S-96/2010

Mál þetta, sem dómtekið var 16. febrúar 2011, er höfðað með ákæru ríkissaksóknara, útgefinni 4. október 2010, á hendur S-kk-þgf S-kk-þgf, [kt.], nú til heimilis að Fífuvöllum 2, Hafnarfirði, „fyrir eftirfarandi hegningar- og umferðarlagabrot framin aðfaranótt sunnudagsins 29. nóvember 2009 í Fjarðabyggð, sem hér greinir:

Hættubrot með því að hafa í bifreiðinni NS-698 sem ekið var um Norðfjarðarveg á milli Reyðarfjarðar og Eskifjarðar, gripið um innanvert læri Á-kk-ef V-kk-ef S-kk-ef, sem ók bifreiðinni og slökkt aðalljós hennar með þeim afleiðingum að Á-kk-nf V-kk-nf missti stjórn á bifreiðinni sem rann yfir á rangan vegarhelming og stöðvaðist þar, en með þessu stofnaði ákærði lífi og heilsu ökumannsins og þriggja farþega í bifreiðinni í hættu á ófyrirleitinn hátt.“

„2. Sérstaklega hættulega líkamsárás með því að hafa í ofangreindri bifreið sem lagt var við Lambeyrarbraut 12 á Eskifirði, lagt með hnífi að andlitið K-kk-ef S-kk-ef T-kk-ef en hann náði að kasta sér aftur og setja höndina fyrir sig þannig að hnífurinn lenti í handarbaki hægri handar, með þeim afleiðingum að K-kk-nf S-kk-nf hlaut 7 cm langan skurð á handarbakið.“

„3. Líkamsárás með því að hafa á sama stað og getið er í ákærulið 2, skorið S-kk-þf N-kk-þf K-kk-þf með hnífi í vinstri framhandlegg með þeim afleiðingum að hann hlaut 1,5 cm langan skurð á framhandlegginn og tilraun til líkamsárásar með því að hafa reynt að skera I-kk-þf A-kk-þf í höndina með hnífi.“

„4. Ölvunarakstur með því að hafa ekið ofangreindri bifreið undir áhrifum áfengis (vínandamagn í blóði 1,39‰), frá Lambeyrarbraut 12 á Eskifirði og um Norðfjarðarveg þar til hann stöðvaði bifreiðina rétt austan við kauptúnið í Reyðarfirði.“

„5. Brot gegn valdstjórninni með því að hafa í lögreglubifreið sem lagt var rétt austan við kauptúnið í Reyðarfirði og á leið á lögreglustöðina á Eskifirði, hótað lögreglumönnunum S-kvk-þgf M-kvk-þgf B-kvk-þgf og Þ-kk-þgf Á-kk-þgf, sem þar voru við skyldustörf, ofbeldi og jafnframt að hafa, á lögreglustöðinni á Eskifirði hótað S-kvk-þgf M-kvk-þgf, Þ-kk-þgf og G-kk-þgf H-kk-þgf G-kk-þgf lögreglumanni ofbeldi.“

Í ákæru er háttsemi samkvæmt 1. tl. talin varða við 4. mgr. 220. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, háttsemi samkvæmt 2. tl. við 2. mgr. 218. gr. sömu laga, háttsemi samkvæmt 3. tl. við 217. gr. og 217. gr. sbr. 20. gr. sömu laga og háttsemi samkvæmt 5. tl. er talin varða við 1. mgr. 106. gr. sömu laga. Háttsemi samkvæmt 4. tl. er talin varða við 1., sbr. 3. mgr. 45. gr., sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987.

Í ákæru er þess krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar, auk sviptingar ökuréttar skv. 101. og 102. gr. umferðarlaga nr. 50/1987.

Ákærði krefst aðallega sýknu en til vara vægustu refsingar sem lög leyfa og að honum verði markaður eins stuttur tími sviptingar ökuréttar og lög frekast heimila. Þá krefst hann þess að sakarkostnaður verði lagður á ríkissjóð, þar með talin hæfileg þóknun til handa A-kvk-þgf B. J-x-x hdl. sem fyrst var skipuð verjandi ákærða sem og til handa J-kk-þgf E-kk-þgf hdl. sem skipaður var verjandi ákærða í upphafi aðalmeðferðar.

I

Rétt þykir hér í upphafi að gefa lauslegt yfirlit málsatvika en ítarlegri grein verður gerð fyrir framburði einstakra vitna þar að lútandi hér síðar. Ákærði var ásamt fleira fólki í samkvæmi heima hjá I-kk-þgf A-kk-þgf á Eskifirði að kvöldi laugardagsins 28. nóvember 2009. Að loknu samkvæminu var farið á skemmtistað á Reyðarfirði, en á milli þessara bæjarkjarna er um 10 mínútna akstur. Eftir lokun skemmtistaðarins var haldið til baka frá Reyðarfirði á Eskifjörð í bifreið ákærða. Var ákærði farþegi í framsæti í bifreiðinni en Á-kk-nf V-kk-nf S-kk-nf var bílstjóri. Farþegar í aftursæti voru S-kk-nf N-kk-nf K-kk-nf, K-kk-nf S-kk-nf T-kk-nf og G-kk-nf V-kk-nf B-kk-nf. Ekið var frá Reyðarfirði að Lambeyrarbraut 12, heimili I-kk-ef A-kk-ef, þar sem samkvæmi hafði verið fyrr um kvöldið. Það atvik sem lýst er í tl. 1. í ákæru á að hafa gerst þegar bifreiðin var á Hólmahálsi milli Reyðarfjarðar og Eskifjarðar. Engin götulýsing er þarna og óumdeilt að það var myrkur, enda átti atvikið sér stað að nóttu í lok nóvember. Ákærða er gefið að sök að hafa þarna gripið í læri ökumanns bifreiðarinnar og hafa slökkt ökuljós hennar þannig að ökumaður hafi misst stjórn á bifreiðinni sem runnið hafi yfir á rangan vegarhelming. Er þessi lýsing í stórum dráttum í samræmi við framburð ökumanns bifreiðarinnar og þeirra þriggja farþega sem voru í aftursæti hennar. Ákærði á hinn bóginn hafnar þessu og kveðst hafa verið sofandi í þessari ökuferð.

Er komið var á Eskifjörð mun G-kk-nf V-kk-nf B-kk-nf hafa farið úr bifreiðinni en henni var síðan ekið að Lambeyrarbraut 12. Fór ökumaður þar úr bifreiðinni. Ákærða er gefið að sök í 2. tl. ákæru að þarna hafi hann í fyrsta lagi lagt með hnífi að andliti K-kk-ef S-kk-ef T-kk-ef, en hann náð að kasta sér aftur og setja höndina fyrir sig og að hnífurinn hafi lent í handarbaki hægri handar þannig að af hlaust skurður. Þá er honum í framhaldi gefið að sök í 3. tl. ákæru að hafa skorið S-kk-þf N-kk-þf K-kk-þf með hnífi í vinstri framhandlegg með þeim afleiðingum að hann hafi hlotið skurð. Þá er honum einnig gefið að sök að hafa gert tilraun til að skera I-kk-þf A-kk-þf í höndina með hnífnum, en I-kk-nf kom þarna að og hugðist að sögn reyna að tala við ákærða. Ákærði hefur kannast við að hafa verið með hníf en kveður hann hafi verið í slíðri allan tímann og kvaðst engan hafa skorið og hafnaði því einnig að hann hefði reynt að skaða einhvern með hnífnum. Eins og fyrr segir kvaðst ákærði hafa verið sofandi í ökuferðinni frá Reyðarfirði til Eskifjarðar en hafa vaknað upp í bifreiðinni þannig að búið hafi verið að halla aftur sætinu sem hann hafi setið í og strigapoki hafi verið settur yfir höfuð hans og þrengt að. Honum hafi þarna verið hótað lífláti og að hann myndi enda í höfninni. Hafi hann orðið mjög skelkaður og hafi reynt að verjast árásinni. Hann kvaðst hafa talið sér nauðsynlegt að flýja af vettvangi til að bjarga lífi sínu og hafi ekki haft aðra leið til þess en að aka á brott í bifreið sinni. Ákærði kveðst hafa ekið að lögreglustöðinni á Eskifirði en þar hafi enginn verið svo hann hafi haldið áfram til Reyðarfjarðar. Þegar hann hafi síðan séð lögreglubifreið á hliðarvegi í nágrenni Reyðarfjarðar hafi hann ekið að bifreiðinni til að leita sér aðstoðar. Lítið hafi verið hlustað á hann og hann síðan handtekinn og færður á lögreglustöð grunaður um ölvunarakstur, sbr. tl. 4. í ákæru. Fyrir liggur að S-kk-nf N-kk-nf og K-kk-nf S-kk-nf sem verið höfðu með ákærða í bifreið hans héldu á eftir honum á annarri bifreið er hann ók þarna á brott og hringdu jafnframt í lögregluna. Má sjá af lögregluskýrslum að tilkynningin hafi borist um klukkan 4 að morgni. Mun lögregla hafa brugðist við með því að leggja lögreglubifreið á afleggjara frá aðalvegi og hafi beðið ákærða þar þegar hann kom akandi. Er ákærði sá lögreglubifreiðina ók hann að henni og gaf sig á tal við lögreglumenn. Fyrir liggur að S-kk-nf N-kk-nf og K-kk-nf komu þarna að en snéru bifreið sinni við og höfðu ekki tal af ákærða eða lögreglu þarna. Lögreglumennirnir tveir sem þarna höfðu afskipti af ákærða hafa borið um að hann hafi verið æstur og einnig að hann hafi haft uppi við þau hótanir í lögreglubifreið og sem og eftir að komið var á lögreglustöð, sbr. ákæruatriði í 5. tl. ákæru.

II

Hér verða raktir framburðir ákærða og vitna fyrir dómi í einu lagi að því er varðar öll þau sakarefni sem um ræðir í málinu enda um samfellda atburðarás að ræða.

Í skýrslu sinni fyrir dómi lýsti ákærði atburðum á þann veg að hann hefði umrætt kvöld verið í samkvæmi hjá I-kk-þgf A-kk-þgf að Lambeyrarbraut 12 á Eskifirði. Um miðnætti hafi verið farið á skemmtistað á Reyðarfirði. Þegar þeir hafi farið aftur út í bíl á leið frá skemmtistaðnum hafi hann fundið það að menn hafi stillt sér upp fyrir aftan hann og það hafi verið slæmur andi frá mönnum. Hann hafi fundið að eitthvað hafi staðið til. Síðan hafi þeir farið inn í bíl og hann hafi sofnað á leiðinni. Hafi hann svo vaknað aftur við það, þegar bifreiðin hafi verið komin á Lambeyrarbraut 12, að hann hafi verið með strigapoka yfir andlitinu og hafi ekki getað hreyft sig. Það hafi verið búið að halla sætinu aftur. S-kk-nf N-kk-nf hafi þarna verið að reyna að kyrkja hann og hann hafi heyrt S-kk-þf segja að það ætti að drepa hann og að hann ætti að enda í höfninni. Kvað hann þetta hafa verið mjög slæma upplifun og að honum veittist erfitt að lifa þetta upp aftur. Kvaðst hann aldrei hafa verið hræddari um líf sitt. Kvaðst ákærði hafa teygt sig í hanskahólf á milli sætanna en þar hafi hann verið með hníf sem hafi verið öryggistæki í bílnum. Hafi hann spyrnt sér í mælaborðið og hafi þannig náð smá slaka og hafi náð að koma sér úr hálstakinu. Hann hafi haldið þessum hníf við lærið á sér, en hnífurinn hafi verið í hulstrinu allan tímann. Hann hafi skellt sér yfir í hurðastafinn, s.s. að framrúðunni og hafi öskrað „út, út, út með ykkur“. Hann hafi séð að I-kk-nf hafi dregið S-kk-þf N-kk-þf burtu og K-kk-nf hafi fylgt á eftir. Hann kvaðst hafa hoppað yfir í bílstjórasætið, því hann hafi séð að hann hafi ekki getað farið út með þessum mönnum og hann hafi rokið í burtu á bílnum, beint niður á lögreglustöðina við Strandgötu. Þar hafi enginn verið og því hafi hann haldið áfram til Reyðarfjarðar. Hann hafi þá orðið var við að bifreið hafi veitt honum eftirför. Hann hafi síðan séð lögreglubifreið og hafi stöðvað við hana og óskað eftir aðstoð þar sem það hafi átt að fara að drepa hann. Kvað ákærði að lögreglumaðurinn hafi ekki hlustað á hann, en hafi handtekið hann fyrir ölvunarakstur. Kvaðst ákærði hafa bent á bifreiðina sem veitt hafi honum eftirför og hafi sagt lögreglumanninum að menn væru að elta hann og ætluðu að drepa hann. Kvaðst ákærði hafi verið rólegur þarna. Þegar á lögreglustöð hafi verið komið og hann hafi séð að lögregla vildi ekki hlusta á hann kvaðst ákærði hafa óskað eftir að fá að tala við lögmann og hafi fengið að tala við B-kk-þf Þ-kk-þf V-kk-þf hrl. Kvaðst ákærði hafa verið rólegur allan tímann og að hann hafi margsinnis beðið um að fá að fara inn í klefa þar sem hann hafi óttast um líf sitt. Kvaðst ákærði hafa óskað eftir að fá blóðprufu þar sem hann hafi talið það öruggari mælingu en öndunarpróf. Daginn eftir hafi hann farið á hótel og hafi dvalið þar til mánudags, en hafi talið sig verði varan við menn fyrir utan hótelið sem hann hafi talið þá menn sem viljað hafi honum illt. Á mánudagsmorguninn hafi hann treyst sér til að fara og sækja bílinn. Kvaðst hann hafa læðst með veggjum og með ströndinni þarna til að koma á lögreglustöðina og hafi komið alveg lafhræddur þangað. Hann hafi þar fengið afhent dótið sitt. Síðan hafi hann farið heim. Hann hafi talað við lögregluna þarna og hafi enn skýrt þeim frá að hann væri hræddur um líf sitt og hafi skýrt frá fyrrnefndum mannaferðum við hótelið, en ekki hafi verið hlustað á hann frekar en áður. Hann hafi þá komið sér burtu og heim. Ákærði sýndi í réttinum hníf þann sem hann kvaðst hafa verið með þarna. Var hnífurinn í slíðri og kvað ákærði að hann hefði ekki tekið hnífinn úr slíðrinu. Fram kom hjá ákærða að hann teldi að framangreindir menn hefðu borið kala til sín og hefði S-kk-nf N-kk-nf hótað honum ofbeldi fyrir utan tilgreinda byggingu á Eskifirði og kvað ákærði að I-kk-nf A-kk-nf hefði orðið vitni að þessu. Kom fram hjá ákærða að hann teldi að andúð umræddra manna mætti rekja til þess að fyrrum sambýliskona hans væri að bera hann út hvar sem hann kæmi. Ákærði hafnaði því aðspurður að hafa gripið í læri ökumannsins og að hafa slökkt ljós bifreiðarinnar og ítrekaði að hann hefði verið sofandi í ökuferðinni frá Reyðarfirði til Eskifjarðar. Ákærði kvað að S-kk-nf N-kk-nf hafi haldið um hálsinn á honum og þetta hafi hann vitað þar sem hann hafi fundið hann upp við sig og hafi heyrt þegar hann hafi talað og öskrað. Aðspurður um hvort hann hafi notað þennan hníf gagnvart þeim mönnum sem verið hafi með honum í bílnum kvaðst hann ekki hafa gert það. Hnífurinn sé ósnertur hjá sér í sama poka og hann hefi verið í þegar lögregla hafi afhent honum hann. Fingraför lögreglumannsins séu á hnífnum, það sé ekki blóð á hnífnum, það sé ekki á blóð á hulstrinu og það sé ekki blóð í pokanum. Þá hafi ekki verið blóð á ákærða eða í bifreið hans. Kvaðst ákærði ekki vita hvar K-kk-nf og S-kk-nf N-kk-nf hafi fengið þá áverka sem lýst sé í ákæru. Hann kvaðst aðspurður ekki hafa beitt þessum hníf til að reyna að losa sig eða eitthvað slíkt. Kvað ákærði að akstur hans í umrætt sinn hafi verið neyðarakstur. Hann hafi leitað til lögreglu eftir aðstoð. Þá var borið undir hann að honum væri einnig gefið að sök að hafa hótað lögreglumönnum. Hann kvaðst ekki hafa gert það. Hann hafi bara sagt að hann vildi fá sinn lögmann ef þeir ynnu ekki sín störf. Þeir hafi ekki hlustað á hann þegar hann hafi óskað eftir aðstoð. Hann kvaðst hafa margreynt að sýna lögreglumanninum bílinn sem hafi verið að elta hann og hafi sagt frá því að það hafi átt að drepa hann. Þá var borið undir hann að það væru þrír lögreglumenn sem hafi borið um það að hann hafi hótað þeim að þeir skyldu hafa verra af. Kvað hann það ekki rétt. Hann kvaðst aðeins hafa hótað þeim lögsókn. Aðspurður um ölvunarástand sitt þetta kvöld kvað hann að hann hefði bara verið að skemmta sér og hafi ekki lagt á minnið hversu marga drykki hann hafi drukkið. Hann kvaðst muna eftir öllu kvöldinu og að hann hafi ekki verið óskýr í hausnum.

Að beiðni verjanda gerði ákærði grein fyrir að hann hefði starfað sem slökkviliðsmaður frá 1987 eða í um 18 ár þar af 3 ár sem innivarðstjóri í slökkviliðinu á Keflavíkurflugvelli. Á þeim tíma hafi hann líka verið í snjóruðningsdeild og hafi verið eitt sumar í slökkviliðinu í Hafnarfirði á sjúkrabíl. Eftir 2004 hafi hann verið í Securitas í Seðlabankanum í eitt og hálft ár. Hann hafi verið leigubílstjóri í rúmt ár og hann hafi verið rútubílstjóri hjá Kynnisferðum. Síðan hafi hann komið austur og hafi starfað hjá Alcoa frá apríl 2009. Einnig kvaðst hann meðfram starfi í slökkviliðinu hafa verið sendibílstjóri hjá Reykjavíkurborg í yfir 20 ár en í því starfi hafi falist m.a. að fara með matarbakka heim til aldraðs fólks. Aðspurður um hvort hann ætti sér sögu um að beita ofbeldi kvaðst hann ekki eiga það en hann hafi verið í ofbeldisfullu sambandi með nafngreindri konu. Hann sæti uppi með þá sök og hefði fengið dóm fyrir sem hann teldi óréttmætan. Ákærði taldi að strigapoki sá sem settur hefði verið yfir höfuðið á honum hafi verið strigapoki sem annaðhvort S-kk-nf N-kk-nf eða K-kk-nf hafi verið með í samkvæminu fyrr um kvöldið en þar hafi annarhvor þeirra verið klæddur í jólasveinabúning. Lagði ákærði fram myndir úr umræddu samkvæmi máli sínu til stuðnings. Ákærði kvað að það hefði haft veruleg áhrif á hann að hafa þarna fengið þennan poka yfir höfuðið og að það hafi kostað hann starfið hjá Alcoa. Hann kvaðst vera vanur reykkafari en hann hefði ekki getað lokið reykköfunaræfingum eftir þennan atburð sökum innilokunarkenndar. Aðspurður kvaðst hann hafa sagt að lögmaður myndi athuga lögmæti aðgerða lögreglu. Kvaðst ákærði aðspurður hafa tekið mynd af mælaborði bifreiðar sinnar sem sýni skófar þar eftir að hann hafi spyrnt í þegar hann hafi verið að reyna að losa sig þegar hann hafi vaknað með pokann yfir hausnum. Borið var undir ákærða úr skýrslu hans fyrir lögreglu að þar hafi hann lýst því þannig að hann hafi sett höndina upp með pokanum og þannig náð að losa sig. Síðan segi hann, þegar bornir hafi verið undir hann þeir áverkar sem S-kk-nf N-kk-nf og K-kk-nf hafi verið með, að hann hafi reynt að skera undir pokann til að bjarga sér. Kvað ákærði að þetta hafi ekki verið þannig og hann væri búinn að lýsa þessu. Hann kvaðst ekki vita hvers vegna þetta misræmi væri fyrir hendi.

Á-kk-nf V-kk-nf S-kk-nf gaf skýrslu fyrir dómi. Kvaðst hann hafa verið ökumaður bifreiðar ákærða í umrætt sinn. Hann kvað þetta vera jeppabifreið, ekki nýlega og á ónegldum dekkjum. Kvaðst hann hafa verið hræddur við að keyra bílinn því honum hafi fundist vera hálka. Lýsti hann ökuferðinni frá Reyðarfirði þannig að á leiðinni hefði ákærði verið að toga í bindi eða skyrtu K-kk-ef sem setið hafi í aftursæti og hafi gert sig líklegan til að kyssa hann. K-kk-nf hafi sagt honum að hætta þessu og þá hafi ákærði hætt. Þegar þeir hafi verið komnir aðeins út úr bænum þá hafi ákærði byrjað að ýta bílnum úr gír og kvaðst Á-kk-nf hafa beðið ákærða að hætta þessu. Þegar þeir hafi verið að koma að Hólmahálsinum þá kvað Á-kk-nf að ákærði hefði farið með hendina í klofið á honum og hafi gripið um innanvert læri hans. Hann kvaðst hafa tekið í hendina á ákærða og hafi reynt að ýta henni frá. Ákærði hafi sperrst svona á móti og þá kvaðst Á-kk-nf hafa neglt niður og hafi svona misst stjórn á bílnum. Ákærði hafi þá slökkt ljósin á bifreiðinni með því að teygja sig yfir Á-kk-þf. Kvaðst Á-kk-nf hafa orðið mjög æstur og hafi sagt ákærða að hætta þessu og hafi öskrað eitthvað á hann. Síðan kvaðst Á-kk-nf hafa startað bílnum og hafa farið aftur af stað. Á-kk-nf kvað að honum hafi brugðið mjög mikið og þetta hafi líka verið frekar óþægilegt. Hann hafi bremsað og hafi misst að einhverju leyti stjórn á bílnum. Það hafi verið hálka þarna og bíllinn hafi svigað þarna á milli kanta og hann telji að hann hafi stöðvast á öfugum vegarhelmingi. Aðspurður um það hvort hann viti á hvað miklum hraða hann hafi verið þegar ákærði hafi gripið í lærið á honum kvaðst hann efast um að hann hafi verið á miklum hraða, en þegar borið var undir hann úr lögregluskýrslu þar sem hann hafi sagst geta hafa verið á 80 til 90 km. hraða kvað hann að það gæti verið. Eftir að ákærði hafi verið að ýta bílnum úr gír hafi hann verið að búa sig undir eitthvað, hann hafi ekki vitað á hverju hann gæti átt von. Hann kvað aðspurður að honum hafi fundist hann vera í hættu á þessum stað. Þá kvað Á-kk-nf að þegar hann hafi ekið áfram hafi hann verið með hendina á hólfi sem sé milli framsætanna og hafi fundið að ákærði hafi verið að reyna að opna hólfið og kvaðst Á-kk-nf þá hafa fært hendina frá. Ákærði hafi þá opnað hólfið og kvaðst Á-kk-nf hafa séð að ákærði hafi tekið eitthvað upp sem hann hafi í fyrstu ekki vitað hvað hafi verið en síðan hafi hann heyrt að það hafi opnast hnífur, eða hann hafi uppgötvað að það hafi verið hnífur. Hann kvaðst hafa séð glitta í hníf og hafa líka heyrt smell. Aðspurður um hvað ákærði hafi gert við þennan hníf kvað Á-kk-nf að hann hefði haldið hnífnum við hliðina á sér og hafi falið hann á bak við lærið á sér. Þegar komið hafi verið á Eskifjörð hafi G-kk-nf beðið hann um að skutla sér að dvalarstað sínum sem hann hafi gert. Ákærði hafi þá æst sig upp. Kvaðst hann hafa sagt ákærða að hann væri bara að fara að skutla stráknum heim. Þegar hann hafi síðan verið kominn fyrir utan Lambeyrarbraut 12 þá hafi hann ætlað að beygja upp í stæðið þar sem bíllinn hafi verið þegar Á-kk-nf hafi tekið hann en ákærði hafi þá rykkt í stýrið og hafi drepið á bílnum þannig að hann hafi stoppað á miðjum vegi og hafi lokað götunni. Kvaðst Á-kk-nf hafa spurt ákærða hvort hann ætlaði að hafa bílinn svona. Ákærði hafi þá sagt að hann ætti ekkert að vera að skipta sér af því. Kvaðst Á-kk-nf hafa reynt að forða sér út úr bifreiðinni. Aðspurður um hvort hann hafi eitthvað orðið var við hvað hafi gerst í bifreiðinni eftir að hann hafi komið út kvaðst hann hafa heyrt að K-kk-nf hafi sagt við ákærða að hann ætti ekki vera að keyra og hafi verið að reyna að teygja sig í lykilinn. Kvaðst hann hafa séð þegar K-kk-nf teygði sig í lykilinn. Þá kvaðst Á-kk-nf hafa sagt við S-kk-þf N-kk-þf að ákærði væri með hníf. Hafi hann einnig reynt að kalla á I-kk-þf A-kk-þf sem hann hafi séð að hafi staðið fyrir utan húsið hjá sér og hafi vitað að væri vinur ákærða. Aðspurður um hvort S-kk-nf N-kk-nf hafi verið inni í bifreiðinni þegar Á-kk-nf hafi sagt honum að ákærði væri með hníf, kvað hann að S-kk-nf N-kk-nf hafi verið á leið inn í bílinn til að reyna að ná lyklunum þar sem ákærði hafi verið að fara að reyna að aka fullur. Aðspurður hvort hann hafi séð eitthvað meira gerast inni í bifreiðinni kvað hann að síðan hafi I-kk-nf farið inn í bílinn. Á-kk-nf hafi kallað á I-kk-þf og látið hann vita að ákærði væri með hníf og væri að fara að keyra fullur. Á-kk-nf hafi reiknað með því að I-kk-nf gæti róað ákærða niður af því að þeir væru vinir. Hafi hann ákveðið að koma sér í burtu þar sem nærvera hans væri frekar til að æsa ákærða upp en að róa hann niður. Aðspurður hvort hann hafi verið vitni að því að ákærði hafi beitt þessum hníf kvaðst hann ekki hafa verið það. Hann kvaðst hafa farið áður en S-kk-nf N-kk-nf hafi komið út úr bifreiðinni eða í þann mund að I-kk-nf hafi skipt um sæti við S-kk-þf N-kk-þf. Kvaðst Á-kk-nf hafa talið að þetta væri allt orðið rólegt þegar hann hafi farið. Aðspurður um hvort hann hafi séð einhverja áverka á N-kk-þgf og K-kk-þgf kvaðst hann hafa bara séð þá eftir þetta, nánar tiltekið daginn eftir. Kvað hann aðspurður að þeir hafi verið með skurði á höndunum. Þeir hefðu sagt honum það strax um nóttina að ákærði hefði keyrt í burtu og að ákærði hefði skorið þá í hendurnar. Aðspurður um ölvunarástandið á ákærða kvað Á-kk-nf að það hafi verið mjög hátt og hann hefði giskað á eitthvað meira heldur en bara áfengi. Kvað Á-kk-nf að ákærði hafi verið mjög æstur þegar þeir hafi verið á heimleiðinni. Þá var borið undir Á-kk-þf að ákærði hefði lýst þessu með þeim hætti að hann hafi sofnað þarna á leiðinni og hann neiti því að hafa gripið í Á-kk-þf, en segist svo hafa vaknað við það þegar til Eskifjarðar hefi verið komið að búið hafi verið að setja strigapoka yfir höfuðið á honum og það hafi verið að herða að hálsinum á honum og honum hótað lífláti. Hafnaði Á-kk-nf því að þetta hefði verið svona og taldi engan strigapoka hafa verið meðferðis í bifreiðinni og kvaðst ekki hafa heyrt ákærða hótað. Hann kvaðst hins vegar sjálfur hafa orðið mjög reiður þegar ákærði hafi gripið í lærið á honum og slökkt ljósin en kvaðst ekki telja sig hafa hótað ákærða neinu í því sambandi. Á-kk-nf staðfesti að hann hefði verið í samkvæmi fyrr um kvöldið á heimili I-kk-ef og þar hefði S-kk-nf N-kk-nf verið í jólasveinabúningi, en hann taldi ekki að sá búningur hefði verið tekinn með á skemmtistaðinn. Aðspurður um það hvort hann hefði verið undir áhrifum áfengis kvaðst hann ekki hafa verið það. K-kk-nf og S-kk-nf N-kk-nf hafi einnig verið edrú en þeir drekki ekki. G-kk-nf V-kk-nf hafi verið eitthvað fullur. Aðspurður um hvernig hann þekkti ákærða kvaðst hann ekki hafa gert það og hafi verið að hitta hann í fyrsta skipti. Kvaðst hann ekki hafa heyrt neitt um hann eða hans sögu utan að hann væri vinur I-kk-ef. Þá kvaðst hann sérstaklega aðspurður ekki hafa heyrt um mál milli ákærða og fyrrum sambýliskonu hans á þessum tíma, en hann hafi heyrt um þetta fyrir einni tveimur vikum að dæmt hefði verið í slíku máli fyrir stuttu síðan. Kvaðst hann ekki hafa heyrt strákana ræða um slíkt. Beðinn um að lýsa þessum hníf kvaðst vitnið ekki geta gert það mikið. Hafi honum fundist hnífurinn vera með silfurlitu skafti. Hann kveðst telja að þetta hefði verið opnanlegur hnífur en örugglega ekki fjaðurhnífur. Hann kvað að honum hafi fundist hann heyra smell þegar hnífurinn hafi opnast. Hann kvað að hann hefði voðalega lítið séð glitta í hnífinn, en hann hafi verið að keyra, en einhverra hluta vegna hafi hann fengið alveg skýrlega á tilfinninguna að ákærði væri með hníf. Þá var borið undir hann hverjir hafi verið í bílnum þegar hann hafi farið. Kvað hann K-kk-þf hafa setið aftur í og I-kk-nf hafi verið að koma að en S-kk-nf N-kk-nf hafi farið inn í bílinn til þess að reyna að ná í lyklana. Þeir N-x-x og I-kk-nf hafi raunverulega verið að skipta um sæti þegar hann hafi farið. Hann kvaðst ekki geta sagt um það hvort einhver hafi verið með áverka þegar hann hafi farið. Á-kk-nf hafnaði því alfarið að S-kk-nf N-kk-nf og K-kk-nf hafi getað sett poka yfir höfuðið á ákærða og hann viti ekki hvernig þeir hefðu átt að gera það, þegar ákærði sitji í bílnum með hníf og þeir hafi verið að reyna að ná af honum lyklunum.

