E-488/2010

Mál þetta var þingfest 24. febrúar 2010 og tekið til dóms 6. janúar 2011. Stefnandi er G-kk-nf B-kk-nf, Skipalóni 20, Hafnarfirði, en stefndi er Alcan á Íslandi hf., Straumsvík, Hafnarfirði. Vátryggingafélagi Íslands hf. er stefnt til réttargæslu.

Stefnandi krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnanda 3.702.337 krónur með 4,5% vöxtum samkvæmt 16. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, af 826.300 krónum frá 25. október 2003 til 24. október 2004, af 3.702.337 krónum frá þeim degi til 30. apríl 2009, með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr., laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, af 3.702.337 krónum frá þeim degi til greiðsludags, allt að frádregnum greiðslum frá réttargæslustefnda að fjárhæð 1.564.359 krónur þann 15. júní 2009, 676.887 krónur þann 15. júní 2009 og 309.951 króna þann 19. júní 2009. Einnig krefst stefnandi málskostnaðar úr hendi stefnda og að tekið verði tillit til skyldu stefnanda að greiða virðisaukaskatt af málflutningsþóknun.

Dómkröfur stefnda eru þær aðallega að stefndi verði sýknað af öllum kröfum stefnanda og tildæmdur málskostnaður að mati dómsins, en til vara að dómkröfur stefnanda verði lækkaðar verulega og málskostnaður þá felldur niður.

Ekki eru gerðar kröfur á hendur réttargæslustefnda og hann gerir ekki kröfur í málinu.

I.

Málavaxtalýsing stefnanda.

Stefnandi kveður mál þetta vera höfðað vegna vinnuslyss sem hann hafi orðið fyrir þann 25. október 2003 í álverinu í Straumsvík við störf sín fyrir stefnda. Slysið hafi orðið með þeim hætti að lyftari hafi ekið aftan á stefnanda sem hafi verið fótgangandi. Við það hafi viðgerðarbúr fallið ofan á hann en það hafi hvílt laust ofan á göfflum lyftarans. Stefnandi hafi henst áfram nokkra metra við áreksturinn. Vinnueftirliti ríkisins hafi ekki verið gert viðvart um slysið fyrr en þremur mánuðum síðar og því hafi ekki farið fram rannsókn á tildrögum slyssins.

Varðandi nánari málsatvikalýsingu beri ekki saman frásögnum stefnanda og stefnda. Í atvikalýsingu stefnda í tilkynningu til Vinnueftirlits ríkisins segi að ökumaður lyftara með vinnubúr á göfflum hafi ekki tekið eftir stefnanda þar sem hann gekk og því ekið á hann. Stefnandi hafi fallið í gólfið og fengið búrið neðst á kálfann. Í tilkynningu stefnda til Tryggingastofnunar ríkisins segi að starfsmaður hafi keyrt lyftara, með vinnubúri framan á, framhjá kaffiskúr og að lyftu 3. Stefnandi hafi komið fyrir hornið og gengið í átt að lyftu. Stjórnandi lyftara hafi ekki tekið eftir honum og hafi búrið hrint stefnanda í gólfið. Búrið hafi svo runnið af göfflunum og lent neðst á kálfa stefnanda þar sem hann hafi verið að falla eða verið fallinn á gólfið. Stefnandi lýsi hins vegar atvikum slyssins á eftirfarandi hátt í ódagsettu bréfi sínu til lögmann síns: Hann hafi ekki verið að koma fyrir hornið á kaffiskúrnum þegar slysið varð, heldur verið kyrrstæður á miðju gólfi fyrir framan höndlarapúlt þegar starfsmaður, sem var á þessum tíma flokkstjóri að sögn stefnanda, hafi komið akandi á lyftaranum með viðgerðarbúr á göfflunum og ekið stefnanda niður. Ökumaður lyftarans hafi ekki séð hann vegna stærðar viðgerðarbúrsins og smæðar lyftarans. Eftir slysið hafi stefnandi legið afskiptalaus í um tvær klukkustundir slasaður á gólfinu. Starfsmaðurinn hafi ekki hringt á sjúkrabíl. Stefnandi hafi eftir þetta fært sig um set inn í kaffiskúrinn og lagst þar á bekk þangað til hann hafi farið heim og þaðan á slysadeild Landspítala í Fossvogi til aðhlynningar.

Með bréfi, dags. 2. júlí 2008, hafi lögmaður stefnanda óskað eftir afstöðu réttargæslustefnda til bótaskyldu úr ábyrgðartryggingu stefnda. Í svari réttargæslustefnda hafi verið vísað til meintrar eigin sakar stefnanda en jafnframt fallist á 50% bótaskyldu úr ábyrgðartryggingu stefnda. Í svari réttargæslustefnda segi jafnframt að stefnandi hafi vaðið í veg fyrir lyftarann til þess að gera við nema sem hafi verið bilaður við lyftu 3 en ökumaður lyftarans hafi verið á leið að sama stað. Stefnandi hafi brotið gegn starfsreglum stefnda með framangreindri meintri háttsemi. Starfsmönnum sé óheimilt að klifra í sjálfum búnaðinum þegar lagfæra þurfi bilun í nema heldur eigi þeir að nota lyftara til verksins. Þessi meinta háttsemi stefnanda verði metin honum til helmings eigin sakar.

Eins og áður segi lýsi stefnandi atvikum á þá leið að hann hafi staðið kyrr á miðju gólfinu fyrir framan höndlarapúlt en ekki verið fótgangandi í átt að lyftu 3. Stefnandi kveður það ekki í sínum verkahring að gera við rafnema og hafi hann því ekki verið í nokkrum slíkum erindagjörðum þegar lyftarinn ók á hann. Stefnandi kveður viðgerðir á rafnemum vera í höndum rafvirkja innan fyrirtækisins. Stefnandi kveður aðeins þrjá starfsmenn hafa verið á vakt þegar slysið átti sér stað en venjulega eigi að vera fjórir. Það hafi því verið mikið vinnuálag á flokkstjóranum sem ók á hann þennan dag.

Stefnandi kveðst ekki hafa sætt sig við afstöðu réttargæslustefnda til skaðabótaskyldu stefnda og sakarskiptingar og því skotið ágreiningi aðila til Úrskurðarnefndar í vátryggingamálum með bréfi, dags. 19. febrúar 2009. Þann 31. mars 2009 hafi borist niðurstaða frá Úrskurðarnefnd í vátryggingamálum þess efnis að stefnandi ætti fullan bótarétt úr ábyrgðartryggingu stefnda sem í gildi var hjá réttargæslustefnda á slysdegi. Nefndin hafi því fallist á að eigin sök stefnanda væri ekki fyrir hendi.

Með bréfi, dags. 14. apríl 2009, hafi réttargæslustefndi tilkynnt að hann ætlaði ekki að una úrskurði Úrskurðarnefndar í vátryggingamálum í máli stefnanda og ítrekað fyrri afstöðu sína um að stefnandi ætti aðeins 50% bótarétt úr ábyrgðartryggingu stefnda vegna eigin sakar.

Stefnandi hafi því farið fram á mat A-kk-ef Þ-kk-ef Ó-kk-ef læknis og S-kk-ef R-kk-ef A-kk-ef hrl. á varanlegum afleiðingum slyssins. Í matsgerð, dags. 23. mars 2009, hafi hann verið metinn til 10% varanlegs miska og 10% varanlegrar örorku. Þann 30. mars 2009 hafi stefnandi krafið réttargæslustefnda fullra bóta úr ábyrgðartryggingu stefnda vegna slyssins á grundvelli framangreinds mats.

Þann 15. og 19. júní 2009 hafi slys stefnanda verið gert upp úr ábyrgðartryggingu stefnda með fyrirvara um sakarskiptingu og mat á miska og örorku. Stefnandi telur að slysið þann 25. október 2003 sé að fullu skaðabótaskylt úr ábyrgðartryggingu stefnda og af þeirri ástæðu sé nauðsynlegt að höfða mál þetta.

Málsástæður stefnanda og lagarök.

Stefnandi byggir dómkröfur sínar á því að vinnuslys hans þann 25. október 2003 sé að fullu bótaskylt úr ábyrgðartryggingu stefnda hjá réttargæslustefnda sem í gildi var á slysdegi. Í málinu liggi fyrir viðurkenning réttargæslustefnda á skaðabótaskyldu en deilt sé um meinta eigin sök stefnanda.

Ljóst sé að slys stefnanda megi rekja til saknæmrar háttsemi starfsmanns stefnda, þ.e. þess starfsmanns sem hafi verið stjórnandi lyftarans sem ekið var á stefnanda, en hann hafi verið flokkstjóri á staðnum. Hafi starfsmaðurinn sýnt af sér saknæma háttsemi. Byggir stefnandi á að háttsemi hans megi jafna til gáleysis ef ekki stórkostlegs gáleysis. Ökumaður lyftarans, sem hafi ekið með vinnubúr framan á göfflum lyftarans, hafi ekki gætt að umferð fótgangandi í kring og beinlínis keyrt stefnanda niður. Hafi hann ekki gætt að gangandi umferð annarra starfsmanna sem hann mátti þó gera ráð fyrir. Við áreksturinn hafi viðgerðarbúrið fallið niður af göfflunum og á fætur stefnanda.

Stefnandi byggir á því að stefndi beri skaðabótaábyrgð gagnvart stefnanda samkvæmt óskráðum reglum skaðabótaréttar um ábyrgð vinnuveitanda á skaðaverkum sem starfsmaður hans hefur valdið með saknæmum eða ólögmætum hætti. Nægi í því sambandi að starfsmaður hafi valdið slysi með einföldu gáleysi.

Þá er á því byggt að stefndi hafi ekki gætt að þeim reglum sem gildi um öryggi á vinnustöðum þar sem ekki hafi verið tryggt að starfsmenn ækju ekki með lausan farm framan á göfflum lyftara. Hafi vinnuaðstæður brotið gegn ákvæðum laga nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum sem og þeim reglum og reglugerðum sem settar hafi verið á grundvelli laganna.

Í bréfi réttargæslustefnda, dags. 28. nóvember 2008, sé viðurkennt af hálfu réttargæslustefnda að umbúnaður viðgerðarbúrsins, sem staðsett var á göfflum lyftarans, hafi falið í sér brot á lögum nr. 46/1980. Sé þannig fallist á það að slysið megi rekja til ófullnægjandi vinnuaðstæðna. Byggi réttargæslustefndi 50% bótaskyldu stefnda á þeim vanbúnaði. Stefnandi byggir á því að slysið sé hins vegar bótaskylt að fullu vegna ófullnægjandi aðstæðna á vinnustað.

Stefnandi byggir á því að hann hafi engar öryggisreglur brotið eða sýnt af sér neina þá háttsemi sem jafna megi til eigin sakar vegna slyssins. Stefnandi kveðst hafa staðið kyrr á miðju gólfi fyrir framan höndlarapúlt þegar lyftaranum var ekið á hann.

Stefnandi byggir á því að stefndi beri sönnunarbyrði um það að hvaða leyti stefnandi teljist hafa orðið valdur að slysinu sjálfur og þurfi þá að koma til gáleysi hans í því sambandi. Stefnandi byggir á því að hvorki stefndi eða réttargæslustefndi hafi hlutast til um að styðja staðhæfingar sínar um meinta eigin sök stefnanda með gögnum af nokkru tagi. Í bréfi frá réttargæslustefnda, dags. 28. nóvember 2008, sé staðhæft að stefnandi hafi brotið gegn starfsreglum stefnda þegar slysið varð. Skorað hafi verið á réttargæslustefnda að leggja fram afrit af þeim reglum en hann hafi ekki orðið við því.

Stefnandi byggir á því að allar fullyrðingar stefnda og réttargæslustefnda um meint brot stefnanda á starfsreglum stefnda séu ósannaðar. Stefnandi byggir á því að staðhæfingar um meint brot hans á starfsreglum fái ekki stoð í fyrirliggjandi gögnum málsins og auk þess hafi stefndi ekki hlutast til um að lögbundin rannsókn færi fram á slysinu þar sem óháður aðili, þ.e. Vinnueftirlit ríkisins, tæki sérstaka afstöðu til orsakaþátta slyssins. Liggi því engin sönnun fyrir um meinta eigin sök stefnanda eða brot hans á öryggisreglum vinnustaðarins.

Stefnandi byggir á því að málsatvikalýsing stefnda á slysinu sé röng. Stefnandi byggir á því að stefndi hafi ekki hlutast til um að uppfylla lögbundna athafnaskyldu sína til þess að tilkynna slysið án tafar til Vinnueftirlits ríkisins svo fram hefði getað farið rannsókn opinbers eftirlitsaðila á atvikum að slysinu, t.d. á aðbúnaði á vinnustaðnum, aðbúnaði lyftarans, staðsetningu hans og staðsetningu stefnanda þegar slysið átti sér stað. Þá hafi stefndi ekki hlutast til um að lögregla væri kölluð á vettvang en eitt af hlutverkum lögreglu sé að taka skýrslur af vitnum sem hafi mikilvægt sönnunargildi um orsakir slysa. Stefndi hafi ekki tilkynnt vinnuslys stefnanda til Vinnueftirlits ríkisins fyrr en þremur mánuðum eftir slysið. Stefnandi byggir á því að stefndi eigi ekki að geta hagnast á því að brjóta þessa lögbundnu skyldu sína með því að leggja eigin atvikalýsingu til grundvallar. Allan vafa um sönnun á atvikum sem máli skipti varðandi mat á skaðabótaábyrgð stefnda og sakarskiptingu í málinu verði að virða stefnda og réttargæslustefnda í óhag. Stefndi eigi að bera hallann af þeim sönnunarskorti sem hlotist hafi af þessari vanrækslu. Stefnandi byggir á því að það sé slösuðum starfsmönnum almennt mikið réttinda- og hagsmunamál að vinnuveitendur uppfylli framangreinda skyldu sína þegar slys beri að höndum. Stefnandi byggir á því að sú háttsemi stefnda, að koma sér með vanrækslu undan því að hlutlaus rannsókn færi fram á slysi stefnanda, hafi leitt til þess að verulega væri hallað á stefnanda og ótækt sé að vinnuveitandi geti einhliða samið málsatvikalýsingu slyss, löngu eftir slysið, og að sú lýsing sé sú eina sem lögð sé til grundvallar þegar tekin sé ákvörðun um bótaskyldu. Þá bendir stefnandi á að hann hafi sjálfur ekki verið í ástandi til að hlutast til um að kalla lögreglu eða Vinnueftirlit ríkisins á staðinn eftir slysið, enda illa haldinn vegna áverka slyssins auk þess sem það sé í verkahring ákveðinna öryggisfulltrúa innan fyrirtækisins að sjá til þess að viðeigandi aðilar séu kallaðir á vettvang vinnuslysa.

Stefnandi byggir á því að framangreind vanræksla stefnda hafi orðið stefnanda til tjóns, þar sem hún hafi verið til þess fallin að eyðileggja sönnun stefnanda og gera öll atvik málsins mun óljósari en þau hefðu þurft að vera. Í 1. mgr. 79. gr. laga nr. 46/1980 sé kveðið á um að vinnuveitandi skuli án ástæðulausrar tafar tilkynna Vinnueftirliti ríkisins um slys þar sem starfsmaður m.a. verði óvinnufær í einn eða fleiri daga, auk þess dags sem slysið varð. Slys, þar sem líkur séu á að starfsmaður hafi orðið fyrir langvinnu eða varanlegu heilsutjóni, skuli tilkynna Vinnueftirliti ríkisins eigi síðar en innan sólarhrings. Í leiðbeiningum um vinnuvernd nr. 3/1992, sem beri yfirskriftina: „Skyldur og ábyrgð samkvæmt lögum og reglum um vinnuvernd.“, útgefnum af Vinnueftirliti ríkisins, segi að komi fyrir slys á vinnustað skuli atvinnurekandi eða fulltrúi hans tilkynna það lögreglu og Vinnueftirliti ríkisins símleiðis, svo fljótt sem verða megi. Alvarleg slys skuli tilkynna strax. Þá skuli slys tilkynnt Vinnueftirliti ríkisins ef þau valdi fjarvist a.m.k. einn dag, auk slysdagsins, en stefnandi hafi sannanlega verið óvinnufær í nokkra daga eftir slysið. Þá segi einnig að tilkynningarskylda atvinnurekanda þjóni fyrirbyggjandi tilgangi. Sé hún vanrækt geti það bitnað á atvinnurekanda fyrir dómi. Þessar reglur og ákvæði laga nr. 46/1980 eigi að vera stefnda vel kunnar.

Um bótaábyrgð vísar stefnandi til meginreglna íslensks skaðabótaréttar sem giltu á slysdegi svo og almennu sakarreglunnar. Þá vísar stefnandi til meginreglna um húsbóndaábyrgð vinnuveitanda vegna skaðaverka sem rekja megi til ásetnings eða gáleysis og/eða vanrækslu starfsmanna. Stefnandi vísar til laga nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum sem og þeirra reglna og reglugerða sem settar hafa verið á grundvelli laganna. Stefnandi vísar til ákvæða laga nr. 20/1954 um vátryggingarsamninga og skaðabótalaga nr. 50/1993. Um útreikning bótakröfu er vísað til skaðabótalaga nr. 50/1993. Um vexti á dómkröfu stefnanda er vísað til 16. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 og um dráttarvexti til ákvæða 6. og 9. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001.

Um aðild máls vísar stefnandi til III. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. einkum ákvæði 16. gr., 17. gr., svo og ákvæði 21. gr. um aðild réttargæslustefnda. Um varnarþing er vísað til ákvæða V. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Varðandi málskostnað vísar stefnandi til ákvæða 129. og 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Um virðisaukaskatt á málflutningsþóknun er vísað til laga nr. 50/1988 um virðisaukaskatt með síðari breytingum.

Sundurliðun dómkrafna stefnanda.

Stefnandi sundurliðar dómkröfur sínar á eftirfarandi hátt samkvæmt eftirstöðvum uppgjörs, dags. 2. júlí 2009, en búið er að gera upp 50%:

Þjáningabætur samkvæmt 3. gr. skaðabótalaga 42.600 krónur

30 dagar án rúmlegu x kr. 1420

Varanlegur miski samkvæmt 4. gr. skaðabótalag 783.700 krónur

7.837.000 * 10,00%

Varanleg örorka samkvæmt 5.-8. gr. skaðabótalaga 2.876.037 krónur

4.053.611 * 7,09500 * 10%

________________________________________________________________

Samtals kr. 3.702.337 krónur

Frá dómkröfu stefnanda dragist bótagreiðslur frá réttargæslustefnda úr annars vegar slysatryggingu launþega og hins vegar samkvæmt uppgjöri á 50% bótum úr ábyrgðartryggingu stefnda, samtals að fjárhæð 2.551.197 krónur, þ.e. 1.564.359 krónur þann 15. júní 2009 úr ábyrgðartryggingu, 676.887 krónur þann 15. júní 2009 úr slysatryggingu launþega og 309.951 króna þann 19. júní 2009 úr ábyrgðartryggingu.

Bætur fyrir þjáningar séu reiknaðar á grundvelli 3. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, sbr. 15. gr. laganna, en í matsgerð A-kk-ef Þ-kk-ef Ó-kk-ef læknis og S-kk-ef R. A-kk-ef hrl. komi fram að tímabil þjáningabóta sé einn mánuður án rúmlegu.

Bætur fyrir varanlegan miska séu reiknaðar á grundvelli 4. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, sbr. 15. gr. laganna.

Bætur fyrir varanlega örorku séu reiknaðar á grundvelli meðaltals árslauna þrjú árin fyrir slys samkvæmt fyrirliggjandi skattframtölum, sbr. 5.-7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, leiðrétt samkvæmt launavísitölu til þess tíma sem upphaf varanlegrar örorku miðist við, sbr. 1. mgr. 7. gr. laganna, eða þann 24. október 2004. Útreikningur kröfu vegna varanlegrar örorku taki mið af margföldunarstuðli 6. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993.

Í máli þessu sé gerð krafa um greiðslu 4,5% vaxta samkvæmt 16. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 af 826.300 krónum (þjáninga- og miskabótum) frá 25. október 2003 til 24. október 2004 og af 3.702.337 krónum frá þeim degi til 30. apríl 2009 og með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr., laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags þegar mánuður var liðinn frá því að krafa stefnanda var send réttargæslustefnda þann 30. mars 2009. Krafa stefnanda sé reiknuð á grundvelli matsgerðar A-kk-ef Þ-kk-ef Ó-kk-ef læknis og S-kk-ef R-kk-ef A-kk-ef hrl.

Krafist sé málskostnaðar samkvæmt framlögðum málskostnaðarreikningi og virðisaukaskatts á málflutningsþóknun. Stefnandi sé ekki virðisaukaskattsskyldur aðili. Þar sem lögmönnum sé gert að innheimta virðisaukaskatt af þjónustu sinni beri stefnanda nauðsyn til að fá dóm fyrir skatti þessum úr hendi stefnda.

II.

Málavaxtalýsing stefnda.

Stefndi kveður málavexti þá að stefnandi, sem sé starfsmaður hjá stefnda, hafi lent í vinnuslysi er hann var við störf í skautsmiðju álversins í Straumsvík að kvöldi dags þann 24. október 2003. Samkvæmt vaktatöflu hafi stefnandi ekki átt að vera á vakt þetta kvöld heldur hafi hann ákveðið að taka aukavakt frá kl. 16 til 24. Samkvæmt fyrirliggjandi gögnum málsins og frásögn fyrrverandi starfsmanns stefnda, G-kk-ef B-kk-ef, hafi slysið borið að með þeim hætti að stefnandi og G-kk-nf hafi verið við vinnu er tilkynning hafi borist um að nemi í lyftu 3 við svokallaðan höndlara væri bilaður. Þeir hafi ákveðið að athuga með þessa bilun til að sjá hvort eitthvað hefði aflagast eða hvort kalla þyrfti til rafvirkja. G-kk-nf hafi síðan farið og sótt vinnubúr framan á lyftarann en á meðan hafi stefnandi ætlað að athuga stöðuna á göfflum sem hafi þurft að flokka svo að brautin, sem gafflarnir séu á, yfirfylltist ekki. G-kk-nf hafi síðan ekið á lyftaranum, með vinnubúr framan á göfflunum, í átt að höndlaranum við lyftu 3 en á sama tíma hafi stefnandi komið gangandi fyrir hornið á kaffistofunni og stefnt í átt að lyftunni. Stefnandi hafi gengið í veg fyrir lyftarann og G-kk-nf ekið á hann þar sem hann hafi séð stefnanda of seint. Vinnubúrið á lyftaranum hafi hrint stefnanda í gólfið áður en G-kk-nf hafi náð að stöðva lyftarann. Við það hafi búrið runnið fram af göfflunum og þverstífa lent neðst á kálfanum á stefnanda þar sem hann var fallinn í gólfið.

Stefnandi lýsi málsatvikum í stefnu með þeim hætti að hann hafi staðið kyrr á miðju gólfi, fyrir framan höndlarapúlt, þegar starfsmaður stefnda hafi komið akandi á lyftaranum með viðgerðarbúr á göfflunum og ekið stefnanda niður. Við það hefði stefnandi kastast áfram nokkra metra og hefði vinnubúrið síðan lent neðst á kálfa hans. Í málskoti stefnanda til Úrskurðarnefndar í vátryggingarmálum, dags. 19. febrúar 2009, lýsi stefnandi málsatvikum einnig með þessum hætti. Þessari lýsingu stefnanda á málsatvikum sé alfarið hafnað af hálfu stefnda.

Í fyrsta lagi geti þessi lýsing stefnanda ekki staðist þar sem augljóst sé að mun alvarlegra slys hefði orðið ef G-kk-nf hefði ekið lyftaranum á stefnanda þar sem hann hefði staðið upp við höndlarapúltið. Þá hefði stefnandi klemmst á milli höndlarans og lyftarans og hefði hann þá ekki heldur getað kastast áfram nokkra metra og vinnubúrið lent á kálfa hans eins og byggt sé á í stefnu. Við þetta bætist að fyrir framan höndlarapúltið séu járnstólpar sitt hvorum megin sem geri það að verkum að ekki sé hægt að keyra á fólk sem stendur þar við vinnu sína. Því sé ljóst að þessi lýsing stefnanda standist ekki.

