E-272/2018

Mál þetta var höfðað með birtingu stefnu þann 28. febrúar 2018, og dómtekið þann 24. október 2018. Stefnandi er Ecobílar ehf., kt. 000000-0000, Stekkjarbakka 4-6, 109 Reykjavík. Stefndi er ECO Rafbílar slf., kt. 000000-0000, Asparhvarfi 19b, 203 Kópavogi.

Dómkröfur stefnanda eru svohljóðandi:

Að stefndi verði dæmdur til að fella úr firmaheiti sínu orðið ECO og það afmáð úr hlutafélagaskrá að viðlögðum 50.000 króna dagsektum.

Að viðurkennt verði með dómi að stefnda sé óheimilt að nota heitið ECO bílar í atvinnustarfsemi sinni, hvort sem er á bréfhausum, í kynningum, í léni, á heimasíðu sinni eða á annan hátt.

Þá er krafist málskostnaðar samkvæmt mati dómsins, og vaxta af málskostnaði skv. 3. kafla vaxtalaga, frá 15. degi eftir uppkvaðningu dóms til greiðsludags, auk virðisaukaskatts af málskostnaði þar sem stefnandi er ekki virðisaukaskattskyldur.

Stefndi krefst sýknu af kröfum stefnanda. Þá er þess krafist að stefnandi greiði stefnda málskostnað samkvæmt mati dómsins.

I

Málsatvik

Félag stefnanda var stofnað 12. apríl 2014, og hét áður Íslensk-Bandaríska bílar en nafni þess var breytt í Ecobílar í september 2016. Skráður tilgangur félagsins í hlutafélagaskrá er innflutningur og sala á nýjum og notuðum bílum og farartækjum.

Félag stefnda var stofnað 2. maí 2012, og bar áður heitið President Ant., en nafni þess var breytt í ECO Rafbílar þann 8. ágúst 2017. Skráður tilgangur félagsins í firmaskrá er bílasala.

Í málinu liggja fyrir skráningar í hlutaféla- og firmaskrá, skráning á ja.is, ljósmynd af númeraplötu merkt ecobílum.is, útprentanir af vefsvæðum beggja aðila, útprentanir úr orðabókum, ársreikningur stefnanda árið 2017, útprentun úr ökutækjaskrá, útprentun úr fyrirtækjaskrá Bretlands, listi yfir evrópskar vörumerkjaskráningar og yfirlit yfir alþjóðlegar vörumerkjaskráningar.

Fyrir dóminn kom og gaf aðilaskýrslu V-kk-nf T-kk-nf, fyrirsvarsmaður stefnda.

II

Málsástæður og lagarök stefnanda

Stefnandi byggir á því að sömu málsástæður og lagarök gildi að mestu leyti um kröfur málsins í A- og B- lið, en málsástæður séu eftirfarandi:

Að stefndi hafi brotið gegn vörumerkjarétti stefnanda með notkun á vörumerki í atvinnustarfsemi sem getur valdið ruglingi, sbr. 1. mgr. 4. gr., sbr. 7. gr. laga nr. 45/1997.

Að stefndi hafi brotið gegn firmarétti stefnanda skv. 10. gr. laga nr. 42/1903 um verslanaskrá, firmu og prókúruumboð.

Að viðskiptahættir stefnda séu óréttmætir í skilningi 5. gr., 14. og 15. gr. a í lögum nr. 57/2005 um eftirlit með viðskiptaháttum og markaðssetningu.

Stefnandi bendir á að meginregla sem liggi til grundvallar framangreindum lagaákvæðunum sé sú, að sá sem fyrstur skráir eða noti ákveðið firmaauðkenni eða vörumerki öðlist einkarétt á því. Sjónarmiðið að baki þessarar reglu sé að sá aðili sem byggi upp atvinnustarfsemi undir ákveðnu merki eða auðkenni skuli eiga kost á að njóta þess orðspors sem hann hafi byggt upp í atvinnustarfsemi sinni, og aðrir geti ekki hagnýtt sér það án þess að hafa nokkuð lagt til málanna, eða jafnvel spillt fyrir því með notkun. Þá sé einnig gert ráð fyrir því að rétturinn geri neytendum og viðskiptavinum kleift að greina fyrirtæki hvert frá öðru og byggja viðskiptaákvarðanir sínar á réttum upplýsingum, þannig að t.d. opinberar upplýsingar um eignarrétt og ábyrgð atvinnurekanda séu ekki óljósar og villandi.

