S-45/2017

Mál þetta, sem dómtekið var 28. febrúar sl., var höfðað með ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, dags. 24. janúar 2017, á hendur:

„D-x-x H-x-x G-x-x, kt. 000000-0000,

[...] Kópavogi,

fyrir líkamsárás með því að hafa aðfaranótt [...] 2015 framan við skemmtistaðinn [...] við [...] í Reykjavík, slegið A, kt. 000000-0000, einu höggi í andlitið með þeim afleiðingum að hann hlaut tannarbrot, tönn 21 datt út í heilu lagi, tönn 11 gekk til um 3-4 mm og bein í kringum tönn 21 brotnaði, auk opinna sprungna í slímhúð á innanverðri vör.

Telst brot þetta varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20/1981.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkrafa:

Þá gerir Ó-kk-nf Ö-kk-nf B-kk-nf hdl., fyrir hönd A, kt. 000000-0000, kröfu um að ákærði verði dæmdur til að greiða brotaþola miska- og skaðabætur að fjárhæð kr. 1.640.930 ásamt vöxtum af kr. 1.000.000 skv. 1. mgr. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, frá [...] 2015, en síðan dráttarvaxta af kr. 1.640.930 skv. 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. sömu laga að liðnum mánuði frá birtingu kröfunnar til greiðsludags. Þá er krafist málskostnaðar að skaðlausu skv. síðar framlögðum málskostnaðarreikningi eða að mati réttarins, að viðbættum virðisaukaskatti, skv. 3. mgr. 176. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008.“

Verjandi ákærða krefst þess að refsing verði felld niður en til vara vægustu refsingar er lög leyfa. Ákærði viðurkennir skaðabótaskyldu en krefst lækkunar skaðabótakröfu. Þá krefst hann málsvarnarþóknunar.

Farið var með mál þetta samkvæmt 164. gr. laga um meðferð sakamála og var það tekið til dóms án frekari sönnunarfærslu er sækjanda og verjanda ákærða hafði verið gefinn kostur á að tjá sig um lagaatriði og ákvörðun viðurlaga.

Ákærði hefur skýlaust játað brot sitt. Sannað er með játningu ákærða og öðrum gögnum málsins að hann er sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök og er brot hans rétt heimfært til refsiákvæða í ákæru.

Fyrir liggur samkvæmt frumskýrslu lögreglu og öðrum gögnum málsins að brotaþola var vísað út af skemmtistað vegna ölvunar og var til vandræða utandyra. Ekkert liggur hins vegar fyrir um að þær aðstæður hafi verið uppi sem vísað er til í 4. tl. 74. gr. almennra hegningarlaga. Því eru ekki skilyrði til að fella refsingu ákærða niður. Við ákvörðun refsingar verður hins vegar litið til greiðrar játningar ákærða á rannsóknarstigi og hér fyrir dómi. Hann hefur verið samvinnuþýður frá upphafi, hann iðrast gjörða sinna og viðurkennir bótaskyldu. Vísast í þessu sambandi til 5. tl. 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga. Þá lagði ákærði fram gögn fyrir dómara þar sem sjá má að ákærði hefur glímt við áfengisvanda og geðræn veikindi sem kunna að draga úr getu hans til þess að takast á við óvæntar aðstæður. Hins vegar afsakar það ekki hve langt hann gekk umrætt sinn, sbr. 17. gr. almennra hegningarlaga.

Til þyngingar horfir að um alvarlega háttsemi var að ræða sem hafði þær afleiðingar sem raun ber vitni með tilheyrandi þjáningu fyrir brotaþola, sbr. 2. tl. 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga.

Með hliðsjón að framangreindu þykir refsing ákærða hæfileg 45 daga fangelsi en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði er bótaskyldur vegna háttsemi sinnar. Brotaþoli á rétt á miskabótum úr hendi hans á grundvelli 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Við ákvörðun bóta er litið til afleiðinga verknaðarins fyrir brotaþola. Þykja miskabætur hæfilega ákveðnar 400.000 krónur. Krafa brotaþola vegna útlagðs kostnaðar er studd gögnum og tekin til greina. Krafa um miskabætur ber almenna vexti eins og í dómsorði greinir. Þá eru dráttarvextir á lagðir mánuði eftir birtingu bótakröfunnar. Auk þess greiði ákærði málskostnað vegna meðferðar kröfunnar sem hæfilegur þykir 180.000 krónur að meðtalinni vinnu á rannsóknarstigi.

Með vísan til 1. mgr. 218. gr. laga um meðferð sakamála, nr. 88/2008, ber að dæma ákærða til að greiða allan sakarkostnað. Ákærði greiði málsvarnarþóknun skipaðs verjanda síns, S-kvk-ef P-kvk-ef hdl., 105.400 krónur, og þóknun H-kk-ef E-kk-ef F-kk-ef hdl., 105.400 krónur, en hann var tilnefndur verjandi af dómara að ósk ákærða á fyrri stigum. Annar sakarkostnaður var 40.500 krónur.

S-kvk-nf H-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð :

Ákærði, D-x-x H-x-x G-x-x, sæti fangelsi í 45 daga en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði A 1.040.930 krónur í miska- og skaðabætur auk vaxta af 400.000 krónum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu, nr. 38/2001, frá [...] 2015 til 28. mars 2017 en með dráttarvöxtum af 1.040.930 krónum samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags og 180.000 krónur í málskostnað.

Ákærði greiði málsvarnarþóknun skipaðs verjanda síns, S-kvk-ef P-kvk-ef hdl., 105.400 krónur, þóknun H-kk-ef E-kk-ef F-kk-ef hdl., 105.400 krónur, og 40.500 krónur í annan sakarkostnað.

S-kvk-nf H-kvk-nf (sign.)