S-167/2009

Mál þetta, sem tekið var til dóms 9. október, er höfðað með ákæru lögreglustjórans á Akureyri, útgefinni 29. maí 2009, á hendur X,

„fyrir líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt laugardagsins 7. febrúar 2009, slegið [A], hnefahögg í andlitið, þar sem þeir voru inni á veitinga- og skemmtistaðnum Kaffi Akureyri, við Strandgötu á Akureyri og síðan skömmu síðar, fyrir utan veitingastaðinn sparkað í andlit hans, þar sem hann lá, eftir að ákærði ásamt ónafngreindum félögum sínum höfðu fellt hann í jörðina. Af árás þessari hlaut [A] tvo skurði á hægra gagnauga, annan 10 sentimetra og tvo litla skurði á hægra kinnbein og hægra megin á enni.

Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. lög nr. 10. gr. laga [sic] nr. 20, 1981. Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkrafa: Í málinu gerir [A], bótakröfu á hendur ákærða að fjárhæð kr. 1.330.705-, með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. vaxtalaga nr. 38, 2001, frá 07. 02. 2009, en síðan dráttarvöxtum skv. 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. sömu laga til greiðsludags.“

Ákærði krefst sýknu af ákæru og að bótakröfu verði vísað frá dómi. Til vara krefst hann vægustu refsingar sem lög leyfi og verulegrar lækkunar bótakröfu. Verjandi hans krefst málsvarnarlauna sér til handa úr ríkissjóði.

Málavextir

Samkvæmt lögregluskýrslu sem liggur fyrir í málinu barst lögreglu tilkynning kl. 03:22, aðfaranótt 7. febrúar 2009, um að óskað væri aðstoðar hennar vegna slagsmála á veitingahúsinu Kaffi Akureyri. Er lögreglu hefði borið að garði hefði hún séð dyravörð, B að nafni, halda manni í stigauppgöngu. Lögregla hefði tekið við manninum sem hefði reynzt vera X, ákærði í máli þessu. B dyravörður hefði leitt lögreglu inn á starfsmannasalerni þar sem væri sá, er ráðizt hefði verið á. Hefði þar hitzt fyrir annar starfsmaður, C, og hlúð að A og hefði sá verið „skorinn í andliti eftir átök“. Er í skýrslunni haft eftir honum að hann hefði verið sleginn niður og að því búnu hefði einhver sparkað ítrekað í andlit sér.

Hinn 10. febrúar mætti A á lögreglustöð og kærði líkamsárás er hann hefði orðið fyrir hinn 7. febrúar. Kvaðst hann þá ekki vita hver hefði veitt sér áverka þá er hann hefði hlotið.

Í málinu liggur fyrir vottorð D læknis á slysadeild Fjórðungssjúkrahússins á Akureyri, dagsett 25. febrúar 2009. Segir þar að A hafi komið á slysadeild að morgni 7. febrúar. Hafi hann þá verið vel vakandi og skýr, en undir áfengisáhrifum. Á hægra gagnauga hans hafi verið um 10 cm langur skurður frá hliðlægri brún kinnbeins og í sveig rétt meðfram augnkróki og upp á hægri augabrún. Hafi hann verið talsvert djúpur og náð „um það bil 3 cm ofan í subcutis þar sem dýpst var“. Þá hafi sézt tveir minni skurðir, um cm að lengd hvor, annar á hægra kinnbeini og hinn hægra megin á enni. Hafi þeir verið grunnir en talsvert gapandi. Við lengsta skurðinn hafi verið annar lítill til viðbótar og virzt grunnur, en við frekari skoðun hafi glerbrot, 3x3 mm að stærð, fundizt grafið ofan í húðina. Hægra augnlok hafi verið byrjað að bólgna upp við komu og ekki að sjá blæðingu. Eftir um klukkustundardvöl á deildinni hafi hægra augnlok verið orðið svo bólgið að A hafi verið örðugt að opna augað. Húð kring um sárin hafi verið fleiðruð. Í vottorðinu segir að heilataugaskoðun hafi verið eðlileg og ekki fundizt áverkar á andlitsbeinum og ekki á hnakka og hálshrygg. Engin önnur áverkamerki hafi fundizt. Er gert hafi verið að sárum A hefðu fundizt afar lítil möl og svört korn, hugsanlega eftir skósóla, í sárunum.

