S-1163/2006

Mál þetta sem tekið var til dóms 17. október sl., er höfðað með ákæru ríkissaksóknara útgefinni 15. ágúst 2006, á hendur A, kt. 000000-0000, [...], Reykjavík,

,,1. Fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás með því að hafa, aðfaranótt sunnudagsins 3. apríl 2005, á bifreiðastæði við verslunarmiðstöðina Mjódd við Þönglabakka í Reykjavík, slegið A-kk-þf H-kk-þf E-kk-þf, í höfuðið með öxi og brugðið hnífi að andliti hans, með þeim afleiðingum að A-kk-nf hlaut mar til hliðar vinstra megin á höfði og við vinstra gagnauga, og 2-3 cm langa rispu út frá vinstri augnkrók.

Telst þetta varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20/1981.

2. Fyrir vopnalagabrot með því að hafa, á framangreindum stað og tíma, borið öxi og hníf á almannafæri.“

Telur ákæruvaldið þessa háttsemi varða við 1. mgr. 30. gr., sbr. 36. gr. vopnalaga nr. 16/1998 og krefst þess að ákærði verði dæmdur til refsingar.

Af hálfu A-kk-ef H-kk-ef E-kk-ef er krafist bóta úr hendi ákærða að fjárhæð 262.936 krónur auk vaxta samkvæmt 8. gr. vaxtalaga nr. 38/2001 frá 3. apríl 2005 til 15. nóvember 2005, en dráttarvaxta frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði neitar sakargiftum að öðru leyti en því að hann játar að hafa borið öxi á almannafæri umrætt sinn.

Málsatvik.

Samkvæmt frumskýrslu lögreglunnar í Reykjavík frá 3. apríl 2005 var lögregla kvödd að Leikbæ í Mjódd vegna tilkynningar um að þar hefði maður verið að ógna öðrum með öxi. Á vettvangi hittust fyrir S-kk-nf H-kk-nf, H-kvk-nf Ó-kvk-nf G-kvk-nf, A-kk-nf H-kk-nf E-kk-nf og B-kk-nf H-kk-nf Þ-kk-nf. Kváðu þau að ákærði hefði komið gangandi að bifreiðinni TN-622, en þeir A-kk-nf og B-kk-nf hafi staðið fyrir utan þá bifreið. Ákærði hafi gengið að A-kk-þgf og reitt upp öxi og gripið í hann og spurt hvort hann væri S-kk-nf, sem A-kk-nf hafi neitað. Þá hafi ákærði gengið að B-kk-þgf og haldið hnífi að hálsi hans. A-kk-nf hafi þá gengið að ákærða og ýtt við honum og sagt honum að láta B-kk-þf vera, en þá hafi ákærði snúið sér að A-kk-þgf og skorið hann í höfuðið vinstra megin, skammt frá auganu.

Ákærði var yfirheyrður hjá lögreglu 27. febrúar 2006. Hann kvað ástæðu þess að hann fór í Mjóddina umrætt kvöld hafa verið þá að krakkarnir sem þar voru, þar á meðal A-kk-nf og B-kk-nf fóru að heimili vinar hans, D-kk-ef A-kk-ef H-kk-ef fyrr um kvöldið og að þar hafi komið til ryskinga milli krakkanna og D-kk-ef A-kk-ef. Ákærði kvaðst hafa viljað veita þeim ráðningu og kvaðst hann í fyrstu hafa otað öxi að krökkunum, en síðan sett hana aftur inn í bíl. Hann hafi hlaupið í átt að S-kk-þgf, en S-kk-nf hafi náð að stökkva inn í bíl og læsa. Þá hafi ákærði gengið að einhverjum strák sem stóð við bílinn og lamið hann með krepptum hnefa ofan á höfuðið. Síðan hafi ákærði lamið hann aftur í höfuðið. Á staðnum hafi verið stúlka, H-kvk-nf Ó-kvk-nf, sem hafi beðið ákærða að hætta og hafi ákærði róast nokkuð við það. Hann hafi gengið í burtu og inn í bílinn sinn og ekið í burtu. Ákærði kannaðist ekki við að hafa verið með hníf umrætt kvöld og neitaði því að hafa beitt öxinni á annan hátt, en þann sem hann lýsti, þ.e. að hafa sýnt krökkunum öxina og otað henni að þeim.