Brot á vörumerkjarétti í fyrsta lið kröfugerðarinnar byggist á því að stefnandi hafi notað orðin ECObílar til aðgreiningar á sinni atvinnustarfsemi. Sé það hans vörumerki, byggt á notkun þess og skráningu. Stefnandi eigi einnig netfangið ecobilar.is en stefndi noti netfangið ecorafbilar.is. Stefnda sé skv. skýru ákvæði 4. gr. laga nr. 45/1997 óheimilt að nota vörumerki í sömu atvinnustarfsemi sem sé líkt vörumerki stefnanda og geti valdið ruglingi.

Brot á firmarétti í öðrum lið kröfugerðar byggist á því að firmaheiti og skráð vörumerki stefnanda komi fyrir í heild sinni í firmaheiti stefnda. Þessi háttur samrýmist ekki 10. gr. laga nr. 42/1903, og þótt lagagreinin banni ekki berum orðum að vörumerkin og firmanöfn séu tekin upp í firmanafn hafi í framkvæmd verið viðurkennt að greinin taki með lögjöfnun til slíkra tilfella, sbr. Hæstaréttardóm 17. janúar 1969 í máli nr. 34/1969.

Síðasta lið kröfugerðar styður stefnandi við 5., 14. og 15. gr. a í lögum nr. 57/2005 um eftirlit með viðskiptaháttum og markaðssetningu. Stefnandi vísar til nefndrar 5. gr. þar sem fram komi að óréttmætir viðskiptahættir séu bannaðir. Bannið gildi áður, á meðan og eftir að viðskipti með vöru fari fram eða þjónusta sé veitt. Hvað teljist til óréttmætra viðskiptahátta sé nánar tilgreint í III.– V. kafla laganna, þ. á. m. 14. og 15. gr. a. Síðastnefnt ákvæði feli m.a. í sér almenna vernd auðkenna sem komi til fyllingar á vörumerkjavernd. Fyrri málsliður ákvæðisins hafi m.a. að geyma almennt bann við því að nota auðkenni, t.d. firmanafn og vörumerki, sem annar eigi, eða reki atvinnu undir nafni sem gefi villandi upplýsingar um eignarrétt eða ábyrgð atvinnurekanda.

Athafnir stefnda undir skráðu firmaheiti sínu með því að tengja saman orðið ECO og bílar geti augljóslega valdið ruglingi, og þannig hæglega haft áhrif á orðspor stefnanda, eða á annan hátt haft áhrif á stöðu hans. Ecobílar ehf. og Eco Rafbílar séu í raun sama nafnið þar sem einungis orðinu „raf“ sé bætt inn í nafn stefnda. Ecobílar ehf. sé einn stærsti innflytjandi rafbíla á Íslandi fyrir utan hefðbundin bílaumboð. Ruglingshættan sé því augljós. Eins og fram komi í skráningu sé stefndi skráður sem auglýsingastofa en skv. auglýsingum í blöðum býður hann rafbíla til sölu. Augljóst sé að stefndi sé að nýta sér þá markaðsstöðu sem stefnandi hafi skapað sér á markaði undanfarin ár og geti athafnir stefnda því haft veruleg áhrif á ákvarðanir almennra neytenda.

Krafa stefnanda sé því sú að stefnda verði óheimilt að nota orðið ECO í firmanafni sínu svo og að nota orðið ECO í tengslum við bíla þannig að valdið geti ruglingi. Stefnandi byggir á því að af framangreindu leiði að notkun stefnda á nafni, einkennum og vörumerkjum stefnanda sé ólögmæt á grundvelli laga nr. 57/2005 eins og að framan sé nánar tilgreint.

Um lagarök er vísað til laga um meðferð einkamála nr. 91/1991, þ.m.t. 2. mgr. 25. gr., til stuðnings viðurkenningakröfu stefnanda, enda hafi hann lögvarða hagsmuni af niðurstöðu hennar. Vísað sé til laga nr. 138/1994 um einkahlutafélög, laga um vörumerki nr. 45/1997, laga nr. 42/1903 um verslunarskrá, firmu og prókúruumboð og lögjöfnunar frá 10. gr. laga nr. 57/2005 um eftirlit með viðskiptaháttum og markaðssetningu o.fl., auk 72. gr. stjórnarskrár lýðveldisins Íslands nr. 33/1944. Kröfu um málskostnað styður stefnandi við 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991, sbr. 4. tl. 129. gr. um vexti af málskostnaði. Einnig er krafist virðisaukaskatts af málskostnaði þar sem stefnandi er ekki virðisaukaskattsskyldur.

III

Málsástæður og lagarök stefnda

Stefndi bendir á að stefndi sé löglega stofnað og skráð félag sem hafi borið nafn sitt í starfsemi sinni án nokkurra athugasemda fram að málshöfðun þessari. Þá hafi fyrirsvarsmaður stefnda ekki átt nein samskipti við fyrirsvarsmann eða lögmann stefnanda áður en stefna málsins var birt. Það hafi því reynst stefnda ómögulegt að átta sig á sakarefni málsins og gagnaframlagning stefnanda löngu eftir þingfestingu ekki verið til þess fallin að styðja fullyrðingar stefnanda.

Stefndi telur ljóst að dómkrafa stefnanda í 1. tölulið kröfugerðarinnar sé ekki dómtæk vegna hagsmuna þriðja manns. Verði stefndi dæmdur til að fella úr firmaheiti sínu orðið ECO og það verði afmáð úr hlutafélagaskrá, standi eftir orðið Rafbílar. Í fyrirtækjaskrá sé nú þegar skráð félagið Rafbílar ehf., og það sé óundanþæg regla hjá fyrirtækjaskrá að skrá ekki tvö nákvæmlega eins firmaheiti í skrána. Það sé því ljóst að ómöguleiki standi því í vegi að stefndi geti orðið við dómsorði í samræmi við kröfulið stefnanda. Kröfuliðurinn sé því með öllu ódómtækur og beri að vísa kröfunni frá dómi ex officio.

Til viðbótar við framangreint byggir stefndi á því að stefnandi eigi ekki einkarétt á notkun orðanna „ECO“ og „bílar“. Verði stefnandi með einhverjum hætti talinn hafa öðlast þann rétt sem hann byggi á telur stefndi að hann hafi ekki brotið gegn þeim rétti með notkun auðkennisins „ECO Rafbílar“ í starfsemi sinni. Hið stefnda félag sé lögmætur eigandi nafnsins ECO Rafbílar slf.

Nánar tiltekið byggir stefndi sýknukröfu sína á eftirfarandi:

Í stefnu sé því haldið fram að sá sem fyrstur noti eða skrái tiltekin firmaauðkenni eða vörumerki öðlist sjálfkrafa einkarétt á notkun þess. Þessu sé að sjálfsögðu harðlega mótmælt. Skilyrði þess að vörumerkjaréttur stofnist fyrir notkun sé að vörumerkið uppfylli skilyrði laga fyrir skráningu þess, sbr. 2. mgr. 3. gr. laga nr. 45/1997. Stefnandi byggir á því að hvorki orðið „ECO“ né „bílar“ hafi nægjanlegt sérkenni svo að skráningarhæft sé, sbr. 13. gr. laga nr. 45/1997. Um sé að ræða orðasambönd sem séu algeng í viðskiptum og notuð í daglegu máli og af því leiði að enginn geti öðlast einkarétt á notkun þeirra. Hvað notkun stefnanda varði sé vísað til þess að stefnandi hafi ekki lagt fram nein gögn sem styðja þá fullyrðingu að merki hans hafi öðlast sérkenni fyrir notkun. Engin markaðssetning virðist hafa átt sér stað undir formerkjum hins meinta vörumerkis. Stefnandi sé ekki með virka vefsíðu þótt hann hafi vissulega tekið frá lénið ecobilar.is. Þá virðist stefnandi ekki auðkenna þjónustu sína með myndmerki og sé skráning stefnanda á vefsvæði ja.is í raun einu ummerkin sem staðfesta tilvist stefnanda fyrir neytendum undir auðkenninu ,,Ecobílar ehf. – innflutningur á bílum“.

Stefndi bendir á að orðið „eco“ sé í eðli sínu lýsandi og feli í sér skírskotun til umhverfis sem þúsundir fyrirtækja um allan heim noti til auðkenningar í starfsemi sinni. Stefnandi hafi ekki og muni ekki öðlast einkarétt á notkun orðsins sem sé bæði almennt og lýsandi. Í orðabókum sé forskeytið einfaldlega skýrt sem tenging við umhverfið (e. connected with the environment). Stefndi telur orðið í raun mun meira lýsandi fyrir sína þjónustu en stefnanda. Á vefsíðu stefnda komi fram að gildi starfseminnar megi í raun lesa úr orðinu, þ.e. umhverfi, sparneytni, rafmagn og bifreiðareigendur (e. environmental, economical, electric, car owners). Stefnda sé fullkunnugt um að hið almenna forskeyti ECO í sinni eiginlegu merkingu sé almennt og lýsandi orð sem hafi ekki nægjanlegt sérkenni til skráningar sem vörumerki og sé öllum heimil notkun þess, jafnvel í áþekkri starfsemi. Báðir aðilar málsins hafa í raun valið sér almennt orð sem vísar til umhverfissjónarmiða til auðkennis á starfsemi sinni. Fyrirtæki um heim allan vilja einkenna vöru sína og þjónustu með áherslu á umhverfissjónarmið. Með því að velja sér til auðkenningar forskeytið Eco til auðkenningar verða aðilar einfaldlega að sæta því að fleiri muni gera slíkt hið sama. Einkaréttur stefnanda á því orði myndi takmarka um of rétt annarra fyrirtækja til að lýsa vöru sinni og þjónustu. Með vísan til framangreinds telur stefndi að stefnandi hafi aldrei öðlast vörumerkjarétt, hvorki á orðinu „ECO“ né orðinu „bílar“. Þá sé jafnframt ljóst að mikill munur sé á notkun og framsetningu aðila á firmaheitum sínum. Notkun stefnanda sé í raun sem fyrr segir enn á huldu að öðru leyti en því að hann hafi tekið frá lén sem prentað hafi verið á umgjörð á númeraplötu.

Stefndi bendir jafnframt á að stefnandi byggi hin meintu brot á vörumerkjarétti á því að stefndi hafi notað auðkennið ECObílar til aðgreiningar í atvinnustarfsemi. Stefndi veki sérstaka athygli á því að hann noti orðin ECO Rafbílar til aðgreiningar í starfsemi sinni en ekki orðið Ecobílar. Á þessu sé grundvallarmunur að mati stefnda. Firmaheiti stefnda, lén og hið meinta vörumerki stefnanda séu almenns eðlis og hafi hvorki að geyma þau sérkenni eða aðgreinanleika sem lögin áskilji. Í stefnu sé engin tilraun gerð til að lýsa starfsemi stefnanda og hvernig orðasambandið hafi með einhverjum hætti öðlast sérkenni með notkun í skilningi 13. gr. laga nr. 45/1997.

