S-362/2016

Mál þetta, sem dómtekið var 17. febrúar 2017, höfðaði ríkissaksóknari með ákæru 15. september 2016 á hendur ákærðu, X, kt. [...], [...], [...], og X, kt. [...], [...], [...];

„fyrir eftirtaldar líkamsárásir, að kvöldi föstudagsins 31. október 2014, að [...] í [...]:

1. Á hendur ákærða X fyrir líkamsárás, með því að hafa ítrekað slegið og kýlt meðákærða Y í andlit og höfuð með þeim afleiðingum að hann hlaut mar yfir vinstra gagnauga, sár á vinstra eyra, þreifieymsli þar yfir og á alla hálsvöðva vinstra megin og stirðleika í hálshrygg.

2. Á hendur ákærða Y fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás, með því að hafa, þegar meðákærði X veittist að ákærða eins og lýst er í 1. ákærulið, tekið fram vasahníf með 7,8 cm löngu hnífsblaði, beint honum að meðákærða X og skorið hann yfir vinstri öxl, með þeim afleiðingum að hann hlaut 4 cm langan og 1 cm djúpan skurð á öxlina.

Telst háttsemi ákærða X, sbr. ákæruliður 1, varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og háttsemi ákærða Y, sbr. ákæruliður 2, varða við 2. mgr. 218. gr. sömu laga.

Þess er krafist að ákærðu verði dæmdir til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar. Þá er þess krafist að vasahnífur af gerðinni Jin, sem lögregla lagði hald á við rannsókn málsins, verði gerður upptækur samkvæmt 1. mgr. 69. gr. a almennra hegningarlaga.“

Kröfur ákærðu:

Kröfur ákærða X eru þær aðallega að hann verði sýknaður af kröfum ákæruvalds. Til vara krefst ákærði þess að honum verði gerð sú vægasta refsing sem lög leyfa, sem að öllu leyti verði bundin skilorði. Þá krefst verjandi ákærða X hæfilegrar þóknunar sér til handa er greiðist úr ríkissjóði.

Kröfur ákærða Y eru þær að honum verði gerð sú vægasta refsing sem lög leyfa.

I

A

Samkvæmt frumskýrslu lögreglu barst lögreglunni á Suðurnesjum tilkynning 31. október 2014, um kl. 21:03, þess efnis að óskað væri aðstoðar lögreglu vegna átaka að [...] í [...]. Skömmu síðar barst önnur tilkynning og var hún þess efnis að sjúkrabifreið hefði verið send á vettvang vegna hnífstungu.

Þegar lögregla kom á vettvang stóðu útidyr íbúðarhússins að [...] opnar. Lögregla fór inn í íbúðina og sá fljótlega til ungs drengs og þriggja kvenna. Ákærði X kom síðan út af baðherbergi íbúðarinnar. Er í frumskýrslu lögreglu bókað að af ákærða X hafi lagt mikla áfengislykt og á honum greinilega sést að hann væri undir áhrifum áfengis. Ákærða hafi verið fylgt inn í eldhús íbúðarinnar þar sem rætt hafi verið við hann. Jakki ákærða X hafi verið rifinn á vinstri öxl og við nánari skoðun hafi komið í ljós nokkurra cm langur skurður á vinstri öxl ákærða.

Í svefnherbergi í íbúðinni kom lögregla að ákærða Y þar sem hann sat á rúmbrík. Á borði fyrir framan ákærða lá hnífur. Í frumskýrslu lögreglu er bókað að ákærði Y hafi tjáð lögreglu að hann hefði stungið mann. Þá segir þar enn fremur að ákærði Y hafi verið bólginn í framan, meðal annars á nefi, og hafi hann sagt þá áverka vera af völdum meðákærða X.

Lögregla ræddi á vettvangi við ákærðu báða, A, B, fyrrnefndan dreng og C. Er í frumskýrslu lögreglu meðal annars haft eftir A um málsatvik að hún hefði séð ákærða X slá ákærða Y ítrekað í andlit. Hið sama er þar haft eftir B. Ákærði X vildi samkvæmt því sem fram kemur í skýrslunni ekkert kannast við að átök hefðu átt sér stað en ákærði Y lýsti því að meðákærði hefði ráðist að honum með höggum og hefði hann gripið hníf og stungið ákærða X einu sinni í öxlina. Um varnarviðbrögð hefði verið að ræða, enda hefði ákærði Y haldið að meðákærði ætlaði að drepa hann.