Þá segir í vottorðinu að fimm dögum síðar hafi A aftur leitað á slysadeild og þá nefnt að hann hafi haft tíða höfuðverki frá því hann hefði slasazt. Hafi við skoðun þá sézt „subconjunctival blæðing í hægra auga“ og mikið mar verið hægra megin í andliti frá augabrúm, niður eftir kinn og niður á mitt andlit.“

Í málinu liggur fyrir vottorð E læknis á heilsugæzlustöðinni á Akureyri. Segir þar að A hafi komið í skoðun til læknisins hinn 30. apríl. Hafi þá sézt ör á hægri augabrún utanverðri, „nær í sveig útfyrir augað, og niður á efri hluta hæ[gri] kinnar/kinnbeins. Örið virtist í gróanda, hins vegar talsvert áberandi þrymill eða þykkildi í örinu og virtist svo sem þessi hluti augabrúnarinnar slútti talsvert niður og út á við, jafnvel svo honum finnst það byrgja sýn, sérlega þegar hann lítur til hægri og uppávið. Svolítið erfitt að segja hvernig þetta verður, ætti að geta lagast eitthvað með tímanum, þó ekki víst að þetta lagist að fullu. Auk þessa örs eru önnur smærri á hæ[gri] kinn og enni, lítil þó. Það eru semsagt óþægindi af örinu á hægri augabrúninni, vegna þykkildis og líklega örvefsmyndunar í örinu. Nefndi auk þess við mig að honum fyndist minnið almennt lakara en áður. [...] Varðandi óvinnufærni, þá var [A] að sögn atvinnulaus á þessum tíma. Fór að sögn ekki úr húsi í um 2 vikur eftir atburðinn. Finnst mér líklegt að [A] hafi verið að fullu óvinnufær [um það bil] 2 vikur og [ef til vill] að hluta í 1-2 vikur til viðbótar.“

Verða nú rakin skýrslugjöf ákærða og framburður vitna fyrir dómi, eftir því sem ástæða þykir til.

Ákærði sagði ryskingar hafa orðið inni á skemmtistaðnum og hefði verið ráðizt á félaga ákærða, og hefði þar átt í hlut bróðir A. Ákærði og A hefðu komið þar að, ásamt fleirum, en dyraverðir og annað starfsfólk hefði stöðvað átökin. Ákærði hefði engan slegið inni á staðnum. Hefði ákærða og fleirum verið vísað af staðnum við svo búið. Ákærði hefði gengið yfir götu og verið kominn að Nætursölunni og skrafað þar við vini sína tvo, er A hefði komið út af Kaffi Akureyri og staðið fyrir utan og bent dyraverði í átt að ákærða og félögum hans. Ákærði hefði þá gengið yfir götuna, hoppað þar upp og slegið til A. Höggið hefði komið til hliðar við andlit hans, líklega við eyra, og ekki verið fast og hefði A ekki fallið við höggið og enga áverka hlotið. Þá hefði ákærði ýtt við A sem hefði fallið í jörðina. Næst hefði ákærði fengið tvö högg í andlitið frá hlið og fallið í jörðina og hefði höggið ekki komið frá A. Þar sem ákærði hefði legið í jörðinni hefði hann séð F félaga sinn hlaupa að og fjarlægja mann þann er slegið hefði ákærða. Er ákærði hefði staðið á fætur hefðu talsverð slagsmál verið, þó ákærði treysti sér ekki til að fullyrða hversu margir hefðu tekið þátt í þeim; ákærði og félagar hans hefðu verið þrír, einhverjir hefðu veitt A fulltingi og þá hefðu dyraverðir verið á staðnum. Næst hefði það gerzt að ákærði hefði verið tekinn tökum aftan frá og dreginn burt og inn á staðinn. Þetta hefði dyravörður gert. Þegar ákærði hefði verið í höndum dyravarðarins hefði hann heyrt konu æpa að verið væri að sparka í einhvern. Ákærði kvaðst vera þess fullviss að hann hefði í einskis manns andlit sparkað og sjálfur hefði hann ekki séð nokkurn gera slíkt. Hann kvaðst hafa drukkið um fimm glös af bjór um kvöldið, en ekki hafa verið mjög ölvaður og telja sig muna atburði nokkurn veginn.

Ákærði sagði niðdimmt hafa verið af nóttu en einhver ljós hafa verið á vettvangi. Þurrt hefði verið en kalt.

Ákærði kvaðst hafa verið í svörtum leðurskóm með mjúkum sóla.

Ákærði kvaðst hafa bent lögreglu á tvo menn, G og H, sem hefðu verið á staðnum og séð atburði.

Vitnið A sagði átök hafa orðið inni á Kaffi Akureyri og hefði bróðir vitnisins tekið þátt í þeim. Vitnið hefði reynt að stilla til friðar og ekki hefði meira borið til tíðinda þar. Kvaðst vitnið ekki hafa verið slegið inni á veitingahúsinu. Þegar vitnið var nánar spurt sagðist það ekki muna eftir því að hafa verið slegið þar innandyra, en „það gæti vel verið“.

Vitnið kvaðst hafa orðið viðskila við félaga sína við átökin og hafa leitað þeirra utanhúss. Kvaðst vitnið hafa séð upp við Nætursöluna nokkura þeirra pilta sem átt hefðu í átökunum, en ekki velt þeim sérstaklega fyrir sér heldur skimað eftir félögum sínum. Skyndilega hefði verið komið að sér aftanverðum eða á hlið og vitnið slegið hnefahöggi í götuna og þar sparkað í andlit þess, einu sparki eða tveimur. Vitnið kvaðst ekki hafa séð hver hefði ráðizt að sér með þessum hætti. Þá kvaðst vitnið telja að einn maður en ekki fleiri hefði ráðizt að sér, en fyrst og fremst byggja þá skoðun á því sem sjónarvottar hefðu sagt sér. Ákærði var viðstaddur vitnisburð vitnisins, og var það spurt hvort það kannaðist við að hafa séð hann fyrri, og kvaðst vitnið ekki muna til þess.

Vitnið kvað 17 spor hafa verið saumuð í andlit sér eftir árásina og bæri það ör, sem lýtalæknir kvæði ekki unnt að gera nokkuð við. Þá hefði vitnið ekki farið úr húsi í hálfan mánuð eftir árásina. Loks kvaðst vitnið telja minni sitt hafa versnað við höfuðhögg það er vitnið hefið hlotið.

Vitnið staðfesti undirritun sína á lögregluskýrslu sem liggur fyrir í málinu.

Vitnið C fyrrverandi starfsmaður Kaffis Akureyrar kvaðst hafa verið við störf við barinn þegar það hefði orðið vart við skarkala. Félagi ákærða hefði slegið bróður A. Vitnið hefði hlaupið þangað og þar hefðu ákærði og tveir félagar hans staðið andspænis A og tveimur félögum hans. Ákærði hefði kýlt A létt á annan vangann og vitnið hefði þá hent ákærða út og vinir hans tveir fylgt honum. Þegar vitnið var nánar spurt treysti það sér þó ekki til að fullyrða að ákærði hefði verið sá sem slegið hefði.

A hefði spurt hvort hann mætti fara og það verið auðsókt. A hefði staðið fyrir utan við neyðarútganginn og vitnið og B, vinnufélagi þess, staðið hjá honum enda hefðu þau ekki viljað missa hann úr augsýn. Vitnið og B hefðu staðið í dyrunum en A gengið um hálfan metra þar til hliðar. Ákærði og félagar hans tveir hefðu þá komið „askvaðandi“, gripið í A, „negla honum upp við gluggann, hann dettur niður“ og þá hefði vitnið séð ákærða taka „eitt skref afturábak og bara negla í andlitið á honum“. Þeir hafi gert sig líklega til að halda áfram en vitnið og B hefðu getað bægt þeim burt en A hefði legið eftir í blóði sínu. Vitnið hefði skimað eftir ákærða og eftir um mínútu hefði vitnið séð B liggja ofan á ákærða. Vitnið hefði þvínæst farið inn með A og hlúð að honum. Þegar vitnið hefði gengið með A gegnum anddyrið hefði það séð B með ákærða og hefði vitnið þá sagt við B að ákærði væri sá sem sparkað hefði.

Vitnið kvaðst vera fullvisst um að ákærði væri sá sem sparkað hefði í A, en vitnið hefði staðið innan við metra fyrir aftan A. Maðurinn sem hefði sparkað í A hefði verið sami maður og B hefði tekið tökum. Vitnið kvaðst hins vegar ekki getað fullyrt hvort aðrir hefðu náð að koma höggi á A, en tveir aðrir hefðu gert sig líklega að fylgja eftir sparki ákærða en vitnið þá reynt að standa yfir A.

Þegar vitnið var nánar spurt um hvernig A hefði verið komið í götuna kvaðst vitnið telja að þeir, sem það hefðu gert, hefðu veitt honum högg á bringuna. Hann hefði hins vegar ekki dottið sérstaklega harkalega niður. Vitnið kvaðst hafa verið allsgátt. Það kvaðst ekki þekkja A en vita til hans enda bærinn fámennur.

Vitnið B dyravörður sagði að átök hefðu brotizt út fyrir framan neyðarútgang Kaffis Akureyrar. Inni á staðnum hefði maður nokkur, fengið hnefahögg, annað hvort A eða þá bróðir hans nauðalíkur. Vitnið kvaðst hins vegar ekki vita hver kýlt hefði, en C hefði séð það og vísað þeim manni út og hefðu vinir hans fylgt honum. Sá sem fékk höggið hefði farið út, en þar hefðu þeir hlaupið að honum og hann fallið í jörðina er þeir réðust á hann. Einn hefði slegið hann svo hann hefði fallið í götuna. Því næst hefði verið sparkað í andlit hans og hefði vitnið þá hlaupið til, gripið þann sem sparkað hefði, og fært hann í anddyrið. Vitnið kvaðst hafa séð sparkið úr tveggja til þriggja metra fjarlægð, og hefði það verið „ósköp venjulegt spark í andlit“, en svo nálægt hefði verið staðið A að ekki hefði verið tekið tilhlaup. Vitnið hefði séð atvikið frá hlið, en sá, er sparkað hefði, hefði snúið baki í vitnið, sem ekki hefði séð framan í hann. Alveg öruggt væri hins vegar að vitnið hefði tekið þann sem hefði sparkað. C hefði staðið til hliðar, fyrir aftan vitnið. Þau hefðu komið samtímis út, um neyðarútganginn.

Vitnið kvað sig og manninn, er hann hefði tekið, ekki hafa rætt saman að öðru leyti en því að maðurinn hefði beðið vitnið um að losa hálstak sem vitnið hefði samþykkt. Þennan mann hefði vitnið afhent lögreglu, og hefði vitnið aldrei séð framan í manninn. Þegar vitnið var nánar spurt um hugsanleg fleiri spörk sagði það umræddan mann hafa sparkað tveimur eða þremur spörkum í A.

Vitnið var spurt um áverka á A og sagði hann fyrst hafa borið roða eftir höggið inni á staðnum, en vitnið hefði ekki séð hvort hann hefði fengið áverka utandyra.

Vitnið sagði götuljós hafa verið nægt svo það hefði séð til. Vitnið sagði að sér hefði sýnzt sem átökunum væri ekki lokið er það hefði farið inn með manninn.

Vitnið D læknir sagði að A hefði komið illa útlítandi á slysadeild, blóðugur mjög, bólginn og skrámaður. Kvaðst vitnið muna eftir möl og gúmmíi, svo sem úr skósólum, í sárum hans. Gætu áverkar hans komið heim og saman við að sparkað hefði verið í andlit hans, en þeir væru eftir þungt högg en ekki áhald. Hefði vitninu á sínum tíma þókt saga hans trúverðug. Vitnið kvaðst hins vegar ekki treysta sér til að segja til um hversu mörg högg hann hefði fengið, en merki hefðu verið um högg á munn sem bentu til þess að hann hefði fengið högg þar, vinstramegin, áður en hann hefði fengið meginhöggið.

Vitnið treysti sér ekki til að meta líkur á því að minni A hefði spillzt við áverkann. Ólíklegt væri þó að blætt hefði inn á heila, en án myndatöku væri ekki hægt að fullyrða um það.

Vitnið I bifreiðarstjóri sagðist mjög lítið muna frá atburðum enda væri langt um liðið og það hefði verið ölvað, en fjöldaátök hefðu brotizt út, fyrir utan Kaffi Akureyri. Vitnið hefði bæði kýlt og verið kýlt. Vitnið kvaðst ekki hafa hugmynd um hve margir hefðu tekið þátt í átökunum, en ráðizt hefði verið á vini vitnisins sem hefði þurft að henda aðsóknarmönnum burt frá þeim. Með vitninu hefðu verið ákærði og J og hefðu andstæðingar þeirra verið fleiri. Vitnið kvaðst ekki vita hvernig átökin hófust og ekki hve lengi þau stóðu, og spurt um þátt ákærða í þeim kvaðst það lítið muna í smáatriðum annað en að menn hefðu flogizt á. Þá kvaðst vitnið ekki hafa séð spörk milli manna og engan hefði það sparkað í. Vitnið kvaðst ekki muna eftir að hafa séð mann liggja í götunni.

Vitnið kvaðst ekki muna eftir átökum inni á skemmtistaðnum.

Vitnið F nemi kvaðst hafa verið í snjóbrettaferð á Akureyri með félögum sínum úr Garðabæ. Í þeim hópi hefðu verið meðal annarra ákærði, J og I.

Vitnið sagði átök hafa orðið inni á Kaffi Akureyri en öllum bardagamönnum hefði verið vísað á dyr. Skömmu síðar hefðu átökin hafizt að nýju utandyra og fimm eða sex manns sem þar hefðu barizt. Þegar vitnið hefði komið út hefði það séð ungan mann ráðast að ákærða og taka hann taki og hefði vitnið hrint þeim manni frá. Upp frá því hefði ö-hk-nf verið á staðnum og kvaðst vitnið ekki hafa séð ákærða gera neitt frásagnarvert öðrum fremur, annað en að taka þátt í hópátökum. Vitnið hefði ekki séð hann sparka í nokkurn mann og taldi sig myndu hafa séð það, ef hann hefði gert slíkt. Þá kvaðst vitnið ekki hafa séð ákærða liggja í götunni og engan annan svo hann myndi. Vitnið kvaðst ekki muna eftir að nokkur hefði hlotið áverka í átökunum. Dyravörður hefði komið fljótlega og tekið ákærða úr hópnum. Þá hefði kona, á vegum veitingastaðarins, komið út með látum, undir lok átakanna, og hefði sama kona einnig verið nær er tekizt var á innandyra.

Vitnið kvaðst hafa verið búið að drekka tvo til þrjá bjóra þegar þarna hefði verið komið sögu.

Vitnið sagði að lögregla hefði aldrei talað við sig vegna málsins.

Vitnið G nemi kvaðst hafa setið við borð inni á Kaffi Akureyri og séð útundan sér einhverjar ýtingar verða, sem hefði lokið með því að félögum þess, ákærða, J og I, hefði verið vísað á dyr. Nokkuru síðar hefði vitnið séð úr töluverðri fjarlægð, utan skemmtistaðarins, er félagar þess gengu þar yfir götu og stympingar hófust og um það bil fimm til átta menn tekið þátt í þeim. Ákærði hefði kýlt einn og J annan, og úr hefði orðið darraðardans og „allir lágu í jörðinni“. Það næsta sem vitnið myndi væri að dyravörður hefði hlaupið út um aðaldyr staðarins og dregið ákærða inn. Vitninu hefði þá verið „nóg boðið“ og hefði það hlaupið á eftir og séð dyravörðinn halda ákærða niðri í tröppum. Lögregla hefði svo komið og ekið ákærða heim á leið.

Vitnið kvaðst hafa verið í „töluverðri fjarlægð“ frá átökunum og ekki hafa séð þau vel. Þá hefði það verið undir einhverjum áfengisáhrifum.

Vitnið sagði að lögregla hefði ekki yfirheyrt sig vegna málsins.

Vitnið K nemi kvaðst hafa komið að Kaffi Akureyri umrædda nótt. Þar fyrir utan hefðu orðið átök. Ákærði hefði gengið að nokkurum mönnum fyrir utan staðinn og þegar vitnið hefði næst litið á, hefði ákærði verið tekinn að slást við einhverja tvo menn. I og J hefðu komið fljótt á vettvang og síðan F. Vitnið kvaðst engan hafa séð sparka í annan, en fyrst og fremst hefði verið um ýtingar og kýlingar verið að ræða. Upptökin hefðu verið að ákærði hefði ýtt manni, en vinur þess manns hefði þá slegið ákærða. Öngþveiti hefði svo orðið. Maðurinn sem ákærði hefði ýtt, hefði ekki fallið til jarðar svo vitnið hefði séð.

Vitnið kvaðst ekki muna til að hafa séð nokkura áverka á mönnum.

Vitnið kvaðst hafa drukkið nokkura bjóra um kvöldið. Þá væri langt liðið frá atburðum og vitnið myndi ekki kvöldið fullkomlega.

Vitnið J nemi kvaðst hafa verið á Kaffi Akureyri umrætt kvöld. Sagði það tvo menn hafa ráðizt á vitnið og einn félaga þess við barinn og hefði vitnið endað undir borði. Átökin hefðu svo borizt út úr húsinu og þar hefðu „einhver hópslagsmál“ haldið áfram, og sagðist vitnið ekki muna til þess að skil hefðu verið milli átakanna inni og úti. Vitnið kvaðst gizka á að um tíu manns hefðu tekið þátt í átökunum. Vitnið var spurt hvort það hefði séð þátt ákærða í átökunum og kvaðst það ekki hafa séð hann veitast að nokkurum manni en vitnið hefði verið mjög drukkið og mikið öngþveiti verið. Högg hefðu gengið fram og til baka, en vitnið hefði ekki séð sparkað í nokkurn mann. Sjálft hefði vitnið bæði kýlt og verið kýlt. Vitnið kvaðst engin meiðsli hafa séð á fólki og engan séð liggja í götunni, hvorki ákærða né aðra menn.

Vitnið sagði að lögregla hefði talað stuttlega við sig um málið í síma í lok júlí.

Vitnið L lýtalæknir kvaðst hafa stundað A. Væri A með ljót ör í andlitinu en yfirborðsáverkar, sem hann hefði hlotið, væru grónir. Þá væri hann dofinn á svæðinu en hann hefði fengið djúpt ör og taugaskemmdir. Hér vildi svo til að vegna legu örsins væri ekki hægt að fela það, en líklega væri hægt að gera það minna áberandi. Vegna taugaskemmdanna væri aukin hætta á sólbruna, exi og þurrki, auk tíðari hita- og kuldatilfinningu.

Að loknum vitnaleiðslum óskaði ákærði eftir að gefa skýrslu að nýju. Kvaðst hann ítreka að hann hefði ekki sparkað í A og bera ekki ábyrgð á áverkum hans. Lögregla hefði hins vegar gefið sér niðurstöðu fyrirfram og fyndist sér hann órétti beittur.

Niðurstaða

Í máli þessu er ákærða gefin að sök líkamsárás sem hann hafi annars vegar framið með því að slá A hnefahögg í andlit inni á veitingastaðnum Kaffi Akureyri og hins vegar með því að sparka í andlit sama manns fyrir utan veitingastaðinn skömmu síðar. Ákærði neitar sök. A kvaðst fyrir dómi ekki minnast þess að hafa verið sleginn inni á veitingahúsinu, þó það gæti vel verið. Einungis eitt vitni, C, hefur borið í þá veru að ákærði hafi slegið A inni á veitingahúsinu og treysti hún sér þó ekki til að fullyrða það. Þykir dóminum sem ákæruvaldið hafi ekki fært sönnur á þann hluta ákæru sinnar er snýst um meint hnefahögg inni á veitingastaðnum og verður ákærði sýknaður af þeim hluta ákærunnar. Víkur þá sögunni að þeim átökum sem ljóst virðist að orðið hafi fyrir utan Kaffi Akureyri þessa nótt.

Allnokkur vitni hafa borið um þau átök, en nokkur munur er á aðkomu vitnanna. Vitnin C og B voru á staðnum starfa síns vegna og verður að ætla að þau hafi verið allsgáð og bar vitnið C svo fyrir dómi að því er vitnið varðaði. Vitnin I, F, G, K og J höfðu öll verið að skemmta sér um kvöldið og neytt áfengis, þó í mismiklum mæli hafi verið. Ekki kom fram fyrir dómi hvort vitnið K væri í félagahópi ákærða, en það eru vitnin I, F, G og J, þó það verði ekki til þess að ekki verði byggt á vitnisburði þeirra.

Í málinu liggur fyrir vottorð D, læknis. Með því og framburði læknisins fyrir dómi er sannað að A hafi komið á slysadeild aðfaranótt 7. febrúar 2009, skorinn í andliti og blóðugur mjög, bólginn og skrámaður. Með vitnisburði vitnanna A, C og B þykir sannað að þessa áverka hafi hann hlotið fyrr um kvöldið í átökum utan við veitingahúsið Kaffi Akureyri, en ekkert þykir benda til þess að hann hafi hlotið neina umtalsverða áverka inni á veitingahúsinu. Ákærði hefur borið að hann hafi ýtt við A sem hafi fallið í jörðina. Vitnin A, C og B hafa borið um að A hafi fallið í jörðina og vitnið D sagðist fyrir dómi muna eftir möl og gúmmíi í skósólum hans.

Þá hafa vitnin A, C og B borið að A hafi fengið spark í andlit þar sem hann hafi legið í götunni, og fyrir dómi gaf vitnið D það álit að áverkar hans kæmu heim og saman við það. Þá bar D að í sárum A hefðu fundizt litlir gúmmíbitar, svo sem af skósóla. Styrkir framburður vitnanna C, B og D mjög framburð A um að sparkað hafi verið í hann. Önnur vitni segjast kannast fæst við að maður hafi dottið í jörðina og ekkert þeirra segist hafa séð ákærða sparka í A. Vitnið I kvaðst ekki muna til þess að hafa séð nokkurn sparka í annan; vitnið F sagðist ekki hafa séð ákærða sparka í neinn og kvaðst auk þess telja að það hefði séð það, ef ákærði hefði gert svo; vitnið H kvaðst engan hafa séð sparka og vitnið J kvaðst ekki hafa séð sparkað í nokkurn mann.

Á hinn bóginn er eitt og annað sem dóminum þykir óhjákvæmilegt að hafa í huga, þegar vitnisburður síðastgreindra vitna er metinn. Vitnið I kvaðst hafa verið ölvað og lítið muna frá atburðum og ekki í smáatriðum. Vitnið kvaðst ekki vita hvernig átökin hefðu hafizt og ekki muna eftir því að hafa séð nokkurn mann liggja í götunni. Vitnið G kvaðst hafa verið í töluverðri fjarlægð frá átökunum, sem það lýsti sem darraðardansi þar sem allir lágu í götunni. Þá kvaðst vitnið hafa verið undir einhverjum áfengisáhrifum og ekki hafa séð átökin vel. Vitnið J kvaðst hafa verið töluvert drukkið. Vitnið F kvaðst hafa drukkið tvo til þrjá bjóra áður en átökin hófust. Vitnið H kvaðst hafa drukkið nokkura bjóra. Vitnin F, H og J sögðust enga áverka hafa séð á mönnum, en eins og áður er rakið þykir sannað að þegar A hafi komið á slysadeild hafi hann verið skorinn, blóðugur og bólginn. Þá bar vitnið C að A hefði legið blóðugur í götunni eftir átökin.

Þegar á það er litið að ákærði kveðst hafa ýtt við A svo hann hafi fallið í götuna, og þess sem rakið hefur verið um vitnisburð vitnanna C, B og D, þykir dóminum sannað að A hafi fallið í jörðina, þrátt fyrir að önnur ofangreind vitni minnist slíks ekki.

Þá þykir dóminum sannað, með vitnisburði A, og þeirri miklu stoð sem hann þykir fá í vitnisburðum vitnanna C, B og D, að A hafi í umræddum átökum fengið spark í andlitið.

Vitnið C bar fyrir dómi að eftir þetta spark hafi það farið inn með A og hlúð að honum. Ekkert hefur komið fram í málinu sem gefur ástæðu til að draga það í efa.

En þó sannað þyki að sparkað hafi verið í andlit A á þeim stað og tíma sem í ákæru segir, er ekki þar með sannað að þar hafi ákærði verið að verki, svo sem honum er gefið að sök. Víkur nú sögu að því.

Vitnið C bar eindregið fyrir dómi að ákærði hefði sparkað í andlit A. Vitnið B bar jafn eindregið að vitnið hefði fjarlægt af vettvangi og afhent lögreglu þann mann er hefði sparkað í andlit A. Ákærði hefur borið að dyravörður hafi fjarlægt sig af vettvangi og samkvæmt lögregluskýrslu, er liggur fyrir í málinu, kom lögregla að vitninu B þar sem það hélt ákærða. Þó lögregluþjónar hafi ekki verið leiddir fyrir dóminn til staðfestingar skýrslunni hefur henni ekki verið mótmælt og þykir mega byggja á því að ákærði hafi verið sá sem vitnið B fjarlægði af vettvangi. Þykir því mega slá því föstu að vitnin C og B beri bæði á þann veg að ákærði hafi sparkað í andlit A.

Önnur vitni, sem bera um eina eða aðra þátttöku í átökunum, segjast, eins og áður hefur verið rakið, ekki hafa séð ákærða sparka í andlit A.

Talið hefur verið sannað að sparkað hafi verið í andlit A. Vitnin C og B, sem bæði voru á vettvangi sem starfsmenn Kaffis Akureyrar, stóðu mjög nálægt atburðum en tóku ekki þátt í átökunum, eru eindregið sammála um að sparkað hafi verið í andlit A og að B hafi handsamað þann er það gerði. Fyrir liggur að sá maður, er B handsamaði og fór með af vettvangi, er ákærði. C var jafnframt eindregin í þeim framburði fyrir dómi að ákærði hefði sparkað í andlit A. Önnur vitni hafa borið að þau hafi ekki séð ákærða sparka í A. Eins og áður hefur verið rakið koma ýmis atriði til skoðunar við mat á vitnisburði þeirra. Ekkert vitni hefur borið um að nokkur annar en ákærði hafi sparkað í A. Þegar á allt er litið, þykir dóminum sem með hinum eindregna framburði vitnanna C og B, sem fái stoð í framburði A svo langt sem hann nær, sé það sannað að ákærði hafi á umræddum stað og tíma sparkað í andlit A svo áverkar hafi hlotizt af.

Af hálfu ákærða var rannsókn málsins gagnrýnd við munnlegan flutning þess. Hefði verið látið nægja að yfirheyra þau vitni, sem borið hefðu ákærða sökum, en ekkert gert með ábendingar ákærða um önnur vitni. Í frumskýrslu lögreglu, sem liggur fyrir í málinu, er haft eftir ákærða að hann sé ekki sá sem sparkað hafi í A. Þá kemur fram í gögnum málsins að ákærði var yfirheyrður hjá lögreglu 19. maí 2009 og hafði þá réttarstöðu sakbornings. Neitaði hann þá sök og kvaðst ekki valdur að áverkum á A. Með ákærða var verjandi hans og er bókuð eftir honum áskorun á lögreglu að hafa upp á „fleiri vitnum sem kunna að hafa séð atvikið“. Ekkert segir hins vegar um það í skýrslunni hvort bent hafi verið á tiltekna menn í því skyni. Í málinu liggur fyrir upplýsingaskýrsla lögreglu þar sem segir að hinn 5. maí hafi lögregla haft samband við vitnið J sem hafi sagzt furða sig á því hve seint væri til sín leitað, myndi hann ekki eftir neinu og vildi ekkert segja. Fyrir dómi kvaðst ákærði hafa bent lögreglu á félaga sína til vitnisburðar, en ekkert hefði verið við þá talað. Var því út af fyrir sig ekki andmælt af ákæruvaldinu. Að mati dómsins hefði lögregla mátt sér að ósekju, í ljósi neitunar ákærða alveg frá öndverðu, og þess að vitnisburðir annarra bentu til að allnokkurir menn hefðu komið við sögu átakanna, kanna betur ábendingar ákærða um hugsanleg önnur vitni. Þeir menn báru vitni fyrir dómi eins og rakið hefur verið. Breytir engu um niðurstöðu málsins að lögregla hafi ekki yfirheyrt þau vitni á meðan málið var til rannsóknar.

Með vitnisburði læknanna D og L þykir dóminum sannað að A hafi hlotið töluverða áverka og sitji eftir með varanleg lýti og óþægindi. Ekki þykir þó hægt að útiloka að fleiri menn en ákærði hafi ráðizt að A í átökunum, en ljóst þykir að langsamlega alvarlegast og eftirkastamest hafi verið það spark sem ákærði er sakfelldur fyrir. Er ákærði sannur að sök samkvæmt síðari hluta ákæru og hefur unnið sér til refsingar en háttsemi hans er í ákæru rétt færð til refsiheimildar. Þá hefur ákærði gerzt sekur um ólögmæta meingerð gagnvart A og ber bótaábyrgð á henni.

Ákærða hefur ekki áður verið gerð refsing fyrir hegningarlagabrot og hefur sakaferill hans ekki áhrif á ákvörðun refsingar. Að mati dómsins er sérstaklega alvarlegt að sparka í höfuð liggjandi manns og ákærði hefur viðurkennt að hafa ráðizt að A að fyrrabragði utan við veitingastaðinn. Hann er á hinn bóginn ungur að árum og játaði að hafa ráðizt á A að fyrrabragði. Þegar á allt er litið verður ákærði dæmdur til að sæta tveggja mánaða fangelsi en rétt þykir að fresta fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum haldi ákærði almennt skilorð.

Í málinu liggur bótakrafa frá A á hendur ákærða. Krefst hann 1.330.705 króna sem sundurliðast svo, að krafizt er 11.700 króna endurgreiðslu útlagðs kostnaðar, 38.080 króna þjáningabóta, sbr. 3. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, 1.200.000 króna miskabóta og 80.925 króna bóta vegna lögmannsaðstoðar sem A hafi þegið. Auk þessa er krafizt málskostnaðar auk virðisaukaskatts úr hendi ákærða.

Ákærði krafðist sýknu, svo sem rakið hefur verið, og frávísunar bótakröfu. Kæmi til sakfellingar krafðist hann lækkunar bótakröfu.

Eins og áður segir þykir ljóst að tjón A sé að mestu eða öllu leyti til komið vegna þess sparks sem hann hafi fengið í andlit. Þykja málavextir standa til þess að honum verði ákveðnar bætur að álitum úr hendi þess sem sakfelldur hefur verið fyrir sparkið. Kröfur um endurgreiðslu útlagðs kostnaðar eru studdar greiðsluviðurkenningum og verða teknar til greina. Af hálfu ákærða var þjáningabótum sérstaklega mótmælt og talið ósannað að skilyrðum til greiðslu þeirra væri fullnægt. Að mati dómsins hefur ekki verið sannað í málinu hvort og hve lengi A var rúmfastur og hve lengi hann hefur verið veikur en með fótaferð, en vottorð E læknis um það þykir ekki taka af öll tvímæli þar um, en læknirinn var ekki leiddur fyrir dóminn. Í ljósi framanritaðs og mótmæla ákærða verður kröfu um þjáningabætur vísað frá dómi.

A krefst miskabóta að fjárhæð 1.200.000 krónur. Eru þær meðal annars studdar því að minni hans hafi skaðazt við árásina. Var því af hálfu ákærða mótmælt sem ósönnuðu. Ekki hefur verið sannað gegn mótmælum ákærða að minni A hafi skaðazt við árásina og er ekki unnt að byggja bótaákvörðun í þessu máli á því. Í ljósi málavaxta allra og dómaframkvæmdar verður ákærði dæmdur til að greiða A 300.000 krónur í miskabætur. Loks hefur A krafizt bóta vegna lögmannskostnaðar síns, bæði vegna vinnu lögmannsins fyrir útgáfu ákæru og vegna meðferðar málsins fyrir dómi. Verður ákærði dæmdur til að greiða A alls 149.400 krónur vegna kostnaðar hans af að halda fram kröfu sinni. Um vexti fer svo sem í dómsorði greinir, en ákærða var birt bótakrafa hinn 19. maí 2009.

Ekki hefur verið lagt fram yfirlit um sakarkostnað þessa máls en málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, Á-kk-ef H-kk-ef J-kk-ef héraðsdómslögmanns, ákveðast alls 354.825 krónur og hefur þá verið litið til reglna um virðisaukaskatt. Í ljósi málsúrslita verður ákærði dæmdur til greiðslu málsvarnarlaunanna að hálfu en ríkissjóður að hálfu. Gætt var ákvæða 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88/2008.

Af hálfu ákæruvaldsins fór með mál þetta E-kk-nf Þ-kk-nf fulltrúi lögreglustjóra.

Þ-kk-nf D-kk-nf kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð

Ákærði, X, sæti fangelsi í tvo mánuði. Fullnustu refsingarinnar skal frestað og niður skal hún falla að liðnum tveimur árum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði A 311.700 krónur auk vaxta samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 7. febrúar 2009 til 19. júní 2009 en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Þá greiði ákærði A 149.400 krónur í málskostnað.

Ákærði greiði að hálfu málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, Á-kk-ef H-kk-ef J-kk-ef héraðsdómslögmanns, sem alls nema 354.825 krónum, en ríkissjóður greiði launin að hálfu.