S-136/2019

Mál þetta, sem dómtekið var 19. júní 2019, var höfðað með ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, dags. 19. febrúar 2019, á hendur:

„S-kk-þgf D-kk-þgf H-kk-þgf, kt. [...], [...] Reykjavík, fyrir líkamsárás með því að hafa, [...]. október 2016, við skemmtistaðinn AA við [...], Reykjavík, veist með ofbeldi að A, kt. [...], rifið í hægri hendi A og snúið upp á fingur hans. Af atlögunni hlaut A afrifuáverka og eymsli á löngutöng og eymsli á baugfingri auk afrifubrots í fremstu kjúku baugfingurs.

Telst háttsemi þessi varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkrafa:

Í málinu hefur G-kk-nf I-kk-nf J-kk-nf lögmaður, lagt fram skaða og miskabótakröfu f.h. A, kt. [...], þar sem þess er krafist að ákærða verði gert að greiða A miskabætur samtals að fjárhæð kr. 1.000.000, auk vaxta skv. 8. gr. vaxalaga nr. 38/2001, sbr. 4. gr. laganna frá þeim degi er hið bótaskylda atvik átti sér stað og þar til mánuður er liðinn frá birtingu kröfunnar, auk dráttarvaxta frá þeim degi skv. 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. vaxtalaga til greiðsludags auk þóknunar lögmanns brotaþola, að skaðlausu, skv. mati dómsins eða samkvæmt síðar framlögðum málskostnaðarreikningi auk virðisaukaskatts af málflutningsþóknun.“

2

Verjandi ákærða krefst aðallega sýknu en til vara vægustu refsingar er lög leyfa. Þá krefst hann þess að bótakröfu verði vísað frá dómi en til vara verulegrar lækkunar og að kröfu um málskostnað verði hafnað. Hann krefst jafnframt hæfilegra málsvarnarlauna sem greidd verði úr ríkissjóði.

I.

[...]. október 2016, kl. [...], var lögreglan við eftirlit við AA þegar B dyravörður leitaði aðstoðar hennar vegna ákærða sem sagður var hafa látið ófriðlega við útidyr og leitað inngöngu. Hefði hann ráðist að brotaþola A.

Í frumskýrslu segir að rætt hafi verið við ákærða á vettvangi. Félagi hans hafi farið að skipta sér af og ekki sinnt fyrirmælum lögreglu og fór svo að hann var handtekinn. Var ákveðið að flytja þá báða á lögreglustöðina og þurfti að beita ákærða tökum þegar hann fór að ókyrrast á leiðinni þangað. Þegar þangað var komið hafi þeir félagar báðir verið með öllu óviðræðuhæfir og sýnt lögreglumönnum ógnandi tilburði og gargað á þá. Voru þeir vistaðir í fangaklefa.

Þá kemur fram í skýrslunni að lögregla hafi haldið aftur á vettvang og rætt þar við dyraverði staðarins og brotaþola. Haft var eftir B að ákærði hefði verið til ama við útgang AA og barið á hurðina í sífellu. Hafi hann ítrekað verið beðinn að láta af háttseminni. Hafi brotaþoli ætlað að loka á ákærða en hann hafi brugðist við með því að grípa í vinstri hönd hans. Ræddi lögregla við brotaþola, sem staðfesti frásögnina, og var tekið fram að hann hefði kvartað undan eymslum í vinstri hendi eftir atlögu ákærða og sagst mögulega vera tognaður á fingri.

Ákærði var yfirheyrður þennan sama dag. Bar hann fyrir sig minnisleysi um atvik en hann hefði drukkið allt of mikið um kvöldið.

Brotaþoli lagði fram kæru vegna málsins [...]. október 2016. Kvaðst hann hafa farið á slysadeild nokkrum dögum eftir atvikið og hefði komið fram brot í kjúku baugfingurs hægri handar.

