S-291/2012

Mál þetta, sem dómtekið var miðvikudaginn 20. júní 2012, er höfðað með ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, útgefinni 24. apríl 2012, á hendur X, kt. 000000-0000, [...], Reykjavík, fyrir líkamsárás, með því að hafa, aðfaranótt sunnudagsins 21. nóvember 2010, við veitingastaðinn Oliver við Laugaveg 20 í Reykjavík, slegið A, kt. 000000-0000, hnefahögg í andlit, með þeim afleiðingum að hann hlaut mar aftan og ofan við hægra eyra, eymsli á hægri vanga og yfir hægra kjálkabarði og í kjölfarið óhlýðnast fyrirmælum lögreglu um að leggjast á jörðina með því að hlaupa af vettvangi.

Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20/1981 og 19. gr., sbr. 41. gr. lögreglulaga nr. 90/1996.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Af hálfu A, kt. 000000-0000, er þess krafist að ákærði verði dæmdur til greiðslu skaða- og miskabóta samtals að fjárhæð 1.202.880 krónur með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 21. nóvember 2010 til 25. desember 2010, en síðan með dráttarvöxtum skv. 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. sömu laga, frá þeim degi til greiðsludags.

Verjandi ákærða krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá dómi, en til vara að ákærði verði sýknaður af ákæru og til þrautavara að ákærða verði dæmd vægasta refsing er lög leyfa. Þá er krafist frávísunar bótakröfu, en til vara lækkunar hennar. Loks krefst verjandi hæfilegra málsvarnarlauna að mati dómsins.

Málsatvik

Samkvæmt skýrslu lögreglu voru lögreglumenn við eftirlit í miðborg Reykjavíkur aðfaranótt sunnudagsins 21. nóvember 2010, laust fyrir klukkan 5, er þeir veittu þremur karlmönnum athygli, sem áttu orðaskipti við vegfarendur og kemur fram að þeir hafi virst reyna að stofna til vandræða. Hefðu lögreglumennirnir séð þá veitast að tveimur mönnum á mótum Laugavegar og Klapparstígs og hefði ákærði, X, veitt öðrum mannanna, A, þungt högg í andlit með krepptum hnefa, svo að hann féll í götuna. A hefði risið á fætur, en verið sleginn öðru höggi svo að hann féll á ný. Hefðu ákærði og félagar hans tveir sparkað ítrekað í A liggjandi, í andlit hans og höfuð. Voru ákærði og félagar hans, B og C, handteknir, en A fluttur á slysadeild með sjúkrabifreið.

A mætti hjá lögreglu 25. nóvember 2010 og lagði fram kæru á hendur mönnunum þremur vegna líkamsárásar. A kvaðst ekki muna aðdraganda líkamsárásarinnar. Hann kvaðst muna eftir að hafa fengið hnefahögg í andlit, en eftir það væri allt „þurrkað út“.

Ákærði var yfirheyrður sunnudaginn 21. nóvember 2010 og lýsti hann atvikum svo að tveir Íslendingar hefðu ráðist að honum og hefði annar verið sterkari. Ákærði kvað þennan mann hafa reynt að slá sig, en hann hefði verið sneggri til og slegið hann. Maðurinn hefði fallið í jörðina, en ákærði kvað það ekki hafa verið af sínum völdum.

Meðal gagna málsins er vottorð J-kk-ef Ö-kk-ef K-kk-ef, sérfræðilæknis á slysa- og bráðadeild Landspítala, dagsett 19. desember 2010, þar sem kemur fram að A hafi leitað á slysa- og bráðadeild aðfaranótt sunnudagsins 21. nóvember 2010, klukkan 5:16. Hafi hann sagst hafa verið á gangi upp Laugaveg er tveir menn hefðu ráðist að honum að tilefnislausu og slegið hann endurtekið í jörðina. Hefði hann aðallega fengið högg hægra megin á vangann. A hafi verið marinn aftan og ofan við hægra eyra og haft eymsli í hægri vanga og yfir hægra kjálkabarði.

Þá liggur fyrir læknisvottorð S-kk-ef B-kk-ef, sérfræðings á slysa- og bráðadeild Landspítala, dagsett 8. júní 2012, þar sem kemur fram að ákærði hafi leitað á deildina 22. nóvember 2010, til skoðunar eftir líkamsárás, sem hann kvaðst hafa orðið fyrir um klukkan 5 aðfaranótt 21. sama mánaðar. Hafi ákærði verið hruflaður og marinn á vinstri kinn, gagnauga og vinstra hné.

Við aðalmeðferð málsins kvaðst ákærði ekki muna nákvæmlega hvað gerðist í umrætt sinn, enda væri langt um liðið og hann hefði verið ölvaður. Hann kvaðst hafa verið á gangi á Laugavegi með félögum sínum, C og B. Þeir B hefðu skyndilega veitt því athygli að C hefði dregist aftur úr og lent í einhverjum útistöðum við þrjá menn. Þeir hefðu gengið til C og hefði komið til átaka á milli þeirra og mannanna. Ákærði kvaðst ekki geta sagt til um hvernig þessi átök byrjuðu, en þeir hefðu barið og ýtt hver öðrum. Ákærði kvað þá ekki hafa gert sér grein fyrir því að það voru lögreglumenn sem höfðu afskipti af þeim í þessum átökum, en þeir hefðu verið óeinkennisklæddir. Þá hefði verið mikill hávaði á vettvangi og hann hefði ekki heyrt þá kynna sig sem lögreglumenn þegar þá bar að. Ákærði kvaðst muna eftir því að í þessum átökum hefði hann séð mann liggja í götunni og halda um höfuð sér. Spurður hvort hann hefði lent í átökum við þennan mann kvað hann þetta aldrei hafa verið „maður á mann“, heldur hefðu þeir allir verið að berja hver annan. Ákærði kvaðst hafa áttað sig á því eftir að hann var handtekinn að hann hefði sjálfur verið sleginn og hefði hann síðar leitað á slysadeild. Hann kvaðst ekki geta sagt til um hver hefði slegið hann.

Vitnið, A, kvaðst hafa verið að koma út af skemmtistað þegar hann hefði séð þrjá menn, sem ætluðu að „hjóla í“ þann fjórða. Hann kvaðst hafa ætlað að ganga á milli og stöðva þetta, en fengið högg í höfuðið og ekki muna neitt fyrr en hann rankaði við sér eftir að lögregla kom á vettvang. Hann kvaðst ekki hafa þekkt neinn af mönnunum og ekki geta sagt til um hver sló hann.

Vitnið, B, kvaðst hafa verið á gangi með félögum sínum, ákærða og C, og hefði C dregist eitthvað aftur úr. Þeir ákærði hefðu síðan séð að C var umkringdur hópi manna og voru einhverjar ýtingar í gangi. Þeir hefðu séð að mennirnir, sem voru Íslendingar, voru farnir að berja C og hefðu þeir þá ráðist á mennina. Hópur fólks hefði verið þarna og fylgst með því sem átti sér stað. Það hefði verið mikill atgangur og kvaðst vitnið ekki geta sagt til um hver sló eða sparkaði í hvern. Vitnið kvað þá ákærða hafa reynt að toga C í burtu og hefði hann einnig tekið eftir því að mennirnir sem þeir áttu í höggi við slógust innbyrðis. Síðan hefði lögreglu borið að og hefðu þeir félagarnir verið handteknir, en ekki Íslendingarnir. Hann kvaðst hvorki hafa séð ákærða slá einhvern hnefahögg né séð hann í átökum við einhvern ákveðinn mann. Þetta hefðu verið þrír eða fjórir menn sem þeir áttu í átökum við og kvaðst hann ekki geta sagt til um hver gerði hvað. Þá kvaðst hann ekki minnast þess að einn Íslendinganna hefði legið í götunni þegar lögreglumennina bar að. Hann kvað lögreglumennina hafa komið hlaupandi og hefðu þeir hrópað eitthvað, sem hann hefði ekki áttað sig á hvað var, en mikill hávaði hefði verið á vettvangi. Lögreglumennirnir hefðu verið óeinkennisklæddir og hefði hann í fyrstu talið þetta vera menn sem ætluðu að blanda sér í átökin og ráðast að þeim. Annar þeirra hefði skipað þeim að leggjast í götuna og kvaðst hann hafa verið lagstur þegar hann heyrði þennan mann kynna sig sem lögreglumann.

Vitnið, Þ-kk-nf I-kk-nf S-kk-nf lögreglumaður, sem ritaði frumskýrslu í málinu, kvaðst hafa verið við eftirlit við veitingastað í miðborginni ásamt A-kk-þgf J-kk-þgf lögreglumanni og hefðu þeir verið óeinkennisklæddir. Hann kvaðst hafa séð þrjá menn, sem hefðu verið að hrópa að fólki, ganga upp Laugaveg. Skömmu síðar hefði hann séð þessa menn veitast að A og hefði ákærði slegið hann með krepptum hnefa í andlit. Mennirnir hefðu síðan umkringt A. Vitnið kvað þá lögreglumennina hafa hraðað sér til mannanna. Þeir hefðu gert grein fyrir því á íslensku og ensku að þeir væru lögreglumenn og sýnt lögregluskilríki. Hefðu tveir mannanna farið niður á hnén, en ákærði hlaupið inn í húsasund, þar sem vitnið handtók hann. Vitnið kvaðst hafa þekkt ákærða frá hinum mönnunum tveimur. Hann hefði séð hann slá A hnefahöggi og hefði hann fallið í jörðina við höggið, en eftir það hefðu mennirnir þrír sparkað í hann liggjandi. Vitnið kvaðst jafnframt muna eftir því að fimmti maður hefði verið á vettvangi, sem hefði verið mjög „agressívur“, en hann hefði ekki séð þann mann í átökum við ákærða og félaga hans.

Vitnið, E-kk-nf J-kk-nf lögreglumaður, kvað þá Þ-kk-þf I-kk-þf S-kk-þf hafa verið óeinkennisklædda við eftirlit við veitingastað við Laugaveg, og séð þrjá menn sem voru að kalla eitthvað. Hann hefði síðan orðið var við slagsmál og séð að þessir menn voru búnir að slá mann niður og voru að sparka í höfuð hans. Hann kvaðst ekki geta sagt til um hver mannanna sló eða sparkaði. Þeir hefðu hlaupið að mönnunum og hrópað „lögregla“ og „police“, en þeir hefðu verið með lögregluskilríki um hálsinn. Tveir mannanna hefðu virst gera sér grein fyrir því að þeir voru lögreglumenn því að þeir lögðust í jörðina, en ákærði hefði hlaupið í burtu. Þeir hefðu svo allir þrír verið handteknir. Fleira fólk hefði verið þarna á vettvangi, m.a. strákur sem hefði verið mjög æstur, en þeir hefðu ekki náð að ræða við hann um atvik. Hann kvaðst ekki muna hvort þessi maður hefði verið í einhverjum átökum við hina. Vitnið kvaðst ekki geta sagt til um hver mannanna þriggja sló A.

Vitnið, J-kk-nf Ö-kk-nf K-kk-nf sérfræðilæknir, staðfesti læknisvottorð sitt vegna A. Hann kvað ólíklegt að áverkar á höfði, sem lýst er í áverkavottorði, geti hafa hlotist af einu hnefahöggi, en það sé þó ekki útilokað ef höggið hafi komið á liðamót kjálka. Þá geti áverkarnir hafa hlotist af spörkum eða falli.

Niðurstaða

Af hálfu verjanda ákærða er þess aðallega krafist að málinu verði vísað frá dómi, enda sé rannsókn þess svo ábótavant að ekki verði lagður á það dómur. Vísar verjandi einkum til þess að ekki hafi verið teknar skýrslur af vitnum, sem voru á vettvangi í umrætt sinn. Að mati dómsins eiga þessi atriði ekki að valda frávísun málsins, heldur koma til skoðunar við mat á því hvort ákæruvaldinu hefur tekist að sýna fram á sekt ákærða. Er því hafnað kröfu um frávísun málsins.

Ákærði neitar sök og kveðst ekki hafa slegið A hnefahögg í andlit. Hafa ákærði og B lýst því að þeir hafi, ásamt nafngreindum manni, lent í átökum við hóp manna og hafi talsverður atgangur verið á vettvangi. Lögreglumaðurinn Þ-kk-nf I-kk-nf S-kk-nf hefur borið að hann hafi séð ákærða slá A í andlitið og hafi hann ásamt félögum sínum sparkað í A eftir að hann féll í götuna. Svo sem rakið hefur verið gátu önnur vitni sem gáfu skýrslu við aðalmeðferð málsins ekki borið um hver hefði slegið A í þeim átökum sem áttu sér stað í umrætt sinn.

Ákærði hefur einnig neitað því að hafa óhlýðnast fyrirmælum lögreglu, eins og lýst er í ákæru. Hefur hann borið að hann hafi ekki áttað sig á því að um lögreglumenn væri að ræða. Fram er komið að lögreglumennirnir voru óeinkennisklæddir. Þá hefur komið fram hjá ákærða, vitninu B og lögreglumönnunum tveimur, að mikið hafi gengið á og er ekki ótrúverðugur framburður ákærða um að hann hafi ekki heyrt þegar lögreglumennirnir gerðu grein fyrir sér.

Með hliðsjón af framansögðu, og vísan til 108. og 109. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008, telst ósannað að ákærði hafi slegið A hnefahögg í andlit, með þeim afleiðingum sem í ákæru greinir. Jafnframt þykir ósannað að ákærði hafi gert sér grein fyrir því að mennirnir tveir sem komu aðvífandi voru lögreglumenn og að hann hafi haft ásetning til að óhlýðnast fyrirmælum lögreglu, eins og honum er gefið að sök í ákæru. Verður ákærði sýknaður af kröfum ákæruvalds í málinu.

Eftir úrslitum málsins er skaðabótakröfu A vísað frá dómi.

Samkvæmt 218. gr. laga um meðferð sakamála greiðist sakarkostnaður úr ríkissjóði, þ.m.t. málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, B-kk-ef D-kk-ef H-kk-ef hdl., 238.450 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið K-kvk-nf Ó-kvk-nf E-kvk-nf, fullrúi lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu.

R-kvk-nf H-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóminn.

Dómsorð:

Ákærði, X, er sýkn af kröfum ákæruvaldsins.

Skaðabótakröfu A er vísað frá dómi.

Allur sakarkostnaður málsins greiðist úr ríkissjóði, þ.m.t. málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, B-kk-ef D-kk-ef H-kk-ef hdl., 238.450 krónur.

R-kvk-nf H-kvk-nf