E-1559/2018

Mál þetta, sem var dómtekið 20. mars sl., er höfðað fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur af A, [...], á hendur íslenska ríkinu, með stefnu birtri 16. maí 2018.

Stefnandi gerir þær kröfur aðallega, að stefndi verði dæmdur til að greiða honum miskabætur að fjárhæð 2.500.000 krónur, með vöxtum skv. 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, frá 5. júní 2017 til dómsuppsögu, en með dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. sömu laga, sbr. 9. gr. og 12. gr. laganna, frá þeim degi til greiðsludags. Til vara er þess krafist að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnanda miskabætur að annarri lægri fjárhæð að álitum dómsins.

Þá er þess krafist að stefnda verði gert að greiða stefnanda málskostnað, líkt og málið væri ekki gjafsóknarmál, auk virðisaukaskatts.

Stefndi gerir þær dómkröfur aðallega að stefndi verður sýknaður af öllum kröfum stefnanda og að stefnandi verði dæmdur til að greiða stefnda málskostnað að mati réttarins. Til vara er þess krafist að stefnukrafa verði lækkuð verulega og að málskostnaður verði felldur niður.

I

Samkvæmt gögnum málsins barst lögreglu tilkynning kl. 05.39 hinn 5. júní 2017 um fimm til sex manns í hóp, að slást, á akbraut fyrir utan [...] í Reykjavík. Um kl. 05.41 barst önnur tilkynning um að aðili hefði verið stunginn með hníf. Er lögreglumenn komu á vettvang heyrðust öskur og læti inni í íbúð í kjallara. Komu allir aðilar málsins að útidyrahurðinni og sáu lögreglumenn einn þeirra, [...], halda á raflostabyssu. Stungusár sáust á brotaþola. Strax á vettvangi voru tveir handteknir, annars vegar [...] og hins vegar stefnandi. Í íbúðinni að [...] fundust fíkniefni á nokkrum stöðum, en greinileg merki voru um neyslu og hugsanlega sölu fíkniefna. Fyrir utan húsið, í garði upp við steinvegg, fannst blóðugur hnífur og blóðug kylfa fannst á stefnanda. Auk þess fundust fíkniefni á honum. Við yfirheyrslu hjá lögreglu kom fram að stefnandi hefði samþykkt að fara með [...] að heimili brotaþola, sem hún vildi hefna sín á eða hræða. Áður komu þau við á heimili [...] og náðu þar í hafnaboltakylfu, raflostabyssu og klúta til að hylja andlit sín. Hnífinn var [...] með á sér. Við árásina hlaut brotaþoli ýmsa áverka, m.a. 3 cm langan skurð á hnakka og skrámur og marbletti á hálsi, öxl, handleggjum og fótum. Þá hlaut hann djúpan skurð, stungusár, á brjóstkassa.

Sama dag, þ.e. 5. júní 2017, var stefnandi úrskurðaður í gæsluvarðhald á grundvelli rannsóknarhagsmuna til 9. júní 2017, kl. 16.00 vegna gruns um brot sem varðað gat við 211. gr., sbr. 20. gr., eða eftir atvikum 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Var stefnanda jafnframt gert að sæta einangrun í gæsluvarðhaldinu, með vísan til b-liðar 1. mgr. 99. gr. sömu laga. Stefnandi var látinn laus kl. 8.35 að morgni 9. júní 2017.

Hinn 25. ágúst 2017 var stefnandi ákærður fyrir brot gegn 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Hann var jafnframt ákærður fyrir fíkniefnabrot. Með dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 3. nóvember 2017 var stefnandi sýknaður af ákæru vegna líkamsrárásar, en sakfelldur fyrir fíkniefnabrot.

II

Stefnandi reisir sýknukröfu sína á því, að hann hafi að ósekju sætt gæsluvarðhaldi frá 5. júní til 9. júní 2017. Varakrafan byggist á því að gæsluvarðhald hans hafi staðið lengur en efni stóðu til.

Stefnandi telur að frelsissvipting, skv. lögum nr. 88/2008, sé alvarleg skerðing á mannréttindum þ.m.t. persónufrelsi, friðhelgi heimilis og eignaréttar og sú þvingunarráðstöfun í þágu rannsóknar sakamáls sem almennt verði talin ganga lengst í því efni.

