S-62/2018

I

Mál þetta, sem dómtekið var 27. febrúar sl., er höfðað af héraðssaksóknara með ákæru 31. janúar 2018 á hendur ákærðu; „X, kennitala [...], [...], [...], fyrir sifskaparbrot, með því að hafa frá 13. mars 2017 til 30. janúar 2018 svipt A, kt. [...] valdi og umsjón yfir dóttur þeirra, B kt. [...], með því að fara með barnið, án leyfis A, til [...] en ákærða og A fóru sameiginlega með forsjá barnsins fram til 28. nóvember sl. þegar A var falin forsjá barnsins til bráðabirgða með úrskurði [...].

Telst þetta varða við 193. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærða verði dæmd til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.“

II

Farið var með mál þetta samkvæmt ákvæðum 164. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og málið tekið til dóms án frekari sönnunarfærslu en ákæranda og verjanda ákærða var gefinn kostur á að tjá sig sérstaklega um lagaatriði og ákvörðun viðurlaga. Ákærða hefur skýlaust játað brot sitt. Játning hennar er í samræmi við önnur gögn málsins. Telst sannað að ákærða hafi gerst sek um brot það sem henni er gefið að sök í ákæru og er brotið þar réttilega heimfært til refsiákvæða.

III

Ákærða er íslenskur ríkisborgari en fædd í [...] árið [...]. Samkvæmt vottorði sakaskrár ríkisins hefur hún ekki áður verið dæmd til refsingar. Brot gegn 193. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 varðar sektum eða fangelsi allt að 16 árum eða ævilangt. Við ákvörðun refsingar ákærðu er litið til skýlausrar játningar hennar. Einnig er, til refsiþyngingar, litið til alvarleika brotsins en ákærða braut gróflega gegn lögvörðum rétti stúlkunnar og föður hennar á um tíu mánaða tímabili. Af hálfu ákærðu er á því byggt að rót þeirra atvika sem leiddi til brots hennar sé sú faðir stúlkunnar hafi ekki staðið við gerðan samning um að færa lögheimili stúlkunnar til ákærðu. Ákærða hafi upplifað það sem svik og telur að líta beri til þessa henni til málsbóta og einnig til þess að hún hafi sagt föður stúlkunnar frá för þeirra mæðgnanna til [...] þegar þær voru á leið þangað og að á meðan stúlkan var þar hafi hún ítrekað verið í samskiptum við föður sinn. Ákærða hafði löglegar leiðir til að leita réttar síns teldi hún að faðir stúlkunnar hefði brotið gegn rétti sínum. Með hliðsjón af því og málsatvikum öllum er því hafnað að líta sérstaklega við ákvörðun refsingar til ætlaðs samningsbrots föður stúlkunnar eða til þeirra takmörkuðu samskipta sem voru á milli stúlkunnar og föður hennar á þessu tímabili. Með vísan til framangreinds, og með hliðsjón af refsimörkum framangreindrar 193. gr., þykir refsing ákærðu hæfilega ákveðin fangelsi í átta mánuði en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að tveimur árum liðnum haldi ákærða almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Þá ber ákærðu, með vísan til 218. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008, að greiða þóknun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef F-kk-ef S-kk-ef lögmanns, sem þykir hæfilega ákveðin 800.000 krónur, og hefur þá verið tekið tillit til virðisaukaskatts og vinnu lögmannsins vegna málsins á rannsóknarstigi.

Af hálfu ákæruvalds flutti málið F-kvk-nf B-kvk-nf F-kvk-nf aðstoðarsaksóknari.

Annan sakarkostnað leiddi ekki af meðferð málsins.

Dóm þennan kveður upp S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf héraðsdómari.

D Ó M S O R Ð:

Ákærða, X, sæti fangelsi í átta mánuði en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að tveimur árum liðnum haldi ákærða almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærða greiði allan sakarkostnað málsins þar með talin þóknun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef F-kk-ef S-kk-ef lögmanns, 800.000 krónur.

S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf