S-509/2014

Mál þetta, sem dómtekið var miðvikudaginn 3. september 2014, er höfðað með ákæru, útgefinni af lögreglustjóranum á höfuðborgarsvæðinu 20. maí 2014, gegn D-kk-þgf E-kk-þgf B-kk-þgf, kt. 000000-0000, Viðarrima 59, Reykjavík, fyrir líkamsárás, með því að hafa, aðfaranótt laugardagsins 27. apríl 2013, í bifreið utan við ... í Kópavogi, slegið A, barnsmóður sína og unnustu, í andlitið, síðan ekið með hana að .. í Kópavogi, þar sem hann stöðvaði bifreiðina, reif í hár A, sló höfði hennar í stýri bifreiðarinnar, dró hana út úr bifreiðinni og fleygði henni í götuna, tók hana upp og henti utan í bifreiðina og aftur í götuna, allt með þeim afleiðingum að A hlaut glóðarauga og mar yfir hægra augnloki, mar hægra megin á enni, eymsli yfir hálslið, mar á brjóstkassa vinstra megin, mar á báðum upphandleggjum og mar á hægri handlegg.

Telst brot þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, ásamt síðari breytingum.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Af hálfu A, kt. 000000-0000, er þess krafist að ákærði verði dæmdur til greiðslu miskabóta að fjárhæð 1.000.000 króna, auk vaxta samkvæmt lögum um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, og málskostnaðar.

Verjandi ákærða krefst þess aðallega að ákærði verði sýknaður af kröfum ákæruvalds, til vara að refsing verði látin niður falla, en til þrautavara að ákærða verði dæmd vægasta refsing er lög leyfa. Þá er þess krafist að bótakröfu verði vísað frá dómi, en til vara að bætur verði stórlega lækkaðar. Loks krefst verjandi hæfilegra málsvarnarlauna sér til handa, sem greiðist úr ríkissjóði.

Málsatvik

Hinn 29. apríl 2013 mætti A hjá lögreglu og lagði fram kæru á hendur ákærða, D-kk-þgf E-kk-þgf B-kk-þgf, fyrir líkamsárás tveimur dögum fyrr og kynferðisbrot, sem hún kvað hann hafa framið gagnvart sér 20. sama mánaðar. Hinn 10. október mætti A aftur hjá lögreglu og óskaði eftir því að afturkalla kæru sína vegna kynferðisbrots. A kvað þau ákærða hafa verið í samkvæmi aðfaranótt laugardagsins 27. apríl og hefði komið til orðaskipta á milli þeirra í bifreið ákærða, þegar þau voru á heimleið. Hefði ákærði slegið hana kinnhest, rifið í hár hennar, skellt höfði hennar í stýri bifreiðarinnar og hent henni út úr bifreiðinni, þar sem hún hefði lent í götunni.

Samkvæmt vottorði E-kk-ef H-kk-ef, sérfræðings á slysa- og bráðadeild Landspítala, leitaði A á deildina að morgni laugardagsins 27. apríl 2013. Hún reyndist vera með glóðarauga og mar yfir hægra augnloki og mar á enni, upphandleggjum, vinstri framhandlegg, brjóstkassa og brjóstum.

Við aðalmeðferð málsins kvað ákærði þau A hafa verið að koma úr samkvæmi í ... í Kópavogi í umrætt sinn. A hefði verið ósátt við sambandsslit þeirra og hefði hún ráðist á hann í bifreiðinni. Hann kvaðst þá hafa gripið í hana og reynt að halda henni, en það hefði ekki gengið, og hefði hann þá slegið hana einu höggi á andlit með handarbakinu. Ákærði kvaðst hafa ekið A heim eftir þetta og hefði hann gist hjá henni. Morguninn eftir hefði hann séð að hún var með glóðarauga, sem hann kvaðst telja hafa komið við að hann sló hana. Þá kvaðst ákærði telja að hún hefði marist á handleggjum við tök hans. Hann kvaðst ekki hafa skýringar á öðrum áverkum A sem í áverkavottorði greinir.

A kvað ákærða hafa slegið sig utan undir í bifreiðinni. Þá hefði hann slegið höfði hennar við stýri bifreiðarinnar og ekið af stað. Hann hefði stöðvað bifreiðina við ..., dregið hana út og kastað henni í götuna, en síðan hrifsað í hana og skellt henni utan í bifreiðina áður en hann kastaði henni þangað inn aftur. Þá kvað hún ákærða hafa lamið í líkama hennar þegar hún neitaði að losa öryggisbelti áður en hann dró hana út úr bifreiðinni. Hún kvað sér hafa brugðið þegar hún sá áverkana eftir að ákærði yfirgaf heimili hennar morguninn eftir og hefði hún leitað á slysadeild í framhaldinu.

B og C, systur A, báru vitni við aðalmeðferð málsins, en þær hittu A morguninn eftir atvikið og voru með henni á slysadeild. Þá gáfu E-kk-nf H-kk-nf, læknir á slysa- og bráðadeild Landspítala, og T-kvk-nf G-kvk-nf, hjúkrunarfræðingur á áfallamiðstöð Landspítalans, skýrslu fyrir dóminum. Kom fram hjá E-kk-þgf að áverkar, sem lýst er í læknisvottorði, geti ekki hafa komið við eitt högg, heldur hafi verið um mörg högg að ræða. Lýsti vitnið því að áverkarnir hefðu verið þannig að hann teldi að brotaþoli hefði verið barin og tók jafnframt fram að mar á brjóstum benti til þess að hún hefði verið slegin þar.

Niðurstaða

Ákærði neitar sök, en kannast þó við að hafa slegið A eitt högg í andlit og tekið á handleggjum hennar, með þeim afleiðingum að hún hafi hlotið glóðarauga og mar yfir auga og á handleggjum. Frásögn A um frekara ofbeldi af hálfu ákærða fær stoð í læknisfræðilegum gögnum í málinu, áverkavottorði og framburði E-kk-ef H-kk-ef, læknis á slysa- og bráðadeild, sem að framan er rakinn. Hefur ákærði engar trúverðugar skýringar getað gefið á áverkum A, umfram það sem hann gengst við. Framburður A við meðferð málsins hefur verið á einn veg um þau atriði sem skipta máli og er í samræmi við lýsingar sem systur hennar og læknir á slysa- og bráðadeild, sem ræddu við hana morguninn eftir atvikið, hafa haft eftir henni. Er það niðurstaða dómsins að leggja beri frásögn A til grundvallar í málinu. Þykir sannað að ákærði hafi veist að henni með ofbeldi sem í ákæru greinir, með þeim afleiðingum sem þar er lýst og rakið er í læknisvottorði. Verður ákærði sakfelldur samkvæmt ákæru og varðar háttsemi hans við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga.

Ákærði er fæddur í september 1984. Samkvæmt sakavottorði gekkst hann 11. febrúar 2014 undir tvær lögreglustjórasáttir vegna umferðar- og fíkniefnalagabrota. Verður refsing hans því ákveðin sem hegningarauki, sbr. 78. gr. almennra hegningarlaga. Þá verður refsing ákveðin með hliðsjón af 3. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga, en brotaþoli er barnsmóðir og fyrrum sambýliskona ákærða. Þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í 60 daga, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Með vísan til 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 verður ákærði dæmdur til að greiða brotaþola miskabætur, sem þykja hæfilega ákveðnar 250.000, krónur, með vöxtum sem í dómsorði greinir, auk málskostnaðar, 150.000 krónur.

Ákærði greiði þóknun skipaðs verjanda síns, Þ-kvk-ef S-kvk-ef hrl., vegna vinnu á rannsóknarstigi málsins og við meðferð þess fyrir dómi, 313.750 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti. Ákærði greiði 26.600 krónur í annan sakarkostnað.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið F-kvk-nf R-kvk-nf F-kvk-nf aðstoðarsaksóknari.

R-kvk-nf H-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóminn.

D ó m s o r ð :

Ákærði, D-kk-nf Ö-kk-nf B-kk-nf, sæti fangelsi í 60 daga, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði A, kt. 000000-0000, 250.000 krónur í miskabætur, með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, frá 27. apríl 2013 til 4. ágúst 2014, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. sömu laga, frá þeim degi til greiðsludags, auk málskostnaðar, 150.000 krónur.

Ákærði greiði þóknun skipaðs verjanda síns, Þ-kvk-ef S-kvk-ef hrl., 313.750 krónur og 26.600 krónur í annan sakarkostnað.

R-kvk-nf H-kvk-nf