S-40/2010

Mál þetta, sem dómtekið var 7. apríl sl., höfðaði sýslumaðurinn á Húsavík hér fyrir dómi 12. febrúar sl. gegn X;

„fyrir líkamsárás, með því að hafa sunnudaginn 7. júní 2009, veist að [A] á bifreiðastæði við N1, Aðalbraut 24 á Raufarhöfn, slegið hann tveimur til þremur hnefahöggum og síðan reynt að draga hann út úr bifreið sem [A] ók, allt með þeim afleiðingum að hann hlaut mar og þreifieymsl vinstra megin á brjóstkassa.

Brot ákærða teljast varða við 217. gr. almennra hegningarlaga.

Þess er krafist, að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Bótakröfu sem höfð var uppi í málinu var vikið til meðferðar í sérstöku einkamáli 15. mars s.l.

Ákærði krefst aðallega sýknu, til vara þess að ákvörðun refsingar verði frestað, en ella ákveðin sú vægasta sem lög frekast heimila. Þá er þess krafist að sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þ.m.t. málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða.

I.

Snemma að morgni sunnudagsins 7. júní 2009 varð frændi ákærða fyrir alvarlegum líkamsáverka af völdum bróður [A]. [A] var vitni að því er áverkinn var veittur. Upp úr klukkan eitt um daginn sat [A] í bifreið sinni, þar sem hann hafði lagt henni á bifreiðastæði við veitingastað í húsnæði N1 h.f. við Aðalbraut á Raufarhöfn. Mun ákærði þá hafa verið búinn að frétta af áverka frænda síns og varð þetta honum tilefni afskipta af [A]. Kannast ákærði við að hafa teygt sig inn um opinn glugga á hurð bifreiðarinnar og tekið í öxl [A], en neitar að hafa slegið hann og reynt að draga hann út úr bifreiðinni eins og honum er gefið að sök í ákæru.

[A] leitaði til læknis. Samkvæmt læknisvottorði dagsettu 8. júní 2009 kvaðst hann hafa verið sleginn tvívegis í brjóstkassann vinstra megin þar sem hann hefði setið í bifreið sinni. Við líkamsskoðun var hann með u.þ.b. 5 sm marblett utanvert við vinstri geirvörtu og þreifieymsli þar og á ríflega helmingi stærra svæði í kring. Engin merki voru um rifbrot og húð var heil. Þá kemur fram í vottorðinu að hann hafi verið uppspenntur, hræddur og ekki treyst sér til að búa einn á heimili sínu á næstunni. Þurfi að finna honum annan dvalarstað um sumarið með tilheyrandi fyrirhöfn og kostnaði ásamt vinnutapi. Inn í þetta spili að [A] sé öryrki vegna þroskahömlunar og hafi einnig í sinni sjúkrasögu endurtekin köst af álagstengdu geðrofsástandi.

II.

Ákærði ber að hafa neytt áfengis um nóttina. Hann hafi sofið í 5 - 6 klukkustundir og fengið sér einn áfengan bjór eftir að hann vaknaði. Hann hafi verið staddur fyrir utan veitingastaðinn ásamt fleirum er [A] hafi komið þar að, lagt bifreið sinni og beðið í henni meðan farþegi hans sinnti erindum inni á veitingastaðnum. Kveðst ákærði hafa spurt inn um opna rúðu á farþegahlið bifreiðarinnar, sem hafi snúið að veitingastaðnum, hvort þeir hefðu verið að berja frænda hans. Honum hafi helst verið svarað af hálfu [A] með spurningu um hvort ætti að berja hann, eða láta berja hann, líka. Hann hafi þá gengið að hinni hlið bifreiðarinnar og tekið í öxl [A], en síðan sleppt, hörfað frá 2-3 skref og skorað á hann að koma sjálfur ef hann vildi berjast. Kveðst ákærði ekki hafa slegið [A] og einungis tekið í föt hans. Kveður hann útilokað að hann hafi snert brjóstkassa [A].