Stefnandi byggir á því að skv. 1. og 2. mgr. 246. gr. laga nr. 88/2008 eigi maður rétt á skaðabótum fyrir fjárhagslegt tjón og miska vegna aðgerða skv. IX.-XIV. kafla laganna þ.m.t. gæsluvarðhalds, er beinist gegn honum sem sakborningi, að ósekju, vegna þess að þær sakargiftir sem á hann hafi verið bornar reynist ekki réttar eða sönnun hafi ekki tekist um þær. Því komi aðeins til álita að lækka bætur eða fella þær niður hafi sakborningur sjálfur valdið eða stuðlað að því að til aðgerða hafi verið gripið gagnvart honum eða þeim viðhaldið, sbr. 2. ml. 3. mgr. 246. gr. Því sé ekki til að dreifa í tilviki stefnanda.

Heimildir til frelsisskerðingar, án þess að áður hafi verið staðreynt hvort sakborningur hafi unnið til hennar, helgist fyrst og fremst af hagsmunum þjóðfélagsins af því að upplýsa afbrot í því skyni að geta beitt refsingum lögum samkvæmt. Heimildir lögreglu til aðgerða skv. X. og XIII. kafla laga nr. 88/2008 helgist af sömu ástæðum. Standi augljós rök til þess að sá maður, sem þurft hafi að sæta sviptingu á frelsi sínu og alvarlegri skerðingu á persónuréttindum sínum í þágu almannahagsmuna, geti átt rétt á bótum frá ríkinu, verði niðurstaðan sú að rannsókn máls leiði ekki til málsóknar gegn honum. Í slíkum bótarétti felist einungis að sá sem eigi þá hagsmuni, sem krefjist frelsissviptingar og þvingunaraðgerða, þ.e.a.s. almenningur, greiði bætur til þess einstaklings sem þurft hafi að fórna frelsi sínu tímabundið í þágu þeirra.

Á því sé byggt að skaðabótaábyrgð stefnda sé að þessu leyti ótvírætt fyrir hendi og þá með hlutlægum hætti, þar sem stefnandi hafi verið sýknaður með endanlegum dómi af þeim sökum sem leitt hafi til gæsluvarðhalds. Stefnandi hafi setið í gæsluvarðhaldi og í einangrun á grundvelli rannsóknarhagsmuna frá 5. júní 2017 til 9. júní sama ár.

Í samræmi við það sem þegar hafi verið sagt um þvingunarráðstafanir verður að skýra skilyrðið um sterkan grun þröngt og því sé mótmælt að það hafi verið uppfyllt í þessu máli. Stefnandi telur afar hæpið og ekki samrýmast grundvallarhugsuninni um réttarríki að hann hafi verið úrskurðaður í gæsluvarðhald á grundvelli þess vitnisburðar sem lá fyrir strax í upphafi. Er það mat stefnanda að legið hafi fyrir strax á fyrsta degi rannsóknar lögreglu, að stefnandi hafi ekki verið sekur um þá háttsemi sem verið hafi grundvöllur gæsluvarðhalds hans og síðar leitt til ákæru á hendur honum. Stefnandi hafi mátt sæta því að sitja saklaus í gæsluvarðhaldi í fjóra daga en það hafi leitt til mikils mannorðsmiska fyrir hann. Bótakrafa stefnanda byggi á þeim miska sem hann hafi orðið fyrir vegna gæsluvarðhaldsvistarinnar. Miski stefnanda felist í mannorðsmissi, þjáningum og óþægindum vegna framangreindrar rannsóknar, frelsissviptingar og málaferla. Eðli sínu samkvæmt sé frelsissvipting sem þessi alvarleg skerðing á mannréttindum auk þess sem hún sé mikil andleg þrekraun fyrir þann sem fyrir henni verði. Stefnandi sætti einangrun á gæsluvarðhaldstímanum, heimsóknarbanni, bréfaskoðun og fjölmiðlabanni. Hann hafði því áhyggjur af ættingjum og ástvinum sínum og átti við andlega vanlíðan og svefnleysi að stríða. Stefnandi krefst 2.500.000 króna miskabóta vegna gæsluvarðahaldsins, einangrunar og rannsóknaraðgerða lögreglu.

Varakröfu sína byggir stefnandi á því, að þrátt fyrir að fallist verði á að gæsluvarðhald stefnanda hafi ekki verið að tilefnislausu frá upphafi verði að líta til þess að það hafi staðið yfir í lengri tíma en nauðsynlegt hafi verið. Strax í upphafi rannsóknarinnar hafi lögreglu mátt vera það ljóst að rannsóknarhagsmunir hafi ekki lengur verið fyrir hendi. Af þeirri ástæðu verði að líta til þess að gæsluvarðhald stefnanda hafi staðið lengur en efni hafi staðið til og því beri að greiða honum bætur vegna þess. Stefnandi krefjist miskabóta að álitum dómsins vegna gæsluvarðahaldsins, einangrunar og rannsóknaraðgerða lögreglu.

III

Sýknukrafa stefnda byggist á því, að fullnægt hafi verið skilyrðum 1. mgr. 90. gr. laga nr. 88/2008 fyrir handtöku stefnanda. Ekki þurfi að liggja ljóst fyrir samkvæmt ofangreindu ákvæði hvað það nákvæmlega hafi verið sem hinn grunaði hafi gerst sekur um, en sennileg tengsl þurfa þó að liggja fyrir á milli refsiverðs verknaðar og hins grunaða. Í því tilviki sem hér um ræðir var stefnandi á vettvangi þegar lögregla kom. Fljótlega varð ljóst að hann hafði farið inn á heimili brotaþola ásamt [...] og höfðu þau bæði hulið andlit sín með klútum. Á honum fannst blóðugt barefli, þ.e. hafnaboltakylfa, ásamt fíkniefnum. Á vettvangi fannst jafnframt blóðugur hnífur og raflostabyssa. Samkvæmt framangreindu var ljóst að stefnandi væri á einhvern hátt þátttakandi í umræddum verknaði og lá því fyrir rökstuddur grunur í skilningi 1. mgr. 90 gr. laga nr. 88/2008 um að hann væri gerandi í málinu. Handtaka var nauðsynleg til að tryggja návist stefnanda og til að koma í veg fyrir að sönnunargögnum yrði spillt vegna áframhaldandi rannsóknar málsins, s.s. að hafa áhrif á framburð vitna. Stefndi telur því alveg skýrt að handtaka stefnanda hafi verið lögreglu heimil og jafnframt nauðsynleg, sbr. 1. mgr. 90. gr. laga nr. 88/2008 og að ekki hafi verið gengið of langt við aðgerðina.

Stefndi byggir á því að með sömu rökum hafi verið fullnægt lagaskilyrðum gæsluvarðhalds á grundvelli rannsóknarhagsmuna, sbr. a-lið 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008. Einnig sé vísað til þess sem fram komi í úrskurði héraðsdóms í máli nr. R-167/2017 þar sem stefnandi var úrskurðaður í gæsluvarðhald, en að mati dómsins lá fyrir rökstuddur grunur um að stefnandi hefði framið brot sem gat varðað við 211. gr., sbr. 20. gr., eða eftir atvikum 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Stefnandi var ákærður fyrir brot gegn 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga og fíkniefnabrot. Með dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 3. nóvember 2017 var hann hins vegar sýknaður af ákæru vegna líkamsárásar.

Stefndi bendir á, að fyrir liggi að stefnandi hafi samþykkt að fara ásamt [...] að heimili brotaþola í þeim tilgangi að hefna sín á honum eða hræða hann, vitandi að meðferðis væri barefli og klútar til að hylja andlit þeirra. Að þessu leyti hafi þátttaka hans í árásinni á brotaþola verið ljós. Framburður hans hjá lögreglu um frekari málsatvik hafi hins vegar verið mjög óskýr. Sagðist hann ekki vita hvort kylfunni eða öðru vopni hefði verið beitt. Fram kom að meðan á slagsmálunum stóð hafi [...] rétt honum raflostabyssu sem hann reyndi að nota, en hún hafi ekki virkað. Kvaðst hann hafa aðallega verið að reyna að skakka leikinn og ekki viljað taka þátt í þessu þegar hann áttaði sig á því að hann kannaðist aðeins við brotaþola. Sagðist stefnandi í mesta lagi hafa hrint einhverjum og hugsanlega sparkað í hund sem þarna var að gelta.

