E-1920/2015

I

Mál þetta, sem var dómtekið 10. maí sl., er höfðað 26. maí 2015 af S-kvk-þgf R-kvk-þgf Á-kvk-þgf, Veghúsum 31 í Reykjavík, gegn Skemu ehf., Síðumúla 23 í Reykjavík, og reKode Education Inc., 8201, 164th Avenue NE, Washington í Bandaríkjum Norður Ameríku.

Stefnandi gerir þær kröfur að stefnda, Skema ehf., en til vara stefndi, reKode Education Inc., verði dæmt til að greiða stefnanda skuld að fjárhæð 1.263.040 krónur, ásamt dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla laga nr. 38/2001, um vexti og verðtryggingu, af 315.760 krónum frá 2. júní 2014 til 1. júlí 2014, af 631.520 krónum frá 1. júlí 2014 til 1. ágúst 2014, af 947.280 krónum frá 1. ágúst 2014 til 1. september 2014 og af 1.263.040 krónum frá 1. september 2014 til greiðsludags. Þá krefst stefnandi málskostnaðar, aðallega úr hendi aðalstefnda en til vara úr hendi varastefnda, að meðtöldum virðisaukaskatti.

Aðalstefndi krefst aðallega sýknu af öllum kröfum stefnanda, en til vara að stefnufjárhæð verði lækkuð verulega. Í báðum tilvikum krefst aðalstefndi málskostnaðar.

Varastefndi gerir sömu kröfur fyrir sitt leyti og aðalstefndi.

Í öndverðu kröfðust stefndu að málinu yrði vísað frá dómi, en þeirri kröfu var hafnað með úrskurði Héraðsdóms Reykjavíkur 11. desember 2015.

II

Aðalstefndi er félag sem var stofnað árið 2011 af R-kvk-þgf S-kvk-þgf í því augnamiði að kenna börnum forritun. Varastefndi er bandarískt félag sem R-kvk-nf stofnaði árið 2013 til að setja á fót tæknisetur í Bandaríkjum Norður Ameríku þar sem stefnt var að því að veita hliðstæða þjónustu og aðalstefndi veitir hér á landi. Samkvæmt því sem fram hefur komið fyrir dómi er aðalstefndi í eigu varastefnda. R-kvk-nf upplýsti fyrir dómi að hún ætti 70% hlut í varastefnda auk þess sem hún er stjórnarformaður og eini starfsmaður félagsins.

Stefnandi lauk námi í Bandaríkjunum árið 2013 ásamt sambúðarkonu sinni, Á-kvk-þgf F-kvk-þgf S-kvk-þgf. Í gögnum málsins kemur fram að fljótlega eftir að þær komu heim frá námi hafi Á-kvk-nf haft samband við R-kvk-þf með tölvupósti 18. janúar 2014 þar sem hún falaðist eftir verkefnum í „vídeóvinnslu“. Í lok tölvuskeytisins getur hún þess að ef R-kvk-þf vantaði „fleira starfsfólk fyrir ReKode í LA“ þá væri hún reiðubúin að hitta hana og fara „yfir allt saman“. Í samskiptum þeirra í kjölfarið var komist að samkomulagi um að Á-kvk-nf tæki að sér tiltekið verkefni á sviði vídeóvinnslu auk þess sem áfram var imprað á því að Á-kvk-nf og stefnandi kæmu til starfa fyrir varastefnda vestan hafs.

Upplýst er að á þessum tíma var varastefndi að undirbúa að koma á fót tæknisetri í Redmond á vesturströnd Bandaríkjanna, en það mun hafa átt að vera fyrsta tæknisetur varastefnda vestan hafs. Í tölvuskeyti, sem Á-kvk-nf sendi R-kvk-þgf 26. janúar 2014, reifar hún ýmis atriði í tengslum við flutning stefnanda og Á-kvk-ef til Redmond sem og launakjör. Af tölvuskeytinu verður ráðið að R-kvk-nf hafi þá verið búin að nefna við þær að byrjunarlaun þeirra yrðu 2.600 Bandaríkjadollarar. Í lok tölvupóstsins eru hugleiðingar um þá áhættu sem bæði þær og R-kvk-nf væru að taka „með því að ganga frá samningum svona snemma án þess að kynnast betur og fá betri sýn á það sem framundan“ væri. Kvaðst Á-kvk-nf vera tilbúin til að taka þessa áhættu en óskaði jafnframt eftir því að R-kvk-nf endurskoðaði eða gerði betur „grein fyrir laununum“, meðal annars í ljósi þess að þær væru að flytja milli landa „fyrir starfið á glænýjan stað“.

Hinn 28. janúar 2014 áttu stefnandi og Á-kvk-nf fund hér á landi með R-kvk-þgf og Þ-kvk-þgf J-kvk-þgf, sem þá gegndi starfi framkvæmdastjóra aðalstefnda. Á þessum fundi undirritaði stefnandi og Þ-kvk-nf fyrir hönd aðalstefnda trúnaðaryfirlýsingu. Í yfirlýsingunni kemur þó fram að hún sé gerð „milli Rekode Education Inc.“, sem er kallað félagið í yfirlýsingunni, og stefnanda, sem þar er nefnd „aðilinn“, vegna starfa „aðilans hjá Rekode“. Kemur þar fram að samstarfið hafi hafist 21. janúar 2014.

Með yfirlýsingunni skuldbatt stefnandi sig meðal annars til þess að gæta fyllsta trúnaðar um allt sem varðar hag, vörur og þjónustu félagsins, sem og málefni viðskiptavina, samstarfsaðila og hluthafa félagsins. Þá skuldbatt hún sig til þess að hlíta fyrirmælum forsvarsmanna félagsins um að gæta þagmælsku um önnur atriði. Skyldi þagnarskyldan gilda meðan „samstarf varir sem og eftir að samstarfi lýkur og um ókominn tíma að því loknu“. Einnig skuldbatt stefnandi sig til þess að láta ekki þriðja aðila í té ýmsar upplýsingar um verklag og verkefni félagsins og nota þær sér eða öðrum til hagsbóta. Jafnframt skuldbatt hún sig til að taka ekki þátt í athæfi sem stangaðist á við hagsmuni félagsins „er snúa að trúnaðarupplýsingum og þróun“. Þá var kveðið á um það í samkomulaginu að öll þróun og verk sem aðilinn hefði unnið í þágu félagsins, hvort sem er á eigin spýtur eða í samstarfi við aðra, og hefðu orðið til í kjölfar vinnu fyrir hönd þess, væru eign félagsins. Nánari fyrirmæli voru um uppfinningar sem aðilinn þróaði á eigin spýtur. Þá var þar kveðið á um skyldu aðilans til þess að afhenda félaginu vinnuskjöl og fleira að samstafi loknu.

Í samkomulaginu eru frekari skyldur lagðar á aðilann eftir að samstarfi lýkur. Skuldbatt stefnandi sig þannig til þess að „iðka ekki neina þá starfsemi“ sem gæti skaðað „samkeppnisstöðu félagsins með þátttöku í þróun og/eða sölu á sambærilegri þjónustu og/eða verkefnum eða með öðrum hætti nema með fyrirfram skriflegu samþykki félagsins“. Þá skuldbatt stefnandi sig til þess að ráða sig ekki til starfa „sem launþegi, ráðgjafi, eða stofna eða sitja í stjórn hjá fyrirtæki í samkeppnisrekstri við félagið, dótturfélög þess sem og félög í eigu dótturfélaga eða hjá öðrum samkeppnisaðilum frá því tímamarki sem samstarfi hans við félagið lýkur og næstu sex mánuði þar á eftir“. Jafnframt mátti stefnandi ekki „stuðla að því með fortölum, hvatningu, yfirboðum eða með öðrum hætti, að aðrir samstarfsaðilar eða starfsmenn félagsins segðu upp störfum“ og leituðu eftir vinnu, stofnuðu eða með öðrum hætti leituðu til fyrirtækis í samkeppnisrekstri. Í dæmaskyni eru í samkomulaginu talin upp nokkur íslensk fyrirtæki sem teldust vera í samkeppnisrekstri við félagið.

Í málinu er ágreiningslaust að á fundinum 28. janúar 2014 hafi einnig verið lögð fram drög að samningi sem ber yfirskriftina „Contract of employment“ milli varastefnda sem vinnuveitanda (e. employer) og stefnanda sem starfsmanns (e. employee). Eintak af þessum drögum, sem liggur fyrir í málinu, er óundirritað. Stefnandi byggir á því að samkomulag hafi náðst á fundinum um efni samningsins, en að R-kvk-nf hafi viljað láta lögfræðing lesa hann yfir áður en hann yrði undirritaður. Í greinargerð stefndu er því haldið fram að viðræðum um efni ráðningarsamningsins hafi aldrei verið lokið, auk þess sem gildi hans hafi verið háð því að stefnandi undirritaði ítarlega trúnaðaryfirlýsingu í samræmi við bandarískt lagaumhverfi.

Í skjalinu, sem er að hluta til á ensku en að öðru leyti á íslensku, er kveðið með nokkuð ítarlegum hætti á um verksvið starfsmannsins. Skyldi hann gegna starfi vefhönnuðar (e. multi media designer). Átti hann í meginatriðum að annast vefhönnun fyrir fyrirtækið og gerð kennsluefnis auk þess að kenna og skipuleggja kennslu á námskeiðum. Við það var miðað að starfsmaðurinn hæfi þjálfun hjá aðalstefnda 1. febrúar 2014. Gagnkvæmur uppsagnarfrestur átti að vera þrír mánuðir og nánar var þar kveðið á um form uppsagnar. Ef starfsmaðurinn yrði uppvís að því að vanrækja starfsskyldur sínar með alvarlegum hætti gæti fyrirtækið þó rift ráðningarsamningi fyrirvaralaust. Sérstaklega var kveðið á um að kæmi til slíkrar brottvikningar væri fyrirtækið óskuldbundið til þess að greiða starfsmanninum frekari laun frá ráðningarslitum. Í skjalinu er því jafnframt lýst að um fullt starf væri að ræða og er þar fjallað um vinnutíma og orlofsrétt. Mánaðarlaun fyrir fullt starf áttu að nema 2.800 Bandaríkjadollurum. Eftir þriggja mánaða starf skyldu launin endurskoðuð, fyrst 23. júní 2014, og síðan einu sinni á ári. Í þessum drögum að samningi var einnig fjallað um aðbúnað og fleira, auk þess sem kveðið var á um að varastefndi myndi greiða fyrir eitt flug til og frá Íslandi fyrsta samningsárið. Sérstakt ákvæði í drögunum fjallaði um trúnaðarskyldur starfsmanns gagnvart vinnuveitanda sínum. Þá er þar vikið að því að aðilar muni gera samkomulag um flutning frá Redmond til Los Angeles þegar tæknisetri varastefnda í Los Angeles hefði verið komið á fót.

Ágreiningslaust er að stefnandi tók í kjölfar þessa fundar þátt í þjálfun á vegum aðalstefnda hér á landi undir handleiðslu starfsmanna og verktaka aðalstefnda. Þá kveðst hún hafa unnið að ýmsum verkefnum fyrir bæði aðalstefnda og varastefnda uns hún fluttist til Redmond í Bandaríkjunum með sambúðarkonu sinni 24. mars 2014. Eftir komuna þangað hafi þær komið sér þar fyrir og gert leigusamning um íbúðarhúsnæði 28. mars sama ár. Stefnt hafi verið að því að tæknisetrið opnaði 29. mars 2014, en það hafi ekki gengið eftir. Eftir að þær komu út kveður stefnandi að bæði hún og Á-kvk-nf hafi unnið að undirbúningi að opnun tæknisetursins. Jafnframt hafi hún unnið að verkefnum fyrir aðalstefnda.

Stefnandi gerir jafnframt grein fyrir því í stefnu að frá því að samkomulag náðist milli aðila í janúarlok 2014 hafi aðalstefndi greitt henni mánaðarlega fjárhæð í íslenskum krónum sem jafngildi þeim launum sem getið er um í framangreindum drögum að ráðningarsamningi. Ákveðið hafi verið að haga mánaðarlegum greiðslum þannig að hún gerði aðalstefnda reikning fyrir laununum. Samkvæmt tölvuskeyti sem R-kvk-nf S-kvk-nf sendi Á-kvk-þgf 23. febrúar 2014 leggur hún til að framkvæmdastjóri aðalstefnda aðstoði hana og stefnanda við að „setja upp „reikning“ fyrir febrúarlaununum ykkar í staðinn fyrir að skrá ykkur á launaskrá hjá Skema áður en þið komið út“. Í tölvuskeytinu segir að þær þyrftu þá ekki „að borga neinn skatt“. Í svari Á-kvk-ef er á þetta fallist, enda tæki því varla að „setja okkur á launaskrá hér á Íslandi fyrir svona stuttan tíma“.

