S-55/2008

Mál þetta, sem tekið var til dóms 9. október, er höfðað með þremur ákærum sýslumannsins á Akureyri. Hin fyrsta er gefin út 8. febrúar 2008 á hendur X, og er „fyrir eftirtalin umferðarlaga- og vopnalagabrot:

A.

Umferðarlagabrot:

Að hafa föstudaginn 21. desember 2007, ekið bifreiðinni UN-537, undir áhrifum ávana- og fíkniefna (amfetamíns 575 ng/ml.) um Hlíðarbraut, Þingvallastræti, Skógarlund, Mýrarveg, Vanabyggð, Byggðaveg, Hrafnagilsstræti og Skólastíg á Akureyri, þar sem hann stöðvaði bifreiðina við Íþróttahöllina.

B.

Vopnalagabrot:

Að hafa í greint sinn verið með í vörslum sínum í bifreiðinni, þegar lögreglan stöðvaði hann vasahníf með beygðu blaði og beltisfestingu, en hnífurinn er þannig útbúinn að hægt er að nota hann sem hnúajárn, hníf (sveðju) með 31,5 sentimetra löngu blaði, tvo kasthnífa í svörtu hulstri og ljá með 51 sentimetra löngu blaði sem búið var að gera handfang á með sellófani og heimatilbúið hulstur.

Brot ákærða samkvæmt A kafla ákærunnar telst varða við 1. mgr., sbr. 2. mgr. 45. gr. A, sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50, 1987, sbr. 5. gr. laga nr. 66, 2006.

Brot ákærða samkvæmt B kafla ákærunnar telst varða við 1. mgr. og A, C og E lið 2. mgr. 30. gr., sbr. 1. mgr. 36. gr. vopnalaga nr. 16, 1998.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til sviptingar ökuréttar samkvæmt 101. gr. og 1. mgr., sbr. 4. mgr. 102. gr. nefndra umferðarlaga, sbr. 18. gr. laga nr. 66, 2006. Jafnframt er gerð krafa um að ákærði verði dæmdur til að sæta upptöku á haldlögðum vopnum sem talin eru upp hér að framan í B lið ákærunnar, samkvæmt 1. mgr. 37. gr. vopnalaga og 2. tl. 1. mgr. 69. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940.“

Önnur ákæran er gefin út 2. maí 2008 og er á hendur ákærða X og Á,

„fyrir tilraun til þjófnaðar, með því að hafa miðvikudagskvöldið 27. febrúar 2008 farið í þjófnaðarskyni inn í vinnuskúr í eigu Trésmíðaverkstæðis Sveins Heiðars sem staðsettur er við starfsstöð fyrirtækisins í Sporatúni 31-49 á Akureyri, þar sem ákærðu voru búnir að taka til örbylgjuofn, mínútugrill og fleira lauslegt en urðu frá að hverfa þegar einn starfsmanna fyrirtækisins kom þar að. Telst þetta varða við 1. mgr. 244. gr. sbr. 20. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þess er krafist að ákærðu verði dæmdir til refsingar.“

Þriðja ákæran er gefin út 12. september 2008 og er á hendur ákærða X

„fyrir eftirtalin hegningarlagabrot:

A.

Skjalafals.

Með því að hafa 8. maí 2008, notað í viðskiptum við verslunina Hreiðrið í Norðurgötu [...] á Akureyri, greiðslukort [R], kt. 000000-0000, og falsað nafn eiganda kortsins undir greiðslukortanóturnar, en greiðslukortið hafði hann fundið skömmu áður, en hann náð með þessu vörum út úr versluninni að fjárhæð kr. 20.640-.

B.

Fjársvik.

Með því að hafa þennan sama dag í tveimur viðskiptum svikið út vörur að verðmæti 9.375- krónur í versluninni Hólabúðinni við Skipagötu á Akureyri, með því að nota þetta sama greiðslukort, en undirskriftirnar undir greiðslukortanóturnar voru ólæsilegar.

Brot ákærða samkvæmt A kafla ákærunnar telst varða við 1. mgr. 155. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940.

