E-1259/2019

D Ó M U R

Héraðsdóms Reykjavíkur, miðvikudaginn 22. apríl 2020, í máli nr. E1259/2019:

Landsbankinn

(A-kvk-nf S-kvk-nf lögmaður) gegn

J

(S-kk-nf S-kk-nf lögmaður)

Þetta mál, sem var tekið til dóms 20. apríl 2020, höfðar Landsbankinn hf., kt. 4710080280, Austurstræti 11, Reykjavík, fyrir hönd félagsins Landsbankinn Bílar og tæki, Borgartúni 33, Reykjavík, með stefnu birtri 1. mars 2019, á hendur J, kt. [...], Bvegi, Reykjavík.

Stefnandi krefst þess að stefnda verði dæmd til þess að greiða stefnanda skuld að fjárhæð 2.413.353 kr. ásamt dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 af 60.522 kr. frá 1. september 2012 til 1. október 2012, af 120.953 kr. frá þeim degi til 1. nóvember 2012, af 181.837 kr. frá þeim degi til 1. desember 2012, af 242.887 kr. frá þeim degi til 1. janúar 2013, af 304.133 kr. frá þeim degi til 1. febrúar 2013, af 365.409 kr. frá þeim degi til 1. mars 2013, af 426.851 kr. frá þeim degi til 1. apríl 2013, af 489.289 kr. frá þeim degi til 1. maí 2013, af 551.848 kr. frá þeim degi til 1. júní 2013, af 614.527 kr. frá þeim degi til 1. júlí 2013, af 677.176 kr. frá þeim degi til 1. ágúst 2013, af 740.157 kr. frá þeim degi til 1. september 2013, af 802.972 kr. frá þeim degi til 1. október 2013, af 865.998 kr. frá þeim degi til 7. nóvember 2013, af 872.714 kr. frá þeim degi til 9. janúar 2014, af 2.263.397 kr. frá þeim degi til 30. maí 2014, af 2.301.285 kr. frá 30. maí 2014 til 14. október 2014, af 2.339.210 kr. frá þeim degi til 13. nóvember 2014, af 2.357.010 kr. frá þeim degi til 15. apríl 2015, af 2.368.750 kr. frá þeim degi til 27. apríl 2015, af 2.406.589 kr. frá þeim degi til 7. maí 2015 og af 2.413.353 kr. frá þeim degi til greiðsludags.

Inn á skuldina hafi verið greiddar þessar innborganir: 9. október 2014 100.000 kr., 16. október 2014 200.000 kr., 14. nóvember 2014 100.000 kr., 27. nóvember 2014 80.000 kr., 15. janúar 2015 200.000 kr., 19. febrúar 2015 200.000 kr., 19. mars 2015 200.000 kr., 23. maí 2016 812.057 kr., 24. júní 2015 200.000 kr., 20. júlí 2015 200.000 kr., 16. nóvember 2015 100.000 kr., 17. nóvember 2015 200.000 kr., 12. ágúst 2016 799.829 kr., og dragast þær frá skuldinni miðað við stöðu hennar á innborgunardegi.

Innborgunum sé fyrst ráðstafað til greiðslu áfallins kostnaðar af vanskilum, þá til greiðslu vaxta og að lokum til lækkunar höfuðstóls. 2

Stefnandi krefst málskostnaðar úr hendi stefndu að mati dómsins auk virðisaukaskatts af málflutningsþóknun.

Stefnda krefst aðallega sýknu af kröfum stefnanda, og að honum verði gert að greiða henni málskostnað.

Hún krefst þess til vara að kröfur stefnanda verði stórlega lækkaðar og að málskostnaður verði látinn falla niður.

Málsatvik

Krafa stefnanda er byggð á bílasamningi nr. 118040 dagsettum 17. apríl 2007 á milli SP Fjármögnunar hf., sem leigusala, og Þ, sem leigutaka. Þ tók á leigu bifreiðina PO[...] Toyota Tacoma og var samningsverðið 2.258.970 kr. Þá fjárhæð átti að greiða með 84 leigugreiðslum frá og með 1. júní 2007, hverri að fjárhæð 31.200 kr. Leiga miðaðist við tiltekna myntkörfu. Þ samdi við SP fjármögnun 4. september 2007 um það að í stað bifreiðar PO[...] kæmi ný bifreið af gerðinni Toyota Land Cruiser með fastanúmerið PV[...]. Upphafleg ákvæði bílasamningsins skyldu gilda í öllum atriðum óbreytt um nýju bifreiðina. Viðauki var gerður við bílasamninginn 8. febrúar 2010 þess efnis að breyta skyldi í íslenskar krónur þeim hluta samningsins sem var í erlendum myntum. Vegna breytingarinnar lækkaði ógjaldfallinn höfuðstóll hins erlenda hluta samningsins um 21,67% eða 829.029 kr. miðað við sölugengi Seðlabanka Íslands á viðkomandi myntum á útgáfudegi viðaukans.

