Q-1/2013

Mál þetta, sem tekið var til úrskurðar 27. júní sl., barst dómnum með bréfi skiptastjóra, P-kk-ef K-kk-ef hdl., dags. 23. janúar 2013. Styðst málskot þetta við 3. mgr. 71. gr., sbr. 122. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl.

Sóknaraðilar málsins eru Ó-kk-nf J-kk-nf, Fagradal 6, Vogum, og E-kvk-nf J-kvk-nf, Hjallaseli 12, Reykjavík.

Varnaraðilar eru E-kk-nf J-kk-nf, Esjugrund 24, Kjalarnesi, H-kk-nf J-kk-nf, Víðigrund 18, Akranesi og P-kk-nf J-kk-nf, Árholti 3, Ísafirði.

Endanlegar dómkröfur sóknaraðila eru svohljóðandi:

1. Að felld verði úr gildi með úrskurði ákvörðun skiptastjóra dánarbúsins frá 21. desember 2012 þess efnis að innbú hinnar látnu, Ó-kvk-ef K-kvk-ef, sé ekki eign sem tilheyri dánarbúinu.

2. Að staðfest verði með úrskurði sú ákvörðun skiptastjóra dánarbúsins frá 21. desember 2012 að hlutkesti skuli ráða útlagningu þeirra málverka sem tilheyra dánarbúinu, þ. á m. málverka eftir J-kk-þf H-kk-þf og K-kk-þf E-kk-þf.

3. Að staðfest verði með úrskurði að bifreiðin SA-368 tilheyri dánarbúinu sem eign þess sem koma skuli til skipta. Er jafnframt krafist staðfestingar á ákvörðun skiptastjóra dánarbúsins frá 21. desember 2012 þess efnis að hlutkesti skuli ráða útlagningu bifreiðarinnar.

4. Að staðfest verði með úrskurði að hlutabréf í einkahlutafélaginu Vestra, Suðurgötu 12, Ísafirði, sé eign sem tilheyri dánarbúinu sem koma skuli til skipta. Er jafnframt krafist staðfestingar á ákvörðun skiptastjóra dánarbúsins frá 21. desember 2012 þess efnis að hlutkesti skuli ráða útlagningu hlutabréfanna.

5. Þá krefjast sóknaraðilar þess að varnaraðilum verði, in solidum, gert að greiða þeim málskostnað.

Dómkröfur varnaraðila eru þær aðallega að lagt verði fyrir skiptastjóra að boða til nýs skiptafundar þar sem reynt verði að jafna ágreining aðila og ljúka skiptum á dánarbúi Ó-kvk-ef K-kvk-ef.

Til vara krefjast varnaraðilar þess:

1. Að staðfest verði ákvörðun skiptastjóra dánarbúsins frá 21. desember 2012 þess efnis að tiltekið innbú hinnar látnu sé ekki eign dánarbúsins.

2. Að varnaraðilum E-x-x og H-kk-þgf verði dæmdur réttur til þess að leysa til sín málverk dánarbúsins á grundvelli fyrirliggjandi tilboðs þeirra til skiptastjóra.

3. Að varnaraðila P-kk-þgf J-kk-þgf verði dæmdur réttur til þess að leysa til sín bifreiðina SA-968 á grundvelli fyrirliggjandi mats sem skiptastjóri lét framkvæma.

4. Þá krefjast varnaraðilar þess að sóknaraðilum verði, in solidum, gert að greiða þeim málskostnað.

I

Ó-kvk-nf K-kvk-nf lést 17. apríl 2011. Hún var síðast til heimilis að Hlíf II á Ísafirði. Eiginmaður Ó-kvk-ef var J-kk-nf E-kk-nf. Hann andaðist 1993 og sat Ó-kvk-nf í óskiptu búi þeirra til dánardags.

Börn Ó-kvk-ef og J-kk-ef eru aðilar máls þessa, þau E-kvk-nf, Ó-kk-nf, P-kk-nf, E-kk-nf og H-kk-nf J-hk-nf, auk Þ-kvk-ef J-kvk-ef, sem ekki er aðili að málinu.

