E-1421/2020

Dómur

Mál þetta var höfðað 25. febrúar 2020 og dómtekið 3. nóvember sl.

Stefnendur eru A, fd. [...], og B, fd. [...], auk ólögráða barns þeirra, C, fd. [...] öll ríkisborgarar X.

Stefnt er íslenska ríkinu.

Endanlegar dómkröfur stefnenda eru þær að ógiltur verði með dómi úrskurður kærunefndar útlendingamála númer 1/2020 frá 9. janúar 2020 í stjórnsýslumáli nr. KNU19100031 og KNU19100030 og að felldar verði úr gildi ákvarðanir Útlendingastofnunar frá 20. september 2019 í málum nr. 201810886, 201810885 og 201810884. Að auki er krafist málskostnaðar úr hendi stefnda að mati réttarins.

Stefndi krefst sýknu af öllum kröfum stefnenda og að stefndu verði dæmd til greiðslu málskostnaðar.

I.

Við aðalmeðferð málsins var staðfest af hálfu lögmanns stefnenda að stefnendur hefðu fram umsóknir um alþjóðlega vernd á Íslandi þann 8. október 2018, en ekki 8. nóvember það ár eins og greinir í stefnu. Stefnendur komu til viðtals hjá Útlendingastofnun, dagana 24. og 30. júlí 2019 og 13 ágúst 2019. Með vísan til ungs aldurs sonar þeirra, C, og í ljósi frásagnar foreldra hans þótti ekki ástæða til að taka sjálfstætt viðtal við umræddan stefnanda og var framburður foreldra um málsástæður hans talinn fullnægjandi. Fyrir liggur að umsóknir stefnenda fengu frá upphafi efnislega meðferð hjá Útlendingastofnun. Með ákvörðunum 20. september 2019 synjaði Útlendingastofnun stefnendum um alþjóðlega vernd ásamt því að synja þeim um dvalarleyfi á grundvelli mannúðarsjónarmiða. Ákvarðanir stofnunarinnar voru staðfestar með úrskurði kærunefndarinnar þann 9. janúar 2020. Stefnendur kröfðust frestunar réttaráhrifa þeirrar ákvörðunar kærunefndar útlendingamála og var stefnendum veittur frestur til 28. janúar 2020 til að koma að rökstuðningi varðandi þá kröfu. Rökstuðningur með kröfu stefnenda um frestun réttaráhrifa barst kærunefnd útlendingamála og féllst kærunefnd útlendingamála á að veita frestun á réttaráhrifum með úrskurði sínum nr. 64/2020, sem var kveðinn upp 7. febrúar 2020 og birtur lögmanni stefnenda þann 10. febrúar 2020. Með þeim úrskurði var stefnendum veittur 5 daga frestur til að bera mál sitt undir dómstóla og krefjast flýtimeðferðar m.v.t. 6. mgr. 104. gr. útlendingalaga nr. 80/2016. Að svo búnu ákváðu stefnendur því að krefjast ógildingar úrskurðar kærunefndar útlendingamála og ákvarðana Útlendingastofnunar fyrir dómi.

Stefnendur komu ekki fyrir dóm til skýrslugjafar við aðalmeðferð málsins, en í gögnum málsins er að finna upplýsingar sem þau veittu í viðtölum hjá Útlendingastofnun. Þar kemur m.a. fram að stefnandi, B, tali [...] að móðurmáli og hafi flúið frá heimaborg sinni, R á Y, til Z ásamt eiginkonu og barni vegna ástands í borginni. Fram kemur að stefnandi hafi verið meðlimur tiltekins anarkistahóps í R og nokkrum sinnum tekið þátt í mótmælum með hópnum en hópurinn taldi um 2030 manns alls. Hópurinn sem hann tilheyrði muni m.a. hafa kveikt í skrifstofuhúsnæði stjórnmálaflokksins „eina [...]“ í R árið 2014. Þá hafi nokkrir menn tengdir stefnanda verið pyntaðir og handteknir fyrir þátttöku sína í mótmælum. Stefnandi óttist af þessum sökum ofsóknir af hálfu stjórnvalda í heimaríki. B telur sig ekki heldur eiga afturkvæmt til Z er þar sé hann álitinn aðskilnaðarsinni og hafi upplifað ýmsar hindranir sem komi í veg fyrir að hann njóti réttar á við aðra, ásamt því að þurfa að þola aðkast frá almenningi sem hafi óbeit á fólki sem það telur vera [...] frá Y.

Stefnandi, A, hefur lýst því svo að hún hafi orðið fyrir ofsóknum vegna tvíkynhneigðar og vegna feminískra skoðanna sinna. Þá hefur stefnandi, A, tekið þátt í stjórnmálastarfi sem hefur leitt til þess að hún hafi ástæðuríkan ótta gagnvart því að verða fyrir ofsóknum frá bæði almenningi og stjórnvöldum.

II.

Stefnendur byggja á því að þau hafi hafa verið fórnarlömb ofbeldis, fordóma og mismununar. Þau séu jafnframt ungir foreldrar sem muni reynast erfitt að yfirstíga þær hindranir sem bíða þeirra, verði þeim gert að yfirgefa landið. Börn tilheyri viðkvæmum hópi í skilningi laga og þá sérstaklega ef foreldrar þeirra tilheyra einnig viðkvæmum hópi.

Stefnandi byggir á því að úrskurðir kærunefndar útlendingamála og ákvarðanir Útlendingastofnunar hafi verið ólögmætir og ógildanlegir. Þá hafi málsmeðferðarreglur stjórnsýslulaga, óskráðar meginreglur stjórnsýsluréttarins og málsmeðferðarreglur útlendingalaga verið brotnar við meðferð málsins og ákvörðunartöku. Þessar ákvarðanir og aðgerðir stjórnvalda hafi farið gegn lögum og alþjóðlegum skuldbindingum. Málsmeðferðarreglur hefðu verið brotnar en rannsókn kærunefndarinnar og Útlendingarstofnunar hafi verið ófullnægjandi. Einnig er því haldið fram af hálfu stefnanda að komist hafi verið að efnislega rangri niðurstöðu í málinu. Þá hafi verið brotið á grundvallarmannréttindum stefnanda sem eru tryggð í stjórnarskrá og samkvæmt alþjóðaskuldbindingum. Þá byggir stefnandi sérstaklega á því að úrskurðir kærunefndar útlendingamála og ákvarðanir Útlendingastofnunar brjóti í bága við meginreglur stjórnsýsluréttar þá einkum rannsóknarregluna, sbr. 10. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993 og lögmætisreglu stjórnsýsluréttar.

Stefnendur byggja sérstaklega á því að margvíslegir gallar hafi verið á málsmeðferð stjórnvalda á lægra stjórnsýslustigi. Ekki hafi verið rannsakað með fullnægjandi hætti, hjá Útlendingastofnun, hver staða tvíkynhneigðra sé í X og hvort stefnandi, A, sé í hættu vegna þessa. Kærunefnd hafi komist að því að þessi galli á málsmeðferðinni sé ekki nægjanlegur til að fella ákvörðun Útlendingastofnunar úr gildi og hafi leitast við að bæta úr gallanum á kærustigi. Því er mótmælt að það sé nægjanlegt en um sé að ræða eina af meginmálsástæðum stefnenda og hafi sú ástæða aðeins verið skoðuð á einu stjórnsýslustigi. Hver og einn maður eigi rétt á því að mál hans sé skoðað á tveimur stjórnsýslustigum og því hefði verið í samræmi við vandaða stjórnsýsluhætti að taka málið upp að nýju hjá Útlendingastofnun en ekki taka þá skemmri skírn sem kærunefnd útlendingamála taldi nægja. Er því þannig haldið fram að málsmeðferð stjórnvalda hafi ekki verið í samræmi við 10. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993 né 2. mgr. 23. gr. laga um útlendinga nr. 80/2016.

Stefnendur byggja á því að mat kærunefndar á því hvort þau teljist flóttamenn í skilningi 1. mgr. 37. gr. laga nr. 80/2016 um útlendinga, sem byggir á Alið 1. gr. flóttamannasamningsins, sé efnislega rangt og að kærunefnd útlendingamála og Útlendingastofnun hafi ekki sinnt rannsóknarskyldu sinni þegar þær lögðu mat á hvort stefnendur teldust flóttamenn, sbr. 10. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993 og lögmætisreglu stjórnsýsluréttar. Þá hafi verið brotið á grundvallarmannréttindum stefnenda.

Af frásögn stefnanda, A, megi ráða að hún hafi ástæðu til að óttast ofsóknir í heimalandi sínu vegna stjórnmálaskoðana en A hafi lengi verið meðlimur stjórnmálahreyfingarinnar „Okkar [X]“ en hún hafi beitt sér opinberlega gegn [...] áhrifum í X, auk þess sem hún aðhyllist feminískar skoðanir. Þar að auki sé A talin tilheyra hópi aðskilnaðarsinna í X. Þá skilgreini A sig sem tvíkynhneigða og tilheyri þannig tilgreindum þjóðfélagshópi í skilningi 1. mgr. 37. gr. útl. Í málsatvikalýsingu í greinargerð talsmanns Rauða kross Íslands er vikið að ofsóknum sem A hafi orðið fyrir vegna framangreindra atriða. Hún hafi til að mynda orðið fyrir kynferðisofbeldi, fengið hótanir og orðið fyrir aðkasti í X. Í viðtölum hafi hún greint frá því að hún treysti ekki yfirvöldum í X til þess að vernda sig vegna þess að yfirvöld telji hana vera aðskilnaðarsinna.

Þrátt fyrir opinberar og áreiðanlegar upplýsingar um það hversu takmörkuð aðstoð sé í boði fyrir fólk á vergangi í X, upplýsingar sem Útlendingastofnun og kærunefnd útlendingamála meti áreiðanlegar og vísi til í ákvörðunum og úrskurðum sínum meti kærunefnd útlendingamála það svo að stefnandi hafi ekki sýnt fram á að staða hans sé verri en annarra og því með sanngirni hægt að ætlast til að hann setjist að annars staðar í X.

Stefnandi byggir á því að hann sé flóttamaður í skilningi 1. mgr. 37. gr. laga um útlendinga vegna ofsókna er hann sætir af hálfu stjórnvalda í X og á það við hvort tveggja um hernámsvald á heimasvæði hans og ríkjandi stjórnvöld í þeim hluta landsins sem ekki sætir hernámi. Flutningur innanlands komi almennt ekki til greina þegar um ofsóknir af hálfu stjórnvalda sjálfra sé að ræða.

Um ofsóknir á grundvelli stjórnmálaskoðana og „ástæðuríkan ótta“ er af hálfu stefenda vísað til handbókar Flóttamannastofnunar Sameinuðu þjóðanna.

Stefnendur byggja á því að frásögn þeirra komi að öllu leyti heim og saman við fyrirliggjandi landaupplýsingar sem raktar voru í greinargerð til Útlendingastofnunar. Enn fremur hafi komið fram í viðtölum við stefnendur að þau muni ekki geta leitað ásjár fjölskyldu sinnar. Þetta bendi til þess að ótti stefnenda við að verða fyrr eða síðar fórnarlömb ofsókna af hálfu yfirvalda í X og á Y, sé ástæðuríkur. Með vísan til alls þessa sé ljóst að skilyrðum 1. mgr. 37. gr. útlendingalaga er fullnægt í máli stefnenda sbr. d og elið 3. mgr. 38. gr. laganna.

Einnig vísar stefnandi, A, til 2. mgr. 45. gr. útlendingalaga, en samkvæmt ákvæðinu á maki útlendings sem nýtur alþjóðlegrar verndar og börn hans yngri en 18 ára einnig rétt á alþjóðlegri vernd nema sérstakar ástæður mæli því í mót. Einnig er bent á að samkvæmt leiðbeiningum Flóttamannastofnunar Sameinuðu þjóðanna kunni foreldrum barns sem hefur ástæðuríkan ótta við ofsóknir að vera veitt samskonar vernd og barninu.

Stefnendur halda því einnig fram að þau falli að minnsta kosti undir skilyrði viðbótaverndar skv. 2. mgr. 37. gr. útlendingalaga. Stefnendur séu sannanlega frá Y, en ástandið þar sé mjög óöruggt. Stefnendur geti búist við því að verða fórnarlömb mismununar og ofbeldis af ýmsu tagi í X, en ekki einungis á Y. Ástandið á Y sé þess eðlis að þau eigi ekki afturkvæmt þangað, enda hafi þau barist gegn áhrifum Rússa á svæðinu, en jafnframt eigi þau ekki afturkvæmt til X, þar sem þau muni einnig þurfa að þola mismunun og ofsóknir, vegna þess að þau hafi [...] vegabréf.

Stefnendur byggja á því að þau hafi þegar reynt að leita öryggis með því að flytja sig um set innan X. Í viðtali hjá Útlendingastofnun hafi stefnendur skýrt frá því að þau teldu sér ekki unnt að færa sig um set í heimalandi sínu vegna ótta við fangelsisdóm fyrir að vera aðskilnaðarsinnar, og í tilviki B, fyrir að vera anarkisti í þokkabót. Í Z, hafi stefnandi, B, glímt við veruleg vandamál, enda sé móðurmál hans [...] en þegar hann hafi talað [...] hafi hann haft [...] hreim. Í Z hafi B orðið fyrir stanslausu aðkasti og ekki viljað leita til læknis vegna hræðslu. Þá hafi B ekki getað fengið neina vinnu þar í landi vegna þess að hann hafði [...] skilríki. Þá sé sérstaklega slæmt í X að vera frá R, sem er mikilvæg hernaðarborg.

Í leiðbeiningum Flóttamannastofnunar segi að flutningur innanlands komi ekki til greina ef einstaklingurinn er ennþá berskjaldaður fyrir ofsóknum á hinum nýja stað. Við mat á því þurfi m.a. að skoða fyrri sögu um ofsóknir sem einstaklingurinn hefur orðið fyrir og hvort grundvallarmannréttindi séu virt í landinu. Vegna þess að stefnandi hafi orðið fyrir ofsóknum á Y og í X og vegna þess að landaupplýsingar beri með sér að grundvallarmannréttindi séu ekki virt í X verði að telja að innri flutningur komi ekki til greina.

Stefnendur telja að við úrlausn málsins á stjórnsýslustigi hafi borið að, hvort sem það var hjá stefndu Útlendingastofnun eða með úrskurði kærunefndar, bar að leggja mat á það hvort viðhlítandi upplýsingar og gögn lægju fyrir þannig að unnt yrði að meta rétt stefnenda til hælis hér á landi. Stefnendur byggja á því að rannsóknarskylda stjórnvalda sé hreinlega ekki uppfyllt í máli þeirra öðruvísi en að tekin sé afstaða til allra málsástæðna þeirra á tveimur stjórnsýslustigum. Bendi rannsókn til þess að stjórnvald muni taka ákvörðun sem er sérlega íþyngjandi beri stjórnvaldi að tryggja að slík ákvörðun sé rannsökuð sérstaklega gaumgæfilega.

Stefnendur byggja á því að það sé ekki í samræmi við hagsmuni barns þeirra að vera sent úr landi, sbr. sérviðmið varðandi börn og ungmenni í 32. gr. a reglugerðar um útlendinga, sbr. 2. mgr. 36. gr. laga um útlendinga, sbr. einnig 2. mgr. 10. gr. og 3. mgr. 25. gr. laga um útlendinga og 1. mgr. 3. gr. og 1. mgr. 22. gr. samnings Sameinuðu þjóðanna um réttindi barnsins, sbr. lög nr. 19/2013. Við mat á bestu hagsmunum barns stefnenda beri einkum að líta til viðkvæmrar stöðu barnsins í ljósi mjög ungs aldurs og viðkvæmrar stöðu móðurinnar, sbr. m.a. almenna athugasemd barnaréttarnefndar Sameinuðu þjóðanna nr. 14, um rétt barnsins til að allar ákvarðanir sem það varði séu byggðar á því sem því sé fyrir bestu.

Börn teljist óumdeilanlega ávallt til sérstaklega viðkvæms hóps umsækjenda um alþjóðlega vernd, hvort sem þau eru í fylgd umönnunaraðila eða ekki. Íslenskum stjórnvöldum sé skylt að hafa ávallt það sem barni er fyrir bestu í forgangi þegar teknar eru ákvarðanir um málefni þess, sbr. 2. mgr. 1. gr. barnalaga nr. 76/2003, og 1. mgr. 3. gr. samnings Sameinuðu þjóðanna um réttindi barnsins (barnasáttmála SÞ) sem lögfestur var hér á landi þann 6. mars 2013 með lögum nr. 19/2013.

Stefnendur vísa til þess að samkvæmt 1. mgr. 22. barnasáttmálans beri íslenskum yfirvöldum skylda til að gera viðeigandi ráðstafanir til að tryggja að barn sem leitar eftir réttarstöðu sem flóttamaður, eða sem talið er flóttamaður samkvæmt viðeigandi reglum og starfsháttum þjóðaréttar eða landslaga, fái, hvort sem það er í fylgd foreldra eða annarra eða ekki, viðeigandi vernd og mannúðlega aðstoð við að nýta sér þau réttindi sem við eiga og kveðið er á um í samningi þessum og öðrum alþjóðlegum löggerningum á sviði mannréttinda eða mannúðarmála sem ríki þau er um ræðir eiga aðild að.

Stefnendur skírskota til þess að fjölmargar rannsóknir séu til vitnis um hversu mikilvægt er að búa börnum umhverfi þar sem þau fá tækifæri til að þroskast og dafna fjarri áhyggjum og öryggisleysi. Sonur stefnenda sé á því skeiði ævinnar þar sem gífurlega mikilvægt er að hann njóti viðeigandi umönnunar og heilbrigðisþjónustu, fái næga næringu, njóti verndar og hann njóti þeirrar örvunar og samveru sem hann þarfnast frá móður sinni.

Stefnendur byggja því á því að það sé ekki hagsmunum barnsins fyrir bestu að hann sé endursendur ásamt móður og föður til X, þar sem við þeim blasi óvissa og óöryggi, fátækt, hatur, fordómar, ofbeldi og mismunun. Stefnendur og barn þeirra verði að öllum líkindum fyrir ofsóknum verði þeim gert að snúa aftur til X og óvíst er hvort að þau munu hafa aðgang að félagslegri þjónustu, heilbrigðiskerfinu og skólakerfinu. Heimilisleysi og vosbúð muni hafa alvarlegar afleiðingar fyrir svona ungt barn sem er berskjaldað og varnarlaust. Með vísan til þessa er á því byggt að stjórnvöldum sé skylt að taka málið til endurskoðunar vegna sérstakra aðstæðna fjölskyldunnar þar sem hagsmunir barna eru hafðir í fyrirrúmi. Þar sem mörg þeirra atriða sem stefnendur hafa byggt á hafi aðeins verið skoðuð á einu stjórnsýslustigi er þess krafist að úrskurður kærunefndar útlendingamála sé felldur úr gildi, þeim sé veitt dvalarleyfi eða þá að mál þeirra tekið til efnismeðferðar á fyrsta stjórnsýslustigi að nýju.

Úrskurður kærunefndar útlendingamála beri með sér að aðstaða barns stefnenda hafi ekki verið rannsökuð sérstaklega hjá yfirvöldum.

Nauðsynlegt er að mati stefnenda að meta einstaklingsbundið hvað barni þeirra sé fyrir bestu og tryggja svo einingu fjölskyldunnar eftir að það mat hefur farið fram. Íslensk stjórnvöld þurfi einnig að huga að rökstuðningi sínum og rökstyðja það skilmerkilega, miðað við helstu heimildir, hvernig hagsmunir þess eru tryggðir, eða hvað því er fyrir bestu. Að mati stefnenda og með hliðsjón af þeim heimildum sem liggja fyrir í gögnum máls um ástandið í X er barni þeirra tvímælalaust fyrir bestu að íslensk stjórnvöld veiti þeim alþjóðlega vernd á Íslandi, barnið fái tækifæri til að vera hér á landi.

Þá byggir stefnandi á því að brotið hafi verið á jafnræðisreglu stjórnsýsluréttarins sem er bæði ólögfest meginregla og lögfest regla, bæði í stjórnsýslulögum og stjórnarskrá. Í úrskurði kærunefndar útlendingamála nr. 516/2019 frá 30. október 2019, hafi verið komist að þveröfugri niðurstöðu í máli sem er sambærilegt. Telja stefnendur að mál þeirra hefði átt að fá sambærilega meðferð.

Stefnendur telja að hefði meginreglum stjórnsýsluréttar verið fylgt eftir og mál stefnenda verið nægjanlega upplýst megi allt eins vera að niðurstaðan hefði orðið önnur. Bein tengsl séu á milli brota á mikilvægum meginreglum og þeirrar niðurstöðu sem stjórnvöld komust að í málinu. Þá hafi ekki verið litið til mikilvægra upplýsinga, sem hefðu getað breytt niðurstöðu málanna.

III.

Í greinargerð stefnda er fjallað sérstaklega um hverja og eina ákvörðun Útlendingastofnunar og kærunefndar útlendingamála. Að því loknu er orðum vikið að málsástæðum í stefnu.

Stefndi mótmælir því að málsmeðferð stjórnvalda hafi ekki verið í samræmi við 10. gr. stjórnsýslulaga og 2. mgr. 23. gr. laga um útlendinga. Fjallað hafi verið um þetta atriði í úrskurði kærunefndar og nefndin ekki talið ástæðu til að fella ákvörðun Útlendingastofnunar úr gildi.

Stefndi reisir jafnframt varnir á því að við ákvörðun um það hvort umsækjandi um alþjóðlega vernd eigi rétt á vernd sé litið til ýmissa sjónarmiða sem og byggt á þeim gögnum sem liggja fyrir. Fyrst og fremst sé það framburður umsækjanda um ástæður flótta frá heimaríki sem er kjarni málsins. Litið sé til gagna sem umsækjandi leggur fram til stuðnings frásögn sinni, ef einhver eru, og þá sé jafnframt stuðst við skýrslur alþjóðlegra stofnana og samtaka um aðstæður í heimaríki hans. Við mat á umsóknum um alþjóðlega vernd hafi Útlendingastofnun og kærunefnd jafnframt haft til hliðsjónar handbók Flóttamannastofnunar Sameinuðu þjóðanna um málsmeðferð og viðmið við mat á umsókn um alþjóðlega vernd (Handbook and Guidelines on Procedures and Criteria for Determining Refugee Status, Genf 2011).

Í 1. mgr. 37. gr. laga um útlendinga nr. 80/2016 sé tekið fram að flóttamaður teljist vera útlendingur sem dveljist utan heimalands síns af ástæðuríkum ótta við að verða ofsóttur vegna kynþáttar, trúarbragða, þjóðernis, aðildar í sérstökum félagsmálaflokkum eða stjórnmálaskoðana, og geti ekki eða vilji ekki, vegna slíks ótta, færa sér í nyt vernd þess lands; [...], sbr. Alið 1. gr. alþjóðasamnings um réttarstöðu flóttamanna frá 28. júlí 1951. Alþjóðasamningur um réttarstöðu flóttamanna (einnig nefndur flóttamannasamningurinn) var fullgiltur hér á landi árið 1956. Stefndi vísar jafnfram til greinargerðar með frumvarpi því sem varð að lögum nr. 80/2016 máli sínu til stuðnings.

Stefndi vísar til þess að þótt ekki sé fyrir hendi einhlít túlkun á flóttamannahugtakinu hafi verið talið að mat á því hvort útlendingur teljist flóttamaður verði að hvíla á hlutlægum grundvelli. Þannig megi sá sem hafi það mat á hendi ekki láta jákvæða eða neikvæða afstöðu til útlendings eða heimalands hans hafa áhrif á matið. Kjarni flóttamannahugtaksins felist í því að útlendingur hafi ástæðuríkan ótta við að verða ofsóttur og að ofsóknir verði raktar til kynþáttar, trúarbragða, þjóðernis, aðildar að tilteknum þjóðfélagshópum eða stjórnmálaskoðana. Þótt umsækjandi um alþjóðlega vernd skuli njóta vafans upp að ákveðnu marki, verði hann með rökstuddum hætti að leiða líkur að því að hans bíði ofsóknir í heimaríki og geti ekki eða vilji ekki vegna slíks ótta færa sér í nyt vernd þess lands. Frásögn umsækjanda um alþjóðlega vernd og önnur gögn um einstaklingsbundnar aðstæður hans verði almennt að fá stuðning í hlutlægum og áreiðanlegum upplýsingum um aðstæður/ástand í heimaríki umsækjanda, stjórnvöld, stjórnarfar og löggjöf þess. Það sé viðurkennt verklag fyrir stjórnvöld sem taka ákvarðanir í málum er varða umsóknir um alþjóðlega vernd að líta til og nota til úrlausnar í þeim málum skýrslur stjórnvalda, alþjóðlegra samtaka og frjálsra félagasamtaka um aðstæður í heimaríkjum umsækjenda (svonefndar COI skýrslur). Þá sé jafnframt litið til sambærilegra upplýsinga um aðstæður, aðstöðu og verndarþörf þess hóps sem umsækjandi tilheyrir eða sé talinn tilheyra. Þrátt fyrir að framburður umsækjenda vegi að mörgu leyti þungt í málum þeirra þá sé það ekki ósanngjörn krafa að umsækjandi styðji hann með gögnum, hvort sem það séu gögn sem varði hann persónulega eða önnur almenn gögn sem styðji frásögn hans.

Stefndi vísar til þess að stefnendur séu með [...] og [...] ríkisborgararétt. Þar sem stefnendur séu ríkisborgarar X og þar sem þau bjuggu þar áður en þau fóru til Íslands hafi kærunefnd talið, eins og aðstæðum væri háttað í þessu máli, að aðeins hafi verið þörf á að fjalla um aðstæður stefnenda og sonar þeirra í X.

Í ákvörðunum Útlendingastofnunar og úrskurði kærunefndar í málum stefnenda megi finna lista yfir helstu heimildir sem rannsakaðar hafi verið við meðferð mála þeirra. Í ákvörðunum Útlendingastofnunar og í úrskurði kærunefndar í málum stefnenda hafi ítarlega verið fjallað um aðstæður í X og sé sú umfjöllun byggð á þeim skýrslum sem tilgreindar eru. Þá hafi framlögð gögn stefnenda einnig verið rannsökuð. Stefnendur hafi auk þess notið aðstoðar talsmanns við málsmeðferðina á báðum stjórnsýslustigum sem lagði fram greinargerðir fyrir þeirra hönd, þar sem málsástæðum og afstöðu stefnenda var gerð nánari skil. Stefnendur hafi einnig fengið færi á að koma að gögnum og upplýsingum bæði hjá Útlendingastofnun og kærunefnd. Mat kærunefndar hafi verið að mál stefnenda hefði með þessu verið rannsakað og upplýst með fullnægjandi hætti hjá Útlendingastofnun sem og hjá nefndinni sjálfri til þess að hægt væri að komast að efnislega réttri niðurstöðu í málinu. Stefndi telur því ljóst að þau gögn sem stefnendur lögðu fram við meðferð málsins og gögn um aðstæður í heimaríki stefnanda hafi verið rannsökuð ítarlega af kærunefndinni. Jafnframt er af hálfu stefnda vísað til þess að ítarleg rannsókn hafi farið fram af hálfu Útlendingastofnunar. Stefndi hafnar því alfarið að mat Útlendingastofnunar og kærunefndarinnar á því hvort að stefnendur teldust flóttafólk í skilningi 1. mgr. 37. gr. laga um útlendinga hafi verið efnislega rangt.

Stefndi telur að ákvæði 2. mgr. 45. gr. útlendingalaga eigi ekki við í máli stefnandans A svo sem byggt sé á af hennar hálfu. Stefndi vísar í því samhengi til þess að íslensk stjórnvöld hafi metið það svo að enginn úr fjölskyldunni falli undir skilyrði þess að teljast flóttamaður og njóti fyrir vikið ekki alþjóðlegrar verndar.

Stefndi hafnar því að stefnendur hljóti að falla undir skilyrði viðbótarverndar samkvæmt 2. mgr. 37. gr. útlendingalaga. Stefndi vísar til umfjöllunar Útlendingastofnunar og úrskurðar kærunefndar um það að stefnendur uppfylli ekki skilyrði ákvæðisins. Með sömu tilvísunum mótmælir stefndi því að stefnendur geti búist við því að verða fórnarlömb mismununar og ofbeldis af ýmsu tagi í X, en ekki einungis á Y. Þá vísar stefndi til umfjöllunar í ákvörðunum Útlendingastofnunar og úrskurði kærunefndar um að stefnendur hafi ekki fullnægt skilyrðum 74. gr. og til umfjöllunar um þetta atriði hér að framan.

Stefndi mótmælir því að rannsóknarskylda stjórnvalda sé ekki uppfyllt í máli stefnenda og vísar til umfjöllunar m.a. í greinargerð þessari og mótmælir öllum sjónarmiðum stefnenda um það.

Um réttarstöðu barna á flótta vísar stefndi í umfjöllun í úrskurði kærunefndar í máli stefnenda. Að mati stefnda var sjónarmiðum barns stefnenda nægilega komið á framfæri með framburði stefnenda og hagsmunagæslu talsmanns. Kærunefnd hafi m.a. horft til þess að barn stefnenda er í fylgd foreldra sinna og nýtur stuðnings þeirra. Ekkert hafi komið fram í málinu sem bendi til annars en að stefnendur séu vinnufærir og geti framfleytt barni sínu. Þá hafi stefnendur greint frá því að þau séu háskólamenntuð og hafi getað framfleytt sér og C í heimaríki þó svo uppruni þeirra hafi valdið erfiðleikum í Z. Þá hafi stefnandi B líst því yfir að barn þeirra hafi verið ánægt og notið þeirrar þjónustu sem það hafði rétt á, bæði á Y og í Z. Því hafi kærunefnd byggt ákvörðun sína á framburði stefnenda, greinargerð stefnenda þar sem sjónarmiðum barnsins var komið á framfæri, fyrirliggjandi læknisgögnum barnsins og almennum aðstæðum barna í heimaríki stefnenda. Auk þess hafi kærunefnd reifað mikilvæg atriði er lutu að aðstæðum barns stefnenda í heimaríki þeirra. Því hafnar stefndi alfarið að kærunefndin hafi brotið gegn rannsóknarreglu skv. 10. gr. stjórnsýslulaga eða veitt ófullnægjandi rökstuðning, sbr. 22. gr. sömu laga, sbr. einnig 2. mgr. 10. gr. og 3. mgr. 25. gr. laga um útlendinga.

Þá vísar stefndi einnig til ákvarðana Útlendingastofnunar og mótmælir því að bestu hagsmunir drengsins hafi ekki verið hafðir að leiðarljósi. Réttarstaða barna í X hafi verið tekin til skoðunar af hálfu Útlendingastofnunar, þar sem meðal annars menntunarmöguleikar [...] barna sem og einnig gildandi lög og samningar er varða börn í landinu hafi verið sérstaklega ígrunduð. Að mati stofnunarinnar hafi foreldrum stefnanda C, hvorki tekist að sýna fram á að þeirra biðu ofsóknir í X né að tilefni væri til þess að fjölskyldunni yrði veitt dvalarleyfi hér á landi á grundvelli mannúðarsjónarmiða, er þau lýstu aðstæðum sínum í efnisviðtölum hjá stofnuninni. Jafnframt hafi verið til þess vísað í ákvörðun stofnunarinnar að stefnendum væri fært að leitast eftir viðeigandi aðstoð og vernd í heimaríki sínu gæfu tilefni til slíks. Þá er stefndi jafnframt ósammála því sem vísað er til í stefnu það er að ungur aldur foreldra C komi til með að gera það að verkum að fjölskyldunni muni reynast sérlega erfitt að yfirstíga hindraðir á vegi þeirra. Til þess beri að líta að stefnendurnir B og A, það er foreldrar C, séu nú annars vegar á 28. og hins vegar á 31. aldursári. Jafnvel þótt foreldrar drengsins megi vissulega teljast ung að árum verði ekki talið að þau séu svo ung og óhörðnuð að aldur þeirra komi til með að hafa nokkra þýðingu í þessu samhengi.

Stefndi byggir á því að tekin hafi verið efnislega rétt niðurstaða í máli stefnenda á grundvelli þeirra gagna sem lágu fyrir í málinu og skýrslna og upplýsinga um aðstæður í heimaríki þeirra. Stefndi vísar því á bug að málsmeðferð stjórnvalda hafi verið haldin annmörkum og að þau hafi ekki sinnt rannsóknarskyldu sinni.

Að öðru leyti er vísað til rökstuðnings í ákvörðunum Útlendingastofnunar og úrskurði kærunefndar í málum stefnenda.

Stefndi andmælir því að tilvísun stefnenda til jafnræðisreglu hafi verið brotin í tilviki þeirra, sbr. úrskurð kærunefndar í máli nr. 516/019, sem stefnendur skírskota til. Að mati stefnda var ekki um sambærilegar aðstæður að ræða.

Með vísan til alls framangreinds og umfjöllunar um aðstæður stefnenda og sonar þeirra í úrskurði kærunefndar er það mat stefnda að tekin hafi verið efnislega rétt niðurstaða í máli stefnenda á grundvelli þeirra gagna sem lágu fyrir í málinu sem og skýrslna og upplýsinga um aðstæður í heimaríki þeirra. Stefndi vísar því á bug að málsmeðferð kærunefndar hafi verið haldin annmörkum og að nefndin hafi ekki sinnt rannsóknarskyldu sinni.

Stefndi vísar til þess að kærunefnd hafi talið að stefnendur væru frá ríki sem er á lista Útlendingastofnunar yfir örugg upprunaríki. Fyrir liggi góðar upplýsingar um almennar aðstæður og stjórnarfar þar í landi og rannsókn kærunefndar á stöðu hinsegin fólks í X hafi ekki gefið ástæðu til annarrar niðurstöðu að bætt hafi verið á fullnægjandi hátt úr ágalla á ákvörðun Útlendingastofnunar í úrskurði nefndarinnar. Er þeirri málsástæðu stefnenda vísað á bug. Með vísan til umfjöllunar í úrskurði kærunefndar útlendingamála frá 9. janúar 2020 hafnar stefndi því að skort hafi á rannsókn á stöðu tvíkynhneigðra í X. Í úrskurðinum segi meðal annars að skortur á rannsókn af hálfu Útlendingastofnunar hvað þetta atriði snertir hafi ekki leitt til rangrar niðurstöðu við afgreiðslu þess þáttar umsóknar stefnenda er varðar alþjóðlega vernd og dvalarleyfi. Því hafi að mati nefndarinnar ekki verið ástæða til að fella ákvörðun Útlendingastofnunar úr gildi. Varðandi rannsókn Útlendingastofnunar vísar stefndi til þess sem greinir á bls. 10 í ákvörðun stofnunarinnar í máli stefnanda, A, frá 20. september 2019. Þar sé meðal annars vísað til þess að ýmsir minnihlutahópar, þar með talið tvíkynhneigðir, upplifi mismunun í reynd í X en samkvæmt tilvísuðum heimildum, m.a. frá breska innanríkisráðuneytinu, teljist sú mismunun þó ekki vera mikil. Af þeim sökum hafi það verið niðurstaða Útlendingastofnunar hvað umrætt atriði varðar að tvíkynhneigðir í X, og þar með A, ættu ekki hættu á að verða fyrir meðferð sem nái þeim alvarleikaþröskuldi að teljast til ofsókna í skilningi 38. gr. útlendingalaga.

Stefndi mótmælir því að meginreglum stjórnsýsluréttar hafi ekki verið fylgt og mótmælir því að brotið hafi verið gegn reglum eða lögum.

Stefndi vísar til rökstuðnings sem fram kemur í ákvörðunum Útlendingastofnunar og í úrskurði kærunefndar útlendingamála og vísar til reifunar framar í greinargerð þessari varðandi þann rökstuðning. Athugasemdum stefnenda við framangreindar ákvarðanir/úrskurð er mótmælt.

Stefndi mótmælir því að annmarkar hafi verið á málsmeðferð stjórnvalda. Engin skilyrði séu til að ógilda úrskurð kærunefndar útlendingamála og ákvarðanir Útlendingastofnunar eða fella úr gildi ákvarðanir Útlendingastofnunar.

Því er mótmælt að brottvísun stríði gegn 42. gr. útlendingalaga og 33. gr. flóttamannasamnings Sameinuðu þjóðanna.

IV.

Við aðalmeðferð málsins var á grundvelli stefnuskjals lögð á það áhersla af hálfu stefnenda að málsmeðferð íslenskra stjórnvalda hefði verið ábótavant og brotið í bága við ákvæði laga nr. 80/2016 um útlendinga og stjórnsýslulaga nr. 37/1993. Meðal þess sem stefnendur hafa gagnrýnt er að ákvörðun Útlendingastofnunar beri ekki með sér að nægjanlega hafi verið rannsakað hver staða tvíkynhneigðra er í X, en stefnendur hafa haldið því fram að A stafi af þessum sökum hætta af því að vera send þangað aftur. Samkvæmt rannsóknarreglu 10. gr. laga nr. 37/1993 skal stjórnvald sjá til þess að mál sé nægjanlega upplýst áður en ákvörðun er tekin í því. Með sambærilegum hætti er í 2. mgr. 23. gr. laga nr. 80/2016 mælt fyrir um að við meðferð mála flóttamanna, um dvalarleyfi og um alþjóðlega vernd skuli Útlendingastofnun afla nauðsynlegra og aðgengilegra upplýsinga. Í ákvörðun Útlendingastofnunar 20. september 2019 í máli stefnanda, A, er gerð grein fyrir því að stjórnarskrá X leggi bann við mismunun og ívilnun á grundvelli kynþáttar, hörundslitar, stjórnmála, trúar og lífsskoðana, kyns, þjóðernisuppruna, eignastöðu, búsetu, tungumáls og annarra einkenna. Í ákvörðuninni er jafnframt vísað til þess að refsilög í X geymi ákvæði sem leggi hegningu við hvatningu til haturs eða mismununar á framangreindum grunni, jafnframt því sem hótanir og líkamsárásir eru refsiverðar. Í ákvörðun Útlendingastofnunar kemur fram að samkynhneigðir, tvíkynhneigðir, transfólk o.fl. upplifi engu að síður mismunun í reynd, en með vísan til skýrslu breska innanríkisráðuneytisins (UK Home Office) var sú mismunun ekki talin mikil. Nánar vísaði Útlendingaeftirlitið til þess að samkvæmt síðastgreindri skýrslu sé ólíklegt að slík mismunun á sér stað sé ólíklegt að hún teljist nægjanlega alvarleg til að flokkast sem ofsóknir eða alvarlegur skaði. Í úrskurði kærunefndar útlendingamála 9. janúar 2020 kemur fram að ekki verði af ákvörðun Útlendingastofnunar ráðið að stofnunin hafi rannsakað nægilega hver staða tvíkynhneigðra er í X og hvort A stafi hætta af því að vera send til heimaríkis síns af þeim sökum. Fram kemur í úrskurði kærunefndar að nefndin hafi við úrlausn um málefni stefnenda lagt mat á aðstæður í X m.a. með hliðsjón af fjölmörgum skýrslum sem þar eru taldar upp. Þá er í úrskurði kærunefndar að finna reifun á stöðu mála í X, m.a. hvað mannréttindum viðvíkur. Í því samhengi er sérstaklega fjallað um viðhorf til svonefnds LGBT+ fólki í X. Með vísan til þeirra gagna sem áður voru nefnd og vísað er til í úrskurði kærunefndar var komist að þeirri niðurstöðu að fordómar og meðferð þeirra sem falla í síðastgreindan hóp fólks séu ekki á því alvarleikastigi hvað varðar eðli og umfang til að jafnast á við ofsóknir eða alvarlegan skaða. Ennfremur taldi kærunefndin yfirvöld í X fær um að veita fólki vernd.

Svo sem fyrr greinir byggja stefnendur á því að kærunefnd hafi lagt rangt mat á það hvort þau falli undir það að geta talist flóttamenn eða það að sæta ofsóknum í skilningi 1. mgr. 37. gr. og 38. gr. laga nr. 80/2016 um útlendinga og ekki sinnt rannsóknarskyldu sinni við það mat. Við mat á þessum atriðum hefur kærunefnd útlendingamála ljóslega litið til aðstæðna í heimaríki stefnenda, bæði í almennt og út frá persónulegum högum stefnenda. Jafnframt kemur fram í úrskurðinum að kærunefndin hefur við skýringu síðastnefndra lagaákvæða haft hliðsjón af handbók Flóttamannastofnunar Sameinuðu þjóðanna um málsmeðferð og viðmið við mat á umsókn um alþjóðlega vernd. Í úrskurðinum kemur fram að þó svo að samkynhneigðir og tvíkynhneigðir verðir fyrir fordómum og andúð í X bendi þau gögn sem kærunefndin rannsakaði ekki til þess að sú meðferð nái því alvarleikastigi að eðli eða umfangi að því megi jafna til ofsókna eða alvarlegs skaða. Þá bendi gögn málsins til þess að yfirvöld í X séu almennt fær um að veita fólki vernd sem verði fyrir áreiti á grundvelli kynhneigðar.

Í úrlausn kærunefndar er framburður stefnenda rakinn og tekið fram að stefnendur hafi verið samstiga í frásögnum sínum, frásagnir þeirra trúverðugar og því lagðar til grundvallar niðurstöðu kærunefndar. Ákvörðun Útlendingastofnunar var sömuleiðis á því byggð að frásögn stefnanda, B, hafi að mestu leyti verið „skýr, greinargóð og í samræmi við frásögn eiginkonu hans.“ Taldi Útlendingastofnun að B hefði ekki tekist að sýna fram á að hann hefði orðið fyrir ofsóknum af nokkru tagi vegna aðildar sinnar að hópi stjórnleysingja og ætti ekki sérstaklega á hættu að sæta ofsóknum vegna þessa á Y nér að hann hefði réttmæta ástæðu til að óttast [...] yfirvöld sérstaklega. Auk þess kom fram í ákvörðuninni að Útlendingastofnun teldi að stefnandi lífi sínu ógnað gæti hann leitað skjóls hjá [...] yfirvöldum. Jafnframt kom fram í ákvörðun Útlendingastofnunar að jafnvel þótt B hefði sætt fordómum vegna [...] uppruna síns þá nái slík fram koma ekki því alvarleikastigi að hún geti talist til ofsókna í skilningi 1. mgr. 37. gr. laga nr. 80/2016. Í samræmi við þetta var ákvörðun Útlendingastofnunar á því byggð að B hefði hvorki sýnt fram á að hann hefði sætt ofsóknum af hálfu [...] yfirvalda vegna stjórnmálaskoðana sinna né af hálfu íbúa í Z borg.

Með sambærilegum hætti kom fram í ákvörðun Útlendingastofnunar í máli A að frásögn hennar hefði verið „að mestu leyti skýr, greinargóð og í samræmi við frásögn eiginmanns hennar.“ Talið var að A hefði ekki tekist að sýna fram á að hún hefði orðið fyrir ofsóknum af nokkru tagi og að hún ætti ekki sérstaklega á hættu að sæta ofsóknum á Y né að hún hefði ástæðu til að óttast [...] yfirvöld sérstaklega. Þá taldi Útlendingastofnun að ráða mætti af heimildum að viðhorf Xmanna til samlanda sinna af [...] uppruna hafi alla tíð verið tiltölulega jákvætt þótt einstaka tilvik mismununar hafi mátt finna. Ennfremur var talið að jafnvel þótt fallist væri á frásögn A um kynferðislegt ofbeldi sem hún hefði sætt hafi henni verið unnt að leita réttar síns vegna þessa. Fram kemur í ákvörðun Útlendingaeftirlitsins að við úrlausn málsins hafi stofnunin lagt til grundvallar að stefnandi hafi hvorki sýnt fram á að hún hafi orðið fyrir ofsóknum af hálfu [...] yfirvalda vegna stjórnmálaskoðana sinna né af hálfu íbúa í Z borg, auk þess sem talið var að hún gæti leitað á náðir yfirvalda í heimaríki sínu og fengið þar viðeigandi aðstoð. Á þetta mat Útlendingastofnunar féllst kærunefnd útlendingamála í úrskurði sínum, sbr. ummæli kærunefndar í þá veru að stefnendur hefðu ekki lagt grunn að þeirri málsástæðu sinni að þau eigi á hættu ofsóknir í skilningi 1. mgr. 37. gr. laga nr. 80/2016, sbr. 38. gr. sömu laga, vegna kynhneigðar stefnanda A eða fyrirkomulags sambands stefnenda. Jafnframt taldi kærunefndin að yrðu stefnendur fyrir áreiti eða ofbeldi vegna kynhneigðar A eða opins sambands stefnenda standi þeim viðeigandi vernd og aðstoð yfirvalda til boða. Svo sem áður hefur verið nefnt er í ákvörðunum Útlendingastofnunar og úrskurði kærunefndar að finna tilvísanir til mikils fjölda gagna sem úrlausnir þessar eru byggðar á. Af tilvísuðum úrlausnum má sjá að á báðum stjórnsýslustigum var vísað til umræddra skýrslna og fjallað efnislega um atriði mikilvægustu atriðin sem þar er að finna. Við umfjöllun um málefni stefnenda hefur ekki verið horft fram hjá því að þau eru bæði með [...] og [...] ríkisborgarar. Umfjöllun stjórnvalda laut því með réttu að stöðu þeirra í X. Af hálfu stefnenda hefur ekki verið sýnt fram að þeim hafi verið ókleift að koma sjónarmiðum sínum á framfæri á báðum stjórnsýslustigum. Með vísan til alls sem þess sem fyrr greinir verður talið að mál stefnenda hafi verið nægilega rannsökuð og íslenskum yfirvöldum unnt á þeim grunni að komast að efnislega réttum niðurstöðum um þau álitaefni sem hér eru uppi, m.a. að því er varðar það hvort flokka beri stefnendur sem flóttamenn í skilningi laga nr. 80/2016 og hvort staða þeirra sé þess eðlis að þau falli undir viðbótarvernd samkvæmt 2. mgr. 37. gr. laga nr. 80/2016. Stefnendur hafa ekki sýnt fram á að þeim sé raunveruleg hætta búin í heimaríki sínu og heildstætt mat á aðstæðum þeirra þar rennir ekki stoðum undir að veita beri þeim dvalarleyfi á grundvelli mannúðarsjónarmiða samkvæmt ákvæðum 74. gr. laga nr. 80/2016. Við þetta mat hefur ekki verið horft fram hjá atvikum sem varða barn stefnenda, sem fætt er í júní 2014. Útlendingastofnun taldi, í ljósi ungs aldurs drengsins, að ekki væri ástæða til að taka viðtal við hann. Fallast má á það með kærunefnd að sjónarmiðum barnsins hafi nægilega verið komið til skila með framburði foreldra hans. Barnið nýtur stuðnings foreldra sinna sem samkvæmt málsgögnum eru bæði almennt við góða heilsu. Undir rekstri málsins hefur nánar komið fram að stefnendur séu bæði langskólagengin, vinnufær og hafi fulla getu til að framfleyta sér og barni sínu. Af hálfu stefnenda hefur því ekki verið haldið fram að högum barnsins sé að öðru leyti þannig háttað, t.d. sökum sérþarfa, að hyggja þurfi að öðrum einstaklingsbundnum úrræðum hans vegna við úrlausn málsins.

Af úrskurði kærunefndar má ráða að nefndin hafi við úrlausn sína gætt að atriðum sem snerta félagslegar og lagalegar aðstæður stefnenda í heimaríki sínu, bæði almennt og að því er varða stefnendur sérstaklega með tilliti til stöðu þeirra, uppruna og forsögu. Verður því ekki á það fallist með stefnendum að annmarkar hafi verið á málsmeðferð, rannsóknarregla hafi verið brotin við meðferð mála þeirra eða að rökstuðningi hafi verið ábótavant. Ekki verður heldur á það fallist að með úrskurði kærunefndar í máli þeirra hafi verið brotið gegn jafnræðisreglu íslensks réttar. Hefur dómurinn í því samhengi ekki litið fram hjá tilvísuðum úrskurði kærunefndar í máli nr. 516/2019, en þar er um að ræða atvik sem ekki verða talin sambærileg þeim sem hér eru uppi, en þar var um að ræða einstakling sem lengi hafði unnið í návígi við æðstu stjórnendur í heimahéraði sínu og var sú frásögn studd trúverðugum gögnum. Að öllu framangreindu virtu telur dómurinn engar forsendur fram komnar sem leiði til þess að ógilda beri úrskurð kærunefndar útlendingamála 9. janúar 2020 í máli stefnenda eða fella úr gildi tilvísaðar ákvarðanir Útlendingastofnunar. Verður stefndi því sýknaður af öllum kröfum stefnenda í máli þessu.

Eftir atvikum þykir rétt að málskostnaður falli niður.

A-kk-nf Þ-kk-nf J-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

Dómsorð:

Stefndi, íslenska ríkið, er sýkn af kröfum stefnenda, A og B, í máli þessu.

Málskostnaður fellur niður.

A-kk-nf Þ-kk-nf J-kk-nf. hefur nánar komið fram að stefnendur séu bæði langskólagengin, vinnufær og hafi fulla getu til að framfleyta sér og barni sínu. Af hálfu stefnenda hefur því ekki verið haldið fram að högum barnsins sé að öðru leyti þannig háttað, t.d. sökum sérþarfa, að hyggja þurfi að öðrum einstaklingsbundnum úrræðum hans vegna við úrlausn málsins.

Af úrskurði kærunefndar má ráða að nefndin hafi við úrlausn sína gætt að atriðum sem snerta félagslegar og lagalegar aðstæður stefnenda í heimaríki sínu, bæði almennt og að því er varða stefnendur sérstaklega með tilliti til stöðu þeirra, uppruna og forsögu. Verður því ekki á það fallist með stefnendum að annmarkar hafi verið á málsmeðferð, rannsóknarregla hafi verið brotin við meðferð mála þeirra eða að rökstuðningi hafi verið ábótavant. Ekki verður heldur á það fallist að með úrskurði kærunefndar í máli þeirra hafi verið brotið gegn jafnræðisreglu íslensks réttar. Hefur dómurinn í því samhengi ekki litið fram hjá tilvísuðum úrskurði kærunefndar í máli nr. 516/2019, en þar er um að ræða atvik sem ekki verða talin sambærileg þeim sem hér eru uppi, en þar var um að ræða einstakling sem lengi hafði unnið í návígi við æðstu stjórnendur í heimahéraði sínu og var sú frásögn studd trúverðugum gögnum. Að öllu framangreindu virtu telur dómurinn engar forsendur fram komnar sem leiði til þess að ógilda beri úrskurð kærunefndar útlendingamála 9. janúar 2020 í máli stefnenda eða fella úr gildi tilvísaðar ákvarðanir Útlendingastofnunar. Verður stefndi því sýknaður af öllum kröfum stefnenda í máli þessu.

Eftir atvikum þykir rétt að málskostnaður falli niður.

A-kk-nf Þ-kk-nf J-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

Stefndi, íslenska ríkið, er sýkn af kröfum stefnenda, A og B, í máli þessu.

Málskostnaður fellur niður.

A-kk-nf Þ-kk-nf J-kk-nf.