S-219/2018

d ómur :

Mál þetta er höfðað með ákæru Lögreglustjórans á Suðurlandi 2. október 2018, S-kk-þgf Ó-kk-þgf O-kk-þgf, „I. fyrir líkamsárás með því að hafa, skömmu eftir miðnætti laugardaginn 27. maí 2017, í stofu að A á Selfossi, veist að B, hrint henni þannig að hún féll við og lenti á gluggakistu og fyrir að hafa örskömmu síðar tekið í hendi hennar og dregið hana þannig út fyrir dyr þar sem hún féll við og þar utandyra á sólpalli sparkað í líkama hennar þar sem hún lá, allt framangreint með þeim afleiðingum að B hlaut þrota og eymsli yfir úlnlið og miðhandarbeinum hægri handar.

Telst brot ákærða varða við 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940.

II. fyrir eignaspjöll með því að hafa, skömmu eftir atburð þann er greinir í ákærulið I og á sama stað og þar greinir, utandyra á sólpalli, í æðiskasti lamið garðhrífu í sólpall með þeim afleiðingum að garðhrífan brotnaði og strax í kjölfar þess sveiflað brotnu hrífuskaftinu þannig að lenti í rúðu í glugga við hlið útidyrahurðar í íbúðarhúsinu að A á Selfossi með þeim afleiðingum að rúðan brotnaði.

Telst brot ákærða varða við 1. mgr. 257. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940.

III. fyrir alvarlega líkamsárás með því að hafa, skömmu eftir atburði þá er greinir í ákæruliðum I og II og á sama stað og þar greinir, utandyra á sólpalli, í æðiskasti sveiflað brotnu hrífuskafti sem lenti á vinstri hendi C, með þeim afleiðingum að tvö miðhandarbein í vinstri hendi hennar brotnuðu.

Telst brot ákærða varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940.

IV. fyrir hótanir með því að hafa, skömmu eftir atburði þá er greinir í ákæruliðum IIII, klukkan 1:01, sent B, facebook einkaskilaboð, þar sem eftirfarandi kom fram: „Nú skalt þú hafa samband við alla þína máttar stolpa … því þú þarft á þeim að halda“ og „Ég et alkavega að koma vona að sjá þig“, en framangreind skilaboð voru í ljósi þeirra málsatvika er greinir í ákærulið I, til þess fallin að vekja upp hjá B ótta um líf, heilbrigði og velferð hennar.

Telst brot ákærða varða við 233. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkröfur:

Vegna ákæruliða I og IV gerir I-kvk-nf H-kvk-nf hdl. kröfu f.h. brotaþola, B, um að ákærði verði dæmdur til að greiða henni bætur að fjárhæð kr. 400.000, auk vaxta af framangreindri fjárhæð samkvæmt 8. gr. laga nr. 38, 2001 um vexti og verðtryggingu frá 27. maí 2017 þar til mánuður er liðinn frá birtingu kröfunnar, en dráttarvaxta samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. sömu laga, frá þeim degi til greiðsludags. Þá er krafist málskostnaðar að mati dómsins eða síðar framlögðum málskostnaðarreikningi, að viðbættum virðisaukaskatti á málflutningsþóknun.

Vegna ákæruliðar I gerir J-kvk-nf G-kvk-nf hdl. kröfu f.h. brotaþola, D, um að ákærði verði dæmdur til að greiða henni bætur að fjárhæð kr. 500.000, með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38, 2001 um vexti og verðtryggingu, frá 27. maí 2017 til þess dags er mánuður er liðinn frá birtingu bótakröfu, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. sömu laga, frá þeim degi til greiðsludags. Þá er krafist málskostnaðar samkvæmt síðar framlögðum málskostnaðarreikningi eða samkvæmt mati dómsins, að viðbættum virðisaukaskatti á málflutningsþóknun.

Vegna ákæruliðar III gerir J-kvk-nf G-kvk-nf hdl. kröfu f.h. brotaþola, C, um að ákærði verði dæmdur til að greiða henni bætur að fjárhæð kr. 1.000.000, með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38, 2001 um vexti og verðtryggingu frá 27. maí 2017 til þess dags er mánuður er liðinn frá birtingu bótakröfu, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. sömu laga, frá þeim degi til greiðsludags. Þá er krafist málskostnaðar samkvæmt síðar framlögðum málskostnaðarreikningi eða samkvæmt mati dómsins, að viðbættum virðisaukaskatti á málflutningsþóknun.“

Við upphaf munnlegs málflutnings við aðalmeðferð var af hálfu sækjanda óskað eftir að breyta ákærunni þannig að í ákærulið II komi punktur á eftir orðunum „garðhrífan brotnaði“ og háttsemislýsingu þess ákæruliðar ljúki þar.

Þá var við þingfestingu málsins fallið frá bótakröfu D sem að ofan er lýst.

Ákærði neitar sök að öðru leyti en því að hann játar að hafa brotið hrífuskaft skv. ákærulið II og hafnar bótakröfum.

Aðalmeðferð hófst 22. mars 2019 en varð þá ekki lokið vegna fjarveru vitna. Var aðalmeðferð haldið áfram og lokið 9. apríl 2019 og málið dómtekið að henni lokinni. og var málið dómtekið að henni lokinni.

Af hálfu ákæruvalds eru þær dómkröfur gerðar sem að ofan greinir.

Af hálfu bótakrefjanda eru gerðar sömu kröfur og greinir í ákæru.

Af hálfu ákærða er krafist sýknu af öllum kröfum ákæruvalds, að því frátöldu sem lýtur að því að hafa brotið hrífuskaft skv. ákærulið II. Til vara krefst ákærði þess að honum verði gerð vægasta refsing sem lög leyfa og að hún verði að öllu leyti skilorðsbundin. Þá krefst ákærði þess að bótakröfum verði vísað frá dómi en til vara að þær verði lækkaðar verulega. Þá krefst ákærði þess að allur sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þ.m.t. hæfileg málsvarnarlaun til handa skipuðum verjanda.

Fyrir uppkvaðningu dóms var gætt 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88/2008.

