E-1920/2007

Mál þetta, sem var tekið til dóms/úrskurðar 22. nóvember sl., er höfðað fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur af Innheimtustofnunar sveitarfélaga, Lágmúla 9, Reykjavík, á hendur Vinnumálastofnun, Hafnarhúsinu, Tryggvagötu, Reykjavík með stefnu birtri 9. mars 2007.

Dómkröfur stefnanda eru þær að viðurkennt verði með dómi með vísan til 1. tl. 7. mgr. 5. gr. laga nr. 54/1971 um Innheimtustofnun sveitarfélaga að stefnda hafi frá og með 1. janúar 2007 verið skylt að halda eftir af greiðslum er stefndi hefur ákvarðað til fæðingarorlofsþega, sbr. 13. gr. laga nr. 95/2000 um fæðingar- og foreldraorlof til lúkningar meðlagskröfum er stefnandi tilkynnir stefnda um hverju sinni að hann hafi til innheimtu á hendur viðkomandi einstaklingum er þiggja greiðslurnar og að ákvæði 1. tl. 7. mgr. 5. gr. laga nr. 54/1971 um Innheimtustofnun sveitarfélaga skuli að öllu leyti beitt um rétt stefnanda til slíkra krafna, ábyrgð stefnda á þeim gagnvart stefnanda og innheimtuúrræði stefnanda. Þá er krafist málskostnaðar úr hendi stefnda.

Stefndi krefst sýknu af kröfum stefnanda og málskostnaður úr hendi stefnanda.

Ágreiningsefni

Stefnandi er stofnun í sameign sveitarfélaga landsins og starfar á grundvelli laga nr. 54/1971. Samkvæmt 3. gr. laganna er hlutverk stofnunarinnar að innheimta hjá meðlagsskyldum foreldrum meðlög sem Tryggingastofnun ríkisins hefur greitt forráðamönnum barna þeirra, sbr. 73. gr. laga nr. 67/1971 með síðari breytingum. Í 1. tl. 7. mgr. 5. gr. laganna er kveðið á um heimild stefnanda til að krefja kaupgreiðanda um að halda eftir hluta af kaupi eða aflahlut til lúkningar meðlögum, sbr. einnig 4. gr. reglugerðar nr. 491/1996 um innheimtu og skil á meðlögum o.fl. á vegum Innheimtustofnunar sveitarfélaga.

Með gildistöku laga nr. 95/2000 um fæðingar- og foreldraorlof voru aukin réttindi foreldra til greiðslna í fæðingarorlofi og feður hófu í fyrsta sinn töku greiðslna í fæðingarorlofi. Varsla sjóðsins var upphaflega í höndum Tryggingastofnunar ríkisins en frá síðustu áramótum er fæðingarorlofssjóður nú í vörslum stefnda, Vinnumálastofnunar, sbr. 2. mgr. 4. gr. laga nr. 95/2000, sbr. 1. gr. laga nr. 155/2006.

Ágreiningur málsins lýtur að því að stefndi hefur hafnað því að halda eftir meðlagsskuldum af greiðslum vegna fæðingar-/foreldraorlofs, þar sem ekki sé lagaheimild fyrir slíku.

Málavextir.

Hinn 4. maí 2006 sendi stefnandi bréf til fæðingarorlofssjóðs sem þá var í vörslum Tryggingastofnunar og krafðist þess á grundvelli 1. tl. 7. mgr. 5. gr. laga nr. 54/1971, sbr. einnig 4. gr. reglugerðar nr. 491/1996, að sjóðurinn stæði stofnuninni skil á þeim fjárhæðum er halda bæri eftir af greiðslum úr sjóðnum vegna meðlagsskulda nokkurra fæðingarorlofsþega. Í bréfinu voru sjónarmið stefnanda að þessu leyti reifuð og sá skilningur hans að greiðslur úr fæðingarorlofssjóði væru kaup eða laun greidd í leyfi frá launuðum störfum og sá aðili sem annast greiðslur úr sjóðnum hverju sinni því launagreiðandi.

Hinn 9. maí 2006 svaraði lífeyristryggingasvið Tryggingastofnunar ríkisins á þá leið að hvorki yrði tekin afstaða til kröfunnar né annarra krafna frá stefnanda um innheimtu meðlaga fyrr en fyrir lægi afstaða félagsmálaráðuneytisins um hvort greiðslur úr fæðingarorlofssjóði og ríkissjóði til foreldra skyldu skoðast sem tekjur og hvort stofnunin teldist til launagreiðanda/kaupgreiðanda í skilningi laga nr. 54/1971 um Innheimtustofnun sveitarfélaga. Jafnframt var þess farið á leit að stefnandi biði afstöðu ráðuneytisins.

' Hinn 24. maí 2006 var beiðni um afdrátt ítrekuð og tilkynnt að beðið yrði með frekari aðgerðir til 12. júní 2006.

Hinn 13. júní 2006 ritaði félagsmálaráðuneytið stefnanda bréf þar sem ráðuneytið lét í ljós óbreytta afstöðu til álitaefnisins en ráðuneytið hafði með bréfi til stefnanda, dags. 5. október 2004, komist að þeirri niðurstöðu að ekki væri nægilega skýr heimild í lögum til að ráðstafa greiðslum úr fæðingarorlofssjóði til annars aðila en foreldris sem fullnægi skilyrðum laga um fæðingar- og foreldraorlof um greiðslur úr sjóðnum.

Hinn 19. júní 2006 hafnaði Tryggingastofnun ríkisins beiðni stefnanda og endursendi honum fram komnar kröfur.

Hinn 1. janúar 2007 tóku gildi lög nr. 155/2006 en þar var varsla fæðingarorlofssjóðs flutt frá Tryggingastofnun ríkisins til stefnda.

Hinn 19. janúar 2007 óskaði stefnandi eftir það að stefndi héldi eftir greiðslum úr Fæðingarorlofssjóði á grundvelli 1. tl. 7. mgr. 5. gr. laga nr. 54/1971 í þeim tilvikum sem við á.

Hinn 15. febrúar 2007 hafnaði stefndi beiðni stefnanda og vísaði ákvörðun sinni til stuðnings til framangreinds álits félagsmálaráðuneytisins.

Sökum þessa telur stefnandi nauðsynlegt að höfða mál þetta.

Málsástæður og lagarök stefnanda.

Krafa stefnanda byggist á því að greiðslur úr fæðingarorlofssjóði séu ígildi kaups eða launa og stefndi, sem annast greiðslur úr sjóðnum, því launa- eða kaupgreiðandi í skilningi 1. tl. 7. mgr. 5. gr. laga um Innheimtustofnun sveitarfélaga nr. 54/1971. Greiðslur þessar eru greiddar fæðingarorlofsþegum í leyfi frá launuðum störfum sem stofnast í fæðingar- og foreldraorlofi, sbr. 1. mgr. 7. gr. laga nr. 95/2000. Stefnandi telur ekki skipta máli hverju nafni greiðslurnar nefnast eða hver greiðir þær. Réttur til greiðslna úr sjóðnum stofnast að fullnægðum tilteknum lögbundnum skilyrðum, tengdum vinnuframlagi foreldris og samfelldum starfstíma fyrir fæðingardag barns. Fjárhæð greiðslnanna er tengd fjárhæð launagreiðslna undanfarandi tveggja ára (80% af launum). Af greiðslum foreldris úr fæðingarorlofssjóði er greitt iðgjald í lífeyrissjóð, auk þess sem foreldri er heimilt að greiða í séreignarsjóð. Fæðingarorlofssjóður greiðir að lágmarki 6% mótframlag í lífeyrissjóð, en einnig ber honum að greiða lögbundið framlag á móti greiðslum foreldris í séreignarsjóð, sbr. 1. mgr. 14. gr. laga nr. 95/2000. Í 2. mgr. greinarinnar segir að fæðingarorlof reiknist til starfstíma við mat á starfstengdum réttindum, svo sem rétti til orlofstöku og lengingar orlofs samkvæmt kjarasamningum, starfsaldurshækkana, veikindaréttar, uppsagnarfrests og réttar til atvinnuleysisbóta.

Stefnandi vísar enn fremur til þess að skylt er að meðhöndla greiðslur til foreldra úr fæðingarorlofssjóði, eins og önnur laun. Samkvæmt lögum um staðgreiðslu opinberra gjalda nr. 45/1987 ber launagreiðanda að halda eftir og standa skil á opinberum gjöldum vegna launa þegar laun eru borguð út eða færð launamanni til tekna. Launamaður samkvæmt lögunum telst, samkvæmt 1. tl 4. gr., sá sem fær endurgjald fyrir starfa sem hann innir af hendi á ábyrgð launagreiðanda. Enn fremur sá sem nýtur eftirlauna eða lífeyris. Í 5. gr. laganna eru þær tekjur tilgreindar sem teljast til launa samkvæmt lögunum. Samkvæmt 1. tl. greinarinnar telst endurgjald fyrir vinnu sem og aðrar greiðslur sem skattskyldar eru samkvæmt 1. mgr. 1. tl. A-liðar 7. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt til staðgreiðsluskyldra launa. Fæðingarorlofsgreiðslur hafa verið heimfærðar undir nefnt ákvæði 1. mgr. 1. tl. A-liðar 7. gr. laga um tekjuskatt þó svo þeirra sé þar ekki beinlínis getið og þær því taldar staðgreiðsluskyldar samkvæmt 1. tl. 5. gr. laga um staðgreiðslu opinberra gjalda.

