E-3396/2005

Mál þetta, sem dómtekið var 19. apríl sl., var höfðað 19. júní 2005 af Við og við sf., Gylfaflöt 3, Reykjavík, á hendur J-kk-þgf F. Á-kk-þgf, Hraunteigi 7, Reykjavík.

Af hálfu stefnanda er þess krafist að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnanda 1.862.784 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt ákvörðun Seðlabanka Íslands á hverjum tíma, sbr. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, af stefnufjárhæðinni frá 15. mars 2005 til greiðsludags. Þá er krafist vaxtavaxta samkvæmt 12. gr. sömu laga er leggist við höfuðstól á 12 mánaða fresti og málskostnaðar að mati dómsins.

Stefndi krefst aðallega sýknu af öllum kröfum stefnanda en til vara lækkunar á þeim. Krafist er málskostnaðar úr hendi stefnanda að skaðlausu.

Yfirlit málsatvika og ágreiningsefna

Stefnandi rekur fyrirtæki sem hefur með höndum innréttinga- og trésmíðaþjónustu. Stefndi óskaði eftir því fyrri hluta árs 2004 að stefnandi gerði breytingar í íbúð stefnda að Hraunteigi 7 og sæi meðal annars um að smíða innréttingar og endurnýja tæki í eldhúsi og á baði. Verkið var unnið af stefnanda að mestu í mars og apríl það ár.

Stefnandi gerði stefnda reikning 28. febrúar 2005 að fjárhæð samtals 3.662.784 krónur fyrir efni, vinnu, verkstjórn og umsýslu. Stefndi hafði á tímabilinu 8. mars til 12. maí 2004 greitt stefnanda samtals 1.800.000 krónur og er sú fjárhæð færð á reikninginn sem innborgun. Stefndi heldur því fram að hann hafi með þessu greitt stefnanda að fullu þá fjárhæð sem samið hafi verið um fyrir allt verkið.

Af hálfu stefnanda er því mótmælt að samið hafi verið um ákveðið verð fyrir verkið enda hafi það tekið breytingum á verktímanum og því ekki unnt að ákveða verðið fyrir fram. Reikningurinn byggi á tímaskýrslum og úttektum á efni, tækjum og innréttingum.

Þá er því haldið fram af hálfu stefnda að reikningur stefnanda sé allt of seint fram kominn og því hafi krafa hans samkvæmt honum fallið niður fyrir tómlæti stefnanda. Af hálfu stefnanda er þeirri málsástæðu stefnda mótmælt, bæði efnislega og sem of seint fram kominni.

Undir rekstri málsins aflaði stefndi matsgerðar dómkvaddra matsmanna, sem er dagsett 9. desember 2005, en hún var lögð fram í málinu 1. febrúar 2006. Í henni er metinn kostnaður vegna efnis og vinnu tiltekinna verkþátta sem stefndi óskaði eftir mati á með matsbeiðni 19. september 2005.

Málsástæður og lagarök stefnanda

Af hálfu stefnanda er málsatvikum lýst þannig að stefnandi reki innréttinga- og trésmíðaþjónustu. Stefndi hafi leitað til hans og óskað eftir því að stefnandi tæki að sér ýmis verk við endurnýjun og breytingar á íbúð stefnda að Hraunteigi 7. Stefnandi hafi tekið verkið að sér og lagt mikla vinnu í að fara eftir kröfum og áskilnaði stefnda og konu hans. Verkið hafi verið unnið frá mars til og með maí 2004. Stefnandi mótmæli því sem fram komi í einhliða lýsingum stefnda á upphaflegu samkomulagi um verkframkvæmdirnar en skjalið og önnur skjöl, sem stefndi vísi til í því sambandi, stafi eingöngu frá stefnda.

Reikningur sem stefnandi hafi gert stefnda vegna þessarar vinnu og efniskostnaðar sé byggður á vinnuskýrslum og efnisnótum sem séu nákvæmlega sundurliðaðar. Þessar skýrslur hafi allar verið sendar stefnda löngu fyrir reikningsgerðina enda hafi samningaviðræður staðið lengi um frágang málsins. Að auki sé stefnda gerður reikningur vegna verkstjórnar og umsýslu eins og tíðkist í verkum af þessum toga og sé sá þáttur mjög varfærnislega áætlaður. Krafa stefnanda í málinu sé byggð á þessum reikningi, útgefnum 28. febrúar 2005, með gjalddaga 15. mars sama ár að fjárhæð 3.662.784 krónur. Reikningurinn sé skýr og ótvíræður og studdur skilmerkilegum undirgögnum þar sem hægt sé að rekja vinnuna og útlagðan efniskostnað og fleira niður í smæstu einingar. Stefndi hafi greitt inná verkið 1.800.000 krónur og sé tekið tillit til þess við reikningsgerðina. Hins vegar hafi stefndi ekki fengist til að greiða eftirstöðvar skuldarinnar vegna verksins og aðeins boðist til að greiða hluta þess gegn því að fallið yrði frá innheimtu skuldarinnar, en á það hafi stefnandi ekki fallist.

