S-337/2006

Ár 2006, þriðjudaginn 26. september, er dómþing Héraðsdóms Reykjavíkur háð í Dómhúsinu við Lækjartorg af J-kk-þgf J-kk-þgf héraðsdómara og dómur kveðinn upp í máli nr. S-337/2006: Ákæruvaldið gegn S-kk-þgf A-kk-þgf G-kk-þgf, sem dómtekið var 20. sama mánaðar.

Lögreglustjórinn í Reykjavík höfðaði málið með ákæru útgefinni 7. mars 2006 á hendur ákærða, S-kk-þgf A-kk-þgf G-kk-þgf, kt. 000000-0000, Haukalind 19, Kópavogi, til refsingar fyrir eftirtalin brot framin í Reykjavík á árinu 2005:

1. Fyrir fíkniefnalagabrot, með því að hafa, mánudaginn 21. mars, haft í vörslum sínum 10,17 grömm af amfetamíni, sem lögregla fann við líkamsleit á ákærða á lögreglustöðinni við Hverfisgötu.

2. Fyrir umferðarlaga- og fíkniefnalagabrot, með því að hafa, aðfaranótt miðvikudagsins 22. júní, ekið bifreiðinni UI-361, sviptur ökurétti, vestur Sæbraut, inn á Skúlagötu og þaðan suður Frakkastíg, þar sem hann henti á jörðina 0,97 grömmum af amfetamíni, sem hann hafði í vörslum, um leið og hann steig út úr bifreiðinni á bílastæði skammt norðan við Lindargötu.

Er akstur bifreiðarinnar talinn varða við 1. mgr. 48. gr., sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, en varsla fíkniefnanna við 2. gr., sbr. 5. gr. laga nr. 65/1974 um ávana- og fíkniefni með áorðnum breytingum og 2. gr., sbr. 1. mgr. 14. gr. reglugerðar nr. 233/2001 um ávana- og fíkniefni og önnur eftirlitsskyld efni með áorðnum breytingum. Auk refsingar er þess krafist að ákærði sæti upptöku á haldlögðum 11,14 grömmum af amfetamíni samkvæmt 6. mgr. 5. gr. nefndra fíkniefnalaga og 2. mgr. 14. gr. téðrar reglugerðar.

Ákærði krefst vægustu refsingar sem lög leyfa fyrir háttsemi þá, sem lýst er í 1. tölulið hér að ofan, en sýknu af þeirri háttsemi, sem lýst er í 2. tölulið.

A. Ætlað brot 21. mars 2005.

Með játningu ákærða fyrir dómi, sem samrýmist framburði hans hjá lögreglu og öðrum rannsóknargögnum málsins, er sannað að hann hafi gerst sekur um þá háttsemi, sem lýst er í 1. tölulið og þykir hún rétt færð til refsiákvæða í ákæru, sbr. og 6. gr. laganna um ávana- og fíkniefni.

B. Ætluð brot 22. júní 2005.

I.

Samkvæmt frumskýrslu B-kk-ef R-kk-ef S-kk-ef lögreglumanns, sem hann staðfesti fyrir dómi, var hann við umferðareftirlit ásamt H-kk-þgf H-kk-þgf, á leið um Skúlagötu, þegar lögreglumennirnir veittu grárri Hyundai Sonata bifreið, UI-361, athygli, um kl. 02:05, þar sem henni var ekið vestur Sæbraut og hún stöðvuð á gatnamótum við Skúlagötu. Ökumaður bifreiðarinnar hefði verið dökkhærður karlmaður, grannleitur og með skegg, en við hlið hans hefði setið kona. Segir í skýrslunni að lögreglumennirnir hafi haldið för sinni áfram, ekið austur Sæbraut, inn á bílastæði við Aktu Taktu og þaðan inn á Skúlagötu til vesturs í átt að Frakkastíg. Í það mund hefðu þeir séð sömu bifreið ekið af Sæbraut, inn á Skúlagötu í vestur og þaðan suður Frakkastíg. Bifreiðinni hefði verið veitt eftirför og lögreglumennirnir séð hvar henni hefði verið lagt í bílastæði norðan við Lindargötu. Í framhaldi hefði sami karlmaður stigið út úr ökumannsæti, hent einhverju á jörðina og því næst gengið hröðum skrefum á brott. Ákveðið hefði verið að ræða við ökumann og hefðu lögreglumennirnir náð tali af honum við Lindargötu. Samkvæmt skýrslunni neitaði maðurinn, ákærði í málinu, að hafa ekið bifreiðinni. Í viðræðum við farþegann, E-kvk-þf Á-kvk-þf A-kvk-þf, hefði hún sagt ákærða hafa ekið bifreiðinni og hann verið að skutla henni á Lindargötuna. Þá segir í skýrslunni að lögreglumennirnir hafi fundið plastpoka með hvítu efni á bílastæði, við vinstri hlið bifreiðarinnar UI-361. Ákærði hefði í senn neitað að hafa haft efnið í sínum vörslum og hent því á jörðina. Samkvæmt skýrslunni kom í ljós að ákærði væri sviptur ökurétti. Hann hefði verið handtekinn og færður á lögreglustöð.

Við yfirheyrslu sömu nótt neitaði ákærði vörslum fíkniefna, en kannaðist við að neyta amfetamíns stöku sinnum. Efnarannsókn 6. júlí 2005 leiddi í ljós að um væri að ræða 0,97 grömm af amfetamíni. Ákærði var ekki spurður um akstur bifreiðarinnar, en hann gat ekki framvísað ökuskírteini og var því tekin af honum ljósmynd.

II.

Fyrir dómi neitaði ákærði staðfastlega sök og kvaðst hvorki hafa ekið nefndri bifreið um nóttina né heldur hafa haft umrætt amfetamín í sínum vörslum og hent því frá sér fyrir utan bifreiðina. Ákærði sagðist ekki muna hver hefði ekið bifreiðinni, enda væri langt um liðið.

Lögreglumennirnir B-kk-nf R-kk-nf S-kk-nf og H-kk-nf H-kk-nf báru fyrir dómi að enginn vafi léki á því að þeir hefðu séð ákærða við stýri bifreiðarinnar UI-361 á gatnamótum Skúlagötu og Sæbrautar. B-kk-nf hefði vakið máls á því hver ökumaðurinn væri um leið og lögreglumennirnir hefðu ekið að nefndum gatnamótum, enda þekkt til fjölskyldu ákærða og setið með honum í matarboðum. Að sögn B-kk-ef hefði hann og grunað að ákærði væri sviptur ökurétti og því hefði verið ákveðið að veita bifreiðinni eftirför. Lögreglumönnunum bar saman um að þegar þeir hefðu komið að sömu bifreið á bílastæði norðan við Lindargötu hefðu þeir einnig séð ákærða stíga út úr ökumannssæti og henda einhverju á jörðina við hlið bifreiðarinnar. Vitnin kváðu engan vafa leika á því að um hefði verið að ræða plastpoka, sem í fundust fíkniefni og bar H-kk-nf að ákærði hefði ekki getað hent neinu öðru frá sér, því á vettvangi og í kringum hann hefðu aðeins verið steinar og spýtnarusl. Lögreglumönnunum var sýnd ljósmynd sú er tekin var af ákærða í kjölfar handtöku um nóttina og báru að um sama mann væri að ræða og þeir hefðu haft afskipti af.

III.

Með hliðsjón af samhljóða og trúverðugum vitnisburði lögreglumannana tveggja fyrir dómi, sem samrýmist í alla staði títtnefndri frumskýrslu, er sannað, svo hafið sé yfir allan skynsamlegan vafa, að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í 2. tölulið að framan og þykir hún rétt færð til refsiákvæða í ákæru, sbr. og 6. gr. laga nr. 65/1974 að því er varðar umrætt fíkniefnalagabrot.

