S-146/2013

Mál þetta, sem dómtekið var að lokinni aðalmeðferð miðvikudaginn 22. janúar 2014, er höfðað með ákærum ríkissaksóknara, útgefnum 2. september 2013. Önnur ákæran er á hendur X,

„fyrir brot gegn valdstjórninni með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 5. ágúst 2012 á og við veitingahúsið Púlstofuna að Gránufélagsgötu 10 á Akureyri, veist að lögreglumönnum, sem þar voru við skyldustörf, með því að slá með báðum höndum í brjóstkassa [A] lögreglumanns sem við það féll aftur fyrir sig og skömmu síðar tók ákærði sama lögreglumann kverkataki og ýtti við honum þannig að hann féll í jörðina í annað sinn. Við handtöku sló ákærði [B] lögreglumann í andlitið sem féll í jörðina við höggið. Við þetta hlaut [A] eymsli í hálsi og ofarlega í mjóbaki, sár á hökunni og á framanverðum hálsi og mar á milli fingra vinstri handar og [B] hlaut bólgu og skrapsár á hægri öxl, mar á báðum hnjám, bólgu á vinstri vör og eymsli í hnakka og hálsi.

Telst þetta varða við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Hin ákæran er á hendur Z,

„fyrir brot gegn valdstjórninni, með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 5. ágúst 2012 á og við veitingahúsið Púlstofuna að Gránufélagsgötu 10 á Akureyri, veist að lögreglumanninum [C], sem þar var við skyldustörf, með því að stökkva aftan að honum, taka hann hálstaki og þrýsta að þannig að [C] átti erfitt með öndun, uns þeir féllu báðir í jörðina þar sem ákærði hert enn frekar takið þar til lögreglumenn beittu úðavopni og kylfu gegn honum. Við þetta hlaut [C] eymsli yfir hryggtindum í hálsi, stífleika í trapezius vöðva, eymsli í mjóbaki, tvær 2-3 sm langar rispur á enni og 6-7 sm langar rispur á báðum framhandleggjum.

Telst þetta varða við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Málin voru sameinuð að ósk sækjanda og verjenda beggja ákærðu.

Ákærðu neita báðir sök og krefjast sýknu. Til var krefjast þeir vægustu refsingar sem lög leyfi.

Málavextir

Samkvæmt frumskýrslu lögreglu, undirritaðri af C, fór lögregla að vínveitingastaðnum Púlstofunni klukkan 03:20 aðfaranótt sunnudagsins 5. ágúst 2012. Segir í skýrslunni að staðurinn hafi vínveitingaleyfi til kl. 01. Hurð aðalinngangs hafi verið læst og þar verið límt pappaspjald er segði „einkasamkvæmi“. Rúmlega þrjátíu manns hafi verið inni á staðnum og einhver fjöldi fyrir utan hann, bakdyramegin, þar sem verið hafi opið inn og vörður í dyrum. Inni hafi plötusnúður spilað tónlist en ákærði X verið bak við barinn og veitt gestum áfengi. Hafi ákærði X gefið sig fram sem sá er ræki staðinn, en skráður stjórnarformaður, D, hefði ekki verið á staðnum. Í skýrslunni segir að slökkt hafi verið á tónlistinni að skipun lögreglu, sem einnig hafi gert dyraverði að vísa gestum út en hann gert „mjög lítið í því“. Þegar lögregla hafi verið „að reyna að ræða við [X]“ hefði ákærði Z komið á staðinn „með miklum látum“ og haft uppi „miklar yfirlýsingar“ um að þarna væri haldið einkasamkvæmi. Hafi hann skipað lögregluþjónum að hafa sig þegar á brott. Segir í skýrslunni að hann hafi verði „mjög æstur og ógnandi í garð lögreglumanna og [lítið verið] hægt að ræða við hann.“ Þó hafi einum lögreglumanni tekizt það „aðeins“, og þeir farið „út til þess að ræða betur saman þrátt fyrir að Z væri mjög ógnandi.“ Þá segir í skýrslunni að lögregluþjónn hafi „[reynt] að ræða“ við ákærða X í anddyri staðarins, en ákærði hafi sífellt orðið æstari og verið „mjög ógnandi í allri hegðun“, ekki getað staðið kyrr, öskrað og veifað höndum. Þegar lögregluþjónninn hafi reynt að róa ákærða hafi ákærði slegið hann með báðum höndum á brjóstkassa svo lögregluþjónninn hafi fallið aftur á bak. Höggið hafi verið „þungt og greinileg árás á lögreglumanninn og til þess fallin að valda honum skaða.“ Hafi C þá gripið um hönd ákærða sem hefði rifið sig lausan og stokkið út um aðaldyr og út á bifreiðastæði. Lögregluþjónarnir tveir hafi fylgt honum eftir og C haldið um hönd ákærða X, en ákærði Z þá stokkið að C og gripið „þéttingsfast utan um háls hans og [þvingað] hann til að sleppa [X]“. Segir í skýrslunni að „árás [B] á [ [C] hafi verið] mjög heiftarfull og stórhættuleg“. Hafi ákærði Z reynt „að snúa upp á háls lögreglumannsins og hefta öndun hans.“ Er því svo lýst í skýrslunni að fleiri lögreglumenn hafi komið að og reynt að losa C en ekki gengið fyrr en C hafi, „í nauðvörn“, slegið ákærða Z með krepptum hnefa.

Í málinu eru áverkavottorð um þá A og C, bæði undirrituð af E læknanema og dagsett 28. ágúst 2012. Í vottorðinu um A segir að hann hafi komið á slysa- og bráðamóttöku Sjúkrahússins á Akureyri að lokinni vakt um verzlunarmannahelgina. Segir svo að skoðun hafi leitt í ljós að A hafi verið með „mar á milli fingra 1 og 2 vinstri handar. Hann [hafi] einnig [fundið] fyrir verkjum sem [leitt hafi] upp framhandlegginn út frá þessu mari. Einnig [hafi] hann [verið] tekinn kverkataki og [verið] með eymsli í hálsi eftir það. Einnig ofarlega í mjóbaki [hafi verið] eymsli eftir fall eftir að ráðist [hafi] verið á hann. Enn frekari skoðun [hafi leitt] í ljós að hann [hafi verið] með sár undir hökunni sem [hafi verið] u.þ.b. 2 cm stórt. Á framanverðum hálsi [hafi hann] verið með þrjú lítil sár.“ Öll þessi sár [hafi verið] grunn og [ekki blætt] frá þeim hér á slysadeild. Önnur líkamsskoðun [hafi verið] í lagi.“ Í vottorðinu um C segir að hann hafi orðið fyrir líkamsárás er hann hafi verið við störf um verzlunarmannahelgina. Skoðun hafi leitt í ljós að hann hafi verið með „tvær rispur í enni sem [hafi verið] 2-3 cm langar. Ekki [hafi blætt] úr þessu, rispum, [sem hafi verið] grunnar. Einnig [hafi verið] á báðum framhandleggjum 6-7 cm langar rispur sem einnig [hafi verið] grunnar og [ekki blætt] úr. Í þessum áflogum [hafi hann verið] gripinn hálstaki og [hafi hann verið] aumur yfir hryggtindum háls. Hann [hafi fundið] fyrir stífleika þegar hann leit til vinstri, í vinstri trapezius vöðva og einnig [hafi hann fundið] að það [hafi tekið] í vinstri trapezius vöðva þegar hann leit upp. Þegar [þreifað hafi verið] yfir vinstri trapezius vöðva [hafi hann fundið] til verkja. Einnig [hafi hann verið] aumur í mjóbaki eftir átökin en engir áverkar [hafi sézt] þar. Önnur skoðun [hafi verið] eðlileg.“

Þá er í málinu áverkavottorð um B, undirritað af F lækni, dagsett 17. september 2012. Segir þar að B hafi verið við störf aðfaranótt 5. ágúst 2012 við Púlstofuna er „hópslagsmál“ hafi brotizt þar út. Hún og fleiri lögregluþjónar hafi reynt að skakka leikinn en þannig hafi tekizt til að hún hafi fengið hnefahögg í andlit, fallið við og lent á hnjánum. Hún hafi vart kennt sér meins á eftir og hvergi blætt úr henni, en er hún hefði vaknað morguninn eftir hafi henni fundizt hún „öll lurkum lamin aftan í hnakka og niður í háls og herðar“. Um skoðun á B er þetta sagt: „Áverkamerki að sjá á hægri öxl, þar er skrapsár og væg bólga, ekkert blæðir. Einnig er mar á báðum hnjám, fjólublá og blá og því nýleg. Bólga sést á neðri vör, framan við hægri framtennur, ekki sár eða mar utan eða innan á vörinni. Ekki er að sjá eða finna beint áverkamerki á hnakka eða hálsi en þar er hún hvellaum við þreifingu og er það óvanalegt fyrir hana. Hreyfingar um háls eru óhindraðar. Hún horfir til hægri og vinstri, setur hökuna svo gott sem í bringu og horfir upp í loft. Finnst henni þó allar hreyfingar taka dálítið í hálsinn og herðarnar og þá sérstaklega þegar hún horfir yfir til hægri, tekur í herðar vinstra megin.“

Hinn 5. ágúst 2012 gaf ákærði Z skýrslu hjá lögreglu og hófst skýrslutaka kl. 17:50 og lauk kl. 18:06. Er þar haft eftir honum að hann muni lítið eftir átökunum sjálfum. Segir skýrslunni að honum hafi verið kynnt að samkvæmt lögregluskýrslu hafi hann hlaupið til og tekið lögregluþjón hálstaki. Er haft eftir honum að hann geti ekkert sagt til um þetta og muni ekki eftir þessari atburðarás. Muni hann ekkert nema að hann hafi verið ræða við lögreglumann fyrir framan Púlstofuna en næst muni hann eftir sér þegar lögregla hafi verið að handtaka hann. Er haft eftir Z að hann hafi verið mjög ölvaður þetta kvöld.

Hinn 5. ágúst 2012 gaf ákærði X skýrslu hjá lögreglu og hófst skýrslutaka kl. 18:41 og lauk kl. 18:58. Með ákærða var þáverandi verjandi hans. Segir í skýrslunni að ákærða X hafi verið kynnt lögregluskýrsla þess efnis að lögregluþjónn hafi sett hönd sína á öxl ákærða X og spurt hvort hann vildi ekki vera rólegur. Hafi ákærði X þá slegið þéttingsfast með báðum höndum á brjóstkassa lögregluþjónsins svo hann kastaðist út í vegg. Er haft eftir ákærða X að hann muni þetta ekki alveg svona. Hann muni að lögregluþjónninn hafi ýtt í öxlina á sér en hann hafi þá slegið hendi hans í burtu og farið út. Þá hafi lögregluþjónar hópazt að sér og hann streitzt á móti þeim. Þá er haft eftir ákærða X að meðákærði Z hafi komið að þar sem lögregla hafi verið að handtaka ákærða X. Hafi ákærði X séð að ákærði Z reif einn lögregluþjóninn ofan af sér en þá hafi aðrir komið þar að og tekið ákærða Z niður líka.

Í lögregluskýrslu sem tekin var af G hinn 13. ágúst 2012 er haft eftir henni að lögregla hafi handtekið mann á vélarhlíf bifreiðar hennar. Síðan hafi maðurinn verið færður meðfram hægri hlið hennar og þá hafi hliðarspegill brotnað og högg komið á frambretti. Skemmdir á bifreiðinni hafi orðið þær að festing í hliðarspegli á vinstri hlið hafi brotnað, dæld komið í frambretti á vinstri hlið, þrjár dældir og rispur komið á vélarhlíf, þrjár dældir komið á frambretti hægra megin, stór dæld komið í framhurð og frambretti hægra megin, kúpull hafi brotnað af hliðarspegli hægra megin og djúp dæld komið í afturbretti hægra megin. Er haft eftir G að hún eigi myndband af því er lögregla handtaki ákærða X á vélarhlífinni.

Í málinu liggur fyrir myndbandsupptaka er sýnir í upphafi fjóra lögregluþjóna halda ákærða X í einhvers konar tökum og stendur ákærði við og hallast yfir vélarhlíf bifreiðar. Sést því næst hvar ákærði Z liggur á grúfu á götunni, einn lögregluþjónn situr klofvega yfir honum en annar krýpur fyrir aftan og heldur fótum ákærða. Er ákærði blóðugur í andliti. Talsverður fjöldi fólks virðist vera í kring og auðheyrilega nokkur hiti í mönnum.

Ákærði Z er fósturfaðir ákærða X.

Undir rekstri málsins var af hálfu ákærða Z óskað bókað að hann hefði lagt fram kæru á hendur lögregluþjónum sem beitt hefðu hann „grófri líkamsárás“ þetta sinn.

Skýrslur ákærðu og framburður vitna fyrir dómi

Ákærði X

Ákærði sagðist hafa ákveðið að halda einkasamkvæmi ásamt tveimur vinum sínum, H og I, og hafa fengið Púlstofuna lánaða til þess, en unnusta ákærða og vinur hans hefðu rekið hana. Dyravörður hefði séð til þess að ekki kæmu aðrir en boðnir. Sjálfur hefði ákærði verið allsgáður en áfengi hefði verið gefið á staðnum. Allt hafi farið vel fram, en svo hefðu um tugur einkennisklæddra lögregluþjóna komið á staðinn og sagt samkvæmishaldið óleyfilegt. Ákærði hefði rætt við þá og fundizt „þetta frekar svona leiðindi“, en lögregluþjónarnir hefðu reynt að vera kurteisir og ekkert sérstakt hefði borið við á þessum tíma. Síðan hefði meðákærði Z komið að og viljað ræða við lögregluþjón utan dyra, en þeir ákærðu hefðu verið búnir að fá það álit lögfræðings, sem þeir hefðu leitað til, að samkvæmishaldið væri leyfilegt. Meðákærði hefði farið út til lögregluþjónsins til viðræðna og ákærði hefði ætlað til þeirra, en þá hefði lögregluþjónn í anddyrinu ýtt í öxl ákærða sem hefði fallið „svo aðeins að veggnum“, og hefði lögregluþjónninn einnig hreytt einhverju í ákærða. Einhver orðaskipti, sem ákærði kvaðst ekki muna alveg, hefðu fylgt í kjölfarið og því næst hefði ákærði ýtt lögregluþjóninum frá sér, svo hann kæmist út, en þá hefðu lögregluþjónar stokkið á ákærða. Ákærði hefði streitzt á móti og þá verið snúið upp á hendur hans. Þetta hefði allt tekið „svolítinn tíma“ og hefði ákærði þá séð meðákærða „vera eitthvað í orðaskiptum þarna og reyna að koma eitthvað að“, og hefði ákærði ekki séð betur en meðkærði væri „tekinn niður.“

Ákærði sagði að það eina sem hann myndi eftir, af ákæruefnunum gegn sér, væri það atriði er sér væri gefið að sök að hafa slegið B. Það hafi komið til þannig að lögregluþjónar, sem hefðu verið fyrir aftan ákærða, hefðu tosað hönd ákærða þannig að hún hefði farið í B. Þetta hefði ekki verið hnefahögg og hann hefði ekki ætlað sér að meiða nokkurn lögregluþjón. Það eina sem fyrir sér hefði vakað hefði verið að „láta ekki snúa upp á mig, og mótmæla því að ég yrði handtekinn fyrir eitthvað sem ég var að, mér fannst ég ekki hafa gert og einhvern veginn næsta sem ég man bara er að ég leyfi þeim að handtaka mig þarna á bílnum eftir svolítinn æsing, og ég æstist svolítið mikið þegar ég heyrði kvalahljóðið í fósturpabba sem að var þarna mjög nálægt, og ég labbaði fram hjá og þá sá ég að það var, var verið að kvelja hann þarna við hliðina á, og síðan eftir það fór ég bara þarna upp í lögreglubíl.“ Ákærði tók fram að í lögreglubifreiðinni á eftir hefði hann beðið B afsökunar á því að höndin hefði farið í hana, og hún sagt að það væri „ekkert mál“.

Ákærði sagði að mjög þröngt hefði verið, þar sem hann og lögregluþjónninn hefðu ýtt hvor í annan. Ákærði var spurður hvort hann hefði ýtt á brjóstkassa lögregluþjónsins og sagðist hann þá hafa ýtt á „brjóstkassann eða öxlina, það var einhvers staðar þar.“ Sér hefði fundizt lögregluþjónninn „blokka útganginn, þar sem að ég hafði ekki gert neitt af mér, og þetta var á stað sem ég var að leigja og ég vildi bara komast út og ég var bara að reyna að ýta honum í burtu, þannig að ég kæmist út, í rauninni var þetta ekkert, enginn tilgangur að meiða eða neitt þannig, mér fannst hann bara standa fyrir framan mig og hreyta eitthvað í mig.“

Ákærði var spurður um það ákæruatriði að hann hefði tekið þennan sama lögregluþjón kverkataki og ýtt við honum svo hann hafi fallið aftur í jörðina. Ákærði kvaðst ekki skilja hvernig slíkt hefði verið mögulegt. Allmargir lögregluþjónar hefðu verið ofan á honum að halda höndum hans, „þeir voru fjórir að halda, eða fimm eða sex, að halda í hendurnar á mér, að reyna að snúa upp á mig, ég sé það ekki, en einhvern veginn hefur það orðið til, og ég sá það ekki fyrir mér, og ég man ekki að ég, ég gerði það ekki viljandi alla vegana, þannig að þetta hefur þá verið einhvern veginn í [...] tosinu og öllu þessu sko.“ Ákærði kvaðst hafa verið mjög æstur þegar byrjað hafi verið að snúa upp á hendurnar en æsts meira þegar hann hefði heyrt fósturföður sinn kveljast. Hann hefði orðið mjög reiður við það og reynt „að streitast á móti aftur“. Þegar hann hefði síðar verið leiddur fram hjá meðákærða þá hefðu menn „verið að kreista hann í jörðinni og hann er að biðja um hjálp og segist ekki geta andað.“

Ákærði kvaðst lýsa því, hvernig hann hefði streitzt á móti handtökunni, þannig að hann hefði hrist líkama sinn, reynt að „tosa hendurnar“ og „snúa þær til baka, af því að það var verið að snúa upp á þær“.

Ákærði sagðist ekki hafa séð aðdraganda þess að meðákærði Z hefði verið „tekinn niður“, að öðru leyti en því að hann hefði séð „að hann var að ganga eitthvað í áttina að mér og einhver orðaskipti“. Einhverjum sekúndum síðar hefði meðákærði verið kominn í jörðina.

Ákærði sagðist ekki hafa séð meðákærða taka lögreglumann hálstaki. Ekki hefði verið æsingur í meðákærða þarna úti, en hann hefði orðið eitthvað æstur við komu lögregluþjónanna, enda hefðu þeir ekki búizt við því „að það kæmu tíu lögreglumenn að vera með leiðindi.“

Ákærði sagði að sér hefði aldrei verið tilkynnt að hann væri handtekinn.

Borið var undir ákærða það sem haft var eftir honum í lögregluskýrslu þess efnis að hann hefði séð meðákærða rífa einn lögregluþjón ofan af ákærða en þá hefðu aðrir lögregluþjónar komið og tekið meðákærða niður. Ákærði sagði um þetta að hann myndi „ekki nákvæmlega eftir þessu alla vega núna í dag, ég, mig rámar ekki í þetta en ég man að hann labbaði í áttina að mér og ég veit ekki hvort hann reif í, eitthvað í hann, en ég man aldrei eftir því, ég man ekki eftir því í dag.“ Spurður hvort rétt væri eftir sér haft í skýrslunni sagði ákærði það vel geta verið.

Ákærði Z

Ákærði var fyrst spurður um þá háttsemi sem honum er gefin að sök, og kvaðst hann muna „náttúrulega eftir því að hafa tekið utan um [lögregluþjóninn]“ en ekki hafa tekið hann hálstaki heldur utan um bringu hans. Það hefði hann gert til að aðstoða meðákærða X, en lögregluþjónar hefðu verið að „þjarma að honum“. Sá lögregluþjónn sem ákærði hefði gripið um, hefði þó ekki verið í neinum slíkum átökum svo ákærði myndi.

Ákærði var spurður hvað hefði gerzt eftir að hann hefði verið búinn að taka utan um lögregluþjóninn og sagðist hann muna „svo sem voðalega lítið eftir því, [...] ekkert fyrr en bara, fyrr en ég er kominn í götuna“, og gæti hann ekki sagt meira um það. Ákærði kvað vel geta verið að lögregluþjónunum hefði fundizt þeir hafa ástæðu til að setja sig í jörðina, en hann vissi það ekki. Sjálfur teldi hann sig ekki hafa verið ógnandi. Ákærði kvaðst hafa verið ölvaður en ekki telja sig hafa verið æstan í garð lögregluþjónanna. Þegar ákærði hefði legið í jörðinni hefði hann bæði verið beittur úðavopni og sleginn með kylfu. Tveir lögregluþjónar hefðu þá verið á baki ákærða sem sjálfur hefði ekki haldið um neinn heldur haft hendur á jörðu. Ákærði hefði þarna ekki verið að streitast á móti, en „sjálfsagt að reyna að standa upp eða eitthvað.“

Þá sagði ákærði að lögregluþjónn hefði kýlt sig með krepptum hnefa í andlitið, en ekki hafa séð hver hefði gert það.

Ákærði sagðist ekki hafa séð upphaf samskipta lögreglunnar og meðákærða X að öllu leyti, en hann hefði séð þrjá til fjóra lögregluþjóna í kring um hann við barinn. Þegar meðákærði hefði gengið út hefði honum verið ýtt til hliðar. Hefði ákærði hvorki séð meðákærða ýta lögregluþjóni né nokkurn lögregluþjónn detta. Þarna hefði verið þröngt og ekki farið milli mála ef einhver hefði dottið.

Áður en átökin hefðu orðið hefði ákærði verið búinn að ræða við lögregluþjóna og skora á þá að sýna gögn um að einkasamkvæmi, sem haldið hefði verið á staðnum, væri óleyfilegt, en þeir ekki talið sig þurfa að verða við því. Hefði ákærði verið mjög ósáttur vegna framgöngu lögreglu í garð meðákærða X, fóstursonar ákærða, en það hefði verið valdníðsla.

