S-410/2014

Mál þetta, sem dómtekið var 20. október 2014, er höfðað með ákæru lögreglustjórans á Suðurnesjum, útgefinni 11. ágúst 2014, á hendur X, kt. 000000-0000, [...], fyrir líkamsárás, með því að hafa, sunnudaginn 22. júní 2014, hrint barnsmóður sinni, A, kt. 000000-0000, utan í húsvegg utandyra á heimili hennar [...], slegið hana með tölvu innandyra en jafnframt ýtt henni niður í sófa innandyra og utan í vegg þar sem hún hélt á ungabarni þeirra. Urðu afleiðingar háttsemi ákærða þær að A hlaut marblett á hægri aftanverðum upphandlegg, þreyfieymsli yfir axlarvöðvum hægra megin, brak og verki í öxl og mar yfir utanvert hægra læri.

Telst þessi háttsemi ákærða varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. lög nr. 20/1981. Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

A, kt. 000000-0000, krefst þess að ákærði verði dæmdur til greiðslu skaðabóta, samtals að fjárhæð kr. 330.370,- ásamt vöxtum af fjárhæð 200.000 krónur, skv. 8. gr., sbr. 4. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 22. júní 2014 til þess dags er liðinn verður mánuður frá því að krafan er kynnt ákærða en frá þeim degi með dráttarvöxtum skv. 6. gr. laga nr. 38/2001, sbr. 9. gr. laganna af fjárhæð kr. 330.370,- allt til greiðsludags.

Af hálfu ákærða er krafist sýknu af ákæru og bótakröfum og að sakarkostnaður, þ.m.t. hæfileg málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, greiðist úr ríkissjóði.

I

Um málavexti segir í frumskýrslu lögreglu að tilkynning hafi borist þar sem óskað var eftir tafarlausri aðstoð lögreglu að heimili í [...], þar sem maður væri að reyna að taka barn af konu og að til ryskinga hafi komið. Ákærði mun hafa verið farinn þegar lögreglu bar að garði en brotaþoli hafi lýst því fyrir lögreglu að hún og ákærði hafi slitið samvistum. Ákærði sem hafi verið í annarlegu ástandi hafi komið óvænt að heimili hennar og ætlað að taka barn þeirra. Hafi hann hrint henni og sagst vera að ná í dót sem hann ætti, en einnig hafi hann slegið hana með fartölvu. Brotaþoli hafi náð barninu út úr bifreið ákærða og komist undan með því að læsa hurð íbúðarinnar. Ákærði hafi reynt að komast inn og brotið einhverja muni fyrir utan húsið. Brotaþoli kvaðst við skýrslutöku degi síðar finna fyrir eymslum í mjöðm og hægri öxl.

Ákærði bar sjálfur að hann hafi verið að sækja föt og tölvu sem hann hafi átt heim til brotaþola. Brotaþoli hafi sagt honum að koma sér út sem hann hafi gert. Brotaþoli hafi náð í dóttir þeirra út í bifreið hans og síðan læst sig inni með barninu. Ákærði sem hafi viljað hafa barnið hafi orðið pirraður og sparkað í einhver húsgögn fyrir utan.

Teknar voru skýrslur af nágrönnum sem urði vitni að atburðum og báru þau að ákærði hafi verið með mikil læti og hafi ýtt brotaþola og töldu að hugsanlega hafi ákærði verið ölvaður eða undir áhrifum annarra vímugjafa.

II

Hér verða eftir þörfum raktir framburðir ákærða og vitna fyrir dómi.