Strax í lok ársins 2004 hafi lögmaður stefnda tvívegis sent stefnanda bréf þar sem meintar kröfur stefnda hafi verið útlistaðar og ástæður þess að hann hafi haldið eftir um helming greiðslunnar fyrir verkið. Í þessum bréfum og í öllum málatilbúnaði stefnda séu miklar rangfærslur sem hafi flestöllum verið svarað í bréfi lögmanns stefnanda 28. febrúar 2005. Lögmaður stefnda hafi svarað þessu bréfi 15. mars sama ár sem hafi verið póstlagt 7. apríl s.á.

Stefndi haldi því fram að verkið hafi verið unnið eftir föstu tilboði. Þetta sé ekki rétt enda liggi ekkert slíkt fyrir. Stefndi hafi í upphafi óskað eftir tilteknum lágmarksverkum, svo sem endurinnréttingu baðs og eldhúss með tilteknum efnum og lágmarksframkvæmdum. Eftir að framkvæmdir hófust hafi stefndi sífellt bætt við fleiri verkum, svo sem að skipta út leiðslum í veggjum, parketlögn, uppsetningu á nýjum og dýrari innréttingum og fleira. Með þessum aukaverkum hafi verkið aukist um tæplega helming miðað við það sem upphaflega hafi verið gengið út frá. Því sé fráleitt að halda því fram að stefnandi hafi unnið eftir föstu tilboði eða kostnaðaráætlun. Allt verkið hafi verið unnið í tímavinnu. Hefði verið um fast tilboð að ræða hefði það verið skriflegt. Stefndi hafi alla sönnunarbyrði fyrir staðhæfingum sínum sem séu þvert á gögn og staðreyndir málsins. Ósannað sé að verkið hafi verið unnið eftir verðáætlun, eins og stefndi haldi fram. Því eigi 29. gr. laga um þjónustukaup, sem stefndi vísi til, ekki við um verkið heldur hafi það verið unnið samkvæmt 28. gr. laganna.

Stefndi hafi óskað eftir því við stefnanda að hann útvegaði stefnda tæki með þeim kjörum sem stefnanda byðust og hafi stefndi því notið betri kjara en sem almennur kaupandi. Stefnandi mótmæli því að hann hafi þröngvað tækjum upp á stefnda. Stefnandi hafi farið að fyrirmælum stefnda við innkaupin eins og um annað og því sé mótmælt að stefndi hafi farið halloka í þessum viðskipum. Einnig mótmæli stefnandi því að hann hafi á nokkurn hátt brotið gegn ákvæðum laga um þjónustukaup gagnvart stefnda.

Vinnustundir starfsmanna stefnanda séu nákvæmlega sundurliðaðar í gögnum málsins. Stefnandi mótmæli að skrifaðir hafi verið tímar af hálfu stefnanda sem ekki hafi verið unnir fyrir stefnda. Einnig mótmæli stefnandi að tímagjald hans sé hærra en almennt gerðist. Öll tímagjöld hafi verið skýr frá upphafi og hafi stefndi getað kynnt sér þau. Þau hafi lítið breyst og séu í samræmi við tímagjöld annarra sem taki að sér verk af þessum toga. Við munnlegan málflutning var af hálfu stefnanda vísað til þess að matsgerðin frá 9. desember 2005, sem stefndi hafi aflað, staðfesti réttmæti reiknings stefnanda fyrir þjónustuna sem hann veitti stefnda. Kostnaðarmat hinna dómkvöddu matsmanna fyrir efni og vinnu á þeim verkþáttum sem stefndi hafi óskað eftir mati á sé að fjárhæð samtals 3.477.830 krónur. Ekki sé þó í matinu gert ráð fyrir greiðslu fyrir verkumsjón og verkstjórn, en samkvæmt reikningi stefnanda sé sá þáttur 105.000 krónur. Aðra liði vanti einnig í matið, svo sem vinnu við sjónvarps- og símatengingar.

Misskilnings gæti af hálfu stefnda þegar hann tali um galla á verkinu, en þessum athugasemdum stefnda megi skipta í þrjá flokka. Í þeim fyrsta megi telja mistök sem hafi komið upp á verktímanum en þau hafi verið leiðrétt jafnóðum. Vinnustundir vegna þessa hafi ekki verið skráðar. Það eigi við um þegar baðkari var snúið við, en það hafi verið gert að beiðni stefnda en ekki vegna mistaka, pípulagnir, flísalögn, rafvirkjaútkall, smiðsútkall og fleira. Í öðru lagi sé um að ræða verk sem væru óunnin en ekki gölluð og hafi enginn reikningur verið gerður fyrir þeim. Ástæða þess að þeim verkum sé enn ólokið sé sú að stefndi hafi ekki greitt stefnanda skilvíslega. Fráleitt sé að ætlast til þess að stefnandi haldi áfram að vinna fyrir stefnda miðað við þær fullyrðingar sem hann hafi uppi um uppgjör málsins. Þessi atriði séu t.d. plastgler í sturtu, hilluuppsetning, hliðarklæðningar, ljós, statíf, hornborð í eldhúsi, parketlistar og fleira. Í þriðja lagi sé um að ræða atriði sem ekki teljist gallar heldur eðlilegir hlutir, svo sem hiti frá ofni og uppþvottavél eða gallar sem til væru komnir eftir verklok og vegna notkunar stefnda. Öll þessi atriði eigi það sammerkt að þau kæmu ekki við sögu í reikningnum og hafi því ekki áhrif á greiðsluskyldu stefnda á þeirri vinnu sem unnin hafi verið fyrir hann og sé grundvöllur reikningsins sem hér um ræði. Stefnandi telji með öllu ósannað að gallar hafi verið á verkinu sem stefnandi beri ábyrgð á.

Stefndi hafi ekki staðið skil á greiðslu fyrir þá vinnu og efniskostnað sem starfsmenn stefnanda hafi sannanlega innt af hendi fyrir hann. Reikningurinn, fjárhæðir, tímagjaldið, efniskostnaður og annað sé allt í samræmi við það sem eðlilegt megi telja og stefnandi hafi fært sönnur á. Stefnandi mótmæli þeirri málsástæðu stefnda að tómlæti stefnanda varðandi reikningsgerðina leiddi til sýknu, bæði efnislega og sem of seint fram kominni. Stefndi hafi ekki fært nein haldbær rök fyrir lækkun eða afslætti frá reikningsfjárhæðinni. Greiðsla til málara sé ótengd þessu verki enda sé þar um allt annað verk að ræða og sé sú vinna ekki hluti af reikningi stefnanda og honum óviðkomandi.

Stefnandi vísi til meginreglu kröfuréttarins um efndir fjárskuldbindinga, en reglan fái stoð í 45., 47. og 54. gr. laga nr. 50/2000. Um gjalddaga kröfunnar sé vísað til meginreglu 49. gr. laganna. Um dráttarvaxtakröfuna vísi stefnandi til 1. mgr. 6. gr. laga um vexti og verðtryggingu og um málskostnaðarkröfu til 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991. Varðandi varnarþing sé vísað til 32. gr. sömu laga.

Málsástæður og lagarök stefnda

Stefndi lýsir málsatvikum þannig að málsaðilar hafi gert með sér munnlegt samkomulag um að stefnandi tæki að sér ákveðnar framkvæmdir við breytingar á innréttingu í íbúð stefnda að Hraunteigi 7 gegn ákveðinni greiðslu, en samkvæmt sérstakri ósk stefnanda hafi ekki verið gerður skriflegur samningur um verkið. Samningsfjárhæðin hafi verið ákveðin eftir kostnaðaráætlun stefnanda, sem sé reyndur á sínu sviði, og hafi hún rúmast innan fjárhagslegrar getu stefnda en hann sé tekjulítill rithöfundur. Stefnandi hafi fullvissað stefnda um að kostnaður yrði innan við 2.000.000 króna. Verklok hafi verið ákveðin í síðasta lagi fyrir páska 2004. Stefnandi hafi áætlað verktíma rúmlega 2 mánuði og hafi hann ætlað að hefjast handa í byrjun febrúar 2004. Stefnandi hafi ekki staðið við það loforð og hafi framkvæmdir ekki hafist fyrr en í mars það sama ár. Hið munnlega samkomulag málsaðila komi fram á fylgiskjali sem stefndi hafi útbúið og lagt fram í málinu. Þar komi jafnframt fram að stefnandi skyldi sjá um allt sem að framkvæmdum lyti, þ.m.t. kaup á efni og tækjum, en stefnandi hafi sagst njóta einstaks afsláttar hjá smásölum.

