E-4549/2009

Mál þetta, sem tekið var til úrskurðar 8. október sl. um frávísunarkröfu stefnda, er höfðað með stefnu birtri 26. mars 2009.

Stefnandi er Samskip hf., Holtabakka v/Holtaveg, Reykjavík.

Stefndi er E-kk-nf A-kk-nf S-kk-nf, Ofanleiti 5, Reykjavík.

Stefnandi krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnanda skuld að fjárhæð 479.159 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 479.159 krónum frá 30. nóvember 2008 til greiðsludags. Allt að frádregnum innborgunum að fjárhæð 210.000 krónur.

Þá er krafist málskostnaðar að mati dómsins úr hendi stefnda.

Stefndi krefst þess í þessum þætti málsins að máli þessu verði vísað frá dómi og málskostnaðar úr hendi stefnanda.

Stefnandi krefst þess að frávísunarkröfu stefnda verði hrundið og málskostnaðar úr hendi stefnda.

Málsatvik

Í stefnu greinir stefnandi svo frá málsatvikum að krafa stefnanda sé annars vegar byggð á ógreiddum reikningi að fjárhæð 3.860 krónur samkvæmt hreyfinga /reikningsyfirliti dags. 1. október 2008, vegna reikningsviðskipta stefnda hjá stefnanda, og vísar í því sambandi til tilgreinds dómskjals.

Hins vegar kveður stefnandi kröfu sína byggða á reikningi dags. 28. febrúar 2008, að fjárhæð 479.159 krónur, sem stefndi hafi gert stefnanda vegna aksturs í hans þágu og stefnandi hafi ofgreitt stefnda með tvígreiðslu. Hafi stefndi viðurkennt tvígreiðslu þessa með tveimur endurgreiðslum til stefnanda, fyrst dags. 27. mars 2007, að fjárhæð 110.000 kr. og síðar dags. 2. apríl 2007 að fjárhæð 100.000 kr.

Þá er rakið í stefnu að stefnandi reki skipaflutninga, flutningastarfsemi og skylda starfsemi og hafi hann að fullu efnt viðskiptin af sinni hálfu. Eftirstöðvar skuldarinnar hafi ekki fengist greiddar þrátt fyrir innheimtutilraunir.

Málsástæður og lagarök stefnda fyrir frávísunarkröfu

Stefndi kveður að eins og málatilbúnaði stefnanda sé háttað sé ómögulegt að gera sér grein fyrir hver krafa stefnanda sé eða á hverju hún sé grundvölluð. Þannig segi í kröfugerð að krafist sé endurgreiðslu á skuld að fjárhæð 479.159 kr., og að meint skuld stefnda við stefnanda byggist á tveimur reikningum, annars vegar að fjárhæð 3.860 kr., án þess að sá reikningur sé lagður fram, og hins vegar á endurkröfu á reikningi dags. 28. febrúar 2008, að fjárhæð 479.159 kr., en sá reikningur sé væntanlega lagður fram á dómskjali nr. 3. Stefndi fái á engan hátt skilið, hvernig hann eigi að hafa viðurkennt tvíborgun á þeim reikningi með innágreiðslum inn á reikninginn tæpu ári áður en hinn umstefndi reikningur er gefinn út. Þá sé engin tilraun gerð til að útskýra dómskjal nr. 4 og hvaða gildi það skjal hafi fyrir málatilbúnað stefnanda. Sé málatilbúnaður stefnanda að þessu leyti óskýr og ruglingslegur og í engu samræmi við 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og stefnda sé með öllu fyrirmunað að taka til varna um kröfu stefnanda.

Málsástæður og lagarök stefnanda fyrir því að hafnað sé frávísunarkröfu

Stefnandi kveður málatilbúnað sinn í fullu samræmi við 80. gr. laga nr. 91/1991 og engin rök séu fyrir því að kröfum hans verði vísað frá dómi. Stefnufjárhæð komi heim og saman við skjöl sem hann hafi lagt fram og kveður hann jafnframt að gagnaöflun sé ekki lokið og að hann hyggist leggja fram frekari skjöl til stuðnings kröfum sínum.

Niðurstaða

Stefnandi kveður kröfu sína annars vegar byggða á ógreiddum reikningi að fjárhæð 3.860 krónur og hins vegar byggða á reikningi að fjárhæð 479.159 krónur. Stefnufjárhæð er eins og að framan greinir 479.159 krónur og er því augljóst að einhver villa er á ferð í stefnu varðandi fjárhæð kröfu stefnanda eða útlistun stefnanda á kröfu sinni.

Þá kveður stefnandi kröfu sína byggjast á því að hann hafi ofgreitt stefnanda með tvígreiðslu þá fjárhæð sem hann krefur nú, þ.e. 479.159 krónur og hafi stefndi viðurkennt tvíborgun kröfunnar með endurgreiðslum í mars og apríl 2007. Reikningur stefnanda að fjárhæð 479.159 krónur er hins vegar ekki sagður gefinn út fyrr en í lok febrúar 2008 og ekki skýrt af hálfu stefnanda hvernig stefnda var unnt að endurgreiða tvígreiðslu reiknings, áður en hann var gefinn út. Þá samrýmist dagsetning reiknings þess, sem stefnandi leggur fram til stuðnings fullyrðingu sinni um að stefndi hafi gert honum fyrir akstur, ekki þeirri dagsetningu sem tilgreind er í stefnu.

Til þess að krafa teljist nægilega reifuð í einkamáli verður hún og gögn sem hún er reist á, að vera með þeim hætti að stefndi eigi þess kost að færa fram efnislegar varnir við henni og forsendum hennar. Ekki verður bætt úr annmörkum að þessu leyti með öflun gagna við rekstur máls eftir að stefndi hefur lagt fram greinargerð af sinni hálfu, eins og fram kemur m.a. í dómi Hæstaréttar frá 15. júní 2009 í máli nr. 280/2009. Með hliðsjón af því sem að framan er rakið, er það mat dómsins að eins og málatilbúnaði stefnanda er háttað í máli þessu, samrýmist hann ekki fyrirmælum 80. gr. laga nr. 91/1991 um efni og gerð stefnu og skýran og glöggan málatilbúnað.

Því er fallist á að með stefnda að honum sé svo óhægt um vik að taka til varna í málinu eins og það er úr garði gert, að vísa beri því frá dómi.

Samkvæmt 2. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 verður stefnandi dæmdur til að greiða stefnda málskostnað að fjárhæð 100.000 krónur.

I-kvk-nf E-kvk-nf héraðsdómari kveður upp þennan úrskurð.

Ú r s k u r ð a r o r ð

Máli þessu er vísað frá dómi.

Stefnandi greiði stefnda 100.000 krónur í málskostnað.

I-kvk-nf E-kvk-nf.