, B, kt. 000000-0000, um miskabætur úr hendi ákærða að fjárhæð 1.000.000 króna. Samkvæmt endanlegri kröfugerð bótakrefjanda er krafist vaxta frá [...] 2006 til 1. desember sama ár en dráttarvaxta frá þeim degi til greiðsludags.

Í framlagðri skaðabótakröfu er byggt á því að ákærði hafi misnotað brotaþola og að brotið hafi valdið henni miska sem ákærði beri skaðabótaábyrgð á samkvæmt 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Er í kröfunni vísað til þess að brotaþoli hafi lýst því fyrir dómi að ákærði hafi látið hana hafa samfarir við sig og í engu sinnt því þótt hún hafi ítrekað neitað því. Hafi ákærði gróflega misnotað aðstöðu brotaþola þar sem hún hafði leitað athvarfs hjá honum, sem er mun eldri en brotaþoli, til þess að komast hjá því að fara í meðferð. Eins og fyrr er rakið, hefur ákærði verið sýknaður af þeim hluta ákærunnar sem snýr að því sakarefni að hvetja barn til lauslætis. Af framgreindum rökstuðningi virðist sem bótakrafan sé að meginstefnu til grundvölluð á afleiðingum kynferðislegs samneytis ákærða og brotaþola umrætt sinn án þess þó að samhengið milli kröfunnar og þeirrar háttsemi sem ákært er fyrir í málinu, teljist nægilega skýrt eins og krafan er fram sett. Verður því að vísa bótakröfunni frá dómi vegna vanreifunar.

Þar sem ákærði hefur verið sýknaður af hluta ákæruatriða er rétt að hann greiði helming alls sakarkostnaðar en helmingur greiðist úr ríkissjóði. Sakarkostnaður nemur alls 389.000 krónum, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, G-kk-ef B. Ó-kk-ef hrl., sem þykja hæfilega ákveðin alls 285.000 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti, og þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, S-kvk-ef G-kvk-ef hrl., sem þykir með vísan til vinnu hennar við hagsmunagæslu fyrir dóminum hæfilega ákveðin alls 104.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

R-kvk-nf B-kvk-nf, fulltrúi ríkissaksóknara, flutti málið fyrir ákæruvaldið.

A-kvk-nf E-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

DÓMSORÐ:

Ákærði, Þ-kk-nf J-kk-nf E-kk-nf, sæti fangelsi í 3 mánuði. Fullnustu refsivistarinnar er frestað skilorðsbundið í 2 ár frá birtingu dómsins að telja og skal hún falla niður að þeim tíma liðnum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Skaðabótakröfu B er vísað frá dómi.

Ákærði greiði helming alls sakarkostnaðar málsins en helmingur greiðist úr ríkissjóði, en málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans, G-kk-ef B. Ó-kk-ef hrl., nema alls 285.000 krónum, að meðtöldum virðisaukaskatti, og þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, S-kvk-ef G-kvk-ef hrl., nemur alls 104.000 krónum að meðtöldum virðisaukaskatti.

A-kvk-nf E-kvk-nf