E-1647/2010

Mál þetta, sem dómtekið var 15. maí sl., var höfðað með stefnu áritaðri um birtingu 22. janúar 2010.

Stefnandi er þrotabú Fons hf., Selfossi, en stefndi er Eignarhaldsfélagið Fengur hf., Suðurgötu 22, Reykjavík.

Stefnandi gerir eftirfarandi dómkröfur í málinu:

1. Að rift verði með dómi greiðslu Fons hf. til stefnda hinn 6. mars 2008 að fjárhæð 3.788.571 krónur.

2. Að stefnda verði dæmt til að greiða stefnanda: aðallega 3.788.571 krónu ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001, um vexti og verðtryggingu, frá 6. mars 2008 til greiðsludags; til vara 3.788.571 krónu ásamt almennum vöxtum samkvæmt 4. gr. laga nr. 38/2001, um vexti og verðtryggingu, frá og með 6. mars 2008 til 5. janúar 2010 en að viðbættum dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6 .gr. laga nr. 38/2001, um vexti og verðtryggingu, frá og með 6. janúar 2010 til greiðsludags.

3. Að stefnda verði dæmt til að greiða stefnanda málskostnað samkvæmt málskostnaðarreikningi.

Stefndi krefst þess að hann verði sýknaður af kröfum stefnanda. Þá krefst stefndi krefst þess að stefnandi verði dæmdur til að greiða honum málskostnað að skaðlausu samkvæmt mati dómsins og að við ákvörðun málskostnaðar verði tekið tillit til þess að stefndi er ekki virðisaukaskattsskyldur aðili.

I.

Með úrskurði Héraðsdóms Reykjavíkur 30. apríl 2009 var bú Fons hf. tekið til gjaldþrotaskipta og Ó-kk-nf S-kk-nf hrl. skipaður skiptastjóri í þrotabúinu. Frestdagur við gjaldþrotaskiptin var 30. apríl 2009 og innköllun til kröfuhafa birtist í fyrsta sinn í Lögbirtingablaði hinn 25. maí 2009. Kröfulýsingarfresti lauk því 25. júlí 2009. Lýstar kröfur námu samtals 39.842.349.173 krónum.

Fons hf. var fjárfestingarfélag og var tilgangur þess samkvæmt samþykktum félagsins lánastarfsemi, rekstur fasteigna, verðbréfaviðskipti og fjárfestingar í fyrirtækjum, sem félagið taldi arðvænlegar á hverjum tíma. Fons hf. var í eigu félagsins Matthews Holding SA en eigendur þess voru í upphafi P-kk-nf H-kk-nf, sem átti 53% eignarhlut og J-kk-nf K-kk-nf, sem átti 47% eignarhlut í félaginu. Í október 2008 eignaðist P-kk-nf hlut J-kk-ef í Matthews Holding og átti því félagið að öllu leyti frá og með þeim tíma. Samkvæmt upplýsingum úr fyrirtækjaskrá er stefndi einnig að öllu leyti í eigu P-kk-ef.

Því er lýst í stefnu að hinn 6. mars. 2008 hafi Fons hf. greitt skuld félagsins Thera SA við stefnda að fjárhæð GBP 37.667. Samkvæmt bókhaldsgögnum Fons hf. hafi félagið greitt skuldina í íslenskum krónum, alls 3.788.571 krónu. Í leiðréttingum vegna uppgjörs Fons hf. fyrir árið 2008 hafi krafa félagsins á hendur Thera SA vegna greiðslu skuldarinnar hins vegar verið felld niður.

Skiptastjóri þrotabús Fons hf. skoðaði bókhaldsgögn félagsins með hliðsjón af riftunarreglum XX. kafla laga nr. 21/1991, um gjaldþrotaskipti o.fl. Í stefnu er því lýst að við þá skoðun hafi hvorki fundist gögn né skýringar á því, hvers vegna skuld Thera SA við stefnda hafi verið greidd og hún síðan felld niður. Þá hafi ekki fengist skýringar á ástæðum þessa í skýrslutökum skiptastjóra af fyrirsvarsmanni Fons hf. Hafi skiptastjóri því talið greiðslu og niðurfellingu skuldarinnar vera gjafagerning.

Með bréfi stefnanda til stefnda, dagsettu 21. desember sl., var þessari afstöðu þrotabúsins lýst og vísað til ákvæða 131. gr. laga nr. 21/1991, um gjaldþrotaskipti o.fl. Lýsti stefnandi yfir riftun á greiðslunni og skoraði á stefnda að endurgreiða upphæðina innan 15 daga. Stefnandi kveður stefnda ekki hafa sinnt áskorun skiptastjóra og sé því nauðsynlegt að höfða mál þetta til innheimtu skuldarinnar.

Með bréfi lögmanns stefnda til stefnanda, dagsettu 20. janúar 2010, var því hafnað að skilyrði riftunar væru til staðar.

Í greinargerð sinni lýsir stefndi því að hann hafi stofnað félagið Thera SA árið 2004. Frá árinu 2005 Frá árinu 2005 hafi stefndi átt kröfu á hendur félaginu vegna skammtímaláns stefnda til þess að fjárhæð € 33.727. Fjárhæðin hafi ekki verið ekki notuð í þágu Thera SA, heldur hafi hún staðið inni á bankareikningi Thera SA í Lúxemborg. Fons hf. hafi keypt Thera SA í febrúar 2007 af stefnda og hafi kaupverðið verið bókfært verðmæti 16% eignarhluta Thera SA í Barney Holdings Limited (Julian Graves) en ekki hafi við kaupin verið tekið tillit til € 33.727, sem þá hafi verið inni á reikningi Thera SA. Fons hf. hafi slitið Thera SA á árinu 2007 og við slit félagsins hafi orðið samruni á réttindum og skyldum Thera SA við Fons hf. Meðal eigna Thera SA við slitin hafi verið innstæða á bankareikningi Thera SA í Lúxemborg að fjárhæð € 33.727. Sú fjárhæð, GBP 20.893,17, hafi verið greidd í breskum pundum af reikningi Thera SA inn á reikning Fons hf. í Lúxemborg og hafi Fons hf. því fengið fjármunina til sín, án þess að greiða fyrir þá.

Til þess að leiðrétta ofangreint, hafi Fons hf. hinn 6. mars 2008 greitt stefnda sömu fjárhæð, þ.e. 3.788.571 krónu, enda hefði Fons hf. verið búið að yfirtaka umrædda fjármuni við slit Thera SA. Fjárhæð greiðslunnar hafi byggst á upphaflegri kröfu, € 33.727, að viðbættum vöxtum, € 3.940, eða samtals € 37.667, á gengi greiðsludags 5. mars 2008 sem hafi verið 100,58 krónur, eða samtals 3.788.571 króna. Innborgunin frá Thera SA inn á reikning Fons hf. hafi verið færð sem tekjur af dótturfélagi. Í kjölfarið hafi krafan verið afskrifuð í bókum Fons hf., enda hefði Fons hf. fengið alla fjármuni Thera SA við slitin, þ.m.t. þessa kröfu.

Í málinu liggur frammi matsgerð dómkvadds matsmanns, V-kk-ef G-kk-ef endurskoðanda, dagsett 2. júlí 2012, sem stefnandi aflaði í sérstöku matsmáli hér fyrir dóminum. Samkvæmt matsgerðinni var þess óskað að lagt yrði mat á ákveðna þætti í ársreikningum Fons Eignarhaldsfélags hf. árin 2004-2008, nánar tiltekið um meðferð á afkomu og stöðu dóttur- og hlutdeildarfélaga félagsins.

II.

Stefnandi vísar til þess að stefndi sé að öllu leyti í eigu P-kk-ef H-kk-ef. Þá hafi Fons hf. einnig verið að meirihluta í eigu P-kk-ef og síðar að öllu leyti í hans eigu, auk þess sem hann hafi starfað sem framkvæmdastjóri félagsins. Að mati stefnanda hafi aðilarnir því verið nákomnir í skilningi laga nr. 21/1991, um gjaldþrotaskipti o.fl., sbr. ákvæði 3. gr. sömu laga, á þeim tíma er fyrrgreind skuld var greidd.