Brot ákærða samkvæmt B kafla ákærunnar telst varða við 248. gr. almennra hegningarlaga.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar.“

Í þinghaldi hinn 30. september var þáttur ákærða X í ákæru, sem gefin hafði verið út 2. maí 2008, skilinn frá þætti ákærða Á í því máli og sameinaður máli vegna fyrstu ákæru. Loks var mál samkvæmt þriðju ákæru sameinað upphaflegu máli. Fyrir dómi játaði ákærði skýlaust sök samkvæmt öllum ákærum að því frátöldu að ákærði neitar sök samkvæmt A lið ákæru sem gefin var út 8. febrúar. Vegna þess liðar krefst ákærði sýknu og verjandi hans málsvarnarlauna úr ríkissjóði. Ákærði fellst á gerðar upptökukröfur og krefst vægustu refsingar sem lög leyfa. Sækjandi og verjandi lýstu því yfir fyrir dómi að ekki væri þörf frekari sönnunarfærslu vegna þeirra atriða er ákærði hefði játað. Með skýlausum játningum sínum, sem fá stoð í gögnum málsins og ekki þykir ástæða til að draga í efa, er ákærði sannur að sök samkvæmt B lið fyrstu ákæru og samkvæmt annarri og þriðju ákæru, og hefur unnið sér til refsingar en háttsemi hans er í ákærunum rétt færð til refsiheimilda.

Víkur þá sögu að A lið fyrstu ákæru.

Málavextir

Samkvæmt lögregluskýrslu er liggur fyrir í málinu er upphaf þess það að lögregla var stödd á bifreiðastæðinu við Íþróttahöllina á Akureyri þegar hún varð vör við bifreiðina UN-537 þar sem henni var ekið norður Skólastíg. Segir í skýrslunni að henni hafi svo verið sveigt til vinstri, inn á bifreiðastæði sunnan við íþróttahöllina. Hafi lögreglu grunað að þar væri á ferð X, ákærði í máli þessu, en skömmu áður hafi borizt tilkynning til hennar að hann æki umræddri bifreið og væri hún í slæmu ástandi. Þegar lögregla hafi ekið inn á Skólastíg hafi hún séð ákærða ganga frá bifreiðinni og læsa henni. Hafi lögregla fylgzt með honum ganga í átt að Hrafnagilsstræti og í átt að Skólastíg. Þegar hann hafi séð lögreglubifreiðina hafi hann gengið hraðar í átt að íþróttahöllinni. Lögregluþjónn hafi gefið sig á tal við ákærða og eftir nokkurar viðræður hafi lögregluþjónninn óskað eftir aðstoð en ákærði þá tekið á rás. Lögregluþjónninn hafi elt ákærða og náð honum við Laugargötu og þar handtekið hann eftir nokkurar ryskingar.

Í málinu liggur fyrir skýrsla um yfirheyrslu yfir ákærða á lögreglustöð eftir handtöku. Segir þar meðal annars: „[X] segir að hann hafi verið að aka bifreið sinni, UN 537. Hann hafi komið frá CarX í Glerárhverfi og ekið þaðan á Austursíðu en hann hafi ætlað að fara að Akureyrarkirkju. Hann kveðst hafa ekið eftir Hlíðarbraut, Þingvallastræti, Skógarlundi, á Múrarveg, Vanabyggð, Byggðaveg, Hrafnagilsstræti og á Skólastíg þar sem hann hafi stöðvað bifreiðina en hann hafi ákveðið að ganga þaðan að kirkjunni.“

Tekin voru blóð- og þvagsýni úr ákærða. Samkvæmt matsgerð Rannsóknastofu í lyfja- og eiturefnafræði mældist amfetamín í þvagi ákærða. Þá mældist amfetamín í blóði 575 ng/ml og segir í matsgerðinni að styrkur þess í blóðinu hafi verið „langt umfram það, sem búast má við þegar það er tekið í lækningalegum skömmtum og bendir til eitrunar.“

Verður nú rakinn framburður ákærða og vitna fyrir dómi eftir því sem ástæða þykir til.

Ákærði kvaðst hafa verið á heimili sínu að morgni þegar K nokkur hefði hringt til sín og beðið sig um að skutla sér á nokkura staði. Hefði ákærði þá hringt til Þ sem hefði að því búnu komið gangandi á fund ákærða. Hefðu þeir Þ farið og sókt K upp í Keilusíðu og ekið honum í Möðruvallastræti. Að því búnu hefðu þeir Þ ekið burt. Nokkuru síðar hefði K hringt aftur og þeir þá ekið á bifreið ákærða til fundar við hann. Á leiðinni þangað hefðu þeir séð lögreglubifreið og hefði ákærði þá beðið Þ um að aka inn á bifreiðastæði. Þar hefði Þ lagt í stæði en ákærði tekið lykil bifreiðarinnar og sagt Þ að fara upp fyrir runna sem væru við bifreiðastæðið og bíða þar. Hefði Þ gengið að runnunum en ákærði hefði gengið „niðreftir“ en lögregluþjónninn hefði viljað náð tali af ákærða. Ákærði hefði „strunsað ákveðið í burtu“ og síðar tekið á rás og lögregluþjónninn á eftir. Skýringin á þessum tiltækjum ákærða hefði verið sú að í bifreiðinni hefðu verið ýmsir hlutir, meðal annars ljár og kasthnífar. Þá hefði verið í bifreiðinni taska í eigu fyrrnefnds K, sem ákærði hefði ekki vitað nákvæmlega hvað hefði að geyma. Hann hefði beðið Þ um að ganga burt til að minnka líkur á því að leitað yrði í bifreiðinni. Hann kvaðst hafa viljað yfirgefa bifreiðina sem skjótast en kvaðst ekki vita nú hvers vegna hann hefði ákveðið að þeir Þ skyldu skipta liði.

Ákærði lýsti sætaskipan í bifreiðinni svo, að Þ hefði ætíð ekið en sjálfur hefði ákærði setið í farþegasæti þegar farið var til K, en hefði þá fært sig aftur í bifreiðina en K setzt í farþegasætið. Ákærði kvaðst ekki hafa viljað taka áhættuna af því að aka sjálfur þar sem hann hefði sjálfur neytt fíkniefna nýlega en Þ ekki.

Ákærði sagði að bifreiðin hefði ekki verið í góðu ástandi, skökk að framan og framrúða brotin enda hefði ákærði lent í árekstri skömmu áður.

Ákærði kvaðst ekki muna til þess að hafa gefið í skyn við lögregluþjón á vettvangi að hann hefði ekið. Hins vegar hefði ákærði við skýrslugjöf hjá lögreglu sagzt hafa ekið bifreiðinni. Það hefði hann gert vegna þess að hann hefði verið „orðinn svo stressaður að ég vildi komast út af lögreglustöðinni sem fyrst og ég hélt að þetta væri einfaldasta leiðin.“ Lögreglan hefði sagzt vita að ákærði hefði ekið og að málið gengi hraðar ef hann játaði það strax. Ákærði bar að á þessum tíma hefði verið um hálf klukkustund síðan hann neytti fíkniefna.

Ákærði kvaðst ekki muna hvernig hann hefði verið klæddur þennan dag og ekki hvernig Þ hefði verið klæddur.

Vitnið Æ lögregluþjónn kvaðst hafa setið í kyrrstæðri lögreglubifreið á plani við íþróttahöllina og verið einn í bifreiðinni sem hefði verið í gangi. Hefði hann þá séð bifreið ákærða ekið í átt að íþróttahöllinni og hefði ökumaður hennar hægt á sér þegar hann hefði komið í sjónfæri við vitnið og síðan beygt inn á efra bílaplan við íþróttahöllina. Ökumaður hefði verið einn í bifreiðinni, í rauðri peysu og með húfu og hefði vitninu sýnzt það þekkja þar vangasvip ákærða. Vitnið hefði horft á bifreiðina frá hlið og séð að enginn hefði setið við hlið ökumanns. Hefði vitnið fyrr um daginn mætt ákærða á þessari sömu bifreið, eins klæddum og ökumaður í þetta sinn, og þá þekkt hann greinilega. Hefði vitnið þegar ekið á stað og séð þegar bifreiðinni var lagt í stæði. Vitnið hefði misst sjónar á bifreiðinni í nokkurar sekúndur en þegar vitnið hefði komið að hefði það séð að ákærði var kominn úr bifreiðinni og var að loka henni. Hefði hann verið í hreyfingu sem hann hefði verið að stíga úr bifreiðinni en hefði ekki komið úr henni annars staðar. Ákærði hefði gengið frá bifreiðinni og í átt að vitninu sem hefði þá haft afskipti af honum. Vitnið hefði spurt ákærða hví hann hefði lagt bifreiðinni þarna og ákærði svarað að hann væri að fara til fundar við K, sem vitnið kvað kunnan af fíkniefnamisferli, og mætti ekki láta hann sjá sig á svo verðmætri bifreið. Ákærði hefði verið mjög ör og ekki sinnt óskum um að vera kyrr. Hefði vitnið því ákveðið að óska eftir aðstoð en ákærði hefði þá hlaupið burt. Vitnið hefði elt ákærða og að lokum náð honum og handjárnað eftir smávægileg átök. Hefðu bíllyklar hrotið úr vasa ákærða er vitnið handjárnaði hann.

