S-188/2008

Mál þetta, sem dómtekið var föstudaginn 10. október sl., er höfðað með ákæru útgefinni af lögreglustjóranum á Selfossi 7. apríl 2008 á hendur B-kk-þgf B-kk-þgf B-kk-þgf, Skipholti III, Hrunamannahreppi,

„fyrir umferðarlagabrot

með því að hafa, aðfaranótt fimmtudagsins 14. september 2006 ekið bifreiðinni UK-987 með allt að 130 km hraða á klukkustund norður Skeiða- og Hrunamannaveg uns ákærði missti stjórn á bifreiðinni er valt og hafnaði utan vegar skammt frá Skipholti í Hrunamannahreppi.“

Er brot ákærða talið varða við 2. mgr. 37. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, sbr. 1. mgr. 100. gr. sömu laga. Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar.

Af hálfu ákærða er þess krafist að hann verði sýknaður af ákæru. Til vara er þess krafist að ákvörðun um refsingu hans verði frestað skilorðsbundið. Komi hins vegar til refsingar er þess krafist að hún verði sú vægasta sem lög leyfi og þá bundin skilorði. Þá verði málsvarnarlaun verjanda greidd úr ríkissjóði.

Málavextir.

Samkvæmt frumskýrslu lögreglu barst tilkynning um að umferðarslys hefði orðið skammt frá Skipholti í Hrunamannahreppi kl. 02.41, föstudaginn 15. september 2006. Hafi bifreið verið ekið þar út af veginum og hún oltið. Væri einn mikið slasaður og væri hann meðvitundarlaus. Hafi lögregla, sjúkralið, vakthafandi læknir og þyrla Landhelgisgæslunnar verið send á vettvang. Kemur fram að slysið hafi átt sér stað á Skeiða- og Hrunamannavegi við Kotlaugargil. Þar sé vegurinn lagður bundnu slitlagi. Ein akrein sé í hvora átt og þær skildar að með brotalínu. Þá liggi vegurinn í vinstri beygju, en hámarkshraði þar sé 90 km/klst. Er aðstæðum lýst nánar þannig að myrkur hafi verið, hálfskýjað, talsverður vindur úr norðri eða norðaustri og hiti 14° C samkvæmt hitamæli lögreglubifreiðar. Yfirborð vegar hafi verið þurrt og skyggni eins og best geti orðið miðað við tíma sólarhrings og árs.

Þá segir í skýrslunni að samkvæmt verksummerkjum hafi bifreiðinni verið ekið norður eftir veginum. Hafi hún farið út í hægri kant og með hægri hlið út fyrir slitlagið og niður í vegfláann. Þar hafi síðan afturhluti hennar byrjað að renna til, út úr beygjunni. Þá virðist sem bifreiðin hafi hafnað á smámishæð í vegfláanum og við það kastast upp á veginn og lyft öllum hjólum frá honum. Hafi hún lent á veginum aftur og oltið eftir einhverjar veltur. Því næst hafi hún farið út af veginum vinstra megin miðað við akstursstefnu og stöðvast þar á réttum kili, öfugt miðað við akstursstefnu. Í ferlunum hafi ökumaður kastast úr bifreiðinni, í akstursstefnu bifreiðarinnar, og lent þar á hægri akrein, með höfuðið til austurs, norðan við bifreiðina. Frá þeim stað þar sem bifreiðin hafi fyrst farið út fyrir veginn og að þeim stað sem hún hafi stöðvast hafi reynst um 120 metrar. Hafi bifreiðin reynst mikið skemmd og loft verið farið úr öllum dekkjum nema vinstra framhjóli.

Við komu lögreglu á vettvang hafi foreldrar ökumannsins, ákærða í þessu máli, verið hjá honum á veginum og hlúð að honum. Hafi hann virst án meðvitundar, en púls og öndun sterk. Hafi foreldrarnir upplýst að tvær stúlkur, G-kvk-nf, dóttir þeirra, og K-kvk-nf, hafi verið farþegar í bifreiðinni og væru þær nú komnar í þeirra bifreið lítið slasaðar. Þær hafi verið í aftursætinu og í bílbelti. Í framhaldi hafi ákærði verið fluttur með þyrlu á Landspítala-háskólasjúkrahús til aðhlynningar þar sem hann hafi gengist undir höfuðaðgerð og verið haldið sofandi.

Loks er í frumskýrslu lögreglu haft eftir farþegunum, G-kvk-þgf og K-kvk-þgf, að þau þrjú hafi verið að koma frá Selfossi og ætlað heim að Skipholti. Hafi bifreiðinni verið ekið með miklum hraða skömmu fyrir slysið. Hafi K-kvk-nf talið að bifreiðin væri á 150-160 km/klst. hraða, en þá tölu hafi hún talið sig hafa séð á hraðamælinum rétt áður en slysið hefði orðið. G-kvk-nf hafi hins vegar talið að bifreiðinni hefði verið ekið miklu hraðar en á 110 km/klst. Sögðu þær ákærða hafa verið að henda sígarettu út um glugga bifreiðarinnar og við það fipast við aksturinn með áðurgreindum afleiðingum.

Fyrir liggur greinargerð, sem unnin var fyrir lögreglu af M-kk-þgf Þ-kk-þgf J-kk-þgf, prófessor í vélaverkfræði, í því skyni að áætla þann hraða sem bifreiðinni hafi verið ekið á þegar slysið varð. Kemur þar fram að við matið sé byggt á nánar tilgreindu líkani af hreyfingu bifreiðarinnar, sem aftur er byggt á þeirri vettvangsrannsókn sem framkvæmd hefur verið af lögreglu. Er meðal annars tekið fram að í útreikningunum sé ekki tekið tillit til loftmótstöðu og því sé raunverulegur hraði bifreiðarinnar meiri en útreiknaður ætlaður hraði. Eru niðurstöður greinargerðarinnar þær að reiknaður hraði bifreiðarinnar, áður en ökumaðurinn hafi misst hana út í vegarfláann í greint sinn, sé eftirfarandi:

Ætlaður hraði hennar sé: 130 km/klst.

Mögulegur lágmarkshraði sé: 110 km/klst.

Mögulegur hámarkshraði sé: 145 km/klst.

Ákærða var af lögreglustjóranum á Selfossi boðið að ljúka málinu án dómsmeðferðar með sátt þannig að greiddar yrðu 30.000 krónur í sekt til ríkissjóðs. Því boði var hafnað með bréfi verjanda hans, dags. 24. febrúar 2008. Er þar skírskotað til þess að ákærði myndi sjálfur ekki eftir hraðanum vegna heilaskaða sem hann hefði hlotið við slysið. Hann teldi þessa niðurstöðu greinargerðarinnar vera ólíklega. Byggi hann það aðallega á því að ákærði hafi átt skammt eftir ófarið að heimreiðinni að Skipholti, enginn í bifreiðinni hafi fengið áverka utan hans og að engir stoðkerfisáverkar hafi orðið við slysið. Þá liggi fyrir að hægt hafi verið að opna og loka hurðum bifreiðarinnar eftir slysið. Loks mótmælir hann matinu sem slíku.

Skýrslur fyrir dómi

Ákærði kvaðst ekki muna neitt eftir aðdraganda slyssins eða öðru því sem gerst hefði þennan dag. Hann hefði verið í dái í fimm vikur fyrst eftir slysið. Eftir það hafi tekið við tíu daga endurhæfing á Landspítalanum og síðan hafi hann verið sendur heim. Hann hafi nú nýlega dvalið í endurhæfingu á Reykjalundi og liði honum eftir það betur og þá meðal annars andlega. Slysið hefði leitt til mikils minnisleysis og erfiðleika við nám og væri það rakið til heilaskaða sem hann hefði hlotið við slysið. Vitnið K-kvk-nf J-kvk-nf kvaðst vera skyld ákærða þannig að þau væru bræðrabörn. Skýrði hún frá því að þau hefðu verið að koma frá heimili hennar í Lambhaga og hafi ferðinni verið heitið að Skipholti. Hún hefði setið í aftursætinu, fyrir aftan farþegasætið, og G-kvk-nf E-kvk-nf setið þar við hliðina á henni. Sagðist hún lítið muna eftir atvikum rétt áður en slysið varð. Hún minntist þess þó að rétt áður en ákærði hefði misst stjórn á bifreiðinni hefði hann verið að reykja. Aðspurð um hraða bifreiðarinnar sagðist henni ekki hafa liðið neitt illa vegna aksturs ákærða og ekki skynjað það sem svo að hann hefði ekið eitthvað sérstaklega hratt og óvarlega. Kvaðst hún eitthvað hafa fylgst með hraðamælinum af og til á leiðinni og hann þá sýnt um og yfir 100 km hraða. Ekkert hefði verið rætt um hraðann á leiðinni. Sagðist hún muna það eitt um slysið að bifreiðin hefði fyrst farið út í vegarkantinn, hægra megin, og síðan muni hún eftir að bifreiðin hefði oltið einhvern tímann þar á eftir. Kvaðst hún ekki geta lýst þessari atburðarás neitt nánar þar sem hún hefði dottið eitthvað út eftir að bifreiðin fór fyrst út af veginum.

Vitnið R-kk-nf Þ-kk-nf S-kk-nf lögreglumaður kvaðst hafa komið á vettvang í greint sinn. Bifreiðin hefði verið vinstra megin við veginn, mjög mikið skemmd. Hefði nánast ekkert verið heilt í henni nema farþega- og ökumannsrýmið. Önnur bifreið hefði verið á veginum og þar hefði ökumaður bifreiðarinnar legið meðvitundarlaus og foreldrar hans hafi verið þar hjá honum. Í umræddri bifreið höfðu verið tveir farþegar, stúlkur, en hann hefði ekkert rætt við þær. Við athugun á vettvangi hefði sýnst sem bifreiðinni hefði verið ekið út af veginum, hægra megin miðað við akstursstefnu. Síðan hefði hún farið upp á veginn og síðan yfir veginn hinum megin og oltið. Miðað við útlit vettvangsins sagði vitnið engan vafa vera í sínum huga um það að bifreiðinni hefði verið ekið á miklum hraða áður en slysið varð. Sérstaklega spurður af verjanda um vindátt sagði vitnið að hann væri mjög staðkunnugur á þessu svæði og ef í skýrslu sinni væri tilgreind vindátt þá væri það örugglega rétt sem þar stæði. Beðinn um að útskýra vettvangsteikningu kvaðst hann ekki sjálfur hafa unnið þann uppdrátt en hann hefði aðstoðað við rannsóknina á vettvanginum. Sagði hann að bókstafur C á teikningunni sýni för eftir hjólbarða bifreiðarinnar. Við enda beinnar línu, sem merkt væri C, hefði bifreiðin sleppt veggripi því engin för hefðu verið á veginum frá þeim stað að næsta punkti, merktum D. Hefði því bifreiðin verið á lofti á því bili. Punktur E væri hola í kantinum á veginum sem að þeirra mati hefði verið ný. Gæti hún hafa myndast við að bifreiðin hefði skollið þar á malbikinu eða að harður hlutur eins og felga hefði myndað hana.

Vitnið J-kk-nf V-kk-nf H-kk-nf rannsóknarlögreglumaður lýsti vettvangnum þannig að ummerki eftir bifreiðina hefðu verið á um 120 metra kafla í aflíðandi beygju. Fyrst för í malarkantinum en síðan önnur för eða dreif af braki úr bifreiðinni. Minnti hann að vindátt hefði verið austanstæð, eða þvert á veg. Aðspurður um fjölda velta kvaðst hann ekki geta gert sér grein fyrir því. Vitnið kvaðst hafa rætt við stúlkurnar sem verið hefðu farþegar bifreiðarinnar og hefðu þá komið fram hjá annarri þeirra, K-kvk-þgf, að hraði bifreiðarinnar hefði verið 150 til 160 km/klst. En hin stúlkan hefði talað um yfir 110 km hraða. Aðspurður hvort þeirrar reglu hefði verið gætt áður en systir ákærða var spurð um málið að upplýsa hana um rétt sinn til að svara ekki spurningum varðandi atburðinn vegna tengslanna við ákærða, svaraði vitnið að hann liti á það sem skyldu sína að fá strax á vettvangi sem gleggstar óformlegar upplýsingar um það sem gerst hefði. Kvaðst hann að vísu ekki minnast þess að hafa spurt stúlkurnar beinna spurninga um hraðann heldur hefðu þær strax gefið greinargóða lýsingu á aðdraganda slyssins, eins og varðandi hraðann, og að ákærði hefði verið að reykja og ætlað að henda sígarettunni út um gluggann.

Vitnið J-kk-nf H-kk-nf H-kk-nf lögreglumaður kvaðst hafa komið á staðinn þegar flestir hefðu verið farnir þaðan. Hefði hann tekið ljósmyndir af vettvanginum og rannsakað hann nánar. Sagði hann að vakið hefði strax athygli sína við komu á vettvang hversu langur hann var. Rásför í hægri vegarkantinum og vegfláanum hefðu sýnt að bifreiðin hefði fyrst farið þar út af, því næst henst upp á veginn aftur, oltið á veginum og loks hafnað út af honum hinum megin. Miðað við verksummerkin á staðnum kvaðst hann ekki hafa verið í neinum vafa um að umræddri bifreið hefði verið ekið hratt. Spurður hvort verið gæti að hola í veginum, sem sjá mætti á myndum, hefði verið til staðar fyrir slysið, og að bifreiðin hefði jafnvel byrjað að velta við að fara í hana, svaraði vitnið að hann teldi líklegast að holan hefði myndast eftir bifreiðina í veltuferlinu en ekki að bifreiðin hefði byrjað að velta við að lenda í henni.

Vitnið B-kk-nf V-kk-nf G-kk-nf, faðir ákærða, kvaðst hafa komið fyrstur á vettvang ásamt konu sinni eftir símhringingu frá dótturinni. Hefði drengurinn þá legið á malbikinu, algjörlega meðvitundarlaus. Stúlkurnar hefðu hins vegar verið í bifreiðinni. Tók hann fram að verið hefði austan strekkingsvindur, sem blásið hefði því þvert á veginn, og sé þarna mjög sviptivindasamt, sérstaklega í þessari vindátt. Eftir nokkurn tíma, hugsanlega hálftíma frá því þau hringdu á Neyðarlínuna, hefði lögregla og læknir komið á staðinn. Aðspurður um holu í veginum, sem sjá megi á ljósmynd og teikningu af vettvangi, sagði vitnið að hann vissi að þessi hola hefði verið til staðar fyrir umrætt bílslys.

Vitnið G-kk-nf H-kk-nf læknir lýsti aðkomu sinni á vettvang. Kom meðal annars fram hjá honum það álit að ákærði hefði lent þarna á veginum eftir að hafa kastast út úr bifreiðinni.

Vitnið G-kvk-nf E-kvk-nf B-kvk-nf, systir ákærða, sagðist hafa verið að koma frá Selfossi í greint sinn áleiðis í Skipholt ásamt ákærða og K-kvk-þgf. Hefði hún setið í aftursætinu, líklega hægra megin. Rétt fyrir slysið hefði hún séð að sígarettuglóð flaug út um gluggann hjá ákærða og stuttu síðar hefði bifreiðin farið út af vinstra megin og oltið tvær eða þrjár veltur. Lýsti hún því þannig að einhvern veginn hefði bifreiðin bara „beygt strax inn á“ og eftir það oltið. Aðspurð um hraða bifreiðarinnar sagðist vitnið hafa litið á mælinn áður en slysið varð og hefði hann þá sýnt 110 km hraða. Hún hefði þó ekkert alltaf verið að fylgjast með mælinum. Hefði henni ekki fundist neitt óeðlilegt við aksturinn.

Vitnið M-kk-nf Þ-kk-nf J-kk-nf, prófessor í vélaverkfræði, gaf símaskýrslu í málinu. Hann sagði þá greinargerð sem hann hefði unnið í málinu, varðandi ætlaðan hraða bifreiðar ákærða, hafa verið unna með aðferð sem viðurkennd hefði verið, bæði hérlendis og erlendis. Miði hún við að notað sé tiltekið líkan til að reikna út hraðann. Byggist þetta á eðlisfræðilegum lögmálum um að ökutæki með ákveðinn hraða hafi ákveðna orku. Leitað sé að því hvaða orka eyðist í ferli ökutækis eftir að ökumaður hafi misst stjórn á því. Í þessu tilviki sé um að ræða fjögur tilvik. Í fyrsta lagi þegar ökutækið skríði utan vegar, ökutækið lendi síðan uppi á veginum og skríði eftir veginum, ökutækið velti á veginum og í síðasta lagi þegar ökutæki velti út af veginum. Á grundvelli vettvangsteikningar þá athugi hann hvaða vegalengd ökutækið hafi farið, hann noti og við athugun sína upplýsingar sem hann afli sér um hvaða eiginleika viðkomandi ökutæki hafi, síðan hafi hann ákveðna núningsstuðla fyrir skrið utan vegar, á vegi, veltu o.s.frv. Varðandi núningsstuðlana miði hann svo bæði við lægstu og hæstu gildi sem þekkt séu. Með því síðan að reikna út það orkutap sem verði í þessum fjórum hlutum fái hann út hreyfiorku ökutækisins þegar ökumaður missi stjórn á því og út frá hreyfiorkunni finni hann út hraða. Vitnið tók fram að þegar ekki sé tekið tillit til einhverra atriða í útreikningum þá verði það til þess að reiknaður hraði verði lægri en raunverulegur hraði. Og það væri ekki inni þessum tölum. Sem dæmi mætti nefna stífan mótvind. Núningsstuðullinn miðaðist hins vegar við logn en í stífum mótvindi væri viðnámið meira og því mjög líklegt að raunverulegur hraði hefði verið meiri en reiknaður hraði. Sama mætti segja ef um það hefði verið að ræða að ákoma á ökutækinu hefði sýnt að það hefði t.d. endastungist í stað þess að velta eða skríða þá hefði það einnig getað leitt til þess að raunverulegur hraði væri hærri en hinn reiknaði hraði. Kom fram hjá vitninu að miðað við þær myndir og teikningar af vettvangi sem hann hefði byggt á teldi hann útilokað að hraðinn hefði verið minni en 110 km/klst. Líklegast væri að hann hefði verið á bilinu 130 til 145 km/klst. Ólíklegt væri að hann hefði verið eitthvað mikið lægri en 130 km/klst. Spurður um hvaða áhrif það gæti haft á útreikningana ef veltur bifreiðarinnar hefðu verið færri eða fleiri heldur en forsendur hans gerðu ráð fyrir sagði vitnið að það hefði ekki mikil áhrif á niðurstöðuna. Langveigamesti þátturinn væri vegalengdin frá þeim stað þar sem bifreiðin hefði byrjað að velta og þangað sem hún stöðvaðist. Sá ferill sem sýndur væri á vettvangsteikningunni væri langlíklegastur. Ef hins vegar bifreiðin hefði endastungist eftir að hún losaði hjólin hefði hraði hennar þurft að vera meiri til að hún gæti komist á þann stað sem hún hefði endað á. Þar sem myndir af bifreiðinni eða önnur gögn hefðu ekki bent til þess að það gæti talist líklegt hefði hann ekki gert ráð fyrir þeim möguleika í útreikningunum. Vitnið upplýsti að hann hefði ekki sjálfur farið á vettvang eða skoðað bifreiðina, enda hefði það litlum tilgangi þjónað þegar svo langt hefði verið liðið frá slysinu. Vissulega væri enn betra ef hægt væri að skoða vettvang og hefði það þá helst þau áhrif á niðurstöðurnar að minni munur yrði á mesta og minnsta mögulega hraða. Óvissa að þessu leyti leiddi til meiri munar.

Niðurstaða

Ákærði hefur neitað sök en hann kveðst ekki muna neitt eftir aðdraganda slyssins eða öðru því sem gerðist þann dag sem slysið varð.

Engin hraðamæling liggur fyrir í málinu heldur byggist ákæra á niðurstöðu útreikninga M-kk-ef Þ-kk-ef J-kk-ef, prófessors í vélaverkfræði, á hraða bifreiðar UK-987 áður en ákærði missir hana út í vegarfláann. Eins og lýst hefur verið kemst M-kk-nf Þ-kk-nf að þeirri niðurstöðu að ætlaður hraði bifreiðarinnar hafi verið 130 km/klst., mögulegur lágmarkshraði hafi verið 110 km/klst. og mögulegur hámarkshraði 145 km/klst. Hefur hann lýst því ítarlega, bæði í greinargerð sinni og í skýrslu sem hann gaf fyrir dómi, á hvaða forsendum útreikningar hans séu byggðir. Kom þar meðal annars fram að sá þáttur sem skipti langmestu máli í þessum útreikningum væri vegalengdin frá þeim stað þar sem bifreiðin hefði byrjað að velta og þangað sem hún stöðvaðist og að niðurstöður hans byggðust á vettvangsteikningu og ljósmyndum lögreglu sem fyrir liggi í málinu. Hafa þeir lögreglumenn sem unnu við vettvangsrannsókn umrætt sinn lýst allítarlega hvernig rannsókn á vettvangi var háttað og staðfest skýrslur sínar þar um. Verjandi hefur hvað þetta varðar vísað til þess að hola, sem sýnd er á uppdrættinum, merkt E, og sést jafnframt á ljósmyndum af vettvangi, hafi samkvæmt framburði, B-kk-ef V-kk-ef G-kk-ef, föður ákærða, verið í veginum áður en slysið varð en ekki myndast af völdum veltu bifreiðarinnar eins og vettvangsteikningin byggi á. Sé því líklegast að bifreiðin hafi í raun ekki byrjað að velta fyrr en hún hefði lent í þessari holu, og þá nokkru seinna en gert sé ráð fyrir á teikningunni, og séu útreikningar prófessorsins því ómarktækir. Á þessa málsvörn verður ekki fallist, enda kom fram við aðalmeðferð málsins það eindregna álit þeirra lögreglumanna sem rannsökuðu vettvang, vitnunum R-kk-þgf Þ-kk-þgf S-kk-þgf og J-kk-þgf H-kk-þgf H-kk-þgf, að rásför í hægri vegarkantinum og vegfláanum hefðu sýnt að bifreiðin hefði fyrst farið þar út af, því næst henst upp á veginn aftur, oltið á veginum og loks hafnað út af honum hinum megin. Hefði bifreiðin losað hjól mun fyrr af veginum en við greinda holu, eða við enda línu sem merkt er C á uppdrættinum, og að þar hæfist í raun veltuferill hennar. Þá fær þetta stuðning í framburði vitnanna K-kvk-ef J-kvk-ef og G-kvk-ef E-kvk-ef B-kvk-ef um að bifreiðin hafi fyrst farið út í malarkant vegsins en oltið eftir að henni hafi verið sveigt inn á veginn aftur. Er það álit dómsins að ekkert það hafi komið fram sem veiki gildi vettvangsteikningarinnar eða annarra þeirra gagna sem greindir hraðaútreikningar byggjast á.

Af hálfu ákærða er og mótmælt sönnunargildi niðurstöðu greinargerðar M-kk-ef Þ-kk-ef með vísan til þess að hennar hafi verið aflað einhliða af ákæruvaldinu og að sjónarmið ákærða hafi því ekki fengið að komast að við vinnslu hennar. Samkvæmt 46. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála metur dómari hverju sinni hvort nægileg sönnun, sem ekki verði vefengd með skynsamlegum rökum, sé fram komin um hvert það atriði sem varðar sekt og ákvörðun viðurlaga við broti, þar á meðal hvaða sönnunargildi skýrslur ákærða hafi, vitnisburðir, mats- og skoðunargerðir, skjöl og önnur sýnileg sönnunargögn. Eins og að framan var rakið kvað M-kk-nf Þ-kk-nf útreikninga sína byggjast á uppdráttum lögreglu, og unna með aðferð sem viðurkennd hefði verið, bæði hérlendis og erlendis. Þar sem ekkert það hefur komið fram sem hnekkt getur niðurstöðu þessara útreikninga þykir mega til þeirra horfa við úrlausn málsins. Í þessu tilliti þykir þó og verða að horfa nokkuð til framburðar þeirra vitna sem voru farþegar í bifreiðinni greint sinn, enda þótt stúlkurnar séu báðar náskyldar ákærða. Kom þannig fram í vitnisburði systur hans, G-kvk-ef E-kvk-ef, að henni hefði ekki fundist neitt óeðlilegt við aksturinn. Hefði hún litið á hraðamælinn áður en slysið varð og hann þá sýnt 110 km hraða. Þá kvaðst K-kvk-nf, frænka hans, hafa fylgst með hraðamælinum af og til á leiðinni og hann þá sýnt um og yfir 100 km hraða. Loks lýstu lögreglumennirnir J-kk-nf H-kk-nf og R-kk-nf Þ-kk-nf því áliti sínu að miðað við verksummerkin á staðnum hefðu þeir ekki verið í neinum vafa um að umræddri bifreið hefði verið ekið á miklum hraða.

Þegar allt framangreint er virt saman telur dómurinn sönnun komna fram um að ákærði hafi ekið yfir lögmæltum 90 km hámarkshraða á klst. þegar slysið varð. Hins vegar þykir varhugavert að telja sannað, svo hafið sé yfir skynsamlegan vafa, að hraði bifreiðarinnar hafi þá verið meiri en sem nemur hinum reiknaða mögulega lágmarkshraða hennar samkvæmt framangreindum útreikningum M-kk-ef Þ-kk-ef. Verður ákærði því sakfelldur fyrir að hafa ekið á 110 km hraða á klst. í greint sinn og þar með brotið gegn 2. mgr. 37. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, sbr. 100. gr. sömu laga. Þykir refsing hans hæfilega ákveðin 30.000 króna sekt í ríkissjóð og komi fjögurra daga fangelsi í stað sektarinnar verði hún ekki greidd innan fjögurra vikna frá birtingu dómsins að telja.

Með hliðsjón af niðurstöðu málsins þykir rétt að ákærði greiði 2/3 hluta af 350.000 króna málsvarnarlaunum skipaðs verjanda síns, H-kk-ef Þ. B-kk-ef hæstaréttarlögmanns, en 1/3 hluti greiðist úr ríkissjóði. Hefur við ákvörðun málsvarnarlaunanna verið tekið tillit til virðisaukaskatts.

Af hálfu ákæruvaldsins var málið flutt af Ó-kk-þgf H-kk-þgf K-kk-þgf sýslumanni.

Dóm þennan kveður upp Á-kk-nf M-kk-nf héraðsdómari.

D ó m s o r ð:

Ákærði, B-kk-nf B-kk-nf B-kk-nf, greiði 30.000 króna sekt í ríkissjóð innan fjögurra vikna frá birtingu dóms þessa, en sæti ella fangelsi í fjóra daga.

Ákærði greiði 2/3 hluta af 350.000 króna málsvarnarlaunum skipaðs verjanda síns, H-kk-ef Þ. B-kk-ef hæstaréttarlögmanns, en 1/3 hluti greiðist úr ríkissjóði.

Á-kk-nf M-kk-nf