S-13/2014

Mál þetta, sem dómtekið var 8. janúar 2014, er höfðað með ákæru ríkissaksóknara, útgefinni 4. apríl 2014, á hendur N-kk-þgf S-kk-þgf, kt. [...], [...], „fyrir hegningarlagabrot, framin að kvöldi þriðjudagsins 17. desember 2013 á Egilsstöðum:

1. Fyrir brot gegn valdstjórninni og líkamsárás, með því að hafa í húsnæði heilsugæslunnar við Lagarás 17, slegið lögreglumanninn A, sem þar var við skyldustörf, hnefahöggi í líkamann, skallað hann í andlitið, gert tilraun til að skalla hann að nýju og sparkað í hægri síðu hans. Ákærði hótaði auk þess A ítrekað lífláti. Af þessu hlaut A eymsli í nefbeini og rifbeinsbrot.

Telst þetta varða við 1. mgr. 106. gr. og 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

2. Með því að hafa á lögreglustöðinni við Lyngás 15, hótað A og fjölskyldu hans lífláti og líkamsmeiðingum auk þess að hrækja í andlit hans.

Telst þetta varða við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga.“

Í ákæru ríkissaksóknara er þess krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Við fyrirtöku málsins 2. júní 2014 var mál vegna ákæru lögreglustjórans á Seyðisfirði, dags. 11. apríl 2014 (S-15/2014), sameinað máli þessu. Í þeirri ákæru segir að höfða beri sakamál á hendur N-kk-þgf S-kk-þgf, [...], en með dvalarstað að [...], „fyrir eftirtalin hegningar- og umferðarlagabrot:

I.

Hegningarlagabrot, með því að hafa:

Þriðjudaginn 11. júní 2013, stolið 0,75 lítra flösku af sterku áfengi af tegundinni Fjallagrasa Icelandic snafsi, að söluandvirði 3.716 kr., úr vínbúð Áfengis- og tóbaksverslunar ríkisins í Skútuvogi.

Telst þessi háttsemi varða við 1. mgr. 244. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

II.

Umferðarlagabrot, með því að hafa:

1. Föstudaginn 14. júní 2013 á Egilsstöðum, ekið bifreiðinni [...] óhæfur til að stjórna henni örugglega vegna áhrifa ávana- og fíkniefna (í blóði mældist tetrahýdrókannabínól 19 ng/ml og amfetamín 55 ng/ml) um Miðvang, á vegarkafla rétt við verslunina Bónus, uns lögregla stöðvaði aksturinn skömmu síðar við verslunina Bónus á Egilsstöðum.

2. Sunnudaginn 16. júní 2013 á Fljótsdalshéraði, ekið bifreiðinni [...] óhæfur til að stjórna henni örugglega vegna áhrifa ávana- og fíkniefna (í blóði mældist tetrahýdrókannabínól 7,9 ng/ml og amfetamín 135 ng/ml) eftir Upphéraðsvegi áleiðis í átt að Egilsstöðum, uns lögregla stöðvaði aksturinn á Upphéraðsvegi skömmu síðar.

Telst þetta varða við 1. mgr., sbr. 2. mgr., 45. gr. a., sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, sbr. breytingarlög.“

Í ákæru lögreglustjórans á Seyðisfirði er þess krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar, til greiðslu alls sakarkostnaðar og til sviptingar ökuréttar skv. 101. og 102. gr. umferðarlaga.

Þá kemur fram í þeirri ákæru einkaréttarkrafa Áfengis- og tóbaksverslunar ríkisins, en sú krafa var felld niður í þinghaldi 2. júní 2014, með vísan til 2. mgr. 174. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, og kemur því ekki til umfjöllunar.

Í þinghaldi 2. júní 2014 neitaði ákærði sök af ákæru ríkissaksóknara. Hann játaði sök af ákærulið I í ákæru lögreglustjórans á Seyðisfirði en neitaði sök varðandi ákærulið II (II.1 og II.2). Viðurkenndi hann þó að hafa ekið bifreiðinni [...] í bæði skiptin en kvaðst draga í efa niðurstöður mælinga á ávana- og fíkniefnum í blóði hans.

Með úrskurði, uppkveðnum 7. október 2014, var hafnað kröfu verjanda ákærða um frávísun ákæru lögreglustjórans á Seyðisfirði frá dómi. Úrskurðurinn var ekki kærður til Hæstaréttar.

Við aðalmeðferð málsins krafðist verjandi ákærða þess á ný að ákæru lögreglustjórans á Seyðisfirði yrði vísað frá dómi, en ella sýknu af þeirri ákæru. Krafist er sýknu af ákæru ríkissaksóknara. Til vara er þess krafist að ákærða verði ekki gerð sérstök refsing, en til þrautavara, að honum verði gerð sú vægasta refsing sem lög leyfa og að fullnustu fangelsisrefsingar, komi til þess að hún verði dæmd, verði frestað skilorðsbundið. Komi til þess að dæmd verði ökuréttarsvipting er þess krafist að hún verði að hámarki til tveggja ára. Þá er þess krafist að allur sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin hæfileg málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða.

I

Ákæra ríkissaksóknara, dags. 4. apríl 2014:

Samkvæmt frumskýrslu lögreglustjórans á Seyðisfirði, dags. 2. febrúar 2014, barst lögreglu tilkynning frá fjarskiptamiðstöð lögreglu kl. 22:50 þann 17. desember 2013 um að ölvaður maður væri til vandræða á veitingastaðnum Kaffi Egilsstaðir við Kaupvang á Egilsstöðum. Er lögreglu bar að hafi ákærði verið á hnjánum á plani framan við veitingastaðinn, veruleg hálka þar og mikill blóðpollur í kringum hann. Hafi tilkynnandi, starfsmaður á veitingastaðnum, sagt ákærða hafa brugðist illa við er honum var vísað af veitingastaðnum og verið með dólgslæti, en síðan dottið á svelli fyrir utan er hann var að fara á brott.

Ákærði hafi verið með skurð á enni, sem ljóst hafi þótt að yrði að sauma. Hann hafi virst vankaður og nokkuð ölvaður. Hafi hann tekið aðstoð lögreglu vel. Haft hafi verið samband við vakthafandi lækni og ákærði fluttur á heilsugæslustöð. Læknirinn hafi gert að áverkanum og tjáð lögreglu að ákærði þyrfti að vera undir eftirliti um nóttina. Hafi lögregla farið með ákærða að tímabundnum dvalarstað hans, þar sem ákærði hafi búist við því að húsráðandi gæti sinnt honum. Er þangað kom hafi húsráðandi hvorki svarað síma né bjöllu. Hafi ákærði sagst ekki eiga í önnur hús að venda. Af skýrslunni verður ráðið að þá hafi verið snúið aftur á heilsugæslustöð, þar sem læknirinn hafi ákveðið að flytja ákærða á sjúkrahúsið á Neskaupstað til eftirlits. Hafi ákærða verið kynnt þessi staða mála og sjúkraflutningamenn ræstir út.

Er sjúkraflutningamenn komu á vettvang hafi skyndilega runnið mikið æði á ákærða, sem fram að því hafi verið rólegur og samvinnuþýður. Hafi ákærði gert tilraun til að ráðast á lækninn, en skýrsluritari, A lögreglumaður, freistað þess að stöðva hann. Samkvæmt því sem greinir í frumskýrslunni áttu þær atlögur og hótanir ákærða sem lýst er í fyrri lið ákærunnar sér stað á meðan lögreglumaðurinn reyndi að yfirbuga ákærða og í framhaldi af handtöku hans, kl. 00.23.

Í frumskýrslu er jafnframt lýst atvikum á lögregluvarðstofu, þar á meðal þeim sem í ákærulið II greinir. Fram kemur að fleiri lögreglumenn hafi verið kallaðir út áður en reynt var að færa ákærða inn í fangaklefa, 15-20 mínútum eftir að komið var á lögreglustöð. Lögreglumaðurinn hafi síðan leitað til læknis sömu nótt vegna verkja í nefi og hægri síðu. Nefið hafi reynst óbrotið en verkur í síðu hafi ágerst og hann verið greindur rifbrotinn daginn eftir.

Í málinu liggur fyrir hljóðupptaka, 13 mínútna og 32 sekúndna löng, sem sögð er hafa að geyma hluta af þeim hótunum sem ákærði hafi haft í frammi. Í frumskýrslu lögreglu kemur fram að lögreglumaðurinn hafi sótt upptökutæki þegar hótunum ákærða linnti ekki.

Þá liggur fyrir „samskiptaseðill“ B, læknis við Heilbrigðisstofnun Austurlands á Egilsstöðum, dags. 18. desember 2013, þar sem lýst er atvikum á heilsugæslustöðinni og skoðun læknisins á brotaþola. Kemur þar fram að ákærði hafi verið meðhöndlaður „undir vinsamlegu eftirliti lögreglumannsins“ A, en orðið „óður“ er sjúkraflutningamenn bar að. Segir síðan orðrétt í vottorðinu: „Gerir sjúklingur tilraun til þess að ráðast á mig sitjandi við skrifborðið. A kemur í veg fyrir það en sjúklingur skallar lögreglumann á nefið. Ekki verða af því aðrir sjáanlegir áverkar en lögreglumann verkjar í nefbeinið sem er við skoðun í miðlínu. Engin deviation. Sjúklingur hótaði hér að drepa lögreglumanninn síðar.“

Einnig liggja fyrir tveir samskiptaseðlar læknisins, báðir dags. 18. desember 2013. Er í öðrum seðlinum lýst áverka ákærða og aðhlynningu hans. Kemur þar fram að ákærði hafi dottið í glerhálku utan við bar á Egilsstöðum og orðið fyrir höfuðáverka. Hann sé með 7 sm stórt skurðsár „frontal hæ megin“ og sé „áberandi drukkinn en vel áttaður á stað og stund“. Ekki þykir nauðsynlegt að rekja frekar efni samskiptaseðlanna.

Í læknisvottorði C, læknis við sömu heilbrigðisstofnun, kemur fram að læknirinn hafi skoðað lögreglumanninn 18. desember 2013. Kemur þar fram sjúkdómsgreiningin „rifbrot“. Í lið um sjúkrasögu kemur fram að viðkomandi hafi fengið „spark í neðri hluta brjóstkassa hæ. megin“ og sé með verki þar, sem hafi farið versnandi nokkru eftir að áverkinn varð. Í lið um niðurstöðu skoðunar og rannsóknar kemur m.a. fram að lögreglumaðurinn sé með verk yfir 9. rifi hægra megin og sé „hvellaumur“ þegar þreifað sé yfir rifi á þeim stað. Klínísk greining sé „ótilfært“ rifbrot.

Framburður fyrir dómi:

Ákærði kvaðst fyrir dómi hafa verið undir verulegum áfengisáhrifum umrætt sinn og sé minni sitt um atburði því gloppótt. Hann kvaðst minnast þess að hafa hlotið alvarlegan skurð á enni og hafa verið fluttur á heilsugæslustöð af lögreglu, þar sem hann hafi fengið meðhöndlun. Hann kvaðst hafa fregnað það síðar að hann ætti að hafa veist þar að lögreglumanninum A en ekki reka minni til þess. Kvaðst hann ekki kannast við að hafa slegið, skallað eða sparkað í A og raunar ekki minnast samskipta við hann. Hann kvaðst geta ímyndað sér að hann hafi verið orðljótur og sagðist eiga það til ef hann reiðist. Hann muni samt ekki eftir því. Hann telji sig engan ofbeldismann. Hann kvaðst ekki minnast þess að hafa hótað A lífláti og telja enn hæpnara að hann hafi hótað fjölskyldu A. Vísaði ákærði þar til þess að fjölskyldutengsl séu milli vinkonu hans og tengdafjölskyldu A.

Í framburði ákærða kom fram að hann bæri þungan hug til A. Vísaði hann þar til fyrri afskipta lögreglumannsins af honum og fleiri atburða í fortíðinni.

Borið var undir ákærða hvort hann þekkti rödd sína á hljóðupptöku sem liggur fyrir í málinu. Kvaðst ákærði varla þekkja rödd þess sem þar er æstur og hefur í hótunum sem rödd sjálfs sín og nánast geta sagt að röddin sé ekki sín, en sagðist „sannarlega skilja boðskapinn“.

Framburður ákærða fyrir dómi samræmist í meginatriðum skýrslu sem hann gaf hjá lögreglu 18. desember 2013, eftir dvöl í fangageymslu.

Brotaþoli, A lögreglumaður, gaf skýrslu fyrir dómi og lýsti aðdraganda þeirra atvika sem í ákæru greinir, með svipuðum hætti og lýst er í frumskýrslu lögreglu, sem hann staðfesti að hafa ritað. Hafi ákærði verið fluttur á heilsugæslustöð, vankaður og með blæðandi skurð á höfði, þar sem læknir hafi gert að sárinu. Vegna höfuðáverkans hafi læknirinn síður viljað að ákærði væri einn um nóttina. Ákærði hafi fallist á að fara heim til vinkonu sinnar. Kvaðst A hafa farið þangað með ákærða, en þar hafi ekki verið svarað og þeir því snúið aftur á heilsugæsluna. Læknirinn hafi þá viljað láta flytja ákærða á sjúkrahúsið á Neskaupstað til eftirlits. Hafi ákærði verið ósáttur við að þurfa að fara á sjúkrahús og viljað fá að sofa úti. Einnig hafi hann virst ósáttur við að læknirinn neitaði honum um lyf.

Skyndilega hafi viðmót ákærða, sem fram að því hafi verið rólegur, breyst og hann orðið mjög æstur og ógnandi, stokkið upp og ætlað að ráðast á lækninn. Kvaðst brotaþoli þá hafa gengið á milli þeirra, til að afstýra árás ákærða, en í þeim átökum sem fylgdu hafi ákærði bæði slegið hann hnefahögg í hægri síðu og skallað hann af afli í andlitið. Læknirinn, B, hafi hjálpað sér að færa ákærða í handjárn. Sjúkraflutningamenn hafi einnig komið til aðstoðar. Hafi ákærði verið „trítilóður“ og gert margar tilraunir til að sparka, slá og bíta frá sér.

Kvaðst brotaþoli síðan hafa fært ákærða fram á gang fyrir utan skrifstofu læknisins. Á þeirri leið hafi ákærði reynt að skalla hann á ný, en brotaþoli náð að víkja sér undan því. Kvaðst brotaþoli hafa séð að farið var að blæða í gegnum umbúðir á enni ákærða, eftir að ákærði hafi skallað sig. Á ganginum hafi hann látið ákærða setjast á bekk eða sjúkrarúm og beðið annan sjúkraflutningamanninn að sækja skóna sína, sem orðið hafi eftir í anddyri, og hinn sjúkraflutningamanninn um að sækja lögreglubílinn og aka honum að aðkomu fyrir sjúkrabifreiðar. Ákærði hafi, er þarna var komið, verið rólegur og setið á bekknum en brotaþoli staðið hjá honum. Skyndilega hafi ákærði hallað sér aftur og sparkað í hægri síðu brotaþola, líklega með vinstri fæti. Þetta hafi verið þungt og snöggt spark. Tók brotaþoli fram að hann hafi vankast aðeins eftir að ákærði skallaði hann í andlitið og ekki verið nægilega var um sig.

Ákærði hafi síðan verið færður út í lögreglubíl, og hafi brotaþoli setið aftur í hjá honum, en annar sjúkraflutningamaðurinn, D, hafi ekið lögreglubifreiðinni á lögreglustöð. Er þangað var komið hafi yfirlögregluþjónn og annar lögreglumaður verið kallaðir út og ákærði síðan verið færður í klefa.

Aðspurður sagði brotaþoli að hótanir ákærða á heilsugæslustöðinni í hans garð hafi snúist um að gera honum mein, en honum hafi fundist reiði ákærða þar ekki síður beinast að lækninum en að sér. Verstu hótanirnar og þær sem hann hafi tekið alvarlegast hafi átt sér stað á lögreglustöðinni, og hafi þær hótanir einnig beinst að fjölskyldu hans að einhverju leyti. Kvaðst brotaþoli ekki muna hótanirnar orðrétt, enda hafi þær staðið yfir linnulaust í um 20 mínútur. Hafi þær gengið út á það að brotaþoli og fjölskylda hans myndu verða fyrir skaða og að þau væru ekki örugg. Hafi brotaþoli farið að taka hótanirnar alvarlega þegar á leið og sótt upptökutæki. Aðspurður kvaðst brotaþoli halda að hann hafi gert ákærða grein fyrir því er hann kveikti á upptökunni, en ekki geta fullyrt það. Kvaðst hann hafa haldið sig til hlés eftir að á lögreglustöð var komið, enda ekki í ástandi til frekari átaka við ákærða og viljað bíða liðsauka annarra lögreglumanna. D hafi verið viðstaddur og reynt að róa ákærða.

Brotaþoli kvaðst hafa verið lengi með verki eftir rifbrotið og leitað til taugasérfræðings. Ekki sé enn útséð um líkamlegar afleiðingar árásarinnar, en líklega sé um varanlegan taugaskaða að ræða á þeim stað þar sem hann hafi rifbrotnað. Hann kvaðst hafa verið óvinnufær mun lengur en þá fjóra daga sem greinir í fyrirliggjandi vottorði C læknis, eða fram til u.þ.b. 10. janúar 2014.

Aðspurður kvað brotaþoli enga óvild eða persónuleg illindi vera milli sín og ákærða, a.m.k. ekki af sinni hálfu.

B læknir gaf skýrslu fyrir dómi og staðfesti samskiptaseðla sína sem liggja fyrir í málinu. Kom fram að læknirinn hafi verið kallaður út vegna slasaðs einstaklings, þ.e. ákærða, og talið sögu benda til þess að hann hefði misst meðvitund og fengið heilahristing. Gert hafi verið að sári á enni ákærða og síðan rætt við hann á skrifstofu læknisins, að A lögreglumanni viðstöddum. Kvaðst læknirinn hafi gert þeim grein fyrir að nauðsynlegt væri að fylgjast með ákærða um nóttina vegna heilahristings. Aðspurður staðfesti hann að lögregla hafi fyrst reynt að fara með ákærða heim til vinkonu hans til eftirlits, en þar sem ekki hafi tekist að koma honum þangað inn, hafi verið snúið aftur með ákærða á heilsugæslustöð og þar hafi komið til tals að flytja hann á sjúkrahúsið á Neskaupstað.

Í þann mund sem sjúkraflutningamenn birtust hafi ákærði reiðst mjög og rokið að lækninum, eins og hann ætlaði að ráðast á hann. Lögreglumaðurinn hafi gripið inn í og komið í veg fyrir það. Meðan lögreglumaðurinn reyndi að yfirbuga ákærða hafi átt sér stað „slög“, en hvers eðlis þau voru kvaðst læknirinn ekki geta fullyrt hvort um var að ræða högg með höndum, fótum eða höfði. Kvaðst læknirinn hafa hjálpað lögreglumanninum að handjárna ákærða. Til hafi staðið að flytja ákærða á lögreglustöð en bíða hafi þurft meðan verið var að færa lögreglubifreið að útgönguleið. Kvaðst læknirinn síðan hafa orðið var við stympingar milli ákærða og lögreglumannsins á gangi nálægt útgangi að geymslu sjúkrabifreiða. Þar hafi verið myrkur og vitnið því ekki séð nægilega til, en séð hreyfingar og heyrt að bekkur þar á ganginum hreyfðist til.

Aðspurt kvað vitnið ákærða hafa viðhaft „alvarlegar“ hótanir í garð lögreglumannsins á heilsugæslustöðinni, en ekki muna þær orðrétt.

Vitnið kvaðst ekki muna hvort ákærði hafi óskað eftir lyfjum. Hann hafi verið ölvaður og orðið reiður og árásargjarn, en hvers vegna sé erfitt að segja. Ákærði hafi skipt skapi er honum var tjáð að hann þyrfti að vera undir eftirliti og misst stjórn á skapi sínu er sjúkraflutningamenn birtust. Aðspurður hvort höfuðáverki geti hafa spilað inn í þessar skapbreytingar kvað læknirinn fólk sem verði fyrir höfuðáverka yfirleitt verða rólegra en ella, en þó sé þekkt að við beinan heilaáverka geti fólk orðið mjög árásargjarnt, jafnvel fljótlega eftir áverka, en sú breyting sé yfirleitt stigvaxandi og undanfari meðvitundarskerðingar. Sé hátternið sveiflukennt, eins og virst hafi um ákærða, teljist það ólíkleg orsök árásargirni.

B kvaðst ekki minnast þess að hafa skoðað áverka lögreglumannsins umrædda nótt, en aðspurður um það sem fram kemur í samskiptaseðli hans frá 18. desember 2013 um skoðun á nefi lögreglumannsins, tók hann fram að hann hafi a.m.k. ekki framkvæmt fulla líkamsskoðun.

B staðfesti að hafa gefið skýrslu hjá lögreglu símleiðis og fór sú skýrslutaka fram 23. janúar 2014, samkvæmt því sem greinir í rannsóknargögnum. Kvaðst hann telja sig hafa munað betur atvik þá. Aðspurður um þá lýsingu á atlögu ákærða sem þar kemur fram, að ákærði hafi „höggvið“ brotaþola í höfuðið með sínu höfði og slegið hann í brjóstið á meðan brotaþoli reyndi að yfirbuga hann, kvaðst B telja þar rétt eftir sér haft. Þá staðfesti hann sem réttan þann framburð sinn hjá lögreglu að ákærði hafi óskað eftir róandi lyfjum en verið neitað um þau.

D sjúkraflutningamaður kvaðst fyrir dómi hafa verið kallaður til af B lækni, ásamt öðrum sjúkraflutningamanni, E, til að flytja sjúkling á sjúkrahús vegna höfuðáverka. Ákærði hafi brugðist illa við er þeir mættu og orðið æstur. Orðaskipti hafi átt sér stað um að ákærði vildi ekki láta flytja sig á sjúkrahúsið. Til að koma ró á aðstæður hafi sjúkraflutningamennirnir brugðið sér fram af skrifstofu læknisins. Er þeir hafi verið komnir fyrir horn og úr sjónmáli kvaðst vitnið hafa heyrt að ryskingar hófust og síðan hafi verið kallað á þá og þeir beðnir um aðstoð. Þeir hafi hjálpað lögreglumanninum A að ná tökum á ákærða svo að hægt væri að handjárna hann. Ákærði hafi verið æstur og lögreglumanninum gengið misvel að hafa tök á honum. Að beiðni lögreglumannsins hafi vitnið sótt lögreglubifreið og fært hana að aðkomu sjúkrabifreiða. Þar hafi lögreglumaðurinn komið út með ákærða og farið með honum inn í bifreiðina að aftan, en vitnið haldið hurð opinni fyrir þá. Brösuglega hafi gengið að koma ákærða inn í bifreiðina og hafi hann endað í fósturstellingu á aftursætinu en lögreglumaðurinn ofan á. Í baksýnisspegli kvaðst vitnið hafa séð ákærða þrýsta fótum í lögreglumanninn. Á lögreglustöðinni hafi verið ekið inn í bílageymslu og ákærða hleypt út. Sér til furðu hafi lögreglumaðurinn ekki fært ákærða strax inn í fangaklefa. Ákærði hafi viðhaft ljótt orðbragð og verið á ferðinni. Aðstæðurnar hafi stigmagnast og ákærði farið að hóta lögreglumanninum. Hafi hann hótað lögreglumanninum líkamsmeiðingum, en vitnið kvaðst ekki geta fullyrt af eða á um það hvort lífláti hafi verið hótað. Hann kvaðst ekki minnast þess að ákærði hafi hótað fjölskyldu lögreglumannsins. Ákærði hafi verið farinn að hrækja í átt að lögreglumanninum og reynt að rífa sig lausan frá vitninu, sem hafi reynt að hjálpa til með því að halda í hann. Lögreglumaðurinn hafi brugðið sér eitthvað frá og á meðan hafi vitnið reynt að róa ákærða. Lögreglumaðurinn hafi tjáð sér að hann hygðist bíða aðstoðar. Kvaðst vitnið síðan hafa séð upptökutæki og áttað sig á því að upptaka væri í gangi. Kvaðst vitnið þá hafa haldið áfram að reyna að róa ákærða en hvorki hann né lögreglumaðurinn hafi upplýst ákærða um upptökuna. F yfirlögregluþjónn hafi síðan tekið stjórn á aðstæðunum, er hann kom, og fært ákærða inni í fangaklefa.

Nánar aðspurður kvað D þá ákærða og lögreglumanninn klárlega hafa verið í „barningi“ á gólfi læknastofunnar, en ekki minnast þess að hafa séð einstök högg eða spörk eða að ákærði hafi skallað lögreglumanninn. Þá kvaðst hann minnast þess að ákærði hafi verið orðljótur í garð lögreglumannsins á heilsugæslustöð, en ekki minnast hótana um líkamsmeiðingar eða líflát þar.

Vitnið kvaðst kannast við ákærða og vera kunnugt um að ákærða sé í nöp við A og ástæður þess.

E sjúkraflutningamaður kvaðst fyrir dómi minnast þess að hafa umrætt sinn verið kallaður út af B lækni, ásamt D, til að flytja ákærða á sjúkrahúsið á Neskaupstað. Við komu þeirra á skrifstofu læknisins hafi þeir setið þar þrír, læknirinn, ákærði og lögreglumaðurinn A. Ákærði hafi verið ósáttur við að þurfa að fara á sjúkrahús og neitað því. Misklíð milli hans og læknisins hafi stigmagnast, en lögreglumaðurinn haldið sig til hlés. Til að koma ró á kringumstæður hafi sjúkraflutningamennirnir brugðið sér fram á gang og verið nýkomnir þangað er þeir hafi verið kallaðir inn aftur. Hafi vitninu verið sagt að ákærði hefði skallað lögreglumanninn. Lögreglumaðurinn hafi haldið ákærða á gólfinu og beðið um aðstoð við að koma böndum á hann. Ákærði hafi talað „hastarlega“ til læknisins og lögreglumannsins eftir að búið var að koma á hann böndum. Aðspurt hvort um hótanir hafi verið að ræða kvaðst vitnið ekki muna orðaskipti.

Ákærði hafi síðan verið leiddur fram á gang. D hafi farið að sækja skó lögreglumannsins og síðan farið að sækja lögreglubifreið og færa hana að bílageymslu. Á meðan kvaðst vitnið hafa séð ákærða sparka til lögreglumannsins. Ákærði hafi þá setið hálfvegis á eða hallað sér að bekk og sparkað með öðrum fæti til lögreglumannsins á meðan hann var að fara í skóna. Kvaðst vitnið ekki minnast þess að hafa séð sparkið hitta lögreglumanninn, en þó minnast þess að lögreglumaðurinn hafi hnykkst til við sparkið. Kvað vitnið sparkið sér minnisstætt, en sér hafi þó þótt það lítið. D hafi síðan ekið með lögreglumanninn og ákærða á lögreglustöð, en vitnið farið heim.

C læknir gaf skýrslu fyrir dómi og staðfesti fyrirliggjandi vottorð sitt, dags. 18. desember 2013, um skoðun brotaþola þann dag. Í framburði hennar kom fram að einkenni brotaþola séu dæmigerð fyrir rifbrot, en hann hafi verið hvellaumur á einum ákveðnum stað við þreifingu á rifi. Ekki hafi fundist nein tilfærsla á beini við þreifingu. Vitnið staðfesti að brot hafi ekki verið staðfest með frekari rannsókn. Brotaþoli hafi ekki kvartað yfir áverka á nefi við sig, en vitnið kvaðst sjá af nótu B að brotaþoli hafi borið upp slíka áverka við þann lækni nóttina áður.

Niðurstaða:

Ákærði neitar alfarið sök hvað báða liði ákæru ríkissaksóknara varðar og byggir einkum á því að sú háttsemi sem honum sé gefin að sök sé ósönnuð. Eins og rakið er hér að framan hefur ákærði borið við minnisleysi um atburði sökum ölvunar. Verður að líta til þess við mat á framburði hans.

Brotaþoli er lögreglumaður sem hafði afskipti af ákærða sökum starfs síns og fólust afskiptin í því að koma ákærða, sem var slasaður, undir læknishendur. Er ekkert fram komið sem varpað getur rýrð á trúverðugleika framburðar brotaþola, fremur en annarra vitna að atburðum, sem einnig höfðu afskipti af ákærða umrætt sinn sökum starfa sinna sem læknir og sjúkraflutningamenn.

Fyrir liggur að ákærði hlaut blæðandi höfuðáverka umrædda nótt og flutti brotaþoli hann á heilsugæslustöð, þar sem B læknir gerði að sárinu. Ber brotaþola og vitnum, þ.e. nefndum lækni og sjúkraflutningamönnunum D og E, saman um að ákærði hafi skyndilega orðið mjög æstur á skrifstofu læknis, er til tals kom að flytja hann með sjúkrabifreið á sjúkrahúsið á Neskaupstað, til eftirlits um nóttina. Ber brotaþola og lækninum saman um að ákærði hafi gert sig líklegan til að ráðast á lækninn og að brotaþoli hafi gengið þar á milli og til átaka komið milli hans og ákærða. Framburður brotaþola og læknisins fær einnig stoð í framburði sjúkraflutningamanna, sem biðu fyrir framan skrifstofu læknisins, heyrðu að ryskingar voru í gangi og voru kallaðir þangað inn til aðstoðar við að yfirbuga ákærða og færa hann í handjárn.

Framburður brotaþola fyrir dómi um atlögur ákærða samræmast háttsemislýsingu í ákæru. Ber brotaþoli í fyrsta lagi um að ákærði hafi slegið hann hnefahögg í hægri síðu og skallað hann í andlitið inni á skrifstofu læknisins. Fær sá framburður stoð í framburði læknisins fyrir dómi um að einhver högg eða slög hafi átt sér stað af hálfu ákærða í garð brotaþola er brotaþoli reyndi að yfirbuga hann, þótt læknirinn treysti sér ekki fyrir dómi til að fullyrða hvort um högg með hendi, fæti eða höfði hafi verið að ræða. Fyrir dóminn var borin undir lækninn nákvæmari lýsing sem hann gaf á atlögum ákærða við skýrslutöku hjá lögreglu rúmum mánuði eftir atburðinn og staðfesti hann að hann teldi þá lýsingu rétt eftir sér hafða. Samræmist sú lýsing framburði brotaþola um að ákærði hafi bæði skallað í andlit hans og slegið í efri hluta líkama hans. Gegn neitun ákærða, sem byggð er á minnisleysi hans um atburði, þykir með framburði brotaþola og læknisins nægilega sannað að ákærði hafi bæði slegið í líkama lögreglumannsins og skallað í andlit hans.

Þá ber brotaþoli um að ákærði hafi gert tilraun til að skalla hann að nýju á leið út af skrifstofu læknisins. Sá framburður fær ekki næga stoð í framburði vitna og telst það sakaratriði ósannað.

Loks ber brotaþoli um að ákærði hafi sparkað í hægri síðu hans inni á gangi nálægt útgangi að bifreiðageymslu fyrir sjúkrabifreiðar. Sá framburður fær stoð í framburði vitnisins E fyrir dómi, en hann kvaðst hafa séð ákærða halla sér að bekk á ganginum og sparka til brotaþola er brotaþoli var að klæða sig í skó sína. Kvaðst vitnið hafa séð brotaþola hnykkjast til við þetta, þótt vitnið vildi ekki fullyrða að það hefði séð fót ákærða lenda á brotaþola. Styðst þetta jafnframt við framburð B læknis um að hann hafi orðið var við stympingar milli ákærða og lögreglumannsins á gangi nálægt útgangi að bifreiðageymslu fyrir sjúkrabifreiðar og heyrt að bekkur þar hreyfðist til. Gegn neitun ákærða, sem eins og fyrr sagði byggist á minnisleysi hans vegna ölvunar, telst nægilega sannað að ákærði hafi sparkað í síðu brotaþola.

Brotaþoli bar fyrir dómi um að ákærði hafi verið orðljótur og með hótanir um að gera honum mein strax á heilsugæslustöðinni, og eftir að í lögreglubifreið var komið, en að alvarlegustu hótanirnar hafi átt sér stað eftir að komið var á lögreglustöð, þar sem hótanirnar hafi einnig farið að beinast að fjölskyldu hans. Hótanirnar hafi staðið yfir linnulaust í talsvert langan tíma og hafi brotaþoli smám saman farið að taka þær alvarlega. Framburður brotaþola fékk nokkra stoð í framburði B læknis fyrir dómi, sem bar um að ákærði hafi borið fram „alvarlegar“ hótanir í garð brotaþola á heilsugæslustöðinni, þótt hann myndi ekki nákvæmlega efni þeirra. Í samskiptaseðli, dags. 18. desember 2013, sem læknirinn staðfesti fyrir dómi að hafa gefið út, kemur fram að ákærði hafi hótað að drepa lögreglumanninn. Með framburði brotaþola, sem fær stoð í framburði og vottorði B, þykir nægilega sannað að ákærði hafi haft í frammi refsiverðar hótanir í garð brotaþola á heilsugæslustöð, sbr. fyrri lið ákærunnar.

Í málinu liggur fyrir hljóðupptaka, sem brotaþoli kveðst hafa sett í gang á lögreglustöðinni er honum blöskruðu hótanir ákærða. Auk linnulausra formælinga í garð brotaþola koma þar fram margítrekaðar líflátshótanir í hans garð. Telst sannað, m.a. með framburði brotaþola og vitnisins D, að þar heyrist í ákærða, þótt sjálfur hafi hann fyrir dómi ekki kannast afdráttarlaust við rödd sína á hljóðupptökunni. Með hliðsjón af framburði brotaþola og D verður lagt til grundvallar að ákærða hafi ekki verið kynnt það sérstaklega að upptaka væri í gangi umrætt sinn. Eins og á stóð, og miðað við það sem ráðið verður af upptökunni um andlegt ástand ákærða, verður að telja að slíkt hefði verið næsta þýðingarlaust. Ekkert kemur fram á upptökunni sem bendir til þess að ákærði hafi verið egndur til hótana. Þvert á móti heyrist vitnið D reyna að róa hann. Eru ekki efni til þess að líta fram hjá hljóðupptökunni við sönnunarmatið, eins og verjandi krefst.

Með framangreindri hljóðupptöku, sem og framburði brotaþola og vitnisins D, telst sannað að ákærði hafi hótað brotaþola lífláti og líkamsmeiðingum eftir að komið var á lögreglustöð, sbr. síðari lið ákærunnar. Framburður brotaþola um að hótanirnar hafi auk þess beinst að fjölskyldu brotaþola fá hins vegar hvorki stoð í hljóðupptökunni né framburði vitna fyrir dómi. Var framburður brotaþola fyrir dómi auk þess ekki nægilega skýr um það atriði. Telst það því ósannað. Þá telst ósannað að ákærði hafi hrækt í andlit brotaþola, sbr. niðurlag síðari liðar ákærunnar, enda var það sakaratriði hvorki borið undir brotaþola né vitni fyrir dómi og fær það heldur ekki stoð í hljóðupptökunni, þótt ákærði heyrist þar hrækja og annar maður, líklega vitnið D, biðja hann að hætta því.

Samkvæmt öllu framanrituðu telst fram komin lögfull sönnun þess að ákærði hafi, í húsnæði heilsugæslunnar við Lagarás 17, Egilsstöðum, slegið lögreglumanninn A, sem þar var við skyldustörf, hnefahögg í líkamann, skallað hann í andlitið, sparkað í síðu hans og hótað honum ítrekað lífláti, eins og í fyrri lið ákærunnar greinir, en ósannað er að ákærði hafi gert tilraun til að skalla brotaþola að nýju. Þá telst sannað að ákærði hafi ítrekað hótað brotaþola lífláti og líkamsmeiðingum eftir að á lögreglustöð var komið, sbr. síðari lið ákærunnar, en ósannað að hótanirnar hafi beinst að fjölskyldu brotaþola og að hann hafi hrækt á brotaþola.

Í annan stað var við munnlegan málflutning á því byggt af hálfu ákærða að atlögur hans hafi beinst að A persónulega og því hafi ekki verið um brot gegn valdstjórninni að ræða. Ákærða gat ekki dulist að lögreglumaðurinn var að störfum er hann hafði afskipti af, aðstoðaði og handtók að lokum ákærða umrætt sinn. Verður þessari málsástæðu hafnað.

Sú háttsemi ákærða sem sönnuð telst samkvæmt báðum liðum ákærunnar felur í sér refsiverð brot. Teljast þau brot réttilega heimfærð í ákæru til 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga.

Í ákæru er brot ákærða samkvæmt fyrri lið ákærunnar að auki talið varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga, en þeirri heimfærslu mótmælir ákærði sérstaklega og dregur í efa að brotaþoli hafi í reynd rifbrotnað. Til grundvallar þeirri heimfærslu brotsins liggur vottorð C læknis, þar sem fram kemur að brotaþoli hafi verið greindur rifbrotinn við skoðun læknisins 18. desember 2013. Staðfesti læknirinn vottorð sitt fyrir dómi og gaf á því nánari skýringar. Samkvæmt vottorðinu og framburði læknisins var rifbrot brotaþola greint „klínískt“, þ.e. á grundvelli eymsla og verkja við þreifingu yfir 9. rifi, en ekki staðfest með frekari rannsóknum. Þá kom fram í framburði læknisins, líkt og í vottorðinu, að engin tilfærsla eða brúnir hafi fundist á rifinu við þreifingu. Frekari læknisfræðileg gögn liggja ekki fyrir í málinu. Samkvæmt framanrituðu þykir ákærði verða að njóta vafans um það hvort brotaþoli hafi í reynd rifbrotnað við árás hans og telst það ósannað. Af því leiðir að ekki verður fallist á það að brot ákærða samkvæmt fyrri lið ákærunnar verði, auk 1. mgr. 106. gr., heimfært til 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga, líkt og í ákæru greinir.

II

Ákæra lögreglustjórans á Seyðisfirði, dags. 11. apríl 2014:

Ákæruliður I:

Með I. lið ákæru lögreglustjórans á Seyðisfirði er ákærða gefinn að sök þjófnaður á áfengi. Um málavexti skírskotast til ákæru. Ákærði hefur játað skýlaust sök samkvæmt þessum lið ákærunnar. Með vísan til þeirrar játningar, sem samræmist rannsóknargögnum lögreglu, verður ákærði sakfelldur samkvæmt þessum ákærulið. Er brotið réttilega heimfært í ákæru til 1. mgr. 244. gr. almennra hegningarlaga.

Ákæruliður II (II.1 og II.2):

Með síðari lið ákærunnar er ákærða gefið að sök að hafa í tvö skipti, 14. og 16. júní 2013, ekið bifreið óhæfur til að stjórna henni örugglega vegna áhrifa ávana- og fíkniefna. Ákærði kannast við að hafa ekið bifreiðinni í bæði skiptin, en dregur í efa niðurstöður mælinga á ávana- og fíkniefnum í blóði hans.

