E-7775/2020

Mál þetta, sem var dómtekið 1 9. aprílsl., var höfðað 23. nóvember 2020.

Stefnandi er A, [...,...].

Stefndi er Vörður tryggingar hf., Borgartúni 25 í Reykjavík.

Stefnandi krefst þess að stefnda verði gert að greiða stefnanda 3.511.626 krónur með 4,5% vöxtum frá 7. janúar 2017 til 3. október 2019, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags. Þá er krafist málskostnaðar.

Stefndi krefst aðallega sýknu en til vara verulegrar lækkunar á kröfum stefnanda. Í báðum tilvikum er krafist málskostnaðar.

I

Stefnandi varð fyrir umferðarslysi 7. október 2016. Tjónvaldur ók þá bifreið, sem vátryggð var af stefnda, aftan á bifreið stefnanda. Um þær mundir var stefnandi við það að ljúka námi sem flugvirki. Hvorki er ágreiningur um bótaskyldu stefnda né umfang tjóns stefnanda, sbr. fyrirliggjandi álitsgerð B-kk-ef M-kk-ef lögmanns og S-kk-ef T-kk-ef læknis, dags. 5. júlí 2019. Þá eru aðilar sammála um að aðstæður stefnanda teljist óvenjulegar í skilningi 2. mgr. 7. gr. laga nr. 50/1993 og jafnframt um það launaviðmið sem leggja skuli til grundvallar við uppgjör bóta. Aftur á móti deila aðilar um þýðingu þess að stefnandi hafði áður verið metinn til samtals 20% varanlegrar örorku vegna tveggja umferðarslysa sem áttu sér staðmeð skömmu millibili árið 2004. Byggir stefndi á því að af þessari ástæðu beri að skerða árslaunaviðmið stefnanda um 20%. Hefur stefndi greitt út bætur miðað við þann skilning, sbr. fyrirliggjandi fullnaðaruppgjör. Stefnandi hafnar fyrrgreindri afstöðu stefnda og gerði því fyrirvara við undirritun bótauppgjörsins. Höfðar stefnandi málið til innheimtu fjárhæðar sem svarar til eftirstöðva þeirrar fjárhæðar sem þurft hefði til að stefnandi teldist njóta óskertra bóta.

Hvað nánar varðar fyrrgreint slys stefnanda 7. október 2016 þá liggur fyrir að stefnandi leitaði samdægurs á bráðamóttöku Landspítala. Þar kvartaði hann yfir verkjum í hálsi og baki. Var hann þá greindur með tognun og ofreynslu á hálshrygg.

Í málinu liggur fyrir ódagsett yfirlýsing framkvæmdastjóra X um störf stefnanda sem flugvirkja í þágu félagsins, en ágreiningslaust er að yfirlýsingarinnar var aflað í tengslum við mat á afleiðingum slyss stefnanda frá 2016. Fram kemur að stefnandi hafi verið ráðinn til starfa í júní 2017. Í yfirlýsingunni segir að stefnandi hafi staðið sig vel „miðað við ástand“, en hann hafi þurft undan að láta við erfið líkamleg verkefni sökum verkja og hafi fengið að fara í verkefni sem ekki séu eins líkamlega krefjandi. Einnig hafi hann fengið að fara heim vegna verkja og verið fjarverandi. Starf flugvirkja sé að miklu leyti líkamleg vinna þar sem mikið sé unnið í erfiðum aðstæðum, en hjá félaginu séu menn í þeirri stöðu að geta veitt stefnanda nauðsynlegan stuðning að svo stöddu. Tekið sé fram að flugiðnaðurinn sé mjög breytilegt starfsumhverfi og geti aðstæður hjá félaginu breyst.

Í fyrrgreindri álitsgerð S-kk-ef T-kk-ef og B-kk-ef G. M-kk-ef er einkennum stefnanda eftir slysið frá 2016 lýst þannig að stefnandi hafi viðvarandi verki í hálsi, herðum og brjóstbaki og út í hægri öxl, sem aukist við álag. Þessu geti fylgt slæmur höfuðverkur. Þá fari birta illa í stefnanda og hann verði stífur í kjálka og fylgt geti verkur í augum og svimi. Stundum fylgi dofaleiðni niður hægri griplim, allt niður í þumal, vísifingur og löngutöng. Verkirnir trufli oft nætursvefn stefnanda.

Í álitsgerðinni kemur einnig fram að fyrir liggi að afleiðingar tveggja umferðarslysa, sem stefnandi hafi lent í árið 2004, hafi verið metnar til samtals 20% örorku. Forsendur fyrir því mati hafi meðal annars verið þær að hann byggi að lítilli menntun og líklegt hafi þótt að framtíðaratvinna hans myndi felast í almennum verkamannastörfum. Stefnandi hafi breytt lífi sínu mikið á undanförnum árum. Hann sé nú menntaður flugvirki með sérhæfð réttindi til að vinna við hinar ýmsu tegundir flugvéla, en hann hafi lokið námi erlendis árið 2014. Um tíma hafi hann starfað í [...]en frá árinu 2017 hjá X á [...]. Ljóst megi vera að stefnandi hafi verið á hálfgerðum „afslætti“ í vinnu og fyrir liggi staðfesting framkvæmdastjóra X þess efnis. Matsmenn telji líklegt að afleiðingar slyss stefnanda frá 2016 eigi þar „a. m. k. nokkurn þátt að máli“. Starfsumhverfi flugvirkja sé oft mjög krefjandi þar sem þeir vinni oft í þröngu rými og vinnustellingar þeirra séu erfiðar. Á stefnanda hafi verið að heyra á matsfundi að hann sé við það að gefast upp á vinnunni, finnist hann ekki ráða fyllilega við það sem hann eigi að gera. Það sé álit matsmanna að afleiðingar slyss stefnanda frá 2016 „komi ofan í og bætist við“ fyrri skerðingu á starfsgetu hans vegna eldri slysa. Sú menntun og sérhæfing sem hann hafi aflað sér á undanförnum árum í flugvirkjun muni sennilega ekki nýtast honum í framtíðinni, a. m. k. miðað við núverandi heilsufar. Niðurstaða matsmanna sé að stefnandi búi við 15% varanlega örorku vegna slyssins frá 2016. Miski samkvæmt 4. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 nemi 10 stigum og stöðugleikapunktur hafi verið 7. janúar 2017, þ. e. þremur mánuðum eftir slysdag.

Þess skal getið að sömu matsmenn höfðu áður metið stefnanda til 20% varanlegrar örorku með álitsgerð sem unnin var vegna tveggja umferðarslysa sem stefnandi lenti í með rúmlega eins mánaðar millibili árið 2004. Einkenni stefnanda voru þá dregin saman með þeim hætti að vegna fyrra slyssins frá 2004 hefði hann varanlegar menjar eftir tognun í mjóbaki og áverka á vinstri mjöðm og vinstri öxl. Vegna síðara slyssins frá 2004 hefði hann varanleg einkenni vegna hálstognunar, en auk þess einhverja aukningu á einkennum sem hann hefði haft eftir fyrra slysið. Myndgreiningarrannsóknir hefðu leitt í ljós brjósklos í mjóbaki.

Með bréfi lögmanns stefnanda, dags. 3. september 2019, var stefndi krafinn um bætur vegna umrædds slyss 2016. Í kjölfarið áttu lögmaður stefnanda og stefndi í samskiptum um launaviðmið við uppgjör bóta.

Fullnaðaruppgjör af hálfu stefnda lá fyrir 22. október 2019 og var undirritað með fyrirvara af lögmanni stefnanda 23. sama mánaðar.

Engar skýrslutökur fóru fram fyrir dómi við aðalmeðferð málsins.

II

Stefnandi byggir á því að stefnda hafi verið óheimilt að lækka árslaunaviðmið við útreikning bóta fyrir varanlega örorku um 20% vegna fyrri slysa. Ágreiningslaust sémeð aðilum að aðstæður tjónþola réttlæti beitingu 2. mgr. 7. gr. laga nr. 50/1993 við útreikning bóta vegna varanlegrar örorku og jafnframt að styðjast beri við mánaðarlaun sem byggi á launatöflum Flugvirkjafélags Íslands. Sú aðferð stefnda við bótauppgjör, að lækka árslaunaviðmið vegna bóta fyrir varanlega örorku um metna örorkuprósentu vegna fyrri slysa árið 2004, eigi sér aftur á móti enga stoð eða heimild, hvorki í lögum nr. 50/1993 né öðrum meginreglum skaðabótaréttar.

Af fyrirliggjandi álitsgerð verði ekki annað ráðið en að við mat á 15% varanlegri örorku vegna slyss stefnanda 7. október 2016 hafi verið tekið tillit til þess að stefnandi hefði áður verið metinn til 20% varanlegrar örorku vegna tveggja umferðarslysa á árinu 2004. Ekki fái því staðist að lækka árslaunaviðmið vegna bóta fyrir varanlega örorku vegna slyssins árið 2016 um áður metna örorkuprósentu. Með slíkri aðferðafræði væru bætur til stefnanda í raun tvískertar.

Aðstæður í hinu fyrirliggjandi máli séu gjörólíkar þeim sem uppi hafi verið í dómi Hæstaréttar 30. janúar 2019 í máli nr. 25/2018 sem stefndi hafi stutt afstöðu sína við.

Hafa beri í huga að meginmarkmið laga nr. 50/1993 sé að tryggja tjónþola fullar bætur fyrir raunverulegt tjón hans. Slíku markmiði verði ekki náð með því að styðjast við þann útreikning á bótum fyrir varanlega örorku sem stefndi leggi til grundvallar. Af þeirri ástæðu sé bersýnilega rangt að miða við 20% skerðingu árslaunaviðmiðs við ákvörðun bóta fyrir varanlega örorku. Því beri að fallast á kröfu stefnanda um að miða við þegar ákveðið árslaunaviðmið án skerðingar.

Krafa stefnanda sundurliði st með eftirfarandi hætti:

1. Bætur skv. 5.- 7. gr. skbl.:

700.000 x 12 x 1,0825 = 9.093.000

9.093.000 x 12,873 x 15% kr. 17.558.128,-2. Innborgun stefnda þann 23. október 2019 kr. - 14.046.502,-

SAMTALS kr. 3.511.626,-

Útreikningur bóta taki mið af áðurnefndri álitsgerð. Samkvæmt henni hafi varanleg örorka stefnanda verið metin 15% og stöðugleikapunktur 7. janúar 2017. Á stöðugleikapunkti hafi stefnandi verið 29 ára og 332 daga gamall og stuðull hans s amkvæmt 6. gr. laga nr. 50/1993 sé því 12,873.

Á kvörðun árslauna ráðist af 2. mgr. 7. gr. laga nr. 50/1993. Tekið sé mið af mánaðarlaunum þeim sem samkomulag hafi verið um að miða við milli aðila málsins, án skerðingar af hendi stefnda, sem nemi 700.000 kr. að viðbættu framlagi vinnuveitanda til lífeyrissjóðs.

Krafist sé 4,5% vaxta samkvæmt 16. gr. laga nr. 50/1993 frá 7. janúar 2017 (stöðugleikapunkti) fram að 3. október 2019 (mánuði eftir dagsetningu kröfubréfs), en dráttarvaxta samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 frá þeim degi til greiðsludags. Til frádráttar kröfu stefnanda komi innborgun stefnda 23. október 2019 að fjárhæð 14.046.502 krónur.

III

Stefndi kveðst telja ósannað að stefnandi hefði getað unnið í fullu starfi sem flugvirki þrátt fyrir viðvarandi afleiðingar fyrri slysa árið 2004. Stefndi hafni því dómkröfum stefnanda, sem miði við 100% starfsgetu, og telji tjón stefnanda að fullu gert upp 23. október 2019.

Þó nokkur tími sé lið innfrá fyrrnefndums lysumfrá 2004 sýni gögn í málinu að áverkar stefnanda vegna þeirra hafi háð honum við störf allar götur síðan og skert möguleika hans til að afla tekna. Stefnandi virðist hafa reynt að vinna við ýmis störf frá slysinu árið 2004 en ávallt stoppað stutt við eða þurft frá að hverfa í heild eða að hluta vegna áverka sem rekja megi til slysanna árið 2004. Einkum sé um að ræða áverka í mjóbaki sem leiði niður í vinstri fótlegg og mjöðm ásamt brjósklosi í mjóbaki.

Svo virðist sem verkir stefnanda í mjóbaki og tengdum svæðum hafi haldið honum frá vinnumarkaði í öllum aðalatriðum frá slysi 2004 og allt til þess að hann hafi fariðí nám árið 2012. Niðurstaða fyrirliggjandi álitsgerða rum fyrri slysin tvö, þ. e. um 20% varanlega örorku vegna þeirra slysa, sýnist því síst vanmetin.

Stefnandi hafi menntað sig sem flugvirki og stefndi hafi fallist á að byggja uppgjör hans á varanlegri örorku launatöflu Flugvirkjafélags Íslands að teknu tilliti til 20% lækkunar. Stefndi telji hins vegar ósannað að stefnandi hefði getað unnið fullt starf sem flugvirki hefði ekki komið til slyssins og telji raunar gögn málsins benda til hins gagnstæða. Því beri að draga frá viðmiðunarlaununum það sem nemur skerðingu hans vegna fyrri slysa. Þá byggi stefndi á því að stefnandi hafi sönnunarbyrðina fyrir því að honum hefði verið unnt, hefði ekki komið til slyss í október 2016, að vinna fullt starf sem flugvirki, þrátt fyrir einkenni í mjóbaki sem rekjamegi til fyrri slysa.

Um uppgjör bóta fari eftir I. kafla laga nr. 50/1993. Þar sé ekki að finna reglur um það hvernig með skuli fara ef tjónþoli sem hafi orðið fyrir líkamstjóni hafi áður orðið fyrir tjóni sem skert hafi starfsorku hans varanlega. Undir slíkum kringumstæðum gildi því almennar og óskráðar reglur skaðabótaréttar. Þær reglur leiði til þess að tjónþoli fái tjón sitt bætt vegna seinna tjóns að því marki sem hann hafi stundað atvinnu, þó þannig að hann hvorki tapi á því að hafa slasast áður, né hljóti af því sérstakan ávinning við uppgjör á greiðslu skaðabóta vegna síðara tjóns. Ef fallist yrði á kröfur stefnanda værií raun verið að ofbæta stefnanda tjónið.

Ekki verði séð að fyrirliggjandi álitsgerð, dags. 5. júlí 2019, taki tillit til eldri áverka til lækkunar á varanlegri örorku vegna slyssins 7. október 2016. Málsástæðum þess efnis í stefnu sé mótmælt. Frekar virðist varanleg örorka hafa verið aukin með tilliti til eldri áverka. Þannig sé varanleg örorka metin 15% en miski 10 stig. Rökstuðning matsmanna fyrir varanlegri örorku megi skilja þannig að hann hafi verið metinn til hærri varanlegrar örorku vegna fyrri slysa en ekki lægri, þ. e. fyrri áverkar hans geri það að verkum að afleiðingar hins bótaskylda slyss séu meiri þar sem nú sé, að mati matsmanna, allt að því útséð með að hann geti starfað sem flugvirki. Enda sé slík niðurstaða til samræmis við það sem almennt megi ætla, þ. e. að varanleg starfsorkuskerðing sem áður hafi verið metin vegna fyrra líkamstjóns hafi áhrif þegar síðara líkamstjón sé metið. Eingöngu í tilvikum þar sem fyrir liggi staðfest í gögnum máls að tjónþoli hafi, með endurhæfingu, jafnað sig á fyrri áverkum, eða náð fullri atvinnuþátttöku með öðrum hætti, sé þess að vænta að fyrri slys hafi engar afleiðingar við mat á varanlegri örorku vegna seinna slyss. Þannig sé atvikum ekki háttað í þessu máli.

Varakrafa stefnda byggi á öllum framangreindum málsástæðum.

Þá krefjist stefnandi dráttarvaxta frá 3. október 2019 en ekki virðist hafa verið tekið tillit til innborgunar 23. október 2019 við dráttarvaxtakröfu eins og hún sé sett fram.

