E-2238/2015

Mál þetta, sem var dómtekið 6. maí sl., er höfðað fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur af A á hendur OKKAR líftryggingum hf., Sóltúni 26 í Reykjavík, með stefnu birtri 19. júní 2015.

Stefnandi krefst þess að viðurkennd verði bótaskylda stefnda úr Certus líf- og sjúkdómatryggingu stefnanda hjá stefnda vegna MS-sjúkdóms stefnanda. Þá krefst stefndi greiðslu málskostnaðar að teknu tilliti til virðisaukaskatts.

Stefndi krefst sýknu af öllum kröfum stefnanda og að stefnanda verði gert að greiða honum málskostnað að teknu tilliti til virðisaukaskatts.

Málsatvik

Árið 2003, þegar stefnandi var 22 ára, keypti hann líf- og sjúkdómatryggingu hjá stefnda. Í lok ágúst árið 2012 leitaði hann til heilsugæslunnar á [...] og fór þá í viðtal hjá K lækni. Samkvæmt sjúkraskrá var tilefni komu stefnanda að fá niðurstöður úr þvagrannsókn, en stefnandi hafði áður leitað til heilsugæslunnar á [...] 26. júlí sama ár vegna þvagvandamála. Skráð er í sjúkraskrá vegna komunnar 31. ágúst 2012 að áfram séu vandamál með þvagblöðru. Ítarleg saga og taugaskoðun hafi leitt í ljós ,,ýmis rauð flögg“. Stefnanda var í kjölfarið vísað í segulómrannsókn (MRI) á höfði og mænu sem fram fór 12. september sama ár. Daginn eftir, 13. september, mætti stefnandi á heilsugæsluna á [...] samkvæmt boðun frá K til að ræða niðurstöður segulómrannsóknarinnar. Í sjúkraskrá er skráð að rannsóknin hafi sýnt ,,að minnsta kosti 9 demyalinating hvítefnis breytingar víðsvegar í heila, litla heila og mænu“. Þessi niðurstaða gefi ,,sterklega til kynna“ MS-sjúkdóm, en ekki sé hægt að slá föstu um greiningu enn sem komið sé.

Stefnandi leitaði til B, endurhæfingar- og taugalæknis, 16. október 2012, samkvæmt tilvísun frá heilsugæslunni á [...]. Aðila máls greinir á um hvað fór fram á þeim fundi. Ekki er um það deilt að stefnandi gekkst undir frekari taugaskoðun. Fram kemur í stofunótu B að stefnandi hafi komið ,,til frekara mats vegna nýgreinds MS“. Í stofunótunni er lýst því áliti B að saga stefnanda gefi til kynna ,,einkenni á mismunandi tíma á mismunandi stöðum í heila sem samrýmast MS“. Segulómrannsókn muni einnig sýna breytingar sem samrýmist MS og ,,því er greining staðfest“. Þá er tekið fram að B og stefnandi hafi rætt ,,aðeins um sjúkdóminn og einkennin og meðferðarmöguleika […]“. Einnig er tekið fram að taugaskoðun gefi ,,mjög lítil einkenni“ og að sjúkdómurinn ,,virðist ekki virkur sl. þrjú ár“.

Samkvæmt færslum í sjúkraskrá stefnanda leitaði hann til heilsugæslunnar á [...] 28. október 2012, 28. nóvember sama ár og 7. október 2013. Í síðastnefndu heimsókninni er skráð að stefnandi hafi farið í viðtal hjá K í tilefni af endurnýjun á lyfseðli. Tekið er fram að stefnandi beri sig annars vel og upplifi ,,heilsu sína óbreytta frá MS greiningu fyrir ári síðan“.

