S-318/2008

Mál þetta, sem dómtekið var 28. ágúst sl., höfðaði ríkissaksóknari með ákæru útgefinni 6. mars 2008 á hendur ákærða, X, kt. 000000-0000, A-götu, Vík, fyrir kynferðisbrot með því að hafa að morgni sunnudagsins 20. maí 2007, á heimili sínu, haft samræði við S, kt. 000000-0000, en við þetta notfærði ákærði sér það að konan gat ekki spornað við verknaðinum sökum ölvunar og svefndrunga.

Háttsemi ákærða er talin varða við 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 40/1992 og 3. gr. laga nr. 61/2007.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar.

Af hálfu S er krafist miskabóta að fjárhæð 1.200.000 krónur auk vaxta samkvæmt III. kafla laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 20. maí 2007 til greiðsludags. Réttargæslumaður S krefst þóknunar samkvæmt málskostnaðaryfirliti.

Ákærði krefst aðallega sýknu af kröfum ákæruvaldsins og að bótakröfu á hendur honum verði vísað frá dómi. Til vara krefst hann vægustu refsingar er lög leyfa, að refsingin verði skilorðsbundin og að bótakrafa á hendur honum verði lækkuð verulega. Þá krefst ákærði þess að allur sakarkostnaður, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, greiðist úr ríkissjóði.

I.

Sunnudaginn 20. maí 2007 kl. 10:00 hringdi Þ, íbúi að A-götu, Vík, í fjarskiptamiðstöð ríkislögreglustjóra og kvaðst þá skömmu áður hafa hitt konu fyrir utan heimili sitt. Á konunni, sem væri heyrnarskert, væri að skilja að henni hefði verið nauðgað. Þ var beðin að aka konunni á lögregluvarðstofu í Vík. Þangað var kvaddur lögreglumaður sem hitti þar fyrir nefnda Þ, unnusta hennar J og ætlaðan brotaþola S kom að henni auðsýnilega mikið niðri fyrir. Á henni hefði verið að skilja að hún hefði orðið fyrir kynferðislegri misneytingu einhvers konar. Hún hefði bent þeim á húsið þar árásin hefði átt sér stað. Árásarmaðurinn hefði ekið henni í blárri pallbifreið að heimili sínu sem væri í kjallara þessa húss. Hann væri skeggjaður og hefði verið vondur við hana.

Samkvæmt skýrslu lögreglumannsins var S nokkuð ölvuð. Hún var fullklædd og ekki með neina áverka að sjá. Af látbragði hennar hefði mátt skilja að skeggjaður maður hefði verið vondur við hana. S var flutt á bráðamóttöku Háskólasjúkrahúss.

Lögreglumenn fóru að heimili ákærða og knúðu þar dyra. Kom ákærði til dyra tveimur mínútum síðar fullklæddur og sjáanlega undir áhrifum áfengis að mati lögreglu. Áður en ákærða var kynntur réttur hans spurði hann lögreglumennina hvort ástæða komu þeirra á heimili hans væri kona sem verið hefði heima hjá honum um morguninn, drukkið hjá honum bjór og farið. Var ákærða tjáð að hann væri grunaður um aðild að nauðgun og að hann væri handtekinn. Kvað ákærði enga nauðgun hafa átt sér stað. Við athugun lögreglu á íbúð ákærða voru ekki að sjá merki um átök. Ákærði var færður í handjárn og í þann mund er hann var leiddur út úr stofunni og framhjá svefnherbergi er liggur framan við stofuna þá sagði hann við lögreglumennina: ,,Ég þarf að sýna ykkur þetta herbergi. Ég hafði samfarir við hana í þessu rúmi og það var með hennar vilja.”

S var eins og áður getur flutt á neyðarmóttöku og var kallaður til táknmálstúlkur til að ræða við hana. Hún var mjög æst, reif blöð sem hún náði í, henti stólum um koll og sópaði tölvu og flatskjá af skrifborði á gólfið. Þá lýsti hún því yfir að hún gæti ekki meir og ætlaði að stytta sér aldur. Eftir að læknir og hjúkrunarfræðingur komu á staðinn róaðist hún nokkuð. Sökum ástands hennar var ekki hægt að fá hjá henni heildstæða frásögn um það sem hefði gerst. Hún sagði lögreglumönnum þó á staðnum að skeggjaður maður hefði verið vondur við hana. Sýndi hún það með því að lyfta upp bol og brjóstahaldara sínum og einnig losaði hún buxur sínar og dró þær og nærbuxur niður um sig.

II.

Kærandinn S gaf skýrslu hjá lögreglu og fyrir dómi. Hún lagði fram formlega kæru á hendu ákærða við upphaf skýrslutöku hjá lögreglu 8. ágúst 2008. Kvaðst hún hafa verið að drekka með vinkonu sinni heima hjá sér umræddan dag og hefðu þær ákveðið að fara á bar en leiðir þeirra skilið og hún lent í leigubifreið með einhverjum manni en síðan yfirgefið bílinn. Hún hefði labbað upp Laugaveginn og reynt að húkka sér far. Loks hefði bifreið stansað hjá henni og hefði hún þá spurt hvort bílstjórinn ætti bjór eða vín. Hann hefði svarað því játandi og sagt henni að koma með sér. Hún hefði farið inn í bílinn en ekki til að stunda kynlíf. Hún væri alkóhólisti og hana hefði vantað áfengi og því hefði hún farið heim með manninum sem reyndist vera ákærði. Er þau voru komin heim til ákærða hefði hann komið með bjórkippu og sett á borð í stofunni. Hún hefði farið úr jakka sínum og þá hefði ákærði einnig komið með vín og gefið henni hressilega í glas. Þegar hún var búin að drekka úr glasinu hefði hún ekki munað meira en síðan rumskað við að ákærði var að kyssa hana á bringuna. Hún hefði sagt honum að hætta þessu og þá fundið að ákærði var að hafa samfarir við hana, sem hafi verið mjög harkalegar og hefði henni verið illt og fundist þetta óþægilegt. Hún hefði reynt að láta hann hætta en ekki getað það og ákveðið að tala og sagt honum að hætta þessu og reynt að þrýsta honum ofan af sér. Hún hefði náð að losa hann af sér og hefði hún þá verið nakin að öðru leyti en því að hún var í brjóstahaldara. Hún hefði þá farið fram úr, leitað að fötum sínum, fundið þau og farið í þau, séð bjórkippuna og kippt tveimur bjórdósum með sér, skellt sér í skóna og flýtt sér út. Hún hefði séð að ákærði var að leita að henni og hefði hún því reynt að flýta sér og komast burtu frá honum og reynt að húkka sér far. Margir bílar hefðu ekið framhjá henni án þess að stoppa. Hún hefði þá séð konu með hund, veifað henni og er hún var komin til hennar hefði hún sagt konunni að þarna væri maður sem hefði verið að reyna við hana og reynt að ríða henni og að henni liði óskaplega illa og skammaðist sín í raun þar sem hún þekkti manninn ekkert. Konan hefði sagt henni að bíða í strætisvagnaskýli en síðan hefði henni verið ekið niður á lögreglustöð og þaðan hefði verið farið með hana á bráðamóttöku. Eftir rannsókn þar hefði hún farið inn á geðdeild og verið eina nótt þar til að jafna sig og átta dögum síðar hefði hún komist inn á Vog, klárað meðferðina þar og síðan farið í Stígamót en þangað væri hún búin að fara oft og væri hún nú búin að losa sig við mikið af innibyrgðri reiði og reynt að styrkja sig.

Nánar aðspurð kvaðst kærandi hafa setið í horninu á sófa heima hjá ákærða fyrir framan lítið sófaborð þegar ákærði kom með sex bjóra og setti á borðið. Hún hefði þá farið úr jakkanum en ákærði farið hringinn í kringum borðið og spurt hana hvort hún vildi vín. Hún hefði þegið það og verið að hugsa um að fá sér vínglas en síðan bjór á eftir, en það geri hún oft þegar hún drekki. Eftir að hún var búin að neyta vínsins hefði hún ekki munað meira fyrr en hún vaknaði inni í rúmi. Hún hefði ekki hugmynd um það hvernig hún komst úr sófanum og inn í rúm. Áður en hún missti rænu hefði hún verið í gallabuxum og svartri peysu og þar fyrir innan í nærbuxum og brjóstahaldara. Hún kvaðst ekki vita hvernig ákærði hefði náð að klæða hana úr fötunum, hún hefði ekki fundið fyrir því, en vaknað þegar ákærði var að hafa samræði við hana. Hún kvaðst ekki muna hvernig ákærði var klæddur þegar hann var að eiga samræði við hana, hún myndi aðeins eftir andlitinu á honum og skegginu. Hún hefði sagt ákærða að hún ætti kærasta eftir að ákærði gaf henni vínið, en ekki vissi hún hvort ákærði skildi hana. Hún kvað ákærða hafa hætt samförunum eftir að hún sagði honum að hætta. Samfarinar hefðu ekki farið fram með hennar vilja og vitund. Hún hefði eingöngu komið til ákærða út af áfenginu og engu öðru. Hún hefði verið undir áhrifum áfengis er þetta gerðist, verið drukkin.

