S-399/2010

Mál þetta var höfðað með ákæru ríkissaksóknara, dags. 12. maí 2010, á hendur S-kk-þgf F-kk-þgf S-kk-þgf, Nausti, Grundarfirði. Málið var dómtekið að lokinni aðalmeðferð 11. nóvember sl.

Ákært er fyrir

… eftirgreind brot framin að kvöldi þriðjudagsins 19. maí 2009 að Veghúsum 3 í Reykjavík:

1. Fyrir húsbrot með því að ryðjast í heimildarleysi inn í íbúð á þriðju hæð hússins fyrir miðju.

2. Fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás með því að hafa slegið S-kk-þf Í-kk-þf S-kk-þf þremur til fjórum höggum í höfuð með 451,51 g þungum felgulykli, slegið hann nokkrum höggum með krepptum hnefa í andlitið og tekið hann hálstaki, allt með þeim afleiðingum að S-kk-nf Í-kk-nf hlaut mar á augnlok og augnsvæði, yfirborðsáverka í hársvörð, á vör og í munnholi og sár á hægri hornhimnu og auga.

Háttsemi ákærða samkvæmt 1. ákærulið telst varða við 231. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. lög nr. 82/1998 en samkvæmt 2. ákærulið við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 11. gr. laga nr. 20/1981.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.

Ákærði krefst sýknu af fyrri lið ákæru. Hann krefst þess að brot samkvæmt síðari ákæruliðnum verði talið varða við 217. gr. almennra hegningarlaga og sér ákveðin refsing í formi sektar. Þá krefst verjandi hans málsvarnarlauna.

Umrætt kvöld var lögregla kvödd að Veghúsum 3 vegna manns sem ruðst hefði inn í íbúð þar í húsinu. Í frumskýrslu segir að í anddyri, á gólfi þar fyrir innan og upp eftir stigum hafi verið blóðdropar. Ennfremur á vegg í sameign á 2. hæð. Bárust lögreglu síðan boð um að sá sem ruðst hefði inn væri kominn að bensínstöð þar skammt frá. Fann lögregla hann þar og segir í frumskýrslu að hann hafi verið ber að ofan og blóðugur. Var hann fluttur á slysadeild. S-kk-nf Í-kk-nf S-kk-nf var á heimili sínu að Veghúsum 3 og ræddi lögregla við hann þar. Hann var síðan fluttur á slysadeild.

Þá segir í frumskýrslu að felgulykill hafi verið á gólfi framan við íbúð S-kk-ef, en að hann hefði verið fyrir innan dyrnar er lögregla kom fyrst á vettvang. Þá eru í gögnum málsins ljósmyndir sem sýna blóðdropa á eldhúsborði og blóðkám á skúffum í eldhúsi.

Tæknideild lögreglunnar vigtaði og mældi umræddan felgulykil. Segir í skýrslu deildarinnar að hann vegi 451,51 g, lengd handfangs sé 28 cm og lengd frá toppi að handfangi sé 10 cm. Lengd frá toppi að enda handfangs sé 30 cm.

Fyrir dómi sagði ákærði að hann hefði skömmu áður en þessi atvik urðu búið í þessari íbúð bróður síns, S-kk-ef. Þeir hefðu orðið ósáttir og hefði S-kk-nf rekið hann út. Hann hefði verið í miklu tilfinningalegu uppnámi um þessar mundir. Hann hefði verið nýhættur með unnustu sinni. Hann hefði því reiðst mjög mikið er hann fékk pata af því að S-kk-nf væri að segja að hann hefði ræktað kannabis í íbúðinni. Hann hefði verið í miklu ójafnvægi og fengið að fara úr vinnunni fyrr umræddan dag. Hann hefði þá hringt í S-kk-þf og sagst ætla að koma til hans. S-kk-nf hefði svarað með fyrirlitningu og kvað ákærði það enn hafa espað sig upp.

Ákærði lýsti því að hann hefði lagt bílnum skammt frá húsinu og ákveðið að taka með sér felgulykil, til þess að hann liti betur út, til þess að það yrði tekið mark á honum. Hann benti á að hann hefði getað tekið tjakk sem var í bílnum, en þá hefði hann getað valdið S-kk-þgf alvarlegum skaða. Hann sagði að S-kk-nf væri mun stærri en hann sjálfur og í mun betra formi. Hann hefði starfað sem einkaþjálfari á líkamsræktarstöð.

Er S-kk-nf opnaði dyrnar kvaðst ákærði hafa öskrað á hann og spurt af hverju hann væri að ljúga upp á sig. Hann hefði slegið hann einu sinni með felgulyklinum, í öxlina. Þeir hefðu tekist á og hefði S-kk-nf náð felgulyklinum og hefði hann barið sig í höfuðið með honum tvisvar sinnum. Sjálfur hefði hann kýlt S-kk-þf með krepptum hnefa í andlitið nokkrum sinnum. Hann hefði náð haustaki á S-kk-þgf. Gat ákærði sér þess til að þá hefði S-kk-nf fengið þá áverka á höfuðið sem lýst er í læknisvottorði. Hann hefði sennilega rekið höfuð hans utan í borðbrún.

Ákærði sagði að átök þeirra hefðu byrjað í gættinni, hann hefði ekki verið kominn inn í íbúðina er hann sló S-kk-þf í öxlina. Átök þeirra hefðu borist inn í íbúðina. Hann taldi að hann hefði ekki ruðst inn í íbúðina heimildarlaust. S-kk-nf hefði sagt við síg í símann Komdu bara.

Nánar aðspurður kvaðst ákærði ekki hafa farið til að valda S-kk-þgf skaða, hann hefði ætlað að láta hann heyra það fyrir að bera út um sig óhróður. Hann kvaðst skilja núna að þetta hefði verið rangt af sér. Hann kvaðst skammast sín fyrir þetta.

Ákærði kvaðst nú vera við nám í Nýja tölvu- og viðskiptaskólanum. Hann kvaðst stefna að því að halda þar áfram líka eftir áramótin.

Lögregla hafði rætt við ákærða á slysadeild. Í skýrslu segir að hann hafi sagt um tilgang heimsóknar sinnar til bróður síns, orðrétt: Ég ætlaði að gera eins mikinn skaða og ég gæti, ég ætlaði að míga yfir hann, ég ætlaði að niðurlægja hann. Enginn tekur einu stelpuna sem ég elska frá mér nema ég taki eitthvað í staðinn. Við þessa skýrslugjöf afþakkaði ákærði aðstoð verjanda.

Ákærði gaf síðan skýrslu hjá lögreglu að viðstöddum verjanda 20. maí 2009. Þá sagði hann að hann hefði verið með óráði er hann tjáði sig við lögreglu á slysadeild. Þá sagði hann að hann hefði slegið S-kk-þf strax með felgulyklinum, en vissi ekki hvar hann sló hann. Fyrir dómi skýrði ákærði misræmi í frásögn sinni með því að hann hefði verið mjög hræddur um að verða lokaður ini í klefa og því hefði hann sagt það sem lögreglan vildi heyra.

S-kk-nf Í-kk-nf S-kk-nf sagði í skýrslu sinni fyrir dómi að þeir bræður hefðu verið búnir að vera ósáttir. S-kk-nf hefði búið hjá sér eftir að hann hætti með unnustu sinni. Það hefði endað með leiðindum hjá þeim, hann hefði vísað S-kk-þgf út. Hann kvaðst hafa rætt við S-kk-þf í síma skömmu fyrir umrædd atvik og boðið honum þá að þeir skyldu sættast og gleyma erjum sínum.

S-kk-nf lýsti atvikum svo að hann hefði farið til dyra og þar hefði S-kk-nf verið og byrjað strax að tala um að hann ætti ekki að ljúga upp á sig. Hann hefði síðan barið sig í höfuðið með felgulykli. Kvaðst hann hafa reynt að loka en S-kk-nf hefði sett fótinn fyrir. Hefði hann komist inn og slegið sig nokkrum sinnum í höfuðið með felgulyklinum. Flest höggin hefðu lent á enninu. Hann hefði vankast af höggunum. Hann hefði samt náð að afvopna S-kk-þf. S-kk-nf hafi samt vaðið í sig og hann hefði þá sveiflað felgulyklinum og lamið hann með honum. S-kk-nf hefði slegið sig nokkrum sinnum með krepptum hnefa og síðan náð á sér hálstaki. Kvaðst S-kk-nf þá ekki hafa náð andanum. Hann hefði þá reynt að fikra sig að hnífaskúffu. S-kk-nf hefði á móti reynt að færa sig, en misst við það takið. Hefði S-kk-nf þá hlaupið út.

S-kk-nf kvaðst ekki hafa rekið höfuðið í eldhúsborðið, það væri of lágt til þess. Hann kvaðst hafa verið með ílangar bólgur í enni og ofan við hárlínu dagana á eftir. Hann kvað atvikin hafa haft mikil áhrif á sig. Hann hefði verið hræddur, haft svefntruflanir og tekið kvíðastillandi lyf.

Í vottorði T-kk-ef F-kk-ef læknis á slysa og bráðadeild Landsspítala, segir m.a. um áverka á S-kk-þgf:

Við skoðun var hann með eðlilega meðvitund. Hann var með húðrof og áverka á hvirfli vinstra megin og á hnakka. Lest er óverulegum þreifieymslum, mari og bólgu. Yfir báðum augnbrúnumvar ca. 3 x 3 cm mar og bólga. Hann var með mar og áverka á efri vör vi. megin, lítill skurður innan á vörinni. Einhverjar skrámur á hæ hendi. Í hæ. auga var nokkur blæðing í hvítuna. Hann var með grunna rispu á hornhimnu hæ. auga. Innanvert í hvítunni þ.e.a.s. nær nefinu hafði rifnað upp slímhúðarflipi sem var ca 5 mm langur. Þetta var þó grunnt sár.

Fengin var tölvusneiðmynd af höfði en það var ekki að sjá merki um nein brot eða innri áverka þ.e.a.s. blæðingar eða mar á heila.