Stefnandi er með Certus líf- og sjúkdómatryggingu 175 hjá stefnda. Tryggingin er með skírteinisnúmerið [...] og um hana gilda skilmálar nr. EC1027. Vátryggingaratburður er skilgreindur í skilmálunum sem atvik sem samkvæmt vátryggingarsamningi valdi því að til greiðslu bóta geti komið. Í 7. gr. skilmálanna kemur m.a. fram að vátryggingaratburður teljist vera ef vátryggður greinist með einhvern þeirra sjúkdóma sem þar séu taldir upp og skilgreindir. Í þeirri grein er MS-sjúkdómur (Multiple Sclerosis) skilgreindur svo: „Ótvíræð sjúkdómsgreining taugasérfræðings þarf að liggja fyrir um að viðkomandi hafi fengið fleiri en eitt kast með ótvíræðum einkennum sjúkdómsins og hann verið staðfestur með nútíma rannsóknartækni eins og segulómun.“

Stefnandi mótmælir því í stefnu að B hafi upplýst hann um það að endanleg greining á MS-sjúkdómi lægi fyrir, heldur hafi verið rætt um grun um MS-sjúkdóm sem ekki hefði verið slegið föstu. Stefnandi heldur því fram að það hafi fyrst verið í viðtali við K 7. október 2013 sem hann hafi gert sér grein fyrir því að hann væri með ólæknandi sjúkdóm, jafnvel þótt hann hefði á þeim tíma verið einkennalaus.

Stefnandi krafðist bóta úr fyrrnefndri tryggingu 3. júní 2014 með því að fylla út þar til gert eyðublað. Í reit þar sem er óskað eftir því að skráð sé nafn og aðsetur heimilislæknis er ritað við nafn K að hann hafi greint stefnanda með MS. Í reit þar sem er óskað eftir því að gerð sé grein fyrir því hvort viðkomandi hafi gengist undir rannsóknir til staðfestingar á greiningu segir að stefnandi hafi hitt B sem hafi gert nokkur ,,test“ og staðfest að hann væri með MS-sjúkdóm.

Í læknabréfi B til stefnda, dags. 1. júlí 2014, kemur fram að MS-sjúkdómsgreining hafi verið ,,sett fram“ í viðtali B við stefnanda 16. október 2012 og hafi stefnandi verið ,,upplýstur um það“. Í læknabréfi C læknis hjá heilsugæslunni á [...], dags. 19. júní 2014, segir sömuleiðis að B hafi staðfest greiningu á MS.

Með bréfi, dags. 23. júlí 2014, hafnaði stefndi kröfu stefnanda um greiðslu bóta á þeim grundvelli að bótakrafa stefnanda væri of seint fram komin. Fram kæmi í fyrrnefndum bréfum C og B til stefnda að greining á MS-sjúkdómi hefði verið staðfest hjá taugalækni í október 2012. Því væri bótakrafan sett fram eftir lok frests samkvæmt 1. mgr. 124. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga.

Við aðalmeðferð málsins gaf stefnandi aðilaskýrslu. Einnig gáfu skýrslu vitnin K, læknir í sérnámi í taugalækningum, B, endurhæfingar- og taugalæknir og D, bróðir stefnanda. Verður vitnað til framburðar þeirra eftir því sem þörf þykir.

Málsástæður og lagarök stefnanda

Stefnandi byggir á því að hann eigi rétt á bótum úr hendi stefnda á grundvelli Certus líf- og sjúkdómatryggingar, sem stefnandi tók hjá stefnda og að höfnun stefnda á greiðslu bóta sé ekki á rökum reist.

Stefnandi byggir á því að hann hafi tilkynnt stefnda um sjúkdóminn innan þeirra tímamarka sem 1. mgr. 124. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga og 10. gr. tryggingaskilmála stefnda kveði á um. Það hafi ekki verið fyrr en 7. október 2013 sem stefnandi hafi gert sér grein fyrir því að atvik væru með þeim hætti að hann gæti átt kröfu á hendur stefnda. Bótakrafa hans til stefnda í júní 2014 hafi því verið innan þeirra tímamarka sem framangreind ákvæði mæli fyrir um.