Stefnandi telur ótækt að mismunandi skilningur sé lagður í stöðu greiðslna úr fæðingarorlofssjóði, annars vegar hjá skattayfirvöldum og hins vegar hjá því ráðuneyti sem fer með yfirstjórn fæðingar- og foreldraorlofsmála og þeirri ríkisstofnun sem annast rekstur sjóðsins.

Að auki er bent á að fæðingarorlofssjóður er fjármagnaður af tryggingagjaldi, sbr. 3. mgr. 4. gr. laga nr. 95/2000. Samkvæmt lögum nr. 113/1990 um tryggingagjald er stofn til gjaldsins allar tegundir launa eða þóknana fyrir starf, hverju nafni sem nefnist, sem skattskylt er. Er því ljóst að fæðingarorlofssjóður er fjármagnaður af launatengdum gjöldum.

Stefnandi tekur fram að við setningu laganna um fæðingarorlof komi hvergi fram að ætlunin hefði verið að skerða rétt stefnanda til að krefja kaupgreiðanda til að halda eftir hluta af launum viðkomandi og standa skil á honum til stefnanda. Í þessu sambandi má einnig benda á að foreldrum og vinnuveitendum þeirra er heimilt að semja svo um að vinnuveitandi taki að sér það hlutverk að greiða foreldri gegn endurgreiðslu fæðingarorlofssjóðs, sbr. 2. ml. 1. mgr. 4. gr. laga nr. 95/2000. Ef um slíka ráðstöfun er að ræða er ekkert því til fyrirstöðu að stefnandi geti krafið vinnuveitanda um að halda eftir af launum til lúkningar meðlögum. Sú túlkun sem félagsmálaráðuneytið hefur haldið fram og bæði stefndi og forveri hans framfylgt leiða því til misræmis og ójafnræðis.

Að öllu framangreindu virtu telur stefnandi ljóst að líta beri svo á að greiðslur úr fæðingarorlofssjóði séu ígildi launa og sjóðurinn því launa- eða kaupgreiðandi í skilningi tilvitnaðs lagaákvæðis. Stefnanda er því rétt að gera kröfu um að stefndi sem launagreiðandi haldi eftir hluta af greiðslum úr fæðingarorlofssjóði vegna vangoldinna meðlagsgreiðslna.

Þá telur stefnandi að verulegt óhagræði skapist fyrir meðlagsgreiðendur vegna þessarar framkvæmdar. Þegar slíkir aðilar eru með samning við stefnanda um afdrátt af launum vegna meðlagsgreiðslna falla greiðslur niður meðan á töku fæðingar- eða foreldraorlofs stendur. Þegar þessir aðilar hefja störf að nýju þarf því að hækka afdrátt þar til sú skuld sem myndast meðan á töku orlofs stendur er að fullu greidd. Þetta getur augljóslega leitt til mikilla óþæginda fyrir viðkomandi meðlagsgreiðendur.

Um lagarök er aðallega vísað til laga nr. 54/1991 og 95/2000, svo og til 2. mgr. 25. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991.

Málsástæður og lagarök stefnda.

Í upphafi tekur stefndi fram að með setningu laga nr. 95/2000 um fæðingar- og foreldraorlof var þeirri nýbreytni komið á að hið opinbera hóf almennt að greiða foreldrum fæðingarorlof en áður höfðu opinberir starfsmenn haft slíkan rétt. Lögin taka til foreldra sem eru starfsmenn eða sjálfstætt starfandi. Er markmið þeirra að tryggja barni samvistir við báða foreldra. Þeim er jafnframt ætlað að gera bæði konum og körlum kleift að samræma fjölskyldu- og atvinnulíf.

Stefnandi, Innheimtustofnun sveitarfélaga, innheimtir, skv. 3. gr. l. nr. 54/1971 um Innheimtustofnun sveitarfélaga, hjá meðlagsskyldum foreldrum meðlög með börnum og stendur stofnunin Tryggingastofnun skil á innheimtu fé. Jöfnunarsjóður sveitarfélaga greiðir stefnanda, skv. 4. gr. sömu laga, það sem á vantar til þess að Tryggingastofnun geti fengið fulla endurgreiðslu á því sem stofnunin hefur greitt forráðamönnum barna þeirra. Meðal þeirra innheimtuúrræða sem stefnandi hefur er að krefja „kaupgreiðanda um að halda eftir hluta af kaupi eða aflahlut til lúkningar meðlögum“, sbr. 1. tl. 7. mgr. 5. gr. laganna. Fengi stefnandi kröfum sínum framgengt myndi því greiðsluskylda Jöfnunarsjóðs gagnvart innheimtustofnun sveitarfélaga lækka sem nemur því sem fæðingarorlofssjóður stæði skil á til stefnanda, Innheimtustofnunar.

Stefndi bendir á að nokkur aðdragandi sé að því að stefnandi tók að krefja stefnda um að halda eftir af fæðingarorlofi. Stefndi, og áður Tryggingastofnun, hefur ítrekað neitað að verða við beiðni stefnanda og hefur afstaða ráðuneytisins verið á sama veg.

Í fyrsta lagi bendir stefndi á að um frávísun án kröfu gefti verið að ræða í máli þessu. Sé tekið mið af hlutverki Innheimtustofnunar, sem og greiðsluskyldu Jöfnunarsjóðs, má ráða að það hlýtur að teljast hæpið að stefnandi hafi lögvarða hagsmuni af því að skorið sé úr um tilvist eða efni þeirra réttinda sem um ræðir. Sé slíkum hagsmunum ekki til að dreifa ætti að vísa málinu frá, án kröfu, skv. 1. mgr., sbr. 2. mgr. 25. gr. l. nr. 91/1991.

Í öðru lagi byggir stefndi á að það sé Jöfnunarsjóður sveitarfélaga sem eigi þá hagsmuni, sóknarmegin, sem mál þetta snýst um. Félagsmálaráðherra fer með stjórn sjóðsins skv. 16. gr. l. nr. 30/1995 um tekjustofna sveitarfélaga. Ekki er því nóg með að lagaheimild skorti fyrir aðild Innheimtustofnunar að máli þessu heldur er ekki annað að sjá en að viðkomandi innheimta sé í óþökk þess sem fer með forræði yfir kröfunni. Jafnframt er byggt á því að stefndi, Vinnumálastofnun, eigi ekki þá hagsmuni, varnarmegin, sem um ræðir, heldur félagsmálaráðherra f.h. fæðingarorlofssjóðs. Stefndi hafi ekki heimild til þess að ráðstafa þeim, en í aðdraganda málssóknarinnar lá ljóst fyrir að bæði stefnandi og stefndi litu á félagsmálaráðuneytið sem þann aðila sem réði málinu. Auk þess hljóti þeir aðilar sem viðkomandi fé er ætlað, þ.e. foreldrar í fæðingarorlofi og nýfætt barn þess að eiga þá hagsmuni sem um ræðir. Af þessum sökum beri að sýkna stefnda.

Í þriðja lagi bendir stefndi á að þau ákvæði laga sem eru íþyngjandi fyrir borgarana ber að túlka þröngt, þ.á m. ákvæði laga um að skerða framfærslueyri borgaranna. Gilda þar sömu sjónarmið og um heimild til skuldajöfnunar við launakröfu og heimildir til skattheimtu, þ.e. að þessar heimildir skuli túlka þröngt. Sama máli gegnir um heimildir til að endurheimta ofgreiddan framfærslueyri með börnum, sbr. t.d. Hrd. nr. 230/1980.

Löggjafinn hefur staðið vörð um þessa hagsmuni með ýmsum hætti: Til dæmis er mælt fyrir um verulegar takmarkanir við fjárnámi á framfærslueyri, sbr. 41. gr. l. nr. 90/1989 um aðför. Þá er bannað að greiða verkkaup með skuldajöfnun, sbr. l. nr. 28/1930. Einnig er launakröfum veittur forgangur við gjaldþrotaskipti, sbr. 112. gr. l. nr. 21/1990.

Stefndi telur að þar sem Innheimtustofnun væri óheimilt að taka viðkomandi greiðslu fjárnámi, sbr. 41. gr. l. nr. 90/1989, liggi beint við að álykta að einnig sé óheimilt að taka greiðsluna með öðrum hætti, nema skýr lagaheimild komi til. Þá liggur og beinast við að álykta að aðgerð sú sem farið er fram á að stefndi framkvæmi myndi brjóta gegn anda laga nr. 28/1930 og gildandi rétti um bann við skuldajöfnun gagnvart greiðslu verkkaups. Það er ekki síst fyrir þá sök að ekki er í kröfugerð stefnanda að finna neina takmörkun á því hvernig stefnandi hyggst haga kröfugerð sinni í framtíðinni verði krafa hans tekin til greina.

Stefndi byggir á því að það ákvæði 7. mgr. 5. gr. laga nr. 54/1971 um Innheimtustofnun sem skyldar kaupgreiðendur til þess að halda eftir hluta af kaupi eða aflahlut til lúkningar meðlögum hvorki skyldi né heimili stefnda til að halda eftir hluta fæðingarorlofs. Fæðingarorlof er ekki endurgjald fyrir vinnu. Stefndi geti ekki talist til kaupgreiðanda auk þess sem fæðingarorlof geti ekki talist vera kaup í skilningi framangreindra laga um innheimtustofnun. Orðið kaupgreiðsla, skv. orðanna hljóðan, þýðir enda vinnulaun, þ.e. endurgjald fyrir vinnu. Telur stefndi því afstöðu sína styðjast við túlkun skv. orðanna hljóðan, auk þess sem engin lögskýringargögn styðji gagnstæða afstöðu stefnanda. Þvert á móti styðji almennar túlkunarreglur, skoðanir fræðimanna, sem og dómar og venjur um skerðingu launa- og framfærsluréttinda, þessa afstöðu stefnda, sem og tilgangur laga um fæðingar- og foreldraorlof. Stefndi hafnar með öllu lögskýringum stefnanda þess efnis að skattlagning fæðingarorlofs eða önnur sérstaklega lögmælt meðferð fæðingarorlofs, t.d. varðandi greiðslu iðgjalda til lífeyrissjóðs, skuli leiða til þess að fæðingarorlof teljist til launa.

Stefndi tekur fram að í lögum og réttarframkvæmd séu fjölmörg atriði sem greina fæðingarorlof frá því að teljast laun. Í dæmaskyni má nefna: Launatengd gjöld greiðast ekki á fæðingarorlof, orlof reiknast ekki á fæðingarorlof. Þá er samið um laun á vinnumarkaði en um fjárhæð fæðingarorlofs er mælt í lögum. Laun eru gegn endurgjaldi, þ.e. vinnu. Orlof er greitt án kröfu um endurgjald. Fæðingarorlof er einungis 80% af viðmiðunarlaunum viðkomandi, skv. 2. mgr. 13. gr. fæðingarorlofslaga, auk þess sem lög mæla fyrir um hámarksfjárhæð á mánuði skv. 3. mgr. tilvitnaðrar greinar. Um slíkt er ekki að ræða varðandi laun.

Stefndi telur að öllu virtu sé krafa stefnanda andstæð tilgangi laga um fæðingar- og foreldraorlof, sem miðar m.a. að því að tryggja börnum samvistir við foreldra sína. Á þeim tíma sem orlofinu er ætlað að tryggja framfærslu viðkomandi fjölskyldu er venjulega úr minna fé að spila en alla jafnan, auk þess sem fjölskyldan er almennt viðkvæmari fyrir utanaðkomandi röskun. Sé ætlunin að skerða á einhvern hátt þau réttindi þarf ákvörðun löggjafarvaldsins að koma til. Í því sambandi skal minnt á að samtök sveitarfélaga höfðu á sínum tíma forgöngu um setningu laga um Innheimtustofnun sveitarfélaga. Ekki er nóg með að lagaheimild skorti fyrir innheimtunni heldur er ekki annað að sjá en að hún sé í óþökk þess sem kröfuna á.

Um lagarök vísar stefndi aðallega til laga nr. 95/2000, laga nr. 54/1971, laga nr. 91/1991, laga nr. 90/1989, og laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti og meðferð einkamála nr. 91/1991.

Forsendur og niðurstaða.