Stefndi telur að framburður vitna og brotaþola hjá lögreglu hafi bent til beinnar þátttöku stefnanda í árásinni. Framburður þeirra fyrir dómi hafi aftur á móti verið á þann veg að verulegur vafi hafi þótt leika á því að mati dómsins að atvik hefðu verið með þeim hætti sem honum væri gefið að sök í ákæru og taldist því ósannað að hann hefði framið umrætt brot. Var stefnandi því sýknaður af ákæru fyrir líkamsárás en sakfelldur fyrir fíkniefnabrot.

Stefndi telur ljóst, að þrátt fyrir sýknudóm vegna ákæru fyrir líkamsárás, séu tengsl stefnanda veruleg við málið, samanber hér að framan um þátt stefnanda, en einnig til gagna málsins. Sú tenging og óljós framburður hans leiddi augljóslega til aðgerða lögreglu. Það sé því mat stefnda að stefnandi hafi með framangreindri háttsemi sinni sjálfur stuðlað að og valdið aðgerðum lögreglu. Þá hafi framburður hans um málsatvik verið óljós. Þó að sakborningi sé ekki skylt að svara spurningum um refsiverða hegðun sem honum sé gefin að sök, var um að ræða alvarlega árás með eggvopni og því mikilvægt fyrir framhald málsins að fram kæmu greinargóðar upplýsingar um málsatvik. Stuðlaði óskýr framburður hans því einnig að þeim aðgerðum lögreglu sem gripið var til. Samkvæmt framangreindu sé það mat stefnda að stefnandi hafi fyrirgert rétti sínum til bóta með því að hafa valdið og stuðlað að þeim aðgerðum sem hann reisir kröfur sínar á, sbr. síðari málslið 2. mgr. 246. gr. laga nr. 88/2008, sbr. áður 228. gr. og síðar 245. gr.

Í stefnu kemur fram að skilyrðið um sterkan grun verði að skýra þröngt og mótmælir stefnandi því að það hafi verið uppfyllt í þessu máli. Telur hann hæpið, og ekki samrýmast grundvallarhugsuninni um réttarríki, að hann hafi verið úrskurðaður í gæsluvarðhald á grundvelli þess vitnisburðar sem lá fyrir strax í upphafi. Sé það mat stefnanda að legið hafi fyrir strax á fyrsta degi rannsóknar lögreglu að hann væri ekki sekur um þá háttsemi sem var grundvöllur gæsluvarðhalds og leiddi síðar til ákæru á hendur honum. Stefndi mótmælir framangreindu. Framburður vitna og brotaþola hjá lögreglu benti þvert á móti til beinnar þátttöku stefnanda í árásinni. Var því tvímælalaust rökstuddur grunur fyrir hendi og fullt tilefni til að fara fram á gæsluvarðhald.

Samkvæmt stefnu á að hafa farið fram húsleit hjá stefnanda sem hafi falið í sér röskun mikilvægra hagsmuna og persónuréttinda er njóti friðhelgi og verndar, sbr. 71. gr. stjórnarskrárinnar og alþjóðlega mannréttindasáttmála. Tekið sé fram að gögn málsins beri ekki með sér að húsleit hafi farið fram á heimili stefnanda.

Þá sé ósannaður mannorðsmissir, þjáningar og óþægindi eins og haldið sé fram í stefnu. Þá sé einnig ósönnuð andleg vanlíðan og svefnleysi stefnanda.

Þá bendir stefndi á, að í stefnu sé því lýst að miski stefnanda felist í þar tilgreindum atriðum, en eitt af þeim séu málaferli. „Málaferli“ séu ekki þvingunarráðstöfun í skilningi 246. gr. laga nr. 88/2008 og falla því utan gildissviðs þeirra.

