S-1522/2005

Mál þetta, sem dómtekið var 9. júní sl., var höfðað með ákæru lögreglustjórans í Keflavík, útgefinni 22. nóvember 2005, á hendur ákærða, X, kt. 000000-0000, ...., fyrir líkamsárás, með því að hafa hinn ... 2005 ráðist að Y, kt. 000000-0000, ......, með höggum í bifreið hans á leið frá F, sem hann ók áleiðis á móts við R við ...., með því þar utan bifreiðarinnar að snúa upp á hönd Y, skella henni niður í malbik, taka hana hálstaki og kýla hana í magann svo hún hlaut mar yfir vinstri augabrún, sár á efri vör hægra megin, tognun á vinstri öxl, tognun á hálsi, eymsli í kviðvöðvum og vinstri síðu.

Háttsemi ákærða er talin varða við 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með síðari breytingum.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar.

Fyrir hönd Y gerir H-kvk-nf L-kvk-nf hdl. þá kröfu að ákærða verði með dómi í málinu gert að greiða henni miskabætur að fjárhæð 1.000.000 krónur auk vaxta samkvæmt 8. gr., sbr. 4. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, frá 7. mars 2005 til þess dags er mánuður er liðinn frá því að bótakrafan var kynnt fyrir sakborningi, en með dráttarvöxtum frá þeim degi samkvæmt 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. sömu laga til greiðsludags. Auk þess er gerð krafa um um þóknun fyrir réttargæslu úr hendi sakbornings samkvæmt mati réttarins eða samkvæmt síðar framlögðum málskostnaðarreikningi, að viðbættum virðisaukaskatti á réttargæsluþóknun.

Ákærði krefst sýknu af kröfum ákæruvaldsins og að skaðabótakröfu á hendur honum verði vísað frá dómi. Þá krefst ákærði þess að allur sakarkostnaður verði felldur á ríkissjóð, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans.

I.

Þann 9. mars 2005 óskaði Barnaverndarnefnd R eftir lögreglurannsókn á meintu líkamlegu ofbeldi sem Y hefði orðið fyrir af völdum ákærða. Í beiðninni kom fram að tilkynnig um þetta hefði komið frá Barnaverndarstofu en Stígamót hefðu tilkynnt Barnaverndarstofu að Y hefði hringt í Stígamót fyrr um daginn vegna líkamlegs ofbeldis sem hún hefði orðið fyrir.

Starfsmenn barnaverndarnefndar hefðu þegar farið heim til Y og rætt við hana. Hefði hún greint frá því að ákærði hefði sótt hana í F þann ..... 2005 og ekið með hana í R, skammt frá S. Á leiðinni hefði hann ítrekað slegið hana í handlegginn. Er þangað var komið hefði hann dregið hana út úr bílnum, hent henni á jörðina og svo lamið hana þar sem hún lá á jörðinni. Að því loknu hefði hann skipað henni að fara inn í bíllinn hans. Hún hefði orðið hrædd og ekki þorað með honum í bíl. Ákærði hefði þá hringt í móður hennar sem hefði komið og sótt hana. Ákærði hefði sagst hafa gert þetta til þess að sýna henni hvernig líf hún ætti í vændum ef hún héldi áfram að vera með strák sem hún hafði tekið upp samband við. Kvað hún ákærða og móður hennar hafa verið mjög illa við það samband.

II.

Vitnið Y leitaði á bráðamóttöku Heilbrigðisstofnunar K þann ..... 2005. Í læknisvottorði ..... kemur m.a. fram, að Y hafi sagst hafa lent í slagsmálum daginn áður við fjölbrautaskólann við fjölskylduvin, ákærða. Hún hefði verið að reyna að tala við hann en þau verið ósammála og hefði hann ætlað að taka hana með inn í bíl og tekið hana hálstaki. Hún hafi kvartað um verki í hægri öxl og sagst finna til í hálsi.

Við skoðun hafi hún verið með mar yfir vinstri augabrún og með smásár á efrivör hægra megin. Ekkert hafi verið að sjá á öxl, en við þreyfingu á öxl vinstra megin hafi stúlkan fundið fyrir smáverk. Hálshreyfingar hafi verið fínar en hún kvartað um verk í kjálka hægra megin. Þar hefði ekkert verið að sjá, hvorki mar né bólgu. Hún hafi verið greind með tognun á vinstri öxl, mar á vinstri augabrún, sár á efrivör hægra megin og tognun á hálsi.

Y hafi komið aftur til læknis .... sama mánaðar og sagst hafa farið að finna fyrir verk í baki á brjóst- og lendarhryggjasvæði daginn eftir að hún leitaði á bráðamóttökuna. Hún hafi tengt þetta við árásina. Engin óþægindi hafi verið frá kvið. Við skoðun hafi hún verið aum í kviðvöðvum og vinstri síðu. Taugaskoðun hafi verið eðlileg, en hún verið stíf og aum í vöðvum í mjóbaki og upp á brjóstkassa. Verkir hafi komið í mjóbak við að „beygja í mjöðm í 45°“.

III.

