E-9263/2008

Mál þetta var höfðað með birtingu stefnu 7. október 2008 og dómtekið 23. júní sl. Stefnandi er S-kk-nf T-kk-nf, Bakkastíg 4, Reykjavík, en stefndi er Edda útgáfa hf., Síðumúla 28, Reykjavík.

Stefnandi krefst þess að stefndi greiði sér 394.695 krónur. Þá krefst hann málskostnaðar ásamt virðisaukaskatti.

Stefndi krefst sýknu og til vara lækkunar á kröfum stefnanda, auk málskostnaðar.

MÁLAVEXTIR

Stefnandi er einn höfunda ritanna Íslensk bókmenntasaga I og Íslensk bókmenntasaga II. Stefnandi og Bókmenntafélagið Mál og menning undirrituðu útgáfusamning 22. febrúar 1989 en stefndi hefur tekið við öllum réttindum og skyldum Bókmenntafélagsins skv. samningnum. Að verkinu voru þrír höfundar, V-kk-nf Ó-kk-nf, ritstjóri, G-kvk-nf N-kvk-nf og stefnandi.

Fyrsta útgáfa I bindis var gefin út 1992 og fyrsta útgáfa II bindis 1993. Haustið 2006 voru bæði bindi prentuð á ný. Stefnandi kveðst hafa unnið að leiðréttingum og breytingum vegna endurútgáfunnar en ekki hafa fengið greidd ritlaun eins og mælt sé fyrir um í. útgáfusamningi. Í málinu krefst hann greiðslu þessara launa.

Stefndi telur að prentun hafi verið innan marka samnings aðila og honum sé ekki skylt að greiða. Samningurinn gildi í 25 ár. Verkið hafi verið prentað í um 2000 eintökum á árunum 1992-1993. Stefndi segir að þegar það hafi átt að gefa bókina út aftur árið 2006, hafi stefnandi óskað eftir að gera leiðréttingar á texta sínum. Af hálfu stefnda hafi verið fallist á þetta, en honum hafi þó ekki borið skylda til þess enda hafi höfundarnir ekki haft heimild til að endurskoða texta verksins fyrr en eftir að það hafi verið framleitt í 6000 eintökum. Ekki hafi verið óskað eftir því við stefnanda að hann færi yfir textann og leiðréttingarnar sem um ræðir hafi aðeins verið til kostnaðarauka fyrir stefnda.

Í útgáfusamningi milli stefnanda og Máls og menningar, segir m.a.

„1. gr.

Veitt réttindi

Höfundurinn afsalar sér hér með til útgefandans í þeim mæli og með þeim skilmálum, sem greindir eru hér á eftir einkarétti til að framleiða og gefa út á íslensku í bókarformi eftirgreint ritverk

…

Afsalið tekur til réttar til að hagnýta verkið í bókarformi í frumútgáfu (óbundið og/eða innbundið) og endurútgáfu sem ódýra kilju, sbr. 16. gr. um slíka endurútgáfu.

2. gr.

Eintakafjöldi útgáfu

Útgefandinn hefur rétt til að láta framleiða og gefa verkið út í upplagi sem í fyrstu er ákveðið 3000 eintök. Ef útgefanda þykir henta betur er honum heimilt að prenta upplagið í tvennu lagi.

M.M. kaupir útgáfurétt textans til 25 ára.

Í hverri nýrri útgáfu skal greina um hvaða útgáfu sé að ræða.

Höfundar hafa rétt til að endurskoða texta sinn þegar bókin/bækurnar hafa verið gefnar út í 6000 eintökum.

Höfundar skulu lúta ritstjórn forlagsins og fyrir texta verður greitt þegar hann hefur verið samþykktur til útgáfu. Forlaginu er skylt að gera athugasemdir við texta innan 30 daga frá afhendingu, annars skoðast hann samþykktur og fyrir hann greiðast 2500 kr. pr. normal blaðsíðu (2160 letureiningar). Helmingur upphæðarinnar greiðist við samþykkt handrits og helmingur innan 30 daga frá útkomu verksins. Allar eftirstöðvar á hverjum tíma skulu verðtryggðar frá 1. okt. 1988. Þetta telst greiðsla fyrir 3000 eintök. Komi til endurprentunar skal greiða 50% framreiknaðra ritlauna miðað við frumútgáfu og skal það greitt hlutfallslega miðað við upphaflegt upplag, þannig að verði prentuð 3000 eintök í viðbót greiðast 1250 kr. + verðtrygging, en verði prentuð 4000 eint. greiðast 1666 kr. + verðtrygging.

…

9. gr.

Útgáfuskylda

Útgefandinn skuldbindur sig til, ef ekki er um annað samið að gefa verkið út í síðasta lagi 36 mánuðum eftir að höfundurinn afhenti fullgert handrit. Verði á þessu vanefndir hefur höfundurinn rétt til að rifta samningi þessum. Útgáfurétturinn fellur þá aftur til höfundarins, sem hefur rétt til að halda þeim greiðslum sem hann hefur fengið sem höfundarlaun fyrir verkið.

Hafi drátturinn valdið höfundinum sannanlegu tjóni, sem ekki er að fullu bætt með þeim höfundarlaunum, er hann hefur þegar fengið greidd, á hann rétt til skaðabóta.

…

12. gr.

Frjáls einkanot útgefandans

Af hverri útgáfu hefur útgefandi rétt til að prenta aukaeintök sem svarar 10% (10 prósent) af 1000 eintökum, 8% (átta prósent) af 1500, 7% (sjö prósent) af 2000, og 2% (tvö prósent) af öllum eintökum umfram 2000 en þó aldrei fleiri en 200 eintök allt í allt og ekki færri en 100.“

Í þinghaldi 27. mars lagði stefndi fram gögn sem sýna hve mörg eintök hafa verið prentuð af Íslenskri bókmenntasögu I og II, á árunum 1992, 1993 og 2006.

MÁLSÁSTÆÐUR OG LAGARÖK STEFNANDA

Stefnandi byggir á því að skv. útgáfusamningi aðila sé stefnda skylt að greiða ritlaun vegna 2. útgáfu verka stefnanda. Stefnda hafi skv. 2. gr. samningsins haft rétt til að gefa verk stefnanda út í 3.000 eintaka upplagi og hafi það talist frumútgáfa, 1. útgáfa. Óumdeilt sé að stefndi gaf út 1. útgáfu árin 1992 og 1993. Stefndi hafi aldrei látið stefnanda í té skriflega yfirlýsingu prentsmiðju eða annars aðila, um eintakafjölda útgáfunnar eins og stefnda hafi verið skylt skv. 37. gr. höfundalaga nr. 37/1972. Stefnandi hafi því ekki haft ástæðu til annars en að ætla að gefin hafi verið út 3.000 eintök af verki stefnanda 1992-1993 eins og aðilar hafi samið um.

Samið hafi verið um 3.000 eintaka upplag og stefnda verið skylt að gefa út umsamin eintök innan hæfilegs tíma skv. 35. gr. höfundalaga. Hæfilegur tími sé tvö til þrjú ár frá gerð samnings skv. 36. gr. höfundalaga (tvö ár) og 9. gr. samningsins (þrjú ár). Stefndi geti því ekki með réttu gefið út umsamið upplag verka stefnanda á 14 ára tímabili án þess að greiða fyrir endurprentun. Sé svo að frumútgáfa verka stefnanda hafi ekki náð umsömdum eintakafjölda verði að líta svo á að hæfilegur tími sé útrunninn. Gildistími útgáfuréttar stefnda skv. 2. mgr. 2. gr. samnings breyti þessu ekki. Þá verði að skýra samning aðila stefnanda í hag að því leyti sem hann er óskýr enda hafi samningurinn verið útbúinn og saminn af stefnda.

Stefnandi hafi innt af hendi vinnu sérstaklega vegna 2. útgáfu og verði að telja það óeðlilegt og ósanngjarnt eigi hann ekki rétt á greiðslu fyrir þá vinnu sína. Stefnanda hafi aldrei verið tilkynnt að vinna hans og endurútgáfa bókanna félli innan upphaflegs útgáfuréttar og yrði þar af leiðandi ekki borguð. Við þetta bætist sú staðreynd að stefndi sjálfur hafi upplýst á titilblöðum beggja binda að um væri að ræða 2. útgáfu. Þá sé augljóslega um endurprentun að ræða í skilningi 2. gr. samningsins. Af öllu framangreindu leiði að stefnda sé skylt við endurprentun verka stefnanda í 2. útgáfu 2006, að greiða stefnanda 50% af þeim launum sem greidd voru fyrir frumútgáfu, skv. 5. mgr. 2. gr. samnings aðila.

Stefnandi kveður fjárkröfu sína miðast við ákvæði samnings aðila. Í 2. gr. sé kveðið á um greiðslur til stefnanda vegna endurprentunar eftir frumútgáfu. Þar komi fram að greiða skuli 50% upphaflegra ritlauna og fjárhæð skuli miðuð hlutfallslega við upphaflegt upplag, sem hafi verið 3.000 eintök. Jafnframt sé kveðið á um að fjárhæðin skuli verðbætt frá 1. október 1988, en ekki tilgreint við hvaða vísitölu eigi að miða. Byggi stefnandi á því að réttast sé að miða við vísitölu launa enda um að ræða ritlaun.

Við útreikning kröfunnar hafi stefnandi ekki við annað að styðjast en upplýsingar stefnda um stærð upplags 2. útgáfu árið 2006, þ.e. 1.000 eintök. Sem fyrr hafi stefndi látið hjá líða að sinna lögboðinni skyldu sinni og upplýsa um stærð upplags í samræmi við 37. gr. höfundalaga.

Að því gefnu að upplýsingar stefnda séu réttar nemi krafa hans 417 krónum fyrir hverja blaðsíðu auk verðbóta ((2500/3000x1000)x50%). Hækkun skv. eldri launavísitölu frá 1. október 1988 til 31. desember 1988, þegar nýr grunnur launavísitölu tók gildi, sé engin. Uppreiknuð fjárhæð fyrir hverja blaðsíðu skv. núgildandi launavísitölu frá 1. janúar 1989 til 1. október 2006, þegar 2. útgáfa var gefin út og krafa stefnanda gjaldféll, sé 1.253 krónur (417/100x300,4). Við þessa fjárhæð sé krafa stefnanda miðuð.

Fram komi á titilblöðum bóka stefnda að stefnandi sé höfundur efnis í I bindi á bls. 263-308, 345-480 og 517-571 og í II bindi á bls. 247-282. Tilgreindar síður séu meðtaldar í öllum tilfellum. Við það bætist heimildaskrár í báðum bindum, 34 blaðsíður í I bindi og 4 blaðsíður í II bindi. Alls sé um 315 blaðsíður að ræða. Hér sé enn byggt á upplýsingum stefnda í trausti þess að þær séu réttar.

Að þessu öllu virtu nemi krafa stefnanda 394.695 krónum (1.253 kr. x 315 bls.) auk dráttarvaxta frá 1. október 2006.

Stefnandi byggir á höfundalögum nr. 73/1972, einkum 34.-37. gr., og meginreglum samningaréttar. Um málskostnað vísar stefnandi til ákvæða laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, einkum XXI kafla þeirra laga. Virðisaukaskattskröfu byggir stefnandi á ákvæðum laga nr. 50/1988, hann sé ekki virðisaukaskattskyldur og beri því nauðsyn til að fá dóm fyrir skatti þessum úr hendi stefnda.

MÁLSÁSTÆÐUR OG LAGARÖK STEFNDA

Stefndi krefst aðallega sýknu og til vara að krafa stefnanda verði lækkuð.

Stefndi kveðst hafa gert samning við stefnanda á árinu 1989 um texta í verkið Íslensk bókmenntasaga. Í 2. gr. samningsins sé mælt fyrir um útgáfurétt stefnda að textanum í 25 ár og heimild hans til að „framleiða og gefa verkið út í upplagi sem í fyrstu er ákveðið 3000 eintök“. Auk þess sé tekið fram að „ef útgefanda þyki henta betur þá sé honum heimilt að prenta upplagið í tvennu lagi.“ Stefndi byggir sýknukröfu sína á því að útgáfa eða prentun hans á verkinu sé innan umsaminna marka að teknu tilliti til ákvæðis 12. gr. samningsins um aukaeintök. Útgáfusamningurinn sé í gildi allt til loka febrúar á árinu 2014. Jafnframt liggi fyrir að heildarfjöldi prentaðra eintaka hafi ekki verið meiri en samið var um að gefa mætti út að teknu tilliti til aukaeintaka skv. 12. gr. samningsins, 3.200 eintök. Þegar af þessum ástæðum telji stefndi að sýkna skuli af öllum kröfum stefnanda í málinu.

Þá sé ágreiningslaust með aðilum að stefndi hafi greitt stefnanda laun skv. 2. gr. samningsins fyrir framleiðslu á allt að 3.200 eintökum. Þar sem ekki sé ljóst að það hafi verið framleidd eintök umfram þessa heimild sé sú fullyrðing stefnanda að ekki hafi verið greidd ritlaun vegna 2. útgáfu röng.

Í stefnu gefi stefnandi sér forsendu, sem hann geri að grundvelli málsóknar sinnar, um fjölda bóka í fyrstu útgáfu. Þessi forsenda sé röng en framkvæmdastjóri Eddu útgáfu upplýsi í framlögðu bréfi að upphaflega hafi verkið verið framleitt í prentsmiðjunni Odda í um það bil 2.000 eintökum. Telji stefndi því að fyrir liggi að heildarfjöldi framleiddra eintaka sé ekki meiri en 3.200 og þannig innan marka þess sem þegar greitt hafi verið fyrir.

Stefndi telur að stefnandi hafi fengið þær upplýsingar um framleiðslu verksins sem óskað hafi verið eftir og upplýsingar um framleidd eintök hafi legið fyrir á árunum 1992 og 1993.

Jafnframt bendir stefndi á að það sé fyrst í stefnu sem sjónarmiðum um að 3.000 eintök hafi verið framleidd á árunum 1992-1993 sé hreyft. Í bréfi lögmanns stefnanda frá 1. mars 2007 sé byggt á öðrum sjónarmiðum, eða nánar tiltekið þeim, að hafi 3.000 eintök ekki verið framleidd við eða skömmu eftir útgáfu, þá valdi það réttindamissi. Stefndi segir þessu vera hafnað af hans hálfu.

Sjónarmið um að gefa hafi átt út öll umsamin eintök skömmu eftir útgáfu verksins séu reifuð í stefnu og þar vísað til ákvæða 35. og 36. gr. höfundalaga nr. 73/1972. Ákvæði 35. og 36. gr. laganna um útgáfuskyldu eigi sér samsvörun í 9. gr. samnings aðila. Þessi ákvæði hafi hins vegar ekki þýðingu eftir útgáfudag þar sem þá séu ákvæðin uppfyllt. Eftir þann tíma beri útgefanda að sjá til þess að verkið sé til og markaðssett með eðlilegum hætti að teknu tilliti til eðlis verksins. Ákvæði þessara lagagreina hafi því ekki þýðingu varðandi þetta mál, þar sem verkið hafi verið gefið út. Fjárhagslegir skilmálar samnings aðila séu ljósir og vert að árétta að ákvæði 34. gr. höfundalaga eigi ekki við nema í þeim tilvikum sem ekki sé um annað samið. Samningurinn sé hins vegar skýr og gildi í 25 ár, greitt sé fyrir allt að 3.200 eintök sem prenta megi í meira en einni prentun. Ekki sé áskilið að prentað sé í einu lagi eða innan tiltekins frests. Það geti heldur ekki skipt máli hvenær á samningstíma prentuð séu allt að 300 eintök þar sem það hafi eingöngu með birgðahald að gera en ekki fjárhagslega hagsmuni aðila á samningstímanum. Öllum sjónarmiðum um óskýrleika samningsins sé hafnað enda eigi þau lagaákvæði sem vísað sé til að tryggja fumútgáfu verka en ekki framleiðslu á eintökum. Höfundur hafi hagsmuni af því eftir að útgáfusamningur sé gerður að verkið komið út innan skynsamlegs tíma í stað þess að útgefandi sé einráður um frumútgáfu verksins á gildistíma útgáfu samningsins. Eftir frumútgáfu eigi lagagreinarnar ekki við.

Hvað vinnu stefnanda varði, sé áréttað af hálfu stefnda að eftir henni hafi ekki verið óskað heldur hafi stefnandi óskað eftir að gera leiðréttingar og það verið heimilað. Hvert umfang vinnunnar var liggi ekki fyrir í málinu og leiði hún ekki ein og sér til þeirrar kröfu sem höfð sé uppi í málinu. Þá liggi fyrir að hugtakið endurprentun í 2. gr. samnings aðila geti ekki átt við annað en eintök umfram 3.200 enda sé reglan skýr um að greiðslur skuli reikna með tilteknum hætti fyrir prentun umfram það sem samið var um, eða 3.200 að teknu tilliti til aukaeintaka.

Komi til þess að stefndi verði dæmdur til greiðslu, sé ekki ágreiningur um að greiða skuli 50% af upphaflegum höfundarlaunum sem hafi verið 2.500 fyrir hverja síðu miðað við 3.000 eintök. Af 1.000 eintökum skuli því greiða 417 krónur óverðbætt fyrir hverja síðu eða 0,417 krónur fyrir hvert eintak miðað við 1.000. Komi til þess að framleidd hafi verið eintök umfram 3.200 og stefnda beri einhver skylda til greiðslu væri réttmæt krafa 0,417 x síðufjöldi x fjöldi útgefinna bóka.

Stefndi sé ósammála því sem stefnandi haldi fram um greiðsluskyldar blaðsíður sem hann telji vera 272, enda eigi stefnandi ekki rétt til greiðslu vegna heimildaskráa verksins. Möguleg greiðsla vegna viðbótareintaka sé því 272 x0,417 eða 113,42 x1000 eintök eða 113.420 krónur.

Sé þessi upphæð uppfærð miðað við launavísitölu 300,4/100 þá nemi möguleg krafa 340.714 krónum miðað við 1000 umframeintök og sé krafa stefnanda því of há.

Þá liggi ekki fyrir að samið hafi verið um launavísitölu en fyrir liggi að aðrar vísitölur hafi hækkað minna þar sem launavísitala hafi hækkað um 300,4% samkvæmt ofanrituðu en lánskjaravísitala á sama tímabili í 5244 stig (okt. 2006), úr 2264 (okt. 1998) eða um 231,6% og vísitala neysluverðs á sama tímabili í 226,2 (okt. 2006), úr 110,4 (okt. 1998) eða um 204,9%.

Aðallega sé þess krafist að komi til greiðslu í máli þessu þá verði verðbreytingar miðaðar við vísitölu neysluverðs sem sé hin almenna vísitala í viðskiptum en til vara miðað við lánskjaravísitölu enda sé í kröfugerð miðað við vísitölu sem stillt sé af eftir gerð samnings aðila málsins. Miðað við 1.000 eintök sé möguleg krafa uppreiknuð með vísitölu neysluverðs 113.420 krónur x 204,9% eða 232.398 krónur og möguleg krafa uppreiknuð miðað við lánskjaravísitölu 113,420 x 231,6% eða 262.681 króna.

Stefnanda sé bent á að telja síður í verkinu enda engar líkur leiddar að því að upplýsingar stefnda á titilsíðu séu rangar.

Stefndi vísar til stuðnings kröfum sínum til útgáfusamnings aðila máls frá 22. febrúar 1989, þá vísar hann til ákvæða höfundarlaga nr. 37/1972, aðallega ákvæða kafla um útgáfusamninga, 33.-40. gr. Þá vísar stefndi til almennra reglna samninga- og kröfuréttar. Jafnframt er vísað til XXI kafla laga nr. 91/1991 um málskostnað.

NIÐURSTAÐA

Í 1. mgr. 2. gr. samnings aðila segir að stefndi megi gefa út verk stefnanda í upplagi sem í fyrstu sé ákveðið 3.000 eintök, en heimilt sé að prenta upplagið í tvennu lagi. Í 5. mgr. 1. gr. er mælt fyrir um hvað útgáfan skuli greiða höfundunum fyrir textann og að sú greiðsla eigi að vera fyrir 3.000 eintök. Komi til endurprentunar skuli borga verð sem ákveðið er eftir tilteknum reglum. Ekki er deilt um það að stefnandi fékk greitt skv. samningnum fyrir 3.000 eintök, þegar bækurnar voru fyrst prentaðar.

Lögmenn aðila lýstu því yfir við aðalmeðferð að þeir væru sammála um það að í nóvember 1992 hafi verið prentuð 2.082 eintök af I bindi en 1.000 eintök haustið 2006. Þá hafi verið prentuð 2.013 eintök af II bindi í nóvember 1993 en 1.000 eintök haustið 2006. Heimilt var skv. 12. gr. að prenta aukaeintök, og það er óumdeilt að stefndi prentaði ekki fleiri bækur en þær sem samið var um að hann ætti prenta í fyrsta upplagi.

Í ákvæðum 35. gr. höfundalaga nr. 73/1972 er mælt fyrir um að útgefanda beri skylda til að gefa verk út, og vinna að sölu þess og dreifingu. Í 9. gr. samnings stefnanda og stefnda segir að útgefandinn gefi verkið út í síðasta lagi 36 mánuðum eftir að höfundur hafi afhent fullgert handrit. Í 36. gr. laganna er mælt fyrir um heimild höfundar til að rifta samningi sé verk ekki gefið út, en ef ákvæði 35. og. 36. gr. eru lesin saman sést að tilgangur þeirra er sá að verkið verði kynnt og aðgengilegt innan hæfilegs tíma, en ekki að allt upplagið sé þá þegar gefið út. Ákvæði laganna og samningsins eru þannig ekki talin fela það í sér að stefnda hafi borið skylda til að prenta öll eintök verksins þegar í stað. Þá er í samningnum sérstaklega mælt fyrir um það að skipta megi fyrsta upplagi verksins. Fyrrverandi framkvæmdastjóri stefnda, Á-kk-nf E-kk-nf, kvað útgáfusamninga yfirleitt mæla fyrir um tiltekið heildarupplag, sem svo væri því skipt til dæmis þannig að prenta mætti upplagið í tvennu lagi. Ekki er fallist á það að samningurinn sé óskýr að þessu leyti. Mun samningurinn byggja á almennum samningi Rithöfundasambandsins og Félags íslenskra bókaútgefenda. Það þykir vera ljóst hver tilgangur reglunnar í 35. gr. höfundalaga er og heimildin í samningnum til að skipta prentun er skýr. Reglurnar þykja samkvæmt þessu ekki leiða til þess að prentun verkanna á árinu 2006 eigi að teljast ný útgáfa.

Fallist verður á það með stefnda að samið hafi verið um að prenta mætti 3.000 eintök, í tvennu lagi, og að hann hafi þegar greitt fyrir þennan fjölda bóka. Með tilliti til þess að stefndi hafði greitt, þykir það að bækurnar sem gefnar voru út árið 2006 voru kallaðar 2. útgáfa, ekki eiga að hafa þau áhrif að greiða skuli fyrir prentunina eins og um sé að ræða annað upplag.

Stefndi byggir á því að hann hafi innt af hendi vinnu og óeðlilegt verði að telja að hann fái ekki greitt fyrir hana. Ekki liggur fyrir hve umfangsmikil vinna þessi var, heldur byggir krafa stefnanda á 2. gr. samningsins þar sem mælt er fyrir um greiðslu vegna annarrar útgáfu bókarinnar óháð vinnu höfundar. Stefnandi bar um það fyrir dómi að hann hefði verið beðinn um að fara yfir textann og gera athugasemdir, þó eins fáar og mögulegt væri. Hann hefði rætt við ritstjóra forlagsins á þeim tíma. Inntur eftir því hvort rætt hefði verið um greiðslu vegna þessa sagði hann að svo hefði ekki verið enda hefði það verið bundið í samningi hvað ætti að greiða. Vitnið, Á-kk-nf E-kk-nf, kvað það vera algengt að bókarhöfundar vildu koma að leiðréttingum í seinni prentun. Stefnandi hefði viljað breyta textanum og ákveðið hefði verið að verða við því. Í samningnum er mælt fyrir um heimildir höfundar til að breyta handriti í ákveðnum tilvikum og skyldu hans til að lesa próförk að hverri útgáfu endurgjaldslaust. Ekki er mælt fyrir um greiðslu fyrir yfirlestur á handriti. Samkvæmt framangreindu liggur ekkert fyrir um það hversu mikla vinnu stefnandi innti af hendi, og ekki hefur verið sýnt fram á að stefnandi hafi átt rétt á greiðslu fyrir leiðréttingarnar skv. samningi. Verður krafa hans því ekki tekin til greina.

Samkvæmt öllu framangreindu á stefndi að vera sýkn af kröfu stefnanda.

Við ákvörðun málskostnaðar verður litið til þess að stefndi lagði ekki fram gögn um hversu mörg eintök hefðu verið prentuð fyrr en í fyrirtöku 27. mars sl. Með vísan til 3. mgr. 130. gr. þykir því vera rétt að dæma stefnda til að greiða hluta málskostnaðar stefnanda, 100.000 krónur.

D Ó M S O R Ð :

Stefndi, Edda-útgáfa hf., er sýkn af kröfu stefnanda, S-kk-ef T-kk-ef.

Stefndi greiði stefnanda 100.000 krónur í málskostnað.

A-x-x V-kk-nf M-kk-nf