S-929/2012

Málið, sem dómtekið var 19. febrúar síðastliðinn, var höfðað með ákæru ríkissaksóknara, útgefinni 18. desember 2012 á hendur „M, fyrir nauðgun, með því að hafa aðfaranótt laugardagsins 4. júní 2011, í farangursrými sendibifreiðarinnar [...], sem lagt hafði verið fyrir utan aðstöðuhús golfvallarins að [...], með ofbeldi þröngvað K, til áframhaldandi kynmaka, sem fólust í samræði og endaþarmsmökum en ákærði hélt K niðri með því að halda fast um handleggi hennar. Afleiðingar nauðgunarbrotsins urðu þær að K hlaut mar á hægri upphandlegg, á hægri öxl, á báðum fótleggjum, þreyfieymsli á ofanverðri bringu og í endaþarmi og áfallastreituröskun.

Telst þetta varða við 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkrafa:

Af hálfu K, er þess krafist að ákærði verði dæmdur til að greiða henni miskabætur að fjárhæð kr. 1.300.000, auk vaxta samkvæmt 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 4. júní 2011 þar til mánuður er liðinn frá því að krafan var birt fyrir ákærða, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 9. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Þá er þess krafist að ákærða verði gert að greiða málskostnað að mati dómsins eða samkvæmt síðar framlögðum málskostnaðarreikningi, að viðbættum virðisaukaskatti á málflutningsþóknun.“

Ákærði neitar sök og krefst sýknu. Þess er krafist að sakarkostnaður, þar með talin málsvarnarlaun, verði greiddur úr ríkissjóði. Ákærði krefst þess að skaðabótakröfunni verði vísað frá dómi.

II

Málavextir eru þeir að brotaþoli og frænka hennar fóru akandi á framangreindri sendibifreið út á land föstudaginn 3. júní 2011. Þar heimsóttu þær gamla skólafélaga er þar voru í bústað. Í bifreiðinni höfðu þær dýnur og annað sem þarf til að sofa. Um kvöldið fóru þær á veitingastað í nágrenninu og hittu þar nokkra unga menn, þar á meðal ákærða og vin hans. Úr varð að stúlkurnar og mennirnir fóru að bústaðnum, en er þangað kom reyndust mennirnir ekki velkomnir og fóru þeir þá á brott, allir nema ákærði og vinur hans. Stúlkurnar fóru með þeim á bifreiðinni að húsi því er í ákæru greinir. Er þangað kom var skipt liði og urðu frænkan og vinurinn eftir í húsinu en ákærði og brotaþoli fóru í bifreiðina. Óumdeilt er að í bifreiðinni hófu þau kynmök og héldu þeim áfram um stund. Hins vegar greinir þau á um framvindu þeirra og hvernig þau enduðu, en það er tilefni ákærunnar. Að öðru leyti verður betur gerð grein fyrir málavöxtum í næsta kafla þar sem framburður ákærða og vitna fyrir dómi verður rakinn.

Brotaþoli fór á Neyðarmóttökuna að kvöldi 5. júní. Þar skýrði hún svo frá að hún hefði haft munnmök við ákærða í bílnum og hefði það verði með hennar vilja. Eftir mökin hefði ákærði orðið ágengur en hún hefði þrábeðið hann að hætta. Hann hefði ekki gert það heldur haldið henni niðri, fært hana úr bol og svo úr buxum og nærbuxum. Hann hefði svo átt við hana mök, bæði í leggöng og endaþarm þrátt fyrir að hún bæði hann um að hætta. Brotaþoli taldi ákærða hafa orðið sáðlát og hann hefði ekki notað smokk. Hún lýsti tökum ákærða þannig að hann hefði tekið vinstri handlegg hennar aftur fyrir bak þannig að hún hefði legið á honum og haldið henni niðri á hægri upphandlegg og bringu. Ljósmyndir voru teknar af brotaþola og sýna þær mar á þeim stöðum á líkama hennar sem í ákæru greinir.

Brotaþoli leitaði til sálfræðings og var tvisvar þar í viðtölum, 10. október og 15. nóvember 2011. Vottorð sálfræðingsins er meðal gagna málsins og þar segir að allt viðmót brotaþola bendi til þess að hún hafi upplifað mikla ógn og ofsaótta þegar meint kynferðisbrot átti sér stað. Niðurstöður greiningarmats sýni að hún þjáist af áfallastreituröskun og alvarlegu þunglyndi í kjölfar meints kynferðisbrots. Sálræn einkenni brotaþola í kjölfar áfallsins samsvari einkennum sem þekkt séu hjá fólki sem upplifað hafi alvarleg áföll eins og líkamsárás, nauðgun, stórslys eða hamfarir. Þá segir að niðurstöður sjálfsmatskvarða samsvari vel frásögn stúlkunnar í viðtölunum. Hún virðist ávallt hreinskilin, trúverðug og sjálfri sér samkvæm.

Brotaþoli kærði ákærða til lögreglu 7. júní og var tekin af henni skýrsla daginn eftir. Í framhaldinu var ákærði yfirheyrður og annarra gagna aflað. Á grundvelli þessarar rannsóknar byggist ákæran.

III

Við aðalmeðferð skýrði ákærði svo frá að hann og vinur hans hefðu verið að skemmta sér saman og farið á framangreindan veitingastað þar sem þeir hittu brotaþola og frænku hennar. Þær buðu þeim í bústað en er þangað kom voru þau ekki velkomin og fóru því á bíl stúlknanna að framangreindu húsi. Er þangað var komið kvað ákærði sig og brotaþola hafa farið í bílinn og eftir að hafa rætt saman um stund hafi þau farið að láta vel hvort að öðru. Ákærði kvað bílinn vera lítinn sendibíl og hafi þau verið aftur í honum. Í upphafi hafi þau kysst hvort annað en síðan farið úr fötunum. Hann kvaðst hafa afklætt sig að mestu en að öðru leyti hefðu þau hjálpast að og verið alveg nakin. Þau hefðu síðan hafið samfarir og hefði brotaþoli legið á bakinu og hann ofan á henni. Ákærði kvaðst þessu næst hafa beðið brotaþola um að eiga við sig munnmök og hefði hún orðið við því. Þessu næst hefði brotaþoli lagst á vinstri hlið en hann verið á hnjánum fyrir aftan hana. Brotaþoli hefði nú beðið sig að hætta og hefði hann gert það og jafnframt spurt hvort allt væri í lagi og hefði hún ekki sagt að eitthvað væri að. Ákærði kvaðst nú hafa spurt hana að því hvort hún ætti kærasta og eins hefði hann spurt um fleira, en það var sama um hvað hann spurði, brotaþoli sagði að ekkert væri að. Hann kvaðst hafa verið byrjaður að klæða sig, en hún hefði beðið hann um að gera það ekki. Þá kvaðst hann hafa spurt hvort það væri í lagi hennar vegna að halda áfram og hefði hún svarað og sagt já. Þau hefðu síðan haldið áfram samförum í sömu stellingu og fyrr, það er að hún lá á hliðinni og hann hefði verið á hnjánum fyrir aftan hana og hefði samförunum lokið þannig. Á eftir hefðu þau spjallað litla stund en síðan hefði frænkan komið og þau öll fengið sér bjór sem stúlkurnar buðu. Ákærði kvað vin sinn hafa verið sofandi inni í húsi og kvaðst hann hafa ætlað að fara þangað og boðið stúlkunum með sér til að gista þar. Þær hefðu ekki viljað það heldur ætlað sér að gista í bílnum, enda haft þar sængurföt. Hann kvað stúlkurnar hafa verið farnar af staðnum þegar hann vaknaði morguninn eftir.

