S-269/2009

Mál þetta, sem dómtekið var 18. júní 2009, er höfðað með ákæru útgefinni af lögreglustjóranum á Suðurnesjum 16. mars 2009 á hendur H-kk-þgf K-kk-þgf, kt. […], Skógarbraut 1110, Keflavíkurflugvelli, fyrir eftirtalin hegningarlagabrot:

1. Fyrir líkamsárás með því að hafa aðfaranótt sunnudags 30. nóvember 2008 við Tjarnargötu í Reykjanesbæ ráðist á E-kk-þf Þ-kk-þf H-kk-þf G-kk-þf, Þelamerkurskóla við Akureyri, og slegið hann hnefahögg í andlit en við þetta hafi E-kk-nf hlotið nefbrot, glóðarauga og sár innanvert á vör.

Þetta er talið varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

2. Fyrir líkamsárás með því að hafa, á sama tíma og stað og greinir í lið 1. hér að ofan, ráðist á G-kk-þf A-kk-þf G-kk-þf, Aðalstræti 67, Akureyri, og veitt honum hnefahögg í andlit svo að hann hlaut sár á efri vör og 2 cm skurð í munnholi.

Þetta er talið varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Ákærði krefst þess aðallega að hann verði sýknaður af kröfum ákæruvaldsins. Til vara er þess krafist að ákærða verði ekki gerð refsing og til þrautavara er þess krafist að ákvörðun um refsingu verði frestað skilorðsbundið, ella verði ákærða gerð vægasta refsing sem lög leyfa og að hún verði skilorðsbundin. Þá er þess krafist að sakarkostnaður verði felldur á ríkissjóð, þ.m.t. hæfileg málsvarnarlaun verjanda.

I.

Aðfaranótt sunnudags 30. nóvember 2008, klukkan 04:45, barst lögreglu tilkynning um að óskað væri aðstoðar lögreglu að Tjarnargötu í Reykjanesbæ, við Sparisjóðinn, vegna þess að tveir aðilar lægju meðvitundarlausir úti á götu. Í frumskýrslu lögreglu kemur fram að lögreglumenn hafi verið staddir í Tjarnargötu þegar tilkynning barst og þeir farið strax að mönnunum, þeim E-kk-þgf Þ-kk-þgf H-kk-þgf G-kk-þgf og G-kk-þgf A-kk-þgf G-kk-þgf, en þeir hafi verið með meðvitund. Þeir hefðu sagt að annar árásarmanna væri að ræða við lögreglumenn sem voru þarna á vettvangi. Hafi lögreglumenn rætt við S-kk-þf V-kk-þf og spurt hvort hann hafi ráðist á E-kk-þf og G-kk-þf. S-kk-nf hefði þá greint frá því að sér hefði verið hrint í götuna og hann borið fyrir sig hendurnar og lent á hnúunum og andlitinu. Þegar hann hafi fallið í jörðina með andlitið hafi tönn brotnað. Hann hefði ekki slegið neinn og hann viti ekki hver hefði slegið þá E-kk-þf og G-kk-þf. S-kk-nf var færður á lögreglustöð.

Í frumskýrslu lögreglu segir einnig að E-kk-nf og G-kk-nf hafi verið fluttir með sjúkrabifreið á Heilbrigðisstofnun Suðurnesja. Lögregla hefði rætt þar við þá og G-kk-nf sagt að „villimenn frá Vestmannaeyjum“ hefðu ráðist á sig. Þá hefði E-kk-nf greint frá því að hann og G-kk-nf hefðu verið slegnir að tilefnislausu.

