E-3683/2010

Mál þetta, sem dómtekið var mánudaginn 21. marz sl., er höfðað fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur af E-kvk-þgf L-kvk-þgf H-kvk-þgf, kt. 000000-0000, Álftahólum 2, Reykjavík, með stefnu, birtri 20. maí 2010, á hendur Rizzo Pizzeriu ehf., kt. 000000-0000, Grensásvegi 10, Reykjavík.

Dómkröfur stefnanda eru þær, að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnanda skuld að fjárhæð kr. 364.643, ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001, um vexti og verðtryggingu, af kr. 140.650 frá 01.11. 2009 til 01.12. 2009, og af kr. 364.643 frá þeim degi til greiðsludags. Þá er krafizt málskostnaðar samkvæmt málskostnaðarreikningi að teknu tilliti til virðisaukaskatts af málflutningsþóknun.

Dómkröfur stefnda eru þær aðallega að félagið verði sýknað af dómkröfum stefnanda, en til vara, að dómkröfur stefnanda verði lækkaðar verulegra. Í báðum tilvikum er þess krafizt, að stefnandi verði dæmdur til að greiða stefnda málskostnað að mati dómsins.

II

Málavextir

Málavextir eru þeir, að stefnandi starfaði á veitingastað stefnda í Hraunbæ frá ágúst 2007 til 9. október 2009. Í fyrstu fólust störf stefnanda í afgreiðslustörfum og öðru tilfallandi, en undir það síðasta vann hún sem vaktstjóri á sinni vakt. Ekki var gerður við stefnanda skriflegur ráðningarsamningur.

Í ágúst 2009 óskaði stefnandi eftir því við framkvæmdastjóra stefnda að minnka við sig vinnu vegna skólagöngu, og var það auðsótt af hálfu framkvæmdastjórans. Um miðjan september 2009 óskaði stefnandi eftir því að minnka enn frekar við sig vinnu af sömu ástæðu, og var það samþykkt af hálfu framkvæmdastjórans.

Hinn 30. september 2009 fór stefnandi í veikindaleyfi fram til 6. október s.á. og lagði hún fram læknisvottorð því til staðfestu. Þegar hún mætti til vinnu á vakt sína samkvæmt vaktaplani þann 9. október var búið að fullmanna vaktina hennar. Stefnandi hringdi þá í framkvæmdastjóra stefnda til að athuga, hvort einhver mistök eða misskilningur væri á ferð.

Aðila greinir á um, hvað fram fór í því samtali. Stefnandi kveður framkvæmdastjórann hafa sagt sér að fara heim og taka sér frí þann daginn, en hún hafi ekki verið samþykk því, þar sem um hennar vakt væri að ræða. Kveður hún framkvæmdastjórann hafa brugðizt illa við og sagt henni, að hún væri erfið í samskiptum, dónaleg við viðskiptavini og fleira í þeim dúr. Stefnandi kveðst aldrei áður hafa fengið kvörtun um óánægju með störf, heldur þvert á móti hafi hún fengið hrós fyrir störf sín. Í kjölfarið hafi hún óskað eftir því við framkvæmdastjóra stefnda að fá fund með honum þann sama dag. Framkvæmdastjórinn hafi ekki getað orðið við þeirri ósk hennar en lagt til, að þau myndu hittast kl. 11 daginn eftir, laugardaginn 10. október, á skrifstofu félagsins við Grensásveg. Á þeim fundi hafi framkvæmdastjórinn boðið stefnanda að vinna á starfsstöð félagsins í Kópavogi, en ekki á Grensásvegi, eins og fram komi í bréfi endurskoðanda stefnda til Eflingar-stéttarfélags, dags. 26. nóvember 2009. Stefnandi hafi þá sagt, að hún væri ekki tilbúin að svara því, og hafi hún óskaði eftir umhugsunarfresti til að taka ákvörðun þar að lútandi. Síðar sama dag hafi hún hringt í framkvæmdastjóra stefnda og sagt, að hún væri ekki reiðubúin að þiggja boð hans um vinnu á starfsstöð félagsins í Kópavogi, en við því svari stefnanda hafi framkvæmdastjórinn brugðizt illa og sagt henni, að hún gæti þá sleppt því að mæta aftur til vinnu. Í kjölfarið hafi stefnandi leitað til stéttarfélags síns, Eflingar, til að kanna hver réttur sinn væri. Stéttarfélagið hafi skrifað stefnda bréf, dags. 12. október 2009, þar sem bent hafi verið á, að fyrirvaralaus uppsögn væri óheimil nema starfsmaður hefði brotið alvarlega af sér í starfi, en það ætti alls ekki við í tilfelli stefnanda. Jafnframt hafi verið bent á, að samkvæmt gildandi kjarasamningi ætti stefnandi rétt á eins mánaðar uppsagnarfresti og ætti uppsögn að vera skrifleg og miðast við mánaðamót. Stefnandi hafi hitt framkvæmdastjóra stefnda á starfsstöð félagsins við Hraunbæ þann sama dag og afhent honum bréf stéttarfélagsins. Hafi framkvæmdastjórinn brugðizt illa við bréfinu og sagzt ekkert hafa með svona bréf að gera.

Þar sem engin viðbrögð urðu við bréfi stéttarfélagsins hafi félagið sent stefnda bréf, dags. 10. nóvember 2009, þar sem gerð hafi verið krafa um greiðslu launa og orlofs á uppsagnarfresti í október og nóvember 2009, auk orlofs- og desemberuppbóta. Þann 26. nóvember 2009 hafi starfsmanni Eflingar-stéttarfélags borizt bréf frá endurskoðanda stefnda, þar sem fram komi, að atvikalýsing stefnanda sé ekki rétt og því haldið fram, að stefnandi hafi ekki verið rekin úr starfi, heldur hafi hún ekki sinnt vinnuskyldu sinni og hætt fyrirvaralaust. Þann 10. desember 2009 hafi stéttarfélagið sent stefnda annað bréf, þar sem krafa samkvæmt bréfi 10. nóvember 2009 sé ítrekuð, og skorað á stefnda að greiða kröfuna innan 10 daga. Þann 23. desember 2009 hafi endurskoðandi stefnda sent starfsmanni stéttarfélagsins tölvupóst, þar sem fram komi, að félagið hafni kröfunni. Þann 25. febrúar 2010 hafi lögfræðingur stefnanda sent stefnda innheimtuviðvörun. Í kjölfar innheimtuviðvörunarinnar hafi endurskoðandi stefnda sent lögfræðingi stefnanda tölvupóst þann 4. marz 2010, þar sem fram komi, að stefndi teldi kröfu stefnanda óréttmæta og myndi því ekki greiða hana og því væri ekki annað fært en að útkljá málið fyrir dómstólum.

Stefnandi mótmæli því sem röngu og ósönnuðu, sem fram komi í bréfi endurskoðanda stefnda til Eflingar-stéttarfélags, dags. 26. nóvember 2009, að stefnanda hafi ítrekað verið boðið að vinna á starfsstöð stefnda við Grensásveg. Hið rétta sé, að stefnanda hafi, í samtali við framkvæmdastjóra stefnda þann 10. október 2009, verið boðið að vinna á starfsstöð stefnda í Kópavogi. Hafi þetta verið í eina skiptið, sem stefnanda hafi verið boðið að vinna á annarri starfsstöð félagsins en í Hraunbæ, þar sem hún hafi upphaflega verið ráðin til starfa. Auk þess hafi framkvæmdastjórinn sagt við stefnanda, að ef hún myndi ekki mæta til vinnu í Kópavogi, gæti hún sleppt því að mæta til vinnu. Einnig sé því mótmælt, að ítrekað hafi komið til árekstra milli stefnanda og annarra starfsmanna stefnda, enda kannist stefnandi ekki við það, og hafi hún aldrei verið áminnt fyrir störf sín.

Stefndi kveðst starfrækja þrjá veitingastaði undir merkjum Rizzo Pizzeria og Rizzo Express á Grensásvegi og í Hraunbæ í Reykjavík og í Bæjarlind í Kópavogi. Stefnandi hafi verið í fullu starfi á veitingastað stefnda í Hraunbæ.

Undir lok sumars 2009 var starfi stefnanda breytt í hlutastarf þar sem hún var á leið í skóla eins og fram kemur í stefnu. Þegar stefnandi hafi leitað til stefnda um miðjan september 2009 um heimild til að breyta vaktafyrirkomulagi sínu og vinna minna hafi stefndi ekki getað orðið við þeirri kröfu en boðið stefnanda að vinna á öðrum veitingastöðum félagsins, þannig að unnt væri að verða við óskum hennar um minni vinnu. Stefnandi hafi ekki þegið boð stefnda og ekki mætt frekar til vinnu.

Um miðjan október 2009 hafi stefnandi mætt á veitingastað stefnda í Hraunbæ og krafið framkvæmdastjóra félagsins um uppsagnarbréf. Ekki hafi verið orðið við þeirri kröfu, þar sem stefnanda hafi aldrei verið sagt upp störfum hjá stefnda, enda hafi stefnandi fyrirvaralaust hætt að mæta til vinnu samkvæmt eigin ákvörðun og því ætti hún ekki rétt á uppsagnarbréfi. Stefndi hafi samt sem áður áréttað boð sitt um vinnu á öðrum veitingastöðum, en aftur fengið neitun.

Þrátt fyrir að stefnandi hafi fyrirvaralaust hætt að mæta til vinnu hjá stefnda og neitað boði um starf á öðrum veitingastöðum félagsins, þar sem unnt hafi verið að koma til móts við kröfur hennar um breyttan vinnutíma, hafi stefnda borizt innheimtubréf, dags. 10. nóvember 2009, frá stéttarfélaginu Eflingu f.h. stefnanda „vegna fyrirvaralausar uppsagnar úr starfi“. Stefndi hafi litið svo á, að stefnandi hefði, samkvæmt eigin ákvörðun, hætt að mæta og því gæti hún ekki átt rétt á launum í uppsagnarfresti. Stefndi kveðst aldrei hafa móttekið fyrra bréf Eflingar, dags. 12. október 2009 og sé þeirri staðhæfingu í stefnu sérstaklega mótmælt.

III

Málsástæður stefnanda

Stefnandi gerir kröfu um greiðslu skaðabóta, er jafngildi launum á uppsagnarfresti, orlofs og orlofs- og desemberuppbótar.