Ákærði bar að systir hans hafi sótt hann þegar hann hafi verið að koma frá Noregi og að með þeim hafi verið barn hans og brotaþola. Hafi hann ákveðið að koma við heima hjá brotaþola í þeim tilgangi að ná í dót sem hann ætti þar. Hafi hann farið inn en brotaþoli þá komið hlaupandi og öskrað á hann, að hann ætti ekki að fara inn. Hafi hann tekið fötin sín og ætlað að taka tölvu sem hann átti en brotaþoli rifið hana úr höndum hans. Hann hafi þá farið út og einhver orðaskipti hafi orðið að milli þeirra. Brotaþoli hafi þvínæst rokið að bifreið sem hann hafi komið á og rifið barn þeirra út. Systir ákærða hafi staðið á milli þeirra og brotaþoli öskrað á hann. Brotaþoli hafi síðan farið inn með barnið og hann farið á eftir. Hafi brotaþoli sest í sófa og hafi þau rifist um það hvort hann mætti vera með barnið en brotaþoli hafi neitað honum. Aðspurður sagðist hann ekki hafa slegið brotaþola með tölvu. Þá hafi hann ekki ýtt henni niður í sófann. Hafi hún síðan sagt honum að „drulla sér út“ sem hann og gerði. Hann hafi ekki tekið barnið af brotaþola, allavega mundi hann það ekki. Hann hafi ekki séð áverka á brotaþola og aldrei beitt brotaþola ofbeldi. Hún hafi læst á eftir honum og hann reynt í eitt skipti að opna. Hann hafi hins vegar verið orðinn það pirraður að hann hafi sparkað í einhver húsgögn sem þar hafi verið og sennilega hafi hann átt eitthvað af þeim sjálfur. Aðspurður sagðist hann ekki hafa verið drukkinn eða neytt fíkniefna. Aðspurður um það hvort hann hafi óskað eftir því að fá umgengni við barnið svaraði ákærði því til að hann myndi ekki eftir því en það hafi verið umtalað að hann fengi að vera með barnið þegar hann kæmi heim í frí. Ákærði taldi aðspurður að það væri eðlilegt að hann gæti komið og sótt föt sín þar sem þau hafi ekki verið búin að ganga frá sínum málum. Hann hafi ekki verið með lykil en greitt leigu út maí 2014 og trygginguna sem stæði að baka húsaleigunni auk þess sem hann ætti meirihluta af þeim húsgögnum sem væru þar inni. Hann hafi ekki vitað hvar brotaþoli hafi verið þegar hann kom að sækja dótið og hafi viljað forðast samskipti við hana. Ekki hafi verið tilgangur hans að hitta brotaþola. Hann hafi ekki reynt að hrækja á brotaþola og þá hafi ekki orðið líkamleg átök á milli þeirra í umrætt sinn nema ef væri að brotaþoli hafi ýtt í hann eins og hún hafi oft gert áður og meðal annars ráðist á hann. Spurður hversu stór brotaþoli væri kom fram að hún væri töluvert minni en hann. Spurður hvort brotaþoli hafi reynt að hamla för hans inn í íbúðina kom fram að hugsanlega hafi hún togað í hann. Þá kom fram að hann hafi sent brotaþola skilaboð á Facebook þar sem hann hafi verið að biðjast afsökunar á því að hafa rifist við hana og öskrað á hana. Hann hafi verið með barn þeirra í sumar og einnig barn brotaþola og því skilji hann ekki hvað brotaþoli sé að fara með þessu máli. Þá hafi brotaþoli sagt að hún myndi falla frá kæru ef hún fengi tvöfalt meðlag með barninu, og því sé um kúgun að ræða af hennar hálfu.