Við yfirheyrslu hjá lögreglu lýsti A-kk-nf atvikum á þann hátt að hann hafi verið staddur í Mjódd fyrir utan bifreiðina TN-622, er ákærði hefði gengið að honum og spurt sig að því hvar S-kk-nf væri en vitnið hafi sagt að það kæmi ákærða ekkert við. Hafi þá ákærði gengið ógnandi að sér með öxi á lofti og rifið í hann. B-kk-nf hafi þá verið kominn út úr bifreiðinni og kallað á ákærða og beðið hann að láta A-kk-þf í friði. Hafi þá ákærði snúið sér að B-kk-þgf og haldið öxinni ógnandi að honum. Hafi A-kk-nf kallað eitthvað til ákærða og hafi þá ákærði snúið sér aftur að honum, sveiflað öxinni og reitt hana til höggs. Hafi öxin lent vinstra megin á höfði A-kk-ef, sem hafi vankast við þetta. Næst hafi ákærði gengið að honum, með öxina á lofti og hafi eggin snúið að honum, en hann hafi náð að setja höndina fyrir sig. Ákærði hafi síðan tekið upp Butterfly hníf og gengið að honum og lagt hnífinn á vinstri augabrún hans en haldið öxinni að hálsi hans og spurt hvar S-kk-nf væri. Hafi þá A-kk-nf svarað að líklega væri S-kk-nf á Selfossi. Hafi þá ákærði gengið í burtu og ekið af vettvangi.

Í málinu liggur frammi áverkavottorð vegna A-kk-ef H-kk-ef E-kk-ef. Þar segir m.a: ,,Við skoðun var A-kk-nf við fulla meðvitund. Hann virtist ekki vera undir áhrifum áfengis. Við skoðun á höfði var lítið mar til hliðar á höfðinu og á gagnauga vinstra megin. Þá var rispa í andliti út frá vinstri augnkrók til hliðar u.þ.b. 2-3 cm. Þessi rispa var grunn og ekki þörf á að sauma hana saman. A-kk-nf fékk ráðleggingar og útskýringar læknis, m.a. vegna höfuðhöggs og einnig var hann fræddur um gang mála varðandi áverkavottorð. Hann var síðan útskrifaður heim og hefur ekki komið aftur til meðferðar hjá læknum slysa- og bráðadeildar vegna þessa.

Áverkar eins og þeir sem lýst var í sjúkraskýrslu gætu vissulega hafa hlotist af ofbeldi eins og því sem sjúklingurinn kvaðst hafa orðið fyrir. Við skoðun komu ekki fram teikn um alvarlega höfuðáverka og hafi ekki komið fram ný eða óvænt einkenni ættu horfur á bata eftir þessa áverka að hafa reynst góðar. Um hugsanleg lýti vegna áverkans á andlitið er ekki tímabært að fullyrða fyrr en a.m.k. einu ári eftir þessi atvik.“

Verður nú rakinn framburður ákærða og vitna fyrir dómi.

Ákærði kvaðst hafa verið í Mjóddinni 3. apríl 2005, en fyrr um kvöldið hefði hann verið í bænum. Hann hefði fengið hringingu frá vini sínum sem hefði sagt að nokkrir krakkar hefðu ráðist á hann og beðið ákærða að hjálpa sér, með því að ógna krökkunum. Ákærði hafi verið á leið heim til sín, er hann ók niður í Mjódd. Þar hefði hann lagt bílnum fyrir framan bíl krakkanna og hafi krakkarnir tekið eftir honum. S-kk-nf hafi setið undir stýri og kvaðst ákærði hafa þekkt hann þegar sá hann undir stýri. Hann hefði tekið öxi úr bifreiðinni, lyft henni eitthvað og sýnt krökkunum hana og spurt hvort S-kk-nf væri inni í bílnum. Ákærði kvaðst hafa séð að krakkarnir óttuðust öxina. Þá hefði ákærði sett öxina inn í bílinn og hlaupið í átt til krakkanna, en S-kk-nf hefði þá læst bifreiðinni. Ákærði kvaðst telja að síðan hefði hann hlaupið að stráknum sem stóð fyrir framan vinstra horn bifreiðarinnar, en þá hefði einhver annar strákur kallað til ákærða að láta hann vera. Ákærði hefði þá snúið sér að þeim strák, A-kk-þgf, og hefði hann orðið skelkaður. Hið næsta sem ákærði muni, hafi verið það að hann hefði kýlt A-kk-þf ofan á höfuðið með krepptum hnefa. Hann hafi slegið hann tvisvar með hægri hendi, niður á höfuð A-kk-ef. Kvaðst ákærði ekki geta lýst því nákvæmlega hvar höggið lenti á höfði hans, en verið gæti að það hefði lent öðru hvoru megin á andliti A-kk-ef. Síðan hefði ákærða runnið reiðin og hann hefði ekið í burtu. Ákærða var sýnd ljósmynd af öxi sem haldlögð var hjá honum og bar hann kennsl á hana sem þá öxi sem hann hefði verið með umrætt sinn. Ákærði kvaðst ekki hafa verið með hníf á sér umrætt sinn. Ákærði kvaðst ekki hafa ógnað A-kk-þgf með öxinni og kvaðst ekki hafa komið nálægt honum með hana. Hann kvaðst ekki hafa séð neina áverka á A-kk-þgf er hann fór af vettvangi og hafi hann verið uppistandandi. Hann kvaðst ekki geta sagt til um það hvort áverkar þeir sem lýst er í áverkavottorði séu af hans völdum.

Ákærði kvaðst hafa þekkt H-kvk-þf, sem var ein krakkanna á staðnum, þar sem þau hefðu unnið saman í Hagkaupum á sínum tíma. Ákærði kvaðst einnig þekkja hana í dag og kvað þau vera góða vini.

Vitnið, A-kk-nf H-kk-nf E-kk-nf, kvaðst hafa komið á bifreið í Mjóddina umrætt kvöld. Fyrr um kvöldið hefði hann farið að heimili fyrrverandi unnustu S-kk-ef félaga hans, og þar hafi D-kk-nf, þáverandi kærasti hennar, verið. Vitnið kvaðst ekki hafa farið inn í húsið með S-kk-þgf. Vitnið kvað fyrrverandi unnustuna hafa slegið S-kk-þf og einnig geti verið að hún hafi slegið vitnið. Vitnið og félagar hans hafi svo farið af vettvangi og haldið niður í Mjódd. Þegar þangað var komið hafi vitnið staðið fyrir utan bifreiðina og verið að reykja. Þar hafi einnig verið S-kk-nf H-kk-nf, sem sat undir stýri, H-kvk-nf G-kvk-nf, B-kk-nf H-kk-nf Þ-kk-nf og F-kk-nf B. F-kk-nf. Þá hafi ákærði komið gangandi að sér með hendur fyrir aftan bak og spurt hvort hann héti S-kk-nf og hafi vitnið svarað að það kæmi honum ekki við. Hafi þá ákærði dregið fram öxi og rifið í háls hans og skellt honum upp að bifreiðinni. Hafi þá B-kk-nf, vinur vitnisins stigið út úr bifreiðinni og sagt ákærða að láta vitnið í friði. Þá hafi ákærði gengið að B-kk-þgf með einhverjar hótanir. Hafi þá vitnið gengið að ákærða og sagt honum að láta B-kk-þf í friði. Þá hafi ákærði snúið sér að vitninu og slegið hann í höfuðið með öxinni. Ákærði hefði reyndar slegið með öxinni áður, en þá hefði hún ekki hæft vitnið. Áður en höggið reið af, hefði ákærði snúið öxinni í hendi sér og þegar hann lét höggið ríða af, hafi flati endi axarblaðsins lent á gagnauga vitnisins. Síðan hafi ákærði farið aftur að B-kk-þgf og lagt hníf að hálsi hans, en aftur snúið sér að vitninu og lagt hníf að auga vitnisins og hrópað eitthvað að honum. Hann hafi rispast á augnlokinu, eða í augnkrók, af völdum hnífsins. Einnig hafi hann bólgnað á gagnauga og hlotið heilahristing af völdum ákærða. Vitnið kvaðst hafa leitað á slysavarðstofu og fengið aðhlynningu. Vitnið kvað sér ekki hafa liðið vel andlega í kjölfar árásarinnar og hann mætti helst ekki sjá öxi, án þess að komast í uppnám. Vitnið kvaðst telja að hnífurinn sem ákærði var með, hafi verið fjaðurhnífur, um 20 sm langur. Eftir þetta hafi þau öll farið á Selfoss og reynt að róa hvert annað á leiðinni. Vitnið kvaðst ekki hafa rætt þessa atburði mikið síðan þeir gerðust. Spurður hvort ákærði hefði einhvern tíma kýlt hann í höfuðið kvað vitnið nei við og kvað eina höggið hafa verið af völdum axarinnar. Vitnið kvaðst hafa vankast við höggið.

