E-1193/2007

Mál þetta höfðaði R-kvk-nf K-kvk-nf, Bókhlöðustíg 8, Reykjavík, með stefnu birtri 2. febrúar 2007 á hendur B-kk-þgf R. E-kk-þgf, Bókhlöðustíg 8, Reykjavík. Málið var dómtekið 27. september sl.

Stefnandi krefst greiðslu á 60.040 krónum með dráttarvöxtum frá 25. október 2005 til greiðsludags. Þá krefst stefnandi málskostnaðar.

Stefndi krefst aðallega sýknu, til vara lækkunar á kröfum stefnanda. Þá krefst hann málskostnaðar.

Málsaðilar eiga hvor sína íbúðina í húsinu nr. 8 við Bókhlöðustíg í Reykjavík. Stefnandi á risíbúð hússins, sem talin er vera 39,7% heildareignarinnar, en stefndi á íbúð á 1. hæð, sem talin er vera 60,3%. Hlutfallstölur þessar voru staðfestar með dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 3. október 2003, en fram að því hafði skipting milli íbúðanna verið talin jöfn.

Krafa stefnanda er um greiðslu hluta stefnda við endurnýjun á parketi á hluta íbúðar hennar. Nauðsynlegt var að rífa upp parket á þessum hluta vegna endurnýjunar á burðarvirki hússins, sem ráðist var í á árinu 2005. Aðilar deila í sjálfu sér ekki um þessi atvik, en leyst var úr þessu atriði með áliti Kærunefndar fjöleignarhúsamála 31. mars 2005.

Aðalágreiningur aðila snýst um meðferð styrkja sem sótt var um til framkvæmda við húsið. Þá hefur stefndi uppi til vara kröfur um lækkun vegna sameiginlegra útgjalda er hann hafi staðið straum af.

Aðilar undirrituðu umsókn til Húsverndarsjóðs Reykjavíkur 20. mars 1998. Nokkru síðar, 5. maí 1998, ritaði stefnandi bréf til sjóðsins og óskaði eftir því að styrk yrði skipt milli aðila í eignarhlutföllum. Síðar um sumarið var veittur styrkur að fjárhæð 450.000 krónur og voru 225.000 krónur greiddar til stefnanda. Ekki hefur verið vitjað um hinn hlutann.

Í greinargerð stefnda er gerð athugasemd um að ekki liggi fyrir yfirlit um heildarkostnað við burðarþolsframkvæmdirnar og hvernig hann skiptist milli aðila.

Við aðalmeðferð málsins gaf stefnandi aðilaskýrslu, en stefndi kom ekki fyrir dóm. Hún kvaðst halda að allir reikningar vegna burðarþolsframkvæmdarinnar hefðu verið greiddir. Kostnaður við að leggja nýtt parket hjá sér standi þó enn eftir ógreiddur. Nauðsynlegt hafi verið að setja nýtt gólfefni og hún hafi lagt út fyrir reikningnum fyrir parketið, en parketlögnin hafi þegar verið greidd.

Stefnandi kvaðst hafa beðið um að styrknum, sem þau sóttu um á árinu 1998, yrði skipt á milli þeirra. Hún hafi síðan fengið tilkynningu um að mæta til að sækja styrkinn. Hún hafi fengið helming styrksins greiddan. Sérstaklega aðspurð sagði hún að parketið sem skipt var út hafi verið um 15 ára gamalt.

Málsástæður og lagarök stefnanda.

Stefnandi byggir kröfu sína á ábyrgð stefnda á kostnaði af viðgerð á sameign hússins við Bókhlöðustíg 8. Eignarhlutfall hans sé 60,3%.

Framkvæmd hafi verið viðgerð á burðarvirki hússins. Aðilar hafi þegar greitt kostnað við þá viðgerð í hlutfalli við eignarhlutdeild. Stefnandi bendir á að Kærunefnd fjöleignarhúsamála hafi fjallað um þessa framkvæmd í húsi aðila og komist að þeirri niðurstöðu að um væri að ræða sameiginlegan kostnað. Við viðgerðina hafi verið nauðsynlegt að rífa upp gólfið á efri hæð og komi fram í úrskurði nefndarinnar að kostnaður sem af því hljótist teljist líka til sameiginlegs kostnaðar.

Stefnandi vísar til reiknings vegna parketsins að fjárhæð 99.569 krónur, en hlutur stefnda nemi stefnufjárhæðinni, 60. 040 krónum. Einungis sé krafið um efniskostnað. Stefnandi kveðst hafa ritað stefnda bréf þann 25. október 2005 og krafið hann um greiðslu. Krefst hún dráttarvaxta frá þeim degi.

Stefnandi vísar til laga nr. 26/1994, einkum 2. tl. 8. gr., 45. gr. og 47. gr. Þá vísar hún til almennra reglna kröfuréttar.

Málsástæður og lagarök stefnda.

Stefndi vísar til þess að ekki hafi farið fram neitt skuldauppgjör vegna burðarþolsframkvæmdanna. Húsfélagi hússins beri að annast það uppgjör, en félagið sé óvirkt.

Húsverndarsjóður Reykjavíkur hafi veitt húsfélaginu styrk að fjárhæð 225.000 krónur á árinu 1998 til viðgerða á húsinu. Fyrir mistök hafi þessi styrkur verið greiddur stefnanda. Kveðst stefndi ekki hafa gert athugasemd við það. Styrknum hafi átt að verja til framkvæmda við húsið og því skuldi hann stefnanda ekki 60.400 krónur. Þvert á móti eigi hann inni hjá stefnanda 75.635 krónur. Beri því að sýkna hann af kröfum stefnanda.

Varakröfu um sýknu að hluta styður stefndi við það að framkvæmdum við húsið sé ekki lokið. Eftir eigi að skipta um útihurð og mála húsið að utan. Hann hafi, eftir að viðgerð á burðarþoli hússins, lauk greitt kostnað vegna undirbúnings að skiptum á hurð. Þetta hafi verið unnið eftir leiðsögn Húsafriðunarnefndar ríkisins og með samþykki stefnanda. Kostnaður við þetta hafi numið 117.381 krónu. Hlutur stefnanda nemi 46.600 krónum og lækki stefnukrafan því í 13.440 krónur.

Stefndi bendir á að nýtt parket hafi verið lagt fyrir gamalt og slitið. Telur hann að taka beri tillit til þess.

Stefndi kveðst mótmæla dráttarvaxtakröfu og innheimtukostnaði sérstaklega þar sem greiðsludráttur hans helgist fyrst og fremst af því að stefnandi hafi neitað að leggja fram yfirlit um heildarkostnað við burðarþolsframkvæmdirnar og ekki gert grein fyrir því hvernig styrk að fjárhæð 225.000 krónum var ráðstafað. Þá hafi stefnandi notið vaxta af styrkfjárhæðinni á tímabilinu frá 1998 til 2005. Miðað við 5% ársvexti nemi þeir 56.250 krónum.

Um lagarök vísar stefndi til almennra reglna kröfuréttar og laga um fjöleignarhús.

Forsendur og niðurstaða.

Aðilar eru einu eigendur íbúða í umræddu húsi sem telst vera fjöleignarhús samkvæmt lögum. Aðilar hafa ekki stofnað formlegt húsfélag og greitt kostnað að því er virðist hlutfallslega jafnt. Það stoðar ekki stefnda að vísa til þess að ekki liggi fyrir yfirlit um heildarkostnað af tilteknum framkvæmdum, en skylda til að leggja fram slíkt uppgjör hvílir á báðum aðilum.

Aðilar sóttu um styrk til Húsverndarsjóðs Reykjavíkur. Helmingur styrksins var greiddur til stefnanda, en afgangurinn hefur sennilega ekki verið greiddur. Stefnandi hefur sýnt fram á að hún hafi óskað eftir því að styrkurinn yrði greiddur í tvennu lagi, til sín annars vegar og til stefnda hins vegar. Vissulega er það rétt sem stefndi heldur fram að styrkurinn sé veittur til húsfélags eða allra eigenda húss til að kosta framkvæmdir. Í þessu tilviki hefur sýnilega verið ákveðið að greiða hann út með þessum hætti. Hefur stefndi ekki sýnt fram á að hann hafi ekki átt þess kost að fá greiddan hinn hluta styrksins.

Samkvæmt þessu stoðar það stefnda ekki að telja að sá hluti styrksins sem stefnandi vitjaði um hafi átt að nýtast til að greiða hans hluta í framkvæmdinni. Þá hefur hann ekki reifað neitt hvernig beri að ákveða hag stefnanda af því að fá nýtt parket fyrir eldra og meta til lækkunar á kröfu hennar.

Stefndi hefur lagt fram yfirlit skráð af lögmanni hans um ýmsan kostnað sem hann telur sig hafa greitt, sem sé í raun sameiginlegur kostnaður alls hússins sem stefnanda beri að greiða hluta af. Þessi yfirlit eru ekki studd fullnægjandi gögnum eða reifuð þannig að unnt sé að leggja á þau dóm. Verður að hafna þessum mótbárum stefnda.

Fjárhæð kröfu stefnanda er að þessu frágengnu óumdeild. Verður stefndi dæmdur til að greiða kröfuna, með dráttarvöxtum eins og krafist er frá því er mánuður var liðinn frá því að stefndi var krafinn um greiðslu. Eins og áður segir hvílir sú skylda á báðum aðilum að leggja fram yfirlit um kostnað af framkvæmdum. Þá stoðar ekki að vísa til þess að stefnandi hafi fengið hluta sinn af styrknum greiddan út áður en lagt var í kostnað og því notið vaxta af fjárhæðinni. Ljóst er að stefndi átti þess kost að fá sinn hluta styrksins greiddan á sama tíma.

Stefndi verður dæmdur til að greiða 175.000 krónur í málskostnað. Er þá tekið tillit til virðisaukaskatts.

J-kk-nf F-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð

Stefndi, B-kk-nf R. E-kk-nf, greiði stefnanda, R-kvk-þgf K-kvk-þgf, 60.040 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 frá 25. október 2005 til greiðsludags og 175.000 krónur í málskostnað.