E-3119/2008

Mál þetta, sem dómtekið var hinn 4. mars sl., að loknum munnlegum málflutningi var höfðað fyrir dómþinginu af H-kvk-þgf E-kvk-þgf Á-kvk-þgf, Hrannarstíg 40, Grundarfirði, á hendur Sjóvá- Almennum tryggingum hf., Kringlunni 5, Reykjavík, með stefnu áritaðri um birtingu hinn 17. apríl 2008.

Dómkröfur stefnanda eru þær, að stefndi verði dæmdur til þess að greiða stefnanda 1.850.000 krónur, með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001, frá 22. febrúar 2006 til greiðsludags. Þá krefst stefnandi þess að stefndi verði dæmdur til að greiða málskostnað, eins og málið væri eigi gjafsóknarmál.

Dómkröfur stefnda eru þær aðallega, að hann verði sýknaður af kröfum stefnanda og stefnda tildæmdur málskostnaður úr hendi stefnanda, að mati réttarins. Til vara krefst stefndi þess að dómkröfur stefnanda verði lækkaðar verulega og málskostnaður verði látinn niður falla.

Gætt var ákvæða 115. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála, áður en dómur var kveðinn upp.

II

Stefnandi er eigandi bifreiðarinnar PH-906, sem eyðilagðist í árekstri hinn 22. febrúar 2006. Atvik urðu með þeim hætti, að sögn stefnanda, að sonur hennar, sem ók bifreiðinni missti stjórn á henni á Eiríksgötu í Reykjavík, með þeim afleiðingum að bifreiðin rakst á ljósastaur. Um hafi verið að ræða óhapp, en ökumaður hafi misst stjórn á henni í beygju á Eiríksgötu.

Bifreið stefnanda var húftryggð hjá stefnda.

Í lögregluskýrslu er þess getið að bifreiðinni hafi verið ekið austur Eiríksgötu, en hámarkshraði þar er 30 km á klukkustund. Fram kemur að það hafi verið myrkur, en lýsing virðist hafa verið sæmileg og akbrautin blaut. Ekki er vitað hvenær dags óhappið varð, en ökumaður ber að það hafi orðið um nóttina, milli kl. 03.00 og 05.00. Umferðaróhappið var tilkynnt lögreglu um kl. 06.45 og þegar lögregla kom á staðinn var þar enginn. Við eftirgrennslan kom í ljós að R-kk-nf F-kk-nf hafði verið ökumaður bifreiðarinnar umrætt sinn og var hann handtekinn að Bergstaðarstræti 25, kl. 08.05. Blóðsýni var tekið úr ökumanni kl. 09.00 og mældist þá 2,03 prómill áfengis í blóði, en 3,05 prómill í þvagi. Í blóðsýni sem tekið var nokkru síðar var áfengismagn í blóði 1,48 prómill. R-kk-nf F-kk-nf kvaðst hafa verið allsgáður við akstur bifreiðarinnar en hann hafi hafið drykkju eftir óhappið og verið við drykkju þar til lögreglan hafi handtekið hann.

Hinn 2. október 2008 var Þ-kk-nf J-kk-nf, dr. med., dómkvaddur til þess að svara eftirgreindum spurningum:

„1. Getur það staðist að drykkja hafi verið hafin eftir kl. 03:00 þriðjudaginn 21.02.2006 ef blóðsýni, sem tekið er kl. 09.00 sama dag, sýnir 2.03 prómill etanóls í blóði og 3.05 prómill í þvagi (sýni tekið 9.03)

2. getur það staðist að áfengi hafi verið drukkið stuttu fyrir kl. 8.05 þriðjudaginn 21.02.2006 þegar liggur fyrir að blóðsýni sem tekið er kl. 09.00 þann sama dag sýnir 2.03 prómill etanóls í blóði og 3.05 prómill í þvagi (sýnið tekið 9.03) og að teknu tilliti til þess að etanólstyrkur var 1.80 í blóðsýni sem tekið var kl. 10.00

3. Er það rétt fullyrðing, að nokkur tími sé liðinn frá áfengisdrykkju ef það liggur fyrir að etanólstyrkur í blóði er lægri en í þvagi.

4. Er unnt að segja eitthvað til um það hvenær áfengis hafi síðast verið neytt miðað við þær mælingar sem liggja fyrir um etanólstyrk í blóðsýnum úr R-kk-þgf F-kk-þgf R-kk-þgf og ef svo er hvenær er líklegast að áfengis hafi síðast verið neytt miðað við fyrirliggjandi sýni og niðurstöður þeirra.“

Svör matsmannsins voru eftirgreind:

„1. Kl. 9:00 (9:03) var hlutfallið milli þéttni etanóls í þvagi og blóði (þvag/blóð) heldur hærra (sem næst 1,5) en svarar til jafnvægis (ca 1,3). Tölugildin 2,03 pro mille og 3,05 pro milli benda til áfengisneyslu í miklu magni en jafnframt til þess, að drykkjunni hefði verið hætt að minnsta kosti ½ - 1 klst. áður en sýnin voru tekin. Svarið við spurningunni er því jákvætt.

2. Venjulega er talið, að þéttni etanóls í blóði minnki með jöfnum hraða (ca.0,1 – 0,2 pro mille á klst.), ef áfengis er ekki neytt jafnframt. Því verður að álykta, að hlutaðeigandi hefði ekki drukkið áfengi á tímabilinu kl. 9-10. Á grundvelli þeirra talna, er fyrir liggja um þéttni etanóls í blóði og þvagi, verður hins vegar ekki fullyrt með vissu, hvort áfengis var neytt stuttu fyrir kl. 8:05 eða ekki. Hlutfallið milli gilda etanólþéttni í þvagi og blóði kl. 9:00 – 9:03, sem áður ræðir, mælir raunar eindregið í gegn, að svo hafi verið.

3. Hlutfallið milli þéttni etanóls í þvagi og blóði (þvag/blóð) er hærra, þegar frá líður lokum áfengisdrykkju en meðan drukkið er. Að teknu tilliti til hugtaksins „hlutfall” er svar við spurningunni því jákvætt.

4. Nei, um þetta verður ekkert fullyrt með vissu. Sjá þó það, sem segir undir lið 1 að framan.“

Stefnandi hefur skýrt lögreglu svo frá, að ökumaður, R-kk-nf F-kk-nf, hefði sent henni SMS-skilaboð þess efnis að hann hefði þennan morgun verið á leið í sund og lent í umferðaróhappi. Bifreið stefnanda skemmdist mjög mikið við áreksturinn og hefur dómkvaddur matsmaður metið bifreiðina ónýta, þ.e. að um altjón sé að ræða. Í niðurstöðu hins dómkvadda matsmanns í matsgerð hans, sem dagsett er 31. mars 2008, segir eftirfarandi:

„Spurning 1. Hverjar eru skemmdir á bifreiðinni PH- 906 vegna áreksturs þann 22. febrúar 2006?

Svar. Skemmdir á bifreiðinni PH- 906 eru miklar á framhluta hennar.

Sjá CABAS skoðun frá matsmanni í spurningu 5.

Spurning 2. Hvert er raunvirði bifreiðarinnar fyrir tjónið á tjónsdegi þ.e. hversu mikið hefði sambærileg bifreið, að tegund, aldri eða gæðum, kostað á almennum markaði á tjónsdegi, 22. febrúar 2006, miðað við staðgreiðslu?

Svar: Samkvæmt verðlista Toyota kostaði ný kr. 2.169.- til 2.200.- 16 mánaða afföll, frá 05.11.2004 til 22.02.2006, er 16%. Verðið ætti að vera kr. 1.850.000 Sjá meðfylgjandi verðlista frá Toyota.

Spurning 3. Hvert er raunvirði bifreiðarinnar á tjónsdegi eftir tjónið, þ.e. hversu mikið hefur tjónuð [sic] bifreiðin kostað á almennum markaði miðað við staðgreiðslu?

Svar: Raunvirði bifreiðarinnar PH-906 í tjónsástandi er ekki hægt að vita nema að setja bifreiðina í útboð hjá Tjónaskoðunarstöðvum Tryggingafélaganna. Tilboð væri á bilinu frá 250-350 þúsund.