Vitnið var nánar spurt hversu vel það hefði séð í bifreiðina er henni var ekið inn á stæðið. Vitnið kvaðst ekki geta fullyrt með 100 % vissu að ákærði hefði þá verið ökumaðurinn, en vangasvipurinn hefði verið „nákvæmlega sá sami og ég hafði séð þarna fyrr um daginn, og ég þekki náttúrlega [X]af fyrri afskiptum mjög vel“. Hefði vitnið verið í um 40 metra fjarlægð frá bifreiðinni þegar henni hefði verið beygt. Vitnið sagðist hafa séð bifreiðina á hlið í gegn um bifreiðina og engan séð í henni nema ökumann. Væri vitnið sannfært um að ökumaður hefði verið einn á ferð, nema einhver hefði verið liggjandi í aftursæti, mjög neðarlega. Þegar ökumaður hefði stigið úr bifreiðinni hefði enginn verið í farþegasætinu.

Vitnið kvaðst hafa haft það í huga að ef til vill myndi ökumaður reyna að losa sig við einhver efni úr bifreiðinni og hefði vitnið því hraðað sér þegar henni var ekið inn á bílastæðið. Af sömu ástæðu hefði vitnið skimað um bifreiðastæðið þegar það var komið þangað, en engan mann hefði það séð þar í kring. Ekki hefði verið neinn felustaður í grennd.

Vitnið kvaðst kannast við Þ í sjón og hafa nokkurum sinnum haft afskipti af honum. Vitnið kvaðst telja sig geta greint Þ og ákærða í sundur og hefðu þeir ekki sama vangasvipinn. Þó gæti vitnið ekki með fullri vissu útilokað að Þ hefði verið ökumaðurinn sem beygði inn á planið.

Vitnið var spurt um runna sem væru við bílastæðið. Vitnið sagði þarna væru tré fremur en runnar, og lauflaus eins og vænta mætti í desember. Hefðu trén verið í um tíu metra fjarlægð frá þeim stað er bifreiðinni hefði verið lagt, og vel sézt þar í gegn. Á þeim skamma tíma sem hefði liðið frá því bifreiðinni var beygt inn á bílastæðin og þar til vitnið hefði verið komið þar að, hefði ekki verið hægt að komast frá bifreiðinni að trjánum án þess að vitnið hefði séð. Svæðið hefði verið opið og vitnið hefði tekið eftir því ef einhver hefði verið þar á ferli.

Vitnið Þ sjómaður sagðist hafa verið heima hjá sér umræddan morgun þegar ákærði hefði beðið sig um að aka bifreið sinni þar sem hann sjálfur væri ekki í ástandi til þess. Vitnið hefði þá farið fótgangandi á heimili ákærða í Hafnarstræti en þaðan hefðu þeir farið akandi í einhverjum erindum K, vitnið við stýrið en ákærði í farþegasæti og hefði ákærði setið „eins og hann situr venjulega, alltaf svona frekar lágt“. Hefði ákærði haft sætið frekar hallandi og hugsanlega hefði hann ekki sézt af hlið utanfrá fyrir hurðarstafnum. Vitnið hefði verið klætt rauðri hettupeysu og með derhúfu, venju sinni samkvæmt.

