E-2527/2007

Þetta mál var höfðað með stefnu, þingfestri 14. nóvember 2007. Stefnandi er V-kk-nf S-kk-nf, kt. (...), Klapparholti 12, Hafnarfirði. Stefndi er R-kk-nf Þ-kk-nf, kt. (...), Bjarkarási 7, Garðabæ.

Stefnandi krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnanda 501.984 krónur auk dráttarvaxta skv. 6. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 8. október 2007 til greiðsludags. Þá er krafist málskostnaðar að skaðlausu.

Stefndi krefst aðallega sýknu af öllum kröfum stefnanda. Til vara krefst hann þess að dómkröfur stefnanda verði lækkaðar stórlega. Í báðum tilvikum krefst stefndi málskostnaðar úr hendi stefnanda að viðbættum virðisaukaskatti.

Málið var dómtekið 11. mars sl. að aflokinni aðalmeðferð. Áður en dómur hafði verið lagður á málið lést F-kk-nf Ó-kk-nf, meðdómsmaður, 2. apríl sl. Af þeim sökum var málið endurupptekið og aðalmeðferð þess endurtekin 28. maí sl. og málið þá dómtekið á ný.

Málavextir.

Stefndi leitaði til stefnanda í lok júlí 2007 og fór þess á leit að hann legði flísar á fasteignina að Bjarkarási 7, Garðabæ. Að sögn stefnda er 201 ehf. þinglýstur eigandi fasteignarinnar samkvæmt kaupsamningi, dags. 18. júlí 2007. Hafi stefndi, fyrir hönd félagsins, óskað eftir tilboði frá stefnanda í flísalögn á öllum gólffleti eignarinnar, auk baðveggja og eldhúsveggs. Tilboð stefnanda hafi hljóðað upp á 750.000 krónur, auk virðisaukaskatts.

Að sögn stefnda tók hann tilboði stefnanda, fyrir hönd 201 ehf., í þeirri trú að stefnandi væri múrari, enda hafi verið leitað til stefnanda sem slíks, en stefndi hafi fengið upplýsingar um það hjá móður sinni að stefnandi hefði flísalagt svalagólf hjá henni. Stefndi hafi því gert ráð fyrir því að stefnandi hefði tilskilda menntun og réttindi múrara, og færni í flísalögn.

Stefnandi kveðst vera menntaður dúklagningarmaður og hafi áratugareynslu í því fagi. Hafi hann unnið við dúklagningar, teppalagnir og einnig flísalagnir og kveðst hann þekktur fyrir vandaða vinnu. Að sögn stefnanda gerði hann stefnda ljóst á fyrsta fundi þeirra að hann væri ekki múrari, en væri alvanur flísalögn. Þetta hafi ekki skipt stefnda máli, enda sé alvanalegt að dúklagningarmenn vinni við flísalögn.

Að sögn stefnda benti hann stefnanda á, áður en hann hóf vinnu við flísalögnina, að sér þætti afar mikilvægt að verkið væri vel unnið og að flísalögnin hefði fallegan skurð þar sem flísar ættu að vera á öllum gólffleti eignarinnar. Þá hafi stefndi gert stefnanda það ljóst að lítið yrði um húsgögn á gangi íbúðarinnar og því væri rík ástæða til að verkið væri vandað þar sem ekki yrði unnt að „fela“ neinar misfellur á flísalögninni með húsgögnum. Að öðru leyti hafi stefndi treyst á vönduð vinnubrögð stefnanda þar sem hann hafi ekki haft ástæðu til að ætla annað en að hann væri fagmaður.

Að sögn stefnanda óskaði stefndi eftir því að flísar skyldu lagðar á öll rými íbúðarinnar, um það bil tíu að tölu. Skyldi flísalögnin mynda eina heild og allar fúgulínur haldast í gegnum alla íbúðina og inn í öll herbergi, en engir þröskuldar hafi verið í íbúðinni. Hafi stefndi viljað að flísarnar yrðu lagðar í norður-suður og horn í horn. Að sögn stefnanda hófst hann handa 7. ágúst sl. og hafi hann unnið verkið á allan hátt vel og af fagmennsku. Hafi hann unnið að því 8 til 10 klukkustundir á dag og hafi ekki verið í öðrum verkum á sama tíma. Á verktímanum hafi stefndi oft komið í íbúðina svo og J-kk-nf Þ-kk-nf G-kk-nf, ýmist annar hvor eða báðir. Hafi þeir fylgst vel með verkinu og hafi margoft lýst yfir ánægju sinni með verkið sem hafi staðist alla áætlun með framkvæmdartíma.

Stefndi hins vegar kveðst ekki hafa getað fylgst með framvindu verksins dag frá degi, enda hafi hann verið mikið erlendis á þessum tíma. Þegar gólfflötur íbúðarinnar hafi verið langt kominn og gangurinn flísalagður að mestu, hafi stefndi fyrst tekið eftir mjög slæmum vinnubrögðum og vægast sagt slæmum skurði á ganginum. Stefndi hafi skoðað allan gólfflötinn og lögnina i framhaldi af þessu og hafi verið mjög ósáttur við það sem við honum blasti. Í kjölfarið hafi stefndi haft samband við stefnanda og beðið hann að stöðva vinnu við verkið og hitta sig næsta dag í íbúðinni. Þann dag, 27. ágúst sl., hafi hist þar stefndi, stefnandi og múrarameistari, B-kk-nf B-kk-nf, sem stefndi fékk með sér á fundinn til að ræða faglega hlið flísalagnarinnar við stefnanda. Hafi stefnandi verið inntur eftir vinnubrögðum sínum við flísalögnina og hafi hann minnst á nokkur atriði sem hefðu mátt betur fara. Þá hafi stefnandi talað um að sér hefðu orðið á mistök við lögnina á ýmsum stöðum. Þá fyrst hafi komið í ljós að stefnandi væri menntaður dúklagningarmaður en ekki múrari eins og stefndi hefði talið og því ekki með tilskilin réttindi til flísalagnar. Á fundinum hafi verið ákveðið að stefnandi myndi ekki halda áfram vinnu í íbúðinni.

Stefndi fékk M-kk-þf Þ-kk-þf, byggingameistara, til þess að meta flísalögn á gólfum eignarinnar þann 29. ágúst. Í skýrslu hans, dags. 5. september 2007, kemur meðal annars fram að skurður á flísum sé mjög nálægt veggjum og heilar flísar nokkuð langt frá vegg og sé fúgan 3-4 sm og ljót ásýndum. Útdeiling á flísalögninni sé röng þannig að flísakantar lendi ýmist of nærri veggjum eða neyðarlega langt/stutt frá veggjum en við það verði fúgan óvenjubreið. Niðurstaða M-kk-ef er sú að ekki verði hjá því komist að taka allt verkið upp og henda flísum og öllu sem á gólfið sé komið. Lögnin sé illa unnin því flísar séu misháar og auðséð að viðvaningur hafi verið að verki. Meti hann kostnað á 1.549.525 krónur, þar af kostnað við flísarnar 911.125 krónur. Stefndi ákvað hins vegar að rífa ekki upp flísarnar vegna tímans sem það tæki og lagði því, með tilheyrandi aukakostnaði, nýjar flísar ofan á flísarnar sem stefnandi hafði lagt.

Með bréfi, dags. 11. september sl., rifti stefndi, fyrir hönd 201 ehf., samningi við stefnanda um flísalögnina. Í bréfinu var stefnanda gefin sú ástæða að sá hluti verksins sem lokið væri teldist ónýtur vegna slæmra og rangra vinnubragða sem rekja mætti til vankunnáttu stefnanda. Í bréfinu var stefnanda jafnframt tilkynnt að stefndi teldi hann bótaskyldan vegna tjóns þess sem hann hefði valdið stefnda og áskildi sér allan rétt í því sambandi. Vegna þessa nefnir stefndi að þær flísar sem stefndi hafði keypt og stefnandi hafði lagt hafi ekki verið hægt að nota aftur og hafi stefndi þurft að kaupa nýjar flísar vegna tjónsins sem stefnandi hefði valdið honum með vinnubrögðum sínum.

Þann 8. október 2007 gerði stefnandi stefnda reikning fyrir því flatarmáli sem hann hafði flísalagt, 93,8 fm, samtals 501.984 krónur. Reikningurinn var gefinn út á hendur stefnda persónulega, en ekki 201 ehf. Stefndi vísar til þess að á reikningseyðublaðinu segi: „DÚKALAGNIR TEPPALAGNIR FLÍSALAGNIR VANUR MAÐUR – VÖNDUÐ VINNA.“

Þann 19. október 2007 barst stefnda svo innheimtubréf frá stefnanda. Stefndi taldi sér óskylt með öllu að greiða umræddan reikning þar sem verk stefnanda hefði verið unnið á það slælegan hátt að vinna hefði þurft allt verkið upp á nýtt auk þess sem stefndi hafi þurft að kaupa aftur flísar. Þær flísar sem áður hefðu verið keyptar hafi ekki verið til lengur og því hafi stefndi þurft að kaupa aðra gerð.