Málavextir

Samkvæmt frumskýrslu lögreglu 8. júní 2017, var óskað lögregluaðstoðar við A á Selfossi laust eftir miðnætti 27. maí s.á. Var tilkynnt að þar væru slagsmál utan dyra. Þegar lögregla kom á vettvang var ákærði utan dyra og nokkuð æstur. Greinilega undir áhrifum áfengis og blæddi úr sári sem hann hafði á höfði. Var hann fenginn í lögreglubílinn til viðræðu. Ræddi lögregla við aðra á vettvangi. Húsráðandinn E skýrði lögreglu frá því að þegar hafi staðið til að fara af A og á skemmtistaðinn Frón hafi ákærði þvertekið fyrir að fara og orðið mjög æstur. Þegar aðrir í húsinu hafi reynt að tala um fyrir honum hafi hann lamið og slegið í hvern þann sem var nálægt honum. Kvaðst E hafa fengið frá honum högg og hafi ákærði m.a. hrint henni. Lætin hafi svo borist út úr húsinu og út á pall framan við húsið. Þar hafi ákærði tekið upp hrífu og lamið húsið og í átt að fólki. Kvaðst E ekki vera meidd eftir þetta en ekki vildi hún hafa ákærða áfram á vettvangi. Kvað D að eftir að ákærði hafi verið kominn að útidyrahurðinni hafi henni tekist að ýta honum út og hann hrasað aftur fyrir sig og dottið um grindverk á pallinum. Kvaðst D hafa tekið upp sólstól utan við húsið og kastað honum í átt að ákærða og rétt geti verið hjá ákærða að stóllinn hafi lent í höfði ákærða og blætt úr því. Kvað B að ákærði hefði hrint sér og sparkað í bakið á sér. Kvaðst vera aum í hægri handlegg eftir þetta.

Við rannsókn lögreglu var tekin skýrsla af brotaþolanum C sem kvaðst hafa verið á vettvangi og lýsti hún því að hafa orðið fyrir líkamsárás af hálfu ákærða þetta sinn. Kvað hún ákærða hafa slegið sig með spýtu utan dyra, en kvaðst ekki viss um hvort hann hafi séð hana. Hún hafi borið hönd fyrir höfuð sér þegar ákærði hafi sveiflað spýtunni og hafi spýtan lent í handlegg hennar. Kvaðst vera tvíbrotin á handlegg og hafa leitað læknis strax þessa nótt.

Þá tók lögregla skýrslu af brotaþolanum B sem lýsti því að hafa orðið fyrir líkamsárás af hendi ákærða umrætt sinn. Hann hafi ekki viljað fara úr samkvæminu og þá hafi hún slökkt á tónlistinni og hafi hann sagt henni að hætta þessu og ýtt við henni. Þá hafi hún orðið pirruð og ákærði þá hrint henni og hún skollið á gluggakistu. Hún og D hafi sagt ákærða að koma sér út en þá hafi ákærði ýtt við B sem þá hafi slegið til ákærða sem þá hafi rifið í hana og reynt að kýla í átt að henni. Svo hafi ákærði rifið í hendur hennar og slitið af henni armböndin. úti á pallinum hafi ákærði tekið í hendur hennar og snúið hana niður. Hafi ákærði sparkað í hana þar liggjandi. Um nóttina hafi hún svo fengið frá honum skilaboð og orðið skíthrædd. Kvaðst vera tognuð og marin og blá. Þá liggur fyrir útprentun af skilaboðum í síma brotaþola þar sem fram koma þau orð sem lýst er í ákærulið IV.

Þá tók lögregla skýrslu af E húsráðanda. Þar kom fram hjá henni að hún gerði um það kröfur að ákærða yrði refsað skv. lögum fyrir eignaspjöll sem hann hefði unnið á heimili hennar umrætt sinn.

Ákærði gaf skýrslu hjá lögreglu vegna þessa og skýrði frá því að brotaþoli B hafi sagt sér að rulla sér út því þau væru að fara á skemmtistaðinn Frón. Hafi hann sagt henni að halda kjafti og þá hafi hún slegið hann og hann ýtt henni frá sér. Eftir það hafi hún komið aftur og hann ýtt við henni og hún þá hrasað. Svo hafi allir verið að reyna að koma honum út. Hafi B rifið í peysu hans. Svo hafi hann verið kominn út og allt hafi verið í rugli. B og D hafi báðar slegið til hans og hann hafi fengið garðstól í höfuðið. Hann hafi tekið hrífuskaft og slegið því í pallinn til að reyna að stöðva þessi læti, en við það hafi hrífuskaftið brotnað. Neitaði að hafa slegið B, en hann hafi ýtt við henni og hún þá lent á gluggakistu. Kannaðist ekki við að hafa dregið B út, en mögulega sparkað einu sinni í fætur hennar. Um skilaboðin kvaðst hann hafa verið ósáttur og reiður og ætlað að hræða hana, en ekki meiða. Kvaðst telja að C hafi orðið fyrir hrífuskaftinu þegar hann hafi sveiflað því.

Í læknisvottorði F, dags. 23. júlí 2017, segir að brotaþolinn C hafi komið á bráðamóttöku 27. maí 2017 með áverka á handarbaki og mikla verki. Í röntgenmynd sáust brot á metacarpal beinum 3 og 4 vinstra megin. Segir í vottorðinu að hún hafi brotnað nokkuð illa og brotin gengið illa saman og hafi þurft að gera aðgerð vegna þess.

Í vottorði F læknis, dags. 21. september 2017, segir að brotaþolinn B hafi komið á bráðamóttöku 27. maí 2017. Segir í vottorðinu að hún hafi verið þrútin yfir úlnlið hægra megin og verið hvellaum yfir úlnlið og metacarpalbeinum IIV.

Í vottorði G læknis, dags. 5. júlí 2017, segir að ákærði hafi komið á bráðamóttöku 30. maí 2017. Hafi verið með 15 mm opið sár á höfði, komið í gróanda. Mar á vinstra eyra efst yfir brjóski. Talsvert af marblettum, á upphandleggjum aftanverðum beggja vegna, verra vinstra megin. Á hægra læri, utanvert og neðarlega sé um 810 cm marblettur.

Ekki er þörf á að gera frekari sérstaka grein fyrir rannsókn lögreglu, Forsendur og niðurstaða Ákærði gaf skýrslu við aðalmeðferð og kvaðst hafa verið staddur heima hjá sér þegar brotaþoli C hafi hringt í […] ákærða og spurt hvort þau vildu koma með á uppistand á Hótel Selfossi, ásamt H vinkonu C. Þau hafi gert það og svo eftir það hafi verið farið á barinn. Síðan hafi þau farið út. I […] og C hafi svo farið í pylsuvagninn og svo hafi hann orðið viðskila við þær. Svo hafi þær verið komnar í partý á A og sagt honum að koma þangað. Hafi hann gert það, en þá hafi […] ekki verið þar. Þarna hafi verið fleira fólk og verið bara gaman. Þetta hafi verið heima hjá E. Svo hafi ákærði farið út að pissa, en klósettið hafi verið upptekið. Eftir það hafi verið talað um að fara á Frón, en ákærði ekkert spenntur fyrir því og sagst ekki ætla þangað og lagt til að dvalið yrði lengur í partýinu. Eftir að hafi hann séð fyrir sér að fara bara heim. Brotaþoli B hafi verið þarna viðstödd og verið drukkin og hún hafi hreytt í hann að hann ætti að drulla sér út. Hann hafi verið hissa á þessu og eftir orðaskipti hafi B komið inn fyrir hans persónulega svæði og verið ógnandi og eitthvað að öskra. Hann hafi spurt hvort hann hafi gert henni eitthvað og haldið að þau væru bara vinir. Hún hafi hreytt í hann og svo slegið hann vinstra megin á höfuð. Hann hafi ýtt henni frá sér og hún staðið svo upp og ráðist aftur að honum. Þá hafi D vinkona hennar komið að og þær bara báðar ráðist á hann með höggum, rífingum og klóri. Hann hafi ýtt þeim frá sér en það hafi verið slegið í átt til hans og svo hafi J, K og L kunningjar hans komið og reynt að skakka leikinn. Hafi verið orðin einhver múgæsing þarna. Hafi haldið áfram einhverjar stympingar og borist út á pall og þá hafi D hrint honum niður pallinn og ákærði dottið þar yfir handrið. Svo hafi D tekið upp garðstól og kastað honum í ákærða liggjandi. Þá hafi hann hugsað sér að reyna að stöðva þetta og staðið á fætur og séð hrífu og tekið hana og lamið henni í tréverkið á pallinum og hún brotnað við það. Hafi ákærði haldið á brotnu skaftinu og sveiflað því og sagt fólkinu að fara frá honum bara. Svo hafi fólkið farið inn nema K og H sem hafi verið að tala við ákærða og svo hafi lögreglan komið og ákærði farið með þeim á lögreglustöð og heim eftir það. Ekki kannaðist ákærði við að hafa sveiflað öðru en brotnu hrífuskaftinu.

Aðspurður um meiðsli B sem lýst er í ákæru kvaðst ákærði ekki geta skýrt það á annan veg en að það hafi bara gerst í þessum stympingum. Kannaðist ekki við að hafa sparkað í hana. Kvaðst ekki geta skýrt meiðsli C og hafi hann ekki orðið var við hana í þessari atburðarás. Mögulega hafi hún orðið fyrir prikinu þegar hann hafi sveiflað því.

Aðspurður kannaðist ákærði við að hafa sent þau skilaboð sem lýst er í ákærulið IV. Enginn tilgangur hafi verið með þessu, en hann hafi verið reiður, sár og pirraður.

Skömmu seinna hafi hann sent til hennar skilaboð og spurt hvort ekki væri allt í góðu. Hann hafi ekki farið til B neitt aftur þarna um nóttina.

Aðspurður kannaðist ákærði ekki við að hafa tekið um hönd B eða úlnlið og dregið hana út.

Ekki kvaðst ákærði geta skýrt hvers vegna þær konur hafi orðið svo reiðar við hann, hann hafi hvorki verið með dónaskap né ókurteisi og ekki verið sérlega drukkinn.

Þá lýsti ákærði persónulegum högum sínum, […].

Ákærði kvaðst hafa sagt satt og rétt frá hjá lögreglu og hefði þá munað þetta betur en nú.

Vitnið B, brotaþoli skv. ákærulið I, kom fyrir dóminn við aðalmeðferð og kvaðst hafa verið að reyna að gleyma þessu öllu og vísaði til lögregluskýrslu sinnar. Kvaðst hafa verið á uppistandi fyrr um kvöldið og svo hafi þau farið heim og einhverra hluta vegna hafi ákærði komið þangað. Hafi verið ákveðið að fara á Frón. Þegar hafi komið að því hafi ákærði sagst ekki vilja það heldur vera áfram á A. Þegar vitnið hafi ætlað að slökkva á tónlistinni þá hafi ákærði ýtt henni þannig að hún hafi dottið á gluggakistuna. Svo hafi hún sagt honum að þau væru að fara á Frón og svo hafi hún verið að slökkva á tónslistinni þá hafi ákærði snappað. Gripið í hönd hennar og dregið hana út og þar hafi hún endað liggjandi á pallinum og þar hafi hún haldið utan um höfuðið á sér af því að hann hafi verið byrjaður að sparka í hana. Hafi hún fundið höggin dynja á sér. Ekki hafi hún vitað hvað hafi orðið til þess að hann hætti. Svo hafi hún farið inn og verið þar. Hún hafi heyrt mikil læti fyrir utan og hún hafi litið út um gluggann, en ekki þannig að hún geti lýst því nákvæmlega. Hún hafi séð ákærða með spýtu og hrífu á lofti og verið að sveifla því. Hann hafi bæði verið með hrífuna og líka spýtu sem hann hafi rifið upp úr trépallinum. Þessu gæti hún þó ekki lýst glögglega. Svo hafi hún fengið þessi skilaboð um nóttina og þau hafi hún skilið svo að hann ætlaði að ganga aftur í skrokk á henni. Kvaðst hafa verið mjög hrædd og vera það enn í dag. Ekkert hafi hún talað við ákærða eftir þetta og forðaðist hann eins og heitan eldinn og færi lítið út úr húsi. Þegar hún hafi rekist á hann hafi hún fengið augnaráð. Hún hafi verið komin aftur A þegar hún hafi fengið skilaboðin. Kvaðst ekki muna hvort ákærði hefði ýtt sér með einni hendi eða báðum þegar hún hafi dottið á gluggakistuna. Aðspurð lýsti brotaþoli því að ákærði hafi gripið um framhandlegginn á henni og togað hana út og hent sér á pallinn. Spörkin hafi a.m.k. verið fleiri en eitt og lent allsstaðar á henni, en mest í bakinu. Hún hafi verið með áverka á baki eftir þetta, sem og á hendinni. Kvaðst enn vera að glíma við áverka á baki. Aðspurð lýsti vitnið því að húsráðandi og þær konur sem þarna voru séu vinkonur hennar. Húsráðandi sé besta vinkona hennar. Aðspurð nánar kvaðst vitnið ekki geta lýst höggum og fjölda þeirra þegar hún hafi legið á pallinum. Hún hafi unnið mikið með að reyna að gleyma þessu. Aðspurð kvaðst vitnið mögulega hafa slegið til ákærða í stofunni, eftir að hann hafi hrint henni, en kvaðst ekki muna til þess. Vitnið lýsti því að hafa áður lent í bílslysi sem hafi haft áhrif á heilsu hennar, en það hafi verið búið nokkrum mánuðum fyrir þetta.

Vitnið E, húsráðandi að A á Selfossi, kom fyrir dóminn við aðalmeðferð og lýsti því að hún myndi þetta ekki allt saman nákvæmlega. Þau hafi verið þarna og ákærði hafi komið óboðinn. Þegar hafi átt að fara að tygja sig til brottfarar þá hafi ákærði ekki viljað fara. Hafi brotaþolinn B slökkt á tónlistinni og sagt að þau væru að fara, en þá hafi ákærði ýtt í hana og hún þá dottið á tungusófa og gluggakistu. Þá hafi eins og eitthvað gerst í höfði ákærða og hann hafi brjálast. Hafi ákærði tryllst og orðið eins og naut í flagi. Hafi hann tekið B og dregið hana út og þar hafi hún legið á pallinum og haldið um höfuð sér og hann hafi verið trylltur þarna úti og sparkað í hana. Hann hafi líka rifið D út. Enginn hafi getað stöðvað ákærða. Svo hafi ákærði misst jafnvægið einhvern veginn og dottið yfir handrið á pallinum og þá hafi D tekið stól og kastað á eftir ákærða og þá hafi þau náð að komast inn og hjálpa B með sér inn. Svo hafi þau hringt í lögreglu. K hafi orðið einn eftir úti með ákærða. Brotaþolinn C hafi sennilega þá verið farin. Aðspurð gat vitnið ekki lýst því hvernig ákærði hafi dregið B út, hvort það hafi verið á hárinu eða hvað. Þetta hafi gerst mjög hratt. Ekki gat vitnið lýst því hve mörg spörkin hafi verið eða hvar þau hafi lent, nema svona fyrir miðju. Svo hafi ákærði verið að sveifla garðhrífu eða einhvers konar tréskafti í kringum sig. Hafi m.a. lamið því í C, en það hafi vitnið ekki séð. Kvaðst ekki hafa séð þegar tréskaftið hafi brotnað. B hafi fengið skilaboð frá ákærða síðar um nóttina. Hafi vitninu fundist vera hótanir í skilaboðunum og B hafi sjálf orðið skíthrædd.

Nánar aðspurð um atvik í stofunni kvaðst vitnið ekki hafa séð B slá ákærða. Svo hafi þau öll verið að reyna að koma ákærða út, þ.e. vitnið, B, D, C og H. C hafi reyndar verið á klósetti þegar þetta hafi byrjað. Svo hafi verið þarna J, L og K við þetta líka. Öll hafi þau verið að reyna að koma ákærða út. Þeim hafi ekki gengið neitt að koma ákærða út, fyrr en hann hafi rifið B og D með sér út. Hann hafi í rauninni farið sjálfur út en ekki verið ýtt. Hann hafi rifið í hár D. Vitnið átti erfitt með að lýsa því hvernig þau hafi verið að reyna að koma ákærða út, hvort sem það hafi verið með því að ýta honum eða hvað. Eftir að út á pallinn var komið hafi ekkert verið ýtt við ákærða. Þau hafi komist inn eftir að D hafi kastað stólnum í átt að ákærða. Vitnið kannaðist við að hún og brotaþolinn B séu mjög góðar vinkonur. Þær hafi rætt þetta atvik, en jafnframt reynt að loka á þetta. Vitnið lýsti því að þegar ákærði hafi dregið B út þá hafi slitnað af henni perluarmband sem hún hafi borið.

Vitnið C, brotaþoli skv. ákærulið III, kom fyrir dóminn við aðalmeðferð og kvaðst ekki hafa séð mikið af þessu, enda verið á klósettinu í upphafinu. Hún hafi ætlað að fara heim. Þegar hún hafi komið fram og út þá hafi allt verið orðið vitlaust og hún hafi bara staðið þarna úti á pallinum og hugsað hvað er að gerast. Þarna hafi verið ákærði, E, D, B, K, J og L sem hafi verið inni í stofunni. Ákærði hafi verið eitthvað brjálaður og allir að reyna að stoppa hann. Áður en hún viti af hafi hún svo fengið spýtu í höndina, þegar hún hafi borið höndina fyrir andlit sér. Ákærði hafi verið að berja frá sér og allir að reyna að róa hann niður. Vitnið átti erfitt með að lýsa þessu. Eftir að vitnið hafi fengið spýtuna í sig hafi vitnið forðað sér. Vitnið gat ekki lýst því glögglega að hafa séð einhvern ráðast á einhvern. Vitnið hafi séð spýtuna koma á móti sér og borið hönd fyrir höfuð sér. Taldi þetta hafa verið spýtu úr pallinum. Ákærði hafi haldið á henni og var vitnið viss um það. Þetta hafi verið eitt högg. Vitnið lýsti því að þetta hafi verið eitt mjög þungt högg og hafi lent á handarbaki eða úlnlið vinstri handar. Hún hafi strax fundið til og farið beint upp á spítala. Hún hafi fengið gips og farið í myndatöku daginn eftir. Hafi farið í aðgerð 2 vikum seinna og þá hafi komið í ljós að það væri brotið úr öðrum beinum líka. Þetta hafi verið stór aðgerð og kvaðst vitnið hafa farið í 3 aðgerðir vegna þessa og ætti eftir að fara í fleiri. Vitnið lýsti því að ákærði hafi haft við hana samband skömmu eftir þetta og viljað greiða henni vegna kostnaðar sem hún hefði orðið fyrir vegna þessa, en hún ekki viljað það. Þau hafi annars ekki rætt þetta, en þau hafi verið bestu vinir. Ákærði hafi verið að sveifla þessari spýtu og verið að berja frá sér, en ekki gat vitnið lýst því hvort einhver hafi verið að ráðast á ákærða. Þetta hafi ekki verið hrífuskaft heldur pallaspýta og það með nöglum. Aðspurð kvaðst vitnið ekki vita hvort ákærði hafi séð hana eða ætlað að berja hana með spýtunni. Það hefði alltaf einhver orðið fyrir þessu. Engin samskipti hafi vitnið átt við ákærða áður en spýtan hafi lent í henni. Hún hafi verið á efri pallinum og ákærði á neðri pallinum, að því er vitnið hélt. Kvaðst ekki vita hvort ákærði hafi áttað sig á því að hún væri þarna. Vitnið hafi ekki séð neitt af því sem fór fram innan dyra. Vitnið lýsti því að hafa átt erfitt vegna áverkanna síðustu 2 ár, misst mikið úr vinnu vegna þessa. Þá væri hún með ör vegna þessa. Hafi verið settir naglar og plötur í hönd hennar vegna þessa. Hún hafi þurft að fara í sjúkraþjálfun og eigi eftir að fara í meira slíkt. Hafi verið með mikla verki.

