E-5199/2013

Mál þetta, sem dómtekið var 19. september sl., er höfðað 12. desember 2013 af B-kk-þgf M-kk-þgf Þ-kk-þgf, Lindarvaði 12, Reykjavík gegn Hótel Búðum ehf., Kirkjutúni 2, Snæfellsbæ.

Stefnandi gerir þær dómkröfur að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnanda 1.922.690 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga 38/2001, um vexti og verðtryggingu, frá 1. júní 2013 til greiðsludags. Þá krefst stefnandi málskostnaðar.

Stefndi krefst aðallega sýknu en til vara að stefnukrafan verði lækkuð verulega. Þá krefst stefndi greiðslu málskostnaðar.

I.

Atvik málsins eru að verulegu leyti umdeild. Stefnandi réðst til starfa sem yfirkokkur hjá stefnda um mánaðarmótin apríl - maí 2012. Eru aðilar sammála um að þáverandi stjórnarformaður, annars vegar, og framkvæmdastjóri stefnda, hins vegar, hafi hitt stefnanda á fundi 26. apríl 2012 þar sem ákveðið hafi verið að stefnandi tæki að sér starf yfirkokks hjá stefnda. Aðila greinir á um hvort stefnandi hafi frá þeim degi hafið störf hjá stefnda, svo sem stefnandi heldur fram, eða hvort stefnandi hafi byrjað að vinna hjá stefnda 1. maí 2012, svo sem stefndi staðhæfir. Aðilar eru á sama máli um að samið hafi verið um að stefnandi hefði í heildarmánaðarlaun 600.000 krónur, sem samanstæðu af 500.000 krónum í laun, en til viðbótar kæmi bensínkort að fjárhæð 50.000 krónur á mánuði og dagpeningar og ökutækjastyrkur, samtals að fjárhæð 50.000 krónur á mánuði. Ekki var gerður skriflegur ráðningarsamningur við stefnanda. Ekki eru aðilar sammála um hvort orlof hafi verið innifalið í launum eða hvort bæta hafi átt því ofan á launafjárhæðina. Kveðst stefnandi hafa orðið þess áskynja sumarið 2012 að stefndi hafi miðað við að orlof væri inni í launafjárhæðinni. Hafi hann frá því gert tilraunir til að fá það leiðrétt. Það hafi ekki tekist. Þá greinir aðila á um orlofsprósentu af launum. Framkvæmdastjóri stefnda sagði stefnda upp störfum á fundi 30. apríl 2013, en á þeim fundi voru, auk framkvæmdastjórans, áður starfandi stjórnarformaður stefnda og stefnandi. Stefnandi kallaði eftir skriflegu uppsagnarbréfi og var honum afhent það síðar sama dag. Síðar þennan dag fór stefnandi að Hótel Búðum. Stefnandi boðaði veikindi föstudaginn 3. maí 2013 og fór ekki á vinnustaðinn að Hótel Búðum. Stefnandi kveðst hafa leitað eftir því í vikunni þar á eftir hvort hann ætti ekki að vinna út uppsagnarfrest sinn. Illa hafi gengið að fá svör við því. Loks hafi stefndi svarað á þann hátt að það þyrfti stefnandi ekki að gera. Stefndi kveður fjarvistir stefnanda eftir uppsögn hafa orsakað það að manna hafi þurft eldhúsið að Hótel Búðum, en stefndi hafi gert ráð fyrir því að stefnandi myndi vinna út uppsagnarfrestinn. Þegar stefnandi hafi loks gert vart við sig hafi það verið það seint, að búið hafi verið að manna staðinn. Líti stefndi svo á að stefnandi hafi hlaupið á brott úr starfi. Með aðilum er síðan ágreiningur um hvort stefnandi hafi tekið úr eldhúsi stefnda matvöru er stefnandi hafi pantað inn og stefndi dró frá launagareiðslum til stefnanda við starfslok. Í málinu krefur stefnandi stefnda um ógreidd laun fyrir apríl 2012, endurútreiknuð og leiðrétt laun miðað við að orlof hafi bæst ofan á launafjárhæð og endurútreiknað orlof miðað við aðra orlofsprósentu. Miðar stefnandi við að hann hafi átt rétt á 2ja mánaða uppsagnarfresti þar sem hann hafi unnið í 12 mánuði hjá stefnda. Stefndi lítur svo á að stefnandi hafi einungis átt rétt á 1 mánaða uppsagnarfresti. Hafi verið gert upp við stefnanda miðað við það.

