S-7374/2019

I

Mál þetta, sem dómtekið var 4. júní síðastliðinn var höfðað með ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, útgefinni 12. desember 2019, á hendur X, kennitala [...], [...], [...], „fyrir kynferðisbrot með því að hafa laugardaginn 8. september 2018 utandyra á gatnamótum Gunnarsbrautar og Kjartansgötu í Reykjavík berað kynfæri sín og fróað sér og þannig sýnt af sér ósiðlegt og lostugt athæfi sem var til þess fallið að særa blygðunarsemi þeirra sem urðu vitni að því og var til opinbers hneykslis en A, B og lögreglumennirnir C, D, F og E urðu vitni að atferli hans.

Telst þetta varða við 209. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Við upphaf aðalmeðferðar féll ákæruvaldið frá saksókn fyrir að særa blygðunarsemi tveggja síðastgreindu lögreglumannanna.

Ákærði neitar sök og krefst sýknu. Hann krefst þess að málsvarnarlaun verjanda hans og annar sakarkostnaður verði greiddur úr ríkissjóði.

II

Málavextir eru þeir að lögreglu var tilkynnt um mann vera að fróa sér á þeim stað er í ákæru greinir og á þeim degi er þar greinir. Lögreglumenn fóru á staðinn og segir í skýrslu að ákærði hafi verið með buxurnar á hælunum og verið að stunda sjálfsfróun. H afi hann haldið á farsíma í vinstri hendi en haldið utan um lim sinn með þeirri hægri. Ákærði, sem var mjög ölvaður, var handtekinn og fluttur á lögreglustöð. Við yfirheyrslu að kvöldi þessa sama dags kvaðst hann ekki muna eftir atvikinu.

III

Ákærði neitaði sök en kannaðist við að hafa verið á nefndum stað og tíma. Hann hefði verið á leið í verslun. Hann kvaðst hafa stansað til að kasta af sér vatni en það hefði ekki getað beðið lengur. Hann kvaðst hafa verið ölvaður og í black out- ástandi og ekki muna mikið eftir þessu. Hann myndi eftir að hafa verið að kasta af sér vatni en hann hefði ekki verið aðhafast neitt annað. Þá mundi hann eftir að hafa verið handtekinn og taldi hann sig þá hafa verið að hífa upp um sig buxurnar.

Kona sú sem nefnd er í ákærunni bar að hafa verið inni hjá sér á annarri hæð. Hún kvaðst hafa litið út um gluggann og þá séð mann hinum megin við götuna og hefði hann verið með höndina ofan í buxunum og hefði ekkert farið á milli mála að hann hefði verið fróa sér. Þetta hefði gengið smástund og hefði hann litið í kringum sig á meðan. Hann hefði svo tekið upp síma og horft á hann. Hún kvaðst hafa hringt á lögreglu sem hefði komið og handtekið manninn. Hún kvaðst ekki hafa séð kynfæri mannsins og hann hefði ekki girt niður um sig heldur hefði hann verið búinn að opna buxnaklaufina og hneppa þar frá. Þá kvað hún það af og frá að maðurinn hefði verið að pissa.

Eiginmaður konunnar, sem nefndur er í ákærunni, kvaðst hafa staðið við eldhúsgluggann hjá sér og séð mann með kynfærin úti standandi á gangstéttinni og hefði hann verið að fróa sér. Hann kvað manninum hafa risið hold og hefði hann fitlað við liminn, strokið hann fram og til baka, og gengið fram og aftur. Þá kvað hann manninn ekki hafa verið að pissa.

Lögreglumaður sem ritaði frumskýrslu málsins staðfesti hana. Þegar hann kom á vettvang kvað hann ákærða hafa staðið andspænis lögreglumönnunum upp við bifreið. Hann hefði verið með buxurnar á hælunum og haldið á síma og jafnframt verið að fróa sér, haldið um lim sinn sem hefði verið hálf reistur, og hreyft hann fram og til baka.

Lögreglumaðurinn kvað ákærða ekki hafa verið að kasta af sér vatni. Hann hefði verið mikið drukkinn.

Fyrstgreindur lögreglumaður bar að hafa komið á vettvang og þá séð ákærða vera að fróa sér upp við bifreið. Hann kvað lim ákærða hafa verið reistan og hefði hann haldið utan um hann og verið að skaka sér utan í bifreiðina. Ákærði hefði ekki verið að pissa og kvaðst hann engan poll hafa séð á vettvangi. Hann kvað ákærða hafa verið drukkinn.

Síðastgreindur lögreglumaður bar að hafa séð ákærða með buxurnar á hælunum. Annars hefði hann ekki haft samskipti við ákærða heldur rætt við vitni. Hann kvaðst þar af leiðandi ekki hafa séð ákærða fróa sér.

Fjórði lögreglumaðurinn sem kom á vettvang bar að hafa séð ákærða með hendur í klofinu en mundi ekki hvort hann hefði séð lim hans. Hann kvaðst hafa rætt við vitni á vettvangi.

IV

Ákærði neitar sök en hér að framan hefur verið grein fyrir framburði fjögurra vitna sem öll bera að hann hafi verið að fróa sér eins og hann er ákærður fyrir. Ekkert vitnanna hefur kannast við að ákærði hafi verið að kasta af sér vatni eins og ákærði hefur borið. Samkvæmt þessu er sannað, gegn neitun ákærða, að hann hafi gerst sekur um það sem hann er ákærður fyrir og er brot hans rétt fært til refsiákvæðis í ákærunni.

Sakaferill ákærða hefur ekki þýðingu við úrlausn málsins og er refsing hans hæfilega ákveðin þriggja mánaða fangelsi sem bundin skal skilorði eins og í dómsorði segir.

Þá verður ákærði dæmdur til að greiða málsvarnarlaun verjanda síns sem ákveðin eru með virðisaukaskatti í dómsorði. Einnig verður hann dæmdur til að greiða þóknun fyrri verjanda síns sem einnig er ákveðin með virðisaukaskatti í dómsorði. Annan kostnað leiddi ekki af rekstri málsins.

A-kk-nf Í-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóminn.

Dómsorð

Ákærði, X, sæti fangelsi í þrjá mánuði en fresta skal fullnustu refsingar og skal hún falla niður að liðnum tveim árum frá deginum í dag að telja haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

Ákærði greiði málsvarnarlaun verjanda síns, Þ-kk-ef Þ-kk-ef lögmanns, 441.595 krónur og þóknun fyrri verjanda síns, P-kk-ef B-kk-ef lögmanns, 84.320 krónur.

A-kk-nf Í-kk-nf