S-531/2010

I.

Mál þetta, sem dómtekið var 20. janúar sl., er höfðað með ákæru ríkissaksóknara, útgefinni 14. júní 2010, á hendur X, kt. 000000-0000, [heimilisfang], „fyrir brot gegn valdstjórninni, með því að hafa aðfaranótt fimmtudagsins 17. desember 2009, á heimili sínu að [heimilisfang], sparkað í hægri sköflung lögreglumannsins G-kk-ef H-kk-ef S-kk-ef, sem þar var að skyldustörfum sínum.

Telst þetta varða við 1. mgr. 106. gr., almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 11. gr. laga nr. 101/1976 og 1. gr. laga nr. 25/2007.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu sakarkostnaðar.“

Af hálfu ákærða er aðallega krafist sýknu og að allur sakarkostnaður, þ.m.t. málsvarnarlaun verjanda, verði felldur á ríkissjóð. Til vara er krafist vægustu refsingar sem lög leyfa og hæfilegra málsvarnarlauna.

II.

Samkvæmt frumskýrslu lögreglu, sem rituð er af G-kk-þgf E-kk-þgf lögreglumanni hinn 17. desember 2009, barst tilkynning frá Fjarskiptamiðstöð ríkislögreglustjóra, kl. 0.38 þennan sama dag, um hávaða frá íbúð að [heimilisfang], íbúð á efri hæð lengst til hægri. Í skýrslunni kemur fram að lögreglumennirnir G-kk-nf H-kk-nf S-kk-nf og G-kk-nf E-kk-nf hafi verið þar skammt frá og að þeir hafi farið á vettvang. Þegar þangað hafi komið hafi mátt heyra töluvert háværa tónlist berast frá íbúðinni. Þeir hafi knúið dyra og eftir stutta stund hafi ákærði komið til dyra. Hafi honum verið kunngert um að kvörtun hefði borist lögreglu vegna hávaða frá íbúðinni. Ákærði hafi strax orðið dónalegur í samskiptum og virst vera undir áhrifum örvandi efna. Ákærði hafi tjáð þeim að hann væri eigandi íbúðarinnar og að hann gæti gert það sem honum sýndist þar innan dyra. Reynt hafi verið að útskýra það fyrir honum að hann byggi í fjölbýlishúsi og að aðrir íbúar væru hugsanlega gengnir til náða. Ákærði hafi tjáð þeim að honum væri alveg sama og byrjað að öskra á lögreglumennina. Hafi hann sagt G-kk-þgf H-kk-þgf að fara inn í stofuna og lækka sjálfur í tónlistinni og G-kk-þgf hafi hann sagt að hypja sig út í lögreglubifreiðina. Hafi hann haldið þessum skipunum áfram þrátt fyrir ítrekaða beiðni þeirra um að hann lækkaði sjálfur í tónlistinni og þar með væri málið úr sögunni. Hafi G-kk-nf H-kk-nf gengið að ákærða og beðið hann um að hætta að öskra og hafi ákærði þá sparkað í hægri sköflunginn á honum. Ákærða hafi þá verið tilkynnt að hann væri handtekinn fyrir ofbeldi gagnvart lögreglumanni. Hafi þá upphafist mikil átök á milli lögreglumannanna og ákærða, sem hafi byrjað í anddyrinu, en endað inni í svefnherbergi ákærða. Þar hafi ákærði barist um af fullum krafti og reynt að slá til lögreglumannanna beggja. Í frumskýrslunni segir að G-kk-nf H-kk-nf hafi kennt til smávægilegra eymsla í sköflungnum. Síðan segir að ákærði hafi verið færður í handjárn eftir mikil átök. Í átökunum hafi ákærði rifið lögreglupeysu G-kk-ef H-kk-ef. Ákærði hafi hlotið einhverja minni háttar áverka á olnboga eftir átökin. Hafi ákærði síðan verið fluttur á lögreglustöðina í Keflavík þar sem hann hafi verið vistaður í fangaklefa. Í lögreglubifreiðinni á leiðinni hafi ákærði viðurkennt að hann neytti amfetamíns annað slagið, en ekki getað sagt til um það hvenær hann neytti þess síðast.

