E-9341/2008

Mál þetta, sem dómtekið var 23. mars sl., var höfðað 20. október 2008, af Vigfúsi Guðbrandssyni ehf., Bankastræti 7, Reykjavík, gegn E-kvk-þgf Þ-kvk-þgf, Smáragötu 4, Reykjavík, og S-kk-þgf K-kk-þgf Ó-kk-þgf, sama stað.

Stefnandi krefst þess að stefndu verði dæmd að óskiptu til að greiða sér 7.568.965 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 13. júlí 2007 til greiðsludags. Einnig krefst stefnandi málskostnaðar úr hendi stefndu að skaðlausu samkvæmt málskostnaðarreikningi.

Stefndu krefjast aðallega sýknu af öllum kröfum stefnanda, en til vara að stefnukröfur verði lækkaðar um 4.387.201 krónur. Þá krefjast stefndu málskostnaðar úr hendi stefnanda að mati dómsins.

Yfirlit málsatvika og ágreiningsefna

Stefndu seldu SK eignum ehf. alla hluti sína í stefnanda með samningi 13. júlí 2007 en þau áttu hvort um sig 50% hlutafjár í félaginu og sátu í stjórn þess. Kaupverðið var x krónur. Til frádráttar kaupverði komu langtímaskuldir vegna fasteignar, 87.831.775 krónur, og skuld á einkareikningi stefndu, að fjárhæð 1.855.657 krónur.

Af hálfu stefnanda er því haldið fram að málið snúist um að innheimta kröfu stefnanda sem hann eigi á hendur stefndu. Óumdeilt sé að samkvæmt bókhaldi stefnanda sé um að ræða 7.568.965 króna úttektir stefndu á árinu 2006. Viðskipti samkvæmt kaupsamningnum séu kröfu stefnanda óviðkomandi. Kaupsamningurinn hafi ekki áhrif á kröfu sem stefnandi eigi á hendur stefndu nema um það hafi verið samið en svo hafi ekki verið. Krafan hafi staðið eftir sem óuppgerð krafa.

Stefndu mótmæla því að þeim beri að greiða stefnanda umrædda fjárhæð. Þau halda því fram að samið hafi verið um allar greiðslur og uppgjör farið fram með samningnum 13. júlí 2007. Engar frekari greiðslur hafi átt að inna af hendi vegna sölu hlutafjárins. Stefndu vísa til áreiðanleikakönnunar sem kaupandi hafi gert fyrir hlutafjárkaupin. Ávallt sé gert ráð fyrir einhverjum frávikum varðandi rekstur og efnahag frá því sem áætlað hafi verið við samningsgerð. Samið hafi verið um hvernig bregðast skyldi við þessu. Í kaupsamningnum sé ákvæði um að kaupandi gæti ekki krafið seljendur um bætur nema veruleg frávik frá áreiðanleikakönnuninni kæmu fram og frávik væri meira en 10.000.000 króna. Krafa stefnanda sé innan þeirra marka. Kaupandi hafi ekki orðið fyrir neinu tjóni en næði krafa stefnanda fram að ganga myndi hann beinlínis auðgast á kostnað stefndu. Kaupandi hafi ekki gert ráð fyrir að á meðal eigna félagsins væri krafa á hendur stefndu að fjárhæð 7,6 milljónir króna. Kaupandi fari því einskis á mis frá því sem hann vænti eða mátti vænta við kaupin. Auk þess telja stefndu að hefði sú staða verið uppi fyrir kaupsamning að þau þyrftu að greiða umrædda kröfu hefði kaupverðið hækkað sem því næmi.

Varakrafa stefndu um lækkun er studd þeim rökum að stefnandi hafi átt birgðir af Armani-fatnaði að verðmæti 4.387.201 króna sem stefndu hefðu greitt fyrir en vörurnar ekki taldar með í birgðum félagsins við söluna. Kaupandi hafi ekki getað vænst þess að þessi verðmæti væru innifalin í því sem hann keypti. Þetta eigi að koma til frádráttar hinni meintu skuld stefndu.