Fyrir dómi bar stefndi að þriggja vikna bið hefði verið eftir því að sams konar flísar og stefnandi hafði lagt á gólfið í íbúð stefnda yrðu aftur fáanlegar hjá A-kk-þgf Á-kk-þgf. Þar sem stefndi hafi ekki viljað bíða svo lengi hafi hann og vitnið J-kk-nf M-kk-nf farið í Álfaborg og keypt aðrar flísar sem þeim leist vel á. Þær flísar eru bæði af öðrum lit og annarri stærð en fyrri flísarnar. Um mánuði eftir að þess hafði verið óskað að stefnandi hætti vinnu við umbeðið verk, það er í lok september eða byrjun október 2007, lagði vitnið B-kk-nf B-kk-nf, múrarameistari, nýju flísarnar á og var þá valið að láta flísarnar liggja í austur-vestur og skarast um einn þriðja.

Málsástæður og lagarök stefnanda.

Stefnandi byggir kröfu sína á reikningi, dags. 8. október 2007, að upphæð 501.984 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti. Reikningurinn sé gefinn út vegna vinnu stefnanda við flísalögn sem hann tók að sér að beiðni stefnda í íbúð að Bjarkarási 7 í Garðabæ. Umsamið endurgjald stefnda fyrir allt verk stefnanda, þar með talið á baðveggi og eldhúsvegg, hafi verið 750.000 krónur auk virðisaukaskatts.

Stefnandi vísar til þess að áður en hann hafi lokið verki sínu hafi stefndi afþakkað frekara vinnuframlag stefnanda við verkið 27. ágúst síðastliðinn meðan því var ólokið, án þess að stefnandi hefði á nokkurn hátt vanefnt verkskyldur sínar. Hafi stefnandi því ekki átt þess kost að ljúka verki sínu. Honum hafi heldur ekki verið gefinn kostur á því að bæta úr neinu sem stefndi kynni að hafa haft við verk hans að athuga.

Áðurgreint umsamið endurgjald stefnanda hafi verið ákvarðað á þá leið að endurgjald fyrir gólfflísalögn, ca. 130 fm, næmi 3.000 krónum á hvern fermetra og vegna undirlags 1.000 krónur á fermetra, og 3.500 krónur fyrir hverja klukkustund vegna undirvinnu og 8.000 krónur á hvern fermetra veggflísalagnar, um það bil 25 fm – allar fjárhæðir auk virðisaukaskatts. Því endurgjaldi sé í hóf stillt miðað við almennt markaðsverð fyrir flísalögn. Ágreiningslaust sé að stefnandi hafi lagt 93,8 fm af gólffleti íbúðarinnar þegar stefndi hafi rift samningnum við hann um flísalögnina. Þá hafi stefnandi einnig unnið 8 klukkustundir við undirvinnu. Reikningur stefnanda byggist á þessum forsendum eins og fram komi í sundurliðun reikningsins. Gjalddagi reikningsins sé útgáfudagur hans og upphæð hans nemi stefnufjárhæðinni. Þar sem reikningurinn hafi ekki verið greiddur reiknist dráttarvextir frá gjalddaga. Þar sem stefndi hafi ekki sinnt áskorunum stefnanda um greiðslu þessa reiknings sé málssókn óhjákvæmileg.

Stefnandi vísar til almennra reglna samninga- og kröfuréttarins um loforð og efndir samninga og greiðslu fjárskuldbindinga. Málskostnaðarkröfuna styður stefnandi við 1. mgr. 130. gr., sbr. 3. mgr. 129. gr., laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Málsástæður og lagarök stefnda.

