S-96/2007

Mál þetta, sem dómtekið var 6. maí sl., höfðaði lögreglustjórinn á Vestfjörðum með ákæru 6. desember 2007 á hendur ákærða, I-kk-þgf H-kk-þgf H-kk-þgf, kt. ... , nú til heimilis að Brekkutanga 12 í Mosfellsbæ;

„fyrir líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 8. júlí 2007, við Félagsheimilið Víkurbæ, Aðalstræti 24, Bolungarvík, slegið H-kk-þf M-kk-þf, kt. ... , nokkur hnefahögg í andlitið með þeim afleiðingum að hann nefbrotnaði.

Telst þetta varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20/1981.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu sakarkostnaðar.

Í málinu gerir B-kk-nf J-kk-nf, hrl., skaðabótakröfu fyrir hönd H-kk-ef M-kk-ef á hendur I-kk-þgf H-kk-þgf H-kk-þgf, samtals að fjárhæð kr. 395.824.“

Með ákæru 12. desember 2007 var opinbert mál, sem fékk númerið S-97/2007 hjá dómnum, höfðað gegn ákærða;

„fyrir fíkniefnalagabrot, með því að hafa sunnudaginn 11. nóvember 2007, á dvalarstað sínum að Mjallargötu 1, Ísafirði, haft í vörslum sínum 9,66 grömm af hassi, 0,368 grömm af tóbaksblönduðu hassi og 7 stykki af vímuefninu MDMA sem ákærði hafði í buxnavasa og lögregla fann við leit og lagði hald á.

Telst háttsemin varða við 2. gr., sbr. 5. og 6. gr. laga um ávana- og fíkniefni nr. 65/1974, sbr. lög nr. 60/1980, sbr. lög nr. 13/1985 og lög nr. 68/2001, og 2. gr. sbr. 14. gr. reglugerðar um ávana- og fíkniefni og önnur eftirlitsskyld efni nr. 233/2001, sbr. reglugerð nr. 848/202, sbr. reglugerð 248/2002.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og jafnframt að hin haldlögðu fíkniefni skv. ákæru verði gerð upptæk, sbr. 6. mgr. 5. gr. laga nr. 65/1974, sbr. 2. mgr. 14. gr. reglugerðar nr. 233/2001.“

Við þingfestingu 19. desember sl. var mál nr. S-97/2007 sameinað máli þessu.

Af hálfu ákærða er þess aðallega krafist hvað varðar sakargiftir samkvæmt ákæru frá 6. desember 2007 að hann verði sýknaður af kröfum ákæruvalds, en hvað sakargiftir samkvæmt ákæru frá 12. desember 2007 varðar krefst ákærði vægustu refsingar sem lög leyfa. Sömu kröfu og síðast greinir gerir ákærði til vara í málinu, verði ekki fallist á áðurgreinda sýknukröfu hans. Að endingu krefst verjandi ákærða hæfilegra málsvarnarlauna úr ríkissjóði sér til handa. Hvað bótakröfu varðar krefst ákærði þess aðallega að hann verði sýknaður af kröfunni, en til vara að bótakrafan verði lækkuð.

I.

Samkvæmt framlögðum rannsóknargögnum kom H-kk-nf M-kk-nf á lögreglustöðina á Ísafirði 11. júlí 2007 og lagði fram kæru á hendur ákærða vegna líkamsárásar sem H-kk-nf kvað hafa átt sér stað aðfaranótt 8. sama mánaðar fyrir utan félagsheimilið Víkurbæ í Bolungarvík. Af rannsóknargögnum lögreglu verður ráðið að H-kk-nf hafi síðla þá nótt komið á lögreglustöðina og hafi þá verið teknar af honum ljósmyndir. Síðar sama dag leitaði H-kk-nf sér aðhlynningar á slysadeild Heilbrigðisstofnunar Ísafjarðarbæjar.

Í málinu liggur frammi vottorð læknanna G-kk-ef S-kk-ef M-kk-ef og F-kk-ef F-kk-ef G-kk-ef frá 10. júlí 2007. Í vottorðinu segir meðal annars svo:

Skoðun: Kemur ásamt móður sinni og bróður á slysadeildina. Er nokkuð markeraður eftir nóttina, bólginn yfir nefið og það stefnir nokkuð til hægri. Er marinn inferiort við orbita, og bólginn yfir mjúkvefjum medial hluta kinnbeins. Einnig er hann nokkuð rispaður á enni beggja vegna og yfir á gagnauga vinstra megin. Eins er hann með 1 cm skurð, í hársverðinum í miðlínu ofan við ennið, um 4 cm frá hárlínu.

Hann er aumur við þreifingu yfir nefi, meira vinstra megin og eins yfir medial hluta kinnbeins vinstra megin. Ekki eymsli við þreifingu hliðlæga hluta arcus zygomaticus, eða umhverfis orbita. Ekki eymsli við þreifingu á nefbeini beggja vegna eða os. maxillaris neðan við arcusinn. Ekki eymsli við þreifingu yfir mandibulae og/eða einkenni um áverka við tyggingu, eða við að neðri kjálkinn er færður til hliðanna.

Ekki verkur við þreifingu yfir höfuðkúpunni, utan særindi í kringum skurðinn í hársverðinum. Taugaskoðun var eðlileg, eðlilegar augnhreyfingar og engin tvísýni.

Tekin var röntgen mynd af andlitsbeinum 090707: Það sjást brot í os nasalia hægra megin með skekkju. ...

Niðurstaða: Nefbrot.

Undir rannsókn málsins voru teknar skýrslur af þó nokkrum fjölda vitna. Þá var 15. ágúst 2007 tekin lögregluskýrsla af ákærða. Kannaðist hann við að hafa lent í átökum við H-kk-þf M-kk-þf umrædda nótt og að hafa í þeim átökum slegið H-kk-þf. Ákærði bar því hins vegar við að það hefði hann gert í sjálfsvörn. Nánar er vikið að framburði ákærða hjá lögreglu í kafla II A hér á eftir.

Um málsatvik hvað varðar ákæru lögreglustjórans á Vestfjörðum frá 12. desember 2007 vísast til þess sem að framan er rakið úr ákærunni.

II.

A.

Ákærði gaf skýrslu hjá lögreglu vegna hinnar meintu líkamsárásar 15. ágúst 2007. Í skýrslu lögreglu er meðal annars bókað eftir ákærða:

I-kk-nf segir að H-kk-nf hafi kallað á hann (I-kk-nf) og spyrt (sic) hvers vegna hann hafi verið að ljúga upp á hann. I-kk-nf segist ekki hafa skilið H-kk-þf hvað hann hafi átt við, en telur það hafa verið út af einhverju gömlu óloknu máli þeirra á milli....

I-kk-nf segir að H-kk-nf hafi gengið að sér og ýtt við honum með báðum höndum á brjóstkassann, tvisvar sinnum og reyndi síðan að kýla hann í andlitið. I-kk-nf segist hafa brugðist við því með þeim hætti, með því að verja sig, að hann bar fyrst vinstri hendi fyrir sig, setti hana síðan ofan á öxl og háls H-kk-ef, þannig að H-kk-nf hallaði fram á við og þá segist hann hafa kýlt H-kk-þf tvisvar sinnum upp undir andlitið, með krepptum hnefa hægri handar. Um var að ræða stutt en ekki þung hnefahögg. I-kk-nf segir að síðan hafi hann kýlt H-kk-þf aftur í þriðja sinn með krepptum hnefa hægri handa (sic), sem var hvað þyngst. Eftir það segist I-kk-nf hafa gengið í burtu.

I-kk-nf segist aðspurður (sic) að H-kk-nf hafi ekki fallið í jörðina við þessi hnefahögg, en segist viðurkenna að H-kk-nf hafi hlotið áverka á andliti af hans völdum. I-kk-nf segir að það hafi blætt úr andliti H-kk-ef eftir þetta, en segist ekki vita hvers konar áverka H-kk-nf hafi hlotið.

I-kk-nf segist hafa farið strax í burtu, þar sem hann vildi ekkert „vesen“.

I-kk-nf er spurður tilefni (sic) þessarar meintu líkamsárásar? (sic)

I-kk-nf segir að tilefni þessa hafi verið um sjálfsvörn að ræða, þar sem H-kk-nf réðst að honum eins og fyrr greinir og einnig þar sem hann sjálfur segist hafa brugðist illa við þessu, reiðst í nokkrar sekúndur.

B.

Við fyrirtöku málsins 10. mars sl. játaði ákærði sök samkvæmt ákæru lögreglustjórans á Vestfjörðum frá 12. desember 2007.

Við upphaf aðalmeðferðar málsins greindi ákærði svo frá að aðfaranótt sunnudagsins 8. júlí 2007, um kl. 04:00, hefði hann verið staddur við félagsheimilið í Bolungarvík og verið að ræða við A-kk-þf I-kk-þf. H-kk-nf M-kk-nf hefði þá komið aftan að A-kk-þgf og tekið að stara í augu ákærða í þeim tilgangi að espa hann upp. Tók ákærði fram í því sambandi að þeir H-kk-nf hefðu verið æskuvinir, verið bestu vinir í ein 18 ár. H-kk-nf hefði því vitað hvernig hægt væri að espa ákæra upp.

Ákærði, sem sjálfur kvaðst hafa verið allsgáður, sagði H-kk-þf augljóslega hafa verið „kafdópaðan“. H-kk-nf hefði því næst tekið að öskra á ákærða og vænt hann um að hafa verið að bera út ósannindi um sig. Á þessum tímapunkti hefði H-kk-nf verið kominn fram fyrir A-kk-þf, hann hafi ýtt í ákærða sem kvaðst hafa bakkað undan. Ákærði sagði H-kk-þf þá hafa slegið til sín en hann náð að verjast með vinstri hendi. Ákærði hefði síðan slegið H-kk-þf tvö högg með hægri hendi og svo gengið í burtu.

Nánar lýsti ákærði höggum sínum svo að H-kk-nf hefði snúið andlitinu niður og ákærði kýlt upp, en tók fram að ekki hefði verið um full högg að ræða. Um hvar högg hans hefðu komið í H-kk-þgf bar ákærði að þau hefðu væntanlega komið á nef H-kk-ef eða enni, en tók fram að þar sem H-kk-nf hefði vísað andliti sínu niður hefði hann ekki séð nákvæmlega hvar höggin lentu.

Aðspurður um hvort H-kk-nf hefði fengið áverka við höggin svaraði ákærði: „Þegar ég er kominn að bílnum þá er hann að öskra á eftir mér: Þú ert dauður, þú ert dauður. Þá lít ég á hann og þá sé ég að hann er með blóð í andlitinu.“ Er myndir af H-kk-þgf, sem lögregla tók síðar um nóttina af honum á lögreglustöðinni á Ísafirði, voru bornar undir ákærða bar ákærði að svo mikið blóð sem á þeim sést hefði ekki verið í andliti H-kk-ef, ákærði hefði einungis veitt athygli einni blóðrák ofan við nef hans.

Svo sem áður var rakið bar ákærði fyrir dómi að þeir H-kk-nf hefðu verið bestu vinir í ein 18 ár. Er atvik máls gerðust hefðu þeir hins vegar ekki verið búnir að ræðast við í eitt ár. Ástæðu þess sagði ákærði hafa verið þá að H-kk-nf hefði borið ljúgvitni gegn sér.

III.

H-kk-nf M-kk-nf skýrði svo frá fyrir dómi að umrædda nótt hefði hann verið að skemmta sér í Bolungarvík. Aðspurt um ástand sitt svaraði vitnið því til að það hefði verið búið að drekka nokkra bjóra en alls ekki verið mjög ölvað. Vitnið kvaðst hafa staðið við götuna ásamt vinum sínum er ákærði hefði gengið hjá og horft á vitnið. Sagði vitnið ákærða hafa haft „... ástæðu til að lemja mig í eitt og hálft ár ...“ þar sem ákærði hefði verið að bera ósannindi upp á vitnið. Væringar þeirra ákærða sagði vitnið eiga upphaf í fíkniefnamáli og héldi ákærði því fram að vitnið hefði klagað sig fyrir lögreglu. Vitnið kvaðst hafa spurt ákærða út í fyrrnefndan rógburð þarna um nóttina og hann svarað með því að lemja vitnið með þeim afleiðingum að það hlaut tvöfalt nefbrot. Þá hefði blóð fossað úr andliti vitnisins. Við árásina sagðist vitnið hafa fallið í götuna og áleit vitnið að við fallið hefði það hlotið þær rispur í andliti sem í áverkavottorði er lýst. Er hann hefði staðið upp aftur hefði hann séð ákærða yfirgefa vettvang á bifreið sinni.

Vitnið kannaðist við að hafa stuttu síðar reynt að skalla Á-kk-þf H-kk-þf en gat ekki sagt til um með nokkurri vissu hvort sér hefði tekist að ná til Á-kk-ef þar sem hann hefði náð að bera hendur fyrir sig. Á-kk-nf kvað vitnið vera vin ákærða sem búinn hefði verið að vera með stæla við sig.

Spurt út í ummæli, sem höfð eru eftir vitninu í lögregluskýrslu frá 11. júlí 2007, þess efnis að honum hefði fundist ákærði standa óþægilega nærri sér og hann því „... ýtt I-kk-þgf H-kk-þgf frá.“ svaraði vitnið því fyrst til að það myndi ekki eftir að hafa ýtt ákærða og vísaði til þess að langur tími væri liðinn frá því atvik máls gerðust. Nánar aðspurt sagðist vitnið hins vegar kannast við að hafa ýtt í ákærða, eftir að hann hafði gengið upp að vitninu.

A-x-x M-kvk-nf R-kvk-nf kvaðst umrætt sinn hafa staðið neðan við félagsheimilið í Bolungarvík. Hefði vitnið séð hvar ákærði og H-kk-nf M-kk-nf stóðu í nokkurri fjarlægð, nærri styttu sem sé skammt frá félagsheimilinu. Fyrst hefðu þeir rætt heillengi saman en ákærði, sem vitninu hefði virst æstur og öskrað að H-kk-þgf, síðan kýlt H-kk-þf oftar en einu sinni í andlitið.

Fyrir dómi voru eftirfarandi ummæli í lögregluskýrslu borin undir vitnið: „A-x-x segir að þeir H-kk-nf og I-kk-nf H-kk-nf voru búnir að tala heillengi saman þegar hún segist hafa heyrt allt í einu einhver læti. Hún segist hafa litið í áttina til þeirra H-kk-ef og I-kk-ef H-kk-ef, segist hún hafa séð hvar I-kk-nf H-kk-nf var að kýla H-kk-þf.“ Sérstaklega spurt út í þessi ummæli sín kvað vitnið það ekki útilokað að H-kk-nf hefði gert eitthvað á hlut ákærða áður en ákærði kýldi hann í andlitið, en tók fram að það hefði ekki séð neitt slíkt til H-kk-ef.

Við atlögu ákærða sagði vitnið H-kk-þf hafa hlotið sár á enni og þá hefði blætt mikið úr nefi hans. Aðspurt kvað vitnið H-kk-þf hafa verið undir áhrifum áfengis, þó ekki ofurölvi. Ákærða áleit vitnið hins vegar hafa verið allsgáðan.

S-kk-nf S-kk-nf greindi svo frá fyrir dómi að umrædda nótt hefði hann orðið vitni að slagsmálum eftir dansleik sem haldinn hefði verið í Bolungarvík. Vitnið sagði læti hafa verið á milli margra manna og hefði það blandað sér í málið og forðað ungum frænda sínum, A-kk-þgf Þ-kk-þgf I-kk-þgf, frá því að gera einhverja vitleysu.

Í kjölfarið kvaðst vitnið hafa orðið vart við frekari læti, snúið sér við og séð ákærða slá ítrekað til H-kk-ef M-kk-ef með þeim afleiðingum að það fossblæddi úr nefi H-kk-ef. Ákærði hefði síðan gengið í burtu og H-kk-nf ætlað á eftir honum en vitnið þá gengið í milli og reynt að róa hann niður. Ákærði hefði í framhaldinu sest inn í bifreið sína og ekið á brott.

Um ástand sitt er atvik mál gerðust bar vitnið að það hefði verið undir áhrifum áfengis, þó ekki mikið.

B-kk-nf G-kk-nf bar fyrir dómi að umrædda nótt hefði hann verið á dansleik í Bolungarvík. Að dansleiknum loknum sagðist vitnið hafa verið fyrir utan húsið og þá séð ákærða og H-kk-þf M-kk-þf og einhvern hóp í kring um þá. Kvað vitnið ákærða hafa veist að H-kk-þgf með höggum en síðan hlaupið að bifreið sinni og ekið á brott.

Vitnið kvaðst ekki hafa séð aðdraganda þess að ákærði veittist að H-kk-þgf. Tók vitnið einnig fram að það hefði verið það langt í burtu frá tvímenningunum, um það bil 20-30 metra, að það hefði ekki heyrt hvað fór þeirra á milli. Vegna fjarlægðarinnar treysti vitnið sér ekki til að lýsa samskiptum ákærða og H-kk-ef nánar, t.d. með hvaða hendi ákærði hefði slegið H-kk-þf, en áréttaði hins vegar framburð sinn um að ákærði hefði veist að H-kk-þgf.

Fram kom hjá vitninu að það hefði stuttu síðar, mögulega 10 mínútum síðar, farið með H-kk-þgf á lögreglustöð. Sagði vitnið H-kk-þf hafa verið nefbrotinn og hefði mikið blætt úr nefinu. Um ástand H-kk-ef bar vitnið annars að hann hefði verið ölvaður, þó ekki ofurölvi, hann hefði verið vel viðræðuhæfur og stöðugur á fótum. Aðspurt kannaðist vitnið ekki við að H-kk-nf hefði lent í átökum við aðra þessa nótt.

A-kk-nf G-kk-nf tók fram í upphafi skýrslugjafar sinnar fyrir dómi að hann myndi atvik máls ekki vel en kannaðist þó við að hafa umrædda nótt sótt dansleik sem haldinn hafi verið í félagsheimilinu í Bolungarvík. Þá upplýsti vitnið að það hefði verið undir áhrifum áfengis er atvik máls gerðust.

Um nóttina, fyrir utan félagsheimilið, sagðist vitnið hafa séð H-kk-þf M-kk-þf ganga að bifreið ákærða. Ákærði hefði í kjölfarið stigið út úr bifreið sinni og slegið H-kk-þf.

Aðspurt kvaðst vitnið ekki geta sagt til um hvort högg ákærða hefðu verið eitt eða fleiri. Nánar um aðdraganda þess að ákærði sló H-kk-þf eða hvar högg ákærða lenti gat vitnið heldur ekki borið, enda hefði það ekki stöðugt fylgst með ákærða og H-kk-þgf. Áleit vitnið að það hefði verið í um 10-20 metra fjarlægð frá tvímenningunum er atvik þessi gerðust.

Vitnið sagðist síðar hafa farið með vinkonu sinni bak við hús þar sem þau hefðu þurrkað blóð framan úr H-kk-þgf. Hvaðan það blóð nákvæmlega kom gat vitnið ekki borið. Þá gat vitnið ekkert borið um hvort sýnilegir áverkar hefðu verið á H-kk-þgf.

T-kvk-nf H-kvk-nf H-kvk-nf H-kvk-nf bar fyrir dómi að hún hefði umrædda nótt verið stödd utan við félagsheimilið í Bolungarvík. Fram kom hjá vitninu að það hefði verið allsgáð. Vitnið sagðist minnast þess að hafa séð ákærða ganga í átt að bifreið sinni og hefði H-kk-nf M-kk-nf, sem verið hefði æstur og með derring, gert hróp að ákærða og verið með dónaskap gagnvart honum. Ákærði hefði þá kýlt H-kk-þf í andlitið og síðan sest inn í bifreið sína og ekið burt. Hvort um eitt högg eða fleiri hefði verið að ræða treysti vitnið sér ekki til að segja til um.

Aðspurt kvaðst vitnið hvorki hafa séð H-kk-þf ýta ákærða né gera tilraun til þess að slá hann áður en ákærði sló hann í andlitið. Nánar aðspurt sagðist vitnið hins vegar ekki geta útilokað að H-kk-nf hefði ýtt við ákærða; „... hann hefur eflaust ýtt við I-kk-þgf ...“.

Fram kom hjá vitninu að H-kk-nf hefði verið alblóðugur eftir viðskipti sín við ákærða og hefði blóðið komið úr nefi hans. Minntist vitnið þess ekki að hafa séð aðra áverka á ákærða. Kvaðst vitnið hafa fylgt H-kk-þgf bak við hús þar sem hann hefði fengið bréfþurrku og aðstoð við að þurrka sér.

Á-kk-nf H-kk-nf skýrði svo frá fyrir dómi að umrædda nótt hefði hann sótt dansleik í félagsheimilinu Víkurbæ í Bolungarvík. Um nóttina kvaðst vitnið hafa veitt athygli H-kk-þgf M-kk-þgf, sem vitnið sagði hafa verið æstan, fyrir utan félagsheimilið og hefði H-kk-nf „farið í“ ákærða.

Fljótlega eftir viðskipti þeirra ákærða kvað vitnið H-kk-þf hafa komið að sér og skallað sig í andlitið. Tók vitnið fram að það hefði „... ekkert fundið fyrir þessu“ en taldi vel mögulegt að H-kk-nf sjálfur hefði meitt sig. Um ástæður atlögu H-kk-ef gat vitnið ekki annað borið en H-kk-nf hefði verið „gjörsamlega ruglaður“, mjög ölvaður og mögulega „eitthvað meira“. Var það hald vitnisins að H-kk-nf hefði verið blóðugur í andliti er hann vatt sér að vitninu og skallaði það samkvæmt áðursögðu.

E-kk-nf M-kk-nf K-kk-nf skýrði svo frá fyrir dómi að hann hefði umrædda nótt séð H-kk-þf M-kk-þf slá til ákærða. Högg H-kvk-nf hefði hins vegar misst marks. Ákærði hefði brugðist við með því að grípa í H-kk-þf og kýla hann. Um hvernig samskiptum tvímenninganna lauk gat vitnið ekki borið. Þá gat það heldur ekkert borið um aðdraganda þeirra.

B-kk-nf J-kk-nf bar fyrir dómi að eftir lok dansleiksins umrædda nótt hefði komið til rifrildis milli ákærða og H-kk-ef M-kk-ef úti á götu. Vitnið sagði fólk hafa hópast að tvímenningunum og í kjölfarið hefðu brotist út átök milli þeirra. Nánar um upptök átakanna kvaðst vitnið ekki geta borið.

Fram kom hjá vitninu að það hefði blandað sér í málið er vinir H-kk-ef hefðu ætlað að ráðast að ákærða. Vitnið hefði í kjölfarið lent í ryskingum við einn þeirra og af þeim sökum kvaðst það ekki geta borið um lok átaka ákærða og H-kk-ef.

IV.

A.

Fyrir liggur með framburði ákærða og H-kk-ef M-kk-ef að ósætti hafði verið milli þeirra um nokkurn tíma er atvik málsins gerðust sem H-kk-nf kvað tengjast fíkniefnamáli er komið hefði til kasta lögreglu á árinu 2006. Þá ber ákærða og H-kk-þf saman um það að sá síðarnefndi hafi ávarpað ákærða fyrir utan Víkurbæ umrædda nótt og spurt hann út í sögur sem hann taldi ákærða vera að ber út um sig, þó svo að munur sé á lýsingum þeirra á því með hvaða hætti sú spurning hafi verið fram borin. Framburður T-kvk-ef H-kvk-ef H-kvk-ef H-kvk-ef, sem bar að hún hefði verið allsgáð er atvik máls gerðust, þess efnis að H-kk-nf hefði gert hróp að ákærða og verið með dónaskap gagnvart honum, er hins vegar til stuðnings framburði ákærða hvað það atriði varðar. Þá bar Á-kk-nf H-kk-nf að H-kk-nf, sem Á-kk-nf sagði hafa verið æstan, hefði „farið í“ ákærða fyrir utan félagsheimilið.

Ákærði viðurkenndi fyrir dómi að hafa umrætt sinn slegið H-kk-þf M-kk-þf tvö hnefahögg í andlitið en sagði jafnframt að það hefði hann gert eftir að H-kk-nf hafði fyrst ýtt í sig og síðan slegið til sín. Fyrir dómi kvaðst H-kk-nf í fyrstu ekki minnast þess að hafa ýtt við ákærða en nánar aðspurður kannaðist hann síðan við að hafa ýtt í ákærða, en sagði að það hefði hann gert eftir að ákærði gekk upp að sér.

Framburður ákærða um að H-kk-nf M-kk-nf hafi ekki einungis ýtt honum heldur jafnframt slegið til hans áður en ákærði sló hann í andlitið fær stoð í vætti E-kk-ef M-kk-ef K-kk-ef. Ekkert annað vitni sem fyrir dóm kom bar hins vegar um högg af hálfu H-kk-ef. Þá verður ekki fram hjá því litið að framburður E-kk-ef M-kk-ef um annað en meint högg var óskýr og efnislítill. Að öllu þessu heildstætt virtu þykir ósannað að H-kk-nf hafi í aðdraganda þess að hann hlaut högg í andlitið frá ákærða slegið til hans.

Við mat á framburði H-kk-ef M-kk-ef verður ekki fram hjá því litið að hann bar fyrir lögreglu 11. júlí 2007 að hann hefði verið töluvert ölvaður er atvik máls gerðust og kvaðst hann þá ekki vita hversu marga drykki eða margar áfengistegundir hann hefði verið búinn að drekka. Fyrir dómi bar H-kk-nf hins vegar um ástand sitt að hann hefði verið búinn að drekka nokkra bjóra, en alls ekki verið mjög ölvaður. Þetta misræmi, áðurrakinn framburður T-kvk-ef H-kvk-ef H-kvk-ef H-kvk-ef, sem og að H-kk-nf vildi í fyrstu ekki kannast við það fyrir dómi að hafa ýtt við ákærða áður en ákærði sló hann í andlitið, þykir benda til þess að H-kk-nf hafi fyrir dómi reynt að gera minna úr framgöngu sinni í málinu en efni standa til.

Samkvæmt framansögðu hefur ákærði játað að hafa slegið H-kk-þf M-kk-þf tvö hnefahögg í andlitið á þeim stað og tíma sem í ákæru greinir. Er sá framburður hans í samræmi við framburð H-kk-ef og nokkurra annarra vitna sem skýrslu gáfu fyrir dómi. Þó svo að dómurinn telji sannað samkvæmt framansögðu að H-kk-nf hafi í aðdraganda högganna ýtt við ákærða og verið með dónaskap gagnvart honum verður ekki talið, sérstaklega að virtum lýsingum ákærða sjálfs á atvikum, að sú framganga H-kk-ef réttlæti hin harkalegu viðbrögð ákærða. Þá verða umræddar athafnir ákærða ekki með nokkru móti metnar sem neyðarvörn af hans hálfu, svo sem hreyft var af skipuðum verjanda í málflutningi.

Í málinu liggur frammi vottorð læknanna G-kk-ef S-kk-ef M-kk-ef og F-kk-ef F-kk-ef G-kk-ef frá 10. júlí 2007 þar sem fram kemur að H-kk-nf M-kk-nf hafi komið nefbrotinn á slysadeild Heilbrigðisstofnunar Ísafjarðarbæjar 8. júlí 2007. H-kk-nf fullyrti fyrir dómi að nefbrotið hefði hann fengið við högg ákærða. Framburður annarra vitna um þetta atriði var á þá leið fyrir dómi að A-x-x M-kvk-nf R-kvk-nf bar að blætt hefði mikið úr nefi H-kk-ef eftir högg ákærða. Á sömu lund bar S-kk-nf S-kk-nf sem sagði hafa fossblætt úr nefi H-kk-ef eftir ítrekuð högg ákærða. Þá sagði T-kvk-nf H-kvk-nf H-kvk-nf H-kk-nf ákærða hafa kýlt H-kk-þf í andlitið, sem verið hefði alblóðugur eftir viðskipti sín við ákærða. Blóðið kvað vitnið hafa komið úr nefi H-kk-ef. Að virtu vætti allra þessara aðila og framburði Á-kk-ef H-kk-ef þess efnis að hann hefði „... ekkert fundið fyrir þessu“, er H-kk-nf skallaði hann skömmu síðar í andlitið, sem og læknisvottorði fyrrgreindra tveggja lækna, þykir sannað, svo ekki verði vefengt með skynsamlegum rökum, sbr. 46. gr. laga nr. 19/1991, að nef H-kk-ef hafi brotnað við högg ákærða.

Með vísan til alls þess sem hér hefur verið rakið telst sannað að ákærði hafi aðfaranótt sunnudagsins 8. júlí 2007, við Félagsheimilið Víkurbæ, Aðalstræti 24, Bolungarvík, með því að slá H-kk-þf M-kk-þf tvö hnefahögg í andlitið þannig að hann nefbrotnaði, brotið gegn 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

B.

Eins og rakið er að framan játaði ákærði sök samkvæmt ákæru lögreglustjórans á Vestfjörðum frá 12. desember 2007 í þinghaldi 10. mars sl. Sú játning ákærða er í samræmi við gögn málsins. Umrætt brot hans telst því sannað og er það réttilega heimfært til refsiákvæða í ákærunni.

V.

Samkvæmt vottorði sakaskrár ríkisins gekkst ákærði 11. desember 2004 undir sektargerð lögreglustjóra þess efnis að hann greiddi 37.000 króna sekt vegna fíkniefnabrots.

Við ákvörðun refsingar ákærða þykir mega líta til þess hvað líkamsárásina varðar að brotaþoli átti upptökin að átökum þeirra ákærða, sbr. það sem rakið er í kafla IV A að framan og ákvæði 3. mgr. 218. gr. a i.f. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Jafnframt þykir mega horfa til þess að ákærði játaði skýlaust fíkniefnabrot það sem honum er gefið að sök í málinu og þá hefur hann ekki áður gerst sekur um ofbeldisbrot.

Samkvæmt öllu framangreindu og með vísan til 77. gr. almennra hegningarlaga þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin 30 daga fangelsi. Eftir atvikum þykir með heimild í 57. gr. almennra hegningarlaga mega fresta fullnustu refsingar ákærða og skal refsingin falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

VI.

A.

Brotaþoli setti fram bótakröfu á hendur ákærða með bréfi til lögreglu 17. ágúst 2007. Bótakrafa ákærða er í fjórum liðum. Hann krefst 11.504 króna vegna útlagðs kostnaðar vegna læknisvitjana, 14.970 króna vegna útlagðs kostnaðar við flugferðir, 319.550 króna í þjáninga- og miskabætur og 49.800 króna vegna lögmannsaðstoðar. Í nefndu bréfi krefst brotaþoli ennfremur vaxta skv. 8. gr. laga nr. 38/2001 frá 8. júlí 2007 til 17. september sama ár, en dráttarvaxta skv. III. kafla laga nr. 38/2001, sbr. 9. gr. sömu laga, frá þeim degi til greiðsludags.

Til stuðnings fyrsta kröfulið sínum, að fjárhæð 11.504 krónur, vísar brotaþoli til framlagðra kvittana frá Heilbrigðisstofnun Ísafjarðarbæjar og Landspítala-háskólasjúkrahúsi. Strax eftir árás ákærða hafi brotaþoli farið til skoðunar á Heilbrigðisstofnun Ísafjarðarbæjar og næsta dag á eftir hafi verið teknar röntgenmyndir af áverkum hans. Við myndatökuna hafi komið í ljós að brotaþoli var tvínefbrotinn og nauðsynlegt reynst að senda hann í aðgerð á Landspítala-háskólasjúkrahúsi í Reykjavík þess vegna. Annar töluliður kröfu brotaþola, að fjárhæð 14.970 krónur, sé vegna kostnaðar við það ferðalag.

Þriðja tölulið kröfu sinnar kveður brotaþoli byggja á ákvæðum 3., 4. og 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Brotaþoli hafi tvínefbrotnað við árás ákærða og þurft að gangast undir aðgerð þess vegna. Hann hafi verið mjög kvalinn vegna áverka sinna og samkvæmt áliti læknis ekki mátt stunda vinnu í tvær vikur eftir aðgerðina.

Brotaþoli segist hafa orðið fyrir miklum þjáningum og óþægindum vegna áverka sinna. Hann hafi verið veikur, án þess að vera rúmliggjandi, í 17 daga, fram til 26. júlí 2007. Þjáningabætur skv. 3. gr. skaðabótalaga séu 1.150 krónur fyrir hvern dag sem tjónþoli sé veikur án þess að vera rúmliggjandi. Samtals nemi þjáningabætur því 19.550 krónum.

Brotaþoli vísar ennfremur til þess að hann hafi orðið fyrir miklum þjáningum og óþægindum í andliti vegna þeirra áverka er honum hafi verið veittir. Í árás ákærða hafi falist ólögmæt meingerð gegn frelsi, friði og persónu tjónþola og sé eðlilegt að greiddar séu miskabætur af þeim sökum. Telur brotaþoli þær bætur hóflega áætlaðar 300.000 krónur.

Að lokum segist brotaþoli hafa þurft að leita sér lögmannsaðstoðar til að setja fram og rökstyðja bótakröfu sína. Kostnaður vegna þess hafi verið 49.800 krónur sem ákærða, tjónvaldi, beri að bæta skv. 4. mgr. 172. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

B.

Eins og áður hefur verið rakið telur dómurinn sannað að ákærði hafi slegið brotaþola tvö högg á þeim stað og tíma og með þeim afleiðingum sem í ákæru lögreglustjóra frá 6. desember 2007 greinir. Ákærði ber skaðabótaábyrgð á því tjóni brotaþola sem rekja má til hinnar refsiverðu háttsemi.

Krafa brotaþola um greiðslu 11.504 króna vegna læknisvitjana er studd frumritum greiðslukvittana frá Heilbrigðisstofnun Ísafjarðarbæjar og Landsspítala-háskólasjúkrahúsi. Verður ekki annað séð en hinn útlagði kostnaður falli undir ákvæði 1. mgr. 1. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Ber því að dæma ákærða til að greiða brotaþola nefnda fjárhæð. Með sömu rökum verður ákærði dæmdur til að greiða brotaþola 14.970 krónur vegna útlagðs ferðakostnaðar í tengslum við aðgerð sem hann gekkst undir á Landspítala-háskólasjúkrahúsi í Reykjavík vegna nefbrotsins.

Skv. 1. mgr. 3. gr. skaðabótalaga skal greiða þjáningabætur fyrir tímabilið frá því að tjón varð þar til heilsufar tjónþola er orðið stöðugt, 1.300 kr. fyrir hvern dag sem hann er rúmfastur og 700 kr. (1.150 kr.) fyrir hvern dag sem hann er veikur án þess að vera rúmfastur og eru nefndar fjárhæðir vísitölutengdar, sbr. 15. gr. laga nr. 50/1993. Þegar sérstaklega stendur á er heimilt að greiða þjáningabætur þótt tjónþoli sé vinnufær.

Skv. orðum 1. mgr. 3. gr. skaðabótalaga og dómaframkvæmd er það meginregla að tjónþoli fær ekki greiddar þjáningabætur þegar hann er vinnufær. Af gögnum málsins verður ekkert ráðið með vissu um óvinnufærni brotaþola eftir árás ákærða. Með heimild í 2. málslið 1. mgr. 3. gr. skaðabótalaga, að því virtu sem fram kemur í framlögðu áverkavottorði og þar sem fyrir liggur að brotaþoli þurfti að fara í aðgerð vegna nefbrotsins 12. júlí 2007, þykir hins vegar mega dæma brotaþola þjáningabætur í sjö daga vegna veikinda án rúmfestu. Þjáningabætur til handa brotaþola teljast því réttilega ákveðnar 7 x 1.150, eða 8.050 krónur.

Brotaþoli á rétt á miskabótum úr hendi ákærða vegna árásarinnar á grundvelli 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Við ákvörðun þeirra verður hins vegar að líta til þeirrar niðurstöðu dómsins, sbr. kafla IV A hér að framan, að brotaþoli hafi átt upptökin að átökum þeirra ákærða. Samkvæmt því og að öllum atvikum máls virtum þykja miskabætur til handa brotaþola hæfilega ákveðnar 90.000 krónur.

Krafa brotaþola um bætur vegna lögmannskostnaðar sem hann hefur haft af því að halda fram kröfum sínum í málinu, að fjárhæð 49.800 krónur, þykir hófleg og verður því á hana fallist, sbr. 4. mgr. 172. gr. laga nr. 19/1991.

Vaxtakrafa brotaþola, sem sett var fram samkvæmt áðursögðu í bréfi hans til lögreglu 17. ágúst 2007, er ekki tekin upp í ákæru og er því ekki heimilt, án samþykkis ákærða, að taka hana til greina, sbr. ákvæði 171. gr. laga nr. 19/1991.

VII.

Fyrir liggur að ástæða aðalmeðferðar í máli þessu var sú að ákærði taldi sig hafa með höggum sínum verið að verjast árás af hendi brotaþola. Hér að framan hefur að hluta til verið fallist á málatilbúnað ákærða í þá veru, svo sem rakið er í kafla V. Með vísan til þess og grunnraka að baki 1. mgr. 165. gr. i.f. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála þykir mega fella hluta sakarkostnaðar á ríkissjóð. Samkvæmt því dæmist ákærði til að greiða 1/3 hluta málsvarnarlauna skipaðs verjanda síns, T-kk-ef G-kk-ef hdl., sem hæfilega teljast ákveðin 181.272 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti. Þá dæmist ákærði jafnframt til að greiða 13.800 krónur vegna öflunar áverkavottorðs. Kostnaður við skýrslugjöf vitnis greiðst hins vegar úr ríkissjóði. Ákærði greiði því samtals 74.224 krónur í sakarkostnað.

Með vísan til kröfugerðar ákæruvalds, gagna málsins og tilgreindra lagaákvæða í ákæruskjali lögreglustjóra frá 12. desember 2007 ber að gera upptæk 9,66 grömm af hassi, 0,368 grömm af tóbaksblönduðu hassi og 7 töflur af MDMA sem lögregla haldlagði við rannsókn málsins.

Dóm þennan kveður upp K-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði, I-kk-nf H-kk-nf H-kk-nf, sæti fangelsi í 30 daga en fresta skal fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði 74.224 krónur í sakarkostnað.

Ákærði greiði H-kk-þgf M-kk-þgf 174.324 krónur.

Ákærði sæti upptöku á 9,66 grömmum af hassi, 0,368 grömmum af tóbaksblönduðu hassi og 7 töflum af MDMA.

K-kk-nf H-kk-nf