… Ekki er ástæða en ætla annað en S-kk-nf jafni sig að fullu líkamlega á 2-3 vikum hið mesta.

T-kk-nf gaf skýrslu fyrir dómi. Hann kvaðst ekki geta sagt til um hvernig S-kk-nf hefði fengið áverkana. Þegar springi fyrir eins og hér hafi gerst sé líklegra að eitthvert áhald hafi verið notað. Ekki sé hægt að útiloka að þessir áverkar hafi hlotist af því að rekast í borðbrún.

Í íbúð á sömu hæð voru H-kvk-nf G-kvk-nf og bróðir hennar, S-kk-nf G-kk-nf. H-kvk-nf kvaðst hafa heyrt að bankað var harkalega á dyrnar og síðan öskrað um lygar þegar opnað var. Síðan hefði hún heyrt hljóð eins og einhver ryddist inn. Hún hefði farið fram á gang og séð S-kk-þf, sem hafi beðið um að hringt yrði á lögregluna. Hann hefði víst verið að tala í síma þarna, en hann hefði verið í hálstaki. Stuttu síðar hefði hún séð að ákærði fór út á bensínstöð, hann hefði verið alblóðugur. S-kk-nf bar á sama veg, hurðinni hafi verið hrundið upp. Þau hefðu séð felgulykil á gólfinu fyrir framan íbúðina.

Niðurstaða

Ákærði játar að hafa farið að heimili S-kk-ef bróður síns og tekið með sér felgulykil. Hann kveðst hafa ákveðið að taka ekki tjakk sem var í bílnum þar sem þá hefði hann líklega getað valdið honum miklum skaða. Hann sló S-kk-þf formálalítið eftir að hann kom til dyra með felgulyklinum. Ákærði kveðst hafa slegið hann í öxlina, en ekki höfuðið eins og S-kk-nf heldur fram. Ákærði neitar að hafa slegið S-kk-þf fleiri en eitt högg með felgulyklinum, en S-kk-nf telur þau högg hafa verið fjögur eða fimm. Áverkar þeir sem lýst er í læknisvottorði og ljósmyndir sem teknar voru af S-kk-þgf á slysadeild skera ekki úr að þessu leyti. Þó verður að telja sannað, gegn neitun ákærða, að hann hafi slegið hann eitt högg í höfuðið með felgulyklinum, en opið sár á höfði verður að telja næga sönnun þess. Áverkar á S-kk-þgf geta annars ekki haggað neitun ákærða. Verður því talið sannað að ákærði hafi veitt S-kk-þgf eitt högg í höfuðið með felgulyklinum. Þá er sannað með játningu ákærða að hann hafi slegið hann nokkrum sinnum í andlitið með krepptum hnefa og síðan tekið hann hálstaki.

Líkamlegir áverkar á S-kk-þgf voru ekki slíkir sem lýst er í 218. gr. almennra hegningarlaga. Brotið verður hins vegar að telja sérstaklega hættulegt vegna þess að felgulykill var notaður við árásina. Er brotið því heimfært til 2. mgr. 218. gr. eins og í ákæru greinir.

Þá hefur ákærði einnig með því að ryðjast með ofbeldi inn á heimili bróður síns unnið sér til refsingar samkvæmt 231. gr. almennra hegningarlaga.

Fram kemur í skýrslum bæði ákærða og S-kk-ef að ákærði glímir við talsverða sálræna erfiðleika, sem blasir í sjálfu sér við af málsatvikum og gögnum málsins. Ekki sjást þó nein merki þess að hann hafi reynt að leita sér aðstoðar. Taka má þó tillit til þess að hann stundar nám. Hann hefur tvívegis verið sakfelldur fyrir brot gegn 217. gr. almennra hegningarlaga. Báðir þeir dómar voru kveðnir upp áður en hann varð 18 ára. Þá hefur hann eitt sinn sætt skilorðsbundinni refsivist vegna auðgunarbrota, en þau brot framdi hann er hann var 16 ára gamall. Síðar hefur hann verið sektaður fyrir umferðarlagabrot og brot gegn lögum um ávana- og fíkniefni.

Atlaga ákærða var háskaleg og verður refsing hans ákveðin fangelsi í 9 mánuði. Ákærði stóðst skilorð áðurgreinds dóms og fyrri líkamsárásir framdi hann áður en hann var orðinn 18 ára. Er því, þrátt fyrir alvarleika brotanna, rétt að fresta fullnustu refsingarinnar undir almennu skilorði til tveggja ára.

Dæma ber ákærða til að greiða allan sakarkostnað. Kostnaður lögreglu nam 35.200 krónum. Málsvarnarlaun verjanda ákærða, S-kk-ef K-kk-ef K-kk-ef hdl., eru ákveðin með virðisaukaskatti 251.000 krónur.

J-kk-nf F-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð

Ákærði, S-kk-nf F-kk-nf S-kk-nf, sæti fangelsi í níu mánuði. Fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún falla niður að liðnum tveimur árum frá birtingu dóms þessa, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

Ákærði greiði sakarkostnað, 35.200 krónur, og málsvarnarlaun verjanda síns, 251.000 krónur.