E-6604/2019

D Ó M U R

Héraðsdóms Reykjavíkur 24. apríl 2020 í máli nr. E6604/2019

M-kvk-nf S-kvk-nf B-kvk-nf og H-kk-nf E-kk-nf

(sjálfur löglærður) gegn H-kvk-þgf M-kvk-þgf

(G-kk-nf M-kk-nf Þ-kk-nf lögmaður)

I. Kröfur aðila

Málið sem hér um ræðir var þingfest 21. nóvember 2019 en tekið til dóms 20. apríl 2020 sl. að lokinni aðalmeðferð. Stefnendur í málinu eru M-kvk-nf S. B-kvk-nf og H-kk-nf E-kk-nf, til heimilis að Hverafold 46 í Reykjavík, en stefnda er H-kvk-nf B-kvk-nf M-kvk-nf, búsett að Suðurmýri 10 á Seltjarnarnesi.

Kröfur stefnenda í málinu eru að stefnda verði dæmd til að greiða þeim 745.500 kr., auk dráttarvaxta samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001, um vexti og verðtryggingu, af 248.500 kr. frá 1. apríl 2019 til 30. apríl 2019 en af 497.700 kr. frá 1. maí 2019 til 31. maí 2019 og síðan af 745.500 kr. frá 1. júní til greiðsludags.

Auk þess krefjast stefnendur þess að stefnda greiði þeim þegar tilfallinn innheimtukostnað Gjaldheimtunnar að fjárhæð 129.131 kr., auk dráttarvaxta samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001. Þá krefjast stefnendur einnig málskostnaðar.

Stefnda krefst þess aðallega að hún verði sýknuð af öllum kröfum stefnenda en til vara að krafa stefnenda verði lækkuð verulega. Í báðum tilvikum er krafist málskostnaðar.

II. Atvik málsins.

Í málinu liggur fyrir að stefnda, H-kvk-nf B-kvk-nf M-kvk-nf, var leigjandi íbúðarinnar að Vallarbraut 7, Seltjarnarnesi, samfellt frá 1. júlí 2016. Í málinu liggja fyrir þrír leigusamningar milli stefndu og M-kvk-ef B-kvk-ef, annars stefnenda í þessu máli. Ekki verður séð af samningunum að stefnandi H-kk-nf hafi átt aðild að þeim. Samningarnir eru dagsettir 1. júlí 2016, 1. júlí 2017 og 17. júlí 2018.

Fyrir liggur að þegar stefnda fór úr íbúðinni var í gildi tímabundinn leigusamningur milli hennar og M-kvk-ef, dags. 17. júlí 2018, sem ekki var útrunninn, en gildistími samningsins, sem færður var til þinglýsingar þann 27. júlí 2019, var til og með 30. júní 2019. Í grein 3.A í samningnum kemur fram að tímabundnum leigusamningi ljúki á umsömdum degi án sérstakrar uppsagnar eða tilkynningar af hálfu aðila.

Í sama ákvæði segir jafnframt að tímabundnum leigusamningi verði ekki slitið með uppsögn á umsömdum leigutíma. Þó sé heimilt að semja um að segja megi slíkum samningi upp á grundvelli sérstakra forsendna, atvika eða aðstæðna, „enda sé ekki fjallað um viðkomandi forsendur, atvik eða aðstæður í húsaleigulögum og skul[i] þau tilgreind í leigusamningi“. Enn fremur sagði í ákvæðinu að slík uppsögn skyldi „vera skrifleg og rökstudd“ og að gagnkvæmur uppsagnarfrestur skyldi vera „að minnsta kosti þrír mánuðir“. Var að öðru leyti vísað til 3. mgr. 9. gr., svo og XI. kafla húsaleigulaga nr. 36/1994 í ákvæðinu. Samkvæmt samningnum var leigan alls 248.500 kr. á mánuði og var gjalddagi leigunnar fyrsti dagur hvers mánaðar.