CABAS skoðun frá 27. mars 2008: Samantekt er kr. 1.214.356 á verði í dag. Frá 22. febrúar 2006 hefur vinna hækkað um 7% og varahlutir um 12-13%. Meðaltal af báðum liðum er 10%. Viðgerðin 22. febrúar 2006 hefði þá kostað kr. 1.092.920.

Spurning 4. Hversu mikið hefði kostað að gera við bifreiðina á tjónsdegi, 22. febrúar 2006?

Svar: kr. 1.092.920 22. febrúar 2006.

Spurning 5. Hversu mikið kostar nú að gera við bifreiðina?

Svar: kr. 1.214.356. Sjá meðfylgjandi CABAS skoðun matsmanns 27.3.2008.

Niðurstaða matsmanns:

Matsmaður hefur svarað öllum spurningum, sem fyrir hann voru lagðar. Í spurningu Nr. 3, er ekki hægt að ákveða verð á bifreið í tjónsástandi, en raunvirðið gæti verið 250-350 þúsund. Bifreiðin er tjónuð [sic] meira en 50%, sem þýðir, að bifreiðin verður keypt, en ekki viðgerð. Það er almenn regla Tryggingafélaganna á svona nýlegum bifreiðum.“

Bifreið stefnanda var á tjónsdegi kaskótryggð hjá stefnda. Stefnandi hefur ítrekað krafið stefnda um bætur vegna tjónsins, en stefndi hefur hafnað bótaskyldu á þeim grunni, að ökumaður bifreiðarinnar hafi verið ölvaður við aksturinn sem og, að hann hafi sýnt af sér stórkostlegt gáleysi við akstur bifreiðarinnar, og það hafi tjóninu.

Hinn 28. febrúar 2007 vísaði stefnandi ágreiningnum um bótaskyldu stefnda til úrskurðarnefndar í vátryggingamálum. Hinn 12. apríl 2007 komst nefndin að þeirri niðurstöðu að stefnandi ætti ekki rétt á bótum úr kaskótryggingunni

Stefnandi hefur frá upphafi hafnað sjónarmiði stefnda, en stefnandi var í máli nr. S-1579/2006, sýknaður af ákæru um að hafa ekið bifreiðinni undir áhrifum áfengis umrætt sinn.

III

Stefnandi byggir kröfur sínar á því, að sú afstaða stefnda að hafna bótaskyldu sé ólögmæt og í andstöðu við skilmála húftryggingarinnar. Stefnandi byggir kröfur sínar á ákvæðum laga nr. 30/2004 og skilmálum húftryggingarinnar, en óumdeilt sé að bifreiðin hafi verið húftryggð hjá stefnda á tjónsdegi. Stefnandi telur rangt og a.m.k. ósannað, að ökumaður bifreiðarinnar hafi verið ölvaður við aksturinn eða sýnt af sér stórkostlegt gáleysi, sem leiði til niðurfellingar bótaréttar úr tryggingunni, sbr. 3. og 5. gr. skilmála tryggingarinnar. Ökumaður bifreiðarinnar hafi verið sýknaður af ákæru um ölvunarakstur og sé því fráleitur sá málatilbúnaður stefnda að byggja á því að ökumaðurinn hafi verið ölvaður. Þá telur stefnandi það vera fráleitan og órökstuddan málatilbúnað af hálfu stefnda, að byggja á því, að ökumaðurinn hafi sýnt af sér stórkostlegt gáleysi, sem valdið hafi tjóninu. Stefndi hafi sönnunarbyrði fyrir því, að ökumaður bifreiðarinnar hafi verið ölvaður við akstur eða sýnt af sér stórkostlegt gáleysi, en þá sönnun hafi stefndi ekki fært fram. Stefnda beri því með vísan til laga nr. 30/2004 og 20. gr. skilmála húftryggingarinnar að bæta tjón stefnanda að fullu, en samkvæmt matsgerð sé um altjón að ræða.