Fyrir dóminum skýrði kærandi svo frá að hún hefði verið mjög ölvuð umræddan morgun enda búin að drekka mikið. Hún hefði verið að drykkju alla nóttina, flækst á milli bara og drukkið ýmislegt, aðallega bjór en eitthvað af sterku áfengi. Hún hefði verið að leita að meira víni er hún veifaði bílum í Bankastræti, en ekki beinlínis að húkka sér far eða leita eftir einhverju öðru. Ákærði hefði stöðvað bíl sinn og hefði hún þá spurt hvort hann ætti bjór og vín. Hann hefði svarað því játandi og samþykkt að hún mætti fá vín hjá honum. Hún hefði orðið glöð og farið upp í bílinn. Hún hefði verið þreytt og köld, en hlýtt og notalegt hefði verið inni í bílnum. Þau hefðu síðan farið í Vík. Hún kvaðst ekki muna allt sem gerðist, en viti þó hvert hún fór. Þau hefðu farið heim til ákærða og spjallað saman. Hún hefði aðeins viljað fá bjór og spjalla. Hún hefði ekki verið að hugsa um neitt annað. Þannig hefði hugur hennar verið. Þau hefðu spjallað um ýmislegt. Hún hefði fengið bjór hjá ákærða sem hún drakk og vín sem hún drakk svolítið af, en þá hefði hún orðið mjög drukkin og muni ekki meira en muni eftir að vakna í rúmi og hefði hún þá fengið algert sjokk og orðið hrædd. Hún hefði eingöngu verið í brjóstahaldara. Hún hefði rokið á fætur, klætt sig og stokkið í skóna sína, sem hefðu verið svolítið lausir á henni. Hún kvaðst muna vel eftir því þegar ákærði var að ríða henni. Hún eigi það inni í huganum. Hún hafi fundið fyrir því þegar ákærði kom inn í hana. Henni hefði liðið rosalega illa. Þetta hefði ekki verið það sem hún ætlaði að gera. Það hefði verið eins og líkaminn væri dofinn. Hún hefði ekki getað hreyft sig. Hún hefði verið óheppin og drukkið of mikið og fengið ,,black out”. Hún hefði aldrei upplifað svona áður. Vaknað og aðeins verið í brjóstahaldaranum. Þá hefði ákærði verið farinn og kannski verið á klósettinu. Hún hefði ekkert verið að hugsa um það en flýtt sér út. Nánar aðspurð kvaðst kærandi muna eftir því þegar ákærði var að hafa samfarir við hana. Hún hefði fundið það. Líkaminn hefði verið dofinn og hún ekkert getað hreyft sig. Hún hefði fundið fyrir þessu inni í huganum. Hún hefði reynt að ýta honum af sér en ekki getað það. Líkaminn hefði verið dofinn. Hún hefði beðið ákærða að hætta og sagt: hættu, hættu. Hún hefði reynt að tala. Hún hefði ekki getað notað líkamann Ekki getað notað hendurnar. Þegar hún hafði áttað sig á þessu og vaknað hefði ákærði verið farinn. Hún hefði ákveðið að flýta sér í burtu og kvað hún ákærða hafa staðið við útidyr er hún hljóp út. Þá hefði hún ekkert talað við ákærða. Þegar hún var komin út úr húsinu hefði hún verið hrædd og hugsað um það hvort hún ætti að kæra eða ekki. Hún hefði þá hitt vitnið Þ og beðið hana að hjálpa sér og koma sér til lögreglu. Hún hefði sagt henni að henni hefði verið nauðgað eða eitthvað svoleiðis.

Kærandi kvað ekkert kynferðislegt hafa verið á milli þeirra áður en hún datt út. Hún hefði engan áhuga haft á samförum, aðeins á víni.

Kærandi kannaðist ekki við að hafa tekið inn geðlyf á sama tíma og hún var að neyta áfengis, það megi alls ekki. Hún taki lyf reglulega.

Aðspurð um hvaða áhrif þetta hefði haft á líf hennar, kvað kærandi sér hafa liðið illa alla tíð. Hún hefði orðið fyrir misnotkun í æsku. Eftir að ákærði nauðgaði henni hefði allt hið gamla rifjast upp. Henni líði aðeins betur í dag. Hún sé búin að fara til Stígamóta og til geðlæknis, B.

Kærandi kvað sér hafa liðið illa á neyðarmóttöku og verið lögð inn á geðdeild. Þar hefði hún verið í nokkra daga, farið heim og reynt að hafa það rólegt en svo farið í áfengismeðferð á Vog. Síðan hefði hún farið til Stígamóta. Hún hefði alltaf verið að spá í það hvort hún ætti að kæra. Hún hefði svo kært fjórum mánuðum eftir atvikið. Ástæða þess hafi verið óöryggi hennar. Hún hefði alltaf verið látin þegja yfir öllu svona í æsku. Þá hefði hún verið hrædd um að ákærði myndi ráðast á hana ef hún kærði hann. Eftir viðtölin á Stígamótum hefði hún hins vegar ákveðið að leggja fram kæru. Hún hefði fengið þá fræðslu á Stígamótum að ekki eigi að þegja yfir svona.

Aðspurð kvaðst kærandi ekki muna hvort hún snerti ákærða í bílnum. Henni hefði hins vegar verið kalt á höndunum en í bílnum hefði verið hlýtt. Hins vegar hefði hún hvorki káfað á ákærða í bílnum né heima hjá honum.

Kærandi kvaðst hafa tekið 2 bjóra með sér er hún yfirgaf heimili ákærða. Hún hefði drukkið annan bjórinn en geymt hinn.

Aðspurð lýsti kærandi ,,black out” svo að þá geti maður ekkert gert, ekki spornað við neinu. Líkaminn sé dofinn, maður liggi og geti ekki hreyft sig. Svo hefði hún vaknað og getað hreyft sig. Hún kvaðst áður hafa fengið ,,black out” hjá kunningjum sínum en þá hafi aldrei verið leitað á hana með káfi.

Kærandi kvaðst muna eftir því þegar hún var tekin úr fötunum. Hún muni svona eftir hlutum. Hún kvaðst ekki muna eftir því að ákærði hefði strokið yfir kynfæri hennar og tekið hana úr brjóstahaldara eins og haft var eftir henni á neyðarmóttöku. Þá hafi enginn túlkur verið kominn þannig að kannski hafi ekki allt skilað sér sem hún sagði. Hún kvaðst hafa fundið sársauka í samförunum. Hún muni eftir því og að ákærði reyndi að kyssa hana á bringuna. Það hefði hún fundið.

III.

Ákærði gaf skýrslu hjá lögreglu og fyrir dómi. Hann hefði farið út umræddan morgun um kl. 08:00 til þess að sækja sér mat í sólarhringsverslun niður í Austurstræti í Reykjavík og til þess að fara morgunrúnt. Fáir hefðu verið á ferli á Laugavegi en er hann kom niður á Bankastræti hefði kona sem reyndist vera kærandi komið þar að og stoppað hann með því að veifa honum. Hún hefði síðan sest inn í bíl hans óboðin og spurt hvort hann ætti sígarettu og bjór. Hann hefði svarað því til að hvort tveggja ætti hann heima. Kærandi hefði þá endurtekið að hana langaði í sígarettu og bjór og hefði hann þá ekið áleiðis heim og kærandi engum mótbárum hreyft. Hún hefði talað skringilega og hefði hann haldið að hún væri útlendingur. Á leiðinni hefði kærandi farið að þeifa á honum og sett aðra höndina inn undir buxur hans, en ekki undir nærbuxurnar. Hann hefði talið þetta einhvern kjánagang í kæranda og beðið hana að hætta þessu þar sem hann væri að aka og hefði hún þá látið af þessu. Er þau voru komin heim til ákærða hefði kærandi sest inn í stofu og hann fært henni bjór sem hún var mjög ánægð með. Hún hefði sífellt verið að senda SMS skilaboð úr farsíma sínum, til mannsins hennar að hann taldi. Hann hefði einnig fengið sér bjór og sett tónlist á. Þá hefði kærandi farið að reyna við hann heldur gróflega. Hún hefði hneppt frá sér buxunum og einnig hneppt buxunum frá honum. Hefði hann þá sagt við hana að ef þetta væri það sem hún vildi þá skyldu þau færa sig inn í svefnherbergi þar sem auðveldlega sæist inn um gluggann í stofunni og hann kærði sig ekki um að einhver sæi til þeirra. Þau hefðu þá farið inn í svefnherbergið og þar hefði kærandi lagst í rúmið og sparkað af sér buxum og nærbuxum og hann hefði aðeins hjálpað henni við það í lokin. Þau hefðu svo haft samfarir. Hann hefði ekki alveg fengið það sem hann vildi en þegar þetta var búið hefði hann spurt kæranda hvort hún vildi sofa, en þá hefði hún klætt sig og farið aftur fram í stofu. Hún hefði haldið áfram að senda SMS boð, farið fram í eldhús, komið aftur til baka og tekið tvo bjóra sem voru á stofuborðinu og beðið hann að koma með sér út og skutla henni heim. Hann hefði sagt henni að honum væri illa við að aka þar sem hann væri búinn að drekka einn bjór. Hann hefði þá boðist til þess að lána henni peninga fyrir leigubíl, en þá hefði hún ákveðið að fara og kysst hann á kinnina og farið. Hann hefði þá fengið sér vodka að drekka, sest niður og hlustað á tónlist. Eftir um það bil eina klukkustund hefði lögreglan komið og handtekið hann.

