S-596/2013

Mál þetta, sem tekið var til dóms þann 18. september sl., er höfðað með þremur ákæruskjölum ríkissaksóknara dagsettum 12. desember 2013, 13. maí 2014 og 2. júní sama ár á hendur ákærðu, B-kk-þgf K-kk-þgf, til heimilis að Hverfisgötu 58, Reykjavík og E-kk-þgf K-kk-þgf K-kk-þgf, til heimilis að Austurbergi 36, Reykjavík. Mál þessi hafa verið sameinuð hér fyrir dómi, sbr. 1. mgr. 169. gr. laga nr. 88/2008.

Með ákærunni dagsettri 12. desember 2013 er málið höfðað á hendur ákærða B-kk-þgf einum

„fyrir ólögmæta nauðung og líkamsárás, með því að hafa föstudaginn 10. maí 2013, í útivistargarði fangelsisins Litla-Hrauni, veist með ofbeldi að A, samfanga síns þar sem hann sat á bekk, tekið um höfuð hans, makað og troðið saur í andlit hans og munn og því næst slegið hann tvisvar til þrisvar í höfuð og líkama með þeim afleiðingum að A hlaut bólgna vör, eymsli í brjóstkassa og tognun í hægri öxl.

Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr. og 225. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkrafa:

Af hálfu A er krafist miskabóta að fjárhæð kr. 1.000.000 auk vaxta skv. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 10. maí 2013 til þess dags er mánuður er liðinn frá því bótakrafan er birt ákærða, en með dráttarvöxtum frá þeim degi til greiðsludags skv. 1. mgr. 6. gr. sömu laga. Einnig er þess krafist að ákærða verði gert að greiða málskostnað að mati dómsins eða samkvæmt síðar framlögðum málskostnaðarreikningi, að viðbættum virðisaukaskatti á málflutningsþóknun.“

Með ákærunni dagsettri 13. maí 2014 er málið höfðað á hendur báðum ákærðu

„fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás, með því að hafa sunnudaginn 15. september 2013, í útivistargarði fangelsisins Litla-Hrauni, veist í félagi með ofbeldi að B, samfanga sínum, slegið og sparkað ítrekað í höfuð hans og líkama, en ákærði B-kk-nf notaði hengilás eins og hnúajárn er hann sló B í höfuðið. Af árásinni hlaut B nokkra skurði í andliti, þar af þrjá á enni sem þurfti að sauma, og glóðarauga á vinstra auga.

Telst þetta varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur (svo) til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Með ákærunni dagsettri 2. júní 2014 er málið höfðað á hendur ákærða B-kk-þgf einum

„fyrir þjófnað, líkamsárás og hótun með því að hafa, aðfaranótt þriðjudagsins 4. febrúar 2014 farið inn um ólæsta útidyrahurð að C og stolið þaðan peningum að fjárhæð kr. 13.000 og seðlaveski húsráðanda, D. Einnig með því að hafa, er D reyndi að stöðva för hans, slegið hann þrisvar með leikfangasverði í höfuðið og hótað honum og E lífláti ef þau myndu hringja á lögreglu. Af atlögu ákærða hlaut D bólgu á höfði.

Telst þetta varða við 217. gr., 233. gr. og 244. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Málavextir.

Ákæra dagsett 12. desember 2013.

Ákærði B-kk-nf og brotaþolinn A voru þann 13. maí 2013 báðir að afplána refsidóma í fangelsinu að Litla-Hrauni þegar fangaverðir urðu þess varir eftir hádegi þann dag að eitthvað virtist í aðsigi meðal fanga sem voru í útivist á svæði sem kallað er viðskiptahornið. Umrætt svæði er vaktað með vefmyndavél og um kl. 13:48 virðist ákærði B-kk-nf af upptökunni að dæma taka sig út úr hópnum, ganga rakleitt að viðskiptahorninu og setjast þar á bekk en brotaþoli sat á öðrum bekk við hliðina. Ákærði virðist skyndilega rjúka upp og ráðast að brotaþola og maka framan í hann innihaldi plastpoka sem hann hafði meðferðis og þá virðist hann jafnframt slá brotaþola tvisvar til þrisvar sinnum, aðallega í höfuð. Fangaverðir komu mjög fljótlega á vettvang og yfirbuguðu ákærða. Í skýrslum þeirra kemur fram að brotaþoli hafi allur verið útataður í mannaskít. Þá voru teknar ljósmyndir af brotaþola og samkvæmt þeim er hann útataður í framan með brúnum klíningi. Brotaþoli lagði fram kæru á hendur ákærða og kvað hann hafa ráðist á sig með höggum og spörkum auk þess að troða upp í hann saur og maka honum í andlit sitt. Í skýrslutöku hjá lögreglu kvaðst brotaþoli hafa séð ákærða með glæran plastpoka, hann hafi síðan stokkið til, ráðist á sig, lamið sig nokkrum sinnum í höfuð, öxl og brjóstkassa og atað saur í andlitið á honum og upp í hann.

Samkvæmt læknisvottorði F yfirlæknis dagsettu 16. september 2013 var brotaþoli með áverka á efri vör sem hafi verið bólgin. Hann hafi einnig verið með verki í brjóstkassa og síðar hafi komið fram verkir og tognun í hægri öxl. Í öðru vottorði sama læknis dagsettu sama dag segir að sé hægðum klínt í andlit geti smit eingöngu átt sér stað ef þær komast inn fyrir varnir líkamans, eins og um munn og í meltingarveg, í öndunarveg og/eða um sár á húð. Hann taldi því að væri ekki um að ræða hægðir með miklu innihaldi af sjúkdómsvaldandi sýklum eða sníkjudýrum, en hann hafði ekkert í höndunum sem benti til þess og ef hægðirnar færu ekki í öndunarveg eða meltingarveg og ef sá sem fyrir árásinni hafi orðið sé með eðlilegt ónæmiskerfi og varnir, sé lítið hætta á sýkingu. Brotaþoli hefði eftir því sem læknirinn best vissi ekki haft merki um sýkingu í meltingarfærum eða annars staðar eftir árásina og væru því að mati læknisins afar litlar líkur á að hann hafi smitast af sjúkdómi úr hægðunum.

Ákærði var yfirheyrður hjá lögreglu þann 22. maí 2013 og kvaðst hann ekki vita ástæðu þess að hann hefði ráðist á brotaþola, hann hefði verið í „black outi.“ Hann taldi ástæðuna þó líklega þá að brotaþoli hefði sagt eitthvað við hann og þá hafi brotaþoli haft uppi viðbjóðslegt háttalag og munnsöfnuð ásamt félaga sínum G. Ákærði kvaðst einum eða tveimur dögum áður hafa tekið rivotril og hefði hann farið á hvolf við það. Ákærða var sýndur sá hluti myndbandsins þar sem hann virðist troða saur í andlit brotaþola og spurði ákærði þá hvað sannaði að um saur hefði verið að ræða.

Framburður ákærða B-kk-ef og vitna fyrir dómi.

Ákærði skýrði svo frá fyrir dómi að hann myndi ekki eftir umræddu atviki. Hann mundi ekki eftir að hafa verið með saur og kvað skýringu minnisleysis síns þá að hann hefði verið undir áhrifum einhverra eiturlyfja. Hann kannaðist við að hafa séð myndband af umræddum atburði en ekkert hefði rifjast upp fyrir sér við það. Ákærði kvaðst lítið hafa kynnst brotaþola en honum fannst hann ógeðslegur. Hann hafi verið með einhvern dónaskap í útivistinni og hafi allir verið orðnir hundleiðir á því. Hafi þessi munnsöfnuður brotaþola beinst gegn fjölmörgum aðilum og mögulega ákærða líka. Hann hafi talað um hvað það væri rosalega gaman að misnota börn og hafi hann hlakkað til að misnota barnabörnin sín aftur.