Á verktímanum hafi stefndi greitt stefnanda í samræmi við óskir stefnanda um greiðslur á tímabilinu 8. mars til 12. maí 2004. Engir reikningar hafi verið gefnir út. Þegar síðasta greiðsla stefnda hafi verið innt af hendi hafi stefnandi horfið frá verkinu en þá hafi nokkrum þáttum þess verið ólokið. Stefnandi hafi að engu leyti sinnt óskum stefnda um að hann lyki verkinu eins og um hafi verið samið og hafi það haft veruleg óþægindi í för með sér fyrir stefnda. Í bréfi stefnda til stefnanda 30. nóvember sama ár hafi stefndi tilgreint þá verkþætti sem stefnandi hafi hlaupið frá og ekki hirt um að ljúka, þrátt fyrir ítrekuð loforð þar um og að honum væri ljóst að háttsemi hans ylli stefnda miklum óþægindum. Í bréfinu sé þess krafist að stefnandi ljúki við umsamið verk og þar séu nefndir ýmsir gallar svo og athugasemdir við frágang stefnanda. Stefnandi hafi ekki verið til viðræðna, hvorki um að lagfæra það sem ábótavant hafi verið né að bæta úr augljósum göllum. Verkið hafi tekið smávægilegum breytingum á verktímanum.

Stefndi hafi talið sig hafa staðið við efni hins munnlega samkomulags en þegar þolinmæði hans þraut og hann hafi sent stefnanda umrætt bréf 30. nóvember 2004 hafi fyrst komið viðbrögð af hálfu stefnanda. Hann hafi þó ekki enn gefið nokkrar skýringar á þeirri háttsemi sinni að hverfa frá verkinu ófrágengnu. Aldrei á verktímanum hafi stefnandi gefið stefnda til kynna að kostnaður hefði farið fram úr upphaflegri áætlun og aldrei hafi verið nefnt að nein vandkvæði hefðu skapast við framkvæmd verksins sem breyttu upphaflegri kostnaðaráætlun. Stefnanda hafi borið að gera stefnda grein fyrir ófyrirséðum kostnaði en það hafi hann ekki gert.

Stefnandi hafi aldrei á verktímanum lagt fram reikning eða yfirlit um kostnað vegna framkvæmdanna. Reikningur stefnanda hafi ekki verið gerður fyrr en sýnt var að stefndi féllist ekki á yfirlitsblað stefnanda varðandi kostnaðinn, enda hafi stefndi talið sig verulega svikinn af stefnanda, hvort sem litið sé til kostnaðar, verkloka eða galla. Stefnandi hafi fyrst lagt fram reikning níu og hálfum mánuði eftir að hann hvarf frá verki. Þá fyrst hafi stefndi fengið upplýsingar um að verkið hefði verið unnið í tímavinnu, að hann hafi haft þá iðnarmenn sem unnu við framkvæmdirnar í vinnu hjá sér og að hann hafi átt að fylgjast með tímaskráningu og vinnuframlagi.

Íbúðin að Hraunteig 7 sé alls um 137 fermetrar að stærð, en þar af sé baðherbergi innan við fimm fermetrar. Stefndi hafi flutt í íbúðina í ársbyrjun 2003. Kaupverð hennar hafi verið 16.400.000 krónur. Ekki hafi annað staðið til hjá stefnda en að gera breytingar á íbúðinni fyrir fjárhæð sem rúmaðist innan hans fjárhagslegu getu en ekki að ráðast í framkvæmdir sem næmu 25% af kaupverði íbúðarinnar. Svokölluð undirgögn hafi fyrst borist stefnda í desember 2004, en þau hafi verið send í kjölfar bréfs stefnda. Stefndi hafi þá hvorki haft hugmynd um tilvist þessara gagna né um meinta skuld sína.