IV

Ágreiningslaust er stefnda bar að greiða stefnanda bætur á grundvellilögboðinnarábyrgðartryggingarí kjölfar slyss stefnanda 2016. Málsaðilar eru jafnframt sammála um að leggja til grundvallar niðurstöðu álitsgerðar B-kk-ef M-kk-ef lögmanns og S-kk-ef T-kk-ef læknis við mat á umfangi tjóns stefnanda. Þá er ekki ágreiningur um það að aðstæður stefnanda töldust óvenjulegar í skilningi 2. mgr. 7. gr. laga nr. 50/1993, þ. e. að við mat á launaviðmiði skyldi litið til launatöflu Flugvirkjafélags Íslands. Aftur á móti deila aðilar um þýðingu þess að stefnandi hafði áður verið metinn til samtals 20% varanlegrar örorku vegna tveggja umferðarslysa sem áttu sér stað með skömmu millibili árið 2004. Byggir stefndi á því að af þessari ástæðu beri að skerða árslaunaviðmið stefnanda um 20%. Hefur stefndi, eins og áður segir, greitt út bætur miðað við þann skilning. Stefnandi hafnar fyrrgreindri afstöðu stefnda og gerði því fyrirvara við undirritun bótauppgjörs. Höfðar stefnandi málið til innheimtu fjárhæðar sem svarar til eftirstöðva þeirrar fjárhæðar sem þurft hefði til að stefnandi teldist njóta óskertra bóta.

Samkvæmt almennum reglum skaðabótaréttar ber tjónþoli sönnunarbyrðina fyrir umfangi tjóns síns. Í því skyni hefur hann ásamt stefnda staðið að öflun fyrrnefndrar álitsgerðar, sem aðilar eru sammála um að leggja til grundvallar. Stefndi fellst, eins og áður segir, á þann skilning stefnanda að byggja beri á launatöflum Flugvirkjafélags Íslands, þar sem miðað er við 700.000 krónur í mánaðarlaun. Í þeirri afstöðu felst að stefndi mótmælir því ekki að 2. mgr. 7. gr. laga nr. 50/1993 sé beitt um uppgjör bóta í stað 1. mgr. 7. gr. Aftur á móti byggir stefndi á því að við það uppgjör beri jafnframt að draga 20% frá viðmiðunarlaunum vegna starfsgetuskerðingar stefnanda í fyrri slysum frá 2004. Sú skerðing fái stoð í 2. mgr. 7. gr. sömu laga og dómi Hæstaréttar 30. janúar 2019 í máli nr. 25/2018. Í þessu samhengi skal þess getið að í umræddum dómi var þess sérstaklega getið að aðstæður þar væru óvenjulegar og að í öðrum tilvikum gæti málum háttað öðruvísi til. Voru þar í dæmaskyni beinlínis nefnd tilvik þar sem tjónþoli hafi öðlast meiri bata en ráðgert hafi verið eða skipt um starfsvettvang og náð fullri atvinnuþátttöku í nýju starfi.

Í hinu fyrirliggjandi máli eru ekki uppi sambærilegar aðstæður og í fyrrnefndum dómi Hæstaréttar. Þar liðu einungis um sex vikur á milli tveggja slysa sem síðan voru metin sameiginlega í einni álitsgerð. Andstætt þessu lenti stefnandi í tveimur slysum með stuttu millibili árið 2004, þegar hann var einungis 17 ára að aldri, en síðan liðu um 12 ár fram að því slysi sem hér er til umfjöllunar. Áþví tímabili sem leið á kvað stefnandi að mennta sig og er ágreiningslaust að hann lauk bæði bóklegu námi í flugvirkjun og tveggja ára starfsnámi án þess að nokkuð liggi fyrir um að skort hafi á getu stefnanda að þessu leyti. Við þessar aðstæður stendur það stefnda nær að sýna fram á að afleiðingar slysanna tveggja frá 2004 hafi eigi að síður hamlað vinnufærni stefnanda þegar umrætt slys hans varð 2016 þannig að draga beri frá fyrrgreindu launaviðmiði 20% vegna áður metinnar örorku stefnanda eða lægra viðmið, sbr. varakröfu stefnda, enda hljóta upplýsingar um vinnufærni tjónþola í aðdraganda slyss almennt að veita gleggri mynd af heilsufari hans á slysdegi heldur en eldri gögn.

Í þeim efnum hefur stefndi aftur á móti ekki leitt stefnanda eða vitni fyrir dóm til skýrslugjafar. Þess í stað reiðir hann sig einvörðungu á upplýsingar um heilsufar stefnanda í skjölum málsins. Enda þótt fyrirliggjandi gögn um heilsufar stefnanda beri með sér að hann hafi á köflum kennt sér meins í baki á fyrri hluta þess 12 ára tímabils sem leið frá slysunum 2004 og fram til þess að hann lenti síðar í því slysi 2016 sem hér er til umfjöllunar, þá verður ekki dregin sú ályktun að þar með hafi stefnandi engum bata náð á tímabilinu. Þvert á móti styður sú staðreynd að stefnandi lauk námi og tveggja ára starfsnámi í flugvirkjun fremur málatilbúnað stefnanda í þá átt að afleiðingar slysanna tveggja frá 2004 hafi ekki háð honum í starfi á slysdegi 2016.

Hvað varðar áðurnefnda yfirlýsingu framkvæmdastjóra X um störf stefnanda, þá er þar ekkert fjallað um það í hverju nákvæmlega heilsubrestur stefnanda við störf hans birtist, en fyrir liggur að stefnandi hóf störf hjá fyrirtækinu um mitt ár 2017, þ. e. eftir slysið 2016. Verður því ráðið að yfirmaður stefnanda hafi ekki ritað yfirlýsinguna með samanburð á heilsufari stefnanda fyrir og eftir slysið 2016 í huga heldur einungis til að lýsa ástandi stefnanda eftir slysið. Þá var framkvæmdastjórinn ekki leiddur fyrir dóm til að gera nánari grein fyrir þessum atriðum.

Hvað varðar álitsgerð þeirra B-kk-ef M-kk-ef og S-kk-ef T-kk-ef frá 2019 þá er stefnandi þar metinn til 15% varanlegrar örorku en hafði verið metinn til 20% varanlegrar örorku af sömu matsmönnum í eldri álitsgerð vegna tveggja slysa árið 2004, þ. e. 10% vegna hvors umferðarslyss það ár. Í inngangi álitsgerðarinnar frá 2019 kemur fram að matsbeiðni hafi fylgt bréf stefnda þar sem vakin sé athygli á slysum stefnanda frá 2004. Í bréfinu segi einnig að meðal annars vegna heilsufarsvanda stefnanda fyrir slysið hafni stefndi því að orsakatengsl séu milli slyssins 2016 og „hugsanlegra heilsufarsvandamála stefnanda“. Því sé óskað eftir því að matsmenn taki rökstudda afstöðu til þess hvort orsakatengsl séu til staðar á milli slyssins og heilsufarsvanda stefnanda um þessar mundir. Þessari beiðni er svarað í álitsgerðinni með þeim orðum að orsakatengsl séu fyrir hendi á milli slyss stefnanda 2016 og núverandi einkenna hans frá brjósthrygg og hluta einkenna hans frá hálshrygg. Þrátt fyrir að í álitsgerðinni segi síðar að afleiðingar slyss stefnanda frá 2016 „komi ofan í og bætist við“ fyrri skerðingu á starfsgetu hans vegna eldri slysa þá verða að mati dómsins ekki dregnar einhlítar ályktanir af orðalagi álitsgerðarinnar um að stefnandi hafi verið metinn til hærri varanlegrar örorku en ella vegna eldri slysanna, eins og stefndi byggir á, eða þá hverju slík hækkun ætti að nema ef svo væri. Þvert á móti leggja matsmenn áherslu á það að þrátt fyrir forsendur eldra matsins frá 2004, þ. e. um að stefnandi byggi að lítilli menntun og að framtíðarvinna hans myndi felast í almennum verkamannastörfum, þá hefði stefnandi breytt lífi sínu mikið á undanförnum árum og vísa matsmenn í þeim efnum til menntunar stefnanda sem flugvirkja með sérhæfð réttindi til að vinna við hinar ýmsu flugvélar. Þá leiddi stefndi matsmennina tvo ekki fyrir dóm til skýrslugjafar þar sem þeir hefðu eftir atvikum getað varpað skýrara ljósi á þetta atriði.

Hvað varðar tilvísun stefnda til vottorðs S-kk-ef D-kk-ef bæklunarlæknis, dags. 13. desember 2018, þá liggja tvær útgáfur þess vottorðs fyrir í gögnum málsins. Ber önnur útgáfan með sér að vera yngri leiðrétting á fyrra skjalinu. Þar er ekki að finna þá umfjöllun sem stefndi vísaði einkum til í eldra skjalinu máli sínu til stuðnings. Stefndi leiddi ekki lækninn fyrir dóm til að fá nánari skýringu á þessari leiðréttingu. Verður leiðrétta skjalið því lagt til grundvallar við úrlausn málsins.

Hvað varðar komu stefnanda á bráðamóttöku árið 2018, sbr. fyrirliggjandi skjal úr bráðamóttökuskrá, dags. 6. maí 2018, þá segir þar vissulega að stefnandi hafi verið með tveggja til þriggja daga sögu um bakverk, eins og stefndi bendir á. Einnig kemur þó fram í skjalinu að engar grunsemdir hafi vaknað um einhverja alvarlega undirliggjandi orsök. Saga stefnanda og skoðun samrýmist tognun í baki (þursabiti). Slíkt hafi gerst áður en gengið yfir á nokkrum dögum. Að mati dómsins verða því ekki dregnar eins víðtækar ályktanir af þessu atviki og stefndi byggir á.

Hvað varðar önnur gögn málsins sem stefndi vísar til þá verður að mati dómsins að setja nokkurn fyrirvara við slík eldri gögn, svo sem um heimsóknir stefnanda til lækna meira en fjórum árum fyrir slysið 2016, þ. e. áður en stefnandi náði tökum á fíknivanda sínum og ákvað að breyta lífi sínu með því að halda í nám, sbr. einnig fyrri ályktun dómsins um það að stefnandi hafi á köflum kennt sér meins í baki á fyrri hluta þess 12 ára tímabils sem leið frá slysunum 2004 og fram til þess að hann lenti síðar í því slysi 2016 sem hér er til umfjöllunar, án þess að dregin verði sú ályktun að þar með hafi stefnandi engum bata náð á tímabilinu.

Að öllu framangreindu virtu telst því ósannað að afleiðingar fyrri slysa stefnanda frá árinu 2004 hafi hamlað vinnufærni stefnanda þegar umrætt slys hans varð 2016 þannig að draga beri frá fyrrgreindu launaviðmiði 20% vegna áður metinnar örorku stefnanda eða lægra viðmið, sbr. varakröfu stefnda.

Að fenginni þessari niðurstöðu er ekki uppi tölulegur ágreiningur um annað en upphafstíma dráttarvaxta. Stefnandi setti formlega fram kröfu sína um bætur úr hendi stefnda með bréfi, dags. 3. september 2019, og byggir á því að stefnda beri að greiða stefnanda dráttarvexti þegar mánuður var liðinn frá þeim degi. Enda þótt upphafleg krafa stefnanda hafi tekið mið af hærra lífeyrissjóðsframlagivinnuveitandaen síðar var ákveðið að miða bæri við, þá taldist stefnandi sannanlega leggja fram þær upplýsingar sem þörf var á til að meta tjónsatvik og fjárhæð bóta með fyrrgreindu kröfubréfi sínu, sbr. 9. gr. laga nr. 38/2001. Verður krafa stefnanda um dráttarvexti frá 3. október 2019 því tekin til greina, enda fær ekki staðist sú staðhæfing stefnda að ekki sé með réttum hætti tekið tillit til innborgunar stefnda 23. október 2019 í kröfugerð stefnanda.

Í samræmi við framangreinda niðurstöðu verður stefnda gert að greiða stefnanda 3.511.626 krónur með 4,5% vöxtum frá 7. janúar 2017 til 3. október 2019, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 frá þeim degi til greiðsludags. Með hliðsjón af þessum málsúrslitum, og með vísan til 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, verður stefndi dæmdur til að greiða stefnanda málskostnað, sem þykir hæfilega ákveðinn 950.000 krónur, að teknu tilliti til virðisaukaskatts.

Af hálfu stefnanda flutti málið I-kvk-nf P-kvk-nf lögmaður.

Af hálfu stefnda flutti málið M-kk-nf H-kk-nf M-kk-nf lögmaður.

A-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð:

Stefndi, Vörður tryggingar hf., greiði stefnanda, A,3.511.626 krónur með 4,5% vöxtum frá 7. janúar 2017 til 3. október 2019, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags.

Stefndi greiði stefnanda 950.000 krónur í málskostnað.

A-kk-nf H-kk-nf