Kröfu sína um riftun byggir stefnandi í fyrsta lagi á því að um hafi verið að ræða gjafagerning af hálfu Fons hf., sem farið hafi fram innan þess tímaramma, sem ákvæði 131. gr. laga nr. 21/1991 markar, og sé því riftanleg á grundvelli sama ákvæðis. Í öðru lagi byggir stefnandi á þeirri málsástæðu að í nefndri greiðslu hafi falist ráðstöfun sem hafi verið stefnda á ótilhlýðilegan hátt til hagsbóta á kostnað kröfuhafa Fons hf., hafi leitt til þess að eignir Fons hf. yrðu ekki til reiðu til fullnustu öðrum kröfuhöfum og leitt til skuldaaukningar öðrum kröfuhöfum Fons hf. til tjóns. Þá telur stefnandi að Fons hf. hafi í raun verið ógjaldfært þegar greiðslan fór fram. Hafi stefndi jafnframt vitað eða mátt vita um ógjaldfærni Fons hf. og/eða þær aðstæður sem leitt hafi til þess að greiðslan var ótilhlýðileg. Sé greiðslan því riftanleg á grundvelli ákvæðis 141. gr. laga nr. 21, 1991. Í þriðja lagi byggir stefnandi kröfu sína um endurgreiðslu á 142. gr. sömu laga.

Stefnandi byggir á þeirri málsástæðu að í greiðslu Fons hf. á umræddri skuld hinn 6. mars 2008 á 3.788.571 krónu hafi falist gjafagerningur í skilningi 131. gr. gjaldþrotalaga og að greiðslan sé því riftanleg á grundvelli þess ákvæðis. Samkvæmt ákvæðinu séu gjafagerningar sem eiga sér stað 6-24 mánuðum fyrir frestdag riftanlegir ef um nákomna aðila er að ræða. Greiðslan hafi farið fram um 14 mánuðum fyrir frestdag. Í ljósi þess að stefndi og Fons hf. hafi verið nátengdir aðilar í skilningi ákvæða laganna, sé ljóst að Fons hf. hafi greitt stefnda umrædda fjárhæð innan þeirra tímamarka sem mörkuð séu í ákvæði 2. mgr. 131. gr. laga nr. 21/1991.

Stefnandi bendir á að ekkert endurgjald hafi komið í stað greiðslunnar. Hafi hún því haft í för með sér rýrnun á eignum Fons hf. Nemi rýrnunin sömu upphæð og greiðslan hljóðaði upp á en samsvarandi aukningu á eignum stefnda. Virðist tilgangur greiðslunnar jafnframt hafa verið sá að gefa stefnda þá fjármuni sem fólust í greiðslunni. Virðist það afar líklegt í ljósi þess að Fons hf. og stefndi voru nátengdir aðilar á þeim tíma þegar fjármunirnir skiptu um hendur. Stefnandi telur að ráðstöfunin sé riftanleg, enda hafi Fons hf. á þeim tíma ekki verið gjaldfært félag. Hvíli á stefnda að sýna fram á að svo hafi verið. Beri því að rifta greiðslunni.

Stefnandi byggir einnig riftunarkröfu sína á þeirri málsástæðu að greiðslan hafi á ótilhlýðilegan hátt orðið stefnda til hagsbóta á kostnað annarra kröfuhafa og sé því riftanleg með vísan til 141. gr. gjaldþrotalaga. Við mat á ótilhlýðileika greiðslunnar beri einkum að líta til eftirfarandi atriða:

a) Mikilla og náinna tengsla stefnda og stefnanda.

b) Að enginn samningur sé til staðar milli stefnanda og stefnda um greiðslu.

c) Að skuld Theru SA við Fons hf. hafi verið felld niður í bókhaldi Fons hf.

d) Að Fons hf. hafi verið ógjaldfært á þeim tíma sem greiðslan fór fram.

Þar sem fjármunir þeir, sem ráðstafað hafi verið til stefnda, hefðu að öðrum kosti staðið til úthlutunar fyrir kröfuhafa þrotabúsins, byggir stefnandi á því að öllum skilyrðum lagaákvæðisins sé fullnægt.

Endurgreiðslukröfur stefnanda eru byggðar á ákvæðum 142. gr. gjaldþrotalaga. Í ljósi þess að um peningagreiðslu sé að ræða, sé augljóst að greiðsla Fons hf. hafi orðið stefnda að notum að öllu leyti og að engu breyti hvernig stefndi hafi notað peningana.

