E-42/2011

Mál þetta, sem dómtekið var 6. janúar sl., höfðaði stefnandi, Falcon Nordica ehf., Naustabryggju 25, Reykjavík, hinn 23. maí 2011 gegn stefnda, G-kk-þgf S-kk-þgf, Ytri-Lambadal, Ísafjarðarbæ.

Dómkröfur stefnanda samkvæmt stefnu eru aðallega að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnanda 342.800 krónur ásamt vöxtum skv. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, sbr. 4. gr. sömu laga, frá 7. desember 2006 til 8. október 2010, og dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. sömu laga, frá 8. nóvember 2010 til greiðsludags. Til vara krefst stefnandi þess að stefndi verði dæmdur til að greiða stefnanda 42.800 krónur ásamt vöxtum skv. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, sbr. 4. gr. sömu laga, og dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. sömu laga, frá 8. nóvember 2010 til greiðsludags. Í báðum tilfellum krefst stefnandi málskostnaðar úr hendi stefnda.

Endanlegar dómkröfur stefnda eru þær að hann verði sýknaður af kröfum stefnanda og að stefnandi og lögmaður hans verði in solidum dæmdir til að greiða stefnda málskostnað.

I.

A.

Stefnandi segir málsatvik þau að 8. september 2006 hafi fyrirsvarsmaður félagsins verið við akstur bifreiðarinnar UD-161, eign stefnanda á þeim tíma, þegar hann hafi ekið á grannan járnvír sem strengdur hafði verið yfir veginn. Vírinn hafi verið fastur við girðingarstaura í um 20 metra fjarlægð frá veginum. Við ákeyrsluna hafi bifreið stefnanda orðið fyrir talsverðu tjóni á grilli og húddhlíf. Engar viðvaranir hafi verið á veginum, hvorki um að vegur þessi væri einkavegur né hafi á nokkurn hátt verið við því varað að fyrrnefndur vír væri strengdur þvert yfir veginn.

Stefnandi segir Félag íslenskra bifreiðaeigenda hafa sent stefnda bréf 25. október 2006 vegna málsins. Stefndi hafi ekki svarað því bréfi skriflega.

Hinn 7. desember 2006 hafi Sjóvá-Almennar tryggingar hf. greitt hluta viðgerðar á bifreiðinni UD-161, samtals 100.906 krónur. Eftir hafi staðið eigin áhætta stefnanda, 48.200 krónur, sem fyrirsvarsmaður félagsins hafi greitt sama dag.

Í janúar 2007 hafi stefnandi selt bifreiðina UD-161 til Ingvars Helgasonar ehf. fyrir 4.200.000 krónur.

Lögmaður stefnanda hafi sent stefnda bótakröfu vegna tjóns félagsins 19. janúar 2007, en stefndi hafi ekki svarað því erindi frekar en hinu fyrra.

Með bréfi 29. janúar 2009 hafi stefnandi farið þess á leit við Héraðsdóm Reykjavíkur að dómkvaddur yrði matsmaður til að meta fjárhagslegt tjón stefnanda vegna þess tjóns sem orðið hafi á bifreiðinni 8. september 2006. Hinn 20. mars 2009 hafi B-kk-nf G-kk-nf bílasmiður verið dómkvaddur á grundvelli matsbeiðni stefnanda. Hann hafi skilað matsgerð 30. ágúst 2010 og hafi niðurstaða matsmannsins verið sú að tjón stefnanda vegna tjónsatviksins 8. september 2006 væri annars vegar fjárhagslegt upp á 194.582 krónur og hins vegar væri tjónið fólgið í verðmætarýrnun bifreiðarinnar við söluna 24. janúar 2007 upp á 300.000 krónur. Tjón stefnanda næmi því samtals 494.582 krónum.

Stefnda hafi verið send krafa um bætur á grundvelli matsgerðarinnar 8. október 2010. Hafi stefndi verið krafinn um hið fjárhagslega tjón stefnanda, að fjárhæð 194.582 krónur, ásamt verðmætarýrnuninni, 300.000 krónum, að frádreginni greiðslu Sjóvár-Almennra hf., að fjárhæð 100.906 krónur, en að viðbættum vöxtum skv. 4. gr. laga nr. 38/2001, sbr. 10. gr. sömu laga, frá 7. desember 2008 til 8. október 2010, samtals að fjárhæð 193.333 krónur. Þá hafi stefndi jafnframt verið krafinn um kostnað vegna lögfræðiaðstoðar, 96.409 krónur. Samtals hafi krafa stefnanda því verið að fjárhæð 637.942 krónur.