Ákærði neitaði því með öllu að hann hefði verið vondur við kæranda. Hann hefði á hinn bóginn sýnt henni nærgætni á allan máta og ekkert gert nema það sem hún fór sjálf fram á. Hann hefði ekki verið ölvaður. Þá hefðu samfarirnar farið fram með samþykki kæranda. Þær hefðu ekki staðið lengi yfir og ekki hefði honum orðið sáðfall. Hann kvaðst í fyrstu hafa talið kæranda útlending af því að hún talaði svo skringilega. Hann hefði þó ekki átt erfitt með að skilja það sem hún sagði. Kærandi hefði aldrei veitt mótspyrnu við samförunum og sjálfur hefði hann slitið þeim. Hann kvað framburð kæranda hjá lögreglu ekki réttan. Hún hefði haft við hann samfarir með sínum vilja og aldrei sýnt neinn móþróa. Hún hefði verið með fullri rænu allan tímann og aldrei verið í ,,black out” eða neinu slíku.

IV.

Vitnið Þ, sem býr við A-götu í Vík, kvaðst hafa verið úti að viðra hundinn sinn umræddan morgun 20. maí 2007. Hefði hún þá gengið að konu sem veifaði til hennar og var greinilega í sjokki. Konan hafi verið illa girt og föt úr lagi gengin. Konan hefði verið í miklu uppnámi og hefði tekið langan tíma að róa hana niður. Konan hefði verið heyrnarlaus og gefið frá sér undarleg hljóð. Hún hefði sífellt verið að tala um að maður hefði verið að ríða henni en hún ekki viljað það. Vitnið kvaðst hafa beðið konuna að bíða í strætisvagnaskýli, farið heim, vakið kærasta sinn og hefðu þau síðan tekið konuna upp í bíl sinn. Þau hefðu haft samband við lögregluna og ekið konunni á lögreglustöðina í Vík.

Vitnið J, kærasti Þ, bar að Þ hefði vakið hann umræddan morgun og hefðu þau síðan tekið kæranda upp í bíl sinn og ekið henni á lögreglustöð. Kærandi hefði verið í miklu uppnámi og titrað og skolfið. Hún hefði gefið til kynna að hún hefði orðið fyrir kynferðislegri misnotkun. Hún hefði virst í mikilli geðshræringu.

Vitnið M lögreglumaður kvaðst hafa rætt við kæranda á lögreglustöðinni. Erfitt hefði verið að átta sig á því hvað hefði gerst. Kærandi væri heyrnarskert og hefði átt erfitt með að tjá sig. Hann hefði verið láitnn vita að hún væri heyrnarskert áður en komið var með hana á lögreglustöðina. Kæranda hefði verið mikið niðri fyrir og hefði komið fram hjá henni að eitthvað hefði gerst. Vitnið kvaðst hafa farið á vettvang og tekið hús á ákærða, sem í fyrstu hefði verið tregur til að hleypa þeim lengra inn í íbúð sína en inn í anddyrið. Framburður ákærða hefði ekki verið sléttur og felldur. Hann hefði farið úr einu í annað. Hann hefði þrætt fyrir að nokkuð hefði gerst og hefði verið erfitt í fyrstu að átta sig á því hvort samfarir hafi átt sér stað eða ekki. Þetta hefði verið svolítið loðið. Hann hefði talað um að kærandi hefði klætt sig úr buxum. Vitnið kvaðst þó ekki muna þetta vel. Er ákærði hafði verið handtekinn og verið að fara með hann út hefði hann bent á svefnherbergi og sagt að þar hefði hann haft samfarir við kæranda með hennar samþykki og vilja.

Lögreglumennirnir Ó og I gáfu einnig skýrslur vitna við aðalmeðferðina.

Vitnið P læknir á neyðarmóttöku kvaðst hafa skoðað kæranda á neyðarmóttökunni og hefði kærandi verið ölvuð og mjög æst. Litlu sambandi hefði verið hægt að ná við kæranda fyrr en búið var að útvega táknmálstúlk. Frásögn sú sem sé skráð í skýrslu eftir kæranda hafi verið skráð þegar talmálstúlkur var kominn. Ekki hefði leynt sér að kærandi var heyrnarskert. Aldrei hefði komið fram hjá kæranda að hún hefði verið þvinguð til að drekka einhverja ólyfjan.

Vitnið kvað byrjandi ferska marbletti hafa verið á upphandlegg kæranda. Þeir hafi litið út eins og fingraför eins og gripið hefði verið um upphandlegginn. Ekki væri hægt að fullyrða að kæranda hefði verið haldið. Vitnið kvað ekki endilega hægt að draga ályktanir af litlum roðabletti innan á hægri innri skapabarmi kæranda. Slíkur roði geti þó myndast við óundirbúnar samfarir vegna þurra skapa og geti viðkomandi þá kennt sársauka.

Vitnið kvað kæranda hafa verið á geðlyfjum og geti inntaka slíkra lyfja á sama tíma og áfengis sé neytt aukið áfengisáhrif.

Vitnið Á starfsmaður Stígamóta kvað kæranda hafa komið í viðtal í júní í fyrra. Hún hefði komið í fjögur viðtöl í júní og júlí. Hún hefði leitað sér aðstoðar vegna nýlegrar nauðgunar og vegna eldra kynferðisofbeldis sem hún hafði orðið fyrir. Hún hefði mest talað um síðustu nauðgunina og hefði hún verið haldin sektarkennd, skömm og fundið fyrir depurð og verið mjög óróleg. Hún hfði skammast sín fyrir að hafa verið ofurölvi. Hún hefði verið í sambandi við mann og ekki vitað hvort hún ætti að segja frá þessu. Ekki hefði verið rætt beint um það hvort hún ætti að kæra. Vitnið kvað nýja brotið hafa kallað fram minningar um eldri mál hjá kæranda og valdið henni mikilli sorg

V.

Eins og áður getur var farið með kæranda á Neyðarmóttöku kynferðisbrota þann 20. maí 2007. Í skýrslu um réttarlæknisfræðilega skoðun á henni segir m.a. að kærandi hafi verið drukkin og æst við komu og einungis hafi verið hægt að ná brotum af frásögn. Um frásögn kæranda segir: Var í bænum í gærkveldi, man ekki hvar. Hitti mann og vildi að hann gæfi sér bjór. Man ekki hvort hún hitti hann á bar eða úti á götu. Fór með honum í bíl í Vík. Vildi bara tala og drekka bjór, en hann vildi meira. Segir að hann hafi tekið hana úr brjóstahaldara og sleikt brjóstin. Einnig strokið yfir kynfæri og sennilega haft við hana samfarir.

Í niðurstöðu læknis á Neyðarmóttökunni segir m.a. að kærandi hafi komið á neyðarmóttöku í fylgd lögreglu og að hún hafi verið drukkin og æst. Hún hafi slegið frá sér og þurft hafi að halda henni. Síðan hafi náðst samband með hjálp táknmálstúlks. Sagan hafi þó verið slitrótt en ekkert ósennileg. Hún hafi verið með sjálfsmorðshugsanir og hótanir og hafi verið fenginn akut ,,geðkonsult” sem hafi lagt hana inn á geðdeild LSH 3 2 C. Þá segir að byrjandi marblettir sjáist á vinstri upphandlegg, eins og eftir greip. Lítill roðablettur sé á hægra innri skapabarmi.

Kæranda var tekið blóð- og þvagsýni til rannsóknar á neyðarmóttökunni umræddan dag. Í matsgerð Rannsóknarstofu í lyfjafræði kemur fram að alkóhól í blóði hafi mælst 1,68 ‰ og í þvagi 2,53 ‰. Í þvagi hafi mælst amfetamín, karbamazepín og citalopram. Í blóði hafi mælst karbamzapín, 4,4 ng/ml og citalopram 85 ng/ml. Amfetamín hafi ekki mælst í blóði. Segir m.a. að kærandi hafi verið undir áhrifum áfengis þegar blóðsýni var tekið, en styrkur alkóhóls í þvagi bendi til þess að styrkur alkóhóls í blóði hafi verið fallandi er blóðsýnið var tekið. Kærandi hafi einnig verið undir vægum slævandi áhrifum flogaveikilyfsins karbamazepíns og kunni það að hafa aukið á ölvunaráhrif áfengis.

VII.

Allt frá því að ákærði var handtekinn hefur hann í skýrslum sínum bæði hjá lögreglu og fyrir dómi gengist við því að hafa haft samræði við kæranda á heimili sínu að morgni sunnudagsins 20. maí 2007. Á hinn bóginn hefur hann staðfastlega haldið því fram að samfarirnar hafi verið með vitund og vilja kæranda og hefur hann staðfastlega neitað því að hafa notfært sér það að kærandi hafi ekki getað spornað við verknaðinum sökum ölvunar og svefndrunga eins og honum er gefið að sök í ákæru. Heldur ákærði því fram að kærandi hafi verið með fullri rænu meðan á samförunum stóð og tekið þátt í þeim. Framburður ákærða hefur verið staðfastur og einskis misræmis gætt allt frá fyrstu skýrslu sem tekin var af honum af lögreglu sama dag og hann var handtekinn og atvik þau er málið er sprottið af áttu sér stað. Þykir ekkert hafa komið fram undir rekstri málsins sem dragi úr trúverðugleika framburðar hans

Kærandi hefur staðfastlega haldið því fram í skýrslum sínum bæði hjá lögreglu og fyrir dóminum, að ákærði hafi haft við hana samræði án hennar vilja og vitundar. Samkvæmt vætti vitna sem er í samræmi við niðurstöður Rannsóknarstofu í lyfjafræði á rannsókn á blóðsýni sem kæranda var tekið, var kærandi undir talsverðum áfengisáhrifum er hún yfirgaf heimili ákærða og er hún kom á lögreglustöðina í Vík svo og á neyðarmóttöku Háskólasjúkrahúss. Þá bera vitni að kærandi hafi verið í miklu uppnámi og miður sín er hún kom frá ákærða. Þessi atriði þykja styðja það að hún hafi verið talsvert ölvuð og í uppnámi eins og hún hefur sjálf borið, en á hinn bóginn verður ekki fullyrt út frá þessum atriðum að kærandi hafi komist í það óminnisástand sem hún hefur sjálf lýst

Ekki verður framhjá því litið að nokkurs ósamræmis hefur gætt í frásögn kæranda um atvik Þannig var haft eftir kæranda á neyðarmóttöku að hún hefði verið í bænum kvöldið áður, hún muni ekki hvar og þar hefði hún hitt mann og viljað að hann gæfi sér bjór. Hún hefði farið með honum í bíl í Vík. Hún hefði bara viljað tala og drekka bjór, en hann hefði viljað meira. Þá hefði hann tekið hana úr brjóstahaldara og sleikt brjóstin. Einnig hefði hann strokið yfir kynfæri hennar og sennilega haft við hana samfarir. Fyrir dóminum kvaðst kærandi ekki muna eftir þessari frásögn en benti á að táknmálstúlkur hefði ekki verið kominn á vettvang er þessi frásögn á að vera höfð eftir henni. Þessi staðhæfing kæranda stangast á við framburð vitnisins P læknis á neyðarmóttöku, sem skoðaði kæranda á neyðarmóttökunni, en hún bar fyrir dóminum að kærandi hefði verið ölvuð og mjög æst og litlu sambandi hefði verið hægt að ná við hana fyrr en búið var að útvega táknmálstúlk. Kvað vitnið frásögn þá sem eftir kæranda var höfð hafa verið skráða eftir að talmálstúlkur var kominn á staðinn.

Eins og áður er rakið gekk framburður kæranda hjá lögreglu í meginatriðum út á það að eftir að hún hafði dreypt á víni er ákærði færði henni hefði hún orðið mjög drukkin, dottið út og rumskað við það að ákærði var að hafa við hana harkalegar samfarir. Í skýrslu hennar fyrir dóminum kom hins vegar fram hjá henni að þegar hún vaknaði hefði ákærði verið farinn fram, hugsanlega á salerni. Þá kom jafnframt fram hjá henni fyrir dóminum að hún myndi eftir því þegar ákærði tók hana úr fötunum, hún myndi slíka hluti. Hjá lögreglu kvaðst kærandi á hinn bóginn ekki vita hvernig ákærði hefði náð að klæða hana úr fötunum, hún hefði ekki fundið fyrir því, en vaknað þegar ákærði var að hafa samræði við hana. Hjá lögreglu kvaðst hún hafa rumskað við að ákærði var að hafa við hana harkalegar samfarir, en fyrir dóminum kvaðst hún hafa fundið þegar ákærði kom inn í hana og fundið þegar hann hafði samfarir við hana. Hún geymdi þetta allt í huganum.

Í skýrslu sinni hjá lögreglu lýsti kærandi því eins og að ofan greinir að hún myndi ekkert frá því að hún dreypti á víninu og þar til hún vaknaði í samförum við ákærða. Hún nefndi ekki ,,black out” á nafn í þeirri skýrslu. Fyrir dóminum kvaðst kærandi hins vegar hafa fengið ,,black out” sem lýsti sér í því að þá geti hún ekkert gert, ekki spornað við neinu. Líkaminn sé dofinn, maður liggi og geti ekki hreyft sig. Svo hefði hún vaknað og þá hefði hún getað hreyft sig.

Í skýrslu sinni hjá lögreglu kvaðst kærandi hafa náð að losa ákærða af sér en fyrir dóminum kvaðst hún hafa beðið hann að hætta, en hvorki getað hreyft legg né lið og hefði ákærði verið farinn úr rúminu og fram er hún vaknaði og gat hreyft sig.

Læknisvottorð neyðarmóttöku bendir ekki til þess að ákærði hafi beitt kæranda neins konar líkamlegu ofbeldi. P læknir bar fyrir dómi að ekki væri hægt að fullyrða út frá marblettunum á upphandlegg kæranda að kæranda hefði verið haldið. Þá væri ekki endilega hægt að draga ályktanir af litlum roðabletti innan á hægri innri skapabarmi kæranda. Þekkt væri þó að slíkur roði gæti myndast við óundirbúnar samfarir.

Í 45. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála er mælt fyrir um þá meginreglu, að sönnunarbyrði um sekt sakbornings og atvik, sem telja má honum í óhag, hvíli á ákæruvaldinu. Skal dómari samkvæmt 46. gr. sömu laga meta hverju sinni hvort nægileg sönnun, sem ekki verði vefengd með skynsamlegum rökum, sé fram komin um hvert það atriði sem varðar sekt og ákvörðun viðurlaga við broti, þar á meðal hvaða sönnunargildi skýrslur ákærða hafi, vitnisburðir, mats- og skoðunargerðir, skjöl og önnur sýnileg sönnunargögn.

Í máli þessu sætir ekki ágreiningi að ákærði hafði samfarir við kæranda, en á hinn bóginn standa orð ákærða gegn orðum kæranda um það hvort samfarirnar hafi verið með vitund og vilja kæranda, en engir sjónarvottar voru að atvikum. Að virtum skýrslum ákærða og kæranda hjá lögreglu og fyrir dómi svo og öðru því er fram hefur komið í málinu og að framan hefur verið rakið þykir vafi leika á því að ákærði hafi mátt ætla að samfarirnar væru gegn vilja kæranda eða að hún væri í þannig ástandi að geta ekki spornað við þeim. Þennan vafa ber að skýra ákærða í hag. Með hliðsjón af þessu og skírskotun til ofangreindra lagaákvæða, þykir ákæruvaldið því ekki hafa fært sönnur, sem ekki verða vefengdar með skynsamlegum rökum fyrir því að ákærði hafi framið brot það sem honum er í ákæru gefið að sök og því ber að sýkna hann af kröfum ákæruvaldsins í máli þessu.

Með vísan til 3. mgr. 172. gr. laga nr. 19/1991 ber að vísa bótakröfu kæranda frá dómi.

Að fenginni þessari niðurstöðu ber að leggja allan sakarkostnað á ríkissjóð, en hann nemur samtals 871.920 krónum, þar með talinn kostnaður samkvæmt yfirliti lögreglustjóra, 321.920 krónur, málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða B-kk-ef E-kk-ef héraðsdómslögmanns, sem þykja hæfilega ákveðin 350.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti og þóknun réttargæslumanns kæranda, Þ-kvk-ef B-kvk-ef héraðsdómslögmanns, sem þykir hæfilega ákveðin 200.000 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Dóm þennan kveða upp héraðsdómararnir F-kk-nf H. A-kk-nf, A-kvk-nf E-kvk-nf og S-kk-nf S-kk-nf.

DÓMSORÐ:

Ákærði, X, er sýkn af kröfum ákæruvaldsins í máli þessu.

Allur sakarkostnaður samtals 871.920 krónur, þar með talin 350.000 króna málsvarnarlaun B-kk-ef E-kk-ef héraðsdómslögmanns og 200.000 króna þóknun réttargæslumanns kæranda, Þ-kvk-ef B-kvk-ef héraðsdómslögmanns, greiðist úr ríkissjóði.

Bótakröfu S er vísað frá dómi.

F-kk-nf H. A-kk-nf

A-kvk-nf E-kvk-nf

S-kk-nf S-kk-nf