S-467/2009

Mál þetta, sem dómtekið var 4. þ.m., er höfðað með ákæru lögreglustjórans á Suðurnesjum, útgefinni 18. maí 2009, á hendur M, kt. 000000-0000, […] í Reykjanesbæ.

Ákærða er gefin að sök líkamsárás „með því að hafa á nýjársdagsmorgun 2009 ráðist á konu sína, K, kt. 000000-0000, í bifreið við Kaffi Duus í Reykjanesbæ, með ítrekuðum höggum með handleggjum í höfuð, með því að rífa í hár hennar, hárreita hans og slá hana ítrekað, kreist hönd hennar við farsíma, og beygt vinstri baugfingur aftur, er hún reyndi að ná sambandi við neyðarlínuna, svo konan hlaut afrifubrot á efsta hluta miðjukjúku vinstri baugfingurs. Ákærði hafi síðan farið út úr bifreiðinni og ráðist á konuna með ítrekuðum höggum í bak og höfuð og sparkað í hægri öxl hennar. Við árásina hlaut konan, auk brots á fingri, töluverða bólgu á vinstri kinn, áverka á höfði sem samrýmast því að hár hafi verið rifið, blæðingu úr hársekkjum, mar og blæðingar undir húð á hálsi aftanverðum og einnig á úlnliðssvæði báðum megin, 1x1cm marblett á hægra axlarsvæði.

Háttsemi ákærða telst varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.“

Í ákærunni er þess krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar. Þar er jafnframt getið bótakröfu, sem K gerir á hendur ákærða. Krefst hún þess að ákærða verði gert að greiða henni skaðabætur að fjárhæð 1.516.028 krónur ásamt vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 1. janúar 2009 til 25. mars 2009, en dráttavöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði krefst vægustu refsingar sem lög leyfa. Þá er aðallega gerð krafa um frávísun bótakröfu, en til vara sýknu af henni.

I.

Við þingfestingu málsins 18. júní 2009 skýrði ákærði svo frá að til handalögmála hafi komið á milli hans og þáverandi eiginkonu hans, K, í bifreið við Kaffi Duus í Reykjanesbæ að morgni nýársdags 2009. Viðurkenndi ákærði að hafa slegið K tvisvar sinnum meðan á þessum áflogum þeirra stóð en mundi ekki hvar höggin lentu. K hafi átt upptökin að þessu. Hún hafi veist að honum með höggum meðan hann var að aka bifreiðinni og slegið hann nokkrum sinnum eftir að hann hafði stöðvað bifreiðina við Kaffi Duus. Þá viðurkenndi ákærði að hafa rifið í hár K. Hann neitaði hins vegar að hafa kreist hönd hennar og tekið um vinstri baugfingur hennar og beygt hann með þeim hætti sem í ákæru greinir og með þeim afleiðingum sem þar er lýst. Umfram þetta og sökum minnisleysis kvaðst ákærði ekki geta tekið afstöðu til verknaðarlýsingar í ákæru, það er þess niðurlags hennar að hann hafi farið út úr bifreiðinni og ráðist á K með ítrekuðum höggum í bak og höfuð og sparkað í hægri öxl hennar.

Ákæra í málinu styðst við skýrslu K hjá lögreglu 13. febrúar 2009, vottorð læknis á Heilbrigðisstofnun Suðurnesja um komu hennar þangað að morgni nýársdags 2009 og skoðun sem hún þar gekkst undir og skýrslu sem tekin var af V, en K leitaði til hennar í kjölfar þess atviks sem hér er til umfjöllunar og sá V um að koma henni undir læknishendur.

Tekin var skýrsla af ákærða hjá lögreglu 31. mars 2009. Bar hann fyrir sig minnisleysi og kvaðst ekkert geta sagt um samskipti sín og K hinn umrædda morgun. Rakti hann minnisleysi sitt til þess að hann hafi fyrr um nóttina tekið inn 11 töflur af Sobril, sem er róandi lyf.

Við aðalmeðferð málsins skýrði ákærði frá atvikum með hliðstæðum hætti og við þingfestingu málsins. Þannig gekkst ákærði sem fyrr við því að hafa slegið K og rifið í hár hennar. Þetta hafi gerst í áflogum á milli þeirra, hún hafi verið æst og veist að honum. Þá neitaði ákærði að hafa fingurbrotið K, enda hafi hann ekki viðhaft þá háttsemi gagnvart henni sem lýst er í ákæru og fingurbrotið er þar rakið til. Loks kvaðst ákærði ekki geta tekið afstöðu til sakargifta að öðru leyti og bar við minnisleysi þar um.

