S-72/2013

I

Mál þetta, sem dómtekið var 21. febrúar sl., höfðaði lögreglustjórinn á Vestfjörðum með ákæru 19. nóvember 2012 á hendur ákærða, „X, [...]

I.

[...]

fyrir þjófnað, en til vara húsbrot, með því að hafa þriðjudaginn 18. desember 2012, brotist inn í bílskúr sem stendur við hús að [...], sem er í eigu A, kt. [...], og tekið þaðan prufubekk, rennibekk, pressu og ýmiss handverkfæri, og valdið með þessari háttsemi skemmdum á stormjárni á glugga bílskúrsins.

II.

[...]

fyrir þjófnað, en til vara fyrir húsbrot, með því að hafa í apríl árið 2012, brotist inn í húsnæði að [...], sem er í eigu A, kt. [...], og tekið þaðan sandblásturstæki, og valdið með þessari háttsemi skemmdum á glugga húsnæðisins.

Teljast báðir ákæruliðir varða við 1. mgr. 244. gr., en til vara við 1. mgr. 231. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með síðari breytingum.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Fyrirkall í máli þessu var gefið út 20. nóvember 2013 og birt fyrir ákærða 21. nóvember 2013. Ákærði kom fyrir dóminn við þingfestingu málsins. Sækjandi gerði þá breytingu á ákæru að fallið var frá ákæru fyrir þjófnað og heimfærslu brotanna undir 1. mgr. 244. gr. almennra hegningarlaga, hvað varðar báða ákæruliðina Eru brot ákærða nú einungis talin varða við 231. gr. almennra hegningarlaga. Einnig voru felld á brott, í öðrum ákærulið, orðin: „...og valdið með þessari háttsemi skemmdum á glugga húsnæðisins.“ Ákærði játaði skýlaust sök samkvæmt ákærunni þannig breyttri. Farið var með málið samkvæmt ákvæðum 164. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og málið tekið til dóms án frekari sönnunarfærslu en ákærandi og verjandi ákærða tjáðu sig sérstaklega um lagaatriði og ákvörðun viðurlaga. Af gögnum málsins má ráða að ákæra málsins er ranglega dagsett með ártalinu 2012 í stað 2013 en hún barst héraðsdómi 19. nóvember 2013. Játning ákærða er í samræmi við önnur gögn málsins. Telst sannað að ákærði hafi gerst sekur um brot þau sem honum eru gefin að sök í ákæru og er brotin réttilega heimfærð til refsiákvæða.

II

Ákærði er fæddur árið [...]. Samkvæmt vottorði sakaskrár ríkisins hefur hann ekki sætt refsingu. Ákærði hefur viðurkennt að hafa í þeim tveim tilvikum sem greinir í ákæru, í heimildarleysi, farið inn í húsnæði í eigu fyrrverandi sambýliskonu sinnar. Hann hefur einnig viðurkennt að hafa þá haft á brott með sér muni sem hann taldi sig eiga. Eins og fram kemur hér að framan var ákærði einnig ákærður fyrir þjófnað vegna töku þessara muna en frá því hefur nú verið horfið. Við ákvörðun refsingar ákærða er litið til 77. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Einnig ber, ákærða til málsbóta, að líta til aðstæðna þegar ákærði framdi brotin, þess að hann hefur samkvæmt sakavottorði ekki áður sætt refsingu og að hann játaði brot sín skýlaust fyrir dómi. Með vísan til framangreinds þykir rétt að fresta ákvörðun refsingar ákærða og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppsögu dóms þessa að telja haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Þá ber ákærða, með vísan til 218. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, að greiða málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, T-kk-ef G-kk-ef hdl., 70.000 krónur, og hefur þá verið tekið tillit til virðisaukaskatts.

Annan sakarkostnað leiddi ekki af meðferð málsins.

Dóm þennan kveður upp S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf dómstjóri.

D Ó M S O R Ð:

Ákvörðun refsingar ákærða, X, er frestað og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá dómsuppsögu að telja haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, T-kk-ef G-kk-ef hdl., 70.000 krónur.

S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf