E-2304/2012

Mál þetta, sem var dómtekið 18. febrúar sl., er höfðað fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur af S-x-x W-x-x, E-kk-þgf v-e-x B-x-x Strasse 17, 25524 Itzehoe, Þýskalandi, á hendur íslenska ríkinu, með stefnu birtri 26. júní 2012.

Stefnandi krefst þess að stefnda verði dæmt til að greiða stefnanda miskabætur að fjárhæð 18.850.000 kr., ásamt dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þingfestingardegi til greiðsludags.

Þá er krafist málskostnaðar, eins og mál þetta væri ekki gjafsóknarmál. Þess er krafist að við ákvörðun málskostnaðar verði tekið tillit til skyldu stefnanda til að greiða 25,5% virðisaukaskatt af þjónustu lögmanns.

Stefndi krefst aðallega sýknu af öllum kröfum stefnanda og að stefnandi verði dæmd til að greiða stefnda málskostnað að mati réttarins. Til vara er krafist verulegarar lækkunar stefnukröfu og að málskostnaður verði felldur niður.

Málavextir

Fimmtudaginn 17. júní 2010 kom stefnandi, ásamt 5 ára syni sínum og E-x-x N-x-x, með farþegaskipinu Norrænu til Seyðisfjarðar. Eftir leit tollgæslu og lögreglu í bifreið E-x-x fundust 19.750 ml af vökva sem innihélt amfetamínbasa og voru stefnandi og E-x-x handteknar af þessum sökum. Daginn eftir var stefnandi yfirheyrð og neitaði hún að hafa vitað um fíkniefnin í bifreiðinni. Síðar sama dag úrskurðaði Héraðsdómur Reykjavíkur stefnanda í gæsluvarðhald til 2. júlí 2010. Gæsluvarðhaldið var síðan ítrekað framlengt eða allt til 12. október 2010 þegar Hæstiréttur Íslands komst að þeirri niðurstöðu með dómi í máli nr. 582/2010 að skilyrði gæsluvarðhalds væru ekki fyrir hendi. Stefnanda var með dóminum gert að sæta farbanni í stað gæsluvarðhalds, sbr. heimild í 1. mgr. 100. gr. laga nr. 88/2008. Stefnandi sætti síðan farbanni til 23. nóvember 2010, þegar Héraðsdómur Reykjaness sýknaði hana af ákæru í málinu með dómi í máli nr. S-726/2010. Dóminum var ekki áfrýjað hvað stefnanda varðaði. Stefnandi var samkvæmt framansögðu í gæsluvarðhaldi í 117 daga, þar af 50 daga í einangrun eða frá 18. júní til 6. ágúst 2010 og 67 daga í lausagæslu eða frá 6. ágúst til 12. október 2010, og sætti síðan farbanni í 43 daga eða frá 12. október til 23. nóvember 2010.

Málsástæður og lagarök stefnanda

Stefnandi byggir á því að hún hafi alla tíð neitað sök undir rannsókn málsins og miðað við rannsóknargögn virðist grunur lögreglu um aðild hennar að málinu nánast allan tímann hafa byggst á því aðallega að hún hefði verið farþegi í bifreið, sem í hafi verið falin fíkniefni. Fjölmargar vísbendingar hafi komið fram við rannsóknina um að stefnandi hefði ekkert vitað um raunverulegan tilgang ferðarinnar og framburður hennar í skýrslutökum hjá lögreglu hafi verið stöðugur allan tímann og ekkert ósamræmi að finna í skýrslum hennar. Þá hafi hún lagt sig fram í að aðstoða lögreglu við að rannsaka málið og upplýst um mörg atriði sem hafi varpað ljósi á sök samferðarkonu hennar og ólíka stöðu þeirra í málinu.