C. Refsing og önnur viðurlög.

Samkvæmt sakavottorði ákærða var hann sviptur ökurétti ævilangt fyrir ölvunarakstur með dómi 8. júlí 1998. Honum var síðan veitt heimild til ökuréttar á ný 9. september 2003. Eftir það gekkst ákærði undir 88.000 króna sekt hjá lögreglustjóra 2. apríl 2004 fyrir smáfellt fíkniefnalagabrot (28.000 krónur) og akstur „sviptur ökurétti“ 2. desember 2003 (60.000 krónur). Í kjölfar þeirrar niðurstöðu var ákærða, með dómi 19. október 2004, gert að greiða 137.500 króna sekt fyrir fíkniefnalagabrot (37.500 krónur) og akstur „sviptur ökurétti“ 11. maí 2004 (100.000 krónur). Loks gekkst ákærði 20. apríl 2005 undir viðurlagaákvörðun og 85.000 króna sekt, auk fjögurra mánaða sviptingar ökuréttar, fyrir að aka undir áhrifum lyfja, hlýða ekki fyrirmælum lögreglu og fyrir að vera „án ökuréttinda“, eins og segir í nefndri viðurlagaákvörðun, en sama dag leiðrétti sækjandi þess máls ákæru, þar sem ákærða var gefið að sök akstur „sviptur ökurétti“.

Ofangreind tilgreining á sakaferli ákærða er ekki að tilefnislausu, en svo virðist sem láðst hafi, við ákvörðun refsinga 2. apríl og 19. október 2004, að gæta þess að honum var veitt heimild til ökuréttar að nýju 9. september 2003. Eftir þann tíma gat ákærði ekki gerst sekur um akstur „sviptur ökurétti“ fyrr en í kjölfar ökuréttarsviptingar 20. apríl 2005, svo sem hann reyndar gerði með broti sínu 22. júní 2005, sem hann hefur nú verið sakfelldur fyrir. Eftir stendur, að ákærði var 2. apríl 2004 sektaður um 60.000 krónur fyrir svokallaðan sviptingarakstur, í stað þess að vera boðið upp á 10.000 króna hámarkssekt fyrir akstur án ökuréttar. Hið sama var upp á teningnum 19. október þegar ákærði hlaut 100.000 króna sekt fyrir sviptingarakstur, í stað 20.000 króna hámarkssektar fyrir hið vægara brot. Þykir samkvæmt þessu ljóst að samanlagðar refsingar ákærða fyrir umrædd brot hafi verið 130.000 krónum hærri en rétt hefði verið miðað við sakaferil og staðlaðar sektir fyrir brotin.

Með hliðsjón af sakaferli ákærða, réttilega virtum, ætti hann nú að hljóta 60.000 króna sekt fyrir sviptingaraksturinn 22. júní 2005 og 150.000 króna sekt fyrir fíkniefnalagabrotin tvö, eða samtals 210.000 króna sekt, sbr. 77. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Í ljósi þeirra sérstöku atvika, sem getið er að ofan, þykir hins vegar rétt, eins og hér stendur á, að ákvarða honum refsingu í einu lagi fyrir brotin þrjú í formi 80.000 króna sektar í ríkissjóð. Greiði ákærði ekki þá sekt innan fjögurra vikna frá dómsuppsögu skal koma hennar í stað fangelsi í sex daga.

Að kröfu ákæruvaldsins og með vísan til 6. mgr. 5. gr. nefndra fíkniefnalaga og 2. mgr. 14. gr. téðrar reglugerðar ber auk þess að gera upptæk til ríkissjóðs þau 11,14 grömm af amfetamíni, sem haldlögð voru undir rannsókn málsins.

Loks ber samkvæmt 1. mgr. 165. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinbera mála að dæma ákærða til greiðslu alls sakarkostnaðar, en til hans teljast aðeins málsvarnarlaun H-kk-ef I-kk-ef hæstaréttarlögmanns, skipaðs verjanda ákærða fyrir dómi. Með hliðsjón af eðli og umfangi máls og að teknu tilliti til fjölda þinghalda þykir þau laun hæfilega ákveðin 100.845 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti.

E-kk-nf E. L-kk-nf fulltrúi Lögreglustjórans í Reykjavík sótti málið af hálfu ákæruvaldsins.

DÓMSORÐ:

Ákærði, S-kk-nf A-kk-nf G-kk-nf, greiði 80.000 króna sekt í ríkissjóð innan fjögurra vikna frá dómsuppsögu, en sæti ella fangelsi í sex daga.

Ákærði sæti upptöku á 11,14 grömmum af amfetamíni.

Ákærði greiði 100.845 króna málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, H-kk-ef I-kk-ef hæstaréttarlögmanns.

J-kk-nf J-kk-nf