Ágreiningslaust er að greitt hafi verið fyrir vinnuframlag stefnanda og Á-kvk-ef hér á landi á þennan hátt. Af hálfu stefnanda er því haldið fram að R-kvk-nf hafi óskað eftir því að sami háttur yrði hafður á greiðslu fyrir vinnuframlag þeirra eftir að þær komu til starfa í Redmond. Í málinu hafa verið lagðir fram reikningar sem stefnandi hefur gert á hendur aðalstefnda fyrir apríl og maí. Í lýsingu á tilefni reikninganna segir í báðum tilvikum að um verktakavinnu sé að ræða. Fyrri reikningurinn nemur 316.904 krónum en sá síðari 315.760 krónum.

Á fundi stefnanda og Á-kvk-ef með R-kvk-þgf 21. maí 2014 mun R-kvk-nf hafa upplýst þær um slit á samningssambandi þeirra við varastefnda. Í greinargerð varastefnda kemur fram að R-kvk-nf hafi talið að stefnandi væri ekki að sinna verkefnum sínum sem skyldi og því hafi ekki verið lengur fyrir hendi vilji til að ráða hana sem starfsmann varastefnda. Hafi R-kvk-nf verið óánægð með störf stefnanda og framkomu hennar, auk þess sem starfsmenn og verktakar varastefnda hafi upplýst um ótilhlýðilega framkomu hennar. Því hafi henni verið tilkynnt að henni yrðu ekki falin fleiri verkefni.

Varastefndi kveðst hafa boðið stefnanda lokagreiðslu að fjárhæð 3.000 Bandaríkjadollarar fyrir unnin verkefni að því tilskildu að hún ritaði undir trúnaðaryfirlýsingu gagnvart varastefnda. Meðal gagna málsins er bréf, dags. 23. maí 2014, þar sem lok samningssambands varastefnda og stefnanda er staðfest frá og með 21. maí 2014. Þá er stefnanda boðin starfslokagreiðsla að fjárhæð 3.000 Bandaríkjadollarar gegn því að hún undirriti bréfið og hlíti þeim skilmálum sem komi fram í trúnaðaryfirlýsingu sem þá átti að vera búið að undirrita (e. Non-Disclosure Agreement). Fram kemur í bréfinu að tilboð um starfslokagreiðslu sé umfram lögbundna skyldu.

Fram er komið að stefnandi og Á-kvk-nf áttu fund með R-kvk-þgf á heimili hennar í Redmond 23. maí 2014 þar sem þessi mál voru til umfjöllunar. Samkvæmt upptöku sem lögð hefur verið fram af því sem fram fór á fundinum afhenti R-kvk-nf stefnanda þar framangreint tilboð um starfslokagreiðslu. Stefnandi undirritaði hvorki bréfið né trúnaðaryfirlýsinguna.

Hinn 13. júní 2014 sendi lögmaður stefnanda aðalstefnda bréf þar sem upplýst var að honum hefði borist krafa að fjárhæð 315.716 krónur til innheimtu vegna reiknings sem gefinn hefði verið út 2. júní 2014. Þar var skorað á aðalstefnda að greiða kröfuna. Þessu bréfi var fylgt eftir með innheimtubréfi 8. september 2014 þar sem aðalstefndi var krafinn um greiðslu launa í maí, júní, júlí og ágúst, samtals 1.263.040 króna, auk dráttarvaxta og innheimtuþóknunar. Þessi krafa var áréttuð með kröfubréfi 29. október 2014. Sama dag ritaði lögmaður stefnanda aðalstefnda bréf þar sem því er haldið fram að hún hafi „verið með skriflegan ráðningarsamning“ sem einungis hafi átt eftir að undirrita, en að hann hafi verið munnlega samþykktur. Samkvæmt samningnum hafi stefnandi verið með þriggja mánaða uppsagnarfrest. Farið væri fram á að aðalstefndi greiddi henni vangoldin laun í uppsagnarfresti ásamt vangoldnum launum fyrir maímánuð, auk þess sem krafist var að aðalstefndi bætti stefnanda og sambúðarkonu hennar kostnað sem hlotist hefði af því að rifta leigusamningi.

Með bréfi lögmanns stefndu 14. nóvember 2014 var kröfu stefnanda mótmælt. Í bréfinu var því haldið fram að samningssamband stefnanda og aðalstefnda hefði verið „verktakasamband“ og talið að aðilar hefðu sammælst um að halda því fyrirkomulagi eftir að þær fluttu til Redmond uns stefnandi fengi atvinnuleyfi í Bandaríkjunum. Þessu samningssambandi hafi síðan verið slitið 21. maí 2014 vegna óánægju með vinnuframlag stefnanda. Þá hefði varastefnda ekki verið sendur neinn reikningur vegna vinnu fyrir maímánuð og því hefði ekki verið hægt að greiða þeim fyrir þann mánuð.

Í gögnum málsins er að finna frekari gögn um samskipti lögmanna aðila sem ekki er efni til að rekja frekar.

III

1. Málsástæður og lagarök stefnanda

Stefnandi reisir kröfu sína á því að hún eigi samningsbundna fjárkröfu á hendur aðalstefnda en til vara á hendur varastefnda. Krafan sé vegna launa fyrir maímánuð 2014 og launa í þriggja mánaða uppsagnarfresti.

Á því er byggt af hálfu stefnanda að ráðningarsamband á milli hennar og aðalstefnda hafi myndast 28. janúar 2014 þegar hún fór á fund R-kvk-ef S-kvk-ef, stjórnarformanns aðalstefnda, og Þ-kvk-ef J-kvk-ef, þáverandi framkvæmdastjóra aðalstefnda, á starfstöð aðalstefnda á Íslandi. Ráðningarsamningurinn hafi verið yfirfarinn og trúnaðaryfirlýsing undirrituð. Þá hafi stefnandi og stjórnarformaður aðalstefnda tekist í hendur um samninginn.

Þessu til stuðnings vísar stefnandi til þess að samningar séu almennt ekki formbundnir í íslenskum rétti. Munnlegir samningar séu jafngildir skriflegum og hafi þessi regla almennt gilt um ráðningarsamninga. Þá sé það meginregla í vinnurétti að ráðningu skuli annað hvort staðfesta skriflega eða gera um hana ráðningarsamning. Reglan byggi á ákvæðum kjarasamninga og ákvæðum tilskipunar Evrópusambandsins nr. 91/533/EBE sem hafi verið innleidd á Íslandi með kjarasamningum og auglýsingu í Stjórnartíðindum. Í tilskipuninni segi að vinnuveitanda sé skylt að skýra starfsmönnum sínum frá helstu ákvæðum ráðningarsamnings eða ráðningarfyrirkomulags með skriflegum ráðningarsamningi og eða ráðningarbréfi. Samkvæmt ákvæði sem bætt hafi verið inn í kjarasamninga hér á landi árið 2013 geti það varðað atvinnurekanda skaðabótum brjóti hann gegn þessari reglu.

Stefnandi kveður hana og stjórnarformann aðalstefnda hafa hist á fundi 28. janúar 2014 og að þar hafi verið samið um ráðningu stefnanda. Hafi stefnandi hafið störf fyrir aðalstefnda þá þegar. Þó að ráðningarsamningur sem hafi legið fyrir hafi ekki verið undirritaður breyti það því ekki að samningur hafi komist á og það sé á ábyrgð stefnda sem atvinnurekanda að fá samninginn undirritaðan. Um sönnunarbyrði um efni ráðningarsamnings beri að líta til dómafordæma í íslenskum rétti sem kveði á um að hafi munnlegur ráðningarsamningur verið gerður við launþega þá skuli atvinnurekandinn bera hallann af því ef til uppsagnar kemur og skýra beri allan vafa launþega í hag. Af því leiði að sá munnlegi ráðningarsamningur og trúnaðaryfirlýsing sem stefnandi undirritaði 28. janúar 2014 séu í fullu gildi. Því beri aðalstefndi að greiða stefnanda laun í uppsagnarfresti í samræmi við ákvæði samningsins.

Stefnandi byggir á því að samningssambandið hafi verið í formi vinnusamnings, þar sem aðalstefndi hafi verið vinnuveitandi en stefnandi launþegi. Það eigi við þó að fyrirkomulag á greiðslu launa hafi verið með þeim hætti að stefnandi sendi reikning á aðalstefnda. Heiti samningsins sé „Contract of Employment“ og innhald hans beri öll einkenni ráðningarsambands. Samningssamband stefnanda og aðalstefnda hafi í öllu borið merki ráðningarsambands, t.d. hvað varðar aðstöðu, vinnugögn, ábyrgð á verki, áhættu, samband aðila, forföll, persónulegt vinnuframlag, sjálfstæði, verkstjórn og vinnutíma. Aðalstefndi hafi útvegað vinnugögn og aðstöðu til vinnu. Stefnandi hafi unnið vinnuna sjálf en beðið um leyfi ef hún hafi þurft að fara frá vinnu.

Atvinnurekandi sem geri samninginn ber, að mati stefnanda, hallann af óskýrri framsetningu hans. Það sé meginregla að sá sem vinni aðallega fyrir einn vinnuveitanda, án áhættu og ábyrgðar á verkinu, sé launþegi nema í undantekningartilvikum. Hafi það verið vilji aðalstefnda að semja um verktakasamband hefði hann, að mati stefnanda, þurft að haga samningsskilmálunum á þann veg. Það komi skýrt fram í tölvupósti sem R-kvk-nf S-kvk-nf sendi leigusala stefnanda í Bandaríkjunum að stefnandi sé launþegi með mánaðarlaun og stefndi hafi ekki litið á stefnanda sem verktaka. Fyrirkomulagið við greiðslu launa hafi og verið að frumkvæði og á forræði stefndu sem hafi sagt að með því mætti spara peninga.

Af hálfu stefnanda er einnig á því byggt að stefnandi og stefndi hafi samið um þriggja mánaða uppsagnarfrest óháð því hvort stefnandi verði talinn verktaki eða launþegi. Það hafi, sem fyrr segir, verið á ábyrgð stefndu að tryggja að gengið væri frá ráðningarsambandi á viðunandi hátt.

Stefnandi kveðst höfða málið gegn aðalstefnda þar sem hún hafi litið á sig sem launþega hjá honum. Í því sambandi er vísað til þess að hún hafi hafið störf á Íslandi undir leiðsögn framkvæmdastjóra aðalstefnda og aðalstefndi hafi alltaf greitt launin sem hafi verið innt af hendi í íslenskum krónum. Þá sé trúnaðaryfirlýsingin undirrituð af þáverandi framkvæmdastjóra aðalstefnda. Þó að vísað sé til varastefnda sem samningsaðila í ráðningarsamningnum þá hafi aðalstefndi komið fram sem vinnuveitandi, en varastefndi hafði þá ekki tekið almennilega til starfa. Stefndu hafi ýmist kynnt sig sem Skemu ehf. eða reKode og jafnvel hvort tveggja í einu. Það megi sjá í ýmsum gögnum málsins. Þ-kvk-nf J-kvk-nf, þáverandi framkvæmdastjóri aðalstefnda, og R-kvk-nf S-kvk-nf, stofnandi og stjórnarformaður aðalstefnda og framkvæmdarstjóri varastefnda, hafi báðar komið fram fyrir hönd atvinnurekanda. Varastefnda sé stefnt með vísan til 2. mgr. 19. gr. laga um meðferð einkamála, en kröfurnar á hendur aðalstefnda og varastefnda eigi sameiginlegan uppruna.

Stefnandi telur að ásakanir um að hún hafi brotið af sér í starfi séu úr lausu lofti gripnar. Beri stefndu sönnunarbyrðina fyrir því að stefnandi hafi brotið af sér í starfi og því eigi ekki að greiða henni laun í uppsagnarfresti. Stefnandi hafi verið í góðri trú um að hún væri að rækja starf sitt vel og hafi ekki fengið neina viðvörun eða neinar aðfinnslur varðandi störf sín frá stefndu. Fyrirvaralaus og bótalaus uppsögn sé aðeins heimil sé um að ræða gróft brot í starfi, unnið af ásetningi eða vítaverðu gáleysi. Undir þetta falli ekki minni háttar yfirsjónir eða mistök. Það leiði af reglum laga og kjarasamninga um uppsagnarfrest að hafi starfsmanni verið vikið fyrirvaralaust úr starfi vegna brota sem eru ekki á rökum reist, og í ljós kemur að atvinnurekandinn hefur ekki varað starfsmann við vegna hina meintu brota, eigi hann rétt á bótum úr hendi atvinnurekanda.

Kröfum sínum til stuðnings vísar stefnandi til meginreglna vinnuréttar og meginreglu samningaréttar, um efndir samninga. Kröfu sína um dráttarvexti kveðst stefnandi styðja við III. kafla laga um vexti og verðtryggingu, nr. 38/2001. Krafan um málskostnað styðjist við 1. mgr. 130. gr. laga um meðferð einkamála, nr. 91/1991. Varðandi varnarþing vísar stefnandi til 1. mgr. 33. gr. og 1. mgr. 42. gr., sbr. 1. mgr. 43. gr., laga nr. 91/1991. Þá sé einnig vísað til 1. mgr. 38. gr., sbr. 1. mgr. 43. gr., laga nr. 91/1991 um varnarþing.

2. Málsástæður og lagarök aðalstefnda

Aðalstefndi byggir kröfu sína um sýknu aðallega á aðildarskorti, sbr. 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991. Telur hann sig ekki vera réttan aðila að ætluðu ráðningarsambandi. Málatilbúnaður stefnanda sé byggður á því að hún hafi gert munnlegan ráðningarsamning við R-kvk-þf S-kvk-þf sem hafi komið fram fyrir hönd aðalstefnda. Af gögnum málsins megi þó ráða að R-kvk-nf hafi verið forsvarsmaður varastefnda og komið fram fyrir hönd þess félags.

Aðalstefndi bendir á að hann sé hvergi nefndur í óundirrituðum ráðningarsamningi, sem stefnandi vísi til, fyrir utan að þar er tekið fram að aðalstefndi muni sjá um undirbúningsþjálfun. Aðalstefndi mótmælir því að hann og varastefndi séu í raun og veru eitt og sama fyrirtækið. Hér sé um tvo aðskilda lögaðila að ræða þó þeir séu innan sömu samstæðu. Aðalstefndi sé íslenskt félag með íslenska kennitölu og lögheimili á Íslandi, varastefndi sé hins vegar bandarískt félag með lögheimili í Bandaríkjunum. Skuldbindingar annars félagsins verði ekki sjálfkrafa skuldbindingar hins og kröfum á hendur annars þeirra verði því ekki beint að hinu. Þá hafi stefnandi aldrei verið á launaskrá hjá aðalstefnda, heldur gefið út reikninga á félagið. Það staðfesti að um munnlegan verktakasamning hafi verið að ræða, en ekki ráðningarsamning.

Af hálfu aðalstefnda er á það bent að trúnaðaryfirlýsing, sem stefnandi undirritaði þegar hún hóf undirbúningsþjálfun í janúar 2014, snúi eingöngu að því að viðkomandi muni gæta fyllsta trúnaðar um þær upplýsingar og gögn sem hann kunni að komast yfir. Um sé að ræða hugmynda- og aðferðarfræði sem hafi verið mög ár í þróun og kveður aðalstefndi mikilvægt að trúnaður ríki um gögn og upplýsingar um hana. Aðalstefndi sé í flestum tilfellum eigandi höfundaréttarins og það sé ástæða þess að hann sé aðili að trúnaðaryfirlýsingunni. Í henni hafi ekki falist nein skuldbinding eða viðurkenning um að samningssamband væri komið á milli aðila.

Aðalstefndi bendir á að hann sé dótturfélag varastefnda og veiti varastefnda ýmsa þjónustu. Aðalstefndi sjái meðal annars um þjálfun þeirra sem vinni með hugmyndafræðina. Stefnandi hafi fengið þjálfun undir handleiðslu starfsfólks aðalstefnda í höfuðstöðvum aðalstefnda. Það að eitt félag sjái um þjálfun starfsfólks fyrir annað félag leiði ekki til þess að stofnast hafi samningssamband milli þess félags og starfsmannsins. Það hafi verið skýrt í drögum að ráðningarsamningi að aðalstefndi myndi einungis sjá um þjálfun stefnanda og hún myndi svo starfa fyrir varastefnda í Bandaríkjunum. Byggir aðalstefndi á því að stefnanda hafi verið fyllilega ljóst að hún væri að taka að sér verkefni fyrir varastefnda, eins og ráða megi af tölvupóstsamskiptum stefnanda og R-kvk-ef S-kvk-ef í janúar og febrúar 2014.

Aðalstefndi mótmælir þeirri fullyrðingu stefnanda að hún hafi unnið hjá aðalstefnda og lotið stjórn þáverandi framkvæmdastjóra félagsins. Ekkert styðji þá fullyrðingu, sem sé röng. Engin samskipti hafi verið milli forsvarsmanna aðalstefnda og stefnanda. Stefnandi hafi verið í samskiptum við R-kvk-þf S-kvk-þf sem sé framkvæmdastjóri varastefnda. Það sjáist bersýnilega af öllum tölvupóstsamskiptum þeirra og öðrum gögnum málsins að R-kvk-nf komi fram fyrir hönd varastefnda.

Aðalstefndi mótmælir því einnig sem röngu að félagið hafi greitt launin því varastefndi hafi ekki tekið almennilega til starfa og ekki verið vel staddur fjárhagslega. Bendir aðalstefndi á að ekki sé um laun að ræða heldur verktakagreiðslur. Jafnframt hafi varastefndi tekið til starfa í Bandaríkjunum í maí 2013. Það hafi hins vegar dregist hjá stefnanda að fá atvinnuleyfi og kennitölu í Bandaríkjunum og af þeim sökum hafi aðalstefnda verið falið að sjá um greiðslur til stefnanda.

Fallist dómurinn ekki á að sýkna aðalstefnda vegna aðildarskorts, og að samningur hafi komist á milli stefnanda og aðalstefnda, hafnar félagið því alfarið að um ráðningarsamband hafi verið að ræða. Þau verkefni sem stefnandi hafi unnið hafi ekki verið á grundvelli ráðningarsambands heldur verktakasambands. Stefnandi hafi haft sína eigin vinnuaðstöðu og tölvu og hafi sent reikninga fyrir þeim verkefnum sem hún hafi unnið. Stefnandi hafi sérstaklega tekið fram á reikningunum að um verktakavinnu væri að ræða og að engin launatengd gjöld hafi verið greidd af þóknun stefnanda. Hún hafi ráðið því sjálf hvernig hún hagaði vinnutíma sínum og verið algjörlega sjálfstæð í verkefnum sínum. Þó að samið hafi verið fyrir fram um það hvaða verkefni stefnandi skyldi sinna, hvaða greiðslu hún fengi fyrir, og að hún hafi verið greidd í jöfnum greiðslum, þýði ekki að um ráðningarsamband hafi verið að ræða. Stefnandi hafi ekki þurft að biðja um frí ef þess var þörf, líkt og hún haldi fram, heldur hafi hún getað sinnt verkefnunum þegar henni hentaði.

Aðalstefndi bendir á að stefnandi byggi á tilskipun Evrópusambandsins nr. 91/533/EBE, sem hafi verið tekin upp í einstaka kjarasamning, en hafi að öðru leyti ekki gildi í íslenskum rétti. Þá gildi hún ekki þegar um bandarískt félag sé að ræða. Hún gildi aðeins þegar óumdeilt sé að um vinnusamband sé að ræða og þegar aðeins sé deilt um efni þess. Henni verði ekki beitt þannig að þegar vafi leiki á um það hvort um vinnu- eða verktakasamband sé að ræða beri að líta svo á að samband aðila sé vinnusamband.

Þá hafnar aðalstefndi þeirri fullyrðingu stefnanda að R-kvk-nf S-kvk-nf, forsvarsmaður varastefnda, hafi á fundi þeirra 23. maí 2014, á starfstöð varastefnda í Bandaríkjunum, sagt upp samningnum við stefnanda og jafnframt viðurkennt að um væri að ræða fullgildan ráðningarsamning með þriggja mánaða uppsagnarfresti. Stefnandi verði alfarið að bera sönnunarbyrðina fyrir þessari fullyrðingu.

Sömuleiðis verði stefnandi að bera sönnunarbyrðina fyrir þeirri staðhæfingu sinni að samið hafi verið við hana munnlega um fastráðningu hjá aðalstefnda. Þá falli það í hlut stefnanda að sýna fram á efni hins meinta munnlega samkomulags. Ekkert í gögnum málsins styðji þessa fullyrðingu stefnanda.

Aðalstefndi bendir á að kröfu stefnanda um að hann greiði henni laun fyrir maímánuð 2014 sé ranglega beint að aðalstefnda. Ekkert samningssamband hafi verið milli aðalstefnda og stefnanda. Aðalstefndi hafi séð um greiðslur til stefnanda meðan hún hafi ekki getað tekið við greiðslum frá varastefnda því hún hafi ekki verið með atvinnuleyfi í Bandaríkjunum. Þegar hún hafi fengið atvinnuleyfi hafi hún verið beðin um að senda reikning vegna maímánaðar á varastefnda. Enginn grundvöllur sé því fyrir þessari kröfu.

Aðalstefndi reisir varakröfu sína um lækkun stefnufjárhæðarinnar á því að þó að ráðningarsamningur verði talinn hafa komist á liggi ekkert fyrir um að samið hafi verið um þriggja mánaða uppsagnarfrest. Ef litið er til laga nr. 19/1979, um rétt verkafólks til uppsagnarfrests frá störfum og til launa vegna sjúkdóms- og slysaforfalla, og til kjarasamninga um efnið, sé meginreglan sú að það sé ekki fyrr en eftir þriggja til fimm ára samfellt starf sem launþegi telst hafa unnið sér inn rétt til þriggja mánaða uppsagnarfrests. Í ljósi þess sé sú fjárhæð sem stefnandi krefjist mun hærri en tilefni gefi til og því krafist að hún verði lækkuð verulega þannig að hún geti að hámarki numið einum mánuði.

Aðalstefndi fer fram á ríflegan málskostnað úr hendi stefnanda þar sem málatilbúnaður stefnanda sé haldinn svo miklum ágöllum að mikil vinna hafi farið í að undirbúa varnir.

3. Málsástæður og lagarök varastefnda

Varastefndi telur að það beri að sýkna hann þegar af þeirri ástæðu að stefnandi hafi ekki gefið út reikning á varastefnda fyrir meintri kröfu og því sé engin skuld til staðar. Krafan sé auk þess án nokkurrar sundurliðunar og því algjörlega vanreifuð.

Af hálfu varastefnda er einnig á því byggt að málatilbúnaður stefnanda byggi ekki á því að samningssamband sé milli varastefnda og stefnanda og því sé um að ræða aðildarskort er leiði til þess að sýkna beri varastefnda. Málatilbúnaður stefnanda beinist allur að því að samningssamband sé milli stefnanda og aðalstefnda, en ýmist sé á því byggt að aðalstefndi og varastefndi séu eitt og sama fyrirtækið eða að varastefndi sé í raun og veru ekki til. Ekki sé byggt á aðild varastefnda að meintu ráðningarsamningi sem sé rót ætlaðrar skuldar, heldur á því að samningurinn hafi verið gerður við aðalstefnda en ekki varastefnda. Hvergi í málatilbúnaði stefnanda séu færð rök fyrir aðild varastefnda að málinu. Ekki sé krafist dóms um það að varastefndi sé bundinn af ætluðu samningssambandi og beri því að greiða stefnanda meinta skuld. Í samræmi við málsforræðisreglu geti niðurstaða málsins því ekki falist í dómi um að varastefndi beri ábyrgð samkvæmt ráðningarsambandi við stefnanda og hið erlenda félag skuli greiða skuldina. Með vísan til 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991 beri því að sýkna varastefnda af öllum kröfum stefnanda.

Fallist dómurinn á að varastefndi eigi aðild að málinu byggir hann á því að ekkert ráðningarsamband hafi verið á milli aðilanna. Hvergi í málatilbúnaði stefnanda sé vikið að því hvernig varastefndi sé bundinn af ráðningarsamningi, heldur sé í stefnu aðeins að finna almenna tilgreiningu á varastefnda sem aðila að málinu án þess að það sé rökstutt frekar. Stefnandi hafi unnið verkefni fyrir aðalstefnda sem verktaki. Það hafi verið ljóst frá upphafi að stefnandi myndi starfa sem verktaki. Þó það hafi hugsanlega staðið til að stefnandi myndi starfa hjá varastefnda í framtíðinni hafði það ekki komið til framkvæmda, enda hafi stefnandi ekki haft tilskilin leyfi til að starfa í Bandaríkjunum. Enginn ráðningarsamningur hafi verið gerður milli varastefnda og stefnanda. Þau drög að ráðningarsamningi sem liggi fyrir í málinu hafi enga þýðingu fyrir það samband sem hafi verið milli varastefnda og stefnanda. Samningurinn sé ekki undirritaður enda hafi varastefndi lýst því yfir að hann myndi ekki undirrita hann fyrr en lögfræðingur félagsins væri búinn að fara yfir hann. Varastefndi geti því ekki verið skuldbundinn af þeim samningi.