Þá mótmælir stefndi því að gæsluvarðhald stefnanda hafi staðið yfir í lengri tíma en nauðsynlegt var. Á gæsluvarðhaldstímanum þurfti að yfirheyra vitni og taka ítarlega skýrslu af brotaþola. Þá þurfti að yfirfara og sannreyna gögn og framburði vitna og kærðra í málinu. Einnig fór fram vettvangsrannsókn og húsleit að [...]. Tvö vitni hafi verið yfirheyrð 7. júní og brotaþoli hinn 8. júní 2017. Stefnandi hafi síðan verið leystur úr haldi að morgni 9. júní 2017, kl. 8.39. Á því sé byggt, að stefnandi hafi ekki verið lengur í haldi en nauðsyn krafði og tími vegna rannsóknar máls hafi verið vel nýttur. Þá séu ekki skilyrði til að dæma bætur samkvæmt öðrum réttarheimildum.

IV

Í máli þessu hefur stefnandi gert kröfu á hendur ríkinu til greiðslu miskabóta vegna ætlaðs ólögmæts gæsluvarðhalds sem stefnandi var látinn sæta frá 5. júní 2017 til 9. júní 2017. Ekki er byggt á því af hálfu stefnanda, að handtaka hans hinn 5. júní 2017 hafi verið ólögmæt.

Stefnandi byggir á því að réttur hans til bóta vegna gæsluvarðahaldsins leiði af lögum nr. 88/2008 um meðferð sakamála og vísar í 1. og 2. mgr. 246. gr. laga nr. 88/2008. Þá vísar stefnandi varðandi lagarök til 95. og 2. mgr. 97. gr. sömu laga. Einnig vísar hann til 1.-4. og 5. mgr. 67. gr., 1. og 2. mgr. 71. gr. og 2. mgr. 70. gr. stjórnarskrár lýðveldisins Íslands nr. 33/1944 og 5. gr. og 8. gr. mannréttindasáttmála Evrópu, sbr. lög nr. 62/1994. Hafa ákvæði 67. og 70.-71. gr. stjórnarskrárinnar og 5. gr. og 8. gr. mannréttindasáttmála Evrópu, sbr. lög nr. 62/1994, verið skýrð svo af Hæstarétti Íslands, að með þeim sé sakborningi ekki veittur ríkari réttur til skaðabóta en mælt er fyrir um í ákvæðum laga nr. 88/2008. Í 246. gr. laga nr. 88/2008 er kveðið á um þau skilyrði sem þarf að uppfylla svo greiddar verði bætur vegna sakamáls, en um hlutlæga ábyrgð er að ræða.

Samkvæmt 1. mgr. 246. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála á maður sem borinn hefur verið sökum í sakamáli rétt til bóta samkvæmt 2. mgr., ef mál hans hefur verið fellt niður eða hann verið sýknaður með endanlegum dómi. Eins og greinir í 2. mgr. 246. gr. skulu bætur dæmdar sakborningi vegna aðgerða skv. IX.-XIV. kafla laganna, ef skilyrði 1. mgr. eru fyrir hendi. Þó er gerð undantekning þar á ef sakborningur hefur valdið eða stuðlað að þeim aðgerðum sem hann reisir kröfu sína á en í þeim tilvikum má fella bætur niður eða lækka þær.

Eins og þegar er fram komið var stefnandi úrskurðaður í gæsluvarðhald 5. júní 2017, kl. 21.22 til 9. júní 2017 kl. 16.00 með úrskurði Héraðsdóms Reykjavíkur, þar sem rökstuddur grunur lék á að hann hefði gerst sekur um brot gegn 211. gr., sbr. 20. gr. eða 2. mgr. 218. gr., almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Í úrskurð dómara segir að samkvæmt gögnum málsins verði ráðið að nokkur vafi leiki á hlut stefnanda og [...], en lögreglu ætti á gæsluvarðhaldstímanum að gefast ráðrúm til að rannsaka eins og kostur er hlut hvors um sig.

