S-48/2004

Mál þetta, sem var dómtekið 9. febrúar sl., höfðaði sýslumaðurinn á Patreksfirði 14. apríl 2004 gegn X, kt. ...., og Y, kt. ....,

„fyrir eftirtalin brot framin á árinu 2002:

I.

Gegn ákærðu X og Y fyrir líkamsárás með því að hafa aðfaranótt laugardagsins 13. júlí 2002 í félagsheimili Patreksfjarðar ráðist á A, kt. ... þannig að Y sló hann eitt þungt högg í vinstri augabrún og í kjölfarið sló X A þungt högg á nefið sem við það brotnaði og féll A í gólfið. Þegar A lá á gólfinu veittust X og Y að honum með 4 spörkum á ofanverðan líkamann. Við þetta hlaut A miklar blóðnasir, hann nefbrotnaði, tognaði á vinstri öxl og var marinn og aumur.

Telst þetta varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20/1981.

II.

Gegn ákærða X fyrir líkamsárás með því að hafa aðfaranótt laugardagsins 13. júlí 2002 í félagsheimili Patreksfjarðar slegið B, kt. ..., þungt högg í hægri augabrún og annað högg sem var ekki eins þungt, með þeim afleiðingum að hann hlaut 1 cm langan skurð á enni.

Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20/1981.

III.

Gegn ákærða X fyrir líkamsárás með því að hafa aðfaranótt laugardagsins 13. júlí 2002 í félagsheimili Patreksfjarðar skallað C, kt. ...., í andlitið og síðan kýlt hann eitt högg í andlitið í beinu framhaldi af því, með þeim afleiðingum að hann nefbrotnaði og hlaut glóðarauga á vinstra auga.

Telst þetta varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20/1981.

IV.

Gegn ákærða X fyrir líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 9. júní 2002, á veitingastaðnum Rabbabar á Patreksfirði, komið aftan að D, kt. ...., þrifið í öxl hans og slegið hann þrjú hnefahögg í andlitið þannig að D féll í gólfið, með þeim afleiðingum að hann hlaut bólgu og mar á nefi, mar neðan við vinstra auga og mar á vinstri litlafingri.

Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20/1981.

Þess er krafist að ákærðu verði dæmdir til refsingar.“

Í ákæru eru hafðar uppi bótakröfur A á hendur ákærðu að fjárhæð 496.800 krónur auk nánar greindra vaxta, B á hendur ákærða X að fjárhæð 226.210 krónur auk nánar greindra vaxta og C á hendur sama ákærða að fjárhæð 363.800 krónur auk nánar greindra vaxta.

Ákærðu krefjast báðir sýknu, en til vara að verða dæmd vægasta refsing sem lög leyfa og hún verði bundin skilorði.

I.

Atvik sem leiddu til sakargifta í I. – III. kafla ákæru gerðust í lok dansleiks sem haldinn var í félagsheimilinu á Patreksfirði þargreinda nótt. Slagsmál brutust út í lok dansleiksins. Í málinu liggur frammi skýrsla lögreglunnar á Patreksfirði um að hafa mætt þremur mönnum á Aðalstræti klukkan 03:50 um nóttina, þeim A, B og E. Sögðu þeir að ráðist hafði verið á þá á dansleiknum. Nefndu þeir árásarmennina [...], [...] og Y. Áverkar voru á tveimur mannanna, þeim A og B. Lögregla tilkynnti þetta á varðstöð og kom þá í ljós að fjórði maðurinn var þar með áverka. Segir í skýrslunni að hann hafi orðið fyrir árás af sömu einstaklingum.

Brotaþolar gáfu sig allir fram við lögreglu 16. júlí 2002 og gáfu ítarlegar skýrslur. Hér á eftir verður rakið efni skýrslna þeirra, ákærðu og vitna fyrir dómi, en vikið að efni skýrslna fyrir lögreglu eftir því sem ástæða þykir til.

Vitnið A skýrir svo frá að hafa verið að tala við stúlku í lok dansleiksins. Þá hafi komið að maður að nafni F og sagt sér að láta hana vera. Síðan hafi maður kallaður H komið að og ýtt við honum, svo að hann féll við. Hann hafi staðið upp aftur. Þá hafi komið að ákærði Y og slegið hann einu höggi, sem hafi komið á vinstri augabrún. A kveðst hafa svarað fyrir sig með því að fara á eftir ákærða Y og slegið hann á vinstra gagnauga. Í þessum svifum hafi hann séð til ákærða X og B, sem hafi komið að þessu. Hafi ákærði X slegið B í ennið og síðan komið og vaðið beint í sig og slegið sig í andlitið. Hann hafi fallið í gólfið. Þá hafi einhverjir sparkað í hann liggjandi, en hann hafi ekki séð hverjir það voru. Hafi verið þarna þvaga af mönnum. Hann hafi síðan komist á fætur og forðað sér út.

