S-356/2007

Mál þetta, sem þingfest var þann 24. september 2007 og dómtekið 19. nóvember sl., er höfðað með ákæru lögreglustjórans á Selfossi, dagsettri 15. ágúst 2007, á hendur F-kk-þgf D-kk-þgf H-kk-þgf, kt. 000000-0000, Þórsmörk 2, Selfossi,

„fyrir umferðarlagabrot

með því að hafa, síðdegis föstudaginn 18. maí 2007, ekið bifreiðinni YY-942 austur Suðurlandsveg um Hellisheiði, Sveitarfélaginu Ölfusi, með 126 km hraða á klukkustund. Leyfður hámarkshraði á vegarkaflanum var 90 km á klukkustund. Hraði bifreiðarinnar var mældur með ratsjá nr. GE016, sem staðsett var í lögreglubifreiðinni nr. 33-228.

Telst brot ákærða varða við 2. mgr. 37. gr. umferðarlaga nr. 50,1987, sbr 1. mgr. 100. gr. sömu laga.

Þess er krafist, að ákærði verði dæmdur til refsingar.“

Ákærði kom fyrir dóminn við fyrirtöku þann 24. september síðastliðinn og neitaði sök. Af hálfu verjanda ákærða er krafist sýknu en til vara vægustu refsingar sem lög leyfa. Auk þess er krafist málsvarnarlauna að mati dómsins og að þau verði greidd úr ríkissjóði.

Málsatvik.

Í gögnum málsins liggur fyrir vettvangsskýrsla, gerð föstudaginn 18. maí 2007 klukkan 16.31. Segir þar að YY-942 hafi verið mældur á 130 kílómetra hraða á Suðurlandsvegi á vegarkaflanum á Hellisheiði á leið austur. Ratsjáin hafi verið prófuð klukkan 15.43 og aftur klukkan 16.37. Ákærði undirritar vettvangsskýrsluna og er haft eftir honum í skýrslunni að hann hafi ekið á 100 kílómetra hraða á klukkustund. Þá er merkt við í skýrslunni að hann viðurkenni ekki brotið.

Skýrslur fyrir lögreglu og dómi.

Þann 1. júní 2007 gaf ákærði skýrslu hjá lögreglu. Kvaðst ákærði þá hafa verið að aka austur Suðurlandsveg og hafi hann verið nýbúinn að taka fram úr grænni Izusu-bifreið með kerru, sem hefði ekið á 70-75 kílómetra hraða. Hefði hann ekið upp í 110 kílómetra hraða við það og síðan haldið þeim hraða. Kvaðst hann hafa verið hissa á að lögreglubifreiðinni hefði ekki verið snúið strax við er hann mætti henni. Þá kveður ákærði lögregluna hafa tjáð sér, er hann kom inn í lögreglubifreiðina, að hann hefði fyrst komið inn á 117 kílómetra hraða, þá 119 og síðan hefði hraðinn farið upp í 120 km/klst., og hefði lokahraðinn svo verið læstur á 130 km/klst. Þá kveðst ákærði halda að ratsjá lögreglunnar hljóti að vera vitlaus. Þá kemur fram í lögregluskýrslu að með ákærða í bifreiðinni hafi verið M-kk-nf H-kk-nf en ítrekað hefði verið reynt að ná í hann en ekki tekist, þrátt fyrir milligöngu ákærða. Þá kemur fram í upplýsingaskýrslu lögreglunnar þann 31. maí 2007 að afskipti voru höfð af ákærða þann dag en hann hafði áður tjáð lögreglunni að það hefði verið aksturshemill í bifreiðinni svo hún kæmist ekki upp fyrir 90 km/klst. Hefði lögreglan í umrætt sinn kannað það sérstaklega en enginn slíkur hemill hefði verið í bifreiðinni. Þá segir að ákærði hafi viðurkennt að hafa tekið úr bifreiðinni aksturshemilinn þegar hann fór að vinna hjá Heimi og Þorgeiri hf. en bifreiðin sé í þeirra eigu.

Ákærði kom fyrir dóminn og neitaði sök utan að hann viðurkenndi að hafa ekið á 110 kílómetra hraða. Svo væri háttað að í bifreiðinni væri stafrænn hraðamælir sem sýndi nákvæmlega þann hraða sem bifreiðinni væri ekið á og í umrætt sinn hefði hann verið á 110 kílómetra hraða. Ákærði kvaðst hafa verið að koma upp hjá Smiðjulaut á Hellisheiði og ekið á eftir einni bifreið og önnur hefði verið á eftir sér. Hann hefði ekið fram úr bifreiðinni sem var fyrir framan hann og við það farið upp í 110 kílómetra hraða. Lýsti hann aðspurður mælaborði bifreiðarinnar og kvað hraðamælinn vera þannig að hann teldi óvíst að félagi hans, sem með honum var í bifreiðinni, hefði getað séð á hraðamælinn.