Stefndi byggir á því að ekki séu skilyrði til greiðslu bóta samkvæmt ákvæðinu. Stefnandi hafi verið á vettvangi þegar lögregla kom. Í ljós hafi komið, að hann hafði farið inn á heimili brotaþola ásamt [...] og höfðu þau bæði hulið andlit sín með klútum. Á stefnanda hafi fundist blóðug hafnaboltakylfa ásamt fíkniefnum. Á vettvangi hafi jafnframt fundist blóðugur hnífur og raflostabyssa. Því hafi verið ljóst að stefnandi væri á einhvern hátt þátttakandi í umræddum verknaði. Vegna þessa hafi stefnandi sjálfur stuðlað að því með háttsemi sinni að hann var úrskurðaður í gæsluvarðhald.

Stefnandi gaf skýrslu 5. júní 2017 kl. 16.44. Þar kemur fram að hann hafi verið á vettvangi ásamt [...]. Þau hafi hulið andlitin og verið með barefli með sér og þau hafi ruðst inn í íbúðina. Um alvarlega árás var að ræða og var sérsveit ríkislögreglustjóra kölluð til. Þykir stefnandi því í upphafi hafa stuðlað að þeim aðgerðum sem hann reisir kröfu sína á. Fullt tilefni var til að úrskurða stefnanda í gæsluvarðhald á meðan rannsókn fór fram og er skilyrðum a-liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 fullnægt fyrir gæsluvarðhaldi stefnanda.

Er stefnandi var hnepptur í gæsluvarðahald var rannsókn málsins á frumstigi og stefnandi grunaður um árás sem talin var stórfelld og lífshættuleg og hefði getað haft í för með sér alvarlegt líkamstjón eða dauða. Um mjög alvarlega árás var að ræða og stefnandi undir rökstuddum grunur um að hafa gerst sekur um brot gegn 211. gr., sbr. 20. gr. eða 2. mgr. 218. gr., almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Í kröfu lögreglunnar frá 5. júní 2017 kemur fram, að stefnandi hafi neitað sök og lýst atvikum með öðrum hætti en brotaþoli og vitni. Kallaði þetta á frekari skýrslutökur af brotaþola og vitnum. Þá þurfti að fara fram rannsókn tæknideildar og gera húsleitir bæði á vettvangi og hjá [...]. Það verður að játa lögreglu einhvern tíma til að rannsaka málið og hlut hvors þeirra um sig, það er stefnanda annars vegar og [...] hins vegar, og hvernig atburðarásin var í raun og veru, sannreyna framburðina og fá heildarmynd af málinu. Í því liggur fyrir að brotaþoli hafi verið yfirheyrður 8. júní 2017 og af gögnum málsins verður ekki ráðið að aðrir hafi verið yfirheyrðir eftir það. Stefnanda var sleppt að morgni 9. júní kl. 08.39. Að mati dómsins hefur ekki verið sýnt fram á að stefnandi hafi þurft að dvelja síðustu nóttina í gæsluvarðhaldi og hefði mátt sleppa honum í lok vinnudags 8. júní 2017, er skýrslutökum var lokið. Það er því niðurstaða dómsins að stefnandi eigi rétt til bóta, þar sem honum hafi verið haldið of lengi í gæsluvarðahaldi og teljast þær bæturnar hæfilegar ákvarðaðar 300.000 kr.

Rétt þykir að málskostnaður milli aðila falli niður.

Stefnandi hefur gjafsókn í máli þessu, sbr. gjafsóknarleyfi frá 20. apríl 2018. Allur kostnaður greiðist því úr ríkissjóði þar með talin þóknun lögmanns stefnanda svo sem greinir í dómsorði.

S-kvk-nf G-kvk-nf héraðsdómari kvað upp dóm þennan.

DÓMSORÐ

Stefndi, íslenska ríkið, greiði stefnanda, [...], 300.000 kr., með vöxtum skv. 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, frá 5. júní 2017 til dómsuppsögu, en með dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. sömu laga, sbr. 9. gr. og 12. gr. laganna, frá þeim degi til greiðsludags.

Málskostnaður fellur niður. Gjafsóknarkostnaður stefnanda greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hans, Ó-kk-ef R. V-kk-ef lögmanns, 900.000 krónur.

S-kvk-nf G-kvk-nf