S-221/2008

Mál þetta höfðaði sýslumaðurinn á Akranesi með ákæru 16. júní 2008 á hendur ákærða, H-kk-þgf Á-kk-þgf, kt. ..., Álftamýri 36 í Reykjavík. Málið var dómtekið 17. mars 2008.

Í ákæruskjali segir að málið sé höfðað gegn ákærða „fyrir umferðarlagabrot í Hvalfjarðarsveit með því að hafa sunnudaginn 13. maí 2008, um kl. 22.40, ekið bifreiðinni RG-230, á 122 kílómetra hraða á klukkustund og undir áhrifum bannaðra ávana- og fíkniefna, suður Vesturlandsveg á móts við Kúludalsá uns lögreglan stöðvaði aksturinn nokkru sunnar, en á umræddum vegarkafla er hámarkshraðinn 90 km/klst.“ Í ákæru er tekið fram að í blóðsýni, sem tekið var úr ákærða í framhaldi af handtöku, hafi mælst 160 ng/ml af amfetamíni, 50 ng/ml af kókaíni, 44 ng/ml af metamfetamíni og 1,9 ng/ml af tetrahýdrókannabínóli og í þvagi hafi greinst amfetamín, kókaín, metamfetamín og kannabínóíðar. Er þetta talið varða við 2. mgr. 37. gr. og 1., sbr. 2. mgr. 45. gr. a, sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga, nr. 50/1987, með síðari breytingum.

Í ákæru er þess krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til sviptingar ökuréttar, sbr. 101. og 102. gr. umferðarlaga. Við munnlegan flutning málsins var þess einnig krafist að ákærða yrði gert að greiða sakarkostnað.

Ákærði krefst þess að hann verði sýknaður af kröfum ákæruvaldsins en til vara að honum verði gerð svo væg refsing sem lög frekast leyfa. Jafnframt er þess krafist að sakarkostnaður felldur á ríkissjóð.

I.

Hinn 13. apríl 2008, kl. 22.40, voru tveir lögreglumenn við umferðareftirlit á lögreglubifreið á Vesturlandsvegi á móts við Kúludalsá þegar þeir mættu bifreiðinni RG-230, sem ekið var til suðurs í gagnstæða átt við lögreglubifreiðina. Var hraði bifreiðarinnar mældur 122 km/klst. að teknu tillit til venjubundinna vikmarka (4 km/klst.). Var bifreiðinni veitt eftirför og var akstur hennar stöðvaður skömmu síðar á Vesturlandsvegi.

Á vettvangi vaknaði grunur um akstur undir áhrifum fíkniefna og var ákærði handtekinn og færður á lögreglustöðina á Akranesi. Þaðan var ákærði síðan færður á Sjúkrahús Akraness þar sem hann gaf þvagsýni kl. 1.30. Við skyndiprófun fékkst jákvæð svörun við kókaíni, amfetamíni, metamfetamíni og kannabis. Var því dregið blóðsýni úr ákærða kl. 1.35.

Vitnið R-kk-nf Þ-kk-nf, læknir, staðfesti fyrir dómi að hafa á Sjúkrahúsi Akraness dregið blóðsýni úr ákærða. Vitnið kvaðst muna eftir þessu máli þar sem ákærði hefði átt í erfiðleikum með að gefa þvagsýni og til álita hefði komið að taka það með þvaglegg. Að lokum hefði þó fengist þvagsýni frá ákærða. Þegar sýni höfðu verið tekin sagði læknirinn að þau hefðu verið afgreidd til lögreglu með venjubundnum hætti.

II.

Blóð- og þvagsýni úr ákærða voru send til frekari rannsóknar hjá Rannsóknarstofu í lyfja- og eiturefnafærði. Niðurstöður þeirrar rannsóknar komu fram í matsgerð stofnunarinnar frá 23. maí 2008 og eru þær teknar upp í ákæru svo sem áður er rakið. Að ósk ákærða voru endurteknar mælingar á lífsýnum úr honum. Í bréfi J-kk-ef K-kk-ef, dósents í eiturefnafærði, 1. desember 2008 segir svo:

...Staðfest var að í þvaginu væri amfetamín, metamfetamín, kókaín og tetrahýdrókannabínólsýra. Amfetamín í blóði mældist 120 ng/ml og metamfetamín 25 ng/ml. Blóðsýnið var of lítið til þess að unnt væri að endurtaka mælingar á kókaíni og tetrahýdrókannabínóli.

Styrkur amfetamíns og metamfetamíns í blóði virðist hafa lækkað frá fyrri mælingu. Mælingarnar voru gerðar með rúmlega fimm mánaða millibili, sú fyrri 13. maí en sú síðari 17. október. Engar fullnægjandi rannsóknir virðast hafa verið birtar um geymsluþol amfetamíns í blóðsýnum. Þegar haft er í huga hver hér er um lítinn styrk að ræða (eitt nanógram er einn þúsundmilljónasti hluti úr grammi) er þó ekki óeðlilegt að nokkur lækkun geti orðið á svo löngu tímabili.

J-kk-nf K-kk-nf, dósent, gaf skýrslu fyrir dómi og sagði að stöðugleiki amfetamíns í sýnum hefði ekki verið rannsakaður. Tók vitnið fram að sennilega bindist amfetamín og metamfetamín við yfirborð sýnaglasa og því lækki gildið þegar frá líður. Hvað varðar kókaín sagði vitnið að þekkt væri það brotnaði hratt niður í blóðsýnum án kælingar. Einnig væri vitað að tetrahýdrókannabínól geymdist illi í plastglösum. Aðspurður taldi J-kk-nf að rýrnun sem hefði komið fram við endurmælingu á blóðsýni úr ákærða væri eðlileg brotthvarf miðað við reynslu af lyfjum í líkamssýnum. Þá sagði vitnið að fylgt væri nákvæmlega settu verklagi við meðferð og rannsókn sýna.

Í málinu liggur fyrir skýrsla J-kk-ef S. Ó-kk-ef, yfirlögregluþjóns um vörslu og meðferð lífssýna hjá lögreglunni á Akranesi, en þar segir svo:

Að sýnatöku lokinni kemur yfirmaður á vakt merktum lífsýnum fyrir í ísskáp í læstu herbergi. Aðgang að því herbergi hafa varðstjórar, yfirlögregluþjónn og lögreglufulltrúar.

Að morgni næsta virka dags fer undirritaður eða eftir atvikum lögreglufulltrúi sem er staðgengill yfirlögregluþjóns yfir fyrirliggjandi sýni. Ber saman númer sýnanna og fyrirliggjandi mál og kannar jafnframt hvort sýnanúmer passar við númer í sýnaskrá. Ef allt stemmir, sem það gerir undantekningarlaust, er skrifuð út beiðni um rannsókn sýnanna og þau send rannsóknarstofu í lyfjafræði í ábyrgðarpósti. Umbúðir eru merktar sérstaklega með límmiða sem segir að innihald séu auðskemmanleg lífræn efni, þ.e. um kælivöru sé að ræða.

Ég man ekki sérstaklega eftir því máli sem um ræðir en vinnubrögðin eru alltaf þau sömu og mjög fastmótuð.

Skv. sýnaskrá var þvagsýni tekið kl. 01:30 þann 14.04.2008 og blóðsýni 5 mínútum seinna. Sýnin voru svo farin frá lögreglu um kl. 14 þennan sama dag.

III.

Í kjölfar þess að hafa um nóttina dvalið í fangaklefa var ákærði yfirheyrður um málsatvik. Ákærði kannaðist við að hafa verið að aka bifreiðinni en neitaði að svara hvaða leið hann ók og hvenær hann lagði af stað. Þá kvaðst ákærði ekki hafa verið búinn að neyta fíkniefna og mundi ekki hvenær hann neytti þeirra síðast. Loks kvaðst ákærði ekki hafa fundið til vímuáhrifa við aksturinn.

Fyrir dómi kannaðist ákærði við að hafa ekið í umætt sinn og játaði að hafa ekið með þeim hraða sem greinir í ákæru, en tók þó fram að hann hefði nýlega verið búinn að taka fram úr annarri bifreið. Hins vegar neitaði ákærði afdráttarlaust að hafa ekið undir áhrifum fíkniefna. Ákærði kannaðist við að úr sér hefðu verið tekin lífsýni en vefengdi meðferð lögreglu á sönnunargögnum. Taldi ákærði vel hugsanlegt að lögregla hefði vegna óvildar í sinn garð sett eitthvað í sýnin eða misfarið með þau á einhvern veg. Í öllu falli sagðist ákærði ekki hafa verið búinn að neyta fíkniefna og fullyrti að það hefði hann ekki gert um langt skeið.

IV.

Í ákæru hefur stund verknaðar misritast en málið verður rakið til atvika sem urðu 13. apríl 2008. Með vísan til 180. gr. laga um meðferð sakamála, nr. 88/2008, verður þetta ekki talið koma í veg fyrir að áfall verði dæmt á hendur ákærða, enda hefur vörn málsins í engu verið áfátt af þessum sökum.

Ákærði hefur fyrir dómi kannast við að hafa ekið bifreiðinni RG-230 með allt að 122 kílómetra hraða á klukkustund eftir Vesturlandsvegi á móts við Kúludalsá þar sem leyfður hraði er 90 km/klst. Er játning ákærða studd sakargögnum og verður hann því sakfelldur fyrir brotið sem varðar við 2. mgr. 37. gr. umferðarlaga.

Í blóð- og þvagsýni úr ákærða sem tekin voru í kjölfar þess að hann var handtekinn mældust fíkniefni svo sem áður er rakið. Með endurtekinni mælingu voru fyrri niðurstöður staðfestar og skiptir þá ekki máli þótt gildi efna hafi rýrnað, enda eru efnafræðilegar skýringar fyrir því. Jafnframt breytir engu þótt ekki hafi verið unnt að endurtaka mælingu á öllum þeim efnum sem áður höfðu verið mæld. Loks hefur ekkert komið fram í málinu varðandi meðferð á lífsýnum úr ákærða sem rýrir sönnunargildi þeirra. Samkvæmt þessu er sannað, svo ekki verði vefengt með skynsamlegum rökum, sbr. 108. gr. laga nr. 88/2008, að ákærði hafi ekið í umrætt sinn undir áhrifum bannaðra ávana- og fíkniefna, en með því braut hann gegn 1., sbr. 2. mgr. 45. gr. a umferðarlaga.

V.

Ákærði hefur samkvæmt framansögðu unnið sér til refsingar samkvæmt 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga, nr. 50/1987.

Á sakavottorði ákærða eru ekki tilgreind mál sem áhrif hafa við ákvörðun viðurlaga.

Refsing ákærða þykir hæfilega ákveðin 210.000 króna fésekt og er hún ákveðin í samræmi við fyrirmæli 7. mgr. 100. gr. umferðarlaga. Verði sektin ekki greidd innan fjögurra vikna kemur 16 daga fangelsi í stað sektarinnar.

Með vísan til þeirra lagaákvæða sem í ákæru greinir verður ákærði sviptur ökurétti í 12 mánuði.

Loks verður ákærði samkvæmt 1. mgr. 218. gr. laga nr. 88/2008 dæmdur til greiðslu sakarkostnaðar samkvæmt yfirliti lögreglu um sakarkostnað og ákvörðun dómsins um málsvarnarlaun verjanda, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti, svo sem nánar greinir í dómsorði. Er nægjanlegt að krafa um greiðslu sakarkostnaðar hafi komið fram við munnlegan flutning málsins, en ákæra var gefin út í tíð eldri laga um meðferð opinberra mála, nr. 19/1991, þar sem ekki var gerður sá áskilnaður að slík krafa kæmi fram í ákæru, sbr. nú e-liður 1. mgr. 152. gr. laga nr. 88/2008.

B-kk-nf B-kk-nf, héraðsdómari, kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði, H-kk-nf Á-kk-nf, greiði 210.000 króna sekt til ríkissjóðs og komi 16 daga fangelsi í stað sektarinnar verði hún ekki greidd innan fjögurra vikna frá birtingu dómsins.

Ákærði er sviptur ökurétti í 12 mánuði frá birtingu dómsins að telja.

Ákærði greiði 352.933 krónur í sakarkostnað, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, J-kk-ef M-kk-ef, hæstaréttarlögmanns, 167.328 krónur.

B-kk-nf B-kk-nf