Hefðu þeir ætlað í Möðruvallastræti að sækja umræddan K og er þeir hefðu ekið í átt að sundlauginni hefðu þeir séð lögreglubifreið. Ákærði hefði þá farið í „panik“ og beðið vitnið um að aka inn á bílastæðið hjá íþróttahöllinni. Þar hefði vitnið lagt bifreiðinni í stæði en ákærði tekið lykil hennar og sagt vitninu að fara og væri á því sú skýring að í bifreiðinni hefði verið taska með einhverju innihaldi sem ákærði hefði ekki viljað blanda vitninu í. Mjög skammur tími hafi liðið frá því þeir ákærði hefðu séð lögregluna og þar til vitnið hefði verið komið úr bifreiðinni.

Vitnið hefði gengið úr bifreiðinni og að verzluninni Strax og setzt þar á bekk. Gengi vitnið jafnan rösklega. Hefði vitnið ekki séð lögreglubifreiðina eftir að það hefði séð hana á planinu.

Vitnið hefði þennan dag aldrei hitt K en ákærði hefði sagt vitninu að hann hefði skutlað honum eitthvert áður.

Bifreið ákærða hefði verið mjög skemmd að framanverðu og framrúðan illa farin. Illa hefði gengið að sjá út en þó tekizt.

Vitnið bar að ákærði hefði sýnt sér ákæru málsins fyrir allnokkuru síðan. Hefði það verið ætlun sín að upplýsa lögregluna um að hann sjálfur hefði verið ökumaður en ekki ákærði, en það hefði farizt fyrir, meðal annars vegna þess að vitnið hefði farið á sjóinn.

Að kröfu ákæruvalds heitfesti vitnið framburð sinn eftir 3. mgr. 60. gr. laga nr. 19/1991.

Að loknum framburði framangreindra vitna óskaði ákærði eftir að fá að gefa skýrslu að nýju. Ákærði sagðist hafa stigið úr bifreiðinni og gengið á stað en Þ gengið í aðra átt. Þegar ákærði hefði verið kominn að gangstéttinni hefði hann séð lögregluna keyra frá húshorninu og hefði lögregluþjónninn þá ekki verið búinn að horfa yfir planið. Ákærði hefði verið kominn töluvert frá bifreið sinni þegar hann hefði séð lögregluna og hefði hún ekki getað séð bifreið ákærða á bílastæðinu fyrr, því húshornið væri fyrir. Ákærði hefði gengið áfram eftir gangstéttinni og þá mætt lögreglunni. Ákærði hefði þá gengið fimm til tíu metra frá bifreiðinni og þá hefði lögregluþjónninn komið úr bifreið sinni og gengið til ákærða.

Ákærði var spurður hvort eitthvað í framburði vitna gæfi honum tilefni til að breyta sínum framburði. Kvaðst ákærði þá ekki alveg viss um að þeir Þ hefðu hitt K, en hann minnti það.

Niðurstaða

Ákærði neitar sök. Hann kveður annan mann, Þ, hafa ekið bifreiðinni umrætt sinn, en Þ hafi horfið á brott, að tilmælum ákærða, meðan bifreið ákærða hafi horfið sjónum þeim lögregluþjóni, sem afskipti hafði af honum. Þá hefur Þ lýst því yfir með heitfestum vitnisburði sínum fyrir dómi að hann hafi verið ökumaður bifreiðarinnar. Lýsir hann atvikum við lok ökuferðarinnar mjög með sama hætti og ákærði.

Ákærði kvaðst fyrir dómi hafa játað við skýrslutöku hjá lögreglu að hafa verið ökumaður bifreiðarinnar. Þá skýringu gaf hann fyrir játningu sinni, að hann hefði talið það vera fljótlegustu leiðina til að komast af lögreglustöðinni, meðal annars vegna orða lögreglu við sig. Skýrslan liggur frammi meðal gagna málsins. Hins vegar var lögregluþjónn sá, sem skýrsluna tók, ekki kallaður fyrir dóminn til að staðfesta hana fyrir sitt leyti og bera um, hverjar aðstæður voru við skýrslugerð og ástand ákærða. Er þar því aðeins við framburð ákærða sjálfs að styðjast.

Ákærði og Þ hafa báðir gefið skýringu á því, hvers vegna ákærði hafi skipað Þ að hverfa af vettvangi, þegar lögregla veitti bifreiðinni eftirför. Verður sú skýring, eftir atvikum, ekki talin bera með sér slíkan ólíkindablæ, að henni beri að hafna þegar í stað.

Nokkurs misræmis gætir þó í framburði ákærða og Þ. Óupplýst er í málinu, hvort og þá hvenær og af hverjum, K hafi verið ekið í Möðruvallastræti, en þar greinir þá á um, hvort það hafi gert Þ eða ákærði sjálfur. Taldi ákærði, að Þ hefði ekið K og hefði ákærði þá setið í aftursæti bifreiðarinnar, en Þ kvaðst ekki hafa hitt K umræddan dag og taldi ákærða sjálfan hafa ekið K í Möðruvallastræti nokkuru áður. Þrátt fyrir þetta misræmi í framburði ákærða og Þ, þarf það ekki að leiða til þess, að framburður og skýringar ákærða á atvikum verði taldar svo ótrúverðugar, að þær verði ekki lagðar til grundvallar, en þeim Þ ber saman um lok ökuferðarinnar svo sem áður greinir. Þykir sem framburði Þ verði ekki heldur hafnað í heild vegna þessa misræmis.

Einn lögregluþjónn hefur borið vitni í málinu og taldi hann sig hafa séð ákærða aka bifreiðinni. Kvaðst hann þó ekki vera fullviss, að það hafi verið ákærði sem hann sá aka bifreiðinni, en vitnið sagðist aðeins hafa séð einn mann í henni, er henni var ekið, og ágreiningslaust er að vitnið hafði afskipti af ákærða fyrir utan bifreiðina á vettvangi. Lögregluþjónninn kvaðst engan annan hafa séð á vettvangi en bar hins vegar að hann hefði misst sjónar á bifreiðinni örskamma stund á leið sinni inn á bifreiðastæðið.

Samkvæmt 1. mgr. 45. gr. laga nr. 19/1991 hvílir sönnunarbyrði um þau atriði, sem ákærða eru í óhag, á ákæruvaldinu.

Að mati dómsins veikir framburður ákærða hjá lögreglu málstað hans talsvert en fyrir dómi staðfesti ákærði að hann hefði játað aksturinn fyrir lögreglu. Fyrir dómi bar ákærði að hann hefði fengið Þ til þess að aka sér um morguninn þar sem sjálfur hefði hann verið undir áhrifum fíkniefna en Þ ekki. Það kemur því spánskt fyrir sjónir að skömmu eftir aksturinn beri ákærði á lögreglustöðinni að hann hafi sjálfur ekið, en nefni Þ ekki einu orði. Þá hafði hvorki ákærði né Þ nokkurt frumkvæði að því að koma nýjum upplýsingum um aksturinn til lögreglu, eftir að ákærði hafði verið látinn laus. Hins vegar sagði ákærði strax við þingfestingu málsins að hann hefði ekki verið ökumaður í umrætt sinn. Þ bar fyrir dómi að ákærði hefði sýnt sér ákæruna fyrir allnokkuru og hefði það verið ætlun sín að koma réttum upplýsingum til lögreglu en það hefði farizt fyrir, meðal annars vegna þess að hann hefði verið á sjó.

Eins og áður segir gaf ákærði fyrir dómi skýringu á orðum sínum hjá lögreglu, um að hann hefði sjálfur ekið bifreiðinni, og ekki nýtur við annars vitnisburðar fyrir dómi um þá yfirheyrslu. Framburður ákærða og vitnisins Þ um aðdraganda og lok ökuferðarinnar er í öllum aðalatriðum samhljóða, og er út af fyrir sig ekki ótrúverðugur. Gegn framburði þeirra stendur hins vegar skýr framburður lögregluþjónsins sem handtók ákærða og svo þau ummæli sem eftir ákærða eru höfð í lögregluskýrslu. Lögregluþjónninn var hins vegar ekki fullkomlega viss um að það hefði verið vangasvipur ákærða sem hann sá í bifreiðinni og vitnið Þ hélt því fram að ákærði hefði setið lágt í farþegasæti og ekki öruggt að hann hefði sézt ef horft hefði verið í bílinn frá hlið. Þegar á allt er horft, er það að lyktum niðurstaða dómsins, að gegn eindreginni neitun ákærða, sem fær mikla stoð í heitfestum framburði Þ, hafi ákæruvaldinu ekki alveg tekizt sönnun þess að ákærði hafi verið ökumaður bifreiðarinnar umrætt sinn. Þó orð ákærða hjá lögreglu, sem tilgreind eru í skýrslu og ákærði viðurkenndi fyrir dómi að hafa viðhaft, séu ákæru töluvert til styrktar þykja þau ekki, eins og hér er ástatt, nægja til að slá megi því föstu að sekt ákærða sé hafin yfir allan skynsamlegan vafa, en slíkan vafa ber að túlka ákærða í hag. Verður því ekki komizt hjá því að sýkna ákærða af þessum ákærulið.

