E-148/2008

Mál þetta, sem var dómtekið 21. f.m., er höfðað 9. janúar 2008 af P-kk-þgf K-kk-þgf, [heimilisfang], á hendur S-kk-þgf Þ-kk-þgf T-kk-þgf, [heimilisfang].

Í málinu gerir stefnandi þá dómkröfu að stefnda verði gert að greiða honum skaðabætur að fjárhæð 8.433.805 krónur auk vaxta samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 30. desember 2003 til 9. september 2006, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 9. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Þá er krafist málskostnaðar úr hendi stefnda.

Stefndi krefst þess aðallega sýknu af kröfum stefnanda, en til vara verulegrar lækkunar á þeim. Þá er krafist málskostnaðar úr hendi stefnanda.

I.

Mál þetta á rætur að rekja til samnings sem aðilar þess gerðu 30. desember 2003, en með honum keypti stefnandi af stefnda allt hlutafé hans í Árfelli-KIA Ísland ehf. fyrir 7.034.814 krónur, sem var nafnvirði hlutafjár í félaginu. Skyldi kaupverðið innt af hendi með tveimur greiðslum, 3.517.407 krónur í hvort sinn, 30. desember 2003 og 9. janúar 2004. Þá bar stefnanda eigi síðar en 31. janúar 2004 að leysa stefnda úr persónulegum ábyrgðum hjá Kaupþingi Búnaðarbanka hf. í Hafnarfirði, þó að hámarki 12.492.878 krónur. Stefndi skuldbatt sig jafnframt til að fella niður kröfu sem hann átti á hendur félaginu samkvæmt árshlutauppgjöri 30. nóvember 2003 að fjárhæð 3.221.784 krónur og frekari kröfu sem kynni að hafa stofnast frá þeim degi til 31. desember 2003. Í samningnum var þessu næst svohljóðandi ákvæði: „Aðilar kaupsamnings þessa eru sammála um, að leggja til grundvallar árshlutauppgjör félagsins pr. 30. nóvember 2003 til þess að gera sér grein fyrir fjárhagslegri stöðu þess, og skal það teljast hluti af þessum kaupsamningi.“

Stefnandi seldi félagið árið 2005 til Heklu hf. Segir í stefnu að við áreiðanleikakönnun, sem unnin var af K-kk-þgf Þ-kk-þgf löggiltum endurskoðanda, hafi komið í ljós að leiðrétta þurfti nokkra liði ársreiknings fyrir árið 2003. Eigið fé félagsins hafi þannig verið lækkað um 8.433.805 krónur. Þeir liðir sem tekið hefðu breytingum frá ársreikningi og árshlutauppgjöri því sem ákvörðun um kaupverð var miðað við séu þessir:

1. Leiðrétt var eign nýrra bifreiða til lækkunar á höfuðstól um 17.517.857 krónur.

2. Færð var vantalin skuld vegna orlofs árið 2003 1.825.343 krónur.

3. Viðskiptakröfur voru afskrifaðar um 1.500.000 krónur.

Samtals nemi þessar breytingar 20.863.200 krónum til lækkunar á eigin fé. Á móti komi að lækkuð hafi verið skuld við KB-banka hf. um 12.409.396 krónur, en samkvæmt ársreikningi hafi skuld þessi verið ofreiknuð sem þessari fjárhæð nam. Mismunurinn, 8.433.805 krónur, teljist lækkun á eign félagsins.

