S-1137/2011

Ár 2012 fimmtudaginn 8. mars er á dómþingi Héraðsdóms Reykjaness, sem haldið er í húsi dómsins að Fjarðargötu 9 Hafnarfirði af S-kk-þgf S-kk-þgf héraðsdómara, kveðinn upp dómur í máli nr. S-1137/2011: Ákæruvaldið gegn X, kt. 000000-0000, [...], Reykjavík, sem tekið var til dóms 13. febrúar sl.

Málið er höfðað með tveimur ákærum, hinni fyrri útgefinni af ríkissaksóknara 4. október 2011 og hinni síðari útgefinni af lögreglustjóranum á höfuðborgarsvæðinu þann 13. desember 2011. Var seinna málið sem er nr. S-1386/2011 sameinað því fyrra og rekið undir númeri þess. Í fyrri ákærunni er mál höfðað á hendur ákærðu fyrir brennu, með því að hafa skömmu eftir miðnætti föstudaginn 14. janúar 2011, hellt bensíni á sófa í stofu íbúðar nr. 107 við Norðurbakka 25c í Hafnarfirði, kveikt í bensíninu og valdið með því eldsvoða sem hafði í för með sér almannahættu, en eldurinn magnaðist upp í sófanum og læsti sig í viðarklæðningu bak við sófann, í gólfefni og í sjónvarpstæki með þeim afleiðingum að mikill hiti, sót og reykur barst um íbúðina og olli skemmdum auk þess sem opnanlegt gluggafag í stofu skemmdist og rúða brotnaði. Með þessu olli ákærða eignatjóni á íbúðinni og húsinu og hættu á frekara eignatjóni hefði eldurinn ekki verið slökktur fljótlega.

Telst háttsemi þessi varða við 1. mgr., sbr. 2. mgr. 164. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Í seinni ákærunni er ákærða sökuð um þjófnað og fjársvik, með því að hafa miðvikudaginn 24. nóvember 2010, í þvottahúsi, hótels 4th floor, Laugavegi 101, Reykjavík, stolið veski starfsmanns sem innihélt meðal annars fjármuni að óþekktu verðmæti og greiðslukort og í framhaldi, í eftirtalin skipti og á eftirtöldum stöðum, svikið út vörur og þjónustu samtals að fjárhæð kr. 68.421, með því að framvísa greiðslukorti starfsmannsins, sem ákærða komst yfir, og látið skuldfæra andvirði kaupanna á reikning rétthafa:

(007-2010-77721)

1. Þann 24. nóvember, í verslun Tölvulistans, Nóatúni 17, Reykjavík, kr. 29.990.

2. Þann 24. nóvember, í verslun Nóatúns, Nóatúni 17, Reykjavík, kr. 26.481.

3. Þann 24. nóvember, á veitingastaðnum Aktu Taktu, Skúlagötu, Reykjavík, kr. 9.390.

4. Þann 24. nóvember, í leigubifreið sem ekið var frá Nóatúni að Aktu Taktu, kr. 2.560.

Teljast brot þessi varða við 244. gr. og 248. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærða verði dæmd til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkrafa:

Þá gerir I-x-x K-x-x, kt. 000000-0000, kröfu um að ákærða verði dæmd til þess að greiða skaðabætur að fjárhæð kr. 68.421, auk vaxta samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, frá 24.11.2010, þar til mánuður er liðinn frá birtingu kröfunnar, en síðan dráttarvaxta samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Í málflutningi fyrir héraðsdómi kom fram að sækjandi samsinnti því sem fram kom í máli verjanda að ákærða gengst nú undir meðferð í Krýsuvík en hún hefur um árabil átt við alverleg veikindi að stríða vegna mikillar fíkniefnaneyslu.

Ákærða hefur neitað sakargiftum samkvæmt fyrri ákærunni sem hún kveður ekki rétta vegna þess að um óhappatilvik hafi verið að ræða.

Ákærða kveðst játa þær sakir sem hún er borin í seinni ákærunni frá 13. desember sl. og samþykkir bótakröfu sem þar er sett fram.

I.

Málsatvik í aðalatriðum.

Skömmu eftir miðnætti föstudaginn 14. janúar 2011 var lögregla kvödd til vegna elds í sófa að Norðurbakka 25c í Hafnarfirði. Þegar komið var á vettvang sögðu íbúar í húsinu sem er fjölbýlishús að búið væri að slökkva eldinn í íbúðinni en hún væri full af reyk. Var lögreglunni sagt að kona sem hafði verið nýkomin út úr íbúðinni hefði farið aftur inn. Var henni skipað að koma út og gerði hún það eftir nokkra eftirgangsmuni og reyndist þessi kona vera X ákærða í máli þessu en rétt eftir að hún var komin út þá blossaði eldurinn aftur upp í íbúðinni. Slökkvilið sem komið var á vettvang slökkti eldinn á skammri stundu. Segir í frumskýrslu lögreglu að ákærða hafi aðspurð sagt að hún hefði verið með bensínbrúsa inni í íbúðinni vegna þess að einhver bíll hefði orðið bensínlaus og að eldurinn hafi kviknað út frá kertum sem hún hafi verið að færa til. Kvaðst ákærða hafa verið gestkomandi í nokkra daga hjá Þ-kk-þgf sem býr í íbúðinni og að hún hafi verið búin að hringja í hann og að hann væri á leiðinni á staðinn.

II.

Ákærða sagði í skýrslu sinni í dóminum að hún og vinur hennar S-kk-nf I-kk-nf J-kk-nf hafi orðið bensínlaus á bíl sem þau voru á og að hún hefði fengið vin sinn R-kk-þf til þess að skutla þeim á bensínstöð til þess að ná í bensín á brúsa og skutla þeim til Hafnarfjarðar. Ekki mundi hún hvar þau keyptu bensínið en minnti að þau hafi verið með tvo brúsa. Þegar þau komu til Hafnarfjarðar hafi þau farið í íbúðina þar sem eldsvoðinn varð og þá hafi þau farið að rífast og endaði rifrildið með því að hún læsti sig inni á baðherbergi þar sem hún sat góða stund en þegar hún kom þaðan út þá hafi S-kk-nf verið farinn. Sagði ákærða að hún og S-kk-nf hefðu áður verið kærustupar og hún hafi farið að reyna við hann án árangurs og þá hafi hún reiðst. Kvaðst ákærða í framhaldinu hafa hringt í eiganda íbúðarinnar sem hún kallaði T-kk-þf og heimtað að hann útvegaði henni rítalín en þegar hann vildi ekki verða við ósk hennar hafi hún tryllst og hótað honum að hún myndi brjóta allt og bramla í íbúðinni. Sagði ákærða að hún hafi hringt í T-kk-þf aftur og aftur og lýsti því að hún hafi verið orðin alveg rugluð af fíkniefnaneyslu og eftir síðasta símtalið hafi hún látið renna í bað og kveikt á kertum til þess að róa sig niður en svo óhönduglega tókst til að hún missti kerti ofan í sófa og upp blossaði brjálaður eldur, eins og hún orðaði það. Sagðist ákærða þá hafa farið á nærbuxunum út til þess að ná í snjó til þess að reyna að slökkva eldinn en þá hafi nágrannakona komið út og látið hana hafa slökkvitæki sem hún notaði svo til þess að slökkva eldinn sem hún hélt í fyrstu að henni hefði tekist en hann hafi blossað aftur upp þegar hún var búin að klæða sig. Sagði ákærða að slökkvilið og lögregla hafi komið á vettvang og eldurinn verið slökktur og hún hneppt í gæsluvarðhald. Sagði ákærða að hún hafi ekki snert á bensínbrúsunum inni í íbúðinni og hún kunni enga skýringu á því hvers vegna annar brúsinn var tómur og lokið af honum undir stól í stofunni. Ekki kannaðist ákærða við að hafa hótað Þ-kk-þgf því að kveikja í íbúðinni eins og eftir honum er haft í vitnaskýrslu. Sagði ákærða að hún hafi kveikt á kertum inni í eldhúsi og ætlað að bera þau inn á baðherbergi en af því að hún hafi verið kafdópuð þá hafi henni skrikað fótur og hún misst sprittkerti, sem hún var búin að kveikja á, ofan í sófann.

III.

Framburður vitna verður nú rakinn eftir því sem þurfa þykir.

Vitnið M-kvk-nf B-kvk-nf Þ-kvk-nf sem býr að Norðurbakka 25c í Hafnarfirði í íbúð við hliðina á íbúðinni þar sem eldsvoðinn varð sagðist hafa heyrt hávaða og læti frá íbúðinni við hliðina síðla umrætt kvöld sem benti til þess að þar væri verið að brjóta allt og bramla. Sagði hún að lögregla hafi komið á staðinn en farið aftur. Seinna heyrði hún aftur öskur í stelpu og þegar hún leit út um glugga sá hún reyk leggja út um glugga á íbúðinni við hliðina. Sagðist hún hafa farið út og séð þá stelpuna, sem ekki fer á milli mála að hefur verið ákærða, vera að taka snjó og fara með hann inn í íbúðina og þegar nánar var að gætt sá hún að það var eldur laus inni í íbúðinni. Sagðist vitnið þá hafa farið inn til sín og náð í slökkvitæki en þegar hún ætlaði inn í íbúðina var kominn svo mikill eldur og reykur að hún komst ekki inn en þá hafi ákærða tekið slökkvitækið og hlaupið inn og náð að slökkva eldinn sem var í sófa í íbúðinni og í parketi á gólfinu og upp eftir vegg. Sagði vitnið að ákærða hafi ætlað aftur inn en hún hafi hindrað hana í því og sagt að kalla þyrfti á slökkvilið sem hún svo gerði. Kvaðst vitnið hafa sagt ákærðu að þó svo virtist sem eldurinn hafi verið slökktur myndi hann blossa upp á ný. Sagði vitnið að lögregla og síðan slökkvilið hafi komið skömmu síðar. Sagði vitnið að komið hafi verið fram yfir miðnætti þegar hún varð vör við eldinn en enginn hafi verið í íbúðinni nema ákærða sem hún þekkir deili á. Sagði vitnið að ákærða hafi ekkert minnst á það hvernig eldurinn hafi kviknað en hún segist viss um að ákærða hafi sett sig í mikla hættu með því að fara inn og slökkva eldinn en henni hafi virst ákærða hafa verið undir áhrifum fíkniefna, það hafi ekki farið á milli mála og sést langar leiðir. Ekki sagðist vitnið hafa séð nein kerti logandi inni í íbúðinni.

Vitnið Þ-kk-nf G-kk-nf sagði að hann hafi leyft ákærðu að vera í íbúð sem hann bjó í á þeim tíma sem eldsvoðinn varð, en umrætt kvöld þann 13. janúar 2011 hafi hann verið staddur hjá kunningjum sínum í Grafarholti þegar ákærða hringdi í hann tvívegis og hótað því að hún ætlaði að kveikja í, en einhver maður hafi verið með henni í íbúðinni þegar hún hringdi, sem hún hafi verið að rífast við. Ekki kvaðst vitnið muna af hverju ákærða hringdi en minnir að hana hafi vantað einhver lyf sem hann hafi átt að sækja fyrir hana en hann muni þetta ekki vel. Að sögn vitnisins man hann ekki sérstaklega eftir neinum kertum í íbúðinni og alls ekki neinum bensínbrúsum. Nánar aðspurður sagði vitnið að hún hafi viljað láta hann ná í rítalín fyrir sig og þegar það gekk ekki eftir hafi hún hringt aftur skömmu fyrir brunann og sagt að hún ætlaði að kveikja í íbúðinni og drepa börnin hans.

Vitnið R-kk-nf K-kk-nf S-kk-nf sagðist þekkja ákærðu lítillega sem vinkonu frænku hans. Sagði R-kk-nf að X hefði hringt til hans umræddan dag, þegar hann var staddur í Reykjavík, og sagt að bíllinn hjá henni væri bensínlaus og varð það úr að hann skutlaði henni og kunningja hennar sem með henni var suður í Hafnarfjörð og á Norðurbakka eftir að hafa ekið þeim á bensínstöð þar sem kunninginn fór út með bensínbrúsa en hvort hann keypti bensín viti hann ekki, bílinn sem var bensínlaus skildu þau eftir uppi í Grafarvogi.

Vitnið S-kk-nf I-kk-nf J-kk-nf sagði að hann kannaðist við að hafa verið í umræddri íbúð ásamt ákærðu um kvöld þann 14. janúar 2011 en það hafi aðeins verið í stutta stund og hann minnist þess að þau hafi verið að rífast út af einhverjum eiturlyfjum sem endaði með því að hann hvarf á braut. Ekki segir vitnið að hann hafi vitað til þess að einhverjir bensínbrúsar hafi verið í íbúðinni meðan hann var þar umrætt kvöld. S-kk-nf kannast við að hafa verið með ákærðu á bíl áður um kvöldið og að hann hafi orðið bensínlaus. Hann hafi sótt heim til sín það sem hann hélt vera bensín á brúsa til þess að setja á bílinn en að það hafi síðan reyst vera díselolía og því hafi bíllinn ekki farið í gang. Hann man að sögn óljóst eftir því að þeim hafi verið skutlað á bensínstöð og síðan á Norðurbakkann í Hafnarfirði en minnist þess ekki að hafa keypt bensín á bensínstöðinni eða að hafa borið bensín á brúsa inn í íbúðina á Norðurbakkanum. Sagði vitnið að hann hafi stoppað í mesta lagi í eina klukkustund í íbúðinni og að ákærða hafi verið undir miklum áhrifum fíkniefna en þau hafi bæði verið að nota eiturlyf þarna um kvöldið. Kvaðst vitnið hafa farið burt fyrir miðnættið og ekkert hafa orðið var við ferðir lögreglu. Þegar vitninu voru sýndir bensínbrúsarnir sem fundust í íbúðinni þá sagðist hann kannast við þann græna sem hann hafi sótt heim til sín og tæmt á bílinn en um rauða brúsann viti hann ekki neitt um og tók ítrekað fram að hann minnist þess ekki að hafa keypt neitt bensín á bensínstöðinni þótt hann hafi komið þar við með ákærðu. Lét vitnið þess getið að hann hafi verið í mikilli neyslu á þessum tíma.

Vitnið B-kk-nf Ö-kk-nf G-kk-nf lögreglumaður sem skrifaði frumskýrslu lögreglu um málið sagði að lögregla hefði verið kölluð til vegna elds í íbúð á jarðhæð að Norðurbakka 25c. Sagði vitnið að íbúðin hafi veri full af reyk og upplýst að einhver væri inni í íbúðinni sem þeir hafi skipað að koma út en viðkomandi hafi ekki hlýtt þeim fyrirmælum strax en þegar hún loksins kom út þá hafi eldurinn blossað upp aftur. Kvaðst vitnið ekki muna vel hvað stúlkan sagði um eldsupptök, en það hafi verið mjög samhengislaust, en hún hafi minnst á einhverja brúsa og kerti sem hún hafi verið að færa til.

Vitnið H-kk-nf G-kk-nf rannsóknarlögreglumaður sagði að hann hafi verið kallaður til sem rannsakari og þegar hann kom á staðinn hafi ákærða verið kominn út úr íbúðinni og sagt að hún hafi misst kerti ofan í sófann sem brann. Sagði vitnið að tveir tómir bensínbrúsar hafi veri þarna á staðnum, annar hafi verið rauður og verið inni á gangi í íbúðinni og lok af honum undir stól í stofunni en hinn hafi verið á palli fyrir utan.

Vitnið B-kk-nf S-kk-nf rannsóknarlögreglumaður sagði að hann hafi rannsakað umræddan bruna sem hann sagði að hafi átt upptök sín í sófa í stofu og að notuð hefðu verið eldhvetjandi efni. Sagði B-kk-nf að eldurinn hafi verið slökktur tiltölulega fljótt og aðeins sófinn hafi brunnið og í kringum hann. Augljóst virtist sem um íkveikju hafi verið að ræða enda tómur rauður bensínbrúsi á gólfinu og annar grænn fyrir utan svaladyrnar og bensínleifar fundust bæði á gólfinu og í gallabuxum ákærðu. Ekki kvaðst vitnið hafa fundið í sófanum neinar leifar af kertum en á stofuborði hefðu verið þrjú sprittkerti og hafi áður verið kveikt á einu þeirra sem var í kertastjaka. Önnur kerti fann vitnið ekki við leit í íbúðinni.

Vitnið G-kk-nf G-kk-nf byggingaverkfræðingur sagði að með erindi frá lögreglustjóra á höfuðborgarsvæðinu hafi verið farið fram á að hann legði mat á það hvort umrædd íkveikja væri til þess fallin að hafa í för með sér almannahættu. Niðurstaða hans hafi verið að hætta hafi verið á því að íbúðin yrði alelda ef ekki væri brugðist strax við og afleiðingar þess skemmdir á stigagangi og sameign utanhúss. Svo hafi virst sem mjög hraður bruni hafi komið þarna upp og dæmigerður fyrir olíu og slík efni en eins og aðstæður voru þá hafi ekki stafað almannhætta að fólki og að ákærða hafi getað forðað sér. Augljós hætta á yfirgripsmikilli eyðingu á eignum annarra manna hafi á hinn bóginn verið til staðar. Ekki hafi verið hætta á að eldurinn breiddist út milli íbúða eða stigaganga eða í önnur hús en skemmdir af reyk gætu orðið á þeim stigagangi sem íbúðin tilheyrir.

Niðurstaða

Ákærðu er í fyrri ákærunni gefið að sök að hafa, skömmu eftir miðnætti föstudaginn 14. janúar 2011, valdið eldsvoða, með því að hella bensíni í sófa og kveikja í því, sem hafi haft í för með sér almannahættu og með því valdið eignatjóni á íbúð og húsi auk hættu á frekara eignatjóni hefði eldur ekki verið slökktur fljótlega. Hefur ákærða neitað sök og vísað til þess að um óhappatilvik hafi verið að ræða. Segir í frumskýrslu lögreglu um atburðinn að ákærða hafi aðspurð sagt að hún hefði verið með bensínbrúsa inni í íbúðinni vegna þess að einhver bíll hafi orðið bensínlaus og að eldurinn hafi kviknað út frá kertum sem hún hafi verið að færa til. Lýsti ákærða því fyrir dóminum að hún hafi kveikt á einu sprittkerti á stofuborðinu og verið á leiðinni með það inn á bað þegar henni hafi skrikað fótur og hún misst kertið ofan í sófa og þá hafi eldur blossað upp. Hefur ákærða neitað því að hafa hellt bensíni í sófann. Vitnið B-kk-nf S-kk-nf rannsóknarlögreglumaður sem rannsakaði brunann sagði að augljóst hafi virst að um íkveikju hafi verið að ræða enda tómur rauður bensínbrúsi á gólfinu og annar grænn fyrir utan svaladyrnar og bensínleifar fundust bæði á gólfinu og í gallabuxum ákærðu. Ekki kvaðst vitnið hafa fundið í sófanum neinar leifar af kertum en á stofuborði hefðu verið þrjú sprittkerti og hafi áður verið kveikt á einu þeirra sem var í kertastjaka. Önnur kerti fann vitnið ekki við leit í íbúðinni. Vitnið S-kk-nf I-kk-nf J-kk-nf sagðist hafa verið í umræddri íbúð ásamt ákærðu um kvöld þann 14. janúar 2011 en það hafi aðeins verið í stutta stund og hann minnist þess að þau hafi verið að rífast út af einhverjum eiturlyfjum og hann hafi þá horfið á braut fyrir miðnætti. Ekki sagðist hann í fyrstu hafa vitað til þess að einhverjir bensínbrúsar hafi verið í íbúðinni meðan hann var þar í um það bil eina klukkustund umrætt kvöld. En þegar honum voru sýndir brúsarnir kannaðist hann við græna brúsann sem brúsa sem hann hafði sótt heim til sín fyrr um kvöldið og tæmt á bíl sem hann hafi verið með ákærðu á áður um kvöldið, en um rauða brúsann viti hann ekki neitt. Hafi sá bíll sem þau voru á orðið bensínlaus og hann sótt heim til sín það sem hann hélt vera bensín á brúsa til þess að setja á bílinn. Þegar á reyndi hafi það reynst vera díselolía og því hafi bíllinn ekki farið í gang. Hann kvaðst muna óljóst eftir því að þeim hafi verið skutlað á bensínstöð og síðan á Norðurbakka í Hafnarfirði en hann minnist þess ekki að hafa keypt bensín á bensínstöðinni eða að hafa borið bensín á brúsa inn í íbúðina á Norðurbakkanum. Sagði vitnið að ákærða hafi verið undir miklum áhrifum fíkniefna en þau hafi bæði verið að nota eiturlyf þarna um kvöldið en hann hafi verið í mikilli neyslu á þessum tíma. Hefur ákærða lýst ástandi sínu með þeim orðum að hún hafi verið kafdópuð. Hún hefur jafnframt sagt að hún og vitnið S-kk-nf hafi verið að rífast og hún læst sig inni á baði og þegar hún kom þaðan út hafi S-kk-nf verið farinn. Samkvæmt þessu þykir hafið yfir allan skynsamlegan vafa að nokkur annar en ákærða hafi getað valdið íkveikjunni enda í ljós leitt að hún hafi verið þar ein áður en eldurinn blossaði upp eftir að S-kk-nf I-kk-nf var farinn. Við skoðun á því með hvaða hætti eldsupptökin bar að verður ekki fram hjá því litið sem fram kemur í framburði Þ-kk-ef G-kk-ef sem veitt hafi ákærðu húsaskjól í íbúðinni en hann bar að hún hafi hringt til hans og viljað láta hann ná í rítalín fyrir sig og þegar það hafi ekki gengið eftir hafi hún hringt aftur skömmu fyrir brunann og sagt að hún ætlaði að kveikja í íbúðinni og drepa börnin hans. Sagði hann að hún hafi tvívegis hótað því að kveikja í íbúðinni. Frásögn ákærðu um að hún hafi misst logandi sprittkerti ofan í sófann kemur ekki heim og saman við niðurstöðu rannsóknar á brunanum en í vitnisburði B-kk-ef S-kk-ef sem sá um rannsóknina kom fram að engar kertaleifar hafi fundist en alkunna er að utan um sprittkerti, eins og ákærða kvaðst hafa misst í sófann, er hylki úr áli sem hefði þá átt að finnast eftir brunann ef það er rétt sem ákærða heldur fram. Rauður bensínbrúsi sem var tómur en löðrandi í bensíni fannst á stofugólfinu í íbúðinni. Þá er einnig upplýst að ákærða kom við á bensínstöð, þegar hún var á leiðinni á Norðurbakkann, þeirra erinda að kaupa bensín. Að hún hafi hellt bensíni í sófann fær auk þess sem áður er rakið stuðning í því að við rannsókn fundust bensínleifar í gallabuxum hennar.

Að öllu þessu virtu og því að ákærða hefur lýst ástandi sínu þannig að hún hafi verið kafdópuð og alveg rugluð af fíkniefnaneyslu þykir mega slá því föstu, þrátt fyrir neitun ákærðu, að hún hafi hellt bensíni í sófann og lagt eld að. Verður ákærða því sakfelld fyrir brennu eins og hún er sökuð um í ákærunni frá 4. október 2011.

Ákærða hefur fyrir dóminum játað á sig þær sakir sem á hana eru bornar í ákæruskjali frá 13. desember 2011. Með skýlausri játningu ákærðu, sem samrýmist öðrum gögnum málsins og sem ekki þykir ástæða til þess að draga í efa að sé sannleikanum samkvæm, telst sannað að hún hafi gerst sek um þá háttsemi sem henni er gefin að sök í ákærunni og þar eru réttilega heimfærð til 244. og 248. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Telur dómari ekki ástæðu til að rekja nánar málavexti umfram það að vísa til ákæruskjals. Verður ákærða sakfelld fyrir þær sakir sem hún er borin í ofangreindu ákæruskjali og gert að greiða bótakröfu sem þar er fram sett eins og nánar greinir síðar.

Við ákvörðun refsingar telur dómari rétt að taka mið af viðbrögðum ákærðu þegar eldurinn varð laus. Ekki er um það deilt að hún lagði sjálfa sig í töluverða hættu við að reyna að slökkva eldinn og koma þannig í veg fyrir frekara tjón en orðið var. Fyrst fór hún fáklædd út og sótti snjó til þess að reyna að slökkva eldinn og fór síðan inn í íbúðina með slökkvitæki sem henni tókst að slökkva eldinn með þó það hafi aðeins reynst tímabundið því hann hafi blossað upp aftur seinna. Þá verður einnig litið til framburðar vitnisins G-kk-ef G-kk-ef byggingaverkfræðings sem fenginn var til þess að leggja mat á það hvort umrædd íkveikja væri til þess fallin að hafa í för með sér almannahættu en niðurstaða hans var að hætta hafi verið á því að íbúðin yrði alelda ef ekki væri brugðist strax við og afleiðingar þess skemmdir á stigagangi og sameign utanhúss en að ekki hafi verið hætta á að eldurinn breiddist út milli íbúða eða stigaganga eða í önnur hús. Dómari telur að af framburði vitnanna S-kk-ef I-kk-ef og R-kk-ef K-kk-ef um bensínkaup, vegna þess að bíll sem vitnið S-kk-nf og ákærða voru á hafi orðið bensínlaus, megi ráða að bensínið hafi ekki verið keypt með þeim ásetningi að valda með því eldsvoða.Við ákvörðun refsingar ber að taka til greina eins og ráð er fyrir gert í 8. tl. 70. gr. almennra hegningarlaga framferði ákærðu eftir að hún varð völd að brunanum. Ekki er um það deilt að hún hófst handa við að leita meðferðarúrræða til þess að reyna að ráða bót á óhóflegri fíkniefnaneyslu sinni og er hún um þessar mundir í langtímameðferð í Krýsuvík sem hófst 9. febrúar sl., eftir biðtíma, og er ætlunin að hún dvelji þar allt að einu ári. Þessu til staðfestingar hefur dómari fengið í hendur vottorð frá meðferðarfulltrúa hennar í Krýsuvík sem lýsir bjartsýni á að ákærða nái bata.

Ákærða sem er fædd 11. nóvember 1976 á að baki þrjá dóma fyrir þjófnað og hlaut hún síðast þann 8. febrúar 2011 sex mánaða fangelsisdóm fyrir þjófnað, skjalafals, brot gegn 259. gr. almennra hegningarlaga, fíkniefna og sviptingarakstur.

Með tilliti til þess sem fram er komið þykir vafalaust að ákærða hafi framið brot sitt gegn 164. gr. almennra hegningarlaga í geðæsingu, reiði og ójafnvægi á geðsmunum vegna óhóflegrar neyslu fíkniefna. Þá hafa komið fram ótvíræðar vísbendingar um að ákærða hafi strax iðrast gerða sinna og reynt að lágmarka tjón sem af því hlaust.Við refsimat beri því að líta til ákvæða 75. gr. almennra hegningarlaga þó ekki þyki efni til að færa refsinguna niður fyrir hið lögbundna lágmark vegna hinna almennu varnaðaráhrifa sem refsingu við brennu er ætlað að hafa.

Að öllu virtu þykir refsing ákærðu hæfilega ákveðin 24 mánaða fangelsi en rétt þykir, einkum með hliðsjón af fyrstu viðbrögðum ákærðu eftir brotið gegn 164. gr. almennra hegningarlaga og högum hennar nú, að fresta fullnustu 22 mánaða af refsingunni og ákveða að sá hluti hennar falli niður haldi ákærða almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga sbr. 4,. gr. laga nr. 22/1955.

Þá verður ákærða dæmd til greiðslu bótakröfu sem hún hefur samþykkt og tiltekin verður í dómsorði.

Með vísan til 218. gr. laga 88/2008 um meðferð sakamála verður ákærða dæmd til greiðslu sakarkostnaðar sem nemur málsvarnarlaunum skipaðs verjanda hennar S-kk-ef K-kk-ef K-kk-ef héraðsdómslögmanns sem þykja hæfilega ákveðin 376.500 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

H-kvk-nf E-kvk-nf B-kvk-nf settur saksóknari sótti málið.

S-kk-nf S-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóminn.

D ó m s o r ð:

Ákærða, X sæti fangelsi í tvö ár. Fresta skal fullnustu 22 mánaða af refsingunni og skal sá hluti hennar niður falla að liðnum þremur árum frá birtingu dómsins, haldi ákærða almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærða skal greiða skaðabætur að fjárhæð 68.421 króna sem I-x-x K-x-x, kt. 000000-0000, gerði kröfu um að ákærða yrði dæmd til þess að greiða, auk vaxta samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, frá 24.11.2010 til 3 .apríl 2011, en síðan dráttarvaxta samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærða greiði sem sakarkostnað málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns S-kk-ef K-kk-ef K-kk-ef héraðsdómslögmanns sem þykja hæfilega ákveðin 376.500 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

S-kk-nf S-kk-nf