S-3242/2019

Dómur

Mál þetta, sem dómtekið var 29. janúar sl., höfðaði héraðssaksóknari með ákæru 20. júní 2019 á hendur: „F-kk-þgf D-kk-þgf V-kk-þgf, kennitala 0000000000, [...], Reykjavík fyrir eftirgreind brot framin aðfaranótt sunnudagsins 5. júní 2016:

1. Sérstaklega hættulega líkamsárás, með því að hafa utandyra við Austurstræti 2022 í Reykjavík, veist að A, kt. 0000000000, með hnefahöggum og spörkum, rifið hann niður í götuna og þar sem A lá, traðkað að minnsta kosti tvisvar á andliti hans, allt með þeim afleiðingum að hann hlaut nefbrot og lausar tennur.

2. Fyrir brot gegn lögum um ávana og fíkniefni, með því að hafa haft í vörslum sínum 0,37 g af kókaíni sem lögreglan fann við leit á lögreglustöðinni við Hverfisgötu í Reykjavík eftir afskipti af honum sbr. 1. tölulið ákæru.

Telst háttsemi samkvæmt 1. tölulið ákæru varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og háttsemi samkvæmt 2. tölulið ákæru við 2. gr., sbr. 5. og 6. gr. laga um ávana og fíkniefni nr. 65/1974 ásamt síðari breytingum og 2. gr., sbr. 1. mgr. 14. gr. reglugerðar um ávana og fíkniefni og önnur eftirlitsskyld efni nr. 233/2001, sbr. reglugerð nr. 848/2002.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar. Þá er krafist upptöku á 0,37 g af kókaíni sem lagt var hald á sbr. 2. tölulið ákæru, samkvæmt heimild í 6. mgr. 5. gr. laga nr. 65/1974, sbr. lög nr. 10/1997 og 68/2001, sbr. 2. mgr. 14. gr. reglugerðar nr. 233/2001.“

Með framhaldsákæru héraðssaksóknara, dagsettri 20. janúar 2020, á hendur ákærða, sbr.1. mgr. 153. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008, var „svohljóðandi bótakröfu hér með aukið við ofangreinda ákæru:

Einkaréttarkrafa:

Af hálfu A, kennitala 0000000000, er þess krafist að ákærði verði dæmdur til að greiða honum 2.000.000 krónur ásamt vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 5.6.2016, þar til mánuður er liðinn frá því að bótakrafa þessi er birt, en með dráttarvöxtum samkvæmt 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá þeim tíma til greiðsludags. Þá er gerð krafa um málskostnað að skaðlausu.“

Ákærði krefst þess aðallega að hann verði sýknaður af 1. ákærulið en til vara að hann verði dæmdur til vægustu refsingar er lög leyfa og er sú krafa einnig gerð vegna 2. ákæruliðar. Þá krefst hann þess aðallega að bótakröfu verði vísað frá dómi, til vara að hann verði sýknaður af bótakröfu, en til þrautavara að bætur verði stórlega lækkaðar. Þá gerir verjandi ákærða kröfu um greiðslu hæfilegra málsvarnarlauna að mati dómsins með hliðsjón af tímaskýrslu verjanda, sem greiðist úr ríkissjóði.

I

Málsatvik

Samkvæmt frumskýrslu málsins sem rituð er af lögreglumanni nr. [---] var hann ásamt lögreglumönnum nr. [---] og [---] við eftirlit á Lækjartorgi þegar þeim var gert viðvart um slagsmál fyrir utan skemmtistaðinn Bjarna F-kk-þf. í Austurstræti. Þegar þeir komu á vettvang voru slagsmálin yfirstaðin en A, brotaþoli, lá í jörðinni. Hafi skýrsluritari séð út um glugga lögreglubifreiðarinnar að brotaþoli stóð upp og gekk í átt að Lækjartorgi og að ákærða og veittist að honum. Skýrsluritari hafi þá ásamt lögreglumanni nr. [---] farið út úr bifreiðinni og þá misst sjónar af ákærða og brotaþola um stund en síðan séð að brotaþoli lá í jörðinni og ákærði traðkaði af afli á andliti hans tvisvar sinnum. Vegfarendur ýttu ákærða frá en vitnið C réðst á ákærða til varnar brotaþola sem lá þá hreyfingarlaus í jörðinni og var blóðugur í andliti. Vegfarendur upplýstu lögreglu um að ákærði hefði ekki átt upptökin að slagsmálunum heldur brotaþoli.

Lögreglumaður nr. [---] ræddi við ákærða á vettvangi. Hann sagði brotaþola hafa átt upptökin að slagsmálunum sem hefðu byrjað fyrir utan Hressó. Hann hefði síðan gengið í burtu ásamt vitninu D en brotaþoli hefði elt þá og kýlt bæði hann og D. Ákærði kvaðst hafa tekið brotaþola niður og kýlt hann hugsanlega einu höggi. Þá hefði C ráðist á hann. Þá ræddi lögreglumaður nr. [---] við brotaþola. Hann kvaðst hafa verið að koma út af Hressó með félögum sínum þegar hann lenti á tali við ákærða sem hefði verið með „derring“ og ýtt við honum. Hann hefði þá ýtt við ákærða á móti og gengið í burtu. Ákærði hafi þá gengið á eftir honum og kýlt hann fyrirvaralaust. Brotaþoli var fluttur á slysadeild með áverka í andliti, skurð á hnakka og lausar framtennur. Loks var rætt við vitnið E. Hann kvaðst hafa verið með ákærða í för þegar C réðst á ákærða. Vitnið kvaðst hafa dregið hana frá ákærða en þá hefði brotaþoli trompast og ráðist á ákærða. Ákærði var handtekinn vegna málsins og við leit á honum fundust ætluð fíkniefni.

Fyrir liggur vottorð F læknis nr. 0000. Þar kemur fram að brotaþoli lýsti atvikum svo fyrir henni að hann hefði verið staddur í miðbænum þegar ráðist var á hann fyrirvaralaust. Hann hefði fengið högg framan á nefið og fallið í götuna og fengið þá annað högg á höfuðið og teldi að mögulega hefði verið sparkað í hann. Þá hafi aðstandandi, sem var með brotaþola á slysadeild, lýst því að hann hefði verið meðvitundarlaus í 510 sekúndur. Við skoðun hafi brotaþoli verið með mikla bólgu yfir nefi og báðum kinnbeinum, þó meira hægra megin, og verið aumur yfir nefrót. Þá fái hann slæma verki við að bíta saman tönnum og upplifi tregt loftflæði um hægri nös. Einnig hafi hann verið hann aumur yfir framtönnum sem virkuðu lausar. Myndir af andlitsbeinum hafi sýnt brot á nefhrygg framanvert og að miðnes neðst var sveigt til hægri. Hafi brotaþoli verið greindur með nefbeinabrot og tannarliðhlaup. Mögulegt sé að nef skekkist en að jafnaði festist tennur sem losnað hafa lítillega aftur.

Þá liggja fyrir ljósmyndir af brotaþola sem teknar voru á slysadeild og sýna áverka hans.

Ákærði gaf skýrslu hjá lögreglu 5. júní 2016, daginn eftir ætlað brot. Hann sagði upphaf atvika hafa verið þegar brotaþoli sló D með krepptum hnefa í andlitið og hefði hann þá gengið á milli og snúið brotaþola niður en endað í jörðinni ásamt brotaþola. Hann hefði strax staðið upp og gengið í burtu með félögum sínum. Brotaþoli hefði staðið upp skömmu síðar og kallað á eftir þeim að hann vildi ræða málin á góðum nótum.

Brotaþoli hafi gengið að honum og tekið um axlir hans og hefði virst eins og hann ætlaði að spjalla. Þeir tveir hefðu gengið í átt að D en þegar þeir komu að honum hefði brotaþoli slegið D í andlitið og síðan ákærða. Þeir hefðu þá allir verið standandi og hefði ákærði brugðist við með því að slá brotaþola hnefahögg í andlitið og snúa hann niður þannig að hann endaði í jörðinni. Tveir eða þrír félagar brotaþola hefðu þá komið að og hefði ákærði endað í átökum við þá. Hann hafi endað á bakinu í þeim átökum. Einnig hefði verið þarna stelpa sem réðst á hann og vildi hann ekki beita sér gegn henni. Meðan á þessu stóð hafi hann fengið í sig spark frá einhverjum strák. Ákærði hafnaði því alfarið að hafa traðkað á andliti brotaþola, eins og lýst er í lögregluskýrslu, og sagði að hann hefði í mesta lagi sparkað óvart í hann á meðan hann var að verja sig.

Brotaþoli gaf skýrslu hjá lögreglu vegna málsins 21. apríl 2107 og hafði hann þá réttarstöðu sakbornings vegna ætlaðrar líkamsárásar hans á hendur ákærða. Kvaðst hann ekki muna eftir að hafa gert ákærða neitt. Það eina sem hann myndi væri að ákærði steinrotaði hann og að ákærði hefði verið þarna með hópi félaga sinna. Kvaðst hann ekki vita hvað kom upp á milli hans og ákærða. Hann kvaðst hafa nefbrotnað umrætt sinn, framtennur hans hefðu losnað og hann hefði verið allur í kúlum og sárum á höfðinu.

C gaf skýrslu vegna málsins 15. maí 2017. Hún kvaðst hafa verið að ganga að Hressó þegar ákærði hefði allt í einu kýlt brotaþola og síðan einnig sparkað í hann. Hafi hann sparkað bæði í andlit og maga brotaþola þar sem hann lá og hafi hann hlotið áverka og verið fluttur á brott í sjúkrabifreið. Hún hefði ætlað að rífa strákinn niður en hann hefði ýtt henni frá.

E gaf einnig skýrslu 15. maí 2017. Hann hefði, ásamt ákærða, verið að fara út af Hressó og þar hefði einhver ágreiningur verið uppi á milli manna. Allt í einu hefðu ákærði og einhver maður byrjað að slást en því lokið strax. Þeir hefðu svo gengið í burtu en þá hefði maðurinn komið aftur og tekið utan um ákærða en síðan slegið hann. Þeir hafi báðir lent í jörðinni og haldið áfram að slást. Kvaðst hann hafa séð þá slá hvorn annan. Lögreglumaður hefði síðan komið að og ýtt ákærða ofan af brotaþola.

Einnig voru teknar skýrslur af D, G, H og I en ekki er ástæða til að rekja efni þeirra.

II

Framburður ákærða og vitna fyrir dómi Verður nú gerð grein fyrir framburði ákærða og vitna fyrir dómi að því marki sem nauðsynlegt er til úrlausnar málsins.

Ákærði neitar sök samkvæmt 1. ákærulið. Hann kvaðst hafa verið í Austurstræti mitt á milli Hressó og B-kk-ef F-kk-ef. og verið á djamminu með vinnufélögum sínum eftir vinnu, m.a. D, E og H. Hann hafi litið aftur fyrir sig og þá séð brotaþola, sem hann þekkti ekki, kýla vitnið D og hafi hann þá tæklað brotaþola og rifið í peysu hans og þeir endað í jörðinni. Eftir það hafi hann gengið í burtu en þegar hann var kominn um 500 metra í burtu inn í Austurstræti, líklega við Grillmarkaðinn, hafi brotaþoli öskraði á eftir þeim. Síðan hefði hann gengið að þeim og tekið utan um ákærða eins og hann ætlaði að biðjast afsökunar eða spjalla við hann. Þegar þeir komu að D hefði brotaþoli kýlt D og síðan einnig ákærða. Þessu hefði ákærði brugðist við með því að kýla brotaþola einu sinni og toga hann niður í jörðina en síðan verið ýtt í burtu. Þegar hann kýldi brotaþola hefðu það verið ósjálfráð viðbrögð við því að vera kýldur. Hann sé ekki viss hvar höggið lenti á brotaþola en mögulega á andlitinu.

Þá sagði ákærði að vitnið C hefði síðan ráðist á hann og hann endað á bakinu og hún ofan á honum. Hann hefði náð að snúa hana af sér og haldið henni niðri með báðum höndum og öskrað á hana að hætta. Þá hafi verið sparkað í öxlina á honum þannig að hann lenti á jörðinni og endaði á bakinu. Lögregla hefði svo tekið hann og sett hann inn í lögreglubifreið þar sem honum hefði verið sagt að honum yrði sleppt þegar ró væri komin á. Síðan hefði verið sagt við hann að hann hefði traðkað á brotaþola og hann væri handtekinn. Ákærði kvaðst a.m.k. ekki hafa sparkað viljandi í brotaþola en sér hefði verið ýtt burt og hann vissi ekki hvort einhver hefði þá farið í brotaþola. Þá hafi hann ekki séð hvort brotaþoli hefði legið í jörðinni þegar hann var dreginn í burtu en taldi að hann hefði þá verið nálægt brotaþola. Ákærði kvaðst ekki hafa séð neina áverka á brotaþola og ekki geta útskýrt hvernig hann hlaut þá. Hann hafi heyrt að brotaþoli hefði nefbrotnað og viti ekki hvernig það gat gerst í þessum átökum. Fleira fólk hefði einnig verið á vettvangi þegar atvik gerðust. Kvaðst ákærði ekki hafa séð til lögreglu þegar þetta var að gerast en hún hefði verið nokkuð lengi að koma á staðinn og því varla verið nálægt. Ákærði kvaðst ekki kunna skýringu á því hvers vegna vitni hefðu lýst því að hann hefði sparkað í brotaþola.

Vitnið A, brotaþoli, sagðist muna eftir því að einhver átök hefðu átt sér stað rétt áður en hann rotaðist en vegna þess muni hann lítið eftir atvikum. Hann hefði verið að rífast við einhvern en því rifrildi verið lokið. Minnti hann að hann og ákærði hefðu ætlað að ræða eitthvað saman en það hefði verið eins og sprengja hefði sprungið og átök byrjað aftur en hann vissi ekki hvers vegna. Muni hann ekki annað en að það hafi verið sparkað í hann. Átökin hefðu þá orðið á svipuðum stað og áður, rétt hjá 1011 í Austurstræti. Vitnið kvaðst hafa drukkið þetta kvöld en ekki mikið og ekki telja að minnisleysi hans væri vegna áfengisdrykkju. Hann minnist þess ekki að hafa verið að ögra ákærða og viti ekki af hverju hann féll í jörðina en telji að það hafi gerst í átökum. Hafi hann verið kýldur og þannig endað í jörðinni. Áður hefðu hann og ákærði eitthvað verið að tala saman. Kvaðst hann ekki muna eftir að hafa sjálfur kýlt einhvern. Síðan hafi, þegar hann lá á jörðinni, verið sparkað beint framan á andlitið á honum. Höggið hafi verið „svaðalegt“ og hann dottið út og viti ekki meira um það sem gerðist. Kvaðst brotaþoli hafa séð að það hefði verið ákærði sem sparkaði í hann en þeir hefðu átt í átökum áður.

Brotaþoli kvaðst næst muna eftir sér í sjúkrabifreið en þá hefði hann verið mjög ringlaður og loks verið farinn að ná áttum þegar hann var kominn upp á spítala. Hann hefði reynst vera nefbrotinn en einnig hefðu losnað í honum framtennur. Nefið á honum hafi verið skakkt eftir þetta og hafi hann farið í aðgerð árið 2017 til að laga það en það ekki dugað til og liggi fyrir að hann þurfi að fara aftur í aðgerð á nefinu.

Brotaþola var kynnt að þegar hann gaf skýrslu hjá lögreglu hefði hann ekki munað eftir átökum en bæri nú um að ákærði hefði sparkað í hann liggjandi. Sagði brotaþoli að sér hefði að einhverju leyti verið sagt frá því sem gerðist, t.d. af C, og gæti hann að einhverju leyti verið að hafa það eftir. Hann gleymi því hins vegar aldrei þegar var sparkað í andlitið á honum. Þá hafi atvik smám saman rifjast upp fyrir honum þegar hann reyni að hugsa um þau.

Vitnið C kvaðst hafa verið að koma frá Hverfisgötu og verið á Lækjartorgi og hafi brotaþoli verið á undan henni. Hún hafi séð þegar sparkað var í brotaþola og að hann var allur í blóði liggjandi á jörðinni og því hlaupið að honum til að reyna að hjálpa honum. Hafi hún þá ýtt þeim sem þetta gerði frá og hefði henni þá verið hrint. Vitnið kvaðst muna eftir að hafa séð sparkað að minnsta kosti einu sinni í andlit brotaþola, af alefli, og hefði hann legið í jörðinni eftir það og hún þá verið nokkra metra frá brotaþola. Að öðru leyti hafi hún ekki séð nein átök. Manninum sem sparkaði í brotaþola og henni hefði verið ýtt frá og lögregla farið með brotaþola í sjúkrabifreið en brotaþoli hefði verið án meðvitundar í einhvern tíma. Vitninu var kynnt að í skýrslu sinni hjá lögreglu hefði hún lýst því að hún hefði bæði séð þegar brotaþoli var kýldur og þegar sparkað var í hann. Sagði vitnið þá að það sem fram hefði komið þar væri rétt og hefði hún munað atvik betur þá.

