S-2293/2019

Dómur

Mál þetta, sem dómtekið var að lokinni aðalmeðferð 1. 12. 2020, er höfðað með ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, útgefinni 26. 11. 2019, á hendur X, kt. 0000000000, […], fyrir „ofbeldi í nánu sambandi, með því að hafa aðfaranótt föstudagsins 27. janúar 2017, að […], veist að A, fyrrverandi sambýliskonu sinni og slegið hana í andlitið þar sem hún sat á rúmi í svefnherbergi og skömmu síðar þar sem hún stóð við rúmstokk í öðru herbergi sparkað af afli með báðum fótum í brjóstkassa hennar, þannig að hún kastaðist aftur fyrir sig á skáp, allt með þeim afleiðingum að hún hlaut brot á bringubeini, brot á fingri, opið sár á hné og á fingri.

Telst brot þetta varða við 1. mgr. 218. gr. b. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 en til vara við 1. mgr. 218. gr. sömu laga.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkrafa:

Þess er krafist að kærði verði dæmdur til að greiða A, 2.500.000 krónur í miskabætur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 27. janúar 2017 til þess dags er mánuður er liðinn frá því að krafa þessi verður birt honum, en frá þeim degi með dráttarvöxtum samkvæmt. 1. mgr. 6. gr. sömu laga til greiðsludags.

Ennfremur er þess krafist að kærði greiði umbjóðanda mínum útlagðan kostnað sem hún hefur orðið fyrir vegna málsins og framangreindra atvika og þann kostnað sem hún kann að verða fyrir og ekki liggur enn fyrir um, þ.m.t. málskostnað.

Loks er krafist þóknunar tilnefndum og síðar skipuðum réttargæslumanni til handa, sbr. 48. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.“

Ákærði neitar sök og krefst sýknu. Til vara krefst hann þess að verða ekki gerð refsing en til þrautavara vægustu refsingu sem lög leyfi. Hann krefst þess að bótakröfu verði vísað frá dómi en til vara sýknu af henni. Sakarkostnaður verði allur greiddur úr ríkissjóði.

Málavextir

Samkvæmt frumskýrslu var lögregla kölluð á slysadeild kl. 01:38 hinn 27. janúar 2017 en þangað væri tilkynnandi, B, á leið með dóttur sína, A, brotaþola. Samkvæmt skýrslunni ræddi lögregla við B á slysadeildinni og er haft eftir honum að brotaþoli hafi hringt og beðið um að verða sótt. Þegar B hafi komið á vettvang hafi hún tekið á móti honum og hnigið niður, átt erfitt með að anda og verið mjög mikið niðri fyrir. Hafi B þá ákveðið að fara með hana á slysadeild. Gerandi sé X, ákærði í máli þessu. Í skýrslunni segir að B hafi sagt ákærða „sjúklega afbrýðisaman og að það hafi verið tilefni árásarinnar þetta kvöld.“ Hafi B áður þurft að sækja brotaþola vegna mála sem upp hefðu komið milli hennar og brotaþola „en þetta hefði aldrei gengið svona langt.“ Í skýrslunni segir að mjög erfitt hafi verið að ræða við brotaþola „sökum þess hve hún var kvalin auk þess sem hún grét mikið.“

Fyrir liggur lögregluskýrsla rannsakara. Segir þar að á slysadeild hafi brotaþoli verið mjög kvalin og hafi fengið sterk verkjalyf. Hún hafi verið mjög miður sín og átt erfitt með tal. Hafi ekki verið hægt að taka af henni skýrslu vegna ástands hennar. Hafi henni verið tjáð að hún yrði boðuð til skýrslutöku eftir helgina. Síðar segir að þegar skýrsluritari hafi setið hjá brotaþola „reyndi hún að koma frá sér orðum sem gekk erfiðlega.“ Henni hafi þá verið kynnt vitnaskylda, vitnaábyrgð og réttur til að skorast undan skýrslugjöf. Er haft eftir brotaþola að fyrr um kvöldið, á heimleið af bar, hafi ákærði verið með ásakanir í hennar garð. Hann hafi síðan ögrað henni, verið leiðinlegur, niðurlægt hana og kallað ljótum nöfnum. „Hann hafi haldið á símanum sínum glottandi og tekið video af henni þar sem hún var mjög reið og sár út í hann. Hún kvaðst hafa barið [ákærða] þar sem hún hafi verið að verja sig er hann barði hana og hafi hann verið glottandi.“ Þá er haft eftir brotaþola að ákærði „hafi skyndilega sparkað mjög fast í bringu hennar og við það hafi hún fallið gólfið og ekki náð andanum, hún hafi reynt að standa upp og fallið nokkrum sinnum í gólfið. [Ákærði] hafi ekkert aðhafst og verið glottandi með símann sinn. Einnig hafi hann sparkað í líkama hennar annars staðar.“ Brotaþoli hafi náð að hringja í föður sinn sem hafi komið skömmu síðar og ekið henni á slysadeild.

Í skýrslunni er jafnframt haft eftir foreldrum brotaþola að brotaþoli „hafi hringt í síma móður hennar og óskað eftir því að þau kæmu á heimili hennar þar sem [ákærði] hafi gengið í skrokk á henni.“

Brotaþoli gaf skýrslu hjá lögreglu 30. janúar 2017. Í skýrslunni er meðal annars haft eftir henni að hún hafi beðið ákærða að sofa í öðru herbergi en hann neitað og farið inn í svefnherbergið og upp í rúm og hafi sagt henni að fara út. Hún hafi farið í rúmið, ýtt aðeins við honum og beðið hann um að fara í hitt herbergið. Þá hafi hann slegið hana fast. Henni hafi brugðið og slegið hann á móti. Hún hafi ítrekað ósk sína um að ákærði færi úr herberginu, sagt honum að sambandi þeirra væri að ljúka og að hann væri geðveikur. Hún hafi ýtt á ákærða og sagt honum að fara úr rúminu en muni næst eftir að hún lendi á gólfinu upp við vegg. Hann hafi sparkað henni úr rúminu. Hún hafi farið fram og hent glasi í gólfið. Ákærði hafi komið fram og þá verið að taka brotaþola upp á síma sinn.

Ákærði gaf skýrslu 3. febrúar. Neitaði hann þar sök og kvaðst hvorki hafa sparkað í brotaþola, lamið hana né gert neitt annað. Hún hafi hins vegar bæði kýlt sig og slegið. Hafi hann fengið blóðnasir af. Í lok skýrslutökunnar er bókað að verjandi ákærða hyggist hafa milligöngu um að koma myndböndum til lögreglu.

Í málinu liggja fyrir myndupptökur og er óumdeilt að ákærði tók þær á síma sinn um nóttina. Er um að ræða sjö myndskeið, alls tæplega 32 mínútur að lengd, auk tveggja sem munu hafa verið tekin þegar brotaþoli hefur yfirgefið íbúðina. Af skráningu sem fylgir myndskeiðunum verður ráðið að fyrsta upptaka hefjist kl. 00:53 en hin síðasta fyrir brottför brotaþola hefjist kl. 01:17 og stendur sú upptaka í 16 mínútur og 13 sekúndur.