Skaðabótakröfu sína styður stefnandi þeim rökum, að þegar hún hafi mætt til vinnu eftir veikindafrí þann 9. október 2009, hafi verið búið að fullmanna vakt hennar, þrátt fyrir að um hennar vakt samkvæmt vaktaplani hefði verið að ræða. Þann 10. október 2009 hafi stefnanda verið boðið að vinna á annarri starfsstöð stefnda, en hún hafi ekki þegið það, enda hafi henni ekki verið það skylt, þar sem hún hafi upphaflega verið ráðin til starfa í Hraunbæ. Hafi þá ekki verið óskað eftir frekara vinnuframlagi hennar og hafi það jafngilt fyrirvaralausri uppsögn. Sérstaklega sé bent á, að stefnandi hafi ekki gerzt sek um neitt það, er réttlæti fyrirvaralausa uppsögn af hálfu stefnda, án undangenginnar áminningar. Til þess að hægt sé að rifta ráðningarsamningi, verði brot starfsmanns að vera verulegt, svo sem gróft brot, sem unnið sé af ásetningi eða stórfelldu gáleysi. Slíkt eigi alls ekki við í tilfelli stefnanda. Sé brot ekki alvarlegt, verði vinnuveitandi að áminna starfsmann um brottrekstur, áður en hann geti gert mann brottrækan úr starfi. Aðvörun verði að gefa í beinu framhaldi af vanefnd. Það, að stefnandi hafi ekki þegið starf á annarri starfsstöð stefnda en þeirri, sem hún var ráðin til starfa á, geti ekki verið tilefni brottreksturs. Vísist hér einnig til þeirrar meginreglu vinnuréttar, að ef vinnuveitandi hyggist breyta ráðningarkjörum starfsmanns síns, beri honum að tilkynna það með sama hætti og sama fyrirvara og ef um uppsögn væri að ræða, og taki breytingin þá ekki gildi fyrr en að uppsagnarfresti liðnum. Auk þess hafi verið litið svo á, að einhliða breytingar á starfssviði starfsmanna jafngildi fyrirvaralausri uppsögn. Bent sé á, að hafi stefndi talið, að stefnandi hafi ekki staðið við starfsskyldur sínar með því að mæta ekki til vinnu, hefði hann átt að tryggja sér sönnun þar að lútandi og skora á stefnanda, með sannanlegum hætti, að mæta aftur til vinnu sinnar. Þannig hefði stefndi, í krafti stjórnunarvalds síns, verið í lófa lagið að tryggja sér sönnun um þá staðhæfingu sína, að stefnandi hafi horfið fyrirvaralaust úr starfi.

Samkvæmt ákvæði 13. kafla kjarasamnings Eflingar-stéttarfélags og Samtaka atvinnulífsins fyrir hótel og veitingahús og 1. gr. laga nr. 19/1979, um rétt verkafólks til uppsagnarfrests frá störfum o.fl., hafi uppsagnarfrestur stefnanda verið 1 mánuður og miðazt við mánaðamót. Hafi stefnandi því átt rétt á að vinna út nóvembermánuð. Við útreikning kröfunnar sé tekið mið af launum stefnanda í septembermánuði, en þá hafi hún minnkað starfshlutfall sitt vegna skólagöngu. Því sé gerð krafa um greiðslu 97 klst., en samkvæmt launaseðli fyrir septembermánuð hafi laun hennar verið kr. 1.450 á klst. Samtals sé því gerð krafa um greiðslu kr. 281.300 vegna skaðabóta sem ígildi launa á uppsagnarfresti.

Gerð sé krafa um orlof, 10,17%, á skaðabætur sem ígildi launa á uppsagnarfresti. Byggi krafan á 4. kafla kjarasamnings Eflingar-stéttarfélags og Samtaka atvinnulífsins fyrir hótel og veitingahús og ákvæðum laga um orlof nr. 30/1987.

Gerð sé krafa um greiðslu orlofsuppbótar vegna orlofsársins, sem hófst 1. maí 2009. Samkvæmt ákvæði 1.5.5. í kjarasamningi Eflingar-stéttarfélags og Samtaka atvinnulífsins fyrir hótel og veitingahús skuli starfsfólk, sem hafi áunnið sér fullan orlofsrétt með starfi hjá sama vinnuveitanda næstliðið orlofsár og sé í starfi síðustu viku í apríl eða fyrstu viku í maí, fá við upphaf orlofstöku, eða eigi síðar en 15. ágúst, greidda sérstaka eingreiðslu, orlofsuppbót, kr. 25.200, fyrir orlofsárið, sem hófst 1. maí 2009, miðað við fullt starf, en hlutfallslega miðað við starfshlutafall og starfstíma. Fullt starf í þessu sambandi teljist vera 45 unnar vikur. Áunna orlofsuppbót skuli gera upp samhliða starfslokum, verði þau fyrir gjalddaga uppbótarinnar. Við útreikning kröfunnar sé miðað við, að stefnandi hafi verið í fullu starfi til 20. ágúst 2009, eða 16 vikur, en í 56% starfi frá þeim degi til 30. nóvember 2009, eða 14 vikur. Samtals sé því gerð krafa um greiðslu kr. 13.350 vegna orlofsuppbótar.

Gerð sé krafa um greiðslu desemberuppbótar vegna hluta ársins 2009. Byggi krafan á kafla 1.5. í kjarasamningi Eflingar-stéttarfélags og Samtaka atvinnulífsins fyrir hótel og veitingahús. Uppbótina, sem hafi verið kr. 45.600 vegna ársins 2009, skuli greiða eigi síðar en 15. desember ár hvert, miðað við starfshlutfall og starfstíma, öllum starfsmönnum, sem verið hafa samfellt í starfi hjá atvinnurekanda í 12 vikur á síðustu 12 mánuðum, eða séu í starfi fyrstu viku í desember. Uppgjörstímabil sé almanaksárið og teljist fullt starf í þessu sambandi 45 unnar vikur eða meira, fyrir utan orlof. Starfsfólk með skemmri starfstíma skuli fá greitt hlutfallslega miðað við starfstíma sinn. Áunna desemberuppbót skuli gera upp samhliða starfslokum, verði þau fyrir gjalddaga uppbótarinnar. Við útreikning kröfunnar sé miðað við, að stefnandi hafi verið í fullu starfi til 20. ágúst 2009, eða 34 vikur, en í 56% starfi frá þeim degi til 30. nóvember 2009, eða 14 vikur. Samtals sé því gerð krafa um greiðslu kr. 41.385 vegna desemberuppbótar.

Krafa stefnanda sundurliðist og flokkist þannig:

Skaðabætur – ígildi launa á uppsagnarfresti

Október 2009, 97 klst. * kr. 1.450 kr. 140.650

Nóvember 2009, 97 klst. * 1.450 kr. 140.650

Samtals kr. 281.300

Orlof

10,17% af kr. 281.300 kr. 28.608

Orlofsuppbót

(kr. 25.200/45*16)+(kr. 25.200*0,56/45*14) kr. 13.350

Desemberuppbót

(kr. 45.600/45*33)+(kr. 45.600*0,56/45*14) kr. 41.385

Heildarkrafa stefnanda kr. 364.643

Skuldin hafi ekki fengizt greidd þrátt fyrir innheimtutilraunir og sé því nauðsynlegt að höfða mál til greiðslu hennar.

Stefnandi hafi verið félagsmaður í Eflingu-stéttarfélagi á því tímabili, er krafa hans stofnaðist. Vísað sé til meginreglu vinnu-, kröfu- og samningaréttar um, að laun beri að greiða í samræmi við umsamda launataxta samkvæmt gildandi ráðningar- og/eða kjarasamningi. Vísist um réttindi hans aðallega til 1., 2., 3., 4. og 12. kafla kjarasamnings félagsins. Jafnframt sé vísað til laga nr. 55/1980 um starfskjör launafólks o.fl., aðallega 1. gr., laga nr. 28/1930 um greiðslu verkkaups, laga nr. 30/1987 um orlof, aðallega 1., 7., og 8. gr. og laga nr. 19/1979 um rétt launafólks til uppsagnarfrests o.fl. Byggt sé á því, að stefndi hafi vanefnt bindandi ráðningarsamning við stefnanda með því að greiða hvorki umsamin laun né uppfylla aðrar samningsskyldur sínar. Samkvæmt framangreindum réttarheimildum og samningum sé greiðsluskylda stefnda ótvíræð. Um sönnun sé jafnframt vísað til stjórnunarréttar stefnda og þess, að hann sé bókhaldsskyldur að lögum.

Kröfur um dráttarvexti, þ.m.t. vaxtavexti, styðji stefnandi við reglur III. og V. kafla laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu með síðari breytingum. Krafan um málskostnað styðjist við XXl. kafla laga 91/1991 um meðferð einkamála. Krafa um virðisaukaskatt af málflutningsþóknun sé reist á lögum nr. 50/1988. Stefnandi sé ekki virðisaukaskattskyld og beri henni því nauðsyn til að fá dóm fyrir skatti þessum úr hendi stefnda. Varðandi varnarþing vísist til 33. gr. laga nr. 91/1991.

