S-211/2014

Mál þetta, sem dómtekið var þann 22. desember sl., höfðaði lögreglustjórinn á Akureyri með ákæru, útgefinni 4. desember sl., á hendur X;

„fyrir líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt mánudagsins 3. júní 2013, á sjómannadansleik í [...], veist að mágkonu sinni [A], tekið föstu taki um báða upphandleggi hennar og hert að og síðan kýlt hana með krepptum hnefa í andlitið, þannig að hún féll í gólfið. Af þessari árás hlaut brotaþoli mar og bólgu fyrir neðan vinstra auga, mar á upphandlegg hægra megin, mar á vinstra úlnlið og framhandlegg, verki í bak og hrufl í hægri nára.

Telst þetta varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20, 1981.

Þess er krafist að ákærða verði dæmd til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkrafa.

Í málinu gerir [A], bótakröfu á hendur ákærðu að fjárhæð kr. 400.000-, með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38, 2001 frá 2. júní 2013, en síðan dráttarvöxtum skv. 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá 7. október 2014 til greiðsludags. Jafnframt er krafist málskostnaðar að skaðlausu.“

Við þingfestingu málsins þann 22. desember sl. leiðrétti fulltrúi ákæruvalds ákæruna og þá þannig að ákærða væri svilkona brotaþola. Þá var sakarefninu breytt af hálfu fulltrúans og var miðað við að ákærða hefði gefið brotaþola kinnhest með flötum lófa og að brotaþoli hefði ekki hlotið eiginlega áverka í andliti eða að hún hefði fallið á gólfið af hennar völdum, en þær í þess stað fallið saman á gólfið í gagnkvæmum tökum og að brotaþoli hefði af þeim sökum eftir atvikum hlotið áverka.

Skipaður verjandi ákærðu, A-kvk-nf S-kvk-nf hrl, krafðist fyrir hönd ákærðu vægustu refsingar, en einnig hæfilegrar þóknunar.

I.

Ákærða hefur fyrir dómi skýlaust játað sakargiftir, líkt og þeim er lýst í ákæru, með fyrrnefndum leiðréttingum og breytingum fulltrúa ákæruvalds. Með játningu ákærðu, sem ekki er ástæða til að efa að sé sannleikanum samkvæm, og að virtum gögnum málsins, er nægilega sannað að hún hafi gerst sek um minniháttar líkamsárás eins og í ákæru er lýst og henni var breytt. Er háttsemi ákærðu því rétt heimfærð til laga. Verður lagður dómur á málið án frekari sönnunarfærslu, sbr. heimildarákvæði 164. gr. laga nr. 88, 2008.

II.

Ákærða, sem er ... árs, hefur ekki áður sætt refsingu.

Af gögnum málsins verður ráðið að nokkur aðdragandi hafi verið að árás ákærðu og þ. á m. að hún hafi fengið á sig vatnsslettu er brotaþoli skvetti út vatnsglasi að eiginmanni sínum á umræddum dansleik. Verður af gögnum ráðið að eftir það hafi orðið nokkur atgangur með ákærðu og brotaþola og þær m.a báðar fallið við eftir að ákærða hafði tekið um handleggi brotaþola, eins og lýst er í ákæru. Af gögnum verður ráðið að ákærða og brotaþoli hafi báðar verið undir áhrifum áfengis er atvik máls gerðust. Loks verður af áverkavottorði ráðið að ekki hafi hlotist varanlegur skaði af háttsemi ákærðu.

Fyrir liggur að ákærða játaði brot sitt við skýrslugjöf hjá lögreglu, líkt og fyrir dómi, en samþykkti einnig að greiða nokkrar bætur vegna verknaðarins.

Að öllu ofangreindu virtu, sbr. viðeigandi. ákvæði 70. gr. og 74. gr. laga nr. 19, 1940, þykir eins og hér stendur á fært að fresta ákvörðun um refsingu ákærðu í tvö ár frá uppkvaðningu dómsins að telja, sbr. ákvæði 57. gr. almennra hegningarlaga og skal refsing hennar niður falla að þeim tíma liðnum haldi hún almennt skilorð 3. mgr. 57. gr. nefndra laga.

Brotaþolinn A á rétt til miskabóta úr hendi ákærðu á grundvelli 26. gr. skaðabótalaga nr. 50, 1993. Þykja þær, í ljósi atvik og m.a. þess að framkoma brotaþola gagnvart ákærðu var ekki alveg vítalaus, hæfilega ákveðnar 75.000 krónur. Þá verður ákærðu jafnframt gert að greiða málskostnað vegna bótakröfunnar, sbr. seinni málslið 3. mgr. 176. gr. laga nr. 88, 2008 um meðferð sakamála, en hann þykir að teknu tilliti til virðisaukaskatts hæfilega ákveðinn 37.650 krónur.

Samkvæmt framansögðu verður ákærðu gert að greiða brotaþola 112.650 krónur, en um vexti af tildæmdum miskabótum fer svo sem í dómsorði greinir.

Ákærða skal greiða allan sakarkostnað, sem er ekki annar en þóknun skipaðs verjanda hennar, A-kvk-ef S-kvk-ef hrl. Þykir þóknunin hæfilega ákveðin 75.300 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Dóm þennan kveður upp Ó-kk-nf Ó-kk-nf héraðsdómari.

D Ó M S O R Ð:

Ákvörðun um refsingu ákærðu, X, er frestað og fellur hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja, haldi hún almennt skilorð 3. mgr. 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19, 1940.

Ákærða greiði A 75.000 kr. í miskabætur ásamt vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38, 2001 um vexti og verðtryggingu frá 3. júní 2013 til 7. september sama ár, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludag og 37.650 krónur í málskostnað.

Ákærða greiði 75.300 krónur í sakarkostnað, sem er þóknun skipaðs verjanda hennar, A-kvk-ef S-kvk-ef hrl.