Í gögnum málsins eru útprentaðar fimm myndir úr upptöku sem mun hafa byrjað kl. 01:03. Í gögnunum hefur lögregla skráð þá lýsingu að umrætt myndskeið hefjist á því að ákærði sé að taka myndband af brotaþola þar sem hún situr í stiga í sínum síma. Ákærði fari síðan inn í svefnherbergi. Brotaþoli gráti og megi gera ráð fyrir að hún sé ölvuð „miðað við tón gráts“ og þess er hún segi. Ákærði sé í svefnherbergi og óljóst megi heyra tal brotaþola frammi. Ákærði fari upp í rúm en staldri stutt við og fari fram þegar 02:46 mínútur séu liðnar af myndskeiðinu, og þá megi heyra eins og brotaþoli sé að skemma eitthvað. Þegar 03:11 mínútur séu liðnar af myndskeiðinu nái hann henni í mynd og hún komu þá til hans og elti inn í svefnherbergið. Næst er birt kyrrmynd af andliti ákærða, tekin þegar 03:28 eru liðnar. Hefur þar lögregla skráð: „Það má vel greina ögrun í því að hann sé að taka hana upp. 03:28 segir hún að hann sé glottandi og hann snýr myndavélinni að sér tímabundið og er með fýlusvip.“ Næsta mynd sýnir brotaþola með opinn munn við tá ákærða. Við þá mynd hefur lögregla skráð lýsinguna „Myndavélin snýr síðan að [brotaþola] þegar hún bítur í vinstri stórutá [ákærða]. Í beinu framhaldi sparkar hann í hana og hún hendist á ofn.“ Næsta mynd sýnir brotaþola halda á lampa í hægri hendi og undir stendur sú lýsing lögreglu að þremur sekúndum síðar taki brotaþoli upp lampa og lemji til ákærða fjórum sinnum.

Á myndskeiði sem mun hefjast kl. 01:03 situr brotaþoli í upphafi í tröppum í íbúðinni og heldur á síma. Er henni greinilega mikið niðri fyrir og virðist ýmist stynja eða gráta. Talar hún jafnframt með neikvæðum hætti til ákærða og segir meðal annars að hann sé „vangefinn“ og „þroskaheftur“. Ákærði virðist fara með símann í annað herbergi og þegar 1 mínúta og 7 sekúndur eru liðnar af upptökunni heyrist brotaþoli segja „mamma getur þú komið og sótt mig?“ Heyrist þá lágt og óskýrt í annarri kvenrödd en brotaþoli bætir við: „sótt mig núna.“ Eftir tveggja sekúndna þögn segir brotaþoli: „Hvað heldurðu? Hann getur ekki ráðið við sig.“ Brotaþoli bætir við örfáum orðum sem ekki skiljast greinilega á upptökunni en virðist svo segja að hún sé „komin með ógeð.“ Skömmu síðar beinir ákærði myndavélinni að sjálfum sér og segir: „Þið fyrirgefið, ég bara“ og hristir svo höfuðið. Næstu mínútu heyrast ýmist stunur eða más í brotaþola. Kemur hún svo í mynd og talar harðlega til ákærða og virðist svo fara á eftir ákærða inn í herbergi, svo sem lögregla hefur lýst í gögnum málsins.

Verður nánar vikið að efni upptakanna í niðurstöðukafla málsins.

Í málinu liggur vottorð C, sérfræðings í bráðalækningum, dags. 13. febrúar 2017. Segir þar að brotaþoli hafi komið á bráðamóttöku Landspítala kl. 01:40 hinn 27. janúar. Hafi hún sagt svo frá að hún hefði verið á bar með sambýlismanni og vinnufélögum. Þegar heim hafi verði komið hafi sambýlismaðurinn hrint henni. Hún sé ekki viss hvernig hún hafi lent en strax fundið fyrir verk í sitjanda, hægra megin. Hún hafi staðið upp og síðan fengið högg á sig. Við þetta hafi hún dottið og þá hafi viðkomandi maður sparkað fast í brjóstkassa hennar. Að hennar sögn hafi hún hvorki fengið högg á höfuð né misst meðvitund. Hún hafi lýst miklum andþyngslum eftir höggið á brjóstkassann og að vera með verk við minnstu hreyfingu. Einnig hafi hún haft verki í fingrum á hægri hendi og væga verki í hægra hné. Hún hafi sagt að hún hvorki hefði verki í kvið né væri óglatt.

Um skoðun á brotaþola segir í vottorðinu: „Við fyrstu skoðun var [brotaþoli] skýr, vel vakandi og gat gefið greinargóða lýsingu á atburðum. Virtist með talsverða verki við hreyfingu á hálshrygg. Við skoðun á brjóstkassa voru eymsli til staðar við þreifingu yfir bringubeini og ofarlega á brjóstkassa framantil. Lungnahlustun hrein. Kviður var mjúkur og án eymsla. Ekki aflögun á mjaðmagrind. Við skoðun á hægri hendi var um 10x5 mm yfirborðslægt sár aftanvert við þumalrót. Um 2 mm sár var grunnt yfir nærkjúku baugfingurs, nokkuð góð hreyfigeta í fingrinum en fékk verki við hreyfingu og eymsli yfir liðnum. Ekki sjáanleg aflögun né merkjanlegt los á liðböndum. Á vinstri fæti voru tvö roðasvæði neðan við hnéskel, efra ca 15x10 mm og neðra 30x20 mm. Ekki vökvi í hnélið. Krossbönd og hliðlægu liðbönd virtust heil. Á hægri fæti var um 5x5 mm Ulaga sár yfir hnéskel en ekki vökvi í hnélið og krossbönd og hliðlægu liðbönd virtust heil. Eymsli yfir setbeini á hægri rasskinn en ekki að sjá mar, sár eða bólgu.“

Rannsóknum er lýst svo: „Almennar blóðprufur og hjartaensím voru eðlileg. Hjartalínurit var eðlilegt. Áverkaómskoðun sýndi ekki merki um loftbrjóst, blæðingu í brjóst eða kviðarhol né í gollurshús. Greinilegt brot sást á bringubeini við ómskoðun. Röntgenmynd af lungum sýndi ekki áverkamerki en á röntgenmynd af bringubeini virtist rof í yfirborði beinsins sem samrýmdist broti. Röntgenmynd af hægri baugfingri sýndi brot í nærhluta miðkjúku fingursins. Tölvusneiðmynd af kviðarholi sýndi ekki fram á áverka.“

Greiningar hafi verið brot á bringubeini, brot á fingri, opið sár á hné og opið sár á fingri.

Í vottorðinu dregur læknirinn fram samantekt og álit sitt: „[Brotaþoli] var með talsverða áverka sem sáust við skoðun og ofangreindar rannsóknir. Samrýmast þeir vel lýsingu hennar á atburðum. Kröftugt högg þarf á brjóstkassann til að brjóta bringubeinið. Slíku beinbroti fylgir umtalsverð hætta á áverkum á lungu og hjarta en engin merki fundust um slíka fylgikvilla brotsins fundust hjá [brotaþola]. Búast má við að broti í bringubeini fylgi verulegir verkir sem versna við öndun og allar hreyfingar. Algengt er að slíkir verkir standi yfir í allmargar vikur eða fáeina mánuði. Þá fylgir broti á bringubeini hætta á lungnabólgum. Ef ekki koma upp slíkir fylgikvillar eru almennt nokkuð góðar horfur á fullum bata vegna þessa brots. [Brotaþoli] var með ótilfært brot á hægri baugfingri. Slíku broti fylgja ávallt færniskerðing og verkir á meðan það er að gróa. Marga mánuði getur tekið að losna við verki og ná upp fullri hreyfigetu í fingri eftir brot sem þetta og stundum eru viðvarandi verkir eftir þessi brot.“

Í skjalinu liggur skjal, merkt „Samskiptaseðill hjúkrunar Heilsugæslan [...]“, dags. 27. janúar 2017. Þar kemur fram að ákærði hafi komið til að fá áverkavottorð. Skráð er eftir honum saga: „Heimilisátök. Var staddur heima hjá sér um kl. 1:30. Var [laminn] á nokkrum stöðum ítrekað. Á höndum og fótum.“ Á vottorðið er sem undirskrift prentað nafn D hjúkrunarfræðings. Þá liggur í málinu skjal merkt „Samskiptaseðill Heilsugæslan [...]“, dags. 27. janúar 2017. Þar segir að ákærði hafi komið til að láta skrá áverka. Á vottorðinu er skráð sem lýsing starfsmanns: „Segir frá því að sambýliskona hafi ráðist á sig og barið sig og klórað og reynt að bíta sig í nótt ásamt því að brjóta og bramla heima. Segir hana hafa lamið sig með lampa. O: [Ákærða] virðist mjög brugðið. Það er bólga og mar yfir medial mallol vinstra fæti og sár aftan á vinstri hæl, klórför og sár á vinstra læri, klórför á bringu og á baki, klórför í andliti, klórför og sár á upphandleggjum. Blámi undir vinstri stórutáarnögl. Hann haltrar aðeins við gang og kennir um verk í vinstri ökkla. Hann er ekki viss um hvort sambýliskona hafi náð að bíta sig eins og hún reyndi en til öryggis fær hann Tetanussprautu.“ Á vottorðið er sem undirskrift prentað nafn E heimilislæknis.