Jafnframt kemur fram í skýrslunni að rætt hafi verið við S-kk-þf á lögreglustöð þar sem hann hafi greint frá því að hann hefði gengið ásamt ákærða frá Sparisjóðnum við Tjarnargötu þegar ákærði hefði kastað kveikjara í götuna og kveikjarinn sprungið við það. Þá hefðu tveir aðilar öskrað á þá og spurt hvort þeir væru hálfvitar. Eftir það hafi annar aðilinn, G-kk-nf, gengið að sér og byrjað að ýta við sér. Í þriðja skiptið sem G-kk-nf hafi ýtt við sér hafi hann fallið í götuna með andlitið og brotið við það tönn. S-kk-nf hafi sagt að hann hefði ekki slegið neinn og ekki séð neinn slá þessa aðila sem hefðu komið að honum og ákærða. S-kk-nf hefði séð þá liggja í götunni. Hann hefði hlaupið í burtu en litið til baka og séð þá liggja úti á miðri götu og ákveðið að fara aftur að þeim til að athuga með ástand þeirra og lögreglan þá verið komin á vettvang.

Að lokum segir í skýrslunni að ákærði hefði komið klukkan 05:24 á lögreglustöðina í Reykjanesbæ og sagt að hann væri vinur S-kk-ef. Þeir hefðu verið saman þegar tveir aðilar hafi veist að honum. Ákærði hafi slegið þann sem var með húfuna og gleraugun og hinn aðilann, hvorn um sig með einu hnefahöggi með krepptum hnefa. Ákærði og S-kk-nf voru vistaðir í fangageymslum og þeim kynnt að þeir væru handteknir.

Ákærði var yfirheyrður hjá lögreglu að morgni sunnudagsins, eftir vistun hans í fangahúsi. Samkvæmt lögregluskýrslu greindi ákærði frá því að hann hefði verið með S-kk-þgf V-kk-þgf í hraðbanka á Tjarnargötu. Þegar þeir hafi verið búnir þar hafi þeir ætlað að fá sér sígarettu en kveikjarinn ekki virkað og því hafi hann hent honum í götuna. Þá hafi tveir aðilar, hjá Pylsubarnum á móti Sparisjóðnum, komið þarna að, öskrað og verið með einhver læti. Ákærði hefði gengið með S-kk-þgf niður Tjarnargötu, í átt að Hafnargötu. Strákarnir tveir hafi gengið á eftir og haldið áfram að öskra. Ákærði sagði að annar strákanna hefði verið með húfu og gleraugu og hinn verið dökkhærður með stutt hár. Þegar þeir hafi verið við raftækjaverslun á Tjarnargötu hafi S-kk-nf byrjað að svara strákunum. Strákarnir hefðu gengið til ákærða og S-kk-ef, og annar þeirra, sá húfulausi, hafi rifið í S-kk-þf og sagt: „Djöfull langar mig að berja ykkur, þið eruð ekta dæmi um hvað er að fara úrskeiðis í þjóðfélaginu.“ Ákærði og S-kk-nf hefðu spurt hvað þeir væru að meina. Strákurinn, sá sem var ekki með húfu, hefði rifið í S-kk-þf og hrint honum, en hann hefði ekki dottið við það. Þá hefði strákurinn hrint S-kk-þgf aftur, en S-kk-nf ekki dottið. Þá hefði S-kk-nf hrint stráknum á móti og strákurinn þá gripið í S-kk-þf og hent honum í jörðina. S-kk-nf hefði staðið upp og gripið í strákinn sem hafi gripið í S-kk-þf á móti. Þá hafi strákurinn sveiflað hendinni á móti S-kk-þgf, eins og hann ætlaði að kýla hann. Þegar húfulausi strákurinn hafi sveiflað hendinni hafi ákærði kýlt strákinn þannig að hann hefði legið á eftir. Þá hefði strákurinn með húfuna rifið í S-kk-þf og byrjað að hrista hann og þá hefði ákærði kýlt þann strák líka. Ákærði kvaðst hafa kýlt báða strákana með krepptum hnefa í andlit. Eftir þetta hefði átökunum verið lokið. Ákærði sagði að þeir hefðu síðan farið að hlúa að strákunum þar sem þeir hafi legið í götunni og sjúkrabifreið komið fljótlega.