Meðan ákærði og brotaþoli voru í bílnum kvað hann vin sinn hafa komið og látið þau orð falla að frænkan hefði ætlað að nauðga sér, en ekki taldi ákærði brotaþola hafa tekið þessi orð alvarlega. Vinurinn hefði sest undir stýri á bílnum og ekið um á planinu við húsið. Brotaþoli hefði sagt honum að hætta þessu, enda hefði bílinn verið á ábyrgð stúlknanna og kvaðst ákærði hafa tekið undir bón hennar. Hann kvað frænkuna einnig hafa komið en síðan hefðu hún og vinurinn farið inn í húsið. Þetta hefði verið áður en hann og brotaþoli hófu samfarir. Hann kvað þau bæði hafa beðið vininn að fara en brotaþoli hafi átt frumkvæði að því að biðja frænkuna að fara. Ákærði var spurður hvort hann hefði haft endaþarmsmök við brotaþola og svaraði hann að ef það hefði gerst, hefði það ekki verið með sinni vitund. Þá hefði brotaþoli ekki sýnt merki um slíkt eins og hann orðaði það. Hann kvaðst hins vegar ekki geta fullyrt að hann hefði ekki farið inn í endaþarminn, en hefði hann gert það, hefði það verið án vitundar hans.

Ákærði ítrekaði að brotaþoli hefði aðeins einu sinni beðið sig að stoppa og hefði hann gert það. Kvaðst hann hafa haldið að brotaþoli ætti kærasta og hefði fengið bakþanka, en þegar brotaþoli kvað allt vera í lagi hefði hann haldið áfram. Ákærði kvaðst vafalaust hafa haldið í brotaþola og strokið henni en ekki þannig að hún ætti að vera með áverka eftir það. Hann benti hins vegar á að þau hefðu verið í þröngu rými aftur í litlum sendibíl og hefði hann verið aumur í hnjánum að samförunum loknum. Ákærði kvaðst ekki hafa notað verju og hann hefði fengið sáðlát en ekki mundi hann hvort hann felldi sæðið inn í brotaþola.

Ákærði kvað einhvern strák hafa hringt í sig á sunnudeginum eftir þetta og hótað sér líkamsmeiðingum vegna þess að ákærði hefði átt að hafa nauðgað brotaþola. Hann kvaðst vera 190 cm hár.

Brotaþoli bar að hún hefði farið með frænku sinni út á land að hitta gamla skólafélaga í bústað. Þær hefðu farið saman á veitingastað og hitt þar ákærða og vini hans. Þær hefðu farið til baka í bústaðinn og hefðu ákærði og vinir hans komið með. Þar hefðu piltarnir ekki verið velkomnir og því hefðu þeir farið nema ákærði og vinur hans. Hún kvað sig og frænkuna hafa svo farið með ákærða og vini hans á serðabíl sem frænkan var á og stöðvað fyrir utan hús. Stúlkurnar hefðu farið á salerni inni í húsinu, en þegar þær komu þaðan hefðu ákærði og vinur hans legið þar naktir. Brotaþoli kvaðst nú hafa ætlað út í bíl að sofa en ákærði hefði komið með sér og hefði sér fundist það í lagi. Frænkan og vinurinn hefðu orðið eftir inni. Brotaþoli kvað sig og ákærða hafa setið aftur í bílnum og verið að spjalla saman og kela. Nú hefði vinurinn komið út og sest undir stýri bílsins, en ákærði og hún hefðu verið aftur í. Hún kvað vininn hafa ekið af stað og hefði hún orðið hrædd og beðið hann að stansa en hann hefði ekki gert það fyrr en ákærði hefði sagt honum að stansa. Ákærði hefði svo sagt vininum að fara út og hefði hann gert það. Brotaþoli kvaðst hafa orðið hrædd um frænku sína og talið að verið væri að skilja hana eftir. Stuttu síðar hefði frænkan komið og rætt við þau í bílnum, en svo hefði hún farið. Taldi brotaþoli að hún hefði farið svo hún og ákærði gætu fengið næði. Hún kvaðst hafa klætt sig úr leggings, kjól og peysu og verið í nærbuxum, brjóstahaldara og bol. Þegar þau tvö voru orðin ein byrjuðu þau að kela og kvaðst brotaþoli hafa átt munnmök við ákærða og hefði hún þá verið nakin, en hann hefði komið nakinn út í bíl nema hvað hann hafði vafið einhverju utan um sig. Hún kvað ákærða hafa snert á sér klofið og síðan hafi þau haft samfarir og hafi það verið allt í lagi fyrst, en svo hefði ákærði farið að vera ágengur og hefði sér liðið illa og beðið hann að hætta en hann hefði ekki hætt og sagt „ekki láta svona“ og haldið hægri handlegg hennar fyrir aftan bak, en ekki kvaðst hún muna hvort hann hefði haldið frekar um hendur hennar eða handleggi. Þá hefði hann legið þannig á fótum hennar að hún hefði ekki getað hreyft þá. Hún kvaðst hafa beðið hann oftar en einu sinni að hætta, en hann hefði ekki hætt og þau hefðu ekki gert hlé á samförunum. Þegar þetta var kvaðst hún hafa legið í kuðung á vinstri hlið, en ekki kvaðst hún muna hvernig ákærði hefði legið. Hann hefði svo lokið sér af og lagst við hliðina á sér. Áður en það varð hefði hann farið úr leggöngum yfir í endaþarm í nokkrar sekúndur og svo aftur yfir í leggöng og fengið sáðlát, en ekki vissi hún hvort hann felldi sæði til hennar eða ekki. Brotaþoli kvað ákærða hafa rætt um það við hana áður að fara í endaþarm hennar, en hún hefði neitað honum um það. Hún kvaðst ekki hafa veitt ákærða líkamlega mótspyrnu eða reynt að koma honum af sér, en hún hefði sagt honum skýrt að hún vildi þetta ekki. Hún kvaðst hins vegar ekki muna hvort hún hefði sagt honum að hann hefði meitt sig.

Brotaþoli var spurð hvenær henni hefði hætt að líka við kynmökin og svaraði hún að hún hefði orðið hrædd og stressuð þegar vinurinn hefði komið út í bílinn en samt hefði sér fundist mökin í lagi í upphafi. Síðan hefði ákærði farið að meiða sig á bringunni og þá hefði hún beðið hann að hætta, enda hefði sér verið farið að finnast þetta óþægilegt. Hún kvað ákærða ekki hafa stoppað þótt hún hefði beðið hann um það.

Hún kveðst hafa beðið hann um að fara út úr bílnum og í því hefði frænkan komið. Ákærði og frænkan hefðu spjallað eitthvað saman í um 5 mínútur og geti verið að þau hafi drukkið bjór. Brotaþoli kvaðst ekkert hafa rætt þarna um það að ákærði hefði meitt hana eða að hún hefði beðið hann að hætta, en hún hafi verið að gefa frænkunni merki um að hún vildi að ákærði færi. Skömmu síðar hefði ákærði farið inn í húsið og þá hefðu þær farið á bílnum. Frænkan hefði þó ekki viljað fara í fyrstu, en þegar hún hafi áttað sig á því að brotaþoli meinti það í alvöru hefðu þær ekið á brott og að bústaðnum. Brotaþoli kvaðst hafa sagt frænku sinni frá því við bústaðinn hvað gerst hafði. Þær hefðu gist í bílnum um nóttina, en daginn eftir ekið að verslun í nágrenninu og hefði besti vinur hennar komið með. Hún kvaðst ekki muna hvort hún hefði sagt honum frá þessu við verslunina eða bara sýnt honum að hún væri marin.

Brotaþoli kvaðst hafa farið heim til sín á laugardeginum og verið þar. Sér hefði liðið illa, hún hefði verið hrædd og ekki getað sofnað. Vinur hennar hefði komið í heimsókn og hefði hún sagt honum frá hvað hefði gerst. Hann hefði sagt sér að segja foreldrum sínum frá þessu, en það hefði hún ekki gert fyrr en daginn eftir, það er á sunnudeginum. Í framhaldinu hefði hún farið með þeim á Neyðarmóttökuna.

Brotaþoli kvað sér hafa liðið mjög illa, hún hefði verið kvíðin og átt erfitt með að sofa. Þá myndi hún varla eftir þessu sumri. Eins hefði hún leitað til sálfræðings en ekki líkað það og aðeins mætt tvisvar sinnum. Þá hefði hún nokkrum sinnum leitað til Stígamóta sumarið 2011. Þrátt fyrir þetta kvaðst hún meta það svo að hún þyrfti á meðferð sálfræðings að halda. Brotaþoli kvaðst telja að hún væri 173 cm há. Fyrir þennan atburð kvaðst brotaþoli hafa verið þunglynd en ekki kvíðin. Það hefði breyst þannig að hún væri oftar kvíðin eftir þetta en áður.

Framangreind frænka brotaþola bar á sama hátt og hún um tildrög þess að þær hittu ákærða og vin hans og ferð þeirra að húsi því sem í ákæru greinir. Þegar í húsið kom hefðu þær frænkurnar farið á salernið og þegar þær komu fram hefðu ákærði og vinur hans legið naktir, eða bara á nærbuxunum, á bekk. Eftir að þau höfðu öll ræðst við um stund hefðu ákærði og brotaþoli farið út í bíl en hún og vinur ákærða orðið eftir í húsinu. Nokkru síðar hefði vinurinn farið út og hún hefði séð hann aka bílnum með ákærða og brotaþola aftur í. Frænkan kvaðst nú hafa farið út en verið beðin um að fara inn aftur og hefðu hún og vinurinn farið inn í húsið. Hún kvaðst ekki muna hver hefði beðið sig að fara, en taldi að það hefði verið ákærði. Skömmu síðar hefði ákærði komið og hún verið að ræða við hann en svo sest inn í bílinn hjá brotaþola sem hafi sagt að þær yrðu að fara og bætt við „hann nauðgaði mér“. Ítarlega spurð kvað frænkan það geta verið að ákærði hefði fyrst verið í bílnum með þeim tveimur og vel geti verið að þau hafi drukkið saman bjór. Brotaþoli hafi verið mjög hrædd og sagt að ákærði gæti komið aftur. Frænkan kvaðst hafa ekið af stað og að bústaðnum. Þar lögðu þær bílnum og sváfu í honum um nóttina. Frænkan kvaðst hafa séð þarna um nóttina að marblettir voru byrjaðir að myndast á brotaþola. Hún kvaðst hafa tekið myndir af áverkunum en hún hafi ekki fundið þær. Daginn eftir hafi þær svo ekið heim.

Frænkan kvað brotaþola hafa sagt sér að í fyrstu hefði hún verið til í að hafa samfarir við ákærða en hann hefði orðið svo ákafur og ágengur að hún hefði beðið hann að hætta, en hann hefði ekki hætt heldur sagt „láttu ekki svona“ og annað í þeim dúr. Brotaþoli hefði legið á hlið og ákærði verið fyrir aftan hana og haldið hendi hennar fastri. Hún hefði margbeðið hann að hætta en hann ekki sinnt því og þá hefði hún frosið. Þá hefði brotaþoli verið hrædd um frænkuna og haldið að vinur ákærða væri að gera eitthvað álíka við hana. Frænkan kvað brotaþola hafa verið skelfingu lostna þegar hún sagði frá þessu.

Framangreindur vinur ákærða bar á sama hátt og að framan var rakið um tildrög þess að þau fjögur fóru að húsi því sem í ákæru greinir. Stúlkurnar hefðu farið á salernið og í framhaldinu hefðu ákærði og brotaþoli farið út í bíl en hann og frænkan orðið eftir í húsinu. Hann hefði síðan farið út í bílinn nokkru seinna og ekið honum í hring á planinu í einhverjum fíflagangi. Á meðan hefði ákærði og brotaþoli verið aftur í léttklædd eða að minnsta kosti minna klædd en þegar þau fóru út í bílinn. Hann kvað þau bæði hafa rekið sig út úr bílnum og hann þá farið aftur inn í hús. Þar kvaðst hann hafa sofnað og vaknað daginn eftir. Þá hafi ákærði verið hjá sér. Hann kvaðst ekki muna eftir því að hann og ákærði hefðu afklætt sig í húsinu. Vinurinn kvað ákærða og brotaþola hafa setið frammi í bílnum á leiðinni að húsinu og talað mikið saman. Hann kannaðist við að hafa minnst á nauðgun þegar hann ók bílnum á planinu og átt við að frænkan hefði verið að reyna að nauðga honum og hefði þetta verið grín.