Málsástæður stefnda

Stefndi byggir sýknukröfu sína á því, að stefnandi eigi ekki rétt á launum í uppsagnarfresti, þar sem hún hafi hætt fyrirvaralaust og samkvæmt eigin ákvörðun að mæta til vinnu. Þar sem stefnandi hafi ekki fullnægt aðalskyldu sinni samkvæmt ráðningarsamningi aðila þessa máls að mæta til vinnu, hafi hún fyrirgert rétti sínum til frekari launa, þ.m.t. launa í uppsagnarfresti. Þegar af þeirri ástæðu beri að sýkna stefnda af dómkröfum stefnanda. Stefndi árétti jafnframt, að stefnandi beri sönnunarbyrðina fyrir því, að henni hafi verið sagt upp störfum í októbermánuði 2009. Engin gögn hafi verið lögð fram af hálfu stefnanda, sem styðji þá staðhæfingu. Þeirri staðhæfingu sé því mótmælt sem rangri og ósannaðri.

Sýknukrafa stefnda byggist einnig á þeirri meginreglu vinnuréttar, að sé starfsmaður rekinn sökum brota í starfi missi hann rétt til launa í uppsagnarfresti. Þessi meginregla eigi þó ekki við með beinum hætti í þessu máli, þar sem stefnandi hafi ekki verið rekin, heldur hafi hún fyrirvaralaust ákveðið að hætta að mæta í vinnu hjá stefnda. Það sé óumdeilt í málinu. Stefnandi hafi því brotið gegn skyldum sínum og fyrirgert rétti sínum til frekari launa.

Komist dómurinn að þeirri niðurstöðu, þrátt fyrir framangreint, að stefnandi eigi rétt á launum í uppsagnarfresti, sé því harðlega mótmælt, að krafan geti miðazt við laun stefnanda í septembermánuði 2009. Óumdeilt sé í málinu, að stefnandi hafi leitaði eftir því við stefnda að minnka við sig vinnu um miðjan septembermánuð 2009. Þar sem stefnandi hafi fengið greitt tímakaup sé ljóst, að laun hennar fyrir október- og nóvembermánuð 2009, ef hún hefði mætt til vinnu þá mánuði, hefðu verið mun lægri vegna minna vinnuframlags af hennar hálfu. Stefndi geri því þá kröfu, að launakrafa stefnanda, sem sé í eðli sínu skaðabótakrafa, verði ákvörðuð lægri.

Málskostnaðarkrafa stefnda styðjist við 130. gr. laga nr. 91/1991.

IV

Forsendur og niðurstaða

Stefnandi gaf skýrslu fyrir dómi sem og S-kk-nf A-kk-nf, framkvæmdastjóri stefnda, og O-kvk-nf E-kvk-nf, þjónustufulltrúi í Eflingu stéttarfélagi.

Samkvæmt framburði aðila fyrir dómi var stefnandi upphaflega ráðin til stefnda á veitingastað hans í Hraunbæ í Reykjavík, en á þeim tíma var Rizzo Pizzeria ehf. einungis starfrækt þar. Einhverjum mánuðum síðar opnaði stefndi tvo nýja staði, annars vegar á Grensásvegi og hins vegar í Bæjarlind í Kópavogi. Stefnandi vann upphaflega mun meira en fullt starf, sem var 174 klst. á mánuði, eða um 250-300 klst. á mánuði. Ágreiningslaust er með aðilum, að stefndi samþykkti í ágúst, að stefnandi minnkaði við sig vinnu niður í u.þ.b. 140 klst. á mánuði. Þá er ágreiningslaust með aðilum, að stefnandi fór fram á það við stefnda um miðjan september, að fá að minnka enn við sig vinnu. Kveður stefnandi stefnda hafa samþykkt það, og hafi hún átt að vinna 120 tíma á mánuði eftir það.