Meðal gagna er læknisvottorð C læknis, dagsett [...]. nóvember 2016. Þar kemur fram að brotaþoli hafi leitað á bráðamóttöku [...]. október 2016 með verk í hægri baugfingri og vinstri þumalfingri eftir högg sem hann hefði fengið. Hefði hann þurft að takast á við mann sem leitaði inngöngu í AA þar sem brotaþoli starfaði sem dyravörður. Í vottorðinu er áverkum brotaþola lýst svo að afrifa hafi verið á hægri löngutöng auk þess sem hann hafi fundið fyrir eymslum í þeim fingri og baugfingri. Hann hafi verið mjög aumur yfir „interphalangeal lið (DIP lið)“ og yfir naglrót DIPliðar vinstra megin. Í sömu átökum hafi hann meiðst á þumli hægra megin og verið aumur. Hafi brotaþoli verið myndaður og vinstri þumall ekki sýnt beináverka. Ferskt afrifubrot hafi verið þar sem réttsinin festist í fjærkjúku baugfingurs hægra megin. Þannig hafi fremsta kjúka fingursins brotnað og flaski brotnað af „dorsalt“. Var búið 3 um sárið með því að setja plástur á afrifu húðarinnar og þrír fingur bundnir saman til styrktar þeim brotna. Gróandi var talinn vera góður. Þá kom fram í vottorðinu að brotaþoli væri aumur í liðunum „metacarpocarpal“ á vinstri hendi og þar hefði verið sett „strapp“ til stuðnings liðnum. Fram kom að brotaþoli hefði psoriasisgigt og hefði áður verið aumur í liðnum.

II.

Verður nú gerð grein fyrir framburði ákærða, brotaþola og annarra vitna við aðalmeðferð málsins, að því marki sem nauðsynlegt þykir til úrlausnar þess.

Ákærði lýsti atvikum svo að hann hefði verið að skemmta sér í AA. Hann hefði farið út af staðnum og verið fyrir utan að spjalla við fólk. Hann hefði síðan viljað komast aftur inn og troðið sér fram fyrir fólk sem var framan við dyr. Taldi hann um tíu manns hafa staðið þar fyrir utan. Hann hafi rifist við einhvern dyravörð sem þar var og verið mjög pirraður. Kvaðst ákærði hafa barið á dyrnar með látum. Brotaþoli hefði síðan komið og sagst vera eigandi. Kvaðst ákærði hafa rifist við hann um réttmæti þess að meina honum inngöngu. Hafi hurðinni verið skellt aftur og hann staðið fyrir utan. Ákærði kvaðst hafa verið handtekinn þegar hann hefði verið á leið frá staðnum og upp á [...]. Hafi lögreglan viljað ræða við hann um líkamsárás en hann hafi neitað sök. Vinur hans D hafi komið og farið að skipta sér af og viljað leiðrétta rangfærslur. Kvaðst ákærði lítið muna, og ekkert eftir meintu broti. Aðspurður taldi hann minnisleysið að einhverju leyti eiga rætur að rekja til ölvunar. Hann myndi til dæmis ekkert eftir því sem gerðist eftir bílferðina á lögreglustöðina. Hefði hann rætt við D um atvikið en hann hefði sagt honum að hann hefði ekki skaðað neinn. Aðspurður kvaðst ákærði ekki hafa séð neinn ráðast að brotaþola. Ákærði kvaðst hafa verið miður sín vegna þeirra ásakana sem á hann voru bornar í yfirheyrslu hjá lögreglu. Hafi hann viljað komast heim, ekki „nennt þessu“, og því borið á þann veg sem eftir honum er haft í lögregluskýrslu.