Erfingjar Ó-kvk-ef náðu ekki samkomulagi um skipti á dánarbúi hennar. Með úrskurði dómsins 17. nóvember 2011 var dánarbúið tekið til opinberra skipta og P-kk-nf K-kk-nf hdl. skipaður skiptastjóri í dánarbúinu.

Við hin opinberu skipti kom upp ágreiningur milli erfingja. Með bréfi skiptastjóra 23. janúar 2013 vísaði hann ágreiningi aðila til úrlausnar dómsins. Í bréfinu tiltók skiptastjóri eftirfarandi ágreiningsefni, sbr. fundargerð frá skiptafundi 21. desember 2012:

1. Hvort skiptin eigi að taka til innbús sem ráðstafað var árið 2002. Nánar er um að ræða skenk, þriggja sæta sófa, stól og bækur. ...

2. Að skiptum verði ekki lokið fyrr en kærumál Ó-kk-ef J-kk-ef á hendur þeim P-kk-þgf, E-x-x og H-kk-þgf hefur verið leitt til lykta en Ó-kk-nf hefur kært þá fyrir skjalafals o.fl. ...

3. Krafa erfingjans Ó-kk-ef J-kk-ef um að málverk, sem erfinginn E-kk-nf J-kk-nf kveðst eiga, verði talið tilheyra búinu....

4. Hvort hlutkesti eigi að ráða varðandi innlausn málverka. H-kk-nf J-kk-nf hefur óskað eftir innlausn á málverkum eftir J-kk-þf H-kk-þf og K-kk-þf E-kk-þf og tveimur málverkum sem metin voru verðlaus. E-kk-nf J-kk-nf hefur óskað eftir að fá leyst til sín málverk eftir S-kk-þf A-kk-þf. Þ-kvk-nf J-kvk-nf hefur óskað eftir að fá leyst til sín málverk eftir K-kk-þf E-kk-þf og Ó-kk-þf J-kk-þf hefur óskað eftir að fá leyst til sín málverk eftir K-kk-þf E-kk-þf og Ó-kk-þf J-kk-þf hefur óskað eftir því að fá leyst til sín öll málverk búsins.

5. Bifreiðin SA-368. Erfingjarnir P-kk-nf og Ó-kk-nf hafa óskað eftir innlausn á henni ...

6. Hlutabréf í Vestra ehf. Erfingjarnir E-kk-nf og Ó-kk-nf hafa báðir óskað eftir innlausn þeirra bréfa.

Mál þetta var þingfest 6. mars 2013 og tekið til úrskurðar 27. júní sl. samkvæmt áðursögðu.

II

Sóknaraðilar segjast í fyrsta lagi gera kröfu um staðfest verði að innbú hinnar látnu, sem komið hafi því í geymslu árið 2002, sé eign dánarbúsins sem koma skuli til skipta, sbr. 1. mgr. 2. gr. laga nr. 20/1991. Sé þar meðal annars um að ræða skenk, þriggja sæta sófa, stól og bækur. Frá því hin látna flutti af heimili sínu að Miðtúni 16, Ísafirði, og að Hlíð II þar í bæ, hafi innbúið verið í geymslu á heimili varnaraðilans P-kk-ef.

Á skiptafundi 21. desember 2012 hafi skiptastjóri tekið ákvörðun um að innbúið tilheyrði ekki dánarbúinu. Þá ákvörðun hafi skiptastjóri rökstutt svo að innbúið tilheyrði ekki dánarbúinu þar sem því hefði verið ráðstafað löngu fyrir skiptin. Þó hafi sá fyrirvari verið gerður af hálfu skiptastjóra í fundargerðinni að hann hygðist kanna nánar hvort innbúið tilheyrði dánarbúinu. Ekkert liggi hins vegar fyrir í málinu sem bendi til þess að skiptastjóri hafi breytt ákvörðun sinni. Því sé þess krafist af hálfu sóknaraðila að ákvörðun skiptastjóra um að innbú hinnar látnu sé ekki eign sem tilheyri dánarbúinu verði felld úr gildi með úrskurði dómsins.