Í skýrslu K fyrir dómi kom fram að hún og ákærði hefðu bæði neytt áfengis þessa nótt og verið í „meðallagi ölvuð“. Þau hefðu byrjað að rífast þegar þau voru á leið frá veitingastað í Reykjanesbæ á bifreið sem ákærði ók. Hún hafi setið í farþegasætinu við hlið hans. Ákærði hafi stöðvað bifreiðina við Kaffi Duus og veist að henni með því að slá hana nokkur hnefahögg með hægri hendi. Hann hafi einnig rifið í hár hennar. Þá hafi hann kreist vinstri hendi hennar til að ná af henni GSM-síma sem hún hélt á og að auki reynt að losa um tak hennar á símanum með því að beygja baugfingur vinstri handar aftur. Hann hafi að endingu náð símanum af henni og brotið hann. Atvikum í kjölfar þessa lýsti K á þann veg að ákærði hafi farið út úr bílnum og opnað hurðina hennar megin. Hann hafi veist að henni þar, hún sigið niður í sætinu og hann þá sparkað í öxlina í henni. Aðspurð kvaðst K hins vegar ekki minnast þess að ákærði hafi, þegar hér var komið sögu, veist að henni með höggum í bak og höfuð. Hún hafi grátið og beðið hann um að hætta og lofað að segja engum frá þessu. Ákærði hafi þá hætt og ekið af stað heim til þeirra, en þau bjuggu á þessum tíma í fjölbýlishúsi við […] í Reykjanesbæ. Þegar þangað kom hafi hún strax leitað á náðir V sem bjó í sama stigagangi og þau. Hún hafi komið henni til læknis. Sérstaklega aðspurð kvaðst K rekja alla þá áverka sem lýst er í ákæru til árásar ákærða. Þá gaf hún þá skýringu á þeim drætti sem varð á því að hún að hún lagði fram kæru á hendur ákærða að hann hafi reynt að fá hana ofan af því að leggja fram kæru.

V gaf skýrslu fyrir dómi við aðalmeðferð málsins. Skýrði hún svo frá að K hafi vakið hana að morgni nýársdags og leitað ásjár hjá henni þar sem eiginmaður hennar hefði lamið hana. Hún hafi verið grátandi og stokkbólgin í andliti. Ákærði hafi verið í fylgd með henni og haft orð á því að hann myndi fara með hana til læknis. Kvaðst V þá hafa sagt honum til syndanna og hún myndi sjálf sjá um að koma K undir læknishendur. Það hafi hún síðan gert og að auki kallað til lögreglu.

II.

K hefur við skýrslugjöf hjá lögreglu og fyrir dómi skýrt frá því að hún hafi að morgni nýársdags á þessu ári sætt líkamsárás af hendi þáverandi eiginmanns síns, ákærða í málinu, í bifreið við Kaffi Duus í Reykjanesbæ. Samkvæmt framlögðu vottorði læknis um skoðun sem hún gekkst undir á Heilbrigðisstofnun Suðurnesja þennan morgun og ljósmyndum sem þá voru teknar af henni var hún með áverka sem fá ágætlega samrýmst þeirri lýsingu sem hún hefur gefið á árásinni. Við skýrslugjöf hjá lögreglu bar ákærði fyrir sig minnisleysi um atvik og rakti það til inntöku á umtalsverðu magni róandi lyfja fyrr um nóttina. Gat hann þannig ekkert sagt um ásakanir K. Fyrir dómi hefur ákærði á hinn bóginn gengist við sakargiftum að hluta og svo sem áður er rakið, en neitað þeim hluta verknaðarlýsingar í ákæru sem tekur til fingurbrots og mögulegra orsaka þess. Þá hefur ákærði ekki tekið afstöðu til niðurlags verknaðarlýsingar, það er eftir að hann á að hafa farið út úr bifreiðinni, og borið fyrir sig minnisleysi um atburðarás að því leyti.

Með vitnisburði K og framlögðum sakargögnum samkvæmt framansögðu og í ljósi framburðar ákærða hjá lögreglu og fyrir dómi, er nægilega sannað að hann hafi, að morgni 1. janúar á þessu ári í bifreið við Kaffi Duus í Reykjanesbæ, veist að henni með því að hárreita hana og slá hana nokkrum sinnum í höfuðið. Þá hafa með sama hætti verið færðar fyrir því viðhlítandi sönnur að ákærði hafi sparkað einu sinni í hægri öxl K, en með vísan til framburðar hennar er ósannað að hann hafi ráðist að henni með höggum í bak og höfuð í kjölfar þess að hann fór út úr bifreiðinni.

Í framlögðu læknisvottorði kemur fram að K hafi kvartað um verk í 4. fingri vinstri handar við læknisskoðun að morgni nýársdags. Áformað hafi verið að hún kæmi til röntgenmyndatöku daginn eftir en af því hafi ekki orðið. Hún hafi mætt á Heilbrigðisstofnun Suðurnesja 23. janúar 2009, en ekki verður séð að handarmein hafi þá borið á góma, og aftur 12. febrúar og þá kvartað undan verkjum í vinstri baugfingri sem hafi verið viðvarandi allt frá því að ákærði réðist á hana. Röntgenmynd sem þá var tekin hafi leitt í ljós afrifubrot framan á efsta hluta miðjukjúku. Í ljósi þessa og einkum þess langa tíma sem samkvæmt þessu leið frá því að þau atvik sem ákæra málsins tekur til gerðust og þar til fingurbrot var staðreynt þykir varhugavert að slá því föstu að atlaga ákærða í umætt sinn hafi leitt til þess áverka, sbr. 1. mgr. 109. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Að öðru leyti teljast nægar sönnur hafa verið færðar fyrir því að árás hans hafi haft þær afleiðingar sem í ákæru greinir.

Með þeirri háttsemi sem ákærði er samkvæmt framansögðu fundinn sekur um braut hann gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

III.

Ákærði hefur ekki áður sætt refsingu. Hann er nú sakfelldur fyrir líkamsárás gagnvart þáverandi eiginkonu sinni. Eru engin efni til að líta svo á að atvik hafi verið með þeim hætti að líta megi við ákvörðun refsingar til ákvæðis 3. mgr. 218. gr. b. almennra hegningarlaga. Á hinn bóginn og að virtum atvikum málsins og með hliðsjón af dómi Hæstaréttar frá 16. október 2008 í máli nr. 273/2008 verður 3. mgr. 70. gr. laganna, sbr. 1. gr. laga nr. 27/2006, ekki beitt til refsiþyngingar. Að þessu athuguðu þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í þrjá mánuði. Þykir mega fresta fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum þremur árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð.

IV.

Skaðabótakrafa K samkvæmt ákæru nemur svo sem fram er komið 1.516.028 krónum. Gerð er krafa um miskabætur að fjárhæð 1.000.000 krónur og greiðslu bóta vegna skemmda á GSM-síma að fjárhæð 39.000 krónur. Að auki er krafist þjáningabóta og nemur sá kröfuliður 128.800 krónum. Loks er gerð krafa um greiðslu lögmannskostnaðar að fjárhæð 348.228 krónur. Fullnægt er skilyrðum til að dæma ákærða til að greiða K miskabætur á grundvelli a. liðar 26. gr. skaðabótalaga. Þykja þær hæfilega ákveðnar 250.000 krónur. Tjón vegna skemmda á farsíma er hins vegar ósannað og er því óhjákvæmilegt að hafna þeim kröfulið að svo stöddu. Krafa um þjáningabætur tekur mið af því að K hafi verið veik án þess að vera rúmföst í þrjá mánuði, eða fram til 1. apríl 2009. Framlögð gögn renna vissum stoðum undir kröfu um þjáningabætur, en þó einungis að því er tekur til hluta þessa tímabils. Á skortir hins vegar, svo sem atvikum er háttað, að unnt sé á grundvelli þeirra að taka afstöðu til kröfunnar að því marki. Kröfu um þjáningabætur er því að svo stöddu hafnað. Sá liður bótakröfunnar sem tekur til lögmannskostnaðar fellur undir sakarkostnað, enda hefur brotaþola verið skipaður réttargæslumaður.

Samkvæmt framansögðu verður ákærða gert að greiða K 250.000 krónur í skaðabætur. Um vexti fer svo sem í dómsorði greinir, en bótakrafan var kynnt ákærða 31. mars 2009.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan sakarkostnað málsins samkvæmt yfirliti sækjanda um hann og ákvörðun dómsins um málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða og þóknun réttargæslumanns brotaþola, sem ákveðin verða með virðisaukaskatti, eins og nánar greinir í dómsorði.

Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf dómstjóri kvað upp dóm þennan.

D ó m s o r ð :

Ákærði, M, sæti fangelsi í þrjá mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún falla niður að liðnum þremur árum frá uppkvaðningu dóms þess að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði K 250.000 krónur ásamt vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 1. janúar 2009 til 30. apríl 2009, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, Á-kk-ef J-kk-ef héraðsdómslögmanns, 186.750 krónur, og þóknun skipaðs réttargæslumanns K, T-kk-ef H-kk-ef S-kk-ef héraðsdómslögmanns, 87.150 krónur. Þá greiði ákærði 15.000 krónur í annan sakarkostnað.

Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf