S-143/2005

Mál þetta sem var dómtekið 15. júní sl. höfðaði lögreglustjórinn á Ísafirði 3. nóvember 2005 með ákæru á hendur J-kk-þgf G-kk-þgf J-kk-þgf, f. 27. nóvember 1979, Blásölum 24, Kópavogi

“fyrir líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 13. febrúar 2005, við Stórholt 13, Ísafirði, kýlt E-kk-þf G-kk-þf, kt. ........., með krepptum hnefa í höfuðið, þar sem hann sat í bifreiðinni SD-284, dregið hann síðan út úr bifreiðinni og veist að honum með höggum og spörkum í höfuð og líkama þar sem hann lá í jörðinni, allt með þeim afleiðingum að hann hlaut kúlu við hægri augabrún, hruflsár á nefi og yfir vinstri hluta ennis, hrufl vinstra megin á hnakka og vinstra megin á höfði.

Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20/1981 og 110. gr. laga nr. 82/1998.

fyrir eignaspjöll, með því að hafa sömu nótt sparkað í hægri hlið bifreiðarinnar SD-284 og valdið þannig á henni skemmdum.

Telst þetta varða við 1. mgr. 257. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu sakarkostnaðar.

Í málinu gerir B-kk-nf J-kk-nf hdl., fyrir hönd S-kvk-ef G-kvk-ef, kt. ............, og G-kk-ef M-kk-ef P-kk-ef, kt. ........., bótakröfu skv. 1. mgr. 170. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála, um að ákærði verði dæmdur til greiðslu bóta að fjárhæð kr. 173.378.- auk dráttarvaxta frá 8. október 2005 til greiðsludags.”

Ákærði krefst sýknu og frávísun bótakröfunnar.

I.

Samkvæmt frumskýrslu lögreglu hringdi móðir E-kk-ef G-kk-ef til lögreglu klukkan rúmlega fimm aðfaranótt 13. febrúar 2005. Lögregla fór heim til hans og lá E-kk-nf í hnipri á gólfi, illa kvalinn og með hálfgerðu óráði. Samkvæmt því sem hann skýrði lögreglu frá, hafði hann verið í bifreið með G-kk-þgf M-kk-þgf P-kk-þgf og U-kk-þgf I-kk-þgf D-kk-þgf. Þeir tóku upp í bifreiðina ákærða og H-kk-þf J-kk-þf, en sá síðarnefndi yfirgaf bifreiðina á Urðarvegi. Þá var U-kk-þgf I-kk-þgf ekið heim til sín að Stórholti 13. Meðan hann fór þar inn einhverra erinda hefði ákærði farið að rífast við E-kk-þf og slegið til hans, síðan farið út úr bifreiðinni og opnað fremri farþegahurð, slegið E-kk-þf aftur ítrekað, dregið hann út og sparkað í hann liggjandi. Kvaðst hann ekki muna hvað síðan gerðist.

E-kk-nf var fluttur á sjúkrahús í sjúkrabifreið. Samkvæmt áverkavottorði var hann með kúlu ofan við hægri augabrún, hruflsár var á nefi og yfir vinstri hluta ennis. Hruflsár var vinstra megin á hnakka og vinstra megin á höfði.

Er lögreglumenn voru að aka frá heimili E-kk-ef hittu þeir U-kk-þf I-kk-þf D-kk-þf, sem sat þá undir stýri á sömu bifreið og ákærði hafði farið upp í. Samkvæmt skýrslu lögreglu um samtal sem þeir áttu við U-kvk-þf I-kvk-þf kvaðst hann hafa ekið bifreiðinni, en G-kk-nf M-kk-nf og ákærði hefðu setið í aftursæti. Hann hefði farið inn í Stórholt 13. Er hann hefði komið út aftur hefði hann séð G-kk-þf M-kk-þf vera að veitast að ákærða fyrir utan bifreiðina, í þeim tilgangi að draga hann af E-kk-þgf, en ákærði hefði verið að „veitast harkalega að E-kk-þgf með kýlingum og spörkum.“ Hann hefði aðstoðað G-kk-þf M-kk-þf og komið E-kk-þgf inn í bifreiðina. Ákærði hefði verið mjög æstur er þeir fóru.

Lögregla hitti ákærða þessa sömu nótt þar sem hann var á gangi við Skutulsfjarðarbraut, rétt við Skeiði. Ræddi lögregla við ákærða, sem var sýnilega mjög ölvaður, en þó skýrmæltur. Segir um frásögn hans að hann hafi skýrt svo frá að hann hefði viljað yfirgefa bifreiðina við Stórholt. E-kk-nf hefði þá byrjað að ógna honum og slegið til hans. Hann hefði reiðst og slegið E-kk-þf hnefahögg á móti, farið úr bifreiðinni, opnað fremri farþegahurð, dregið E-kk-þf út og „tekið í hann.“ Þá hefðu drengirnir tveir er einnig höfðu verið í bifreiðinni ráðist að sér og barið sig í andlitið með einhverju barefli. Samkvæmt skýrslu lögreglu var ákærði skrámaður á nefi. Lögregla ók ákærða heim til sín.

Skömmu síðar kom G-kk-nf M-kk-nf á lögreglustöð. Samkvæmt skýrslu lögreglu um frásögn hans var U-kk-nf I-kk-nf ökumaður. Meðan U-kk-nf I-kk-nf dvaldi inni í Stórholti 13 fór ákærði að egna E-kk-þf, sem svaraði fyrir sig. Endaði það með því að ákærði fór út úr bifreiðinni og veittist að E-kk-þgf með kýlingum og spörkum. Hefði G-kk-nf M-kk-nf þegar reynt að stöðva ákærða og það tekist þegar U-kk-nf I-kk-nf kom aftur og aðstoðaði hann. Þá kvaðst G-kk-nf M-kk-nf vilja kæra ákærða fyrir að hafa sparkað í bifreiðina er þeir voru að yfirgefa hann, svo á henni sá. Lögregla tók ljósmynd af meintri ákomu.

E-kk-nf G-kk-nf kom á lögreglustöð næsta mánudag og lagði fram kæru á hendur ákærða. Gaf hann þá ítarlega skýrslu. Skýrði hann svo frá að fljótlega eftir að ákærði kom í bifreiðina hefði hann byrjað með „derring og leiðindi“ við sig. Hefði það verið vegna þess að ákærði hefði sofið hjá fyrrverandi unnustu E-kk-ef. Kvaðst E-kk-nf ekki hafa gert neitt úr því. Hafi þeir síðan tekist í hendur. Meðan U-kk-nf I-kk-nf var inni í Stórholti 13 hefði ákærði farið út úr bifreiðinni. Hann hefði opnað farþegahurð, þar sem E-kk-nf sat, losað öryggisbelti og togað hann út úr bifreiðinni. Síðan hefði hann slegið hann þungu höggi í höfuðið. Eftir þetta hafi atburðarásin verið óljós, en þó myndi hann eftir því að ákærði hefði kýlt hann og sparkað í hann, meðal annars hefði ákærði sparkað í höfuð hans.

Er formlegar lögregluskýrslur voru teknar síðar af G-kk-þgf M-kk-þgf og U-kk-þgf I-kk-þgf báru þeir báðir að G-kk-nf M-kk-nf hefði verið ökumaður bifreiðarinnar. U-kk-nf I-kk-nf skýrði svo frá að hann hefði skotist inn í Stórholt 13. Er hann hefði komið út aftur hefði E-kk-nf legið á bakinu í götunni, með bogna fætur og borið hendur fyrir höfuð sér. Ákærði hefði staðið yfir honum og G-kk-nf M-kk-nf verið að draga E-kk-þf frá honum. U-kk-nf I-kk-nf hefði ekki séð ákærða sparka í E-kk-þf eða slá hann. Þeir U-kk-nf I-kk-nf hefðu sett E-kk-þf inn í bifreiðina og skilið ákærða eftir. Er G-kk-nf hefði verið að aka á brott hefði ákærði sparkað í bifreiðina.