Í aðilaskýrslu sinni fyrir dóminum sagði stefnandi M-kvk-nf að stefnda H-kvk-nf hefði hringt í hana um morguninn 29. mars 2019 og tjáð henni að hún vildi flytja úr íbúðinni þar sem hún hefði fundið nýja íbúð. Stefnandi kvaðst hafa boðið henni að greiða tveggja mánaða leigu ef hún fyndi nýja leigjendur en stefnda hefði hafnað því. Stefnda hefði síðan hringt eftir hádegi og spurt hvort hún mætti fara úr íbúðinni fyrr ef hún fyndi leigjendur og hvort hún mætti setja auglýsingu á bland.is. Kvaðst M-kvk-nf ekki hafa sagt nei á þessum tímapunkti. Fimmtudaginn 4. apríl 2019 hefðu aðilar komið að skoða íbúðina en þá hefði blasað við að frágangur hennar hefði verið slæmur. Aðspurð hvort stefnda hefði kvartað yfir aðbúnaði í íbúðinni sagði M-x-x að stefnda hefði kvartað yfir því að sturtuhaus virkaði ekki en henni hefði þá verið bent á að það væri handsturta sem virkaði. Þá hefði stefnda gert athugasemdir við það að flugur kæmu úr baðkarinu og hefði stefnandi brugðist við því með því að láta fóðra lagnirnar.

Stefnandi kvað stefndu hafa skilað íbúðinni til hennar á bilinu 10. til 18. apríl 2019. Kvaðst stefnandi ekki hafa viljað taka við lyklunum þar sem leigusamningur hefði ekki verið útrunninn á þessum tíma. Hún hefði hins vegar komið þegar stefnda bað hana að koma og taka við lyklunum.

Stefnda bar í sinni aðilaskýrslu að hún hefði orðið vör við rakaskemmdir og látið vita af þeim fljótlega eftir að hún flutti inn árið 2016. Kvaðst stefnda einnig hafa kvartað yfir ýmsu öðru í íbúðinni. Stundum hefðu stefnendur brugðist við og lagfært það sem var að en annars ekki. Í marsmánuði 2019 hafi stefndu ekki fundist hún geta boðið börnunum sínum upp á þessar heimilisaðstæður lengur og því fundið sér aðra íbúð. Kvaðst stefnda hafa fengið samþykki stefnanda fyrir því að fara úr íbúðinni. Í aðilaskýrslu sinni bar stefnda að hún hefði haft samband við stefnanda og fengið samþykki hennar á tímabilinu 20.–29. mars 2019 en þó hefði það ekki verið 29. mars, eins og stefnandi hefði borið.

Við aðalmeðferð málsins komu einnig fyrir dóminn sem vitni O-x-x C-x-x, sem vann við flísalögn í þvottahúsi íbúðarinnar, ásamt því að hreinsa niðurfall við útidyr íbúðarinnar, Ó-kk-nf G-kk-nf,pípulagningameistari, sem skoðaði lagnir baðherbergis, og S-kvk-nf B-kvk-nf G-kvk-nf sem kvaðst hafa viljað leigja íbúðina af stefnanda í stað stefndu.

Í vitnisburði sínum sagði O-x-x að vatnsskemmdir hefðu verið undir dúki á baðherbergi einhvern tíma á bilinu 15.–18. apríl 2019 og þær hefðu líklegast verið vegna vatns úr baðkari, þar sem ekkert hefði verið að lögnum. Ó-kk-nf sagði einnig hafa verið sýnileg merki um leka frá baðkari.

Vitnið S-kvk-nf B-kvk-nf sagðist hafa haft samband við stefnanda M-kvk-ef þegar íbúðin hefði verið auglýst til leigu. S-kvk-nf bar fyrir dóminum að henni hefði þótt íbúðin snyrtileg og að hún hefði haft hug á að leigja hana en þegar hún leitaði eftir því hefði stefnandi sagt henni að þau hefðu hætt við að leigja íbúðina þar sem þau ætluðu að selja hana.

III. Málsástæður aðila

Málsástæður stefnenda

Stefnendur byggja kröfur sínar á því að stefnda hafi sagt einhliða og fyrirvaralaust upp tímabundnum húsaleigusamningi án lögmæltra forsendna, en samkvæmt 58. gr. húsaleigulaga nr. 36/1994 sé gert ráð fyrir að slík uppsögn sé vegna skýrt tiltekinna „mjög sérstakra aðstæðna“. Að mati stefnenda hafi engar slíkar ástæður verið fyrir hendi í þessu máli.