II.

Stefnandi byggir á því að um sé að ræða kröfu vegna vangoldinna launa fyrir vinnu í aprílmánuði 2012, sem og leiðréttingu launa vegna maí 2012 til og með apríl 2013. Þá sé gerð krafa um greiðslu launa í tvo mánuði á uppsagnarfresti, maí og júní 2013 en stefndi hafi eingöngu greitt laun vegna maímánaðar. Stefnandi hafi hafið störf hjá stefnda 26. apríl 2012. Fyrsti launaseðill sem gefinn var út, 2. júlí 2012, sé sagður vegna vinnu í maí og júní 2012 en ekki tekið tillit til aprílmánaðar. Krafa stefnanda sé í samræmi við umsamin mánaðarlaun milli stefnanda og stefnda við upphaf starfs, 600.000 krónur, auk hinnar almennu launahækkunar 3,25% sem gildi hafi tekið 1. febrúar 2013. Þá hafi verið rætt um að launin skyldu endurskoðuð þegar ,,búið væri að ná tökum á ástandinu“ eins og rætt hafi verið um á þeim tíma. Líkt og útgefnir launaseðlar beri með sér, hafi launagreiðslur til stefnanda ekki verið í samræmi við það sem samið hafi verið um, en aldrei hafi fengist skriflegur ráðningarsamningur úr hendi stefnda. Mánaðarlaun á launaseðlum séu iðulega sögð nema 452.844 krónum, ökutækjastyrk og dagpeningum bætt við og loks orlofi, 10,17%. Af hálfu stefnanda sé gerð krafa um mismun hinna umsömdu launa og útgreiddra launa. Alls geri stefnandi kröfu um greiðslu á 1.356.223 króna úr hendi stefnda vegna vangoldinna launa á starfstímabili sínu hjá stefnanda að meðtalinni kröfu um greiðslu launa í júní 2013 á uppsagnarfresti.

Hvað varði kröfu um greiðslu launa í tvo mánuði á uppsagnarfresti sé vísað til ákvæða kjarasamnings MATVÍS og Samtaka atvinnulífsins, svo og meginreglna vinnuréttar. Stefnandi hafi hafið störf hjá stefnanda 26. apríl 2012. Honum hafi verið tilkynnt um uppsögn ráðningarsamnings hans 30. apríl 2013. Miðist upphaf uppsagnarfrestar samkvæmt því við næstu mánaðamót þar á eftir. Ekki hafi verið óskað eftir vinnuframlagi stefnanda á uppsagnarfresti þar sem fyrirspurnum stefnanda þar að lútandi hafi ekki verið svarað. Stefnanda hafi verið greidd laun í einn mánuð á uppsagnarfresti svo eingöngu sé krafist launa úr hendi stefnda vegna þess mánaðar sem vangoldinn sé, eða vegna júní 2013.

Fjárhæð orlofskröfu sé reiknuð miðað við 11,59% af umsömdum heildarlaunum, 500.000 krónum á mánuði, vegna maí 2012 til og með janúar 2013 en þá miðað við 11,59% af heildarlaunum að fjárhæð 516.250 krónur vegna febrúar 2013 til og með júní 2013 í samræmi við almennar hækkanir á vinnumarkaði sem gildi tóku í febrúar 2013. Samtals 820.717 krónur, allt að frádregnum innborgunum orlofs 254.250 krónur samkvæmt launaseðli útgefnum 31. maí 2013, sbr. þó það sem fyrr greini um ólögmætan frádrátt af launum vegna vara sem ranglega er haldið fram að stefnandi hafi ekki afhent stefnda. Stefnandi hafi ekki fengið greitt orlof af launum sínum hjá stefnda, en framlagðir útgefnir launaseðlar tilgreini orlof ranglega inni í umsömdum launagreiðslum, án þess að um það hefði verið samið milli aðila. Slíkt fyrirkomulag hafi ekki verið rætt og því aldrei samþykkt af hálfu stefnanda en samkvæmt 2. mgr. 7. gr. laga nr. 30/1987 um orlof komi fram sú meginregla að reikna skuli orlof af heildarlaunum. Þá hafi orlofsprósentan sem tilgreind hafi verið á launaseðlum verið röng, en stefnandi hafi, er hann hóf störf hjá stefnda, starfað meira en þrjú ár í iðninni, og því unnið sér inn rétt til 27 daga orlofs eða 11,59%, sbr. grein 4.1.1. í kjarasamningi milli MATVÍS og SA frá 24. apríl 2004 með síðari breytingum. Loks var ekki um það að ræða að vangoldið orlof væri gert upp við hann með réttum hætti við starfslok svo sem mælt væri fyrir um í 8. gr. laga um nr. 30/1987, en þann 1. júní 2013 hafi stefnanda verið greiddar 254.250 krónur sem sagðar eru vera ,,orlof jan – maí“.

