S-357/2007

Mál þetta, sem dómtekið var 4. þ.m., er höfðað með ákæru ríkissaksóknara útgefinni 2. apríl 2007 á hendur H-kk-þgf B. I-kk-þgf, [kt.], Hafnagötu 19, Höfnum, „fyrir brot gegn valdstjórninni, með því að hafa að kvöldi þriðjudagsins 10. október 2006 hringt tvívegis á heimili I-kvk-ef L. J-kvk-ef, sýslumanns á Eskifirði, út af skyldustörfum hennar og hótað henni lífláti, en ákærði lét meðal annars þau orð falla að hann ætlaði að nota tvo grimma hunda til verksins.“

Er þessi háttsemi í ákæru talin varða við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Er þess krafist í ákæru að ákærði verði dæmdur til refsingar.

Ákærði krefst aðallega sýknu en til vara að honum verði gerð sú vægasta refsing sem lög leyfa. Þá krefst hann hæfilegra málsvarnarlauna til handa skipuðum verjanda sínum og að þau verði greidd úr ríkissjóði.

I.

Við aðalmeðferð málsins gáfu skýrslu, auk ákærða, vitnin I-kvk-nf L. J-kvk-nf, sýslumaður á Eskifirði, S-kk-nf K-kk-nf S-kk-nf og G-kk-nf S-kk-nf, lögreglumaður.

Í kærubréfi I-kvk-ef L. J-kvk-ef kemur fram að þriðjudaginn 10. október 2006 um klukkan 19 hafi karlmaður hringt á heimili hennar og tilkynnt henni að hann hyggðist láta drepa hana. Hafi hún slitið símtalinu. Stuttu síðar hafi sami maður hringt aftur og endurtekið ummæli sín og sagst myndu nota tvo hunda til verksins. Hafi hún spurt manninn til nafns en hann hafi neitað að gefa það upp. Hafi hún innt eftir tilefni hótunarinnar og hafi maðurinn þá sagt að hún ætti að vita hvað um væri að ræða og færi hún út af þessu „krummaskuði“ sem hún byggi á þá yrði hún drepin. Hafi hún þá lagt símtækið til hliðar og gert ráðstafanir til að símtalið yrði rakið.

Óskað mun hafa verið upplýsinga frá Símanum um símtöl í heimasíma I-kvk-ef og liggur fyrir bréf frá fyrirtækinu um að klukkan 19:08 hafi verið hringt úr síma ákærða í símanúmer I-kvk-ef og skráð að símtalið hafi staðið í 19 sekúndur. Aftur hafi verið hringt klukkan 19:11 og það símtal staðið í 101 sekúndu. Einnig eru skráðar tvær hringingar milli símanna ríflega 10 mínútum síðar, en af skráningunni má ráða að þeim hringingum hafi ekki verið svarað.

Fimmtudaginn 12. október 2006 tók vitnið G-kk-nf S-kk-nf lögreglumaður við embætti sýslumannsins í Keflavík skýrslu af ákærða vegna málsins. Var ákærði þar í upphafi beðinn að tjá sig sjálfstætt um sakarefnið og þá bókað eftir honum að hann byrji á að játa að hafa hringt í I-x-x þriðjudaginn 10. október 2006 og hótað henni. Óskar hann að því loknu eftir að gera grein fyrir aðdraganda málsins. Er haft eftir honum að hann hafi flutt til Neskaupstaðar í ágúst 1997 og hafi þar leigt hús og hafi vinur hans, vitnið S-kk-nf flutt í húsið með honum. Lýsir hann því síðan að þeir félagar hafi orðið fyrir aðkasti nafngreinds manns þar sem þeir hafi búið saman og hafi hann borið upp á þá að þeir væru hommar. Hafi þeir ekki fengið stundarfrið fyrir þessu áreiti og viðkomandi maður hafi einnig verið að dreifa þessari sögu um bæinn.

Hafi þeir reynt að kæra viðkomandi mann vegna þessa og hafi leitað til I-kvk-ef L. J-kvk-ef sýslumanns á Eskifirði í því skyni en hún hafi ekki hlustað á þá og ekki gert neitt í málinu. Haft er eftir ákærða að hann hafi búið á Neskaupstað í níu ár og allan þann tíma hafi nefndur maður verið að áreita hann og fengið einnig aðra í lið með sér.

Þá er haft eftir ákærða að það næsta sem gerst hafi og hafi orðið tilefni þess að hann hafi hringt í I-x-x umrætt kvöld hafi verið atvik sem gerst hafi í mars 2005. Þá hafi hann í tilteknu mötuneyti misst disk í vegg sem hafi brotnað og flís úr disknum farið í höfuð stúlku sem þar hafi verið nærri. Í tilefni þessa hafi I-x-x gefið út ákæru á hendur honum fyrir líkamsárás. Hafi hann í héraðsdómi verið sýknaður af ákæru um líkamsárás en sakfelldur fyrir að valda fólki hættu með því að kasta disknum í vegginn. Hæstiréttur hafi síðar vísað ákæru á hendur honum frá héraðsdómi. Lýsti ákærði því einnig að í september sl. hafi hann verið krafinn um greiðslu lögmannskostnaðar vegna framangreinds máls og hafi hann verið í uppnámi vegna þess og hafi kennt I-kk-þgf um þetta, þar sem hún hafi ranglega ákært hann.

Haft er eftir ákærða að honum sé mjög í nöp við I-x-x vegna þeirra atvika sem að framan er lýst.

Þá kemur fram í skýrslunni að umræddan þriðjudag hafi ákærði verið heima hjá sér ásamt vitninu S-kk-þgf K-x-x S-kk-þgf. Er haft eftir ákærða að S-kk-nf hafi hlustað á símtöl ákærða við I-x-x og verið að reyna að fá hann til að hætta þar sem S-kk-þgf hafi fundist ákærði vera að gera einhverja vitleysu. Þá er haft eftir ákærða að hann hafi verið mjög drukkinn þegar hann hafi hringt. Hann hafi byrjað að drekka úr 750 ml. vodkaflösku um klukkan 17:30 þennan dag og hafi verið næstum búinn að tæma hana þegar hann hafi hringt fyrsta símtalið.

Þá eru í skýrslunni borin undir hann ummæli sem hann á að hafa viðhaft við I-kk-þf í símann. Kvaðst hann geta tekið undir það að hafa sagt: „Ég hyggst láta drepa þig.“ Þegar borin voru undir hann ummæli um að hann hafi sagst ætla að nota tvo hunda til verksins er haft eftir honum að hann hafi sagt við hana að hann ætlaði að fá tvo grimma Rottwailer hunda til að éta hana. Kvað ákærði þetta hafa átt að vera stríðni sem hann hafi tekið upp í áfengisvímunni en hafi séð þegar víman hafi runnið af honum að það sem hann hafi sagt hafi verið grafalvarlegt. Einnig voru borin undir hann ummælin: „Þú átt að vita hvað um er að ræða og ef þú ferð út af þessu krummaskuði sem þú býrð á verður þú drepin.“ Er sagt í skýrslunni að ákærði hafi viðurkennt að hafa viðhaft þessi ummæli.

Þegar ákærði var spurður um hversu oft hann hafi hringt er haft eftir honum að hann hafi hringt einu sinni og talað við I-kk-þf en hafi reynt að hringja oftar en þá hafi ekki verið svarað. Það hafi verið tvisvar að því er hann haldi.

Aðspurður um það hvort hann hafi ætlað að framfylgja þessum hótunum svaraði hann neitandi. Þetta hafi verið vitleysisskapur í honum og hann skammist sín mikið fyrir þetta. Er haft eftir honum að þetta hafi átt að vera grín hjá honum í ölæðinu. Hann hafi líklega ætlað að skelfa hana eitthvað, en kvaðst ekki hafa ætlað að fara í felur með þetta. Hann hafi t.d. hringt úr heimasíma sínum. Hann kvaðst ekki hafa hugsað út í það að þetta kynni að valda ótta hjá I-x-x og fjölskyldu hennar og að hann myndi ekki gera þetta aftur. Helst vildi hann biðja I-x-x og hennar fjölskyldu afsökunar á þessu.

Í skýrslu sinni fyrir dómi breytti ákærði framburði sínum og kvaðst ekki hafa hótað I-x-x í umræddu símtali. Hann viðurkenndi að vera henni reiður og lýsti nokkuð með sama hætti og fram kemur í lögregluskýrslu, aðdraganda þess að svo er. Þá kvaðst ákærði hafa hringt umrætt símtal og viðurkenna að hann hafi verið dónalegur, en ekki að hann hafi hótað I-x-x lífláti. Ákærði kvaðst nú ekki hafa verið verulega drukkinn, en nánar aðspurður kvaðst hann hafa drukkið úr vodkaflösku, sem hafi verið um það bil hálf þegar hann byrjaði, en flaskan hafi ekki verið tóm daginn eftir. Ákærði kvaðst aðspurður muna eftir þessu símtali. Þegar gengið var á ákærða um það hverju sætti breyttur framburður hans, miðað við það sem haft hefði verið eftir honum í lögregluskýrslu, kvaðst hann hafa óttast að verða sviptur frelsi sínu og hafi hann sagt það sem hann hafi talið að lögreglumanninum þóknaðist. Hafi hann verið spurður leiðandi spurninga og hafi veitt þau svör sem hann taldi að lögreglumaðurinn væri að sækjast eftir. Neitaði ákærði staðfastlega að hafa viðhaft þau ummæli sem lýst er í ákæruskjali. Þó kannaðist hann við að hann hafi meðan á símtalinu stóð heyrt gelt í hundi og hafi hann þá sagt við I-x-x að hann óskaði þess að þessi hundur biti hana. Ákærði lýsti því að hann væri andsnúinn ofbeldi og það færi fjarri að hann myndi beita slíku.

Í skýrslu sinni fyrir dómi kvað vitnið I-kvk-nf L. J-kvk-nf að hún hefði starfað sem sýslumaður á Eskifirði frá 1992. Vitnið kvað það hafa verið upp úr klukkan 19 þann 10. október 2006 að hún hafi setið og hlýtt á kvöldfréttir þegar hringt hafi verið heim til hennar og djúp karlmannsrödd hafi sagt í símann að hann hyggðist láta drepa hana. Hafi henni brugðið við þetta og hafi hún skellt á. Örfáum mínútum síðar hafi verið hringt aftur og sami maður hafi endurtekið fyrrgreind orð og hafi jafnframt sagst ætla að láta tvo hunda drepa hana. Hún kvaðst hafa spurt hver þetta væri en maðurinn hafi ekki viljað segja til nafns. Þá hafi hún spurt hvers vegna þessi hótun væri til komin en þá hafi maðurinn sagt að hún ætti að vita það og að ef hún færi út af þessu „krummaskuði“ sem hún byggi á yrði hún drepin. Þá kvaðst hún ekki hafa þolað meira og hafi lagt símann frá sér og hafi gert ráðstafanir til að láta rekja símtalið. Síðan hafi hún lagt símann á, en síðar um kvöldið, um hálf tólf leytið, hafi aftur verið hringt. Hafi maður hennar svarað þá, í tvígang, en skellt hafi verið á. Síðast hafi verið hringt um hálf eitt. Aðspurð um það hvort hún minntist þess að maðurinn hefði viðhaft einhver fleiri orð í símann kvað I-x-x að símtalið hefði verið mjög stutt. Maðurinn hafi verið mjög yfirvegaður og rólegur, beinskeyttur og skýrmæltur. Hún kvaðst ekki hafa haft hugmynd um það hver maðurinn var og hann hefði ekki útskýrt það fyrir henni. I-x-x kvaðst hafa tekið þessa hótun mjög alvarlega. Hótunin hafi verið sett fram með ákveðnum og yfirveguðum hætti og það hafi verð tilgreint hvernig verknaðurinn hafi átt að fara fram og hvar og þetta hafi henni fundist mjög ógnvekjandi. Aðspurð um fyrri samskipti sín við ákærða kvað I-x-x að hún hefði gefið út ákæru á hendur honum árið 2005 fyrir ofbeldisbrot og hafi henni verið kunnugt um að í réttarhaldi í því máli hafi leigjandi ákærða verið mjög æstur í garð hennar vegna mála sem upp hefðu komið á Neskaupstað, stuttu eftir að hún hafi tekið við þar. Hafi málin verið rannsökuð og ekki verið talið tilefni til útgáfu ákæru og send hafi verið tilkynning þar um. Að þetta hafi verið ástæða þess að ákærði hafi farið af stað með líflátshótun í hennar garð hafi fært henni heim sanninn um það að ákærði og félagi hans væru mjög illa staddir tilfinningalega og haldnir ranghugmyndum og hafi hún talið þá hættulega. Tók I-x-x fram að í framhaldi af þessum atburði hafi verið styrktar læsingar á heimili hennar og komið upp vörnum, þar sem hún hafi tekið hótanir ákærða alvarlega. Aðspurð kvað I-x-x að sér hafi ekki verið illa við ákærða fyrir þennan atburð og ekki núna, en vorkenni honum. Nánar aðspurð kvað hún símtöl þessi hafa verið stutt og hún hafi lokið því fyrra með því að skella á.

Tekin var skýrsla hjá lögreglu af S-kk-þgf K-kk-þgf S-kk-þgf, en hann leigir hjá ákærða. Í skýrslunni er haft eftir S-kk-þgf að hann hafi komið heim úr vinnu um klukkan 19 umræddan dag og hafi ákærði þá verið inni í herbergi sínu að tala í síma. Hafi ákærði verið mjög fullur. Er haft eftir S-kk-þgf að ákærði hafi verið að segja við viðmælanda sinn í símanum að réttast væri að siga Rottwailer hundum á viðmælandann. Þá er haft eftir S-kk-þgf að hann hafi sagt deginum áður við ákærða að gaman væri að þjálfa Rottwailer hunda sem séu í einangrunarstöðinni í Höfnum, þar sem S-kk-nf sé að vinna. Er þá haft eftir S-kk-þgf að hann hafi verið að ræða þetta við ákærða en ákærði síðan farið að tala um R-x-x hund við viðmælanda sinn í símann, en S-kk-nf hafi ekki vitað hver sá viðmælandi var. Þá er aftur haft eftir S-kk-þgf að ákærði hafi verið mjög fullur og hafi verið að segja í símann eitthvað á þá leið að réttast væri að siga þessum hundum á einhvern, en S-kk-nf hafi ekki náð samhenginu. Þá er haft eftir S-kk-þgf að þar sem ákærði hafi verið þetta fullur og S-kk-þgf hafi fundist hann vera að segja einhverja vitleysu í símann hafi hann tekið símann af ákærða. Ákærði hafi verið svo fullur að hann hafi varla getað staðið upp. S-kk-nf hafi ekki heyrt ákærða viðhafa morðhótanir í símann og hann hafi einungis orðið vitni að þessu eina símtali. Haft er eftir S-kk-þgf að hann hafi farið að sofa um klukkan 23 um kvöldið. Ákærði hafi vart getað hringt aftur fyrir þann tíma en hvað hann hafi gert eftir þetta viti hann ekki um. Hann hafi talið að ákærði væri farinn að sofa.

Í framburði sínum fyrir dómi vék S-kk-nf nokkuð frá því sem að framan er rakið. Lýsti S-kk-nf því með nokkuð sama hætti hvenær hann kom heim úr vinnu umrætt kvöld og að þegar hann hafi komið hafi ákærði verið að tala í símann um einhverja hunda, en vitnið hafi ekki vitað neitt um hvaða hunda hann hefði verið að tala eða af hvaða tegund þeir hafi átt að vera. Hann ítrekaði að hann hefði ekki vitað við hvern ákærði hefði verið að tala og kvaðst ekki hafa spurt hann neitt út í það. Vitnið kvað ákærða hafa verið drukkinn en ekkert mjög og kvaðst ekkert vita hvað hann hefði verið búinn að drekka mikið. Kvaðst vitnið hafa tekið af ákærða símann og hafa sagt honum að fara að sofa og það hafi ákærði gert. Vitnið kvaðst ekkert hafa talað um þetta símtal við ákærða síðar, enda hafi hann farið til vinnu snemma næsta morgun og þá hafi ákærði verið sofandi. Borin voru undir vitnið ummæli sem eftir honum eru höfð í lögregluskýrslu um að hann hafi heyrt að ákærði hafi verið að segja við viðmælanda sinn í símann að réttast væri að siga Rottwailer hundum á viðmælandann. Kvaðst vitnið aldrei hafa sagt þetta en hann hafi daginn áður verið að tala við ákærða um Rottwailer hunda, en vitnið kvað að á þessum tíma hafi verið slíkir hundar á einangrunarstöð þeirri er vitnið starfi á. Kvað hann möguleika að lögreglan hafi misskilið það sem hann sagði en hann hafi verið að lýsa fyrir lögreglunni að hann hafi rætt við ákærða um Rottwailer hunda daginn fyrir atburðinn. Þá var S-kk-nf spurður um þau ummæli sem höfð voru eftir honum í lögregluskýrslu um að daginn eftir þennan atburð hafi ákærði verið í „blackouti“. Kvað S-kk-nf að hann viti ekkert um það hvað ákærði hafi verið búinn að drekka mikið og því hafi hann ekki getað fullyrt um þetta og viti í raun ekkert um það. Hann kvaðst hafa spurt ákærða út í þetta mál eftir að lögregla hafi óskað eftir að hann gæfi skýrslu, en kvaðst annars ekki leggja í vana sinn að spyrja ákærða út í við hverja hann sé að tala í síma. Þá kvað hann rétt að ákærða sé í nöp við I-x-x frá því þeir hafi búið fyrir austan, en vitnið hafi einnig leigt hjá ákærða þar. Hafi þeir þar orðið fyrir einelti sem I-x-x hafi ekki viljað gera neitt í. S-kk-nf tók hins vegar fram að ákærði myndi aldrei gera henni illt. Aðspurður um það af hverju hann hafi séð ástæðu til að taka símann af ákærða kvað S-kk-nf að hann starfaði við einangrunarstöð og yfirmanni hans sé ekki vel við að starfsmenn séu að tala um hvaða hundar séu þar. Þegar S-kk-nf hafi heyrt ákærða vera að tala um einhverja hunda við einhvern hafi hann óttast að hann færi að segja einhverja vitleysu. Mátti skilja S-kk-þf á þann veg að hann tengdi þetta við að hann hefði verið daginn áður að segja ákærða frá Rottwailer hundum sem í stöðinni hafi verið á þessum tíma og hann hafi ekki kært sig um að ákærði væri að ræða það við einhverja óviðkomandi. S-kk-nf áréttaði aðspurður að hann hafi ekki heyrt ákærða hóta neinu í símann og að hann hafi ekki heldur heyrt ákærða tala um að siga hundum á einn eða neinn.

Vitnið G-kk-nf S-kk-nf lögreglumaður kom fyrir dóminn og staðfesti skýrslur sem hann tók í þágu rannsóknar málsins. Aðspurður af verjanda ákærða hvers vegna hann hefði ekki beðið ákærða að lýsa sjálfstætt þeim ummælum sem hann hafi viðhaft í umræddu símtali kvað G-kk-nf að ákærði hefði í upphafi skýrslutöku viðurkennt að hafa hringt símtalið og hafa viðhaft hótanir í garð I-x-x og hann hafi einfaldlega verið að bera undir ákærða ummæli sem haldið hafi verið fram í kærubréfi að hann hafi viðhaft í umræddu símtali.

II.

Ákærði hefur með ítarlegum hætti lýst því hér fyrir dómi að honum sé í nöp við I-kvk-þf L. J-kvk-þf, sýslumann á Eskifirði, og að rekja megi þá andúð annars vegar til þess að hún hafi að mati ákærða ekki aðhafst neitt vegna kæru hans gegn nafngreindum manni vegna áreitis sem hann og leigjandi hans hafi að sögn orðið fyrir og hins vegar til ákæru sem hún hafi gefið út á hendur honum á árinu 2005. Því máli hafi lokið með dómi Hæstaréttar 15. júní 2006 þar sem ákærunni hafi verið vísað frá héraðsdómi.

Ákærði hefur einnig viðurkennt að hafa hringt í I-x-x um klukkan 19 að kvöldi 10. október og að ástæða símtalsins hafi verið andúð hans á henni vegna framangreindra atvika. Liggur því fyrir að ummæli hans voru látin falla vegna embættisverka I-kvk-ef L. J-kvk-ef, sem sýslumanns og falla því undir verknaðarlýsingu 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, að öðrum skilyrðum uppfylltum.

Vitnið I-kvk-nf L. J-kvk-nf hefur lýst því með skýrum og skilmerkilegum hætti að hringt hafi verið í hana í tvígang á heimili hennar á umræddum tíma. Hafi dimm karlmannsrödd lýst því að hann ætlaði að láta drepa hana og hafi henni brugðið og lagt símann á. Stuttu síðar hafi verið hringt aftur og sama rödd hafi endurtekið ummælin og hafi sagt henni að hann ætlaði að nota tvo hunda til verksins. Þetta símtal hafi staðið nokkuð lengur en hið fyrra. Þessi framburður um umrædd símtöl fær stoð í upplýsingum sem liggja fyrir í málin um símasamskipti milli símanúmers ákærða og I-kvk-ef, þar sem skráð eru tvö símtöl það fyrra 19 sekúndur en hið síðara ein mínúta og tuttugu og ein sekúnda.

Ákærði viðurkenndi við skýrslutöku hjá lögreglu að hafa hótað I-x-x lífláti. Þegar borin voru undir hann ummæli sem höfð voru eftir honum í kærubréfi, að hann hafi ætlað að nota tvo grimma hunda til verksins, er bókað eftir honum að hann hafi sagst ætla að láta tvo grimma Rottwailer hunda éta hana. Ákærði hefur að mati dómsins ekki gefið trúverðugar skýringar á fráhvarfi sínu fyrir dómi frá síðastnefndum framburði sínum og er ekki unnt að fallast á þær röksemdir verjanda ákærða að svör sem bókuð eru eftir ákærða í lögregluskýrslu megi rekja til leiðandi spurninga rannsakara. Liggur fyrir í málinu myndbandsupptaka af umræddri skýrslutöku, sem dómari hefur horft á og fá röksemdir verjandans ekki stoð í þeirri myndbandsupptöku.

Þá liggur fyrir vitnisburður vitnisins S-kk-ef um að hann hafi heyrt ákærða vera að tala í símann og hafi hann verið að tala um einhverja hunda. Fyrir lögreglu bar S-kk-nf að hann hefði heyrt ákærða vera að tala í síma um að siga hundum á viðmælanda sinn, en fyrir dómi breytti hann þeim framburði sínum og kvaðst þá aldrei hafa heyrt ákærða tala um að siga hundum á einhvern.

Vitnisburður I-kvk-ef L. J-kvk-ef er staðfastur og í samræmi við önnur sakargögn. Samræmdist framburður ákærða fyrir lögreglu að öllu verulegu leyti frásögn I-kvk-ef um hvað þeim fór á milli í síma í umrætt sinn og þykja skýringar ákærða á breyttum framburði fyrir dómi ekki trúverðugar. Þá fær frásögn I-kvk-ef einnig stoð í framburði vitnisins S-kk-ef sem bar að ákærði hefði verið að tala í símann um einhverja hunda. Þykir því sannað í málinu að ákærði hafi hringt í I-kvk-þf L. J-kvk-þf í tvígang og hótað henni lífláti og hafi sagst ætla að nota tvo grimma hunda til verksins. Er hótun af þessu tagi til þess fallin að vekja með þeim sem fyrir verður ótta um líf sitt og heilbrigði. Eins og fyrr greinir var hótunin viðhöfð vegna embættisverka I-kvk-ef L. J-kvk-ef og er háttsemi ákærða því réttilega heimfærð til 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga.

Samkvæmt sakavottorði ákærða hefur hann ekki áður hlotið refsingar sem áhrif geta haft á refsiákvörðun í máli þessu.

Hugsanlega áfengisáhrif ákærða geta ekki afsakað verknað hans, né heldur óánægja hans með þau embættisverk I-kvk-ef sem hann hefur samkvæmt framansögðu vísað til. Á hann sér því ekki málsbætur.

Þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í 30 daga en rétt þykir að fresta fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, Þ-kk-ef S-kk-ef S-kk-ef héraðsdómslögmanns sem þykir hæfilega ákveðin 155.376 krónur og er virðisaukaskattur innifalinn í þeirri fjárhæð. Annan sakarkostnað leiddi ekki af málinu.

H-kk-nf B-kk-nf settur héraðsdómari dæmir mál þetta.

D ó m s o r ð :

Ákærði, H-kk-nf B. I-kk-nf, sæti fangelsi í 30 daga en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún falla niður að liðnum tveimur árum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns Þ-kk-ef S-kk-ef S-kk-ef héraðsdómslögmanns, 155.376 krónur.

H-kk-nf B-kk-nf