Vitnið D kom fyrir dóminn við aðalmeðferð og kvaðst ekki muna þetta eins vel og við skýrslugjöf sína hjá lögreglu. Þau hafi verið á skemmtun á hótelinu um kvöldið og farið svo heim til E. Svo hafi átt að fara á Frón. Ákærði hafi komið þarna einn síns liðs og ekki komið með neinum. Eftir nokkra stund hafi staðið til að fara, en ekki hafi ákærði viljað það. Hafi komið í ljós að hann hafi ekki viljað fara af því að hann væri í banni á Frón, sem hafi átt að fara á. Hafi ákærði sagt að þau skyldu bara vera áfram á A. Það hafi hins vegar ekki staðið til. Þegar allir hafi verið að tygja sig til brottfarar þá hafi ákærði ekki viljað fara út þannig að B hafi beðið ákærða um að fara. Þegar B hafi togað hann með sér og sagt að þau væru að fara, þá hafi ákærði ýtt B þannig að hún hafi dottið á gluggakistu í stofunni. Gat ekki lýst því nánar og kvaðst raunar aðeins hafa séð B detta. Hafi B slegið til ákærða, sem þá hafi snöggreiðst. Gat þó ekki lýst því hvort B hafi komið höggi á ákærða. Hafi orðið ryskingar þeirra á milli. Hafi þá vitnið staðið upp og reynt að skakka leikinn þannig að þetta myndi stoppa. Hafi þá ákærði rifið í hárið á vitninu og gripið í hönd vitnisins þannig að hún hafi fengið puttaför á höndina. Í ryskingunum hafi ákærði slegið í barka vitnisins þannig að hún hafi orðið aum þar daginn eftir. Hafi þetta færst að útidyrunum og þar hafi B verið í jörðinni og hafi ákærði haldið henni þannig. Gat ekki sagt hvernig B hafi hafnað í jörðinni. Ákærði hafi rifið vitnið út á hárinu. Það hafi verið læti og hávaði. Vitnið hafi ýtt við ákærða þannig að hann hafi fallið á grindverk og tekið í rennu í fallinu og svo dottið niður. Hafi ákærði þá verið orðinn alveg ofboðslega reiður svo að engum hafi staðið á sama. Hún hafi hjálpað B á fætur eftir að ákærði hafi fallið hinu megin. Svo hafi verið þarna borð og stólar og vitnið hafi tekið stól og kastað honum fyrir og svo hafi allir farið inn, nema K sem hafi verið eftir úti að reyna að róa ákærða. Ákærði hafi verið með spýtu sem hann hafi sveiflað kringum sig eins og hann ætlaði að slá í einhvern. Eftir að þau hafi verið komin inn hafi þau lokað, læst og hringt á lögregluna. Vitnið lýsti því að ákærði hafi sent B skilaboð um nóttina sem hafi ekki verið falleg, en kvaðst ekki muna hvað í þeim hafi staðið. Hafi B sagt sér þetta, en ekki mundi vitnið þetta vel. Vitnið hafi séð skilaboðin daginn eftir eða einhverjum dögum síðar. Vitnið lýsti því að hún og húsráðandi séu miklar vinkonur og þá hafi þær jafnframt verið vinkonur vitnið og B. Vitnið kvaðst ekki hafa séð þegar spýtan hafi hafnað í C en það hafi verið talað um þetta. Gat ekki lýst því nákvæmlega hvernig B hafi farið út, en B hafi verið komin út á undan vitninu og ákærða. Ekki kvaðst vitnið muna hvort ákærði hafi gert B eitthvað þegar hún hafi legið á pallinum, hann hafi staðið yfir henni öskrandi, en gat ekki sagt til um hvort hann hafi gert henni eitthvað á þeim tíma. Vitnið lýsti því að hafa munað þetta allt betur í lögregluskýrslu sinni og hafa sagt þá satt og rétt frá. Aðspurð vegna framburðar síns þar kvaðst vitnið kannast við að hafa séð ákærða sparka einu sinni í B þar sem hún lá. Kvaðst hafa verið hrædd og það hafi aðrir líka verið.

Vitnið J, bróðir brotaþolans C, kom fyrir dóminn við aðalmeðferð og lýsti því að hann myndi þetta ekki allt alveg 100%. þau hafi verið á skemmtun á hótelinu og svo hafi verið farið heim til E á A. Ákærði hafi ekki verið þar á meðal. Eftir nokkra stund hafi svo ákærði komið þangað. Allt hafi verið í góðu, en svo þegar klukkan hafi verið farin að ganga eitt þá hafi B sagt að nú væri tími kominn til að fara og förinni væri heitið á Frón. Hafi þá ákærði sagt „nei, við erum ekki að fara neitt.“ Hafi ákærði stjakað við B þannig að hún hafi dottið illa utan í gluggakistuna og sófann. Þetta hafi ekki verið fast, en hún verið óviðbúin. Hafi B orðið reið við þetta og slegið til ákærða, sem þá hafi brjálast. Kvaðst halda að B hafi komið höggi á ákærða. Sennilega hafi höggið komið í kinn ákærða. Hafi þá vitnið og einhverjir fleiri, K, D og B stokkið til og reynt að koma ákærða út og sagt honum að róa sig. Það hafi ekki gengið. Hafi ákærði eiginlega dregið þau með sér þegar þau hafi verið að reyna að koma honum út. Hafi ákærði haldið fast í höndina á B og hár að því er vitnið minnti, með sitt hvorri hendinni. Um þetta var vitnið viss, en ákærði gæti þó líka hafa haldið í hárið á D. Loksins þegar ákærði hafi verið kominn út þá hafi vitnið dregið sig til hlés. Hafi ákærði verið orðinn reiður og vitnið ekki viljað lenda í honum. Kvaðst vitnið aldrei fyrr hafa séð ákærða svo reiðan, en þó lengi þekkt hann. Kvaðst vitnið ekki vita í raun hvað hafi gerst úti. Hafi vitnið farið inn. Hafi séð að ákærði hafi verið brjálaður úti og að K hafi verið að reyna að tjónka við hann. Ákærði hafi verið með einhverja spýtu og sveiflað henni til og frá. Svo hafi C komið af klósettinu og staðið í dyrunum og fengið spýtuna í sig þegar hún hafi borið fyrir sig höndina. Hafi þetta verið naglaspýta úr pallinum, en á einhverjum tíma hafi hann líka verið með brotið hrífuskaft. Þetta hafi vitnið séð. Kvaðst ekki vita hvort ákærði hafi ætlað að slá í C og líklega ekki. Vitnið kvaðst ekki hafa séð þegar B hafi farið í jörðina og ekki séð hana liggjandi, en þó séð hana detta. Enginn hafi verið að ráðast á ákærða og hann hafi enga ástæðu haft til að óttast slíkt. B hafi sagt sér að ákærði hafi sent henni einhverjar hótanir um nóttina í skilaboðum. Henni hafi liðið illa og verið hrædd. Utan dyra hafi ákærði verið blóðugur á höfði eftir að D hafi hent stól í höfuðið á honum.

Vitnið M fyrrverandi lögreglumaður kom fyrir dóminn við aðalmeðferð og skýrði frá því að hann kannaðist við að hafa komið þarna, en hann myndi nánast ekkert eftir þessu. Hann hafi komið fyrstur þarna af lögreglu, verið einn á bíl. Aðstæður á vettvangi hafi verið þannig að tiltölulega órólegur ungur maður hafi verið utan dyra og mjög æstir kvenmenn innan dyra. Aðspurður kvað vitnið að í minningunni hafi þær verið reiðari en hann. Vitnið hafi reynt að tala við unga manninn, sem ekki hafi viljað það, en hann hafi þó örugglega talað við einhvern af lögreglumönnunum. Svo hafi vitnið talað við konurnar, en í minningunni sé þetta partý sem hafi aðeins farið úr skorðum og endað. Ungi maðurinn sé sá sem hafi verið hent út úr partýinu, en hann muni hafa heitið S-kk-nf, en ekki kvaðst vitnið endurþekkja ákærða í dómsalnum sem þann mann.

Vitnið N handaskurðlæknir og bæklunarskurðlæknir gaf skýrslu gegnum síma við aðalmeðferð og staðfesti vottorð sitt, dags. 17. mars 2019 varðandi brotaþolann C. Vitnið kvaðst fyrst hafa komið að máli brotaþola um 7. júní 2017 og þá hafi verið rætt um brot á 2 miðhandarbeinum sem hafi færst til. Hafi þurft að gera aðgerð. Svo hafi vitnið hitt brotaþola 9. júní s.á. þegar aðgerðin hafi verið gerð. Svo hafi verið eftirmeðferð. Fyrst hafi verið mikill stirðleiki og vandi með gróandi í sári. Ör hafi togað í réttisinar í handarbaki. Hafi brotaþoli komist sæmilega í gang eftir þessa fyrstu aðgerð, en svo hafi verið plata sem hafi truflað. Hafi verið ákveðið að taka plöturnar í annarri aðgerð. Þá hafi komið í ljós vesen og stirðleiki í baugfingrinum. Stirðleiki hafi jafnframt verið í öðrum fingrum handarinnar. Baugfingurinn hafi verið snúinn og krossað undir aðra fingur þegar brotaþoli hafi kreppt lófann. Nú sé í gangi það ferli að rétta það og sjái ekki fyrir endann á því. Hún sé enn með verki og kuldaóþol eftir aðgerðina. Hún sé með dofa á aðgerðarsvæðinu á handarbakinu og ör yfir handarbak. Enn sé bólga. Seinna þurfi að taka úr víra þegar gróandi sé orðin örugg. Við síðasta eftirlit fyrir einhverjum vikum þá hafi þetta ekki verið komið endanlega. Mögulega sé enn örlítil skekkja í fingrinum og lokaniðurstaða ekki vís. Öll endurhæfing eigi eftir að sýna lokaniðurstöðu. Ekki sé því vitað hvort fullur bati náist. Þetta hafi verið langt ferli. Talsverðan áverka þurfi til að valda svona meiðslum. Þetta séu löngu rörbeinin í handarbakinu og brotin séu margþætt en ekki einföld. Áverkinn geti vel samræmst því að hafa fengið högg á höndina með tréáhaldi. Svona komi ekki við að detta og bera fyrir sig höndina. Þetta geti haft áhrif á andlega líðan, enda hafi brotaþoli þurft að gangast undir 3 aðgerðir og sú fjórða sé fyrirhuguð. Hafi brotaþoli þurft að vera frá vinnu vegna þessa. Vitnið telji þetta hafa haft áhrif á andlega líðan brotaþola. Aðgerðunum fylgi kvíði og óróleiki.

Vitnið H kom fyrir dóm við aðalmeðferð og skýrði frá því að það hafi verið ágreiningur milli ákærða og brotaþolans B og hafi endað með því að B hafi slegið ákærða og út frá því hafi orðið slagsmál. Þetta hafi verið í stofunni og það hafi verið búið að segja að partýið væri búið og nú yrði farið á skemmtistað. Hafi verið ágreiningur um þetta og ákærði ekki viljað fara. Aðal ágreiningurinn hafi byrjað milli ákærða og B. B hafi ögrað ákærða og slegið hann að fyrra bragði. Það hafi vitninu fundist vera byrjunin á þessu. Svo hafi byrjað slagsmál, en vitnið átti erfitt með að lýsa því. Fólk hafi verið að reyna að koma ákærða út. Vitnið kvaðst ekki muna eftir öðrum höggum. Vitnið kvaðst ekki muna eftir að einhver hafi hrint einhverjum í byrjun. Svo hafi allir farið fram, en þá hafi vitnið dregið sig til hlés og ekki séð hvað þar gerðist. Hafi vitnið dregið sig frá þessu meðan mestu lætin hafi verið þarna frammi. Kvaðst ekki muna þetta nákvæmlega. Vitnið kvaðst ekki hafa séð atburðarás þegar allir hafi farið út, en það hafi allan tímann verið að reyna að ýta ákærða út. Ákærði hafi misst stjórn á skapi sínu þarna, en átti erfitt með að lýsa því, enda væri langt um liðið. Vitnið kvaðst ekki hafa séð þegar C hafi meitt sig í hendinni, en þá hafi vitnið verið inni í stofu. Seinna hafi vitnið farið út, en þá hafi C verið farin. Vitnið hafi verið að reyna að róa ákærða, ásamt K, en það hafi lítið gengið þar sem B hafi verið í glugganum og dyrunum að ögra ákærða allan tímann á meðan. Sér hafi ekki fundist B vera hrædd, en frekar eins og reið. Sér hafi fundist þetta einkum vera á milli ákærða og B. Ákærði hafi haft einhverja spýtu og hafi vitnið m.a. fengið í sig högg af henni. Lögreglan hafi komið mjög skömmu eftir að vitnið hafi farið út. Vitnið kvaðst hafa þekkt ákærða frá því í grunnskóla og hafa verið þarna með Cæskuvinkonu sinni, en aðra þekki hún minna. Kvaðst hafa rætt þetta við C eftir á, en ekki ákærða. Sér hafi fundist B og ekki í jafnvægi. B hafi verið ögrandi í garð ákærða. Ákærði hafi misst stjórn á skapi sínu eftir að HB hafi slegið hann. Sér hafi ekki fundist eins og einhver væri hræddur við ákærða. Sér hafi í upptökum þessa, að ákærði hafi fyrst verið að djóka þegar hann hafi sagt að hann ætlaði ekki að fara út, áður en B hafi slegið hann. Hafi verið eins og B hafi tekið orðum ákærða mjög illa.

Vitnið K kom fyrir dóm við aðalmeðferð og skýrði frá því að hafa verið mjög ölvaður þetta sinn. Það eina sem vitnið myndi raunverulega væri að hafa staðið úti og verið að stoppa ákærða í að koma inn í húsið. Mikið meira myndi vitnið ekki, nema það sem vitnið hefði heyrt eftir á. Einhverjar svona glefsur samt, að ákærða hafi verið ýtt út en vitnið ekki séð nákvæmlega hvað hafi gerst. Ákærði hafi verið bálreiður, en vitnið kvaðst ekki vita hvað hafi gerst þarna á undan. Það hafi vitnið bara heyrt eftir á. Ekki kvaðst vitnið muna eftir að ákærði hafi haldið á einhverju. Vitnið kvaðst hafa þekkt ákærða um árabil og þeir séu kunningjar, en jafnframt séu J og brotaþolinn C kunningjar hans.

Vitnið O læknir á Heilsugæslustöð á Selfossi gaf skýrslu gegnum síma við aðalmeðferð og lýsti því að brotaþolarnir C og B hafi leitað saman á bráðamóttöku þetta sinn. C hafi skýrt frá því að hafa verið slegin með spýtu í handarbak. Hafi brotaþoli verið verulega bólgin og hreyfiskert um höndina. Hafi strax verið grunur um beináverka. Hafi verið sett í gifsspelku og ákveðið að fá hana í myndatöku um morguninn. Hún hafi farið í röntgenmyndatöku og ekki hafi farið á milli mála að hún hafi verið brotin á 2 beinum í handarbaki. Þetta hafi virst vera ferskur beináverki. Þá lýsti vitnið því að brotaþolinn B hafi skýrt frá líkamsárás og tilgreint árásaraðila. Hún hafi sagt að hann hafi kýlt hana í hálsinn og náð taki á hægri hendi og snúið upp á hendi, dregið hana út og traðkað á hendi og sparkað í bak og hafi brotaþoli mest lýst verkjum frá hægri griplim, úlnlið og hendi. Ekki hafi verið grunur um beináverka. Hafi brotaþoli fengið tíma í röntgenmyndatöku daginn eftir. Báðir brotaþolar hafi komið vel fyrir og ekkert verið ótrúverðugt í frásögn þeirra. Ef alvarlegir áverkar hefðu verið á brotaþolanum B, þá hefði það verið skráð. Gat ekki fullyrt að brotaþolinn B hafi borið aðra áverka en á úlnliðnum, s.s á baki. Kvaðst ekki muna til þess að þær hafi verið undir verulegum áhrifum. Kvaðst ekki muna hvort þær hafi verið í jafnvægi eða uppnámi.

Vitnið F læknir á Heilsugæslu á Selfossi gaf skýrslu gegnum síma við aðalmeðferð og staðfesti vottorð sín, annars vegar um brotaþolann C og hins vegar um brotaþolann B. Vitnið skýrði frá því að hafa hvoruga þeirra hitt, en vottorðin væru unnin upp úr nótum viðkomandi lækna sem hefðu hitt þær.

Eins og að framan greinir er ákæra í máli þessu í 4 liðum.

Í fyrsta lið er ákærða gefin að sök líkamsárás gagnvart brotaþolanum B eins og þar er nánar lýst. Ákærði hefur sjálfur kannast við að hafa ýtt við brotaþola, en kveður það hafa gert eftir að hún hafi slegið til hans. Kannaðist ekki við annað sem lýst er í ákæruliðnum, en það hafi orðið stympingar og kunni áverkar á brotaþola að hafa orðið við það. Vitnin D, H og J báru öll um að brotaþoli hafi slegið til ákærða og þykir ekki unnt að hafna því. Þykir sannað að við þær stympingar sem urðu þegar verið var að koma ákærða út þá hafi brotaþolinn B fengið af völdum ákærða þá áverka sem hún bar á úlnlið og miðhandarbeinum hægri handar. Gegn eindreginni neitun ákærða þykir ekki unnt að slá því föstu að ákærði hafi sparkað í líkama hennar þegar út var komið, en þrátt fyrir að aðrir hafi verið viðstaddir þá gat aðeins vitnið E nefnt að ákærði hafi sparkað í brotaþola, auk brotaþola sjálfrar. Varðar háttsemi ákærða ákærða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga, en ekki verður fram hjá því litið að áður en ákærði hrinti brotaþola hafði hún slegið til hans og að þá áverka sem hún hlaut á hönd og úlnlið hlaut hún þegar verið var að koma ákærða út.

Í öðrum lið ákæru er ákærða gefin að sök eignaspjöll með því að hafa brotið garðhrífu, en þennan verknað hefur ákærði játað og er játning hans auk þess studd framburðum. Er háttsemin sönnuð og réttilega heimfærð til refsiákvæða.

Í þriðja lið ákæru er ákærða gefin að sök líkamsárás gagnvart brotaþolanum C-x-þgf og nánar greinir. Að mati dómsins er hafið yfir skynsamlegan vafa að ákærði sveiflaði hinu brotna hrífuskafti, eða annarri spýtu, og að spýtan hafnaði í brotaþola með þeim afleiðingum sem í ákæru greinir. Hins vegar þykir ósannað að ákærði hafi haft ásetning til að ráðast á brotaþola og valda henni þeim áverkum sem lýst er, en við það mat er einkum litið til framburðar ákærða sjálfs, sem og brotaþola. Verður verknaður ákærða skv. þessum ákærulið talinn varða við 219. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, en honum mátti vera ljóst að svo kynni að fara að meiðsli hlytust af því að sveifla spýtunni á þennan hátt innan um fólk.

Í fjórða lagi er ákærða gefin að sök hótanir skv. 233. gr. almennra hegningarlaga með því að hafa sent brotaþolanum B þau skilaboð sem í ákæru greinir. Ákærði hefur kannast við þau skilaboð sem lýst er í ákærunni og hjá lögreglu bar hann að hafa sent þau í þeim tilgangi að hræða B. Hefur komið fram hjá brotaþola og vitnum, einkum E, að brotaþoli varð mjög hrædd eftir viðtöku skilaboðanna. Að virtu því sem á undan hafði gengið er það mat dómsins að téð skilaboð hafi verið til þess fallin að vekja hjá brotaþola ótta um heilbrigði og velferð og er háttsemin réttilega heimfærð til refsiákvæða. Getur hér engu breytt að ákærði hafi skömmu síðar sent brotaþola önnur skilaboð sem hafi verið ætlað að draga úr hinum fyrri.

Samkvæmt framansögðu hefur ákærði unnið sér til refsingar.

Samkvæmt framlögðu sakavottorði ákærða var hann dæmdur þann 6. desember 2016 í 60 daga fangelsi fyrir brot gegn 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og var refsingin skilorðsbundin í 2 ár. Með framangreindum brotum sínum rauf ákærði skilorð framangreinds dóms og ber að dæma upp refsinguna og gera honum nú refsingu í einu lagi sbr. 60. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. jafnframt 77. gr. laganna. Þá ber einnig að hluta til að líta til 3. mgr. 218. gr. c sömu laga, en ekki eru skilyrði til að líta til 12. gr. laganna. Er refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í 75 daga, en að virtum atvikum málsins, sem og þeim tíma sem liðinn er frá þeim, þykir mega fresta fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum 2 árum, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Með háttsemi sinni gagnvart brotaþolum B og C hefur ákærði gerst sekur um ólögmæta meingerð í þeirra garð og ber hann bótaskyldu gagnvart þeim skv. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, sem og almennu sakarreglunni. Eru miskabætur til handa brotaþolanum B hæfilega ákveðnar kr. 100.000 og gagnvart brotaþolanum C kr. 300.000. Skulu bætur bera vexti og dráttarvexti eins og í dómsorði greinir, en ákærða voru kynntar bótakröfurnar þann 4. júlí 2017. Jafnframt ber að dæma ákærða til að greiða þeim málskostnað, sbr. 3. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. XXI. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Að teknu tilliti til dæmdra bóta er hæfilegur málskostnaður fyrir B kr. 150.000, en kr. 210.000 vegna C og hefur þá í báðum tilfellum verið tekið tillit til virðisaukaskatts.

Þá ber að dæma ákærða til greiðslu sakarkostnaðar skv. 235. gr. laga nr. 88/2008. Samkvæmt framlögðu sakarkostnaðaryfirliti nam kostnaður við rannsókn kr. 58.982 og ber ákærða að greiða þann kostnað ásamt málsvarnarlaunum skipaðs verjanda síns, G-kk-ef Ó-kk-ef H-kk-ef lögmanns, kr. 837.930 að virðisaukaskatti meðtöldum.

S-kk-nf G. G-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð :

Ákærði, S-kk-nf Ó-kk-nf O-kk-nf, sæti fangelsi í 75 daga.

Fresta ber fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum 2 árum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði B kr. 100.000 ásamt vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 27. maí 2017 til 4. ágúst 2017, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. sömu laga, frá þeim degi til greiðsludags. Ákærði greiði B jafnframt kr. 150.000 í málskostnað.

Ákærði greiði C kr. 300.000 ásamt vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 27. maí 2017 til 4. ágúst 2017, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. sömu laga, frá þeim degi til greiðsludags. Ákærði greiði C jafnframt kr. 210.000 í málskostnað.

Ákærði greiði allan sakarkostnað, alls kr. 896.912, þ.m.t. málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, G-kk-ef Ó-kk-ef H-kk-ef lögmanns, kr. 837.930, að meðtöldum virðisaukaskatti.

S-kk-nf G. G-kk-nf

Ákærði greiði allan sakarkostnað, alls kr. 896.912, þ.m.t. málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, G-kk-ef Ó-kk-ef H-kk-ef lögmanns, kr. 837.930, að meðtöldum virðisaukaskatti.

S-kk-nf G. G-kk-nf