Þá er á því byggt að verði fallist á riftunarkröfu stefnanda á grundvelli 141. gr. gjaldþrotalaga, beri stefnda að greiða bætur eftir almennum reglum á grundvelli 3. mgr. 142. gr. laganna. Ljóst sé að tjón þrotabúsins nemi þeirri fjárhæð sem var greidd stefnda, sem sé sama upphæð og hér sé stefnt til greiðslu á. Um dráttarvexti er vísað til 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001, um vexti og verðtryggingu, frá og með þeim tíma þegar greiðslan fór fram, þar sem um ólögmæta greiðslu hafi verið að ræða sem hefði ekki átt að fara fram.

Verði ekki fallist á að um riftanlega ráðstöfun sé að ræða í skilningi gjaldþrotalaga, byggir stefnandi á því að virða beri greinda ráðstöfun sem lánveitingu til stefnda. Beri stefnda því að greiða stefnanda stefnufjárhæðina ásamt dráttarvöxtum eins og krafist sé.

Um lagarök fyrir riftunarkröfum og endurgreiðslukröfu vísar stefnandi m.a. á 131., 141. og 142. gr. laga nr. 21/1991, um gjaldþrotaskipti o.fl. Krafa um vexti og dráttarvexti byggjast á 4. gr. og 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001, um vexti og verðtryggingu. Þá kveðst stefnandi jafnframt byggja á almennum reglum samninga- og kröfuréttar. Um varnarþing vísar stefnandi til 33. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála. Málskostnaðarkrafa stefnanda er byggð á XXI. kafla laga nr. 91/1991.

III.

Stefndi krefst sýknu í málinu og hafnar því að hægt sé að líta svo á að umrædd greiðsla sé gjöf til stefnda. Fons hf. hafi greitt andvirði fjármuna, sem félagið fékk til sín, án sérstakrar greiðslu vegna kaupa og slita á Thera SA. Sé því ekki um það að ræða að Fons hf. hafi afskrifað kröfu á hendur stefnda án endurgjalds. Fjármunirnir hafi fylgt með Thera SA þegar Fons hf. keypti Thera SA í febrúar 2007.

Skilyrði þess að um gjafagerning sé að ræða, sé að ekkert endurgjald komi í staðinn, auk þess sem sá sem afhendir verðmæti verði að hafa haft þann ásetning eða tilgang með afhendingunni að gefa. Í þessu tilviki hafi Fons hf. borið að greiða fjármunina, þar sem félagið hafi tekið yfir fjármuni sömu fjárhæðar við kaup á Thera SA í febrúar 2007, án þess að sérstaklega væri greitt fyrir. Hér hafi því verið um að ræða greiðslu skuldar en ekki gjöf.

Greiðslan hafi verið innt af hendi 6. mars 2008, rúmu ári fyrir frestdag og byggi stefnandi riftunarkröfu sína ákvæðum 2. mgr. 131. gr. gjaldþrotalaga. Stefndi byggir á því að Fons hf. hafi verið gjaldfært á þessum tíma og ekki orðið ógjaldfært við afhendinguna og bresti því skilyrði samkvæmt 2. mgr. 131. gr. til riftunar. Í árslok 2007 hafi eigið fé Fons hf. verið tæpir fjörutíu milljarðar. Handbært fé félagsins hafi verið 1,7 milljarður króna. Hinn 29. september 2008, þegar tilkynnt hafi verið um þjóðnýtingu á 75% hlutafjár Glitnis banka hf., hafi hlutafé Fons hf. í FL Group hf. orðið verðlaust. Stefndi hafi enga yfirsýn haft yfir stöðu íslensks bankakerfis á þessum tíma. Hann hafi því hvorki vitað né getað vitað um yfirvofandi erfiðleika í íslensku efnahagslífi og algjört hrun þess í framhaldinu. Vegna þess séu heldur ekki skilyrði til að rifta greiðslunni.

Stefndi hafnar því að skilyrði 141. gr. gjaldþrotalaga séu fyrir hendi til að rifta greiðslunni. Til að hægt sé að rifta greiðslu á grundvelli ákvæðisins þurfi greiðsla að hafa verið ótilhlýðileg. Með því sé gert að skilyrði að sá, sem hafði hag af greiðslunni, hafi verið grandsamur um ótilhlýðileikann. Sé það af og frá þegar fyrir liggi að Fons hf. hafi fengið þessa fjármuni til sín, án endurgjalds á sínum tíma, sem síðar hafi verið leiðrétt. Þegar greiðslan hafi verið innt af hendi, hafi Fons hf. átt fyllilega nægjanlegt óráðstafað eigið fé, hafi ekki verið í vanskilum og því verið fyllilega gjaldfært félag, hvort sem var fyrir eða eftir greiðsluna.