Vitnið, B-kk-nf H-kk-nf Þ-kk-nf kvaðst hafa verið á leið í bæinn umrætt kvöld ásamt félögum sínum til að ,,djamma“. Þau hafi komið við í húsi þar sem fyrrverandi kærasta S-kk-ef hefði verið. Félagar hans, A-kk-nf, F-kk-nf og S-kk-nf hefðu farið upp til að tala við hana. Síðan hefðu þau farið niður í Mjódd og A-kk-nf farið út úr bifreiðinni að reykja. Allt í einu hafi ákærði komið að þeim, rifið upp öxi og spurt hvar S-kk-nf væri. Hann hafi hótað öllu illu, ógnað A-kk-þgf með öxinni og síðan slegið A-kk-þf tvisvar í höfuðið með henni. Þá hafi hann einnig ógnað vitninu með hnífi, þ.e. sett hann upp að hálsi vitnisins. Vitnið kvaðst ekki muna eftir því að ákærði hefði lagt hnífinn að andliti A-kk-ef. Vitnið kvað ákærða fyrst hafa haldið á öxinni, en síðan hafi hann einnig tekið upp hníf. Vitnið kvað A-kk-þf hafa verið með mikinn höfuðverk í kjölfar árásar ákærða og mar í andlitinu. Vitnið kvaðst hafa verið í uppnámi eftir þetta. Hann kvað hnífinn hafa verið þannig að hægt var að brjóta hann saman, eða fjaðurhníf. Hann kvaðst vera félagi A-kk-ef, en kvað þá ekki hafa rætt þessa atburði mikið.

Vitnið, F-kk-nf B-kk-nf F-kk-nf, kvaðst hafa setið í aftursæti bílsins, sem krakkarnir voru í, þegar umræddir atburðir áttu sér stað. Hann hefði hins vegar séð þegar B-kk-nf steig út úr bílnum og þá hefði ákærði gengið að B-kk-þgf, en A-kk-nf kallað á hann. Ákærði hefði þá snúið sér að A-kk-þgf og lamið hann með öxi. Vitnið kvaðst fyrst hafa séð öxina nokkrum sekúndum áður en ákærði sló A-kk-þf með henni. Vitnið kvaðst einnig hafa séð ákærða ógna B-kk-þgf með hnífi, en kvaðst ekki hafa séð ákærða beita hnífnum gagnvart A-kk-þgf eða ógna A-kk-þgf með hnífnum. Þá kvaðst vitnið hafa séð hnífinn, er B-kk-nf stóð upp við bifreiðina.Vitnið kvaðst hafa séð áverka á hálsi B-kk-ef, en A-kk-nf hefði verið bólginn við gagnaugað. Vitnið kvaðst ekki hafa séð rispur í andliti A-kk-ef. Vitnið kvaðst telja að átökin hefðu borist að einhverjum öðrum bíl, en kvaðst ekki vera viss. Vitnið kvaðst ekki hafa verið ölvaður þetta kvöld.

Vitnið kvað þá félagana hafa hringt á lögreglu og síðan hafi þeir reynt að halda A-kk-þgf vakandi. Þau hafi gist heima hjá S-kk-þgf á Selfossi og eflaust hafi þau rætt atburði kvöldsins þar.

Vitnið, H-kvk-nf Ó-kvk-nf G-kvk-nf, kvaðst umrætt kvöld hafa farið, ásamt félögum sínum, til S-kvk-ef, fyrrverandi kærustu S-kk-ef, og hafi þau ætlað að ná þar í peninga sem hún skuldaði S-kk-þgf. Það hafi leitt til rifrildis milli S-kk-ef og D-kk-ef, sem var þáverandi kærasti S-kvk-ef. Þau S-kvk-nf og D-kk-nf hafi verið búin að ,,hóta S-kk-þgf og A-kk-þgf H-kk-þgf með A, búin að segja að A kæmi að lemja þá“ ef þeir létu ekki D-kk-þf í friði. Í kjölfar þessa hafi sprottið mikið rifrildi. Þetta hafi endað þannig að S-kvk-nf hafi slegið A-kk-þf utan undir og síðan ætlað að ráðast á vitnið, en þau hafi farið af vettvangi. Þau S-kvk-nf og D-kk-nf hafi vitað að vitnið og félagar hennar hafi verið á leið niður í Mjódd. Þangað hafi ákærði komið og gengið að bíl krakkanna og spurt A-kk-þf hvort hann væri S-kk-nf, en A-kk-nf hafi engu svarað. Hafi þá S-kk-nf, F-kk-nf og B-kk-nf allir farið inn í bíl, en þau A-kk-nf hafi enn verið fyrir utan bifreiðina. Þá hafi ákærði gengið að A-kk-þgf með hendur fyrir aftan bak, dregið öxina fram og ráðist á hann og haldið öxinni upp að hálsi A-kk-ef. Síðan hafi ákærði snúið öxinni í hendi sinni og lamið A-kk-þf í gagnaugað með henni og hafi A-kk-nf vankast við höggið, en ekki dottið. Eftir það hafi B-kk-nf komið út úr bifreiðinni og reynt að segja ákærða að láta A-kk-þf í friði, en vitnið kvaðst hafa farið inn í bifreiðina. B-kk-nf hafi fengið skrámu á hálsinn, annað hvort af völdum hnífs eða axarinnar. Síðan hafi heyrst í lögreglunni og hafi þá ákærði ekið í burtu. Vitnið kvaðst telja að S-kk-nf hefði hringt á lögreglu. Vitnið kvaðst hafa þekkt ákærða, þar sem hún hefði verið að vinna með honum og hafi hún nokkrum sinnum beðið hann að hætta þessu. Vitnið kvaðst einnig þekkja ákærða í dag, en hann sé vinur bestu vinkonu vitnisins. Vitnið kvaðst ekki vera viss hvort ákærði hefði verið með hníf, en B-kk-nf hafi fengið skurð á hálsinn. Vitnið kvað að sér hefði ekki liðið vel eftir þetta, þar sem henni hefði líkað mjög vel við ákærða og ekki búist við þessu af honum. Vitnið kvað þau öll hafa verið hrædd í kjölfar þessa, en vitnið kvaðst hafa vakað yfir A-kk-þgf og vakið hann á klukkstundar fresti að tilmælum læknis sem A-kk-nf leitaði til.

Vitnið kvað þau A-kk-þf ekki vera kærustupar í dag og tali þau ekki mikið saman, þó annað slagið. Spurð um þann framburð sinn fyrir lögrelgu 10. apríl 2006 að ákærði hefði tekið upp hníf og gengið að B-kk-þgf, kvaðst vitnið ekki geta fullyrt það, þar sem svo langt sé um liðið. Vitnið kvaðst þó muna eftir því að B-kk-nf hefði eitthvað verið skorinn á hálsi. Vitnið kvaðst ekki muna eftir öðrum áverkum á A-kk-þgf, en þeim sem var á gagnauga hans.

Vitnið, S-kk-nf Þ-kk-nf H-kk-nf, kvaðst hafa verið með félögum sínum, A-kk-þgf, F-kk-þgf, H-kvk-þgf og B-kk-þgf, umrætt kvöld. Þau hafi lagt af stað frá Selfossi, en komið við heima hjá fyrrverandi kærustu vitnisins, S-kvk-þgf, og hafi vitnið beðið hana að endurgreiða sér skuld. Þau hafi farið að rífast eitthvað og hafi vitnið staðið í dyragættinni. A-kk-nf og F-kk-nf hafi komið upp, en vitnið kvaðst hafa sagt þeim að fara niður aftur. Félagar hans hafi rekið á eftir honum þar sem þau væru á leið í Mjóddina og þangað hafi þau svo farið. Þegar þangað kom hafi A-kk-nf og B-kk-nf stigið út úr bifreiðinni til þess að reykja, en allt í einu hafi A-kk-nf skollið utan í bifreiðina. Fyrst hafi vitnið haldið að einhver vinur hans væri þar á ferð og stigið út úr bifreiðinni. Hafi þá vitnið séð að þar var einhver maður með öxi og hafi vitnið alveg ,,fríkað út“. Vitnið hafi þá staðið fyrir utan bílinn. Þegar ákærði hafi snúið sér að B-kk-þgf, hafi hann haldið hnífi að hálsi hans og hafi verið lítill skurður á hálsinum eftir það. Næst hafi ákærði snúið sér að A-kk-þgf, snúið öxinni í hendi sinni og höggvið. Vitnið kvaðst ekki hafa séð hvort öxin lenti í höfði A-kk-ef, en kvaðst hins vegar hafa séð sár á andliti A-kk-ef í kjölfar þessa, þannig að öxin hljóti að hafa lent í A-kk-þgf. Vitnið kvaðst hafa séð örlítið blóð á öðru gagnauga A-kk-ef og hann hafi verið mjög vankaður, orðið örlítið þvoglumæltur og rásað dálítið. Hafi A-kk-nf ekki alveg áttað sig á hvað gerðist. Vitnið kvaðst hafa séð ákærða með einhvern gljáandi málmhlut, sem hann taldi hafa verið hníf, og kvaðst hann hafa séð ákærða ógna A-kk-þgf með hnífnum í smástund. Einnig hafi verið skurður á kinn A-kk-ef.

Vitnið hafi svo farið inn í bíl og hringt á neyðarlínuna, en ákærði reitt öxina til höggs, eins og hann ætlaði að lemja í rúðuna. Eftir þetta hafi þau ekið saman á Selfoss og hafi A-kk-nf verið vakinn á klukkustundar fresti. Vitnið kvað þá félagana örugglega eitthvað hafa rætt þessa atburði. Vitnið kvaðst fyrst hafa verið boðaður í skýrslutöku í apríl sl.

Vitnið, B-kk-nf S-kk-nf lögreglumaður, kvaðst hafa komið á vettvang umrætt kvöld, en tilkynning hefði borist um að maður væri að ógna fólki með öxi. Þar hafi verið fjögurra eða fimm manna hópur sem stóð við bifreið. Þau hafi verið sjáanlega miður sín, stúlka grátandi og tveir menn meiddir. Annar þeirra hafi verið meiddur á höfði, en hinn á hálsi. Vitnið staðfesti frumskýrslu sem liggur frammi í málinu.

Niðurstaða.

Ákærði hefur neitað að hafa slegið A-kk-þf H-kk-þf í höfuðið með öxi og brugðið hnífi í andlit hans, en viðurkennt að hafa lagt hendur á A-kk-þf H-kk-þf og lamið hann með krepptum hnefa í höfuðið. Þá hefur ákærði játað að hafa borið öxi á almannafæri eins og greinir í ákærulið 2 en neitað að hafa verið með umræddan hníf á almannafæri.

Vitnin, B-kk-nf, F-kk-nf og H-kvk-nf, auk meints brotaþola sjálfs, hafa í meginatriðum öll borið á sama hátt fyrir dómi og fyrir lögreglu um atburðarás umrædds kvölds og breytir þar engu um að framburður þeirra er ekki með öllu samhljóða um hverjir voru fyrir utan bifreiðina þegar ákærða bar að. Þau hafa öll borið um það að ákærði hefði gengið að bifreið þeirra, sem þau höfðu lagt í Mjóddinni og skyndilega dregið fram öxi, sem hann hélt á og slegið A-kk-þf með henni í höfuðið. Vitnin A-kk-nf, B-kk-nf og H-kvk-nf, báru og fyrir dómi að ákærði hefði í fyrstu spurt eftir S-kk-þgf, en þegar A-kk-nf svaraði ekki, hefði ákærði reitt öxina til höggs og slegið A-kk-þf. Vitnið S-kk-nf kvaðst hafa séð ákærða snúa öxinni í hendi sér og hefði hann höggvið með henni. Hann kvaðst ekki vera þess fullviss að öxin hefði lent í höfði A-kk-ef, en kvað það hljóta að vera að svo hefði verið, þar sem vitnið hefði séð sár á andliti A-kk-ef eftir þetta. Þá bar hann og að A-kk-nf hefði vankast við högg ákærða og á sömu lund bar vitnið H-kvk-nf, sem kvaðst hafa, að ráði læknis, vakað yfir ákærða um nóttina og vakið hann á klukkustundar fresti. Þá kváðust vitnin B-kk-nf, F-kk-nf, H-kvk-nf og S-kk-nf öll hafa séð áverka á höfði eða gagnauga A-kk-ef í kjölfar árásar ákærða. Að mati dómsins er ekkert fram komið í málinu er rýrt geti sönnunargildi framburðar ofangreindra vitna, jafnvel þótt fyrir liggi að þau séu eða hafi öll verið félagar A-kk-ef. Hér ber að hafa í huga að vitnið H-kvk-nf, sem skýrði frá atburðarásinni á afar nákvæman hátt er fyrrverandi unnusta A-kk-ef, en kvaðst í dag hafa lítið samband við hann. Hún kvaðst vera kunnug ákærða, sem hún kvað vera vin bestu vinkonu hennar. Var framburður hennar einkar trúverðugur og í samræmi við framburð annarra vitna.

Ekkert kom fram í framburði vitnanna sem rennt geti stoðum undir þá staðhæfingu ákærða að hann hefði einungis slegið A-kk-þf í höfuðið með krepptum hnefa enda neitaði A-kk-nf því fyrir dómi að ákærði hefði slegið sig með krepptum hnefa.

Þá kemur fram í framlögðu áverkavottorði að A-kk-nf hafi haft mar til hliðar á höfði og á gagnauga vinstra megin. Segir í áverkavottorðinu að áverkar gætu vissulega hafa hlotist af ofbeldi eins og því sem A-kk-nf hefði lýst að hann hefði orðið fyrir.

Þegar litið er til framburðar ofangreindra vitna og framlagðs áverkavottorðs, er ótrúverðugur sá framburður ákærða að hann hafi ekki veitt A-kk-þgf áverka með öxinni og að mati dómsins hafið yfir skynsamlegan vafa að ákærði hafi gerst sekur um að hafa slegið A-kk-þf með öxinni í höfuðið og að hafa borið vopnið á almannafæri. Þá er að mati dómsins sannað að afleiðingar árásar ákærða voru mar sem A-kk-nf hlaut, til hliðar vinstra megin á höfði og við vinstra gagnauga.

Ákærði hefur neitað því að hafa borið hníf umrætt sinn, en brotaþoli bar fyrir dóminum að ákærði hefði haldið hnífi að andliti sínu. Vitnin B-kk-nf, F-kk-nf og H-kvk-nf kváðust ekki hafa séð ákærða ógna A-kk-þgf með hnífi, en þeir B-kk-nf og F-kk-nf kváðu báðir að ákærði hefði ógnað B-kk-þgf með hnífi. Vitnið S-kk-nf kvaðst hafa séð ákærða með gljáandi málmhlut sem vitnið taldi hafa verið hníf og hefði ákærði ógnað A-kk-þgf í ,,smástund“ með hnífnum. Þar sem framburður hans er ekki nægilega ljós um það hvort ákærði hefði brugðið hnífi að andliti hans, eins og ákærða er gefið að sök, og hvorki B-kk-nf, F-kk-nf né H-kvk-nf sáu það, verður ákærði ekki sakfelldur fyrir þá hegðun eða þær afleiðingar sem raktar verða til þess, þ.e. 2-3 sm löng rispa út frá vinstri augnkrók. Hins vegar er sannað með framburði allra ofangreindra vitna að ákærði bar hníf umrætt sinn og verður hann sakfelldur fyrir þá háttsemi sem er réttilega heimfærð til refsiákvæða í ákæru.

Ákvörðun refsingar.

Ákærði er fæddur árið 1984 og hefur aldrei áður gerst sekur um refsiverða háttsemi svo vitað sé. Verður litið til þess við ákvörðun refsingar og þess að afleiðingar árásar hans voru ekki alvarlegar. Á hinn bóginn verður horft til þess að árás hans var algerlega tilefnsislaus og beitti hann við hana stórhættulegu vopni.

Þegar framangreint er virt og litið er til 77. gr. almennra hegningarlaga, er refsing ákærða ákveðin fangelsi í 6 mánuði, en í ljósi alvarleika brots ákærða, er ekki unnt að skilorðsbinda refsingu í heild sinni. Þegar litið er til þess að um fyrsta brot ákærða er að ræða, er rétt að fresta fullnustu 4 mánaða af refsivist ákærða og falli sá hluti refsingarinnar niður, að liðnum 3 árum frá birtingu dómsins, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Skaðabótakrafa.

Í málinu liggur frammi skaðabótakrafa A-kk-ef H-kk-ef E-kk-ef að fjárhæð 262.936 krónur. Krafan sundurliðast svo:

Þjáningabætur skv. 3. gr. skaðabótalaga í 14 daga, 1.040 kr. pr. dag 14.560 kr.

Miski skv. 26. gr. skaðabótalaga 200.000 kr.

Lögmannsþóknun 38.856 kr.

Virðisaukaskattur af lögmannsþóknun 9.520 kr.

Samtals 262.936 kr.

Krafan er rökstudd svo að brotaþoli hafi orðið fyrir tjóni, þjáningum og miska vegna árásarinnar og er vísað til læknisvottorðs J-kk-ef B-kk-ef frá 22. október 2005, því til stuðnings. Árásin hafi valdið brotaþola óþægindum og þjáningum, m.a. vegna áverka á höfði og í andliti og útlitslýta er hlotist hafi af henni. Jafnframt hafi árásin og afleiðingar hennar verið brotaþola andlega erfið.

Niðurstaða.

Brotaþoli á rétt á miskabótum úr hendi ákærða á grundvelli 26. gr. skaðabótalaga og eru þær ákvarðaðar með hliðsjón af dómvenju 200.000 krónur.

Krafa um þjáningabætur er engum gögnum studd og er þeim kröfulið vísað frá dómi.

Þá verður ákærði dæmdur til greiðslu kostnaðar brotaþola við að halda fram kröfu sinni, sbr. 4. mgr. 172. gr. laga nr. 19/1991, samtals 48.376 krónur. Samkvæmt framansögðu verður ákærða gert að greiða brotaþola 248.376 krónur auk vaxta eins og í dómsorði greinir.

Ákærði verður með vísan til 1. mgr. 165. gr. laga nr. 19/1991 dæmdur til greiðslu sakarkostnaðar málsins, 152.650 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans, J-kk-ef S-kk-ef A-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 136.960 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

I-kvk-nf E-kvk-nf héraðsdómari kveður upp þennan dóm.

D ó m s o r ð:

Ákærði, A, sæti fangelsi í 6 mánuði, en frestað er fullnustu 4 mánaða af refsingu ákærða og falli sá hluti refsingarinnar niður, að liðnum 3 árum frá birtingu dómsins, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði A-kk-þgf H-kk-þgf E-kk-þgf 248.376 krónur auk vaxta samkvæmt 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 3. apríl 2005 til 27. mars 2006, en dráttarvaxta frá þeim degi skv. 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði greiði sakarkostnað málsins, 152.650 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, J-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 136.960 krónur.

I-kvk-nf E-kvk-nf.