Brotaþoli kvað [...] hafa verið í AA. Mikill fjöldi fólks hafi verið á staðnum og fyrir utan hann. Hafi hann verið með fjóra til sex dyraverði í vinnu en hann, sem eigandi staðarins, hafi aðstoðað við dyravörslu. Hafi verið hleypt inn á einum stað en út á öðrum. Á þeim dyrum hafi verið tvær hurðir sem opnuðust út. Hafi aðeins önnur verið opnuð þegar hleypt var út en lokað strax á eftir. Hafi margir viljað komast inn og ákærði hafi verið einn þeirra. Hann hefði hamast mjög á hurðinni og reynt að troða sér inn. Hafi brotaþoli þurft að segja honum að fara frá hurðinni. Í eitt skiptið hafi ákærði náð að rífa upp hurðina sem þá hafi fest í krækju sem var á veggnum. Hafi brotaþoli þurft að teygja hægri hönd út til að losa krækjuna, en þá hafi ákærði rifið í höndina og snúið upp á hana og við það hafi húð rofnað og blætt úr. Nánar spurður kvaðst brotaþoli hafa séð ákærða mjög oft þegar hann opnaði hurðina og því vitað hver hefði 4 gripið í hönd hans. Nánar spurður kvaðst hann hafa þurft að slíta sig frá ákærða og hefði séð hann greinilega. Hann hefði ekki klemmt sig þegar hurðin skelltist upp. Brotaþoli kvaðst í framhaldinu hafa farið inn til að búa um sárið og þegar hann hefði komið aftur hefði hann séð ákærða enn við hurðina. Brotaþoli kvaðst ekki hafa rætt við lögregluna fyrst á eftir en frétt af því að ákærði hefði verið handtekinn. Kvaðst brotaþoli í fyrstu hafa talið að hann myndi jafna sig af meiðslum sínum en svo leitað á slysadeild. Við skoðun hafi komið í ljós að kjúka á öðrum fingri sömu handar hefði brotnað. Ranghermt væri í frumskýrslu lögreglu að hann hefði í tengslum við atvikið skaðast á vinstri hendi. Hins vegar væri hann með gigt í vinstri þumli. Brotaþoli kvað atvikið hafa haft áhrif á sig og störf sín hjá AA eftir þetta. Hafi það ekki síst tekið á hann andlega.

G kvaðst hafa verið við dyravörslu þegar atvik áttu sér stað. Hafi verið troðningur fyrir utan og fólki því verið hleypt út á tilteknum stað. Hafi fólk viljað komast inn þar og einhverjir sparkað í hurðina og reynt að rífa í hana þegar hleypt var út. Brotaþoli hafi verið að hleypa fólki þar út. Kvaðst vitnið hafa heyrt af því hjá brotaþola eftir lokun staðarins að læti hefðu verið í dyrunum og minnti hann að brotaþoli hefði lýst atvikum svo að gerandinn hefði rifið í hurðina þegar brotaþoli reyndi að loka henni, með þeim afleiðingum að fingurnir urðu á milli. Þessi gerandi hafi síðan farið burt eftir að hafa sparkað eitthvað meira í hurðina. Vitnið kvaðst hafa staðið til hliðar við hurðina og ekki séð hvað gerðist. Hann hefði aðeins séð þegar gerandinn fór úr dyragættinni og var með læti, m.a. með því að gera atlögu að hurðinni eins og til að sparka í hana. Þá hafi hann séð þegar maðurinn fór yfir götuna. Nánar spurður kvað hann einn eða tvo hafa haft sig þar mest í frammi en á að giska fjórir hefðu verið við hurðina en nokkrir staðið á gangstéttinni. Þvagan hafi verið mest annars staðar, nær vitninu. Borinn var undir hann framburður hans hjá lögreglu og kvaðst hann hafa munað atvik betur þegar hann gaf skýrsluna. Aðspurður kvaðst vitnið ekki hafa séð þegar gerandinn var handtekinn. Kvaðst hann þó hafa gefið lögreglu lýsingu á gerandanum strax á vettvangi en þá hefði hann munað þetta betur.

B kvaðst hafa starfað sem dyravörður í AA. Umrætt sinn hafi verið [...] á staðnum og mjög annasamt. Hafi brotaþoli sem sé eigandi gengið í að aðstoða. Hafi gestum verið hleypt inn um miðdyrnar og vitnið hafi staðið þar innan við. Hann hafi haft góða yfirsýn yfir svæðið og m.a. þær dyr sem brotaþoli hafi þurft að vera við. Þar hafi krakkar reynt að komast inn. Hafi verið barið virkilega fast á hurðina. Kvaðst vitnið hafa séð strák rífa í hönd brotaþola en hann hefði reynt að slíta sig lausan. Hafi strákurinn gripið einhvern veginn í hönd brotaþola og dregið hann út fyrir. Hafi brotaþoli þá horfið úr augsýn en eftir þetta hafi hann komið til vitnisins og sagst vera lemstraður á fingrinum og finna til. Vitnið kvaðst muna vel eftir atvikinu þó hann gæti ekki borið kennsl á gerandann í dag eða sagt til um hvort fleiri hefðu verið við dyrnar 5 með ákærða. Hann kannaðist við að hafa talað um einn tiltekinn geranda í viðræðum við lögreglu og í kjölfarið hefði sá verið handtekinn. Kvað hann rétt eftir sér haft í skýrslum lögreglu.

D kvaðst hafa verið í AA að skemmta sér með ákærða, sem væri besti vinur hans. Ákærði hefði farið út af staðnum og vitnið hitt hann úti en síðan hefði ákærði viljað komast aftur inn. Hafi hann og fleiri rifist við dyravörð. Nokkrir hafi orðið reiðir og sparkað í hurð. Hurðinni hafi hins vegar verið skellt á þá. Kvaðst vitnið hafa verið í aðstöðu til þess að sjá hvað gerðist og hefði ákærði ekki ráðist á neinn með þeim hætti sem honum væri gefið að sök. Þá hafi hann ekki séð neitt gerast sem gæti skýrt hvers vegna sakir væru bornar á ákærða. Kvað vitnið dyravörð hafa bent á ákærða þegar þeir voru að ganga burt frá staðnum en í kjölfarið hafi lögreglan handtekið hann. Vitnið kvaðst hafa neytt áfengis en hvorki hann né ákærði hefðu verið ölvaðir.

E lögreglumaður kvaðst hafa verið við eftirlit í nágrenninu er dyraverðir hefðu kallað eftir aðstoð. Hafi komið fram að brotaþoli hefði reynt að loka á ákærða sem hefði hindrað hann og síðan skaðað hann. Hafi dyraverðir sem á vettvangi voru bent á tiltekinn aðila sem geranda og hafi aldrei leikið vafi á hver það væri. Hafi vitnið rætt við ákærða sem hafi verið skammt undan. Hann hafi verið samvinnufús í fyrstu en það hafi breyst er vinur hans hafi komið. Þeir hafi síðan báðir verið allsendis óviðræðuhæfir á lögreglustöðinni.

F lögreglumaður kvaðst hafa komið til aðstoðar ásamt félaga sínum. Dyraverðir hafi lýst atvikum og bent á strák sem var grunaður um líkamsárás. Félagi hans hefði komið og reynt að tálma störfum lögreglu. Hafi þeir báðir verið ölvaðir. Þá hefði brotaþoli talað um meiðsli á fingri.

C læknir gerði grein fyrir læknisvottorði sínu. Hann kvaðst muna að um óvenjulegar aðstæður hefði verið að ræða þar sem maður hefði leitað inngöngu á skemmtistað og hefði brotaþoli verið með áverkamerki á báðum höndum. Samræmdust áverkarnir lýsingu hans. Varðandi áverka á hægri hendi hafi hann verið dæmigerður fyrir högg sem kæmi framan á fingur, þ.e. kjúkan hefði beygst er afli var beitt. Ólíklegt væri að slíkur áverki hlytist ef fingur klemmdust því að aðrir áverkar kæmu þá oftast fram, svo sem mar. Hins vegar gæti áverki sem þess hlotist við snúning eða tog. Vitnið kvað áverkana hafa verið nýlega og hlotist innan við viku fyrir komu. Eldri áverkar en það bæru ákveðin einkenni sem ekki hefðu fundist þarna.

III.

Niðurstaða 6

Ákærða er gefin að sök líkamsárás við skemmtistaðinn AA með því að veitast að brotaþola með nánar tilgreindum hætti og með þeim afleiðingum að áverkar hlutust á löngutöng og baugfingri hægri handar.

Ákærða og brotaþola ber saman um að ákærði hafi látið ófriðlega við dyr þar sem brotaþoli sinnti dyravörslu og viljað komast þar inn. Brotaþoli bar að í eitt skiptið hefði ákærði náð taki á hurðinni og síðan rifið í hægri hönd hans með fyrrgreindum afleiðingum.

Ákærði neitar sök. Kvaðst hann ekki minnast þess að hafa veist að brotaþola umrætt sinn og reisir hann neitun sína á upplýsingum frá vitninu D sem með honum var. Þá bar ákærði fyrir sig minnisleysi sem sumpart ætti rætur að rekja til ölvunar, en um það atriði bar hann á sama veg í skýrslutöku hjá lögreglu.

Að mati dómsins er framburður brotaþola trúverðugur. Telst hann vera stöðugur og er ekki á það fallist að misræmi hafi falist í framburði hans þótt í frumskýrslu kæmi aðeins fram að brotaþoli hefði kennt til eymsla í vinstri hendi og kvæðist mögulega vera tognaður á fingri. Bar hann ákveðið fyrir dómi að áverkarnir á hægri hendi hefðu hlotist af háttsemi ákærða en eymsli vinstri handar stöfuðu af öðru. Bar hann í meginatriðum á sama veg í formlegri skýrslutöku hjá lögreglu.

Framburður brotaþola fær stoð af vitnisburði B og að hluta til G. Kvaðst B hafa fylgst með því sem á gekk við dyrnar sem brotaþoli gætti. Sá hann þegar sá aðili sem síðar var handtekinn greip í hönd brotaþola. Kemur skýrt og ítrekað fram í frumskýrslu lögreglu að vitnið hafi verið sá sem benti lögreglu á ákærða. Þá kvaðst vitnið G hafa séð þann sem gerði atlögu að hurðinni fara þaðan burt. Hefði hann gefið lögreglunni greinargóða lýsingu á honum á vettvangi. Kemur þetta heim og saman við vitnisburð lögreglumanna sem á vettvang komu, en E lögreglumaður kvað ekki hafa farið milli mála hver meintur gerandi var þar sem báðir dyraverðir hefðu vísað á hann.

Við mat á sönnunargildi framangreindra vitnisburða er til þess að líta að þeir voru trúverðugir og ekkert fram komið sem gefur ástæðu til að rengja framburð þeirra. Á hinn bóginn er litið til náinna tengsla ákærða og vitnisins D við mat á sönnunargildi framburðar hans.

Áverkar brotaþola eru staðfestir í fyrirliggjandi læknisvottorði. Þar er haft eftir brotaþola að áverkar hafi hlotist eftir viðureign við mann sem leitaði inngöngu í AA. Bar læknirinn fyrir dómi að áverkar brotaþola gætu hafa hlotist af höggi, snúningi eða annarri valdbeitingu. Kvað læknirinn áverkana hafa verið ferska, þ.e. innan við viku gamla.

Brotaþoli leitaði á slysadeild fjórum dögum eftir atvikið. Gaf hann trúverðugar skýringar á því hvers vegna hann hefði ekki leitað þangað fyrr. Þá liggur fyrir í framburði vitna og öðrum gögnum að brotaþoli sýndi og sagði frá því að hann hefði hlotið áverka á hendi skömmu eftir atvikið. 7

Þegar allt framangreint er metið heildstætt telur dómurinn hafið yfir skynsamlegan vafa að ákærði hafi umrætt sinn veist að brotaþola með þeim hætti sem honum er gefið að sök og með þeim afleiðingum sem í ákæru greinir. Þó að dómurinn telji að fyrir ákærða hafi fyrst og fremst vakað að komast inn á skemmtistaðinn með öllum tiltækum ráðum mátti honum vera ljóst að háttsemi hans, sem fólst í að rífa í hönd ákærða með þeim hætti sem raun bar vitni og við þær aðstæður sem uppi voru, væri líkleg til þess valda brotaþola tjóni. Hefur ákærði með háttsemi sinni gerst sekur um líkamsárás á brotaþola. Á hinn bóginn telur dómurinn að ásetningur ákærða hafi ekki staðið til þess að beinbrjóta brotaþola og verða þær afleiðingar því taldar honum til gáleysis. Brot ákærða er rétt heimfært undir 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Samkvæmt sakavottorði ákærða sætti hann tvisvar refsingu á árinu 2016. Annars vegar hlaut hann dóm fyrir þjófnað en ákvörðun refsingar var þá frestað skilorðsbundið til tveggja ára. Þá gekkst ákærði undir lögreglustjórasátt vegna aksturs undir áhrifum fíkniefna og brots á lögum um ávana og fíkniefni.

Með broti sínu, sem átti sér stað [...]. október 2016, rauf ákærði skilorð framangreinds dóms. Með vísan til 1. mgr. 60. gr. almennra hegningarlaga verða bæði málin nú tekin til meðferðar og dæmt um þau í einu lagi.

Við ákvörðun refsingar er litið til ungs aldurs ákærða. Hvað varðar þjófnaðarbrot hans er litið til þess að samanlagt verðmæti þýfisins var smávægilegt og varðar sektum. Þá játaði hann brot sín skýlaust. Hvað varðar ofbeldisbrot ákærða ber að líta til þess að það var með öllu tilefnislaust og beindist gegn brotaþola sem var að sinna störfum sínum. Þá er litið til stigs ásetnings hvað varðar atlögu hans og þess að afleiðingarnar eru metnar honum til gáleysis. Vísast í þessu sambandi til 1., 3., 4. og 6. tl. 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga.

Meðferð máls þessa hefur dregist úr hófi, en atvik áttu, eins og áður segir, sér stað í október 2016, rannsókn lauk í apríl 2017 en ákæra var gefin út í febrúar 2019. Verður ákærða ekki kennt um þennan drátt.

Með hliðsjón af öllu framangreindu og með vísan til 77. gr. almennra hegningarlaga þykir hæfileg refsing ákærða vera 30 daga fangelsi en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnu einu ári frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði er bótaskyldur vegna háttsemi sinnar en hún var til þess fallin að valda brotaþola miska. Á brotaþoli rétt á miskabótum úr hendi hans á grundvelli 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Við ákvörðun bóta er litið til þeirra afleiðinga sem fá stoð í 8 gögnum málsins. Ekki liggja fyrir gögn í málinu um andlega vanlíðan brotaþola. Þykja miskabætur hæfilega ákveðnar 150.000 krónur. Krafa um miskabætur ber vexti eins og í dómsorði greinir. Eru dráttarvextir á lagðir mánuði eftir birtingu bótakröfunnar við þingfestingu málsins. Af hálfu ákærða er því mótmælt að honum verði gert að greiða málskostnað brotaþola við að halda bótakröfu sinni fram. Byggir hann á því að krafan sé ekki reist á réttum lagagrunni, en í greinargerð lögmanns brotaþola sé ekki vísað til viðeigandi lagaákvæða. Þessu hafnar dómurinn með vísan til 3. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008. Í upphafi greinargerðar er gerð krafa um að ákærða verði gert að greiða þóknun lögmanns að skaðlausu. Hér fyrir dómi áréttaði lögmaðurinn kröfu brotaþola um að ákærða yrði gert að greiða málskostnað. Skal ákærði því greiða málskostnað vegna meðferðar kröfunnar sem hæfilegur þykir 200.000 krónur.

Með vísan til 1. mgr. 235 gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008 verður ákærði dæmdur til að greiða allan sakarkostnað. Ákærði greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, B-kk-ef H-kk-ef H-kk-ef lögmanns, 421.600 krónur, og annan sakarkostnað samkvæmt framlögðu yfirliti, 33.600 krónur. Við ákvörðun þóknunar er litið til umfangs málsins auk þess sem tekið er tillit til virðisaukaskatts.

S-kvk-nf H-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

Dómsorð :

Ákærði, S-kk-nf D-kk-nf H-kk-nf, sæti fangelsi í 30 daga en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnu einu ári frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði A 150.000 krónur auk vaxta samkvæmt 8. gr. vaxtalaga nr. 38/2001 frá [...]. október 2016 til 19. apríl 2019, en með dráttarvöxtum frá þeim degi samkvæmt 1. mgr. 6. gr. til greiðsludags og 200.000 krónur í málskostnað.

Ákærði greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, B-kk-ef H-kk-ef H-kk-ef lögmanns, 421.600 krónur, og 33.600 krónur í annan sakarkostnað.

S-kvk-nf H-kvk-nf (sign.)

8 gögnum málsins. Ekki liggja fyrir gögn í málinu um andlega vanlíðan brotaþola. Þykja miskabætur hæfilega ákveðnar 150.000 krónur. Krafa um miskabætur ber vexti eins og í dómsorði greinir. Eru dráttarvextir á lagðir mánuði eftir birtingu bótakröfunnar við þingfestingu málsins. Af hálfu ákærða er því mótmælt að honum verði gert að greiða málskostnað brotaþola við að halda bótakröfu sinni fram. Byggir hann á því að krafan sé ekki reist á réttum lagagrunni, en í greinargerð lögmanns brotaþola sé ekki vísað til viðeigandi lagaákvæða. Þessu hafnar dómurinn með vísan til 3. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008. Í upphafi greinargerðar er gerð krafa um að ákærða verði gert að greiða þóknun lögmanns að skaðlausu. Hér fyrir dómi áréttaði lögmaðurinn kröfu brotaþola um að ákærða yrði gert að greiða málskostnað. Skal ákærði því greiða málskostnað vegna meðferðar kröfunnar sem hæfilegur þykir 200.000 krónur.

Með vísan til 1. mgr. 235 gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008 verður ákærði dæmdur til að greiða allan sakarkostnað. Ákærði greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, B-kk-ef H-kk-ef H-kk-ef lögmanns, 421.600 krónur, og annan sakarkostnað samkvæmt framlögðu yfirliti, 33.600 krónur. Við ákvörðun þóknunar er litið til umfangs málsins auk þess sem tekið er tillit til virðisaukaskatts.

S-kvk-nf H-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

Ákærði, S-kk-nf D-kk-nf H-kk-nf, sæti fangelsi í 30 daga en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnu einu ári frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði A 150.000 krónur auk vaxta samkvæmt 8. gr. vaxtalaga nr. 38/2001 frá [...]. október 2016 til 19. apríl 2019, en með dráttarvöxtum frá þeim degi samkvæmt 1. mgr. 6. gr. til greiðsludags og 200.000 krónur í málskostnað.

Ákærði greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, B-kk-ef H-kk-ef H-kk-ef lögmanns, 421.600 krónur, og 33.600 krónur í annan sakarkostnað.

S-kvk-nf H-kvk-nf (sign.)