Ótvíræð sjúkdómsgreining, eins og lýst sé í 7. gr. skilmála stefnda, hafi ekki legið fyrir í október 2012. Þó að eitt og annað hafi hrjáð stefnanda heilsufarslega fyrir þann tíma sé ekki sýnt fram á að sjúkdómsgreining hafi verið ótvíræð eða að stefnandi hafi fengið „fleiri en eitt kast með ótvíræðum einkennum sjúkdómsins“. Leggja verði strangan skilning í þetta ákvæði sem sé samið og sett einhliða fram af hálfu stefnda. Stefndi hljóti því að bera hallann af því að ekki sé með óyggjandi hætti sýnt fram á að þessum atriðum sé fullnægt. Stefndi beri auk þess sönnunarbyrðina fyrir því að tilkynning hafi ekki borist innan rétts tímamarks.

Jafna megi stöðu stefnanda við slysatilvik þar sem ótvírætt sé að umfang og afleiðingar meiðsla liggi sjaldnast fyrir á slysdegi og því ekki miðað við þann dag sem vátryggingaratburð við útreikning ársfrestsins. Stefnandi hafi ekki í október 2012 getað gert sér skilmerkilega grein fyrir því að um ólæknandi sjúkdóm væri að ræða og þar með ekki gert sér grein fyrir umfangi og afleiðingum þessa sjúkdóms. Stefnandi hafi horft til þess að þótt læknar hefðu grun um MS-sjúkdóm hafi sá grunur ekki verið staðfestur með óyggjandi hætti, einkenni hafi ekki verið til staðar í þrjú ár og engin meðferð verið talin nauðsynleg.

Horfa verði til þess hvernig málið hafi litið við stefnanda haustið 2012. Heilsugæslulæknir hafi þá rætt við stefnanda um „líklega skýringu“ án þess að staðfesta með óyggjandi hætti að um MS-sjúkdóm væri að ræða. Augnlæknir hafi heldur ekki séð nein merki um einkenni MS-sjúkdóms. Þótt B taugalæknir teldi að fyrri einkenni gætu samræmst MS-sjúkómi hafi hún á sama tíma tekið fram að engin einkenni hefðu verið í þrjú ár og engin þörf væri á meðferð. Í október 2012 hafi læknar óskað eftir því að stefnandi ætti endurkomu eftir eitt ár, þ.e. í október 2013. Það hafi gefið stefnanda ástæðu til að ætla að ekki væri um endanlega greiningu að ræða, heldur yrði staðan endurskoðuð eftir ár. Þá hafi hann bundið vonir við, ef grunur læknanna reyndist réttur, að endurkoma árið 2013 gæti leitt í ljós að sjúkdómurinn væri e.t.v. horfinn, enda einkenni engin. Þegar stefnandi hafi farið til heilsugæslulæknis 7. október 2013 hafi honum orðið ljóst hvernig í pottinn væri búið. Stefnandi hafi rætt við lækninn og í framhaldi af því orðið ljóst að jafnvel þótt hann hefði verið einkennalaus í fjögur ár væri um ólæknandi og varanlegan sjúkdóm að ræða, enda þótt engin meðferð hafi verið talin nauðsynleg, utan minni háttar lyfjagjafar vegna þvagvandamála.

Með svipuðum hætti og þegar um slys sé að ræða verði að miða við það tímamark er vátryggðum verði ljóst að ástand hans sé með þeim hætti að það hafi varanlegar afleiðingar og hann viti að hann njóti vátryggingar samkvæmt slysatryggingu. Slíkt hafi ekki átt við fyrr en í fyrsta lagi 7. október 2013.

Stefnandi mótmælir því sem fram kemur í læknabréfi B taugalæknis, dags. 1. júlí 2014, um að hann hafi verið upplýstur um MS sjúkdómsgreiningu 16. október 2012. Grunur læknisins um MS sjúkdóm hafi vissulega verið ræddur en ekki með þeim hætti að um væri að ræða óyggjandi og endanlega sjúkdómsgreiningu. Stefnandi hafi tekið mark á lækninum þegar hún hafi tjáð honum að meðferð væri ekki nauðsynleg, einkenni hefðu ekki verið nein í þrjú ár og rétt væri að endurskoða stöðuna að ári liðnu. Stefnandi hafi því verið í góðri trú um að ekki væri um endanlega greiningu að ræða.

Stefnandi hafi heldur ekki talið orðalag í bótakröfu skipta máli, enda hafi hann á þeim tíma verið kominn í skilning um að sjúkdómurinn væri að öllum líkindum til staðar og fæli í sér varanlegar afleiðingar. Sú staðreynd að hann hafi notað orðið „staðfest“ í bótakröfunni breyti því ekki að í október 2012 hafi stefnandi alls ekki litið svo á að sjúkdómurinn væri endanlega staðfestur.

Þegar stefnandi ritaði bótakröfu til stefnda 3. júní 2014 hafi honum verið með öllu ókunnugt um ársfrest 1. mgr. 124. gr. laga nr. 30/2004 og 10. gr. skilmála stefnda. Stefndi hafi aldrei greint frá ársfrestinum í almennum upplýsingum um sjúkdómatryggingu á heimasíðu sinni. Hljóti stefnda þó að hafa verið það í lófa lagið, enda greini hann frá fjölda annarra almennra atriða í sambandi við trygginguna á heimasíðunni. Þegar stefndi hafi skoðað heimasíðuna hafi hann því ekki séð að um tilkynningar gilti ársfrestur.

Stefnandi vísar til meginreglna skaðabótaréttar og laga nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga. Stefnandi vísar einnig til laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, þar með talið 2. mgr. 25. gr. Þá styðst krafa um málskostnað við 1. mgr. 130. gr. sömu laga. Varðandi virðisaukaskatt er vísað til laga nr. 50/1988 um virðisaukaskatt.

Málsástæður og lagarök stefnda

Stefndi vísar til þess að samkvæmt skilmálum Certus líf- og sjúkdómatryggingar, sem stefnandi hafi hjá stefnda, sé vátryggingaratburður skilgreindur sem ,,atvik sem samkvæmt vátryggingarsamningi veldur því að til greiðslu bóta getur komið“. Í 7. gr. skilmála tryggingarinnar komi fram að vátryggingaratburður teljist hafa orðið ef vátryggður fellur frá eða greinist með einhvern þeirra sjúkdóma sem taldir eru upp í skilmálunum, þar á meðal MS.

Skýrt komi fram í læknisfræðilegum gögnum að stefnandi sé með MS-sjúkdóm. Vátryggingaratburður samkvæmt skilmálum umræddrar tryggingar hafi orðið 16. október 2012 þegar ótvíræð greining á MS-sjúkdómi stefnanda hafi verið staðfest af B taugalækni.

Fram komi í 10. gr. skilmálanna að rétthafi glati rétti til bóta úr sjúkdómatryggingahluta vátryggingarinnar sé krafa ekki gerð um bætur til stefnda ,,innan árs frá því að hann fékk vitneskju um þau atvik sem hún er reist á“. Samkvæmt 15. gr. skilmálanna sé rétthafi vegna annarra vátryggingaratburða en andláts vátryggður. Ákvæði 10. gr. skilmálanna sé samhljóða 124. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga.

Eins og fram komi í athugasemdum við 51. gr. í frumvarpi sem varð að lögum nr. 30/2004, sem vísað sé til í athugasemdum við 124. gr., hafi stefndi af því mikla hagsmuni að kröfur komi fram sem fyrst og það hafi samfélagslega þýðingu að ljúka slíkum málum án óþarfa dráttar. Þar komi fram að upphaf frestsins miðist við þann tíma er vátryggður hafi fengið upplýsingar um þau atvik sem séu tilefni kröfu hans um vátryggingarbætur.

Í október 2012 hafi stefnanda mátt vera ljóst að hann væri með ólæknandi sjúkdóm sem væri grundvöllur kröfu hans um greiðslu bóta úr sjúkdómatryggingu hans hjá stefnda. Beri því að miða upphaf árs tilkynningarfrestsins við það tímamark. Í færslu í sjúkraskrá stefnanda, dags. 13. september 2012, komi fram að heimilislæknir hans hafi boðað hann til sín til að ræða niðurstöður MRI-rannsókna af höfði og mænu. Þar sé stefnanda tjáð að komið hafi í ljós demyalinating hvítefnisbreytingar víðs vegar í heila, litla heila og mænu sem gefi sterklega til kynna að um sé að ræða MS. Ekki væri enn hægt að slá neinu föstu um greiningu en þetta væri þó trúlega raunin. Stefnandi hafi verið sendur til B taugalæknis til frekara mats. B hafi staðfest greiningu á MS-sjúkdómi þegar stefnandi hafi leitað til hennar 16. október 2012 og upplýst hann um það. Mjög ólíklegt sé að B hafi ekki upplýst stefnanda um greininguna andstætt því sem hún riti sjálf í sjúkraskrá hans. Hinn 29. október 2012 hafi stefnandi farið á heilsugæslustöðina á [...] og fengið útgefna umsókn um lyfjaskírteini vegna lyfs við ofvirkri þvagblöðru á þeim grundvelli að hann væri með MS-sjúkdóm.

Bótakrafa stefnanda verði ekki skilin öðruvísi en svo að hann hafi haft fulla vitneskju um greiningu á MS-sjúkdómnum eins og sé skráð í sjúkraskrá hans. Þá lýsi stefnandi því í tölvupóstsamskiptum sínum við starfsmann stefnda að hann hafi verið greindur með sjúkdóminn í október 2012. Stefndi geti ekki fallist á þær skýringar sem gefnar séu á útfyllingu stefnanda á bótakröfunni. Von stefnanda um að greining sjúkdómsins yrði endurskoðuð breyti því ekki að hann hafi mátt vita að um alvarlegan og ólæknandi sjúkdóm væri að ræða.

Stefndi hafnar því að miða beri tilkynningarfrestinn við 7. október 2013, þegar stefnandi hafi leitað til heimilislæknis. Í færslu í sjúkraskrá stefnanda, dags. 7. október 2013, komi fram að hann hafi komið á heilsugæslustöðina til að fá endurnýjun lyfseðils. Fram komi að stefnandi beri sig annars vel og upplifi heilsu sína óbreytta frá MS-greiningu fyrir ári síðan. Verði því ekki séð að stefnanda hafi í þessari lækniskomu verið gerð grein fyrir frekari greiningu á sjúkdómnum þannig að hann hafi áttað sig á því hvernig í pottinn væri búið. Þá verði ekki séð í gögnum málsins að greining B taugalæknis í október 2012 hafi ekki verið eiginleg greining og að til stæði að endurskoða þá greiningu að ári. Ráða megi af stofunótu B, dags. 16. október 2012, sjúkraskrá stefnanda hjá B og læknabréfi hennar til stefnda, dags. 1. júlí 2014, að hún hafi staðfest greiningu á MS-sjúkdómnum á þeim tímapunkti.

Stefndi mótmælir því að miða eigi upphaf frestsins í máli stefnanda með svipuðum hætti og þegar um sé að ræða slys, þ.e. við það tímamark þegar vátryggðum hafi orðið ljóst að slys hefði varanlegar afleiðingar og hann hafi vitað að hann nyti vátryggingar samkvæmt slysatryggingu. Þótt bæði sjúkdómatryggingar og slysatryggingar teljist til persónutrygginga sé eðlismunur á þeim. Bótasvið sjúkdómatrygginga séu þeir sjúkdómar og veikindi sem sérstaklega séu tilteknir í skilmálum tryggingarinnar. Því sé öðruvísi farið í hefðbundnum slysatryggingum sem sé alla jafna ætlað að greiða bætur fyrir tímabundnar og varanlegar afleiðingar slyss samkvæmt mati óháðs læknis sem fari fram þegar heilsufar vátryggðs sé orðið stöðugt. Upphaf frestsins sé mun afdráttarlausara í sjúkdómatryggingum og miðist við greiningu sjúkdómsins þar sem það sé þá sem vátryggður megi gera sér grein fyrir því að hann eigi kröfu á félagið. Upphaf tilkynningarfrests samkvæmt 124. gr. laga nr. 30/2004 sé aldrei miðað við vitneskju vátryggðs um trygginguna.

Stefndi hafnar því að stefnanda hafi verið með öllu ókunnugt um árs tilkynningarfrest og að við mat á frestinum beri að líta til þess að stefndi hafi aldrei greint frá frestinum í almennum upplýsingum á heimasíðu sinni. Ljóst sé af upplýsingum á heimasíðu stefnda frá árinu 2013 og 2014 að um sé að ræða almennar upplýsingar um sjúkdómatryggingar en ekki tæmandi upplýsingar um trygginguna og þær séu ekki hluti af vátryggingarsamningi aðila. Þá sé með skýrum hætti vísað til hlekks á síðu með þeim skilmálum sem giltu um tryggingarnar.

Stefnandi sé annar aðili vátryggingarsamningsins um sjúkdómatrygginguna og séu skilmálar hluti samningsins. Í skilmálum tryggingarinnar sé skýrt kveðið á um skyldur vátryggðs við tjónsatburð, frest hans til að tilkynna stefnda um tjónsatburð og afleiðingar þess að þessi skylda vátryggðs sé vanrækt. Í skilmálunum komi einnig skýrlega fram að lög nr. 30/2004 gildi um trygginguna. Stefnanda hafi því borið að kynna sér þær reglur sem hafi gilt um trygginguna og verði stefndi ekki látinn bera hallann af því að hann hafi látið það undir höfuð leggjast.

Allt frá því að lög nr. 30/2004 tóku gildi 1. janúar 2006 hafi stefndi sent öllum vátryggingartökum, þar með talið stefnanda, tilkynningu við endurnýjun trygginga á aðalgjaldaga þar sem vakin sé sérstök athygli á ársfresti til að tilkynna vátryggingaratburð samkvæmt 124. gr. laganna. Slíka tilkynningu hafi stefnandi fengið þremur mánuðum eftir að hann var greindur með MS-sjúkdóm í október 2012. Stefnandi hafi því vitað eða mátt vita að ársfrestur gilti um kröfur í trygginguna.

Stefndi vísar til laga nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga, sérstaklega 124. gr. Þá er vísað til XXI. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála varðandi málskostnað sem og laga nr. 50/1988 um virðisaukaskatt.

Niðurstaða

Ekki er um það deilt að stefnandi er með Certus líf- og sjúkdómatryggingu 175 hjá stefnda og að um hana gilda skilmálar nr. EC1027. Samkvæmt skilmálunum telst vátryggingaratburður vera atvik sem samkvæmt vátryggingarsamningi veldur því að til greiðslu bóta getur komið, og er ákvæðið samhljóða g-lið 1. mgr. 62. gr. laga nr. 30/2004, um vátryggingarsamninga. Samkvæmt 7. gr. skilmálanna telst vátryggingaratburður vera ef vátryggður, í þessu tilviki stefnandi, greinist með einhvern þeirra sjúkdóma sem þar eru taldir upp og skilgreindir. Í þeirri grein er MS-sjúkdómur (Multiple Sclerosis) skilgreindur svo: „Ótvíræð sjúkdómsgreining taugasérfræðings þarf að liggja fyrir um að viðkomandi hafi fengið fleiri en eitt kast með ótvíræðum einkennum sjúkdómsins og hann verið staðfestur með nútíma rannsóknartækni eins og segulómun.“

Stefnandi leitaði til heilsugæslunnar á [...]31. ágúst 2012 og fór þá í viðtal hjá K lækni. Stefnandi gekkst þá undir taugaskoðun og var sendur í kjölfarið í segulómrannsókn (MRI) á höfði og mænu sem fram fór 12. september sama ár. K greindi stefnanda frá því í viðtali daginn eftir að niðurstaða rannsóknarinnar gæfi sterklega til kynna MS-sjúkdóm, en ekki væri þó enn hægt að slá fastri greiningu, og vísaði hann stefnanda í viðtal hjá B, endurhæfingar- og taugalækni.

Aðila málsins greinir hins vegar á um hvað fór fram á milli stefnanda og B, þegar stefnandi mætti í viðtal til hennar 16. október 2012. Að mati dómsins verður við úrlausn þess fyrst og fremst að styðjast við skrifleg samtímagögn, sem eru stofunóta B og sjúkraskrá stefnanda. Því er áður lýst að í stofunótunni lýsir B því að saga stefnanda gefi til kynna einkenni á mismunandi tíma á mismunandi stöðum í heila sem samræmist MS. Segulómrannsókn sýni einnig breytingar sem samrýmist MS og því sé greining staðfest. Þá kemur fram að þau hafi rætt aðeins um sjúkdóminn, einkenni og meðferðarmöguleika. Bendir þetta eindregið til þess að stefnandi hafi verið greindur með MS-sjúkdóm í viðtalinu og upplýstur um það. Þá er í sjúkraskrá stefnanda tekið fram að hann hafi mætt á heilsugæsluna á [...] 28. nóvember 2012 og ekki haft óþægindi vegna MS-sjúkdóms. Í læknabréfi B til stefnda, dags. 1. júlí 2014, segir að stefnandi hafi í umræddu viðtali 16. október 2012 verið greindur með MS-sjúkdóm og upplýstur um það. Í skýrslu sinni fyrir dóminum bar B á sama veg. Þá verður ekki hjá því litið að í bótakröfu sinni segir stefnandi sjálfur að B hefði staðfest að hann væri með MS-sjúkdóm. Stefnandi hefur að mati dómsins ekki fært fram viðhlítandi rök fyrir þeirri staðhæfingu sinni að hann hafi ekki talið þetta orðalag í bótakröfunni skipta máli. Þegar litið er til alls þessa verður að fallast á það með stefnda að stefnandi hafi verið greindur með MS-sjúkdóm í viðtali hjá B 16. október 2012 og að hann hafi verið upplýstur um það. Það getur ekki breytt þessari niðurstöðu þótt stefnandi segi að honum hafi fyrst orðið ljóst næstum ári síðar, 7. október 2013, að hann væri með ólæknandi og varanlegan sjúkdóm, enda verður ekki ráðið af fyrrgreindri færslu í sjúkraskrá stefnanda frá 7. október 2013 eða framburði K að einhver frekari greining hafi átt sér stað á sjúkdómi stefnanda þann dag Þá verður hvorki af framburði stefnanda fyrir dómi né gögnum málsins ráðið að neitt annað hafi komið til, eftir viðtal hans við B, sem hafi frekar en viðtalið við hana, gefið honum til kynna hvers eðlis veikindi hans voru.

Samkvæmt 10. gr. skilmála stefnda glatar rétthafi rétti sínum til bóta úr sjúkdómahluta vátryggingarinnar sé krafa ekki gerð um bætur til stefnda innan árs frá því að rétthafinn fékk vitneskju um þau atvik sem hún er reist á. Ákvæðið er efnislega samhljóða 1. mgr. 124. gr. laga nr. 30/2004. Upphaf frests til að krefjast bóta er samkvæmt þessum ákvæðum ekki bundið við vátryggingaratburð, heldur vitneskju rétthafa um þau atvik sem eru tilefni kröfu hans. Það atvik sem er tilefni kröfu stefnanda er greining á MS-sjúkdómi hans, enda telst vátryggingaratburður verða við greiningu einhvers þeirra sjúkdóma sem eru taldir upp í 7. gr. skilmála stefnda. Hafið er yfir vafa að greining taugalæknisins þann 16. október 2012 er vátryggingaratburðurinn skv. 7. gr. skilmála tryggingarinnar sem stefnandi byggir rétt sinn á. Ekki er unnt að fallast á þá málsástæðu stefnanda að jafna megi stöðu hans við slysatilvik, enda er það ekki skilyrði samkvæmt 7. gr. skilmálanna að sjúkdómur hafi haft í för með sér einhverjar afleiðingar fyrir heilsu vátryggðs. Svo sem að framan er rakið verður að telja að stefnandi hafi fengið vitneskju um sjúkdómsgreiningu sína á fyrrnefndum fundi með B þann 16. október og er ekki hjá því komist að miða upphaf frestsins við þann dag.

Stefnandi kveðst ekki hafa vitað af umræddum eins árs fresti samkvæmt 10. gr. skilmála stefnda og 1. mgr. 124. gr. laga nr. 30/2004. Samkvæmt 1. mgr. 71. gr. laga nr. 30/2004 skal vátryggingafélag sjá til þess að vátryggingartaki hafi upplýsingar um þá þætti vátryggingarsamnings sem mikilvægt er fyrir hann að þekkja og eru síðan nokkrir þættir taldir upp, án þess að sú talning sé tæmandi. Tilkynningarfrestur samkvæmt 1. mgr. 124. gr. laganna er ekki meðal þeirra atriða sem talin eru upp, en að mati dómsins er sá frestur tvímælalaust meðal þeirra atriða sem er mikilvægt fyrir vátryggingartaka að þekkja. Meðal gagna málsins eru tilkynningar um aðalgjalddaga sem stefndi kveðst hafa sent stefnanda á heimilisfang hans, dagsettar 5. febrúar 2009, 1. febrúar 2010, 4. febrúar 2011, 31. janúar 2012, 31. janúar 2013, 4. febrúar 2014 og 4. febrúar 2015. Í öllum þessum tilkynningum er tekið fram að stefndi vilji ,,vekja sérstaka athygli á að sá sem rétt á til bóta samkvæmt slysatryggingu, sjúkratryggingu eða heilsutryggingu með eða án uppsagnarréttar glatar þeim rétti ef krafa er ekki gerð um bætur til félagsins innan árs frá því að hann fékk vitneskju um þau atvik sem krafan er reist á, sbr. skilmála félagsins og 124. gr. laga um vátryggingarsamninga nr. 30/2004“. Í skýrslu sinni fyrir dóminum kvaðst stefnandi reikna með því að hafa fengið þessi bréf. Verður að fallast á það með stefnda að með þessum tilkynningum hafi hann uppfyllt upplýsingaskyldu sína samkvæmt 1. mgr. 71. gr. laga nr. 30/2004. Mátti stefnanda því vera kunnugt um umræddan frest. Getur stefnandi ekki borið fyrir sig að stefndi hafi ekki getið um frestinn í almennum upplýsingum á heimasíðu sinni.

Þegar stefnandi krafði stefnda um bætur úr umræddri vátryggingu í júní 2014 var ársfrestur samkvæmt 1. mgr. 124. gr. laga nr. 30/2004 því liðinn og réttur hans til bóta úr vátryggingunni vegna greiningar á MS-sjúkdómi af þeim sökum fallinn niður. Ákvæði greinarinnar er fortakslaust hvað varðar þennan frest. Er því óhjákvæmilegt annað en sýkna stefnda af öllum kröfum stefnanda.

Þrátt fyrir þessa niðurstöðu þykir rétt að málskostnaður milli aðila falli niður.

I-kvk-nf Þ-kvk-nf héraðsdómari kvað upp dóminn.

D Ó M S O R Ð :

Stefndi, OKKAR líftryggingar hf., er sýknaður af öllum kröfum stefnanda, A.

Málskostnaður fellur niður.

I-kvk-nf Þ-kvk-nf