Þ, stefnda og starfsmaður SP Fjármögnunar, rituðu undir yfirlýsingu 23. mars 2010 þar sem stefnda yfirtók frá og með 18. mars 2010 allar skuldbindingar fyrri leigutaka og sjálfskuldarábyrgðaraðila hans gagnvart SP Fjármögnun hf. samkvæmt bílasamningi nr. 118040. Heildarstaða samningsins við yfirtöku nam 2.663.927 kr. og var samningurinn í skilum. Af upphaflegum fjölda gjalddaga voru 59 afborganir ógreiddar en næsti gjalddagi stefndu vegna samningsins var 1. apríl 2010.

Samkvæmt samningnum fékk stefnda umráð leigumunarins gegn mánaðarlegum greiðslum. Hún stóð hins vegar ekki við skuldbindingar sínar en samningurinn fór fyrst í vanskil 1. september 2012. Þann 3. október 2013 rifti Lögheimtan samningnum fyrir hönd Landsbankans skv. 14. gr. samningsins og krafði stefndu um leið um greiðslu á kröfunni. Riftun samnings og greiðsluáskorun voru birt stefndu 7. nóvember 2013. Eftir það bættust við stöðumælasektir, bifreiðagjöld og vanrækslugjald en skv. 2. gr. samningsins skal stefnda greiða slík gjöld.

Stefnda skilaði Landsbankanum bílnum 9. maí 2016, í samræmi við 15. gr. samningsins. Í framhaldi fór fram uppgjör samkvæmt 16. gr. samningsins þar sem matsverð leigumunarins var 1.419.500 kr. Til lækkunar komu 607.443 kr. í samræmi 3 við ástandsskoðunarskýrslu. Fjárhæð sem nam samtals 812.057 kr. var því greidd inn á skuld stefndu 10. júní 2016. Stefnda mótmælti uppgjörinu og var bifreiðin því seld á uppboði 12. ágúst 2016 í samræmi við 16. gr. samningsins. Lagt var upp með að selja bifreiðina á 2.100.000 kr. Þrisvar var reynt að selja hana á því verði en það gekk ekki. Hún var að lokum seld hæstbjóðanda fyrir 1.674.000 kr. Eftir að bifreiðin var seld féll til kostnaður vegna viðgerðar á sjálfskiptingu. Stefnandi greiddi viðgerðarkostnað að upphæð 265.150 kr. Í upphafi lét hann stefndu greiða þennan viðgerðarkostnað en við endurmat á uppgjöri lét hann 250.000 kr. koma til frádráttar kröfu sinni á hendur henni. Þeim mismun sem var á fyrra matsverði og endurmetnu matsverði var ráðstafað inn á eftirstöðvar samningsins.

Stefnandi höfðaði málið í byrjun mars 2019. Á dómþingi 27. ágúst lagði hann fram sókn og lækkaði fjárkröfu sína í samræmi við athugasemdir stefndu. Þá lagði hann einnig fram yfirlit yfir stöðu innheimtumáls. Á dómþingi 21. janúar 2020 þegar málið var flutt lagfærði stefnandi dómkröfur sínar enn frekar í samræmi við ábendingar stefndu.

Málsástæður og lagarök stefnanda

Stefnandi vísar til þess að stefnda hafi með undirritun sinni á yfirlýsinguna 23. mars 2010 samþykkt að núgildandi samningsskilmálar SP Fjármögnunar hf. skyldu gilda um samninginn eftir yfirtökuna. Eftirstöðvar skuldarinnar hafi ekki fengist greiddar þrátt fyrir innheimtutilraunir.

Eftir leiðréttingar sundurliðist krafa stefnanda þannig:

Gjalddagi

Afborgun

Verðbætur

Samningsverð

Uppgjörsgjald

Samtals

1.9.2012

42.462

4.451

13.014

595

60.522

1.10.2012

42.740

4.360

12.736

595

60.431

1.11.2012

43.020

4.813

12.456

595

60.884

1.12.2012

43.301

4.979

12.175

595

61.050

1.1.2013

43.584

5.175

11.892

595

61.246

1.2.2013

43.869

5.205

11.607

595

61.276

1.3.2013

44.156

5.371

11.320

595

61.442

1.4.2013

44.445

6.367

11.031

595

62.438

1.5.2013

44.736

6.488

10.740

595

62.559

1.6.2013

45.029

6.608

10.447

595

62.679

1.7.2013

45.323

6.578

10.153

595

62.649

1.8.2013

45.620

6.910

9.856

595

62.981

1.9.2013

45.918

6.744

9.558

595

62.815 4

1.10.2013

46.218

6.955

9.258

595

63.026

1.11.2013

46.521

7.166

8.955

595

63.237

7.11.2013

6.716

0

0

0

6.716

9.1.2014

1.390.683

0

0

0

1.390.683

30.5.2014

37.888

0

0

0

37.888

14.10.2014

37.925

0

0

0

37.925

13.11.2014

17.800

0

0

0

17.800

15.4.2015

11.740

0

0

0

11.740

27.4.2015

37.839

0

0

0

37.839

7. 5.2015

6.764

0

0

0

6.764

Endanleg fjárhæð kröfu stefnanda nemi samanlagt 2.413.353 kr. Fjárhæð á gjalddaga 7. nóvember 2013 sé vegna ógreiddrar stöðumælasektar, fjárhæð á gjalddaga 30. maí 2014 sé vegna ógreiddra bifreiðagjalda, fjárhæð á gjalddaga 14. október 2014 sé vegna ógreiddra bifreiðagjalda, fjárhæð á gjalddaga 13. nóvember 2014 sé vegna ógreidds vanrækslugjalds, fjárhæð á gjalddaga 15. apríl 2015 sé vegna ógreiddrar stöðumælasektar, fjárhæð á gjalddaga 27. apríl 2015 sé vegna ógreiddra bifreiðagjalda og fjárhæð á gjalddaga 7. maí 2015 sé vegna ógreiddrar stöðumælasektar.

Samtals nemi framangreindar fjárhæðir 2.413.353 kr. sem sé stefnufjárhæðin að viðbættum dráttarvöxtum og kostnaði. Stefnandi krefjist dráttarvaxta af gjaldfelldri fjárhæð að liðnum mánuði frá því að innheimtubréf var sent í samræmi við 3. mgr. 5. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu.

Inn á skuldina hafi verið greiddar þessar innborganir: 9. október 2014 100.000 kr., 16. október 2014 200.000 kr., 14. nóvember 2014 100.000 kr., 27. nóvember 2014 80.000 kr., 15. janúar 2015 200.000 kr., 19. febrúar 2015 200.000 kr., 19. mars 2015 200.000 kr., 24. júní 2015 200.000 kr., 20. júlí 2015 200.000 kr., 16. nóvember 2015 100.000 kr., 17. nóvember 2015 200.000 kr., 10. júní 2016 812.057 kr., 18. nóvember 2016 799.829 kr. og dragist þær frá skuldinni miðað við stöðu hennar á innborgunardegi. Innborgunum sé fyrst ráðstafað til greiðslu áfallins kostnaðar af vanskilum, þá til greiðslu vaxta og að lokum til lækkunar höfuðstóls. Eftirstöðvar skuldarinnar hafi ekki fengist greiddar þrátt fyrir innheimtutilraunir og því sé nauðsynlegt að höfða mál til greiðslu hennar.

Stefnandi hafi tekið yfir réttindi og skyldur upphaflegs leigusala við samruna í janúar 2011, sbr. auglýsingu Fjármálaeftirlitsins frá 14. júní 2011 um samruna Avant hf. og SP Fjármögnunar hf. við stefnanda.

Stefnandi vísar til meginreglna samningaréttar um skuldbindingargildi loforða og skyldu til að efna samninga. Þessar reglur fái meðal annars stoð í lögum nr. 7/1936. 5

Hann vísar einnig til vanefndaákvæða „bréfsins“ sjálfs. Kröfur um dráttarvexti, þ.m.t. vaxtavexti, byggist á lögum um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001. Krafa um málskostnað styðjist við 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Krafa um virðisaukaskatt af málflutningsþóknun sé reist á lögum númer 50/1988. Stefnandi sé ekki virðisaukaskattsskyldur. Honum sé því nauðsynlegt að fá dóm fyrir þessum skatti úr hendi stefndu. Varðandi varnarþing vísi stefnandi til 42. gr. laga nr. 91/1991 og 18. gr. bílasamningsins.