Stefnandi byggir á því að fyrir liggi að hún hafi sætt gæsluvarðhaldi að ósekju í 117 daga eða frá 18. júní 2010 til 12. október s.á. og í framhaldinu þurft að þola það saklaus að vera bönnuð för frá Íslandi frá 12. október 2010 til 23. nóvember s.á. Þannig hafi stefnandi verið úrskurðuð í gæsluvarðhald með samtals níu úrskurðum héraðsdóms og hafi þeim öllum verið skotið til Hæstaréttar Íslands, sem hafi staðfest fyrstu átta úrskurðina. Í níunda skiptið, hinn 12. október 2010 í máli nr. 582/2010, hafi Hæstiréttur haft efasemdir um sekt stefnanda og komist að þeirri niðurstöðu að ekki væru lengur fyrir hendi skilyrði fyrir gæsluvarðhaldi í tilviki hennar. Í stað gæsluvarðhalds hafi stefnanda verið bönnuð för frá Íslandi og hafi farbann yfir henni síðan verið framlengt einu sinni með úrskurði héraðsdóms, en stefnandi hafi unað þeirri niðurstöðu. Farbann yfir stefnanda hafi síðan runnið út með sýknudómi Héraðsdóms Reykjaness hinn 23. nóvember 2010 og hélt hún strax daginn eftir af landi brott til síns heima.

Stefnandi byggir á því að jafnvel þó að talið yrði að framangreindar þvingunaraðgerðir hefðu verið lögmætar, eins og á stóð, þegar ákvarðanir um þær hafi verið teknar og að mat lögreglu og dómstóla um að beita þeim gagnvart henni hefði verið byggt á lögmætum grundvelli breyti það engu um bótarétt hennar. Bótaréttur stofnist þegar maður sem borinn hefur verið sökum í sakamáli hafi verið sýknaður með endanlegum dómi án þess að það hafi verið gert vegna þess að hann hafi verið talinn ósakhæfur, skv. núgildandi lögum um meðferð sakamála nr. 88/2008. Skilyrði áðurgildandi laga um þetta efni hafi hins vegar verið þrengri og miðað við að bótaréttur stofnaðist aðeins ef sýnt væri fram á að lagaskilyrði hefðu ekki verið fyrir hendi til að beita þvingunarráðstöfunum.

Stefnandi byggir enn fremur á því að engin skilyrði séu fyrir hendi til að lækka bætur eða fella þær niður á grundvelli 2. málsl. 2. mgr. 228. gr. laga nr. laga nr. 88/2008, enda hafi hún á engan hátt valdið eða stuðlað að þeim aðgerðum sem hún reisi kröfu sína á. Þvert á móti eigi að liggja fyrir að hún hafi verið samvinnuþýð þegar málið hafi verið rannsakað og hafi hún t.a.m. veitt upplýsingar sem hafi komið að gagni við að upplýsa um refsivert brot ferðafélaga hennar, E-x-x N-x-x, sem dæmd hafi verið í 8 ára fangelsi vegna málsins. Stefnandi hafi frá upphafi rannsóknarinnar lagt sig fram við að svara öllum spurningum lögreglu og hafi framburður hennar verið stöðugur allan tímann, en rannsóknin hafi verið mjög ítarleg og nákvæm og oft beinst að miklum smáatriðum. Hún hafi aldrei reynt að afvegaleiða lögreglu og hún hafi á engan hátt tekið þátt í þeim blekkingum sem ferðafélagi hennar reyndi að hafa uppi í málinu. Stefnandi hafi aukinheldur upplýst lögreglu um tilraunir ferðafélagans til að hafa áhrif á framburð hennar á meðan þær hafi verið í einangrun í fangelsinu Litla-Hrauni. Þannig hafi stefnandi gert allt sem í hennar valdi stóð til að aðstoða við rannsóknina og reynt að greiða fyrir því að hið sanna um sakleysi hennar kæmi sem fyrst fram. Þá skipti auk þess máli að stefnandi hafi mótmælt öllum kröfum um gæsluvarðhald og skotið öllum úrskurðum héraðsdóms þar að lútandi til Hæstaréttar. Stefnandi hafi þó unað farbannsúrskurði, enda talið það léttvægt úrræði eftir 117 daga í gæsluvarðhaldi þegar auk þess hafi legið fyrir að málinu lyki fljótlega.

Ljóst megi vera að stefnandi hafi orðið fyrir stórfelldum miska vegna aðgerða lögreglu og dómstóla. Við mat á miska verði að hafa í huga að stefnandi hafi verið í einangrun í gæsluvarðhaldinu í 50 daga, auk þess sem hún hafi verið lokuð inni í fangelsi í 67 daga til viðbótar eftir að einangrun hafi verið aflétt. Það sé mat stefnanda að frelsissviptingin muni hafa varanleg áhrif á hana. Þá verði að líta til þess að stefnandi hafi verið sökuð ranglega um að eiga aðild að mjög alvarlegu fíkniefnabroti og það eitt að sitja undir slíkum ásökunum af hálfu lögreglu hafi í för með sér mannorðsmissi og alvarlega röskun á stöðu og högum. Stefnandi og hennar nánasta fjölskylda búi í litlu bæjarfélagi í Þýskalandi og hafi fréttir um málið verið fljótar að berast þar um. Líta verði til þess að stefnandi hafi þurft að láta 6 ára son sinn af hendi þegar hún hafi verið svipt frelsinu hér á landi og vegna þess hve löng frelsissviptingin varð hafi barnaverndaryfirvöld í Þýskalandi byrjað að gera ráðstafanir til að svipta hana forsjá drengsins. Hin langa frelsissvipting hafi auk þess haft af henni heilt skólaár, en haustið 2010 hafði hún ætlað sér að hefja listanám á háskólastigi við Háskólann í Hamborg.

Stefnandi sundurliðar kröfu sína um miskabætur með eftirgreindum hætti:

Til stuðnings kröfu sinni um bætur vísar stefnandi til 5. mgr. 67. gr. stjórnarskrár lýðveldisins Íslands nr. 33/1944, þar sem segi að hafi maður verið sviptur frelsi að ósekju skuli hann eiga rétt til skaðabóta, og ákvæðis 228. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, þar sem fram komi í 1. mgr. að maður sem borinn hafi verið sökum í sakamáli eigi rétt til bóta skv. 2. mgr. hafi mál hans verið fellt niður eða hann verið sýknaður með endanlegum dómi án þess að það hafi verið gert vegna þess að hann væri talinn ósakhæfur. Þá vísar stefnandi til ákvæða mannréttindasáttmála Evrópu, sbr. lög nr. 62/1994, alþjóðasamnings um borgaraleg og stjórnmálaleg réttindi, sbr. auglýsingu nr. 10/1979, og almennra skaðabótareglna. Stefnandi hafi verið sýknuð með endanlegum dómi í málinu og því verði að líta svo á að hún hafi saklaus sætt þvingunaraðgerðum lögreglu. Stefnandi eigi rétt til bóta enda verði hún ekki sökuð um að hafa valdið eða stuðlað að aðgerðum lögreglu og dómstóla sem hún reisi kröfu sína á þannig að efni séu til að lækka eða fella niður bætur. Krafa um vexti og dráttarvexti á stefnukröfu sé byggð á ákvæðum III. kafla laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu. Krafa um málskostnað sé byggð á 129. til 131. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Krafa um virðisaukaskatt á málskostnað byggist á lögum nr. 50/1988 um virðisaukaskatt. Um aðild vísast til 1. mgr. 230. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Um varnarþing vísast til 3. mgr. 33. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Málsástæður og lagarök stefnda

Í upphafi tekur stefndi fram að handtaka stefnanda hafi verið eðlileg ráðstöfun lögreglu enda stefnandi grunuð um að eiga aðild að innflutningi hinna ólöglegu efna sem fundust í framangreindri bifreið. Gæsluvarðhaldsvist stefnanda byggðist á því að rökstuddur grunur væri fyrir hendi um að stefnandi og ferðafélagi hennar hefðu sammælst um innflutning efnanna.

Nauðsynlegt hafi því verið að handtaka stefnanda og fullt tilefni hafi verið fyrir handtökunni og til þeirra þvingunaraðgerða sem fylgt hafi í kjölfar hennar, þ.e. gæsluvarðhalds, farbanns og annarra aðgerða lögreglu. Skilyrði laga nr. 88/2008 hafi verið uppfyllt til handtöku en einnig til gæsluvarðhalds og farbanns auk annarra ákvæða sem kunni að eiga við varðandi þessi þvingunarúrræði.

Ekki hafi verið vitað hvort fleiri aðilar væru viðriðnir málið. Brýnir rannsóknarhagsmunir hafi því staðið til þess að tryggt yrði að stefnandi sæti í gæsluvarðhaldi. Á það mat hafi dómstólar fallist allt til 12. október 2010 þegar farbann hafi tekið við allt til dómsuppkvaðningar í málinu. Þá sé á því byggt af hálfu stefnda að önnur skilyrði gæsluvarðhalds á hverjum tíma hafi verið lögmæt.

Þá byggir stefnandi kröfu sína á því að ekki hafi verið skilyrði fyrir því að úrskurða hana í farbann frá 12. október 2010 til 23. nóvember 2010. Stefnandi hafi á þessum tíma, eins og áður hefur komið fram, verið undir rökstuddum grun um alvarlegt brot. Skilyrðum laga nr. 88/2008 fyrir farbanni hafi verið fullnægt en í því sambandi sé nefnt að stefnandi er erlendur ríkisborgari.

Miklir rannsóknarhagsmunir hafi verið í húfi enda grunur um stórfellt brot gegn hegningarlögum að ræða. Lengd gæsluvarðhaldsvistarinnar hafi grundvallast á því að rannsókn málsins hafi verið erfið og tímafrek. Óljóst hafi verið um atvik öll er varðaði undirbúning, framkvæmd og aðild hinna handteknu og annarra. Framburður meðákærðu stefnanda hafi verið misvísandi og óstöðugur, rannsóknin hafi teygt sig til annarra landa og mikla samvinnu þurfti því að hafa við erlend löggæsluyfirvöld.

Stefnandi hafi verið sýknuð með héraðsdómi 23. nóvember 2010 af broti gegn 173. gr. a almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Stefndi vísar í þessu sambandi til rökstuðnings í beiðnum lögreglu fyrir aðgerðum til dómstóla og til úrlausna dómstóla á þeim beiðnum. Á því sé byggt að skilyrðum handtöku, gæsluvarðhalds, þ.m.t. útfærslu þess og farbanns, hafi verið fullnægt.

Það brot sem stefnandi hafi verið grunuð um að hafa framið hafi verið mjög alvarlegt og getað varðað langri fangelsisvist. Almennir hagsmunir krefjist þess að brot séu rannsökuð og upplýst og hafi lögregla í því sambandi allvíðtækar heimildir, sem geti eins og í tilviki stefnanda leitt til þess að menn, sem ekki verði sakfelldir fyrir þau brot sem til rannsóknar séu, geti þurft að sæta skerðingu á réttindum sínum.

Haldi stefnanda hjá lögreglu hafi verið markaður eins skammur tími og unnt hafi verið miðað við aðstæður í þessu máli. Ósannað sé að stefnandi hafi orðið fyrir tjóni. Stefndi telur að það sé allt of mikil einföldun þar sem segir á bls. 1 í stefnu að miðað við rannsóknargögn hafi grunur lögreglu um aðild hennar að málinu nánast allan tímann byggst á því aðallega að hún hafi verið farþegi í bifreið sem í hafi verið falin fíkniefni. Þá sé því mótmælt sem fram komi á bls. 1-2 í stefnu að fjölmargar vísbendingar hafi komið fram við rannsóknina um að stefnandi hefði ekkert vitað um raunverulegan tilgang ferðarinnar. Þetta hafi verið hluti af því sem nauðsynlegt hafi verið að rannsaka og bent sé á að stefnandi hafi síðar verið ákærð í málinu. Með þessum athugasemdum sé því ekki haldið fram að stefnandi hafi þrátt fyrir allt verið sek.

Stefndi mótmælir túlkun stefnanda á niðurstöðu dóms Hæstaréttar í máli nr. 582/2010 og bendir á að niðurstaða dómsins hafi verið sú að stefnanda hafi verið bönnuð för frá Íslandi allt til fimmtudagsins 4. nóvember 2010. Farbann hafi síðar verið framlengt með úrskurði héraðsdóms sem ekki hafi verið kærður til Hæstaréttar eins og segir í stefnu. Á því sé byggt að framangreindar þvingunaraðgerðir hafi verið lögmætar og að stefnandi eigi ekki rétt til bóta í málinu. Gæsluvarðhald og farbann hafi byggst á úrskurðum og dómum dómstóla. Einangrun hluta af gæsluvarðhaldstímanum hafi verið eðlileg og lögmæt og sé öðru mótmælt sem röngu.

Því sé mótmælt sem ósönnuðu að frelsissviptingin muni hafa varanleg áhrif á stefnanda. Því sé mótmælt sem ósönnuðu að það að sitja undir ásökunum af hálfu lögreglu hafi haft í för með sér mannorðsmissi og röskun á stöðu og högum stefnanda. Því sé mótmælt að það eigi að hafa áhrif í málinu að stefnandi hafi þurft að láta son sinn af hendi þegar hún var svipt frelsi hér á landi. Stefnandi telur og ósannað að barnaverndaryfirvöld í Þýskalandi hafi verið byrjuð að gera ráðstafanir til að svipta hana forsjá drengsins en ljóst megi vera af stefnu að svipting hafi ekki farið fram. Þá sé ósannað að frelsissviptingin hafi haft af henni heilt skólaár haustið 2010 og fyrirætlanir hennar ósannaðar. Ekkert af framantöldum atriðum eigi að mati stefnda að leiða til að stefnda verði gert að greiða stefnanda bætur. Þá bendir stefndi á að E-x-x N-x-x hafi verið dæmd í 8 ára fangelsi fyrir innflutning fíkniefna. Sá innflutningur hafi verið frumorsök þess að stefnandi hafi verið handtekin. Stefnandi vísar bótakröfu sinni til stuðnings til 5. mgr. 67. gr. stjórnarskrár, ákvæðis 228. gr. laga nr. 88/2008; ákvæða mannréttindasáttmála Evrópu, sbr. lög nr. 62/1994, alþjóðasamnings um borgaraleg og stjórnmálaleg réttindi, sbr. auglýsingu nr. 10/1979 og almennra skaðabótareglna. Því sé mótmælt að stefnandi eigi rétt til bóta samkvæmt framangreindum réttarheimildum eða öðrum réttarheimildum sem stefnandi kunni að vísa í, máli sínu til stuðnings. Algjörlega eðlilegt hafi verið að stefnandi væri í farbanni meðan beðið væri niðurstöðu rannsóknar og eftir atvikum dóms.

Lögregla hafi nýtt rannsóknartímann sem skyldi og ekki sé unnt að gera ríkari kröfur til hraðari málsmeðferðar að mati stefnda. Sakarefni málsins hafi verið alvarlegt og aðgerðir lögreglu hafi bæði verið málefnalegar og í fullu samræmi við lagaheimildir og ekki gengið lengra en nauðsynlegt hafi verið.

Forsendum og útreikningi bótakröfu stefnanda sé mótmælt.

Stefnandi hafi sönnunarbyrði fyrir öllum staðhæfingum og málsástæðum í stefnu en jafnframt fyrir öllu sem bótakröfu hennar við kemur. Stefndi vísar til gagna málsins varðandi yfirheyrslur yfir stefnanda og aðrar rannsóknaraðgerðir lögreglu. Telur stefndi að líta verði á málið eins og það hafi blasað við lögreglu við upphaf rannsóknar. Ætla verði lögreglu lágmarkssvigrúm til rannsóknar mála. Ósannað sé með öllu að atvinnumöguleikar stefnanda séu skertir.

Varakröfu sína um lækkun styður stefndi við þær málsástæður og sjónarmið sem fram komi í umfjöllun um aðalkröfu hér að framan. Stefndi telur að bótakrafa stefnanda sé allt of há og í engu samræmi við dómaframkvæmd og krefst verulegrar lækkunar hennar. Forsendum og útreikningi bótakröfu stefnanda sé mótmælt sem allt of háum.

Telji dómurinn að stefnandi hafi sætt gæsluvarðhaldi lengur en efni stóðu til þá sé á því byggt að verulegur hluti gæsluvarðhaldstímans hafi verið nauðsynlegur. Með þessum orðum sé ekki viðurkennt að allur gæsluvarðhaldstíminn hafi ekki verið það. Farbann hafi verið sjálfsagt úrræði þar til dómur gengi í málinu.

Þá mótmælir stefndi dráttarvaxtakröfu stefnanda og telur engin skilyrði til að dæma dráttarvexti í málinu en ef dæma eigi dráttarvexti sé á því byggt að þeir geti fyrst talið frá því mánuði eftir birtingu stefnu í málinu í samræmi við 9. gr. laga nr. 38/2001.

Stefndi vísar til XXXVII. kafla laga nr. 88/2008, sérstaklega til 228. gr., auk þeirra lagaákvæða sem vísað sé til í greinargerð þessari. Þá sé vísað m.a. til 90. gr., 95. gr. og 100. gr. laga nr. 88/2008 auk laganna í heild. Um málskostnaðarkröfu sé vísað til 130. gr. laga nr. 91/1991.

Niðurstaða

Í málinu krefur stefnandi stefnda um bætur vegna gæsluvarðhalds sem hún sætti frá 18. júní 2010 til 12. október 2010 og farbanns frá þeim tíma til 23. nóvember 2010. Stefnandi var síðan sýknuð af ákæru með dómi Héraðsdóms Reykjaness hinn 23. nóvember 2010.

Svo sem að framan greinir kom stefnandi ásamt syni sínum og vinkonu, E-x-x N-x-x, til landsins með Norrænu og fundust í bifreið þeirra tæplega 20.000 ml af vökva sem innhélt amfetamínbasa. Stefnandi var sem fyrr greinir, með dómi Héraðsdóms Reykjaness 23. nóvember 2010, sýknuð af ákæru um innflutning á vökvanum en samferðarkona hennar, E-x-x N-x-x, hlaut 8 ára fangelsi.

Skaðabótakrafa stefnanda er reist á 228. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. einnig 5. mgr. 67. gr. stjórnarskrárinnar Þá vísar stefnandi til ákvæða mannréttindasáttmála Evrópu, sbr. lög nr. 62/1994, alþjóðasamnings um borgaraleg og stjórnmálaleg réttindi, sbr. auglýsingu nr. 10/1979, og almennra skaðabótareglna. Hér er til þess að líta að ákvæði 5. mgr. 67. gr. stjórnarskrárinnar og 5. mgr. 5. gr. mannréttindasáttmála Evrópu, sbr. lög nr. 62/1994, sem stefnandi vísar einnig til bótakröfu sinni til stuðnings, ber að túlka, eins og rakið er í dómi Hæstaréttar í máli nr. 175/2000 sem birtur er í dómasafni réttarins það ár á blaðsíðu 3135, með hliðsjón af almennum reglum skaðabótaréttar, þar á meðal um eigin sök.

