S-1159/2022

Mál þetta, sem dómtekið var að lokinni aðalmeðferð 3. febrúar 2023, er höfðað með ákæru héraðssaksóknara, útgefinni 9. júní 2022, á hendur X, kt. 000000- 0000, [...], „fyrir nauðgun gegn A, kennitala 000000- 0000, aðfaranótt föstudagsins 22. maí 2020, á heimili A að [...], með því að hafa, eftir að þau hófu samfarir með vilja beggja, án hennar samþykkis, beitt hana ofbeldi og ólögmætri nauðung er hann hafði við hana önnur kynferðismök, en ákærði beit A í nokkur skipti í bakið, sló hana utan undir, hélt fótleggjum og höndum hennar niðri og tók um háls hennar og þrengdi að á meðan hann hafði endaþarmsmök við A þrátt fyrir að hún hefði, með orðum og athöfnum, reynt að fá hann til að láta af háttseminni. Af framangreindu hlaut A mar og eymsli framan á hálsi, roða við bringu hægra megin, mar á baki, mar á báðum handleggjum og eymsli á vinstri fæti.

Háttsemi ákærða telst varða við 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkrafa:

Af hálfu A, kennitala 000000- 0000, er gerð krafa um að ákærða verði gert að greiða henni miskabætur að fjárhæð kr. 2.500.000,- auk vaxta samkvæmt 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, frá 4.- 22. maí 2020 þar til mánuður er liðinn frá birtingu skaðabótakröfu þessarar en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 9. gr. laga nr. 38/2001, frá þeim degi til greiðsludags. Einnig er þess krafist að ákærða verði gert að greiða þóknun vegna réttargæslu að mati dómsins eða samkvæmt síðar framlögðum málskostnaðarreikningi, að viðbættum virðisaukaskatti á réttargæsluþóknun.“

Ákærði neitar sök og krefst sýknu. Sakarkostnaður verði greiddur úr ríkissjóði.

Málavextir

Hinn 10. júní 2020 kom A, brotaþoli, til skýrslugjafar á lögreglustöðina við Hverfisgötu í Reykjavík. Í upphafi skýrslutöku segir lögregluþjónn að til standi að taka niður kæruskýrslu af brotaþola, sem hyggist leggja fram kæru vegna kynferðisbrots sem X, ákærði í máli þessu, hafi framið 22. maí 2020. Brotaþoli staðfestir þetta. Í skýrslutökunni er haft eftir brotaþola að þau ákærði [...]hefðu verið að hittast í einhvern tíma. Umrædda nótt hafi brotaþoli farið með vinkonum að sækja ákærða niður í bæ, eftir það hafi verið farið heim til brotaþola, v inkonurnarhefðu svo farið af heimilinu, en brotaþoli og ákærði orðið ein eftir og hafi ætlað að hafa kynmök. Þau hafi farið inn í herbergi og hafið kynmökin, eins og þau hafi oft gert áður, en í þetta sinn hefði ákærði orðið mjög ákafur og byrjað að bíta brotaþola mjög fast og taka mjög fast í hana svo hún hafi meitt sig. Hún hafi ekki gert neina athugasemd við það. Hann hafi næst óskað eftir að „fara í rassinn“ en brotaþoli neitað. Ákærði hafi haldið áfram allt að einu og tekist „að fara inn í rassinn“ og þá hafi brotaþoli látið hann vita að hann meiddi hana, þetta væri vont og að hún vildi að hann hætti. Hann hafi hins vegar ekki gert það. Hún hafi þá farið í burtu og klemmt fætur saman. Ákærði hafi þá haldið fótum hennar og farið „aftur inn“ í endaþarm brotaþola. Hún hafi aftur beðið hann um að hætta en hann haldið áfram og slegið hana tvisvar utan undir. Því næst hafi hann tekið um háls hennar, fastar og fastar, þar til hún hefði ekki náð andanum. Á meðan hafi hann verið „að reyna að halda áfram að fara inn í endaþarm“. Hann hafi svo sleppt hálstakinu, hún beðið hann aftur um að hætta, hann hafi sagt að hún vildi þetta víst og haldið áfram. Eftir að hún hafi fimm eða tíu sinnum beðið hann um að hætta hafi hann hætt. Hún hafi staðið upp, gengið fram og farið aftur inn í herbergið. Hún hafi ekki treyst sér til að biðja hann um að fara svo þau hafi sofið aftur saman.

Samkvæmt móttökuskýrslu hjúkrunarfræðings kom brotaþoli fyrir hjúkrunarfræðinginn B á Neyðarmóttöku kl. 04:15 hinn 22. maí 2020. Er í skýrslunni meðal annars skráð eftir brotaþola að atvikið hafi orðið um kl. tvö um nóttina. Í skýrslunni er meðal annars fjallað um kynferðislegt framferði og þá með þeim hætti að ýmis atriði eru talin upp og gefinn kostur á að merkja við „já“, „nei“ og „veit ekki“.

Er þannig merkt „já“ við liðina „samfarir um leggöng“, „samfarir um endaþarm“, „brotaþoli neyddur til að sjúga kynfæri árásarmanns“, „sáðlát“, „smokkur notaður“, „snerting með getnaðarlim“, „tilraun til nauðgunar“, og „kysst sleikt“. Nánar er skráð um síðastgreindan lið að það hafi verið á munn og háls. Merkt er við „nei“ við liðina „kynfæri brotaþola sleikt/sogin“ og „aðskotahlut beitt“. Þar sem í skýrslunni er fjallað um notkun áfengis og vímuefna er merkt við að svo hafi ekki verið. Hjúkrunarfræðingurinn skráir það mat sitt að brotaþoli hafi ekki verið undir sjáanlegum áhrifum áfengis og hafi gefið „góða skýra sögu“. Í skýrslunni er jafnframt hluti þar sem hjúkrunarfræðingurinn metur andlegt og líkamlegt ástand brotaþola og kemur fram að matið er miðað við kl. 04:40 umrædda nótt. Í skýrslunni eru forskráð um fjörutíu atriði og hægt að merkja við „já“ og „nei“ við hvern og einn. Hefur hjúkrunarfræðingurinn merkt „já“ við liðina „óraunveruleikakennd“ og „yfirveguð“ en „nei“ við liðina „man lítið/ekkert“ og „samhengislaus frásögn“. Ekkert er merkt við aðra liði sem eru: í losti, dofi, fjarræn, í tilfinningalegu jafnvægi, eirðarlaus/óróleg, grátköst/tárast, hrædd um líf sitt, reiði, ráðaleysi, bjargarleysi, endurlifun árásar, árásargirni, niðurgangur, þolir ekki snertingu, sjálfsásökun, hvumpin, í sjálfsmorðshugleiðingum, geðrof sturlunarástand, skjálfti, hrollur, vöðvaspenna, stækkuð sjáöldur, samandregin sjáöldur, kaldur sviti, köfnunartilfinning/andþyngsli, of hröð öndun, ör hjartsláttur, svimi, ógleði/uppköst, magaverkir, tíð þvaglát, í hnipri, þreytt uppgefin og sektarkennd.

Í málinu liggur skýrsla um réttarlæknisfræðilega skoðun á Neyðarmóttöku, undirrituð af C lækni. Í upphafi skýrslunnar er skráð frásögn brotaþola: „Gerandi og vinur hans biðja [brotaþola] og vinkonu hennar að hitta þá. Þeir eru í bænum, þeir báðu þær að koma tvær í bæinn til þess að geta tekið bíl heim fyrir þá, en það þurfti ekki. Það þarf ekki og endar með að gerandi fer ein með þeim heim. Þau fara heim til hennar og vinkona hennar fer. Þau eru tvö ein og bæði vilja stunda venjulegt kynlíf. Hann reynir að fara í endaþarm en hún segir nei og hann segir jú þú vilt þetta víst. Hún streitist á móti. Nær að koma sér undan og typpið dettur út. Hann hættir og þau fara aftur að stunda kynlíf um leggöng. Hann reyni svo aftur að fara í endaþarm og hún segir nei. Er með bitför og sogblett á hálsi. Segir ítrekað við hann að hún vilji ekki endaþarmsmök. Segir við hann „mér þykir þetta vont“. Hann tekur hana hálstaki þannig að á meðan þá nær hún ekki að tala. Hún verður hrædd. Á endanum hættir hann og fer í leggöng og hefur sáðlát. Kyssir hana áður en hann fer. Hann fer heim til sín, [brotaþoli] hringir í vinkonu sína sem var með henni fyrr í kvöld og hún kemur með henni hingað. Hún var ekki að drekka áfengi. Þau hafa hist áður og stundað venjulegt kynlíf án ofbeldis.“

Í skýrslunni er meðal annars fjallað um kynferðislegt framferði og þá með þeim hætti að ýmis atriði eru talin upp og gefinn kostur á að merkja við „já“, „nei“ og „veit ekki“. Er þannig merkt „já“ við liðina „samfarir um leggöng“, „samfarir um endaþarm“, „getnaðarlimur settur í munn“, „snerting með getnaðarlimi“, „káfað á kynfærum“, „káfað á brjóstum“, „káfað á rassi“, „fingur settur í leggöng“, „smokkur notaður“ og „sáðlát“ sem bókað er að hafi verið í leggöngum. Merkt er „nei“ við „aðskotahlut stungið um líkamsop“. Í skýrslunni skráir læknirinn um ástand brotaþola við skoðun: „Hún segir skýrt frá því sem gerðist. Lýsir því að hún var hrædd.“ Þá eru í skýrslunni skráðar ýmsar hugsanlegar lýsingar er varðað geta tilfinningalegt ástand og lækninum gefinn kostur á að merkja við þau sem við á. Merkir læknirinn við „í tilfinningalegu jafnvægi“, „yfirveguð“, „skýr frásögn“ og „óttaslegin“, en merkir ekki við í losti, fjarræn, óraunveruleikakennd, samhengislaus framsetning, eirðarlaus/óróleg, endurlifun árásar, árásargjörn, í hnipri, man lítið/ekkert, í sjálfsmorðshugleiðingum og geðveik. Með sama hætti eru skráðar ýmsar hugsanlegar lýsingar á kreppuviðbrögðum og lækninum gefinn kostur á að merkja við það sem við á. Atriðin eru: skjálfti, hrollur, vöðvaspenna/stíf, stækkuð sjáöldur, köfnunartilfinning/andþrengsli, of hröð öndun, hjartsláttur, svimi, ógleði/uppköst, magaverkir, tíð þvaglát, niðurgangur og þolir ekki snertingu. Læknirinn merkir ekki við neitt af þessu.

Í skýrslunni eru talin upp áverkar og önnur verksummerki og ályktun læknisins á tilurð þeirra. Þar segir að framan á hálsi hafi verið mar, sem „gæti verið eftir sog og/eða bit“. Á efri hluta baks hafi verið mar, sem „gæti verið tannaför eftir bit“. Brotaþoli hafi verið með verk í vinstra fæti en ekki á ákveðnum stað, „eins og hún hafi kannski snúið honum við að kippa honum frá. Brotaþoli hafi verið með roða og aum við snertingu á bringu, hægra megin, neðan við viðbein.

Um kvenskoðun segir í skýrslunni að skoðun bæði legganga og endaþarms hafi verið eðlileg. Þá segir að ekki hafi verið að sjá blóðbletti.

Í lok skýrslunnar eru skráðar niðurstöður læknisins og þar segir meðal annars:„Þolandi er að stunda kynlíf með geranda þegar hann vill stunda kynlíf um endaþarm. Hún vill það ekki og segir honum það ítrekað. Hann gerir það samt. Hann tekur hana hálstaki þannig að hún getur ekki talað og bítur hana í háls, hnakka og herðar. Hún er aum í hálsi [hægra] megin og með verk í [vinstri] fæti. Eftir sáðlát þá fer gerandi og hún hringir í vinkonur sem koma og passa [...] hennar og koma með hana á neyðarmóttöku. Hún var hrædd þegar hann tók hana kverkataki. Hún gefur góða sögu. Á bringu, háls og efri hluta baks er mar og roði sem gæti verið eftir bit, sog og/eða kverkatak. Ekki er að sjá punktblæðingar á slímhúð í munni eða augnlokum. Strok er tekið frá ytri og innri kynfærum í DNA rannsókn. Ekki er að sjá áverka á kynfærum. Þungunarpróf er neikvætt.“

Í málinu liggja útprentuð samskipti sem munu vera milli brotaþola og vitnisins D. Í upplýsingaskýrslu lögreglu segir að um sé að ræða „Instagram Messenger samskipti afrituð af reikningi D.“ Kemur þar meðal annars fram að brotaþoli hafi sent skilaboðin „X var samt ekki sáttur“ og þar á eftir „Að þú værir að standa þig betur en hann“. D svarar þá: „Biddu biddu ég mér meir“ og brotaþoli svarar „Haa“. D skrifar„Hvernig stóð ég mig betur“ og bætt við „Var það kurið“. Brotaþoli svarar „Það hjálpað mikið“. Brotaþoli skrifar:„En svo tokstu aðeins betur amer enhann“, „Aðeins harðhentari“, „Og ak veð nari“, „Stjórnar sem eg fyla“. Næst talar brotaþoli um að hún þurfi að fara að sofa og þau geti talað betur um þetta á morgun. D svarar „Grrrrrr og ég sem var að passa mig“ og bætir við „D-x-x“. Í framhaldinu spyr brotaþoli á hverju hann hafi verið að passa sig og D svarar: „Vera ekki of ákveðinn og harðhentur“, brotaþoli svarar: „Oo okei, þetta var allavegana mjög gott“ og D segir: „Já verð að segja að ég er mjög sammála með það“. Næst sendir D táknmynd af hjarta og brotaþoli sendir: „Og gaman“ og með fylgir táknmynd sem virðist af brosandi andliti. D svarar: „Og spennandi“ og sendir aftur táknmynd af hjarta. Brotaþoli svarar „True“ og með fylgir óskýr táknmynd af andliti. D skrifar: „Finnst fyndið að þú hafir bara farið yfir þetta með honum“. Brotaþoli spyr: „X þá?“. D skrifar: „Ef ég þekki minn mann rétt þá hefur hann tekið hressilega á þér eftir þetta“. Brotaþoli segir: „Eg hef ekki sagt honum neitt, það sem hann er það sem hefur komið fra þrr“. Næst skrifar hún: „Hann reyndi það já“ og með fylgir táknmynd af hlæjandi andliti. Brotaþoli skrifar: „Hann er bara alltaf svo að flýta ser“ og „Gefur sér engan tíma í þetta“. D svarar: „Neinei skiljanlega, upptekinn maður og að laumast.“ Brotaþoli svarar: „Jáá“. D skrifar: „En lítið komið frá mér um þessa nótt sko“ og „Og ekki get ég sagt honum þetta sem þú varst að segja“ og með fylgir táknmynd af brosandi andliti með lokuð augu. Brotaþoli segir: „Já æj man ekki hvernig hann kom þessu fraser, hann spurði mig eitthvað uti þetta og eg sagði bara að þú hafir tekið amer og þa sagði hann þannig eg verð að taka betur a þer og eg sagði bara já aðeins“ og með fylgir táknmynd af hlæjandi andliti með lokuð augu. Brotaþoli skrifar: „Annars vil eg ekki deila svona hlutum með honun“ og „Þetta er bara a milli okkar“. D svarar: „Heyrist þú bara vilja hafa smá keppni í þessu“ og „Þú færð meira útúr því þannig“. Brotaþoli svarar: „Hahah neinei alls ekki [táknmynd af hlæjandi andliti] þið meigið bara vera þið, og gera þetta a ykkar hátt“.

E gaf skýrslu hjá lögreglu 13. janúar 2021. Segir hún þar meðal annars að einhvern tíma eftir umrætt atvik hafi hún verið hjá brotaþola og hún hafi sagt að ákærði hringdi stundum í sig. „Eitt skiptið var ég hjá henni, hún setur á speaker á símann og þá heyri ég hann segja þú veist fyrirgefðu og bara ég ætlaði mér ekki að ganga svona langt og biður hana um að ekki leggja fram kæru þar sem að það myndi bara eyðileggja lífið hans og svoleiðis.“ Þá sagði E í skýrslutökunni að ákærði hefði hringt í sig og greint frá sinni hlið á málinu, á þá leið að „hún er bara klikkuð og hún hafi beðið um að láta bara taka vel á sér, þú veist já harkalega“. Síðar í skýrslutökunni er E spurð út í þetta að nýju og segir hún þá að hún telji að daginn áður hafi brotaþoli sofið hjá besta vini ákærða og kveðst E hafa séð samtal hennar og D þar sem brotaþoli hafi sagt að ákærði „hafi ekki verið sáttur að D hafi sem sagt tekið betur á henni og verið harðhentari og hún segir sem sagt við D að hún fílaði það meira og hérna, já þannig að hann var að segja bara að hún hafi viljað þetta og já, var búin að segja það við hann og, en hann viðurkenndi samt fyrir mér að hann hafi farið í endaþarminn án leyfis, hún hafi beðið hann um að hætta og hann hætti ekki og þegar hún sagði aftur hættu þá hafi hann hætt.“

Í málinu liggur læknabréf F læknis á [...], dags. 27. júní 2021. Segir þar að brotaþoli hafi leitað til læknisins á heilsugæslu 31. mars 2021 og greint frá mikilli andlegri vanlíðan. Hafi hún vísað til kynferðisbrots í maí 2020 og hafi hún lýst því og líkamlegum afleiðingum þess. Hún hafi jafnað sig á mari og bitförum en finni fyrir viðstöðulausri óeirð í líkama, depurð, hræðslu og kvíða. Hún hafi flutt [...] þar sem hún telji sig ekki lengur óhulta [...]. Hún hafi lýst verulegri vanlíðan og væri nánast óttaslegin öllum stundum og geti lítið sem ekkert sofið. Hún fái lítinn stuðning frá maka sem vilji ekki heyra um það ofbeldi sem hún hafi orðiðfyrir þar sem það tengist kynferðislegu athæfi með öðrum manni. Aðspurð hafi brotaþoli neitað sjálfsvígshugsunum en sagst hafa upplifað neikvæðar hugsanir eins og hana langi ekki til að vera hér lengur. Segist ganga illa að komast gegnum daginn og finnist stöðugt eins og eitthvað sé yfirvofandi og sé það farið að hafa talsverð áhrif á líf hennar og daglegt athæfi. Geti ekki sofið nema allir gluggar séu lokaðir. Læknirinn kveðst hafa bókað að brotaþoli sé með lítið sem ekkert sjálfstraust og gangi illa að standa föst á sínu og sé gjörn á að þóknast öðrum. Þurfi að grípa hana nú, minnka kvíða og efla sjálfstraust og sjálfsvirðingu. Henni hafi hafi verið ávísað kvíðastillandi lyfi. Brotaþoli hafi komið aftur til eftirlits 26. apríl 2021 og greint frá að hún hafiverið slæm af kvíða þrátt fyrir kvíðastillandi meðferð. Svefninn hefði þó batnað að einhverju leyti en hún vaknaði þó enn oft á nóttu. Hefði lýst miklum ótta þrátt fyrir að vita að hræðslan væri í raun óhófleg. Hún hafi verið með fíngerðan skjálfta í höndum. Í lok vottorðsins segir læknirinn að brotaþoli sé með „skýr og greinileg einkenni áfallastreitu í daglegu lífi og töluverða skerðingu á lífsgæðum þessarar ungu konu vegna andlegrar vanheilsu í kjölfar meints brots.“ Kveðst læknirinn hafa talsverðar áhyggjur af henni og ekki síður af afleiðingum fyrir [...]hennar, en ljóst sé að hegðun og líðan brotaþola hafi veruleg áhrif á [...]og muni gera áfram.

Í málinu liggur vottorð G sálfræðings, dags. 1. júlí 2020. Þar segir að hjúkrunarfræðingur á Neyðarmóttöku hafi vísað brotaþola til sálfræðingsins. Hafi sálfræðingurinn fyrst rætt við brotaþola í síma 25. maí 2020 en eftir það hitt hana tvívegis í viðtali, 27. maí og 16. júní. Í fyrsta viðtali hafi brotaþoli greint frá „talsverðri vanlíðan eftir meint kynferðisbrot. Hún greindi frá svefnerfiðleikum og skertri matarlyst. Hún greindi frá því að upplifa doða og ásæknar hugsanir um meint kynferðisbrot. Hún greindi frá reiði út í meintan geranda.“ Brotaþoli hafi í viðtalinu verið opinská, trúverðug og samkvæm sjálfri sér. Geðslag hafi verið lækkað og tilfinningaleg ásýnd í samræmi við umræðuefnið. Hún hafi greint frá upplifun mikillar hræðslu og bjargarleysis meðan á atvikinu hafi staðið og eftir það „upplifað mikinn dofa og átt erfitt með að tala en síðan fundið fyrir miklum leiða og grátið. Upplifun og viðbrögð [brotaþola] endurspegla þau viðmið sem lögð eru til grundvallar fyrsta viðmiðs í greiningu áfallastreituröskunar [...] samkvæmt alþjóðlegum greiningarkerfum.“ Í viðtölunum hafi brotaþoli greint frá áfallastreitueinkennum eftir atvikið, endurupplifunareinkennum og þá sérstaklega endurteknum minningum um atvikið, sterkum tilfinningalegum viðbrögðum þegar eitthvað hefði minnt hana á atvikið, og martröðum. Húnhafi greint frá „forðunareinkennum“, en hún hafi forðast að hugsa og tala um atvikið og forðast aðstæður sem minntu hana á það. Þá hafi hún greint frá neikvæðum viðhorfum til sjálfrar sín, annarra og umheimsins, sjálfsásakandi hugsunum og neikvæðum tilfinningum, til dæmis skömm og ótta. „Hún kvaðst einnig hafa upplifað að eiga í erfiðleikum með að upplifa jákvæðar tilfinningar. Loks greindi [brotaþoli] frá ofur árvekni einkennum, t. d. einbeitingarerfiðleikum, svefnerfiðleikum og viðbrigðni.“ Þessi einkenni hafi valdið brotaþola miklu uppnámi og truflun í daglegu lífi. Hún hafi greint frá að hún hafi ekki treyst sér til að vera á heimili sínu fyrst um sinn og hafi því dvalið hjá vinkonum næstu fimm nætur. Hún treysti sér ekki til að aka götuna heim til sín af ótta við að hitta ákærða eða fjölskyldu hans og hefði greint frá kvíða vegna samskipta við hann. Í vottorðinu segir að flestir sem verði fyrir alvarlegum áföllum finni fyrir einhverjum einkennum áfallastreitu í vikur á eftir. Séu ákveðin einkenni enn til staðar mánuði eftir atvikið og valdi truflun á ýmsum sviðum daglegs lífs sé talað um áfallastreituröskun samkvæmt alþjóðlegum greiningarkerfum. Í síðara viðtali, 16. júní, hafi tæplega fjórar vikur verið liðnar frá atvikinu og brotaþoli hafi þá ekki haft alvarleg áfallastreitueinkenni. Því hafi verið vísbendingar um að náttúrulegt bataferli væri hafið og hafi ekki verið talin þörf á greiningu. Þá kemur fram í vottorðinu að brotaþoli hafi greint frá öðru áfalli, sem hafi verið líkamlegt ofbeldi af hálfu fyrrum kærasta, en það mál sé í kæruferli. Ekki hafi komið fram áfallaeinkenni vegna þess áfalls í viðtali 27. maí. Að því er varði fyrri geðsögu hafi brotaþoli greint frá að hún hafi fundið fyrir auknum kvíða nýlega og hefði hafið lyfjameðferð vegna þess að tilstuðlan heimilislæknis.

Í vottorðinu segir að sjálfsmatskvarðinn PCL- 5 hafi tvívegis verið lagður fyrir brotaþola, 27. maí og 16. júní 2020. Hinn 27. maí hafi niðurstaðan orðið sú að heildareinkunn hafi verið 40, brotaþoli hafi uppfyllt tvö endurupplifunareinkenni en eitt þurfi af fimm, eitt forðunareinkenni en annað tveggja þurfi, sjö einkenni tengd hugsun og líðan en tvö þurfi af sjö, og þrjú ofurárveknieinkenni en tvö þurfi af sex. Sé þetta vísbending um að greiningarviðmið séu uppfyllt. Hinn 16. júní hafi niðurstaðan verið sú að heildareinkunn hafi verið 12. Brotaþoli hafi ekkert endurupplifunareinkenni uppfyllt, ekkert forðunareinkenni, ekkert einkenni tengt hugsun og líðan og eitt ofurárveknieinkenni. Sé þetta vísbending um að greiningarviðmið séu ekki uppfyllt.

Í vottorðinu kemur framað sjálfsmatskvarðinn DASS- 21 hafi einnig verið lagður tvívegis fyrir brotaþola. Hinn 27. maí hafi niðurstaðan varðandi þunglyndi verið 34 sem sé vísbending um mjög alvarleg einkenni, niðurstaðan varðandi kvíða hafi verið 20 sem sé vísbending um mjög alvarleg einkenni og niðurstaðan varðandi streitu 34 sem sé vísbending um mjög alvarleg einkenni. Hinn 16. júní hafi niðurstaðan varðandi þunglyndi verið 4, varðandi kvíða verið 4 og varðandi streitu verið 8. Allt sé það vísbending um eðlileg einkenni.

Í vottorðinu kemur fram að ISI svefnleysiskvarði hafi verið lagður fyrir brotaþola. Hinn 27. maí hafi heildareinkunn verið 19 sem sé vísbending um miðlungs alvarlegan svefnvanda. Hinn 16. júní hafi heildareinkunn verið 13 semsé vísbending um að stig svefnvanda sé undir greiningarmörkum.

Í vottorðinu segir að niðurstöður sjálfsmatskvarðanna séu í samræmi við mat sálfræðingsins á einkennum brotaþola.

Í samantekt sinni í lok vottorðsins segir sálfræðingurinn meðal annars að sálræn einkenni brotaþola samsvari einkennum sem þekkt séu hjá þeim sem upplifað hafa alvarleg áföll eins og líkamsárás, nauðgun, stórslys eða hamfarir. Niðurstöður sjálfsmatskvarða hafi samsvarað vel frásögnum brotaþola í viðtölum en hún hafi virst trúverðug og samkvæm sjálfri sér. Í fyrra viðtali hafi brotaþoli greint frá talsverðum áfallastreitueinkennum en tekið vel við fræðslu og sýnt kjark í að takast á við einkennin. Í síðara viðtali, þegar tæplega fjórar vikur hafi verið liðnar frá atvikinu, hafi verulega verið dregið úr áfallastreitueinkennunum og vísbendingar um að náttúruleg t bataferli væri hafið. Í fyrra viðtali hafi hún greint frá mjög alvarlegum þunglyndis-, kvíða- og streitueinkennum en í síðara viðtali hafi þau einkenni verið komin innan eðlilegra marka. Svefnvandi miðlungs alvarlegur sem hún hafi greint frá í fyrra viðtali hafi verið undir greiningarmörkum í síðara viðtali. Rannsóknir sýni að bati án formlegrar meðferðar geti átt sér stað fyrsta árið eftir áfall en þó sé mikilvægt að hafa í huga að algengt sé að þolendur þurfi áfram í daglegu lífi að takast á við aðstæður sem minni á áfallið og minningar um það sem hafi gerst. Því sé mikilvægt að vinna stöðugt að því að styrkja eigin bjargráð og fá stuðning fagaðila við það, ef þörf sé á. Í lokin segir sálfræðingurinn að ekki sé „hægt að segja til með vissu hver áhrif meints kynferðisbrots [verði] þegar til lengri tíma [sé] litið en ljóst [þyki] að atburðurinn [hafi] haft áhrif á líðan [brotaþola].“

Í málinu liggur vottorð H sálfræðings, dags. 17. nóvember 2022. Kemur fram í inngangi þess að [...]hafi vísað brotaþola til sálfræðingsins í apríl 2022, en brotaþoli hafi þá verið að [...]. Brotaþoli hafi mætt í fyrsta meðferðartíma 2. maí og eftir það í annan tíma í sama mánuði en eftir það hefði orðið hlé fram í miðjan júlí vegna leyfis sálfræðingsins. Í viðtölunum hafi „afleiðingar áfallsins verið metnar ásamt mati á andlegu ástandi og líðan.“ Veitt hafi verið fræðsla og andlegur stuðningur ásamt undirbúningi fyrir EMDR meðferð og sé þetta í samræmi við alþjóðlegar leiðbeiningar. Sálfræðingurinn segir að í fyrsta viðtali hafi brotaþoli farið yfir atburðarás sem átt hafi sér stað tvö ár þar á undan og rakið að hún hafi orðið fyrir kynferðisbroti í maí 2020. Hún hefði greint frá að atburðinum hefðu fylgt tilfinningar um ótta, vanmátt og bjargarleysi en einnig niðurlægingu og skömm. Hún hefði lítið sofið fyrstu vikurnar á eftir og illa treyst sér til að vera ein. Sálfræðingurinn segir að þessi viðbrögð og tilfinningar endurspegli þau viðmið sem lögð séu til grundvallar fyrsta viðmiðs í greiningu áfallastreituröskunar sem sé alvarleg kvíðaröskun sem einkennist af einkennum sem skiptist í þrjá meginflokka, ágengar upplifanir áfalls, að forðast hugsanir og aðstæður sem tengist áfallinu og ýkt einkenni ofurárvekni. Fyrstu mánuði eftir atvikið hafi brotaþoli fundið fyrir endurupplifunum við að vera á eigin heimili og fundið fyrir miklum ótta við meintan geranda. Í vottorðinu segir að brotaþoli hafi leitað til læknis í maí 2021 vegna svefnleysis og andlegrar vanlíðunar og hafi heimilislæknir ávísað svefnlyfjum og lyfjum við áfallastreitu, kvíða og þunglyndi og vísað henni til sálfræðings á heilsugæslu. Brotaþoli hafi nýtt þá sálfræðiþjónustu veturinn 2021. Hún sé enn á sömu lyfjum vegna svefnvanda og alvarlegra andlegra einkenna. Brotaþoli hafi sagt frá því að fyrir atvikið hafi hún verið í nánar greindu námi og sinnt tveimur störfum samhliða því. „Hún hafi verið í þokkalegu jafnvægi og tekist að sinna skyldum sínum. Vegna þeirra einkenna og vanlíðunar sem hún fann fyrir eftir meint brot dró þannig úr þreki hennar og úthaldi og henni fannst hún ekki geta sinnt námi og starfi eins og hún hafði gert áður. Hún dró þess vegna úr vinnu í júlí 2021 og hættir alfarið námi og vinnu í desember 2021. Í dag er hún í endurhæfingu [...].“

Í vottorðinu segir jafnframt að þegar brotaþoli hafi hafið meðferð hjá sálfræðingnum hafi verið óskað eftir áfallameðferð frá ráðgjafa hennar [...]. Í fyrstu viðtölum hafi verið „mat meðferðaraðila að [brotaþoli] sýni ennþá mikil einkenni áfallastreituröskunar. Einkenni allra flokka áfallastreitu voru þá áberandi en mest bar þó á einkennum um ofurárvekni en einnig hliðrun og tilfinningadofa. Þar sem um mikil einkenni ofurárvekni var að ræða og komu mjög sterkt fram að nóttu til hefur það truflað svefn hennar í talsvert langan tíma. Má ætla að það hafi einnig haft talsverð áhrif á hennar líðan þar sem svefn og gæði hans eru talin vera mikilvæg undirstaða andlegs jafnvægis.“ Brotaþoli finni einnig fyrir áhrifum áfallsins á kynlíf sitt með núverandi manni sínum, hún upplifi „minni löngun til kynlífs og á það til að „frjósa“ í kynlífi með maka sínum. Hún glímdi ekki við þennan vanda áður en hún varð fyrir meintu broti“, segir í vottorðinu.

Í vottorðinu segir að staðlaðir sjálfsmatskvarðar hafi verið lagðir fyrir brotaþola. Sjálfsmatskvarðinn IES- R, sem hannaður sé til að meta upplifun áfallastreituröskunar undanfarna sjö daga, hafi verið lagður fyrir brotaþola 17. maí 2022. Þar hafi heildareinkunn orðið 68 stig sem sé vísbending um alvarleg einkenni, og hafi 24 stig verið á hliðrun og tilfinningadofa, 23 á ofurárvekni og 21 á síendurteknar ágengar minningar. Hinn 3. október 2022 hafi heildareinkunn orðið 52 stig og 17. nóvember 2022 hafi hún orðið 49 stig. Sjálfsmatskvarðinn BDI- II sem mæli alvarleika þunglyndiseinkenna samkvæmt nánar greindum greiningarviðmiðum hafi verið lagður fyrir 17. maí 2022 og hafi heildareinkunn þá verið 45 stig, hinn 3. október 2022 hafi heildareinkunn verið 40 stig og hinn 4. nóvember 2022 hafi hún verið 44 stig. Í vottorðinu segir að 20 til 29 stig gefi vísbendingu um miðlungs einkenni þunglyndis og 30 til 63 stig vísbendingu um alvarleg einkenni. Sjálfsmatskvarðinn BAI meti kvíðaeinkenni. Hinn 17. maí 2022 hafi heildareinkunn verið 32 stig, hinn 3. október 2022 hafi heildareinkunn verið 27 stig og 16. nóvember hafi heildareinkunn verið 28 stig. Í vottorðinu segir að 16 til 25 stig gefi vísbendingu um miðlungs einkenni kvíða en 26 til 63 stig vísbendingu um alvarleg einkenni kvíða. Í vottorðinu segir að niðurstöður sjálfsmatskvarða hafi verið „í samræmi við mat meðferðaraðila á líðan [brotaþola] í meðferð.“Loks er í vottorðinu fjallað um þá meðferð sem brotaþoli hafi fengið, en alls hafi hún mætt í sjö viðtöl á tímabilinu 2. maí til 17. nóvember 2022. Ífrásögn af umræddum atburði hafi brotaþoli alltaf verið einlæg og trúverðug. Um tíma hafi meðferð virst hafa áhrif í jákvæða átt þarsem einkenni áfallastreituröskunar hafi minnkað þrátt fyrir að vera enn alvarleg. Óvíst sé enn hvernig meðferð muni takast þar sem rannsóknir sýni að misjafnlega geti tekist til í meðferð áfalla og fari það eftir eðli og alvarleika áfallsins. Ef meðferðaráætlun gangi eftir muni áhersla líklega vera á frekari úrvinnslu áfallsins. Jafnvel þó vel takist til sé líklegt að brotaþoli þurfi að sækja sér áframhaldandi aðstoð þegar hún tekst á við álag og streitu í eigin lífi.

Skýrslur fyrir dómi

Ákærði sagði að þau brotaþoli hefðu verið[...]. Hún hefði sett sig í samband við hann á félagsmiðlinum „instagram“. Þau hefðu verið búin að spjalla þar nokkuð þegar hún hefði sent honum skilaboð á laugardagsnóttu. Hann hefði svarað daginn eftir og farið til hennar um kvöldið. Þau hefðu oft sofið saman eftir það, en hann aldrei verið lengi hjá henni í senn. Hann kvaðst telja að þau hefðu sofið saman að minnsta kosti tuttugu sinnum.

Það kvöld sem málið varðar hefðu brotaþoli og E sótt ákærða og D niður í bæ. Vinkona brotaþola, I, hefði gætt [...]brotaþola en farið ásamt E þegar þau hefðu komið heim til brotaþola. Ákærði og brotaþoli hefðu farið inn í herbergi og allt verið eðlilegt. Þau hefðu stundað kynlíf og allt gengið vel. Þegar þau hefðu verið búin að stunda kynlíf um leggöng hefðu þau ákveðið að hann hefði einnig mök við hana í endaþarm, en slíkt kynlíf hefðu þau undantekningarlítið einnig stundað. Ákærði hefði reynt að setja lim sinn þar inn en limurinn þá verið „voða þvingaður og klístraður og hann átti erfitt með að fara inn, en fór samt aðeins.“ Ákærði tók fram aðhann myndi ekki kalla það samfarir, en eitthvað inn hefði hann þó farið. Brotaþoli hefði beðið sig um að hætta, þetta væri óþægilegt. Ákærði kvaðst muna vel að hún hefði sagt „óþægilegt“. Hann hefði spurt hvort þau ættu að taka verjuna af og hefði hann tekið hana af og lagt á borð, þar við hliðina. Þegar ákærði hefði snúið aftur að brotaþola hefði hún snúið sér við en ákærði sett á sig aðra verju og þau haldið áfram samförum um leggöng. Hefði hann þá verið búinn að sjúga á henni bak og háls. Eftir þetta hefði kynlífið gengið eðlilega, hún hefði verið ofan á honum og hann svo ofan á henni. Hann hefði gefið henni sogblett á háls og aftan á bak og allt verið eðlilegt. Brotaþoli hefði aldrei gefið til kynna að nokkuð væri að og aldrei beðið ákærða um að hætta samförunum. Brotaþoli hefði tekið fullan þátt í kynlífinu og engin þvingun verið. Hann hefði um tíma verið ofan á henni, hún um tíma ofan á honum. Brotaþoli hefði verið ofan á ákærða eftir að hann hefði reynt að hafa mök við hana í endaþarm.

Ákærði sagði, spurður um stellingar, að þær hefðu verið „á alla vegu“. Brotaþoli hefði viljað að tekið væri í hár hennar, „að láta narta í sig og kyrkja sig og þetta kvöld var hún með tvo góða sogbletti“ eftir ákærða. Í lokin hefði hann tekið hana hálstaki.

Einnig hefðihann slegið brotaþola tvívegis, en brotaþoli hefði verið búin að segja að henni líkaði slíkt. Þegar hún hefði ekki kvartað þegar hann hefði slegið einu sinni hefði hann slegið aftur. Sogblettir aftan á brotaþola hefðu komið þegar ákærði hefði verið „aftan á henni“. Spurður um endaþarmsmök sagði ákærði að hann hefði hugsanlega náð að fara „nokkrum sinnum þarna inn“ en hvorugu hefði þótt það gott og ákærði sagðist muna að brotaþoli hefði sagt það óþægilegt. Brotaþoli hefði þarna legið á maganum með sitjandann upp til ákærða.