S-kk-nf V-kk-nf var einnig yfirheyrður eftir vistun í fangahúsi. Í lögregluskýrslu kemur fram að hann hafi verið með ákærða og þeir farið í Sparisjóðinn í Keflavík. Þegar þeir hefðu komið út hafi ákærði ætlað að kveikja sér í sígarettu, en kveikjarinn ekki virkað þannig að ákærði hefði hent honum í jörðina og það komið smá hvellur. Þá hefðu tveir strákar öskrað eitthvað á þá, en hann hefði gengið með ákærða niður Tjarnargötu. Þegar þeir hefðu verið við apótekið hafi strákarnir gengið að þeim og sá sem var hávaxnari hefði ýtt í sig og S-kk-nf þá gengið að honum, en strákurinn ýtt honum aftur. S-kk-nf hefði spurt hvað málið væri, en þá hefði strákurinn tekið í hann og nánast fleygt honum, þannig að hann hefði dottið og lent með andlitið í götunni. Við þetta hefði brotnað tönn í S-kk-þgf. S-kk-nf hefði svo staðið upp og báðir strákarnir legið í götunni, en hann viti ekki hvernig það hafi gerst. Í kjölfarið hefði hann og ákærði hlaupið í burtu, en litið við og séð að strákarnir lágu þar enn. Þeir hefðu þá gengið að þeim til að kanna hvort það væri allt í lagi með þá. Síðan hefði lögreglan komið. Nánar um það hvernig S-kk-nf hefði lent í götunni sagði hann að stærri maðurinn, sá húfulausi, hefði gripið í föt hans við bringuna og snúið hálfhring þannig að hann hafi henst aftur fyrir manninn og lent með andlitið í götunni. Þá segir í lögregluskýrslunni að S-kk-nf vilji kæra manninn sem hefði henti honum í götuna svo að tönn í honum brotnaði.

Hinn 1. desember 2008 lagði G-kk-nf A-kk-nf G-kk-nf fram kæru hjá lögreglunni á Akureyri á hendur ákærða fyrir líkamsárás. Í kæruskýrslunni skýrði hann svo frá að hann hefði verið á gangi í Tjarnargötu þegar þeir hefðu heyrt einhver óhljóð eins og þegar hurð væri sparkað upp. Þeir hefðu séð tvo aðila koma frá hraðbanka og haft á orði að þetta væri nú ekki hægt. Þessir tveir aðilar hefðu þá komið til þeirra og annar þeirra verið mjög ógnandi og gengið beint að G-kk-þgf. Hann hefði ýtt honum frá sér með flötum lófum, en hann þá rokið í sig og hann þá hrint honum frá sér. Þar sem mikil hálka hafi verið hafi það verið frekar auðvelt. Svo muni hann ekki meira, en hann hefði rankað við sér í sjúkrabifreið.

E-kk-nf Þ-kk-nf H-kk-nf G-kk-nf gaf skýrslu hjá lögreglunni á Akureyri hinn 1. desember 2008. Þar greindi hann frá því að þeir hefðu verið á gangi er þeir hafi séð tvo aðila reyna að skemma hraðbanka. Þeir hefðu talað við þá um að þeim fyndist þetta heimskuleg hegðun. Þeir hefðu verið töluvert frá þeim, en komið svo skömmu seinna og rifist eitthvað við þá. Svo hefði félagi hans, G-kk-nf, farið að ræða við annan þessara aðila og það endað með rifrildi milli þeirra. G-kk-nf hefði þá eitthvað ýtt við drengnum og hinn ýtt fastar á móti. Svo hefðu þeir verið komnir í slag og velst um á götunni. Þá hafi hann ætlað að stöðva þessi slagsmál, verið kominn að þeim og beygt sig niður að G-kk-þgf og stráknum þegar hann hafi fengið þungt högg í andlitið. Hann viti ekki nákvæmlega hvað hafi gerst en talið víst að hinn aðilinn hefði sparkað í andlit sitt en það hefði hlakkað í honum þegar G-kk-nf og hinn strákurinn hefðu farið að slást. Hann kvaðst hafa fallið aftur á bak með hnakkann í götuna og sortnað fyrir augum. Hann hefði ekki vitað af sér fyrr en sjúkraflutningamenn og lögregla hefðu stumrað yfir honum. Hann kvaðst hafa getað bent lögreglunni á þann sem hefði slegist við G-kk-þf.