Málsástæður og lagarök stefnanda

Af hálfu stefnanda er vísað til kaupsamningsins frá 13. júlí 2007 milli Arev N1 slhf. fyrir hönd SK eigna ehf. og stefndu á öllum hlutum stefndu í stefnanda. Stefndu hafi átt hvort um sig 50% hlutafjár í félaginu. Samkvæmt samningunum hafi kaupverð hlutafjárins verið x króna. Til frádráttar kaupverði hafi komið langtímaskuldir vegna fasteignar, 87.831.775 krónur, og skuld samkvæmt einkareikningi stefndu að fjárhæð 1.855.657 krónur.

Við kaupin hafi legið fyrir ársreikningar félagsins vegna rekstrarársins 2006. Meðal veltufjármuna í árslok 2006 hafi verið eign undir liðnum „Aðrir viðskiptamenn“, að fjárhæð 7.568.965 krónur, sem staðið hafi óbreytt í bókhaldi þegar kaupsamningurinn var gerður.

Eftir kaupin hafi komið í ljós að í raun var um skuld á einkareikningi stefndu að ræða og því skuld þeirra við stefnanda. Fjárhæðin sem komið hafði til frádráttar kaupverði sem skuld á einkareikningi í kaupsamningi hafi einungis verið skuld stefndu vegna ársins 2007.

Með bréfi 10. janúar 2008 hafi verið komið á framfæri við stefndu athugasemdum vegna skuldarinnar. Ekki hafi náðst samkomulag um málið og hafi stefnandi því leitað til lögmanns. Með bréfi 26. maí s.á. hafi lögmaður stefnanda krafið stefndu um fyrrgreinda fjárhæð auk dráttarvaxta og innheimtuþóknunar, samtals 9.659.678 krónur. Stefndu hafi þó verið gefinn kostur á að ljúka málinu með því að greiða einungis höfuðstólsfjárhæðina ef greitt yrði innan viku frá dagsetningu bréfsins. Í bréfi stefndu 12. júní s.á. hafi komið fram að mistök hefðu átt sér stað í árslokafærslum í bókhaldi stefnanda við upptöku nýs bókhaldskerfis en ekki hefði verið um vísvitandi rangfærslur að ræða. Stefndu hafi talið að við mat á fyrirtækinu hefði ekki verið litið til þess að á meðal eigna þess væri krafa á hendur stefndu að fjárhæð um það bil 7,6 milljónir króna og því ættu fyrrgreind mistök ekki að hafa nein áhrif á mat kaupenda á virði fyrirtækisins. Í bréfinu komi einnig fram að stefndu hefðu verið reiðubúin að greiða 3,2 milljónir króna en því hefði stefnandi áður hafnað. Að lokum sé í bréfinu vísað til greinar 6.1. í kaupsamningi aðila, sem fjalli um ábyrgð seljenda eftir uppgjör. Þar segi: ,,Komi síðar fram veruleg frávik frá niðurstöðum áreiðanleikakönnunar getur kaupandi því aðeins krafist skaðabóta að eftirfarandi skilyrði séu uppfyllt: Tjón vegna slíks sé metið að minnsta kosti 10.000.000 krónur og krafa sé gerð um bætur vegna slíks innan 12 mánaða frá undirskrift samnings þessa. Á þessa ábyrgð seljenda getur ekki reynt vegna atriða sem seljendur veittu fullnægjandi upplýsingar um við framkvæmd áreiðanleikakönnunar kaupanda.“ Með hliðsjón af framangreindu ákvæði hafi stefndu hafnað kröfu stefnanda þar sem krafan væri lægri en 10 milljónir króna og félli því innan þess ramma sem væri settur í ákvæðinu.

Með tölvupósti 24. júní 2008 hafi stefnandi áréttað að krafa hans lyti að innheimtu skuldar stefndu við stefnanda sem ekki hefði komið til uppgjörs í fyrrgreindum kaupsamningi. Krafa stefnanda varðaði því ekki efndir eða vanefndir á samningnum og því yrði ekki séð að hægt væri að túlka samninginn með þeim hætti að krafa stefnanda á hendur stefndu hafi verið felld niður.

Kröfugerð stefnanda sé einkum reist á almennum meginreglum kröfuréttarins um aðalskyldur skuldara. Fyrir liggi að í ársreikningi félagsins árið 2006, sem samþykktur var af stefndu, sem þá hafi átt allt hlutafé stefnanda og sátu þar í stjórn, hafi skuld stefndu við stefnanda verið 7.568.965 krónur. Ágreiningslaust sé að þessi eign félagsins sé skráð undir liðnum „Aðrir viðskiptamenn“, en ekki sem skuld hluthafa. Krafan sé peningakrafa stefnanda á hendur stefndu vegna úttekta þeirra og lána hjá stefnanda á rekstrarárinu 2006 samkvæmt yfirliti sem lagt er fram í málinu. Þar komi fram að stefnandi hafi greitt ýmiskonar skuldir og skuldbindingar, sem hvílt hafi á stefndu, svo sem lán, fasteignagjöld og orkureikninga, auk ýmissa annarra persónulegra útgjalda. Þessar úttektir séu viðskiptalán stefndu hjá stefnanda. Þar sé um sameiginlegar úttektir stefndu að ræða, sem þeir beri óskipta ábyrgð á gagnvart stefnanda, enda hafi stefndu ekki aðgreint skuldir sínar við félagið heldur fært þær í einu lagi. Hér sé ekki spurning um tjón og því sé mótmælt að stefnandi myndi hagnast verði krafan greidd.

Krafan hafi ekki komið til uppgjörs í tengslum við greiðslu kaupverðs samkvæmt kaupsamningnum enda hefði einungis komið þar til frádráttar kaupverðinu skuld samkvæmt einkareikningi stefndu vegna hreyfinga á árinu 2007 og sé það ágreiningslaust. Vegna mistaka, meðan stefnanda var enn stýrt af stefndu, hafi viðskiptaskuld þeirra í árslok 2006 samkvæmt einkareikningi ekki verið færð sem upphafsstaða einkareiknings þeirra í ársbyrjun 2007 heldur á aðra viðskiptamenn.

Krafa stefnanda varði ekki efndir eða vanefndir á kaupsamningi stefndu og SK eigna ehf. og því komi ekki til túlkunar á kaupsamningi aðila. Ekki sé því með nokkru móti hægt að fella kröfu stefnanda undir lið 6.1. kaupsamningsins og fella hana þar með niður þar sem hún sé lægri en 10 milljónir króna.

Við verðmætismat á stefnanda hafi legið fyrir í ársreikningi félagsins fyrir árið 2006 að liðurinn „Aðrir viðskiptamenn“ væri hluti af veltufjármunum félagsins. Þó að mistök hafi átt sér stað í árslokafærslum í bókhaldi félagsins breyti það því ekki að skuld fyrri hluthafa við einkahlutafélagið sé gild krafa, auk þess sem röng færsla þessarar skuldar sé á ábyrgð stefndu sem stjórnarmanna.

Samkvæmt framangreindu sé óyggjandi að á stefndu hvíli skylda sem skuldara til að greiða stefnanda umrædda skuld, auk vaxta og kostnaðar, enda sé hún ógreidd og stefnandi hafi ekki gefið hana eftir. Krafist sé dráttarvaxta af fjárhæðinni frá 13. júlí 2007, þegar kaupsamningur aðila var undirritaður og á því byggt að krafan hafi gjaldfallið í síðasta lagi á þeim degi.

Stefnandi byggi kröfur sínar á meginreglum kröfuréttarins um aðalskyldur skuldara. Vísað sé til laga nr. 138/1994, sbr. einkum 79. gr. Krafa um dráttarvexti styðjist við III. kafla laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu en krafa um málskostnað sé byggð á 129. og 130. gr. laga nr. 91/1991.

Málsástæður og lagarök stefndu

Stefndu vísa til þess að þau hafi selt allt hlutafé sitt í einkahlutafélaginu „V-kk-nf Guðbrandsson og Co“ til Arev N1 slhf. fyrir hönd SK eigna ehf. Stefnandi hafi stundað verslunarrekstur og rak m.a. hina þekktu verslun „Sævar Karl“ í eigin húsnæði í Bankastræti. Kaupin hafi átt sér nokkurn aðdraganda. Fyrir kaupin hafi kaupandinn framkvæmt svokallaða áreiðanleikakönnun (due diligence) á öllum þáttum rekstrarins og hafi hún legið fyrir áður en gengið var til kaupanna. Sú könnun hafi síðan verið fylgiskjal með kaupsamningi og er tekið fram í báðum þessum skjölum að kaupandi hefði kynnt sér reksturinn og sætt sig við án annars fyrirvara en fram komi í gr. 6.1 í kaupsamningi.

Stefndu, sem séu þekktir og farsælir kaupmenn á sínu sérsviði, hafi unnið áfram hjá stefnanda fram undir áramót 2007/2008, þrátt fyrir söluna. M.a. hafi stefndi S-kk-nf setið í stjórn stefnanda. Aldrei hafi verið á það minnst við hann á þeim tíma að einhverjar athugasemdir væru gerðar við bókhald félagsins, lagerhald eða nokkuð annað. Í janúar 2008 hafi fyrst verið gerðar athugasemdir og þá við þrjú atriði; þ.e. meinta leiðréttingu á stöðu viðskiptareiknings stefndu, við vörutalningu mörgum mánuðum eftir söluna og loks hafi verið gerð fyrirspurn varðandi málverk [listaverk] sem hafi verið bókuð í bókhaldi stefnanda, allt eins og nánar sé reifað í bréfi lögmanns stefnanda 26. maí s.á.

Í framhaldi af bréfinu hafi aðilar fundað um málið. Þá hafi snarlega verið leiðréttur misskilningur kaupanda varðandi listaverkeign félagsins. Eins hafi verið farið yfir vörubirgðastöðuna, en framlögð gögn kaupanda um hana, mörgum mánuðum eftir að hann tók við rekstri félagsins, hafi verið mjög misvísandi. Kaupandi hafi í framhaldinu fallið frá öllum umræðum um birgðastöðuna, en hafi þó upplýst að í ljós hefðu komið birgðir af Armani-vörum, að innkaupsverði 4.387.201 króna, sem kaupandi hefði ekki gert ráð fyrir við kaupin og hefðu ekki verið innifaldar í mjög nákvæmri vörutalningu sem gerð var í júlíbyrjun og mjög vandað til. Verðmæti hafi því verið í félaginu sem kaupandi hefði ekki gert ráð fyrir né mátti gera ráð fyrir við kaupin. Eftir hafi hins vegar staðið viðskiptareikningur stefndu, sem hefði skýrlega verið bókfærður meðal viðskiptamanna í ársreikningi 2006, sem lagður var til grundvallar við kaupin, og hans einnig getið í áreiðanleikakönnuninni. Vegna mistaka hafi umræddur reikningur ekki færst rétt á milli þegar skipt var um bókhaldskerfi og sé ekki ágreiningur um þau atvik, en deilt um það hvort stefndu beri greiðsluábyrgð á því.

Á fundum málsaðila í upphafi árs 2008 hafi einnig komið fram að kaupandi hefði verðmetið félagið út frá sjóðsstreymi en ekki meintri eignastöðu. Stefndu hefðu óskað eftir þeim útreikningum en ekki var orðið við þeirri beiðni. Stefndu hafi bent á þá augljósu staðreynd að við verðmatið á félaginu hafi kaupandi ekki tekið tillit til hugsanlegar kröfu (sem er eignaliður) á hendur stefndu og hafi hann af þeim sökum ekki orðið fyrir neinu tjóni, því ef umrædd krafa hefði verið talin með hefði verðmæti eigna félagsins verið þeim mun hærra og það hefði aftur leitt til þess að söluverðið hefði hækkað um sömu fjárhæð.

Þegar félag í fullum rekstri er selt geti alltaf komið til þess að síðar komi fram kröfur á hendur félaginu eða að einhver atvik séu í rekstri þess eða efnahag sem sé frávik frá því sem aðilar hafi áætlað við samningsgerðina. Þetta viti allir sem hafi komið nálægt fyrirtækjarekstri og sölu fyrirtækja. Því sé það nánast undantekningarlaust að aðilar geri ráð fyrir slíkum tilvikum í samningsgerð sinni og ákveði jafnframt hvernig við skuli bregðast. Svo hafi einnig verið í þessu tilfelli. Kaupandi hafi samið þannig um það að hann gæti ekki krafið seljendur um bætur nema veruleg frávik frá áreiðanleikakönnuninni kæmu fram og að frávikið væri meira en 10.000.000 króna. Í grein 6.1 í kaupsamningi segi: „Ábyrgð seljenda eftir uppgjör. Komi síðar fram veruleg frávik frá niðurstöðum áreiðanleikakönnunar getur kaupandi því aðeins krafist skaðabóta að eftirfarandi skilyrði séu uppfyllt: Tjón vegna slíks sé metið að minnsta kosti 10.000.000 krónur og krafa sé gerð um bætur vegna slíks innan 12 mánaða frá undirskrift samnings þessa. Á þessa ábyrgð seljenda getur ekki reynt vegna atriða sem seljendur veittu fullnægjandi upplýsingar um við framkvæmd áreiðanleikakönnunar kaupanda.“ Kaupandi hafi gert áreiðanleikakönnun og segi um hana í grein 4.1. í kaupsamningi: „Kaupandi hefur látið framkvæma áreiðanleikakönnun á VG og hafa niðurstöður hennar ekki leitt í ljós nein þau frávik sem geta haft áhrif á efni samnings þessa. Seljendur staðfesta að niðurstöður áreiðanleikakönnunar (sbr. fylgiskjal III) séu sannar og réttar og í samræmi við stöðu félagsins. Kaupandi sættir sig því við niðurstöður áreiðanleikakönnunar.“

Það sem að framan greini þýði að kaupandi hafi tekið á sig frávik, sem geti numið allt að 10.000.000 króna til hækkunar, án þess að til endurkröfu á seljendur/stefndu geti komið. Umkrafin fjárhæð í málinu falli, hvað sem öðrum rökum líði, innan þessara marka. Kaupanda hafi verið gerð grein fyrir því í bréfi 12. júní 2008 að stefndu myndu bera þetta fyrir sig. Þess sé hins vegar rétt að geta, m.a. með tilliti til málskostnaðarkröfu stefndu, að áður en til þess hafi komið hafi stefndu reynt að sætta málið á þeim grundvelli sem þeir telji að við eigi um varakröfu þeirra, en ekki hafi náðst saman um þá lausn. Þá fyrst hafi stefndu ákveðið að bera fyrir sig ofangreinda fyrirvara um að umrædd fjárhæð næði ekki þeim mörkum (10 milljónum króna) sem frávikið þurfi að vera til að hægt sé að krefja þau um greiðslu.

Stefnandi haldi því fram að þar sem það sé „félagið“ sem stefni þessari kröfu, þá eigi framangreindur fyrirvari í grein 6.1 í kaupsamningi ekki við, því að hann eigi einungis við um „kaupanda“. Stefndu fallist ekki á það en að sjálfsögðu eigi málsgreinin við um „félagið“ því hún varði beinlínis rekstur eða efnahag þess. Kaupandinn gæti að sjálfsögðu orðið fyrir tjóni ef skuldir félagsins sem slíks reyndust hærri en ráð var fyrir gert, þannig að nettóeign kaupandans í félaginu yrði minni. Hér eigi það við að kaupandi hafi samþykkt að taka á sig allt að 10 milljónir króna til viðbótar þeim skuldum sem um sé getið í kaupsamningi og öðrum gögnum, án þess að eiga endurkröfu á stefndu/seljendur. Hins vegar sé það ekki svo að fram hafi komið skuld á hendur félaginu, heldur snúist spurningin um það hvort eignir félagins séu um það bil 7,6 milljónum króna hærri en kaupandinn hafi gert ráð fyrir við kaupin.

Þessu til viðbótar sé bent á að kaupandi/stefnandi hafi ekki orðið fyrir nokkru tjóni, heldur myndi hann beinlínis auðgast á kostnað stefndu ef krafa stefnanda næði fram að ganga. Félagið hafi verið metið eftir sjóðstreymi en ekki eftir undirliggjandi eignum. Kaupandi hafi ekki gert ráð fyrir að á meðal eigna félagsins væri krafa á hendur stefndu að fjárhæð um það bil 7,6 milljónir króna. Hann sé því ekki að fara neins þess á mis sem hann hafi vænst eða mátti vænta við kaupin. Auk þess staðhæfa stefndu, að ef sú staða hefði verið uppi fyrir kaupsamning að þau þyrftu að greiða umkrafða kröfu, þá hefði kaupverðið verið hækkað sem henni næmi. Allt framangreint leiði til þess að sýkna beri stefndu alfarið.

Verði ekki fallist á sýknukröfu stefndu krefjist þau þess til vara að dómkrafan verði lækkuð um 4.387.201 krónu. Eins og fram hafi komið hafi félagið átti birgðir af Armani-fatnaði að verðmæti samtals 4.387.201 króna. Þessar vörur hafi stefnandi fengið til sín á silfurfati; stefndu hefðu greitt fyrir vörurnar en þær hafi ekki verið taldar með birgðum félagsins við söluna og kaupandi hafi því ekki getað vænst þess að verðmætin væru innifalin í því sem hann keypti. Kaupandi hafi því fengið afhentar vörur, sem ekki hafi verið á vörutalningarlista, og hann hafi fénýtt sér þær án þess að hækka kaupverðið samsvarandi. Ef kaupandi ætli að vera sjálfum sér samkvæmur um það að meint „skuld“ stefndu (sem reyndar sé eignaliður en ekki skuld) eigi að greiðast af stefndu þar sem gert hafi verið ráð fyrir því við kaupsamning, þá eigi „eign“ sem kaupandi fái í hendurnar og hafi ekki verið greitt fyrir að sjálfsögðu að koma til frádráttar eða hækka eigi kaupverðið samsvarandi. Áskilinn sé réttur til að krefja kaupanda um þessa fjárhæð í sjálfstæðu máli verði aðalkrafa stefndu tekin til greina.

Vaxtakröfu stefnanda sé sérstaklega mótmælt og bent á 3. mgr. 5. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu í því sambandi. Krafa um málskostnað byggist á 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Niðurstaða

Óumdeilt er að samkvæmt ársreikningi stefnanda fyrir rekstrarárið 2006, sem lá fyrir þegar kaupsamningurinn var gerður 13. júlí 2007, voru færðar 7.568.965 krónur undir liðnum veltufjármunir. Fram hefur einnig komið að fjárhæðin stóð óbreytt í bókhaldi stefnanda þegar kaupsamningurinn var gerður. Síðar kom í ljós að skuldin var vegna úttekta stefndu hjá stefnanda á árinu 2006. Skilja verður málatilbúnað aðilanna þannig að krafan hafi verið færð á milli ára en ekki á réttan reikningslið. Stefndu telja að hér sé ekki um skuld að ræða og vísa í því sambandi til kaupsamningsins og ákvæða í honum sem þeir telja að hér eigi við.

Kaupsamningurinn er, eins og þegar hefur komið fram, milli kaupanda, Arev N1 slhf., og seljenda, stefndu í máli þessu, um kaup og sölu hlutafjár í stefnanda. Í samningnum er fjallað um réttindi, skyldur og ábyrgð kaupanda og seljanda. Ákvæði kaupsamningsins, sem vísað er til af hálfu stefndu, annars vegar um ábyrgð stefndu og sérstaka skilmála í því sambandi og hins vegar um kaupverðið og það sem koma skyldi því til frádráttar, gilda milli aðila samningsins. Stefnandi er ekki aðili að samningnum og ákvæðin sem vísað er til varða hvorki skyldur stefnanda né hafa þau áhrif á kröfuréttarsamband stefnanda gagnvart stefnda, enda er ósannað í málinu að krafan hafi komið til uppgjörs þegar kaupsamningurinn var gerður.

Að öllu þessu virtu verður að líta svo á að kaupsamningurinn hafi ekki áhrif á réttmæti kröfu stefnanda um greiðslu skuldarinnar og er því þar með hafnað að samningurinn hafi þýðingu fyrir kröfuna á þann hátt sem stefndu halda fram. Ákvæði kaupsamningsins koma því þegar af þeirri ástæðu ekki til álita við úrlausn á sakarefninu. Af hálfu stefndu hefur ekki verið sýnt fram á með haldbærum rökum að verði skuldin, sem kom fram í bókhaldi stefnanda, greidd ætti það að leiða til samsvarandi hækkunar á kaupverði hlutafjárins. Verður ekki fallist á þau rök stefndu að hér geti skipt máli hvers kaupandi mátti vænta við kaupin. Mat á kaupverðinu getur heldur ekki haft áhrif á úrlausn um kröfuna sem hér um ræðir. Samkvæmt þessu er ekki fallist á þá málsástæðu stefndu að af kaupsamningnum leiði að stefnandi geti ekki átt umrædda kröfu á hendur stefndu eða að skuldin komi ekki til greiðslu af ástæðum sem vísað er til af hálfu stefndu.

Í varakröfu stefndu er krafist lækkunar á stefnukröfu þar sem ekki hafi verið tekið tillit til ákveðinnar vöru á lager við verðmatið og þar með við kaupin á hlutafénu. Hér er um skuldajöfnunarkröfu stefndu að ræða en skuldajöfnuður kemur því aðeins til álita að kröfurnar séu hæfar til að mætast sem þær eru ekki nema þær séu á milli sömu aðila. Stefnandi er ekki greiðandi kaupverðs samkvæmt umræddum kaupsamningi um hlutafé í stefnanda. Stefndu geta því ekki skuldajafnað kröfunni um hækkun kaupverðs við kröfu stefnanda í málinu. Þegar af þeirri ástæðu kemur varakrafa stefndu ekki til frekari álita í málinu.

Með vísan til þessa ber að fallast á kröfu stefnanda í málinu og verður hún tekin til greina. Dráttarvexti ber að reikna samkvæmt 3. mgr. 5. gr. laga um vexti og verðtryggingu frá 26. júní 2008 en þá var liðinn mánuður frá dagsetningu bréfs lögmanns stefnanda 26. maí s.á. um innheimtu kröfunnar.

Dæma ber stefndu til að greiða stefnanda málskostnað samkvæmt 1. mgr. 130. gr. laga um meðferð einkamála sem þykir hæfilega ákveðinn 450.000 krónur.

Málið dæmir S-kvk-nf I-kvk-nf héraðsdómari.

D ó m s o r ð:

Stefndu, E-kvk-nf Þ-kvk-nf og S-kk-nf K-kk-nf Ó-kk-nf, greiði stefnanda, V-kk-þgf G-kk-þgf og Co ehf., 7.568.965 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 26. júní 2008 til greiðsludags og 450.000 krónur í málskostnað.

S-kvk-nf I-kvk-nf.