Vitnið [A] ber að ákærði hafi komið og slegið hann tvisvar í brjóstkassann gegnum opinn glugga bifreiðarinnar. Einnig hafi ákærði tekið í föt hans. [A] kveðst ekki muna eftir samræðu þeirra fyrir þetta, ef hún hafi nokkur verið. Strákur sem hafi verið með ákærða hafi látið orð falla á þann veg að hollast væri fyrir þá bræður að koma sér burt úr bænum. [A] kveðst hafa verið marinn og aumur eftir þetta og leitað læknis. Aðspurður neitaði hann að hafa lent í nokkrum öðrum átökum. Hann hefði gengið á milli slagsmálamanna um nóttina, en ekki orðið fyrir neinum höggum.

Vitnið B kveðst hafa séð ákærða greiða eitt högg inn í bifreiðina, en ekki hafa séð hvar það lenti. Vitnið kveðst hafa verið statt fyrir utan veitingastaðinn og farþegahlið bifreiðarinnar verið nær henni.

Vitnið C var að störfum inni á veitingastaðnum og kveðst hafa séð þaðan út að ákærði og [A] áttu í rifrildi. Síðan hafi hún séð ákærða greiða eitt högg inn í bifreiðina. Vitnið kveðst telja að ökumannshlið hennar hafi verið nær veitingastaðnum.

III.

[A] hefur frá öndverðu borið um að ákærði hafi slegið hann 2-3 högg vinstra megin í brjóstkassa, auk þess að taka í föt hans. Tvö vitni hafa verið leidd fyrir dóminn, sem bæði bera að hafa séð ákærða slá eitt högg inn í bifreiðina, þótt þau hafi ekki séð hvar höggið lenti. Er framburður þeirra ákveðinn og ótvíræður um að ákærði hafi slegið inn í bifreiðina. Á grundvelli þessa þykir ekki varhugavert að telja sannað að ákærði hafi slegið eitt högg til [A] inn í bifreiðina. Er ekki ástæða til að rengja [A] um að höggið hafi lent þar sem hann ber.

Fyrir liggur að [A] gekk á milli manna í átökum, síðla nætur eða snemma morguns, áður en það atvik varð sem ákæra greinir. Þótt [A] beri að hann hafi engin högg fengið þá, sem hafi orsakað marblett á brjóstkassa hans, sem er lýst í framangreindu læknisvottorði, verður það ekki útilokað með vissu. Verður ákærði látinn njóta þess vafa sem um þetta er uppi og því ekki slegið föstu að hann hafi valdið marinu. Samt sem áður varðar verknaður ákærða, þ.e. það högg sem hann er hér fundinn sekur um að hafa greitt [A], við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með áorðnum breytingum. Gegn neitun ákærða er hins vegar ósannað að hann hafi reynt að draga [A] út úr bifreiðinni. Verður hann ekki sakfelldur fyrir þann þátt verknaðarlýsingar í ákæru.

Ákærði hefur hreinan sakaferil. Það brot sem hann er hér sakfelldur fyrir er smávægilegt og vafi um að það hafi haft þær afleiðingar sem í ákæru eru greindar. Með hliðsjón af því þykir rétt að fresta ákvörðun refsingar hans skilorðsbundið eins og í dómsorði greinir. Dæma ber ákærða til að greiða sakarkostnað, en þar er um að ræða ferðakostnað skipaðs verjanda hans, A-kk-ef S-kk-ef hdl., sem ákveðst 22.613 krónur og málsvarnarlaun hans, sem ákveðast eins og greinir í dómsorði, hvort tveggja að meðtöldum virðisaukaskatti.

Dóm þennan kveður upp E-kk-nf S-kk-nf, héraðsdómari. Gætt var ákvæða 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88/2008.

D Ó M S O R Ð :

Ákvörðun refsingar ákærða, X, er frestað og hún skal falla niður að liðnum tveimur árum frá uppsögu þessa dóms að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22, 1955.

Ákærði greiði 185.763 krónur í sakarkostnað, þ.m.t. málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, A-kk-ef S-kk-ef, hdl., 163.150 krónur.