S-134/2008

Mál þetta, sem þingfest var og dómtekið 18. júní sl., er höfðað af lögreglustjóranum á Blönduósi með ákæru, dagsettri 28. maí 2008, á hendur X, fæddri 2. ágúst 1987, til heimilis að [...], „fyrir líkamsárás, með því að hafa laugardagskvöldið 22. mars 2008 um kl. 23:35, veist að A, þar sem A sat í framsæti fólksbifreiðar farþegamegin sem lagt hafði verið við Söluskálann [...], og slegið hana með lófanum í andlitið, með þeim afleiðingum að A hlaut bólgu í efri vör vinstra megin og mar á innanverði vörinni.

Telst brot þetta varða við 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20/1981.

Þess er krafist að ákærða verð dæmd til refsingar

Þá krefst S-kk-nf Ó-kk-nf hrl. þess f.h. A að ákærða verði dæmd til greiðslu skaðabóta að fjárhæð krónur 150.000,- auk vaxta skv. 8. gr. vaxtalaga nr. 38/2001 frá 22. mars 2008, en með dráttarvöxtum samkvæmt sömu lögum frá 1. maí 2008 til greiðsludags.“

II

Ákærða sótti þing þegar málið var þingfest þann 18. júní sl. og játaði skýlaust háttsemi þá sem henni er í ákæru gefin að sök, en hafnaði framkominni bótakröfu og taldi ekki skilyrði til þess að hún yrði dæmd til greiðslu skaðabóta. Þá gerði sækjandi grein fyrir sjónarmiðum ákæruvalds varðandi ákvörðun viðurlaga.

Með játningu ákærðu, sem er í samræmi við önnur gögn málsins, telst sekt ákærðu fyllilega sönnuð en háttsemi hennar er réttilega færð til refsiákvæða í ákæru.

Við ákvörðun refsingar ákærðu ber að horfa til þess að árásin var smávægileg og afleiðingar hennar litlar líkt og fram kemur í ákæru. Þá hefur ákærða ekki áður sætt refsingu. Að teknu tilliti til þess þykir rétt að fresta ákvörðun refsingar ákærðu þannig að hún falli niður að liðnum tveimur árum frá dómsuppsögu enda haldi hún almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Samkvæmt yfirliti rannsóknara er sakarkostnaður vegna rannsóknar málsins 9.000 krónur og þann kostnað ber ákærðu að greiða. Enginn kostnaður féll á málið við meðferð þess fyrir dóminum.

A hefur krafist skaðabóta úr hendi ákærðu. Bótakrafan er í tveimur liðum. Það er í fyrsta lagi er krafist bóta fyrir þjáningar og miska að fjárhæð 100.000 krónur samkvæmt 3. og 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Í öðru lagi er gerð krafa um lögmannsþóknun með virðisaukaskatti að fjárhæð 50.000 krónur. Gerð er krafa um vexti samkvæmt 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 22. mars 2008, en dráttarvexti samkvæmt sömu lögum frá 1. maí 2008 til greiðsludags. Fallast má á með bótakrefjanda að hún eigi, með vísna til 26. gr. laga 50/1993, rétt á bótum úr hendi ákærðu. Með hliðsjón af málsatvikum og afleiðingum kinnhestsins þykja bætur hæfilega ákveðnar 20.000 krónur. Bætur vegna aðstoðar lögmanns við að setja fram bótakröfuna þykja hæfilega ákveðnar 30.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti. Bótakrafan sem fyrst var kynnt ákærðu við þingfestingu málsins ber vexti eins og í dómsorði greinir.

Af hálfu ákæruvalds sótti málið B-kk-nf H-kk-nf settur lögreglustjóri á Blönduósi.

H-kk-nf H-kk-nf dómstjóri kveður upp dóm þennan.

DÓMSORÐ

Ákvörðun refsingar ákærðu, X, er frestað og skal hún niður falla að liðnum tveimur árum enda haldi hún almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærða greiði 9.000 krónur í sakarkostnað

Ákærða greiði A 50.000 krónur með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 22. mars 2008 til 18. júní 2008 en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

H-kk-nf H-kk-nf.