Í málinu liggur vottorð F heimilislæknis, dags. 21. febrúar 2017. Þar segir að ákærði hafi leitað til læknisins 1. febrúar 2017 en hann hafi lent í „áflogum/líkamsárás“ að kvöldi 27. janúar. Hann hafi verið heima ásamt unnustu „sem vill að hann fari í annað herbergi og þar orðið fyrir árás frá henni, þar sem hún slær hann með ýmsum áhöldum.“ Hann hafi farið í skoðun daginn eftir en vilji fá þetta skráð „aðeins betur til öryggis.“ Hann sé farinn að lagast af áverkum en finni enn til í vinstri fæti og sé aumur á úlnliðum og olnbogum. Um skoðun á ákærða segir í vottorðinu: „Er með marbletti utanvert á [vinstra] læri, [vinstra] hné og aumur um [vinstri] ökkla og mar undir nögl stóru táar [vinstri] fótar. Mar á [vinstri] upphandlegg. Aumur á [vinstri] augabrún og upp í hársvörð [vinstra] megin og á [hægri] kinn. Eymsli á [vinstri] úlnlið og [vinstri] olnboga. Nokkur gróandi sár [vinstra] megin á mjóbakinu.“

Skýrslur fyrir dómi

Ákærði sagði þau brotaþola hafa verið í sambandi í einhverja mánuði. Það hefði gengið „upp og ofan“, þau hefðu á þeim tíma bæði slitið sambandinu og hafið á nýjan leik. Þau hefðu átt margar góðar stundir en einnig væri ljóst að sambandið hefði „endað ekki nógu vel“. Ákærði sagði að á sambandstímanum hefði komið fyrir einu sinni áður að brotaþoli hefði verið „ósátt við eitthvað sem var í gangi“ í samskiptum þeirra. Engin líkamleg átök hefðu orðið milli þeirra áður.

Ákærði sagði að umrætt kvöld hefðu þau komið heim um miðnættið og brotaþoli þá verið orðin reið vegna einhvers lítilræðis. Brotaþoli hefði orðið „reið og fúl“. Ákærði hefði farið, burstað tennurnar og háttað sig í rúm. Brotaþoli hefði ekki tekið það í mál. Ákærði hefði legið á maganum en brotaþoli tosað af honum sængina. Brotaþoli hefði sagt ákærða vera „ógeðslegan“ og hefði viljað fá hann út. „Drullaðu þér út“, hefði hún sagt. Eitt hefði leitt af öðru „og svo verð ég bara fyrir því, sem ég hef bara aldrei getað áttað mig á, að hún ræðst ítrekað á mig, ítrekað, aftur og aftur, hún tekur lampa sem er þarna, lemur mig og ber með [honum], hann er með grjóti á sér, það hefði nú getað farið illa.“ Ákærði hefði ekki gert annað en að verja sig og hlaupið yfir í annað herbergi. Brotaþoli hefði komið þangað „og heldur áfram. Fer svo fram í stofu, brýtur og bramlar“. Ákærði hefði farið á eftir henni „til þess að sjá hvað þar er í gangi“. Þar hefði brotaþoli tekið barstól og kastað í ákærða. Ákærði hefði farið inn í annað herbergi og hún á eftir. Brotaþoli hefði sparkað ítrekað í ákærða og slegið hann. Hún hefði bitið hann í tá af öllu afli. „Og ég kippist svona til, þá fer hún eitthvað aðeins til baka, bara við það að ég dreg löppina til baka“. Ákærði hefði farið inn í herbergi og lokað að sér en brotaþoli hefði hringt í föður sinn sem hefði komið á vettvang. Ákærði hefði talað stuttlega við föður brotaþola. Eftir það hefði brotaþoli hefði svo farið með föður sínum af vettvangi.

Ákærði sagði að undir árásum brotaþola hefði hann haldið höndum að sér og forðað sér.

Ákærði var nánar spurður um atburðarásina og svaraði þá: „Ég lá uppi í rúmi, hún var búin að vera að slá og berja mig, þannig að ég fer ofan í rúm og þá tekur hún í tána á mér, ég er liggjandi með löppina uppi, og bítur í hana og ég kippi því til baka, hún er með öllu afli að halda í því, hún rennur eitthvað aðeins til baka og þá tekur hún lampann og lemur með honum þangað til hann brotnar í spað.“ Nánar spurður sagðist ákærði hafa „klárlega“ kippt fótunum að sér. Aðspurður sagðist hann aldrei hafa sparkað í brotaþola í atburðarásinni. Sérstaklega spurður neitaði hann að hafa sparkað í brjóstkassa hennar.

Ákærði sagðist telja atburðarásina alla hafa tekið um hálfa til eina klukkustund.

Ákærði sagðist ítrekað hafa reynt að tala brotaþola til á meðan á þessu hefði staðið. Hann hefði aldrei misst stjórn á skapi sínu.

Ákærði sagði að brotaþoli hefði haft á orði að réttast væri að taka atburðarásina upp á band svo þar sæist hversu „ógeðslegur“ ákærði væri. Hann hefði þá hugsað með sér að það gæti verið skynsamlegt að taka upp, þau gætu þá horft á það daginn eftir og lært eitthvað af því. Hann hefði því tekið upp símann. Ákærði hefði verið „virkilega hræddur við ástandið“.

Ákærði var spurður hvaða skýringu hann hefði á því brotaþoli hefði fengið brot á bringubeini. Hann sagðist ekki hafa forsendur til að skýra það læknisfræðilega, en „miðað við átökin þegar hún er að lemja og berja mig þá veit ég ekki hvað getur gerzt og hvað gerist inni í stofu þegar ég er ekki þar og glerbrot úti um allt“. Brotaþoli hefði tekið upp mjög þungan barstól og kastað honum. Ákærði kvaðst ekki geta svarað hvernig bringubeinsbrotið hefði komið en það væri ekki af sínum völdum.

Ákærði sagði að í stofunni hefðu verið brotin tölvur, glös, vasar og skápar.

Ákærði var spurður um brot á fingri og opið sár á hné brotaþola. Hann sagði að brotaþoli hefði verið með „tvo þunga lampa sem hún rífur í og lemur mig ítrekað með þangað til þeir brotna.“ Ákærði hefði hvorki slegið brotaþola né sparkað í hana.

Ákærði sagðist hafa drukkið nokkura bjóra um kvöldið en ekki vita hvað brotaþoli hefði gert, hún hefði verið í öðru samkvæmi um kvöldið. Hún hefði þó verið „greinilega búin að fá sér eitthvað.“

Ákærði var spurður hvers vegna hann hefði ekki lagt fram kæru á hendur brotaþola vegna líkamsárásar. Hann sagðist hafa haft hug á því og hafa leitað sér lögfræðiaðstoðar en verið sagt að kæran myndi daga uppi í kerfinu og hann hefði ekkert upp úr kæru.

