E-5468/2008

Mál þetta, sem dómtekið var 10. nóvember sl., er höfðað með stefnu birtri 25. júní sl.

Stefnandi er A-kk-nf Á-kk-nf, Marargrund 11, Garðabæ.

Stefndi er Vátryggingafélag Íslands hf., Ármúla 3, Reykjavík.

Dómkröfur stefnanda eru þær að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnanda 13.580.045 krónur auk vaxta skv. 16. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 af 2.137.404 krónum frá 20. mars 2004 til 20. júní 2004, en af 13.580.045 krónum, frá þeim degi til 2. maí 2008 og dráttarvaxta skv. III. kafla laga nr. 38/2001, frá þeim degi til greiðsludags allt að frádreginni innborgun, 5.144.794 krónur hinn 28. maí 2008.

Þá er krafist málskostnaðar.

Dómkröfur stefnda eru aðallega þær að kröfum stefnanda um vexti og dráttarvexti á hendur stefnda verði vísað frá dómi og að stefnanda verði gert að greiða stefnda málskostnað að skaðlausu að mati dómsins.

Til vara eru dómkröfur stefnda þær að stefndi verði sýknaður af öllum kröfum stefnanda og að stefnanda verði gert að greiða stefnda málskostnað að skaðlausu að mati dómsins.

Til þrautavara er krafist verulegrar lækkunar á stefnufjárhæð og málskostnaður verði látinn niður falla.

MÁLSATVIK

Stefnandi varð fyrir slysi er hann var við vinnu um borð í Aðalvík SH-443 hinn 20. mars 2004. Við skoðun á Heilbrigðisstofnun Suðausturlands sýndu röntgenmyndir brot í miðkjúkum löngutangar og vísifingurs. Stefnandi var óvinnufær til 11. júní 2004 en þá um haustið hélt hann til sjós hjá danskri útgerð sem gerði út á rækju á Grænlandsmiðum. Útgerðarhættir þess skips kveður stefnandi hafa verið þannig að áhöfnin sinnti störfum í þrjá mánuði í senn en þess á milli hafi verið tekin þriggja mánaða frí. Hafi stefnandi sinnt þessu starfi allt árið 2005 og fram í ágúst árið 2006. Þess utan hafi stefnandi farið í styttri túra með íslenskum skipum í frímánuðum sínum. Í ársbyrjun 2007 hafi stefnanda svo hafið störf á Helgu Maríu, skipskrárnúmer 1868, sem HB Grandi geri út.

Stefnandi kveðst enn búa við afleiðingar slyssins sem trufli hann bæði í starfi og daglegu lífi. Finni hann fyrir kulvísi í hægri vísifingri og löngutöng sem trufli hann verulegu er hann vinni í kulda. Þá finni hann jafnframt fyrir stirðleika í umræddum fingrum auk þess sem smellir og brak sé í handarbaki er hann hreyfi fingurna. Við átök og áreynslu fái hann einnig verki í nefnda fingur.

Stefnandi hafi aðeins verið 21 árs er hann varð fyrir umræddu slysi. Sökum aldurs hafi hann ekki verið lengi á vinnumarkaði. Árið 2001 hafi stefnandi lengst af unnið hjá Berghól ehf. en tekið að sér ýmis störf önnur. Hafi heildartekjur hans það ár numið 1.620.776 krónum. Tekjur stefnanda á árinu 2002 hafi verið samtals 1.384.149 krónur en það ár hafi hann lengst af unnið sem iðnverkamaður. Stefnandi hafi loks haft 493.653 krónur í tekjur árið 2003. Það ár hafi hann unnið stóran hluta ársins sem sjómaður allt þar til slysið varð í marsmánuði 2004. Tekjur hans séu öðrum þræði svo óreglulegar sem raun ber vitni vegna þess að stefnandi hafi orðið fyrir því í marggang að launagreiðslur hafi dregist vegna vanefnda atvinnurekenda og stefnandi í tvígang mátt sæta því að fá einungis þann hluta launa sinna sem Ábyrgðarsjóður launa vegna gjaldþrota ábyrgðist.

Líkt og komið hafi fram hafi stefnandi unnið sem sjómaður frá því hann varð vinnufær eftir slysið. Síðari hluta ársins 2004 þar til loka ársins 2006 hafi hann starfað hjá danskri útgerð, m/tr Ocean Tiger. Hafi tekjur hans árið 2004 numið samtals 214.455 dönskum krónum. Fyrir árið 2005 hafi tekjur stefnanda hjá útgerðinni numið samtals 118.349 dönskum krónum. Árið 2006 hafi tekjur stefnanda hins vegar numið 187.731 dönskum krónum. Þess utan hafi stefnandi nýtt frímánuði sína hjá útgerðinni til að fara í styttri túra með íslenskum skipum. Hafi tekjur hans árið 2005 vegna starfa á Íslandi numið samtals 594.699 krónum en árið 2006 samtals 892.905 krónum.

Hinn 28. mars 2008 hafi M-kk-nf P-kk-nf A-kk-nf, læknir og Ö-kk-nf H-kk-nf hrl. framkvæmt örorkumat samkvæmt skaðabótalögum á afleiðingum slyssins og hafi þær verið neðangreindar:

Tímabundið atvinnutjón, algert frá 20. mars til 11. júní 2004.

Þjáningarbætur rúmliggjandi engar

Þjáningarbætur batnandi frá 20. mars til 11. júní 2004.

Varanlegur miski 12 %

Varanleg örorka 12 %

Stöðugleikapunktur 20. júní 2004.

Með vísan til niðurstöðu matsins og ákvæða laga nr. 50/1993 eins og þau voru á tjónsdegi hafi bótakrafa verið reiknuð og sundurliðist nánar á eftirfarandi máta:

Tímabundið atvinnutjón kr. 1.211.053,00

Þjáningarbætur, batnandi, 83 x 1210 kr. 100.430,00

Varanlegur miski, 12 % x 6.887.500 kr. 826.500,00

Varanleg örorka, 12 % kr. 11.657.950,00

Vextir 4.5% frá 20. mars 2004 (af 2.147.404) kr. 417.256,00

Vextir 4.5% frá 20.júní 2004 (11.657.950) kr. 2.114.662,00

Samtals: kr. 16.337.272,00

Samkvæmt ákvæðum laga nr. 50/1993 skuli einkum miða við tekjur tjónþola þremur almanaksárum fyrir slysið. Standi hins vegar sérstaklega á sé heimilt, skv. 2. mgr. 7. gr. sömu laga, að miða við aðra mælikvarða en tekjur undanfarinna þriggja ára. Tekjur stefnanda gefi ekki rétta mynd af tekjum hans meðal annars með vísan til þess að stefnandi var ungur að árum og hafði ekki lengi unnið á þeim vettvangi sem hann hugðist hasla sér völl á þ.e. á sjó. Það hafi ekki verið fyrr en ári fyrir umrætt slys, á vormánuðum 2003, sem stefnandi hafi hafið að starfa til sjós. Hafi hann ráðið sig sem skipverji á Aðalvík en báturinn var þá gerður á netveiðar á þorski með dagróðra fyrirkomulagi þar sem róið hafi verið frá Höfn í Hornafirði í hálfs mánaðar úthöldum. Er leið að sumri hafi stefnandi hafið störf á Núpi I í Fljótshlíð og unnið þar hefðbundin sveitastörf fram á haust en þá hafið að nýju störf á Aðalvík sem sjómaður.

Við útreikning bóta sé stuðst við upplýsingar frá Hagstofu Íslands um meðalatvinnutekjur í fiskveiðum fyrir landið þremur árum fyrir slys enda hafi stefnandi haslað sér völl sem sjómaður á þeim tíma sem slysið varð. Tekjurnar séu framreiknaðar í samræmi við breytingu á launavísitölu á stöðuleikatímapunkti og hvers launaárs fyrir sig.

Tekjur 2003 4.851.000 x 251,1/244,9 = 4.973.810

Tekjur 2002 5.404.000 x 251,1/237,0 = 5.725.504

Tekjur 2001 4.832.000 x 251,1/224,6 = 5.402.116

Meðaltal framreiknaðra tekna og þar með viðmiðunartekjur séu 5.367.143 krónur. Sama viðmið sé notað við útreikning bóta vegna tímabundins atvinnutjóns. Stefnandi hafi verið 21 árs og 263 daga gamall við stöðugleikapunkt og sé því stuðull í útreikningnum 17,106 - 0,36 = 16,760. Útreikningur fyrir varanlega örorku sé því eftirfarandi: 5.367.143 x 6% (lífeyrissj.) x 16,760 x 12 % = 11.442.062.

Stefnda, Vátryggingarfélagi Íslands hf., sem útgerðin Maröfl ehf. hafi verið tryggt hjá hafi verið sent kröfubréf hinn 2. apríl 2008, f.h. stefnanda. Hinn 28. maí 2008 hafi fullnaðaruppgjör verið sent en með vísan til óreglulegra tekna og óreglulegrar sjósóknar hafi ekki verið fallist á kröfu stefnanda. stefnandi tekið við greiðslu bóta samkvæmt útreikningum stefnda með fyrirvara um réttmæti útreiknings og greiddi stefndi af þeim sökum kr. 5.144.794, hinn 28. maí 2008.

Ágreiningur er um útreikning á bótum fyrir varanlega örorku og sé málshöfðun þessi því óhjákvæmileg.

MÁLSÁSTÆÐUR

Stefnandi byggir málatilbúnað sinn á því að atvinnuaðstæður hafi verið svo óvenjulegar hjá stefnanda fyrir slys það sem hann varð fyrir að ákveða verði árslaun hans sérstaklega í samræmi við 2. mgr. 7. gr. laga nr. 50/1993. Meðalárslaun stefnanda þrjú ár fyrir tjónsatvik gefi ekki rétta mynd af líklegum framtíðartekjum hans. Stefnandi hafi aðeins verið 21 árs er hann lenti í umræddu slysi og því með litla starfsreynslu og tekjur eftir því. Það hafi einvörðungu verið skömmu fyrir slys sem stefnandi hafi hafið að hasla sér völl sem sjómaður og verið rétt að stíga sín fyrstu skref í þeim efnum er hann hafi orðið fyrir slysinu. Þremur árum fyrr hefði hann ekki endanlega afráðið framtíðar starfsvettvang sinn.

Það hafi fyrst verið ári fyrr um tvítugt sem stefnandi hafi afráðið að hasla sér völl sem sjómaður. Hafi stefnandi rétt nýlega skipt um starfs er slysið varð og hafið störf á sjó. Ákvörðun hafði hann hins vegar tekið í samræmi við þessa ráðagerð enda hafi stefnandi starfað óslitið við sjómennsku frá því að hann varð vinnufær eftir slysið.

Með vísan til 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga er á því byggt að rétt sé að leggja til grundvallar við útreikning á bótum vegna varanlegrar örorku stefnanda meðaltekjur sjómanna. Telja verði með vísan til framangreinds að annar mælikvarði en um ræðir í 1. mgr. 7. gr. skaðabótalaga sé réttari á líklegar framtíðartekjur tjónþola. Ákvæði 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga sé sett í þeim tilgangi að tryggja að tjónþolar sem ekki hafi mótað sér framtíðaratvinnubraut þremur árum fyrir tjónsatvik fái sanngjarnar bætur vegna varanlegrar örorku. Launatekjur stefnanda 2000 til 2003 gefi ekki rétta mynd af líklegum framtíðartekjum sérstaklega þegar horft er til þess að hann hafði nýlega hafið störf til sjós og hugðist á byggja upp starfsferil á þeim vettvangi er slysið varð. Eins og komið hafi fram hafi stefnandi unnið hjá danskri útgerð frá hausti 2004 til 2006. Þar sem tekjur stefnanda árin eftir slys hafi að hluta verið vegna vinnu hans fyrir danska útgerð gefi íslenskar skattskýrslur hans ekki heldur rétta mynd af tekjum hans. En sé hins vegar litið til raunverulegra tekna stefnanda í kjölfar slyssins sjáist berlega hversu ranga mynd tekjur hans árin fyrir slys gefi af mögulegu aflahæfi hans. Tekjur stefnanda árin eftir slys hafi verið eftirfarandi en við útreikninga sé miðað við meðalgengi dönsku krónunnar samkvæmt upplýsingum frá Seðlabanka Íslands þau ár sem hann starfaði í þágu dönsku útgerðarinnar.

Tekjur 2004 2.512.199 kr.

Tekjur 2005 1.835.744 kr.

Tekjur 2006 3.466.036, kr.

Tekjur 2007 6.267.066 kr.

Stefnandi gerir kröfu um, að við ákvörðun bóta verði lagðar til grundvallar meðaltekjur sjómanna enda sé það sanngjarn og eðlilegur mælikvarði á framtíðartekjur stefnanda.

Málsókn sína styður stefnandi við reglur skaðabótaréttar um bætur fyrir varanlega örorku. Þá byggir stefnandi á ákvæðum laga nr. 50/1993 um skaðabætur. Krafa um málskostnað styðst við 130. gr. laga nr. 91/1991. Krafa um virðisaukaskatt á málflutningsþóknun styðst við lög nr. 50/1988 en stefnandi er ekki virðisaukaskattsskyldur og ber því nauðsyn til að fá dóm fyrir skatti þessum úr hendi stefnda.

Stefndi telur að málavöxtum sé að mestu réttilega lýst í stefnu. Stefndi bendir þó á það að árið 2003 hafi stefnandi einungis verið lögskráður á skip frá 26. nóvember 2003 og til 31. desember 2003. Stefnandi hafi því ekki starfað sem sjómaður stóran hluta ársins 2003. Þá hafi fullnaðaruppgjör stefnda varið fram á grundvelli launa stefnanda fyrir árin 2001 og 2002, en ekki á grundvelli lágmarkslauna samkvæmt 3. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993.

Stefndi telur málatilbúnað stefnanda að hluta til haldinn annmörkum sem leiða eigi til frávísunar málsins að hluta frá dómi. Krafa um vexti og dráttarvexti sé í andstöðu við d-lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála um skýra kröfugerð og leiði það óhjákvæmilega til þess að vaxtakröfu stefnanda beri að vísa frá dómi. Samkvæmt d-lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála skuli í stefnu greina svo glöggt sem verða má dómkröfur þar á meðal um vexti. Í 11. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu sé að finna heimild sem víki frá þessum kröfum en þar komi fram að sé krafist vaxta með tilvísun til 4. eða 8. gr. eða dráttarvaxta skv. 1. mgr. 6. gr. megi dæma slíka vexti, enda þótt hundraðshluti þeirra sé ekki tilgreindur í stefnu. Ef krafist sé á hinn bóginn annars konar vaxta en á grundvelli fyrrgreindra lagaákvæða verði stefnandi að tilgreina þann vaxtafót sem hann geri kröfu um. Það hafi hann ekki gert. Tilvísun stefnanda til 16. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 og III. kafla laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu uppfylli ekki skilyrði d-liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. dóm Hæstaréttar Íslands frá 21. febrúar 2008 í máli nr. 238/2007 þar sem kröfu um dráttarvexti var vísað frá dómi ex officio.

Varakrafa stefnda er byggð á því að með þegar uppgerðum bótum sé stefnandi búinn að fá tjón sitt af völdum slyssins að fullu bætt samkvæmt skaðabótalögum nr. 50/1993 og eigi hann ekki rétt til frekari bóta úr hendi stefnda. Beri því að sýkna stefnda af öllum kröfum stefnanda. Stefnandi byggir kröfu sína á eftirfarandi rökum.

Stefnufjárhæð í máli þessu sundurliðist með eftirfarandi hætti:

Tímabundið atvinnutjón: 1.220.474

Þjáningabætur: 100.430

Varanlegur miski: 826.500

Varanleg örorka: 11.657.950

Samtals: 13.805.354

Hinn 28. maí 2008 hafi stefndi greitt til stefnanda fullnaðarbætur að fjárhæð 5.144.794 krónur. Sundurliðist skaðabæturnar með eftirfarandi hætti:

Þjáningabætur 101.260

Varanlegur miski 838.620

Varanleg örorka 3.687.746

Örorkubætur TR -600.000

Vextir 775.509

Þóknun lögmanns 274.426

Virðisaukaskattur 67.234

Samtals: 5.144.794

Stefnandi hafi tekið við greiðslu skaðabótanna með fyrirvara um tekjuviðmið sem taka hafi átt mið af 2. mgr. 7. gr. laga nr. 50/1993 og rétti til tímabundins tjóns.

Í fyrsta lagi hafnar stefndi því að greiða bætur fyrir tímabundið atvinnutjón þar sem sú krafa sé vanreifuð og með öllu órökstudd. Í fullnaðaruppgjör sem sent hafi verið til lögmanns stefnanda hafi greiðslu bóta fyrir tímabundið atvinnutjón verið hafnað þar sem engin sönnun hefði komið fram þess efnis að stefnandi hafi orðið fyrir tímabundnu atvinnutjón. Engin gögn hafi verið lögð fram sem færi sönnur á tímabundið tekjutjón stefnanda. Í málatilbúnaði stefnanda sé ekkert vikið að kröfu um bætur fyrir tímabundið atvinnutjón.

Í öðru lagi telur stefndi að hann hafi við útreikning bóta fyrir varanlega örorku ákveðið árslaun stefnanda sérstaklega í samræmi við 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Meginreglan sé að við útreikning örorkubóta skuli miða við meðalatvinnutekjur tjónþola að meðtöldu framlagi vinnuveitanda í lífeyrissjóð þrjú síðustu almanaksárin fyrir þann dag er tjón varð, leiðrétt samkvæmt launavísitölu til þess tíma sem upphaf varanlegrar örorku miðast við, skv. 1. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Ef fyrir hendi séu óvenjulegar aðstæður og ætla megi að annar mælikvarði sé réttari á líklegri framtíðartekjur tjónþola skuli árslaun metin sérstaklega, skv. 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Aldrei skuli þó miða við lægri árslaun en um getur í 3. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 eða kr. 1.688.500 (miðað við 20. júní 2004) og ekki hærri árslaun en um getur í 4. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 eða kr. 6.332.000 (miðað við 20. júní 2004).

Líkt og stefnandi telur stefndi meðalárslaun stefnanda þrjú síðustu árin fyrir slysdag ekki gefa rétta mynda af líklegum framtíðartekjum stefnanda, þar sem laun stefnanda árið 2003 voru miklu lægri heldur en árin 2001 og 2002. Stefndi telur að árslaun stefnanda árin 2001 og 2002 gefi rétt mynd um líklegum framtíðartekjum stefnanda og hafi fullnaðaruppgjör stefnda farið fram á grundvelli þeirra.

Í uppgjöri stefnda þann 28. maí 2008 voru bætur fyrir varanlega örorku reiknaðar út með eftirfarandi hætti:

Tekjur 2001 1.620.776 x (251,1/211,3) x 1,06 =2.041.625

Tekjur 2002 1.384.149 x (251,1/226,4) x 1,06 =1.627.268

Samtals: 3.668.893

Meðallaun 3.668.893/2 = 1.834.447

Bætur fyrir varanlega örorku: 1.834.447 x 16,759 x 0,12 = 3.689.220

Þá bendir stefndi jafnframt á að stefnandi hafi einungis verið tuttugu og eins árs gamall þegar hann lenti í umræddu umferðarslysi. Hann hefði unnið hjá fleiri en einum atvinnurekenda ár hvert síðast liðin þrjú ár fyrir slysið, t.d. sem sjómaður, iðnverkamaður o.fl., og einungis búinn að vinna samfleytt í 4 mánuði á sjó fyrir slysið. Stefndi geti þannig með engu móti fallist á það með stefnanda að hann hafi verið búinn að marka sér starfsvettvang til framtíðar. Ekkert hafi bent sérstaklega til þess að stefnandi myndi vinna við sjómennsku það sem eftir lifði starfsævinnar þegar hann lenti í slysinu, enda reikull í vinnu. Hann hafi verið með öllu ómenntaður og engin starfsréttindi haft.

