S-161/2010

Mál þetta, sem tekið var til dóms 9. júní, er höfðað með tveimur ákærum lögreglustjórans á Akureyri á hendur X. Fyrri ákæran er gefin út hinn 10. maí 2010 og er

„fyrir líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt laugardagsins 20. febrúar 2010, fyrir utan veitinga- og skemmtistaðinn Kaffi Akureyri, ráðist að [A] slegið hana tveimur hnefahöggum í andlitið og síðan snúið hana yfir öxlina á sér og skellt henni í götuna, þannig að hún lenti á bakinu og höfuðið skall í jörðina, með þeim afleiðingum að hún hlaut hruflsár og bólgu á enni, bólgu eymsli á gagnaugasvæði, eymsli aftan á hnakkasvæði hægra megin, bólgu á hægra auga, eymsli og bólga [sic] yfir hægra kinnbeini og kjálka og eymsli og roða á hægra eyra.

Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20, 1981.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Síðari ákæran er gefin út hinn 14. maí 2010 og er

„fyrir líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt laugardagsins 9. janúar 2010, inni á veitingastaðnum Down Under, Geislagötu 14 á Akureyri, ráðist að [B] slegið hann tveimur hnefahöggum í andlitið, með þeim afleiðingum að nefið á honum bólgnaði og hann hlaut væg eymsli yfir hægra kinnbeini.

Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20, 1981.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Fyrir dómi játaði ákærði skýlaust sök samkvæmt fyrri ákæru en neitaði sök og krafðist sýknu vegna þeirrar síðari.

Málin voru sameinuð.

Sækjandi og verjandi voru fyrir dómi á einu máli á því að sök ákærða væri sönnuð samkvæmt fyrri ákæru. Með vísan til þess, játningar ákærða og þess að sú niðurstaða fær stoð í gögnum málsins, er ákærði sannur að sök samkvæmt fyrri ákæru og hefur unnið sér til refsingar en háttsemi hans er rétt færð til refsiheimildar í ákærunni. Verður nú hugað að síðari ákærunni.

Málavextir

Samkvæmt lögregluskýrslu sem liggur fyrir í málinu var lögregla kölluð á skemmtistaðinn Sjallann aðfaranótt 9. janúar 2010, vegna líkamsárásar. Þar hafi hitzt fyrir B, starfsmaður Sjallans, sem hefði sagzt hafa verið að skemmta sér þegar hann hefði verið sleginn í andlitið, á dansgólfinu á „Down Under“, sem væri í kjallara staðarins. Segir í skýrslunni að B hafi verið rauðþrútinn í andliti og í kringum nef og hafi greinilega fengið blóðnasir.

Hinn 11. janúar kom B á lögreglustöð og kærði þessa líkamsárás. Er haft eftir B í lögregluskýrslu að í ljós hafi komið að árásarmaðurinn væri X, ákærði í máli þessu.

Hinn 18. janúar var ákærði yfirheyrður hjá lögreglu. Í samantekt lögreglu af yfirheyrslunni er haft eftir ákærða, spurðum um sakarefnið, „að þá hafi komið aðili þarna að honum þar sem hann var á dansgólfinu. [X] sagði að aðilinn hafi verið með glerglas í annarri hendi og haldið því fyrir ofan höfuð eins og hann ætlaði að lemja [X] eð því. [X] sagði að honum hafi fundist aðilinn vera með ógnandi framkomu vegna þessa og hann því ákveðið [að] snúa hann niður. [X] sagðist svo hafa slegið hann með krepptum hnefa tvö högg í andlitið.“ Síðar í samantektinni er haft eftir ákærða „að maðurinn hafi ekki náð að lemja neitt í hann vegna þess að [X] var fyrri til þess að snúa hann niður og hafi slegið hann tvö högg í andlitið. [X] sagði að hann [hefði] slegið aðilann svona meðalfast í andlitið.“