A brotaþoli sagði upphaf kynna þeirra ákærða hafa verið í apríl 2016. Sambandið hefði byrjað fyrir alvöru í júní eða júlí. Brotaþoli hefði á þeim tíma verið búin að selja íbúð sína og „í barnaskap“ hennar hefði verið ákveðið að hún flytti til ákærða.

Brotaþoli sagði þau hafa verið nýflutt í hús sem ákærði hefði gert upp. Umrætt kvöld hefði hún farið í hóf með gömlum vinnufélögum. Ákærði hefði hins vegar verið á veitingastað með vinnuveitanda sínum og öðrum manni. Vinkona brotaþola hefði ekið henni á veitingastaðinn. Á leiðinni þangað hefði brotaþoli fengið skilaboð frá ákærða þar sem hann hefði haldið því fram að hún hefði átt vingott við annan gest á veitingastaðnum. Slíkar ásakanir hefðu verið algengar hjá ákærða. Ef hún heilsaði mönnum á förnum vegi hefði hann iðulega talið að hún hefði átt í sambandi við þá.

Brotaþoli hefði farið á veitingastaðinn þar sem ákærði hefði verið. Á þessum tíma hefði samband þeirra verið komið að lokum. Brotaþoli hefði verið búin að gera upp við sig að gefa sambandinu aðeins rúman mánuð í viðbót. Skömmu áður hefði hún þurft að gista hjá vinafólki því ákærði hefði tekið „brjálæðiskast“ þar sem brotaþoli hefði ekki „óskað honum til hamingju með bóndadaginn“ á réttum tíma. Fjölmennt hefði verið á veitingastaðnum og ákærði hefði mjög gefið í skyn að brotaþoli „væri búin að vera með öllum þarna inni.“

Í framhaldinu hefðu þau farið á krá og þar einnig verið fjölmenni. Þar hefði gamall vinnufélagi brotaþola gengið fram hjá þeim en heilsað henni í leiðinni. Við það hefði ákærði orðið æstur og rokið út. Brotaþoli hefði farið á eftir og þau svo farið í leigubifreið heim.

Þegar þangað hefði verið komið hefði brotaþoli farið inn í svefnherbergi en undanfarnar nætur hefðu þau sofið hvort í sínu herberginu. Brotaþoli hefði viljað fara að sofa og ekki hafa ákærða nálægt sér. Hún hefði beðið ákærða um að fara „í hitt herbergið“ en hann hefði neitað. Við það hefði brotaþoli byrjað „að ýta í hann. Ég ræðst ekki á hann, ég byrja að ýta í hann, svona pota í hann“. Hún hefði ítrekað ósk sína um að hann færi í hitt herbergið en hann ekki tekið það í mál. Brotaþoli hefði ýtt og ýtt í hann og hann þá slegið hana fast, mjög þungu höggi. Sér hefði brugðið við þetta en ákærði hefði aldrei áður lagt á hana hendur. Brotaþoli hefði setið á rúminu, „gjörsamlega buguð og búin“, og beðið ákærða um að fara. Hún hefði haldið áfram að ýta í hann „og þá kýlir hann mig fastar og höggin verða fastari og svo allt í einu kastast ég úr rúminu og ég man bara að ég lendi á vegg, ég [...] flýg aftur fyrir mig úr rúminu, upp við vegg á gólfið“. Henni hefði brugðið mjög mikið og hún hugsað:,var þetta í alvörunni að gerast?‘. Brotaþoli hefði hraðað sér fram en ekki vitað hvað hún ætti að taka til bragðs. Brotaþoli hefði tekið glas og kastað því eitthvert og brotið það. Ákærði hefði þá komið, hlæjandi og glottandi og með síma á lofti og „byrjaður að taka mig upp“. Brotaþoli hefði hugsað mér sér að ákærði væri að niðurlægja hana. Hún hefði reynt að ná af honum símanum, „ég veð í hann og ég ætla að taka símann af honum af því að hann átti ekki að fá að niðurlægja mig svona. Hann hlær allan tímann og það myndast átök. Og ég er alltaf bara að hugsa um símann og að reyna að ná símanum af honum. Hann er hlæjandi allan tímann, hann er sparkandi í mig inn á milli. Hann tók í puttann á mér, hann er sterkur, hann hafði gaman af þessu og hann hló.“ Brotaþoli sagðist ekki muna nákvæmlega hvar í íbúðinni hún hefði verið hverju sinni, en hún hefði ætíð verið að reyna að ná símanum af ákærða „og ofbeldið hélt áfram, hann var sparkandi í mig, hann réði léttilega við mig ef hann vildi það, en ég fann bara, það var eitthvað í líkamanum á mér, það var allt sem sagði mér að hann var að halda áfram að niðurlægja mig.“

Brotaþoli sagðist ekki muna hvort ákærði hefði slegið hana í andlitið. „Ég held að það hafi verið einhvers staðar hér“ sagði brotaþoli og benti á efri hluta bringu og neðri hluta andlits. „Ég man bara að ég fleygist úr rúminu og það var sjokkið mitt“ bætti hún við. Brotaþoli var spurð hvort ákærði hefði þarna sparkað í brjóstkassa hennar og svaraði hún: „Nei hann sparkaði ekki fast þarna, ég held að hann hafi kastað mér, ýtt á mig það fast að ég flaug, en hann var oft að sparka í mig í hinu ferlinu og ég man ekki, ég man bara ég fékk mörg spörk, hann var líka að sparka í fæturna á mér, hann var klípandi og hann sneri upp á puttann minn.“ Þegar hún hefði verið að reyna að taka símann af ákærða hefði ákærði nokkurum sinnum sparkað í brjóstkassa hennar.

Brotaþoli sagðist enga grein gera sér fyrir hve langan tíma atburðarásin hefði tekið.

Brotaþoli sagði afar margar hugsanir hafa leitað á sig á skömmum tíma á meðan á atburðarásinni hefði staðið. Meðal annars hefði hún hugsað hvort hún ætti að fara út og hvort hún ætti að hringja eitthvert. Á meðan hún hefði verið að hugsa þetta hefði ákærði komið „askvaðandi með símann“, þannig að „viðbrögðin mín verða eins og þau eru.“

Brotaþoli sagði að hún hefði að lokum hringt í móður sína. Í framhaldi af því hefði faðir hennar komið á vettvang.

Brotaþoli sagðist hafa neytt áfengis um kvöldið en ekki hafa verið ölvuð. Fíkniefni hefði hún aldrei notað. Ákærði hefði verið búinn að drekka um kvöldið en hún kvaðst telja að hann hefði ekki verið ölvaður. Aðspurð sagði brotaþoli að ákærði hefði aldrei reynt að róa brotaþola eftir að atburðarásin hefði verið hafin. Hins vegar gæti vel verið að hann hefði talað þannig við hana í upphafi, þegar hún hefði verið að biðja hann um að yfirgefa svefnherbergið.

Brotaþoli var spurð hvort hún hefði gert á hlut ákærða í atburðarásinni. Hún ítrekaði að hún hefði reynt að ná af honum símanum. Hún sagðist hafa „pottþétt klórað hann og örugglega klipið“, en hún hefði fyrst og fremst hugsað um að ná símanum. Hún hefði oft gengið burt, „gersamlega búin og buguð“, og þá hefði hann komið aftur með símann og potað í brotaþola „og var að láta mig vita að hann væri að halda áfram að taka mig upp.“ Brotaþoli var spurð hvort hún hefði kastað einhverju í ákærða eða lamið hann með einhverju. Hún sagðist hafa séð í skýrslu að hún hefði gert það og hún myndi „óljóst eftir því, en það getur vel verið að ég hafi gert það, ég sver það ekki af mér, að ég hafi tekið lampa en ég hefði aldrei slasað hann með því, aldrei.“ Brotaþoli hafi talið sig vera í sjálfsvörn.

Brotaþoli sagðist hafa fengið áfallahjálp hjá sálfræðingi. Brotaþoli hefði verið „ónýt eftir þetta“ og grátið „út í eitt“.