II.

Í málinu liggur fyrir áverkavottorð V-x-x P-x-x, læknis á Heilbrigðisstofnun Suðurnesja, dags. 2. janúar 2009. Í því segir að G-kk-nf A-kk-nf G-kk-nf hafi komið að morgni 30. nóvember 2008 og verið með þokkalega meðvitund. Við skoðun hafi sést rúmlega 2 cm skurður á efri vör hans, vinstra megin. Enga áverka hafi verið að sjá inni í munnholi eða annars staðar á líkamanum. Sár hafi verið staðdeyft og saumað, en síðan hafi hann verið útskrifaður.

Þá liggur fyrir vottorð M-kk-ef Ó-kk-ef, læknis á Heilsugæslustöðinni á Akureyri, dags. 18. desember 2008, vegna G-kk-ef A-kk-ef. Í vottorðinu er vísað til þess að lögreglan hafi óskað eftir áverkavottorði. Læknirinn vísar til þess að fyrir liggi tvenns konar gögn og að í læknaskýrslu frá Heilbrigðisstofnun Suðurnesja, dags. 30. nóvember 2008, segi að við skoðun hafi komið í ljós sár á andliti ofan við efri vör og 2 cm skurður í munnholi og hafi síðarnefnda sárið verið saumað. Skoðun 3. desember hafi leitt í ljós bólgu vinstra megin á efri vör og 2 cm skurð innan á vör, allvel gróinn, en þó ekki fullgróinn. Einu kvartanir hans hafi verið tengd þessari bólgu og skurði. Um niðurstöðu læknisins, M-kk-ef Ó-kk-ef, segir að G-kk-nf hafi fengið sár á húð á efri vör og sár í munn sem hafi þurft að sauma. Önnur áverkamerki komi ekki fram, hvorki í skýrslu frá lækni á Heilbrigðisstofnun Suðurnesja né við skoðun læknisins.

Í áverkavottorði E-kk-ef H-kk-ef K-kk-ef, sérfræðings í háls-, nef- og eyrnasjúkdómum á Sjúkrahúsinu á Akureyri, dags. 29. desember 2008, segir að teknar hafi verið röntgenmyndir af E-kk-þgf Þ-kk-þgf H-kk-þgf G-kk-þgf á heilsugæslunni á Suðurnesjum og ekki hafi verið greind nein brot. Hann hafi verið sendur heim stuttu eftir komu og fengið verkjalyf. Hann hafi svo komið til læknisins nokkrum dögum síðar og kvartað mikið undan verkjum í nefi, undir auga og niður á kinn. Við skoðun hafi komið í ljós dæld í nefbeini hægra megin, í þeirri hæð sem stuðningspúðar gleraugna liggi venjulega. Það hafi verið sterkur grunur um nefbrot og hinn 9. desember 2008 hafi hann verið tekinn til aðgerðar. Við aðgerðina hafi komið klárlega í ljós að nefbeinið hafi verið brotið, fremsti hlutinn á nefbeini hægra megin hafi verið innkýldur. Þessu beinbroti hafi verið lyft upp og sett í rétta stöðu. Skoðun viku eftir aðgerð sýni að hann sé með minni eymsli yfir nefi og útlit nefsins sé eðlilegt. Bólgan hafi alveg verið runnin. Að lokum segir í vottorðinu að ekki sé hægt að segja að rannsóknin sem framkvæmd var á Heilbrigðisstofnun Suðurnesja hafi verið fullnægjandi, en rétt hefði verið að gera sneiðmynd af höfði og andlitsbeini. Af venjulegum röntgenmyndum sé ófært að greina nefbrot. Skoðun og meðferð sérfræðings í háls-, nef- og eyrnasjúkdómum ráði meiru þar um.

III.

Verður þá rakinn framburður ákærða og vitna fyrir dómi.

Ákærði skýrði svo frá að hann hefði verið ásamt S-kk-þgf vini sínum í hraðbanka við Tjarnargötu í Reykjanesbæ. Þegar þeir hefðu komið út hafi þeir reynt að kveikja sér í sígarettu en kveikjarinn ekki virkað og þeir hent honum í götuna þannig að hann hafi sprungið. Tveir menn hefðu staðið álengdar hinum megin við götuna og byrjað að ausa yfir þá fúkyrðum. Ákærði og vinur hans hefðu ekki svarað þeim heldur gengið áfram niður Tjarnargötu í átt að Hafnargötu. Mennirnir tveir hefðu allan tímann gengið samsíða þeim hinum megin götunnar og öskrað allan tímann á þá. Þegar þeir höfðu gengið töluverðan spöl hafi S-kk-nf svarað þeim og mennirnir komið yfir götuna til ákærða og S-kk-ef. Annar maðurinn hefði ýtt S-kk-þgf og S-kk-nf ekki ýtt á móti, heldur gengið að honum og spurt hvað væri í gangi. Maðurinn hafi þá ýtt S-kk-þgf aftur sem hafi þá ýtt honum. Maðurinn hefði gripið í S-kk-þf og hrint honum í götuna. Þá hefði ákærði kýlt hann og hinn maðurinn gert sig líklegan til meiri vandræða og ákærði þá kýlt hann líka. Að því búnu hefði ákærði farið í burtu en litið til baka og séð mennina liggjandi. Þeir hefðu þá farið að mönnunum og hlúð að þeim þar til hjálp barst. Um fúkyrði mannanna sagði ákærði að þeir hefðu kallað sig og S-kk-þf „helvítis aumingjar og fávitar“ og annað í þeim dúr. Þá hefði annar þeirra sagt: „Þið eruð gott dæmi um allt sem er að í þessu þjóðfélagi.“ Nánar um átökin milli S-kk-ef og annars mannanna sagði ákærði að S-kk-þgf hefði verið fleygt aftur fyrir sig. Maðurinn hefði tekið hann taki að framan og hent honum yfir sig þannig að S-kk-nf hafi lent á andlitinu og tvær tennur brotnað í honum. Ákærði sagði að hvorki hann né S-kk-nf hefðu skemmt eða reynt að skemma hraðbankann.

Vitnið S-kk-nf V-kk-nf, vinur ákærða, kvaðst hafa farið í hraðbanka ásamt ákærða og tekið út peninga. Þegar þeir hafi komið út hafi ákærði ætlað að kveikja sér í sígarettu en kveikjarinn ekki virkað og ákærði hent honum í jörðina þannig að hann sprakk. Þeir hefðu þá heyrt öskur hinum megin við götuna en labbað áfram. Tveir menn hafi öskrað „hættið að eyðileggja“ eða eitthvað í þá veru. Mennirnir hefðu svo gengið yfir götuna til vitnisins og ákærða. Hávaxnari maðurinn hefði byrjað að ýta á vitnið, en vitnið ekki gert neitt. Maðurinn hefði svo ýtt vitninu aftur og vitnið þá ýtt á hann. Maðurinn hefði þá tekið vitnið og hent því yfir sig þannig að vitnið lenti á höfðinu og tvær tennur skemmdust. Þegar vitnið hafi svo litið við hafi mennirnir legið í götunni. Vitnið kvaðst hafa kært hjá lögreglu manninn sem henti honum.

Vitnið G-kk-nf A-kk-nf G-kk-nf kvaðst hafa verið staddur í Tjarnargötu ásamt E-kk-þgf Þ-kk-þgf H-kk-þgf G-kk-þgf og þeir heyrt mikil læti við hraðbanka, en tveir menn hefðu sparkað eða lamið í hurðina. Vitnið og E-kk-nf Þ-kk-nf hefðu kallað yfir götuna og spurt hvað væri að þeim, af hverju þeir gætu ekki látið þetta í friði og eitthvað slíkt. Þeir hefðu svo gengið í sömu átt og mennirnir, sitt hvorum megin við götuna, og einhver orðaskipti haldið áfram af beggja hálfu. Mennirnir hefðu svo komið yfir götuna til vitnisins og félaga hans. Annar mannanna hefði gengið upp að vitninu og virkað mjög ógnandi. Vitnið kvaðst hafa hrint manninum frá sér sem hafi þá rokið í vitnið og þeir fallið í götuna og tekist á. E-kk-nf Þ-kk-nf hafi ætlað að slíta þá í sundur og kallað: „Hættið þessum fíflagangi“. Hinn maðurinn hefði staðið fyrir aftan vitnið og sagt: „Blessaður leyfðu þeim að slást.“ Vitnið sagðist ekki muna meira og taldi að sparkað hefði verið í vitnið og E-kk-þf Þ-kk-þf. Um áverka sína sagði vitnið að það hafi þurft að sauma sár á innanverðri vörinni vinstra megin. Vitnið kvaðst hafa misst nokkra daga úr vinnu og hann hefði verið um viku að jafna sig. Þegar vitnið var innt eftir því hvort þau orð hafi fallið við ákærða og félaga hans að „þeir væru gott dæmi um hvað hefði farið úrskeiðis í þjóðfélaginu“ sagði vitnið að það gæti verið. Þá gæti vel verið að vitnið hafi látið falla þessi orð: „Djöfull langar mig til að berja ykkur.“ Aðspurður hvort vitnið hefði hrint félaga ákærða í jörðina játaði vitnið það. Vitnið hefði hins vegar ekki tekið hann yfir öxlina. Þegar vitnið var spurt hvort það gæti hafa verið byggt á misskilningi að ákærði og félagi hans hafi reynt að skemma hraðbankann og hvort vitnið hefði ekki bara átt að hringja á lögreglu sagði vitnið að þeir hefðu átt að gera það og eftir á að hyggja hefði það ekki verið gáfulegt að hafa afskipti af ákærða og félaga hans. Nánar um staðsetningu sína á vettvangi kvaðst vitnið hafa verið komið nokkur skref inn á götuna þegar það hafi mætt ákærða og félaga hans.