Vitnið D-kk-nf Ó-kk-nf G-kk-nf lögreglumaður kom fyrir dóminn og kvaðst muna eftir umræddu atviki. Þeir hefðu verið tveir í lögreglubifreiðinni að aka í vesturátt á Hellisheiðinni þegar þeir mættu bifreið ákærða. Lítil umferð hefði verið og engin önnur bifreið í sjónmáli þegar bifreið ákærða var mæld. Kvað hann enga truflun hafa verið við mælinguna, engin möstur væru þar í grennd og ekkert í bifreiðinni sem gæti hafa truflað ratsjána. Kvað hann verklagsreglur vera þær að fyrir og eftir hverja mælingu sé ratsjáin prófuð þannig að á henni sé sérstakur takki sem stutt sé á og eiga þá að koma fram ákveðnar tölur á báða skjá ratsjárinnar. Komi ekki réttar tölur fram þá sé það merki um að ratsjáin sé ekki í lagi. Það hafi þó aldrei gerst en umrædd ratsjá sé af gerðinni Golden Eagle og með þeim nýjustu í flota lögreglunnar. Þá sé ratsjáin prófuð með tónkvísl í byrjun og lok hvers dags. Þetta séu leiðbeiningar um meðferð ratsjárinnar frá framleiðanda og kvaðst vitnið ekki vita til þess að þessi tegund ratsjár væri ótraust. Vitnið kvaðst muna að þegar það var að ræða við ákærða á vettvangi hefði bifreið stansað hjá þeim, komandi úr sömu átt og ákærði, og ökumaður kvartað yfir því við það að ákærði hefði nýlega verið búinn að taka fram úr honum á miklum hraða.

Vitnið M-kk-nf P-kk-nf S-kk-nf lögreglumaður kom fyrir dóminn og bar á sama hátt og vitnið D-kk-nf. Kvað hann ekkert óeðlilegt hafa verið við mælingu með umræddri ratsjá. Ákærði hefði verið mældur á 130 kílómetra hraða og engin bifreið verið í augsýn þegar mælingin fór fram en ákærði hefði verið nýkominn yfir hæð á Heiðinni.

Niðurstöður.

Verjandi ákærða hefur haldið því fram að ekki sé hægt að byggja á mælingu sem fram fór í umrætt sinn þar sem ratsjáin hafi ekki verið prófuð fyrir og eftir mælingu á annan hátt en að ýta á takka og sjá einhverjar tölur. Ekkert er komið fram í málinu sem styður þá málsástæðu að það hafi ekki verið rétt prófun samkvæmt fyrirmælum framleiðanda eða að eitthvað hafi verið í umhverfinu sem hafi truflað mælinguna í umrætt sinn. Þrátt fyrir neitun ákærða verður að telja sannað, með vætti tveggja lögreglumanna sem stóðu að ratsjármælingu í umrætt sinn, að ákærði hafi ekið á þeim hraða sem greinir í ákæru. Þá virðist sem að ákærði hafi ekki lagt mikið kapp á það að vitni, sem með honum var, gæfi sig fram við lögreglu til að staðfesta framburð hans né reyndi hann að leiða það vitni fyrir dóm, enda taldi hann að vitnið hefði illa getað séð á hraðamælinn. Hefur því ekkert komið fram í máli þessu sem gefur tilefni til nokkurs vafa um sekt ákærða. Verður hann því sakfelldur fyrir þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru.

Samkvæmt sakavottorði ákærða hefur honum þrisvar sinnum frá árinu 2005 verið gerð refsing vegna brota á lögum um ávana- og fíkniefni, einu sinni fyrir þjófnað og í desember 2006 fyrir hraðakstur, og var hann þá sviptur ökurétti í þrjá mánuði, og loks einu sinni fyrir að aka sviptur ökurétti.

Að öllu ofansögðu virtu þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin 45.000 króna sekt til ríkissjóðs sem ákærða ber að greiða innan fjögurra vikna frá uppkvaðningu dóms þessa en sæta ella fangelsi í fjóra daga.

Samkvæmt 1. mgr. 165. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála skal dæma ákærða til að greiða allan sakarkostnað málsins sem er málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans, K-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, sem hæfilega teljast ákveðin 112.050 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti, og útlagðan ferðakostnað verjanda, 8.580 krónur.

G-kk-nf Ö-kk-nf J-kk-nf flutti málið af hálfu ákæruvaldsins.

Dóm þennan kveður upp Á-kvk-nf G-kvk-nf héraðsdómari.

D ó m s o r ð :

Ákærði, F-kk-nf D-kk-nf H-kk-nf, greiði 45.000 króna sekt til ríkissjóðs innan fjögurra vikna frá uppkvaðningu dóms að telja en sæti ella fangelsi í fjóra daga.

Ákærði greiði sakarkostnað, sem er málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans, K-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 120.630 krónur, eins og segir í forsendum dómsins.

Á-kvk-nf G-kvk-nf