Í öðru lagi sé þessi málsatvikalýsing stefnanda í engu samræmi við fyrirliggjandi gögn málsins. Þá gæti einnig mikils ósamræmis í lýsingu stefnanda sjálfs á atvikum málsins. Þessu til stuðnings megi benda á að í tilkynningu um slys til Tryggingastofnunar ríkisins, sem stefnandi hafi undirritað sjálfur og veitt þar með samþykki sitt, segi að stefnandi hafi komið fyrir hornið á kaffiskúr og gengið í átt að lyftu er ökumaður lyftara, sem einnig hafi verið á leið að sömu lyftu, hafi ekið á hann. Í tilkynningu um vinnuslys til Vinnueftirlits ríkisins segi: „Ökumaður lyftara með vinnubúr á göfflum tók ekki eftir G-kk-þgf þar sem hann gekk og ók á hann. G-kk-nf féll í gólfið og fékk búrið neðst á kálfann.“ Þessi lýsing hafi verið borin undir stefnanda áður en hún hafi verið send til Vinnueftirlits ríkisins og hafi hann engar athugasemdir gert við hana. Þá sé einnig vert að benda á bréf lögmanns stefnanda til réttargæslustefnda þar sem segi: „Slysið varð með þeim hætti að lyftari ók á umbjóðanda minn gangandi og féll síðan viðgerðarbúr af göfflum lyftarans á umbjóðanda minn.“ Sömu lýsingu sé að finna í sameiginlegri matsbeiðni stefnanda og réttargæslustefnda þar sem segi að lyftari hafi ekið tjónþola niður gangandi. Að lokum kveðst stefndi vekja athygli á að í matsgerð þeirra A-kk-ef Þ-kk-ef Ó-kk-ef og S-kk-ef R-kk-ef A-kk-ef segi að samkvæmt frásögn slasaða hafi hann verið að vinna í álverinu í Straumsvík og gengið á gólfi þegar lyftara hafi borið að.

Af öllu framangreindu sé ljóst að mikils ósamræmis gæti í lýsingu stefnanda á málsatvikum. Því byggi stefndi á því að leggja skuli til grundvallar lýsingu stefnda á aðdraganda slyssins sem sé einnig í samræmi við fyrri framburð stefnanda.

Í stefnu sé því haldið fram að stefnandi hafi legið afskiptalaus í um tvær klukkustundir eftir slysið, slasaður á gólfinu, og að ökumaður lyftarans hafi ekki hringt á sjúkrabíl. Eftir það hafi hann fært sig um set inn í kaffiskúrinn og lagst þar á bekk, þangað til hann hafi farið heim og þaðan á slysadeild Landspítala í Fossvogi til aðhlynningar. Þessari lýsingu stefnanda sé alfarið hafnað af hálfu stefnda.

Í fyrsta lagi sé því mótmælt að stefnandi hafi legið afskiptalaus á gólfinu í um tvær klukkustundir, enda hafi þessi fullyrðing engan stuðning í gögnum málsins. Samkvæmt upplýsingum stefnda hafi stefnandi farið inn í kaffiskúrinn fljótlega eftir slysið til að jafna sig. Í öðru lagi sé yfirlýsingu stefnanda alfarið mótmælt um að ökumaður lyftarans hafi ekki hringt á sjúkrabíl. Ökumaður lyftarans hafi þvert á móti boðist til að hringja á sjúkrabíl fyrir stefnanda en hann afþakkað það. Í þriðja lagi byggir stefndi á því að stefnandi hafi lokið vaktinni en það megi sjá af yfirliti yfir tímaskráningar stefnanda þar sem fram komi að stefnandi hafi unnið fulla átta tíma á umræddri kvöldvakt og stimplaði sig út kl. 23:45. Þá komi einnig fram í slysatilkynningu úr öryggiskerfi stefnda, sem skráð hafi verið þann 26. október 2003, að stefnandi hafi unnið út vaktina. Að lokum megi benda á tilkynningu til Tryggingastofnunar ríkisins en þar segi að slasaði hafi ekki strax hætt vinnu eftir slysið. Það sé því rangt sem haldið sé fram í stefnu að stefnandi hafi farið heim áður en vaktin var búin.

Í stefnu sé einnig á því byggt að stefnandi hafi leitað samdægurs á slysadeild Landspítalans í Fossvogi. Í læknisvottorði S-kvk-ef G. H. J-kvk-ef komi hins vegar fram að stefnandi hafi orðið fyrir slysinu að kvöldi dags þann 24. október 2003 og að hann hafi leitað á slysa- og bráðadeild næsta dag, eða þann 25. október 2003 kl. 15:52. Í læknisvottorði Í-kvk-ef K-kvk-ef Ö-kvk-ef komi einnig fram að stefnandi hafi leitað á slysadeild í Fossvogi daginn eftir slysið. Af þessu sé ljóst að það sé einnig rangt að stefnandi hafi leitað samdægurs á slysadeild en því hafi hann haldið fram.

Stefndi byggir á því að stefnandi hafi ekkert misst úr vinnu vegna slyssins og hafi því ekki verið óvinnufær. Eins og áður segi hafi stefnandi verið á aukavakt þegar slysið varð og komið til vinnu þegar næsta vaktatímabil hans hófst þann 28. október 2003. Á því vaktatímabili, sem hafi staðið yfir í 6 daga, hafi stefnandi unnið fulla vinnu og klárað allar sínar vaktir. Hins vegar hafi hann verið skráður með skerta starfsgetu en í því felist að hann hafi ekki verið fullfær um að sinna öllum störfum á vaktinni. Það þýði þó ekki að stefnandi hafi verið óvinnufær, heldur hafi hann þvert á móti verið fær um að mæta til vinnu og sinna vinnu sinni og hafi hann gert það. Þessu til stuðnings megi einnig benda á yfirlit yfir fríaúttekt stefnanda á árunum 2000-2006 en þar megi sjá að stefnandi hafi ekki verið í veikindaleyfi vegna slyssins. Þá megi einnig benda á að í læknisvottorði A-kk-ef S-kk-ef komi fram að stefnandi hafi ekki verið óvinnufær vegna slyssins. Hann hafi hins vegar verið við léttari störf um tíma. Að lokum megi nefna að í athugasemdum öryggisstjóra í slysatilkynningu úr öryggiskerfi stefnda segi: „Læknir hefur skoðað starfsmann og fór þetta betur en á horfðist. [...] G-kk-nf kom til léttavinnu eftir slysið, í samtali við G-kk-þf kom fram í máli hans að hann taldi sig sleppa ótrúlega vel frá stórslysi.“ Þrátt fyrir að heilsugæslulæknir hafi metið stefnanda óvinnufæran út fyrstu vikuna í nóvember breyti það því ekki að stefnandi hafi ekki verið frá vinnu vegna slyssins og því í raun og veru ekki óvinnufær.

Af framangreindu sé ljóst að lýsing stefnanda sé mjög misvísandi á því hvernig slysið bar að og á því hvað gerðist í kjölfarið næstu klukkustundir og daga. Auk þess sé þessi lýsing haldin rangfærslum. Því byggi stefndi á því að leggja beri lýsingu stefnda á þessum atvikum til grundvallar við úrlausn málsins, enda sé hún í samræmi við fyrirliggjandi gögn málsins.

Málsástæður stefnda og lagarök.

Ekki sé um það deilt í máli þessu að stefnandi eigi rétt á skaðabótum úr hendi stefnda vegna vinnuslyssins þann 24. október 2003. Hins vegar sé um það deilt hvort stefnandi hafi sýnt af sér eigin sök sem takmarki bótaábyrgð stefnda.

Stefndi kveðst fallast á að ökumaður lyftarans, G-kk-nf B-kk-nf, hafi sýnt af sér aðgæsluleysi er hann ók á stefnanda þann 24. október 2003, með því að hafa ekki gætt nægjanlega vel að gangandi umferð í kringum sig er hann ók að lyftunni. Þá hafi vinnubúr framan á lyftaranum ekki verið kyrfilega fest á gaffla lyftarans eins og skylt sé samkvæmt lögum nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum. Telur stefndi að framangreind atriði leiði til þess að stefndi beri einhverja ábyrgð á tjóni stefnanda. Hins vegar byggir stefndi á því að stefnandi verði að bera helming tjónsins sjálfur vegna eigin sakar.

Stefndi byggir á því að stefnandi hafi sýnt af sér aðgæsluleysi þegar hann gekk í veg fyrir lyftarann við horn kaffiskúrsins. Stefnanda hafi borið að sýna sérstaka aðgát í ljósi þess að honum hafi mátt vera fyllilega ljóst að lyftari yrði þarna á ferðinni þar sem tilkynning hafði borist um bilaðan nema í lyftu 3 og hann og G-kk-nf B-kk-nf höfðu ákveðið að kanna málið. Samkvæmt starfsreglum stefnda skuli ávallt notast við lyftara til að lagfæra bilanir sem þessar. Stefnandi hafði unnið hjá stefnda í rúm þrjú ár þegar atvikið átti sér stað og hafi honum því verið fyllilega ljóst hvaða verklagsreglur giltu við þær aðstæður sem komu upp með hinn bilaða nema. Megi í þessu sambandi benda á að hjá stefnda fari fram nýliðafræðsla auk mánaðarlegra öryggisfunda þar sem farið sé yfir ýmis málefni, m.a. það hvernig starfsmenn skuli bregðast við ef tilkynning komi um bilun í búnaði. Þá bendir stefndi einnig á öryggisreglur stefnda, sem sé m.a. að finna á innraneti stefnda. Þar segi í reglu nr. 505.6, sem sé hluti af öryggisreglum skautsmiðju: „Ef skautgafflar og krókar stöðvast á hengibrautum skal sýna ýtrustu aðgát þegar losun á sér stað. Einungis má nota þar til gerð verkfæri við slíka vinnu.“ Af öllu framangreindu leiði að stefnanda hafi mátt vera fyllilega ljóst að lyftari væri væntanlegur að höndlara við lyftu 3. Verði því að meta stefnanda það til gáleysis að hann skyldi ganga fyrir hornið á kaffiskúrnum og í átt að lyftunni án þess að gæta nægjanlega að umferð lyftara á svæðinu.

Í stefnu segi stefnandi að það sé ekki í sínum verkahring að gera við rafnema og hafi hann því ekki verið í nokkrum slíkum erindagjörðum þegar lyftarinn ók á hann. Segi stefnandi að viðgerðir á rafnemum séu í höndum rafvirkja innan fyrirtækisins. Hlutverk starfsmanna stefnda sé m.a. að halda búnaði gangandi og meta hvað valdi ef truflanir komi fram. Í þetta skipti hafi komið fram tilkynning um truflun í búnaði. Við slíkar aðstæður sé það hlutverk þeirra starfsmanna sem séu á vakt að kanna hvað valdi. Ef í ljós komi að ekki sé unnt að laga bilun með einföldum hætti sé viðgerðarmaður kallaður til. Samkvæmt vaktaskýrslu á umræddri kvöldvakt hafi komið í ljós við skoðun starfsmanna að rofi var brotinn í viðkomandi búnaði og í kjölfarið hafi rafvirki verið kallaður til og hafi hann lagfært viðkomandi bilun. Samkvæmt þessu sé ekki rétt að stefnandi hafi ekki átt neitt erindi að lyftunni umrætt sinn. Þvert á móti hafi það verið hlutverk stefnanda, og þeirra starfsmanna sem voru með honum á vakt, að kanna, með aðstoð lyftara, hvað orsakaði viðkomandi truflun í búnaðinum.

Til stuðnings kröfum sínum bendir stefnandi á að aðeins þrír starfsmenn hafi verið á vakt er slysið varð en venjulega eigi þeir að vera fjórir. Því hafi mikið vinnuálag verið á flokkstjóranum sem hafi ekið á stefnanda þennan dag. Það sé alls ekki óvanaleg eða óþekkt staða að aðeins þrír starfsmenn séu á vakt ef um veikindi eða orlofstöku sé að ræða. Vinnuálagið á þessari vakt hafi því ekki verið mikið og ástand eðlilegt. Til samanburðar megi nefna að vaktafyrirkomulagi hafi nú verið breytt og í dag sinni 15 starfsmenn sömu störfum og 20 gerðu áður. Af þeim sökum hafni stefndi því alfarið að nokkur tengsl séu á milli umrædds slyss og þess að starfsmenn á vaktinni hafi verið þrír en ekki fjórir.

Stefnandi byggir á því að stefndi hafi ekki hlutast til um að uppfylla lögbundna athafnaskyldu sína til þess að tilkynna slysið án tafar til Vinnueftirlits ríkisins svo fram hefði getað farið rannsókn opinbers eftirlitsaðila á atvikum að slysinu. Leiði þetta til þess að stefndi eigi að bera hallann af þeim sönnunarskorti sem hlotist hafi af þessari meintu vanrækslu. Þessu sé alfarið hafnað af hálfu stefnda.