Það sé meginregla skaðabótalaga, sem dómstólar hafi staðfest, að bótauppgjör beri að miða við aðstæður tjónþola á slysdegi, en ekki ímyndaðar aðstæður hans í óvitaðri framtíð. Við ákvörðun á því við hvaða árslaun bætur fyrir varanlega örorku eiga að taka mið af sé þar af leiðandi ekki hægt að leggja til grundvallar atvik sem verði eftir slys. Það að viðkomandi hafi starfað við sjómennsku eftir slys sé ekki lögfull sönnun þess að hann hafi fyrir slysið verið búinn að marka sér starfsvettvang til framtíðar. Við ákvörðun árslauna verði að leggja til grundvallar þær tekjur sem viðkomandi hafi haft fyrir slys og hegðun hans á vinnumarkaði fyrir slysið. Af þeim sökum sé ekki hægt að miða útreikning bóta fyrir varanlega örorku við meðalatvinnutekjur í fiskveiðum fyrir landið allt þremur árum fyrir slys.

Í þriðja lagi er upphafstíma dráttarvaxtakröfu mótmælt frá fyrri tíma en dómsuppsögudegi, sbr. 3. mgr. 5. gr. nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu.

Fallist dómurinn ekki á aðalkröfu eða varakröfu stefnda mótmælir stefndi stefnukröfunni sem vanreifaðri og of hárri og bendir á eftirfarandi í því sambandi.

Stefndi telur að fullnaðaruppgjör til stefnanda á bótum fyrir varanlega örorku eigi að taka mið af meðallaunum verkamanna árið 2004. Árið 2004 hafi meðallaun verkamanna verið 1.968.000 krónur eða 164.000 krónur á mánuði. Stefnandi hafi unnið ýmis verkamannastörf áður en hann lenti í slysinu. Bætur til stefnanda fyrir varanlega örorku nemi þá eftirfarandi fjárhæð: (1.968.000x1,06) x 16,759 x 0,12 = 4.195.274. Til frádráttar komi áætlaðar örorkubætur frá Tryggingastofnun ríkisins að fjárhæð 600.000 krónur, sbr. 4. mgr. 5. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Krafa stefnda sundurlið1st með eftirfarandi hætti:

Þjáningabætur 101.260

Bætur fyrir varanlega miska 838.620

Bætur fyrir varanlega örorku 4.195.274

Örorkubætur frá TR -600.000

4.535.154

Áður greitt -4.027.626

Ógreitt: 507.528

Þá er upphafstíma dráttarvaxtakröfu mótmælt frá fyrri tíma en dómsuppsögudegi, sbr. 3. mgr. 5. gr. nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu.

Krafa um málskostnað er studd við 129. og 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

NIÐURSTAÐA

Stefnandi krefst vaxta af tildæmdri fjárhæð og vísar um það til 16. gr. skaðabótalaga en samkvæmt henni eru vextir af bótum fyrir þjáningar, varanlegan miska, tímabundið atvinnutjón, missi framfæranda og fyrir varanlega örorku 4,5% á ári. Þá vísar stefnandi um dráttarvaxtakröfu sína til III kafla laga nr. 38/2001. Kröfugerð þessi er nægjanlega skýr til þess að afstaða verði tekin til þessara krafna stefnanda og verður ekki fallist á það með stefnda að vísa beri vaxtakröfu stefnanda og dráttarvaxtakröfu hans frá dómi.

Stefnandi var 21 árs er hann varð fyrir umræddu slysi. Fram kemur í matsgerð matsamanna frá 28. mars 2008 að hann hefði unnið ýmis störf eftir að hann lauk grunnskólaprófi en fyrir slysið hafði hann ekki stundað frekara nám. Árið 2001 vann stefnandi lengst af hjá Berghóli ehf. en tók að sér ýmis störf önnur. Námu heildartekjur hans það ár 1.620.776 krónum. Tekjur stefnanda árið 2002 voru samtals 1.384.149 krónur en hann vann lengst af sem iðnverkamaður. Stefnandi hafði loks 493.653 krónur í tekjur árið 2003. Það ár vann hann hluta ársins sem sjómaður allt þar til slysið varð í marsmánuði 2004. Að hluta til voru tekjur stefnanda svo óreglulegar sem raun bar vitni vegna þess að stefnandi fékk ekki greidd laun að fullu vegna vanefnda atvinnurekenda og tvisvar fékk stefnandi einungis þann hluta launa sinna sem Ábyrgðarsjóður launa vegna gjaldþrota ábyrgðist.

Samkvæmt þessu er tekjusaga stefnanda óvenjuleg síðustu þrjú ár fyrir slysið að því leyti að tekjur árið 2003 eru óvenju lágar.

Stefnandi hefur ekki sýnt fram á að hann hafi verið búinn að marka sér starfsvettvang til framtíðar er hann varð fyrir slysi sínu og er því ekki fallist á það með honum að miða beri við meðallaun sjómanna við ákvörðun bóta til hans.

Þá þykir ekki sýnt fram á gegn eindregnum mómælum stefnda að stefnandi hafi beðið tímabundið atvinnutjón líkt og hann heldur fram hér og er kröfu hans um bætur vegna þess því hafnað.

Stefndi hefur lýst því að við mat á bótum til stefnanda hafi verið miðað við að árstekjur hans væru meðaltal af þeim 2 árum sem hann hafði mestar tekjur af síðustu 3 árum fyrir slysið eða árin 2001 og 2002 og kveðst stefndi byggja á því að 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga eigi við í tilviki stefnanda. Aðilar eru því sammála um að beita beri ákvæði 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga en ágreiningur er um tekjuviðmiðun.

Þegar litið er til starfsvettvangs stefnanda síðustu þrjú ár fyrir slysið sem er að óverulegu leyti vegna sjómennsku verður ekki fallist á það með stefnanda að miða beri við meðallaun sjómanna eins og hann gerir kröfu um. Með hliðsjón af launum stefnanda fyrir slysið þykir mega miða við laun hans árin 2001 og 2002 og hvað síðara árið snertir líta til þess að hann fékk 526.371 krónu greidda fráábyrgðarsjóði launa. Samkvæmt þessu verða bætur til stefnanda ákvarðaðar þannig að árstekjur árið 2001 eru framreiknaðar 2.041.625 krónur og árið 2002 2.246.093 krónur ((1.284.149 + 526.371 = 1.910.520) (1.910.520 x (251,1/226,4) x 1,06)) eða samtals 4.311.472 krónur.

Bætur fyrir varanlega örorku eru því 2.143.859 x 16,759 x 0,12 = 4.311.472 krónur. Þá eru þjáningabætur til stefnanda 101.260 krónur, bætur vegna varanlegs miska 838.620 krónur en frá því dragast örorkubætur frá Tryggingastofnun ríkisins að fjárhæð 600.000 krónur og greiðsla frá stefnda að fjárhæð 4.027.626 krónur. Á stefndi þá ógreiddar krónur 623.726 til stefnanda vegna tjóns hans og verður dæmdur til greiðslu þeirrar fjárhæðar með vöxtum eins og greinir í dómsorði.

Þá greiði stefndi stefnanda 500.000 krónur í málskostnað.

DÓMSORÐ

Stefndi, Vátryggingafélag Íslands hf., greiði stefnanda, A-kk-þgf Á-kk-þgf, 623.726 krónur með 4,5% ársvöxtum frá 20. júní 2004 til 2. maí 2008 en dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 frá þeim degi til greiðsludags.

Stefndi greiði stefnanda 500.000 krónur í málskostnað.

A-x-x V. M-kk-nf