Mál þetta hefur stefnandi höfðað sem bótamál á þeim grunni að eignir einkahlutafélagsins Árfell-Kia Ísland ehf. hafi verið ofmetnar í árshlutauppgjöri og ársreikningi árið 2003, en kaupverð hafi verið grundvallað á þessum gögnum. Félagið hafi þannig verið mun verr statt á kaupsamningsdegi en stefndi hafi gefið til kynna. Muni þar mestu að stefndi hafi gefið rangar upplýsingar um bifreiðaeign félagsins. Stefndi hafi ábyrgst að félagið ætti þær eignir sem tilgreindar voru í bókum félagsins og jafnframt að skuldastaðan væri rétt. Hlutaféð hafi verið verðminna sem nemur þeirri fjárhæð sem eignir voru ofmetnar umfram skuldir. Á þessu beri stefndi ábyrgð á sem seljandi hlutafjárins, en hann hafi átt að sjá til þess að eignir og skuldir væru rétt færðar í árshlutauppgjöri og ársreikningum félagsins. Vísar stefnandi til almennra reglna kröfuréttar til stuðnings kröfum sínum. Þá heldur stefnandi því fram að stefndi hafi haft svik í frammi með því að leyna hann réttum upplýsingum.

II.

Í greinargerð lýsir stefndi málsatvikum á þann veg að hann hafi í nóvember 1999 keypt 50% hlutafjár í Suzuki-umboðinu ehf. Félagið hafi um sinn verið rekið áfram af sameiganda stefnda. Hinn 4. apríl 2000 hafi það formlega tekið yfir umboð fyrir KIA bifreiðar hér á landi og í kjölfar gjaldþrots fyrri umboðsaðila, Jöfurs ehf. Í maí 2000 hafi stefndi svo keypt hlut meðeiganda síns í félaginu og um svipað leyti hafi nafni þess verið breytt í Árfell-KIA Ísland ehf. Frá þeim tíma hafi rekstur félagsins snúist um sölu nýrra KIA bifreiða og sölu notaðra bifreiða sem teknar hefðu verið upp í sem greiðsla við sölu nýrra bifreiða. Stefndi hafi svo rekið félagið til 9. janúar 2004, en þá hafi stefnandi tekið við stjórnun þess og rekstri. Stefndi hafi þó að beiðni stefnanda starfað þar áfram. Hefðu verkefni hans upphaflega lotið að erlendum samskiptum og innkaupum, en síðar að samningaumleitunum við KB-banka um leiðréttingu á lánalínu bankans vegna skekkju sem myndast hafi þegar félagið keypti bifreiðalager af þrotabúi Jöfurs með samþykki bankans sem veðhafa. Loks hafi stefndi um allnokkurt skeið unnið að gerð viðskiptaáætlunar fyrir félagið. Hann hafi látið af störfum í nóvember eða desember 2004, skömmu áður en stefnandi seldi hlutabréf sín í fyrirtækinu til Heklu hf. Á meðan stefndi átti félagið og rak það hefðu starfað hjá því sölumaður og viðgerðarmaður á verkstæði. Aðstoðarmaður á verkstæði og starfsmaður til að undirbúa nýja bíla til afhendingar hefðu verið ráðnir á árinu 2002 og lagermaður í ágúst 2003. Auk stefnda sjálfs hefðu eiginkona hans og G-kk-nf F-kk-nf J-kk-nf starfað hjá félaginu, en sá síðastnefndi hafi meðal annars séð um bókhald þess.

Áður en kaupsamningur málsaðila 30. desember 2003 var undirritaður hefðu tilboð og gagntilboð gengið á milli málsaðila um tveggja til þriggja mánaða skeið. Stefnandi, sem er lögfræðingur að mennt og með nám í rekstrarhagfræði að baki auk MBA-gráðu frá bandarískum háskóla, hafi samið kaupsamninginn. Stefnandi hafi áður en samningurinn var gerður haft aðgang að bókhaldi og ársreikningum félagsins. Eftir eigendaskiptin og yfirtöku stefnanda á rekstri þess hafi öll bókhaldsvinna og gerð ársreikninga og árshlutauppgjöra farið fram undir hans umsjón og á hans ábyrgð, þar á meðal gerð og frágangur ársreiknings fyrir rekstrarárið 2003. Í lok mars 2004 hafi stefnandi afhent stefnda eintak af ársreikningi rekstrarársins 2003 og hefðu þeir báðir ritað nafn sitt á það. Endurskoðandi félagsins, G-kk-nf H-kk-nf löggiltur endurskoðandi, hafi síðan gengið frá ársreikningi 2003 og honum verið skilað inn til ársreikningaskrár 8. október 2004, væntanlega með undirskrift og staðfestingu stefnanda.

Stefnandi hafi selt hluti sína í Árfelli-KIA Ísland ehf. til Heklu hf. öðru hvoru megin við áramótin 2004-2005.

Hinn 9. ágúst 2006 hafi stefnandi sent stefnda bréf með kröfu um greiðslu á rúmlega 8,6 milljónum króna. Hafi krafan stuðst við meðfylgjandi bréf K-kk-ef Þ-kk-ef löggilts endurskoðanda, dags. 12. maí 2005. Stefndi hafi hafnað kröfunni með bréfi 6. september 2006. Mál þetta hafi síðan verið höfðað 10. janúar 2008.

Sýknukröfu sína styður stefndi eftirgreindum málsástæðum.

Stefnandi er lögfræðingur að mennt, með rekstrarhagfræðimenntun og MBA-gráðu frá bandarískum háskóla. Hann hafi starfað við fyrirtækjarekstur í yfir 30 ár. Telur stefndi að stefnandi sé afar fær í að lesa ársreikninga fyrirtækja og rýna í rekstrargögn og að átta sig á stöðu þeirra. Hann hafi haft alla burði, þekkingu og reynslu til þess að leita svara við álitaefnum sem upp kynnu að koma við könnun á stöðu umrædds félags við kaup á því.

Stefnandi hafi fengið árshlutauppgjör Árfells-KIA Ísland ehf. fyrir fyrstu sex mánuði ársins 2003 afhent til skoðunar í september 2003 og þannig áður en hann sendi stefnda kauptilboð sitt. Frá miðjum desember 2003 hafi stefnandi haft óheftan aðgang að öllum gögnum félagsins, þar á meðal ársreikningum fyrri ára, og hafi hann getað spurt stefnda og starfsmenn félagsins um hvaðeina sem honum þótti ástæða til að spyrja um. Engum gögnum hafi verið leynt fyrir stefnanda og engum svikum verið beitt af hálfu stefnda í aðdraganda kaupanna eða við frágang kaupsamningsins.

Stefndi heldur því fram að fyrir kaupin hafi stefnandi haft góða og næga sýn yfir eignir og skuldir fyrirtækisins og hvernig grein var gerð fyrir þeim í bókhaldsgögnum og ársreikningum. Honum hafi að auki, strax eftir að hann tók við eignarráðum og rekstri félagsins 9. janúar 2004, borið að rannsaka enn frekar stöðu þess, þar á meðal verðmat eigna og stöðu skulda, teldi hann einhverja þörf á því, sbr. 1. mgr. 31. gr. laga nr. 50/2000 um lausafjárkaup. Hafi hann látið það farast fyrir hafi það verið á hans eigin ábyrgð og áhættu.

Stefnandi hafi látið vinna ársreikning rekstrarársins 2003 og hafi eintak hans verið undirritað af báðum aðilum 31. mars 2004 sem staðfesting á því að fullnaðaruppgjör hefði farið fram milli þeirra.

Stefndi telur að verðmat stefnanda á félaginu hafi ekki eingöngu tekið mið af eigna- og skuldastöðu þess, heldur ekki síður af þeim væntingum sem hann hafði til framtíðararðsemi þess, með því að auka veltuna með lágmarkstilkostnaði og þar með að bæta afkomuna og verðmæti fyrirtækisins.