Stefndi hafi vanefnt bindandi ráðningarsamning við stefnanda með því að greiða honum ekki umsamin laun á ráðningartímanum, auk launa vegna síðari mánaðar af tveimur á uppsagnarfresti og uppfylla aðrar samningsskyldur sínar, svo sem greiðslu orlofs samkvæmt lögum og kjarasamningi og gerð skriflegs ráðningarsamnings við stefnanda. Sé greiðsluskylda stefnda ótvíræð. Stefnandi hafi leitað til stéttarfélags síns, MATVÍS, við uppsögnina. Þar sem innheimtutilraunir hafi ekki borið árangur beri stefnanda nauðsyn til þess að höfða mál til heimtu kröfu þessarar.

Stefnandi byggir kröfur sínar á framlögðum gögnum; útgefnum launaseðlum vegna þess tímabils sem um ræðir, apríl 2012 til og með júní 2013, uppsagnarbréfi, afriti af samskiptum milli aðila eftir lok vinnusambands, afriti reikninga vegna vöruúttekta sem og ákvæðum gildandi kjarasamnings milli MATVÍS vegna aðildarfélaga ásamt fleirum annars vegar og Samtaka atvinnulífsins hins vegar frá 24. apríl 2004 með áorðnum breytingum, nú síðast í í maí 2011. Þá er byggt á almennum reglum vinnu-, samninga og kröfuréttar um ábyrgð manna á skuldbindingum sínum og að laun beri að greiða í samræmi við umsamda launataxta skv. gildandi ráðningar og/eða kjarasamningi. Jafnframt er vísað til laga nr. 30/1987 um orlof, aðallega 1., 7. og 8. gr.,laga nr. 28/1930 um greiðslu verkkaups og laga nr. 19/1979 um rétt launafólks til uppsagnarfrests o.fl. Kröfu um málskostnað styður stefnandi við 129. gr. og 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991. Krafa um virðisaukaskatt af málflutningsþóknun er reist á lögum nr. 50/1988. Varðandi varnarþing er byggt á samningi aðila um að reka mál þetta fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur. Kröfur um dráttarvexti og vaxtavexti styður stefnandi III. kafla laga nr. 38/2001, einkum 6. gr. laganna.

III.

Stefndi kveður málsgrundvöll stefnanda ekki vera í samræmi við efni máls. Þá sé tölulegur þáttur í útreikningi rangur í ýmsu tilliti og til þess fallin að gera stefnda erfitt um vik um varnir. Stefnandi hafi lagt fram skjal um lækkun á dómkröfum sínum. Stefndi hafi mótmælt skjalinu. Lækki hann einstaka kröfuliði en hækki aðra mikið. Stefnandi leggi nýjan grunn að málinu með skjalinu.

Að því er varði efni málsins hafi stefnandi ekki getað hafið störf á þeim tíma sem hann telji. Stefnandi hafi verið í Reykjavík 26. apríl 2012 á ráðningarfundi með fyrirsvarsmönnum stefnda á þeim tíma en ekki í vinnu á starfsstöð stefnda. Engar athugasemdir hafi verið gerðar við launakeyrslur og aldrei komið fram kröfur um ógreidd laun vegna apríl 2012 fyrr en eftir uppsögn stefnanda. Við ráðningu stefnanda hafi aðilum samist að laun skyldu vera 500.000 krónur á mánuði og að orlof væri þar með talið. Beri launaseðlar þessu augljós merki og sama megi sjá af drögum að ráðningarsamningi sem gerður hafi verið milli aðila. Launafyrirkomulagi hafi alla tíð verið háttað á sama máta, utan þess er stefndi hafi, með því að beina til bókara stefnda skilaboðum þar að lútandi, látið breyta launaútreikningi sínum frá og með febrúar 2013. Aðrir þættir í launagreiðslum til stefnanda, ökutækjastyrkur og dagpeningar, myndi ekki stofn til útreiknings á orlofi, sbr. 7. gr. laga nr. 30/1987. Stefnandi hafi aldrei á starfstíma sínum gert athugasemdir við að laun sem honum voru greidd hafi ekki verið í samræmi við ráðningarsamkomulag. Fyrst, að fenginni áminningu á haustdögum 2012 sem stefnanda hafi verið veitt vegna framferðis í starfi, hafi stefnandi komið að máli við fyrrverandi stjórnarformann stefnda og greint honum frá því að hann teldi að orlof sitt væri ranglega tilgreint á launaseðlum. Með athugasemdalausri móttöku launaseðla allan starfstíma sinn liggi fyrir að stefnandi hafi fallist á það uppgjör sem fram hafi farið fyrir hvern mánuð.

Vegna kjarasamningsbundinna hækkana launa þá, líkt og með annað, hafi ekki verið gerðar athugasemdir við það fyrr en með útgáfu stefnu í málinu. Vísað sé til þess að kjör stefnanda hafi verið langt umfram lágmarkskjör samkvæmt kjarasamningi, en samkvæmt lögum nr. 55/1980 um starfskjör launafólks og skyldutryggingulífeyrisréttinda þá kveði kjarasamningar á um lágmarkskjör og launakjör stefnda verið langt umfram þau sbr. 1. gr. laganna, sbr. ennfremur kjarasamning MATVÍS og samtaka atvinnulífsins frá 24. apríl 2004 með síðari breytingum. Frádrættir frá launum stefnanda hafi verið gerðir með hans samþykki allan starfstímann og í raun að ósk hans og séu í samræmi við 1. gr. laga nr. 28/1930 um greiðslu verkkaups. Hafi þetta verið látið óátalið allt þar til eftir að stefnanda hafi verið sagt upp störfum.

Verði stefndi ekki sýknaður sé þess krafist að dómkröfur verði verulega lækkaðar. Fyrir liggi í málinu launaseðill vegna mars 2013 en gerð sé krafa um greiðslu launa vegna þess mánaðar í stefnu. Líkt og athugasemdir stefnda um kröfur í stefnu sýna þá sé mismunur á tilgreiningu fjárhæðar og raunverulegra launa samkvæmt framlögðum gögnum. Beri að lækka kröfur sem þessu nemi í samræmi við málatilbúnað hjá stefnanda sjálfum. Samtals nemi of krafin fjárhæð þannig 730.399 krónum sem beri að lækka kröfur stefnanda um. Fyrir liggi í málinu að stefnandi hafi tekið við vörum í nafni stefnda en ekki skilaði þeim til stefnda heldur nýtt þær í eigin þágu. Verði ekki fallist á að stefnda hafi verið heimilt að draga umræddar vöruúttektir frá launagreiðslu þá sé þess krafist, enda séu skilyrði 28. gr. laga nr. 91/1991, að kröfu þessari verði skuldajafnað við kröfu stefnanda, samtals að fjárhæð 429.723 krónur. Komið hafi í ljós að stefndi hafi einhliða komið á framfæri breytingum á launakjörum sínum vegna janúar til maí 2013 þess efnis að orlofi var haldið eftir af launum og að orlof reiknaðist af 500.000 krónum en ekki 453.844 krónum líkt og samið hafi verið um. Þar af leiðandi hafi stefnandi fengið ofgreidd laun, samtals að fjárhæð 254.250 krónur, sem sé mismunur milli greiddra launa og umsaminna launa á tímabilinu janúar 2013 til og með maí s.á. og sé þess krafist að endurgreiðslu verði skuldajafnað við kröfur stefnanda. Samtals telji stefndi sig því eiga kröfu á hendur stefnanda til skuldajafnaðar að fjárhæð 683.973 krónur vegna framangreinds, vöruúttekta og ofgreiðslu á launum, auk þeirra launa sem stefndi vann sér inn á uppsagnarfresti. Verði komist að þeirri niðurstöðu að stefndi hafi unnið sér inn rétt til tveggja mánaða uppsagnarfrests þá verði viðbótargreiðslum hafnað á þeim grundvelli að með framferði sínu á uppsagnarfresti hafi stefnandi hlaupist á brott úr starfi sínu og með því framferði sínu fyrirgert sér rétti sínum í samræmi við meginreglur vinnuréttar svo og 25. gr. hjúalaga nr. 22/1928, sbr. 23. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993.

Stefndi byggir á meginreglum íslensks vinnu,- samninga,- og kröfuréttar. Lögum nr. 55/1980 um starfskjör launafólks og skyldutryggingu lífeyrisréttinda. Einnig lögum 30/1987 um orlof, lögum 28/1930 um greiðslu verkkaups, hjúalögum nr. 22/1928, skaðabótalög nr. 50/1993. Einnig lögum 91/1991 um meðferð einkamála. Ennfremur er byggt á kjarasamningi milli MATVÍS vegna aðildarfélaga ásamt fleirum annars vegar og Samtaka atvinnulífsins hins vegar frá 24. apríl 2004 með áorðnum breytingum, nú síðast í maí 2011. Krafa um málskostnað styðst við XXI. kafla laga nr. 91/1991.

IV.

Stefnandi hefur undir meðförum málsins gert breytingu á dómkröfum sínum. Í stefnu er kröfufjárhæðin 1.949.016 krónur, en eftir breytingu lækkar hún niður í 1.922.690 krónur. Gerðar eru breytingar innan kröfufjárhæðar þannig að einstaka kröfuliðir lækka á meðan aðrir hækka. Stefndi hefur mótmælt nýrri og breyttri kröfugerð stefnda. Í málinu hagar svo til að stefnandi leggur ekki nýjan grundvöll að málinu með hinni breyttu kröfugerð, til lækkunar. Eru kröfuliðir allir samir og áður. Þegar til þess er litið er ekki efni til að vísa málinu frá dómi af sjálfsdáðum, en stefndi hefur ekki haft uppi kröfu um frávísun málsins. Rúmast hin breytta kröfugerð stefnanda innan upphaflegrar kröfugerðar í málinu.

Stefnandi krefst launa vegna vinnu í apríl 2012. Að því er þá kröfu varðar hefur stefnandi ekki stutt hana öðru en staðhæfingum sínum, auk áskorana til stefnda að sanna hið gagnstæða. Almennt verður sá er heldur fram staðhæfingu um staðreynd í einkamáli að sanna efni og tilvist hennar. Stefnanda hefur ekki tekist sönnun þess að hann hafi hafið störf í lok apríl 2012 og verður kröfuliðum um laun í apríl 2012 hafnað.

Ágreiningslaust er að stefnanda var sagt upp starfi 30. apríl 2013. Mætti stefnandi á starfsstöð síðar þann sama dag vestur á Snæfellsnes. Stefnandi tilkynnti um veikindi föstudaginn 3. maí 2013. Liggur frammi vottorð læknis um óvinnufærni stefnanda þann dag, sem ritað er 7. maí 2013. Samkvæmt vottorðinu var stefnandi óvinnufær með öllu vegna sjúkdóms, frá 3. maí 2013 allt til 8. maí 2013. Á meðal gagna málsins eru tölvupóstsamskipti á milli stefnanda og lögmanns stefnda. Þann 7. maí 2013 leitaði stefnandi svara við því hvort óskað væri eftir að stefnandi ynni út uppsagnarfrest og kvað það sjálfsagt. Stefnandi ítrekaði þá fyrirspurn sína 10. og 15. maí 2013. Í aðilaskýrslu fyrir dómi lýsti fyrirsvarsmaður stefnda því að manna hafi þurft hótelið. Hafi verið ráðist í það og það fullmannað um miðjan maí 2013. Af þeim ástæðum hafi ekki verið óskað eftir starfskröftum stefnanda og verið litið svo á að hann hafi hlaupist á brott úr starfi með því að mæta ekki til vinnu í kjölfar veikinda. Með hliðsjón af fyrirspurnum stefnanda allt frá 7. maí 2013 varðandi það hvort honum bæri að vinna út uppsagnarfrest verður litið svo á að stefnandi hafi boðið fram starfskrafta sína en stefndi hafnað þeim. Var því ekki um brotthlaup úr starfi að ræða.

Samkvæmt áðursögðu hóf stefnandi störf 1. maí 2012. Var honum sagt upp starfi miðað við 30. apríl 2013. Átti stefnandi því rétt til eins mánaðar uppsagnarfrests, sbr. ákvæði kjarasamnings MATVÍS og Samtaka atvinnulífsins. Stefndi greiddi stefnanda einn mánuði í uppsagnarfresti og á stefnandi því ekki rétt til frekari greiðslna í uppsagnarfresti.

Þáverandi stjórnarformaður stefnda, sem samdi við stefnanda um kjör, hefur lýst því fyrir dóminum að ekki hafi borist í tal við samning um kjör hvernig með orlof ætti að fara í tengslum við laun stefnanda. Stefndi er atvinnurekandi og með starfsmenn í vinnu. Stóð honum nær að mæla fyrir um hvernig með orlof skyldi fara í tengslum við launagreiðslur. Er þá einnig litið til meginreglna laga nr. 30/2007 um útreikning og greiðslu orlofs, en almennt er gert ráð fyrir að orlof bætist ofan á útreiknuð laun. Samkvæmt því verður fallist á með stefnanda að reikna hafi átt orlof ofan á þann hluta launa sem mynda stofn til orlofsgreiðslna. Hefur stefnandi ekki fyrirgert þessum rétti sínum með tómlæti. Samkvæmt launaseðlum stefnanda naut hann 10,17% orlofs. Samkvæmt grein 4.1.1 í kjarasamningi MATVÍS og Samtaka atvinnulífsins frá 24. apríl 2004 skyldi orlofsprósenta, í ljósi starfstíma stefnanda sem matreiðslumanns, vera 11,59%. Verða kröfur stefnanda um greiðslu vegna vangreidds orlofs því teknar til greina, samtals að fjárhæð 760.884 krónur. Er til þess að líta að stefndi hafði ekki bætt stefnanda kjarasamningsbundna hækkun launa 1. febrúar 2013. Hefur stefnandi tekið tillit til þess við útreikning kröfu sinnar.

Við uppgjör til stefnanda dró stefndi frá launum óheimilar vöruúttektir stefnanda samtals að fjárhæð 429.723 krónur. Heldur stefndi því fram að við starfslok hafi stefnandi tekið vörur sem nemur þessari fjárhæð úr eldhúsi Hótel Búða. Stefndi hefur ekki stutt staðhæfingu sína með yfirliti vörubirgða eða á annan viðlíka hátt. Nægir yfirlýsing fyrirsvarsmanns stefnda og hótelstjóra ekki, gegn eindreginni neitun stefnanda, sem sönnun um þetta atriði og verður staðhæfing stefnda um óheimilar vöruúttektir ekki talin sönnuð. Var stefnda því ekki heimilt að draga vöruúttektir frá í lokauppgjöri launa stefnanda.

Samkvæmt öllu framansögðu verða kröfur stefnanda teknar til greina þannig að stefndi greiði stefnanda vanreiknað orlof samtals að fjárhæð 760.884 krónur og vanreiknuð laun samtals að fjárhæð 636.723 krónur. Samtals nemur fjárhæð 1.397.607 krónum. Frá fjárhæðinni dregst innborgun á orlof 1. júní 2013 að fjárhæð 254.250 krónur. Samkvæmt því verður stefndi dæmdur til að greiða stefnanda 1.143.357 krónur. Ber fjárhæðin dráttarvexti frá 1. júní 2013 til greiðsludags.

Í samræmi við niðurstöðu málsins greiði stefndi stefnanda 400.000 krónur í málskostnað.

Mál þetta flutti af hálfu stefnanda K-kvk-nf S-kvk-nf Ó-kvk-nf héraðsdómslögmaður en af hálfu stefnda P-kk-nf M-kk-nf J-kk-nf héraðsdómslögmaður.

Dóm þennan kveður upp S-kk-nf S-kk-nf héraðsdómari.

Dómsorð:

Stefndi, Hótel Búðir ehf., greiði stefnanda, B-kk-þgf M-kk-þgf Þ-kk-þgf, 1.143.357 krónur, ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga 38/2001, um vexti og verðtryggingu, frá 1. júní 2013 til greiðsludags.

Stefndi greiði stefnanda 400.000 krónur í málskostnað.

S-kk-nf S-kk-nf

-------------------

Rétt endurrit staðfestir

Héraðsdómur Reykjavíkur 3. október 2014.