Sýknukrafa stefnda sé byggð á því að hann og eiginkona hans hafi fengið stefnanda til að vinna ákveðið verk fyrir sig gegn greiðslu samkvæmt kostnaðaráætlun sem stefnandi hafi unnið. Stefnandi hafi haft þekkinguna og vitað hvað hlutirnir kostuðu. Stefndi hafi greitt stefnanda að fullu samkvæmt því munnlega samkomulagi sem þeir hafi gert með sér. Á verktímanum hafi nokkrir verkþættir fallið niður en aðrir bæst við, en þær breytingar hafi jafnast út og því standi upphafleg kostnaðaráætlun, enda hafi stefnandi aldrei gefið neitt annað í skyn. Stefndi hafi greitt inná reikning stefnanda þegar þess hafi verið krafist. Hann hafi hvorki fengið kvittun né reikning er segði til um fyrir hvað væri verið að greiða.

Stefnandi hafi viðurkennt að um tilboð hafi verið að ræða en í bréfi lögmanns hans 28. febrúar 2005 segi orðrétt: „með þessum aukaverkum hafði verkið aukist um tæplega helming miðað við það sem lagt var af stað með.“ Þarna viðurkenni stefnandi að ákveðin kostnaðaráætlun hafi legið fyrir í verkbyrjun. Háttsemi aðila bendi og til þess sama. Stefndi hafi leitað til lögfræðings vegna vanefnda stefnanda en stefndi hafi talið sig hafa uppfyllt sinn hluta samningsins. Það hafi því komið honum algjörlega í opna skjöldu þegar hann hafi fengið reikning frá stefnanda í febrúar, eða nær tíu mánuðum eftir að stefnandi hafi horfið frá verkinu. Ólíklegt verði að telja að aðili sem telji sig eiga óumdeilda fjárkröfu á hendur öðrum aðila láti kyrrt liggja í svo langan tíma.

Ekkert samráð hafi verið haft við stefnda eða eiginkonu hans um tæki er stefnandi keypti í baðherbergi og ekkert hafi verið gert með athugasemdir þeirra. Þetta sýni augljóslega að um hafi verið að ræða heildarframkvæmd samkvæmt tilboði, annars verði að ætla að þau hefðu að öllu leyti ráðið vali tækja.

Stefnandi hafi horfið frá verkinu um miðjan maí 2004 þegar hann hafði fengið greitt umsamið verð. Stefnandi hafi ekkert aðhafst og einskis krafist af stefnda fyrr en stefndi hafi sett stefnanda úrslitakosti með bréfi 30. nóvember 2004. Í framhaldi af því hafi stefndi fengið tilkynningu um að verkið hafi verið unnið í tímavinnu. Við munnlegan málflutning var því haldið fram af hálfu stefnda að þetta tómlæti stefnanda leiddi til sýknu.

Megintilgangur laga um þjónustukaup frá árinu 2000 sé að auka neytendavernd í viðskiptum við seljendur þjónustu. Í 6. gr. laganna sé lögð á seljanda þjónustu skýlaus leiðbeiningarskylda gagnvart neytanda. Af gögnum málsins verði ekki ráðið að stefnandi hafi gætt þeirrar skyldu. Þá sé það ótvírætt markmið með ákvæðum lagagreinarinnar að koma í veg fyrir óvænt og ófyrirséð útgjöld. Lögin séu ófrávíkjanleg á þann veg að óheimilt sé að semja um lakari rétt til handa neytendum en kveðið sé á um í lögunum.

Varakrafa stefnda um lækkun var af hans hálfu studd þeim rökum við munnlegan málflutning að honum verði ekki gert að greiða hærri fjárhæð en þá sem metin hafi verið með mati dómkvaddra matsmanna. Stefndi hafi boðist til að greiða fjárhæðina, sem metin hafi verið fyrir verkið, en að teknu tilliti til frádrátta vegna galla á verkinu og þeirra verkþátta sem stefndi hafi greitt sérstaklega fyrir, svo sem vegna málningarvinnu.

Stefndi vísi til 29. gr. laga nr. 42/2000 um þjónustukaup, en samkvæmt henni megi verð fyrir þjónustu ekki fara verulega fram úr verðáætlun. Stefndi vísi einnig til 4. gr., 5. gr., 6. gr., 31. gr. og 32. gr. sömu laga. Að auki vísi hann til 11. gr. og 13. gr. laganna. Stefndi vísi og til 13. gr. laga nr. 50/1988 um virðisaukaskatt og til 7. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu. Hann mótmæli því að honum verði gert að greiða dráttarvexti fyrr en frá dómsuppkvaðningu en til vara að það verði ekki fyrr en niðurstaða mats lá fyrir. Krafa um málskostnað styðjist við 129. gr. og 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Niðurstaða

Stefndi vísar til þess að stefnandi hafi tekið að sér umrætt verk eftir föstu tilboði samkvæmt munnlegu samkomulagi málsaðila og verðáætlun stefnanda. Stefndi hefur hvorki lagt fram haldbær gögn til sönnunar á efni þessa meinta samkomulags né gögn er styðja þá staðhæfingu hans að verkið hafi verið unnið eftir verðáætlun stefnanda. Verður því að telja þessar staðhæfingar stefnda ósannaðar gegn andmælum stefnanda.

Samkvæmt 28. gr. laga um þjónustukaup nr. 42/2000 ber neytanda að greiða það verð sem sanngjarnt má teljast fyrir keypta þjónustu með hliðsjón af því hve vinnan er mikil og hvers eðlis hún er þegar ekki hefur verið samið um verðið. Stefnandi hefur lagt fram vinnuskýrslur, reikninga fyrir efni og tæki og lýsingar á verkinu sem hann vann fyrir stefnda, en óumdeilt er að stefnandi sendi stefnda vinnuskýrslur og kostnaðaryfirlit í desember 2004. Af þessum gögnum og matsgerð dómkvaddra matsmanna, sem stefndi hefur aflað en stefnandi vísar til og telur að styðji kröfu sína, verður ekki annað ráðið en að krafa stefnanda um greiðslu fyrir umrædda þjónustu sé sanngjörn út frá þeim viðmiðunum sem hafa ber til hliðsjónar við mat á því samkvæmt ofangreindri lagagrein. Engin gögn hafa verið lögð fram af hálfu stefnda sem styðja þá skoðun hans að tímagjaldið sé of hátt eða að vinnustundafjöldi hafi verið oftalinn. Verður því að telja kröfu stefnanda um greiðslu eftirstöðva skuldarinnar réttmæta að þessu leyti.

Þá verður ekki fallist á þá málsástæðu stefnda að leiðbeiningarskylda hafi verið vanrækt af hálfu stefnanda í lögskiptum málsaðila samkvæmt lögum um þjónustukaup enda hefur hvorki verið sýnt fram á það né hafa komið fram viðeigandi skýringar á því hvernig það ætti að hafa áhrif á úrlausn málsins. Sú málsástæða stefnda að tómlæti stefnanda varðandi reikningsgerðina leiði til sýknu kemur ekki fram í greinargerð stefnda, en samkvæmt 2. mgr. 99. gr. laga um meðferð einkamála ber stefnda að lýsa málsástæðum á gagnorðan og skýran hátt í greinargerð. Kemur þessi málsásæða stefnda því ekki frekar til álita við úrlausn málsins, sbr. 2. mgr. 111. gr. sömu laga.

Varakrafa stefnda um lækkun á kröfum stefnanda er hvorki studd rökum né gögnum sem hnekkja rökstuðningi, útreikningum eða útskýringum stefnanda fyrir kröfugerðinni sem byggð er á reikningi stefnanda og viðeigandi lagaheimildum. Verður af þeim sökum ekki fallist á varakröfu stefnda.

Að öllu þessu virtu þykir stefnandi hafa fært fram fullnægjandi rök og gögn fyrir kröfu sinni og verður hún með vísan til þess tekin til greina.

Stefnanda er heimilt samkvæmt 3. mgr. 5. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 að reikna dráttarvexti af kröfunni frá og með þeim degi þegar mánuður var liðinn frá því að hann sannanlega krafði stefnda með réttu um greiðslu. Verður að líta svo á að stefnandi hafi krafið stefnda um greiðslu með reikningnum sem dagsettur er 28. febrúar 2005. Ber því að dæma stefnda til að greiða dráttarvexti af kröfunni frá 1. apríl 2005 til greiðsludags og að öðru leyti eins og krafist er.

Samkvæmt 1. mgr. 130. gr. laga um meðferð einkamála ber stefnda að greiða stefnanda málskostnað sem þykir hæfilega ákveðinn 350.000 krónur.

Dóminn kvað upp S-kvk-nf I-kvk-nf héraðsdómari.

DÓMSORÐ:

Stefndi, J-kk-nf F. Á-kk-nf, greiði stefnanda, Við og við sf., 1.862.784 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 1. apríl 2005 til greiðsludags, en vextir leggjast við höfuðstól á 12 mánaða fresti, og 350.000 krónur í málskostnað.

S-kvk-nf I-kvk-nf