Móðir brotaþola bar að hafa fyrst fengið að vita um þetta á sunnudeginum en þá hefði brotaþoli hringt í sig og sagt að sér hefði verið nauðgað. Hún hefði ekki lýst þessu nánar en hún hefði verið í hálfgerðu losti og hrædd. Móðirin kvað sig og föður hennar hafa flutt hana á Neyðarmóttökuna eins og brotaþoli hefði viljað. Síðar hefði brotaþoli bara sagt sér óljóst af atburðinum en þó tekið fram að það sem gerðist hefði verið gegn hennar vilja. Hún kvað brotaþola hafa verið þunglynda áður og hefði það versnað við þetta. Brotaþoli væri í vinnu og gengi vinnan vel hjá henni.

Maður sá sem brotaþoli nefndi besta vin sinn og að framan getur bar að hafa hitt hana við verslun daginn eftir að atvik það, sem málið er risið af, á að hafa gerst. Hún hefði sagt sér að hún hefði farið, ásamt frænku sinni, í hús með tveimur strákum. Hann kvaðst hafa séð á henni að henni leið mjög illa og hún sagðist hafa verið meidd. Hún kvaðst hafa haft mök við mann en ekki vita hvort henni hefði verið nauðgað eða ekki. Maðurinn kvað brotaþola líklega hafa sagt sér hvað fram fór milli hennar og annars stráksins en hann myndi það ekki til að greina frá því nú.

Vinur brotaþola, sem kom í heimsókn til hennar eins og að framan greinir, bar að hún hefði sagt sér að hún hefði verið í bíl þegar strákur hefði komið og áreitt hana kynferðislega, það er nauðgað henni. Þegar brotaþoli sagði sér þetta hefði hún verið mjög miður sín og liðið mjög illa. Hann kvaðst ekki hafa séð áverka á brotaþola að því er hann myndi eftir nú. Vinurinn kvaðst hafa kvatt hana til að kæra en hún hefði ekki þorað það í fyrstu af ótta við ákærða. Hann kvað sig og brotaþola hafa verið í sambandi á þessum tíma.

Læknirinn, sem ritaði framangreint vottorð, staðfesti það og myndir sem hún tók af áverkum brotaþola. Hún kvað áverka brotaþola geta samrýmst sögu hennar um að hún hefði verið beitt ofbeldi eins og rakið var að framan þegar framburður brotaþola var reifaður, það er að legið hafi verið ofan á bringunni og tekið utan um handlegginn. Læknirinn kvað það hafa tekið mikið á brotaþola þegar tekin var mynd af henni með handlegg fyrir aftan bak eins og hún hafði lýst að ákærði hefði haldið henni, hún hefði grátið og brotnað saman. Læknirinn kvað ekki útilokað að áverkar brotaþola á lærum gætu hafa komið af því að hún hefði rekist utan í. Þá tók hún fram að ekkert handarfar hefði verið á líkama brotaþola en marið hefði komið af þrýstingi sem hefði valdið blæðingum í húð. Þá bar læknirinn að endaþarmsmök þyrftu ekki að skilja eftir sig ummerki og því væri ekki óeðlilegt þótt brotaþoli hefði ekki borið slík merki. Hins vegar hefði hún haft eymsli þar. Eins hefðu engir áverkar verið á kynfærum brotaþola en það segði ekkert til um hvort samfarir hefðu verið hafðar við hana að óvilja hennar eða ekki.

Sálfræðingurinn, sem brotaþoli leitaði til og ritar framangreint vottorð, staðfesti það. Hún bar að brotaþoli hefði borið merki um alvarleg þunglyndiseinkenni og áfallastreitueinkenni. Þá hefði brotaþoli átt sér sögu um þunglyndi áður. Hún hefði áður leitað sér meðferðar við því og fengið bata, en það hefði svo tekið sig upp við þennan atburð. Sálfræðingurinn kvaðst hafa kannað sjúkraskrá brotaþola og sannreynt fyrri sögu hennar. Þá bar sálfræðingurinn að brotaþoli hefði í viðtölum borið öll einkenni þess að hafa orðið fyrir áfalli. Brotaþoli hefði hins vegar ekki treyst sér til að takast á við meðferð og þess vegna hefði hún ekki mætt nema í tvo tíma.

IV

Eins og að framan hefur verið rakið ber ákærða og brotaþola saman um að þau hafi haft samfarir og hún munnmök við hann í farangursrými sendibílsins umrædda nótt. Hafi þetta verið með fullu samþykki beggja. Þeim ber einnig saman um að brotaþoli hafi beðið ákærða að hætta samförunum. Þau greinir hins vegar á um framhaldið. Brotaþoli ber að ákærði hafi ekki hætt heldur haldið sér fastri og lokið samförunum en ákærði kveðst hafa hætt þeim, en haldið svo áfram eftir að hafa spurt brotaþola hvort eitthvað væri að og hún svarað því neitandi. Það er því til úrlausnar í málinu hvort ákærði hafi þröngvað brotaþola til áframhaldandi kynmaka, eins og honum er gefið að sök, og hann þar með gerst sekur um nauðgun.

Ákærði bar að eftir að samförum hans og brotaþola lauk hefðu þau spjallað saman litla stund en þá hefði frænka hennar komið og þau öll fengið sér bjór. Brotaþoli bar að hún hefði beðið ákærða að fara út úr bílnum en í því hefði frænka hennar komið og hún og ákærði spjallað saman og verið gæti að þau hefðu drukkið bjór. Frænkan bar einnig að verið gæti að þau þrjú hefðu verið saman í bílnum og drukkið bjór. Brotaþoli og frænkan óku frá húsinu og bar frænkan að brotaþoli hefði þá sagt sér að ákærði hefði nauðgað sér, en brotaþoli bar að hafa sagt henni frá því sem gerðist eftir að þær voru komnar að bústaðnum. Þar kvaðst frænkan og hafa séð að byrjaðir voru að myndast marblettir á brotaþola. Daginn eftir kvaðst brotaþoli hafa hitt vin sinn við verslun í nágrenninu en ekki mundi hún hvort hún hefði sagt honum frá því sem gerðist eða hvort hún hefði aðeins sýnt honum að hún væri marin. Vinurinn bar að hafa hitt brotaþola við verslunina og hefði hún sagt sér að hún hefði haft mök við mann en ekki vita hvort sér hefði verið nauðgað eða ekki. Hann kvaðst hins vegar hafa séð að henni leið mjög illa og hún hefði sagt honum að hún væri meidd. Þá var hér að framan rakinn framburður annars vinar brotaþola, móður hennar og læknis á Neyðarmóttökunni. Framburður þeirra er samhljóða um að brotaþoli taldi ákærða hafa beitt sig ofbeldi eins og rakið var. Þá var og gerð grein fyrir vottorði og framburði sálfræðings.

Brotaþoli var marin eins og lýst er í ákæru og sést á myndum sem teknar voru af henni. Hún hefur haldið því fram að hún hafi marist undan tökum ákærða þegar hann hélt áfram kynmökum við hana eftir að hún vildi hætta þeim. Hann hefur hins vegar bent á að þau hafi haft samfarir í þröngu rými sendibílsins og geti þau hafa marist við að rekast utan í bílinn, en ákærði kvaðst hafa verið aumur í hnjánum eftir samfarirnar. Það ber þó að hafa í huga að líkami hans var ekki skoðaður af lækni.

Ákærði hefur frá upphafi neitað sök og er það mat dómsins að framburður hans hafi verið trúverðugur. Það er á sama hátt mat dómsins að framburður brotaþola sé trúverðugur. Við úrlausn málsins verður því að líta til annarra gagna og meta hvernig þau styðja framburð ákærða og brotaþola. Fyrst verður að hafa í huga að þau hófu samfarir með samþykki beggja en þeim ber ekki saman um framhaldið eins og rakið var. Það verður því að skera úr um hvort sannað sé að brotaþoli hafi gert ákærða ljóst að hún vildi ekki halda samförunum áfram og honum hafi mátt vera það ljóst.