Stefnandi starfar á grundvelli laga nr. 54/1971 um innheimtustofnun sveitarfélaga. Samkvæmt 3. gr. laganna er hlutverk stofnunarinnar að innheimta hjá meðlagsskyldum foreldrum meðlög sem Tryggingastofnun ríkisins hefur greitt forráðamönnum barna þeirra, sbr. 73. gr. laga nr. 67/1971 með síðari breytingum. Í 4. gr. sömu laga er kveðið á um að Jöfnunarsjóður sveitarfélaga greiði Innheimtustofnun það sem á vantar að tekjur stofnunarinnar nægi fyrir endurgreiðslu til Tryggingastofnunar, sbr. 3. gr. s.l. Einnig greiðir Jöfnunarsjóðurinn rekstrarkostnað stefnanda. Samkvæmt þessu er það í raun Jöfnunarsjóður sveitarfélaga sem hefur hagsmuni af niðurstöðu málsins, en ekki stefnandi, þar sem stefnandi getur alltaf fullnægt lagaskyldum sínum gagnvart Tryggingastofnun. Hins vegar hefur það bein áhrif á greiðslur úr Jöfnunarsjóði sveitarfélaga hvort dregið sé meðlag af greiðslum þeim er fæðingarorlofsþegar fá í orlofi sínu.

Jöfnunarsjóður sveitarfélaga starfar á grundvelli laga nr. 4/1995 um tekjustofna sveitarfélaga. Í III. kafla laganna eru tekjur sjóðsins tilgreindar svo og hvernig þeim skuli ráðstafa. Samkvæmt 16. gr. laganna hefur félagsmálaráðherra á hendi yfirstjórn sjóðsins. Þá er sjóðurinn í vörslum félagsmálaráðuneytisins sem annast afgreiðslu á vegum hans, úthlutanir, greiðslur framlaga svo og bókhald hans.

Þegar litið er til þess sem að framan greinir um hina raunverulega hagsmuni af málinu svo og þess hvernig forsvari Jöfnunarsjóðsins er háttað, lítur dómurinn svo á að íslenska ríkið beri að eiga aðild að málinu. Með vísan til 2. mgr. 18. gr. laga um meðferð einkamála skal málinu vísað frá dómi.

Dómkrafa stefnanda er eftirfarandi: „Að viðurkennt verði með dómi með vísan til 1. tl. 7. mgr. 5. gr. laga nr. 54/1971 um Innheimtustofnun sveitarfélaga að stefnda hafi frá og með 1. janúar 2007 verið skylt að halda eftir af greiðslum er stefndi hefur ákvarðað til fæðingarorlofsþega, sbr. 13. gr. laga nr. 95/2000 um fæðingar- og foreldraorlof til lúkningar meðlagskröfum er stefnandi tilkynnir stefnda um hverju sinni að hann hafi til innheimtu á hendur viðkomandi einstaklingum er þiggja greiðslurnar og að ákvæði 1. tl. 7. mgr. 5. gr. laga nr. 54/1971 um Innheimtustofnun sveitarfélaga skuli að öllu leyti beitt um rétt stefnanda til slíkra krafna, ábyrgð stefnda á þeim gagnvart stefnanda og innheimtuúrræði stefnanda.“ Það væri synd að segja að krafa þessi væri þjál í munni. Með henni er stefnandi að krefjast þess að dómurinn viðurkenni ákveðinn skilning hans á ákvæðinu. Í málinu er ekki að finna aðra málavexti en þá, að stefnandi annars vegar og stefndi, tryggingastofnun ríkisins og félagsmálaráðuneytið hins vegar hafi verið að skiptast á skoðunum um túlkun á ákvæðinu, en fyrir liggur að félagsmálaráðuneytið telur að ekki sé lagaheimild fyrir kröfu stefnanda. Eins og málið liggur fyrir vantar hinn raunverulega ágreining. Stefnandi er með málssókn sinni að krefja dóminn um álit á þessu lögfræðilega efni og að mati dómsins er krafan í andstöðu við 2. mgr. 25. gr. laga um meðferð einkamála.

Með vísan til þess sem að framan er rakið er máli þessu vísað frá dómi án kröfu. Samkvæmt 2. mgr. 130. gr. laga um meðferð einkamála ber stefnanda að greiða stefnda málskostnað sem þykir hæfilega ákvarðaður 500.000 kr.

Af hálfu stefnanda flutti málið E-kvk-nf S. Á-kvk-nf hrl.

Af hálfu stefnda flutti málið A-kk-nf H-kk-nf hdl.

S-kvk-nf G-kvk-nf héraðsdómari kvað upp úrskurð þennan.

ÚRSKURÐARORÐ

Málinu er vísað frá dómi án kröfu.

Stefnandi, Innheimtustofnun sveitarfélaga, greiði stefnda, Vinnumálastofnun, 500.000 krónur í málskostnað.

S-kvk-nf G-kvk-nf.