Brotaþoli skýrði svo frá fyrir dómi að hann hafi verið í íþróttasalnum en hafi ákveðið að labba einn hring á útivistarsvæðinu. Hann hafi gert það og ákveðið að setjast aðeins niður. Hafi ákærði þá komið og sest þar, brotaþoli hafi boðið honum góðan daginn en ákærði hafi ekki ansað því. Hann hafi séð að ákærði hafi verið með einhvern poka í höndunum, hann hafi allt í einu staðið upp, ráðist á sig, makað saur í andlitið á sér og einnig troðið honum upp í sig. Þá hafi hann látið höggin dynja á sér, í andlit, höfuð, bak, bringu og öxl. Brotaþoli kvaðst hafa reynt að verja sig en ákærði hafi náð að láta höggin dynja á sér einhverja smá stund áður en fangaverðir komu og björguðu honum. Hann kvað hafa blætt úr munni sínum og einnig hafi hann verið bólginn. Brotaþoli kvað ekki hafa farið á milli mála að um saur hafi verið að ræða. Hafi saurinn farið í úlpuna hans, á andlitið og hárið og hafi hann orðið að hafa fataskipti og fara í sturtu þar sem ekki hafi verið hægt að koma nálægt honum út af lyktinni. Brotaþoli kvað sér ekki hafa liðið vel meðan á þessu hafi staðið og þá hafi líðan hans ekki verið góð eftir þetta, hafi þetta atvik valdið honum óþægindum og komi oft upp í huga hans. Brotaþoli kvaðst ekki hafa haft nein samskipti við ákærða áður, hann kvaðst hafa verið dæmdur fyrir kynferðisbrot og hafi hann ásamt öðrum oft orðið fyrir aðkasti hinna fanganna af þeim sökum. Hafi þeir oft verið spurðir hvenær þeir ætluðu að hengja sig.

Vitnið H fangavörður skýrði svo frá fyrir dómi að eitthvað hafi virst vera í gangi á íþróttavellinum og hafi ákærði B-kk-nf tekið sig út úr hópnum, gengið yfir í norðausturhornið og sest á bekk þar en brotaþoli hafi setið á öðrum bekk. Vitninu fannst ekkert alvarlegt vera að fara að gerast en ákærði B-kk-nf hafi staðið upp og ráðist á brotaþola. Vitnið kvaðst hafa stokkið af stað og hlaupið eina 60-80 metra til þess að reyna að afstýra því sem var að gerast. Þegar vitnið kom að hafi hann séð að ákærði B-kk-nf var að maka mannaskít framan í brotaþola, hann hafi gefið honum kinnhest með báðum höndum sitt á hvað og hafi brotaþoli verið skelfingu lostinn, æpt og öskrað. Vitnið kvaðst hafa fundið það á lyktinni og séð það af litnum að um mannaskít hafi verið að ræða.

Vitnið I skýrði svo frá fyrir dómi að hann hefði unnið sem fangavörður umrætt sumar og kvaðst hann hafa tekið eftir litlum hópi fyrir framan varðskýlið en brotaþoli hafi verið í viðskiptahorninu. Hafi ákærði B-kk-nf komið út svolítið seint, ráfað inn á svæðið og út af því aftur og síðan strunsað í átt að brotaþola og ráðist á hann. Vitnið kvaðst hafa kallað eftir aðstoð og þegar að var komið hafi komið í ljós að brotaþoli hafi verið blóðgaður í munnvikinu og allur útataður í skít. Hann hafi verið í miklu andlegu sjokki og átt erfitt með að standa á fætur. Vitnið kvaðst hafa tekið mynd af honum og síðan hafi hann farið inn á gang til þess að þvo af sér mannaskítinn sem hafi verið í andlitinu á honum og bara út um allt. Þetta hafi verið mikið af skít og þá hafi hann séð fangaverðina J og H alla útataða í skít þegar þeir hafi verið að kljást við ákærða B-kk-þf. Þá hafi verið þarna poki sem skíturinn hafi verið í. Vitnið kvað ekki hafa farið á milli mála að þarna var um mannaskít að ræða.

Vitnið K fangavörður skýrði svo frá fyrir dómi að kallað hafi verið eftir aðstoð út á völl þar sem ákærði B-kk-nf hafi verið að troða poka að andliti brotaþola og hafi síðar komið í ljós að um saur hafi verið að ræða og hafi það ekki farið á milli mála. Gerði vitnið ráð fyrir að um mannasaur hafi verið að ræða og hafi brotaþoli allur verið útataður í þessu.

Vitnið L fangavörður skýrði svo frá fyrir dómi að neyðarboð hafi borist vegna atviks úti á velli og þegar hann hafi komið út hafi allt verið afstaðið. Vitnið kvað hafa komið í ljós að mannasaur hafi verið makað í andlit brotaþola og hafi það ekki farið á milli mála, hann kvaðst hafa hitt H þarna og hafi hann allur verið útataður.

Vitnið F læknir skýrði svo frá í símaskýrslu fyrir dómi að brotaþoli hafi verið með stöðugum lífsmörkum, lungun hafi verið skoðuð og tekið hjartalínurit og blóðþrýstingur mældur. Hafi þetta allt saman verið innan eðlilegra marka, hann hafi verið aumur í brjóstkassa við þreifingu og með áverka á efri vör og bólgu þar og svo hafi hann einnig verið með verki í hægri öxl. Vitnið kvað það ekki sérstaklega hafa verið skoðað hvort saur hefði verið troðið ofan í brotaþola en hætta af saur sé ekki það mikil fari hann ekki ofan í öndunarveg, en það hefði komið fram með miklum hósta og hugsanlega valdið lungnabólgu sem gæti verið lífshættuleg ef einstaklingur er haldinn lungnasjúkdómi eða astma fyrir. Ekki séu líkur á að þetta valdi miklu tjóni nema að áfallið fyrir að verða fyrir þessu geti verið mjög mikið, maður geti orðið fyrir sjokki og fengið fyrir hjartað, en það hafi ekki virst gerast í þessu tilviki.

Niðurstaða.

Ákærða B-kk-þgf er í þessari ákæru gefið að sök að hafa veist með ofbeldi að brotaþola, samfanga sínum að Litla-Hrauni, með því að taka um höfuð hans og troða saur í andlit hans og munn og því næst að hafa slegið hann tvisvar til þrisvar í höfuð og líkama með þeim afleiðingum að brotaþoli hlaut bólgna vör, eymsli í brjóstkassa og tognun í hægri öxl. Fyrir liggur að atvik þetta náðist á eftirlitsmyndavélar fangelsisins og kemur þar greinilega fram að ákærði ræðst að brotaþola og makar framan í hann innihaldi plastpoka sem hann hafði meðferðis og þá virðist hann jafnframt slá brotaþola tvisvar til þrisvar sinnum, aðallega í höfuð. Ákærði kvaðst ekki muna umræddu atviki og þá mundi hann ekki eftir að hafa verið með saur og kvað skýringu minnisleysis síns þá að hann hefði verið undir áhrifum einhverra eiturlyfja. Hann kvað sér hafa fundist brotaþoli ógeðslegur. Hann hafi talað um hvað það væri rosalega gaman að misnota börn og hafi hann hlakkað til að misnota barnabörnin sín aftur.

Fyrir liggur að brotaþoli hafði verið dæmdur fyrir kynferðisbrot og kvaðst hann ásamt öðrum oft orðið fyrir aðkasti hinna fanganna af þeim sökum. Hafi þeir oft verið spurðir hvenær þeir ætluðu að hengja sig. Hann kvað ákærða hafa ráðist á sig, makað saur í andlitið á sér og einnig troðið honum upp í sig. Þá hafi hann látið höggin dynja á sér, í andlit, höfuð, bak, bringu og öxl. Brotaþoli kvað ekki hafa farið á milli mála að um saur hafi verið að ræða, en hann hafi farið í úlpuna hans, á andlitið og hárið. Brotaþoli kvað sér ekki hafa liðið vel meðan á þessu hafi staðið og þá hafi líðan hans ekki verið góð eftir þetta, hafi þetta atvik valdið honum óþægindum og komi oft upp í huga hans.

Vitnið H fangavörður kvaðst hafa séð ákærða B-kk-þf maka mannaskít framan í brotaþola, hann hafi gefið honum kinnhest með báðum höndum sitt á hvað og hafi brotaþoli verið skelfingu lostinn, æpt og öskrað. Vitnið kvaðst hafa fundið það á lyktinni og séð það af litnum að um mannaskít hafi verið að ræða.

Vitnið I kvaðst hafa séð ákærða B-kk-þf ráðast að brotaþola sem hafi verið eftir það í miklu andlegu áfalli og átt erfitt með að standa á fætur. Vitnið kvað ekki hafa farið á milli mála að þarna var um mannaskít að ræða.

Vitnið K fangavörður skýrði svo frá fyrir dómi að ekki hafi farið á milli mála að um saur hafi verið að ræða og gerði vitnið ráð fyrir að þetta hefði verið mannasaur, en brotaþoli hafi allur verið útataður í þessu.

Vitnið L fangavörður kvað hafa komið í ljós að mannasaur hafi verið makað í andlit brotaþola og hafi það ekki farið á milli mála.

Vitnið F læknir kvað það ekki sérstaklega hafa verið skoðað hvort saur hefði verið troðið ofan í brotaþola en hætta af saur sé ekki það mikil fari hann ekki ofan í öndunarveg, en það hefði komið fram með miklum hósta og hugsanlega valdið lungnabólgu sem gæti verið lífshættuleg ef einstaklingur er haldinn lungnasjúkdómi eða astma fyrir. Ekki séu líkur á að þetta valdi miklu tjóni nema að áfallið fyrir að verða fyrir þessu geti verið mjög mikið.

Með hliðsjón af myndbandsupptöku af umræddu atviki þar sem ekki fer á milli mála að ákærði ræðst að brotaþola og makar á hann innihaldi plastpoka sem brotaþoli og fangaverðir, sem hafa borið vitni um atlögu ákærða, eru sammála um að hafi verið saur, verður að telja nægilega sannað að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi sem lýst er í þessari ákæru. Varðar brot hans við 225. gr. almennra hegningarlaga en sú lagagrein tæmir sök gagnvart 1. mgr. 217. gr. sömu laga.

Málavextir.

Ákæra dagsett 13. maí 2014.

Samkvæmt lögregluskýrslu var þann 12. september kl. 13:30 óskað eftir aðstoð lögreglu vegna slagsmála utandyra á athafnasvæði Litla-Hrauns. Þegar lögreglan kom á vettvang voru slagsmálin yfirstaðin en B, brotaþoli, lá á bakinu á grasfleti suðaustanmegin við skrifstofur varðstjóra. Segir í lögregluskýrslu að hann hafi verið illa leikinn í andliti og mikið blóðugur. Hafi hann verið illa áttaður og ekki vitað hvað hefði gerst. Brotaþoli hafi verið fluttur á sjúkrahús til frekari skoðunar. Haft er eftir M fangaverði að hann hafi verið að fylgjast með föngum utandyra og þá séð hvar ákærði B-kk-nf hafi barið brotaþola í andlitið með krepptum hnefa svo brotaþoli hafi fallið aftur fyrir sig og ákærði B-kk-nf í framhaldi af því sparkað í höfuðið á honum þar sem hann hafi legið meðvitundarlaus á bakinu. Í framhaldi af þessu hafi ákærði E-kk-nf lamið hann nokkrum höggum í síðuna. Þá segir í lögregluskýrslu að á vettvangi hafi fundist hengilás sem verið hafi blóðugur. Haft var eftir hjúkrunarfræðingi á sjúkrahúsinu að brotaþoli hafi verið með þrjá djúpa skurði eftir einhvers konar áhald á enninu, einnig hafi hann verið með sprungið nef, sokkið vinstra auga og nokkrar skrámur á höfðinu. Hafi hún sagt brotaþola illa áttaðan og ekkert vitað hvað gerst hefði.

Samkvæmt læknisvottorðum dagsettum 19. september 2013 og 9. apríl 2014 var F heilsugæslulæknir staddur á Litla-Hrauni og kom að brotaþola liggjandi í blóði sínu við fótboltavöllinn. Segir í vottorðinu að hann hafi verið með meðvitund en ruglaður. Hann viti þó nafn sitt og hvar hann er. Hann sé alblóðugur í framan og finni fyrir verkjum í höfði. Ekki sé að sjá neina aðra áverka. Kviður og brjósthol að sjá í lagi. Ekki sé í fljótu bragði að sjá brot í andliti en 2-3 skurðir og glóðarauga séu vinstra megin. Augu að sjá í lagi og ranki hann meira við sér og fari í sjúkrabíl til nánari skoðunar á Selfossi. N heilsugæslulæknir skoðaði brotaþola á sjúkrahúsinu og segir í vottorðinu að hann sé með nokkra skurði í andliti, þar af þrjá fyrir ofan augabrún hægra megin sem þurfi að sauma. Hann sé saumaður með 6.0 Ethilon í staðdeyfingu. Hann sé auk þess með verulegt glóðarauga á vinstra auga, en ekki sé grunur um brot við þreifingu augntóftarbrúna. Hann sé hafður þarna í smá tíma og virðist ná sér og var hann útskrifaður á Litla-Hraun í fylgd fangavarða. Ekki kemur fram í vottorðum þessum hversu mörg spor þurfti að sauma.

Upptökur úr eftirlitsmyndavélum fangelsisins voru yfirfarnar og kom í ljós að vettvangur hinnar ætluðu líkamsárásar var ekki innan sjónsviðs þeirra.

Hengilás sem fannst á vettvangi var rannsakaður og á honum fannst blettur sem gaf jákvæða svörun við for- og staðfestingarprófi sem blóð. Tekin voru samanburðarsýni úr brotaþola og ákærða B-kk-þgf og voru þau ásamt sýnum af hengilásnum send til DNA greiningar við rannsóknarstofu í Svíþjóð, eða Statens Kriminaltekniska Laboratorium. Í svari rannsóknastofunnar dagsettu 7. apríl 2014 segir að sýni af blóði á lásnum hafi verið rannsakað og hafi niðurstaða þeirrar greiningar verið að DNA sýnisins hafi verið eins og DNA snið ákærða B-kk-ef. Frumrannsókn á stroksýni af lás hafi einnig gefið svörun við blóðprófi en frekari greining á sýninu hafi ekki gefið niðurstöður. Upplýst er í málinu að ákærði B-kk-nf hafði haft umræddan hengilás í vörslum sínum.

Framburður ákærðu B-kk-ef og E-kk-ef og vitna fyrir dómi.

Ákærði B-kk-nf skýrði svo frá fyrir dómi að brotaþoli hefði verið búinn að vera með hótanir og leiðindi í útivistinni og þá hefði brotaþoli ýtt til hans og slegið hann einu sinni eða tvisvar. Ákærði kvaðst þá hafa kýlt brotaþola eitt eða tvö högg með krepptum hnefa í andlitið í sjálfsvörn. Hafi þá fanginn O dregið hann af brotaþola eða tekið hann hálstaki, en ákærði hélt að hann hefði þá verið ofan á brotaþola. Ákærði tók fram að hann myndi þetta ekki alveg. Ákærði kvaðst ekki hafa séð meðákærða E-kk-þf gera neitt. Ákærði taldi að áverkar brotaþola hefðu komið til þegar hann hafi dottið í jörðina. Ákærði kannaðist ekki við að hafa sparkað í höfuð brotaþola og líkama. Ákærði lýsti því ekki frekar hvaða leiðindi og hótanir brotaþoli hafi verið með. Ákærði kannaðist ekki við að hann og meðákærði hefðu verið búnir að tala saman um að slást þarna. Ákærði kannaðist við að eiga hengilás sem fundist hefði á vettvangi og hefði hann verið með hann í vasanum. Hann kvað fangana vera með svona lása til að læsa klefum sínum á kvöldin og þegar þeir fari í útivist. Hann kvaðst oft kýla í veggina á kvöldin með hengilásnum og væri það skýringin á því að blóð úr honum hefði verið á lásnum. Ákærði kvaðst alltaf vera með hengilásinn á sér en neitaði því að hafa beitt honum á brotaþola sem hnúajárni. Hann kvaðst annað hvort hafa misst lásinn úr vasa sínum eða hent honum, hann kvaðst ekki muna þetta alveg, en fangaverðirnir hefðu verið í þann mund að handtaka hann. Borinn var undir ákærða framburður hans hjá lögreglu þess efnis að ákærðu hafi átt í deilum við brotaþola og hafi hann samþykkt að slást við þá. Ákærði kvaðst ekki muna eftir þessu, en hann kvaðst hafa verið búinn að reyna að leysa þessi deilumál í heila viku.

Ákærði E-kk-nf skýrði svo frá fyrir dómi að einhverjar deilur hafi byrjað milli hans og brotaþola og hafi þeir farið að hnakkrífast. Ákærði kvaðst þá hafa slegið brotaþola einu sinni með krepptum hnefa vinstra megin í síðuna. Hann kannaðist ekki við að hafa sparkað í brotaþola. Hann hafi síðan gengið í burtu og farið að tala við strákana. Hann kvaðst ekki vita hvað varð um brotaþola og þá kvaðst hann ekki vita hvað brotaþola og meðákærða B-kk-þgf fór á milli og hann kvaðst ekki hafa séð meðákærða veitast að brotaþola. Ákærði kvaðst hafa staðið í deilum við brotaþola í nokkra daga, hafi brotaþoli verið að banna honum að tala við einhverja fanga og kvaðst ákærði hafa verið ósáttur við það. Ákærði vissi ekki til að meðákærði hafi vitað af þessum deilum og þá hafi ekkert verið rætt fyrirfram um að slást þarna úti. Ákærði kannaðist við að hafa verið með klefalás á sér þegar hann hafi verið settur í einangrun.

Brotaþolinn B skýrði svo frá fyrir dómi að hann myndi ekkert eftir atvikum. Hann kvað samskiptin við ákærðu samfanga sína vera góð og hann kvaðst ekki muna eftir neinum hótunum. Þá kvaðst hann ekki muna eftir að hafa verið með neina áverka af völdum ákærðu og þá mundi hann ekki eftir því að hafa þurft á aðhlynningu læknis að halda.

Vitnið P skýrði svo frá fyrir dómi að hún hafi verið að vinna í búðinni á Litla-Hrauni og hafi hún farið ásamt Q yfir í eldhús að fá lánaða mjólk og þegar þau hafi komið til baka hafi hún séð einhvern liggjandi við hliðið og kvaðst hún hafa komist að því síðar að um brotaþola var að ræða. Hafi ákærðu staðið yfir manninum og hafi hún fyrst haldið að um grín væri að ræða. Hafi ákærði B-kk-nf haldið brotaþola meðan ákærði E-kk-nf hafi sparkað þrisvar til fjórum sinnum í fætur hans og síðu og einnig hafi hann kýlt hann í magann. Hún kvaðst ekki hafa séð ákærða B-kk-þf gera annað en að halda í brotaþola. Borinn var undir vitnið framburður þess hjá lögreglu þar sem hún lýsir því að ákærði B-kk-nf hafi kýlt og sparkað í höfuð brotaþola. Vitnið kvað þarna rétt eftir sér haft og hefði hún munað þetta betur þegar hún hafi gefið skýrslu hjá lögreglu. Vitnið taldi sig hafa verið í um 50 metra fjarlægð frá átökunum. Hún kvað sér minnisstæða reiðina sem hún hafi séð skína út úr andliti ákærða E-kk-ef.

Vitnið Q skýrði svo frá fyrir dómi að hann hefði ekki orðið vitni að átökunum en hann hefði verið staddur einhvers staðar á útivistarsvæðinu. Hann mundi ekki eftir því að hafa verið þarna á gangi með J-kvk-þgf G-kvk-þgf.

Vitnið M fangavörður skýrði svo frá fyrir dómi að hann hafi verið á verði í varðskýli á íþróttavellinum þegar hann hafi tekið eftir því að R og brotaþoli voru í samræðum við girðingu sem er á milli húss 3 og 4. Vitnið tók fram að á þessari girðingu sé hlið og þegar setið sé í varðskýlinu snúi maður baki í þessa girðingu. Ákærðu E-kk-nf og B-kk-nf hafi verið eitthvað að sniglast í kring en voru að því er vitninu virtist ekki að taka þátt í samræðunum. Hann kvaðst ekki hafa séð aðdragandann en þegar hann hafi litið við hafi hann séð haug manna í slagsmálum. Hann kvaðst þá hafa kallað eftir aðstoð. Hafi þá O refsifangi tekið ákærða B-kk-þf kverkataki og haldið honum þar til fangaverðir tóku við. Hann kvaðst hafa séð mar á brotaþola en ekki mundi hann hvort hann hefði séð blóð á honum. Hann kvað varðskýlið vera í fimm til sex metra fjarlægð frá átökunum. Borin var undir vitnið lögregluskýrsla þar sem haft er eftir honum að hann hafi séð hvar ákærði B-kk-nf hafi barið brotaþola í andlitið með krepptum hnefa svo hann hafi fallið aftur fyrir sig og hafi ákærði B-kk-nf í framhaldi af því sparkað í höfuðið á honum þar sem hann lá meðvitundarlaus á bakinu, í framhaldi af því hafi ákærði E-kk-nf lamið hann nokkrum höggum í síðuna. Vitnið kannaðist ekki við að þarna væri rétt eftir honum haft og ítrekaði framburð sinn fyrir dómi.

Vitnið S fangavörður skýrði svo frá fyrir dómi að hann hafi ekki séð umrætt atvik en hann hafi komið að því að flytja ákærða B-kk-þf í einangrun. Hann kvað ákærða hafa haft á orði að brotaþoli hefði átt það fyllilega skilið að vera laminn. Vitnið mundi ekki eftir að hafa séð áverka á ákærða B-kk-þgf og þá kvaðst hann hafa heyrt hjá starfsmönnum að ákærði B-kk-nf hefði lamið brotaþola með hengilás.

Vitnið T varðstjóri skýrði svo frá fyrir dómi að kallað hafi verið eftir aðstoð frá íþróttavelli og þegar að var komið hafi brotaþoli legið þar alblóðugur í andliti og nokkrir fangar í kring, þ. á m. ákærðu. E-kk-nf hafi verið tekinn og færður í svokallaðan aðskilnað og á leiðinni hafi hann viðurkennt að hafa slegið brotaþola í síðuna. Ekkert hafi séð á ákærða E-kk-þgf en hann hafi verið með lás í vasanum að klefanum sínum. Ekkert blóð hafi verið á lásnum og ekkert hafi sést á höndum ákærða E-kk-ef, hvorki roði né blóð.

Vitnið U fangavörður skýrði svo frá fyrir dómi að hann hafi farið út á íþróttavöll eftir að neyðarkall hafi borist. Þar hafi brotaþoli legið í grasinu og hafi ákærði E-kk-nf verið tekinn og gerð líkamsleit á honum. Hann hafi verið með lás í vasanum og hafi hann játað að hafa slegið brotaþola í síðuna með lásnum að því er vitnið minnti. Vitnið mundi ekki eftir því að fangaverðir hafi fengið upplýsingar um að ákærðu hafi verið að tala um að lemja samfanga sinn með lás.

Vitnið V deildarstjóri skýrði svo frá fyrir dómi að kallað hafi verið eftir aðstoð á íþróttavellinum og þegar þangað hafi verið komið hafi brotaþoli legið þar í jörðinni í blóði sínu og margir fangar í kring. Hafi grunur beinst að ákærðu og hafi þeir verið fluttir í einangrun. Hann kvaðst hafa verið viðstaddur líkamsleit á ákærða E-kk-þgf en hann hafi viðurkennt að hafa barið brotaþola í síðuna. Vitnið kvað fyrirkomulag með lása vera þannig að í umræddu húsi séu tíu klefar á annarri deildinni og tólf á hinni og beri fangar ábyrgð á klefum sínum og beri þeim að læsa þeim þegar þeir yfirgefa þá. Föngunum beri að hafa lykilinn alltaf með sér, hann sé á spjaldi með númeri klefans og beri þeim að afhenda hann þegar þeir fari í útivist, vinnu, skóla eða þess háttar og þá afhendi þeir fangavörðum lykilinn með klefanúmerinu og taka spjald sem þeir afhenda annars staðar. Sé þetta líka gert til þess að geta alltaf séð hvort fangi sé út af deild eða inn á. Vitnið kvaðst hafa kannað hvort ákærði B-kk-nf hefði skilað lyklinum og þá kvaðst hann hafa séð að lykill hans hafi einmitt passað við blóðugan lás sem fundist hafi þar sem brotaþoli hafi legið og kvaðst vitnið hafa tekið lásinn til skoðunar.

Vitnið X fangavörður skýrði svo frá fyrir dómi að borist hafi neyðarkall af íþróttavelli, hann hafi hlaupið þangað og hafi greinilega orðið einhver slagsmál þar sem brotaþoli liggi í jörðinni og ákærðu B-kk-nf og E-kk-nf standa þar hjá ásamt fleirum. Þeir hafi verið sýnu æstastir og kvaðst vitnið hafa fjarlægt ákærða B-kk-þf af velli og farið með hann í einangrun. Gerð hafi verið líkamsleit án snertingar og hafi hann verið með nýtt blæðandi sár á baugfingri, eins cm skurð og lítið mar í lófa. Hafi ákærði B-kk-nf sagt að hann hefði lamið B. Til hafi staðið að taka ljósmynd af hendi ákærða en hann hafi neitað því. Vitnið kvaðst ekki hafa séð átökin og þá kvaðst hann ekki hafa séð ákærða B-kk-þf kasta frá sér hengilás. Vitnið kvað ákærða E-kk-þf hafa staðið við hliðið þegar hann hafi komið á vettvang.

Vitnið O skýrði svo frá fyrir dómi að hann hafi verið staddur annars staðar á vellinum og ekki séð hvað hefði gerst en þarna hefði verið þvaga. Vitnið kannaðist ekki við að hafa dregið ákærða B-kk-þf af brotaþola sérstaklega.

Vitnið Y skýrði svo frá fyrir dómi að hann hafi verið staddur í húsi 4 þegar neyðarkall hafi borist frá íþróttavellinum. Hann hafi farið þangað og aðstoðað við að flytja ákærða B-kk-þf í hús 1. Þar hafi verið gerð líkamsleit á honum og komið hafi í ljós að hann hafi verið með sár á hendi sem blætt hafi úr. Hafi höndin öll verið blóðug og kvaðst hann ekki hafa séð hvort hann væri með marblett þar.

Vitnið R skýrði svo frá fyrir dómi að hann hafi heyrt brotaþola í gegnum loftræstiop milli ganga hvetja til slagsmála og í næstu útivist á eftir kvaðst hann hafa séð brotaþola þrykkja í bringuna á ákærða B-kk-þgf með báðum höndum. Vitnið kvaðst hafa staðið við hliðina á honum og hafi þá hafist einhver áflög sem hann hafi reyndar ekki séð. Sama dag hafi hann hitt brotaþola í útivist sem hafi spurt hvort þetta væri ekki allt búið og kvaðst vitnið sagt að það hlyti að vera. Hafi brotaþoli þá sagt að hann vildi ekki vera með neitt vesen. Vitnið vissi ekki um hvað ágreiningur þeirra snerist en brotaþoli hafi verið tilbúinn að slást við báða ákærðu.

Vitnið W hjúkrunarfræðingur, skýrði svo frá fyrir dómi að komið hafi verið með brotaþola á bráðamóttökuna og hafi þær upplýsingar fengist að hann hefði orðið fyrir árás, en hann hafi ekkert munað eftir því. Hann hafi verið með góða meðvitund, en skorinn í andliti, með þrjá skurði á enni og mikið bólginn á öðru auganu. Hann hafi verið mjög rólegur, yfirvegaður og kurteis. Hann hafi líka verið með hrufl á hvirfli og hnakka og þá hafi hann orðið dálítið æstari, virtist eins og það væri eitthvað að rifjast upp fyrir honum. Hann hafi ekki vitað hvað hefði gerst, en hann hafi farið að átta sig á að það hefði verið ráðist á hann og hann hafi spurt sífellt hver hefði ráðist á hann og hafi hann engan veginn munað það. Vitnið mundi ekki hvort hann hefði kvartað undan eymslum í síðu eða fótum.

Vitnið N læknir skýrði svo frá í símaskýrslu fyrir dómi að brotaþoli hefði verið með nokkra skurði í andliti hægra megin fyrir ofan augabrún sem hefði þurft að sauma. Hann kvað áverkana ekki þess eðlis að hnefi hefði getað valdið þeim, eitthvað harðara hefði þurft til.

Vitnið F læknir skýrði svo frá í símaskýrslu fyrir dómi að hann hafi verið í móttöku sem læknir á Litla-Hrauni þegar hann hafi verið kallaður til út vegna manns sem fundist hefði liggjandi út við hús eða við girðingu fyrir utan. Hann kvaðst hafa komið að brotaþola sem legið hafi þarna og greinilega verið mjög ruglaður, óáttaður og alblóðugur í framan og með verki í höfði. Honum virtust áverkar brotaþola vera skurðir á höfði og glóðarauga en andlitsbein hafi ekki virst brotin við þreifingu. Hann kvað E-kk-þf lækni hafa komið að því að sauma brotaþola. Vitnið kvað áverkana á höfði hafa getað komið með höggi með krepptum hnefa en einnig með áhaldi. Hann kvað brotaþola hafa verið fámæltan, hann hafi viljað vita hvað hefði gerst en hann hafi verið að vakna úr því sem virst hafi meðvitundarleysi eða rot. Hann kvað svona högg í höfuð geta verið hættuleg, þess séu dæmi að menn hafi fengið heilablæðingu af þeim sökum. Taldi vitnið að brotaþoli hefði fengið alla vega tvö högg. Vitnið mundi ekki eftir áverkum á fótleggjum brotaþola.

Vitnið Þ lögreglumaður skýrði svo frá fyrir dómi að borist hafi tilkynning um slagsmál á Litla-Hrauni og þegar þangað hafi verið komið hafi allt verið yfirstaðið og hafi fangaverðir verið að aðstoða brotaþola. Hann hafi legið á bakinu suðaustan við varðstofuna mjög illa leikinn í andliti. Hafi hann verið fluttur á sjúkrahúsið og við rannsókn á vettvangi hafi fundist hengilás. Rætt hafi verið við hjúkrunarfræðing sem hafi talað um að brotaþoli væri með þrjá djúpa skurði á enninu, hann hafi verið nefbrotinn, eða með einhverja áverka á nefinu, með áverka á vinstra auga, greinilega eftir eitthvert áhald sem hann hafi verið laminn með.

Vitnið Æ, sérfræðingur hjá tæknideild lögreglunnar á höfuðborgarsvæðinu, skýrði svo frá í símaskýrslu fyrir dómi að hann hafi fengið til rannsóknar lás sem hafði verið haldlagður og á honum hafi hann fundið blóðblett sem var varðveittur á pinnum ásamt því að tekið hafi verið stroksýni af öllu yfirborði lássins og þessi sýni hafi verið send til DNA rannsóknar. Hafi niðurstöðurnar verið þær að sýnið með blóðinu hafi verið samkennt við ákærða B-kk-þf en stroksýnið sem hafi verið tekið af yfirborði lássins hafi ekki gefið niðurstöður, það hafi ekki verið nægilegt DNA í því sýni til þess að samkenna. Hann kvaðst hafa fengið lásinn í hendur fimm eða sex mánuðum eftir að atburðurinn hafði átt sér stað þannig að ekki hafi verið nokkur leið að meta það hvenær þetta blóð hafi komið á lásinn.

Niðurstaða.

Ákærðu B-kk-þgf og E-kk-þgf er í þessari ákæru gefið að sök að hafa í félagi veist að brotaþola, samfanga sínum í fangelsinu að Litla-Hrauni, slegið og sparkað ítrekað í höfuð hans og líkama og jafnframt er ákærða B-kk-þgf gefið að sök að hafa notað hengilás sem hnúajárn er hann sló brotaþola í höfuðið. Brotaþoli hlaut nokkra skurði í andliti, þar af þrjá á enni og glóðarauga á vinstra auga.

Ákærði B-kk-nf kvað brotaþola hafa verið með hótanir og leiðindi í útivistinni og þá hefði brotaþoli ýtt til hans og slegið hann einu sinni eða tvisvar. Ákærði kvaðst þá hafa kýlt brotaþola eitt eða tvö högg með krepptum hnefa í andlitið í sjálfsvörn. Á vettvangi fannst hengilás sem upplýst er að ákærði B-kk-nf hafði haft í vörslum sínum í þeim tilgangi að læsa klefa sínum. Á hengilásnum var blóð sem með DNA rannsókn var samkennt við ákærða B-kk-þf en engin sýni fundust sem hægt var að samkenna við brotaþola. Ákærði B-kk-nf kvaðst oft kýla í veggina í fangaklefanum með lásnum og gæti það verið skýring á blóði á honum. Ákærði kannaðist ekki við að hafa sparkað í höfuð brotaþola og líkama og þá kvaðst hann ekki hafa séð meðákærða gera neitt.

Ákærði E-kk-nf kvaðst hafa hnakkrifist við brotaþola og hafi hann þá slegið brotaþola einu sinni með krepptum hnefa vinstra megin í síðuna. Hann kannaðist ekki við að hafa sparkað í brotaþola. Hann kvaðst ekki hafa séð meðákærða B-kk-þf veitast að brotaþola.

Brotaþoli bar fyrir sig minnisleysi og hefur hvorki getað skýrt frá aðdraganda átakanna né þeim áverkum sem hann hlaut.

Vitnið P kvaðst fyrir dómi hafa séð ákærða B-kk-þf halda brotaþola meðan ákærði E-kk-nf hafi sparkað þrisvar til fjórum sinnum í fætur hans og síðu og einnig hafi hann kýlt hann í magann. Hún kvaðst ekki hafa séð ákærða B-kk-þf gera annað en að halda í brotaþola. Þegar borinn var undir vitnið framburður þess hjá lögreglu þar sem hún lýsti því að ákærði B-kk-nf hafi kýlt og sparkað í höfuð brotaþola kvað vitnið rétt eftir sér haft og hefði hún munað þetta betur þegar hún hafi gefið skýrslu hjá lögreglu. Vitnið U kvað ákærða E-kk-þf hafa verið með lás í vasanum og minnti vitnið að hann hafi játað að hafa slegið brotaþola í síðuna með lásnum. Vitnið V kvað ákærða E-kk-þf hafa viðurkennt að hafa barið brotaþola í síðuna. Vitnið R kvaðst hafa séð brotaþola þrykkja í bringuna á ákærða B-kk-þgf með báðum höndum. Vitnið kvaðst hafa staðið við hliðina á honum og hafi þá hafist einhver áflög sem hann hafi reyndar ekki séð. Önnur vitni sem komu fyrir dóm hafa borið að þau hafi ekki séð átökin á milli ákærðu og brotaþola. Engin vitni hafa borið að ákærði B-kk-nf hafi notað hengilás eins og hnúajárn er hann sló brotaþola í höfuðið og verður það að teljast ósannað. Ákærði B-kk-nf hefur hins vegar kannast við að hafa slegið brotaþola eitt til tvö högg í andlitið og ákærði E-kk-nf hefur játað að hafa slegið brotaþola einu sinni með krepptum hnefa vinstra megin í síðuna. Önnur vitnið sem hafa komið fyrir dóm í máli þessu hafa ekki staðfest frásögn vitnisins P en ekki verður fram hjá því litið að framburður hennar fyrir dómi var ekki í samræmi við skýrslugjöf hennar hjá lögreglu. Þá ber að líta til þess að samkvæmt framburði F læknis hefðu áverkar á höfði brotaþola getað verið af völdum höggs með krepptum hnefa.

Þegar allt framanritað er virt þykir varhugavert að telja sannað að atlaga ákærðu að brotaþola hafi falist í öðru en því að ákærði B-kk-nf hafi slegið hann eitt til tvö högg með krepptum hnefa í andlitið og ákærði E-kk-nf hafi slegið hann einu sinni með krepptum hnefa í síðuna. Þessi háttsemi ákærðu varðar við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga. Það athugist að brot ákærðu samkvæmt þessari ákæru voru framin þann 12. september 2013 en ekki þann 15. september sama ár. Samkvæmt 1. mgr. 180. gr. laga nr. 88/2008 má sakfella ákærðu þótt aukaatriði brots, svo sem staður og stund þess, séu ekki skýrt eða rétt greind, enda telji dómari að vörn hafi ekki verið áfátt þess vegna.

Málavextir.

Ákæra dagsett 2. júní 2014.

Þann 4. febrúar 2014 kl. 05:22 barst lögreglunni tilkynning um að maður hefði brotist inn að C, gramsað inni í húsinu og hlaupið síðan út. Var maðurinn sagður 190 cm á hæð, snoðaður, í grænni hermannaúlpu með rifinn vasa og 20-30 ára gamall. Lögreglumenn höfðu tal af húsráðendum, þeim D og E. Sögðust þau séð ungan mann gramsa í skúffum í barnaherbergi og þegar þau hafi beðið hann að yfirgefa húsið hafi hann brugðist illa við, tekið upp leikfangasverð og slegið því í höfuð E þrisvar sinnum. Þau hafi elt manninn um húsið sem hafi í fyrstu ekki komist út og gengið á tvær glerhurðir og öskrað „hleypið mér út, ég þarf að fara út.“ Hafi honum verið sagt að fara niður stigann og hafi hann gert það og horfið út í myrkrið. Haft er eftir Er að maðurinn hafi sagt við hann „ég drep þig ef þú hringir á lögregluna.“ Seðlaveski í eigu E mun hafa horfið auk 13.000 króna í reiðufé sem verið hafi í barnaherbergi. Samkvæmt gögnum málsins mun fyrr um nóttina hafa verið tilkynnt um mann sem hefði farið inn í aðra íbúð óvelkominn og sagst heita B-kk-nf K-kk-nf. Ákærði var handtekinn kl. 05:35 á göngustíg fyrir aftan Sporthúsið fyrir neðan C. Kemur fram í lögregluskýrslu að hann hafi verið rennblautur en peysan hans að mestu þurr, en rignt hafi mest alla nóttina. Ákærði hafi virst í annarlegu ástandi en er honum hafi verið sagt að hann væri grunaður um tvö innbrot og hefði gefið upp nafn sitt í því fyrra þá hafi ákærði sagt „en ekki í því seinna.“ Þá hafi hann verið spurður hvar úlpan hans væri en hann hafi sagt að þeir myndu aldrei finna hana.

Þau D og E skoðuðu þann 25. febrúar sl. ljósmyndir af 85 sakamönnum. D benti á mynd af ákærða B-kk-þgf og taldi hana vera af þeim manni sem hann hafi komið að í íbúð sinni. E treysti sér hins vegar ekki til þess að þekkja neinna þeirra sem á myndunum voru sem þann sem hún hafi komið að á heimili sínu.

Framburður ákærða B-kk-ef og vitna fyrir dómi.

Ákærði B-kk-nf skýrði svo frá fyrir dómi að hann hefði verið staddur í Kópavoginum umrætt sinn en ekki farið inn í það hús sem hér um ræðir, en hann hafi verið þar í grenndinni. Hann hafi farið inn í annað hús af misgáningi og hafi hann verið að leita að húsi sem Ö, móðir félaga hans, býr í og hafi hann verið villtur. Þá hafi lögreglubifreið stöðvað en hann kvaðst hafa verið á gangi í rólegheitunum. Hann hafi gengið að lögreglubifreiðinni og spurt hvað væri í gangi og hafi lögreglumennirnir skyndilega stokkið á hann og handtekið hann. Ákærði kvaðst ekki eiga græna hermannaúlpu, hann kvaðst ekki muna hvernig hann hafi verið klæddur og þá kvaðst hann ekki hafa losað sig við yfirhöfn. Ákærði kannaðist ekki við að hafa rætt við lögreglumennina um úlpu þegar hann var handtekinn og kvað hann það sem um þetta stæði í lögregluskýrslunni vera lygi.

Vitnið D skýrði svo frá fyrir dómi að hann hafi verið sofandi í rúmi sínu þegar hann vaknaði við það að konan hans segist halda að það sé einhver inni hjá þeim. Hún hafi gengið á undan honum niður ganginn og hafi hann fylgt á eftir. Hún hafi gengið inn í eitt barnaherbergið og sagt við einhvern, „þú átt ekki að vera hér viltu vinsamlegast koma þér út“, eða eitthvað slíkt. Þá hafi maður farið fram hjá henni og gengið niður ganginn í áttina að vitninu, hann hafi verið með veski konunnar og kvaðst vitnið hafa reynt að ná því af honum. Maðurinn hafi þá sleppt veskinu og gripið leikfangasverð sem hafi verið á gólfinu og slegið vitnið í höfuðið, kannski þrisvar sinnum. Vitnið kvaðst þá hafa sleppt honum, hann hafi flúið upp stigann upp á efri hæðina og ætlað að sleppa frá þeim þar í gegn. Hann hafi hlaupið á rennihurð úr gleri, síðan hafi hann hlaupið inn í sjónvarpsherbergi og á aðra glerhurð þar. Hann hafi þá sagt, „hleypið mér út“ og kvaðst vitnið þá hafa sagt honum að fara niður stigann aftur, sömu leið og hann hafi komið. Hafi hann þá hlaupið niður stigann, niður ganginn aftur og síðan út um neðri útidyrahurðina og þegar hann hafi verið í dyragættinni á leiðinni út hafi hann kallað á þau og sagt: „ef þið hringið í lögguna þá drep ég ykkur“. Þau hafi farið á eftir honum og læst öllum hurðum og hringt á lögreglu. Vitnið kvað manninn hafa verið dökkhærðan, með stutt hár, grannan, kannski 185 cm. Hann kvað manninn hafa verið í grænni úlpu og í svartri peysu innan undir. Vitnið kannaðist við að hafa bent á mynd af ákærða B-kk-þgf við myndsakbendingu.

Vitnið E skýrði svo frá fyrir dómi að hún hafi vaknað við einhvern hávaða innan úr húsinu. Hún kvaðst hafa farið fram úr, ýtt við D og sagt honum að hún héldi að einhver væri inni í húsinu. Hún kvaðst hafa heyrt hávaða koma frá herbergi eldri sonar þeirra og þar kvaðst hún hafa séð mann sem staðið hafi við skrifborð sonarins og hafi hann verið að gramsa í skúffum þar og haldið á veski vitnisins. Hún hafi sagt við hann að hann mætti ekki vera þarna og yrði hann að fara út. Hún kvaðst hafa séð í augunum á honum að hann væri í einhverri vímu. D hafi reynt að taka af honum það sem hann hafi verið með en maðurinn hafi þá lamið D nokkrum sinnum í höfuðið með leikfangasverði. Maðurinn hafi síðan hlaupið út og kallað áður til þeirra að hann myndi drepa þau ef þau hringdu á lögregluna. Þau hafi þá læst öllum hurðum og hringt á lögregluna. Komið hafi í ljós að maðurinn hafi tekið um 15 þúsund krónur sem hafi verið sparifé eldri sonar þeirra. Hún kvað manninn hafa verið í úlpu, grænni eða brúnni í hermannalitum, í hettupeysu, hún mundi ekki hvernig buxurnar voru. Vitnið kvaðst hafa farið í myndsakbendingu en hún hafi ekki getað borið kennsl á viðkomandi aðila, en ein myndin hafi verið mjög líkleg en það hafi ekki verið hafið yfir allan vafa.

Vitnið Z lögreglumaður skýrði svo frá fyrir dómi að lögreglan hafi verið kölluð í innbrot í heimahúsi og kvaðst hún hafa rætt við heimilisfólkið sem hafi lýst atvikum. Þau hafi lýst manninum á ákveðinn hátt og hafi félagar hennar, sem verið hafi á öðrum bíl handtekið mann á göngustíg rétt þar hjá sem hafi passað við lýsingu þeirra að því er varðar útlit og klæðaburð. Vitnið kvaðst ekki hafa hitt ákærða. Vitnið taldi ekki ástæðu til að taka hugsanleg fingraför af leikfangasverði, en lokaákvörðun um slíkt sé í höndum varðstjóra.

Vitnið Á lögreglumaður skýrði svo frá fyrir dómi að fyrst hafi verið tilkynnt um innbrot í Lindarhverfinu og hafi verið farið þangað að leita en sá aðili hafi ekki fundist. Þá hafi verið brotist inn í suðurhlíðunum í Kópavogi og í Kópavogsdalnum rétt hjá Sporthúsinu hafi þeir séð mann á gangi. Það hafi verið skítaveður, mikil rigning og hafi maðurinn verið rennandi blautur en peysan hans hafi verið þurr, ólíkt öðrum fötum hans. Hafi hann verið grunaður um innbrotið og töldu þeir lýsinguna passa við hann.

Vitnið É lögreglumaður skýrði svo frá í símaskýrslu fyrir dómi að tilkynnt hafi verið fyrst um innbrot einhvers staðar uppi í Lindahverfinu, hafi verið komið að manni inni í íbúð sem hafi sagst heita B-kk-nf K-kk-ef. Aftur hafi komið tilkynning um innbrot í C og kvaðst hann hafa farið ásamt öðrum lögreglumanni að leita í hverfinu og hafi þeir fundið ákærða á göngustígnum á milli C og fyrir aftan Sporthúsið í Kópavogi sem stendur við Dalsmára, eða beint fyrir neðan brotavettvang. Ákærði hafi verið í verulega annarlegu ástandi, hann hafi verið í peysu sem hafi verið þurr en að öðru leyti hafi hann verið rennandi blautur. Hann hafi verið spurður um þá hluti sem vantaði og hafi hann sagt að þeir myndu aldrei finna þá. Peysan hafi verið blaut efst en mikil rigning hafi verið og greinilegt að hann hafi ekki verið búinn að vera lengi í henni úti einni fata. Vitnið D kvað manninn hafa verið dökkhærðan, með stutt hár, grannan, kannski 185 cm. Hann hafi verið í grænni úlpu og í svartri peysu innan undir. Vitnið skoðaði ljósmyndir af 85 sakamönnum og kannaðist við að hafa bent á mynd af ákærða B-kk-þgf við myndsakbendinguna. Vitnið E kvað manninn hafa verið í úlpu, grænni eða brúnni í hermannalitum, í hettupeysu. Hún kvaðst farið í myndsakbendingu en hún hafi ekki getað borið kennsl á viðkomandi aðila, en ein myndin hafi verið mjög líkleg en það hafi ekki verið hafið yfir allan vafa.

Niðurstaða.

Ákærða B-kk-þgf er í þessari ákæru gefið að sök að hafa farið inn um ólæsta útidyrahurð að C í Kópavogi og stolið þaðan 13.000 krónum og seðlaveski. Þá er honum einnig gefið að sök að hafa slegið D þrisvar með leikfangasverði í höfuðið og hótað honum og E lífláti ef þau myndu hringja á lögreglu.

Ákærði neitar sök en kannast við að hafa verið staddur í Kópavoginum á þessum tíma og jafnframt að hafa farið inn í annað hús af misgáningi, en hann hafi verið villtur. Ákærði var handtekinn skammt frá húsinu í C eða á göngustíg á milli C og fyrir aftan Sporthúsið í Kópavogi við Dalsmára. Lögreglumenn sem handtóku ákærða töldu lýsingu á þeim manni sem fór inn í húsið að C passa við ákærða og þá hafi hann verið yfirhafnarlaus en peysan hans hafi að mestu verið þurr, en mikil rigning hafi verið á þessum tíma. Vitnið É lögreglumaður skýrði svo frá fyrir dómi að ákærði hafi verið spurður um þá hluti sem vantaði og hafi hann sagt að þeir myndu aldrei finna þá.

Af framansögðu er ljóst að margt bendir til þess að ákærði hafi verið þarna að verki. Ber þar helst að nefna að ákærði var handtekinn mjög skammt frá vettvangi og þá hafði hann villst að eigin sögn inn í annað hús en hann hefur gefið ótrúverðugar skýringar á því. Þá ber til þess að líta að ákærði var án yfirhafnar á svæðinu að næturþeli í rigningu en peysa hans var að mestu þurr. Þykir þetta benda til þess að ákærði hafi losað sig við yfirhöfn sína skömmu áður en hann var handtekinn. Þá bar vitnið D kennsl á ákærða við myndsakbendingu en á móti kemur að eiginkona hans treysti sér ekki til að benda á ákærða. Þegar allt framanritað er virt þykir ekki varhugavert að telja sannað að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í þessari ákæru og þar þykir rétt færð til refsiákvæða.

Sakaferill ákærðu og viðurlög.

Samkvæmt sakavottorði ákærða B-kk-ef var hann árið 2007 sektaður fyrir fíkniefnabrot. Þann 29. nóvember 2007 var ákærði dæmdur í 12 mánaða fangelsi, þar af 9 mánuðir skilorðsbundnir í 2 ár, fyrir rán, ólögmæta meðferð fundins fjár, tilraun til fjársvika, tilraun til þjófnaðar, hylmingu og fíkniefnabrot. Þann 30. júlí 2008 var ákærði dæmdur í 15 mánaða fangelsi fyrir skjalafals, fjársvik og tilraun til fjársvika, þjófnað og tilraun til þjófnaðar, hylmingu og fíkniefnabrot. Þann 22. febrúar 2010 var ákærði dæmdur í 5 mánaða fangelsi fyrir þjófnað, hylmingu og fíkniefnabrot. Þann 6. júlí 2010 var ákærði dæmdur í 4 mánaða fangelsi fyrir þjófnað. Þann 18. mars 2011 var ákærði dæmdur í 15 mánaða fangelsi fyrir þjófnað, fjársvik, eignaspjöll og fíkniefnabrot. Þá var ákærði dæmdur í 18 mánaða fangelsi þann 8. nóvember 2012 fyrir þjófnað og rán. Þann 19. apríl 2013 var honum dæmdur hegningarauki fyrir brot gegn 233. gr. almennra hegningarlaga og ekki gerð sérstök refsing. Þann 27. september 2013 var hann dæmdur í 10 mánaða fangelsi fyrir brot gegn valdstjórninni og var sá dómur staðfestur í Hæstarétti 30. janúar 2014. Loks var honum dæmdur hegningarauki þann 15. nóvember 2013, 4 mánaða fangelsi fyrir þjófnað og fjársvik.

Við ákvörðun refsingar ákærða B-kk-ef ber að hafa í huga að brot hans sem lýst er í ákærum dagsettum 12. desember 2013 og 13. maí 2014 voru framin áður en dómurinn frá 15. nóvember 2013 gekk. Ber því að dæma honum hegningarauka í samræmi við ákvæði 78. gr. almennra hegningarlaga. Refsing ákærða verður einnig ákveðin með hliðsjón af ákvæðum 77. gr. sömu laga. Þá verður höfð hliðsjón af ákvæðum 73. gr. sömu laga, enda hefur ákærði meðal annars verið fundinn sekur um brot gegn 1. mgr. 217. gr. og 225. gr. almennra hegningarlaga meðan hann afplánaði refsingu í fangelsi. Þá verður einnig höfð hliðsjón af ákvæðum 2. mgr. 70. gr. sömu laga að því er varðar atlögu ákærðu að brotaþolanum B. Þá var atlaga ákærða B-kk-ef að brotaþolanum G-kk-þgf einstaklega ófyrirleitin. Þegar allt framanritað er virt og sakarferill ákærða B-kk-ef hafður í huga þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í 18 mánuði.

Eftir að ákærði E-kk-nf K-kk-nf varð 18 ára hefur hann verið dæmdur fyrir brot sem hér segir. Hann var dæmdur í 4 mánaða fangelsi, skilorðsbundið í 3 ár, 9. júní 2010 fyrir akstur undir áhrifum fíkniefna, akstur án ökuréttinda og fíkniefnalagabrot. Hann var þá sviptur ökurétti í 14 mánuði frá 9. júní 2010. Þann 9. nóvember 2010 sama ár var hann sektaður fyrir að aka undir áhrifum fíkniefna og sviptur ökurétti í 2 ár frá 8. ágúst 2011. Sama dag var hann sektaður fyrir brot gegn ávana- og fíkniefnalöggjöf. Ákærði var dæmdur í 2 ára fangelsi þann 1. júní 2011 fyrir nauðgun. Þann 30. nóvember sama ár var honum dæmdur hegningarauki og ekki gerð sérstök refsing fyrir þjófnað og akstur sviptur ökurétti undir áhrifum fíkniefna. Þá var hann einnig sviptur ökurétti ævilangt. Þann 18. janúar 2012 gekkst hann undir tvær sektargreiðslur fyrir brot gegn ávana- og fíkniefnalöggjöf og síðast hlaut ákærði dóm þann 28. febrúar 2012, 12 mánaða fangelsi fyrir brot gegn 226. gr. og 252. gr. almennra hegningarlaga og ávana- og fíkniefnalöggjöf, en um hegningarauka var að ræða.

Refsing ákærða E-kk-ef K-kk-ef verður ákveðin með hliðsjón af ákvæðum 73. gr. sömu laga, enda hefur ákærði verið fundinn sekur um brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga meðan hann afplánaði refsingu í fangelsi. Þá verður einnig höfð hliðsjón af ákvæðum 2. mgr. 70. gr. sömu laga að því er varðar atlögu ákærðu að brotaþolanum B. Þegar allt framanritað er virt og sakarferill ákærða E-kk-ef K-kk-ef hafður í huga þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í 6 mánuði.

Einkaréttarkrafa.

Bótakrafa brotaþolans A er þannig rökstudd að um sé að ræða alvarlegt brot enda sé sá verknaður að troða mannasaur upp í munninn á manneskju sérstaklega hættuleg aðferð sem geti leitt til mjög alvarlegs heilsutjóns. Mildi sé að ekki hafi farið verr enda hefði saurinn sem farið hefði upp í brotaþola getað valdið alvarlegri eitrun. Þá hafi barsmíðar þær sem beinst hafi gegn brotaþola einnig getað haft alvarlegar afleiðingar, enda hafi brotaþoli glímt við vandamál tengd hjartanu. Beri við mat á fjárhæð bóta að líta til þess að mjög hættulegri aðferð hafi verið beitt og hafi brotaþoli haft ástæðu til að óttast um heilsu sína auk þess sem aðferðin sem beitt hafi verið hafi augljóslega gengið út á að lítillækka hann og gera hann að aðhlátursefni í augum samfanganna. Það að beita svo hættulegri aðferð sé til marks um einbeittan ásetning og illan hug ákærða. Um sé að ræða stórfellda og ólögmæta meingerð ákærða gegn persónu og líkama brotaþola sem hafi í för með sér miskatjón sem ákærði beri skaðabótaábyrgð á samkvæmt 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Brot sem þetta sé til þess fallið að valda þeim sem fyrir verði miklum andlegum þjáningum og óþægindum, en brotaþoli hafi fundið fyrir miklu óöryggi eftir árásina og almennri andlegri vanlíðan. Brotaþoli reisir kröfur sínar á 26. gr. skaðabótalaga, sbr. 172. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Vaxtakrafa er byggð á 4. og 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu og krafa um dráttarvexti er reist á 6. og 9. gr. sömu laga. Krafa um málskostnað er studd við 48. gr. laga nr. 88/2008 og krafa um virðisaukaskatt á málflutningsþóknun er reist á lögum nr. 50/1988.

Ákærði hefur að mati dómsins tvímælalaust valdið brotaþola miska sem honum ber að bæta með vísan til 26. gr. skaðabótalaga. Við mat á fjárhæð bóta ber að hafa í huga að sú háttsemi ákærða að maka saur í andlit og munn brotaþola var ekki einungis niðurlægjandi heldur var hún einnig til þess fallin að valda honum líkamstjóni eins og fram kom í framburði F læknis. Þegar allt framanritað er virt þykja miskabætur til brotaþola hæfilega ákveðnar 800.000 krónur og bera þær vexti eins og í dómsorði greinir.

Sakarkostnaður.

Þá ber með vísan til 218. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála að dæma ákærðu til greiðslu alls sakarkostnaðar, þar með talinn útlagðan kostnað samkvæmt yfirliti, 258.938 krónur sem ákærðu greiði óskipt, annan útlagðan kostnað samkvæmt yfirliti, 44.000 krónur, greiði ákærði B-kk-nf einn. Ákærði B-kk-nf greiði einn kostnað vegna vitnis, 2.800 krónur en ákærðu greiði óskipt annan kostnað vegna vitna, 20.154 krónur. Ákærði B-kk-nf greiði einn þóknun verjenda sinna á fyrri stigum málsins, þeirra G-kk-ef S-x-x R-kk-ef hdl., 750.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti og 35.960 krónur vegna aksturs og I-kk-ef F-kk-ef Á-kk-ef hdl., 439.250 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti og 52.896 krónur vegna aksturs. Ákærði B-kk-nf greiði einn málsvarnarlaun verjanda síns, S-kk-ef K-kk-ef K-kk-ef hdl., 1.000.000 krónur ásamt virðisaukaskatti og útlagðan kostnað, 22.016 krónur. Ákærði B-kk-nf greiði einn þóknun réttargæslumanns brotaþolans G-kk-ef G-kk-ef, 750.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti og 51.040 krónur vegna aksturs. Ákærði E-kk-nf K-kk-nf greiði einn þóknun verjenda sinna á fyrri stigum málsins, þeirra J-kk-ef B-kk-ef K-kk-ef hdl., 500.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti og útlagðan kostnað, 26.448 krónur og H-kk-ef E-kk-ef F-kk-ef hdl., 400.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti og útlagðan kostnað, 26.904 krónur. Ákærði E-kk-nf K-kk-nf greiði einn málsvarnarlaun verjanda síns, G-kk-ef S-x-x R-kk-ef hdl., 700.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti og 47.560 krónur vegna aksturs.

H-kk-nf O. A-kk-nf dómstjóri kveður upp dóm þennan. Dómsuppkvaðning hefur dregist fram yfir lögbundinn frest en dómari og málflytjendur töldu ekki þörf endurflutnings.

Dómsorð:

Ákærði, B-kk-nf K-kk-nf, sæti fangelsi í 18 mánuði.

Ákærði, E-kk-nf K-kk-nf K-kk-nf, sæti fangelsi í 6 mánuði.

Ákærði B-kk-nf K-kk-nf greiði A, 800.000 krónur í miskabætur auk vaxta skv. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 10. maí 2013 til 17. janúar 2014, en með dráttarvöxtum frá þeim degi til greiðsludags skv. 1. mgr. 6. gr. sömu laga.

Ákærðu greiði allan sakarkostnað, þar með talinn útlagðan kostnað samkvæmt yfirliti, 258.938 krónur sem ákærðu greiði óskipt, annan útlagðan kostnað samkvæmt yfirliti, 44.000 krónur, greiði ákærði B-kk-nf einn. Ákærði B-kk-nf greiði einn kostnað vegna vitnis, 2.800 krónur en ákærðu greiði óskipt annan kostnað vegna vitna, 20.154 krónur. Ákærði B-kk-nf greiði einn þóknun verjenda sinna á fyrri stigum málsins, þeirra G-kk-ef S-x-x R-kk-ef hdl., 750.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti og 35.960 krónur vegna aksturs og I-kk-ef F-kk-ef Á-kk-ef hdl., 439.250 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti og 52.896 krónur vegna aksturs. Ákærði B-kk-nf greiði einn málsvarnarlaun verjanda síns, S-kk-ef K-kk-ef K-kk-ef hdl., 1.000.000 krónur ásamt virðisaukaskatti og útlagðan kostnað, 22.016 krónur. Ákærði B-kk-nf greiði einn þóknun réttargæslumanns brotaþolans G-kk-ef G-kk-ef, 750.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti og 51.040 krónur vegna aksturs. Ákærði E-kk-nf K-kk-nf greiði einn þóknun verjenda sinna á fyrri stigum málsins, þeirra J-kk-ef B-kk-ef K-kk-ef hdl., 500.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti og útlagðan kostnað, 26.448 krónur og H-kk-ef E-kk-ef F-kk-ef hdl., 400.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti og útlagðan kostnað, 26.904 krónur. Ákærði E-kk-nf K-kk-nf greiði einn málsvarnarlaun verjanda síns, G-kk-ef S-x-x R-kk-ef hdl., 700.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti og 47.560 krónur vegna aksturs.

H-kk-nf O. A-kk-nf