Sóknaraðilar segja enga löggerninga, hvorki samninga né gjafagerninga, liggja fyrir í málinu sem bendi til þess að hin látna hafi ráðstafað innbúinu til annarra á meðan hún var á lífi. Þar sem engin gögn liggi fyrir um slíka ráðstöfun innbúsins verði að telja að það sé eign dánarbúsins og eigi því að koma til skipta samkvæmt áðursögðu.

Í öðru lagi krefjast sóknaraðilar þess að dómurinn staðfesti þá ákvörðun skiptastjóra að hlutkesti skuli ráða útlagningu þeirra málverka sem dánarbúinu tilheyri, þ. á m. málverka eftir J-kk-þf H-kk-þf og K-kk-þf E-kk-þf, til erfingja.

Ágreiningslaust virðist að sögn sóknaraðila að málverkin tilheyri dánarbúinu og séu eign þess. Á skiptafundi 21. desember 2012 hafi hins vegar risið ágreiningur um útlagningu verkanna, þ.e. hvort hlutkesti skyldi ráða við útlagningu þeirra til erfingja. Verði ekki annað ráðið af fundargerð skiptafundar en skiptastjóri hafi tekið ákvörðun um að hlutkesti skyldi ráða útlagningu, gegn mótmælum varnaraðila.

Þar sem engin gögn liggi fyrir um að umrædd málverk hafi sérstakt gildi fyrir tiltekinn erfingja öðrum fremur geri sóknaraðilar þá kröfu að staðfest verði með úrskurði sú ákvörðun skiptastjóra að hlutkesti skuli ráða við útlagningu málverkanna við skiptin, sbr. 2. mgr. 36. gr. laga nr. 20/1991.

Í þriðja lagi krefjast sóknaraðilar þess að staðfest verði með úrskurði dómsins að bifreiðin SA 368 sé eign sem tilheyri dánarbúinu og skuli koma til skipta. Á skiptafundi 21. desember 2012 hafi því verið haldið fram að bifreiðin hefði sérstakt gildi fyrir varnaraðilann P-kk-þf. Segjast sóknaraðilar mótmæla þeirri staðhæfingu, enda hafi engin gögn verið lögð fram henni til sönnunar. Þvert á móti hafi bifreiðin verið skráð eign hinnar látnu sem greitt hafi af henni tryggingariðgjöld og opinber gjöld, svo sem bifreiðagjald. Þar sem hvorki réttarreglur né löggerningar bendi til þess að réttindi í bifreiðinni hafi færst frá hinni látnu og yfir til varnaraðilans P-kk-ef beri að líta svo á, með vísan til 1. mgr. 2. gr. laga nr. 20/1991, að réttindin sem í bifreiðinni felist tilheyri dánarbúinu og sé hún því eign þess. Þá séu þau réttindi sem í bifreiðinni felist ekki þess eðlis að fallast beri á að þau tilheyri öðrum en dánarbúinu.

Af fundargerð skiptafundar verði ekki annað ráðið en skiptastjóri hafi tekið ákvörðun um að hlutkesti skyldi ráða útlagningu bifreiðarinnar, gegn mótmælum varnaraðila. Þar sem engin gögn liggi fyrir um að umrædd bifreið hafi sérstakt gildi fyrir tiltekinn erfingja öðrum fremur krefjist sóknaraðilar þess að staðfest verði með úrskurði ákvörðun skiptastjóra þess efnis að hlutkesti skuli ráða við útlagningu bifreiðarinnar við skiptin, sbr. 2. mgr. 36. gr. laga nr. 20/1991.

Í fjórða lagi krefjast sóknaraðilar þess að staðfest verði með úrskurði að hlutabréf í Vestra ehf. tilheyri dánarbúinu og sé eign þess sem koma skuli til skipta. Jafnframt krefjast sóknaraðilar þess að staðfest verði sú ákvörðun skiptastjóra að hlutkesti skuli ráða við útlagningu hlutabréfanna við skiptin, sbr. 2. mgr. 36. gr. laga nr. 20/1991. Þar sem varnaraðilar hafa í greinargerð sinni fallist á kröfur sóknaraðila varðandi umrædd hlutabréf er þarflaust að rekja rökstuðning sóknaraðila fyrir þeim hér.