Í 1. mgr. 228. gr. laga nr. 88/2008 er mælt á þann veg að maður sem borinn hafi verið sökum í sakamáli eigi rétt til bóta samkvæmt 2. mgr. ákvæðisins, ef mál hans hefur verið fellt niður eða hann sýknaður með endanlegum dómi án þess að það hafi verið gert vegna þess að hann var talinn ósakhæfur. Samkvæmt 2. mgr. 228. gr. skal dæma bætur vegna aðgerða samkvæmt IX.-XIV. kafla laganna ef skilyrði 1. mgr. ákvæðisins eru fyrir hendi. Þó er sá fyrirvari settur í öðrum málslið 2. mgr. 228. gr. að bætur megi fella niður eða lækka ef sakborningur hefur valdið eða stuðlað að þeim aðgerðum sem hann reisir kröfur sínar á. Af hálfu stefnda er ekki byggt á 2. mgr. 228. gr., það er að stefnandi hafi valdið eða stuðlað að þeim aðgerðum sem hún reisir kröfu sína á. Stefndi byggir á því að um lögmæta handtöku, gæsluvarðhald og farbann hafi verið að ræða. Lækkunarkröfu sína byggir stefndi á því að dómkröfur séu allt of háar og ekki í samræmi við dómvenju.

Eins og atvikum málsins er háttað verður að líta svo á að handtaka stefnanda er hún kom til Seyðisfjarðar, sem farþegi í bifreið sem var með umtalsvert magn af efni til fíkniefnagerðar, hafi verið lögmæt. Dómkrafa stefnanda byggist ekki á því heldur hinu að stefnandi sat í einangrun í gæsluvarðhaldi í 50 daga og 67 daga í svokallaðari lausagæslu í gæsluvarðhaldi og síðan í 43 daga í farbanni. Af dómi Héraðsdóms Reykjaness í málinu nr.S- 726/2010 er sýknaði stefnanda af ákæruliðum, verður ekki annað ráðið en að stefnandi hafi ekkert vitað af fíkniefnunum í bílnum. Ekkert bendi til þess að stefnandi hafi þekkt til þess aðila sem skipulagði innflutninginn. Þá var framburður stefnanda talinn stöðugur að því leyti að hann hafi ekki með nokkrum hætti verið til þess fallinn að afvegaleiða rannsóknarmenn. Ekkert var komið fram sem benti til þess að hún hafi vitað að ferðalagið, sem E-x-x bauð henni í, hafi verið greitt af einhverjum öðrum en henni. Þá hafi framburður E-kvk-ef verið því marki brenndur þegar ósamræmi kom upp í hennar framburði og stefnanda, að hið rétta hafi verið það sem stefnandi bar en E-x-x breytt framburði sínum.

Þegar á allt framangreint er litið á stefnandi rétt til bóta samanber 228. gr. laga nr. 88/2010 fyrir ólögmætt gæsluvarðhald sem og farbann og þykja þær hæfilega ákveðnar 1.800.000 kr. sem stefnda ber að greiða stefnanda ásamt dráttarvöxtum svo sem krafist er.

Rétt þykir að málskostnaður falli niður.

Stefnandi fékk gjafsókn með bréfi dómsmálaráðherra, dagsettu 3. nóvember 2011. Gjafsóknarkostnaður stefnanda greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns hennar B-kk-ef H-kk-ef hrl., sem þykir hæfilega ákveðin 480.000 krónur, án tillits til virðisaukaskatts.

S-kvk-nf G-kvk-nf héraðsdómari kvað upp dóm þennan.

DÓMSORÐ

Stefndi, íslenska ríkið, greiði stefnanda, S-x-x W-x-x, 1.800.000 kr., ásamt dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þingfestingardegi til greiðsludags.

Málskostnaður fellur niður.

Gjafsóknarkostnaður stefnanda greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hennar, B-kk-ef H-kk-ef hrl., 480.000 krónur.

S-kvk-nf G-kvk-nf