Stefnandi telur fyrirliggjandi matsgerð staðfesta altjón á bifreiðinni og verði stefndi því að greiða stefnanda raunvirði bifreiðarinnar á tjónsdegi, sbr. 19. og 20. gr. skilmálanna. Aðalkrafa stefnanda sé að stefndi greiði raunvirði bifreiðarinnar á tjónsdegi, sem hafi verið 1.850.000 krónur, samkvæmt matsgerð.

Varakrafa stefnanda er að stefndi greiði raunvirði bifreiðarinnar á tjónsdegi, samkvæmt matsgerð, að frádregnu raunvirði bifreiðarinnar eftir tjón, 250.000 krónum, eða 1.600.000 krónur, en stefnandi telur að matsgerð staðfesti að bifreiðin hafi ekki verið viðgerðarhæf.

Þrautavarakrafa stefnanda er, að stefndi greiði viðgerðarkostnað bifreiðarinnar, hinn 31. mars 2008, samkvæmt matsgerð, eða 1.214.356 krónur.

Stefnandi hefur lýst því yfir að hann muni afsala bifreiðinni til stefnda, verði fallist á aðalkröfu hans.

Um lagarök vísar stefnandi til laga nr. 30/2004, m.a. 35. gr. laganna. Einnig vísar stefnandi til almennra reglna samninga- og kröfuréttar um loforð og efndir fjárskuldbindinga. Stefnandi vísar og til skilmála kaskótryggingarinnar, einkum greina 3, 5, 19 og 20.

Kröfu um dráttarvexti byggir stefnandi á lögum nr. 38/2001, um vexti og verðtryggingu.

Kröfu um málskostnað byggir stefnandi á lögum nr. 91/1991.

IV

Stefndi byggir kröfur sínar á því, að óumdeilt sé, að ökumaður bifreiðarinnar hafi haft umráð hennar í skilningi 29. gr. laga nr. 30/2004, og verði eigandi bifreiðarinnar því að sæta missi bótaréttar ef um stórkostlegt gáleysi og/eða ölvun ökumanns hafi verið að ræða.

Stefndi telur engu skipta þó svo ökumaður bifreiðarinnar hafi verið sýknaður í refsimáli, en ítrekuð dómafordæmi Hæstaréttar sýni, að dómar í refsimálum séu ekki bindandi um sönnunarmat í einkamáli, sbr. dóm Hæstaréttar Íslands í nálinu nr. 386/2007 frá 28. febrúar 2008.

Stefndi byggir á því, að ökumaður bifreiðarinnar hafi sýnt af sér stórkostlegt gáleysi við akstur bifreiðarinnar umrætt sinn og auk þess hafi hann verið undir áhrifum áfengis. Ljóst sé að ökumaður bifreiðarinnar hafi misst stjórn á bifreiðinni með þeim afleiðingum að bifreiðin hafi lent á ljósastaur. Ljóst sé og af verksummerkjum að bifreiðin hafi verið á mikilli ferð og það líklega langt yfir lögleyfðum hraða, en ummerki bendi eindregið til þess. Löglegur hraði á árekstursstað sé 30 km á klukkustund og sé því útilokað að slysið hefði orðið nema fyrir það að ekið hafi verið of hratt miðað við aðstæður. Hafi ökumaður bifreiðarinnar verið að beygja sé þeim mun ámælisverðara að hafa ekið svo hratt að hann hafi ekki náð beygjunni. Ökumaður hafi með þessu aksturslagi brotið gegn 4., 10., 25., 30., 37., 44. og 45. grein umferðarlaga, nr. 50/1987.

