E-7021/2009

Mál þetta, sem var dómtekið 26. janúar sl., er höfðað fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur af A-kk-þgf V-kk-þgf A-kk-þgf, Sléttuhrauni 34, Hafnarfirði á hendur G-kk-þgf V-kk-þgf G-kk-þgf, Laugateigi 12, Reykjavík og Vátryggingarfélagi Íslands, Ármúla 3, Reykjavík, með stefnu birtri 28. maí 2009.

Endanleg krafa stefnanda er sú, að stefndu verði dæmdir til að greiða stefnanda 568.160 kr. ásamt 4,5 % vöxtum samkvæmt 16. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 frá 20. desember 2005 til 6. desember 2007, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags. Allt að frádreginni greiðslu að fjárhæð 484.855 kr. hinn 28. nóvember 2007. Þá er krafist málskostnaðar.

Stefndu krefjast sýknu af kröfum stefnanda og að þeim verði tildæmdur málskostnaður úr hendi hans.

Málavextir

Stefnandi lenti í árekstri hinn 20. desember 2005 er bifreiðinni XZ-347 var ekið aftan á bifreið hans RL-022. Við slysið varð stefnandi fyrir meiðslum á hálsi, baki, kjálka og höfði.

Afleiðingar slyssins fyrir stefnanda voru fyrst metnar af R-kk-þgf J-kk-þgf lækni og I-kk-þgf S-kk-þgf hrl., með matsgerð dags. 7. mars 2007. Niðurstaðan var sú að tímabundið atvinnutjón væri tvær vikur, tímabil þjáningabóta væri tvær vikur, ekkert rúmfast, varanlegur miski stefnanda væri 7 stig og varanleg örorka stefnanda 5%. Það var jafnframt niðurstaða matsins að stefnandi hefði ekki getað vænst frekari bata eftir 20. mars 2006.

Með beiðni, dags 8. maí 2007, óskaði stefnandi eftir mati dómkvaddra matsmanna. Dómkvödd voru Á-kvk-nf B-kvk-nf, lögfræðingur og dósent, og H-kk-nf B-kk-nf bæklunarlæknir. Þau skiluðu matsgerð, dags. 12. október 2007. Niðurstaðan var sú að tímabundið atvinnutjón væri ekkert, tímabil þjáningabóta væri fjórar vikur án rúmlegu, varanlegur miski stefnanda væri 8 stig og varanleg örorka 5%. Það var jafnframt niðurstaða matsins að stefnandi hefði ekki getað vænst frekari bata eftir 20. mars 2006.

Hinn 6. nóvember 2007 var matsgerð dómkvaddra matsmanna ásamt kröfu send til stefnda, Vátryggingafélags Íslands hf. Hinn 27. nóvember 2007 hafnaði stefndi, Vátryggingafélag Íslands hf., að greiða á grundvelli mats dómkvaddra matsmanna. Einnig hafnaði félagið því að greiða matskostnað.

Hinn 28. nóvember 2007 greiddi stefndi, Vátryggingafélag Íslands hf., bætur inn á reikning lögmanns stefnanda á grundvelli niðurstöðu matsmannanna R-kk-ef J-kk-ef læknis og I-kk-ef S-kk-ef hrl. Mál þetta var síðan höfað með stefnu birtri í maí 2009.

Hinn 16. september sl. varð sátt á milli aðila og fékk stefnandi greiddar samtals 2.019.046 kr. vegna varanlegrar örorku skv. 5.-8. gr. skaðabótalaga, en stefndu viðurkenndu annað árslaunaviðmið. Eftir stendur krafa um greiðslu þjáningabóta og miskabóta. Einnig er ágreiningur það hver skuli bera kostnað við öflun matsgerðar dómkvaddra matsmanna.

Málsástæður og lagarök stefnanda

Stefnandi byggir á því að með matsgerð dómkvaddra matsmanna var tímabil þjáningabóta lengt úr 14 dögum í 28 daga og varanlegur miski hækkaður úr 7% í 8%. Með þessu varð breyting til hækkunar á rétti stefnanda til tilgreindra bótaþátta. Stefndi, Vátryggingafélag Íslands, greiddi stefnanda hins vegar aðeins þjáningabætur og bætur vegna varanlegs miska samkvæmt mati R-kk-ef J-kk-ef læknis og I-kk-ef S-kk-ef hrl., þ.e. 14. daga að fjárhæð 16.380 kr. en ekki samkvæmt matsgerð dómkvaddra matsmanna, þ.e. 28 daga eða 32.760 kr. Þá var greitt miðað við 7% miska, þ.e. 468.475 kr., en ekki 8% miska sbr. matsgerð dómkvaddra matsmanna. Mismunurinn er alls 83.305 kr. (16.380+66.925). Hafa stefndu því ekki greitt stefnanda fullar bætur fyrir tjón hans samkvæmt ákvæðum skaðabótalaga nr. 50/1993 vegna þessara bótaliða.

Af hálfu stefnanda er á því byggt að leggja beri niðurstöðu dómkvaddra matsmanna, dags. 12. október 2007, til grundvallar útreikningi skaðabóta með hliðsjón af tjónsútreikningi stefnanda. Byggir stefnandi dómkröfu sínar á því að dómkvaddir matsmenn hafi metið afleiðingar stefnanda af völdum umferðarslyssins meiri en matsmennirnir R-kk-nf J-kk-nf og I-kk-nf S-kk-nf. Matsgerð dómkvaddra matsmanna hafi að geyma viðhlítandi sönnun á tjóni stefnanda og beri stefndu að greiða stefnanda fullar skaðabætur í samræmi við hana sem og ákvæði skaðabótalaga nr. 50/1993.

Fullyrðingar stefnda, Vátryggingafélags Íslands hf., þess efnis að niðurstaða matsgerðanna í málinu sé sú sama, stenst ekki þar sem mat á tímabundnu atvinnutjóni, tímabili þjáningabóta og varanlegum miska breyttist með matsgerð dómkvaddra matsmanna. Engu skipti hve mikil breytingin er og ekki er skilyrði að varanleg örorka þurfi að breytast. Tímabundið atvinnutjón breyttist úr tveimur vikum í ekkert, tímabil þjáningabóta fór úr tveimur vikum án rúmlegu í fjórar vikur án rúmlegu og varanlegur miski fór úr 7 stigum í 8 stig. Hér sé því augljóslega um breytingu að ræða.

Við mat á vægi fyrirliggjandi matsgerða verður að mati stefnanda að líta til dómaframkvæmdar sem felur í sér að öllu jöfnu að sönnunargildi matsgerðar dómkvaddra matsmanna, sem ekki hefur verið hnekkt með öðrum gögnum, vegi þyngra við mat á sönnun en matsgerð tveggja matsmanna sem ekki hafa verið dómkvaddir, að því tilskildu að ekki hafi verið sýnt fram á ágalla á mati dómkvaddra matsmanna.

Stefndi, Vátryggingafélag Íslands hf., hefur engan reka gert að því að fá matsgerð dómkvaddra matsmanna hnekkt á nokkurn hátt, s.s. með yfirmati eins og hefðbundið sé, og þá hefur ekki verið sýnt fram á neina ágalla matsgerðar dómkvaddra matsmanna. Hefur félagið látið nægja að synja að leggja matsgerð dómkvaddra matsmanna til grundvallar uppgjöri á bótakröfu út frá því að niðurstaða beggja matsgerða sé sú sama. Einnig hefur stefndi, Vátryggingafélag Íslands hf., hafnað að greiða kostnað við matsgerð dómkvaddra matsmanna.

Í málinu er gerð krafa um greiðslu 4,5 % vaxta skv. 16. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 vegna miska og þjáninga frá tjónsdegi hinn 20. desember 2005 til 6. desember 2007 eða þegar mánuður var liðinn frá því að matsgerð dómkvaddra matsmanna ásamt kröfu var send til stefnda, Vátryggingafélags Íslands hf. Þá er krafist dráttarvaxta samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags.

Stefnandi krefst þess einnig að stefndu verði gert að greiða honum kostnað vegna matsgerðar dómkvaddra matsmanna, 449.000 kr., auk annars útlagðs kostnaðar sem hann hefur þurft að leggja í til að sýna fram á tjón sitt gagnvart stefndu. Stefndu beri að greiða stefnanda þann kostnað sem hann þurfi að leggja út vegna tjóns síns til sönnunar á umfangi þess. Er vísað til þess að sýni matsgerð dómkvaddra matsmanna fram á aðrar og meiri afleiðingar en matsgerð sem áður hafði verið aflað beri viðkomandi tryggingafélagi, og öðrum þeim sem skaðabótaskyldir eru, að endurgreiða þann kostnað að fullu.

Málsástæður og lagarök stefndu

Stefndu byggja sýknukröfu sína á því að stefndu sé ekki skylt að standa undir þeim kostnaði sem hlaust af því að stefnandi kaus að afla dómkvadds mats í málinu. Ástæða þessa er sú að munurinn á matsgerðunum í málinu, þ.e. annars vegar utanréttarmatinu og hins vegar dómkvadda matinu, er lítill sem enginn. Gróft áætlað nemur munurinn þar á einungis um 70.000 krónum, en kostnaðurinn við dómkvadda matið nam hins vegar 449.000 krónum.

Ekki verður séð af matsgerðum að mat hinna dómkvöddu matsmanna sé „réttara“ en utanréttarmatið. Þá hefur mat hinna dómkvöddu matsmanna ekki meira sönnunargildi en utanréttarmatið, sem aðilar stóðu að sameiginlega.

Stefnda, VÍS, stóð alfarið undir kostnaðinum af utanréttarmatsgerðinni, en sú matsgerð er fullgilt sönnunargagn, sbr. Hrd. 1995:3269. Stefnandi var hins vegar ekki ánægður með niðurstöðu þeirrar matsgerðar og tók þá ákvörðun að afla dómkvadds mats í málinu. Eins og áður segir hækkuðu útreiknaðar bætur til handa stefnanda lítið sem ekkert við dómkvadda matið. Því er ekki hægt að halda því fram að stefndu hafi tapað málinu í öllu verulegu, sem er skilyrði þess að málsaðili sé dæmdur til að greiða gagnaðila sínum málskostnað, sbr. 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Ber því að sýkna stefndu.

Stefndi byggir sýknukröfu sína á meginreglu 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Krafa um málskostnað er byggð á XXI. kafla sömu laga.

Niðurstaða

Stefnandi krefst greiðslu á þjáningarbótum í fjórtán daga svo og bóta vegna eins stigs varanlegs miska. Hefðu stefndu viljað mótmæla greiðsluskyldu vegna nefndra bótaþátta hefðu málsástæður þar að lútandi átt að koma skýrlega fram í greinargerð stefndu. Svo var ekki, en stefndu bera því við að misskilningur hafi orðið milli lögmanna málsins. Málsástæður við aðalmeðferð málsins eru of seint fram komnar. Ber því að taka kröfu stefnanda til greina hvað þetta varðar.

Stefnandi aflaði mats dómkvaddra matsmanna. Hann ber áhættuna af sönnunargildi þeirrar matsgerðar og jafnframt kostnað við öflun hennar. Fyrir utan þær breytingar á mati dómkvaddra matsmanna frá matsgerð R-kk-ef J-kk-ef og I-kk-ef S-kk-ef sem að framan greinir, þá töldu dómkvaddir matsmenn tímabundið atvinnutjón ekki vera til staðar en í matsgerð R-kk-ef og I-kk-ef var það talið vera tvær vikur. Í báðum matsgerðunum var varanleg örorka stefnanda metin sú sama. Hækkun sú sem varð í mati dómkvaddra matsmanna er því óveruleg og verður stefnandi þar af leiðandi að bera kostnað þess. Eftir að mál þetta var höfðað var sátt með aðilum hinn 16. september 2009, þ.á m. um lögmannskostnað. Eftir atvikum þykir því rétt að málskostnaður falli niður.

S-kvk-nf G-kvk-nf héraðsdómari kvað upp dóm þennan.

DÓMSORÐ

Stefndi, G-kk-nf V-kk-nf G-kk-nf og Vátryggingafélag Ísland hf., greiði stefnanda, A-kk-þgf V-kk-þgf A-kk-þgf, 568.160 kr. ásamt 4,5 % vöxtum samkvæmt 16. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 frá 20. desember 2005 til 6. desember 2007, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. laga nr. 38/2001 frá þeim degi til greiðsludags. Allt að frádregnum 484.855 kr. hinn 28. nóvember 2007.

Málskostnaður fellur niður.

S-kvk-nf G-kvk-nf.