Báðir ákærðu gáfu blóðsýni í þágu rannsóknar málsins. Samkvæmt niðurstöðu rannsóknastofu Háskóla Íslands í lyfja- og eiturefnafræði voru báðir ákærðu ölvaðir er atvik máls gerðust. Í blóðsýni sem ákærði Y gaf reyndust vera 1,42‰ alkóhóls. Í blóðsýni sem ákærði X gaf mældust 1,34‰ alkóhóls. Í blóði hans mældist einnig tetrahydrókannabínól, 1,8 ng/ml.

B

Í málinu liggur frammi vottorð D læknakandídats frá 8. desember 2014 vegna áverka ákærða X. Í vottorðinu segir meðal annars svo: „Það vottast hér með að X ... lenti í áverka sem þarfnaðist læknismeðferðar þann 31/10 2014. ... og endar í hnífabardaga með þeim afleiðingum að X er stunginn í húð yfir öxl (deltoideus laterlat á proximal humerus). – X hlaut um 4 cm langan og um 1 cm djúpan skurð í skástefnu upp á við, sést grunnur skurður út frá barmi sársins sem er aðeins um 1 mm (epithel) að dýpt. Kraftar, skyn og blóðflæði (Distal status) metið eðlilegt og ekki grunur um áverka í liðnum sjálfum. - ... Sauma 4 spor ...“

D, nú læknir, kom fyrir dóm og staðfesti vottorð sitt. Vitnið kvaðst muna mjög óljóst eftir komu ákærða X til sín en rak þó minni til þess að hann hefði komið eftir „hnífabardaga“.

Í málinu liggur frammi vottorð E læknis vegna áverka ákærða Y. Um áverka ákærða segir svo í vottorðinu: „... leitar til undirritaðs 05.11.2014 og segir að hann hafi lent í því að ráðist var á hann aðfaranótt laugardagsins 01.11 sl. Hann var sleginn í höfuðið og andlit vinstra megin. Leitaði hingað strax á bráðamóttökuna á laugardeginum en gafst upp á að bíða þar sem langur biðtími var. - Við skoðun er hann með aðeins mar yfir vi. gagnauga og smá sár fyrir aftan og ofarlega á vi. eyra. Hann er hvellþreifiaumur þarna yfir og sérstaklega á öllum hálsvöðvum vi. megin. Hann er einnig með mar yfir viðbeinslið við öxl vi. megin. - Hann er stirður í hálshrygg við allar hreyfingar og fær verk sérstaklega þegar hann beygir yfir til hægri.“

E kom fyrir dóm og staðfesti og skýrði vottorð sitt. Sagðist vitnið muna mjög óljóst eftir skoðun sinni á ákærða Y. Kom fram hjá vitninu að þeir áverkar sem lýst sé í vottorðinu gætu „alveg örugglega“ verið afleiðingar árásar eins og þeirrar sem ákærði Y hefði lýst. Högg vinstra megin í andlit gæti vel hafa valdið því að hnykkur hefði komið á hálsinn og þannig orsakað tognun í hálsvöðvum.

II

A

Í þinghaldi 1. desember 2016 neitaði ákærði X sök í málinu. Við aðalmeðferð málsins ítrekaði ákærði þá afstöðu sína.

Fyrir dómi kvað ákærði X aðspurður þá ákærða Y vera kunnuga. Um tengsl sín við vitnið A bar ákærði að þau hefðu verið par fyrir um tíu árum síðan. Þá hefði hann jafnframt leigt af henni herbergi fyrir nokkrum árum síðan.

Ákærði X kvaðst í skýrslu sinni fyrir dómi ekkert geta borið um málsatvik að kvöldi 31. október 2014 að [...] í [...]. Ákærði myndi það eitt að lögregla hefði komið á vettvang og bent honum á að hann væri með skurð á handlegg. Læknir hefði síðan saumað skurðinn. Kvaðst ákærði ekkert geta borið um hvernig hann hlaut áverkann. Minnisleysið sagði ákærði stafa af ölvun sinni er atvik máls gerðust.