Ákærði leitaði á Heilsugæsluna í G ..... 2005 og óskaði eftir vottorði um áverka er hann hefði fengið í átökum við aðra manneskju þann .... sama mánaðar er hann hefði verið „bitinn, kýldur og barinn með vegstiku.“

Í vottorði læknis sem sá um þá skoðun sem gerð var segir: „Vinstri gagnglimur: 5x2 cm mar á aftanverðu læri og 6x4 cm mar á framanverðum fótlegg. Hægri ganglimur: 3x2,5 cm mar á framanverðum fótlegg, 1x0,5 cm hrufl á hæ. fótlegg framanverðum og 1x2 cm marblettur á innanverðu hæ. hné. Vinstri handleggur: 4x4 cm mar og eymsli um miðbik framhandleggs yfir ulna. Hægri framhandleggur: 3,5x2,5 cm mar á aftanverðum framhandlegg, 1x2,5 cm hrufl á framhandlegg, 6 cm gómfar þar sem mótar fyrir tannförum í mari á framhandlegg rétt fyrir ofan úlnlið. Upprifin nögl að hluta á hægri löngutöng.Andlit: Mar og eymsli undir hægra auga aðlægt nefi“.

Í áverkavottorðinu er að lokum tekið fram að auk framangreinds hafi ákærði verið með mar á utanverðu enni hægra og vinstra megin og mar í ytri augnkrók hægra auga, en ákærði hefði sagt að það tengdist ekki áðurnefndum átökum.

IV.

Ákærði neitar sök. Í skýrslu sinni fyrir dóminum greindi hann frá því að hann hefði fyrst haft afskipti af Y á árinu 2002 er hann starfaði sem félagsmálastjóri A. Hann hefði kynnst móður Y í kjölfarið og með þeim tekist vinátta.

Hann kvaðst hafa rætt við móður Y að morgni .... 2005 og hefði komið fram í samtali þeirra að hún væri að gefast upp á stúlkunni og ætlaði að henda henni á dyr þennan dag. Hann hefði litið á samtalið sem hjálparbeiðni móður sem væri að gefast upp. Hann hefði því verið að bregðast við sem fjölskylduvinur er hann sótti Y í F og ók að R. Vandamálin sem móðir hennar var að gefast upp á hefðu verið stöðug tilhneiging stúlkunnar til að koma sér í mjög erfið mál, agaleysi hennar og undirferli og því að hún hefði á þessum tíma verið að hefja aftur samband við pilt sem hafði farið mjög illa með hana ári áður.

Ákærði lýsti atvikum umræddan dag svo að hann hefði farið í F og hitt Y og sagt henni að illt væri í efni og þau þyrftu að ræða saman. Er þau hefðu komið að bifreið hans hefði Y viljað fá að vita meira og hefði hún ekki verið tilbúin að setjast upp í bíl hjá honum. Hann hefði þá sagt henni hreint út að móðir hennar ætlaði að henda henni út. Þau þyrftu því að ræða saman og reyna að finna einhverja lausn. Hann hefði tekið í upphandlegg hennar er hann var að tala við hana og hefði hún síðan sest inn í bílinn. Hann hefði ekki neytt hana til að setjast inn í bílinn. Hann hefði ekið af stað og á leiðinni hefðu þau átt mjög harkaleg orðaskipti og á einhverjum tímapunkti hefði Y opnað dyrnar á bílnum, myndast við að henda sér út, en hann náð að grípa í hana. Er þau voru komin að R hefði hann tekið upp umræðu um framkomu föður á heimili og spurt hana hvort hún vildi búa við slíkar aðstæður. Hún hefði verið þögul og viljað fara út úr bílnum. Hann hefði teygt sig yfir hana, opnað bíldyrnar hennar megin og sagt að henni væri velkomið að fara út. Við það hefði hún stigið út úr bifreiðinni, sest upp við bifreiðina og byrjað að lemja hnakkanum utan í hurðarpóstinn. Honum hefði brugðið við þetta og hefði hann því rokið út úr bifreiðinni, stutt Y á fætur og farið að ræða við hana, m.a. um það að hún ætti ekki að vera ambátt eins eða neins í lífinu og að hún ætti betra líf skilið. Hún hefði sagt að hún ætti ekkert skilið, hún ætti bara að deyja og hún vildi ekki lifa. Hún hefði síðan gengið af stað alveg stjörf og hefði honum krossbrugðið enda ekki séð hana svona frá því hún kom fyrst til hans. Hann hefði óttast að hún myndi skaða sjálfa sig. Hann hefði því breitt út faðminn og sagt að hann gæti ekki leyft henni að fara svona. Hún hefði brugðist illa við og sagt að honum kæmi þetta ekki við og hann ætti ekki að vera að skipta sér af þessu og ýtt honum frá sér. Hann hefði ekki getað látið hana fara og hefði hún þá byrjað að kýla hann, reynt að sparka í hann og síðan barið hann með skólatösku sem hún hélt á. Hann hefði þá hörfað. Hún hefði séð vegstiku úti í vegkanti, gripið hana og barið hann í fæturna, bakið og vinstri hönd. Þegar hún hefði reynt að berja hann í höfuðið hefði hann borið hönd fyrir höfuð sér og snúið vegstikuna úr hendi hennar. Þá fyrst hefði hún orðið alveg brjáluð og vaðið í hann. Átök hefðu hafist og í átökunum hefði hann tekið upp símann, reynt að róa hana og reynt að hringja í móður hennar. Fyrst hefði sambandið slitnað vegna ryskinganna og í næstu tilraun hefði Y sparkað símanum úr höndum hans og við það hefði síminn dottið í sundur. Hann hefði beygt sig niður eftir símanum og verið að reyna að setja hann saman þegar Y gekk framhjá honum. Hann hefði staðið upp og gripið utan um hana og lyft henni upp. Hún hefði þá gripið í þakboga bílsins og rifið sig að bílnum og lamið höfðinu í hliðarrúðuna bílstjóramegin að aftan. Það hefði í raun verið eina skiptið sem hann hefði raunverulega tekið á stúlkunni. Hann hefði orðið að taka utan um öxl hennar, undir upphandlegg og leysa svo hönd hennar af þakboganum. Hann hefði tekið tvö, þrjú skref aftur á bak og látið sig svo detta þannig að þau hefðu bæði dottið. Hann hefði reynt að hringja í móður hennar aftur en þá hefði Y bitið hann í framhandlegginn. Hann hefði reynt að fá hana til að hætta og haga sér eins og manneskju en hún hefði þá náð í stein og barið hann í augnkrókinn. Hann hefði misst hana frá sér en náð að grípa hana aftur en hún hefði dottið út í vegkantinn og legið þar í fósturstellingum á hliðinni. Hann hefði síðan náð að hringja í móður hennar sem hefði komið nokkrum mínútum síðar.

Ákærði kvaðst hafa gripið í Y er hún gerði sig líklega til að fara úr bílnum á ferð á leiðinni að R, en hann hefði hvorki lamið hana né slegið í öxl hennar en hann kunni að hafa hnippt í hana.

Nánar spurður að því hvort hann hefði snúið Y oftar en einu sinni niður í malbikið úti við R eins og hún héldi fram, kvað ákærði hana hafa veist að honum, þau tekist á og bæði dottið. Y hefði hent sér niður og eins og hann hefði áður lýst hefði hann látið sig falla einu sinni á meðan hann hélt utan um hana. Ekkert í athöfnum hans hefði beinst að því að valda henni skaða. Spurður að því hvort það væri rétt skilið að með því að fella Y niður í malbikið hefði hann í rauninni verið að koma í veg fyrir að hún skaðaði sjálfa sig með því að berja höfðinu í bílinn, kvaðst ákærði hafa óttast að hún færi í gegnum hliðarrúðuna. Hún hefði beitt miklu afli við þetta.

Ákærði kvaðst hvorki hafa valdið þeim áverkum á Y sem í ákæru greindi né hafa ætlað að valda þeim, en verið geti að í átökunum hafi Y hlotið einhverja áverka en það hefði hvorki verið að hans ætlan hans né vilja.

Vitnið Y skýrði svo frá fyrir dóminum að hún hefði fyrst kynnst ákærða árið 2002 er hún var í viðtölum hjá honum sem félagsráðgjafa. Fjölskyldur þeirra hefðu síðan haldið sambandi, sent tölvupóst og hringst á til að færa fréttir og fleira.

Hún kvað ákærða hafa hringt í hana mánudaginn ..... í fyrra, einhvern tímann eftir hádegi, og eitthvað legið á. Hún hefði ekki alveg skilið hann, en hann hefði nauðsynlega þurft að tala við hana. Hún hefði verið í skólanum og því ekki getað gefið sér tíma til þess að tala við hann. Áður en hún vissi hefði ákærði verið kominn í skólann og hún farið á eftir honum út. Svo hefði hann beðið hana að koma með sér sem hún hefði gert nema hvað henni virtist hann eitthvað svo skrýtinn, svo hún hefði hætt við það. Henni hefði ekki fundist það boða gott. Hann hefði orðið ógeðslega reiður, opnað bíldyrnar og eiginlega ýtt henni inn í bílinn. Hún hefði ekki viljað fara en fundist eins og hún yrði að fara með ákærða. Ákærði hefði strax ekið af stað og þegar hún reyndi að fara út úr bifreiðinni á ferð hefði ákærði gripið í hana. Hann hefði sagt að þau þyrftu að tala saman og hann ætlaði að fara með hana á ákveðinn stað þar sem þau hefðu næði til þess. Hún kvaðst ekki vita hvað hann sagði meira, henni hefði fundist hann einhvern veginn vera öskrandi allan tímann. En hún hefði verið svo hrædd að hún hafi ekki heyrt það sem hann sagði en vissi samt hvað hann var að meina. Það hefði verið af hræðslu við ákærða sem hún hugðist reyna að kasta sér út úr bílnum á ferð. Á leiðinni hefði ákærði gripið í hana og ýtt henni niður fyrir mælaborðið. Hún hefði verið að reyna að veifa fólki sem þau voru að mæta í bíl, en ákærði hefði haldið henni einhvern veginn niðri þannig að það sást ekkert í hana. Hún kvaðst ekkert hafa meitt sig er ákærði reif harkalega í hana í bílnum en það hefði hrætt hana. Hún hefði hins vegar meitt sig í bílnum þegar ákærði lamdi í öxlina á henni. Hún hefði tognað á öxl en þó viti hún ekki hvort það hafi stafað af þessu eða af því að ákærði var að henda henni í götuna. Það gæti hafa hjálpað til.

Ákærði hefði ekið með hana út í R og þar hefðu þau flogist á í einhvern tíma. Hann hefði alltaf verið að reyna að segja henni eitthvað en hún hafi ekki alveg heyrt það, en samt vitað hvað hann var að segja. Hann hefði orðið fyrir svo miklum vonbrigðum í sambandi við hvernig hún hafði unnið úr vinnunni sem þau voru að vinna saman þegar hún var í viðtölum hjá honum og það væri einhvern veginn allt ónýtt. Hann hefði verið alveg brjálaður yfir því að hún þekkti strák sem hann væri mjög ósáttur við, B. Ákærði hefði litið svo á að B myndi eyðileggja líf hennar og hefði hann viljað sýna henni hvernig B myndi fara með hana. Hann hefði ætlað að sýna henni það og sagst ætla að fara með hana þarna, taka hana út úr bílnum, þau myndu tala saman og ef hún hlustaði ekki á hann ætlaði hann að berja hana. Hún hefði ekkert verið að hlusta á hann. Hann hefði látið verða af þessu og hefðu þau verið að fljúgast eitthvað á. Svo hefði ákærði einhvern veginn rúllað yfir hana í hennar sæti og hún rúllað út úr bílnum og einhvern veginn sest á mölina en ákærði staðið þarna, stappað og öskrað eitthvað sem hún heyrði ekki alveg. Hún hefði verið einhvern veginn í eigin heimi. Svo hefði ákærði farið að tala og öskra eitthvað. Hún hefði alltaf verið að reyna að hlaupa í burtu en hann hefði alltaf náð að halda henni og ef hún ýtti í hann þá hefði hann ýtt í hana og hent henni í jörðina. Hún hefði skriðið eftir gamalli vegstiku úr tré en ekki ætlað að lemja hann. En hann hefði haldið áfram og því hefði hún reynt að verja sig. Hún hefði barið hann nokkrum sinnum og svo hent stikunni af því að hún hafði haldið að hann myndi hætta en hann hefði ekki hætt. Hún hefði oft reynt að komast í burtu en ekki tekist. Hann hefði alltaf hent henni niður í mölina og haldið henni. Svo hefði hann allt í einu ætlað að fara að keyra hana heim en hún hefði neitað að fara upp í bílinn aftur. Hann hefði þá hringt í móður hennar, tvisvar eða þrisvar. Svo hefði móðir hennar komið.

Nánar aðspurð um það hvernig hún hefði farið út úr bílnum er þau komu að R kvað Y það vera svolítið óskýrt. En þar sem ákærði sagðist ætla að nauðga henni hefði hann verið að klifra yfir hana og hefði hann fellt niður sætið hennar. Hann hefði verið kominn ofan á hana en hún hefði reynt að ýta honum og verið einhvern veginn á iði. Hún viti ekki hvort þeirra opnaði hurðina en hún hefði rúllað út úr bílnum eða skriðið og ákærði á eftir. Hún hefði sest upp við bílinn, en ekki minntist hún þess að hafa slegið höfðinu eða hnakkanum í dyrastaf bílsins. Hún kannaðist við að hafa staðið við bílinn og barið höfðinu í rúðu á bílnum. Hún hefði verið að reyna að losna frá ákærða og verið öll á iði og þá hefði höfuð hennar farið í rúðuna. Þegar hún hefði ætlað að komast undan hefði hann reynt að setja hana inn í bílinn og tekið hana hálstaki. Hann hefði ekki sagt neitt og haldið í svolítinn tíma en svo spurt hvernig tilfinning þetta væri vegna þess að hún væri að byrja að verða blá í framan. Svo hefði hann sleppt. Hún hefði reynt áfram að losa tak hans, en hann hefði haldið henni. Hún kvaðst hafa verið rosalega hrædd og haldið að þessu ætlaði aldrei að linna.

Hún kvað alla áverkana sem hún hlaut hafa verið af völdum ákærða, en hún hefði nú náð sér af líkamlegum áverkum. Eftir að þetta gerðist hefði hún hringt í Stígamót en ekki farið til lögreglunnar. Hún hefði síðan leitað til V-kvk-ef E-kvk-ef sálfræðings í ..... 2005 og sé hún enn í viðtölum hjá henni. Eftir atburðinn sofi hún oftast ekki mikið og hún eigi erfitt með að einbeita sér. Hún sé alltaf hrædd um að deyja en viti ekki af hverju. Henni finnist alltaf eins og hún sé að hitta ættingja sína í síðasta skipti af því að eitthvað eigi eftir að koma fyrir. Hún reyni oftast að vera ekki ein og sé eiginlega kvíðin. Þetta sé hálfgerður vítahringur. Hún kveðst hafa haldið áfram í skólanum og sé þar enn. Henni gangi þokkalega í námi en ekkert umfram það.

Nánar spurð hvers vegna hún hefði verið að slá frá sér með vegstikunni þegar hún og ákærði voru að slást fyrir utan bílinn, hvort það hefði verið til að komast í burtu frá ákærða eða hvort hún hefði talið sig sæta árás frá honum, kvað hún hvort tveggja geta átt við. Hún hefði ekki viljað að hann væri ráðast á hana og einnig hefði hún haldið að hann myndi ekki gera neitt þar sem hún hélt á vegstikunni. Hún hefði ætlað að hlaupa í burtu. Kvað hún ákærða hafa reynt að koma í veg fyrir að hún hlypi í burtu með því að halda henni. Ákærði hefði brugðist þannig við, þegar hún sló til hans með vegstikunni, að hann hefði vikið sér undan og reynt að verða ekki fyrir höggunum. Þá hefði hún hent stikunni. Hún minntist þess ekki að hafa slegið ákærða með grjóti. Þá kvaðst hún ekki minnast þess að hafa reynt að koma í veg fyrir að ákærði næði í móður hennar í síma, en það geti verið að hún hafi sparkað óvart í símann er ákærði var að reyna að halda henni og hún að reyna að sparka honum frá.

Y kvaðst ekki vita hvernig hún hefði fengið mar á vinstri augabrúnina. Hún hefði allavega ekki verið með neina áverka fyrir þennan dag. Það hefði hins vegar svo margt gerst að hún gæti ekki útskýrt hvert einasta högg. Hún gæti þó hafa fengið þetta mar á vinstri augabrúnina er hún sló höfðinu utan í bílinn eins og hún hefði greint áður frá. Hún kvaðst hafa verið með tannréttingarteina á þessum tíma og gæti hún hafa fengið sárið á efri vör við það að rekast í eitthvað þegar ákærði hélt henni. Hvernig tognun á vinstri öxl og hálsi hefði komið til kvað hún þau ákærða hafa verið að fljúgast á.

Y kvaðst hafa fengið högg á bakið í desember 2004, en það hefði ekki tengst þessu máli neitt. Hún hefði einstöku sinnum fundið til óþæginda eftir það en ekki neinu alvarlegu. Það væri helst þegar hún væri búin að vinna mikið eða hefði verið mikið á ferðinni. Óþægindin væru neðst á mjóbakinu.

Nánar spurð kvaðst Y ekki minnast þess að hafa haldið í þakboga á bifreið ákærða og slegið höfðinu í afturrúðu og ekki í hliðarrúðu bifreiðarinnar nema hún hafi verið að reyna að losna. Hún kvaðst sjálf hafa dottið er hún fór út úr bílnum. Í rauninni hefði hún rúllað út úr bílnum.

Nánar spurð kvað Y ákærða hafa kýlt hana í magann, en þegar hún var spurð að því hvenær það hefði verið og hvar, kvaðst hún ekki vera viss um að hann hefði kýlt hana í magann. Þetta hefði gengið svolítið út á það að henni hefði fundist hann vera að ýta henni.

Hún kvaðst hafa slegið ákærða með vegstikunni af því að hann tók hana stundum upp á öxlina á sér og henti henni ofan í malbikið. Þá hefði ákærði snúið upp á hönd hennar og skellt henni niður í malbikið. Þá hefðu þau verið stödd fyrir aftan bíl ákærða, svolítið frá honum, en hún hefði verið að reyna að hlaupa í burtu og farið aftur fyrir bílinn.

Enn spurð um það hvernig hún hefði farið út úr bifreið ákærða í umrætt sinn kvaðst Y ekki vita hvort þeirra opnaði dyrnar á bílnum, en hún hefði náttúrulega reynt að nýta tækifærið og komast út. Þar sem hún hefði legið í sæti bifreiðarinnar hefði hún ekki getað stigið út úr bílnum á venjulegan hátt og hélt hún að hún hefði verið hálfstandandi þegar ákærði kom út. Hún hefði þá grúft sig niður við bílinn. Hún hefði frekar viljað sitja þarna niðri þar sem hún hefði vitað að hún yrði fyrir einhverjum höggum. Hún hefði ætlað að reyna að verja sig með því að sitja í hnipri.

Y kvað hugsanlegt að hún hefði tognað á öxl við það að ákærði sneri upp á handlegginn á henni.

Vitnið A, móðir Y gaf skýrslu fyrir dóminum. Hún kvaðst þekkja ákærða, sem hefði verið meðferðarfulltrúi Y þegar þær voru búsettar á .... Hann hefði tekið þátt í að byggja stúlkuna upp eftir erfiða lífsreynslu sem hún hefði orðið fyrir. Er meðferðinni fyrir norðan lauk árið 2003 höfðu myndast vinatengsl milli fjölskyldnanna. Þegar hún flutti suður hefði ákærði og hans fjölskylda verið að flytjast til D. Á þeim tíma hefði hún verið sátt við hann. Vitnið kannaðist ekki við að hafa beðið ákærða 3-4 dögum fyrir ..... 2005 eða þann dag að hafa einhver afskipti eða ræða við dóttur sína. Hún hefði þá eiginlega verið búin að fá nóg af honum. Henni hefði fundist afskipti hans komin út fyrir eðlileg mörk Hún kvað ákærða hafa komið heim til hennar á sunnudeginum á undan og hefði hann verið marinn og blár í andliti og krambúleraður. Hún kvaðst ekki muna hvaða erindi ákærði átti á hennar fund. Þá kvaðst hún hafa hringt í ákærða umræddan dag áður en hann fór upp í skólann. Svo hefði ákærði hringt í hana þennan sama dag um kl. 16:00 og sagst vera staddur í ..... Dóttir hennar væri hjá honum og vildi hann að hún kæmi og næði í hana og mætti hún búast við ljótri aðkomu. Hún hefði heyrt svona óljóst óp í dóttur sinni, en samt ekki áttað sig á hvað væri á seyði. Hún hefði farið að R og hefði ákærði staðið þar með uppbrettar ermar, en dóttir hennar legið á jörðinni. Jörðin hefði öll verið útspörkuð. Ákærði hefði sagt að hann hefði náð í stúlkuna í skólann og talað hana til. Hann hefði sagst vera ósáttur við að hún væri með strák sem héti B. Hún hefði einnig verið ósátt við samband þeirra. Ákærði hefði sagst hafa verið að kynna stúlkunni hvernig það væri að fara í ofbeldissambúð og jafnframt sagt að hann væri mjög ánægður með að stúlkan gæti varið sig. Hún kvað Y ekki hafa sagt sér þarna á vettvangi hvað hefði gerst, augu hennar hefðu verið tóm. Hún hefði farið með Y heim og hefði hún gist hjá vinkonu sinni. Daginn eftir hefði hún farið til dóttur sinnar og beðið hana um að segja sér sína hlið á málinu og hefði hún gert það. Y hefði sagt henni að ákærði hefði hringt í hana og viljað fá að vita hvar hún væri, en hún hefði verið í skólanum. Hann hefði síðan komið í skólann og farið með hana út úr skólanum og fengið hana til þess að setjast í bíl sinn. Hún hefði reynt að koma sér út úr bílnum en hann hefði rifið í hana. Þau hefðu ekið út í R. Ákærði hefði sagst ætla að sýna henni hvernig það væri að vera í ofbeldissambúð. Hann ætlaði að halda henni nauðugri svo að hún myndi fá að kynnast þessu fyrir alvöru. Er þau komu út í R hefði komið til slagsmála á milli þeirra. Hún hefði varið sig með þessari stiku sem vitnið kvaðst hafa séð þarna á staðnum. Hún hefði reynt að kalla á vitnið þegar ákærði var að hringja í hana. Hún kvað Y hafa sýnt sér áverka sem hún var með. Hefði hún séð eitthvað á öxlinni á Y og á bakinu á henni. Kvaðst hún muna að Y hefði verið bólgin og þrútin en ekki nákvæmlega hvar. Y hefði sagt henni að ákærði hefði ýtt í hana, hrint henni og fellt hana. Þá hefði hann tekið hana einhverju taki. Einhvers konar taki þannig að hann hefði verið að snúa hana niður.

Vitnið kvaðst hafa átt samtal við ákærða áður en hann fór og sótti Y í skólann .... og hefði samtalið gengið út á það að hún væri ósátt við strákinn sem Y væri með. Um þetta hefðu þau ákærði verið sammála. Á þessum tímapunkti hefði hún verið að velta því fyrir sér, hvort hún ætti að láta Y velja á milli þess að búa á heimilinu eða vera með B. Myndi hún velja B, yrði hún að flytja út af heimilinu. Hún hefði sagt ákærða frá þessu. Hún hefði einnig sagt ákærða að hún væri ósátt við að hann væri að ganga á eftir dóttur hennar. Ákærði hefði vitað að hún væri búin að fá nóg af hans afskiptum og hefði ákærði því ekki getað túlkað samtal þeirra sem ákall hennar um aðstoð hans.

Vitnið kannaðist við að hafa misst stjórn á sér og farið að öskra á þau bæði er hún kom að R. Það hefði verið vegna þess að hún var búin á þessum tíma að fá nóg af ákærða og öllum hans ástarorðum í garð dóttur hennar. Hún hefði einnig verið búin að fá nóg af því að hlusta á hann tala um ofbeldið sem hann ólst upp og hann var að yfirfæra, að henni fannst á þessum tíma, yfir á dóttur hennar.

Vitnið staðfesti að í samtölum hennar við ákærða um áramótin 2004/2005 og svo áfram, hefði hún tjáð honum hvað hún væri óhress með það að dóttir hennar hafði tekið upp samband við B. Henni finndist hann ekki nógu góður fyrir hana. Henni hefði fundist hann mæta illa bæði í skólann og í vinnu og draga Y niður. Hún hefði hins vegar ekki verið að falast eftir aðstoð ákærða heldur að fá að tala og segja fréttir, enda hefði hlutverki ákærða með stúlkuna þá verið lokið.

B, unnusti Y, kom fyrir dóm og gaf skýrslu vitnis. Hann kvaðst hafa kynnst Y fyrir 3 árum, en ákærða þekkti hann ekkert. Vitnið kvað Y hafa sagt sér frá atvikum en ekki í smáatriðum. Hann hefði hitt hana sama dag og atvikið átti sér stað og hefði hún þá sagt honum frá þessu. Hann hefði verið beðinn að koma heim til hennar. Hún hefði sagt honum að ákærði hefði sótt hana í skólann og farið með hana í bíl. Ákærði hefði kýlt hana í magann og meitt hana í öxl. Y hefði verið með sprungna vör en aðra áverka hefði hann ekki séð á henni. Hún hefði sagt að ákærði hefði farið með hana í R og tekið hana hálstaki þangað til að hún varð blá í framan. Þetta hefði hún reyndar sagt honum löngu seinna. Vitnið kvaðst vita að Y hafi átt við erfiðleika að stríða frá fyrri tímum. Hún hefði átt í erfiðleikum með svefn eftir atburðinn. Hún hefði einnig átt við þunglyndi að stríða, einkum eftir atburðinn. Vitnið kvað Y hafa lýst þessu sem áflogum og tuski milli hennar og ákærða.

V-kvk-nf E-kvk-nf sálfræðingur gaf skýrslu fyrir dóminum.

V.

Y var farþegi í bifreið ákærða er hann ók bifreiðinni frá F að R um kl. 16:00 ..... 2005. Er ákærða gefið að sök að hafa veist að Y með höggum meðan á ökuferðinni stóð. Ennfremur tekur saksókn á hendur ákærða til þess að hann hafi við bifreiðina er þau voru komin á leiðarenda snúið upp á hönd Y, skellt henni niður í malbik, tekið hana hálstaki og kýlt hana í magann. Er ákærði með þessari háttsemi sinni talinn hafa orðið valdur að þeim áverkum sem í ákæru greinir.

Ganga verður út frá því að Y hafi sjálfviljug farið upp í bifreið ákærða, enda sætir hann hvorki ákæru fyrir að hafa neytt hana upp í bifreiðina né fyrir að hafa haldið henni þar nauðugri.

Ákærði þvertekur fyrr að hafa slegið Y í öxlina í bifreiðinni á framangreindri leið en á hinn bóginn hafi hann gripið til hennar er hún gerði sig líklega til að yfirgefa bifreiðina á ferð. Þá kunni hann að hafa hnippt í hana. Í skýrslu sinni hjá lögreglu kvað Y ákærða hafa verið æstan er hann var að aka upp á R og hefði hann farið lemja hana í öxlina svona til hliðar. Hann hefði síðan reynt að lemja hana í lærið en hún náð að víkja sér undan og þá hefði hann farið að lemja í mælaborðið. Í skýrslu sinni fyrir dóminum kvaðst Y hafa meitt sig er ákærði sló hana í öxlina í bílnum. Hún hefði tognað í öxlinni en hún kvaðst þó ekki vita hvort tognunin stafaði af högginu í öxlina eða þegar ákærði var að henda henni í götuna. Y var spurð að því fyrir dóminum hvernig tognun á hálsi og vinstri öxl hefði komið til og kvað hún þau ákærða hafa verið að fljúgast á. Að þessu virtu og með því að framlagt læknisvottorð þykir ekki renna stoðum undir framburð Y, þykir ósannað gegn eindreginni neitun ákærða að ákærði hafi ráðist á hana með höggum í bifreiðinni er hann ók áleiðis að R.

Y hefur haldið því fram að ákærði hafi tekið hana hálstaki og hert að þar til hún fór að blána í framan. Ákærði neitar þessu staðfastlega. Gegn neitun ákærða og þar sem framburður Y fær ekki stoð í læknisvottorði að þessu leyti þykir ósannað að ákærði hafi tekið hana hálstaki eins og í ákæru er lýst.

Ákærði neitar að hafa kýlt Y í magann eins og honum er gefið að sök í ákæru. Framburður Y hefur verið óstöðugur um þetta atriði. Fyrir dómi dró hún í land og kvað ákærða ekki hafa slegið sig í magann heldur hefði hún skynjað þetta þannig að ákærði hefði verið að ýta henni. Gegn neitun ákærða þykir því ósannað að ákærði hafi slegið Y í magann.

Y bar fyrir dóminum að hún vissi ekki hvernig hún hlaut mar yfir vinstri augabrún. Hún hefði ekki verið með þann áverka fyrir. Hún kvað þó hugsanlegt að hún hafi fengið þennan áverka er hún sló höfði sínu utan í bifreið ákærða. Í ljósi neitunar ákærða og framangreinds framburðar Y þykir vafi leika á því að umræddan áverka megi rekja til refisverðrar háttsemi ákærða og telst því ósannað að mar þetta yfir augabrún Y sé af völdum ákærða.

Y kvaðst hafa verið með tannréttingarteina á þessum tíma og gæti hún því hafa fengið sárið á efri vör við það að rekast í eitthvað þegar ákærði var búinn að halda henni, eins og hún orðaði þetta fyrir dóminum. Með vísan til sömu raka og eiga við um marið yfir augabrún Y þykir ósannað að rekja megi sárið á efri vör hennar til refsiverðrar háttsemi ákærða.

Eftir stendur spurning um það hvort tognun í öxl og hálsi Y megi rekja til refsiverðrar háttsemi ákærða. Ákærði neitar því staðfastlega að hafa ráðist á Y en á hinn bóginn kannast hann við að hafa lent í átökum við hana, annars vegar til að koma í veg fyrir að hún skaðaði sjálfa sig og hins vegar til að verja sjálfan sig höggum frá henni. Þannig kannast ákærði við að hafa haldið henni í fanginu og látið sig falla aftur á bak með hana er hann var að losa tak hennar á toppbogagrind bílsins, en hún hafði ítrekað slegið höfði sínu í bílrúðu. Hefði hann þurft að snúa vegstikuna úr hönd hennar.

Í skýrslu sinni hjá hjá lögreglu bar ákærði að hann hefði tekið Y upp og borið hana í áttina að bílnum. Á sama tíma hefði hann verið að reyna að hringja í móður hennar. Er hann hefði komið að bílnum hefði Y tekið um þakbogann á bílnum og farið að berja höfðinu utan í hliðarrúðu að aftan. Hann hefði tekið utan um hana, í höndina á henni og snúið hana niður, en hann hefði óttast að hún bryti rúðuna.

Í sömu skýrslu hjá lögreglu var ákærði spurður að því hvort hann hefði ráðist á Y við R, snúið upp á hönd hennar og skellt henni niður í malbik nokkrum sinnum. Það kvaðst ákærði ekki hafa gert það. Hann hefði snúið hana einu sinni niður er hún hélt í þakbogann. Hann hefði kannski fellt hana einu sinni eða tvisvar en hún hefði sjálf hent sér niður. Þá hefði hann kannski snúið einu sinni upp á höndina á henni er hún hélt á vegstikunni, hann kvaðst þó ekki muna þetta vel.

Eins og áður getur sagði ákærði fyrir dóminum að hann hefði haldið Y til þess að koma í veg fyrir að hún skaðaði sjálfa sig. Hann kannaðist jafnframt við að hafa snúið vegstikuna úr hönd hennar er hún réðst á hann. Þá hefði hún orðið brjáluð og átök byrjað og hún vaðið í hann. Hann hefði gripið utan um hana og lyft henni upp en hún gripið um þakboga bílsins, rifið sig að bílnum og lamið höfðinu við afturrúðuna bílstjóramegin. Þetta hefði í raun verið eina tilfellið þar sem hann hefði raunverulega tekið á stúlkunni. En hann hefði orðið að taka utan um öxl hennar, undir upphandlegg hennar og losa hönd hennar af þakboganum. Hann hefði síðan tekið tvö, þrjú skref aftur á bak og látið sig detta og tekið Y með í fallinu.

Eins og greinir í áverkavottorði vegna Y var ekki að sjá neina áverka á vinstri öxl hennar við skoðun, en hins vegar kemur þar fram að hún hafi fundið smáverk við þreifingu á öxlinni. Þá kemur einnig fram að hálshreyfingar hafi verið eðlilegar, en Y hafi hins vegar kvartað um verk í kjálka hægra megin. Þar hafi enga áverka verið að sjá, hvorki mar né bólgu. Hún hafi verið greind með tognun í vinstri öxl og á hálsi.

Ekki þykir unnt að útiloka að Y hafi tognað í öxl og á hálsi er hún og ákærði áttust við, en í ljósi óljóss framburðar Y um atvik og gegn eindreginni neitun ákærða þykir varhugavert að telja sannað að fullnægt sé saknæmisskilyrðum svo sakfella megi ákærða fyrir brot gegn 217. gr. almennra hegningarlaga.

Framburður ákærða hefur verið stöðugur frá upphafi málsins og hefur ekkert ósamræmi verið í framburði hans hjá lögreglu annars vegar og fyrir dómi hins vegar. Enda þótt framburður Y þyki í sjálfu sér ekki hafa verið ótrúverðugur, þykir framburður hennar þó hafa verið óskýr og óljós á köflum og allnokkurs ósamræmis gætt í framburði hennar annars vegar hjá lögreglu og hins vegar fyrir dómi.

Þegar allt framangreint er virt þykir ákæruvaldinu ekki hafa tekist gegn neitun ákærða að sanna sekt hans, sbr. 45. gr. og 46. gr. laga nr. 19/1991. Verður hann því sýknaður af kröfum ákæruvalds.

Í ljósi málsúrslita og með vísan til 3. mgr. 172. gr. laga um meðferð opinberra mála ber að vísa bótakröfu Y frá dómi. Jafnframt ber samkvæmt 1. mgr. 166. gr. laganna að fella allan sakarkostnað á ríkissjóð. Eru þar með talin málsvarnarlaun H-kk-ef B-kk-ef hæstaréttarlögmanns, verjanda ákærða við rannnsókn lögreglu og meðferð málsins fyrir dómi og þóknun H-kvk-ef L-kvk-ef héraðsdómslögmanns, skipaðs réttargæslumanns Y. Með hliðsjón af eðli og umfangi máls þykja málsvarnarlaunin hæfilega ákveðin 450.000 krónur og þóknun réttargæslumannsins 120.000 krónur, hvoru tveggja að meðtöldum virðisaukaskatti.

Dóm þennan kveða upp F-kk-nf H. A-kk-nf héraðsdómari, Ó-kvk-nf P-kvk-nf dómstjóri og Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf héraðsdómari.

DÓMSORÐ:

Ákærði, X, er sýkn saka.

Bótakröfu Y er vísað frá dómi.

Sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin 450.000 króna málsvarnarlaun H-kk-ef B-kk-ef hæstaréttarlögmanns, skipaðs verjanda ákærða og 120.000 króna þóknun H-kvk-ef L-kvk-ef héraðsdómslögmanns, skipaðs réttargæslumanns Y.

F-kk-nf H. A-kk-nf

Ó-kvk-nf P-kvk-nf

Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf

Rétt endurrit staðfestir.

Héraðsdómur Reykjaness 28.06.2006