E-2278/2012

Mál þetta, sem dómtekið var 31. janúar sl., er höfðað með stefnu birtri 20. júní 2012.

Stefnandi er R-kk-nf P-kk-nf, Vesturási 18, Reykjavík.

Stefnda er K-kvk-nf G-kvk-nf, Ólafsgeisla 103, Reykjavík.

Stefnandi gerir þær dómkröfur að stefndu verði gert að greiða skuld að fjárhæð 480.465 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001, um vexti og verðtryggingu, af 70.000 krónum frá 1. janúar 2010 til 1. febrúar 2010, af 140.000 krónum frá þeim degi til 1. mars 2010, af 210.000 krónum frá þeim degi til 1. apríl 2010, af 280.000 krónum frá þeim degi til 1. maí 2010, af 350.000 krónum frá þeim degi til 1. júní 2010, af 420.000 krónum frá þeim degi til 1. nóvember 2010 en af 480.465 krónum frá þeim degi til greiðsludags, auk málskostnaðar að skaðlausu, allt að frádreginni innborgun á skuldina, samtals 299.075 krónum sem greiddar voru þannig: 2. febrúar 2010 74.000 krónur, 1. mars 2010 74.000 krónur, 1. júní 2010 101.076 krónur og 4. júní 2010 50.000 krónur. Innborganir komi til frádráttar gjaldföllnum höfuðstól skuldarinnar á greiðsludegi við útreikning dráttarvaxta.

Þá krefst stefnandi málskostnaðar að skaðlausu.

Endanlegar dómkröfur stefndu eru þær að hún verði sýknuð af öllum kröfum stefnanda og að stefnanda verði gert að greiða henni málskostnað.

I.

Í stefnu er því lýst að stefnandi sé hestamaður að atvinnu og reki starfsemi því tengda á svæði Fáks í Víðidal í Reykjavík. Hann m.a. temji hross, járni og sinni reiðkennslu, auk þess sem hann hýsi þar jafnframt og fóðri hesta gegn gjaldi fyrir fólk yfir vetrartímann.

Veturinn 2009 til 2010 leigði stefnda pláss fyrir tvo hesta á húsi hjá stefnanda. Óumdeilt er að leigugreiðslur fyrir tímabilið hafi numið 420.000 krónum, þ.e. 210.000 krónum fyrir hvorn hest. Stefnandi kveður hafa verið heimilt að greiða leiguna með sex jöfnum greiðslum með gjalddaga 1. hvers mánaðar frá 1. janúar 2010 til 1. júní 2010, 70.000 krónur í hvert sinn. Stefnandi kveður alla leigutaka í hesthúsinu hafa greitt sama verð. Stefnandi kveður þjónustuna ekki vera virðisaukaskattskylda og hafi ekki verið gefinn út reikningur fyrir kröfunni.

Stefnda kveðst hafa tekið umrædd pláss fyrir tvo hesta á leigu frá janúar 2010 en gerir ekki athugasemdir við leigufjárhæðina.

Stefnda greiddi stefnanda inn á skuld sína 74.000 krónur hinn 2. febrúar 2010 og aftur 74.000 krónur hinn 1. mars sama ár. Stefnda vann við að selja eða leigja kaffivélar á vinnustaði og selja í þær sérstakt kaffi. Hún fór þess á leit við stefnanda að fá að koma með eina slíka kaffivél á eigin kostnað í kaffistofu hesthússins. Stefnandi féllst á það en kveðst hafa tekið sérstaklega fram við stefndu að hann væri hvorki að kaupa né að taka kaffivélina á leigu. Um vorið ítrekaði stefnda óskir sínar um að stefnandi keypti vélina en hann kveðst hafa synjað því. Stefnandi féllst hins vegar á að greiða stefndu fyrir það kaffi, sem hún lagði til um veturinn, samtals 101.076 krónur. Samþykkti stefnandi þá fjárhæð sem innborgun á skuld stefndu til frádráttar skuldinni miðað við 1. júní 2010. Er óumdeilt að hinn 4. sama mánaðar afhenti dóttir stefndu stefnanda 50.000 krónur sem greiðslu inn á skuldina.

Á meðan stefnda var með hesta í húsi hjá stefnanda kveður stefnandi stefndu hafa keypt af honum viðbótarþjónustu, bæði járningar, þjálfun hests og reiðkennslu. Stefnandi gerði stefndu reikning vegna þessa 1. október 2010, samtals að fjárhæð 60.465 krónur sem sundurliðast þannig: Járningar 27.000 krónur, þjálfun 16.000 krónur, reiðkennsla 6.500 krónur, þar af virðisaukaskattur 10.965 krónur.