G-kk-nf V-kk-nf B-kk-nf gaf skýrslu fyrir dómi. Hann lýsti ökuferðinni frá veitingastaðnum á Reyðarfirði og kvað að þeir hafi verið að vera komnir að álverinu og hafi bara verið að spjalla þegar ákærði hafi teygt sig aftur í og rifið í bindið á K-kk-þgf sem setið hafi í miðjunni og hafi reynt að draga hann til sín eins og hann væri að reyna að kyssa hann eða eitthvað svoleiðis. Síðan þegar þeir hafi verið komnir aðeins lengra þá grípi hann í lærið á Á-kk-þgf sem hafi verið að keyra og þá hafi Á-kk-nf orðið mjög fúll og reiður og svo virðist sem ákærði hafi teygt sig eitthvað aðeins lengra og hafi slökkt á ljósunum á bílnum. Bíllinn hafi stoppað og það hafi orðið einhver orðaskipti þarna á milli manna. Síðan hafi þeir bara haldið áfram og þegar þeir hafi komið inn á Eskifjörð þá biðji hann um að fá að fara úr bílnum niður við höfn og þar hafi hann orðið eftir. Kvað hann að það hafi orðið orðaskipti og eiginlega leiðindi á milli ákærða og strákanna K-kk-ef og Á-kk-ef. Hann lýsti þessu svo að allt hafi verið í góðu en síðan hafi stemmingin snúist við og orðið leiðindi. Hann kvaðst ekki muna eftir því að þeir hafi verið að hóta ákærða. Hann kvaðst ekki muna hvað Á-kk-nf hafi sagt en kvaðst bara muna að hann hafi hægt á sér á þegar gripið hafi verið í lærið á honum, en hann hafi stoppað bílinn þegar búið hafi verið að slökkva ljósin. Það hafi náttúrulega verið kolniðamyrkur þarna. Aðspurður um það hvort bíllinn hafi runnið eitthvað til kvað hann að honum hafi fundist það, en hann hafi setið aftur í og ökumaðurinn hafi hemlað strax og þeir hafi verið inni á veginum allan tímann. Kvað hann að bíllinn hafi endað inná röngum vegarhelming. Þegar þeir hafi verið stopp hafi bifreiðin verið á báðum akreinum. Aðspurður um hvort hann muni hvenær ákærði hafi slökkt ljósin kvað hann að það hafi verið um líkt leyti og hann hafi tekið í læri Á-kk-ef og kvað bifreiðina hafa verið á ferð þegar ljósin hafi verið slökkt. Hann kvaðst ekki vita á hvað miklum hraða hann hafi verið þegar ákærði hafi gripið í lærið á Á-kk-þgf. Aðspurður um það hvort hann hafi upplifað það að þeir hafi verið í einhverri hætti kvaðst hann hafa gert það. Hann kvaðst hafa verið undir áhrifum áfengis en ekki ofurölvi. Hann kvað ákærða einnig hafa verið undir áhrifum áfengis, en aðrir í bílnum ekki. Hann viti til þess að K-kk-nf og S-kk-nf N-kk-nf drekki ekki.

S-kk-nf N-kk-nf K-kk-nf gaf skýrslu fyrir dómi. Hann kvað aðspurður að á þessum tíma hafi hann aðeins þekkt ákærða í gegn um félaga sinn I-kk-þf og hafi ákærði oft komið heim til hans. Hann hafi ekki þekkt ákærða mikið, en hann hafi talið hann einn af þeim félögum. Hann kvaðst aðspurður ekki hafa borið illan hug til ákærða. Hann lýsti umræddri ökuferð þannig að þeir hafi verið að fara frá Reyðarfirði yfir á Eskifjörð. Ákærði hafi snúið sér aftur í og hafi gripið í K-kk-þf og K-kk-nf hafi sagt honum að sleppa áður en hann rífi skyrtuna eða bindið og ákærði hefði gert það. Síðar hafi ákærði gert þetta aftur og hafi komið nær K-kk-þgf og hafi verið að reyna að kyssa hann eða eitthvað. Þá hafi K-kk-nf ýtt ákærða frá. Svo hafi þeir verið að keyra og allt í einu hafi ákærði gripið í innanvert lærið á Á-kk-þgf, bílstjóranum og hafi slökkt ljósin á bílnum. Bíllinn hafi skrikað til og það hafi ekki verið ákærða að þakka að hann hafi haldist á veginum. Haldið hafi verið áfram og ákærði hafi farið í eitthvað hólf á milli sætanna og hafi svo lokað því og hafi þeir ekkert vitað hvað hann hafi verið að gera þar. Aðspurður hvort hann hafi séð ákærða fara í þetta hólf kvaðst hann hafa séð það. Á-kk-nf sem hafi verið að keyra hafi ekki sagt neitt eftir þetta og alla leið á Eskifjörð þannig að hann hafi greinilega vitað hvað ákærði hafi verið með í hendinni. Þegar komið hafi verið á Eskifjörð hafi Á-kk-nf ætlað að beygja inn í stæði en þá hafi ákærði gripið í stýrið og hafi sagt honum að leggja þversum í bílastæðið. Þeir hafi þá allir farið út, nema K-kk-nf hafi verið eftir í bílnum eitthvað að spjalla við ákærða og eina sem S-kk-nf N-kk-nf hafi heyrt þegar hann hafi ætlað að opna hurðina hafi verið að K-kk-nf hafi verið að tala um að þeir ættu að hætta þessu. Þeir færu bara inn og ræddu málin. Svo heyri vitnið að ákærði tali eitthvað um að hann ætli að fara að keyra og þá hafi vitnið hlaupið inn í bílinn. Ákærði hafi þá rifið í hann. Kvaðst S-kk-nf N-kk-nf þá hafa ýtt í ákærða og hafi spurt hann hvað hann væri að spá og hafi sagt honum að hætta þessu rugli. Þá hafi ákærði rekið hnífinn í vitnið. Ákærði hafi verið búinn að gera eitthvað við K-kk-þf líka en K-kk-nf hafi fengið skurð á handarbakið. S-kk-nf N-kk-nf kvaðst þarna hafa fengið áverka á aftanverðan vinstra framhandlegg. Í þessu hafi I-kk-nf komið og hafi spurt hvað væri í gangi og hafi viljað fá að tala við ákærða. Þeir S-kk-nf N-kk-nf og K-kk-nf hafi bara farið út úr bílnum, en I-kk-nf hafi farið inn í bílinn. Allt í einu stökkvi I-kk-nf út úr bílnum og í því fari bíllinn af stað og ákærði hafi verið kominn undir stýri. S-kk-nf N-kk-nf og K-kk-nf hafi ekið á eftir ákærða og S-kk-nf N-kk-nf kvaðst strax hafa hringt í lögregluna. Lögreglumenn hafi reynst vera á Reyðarfirði. Síðan hafi þeir fylgt bifreið ákærða eftir og hafi verið svolítið á eftir honum. K-kk-nf sé sjúkra- og slökkviliðsmaður og einnig í björgunarsveit og það eina sem þeir hafi verið að hugsa hafi verið ef ákærði myndi lenda út af eða eitthvað eða bíll kæmi á móti þá væri komin aðstoð strax, þangað til lögreglan væri búin að stoppa ákærða. Borið var undir vitnið hvort hann muni á hvaða hraða þeir hafi verið að keyra þegar ákærði hafi gripið í lærið á Á-kk-þgf, og kvaðst vitnið telja að það hafi verið svona 80 km/klst. Aðspurður um hvort hann hafi tekið eftir því hvernig Á-kk-nf hafi brugðist við kvað hann að Á-kk-nf hafi stöðvað bílinn, enda hafi ljósin verið slökkt og kolsvartamyrkur. Hann taldi að bíllinn hefði verið á miðjum vegi þegar hann hafi stöðvast. Aðspurður um það hvort hann hafi upplifað sig í hættu kvað hann að það væri alltaf hætta fyrir hendi þegar sé ekkert útsýni fyrir bílstjórann. Þá var borið undir hann að þegar þeir hafi komið að Lambeyrarbrautinni að hann hafi sagt að þeir hafi allir farið út nema K-kk-nf og spurður um hvenær hann hafi áttað sig á því að ákærði hafi verið með hníf. Hann kvað að þegar ákærði hafi gripið í sig þá hafi K-kk-nf sagt að hann væri með hníf. Hann kvaðst hafa farið inn í bílinn um dyr ökumanns þegar hann hafi heyrt eitthvað um að ákærði væri að fara að keyra. Hafi hann ætlað sér að taka lyklana en ákærði hafi rifið í hann og hafi verið að sveifla höndunum þarna. Kvaðst S-kk-nf N-kk-nf hafi verið að reyna að segja ákærða að róa sig og hætta þessu. Í því komi I-kk-nf og vilji fá að tala við ákærða. Vitnið kvaðst ekki átta sig á því nákvæmlega hvernig hann hafi fengið fyrrnefndan áverka. Hann hafi ekki fundið mikið fyrir því. Ákærði hafi verið með hendurnar þarna á fullu og vitnið hafi ekki vitað í hvaða tilgangi ákærði hafi verið að sveifla höndunum. Hann kvaðst ekki hafa vitað af hnífnum fyrr en að K-kk-nf segi honum af honum. Aðspurður um hvenær hann hafi séð áverka á handarbaki K-kk-ef kvað hann það hafa verið síðar um kvöldið. Þeir hafi hins vegar ekki verið mikið að pæla í því hvernig þessi áverki hafi nákvæmlega komið. Þá var borið undir vitnið og hann beðinn að lýsa nánar þegar I-kk-nf hefði stokkið út. Kvað hann I-kk-þf hafa farið inn í bíl og hafi verið að fara að tala við vin sinn og þeir hafi verið eitthvað að spjalla og hann viti ekkert hvað hafi farið á milli þeirra inni í bílnum. Þeir K-kk-nf hafi beðið þarna fyrir utan. Svo allt í einu hafi I-kk-nf komið stökkvandi út úr bílnum og kvaðst vitnið ekki vita hvort ákærði hafi verið með hnífinn þá. Eitthvað hafi hins vegar orðið til þess að I-kk-nf hafi stokkið út úr bílnum. Vitnið hafnaði alfarið þeirri lýsingu ákærða að hann hafi sofnað í ökuferðinni milli Reyðarfjarðar og Eskifjarðar og hafi vaknað við það að búið hafi verið að setja strigapoka utan um höfuðið á honum og verið að herða að hálsinum á honum og að honum hafi þá verið hótað lífláti. Kvað hann það ekki hafa gerst. Hann kvaðst aðspurður ekki hafa verið með neinn strigapoka þarna í bílnum. Þá var borið undir S-kk-þf N-kk-þf hvort hann hefði fyrir þennan atburð heyrt einhverjar sögur um ákærða. Kannaðist hann ekki við að hafa heyrt slíkar sögur hvorki þá né síðar. Þá var borið undir hann að ákærði hefði haldið því fram að S-kk-nf N-kk-nf hefði, hugsanlega í apríl 2009, hótað ákærða. Kvaðst hann ekki hafa hótað ákærða. Aðspurður um hvort hann hefði verið undir áhrifum áfengis kvaðst hann ekki hafa verið það en hann drekki ekki og hafi aldrei smakkað áfengi. Hann kvað ákærða hafa verið svolítið fullan. Hann kvaðst aðspurður hafa leitað læknis fljótlega á eftir vegna áverkans á framhandlegg en þar sjáist nú lítið ör. Aðspurður um hvort hann hafi einhverntíman séð ákærða með hníf kvaðst hann ekki hafa gert það. Hann hafi séð ákærða fara í hólfið og síðan hafi honum verið sagt að ákærði væri með hníf. Hann kvaðst aðspurður aldrei sjálfur hafa séð hníf í atburðarásinni. Hann kvað ljóst að eitthvað hafi stungist í framhandleggin á honum og ákærði hafi haldið á því, og þetta hafi valdið því öri sem sé á framhandleggnum á honum. Vitnið kvaðst nánar aðspurt hafa séð þegar ákærði hafi gripið í lærið á Á-kk-þgf og nánast í beinu framhaldi hafi ákærði slökkt ljós bifreiðarinnar. Á-kk-nf hafi stöðvað bifreiðina.

Þá gaf K-kk-nf S-kk-nf T-kk-nf skýrslu fyrir dómi. K-kk-nf kvaðst þekkja ákærða mjög lítið og aðallega í gegn um I-kk-þf sem hann hafi verið að vinna með í slökkviliðinu. Vitnið staðfesti að hafa verið í samkvæmi heima hjá I-kk-þgf á Eskifirði og hafa farið þaðan á skemmtistað á Reyðarfirði. Var vitnið beðið að lýsa heimferðinni. Kvað hann að Á-kk-nf hefði verið að keyra og ákærði hafi setið fram í bílnum. Vitnið hafi setið í miðjunni aftur í og S-kk-nf N-kk-nf hafi setið hægra megin við hann og G-kk-nf V-kk-nf hinum megin við hann. Hann lýsti því að í upphafi ökuferðarinnar hafi ákærði byrjað að taka í bindið á honum og hafi verið að reyna að kyssa hann. Hafi K-kk-nf ekki vitað hvað væri í gangi og hafi haldið að þetta væri bara eitthvað djók. Svo hafi þetta gerst aftur á leiðinni. Þá hafi hann orðið reiður og hafi ýtt ákærða frá sér og sagt honum að láta sig í friði, hann væri ekkert fyrir svona. Skömmu seinna hafi ákærði rifið í klofið á Á-kk-þgf og hafi slökkt ljós bifreiðarinnar. Kvað hann ákærða hafa farið alveg yfir Á-kk-þf og í klofið á honum og svo hafi ljósin slokknað. Það hafi verið hálka og hann hafi verið skíthræddir um að bíllinn myndi missa stjórn. Aðspurður um hvort Á-kk-nf hafi misst stjórn á bílnum kvað hann að hann minnti að Á-kk-nf hafi drepið á bílnum og hafi þurft að starta honum aftur. Hann kvaðst ekki muna alveg hvort bíllinn hafi runnið eitthvað til en það gæti alveg verið. Hann kvaðst aðspurður telja að þegar bíllinn hafi stöðvast hafi hann verið á miðjum veginum. Kvaðst hann aðspurður hafa upplifað sig í hættu þarna. Það hafi verið svartamyrkur. Þegar bíllinn hafi stöðvast hafi Á-kk-nf orðið mjög reiður og hafi sagt ákærða að hætta þessu og svo hafi hann bara startað bílnum og hafi keyrt af stað. Þá hafi þeir séð að ákærði hafi farið í miðjuhólfið á milli sætanna. Hann hafi ekki pælt meira í því honum hafi fundist skrítið að það hafi verið þvílík þögn í bílnum eftir þetta þarna frammí. Á-kk-nf hafi verið alveg hættur að tala og þeir hafi ekki vitað hvað væri í gangi og svo þegar þeir hafi verið að leggja í stæðið heima hjá I-kk-þgf þá rífi ákærði í stýrið hjá Á-kk-þgf og segi að hann eigi ekki að leggja þarna. Svo allt í einu stökkvi Á-kk-nf út og kvaðst K-kk-nf bara hafa horft á að hann hefði bara skilið lyklana eftir í bílnum og hann hafi náttúrulega vitað að ákærði hafi verið búinn að drekka. Svo hafi bara allir farið út úr bílnum en hann hafi setið aftur í og hafi ætlað að taka lyklana. Þá komi ákærði bara með hnífinn í áttina að andlitinu á honum. Sagði K-kk-nf að hann hafi setið þarna í miðjunni í aftursætinu og hafi teygt sig fram á milli sætanna til að ná lyklunum með hægri hendinni. Ákærði hafi þá komið með hendina á fullri ferð í áttina að andlitinu á honum. Kvaðst K-kk-nf hafa borið hönd fyrir sig og hafi farið alveg aftur í. Svo hafi ákærði bara verið að sveifla hnífnum. Hann kvaðst hafa séð í hnífinn. Hann muni ekki alveg á hvaða tímapunkti en hann hafi séð og muni hvernig ákærði hafi haldið á hnífnum. Hann hafi ekki einu sinni haldið í skeftið heldur hafi hann haldið í blaðið þannig að oddurinn hafi staðið svona fimm sentimetra fram úr hendinni. Hann kvað það hafa verið ósjálfráð viðbrögð að kasta sér aftur í sætið og hann hafi ekkert vitað hvað hafi verið í gangi. Aðspurður hvort hann hafi þá fundið fyrir hnífnum kvaðst hann ekki hafa gert það. Aðspurður um hvort hann hafi fengið hnífinn í höndina kvaðst hann telja það alveg hundrað prósent. Hann hafi ekki verið í neinu sem hefði getað rispað á honum hendina og þetta hafi verið svona eins og eftir rakvélarblað. Hann kvaðst hafa áttað sig á því að hann hafi verið kominn með áverka þegar hann hafi verið kominn út úr bílnum. Hendin á honum hafi verið öll út í blóði. Þá var hann spurður hvort hann hafi strax farið út úr bílnum eða hvort einhver annar hafi komið þarna. Kvað hann að S-kk-nf N-kk-nf hafi komið og hafi sest inn í bílinn og hafi ætlað að fara að taka lyklana úr. Kvaðst K-kk-nf hafa verið búinn að reyna að tala ákærða til og segja við hann að þeir væru allir vinir og hafi bara verið að róa hann niður. Þá hafi hann séð S-kk-þf N-kk-þf komi inní ökumannssætið og þá kvaðst K-kk-nf hafa öskrað að ákærði væri með hníf. Aðspurður um hvort hann hafi séð ákærða beita hnífnum gegn S-kk-þgf N-kk-þgf kvaðst hann hafa séð að ákærði hafi verið að beita hendinni sem hann hafi verið með hnífinn í og K-kk-nf hafi verið skíthræddur um að ákærði væri búinn að stinga S-kk-þf N-kk-þf af því að ákærði hafi verið búinn að fara með hendina í hann. Það hafi verið myrkur inni í bílnum og því hafi ekki sést vel en hann hafi séð að ákærði hafi verið að nota hendina sem hann hafi verið með hnífinn í til að reyna að ýta S-kk-þgf N-kk-þgf í burtu. Aðspurður um áverka á S-kk-þgf N-kk-þgf kvaðst hann vita að hann hafi fengið skurð á hendina, en hann kvaðst ekki hafa séð skurðinn þarna um kvöldið en S-kk-nf N-kk-nf hafi hringt í K-kk-þf seinna þegar hann hafi verið kominn heim. K-kk-nf kvaðst þá hafa farið út úr bílnum og einnig S-kk-nf N-kk-nf þar sem þeir hafi gert sér grein fyrir að veruleg hætta hafi verið að vera þar áfram. Þá hafi I-kk-nf komið og hann hafi ætlað að reyna að tala við ákærða af því þeir hafi verið góðir vinir. K-kk-nf og S-kk-nf N-kk-nf hafi farið inn í bílinn sinn sem verið hafi skammt frá. I-kk-nf hafi farið að reyna að tala við ákærða inni í bílnum og allt í einu hafi þeir bara séð bílinn hristast til og að I-kk-nf hafi stokkið út úr bílnum eins og hann ætti lífið að leysa. Svo hafi I-kk-nf komið hlaupandi til þeirra og hafi sagt að ákærði hafi ætlað að reyna að stinga sig og hafi verið að hóta sér. Þá hafi ákærði brunað í burtu og þeir hringt í lögregluna. Hann minni að S-kk-nf N-kk-nf hafi hringt. Borinn var undir K-kk-þf sá framburður ákærða að hann hafi sofnað á leiðinni og hafi vaknað við það að það hafi verið búið að setja strigapoka um höfuðið á honum og hert að og það hafi verið K-kk-nf og S-kk-nf N-kk-nf, sem það hafi gert. Þeir hafi einnig hótað að drepa hann og henda honum í höfnina. Kvaðst hann hafna þessu algerlega. Þá hafnaði hann því einnig aðspurður að ákærða gæti hafi stafað einhver ógn af þeim þegar þeir hafi komið út af veitingastaðnum á Reyðarfirði. K-kk-nf kvaðst ekki hafa á þessum tíma þekkt neitt til forsögu ákærða utan að hann hafi verið búinn að heyra eitthvað um að ákærði hefði verið eitthvað vondur við sambýliskonu sína Kvaðst hann ekki hafa haft ástæðu til að vilja ákærða illt vegna þessa, enda viti hann ekki hvort eitthvað væri til í þessu. Hann kvaðst aðspurður ekki hafa verið undir áhrifum áfengis og kvaðst aldrei hafa drukkið áfengi. Aðspurður um hvort hann hafi séð hníf kvaðst hann hafa séð hníf þegar ákærði hafi verið búinn að fara með hendina í áttina að honum. Hann kvaðst ekki geta lýst hnífnum sjálfum, hann hafi bara séð blaðið á honum. Hnífurinn hafi verið á ferð og hann hafi ekki séð hann til að lýsa honum nákvæmlega. Hann kvað hnífsblaðið hafa staðið fram undan fingrum ákærða, svona fjóra sentimetra en K-kk-nf kvað sér hafa fundist fáránlegt hvernig ákærði hafi haldið á hnífnum og hafi talið að hann hljóti að hafa skorið sig á honum. Ákærði hafi verið með þumalputtann á blaðinu og hafi haldið fast um hnífinn. Kvað K-kk-nf að þessi mynd væri stimpluð í huga hans. Kvað hann aðspurður að það hafi í upphafi ekki verið ætlun þeirra að kæra þetta atvik með hnífinn og þeir hafi ætlað að tala við ákærða daginn eftir. Hafi I-kk-nf ætlað að gera það. Eftir þetta þá hafi ákærði aldrei svarað þegar I-kk-nf hafi reynt að hringja í hann. I-kk-nf hafi ætlað að sættast við hann og þeir hafi ætlað að tala við hann og þeir hafi vorkennt honum. Svo hafi þeir heyrt það að ákærði ætlaði að fara að kæra þá og þetta ætti að verða eitthvað svaka mál og þá hafi þeir ákveðið að segja bara sannleikann. K-kk-nf kvaðst hins vegar ekki hafa kært þetta. Þá var hann spurður af hverju þeir hafi ekki gefið sig á tal við lögregluna þegar þeir hafi séð að ákærði var kominn til hennar. Kvað K-kk-nf að ákærði hefði hægt á sér og stoppað hjá lögreglunni þá hafi þeir dregið þá ályktun að hann væri orðinn rólegur og myndi leyfa lögreglunni að handtaka sig og sjá um þetta og þeir hafi ekki viljað fara á staðinn og fara að blása upp einhver leiðindi þegar hann hafi verið svona hræddur við þá.