Af hálfu varastefnda er því einnig haldið fram að af tölvupóstsamskiptum stefnanda og forsvarsmanns varastefnda í lok febrúar 2014 megi sjá að ekki hafi staðið til að ráða stefnanda sem starfsmann fyrr en grundvöllur væri kominn fyrir ráðningarsambandi. Þá sé einnig ljóst af tölvupóstsamskiptum milli stefnanda og R-kvk-ef S-kvk-ef 19. maí 2014 og bréfs til stefnanda, dags. 23. maí 2014, að aðilar voru enn að koma sér saman um efni hugsanlegs ráðningarsamnings og að trúnaðaryfirlýsing gagnvart varastefnda hafði þá enn ekki verið undirrituð.

Til hafi staðið að stefnandi myndi undirrita sams konar trúnaðaryfirlýsingu gagnvart varastefnda og hún hafði þegar undirritað gagnvart aðalstefnda. Varastefndi bendir á að í drögum að ráðningarsamningi hafi komið fram að gildi samningsins væri háð því að slík yfirlýsing hefði verið undirrituð. Stefnandi hafi ekki viljað undirrita yfirlýsinguna og því hafi henni mátt vera ljóst að ekkert samningssamband væri komið á milli hennar og varastefnda. Stefnandi hafi auk þess ekki notið þeirra fríðinda sem tilgreind séu í drögum að ráðningarsamningi, svo sem að stefnandi myndi útvega henni tölvu og internettengingu. Því hafi stefnanda mátt vera ljóst að varastefndi teldi sig ekki skuldbundinn að meintum ráðningarsamningi og slíkt samband væri ekki komið á milli aðila.

Á það er bent af hálfu varastefnda að það felist í meginreglu um samningafrelsi að ákveða efni samnings, og hvort samningur skuli gerður, eða hvort látið skuli hjá líða að gera samning. Ekkert í samskiptum varastefnda og stefnanda hafi gefið til kynna að samningssamband væri komið á milli þeirra. Varastefndi telur að það væri ósanngjarnt, og færi gegn meginreglum samningaréttarins, ef varastefndi yrði talinn skuldbundinn af ráðningarsambandi við stefnanda.

Varastefndi kveðst byggja á sömu rökum og aðalstefndi því til stuðnings að stefnandi hafi verið verktaki. Varastefndi hafi hvorki greitt fyrir vinnuaðstöðu stefnanda né útvegað henni tölvu, hún hafi hagað vinnu sinni og vinnutíma eftir sínum hentugleika og þá hafi hún sent aðalstefnda reikninga fyrir vinnu sinni. Um það hafi verið samið munnlega að stefnandi myndi starfa fyrir varastefnda að ákveðnum verkefnum í afmarkaðan tíma og að því loknu yrði metið hvort grundvöllur væri fyrir ráðningu. Samkvæmt því sé ekki hægt að halda því fram að stefnandi hafi verið ráðin til vinnu hjá varastefnda. Stefnandi hafi, sem fyrr segir, starfað sem verktaki hjá varastefnda.

Fallist dómurinn ekki á kröfu varastefnda um sýknu fer hann fram á að fjárkrafan verði lækkuð verulega. Þó að talið verði að samningssamband hafi komist á milli varastefnda og stefnanda liggi, að mati varastefnda, fyrir að ekki hafi verið samið um þriggja mánaða uppsagnarfrest. Samkvæmt svo kallaðri „At Will“ reglu í Washingtonfylki Bandaríkjanna um uppsögn starfsfólks, geti atvinnurekandi og starfsmaður slitið ráðningarsambandi eftir því sem hentar og án viðvörunar eða uppsagnarfrests. Þá hafi stefnandi, sem fyrr segir, ekki gefið út reikning á varastefnda vegna verkefna sinna í maímánuði og því sé engin skuld til staðar. Krafa stefnanda sé því mun hærri en tilefni gefi til. Varastefndi krefst þess að hún verði lækkuð verulega þannig að hún nemi að hámarki einum mánuði.

Í báðum tilvikum krefst varastefndi málskostnaðar og að við ákvörðun á honum verði litið til þess að umfangsmikil vinna hafi farið í að taka til varna í málinu sökum þess hve málatilbúnaðurinn hafi verið vanreifaður og ógreinilegur.

IV

Gögn málsins, sem rakin eru í kafla II, sýna með óyggjandi hætti að fyrirhugað var að ráða stefnanda til starfa í þjónustu varastefnda, sem er móðurfélag aðalstefnda. Þó að fyrirliggjandi drög að ráðningarsamningi þessa efnis hafi ekki verið undirrituð á fundi aðila 28. janúar 2014, sem framkvæmdastjórar beggja stefndu voru viðstaddir, verður ekki fram hjá því litið að meginefni hans kom til framkvæmda í kjölfar hans. Þannig hlaut stefnandi þjálfun hjá aðalstefnda með það fyrir augum að hún gæti unnið í þágu varastefnda vestan hafs, auk þess sem hún flutti til Redmond í lok mars, eins og miðað hafði verið við. Þá er upplýst, m.a. með skýrslu Þ-kvk-ef J-kvk-ef, fyrrverandi framkvæmdastjóra aðalstefnda, að stefnandi og sambúðarkona hennar hafi unnið á sama tíma að ýmsum verkefnum bæði í þágu aðal- og varastefnda, án þess að þau hafi verið sérgreind og greitt fyrir þau sérstaklega. Endurgjald sem stefnandi fékk fyrir að skuldbinda sig með þessum hætti var í formi fastra, mánaðarlegra greiðslna í íslenskum krónum sem ágreiningslaust er að tóku mið af fyrrgreindum drögum að ráðningarsamningi.