Stefndi telur ruglingshættu ekki til staðar. Við mat á því hvort vörumerki aðila valdi ruglingi í hugum neytenda verði annars vegar að horfa til þess hvort sjónlíking sé það mikil að ruglingi geti valdið og hins vegar hvort hljóðlíking sé það lík að ruglingi geti valdið. Í því tilviki sem hér um ræðir sé annars vegar um að ræða mat á líkindum orðmerkis og hins vegar orð- og myndmerkis. Merki stefnanda sé orðmerki. Merki stefnda sé hins vegar orð- og myndmerki. Þegar litið sé til merkisins í heild telur stefndi ljóst að heildarmynd merkjanna sé ekki lík. Öllum fullyrðingum um ruglingshættu á milli aðila sé harðlega mótmælt af hálfu stefnda. Stefndi hafi ekkert símtal fengið, tölvupóst eða fyrirspurn þar sem viðkomandi hafi talið sig vera að leita til Ecobíla ehf. Á vefsíðu stefnda komi skýrlega fram að ECO Rafbílar sé nýtt fyrirtæki á markaði sem sérhæfi sig í umhverfisvænum ökutækjum. Því fari þannig fjarri að stefndi sé með einhverjum hætti að reyna að komast yfir meinta viðskiptavild stefnanda eða að hagnýta sér orðspor sem kynni jafnvel að skaða starfsemi stefnanda.

Á því er byggt að þegar orðmerki aðila ásamt myndmerki stefnda séu virt í heild, þykir orðmerki stefnanda það frábrugðið auðkenni stefnda að ekki sé fyrir hendi ruglingshætta í merkingu 1. mgr. 4. gr. og 1. mgr. 14. gr. laga nr. 45/1997 um vörumerki. Stefndi hafi því ekki með nokkrum hætti brotið gegn vörumerkjarétti stefnanda með notkun auðkennisins ECO Rafbílar. Stefnda sé ekki kunnugt um eðli þeirrar þjónustu sem stefnandi bjóði upp á en hvað sem því líður sé jafnframt á því byggt að þjónustulíking sé ekki til staðar.

Um fullyrðingu um brot stefnda gegn 10. gr. laga nr. 42/1903 um verslunarskrár, firmu og prókúruumboð sé vísað til þeirra sjónarmiða sem þegar hafi verið rakin. Sömu sjónarmið gilda um vörumerki og firmaheiti þegar komi að sérkenni og ruglingshættu. Þá bendir stefndi á það að félagið ECO Rafbílar slf. hafi verið skráð í fyrirtækjaskrá án athugasemda vegna nafnsins, enda ekkert annað félag sem kennir sig við ECO og Rafbíla. Skráning á firmaheitinu Ecobílar ehf. veiti stefnanda ekki á nokkurn hátt einkarétt á notkun hinna almennu orða „Eco“ og „bílar“ þannig að hann geti meinað öðrum félögum notkun þeirra. Í þessu samhengi sé vísað til þess að í fyrirtækjaskrá séu 18 virkar skráningar með orðið Eco í firmaheitum. Á heimsvísu megi ætla að tugir þúsunda fyrirtækja hafi orðið „Eco“ sem upphafsorð í nafni sínu og tengi starfsemi sína þannig með einum eða öðrum hætti við það sem teljist umhverfisvænt (e. Eco-friendly). Sem dæmi vísi stefndi til þess að í fyrirtækjaskrá Bretlands megi finna 13.822 virkar skráningar með sama auðkenni.

Stefndi hafnar því að um óréttmæta viðskiptahætti sé að ræða. Fullyrðingum stefnanda um að notkun stefnda á auðkenni sínu brjóti gegn lögum nr. 57/2005 um eftirlit með viðskiptaháttum og markaðssetningu sé alfarið vísað á bug. Stefndi hafi ekki með nokkrum hætti reynt að villa um fyrir neytendum og byggir hann á því að hann sé í fullum rétti til þess að halda áfram starfsemi undir firmaheiti sínu.

Stefndi telur að enginn ásetningur hafi verið fyrir hendi hjá honum til að ganga á rétt annarra. Stefndi hafi lagt mikla fjármuni og ómælda vinnu í uppbyggingu á starfsemi félags síns. Sem dæmi megi nefna hönnun á myndmerki, uppsetningu vefsíðu, bréfsefnum, kynningarbæklingum o.fl. Verði fallist á kröfur stefnanda í málinu sé ljóst að starfsemina þurfi að endurfjármagna frá grunni og sé krafa stefnanda um dagsektir því vægast sagt íþyngjandi.

Stefndi byggir málatilbúnað sinn aðallega á lögum nr. 45/1997 um vörumerki, sérstaklega 13. gr. og 3. gr. laganna, og almennum reglum vörumerkja- og einkaleyfaréttar. Varðandi kröfu um málskostnað sé vísað til 129. gr. og 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

IV

Forsendur og niðurstaða

Stefnandi byggir á því að vörumerkjaréttur hafi stofnast honum til handa með notkun hans á fyrirtækjaheitinu „Ecobílar“.

Samkvæmt 1. mgr. 3. gr. laga nr. 45/1997 um vörumerki getur vörumerkjaréttur annaðhvort stofnast með skráningu eða með notkun vörumerkis. Óumdeilt er að hvorugur málsaðila hefur skráð nöfn fyrirtækja sinna sem vörumerki, en nafn stefnanda var skráð í hlutafélagaskrá tæpu ári á undan nafnaskráningu stefnda í firmaskrá. Telst vörumerkjaréttur hafa stofnast til handa stefnanda ef hann getur sýnt fram á að notkun hans á nafninu hafi sannanlega átt sér stað, og að uppfylltum ákvæðum 2. mgr. 3. gr., sbr. 13. gr. laga nr. 45/1997.

Af framlögðum gögnum stefnanda telst sýnt fram á notkun, skv. 2. tölulið 1. mgr. 3. gr. laga nr. 45/1997, á fyrirtækjaheitinu „Ecobílar“. Í 2. mgr. 3. gr. laga nr. 45/1997 kemur fram að vörumerki sem ekki telst uppfylla skilyrði laganna um skráningu geti ekki skapað vörumerkjarétt með notkun. Þó geta vörumerki sem ekki teljast uppfylla skilyrði um sérkenni við upphaf notkunar skapað vörumerkjarétt, ef merkið öðlast sérkenni við notkun, sbr. 2. málsliður sama ákvæðis.

Um skilyrði skráningar vörumerkis er fjallað í 1. mgr. 13. gr. laga nr. 45/1997. Þar segir að vörumerkið verði að vera til þess fallið að greina vörur merkiseiganda frá vörum annarra. Tákn eða orðasambönd sem teljist algeng í viðskiptum eða eru notuð í daglegu máli teljast ekki nægjanlegt sérkenni. Í máli þessu reynir á það hvort orðið „ECO“, sem krafist er að verði fellt úr firmaheiti stefnda, hafi nægilegt sérkenni og aðgreiningu í heiti stefnanda. Við mat á því hvort vörumerki hafi nægilegt sérkenni ber að líta til allra aðstæðna, og þó einkum til þess hversu lengi og að hve miklu leyti merkið hefur verið í notkun, sbr. 2. mgr. 13. gr. laganna.

Í frumvarpi með 13. gr. laganna kemur fram að ekki sé talið réttmætt að einstakir aðilar geti helgað sér almenna lýsingu á vöru. Stefndi hefur lagt fram gögn þess efnis að hjá fyrirtækjaskrá RSK séu 18 virkar skráningar með forskeytinu „Eco“, og í fyrirtækjaskrá Bretlands megi finna 13.822 skráningar með sama auðkenni. Er á það fallist með stefnda að orðið „Eco“, hvort sem það er í hástöfum eða ekki, sé lýsandi fyrir vörur og þjónustu í daglegu máli, tengt umhverfis- eða vistvænum vörum og þjónustu, og sé ekki bundið við innflutning á bifreiðum. Telst notkun stefnanda á orðinu „Eco“ sem hluta af fyrirtækjaheiti hans, því ekki hafa skapað honum nægjanlegt sérkenni eða aðgreiningu frá öðrum vörum skv. 2. mgr. 3. gr., sbr. 1. mgr. 13. gr. laga nr. 45/1997. Þá upplýsa framlögð gögn málsins ekki að hve miklu leyti vörumerki stefnanda hafi verið í notkun þannig að það hafi mögulega skapað honum sérkenni síðar, svo sem gögn um markaðssetningu. Með hliðsjón af því og þeim skamma tíma sem liðinn er frá skráningu á nafni stefnanda í hlutafélagaskrá verður undantekningarákvæði 2. málsliðar 2. mgr. 3. gr. laga nr. 45/1997 ekki talið eiga við.

Með vísan til framangreinds verða lög nr. 45/1997 um vörumerki ekki talin standa því í vegi að stefndi noti orðið „ECO“ í fyrirtækjaheiti sínu. Verður stefnda samkvæmt því ekki gert að afmá orðið úr hlutafélagaskrá, en á það má benda að stefndi er samlagsfélag, og er hann því eðli málsins samkvæmt ekki skráður í hlutafélagaskrá eins og krafa málsins stendur til, heldur firmaskrá.

Þar sem vörumerkjaréttur er að mati dómsins ekki til staðar, er ekki þörf á því að fram fari mat dómsins á mögulegri ruglingshættu milli „Ecobílar“ og „ECO Rafbílar“, skv. 1. mgr. 4. gr. laga nr. 45/1997 um vörumerki.

Hafnað er þeirri málsástæðu stefnanda að við eigi ákvæði 1. mgr. 10. gr. laga nr. 42/1903 um verslunarskrár, firmu og prókúruumboð, enda verður af dómi Hæstaréttar nr. 129/2012 ráðið að ákvæðið veiti stefnanda ekki vernd umfram þann rétt sem kann að hafa stofnast með framangreindum lögum um vörumerki nr. 45/1997.

Þá er að mati dómsins ekkert það fram komið í málinu að stefndi hafi reynt með óréttmætum hætti að tengja sig við stefnanda, hafi gefið ófullnægjandi eða villandi upplýsingar um eignarétt eða ábyrgð, gefið villandi upplýsingar í auglýsingum, rýrt viðskiptatraust stefnanda með einhverjum hætti eða hafi beitt öðrum slíkum viðskiptaaðferðum gagnvart stefnanda. Eiga því ekki við þau samkeppnissjónarmið sem stefnandi vísar til í 5. gr., 14. gr. og 15. gr. a í lögum nr. 57/2005 um eftirlit með viðskiptaháttum og markaðssetningu.

Samkvæmt því sem að framan er rakið er öllum málsástæðum stefnanda hafnað, og því ber að sýkna stefnda af dómkröfum stefnanda í kröfulið A.

Í kröfulið B er þess krafist að viðurkennt verði fyrir dómi að stefnda sé óheimilt að nota orðið „ECO bílar“. Af gögnum málsins verður ekki séð að stefndi hafi notað nefnt fyrirtækjaheiti eða að til standi hjá honum að nota það. Felur krafan því í sér lögspurningu sem verður sjálfkrafa vísað frá dómi (ex officio), með vísan til 1. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála í héraði.

Eftir þessum málsúrslitum og með vísan til 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála verður stefnanda gert að greiða stefnda málskostnað, sem þykir hæfilega ákveðinn 800.000 krónur.

B-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð:

Stefndi, ECO Rafbílar slf., er sýkn af kröfu stefnanda, Ecobíla ehf, um að stefnda verði gert að fella úr firmaheiti sínu orðið „ECO“.

Kröfu stefnanda um að viðurkennt verði að stefnda sé óheimilt að nota heitið „ECO bílar“, er vísað frá dómi.

Stefnandi greiði stefnda 800.000 krónur í málskostnað.

B-kk-nf H-kk-nf