Ákærði sagði að samfarirnar þetta sinn hefðu verið með hefðbundnum hætti að því frátöldu að þarna hefðu þau ekki haft endaþarmsmök og sogblettirnir hefðu verið „náttúrulega svolítið öfga“, en þó hefði oft séð á þeim báðum eftir samfarir þeirra. „Þetta var ekkert nýtt.“Samförunum hefði lokið með sáðláti ákærða. Eftir samfarirnar hefði brotaþoli fylgt ákærða til dyra og kysst hann. Allt hefði verið eins og venjulega.

Sérstaklega var borið undir ákærða að brotaþoli segði að hún hefði ítrekað beðið hann um að láta af endaþarmsmökum en hann ekki sinnt því og að hún hafi klemmt saman fætur, fært sig frá honum og beðið hann um að hætta. Ákærði neitaði þessu alfarið. Brotaþoli hefði aldrei sagt sér að hætta. Hún hefði sagt að þetta væri óþægileg tog hann hefði þá strax hætt.

Ákærði sagði að brotaþoli hefði aldrei slegið hann eða tekið hálstaki. Hann hefði ekki áhuga á slíku. Hún vildi hins vegar „láta taka á sér“. Það eina sem hún hefði gert í slíka veru væri að sjúga á honum hálsinn eða klóra hann „létt“. Kvaðst hann ekki hafa talið það óeðlilegt.

Ákærði sagðist hafa verið búinn að fá sér tvo eða þrjá bjóra þetta kvöld. Fíkniefna neytti hann ekki. Brotaþoli hefði ekki verið undir áhrifum svo hann vissi.

Ákærði var spurður hvort þau brotaþoli hefðu rætt eitthvað saman áður en þær E-x-nf I hefðu farið. Ákærði sagði að fyrr í sambandi þeirra hefði brotaþoli spurt hvenær hann myndi segja skilið við sambýliskonu sína og hefði brotaþoli „fíflast“ með að hún myndi þá bíða eftir honum. Þetta kvöld hefði brotaþoli spurt sig um þetta og ákærði svarað að hann ætlaði ekki að hætta með sambýliskonu sinni og jafnvel þó því sambandi lyki yrði ekkert spennandi að fara yfir til brotaþola. Ákærði sagðist ekki hafa áttað sig á því fyrr en síðar að brotaþoli hefði orðið svolítið sár við þetta. Ákærði kvaðst líta svo á að brotaþoli hefði mun frekar en hann talið þau eiga í ástarsambandi. Ákærði sagði að þau hefðu þarna ekki rætt hvernig kynlífið yrði. Þau hefðu í raun aldrei rætt slíkt, „hún fílaði bara svolítið að láta stjórna og fílaði það í rassinn.“ Spurður hvernig hann hefði vitað þetta sagði ákærði að þegar þau hefðu fyrst sofið saman hefði hann spurt hvort hún ætti einhver áhöld og í ljós hefði komið að í náttborðsskúffu hennar hefði verið „fullt af svona rassadóti“. Hefði verið nær undantekningarlaust sem hann hefði lokið kynmökum með henni í endaþarmi hennar, hugsanlega hefðu verið eitt eða tvö skipti sem þetta hefði ekki átt við. Við þetta hefðu ekki komið upp vandamál með verjuna enda hefði brotaþoli alltaf, þartil umrætt sinn, verið með sleipiefni. Ef ákærði hefði spurt hana hvort hún vildi einhverja tilbreytingu hefði brotaþoli alltaf lagt til kynmök án verju en það hefði aldrei verið gert.

[...]Á laugardaginn hefði vinur ákærða, D, hringt í hann og sagt honum að ákærði væri sagður hafa nauðgað brotaþola. Ákærði hefði svo farið heim til D um kvöldið og þar hitt brotaþola. Hefði ákærði ekki fyrr en á laugardaginn haft hugmynd um að brotaþoli væri ósátt við samskipti þeirra á fimmtudagskvöldið. Ákærði kvaðst hafa sagt við brotaþola að eins og hann sæi hlutina þá hefði hún tengst mun meiri tilfinningaböndum en hann og hefði hann sagst vilja biðja hana afsökunar á því. Hann hefði ekki beðið afsökunar á að hafa nauðgað, enda hefði hann aldrei nauðgað, en hann hefði beðið afsökunar á að hafa haldið henni í tilfinningaböndum. Brotaþoli hefði sakað hann um nauðgun. Hann hefði ekki verið sammála en ekki viljað að þau færu að rífast. Hann hefði sagt að hann liti ekki svo á að hann hefði nauðgað henni.

Þegar ákærði hefði svo farið af staðnum hefðu hann og brotaþoli kysst og faðmast. Eftir þetta hefði brotaþoli byrjað að segja hverjum sem væri frá málinu og ákærði hefði heyrt að hún hefði verið með kæruna uppi við á barnum niðri í bæ. Hún hefði jafnframt sent sambýliskonu ákærða skilaboð og spurt hana hvort hún ætlaði virkilega að vera með þessum manni áfram.

Ákærði sagði að umrætt sinn heima hjá D hefðu þau fyrst verið í sama rýminu að spjalla saman en ákærði og brotaþoli síðan fært sig yfir í aðra stofu. D hefði verið að brjóta saman þvott og ekki verið ofan í þeim.

Ákærði sagði að brotaþoli hefði einnig verið að sofa hjá D, besta vini ákærða. Þau D hefðu kynnst í gegnum ákærða. Hún hefði rætt opinskátt við þá báða hvernig kynlíf hún vildi og þeir hefðu einnig rætt þetta sín á milli. Hefði komið fram að brotaþoli og D hefðu stundað gróft kynlíf. Brotaþoli hefði sagt við ákærða að D tæki betur á henni en hann. Ákærði sagði að viku fyrir umrætt atvik hefði hann ekki mátt hafa mök við brotaþola í endaþarm þar sem hún hefði verið aum þar eftir kynmök með D. Hún hefði rætt það atvik við ákærða og „það var greinilega eitthvað svaka flott kvöld hjá þeim því henni fannst þetta svo mikið sport og svo mikið gaman.“

Ákærði sagði að margrætt hefði verið hvernig kynlífi brotaþoli sóttist eftir. Ákærði lýsti því að þau hefðu verið heima hjá D á laugardagskvöldi, D verið að svæfa [...] en ákærði, brotaþoli og E, vinkona brotaþola, hefðu setið í sófa. Þá hefði verið grínast með að E ætlaði að kenna brotaþola að veita munnmök og skyndilega hefði brotaþoli verið „komin úr“ og byrjuð að veita ákærða munnmök. Eftir þetta hefði D-hk-nf með E en ákærði með brotaþola. Þau hefðu áður rætt kynlíf mjög opinskátt og hefði brotaþoli talað um að hún vildi láta „taka meira á sér“ og „láta taka harðar á sér“, og hefði jafnframt sent D slíkt í skilaboðum. Þetta hefði ekki verið neitt leyndarmál.

A brotaþoli sagði að vinkona sín, E, hefði vitað af ákærða og sagt sér frá honum. Brotaþoli hefði í framhaldinu farið að fylgja honum á vefsíðunni „instagram“ og byrjað að spjalla við hann þar. Þau hefðu átt heima skáhalt á móti hvort öðru og í framhaldi af samskiptum á „instagram“ hefðu þau byrjað að hittast, annað hvort í febrúar eða mars 2020. Samband þeirra hefði frá upphafi til enda verið kynferðissamband og nánast ekki annað. Þau hefðu stundað kynlíf um leggöng. Kynlífið hefði ekki verið gróft, ákærði hefði hugsanlega einhvern tíma lagt hönd að hálsi eða bringu hennar en ekki þrengt að. Ákærði hefði átt konu og brotaþoli hefði hitt aðra menn á meðan hún hefði átt í sambandinu við ákærða.

Brotaþoli lýsti umræddu kvöldi, 22. maí, svo að hún hefði verið að spjalla við ákærða gegnum „instagram“ og hann sagt að þeir D væru í afmæli niðri í bæ og spurt hvort brotaþoli og vinkona hennar gætu sótt þá þangað. Þær hefðu farið til þess en D-x-nf hætt við að fara með þeim, en ákærði gert það. Á heimleiðinni hefðu þær E verið sammála um að ákærði væri ólíkur sjálfum sér, „ekkert dónalegur eða svoleiðis“, en ólíkur sér. Á meðan þær hefðu verið að sækja ákærða hefði vinkona brotaþola, I, gætt [...]hennar, en þegar þau hefðu verið komin hefðu E og I farið saman út. Brotaþoli og ákærði hefðu farið saman inn í herbergi og strax klætt sig úr fötum og byrjað að stunda kynlíf eins þau hefðu jafnan gert. Það hefði verið í leggöng og með samþykki brotaþola. Allt í einu hefði ákærði hætt. Brotaþoli hefði þá legið á maganum og ákærði byrjað að bíta hana mjög fast í bakið. Hún hefði meitt sig mjög mikið við það en ákveðið að segja ekki neitt heldur halda áfram. Ákærði hefði þá reynt að fara í endaþarm hennar en hún strax sagt að hún vildi það ekki. Hann hefði ekki svarað því heldur haldið áfram að reyna. Hún hefði haldið áfram að neita en hann slegið hana utan undir, einu sinni hvoru megin. Þarna hefði brotaþoli farið að verða mjög hrædd en hefði samt ákveðið að halda áfram að segjast ekki vilja þetta. Ákærði hefði sagt að hún vildi þetta víst og tekið um háls hennarog hert að svo hún hefði hvorki getað talað né andað. Ákærði hefði svo sleppt takinu og brotaþoli þá aftur sagt að hún vildi þetta ekki og að hann væri að meiða hana. Hún hefði streist á móti og klemmt saman fótum og það verið mjög sársaukafullt þegar hann var að reyna að fara inn. Hann hefði haldið áfram að reyna í nokkur skipti þar til hann hefði sagt að þetta gengi ekki og hefði þá hætt. Nánar spurð sagðist hún hafa, eftir kynmök um leggöng, legið á maganum en ákærði fært hana yfir á hlið og ýtt fótum hennar upp svo hún hefði legið í fósturstellingu á vinstri hlið. Svo hefði hann bitið hana í bakið. Spurð hvort endaþarmsmök hafi átt sér stað á sama tíma svaraði brotaþoli: „Já, eða hann er að reyna að stinga honum inn á meðan, hann náði held ég í minningunni minni aldrei að fara alla leið inn, þetta var bara alltaf svona smá og smá og datt hann út af því að ég var að streitast á móti.“ Brotaþoli sagði að eftir að ákærði hefði verið hættur hefði hún tekið verjuna og farið með hana fram í eldhús og hent þar í ruslið. Hún hefði svo farið aftur inn í herbergið og hugsað að auðveldara væri „að leyfa honum að klára“ en að ræða þetta við hann. Hún hefði því leyft honum að hafa mök við sig um leggöng. Ákærði hefði ekki farið fram á neitt slíkt og líklega hefði hún getað beðið hann um að fara strax. Þessi mök hefðu farið fram án allra ofbeldistilburða og verið eins þau hefðu verið vön. Eftir það hefði ákærði klætt sig, gengið fram og spurt hvort hún vildi ekki hitta hann daginn eftir, sem hún hefði játað, en það hefði verið til að losna við hann. Ákærði hefði farið en brotaþoli sest niður og þá hellst yfir hana mikil vanlíðan svo hún hefði hringt í E og sagt henni að ákærði hefði í kynlífi þeirra gert hluti sem hún ekki vildi og um hálfri klukkustund síðar hefðu þær E og I komið aftur. E hefði svo fylgt brotaþola á bráðamóttöku en I gætt [...]hennar.

Brotaþoli sagðist ekki muna hvernig þau ákærði hefðu kvaðst, hugsanlega hefði hann kvatt hana með kossi á kinn.

Brotaþoli sagði að ákærði hefði verið búinn að drekka um kvöldið, áður en þær hefðu sótt hann. Hann hefði komið með einn bjór með sér. Sjálf hefði hún verið allsgáð.

Brotaþoli sagði að ekkert hefði verið óeðlilegt við hegðun ákærða þegar þau hefðu þetta kvöld stundað kynlíf um leggöng. Það hefði ekki verið fyrr en hann hefði byrjað að bíta hana í bakið sem hann hefði farið að verða eitthvað öðruvísi en venjulega. Í upphafi kvöldsins hefðu þau ekki rætt hvernig kynlífinu yrði hagað, þau hefðu almennt lítið verið í því að ræða málin þegar þau hefðu verið komin inn í herbergi. Brotaþoli sagði aðspurð að hún teldi að umrætt kvöld hefðu engin munnmök verið hjá þeim. Borið var undir hana að í gögnum frá Neyðarmóttöku væri merkt við að munnmök hefðu verið stunduð og sagði brotaþoli að það væri misskilningur, hún hefði á Neyðarmóttökunni sagt að hún vissi það ekki.