Stefndi heldur því fram að eignir fyrirtækisins hafi ekki verið ofmetnar í árshlutauppgjöri og í ársreikningi fyrir rekstrarárið 2003. Sömu aðferðum hafi verið beitt þá og rekstrarárin þar á undan með því að færa bílalager fyrirtækisins til eignar á árslokagengi 2003, í stað þess að miða við gengi á komudegi hverrar bifreiðar fyrir sig. Á sama hátt hafi lánalína fyrirtækisins hjá KB-banka vegna bifreiðakaupanna verið færð til skuldar í ársreikningi miðað við árslokagengi. Þannig hafi verið samræmi í eigna- og skuldafærslu félagsins að því er varðaði innkaup og lántöku í evrum. Bendir stefndi á að löggiltur endurskoðandi félagsins, G-kk-nf H-kk-nf, hafi staðfest þessa aðferð með áritun sinni á ársreikninga þess um nokkurra ára skeið. Þá hafi stefnandi sjálfur staðfest þessa aðferð með áritun sinni á ársreikning 2003, sem skilað hafi verið til ársreikningaskrár 8. október 2004, löngu eftir að eðlilegum skoðunartíma vegna kaupanna lauk.

Stefndi kveður það vera rangt sem haldið er fram í stefnu að bifreiðaeign félagsins hafi verið ofmetin í ársreikningnum og hafnar því alfarið að hann hafi gefið rangar upplýsingar um bifreiðaeignina.

Kröfur stefnanda styðjist aðallega við það sem kallað er leiðréttingar í bréfi K-kk-ef Þ-kk-ef, löggilts endurskoðanda Heklu hf., en stefnandi hafi selt hlut sinn í félaginu til Heklu hf. síðla árs 2004 eða í ársbyrjun 2005. Engin tilraun sé gerð til að skýra tengsl þessara meintu leiðréttinga við fjárhagslega hagmuni stefnanda, hvort þær hafi valdið honum tjóni eða hvaða áhrif hinar meintu leiðréttingar hafi annars átt að hafa, hvers vegna endurskoðandinn miði verðmæti bifreiðalagers annars vegar við gengi á komudegi bifreiða, eins og við átti um stærsta hluta lagersins, en hins vegar við áramótagengi að því er varðaði nokkrar bifreiðar, hvernig meint orlofsskuld um áramótin 2003-2004 hafi verið fundin út og hvaða viðskiptakröfur var verið að afskrifa. Engar skýringar eða upplýsingar séu til staðar um hvort og þá hvernig stefnandi mótmælti leiðréttingunum eða hvers vegna hann gerði það ekki.

Stefndi byggir sérstaklega á því að stefnandi hafi ekki lagt fram gögn um að hann hafi orðið fyrir fjárhagslegu tjóni eða við hvaða aðstæður. Það liggi því ekki fyrir sönnun um að tjón hafi orðið, af hvaða atburði eða atviki það hafi hlotist, hver orsakatengsl milli stefnda og meints tjóns voru. Loks liggi engin sönnun fyrir um fjárhæð meints tjóns. Telji stefnandi sig vera tjónþola í málinu hvíli sönnunarbyrði á honum um öll framangreind atriði. Sönnun hafi ekki tekist og beri því að sýkna stefnda af kröfum stefnanda.

Þá vísar stefndi til þess að stefnandi hafi tekið við eignarráðum að umræddu félagi og rekstri þess 9. janúar 2004. Hann hafi eftir það borið ábyrgð á bókhaldi og gerð og framsetningu ársreikninga, þar á meðal fyrir rekstrarárið 2003. Krafa frá honum til stefnda hafi fyrst verið sett fram með bréfi hans 9. ágúst 2006, rúmlega tveimur og hálfu ári síðar. Hafi stefnandi átt lögvarða kröfu gagnvart stefnda vegna meints galla hafi sú krafa verið löngu fyrnd þegar bréfið barst, sbr. 2. mgr. 32. gr. laga nr. 50/2000 um lausafjárkaup.

Svo virðist sem stefnandi hafi eigi síðar en 12. maí 2005 fengið vitneskju um athugasemdir Heklu hf., sbr. bréf endurskoðanda þess félags til stefnanda, dags. þann dag. Það hefðu hins vegar liðið 15 mánuðir þar til kröfubréf stefnanda var ritað og sent stefnda. Hafi þá löngu verið liðinn frestur til að tilkynna um galla, en það hafi borið að gera án ástæðulauss dráttar teldi stefnandi á annað borð að hið selda væri haldið göllum, sbr. 1. mgr. 32. gr. laga nr. 50/2000. Að auki hefðu 16 mánuðir liðið frá því að stefndi hafnaði kröfu stefnanda og þar til stefna var birt 10. janúar 2008. Hafi stefnandi átt einhverjar lögvarðar skaðabótakröfur á hendur stefnda vegna kaupa á félaginu hafi allar slíkar kröfur, þar á meðal sú sem fjallað er um í þessu máli, þá verið fallnar niður sakir tómlætis af hans hálfu.

Hafi það verið tilgangur Heklu hf. að tilkynna um eitthvert tjón hafi stefnanda tafarlaust borið að tilkynna stefnda það og gefa honum kost á að gæta hagsmuna sinna, auk þess sem stefnanda hafi borið að halda uppi vörnum gegn óréttmætum og/eða vanreifuðum athugasemdum Heklu hf. Aðgerðaleysi stefnanda, að því leyti sem það kunni að hafa valdið fjárhagslegu tjóni, hafi alfarið verið á hans ábyrgð og áhættu.

Verði ekki fallist á sýknukröfu stefnda krefst hann þess að stefnukrafa verði lækkuð verulega. Vísar stefndi máli sínu til stuðnings til sömu málsástæðna og færðar eru fram í aðalkröfu, sérstaklega að því er varðar það að stefnandi hafi ekki á fullnægjandi hátt leitt rök og sönnur að því að hann hafi orðið fyrir fjárhagslegu tjóni og þaðan af síður umfangi þess. Alla vanreifun og skort á sönnun af hálfu stefnanda beri að túlka stefnda í hag, þar á meðal með lækkun heildarkröfu stefnanda eða lækkun eða sýknu af einstökum liðum hennar.

Vaxtakröfum stefnanda er sérstaklega mótmælt og er í því sambandi vísað til þess mikla tómlætis er stefnandi hafi sýnt í málinu, en það hafi ekki verið höfðað fyrr en fjórum árum eftir að stefnandi tók við eignarráðum og rekstri Árfells-KIA Ísland ehf.

Stefndi styður sýknu- og lækkunarkröfur sína meðal annars við almennar reglur íslensks samninga- og kröfuréttar, svo og ákvæði laga um lausafjárkaup nr. 50/2000, einkum ákvæða um stofnun og efndir kaupsamninga, fyrningu krafna og tómlætisverkanir, skoðunarskyldu kaupenda, tilkynningarskyldu kaupenda vegna meints galla í hinu selda og réttarregla um sönnunarbyrði vegna meints galla.

III.

Krafa stefnanda í málinu er bótakrafa, reist á því að eignir einkahlutafélagsins Árfells-KIA Ísland hafi verið ofmetnar samkvæmt gögnum sem lögð hafi verið til grundvallar við ákvörðun kaupverðs alls hlutafjár í félaginu samkvæmt kaupsamningi aðila 30. desember 2003 og sem stefndi hafi borið ábyrgð á að væru rétt. Styðst kröfugerð stefnanda við samantekt K-kk-ef Þ-kk-ef löggilts endurskoðanda, sem að hans mati leiðir framangreint í ljós og að verðmæti eigna hafi í reynd verið 8.632.488 krónum lægra en gert hafi verið ráð fyrir þá er kaupsamningurinn var gerður. Er það stefnufjárhæð málsins. Undir rekstri þess lækkaði stefnandi kröfu vegna orlofsskuldar úr 2.024.026 krónum í 1.825.343 krónur, eða um 198.683 krónur. Nemur endanleg krafa hans því 8.433.805 krónum.

Engin efni eru til að fallast á það með stefnanda að stefndi hafi haft í frammi svik gagnvart honum.

Í samningi aðila var svohljóðandi ákvæði: „Aðilar kaupsamnings þessa eru sammála um að leggja til grundvallar árshlutauppgjör félagsins pr. 30. nóvember 2003 til þess að gera sér grein fyrir fjárhagslegri stöðu þess, og skal það teljast hluti af þessum kaupsamningi. Þá fylgi einnig nákvæm sundurliðun eigna og skulda félagsins. Seljandi ábyrgist að ekki séu aðrar kröfur á hendur félaginu en þar koma fram og að þær eignir sem tilgreindar eru séu fyrir hendi. Þá ábyrgist seljandi að ekki verði eða hafi verið stofnað til skulda eða skuldbindinga frá 1. desember 2003 til 9. janúar 2004, sem kaupanda er ekki sannanlega kunnugt um eða leiðir ekki af eðlilegum rekstri félagsins á tilgreindu tímabili.“ Með samningi þessum gekk stefnandi að tilboði sem stefndi hafði gert honum 19. desember 2003, þar sem lagt var til grundvallar að kaupverð myndi samsvara nafnvirði alls hlutafjár í félaginu samkvæmt því árshlutauppgjöri sem vísað er til í samningnum. Samkvæmt uppgjörinu var eigið fé félagsins neikvætt um 14.952.926 krónur og tap á rekstri þess fyrstu 11 mánuði ársins 2003 nam 12.889.352 krónum.

Svo sem fram er komið er krafa stefnanda þríþætt. Munar þar mestu um kröfu sem gerð er vegna bifreiðaeignar, en sá liður hljóðar upp á 17.517.857 krónur. Kröfur vegna orlofsskuldar og tapaðra viðskiptakrafna nema hins vegar samtals 3.325.343 krónum. Til frádráttar koma síðan 12.409.396 krónur, en sú fjárhæð verður rakin til lækkunar á skuld Árfells-KIA Ísland ehf. við KB-banka hf., svo sem áður er gerð grein fyrir. Af málatilbúnaði stefnanda leiðir þannig að greiðsluskylda er háð því að hann eigi kröfu á hendur stefnda um greiðslu hærri fjárhæðar.

Í framangreindu árshlutauppgjöri var bifreiðaeign sögð nema 67.902.761 krónu, en 66.677.139 krónum í ársreikningi fyrir árið 2003, sem lá fyrir 30. mars 2004 og aðilar árituðu þann dag. Í samantekt K-kk-ef Þ-kk-ef, sem kröfugerð stefnanda styðst að þessu leyti alfarið við, er aftur á móti komist að þeirri niðurstöðu að bifreiðaeign 31. desember 2003 hafi numið 49.159.281 krónu. Er í kröfugerð stefnanda byggt á þeim mun sem samkvæmt þessu er á bifreiðaeign samkvæmt ársreikningnum annars vegar og samantekt endurskoðandans hins vegar. Í ljósi sönnunarfærslu hér fyrir dómi verður að leggja til grundvallar við úrlausn málsins að framangreindur munur verði í öllum meginatriðum skýrður með því að í samantektinni er bifreiðaeign reiknuð út frá gengi evru á komudegi hverrar bifreiðar fyrir sig, en í ársreikningnum er miðað við árslokagengi. Lýtur ágreiningur aðila samkvæmt þessu að meginstefnu til að uppgjörsaðferð, en ekki að því hvort tilteknar eignir hafi í reynd verið til staðar á kaupsamningsdegi. Fyrrnefnda aðferðin er í samræmi við viðtekna reikningsskilavenju, en sú síðarnefnda mun þó eitthvað tíðkuð og er ekki annað fram komið en að sú hafi verið raunin við gerð ársreiknings fyrir Árfell-KIA Ísland ehf. þá er félagið var í eigu stefnda.