I-kk-nf A-kk-nf gaf skýrslu fyrir dómi. Hann kvaðst þekkja ákærða þannig að hann hafi verið að vinna með honum í slökkviliðinu á Keflavíkurflugvelli. Hann staðfesti að umrætt kvöld hafi verið gleðskapur heima hjá honum og síðan hafi hópurinn farið á skemmtistað á Reyðarfirði. Var vitnið beðið um að skýra frá því hvað hafi gerst eftir að hann hafi verið kominn heim til sín aftur að Lambeyrarbraut á Eskifirði. Kvaðst hann hafa séð þegar hann hafi komið þarna að þeir hafi staðið þarna fyrir utan bílinn og ákærði hafi verið inni í bílnum. Hann kvaðst hafa spurt þá hvað þeir væru að gera og þeir hafi sagt honum það að ákærði væri eitthvað æstur og kvaðst vitnið hafa farið að tala við ákærða og hafi sest inn í bíl hjá honum í bílstjórasætið og hafi reynt að róa hann niður. Hafi I-kk-nf reynt að tala við ákærða og hvatt hann til að koma inn og leggja sig. Þetta yrði búið á morgun og væri ekkert sem hann þyrfti að hafa áhyggjur af. Ákærði hafi bara verið æstur og I-kk-þgf hafi fundist að hann næði ekki sambandi við hann. Ákærði hafi bara sagt nei, nei og nei. I-kk-nf kvaðst þá hafa teygt sig í lyklana á bílnum til að taka þá úr þannig að ákærði gæti ekki ekið brott. Þá hafi ákærði sveiflað hníf í áttina að honum. I-kk-nf kvaðst þá hafa farið út úr bílnum og inní húsið. Síðan hafi hann farið aftur út og hafi ætlað að tala við ákærða en þá hafi hann verið farinn. Aðspurður um það þegar hann hafi komið þarna hvort einhver annar hafi þá verið inni í bílnum hjá ákærða kvað hann það ekki hafa verið og þeir hafi verið komnir út. Þá var I-kk-nf spurður hvort hann hafi vitað af þessum hníf áður en hann hafi sjálfur komið inn í bifreiðina kvaðst hann ekki hafa vitað af honum. Þá var hann spurður í ljósi þess að hann hefði sagt að ákærði hafi sveiflað hníf í áttina að honum og hann spurður í átt að hvaða líkamshluta hans hnífnum hefði verið sveiflað kvað I-kk-nf að þegar hann hafi verið að teygja sig í lykilinn hafi hann sett hægri hendina fram og ákærði hafi sveiflað hnífnum svona í áttina að honum og ef hnífurinn hefði farið í hann þá hefði hann farið í hægri öxlina einhversstaðar. Hann hafi bara séð þetta gerast þannig að hann hafi náð að henda sér út. Aðspurður um það hvort hann teldi að það hafi verið viðbrögð hans sem komið hafi í veg fyrir það að hnífurinn hafi farið í hann kvaðst hann vera staðfastur á því. Aðspurður um það hvort hann hafi þá upplifað það þannig að ákærði hafi ætlað að skera hann með hnífnum kvað hann að það hafi litið þannig út. Aðspurður um hvort hann hafi fengið skýringar hjá öðrum sem verið hafi á vettvangi hvað átt hefði sér stað kvað hann að þegar hann hefði spurt hvað hefði gerst þá hafi honum verið sagt að ákærði hefði á leiðinni til baka gerst ágengur við bílstjórann og hafi verið að þreifa á lærinu á honum og bílstjórinn hafi sagt honum að hætta. Ákærði hafi þá teygt sig í bindið hjá strák sem setið hafi aftur í og hafi gert sig líklegan til að kyssa hann. Þeir hafi verið að reyna að segja honum að þetta væri ekki eitthvað sem væri í gangi þarna og þá hafi hann brugðist illa við og hafi slökkt ljósin á bílnum og þeir hafi næstum því verið búnir að aka út af. Þeir hafi verið eitthvað að rífast í honum á leiðinni heim og þegar þeir hafi verið komnir til Eskifjarðar þá hafi hann bara verið orðinn þetta æstur. Kvað I-kk-nf að þetta hafi verið sú skýring sem hann hafi fengið. Þá var borið undir vitnið þar sem hann hefði verið búinn að þekkja ákærða í einhvern tíma áður en hann hafi flutt austur hvort hann hafi þekkt eitthvað til mála ákærða og fyrrum sambýliskonu hans. Kvaðst vitnið ekki gera það. Þeir hafi verið að vinna saman árið 2005, síðan hafi vitnið farið að vinna á öðrum stað og hafi þvínæst flutt austur árið 2006. Hafi hann ekkert heyrt í ákærða fyrr en hann hafi komið að vinna fyrir austan árið 2007/2008 þá hafi þeir aðeins byrjað að spjalla saman aftur. Kvaðst hann ekki hafa heyrt neitt í sambandi við sambýliskonu ákærða. Þá var borið undir I-kk-þf hvort hann hefði einhverntíman orðið var við að S-kk-nf N-kk-nf hefði verið með hótanir í garð ákærða og kvaðst hann aldrei hafa orðið það. Þá var borið undir vitnið að ákærði hefði haldið því fram að, líklega í apríl 2009, á nánar tilgreindum stað á Eskifirði, hafi S-kk-nf N-kk-nf hótað honum og I-kk-nf hafi átt að hafa orðið vitni að því. Neitaði I-kk-nf þessu og kvað þetta ekki rétt. Þá var borið undir hann hvort hann hefði orðið eitthvað var við það hvort ákærði hafi beitt þessum hníf gegn öðrum sem verið hafi þarna á staðnum. Kvaðst hann ekki hafa orðið vitni að því, þeir hefðu allir verið komnir út úr bílnum þegar hann hafi komið. Þeir hafi verið þarna fyrir utan þegar hann hafi komið til að tala við ákærða. Aðspurður um hvort hann hafi heyrt um slíkt eftir á kvað hann að þeir hefðu sagt sér það að hann hefði rispað í hendina á K-kk-þgf og einnig á S-kk-þgf N-kk-þgf. Kvaðst hann aðspurður hafa séð áverkana á K-kk-þgf en það hafi verið á næstu vakt þegar þeir hafi verið að vinna saman. Aðspurður um það hvort ákærði hafi talað um að hann teldi S-kk-þf N-kk-þf og K-kk-nf vilja sér illt og hann væri hræddur þess vegna kvað I-kk-nf að ákærði hefði ekkert sagt við sig um hótanir þeirra í hans garð. Það eina sem ákærði hafi sagt við hann inni í bíl þegar hann hafi verið að reyna að róa hann niður og segja honum að koma inn og sofa, hafi bara verið: Nei, nei. Hann hafi sagt þetta mjög hátt og mjög ögrandi. I-kk-nf hafi sagt honum að koma bara inn og fara að sofa og gleyma þessu. Ákærði hafi bara alltaf svarað neitandi og hafi haldið á hnífnum fyrir aftan sig og I-kk-nf hafi ekki séð hvað ákærði hafi verið með í hendinni. Þegar I-kk-nf hafi ætlað að taka lykilinn þá hafi ákærði sett hnífinn að honum og þá kvaðst I-kk-nf hafa stokkið út. Kvaðst I-kk-nf hafa séð hnífinn þegar ákærði hafi sveiflað honum að honum. Aðspurður um hvernig hnífur þetta hafi verið taldi hann að þetta hefði verið svona vasahnífur eða svona blaðhnífur. Þá var borið undir hann að hann segði í lögregluskýrslu að hann hefði ekki séð hnífinn nægilega vel til að geta lýst honum. Kvað vitnið að hann gæti ekki lýst honum en hann hafi bara séð blað þegar ákærði hafi sveiflað hendinni að honum. Þetta gerist bara á tveimur sekúndum og hann hafi bara séð að þetta hafi verið hnífur, en hann geti ekkert lýst honum neitt frekar. Þá var borið undir hann hvort rétt væri tekið eftir að hann hefði ekki séð áverka þarna á staðnum, kvað hann að hann hefði farið inn og þegar hann hefði komið út aftur hefði ákærði verið farinn og þeir tveir á eftir honum. Hann kvað að þetta hefði verið grunn rispa sem honum hefði verið sýnd. Þetta hafi ekki verið djúpt en þetta hafi verið rispa, eða skurður eða hvað sem þetta heiti.

Þ-kk-nf Á-kk-nf lögregluvarðstjóri gaf skýrslu fyrir dómi. Hann kvað að hann og S-kvk-nf M-kvk-nf B-kvk-nf lögreglumaður hafi á umræddum tíma fengið tilkynningu um að ölvaður maður væri að aka á ofsaferð frá Eskifirði áleiðis til Reyðarfjarðar. Þau hafi þá verið stödd á Reyðarfirði og hafi verið á leið yfir á Eskifjörð. Síðan hafi þau fengið annað símtal þar sem þeim hafi verið sagt að maðurinn væri vopnaður hnífi. Þau hafi ákveðið að leggja lögreglubílnum utan vegar og bíða átekta. Síðan hafi ákærði komið akandi og hafi stoppað fyrir framan lögreglubifreiðina. Ákærði hafi stokkið út með hendur á lofti og hafi gengið í áttina til þeirra. Þau hafi haft tal af honum og hann komið inn í lögreglubílinn. Hann hafi að því er Þ-kk-nf minnti verið áberandi ölvaður og æstur og hafi talaði um að sér hefði verið hótað lífláti af nokkrum mönnum á Eskifirði og hafi verið að flýja undan þeim til þess að bjarga lífi sínu. Hann hafi nafngreint þessa aðila. Þau hafi rætt við ákærða en þegar þau hafi farið að orða það við hann að hann væri greinilega ölvaður og hefði verið að aka bifreið hafi hann brugðist illa við því. Hafi ákærði kallað þau nasista og hafi æst sig mikið upp. Síðan hafi hann sagt við þau að þau myndu hafa verra af og hafi margspurt að því hvort þau hefðu einhvern tíma verið að vinna í lögreglunni í Reykjavík en hann hafi sagst hafa slæma reynslu af lögreglunni þar. Þau hafi kynnt ákærða réttarstöðu handtekins manns og hann hafi sagst skilja hana. Þ-kk-nf kvað aðspurður að hann minnti að S-kk-nf N-kk-nf hafi verið sá sem hringt hafi upphaflega til lögreglunnar. Þá var borið undir hann hvort lögregla hefði tekið alvarlega lýsingar ákærða á að menn væru á eftir honum kvað hann þá í raun ekki hafa gert það. Kvaðst hann þekkja persónulega þrjá þessara manna, S-kk-þf N-kk-þf, K-kk-þf og Á-kk-þf og hann þekki þessa menn að góðu einu. Þeir hafi unnið árum saman í dyravörslu og hafi átt góð samskipti við lögregluna. Þannig að honum hafi fundist þetta frekar ólíklegt og hann viti til þess að N-kk-nf og Á-kk-nf þeir drekki heldur ekki áfengi þannig að honum hafi fundist þetta hálfskrítið allt saman. Þau hafi því ákveðið að handtaka ákærða, sem hafi að þeirra mati verið ölvaður, hafi verið að aka bifreið og hafi einnig verið orðinn æstur og hafi rokið þarna út úr lögreglubílnum. Hafi þau nánast þurft að taka hann tökum til að fá hann aftur inn í bíl. Ákærði hafi gert sig til alls líklegan og hafi Þ-kk-þgf ekki litist allt of vel á hvernig ákærði hafi hagað sér. Hafi honum fundist ákærði vera ógnandi í allri framkomu og hafi því beðið um aðstoð frá lögreglumanni frá Fáskrúðsfirði. Á leiðinni yfir á Eskifjörð hafi ákærði haldið áfram frekari hótunum og hafi sagt að þau vissu ekki hvað biði þeirra og þau skildu hafa verra af vegna afskipta þeirra af honum. Inni á lögreglustöð þá þegar Þ-kk-nf hafi verið að taka niður upplýsingar og hafi setið þarna við skýrslugerð þá segi ákærði við hann að vonandi lifi hann (vitnið) þetta af. Kvaðst Þ-kk-nf hafa tekið hótun ákærða alvarlega. Kvað Þ-kk-nf að þetta hafi átt sér stað á lögreglustöðinni og þar hafi einnig verið S-kvk-nf. Þ-kk-þgf hafi fundist hótunin beinast að sér. Að minnsta kosti hafi ákærði horft til hans þegar hann hafi sagt þetta á svona frekar kaldrifjaðan og yfirvegaðan hátt. Aðspurður um hvort ákærði hafi sagt eitthvað annað kvað hann að ákærði hafi einnig sagt á leiðinni þarna við sig og S-kvk-þf að þau viti ekki hvað biði þeirra og að þau skyldu hafa verra af. Ákærði hafi endurtekið það á leiðinni yfir á Eskifjörð. Þá var borið undir Þ-kk-þf hvort haldlagður hafi verið þarna hnífur og kvað hann að tekinn hefði verið hnífur úr bíl ákærða, lítill veiðihnífur, að því er hann minni. Þá hafi ekki legið fyrir að ákærði hefði beitt hnífnum. Þau hafi ekki fengið þær upplýsingar fyrr en einhverjum dögum síðar. Ákærði hafi fengið hnífinn afhentan á mánudagsmorgni þegar hann hafi komið til að fá lyklana að bílnum afhenta. Þ-kk-nf kvað að hnífurinn hefði verið á milli sætanna í bíl ákærða. S-kvk-nf hafi náð í hnífinn. Þá var Þ-kk-nf spurður hvernig hnífurinn hafi verið þegar hann hafi séð hann og kvaðst hann hafi lýst honum í stuttri skýrslu en hann hafi verið frekar lítill og með stuttu blaði. Lítill hnífur hugsanlega veiðihnífur. Aðspurður um hvort hnífurinn hafi verið í slíðri kvaðst hann telja ekki. Þá var borið undir vitnið að ákærði hafi lýst hótunum og að hann hafi óttast um líf sitt og spurt hvort vitnið myndi eftir því að ákærði hafi sýnt lögreglumönnum einhverja ákomu í bíl sínum, eitthvað sem hann hafi talið tengjast hinni ætluðu árás. Kvað vitnið að það hafi ákærði ekki gert og hafnaði hann því aðspurður að ákærði hefði sýnt þeim eitthvert skófar inni í bílnum sínum. Þ-kk-nf hafnaði því að hafa hunsað frásögn ákærða, en kvaðst hafa talið frásögnina ólíklega. Það hefði hins vegar verið hlustað á ákærða og hans frásögn. Hann kvað að það hefði verið rætt í tvígang við S-kk-þf N-kk-þf í síma áður en lögregla hafi hitt ákærða og það kunni að vera að hringt hafi verið í hann aftur þó hann muni það ekki glöggt. Þá var borið undir Þ-kk-þf hvort ásakanir ákærða hafi verið rannsakaðar sem sérstakt mál kvað hann það ekki hafa verið gert enda hafi ákærði aldrei lagt fram kæru vegna þessa. Þ-kk-nf kvað hins vegar að þetta hafi verið borið undir þessa menn þegar skýrslur hafi verið teknar af þeim í tengslum við málið og að ef hann muni rétt hafi þeir talið þetta algerlega fráleitt. Þ-kk-nf kvað að yfirheyrsla af ákærða þarna hafi farið þannig fram að hann hafi verið spurður örfárra spurninga og hann hafi fengið að tala við sinn lögmann. Ákærði hafi neitað að fara í öndunarpróf og hafi verið mjög ósamvinnuþýður. Þá kvað hann ákærða hafa fengið að tala við foreldra sína, föður sinn og hafi síðan óskað eftir því sjálfur að fá að vera í fangageymslu til að hvíla sig. Hafi ákærði sagt að hann þyrði ekki út að því er Þ-kk-þf minnti. Aðspurður um það hvort honum hafi ekki fundist sérstakt að ákærði hafi verið hræddur um líf sitt og bæði um það að fá að fara í fangaklefa kvað Þ-kk-nf að auðvitað hafi sér fundist þetta frekar óvenjulegt. Aðspurður um það þegar ákærði hafi komið til vitnisins á mánudeginum til að sækja hnífinn og bílinn hvort hann hafi þá ítrekað þessa frásögn sína um að hann væri hræddur um líf sitt, kvaðst vitnið ekki muna eftir því. Minnti Þ-kk-þf að ákærði hefði sagt eitthvað á þá leið að nú væri starfið farið og kvaðst hann ekki muna eftir að ákærði hafi sagt neitt annað við hann. Þá var borið undir Þ-kk-þf hvort það væri rétt hjá ákærða að hann hafi bara glott út í annað og hafi ekkert viljað með þetta hafa. Kvað Þ-kk-nf að þetta væru alger ósannindi. Kvaðst hann ekki glotta framan í menn sem segist hafa upplifað svona hluti, en aftur á móti megi benda á það að ákærði hafi margglott sjálfur þegar hann hafi verið að hóta lögreglumönnunum þarna á lögreglustöðinni. Aðspurður um hvort ákærði hafa beitt lögreglumenn einhverju ofbeldi kvað Þ-kk-nf ákærða ekki hafa gert það, utan að hann hafi aðeins streist á móti þegar hann hafi rokið út úr bílnum þarna í upphafi, en það hafi ekki verið neitt sem orð væri á gerandi. Aðspurður um hvort ákærði hafi lýst yfir óánægju með það hvernig lögreglumenn hafi tekið á hans máli, kvað hann að ákærði hefði verið mjög óánægður með það að lögreglumenn skyldu vilja færa hann á lögreglustöð til að athuga með ætlaðan ölvunarakstur hans. Þá var borið undir Þ-kk-þf hvort ákærði hafi hótað lögreglumönnum að það yrðu viðbrögð við því ef ekki yrði hlustað á hann. Kvað Þ-kk-nf að það hafi verið hlustað á ákærða, enda komi það fram í lögregluskýrslu. Þá var borið undir hann hvort hann hefði upplifað sig í hættu vegna ákærða og kvaðst hann hafa gert það og hafa óskað eftir aðstoð eftir að komið hafi verið í lögreglubílinn. Hafi honum þótt ákærði vera ógnandi í framkomu. Þá var borið undir Þ-kk-þf hvort það hafi verið blóð á hnífnum en hann kvaðst ekki hafa tekið eftir því, en hann hafi ekki grannskoðað hnífinn. Þá kvaðst Þ-kk-nf ekki hafa farið inn í bíl ákærða og því ekki skoðað hvort blóð hafi verið þar, það hafi verið annar lögreglumaður sem hafi tekið hnífinn. Ekki hafi verið gert annað en að taka lyklana og hnífinn úr bílnum.

Þá gaf S-kvk-nf M-kvk-nf B-kvk-nf lögreglumaður skýrslu fyrir dómi. Hún kvaðst hafa verið á vakt á umræddum tíma ásamt Þ-kk-þgf Á-kk-þgf lögregluvarðstjóra. Tilkynnt hafi verið um ölvaðan mann sem hafi átt að vera með hníf. Hún kvað sig minna að símtal hafi borist beint til lögreglu og að það hafi verið S-kk-nf N-kk-nf sem hafi hringt. Hún kvað lögreglumenn hafa verið á Reyðarfirði er tilkynningin hafi komið og hafi hinkrað á vegslóða þarna því þau hafi fengið annað símtal um að ökumaður æki mjög greitt í áttina til þeirra. Ákærði hafi stoppað hjá lögreglubílnum og hafi komið til þeirra. Þau hafi talað eitthvað við hann og síðan hafi hann verið handtekinn í kjölfarið, grunaður um ölvun við akstur. Hún kvaðst ekki muna vel hvað ákærði hafi sagt þarna í upphafi en vel gæti verið að hann hafi sagst vera að flýja undan þessum strákum, K-kk-þgf og S-kk-þgf N-kk-þgf. Ákærði hafi augljóslega verið ölvaður og hafi orðið æstur þannig að þau hafi þurft að taka hann tökum eftir að honum hafi verið tilkynnt að hann væri handtekinn. Eftir handtöku hafi ákærði haft í hótunum við lögreglumennina með þeim hætti að segja að þau myndi hafa verra af og að þau myndu sjá eftir þessu. Þá hafi komið fram hjá honum að hann hafi talið lögregluna í Reykjavík hafa handtekið hann með ólögmætum hætti og hafa byrlað honum einhverja ólyfjan. Ákærði hafi haft í stöðugum hótunum við S-kvk-þf og Þ-kk-þf varðstjóra. Aðspurð um hvernig hún hafi upplifað þessar hótanir kvað hún þetta hafa verið frekar óþægilegt og hún hafi vel getað ímyndað sér að hann hafi kannski ætlað sér að gera þeim eitthvað síðar meir. Hann hafi ekki endilega verið svo æstur en þetta hafi verið svona stöðugar og endurteknar hótanir. Þegar þau hafi verið komin á lögreglustöð hafi þriðji lögreglumaðurinn, G-kk-nf H-kk-nf G-kk-nf, bæst í hópinn. Aðspurð um það hvort ákærði hafi viðhaft hótanir í garð þeirra á lögreglustöðinni kvað hún hann hafa gert það. Hann hafi hótað Þ-kk-þgf með þeim hætti að segja við hann að hann vonaði að Þ-kk-nf lifði þetta af. Hún kvaðst ekki muna þetta orðrétt en þetta standi í skýrslu hennar. Borið var undir hana úr lögregluskýrslu hennar þar sem hún setji innan gæsalappa „vonandi myndi hann lifa þetta af“ og staðfesti hún að það væri rétt og að þessu hafi verið beint að Þ-kk-þgf Á-kk-þgf varðstjóra. Aðspurð kvaðst hún ekki minnast þess að ákærði hafi sýnt lögreglu einhverja ákomu á bifreiðinni, skófar eða eitthvað slíkt. Hún kvaðst hafa sótt lyklana að bíl ákærða og það hafi verið hnífur í bílnum og hún hafi tekið hann. Hún kvað hnífinn ekki hafa verið rannsakaðan en þau hafi ekki haft vitneskju um það fyrr en síðar að ákærði hefði beitt hnífnum gegn S-kk-þgf N-kk-þgf og K-kk-þgf. Ákærði hafi væntanlega fengið hnífinn afhentan þegar hann hafi komið til að sækja bíllykilinn. Aðspurð um hvort hnífurinn hafi verið í slíðri þegar hún hafi tekið hann í bílnum kvað hún hnífinn ekki hafa verið í slíðri og hafa verið opinn. Þetta hafi verið svona lítill hnífur, ekki beint vasahnífur. Kvað vitnið að hnífur sem ákærði kom með í þinghaldið og sýndi þar í slíðri gæti verið sá hnífur sem hún tók í umrætt sinn en kvað hnífinn sem hún tók örugglega ekki hafa verið í slíðri. Þá kvað hún að tekið hafi verið blóðsýni úr ákærða, þar sem hann hafi neitað að gefa öndunarsýni og það hafi komið læknir til að draga honum blóð. Hún kvað aðspurð að ákærði hafi aldrei sagt við lögreglu að það ætti að koma honum fyrir í höfninni en hann hafi sagt að þeir hafi ætlað að drepa hann. Hún kvað þau ekkert hafa brugðist við þessum ásökunum ákærða en hafi handtekið hann vegna gruns um ölvun við akstur. Kvaðst hún ekki telja að þau hafi tekið ákærða mjög trúanlegan, en kvaðst ekki geta svarað því nákvæmlega nú hvers vegna það hafi ekki verið gert. Þá var borið undir hana framburður ákærða um að settur hafi verið poki yfir höfuðið á honum og hann hafi nafngreint þarna menn sem væru á eftir honum og vildu drepa hann og hvers vegna lögregla hafi ekkert gert í því. Kvaðst hún ekki vita til að þetta hafi verið rannsakað og kvað ákærða ekki hafa sagt neitt um einhvern poka þarna á vettvangi. Hún kvaðst aðspurð ekki hafa veitt því athygli hvort blóð væri á hnífnum, en hún hafi ekki verið að horfa eftir því þar sem á þeirri stundu hafi ekkert legið fyrir um að hnífnum hefði verið beitt. Hún kvað ekki hafa verið leitað eftir því hvort blóð hafi verið í bílnum. Hún kvað aðspurð að ákærði hefði ekki beitt lögregluna líkamlegu ofbeldi. Hún staðfesti aðspurð að ákærði hafi óskað eftir því að fá að dvelja í fangaklefa um nóttina. Þá staðfesti vitnið frumskýrslu sína í málinu.

G-kk-nf H-kk-nf G-kk-nf lögreglumaður gaf skýrslu fyrir dómi. Hann kvað aðkomu sína að þessu máli vera þá að hann hafi verið á öðrum lögreglubíl en hafi komið á lögreglustöðina á Eskifirði nokkru eftir að ákærði hafi verið færður þangað. Þegar hann hafi komið þar inn að varðstjóraskrifstofunni þá hafi ákærði setið þar og varðstjórinn Þ-kk-nf á móti honum. S-kvk-nf lögreglumaður hafi verið þarna líka. Þegar G-kk-nf hafi komið inn um dyrnar hafi hann heyrt ákærða segja við Þ-kk-þf „ég vona að þú lifir þetta af“ og þetta hafi verið í hótunartón. Hafi G-kk-nf séð að Þ-kk-þgf og S-kvk-þgf hafi báðum brugðið við og hann hafi séð að hann hafi verið að koma inn í eitthvað sem að hafi verið búið að eiga einhvern aðdraganda. Hann kvað þetta orðrétt haft eftir ákærða. Þá kvað hann að ákærði hafi verið mjög ósamvinnuþýður. Það hafi átt að færa hann í öndunarsýnatöku og hann hafi neitað því og hafi verið með svona einhverjar samsæriskenningar um að þau væru að vinna gegn honum ásamt lögreglunni á höfuðborgarsvæðinu. Þá hafi hann sagt að þau ættu eftir að finna fyrir þessu og þetta ætti eftir að koma í bakið á þeim og einhverjar svona pillur sem þau hafi heyrt. Þetta hafi bara verið orðað svona. Hann hafi komið reyndar nokkuð seint inn í þetta. Hann hafi komið örugglega hálftíma eftir að ákærði hafi verið handtekinn. Þetta hafi bara verið á þessa leið að hann ætti eftir að jafna um lögreglumennina þarna og að þau myndu hafa verra af þessu. Aðspurður um hvernig hann hafi upplifað þetta kvað hann að ákærði hefði svo sem ekki verið að beina þessu beint að honum, enda hafi hann komið að þessu seinna en hin tvö. Hann kvað að hann hafi verið staddur þarna þegar ákærði hafi sagt að þau myndu hafa verra af. Hann kvaðst hafa komið á stöðina til að vera þeim hinum tveimur til aðstoðar enda hafi ákærði verið mjög ósamvinnuþýður og talandi í þessum tón en hann hafi í raun ekki verið upplýstur um það fyrr en eftir þetta hvað hefði í raun gengið á milli lögreglumannanna og ákærða. Borið var undir G-kk-þf hvort ákærði gæti hafa verið hræddur um líf sitt og að ef hann færi út af lögreglustöðinni yrði hann drepinn. Kvað G-kk-nf að ákærði hafi verið með samsæriskenningar um að lögregla ætti að gera honum eitthvað í samvinnu við lögregluna á höfuðborgarsvæðinu. Þá var borið undir vitnið hvort ákærði hafi ekki sagt að það væru nafngreindir menn að reyna að drepa hann. Hann kvaðst ekki kannast við að ákærði hefði sagt það. Þá var borið undir vitnið hvort það gæti verið að það sem ákærði hafi sagt hafi lotið að því að hann vonaði að hann sjálfur (ákærði) lifði þetta af. Kvað G-kk-nf að hann hafi alls ekki getað skilið þetta á þann hátt. Hann kvaðst aðspurður ekki hafa séð hnífinn en hafa bara heyrt talað um hann. Það hafi verið minnst á það inn á lögreglustöðinni að það hefði verið lítill hnífur í bílnum. Kvað G-kk-nf að þegar hann hafi komið að þessu þá hafi verið um það að ræða að færa mann sem tekinn hafi verið ölvaður við akstur til sýnatöku. Hann hafi neitað öndunarsýni og það sem hafi verið í gangi þarna hafi verið að fá hann til að gefa sýni. Hann kvaðst aðspurður ekki hafa vitað þegar hann hafi verið þarna að ákærði hefði borið S-kk-þf N-kk-þf og K-kk-þf sökum um að hafa viljað gera sér illt. Hann kvaðst aðspurður ekki vita hvort ákærði hafi óskað eftir að tala við lögmann. Það hafi þá verið áður en hann hafi komið þarna að. Aðspurður um hvort hann hafi upplifað ótta þarna kvaðst hann ekki hafa gert það.

Í-kk-nf G-kk-nf læknir gaf skýrslu fyrir dómi. Staðfesti hann læknisvottorð sem fyrir liggur í málinu og varðar K-kk-þf S-kk-þf T-kk-þf vegna komu hans á heilsugæslustöð 14. apríl 2010. Er þessu lýst með þeim hætti í vottorðinu að sjáanlegt sé ör á hægra handarbaki, vel gróið. Sé örið 7 cm að lengd skáhallt frá hægri til vinstri. Hann kvaðst hafa séð K-kk-þf í apríl og þá hafi sárið verið vel gróið og hann hafi séð ör og hafi mælt það. Þetta hefði getað verið eftir hníf en einnig gæti þetta verið eftir eitthvað annað. Kvaðst hann ekki geta fullyrt um aldur örsins. Hann kvaðst telja að þetta hafi verið mjög grunnur skurður. Hann kvað aðspurður að hann minnti að þetta hefði verið nokkuð beint ör. Hann kvaðst telja líklegast að örið væri eftir beitt áhald, þar sem það hafi verið það beint. Fram kom hjá lækninum að þegar hann hafi haft samband við heilsugæsluna til að skoða gögn varðandi þetta atvik hafi komið í ljós að engin nóta væri á heilsugæslustöðinni varðandi þennan áverka frá 29. nóvember 2009 en hins vegar sé skráð að viðkomandi hafi leitað þann 30. nóvember til heilsugæslustöðvarinnar vegna bakverkja en þá sé ekkert minnst á að hann sé með sár á hendi.

K-kk-nf S-kk-nf læknir gaf skýrslu fyrir dómi. Hann staðfesti læknisvottorð sem hann gaf og liggur fyrir í málinu varðandi komu S-kk-ef N-kk-ef K-kk-ef á heilsugæslustöð 16. febrúar 2010. Kemur fram í vottorðinu að um ör sé að ræða, líklega eftir skurð, á vinstri framhandlegg ca 14-15 mm langan og 1-2 mm breiðan og kominn sé gróandi í örið. Aðspurður um hvernig hann geti metið aldur umrædds áverka kvaðst vitnið ekki geta það nákvæmlega en það sé spurning um eina til tvær vikur að lágmarki. Hann kvaðst verða að taka það fram að hann hafi gert umrætt vottorð eftir skýrslu annars læknis. Það hafi verið leitað til þeirra á heilsugæsluna og beðið um áverkavottorð og það hafi verið út af áverka sem viðkomandi hafi sagst hafa orðið fyrir í desember. Sjúklingurinn hafi beðið um vottorð eftir á en hann hafi leitað til læknis áður og sá læknir lýsi þessu í sjúkraskýrslu og vitnið riti þetta eftir lýsingu þess læknis. Hann kvaðst hafa séð örið þegar S-kk-nf N-kk-nf hafi komið til hans en hann kvaðst ekki geta sagt til um aldur þess. Vitnið kvað örið vera að minnsta kosti tveggja vikna en það gæti verið eldra. Aðspurður um hvort það gæti verið tveggja ára kvaðst hann ekki telja það svo gamalt. Hann kvað sárið hafa verið gróið þegar hann hafi séð S-kk-þf N-kk-þf og því geti hann ekki metið dýpt sársins. Hann kvað aðspurður að það geti stemmt að umræddur áverki gæti verið eftir hníf. Kvað hann nánar aðspurður að þetta gæti verið eftir hvaða oddhvasst áhald sem væri. Þetta hafi virst hreinn skurður og því teldi hann að þetta væri eftir oddhvasst áhald.

B-kk-nf Þ-kk-nf V-kk-nf gaf skýrslu fyrir dómi. Kvaðst hann minnast þess að ákærði hafi hringt í hann og ráðfært sig við hann umrædda nótt af lögreglustöð. Kvað B-kk-nf Þ-kk-nf að ákærði hafi talað um að hann væri hræddur um líf sitt og kvað hann að ákærði hefði sagt honum í stuttu máli að hann hefði verið í einhverskonar gleðskap á Eskifirði með vinnufélögum sínum. Þar hefði hann orðið fyrir árás inni í bifreið. Það hefði verið settur einhverskonar poki eða sekkur yfir höfuðið á honum og þrengt að og hann hefði orðið gríðarlega hræddur. Hann hefði síðan lagt á flótta undan þessum mönnum og hafi tekið ákvörðun um að aka yfir á Reyðarfjörð og leita eftir lögregluaðstoð. Aðspurður um hvort ákærði hefði talað eitthvað um hvernig lögregla hafi tekið á þessum málum kvað hann að ákærði hafi þarna verið nýkominn á lögreglustöðina og hafi að minnsta kosti verið ósáttur við það að lögregla hefði ekki sinnt þessum athugasemdum sínum þá. B-kk-þgf Þ-kk-þgf hafi skilist á ákærða að hann hefði sjálfur orðið var við lögreglu og hafi stöðvað til að hafa af henni tal. Hann hafi sagt B-kk-þgf Þ-kk-þgf að hann hafi talið að þessir menn sem hann hafi verið að flýja hefðu verið að veita sér eftirför á öðrum bíl og það hafi greinilega verið hans upplifun að hann hafi verið þarna í lífshættu. Hann kvað aðspurður að ákærði hefði þarna verið eftir atvikum yfirvegaður en greinilega í talsverðu uppnámi og hafi greinilega verið óttasleginn.

III

Í 1. tl. ákæru er ákærða gefið að sök að hafa í bifreið sem ekið var um Norðfjarðarveg milli Reyðarfjarðar og Eskifjarðar að hafa gripið um innanvert læri Á-kk-ef V-kk-ef S-kk-ef, sem ekið hafi bifreiðinni og að hafa slökkt aðalljós hennar með þeim afleiðingum að Á-kk-nf V-kk-nf hafi misst stjórn á bifreiðinni sem runnið hafi yfir á rangan vegarhelming og hafi stöðvast þar, en með þessu hafi ákærði stofnað lífi og heilsu ökumannsins og þriggja farþega í bifreiðinni í hættu á ófyrirleitinn hátt. Fyrir liggur að á umræddum stað og tíma var bifreiðinni ekið um óupplýstan þjóðveg í myrkri að vetarlagi og að í bílnum voru fjórir menn auk ákærða. Sú verknaðarlýsing sem að framan er tekin upp er studd vætti þeirra fjögurra manna sem voru með ákærða í bifreiðinni umrætt sinn og er framburður þeirra samhljóða í aðalatriðum. Ákærði hefur neitað sök og ber um að hann hafi þarna verið sofandi í bifreiðinni. Fær sá framburður ekki stoð í öðru því sem liggur fyrir í málinu. Með framburði vitnanna, Á-kk-ef V-kk-ef S-kk-ef, S-kk-ef N-kk-ef K-kk-ef, K-kk-ef S-kk-ef T-kk-ef og G-kk-ef V-kk-ef B-kk-ef, gegn neitun ákærða er sannað að ákærði hafi viðhaft þá háttsemi sem lýst er 1. tl. ákæru. Með hliðsjón af því að leggja verður til grundvallar að umræddri bifreið hafi verið ekið á venjulegum umferðarhraða í myrkri um vetur þykir ekki varhugarvert að leggja til grundvallar að ákærði hafi með því að trufla akstur ökumanns og ekki síst með því að slökkva aðalljós bifreiðarinnar viðhaft háttsemi sem telja verður ófyrirleitna og með henni hafi ákærði stefnt lífi og heilsu þeirra í hættu sem með honum voru í bifreiðinni í umrætt sinn. Er brot ákærða réttilega heimfært til 4. mgr. 220. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 eins og gert er í ákæruskjali.

Verður þá í einu lagi fjallað um 2. og 3. tl. ákæru þar sem ákærða er gefið að sök að hafa framið líkamsárás í tvígang og einu sinni gert tilraun til líkamsárásar og í öllum tilvikum hafi hann beitt hníf við árásirnar. Ákærði hefur viðurkennt að hafa náð í hníf í hólf milli sæta í bifreið sinni. Samræmist það framburði S-kk-ef N-kk-ef og K-kk-ef sem sátu í aftursæti að þeir hafi veitt því athygli að ákærði hafi opnað umrætt hólf og hafi lokað því aftur. Þá samræmist það einnig framburði ökumanns bifreiðarinnar, Á-kk-ef, sem kvaðst hafa orðið þess var að ákærði hafi farið í umrætt hólf og hafa í framhaldi áttað sig á að ákærði væri með hníf. Þetta bera þessi þrjú vitni að hafi átt sér stað fljótlega eftir þann atburð sem um ræðir í ákærulið nr. 1. Ákærði aftur á móti hefur borið að hann hafi fyrst náð í hnífinn þegar hann hafi vaknað er bifreiðin hafi verið kyrrstæð við Lambeyrarbraut á Eskifirði. Með framburði framangreindra vitna telur dómurinn sannað að ákærði hafi tekið fram umræddan hníf á þeim tíma sem vitnin tilgreina að hann hafi farið í umrætt hólf. Verður því að hafna framburði ákærða um að hann hafi þarna verið sofandi. Þá verður og að hafna framburði ákærða um að hann hafi vaknað með poka yfir hausnum á bifreiðastæði við Lambeyrarbraut. Samræmist þessi framburður ekki lýsingum vitna um atburði og er í raun ekkert að mati dómsins sem styður fullyrðingar ákærða í þessa veru. Fellur frásögn hans í heild mjög illa að framburði framangreindra vitna sem eru innbyrðis í samræmi í öllum meginatriðum. Þá verður og að hafna framburði ákærða um að umræddur hnífur hafi verið í slíðri. Er fyrst til þess að líta að bæði K-kk-nf og I-kk-nf segjast hafa séð blað hnífsins og kveðst lögreglumaðurinn S-kvk-nf hafa tekið hnífinn úr bifreið ákærða og þá hafi hann ekki verið í slíðri. Þ-kk-nf Á-kk-nf lögregluvarðstjóri taldi og að umræddur hnífur hefði ekki verið í slíðri. Þá er framburður ákærða um þetta atriði í ósamræmi við það sem hann bar hjá lögreglu þar sem hann gaf m.a. þá hugsanlegu skýringu á áverkum K-kk-ef og S-kk-ef N-kk-ef að hann hefði beitt hnífnum með tilteknum hætti til að losa sig úr pokanum sem settur hefði verið yfir höfuð hans. Af framburði K-kk-ef og I-kk-ef þykir sannað að ákærði hafi er bifreiðin hafði verið stöðvuð við Lambeyrarbraut 12 verið með umræddan hníf í hendi og hafi sveiflað honum í átt að mönnum sem hafi verið að reyna að róa hann niður. Styður framburður Á-kk-ef þetta einnig en hann vissi að ákærði væri með hníf í hendi. Þá er þessu einnig til stuðnings að S-kk-nf N-kk-nf bar að ákærði hefði ýtt við sér og að eftir það hefði verið komið sár á framhandlegg hans sem samsvarað gæti því að hann hafi verið stunginn með hníf. Þó fyrir liggi að enginn annar en K-kk-nf sjálfur beri um að ákærði hafi sveiflað hnífnum að honum með þeim afleiðingum að hann hafi skorist á handarbaki og að enginn annar en I-kk-nf geti borið um að ákærði hafi sveiflað hnífi að honum og að K-kk-nf sé einn um að hafa séð ákærða sveifla þeirri hendi sem hann kvað hnífinn hafa verið í að S-kk-þgf N-kk-þgf og að S-kk-nf sjálfur hafi ekki veitt því athygli að ákærði hafi verið með hníf, er það mat dómsins að þessa atburðarás verði að meta heildstætt. Þegar framburður framangreindra manna er metinn í samhengi og haft í huga að umræddir atburðir eru að gerast samfleytt á stuttum tíma þykir dómnum ekki varhugavert að telja sannað að ákærði hafi á umræddum tíma beitt nefndum hnífi gegn K-kk-þgf, S-kk-þgf N-kk-þgf og reynt að gera gagnvart I-kk-þgf. Er sannað með framburði þessara manna sem lýsa atvikum hver fyrir sig og lýsa einnig þeim áverkum sem þeir hafi fengið í umrætt sinn að ákærði hafi beitt hnífnum á þann hátt sem lýst er í ákæruskjali, utan það sem hér síðar greinir um 2. tl. ákæru. K-kk-nf er varðandi þann ákærulið einn til frásagnar um að ákærði hafi lagt til hans í andlitið og þykir ekki unnt gegn neitun ákærða að telja sannað að svo hafi verið. Hins vegar telst að mati dómsins sannað, með framaburði K-kk-ef sjálfs, sem fær stoð í framburði S-kk-ef N-kk-ef sem og í þeim atriðum sem hér fyrr eru rakin varðandi heildaratburðarás að ákærði hafi þarna veitt K-kk-þgf þann áverka á handarbak sem lýst er í ákæru. Er atlaga ákærða að K-kk-þgf þarna réttilega heimfærð til 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga og er með því hafnað heimfærslu ákæruvalds til 2. mgr. 218. gr. sömu laga. Með framburði K-kk-ef um árás ákærða á S-kk-þf N-kk-þf, sem fær stoð í framburði S-kk-ef N-kk-ef sjálfs um það atriði að hann hafi fengið skurð á framhandlegg við það að ákærði hafi ýtt við honum þykir ekki varhugavert að telja sannað að ákærði hafi veitt honum þann áverka sem lýst er í ákæru. Verður ákærði því sakfelldur fyrir þá háttsemi og er hún réttilega heimfærð til refsiákvæðis í ákæruskjali. Þá telur dómurinn að sannað sé með framburði I-kk-ef um að ákærði hafi sveiflað að honum hnífnum er hann hafi ætlað að taka kveikjuláslykla úr bifreið hans, sem fær stoð í lýsingum S-kk-ef N-kk-ef og K-kk-ef á því í hvaða flýti I-kk-nf kom út úr bifreiðinni, að ákærði hafi þarna reynt að koma á hann hnífslagi. Verður ákærði sakfelldur fyrir þá háttsemi og er hún í ákæruskjali réttilega talin tilraun til brots og varðar háttsemin því við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 20. gr. laganna.

Fyrir liggur að ákærði ók í umrætt sinn bifreið og sannað er með fyrirliggjandi alkóhólmælingum að ákærði hafi verið með 1,39‰ vínandamagn í blóði. Með vísan til þess sem að framan er rakið um mat dómsins á trúverðugleika framburðar ákærða um ætlaða atlögu margnefndra manna sem voru með honum í bifreið hans í umrætt sinn er hafnað sjónarmiðum ákærða sem byggð eru á neyðarrétti og verður hann sakfelldur fyrir að hafa ekið ölvaður í umrætt sinn. Er háttsemi hans samkvæmt 4, tl. ákæru þar réttilega heimfærð til refsiákvæðis.

Með framburði lögreglumannanna S-kvk-ef M-kvk-ef B-kvk-ef og Þ-kk-ef Á-kk-ef, sem einnig fær stoð í framburði G-kk-ef H-kk-ef G-kk-ef lögreglumanns telst sannað að ákærði hafi verið ógnandi í framkomu við tvö hin fyrrnefndu og hafi hótað þeim að þau skyldu hafa verra af. Kemur fram hjá fyrstnefndu tveimur vitnunum að þetta hafi ákærði ítrekað sagt á leið á lögreglustöð í lögreglubifreið. Þá er sannað með vætti framangreindra lögreglumanna að ákærði teljist hafa haft í frammi hótanir í garð Þ-kk-ef Á-kk-ef með því að segja við hann að hann vonaði að Þ-kk-nf lifði þetta af eins og lýst er nánar þegar raktir eru framburðir vitna hér að framan. Verður ekki fallist á með ákærða að sú háttsemi hans sem vitnin lýsa eða þau ummæli sem þau hafa eftir honum megi skýra með því að hann hafi aðeins verið að vísa til þess að hann hygðist með aðstoð lögmanns grípa til lögmætra aðgerða gegn lögreglumönnunum á grundvelli þess að þeir hafi ekki viljað hlusta á frásögn hans. Má um þessa frásögn ákærða og málsvörn segja að hún sé með þeim sama ólíkindablæ og annað það sem hann hefur haldið fram í málinu og verður ekki á hana fallist. Verður ákærði því sakfelldur fyrir að hafa með þeim hætti sem lýst er í 5. tl. ákæru haft uppi hótanir um ofbeldi gagnvart lögreglumönnunum S-kvk-þgf M-kvk-þgf B-kvk-þgf og Þ-kk-þgf Á-kk-þgf, en ekki þykir sýnt að ákærði hafi beint hótunum að G-kk-þgf H-kk-þgf G-kk-þgf lögreglumanni. Er háttsemi ákærða samkvæmt þessum tölulið réttilega heimfærð til refsiákvæðis í ákæruskjali.

Samkvæmt fyrirliggjandi sakavottorði ákærða var hann dæmdur 12. nóvember 2009 í Hæstarétti til að sæta fangelsi í 8 mánuði en 6 mánuðum þeirrar refsingar var frestað og skyldi hún falla niður eftir fjögur ár frá uppsögu dómsins héldi dómfelldi almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Var þar um að ræða fjögur líkamsárásarbrot, tvö sem talin voru varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga og tvö sem talin voru varða við 1. mgr. 217. gr. sömu laga.

Með brotum þeim sem ákærði er nú sakfelldur fyrir hefur hann rofið skilorð framangreinds dóms. Verður fangelsisrefsing sem honum var þar ákveðin því tekin upp og við hana bætt þeirri refsingu sem hæfileg telst vegna þeirra brota sem hann er nú dæmdur fyrir, allt í samræmi við reglur 60., 77. og 78. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þá hefur dómurinn einnig ítrekunaráhrif varðandi ákvörðun refsingar vegna þeirra tveggja brota ákærða á 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga sem hann er nú sakfelldur fyrir, sem og varðandi tilraun hans til brots á sama lagaákvæði, sbr. 1. mgr. 218. gr. b. sömu laga. Ákærði er hér sakfelldur fyrir að hafa á ófyrirleitinn hátt stofnað lífi fjögurra manna í hættu. Þá er hann sakfelldur fyrir að hafa veist að tveimur þessara manna með hnífi þannig að sár hlutust af og hafa gert tilraun til að ráðast með sama hætti að þeim þriðja. Hann er einnig sakfelldur fyrir ölvunarakstur og fyrir að hafa hótað tveimur lögreglumönnum ofbeldi. Það er mat dómsins að framangreind brot ákærða verði að teljast ófyrirleitin og beindust þau gegn mikilsverðum hagsmunum. Hins vegar liggur fyrir að ekki hlutust af háttsemi hans alvarlegar afleiðingar og verður það metið honum til refsimildunar. Að mati dómsins á ákærði sér að öðru leyti ekki málsbætur. Að öllu framangreindu virtu þykir refsing ákærða nú hæfilega ákveðin fangelsi í 12 mánuði, en eins og fyrr segir er með þeirri refsiákvörðun tekinn upp skilorðshluti refsingar ákærða samkvæmt þeim dómi Hæstaréttar sem fyrr er nefndur. Í ljósi þess að ákærði rauf skilorð framangreinds dóms innan mánaðar frá uppkvaðningu hans þykir ekki ástæða til að skilorðsbinda refsingu hans að neinu leyti.

Þá ber með vísan til 4. mgr. 77. gr. almennra hegningarlaga að dæma ákærða auk framangreindrar fangelsisrefsingar til greiðslu sektar vegna umferðalagabrots hans og þykir sú sekt hæfilega ákveðin með hliðsjón af því áfengismagni sem mældist í blóði hans umrætt sinn 140.000 krónur og skal 10 daga fangelsi koma í stað sektarinnar sé hún ekki greidd innan fjögurra vikna frá dómsbirtingu. Varðar brot hans við 1.mgr., sbr. 3. mgr. 45. gr. umferðarlaga sbr. 1. mgr. 100. gr. laganna. Þá ber með vísan til 1. mgr. 102. gr. umferðarlaga að svipta ákærða ökurétti í eitt ár frá sama tíma.

Ákærða verður gert að greiða sakarkostnað að fjárhæð 582.113 krónur, sem eru samtals 57.865 krónur samkvæmt yfirliti sækjanda, ferðakostnaður vitnis að fjárhæð 10.098 krónur, þóknun tilnefnds verjanda á rannsóknarstigi S-kk-ef B-kk-ef S-kk-ef hdl. sem þykir hæfilega ákveðin 50.200 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti, þóknun A-kvk-ef B. J-kvk-ef hdl. sem fyrst var skipuð verjandi ákærða við meðferð málsins fyrir dómi en þóknunin er ákveðin í samræmi við tímaskýrslu verjandans 18.825 krónur og loks málsvarnarlaun J-kk-ef E-kk-ef hdl., sem síðar var skipaður verjandi ákærða og flutti málið fyrir dómi, sem þykja hæfilega ákveðin 420.425 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti og einnig ferðakostnaður verjandans að fjárhæð 24.700 krónur.

Dómur þessi er kveðinn upp af H-kk-þgf B-kk-þgf héraðsdómara í dómsal Héraðsdóms Austurlands að Lyngási 15, Egilsstöðum, klukkan 15:30 miðvikudaginn 16. mars 2011.

Dómsorð:

Ákærði, S-kk-nf S-kk-nf, sæti fangelsi í 12 mánuði.

Ákærði greiði 140.000 krónur í sekt innan fjögurra vikna frá dómsbirtingu en sæti ella 10 daga fangelsi.

Ákæri er sviptur ökurétti í eitt ár frá dómsbirtingu að telja.

Ákærði greiði 582.113 krónur í sakarkostnað og er þar meðtalin þóknun S-kk-ef B-kk-ef S-kk-ef hdl. 50.200 krónur, þóknun A-kvk-ef B. J-kvk-ef hdl. 18.825 krónur og málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða J-kk-ef E-kk-ef hdl. 420.425 krónur og ferðakostnaður sama verjanda að fjárhæð 24.700 krónur.

H-kk-nf B-kk-nf