Vitnið E-kk-nf Þ-kk-nf H-kk-nf G-kk-nf lýsti því að hann hefði verið að labba ásamt G-kk-þgf er þeir hafi séð tvo pilta við Sparisjóðinn að sparka og djöflast í hraðbankanum. Vitnið hefði haft á orði við félaga sinn hvað ungdómurinn væri vitlaus að vera að eyðileggja og brjóta að tilefnislausu. Það hafi verið eins og piltarnir hefðu heyrt þetta. Vitnið kvaðst hafa gengið áfram niður götuna og ákærði og félagi hans gengið í átt að þeim. Komið hefði til orðaskipta milli þeirra, sérstaklega milli G-kk-ef og annars piltanna. Það hefði endað með því að pilturinn hafi verið fremur ógnandi og staðið þétt við G-kk-þf. G-kk-nf hefði ýtt við honum og pilturinn ýtt strax til baka aftur. G-kk-nf hefði þá ýtt aftur í hann og pilturinn hjólað í hann, eiginlega tekið hann hálstaki og keyrt hann í götuna. Þeir hefðu legið tveir, þannig að pilturinn hefði legið hálfpartinn ofan á G-kk-þf. Vitnið kvaðst hafa snúið baki í félaga piltsins og verið að bogra yfir þeim og sagt þeim að vera ekki með þessa vitleysu og hætta þessu. Vitnið hefði þá heyrt fyrir aftan sig: „Láttu þá vera, leyfðu þeim að slást“. Vitnið hafi sagt nei og að þeir ættu að hætta. Það næsta sem vitnið muni hafi verið það að vitnið hafi flogið aftur á bak, sortnað fyrir augunum og lent með hnakkann í götuna. Vitnið hefði rankað við sér þegar sjúkraflutningamenn og lögregla voru komin á vettvang. Vitnið taldi að það hefði verið sparkað í sig og þetta hafi ekki verið hnefahögg. Þá taldi vitnið útilokað að hávaðinn hefði stafað af því að kveikjari hafi sprungið. Nánar um staðsetningu á vettvangi sagði vitnið að ákærði og félagi hans hefðu fremur gengið að vitninu og G-kk-þgf en öfugt og þeir hefðu mæst á miðri götunni. Um orðaskipti milli vitnisins og G-kk-ef við ákærða og félaga hans sagði vitnið að þeir hefðu ekki öskrað á þá eða æst þá upp. Það hefðu ekki verið mikil orðaskipti milli þeirra fyrr en þeir hefðu mæst á götunni, en þá hafi ákærði og félagi hans spurt hvað þeir hefðu verið að segja. Vitnið lýsti því að tekin hafi verið röntgenmynd af honum á Heilbrigðisstofnun Suðurnesja og hann ekki talinn vera nefbrotinn. Vitnið hefði hins vegar verið með stöðuga verki í nefinu sem hafi leitt niður í kinnar og vitnið leitað til sérfræðings sem hafi séð að nefið var brotið. Vitnið hefði farið í aðgerð á nefinu og verið frá vinnu í hálfan mánuð. Vitnið kvaðst vera búinn að ná sér en hann væri samt oft með óþægindi í nefinu. Vitnið kvaðst hafa verið undir áhrifum áfengis umrædda nótt. Aðspurður kvaðst vitnið kannast við að G-kk-nf hefði látið þau orð falla við ákærða og félaga hans að þeir væru gott dæmi um hvað hefði farið úrskeiðis í þjóðfélaginu, en kvaðst ekki minnast þess að G-kk-nf hefði sagt að sig langaði til að berja þá.

Vitnið K-kk-nf Æ-kk-nf K-kk-nf lögreglumaður kvaðst ekki muna vel eftir afskiptum sínum af málinu. Aðspurður hvar mennirnir hefðu legið þegar vitnið kom á vettvang sagði vitnið að þeir hefðu legið á miðri götunni. Ekki er ástæða til að rekja framburð vitnisins frekar.

IV.

Ákærði viðurkennir að hafa slegið E-kk-þf Þ-kk-þf H-kk-þf G-kk-þf og G-kk-þf A-kk-þf G-kk-þf hnefahögg í andlit. Ákærði telur hins vegar háttsemi sína refsilausa á grundvelli neyðarvarnar, sbr. 12. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Samkvæmt framburði ákærða og félaga hans, S-kk-ef V-kk-ef, er aðdragandi málsins sá að þeir voru staddir fyrir utan hraðbanka þegar ákærði kastaði kveikjara í götuna sem sprakk. Vinirnir E-kk-nf Þ-kk-nf og G-kk-nf A-kk-nf, sem voru staddir hinum megin götunnar, litu svo á að þeir væru að vinna skemmdarverk á hraðbankanum og kölluðu til þeirra. Ákærði og S-kk-nf héldu áfram för sinni og E-kk-nf Þ-kk-nf og G-kk-nf A-kk-nf gengu samsíða þeim hinum megin götunnar. Þeim ber ekki saman um það hver hafði frumkvæði að því að fara yfir götuna. Ákærði og S-kk-nf segja að E-kk-nf Þ-kk-nf og G-kk-nf A-kk-nf hafi komið yfir götuna til þeirra, en þeir síðarnefndu segja að hinir hafi haft frumkvæði að því að fara yfir götuna. Samkvæmt framburði K-kk-ef Æ-kk-ef K-x-x lögreglumanns virðist hafa komið til átaka á miðri götunni. Hvað sem því líður hefur G-kk-nf A-kk-nf viðurkennt að hafa viðhaft fúkyrði í garð ákærða og S-kk-ef. Þá hrinti hann S-kk-þgf, vini ákærða, og féll hann harkalega í götuna. Ákærði kveðst þá hafa kýlt G-kk-þf A-kk-þf og svo E-kk-þf Þ-kk-þf sem hafi „gert sig líklegan til meiri vandræða“, eins og ákærði orðaði það fyrir dómi. Ekki er unnt að fallast á með ákærða að þessi háttsemi hans hafi verið nauðsynleg og verður hann því sakfelldur fyrir líkamsárás.

Ákærði telur ósannað að E-kk-nf Þ-kk-nf hafi hlotið nefbrot og að G-kk-nf A-kk-nf hafi fengið skurð í munnhol. Hvað varðar áverka G-kk-ef A-kk-ef segir í vottorði V-kk-ef P-x-x læknis, dags. 2. janúar 2009, að við skoðun að morgni 30. nóvember 2008 hafi enga áverka verið að sjá í munnholi G-kk-ef A-kk-ef, heldur aðeins skurð á efri vör. Í áverkavottorði M-kk-ef Ó-kk-ef læknis, dags. 18. desember 2008, segir hins vegar að G-kk-nf A-kk-nf hafi verið með sár á vör og í munnholi. Læknar þeir sem rituðu vottorðin hafa ekki komið fyrir dóm sem vitni og þar sem dómara ber að lögum skylda til að túlka vafa ákærða í hag verður að telja ósannað að G-kk-nf A-kk-nf hafi hlotið 2 cm skurð í munnholi.

Eins og rakið hefur verið segir í vottorði E-kk-ef H-kk-ef K-kk-ef, sérfræðings í háls-, nef- og eyrnasjúkdómum, dags. 29. desember 2008, að ekki hafi verið framkvæmd viðhlítandi rannsókn á E-kk-þgf Þ-kk-þgf á Heilbrigðisstofnun Suðurnesja og kom ekki í ljós fyrr en síðar að hann reyndist vera nefbrotinn og þurfti að gangast undir aðgerð. Að þessu virtu verður að telja sannað að E-kk-nf Þ-kk-nf nefbrotnaði við hnefahögg ákærða.

Samkvæmt framansögðu verður ákærði sakfelldur fyrir þá háttsemi og afleiðingar sem í ákæru greinir, öðrum en skurði í munnholi G-kk-ef A-kk-ef. Brot ákærða samkvæmt 1. tölulið ákæru varðar við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og brot samkvæmt 2. tölulið ákæru við 1. mgr. 217. gr. sömu laga.

V.

Ákærði er fæddur í september 1986. Samkvæmt sakavottorði hans hefur hann ekki áður gerst sekur um refsiverða háttsemi. Við ákvörðun refsingar er til þess að líta að afleiðingar brots samkvæmt 2. tölulið ákæru eru ekki alvarlegar. Í 1. tölulið ákæru er hins vegar um að ræða nefbrot og þurfti brotaþoli að gangast undir aðgerð. Til refsilækkunar horfir að óforsvaranleg orð féllu í garð ákærða og vinar hans og brotaþoli var fyrri til að ýta við vini ákærða. Að öllu þessu virtu þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í einn mánuð, sem bundin verður skilorði, eins og nánar greinir í dómsorði.

VI.

Með vísan til 1. mgr. 218. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála ber að dæma ákærða til að greiða allan sakarkostnað, alls 291.924 krónur. Samkvæmt yfirliti um sakarkostnað er um að ræða kostnað vegna áverkavottorða, samtals 34.000 krónur. Þá er um að ræða ferðakostnað vitnis, 34.820 krónur. Þóknun verjanda þykir hæfilega ákveðin 223.104 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti.

Dóm þennan kveður upp S-kvk-nf B-kvk-nf héraðsdómari.

D ó m s o r ð:

Ákærði, H-kk-nf K-kk-nf, sæti fangelsi í einn mánuð, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún niður falla að liðnum tveimur árum frá birtingu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði 291.924 krónur í sakarkostnað, þar með talin 223.104 króna þóknun skipaðs verjanda hans, K-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns.

S-kvk-nf B-kvk-nf