S-137/2014

Mál þetta, sem þingfest var og dómtekið þann 8. maí sl., er höfðað með ákæru útgefinni af lögreglustjóranum á Selfossi, þann 10. apríl sl., á hendur [A], kt. [...], til heimilis að [...],

„fyrir fjárdrátt og brot á lögum um skyldutryggingu lífeyrisréttinda og starfsemi lífeyrissjóða:

með því að hafa sem framkvæmdastjóri og stjórnarmaður [B] ehf. kt. [...] við útborgun launa til starfsmanna félagsins á neðangreindu tímabili dregið félaginu greiðslur starfsmanna á iðgjöldum til [C], kt. [...], samtals kr. 188.034,- sem félagið hélt eftir við útborgun launa til starfsmanna en umræddum iðgjöldum bar lögum samkvæmt að skila til lífeyrissjóðsins eigi síðar en síðasta dag sama mánaðar og hver iðgjaldagreiðsla féll í gjalddaga.

Telst brot ákærða varða við 1. mgr. 247. gr. almennra hegningarlaga nr. 19,1940 og 3. mgr., sbr. 2. mgr. 7. gr. laga um skyldutryggingu lífeyrisréttinda og starfsemi lífeyrissjóða nr. 129, 1997 sbr. 55. gr. sömu laga.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu sakarkostnaðar.“

Ákærði mætti við þingfestingu málsins, ásamt G-kk-þgf H-kk-þgf hdl., sem skipaður var verjandi ákærða að hans ósk. Ákærði viðurkenndi skýlaust að hafa gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru.

Með vísan til skýlausrar játningar ákærða og þar sem dómari taldi ekki ástæðu til að draga í efa að játning hans væri sannleikanum samkvæm var farið með málið í samræmi við ákvæði 1. mgr. 164. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, eftir að sækjanda og ákærða sjálfum hafði verið gefinn kostur á að tjá sig um lagaatriði og ákvörðun viðurlaga.

Um málavexti vísast til ákæruskjals. Sannað er að ákærði hefur gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru og þar þykir rétt færð til refsiákvæða. Ákærði hefur með háttsemi sinni unnið sér til refsingar. Rétt þykir að geta þess að krafa um rannsókn á broti ákærða, sem framið var um mitt ár 2008, barst lögreglu með bréfi dagsettu 15. nóvember 2011, og var ákærði fyrst yfirheyrður vegna málsins í mars árið 2014.

Samkvæmt framlögðu sakavottorði hefur ákærði ekki áður sætt refsingu.

Að virtum atvikum málsins og að teknu tilliti til hreins sakarferils ákærða, skýlausrar játningar hans og þess að mál þetta hefur dregist úr hömlu án þess að ákærða verði um kennt, þykir rétt að fresta ákvörðun refsingar ákærða og skal hún falla niður að liðnu einu ári haldi hann almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Með vísan til 218. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, ber að dæma ákærða til greiðslu alls sakarkostnaðar, sem nemur samkvæmt yfirliti lögreglu samtals 37.650 kr., auk þóknunar skipaðs verjanda ákærða, sem er hæfilega ákveðin 90.000 kr. að teknu tilliti til virðisaukaskatts.

S-kvk-nf I-kvk-nf, löglærður aðstoðarmaður dómara, kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð :

Ákvörðun um refsingu ákærða, [A], skal frestað og fellur hún niður að liðnu einu ári frá birtingu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði allan sakarkostnað, 127.650 krónur, þar af þóknun skipaðs verjanda síns G-kk-ef H-kk-ef, 90.000 krónur að teknu tilliti til virðisaukaskatts.

S-kvk-nf I-kvk-nf.