E-27/2006

Mál þetta var höfðað 31. janúar 2006 og dómtekið 18. október sama ár. Stefnandi er S-kk-nf K-kk-nf, Vogabraut 48 á Akranesi, en stefndi er Fjölbrautaskóli Vesturlands, Vogabraut 5 á Akranesi.

Stefnandi gerir þá kröfu að stefnda verði gert að greiða sér 4.063.842 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga um vexti og verðtryggingu, nr. 38/2001, frá 7. febrúar 2006 til greiðsludags. Þá krefst stefnandi þess að stefndi verði dæmdur til að greiða málskostnað.

Stefndi krefst þess að hann verði sýknaður af öllum kröfum stefnanda og að honum verði dæmdur málskostnaður úr hendi stefnanda. Til vara krefst stefndi þess að krafa stefnanda verði lækkuð og málskostnaður látinn niður falla.

I.

Í mars 2000 auglýsti stefndi lausa til umsóknar kennarastöðu í myndlist. Stefnandi sótti um stöðuna og var hann ráðinn í fullt starf hjá stefnda. Stefnandi hafði um langa hríð starfað sem kennari hjá ríkinu, en fyrir ráðninguna hafði hann kennt við grunnskóla Akraneskaupstaðar frá árinu 1996. Stefnandi útskrifaðist frá kennaradeild Myndlista- og handíðaskóla Íslands árið 1982 og með leyfisbréfi menntamálaráðherra frá árinu 1993 var honum veitt heimild til að nota starfsheitið framhaldsskólakennari og starfa sem slíkur.

Eftir að stefnandi hafði starfað liðlega í eitt ár hjá stefnda var gerður við hann skriflegur ráðningarsamningur. Samkvæmt þeim samningi var stefnandi ráðinn í fullt starf og átti að taka laun samkvæmt kjarasamningi ríkisins við Kennarasamband Íslands. Einnig var tekið fram í samningnum að uppsagnarfrestur væri þrír mánuðir miðað við mánaðamót.

Í fyrstu fólst starf stefnanda einkum í því að kenna myndlist hjá stefnda, en samhliða var honum falið að kenna stærðfræði í grunnáföngum til að fylla upp í starf hans hjá stefnda. Haustið 2003 voru fáir nemendur við skólann sem völdu myndlist og enginn valdi þá grein á vormisseri 2004. Hafði stefnandi þá eingöngu með höndum stærðfræðikennslu. Á þessum tíma hafði orðið sú breyting að engin námsbraut var í boði við skólann sem hafði listgrein sem skyldufag. Síðasta brautin við skólann sem hafði slíka kjarnagrein var uppeldisbraut, en sú braut var lögð niður eftir að sett var ný aðalnámskrá fyrir framhaldsskóla.

Haustið 2003 sótti stefnandi um námsorlof frá kennslu skólaárið 2004 til 2005 á grundvelli heimildar í 12. gr. laga um framhaldsskóla, nr. 80/1996, og reglugerðar um námsorlof framhaldsskólakennara, nr. 331/1997. Með bréfi menntamálaráðuneytisins 26. nóvember 2003 var fallist á þá beiðni og stefnanda veitt námsorlofið með fullum föstum launum. Var miðað við að stefnandi kæmi aftur til starfa hjá stefnda 1. ágúst 2005 að loknu námsorlofi og sumarleyfi í kjölfarið.

Með bréfi 2. maí 2005 var stefnanda sagt upp störfum hjá stefnda með þriggja mánaða uppsagnarfresti frá næstu mánaðamótum. Kom stefnandi þann dag í skólann og tók við uppsagnarbréfinu úr hendi skólameistara. Með bréfi 3. sama mánaðar óskaði stefnandi eftir skriflegum rökstuðningi fyrir uppsögninni. Sá rökstuðningur var veittur með bréfi skólameistara 13. þess mánaðar, en þar kom fram að ástæður uppsagnarinnar væru rekstrarlegs eðlis.