Stefnandi segir lögmann sinn hafa reynt að ná sáttum við stefnda í febrúar 2011 en án árangurs þar sem stefndi hafi hafnað því að hann væri bótaskyldur vegna tjóns stefnanda. Stefnandi hafi því ekki átt þess annan kost en höfða mál þetta.

B.

Hvað málsatvik varðar tekur stefndi fram að honum sé ófært að taka afstöðu til atvikalýsingar stefnanda í stefnu þar sem hann hafi ekki orðið vitni að meintum tjónsatburði. Tekur stefndi þó fram að ýmislegt í atvikalýsingunni sé ekki í samræmi við framlögð gögn.

Hinn umrædda veg segir stefndi ekki vera í alfaraleið í Dýrafirði. Um sé að ræða vegspotta sem Vegagerð ríkisins hafi gert vegna malarnáms í landi stefnda, nokkrum árum fyrir hinn meinta tjónsatburð. Vegspottinn liggi út frá aflögðum þjóðvegi og fyrir botn Dýrafjarðar. Stefnda sé það hulin ráðgáta hvaða erindi stefnandi hafi átt í malarnámuna eða heim að eyðibýlinu Innri-Lambadal, sem sé í eigu stefnda, en hægt sé að komast að býlinu ef ekið sé gegnum námuna. Vegurinn að Innri-Lambadal sé hins vegar innar í mynni Lambadals. Umræddan vegspotta segir stefndi væntanlega einkaveg í skilningi eldri og yngri vegalaga, sbr. vegalög nr. 80/2007.

Stefndi segir bifreið stefnanda hafa orðið fyrir tjóni á þjóðvegi í Reyðarfirði 15. september 2006, eða væntanlega sjö dögum eftir meint tjón í Lambadal. Þess beri þó að geta að í stefnu sé Lambadalstjónið ýmist sagt hafa orðið 8. október eða 8. september 2006. Í lögregluskýrslu, sem stefnandi hafi lagt fram, sé tjónið síðan sagt hafa orðið 21. september 2006. Atvikalýsing stefnanda sé því öll í skötulíki og lítt áreiðanleg.

II.

Stefnandi segir skaðabótaskyldu stefnda byggja á 5. og 10. gr. vegalaga nr. 45/1994, sbr. 2. gr. sömu laga, þar sem stefndi sé veghaldari og hafi af þeim sökum forræði yfir vegi og vegsvæði, þar með talið vegagerð, þjónustu og viðhaldi vegarins. Jafnframt byggi stefnandi bótaskyldu stefnda á girðingarlögum nr. 135/2001, reglugerð nr. 748/2002 um girðingar, svo og almennu sakarreglunni og meginreglum íslensks skaðabótaréttar.

Þær ráðstafanir stefnda sem hér um ræði segir stefnandi hafa verið ófullnægjandi. Sú háttsemi að strengja vír þvert yfir veginn, eins og gert hafi verið, hafi falið í sér stórkostlegt gáleysi af hálfu stefnda og verið til þess fallið að valda mikilli slysahættu. Engar merkingar hafi verið til staðar sem gefið hafi til kynna að vír gæti verið strengdur yfir veginn. Þá hafi vírinn sjálfur ekki verið merktur á nokkurn hátt, sbr. framlagða lögregluskýrslu, en stefnda hafi verið í lófa lagið að merkja vírinn, t.d. með fána, veifu eða viðvörunarskilti. Af þessum sökum hafi verið ómögulegt fyrir fyrirsvarsmann stefnanda að koma auga á vírinn við aksturinn.

Stefndi vísar til þess að þar sem vírinn hafi verið strengdur þvert yfir veginn, og hann því verið til þess fallinn að hamla umferð um veginn, hafi verið um að ræða hlið á girðingu í skilningi girðingarlaga nr. 135/2001 og reglugerðar um girðingar nr. 748/2002, sem sett hafi verið með stoð í lögunum. Í 3. gr. reglugerðarinnar sé hlið skilgreint sem rof á girðingu til að hleypa umferð í gegn. Ljóst sé að umræddur vír uppfylli ekki þau skilyrði sem sett séu í 9. gr. reglugerðarinnar um hlið. Þá segi í 11. gr. girðingarlaga að skylt sé að halda öllum girðingum svo vel við að búfé eða öðrum stafi ekki hætta af þeim. Þeirri skyldu hafi stefndi ekki sinnt.

Af hálfu stefnanda er því einnig haldið fram að ástand umrædds vegar hafi verið óforsvaranlegt. Engar sýnilegar merkingar hafi verið við veginn um að hann væri einkavegur sem ekki væri ætlaður fyrir almenna umferð. Ekkert hafi því gefið til kynna að fyrirsvarsmanni stefnanda bæri að gæta sérstakrar varúðar við akstur á veginum. Bifreiðinni UD-161 hafi verið ekið eftir opnum vegi sem „lokað“ hefði verið með hættulegum vír og hafi fyrirsvarsmaður stefnanda ekið með eðlilegum hætti miðað við aðstæður. Sjónarmið stefnda um eigin sök stefnanda eigi því ekki við í málinu heldur sé meginorsakir tjónsins að rekja til stórkostlegs gáleysis stefnda.

Stefnandi segir stefnda hafa valdið félaginu umtalsverðu tjóni með athafnaleysi sínu. Stefnandi kveður liggja fyrir að rauntjón stefnanda vegna viðgerðar á bifreiðinni UD-161 hafi verið 48.200 krónur, þ.e. eigin áhætta stefnanda, en Sjóvá-Almennar tryggingar hf. hafi greitt kostnað vegna viðgerðar á bifreiðinni að öðru leyti. Stefnandi byggi því ekki á framlagðri matsgerð hvað hið fjárhagslega tjón sitt varði, heldur eingöngu hvað varði verðmætarýrnun bifreiðarinnar.

Í matsgerð hins dómkvadda matsmanns segir stefnandi koma fram að eðlilegt söluverð bifreiðarinnar 19. janúar 2007 hafi verið 5.250.000 krónur en þann dag hafi hún verið seld Ingvari Helgasyni ehf. Rökstyðji matsmaður þá niðurstöðu sína svo að söluverð bifreiða hafi hækkað töluvert á þessum tíma og þá sé umrædd tegund bifreiða mjög söluvæn. Bifreiðin hafi hins vegar verið seld á 4.200.000 krónur. Verðmæti bifreiðarinnar á tjónsdegi, þ.e. 8. september 2006, hafi matsmaður álitið 4.800.000 krónur, en þá niðurstöðu hafi matsmaður byggt á samtölum við umboðsaðila og nokkra bílasala. Samkvæmt þessu og að teknu tilliti til hins síðara tjóns 15. september 2006, en verðmætarýrnun vegna þess hafi matsmaður metið á 360.000 krónur, hafi það verið niðurstaða matsmanns að verðmætarýrnun bifreiðarinnar UD-161 vegna tjónsins 8. september 2006 hafi verið 300.000 krónur.

Mótmæli stefnda við mati dómkvadds matsmanns segir stefnandi haldlaus. Stefnda hafi verið í lófa lagið að fara fram á yfirmat í málinu en hann kosið að gera það ekki. Niðurstaða matsmannsins standi því óhögguð.

Samkvæmt framansögðu kveður stefnandi óbætt tjón sitt vera 48.200 + 300.000 krónur, eða samtals 348.200 krónur. Í munnlegum málflutningi tók lögmaður stefnanda fram að í kröfugerð umbjóðanda hans í stefnu hafi fjárhæð stefnukröfunnar misritast, þar standi í aðalkröfu 342.800 krónur, en augljóslega hafi þar átt að standa 348.200 krónur, og í varakröfu standi 42.800 krónur, þar sem jafn ljóslega hafi átt að standa 48.200 krónur. Auk 348.200 króna krefjist stefnandi dráttarvaxta af þeirri fjárhæð samkvæmt ákvæðum laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 8. nóvember 2010, en þann dag hafi verið liðinn mánuður frá því að stefnandi krafði stefnda bréflega um bætur.

Verði ekki fallist á aðalkröfu stefnanda kveðst hann gera þá kröfu að stefndi verði, á grundvelli þeirra málsástæðna sem aðalkrafa hans byggi á, dæmdur til að greiða stefnanda það fjárhagslega tjón sem hann hafi þurft að bera vegna tjónsatburðarins 8. september 2006, eða 48.200 krónur, auk dráttarvaxta af þeirri fjárhæð með sama hætti og áður var rakið vegna aðalkröfu.

Til stuðnings kröfum sínum vísar stefnandi til almennu sakarreglunnar, meginreglna íslensks skaðabótaréttar, vegalaga nr. 45/1994, girðingarlaga nr. 135/2001 og reglugerðar um girðingar nr. 748/2002.

Kröfu stefnda um að lögmaður stefnanda verði dæmdur til greiðslu málskostnaðar ásamt skjólstæðingi sínum segir lögmaðurinn lítt rökstudda og haldlausa. Hann hafi enga vanrækslu sýnt af sér við meðferð málsins eins og stefndi haldi fram.

III.

Stefndi segir meginregluna þá að tjónþoli verði að bera tjón sitt sjálfur, nema honum takist sönnun þess að annar aðili hafi valdið því með ólögmætri og saknæmri háttsemi, athöfn eða athafnaleysi. Stefndi kveður það hvorki ólögmætt né saknæmt að loka vegi að malarnámu með þeim hætti sem gert hafi verið í Lambadal. Í námuna eigi enginn erindi nema stefndi og þeir sem hann hafi heimilað malarnám. Stefnanda hafi sem ökumanni utan alfaraleiðar borið að sýna alveg sérstaka aðgæslu. Það hafi stefnandi ekki gert og hann því orðið fyrir tjóni. Svo virðist sem stefnandi sé heldur ekki sérstaklega aðgætinn ökumaður þar sem hann hafi ekið nokkru síðar á í öðrum landsfjórðungi.

Hinn umrædda veg, sem stefnandi segist hafa ekið um í Dýrafirði, kveður stefndi hafa verið gerðan af Vegagerð ríkisins í tengslum við malarnám í landi stefnda. Engri annarri umferð hafi verið eða sé ætlað að fara um hann og sé náman lokuð, þó svo að upp úr henni megi komast heim að eyðibýlinu Innri-Lambadal, sem stefndi eigi. Að því býli hafi stefnandi ekkert erindi átt.

Í eignarrétti sínum segir stefndi felast heimildir til hvers konar umráða og ráðstafana yfir landinu, að svo miklu leyti sem ekki séu sérstakar takmarkanir á því gerðar í lögum. Landeigandi ráði yfir landareign sinni með öllum gögnum og gæðum, þar með talið hverjir um hana fari, svo fremi að ekki séu gerðar sérstakar takmarkanir á þessum rétti hans í lögum. Almenningi beri að virða hagsmuni forráðamanna landareigna og sýna landeiganda fulla tillitssemi, sbr. 13. gr. laga nr. 44/1999 um náttúruvernd.

Stefndi segir liggja í hlutarins eðli að akstur um einkavegi, sem ekki séu ætlaðir fyrir almenna umferð, krefjist meiri varúðar en almennt gerist. Samkvæmt framlagðri lögregluskýrslu hafi tjónið átt sér stað kl. 18:30, hinn 8. september 2006, og þar af leiðandi hafi verið tekið að rökkva. Af þeim sökum hafi stefnanda borið að gæta enn frekari varúðar við akstur sinn um einkaveg stefnda.

Stefndi áréttar að umræddur vegur liggi að malarnámu í landi stefnda og hafi vegurinn verið lagður af Vegagerð ríkisins á sínum tíma. Vegspottinn sé því utan alfaraleiðar og hafi stefnanda mátt vera það fyllilega ljóst hefði hann litið í kringum sig og sýnt af sér eðlilega aðgát. Aðfinnslum stefnanda í þá veru að vegurinn hafi ekki verið merktur sé því alfarið vísað á bug. Í samræmi við framangreint hafi stefnanda mátt vera ljóst að járnvír sá sem strengdur hafi verið yfir veginn hafi verið til þess gerður að aftra umferð almennings um námuna og heim að eyðibýlinu. Megi draga í efa að stefnandi hafi gætt fyllstu varúðar með tilliti til aðstæðna, eins og áður hafi verið rakið.

Samkvæmt fyrrgreindri meginreglu íslensk réttar segir stefndi þann sem fyrir tjóni verði bera tjón sitt sjálfur nema honum takist að sanna að einhver þriðji maður beri ábyrgð á því vegna saknæmrar og ólögmætrar háttsemi sinnar, athafna eða athafnaleysis, og að milli þeirrar háttsemi og tjónsatburðar séu skýr og ótvíræð orsakatengsl. Stefnanda hafi ekki á nokkurn hátt tekist að sýna fram á að stefndi hafi með saknæmum og ólögmætum hætti borið ábyrgð á meintu tjóni stefnanda og að skilyrði um ótvíræð orsakatengsl séu uppfyllt. Stefnandi byggi ætlaða verðmætarýrnun bifreiðarinnar alfarið á framlagðri matsgerð. Honum hafi hins vegar ekki með nokkru móti tekist að sýna fram á að hve miklu leyti rekja megi hina meintu verðmætarýrnun bifreiðarinnar annars vegar til tjónsatburðar 6. september 2006 og hins vegar til tjónsatburðar 15. sama mánaðar. Ljóst sé að matsgerðin geti ekki á nokkurn hátt talist uppfylla áskilnað þann sem gerður sé til matsgerða í 63. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þá hafi framkvæmd matsins ekki verið í samræmi við 62. gr. laganna. Matsmaður hafi ekki boðað stefnda á matsfund og gefið honum kost á að gæta hagsmuna sinna við matið, sbr. 2. mgr. 62. gr. laga nr. 91/1991. Þá sé matsgerðin enn fremur háð verulegum form- og efnisannmörkum sem lýsi sér fyrst og fremst í því að umfjöllun um verðmætarýrnun bifreiðarinnar, lýsing á tjóni og afleiðingum þess, sem og rökstuðningur fyrir niðurstöðu sé lítill sem enginn. Þar sem ófært sé að leggja matsgerðina til grundvallar sé óhjákvæmilegt að telja meint tjón stefnanda vegna verðmætarýrnunar ósannað þar sem stefnandi hafi ekki lagt fram önnur gögn til að staðreyna hið meinta tjón.

Hvað kröfu stefnanda um dráttarvexti varðar tekur stefndi fram að hann mótmæli upphafstíma dráttarvaxta og krefjist þess að dráttarvextir taki mið af dómsuppsögu fari svo ólíklega að kröfur stefnanda verði teknar til greina.

Stefndi krefst þess að stefnandi og lögmaður hans verði in solidum dæmdir til greiðslu málskostnaðar á grundvelli 131. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Í því sambandi bendir stefndi á að lögmenn Félags íslenskra bifreiðaeigenda hafi byrjað mál þetta 25. október 2006, en látið það niður falla af einhverjum ástæðum. Í maí 2007 hafi stefnandi veitt lögmönnunum G-kk-þgf S-kk-þgf hdl. og E-kk-þgf Þ-kk-þgf G-kk-þgf hdl. umboð til að fara með bótamál þetta. Frá þeim hafi borist mörg og misvísandi bréf, hið síðasta 8. október 2010. Í júní 2011 hafi svo loks verið höfðað mál. Málatilbúnaðurinn sé svo óvandaður að á því verði stefnandi og lögmaður hans að bera ábyrgð gagnvart stefnda, sem ítrekað hafi orðið að svara órökstuddum kröfum stefnanda, sem hljóti að eiga rót sína að rekja til óvandaðrar lögfræðiráðgjafar.

IV.

Stefndi hefur réttilega á það bent að á einum stað í stefnu hafi misritast að meint tjónsatvik hafi átt sér stað 8. október 2006. Hins vegar er rangt hjá stefnda að í framlagðri lögregluskýrslu J-kk-ef G-kk-ef sé atvikið sagt hafa orðið 21. september 2006. Greinilegt er af brota/verkefnabelti skýrslunnar að umrætt atvik er þar sagt hafa gerst 8. september 2006. Virðist sem sú staðreynd að lögreglumaðurinn lauk við ritun skýrslunnar 22. september 2006 hafi valdið þessum misskilningi hjá stefnda.

Stefnandi byggir á því í málinu að tjón hafi orðið á bifreið hans UD-161 á einkavegi á jörð stefnda, Innri-Lambadal í Dýrafirði. Óumdeilt er í málinu að stefndi á nefnda jörð og að á jörðinni er vegspotti sem liggur af veginum fyrir botn Dýrafjarðar og að malarnámu. Af málatilbúnaði aðila verður ráðið að ekki sé ágreiningur um það í málinu að vegspotti þessi sé einkavegur í skilningi vegalaga nr. 45/1994, sbr. 9. gr. laganna, en nefnd lög voru í gildi í september 2006.

Skv. 10. gr. laga nr. 45/1994 hafa eigendur einkavega veghald þeirra. Stefnandi byggir á því að stefndi sé, og hafi er atvik máls gerðust, verið veghaldari á umræddum vegi. Ummæli í greinargerð stefnda verða ekki skilin öðruvísi en svo að stefndi geri ekki athugasemdir við málatilbúnað stefnanda að því leyti. Þá bera gögn málsins ekki annað með sér en að sú sé raunin.

Óumdeilt er að umræddur vegspotti var ekki merktur sem einkavegur. Skýrlega má ráða af framlögðum ljósmyndum að er lögregla kom á vettvang 10. september 2006 lá grannur vír þvert yfir veginn. Var vírinn ekki merktur á nokkurn hátt, svo sem með fána eða veifu.

Stefnandi byggir á því að stefndi hafi strengt áðurnefndan vír yfir veginn. Dómurinn fær ekki séð að í greinargerð stefnda sé þessari fullyrðingu andmælt. Þá gerði stefndi enga tilraun til þess að hnekkja henni við aðalmeðferð málsins. Að því virtu og þar sem fyrir liggur samkvæmt áðursögðu að stefndi er og var veghaldari á umræddum vegspotta verður lagt til grundvallar að stefndi hafi strengt vírinn yfir veginn.

Í skýrslu lögreglumanns þess sem tók fyrrgreindar myndir, en lögreglumaðurinn kom fyrir dóm og staðfesti skýrsluna, segir meðal annars að svo hafi virst „... sem vírinn hefði verið fastur við staura sem voru nær veginum en rifnað af.“ Samrýmist þessi lýsing lögreglumannsins því vel, sem stefnandi heldur fram, að keyrt hafi verið á vírinn. Þá þykja ákomur þær sem sjá má á bifreiðinni á framlögðum ljósmyndum vel geta hafa komið til með þeim hætti sem stefnandi byggir á í málinu. Að þessu og öðru framangreindu virtu þykir verða að leggja til grundvallar að skemmdir þær sem sjá má á títtnefndum ljósmyndum hafi komið til með þeim hætti sem stefnandi fullyrðir.

Ekki er um það deilt að stefndi hafi haft rétt til þess að takmarka umferð um einkaveg sinn. Vildi hann hins vegar setja upp umbúnað til þess bar honum að gera það með ásættanlegum hætti. Með því að strengja grannan járnvír yfir hinn ómerkta einkaveg sinn, án þess að gera nokkuð til þess að vekja athygli mögulegra vegfarenda á vírnum, þykir stefndi hafa sýnt af sér gáleysi í skilningi skaðabótaréttar, sem telja verður meginorsök þess að bifreið stefnanda varð fyrir tjóni. Þó svo stefndi hafi réttilega bent á að við akstur á slíkum vegi sem hér um ræðir þurfi að gæta sérstakrar aðgæslu þykir verða að meta áðurlýstan umbúnað stefnda við að loka veginum slíkan að ekki komi til álita að skipta sök í málinu, enda gat stefndi auðveldlega sett upp merkingar á vettvangi sem minnkuðu hættuna á því að tjón yrði af völdum vírsins. Þá skal þess hér sérstaklega getið að fullyrðing stefnda um að tekið hafi verið að rökkva er atvik máls gerðust er í andstöðu við það sem fram kemur um það efni í áðurnefndri lögregluskýrslu.

Með framlögðum reikningum og trjónagreiðsluyfirliti frá Sjóvá-Almennum tryggingum hf. þykir sannað að stefnandi hafi þurft að bera 48.200 króna eigin áhættu vegna tjóns þess sem varð á bifreiðinni UD-161 er fyrirsvarsmaður stefnanda ók henni á járnvírinn. Stefnandi er hins vegar, gegn mótmælum stefnda, bundinn af kröfugerð sinni svo sem hún er sett fram í stefnu. Verður stefnandi því ekki dæmdur til greiðslu fyrrnefndrar fjárhæðar vegna þeirrar eigin áhættu sem stefnandi varð að bera heldur 42.800 króna, sbr. kröfugerð í stefnu.

Auk bóta vegna eigin áhættu hefur stefnandi krafist bóta vegna meintrar rýrnunar á verðmæti bifreiðarinnar UD-161. Kröfugerð stefnanda byggir hvað það varðar á framlagðri matsgerð dómkvadds matsmanns. Matsgerð þessi er engum gögnum studd og lítt rökstudd og verður hún af þeim sökum ekki talin uppfylla áskilnað þann sem gerður er til matsgerða í 1. mgr. 63. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þá er upplýst að matsmaður boðaði stefnda ekki á matsfund og gaf honum ekki kost á að gæta hagsmuna sinna við matið svo sem honum bar skv. 2. mgr. 62. gr. laga nr. 91/1991. Að virtum þessum alvarlegu annmörkum á matsgerðinni er það niðurstaða dómsins að hún verði ekki á nokkurn hátt lögð til grundvallar við úrlausn málsins. Þar sem engin önnur haldbær gögn hafa verið lögð fram til stuðnings þessum hluta kröfugerðar stefnanda verður stefndi sýknaður af honum.

Í varakröfu stefnanda er ekki tilgreindur upphafsdagur umkrafinna vaxta skv. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, sbr. 4. gr. sömu laga. Vegna þeirrar vanreifunar er ófært að taka þann hluta varakröfunnar til greina. Hins vegar þykir verða að fallast á kröfu stefnanda um dráttarvexti af hinni dæmdu fjárhæð frá 8. nóvember 2010 þar sem með bréfi 8. október sama ár lagði stefnandi sannanlega fram þær upplýsingar sem þörf var á til að meta tjónsatvik og fjárhæð bóta, sbr. 9. gr., sbr. og 1. mgr. 6. gr., laga nr. 38/2001.

Stefndi krefst málskostnaðar úr hendi stefnanda og lögmanns hans in solidum á grundvelli 131. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þó svo fallast megi á það með stefnda að málatilbúnaður stefnanda hafi frá upphafi ekki verið sérlega glöggur og að málarekstur hans hafi tekið langan tíma verður ekki fram hjá því litið að hluti skýringarinnar felst í því að stefnandi þurfti að bíða í á annað ár eftir niðurstöðu dómkvadds matsmanns, sem síðan var háð fyrrgreindum annmörkum. Þá liggur ekkert haldbært fyrir um það í málinu að stefndi hafi svarað bréfum sem send voru fyrir hönd stefnanda á árunum 2006, 2007 og 2010, og eru fullyrðingar stefnda í þá veru ekki studdar gögnum. Að þessu virtu telur dómurinn ekki efni til að dæma stefnanda og lögmann hans til greiðslu málskostnaðar á grundvelli 131. gr. laga nr. 91/1991, og þykir rétt, eftir úrslitum málsins, sbr. 3. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, að láta hvorn aðila bera sinn kostnað af málinu.

Dóm þennan kveður upp K-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari. Fyrir uppkvaðningu dómsins var gætt fyrirmæla 1. mgr. 115. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

D Ó M S O R Ð:

Stefndi, G-kk-nf S-kk-nf, greiði stefnanda, Falcon Nordica ehf., 42.800 krónur ásamt dráttarvöxtum af þeirri fjárhæð skv. 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr., laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, frá 8. nóvember 2010 til greiðsludags.

Málskostnaður fellur niður milli aðila.

Lögmaður stefnanda er sýkn af málskostnaðarkröfu stefnda.

K-kk-nf H-kk-nf