II.

Stefnandi byggir kröfu sína á skuldbindingu samkvæmt munnlegum samningi aðila. Að því er varðar kaup stefndu á viðbótarþjónustu hjá stefnanda, þ.e. á járningum, þjálfun á hesti og reiðkennslu, vísar stefnandi til þess að það sé venja og áskilið að kaupendur slíkrar þjónustu greiði fyrir hana í beinu framhaldi af því að hún er veitt. Það hafi stefnda hins vegar ekki gert.

Stefnandi sundurliðar kröfu sína þannig:

Húspláss og umönnun tveggja hesta 420.000

Reikningur vegna járninga o.fl. 60.465

Innborgun (299.076)

auk dráttarvaxta og málskostnaðar.

Stefnandi kveður ekkert hafa greiðst inn á kröfuna, utan þess sem hér að framan greinir, þrátt fyrir ítrekaða eftirgangsmuni, og sé stefnanda því nauðsynlegt að fá viðurkenningu á kröfu sinni með dómi.

Auk framangreinds vísar stefnandi kröfu sinni til stuðnings til almennra reglna íslensks kröfuréttar um efndir á samningum. Krafa um dráttarvexti er reist á 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001, um vexti og verðtryggingu. Krafa um málskostnað er byggð á 130. gr. l. nr. 91/1991, um meðferð einkamála.

III.

Til stuðnings sýknukröfu sinni vísar stefnda til þess að hún hafi gert munnlegt samkomulag við stefnanda um það, hvernig greiðslum skyldi háttað vegna leigu hennar á plássi fyrir tvo hesta frá janúar 2010. Hún hafi látið stefnanda fá kaffivél til reynslu, án endurgjalds, meðan á reynslutíma stóð í janúar 2010. Stefnda hafi greitt fyrir kaffi í vélina í fyrstu en eftir að reynslutíma kaffivélarinnar lauk hafi stefnandi pantað kaffið og í kjölfarið greitt 101.076 krónur fyrir kaffi í vélina.

Stefnda kveður málsaðila hafa átt fund 1. júní 2010 þar sem þau hafi farið yfir munnlegt samkomulag sín í milli og hinn 4. sama mánaðar hafi dóttir stefndu komið á fund stefnanda og afhent honum 50.000 krónur í reiðufé á kaffistofu í hesthúsi stefnanda í samræmi við fyrrgreint samkomulag aðila.

Á meðan stefnda og dóttir hennar voru með hesta í húsi stefnanda, hafi þær tekið að sér að fóðra í hesthúsinu í nokkur skipti, m.a. einu sinni þegar stefnandi fór til útlanda. Þá hafi þær mæðgur þrifið kaffistofuna og tekið til.

Í ljósi alls framangreinds telur stefnda að hún hafi í einu og öllu staðið við munnlegt samkomulag sitt við stefnanda. Ekkert hafi verið greitt inn á leigu á kaffivél stefndu né hafi henni verið skilað. Nemi ógreidd leiga vegna vélarinnar því nú 166.430 krónum. Þá hafi stefnandi ekki greitt stefndu ómaksþóknun að fjárhæð 20.000 krónur sem honum var með úrskurði Héraðsdóms Reykjavíkur 8.febrúar 2012 gert að greiða.

Stefnda kveðst hafa greitt stefnanda sem hér segir:

02.01.2012: krónur 74.000

01.03.2012: krónur 74.000

04.06.2012: krónur 50.000

Kaffi að andvirði: krónur 101.076

Samtals: krónur 299.076

Stefnda byggir málsvörn sína á skuldbindingargildi munnlegra samninga og almennum reglum íslensks kröfuréttar um efndir á samningi.

IV.

Ágreiningur málsaðila lýtur að því, hvort stefnda standi í skuld við stefnanda vegna vangreiddrar leigu á hesthúsplássum fyrir tvo hesta veturinn 2009 til 2010 að fjárhæð 420.000 krónur og vegna reiknings fyrir járningar, þjálfun og reiðkennslu að fjárhæð 60.465 krónur, að frádregnum 299.076 krónum, svo sem stefnandi heldur fram. Er síðastgreind fjárhæð innborgana óumdeild.

Stefnda hefur ekki mótmælt útreikningi á fjárhæð dómkrafna stefnanda, hvorki að því er varðar leigu fyrir hesthúspláss né samkvæmt framlögðum reikningi frá 1. október 2010 fyrir járningar, þjálfun og reiðkennslu. Að því er varðar framangreindan reikning fyrir járningar, þjálfun og reiðkennslu, kvaðst stefnda í skýrslu sinni hér fyrir dóminum ekki hafa gert sér grein fyrir því að hún þyrfti að greiða sérstaklega fyrir þjálfun og reiðkennslu. Kannaðist hún ekki við að hafa fengið stefnanda til þess að þjálfa hest fyrir sig en mundi eftir því að stefnandi hefði farið með hana og hest hennar í reiðhöll og farið með henni nokkra hringi. Dóttir stefndu, N-kvk-nf L-kvk-nf A-kvk-nf, gaf vitnaskýrslu fyrir dóminum og kvaðst hún ekki muna eftir því að stefnda hafi fengið reiðkennslu hjá stefnanda en kannaðist þó við að stefnandi hefði einu sinni boðist til að „ríða upp“ hesti fyrir stefndu sem hún var hrædd við.

Í ljósi framangreinds verður að miða við að stefnandi hafi innt af hendi þá þjónustu fyrir stefndu, sem reikningurinn ber með sér, og sem stefnandi krefst greiðslu fyrir. Hefur ekki verið sýnt fram á að umkrafin fjárhæð sé ósanngjörn og að þessu virtu verður að fallast á það með stefnanda að stefndu beri að greiða ógreidda skuld samkvæmt framangreindu.

Stefnda byggir sýknukröfu sína á því að hún hafi að öllu leyti staðið við munnlegt samkomulag sitt við stefnanda og greitt skuld sína við hann að fullu. Er á því byggt að til viðbótar framangreindum frádrætti að fjárhæð 299.076 krónur, beri að draga frá umstefndri skuld 166.430 krónur vegna vangreiddrar leigu fyrir kaffivél í eigu stefndu og 20.000 krónur vegna ógreiddrar ómaksþóknunar samkvæmt úrskurði Héraðsdóms Reykjavíkur 8. febrúar 2012. Auk þess virðist stefnda byggja á því í greinargerð sinni að jafnframt beri að líta til þess að hún og dóttir hennar, N-kvk-nf L-kvk-nf, hafi unnið fyrir stefnanda við fóðrun, þrif á kaffistofu hesthússins og tiltekt.

Stefnandi hefur mótmælt fullyrðingum stefndu um að hún og dóttir hennar hafi unnið fyrir stefnanda við fóðrun í hesthúsinu, þrif á kaffistofu og tiltekt, sem honum beri að greiða stefndu fyrir. Kannaðist stefnandi ekki við að hafa óskað eftir slíkri þjónustu. Fær framburður stefnanda að þessu leyti stoð í vætti vitnanna S-kvk-ef H-kvk-ef og E-kvk-ef S-kvk-ef Þ-kvk-ef, sem báðar leigðu hesthúspláss hjá stefnanda á sama tíma og stefnda, en þær sögðust hvorug muna eftir því að hafa séð stefndu taka til, þrífa eða fóðra fyrir stefnanda, umfram almenna tiltekt á kaffistofu eftir eigin notkun. Vitnið, N-kvk-nf L-kvk-nf, kvað þær mæðgur nokkrum sinnum hafa hjálpað til við fóðrun, þrif og tiltekt á umræddu tímabili en sérstaklega aðspurð kvaðst hún ekki vita um hvað samið hefði verið milli aðila þessa máls, hvorki að þessu leyti né varðandi önnur atriði, sem ágreiningur er um í máli þessu. Í framburði stefndu hér fyrir dóminum kom fram að hún hefði aldrei krafið stefnanda um greiðslu fyrir aðstoð sína í hesthúsinu. Með vísan til framangreinds og með hliðsjón af neitun stefnanda verður að telja ósannað að stefnda hafi tekið að sér störf við fóðrun, þrif og tiltekt sem skapað hafi stefnanda greiðsluskyldu. Þá hefur stefnda ekki gert tölulega grein fyrir þessum kröfulið og er honum því hafnað.

Stefnandi hefur mótmælt því að hann hafi tekið kaffivél á leigu hjá stefndu og hafnar greiðsluskyldu vegna þeirrar kröfu stefndu. Lýsti hann því svo í skýrslu sinni hér fyrir dóminum að stefnda hefði óskað eftir því við hann að fá að koma með kaffivél í hesthúsið. Hann hefði gefið henni leyfi til þess en aldrei hefði verið rætt um það þeirra í milli að hann ætti að greiða leigu fyrir vélina, enda hefði hann ekki óskað eftir henni. Framburður stefndu hér fyrir dóminum var að þessu leyti á sama veg og kvaðst stefnda ekki hafa ætlað að rukka leigu fyrir kaffivélina ef stefnandi greiddi fyrir kaffið sem notað var. Hins vegar kvaðst stefnda hafa talið að eftir fund þeirra í júní 2010 myndi stefnandi íhuga að hafa kaffivélina áfram og þá annað hvort kaupa vélina eða að kaupverðið gengi upp í skuld stefndu við hann. Stefnda kvað stefnanda hafa verið það ljóst að sú væri ósk stefndu. Sérstaklega aðspurð kvað stefnda þó að ekkert hefði verið frágengið þeirra í milli að þessu leyti og þá kvaðst stefnda ekki hafa gert reka að því að sækja kaffivélina til stefnanda.

Stefnandi kvaðst hafa talið sér skylt að greiða 101.076 krónur fyrir kaffi, sem notað var í vélina veturinn 2009 til 2010, og væri sú fjárhæð því dregin frá skuld stefndu. Sagði stefnandi kaffivélina enn staðsetta í hesthúsi hans en hún væri ekki í notkun og hefði stefndu verið í lófa lagið að sækja hana. Fær sá framburður stefnanda stoð í vætti vitnisins, S-kvk-ef H-kvk-ef, hér fyrir dóminum en hún sagði umrædda kaffivél ekki hafa verið notaða um langa hríð og að nú væri hellt upp á kaffi í annarri vél. Þótt kaffivélin sé enn í fórum stefnanda, er ljóst af vætti vitnisins S-kvk-ef að hún hefur ekki verið í notkun um langa hríð. Að þessu virtu verður að telja ósannað að stefnandi hafi tekið umrædda kaffivél á leigu hjá stefndu, enda hafa engin gögn verið lögð fram þessari kröfu stefndu til stuðnings, hvorki hvað varðar tilurð hennar né fjárhæð. Verður því ekki fallist á kröfu stefndu um að draga beri frá kröfu stefnanda 166.430 krónur vegna vangreiddrar leigu á kaffivél.

Stefnda gerir kröfu um að draga beri frá dómkröfum stefnanda ómaksbætur sem stefndu voru úrskurðaðar úr hendi stefnanda með úrskurði Héraðsdóms Reykjavíkur 8. febrúar 2012 í máli nr. E-3762/2011 milli sömu aðila vegna sama ágreinings og hér er til úrlausnar. Í málinu liggur frammi staðfest endurrit úrskurðarins þar sem fram kemur að framangreindu máli var vísað frá dómi og stefnanda máls þessa gert að greiða stefndu ómaksþóknun að fjárhæð 20.000 krónur. Stefnda kveður stefnanda ekki hafa greitt sér umrædda ómaksþóknun og hefur þeirri fullyrðingu ekki verið mótmælt af hálfu stefnanda. Um gjaldfallna peningakröfu er að ræða sem er nægilega sönnuð með framlögðu endurriti úrskurðarins og kemur hún því til lækkunar á kröfum stefnanda.

Að öllu framangreindu virtu er það niðurstaða dómsins að taka beri kröfu stefnanda til greina eins og hún er fram sett í stefnu, að öðru leyti en því að einnig ber að draga frá dómkröfunni 20.000 krónur vegna ómaksþóknunar sem stefnanda var gert að greiða stefndu með úrskurði Héraðsdóms Reykjavíkur 8. febrúar 2012.

Eftir þessari niðurstöðu og með vísan til meginreglu 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála, verður stefndu gert að greiða stefnanda málskostnað sem telst hæfilega ákveðinn 300.000 krónur.

A-kvk-nf E-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð

Stefnda, K-kvk-nf G-kvk-nf, greiði stefnanda, R-kk-þgf P-kk-þgf, 480.465 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001, um vexti og verðtryggingu, af 70.000 krónum frá 1. janúar 2010 til 1. febrúar 2010, af 140.000 krónum frá þeim degi til 1. mars 2010, af 210.000 krónum frá þeim degi til 1. apríl 2010, af 280.000 krónum frá þeim degi til 1. maí 2010, af 350.000 krónum frá þeim degi til 1. júní 2010, af 420.000 krónum frá þeim degi til 1. nóvember 2010 en af 480.465 krónum frá þeim degi til greiðsludags, allt að frádreginni innborgun á skuldina, samtals 299.075 krónum sem greiddar voru þannig: 2. febrúar 2010 74.000 krónur, 1. mars 2010 74.000 krónur, 1. júní 2010 101.076 krónur og 4. júní 2010 50.000 krónur. Frá skuldinni dragast jafnframt 20.000 krónur miðað við 8. febrúar 2012.

Stefnda greiði stefnanda 300.000 krónur í málskostnað.

A-kvk-nf E-kvk-nf.