Hinn 12. ágúst 2005 kom stefnandi í skólann og afhenti skólameistara vottorð heilsugæslulæknis frá 30. maí sama ár. Með vottorðinu var staðfest að stefnandi hefði verið óvinnufær vegna sjúkdóms frá miðjum febrúar 2005 og væri enn þegar vottorðið var ritað. Stefnandi fékk annað læknisvottorð 26. ágúst sama ár og kom því samdægurs til stefnda. Það vottorð er efnislega samhljóða fyrra vottorði, en að auki var tekið fram að endurmat vegna vinnufærni færi fram um miðjan september 2005. Stefnandi aflaði á ný læknisvottorðs 12. janúar 2006 og þar er sjúkrasaga hans ítarlega rakin. Í vottorðinu kemur fram að stefnandi hafi verið með verk í mjóbaki, sem í upphafi leiddi út í vinstri mjöðm og nára en síðan meira niður í vinstri fót. Stefnanda hafi versnað mjög í apríl og verið til meðferðar hjá sjúkraþjálfara og kiropraktor án teljandi árangurs. Í júlí hafi verkirnir versnað mikið og flytja hafi þurft stefnanda í sjúkrabifreið frá Ströndum á Sjúkrahús Akraness. Einnig kemur fram að stefnandi hafði verið til meðferðar um tveggja vikna skeið í október á Sjúkrahúsi Stykkishólms og aftur í 12 daga í desember. Þá segir í niðurlagi vottorðsins að stefnandi hafi við skoðun 20. desember verið óvinnufær, en þó hafi heldur miðað í rétta átt. Loks aflaði stefnandi læknisvottorðs 31. janúar 2006, en samkvæmt því hefur stefnandi verið vinnufær frá 1. febrúar það ár.

Eftir að stefnandi varð vinnufær fór hann þess á leit af fá viðbótarnámsorlof og féllst menntamálaráðuneytið á þá beiðni. Það leyfi stóð frá 15. febrúar til 31. maí 2006 og fékk stefnandi laun á því tímabili.

Með bréfi lögmanns stefnanda 12. desember 2005 var skorað á stefnda að draga uppsögnina til baka þar sem hún væri ólögmæt. Þeirri málaleitan var hafnað með bréfi stefnda 21. sama mánaðar.

II.

Af hálfu stefnanda er á því byggt að uppsögn hans úr starfi hjá stefnda 2. maí 2005 hafi verið ólögmæt og að stefndi beri skaðabótaábyrgð á því tjóni sem stefnandi varð fyrir vegna uppsagnarinnar.

Stefnandi vísar til þess að hann hafi verið ráðinn í fullt starf hjá stefnda í ótímabundna stöðu. Um haustið 2004 hafi stefnanda verið veitt námsorlof samkvæmt kjarasamningi og 12. gr. laga um framhaldsskóla, nr. 80/1996. Í því leyfi, sem stóð til vors 2005, hafi stefnandi hvorki haft viðveru- né vinnuskyldu, auk þess sem ráðningarsamband málsaðila hafi tímabundið legið niðri og verið óvirkt. Að loknu leyfi hafi stefnandi átt óskoraðan rétt til að snúa aftur til fyrra starfs, en gegn þeim rétti stefnanda hafi stefndi brotið með uppsögn sinni og haft af stefnanda lögvarinn og samningsbundinn uppsagnarfrest. Jafnframt telur stefnandi að stefndi hafi með uppsögninni skert lögbundið námsorlof, sem honum hafði verið veitt með ákvörðun menntamálaráðuneytisins, en stefnandi telur að honum hafi verið rétt að fullnýta það leyfi.

Stefnandi bendir einnig á að hann hafi verið veikur þegar uppsögninni var beint að honum. Því hafi réttur hans til launa í veikindaforföllum orðið virkur þegar hann átti að mæta til starfa 1. ágúst 2005. Í þessu sambandi heldur stefnandi því fram að engin skylda hafi hvílt á honum til að tilkynna stefnda um veikindin af þeirri einföldu ástæðu að hann var ekki við störf heldur í launuðu leyfi. Hér megi hafa til hliðsjónar að ekki hvíli sömu skyldur samkvæmt kjarasamningi á starfsmanni að tilkynna um veikindi þegar hann er í orlofi. Stefnandi bendir enn fremur á að hann hafi í apríl 2005 verið við nám erlendis og því hafi honum ekki verið kleift að senda stefnda vottorð um heilsu sína á þeim tíma.