Þá gera sóknaraðilar kröfu um að varnaraðilum verði, in solidum, gert að greiða þeim málskostnað. Hvað varðar kröfu um málskostnað benda sóknaraðilar sérstaklega á að þeir séu ekki virðisaukaskattsskyldir aðilar og þeim beri því nauðsyn til að fá dóm fyrir skattinum úr hendi varnaraðila.

Til stuðnings kröfum sínum vísa sóknaraðilar til laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl., einkum 1. mgr. 2. gr., 2. mgr. 36. gr., 54. gr. og 3. mgr. 68. gr. laganna.

III

Hvað aðalkröfu varðar vísa varnaraðilar til þess að með bréfi Þ-kvk-ef J-kvk-ef til héraðsdóms, þar sem hún lýsi því yfir að skiptastjóri hafi bókað rangt eftir henni um úrslit atkvæðagreiðslu á skiptafundi og um aðild hennar að máli þessu, liggi fyrir að grundvelli málsins hafi verið raskað og að fundargerðin sé efnislega röng um þau atriði sem leiða hafi átt til lykta á fundinum. Framlagðar tillögur hafi því ekki fallið á jöfnum atkvæðum heldur hafi þær verið samþykktar með þremur atkvæðum varnaraðila gegn tveimur atkvæðum sóknaraðila. Þ-kvk-nf hafi ekki greitt atkvæði.

Í ljósi þessa sé óhjákvæmilegt annað en að halda annan skiptafund til að skera úr um ágreiningsmálin sem hefði verið hægt að leiða til lykta með meirihlutaatkvæðagreiðslu og eftir atvikum bera síðan þá ákvörðun undir dómstóla. Skv. 70. gr. laga nr. 20/1991 skuli skiptastjóri fylgja ákvörðun meirihlutans nema skiptastjóri telji ákvörðun andstæða lögum, óheiðarlega, óframkvæmanlega eða bersýnilega fara í bága við hagsmuni erfingja eða kröfuhafa. Það eigi einnig við ef ætla megi að valdi meirihluta sé misbeitt minnihlutanum til tjóns. Hefði afstaða Þ-kvk-ef legið skýrt fyrir megi færa rök fyrir því að afstaða varnaraðila hefði verið önnur á skiptafundinum til ákvarðana um þau mál er varði liði merkta nr. 2, 3 og 4, og þeir samþykkt hlutkesti í stað þess að halda sig við kröfu sína um útlagningar á þeim eignum.

Að framangreindu athuguðu sé ekki annað hægt en boða til nýs skiptafundar um framangreind ágreiningsefni sem talið var að leidd hefðu verið til lykta á skiptafundinum.

Hvað varði kröfuna um að tilteknar eignir falli undir búskiptin, sbr. lið nr. 1 í bréfi skiptastjóra, sé tekið undir þau sjónarmið skiptastjóra að ekki sé hægt að skipta eignum sem hin látna hafi ráðstafað í lifanda lífi. Því sé rétt að vísa þeirri kröfu frá dómi.

Verði ekki fallist á aðalkröfu varnaraðila kveða þeir varakröfu sína reista á eftirgreindum rökum:

Í fyrsta lagi vísa sóknaraðilar til þess að allt frá því að faðir málsaðila féll frá árið 1993 hafi móðir þeirra ráðstafað ýmsum munum úr innbúi þeirra hjóna, bæði húsgögnum og öðrum munum. Ó-kvk-nf hafi ekki farið í manngreinarálit og hafi bæði börn og barnabörn notið góðs af þeim ráðstöfunum. Aldrei hafi komið fram ágreiningur um ráðstöfun hennar á þeim hlutum. Þegar Ó-kvk-nf hafi selt húsið Miðtún 16 á Ísafirði árið 2002 og flust í litla íbúð á Hlíf II hafi verið ljóst að hún þyrfti að minnka innbú sitt verulega og hafi hún gert öllum börnum sínum grein fyrir því. Að flutningum loknum hafi enn talsvert af innbúi Ó-kvk-ef ekki komist fyrir á Hlíf II. Því hafi orðið að grípa til þess rás að koma þeim munum fyrir í geymslu, þar sem munirnir hafi verið um eins árs skeið. Að því loknu hafi öllum húsgögnunum verið ráðstafað, bæði til barna og barnabarna. Því sé fráleitt að nefna til sögunnar eingöngu þau húsgögn er fallið hafi í hlut eins varnaraðila, P-kk-ef, á þeim tíma og telja þau eiga að falla undir skiptin. Hvergi hafi komið fram að Ó-kvk-nf hafi talið börn sín og barnabörn eingöngu hafa fengið umrædda muni til geymslu.

Í öðru lagi benda varnaraðilar á að allt frá því að skiptastjóri hóf störf hafi varnaraðilarnir E-kk-nf og H-kk-nf lýst áhuga sínum á því að eignast hin umdeildu málverk á matsverði og hafi þeir haft um það forgöngu að fram fór á verkunum faglegt mat. Síðar hafi nefndir varnaraðilar ítrekað lýst áhuga sínum á útlagningu við skiptastjóra. Í bréfi skiptastjóra frá 30. nóvember 2012 komi fram að aðeins varnaraðilarnir E-kk-nf og H-kk-nf hafi lýst yfir áhuga sínum á umræddum verkum og farið fram á útlagningu samkvæmt nýju mati sem fram fór. Jafnframt hafi H-kk-nf boðist til þess að kaupa verðlaus verk að mati Gallerís Foldar. Með áhuga sínum á umræddum verkum þyki varnaraðilum ljóst að E-kk-nf og H-kk-nf hafi mikil tilfinningaleg tengsl við verkin. Fálæti annarra gagnvart verkunum á þeim tíma sé í hrópandi ósamræmi við mikinn áhuga síðar, en krafan um útlagningu til annarra hafi fyrst komið fram á umræddum skiptafundi.

Í þriðja lagi vísa varnaraðilar til þess að varnaraðilinn P-kk-nf hafi um árabil verið eina barn Ó-kvk-ef sem búsett hafi verið á Ísafirði. Er hún hafi sjálf hætt akstri hafi hann tekið að sér að aka henni á bifreiðinni til þeirra erinda er hún þurfti hverju sinni. Jafnframt hafi P-kk-nf tekið að sér umhirðu, viðhald og allra síðustu árin vörslur bifreiðarinnar. Bifreiðina hafi Ó-kvk-nf ekki viljað selja þar sem hún hafi viljað að erindum hennar væri sinnt á hennar eigin bifreið. Enn fremur hafi bifreiðin staðið börnum hennar og barnabörnum til boða er þau hafi heimsótt Ísafjörð.

Í fyrrnefndu bréfi skiptastjóra frá 30. nóvember 2012 komi fram að varnaraðilinn P-kk-nf hafi einn óskað eftir innlausn bifreiðarinnar. Þar hafi áhugi hans ótvírætt komið í ljós.

Hvað varðar hlutabréf í Vestra ehf. gera varnaraðilar ekki athugasemd við að hlutkesti ráði.

Til stuðnings kröfum sínum vísa varnaraðilar til ákvæða laga nr. 20/1991, einkum ákvæða 70. og 83. gr. laganna.

IV

Fyrir liggur að sóknaraðilar féllu frá kröfum sínum er vörðuðu tölulið 2 í erindi skiptastjóra eftir að ríkissaksóknari staðfesti 31. maí sl. þá ákvörðun lögreglustjórans á Suðurnesjum, dagsetta 9. apríl 2013, að hætta rannsókn lögreglumáls nr. 008-2012-8657 sem til var komið vegna kæru sóknaraðilans Ó-kk-ef á hendur varnaraðilum og eiginkonu varnaraðilans H-kk-ef.