Við aðalmeðferð málsins var sýndur hluti upptöku af atburðarásinni. Brotaþoli sagði að ekki hefði öll atburðarásin verið tekin upp. Brotaþoli sagði upptökuna sýna sig í taugaáfalli þar sem hún „skilur sjálf ekki hvað er í gangi“. Ákærði hefði verið búinn að beita hana ofbeldi áður en hann hefði byrjað að taka upp. Hún sagðist aldrei hafa beitt neinn ofbeldi og aldrei fyrr en þarna hafa þurft að verja sig gegn slíku. Brotaþoli var spurð hvers vegna hún hefði í atburðarásinni farið inn í herbergi til ákærða þar sem hann hefði verið kominn upp í rúm. Hún ítrekaði að hún hefði verið í miklu áfalli, hún sagðist ekki muna eftir öllu sem sæist á upptökunni. Hún var spurð um bit í tá ákærða og svaraði að hann hefði verið „alltaf að sparka í mig og alltaf að koma við mig annars staðar“. Hún hefði verið í sjálfsvörn, hún hefði ekki verið „að ráðast á hann til að bíta“, hún hefði ekki átt upptökin og ekki haldið „ofbeldinu áfram“, það hefði hann gert. Hún kvaðst ekki muna til þess að hafa bitið ákærða í tá. Þegar hún var nánar spurð svaraði hún að ákærði hefði verið „alltaf að setja fæturna á mig og alls konar og sparka í mig“, það gæti „líka alveg verið að ég hafi gert það, ég man ekki eftir því“. Það gæti „vel verið að ég hafi gert það í þessu ástandi sem ég var í“, bætti hún við.

Brotaþoli var spurð um dynki sem heyra mætti á upptöku þegar brotaþoli er ekki í mynd. Brotaþoli sagðist ekki hafa sérstakar skýringar á þeim en nefndi að fjögur ár væru liðin frá atburðunum. Hún sagði að sig rámaði í að hún hefði „verið að taka saman eitthvað af dóti“ því hún hefði vitað að hún færi nú af heimilinu alfarin. Hugsanlega hefði hún verið að færa hluti til. Hún hefði ekki dottið.

Brotaþoli var spurð um þá áverka sem hún er í ákærðu sögð hafa fengið. Hún kvaðst hafa fengið þá alla. Hún sagðist ekki geta sagt nákvæmlega til um hvernig hún hefði fengið opið sár á hné. Brotaþoli var spurð um við hvaða aðstæður ákærði hefði, svo sem honum er gefið að sök, sparkað með báðum fótum þungu sparki í brjóstkassa hennar. Hún sagðist muna „bara að hann setti oft símann til hliðar og sparkaði í mig og ég man að ég fékk það mikið þungt högg að ég var algerlega búin eftir það og ég man að ég missti andann og ég man svo eiginlega ekkert eftir það. Ég man ekki að pabbi kom, ég man ekki að ég hafi hringt í mömmu, ég man þetta ekki.“

Brotaþoli var spurð hvort hugsanlegt væri að áverkar á fingri hennar hefðu komið við það hún hefði slegið til ákærða. Hún svaraði að hún gæti ekki útilokað það með vissu, það væri hugsanlegt. „Ég veit ég veittist að honum af því að ég var að reyna að taka símann“.

Nánar spurð um hlátur ákærða sagði brotaþoli að ákærði hefði verið glottandi.

Vitnið C bráðalæknir staðfesti vottorð sitt. Brotaþoli hefði komið á bráðamóttöku og lýst að henni hefði verið hrint og hún fengið högg á sig. Við skoðun hefði hún verið skýr og vel vakandi. Hún hefði verið með eymsli yfir brjóstkassa og á bringubeini, ofarlega framan til. Hún hefði verið með sár á þumli og baugfingri og roðasvæði á hnéskel og eymsli þar yfir. Röntgenmynd af bringubeini hefði leitt í ljós rof í yfirborði beinsins sem samrýmdist broti. Þá hefði röntgenmynd af hægri baugfingri sýnt brot í nærhluta miðkjúku fingursins. Tölvusneiðmynd af kviðarholi hafi ekki sýnt fram á áverka. Broti í bringubeini fylgi hætta á áverkum á hjarta og lungu en engin merki um slíkt hafi komið í ljós. Brotinu fylgi verkur og hætta á lungabólgu en að öðru leyti séu batahorfur góðar.

Vitnið sagði að áverkar á bringubeini samrýmdust vel þeirri lýsingu að hún hefði fengið þungt högg á brjóstkassann sem gæti verið spark. Slíkur áverki kæmi yfirleitt af þungu höggi af sljóum hlut. Áverkinn samrýmdist „þungu höggi beint á bringubeinið“.

Vitnið sagði að áverkinn væri ekki mikill í þeim skilningi að beinið hefði brotnað alveg í sundur. Hér væri um að ræða áverka sem sæist á beininu og samrýmdist þeim eymslum sem brotaþoli hefði haft við skoðun á sama stað.

Vitnið var spurt hvort það gæti útilokað að áverkinn hefði komið af því að brotaþoli hefði dottið fram á borð eða annan hlut. Vitnið sagðist ekki geta sagt annað en að áverkinn samrýmdist því að þungt högg hefði komið á brjóstkassann á þessum stað.

Vitnið sagði ómögulegt að segja hvort hugsanlegt væri að áverkar á fingri og fæti væru sökum þess að brotaþoli hefði sjálf slegið eða sparkað til ákærða. Algengara væri að slík brot á fingri kæmu af því að hinn fingurbrotni hefði sjálfur verið sleginn en um þetta væri ekki hægt að fullyrða.

Aðspurt sagði vitnið að hefði verið snúið upp á fingur hefði það getað valdið broti. Þá gæti fingur brotnað ef maður dettur og fer höndina fyrir sig.

Vitnið var spurt hvort það hefði séð merki um að brotaþoli hefði verið klipin eða klóruð. Vitnið svaraði að komið hefðu í ljós yfirborðslæg sár á þumli en ekki aðrir beinlínis áverkar sem gætu verið komnir til af slíku. Vitnið sagðist hafa skoðað brotaþola hátt og lágt en vandlegast þau svæði er hún hefði bent á. Ef í ljós hefðu komið áverkar sem brotaþoli hefði ekki bent á hefðu þeir verið skráðir.

Vitnið B faðir brotaþola sagði málið ljóslifandi fyrir sér. Brotaþoli hefði hringt sennilega rúmlega eitt að nóttu. Vitnið hefði verið sofnað en kona þess hefði þá verið búin að sofa með síma hjá sér undanfarna tíu daga „því hún vissi það og fann það á sér að það var eitthvað í aðsigi.“ Kona vitnisins sagt sér að hún hefði fengið „neyðarhringingu, ‚mamma komdu strax‘.“Um fjórum mínútum síðar hefðu þau verið komin úr húsi og ekið þangað sem ákærði og brotaþoli voru. Vitnið hefði séð ljós inni. Vitnið hefði farið úr bifreiðinni en kona þess farið í aftursæti. Brotaþoli hefði komið skríðandi á fjórum fótum að útidyrunum til að opna fyrir vitninu, hún hafi verið með svo mikil andþrengsli eða andarteppu. Vitnið hefði fyrst hugsað um að koma brotaþola út úr húsinu en hún hefði viljað fá síma sinn en ekki fundið. Ákærði hefði verið búinn að loka sig inni í herbergi og vitnið farið þangað, lamið á hurðina og viljað tala við hann. Hefði ákærði þá verið með síma sinn á upptöku og vitnið sagt honum að slökkva á honum sem ákærði hefði ekki gert strax. Ákærði hefði verið tryllingslegur til augna. Vitnið hefði ekki fundið síma brotaþola og þá ákveðið að koma henni út úr húsinu, því að hún hefði verið „í svo mikilli andnauð.“ Vitnið hefði ekið henni burt og á leiðinni hringt á Neyðarlínu og beðið um að fá að fara með hana í sjúkrabifreiðainnkeyrslu við sjúkrahús. Því hefði verið synjað en vitninu sagt að tekið yrði á móti þeim við komu. Það hefði verið gert og verið „alveg frábært“. Í framhaldi af því hefðu tveir lögregluþjónar komið að og vitnið rætt við þá. Þeir hefðu haft á orði að þeir myndu fara og sækja ákærða sem hefði svo ekki gengið eftir.

Vitnið sagði að brotaþoli hefði lítið getað sagt. Hún hefði verið „í losti“. Hún hefði verið „í keng og lá fram á mælaborðið af því að hún var svo verkjuð.“

Vitnið sagði að brotaþoli hefði átt mjög erfitt vegna málsins.

Vitnið G sagði brotaþola hafa komið í fimm viðtöl til sín á árinu 2017. Fyrsta viðtal hefði verið 13. febrúar 2017 og hið síðasta mánuði síðar. Í fyrsta viðtali hefði brotaþoli sagt sér frá atvikinu og lýst því „þannig að fyrrverandi kærasti hefði beitt hana ofbeldi“. Þau hefðu verið á veitingastöðum og eftir ásakanir hennar í hans garð hefði hann rokið út og hann á eftir. Þau hafi farið heim og hún beðið um að hann svæfi í öðru rúmi en hann neitað. Því hafi lokið „með því að hann hafi kýlt hana og einhverjar barsmíðar byrjað og hún segist svo hafa munað eftir sér þar sem hún hafi allt í einu verið að fljúga í loftinu og lent á vegg. Hún hafi farið fram síðan, segir hún, og hann hafi elt hana fram og verið að taka hana upp á símann sinn.“

Vitnið sagði að brotaþoli hefði samkvæmt viðtali 28. febrúar 2017 uppfyllt viðmið til að teljast í alvarlegri yfirstandandi geðlægð og áfallastreituröskun einnig uppfyllt „viðmið fyrir áfallastreituröskun út frá þessu ofbeldi“.

Niðurstaða

Af vottorði og skýrslu C bráðalæknis er sannað að brotaþoli kom á bráðamóttöku á þeim tíma sem í vottorðinu er skráð og var þá með þá áverka sem í vottorðinu eru raktir.

Fyrir liggja gögn um að ákærði hafi leitað lækna eftir atvikið. Af hálfu ákæruvaldsins var lýst yfir að læknisvottorð vegna ákærða væru ekki vefengd og féll verjandi ákærða þá frá ósk um að F heimilislæknir yrði leiddur fyrir dóm til staðfestingar vottorðs síns. Við úrlausn málsins verður miðað við að vottorðin séu rétt og að ákærði hafi hinn 27. janúar verið með þá áverka sem raktir eru í vottorði sem merkt er E heimilislækni og hinn 1. febrúar verið með þá áverka sem raktir eru í vottorði F heimilislæknis.

Faðir brotaþola kveðst hafa ekið henni frá vettvangi á bráðamóttöku. Ekkert bendir til þess að brotaþoli hafi fengið áverka sína annars staðar en í íbúðinni umrætt sinn. Ekki munu aðrir en þau tvö hafa verið þar á sama tíma. Ekkert hefur komið fram í málinu sem gefur til kynna að ákærði hafi fengið sína áverka við annað tækifæri. Verður að miða við að hvort um sig hafi fengið áverka sína inni í íbúðinni, skömmu áður en brotaþoli yfirgaf íbúðina og að þá hafi ekki aðrir en þau tvö þar.

Ákærði og brotaþoli hafa hvort um sig sagt frá atburðarásinni frá sínum sjónarhóli. Voru þau, hvort á sinn hátt, trúverðug að mati dómsins.

Fyrir liggja upptökur úr íbúðinni umrædda nótt og eru samtals rúmlega hálf klukkustund. Tók ákærði þær á síma sinn. Af þeim verður ráðið að upptökurnar voru brotaþola mjög á móti skapi og jafnframt að henni var kunnugt um þær. Á upptökunum er það fyrst og fremst brotaþoli sem er í mynd. Þá er tal brotaþola áberandi á upptökunum en ákærði segir sáralítið. Á upptökunum talar brotaþoli ítrekað um ákærða og er óhætt að segja það sé á neikvæðum nótum. Hún segir ítrekað að hann sé „viðbjóður“ og „viðbjóðsleg manneskja“ og einnig að hann sé „geðveikur“.

Fyrsta upptaka, 36 sekúndur að lengd, mun hefjast kl. 00:53. Hefst hún í rökkvuðu herbergi og fljótlega heyrist smellur, líkur því sem slegið hafi verið í eitthvað. Í framhaldinu heyrist ákærði óskýrt segja eitthvað, „skemmd maður“ eða eitthvað í þá veru. Næst heyrist dynkur, hljóð sem virðist sársaukahljóð frá brotaþola og annar smellur. Aftur virðist ákærði segja eitthvað líkt „skemmd maður“ og næst virðist brotaþoli óskýrt segja eitthvað um að „ná þessu á cameru“. Ákærði svarar að hann hafi náð þessu öllu. Sést brotaþoli þá fyrst í mynd, en ekki mjög skýrt, þar sem hún stendur við rúm en beygir sig svo fram á rúmið og virðist hún bæði andstutt og gefa frá sér sársaukastunu. Eftir stutta stund færir hún sig nær ákærða og segir „ég er brjáluð út í þig“. Næsta upptaka hefst kl. 00:55, stendur í 22 sekúndur og er öll í myrkri. Talar þar brotaþoli ein, þunglega til ákærða. Þriðja upptaka hefst kl. 00:56 og stendur í eina mínútu og 34 sekúndur. Sést brotaþoli þar skella hurð ítrekað og fara hörðum orðum um ákærða og saka hann meðal annars um ótryggð. Þá sést á upptöku þegar ákærði gengur að spegli og skoðar þar andlit sitt og bendir á blóð við nef sér og segir: „Þetta er eftir hana. Þetta er eftir hana. Hún er svona bara.“ Einnig sést blóð á fingri ákærða.

Fjórða upptaka hefst kl. 01:03 og stendur í 6 mínútur og 51 sekúndu. Hefst upptakan þar sem brotaþoli situr á gólfi, grátandi og með síma, svo sem rakið hefur verið fyrr í dóminum. Svo sem rakið er í samantekt lögreglu kemur brotaþoli aftur í mynd þegar um 3 mínútur og 11 sekúndur eru liðnar. Fer hún þar hörðum orðum um ákærða, fer á eftir honum inn í herbergi þar sem hún meðal annars segir hann glotta að sér. Í framhaldi af því slær hún ákærða sem virðist sitja eða liggja í rúmi. Næst virðist sem brotaþoli taki fót ákærða að sér og bíti hann í tá. Þegar að því gerðu kastast brotaþoli aftur á bak, stutt að næsta vegg, en fer svo aftur að ákærða og grípur borðlampa og lemur með honum fjórum sinnum til ákærða sem ber hendur og fætur fyrir höggin. Samhliða þessu fer hún áfram hörðum orðum um ákærða. Síðar á sömu upptöku, þegar 4 mínútur og 53 sekúndur eru liðnar af henni, er brotaþoli komin í annað herbergi, líklega stofu og þaðan heyrast hljóð sem gætu hafa komið af því hlut hafi verið kastað. Í þriðja skipti sem það gerist heyrist einnig brothljóð. Um tveimur sekúndum síðar kemur brotaþoli gangandi og segir „æi, hvað var þetta?“. Ákærði fer svo inn í stofuna og skoðar þar meðal annars tölvuskjá, svo sem til að athuga skemmdir á honum. Undir lok þessarar upptöku, þegar liðnar eru 6 mínútur og 20 sekúndur heyrist brotaþoli ganga um gólf en myndin er dimm þá og lítið sést. Ákærði heyrist segja lágt, eitthvað á þá leið að brotaþoli hafi brotið tölvuskjáinn. Brotaþoli heyrist segja að maðurinn sem taki myndbandið sé „fársjúkur maður“ sem sé búinn að ljúga og haldi að hann sé engill. Næst heyrist hljóð eins og einhver hafi gripið í eða slegið til annars og í framhaldi af því kallar brotaþoli tvívegis „á“ og spyr svo „varstu að ýta í mig?“. Ákærði neitar því. Svo virðist brotaþoli slá til ákærða en kalla svo „á“ að nýju. Hann heyrist þá segja „þú lamdir mig í hausinn“. Einhver dynkur heyrist og því næst spyr brotaþoli aftur hvort ákærði hafi verið að ýta í sig. Ákærði heyrist þá segja: „hún er með stól“ og örskömmu síðar stöðvast upptakan.

Næsta upptaka hefst klukkan 01:10 og er þá dimmt en brotaþoli heyrist stynja. Ákærði gengur svo um og segir rólega setningu sem endar á „henda þér út bara“. Brotaþoli heyrist segja orðið „ógeð“ en það er frekar lágt og nokkuð virðist á milli þeirra. Þau ganga svo hvort nær öðru og þegar brotaþoli kemur í mynd spyr ákærði hvað hún hafi brotið, „A mín“. Brotaþoli heldur annarri hönd um efri hluta brjóstkassa og ákærði spyr hvers vegna hún standi í þessu. Hann spyr hvers vegna hún sé að ráðast á sig. Hún snýr sér þá að ákærða og segir: „Er ég að ráðast á þig? Hver réðst á mig á skemmtistað áðan?“ Ákærði svarar „Enginn.“

Í upptöku sem hefst klukkan 01:13 og stendur í 3 mínútur og 24 sekúndur spyr brotaþoli ákærða um síma sinn. Hann segist ekki vita hvar hann sé en hún segir hann vita það. Þegar mínúta er liðin af upptökunni virðist brotaþoli slá til ákærða sem segir „láttu mig vera“. Hún spyr „hvaða glott“ hann sé með og hann svarar „það er ekkert glott“. Í framhaldi af þessu verða einhver átök sem í upphafi sjást ekki á upptökunni en fáum sekúndum síðar sést að brotaþoli slær bæði og sparkar til ákærða. Tekur hún næst um barstól og virðist þeyta honum frá sér en ekki verður fullyrt af upptökunni hvort hann fór í ákærða. Ákærði fer undan en brotaþoli eltir og talar um að hann sé glottandi að taka upp. Hann sé að ögra sér. Hann svarar að hann sé að forðast hana. Í lok upptökunnar er brotaþoli gengin burt á annan stað í íbúðinni en ákærði gengur um og heyrist segja: „aldrei lent í, af hverju þarf ég að lenda í svona, maður?“

Upptaka sem hefst kl. 01:17 og stendur í 16 mínútur og 13 sekúndur hefst á því að ákærði gengur um en brotaþoli heyrist stynja í fjarska. Þegar 22 sekúndur eru liðnar kemur hún gangandi og segir: „Ég er fokking brotin eftir þig, ég er brotin, á rifbeinum og putta. Taktu það upp taktu það upp.“ Ákærði segir já og brotaþoli endurtekur: „Taktu það upp, að ég sé brotin. Tekurðu það upp?“ og ákærði segir „já“ við því. Ákærði gengur aftur á bak frá brotaþola sem eltir hann og spyr hvort hann sé hræddur. Hann segir svo vera og hún spyr af hverju hann sé brosandi. Hann beinir myndavélinni að andliti sínu og virðist þar alvörugefinn. Myndavélinni er svo beint að nýju að brotaþola sem spyr hvers vegna hann sé „glottandi“. Virðist hún því næst slá tvisvar til ákærða. Brotaþoli segir að ákærði sé „viðbjóðslegur maður“ sem hafi haldið fram hjá sér og „sparkar í mig“. Eftir þetta situr brotaþoli á gólfinu, hallar sér svo fram og grætur. Ákærði segir „A. A, hættu þessu. Hvernig getum við orðið svona?“ Hún svarar að hann sé „viðbjóðslegur maður“ og virðist kasta til hans púða. Hún hallar sér því næst fram og segir „ég næ ekki andanum.“ Þegar um fimm mínútur eru liðnar af upptökunni ber föður brotaþola að garði.

Þegar á upptökurnar er horft gefa þær æði ólíka mynd af framgöngu ákærða og brotaþola. Brotaþoli hefur þannig ítrekað afar neikvæð orð um ákærða sem svarar þar aldrei í sömu mynt. Þá sést af upptökunum oftar en einu sinni að brotaþoli ræðst á ákærða. Hún slær til hans og sparkar í hann og slær til hans með lampa. Þá virðist eindregið af upptöku að brotaþoli bíti hann í tá en þar er rétt að geta að samkvæmt læknisvottorði kvaðst ákærði ekki viss um að hún hefði náð að bíta sig. Ekki verður séð af upptökunum að þessar gjörðir brotaþola hafi verið nauðsynleg sjálfsvörn.

Upptökurnar tók ákærði á síma sinn og hafði allt vald á því hvernig að þeim var staðið. Hann stjórnaði því hvenær var tekið upp og hvenær ekki, og hvert myndavélinni var beint. Hann faldi hins vegar ekki að hann tæki upp og ljóst er að brotaþola var kunnugt um það. Ekkert hefur komið fram um ákærði hafi eftir á átt við upptökurnar í því skyni að fella úr þeim einstök atriði eða að hann hafi eytt einstökum upptökum.

Við úrlausn málsins verður að leggja til grundvallar að upptökurnar geymi að því leyti rétta mynd, að ekki sé ástæða til að efast um sannleiksgildi þess sem upptökurnar sýna. Af því leiðir ekki að upptökurnar sýni alla atburðarás kvöldsins. Eitthvað gerist sem verður til þess að ákærði byrjar að taka upp. Þá liggur fyrir að ekki er um að ræða eina samfellda upptöku heldur nokkurar upptökur þó yfirleitt líði skammur tími frá því einni lýkur og næsta hefst.

Fyrir liggur að einhvers staðar í atvikum kvöldsins fengu ákærði og brotaþoli þá áverka sem sannaðir eru. Ljóst er af upptökum að ákærði varð fyrir árásum af hálfu brotaþola og verður að ætla að þær geti skýrt þá áverka sem hann hlaut. Þegar horft er til áverka á brotaþola liggur fyrir að hún hlaut brot á bringubeini. Samkvæmt vottorði C, sem læknirinn staðfesti fyrir dómi, sagði brotaþoli við skoðun á sjúkrahúsinu að sambýlismaður brotaþola hefði sparkað fast í brjóstkassa hennar. C sagði að áverkarnir samrýmdust vel þeirri lýsingu að hún hefði fengið þungt högg á brjóstkassann sem gæti verið spark. Slíkur áverki á bringubeini kæmi yfirleitt af þungu höggi af sljóum hlut. Áverkinn samrýmdist „þungu höggi beint á bringubeinið“. C var spurður hvort hann gæti útilokað að áverkinn hefði komið af því að brotaþoli hefði dottið fram á borð eða annan hlut. Hann sagðist ekki geta sagt annað en að áverkinn samrýmdist því að þungt högg hefði komið á brjóstkassann á þessum stað. Af því sem liggur fyrir í málinu virðist mega ætla að annað hvort hafi umræddur áverki brotaþola hafa komið af þungu höggi frá ákærða eða brotaþoli hafi hlotið áverkann með því að detta fram fyrir sig, þannig að bringubeinið hafi lent á einhverjum hlut þannig að beinbrot hafi komið af. Hafi hún þá ekki borið hendur fyrir sig þannig að nægt hafi til að afstýra því. Af hálfu ákærða var bent á að á upptökunum megi heyra dynki og högg og staðfesti þeir að brotaþoli hafi „í æði sínu og ölvun“ dottið ítrekað. Í greinargerð ákærða er vísað til þess þegar 4 mínútur og 55 sekúndur og 4 mínútur og 57 sekúndur eru liðnar af fjórðu upptöku en þá heyrist brothljóð og dynkir sem stafi af því æði sem runnið hafi á brotaþola um nóttina. Rétt er að á þeim tíma heyrast bæði dynkir og brothljóð frá þeim stað þar sem brotaþoli mun hafa verið og ekki sést á mynd á sama tíma. Á hitt er hins vegar að líta að um tveimur sekúndum síðar kemur brotaþoli gangandi og segir „æi, hvað var þetta?“. Ekkert í hátterni hennar þá gerir líklegt að hún hafi örfáum sekúndum áður dottið þannig að hún hafi hlotið brot á bringubeini. Þá virðast ekki heyrast frá henni nein skyndileg afbrigðileg sársaukahljóð sem ekki er ósennilegt að fylgdu slíku falli og broti. Ákærði hefur ekki borið um að hafa séð brotaþola detta þannig að slíkt brot hafi verið líkleg afleiðing.

Brotaþoli sagði sagði samkvæmt læknisvottorði strax við skoðun rétt eftir atvikið að ákærði hefði sparkað fast í brjóstkassa hennar. Fyrir dómi sagði brotaþoli að ákærði hefði nokkurum sinnum sparkað í brjóstkassa hennar. Það að áverkinn sé kominn af völdum sparks fær stuðning í skýrslu C, þótt læknirinn hafi ekki hafnað öðrum möguleikum. Þegar á allt er horft verður ekki talið að slíkar líkur séu á að brotaþoli hafi í raun dottið, með þeim hætti að við fallið hafi hún fengið þann áverka á bringubeini sem sannaður er með vottorði C, að það veki skynsamlegan vafa um að áverkinn sé í raun til kominn af völdum ákærða. Þegar á allt framanritað er horft verður að telja að ákæruvaldið hafi fært sönnur á að ákærði hafi sparkað í brjóstkassa brotaþola sem við það hafi fengið brot á bringubeini. Ekki verður hins vegar fullyrt að þetta hafi ákærði gert með báðum fótum. Ákærði sagði fyrir dómi að aldrei í atburðarásinni hefði hann sparkað í brjóstkassa brotaþola. Kemur ekki til álita að hann hafi gert svo í neyðarvörn.

Aðrir áverkar, sem brotaþoli fékk umrædda nótt, eru allir þess eðlis að þeir virðast geta verið komnir af þeim atlögum sem ljóst er að brotaþoli sjálf beitti ákærða, eða eðlilegum varnarviðbrögðum hans við þeim. Verður ákærði ekki sakfelldur fyrir að hafa valdið brotaþola áverkunum. Í ákæru er háttsemi ákærða aðallega talin varða við 1. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga en til vara við 1. mgr. 218. gr. laganna. Í málinu er ákærði sakfelldur fyrir eitt ákæruatriði. Háttsemin er ekki ítrekuð og telst ekki, í skilningi 1. mgr. 218 gr. b, framin á alvarlegan hátt. Háttsemin varðar hins vegar við 218. gr. almennra hegningarlaga. Ákærði og brotaþoli voru á umræddum tíma nákomin í skilningi 3. mgr. 70. gr. sömu laga. Fyrir liggur að brotaþoli talaði með niðrandi hætti um ákærða í langan tíma í atburðarásinni og að hún veittist að honum oftar en einu sinni, sparkaði meðal annars í hann og sló, þar á meðal með lampa, og telja verður að hún hafi bitið hann einu sinni. Þá verður að horfa til þess að langt er liðið frá atvikum málsins en ákæra er gefin út tæplega þremur árum eftir atvikið.

Samkvæmt sakavottorði var ákærði [...] 2017 dæmdur til greiðslu [...] króna sektar fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. hegningarlaga. Það brot sem ákærði er nú sakfelldur fyrir framdi hann fyrir uppsögu þess dóms og ber að ákveða refsingu hans sem hegningarauka. Þegar á allt er horft ákveðst refsing ákærða fangelsi í þrjá mánuði en fullnustu hennar skal frestað og niður falli hún að liðnum tveimur árum haldi ákærði almennt skilorð. Ákærði hefur framið ólögmæta meingerð gegn brotaþola og ber bótaábyrgð á henni. Þegar á allt er horft verður ákærði dæmdur til að greiða brotaþola 500.000 krónur í miskabætur ásamt vöxtum eins og í dómsorði greinir en bótakrafa mun ekki hafa verið birt fyrr en með birtingu fyrirkalls 4. júní 2020. Málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, Þ-kk-ef E-kk-ef lögmanns, ákveðast 848.780 krónur og þóknun V-kk-ef S-kk-ef P-kk-ef lögmanns, réttargæzlumanns brotaþola, 596.440 krónur. Þá ákveðast I-kvk-þgf L-kvk-þgf B-kvk-þgf lögmanni 45.880 krónur, en lögmaðurinn var í upphafi máls tilnefndur réttargæzlumaður brotaþola. Virðisaukaskattur er í öllum tilfellum innifalinn. Annar sakarkostnaður nemur samkvæmt gögnum málsins 25.200 krónum. Þegar horft er á ákæruefnin, kröfu um heimfærslu og niðurstöðu málsins þykir rétt að ákærði greiði þriðjung framangreinds kostnaðar en að öðru leyti greiði ríkissjóður kostnaðinn. Gætt var 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88/2008. Af hálfu ákæruvaldsins fór A-kvk-nf L-kvk-nf G-kvk-nf aðstoðarsaksóknari með málið. Þ-kk-nf D-kk-nf kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð

Ákærði, X, sæti fangelsi í þrjá mánuði. Fullnustu refsingarinnar skal frestað og niður skal hún falla að liðnum tveimur árum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. laga nr. 19/1940.

Ákærði greiði A 500.000 krónur ásamt vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 27. janúar 2017 til 4. júlí 2020, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Sakarkostnað málsins, 848.780 króna málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, Þ-kk-ef E-kk-ef lögmanns; 596.440 króna þóknun V-kk-ef S-kk-ef P-kk-ef réttargæzlumanns brotaþola; 45.880 króna þóknun I-kvk-ef L-kvk-ef B-kvk-ef lögmanns, sem gegndi þeim starfa á rannsóknarstigi, og 25.200 króna annan sakarkostnað, greiði ákærði að þriðjungi. Að öðru leyti greiðist sakarkostnaður úr ríkissjóði.

Þ-kk-nf D-kk-nf

Ákærði, X, sæti fangelsi í þrjá mánuði. Fullnustu refsingarinnar skal frestað og niður skal hún falla að liðnum tveimur árum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. laga nr. 19/1940.

Ákærði greiði A 500.000 krónur ásamt vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 27. janúar 2017 til 4. júlí 2020, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Sakarkostnað málsins, 848.780 króna málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, Þ-kk-ef E-kk-ef lögmanns; 596.440 króna þóknun V-kk-ef S-kk-ef P-kk-ef réttargæzlumanns brotaþola; 45.880 króna þóknun I-kvk-ef L-kvk-ef B-kvk-ef lögmanns, sem gegndi þeim starfa á rannsóknarstigi, og 25.200 króna annan sakarkostnað, greiði ákærði að þriðjungi. Að öðru leyti greiðist sakarkostnaður úr ríkissjóði.

Þ-kk-nf D-kk-nf