Samkvæmt framansögðu telur stefnandi að stefndi hafi hvorki getað sagt honum upp störfum meðan hann var í námsorlofi né heldur að leyfi loknu þegar stefnandi var veikur og átti lögvarinn rétt til launa í veikindum. Því hafi uppsögnin ekki haft réttaráhrif gagnvart stefnanda fyrr en hann var á ný orðinn vinnufær 1. febrúar 2006, en við það tímamark beri að miða uppaf þriggja mánaða uppsagnarfrests. Annað sé hrein lögleysa og stríði gegn reglum vinnuréttar um uppsögn og uppsagnarfrest.

Þá heldur stefnandi því fram að með uppsögninni hafi stefndi brotið gegn meðalhófsreglu 12. gr. stjórnsýslulaga, nr. 37/1993. Telur stefnandi að grípa hefði átt til annarra og vægari úrræða eins og að flytja hann til í starfi í stað þess að segja honum upp störfum. Í því sambandi var bent á við munnlegan flutning málsins að stofnuð hafi verið félagsmála- og tómstundabraut við skólann vorið 2005, en þar hafi verið boðið upp á námsgreinar sem stefnandi hefði hæglega getað kennt.

Loks telur stefnandi að uppsögn stefnda hafi verið óvægin í sinn garð, auk þess sem með henni hafi verið vegið að heiðri hans og æru. Telur stefnandi að uppsögnin eigi rót sína að rekja til samstarfsörðugleika hans og skólameistara og óvildar skólameistara gagnvart sér. Á þessum grundvelli krefst stefnandi einnig miskabóta úr hendi stefnda, sbr. 26. gr. skaðabótalaga, nr. 50/1993.

Stefnandi hefur sundurliðað kröfu sína á hendur stefnda þannig:

1. Skaðabætur vegna launa frá september til desember 2005 kr. 1.011.232

2. Skaðabætur vegna eingreiðslu kr. 26.000

3. Skaðabætur er jafngilda launum í janúar 2006 kr. 259.128

4. Skaðabætur er jafngilda yfirvinnu í 38,3 tíma á mánuði

(2.625 kr. x 38,3 x 4 mán. og 2.691 kr. x 38,3 x 1 mán.) kr. 505.215

5. Skaðabætur er jafngilda orlofi vegna liða 1, 3 og 4 kr. 231.535

6. Skaðabætur vegna launa í uppsagnarfresti frá febrúar til

apríl 2006 ásamt orlofi kr. 878.754

7. Skaðabætur vegna desemberuppbótar 2005 kr. 39.600

8. Skaðabætur vegna lífeyrisframlags vinnuveitanda kr. 312.378

9. Miskabætur kr. 800.000

Samtals 4.063.842

Til stuðnings kröfu um bætur vegna launa í 1. og 3. kröfulið vísar stefnandi til kjarasamnings. Samkvæmt honum hafi laun stefnanda verið 252.808 krónur á mánuði frá september 2005 til áramóta, en þá hafi laun hækkað í 259.128 krónur. Varðandi 2. kröfulið vísar stefnandi til samkomulags frá því í nóvember 2005 milli Kennarafélags Íslands og fjármálaráðherra vegna forsendubreytingar á vinnumarkaði. Krafa sem svarar til yfirvinnu í 4. kröfulið segir stefnandi nema meðaltals yfirvinnu sem hann eigi rétt á í veikindaforföllum samkvæmt kjarasamningi. Krafa um orlof í 5. kröfulið er reiknuð sem 13,04% af launum og mótframlag vinnuveitanda til lífeyrissjóðs í 8. kröfulið nemur 11,5% af launum. Varðandi launauppbót í 7. kröfulið vísar stefnandi til kjarasamnings. Stefnandi miðar kröfu um dráttarvexti við þingfestingardag.

III.

Stefndi andmælir því að ráðningarsamband milli málsaðila hafi legið niðri meðan stefnandi var í launuðu námsorlofi kennsluárið 2004 til 2005 og að óheimilt hafi verið að segja honum upp störfum meðan á leyfinu stóð. Telur stefndi að með engu móti fái staðist að vinnusamband sé ekki fyrir hendi meðan starfsmaður er fjarverandi vegna orlofs, námsleyfis, fæðingarorlofs eða veikinda. Þótt viðveruskylda falli af þessum orsökum niður tímabundið hafi starfsmaður eftir sem áður vissum skyldum að gegna gagnvart vinnuveitanda. Einnig bendir stefndi á að hvorki verði ráðið af 12. gr. laga um framhaldsskóla, nr. 80/1996, né reglugerð um námsorlof framhaldsskólakennara, nr. 331/1997, að ráðningarsamband rofni í námsorlofi. Þá vísar stefndi til þess að ekki sé í lögum eða kjarasamningi að finna ákvæði sem veiti vernd gegn uppsögn í námsorlofi. Í þessu sambandi bendir stefndi á til samanburðar að ráðningarsamband haldist óbreytt í fæðingar- og foreldraorlofi og taka slíks orlofs girði ekki fyrir að starfsmanni sé sagt upp störfum ef gildar ástæður eru fyrir hendi, sbr. 29. og 30. gr. laga um fæðingar- og foreldraorlof, nr. 95/2000. Einnig bendir stefndi á að uppsögn stefnanda hafi miðast við 1. júní 2005, en þá hafi námsorlofi í raun verið lokið og tímabil sumarorlofs að hefjast. Uppsögnin hafi því hvorki skert námsorlofið né haft uppsagnarfrest af stefnanda.

Stefndi heldur því fram að rekstrarlegar ástæður hafi legið því til grundvallar að starf stefnanda hafi verið lagt niður og honum sagt upp störfum. Því til stuðnings bendir stefndi á að fáir nemendur hafi valið þá listgrein sem stefnandi var ráðinn til að kenna og enginn nemandi á vorönn 2004. Þá hafi stefnanda eingöngu verið falið til bráðabirgða að kenna stærðfræði til að fylla í stöðuna meðan reynt yrði að skjóta fastari fótum undir kennslu í myndlist og tengdum greinum. Stefnanda skorti hins vegar viðhlítandi fagmenntun í þeirri grein og haustið 2005 hafi ekki verið svigrúm til að bjóða stefnanda stærðfræðikennslu þar sem fyrir hendi voru ráðnir kennarar hjá skólanum með mun meiri menntun á því sviði. Samkvæmt þessu hafi gildar málefnalegar og rökstuddar ástæður legið til uppsagnar stefnanda, auk þess sem staðið hafi verið löglega að uppsögninni hvað varðar form og efni, sbr. 1. mgr. 43. gr. og 44. gr. laga um réttindi og skyldur starfsmanna ríkisins, nr. 90/1996.

Stefndi vísar því á bug að uppsögn stefnanda hafi verið ólögmæt þar sem hann hafi verið veikur. Fyrir það fyrsta vefengir stefndi að stefnandi hafi verið veikur 2. maí 2005 þegar honum var afhent uppsagnarbréf. Samskipti skólameistara og stefnanda þann dag og undanfarandi dvöl stefnanda erlendis renni ekki stoðum undir þá fullyrðingu stefnanda, auk þess sem ekki verði ráðið af læknisvottorði frá 30. maí 2005, sem stefndi afhenti liðlega þremur mánuðum eftir uppsögnina, að læknirinn hafi skoðað stefnda um það leyti eða áður en honum var sagt upp störfum. Í annan stað er vísað til þess að fyrirsvarsmenn stefnda hafi með öllu verið grandlausir um talin veikindi stefnanda. Því geti hugsanleg veikindi ekki haggað gildi uppsagnarinnar, enda geti starfsmaður ekki öðlast rétt vegna veikinda nema hann tilkynni um þau til vinnuveitanda og leggi fram viðhlítandi vottorð því til stuðnings, svo sem áskilið sé í kjarasamningi. Breyti engu í þessu tilliti hvort starfsmaðurinn sé í vinnu eða orlofi. Loks bendir stefndi á að við ráðningarslit falli niður öll réttindi og skyldur aðila þar með talin veikindaréttindi. Þá sé hvergi að finna í lögum eða kjarasamningi ákvæði sem hindri uppsögn meðan á veikindum stendur, enda geti veikindi til lengri eða skemmri tíma ekki girt fyrir uppsögn af rekstrarlegum ástæðum.

Hvað sem öðru líður bendir stefndi á að leyfi stefnanda hafi lokið 31. júlí og því hafi uppsögnin haft réttaráhrif frá 1. ágúst. Því geti kröfur reistar á veikindarétti eða uppsagnarfresti aldrei náð lengra en til september og október ef fallist verður á að uppsagnarfrestur hafi ekki tekið að líða fyrr en að loknu leyfi. Þá heldur stefndi því fram að engu tjóni sé til að dreifa þar sem stefndi hafi fengið viðbótarnámsorlof, auk þess sem koma eigi til frádráttar greiðslur sem stefnandi fékk úr sjúkrasjóði stéttarfélags.

Þá andmælir stefndi því að uppsögn stefnanda hafi á einhvern hátt verið óvægin eða skert starfsheiður hans og æru. Ákvörðunin hafi verið tekin af málefnalegum ástæðum með hagsmuni skólans að leiðarljósi, auk þess sem í hvívetna hafi verið gætt jafnræðis og meðalhófs við töku og framkvæmd þessarar erfiðu ákvörðunar. Í því sambandi bendir stefndi á að ekki hafi verið kostur á tilflutningi í starfi og engin laus störf við skólann. Þá er því eindregið vísað á bug sem stefnandi hefur hreyft að ákvörðunin verði rakin til óvildar skólameistara í garð stefnanda.

Að öðru leyti en hér hefur verið rakið er kröfum stefnanda mótmælt sem of háum og því hefur stefndi uppi þá kröfu til vara að fjárkrafa stefnanda verði stórlega lækkuð.

IV.

Stefnandi var ríkisstarfsmaður og starfaði sem framhaldsskólakennari hjá stefnda þar til honum var sagt upp störfum 2. maí 2005. Með málsaðilum er ágreiningur um lögmæti þeirrar uppsagnar. Hefur stefnandi meðal annars borið brigður á að málefnaleg sjónarmið hafi legið til grundvallar ákvörðun stefnda.

Vorið 2000 auglýsti stefndi laust til umsóknar kennarastarf í mynd- og handmennt og var stefnandi ráðinn í starfið, en stefndi er kennaramenntaður frá Myndlista- og handíðaskóla Íslands. Í málinu liggur fyrir að fáir nemendur völdu að nema þá listgrein sem stefnandi kenndi haustið 2003 og enginn vorið þar á eftir, en það misseri kenndi stefnandi eingöngu stærðfræði við skólann. Jafnframt liggur fyrir að kennslugrein stefnanda er ekki skyldufag við neina námsbraut sem kennd er við skólann, en var það þegar kennt var eftir eldri aðalnámskrá fyrir framhaldsskóla. Þá gaf H-kk-nf Ó. H-kk-nf, skólameistari stefnda, aðilaskýrslu við aðalmeðferð málsins og lýsti því að vorið 2004 hefði ekki verið neitt svigrúm til að bjóða stefnanda kennslu í stærðfræði þá um haustið þar sem kennarar með viðhlítandi fagmenntun í þeirri grein hefðu verið tiltækir. Veturinn áður hefði þetta svigrúm hins vegar verið fyrir hendi þar sem kennarar hefðu verið í leyfi og að sinna kennslu við aðrar greinar. Af hálfu stefnanda hefur þessari lýsingu stefnda á málsatvikum ekki verið andmælt.

Á fyrirsvarsmönnum stefnda hvílir sú almenna skylda að sýna ráðdeild við meðferð þeirra fjármuna sem lagðir eru til skólans og hagræða eftir því sem föng eru á í rekstrinum. Í samræmi við það ber að draga saman við starfsmannahald eftir þörfum á hverjum tíma miðað við þær greinar sem kenndar eru við skólann. Þá ber fyrirsvarsmönnum stefnda að taka mið af menntun þegar kennslu er úthlutað til kennara skólans, sbr. 1. mgr. 15. gr. laga um lögverndun á starfsheiti og starfsréttindum grunnskólakennara, framhaldsskólakennara og skólastjóra, nr. 86/1998.

Samkvæmt því sem hér hefur verið rakið var málefnalegt að líta til þess að kennsla hafði dregist saman í þeirri grein sem stefnandi var upphaflega ráðinn til að kenna. Jafnframt var málefnalegt að taka mið af því að stefnandi hafði ekki viðhlítandi menntun í stærðfræði og fela kennurum með menntun í þeirri grein að annast þá kennslu. Í því tilliti gat engu breytt þótt stefnandi hefði nokkra reynslu af stærðfræðikennslu á grunn- og framhaldsskólastigi, og að hann hafði í námsorlofi haustið 2004 lokið sjö einingum í þeirri grein við Kennaraháskóla Íslands, svo sem kom fram við aðalmeðferð málsins. Þá hefur ekkert komið fram sem stutt getur þá fullyrðingu stefnanda að óvild skólameistara stefnda hafi haft áhrif á þá ákvörðun að segja stefnanda upp störfum. Að öllu þessu virtu verður talið að stefndi hafi reist ákvörðun sína um uppsögn stefnanda á málefnalegum sjónarmiðum.

Af hálfu stefnanda er einnig byggt á því að meðalhófs hafi ekki verið gætt þegar ákveðið var að segja honum upp starfi. Ákvörðunin fari því í bága við 12. gr. stjórnsýslulaga, nr. 37/1993. Til stuðnings þessu var því hreyft við aðalmeðferð málsins að haustið 2004 hefði verið boðið upp á nýja námsbraut við skólann, félagsmála- og tómstundabraut, og telur stefnandi að þar hefði hann getað kennt áfanga sem bar nafnið Skapandi starf, en meðal námsefnis í þeirri grein var myndlist. Umræddur áfangi var hins vegar aðeins kenndur í fjórar kennslustundir á viku og var því um að ræða óverulegan hluta af kennsluskyldu miðað við fullt starf. Þá hefur ekkert annað komið fram í málinu sem bendir til að stefndi hafi með öðru móti brugðist við til að ná þeim markmiðum um hagræðingu sem stefnt var að með uppsögninni. Að þessu gættu verður ekki fallist á það með stefnanda að með ákvörðun um uppsögn hans hafi verið brotið gegn meðalhófsreglu stjórnsýslulaga.

Stefnanda var afhent uppsagnarbréf stefnda 2. maí 2005 og miðaði stefndi við að þriggja mánaða uppsagnarfrestur tæki að líða frá næstu mánaðamótum 1. júní. Um það leyti var stefnandi að ljúka námsorlofi sínu og hefja töku reglulegs orlofs, en gert var ráð fyrir að stefnandi snéri aftur til starfa að því loknu 1. ágúst. Með uppsögn sinni gat stefndi ekki án samþykkis stefnanda skipað málum þannig að uppsagnarfrestur, sem ekki var lengri en hér reyndi á, félli saman við sumarleyfi stefnanda, sem hann átti ekki kost á að taka á öðru tímabili, sbr. til hliðsjónar dóm Hæstaréttar frá 17. febrúar 1994 (Hrd. 1994/329). Samkvæmt þessu gat uppsögn stefnanda að réttu lagi ekki haft áhrif fyrr en frá 1. ágúst þannig að uppsagnarfrestur hafi liðið í lok október 2005.

Í málinu er ágreiningslaust með aðilum að stefndi var grandlaus um veikindi stefnanda allt til 12. ágúst 2005 þegar stefnandi afhendi skólameistara stefnda læknisvottorð um veikindi. Þá hafði stefnanda verið sagt upp og var uppsagnarfrestur gagnvart honum tekinn að líða. Veikindi stefnanda höfðu því engin áhrif á uppsögn stefnda. Þar fyrir utan gat stefnandi ekki öðlast rétt til launa í veikindaforföllum meðan hann tilkynnti ekki stefnda um veikindin og breytti engu í því tilliti þótt stefnandi væri í námsorlofi og sumarorlofi meðan hann var veikur. Þar sem stefndi hafði þegar bundið endi á ráðningarsambandið með uppsögn gat stefnandi ekki átt rétt til launa í veikindaforföllum eftir að ráðningunni var endanlega slitið að liðnum uppsagnarfresti í lok október 2005. Verður þessum kröfulið stefnanda því hafnað.

Svo sem hér hefur verið rakið verður talið að málefnaleg sjónarmið hafi legið til grundvallar ákvörðun um uppsögn stefnanda úr starfi hjá stefnda. Einnig er það niðurstaða dómsins að meðalhófs hafi verið gætt við töku ákvörðunarinnar. Samkvæmt þessu er haldlaus krafa stefnanda um miskabætur úr hendi stefnda.

Samkvæmt framansögðu verður krafa stefnanda tekin til greina að því marki sem hann fékk ekki greidd laun miðað við þriggja mánaða uppsagnarfrest, sem tók að líða 1. ágúst 2005. Stefnandi fékk greidd laun í ágúst og verða honum því dæmdar bætur sem svara til launa í september og október. Auk þess verður stefndi dæmdur til að greiða í bætur fjárhæð sem svarar til meðaltals yfirvinnu, en útreikningur þess kröfuliðar er ágreiningslaus með aðilum. Við þetta bætist fjárhæð sem nemur orlofi og mótframlagi vinnuveitanda í lífeyrissjóð á framangreinda liði, en ekki er heldur deilt um útreikning á þeim kröfuliðum. Á hinn bóginn verða ekki teknir til greina kröfuliðir vegna eingreiðslu í nóvember 2005 og desemberuppbótar það ár, enda var ráðningarsambandi aðila þá endanlega lokið, svo sem hér hefur nánar verið rakið. Þá ber með vísan til almennra bótasjónarmiða og dómvenju að draga frá greiðslur sem stefnandi fékk úr sjúkrasjóði stéttarfélags fyrir það tímabil sem dæmdar bætur taka til. Aftur á móti verður ekki fallist á það með stefnda að draga eigi frá bótum laun sem stefnandi fékk vegna viðbótar námsorlofs á öðru tímabili.

Í samræmi við það sem hér hefur verið rakið nema bætur vegna grunnlauna 505.616 kónum, yfirvinnu 201.075 krónum, orlofs 92.153 krónum og mótframlags vinnuveitanda í lífeyrissjóð 91.867 krónum eða samtals 890.711 krónum. Til frádráttar koma 270.000 krónur sem stefnandi fékk úr sjúkrasjóði og því nema þær bætur sem stefnda verður gert að greiða stefnanda 620.711 krónum. Dráttarvaxtarkröfu stefnanda er ekki andmælt og verður hún tekin til greina eins og hún er sett fram.

Eftir þessum málsúrslitum verður stefnda gert að greiða stefnanda málskostnað að hluta en hann þykir hæfilega ákveðinn svo sem í dómsorði greinir.

B-kk-nf B-kk-nf, héraðsdómari, kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð:

Stefndi, Fjölbrautaskóli Vesturlands, greiði stefnanda, S-kk-þgf K-kk-þgf, 620.711 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga um vexti og vertryggingu frá 7. febrúar 2006 til greiðsludags.

Stefndi greiði stefnanda 400.000 krónur í málskostnað.

B-kk-nf B-kk-nf