Málsskot þetta byggist á 3. mgr. 71. gr., sbr. 122. gr., laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl. Skv. 3. mgr. 71. gr. laganna getur erfingi sem á atkvæði um málefni búsins og telur ákvörðun eða ráðstöfun skiptastjóra ólögmæta mótmælt henni þegar á þeim fundi sem hún er kynnt, en ella á næsta fundi sem hann er boðaður til hafi hann ekki glatað rétti til þess skv. 2. mgr. Komi slík mótmæli fram skal skiptastjóri leitast við að jafna ágreininginn, en takist það ekki skal skiptastjóri beina málefninu til héraðsdóms eftir ákvæðum 122. gr. Í 1. mgr. 122. gr. er síðan kveðið á um það að rísi ágreiningur um atriði við opinber skipti sem fyrirmæli laganna kveði sérstaklega á um að beint skuli til héraðsdóms til úrlausnar, svo og ef skiptastjóri telur þörf úrlausnar héraðsdóms um önnur ágreiningsatriði sem koma upp við opinber skipti, skuli skiptastjóri beina skriflegri kröfu um það til þess héraðsdómstóls þar sem hann var skipaður til starfa. Meðal þess sem fram skal koma í kröfu skiptastjóra er um hvað ágreiningur standi og hverjar kröfur hafa komið fram í því sambandi, sbr. 3. tölulið 1. mgr. 122. gr.

Í erindi skiptastjóra til dómsins frá 23. janúar 2013, sem reifað er í kafla I hér að framan, koma fram þau ágreiningsatriði sem hann hefur lagt fyrir dóminn. Bréf skiptastjóra byggist á fundargerð hans af skiptafundi í dánarbúinu sem haldinn var 21. desember 2012. Fundargerð skiptastjóra af skiptafundinum er undirrituð af honum, báðum sóknaraðilum og lögmanni allra varnaraðila. Hefur enginn aðila þessa máls haft uppi athugasemdir við fundargerðina hvað varðar eigin afstöðu og kröfur. Að því athuguðu geta skriflegar athugasemdir Þ-kvk-ef J-kvk-ef til skiptastjóra og dómsins engin áhrif haft á úrlausn máls þessa.

Fyrir liggur að í erindi skiptastjóra til dómsins er ekki að finna aðalkröfu varnaraðila í málinu. Af fyrirmælum 3. mgr. 71. gr. og 122. gr. laga nr. 20/1991 er að mati dómsins ljóst að úrlausnarefni máls þessa ræðst af þeirri skriflegu kröfu sem skiptastjóri beindi til dómstólsins í samræmi við ákvæði 1. mgr. 122. gr. Í málinu skal af þeim sökum ekki taka afstöðu til annarra ágreiningsefna en fram koma í erindi skiptastjóra frá 23. janúar 2013. Kröfum er ekki koma þar fram ber að vísa frá dómi. Er því aðalkröfu varnaraðila í málinu vísað frá dómi ex officio.

Óumdeilt er að hlutabréf í Vestra ehf. tilheyri dánarbúinu og séu því eign sem koma skuli til skipta. Hafa varnaraðilar, sbr. framlagða greinargerð þeirra, samþykkt þá kröfu sóknaraðila að staðfest verði sú ákvörðun skiptastjóra að hlutkesti skuli ráða við útlagningu hlutabréfanna við skiptin, sbr. 2. mgr. 36. gr. laga nr. 20/1991.

Þá er einnig ágreiningslaust í málinu að málverk það sem varnaraðilinn E-kk-nf hefur gert tilkall til og um ræðir í tölulið 3 í kröfu skiptastjóra til dómsins sé eign E-kk-ef en ekki dánarbúsins.

Í tölulið 1 í erindi skiptastjóra til dómsins er meðal annars vísað til bóka. Ekki er að finna í gögnum málsins neina nánari útlistun á því til hvaða bóka er þar verið að vísa. Þegar að því virtu þykir þessi hluti kröfunnar svo óljós og vanreifaður að ekki verður á hann lagður úrskurður.