G-kk-nf M-kk-nf kvað ákærða og E-kk-þf hafa verið með skæting í bifreiðinni, en því hefði lokið með því að þeir tókust í hendur. Fyrir utan Stórholt 13 hefði ákærði skyndilega farið út úr bifreiðinni, opnað hægri framhurð hennar og reynt að losa öryggisbelti sem var spennt um E-kk-þf. E-kk-nf hefði orðið hissa, ýtt ákærða frá og spurt hvað hann væri að gera. Ákærði hefði þá byrjað að kýla og sparka í E-kk-þf, þar sem hann hefði setið í bifreiðinni með beltið spennt. E-kk-nf hefði ekki komið vörnum við. G-kk-nf M-kk-nf kvaðst hafa farið úr bifreiðinni og fjarlægt ákærða. E-kk-nf hefði einhvern veginn komist út úr bifreiðinni. G-kk-nf M-kk-nf kvaðst hafa slegist við ákærða þarna, þ.á.m. kýlt hann nokkrum sinnum. Er U-kk-nf I-kk-nf kom út hefði E-kk-nf legið í götunni. G-kk-nf M-kk-nf hefði sagt U-kk-þgf I-kk-þgf að fara inn í bifreiðina, sett E-kk-þf í aftursætið og ekið á brott, en ákærði hefði sparkað í hægri framhurð bifreiðarinnar.

Ákærði skýrði lögreglu svo frá þann 28. febrúar 2005 að E-kk-nf hefði verið að brúka munn við sig og þeir hefðu allir farið út úr bifreiðinni. Þar hefði E-kk-nf ráðist að sér. Hefði hann slegið til baka, en þá verið sleginn tvívegis með flösku eða kylfu. Hann hefði vankast og dottið og þá hefði verið sparkað nokkrum sinnum í hann.

II.

Ákærði skýrir svo frá hér fyrir dómi að eitthvert rifrildi hafi orðið inni í bifreiðinni, en neitar að hafa slegið til E-kk-ef. Hann hafi farið út úr bifreiðinni fyrir utan Stórholt 13 til að kasta af sér vatni. Hann hafi þá verið sleginn aftan frá og hafi verið sparkað í hann. Hafi hann þá slegið til E-kk-ef. Hann hafi síðan verið tekinn niður. Telur ákærði að hann hafi verið sleginn með flösku í höfuðið. Hann hafi síðan verið skilinn eftir á vettvangi. Ákærði neitar að hafa sparkað í bifreiðina. Ákærði kveðst hafa verið undir einhverjum áfengisáhrifum.

Vitnið G-kk-nf M-kk-nf P-kk-nf kveðst hafa ekið bifreiðinni. Hafi orðið deila milli ákærða og E-kk-ef út af einhverju gömlu máli. Fyrir utan Stórholt 13 hafi ákærði farið út úr bifreiðinni, opnað farþegahurðina og ráðist að E-kk-þgf. Vitnið kveðst hafa skilið ákærða frá E-kk-þf og slegið til hans. Hann hafi komið E-kk-þgf, sem hafi verið eitthvað vankaður, inn í bifreiðina. U-kk-nf I-kk-nf hafi síðan komið niður og þeir hafi ekið E-kk-þf heim til sín. Vitnið segir ákærða hafa verið vel ölvaðan. Vitnið segir ákærða hafa sparkað í bifreiðina, „bombaði bara í bílinn“, þegar þeir óku af vettvangi.

Vitnið U-kk-nf I-kk-nf D-kk-nf bar fyrir dómi að hafa setið í aftursæti bifreiðarinnar. Hann kveðst ekki muna vel eftir orðaskiptum áður en hann fór inn í Stórholt 13. Hann segir að þegar hann hafi komið út aftur hafi E-kk-nf og ákærði legið í götunni. G-kk-nf M-kk-nf hafi sett E-kk-þf inn í bifreiðina og kveðst vitnið einnig hafa farið inn í hana. Er þeir hafi verið að fara af vettvangi hafi ákærði sparkað í bifreiðina. Sérstaklega aðspurt kveðst vitnið ekki hafa séð ákærða slá eða sparka í E-kk-þf.

Vitnið E-kk-nf G-kk-nf bar hér fyrir dómi að hann myndi ekkert eftir atvikum.

III.

Ljóst er að til átaka kom milli ákærða, E-kk-ef G-kk-ef og G-kk-ef M-kk-ef P-kk-ef fyrir utan Stórholt 13 umrædda nótt. Báru E-kk-nf og ákærði báðir áverka eftir. Eru ekki aðrir en þeir þrír til frásagnar um aðdraganda átakanna og önnur atvik. Þegar litið er til þess að E-kk-nf G-kk-nf kvaðst hér fyrir dómi ekki muna neitt um atvik, þykir varhugavert að byggja niðurstöðu á skýrslu hans fyrir lögreglunni, með það í huga að ákærði staðhæfir að ráðist hafi verið að sér að fyrra bragði. Með það í huga að G-kk-nf M-kk-nf P-kk-nf veitti ákærða ákomu í þessum átökum, þykir varhugavert að meta framburð hans um aðdraganda átakanna algerlega óhlutdrægan. Að þessu athuguðu þykir ekki nægilega eindregið sannað að ákærði hafi í upphafi ráðist að E-kk-þgf með þeim hætti sem ákæran greinir.

Hér að framan eru raktir áverkar E-kk-ef, kúla á enni og hruflsár. Með tilliti til þess að ekki þykir verða slegið föstu hvernig til átaka stofnaðist og að E-kk-nf gat ekkert um atvik borið hér fyrir dómi, þykir verða að fallast á það að því verði ekki alveg örugglega slegið föstu að ákærði hafi valdið þessum áverkum. Verður í þessu sambandi að líta til þess að E-kk-nf féll í götuna í rás atvika.

Samkvæmt þessu verður ákærði sýknaður af kröfum ákæruvaldsins um refsingu fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga.

G-kk-nf M-kk-nf og U-kk-nf I-kk-nf bera báðir að ákærði hafi sparkað í bifreið G-kk-ef M-kk-ef. Ákærði neitar að hafa sparkað í bifreiðina. Með framburði þessara tveggja vitna verður þó talið sannað að ákærði hafi sparkað í bifreiðina svo að á henni sá. Varðar það ákærða refsingu samkvæmt 1. mgr. 257. gr. almennra hegningarlaga. Sakaferill hans þykir ekki hafa áhrif á ákvörðun refsingar hans fyrir þetta brot. Ákveðst hún 40.000 króna sekt til ríkissjóðs, sem ákærði skal greiða innan fjögurra vikna frá birtingu dóms þessa að telja, en sæta ella fangelsi í fjóra daga.

Á ljósmynd af bifreiðinni sem lögregla tók, sést ákoma á hægri framhurð hennar sem G-kk-nf M-kk-nf benti á að væri af völdum ákærða. Þótt það verði ekki alveg ráðið af myndinni, er svo að sjá sem einhver skemmd hafi verið fyrir á hurð bifreiðarinnar. Bótakrafa er studd áætlun starfsmanns bifreiðaverkstæðis um kostnað við að skipta um hægri framhurð og mála út á fram- og afturbretti. Engrar lýsingar nýtur við í þessari áætlun á skemmdum á hurðinni. Samkvæmt framburði G-kk-ef M-kk-ef hefur ekki verið skipt um þessa hurð ennþá. Með vísan til þessa þykir verða að vísa bótakröfu sem höfð er uppi í ákæru frá dómi.

Eftir þessari niðurstöðu verður ákærði dæmdur til að greiða ¼ málsvarnarlauna skipaðs verjanda síns, G-kk-ef E-kk-ef hdl., sem ákveðast eins og greinir í dómsorði, að virðisaukaskatti meðtöldum. Annar sakarkostnaður verður felldur á ríkissjóð.

Dóm þennan kveður upp E-kk-nf S-kk-nf dómstjóri. Dómsuppsaga hefur dregist nokkuð vegna anna dómarans.

Dómsorð:

Ákærði, J-kk-nf G-kk-nf J-kk-nf, greiði 40.000 krónur í sekt til ríkissjóðs innan fjögurra vikna frá birtingu þessa dóms að telja, en sæti ella fangelsi í fjóra daga.

Skaðabótakröfu er vísað frá dómi.

Ákærði greiði ¼ málsvarnarlauna skipaðs verjanda síns, G-kk-ef E-kk-ef hdl., sem ákveðast í heild 174.300 krónur. Annar sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði.

E-kk-nf S-kk-nf