Meðal gagna málsins eru myndir sem teknar voru af brotaþola á Neyðarmóttökunni. Á þeim sjást marblettir á henni, aðallega á ofanverðum hægri upphandlegg að framanverðu. Einnig er lítill marblettur aftan til á hægri öxl. Þá eru marblettir á fótum hennar. Ein mynd er af brotaþola þar sem hún heldur vinstri handlegg fyrir aftan bak og á sú mynd að sýna hvernig ákærði hélt henni. Ákærði neitaði ekki að hafa haldið í brotaþola meðan á samförunum stóð, en þeim ber saman um að í síðari hluta þeirra hafi brotaþoli legið á vinstri hlið og ákærði kvaðst hafa kropið á hnjánum við hlið hennar og haft samfarir við hana aftan frá. Að mati dómsins geta marblettir á brotaþola ekki skorið úr um það hvort ákærði hafi beitt hana ofbeldi. Þau eru bæði frekar stór og höfðu samfarir í farangursrými mjög lítils sendibíls. Það er því ekki útilokað að brotaþoli hafi rekist í eða legið um stund utan í bílnum. Eins er ekki ólíklegt að ákærði hafi haldið um hægri upphandlegg brotaþola, er hún lá á vinstri hliðinni og hann kraup við hlið hennar, og þaðan stafi marblettirnir á henni. Fyrir dómi bar brotaþoli að hún hefði ekki veitt ákærða líkamlega mótspyrnu eða reynt að koma honum af sér þótt hún hefði sagt honum skýrt að hún vildi þetta ekki. Hér er rétt að hafa í huga að á ljósmyndinni heldur brotaþoli vinstri handlegg fyrir aftan bak en fyrir dómi bar hún að ákærði hefði haldið hægri handlegg hennar þannig, en hún hefði legið á vinstri hlið. Hjá lögreglu skýrði brotaþoli svo frá að ákærði hefði haldið vinstri hendi hennar fyrir aftan bak. Þessi mismunur hefur þó enga þýðingu við úrlausn málsins, en samkvæmt gögnum málsins bar brotaþoli ekki áverkamerki sem bentu til þess að öðrum hvorum handlegg hennar hefði verið haldið fyrir aftan bak eins og hún ber að ákærði hafi gert.

Loks virðast viðbrögð brotaþola fyrst eftir að samskiptum hennar og ákærða lauk hafa verið óljós um það hvort hún taldi að hann hefði nauðgað sér eða ekki. Frænka hennar ber að vísu að hún hafi sagt henni það strax í bílnum en það stangast á við framburð brotaþola sjálfs sem fær stuðning um þetta atriði í framburði vinar hennar sem hún hitti við verslunina og að framan var rakinn.

Samkvæmt öllu því sem nú hefir verið rakið leikur, að mati dómsins, vafi á um hvort ákærða hafi verið eða mátt vera ljóst að seinni hluti samfara hans og brotaþola hafi verið að óvilja hennar. Sönnunarbyrðin um það hvílir á ákæruvaldinu, sbr. 108. gr. laga nr. 88/2008, og með vísun til þess, sem að framan var rakið, og gegn eindreginni neitun ákærða er ósannað að svo hafi verið.

Samkvæmt framansögðu verður ákærði því sýknaður af ákærunni og skal sakarkostnaður, þar með talin málsvarnarlaun verjanda ákærða og þóknun réttargæslumanns brotaþola að meðtöldum virðisaukaskatti, greiðast úr ríkissjóði eins og nánar greinir í dómsorði. Með vísun til 2. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008 er bótakröfu brotaþola vísað frá dómi.

Dóminn kváðu upp héraðsdómararnir A-kk-nf Í-kk-nf, dómsformaður, G-kk-nf S-x-x M-kk-nf og K-kvk-nf S-kvk-nf.

D Ó M S O R Ð :

Ákærði, M, er sýknaður af kröfum ákæruvaldsins

Bótakröfu K er vísað frá dómi.

Sakarkostnaður skal greiddur úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun verjanda ákærða, Ó-kk-ef S-kk-ef hrl., 502.000 krónur og þóknun réttargæslumanns brotaþola, Þ-kvk-ef B-kvk-ef hrl., 251.000 krónur.

A-kk-nf Í-kk-nf

G-kk-nf S-x-x M-kk-nf

K-kvk-nf S-kvk-nf