Eins og fram komi í stefnu skal atvinnurekandi án ástæðulausrar tafar tilkynna til Vinnueftirlits ríkisins öll slys þar sem starfsmaður deyr eða verður óvinnufær í einn eða fleiri daga, auk þess dags sem slysið varð, sbr. 1. ml. 1. mgr. 79. gr. laga nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum. Slys þar sem líkur séu á að starfsmaður hafi orðið fyrir langvinnu eða varanlegu heilsutjóni skuli tilkynna Vinnueftirlits ríkisins eigi síðar en innan sólarhrings, sbr. 2. ml. sömu greinar. Eins og rakið sé hér að framan hafi stefnandi ekki orðið óvinnufær vegna þess slyss sem hér um ræðir. Hann hafi lokið vaktinni sem hann var á er slysið varð og mætt til vinnu næst þegar hann var á vakt. Þá hafi hann afþakkað að hringt yrði á sjúkrabíl, auk þess sem hann hafi sjálfur gert lítið úr meiðslum sínum í kjölfar slyssins. Ekkert hafi heldur bent til þess að stefnandi hefði orðið fyrir varanlegu heilsutjóni vegna slyssins. Af framangreindu sé ljóst að skilyrði framangreindra lagaákvæða fyrir tilkynningarskyldu atvinnurekanda hafi ekki verið fyrir hendi í þessu máli. Stefnda hafi því ekki verið skylt að tilkynna slysið til Vinnueftirlits ríkisins, enda hafi atvikið verið metið, í ljósi aðstæðna allra og framburðar stefnanda sjálfs, sem minniháttar óhapp.

Í þessu sambandi megi þó benda á að stefndi hafi sent tilkynningu til Vinnueftirlits ríkisins um þremur mánuðum eftir slysið þrátt fyrir að honum hafi ekki verið skylt samkvæmt lögum að tilkynna slysið. Slíkt geti ekki talist óeðlilega langur tími þar sem kanna þurfti málið og ná í alla hlutaðeigandi aðila, sérstaklega í ljósi þess að tilkynningarskylda hafi ekki hvílt á stefnda. Auk þessa megi benda á að tveimur dögum eftir slysið hafi verið útfyllt slysatilkynning úr öryggiskerfi stefnda. Tilkynningin sjálf hafi verið útfyllt af G-kk-þgf B-kk-þgf, ökumanni lyftarans, en þeir hlutar sem nefnist „athugasemdir öryggisstjóra“ og „málskönnun við tilkynningu“ hafi verið útfylltir af E-kk-þgf G-kk-þgf, verkstjóra hjá stefnda. Í tengslum við þessa tilkynningu hafi verið rætt við stefnanda og ökumann lyftarans og farið yfir aðdraganda og orsök slyssins. Við þetta tækifæri hafi stefnandi fengið tilefni til að koma á framfæri athugasemdum sínum. Þá sé einnig vert að benda á tilkynningu stefnda um vinnuslys til Tryggingastofnunar ríkisins. Sú lýsing á málsatvikum, sem þar komi fram, hafi verið borin undir stefnanda og hafi hann undirritað tilkynninguna án athugasemda.

Í ljósi alls framangreinds sé staðhæfingu stefnanda mótmælt um að stefndi hafi með vanrækslu komið sér undan hlutlausri rannsókn á slysinu. Lýsing beggja aðila á málsatvikum hafi legið fyrir fljótlega eftir slysið og sé það því fjarri lagi að stefndi hafi samið málsatvikalýsingu þessa slyss einhliða löngu eftir slysið. Því sé alfarið hafnað að nokkuð halli á stefnanda í þessu sambandi eða að um sönnunarskort sé að ræða. Af gögnum þessa máls megi ráða að ekki hafi verið teljandi ágreiningur um málsatvik fyrr en stefnandi breytti frásögn sinni af aðdraganda slyssins í málskoti til Úrskurðarnefndar í vátryggingarmálum rúmum fimm árum eftir slysið. Í ljósi alls þessa byggi stefndi á því að það hafi enga þýðingu fyrir sönnunarstöðuna í þessu máli þó að slysið hafi ekki verið tilkynnt Vinnueftirliti ríkisins fyrr en þremur mánuðum eftir slysið.

Í ljósi alls framangreinds sé því hafnað af hálfu stefnda að stefnandi eigi rétt á frekari bótum úr hendi stefnda, en stefnandi hafi þegar fengið helming tjóns síns bætt. Beri því að sýkna stefnda af kröfum stefnanda.

Varakrafa stefnda um lækkun er byggð á sömu rökum og að framan greinir, að breyttu breytanda. Um vaxtakröfu stefnanda er sérstaklega tekið fram að vextir eldri en fjögurra ára séu fyrndir, sbr. 2. töluliður 3. gr. laga nr. 14/1905 um fyrning skulda og annarra kröfuréttinda.

Stefndi byggir kröfur sínar á meginreglum íslensks skaðabótaréttar, sérstaklega reglunni um eigin sök tjónþola.

III.

Niðurstaða

Stefnandi slasaðist við störf sín í skautasmiðju álversins í Straumsvík 24. október 2003 þegar lyftara var ekið á hann. Forsaga málsins er sú að stefnandi tók eftir að nemi í lyftu við svokallaðan höndlara var bilaður. Hann lét flokksstjórann, G-kk-þf B-kk-þf, vita en hann var staddur annars staðar í húsinu. Þeir afréðu að kanna bilunina og athuga hvort þeir gætu sjálfir lagað hana eða hvort kalla þyrfti til rafvirkja. Ákveðið var að G-kk-nf næði í lyftara og tæki með sér viðgerðarbúr sem í tilvikum sem þessum var sett framan á tennur lyftarans þegar vinna þurfti í hæð. G-kk-nf kom síðan akandi á lyftaranum, með vinnubúrið framan á, og ók á stefnanda, þar sem hann var staddur skammt frá höndlaranum, með þeim afleiðingum að hann féll í gólfið og fékk viðgerðarbúrið ofan á sig.

Deilt er um hvernig áreksturinn atvikaðist. Heldur stefndi því fram að stefnandi hafi skyndilega komið gangandi fyrir horn kaffistofunnar, sem þarna er staðsett, en stefnandi heldur því aftur á móti fram að hann hafi verið staddur á opnu svæði á miðju gólfinu á leið sinni að höndlaranum er slysið varð. Hann hafi snúið baki í lyftarann sem hafi verið ekið aftan á hann. Hann hafi ekki heyrt í lyftaranum þegar hann kom, enda töluverður hávaði að jafnaði í skautasmiðjunni og hann auk þess með eyrnatappa. Hann hafi fallið í gólfið og vankast eða hálfrotast.

Slysið var ekki tilkynnt strax til Vinnueftirlits ríkisins og engin sérstök rannsókn fór fram á tildrögum þess. Eftir slysið lagðist stefnandi fyrir í kaffistofunni til þess að jafna sig en hann var á aukavakt þetta kvöld. Hann stimplaði sig út í lok vaktar og fór síðan heim. Um nóttina og daginn eftir var hann illa haldinn af verkjum og leitaði því til slysadeildar og fékk skoðun og aðhlynningu. Hann var á frívakt næstu daga en þegar hann kom til vinnu aftur fékk hann að vinna léttari störf í samráði við vinnuveitanda.

Í ódagsettri tilkynningu stefnda til Vinnueftirlits ríkisins segir: „Ökumaður lyftara með vinnubúr á göflum tók ekki eftir G-kk-þgf þar sem hann gekk og ók á hann. G-kk-nf féll í gólfið og féll búrið neðst á kálfann.“

Í tilkynningu 18. nóvember 2003 til Tryggingastofnunar ríkisins sem send var vegna slysatryggingar, er tildrögum slyssins lýst svo: „Starfsmaður (450) keyrði lyftara með vinnubúri framan á framhjá kaffiskúr og að lyftu þrjú. Starfsmaður 1949 kemur fyrir horn og gengur í átt að lyftu. Stjórnandi lyftara tekur ekki eftir honum og hrindir búrið 1949 í gólfið. Búrið rennur svo af göflunum og lendir neðst á kálfa mannsins þar sem hann er að falla/fallinn á gólfið.“ Undir þessa tilkynningu rita tveir starfsmenn stefnda svo og stefnandi. Í skýrslu sinni fyrir dómi sagði stefnandi að hann hafi undirritað tilkynninguna án þess að athuga sérstaklega framangreindan texta sem hafi verið saminn af starfsmönnum stefnda.

Í ódagsettri og óundirritaðri slysatilkynningu úr öryggiskerfi stefnda er atvikinu lýst á eftirfarandi hátt: „Starfsmaður 450 var að keyra lyftara með vinnubúr framan á göflum framhjá kaffiskúr og að lyftu þrjú við höndlara en þar var bilaður nemi. Starfsmaður 1949 kemur þá fyrir hornið og labbar svo líka í átt að lyftunni, sá sem er á lyftara tekur ekki eftir honum fyrr en of seint og er hann þá búinn að hrinda honum í gólfið með búrinu er hann nær að bremsa og við það rennur búrið áleiðis fram af göflunum og lendir þverstífa neðst á því ofan á kálfana á honum þar sem hann er að falla/fallinn í gólfið.“ Í athugasemdum öryggisstjóra segir í sömu slysatilkynningu: „… Starfsmaður stóð við höndlara og sneri baki í lyftara, hann varð ekkert var við neitt fyrr en keyrt var aftan á hann og hann lá skyndilega á gólfinu. Búrið var ekki fest við lyftaragálgann en útbúa þarf lyftubúrið betur og kenna starfsmönnum rétta notkun. Læknir hefur skoðað starfsmann og fór þetta betur en á horfðist. Rætt hefur verið stjórnanda lyftarans um óaðgæslu hans (G-kk-nf B-kk-nf). G-kk-nf kom til léttrar vinnu eftir slysið …“

Fram hefur komið í málinu að hætt var að nota viðgerðarbúrið fyrir nokkrum árum og var það ekki til staðar við vettvangsgöngu. Eins hefur komið fram í málinu að vinnustaðurinn er nú eitthvað breyttur frá þeim tíma er slysið varð. Nú er t.d. búið að mála gangbrautir á gólf og lýsing er mun betri en áður.

Í málinu liggur fyrir viðurkenning stefnda á skaðabótaskyldu vegna slyssins og hefur stefnandi fengið greiddan hluta bóta úr ábyrgðartryggingu stefnda hjá réttargæslustefnda vegna slyssins. Deilt er hins vegar um meinta eigin sök stefnanda sem stefndi telur vera 50%.

Sem áður sagði var slysið ekki tilkynnt til Vinnueftirlits ríkisins eins og rétt hefði verið að gera, sbr. ákvæði 1. mgr. 79. gr. laga nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum um að tilkynna skuli slys til Vinnueftirlits ríkisins innan sólarhrings þegar líkur eru á að starfsmaður hafi orðið fyrir langvinnu eða varanlegu heilsutjóni. Rannsókn fór því ekki fram samkvæmt 1. mgr. 81. gr. laganna. Stefndi verður því að bera hallann af skorti á sönnun í málinu um þau atriði er varða tildrög og orsök slyssins. Enginn kom fyrir dóm af hálfu stefnda til að gefa skýrslu. Stefnandi hefur mótmælt frásögn stefnda af því hvernig slysið atvikaðist. Verður því við úrlausn málsins að byggja á frásögn stefnanda af atvikum, enda kemur sú frásögn heim og saman við önnur gögn málsins. Þannig voru áverkar stefnanda á kálfum hans sem styður framburð hans um að ekið hafi verið aftan á hann. Vegna hávaða á vinnustað var stefnandi með eyrnatappa og gat því ekki heyrt í lyftaranum sem kom akandi aftan að honum. Að sögn stefnanda ráðleggur stefndi starfsmönnum í skautasmiðju að vera með eyrnatappa eða heyrnarskjól við vinnu sína.

Stefnandi var því beinlínis keyrður niður vegna aðgæsluleysis ökumanns lyftarans. Líklegt er að viðgerðarbúrið framan á lyftaranum hafi byrgt ökumanni sýn en hann mátti gera ráð fyrir gangandi umferð á þessu svæði. Stefnandi sýndi ekki af sér neina þá háttsemi sem leiðir til eigin sakar hans. Stefndi ber því fulla skaðabótaábyrgð á slysi stefnanda samkvæmt reglum um vinnuveitendaábyrgð.

Ekki er deilt um bótafjárhæð og verða því kröfur stefnanda teknar til greina að öllu leyti. Eftir þessari niðurstöðu verður stefndi dæmdur til að greiða stefnanda 640.000 krónur í málskostnað að meðtöldum virðisaukaskatti.

G-kk-nf A-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

Dómsorð

Stefndi, Alcan á Íslandi hf., greiði stefnanda, G-kk-þgf B-kk-þgf, 3.702.337 krónur með 4,5% vöxtum samkvæmt 16. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, af 826.300 krónum frá 25. október 2003 til 24. október 2004, af 3.702.337 krónum frá þeim degi til 30. apríl 2009, með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr., laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, af 3.702.337 krónum frá þeim degi til greiðsludags, allt að frádregnum greiðslum frá réttargæslustefnda að fjárhæð 1.564.359 krónur þann 15. júní 2009, 676.887 krónur þann 15. júní 2009 og 309.951 króna þann 19. júní 2009.

Stefndi greiði stefnanda 640.000 krónur í málskostnað.

G-kk-nf A-kk-nf