Samkvæmt framburði fyrirsvarsmanns stefnda samþykkti hann þessa breytingu, en hann kveðst hafa gert það með þeim fyrirvara, að þau myndu skoða þetta á ný, þegar hún kæmi aftur úr veikindaleyfi. Að loknu veikindaleyfi hefði hann ekki samþykkt breytt vaktafyrirkomulag stefnanda.

Enginn skriflegur ráðningarsamningur var gerður við stefnanda, hvorki þegar hún hóf störf, né þegar breytingar urðu á vaktafyrirkomulagi hennar í ágúst 2009 annars vegar og september s.á. hins vegar. Það liggur fyrir, að stefnandi vann samkvæmt nýjasta vaktafyrirkomulaginu frá miðjum september fram til mánaðarloka, þegar hún fór í veikindaleyfi, og liggur ekki fyrir, að stefndi hafi gert athugasemdir við það fyrirkomulag á þeim tíma. Þá er ósannað, gegn andmælum stefnanda, að stefndi hafi samþykkt það fyrirkomulag með fyrirvara um að það yrði endurskoðað síðar. Ber stefndi sönnunarbyrðina fyrir þeirri fullyrðingu sinni.

Samkvæmt framburði fyrirsvarsmanns stefnda fyrir dómi var stefnanda ekki gefinn kostur á að halda áfram starfi sínu á vinnustað sínum í Hraunbæ, eftir að hún hafnaði tillögu stefnda um flutning á annan vinnustað. Er því fallizt á það með stefnanda, að sú höfnun jafngildi uppsögn úr starfi, en stefnandi var á þessum tíma með ráðningu í hlutastarf og varð ekki flutt til gegn vilja sínum á annan starfsstað en hún var ráðin til að vinna á. Ber því að dæma stefnda til þess að greiða stefnanda laun í uppsagnarfresti.

Stefndi gerir þá kröfu til vara, að stefnukröfur verði lækkaðar og vísar til þess, að krafa stefnanda sé byggð á launaseðli fyrir septembermánuð, en stefnandi hafi einungis verið með lægra vinnuhlutfall eftir miðjan þann mánuð.

Stefnandi heldur því fram, að vinnuhlutfall hennar eftir miðjan september hafi átt að vera um 120 klst. á mánuði, og hefur þeirri staðhæfingu ekki verið andmælt af hálfu stefnda. Stefndi hefur ekki lagt fram nein gögn eða útreikninga um það, hver laun stefnanda hefðu átt að vera. Samkvæmt launaseðli stefnanda fyrir septembermánuð 2009 voru vinnutímar hennar þann mánuð einungis 97, og byggir krafa hennar þannig á mun færri vinnustundum en hún kveður samning aðila hafa hljóðað um, eða 120 klst. Þykir því unnt að leggja þann launaseðil til grundvallar kröfum hennar. Stefndi hefur ekki gert tölulegar athugasemdir við útreikning á kröfum stefnanda og verða þær því teknar til greina að öllu leyti. Eftir þessum úrslitum ber að dæma stefnda til að greiða stefnanda málskostnað, sem þykir eftir atvikum hæfilega ákveðinn kr. 320.000, þ.m.t. virðisaukaskattur.

S-kvk-nf Ó-kvk-nf héraðsdómari kvað upp dóminn.

D Ó M S O R Ð

Stefndi, Rizzo Pizzeria, greiði stefnanda, E-kvk-þgf L-kvk-þgf H-kvk-þgf, kr. 364.643, ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 af kr. 140.650 frá 01.11. 2009 til 01.12. s.á., og af kr. 364.643 frá þeim degi til greiðsludags. Þá greiði stefndi stefnanda kr. 320.000 í málskostnað.

S-kvk-nf Ó-kvk-nf