Kröfu sína um sýknu byggir stefndi á aðildarskorti skv. 2. mgr. 16. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991. Stefnanda beri ekki nokkur greiðsla úr hendi stefnda, enda sé ekkert réttarsamband á milli þeirra. Stefndi hafi ekki ráðið stefnanda í verkið fyrir sig persónulega heldur hafi hann komið fram fyrir hönd 201 ehf. sem sé eigandi eignarinnar. Hafi stefnanda verið það ljóst. Því til staðfestingar vísar stefndi til framlagðs skjals þar sem stefndi segir stefnanda upp samningnum f.h. 201 ehf.

Verði talið að stefndi sé aðili að málinu byggir hann kröfu sína um sýknu jafnframt á því að stefnandi eigi enga fjárkröfu á hendur stefnda. Stefndi hafi leitað til stefnanda eftir ákveðinni þjónustu, það er við flísalögn, sem stefnandi gefi sig út fyrir að vera sérfræðingur í eins og sjá megi af reikningseyðublaði hans, og hafi stefndi ekki vitað betur en að væri rétt. Það hafi fyrst verið á fundinum 27. ágúst 2007, þar sem verklag stefnanda var rætt, að stefnandi upplýsti að hann væri ekki múrari. Hafi hann gert það í vitna viðurvist. Staðhæfingum stefnanda um annað sé alfarið vísað á bug. Stefnandi hafi ekki unnið umbeðið verk með fullnægjandi hætti og tilskildum árangri og hafi þar með vanefnt skyldur sínar. Vinnubrögð stefnanda hafi vægast sagt verið ófullnægjandi og óviðunandi fyrir kaupanda þjónustunnar. Því til stuðnings vísar stefndi til álitsgerðar M-kk-ef Þ-kk-ef, byggingameistara, og ljósmynda sem með henni fylgja. Stefndi hafi leitað eftir þjónustu stefnanda sem sérfræðings á sviði flísalagna þar sem hann hafi talið hann fagmann.

Þar sem stefnandi hafi ekki unnið verkið eins og hann hafi verið beðinn um hafi hann valdið stefnda tjóni. Nemi tjón stefnda hærri fjárhæð en krafa stefnanda í málinu. Kostnaður við að kaupa nýjar flísar hafi verið tæp milljón. Stefndi hafi þurft að flísaleggja að nýju þann hluta verksins sem stefnandi vann og þar með greiða fyrir aðrar flísar með tilheyrandi kostnaði. Hafi hann því þurft að kaupa flísar tvisvar sinnum. Þá hafi undirvinna stefnanda ekki nýst. Ástæða þess að ákveðið hafi verið að leggja ofan á flísarnar með tilheyrandi vinnu og kostnaði hafi verið tímasparnaður. Því sé ósanngjarnt með öllu að leggja greiðsluskyldu á stefnda vegna þessa, enda hafi stefndi þurft að leita annað með verkið og greiða fyrir. Vinna stefnanda hafi verið stefnda eingöngu til tjóns og því ósanngjarnt að hann eigi að greiða fyrir vinnu sem nýtist ekki og þar með tvígreiða fyrir vinnuna. Á því beri stefnandi ábyrgð.

Stefndi vísar til þess að samkvæmt 1. mgr. 4. gr. laga nr. 42/2000 um þjónustukaup skuli útseld þjónusta sem veitt sé í atvinnuskyni ávallt vera byggð á fagþekkingu og í samræmi við góða viðskiptahætti og hvíli sú skylda á seljanda þjónustunnar að veita allar upplýsingar og leiðbeiningar um vinnu verks með hagsmuni neytanda fyrir augum. Stefndi byggir á því að það hafi ekki verið gert í máli þessu. Telst þjónusta gölluð sé verk ekki unnið í samræmi við fagþekkingu og góða viðskiptahætti, sbr. 1. tl. 1. mgr. 9. gr. sömu laga. Þá teljist verk gallað skv. 5. tl. 1. mgr. sama ákvæðis verði árangur þjónustunnar minni eða hafi minni þýðingu fyrir kaupanda þjónustunnar en ella. Fyrir liggi í þessu máli að kaupandi þjónustunnar hafi engin not haft fyrir þá þjónustu sem stefnandi telji sig hafa veitt og hafi vinnan haft aukakostnað og tjón í för með sér. Verk stefnanda hafi verið algjörlega ófullnægjandi og gallað í skilningi laganna og því hafi ekki skapast greiðsluskylda vegna vinnu hans. Stefndi byggi á því að ekki sé hægt að krefjast greiðslu fyrir verk sem ekki sé unnið með réttum hætti og skili af þeim sökum ekki tilætluðum árangri. Í þessu tilviki engum árangri.

Að lokum byggir stefndi sýknukröfu sína á því að hann krefjist þess að á móti stefnukröfunni verði skuldajafnað kröfu hans um afslátt og/eða skaðabætur vegna galla á vinnu stefnanda en kostnaður við kaup á flísum í annað sinn nemi hærri fjárhæð en stefnufjárhæðin. Þessi krafa byggist á heimild í 1. mgr. 28. gr. laga nr. 91/1991.

Stefndi hafnar öllum kröfum og málsástæðum stefnanda.

Verði af einhverjum ástæðum talið að stefndi beri greiðsluskyldu gagnvart stefnanda er það varakrafa stefnda að krafa stefnanda verði lækkuð verulega. Stefnandi hafi ekki unnið umsamið verk með fullnægjandi hætti. Stefndi hafi þurft að láta vinna verkið aftur og greiða aftur fyrir flísarnar. Vinna stefnanda hafi því ekkert nýst. Telji stefnandi sig eiga rétt á einhverri greiðslu vegna þjónustunnar beri hann sönnunarbyrði fyrir því hvaða þjónustu hann hafi veitt sem greiða beri fyrir. Til stuðnings varakröfunni er að öðru leyti vísað til málsástæðna fyrir aðalkröfunni. Stefndi mótmælir dráttarvaxtakröfu stefnanda frá fyrri tíma en dómsuppsögudegi.

Stefndi vísar til meginreglna samninga- og kröfuréttar, til laga nr. 42/2000 um þjónustukaup, svo sem 4., 9. 13. og 14. gr., og til laga nr. 91/1991. Um málskostnað vísar hann til XXI. kafla laga nr. 91/1991, sbr. 130. gr., og um virðisaukaskatt á málskostnað til laga nr. 50/1988.

Vitnaskýrslur.

Fyrir dómi gáfu skýrslu stefnandi V-kk-nf S-kk-nf og stefndi R-kk-nf Þ-kk-nf. Ennfremur báru vitni J-kk-nf Þ-kk-nf G-kk-nf, sambýlismaður stefnda, M-kk-nf Þ-kk-nf, byggingameistari, sem vann álitsgerð eftir ósk 201 ehf., og B-kk-nf B-kk-nf, múrarameistari.

Niðurstaða.

Í þessu máli snýst ágreiningur málsaðila um það hvort stefnda beri að greiða stefnanda fyrir vinnu við að leggja flísar á gólf í húseigninni að Bjarkarási 7, Garðabæ.

Stefndi krefst sýknu vegna aðildarskorts. Hann hafi ekki verið kaupandi þjónustunnar heldur hafi það verið þinglýstur eigandi húsnæðisins, félagið 201 ehf.

Um verkið var ekki gerður skriflegur samningur. Engin gögn eru því til um það að verksamningurinn hafi í upphafi verið gerður fyrir hönd einkahlutafélagsins. Við skýrslutökur fyrir dómi báru bæði stefndi og sambýlismaður hans að á fyrsta fundi stefnanda með þeim hefðu þeir ekki gert stefnanda grein fyrir því að þeir kæmu fram fyrir hönd félagsins 201 ehf. og að það félag væri eigandi húsnæðisins og viðsemjandi stefnanda. Ekki kom heldur fram að þegar hinum munnlega samningi var rift munnlega 27. ágúst sl. hefði stefnanda verið gerð grein fyrir því að viðsemjandi hans væri félag. Mátti stefnandi því ætla að hann væri að vinna verkið að beiðni stefnda persónulega en ekki að beiðni hans fyrir hönd félagsins.

Þar sem þess var hvorki getið þegar samningurinn var gerður né heldur þegar honum var rift munnlega að viðsemjandi stefnanda hefði verið áðurnefnt félag þýðir ekki að bera því við nú. Þykir engu breyta þótt skriflega riftunin, dags. 11. september sl., hafi verið sett þannig fram að það væri félagið sem rifti samningnum en ekki stefndi persónulega. Telst stefndi því vera viðsemjandi stefnanda. Verður hann ekki sýknaður vegna aðildarskorts.

Stefndi byggir sýknukröfu sína í öðru lagi á því að stefnandi hafi ekki unnið verkið eins og hann hafi verið beðinn um og hafi hann því valdið stefnda tjóni. Nemi tjón stefnda hærri fjárhæð en krafa stefnanda í málinu. Samkvæmt 9. gr. laga nr. 42/2000 teljist þjónusta gölluð sé verk ekki unnið í samræmi við fagþekkingu og góða viðskiptahætti. Þá teljist verk gallað skv. sömu lögum ef árangur þjónustunnar verður minni eða hefur minni þýðingu fyrir kaupanda þjónustunnar en ella.

Fyrir dómi báru stefndi og vitnið J-kk-nf að á fyrsta fundi þeirra með stefnanda, þegar honum hefði verið sýnd íbúðin, hefðu þeir óskað eftir því að gangurinn réði deilingunni á flísunum. Stefnandi bar hins vegar að á þessum fundi hefði verið rætt að flísarnar skyldi leggja horn í horn og norður-suður en aftur á móti hefði aldrei verið talað um það að lögð væri áhersla á þetta rými í íbúðinni. Aldrei hefði verið minnst á það að við lagningu flísanna skyldi fremur leggja áherslu á einn hluta íbúðarinnar umfram annan.

Um þetta atriði stendur því orð gegn orði. Sönnunarbyrðin um það hvort samið hafi verið um það að við flísalögnina skyldi leggja áherslu á eitt rými íbúðarinnar umfram annað rými hvílir á stefnda. Gegn eindregnum mótmælum stefnanda hefur stefnda ekki tekist sú sönnun. Verður því ekki fallist á það að með því að hafa haft stofurými sem útgangspunkt við útdeilingu og lagningu flísanna fremur en miðjurýmið hafi stefnandi unnið verkið á annan hátt heldur en hann var beðinn um. Verður því ekki talið að stefndi hafi af þeim sökum orðið fyrir tjóni sem stefnandi beri ábyrgð á.

Stefndi vísar ennfremur til þess að samkvæmt 1. mgr. 4. gr. laga nr. 42/2000 um þjónustukaup skuli útseld þjónusta, sem veitt sé í atvinnuskyni, ávallt vera byggð á fagþekkingu og í samræmi við góða viðskiptahætti. Sú skylda hvíli á seljanda þjónustunnar að veita allar upplýsingar og leiðbeiningar um vinnu verks með hagsmuni neytanda fyrir augum. Stefndi byggir á því að það hafi ekki verið gert í þessu máli með því að stefandi hafi ekki gert stefnda grein fyrir því að hann væri ekki múrari.

Einnig um þetta atriði, hvort stefnandi hafi sagt frá því á fyrsta fundinum með stefnda og vitninu J-kk-þgf að hann væri ekki múrari, stendur orð gegn orði. Gegn eindregnum fullyrðingum stefnanda þess efnis að hann hafi, á fyrsta fundi sínum við stefnda, tekið fram að hann væri ekki múrari heldur dúklagningarmaður þykir stefndi ekki hafa fært sönnur fyrir öðru. Það hvort stefnandi er múrari eða dúklagningarmaður hefur þó ekki þýðingu þar sem að samkvæmt 1. mgr. 4. gr. laga nr. 42/2000 um þjónustukaup er það ekki skilyrði fyrir því að verk teljist unnið af fagþekkingu að sá sem það vann hafi réttindi í viðkomandi fagi. Ennfremur þykir nægjanlega í ljós leitt með framburði stefnda og vitnisins J-kk-ef fyrir dómi að það var ekki forsenda af hálfu stefnda að verkið væri unnið af múrara.

Ennfremur er verkið ekki gallað í skilningi 1. tl. 1. mgr. 9. gr. laga um þjónustukaup en það ákvæði tekur til þess þegar verk fullnægir ekki tilteknum opinberum skilyrðum, en ekkert hefur komið fram um slíkan ágalla á verki stefnanda.

Stefndi byggir að auki á því að verk stefnanda hafi í heild verið gallað og hafi því ekki nýst honum neitt. Í þessu máli er sönnunarstaðan þannig að ekkert hlutlaust vitni hefur verið leitt fyrir dóminn. Vitnið M-kk-nf Þ-kk-nf er álitsgjafi sem stefndu kvöddu til, vitnið J-kk-nf Þ-kk-nf er sambýlismaður stefnda og vitnið B-kk-nf B-kk-nf er tengdur stefnda fjölskylduböndum. Ennfremur eru þær myndir sem lagðar hafa verið fram í málinu allar teknar af stefnda eða vitninu J-kk-þgf Þ-kk-þgf.

Eins og komið er fram þykir ekki sannað að um það hafi verið samið að leggja bæri aðaláherslu á frágang flísa á þeim tveimur göngum sem tengja stofurými íbúðarinnar við svefnrými hennar. Að því litla leyti sem leggja má framlagðar ljósmyndir til grundvallar sem hlutlausa sönnunarfærslu fæst ekki séð af þeim annað en að það sem gera má athugasemdir við hefði verið hægt að bæta hefði stefnanda verið gefinn kostur á því. Því er ekki fallist á það með stefnda að verk stefnanda hafi verið með öllu ónýtt.

Stefndi byggir á því að verk sé gallað skv. 1. tl. 5. mgr. 9. gr. laga um þjónustukaup verði árangur þjónustunnar minni eða hafi minni þýðingu fyrir kaupanda þjónustunnar en ella. Samkvæmt ákvæðinu er það tímamark sem leggja ber til grundvallar við mat á árangri þjónustunnar sá tímapunktur þegar áhættan af verkinu hefur flust yfir til neytandans. Samkvæmt 2. mgr. 19. gr. laganna telst seljandi hafa skilað af sér verki þegar telja má að allri vinnu við það sé lokið, þar með talið hreingerningu og öðrum „hliðarskyldum“. Í 4. mgr. 19. gr. segir ennfremur að komi gallar í ljós við afhendingu verksins og seljandi þjónustunnar bjóðist til að bæta úr á grundvelli 16. gr. laganna færist áhættan af verkinu yfir til neytandans eftir að úrbætur hafi farið fram og verkinu hafi verið skilað að þeim loknum.

Stefnandi, seljandi þjónustunnar, bauðst til að bæta úr og kaupandi þjónustunnar, stefndi, hafnaði því. Af þeim sökum reyndi aldrei á það hvernig aðrir þættir verksins, heldur en útdeiling flísanna, hefðu litið út hefði stefnanda verið gefið ráðrúm til að skila því af sér. Því verður ekki talið að verkið, eins og það stóð þegar samningi við stefnanda var rift munnlega þann 27. ágúst sl. og stefnandi var beðinn að hætta vinnu við það, hafi verið gallað í skilningi 1. tl. 5. mgr. 9. gr. laga um þjónustukaup.

Sönnun fyrir því að verk sé gallað hvílir á neytanda, sbr. 11. gr. laganna. Einnig hvílir sönnunarbyrðin á neytanda vilji hann sanna að hann hafi orðið fyrir tjóni vegna gallans. Geti hann það er honum heimilt að rifta samningnum. Eins og fram er komið hefur stefnda hvorki tekist sönnun þess að verkið hafi verið haldið galla, sem ekki hefði mátt bæta úr hefði stefndi fallist á boð stefnanda þar að lútandi, né heldur að verk stefnanda hafi valdið stefnda tjóni. Þar með hefur stefndi ekki sannað að uppfyllt hafi verið skilyrði laganna fyrir því að hann gæti rift samningnum við stefnanda.

Því verður stefndi dæmdur til að greiða stefnanda umsamið endurgjald fyrir það verk sem stefnandi hafði innt af hendi þegar hann var beðinn að hætta vinnunni 27. ágúst sl. í samræmi við þann reikning sem stefnandi gaf út vegna unnins verks 8. október sl.

Með vísan til 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála verður stefndi dæmdur til að greiða stefnanda málskostnað sem þykir hæfilega ákveðinn 355.000 krónur.

I-kvk-nf L-kvk-nf, settur héraðsdómari, H-kk-nf S-kk-nf, byggingatæknifræðingur og húsasmíðameistari, og T-kk-nf J-kk-nf, múrararmeistari og byggingafræðingur, kveða upp þennan dóm. Dómsuppsaga hefur dregist vegna sumarleyfis dómenda og anna við önnur störf.

D Ó M S O R Ð

Stefndi, R-kk-nf Þ-kk-nf, greiði stefnanda, V-kk-þgf S-kk-þgf, 501.984 krónur auk dráttarvaxta skv. 6. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 8. október 2007 til greiðsludags.

Stefndi greiði stefnanda 355.000 krónur í málskostnað.

I-kvk-nf L-kvk-nf

H-kk-nf S-kk-nf

T-kk-nf J-kk-nf