Vitnið lögreglumaður nr. [---] kvaðst hafa verið í bifreið niðri í bæ ásamt tveimur öðrum lögreglumönnum þegar fólk veifaði til þeirra og benti þeim á að maður lá í götunni eftir slagsmál. Vitnið kvaðst hafa fylgst með því sem gerðist út um afturrúðu bifreiðarinnar og séð að sá maður stóð upp og gekk í áttina að öðrum manni og það hófust slagsmál milli þeirra. Vitnið og félagi hans hefðu þá stokkið út úr bifreiðinni en misst sjónar á þeim stutta stund. Þegar þeir komu að hefði annar mannanna legið í götunni. Þeir hafi þá stillt til friðar og sá sem hefði orðið ofan á í átökunum verið handtekinn. Misvísandi upplýsingar hefðu komið fram um atvik en viðstaddir hefðu flestir sagt að sá sem varð undir hefði átt upptökin að átökunum. Sá hefði verið eitthvað slasaður og hefði verið kölluð til sjúkrabifreið.

Vitnið kvaðst lítið muna eftir atvikum nú en hafa ritað frumskýrslu vegna málsins. Þar hafi komið fram að þeir hefðu ekið löturhægt um Austurstræti og séð að önnur slagsmál voru í uppsiglingu og stokkið út úr bifreiðinni þegar seinni hrina slagsmálanna byrjaði. Hann hefði þá séð brotaþola liggja í götunni og ákærða traðka með afli á brotaþola. Hann muni nú ekki eftir að hafa séð þetta en staðfesti að það sem hann ritaði í skýrsluna hafi verið rétt. Bæði ákærði og brotaþoli hefðu verið ölvaðir. Hann muni nú ekki hvort brotaþoli var með meðvitund og ekki eftir áverkum á honum. Það hafi verið kölluð til sjúkrabifreið fyrir brotaþola. Fjölmargt fólk hafi verið á vettvangi og hafi þeir reynt að hafa uppi á vitnum. Vitnið kvaðst hafa stíað ákærða, brotaþola og stúlku sem var að ráðast á ákærða í sundur þegar hann kom á vettvang. Kvaðst hann ekki hafa tekið eftir því að fætur ákærða hefðu þá farið í brotaþola.

Vitnið lögreglumaður nr. [---] kvaðst ekki muna eftir atvikum nú og vísa til þess sem skráð var um málið í frumskýrslu þess. Vitnið kvaðst gera ráð fyrir að hafa lesið skýrsluna yfir á sínum tíma og staðfest það sem þar komi fram.

Vitnið lögreglumaður nr. [---] sagði þá hafa verið á lögreglubifreið á Lækjartorgi þegar slagsmál brutust út í Austurstræti við B-kk-þf F-kk-þf. Þegar þeir komu að hefðu slagsmálin verið yfirstaðin og hefðu þeir fylgst með fólkinu færa sig yfir á Lækjartorg. Þar hafi tveir menn byrjað að slást aftur. Endaði það með því að annar varð undir og hinn sparkaði í andlitið á honum. Sá hefði verið handtekinn en hinn fluttur með sjúkrabifreið á sjúkrahús, vankaður og með lausar tennur. Sjálfur hafi hann verið ökumaður lögreglubifreiðarinnar og hafi hann ekki séð slagsmálin og líklega verið síðastur út og hafi brotaþoli legið í jörðinni þegar hann kom að. Þeir hafi rætt við nokkra aðila á vettvangi. Einnig hafi þeir eitthvað rætt við brotaþola og miðað við það hafi hann þá verið með einhverja meðvitund. Vitnið kvaðst væntanlega hafa bakkað bifreiðinni í áttina að átökunum og hefðu félagar hans því séð þegar slagsmálin byrjuðu. Lögreglumennirnir sem voru með honum hefðu svo stíað brotaþola og ákærða í sundur.

Vitnið D kvaðst lítið muna eftir atvikum. Hann þekkti ákærða og hefði verið að vinna með honum á þessum tíma. Hann myndi eftir því að stimpingar hefðu orðið fyrir utan Hressó og einhver hafi legið í jörðinni. Kvaðst vitnið nú ekki muna eftir því að hafa sjálfur verið kýldur í andlitið og það hefði leitt til átakanna.

Vitnið I kvaðst lítið muna eftir atvikum. Hann hefði verið á gangi með brotaþola og C þegar hún hefði farið að rífast við einhvern strák. Svo hafi hann séð að brotaþoli var alveg „out“ í jörðinni, þ.e. að hann hafi legið í götunni. Kvaðst hann halda að hann hefði verið með meðvitund en hann hefði verið blóðugur í andliti, og vissi hann að brotaþoli hefði nefbrotnað.

Vitnið G kvaðst þekkja til brotaþola og muna eftir því að einhver læti hefðu verið umrætt sinn en lítið muna og kvaðst vísa í skýrslu sína hjá lögreglu hvað þetta varðaði. Það hefðu orðið slagsmál og brotaþoli slasast. Staðfesti vitnið þann framburð sinn hjá lögreglu að brotaþoli hefði verið laminn og rotast.

Vitnið F læknir, læknanúmer [---], staðfesti að hafa gefið út vottorð vegna brotaþola. Vitnið kvaðst hafa skoðað brotaþola og hefði hann fengið högg framan á andlit og virst sem sparkað hefði verið í hann. Skoðun hefði leitt í ljós grun um nefbrot og lausar framtennur. Nefbrotið hefði verið staðfest þegar teknar voru tölvusneiðmyndir af höfði og andlitsbeinum. Þá hefði brotaþoli einnig verið mikið bólginn yfir nefi samkvæmt ljósmyndum sem liggja fyrir, og á kinnum, sérstaklega hægra megin. Einnig hafi mikil blæðing verið frá nefi. Geti þetta samrýmst því að hann hafi verið kýldur í andlitið en einnig því að það hafi verið sparkað í andlit hans og gæti þetta verið afleiðing eins sparks eða hnefahöggs. Talsvert högg þurfi til að valda þessum áverkum og til að brjóta nef. Þá hafi brotaþoli ekki verið hruflaður eins og ætti að vera ef hann hefði hlotið þessa áverka við fall. Aðspurð um afleiðingar höfuðhöggs sagði vitnið að í versta falli gæti það valdið dauða og eiginlega allt þar á milli. Þetta fari einnig eftir því í hvernig skóm sá sem sparkaði var og hversu viðkvæmur sá sé sem sparkað er í og t.d. hvort hann er á blóðþynningu. Þá sagði vitnið að samkvæmt nótu læknis hafi aðstandandi verið viðstaddur og hjálpað til við að segja frá atvikum og staðfesti vitnið að fram hefði komið að hinn slasaði myndi eftir atvikum.

III

Niðurstaða

Ákærði hefur skýlaust játað þá háttsemi sem honum er gefin að sök í 2. ákærulið.

Sú játning ákærða fær fulla stoð í gögnum málsins. Sannað er með játningu hans og öðrum gögnum málsins að hann hafi gerst sekur um þá háttsemi sem honum er þar gefin að sök og er brot hans þar rétt heimfært til refsiákvæða.

Ákærði er í 1. ákærulið ákærður fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás, með því að hafa utandyra við Austurstræti 2022 í Reykjavík veist að A með hnefahöggum og spörkum, rifið hann niður í götuna og þar sem A lá, traðkað að minnsta kosti tvisvar á andliti hans, allt með þeim afleiðingum að hann hlaut nefbrot og lausar tennur. Er brotið í ákæru talið varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þrátt fyrir rannsókn málsins hjá lögreglu og meðferð þess fyrir dómi er ekki fram komið með óyggjandi hætti hvað varð til þess að átökin byrjuðu. Í ljósi þess framburðar sem liggur fyrir er óumdeilt að ákærði og brotaþoli lentu í átökum. Þá ber ákærði um að það hafi verið brotaþoli sem átti upptökin að átökunum með því að slá vitnið D. Hann hafi síðan elt ákærða og félaga hans og slegið D aftur og síðan ákærða. Fær þessi framburður ákærða stoð í vitnisburði lögreglumanns nr. [---] og framburði vitnisins E hjá lögreglu. Þá hafi ákærði slegið brotaþola á móti og síðan dregið hann niður í jörðina. Um þessi atvik gat brotaþoli ekki borið í framburði sínum fyrir dómi. Verður engu að síður, í ljósi framangreinds, á því byggt að brotaþoli hafi átt upptökin að átökunum.

Ákærði neitar sök. Hann hefur viðurkennt að hafa veitt brotaþola eitt hnefahögg í andlit og dregið hann niður í jörðina. Brotaþoli og vitnið C báru einnig um að ákærði hefði slegið brotaþola hnefahögg í andlitið. Ákærði neitar því alfarið að hafa sparkað í brotaþola og sagði að í versta falli hefði fótur sinn rekist óvart í brotaþola. Framburður ákærða er að miklu leyti í ósamræmi við annað sem fram er komið í málinu hvað þetta varðar. Brotaþoli sagði fyrir dómi að það hefði verið ákærði sem sparkaði í hann. Sá framburður hans er ekki í samræmi við framburð hans hjá lögreglu en þar kvaðst hann ekki muna eftir þessu. C bar bæði um það í framburði sínum fyrir dómi og hjá lögreglu að hafa séð ákærða sparka í brotaþola. Lýsti brotaþoli því að C hefði að hluta til sagt honum frá því sem gerðist og kann framburður brotaþola þannig að vera litaður af því sem hann hefur heyrt um atvik þó ekki verði útilokað að minni hans hafi að einhverju leyti komið til baka eins og hann bar um. Engu að síður var framburður brotaþola skýr um að hafa fengið spark í andlitið og að hann myndi ekki hvað gerðist eftir það. Þá liggur fyrir framburður lögreglumanns nr. [---] sem staðfesti að hafa umrætt sinn séð ákærða traðka tvisvar á andliti brotaþola. Kvaðst hann fyrir dómi ekki muna eftir atvikum nú en geta staðfest það sem ritað var í frumskýrslu málsins hvað þetta varðar. Lögreglumenn nr. [---] og [---] komu einnig á vettvang en hvorki af frumskýrslu né framburði þeirra fyrir dómi má ráða að þeir hafi einnig séð þetta gerast. Samkvæmt vottorði og vætti F læknis geta áverkar brotaþola samrýmst því að hann hafi fengið eitt högg á andlitið, hnefahögg eða spark, en hún nefndi ekki traðk eða tramp í því sambandi. Hún bar um að áverkar hans hefðu auk nefbrots og loss á tönnum verið bólga á kinnbeinum en þó meira hægra megin. Þessi gögn og lýsingar vitna á áverkum benda ekki sérstaklega til þess að traðkað hafi verið á brotaþola. Er þannig ekkert fram komið í málinu sem styður framangreindan framburð um að ákærði hafi traðkað á andliti brotaþola.

Sönnunarbyrði um sekt ákærða og atvik sem telja má honum í óhag hvílir á ákæruvaldinu og metur dómari hverju sinni hvort nægileg sönnun, sem ekki verði vefengd með skynsamlegum rökum, sé fram komin um hvert það atriði sem varðar sekt og ákvörðun viðurlaga við broti, sbr. 108. og 109. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Samkvæmt 1. mgr. 111. gr. sömu laga skal dómur reistur á sönnunargögnum sem færð eru fram við meðferð máls fyrir dómi.

Rúmlega þrjú og hálft ár er liðið frá því að atvik gerðust og bar framburður vitna fyrir dómi við aðalmeðferð málsins þess merki. Framburður ákærða hefur frá upphafi verið stöðugur. Þrátt fyrir það er það niðurstaða dómsins að framburður hans um atvik sé ótrúverðugur hvað það varðar að hann hafi ekki sparkað í brotaþola enda í andstöðu við framburði vitna, eins og að framan hefur verið rakið. Verður því ekki á framburði ákærða byggt hvað þetta varðar. Í ljósi þess sem að framan er rakið telur dómurinn nægilega sannað að ákærði hafi slegið brotaþola eitt hnefahögg, rifið hann niður og sparkað einu sinni í andlit hans þegar hann var kominn í jörðina en ósannað að ákærði hafi traðkað á andliti hans. Ekkert hefur verið upplýst um fótabúnað ákærða umrætt sinn. Engu að síður verður af framburði læknisins og C ráðið að um fast spark hafi verið að ræða. Fær það einnig stuðning í framburði annarra vitna um áverka brotaþola og því að hann hafi misst meðvitund. Þá verður einnig talið að þær afleiðingar sem greinir í ákæru megi rekja til árásarinnar en ekkert er fram komið sem bendir til þess að áverkar brotaþola séu til komnir á annan hátt. Líkamsárás ákærða er í ákæru talin varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga sem sérstaklega hættuleg líkamsárás vegna þeirrar aðferðar sem notuð var og er þá litið til þess að atlaga ákærða beindist að höfði brotaþola. Læknirinn bar um að högg á höfuð gætu haft alvarlegar afleiðingar í för með sér. Í ljósi þess er það mat dómsins að ákærði hafi með því að sparka í brotaþola beitt hættulegri aðferð sem hefði hæglega geta valdið enn alvarlegri áverkum en raunin varð. Verður því á það fallist með ákæruvaldinu að háttsemi ákærða varði við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

IV

Ákærði er fæddur árið 1996. Samkvæmt framlögðu sakavottorði ákærða, dagsettu 25. júní 2019, gekkst hann undir viðurlagaákvörðun héraðsdóms 20. júní 2018 vegna umferðarlagabrota. Er brot ákærða nú hegningarauki vegna þeirrar viðurlagaákvörðunar, sbr. 78. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Við ákvörðun refsingar ákærða er litið til 1., 2. og 7. töluliðar 1. mgr. 70. gr. og 3. mgr. 218. gr. c sömu laga en brotaþoli átti upptökin að átökunum og líkamsárás ákærða var gróf og hafði alvarlegar afleiðingar fyrir brotaþola. Einnig er litið til þess langa tíma sem liðinn er frá því að atvik gerðust en þrjú ár liðu frá því að rannsókn málsins hófst og þar til ákæra var gefin út. Ekki er fram komið að sá dráttur hafi verið ákærða um að kenna. Þá hafa ekki komið fram skýringar á þessum drætti og telst hann vera ámælisverður. Í ljósi alls framangreinds þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í þrjá mánuði en frestað skal fullnustu hennar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. laga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Í málinu gerir brotaþoli kröfu um miskabætur að fjárhæð 2.000.000 króna auk vaxta og lögmannsþóknunar. Ákærði hefur verið sakfelldur fyrir líkamsárás á hendur brotaþola og hefur með háttsemi sinni bakað sér bótaábyrgð á grundvelli 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Þá má af læknisvottorði og framburði læknisins og brotaþola ráða að brotaþoli hlaut nokkra áverka við árásina og eigi enn eftir að fara í nefaðgerð vegna þeirra. Þykir fjárhæð miskabóta hæfilega ákveðin, með hliðsjón af atvikum og dómafordæmum, 400.000 krónur, auk vaxta og dráttarvaxta eins og nánar greinir í dómsorði. Þá greiði ákærði brotaþola 250.000 krónur í málskostnað, og er við ákvörðun málskostnaðar tekið tillit til virðisaukaskatts.

Eftir úrslitum málsins, sbr. 1. mgr. 235. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, verður ákærði dæmdur til að greiða málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, G-kk-ef S-x-x R-kk-ef lögmanns, er telst alls hæfilega ákveðinn 350.000 krónur, og hefur þá verið tekið tillit til virðisaukaskatts. Ákærði greiði 108.380 krónur í annan sakarkostnað samkvæmt framlögðu yfirliti ákæruvaldsins.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið A-kvk-nf Þ-kvk-nf saksóknari.

S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

Dómsorð:

Ákærði, F-kk-nf D-kk-nf V-kk-nf, sæti fangelsi í þrjá mánuði en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði sæti upptöku á 0,27 g af kókaíni.

Ákærði greiði A, kennitala 0000000000, 400.000 krónur auk vaxta samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 6. júní 2016 til 29. febrúar 2020, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 9. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags, auk 250.000 króna í málskostnað.

Ákærði greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, G-kk-ef S-x-x R-kk-ef lögmanns, sem samtals eru ákveðin 350.000 krónur, og 108.380 krónur í annan sakarkostnað.

S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf

Eftir úrslitum málsins, sbr. 1. mgr. 235. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, verður ákærði dæmdur til að greiða málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, G-kk-ef S-x-x R-kk-ef lögmanns, er telst alls hæfilega ákveðinn 350.000 krónur, og hefur þá verið tekið tillit til virðisaukaskatts. Ákærði greiði 108.380 krónur í annan sakarkostnað samkvæmt framlögðu yfirliti ákæruvaldsins.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið A-kvk-nf Þ-kvk-nf saksóknari.

S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

Dómsorð:

Ákærði, F-kk-nf D-kk-nf V-kk-nf, sæti fangelsi í þrjá mánuði en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði sæti upptöku á 0,27 g af kókaíni.

Ákærði greiði A, kennitala 0000000000, 400.000 krónur auk vaxta samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 6. júní 2016 til 29. febrúar 2020, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 9. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags, auk 250.000 króna í málskostnað.

Ákærði greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, G-kk-ef S-x-x R-kk-ef lögmanns, sem samtals eru ákveðin 350.000 krónur, og 108.380 krónur í annan sakarkostnað.

S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf