S-206/2007

Mál þetta, sem þingfest var þann 6. september sl. og dómtekið sama dag, er höfðað með ákæru lögreglustjórans á Selfossi, dagsettri 14. apríl 2007, á hendur K-kk-þgf G-kk-þgf Þ-kk-þgf, kt. 000000-0000, Bárugötu 22, Reykjavík,

„fyrir þjófnað,

með því að hafa, um hádegisbil laugardaginn 20. janúar 2007, stolið úrbeinuðu hangikjötslæri að verðmæti kr. 5073,- úr verslun Bónus, Breiðamörk 2 í Hveragerði.

Telst brot ákærða varða við 1. mgr. 244. gr. almennra hegningarlaga nr. 19 frá 1940. Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar.“

Ákærði kom fyrir dóminn þann 6. september sl. og játaði sök greiðlega. Er játning hans í samræmi við önnur gögn málsins og verður hann sakfelldur fyrir brot sitt en það er í ákæru rétt fært til refsiákvæða. Ákærði hefur með háttsemi sinni unnið sér til refsingar. Um málavexti vísast til ákæruskjals.

Farið var með málið samkvæmt ákvæðum 125. gr. laga nr. 19/1991 og var það tekið til dóms án frekari sönnunarfærslu er sækjanda og verjanda hafði verið gefinn kostur á að tjá sig um lagaatriði og ákvörðun viðurlaga. Krafðist verjandi ákærða vægustu refsingar sem völ væri á og að refsing ákærða yrði skilorðsbundin. Fyrir dóminum upplýsti ákærði að hann hefði tekist á við áfengisvanda sem hann átti við að stríða en afbrot hans hefðu tengst misnotkun á áfengi. Hann hafi farið í áfengismeðferð í febrúar sl. Þá hafi hann ásamt sambýliskonu sinni tekið bújörð á leigu á Austurlandi til eins árs frá 1. apríl 2007 og hafi gert samning um þátttöku í landshlutaverkefni í skógrækt. Fyrir liggi að þau geti framlengt leigusamninginn um jörðina og haldið verkefninu áfram. Þá sé ákærði að vinna að því að fá kvöð vegna riðu aflétt af jörðinni til að geta aukið við búskapinn. Kvað ákærði að honum liði vel þar sem þau byggju núna og hygðu þau á frekari búskap. Lagði ákærði fram gögn máli sínu til stuðnings. Þá mun ákærði ásamt sambýliskonu sinni eiga von á barni. Kvað verjandi ákærða að það yrði veruleg röskun á lífi fjölskyldunnar og þeim árangri sem ákærði hefur náð við að snúa aftur til betra lífs, yrði ákærða gert að sæta fangelsi fyrir brot sitt sem sé smávægilegt.

Samkvæmt sakavottorði ákærða var hann dæmdur þann 7. desember 2000 í tólf mánaða fangelsi og þar af níu mánuði skilorðsbundna til þriggja ára fyrir brot gegn 1. mgr. 155. gr. almennra hegningarlaga. Þann 26. febrúar 2003 gekkst ákærði undir viðurlagaákvörðun fyrir brot gegn 1. mgr. 4. og 1. sbr. 3. mgr. 45. gr. umferðarlaga og honum gert að greiða 140.000 króna sekt til ríkissjóðs. Þann 9. mars 2004 var ákærði dæmdur í fangelsi í tíu mánuði, þar af níu mánuði skilorðsbundna til þriggja ára, fyrir brot gegn 244. gr. almennra hegningarlaga. Þann 21. september 2005 var ákærði dæmdur í tólf mánaða fangelsi, skilorðsbundið til þriggja ára, fyrir brot gegn 244. gr. almennra hegningarlaga og þann 27. september 2006 gekkst ákærði undir viðurlagaákvörðun fyrir brot gegn 1. sbr. 3. mgr. 45. gr. umferðarlaga og gert að greiða 200.000 króna sekt til ríkissjóðs auk þess að vera sviptur ökurétti í þrjú ár. Með broti því sem ákærði hefur nú verið sakfelldur fyrir rauf ákærði skilorðsdóminn frá 21. september 2005 og ber því að ákvarða honum refsingu samkvæmt 60. gr. almennra hegningarlaga.

Ákærði hefur sýnt fram á að hann hafi snúið frá fyrra líferni og hafið búskap með sambýliskonu sinni auk þess að hafa gert samning um þátttöku í landshlutaverkefni í skógrækt. Ljóst er að fangelsisvist myndi kollvarpa því starfi sem ákærði hefur þegar hafið. Þykir dóminum ljóst að þyrfti ákærði að afplána refsingu í fangelsi nú, myndi sú niðurstaða hvorki þjóna almannahagsmunum, hagsmunum ákærða né refsivörslukerfisins. Ákærði hefur með broti þessu þrisvar sinnum verið sakfelldur fyrir þjófnaðarbrot frá því í mars 2004. Með vísan til þess þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin þrettán mánuðir en rétt þykir með vísan til ofangreinds að skilorðsbinda refsinguna og skal hún niður falla að liðnum fjórum árum frá birtingu dóms þessa, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Með vísan til 165. gr., sbr. 164. gr., laga um meðferð opinberra mála nr. 19/1991, ber að dæma ákærða til að greiða allan sakarkostnað, sem er þóknun skipaðs verjanda hans, J-kk-ef H-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 74.700 krónur, auk aksturskostnaðar, 8.220 krónur, eða samtals 82.920 krónur. Hefur þá verið tekið tillit til virðisaukaskatts.

Á-kvk-nf G-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð:

Ákærði, K-kk-nf G-kk-nf Þ-kk-nf, sæti fangelsi í þrettán mánuði en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún niður falla að liðnum fjórum árum frá birtingu dóms þessa, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði allan sakarkostnað, sem er þóknun skipaðs verjanda hans, J-kk-ef H-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 82.920 krónur.

Á-kvk-nf G-kvk-nf