Þá telja stefnendur að stefnda beri óskerta bótaábyrgð samkvæmt 63. gr. húsaleigulaga, sbr. 18. gr. laganna, vegna skemmda af völdum vatns frá baðkari sem séu verulegar og sýnilegar á veggjum stofu og herbergis. Stefnendur kveða skemmdirnar hafa komið í ljós þegar hlið á baðkari var opnuð og gólfdúkur fjarlægður þar sem skýr merki hafi verið um vatnsaga af mannavöldum. Engin ummerki hafi verið um bilun í lagnakerfi. Viðgerðir vegna framangreinds og afleiddra framkvæmda hafi staðið út júnímánuð og íbúðin hafi ekki orðið leiguhæf fyrr en um mánaðamótin júní/júlí.

Málsástæður stefndu

Stefnda mótmælir öllum málsástæðum stefnenda og telur þær ósannaðar, vanreifaðar og óskýrar. Stefnda byggir aðalkröfu sína um sýknu í fyrsta lagi á þeirri málsástæðu að ósannað sé að stefnda hafi valdið tjóni á íbúð stefnanda. Þá er því alfarið hafnað að nokkurt tjón hafi orðið á íbúð stefnanda sem rekja megi til stefndu og hún beri ábyrgð á. Í öðru lagi er byggt á því að það sé ósannað að stefnda skuldi stefnanda vangreidda leigu og því er einnig hafnað sem röngu.

Af hálfu stefndu er bent á að stefnendur geri enga tilraun til að sanna meint tjón sem stefnda hafi valdið þeim og hvernig rekja megi tjónið til hennar. Í reynd sé því ómögulegt að taka afstöðu til kröfunnar þar sem stefnendur hafi ekki lagt fram gögn um tjónið. Stefnda mótmælir enn fremur fullyrðingum í stefnu um að hún beri óskerta bótaábyrgð vegna vatnsskemmda sem ósönnuðum og röngum.

Stefnda vísar enn fremur til þess að þegar hún flutti inn í íbúðina hafi rakaskemmdir strax verið sýnilegar. Þannig hafi verið ljóst frá upphafi að stefnandi þyrfti að ráðast í mikið viðhald á íbúðinni fljótlega. Stefnda hafi komist að því að sturtuhaus virkaði ekki þegar hún flutti inn í íbúðina og líklegast væri það vegna ónýtra lagna. Þetta hafi stefnda bent stefnanda strax á en því hafi verið svarað af hálfu stefnanda á þá leið að hún gæti „lagað það sjálf“. Stefnda kveðst oft hafa skorað á stefnanda að gera úrbætur en ekki hafi orðið af því. Á leigutíma hafi alltaf verið ljóst að stefnandi þyrfti einhvern tíma að ráðast í viðhald og framkvæmdir á íbúðinni.

Stefnda kveðst hafa haft áhyggjur af því að mygla gæti verið að myndast, og það í kringum svefnherbergi barns hennar. Því hafi stefnda viljað losna úr íbúðinni og verið tilbúin að fara fram á riftun leigusamningsins vegna annmarka á henni. Hún hafi rætt við stefnanda um að hún vildi flytja út vegna þess að íbúðin væri ekki í íbúðarhæfu ástandi.

Stefnda kveður aðila hafa samið um það munnlega að leigusamningi þeirra yrði vikið til hliðar í samræmi við 3. mgr. 9. gr. og 2. mgr. 58. gr. húsaleigulaga nr. 36/1994. Þær sérstöku ástæður sem stefnda hafi haft fyrir því að vilja losna úr íbúðinni hafi verið þær að íbúðin væri ekki í íbúðarhæfu ástandi. Stefnda hafi því ekki getað sætt sig við það lengur að ala upp börn nærri svo miklum rakaskemmdum.

Stefnda kveður aðila hafa sammælst um að ef stefnda fyndi manneskju sem vildi leigja íbúðina þá mætti hún flytja út. Stefnda hafi sett inn auglýsingu og fjölmargir hafi komið að skoða íbúðina. Ýmsir hafi sýnt áhuga á að leigja íbúðina en stefnandi hafi ákveðið að taka íbúðina úr leigu og ráðast í framkvæmdir á henni í staðinn. Það hafi alfarið verið ákvörðun stefnanda að leigja íbúðina ekki áfram út. Alltaf hafi verið ljóst að íbúðin þarfnaðist verulegs viðhalds og stefnandi hafi tekið þá ákvörðun að leigja hana ekki áfram út heldur ráðast í endurbætur á henni áður en að hún yrði sett á sölu eða leigð áfram til annars aðila.