Stefndi telur nægilega upplýst í málinu á grundvelli fyrirliggjandi gagna að ökumaður hafi verið undir áhrifum áfengis og óhæfur til að stjórna ökutækinu. Leiða megi og líkur að því að ökumaður bifreiðarinnar hafi, vegna langvarandi drykkju og/eða svefnleysis, verið óhæfur til aksturs. Ökumanni hafi borið þegar eftir óhappið að tilkynna það lögreglu, sbr. 10. gr. umferðarlaga, en eins og komi fram í gögnum málsins, hafi hann ekki gert það heldur hlaupist á brott, sem sé brot á tilvitnaðri lagagrein. Stefnandi hafi enga frambærilega skýringu gefið á þessu háttalagi og telur stefndi að leggja verði sönnunarbyrði á stefnanda fyrir því að ökumaður bifreiðarinnar hafi ekki verið undir áhrifum áfengis við aksturinn. Ökumaður bifreiðarinnar hafi auðveldlega getað tryggt sér sönnur fyrir því að hann hefði ekki verið ölvaður og þar sem hann hafi ekki nýtt sér það telur stefndi afar ósennilegt að sönnunarbyrði um ölvun hvíli á honum. Það væri og í samræmi við meginreglur í skaðabótamálum, þar sem sönnunarbyrði sé stundum snúið við þegar aðili, sem geti tryggt sér sönnur fyrir atvikum, geri það ekki.

Stefndi telur nægilega upplýst að ökumaður bifreiðarinnar hafi verið undir áhrifum áfengis. Hann hafi verið handtekinn kl. 8.05 21. febrúar 2006, og þá greinilega verið ofurölvi og ekki unnt að taka af honum skýrslu fyrr en síðar um daginn. Ökumaður bifreiðarinnar hafi við skýrslutökuna borið að hann hefði drukkið eftir áreksturinn. Framburður hans sé afar ótrúverðugur í ljósi þess að ummerki í íbúðinni, þar sem hann hafi verið handtekinn, hafi bent til langvarandi drykkju auk þess sem niðurstöður blóðsýna bendi til þess að hann hafi ekki verið við drykkju eftir óhappið og þar til hann hafi verið handtekinn. Eftir handtöku hafi magn áfengis í blóði verið lækkandi og það hafi verið mun hærra í þvagi heldur en blóði. Þessar mælingar áfengismagns í blóði og þvagi veiti nægar sönnur fyrir því að ökumaðurinn hafi verið ölvaður þegar óhappið varð og skipti þá ekki máli hvenær á tímabilinu 03.00-6.45 óhappið varð, sbr. skýringar frá Rannsóknarstofu í lyfja- og eiturefnafræði. Bendir stefndi og á, að ökumaður bifreiðarinnar hafi sent móður sinni, stefnanda málsins, SMS-skilaboð þess efnis að hann hefði lent í umferðaróhappi að morgni þess dags, sem óhappið varð.

Stefndi mótmælir sérstaklega fjárhæð aðal- og varakröfu, en fellst tölulega á þrautavarakröfuna um áætlaðan viðgerðarkostnað. Í ljósi þess að stefndi hafi hafnað bótaskyldu eigi stefnandi ekki rétt á því að stefndi kaupi bifreiðina og bjóði stefndi því fram að greiða viðgerðarkostnað, verði fallist á bótaskyldu. Í matsgerð K-kk-ef G-x-x T-kk-ef, sé ekki tiltekið hvað bifreiðinni PH-906 hafi verið ekið marga kílómetra og ástand bifreiðarinnar sé heldur ekki lýst. Akstur og ástand séu meðal þeirra meginatriða sem skipti máli við verðmat á bifreiðum og þar sem þessara atriða sé ekki getið og lýst í matinu sé ekki unnt að leggja matið til grundvallar uppgjöri bóta að öðru leyti en er varði viðgerðarkostnað, en hvað það varði sé matið vel unnið, að mati stefnda.

Stefndi bendir og á, að stefnandi hafi ekki gert það sem ætlast megi til af honum til að takmarka tjón sitt, þ.e. að selja bifreiðina í því ástandi sem hún hafi verið í eftir tjónið og hafi stefnandi látið bifreiðina liggja óvarða á geymslusvæðum, þar sem líklegt sé að bifreiðin hafi skemmst. Auðvelt sé að koma bifreiðum í verð með því að selja þær á uppboðum, en stefnanda hefði staðið það til boða og standi raunar enn til boða að bjóða bifreiðina til sölu á uppboði hjá stefnda.

V

Í máli þessu krefur stefnandi stefnda um bætur úr húftryggingu, sem hún hefur hjá stefnda. Stefndi hafnar greiðsluskyldu, þar sem ökumaður hafi verið ölvaður við aksturinn og sýnt af sér stórkostlegt gáleysi.

Samkvæmt gögnum málsins barst lögreglu tilkynning kl. 6.45 hinn 22. febrúar 2006 um skemmda bifreið upp við ljósastaur á Eiríksgötu við Hallgrímskirkju. Er lögregla kom á staðinn sá hún þar bifreið stefnanda, PH-906. Var bifreiðin mikið skemmd eftir að hafa verið ekið þar á ljósastaur. Í lögregluskýrslu kemur fram, að miðað við aðstæður virtist sem bifreiðinni hafi verið ekið inn á rangan vegarhelming og á ljósastaurinn en ljósastaurinn hafði farið langt inn í vélarhús við miðju bifreiðarinnar. Bifreiðin var ólæst og kveikjuláslykill í kveikjulásnum. Ökumaður bifreiðarinnar var síðan, eða kl. 8.05, handtekinn á heimili félaga síns að Bergstaðarstræti og var hann þá mjög ölvaður. Verður stefnandi því sjálf að bera sönnunarbyrði fyrir að vínandinn, sem mældist samkvæmt áðursögðu í blóði ökumanns, verði rakinn til neyslu áfengis eftir óhappið.

Í skýrslu sinni hjá lögreglu taldi ökumaðurinn að óhappið hefði orðið milli kl. 3.00 og 5.00 um nóttina. Kvaðst hann hafa verið ódrukkinn við akstur bifreiðarinnar en eftir óhappið hafi hann farið heim til félaga síns og drukkið þar rauðvín fram til þess að lögregla kom á staðinn. Við aðalmeðferð málsins bar hann á sömu lund. Kvað hann óhappið hafa orðið um og upp úr kl. 03.00 um nóttina. Hafi það orðið með þeim hætti, að hann hefði ekið frá Bergstaðarstræti um gatnamót við Hallgrímskirkju en stigið á bensínið í stað bremsu bifreiðarinnar með þeim afleiðingum að bifreiðin hefði lent á ljósastaur. Hann kvaðst hafa verið að keyra vin sinn út í búð og ekki hafa drukkið áfengi áður en ökuferðin hófst. Kvaðst hann ekki hafa tilkynnt óhappið til lögreglu, þar sem bílinn hefði ekki verið inni á götunni. Hann kvaðst hafa sent mömmu sinni skilaboð um óhappið upp úr kl. 07.00, þegar hann hélt að hún væri vöknuð, en þá hafi hann verið orðinn fullur. Eftir óhappið hafi hann farið strax heim til vinar síns og drukkið mikið rauðvín, en hann mundi ekki eftir að hafa drukkið aðrar tegundir víns. Kvaðst hafa verið við drykkju fram til þess að hann var handtekinn af lögreglu. Félagi hans, sem var farþegi í bifreiðinni umrætt sinn, kvaðst ekkert geta sagt til um atburði næturinnar, þar sem hann hafi verið mjög ölvaður.

Stefnandi gaf skýrslu við aðalmeðferð málsins, og skýrði svo frá að sonur hennar, ökumaður bifreiðarinnar hefði sent sér SMS í kringum kl. 07.00, þar sem hann hefði sagst hafa lent í umferðaróhappi.

Ökumaður bifreiðarinnar var ákærður fyrir að hafa ekið bifreiðinni óvarlega og undir áhrifum áfengis (vínandamagn í blóði 2,03‰). Hinn 9. nóvember 2006 var ökumaðurinn sýknaður af ákæru um akstur undir áhrifum áfengis en sakfelldur fyrir að hafa brotið gegn 4. gr. umferðarlaga með óaðgæslu við aksturinn. Segir í niðurstöðu sakamálsins, að ekkert sé fram komið í málinu sem beinlínis hnekki þeirri staðhæfingu ákærða að hann hafi ekki verið undir áhrifum áfengis þegar hann ók á ljósastaurinn.

Eins og áður greinir reyndist vínandi í blóði, sem tekið var úr ökumanni bifreiðarinnar kl. 9.00, 2,03‰. Voru þá liðnir 4 til 6 tímar frá því akstri lauk, samkvæmt framburði ökumanns. Í máli þessu leitar stefnandi eftir bótum úr vátryggingu stefnda, samkvæmt vátryggingarsamningi. Óumdeilt er að ökumaður bifreiðarinnar hafði umráð hennar í skilningi 29. gr. laga nr. 30/2004 og verður því eigandi bifreiðarinnar, stefnandi málsins, að sæta missi bótaréttar ef um stórkostlegt gáleysi og/eða ölvun ökumanns hefur verið að ræða.

Undir rekstri sakamálsins var leitað eftir áliti Rannsóknarstofu í lyfja- og eiturefnafræði, á niðurstöðum úr etanólmælingu í blóði og þvagi ökumanns, en sýni voru tekin um kl. 9.00 og 10.00 umræddan dag. Kemur þar fram, að hlutfall etanólstyrks í blóði og þvagi bendi til þess að talsverður tími, klukkustundir, hafi liðið frá því að ökumaður hafi hætt neyslu áfengis. Miðað við brotthvarfshraðann megi ætla að etanólstyrkur hafi verið u.þ.b. 2,6‰ kl. 6.45. Í framburði K-kvk-ef M-kvk-ef, deildarstjóra á rannsóknarstofu í lyfja- og eiturefnafræði við Háskóla Íslands, fyrir dómi, kom fram, að hún teldi líklegt, samkvæmt niðurstöðum mælinga, að ökumaður hefði lokið drykkju eigi síðar en milli kl. 6 og 6.30. Aðspurð gat hún ekki fullyrt hvenær hann hefði hafið drykkju, en miðað við hið gífurlega mikla vínandamagns benti allt til þess að drykkja hans hefði staðið yfir langan tíma og hann hefði drukkið fleiri en tvær flöskur af rauðvíni.

Samkvæmt 3. mgr. 45. gr. umferðarlaga telst ökumaður óhæfur til að stjórna ökutæki, ef vínandamagn í blóði hans nemur 1,20‰ eða meira.

Þegar litið er til þess mikla vínandamagns sem var í blóði ökumanns er hann var handtekinn, fyrrgreindra matsgerða og framburðar K-kvk-ef M-kvk-ef hér fyrir dómi, sem og aðstæðna á vettvangi, viðskilnaðar ökumanns við ökutækið og óskýrs framburðar ökumanns svo sem um hvenær dags óhappið varð, og þar sem hlutfall etanóls í blóði og þvagi bendir til þess að ökumaður bifreiðar stefnanda hafi drukkið þó nokkru áður en sýnin voru tekin, verður að telja nægilega fram komnar sönnur þess að ökumaður bifreiðar stefnanda hafi umrætt sinn verið ófær um stjórn ökutækis, samkvæmt umferðarlögum. Á því 27. gr. vátryggingarsamningalaganna við um ástand hans, og þar sem tryggingafélagið hefur undanskilið sig ábyrgð í vátryggingarskilmálum, ber að sýkna stefnda af kröfum stefnanda í máli þessu.

Þrátt fyrir þessa niðurstöðu þykir rétt að hvor aðila beri sinn kostnað af málinu.

Stefnandi fékk gjafsókn með bréfi dóms- og kirkjumálaráðuneytisins, dagsettu 8. október 2007. Gjafsóknarkostnaður stefnanda, sem þykir hæfilega ákveðinn 572.084 krónur, þar af þóknun lögmanns hennar, Þ-kk-ef E-kk-ef hrl. 425.000 krónur, og útlagður kostnaður 147.084 krónur, greiðist úr ríkissjóði. Við ákvörðun málflutningsþóknunar hefur ekki verið litið til virðisaukaskattsskyldu stefnanda.

H-kvk-nf Þ-kvk-nf héraðsdómari kvað upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð :

Stefndi, Sjóvá-Almennar tryggingar hf., er sýkn af kröfum stefnanda, H-kvk-ef E-kvk-ef Á-kvk-ef.

Málskostnaður fellur niður.

Gjafsóknarkostnaður stefnanda, 572.084 krónur, sem er þóknun lögmanns hennar og útlagður kostnaður, greiðist úr ríkissjóði.

H-kvk-nf Þ-kvk-nf