Vitnið B ber að búið hafi verið að kveikja ljós í salnum í lok dansleiksins. Hann hafi séð til A á tali við einhverja stúlku. Þá hafi einhver maður sakað A um að vera að reyna við stúlkuna, en A hafi synjað fyrir það. Þarna hafi orðið rifrildi. Maður sem vitnið hafi heyrt að sé kallaður X hafi komið að og hafi vitnið gengið í veg fyrir hann. Hann hafi þá slegið sig í andlitið, svo að hann fékk skurð á ennið. Maðurinn hafi slegið til sín aftur en ekki hitt. Síðan hafi maðurinn tekið stefnuna beint að A. Hann hafi séð að A var í hópi manna, og var sleginn og síðan sparkað í hann. Vitnið kveðst hafa farið á salerni að þrífa af sér blóðið. Þaðan hafi hann farið út út húsinu.

Vitnið C segir að einhverjar stimpingar hafi orðið í lok dansleiksins. Hann hafi setið þarna við borð. B hafi gengið fram hjá sér, verið alblóðugur og farið inn á salerni. Sjálfur hafi hann farið út í horn og beðið þess að rórra yrði þarna inni. Hann hafi síðan verið á leið gegnum anddyrið. Þá hafi ákærði X komið og skallað sig í andlitið og síðan slegið sig með hnefanum. Hann hafi vankast við þetta en ekki fallið. Hann hafi komist út og inn í lögreglubifreið. Vitnið kveðst aldrei hafa séð ákærða áður. C kveðst aðspurður hafa verið á þessum tíma starfandi sem lögreglumaður .... í sumarafleysingum. Aðspurður kveðst hann ekki hafa séð hvernig það atvikaðist að A og B fengu áverka.

Ákærði X kveðst hafa orðið var við átök á þessum dansleik, en ekki geta tjáð sig neitt um atvik frekar en hann skýrði lögreglu frá við rannsókn málsins. Eftir að hafa rifjað upp skýrslur sínar fyrir lögreglu ber hann að hafa séð að A væri að gera sig ásamt öðrum manni líklegan til að ráðast á F. Hafi hann farið að skilja þá að eða koma í veg fyrir átök. Dyraverðir og vinir sínir hafi komið og haldið sér og róað hann niður. Hann kveðst vita að meðákærði hafi lent í slagsmálum við A, en kveðst ekki hafa séð það.

Ákærði kveðst hafa lent í kýtingum, líklega við B, sem hafi reynt að slá til hans, en átök þeirra hafi ekki gengið lengra en svo að þeir hafi tekið í axlir hvors annars. Vinur sinn G hafi dregið sig frá þessum átökum og hafi G og dyraverðir róað hann niður. Ákærði kveðst neita því að hafa ráðist að C, sem hann kveðst ekki þekkja neitt. Ákærði kveðst ef til vill hafa talað við einhverja eftir það, en síðan farið úr húsinu og hafi þá enn verið einhver átök í gangi.

Ákærði Y skýrir svo frá að hann hafi séð F vera að rífast við A. Hafi hann og H ákveðið að stilla til friðar. A hafi verið æstur og verið ógnandi við F. Hafi H þá gengið í veg fyrir hann. A hafi fallið aftur fyrir sig um stól en risið á fætur og þá slegið H. Þá kveðst ákærði hafa slegið A, sem hafi fallið við en staðið upp og ekki annað verið sýnilegt en að allt væri í lagi með hann. Ákærði og H hafi gengið frá. Þá hafi annar maður komið og talað við ákærða. Þessi maður hafi sagst vera lögreglumaður í ..... Ákærði kveðst skyndilega hafa fengið högg á sig og verið sagt að það hefði verið A sem sló hann. Hefði hann séð A frammi í anddyri og spurt hvort þetta væri rétt og A játað því. Ákærði kveðst þá hafa reynt að slá A en það ekki tekist. Maður að nafni J hafi þá dregið sig frá A og róað sig niður. Ákærði hafi síðan ekki séð A fyrr en fyrir utan húsið og ekki skipt sér neitt af honum þar.

Ákærði kveðst þekkja meðákærða og ekki hafa orðið var við að hann lenti í átökum þarna. Nánar aðspurður um högg sem hann greiddi A kveður hann það hafa lent aftarlega á höfði hans. Ákærði kveðst neita því alfarið að hafa sparkað í A liggjandi. Aðspurður kveðst hann ekki hafa orðið var við önnur átök milli manna þarna.

Vitnið E ber að hafa staðið í smá hóp og hafi komið að strákur og spurt hvort verið væri að reyna við kærustuna sína. Ýtt hafi verið við A sem hafi ýtt á móti. Strákur hafi komið að og slegið A í andlitið svo að hann féll. Sparkað hafi verið í A þar sem hann lá. Sami strákur hafi slegið B í andlitið svo að blæddi úr honum. Vitnið kveðst muna að þessi strákur hafi verið kallaður gælunafni, sem hann muni ekki. Spurður hvort nafnið sé „[...]“ kvað hann svo vera. Vitnið kveðst ekki hafa séð árás á C.

Vitnið H ber að hafa verið inni í sal félagsheimilisins ásamt ákærða Y. Hafi þeim virst stefna í slagsmál milli A og F og viljað koma í veg fyrir það. Hafi vitnið ýtt í A, sem hafi sprottið upp og slegið vitnið. Ákærði Y hafi þá gengið á milli. Hafi þeir síðan fært sig frá. Spurður hvort hann hafi séð ákærða Y slá A kvað hann svo vera, en ekki muna hvort höggið lenti í höfði eða kviði A. Skömmu síðar hafi A komið að vitninu og slegið hann í höfuðið. Aðspurður hvort hann hafi séð ákærða X í slagsmálum kvað hann svo ekki vera. Aðspurður kveðst hann ekki heldur hafa séð A slá ákærða Y.

Vitnið G kveðst ekki hafa séð slagsmál á dansleiknum en orðið var við rifrildi og æsing. Hafi ákærði X, sem vitnið kveðst þekkja vel, verið eitthvað æstur. Vitnið kveðst hafa talað við hann og komið honum á brott, því sér hefði sýnst stefna í eitthvert vesen. Aðspurður kveðst hann ekki muna um hvaða leyti þetta var, en frekar á seinni hluta dansleiksins. Aðspurður kveðst hann ekki muna með hvaða hætti X yfirgaf dansleikinn.

Vitnið J ber að hafa verið í anddyri félagsheimilisins. Hafi hann komið þangað inn eftir að hafa verið að fá sér ferskt loft úti. Hafi hann séð ákærða Y slá til stráks. Hann hafi farið með ákærða út til að róa hann niður. Hann kveðst vita að strákurinn sem ákærði sló til heiti A.

Vitnið K var dyravörður á dansleiknum. Skýrir hann svo frá að er að því hafi komið að vísa fólki út er dansleiknum lauk hafi brotist út slagsmál. Hann kveðst hafa séð ákærða X í slagsmálum við einhvern strák og séð hnefa ákærða hafa farið á loft og strákurinn hafi fallið niður. Hann kveðst hafa þurft að hafa afskipti af einhverju öðru, en aðrir hafi gengið í þetta mál. Nokkru síðar hafi ákærði X verið í einhverjum látum frammi í anddyrinu, en vitnið kveðst ekki muna nánar eftir þeim atvikum.

Vitnið L var dyravörður á dansleiknum. Hann kveður þetta hafa verið erfitt ball og hafi verið töluvert um slagsmál. Hafi húsið raunar logað í slagsmálum. Spurður hvort ákærði X hafi verið viðriðinn slagsmál kvað hann svo vera. Vitnið kveðst hafa séð að ákærði og annar maður voru að munnhöggvast. Hafi hann gengið á milli, því að sér hafi virst ákærði X skalla manninn. Hafi hann þá sett ákærða út fyrir. Spurður um manninn sem ákærði skallaði kveðst vitnið muna að hann hafi ætlað að vísa honum út nokkru fyrr en maðurinn hefði þá sagt honum að hann væri lögga í fríi. Kvaðst vitnið þá hafa hætt við að vísa manninum út. Vitnið segir ákærða X hafa verið mjög æstan og hafi engu tauti verið við hann komandi.

Vitnið M kveðst hafa verið að tala við A er F kom að. Hafi F sagt A að láta hana vera því að hún væri kærastan sín. Aðspurð kveðst hún ekki hafa verið kærasta F. Einhver deila hafi verið að byrja þarna og hafi hún forðað sér. Spurð hvort hún hafi séð ákærða Y og H kvaðst hún hafa séð þá þarna en ekki séð nein samskipti þeirra við A.

Vitnið F ber að hann muni ekki mikið eftir atvikum.

Aðspurður kvaðst hann vera náskyldur ákærða X og vera góður vinur ákærða Y. Aðspurður kvaðst hann hafa séð slagsmál. Spurður milli hverra þau hafi verið kvaðst hann hafa séð báða ákærðu í einhverjum slagsmálum og þrjá aðkomumenn, en ekki geta lýst hvernig þau gengu fyrir sig. Spurður hvort hann þekki nafn einhvers aðkomumannanna kvað hann einn þeirra heita A. Kvaðst hann muna að hafa verið að spjalla eitthvað við hann, en það hafi allt verið í góðu. Spurður hvort hann hafi séð áverka á mönnum kvaðst hann ekki muna eftir því.

II.

Samkvæmt vottorði J-kk-ef B. G. J-kk-ef yfirlæknis leitaði A til hans klukkan 05:30 þann 13. júlí 2002. Var mikil skekkja á nefi og innkýlt brot vinstra megin á því. Blæðing var úr hægri nös. Var hún stöðvuð, nefið deyft og brotið rétt. Daginn eftir kom A aftur til skoðunar og kvartaði um verki í öxl. Engin merki voru um brot, en hann hafði greinilega tognað á vinstri öxl.

Samkvæmt vottorði E-kk-ef Ó-kk-ef sérfræðings í háls- nef og eyrnalækningum skoðaði hann A 16. júlí 2002. Við skoðun var nefið ennþá skakkt yfir til hægri. Mar var í augnkróknum vinstra megin og talsverð bólga yfir nefhryggnum. Nefið var rétt eftir deyfingu. Talsverð skekkja var á miðsnesinu og erfitt að rétta það fullkomlega. Segir í vottorðinu að hugsanlega þurfi að laga nefið með aðgerð síðar.

Hér fyrir dómi tók A fram að hann fái auðveldlegar blóðnasir en áður en hann varð fyrir þessum áverka.

Samkvæmt vottorði nefnds J-kk-ef B. G. J-kk-ef leitaði B til hans klukkan 04:30 13. júlí 2002. Var hann með sár hægra megin á enni. Var um að ræða 1 cm langan skurð, sem var dálítið djúpur. Sárið var saumað með þremur sporum.

Samkvæmt vottorði sama læknis leitaði C til hans klukkan 18:00 þann 13. júlí 2002 og kvaðst hafa verið sleginn í andlit og kvið. Kvartaði hann um verki í nefi og kviði. Við skoðun var hann með eymsli í kviði, en engin merki voru um alvarlega áverka. Var nefið töluvert bólgið og C ráðlagt að bíða í nokkra daga og leita þá læknis.

Samkvæmt vottorði nefnds E-kk-ef Ó-kk-ef leitaði C til hans 24. júlí 2002. Skoðun leiddi í ljós að nefið var skakkt yfir til hægri, smá stallur í nefbeini vinstra megin. Var greinilega um nefbrot að ræða. Nefið var deyft og rétt og fékkst á því góð staða.

Hér fyrir dómi kvaðst C finna meir fyrir kulda í nefi en áður.

III.

Í skýrslu sinni fyrir lögreglu lýsti A því að hann hefði verið á tali við stúlku sem heiti M-x-nf Staðfestir vitnið M þetta. Lýsir A því síðan að að hafi komið F og viljað að hann léti af tali við M. Framburður vitnisins F er óskýr um þetta, en hann minnist þess að hafa verið á tali við A. Framburður M styður framburð A um þetta. Kemur einnig fram í framburði beggja, M og A að þarna hafi byrjað deila eða rifrildi milli A og F. M kveðst ekki hafa orðið vitni að atvikum eftir þetta. Ákærði Y og H bera báðir að þeir hafi blandað sér í samskipti A og F. Kemur fram í framburði H og A að H hafi þarna ýtt við A og að A hafi fallið við. H og ákærði Y bera báðir að er A stóð upp hafi A slegið til H og þá hafi ákærði Y slegið A, en A kveðst hafa fengið höggið án fyrirvara. Ákærða Y og A ber saman um að eftir þetta hafi A slegið ákærða Y, en samkvæmt framburði ákærða Y gerðist það er hann hafði vikið frá og verið á tali við mann sem kvaðst vera lögreglumaður frá ..... Eftir þetta kveðst ákærði Y hafa farið og reynt að slá til A, en J hafi komið og dregið sig frá. Ber J að síðastgreinda atriðið sé rétt. Hafi hann farið með ákærða Y út úr húsinu.

Þegar framburður A og ákærða Y er virtur saman og síðan litið til framburðar J verður lagt til grundvallar að ákærði Y hafi slegið A eitt högg í höfuðið svo að hann féll. Er A hafi komist á fætur hafi hann farið að ákærða Y og slegið hann. Samkvæmt framburði ákærða Y þurfti hann að spyrjast fyrir um hver hefði slegið hann og eftir að hafa frétt af því hafi hann fundið A og reynt að slá til hans en J þá náð að draga ákærða frá. Getur þetta farið saman við að á meðan A var sleginn í gólfið eftir að hafa slegið til ákærða Y, eins og framburður hans hljóðar um, hafi ákærði Y verið að hafa af því spurnir hver hefði slegið hann.

Samkvæmt framansögðu er ekki vafi á að ákærði Y sló A í höfuðið, en ekki verður talið sannað að þessi ákærði hafi sparkað í A liggjandi. Áverkar A verða ekki raktir til þessa höggs svo sannað sé, þegar litið er til framburðar A. Verður ákærði ekki sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga eins og honum er gefið að sök, en árásin fellur undir verknaðarlýsingu 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með síðari breytingum.

IV.

Í skýrslu L hér fyrir dómi kom fram að er dansleiknum lauk hafi brotist út slagsmál í húsinu, en hann ætti erfitt með að rifja upp einstök atvik. Í skýrslum L fyrir lögreglu 25. júlí 2002 kemur fram að eftir að hann hafði komið á einhverri ró í anddyri hússins hafi hann farið inn í sal og þar hafi verið stimpingar í gangi. Maður hefði verið kominn út úr hópnum og hefði sá verið með skurð á enni sem blæddi úr. Ákærði X hefði verið meðal annarra í hópnum.

Vitnið K minnist þess að hafa séð ákærða X í slagsmálum við einhvern strák. Hafi hann séð hnefa ákærða á lofti og hafi strákurinn fallið.

Hér að framan er rakinn framburður A og B um að ákærði X hafi komið og slegið B og síðan farið beint að A, sem ber að þessi ákærði hafi þá vaðið í sig og slegið sig í andlitið. Fær þetta stoð í skýrslu E, sem ber að það hafi verið sami maður sem sló B og A.

Framburður B og A um háttsemi ákærða X er skýr og eindreginn og fær nokkra stoð í framangreindum atriðum í skýrslum L, K og E. Verður að telja nægilega sannað með þessu að ákærði X hafi slegið B eitt högg, með þeim afleiðingum að skurður opnaðist á enni hans svo úr blæddi og síðan farið að A og slegið hann í andlitið svo að hann féll, með þeim afleiðingum sem lýst er í læknisvottorði hér að framan. Varðar háttsemi ákærða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með síðari breytingum. Ekki verður talið sannað að ákærði hafi sparkað í A liggjandi.

Vitnið C ber eins og að framan er rakið að ákærði X hafi skallað sig í andlitið og síðan slegið sig í andlitið. Með skýrum framburði vitnisins L um að ákærði hafi skallað mann, sem vitnið þekkti sem þann sama og áður hafði sagst starfa sem lögreglumaður í afleysingum, verður talið sannað að ákærði hafi skallað C í andlitið. L sá ákærða ekki greiða C hnefahögg á eftir og verður það atriði ekki talið sannað. Áverkar C samkvæmt vottorði verða raktar til árásar ákærða. Varðar háttsemi ákærða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga með síðari breytingum.

V.

Aðfaranótt sunnudagsins 9. júní 2002 var haldin skemmtun á Rabbabarnum á Patreksfirði. Stóð fyrir henni D. Innheimtur var aðgangseyrir. D skýrði svo frá hér fyrir dómi að fyrr um vorið hefði staðið til hjá sér að þarna yrði fatafellusýning og hún verið auglýst, en ekki hefði getað orðið af henni. Þessi skemmtun 9. júní hefði verið með þeim hætti að tvær stúlkur kynntu ákveðna áfengistegund.

Um þetta mun hafa verið misskilningur og heimamenn vænst fatafellusýningar. Þarf ekki að leysa úr því hér hvort og þá hve mikla sök D hafi átt á þeim misskilningi. Mun hafa orðið órói í gestum af þessum sökum. Varð D fyrir áverka, sem ákærða X er gefið að sök að hafa valdið. Samkvæmt vottorði S-kk-ef Á-kk-ef K-kk-ef læknis leitaði D á slysa- og bráðadeild Landspítalans í Fossvogi 9. júní 2002. Greining móttökulæknis var bólga og mar á nefi, mar neðan við vinstra auga og mar á vinstri litlafingri.

Ákærði ber að hafa verið staddur á Rabbabarnum þessa nótt. Hann kveðst ekki hafa séð hvernig D fékk áverka, en kveðst muna að eitthvað hafi verið þarna í gangi, sem hann lýsti sem rifrildi og veseni. Gestir hafi greitt aðgangseyri í þeirri trú að fatafellusýning yrði á vegum D og verið óánægðir með það. Ákærði kveðst hafa gert einhverjar athugasemdir við þetta, enda sé hann kunnugur starfsmönnum sem þarna voru. Ákærði kveðst eitthvað hafa rætt við D um þetta. Hafi hann sagt að um misskilning væri að ræða og að hann myndi endurgreiða aðgangseyrinn, 1.000 krónur. Hafi það ekki verið efnt. Ákærði kveðst ekki hafa lent í neinum átökum þetta kvöld. Hann kveðst ekki muna eftir því hvernig samkomunni lauk, en þá hafa farið heim.

Vitnið D ber að komið hafi upp ágreiningur við gesti, sem hafi búist við að fatafellusýning yrði, en ekki vínkynning. Hafi hann boðist til að endurgreiða aðgangseyri. Maður hafi sagt sér að það gæti kostað vandræði ef ekki yrði fækkað fötum. Hann kveðst hafa spurt stúlkurnar sem vínið kynntu hvort þær væru reiðubúnar til að fækka fötum, en þær neitað. Hann hafi boðið öðrum manni sem kvartaði drykk. Hafi hann farið bak við barinn að tala við eigandann, T. Hafi þessi maður, sem hann hafi heyrt kallaðan X, þá ráðist á hann. Hann hafi snúið baki við manninum, sem hafi tekið í hann og fyrsta höggið hafi síðan komið beint á nef hans. Hann hafi fundið fyrir fleiri höggum, en verið vankaður eftir það fyrsta. Síðan hafi hann séð dyraverði halda manninum. Önnur stúlkan sem var að kynna vínið hafi síðan farið með honum inn í eldhús að hjálpa honum að stöðva blóðrás úr nefi hans.

Sami maður hafi síðar um nóttina reynt að ráðast á hann. Hann hafi þá verið við barinn og lögregla loks verið komin. Hafi maðurinn þá gert sig líklegan til að ráðast á hann, en lögregla stöðvað hann.

Vitnið N var að vinna á Rabbabarnum þetta kvöld. Hann kveðst ekki hafa séð er D varð fyrir árásinni. Hann hafi staðið gegnt honum við barinn og verið að halda mönnum frá honum. D hafi þá verið sleginn, en hann hafi ekki séð hver gerði það. Hafi hann ekki áttað sig á að D hefði orðið fyrir árás fyrr en hann féll. Vitnið segir D hafa staðið við enda barborðsins þar sem gangvegur sé inn í eldhús. Aðspurður segir N að ákærði hafi verið rólegur er þetta gerðist.

Vitnið O var dyravörður á Rabbabarnum þetta kvöld. Hann ber að hann hafi gert ráð fyrir að vera dyravörður á fatafellusýningu, en þetta hafi reynst vera kynning á tiltekinni víntegund. Hafi gestir verið ósáttir af þessari ástæðu. Kveðst vitnið hafa sagt D að hann yrði að endurgreiða aðgangseyri, því órói hafi verið í mannskapnum, ekki aðeins ákærða, heldur fleirum. Vitnið kveðst hafa endurgreitt einum eða tveimur mönnum, en síðan ákveðið að afhenda D sjóðinn og sagt honum að hann yrði að endurgreiða sjálfur. Órói hafi orðið og einhverjar ryskingar. Vitnið kveðst hafa staðið við enda barborðsins og D fyrir aftan hann. Vitnið kveðst hafa verið að róa ákærða eitthvað niður. Hann hafi ekki séð almennilega hvað gerðist. Hann hafi talið að D hafi fallið og rekið höfuðið í hillu. Ákærði hafi ólmur viljað ná til D, en vitnið verið að varna því og nánast haldið ákærða í fanginu. Kveðst hann telja ólíklegt að ákærði hafi getað náð til D. Hann tekur fram að fleiri hafi verið þarna og órói í mönnum. Aðspurður segir hann að ákærði hafi verið nokkuð æstur eins og fleiri gestir hafi verið.

Vitnið P lögreglumaður segir í frumskýrslu og var framburður hans fyrir dómi samhljóða henni efnislega að lögregla hafi verið kölluð að Rabbabarnum. Er að var komið var ákærði fyrir utan að reyna að komast inn. Var hann ósáttur við D og taldi hann hafa svindlað á sér. Vitnið segir ákærða hafa róast, en fram kemur í frumskýrslunni að hann hafi í fyrstu verið æstur og viljað berja D. Fyrir innan hafi þeir hitt D, sem hefði bent á ákærða sem árásarmanninn. Blætt hefði úr nefi D og hann verið eitthvað bólginn í framan.

Vitnið R, sem þá var unnusta D, var að kynna vín þetta kvöld. Hún kveðst ekki hafa séð hver veitti D áverka. Hún kveðst muna að D hafi aðallega verið að ræða við einn mann sem var óánægður, en ekki muna eftir þessum manni. Vitninu var kynntur framburður hennar fyrir lögreglu 11. nóvember 2002, þar sem hún skýrði svo frá að hún hefði séð að maður sem kallaður er [...] sló D í andlitið með hnefanum. Vitnið kvaðst ekki muna þessi atvik lengur, en taldi víst að þetta hefði verið sér í ferskara minni er hún gaf lögregluskýrsluna.

Vitnið S var að vinna á barnum þetta kvöld. Segir hún að læti hafi orðið, en að hún muni ekki rás atburða. Þessi læti hafi byrjað úti við dyr. Hafi myndast þvaga þarna. Aðspurð kvað hún ákærða hafa haft sig nokkuð í frammi og líklega einna mest af mönnum sem voru óánægðir með að ekki var fatafellusýning svo sem þeir höfðu vænst.

Vitnið T, sem kveðst hafa verið yfirmaður á staðnum þetta kvöld kveðst hafa verið við enda barborðsins ásamt D og fleira fólki og hafi menn verið að ræða málin. Þetta hafi endað með því að D hafi fengið hnefa í nefið. Spurður hver hefði greitt höggið kvaðst hann ekki muna það. Hann kveðst muna að ákærði hafi verið þarna en þarna hafi verið töluverður hópur af mönnum. Vitnið bar fyrir lögreglu 13. ágúst 2002 að hann hefði ekki orðið vitni að því er D var sleginn, en þegar hann var búinn að stilla til friðar hafi ákærði sagt sér að hann hefði slegið D. Er vitninu var kynnt þessi skýrsla sagðist hann ekki muna þetta nánar, en kvað ekki ástæðu til að ætla að hann hafi skýrt lögreglu öðruvísi en rétt frá.

Eins og rakið er hér að framan ber D eindregið að ákærði hafi slegið sig. Benti hann lögreglu á ákærða sem árásarmanninn er hún kom á vettvang síðar um nóttina. Samkvæmt skýrslu lögreglu var ákærði utan dyra er hún kom að, en var æstur og vildi berja D. Framburður vitnisins R fyrir lögreglu er í samræmi við framburð D um að ákærði hafi slegið hann.

Starfsmönnum staðarins, þeim O og N ber ekki saman um ástand ákærða. Kveður sá fyrrnefndi hann hafa verið æstan og viljað sækja að D, en sá síðarnefndi segir hann hafa verið rólegan.

Í skýrslu hins síðarnefnda fyrir lögreglu kemur þó fram að hann hafi þurft að taka ákærða frá D, en ákærði hafi reynt að sækja að D. Er þetta í betra samræmi við skýrslu O, sem ber að hann hafi verið að halda ákærða frá D og ákærði verið æstur. Hvorugur þessarra manna kveðst hafa séð ákærða slá D og telur O það ólíklegt að ákærði hafi getað náð til D þar sem hann hafi verið með hann nánast í fanginu.

Þrátt fyrir vísbendingar um að ákærði hafi slegið D, samanber framburð D, skýrslu unnustu hans fyrir lögreglu og framburð vitnisins T fyrir lögreglu um að ákærði hafi sagst hafa slegið D, svo og vitnanna O og N um að hafa þurft að halda ákærða frá D, verður að líta til þess að ekkert vitni að D og R frátöldum ber að það hafi verið ákærði sem sló D. Þegar þetta er virt saman við framburð vitnisins O um að hann hafi nánast verið með ákærða í fanginu og haldið honum frá D þykir nokkur vafi geta leikið á því að ákærði hafi slegið D eins og honum er gefið að sök. Verður að virða þennan vafa ákærða í hag. Samkvæmt þessu verður ákærði sýknaður af sakargiftum í IV. kafla ákærunnar.

VI.

Ákærði Y er hér sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að slá A eitt högg í höfuðið. Einnig er því slegið föstu að ekki verði talið sannað að ákærði hafi valdið áverkum á A með þessu höggi. Ákærði hefur hreinan sakaferil. Með tilliti til þessa og þess hve langt er liðið síðan ákærði framdi þetta brot verður ákvörðun refsingar hans frestað skilorðsbundið í eitt ár, eins og nánar greinir í dómsorði.

Ákærði X er hér sakfelldur fyrir tvö brot gegn 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga og eitt brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga. Ákærði rauf með þessum brotum skilorð dóms frá 16. nóvember 2001, þar sem hann var dæmdur í 30 daga fangelsi, skilorðsbundið í tvö ár fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga. Verður að taka skilorð þess dóms upp og dæma ákærða refsingu í einu lagi, sbr. 60. gr. almennra hegningarlaga.

Refsing ákærða ákveðst eftir þessu og samkvæmt 77. gr. almennra hegningarlaga, fangelsi í tvo mánuði. Þegar af þeirri ástæðu hve langt er liðið síðan hann framdi brotin, verður refsingin bundin skilorði eins og nánar greinir í dómsorði.

Skaðabótakröfur eru gerðar í málinu af E-kvk-þgf D-kvk-þgf P-kvk-þgf hdl. í umboði Lögmannsstofunnar Fortis ehf. f.h. A, B og C.

A krefst miskabóta úr hendi beggja ákærðu að fjárhæð 400.000 krónur, þjáningabóta að fjárhæð 28.800 krónur og 68.000 króna vegna skemmda á fatnaði, auk lögmannsþóknunar að fjárhæð 74.501 króna.

Samkvæmt framangreindri niðurstöðu um þátt ákærða Y verður ekki talið nægilega ljóst eins og þetta mál liggur fyrir að þessi ákærði hafi bakað sér bótaskyldu gagnvart A. Verður bótakröfunni vísað frá dómi hvað þennan ákærða varðar.

Eftir niðurstöðu málsins hvað varðar þátt ákærða X hefur hann bakað sér bótaskyldu gagnvart A. Krafa um þjáningabætur samkvæmt 3. gr. laga nr. 50/1993 og krafa vegna skemmda á fatnaði er ekki nægilega studd gögnum og verður þeim kröfuliðum vísað frá dómi. Með tilliti til afleiðinga árásarinnar verður ákærði dæmdur til að greiða A miskabætur samkvæmt 26. gr. nefndra laga, sem ákveðast 150.000 krónur, auk lögmannsþóknunar sem ákveðst 40.000 krónur.

B krefst 200.000 króna miskabóta úr hendi ákærða X, þjáningabóta að fjárhæð 6.720 krónur, 19.490 króna vegna skemmda á fatnaði og 47.772 króna lögmannsþóknunar. Kröfuliðir vegna þjáningabóta og skemmda á fatnaði eru ekki nægilega studdir gögnum og verður þeim vísað frá dómi. Með vísan til þess að skurður opnaðist á enni B sem þurfti að sauma saman með þremur sporum verður ákærði dæmdur til að greiða B miskabætur samkvæmt 26. gr. skaðabótalaga, sem ákveðast 50.000 krónur og lögmannsþóknun sem ákveðst 30.000 krónur.

C krefst 300.000 króna miskabóta úr hendi ákærða, þjáningabóta að fjárhæð 28.800 krónur, 35.000 króna vegna skemmda á fatnaði og munum og lögmannsþóknunar að fjárhæð 64.902 krónur. Kröfuliðir vegna þjáningabóta og skemmda á fatnaði og munum eru ekki studdir gögnum og verður þeim vísað frá dómi. Ákærði verður dæmdur til að greiða C miskabætur samkvæmt 26. gr. skaðabótalaga sem ákveðast 120.000 krónur og lögmannsþóknun sem ákveðst 40.000 krónur.

Í öllum tilvikum er gerð krafa um vexti samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 á dæmdar bætur frá tjónsdegi og síðan dráttarvaxta til greiðsludags. Verða dæmdir vextir samkvæmt 8. gr. nefndra laga frá 13. júlí 2002 til þess er mánuður var liðinn frá því að ákærða var birt ákæran, en dráttarvextir frá því tímamarki til greiðsludags.

Sakarkostnaður á rannsóknarstigi vegna áverkavottorða hvað varðar ákæruliði I-III nemur 48.500 krónum. Verður ákærði X dæmdur til að greiða þennan kostnað, en sakarkostnaður á rannsóknarstigi vegna ákæruliðar IV greiðist úr ríkissjóði. Þá verður hann dæmdur til að greiða ferðakostnað skipaðs verjanda síns, A-kk-ef C-kk-nf hrl., sem nemur 23.420 krónum. Málsvarnarlaun sama verjanda ákveðast 298.800 krónur með virðisaukaskatti. Með tilliti til þess að ákærði er fundinn sýkn af sakargiftum í IV kafla ákæru verður ¼ þeirra felldur á ríkissjóð, en ákærði dæmdur til að greiða þau að ¾.

Ákærði Y verður dæmdur til að greiða ferðakostnað skipaðs verjanda síns, H-kk-ef B-kk-ef hdl., 17.900 krónur. Málsvarnarlaun sama verjanda ákveðast 249.000 krónur með virðisaukaskatti. Með tilliti til niðurstöðu um þátt þessa ákærða í málinu þykir rétt að fella helming þeirra á ríkissjóð en ákærði verður dæmdur til að greiða þau að hálfu.

Dóm þennan kveður upp E-kk-nf S-kk-nf dómstjóri. Dómsuppsaga hefur tafist vegna anna dómara.

Dómsorð:

Ákvörðun refsingar ákærða Y er frestað og skal hún falla niður að liðnu einu ári frá uppsögu þessa dóms að telja, haldi hann almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með síðari breytingum.

Ákærði X sæti fangelsi í tvo mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppsögu þessa dóms að telja, haldi hann almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga með síðari breytingum.

Ákærði X greiði A 190.000 krónur með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 frá 13. júlí 2002 til 3. júní 2004, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði X greiði B 80.000 krónur með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 frá 13. júlí 2002 til 3. júní 2004, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði X greiði C 160.000 krónur með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 frá 13. júlí 2002 til 3. júní 2004, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði Y greiði 142.400 krónur í sakarkostnað, þar með talinn helming málsvarnarlauna skipaðs verjanda síns, H-kk-ef B-kk-ef hdl., sem ákveðast í heild 249.000 krónur.

Ákærði X greiði 296.020 krónur í sakarkostnað, þar með talda ¾ hluta málsvarnarlauna skipaðs verjanda síns, A-kk-ef C-kk-nf hrl., sem ákveðast í heild 298.800 krónur.

E-kk-nf S-kk-nf