Í 1. mgr. 31. gr. laga nr. 50/2000 um lausafjárkaup, sem hér eiga við, er mælt fyrir um það að eftir afhendingu söluhlutar skuli kaupandi, jafnskjótt og sanngjarnt tækifæri gefst, rannsaka söluhlut á þann hátt sem góð venja stendur til. Stefnandi er lögfræðingur að mennt og ekki hefur verið andmælt þeirri staðhæfingu í greinargerð að hann eigi að auki að baki nám í rekstrarhagfræði. Hann hefur að eigin sögn stundað viðskipti frá árinu 1970, býr yfir þekkingu í lestri ársreikninga og kann ágæt skil á bókhaldi. Stefnandi hafði þannig til að bera þekkingu og reynslu til að kanna til hlítar eigna- og skuldastöðu umrædds félags strax við kaup á því. Er hér og til þess að líta að áður en kaupsamningur var gerður fékk stefnandi í hendur, svo sem fram er komið, árshlutauppgjör sem náði fram til 1. desember 2003 og önnur gögn sem vörðuðu fjárhagsstöðu félagsins. Þá tók hann við rekstri þess 9. janúar 2004 og hafði hann með höndum í rúmt ár. Kröfu vegna þeirra viðskipta sem um ræðir í málinu beindi hann fyrst sannanlega að stefnda með bréfi 9. ágúst 2006, rúmlega tveimur og hálfu ári eftir að rekstur félagsins var að fullu kominn í hendur hans.

Í skýrslu stefnanda við aðalmeðferð málsins kom fram að engir útreikningar hafi af hans hálfu legið til grundvallar því verði sem hann samþykkti að greiða fyrir allt hlutafé í Árfelli-KIA Ísland ehf. Komst hann svo að orði hvað þetta varðar að „það var bara rekinn puttinn upp í loftið og einhver tala dregin úr hatti“. Spurningu um það hvort fyrirliggjandi árshlutauppgjör og þær upplýsingar úr því sem getið er um hér að framan hafi ekki dregið úr vilja hans til að greiða þetta verð fyrir hlutaféð svaraði stefnandi svo: „Ég er búinn að vera að glíma við fyrirtæki sem hafa verið í dauðateygjunum eiginlega alla mína viðskiptatíð. Ég hef mjög gaman af því. Mér var ljóst að þetta fyrirtæki að það rambaði alveg hreint á barmi gjaldþrots og ég held að ef að ég hefði ekki keypt þarna á þessum tíma þá hefði S-kk-nf lokað því um áramótin því að það var engin framtíð í því eins og það var. Ég hins vegar mat það þannig, þó að staðan væri mjög erfið, að þá ætti sú vara sem að þetta félag var að selja framtíð fyrir sér á Íslandi og ég var alveg tilbúinn að taka slaginn. Ég hætti ekki mjög miklum peningum þannig að ég hugsaði með mér ég hef tekið stærri sénsa heldur en þetta. En ég játa það jú, þetta var ekkert glæsilegar tölur en ég taldi að ég myndi geta ráðið við það. Það hefur stundum verið sagt að ég sé svolítið áhættufíkinn eða sækinn.“ Þá kom fram hjá stefnanda að hann hafi orðið að greiða eitthvað fyrir hlutaféð, stefndi hafi ekki getað gefið honum það. Í kröfugerð stefnanda felst að stefndi endurgreiði honum kaupverðið að fullu og greiði að auki 1.398.991 krónu.

Að öllu framangreindu virtu, sbr. og ákvæði 1. og 2. mgr. 32. gr. laga um lausafjárkaup, er það niðurstaða dómsins að stefnandi hafi með engu móti sýnt fram á að hann geti átt fjárkröfu á hendur stefnda vegna þeirra viðskipta sem þeir áttu og málið tekur til. Skal stefndi því vera sýkn af dómkröfum hans.

Eftir framangreindum málsúrslitum og með vísan til 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála verður stefnanda gert að greiða stefnda málskostnað og þykir hann hæfilega ákveðinn 800.000 krónur.

Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf dómstjóri kvað upp dóm þennan ásamt meðdómsmönnunum F-kk-þgf H. A-kk-þgf héraðsdómara og H. Á-kk-þgf J-kk-þgf löggiltum endurskoðanda.

D ó m s o r ð :

Stefndi, S-kk-nf Þ-kk-nf T-kk-nf, er sýknaður af kröfum stefnanda, P-kk-ef K-kk-ef.

Stefnandi greiði stefnda 800.000 krónur í málskostnað.

Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf

F-kk-nf H. A-kk-nf

H. Á-kk-nf J-kk-nf