E-9040/2009

Mál þetta, sem dómtekið var 3. febrúar 2010, var höfðað 14. júlí 2009. Stefnandi er E-kk-nf K-kk-nf K-kk-nf, Möðrufelli 7, Reykjavík, en stefndi er íslenska ríkið.

Dómkröfur stefnanda eru að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnanda miskabætur að fjárhæð 2.000.000 króna með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 21. mars 2008 til 16. maí 2009 en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. og 12. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Þá krefst stefnandi þess að stefnda verði gert að greiða honum málskostnað eins og málið væri eigi gjafsóknarmál auk virðisaukaskatts.

Stefndi krefst þess að hann verði sýknaður af öllum kröfum stefnanda og að stefnandi verði dæmdur til að greiða honum málskostnað.

II

Málavextir eru þeir að hinn 21. mars 2008 var stefnandi handtekinn vegna gruns um aðild hans að fjórum ránsbrotum. Samkvæmt greinargerð lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu 21. mars 2008, þar sem krafist var gæsluvarðhalds yfir stefnanda, kemur fram að stefnandi sé grunaður um aðild að fjórum ránsbrotum, mál sem merkt voru 007-2008-20355 og 007-2008-29357, sem framin voru 19. mars 2008, mál sem merkt var 007-2008-20848 sem framið var 20. mars 2008 og mál sem merkt var 007-2008-20610 sem framið var 21. mars 2008. Kemur fram í greinargerðinni að öll brotin hefðu verið framin í eða við verslanir í Breiðholti og að árasarmaðurinn hefði ógnað starfsmönnum og/eða viðskiptavinum með notaðri sprautunál.

Kemur fram í greinargerðinni að vitni hafi borið kennsl á stefnanda sem einn af þeim þremur sem hefðu framið ránið í verslun Select við Suðurfell í Reykjavík hinn 21. mars 2008 og var hann handtekinn á vettvangi. Stefnandi kveðst hafa hringt á lögregluna og tilkynnt um ránið og vísaði hann lögreglunni á dvalarstað meintra árásarmanna, R-kk-ef E-kk-ef H-kk-ef og M-kk-ef G-kk-ef R-kk-ef að Æsufelli 4, Reykjavík. Við húsleit þar fundust munir sem töldust stafa frá ofangreindum ránum og auk þess fannst þar fatnaður sem talið var að kæmi heim og saman við lýsingu á fatnaði ránsmanna.

Með úrskurði Héraðsdóms Reykjavíkur uppkveðnum 21. mars 2008 var stefnanda gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til 28. mars 2008 vegna gruns um aðild að fyrrgreindum brotum. Var úrskurðurinn kærður til Hæstaréttar en þar sem stefnandi var leystur úr gæsluvarðhaldi síðdegis hinn 26. mars 2008, var kæra úrskurðarins afturkölluð. Stefnandi neitaði ávallt að eiga aðild að ránum þessum.

Í máli ákæruvaldsins gegn M-x-x G-kk-þgf R-kk-ef, lögreglumál nr. 007-2008-20610 fékk stefnandi réttarstöðu vitnis. Með bréfi verjanda stefnanda til ríkissaksóknara 13. október 2008 óskaði hann skýringar á því hverju það sætti að miðað við þá stöðu stefnanda lægi ekkert fyrir um að málið hefði verið fellt niður gagnvart stefnanda. Í svarbréfi ríkissaksóknara 16. október 2008 til verjandans þar sem vísað er til allra þeirra fjögurra mála sem stefnandi var grunaður um aðild að kemur fram að þegar málið hafi borist ríkissaksóknara 9. júlí 2008 hafi skráning í lögreglukerfi borið með sér að rannsókn væri hætt gagnvart stefnanda sama dag. Hins vegar lægju ekki fyrir í gögnum málsins vottorð um að rannsókn væri hætt og að lögreglustjóranum á Höfuðborgarsvæðinu hefði verið ritað bréf þar sem þess væri beiðst að slíkt vottorð yrði gefið út, hafi það ekki verið gert. Sama dag sendi ríkissaksóknari lögreglustjóranum á höfuðborgarsvæðinu bréf og verjanda stefnanda afrit af því bréfi þar sem fram kemur að samkvæmt skráningu í málaskrá hafi rannsókn ofangreindra fjögurra ránsmála verið hætt gagnvart stefnanda og þess farið á leit að vottorð vegna þessa yrði gefið út.

Verjandi stefnanda sendi lögreglustjóranum á höfuðborgarsvæðinu ítrekað bréf um að umbeðið vottorð yrði gefið út og loks með tölvupósti 12. febrúar 2009 var verjandanum tilkynnt að lögreglurannsókn gagnvart stefnanda í málum 007-2008-20610, -20357 og -20484 væri hætt og að lögregla muni ekki aðhafast frekar gagnvart stefnanda hvað hans þátt varðaði. Í kjölfarið óskaði verjandi eftir gögnum málanna og kemur fram í stefnu að þau hafi enn ekki borist honum þegar stefnan var rituð 14. júlí 2009.

Með bréfi dóms- og kirkjumálaráðuneytisins 26. ágúst 2009 var stefnanda veitt leyfi til gjafsóknar.

III

Stefnandi byggir kröfur sínar um greiðslu miskabóta á því að hann hafi að ósekju mátt sæta frelsissviptingu frá 21. mars 2008 til 26. mars 2008. Hafi hann sætt einangrunarvist allan tímann sem frelsisskerðingin stóð yfir auk heimsóknarbanns og bréfaskoðunar samkvæmt ákvæðum b-, c- og d-liða 1. mgr. 108. gr. laga nr. 19/1991. um meðferð opinberra mála.

Að mati stefnanda sé ekki vafamál að gæsluvarðhaldið og sú einangrun sem stefnandi hafi sætt hafi haft í för með sér andlega þjáningu og miska fyrir hann, sem hann eigi rétt á að fá bætt að svo miklu leyti sem það sé unnt með greiðslu miskabóta.

Stefnandi hafi aðeins verið 16 ára þegar hann var úrskurðaður í gæsluvarðhald sem í dag væri ekki heimilt nema að uppfylltum tilteknum skilyrðum, sbr. 5. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008.

Sé miskabótakrafan áætluð og verði að telja hana síst of háa miðað við þann tíma sem stefnandi sætti gæsluvarðhaldi svo og með tilliti til hinna alvarlegu sakargifta, þar sem rán samkvæmt 252. gr. laga nr. 19/1940 geti varðað allt að 16 ára fangelsi. Varðandi lagarök sé vísað til XXXVII. kafla laga nr. 88/208 og þá sér í lagi til 228. gr. laganna.

Stefnandi hafi lögbundna gjafsókn í málinu samkvæmt 2. mgr. 230. gr. laga nr. 88/2008, en að öðru leyti sé vísað til 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 varðandi málskostnað og til laga nr. 50/1988 um virðisaukaskatt, en stefnanda sé nauðsynlegt að fá dóm fyrir skatti þessum úr hendi stefnda þar sem hann sé ekki virðisaukaskattskyldur.

IV

Stefndi telur að þegar skipaður verjandi stefnanda hafi sent lögreglu bréf hinn 13. október 2008 í tilefni af því að stefnandi hafði fengið stöðu vitnis við dómsmeðferð sakamáls sem sprottið hafi úr lögreglurannsókn þeirri sem gæsluvarðhaldskrafa á hendur stefnanda hafi grundvallast á, hafi þá þegar mátt vera ljóst að málið hefði verið fellt niður gagnvart stefnanda og að ekki yrði gerður frekari reki að málinu gagnvart honum þar sem hann hefði ekki getað haft bæði stöðu vitnis og sakbornings í sama málinu. Þetta hafi stefnanda átt að vera ljóst enda hafi hann verið með hæstaréttarlögmann sem skipaðan verjanda.

Samkvæmt bréfi ríkissaksóknara 16. október 2008 til skipaðs verjanda stefnanda hafi komið fram að þegar málið hafi borist ríkissaksóknara til ákærumeðferðar 9. júlí 2008 hafi skráning í lögreglukerfi borið með sér að rannsókn hafi verið hætt gagnvart stefnanda þann sama dag. Telur stefndi að engu breyti þótt ekki hafi legið fyrir vottorð um niðurfellinguna enda sé ekki unnt að túlka bréf ríkissaksóknara á annan veg en þann að með því hafi verið staðfest að rannsókn gagnvart stefnanda hafi verið hætt, enda komi fram í bréfinu að lögreglu hafi verið gefin um það fyrirmæli að gefa út slíkt vottorð hafi það ekki þegar verið gert. Sama dag hafi ríkissaksóknari sent bréf um þetta til lögreglu og hafi afrit þess bréfs farið til verjanda stefnanda.

Sé ljóst að umrædd bréf hafi borist verjandanum enda hafi hann rekið á eftir útgáfu vottorðsins 21. nóvember 2008 og þá vitnað til fyrrgreinds bréfs ríkissaksóknara. Enn hafi verjandinn rekið á eftir vottorðinu með bréfi 27. janúar 2009, þess ljóslega fullvitandi að málinu væri lokið gagnvart umbjóðanda hans enda aðeins formsatriði að gefa út umrætt vottorð.

Með tölvupósti 12. febrúar 2009 hafi lögregla staðfest við verjandann það sem raunar hafi verið löngu ljóst og staðfest með bréfi ríkissaksóknara og lögformlegri stöðu stefnanda sem vitnis að ekki yrði aðhafst frekar í málinu gagnvart stefnanda.

Stefna hafi verið birt í máli þessu 14. júlí 2009. Telur stefndi að hafi bótaréttur einhvern tíma stofnast vegna aðgerða lögreglu gagnvart stefnanda hafi hann verið fyrndur við höfðun þessa máls. Sé ljóst að úr málinu verði leyst á grundvelli eldri laga um meðferð opinberra mála nr. 19/1991, sbr. skýrar og ótvíræðar lagaskilareglur í bráðabirgðaákvæði 2. mgr. VI. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008. Hafi nýju lögin tekið gildi 1. janúar 2009 en samkvæmt bráðabirgðaákvæðinu skuli um slík mál fara samkvæmt eldri lögum þegar atvik þess gerðust í gildistíma eldri laganna. Muni þar vera átt við þau atvik sem skapi bótaskylduna en ekki bréfaskipti eftir á.

Samkvæmt 181. gr. laga nr. 19/1991 fyrnist bótakrafa á sex mánuðum frá vitneskju aðila um ákvörðun um niðurfall rannsóknar eða ákæru eða uppkvaðningu dóms eða frá því að hann hafi verið látinn laus úr fangelsi. Ljóst sé að skipaður verjandi, og raunar líka stefnandi sjálfur, hafi haft um það fulla vitneskju löngu fyrir 12. febrúar 2009 að rannsókn hefði verið látin falla niður gagnvart honum. Sé undirstrikað að vísað sé í ákvæðinu til vitneskju aðila en ekki til þess hvenær hann hafi fengið útgefið vottorð. Dugi stefnanda ekki að vísa í því sambandi til þess að verjandanum hafi aðeins verið send eða ljós vitneskjan enda verjandanum skylt að veita skjólstæðingi sínum upplýsingar um þetta. Stefnandi hafi sjálfur vitað um stöðu sína sem vitni í málinu ekki síðar en 13. október 2008 og hafi hann þá um leið haft sjálfkrafa vitneskju um að hann væri ekki lengur sakborningur og með því augljóst að rannsókn gagnvart honum hefði verið hætt.

Þegar tölvupósturinn 12. febrúar 2009 hafi verið sendur þá hafi það verið til hins skipaða verjanda en ekki stefnanda sjálfs en ljóst sé að verjandinn og stefnandi hafi talið þann framgangsmáta fullnægjandi með hliðsjón af því að strax daginn eftir hafi verjandinn sent lögreglu bréf og óskað eftir afritum af gögnum málsins.

Stefnandi byggi máls sitt eingöngu á bótaákvæðum laga um meðferð opinberra mála eða laga um meðferð sakamála. Hann vísi ekki til og byggi ekki á neinum öðrum bótareglum sem finna megi í íslenskum rétti s.s. almennu skaðabótareglunni eða bótareglum 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Eigi því fyrningarreglur laga nr. 19/1991 við í málinu að öllu leyti og telji stefndi þær gilda óskorað um meintan bótarétt stefnanda.