Fyrir liggja frumskýrslur lögreglustjórans á Seyðisfirði, báðar dags. 3. ágúst 2013, þar sem fram kemur að akstur ákærða hafi verið stöðvaður 14. og 16. júní s.á. Kemur þar fram að í fyrra tilvikinu hafi blástur ákærða í öndunarprófsmæli gefið til kynna að hann væri undir áhrifum áfengis og hafi hann því verið beðinn að gefa þvagsýni, sem hafi reynst „jákvætt á AMP og THC“. Hafi læknir þá verið kallaður út til að draga honum blóð. Í seinni skýrslunni er um tilefni afskipta lögreglu af akstri ákærða vísað til fyrra málsins. Hafi ákærði fallist á að gefa þvagsýni og hafi það aftur verið jákvætt á THC og AMP. Ákærða hafi þá verið dregið blóð.

Í matsgerð Rannsóknastofu HÍ í lyfja- og eiturefnafræði, dags. 2. júlí 2013 (RLE nr. 131673), kemur fram að í þvagsýni nr. 68412 hafi fundist amfetamín og kannabínóíðar. Í blóðsýni nr. 68411 hafi mælst tetrahýdrókannabínól 19 ng/ml. Í blóðsýni nr. 68484 hafi mælst amfetamín 55 ng/ml.

Í annarri matsgerð rannsóknastofunnar, dags. sama dag (RLE nr. 131672), kemur fram að í þvagsýni nr. 68434 hafi fundist amfetamín og kannabínóíðar. Í blóðsýni nr. 68436 hafi mælst amfetamín 135 ng/ml og tetrahýdrókannabínól 7,9 ng/ml.

Framburður fyrir dómi:

Ákærði gaf skýrslu fyrir dómi og kvaðst kannast við að lögregla hafi stöðvað akstur hans í bæði skiptin. Kvaðst hann hafa verið í neyslu ávana- og fíkniefna á umræddu tímabili, en ekki minnast þess að hafa fundið til vímu við aksturinn. Honum hafi verið dregið blóð og látinn gefa þvagsýni í bæði skiptin.

Fyrir dómi gáfu skýrslu G fyrrverandi lögreglumaður og héraðslögreglumennirnir H og J. Lýstu þeir allir afskiptum sínum af akstri ákærða 14. júní 2013 og G einnig af akstri ákærða 16. júní s.á. Staðfesti G skýrslugerð sína í málinu og héraðslögreglumennirnir vottanir sínar á fyrirliggjandi blóð- og þvagtökuvottorð.

Þá gaf skýrslu fyrir dómi K lögreglumaður sem staðfesti að hafa gengið frá sýnum til sendingar til rannsóknastofunnar 18. júní 2013. Í beiðni um lyfjarannsókn, sem hún staðfesti að hafa undirritað þann dag, koma fram tvö númer á blóðsýnum, annað handritað aftan við hið fyrra („68484/68411“). Gaf vitnið á þessu skýringar fyrir dómi og kom fram að umrætt sinn hafi ekki tekist að prenta út úr tölvukerfi lögreglu beiðni um lyfjarannsókn. Hafi vitnið þá brugðið á það ráð að stofna nýtt sýnanúmer í tölvukerfinu og endurmerkja sýnaglösin þannig að þau bæru bæði með sér upprunalega númerið (68411) og nýja númerið (68484). Lýsti vitnið jafnframt ferli sýnatöku og sendingar sýna til rannsóknastofunnar.

Þá gáfu læknarnir L og M skýrslu fyrir dómi og staðfestu að hafa dregið ákærða blóð.

N, deildarstjóri hjá Rannsóknastofu HÍ í lyfja- og eiturefnafræði, staðfesti fyrir dómi báðar framangreindar matsgerðir. Í framburði hennar kom fram að blóðsýni er fylgdu rannsóknarbeiðni lögreglu, og fjallað er um í matsgerð nr. 131673, hafi verið merkt með tveimur númerum, 68484 og 68411, en eitt glasanna hafi einungis verið merkt með síðarnefnda númerinu. Hafi það sýni verið prófað fyrir tetrahýdrókannabínóli en sýni merkt 68484 verið prófað fyrir amfetamíni. Öll sýnin hafi jafnframt verið prófuð fyrir vínanda og gefið sömu niðurstöðuna, 0,13‰. Bendi ekkert til annars en að blóðsýnin hafi verið tekin úr sömu manneskjunni á sama tíma.

Niðurstaða:

Við aðalmeðferð málsins hélt verjandi ákærða á ný fram kröfu um frávísun ákæru lögreglustjórans á Seyðisfirði, en kröfu þess efnis var hafnað með úrskurði dómsins 7. október sl. Byggist frávísunarkrafan eins og fyrr á því að ákæra sama efnis, sem til meðferðar var fyrir Héraðsdómi Reykjaness, hafi verið afturkölluð og málið fellt niður. Við aðalmeðferð vísaði verjandinn sérstaklega til þess að á dómskjali nr. 14, útprentun úr dagbók lögreglu frá 14. júní 2013, sem sækjandi lagði fram við upphaf aðalmeðferðar, komi fram skráningin: „Rannsókn hætt – hjá ákæruvaldi“ í liðnum „Ferill“. Bendi þetta til þess að rannsókn máls hafi verið hætt, í andstöðu við fyrri staðhæfingar sækjanda um annað. Mótmælti sækjandi þessu og kvað umrædda ferilskráningu benda til þess eins að við rannsókn máls, sem leiddi til ákæru samkvæmt ákærulið II.2, hafi sakarefnum sem til rannsóknar voru verið fækkað, en í því máli hafi upphaflega leikið á grunur um ölvunarakstur.

Ósannað er að ástæða afturköllunar fyrri ákæru sama efnis á hendur ákærða sé önnur en sú sem ákæruvaldið heldur fram, þ.e. sú að upplýsingar hafi komið fram um að ákærði ætti sér dvalarstað á Egilsstöðum og því hentugra að fara með málið þar. Með vísan til þess, og að öðru leyti til forsendna úrskurðarins frá 7. október sl., verður frávísunarkröfu ákærða því hafnað enn á ný.

Óumdeilt er að lögregla stöðvaði akstur ákærða umrædd skipti. Viðurkennir ákærði að hafa neytt bæði kannabisefna og amfetamíns á umræddu tímabili, þótt hann telji sig ekki hafa fundið til áhrifa við aksturinn. Þá ber ákærði því ekki í móti að hafa gefið bæði blóð- og þvagsýni umrædd skipti, eins og rannsóknargögn bera með sér og fram er komið í framburði lögreglumanna og lækna.

Með framburði K lögreglumanns og N er leitt í ljós að sýnaglös, sem send voru með beiðni um rannsókn Rannsóknastofu HÍ í lyfja- og eiturefnafræði til greiningar, hafi verið merkt með tveimur sýnanúmerum, í stað eins númers eins og venja mun vera til. Þótt með því kunni að hafa verið vikið frá hefðbundnum verkferlum við sendingu sýna til rannsóknastofunnar er ekkert fram komið sem gefur ástæðu til að ætla að sýnin séu ekki öll frá ákærða komin. Vísast hér sérstaklega til framburðar N um að nákvæmlega sama áfengismagn hafi mælst í öllum blóðsýnunum.

Samkvæmt framanrituðu telst sannað að við akstur ákærða 14. og 16. júní 2013 voru mælanleg í blóði hans, í því magni sem í matsgerðunum greinir, ávana- og fíkniefni sem bönnuð eru á íslensku forráðasvæði samkvæmt lögum um ávana- og fíkniefni og reglugerðum settum samkvæmt þeim. Er ákærði því sekur um þau brot sem í II. lið ákærunnar greinir, þ.e. liðum II.1 og II.2, og eru þau rétt heimfærð til refsiákvæða í ákæru.

III

Samkvæmt framanrituðu er ákærði nú sakfelldur fyrir brot gegn valdstjórninni og þjófnað, þ.e. brot gegn 1. mgr. 106. og 1. mgr. 244. gr. almennra hegningarlaga. Þá er hann sakfelldur fyrir akstur undir áhrifum ávana- og fíkniefna, þ.e. brot gegn 1., sbr. 2., mgr. 45. gr. a., sbr. 1. mgr. 100. gr., umferðarlaga.

Af hálfu ákærða er þess krafist að honum verði ekki gerð refsing vegna valdstjórnarbrotanna, með vísan til 75. gr. almennra hegningarlaga, enda hafi hann verið í miklu ójafnvægi eftir höfuðhöggið. Brot gegn valdstjórninni eru alvarleg í eðli sínu og varða fangelsi allt að átta árum, beinist þau gegn opinberum starfsmanni sem að lögum hefur heimild til líkamlegrar valdbeitingar, en beita má sektum ef brot er smáfellt. Valdstjórnarbrot ákærða eru ekki þess eðlis að til greina komi að fella niður refsingu hans á grundvelli nefnds lagaákvæðis. Með vísan til framburðar B læknis bendir ekkert til þess að beint samhengi hafi verið milli höfuðáverka ákærða og þess að hann missti stjórn á sér. Þá er til þess að líta að samkvæmt framburði ákærða og vitna var hann ölvaður. Ekki þykir þó útilokað að ákærði hafi verið vankaður eftir höfuðhöggið og að það kunni að hafa stuðlað að þeim misskilningi sem virðist hafa orðið hjá ákærða um fyrirætlanir læknisins og lögreglumannsins. Verður til þess litið við ákvörðun refsingar hans.

Ákærði, sem er fæddur árið 1961, á að baki talsverðan sakaferil. Frá árinu 1993 hefur hann hlotið fjölmarga dóma fyrir ýmis afbrot, þar af alloft fyrir auðgunarbrot. Síðast hlaut ákærði dóm 13. febrúar 2012 fyrir brot gegn 244. gr. almennra hegningarlaga. Ekki var honum gerð sérstök refsing með þeim dómi, en um var að ræða hegningarauka við tveggja mánaða fangelsisdóm er hann hlaut 18. maí 2011, fyrir brot gegn 244. og 245. gr. sömu laga. Með viðurlagaákvörðun 6. mars 2009 gekkst ákærði undir sektarrefsingu og sviptingu ökuréttar í 10 mánuði frá þeim degi vegna ölvunaraksturs.

Refsingu ákærða ber að ákvarða samkvæmt 77. gr. almennra hegningarlaga og þykir hún, að öllu framanrituðu virtu, hæfilega ákveðin fangelsi í fjóra mánuði.

Við aðalmeðferð málsins kom fram að ákærði hafi sótt áfengismeðferð og að undanförnu dvalist á meðferðarheimilinu Krýsuvík. Ekki liggur fyrir dóminum nein staðfesting á þeirri meðferð. Þótt ekki sé dregið í efa að ákærði hafi að undanförnu dvalist á meðferðarheimili og gert reka að því að takast á við fíknivanda sinn, þykja ekki efni til þess, í ljósi sakaferils hans og alvarleika valdstjórnarbrota hans, að fresta fullnustu refsingarinnar skilorðsbundið.

Þá ber, með vísan til 101. og 102. gr. umferðarlaga, að svipta ákærða ökurétti. Með hliðsjón af brotum ákærða og 6. mgr. 102. gr. laganna þykir hæfilegt að svipta hann ökurétti í þrjú ár, frá birtingu dómsins að telja.

Með hliðsjón af úrslitum málsins, sbr. 1. mgr. 218. gr. laga nr. 88/2008, verður ákærði dæmdur til að greiðslu alls sakarkostnaðar. Samkvæmt yfirliti ákæruvalds, sem stutt er fullnægjandi gögnum, féll til við rannsókn málsins sakarkostnaður að fjárhæð 228.777 krónur, vegna rannsóknar sýna og matsgerða. Málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, K-kk-ef S-kk-ef hrl., vegna starfa hans á rannsóknarstigi og fyrir dómi, eru hæfilega ákveðin að fjárhæð 670.000 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti, en auk þess á verjandinn rétt til dagpeninga samkvæmt reglum um dagpeninga ríkisstarfsmanna á ferðalögum innanlands, 10.800 krónur, og greiðslu vegna flugferða, 101.320 krónur. Samtals verður ákærði því dæmdur til þess að greiða 1.010.897 krónur í sakarkostnað.

Dómur þessi er kveðinn upp af H-kvk-þgf B-kvk-þgf héraðsdómara í dómsal Héraðsdóms Austurlands að Lyngási 15, Egilsstöðum, klukkan 15.00 fimmtudaginn 5. mars 2015. Við dómsuppsögu var gætt ákvæða 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, en dómsuppsaga dróst fram yfir lögbundinn frest vegna embættisanna dómarans.

Dómsorð:

Ákærði, N-kk-nf S-kk-nf, sæti fangelsi í fjóra mánuði.

Ákærði er sviptur ökurétti í þrjú ár frá birtingu dómsins að telja.

Ákærði greiði 1.010.897 krónur í sakarkostnað, og eru þar innifalin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, K-kk-ef S-kk-ef hrl., 670.000 krónur, sem og dagpeningar og ferðakostnaður verjandans, samtals 112.120 krónur.

H-kvk-nf B-kvk-nf