S-843/2010

Mál þetta, sem dómtekið var að aflokinni aðalmeðferð 5. apríl sl., er höfðað með ákæru ríkissaksóknara, útgefinni 7. október 2010 á hendur M, kennitala 000000-0000, […], fyrir „kynferðisbrot gegn barni, með því að hafa aðfaranótt 28. mars 2010, að […], Reykjanesbæ, lagst upp í rúm þar sem stúlkan S, 14 ára, svaf ásamt vinkonu sinni og strokið brjóst S innan klæða.

Telst þetta varða við 2. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 40/1992 og 11. gr. laga nr. 61/2007.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkrafa:

Af hálfu S, kennitala 000000-0000, er krafist miskabóta að fjárhæð krónur 600.000 auk vaxta samkvæmt 8. gr., sbr. 4. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 28. mars 2010 til 16. ágúst 2010 en með dráttarvöxtum samkvæmt 9. gr., sbr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.“

Af hálfu ákærða er aðallega krafist sýknu, að bótakröfu verði vísað frá dómi og sakarkostnaður verði felldur á ríkissjóð, þ. m. t. hæfileg málsvarnarlaun verjanda, en til vara að ákærði verði dæmdur til vægustu refsingar sem lög leyfa og að hún verði skilorðsbundin að öllu leyti.

II.

Málavextir.

Í greinargerð lögreglu vegna málsins, sem dagsett er 19. júlí 2010, segir að rétt eftir hádegið hinn 28. mars 2010 hafi móðir S, meints brotaþola, komið með hana á lögreglustöðina og tilkynnt að leitað hafi verið kynferðislega á dóttur hennar þá um nóttina. Sagði hún hana hafa gist hjá vinkonu sinni þar sem þessir atburðir sem lýst er í ákæru áttu að hafa gerst.

Verður nú rakinn framburður ákærða og vitna fyrir dóminum og hjá lögreglu eftir því sem þurfa þykir:

Ákærði skýrði svo frá fyrir dómi að hann hafi lagt sig í stofunni og vaknað upp um nóttina og farið inn í herbergi þar sem hann taldi að húsráðendur hefðu ætlað honum að sofa um nóttina en það var einmitt herbergi V dóttur þeirra. Sagðist ákærði hafa vaknað þarna í rúminu og hafi V staðið yfir sér og spurt hann hvað hann væri að gera þarna og nánast rekið hann út. Hann hafi haldið að hann og kona hans ættu að sofa í þessu rúmi og að það hafi verið hún sem lá í rúminu þegar hann kom inn í herbergi V um nóttina og þess vegna hafi hann lagt sig þarna í rúmið en það hafði verið rætt, áður en þau fóru út um kvöldið að skemmta sér, að þau myndu síðan sofa þarna í herberginu. Þau fóru til Keflavíkur að skemmta sér og sjálfur var hann vel ölvaður og minnir að hafa sofnað í sófa í stofunni og vaknað þar um nóttina og verið kalt af því að hann hafi ekki verið með neitt yfir sér. Í framhaldinu hafi hann farið inn í herbergið þar sem hann hélt að hann ætti að sofa. Hann kvaðst ekkert hafa pælt í því hvort ein eða tvær manneskjur væru í rúminu þegar hann kom þar að en taldi víst að konan hans lægi þarna sofandi. Hann hafi lagt sig hálfur upp í rúmið við gaflinn og ekkert áttað sig á því almennilega sökum ölvunar að þar hefðu verið fyrir tvær manneskjur en minnir þó að hann hafi legið einhvern veginn á milli þeirra. Hann kannist ekki við að hafa áður séð meintan brotaþola S. Sagði ákærði að þau hjónin hafi í nokkur skipti gist í þessu herbergi og gerði ráð fyrir konan hans væri þar enda átti stúlkan sem herbergið tilheyrði ekki að vera heima hjá sér þessa nótt. Hann kann ekki aðra skýringu á þessum misskilningi að konan hans hafi sofið annars staðar í íbúðinni. Hann telur ekki útilokað að hann hafi lagt höndina yfir stúlkuna í þeirri meiningu að hún væri konan hans. Sagði ákærði að hann hafi ekki vitað um neinar stelpur í húsinu eða annað fólk en þau hjónin og gestgjafana.

Í vitnisburði S kom fram að hún hafi verið þarna í heimsókn hjá vinkonu sinni umrætt kvöld; þær hafi farið í pottinn og farið svo að sofa og hún vaknað við óboðinn gest í rúminu sem hún svaf í sem var að káfa á brjóstum hennar og kynfærum en hún sagðist hafa verið klædd í náttbuxur og ekki í brjóstahöldum. Kvaðst vitnið hafa drifið sig heim og sagt pabba sínum frá þessu. Sagðist vitnið aldrei hafa séð ákærða áður. Lýsti vitnið því að henni hafi liðið mjög illa eftir þennan atburð. Kvaðst vitnið ekki hafa þorað að segja neinum frá því í fyrstu að ákærði hefði káfað á kynfærum hennar en hún segir nú að hún hafi um nóttina vaknað við þá snertingu. Kvaðst vitnið fyrst hafa haldið að þetta væri V vinkona hennar og því ekki þorað að opna augun, en í ljós kom að óboðinn gestur lá á hliðinni milli þeirra vinkvennanna í rúminu og var að káfa á henni.

Í vitnisburði MS kom fram að S hafi sagt henni þegar hún kom grátandi heim að maður hefði káfað á sér þar sem hún var uppi í rúmi með vinkonu sinni sem hún hafi gist hjá. Kvaðst vitnið hafa látið lögreglu vita og jafnframt hringt til móður vinkonunnar sem S hafði gist hjá sem hefði sagt henni að nefndur maður hafi tekið feil á S og konu sinni.

Í framburði K kom fram að hún hafi farið út þetta kvöld að skemmta sér með ákærða og konu hans og komið eftir það heim með manni sínum og ákærða en kona hans var farin heim áður. Kvaðst vitnið ekkert hafa heyrt af atburðum fyrr en farið var að líða á daginn eftir. Sagði vitnið að ákærði og kona hans hafi oft gist í umræddu herbergi en meiningin hafi verið að í þetta sinn gistu þau í herberginu á móti eins og þau höfðu rætt sín í milli. Sagði vitnið að S hefði farið heim um kl. 11 um morguninn.

Í vitnisburði V kom fram að hún geti ekkert sagt frá atburðum vegna þess að hún hafi verið sofandi en vaknað við það að S hafi stokkið upp og farið að gráta en ákærði legið í rúminu hennar megin. Sagði vitnið að S hafi hringt til móður sinnar og farið heim en skömmu síðar hafi hún hringt í vitnið og sagt henni að ákærði hefði káfað á henni bæði á brjóstunum og að neðan.

Í dóminn kom og gaf skýrslu Ó-kvk-nf Á-kvk-nf F-kvk-nf, uppeldis- og sálfræðingur sem starfar í Barnahúsi. Kom fram í máli vitnisins að í dag líði S ágætlega og tengi sig lítt við hið meinta brot og á ekki von á því að þurfa að hitta hana nema í tvö til þrjú skipti til viðbótar.

Brotaþoli gaf skýrslu í barnahúsi 5. maí 2010 sem var tekin upp í hljóð og mynd. Í skýrslu þessari ber brotaþoli með mjög svipuðum hætti og hér fyrir dómi.

III.

Niðurstaða

Í máli þessu er ákærða gefið að sök kynferðisbrot gegn barni, með því að hafa aðfaranótt 28. mars 2010, að […], Reykjanesbæ, lagst upp í rúm þar sem stúlkan S, 14 ára, svaf ásamt vinkonu sinni og strokið um brjóst S innan klæða.

Ákærði hefur í skýrslum sínum hjá lögreglu og hér fyrir dómi neitað sök í málinu. Kveður hann ásakanir brotaþola hafa komið flatt upp á sig og að hann kunni þá einu skýringu á þeirri aðstöðu að hann lenti upp í rúminu hjá brotaþola að hann hafi talið að kona hans væri þar enda voru þau vön að gista í umræddu herbergi þegar þau voru gestkomandi hjá þeim hjónum í […]. Hann kannast við að hafa verið vel við skál og ekki muna atburði skýrt en neitar að hafa haft ásetning til að fremja það brot sem hann er sakaður um í ákæru. Hann vill þó ekki útiloka að hafa lagt hönd yfir sæng meints brotaþola í þeirri trú að hún væri kona hans, en alls ekkert umfram það. Sagðist ákærði hafa vaknað þarna í rúminu og hafi stúlka staðið yfir sér og spurt hann hvað hann væri að gera þarna og nánast rekið hann út. Sagði ákærði að hann hafi ekki vitað um neinar stelpur í húsinu eða annað fólk en þau hjónin og gestgjafana auk þess sem hann minnist þess ekki að þau hafi átt að gista í öðru herbergi þessa nótt eins og vitnið K hefur borið.

Af framburði brotaþola er ljóst að engir aðrir en þau ákærði geta verið til frásagnar um atvik það, sem ákæra málsins tekur til. Þá er ljóst að framburðir vitnanna MS, K og V, sem ákæruvaldið byggir á til stuðnings málatilbúnaði sínum, eru aðeins endursagnir á frásögn brotaþola.

Engin afgerandi sérfræðigögn hafa verið lögð fram í málinu sem benda til þess brotaþoli hafi orðið fyrir kynferðisbroti og vitnið Ó-kvk-nf hefur varast að fullyrða nokkuð í þeim efnum.

Samkvæmt 108. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála hvílir sönnunarbyrðin um sekt sakbornings og atvik, sem telja má honum í óhag, á ákæruvaldinu. Svo sem hér hefur verið rakið er um sakaratriði málsins í raun ekki við önnur gögn að styðjast en framburð brotaþola. Með hliðsjón af því og öðru framangreindu verður ekki talið, gegn neitun ákærða, að ákæruvaldinu hafi tekist að sanna svo hafið sé yfir skynsamlegan vafa, sbr. 1. mgr. 109. gr. laga nr. 88/2008, að ákærði hafi sýnt af sér þá háttsemi sem honum er gefin að sök í málinu. Verður ákærði því sýknaður af öllum kröfum ákæruvalds.

Með hliðsjón af niðurstöðu málsins ber skv. 2. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008 að vísa bótakröfu meints brotaþola frá dómi.

Í samræmi við niðurstöðu málsins verður allur sakarkostnaður felldur á ríkissjóð, sbr. 2. mgr. 218. gr. laga nr. 88/2008, þ.m.t. málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, B-kk-ef H-kk-ef hrl., sem þykja hæfilega ákveðin 294.925 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti og þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, H-kk-ef P-kk-ef M-kk-ef hdl., sem þykir hæfilega ákveðin 159.250 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Dóm þennan kveða upp S-kk-nf S-kk-nf R-kvk-nf B-kvk-nf og S-kvk-nf B-kvk-nf héraðsdómarar.

D ó m s o r ð:

Ákærði, M, skal vera sýkn af kröfum ákæruvaldsins.

Bótakröfu S er vísað frá dómi.

Allur sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þ.m.t. málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, B-kk-ef H-kk-ef hrl., 294.925 krónur og þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, H-kk-ef P-kk-ef M-kk-ef hdl., 159.250 krónur.

S-kk-nf S-kk-nf

R-kvk-nf B-kvk-nf

S-kvk-nf B-kvk-nf