Fallist dómurinn að einhverju leyti á málatilbúnað stefnanda krefst stefnda til vara að krafa stefnanda verði lækkuð verulega. Stefnda byggir lækkunarkröfu sína á sömu málsástæðum og fram koma í aðalkröfu hennar um sýknu.

Þá er einnig farið fram á að stefnda verði sýknuð af innheimtukostnaði en til vara að hann verði lækkaður verulega. Vísar stefnda þá til þess að stefnandi hafi ekki lagt fram nein gögn sem styðji þann áfallna innheimtukostnað sem fram komi í stefnu. Er því mótmælt að innheimtukostnaður geti verið svo hár, en stefnandi hafi aðeins lagt fram eitt innheimtubréf. Slíkur innheimtukostnaður sé því ekki í neinu samræmi við innheimtulög nr. 95/2008. Sé því ekki annað hægt en að sýkna stefndu af öllum innheimtukostnaði.

IV. Niðurstaða

Krafa stefnenda í málinu nemur samtals 745.000 kr. Í stefnu er ekki að finna frekari sundurliðun á þessari kröfu, en af skjali sem stefnendur lögðu fram samhliða stefnu við þingfestingu málsins verður ráðið að 497.000 kr. af kröfunni svari til vangoldinnar leigu íbúðar á Vallarbraut 7 á Seltjarnarnesi á tveggja mánaða uppsagnarfresti. Samkvæmt sama skjali eru 248.500 kr. komnar til vegna kröfu stefnenda sem leigusala um að stefnda greiði hlutdeild í kostnaði vegna lagfæringa á íbúðinni sökum skemmda og óhreininda sem stefnendur kveða stefndu hafa valdið. Vísa stefnendur um það til 4. tölul. leigusamnings stefnanda M-kvk-ef við stefndu og XIII. kafla húsaleigulaga nr. 36/1994. Telja verður að með framlagningu skjalsins hafi stefnendur útlistað nægilega sundurliðun kröfugerðar sinnar í stefnu til að stefnda gæti brugðist við kröfum stefnenda í greinargerð sinni fyrir dóminum. Verður því ekki fallist á sjónarmið stefndu um að rétt sé að vísa málinu frá dómi í heild.

Þá gera stefnendur einnig sjálfstæða kröfu á hendur stefndu um greiðslu innheimtukostnaðar að fjárhæð 129.131 kr. Um síðastnefndu kröfuna vísa stefndu til skjals um stöðu innheimtumáls hjá Gjaldheimtunni. Af því skjali verður ráðið að innheimtuþóknun Gjaldheimtunnar nemi 127.953 kr. og kostnaður vegna innheimtuviðvörunar 1.178 kr. Í skjalinu er stefnandi M-kvk-nf tilgreind sem kröfueigandi og verður ráðið að innheimtan sé til komin vegna leigu að Vallarbraut 7, ásamt viðgerð/þrifum.

Að því er varðar kröfur stefnenda á grundvelli leigusamnings þá liggja fyrir þrír leigusamningar í málinu. Samningarnir eru dagsettir 1. júlí 2016, 1. júlí 2017 og 17. júlí 2018. Samningarnir eiga það allir sammerkt að þar er stefnandi M-kvk-nf tilgreind sem leigusali en stefnda H-kvk-nf sem leigutaki. Hvorki verður hins vegar ráðið af leigusamningunum né öðrum gögnum málsins að stefnandi H-kk-nf hafi átt aðild að þeim. Þá verður heldur ekki séð af gögnum málsins að stefnandi H-kk-nf hafi átt í öðrum lögskiptum við stefndu sem geti orðið grundvöllur að aðild hans að því sakarefni sem dómkröfur og málsástæður stefnenda lúta að. Verður stefnda því sýknuð af öllum kröfum stefnanda H-kk-ef í málinu vegna aðildarskorts, sbr. 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála.

Að því er varðar eftirstandandi kröfur stefnandans M-kvk-ef B-kvk-ef um að stefnda greiði henni tveggja mánaða leigu, alls 497.000 kr., í samræmi við leigusamning aðila, þá liggur fyrir að leigusamningurinn hafði ekki runnið út þegar stefnda yfirgaf íbúðina 1. apríl, heldur rann hann út 30. júní 2019.

Eins og rakið er í samningi aðila og fram kemur í 2. mgr. 58. gr. húsaleigulaga nr. 36/1994 verður tímabundnum leigusamningi ekki sagt upp á umsömdum leigutíma nema á grundvelli sérstakra forsenda, atvika sem skulu þá tilgreind í leigusamningi, enda sé ekki fjallað um þessi atriði í húsaleigulögum. Skal gagnkvæmur uppsagnarfrestur þá vera a.m.k. þrír mánuðir og uppsögn vera skrifleg og rökstudd.

Varnir stefndu gagnvart kröfu stefnanda um vangoldna leigu hafa í senn byggst á því að stefnandi hafi samþykkt að hún færi úr íbúðinni fyrr gegn því að hún fyndi annan leigjanda og að fyrir hendi hafi verið sérstakar ástæður til þess að hún losnaði undan skuldbindingum sínum samkvæmt samningnum þar sem íbúðin hafi ekki verið hæf til íbúðar.

Eins og að framan er rakið getur ekki samkvæmt ákvæðum húsaleigulaga komið til uppsagnar á tímabundnum leigusamningi fyrir lok leigutímabils nema fyrir hendi séu sérstakar forsendur eða atvik sem tilgreind eru í leigusamningi eða leiðir að öðru leyti af lögunum. Þar sem ekkert verður ráðið af leigusamningi aðila eða ákvæðum húsaleigulaga um að slík atvik og forsendur hafi verið fyrir hendi verður að leggja til grundvallar að stefnda beri sönnunarbyrðina fyrir því að stefnandi hafi fallist á að hún yfirgæfi íbúðina án þess að greiða leigu fyrir þann tíma sem eftir stóð af samningnum.

Þrátt fyrir að fram hafi komið í aðilaskýrslu stefnanda M-kvk-ef að hún hafi ekki beinlínis hafnað því að stefnda fengi að kanna hvort hún fengi leigjanda í sinn stað að íbúðinni getur dómurinn ekki litið svo á að þessi ummæli feli í sér viðurkenningu á að hún hafi samþykkt að leysa stefndu undan skyldum samkvæmt leigusamningi aðila. Þá liggur fyrir að stefnandi vildi ekki semja við þann einstakling sem kom fyrir dóm og bar um að hafa lýst yfir áhuga á íbúðinni.

Með vísan til þess sem að framan er rakið verður fallist á kröfu stefnanda M-kvk-ef um að stefnda greiði henni sem svarar til tveggja mánaða leigu fyrir lok leigusamnings aðila, eða alls 497.000 kr., ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sem í dómsorði greinir, enda liggur fyrir að leiga hvers mánaðar féll í gjalddaga þann fyrsta hvers mánaðar.

Að því er varðar eftirstandandi kröfu stefnanda að fjárhæð 248.500 kr. vegna kröfu stefnanda sem leigusala um að stefnda greiði henni hlutdeild í kostnaði vegna lagfæringa á íbúðinni sökum skemmda og óhreininda af hennar völdum, þá hefur stefnandi ekki lagt fram önnur gögn til stuðnings þessari kröfu en kvittun úr Múrbúðinni 5. apríl 2019 að fjárhæð 23.484 kr. fyrir kaupum á fúgu, sílikoni, gólfflísum og grunni, meðal annars.

Ekki verður séð af kvittuninni eða öðrum gögnum málsins hvernig umræddur kostnaður geti skotið stoðum undir þennan lið í kröfu stefnanda. Við munnlegan flutning málsins fyrir dómi gekkst stefnandi enn fremur við því að í reynd hefði bara verið slumpað á einhverja tölu við framsetningu þessa liðar í kröfugerðinni, enda hefði stefnandi ráðist í verulegar framkvæmdir vegna viðhalds sem hefðu verið mun dýrari og ekki hefði verið rétt að krefja stefndu um greiðslu á.

Með vísan til þess hversu óljósar forsendur fyrir útreikningi þessa kröfuliðar stefnanda eru verður ekki hjá því komist að vísa honum af sjálfsdáðum frá dómi.

Að því er varðar kröfu stefnanda um greiðslu innheimtukostnaðar að fjárhæð 129.131 kr. þá verður ekki annað séð en að stefnandi geri sjálfstæðar kröfur á hendur stefndu um greiðslu kostnaðar af innheimtu þeirrar kröfu sem til umfjöllunar er í þessu máli.