Málsástæður og lagarök stefndu

Eins og áður greinir lækkaði stefnandi fjárkröfur sínar eftir að greinargerð stefndu var lögð fram. Hann færði einnig framar fjárhæðir sem komu til lækkunar skuldinni þannig að lægri fjárhæð bæri dráttarvexti hverju sinni. Því þykir ekki þörf á að gera grein fyrir þeim athugasemdum sem stefnda gerði við stefnuna í upphafi.

Stefnda vísar til þess að innborganir á samning aðila séu að mestu óumdeildar.

Greiðsludagur

Fjárhæð

Greiðsludagur

Fjárhæð

09.10.2014

100.000 kr.

24.06.2015

200.000 kr.

16.10.2014

200.000 kr.

20.07.2015

200.000 kr.

14.11.2014

100.000 kr.

16.11.2015

100.000 kr.

27.11.2014

80.000 kr.

17.11.2015

200.000 kr.

15.01.2015

200.000 kr.

23.05.2016

812.057 kr.

19.02.2015

200.000 kr.

12.08.2016

814.829 kr.

19.03.2015

200.000 kr.

Samtals:

3.406.886 kr.

Stefnandi krefjist greiðslu skuldar að fjárhæð 2.413.353 kr., að frádregnum innborgunum að fjárhæð 3.391.886 kr. sem stefnda telji að eigi með réttu að vera 15.000 kr. hærri, 3.406.886 kr. Stefnandi hefði átt að endurgreiða henni að fullu viðgerð vegna bilunar sem varð eftir að hún hafði afhent bifreiðina en upp á þá endurgreiðslu hafi vantað rétt ríflega 15.000 kr.

Hvort heldur sem krafa stefnanda verði dæmd að fullu rétt eða hún verði lækkuð að hluta vegna skorts á sönnunargögnum byggi stefnda á því að greiðslur hennar að fjárhæð 3.406.886 kr. inn á kröfuna hafi staðið undir samningnum og að hann hafi verið greiddur að fullu 12. ágúst 2016, eins og framlagðir útreikningar stefndu sýni. Samkvæmt þeim hafi einungis þurft 518.321 kr. af 814.829 kr. lokagreiðslu til þess að greiða upp kröfufjárhæð stefnanda. Þannig hafi stefnda í raun ofgreitt inn á kröfuna um 296.508 kr. og eigi því endurkröfurétt á stefnanda sem því nemi auk dráttarvaxta frá 12. september 2016 til greiðsludags. Þess vegna beri að sýkna stefndu að fullu af kröfum stefnanda. 6

Verði einhverra hluta vegna ekki fallist á sýknukröfu stefndu bendir hún á að hún hafi upphaflega hafnað uppgjöri stefnanda frá 23. maí 2016, innan 10 daga frá dagsetningu bréfsins. Þrátt fyrir þau mótmæli hafi stefnandi ekkert aðhafst. Síðar hafi hann endurreiknað endanlegt uppgjör og sent stefndu 2. nóvember 2016, um hálfu ári eftir að hún afhenti bifreiðina. Í því komi fram að söluverð bílsins hafi verið 1.674.000 kr. og frá því sé dregin fjárhæð sem nemi fyrsta uppgjöri, ástandsskoðun, bifreiðagjöldum, viðgerð og sölulaunum. Ástandsskoðun og viðgerð hafi verið vegna samningsgreiðslu sem stefnandi samdi um við þriðja aðila. Þegar það hafði verið dregið frá söluverðinu hafi endurmatsverðið numið 1.361.886 kr.

Það hafi ekki verið fyrr en 11. febrúar 2019 að stefnandi hafi fallist á að stefnda hefði ekki átt að bera samningsgreiðslu milli stefnanda og þriðja aðila og féllst á að fella niður kostnað um 265.000 kr. Þrátt fyrir að stefnandi hafi fellt þennan kostnað niður við uppgjörið hafi stefnandi ekki fyllilega tekið tillit til þeirrar niðurfellingar í stefnu, þannig að síðasta innborgunin í stefnu nemi einungis 799.829 en ekki 814.829 kr. eins og rétt væri. Í samræmi við það að stefnandi hafi krafið stefndu um ranga fjárhæð frá 2. nóvember 2016 til 11. febrúar 2019, þegar hún var leiðrétt að mestum hluta í stefnu en þó ekki að fullu, krefjist stefnda þess að stefnandi verði látinn bera kostnað sinn sjálfur, enda telji stefnda að sér hafi verið rétt að halda að sér höndum gagnvart stefnanda um sannarlega ranga kröfu.

Niðurstaða

Stefnandi höfðar þetta mál til þess að fá greidda fjárhæð sem hann telur enn ógreidda af kaupleigusamningi um bifreið sem stefnda gerði við hann 23. mars 2010. Afborganir féllu í vanskil í september 2012. Stefnandi rifti samningnum og birti stefndu riftunina í nóvember 2013. Stefnda afhenti stefnanda bílinn í maí 2016.

Samkvæmt dómkröfu nemur krafa stefnanda 2.413.353 kr. Á tímabilinu 9. október 2014 til 17. nóvember 2015 greiddi stefnda reglubundið inn á kröfu stefnanda. Síðustu tvær innborganirnar sem eru, eftir leiðréttingu stefnanda, í maí og ágúst 2016 samsvara hér um bil andvirði bifreiðarinnar eftir að hún hafði verið seld. Að öllu þessu meðtöldu greiddi stefnda 3.391.886 kr. inn á kröfuna. Með því greiddi hún höfuðstól skuldbindingar sinnar, opinber gjöld sem féllu í gjalddaga á meðan bifreiðin var í vörslum hennar svo og dráttarvexti sem féllu á þessar fjárhæðir. Samkvæmt útreikningum stefndu hafði hún að fullu gert skuldina upp í ágúst 2016.

Stefnandi mótmælir útreikningum stefndu. Ekki vegna þess að ekki sé miðað við réttar fjárhæðir á gjalddaga, eða að gjalddagar séu ekki réttir eða að hundraðshluti vaxta sé ekki réttur heldur vegna þess að í útreikningi stefndu sé ekkert tillit tekið til 7 kostnaðar stefnanda af innheimtunni allt frá því að afborganir af samningnum féllu fyrst í gjalddaga í september 2012.

Þeirrar röksemdar er ekki getið í stefnu en við munnlegan málflutning vísaði stefnandi til 3. gr. kaupleigusamningsins þar sem segi:

Inni leigutaki ekki greiðslur af hendi á umsömdum gjalddögum í samræmi við ákvæði samnings þessa skal hann greiða SP hæstu leyfilega dráttarvexti af hinni vangoldnu fjárhæð frá gjalddaga til greiðsludags ásamt kostnaði sem af vanskilum hlýst samkvæmt gjaldskrá SP auk annars kostnaðar sem af getur hlotist svo sem ýmsan lögfræði og/eða málskostnaðar.

Við munnlegan málflutning áréttaði stefnandi að samkvæmt innheimtuframkvæmd gengju innborganir ætíð fyrst til greiðslu áfallins kostnaðar, þá til greiðslu áfallinna dráttarvaxta og loks til greiðslu höfuðstóls. Framkvæmdin fái meðal annars stoð í dómi Hæstaréttar í máli nr. 230/2002. Þar eð fyrst verði að gera upp áfallinn kostnað hefðu greiðslur stefndu ekki nægt til þess að gera upp þá kröfu sem stefnandi eigi á hendur henni. Þess vegna hafi verið nauðsynlegt að höfða málið.

Samkvæmt dlið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála skal í stefnu greina svo glöggt sem verða má dómkröfur stefnanda, svo sem fjárhæð kröfu í krónum, vexti ef því er að skipta, málskostnað o.s.frv.

Í dómkröfum sínum krefst stefnandi einvörðungu höfuðstóls fjárkröfunnar sem hann eignaðist með kaupleigusamningnum við stefndu, svo og stöðumælasekta sem féllu í þrígang í gjalddaga á meðan bifreiðin var í vörslum stefndu, bifreiðagjalda sem féllu í þrígang í gjalddaga á meðan bifreiðin var í umráðum stefndu, og vanrækslugjalds. Stefnandi krefst einnig dráttarvaxta af höfuðstól kröfu sinnar og þeim gjöldum sem talin hafa verið upp. Stefnandi krefst ekki greiðslu lögfræðikostnaðar eða innheimtukostnaðar.

Á dómþingi 27. ágúst 2019 lagði hann fram skjal sem sýndi stöðu innheimtumálsins miðað við 23. ágúst 2019. Samkvæmt því var staðan þessi:

Höfuðstóll

2.413.353

Dráttarvextir til 23. ágúst 2019

863.514

Málskostnaður

810.232

Dæmdur málsk./úrskurður

64.223

Upplýsingaöflun o.fl.

1.488

Aðfararbeiðni

7.440

Kostnaður vegna aðfarar

48.314

Vextir af kostnaði

57.093

Innborgun

– 3.391.886

Samtals

873.771 8

Stefnandi telur stefndu því enn standa í skuld við sig sem nemi 873.771 kr. Af þessari upptalningu útgjalda má ætla að stefnandi hafi krafist aðfarar hjá stefndu. Hann hafi þurft að leggja út nokkra fjárhæð vegna þeirrar aðfarar og honum hafi í aðfararmáli verið dæmdur málskostnaður úr hendi stefndu. Þessa kostnaðar getur stefnandi þó ekki í dómkröfum sínum. Hann nefnir ekki aðför í lýsingu málsatvika og leggur ekki fram nein gögn um útlagðan kostnað vegna aðfarar né heldur að honum hafi verið dæmdur málskostnaður úr hendi stefndu í úrskurði um aðför.

Ekki er unnt á fallast á kröfu sem er ekki tilgreind sem dómkrafa og ekkert liggur fyrir um annað en það yfirlit sem stefnandi lagði fram 27. ágúst 2019, um sex mánuðum eftir að hann höfðaði málið.

Miðað við dómkröfu stefnanda hefur stefnda með innborgunum sínum þegar greitt alla þá fjárhæð sem þar er tilgreind. Hún hefur greitt höfuðstólinn og þau gjöld sem stefnandi lagði út fyrir á meðan stefnda notaði bifreiðina og dráttarvextina og allnokkra fjárhæð umfram það. Dómkrafa stefnanda er því að fullu greidd og verður stefnda því sýknuð af kröfu hans.

Vegna þessarar niðurstöðu og með vísan til 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 verður stefnandi dæmdur til þess að greiða stefndu málskostnað. Með tilliti til umfangs málsins þykir málflutningsþóknun, að meðtöldum virðisaukaskatti, hæfilega ákveðin 750.000 kr.

I-kvk-nf L-kvk-nf héraðsdómari kveður upp þennan dóm.

D Ó M S O R Ð:

Stefnda, J, er sýkn af kröfu stefnanda, Landsbankans.

Stefnandi greiði stefndu 750.000 krónur í málskostnað og er virðisaukaskattur þá meðtalinn.

I-kvk-nf L-kvk-nf

8

Stefnandi telur stefndu því enn standa í skuld við sig sem nemi 873.771 kr. Af þessari upptalningu útgjalda má ætla að stefnandi hafi krafist aðfarar hjá stefndu. Hann hafi þurft að leggja út nokkra fjárhæð vegna þeirrar aðfarar og honum hafi í aðfararmáli verið dæmdur málskostnaður úr hendi stefndu. Þessa kostnaðar getur stefnandi þó ekki í dómkröfum sínum. Hann nefnir ekki aðför í lýsingu málsatvika og leggur ekki fram nein gögn um útlagðan kostnað vegna aðfarar né heldur að honum hafi verið dæmdur málskostnaður úr hendi stefndu í úrskurði um aðför.

Ekki er unnt á fallast á kröfu sem er ekki tilgreind sem dómkrafa og ekkert liggur fyrir um annað en það yfirlit sem stefnandi lagði fram 27. ágúst 2019, um sex mánuðum eftir að hann höfðaði málið.

Miðað við dómkröfu stefnanda hefur stefnda með innborgunum sínum þegar greitt alla þá fjárhæð sem þar er tilgreind. Hún hefur greitt höfuðstólinn og þau gjöld sem stefnandi lagði út fyrir á meðan stefnda notaði bifreiðina og dráttarvextina og allnokkra fjárhæð umfram það. Dómkrafa stefnanda er því að fullu greidd og verður stefnda því sýknuð af kröfu hans.

Vegna þessarar niðurstöðu og með vísan til 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 verður stefnandi dæmdur til þess að greiða stefndu málskostnað. Með tilliti til umfangs málsins þykir málflutningsþóknun, að meðtöldum virðisaukaskatti, hæfilega ákveðin 750.000 kr.

I-kvk-nf L-kvk-nf héraðsdómari kveður upp þennan dóm.

D Ó M S O R Ð:

Stefnda, J, er sýkn af kröfu stefnanda, Landsbankans.

Stefnandi greiði stefndu 750.000 krónur í málskostnað og er virðisaukaskattur þá meðtalinn.

I-kvk-nf L-kvk-nf