Stefndi hafi verð handtekinn rétt eftir kl. 11.00 fyrir hádegi föstudaginn 21. mars 2008 á vettvangi ráns í versluninni Select í Breiðholti. Samkvæmt framburði sjónarvotta hafi mátt ætla að þrír menn hefðu staðið saman að ráninu og haft með sér verkaskiptingu. Vitni hafi strax borið kennsl á stefnanda og borið að hann hefði verið einn þeirra þriggja og hefði verið með þeim manni sem framið hafi ránið. Stefnandi hafi vísað á hina tvo og hafi þeir fundist í íbúð skammt frá með ránsfenginn og fatnað sem komið hafi heim og saman við lýsingu á fatnaði ránsmanna. Á þessum tíma hafi verið óupplýst þrjú önnur rán og ránstilraunir sem átt hafi sér stað í sama hverfi dagana á undan og fatnaðurinn sem fannst hafi getað komið heim og saman við þann fatnað sem ránsmaður hafi klæðst í þeim tilvikum. Öll hafi ránin verið áþekk þar sem brotaþolum hafi verið ógnað með notuðum sprautunálum og hafi gerendur verið ungir menn í áþekkum klæðnaði. Mennirnir þrír hafi allir verið handteknir í þágu rannsóknar málsins og hafi þeir verið undir rökstuddum grun um að eiga aðild að fyrri málunum líka. Þeir hafi allir neitað sök og hafi þeir verið leiddir fyrir dómara samdægurs og öllum gert að sæta gæsluvarðhaldi í viku.

Stefndi telji ljóst að stefnandi hafi verið undir rökstuddum grun á þessum tíma enda hafi hann bæði verið á brotavettvangi og þátttakandi í atburðarrásinni samkvæmt framburði vitnis. Hafi því bæði verið rétt og óhjákvæmilegt að lögregla gerði kröfu um að hann sætti gæsluvarðhaldi og eðlilegt að dómari féllist á þá kröfu. Auk þess hafi legið fyrir rökstuddur grunur um aðild stefnanda að hinum þremur ránsbrotunum.

Hafi verið ljóst að stefnandi ætti hlut að máli og hann hefði alla möguleika átt á að torvelda rannsóknina með því að hafa áhrif á vitni og samseka, koma undan munum og svo framvegis, héldi hann frelsi sínu. Hafi rannsókn málanna verið á algeru frumstigi og um að ræða mjög alvarlegt brot sem þungar refsingar liggi við.

Málið hafi ekki skýrst fyrr en við frekari rannsókn en stefnandi hafi hvorki við lögregluyfirheyrslur né fyrir dómi hinn 21. mars 2008 skýrt frá þeirri vitneskju sinni að félagi hans, M-x-x G-kk-nf R-kk-ef, hefði verið að verki í að minnsta kosti tveimur fyrri ránanna. Það hafi stefnandi vitað áður en hann var handtekinn en hann hafi ekki skýrt frá því fyrr en við yfirheyrslu 26. mars 2008. Þann sama dag hafi nefndur M-x-x G-kk-nf játað sinn hlut og hafi stefnandi þá verið látinn laus. Sé því ljóst að með framburði sínum hafi stefnandi leitast við að blekkja lögreglu og afvegaleiða hana. Í lögregluskýrslu 21. mars 2008 hafi stefnandi ekki þóst þekkja M-x-x G-kk-þf sem síðar kom í ljós að væri rangt, enda hafi hann á þeim tíma vitað að nefndur aðili hefði verið að verki í ránsbrotum þessum.

Sé það réttur sakbornings að tjá sig ekki um þau brot sem honum séu gefin að sök. Framburður stefnanda hafi hins vegar verið þannig að hann hafi verið í haldi lögreglu og sætt gæsluvarðhaldi sem ef til vill hefði verið hægt að komast hjá hefði hann upplýst lögreglu um þá vitneskju sem hann bjó yfir varðandi fyrri ránin. Hann hafi því ekki gert það sem í hans valdi stóð til að upplýsa málið. Stefnandi hafi beinlínis gefið rangan framburð og skrökvað að lögreglu, en sá réttur að tjá sig ekki, veiti sakborningi ekki rétt til að gefa rangan framburð. Sé rangur framburður beinlínis til þess fallinn að stuðla að þvingunaraðgerðum sem stefnandi krefjist nú bóta fyrir. Jafnframt verði slík háttsemi til þess að frelsissvipting eins og gæsluvarðhaldsvist og eftir atvikum handtaka taki lengri tíma en annars þyrfti.

Stefnandi hafi verið látinn laus um leið og málið skýrðist, meðal annars með því að hann skýrði frá því við yfirheyrslu hvernig í málunum hafi legið og hafi hann þannig aðstoðað við að upplýsa málið. Það hafi hins vegar ekki verið fyrr en á fimmta degi frá því að hann var handtekinn. Þar til játningar þeirra félaga hafi komið fram hafi þeir allir þrír verið undir grun um að hafa framið og eiga aðild að að minnsta kosti fjórum alvarlegum brotum. Dómari hafi fallist á það mat lögreglu að skilyrði gæsluvarðhalds væri fyrir hendi og úrskurðað samkvæmt því. Ekki hafi verið efni til að láta mennina lausa fyrr en lögregla væri komin til botns í málinu, enda deginum ljósara að fram til þess hefðu sakborningar öll tök á að torvelda rannsóknina. Stefnandi hafi hins vegar verið látinn laus strax og ekki voru lengur efni til að halda honum áfram í gæsluvarðhaldi.

Verði ekki séð að lögregla hafi getað staðið að málum með öðrum hætti og hafi verið fullkomlega eðlilegt að mennirnir væru í haldi þann tíma sem þurft hafi til að upplýsa þau mál sem voru grundvöllur úrskurðar dómara.

Stefndi telur að öll skilyrði gæsluvarðhalds og handtöku hafi verið uppfyllt og ekki hafi verið gengið lengra en efni stóðu til. Sé í þessu samhengi vísað til þess að um hafi verið að ræða fjögur alvarleg brot og nokkra sakborninga sem allir hafi þrætt í upphafi rannsóknar. Hafi lögregla unnið sleitulaust að rannsókninni þann tíma sem stefnandi sat í gæsluvarðhaldi. Þá verði ekki séð að þvingunarráðstafanirnar hafi verið framkvæmdar á óþarflega hættulegan, særandi eða móðgandi hátt.

Ónákvæmni í úrskurði um gæsluvarðhald um það hvar ætlaður ránsfengur hefði fundist skipti engu máli enda ljóst að í kröfugerð lögreglu hafi verið rétt með farið. Þá hafi það engu breytt um að rökstuddur grunur hafi verið fyrir hendi. Hafi stefnandi ekki rökstutt eða gert líklegt að þessi ónákvæmni hafi ráðið úrslitum um það að stefnandi skyldi verða gert að sæta gæsluvarðhaldi.

Þá sé fjárhæð miskabótakröfu með öllu órökstudd en vísað sé til þess að hún sé áætluð en taki mið af dagafjölda í gæsluvarðhaldi og alvarleika þeirra sakargifta sem um hafi verið að tefla. Sé fjárhæðin í miklu ósamræmi við dómvenju á þessu sviði og sé það ósamræmi í engu rökstutt og útskýrt. Gæsluvarðhaldið hafi varað í stuttan tíma og varðandi bótarétt telur stefndi engu skipta að það hafi verið vegna alvarlegra sakargifta.

Ekki verði séð að sýnt hafi verið fram á að stefnandi hafi mátt þola andlega þjáningu og miska vegna lögmætra aðgerða lögreglu í því skyni að upplýsa alvarleg brot. Megi benda á að þrátt fyrir ungan aldur stefnanda sé hann ekki nýgræðingur á þessu sviði og hafi lögregla margsinnis þurft að hafa af honum afskipti vegna ætlaðra brota hans meðal annars með því að handtaka hann og færa í fangageymslu.

Stefnandi vísi til einangrunarvistar og ungs aldurs hans en stefndi telji það ekki skipta nokkru máli enda hafi gæsluvarðhaldið verið í samræmi við þágildandi lög. Sé ófært að miða við síðari tíma löggjöf við mat á bótaskyldu og bótafjárhæð.

Stefndi mótmælir dráttarvaxtakröfu stefnanda og vísar auk þess í 9. gr. i.f. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu. Telur stefndi að miða beri við síðara tímamark en stefnandi geri.

Til stuðnings kröfu um málskostnað vísar stefndi til XXI. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

V

Samkvæmt bráðabirgðaákvæði í 2. mgr. VI. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála gilda fyrirmæli XXXVII. kafla laganna um skaðabætur vegna atvika sem gerast eftir gildistöku laganna. Reglum eldri laga skal beitt um bætur fyrir það sem gerst hefur fyrir þann tíma. Lög þessi tóku gildi 1. janúar 2009. Rannsóknaraðgerðir þær sem stefnandi krefst nú bóta fyrir áttu sér stað í mars 2008 og skal því í máli þessu fara eftir lögum nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Í XXI. kafla þágildandi laga um meðferð opinberra mála er meðal annars fjallað um bætur handa sakborningi, meðal annars vegna gæsluvarðhalds ef lögmæt skilyrði hefur brostið til slíkra aðgerða eða ekki hefur verið eins og á stóð nægilegt tilefni til slíkra aðgerða eða þær verið framkvæmdar á óþarflega hættulegan, særandi eða móðgandi hátt. Samkvæmt 181. gr. laganna fyrnist bótakrafa á sex mánuðum frá vitneskju aðila um ákvörðun um niðurfall rannsóknar eða ákæru eða uppkvaðningu dóms eða frá því að hann var látinn laus úr refsivist. Hafi máli verið áfrýjað til Hæstaréttar telst fyrningarfrestur frá uppkvaðningu dóms þar eða niðurfellingu máls.

Af málatilbúnaði stefnanda er ljóst að hann byggir kröfur sínar eingöngu á bótaákvæðum laga um meðferð sakamála nr. 88/2008, en með vísan til þess sem að framan greinir eiga ákvæði eldri laga um meðferð opinberra mála nr. 19/1991 við í hans tilviki. Af skýru orðalagi ákvæðis 181. gr. laga nr. 19/1991 miðast upphaf fyrningarfrests við vitneskju aðila um meðal annars niðurfall rannsóknar. Af gögnum málsins verður ekki annað ráðið en að verjanda stefnanda hafi þegar hinn 13. október 2008 verið kunnugt um að rannsókn væri hætt gagnvart stefnanda, en í bréfi hans til ríkissaksóknara þann dag vísar hann til þess að stefnandi hafi fengið stöðu vitnis við dómsmeðferð sakamáls sem leiddi af lögreglurannsókn þeirri sem stefnandi sætti gæsluvarðhald vegna. Mátti verjandanum og þar með stefnanda þá þegar vera ljóst að rannsókn væri hætt á hendur stefnanda, allavega varðandi það mál sem þar er tilgreint og merkt var 007-2008-20610 og varðaði ránið 21. mars 2008.

Í fyrrgreindum bréfum ríkissaksóknara dagsettum 16. október 2008 annars vegar til verjanda stefnanda og hins vegar til lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, sem verjandi fékk afrit af, kemur skýrt fram að samkvæmt skráningu í málaskrá lögreglu hafi rannsókn verið hætt í hinum fjórum tilgreindu ránsbrotamálum gagnvart stefnanda hinn 9. júlí 2008. Þykir af þessum bréfum augljóst að rannsókn hafi verið hætt gagnvart stefnanda enda þótt vottorð þess efnis hafi ekki verið gefið út. Ekki liggur fyrir með óyggjandi hætti hvenær umrædd bréf bárust verjanda stefnanda en ljóst er að hann hafði fengið þau í hendur þegar hann ritaði lögreglustjóranum á höfuðborgarsvæðinu bréf 21. nóvember 2008 og ítrekaði beiðni sína um að vottorð yrði gefið út um niðurfellingu málsins. Vissi verjandi og þar með stefnandi því eigi síðar en 21. nóvember 2008 um niðurfall rannsóknarinnar. Þegar mál þetta var höfðað hinn 14. júlí 2009 voru því liðnir tæpir átta mánuðir frá því að stefnandi fékk vitneskju um niðurfellinguna og því var meint bótakrafa hans fyrnd. Þegar af þeirri ástæðu verður stefndi sýknaður af öllum kröfum stefnanda í máli þessu.

Eftir atvikum þykir rétt að málskostnaður falli niður.

Gjafsóknarkostnaður stefnanda, sem er málflutningsþóknun lögmanns hans, H-kk-ef I-kk-ef hrl., sem þykir hæfilega ákveðin 450.000 krónur, þar með talinn virðisaukaskattur, greiðist úr ríkissjóði.

Af hálfu stefnanda flutti málið H-kk-nf I-kk-nf hrl. en af hálfu stefnda flutti málið S-kk-nf G-kk-nf G-kk-nf hrl.

G-kvk-nf B-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóminn.

D Ó M S O R Ð

Stefndi, íslenska ríkið, er sýknaður af öllum kröfum stefnanda, E-kk-ef K-kk-ef K-kk-ef.

Málskostnaður fellur niður. Gjafsóknarkostnaður stefnanda að fjárhæð 450.000 krónur greiðist úr ríkissjóði.

G-kvk-nf B-kvk-nf