S-96/2009

Mál þetta sem var dómtekið 3. júní sl. höfðaði sýslumaðurinn á Húsavík hér fyrir dómi 6. apríl sl. með ákæru á hendur X og Z,

„fyrir líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt mánudagsins 12. maí 2008, að Fossvöllum [...] á Húsavík, í félagi ráðist á [A], og slegið hann hnefahöggum og sparkað í hann liggjandi, allt með þeim afleiðingum að hann rifbrotnaði og hlaut maráverka á hálsi, hægri öxl, hægra eyra og aftan á höfuðkúpu, glóðarauga og mar á vinstra auga og sár í hægri eyrnagangi.

Brot ákærðu teljast varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20/1981 og 111. gr. laga nr. 82/1998.

Þess er krafist að ákærðu verði dæmdir til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkrafa: Af hálfu [A] er krafist skaðabóta, samtals að fjárhæð kr. 329.680, auk vaxta og dráttarvaxta.“

Ákærðu krefjast aðallega sýknu en til vara að verða dæmdir til vægustu refsingar sem lög leyfa. Þá krefjast þeir sýknu af bótakröfu en til vara að hún verði lækkuð stórlega.

I.

Ákærðu fóru inn í húsið að Fossvöllum ... á Húsavík aðfaranótt 12. maí 2008. Þar voru fyrir B, A og C sem gætti ungs barns á heimilinu. Til átaka kom milli ákærðu og A en nokkur blæbrigðamunur er á því hvernig ákærðu og vitni lýsa rás atburða eins og síðar verður rakið.

Lögregla var kölluð til og kom hún á vettvang örskömmu eftir að tilkynning barst en ákærðu voru þá farnir af vettvangi.

A leitaði læknis daginn eftir og liggur frammi vottorð D sérfræðings í heimilislækningum um áverka hans. D kom fyrir dóm og staðfesti vottorðið og verða atriði úr skýrslu hans fyrir dómi rakin síðar. Samkvæmt vottorðinu var A með glóðarauga á vinstra auga en ekki aumur í kinnbeinum. Var sjáanlegt mar á hægri öxl með röndum í. Væg eymsli voru á hægri síðu en mar var ekki sjáanlegt, mar var á aftanverðum hálsi hægra megin og hægra eyra allt blátt og marið. Gamalt blóð var í opi ytra eyrans og væg eymsl við tilfærslu þess. Sást lítið sár um 1,5 cm. innan ops ytra eyrans. Væg eymsli voru á höfuðkúpu og talsverð eymsli í vöðvum í hálsi hægra megin efst. Niðurstaða var um útbreidda maráverka og sár í eyrnagangi. Síðan segir að sjúklingur hafi komið aftur til skoðunar viku síðar, þ.e. 19. maí 2008, hjá öðrum lækni og gefið sögu um sívaxandi verki í hægri síðu. Hafi hann þá reynst hvellaumur yfir 8. rifi og verið greindur með rifbrot. Heildarniðurstaða vottorðsins hljóðar um rifbrot á 8. rifi hægra megin og maráverka á hálsi og hægri öxl með útliti sem gæti samsvarað skófari, mar á hægra eyra, glóðarauga og mar við vinstra auga, mar aftan á höfuðkúpu og sár í hægri eyrnagangi.

II.

Samkvæmt framburði ákærða X fyrir lögreglu og hér fyrir dómi höfðu hann og B verið saman í um tvö og hálft ár er þetta atvik gerðist og búið saman í íbúð sem þau áttu í sameiningu. Í skýrslu sinni fyrir lögreglu rifjaði ákærði X upp gamalt atvik sem hefði valdið honum afbrýði í garð A. Er það atvik sem hér um ræðir gerðist kvað hann sambúð þeirra B hafa verið að þróast í þá átt að hann hefði verið að hugsa um að slíta sambúðinni en í skýrslu sinni fyrir dómi sagði B að þau hefðu þá þegar slitið henni fyrir nokkrum dögum.

Tildrög atviksins voru þau að þetta kvöld fór B-x-x út að skemmta sér og ætlaði að gista heima hjá vinkonu sinni, E, að Fossvöllum ... . Í skýrslu sinni fyrir lögreglu gat hún þess að hún hefði á leið á skemmtistað farið upp í bifreið sem A var í og hefði farið á „rúntinn“ en aldrei á skemmtistaðinn. Fóru þau A síðan í Fossvelli ... . Ákærði X varð var við að B og A fylgdust þarna að. Kveðst hann hafa reynt að ná sambandi við hana símleiðis án árangurs og ákveðið að fara og athuga um hana. Fór meðákærði með honum.

Ákærði X ber að hann hafi farið inn í íbúðina að Fossvöllum ... án þess að knýja dyra, en tók fram að B hafi verið búin að segja honum að hann gæti komið þangað ef hann vildi. Er hann kom inn sá hann A og B sitja saman í stigaþrepum sem liggja upp í svefnherbergjaálmu hússins og kveðst þá hafa misst stjórn á sér og ráðist að A. Hann hafi slegið hann í höfuðið og síðan hafi leikurinn borist upp á ganginn og inn á baðherbergi og þar hafi þeir tekist á. Hann kveðst ekki geta munað að hvaða marki hann hafi slegið eða sparkað í A og ekki heldur hvort hann hafi fengið högg á sig frá honum. Hann hafi síðan farið inn í annað herbergi og talað þar við B. Hann hafi ekki séð meðákærða fyrr en hann kom út úr þessu herbergi og kvaðst hann ekkert geta borið um hans þátt. Ákærði tók fram að atburðarásin væri óskýr fyrir sér að einhverju leyti. Hann kveðst hafa hringt í A daginn eftir og beðið hann að koma og finna sig. Hafi A gert það. Hann hafi sagst hafa smá höfuðverk og sýnt sér að hann væri rauður á baki og þeir hafi beðið hvorn annan fyrirgefningar á atvikinu. Kvaðst ákærði hafa skilið A svo að hann hygðist ekki kæra þetta atvik. Staðfesti A að hafa sagt ákærða við þetta tækifæri að hann ætlaði ekki að kæra.

Ákærði Z skýrði svo frá að hann hefði slegist í för með meðákærða og þeim verið ekið að Fossvöllum ... . Hafi meðákærði farið inn. Ákærði kveðst hafa farið inn skömmu á eftir og þá gengið upp þrepin í svefnherbergisálmuna þar sem meðákærði og B hafi verið að rífast. A hafi verið inni á baði. Kveðst ákærði hafa slegið þar til hans og sparkað til hans. Kveðst hann hafa misst stjórn á sér þegar hann sá A á þarna.

Vitnið A lýsir atvikum svo að hann hafi setið í þrepum stigans að Fossvöllum ... við hlið B þar sem ákærði X hafi veist að honum í stiganum. Hann hafi fengið í sig spark og kveðst ekki muna meir fyrr en hann var kominn inn á baðherbergi þar sem hann man eftir að hafa fengið högg og spörk en ekki frá hverjum.

Vitnið B kveðst hafa setið í stiga við hlið A er ákærðu hafi komið inn í íbúðina. Ákærði X hafi ráðist snöggt að A og slegið hann í andlitið. Leikurinn hafi borist upp á baðherbergi en ákærði Z hafi stöðvað hana þegar hún hafi í upphafi verið að reyna að taka X af A. Vitnið kvað hugsanlegt að ákærði Z hafi komið inn rétt á eftir meðákærða. Vitnið kveður A hafa verið sleginn hnefahöggum og sparkað í hann liggjandi. Ákærði Z hafi haldið henni í herbergi hjá baðherberginu og þegar hún hafi komið þaðan út hafi E verið komin heim. Aðspurð kvaðst B aldrei hafa séð ákærða Z gera neitt við A.

Vitnið C gætti barns í íbúðinni um nóttina. Hún segir A og B hafa setið í stigaþrepum en sjálf hafi hún setið gegnt þeim í stofusófa. Ákærðu hafi þá komið inn og farið beint að A. Kveðst hún ekki hafa séð hvað þeir gerðu enda hafi þeir snúið frá henni. Síðan hafi A risið eða verið reistur á fætur og leikurinn þá borist upp þrepin og inn á baðherbergi. Barnið var í herbergi gegnt baðherberginu og fór vitnið og athugaði um það. Barnið var vakandi en hafði hljótt. Vitnið tók það samt sem áður í fangið og fylgdist síðan með atvikum úr dyragætt herbergisins. Segist hún þar hafa séð ákærða X sparka til A og síðan snúa sér að B. Ákærði Z hafi þá farið að A. Kveðst vitnið ekki beinlínis hafa séð Z sparka í A en minnir að hann hafi gert eitthvað við hann. Kveðst vitnið hafa verið mjög hrætt og hafa hringt í móður barnsins sem hafi komið nánast samstundis heim og kallað lögreglu til.

Samkvæmt framburði ákærðu sjálfra réðust þeir báðir að A í umrætt sinn. Þegar litið er til framburðar vitnisins C, sem er skýr og greinargóður, verður að leggja til grundvallar samkvæmt honum að ákærðu hafi báðir verið komnir á vettvang er árásin byrjaði. Þótt ekki sé sannað að ákærði Z hafi byrjað árás sína samtímis meðákærða, liggur fyrir að hann réðst á A þegar er ákærði X beindi athygli að B. Verður fallist á það með ákæruvaldinu að ákærðu hafi ráðist að A í félagi með þeim hætti sem í ákæru er lýst.

III.

Samkvæmt framangreindu læknisvottorði greindist A með rifbrot rúmri viku eftir að hann leitaði fyrst læknis daginn eftir átökin.

Vitnið D lýsti því skilmerkilega hér fyrir dómi að afar erfitt sé að greina rifbrot þegar í upphafi en hverfi verkir ekki, heldur magnist þegar frá líður, greinist sjúklingur með rifbrot en ekki mar og felist meðhöndlun þá fyrst og fremst í ávísun á verkjalyf. Getur þannig sú saga sem rakin er í vottorðinu samrýmst því fullkomlega að A hafi fengið rifbrot vegna árásar ákærðu, enda verður af framburði vitna ráðið að sparkað hafi verið í manninn liggjandi. Var árásin þannig líkleg til að geta valdið rifbroti.

Fyrir dóminn kom vitnið F sem kveðst hafa verið á fótboltaæfingu að hann telur í vikunni eftir árás ákærðu. Hafi A verið á æfingunni og verið á spretti uppi á vellinum er hann hafi lent í árekstri við annan leikmann, þannig að þeir hafi hlaupið saman. A hafi kveinkað sér og hætt á æfingunni. Þá kveðst vitnið hafa verið í Sjallanum á Akureyri helgina eftir og hafi A lent þar í slagsmálum. Kveðst vitnið hafa orðið vitni að því að dyravörður fylgdi honum út.

Í málinu liggur frammi upplýsingaskýrsla lögreglu um símaviðtal við dyravörð í Sjallanum. Er þar haft eftir dyraverðinum að hann muni vel eftir þessu atviki og hafi séð A stökkva upp á sviðið til að taka þar þátt í ryskingum sem hefðu brotist út á sviði hússins. Hefði dyravörðurinn einbeitt sér því að hafa hemil á A sem hann sagðist kannast við og þekkja í sjón. Hann hefði ýtt honum niður á dansgólfið ofan af sviðinu. A hefði verið reiður og sparkað í borð og slegið í það og velt því um koll þannig að það brotnaði. Dyravörðurinn hefði haldið honum upp að grindverki við dansgólfið og síðan tekið hann tökum og farið með hann og vísað honum út úr húsinu. Kvaðst hann ekki geta tjáð sig um það hvort A hefði dottið á borð eða fengið högg á aðra hvora síðu í þessum atgangi. Hann hefði ekki virst vera meiddur og hefði haft sig mikið í frammi og látið ófriðlega.

Í framburði A kom fram að hann hefði farið á fótboltaæfingu og reynt að spila en átt erfitt með það vegna verkja. Hann kveðst ekki muna eftir neinu samstuði á æfingunni. Hann kannaðist við að hafa farið í Sjallann og verið drukkinn þar en kveðst ekki muna eftir að hafa lent í átökum. Hann kveðst þó hafa verið stöðvaður þar niðri á dansgólfi.

Einnig liggur fyrir upplýsingaskýrsla lögreglu um samtöl við þjálfara meistaraflokks Völsungs þar sem hann minnist þess að A hefði komið á fótboltaæfingu, líklega daginn eftir árás ákærðu, hann hefði verið ómögulegur og lítið getað spilað og verið hvattur til að leita læknis. Hann hefði síðan mætt á æfingar en lítið getað leikið með, bara fylgst með að mestu í langan tíma eftir atvikið. Þjálfarinn kvaðst ekkert vita um það hvort A hefði lent í samstuði eða fengið högg á síðuna í leik eða á æfingu en kvaðst ekki reka minni til þess.

Samkvæmt því sem kom fram í skýrslu D læknis getur rifbrotið fyllilega samrýmst því að hafa orsakast af árás ákærðu. Hins vegar liggur fyrir að A fór að skemmta sér í Sjallanum næstu helgi eftir að hann varð fyrir árás ákærðu. Dyravörður, sem lögregla yfirheyrði símleiðis kom ekki fyrir dóm til skýrslugjafar. Er ekki upplýst að hvaða marki A lenti í ryskingum er hann fór í Sjallann, en þó liggur fyrir vitnisburður F um að þurft hafi að vísa A þaðan út. Með þetta í huga þykir ekki verða útilokað með fullri vissu að eitthvað það hafi hent hann þar sem hafi valdið rifbrotinu. Ber því að láta ákærðu njóta þess vafa sem á þessu leikur. Því verður háttsemi þeirra heimfærð til 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með áorðnum breytingum.

Ákærðu hafa báðir hreinan sakaferil. Við ákvörðun refsingar verður að líta til þess að árás þeirra var fólskuleg og unnin í félagi. Verður árásin ekki réttlætt að neinu leyti, þótt hún virðist hafa sprottið af einhverskonar afbrýði ákærða X. Þá horfir til refsiþyngingar að ákærðu ruddust í aðdraganda árásarinnar inn á heimili þar sem unglingur gætti ungs barns og olli háttsemi þeirra hræðslu hjá barnfóstrunni og ótta um öryggi barnsins.

Refsing ákærðu ákveðst þannig að hvor um sig skal sæta fangelsi í tvo mánuði en rétt er að skilorðsbinda refsingu beggja eins og greinir í dómsorði.

Bótakröfu er getið í ákæru og gætti sækjandi hagsmuna tjónþola við meðferð málsins hér fyrir dómi. Krafist er bóta úr hendi ákærðu óskipt, miskabóta að fjárhæð 200.000 kr. og lögmannsþóknunar að fjárhæð kr. 79.680 kr. Er samtala þessara liða 279.680 kr. og virðist heildarfjárhæð kröfunnar hafa misritast í bótakröfunni og er hún þannig tekin upp í ákæru. Krafist er nánar greindra vaxta frá tjónsdegi og dráttarvaxta frá 17. október 2008.

Tjónþoli þykir eiga rétt til miskabóta úr hendi ákærðu skv. 26. gr. skaðabótalaga. Með hliðsjón af því að ekki þykir sannað að ákærðu hafi valdið rifbroti tjónþola ákveðast bætur í þessum lið 150.000 krónur. Þá verður krafa um bætur vegna lögmannsaðstoðar tekin til greina með 60.000 kr. Samtals verða ákærðu því dæmdir til að greiða tjónþola 210.000 krónur í skaðabætur með vöxtum eins og nánar greinir í dómsorði. Ákærðu var birt bótakrafa um leið og ákæra og miðast upphafstími dráttarvaxta við þann dag.

Dæma ber ákærðu til að greiða sakarkostnað en þar er um að ræða málsvarnarlaun skipaðs verjanda þeirra, Ö-kk-ef H-kk-ef J-kk-ef hdl., á rannsóknar-og dómstigi, sem ákveðast í einu lagi með virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dóminn kveður upp E-kk-nf S-kk-nf héraðsdómari.

D Ó M S O R Ð :

Ákærðu, X og Z, sæti hvor um sig fangelsi í tvo mánuði, en fresta ber fullnustu refsingar hvors ákærða um sig og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppsögu þessa dóms að telja, haldi hann almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærðu greiði í sameiningu A 210.000 krónur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 frá 12. maí 2008 til 4. maí 2009, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærðu greiði í sameiningu málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, Ö-kk-ef H-kk-ef J-kk-ef hdl., 199.200 krónur.