Skilyrði þess að ákvæði 141. gr. verði beitt sé að skuldarinn hafi verið ógjaldfær eða orðið það vegna ráðstöfunarinnar og móttakendur hafi vitað um það. Ekkert þeirra skilyrða eigi við í þessu máli. Beri stefnandi sönnunarbyrðina fyrir því að riftunarskilyrði 141. gr. hafi verið til staðar hinn 6. mars 2008 en þá sönnunarfærslu sé ekki að finna í stefnu. Þar segi aðeins að greiðslan hafi á ótilhlýðilegan hátt orðið stefnda til hagsbóta á kostnað annarra kröfuhafa. Þau atriði, sem stefnandi tilgreini í fjórum stafliðum í stefnu, feli ekki í sér neina sönnun fyrir ótilhlýðileika greiðslunnar. Stefnandi hafi hvorki fært fram haldbær rök né lagt fram haldbær gögn til stuðnings þeirri málsástæðu að Fons hf. hafi ekki verið gjaldfært félag. Sönnun um skilyrði fyrir beitingu reglunnar hafi því ekki tekist.

Stefndi mótmælir því að greiðslan sé lán til hans og vísar til þess að ekkert hafi verið lagt fram í málinu þeirri málsástæðu stefnanda til stuðnings. Öll gögn málsins mæli gegn þeirri nálgun.

Stefndi byggir á því að skilyrði riftunar séu ekki til staðar og leiði það til sýknu stefnda af öllum kröfum stefnanda.

Stefndi vísar um málskostnaðarkröfur sínar til 130. gr. laga nr. 91/1991.

IV.

Stefnandi hefur höfðað mál þetta til riftunar á greiðslu Fons hf. til stefnda að fjárhæð 3.788.571 króna, sem innt var af hendi hinn 6. mars 2008.

Stefnandi byggir riftunarkröfu sína á því að umrædd greiðsla hafi verið gjafagerningur til hagsbóta fyrir stefnda í skilningi 131. gr. laga nr. 21/1991, um gjaldþrotaskipti o.fl. Þá er jafnframt á því byggt að í greiðslunni hafi falist ráðstöfun, sem hafi verið stefnda til hagsbóta á ótilhlýðilegan hátt á kostnað kröfuhafa Fons hf., sbr. 141. gr. gjaldþrotalaga. Þá telur stefnandi að Fons hf. hafi í raun verið ógjaldfært þegar greiðslan fór fram. Hafi stefndi jafnframt vitað eða mátt vita um ógjaldfærni Fons hf. og/eða þær aðstæður sem leitt hafi til þess að greiðslan var ótilhlýðileg. Sé greiðslan því riftanleg á grundvelli ákvæðis 141. gr. gjaldþrotalaga. Endurgreiðslukrafa stefnanda byggist á ákvæðum 142. gr. sömu laga. Verði ekki fallist á að greiðslan sé riftanleg ráðstöfun, byggir stefnandi á því að virða beri ráðstöfunina sem lánveitingu til stefnda og beri honum því að endurgreiða stefnanda lánið.

Óumdeilt er að umrædd ráðstöfun átti sér stað meira en sex mánuðum fyrir frestdag. Þegar svo háttar til er það skilyrði fyrir riftun samkvæmt ákvæðum 131. gr. og 141. gr. gjaldþrotalaga að þrotamaður hafi verið ógjaldfær eða orðið það við ráðstöfunina. Sönnunarbyrði um gjaldfærni hvílir á stefnda hvað varðar riftun samkvæmt 131. gr. laganna.

Til sönnunar á gjaldfærni Fons hf. á umræddum tíma vísar stefndi m.a. til endurskoðaðra ársreikninga félagsins fyrir árin 2005, 2006 og 2007. Samkvæmt endurskoðuðum ársreikningum nam eigið fé félagsins tæpum 40 milljörðum króna í lok árs 2006 og rúmum 39 milljörðum króna í lok árs 2007. Stefnandi lagði fram matsgerð V-kk-ef G-kk-ef, endurskoðanda og dómkvadds matsmanns, um hvaða áhrif ýmis atriði við gerð ársreikninga félagsins hefðu haft áhrif á niðurstöðu þeirra og jafnframt hver hefðu verið áhrif þess á ársreikningana, hefðu reikningar dóttur- og hlutdeildarfélaganna legið fyrir. Samkvæmt matsgerðinni hefði eigið fé Fons hf. í árslok 2006 með réttu átt að vera 39.620 milljónir króna en ekki 39.751 milljón króna eins og niðurstaða ársreikningsins var. Munar þar um það bil 131 milljón króna. Eigið fé félagsins í árslok 2007 hefði með réttu átt að vera 33.544 milljónir króna en ekki 39.324 milljónir króna og munar þar tæpum 6 milljörðum króna. Samkvæmt matsgerðinni má rekja muninn að mestu til ofmats á kröfum félagsins á hendur dótturfélögunum Northern Travel Holding hf. og FS38 ehf. Í árslok 2007 var munurinn því verulegur en þrátt fyrir það var eigið fé félagsins mikið og að áliti dómsins er ljóst af framlögðum gögnum að eignir þess voru vel umfram skuldir. Þegar litið er til alls framanritaðs er það mat dómsins að leitt sé í ljós með framlögðum gögnum að Fons hf. hafi verið gjaldfært þegar umrædd greiðsla fór fram. Hefur stefnandi ekki lagt fram nein gögn sem hrekja þá niðurstöðu.

Að öllu framangreindu virtu er það mat dómsins að ekki sé uppfyllt það skilyrði fyrir riftun samkvæmt ákvæðum 131. gr. og 141. gr. gjaldþrotalaga að þrotamaður hafi verið ógjaldfær eða orðið það við umrædda ráðstöfun. Með sömu rökum verður ekki talið að umrædd ráðstöfun hafi verið ótilhlýðileg í skilningi 141. gr. Er það því niðurstaða dómsins að þegar af þeirri ástæðu beri að hafna kröfu stefnanda um riftun umræddrar greiðslu. Af þeirri niðurstöðu leiðir að hafnað er kröfu stefnanda um greiðslu úr hendi stefnda á grundvelli ákvæða 142. gr. gjaldþrotalaga.

Verði ekki fallist á að um riftanlega ráðstöfun sé að ræða í skilningi gjaldþrotalaga, byggir stefnanda á því að virða beri greinda ráðstöfun sem lánveitingu til stefnda og beri stefnda því að greiða stefnanda stefnufjárhæðina ásamt dráttarvöxtum. Óumdeilt er að Fons hf. hafði áður keypt félagið Thera SA og þá verður ráðið af gögnum málsins að umrædd greiðsla hafi verið greiðsla á skuld Thera SA við stefnda. Mjög skortir á rökstuðning fyrir þeirri málsástæðu stefnanda að um lánveitingu til stefnda hafi verið að ræða og þá fær hún ekki stoð í gögnum málsins. Verður henni því hafnað.

Að öllu framangreindu virtu er það niðurstaða dómsins að fallast beri á sýknukröfu stefnda í máli þessu.

Með vísan til meginreglu 130. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála, verður stefnanda gert að greiða stefnda málskostnað sem telst hæfilega ákveðinn 500.000 krónur. Við ákvörðun málskostnaðar hefur verið litið til þess að samhliða voru rekin fjögur önnur riftunarmál þrotabús Fons hf. þar sem reynir á sömu málsástæður að hluta til.

A-kvk-nf E-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan ásamt meðdómsmönnunum H-kk-þgf B-kk-þgf héraðsdómara og dr. H-kk-þgf S-kk-þgf dósent í fjármálum.

Uppkvaðning dómsins hefur dregist vegna embættisanna dómsformanns.

D Ó M S O R Ð:

Stefndi, Eignarhaldsfélagið Fengur hf., er sýkn af öllum kröfum stefnanda, þrotabús Fons hf., í máli þessu.

Stefnandi greiði stefnda 500.000 krónur í málskostnað.

A-kvk-nf E-kvk-nf

H-kk-nf B-kk-nf

H-kk-nf S-kk-nf