Brotaþoli sagðist telja að fyrir þetta atvik hefðu þau ákærði hist tíu sinnum eða svo í kynferðislegum tilgangi. Hún kvaðst ekki muna til þess að þau hefðu þá haft endaþarmsmök. Nánar spurð sagðist hún ekki geta alveg útilokað það en kvaðst ekki muna til þess.

Brotaþoli sagði að hún hefði hitt ákærða aftur einum eða tveimur dögum eftir atvikið 22. maí. D hefði hringt í brotaþola og spurt hvernig hún hefði það. Brotaþoli hefði svarað að hún vildi ekki tala við hann. D hefði spurt út í það og nokkru síðar hefði brotaþoli sagt honum hvað gerst hefði. Síðar um daginn hefði D spurt hana hvort hún væri tilbúin að koma heim til hans og tala við sig, og hefði brotaþoli samþykkt það. Síðar hefði D spurt hana hvort ákærði mætti einnig koma þangað. Brotaþoli hefði samþykkt það með því skilyrði að ákærði kæmi ekki nálægt henni og D sæti alltaf á milli þeirra. D hefði samþykkt þetta. Þau hefðu svo hist hjá D sem hefði setið milli hennar og ákærða þegar þau hefðu setið niðri, eneftir að þau hefðu fært sig upp hefði D líklega ekki setið milli þeirra heldur hefði verið annars staðar að brjóta saman þvott. Ákærði hefði sagst hafa farið yfir mörk hennar og hefði beðið hana afsökunar á því. Hann hefði reynt að réttlæta þetta með því að hann vissi að hún hefði sofið hjá D og hann hefði viljað standa sig betur en hann, og þess vegna hefði hann gert þetta. Hann hefði reynt að tala hana af því að kæra hann, því þá færi hann í fangelsi og missti allt.

Brotaþoli sagði að hún og D hefðu sofið einu sinni saman og ákærði hefði sagst vilja vera betri en D í rúminu. Brotaþoli var spurð hvort hún hefði, við ákærða, borið ákærða og D saman, og neitaði hún því en sagði að D hefði sagt ákærða að þau brotaþoli hefðu sofið saman. Í framhaldinu hefði ákærði spurt brotaþola hvernig D-kk-nf verið „í rúminu“, og hefði brotaþoli látið vel af því. Í framhaldi af því hefði ákærði viljað verða betri en D að þessu leyti. Brotaþoli sagði að D hefði verið mjög góður við sig, en hefði reyndar bitið sig í öxlina en það hefði verið mjög laust. Þau Dhefðu haft mök í endaþarm og það hefði verið með samþykki brotaþola. Ákærði hefði vitað það, frá D en ekki frá brotaþola. Brotaþoli sagðist aðeins hafa haft kynmök við D einu sinni. Ákærði hefði einhvern tíma stungið upp á endaþarmsmökum en brotaþoli hafnað því.

Brotaþoli sagði að fyrir umrætt atvik hefði ákærði stundum lagt hönd að hálsi hennar í kynlífi þeirra. Það hefði verið með opnum lófa á bringu og háls en ekki þrengt að, höndin hefði bara legið á þessu svæði. Umrædda nótt hefði hann hins vegar tekið sig hálstaki þannig að hann hefði tekið kyrkingartak með annarri hönd um hálsinn og hert að.

Brotaþoli var spurð hvort hún hefði talið þau ákærða eiga í tilfinningasambandi og svaraði „já, smá“. Ákærði hefði talað um að fara frá konu sinni og vera með brotaþola. Borið var undir brotaþola það sem ákærði bar, þess efnis að umrætt sinn hefði brotaþoli talað um hvort hann myndi ekki skilja við sambýliskonu sína og fara að vera með brotaþola, en ákærði svarað að hann myndi ekki fara að vera með brotaþola. Brotaþoli sagði að slíkt samtal hefði ekki farið fram og hún hefði aldrei beðið hann um að fara frá konu sinni. Sjálf hefði hún engan áhuga á að vera með ákærða.

Borin voru undir brotaþola skilaboð af „instagram“ milli hennar og D, þar sem hún segir að D hafi tekið betur á henni en ákærði, D sé aðeins harðhentari, ákveðnari og stjórni, sem henni líki vel. Brotaþoli sagðist kannast við þetta, þessi skilaboð hefðu verið send einum eða tveimur dögum fyrir atvikið. Hún sagðist hafaverið að lýsa hve gott kynlífið hefði verið með D. D hefði ekki verið beinlínis harðhentari en ákærði, heldur meira ákveðinn í snertingum án þess að meiða hana. Brotaþoli var spurð hvort rassskellingar hefðu verið í kynlífi þeirra D og svaraði að það gætiverið en hún myndi það ekki. Brotaþoli sagðist ekki vera mikið fyrir endaþarmsmök og ekki fyrir kyrkingar. Mökin með D hefðu verið grófari en með ákærða, en D hefði gætt þess að meiða hana ekki. Hann hefði spurt hvort hann væri að meiða hana og hún látið hann vita ef svo hefði verið.

Borinn var undir brotaþola hluti úr samtali hennar og D á „instagram“ þar sem hún segir við D að ákærði hafi spurt hana út í kynlíf hennar og D og hún svarað að D-x-x tekið á henni, ákærði þá sagt að hann yrði að taka betur áhenni og hún svarað „já aðeins“. Brotaþoli sagði þetta rétt. Þau ákærði hefðu hins vegar ekki rætt þetta frekar. Hún hefði verið að ýja að því að ákærði mætti „kannski gera svipað og D “en hún hefði ekki viljað láta bíta sig fast. Hún hefði sagt að D hefði bara bitið sig laust og það hefði verið allt í lagi, hún hefði ýjað að því að ákærði mætti bíta hana laust.

Brotaþoli sagði að eftir umrætt atvik hefði sér liðið illa, andlega og líkamlega. Fyrst hefði hún fundið fyrir miklum dofa og síðan vanlíðan án þess að átta sig á henni nákvæmlega. Í framhaldinu hefði hún glímt við hræðslu og svefntruflanir. Hún hefði leitað til heimilislæknis sem hefði komið henni til sálfræðings.

[...]

Brotaþoli var nánar spurð um þau orð sín að ákærði hefði verið ólíkur sér þegar þær hefðu ekið honum úr bænum. Hún sagðist ekki muna hvað hann hefði sagt á leiðinni, en þeim hefði fundist hann ólíkur sér, hugsanlega hefði verið meiri fíflagangur í honum en venjulega og hann „svona smá óþægi legur og svona“.

Brotaþoli sagði að E hefði orðið „fúl“ út í hana eftir hún frétti að brotaþoli hefði sofið hjá D. Þær hefðu þá hætt að tala saman og mjög lítið talað saman eftir það.

Vitnið E kvaðst þekkja ákærða nær ekki neitt, vita af honum gegnum brotaþola. Þær brotaþoli hefðu verið mjög góðar vinkonur en töluðust lítið við nú. Vitnið lýsti umræddu kvöldi þannig að þær brotaþoli hefðu verið heima hjá henni og farið svo og sótt ákærða niður í bæ. Hann hefði verið ölvaður eftir því sem vitninu hefði sýnst. Ekið hefði verið heim til brotaþola og vitnið í framhaldinu farið þaðan ásamt I sem hefði verið að gæta [...]brotaþola. Einhverju síðar hefði brotaþoli haft samband, beðið vitnið um að hringja til sín og þegar vitnið hefði gert það hefði brotaþoli sagt að ákærði hefði gengið of langt. Brotaþoli hefði ekki lýst því nánar þá. Vitnið hefði farið til hennar og brotaþoli þá sagt vitninu að ákærði „hefði farið í rassinn hennar án samþykkis“. Hún hefði beðið hann um að hætta en hann ekki gert það heldur lokið sér af. Vitnið var spurt hvort brotaþoli hefði lýst einhverju frekara ofbeldi og svaraði að hún hefði sagt ákærða hafa bitið sig í bakið og verið að kyrkja sig. Vitnið var spurt hvort brotaþoli hefði talað um að hún hefði gert eitthvað líkamlegt til að hindra ákærða, svo sem streist á móti. Vitnið sagði að það hefði hún ekki gert svo vitnið myndi. Vitnið sagði að brotaþoli hefði verið „mjög utan við sig, mjög lítil í sér“ þegar hún hefði talað við hana þetta sinn. Það hefði verið ólíkt brotaþola. Vitnið sagði st hafa séð áverka á hálsi og baki brotaþola. Auk þess hefði brotaþoli talað um áverka eða eymsli á kynfærum. Vitnið hefði lagt til að brotaþoli færi á Neyðarmóttöku og í framhaldinu ekið henni þangað.

Vitnið var spurt hvað hefði komið upp á milli þeirra brotaþola. Vitnið sagðist hafa sofið hjá D en hafa svo komist að því að það hefði brotaþoli einnig gert, en brotaþoli hefði logið og sagst ekki hafa gert það. Brotaþoli hefði neitað þar til vitnið hefði sent henni skjámynd af samtali vitnisins við E. Þetta hefði verið tveimur dögum eftir atvik málsins. Vitnið sagði að þær væru „bara góðar í dag“ en töluðu lítið sem ekkert saman. Ekki væri kalt milli þeirra.

Vitnið var spurt hvort þær brotaþoli hefðu rætt saman opinskátt um kynlíf og svaraði að brotaþoli hefði oft talað um að hún vildi í kynlífi að karlmaðurinn stjórnaði og kynlífið væri „svolítið harkalegt“. Vitnið sagði að brotaþoli hefði viljað „harkalegt kynlíf yfir höfuð“ en ekki hefði komið fram hvað fælist nákvæmlega í því. Vitnið sagðist ekki muna til þess að brotaþoli hefði talað um endaþarmsmök og ekki eftir að hún hefði nefnt að hún og ákærði hefðu haft slík mök.

Vitnið sagði að einhvern tíma hefði brotaþoli talað um það sem möguleika að ákærði myndi hætta með unnustu sinni og byrja með brotaþola.

Vitnið var spurt hvort það hefði einhvern tíma orðið vitni að því eða heyrt af því að ákærði hefði viðurkennt að hafa brotið gegn brotaþola. Vitnið sagði svo ekki vera. Borið var undir vitnið það sem eftir því er haft í samantekt lögregluskýrslu að einhverjum dögum eftir atvikið hefði vitnið verið hjá brotaþola þegar ákærði hefði hringt, brotaþoli hefði þá kveikt á hátalara á símanum og vitnið heyrt ákærða biðjast afsökunar, hann hefði ekki ætlað að ganga svona langt og hefði beðið brotaþola um að kæra ekki því það myndi eyðileggja líf hans. Vitnið sagðist ekki muna eftir þessu. Vitnið var spurt hvort það hefði sagt rétt frá í skýrslutöku hjá lögreglu og játaði vitnið því. Það myndi þetta hins vegar ekki nú.

Borið var undir vitnið sem eftir því er haft í samantekt lögregluskýrslu að ákærði hefði viðurkennt að hafa stungið kynfærum sínum í endaþarm brotaþola og ekki hætt strax þegar hún hefði beðið um það, en hins vegar hætt þegar hún hefði aftur beðið hann um það. Vitnið sagðist ekki muna eftir að hafa heyrt ákærða segja þetta. Spurt hvers vegna það hefði sagt þetta í lögregluskýrslu sagði vitnið að það væri vafalaust vegna þess að það hefði þá munað meira.

Vitnið I sagðist hafa verið vinkona brotaþola lengi en ekki þekkja ákærða neitt. Vitnið sagði að umrædda nótt hefði brotaþoli hringt í E, en brotaþoli hefði vitað að vitnið og E væru saman, og beðið þær um að koma til sín. Þær hefðu gert það og brotaþoli hefði sagt þeim frá „sinni upplifun“ og sýnt þeim áverka á baki og hálsi. Vitnið sagðist mjög lítið hafa talað við brotaþola þetta sinn. Ákærði hefði verið á staðnum þegar þær hefðu komið en farið einhverjum mínútum síðar. Hann hefði verið vel í glasi. Brotaþoli hefði ekkert sagt um málið fyrr en ákærði hefði verið farinn. Þau hefðu bæði verið fullklædd. Spurt hvað brotaþoli hefði sagt um atvik málsins sagði vitnið að hún hefði sagt að ákærði hefði farið „yfir mörk“, en hefði ekki lýst því nánar. Spurt um ástand brotaþola sagði vitnið að hún hefði verið „bara svona sjokkeruð“ og hefði titrað. Það væri óvenjulegt. Þær E hefðu sagt brotaþola að fara á sjúkrahús og vitnið hefði tekið að sér að gæta [...]hennar á meðan. Brotaþoli hefði svo komið heim af sjúkrahúsinu og þá rætt eitthvað aðeins um það sem gerst hefði milli þeirra ákærða, en vitnið kvaðst ekki muna það nákvæmlega. Nánar spurt hafði vitnið eftir brotaþola að „hann hafi farið í afturendann og hún hafi ekki viljað það“. Spurt hvort brotaþoli hefði lýst hvernig hún hefði gefið ákærða til kynna að hún vildi það ekki kvaðst vitnið ekki muna það. Vitnið sagði að brotaþoli hefði verið eitthvað rauð á hálsinum, með bitför á baki og einhver klórför.