Af málatilbúnaði aðila verður ráðið að annað það lausafé sem tilgreint er í tölulið 1 í erindi skiptastjóra sé í vörslum varnaraðilans P-kk-ef og hafi það verið síðan árið 2002 er móðir aðila flutti í minna húsnæði. Engra gagna, er frá hinni látnu stafa, nýtur í málinu um á hvaða forsendum nefndur varnaraðili fékk vörslur þessara muna, en augljóst er að yfir mununum hafði móðir aðila fulla ráðstöfunarheimild. Að virtum þeim langa tíma sem liðinn er frá því varnaraðilinn P-kk-nf fékk vörslur munanna þykir það standa sóknaraðilum nær að sanna að munirnir séu eign dánarbúsins en ekki vörslumanns þeirra. Á það hafa sóknaraðilar ekki fært nægar sönnur og verður því staðfest sú ákvörðun skiptastjóra að umræddir lausafjármunir tilheyri ekki dánarbúinu og komi því ekki til skipta.

Sé sú aðstaða uppi að fleiri erfingjar en einn krefjist að fá sömu eign lagða sér út við skipti gengur maki alltaf fyrir öðrum erfingjum, en ella ræður hlutkesti. Verði talið að eignin hafi sérstakt gildi fyrir tiltekinn erfingja öðrum fremur skal hann þó ganga fyrir um útlagningu, sbr. 2. mgr. 36. gr. laga nr. 20/1991.

Að mati dómsins hefur engum málsaðila tekist sönnun þess að málverk þau sem um ræðir í tölulið 4 í erindi skiptastjóra til dómsins hafi sérstakt gildi fyrir hann öðrum fremur, en kröfur aðila eru að þessu leyti engum gögnum studdar. Er því sú niðurstaða ein tæk að staðfesta ákvörðun skiptastjóra þess efnis að hlutkesti skuli ráða við útlagningu málverkanna, að teknu tilliti til krafna málsaðila um útlagningu einstakra verka á skiptafundinum 21. desember 2012.

Kröfur málsaðila hvað bifreiðina SA 368 varðar eru sömuleiðis engum haldbærum gögnum studdar. Þá þykir ófært að telja bifreiðina hafa sérstakt gildi fyrir varnaraðilann P-kk-þf, öðrum erfingjum fremur, í skilningi 2. mgr. 36. gr. laga nr. 20/1991, eingöngu á grundvelli þess sem fyrir liggur um umhirðu og notkun hans á bifreiðinni. Verður því staðfest sú ákvörðun skiptastjóra að hlutkesti skuli ráða við útlagningu bifreiðarinnar.

Að ágreiningi málsaðila og atvikum öllum virtum, sbr. 3. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 og 2. mgr. 131. gr. laga nr. 20/1991, þykir rétt að láta hvern málsaðila bera sinn kostnað af málinu.

Úrskurð þennan kveður upp K-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari.

Ú R S K U R Ð A R O R Ð:

Aðalkröfu varnaraðila, E-kk-ef, H-kk-ef og P-kk-ef J-kk-ef, er vísað frá dómi ex officio.

Staðfest er sú ákvörðun skiptastjóra í dánarbúi Ó-kvk-ef K-kvk-ef, sem tekin var á skiptafundi 21. desember 2012, að skenkur, þriggja sæta sófi og stóll komi ekki til skipta þar sem þeir lausafjármunir séu ekki eign dánarbúsins.

Staðfest er sú ákvörðun skiptastjóra í dánarbúinu, sem tekin var á skiptafundi 21. desember 2012, að hlutkesti skuli ráða útlagningu þeirra málverka er tilheyra dánarbúinu, að teknu tilliti til krafna málsaðila um útlagningu einstakra verka á skiptafundi í dánarbúinu 21. desember 2012.

Staðfest er sú ákvörðun skiptastjóra í dánarbúinu, sem tekin var á skiptafundi 21. desember 2012, að hlutkesti skuli ráða við útlagningu á eign dánarbúsins, bifreiðinni SA 368.

Staðfest er sú ákvörðun skiptastjóra í dánarbúinu, sem tekin var á skiptafundi 21. desember 2012, að hlutkesti skuli ráða við útlagningu á eign dánarbúsins, hlutabréfum í einkahlutafélaginu Vestra, Suðurgötu 12, Ísafirði.

Málskostnaður fellur niður.

K-kk-nf H-kk-nf

Rétt endurrit staðfest.

Skrifstofu Héraðsdóms Vestfjarða,

25. júlí 2013

__________________