Vitnið A, brotaþoli í máli þessu, bar fyrir dómi að systir ákærða hafi beðið sig um að fá að passa dóttur ákærða og brotaþola í þeim tilgangi að fara með hana í veislu. Hafi hún ætlað að skila barninu um hádegi degi síðar. Eitthvað hafi hins vegar dregist að skila barninu en þegar systir ákærða hafi komið, hafi ákærði verið með henni sem hafi komið henni á óvart, enda talið að ákærði hafi átt að vera í Noregi viku lengur. Ákærði hafi farið út og stefnt inn í íbúð hennar. Hafi hún komið að og sagt við hann að þetta væri ekki í boði en ákærði þá ýtt henni frá og hent henni upp við húsvegg. Eftir það hafi þau farið inn og ákærði hafi sagst ætla að taka dótið sitt. Hafi hún fundið mikla áfengislykt af honum og hafi hann greinilega verið undir áhrifum. Þegar hún hafi séð ástand hans hafi hún ákveðið að ná í dóttur þeirra. Ákærði hafi komið á eftir og reynt að stöðva hana. Hún hafi hins vegar tekið dóttur þeirra og farið inn í húsið og sest þar í sófa. Ákærði hafi þá tekið upp fartölvu sem hafi verið í sófanum og slegið til hennar. Höggið hafi lent ofarlega í hendi hennar. Þegar hún hafi ætlað að standa upp hafi ákærði hrint henni í sófann og sett hnefann á loft eins og hann hafi ætlað að kýla hana. Hún hafi þá spurt ákærða hvort hann ætlaði virkilega að kýla hana meðan hún hafi haldið á barninu og ákærði þá öskrað á hana. Hún hafi öskrað á hann að fara út en ákærði þá reynt að taka barnið úr fangi hennar og hafi þau lent í ryskingum. Hafi ákærði hent henni upp við vegg í forstofu íbúðarinnar og endurtekið það þrisvar sinnum. Eftir að ákærði hafi farið út hafi hún náð að læsa en ákærði þá farið að henda til húsgögnum í hurðina í þeim tilgangi að komast inn. Hún hafi eftir þetta ekki séð ákærða en heyrt í systur hans reyna að stöðva hann. Spurð um framburð hennar í lögregluskýrslu að ákærði hafi gengið út með barnið og hafi ætlað að setja barnið aftur í bílinn kom fram að svo hefði verið og systir ákærða hafi reynt að stöðva hann.

Fram kom að afleiðingar þessa alls hafi verið þær að hún væri enn hræddari við ákærða en fyrr. Hafi hún og ákærði átt mjög stormasamt samband, bæði líkamlegt og andlegt ofbeldi og kúgun. Hafi ákærði reynt að fá hana til draga kæruna til baka. Vegna alls þessa hafi hún verið í meðferð hjá sálfræðingi og hafi verið greind með áfallastreyturöskun. Líkamlegar afleiðingar hafi ekki verið sjáanlegar strax en hún hafi verið með eymsli í öxl og lærinu og mar hafi komið út síðar. Hún hafi ekki farið til læknis fyrr en tveimur dögum síðar, enda í áfalli og að sinna börnum sínum. Aðspurð kom fram að hún og ákærði hafi hist eftir þessa atburði og að ákærði hafi umgengni við barnið í gegnum skóla. Þá staðfesti hún samskipti þeirra á milli á Facebook sem lögð voru fyrir dóminn. Hún upplýsti að hafa keypt sér frið frá ákærða með þessum hætti. Nálgunarbann hafi hins vegar verið lagt á milli þeirra í september sl. vegna annarrar líkamsárásar sem hún hafi orðið fyrir af hálfu ákærða.

Vitnið B, kom fyrir dóminn og bar að vera frænka ákærða og að hafa kynnst brotaþola í gegnum hann. Brotaþoli hafi setið heima hjá henni þegar þær hafi séð jeppa ákærða koma, en systir ákærða hafi verið að keyra. Brotaþoli hafi „panikað“ og hlaupið yfir götuna. Ákærði hafi rokið út og hafi ætlað beint inn í íbúðina. Brotaþoli hafið gargað á hann en vitnið heyrði ekki orðaskil, en ákærði og brotaþoli hafi farið inn í íbúðina. Hún sjálf hafi hins vegar tekið sín börn og sett þau inn og því ekki fylgst með allan tímann. Eftir það hafi hún litið öðru hvoru út. Næsta sem hún hafi séð var þegar brotaþoli hafi komið út og sagst ætla að taka barnið en ákærði þá sagt að hún væri ekkert að fara að taka barnið, en brotaþoli hafi samt tekið það. Hún hafi séð systur brotaþola grátandi við að reyna að stía þeim í sundur og hafi beðið ákærða að hætta. Brotaþoli hafi haldið á barninu á þessum tíma. Aðspurð hvort hún hafi séð einhver átök á milli ákærða og brotaþola bar hún að hafa séð ákærða ýta brotaþola og það hafi verið harkalegt miðað við að hún hafi verið með barn í höndunum. Aðspurð hvort hún hafi séð einhver önnur átök kom fram að ákærði hafi verið að ýta í systur sína þegar hún hafi reynt að ýta ákærða og brotaþola í sundur. Aðspurð sagðist hún ekki hafa séð áverka á brotaþola eftir að hún fór hún fór yfir til hennar þegar ákærði var farinn. Hafi brotaþoli sagt við hana að ákærði hafi verið ógnandi við hana, ýtt henni upp að vegg og slegið hana með fartölvu og að í eitt skipti hafi hann verið með hnefann uppi og hún talið að hann ætlaði að berja hana. Ákærði hafi hins vegar hætt þegar brotaþoli hafi spurt hann, hvort hann ætlaði virkilega að kýla hana með barnið í höndunum. Spurð um það hvort hún gæti sagt til um ástand ákærða bar hún að hann hafi verið „frakkur á að líta“ og fundist að hann hafi verið undir einhverjum áhrifum án þess að hún gæti fullyrt um það.

Vitnið C, kom fyrir dóminn og bar að hafa sem starfsmaður Barnaverndarnefndar verið kölluð út vegna heimilisofbeldismáls. Hafi hún komið heim til brotaþola um klukkustund eftir að atburðir gerðust. Þá hafi einungis verið á staðnum brotaþoli og börn. Beðin um að lýsa ástandi brotaþola bar hún að hafa ekki séð líkamlega áverka en að brotaþoli hafi verið í tilfinningarlegu uppnámi. Hafi hún verið hrædd og stöðugt að líta út um gluggann og fylgjast með.

Vitnið D, kom fyrir dóminn og bar að hafa verið að vinna í garðinum og hafi séð ákærða koma og hafi einhver stelpa verið að keyra. Hafi hann séð börn hlaupa grátandi í burtu og hafi heyrt ákærða vera að öskra og verið með læti og að rífast við fyrrverandi sambýliskonu sína. Hann gæti ekki lýst ástandi ákærða nema að hann hafi verið reiður. Hafi hann kallað á ákærða sem hafi verið búinn að henda til borði og beðið hann vinsamlegast að hætta þessu og hafi sagt við ákærða að hann myndi hringja á lögregluna sem hann hafi og gert. Ákærði hafi verið að ýta í brotaþola og hafi brotaþoli verið með barn í höndunum. Hann hafi ekki heyrt orðaskil þeirra í milli. Spurður hvort hann hafi séð frekari átök þeirra í milli taldi vitnið að þau hafi farið inn eftir þetta eða ákærði ýtt henni inn í anddyrið. Spurður hvort hann hafi séð hvort stelpan sem hafi verið að keyra ákærða hafi skipt sér af atburðum bar vitnið að hún hafi verið að öskra á ákærða og biðja hann að hætta.

Vitnið E, kom fyrir dóminn og bar að hafa verið úti í garði að planta trjám. Hafi hún séð ákærða koma í bifreið með einhverri konu. Hafi brotaþoli sem hafi setið hjá nágrannakonu farið yfir og tekið barnið út úr bifreiðinni. Einhver leiðindi hafi byrjað á milli ákærða og brotaþola. Mikil læti hafi verið í ákærða þannig að börn í garði hennar hafi orðið hrædd. Hún hafi þá kallað til ákærða hvort hann gerði sér grein fyrir því að hann væri að hræða börnin í götunni. Hún vissi ekki hvort ákærði hafi heyrt í henni þar sem hann hafi verið mjög æstur. Hún gæti ekki vitnað um ástand hans að öðru leyti en hann hafi verið mjög æstur og að systir hans hafi grátandi reynt að draga hann í burtu en það hafi ekki gengið. Spurð hvort hún hafi séð átök á milli ákærða og brotaþola bar hún að hafa séð stympingar, hún hafi ekki séð ákærða leggja hendur á brotaþola. Brotaþoli hafi verið með barn í fanginu og ákærði hafi reynt að rífa það af henni og hafi ýtt við henni. Hún hafi ekki fylgst með allan tímann en að hún hafi farið til brotaþola eftir atburðina og þá hafi brotaþoli verið í miklu uppnámi og sagt að ákærði hafi ráðist á hana. Hún hafi hins vegar ekki séð áverka á brotaþola.

Vitnið F, kom fyrir dóminn og bar að vera systir ákærða. Hafi hún komið með ákærða í þeim tilgangi að sækja dót sem hann hafi átt. Hafi hún keyrt bifreiðina. Ákærði hafi farið inn í íbúðina en síðan hafi hún séð brotaþola hlaupa inn. Brotaþoli hafi síðan komið út aftur og hafi tekið barn sitt og ákærða úr bifreiðinni. Spurð hvers vegna hún hafi verið með barn ákærða og brotaþola kom fram að hún hafi fengið leyfi til þess hjá brotaþola að vera með barnið yfir nótt. Ekki hafi verið rætt hvenær hún hafi átt að skila barninu. Í framhaldi af því hafi brotaþoli farið aftur inn en síðan hafi ákærði og brotaþoli komið út aftur og í það skiptið hafi ákærði verið með barnið og sett það aftur í bifreiðina. Brotaþoli hafi tekið barnið á ný og að hún hafi farið eitthvað á milli ákærða og brotaþola en brotaþoli farið inn og læst. Ákærði hafi sparkað eitthvað í húsgögn og reynt að komast inn. Hún hafi þá tekið ákærða og þau farið burtu. Spurð um ástand ákærða kom fram að það hafi verið fínt en hann hafi verið þreyttur. Beðin um að lýsa samskiptum ákærða og brotaþola kom fram að það hafi verið rifrildi og þau öskrað hvort á annað. Hún hafi ekki séð nein átök á milli þeirra og ætti erfitt með að muna þetta, en þetta hafi allt verið mjög leiðinlegt. Spurð hvort ákærði hafi ýtt eitthvað við henni kom fram að hún hafi ýtt ákærða og ákærði ýtt henni. Spurð hvort hún hafi tekið um munn ákærða kom fram að hún hafi gert það til þess að stoppa ákærða, mögulega var hann að fara að hrækja eða segja eitthvað meira og hún hafi viljað stöðva það. Aðspurð sagðist hún ekki hafa fylgst með allan tímann.

III

Ákærði hefur neitað sök. Nokkur vitni eru að atburðum. Systir ákærða kvaðst ekki hafa séð nein átök á milli ákærða og brotaþola, en þau hafi rifist. Hún hafi þó séð ástæðu til þess að taka utan um munn ákærða í þeim tilgangi að stöðva ákærða við að hrækja „eða eitthvað meira“ og viljað stöðva það. Öðrum vitnum ber saman um að mikil læti hafa verið í ákærða og hafi hann verið ógnandi og öskrað mikið þannig að börn í götunni hafi hlaupið grátandi á brott. Vitnið E bar að ákærði hafi reynt að rífa barn þeirra af brotaþola og hafi ákærði ýtt við henni í þeim tilgangi. Vitnið B bar að ákærði hafi verið að ýta brotaþola og það hafi verið harklegt miðað við að hún hafi verið með barn í höndunum. Vitnið D bar að ákærði hafi verið að ýta brotaþola sem hafi verið með barn í höndunum en einnig taldi vitnið að verið gæti að ákærði hafi ýtt brotaþola inn í anddyrið. Framburður vitnanna er í meginatriðum samhljóma við þær skýrslur sem þau gáfu fyrir dómi og er trúverðugur en einnig má ætla af framburði systur ákærða að það hafi verið ákærði sem hafi haft sig í frammi og að hún hafi séð ástæðu til þess að stöðva hann og fara með hann burt.

Frásögn ákærða sjálfs um að hann hafi ekkert ýtt í brotaþola og það hafi verið brotaþoli sem ýtti í hann, fær ekki staðist og er framburður hans því ótrúverðugur að þessu leyti. Ákærði bar sjálfur að hann hafi ekki verið ölvaður eða undir áhrifum fíkniefna. Systir ákærða bar að hann hafi verið þreyttur. Ekki verður fullyrt um ástand ákærða en gögn málsins styðja framburð brotaþola á þann veg að ákærði hafi verið undir áhrifum. Þannig bar vitnið E í skýrslu hjá lögreglu að hafa heyrt þegar brotaþoli hafi kallað; „Þú færð ekki barnið þegar þú ert undir áhrifum“. Vitnið B bar að henni hafi fundist hann vera undir einhverjum áhrifum án þess að hún gæti fullyrt um það. Vitnið D bar fyrir dómi að ákærði hafi virst reiður en fyrir lögreglu bar hann að ákærði hafi pottþétt verið undir áhrifum áfengis eða annarra vímugjafa, enda þekkti hann úr starfi sínu sem leigubifreiðastjóri, fas manna hvort þeir væru undir áhrifum.

Frásögn brotaþola hefur að mati dómsins verið stöðugur í öllum meginatriðum fyrir lögreglu og fyrir dómi og er mjög trúverðugur. Verður ekki séð að samskipti þeirra á Facebook eftir þessa atburði breyti neinu þar um.

Þá verður að við mat á trúverðugleika einnig að líta til atvika eftir meinta líkamsárás. Vitnið C bar að hafa komið klukkustund eftir umrædda atburði. Hafi brotaþoli þá verið í tilfinningarlegu uppnámi og verið stöðugt að líta út um gluggann og fylgjast með. Vitnið E bar að hafa farið yfir til brotaþola eftir atburðina og hafi brotaþoli þá verið í miklu uppnámi og sagt að ákærði hafi ráðist á hana. Vitnið B bar að hafa farið yfir til brotaþola eftir atburðina. Hafi brotaþoli þá sagt við hana að ákærði hafi verið ógnandi, ýtt henni upp að vegg og slegið hana með fartölvu og að í eitt skiptið hafi hann verið með hnefann uppi og hún talið að hann myndi berja sig. Brotaþoli gaf vitninu þessa lýsingu nánast í beinu framhaldi af meintum atburðum og er hún í fullu samræmi við lýsingar brotaþola sjálfs fyrir lögreglu og fyrir dómi og eru því trúverðugir.

Gagnrýnt var að hálfa ákærða að engin læknisfræðileg gögn hafi verið lögð fram fyrir dómi um meinta áverka. Í þessu sambandi ber að líta til þess að brot gegn 217. gr. almennra hegningarlaga er samhverft brot á þann hátt ekki þarf að sýna fram á tjón eða aðra afleiðingu til þess að brot geti verið saknæmt. Í gögnum málsins er læknisvottorð ásamt myndum, þar sem fram kemur við skoðun á efri hluta búks hafi verið marblettur á hægri aftanverðum upphandlegg, þreyfieymsli yfir axlarvöðvum hægra megin. Í læknisvottorðinu kemur einnig fram að framangreindir áverkar séu af hendi annars manns.

Sönnunarbyrði um sekt ákærða og atvik, sem telja má honum í óhag hvílir á ákæruvaldinu, sbr. 108. gr. laga nr. 88/2008, um meðferð sakamála og metur dómari hverju sinni hvort nægileg sönnun, sem ekki verði vefengd með skynsamlegum rökum, sé fram komin um hvert það atriði sem varðar sekt og ákvörðun viðurlaga við broti, þar á meðal hvaða sönnunargildi skýrslur ákærða hafi, vitnisburður, mats- og skoðunargerðir, skjöl og önnur sýnileg sönnunargögn, sbr. 109. gr. sömu laga.

Í máli þessu verður að líta heildstætt á atburðarás út frá fyrirliggjandi gögnum og framangreindum trúverðugleika þó vitni geti ekki borið um alla atburðarrás í umrætt sinn. Er það er mat dómsins að það sé hafið yfir skynsamlegan vafa, með tilliti til framangreindra gagna, að atburðir hafi verið með þeim hætti að ákærði hafi veist að brotaþola eins og nánar greinir í ákæru þessa máls. Verður ákærði því sakfelldur fyrir þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru. Er brot ákærða samkvæmt framangreindu, réttilega heimfært til 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga.

IV

Ákærði er fæddur í september árið 1984. Samkvæmt sakavottorði ákærða hefur honum einu sinni verið gerð refsing, en með dómi dags. 4. maí 2005 var ákærði dæmdur í fangelsi í tvo mánuði skilorðsbundið í 2 ár fyrir líkamsárás. Það brot hefur ekki ítrekunaráhrif við ákvörðun refsingar nú en horft verður til ákvæða 218. gr. b. almennra hegningarlaga til refsiþyngingar. Þá fór ákærði fór inn á heimili brotaþola þar sem hann hafði ekki lyklavöld og var óvelkominn og veitist að brotaþola þar sem hún hélt á ungabarni í fangi sér. Við ákvörðun refsingar verður horft til 3. tl. 70. gr. almennra hegningarlaga til refsiþyngingar.

Með hliðsjón af framangreindu þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í 4 mánuði sem verður bundin skilorði svo sem í dómsorði greinir.

V

Ákærði hafnaði bótakröfu. Réttargæslumaður brotaþola gerði grein fyrir bótakröfunni á þann hátt að hún skiptist í fjártjón og miska. Fjártjón væri 25.000 krónur, en miskabótakrafan væri 200.000 krónur. Í málinu liggur fyrir að bótakrafan hafi fyrst verið birt ákærða með fyrirkalli þann 16. september 2014. Ekki voru lagðir fram reikningar vegna kröfu um fjártjón. Í skýrslutökum af brotaþola fyrir dómi kom fram að hugsanlega hafi hann átt þá muni sem voru eyðilagðir. Er kröfu um fjártjón hafnað samkvæmt framangreindu.

Samkvæmt 26.gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 og með hliðsjón af þeim gögnum sem liggja fyrir um afleiðingar brotsins, er það mat dómsins að fram komin krafa um miskabætur sé hæfileg 200.000 krónur ásamt vöxtum eins og í dómsorði greinir.

Þá verður ákærða gert að greiða málskostnað lögmanns bótakrefjanda að fjárhæð 105.370 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

VI

Með vísan til 1. mgr. 218. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála ber að dæma ákærða til að greiða allan sakakostnað fyrir það brot sem hann er sakfelldur fyrir, sem er þóknun skipaðs verjanda síns fyrir dóminum, S-kk-ef S-kk-ef, hdl., 309.985 krónur eins og nánar getur um í dómsorði.

Sækjandi krafðist þess að verjandi ákærða yrði beittur réttarfarssekt með vísan til d. liðar 223. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála fyrir það að andvarpa ítrekað þegar brotaþoli gaf sína skýrslu og hafi hann með því misboðið virðingu dómsins með framferði sínu. Á það er fallist að skýrslutakan var brotaþola mjög erfið og líkamstjáning verjanda ákærða var ekki viðeigandi. Hins vegar verður ekki fullyrt að ásetningur hafi staðið til þess að trufla vitnið og verjandi lét af háttseminni um leið og þess var óskað af dómara. Verður því ekki séð miðað við aðstæður að verjandi hafi misboðið virðingu dómsins og er kröfu sækjanda um réttarfarssekt á hendur verjanda ákærða því hafnað.

Dóm þennan kveður upp B-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari.

D ó m s o r ð:

Ákærði, X, skal sæta fangelsi í 4 mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og skal hún niður falla að liðnum þremur árum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði sakarkostnað sem eru málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans fyrir dóminum, S-kk-ef S-kk-ef héraðsdómslögmanns, 309.985 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Ákærði greiði A, kt. 000000-0000, miskabætur að fjárhæð 200.000 krónur ásamt vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001, frá 22. júní 2014 til 16. október 2014, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr., sömu laga frá þeim degi til greiðsludags, auk málskostnaðar til lögmanns bótakrefjanda, U-kk-ef S-kk-ef B-kk-ef héraðsdómslögmanns að fjárhæð 105.370 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

B-kk-nf H-kk-nf