S-2/2010

Mál þetta, sem var dómtekið 17. mars sl., höfðaði sýslumaðurinn á Húsavík hér fyrir dómi á hendur X;

„fyrir eftirtalin brot framin á árinu 2009:

I.

Umferðarlagabrot, með því að hafa:

I.a. Aðfaranótt sunnudagsins 2. ágúst, ekið bifreiðinni AR-069 án ökuréttinda og undir áhrifum áfengis (vínandamagn í blóði 1,88‰) og jafnframt óhæfur til að stjórna bifreiðinni örugglega vegna áhrifa amfetamíns og kókaíns, frá Arnarstapa á Snæfellsnesi uns lögregla stöðvaði för ákærða á Útnesvegi til móts við Saxhól í Snæfellsbæ.

Brot þessi teljast varða við 1. mgr., sbr. 3. mgr. 45. gr. og 1. mgr., sbr. 2. mgr. 45. gr. a., sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 58/1987, sbr. 1. gr. laga nr. 48/1997 og 5. gr. laga nr. 66/2006.

I.b. Mánudaginn 14. september, ekið bifreiðinni ZY-812 til suðurs eftir þjóðveginum um Aðaldalshraun í Þingeyjarsveit án ökuréttinda, uns lögregla stöðvaði för ákærða við bæinn Knútsstaði.

Brot þessa telst varða við 1. mgr. 48. gr., sbr. 100. gr. umferðarlaga, sbr. 3. gr. laga nr. 24/2007.

II.

Líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 20. september, á veitingastaðnum Gamla-Bauk á Húsavík, slegið [A] hnefahögg í andlitið svo hann féll á gólfið og síðan sparkað í hann liggjandi, allt með þeim afleiðingum að tvær tennur framavert í efri gómi brotnuðu og hann hlaut fleiður á enni og mar í nefrót.

Brot þetta telst varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20/1981 og 111. gr. laga nr. 82/1998.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar, sviptingar ökuréttar samkvæmt 101. og 102. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, sbr. 25. gr. laga nr. 44/1993 og 18. gr. laga nr. 23/1998.

Þess er jafnframt krafist að ákærði verði dæmdur til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Ákærði játar sök samkvæmt ákærulið I og krefst hvað þann lið varðar að verða gerð vægasta refsing sem lög leyfa. Hann neitar sök samkvæmt ákærulið II og krefst sýknu af öllum kröfum ákæruvaldsins, en til vara vægustu refsingar sem lög heimila og að hún verði bundin skilorði. Þá krefst hann þess að sakarkostnaður vegna þessa liðar verði greiddur úr ríkissjóði, þ.m.t. hæfileg málsvarnarlaun.

I.

Við meðferð málsins var þess getið af hálfu ákæruvalds að brot samkvæmt lið I.a. í ákæru varðaði auk þeirra lagaákvæða sem þar eru greind, við 1. mgr. 48. gr. umferðarlaga. Var ekki gerð athugasemd við þessa leiðréttingu af hálfu ákærða. Með þessari athugasemd og með vísan til játningar ákærða verður hann sakfelldur fyrir brot sem lýst er í fyrsta kafla ákæru og varða þau við þargreind ákvæði umferðarlaga að teknu tilliti til framangreindrar leiðréttingar.

II.

Samkvæmt frumskýrslu lögreglu voru lögreglumenn á Húsavík staddir fyrir aftan veitingastaðinn Gamla-Bauk aðfaranótt sunnudagsins 20. september 2009, er þangað kom hlaupandi A í miklu uppnámi og kvað ákærða hafa slegið úr sér tennur. Sagði hann ákærða hafa veist að sér inni á Gamla-Bauk, slegið sig og fellt í gólfið og þar sparkað í sig liggjandi. Kvaðst hann hafa eftir árás ákærða skriðið eftir gólfi skemmtistaðarins fram að aðalinngangi hans og út á pallinn. Honum var ekið á sjúkrahús til aðhlynningar. Síðar um nóttina ræddu lögreglumenn við ákærða í lögreglubifreið og er haft eftir honum í frumskýrslu lögreglu að hann hefði tekið A júdótaki, fellt hann í gólfið og stappað á honum aftanverðum. Kvað hann af og frá að hann hefði greitt honum högg þannig að tennur hefðu brotnað.

A gaf skýrslu fyrir lögreglu að kvöldi mánudagsins 21. september 2009 og kærði árás á sig. Þann 20. október 2009 kom hann á lögreglustöð og kvaðst vilja draga kæru til baka. Kvaðst hann hafa fengið hótanir frá mönnum sem tengdust ákærða.

Í málinu liggur fyrir vottorð Ö sérfræðings í heimilislækningum, dagsett 26. október 2009, þar sem hann kveðst hafa skoðað A aðfaranótt 20. september 2009, kl. hálffjögur. Við skoðun voru tvær framtennur í efri gómi vinstra megin brotnar. Þá var fleiður á enni um 1x1 cm. og annað hátt á enni, 1x1 cm. hringur blóðhlaupinn. Efst á nefrót vottaði fyrir mari. Ekki var grunur um brotáverka á andlitsbeinum við skoðun.

Ekki þykir ástæða til að rekja sérstaklega efni rannsóknarskýrslna lögreglu frekar en hér hefur verið gert, en ákærði bar fyrir dómi að hafa snúið A niður og sparkað í hann aftanverðan. Síðar í skýrslu sinni gat hann þess að hann hefði slegið A í magann áður en hann sneri hann niður. Aðspurður kvaðst hann ekki hafa séð nein merki um tannbrot á honum áður en hann sneri hann niður.

A lýsir atvikum svo að um klukkan þrjú um nóttina hafi hann staðið við suðurvegg svokallaðrar Skipasmíðastöðvar þegar ákærði hafi komið að honum og slegið hann í andlitið þannig að tennur hans hafi brotnað. Hann kveðst hafa fallið og ákærði hafi þá sparkað í hægri síðu hans. Hann hafi skriðið út, leitað umsvifalaust til lögreglu og verið fluttur á sjúkrahús.

Vitnið B var að vinna á veitingastaðnum. Hún kveðst hafa séð ákærða ganga rólegan frá A, sem þá hafi legið í fósturstellingu og skriðið út á olnbogunum. Hún hafi farið á eftir honum. Hann hafi verið alblóðugur um munninn og sagt að ákærði hefði barið sig. Hún hafi skammað ákærða en hann látið sem ekkert væri. Hún hafi spurt hann hvers vegna hann hefði ráðist að A og ákærði sagst hafa skuldað honum þetta.

Vitnið C kveðst hafa séð ákærða ganga skyndilega af stað þaðan sem hann stóð hjá vitninu og að A sem hann hafi snúið eða fellt niður. A hafi haldið um höfuð sér eftir að hafa fallið og ákærði þá stappað eða sparkað í hann aftanverðan. A hafi skriðið á brott og farið svo út.

Vitnið D kveðst hafa séð mann falla. Hún hafi séð ákærða hjá honum sem hafi sparkað einu sinni í hann einhvers staðar í ofanverðan líkamann.

Vitnið Ö læknir gaf skýrslu fyrir dómnum og staðfesti framangreint vottorð. Kvað hann hugsanlegt að það gæti skýrt tannbrotið ef A hefði lent illa á gólfi, en tók einnig fram að áverkinn samrýmdist því ágætlega að honum hafi verið greitt högg.

Fyrir dóminn kom Æ fyrrverandi lögreglumaður og staðfesti framangreinda frumskýrslu lögreglu. Þykir ekki þörf á að rekja framburð hans frekar.

III.

Ákærði hefur eindregið neitað að hafa valdið A áverkum, en kveðst hafa fellt hann í gólfið og sparkað í hann aftanverðan. Ekkert hefur komið fram sem bendir til að tennur A hafi brotnað fyrir þetta atvik og ekki verður betur séð en hann hafi leitað beint til lögreglu eftir að hann skreið út af skemmtistaðnum. Hefur ekkert komið fram sem getur stutt það að hann hafi orðið fyrir áverkanum á þeirri leið. Engin vitni hafa borið um að ákærði hafi greitt A högg í andlit, nema A sjálfur, sem skýrði lögreglu svo frá þegar eftir atvikið og hefur borið þetta einarðlega fyrir dómi, þótt augljóst sé að honum stendur uggur af ákærða, en ekki verður lagt mat á það hér hvort sá uggur eigi sér stoð í einhverjum samskiptum við ákærða eða aðra eftir atvikið. Vitnið B hafði afskipti af A þegar eftir atvikið og var hann þá blóðugur um munninn og kvað ákærða hafa slegið sig. Þegar þetta er virt og einnig það hve miklu líklegra er að A hafi orðið fyrir tannbrotinu vegna höggs en vegna þess að falla á gólfið, þótt fleiður á enni og mar við nefrót geti hafa leitt af fallinu, telur dómurinn ekki varhugavert að meta framburð hans trúverðugan og leggja hann til grundvallar dómi. Verður ákærði samkvæmt því sakfelldur fyrir þann verknað sem honum er gefinn að sök í II. kafla ákæru og með tilliti til afleiðinganna varðar við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940 með áorðnum breytingum.

Ákærði var með dómi Hæstaréttar Íslands 23. apríl 2008 dæmdur til greiðslu sektar og sviptur ökurétti í tvö ár frá 29. maí 2007 að telja, fyrir brot gegn 1. mgr., sbr. 3. mgr. 45. gr. umferðarlaga. Refsing ákærða þykir eftir atvikum hæfilega ákveðin fangelsi í tvo mánuði, sem með tilliti til sakaferils hans er rétt að skilorðsbinda eins og greinir í dómsorði. Með heimild í 4. mgr. 77. gr. almennra hegningarlaga verður hann einnig dæmdur til að greiða 240.000 krónur í sekt til ríkissjóðs og sviptur ökurétti þrjú ár og sex mánuði frá birtingu dómsins að telja, sbr. 6. mgr. 102. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, sbr. 18. gr. laga nr. 66/2006. Fangelsi í átján daga komi í stað sektarinnar verði hún ekki greidd innan fjögurra vikna frá birtingu dómsins að telja. Þá verður ákærði dæmdur til að greiða sakarkostnað, sem á rannsóknarstigi nemur 172.214 krónum, ferðakostnað skipaðs verjanda síns, I-kk-ef Þ-kk-ef hdl., 22.613 krónur og málsvarnarlaun hans, sem ákveðast, að teknu tilliti til virðisaukaskatts, eins og í dómsorði greinir.

Mál þetta dæma héraðsdómararnir E-kk-nf S-kk-nf, Ó-kk-nf Ó-kk-nf og Þ-kk-nf D-kk-nf.

Gætt var ákvæða 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88, 2008 áður en dómur var kveðinn upp.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði, X, sæti fangelsi í tvo mánuði, en fresta ber fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum þremur árum frá uppsögu þessa dóms að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22, 1955.

Ákærði greiði 240.000 krónur í sekt til ríkissjóðs innan fjögurra vikna frá birtingu þessa dóms að telja en sæti ella fangelsi í átján daga.

Ákærði er sviptur ökurétti í þrjú ár og sex mánuði frá birtingu dómsins að telja.

Ákærði greiði 425.747 krónur í sakarkostnað, þ.m.t. málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns I-kk-ef Þ-kk-ef hdl. 230.920 krónur.