Lögreglumaðurinn G-kk-nf H-kk-nf S-kk-nf ritaði aðra skýrslu vegna málsins, sem dags. er 29. desember 2009. Þar lýsir hann málsatvikum á svipaðan hátt og greinir hér að ofan. Þar er einnig frá því greint að ákærði hafi sparkað í hægri sköflunginn á lögreglumanninum og að við höggið hafi hann hruflast á sköflungnum.

Á meðal gagna málsins er vottorð S-kk-ef K-kk-ef, yfirlæknis á Heilbrigðísstofnunar Suðurnesja, dags. 9. október 2010, vegna áverka ákærða. Þar segir um skoðun á ákærða:

„Kúla og mar á enni hægra megin 2x2 cm. mar við angulus mandible sin 2x2 cm og mar á hálsi ant. og lateralt 5x3 cm. Mar við sternum 5 x 2 cm að stærð. mar á vi. öxl ant 1x1 cm og svo post 8x3 cm (sic). Mar á upphandlegg dxt medilat 10x 8 cm og rispur og sár med olnbogasvæði dxt á 10x8 cm svæði (sic). Veruleg eymsli ant við Th 8-10 og sem gæti samrýmst fari eftir hæl á „boots“ 10x3 cm. Um úlnliði eru sár bilat eins og eftir harnjárn (sic). Allur raður þar og skrámur (sic). Á vi hendi er 2 cm djúpt sár ulnert á úlnlið sem hefði átt að sauma, nú of langur tími liðinn til að hægt sé að gera það. Skrámur 2x2 við med malleolus og 1x1 á rist vi. megin. Sprungnar háræðar í sclera bilat. Verulega stífur í hálsi og herðum. Skert ROM.

X óskar eftir að gerð verði hjá honum lyfjaleit í þvagi.

Stix er fyrir – THC, - OPI, COC, - BDZ og – AMP. (Allt neikvætt)“

Verður nú rakinn framburður ákærða og vitna fyrir dóminum og hjá lögreglu eftir því sem þurfa þykir:

Ákærði neitaði sök. Sagðist hann hafa verið heima hjá sér umrætt kvöld og verið að hlusta á tónlist og láta renna í bað þegar barið hefði verið að dyrum hjá honum. Hann sagðist hafa lækkað í tónlistinni, skrúfað fyrir baðið og farið til dyra. Þar hefðu staðið tveir lögreglumenn og sagðist ákærði hafa boðið þeim inn. Lögreglumennirnir hefðu tjáð honum að tilkynnt hefði verið um hávaða í íbúð hans og sagðist ákærði kannast við að hafa verið með tónlist á í um 10 mínútur. Sagðist hann hafa rætt við lögreglumennina um rétt hans til að hlusta á tónlist á heimili sínu og það hefði endað með því að hann hefði boðið öðrum lögreglumanninum að koma inn og stilla hljómflutningstækin á þann styrk, sem leyfilegur væri. Lögreglumaðurinn hefði þá sagt við hann að hann skipaði honum ekki fyrir. Sagðist ákærði þá hafa sagt við lögreglumanninn að hann væri ekkert að skipa honum fyrir og áður en hann náði að klára setninguna hefði lögreglumaðurinn náð að grípa um hálsinn á honum. Hefði lögreglumaðurinn ýtt honum inn eftir ganginum og síðan inn í herbergi. Sagðist ákærði ekkert hafa getað gert þar sem hann hefði verið við það að kafna og aðeins beðið eftir því að lögreglumaðurinn hætti. Sagðist ákærði aldrei hafa orðið eins hræddur á ævinni því hann hefði haldið að hann væri að deyja. Lögreglumaðurinn hefði síðan sleppt takinu, en þó haldið annarri hendinni á ákærða fyrir aftan bak. Hann hefði síðan farið með ákærða upp að vegg þar sem hann hefði handjárnað hann og síðan farið með hann út og hent honum á jörðina við lögreglubifreiðina þar sem lögreglumaðurinn hefði stigið ofan á hann. Síðan hefði hann beðið hinn lögreglumanninn um að opna farangursgeymsluna á bifreiðina til að ná í varnarúðann og beðið hann um að „meisa“ ákærða. Sagðist ákærði hafa velt því fyrir sér hvað væri eiginlega í gangi. Hinn lögreglumaðurinn hefði opnað farangursgeymsluna, en hann hefði hins vegar ekki „meisað“ hann. Sér hefði síðan verið hent inn í aftursætið á lögreglubifreiðinni, hægra megin, og þar sagðist ákærði hafa legið á grúfu og reynt að ná andanum. Hefði lögreglumaðurinn þá sagt honum að halda kjafti og kallað hann dópista og aumingja. Ákærði sagðist hafa beðið lögreglumanninn um að laga handjárnin, en það hefði hann ekki gert, heldur ýtt höndunum á honum lengra upp. Sagðist ákærði hafa fengið skurð á hendurnar eftir handjárnin.

Ákærði neitaði því sérstaklega aðspurður af sækjanda að hafa sparkað í sköflunginn á lögreglumanninn G-kk-þgf H-kk-þgf S-kk-þgf. Hann sagðist hins vegar muna eftir því að þegar lögreglumaðurinn hefði fært hann inn í herbergið hefði hann kallað upp: „Hann sparkar ekkert í mig !“ Sagðist ákærði hafa orðið mjög hissa þegar hann heyrði þetta því hann hefði ekki sparkað í hann. Sagðist ákærða helst detta í huga að lögreglumaðurinn hefði rekið fótinn utan í hurðarkarm þegar hann var að ýta honum inn í herbergið. Ákærði sagðist aðspurður hafa verið í svörtum íþróttabuxum, gráum bol og á sokkaleistunum þegar hann kom til dyra. Þannig hefði hann síðan verið færður á lögreglustöðina. Sagðist ákærði ekki hafa getað hruflað lögreglumanninn á fæti með því að sparka í hann á sokkaleistunum.

Ákærði sagðist hafa verið búinn að drekka tvo eða þrjá bjóra á meðan hann horfði á fótboltaleik þetta kvöld, en hann hefði ekki verið undir áhrifum fíkniefna. Það hefði sýni, sem læknir hefði tekið úr honum daginn eftir, staðfest. Ákærði sagðist ekki hafa tekið á móti lögreglumanninum því hann hefði ekki getað það. Lögreglumaðurinn hefði tekið utan um hálsinn á honum eins og hann ætlaði að svæfa hann og sagðist hann allan tímann hafa verið að reyna að ná andanum. Þá sagðist hann ekki hafa barið frá sér. Hann sagði að umræddur lögreglumaður, sem héti G-kk-nf H-kk-nf, hefði hins vegar alveg misst stjórn á sér.

Ákærði sagðist ekki hafa verið með neina áverka á líkama sínum fyrir handtökuna. Hann sagðist enga skýringu hafa fengið á því af hverju hann hefði verið látinn dúsa í 11 klukkutíma í fangaklefa áður en tekin var skýrsla af honum vegna málsins. Hann sagðist hafa farið til lögreglunnar í Y síðar og óskað eftir því að kæra harðræði lögreglunnar. Honum hefði þá verið ráðlagt að leita til lögmanns, sem hann hefði og gert, en skömmu síðar hefði hann fengið á sig kæru frá lögreglumanninum. Ákærði sagðist ekki kannast við að hafa viðurkennt það fyrir lögreglumönnum í lögreglubifreiðinni að hann neytti fíkniefna öðru hverju.

Ákærði gaf skýrslu hjá lögreglu klukkan 11.53 hinn 17. desember 2009 eftir að hafa verið vistaður í fangaklefa frá klukkan 1.04 um nóttina. Þar greindi ákærði frá málsatvikum á mjög svipaðan hátt og hér fyrir dómi. Í lögregluskýrslu sagðist hann þó hafa verið búinn að drekka þrjá bjóra og þrjú rauðvínsglös þegar lögreglumennirnir bönkuðu upp á hjá honum. Ákærði var spurður um það hjá lögreglu af hverju hann hefði sparkað í sköflung annars lögreglumannsins og ekki farið að fyrirmælum lögreglu. Neitaði ákærði því að hafa sparkað í lögreglumanninn að fyrra bragði, en sagði að kannski hefði fóturinn á honum farið í lögreglumanninn þegar hann lá ofan á ákærða.

G-kk-nf H-kk-nf S-kk-nf lögreglumaður sagði að hann og G-kk-nf E-kk-nf hefðu verið á eftirliti umrætt kvöld þegar þeir hefðu fengið tilkynningu frá Fjarskiptamiðstöð ríkislögreglustjóra um háværa tónlist að [heimilisfang]. Þegar þangað kom hefði þeir orðið varir við að talsverður hávaði barst niður á bifreiðastæðið fyrir utan húsið. Þeir hefðu gengið að þeirri íbúð, sem tónlistin barst úr, og bankað upp á. Eftir nokkra stund hefði ákærði komið til dyra og boðið þeim inn í anddyrið. Honum hefði verið tjáð að borist hefði kvörtun vegna háværrar tónlistar og hefðu þeir beðið hann um að lækka tónlistina. Ákærði hefði strax orðið dónalegur, ör og æstur og ósáttur við afskipti lögreglunnar. Hefði þeim lögreglumönnum virst hann vera undir áhrifum örvandi efna. Þeir hefðu bent ákærða á að hann byggi í fjölbýli og komið væri fram yfir miðnætti og því væri líklegt að einhverjir nágranna hans væru farnir að sofa. Ákærði hefði þá sagt þeim að hann ætti íbúðina og réði því hversu hátt tónlistin væri stillt. Ákærði hefði sífellt orðið æstari og byrjað að öskra á þá og m.a. sagt við G-kk-þf að hann ætti að hunska sér aftur út í lögreglubifreiðina. Því næst hefði hann snúið sér að vitninu og skipað því að fara inn í íbúðina og lækka sjálft í tónlistinni. Þeir lögreglumennirnir hefðu síðan ítrekað reynt að fá ákærða til að lækka í tónlistinni, en ákærði hefði bara verið æstur og greinilega mjög ör. Sagðist vitnið þá hafa gengið að ákærða og beðið hann um að róa sig niður og hætta að öskra á þá. Við þetta hefði ákærði sleppt sér og sparkað fyrirvaralaust í hægri sköflunginn á vitninu. Sagðist vitnið hafa hruflast aðeins við þetta og hefði blætt aðeins úr sköflungnum. Ákærða hefði þá verið tilkynnt að hann væri handtekinn fyrir að beita lögreglumann ofbeldi. Við það hefðu upphafist mikil átök í anddyrinu og hefðu þau færst þaðan og inn í svefnherbergi ákærða. Þar hefðu þeir náð að yfirbuga ákærða og setja hann í handjárn. Hefði það tekist eftir nokkra stund og mikil átök, en ákærði hefði barist af miklum krafti og sagðist vitnið ekki hafa lent í öðru eins. Hefði ákærði ítrekað reynt að slá til þeirra lögreglumannanna, en þeir hefðu náð að yfirbuga hann og færa hann út í lögreglubifreiðina. Hann sagði að ákærði hefði streist mikið á móti þrátt fyrir að vera kominn í járn. Sagði vitnið að lögreglupeysa vitnisins hefði rifnað í átökunum. Vitnið sagði að ákærði hefði róast í lögreglubifreiðinni. Þar hefðu þeir spurt ákærða að því hvort hann hefði neytt fíkniefna og hefði ákærði viðurkennt fyrir þeim að hann neytti amfetamíns annað slagið. Ákærði hefði síðan verið fluttur á lögreglustöðina í Keflavík.

Aðspurt kvaðst vitnið ekki vilja meina að ákærði hefði sparkað óvart í sköflunginn á vitninu. Hann kvaðst ekki muna eftir því hvort ákærði var í skóm, en sparkið hefði a.m.k. verið nógu fast til að blóðga hann, þ.e. hann hefði hruflast og lítill blóðtaumur komið úr sárinu. Sagðist vitnið ráma í það að ákærði hefði verið í skóm. Hann sagði að G-kk-nf hefði staðið við hliðina á sér í anddyrinu og örlítið nær ákærða, en síðan hefði hann sjálfur fært sig nær ákærða og beðið hann um að róa sig niður. Hann kannaðist ekki við það að hafa tekið ákærða svæfingataki og sagðist ekki minnast þess að hafa tekið um hálsinn á ákærða. Þeir hefðu hins vegar lagt ákærða í gólfið. Hann sagði að átökin við ákærða hefðu tekið verulega á og hann hefði verið alveg búinn á eftir. Ekkert áverkavottorð hefði hins vegar verið fengið vegna þeirra lögreglumannanna, en það væri ekki alltaf gert.

Áverkavottorð á dskj. nr. 5 var kynnt vitninu. Hann sagðist minnast þess að ákærði hefði verið með meiðsli á olnboga áður en átökin hófust. Þá sagði hann að sár gætu komið eftir handjárnin, sérstaklega þegar menn streittust á móti handtöku.

G-kk-nf E-kk-nf lögreglumaður sagði að tilkynnt hefði verið um háværa tónlist í íbúð ákærða. Þeir hefðu bankað upp á og ákærði komið til dyra. Þá hefðu þeir gert honum grein fyrir að hann gæti ekki verið með tónlistina stillta svona hátt á þessum tíma þar sem nágrannar gætu verið farnir að sofa. Ákærði hefði ekki tekið fortölum þeirra og sagt þeim að hann ætti íbúðina og gæti gert það sem honum sýndist þar. Ákærði hefði síðan byrjað að öskra á þá og sagt honum að hypja sér út í lögreglubílinn, en G-kk-þgf hefði hann sagt að fara sjálfur inn í stofu og lækka tónlistina. Þeir hefðu ítrekað reynt að segja ákærða að þetta gengi ekki og að endingu hefði G-kk-nf gengið upp að ákærða og sagt honum að lækka. Sagðist hann halda að á milli þeirra hefði verið innan við hálfur metri. Ákærði hefði þá sparkað í hægri sköflunginn á G-kk-þgf. Ákærða hefði þá verið tilkynnt að hann væri handtekinn fyrir að ráðast á lögreglumann. Sagðist vitnið hafa staðið við vinstri hlið G-kk-ef í anddyrinu þegar ákærði sparkaði í G-kk-þf. Sagðist hann hafa séð sparkið vel. Hann sagði að sér hefði ekki fundist ákærði sparka óvart í G-kk-þf, heldur hefði ákærði gert atlögu að G-kk-þgf með því að sparka í sköflunginn á honum. Ef hann ætti að lýsa sparkinu sjálfu þá hefði þetta kannski ekki verið neitt þrususpark eða karatespark, en spark engu að síður og af stuttu færi. Ákærði hefði sparkað beint fram. Hann að G-kk-nf hefði tjáð honum að hann kenndi til eymsla á sköflungnum, en hann hefði ekki sýnt honum áverkann. Í framhaldi af þessu hefði ákærða verið tilkynnt að hann væri handtekinn og hefði hann brugðist illa við því. Átök hefðu hafist í anddyrinu, sem borist hefðu inn í íbúðina og inn í svefnherbergi ákærða. Hann sagði að beita hefði þurft miklum átökum til að handsama ákærða. Þeim hefði fundist ákærði mjög ör, sem hefði gefið til kynna að hann væri undir áhrifum vímuefna. Hann sagðist ekki muna eftir því að ákærði hefði verið tekinn hálstaki.

Vitnið sagði að lítill gluggi væri við dyrnar á íbúð ákærða, sem hefði verið opinn þegar þeir komu á staðinn. Þar hefðu þeir heyrt vatn renna. Vel gæti því staðist að ákærði hefði verið að láta renna í bað þegar þá bar að garði. Vitnið fullyrti að ákærði hefði ekki verið í skóm þegar þá bar að garði, en kvaðst ekki geta sagt til um það hvort ákærði var í sokkum eða berfættur. Hann sagði að í átökunum hefðu þeir fallið á gólfið í svefnherberginu, en þeir hefðu hins vegar ekki fallið á neinar innréttingar eða húsgögn. Hann sagðist ekki hafa hlotið neina áverka af þessum átökum. Hann sagðist hins vegar vita til þess að lögreglupeysa G-kk-ef hefði rifnað.

S-kk-nf K-kk-nf læknir staðfesti vottorð á dskj. nr. 5 og sagðist hann hafa unnið vottorðið upp úr gögnum frá öðrum. Hann sagði að ákærði hefði verið marinn og bólginn hér á þar á líkamanum, sem gæti samrýmst því að hann hefði lent í átökum. Ákærði hefði verið með kúlu og mar á enni, mar við agulus mandibule, þ.e. á kjálka, á hálsi að framanverðu og til hliðar, við sternum, þ.e. við brjóstbein, á öxl að framan- og aftanverðu og hægra megin á upphandlegg, nær líkamanum. Þá hefði ákærði verið með rispur og sár á olnbogasvæði hægra megin og með veruleg eymsli framan við brjósthryggjarlið 8-10. Um úlnlið hefðu verið sár og á vinstri úlnlið, nær litla fingri, hefði verið tveggja sentimetra djúpt sár. Þá hefði ákærði verið með skrámur við ökkla og á rist vinstra megin. Þá hefðu verið sprungnar háræðar í augnhvítu. Loks hefði ákærði verið verulega stífur í hálsi og herðum og með skerta hreyfigetu þar. Hann staðfesti að gerð hefði verið gerð lyfjaleit í þvagi hjá ákærða og engin ummerki hefðu fundist um kannabis, morfín eða skyld lyf, kókaín, róandi lyf eða amfetamín.

Hann sagði aðspurður að erfitt væri að sjá að maður á sokkaleistum gæti blóðgað eða hruflað húð á manni með því að sparka í hann á sokkaleistunum.

III.

Í máli þessu er ákærða gefið að sök valdstjórnarbrot með því að hafa sparkað í hægri sköflung lögreglumannsins G-kk-ef H-kk-ef S-kk-ef á heimili sínu þar sem lögreglumaðurinn var að skyldustörfum sínum.

Ákærði hefur staðfastlega neitað sök í málinu, bæði hjá lögreglu og hér fyrir dómi. Athygli vekur að ákærði var spurður leiðandi spurningar um atvikið hjá lögreglu.

Lögreglumennirnir G-kk-nf H-kk-nf og G-kk-nf hafa báðir borið um það að ákærði hafi sparkað í hægri sköflunginn á G-kk-þgf eftir að sá síðarnefndi gekk upp að ákærða. Nánar aðspurður hér fyrir dómi um spark ákærða sagðist vitnið G-kk-nf ekki vilja meina að ákærði hefði sparkað óvart í sköflunginn á vitninu. Vitnið G-kk-nf sagðist hafa séð sparkið vel og að sér hefði ekki fundist ákærði sparka óvart í G-kk-þf. Sparkið sjálft hefði þó ekki verið kröftugt, en spark engu að síður.

Í frumskýrslu, sem vitnið G-kk-nf ritaði og er dagsett 17. desember 2009, kemur fram að vitnið G-kk-nf hafi kennt smávægilegra eymsla í sköflungnum eftir spark ákærða. Í skýrslu sem G-kk-nf sjálfur ritaði um málsatvik hinn 29. sama mánaðar er frá því greint að hann hafi hruflast á sköflungnum við spark ákærða. Hér fyrir dómi sagði G-kk-nf hins vegar að ákærði hefði blóðgað hann, þ.e. hann hefði hruflast á sköflungnum og blóðtaumur komið úr sárinu. Vitnið G-kk-nf sagði að G-kk-nf hefði tjáð sér að hann kenndi til eymsla í sköflungnum, en hann hefði hins vegar ekki sýnt honum neinn áverka.

Engin læknisfræðileg gögn eða myndir hafa verið lögð fram í málinu um áverka þann, sem vitnið G-kk-nf kveður ákærða hafi veitt sér með sparki sínu.

Ákærði heldur því fram að hann hafi verið á sokkaleistunum þegar hann tók á móti lögreglumönnunum á heimili sínu og er það í samræmi við framburð vitnisins G-kk-ef, sem fullyrti að ákærði hefði ekki verið í skóm. Hann kvaðst hins vegar ekki muna hvort ákærði var berfættur eða á sokkaleistunum. Vitnið G-kk-nf kvaðst ekki muna hvort ákærði var í skóm, en kvaðst þó ráma í að svo hefði verið. A.m.k. hefði spark ákærða verið nógu fast til að blóðga hann á sköflungnum.

Með hliðsjón af framburði vitnisins G-kk-ef, sem fullyrti að ákærði hefði ekki verið í skóm, en það er í samræmi við framburð ákærða um þetta efni, þykir í ljós leitt að ákærði var á sokkaleistunum þegar hann átti samskipti við lögreglumennina í greint sinn. Í ljósi framangreinds og framburðar vitnisins G-kk-ef um að spark ákærða hefði ekki verið fast þykir ótrúverðugur sá framburður G-kk-ef að ákærði hafi náð að hrufla á honum húð og blóðga á sköflungnum með því að sparka laust í hann á sokkaleistunum. Er þá einnig horft til þess að framburður vitnisins um áverka þann sem hann hlaut við sparkið hefur verið óstöðugur, auk þess sem engin gögn hafa verið færð fram í dómi um meintan áverka.

Þá hefur ákærði haldið því fram að vitnið G-kk-nf hafi tekið hann svo harkalegu hálstaki að hann hafi verið við það að kafna. Vitnið G-kk-nf kannaðist aðspurður ekki við það að hafa tekið ákærða svokölluðu svæfingataki og kvaðst ekki minnast þess að hafa yfirhöfuð tekið um hálsinn á ákærða. Á sömu lund hefur vitnið G-kk-nf borið, þ.e. hann sagðist ekki minnast þess að ákærði hefði verið tekinn hálstaki.

Samkvæmt læknisvottorði, sem ákærði hefur lagt fram í málinu, reyndist ákærði daginn eftir átökin vera með mar á hálsi að framanverðu og til hliðar, við brjóstbein og á öxl að framan- og aftanverðu, en auk þess var hann samkvæmt vottorðinu verulega stífur í hálsi og herðum og með skerta hreyfigetu þar. Þá kemur fram í vottorðinu að hann hafi verð með sprungnar háræðar í augnhvítu. Vottorð þetta hefur S-kk-nf K-kk-nf læknir staðfest hér fyrir dómi. Þykja þessir áverkar styðja frásögn ákærða um að hann hafi verið tekinn hálstaki og þar með rýra trúverðugleika framburðar vitnanna G-kk-ef og G-kk-ef í málinu. Þá er í lögregluskýrslu látið að því liggja að ákærði hafi verið undir áhrifum örvandi efna í grein sinn, en lyfjaleit, sem fram fór daginn eftir, leiddi ekki í ljós nein ummerki um kannabis, kókaín, amfetamín, róandi lyf eða morfín í þvagi ákærða. Þykir þetta sömuleiðis rýra trúverðugleika framburðar lögreglumannanna.

Framburður áðurgreindra vitna um spark ákærða þykir ekki afdráttarlaus, en vitnið G-kk-nf sagðist ekki vilja meina að ákærði hefði sparkað óvart í sköflunginn á honum og vitnið G-kk-nf sagði að sér hefði ekki fundist ákærði sparka óvart í G-kk-þf. Jafnframt sagði hann að ekki hefði verið um kröftugt spark að ræða, en spark engu að síður og af stuttu færi.

Við sönnunarmat í máli þessu ber að hafa í huga að tilefni þess að áðurgreindir lögreglumenn komu á heimili ákærða var kvörtun nágranna um að hávær tónlist bærist frá íbúð ákærða skömmu eftir miðnætti, en ekki var um það að ræða að ákærði væri undir rökstuddum grun um refsivert afhæfi. Virðast samskipti lögreglumannanna og ákærða fljótlega hafa farið úr böndunum og endað í harkalegum átökum vegna áðurgreindrar kvörtunar nágranna ákærða. Er ekki loku fyrir það skotið að lögreglumaðurinn G-kk-nf H-kk-nf hafi í þessu tilviki farið offari í starfi sínu og verður að skoða framburð lögreglumannanna um málsatvik í því ljósi.

Þegar málið er virt heildstætt og til þess litið sérstaklega að engin læknisfræðilega gögn hafa verið lögð fram í dóminum um að lögreglumaðurinn G-kk-nf H-kk-nf hafi verið með áverka á hægri sköflungi eftir samskipti hans og ákærða, svo og þess að framburður lögreglumannanna þykir ekki trúverðugur, þykir ósannað að ákærði hafi haft í frammi háttsemi þá sem í ákæru greinir. Ber því að sýkna ákærða af refsikröfu ákæruvaldsins í máli þessu.

Með hliðsjón af málsúrslitum er allur sakarkostnaður, þ.m.t. málsvarnarlaun J-kk-ef Þ-kk-ef J-kk-ef hrl., sem þykja hæfilega ákveðin 276.100 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti, felldur á ríkissjóð.

Dóm þennan kveður upp R-kvk-nf B-kvk-nf héraðsdómari.

Dómsorð:

Ákærði, X, er sýkn af refsikröfu ákæruvalds í máli þessu.

Allur sakarkostnaður, þ.m.t. málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, J-kk-ef Þ-kk-ef J-kk-ef hrl., 276.100 krónur, greiðist úr ríkissjóði.

R-kvk-nf B-kvk-nf

Rétt endurrit staðfestir.

Héraðsdómi Reykjaness 24.1.2011.