Í málinu liggur fyrir endurrit úr bráðasjúkraskrá slysadeildar Fjórðungssjúkrahússins á Akureyri. Segir þar að B hafi komið sjálfur á slysadeild um klukkan hálf fimm, aðfaranótt laugardagsins 9. janúar. 2010. Segir í vottorðinu að um sé „að ræða ungan mann sem er töluvert undir áhrifum áfengis. Hann er með blóðugar nasir og blóðug föt. Svolítið bólgið nefið en þreifast heilt og óaumt og hann andar eðlilega um báðar nasir. Væg eymsli yfir hægra kinnbeini en öll andlitsbein þreifast heil og innan eðlilegra marka. Engar lausar tennur. Enginn skurður. Enga áverka að finna á bol. Engir áverkar á efri útlimum. Á hægri neðri útlim er hann með örlítið hruflsár framan á sköflungnum, framan á og fyrir miðjum sköflung. Væg eymsli á svæði þessa hruflsárs.“

Verða nú skýrsla ákærða og framburður vitna fyrir dómi rakin eins og ástæða þykir til.

Ákærði kvaðst hafa verið á dansgólfi skemmtistaðarins Down Under þegar B hefði komið hratt að sér með um hálffullt glas á lofti og ætlað að slá ákærða með því. Ákærði hefði þá gripið í hönd B sem hefði ýtt ákærða og reynt að lemja hann með glasinu. Ákærði hefði reynt að verja sig og hefði við það rekizt í B og dottið í gólfið. „Kannski sló ég hann eða eitthvað, ég veit það ekki alveg, hef rekizt eitthvað í hann.“ Kvaðst ákærði líta svo á, að hann hefði átt hendur sínar að verja fyrir B. Ákærði hefði næst farið af staðnum og yfir á Kaffi Akureyri og þar hefði einhver vinur B komið með glerflösku í hendi, rifið í peysu ákærða og ýtt honum. Hefði sá elt ákærða frá „Down Under“.

Ákærði kvaðst ekki muna til þess að B hefði sagt nokkuð við sig, en tónlist hefði verið mjög hátt spiluð. Hefði hann ekki þekkt hann fyrri.

Ákærði var nánar spurður hvort hann hefði slegið B og kvaðst hann ekki muna til þess. Milli þeirra hefðu þó orðið ryskingar og kynni ákærði að hafa rekizt í höku hans í þeim.

Ákærði kvaðst hafa verið búinn að drekka um fjóra hálfslítra-bjóra þegar þessir atburðir hefðu orðið. Kvaðst hann hafa verið á reynslulausn, þar sem sér hefði meðal annars verið sett það skilyrði að hann neytti ekki áfengis. Lögregla hefði verið búin að hafa afskipti af sér áður og „þeir áttu náttúrlega setja mig í fangelsi aftur fyrir það, annars hefði þetta ekki komið fyrir, til dæmis.“ Kvaðst ákærði eiga vanda til að reiðast þegar hann væri ölvaður.

Ákærði kvað aðeins einn annan gest hafa verið á gólfinu auk sín og B. Sjálfur hefði hann ekki haldið á glasi. B hefði hins vegar verið nokkuð drukkinn.

Ákærði kvað rétt eftir sér haft í lögregluskýrslu, en lýsing sín væri ekki nákvæm að því leyti að hann hefði ekki kýlt B heldur rekið sig í hann er hann hefði varizt honum. Kvaðst hann hafa verið allsgáður er skýrsla hefði verið tekin.

Ákærði kvaðst reyna að vinna í sínum málum og sækja viðtöl til geðlæknis. Þá kvaðst hann lýsa iðrun vegna þess máls þar sem hann hefur játað sök. Væri það ætlun sín að snúa lífi sínu til betri vegar.

Vitnið B, dyravörður og barþjónn í Sjallanum, kvaðst hafa verið í Sjallanum að skemmta sér og þar rekizt á mann er það hefði talið vera mann, er hefði rétt sér hjálparhönd nokkurum dögum fyrr. Hefði vitnið ætlað að þakka þessum manni aðstoðina, en á daginn hefði komið að þar hefði vitnið farið mannavillt og maðurinn í Sjallanum verið ákærði. Um hálfri til einni og hálfri klukkustund síðar hefði vitnið farið á neðri hæðina, séð þar ákærða á dansgólfinu og hefði ætlað að tala við hann og biðjast afsökunar á misskilningi sínum, en ákærði þá lamið sig. Vitnið kvað allt hafa gerzt hratt. Vitnið hefði fengið hnefahögg, aðallega í andlit, fleiri en tvö, en að öðru leyti kvaðst það ekki treysta sér ekki til að segja hversu mörg, og eftir hefði vitnið legið í gólfi, það sjálft og föt blóðug. Nef vitnisins hefði bólgnað en ekki bognað. Tennur hefðu sloppið og hefði vitnið nú náð sér að fullu.

Vitnið kvaðst „nokkuð viss“ um að hafa ekki haldið á glasi þegar hann hefði farið á neðri hæðina. Sjálfur hefði hann hins vegar verið í glasi, en ekki svo að hann hafi verið ofurölvi. Fyrst um kvöldið hefði það drukkið bjór en er í Sjallann hefði verið komið hefði það drukkið eitthvað annað. Þá kvaðst vitnið aldrei neyta fíkniefna. Vitnið kvaðst hins vegar muna atburði fram að því er ráðizt hefði verið á það. Eftir það hefði vitnið orðið mjög reitt. Vitnið kvaðst ekki muna til þess að hafa haft höndina á lofti er það hefði gengið að ákærða, á nokkuð eðlilegum gönguhraða. Hefði vitnið aldrei lagt hendur á nokkurn mann og væri mjög frábitið handalögmálum.

Vitnið var spurt um þau orð í sjúkraskýrslu er það var sagt hafa verið undir verulegum áfengisáhrifum. Kvað vitnið líklegra að það hefði verið verulega reitt en verulega drukkið.

Vitnið kvað þá ákærða hafa verið tvo á dansgólfinu, en einnig hefðu verið á staðnum menn sem leikið hefðu tónlist og kynnu þeir að hafa séð atvikið.

Vitnið C, dyravörður í Sjallanum, kvaðst hafa verið að skemmta sér umrætt kvöld. Hefði vitnið gengið inn á „Down Under“ og hefði lögregla verið þar og að taka skýrslu af vitninu B. Hefði sér þá verið sagt að „X“ hefði kýlt B. Vitnið hefði verið beðið um að fara yfir á Kaffi Akureyri, þar sem „X“ væri, og spyrja hvort svo væri. Vitnið hefði farið á Kaffi Akureyri og spurt „X“ hvort hann hefði kýlt einhvern á „Down Under“. „X“ hefði sagt svo vera og þá hefði vitnið spurt hvernig á því stæði. „X“ hefði sagzt hafa verið með bjórglas og B hefði tekið í glasið svo yfir sig hefði hellzt. Hefði „X“ þá kýlt frá sér.

Vitnið sagði að B hefði verið verulega drukkinn þetta kvöld og við þær aðstæður yrði hann leiðinlegur og uppáþrengjandi. Hann hefði hins vegar aldrei beitt ofbeldi þó drukkinn væri. Hann hefði verið „verulega leiðinlegur þetta kvöld“ og hefði verið að „böggast í öllu og öllum“

Vitnið D lögregluþjónn kvaðst hafa komið á vettvang eftir tilkynningu. Þar hefði B hitzt fyrir og sagzt hafa orðið fyrir líkamsárás manns, er hann vissi ekki hvað héti en hefði oft séð áður. Hefði B verið með greinilega áverka eftir barsmíðar eða slíkt. Fljótlega hefði vitninu skilizt að ætlaður árásarmaður væri horfinn af vettvangi og hefði þá ekki verið fleira þar að gera. Sér hefði verið sagt að maður hefði farið af staðnum til að leita að árásarmanninum.

Vitnið kvaðst ekki muna hvort það hefði hitt C á vettvangi.

Vitnið sagði að B hefði verið undir greinilegum áhrifum áfengis en ekki ofurölvi og vel viðræðuhæfur. Á vettvangi hefði B sagzt hafa ætlað að heilsa árásarmanninum en þá verið á sig ráðizt. Þetta hefði gert maður sem kallaður væri „X“ eða Z.

Niðurstaða

Með framburði vitnisins B, framlögðu endurriti úr bráðasjúkraskrá, og framburði vitnisins D, er sannað að B voru veittir þeir áverkar sem í ákæru greinir, á þeim stað og stund sem þar segir.

Þá þykir sannað með framburði B og skýrslu ákærða sjálfs, að ákærði hafi veitt honum þessa áverka.

Ákærði hefur borið fyrir sig að þetta hafi hann gert í sjálfsvörn, þar er B hafi komið að sér ógnandi, með glas á lofti, og ætlað að ráðast á sig. B neitar þessu. Engin vitni eru til frásagnar um atvikið, önnur en þeir tveir. Engum sögum fer af glasi á vettvangi. Vitnið C ber að B hafi verið hinn leiðinlegasti þetta kvöld, og abbazt upp á menn. C sá hins vegar ekki hvað fram fór í kjallaranum og almennur framburður hans um háttalag B á efri hæðinni um kvöldið, þykir ekki færa neinar sönnur á hvað gerzt hafi í kjallaranum. Að mati dómsins hefur ekki verið sýnt fram á neitt það í málinu sem gert geti framgöngu ákærða gagnvart B réttlætanlega eða refsilausa. Þykir því ekki verða komizt hjá því að sakfella ákærða samkvæmt ákæru og telja hann hafa unnið sér til refsingar samkvæmt henni, en heimfærsla til refsiákvæðis er rétt.

Þrátt fyrir fremur ungan aldur hefur ákærði talsverðan sakaferil að baki, þar á meðal fyrir líkamsárásir. Hann sætti á árinu 2005 tvívegis sektum fyrir brot gegn lögum um ávana- og fíkniefni og árið eftir sekt fyrir brot gegn sömu lögum, 30 daga skilorðsbundnu fangelsi fyrir þjófnað og sekt fyrir þjófnað og brot gegn umferðarlögum, lögum um ávana- og fíkniefni og vopnalögum. Hinn 2. júní 2008 sætti hann 20 mánaða fangelsi fyrir brot gegn lögum um ávana- og fíkniefni, umferðarlögum og 1. mgr. 217. gr. og 2. gr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Var þá dæmdur upp nefndur skilorðsbundinn fangelsisdómur frá árinu 2006. Í maí 2009 var ákærði dæmdur í fjögurra mánaða fangelsi fyrir brot gegn 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga, 21. gr. áfengislaga, 1. mgr. 30. gr. vopnalaga, og 233. gr. almennra hegningarlaga. Hinn 25. október 2009 var honum veitt reynslulausn til tveggja ára af 240 daga eftirstöðvum refsinga samkvæmt tveimur síðastgreindu dómunum. Meðal skilyrða reynslulausnarinnar var að hann neytti ekki áfengis á reynslutímanum. Hinn 20. febrúar 2010 var reynslulausnin afturkölluð vegna rofs á því skilyrði. Er ákærði nú í afplánun.

Eins og rakið hefur verið hefur ákærða áður verið gerð refsing fyrir líkamsárásir, þar á meðal fyrir brot gegn 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Þá verður að horfa til þess að ákærða hafði, er hann framdi brot sín nú, fremur nýlega verið veitt reynslulausn og þá meðal annars með því skilyrði að hann neytti ekki áfengis. Brot sín nú fremur hann í tveimur aðskildum árásum. Allt er þetta til refsiþyngingar.

Til málsbóta ákærða verður horft til þess að hann játaði greiðlega sök samkvæmt fyrri ákæru og hefur lýst iðran sinni vegna þess máls. Þá hefur hann lýst vilja til að bæta ráð sitt og verður miðað við að hann leiti nú viðtala við geðlækni í því skyni.

Þegar á allt er horft verður ákærði dæmdur í fjögurra mánaða fangelsi, sem í ljósi sakaferils hans er ekki unnt að skilorðsbinda. Ákærði verður dæmdur til að greiða allan sakarkostnað málsins. Sakarkostnaður samkvæmt yfirliti sýslumannsins á Akureyri nemur 76.550 krónum, en yfirlitinu hefur ekki verið mótmælt af hálfu ákærða, og verður ákærði dæmdur til greiðslu samkvæmt því, auk málsvarnarlauna skipaðs verjanda síns, S-kk-ef G-kk-ef héraðsdómslögmanns, 100.400 krónur, og hefur þá verið litið til reglna um virðisaukaskatt.

Af hálfu ákæruvaldsins fór með málið E-kk-nf Þ-kk-nf fulltrúi lögreglustjóra.

Þ-kk-nf D-kk-nf kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð

Ákærði, X, sæti fangelsi í fjóra mánuði.

Ákærði greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef G-kk-ef héraðsdómslögmanns, 100.400 krónur, og annan sakarkostnað, 76.550 krónur.