Enn fremur ber að líta til þess að fyrirsvarsmaður varastefnda, sem jafnframt er stofnandi og óbeinn eigandi meirihluta í aðalstefnda, R-kvk-nf S-kvk-nf, átti frumkvæði að því að stefnandi gerði aðalstefnda reikning vegna endurgjalds fyrir vinnuframlag hennar, eins og um verktakagreiðslu væri að ræða. Í tölvuskeyti hennar um þetta efni kemur beinlínis fram að þessi tilhögun á greiðslu fyrir vinnu stefnanda hafi verið ákveðin í stað þess að stefnandi færi á launaskrá hjá aðalstefnda. Þá er til þess að líta að stefnandi skuldbatt sig, með undirritun sinni á sérstaka trúnaðaryfirlýsingu 28. janúar 2014, til þess að hlíta umtalsverðum takmörkunum á aflahæfi sínu í þágu hagsmuna varastefnda og skerti um leið tjáningarfrelsi sitt um málefni félagsins. Í ljósi náinna tengsla við aðalstefnda og efnis yfirlýsingarinnar er ljóst að þessar takmarkanir áttu einnig að gilda gagnvart aðalstefnda, en framkvæmdastjóri þess félags undirritaði yfirlýsinguna.

Framangreindum vísbendingum þess efnis að um ráðningarsamning hafi verið að ræða hefur ekki verið hnekkt af hálfu stefndu. Þegar á allt framangreint er litið verður að líta svo á að þegar í janúarlok 2014 hafi komist á ráðningarsamningur þar sem stefnandi skuldbatt sig til þess að vinna í þágu beggja stefndu gegn greiðslu umsaminna launa, uns gerðar yrðu breytingar á því þannig að hún yrði fullgildur starfsmaður varastefnda vestan hafs.

Í ljósi almennra reglna og stöðu aðila í samningssambandinu verða stefndu, sem vinnuveitendur stefnanda, að bera hallann af óljósu inntaki ráðningarsamnings aðila að öðru leyti. Eins og rakið hefur verið liggur fyrir að í lögskiptum þeirra voru drög að skriflegum en óundirrituðum ráðningarsamningi í meginatriðum lagður til grundvallar, en þar var kveðið á um þriggja mánaða uppsagnarfrest. Þá er til þess að líta að stefnandi skuldbatt sig til þess að flytjast búferlum á fjarlægar slóðir, sem hún gerði í lok mars á grundvelli þess samningssambands sem í gildi var milli aðila. Við þær aðstæður er eðlilegt að gengið sé út frá lengri uppsagnarfresti en leiðir af almennum reglum. Því þykir rétt að miða við að stefnandi hafi verið ráðin til starfa hjá stefndu með þeim kjörum að ef til uppsagnar kæmi af hálfu annars hvors samningsaðila væri uppsagnarfrestur þrír mánuðir.

Eftir að stefnandi fluttist út til Redmond í lok mars 2014 hélt aðalstefndi áfram að greiða fyrir þá vinnu sem stefnandi innti af hendi, en fyrir liggur að aðalstefndi greiddi laun fyrir vinnu hennar í apríl 2014. Staðhæfing stefnanda þess efnis að hún hafi á þeim tíma að einhverju leyti unnið að verkefnum fyrir aðalstefnda hefur ekki verið hnekkt. Stefnanda var aldrei gert að undirrita ráðningarsamning við varastefnda eða ítarlega trúnaðaryfirlýsingu eins og stefndu hafa vísað til. Réttarstaða stefnanda gagnvart stefndu var því óbreytt þegar ráðningu hennar var slitið 21. maí 2014. Af þessum sökum verður á það fallist að aðalstefndi sem, eins og áður segir, er dótturfélag varastefnda, hafi á þeim tíma verið skuldbundinn samkvæmt þeim munnlega ráðningarsamningi sem komst á milli aðila í lok janúar 2014. Verður stefnandi ekki látin gjalda þess að stefndu höfðu á þeim tíma ekki leitast við að koma skýrari skipan á lögskipti aðila. Í þessu ljósi, og með vísan til þess sem áður er rakið, ber að fallast á að stefnandi eigi kröfu um laun úr hendi aðalstefnda fyrir maímánuð í samræmi við aðalkröfu stefnanda.

Ekki er á því byggt af hálfu stefndu að stefnandi hafi brotið þannig af sér í starfi að efni hafi verið til þess að rifta ráðningu hennar. Stefnanda var af hálfu stefndu ekki gefið færi á því að vinna í uppsagnarfresti, hvorki í þágu aðal- né varastefnda. Af þessum sökum, og með vísan til þess sem rakið hefur verið, verður jafnframt að fallast á kröfu stefnanda um greiðslu fjármuna er svara til fullra launa stefnanda í uppsagnarfresti. Eins og áður segir verður að leggja til grundvallar að uppsagnarfresturinn hafi verið þrír mánuðir. Ekki er ágreiningur um fjárhæð mánaðarlegra launagreiðslna til stefnanda eða dráttarvaxtakröfu stefnanda. Með vísan til framangreinds ber að fallast á aðalkröfu stefnanda á hendur aðalstefnda eins og hún er fram sett. Kemur krafa stefnanda á hendur varastefnda því ekki til álita.

Með stoð í 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 verður aðalstefnda gert að greiða stefnanda málskostnað. Undir rekstri málsins hefur stefnandi m.a. þurft að grípa til varna í tilefni af frávísunarkröfu stefndu og annarra ágreiningsefna og ber að taka tillit til þess við ákvörðun málskostnaðar. Þá er til þess að líta að hliðstætt mál, er lýtur að kröfu sambúðarkonu stefnanda á hendur stefndu, hefur verið rekið samhliða þessu máli. Þykir málskostnaður stefnanda hæfilega ákveðinn 800.000 krónur.

Uppkvaðning á dómi þessum hefur dregist fram yfir frest samkvæmt 1. mgr. 115. gr. laga nr. 91/1991, en dómari og aðilar töldu ekki efni til að málið yrði flutt að nýju.

Á-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð:

Aðalstefndi, Skema ehf., greiði stefnanda, S-kvk-þgf R-kvk-þgf Á-kvk-þgf, 1.263.040 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001, um vexti og verðtryggingu, af 315.760 krónum frá 2. júní 2014 til 1. júlí 2014, af 631.520 krónum frá þeim degi til 1. ágúst 2014, af 947.280 krónum frá þeim degi til 1. september 2014 og af 1.263.040 krónum frá þeim degi til greiðsludags.

Aðalstefndi greiði stefnanda 800.000 krónur í málskostnað.