Ákærði var spurður um þau orð sín hjá lögreglu við skýrslutöku daginn eftir, að hann myndi lítið eftir átökunum sjálfum, og svaraði hann því til, að það kæmi „bara svona gloppa og gloppa og það er nú kannski ekki furðulegt eins og minn verjandi spurði mig áðan, eftir hnefahögg í andlitið, mundi ég náttúrulega bara sama og ekki neitt, þá var ég kominn í götuna.“

Vitnið A lögregluþjónn sagði lögreglu hafa veitt því athygli að Púlstofan væri opin, en þar væri aðeins heimild til slíks fram til klukkan eitt. Þetta hefði verið um verzlunarmannahelgi og annir talsverðar svo lögregla hefði ekki getað sinnt þessu fyrr en undir klukkan fjögur. Þar á staðnum hefði lögregla rætt meðal annars við ákærða X sem hefði sagt einkasamkvæmi á staðnum. Það mál hefði verið rætt við hann og eftir stuttar viðræður hefði hann ákveðið „að pakka saman og hérna koma fólkinu út, og það var í sjálfu sér bara að gerast þegar [ákærði Z] kom“ að. Hefði ákærði Z ekki verið „par ánægður með aðkomu lögreglu“ og komið inn „með svolitlum látum og gassagangi og sagði lögreglunni að koma sér þarna út og þá svona fyrst fór að koma einhver hiti í mannskapinn, svona til þess að hafa áhyggjur af“. Ákærði Z hefði gengið um og sagt lögreglunni að koma sér út. Lögregluþjónninn J hefði náð „sambandi við hann“ og farið með hann út til þess að ræða við hann í ró og næði. Ákærði X hefði þá verið orðinn „svona frekar órólegur, æstur og hérna gekk svona fram og til baka“, og hefði vitnið þá gengið að hurðinni til þess að vera „backup fyrir [J]“ og tryggja að ákærði X færi ekki út til ákærða Z og J og þeir yrðu þannig tveir með J einum. Vitnið hefði reynt að „ná sambandi“ við ákærða X, „hvort hann vildi ekki róa sig niður“, og hefði gengið að honum og lagt „hendina á öxlina á honum og talaði við hann bara, sem sagt, reyndi að ná sambandi við hann á yfirvegaðan hátt og þá svona sprakk hann, sló mig, hvað á ég að segja, svona alveg í bringuna þannig að ég féll aftur fyrir mig, stökk á hurðina, braut hana upp, þá er ég kominn á fætur aftur og reyni að koma í veg fyrir að hann komist út en fer þá bara með honum út, enda þarna ofan á einhverjum bíl sem var þarna fyrir utan, á húddinu, og náðum honum í tök þar og þá minnir mig að [ákærði Z] hafi komið og náð C af, tók hann hálstaki og sneri hann af og meira sá ég ekki af honum.“ Nánar spurt lýsti vitnið því að ákærði X hefði slegið sig með „báðum höndum, þannig að ég lendi þarna í horninu á hurðinni“ og hefði legið þar „hálfpartinn“. Vitnið sagði að eftir að það hefði staðið upp aftur hefði ákærði X verið að sparka hurðina út og hefði vitnið þá reynt að stíga í veg fyrir hann svo hann kæmist ekki út, og hefði hann þá sett hendurnar fyrir sig „og náði svona hálfgerðu kverkataki á mér þegar við fórum þarna út og svona í minningunni að þá var ég nú bara eiginlega í lausu lofti þangað til ég lendi á þessum bíl“. Kvaðst vitnið telja að séð hefði á vélarhlíf bifreiðarinnar eftir þetta, auk þess sem það hefði brotið spegil hennar þegar vitnið hefði lent með bakið á honum. Vitnið hefði lent í götunni og ákærði X ofan á því. Um leið og ákærði hefði staðið upp hefði lögregluþjónninn C komið hlaupandi og náð ákærða í tök og lagt hann fram á vélarhlífina. Vitnið hefði farið að til þess að aðstoða C við að járna ákærða X en þá séð „í minningunni að hann er rifinn með hálstaki frá“, og það hefði ákærði Z gert. Hefði ákærði Z, eftir því vitnið minnti, komið „bara svona inn á milli okkar, nær hálstaki og rífur hann í burtu, þannig að ég það, það er nokkuð skýrt svona fyrir mér.“ Vitnið var spurt hvort verið gæti að ákærði Z hefði tekið um brjóstkassa C og sagðist það telja að hann hefði „ekkert komizt að því sko. Þetta var, við vorum þarna bara í djúpum faðmlögum þarna við þrír, og ég, þetta hefur sennilega verið eini staðurinn sem hann hefur náð tökum á honum sko, og komst ekkert þarna á milli annars staðar.“ Nánar spurt síðar sagði vitnið um þetta: „Mér fannst hann bara hafa komið að, tekið svona utan um og bara stigið upp og rifið hann frá, það er svona, en sko í sjálfu sér sá ég aldrei neitt nema bara rétt handlegginn á honum og svo bara [C] hverfa.“ Þegar enn frekar var spurt hvort vitnið væri visst um að ákærði Z hefði tekið um háls C svaraði það: „... minningin er alla vegana þannig, ... , það getur líka vel verið að hann hafi náð taki einhvern veginn öðruvísi, en hann alla vegana var kominn með hálstak á honum þarna mjög fljótlega.“ Þegar vitnið hefði séð hann „fjara burtu, þá finnst mér hann vera kominn með hendina um hálsinn á honum alla vega.“ Minning sín væri sú að ákærði Z hefði dregið C „burtu á hálsinum, og það er það síðasta sem ég sé“.

Þeir ákærði Z og C lögregluþjónn hefðu horfið vitninu sjónum en það og lögregluþjónarnir B og K hefðu verið í því „að brasa við það“ að koma ákærða X í tök. Á þessum tíma hefði hann verið orðinn „dýrvitlaus“ og þau þrjú haldið honum en ekki náð að koma honum í járn. Vitnið kvaðst ekki hafa tekið eftir því að ákærði X hefði slegið einhvern annan, en það hefði átt nóg með sitt og hefði „örugglega ekkert getað tekið eftir því.“ Vitnið sagði að í minningu sinni hefði B fallið í götuna, en það kvaðst ekki muna aðdraganda þess.

Vitnið sagðist ekki vera visst um að ákærði X hefði haft sérstakan ásetning til að taka sig kverkataki. Hann „bara æðir með mig og nær sem sagt taki á mér í leiðinni“. Nánar spurt síðar sagði vitnið að þetta hefði verið „meira eins og hann væri að ýta mér frá sér og henda mér frá“. Þarna hefði ákærði X verið „orðinn mjög trylltur og hótaði öllu illu, hótaði [J lögregluþjóni] manndrápi og ætlaði að fara í okkur alla, drepa okkur alla, og náttúrulega bara þarna í miklum geðshræringum akkúrat á þessu augnabliki.“

Að lokum var lesið fyrir vitnið það úr ákæru gegn ákærða X er snerti vitnið, og kvaðst vitnið taka undir bæði verknaðarlýsingu og afleiðingar.

Vitnið B sagði að lögregla hefði í upphafi aðgerða rætt við ákærða X og gert honum grein fyrir því að honum bæri að loka staðnum. Þegar lögregla hafi verið að tala við ákærða X hefði ákærði Z komið, „mjög æstur“, og hefðu lögregluþjónar farið að ræða við hann. Ákærði Z hefði svo farið út með lögregluþjóninum J, en vitnið hefði á þeim tíma verið að „taka niður upplýsingar“ og séð að ákærði X væri orðinn „mjög æstur“ og lögregluþjónninn A „eitthvað að tala við hann“. Vitnið hefði svo séð útundan sér að ákærði X hefði hrint A, ýtt með báðum höndum á brjóstkassa hans svo A hefði fallið aftur á bak, „ekki alveg í gólfið, hann stóð svona eiginlega upp við vegginn svona hálfpartinn, með bak í vegg.“ Síðan hefði ákærði X hlaupið út og A á eftir honum, ákærði hefði „eiginlega“ sparkað upp útihurð, farið út og A á eftir. Fyrir dóminum ýtti vitnið báðum höndum sínum fram, með lófana fram, til að sýna hvernig ákærði hefði ýtt A.

Vitnið sagði það þegar það hefði sjálft komið út hefði það séð A „eitthvað að fást við“ ákærða X og „reyna að koma honum í tök“. Hefði vitnið farið og aðstoðað við það og „í þessum átökum þá fæ ég högg í andlitið, dett.“ Höggið hefði komið frá ákærða X, hnefahögg „beint á munninn.“ Kvaðst vitnið telja að ákærði hefði ekki ætlað sér að kýla vitnið beint í andlitið en þetta hefði gerzt í átökunum. Þau hefðu átt í „mjög miklum erfiðleikum“ við að koma ákærða í tök, en það hefði tekizt „eftir dálítinn tíma“, og hefði þá lögregluþjónninn L verið kominn til aðstoðar. Þegar vitnið hefði komið út hefði það einnig séð að lögregluþjónarnir C og J væru „að brasa við að koma [ákærða Z] í tök.“ Vitnið kvaðst aðspurt ekki muna hvort ákærði X hefði staðið uppréttur eða legið þegar þetta hefði verið.

Vitnið sagði vör sína hafa sprungið við höggið og daginn eftir hefðu verið komnir einhverjir marblettir, en þetta hefði „sloppið til“. Vitnið sagði fyrst að við höggið hefði það dottið og lent á sitjandanum en eftir að lesið hafði verið fyrir það úr áverkavottorði sagði vitnið að það hefði greinilega ekki munað það alveg rétt, það hefði greinilega ekki dottið aftur fyrir sig.

Vitnið sagði að í lögreglubifreiðinni, eftir þessi átök, hefði það spurt ákærða X-kk-þf í þetta högg og hefði ákærði sagt, að hefði hann veitt það þá hefði það verið óvart. Bæðist hann afsökunar ef svo væri.

Vitnið C lögregluþjónn sagði lögregluna hafa rætt við ákærða X inni á Púlstofunni um afgreiðslutíma og fleira. Ákærði Z hefði þá komið að, mjög æstur, og viljað lögregluna af staðnum. Hefði einn lögregluþjónn farið og rætt við ákærða Z og þeir svo farið saman út til frekari viðræðna. Inni á staðnum hefði lögregluþjónninn A rætt við ákærða X og lagt hönd á öxl honum til að fá hann til að vera rólegur. Ákærði X hefði þá ýtt „mjög harkalega“ við A sem hefði fallið aftur fyrir sig. Þetta hefði ákærði gert með báðum höndum, „mjög harkalega í hérna efri búk“ A. Vitnið kvaðst hafa verið rétt hjá þeim og séð þetta vel. Ákærði X hefði næst hlaupið út en A og vitnið farið á eftir honum. Fyrir utan hefði komið til átaka þar sem ákærði X hefði hrint A eitthvað til. Vitnið hefði hefði verið aðeins á eftir þeim og hefði vitnið gripið um hendi ákærða X og reynt að draga hann frá til að handtaka hann, „nema það að þá er komið aftan að mér og ég er tekinn hálstaki og það reyndist þá vera hann [Z] sem var þar, væntanlega að reyna að frelsa hann [X]. Það kemur þarna til átaka, við endum í jörðinni og [Z] heldur mér ennþá í hálstaki, þangað til ég næ að losa mig og þá er hann yfirbugaður, notað á hann mace og settur í handjárn.“ Nánar spurður lýsti vitnið þessu þannig að „hann kemur aftan að mér fyrst og tekur mig hálstaki, þá fer hann, það er að segja, þá lendir hann hérna beint yfir á barkanum og síðan snýr hann upp á, það er að segja dregur mig að sér og snýr sér, mér upp að líkamanum, þannig að ég get ekkert annað gert í rauninni en gefið eftir sko og fylgt því til þess að reyna síðan að koma mér í þægilegri stöðu, það sem hann gerir í rauninni er að hann tekur yfir með hægri hendi, þannig að ég endaði eiginlega svona hálfboginn sko upp við búk hans.“ Hefðu þeir svo fallið í jörðina, „þetta er svona svipuð stelling, bara í jörðinni.“ Þetta hefði ákærði Z gert af „mjög miklu“ afli.

Vitnið sagði að sér hefði gengið mjög illa að losna úr hálstakinu. Þeir ákærði Z hefðu fallið í jörðina og hefði ákærði þá og í nokkurn tíma enn haldið vitninu. Lýsti vitnið takinu þannig að ákærði hefði sett hægri hönd sína um háls vitnisins en haldið á móti með vinstri. Vitnið sagðist hafa, „í nauðvörn“, slegið til ákærða þar sem þeir hefðu legið í götunni, og kvaðst vitnið telja sig hafa komið á hann höggi. Ákærði hefði þrengt verulega að hálsi vitnisins. Fyrst hefði vitnið átt erfitt með andardrátt en það hefði skánað eftir að þeir hefðu verið komnir í götuna „af því að þá var ég kominn meira á hlið, en vissulega var það mjög tvísýnt, ég var orðinn aðeins skárri þar sem við liggjum í rauninni, af því að þá þrengir hann ekki beint að barkanum eins og hann hafði gert áður, heldur aðeins meira á hliðinni, en vissulega mjög vont og óþægileg aðstaða.“

Vitnið sagði að aðrir lögregluþjónar hefðu komið sér til aðstoðar, J, L og síðar M, en vitnið hefði ekki verið í aðstöðu til að sjá nákvæmlega til hvaða ráða þeir hefðu gripið. Þá hefði vitnið ekki séð hvað hefði gengið á hjá ákærða X og A á sama tíma, vitnið hefði haft nóg með sín mál.

Vitnið sagði að þegar það hefði farið út á eftir ákærða X og A hefðu ekki verið aðrir þar úti. Fólk hafi hins vegar komið út af staðnum „þegar það hafi áttað sig á því að það er eitthvað í gangi fyrir utan.“

Vitnið sagði að ákærði Z hefði frá fyrstu stundu verið „mjög æstur og agressívur“. Eftir að hann hefði verið kominn í tök hefði hann barizt mjög mikið um og látið mjög illa.

Vitnið sagði að eftir þetta hefði það verið slæmt í hálsi og farið eftir vaktina og fengið áverkavottorð.

Vitnið sagði að frá sínum bæjardyrum séð væri háttsemi ákærða rétt lýst í ákæru að því frátöldu að hann hefði verið búinn að sleppa taki þegar úðavopni hafi verið beitt. Þá sagðist vitnið hafa fengið þá áverka og afleiðingar sem getið sé í ákæru.

Vitnið J varðstjóri sagði að strax við komu lögreglunnar á Púlstofuna hefði orðið „svona spenna í loftinu“. Fljótlega eftir komu hennar hefði ákærði Z komið inn „með háreysti og læti“ og rekið lögregluna út, ef vitnið myndi rétt. Vitnið hefði farið og rætt við hann og hefðu þeir farið saman út og rætt málin. Þar hefði ákærði Z orðið rólegri, en þá hefði eitthvað gerzt „í bakgrunninum sem verður til þess að hann hleypur til og ræðst á lögreglumann, C, tekur hann hálstaki og snýr hann niður“. Vitnið hefði slegið með kylfu sinni í læri ákærða „og það hefur engin áhrif þannig að ég beiti henni tvívegis í viðbót á hendur til þess að losa C. Það hefur ekki áhrif, hann losar sig síðan sjálfur með aðstoð [L].“ Á sama tíma hefði ákærði X verið „í átökum við tvo lögreglumenn við bíl, þar er í rauninni sko verið að framkvæma þá handtöku á honum“. Svo hefði komið að „fullt af fólki, verður æst og er með háreysti“.

Vitnið sagðist hafa talið tvímælalaust nauðsynlegt að beita kylfunni til að losa um hálstak það sem ákærði Z hefði haft C í. Nánar spurður um það sagði vitnið: „Þetta er náttúrulega hálstak fyrir að fyrsta, hann var með hann í tökum, þetta er þyngri, maðurinn mun þyngri og stærri, hann var mjög reiður, öskureiður og ölvaður þannig að ég mat það bara sem svo að þarna væri líf i hættu. Hann var ekki ábyrgur gjörða sinna þarna.“

Vitnið L lögregluþjónn sagði að fyrst eftir komu lögreglunnar á Púlstofuna um nóttina hefði allt verið „í fínum málum, þannig,“ og lögregla verið í því að fá gesti út. Ákærði Z hefði komið og verið með „læti strax í byrjun“ og hefði lögregluþjónninn J farið með ákærða Z út, fyrir framan húsið norðanmegin. Vitnið hefði séð þá tvo tala saman og svo séð ákærða X sem „hendir, eða svona ýtir í, hendir [A] í vegginn og [C] svona eltir hann út, hangir á honum út, hann sem sagt hendir honum í vegginn og svo hoppar hann upp og sparkar í hurðina, opnar hurðina með því að sparka hana upp og [C] svona hangir utan á honum á leiðinni út, og þá hleyp ég út og hérna þá sé ég að [Z] er kominn með [C] í hálstak og heldur honum niðri sko, og ég stekk á [Z] og hérna næ honum niður, þannig að ég er með hann, held utan um hann og hérna svo hrösum við allir sko, og þá náttúrulega sleppti ég takinu á [Z].“ Það hefði verið „dálítið erfitt“ að fá ákærða Z til að sleppa C en „við lágum þarna og vorum að reyna að gera allt sem við gátum til þess að fá hann til þess að sleppa hálstakinu og um leið og það tókst að þá lít ég upp og þá sé ég að það er, að það er eitthvað vesen með að ná [X] í tök og yfirbuga hann og þá fer ég, þegar strákarnir eru komnir með hann í, um leið og þeir voru komnir með hann bara á magann að þá fór ég og hjálpaði hinum félögum mínum við að koma [X] í tök.“

Vitnið sagði að ákærði Z hefði ekki sleppt hálstakinu fyrr en J hefði náð að lemja á hendur hans. Vitnið sagði að C hefði „klárlega“ átt erfitt með öndun, en ákærði hefði haldið svo fast um hálsinn að þurft hefði þrjá menn til að losa takið.

Nánar spurt hvernig ákærði X hefði ýtt við A sagði vitnið að það hefði ákærði gert með báðum höndum, „hraustlega“ í bringuhæð.

Vitnið sagðist ekki vita hvort B hefði fallið í jörðina.

Vitnið sagðist sjálft ekki hafa misst stjórn á skapi sínu á vettvangi og ekki kannast við að hafa sjálft tekið ákærða X hálstaki.

Vitnið N rannsóknarlögreglumaður sagðist ekki hafa komið að málinu þessa nótt en hafa tekið skýrslu af báðum ákærðu daginn eftir. Einnig hafi hann talað við einhver vitni. Vitnið sagði að O fulltrúi sýslumanns hefði stýrt rannsókn málsins. Hann væri sá sem gæfi „grænt ljós á að við séum búnir að tala við alla sem við þurfum að tala við, eða óskar eftir að því að við tölum við einhverja aðra.“

Vitnið P fv. lögregluþjónn sagði að á Púlstofunni hefði ákærði Z verið mjög æstur, haft hátt, baðað út öngum og verið „svona frekar ógnandi“. Hefði hann viljað lögregluna af staðnum. Hann hefði svo farið afsíðis með J lögregluþjóni til viðræðna. Eftir stutta stund hefðu orðið „einhver læti frammi í anddyrinu“, en vitnið hefði ekki séð þangað, en allur hópurinn sem hefði verið á staðnum hefði farið „að ryðjast í áttina þangað“. Hefði vitnið reynt að hindra hópinn í því en illa gengið. Vitnið hefði þá farið út með hópnum til að sjá hvað væri í gangi og þá séð lögregluþjóna með ákærða X upp við bifreið en í jörðinni fyrir aftan bifreiðina hafi ákærði Z og lögregluþjónninn C legið, og hefði ákærði Z verið með hálstak á C. J hefði staðið þar við hliðina og verið að reyna að aðstoða C. Þegar vitnið hefði komið að þeim hefði C verið að losna úr hálstakinu og hefði vitnið aðstoðað hann við að setja ákærða Z yfir á magann og hefði vitnið sett fætur ákærða í svokallaðan fótlás. Ákærði væri mjög aflmikill og hefði spyrnt vel á móti.

Vitnið kvaðst ekki vera visst hvar lögregluþjónninn L hefði verið á sama tíma, en því fyndist eins og hann hefði á einhverri stundu komið til að aðstoða C og J.

Vitnið G sagðist hafa ekið ákærða Z út í bæ en þá hefði ákærði X hringt og sagt að vitnið yrði strax að koma með ákærða Z aftur niður á Púlstofu. Hefði vitnið þegar gert það.

Vitnið sagðist hafa staðið hjá húsinu á spjalli við unnusta sinn, Q, og systur sína, þegar allt í einu hefðu heyrzt „brjáluð læti og öskur og eitthvað, allir komnir út og þá var bara Z kominn í götuna og þá var X ekki kominn út. Svo kemur lögreglan með X út og hendir honum ofan á húddið á bílnum mínum og svo veit ég ekki af hverju, en þú veizt þeir voru með þarna úti alveg heillengi og Z lá þarna í götunni, honum var haldið niðri.“ Þetta hefði verið um tveimur til þremur mínútum eftir að vitnið hefði misst sjónar af ákærða Z eftir komu þeirra á staðinn. Kvaðst vitnið ekki vita hvað hefði gerzt á þeim tíma.

Vitnið sagðist ekki hafa séð atburði inni á Púlstofunni.

Vitnið Q kvaðst hafa skroppið frá Púlstofunni stutta stund en komið aftur og þá farið að tala við konu sína fyrir utan húsið, þeim megin sem snýr ekki að bílaplaninu. Þau hefðu svo fært sig og þegar þau hefðu komið að bílaplaninu hefði vitnið séð „að það er allt bara í járnum“, lögreglan komin á staðinn, „fólkið komið þarna út og allt orðið sjóðandi vitlaust og hérna [Z] var kominn í götuna og hérna tvær löggur voru ofan á honum.“ Hefði ákærði Z verið „alveg brjálaður“ og öskrað mikið og hefði vitnið farið í það að segja honum að vera rólegur og streitast ekki á móti. Kvaðst vitnið aldrei hafa séð ákærða E ráðast að lögregluþjóni og ekki hafa haldið um lögregluþjón. Hné hefði verið rekið í bak hans auk þess sem kona vitnisins hefði sagt því að piparúða hefði verið sprautað á hann. Kæmi ekki til mála að þetta hefði verið gert til þess að losa tak ákærða á lögregluþjóni.

Vitnið sagðist ekki hafa séð hvað hefði farið fram milli ákærða Z og lögregluþjónanna áður en hann hefði verið snúinn niður.

Vitnið R sagðist hafa komið að Púlstofunni með mági sínum Q, og þá séð ákærða Z liggja á maganum í götunni og lögregluþjóninn M sitja ofan á honum með hnéð í bakinu á honum. Hefði ákærði verið greinilega kvalinn og þetta staðið í tíu til fimmtán mínútur svo vitnið sæi. Vitnið hefði ekki séð ákærða ráðast að lögregluþjóni.

Vitnið sagðist ekki hafa séð hvað hefði gerzt áður en ákærði hefði farið í götuna.

Vitnið F læknir sagði að niðurstaða skoðunar á B kæmi heim og saman við að hún hefði fengið högg á andlit og fallið í jörðina.

Vitnið H sagðist hafa haldið afmælisboð á Púlstofunni þetta kvöld ásamt ákærða X og þriðja manni. Um nóttina hefði lögreglan komið og vísað fólki út þar sem samkoman væri óleyfileg. Ákærði X hefði farið með lögregluþjónum í forstofu staðarins, en á svæðinu hefði verið „einhver smá æsingur og fólk mikið undir áhrifum og á einhverjum tímapunkti þá fara þeir sko að æsast, lögreglumaðurinn og [X], þeir eru að æsast og hérna [X] hann ... var bara svona aðeins nær honum og hérna þá byrjar lögreglumaðurinn að ýta í hann og [X] biður hann um að hætta þessu, það getur vel verið að hann hafi beðið hann um hætta í aðeins hærri rómi en heldur en við erum að tala núna, en hann bað hann um að hætta þessu og hann gerði það aftur.“ Tvisvar eða þrisvar hefði ákærði X beðið lögregluþjóninn um að hætta að ýta í sig, en lögregluþjónninn hefði þá ýtt aftur. Hefði ákærði X þá verið orðinn „vel reiður“. Á sama tíma hefði ákærði Z verið fyrir utan að ræða við lögregluna.

Næst hefði vitnið séð að ákærði X hefði orðið „þreyttur á þessu. Ég sé sko, hann er orðinn virkilega reiður og pirraður út af því að það er verið að eyðileggja kvöldið okkar, okkar allra sko. Hann ýtir í hann og fer út og hérna, ég tek eftir því að hann ýtir með einni hendi, það er eftir mínu minni að hann ýtir með einni hendi á annarri öxlinni og fer út og þá hópast bara fullt af lögreglumönnum upp á hann og byrja að handtaka hann.“ Ákærði hefði neitað að láta handtaka sig og hefði vitnið séð hann streitast á móti. Ákærði Z hefði orðið mjög reiður þegar hann hefði séð þetta og byrjað að öskra á lögregluþjónana. Úr því hefðu orðið einhver orðaskipti, sem vitnið hefði ekki séð, en „á einhverjum tímapunkti“ hefði ákærði Z verið kominn í götuna og lögregla „ofan á honum með hendur fyrir aftan bak“. Þar hefði ákærði öskrað og kveinað og sagt lögregluna meiða sig og slasa, en lögregluþjónarnir hefðu ekki sinnt því. Hefði ákærði Z verið allur í blóði. Ákærði X hefði eitthvað haldið áfram að streitast á móti en svo gefizt upp og leyft þeim að handtaka sig.

Vitnið sagði að ákærði Z hefði ekki lagt hendur á nokkurn lögregluþjón. Það hefði hins vegar ekki séð hvað gerzt hefði, næst á undan því er lögregluþjónarnir hefðu snúið ákærða Z niður. Kvaðst vitnið ekki geta sagt til um hvort ákærði Z hefði þá haldið um lögregluþjón, hvort sem væri háls eða bringu.

Vitnið S sagði að lögreglan hefði komið á staðinn og viljað henda öllum út. Lögreglan hefði farið með ákærða X til viðræðna í forstofunni og þar hefði einn lögregluþjónninn ýtt „aðeins“ í ákærða svo hann hefði farið í vegginn. Ákærði hefði ýtt til baka og lögregluþjónninn einnig farið í vegginn, en forstofan væri frekar þröng. Næst hefðu allir lögregluþjónarnir stokkið á ákærða X en ákærði Z reynt að taka þá af honum, komið aftan að og reynir „að draga þá einhvern veginn af honum“. Þegar vitnið var spurt nánar hvað ákærði Z hefði gert til að losa ákærða X sagðist vitnið að það vissi „ekkert alveg nákvæmlega hvernig“ en hann hefði ekki tekið neinn hálstaki og engum hrint, frekar lagt hönd yfir bringu eins og öryggisbelti bifreiða leggist. Þetta hefði ákærði gert af „örugglega einhverju afli, þeir eru nú ekkert léttir“. Þarna hefðu verið fimm eða sex lögregluþjónar á ákærða X.

Vitnið D sagðist ekki hafa séð nákvæmlega hvað gerzt hefði í forstofunni, en muna „að lögreglan var eitthvað ýtandi [X] upp við vegginn þarna inni í forstofunni og það var sem sagt einhver lögreglumaður úti, því það var hérna talað við hann[Z].“ Vitnið sagðist ekki hafa séð ákærða ýta lögregluþjóninum til baka. Næst hefði lögreglan farið „út mjög fljótt eins og það hafi komið eitthvað fyrir úti.“ Næst hefði vitnið séð „að lögreglan liggur ofan á [X], af því að þeir eru þarna, hvað fimm eða eitthvað sem að eru þarna ofan á [X] ofan á bílhúddinu og [Z] liggur í jörðinni, eða semsagt þeir eru að ýta honum niður í jörðina.“

Vitnið sagði að ákærði X hefði aldrei ýtt við eða slegið til lögregluþjóns.

Vitnið sagði að inni á staðnum hefði ákærði Z talað rólega við lögregluna og einnig í anddyrinu. Síðan hefði ákærði beðið einn lögregluþjón „bara um að koma út og tala við sig í rólegheitum, og ræða eitthvað málin gagnvart þessu, af því að það var byrjaður einhver æsingur þarna inni.“ Vitnið hefði séð þá tala saman úti og báðir verið rólegir. Vitnið sagði að það hefði ekki séð ákærða Z grípa í lögregluþjón eða reyna að draga lögregluþjón, og sagðist vitnið telja að það hefði séð þetta, hefði það gerzt. Nánar spurt sagðist vitnið ekki hafa séð hvað hefði gerzt frá því ákærði hefði verið að ræða við lögregluna og þar til hann hefði verið kominn í jörðina. Þegar vitnið hefði komið út hefði ákærði X verið kominn á vélarhlíf bifreiðar og ákærði X í jörðinni.

Vitnið E læknir sagði að það sem segði í vottorði um að C fyndi til stífleika og verkja væri byggt á frásögn hans sjálfs en væri ekki niðurstaða vitnisins sem slíks. Vitnið sagði aðspurt að þeir áverkar og sá stífleiki sem lýst væri í vottorðinu gætu „klárlega“ komið heim og saman við að hafa verið tekinn föstu hálstaki. Vitnið sagði að eflaust væri hægt að gera sér upp verki og einkenni en ekkert hefði gefið sér tilefni til að efast um frásögn C í skoðuninni. Hefðu áverkar á hálsvöðva verið komnir til af hálstaki mætti ætla að þyrfti „alveg þokkalegt átak“ til að veita þá.

Vitnið sagði, um vottorð um A, að eymsli í hálsi gætu komið heim og saman við að hafa verið tekinn kverkataki og eymsli í mjóbaki við það að hafa fallið aftur fyrir sig.

Niðurstaða

Við munnlegan málflutning málsins var rannsókn lögreglu á málinu harðlega gagnrýnd af hálfu beggja ákærðu. Var meðal annars talin ástæða til að dómurinn hugleiddi hvort ástæða væri til frávísunar málsins án kröfu. Var gagnrýnt að frumskýrsla lögreglu stafaði frá einum ætlaðra brotaþola, ekki hefðu verið teknar vitnaskýrslur af lögregluþjónum og ekki af öðru fólki sem verið hefði á staðnum og séð atburði. Samkvæmt 111. gr. laga nr. 88/2008 verður dómur reistur á sönnunargögnum sem færð eru fram við rekstur máls fyrir dómi. Þá hafa ákærðu rétt til þess að leggja fram gögn og óska eftir að vitni verði leidd fyrir dóm, svo sem ákærðu nýttu sér í málinu. Samkvæmt 154. gr. laga nr. 88/2008 tekur ákærandi ákvörðun um það hvaða gögn verði lögð fram af hálfu ákæruvaldsins og hvaða vitni leidd fyrir dóminn af þess hálfu. Samkvæmt þessu og með hliðsjón af dómi Hæstaréttar Íslands í máli nr. 88/2013 þykja ekki vera á málinu þeir gallar sem varðað gætu frávísun þess. Verði ekki færðar fullnægjandi sönnur á sekt leiðir það til sýknu en ekki frávísunar máls.

Telja verður að vottorð um lögregluþjónana A, C og B veiti því stuðning að þau hafi fengið þá áverka sem getið er um í ákæru. Verður að telja þá áverka vel geta komið heim og saman við að lögregluþjónarnir hafi orðið fyrir þeirri háttsemi er í ákærum greinir.

A bar fyrir dómi að ákærði X hefði slegið sig í bringuna þannig að A hefði fallið aftur fyrir sig. Þessi framburður fær stoð í framburði vitnanna B, C og L. Sjálfur sagði ákærði X fyrir dómi að hann hefði ýtt A frá sér, en það hefði hann gert í framhaldi af því að A hefði ýtt í öxl ákærða. Vitnið H bar með svipuðum hætti að ákærði hefði ýtt í A og það hefði verið eftir að lögregluþjónninn hefði tvisvar eða þrisvar ýtt í ákærða.

Þegar á allt framanritað er horft verður að telja sannað svo hafið sé yfir allan skynsamlegan vafa að ákærði hafi ýtt með báðum höndum í brjóstkassa A sem hafi fallið aftur fyrir sig við það. Þykir ekkert hafa komið fram sem geti gert slíka háttsemi hans réttmæta eins og á stóð. Hefur ákærði með þessu brotið gegn 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga.

Ákærða X er einnig gefið að sök að hafa tekið sama lögregluþjón kverkataki og ýtt við honum svo hann hafi fallið í jörðina. Að mati dómsins hefur framburður vitna ekki tekið af tvímæli um þetta atriði og hefur sök ákærða ekki verið sönnuð. Verður hann sýknaður af þessu atriði.

Loks er ákærða X gefið að sök að hafa við handtöku slegið B í andlitið svo hún hafi fallið í jörðina. Hún bar eindregið um þetta fyrir dómi og sagðist hafa fengið hnefahögg frá honum beint á andlitið og dottið, en kvaðst telja að ákærði hefði ekki ætlað sér að kýla sig. Sjálfur sagði ákærði að hönd sín hefði farið í B er lögregluþjónar hefðu tosað hönd sína við handtökuna. Telja verður sannað að hönd ákærða hafi farið í andlit B er ákærði barðist um er reynt var að handtaka hann. Mátti honum verða ljóst að slys gat hlotizt af mótþróa hans en barðist samt um. Skilyrði um ásetning verður að telja fullnægt og má hér einnig hafa til hliðsjónar dóm Hæstaréttar Íslands í máli nr. 77/2009. Hefur ákærði með háttsemi sinni brotið gegn 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga.

C bar eindregið um að ákærði Z hefði tekið sig hálstaki, svo sem honum er gefið að sök. Framburður hans fær stoð í framburði vitnanna J, A, M og L.

Sjálfur sagði ákærði að hann hefði ekki tekið lögregluþjóninn hálstaki heldur utan um bringu hans, og fær sá framburður stuðning hjá vitninu S. Þegar ákærði var yfirheyrður af lögreglu, daginn eftir atburðinn, kvaðst hann ekkert geta sagt um þessa atburðarás þar sem hann myndi ekki eftir henni. Fyrir dómi var hann spurður um þau orð sem þar voru eftir honum höfð, og andmælti þeim ekki heldur vísaði til þess að eftir högg sem hann hefði orðið fyrir myndi hann aðeins „gloppu og gloppu“. Þegar á framanritað er horft og þá einnig áverkavottorð um C þykir ekki skynsamlegur vafi vera á því að ákærði hafi tekið hann hálstaki með þeim hætti sem rakið er í ákæru. Er ákærði sannur að sök og hefur með því brotið gegn 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga.

Atvik máls þessa urðu í ágúst 2012 en ákærur voru gefnar út í september ári síðar. Hefur sá dráttur ekki verið skýrður.

Ákærði X hefur allnokkurn sakaferil, en frá því hann varð átján ára gamall hefur hann hlotið átta refsidóma og eina viðurlagaákvörðun fyrir ýmis hegningarlagabrot, fíkniefnalagabrot og umferðarlagabrot. Enginn þessara dóma var hins vegar fyrir ofbeldisbrot. Síðast var ákærði dæmdur í tveggja og hálfs árs fangelsi fyrir fíkniefnalagabrot með dómi Hæstaréttar Íslands 15. nóvember 2012, en héraðsdómur, sem sakfellt hafði ákærða fyrir sömu háttsemi, hafði verið kveðinn upp 12. apríl 2012.

Ákærði X hefur verið til afplánunar vegna umrædds dóms. Í málinu liggja gögn um að hann hafi verið til fyrirmyndar í afplánuninni. Eru framlögð vottorð um hann hin lofsamlegustu. Verður horft til þess. Þegar á allt er litið verður ákærði dæmdur til tveggja mánaða fangelsisvistar sem í ljósi sakaferils þykir ekki unnt að binda skilorði.

Ákærði Z hefur ekki sakaferil sem hér skiptir máli.

Jafnan er alvarlegt ef atlaga beinist að hálsi og háttsemi ákærða gagnvart C var mun fremur til þess fallin að valda hættu og líkamstjóni heldur en sú sem ákærði X er sakfelldur fyrir gagnvart A og B.

Þótt réttmæti upphaflegra aðgerða lögreglu á veitingahúsinu sé ekki til sérstakrar umfjöllunar hér þykir rétt að horfa til þess að ljóst virðist að ákærði snöggreiðist þegar honum finnst sem fóstursonur hans sé beittur órétti.

Þegar á allt er horft verður ákærði Z dæmdur til sex mánaða fangelsisvistar en rétt þykir að fullnustu þeirrar refsingar verði frestað og falli hún niður að þremur árum liðnum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

Reikningar sem liggja fyrir í málinu gefa til kynna að sakarkostnaður vegna ákærða X nemi 102.250 krónum og vegna ákærða Z 55.910 krónum. Verða þeir dæmdir til greiðslu þess kostnaðar auk þess sem hvor verður dæmdur til greiðslu málsvarnarlauna verjanda síns, en málsvarnarlaun hvors verjanda um sig ákveðast 690.250 krónur og er virðisaukaskattur meðtalinn. Þá verður hvor um sig dæmdur til greiðslu útlagðs kostnaðar og áætlaðs ferðakostnað verjanda síns, 83.810 krónur til hvors.

Fram hefur komið í málinu og ekki verið andmælt að ákærði Z hafi kært lögregluþjóna fyrir harðræði sem hann hafi orðið fyrir af þeirra hálfu um nóttina. Í þessu máli er engu slegið föstu um hvort brotið hafi verið á ákærða Z eftir að þau atvik urðu sem hér eru til meðferðar.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið Ó-kk-nf I-kk-nf Ó-kk-nf aðstoðarsaksóknari. Gætt var ákvæða 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88/2008.

Þ-kk-nf D-kk-nf kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð

Ákærði X sæti fangelsi í tvo mánuði.

Ákærði Z sæti fangelsi í sex mánuði. Fullnustu refsingarinnar skal frestað og niður skal hún falla að liðnum þremur árum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði X greiði 690.250 króna málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, G-kk-ef S-x-x R-kk-ef hdl., 83.810 króna kostnað hans, og 102.250 króna annan sakarkostnað.

Ákærði Z greiði 690.250 króna málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, H-kk-ef E-kk-ef F-kk-ef hdl., 83.810 króna kostnað hans, og 55.910 króna annan sakarkostnað.