Fyrir dómi var skýrsla ákærða X fyrir lögreglu borin undir hann. Kvaðst ákærði ekkert muna eftir þeim lýsingum á atvikum sem þar séu eftir honum hafðar. Spurður af sækjanda út í áverka sem sækjandi sagði ákærða X hafa samkvæmt gögnum málsins verið með á kjúku á vinstri hendi kvaðst ákærði ekki vita hvað þar væri átt við.

B

Ákærði Y kom fyrir dóm 14. desember 2016 og játaði skýlaust að hafa gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru héraðssaksóknara, sbr. 2. tölulið ákæru. Við aðalmeðferð málsins 17. febrúar sl. ítrekaði ákærði þá afstöðu sína til sakargifta.

Í skýrslu sinni fyrir dómi greindi ákærði Y svo frá að hann og vitnið A hefðu verið par og búið saman er atvik máls gerðust. Meðákærða X hefði ákærði þá verið búinn að þekkja í um tvö ár, en þeir hefðu verið nágrannar þar sem ákærði bjó áður.

Atvikum að kvöldi 31. október 2014 að [...] í [...] lýsti ákærði Y svo að hann hefði setið inni í stofu og verið að horfa á sjónvarpið þegar meðákærði X hefði skyndilega vaðið inn og ráðist á ákærða með höggum. Meðákærði hefði kýlt ákærða mörgum sinnum í andlitið með krepptum hnefa. Orðaði ákærði Y það svo að meðákærði hefði „hamrað“ á honum. Ákærði kvaðst hafa reynt að verjast með því að bera fyrir sig hendurnar og þá hefði vitnið A verið aftan við meðákærða og freistað þess að ná honum af ákærða. Kom fram hjá ákærða að meðákærði hefði sagt eitthvað við hann meðan á árásinni stóð á pólsku, sem ákærði kvaðst ekki hafa skilið. Ástæðu árásarinnar sagði ákærði hafa verið afbrýðisemi meðákærða.

Eftir að hafa veist að ákærða Y samkvæmt framansögðu hefði meðákærði farið út úr stofunni í 10-15 mínútur og hefði ákærði heyrt hann rífast við A og móður hennar. Meðákærði hefði síðan komið aftur inn í stofuna og ráðist að ákærða að nýju. Hann hefði slegið ákærða 10-15 höggum með krepptum hnefa. Ákærði kvaðst hafa tekið upp sér til varnar lítinn vasahníf, sem legið hefði í hillu skammt frá honum, og stungið meðákærða í öxlina. Til skýringar á þeirri háttsemi sinni vísaði ákærði til þess að slík ákefð hefði verið í árás meðákærða að ákærði hefði talið lífi sínu ógnað. Nánar lýsti ákærði þessum atvikum svo að hann hefði tekið upp hnífinn og meðákærði þá stokkið á hann. A hefði þá verið nokkurn veginn á milli þeirra tveggja en meðákærði hefði hent henni í burtu. Fram kom hjá ákærða Y að hann hefði verið marinn á andliti og hálsi eftir árás meðákærða.

Móður A, B, sagði ákærði hafa verið frammi á gangi meðan á öllu þessu gekk. Hún hefði aldrei komið inn í stofuna.

Spurður um ástand sitt er atvik máls gerðust kvaðst ákærði Y hafa verið búinn að drekka nokkra bjóra. Hann hefði því verið lítillega ölvaður.

III

A bar fyrir dómi að ákærði X hefði verið unnusti hennar fyrir nokkrum árum síðan. Í dag væru þau góðir vinir. Þá hefðu þau ákærði Y verið par á þeim tíma sem atvik máls gerðust en þau væru í engu sambandi í dag.

Að [...] umrætt kvöld sagði vitnið hafa verið, auk sín, ákærðu báða, móður sína og lítinn systurson sinn. Síðar um kvöldið hefði lögregla einnig komið í íbúðina. Ákærða X sagði vitnið hafa komið á heimilið þeirra erinda að sækja snúru fyrir gervihnattadisk. Þegar hann kom í íbúðina hefði ákærði Y verið í stofunni, sem á þessum tíma hefði einnig verið svefnherbergi vitnisins þar sem móðir þess hefði verið í heimsókn.

Vitnið kvaðst í upphafi skýrslu sinnar fyrir dómi aðspurt ekkert muna hvað gerðist í íbúðinni umrætt kvöld og varð þess valdandi að lögregla kom á vettvang. Lýsti vitnið því að það hefði, er lögreglu bar að, verið í miklu uppnámi og skýrði vitnið minnisleysið með því ástandi sínu.

Fyrir dómi var samantektarskýrsla af framburði vitnisins hjá lögreglu borin undir vitnið. Kvað vitnið það sem fram kemur í skýrslunni lítið rifja upp fyrir vitninu um atvik kvöldsins. Vitnið bar þó að það myndi að ákærðu hefðu verið í átökum og hefði vitnið reynt að kalla á móður sína og fá hana til aðstoðar. Hefði vitnið staðið aftan við ákærða X, tekið í fatnað hans og reynt að toga hann frá en ekki megnað að stía ákærðu í sundur. Var á vitninu að skilja að töluvert hefði gengið á í stofunni.

Eftir að lögregla kom á vettvang kvaðst vitnið hafa séð að ákærði X var allur í blóði og að búið var að binda um sár hans.

B sagðist fyrir dómi ekki muna málsatvik vel. Vitnið kvaðst ekki hafa séð hver var að ráðast á hvern eða hver hóf átökin þar sem vitnið hefði verið í öðru herbergi. Vitnið sagði ákærða X hafa verið í íbúðinni. Það hefði ákærði Y einnig verið. Vitnið kvaðst hafa heyrt læti. Vitnið hefði farið í stuttan tíma inn í stofuna og þá séð að ákærðu voru í átökum. Þeim átökum lýsti vitnið svo að ákærðu hefðu haldið um axlir hvors annars. Í kjölfarið hefði vitnið hringt og kallað á lögreglu. Þegar lögregla hefði komið á vettvang hefðu átökin verið yfirstaðin.

Fram kom hjá vitninu að það hefði séð ákærða X blóðugan inni í eldhúsi að átökunum loknum. Hann hefði þá verið með áverka á handlegg.

Aðspurt kvaðst vitnið telja að það hefði skýrt satt og rétt frá við lögreglu er það gaf skýrslu að kvöldi þess dags er atvik máls gerðust.

F lögreglumaður staðfesti að hann hefði ritað frumskýrslu lögreglu í málinu, dagsetta 1. nóvember 2014. Vitnið kvaðst hafa komið að [...] í [...] umrætt kvöld ásamt nokkrum öðrum lögreglumönnum. Í herbergi innst inni á ganginum hefði ákærði Y verið. Hann hefði ekki verið á nokkurn hátt ógnandi og strax greint lögreglu frá því sem gerðist. Ákærði Y hefði einnig vísað lögreglu á hníf. Um málsatvik vísaði vitnið að öðru leyti til frumskýrslu sinnar.

IV

A

Í ákærulið 1 er ákærða X gefin að sök líkamsárás með því að hafa ítrekað slegið og kýlt meðákærða Y í andlit og höfuð með þeim afleiðingum að hann hlaut mar yfir vinstra gagnauga, sár á vinstra eyra, þreifieymsli þar yfir og á alla hálsvöðva vinstra megin og stirðleika í hálshrygg.

Ákærði X neitar sök. Ekki nýtur frásagnar hans fyrir dómi af atvikum umrætt kvöld, en við aðalmeðferð málsins bar ákærði fyrir sig minnisleysi og vísaði um það til ölvunarástands síns. Samkvæmt niðurstöðu rannsóknastofu Háskóla Íslands í lyfja- og eiturefnafræði, sem reifaðar eru í kafla I.A hér að framan, voru ákærðu báðir ölvaðir er atvik máls gerðust.

Við aðalmeðferðina lýsti ákærði Y atvikum svo að hann hefði setið inni í stofu og verið að horfa á sjónvarpið þegar meðákærði X hefði skyndilega vaðið inn og ráðist að honum með höggum. Meðákærði hefði kýlt ákærða mörgum sinnum í andlitið með krepptum hnefa. Kvaðst ákærði hafa reynt að verjast með því að bera fyrir sig hendurnar. Þá hefði vitnið A verið aftan við meðákærða og freistað þess að ná honum af ákærða. Meðákærði hefði síðan farið út úr stofunni í 10-15 mínútur og sagðist ákærði hafa heyrt hann rífast við A og móður hennar. Meðákærði hefði síðan komið aftur inn í stofuna og ráðist að ákærða að nýju og slegið hann 10-15 höggum með krepptum hnefa. Ákærði kvaðst þá hafa tekið upp sér til varnar lítinn vasahníf, sem legið hefði í hillu skammt frá honum, og stungið meðákærða í öxlina. Nánar lýsti ákærði þessum atvikum svo að hann hefði tekið upp hnífinn og meðákærði þá stokkið á hann. A hefði þá verið nokkurn veginn á milli þeirra tveggja en meðákærði hent henni í burtu. Fram kom hjá ákærða að hann hefði verið marinn á andliti og hálsi eftir árás meðákærða.

Vitnið A sagði ákærða X hafa komið á heimili hennar umrætt kvöld þeirra erinda að sækja snúru fyrir gervihnattadisk. Þegar ákærða X bar að hefði ákærði Y verið í stofunni. Í upphafi skýrslu sinnar fyrir dómi bar vitnið síðan fyrir sig minnisleysi um atvik kvöldsins og vísaði í því sambandi til þess að það hefði verið í miklu uppnámi. Síðar í skýrslu vitnisins fyrir dómi kom hins vegar fram að það myndi eftir ákærðu í átökum og hefði vitnið reynt að kalla á móður sína og fá hana sér til aðstoðar. Kvaðst vitnið hafa staðið aftan við ákærða X, tekið í fatnað hans og reynt að toga hann frá en ekki megnað að stía ákærðu í sundur. Var á vitninu að skilja að töluvert hefði gengið á í stofunni. Móðir A, B, bar við aðalmeðferð málsins að hún hefði ekki séð hver hóf átökin þar sem hún hefði verið í öðru herbergi. Kom hins vegar fram hjá vitninu að það hefði séð ákærðu í átökum í stofunni.

Svo sem áður er rakið nýtur ekki framburðar ákærða X fyrir dómi af málsatvikum. Ákærði Y hefur hins vegar frá upphafi gefið greinargóða frásögn af atvikum. Gekkst ákærði strax og lögregla kom á vettvang umrætt kvöld við því að hafa beitt hnífi gegn meðákærða og hefur hann verið staðfastur í þeim framburði sínum að um varnarviðbrögð hafi verið að ræða af hans hálfu, en meðákærði hafi ráðist að honum með offorsi og kýlt hann mörgum sinnum í andlit og höfuð með krepptum hnefa. Ákærði hafi því talið sig vera í mikilli hættu. Vottorð E læknis og framburður hans fyrir dómi er því til nokkurs stuðnings að ákærði Y hafi hlotið hnefahögg í höfuð og andlit. Þó svo vitnin A og B hafi báðar dregið úr framburði sínum fyrir dómi frá því sem fram kom hjá þeim hjá lögreglu könnuðust þær þó báðar við að til átaka hefði komið á milli ákærðu. Þá kvaðst B aðspurð telja að hún hefði skýrt satt og rétt frá við lögreglu er hún gaf skýrslu að kvöldi þess dags er atvik máls gerðust. Í þeirri skýrslu kemur meðal annars fram hjá vitninu að það hafi séð ákærða X standa yfir ákærða Y, sem legið hefði í sófa í stofunni, og kýla hann margítrekað í andlit og höfuð með krepptum hnefa. Samkvæmt öllu þessu þykir dóminum sannað, gegn neitun ákærða X, með framburði ákærða Y, eins og hann er studdur gögnum og framburði vitna samkvæmt framansögðu, svo ekki verði vefengt með skynsamlegum rökum, sbr. 1. mgr. 109. gr. laga nr. 88/2008, að ákærði X hafi ítrekað slegið og kýlt meðákærða í andlit og höfuð með þeim afleiðingum að hann hlaut mar yfir vinstra gagnauga, sár á vinstra eyra, þreifieymsli þar yfir og á alla hálsvöðva vinstra megin og stirðleika í hálshrygg, sbr. fyrrnefnt vottorð E læknis. Með þeirri háttsemi braut ákærði X gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

B

Í ákærulið 2 er ákærða Y gefin að sök sérstaklega hættuleg líkamsárás, með því að hafa, þegar meðákærði X veittist að honum eins og lýst er í ákærulið 1, tekið fram vasahníf með 7,8 cm löngu hnífsblaði, beint honum að meðákærða og skorið hann yfir vinstri öxl, með þeim afleiðingum að hann hlaut 4 cm langan og 1 cm djúpan skurð á öxlina.

Svo sem rakið er í köflum II.B og IV.A hefur ákærði Y játað að hafa gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákærulið 2. Játning ákærða samrýmist gögnum málsins, þ.m.t. vottorði D frá 8. desember 2014, sem læknirinn staðfesti fyrir dómi við aðalmeðferð málsins. Með því að leggja til meðákærða með hnífnum og valda honum því líkamstjóni sem í ákæru greinir braut ákærði Y gegn 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

V

A

Sakaferill ákærða X er lítill og hefur ekki áhrif á ákvörðun refsingar hans nú. Dómurinn telur samkvæmt framansögðu upplýst að ákærði X hafi verið upphafsmaður að átökum ákærðu. Þá liggur einnig fyrir að hann beindi höggum sínum að höfði meðákærða. Að þessu gættu þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin 30 daga fangelsi. Eftir atvikum þykir rétt að fresta fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

B

Ákærði Y á nokkurn sakaferil að baki. Hinn 1. nóvember 2014 gekkst hann undir sektargerð lögreglustjóra vegna fíkniefnabrots og í apríl 2010 var hann dæmdur til fjögurra mánaða fangelsisrefsingar fyrir eignaspjöll en fullnustu refsingarinnar frestað skilorðsbundið í tvö ár. Þá liggur fyrir að á árunum 1992 til 1996 hlaut ákærði sjö refsidóma, í öllum tilvikum nema einu vegna þjófnaðar.

Svo sem áður var rakið hefur ákærði Y játað sök í málinu án undandráttar. Horfir sú játning honum til málsbóta. Þá hefur ákærði ekki áður gerst sekur um ofbeldisbrot. Einnig ber til þess að líta að samkvæmt framansögðu átti meðákærði upptökin að átökum ákærðu og greip ákærði Y til hnífsins sér til varnar. Samkvæmt öllu þessu, 78. gr. almennra hegningarlaga, og að broti ákærða að öðru leyti virtu þykir refsing hans hæfilega ákveðin fangelsi í fimm mánuði. Eftir atvikum þykir rétt að fresta fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940

VI

Með vísan til niðurstöðu málsins, kröfugerðar ákæruvalds og 1. mgr. 69. gr. a. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 verður gerður upptækur hnífur af Jin gerð sem lögregla haldlagði undir rannsókn málsins.

Ákærði Y verður dæmdur til greiðslu þess sakakostnaðar sem tilheyrir hans þætti í málinu, sbr. 1. mgr. 218. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Ákærði dæmist því til þess að greiða 10.420 krónur vegna töku blóðsýnis, 28.000 krónur vegna öflunar áverkavottorðs og 49.339 krónur vegna rannsóknar á blóð- og þvagsýnum.

Á grundvelli sakfellingar ákærða X, sbr. 1. mgr. 218. gr. laga nr. 88/2008, verður honum gert að greiða allan þann sakarkostnað sem heyrir til hans þáttar í málinu. Ákærði X dæmist því til þess að greiða 10.420 krónur vegna töku blóðsýnis, 20.000 krónur vegna öflunar áverkavottorðs og 66.051 krónu vegna rannsóknar á blóð- og þvagsýnum. Ákærði greiði enn fremur þóknun skipaðs verjanda síns, U-kk-ef S-kk-ef B-kk-ef hrl., sem eftir umfangi málsins þykir hæfilega ákveðin, að virðisaukaskatti meðtöldum, svo sem í dómsorði greinir.

Dóm þennan kveður upp K-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari. Fyrir uppsögu dómsins var gætt 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði Y sæti fangelsi í fimm mánuði en fresta skal fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði X sæti fangelsi í 30 daga en fresta skal fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði Y greiði 87.759 krónur í sakarkostnað.

Ákærði X greiði 665.631 krónu í sakarkostnað, þ.m.t. þóknun skipaðs verjanda síns, U-kk-ef S-kk-ef B-kk-ef hrl., 569.160 krónur að virðisaukaskatti meðtöldum.

Ákærði Y sæti upptöku á vasahníf af gerðinni Jin.

K-kk-nf H-kk-nf