Vitnið C læknir staðfesti skýrslu sína. Vitnið sagði að á hálsi brotaþola hefði verið roði, líklega byrjandi mar, og hugsanlega bitfar aftan á, en gæti einnig hugsanlega verið sogblettur. Framan á hálsi hefði verið roði sem gæti hafa verið sogblettur. Á baki hefði verið far sem gætu hafa verið tannaför. Vitnið sagði að ef það ætti svara um það far myndi það telja að það væri bitfar, en erfiðara væri að segja til um það á hálsinum, „þar sem að línurnar mætast ekki“. Spurt hvort bitið hefði verið fast í bakið, ef um bitfar væri að ræða, sagði vitnið erfitt um það að segja. „Ég veit ekki nákvæmlega hvað var bitið fast, mér finnst bara boginn benda til þess að þetta séu tveir gómar.“ Mjög persónubundið væri hve mikinn kraft þyrfti til að valda mari. Vitnið var spurt hvort mögulegt væri að tannaför kæmu þegar verið væri að mynda sogblett og svaraði að tennurnar væru þar skammt undan, allt væri „fræðilegt“. Í hita leiksins gæti verið þrýst of mikið með tönnunum.

Borið var undir vitnið að brotaþoli hefði sagt að hún hefði verið tekin hálstaki og var vitnið spurt hvort það gæti útilokað að mar á hálsi væri vegna hálstaks. Vitnið sagðist ekki geta útilokað það en sér hefði frekar fundist áverkinn vera sogblettur. Vitnið gæti hins vegar ekki útilokað að einnig hefði verið haldið um hálsinn. hægt væri að fá mar ofan á mar. Sogblettir kæmu fram strax, ummerki eftir kverkatak sæjust ekki endilega strax.

Vitnið var spurt um áverka á handleggjum og sagði að svo virtist sem mar hefði verið á handlegg. Spurt hvort líklegt væri að það væri eftir að gripið hefði verði í brotaþola og henni haldið sagði vitnið að erfitt væri um það að segja. Brotaþoli hefði komið stuttu eftir atvikið, marbletturinn hefði verði frekar ljós, og vitnið gæti ekki sagt til um þetta.

Vitnið sagði að kynfæri og endaþarmur brotaþola hefðu verið skoðuð og ekkert hefði þar verið athugavert. Vitnið sagði að ekki hlytu að sjást áverkar ef einstaklingur væri þvingaður til samræðis um leggöng eða endaþarm. Allur gangur væri á slíku. Leggöng og endaþarmur væru gerð til að gefa eftir en þar væru þunnar slímhúðir svo þar gætu komið áverkar sem jafnvel sæjust ekkimeð berum augum.

Borið var undir vitnið að í gögnum Neyðarmóttöku, þar sem fjallað er um kynferðislega háttsemi árásarmanns, væri merkt við liðinn kynfæri konu sett í munn, getnaðarlimur settur í munn og fingur settur í leggöng, en ekki væri greint frá þessu í almennra frásögn brotaþola. Vitnið sagði að hugsanlega væri hér um misskráningu að ræða.

Vitnið B hjúkrunarfræðingur á Neyðarmóttöku kvaðst hafa verið á bakvakt og kallað út umrædda nótt. Vitnið sagði að brotaþoli hefði sagt skýrt frá og verið allsgáð við komu á Neyðarmóttöku, en hefði greinilega grátið áður.

Vitnið var spurt hvort brotaþoli hefði verið með mar á hálsi og svaraði að svo hefði verið og hefði verið „eins og eftir sogblett“. Sérstaklega spurt hvort marið hefði hugsanlega komið til af því að gripið hefði verið um háls brotaþola sagðist vitnið ekki treysta sér til að leggja mat á það.

Borið var undir vitnið, að þar sem í skýrslu af Neyðarmóttöku er fjallað um kynferðislegt framferði er merkt við þann lið að brotaþoli hafi verið neydd til að sjúga kynfæri árásarmanns, en slíkt sé ekki tiltekið í lýsingu atviksins sem höfð er eftir brotaþola. Vitnið sagðist ekki muna eftir þessu, hugsanlega hefði verið merkt við rangt atriði.

Vitnið sagði að brotaþoli hefði virkað trúverðug í frásögn sinni og frásögnin kæmi heim og saman við áverka hennar.

Vitnið staðfesti skýrslu sína.

Vitnið D kvaðst vera vinur ákærða og hafa kynnst brotaþola gegnum hann. [Vitnið] væri ekki í tengslum við hana nú. Vitnið sagðist hafa frétt af málinu í framhaldi af því að það hefði sent brotaþola skilaboð degi eða tveimur eftir atvikið. Hún hefði þá fyrst ekki viljað tala við vitnið en hefði að lokum komið heim til þess og sagt honum frá því. Vitnið sagði að brotaþoli hefð ekki sagt sér í smáatriðum hvað hefði gerst, aðeins að ákærði hefði gengið hart að sér og henni liði illa vegna þess. Hún hefði ekki komið fyrir sjónir eins og hún væri í uppnámi þegar þau hefðu talað saman, hún hefði ekki verið grátandi eða slíkt. Eftir að þau hefðu spjallað saman hefði vitnið spurt hvort hún vildi hitta ákærða og ræða við hann og hafi játað því. Í framhaldi af því hefði ákærði komið. Þau hefðu að mati vitnisins talað saman „á eðlilegum nótum“, ekkert rifrildi og enginn grátur. Þau hefðu fyrst setið þrjú saman en ákærði og brotaþoli svo farið saman upp í stofu en vitnið verið niðri í sjónvarpsherbergi. Vitnið sagðist ekki hafa heyrt samtal þeirra þá „en á einum tímapunkti sýndist mér það vera að ganga alveg nógu vel til að þau voru að knúsast uppi í stofu.“ Þegar ákærði hefði farið hefðu þau kvaðst með faðmlagi og kossi, en engum ástaratlotum þó, bara eins og hjá vinum.

Vitnið sagðist ekki hafa heyrt brotaþola saka ákærða um að hafa nauðgað sér eða slíkt. Hún hefði talað á þá leið að hann hefði tekið of harkalega á henni, en vitnið tók fram að það myndi orðalagið ekki nákvæmlega. Ákærði hefði verið „í sjokki“ að sjá. Vitnið sagði, spurt um viðbrögð ákærða, að ef vitnið myndi rétt hefði ákærði á einhverjum tímapunkti sagt við hana að sér þætti leiðinlegt að hún hefði upplifað þetta svona og beðið hana afsökunar á að henni liði þannig.

Vitnið sagðist ekki muna til þess að brotaþoli hefði sett skilyrði fyrir því að ákærði kæmi. Sérstaklega var borið undir vitnið að brotaþoli hefði borið að hún hefði sett það skilyrði að vitnið sæti milli þeirra ákærða og sagðist vitnið ekki muna eftir því, en kvaðst ekki neita því sérstaklega.

Vitnið sagði að brotaþoli hefði ekki sýnt sér neina áverka á sér.

Vitnið sagði að þau brotaþoli fyrir þetta verið búin að hittast alloft, „hátt í“ tíu sinnum, og hafa kynmök. Þau hefðu ekki haft kynferðisleg samskipti eftir umrætt atvik. Brotaþoli hefði gist hjá vitninu nóttina eftir að þau þrjú hefðu hist heima hjá vitninu, en þá hefði ekkert kynferðislegt gerst. Borið var undir vitnið að brotaþoli hefði borið að þau hefðu aðeins einu sinni átt kynferðisleg samskipti. Vitnið svaraði að þau hefðu hist að minnsta kosti oftar en einu sinni, það væri nær tíu skiptum.

Vitnið var spurt um kynferðisleg samskipti sín og brotaþola. Vitnið sagði að þau hefðu stundað frekar gróft kynlíf. Hún hefði viljað „láta kyrkja sig og flengja sig“ og ef ekki hefði verið flengt nógu fast hefði hún beðið um að flengt yrði fastar. Yfirleitt hefði hún endað með far á sitjandanum eftir þetta. Kynmökin hefðu „mjög gjarnan“ verið í endaþarm, ekki endilega alltaf en oftast, að mati vitnisins. Alltaf í leggöng og stundum einnig í endaþarm. Spurt hvort tekið hefði verið um háls svaraði vitnið: „Það voru gjarnan kyrkingar“. Nánar spurt sagði vitnið ef verið væri bak í maga yrði hönd sett yfir hálsinn með bognum handlegg en ef verið væri magi í maga væri lófi um hálsinn. Nánar spurt sagði vitnið að höndin kæmi sitt hvoru megin við barkakýlið og það svæði. Vitnið sagðist ekki muna til þess að brotaþoli hefði fengið áverka eftir þetta hjá þeim.

Vitnið sagðist muna eftir að í eitt skipti þegar þau hefðu verið fjögur heima hjá honum, ákærði, brotaþoli, E og vitnið, hefði brotaþoli verið „eitthvað að kítast í“ ákærða um að vitnið tæki mun harkalegar og betur á sér en brotaþoli. Vitnið flengdi hana fastar. Einnig væru til samskipti um þetta milli þeirra á samskiptamiðlum. Vitnið sagði aðspurt að E hefði verið viðstödd en hún hefði vitað að vitnið hefði átt í kynferðislegum samskiptum við brotaþola og ekki verið sátt við það. Þegar vitnið var nánar spurt síðar í skýrslutökunni kvaðst það telja að verið gæti að E hefði ekki verið viðstödd, enda hefði hún ekki verið sátt við að vitnið og brotaþoli væru að hittast.

Borin voru undir vitnið skilaboð sem liggja fyrir í málinu og munu vera milli vitnisins og brotaþola. Vitnið kannaðist við skilaboðin. Vitnið sagðist ekki hafa litið svo á að þau brotaþoli væru par, heldur aðeins að hittast af og til. Vitnið sagðist vera þeirrar skoðunar að brotaþoli hefði gert sér vonir um að úr sambandi hennar og ákærða yrði eitthvað meira en kynferðissamband. Þetta kvaðst [vitnið] byggja á því hvernig brotaþoli hefði talað og látið.

Vitnið G kvaðst vinna sem sálfræðingur á vegum Neyðarmóttöku. Vitnið hefði heyrt í brotaþola 25. maí 2020 og brotaþoli svo komið í viðtal 27. maí og aftur 16. júní. Til hefði staðið að brotaþoli kæmi oftar en hún hefði ekki gert það. Brotaþoli hefði komið til vitnisins í áfallahjálp og til að fá sálrænan stuðning og væri það samkvæmt verklagi. Brotaþoli hefði sagt vitninu frá atvikinu og lýst áfallaeinkennum og í framhaldinu hefði vitnið skimað fyrir áföllum og fengið sögu brotaþola. Hefði brotaþoli lýst mikilli truflun og að hún hefði ekki treyst sér til að vera heima hjá sér fyrstu fimm dagana eftir atvikið. Hún hefði fundið fyrir erfiðleikum með svefn og breyttri matarlyst og átt erfitt með að vera heima sjá sér. Í fyrra viðtali hafi hún lýst áfallaeinkennum. Hún hefði lýst martröðum, hún svæfi illa, forðaðist tilfinningar sínar, hugsanir og minningar. Hún hefði fundið fyrir mikilli reiði og ótta. Í síðara viðtali, 16. júní, hefði líðan hennar verið önnur og hún ekki lengur verið að upplifa þessi áfallaeinkenni. Hún hefði sagt að hún hefði náð að nýta sér fræðslu sem hún hefði fengið, væri farin að leyfa minningum að koma og ætti aðeins auðveldara með að koma og fara af heimilinu. Kvíða- og streitueinkenni hefðu verið orðin innan eðlilegra marka. Hugsanlega hefði spilað inn í að hún hefði vitað að ákærði væri fjarverandi vegna vinnu. Hún hefði óskað eftir nýjum tíma þegar hann yrði kominn til baka, þær hefðu bókað tíma en brotaþoli hefðiekki komið þá og ekki eftir það.

Vitnið sagði eðlilegt að einkenni væru sveiflukennd, breytingar gætu orðið á aðstæðum. Þarna geti hafa skipt máli að ákærði hefði verið fjarverandi vegna vinnu og að þess vegna hefðiverið léttara yfir brotaþola.

Vitnið sagði að ekki hafi verið gerð formleg greining á áfallastreituröskun vegna þess að brotaþoli hafi upplifað minni einkenni.

Vitnið sagði að í sjálfsmatslistum væri ekki fjallað um hugsanleg fyrri áföll en vitnið hefði spurt og brotaþoli hefði greint frá áfalli sem hún hefði orðið fyrir um áramót 2018 og 2019. Vitnið hefði skimað fyrir áfallaeinkennum vegna þess en brotaþoli hefði ekki verið að upplifa áfall vegnaþess atviks.

Vitnið F heimilislæknir sagði brotaþola hafa leitað til sín á heilsugæslu í mars 2021 en brotaþoli hefði verið að leita leiða til að dempa vanlíðan sína. Vitnið hefði farið að spyrja hvað ylli vanlíðaninni. Rót hennar hefði verið sú að brotaþoli hefði lent „í ákveðnu áfalli“, erfiðri lífsreynslu, og í kjölfar hennar upplifað einkenni sem hún losnaði ekki við. Vitnið hefði spurt hvað væri undirliggjandi, hvað ylli þessu, hvort einhver breyting hefði orðið á lífinu sem gæti hafi valdið þessari breytingu á líðan. Brotaþoli hefði lýst að sér hefði verið ógnað og hún hefði orðið mjög óttaslegin og fundið fyrir miklum vanmætti í sambandi við ofbeldi. Brotaþoli hefði ekki talað um kynferðisofbeldi heldur sagt að hún hefði lent í erfiðu áfalli og líkamsmeiðingum. Það væri orsök vanlíðunarinnar.

Vitnið sagði að brotaþoli hefði lýst tvenns konar áhrifum, líkamlegum áverkum og andlegri vanlíðan. Hún hefði verið að jafna sig á líkamlegum afleiðingum en andlega hrjáði hana depurð, hræðsla, einbeitingarleysi, kvíði og tilfinning eins og fylgst væri með henni. Þetta væri farið að hafa áhrif á daglegt líf og þar með fjölskyldu hennar, einkum [...]hennar. Maki hennar héldi sig frekar fjarri þessu. Þetta hafi verið veruleg vanlíðan sem hún hafi lýst og samfelldur ótti. Hún hafi ekkert getað sofið.

Vitnið var spurt, með vísan til þess að í vottorði þess kæmi fram að líkamlega ofbeldið sem brotaþoli segðist hafa orðið fyrir, væru bitföt og mar á hálsi og fleira, hvort brotaþoli hefði sagt það vera rótina af vanlíðan sinni. Vitnið svaraði: „Já, þetta atvik, þetta eina atvik var það sem hrinti þessu öllu af stað.“

Vitnið H sálfræðingur kvaðst kannast við vottorð sitt. Vitnið sagði ráðgjafa hjá [...] hafa vísað brotaþola til sín. Vitnið hefði gert ákveðið greiningarmat og þá hafi komið í ljós að brotaþoli glímdi við alvarlegan kvíða og alvarlega áfallastreituröskun. Brotaþoli hafi sagt vanlíðan sína stafa af ofbeldi sem hún hafi orðið fyrir tveimur árum áður. Vitnið hefði fljótlega merkt merki um áfallastreitu þar sem brotaþoli hefði upplifað mikla spennu og fundið fyrir vangetu til að upplifa sig örugga og sýnt ýkt merki um mikla árvekni, svo sem að hlusta eftir öllum hljóðum og mannaferðum. Viðbrögðin hafi aukist á nóttinni sem hafi truflað svefn hennar. Hún hafi fundið fyrir löngun til að forðast endurupplifanir og því flutt heimili sitt, meðal annars þar sem hún hefði óttast meintan geranda [...].

Vitnið var spurt hvort óeðlilegt væri að [brotaþoli] fyndi áfallastreitueinkenni svo löngu eftir atvikið og svaraði að það væri í raun og veru ekki óeðlilegt þar sem ekki hefði tekist að meðhöndla einkennin. Vitnið sagði að brotaþoli væri greind með áfallastreituröskun og væri enn að sækja meðferð hjá vitninu en einhver áhöld væru um það hjá [...] sem fyndist hægur framgangur í meðferð. Vitnið sagðist hafa hitt brotaþola samtals átta sinnum. Vitnið sagðist ekki hafa kynnt sér vottorð sálfræðings vegna Neyðarmóttöku, vitnið hefði sjálft gert greiningarmat á brotaþola.

Niðurstaða

Ljóst er að um tíma, á fyrri hluta ársins 2020, áttu ákærði og brotaþoli í kynferðissambandi. Í máli þessu er ákærða gefin að sök nauðgun, en hann hafi með nánar greindum hætti, án samþykkis brotaþola, haft önnur kynferðismök við hana, en hann hafi beitt hana ofbeldi og ólögmætri nauðung á meðan hann hafi haft við hana endaþarmsmök þrátt fyrir að hún hafi í orði og verki reynt að fá hann til að láta af háttseminni. Þetta hafi hann gert eftir að þau hafi hafið samfarir með beggja vilja.

Í 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga segir, eftir breytingar sem á henni voru gerðar með lögum nr. 16/2018, að sá gerist sekur um nauðgun sem hefur samræði eða önnur kynferðismök við mann án samþykkis hans. Í því máli sem hér er til meðferðar liggur fyrir að ákærði og brotaþoli hófu samfarir með samþykki beggja. Slíkt samþykki er eðli málsins samkvæmt afturkallanlegt. Í athugasemdum með frumvarpi sem varð að lögum nr. 16/2018 er það orðað svo að þátttakandi geti hvenær sem er skipt um skoðun en slíkt verði að tjá með orðum eða annarri tjáningu þannig að annar eða aðrir þátttakendur verði þess áskynja. Svo sem jafnframt er fjallað um í athugasemdunum er ásetningur saknæmisskilyrði 1. mgr. 194. gr. hegningarlaganna og eins og rakið er í athugasemdunum verður nauðgun ekki refsivert brot nema hún sé framin af ásetningi og af þessu leiðir að ásetningur verður að taka til allra efnisþátta 1. mgr. 194. gr. hegningarlaganna. Um það ber ákæruvaldið sönnunarbyrðina samkvæmt meginreglum sakamálaréttarfars. Verður einstaklingur því ekki sakfelldur fyrir nauðgun nema færð hafi verið fyrir því lögfull sönnun að hann hafi af ásetningi haft samræði eða önnur kynferðismök við annan þrátt fyrir að hafa gert sér grein fyrir að sá vildi ekki hafa við hann mökin.

Ákærði kvaðst fyrir dómi telja að þau brotaþoli hefðu sofið saman að minnsta kosti tuttugu sinnum, brotaþoli kvaðst fyrir dómi telja að fyrir það atvik sem málið varðar hefðu þau hist tíu sinnum eða svo til kynmaka. Hvor talan sem er nær lagi er ljóst að ákærði og brotaþoli höfðu öðlast nokkra reynslu af kynlífi hvort með öðru og gat hvort um sig miðað við að samþykki hins næði að minnsta kosti til þess sem tíðkast hefði milli þeirra, svo lengi sem annað væri ekki tekið fram.

Ákærði og brotaþoli eru sammála um að umrætt sinn hafi þau stundað kynlíf með samþykki beggja. Á framburði þeirra er hins vegar sá grundvallarmunur að brotaþoli ber um að ákærði hafi einnig haft við hana mök gegn vilja hennar og það þrátt fyrir að hún léti þann vilja í ljós bæði með orðum og mótspyrnu. Ákærði neitar slíku og segir enga þvingun hafa átt sér stað, hann hafi aldrei gengið lengra en samþykki brotaþola hafi náð. Um atburðarásina eru þau ein til frásagnar. Verður því að horfa til þess hvort fyrir liggja önnur atriði sem tekið geta af tvímæli að þessu leyti. Samkvæmt 108. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála hvílir sönnunarbyrði um sekt ákærða og atvik, sem telja má honum í óhag, á ákæruvaldinu en ekki hinum ákærða. Samkvæmt 2. mgr. 70. gr. stjórnarskrárinnar skal hver sá sem borinn er sökum um refsiverða háttsemi talinn saklaus þar til sekt hans hefur verið sönnuð. Af 1. mgr. 109. gr. laga nr. 88/2008 verður ráðið að sönnun um sekt verður að vera svo sterk að hún verði ekki vefengd með skynsamlegum rökum.

Brotaþoli fór á Neyðarmóttöku stuttu eftir að ákærði hafði yfirgefið heimili hennar umrætt sinn og var þá með nokkra áverka sem lýst er í gögnum Neyðarmóttöku og skýrslu C læknis og B hjúkrunarfræðings fyrir dómi. Ekkert hefur komið fram um að þá áverka hafi brotaþoli fengið af öðru en skiptum þeirra ákærða um nóttina.

Ákærði og brotaþoli lýsa kynferðissambandi sínu að nokkru leyti ólíkt og má segja að ákærði dragi upp mynd af grófara kynlífi en brotaþoli gerir. Samkvæmt ákærða stunduðu þau ekki aðeins kynlíf um leggöng heldur undantekningarlítið einnig um endaþarm. Ákærði sagðiað brotaþoli hafi viljað „láta taka á sér“. Hún hefði viljað harkalegt kynlífog meðal annars viljað láta „kyrkja sig“ og „narta í sig“. Brotaþoli á hinn bóginn sagðist ekki muna til þess að þau hefðu stundað endaþarmsmök, þó hún hafi sagst ekki alveg geta útilokað það. Brotaþoli sagði að fyrir umrætt atvik hefði ákærði aldrei tekið sig kyrkingartaki, aðeins verið með opin lófa á bringu og hálsi án þess að þrengja að.

Fyrir liggur að brotaþoli hafði einnig mök við vitnið D, vin ákærða. Brotaþoli segir að það hafi verið einu sinni, D segir að það hafi verið oftar, nær tíu skiptum. Fyrir liggur í málinu texti rafrænna skilaboða milli brotaþola og D og fjalla þau þar meðal annars um kynlíf sem þau hafi stundað saman. Ekki verður sérstaklega ráðið af þeim texta að það hafi þau gert oftar en einu sinni. Virðist textinn raunar fremur snúa að einu ákveðnu skipti og má þar hafa í huga að í framhaldi af því, er brotaþoli skrifar D á þá leið að það, sem ákærði viti um kynlíf brotaþola og D, sé frá D komið, skrifar D að lítið hafi komið frá honum „um þessa nótt“. D sagði fyrir dómi að þau brotaþoli hefðu stundað frekar gróft kynlíf, en brotaþoli hefði viljað láta „kyrkja sig og flengja sig“. Ef ekki hefði verið flengt nógu fast hefði hún beðið um að flengt yrði fastar. Kynmökin hefðu alltaf verið í leggöng en oftast einnig í endaþarm. Gjarnan hefðu verið „kyrkingar“. Við mat á framburði D verður að hafa í huga að hann er náinn vinur ákærða. Það breytir ekki því að sjálf bar brotaþoli að hún og D hefðu haft kynmök í endaþarm og hefði það verið gert með samþykki sínu. Brotaþoli sagði fyrir dómi að hún væri ekki mikið fyrir endaþarmsmök og ekki fyrir kyrkingar. Hún var spurð hvort rassskellingar hefðu verið í kynlífi þeirra D og sagðist ekki muna það en svo gæti verið. Mökin með D hefðu verið grófari en með ákærða en D hefði gætt þess að meiða hana ekki. Verður samkvæmt þessu að telja ljóst að D og brotaþoli hafi að minnsta kosti einu sinni haft endaþarmsmök og sjálf bar brotaþoli að kynlíf þeirra hafi verið grófara en kynlífið með ákærða. Í rafrænum skilaboðum milli brotaþola og D lýsir brotaþoli ánægju sinnimeð kynmök þeirra D.

Vitnið E mun hafa verið mjög góð vinkona brotaþola á þeim tíma sem mál þetta varðar. Upp á vinskap þeirra slettist skömmu síðar en E sagði fyrir dómi að ekki væri kalt milli þeirra í dag. Fyrir dómi sagði E að brotaþoli hefði oft talað um að í kynlífi vildi hún að karlmaðurinn stjórnaði og að kynlífið væri svolítið harkalegt. Ekki hefði hins vegar komið fram hvað nákvæmlega fælist í því.

Fyrir liggja rafræn samskipti brotaþola og vitnisins D. Fyrir dómi könnuðust þau bæði við að hafa átt þau samskipti. Kemur þar meðal annars fram hjá brotaþola að ákærði hafi ekki verið „sáttur“ að heyra að D hafi staðið sig betur en hann í kynlífi með brotaþola. Í framhaldi af spurningu D um það sagði brotaþoli að D hafi tekið aðeins betur á henni en ákærði og verið aðeins harðhentari og ákveðnari. D hefði stjórnað, sem brotaþoli kynni að meta. Fram kemur í samtalinu að brotaþoli hafi sagt ákærða að D hafi tekið á henni og ákærði þá svarað að hann þyrfti þá sjálfur að taka betur á og hún svarað með orðunum já aðeins. Þetta mun hafa verið stuttu fyrir það atvik sem málið varðar. Jafnvel þó þetta yrði túlkað þannig að brotaþoli hafi í raun gefið ákærða til kynna að hún vildi harkalegra kynlíf en þau hefðu áður stundað, myndi það, rétt eins og annað samþykki, ekki gilda lengur en þangað til brotaþoli skipti um skoðun og gæfi ákærða það til kynna.

Umrædd skilaboð milli brotaþola og D eru því til stuðnings að brotaþoli hafi kosið svolítið harkalegt kynlíf. Á hinn bóginn eru þau ekki bein vísbending um að þau ákærði hafi fram að því stundað sérstaklega gróft kynlíf. Að minnsta kosti lýsir brotaþoli í skilaboðum yfir ánægju með kynlífið með D sem hafi verið aðeins harðhentari og ákveðnari en ákærði.

Eins og áður segir lýsir ákærði kynlífi þeirra svoað brotaþoli hafi viljað harkalegt kynlíf, hún hafi viljað láta taka á sér og „kyrkingar“ hafi verið stundaðar. Endaþarmsmök hafi verið algeng hjá þeim. Þegar á allt framanritað er horft verður ekki fullyrt með vissu að þessi lýsing ákærða á dæmigerðum kynmökum þeirra brotaþola sé rétt. Á hinn bóginn hefur eitt og annað verið fært fram til stuðnings því að brotaþoli hafi í raun haft ánægju af fremur harkalegu kynlífi. Framburður ákærða um kynlíf þeirra hefur ekki verið hrakinn. Um það, hvernig kynlífi ákærða og brotaþola hefur að jafnaði verið háttað að þessu leyti, þykir vera skynsamlegur vafi sem ekki er heimilt að skýra ákærða í óhag samkvæmt meginreglum sakamálaréttarfars.

Áverkum á brotaþola hefur verið lýst. Brotaþoli gekkst undir læknisrannsókn á Neyðarmóttöku og voru þá engir áverkar á kynfærum hennar og engir áverkar á endaþarmi. C læknir sagði að á hálsi væri hugsanlega bitfar en gæti einnig verið sogblettur. Læknirinn var spurður hvort mar á hálsi væri vegna hálstaks og kvaðst ekki geta útilokað það en hún hefði frekar talið það vera sogblett. Hugsanlega hefði einnig verið haldið um hálsinn. Líklegra væri að á baki væri bitfar en læknirinn kvaðst ekki geta alveg útilokað að um sogblett væri að ræða. Sjálfur neitar ákærði ekki að áverkar hafi komið á brotaþola en telur þá komna til vegna samþykktra kynmaka. Hann segist hafa veitt henni sogbletti og segir að í lok kynmaka hefði hann tekið hana hálstaki. Engir áverkar voru á kynfærum og endaþarmi brotaþola og þegar horft er á lýsingar og mat læknisins áþeim áverkum sem voru við skoðun, og skýringar ákærða á þeim, þykir í ljósi meginreglu sakamálaréttarfars ekki unnt að leggjatil grundvallar að áverkarnir hafi komið við kynferðismök án samþykkis eða sýni að mök hafi farið fram án samþykkis.

Vitnið E gaf skýrslu hjá lögreglu undir rannsókn málsins og bar þá meðal annars að hún hefði heyrt hluta af símtali milli ákærða og brotaþola og hafi ákærði þá beðið brotaþola fyrirgefningar og að hann hafi ekki ætlað sér að ganga svona langt. Fyrir dómi sagðist hún aldrei hafa heyrt ákærða viðurkenna að hafa brotið gegn brotaþola. Borið var undir hana það sem eftir henni var haft í lögregluskýrslu um símtal milli brotaþola og ákærða og kvaðst hún þá ekki muna eftir því. Hún hefði hins vegar svarað sannleikanum samkvæmt hjá lögreglu. Í sömu lögregluskýrslu sagði E að ákærði hefði viðurkennt fyrir sér að hafa „farið í endaþarminn án leyfis“, brotaþoli hafi beðið hann um að hætta en hann ekki hætt fyrr en hún hefði ítrekað beiðni sína. Fyrir dómi sagðist vitnið ekki muna eftir að hafa heyrt ákærða segja þetta. Hún var þá spurð hvers vegna hún hafi sagt þetta í lögregluskýrslu og svaraði að það væri vafalaust vegna þess að þá hefði hún munað meira. Samkvæmt 1. mgr. 111. gr. laga nr. 88/2008 skal dómur reistur á því sem fram kemur fyrir dómi. Hér háttar svo til að fyrir dómi kveðst E ekki muna eftir þessum atvikum, sem hún bar um í lögregluskýrslu og breyttist það ekki þó henni væri kynnt það sem hún sagði í lögregluskýrslunni. Hún kvaðst hins vegar hafa sagt satt frá hjá lögreglu. Vitaskuld er við því að búa stað vitni gleymi einstökum atriðum máls eftir því sem tími líður. Í því máli sem hér um ræðir kom E á vettvang skömmu eftir umrætt atvik og í framhaldinu ók hún brotaþola á Neyðarmóttöku. Hafi ákærði skömmu síðar talað í hennar áheyrn um atvikið með þeim hætti sem lýst hefur verið, má ætla að það væri til þess fallið að vera eftirminnilegt. Þegar horft er til alls framanritaðs og meginreglu 1. mgr. 111. gr. sakamálalaga þykir ekki unnt að veita framangreindum orðum vitnisins í lögregluskýrslu mikið vægi við úrlausn málsins.

Fyrir liggur í málinu að vitnin E og I komu til brotaþola stuttu eftir umrætt atvik. I taldi fyrir dómi að þær hefðu komið um hálfri klukkustund eftir að brotaþoli hefði hringt til þeirra. I sagði að brotaþoli hefði verið „sjokkeruð“ og hefði titrað, E sagði að brotaþoli hefði verið mjög utan við sig og „mjög lítil í sér“. Vitnið B, hjúkrunarfræðingur á Neyðarmóttöku, sagði fyrir dómi að brotaþoli hefði greinilega verið búin að gráta. Allt þetta er því til stuðnings að brotaþoli hafi verið í uppnámi, eitthvað hafi gerst sem hafi valdið henni mikilli vanlíðan. Nauðgun er augljóslega mjög til þess fallin. Í skýrslu C frá komu brotaþola á Neyðarmóttöku er merkt við að brotaþoli hafi verið í tilfinningalegu jafnvægi, yfirveguð, gefið skýra frásögn og verið óttaslegin.

Sálfræðivottorð og vottorð heimilislæknis hafa verið rakin. Brotaþoli kom fyrst til G sálfræðings samkvæmt tilvísun frá Neyðarmóttöku. Samkvæmt vottorði G gáfu niðurstöður sjálfsmatskvarða 27. maí 2020 vísbendingar um áfallastreitu og mjög alvarleg einkenni um þunglyndi, kvíða og streitu. Hinn 16. júní 2020 gáfu kvarðarnir hins vegar ekki áfallastreitu til kynna og ekki vísbendingar um óeðlileg einkenni þunglyndis, kvíða og streitu. Þetta er vísbending um að einhverju fyrir 27. maí hafi brotaþoli orðið fyrir áfalli eða einhverju öðru sem orsakað getur það sem niðurstöður sjálfsmatskvarðanna benda til. Niðurstöðurnar benda jafnframt til að tæpum fjórum vikum síðar hafi ástand brotaþola verið orðið mun betra. Ekki þykir verða dregin af því sú ályktun að fyrri niðurstöður hafi verið rangar heldur þykja niðurstöðurnar 16. júní einfaldlega benda til að ástand brotaþola hafi þá verið betra en áður. Af vottorðum H og F verður ráðið að síðar hafi hallað undan fæti á nýjan leik. Þykja vottorðin og skýrslur þeirra veita því stuðning að brotaþoli hafi orðið fyrir áfalli.

Í ákæru er ákærða gefin að sök nánar greind háttsemi er hann er sagður hafa viðhaft á meðan hann hafi haft endaþarmsmök við brotaþola, þrátt fyrir að hún hafi með orðum og athöfnum reynt að fá hann til að láta af háttseminni. Að því er varðar endaþarmsmök sagði brotaþoli fyrir dómi að ákærði hefði reynt að fara með kynfæri sín í endaþarm hennar en hún sagt að hún vildi það ekki. Hann hafi engu að síður haldið áfram að reyna í nokkur skipti þar til hann hafi sagt að þetta gengi ekki og hefði hætt. Nánar spurð sagði hún að hann hefði reynt að stinga kynfærum sínum inn, en í minningu hennar hefði hann aldrei að fara alla leið inn, þetta hefði verið smá og smá þar til hann hefði dottið út vegna mótspyrnu hennar. Ákærði sagði fyrir dómi að hann hefði hugsanlega náð að fara „nokkrum sinnum þarna inn“ en hvorugu hefði þótt það gott. Brotaþoli hefði sagt þetta óþægilegt og hann hefði þá strax hætt og í framhaldinu tekið verjuna af sér.

Eins og áður segir er óumdeilt að umrædda nótt hófust kynferðisleg samskipti ákærða og brotaþola á kynmökum um leggöng með vilja beggja. Samskiptunum lauk með kynmökum um leggöng. Brotaþoli sagðist fyrir dómi hafa leyft ákærða þau kynmök, hann hefði ekki farið fram á neitt slíkt og líklega hefði hún getað beðið hann um að fara strax. Þessi mök hefðu farið fram án allra ofbeldistilburða og verið eins þau hefðu verið vön. Ágreiningsefni málsins er hvort færð hafi verið fram lögfull sönnun, sem ekki verði vefengd með skynsamlegum rökum, að milli þessara tvennu samþykktu kynmaka hafi ákærði af ásetningi nauðgað brotaþola með þeim hætti sem lýst er í ákæru. Ákærði og brotaþoli voru, hvort á sinn hátt, trúverðug í skýrslu sinni fyrir dómi. Eins og áður segir eru ákærði og brotaþoli ein til frásagnar. Ekki voru áverkar á kynfærum eða endaþarmi brotaþola og þeir áverkar sem komu í ljós við læknisskoðun þykja að öllu athuguðu ekki taka af nein tvímæli um að fram hafi farið kynlíf án samþykkis. Þó framburður tveggja vinkvenna brotaþola, E og I, um yfirbragð og ástand brotaþola stuttu eftir kynmökin, styðji að hún hafi verið í uppnámi og sé framburði brotaþola til styrktar, og vottorð sálfræðinganna G og H og heimilislæknisins F styðji að brotaþoli hafi orðið fyrir áfalli sem getur vissulega samrýmst kynferðisbroti, fær það ekki breytt því að í málinu hefur ekki verið færð fram, gegn eindreginni neitun ákærða, lögfull sönnun, sem telja má hafna yfir skynsamlegan vafa, þess að hann hafi umrætt sinn af ásetningi nauðgað brotaþola. Er því samkvæmt 2. mgr. 70. gr. stjórnarskrárinnar og meginreglum sakamálaréttarfars skylt að sýkna ákærða af ákærunni og samkvæmt því vísa einkaréttarkröfu frá dómi. Sakarkostnaður greiðist samkvæmt því úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, G-kk-ef S-x-x R-kk-ef lögmanns, 1.747.656 krónur með virðisaukaskatti, og þóknun réttargæslumanns brotaþola, G-kvk-ef P-kvk-ef lögmanns, 1.393.605 krónur með virðisaukaskatti. Gætt var 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88/2008. Af hálfu ákæruvaldsins fór F-kvk-nf B-kvk-nf F-kvk-nf aðstoðarsaksóknari með málið. Mál þetta dæma héraðsdómararnir Þ-kk-nf D-kk-nf, Á-kvk-nf G-kvk-nf og I-kk-nf T-kk-nf.

Dómsorð:

Ákærði, X, er sýkn af ákæru í máli þessu. Einkaréttarkröfu er vísað frá dómi. Sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin 1.747.656 króna málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, G-kk-ef S-x-x R-kk-ef lögmanns, og 1.393.605 króna þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, G-kvk-ef P-kvk-ef lögmanns.

Þ-kk-nf D-kk-nf

Á-kvk-nf G-kvk-nf

I-kk-nf T-kk-nf