Að öðru leyti er ákærði, eins og rakið hefur verið, sannur að sök samkvæmt ákærum og hefur unnið sér til refsingar.

Fyrir dómi kom fram hjá ákærða að hann reyni nú sitt ýtrasta til að snúa við blaðinu. Sé hann hættur óreglu og kominn í fasta vinnu. Þá sé hann nú í sambúð með stúlku og eigi þau von á frumburði sínum með vorinu. Ákærði er fæddur árið 1989 og verður litið til ungs aldurs hans sem og þess að þá háttsemi sem hann er sakfelldur fyrir játaði hann greiðlega fyrir dómi.

Ákærði hefur þrívegis hlotið dóm fyrir refsiverða háttsemi. Í desember 2005 var ákærði dæmdur til eins mánaðar fangelsisvistar, sem bundin var skilorði til tveggja ára, fyrir hegningarlaga- og umferðarlagabrot. Í apríl 2007 var ákærði dæmdur til þriggja mánaða fangelsisrefsingar fyrir þjófnað en fullnustu refsingarinnar frestað skilorðsbundið til þriggja ára, og var þá hinn fyrri dómur dæmdur upp. Í júlí 2007 var ákærði dæmdur til sektar fyrir umferðarlagabrot, en fyrri dómur látinn standa, þrátt fyrir skilorðsrof. Með brotum sínum nú, hefur ákærði rofið skilorð áðurnefnds dóms frá apríl 2007 og verður sá dómur nú tekinn upp samkvæmt 60. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, og ákærða dæmd refsing í einu lagi.

Þykir refsing ákærða með vísan til 77. gr. almennra hegningarlaga nú hæfilega ákveðin 6 mánaða fangelsisrefsing. Dómurinn fellst á að ákærði sé nú að gera marktækar tilraunir til að bæta ráð sitt og snúa af þeirri braut sem hann var kominn á og með vísan til þess sem áður segir um hagi ákærða þykir dóminum rétt að fresta fullnustu fangelsisrefsingar hans og falli hún niður að liðnum þremur árum haldi ákærði almennt skilorð.

Ákærði hefur fallizt á upptöku vopna samkvæmt B lið fyrstu ákæru og verða vopnin gerð upptæk svo sem í dómsorði greinir.

Sakarkostnaður málsins hefur samkvæmt gögnum þess fallið til við rannsókn þess ákæruliðar sem ákærði er sýknaður af og verður ríkissjóður því að bera hann.

Ákærði játaði skýlaust sök vegna allrar þeirrar háttsemi sem hann er sakfelldur fyrir og var af hálfu sakflytjenda ekki talin þörf málflutnings vegna hennar. Telur dómurinn ljóst, að sú ákvörðun ákærða, að fá sér skipaðan verjanda, sé til komin vegna þess ákæruliðar er hann er sýknaður af. Verður ákveðið að málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða greiðist úr ríkissjóði. Ákveðast launin 93.375 krónur og hefur þá verið litið til reglna um virðisaukaskatt.

Þ-kk-nf D-kk-nf kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð :

Ákærði, X, sæti fangelsi í sex mánuði. Fullnustu refsingarinnar skal frestað og niður skal hún falla að liðnum þremur árum frá birtingu dóms þessa, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði sæti upptöku á vasahníf með beygðu blaði, hníf (sveðju) með 31,5 cm löngu blaði, tveimur kasthnífum og ljá með 51 cm löngu blaði.

Sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, Á-kk-ef H-kk-ef J-kk-ef héraðsdómslögmanns, 93.375 krónur.