Vegna þessarar kröfu bendir dómurinn á að samkvæmt alið 1. mgr. 129. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála, telst til málskostnaðar sá kostnaður sem felst í flutningi máls og er þar meðal annars átt við þóknun lögmanns vegna undirbúnings málshöfðunar. Samkvæmt glið sömu málsgreinar fellur jafnframt undir málskostnað annar kostnaður sem stafar beinlínis af máli og ekki er talinn upp í stafliðunum á undan, svo sem kostnaður í aðdraganda málshöfðunar.

Þegar litið er til þessa og þess hvernig kröfugerð stefnanda er háttað að öðru leyti verður ekki talið að hún hafi lögvarða hagsmuni af því að krefjast sérstaklega, auk málskostnaðar, greiðslu á þóknun vegna innheimtu kröfunnar sem mál þetta snýst um í aðdraganda málshöfðunar, sjá hér til hliðsjónar m.a. dóm Hæstaréttar frá 14. mars 2013 í máli nr. 137/2013. Af því leiðir að þessari kröfu stefnanda er vísað frá dómi.

Í ljósi þeirra annmarka sem verið hafa á málatilbúnaði stefnenda, sýknu stefndu að hluta af kröfum þeirra, verður málskostnaður aðila felldur niður, sbr. 3. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991. Hefur þá verið horft til þess að stefnandi H-kk-nf flutti mál stefnenda sjálfur. Með vísan til ákvæðis 1. mgr. 2. gr. laga nr. 77/1998, um lögmenn, var honum þetta heimilt sem aðila málsins. Stefnandi nýtur gjafsóknar og ber að greiða allan gjafsóknarkostnað hennar úr ríkissjóði, þar með talda þóknun G-kk-ef Þ-kk-ef lögmanns sem þykir, að teknu tilliti til tímaskýrslu lögmannsins, hæfilega ákveðin að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Þar sem stefnandi M-kvk-nf stendur sameiginlega að þessari málssókn með stefnanda H-kk-þgf og hafði uppi sömu málsástæður og stefnandi H-kk-nf verður ekki séð að fyrrnefnt ákvæði laga nr. 77/1998 hafi girt fyrir að stefnandi H-kk-nf færi með mál þeirra beggja þótt hann falli ekki undir ákvæði laganna um lögmenn og dómurinn hafi komist að þeirri efnislegu niðurstöðu að hann eigi ekki með réttu aðild að máli þessu. Í því sambandi telur dómurinn rétt að taka fram að dómari gætti leiðbeiningarskyldu við aðalmeðferð málsins gagnvart stefnanda M-kvk-þgf, sem er ólöglærð, og lýsti M-kvk-nf því yfir sjálfstætt að hún tæki að öllu leyti undir spurningar og málflutning H-kk-ef við aðalmeðferð málsins.

K-kk-nf B-kk-nf B-kk-nf héraðsdómari kveður upp þennan dóm.

Dómsorð:

Stefnda, H-kvk-nf M-kvk-nf, er sýknuð af öllum kröfum H-kk-ef E-kk-ef í málinu. Stefnda skal greiða stefnanda, M-kvk-þgf B-kvk-þgf, samtals 497.500 kr., auk dráttarvaxta samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001, um vexti og verðtryggingu, af 248.500 kr. frá 1. apríl 2019 til 30. apríl 2019 en af 497.700 kr. frá 1. maí 2019 til 31. maí 2019.

Kröfu stefnanda M-kvk-ef B-kvk-ef um að stefnda greiði henni 248.500 kr. sem hlutdeild í kostnaði vegna tjóns á íbúð sem hún á að hafa valdið sem leigutaki er vísað frá dómi. Þá er einnig vísað frá dómi kröfu stefnanda M-kvk-ef um að stefnda greiði henni þegar tilfallinn innheimtukostnað Gjaldheimtunnar að fjárhæð 129.131 kr.

Málskostnaður milli aðila fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður stefndu greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns hennar, G-kk-ef Þ-kk-ef, 450.000 krónur.

K-kk-nf B-kk-nf B-kk-nf frá dómi. Þá er einnig vísað frá dómi kröfu stefnanda M-kvk-ef um að stefnda greiði henni þegar tilfallinn innheimtukostnað Gjaldheimtunnar að fjárhæð 129.131 kr.

Málskostnaður milli aðila fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður stefndu greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns hennar, G-kk-ef Þ-kk-ef, 450.000 krónur.

K-kk-nf B-kk-nf B-kk-nf